open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Televisión de Mauritania

A **Televisión de Mauritania** (acrónimo TVM, en árabe: التلفزة الموريتانية‎,  en francés: *Télévision de Mauritanie*) é a emisora de televisión pública estatal de Mauritania.

## Historia 
As transmisións de televisión en Mauritania comezaron cun proxecto apoiado con fondos iraquís en 1980 antes de ser inaugurado oficialmente en setembro de 1982 como parte da Oficina de Radio Televisión de Mauritania (ORTM),​ con programas e boletíns que se transmitían dende a sede da ORTM.

A televisión de Mauritania independizouse de Radio Mauritanie o 10 de xullo de 1984, comezando a emitir de forma totalmente independente dende as súas propias instalacións. No ano 1990, TVM converteuse nunha institución pública de carácter industrial e comercial (EPIC), pasando a converterse nunha institución pública de carácter administrativo (EPA) un ano despois.

TVM empezou a transmitir dende os satélites de Arabsat en outubro de 1992 durante catro horas e media ó día, ampliándose o plan a 10 horas en xuño do 1997 e a 24 horas a finais do 2005. TVM ao principio transmitía mediante o satélite Arabsat-2A, cambiando despois a Badr-4 no ano 2004 para poder chegar a unha audiencia máis ampla no Oriente Próximo e África.

TVM foi un membro asociado á Unión Europea de Radiodifusión de 2003 a 2013. 

## Canles de televisión actuais 
* **El Mouritaniya** (en árabe: الموريتانية‎) é unha canle de televisión xeneralista, que emite noticias e entretemento. Comezou a emitir o 10 de xullo de 1984. Ten unha transmisión simultánea de alta definición coñecida como El Mouritaniya HD.

* **El Mouritaniya 2** (en árabe: الموريتانية 2), anteriormente coñecida como TVM Plus, é unha canle cunha programación lixeiramente máis restrinxida con énfase nas linguas minoritarias de Mauritania (wólof, fula e soninke). Comezou a emitir o 13 de outubro de 2007 (Eid al-Fitr).

* **Arriadia** (en árabe: الرياضية‎), é unha canle de deportes, centrado principalmente na retransmisión de partidos da liga nacional de fútbol de Mauritania, Super D1. Comezou a emitir o 28 de novembro de 2017 (Día da Independencia de Mauritania).
* **Athagavia** (en árabe:  الثقافية‎) é unha canle cultural. Comezou a emitir o 1 de decembro de 2017 durante o Festival das Cidades Antigas celebrado en Tichit.
* **Al Barlemania** (en árabe: البرلمانية‎) é a emisora lexislativa do país, xestionada conxuntamente coa Asemblea Nacional. Comezou a emitir o 3 de maio de 2019.

## Referencias
Jordan Sánchez

**Jordan Sánchez Varela**, nado en Ourense o 5 de xaneiro de 1991, é un futbolista galego que xoga de lateral dereito no Arenteiro, da Primeira División RFEF.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol na canteira do Ourense e chegou a debutar co seu filial, o Ourense B, na Terceira División, durante a tempada 2007/08, con só 16 anos. A continuación pasou polo equipo xuvenil do Pabellón, antes de ingresar na canteira do Celta de Vigo en 2009. Tras un ano de xuvenil, saíu cedido na tempada 2010/11 ao Ourense, co que xogou unha campaña en Terceira, logrando 10 goles e disputando a promoción de ascenso.

De regreso en Vigo, xogou unha campaña co Celta B na Segunda División B, sen conseguir manter a categoría. En 2012 fichou polo Compostela, co que gañou na súa primeira tempada o ascenso de Terceira a Segunda B. Xogou tres anos máis no equipo santiagués, disputando un total de 120 partidos oficiais.

A continuación xogou 6 anos fóra de Galicia, vestindo as camisetas de cinco equipos diferentes (Sabadell, Arenas de Getxo, Linense, Alcoyano e Zamora), todos eles na terceira categoría do fútbol español. Co Zamora disputou a primeira edición da nova Primeira División RFEF, aínda que acabou descendendo.

En 2023 regresou á provincia de Ourense e asinou como novo xogador do Arenteiro.

## Palmarés 
;Arenteiro
* **Segunda División RFEF (1):** 2022/23.
* **Copa Federación (1):** 2022.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en LaPreferente .
Condutor eléctrico

[miniatura| Fío de [cobre como **condutor eléctrico**.]]
Un material **condutor** é aquel que permite que a electricidade, a calor ou o son pasen por el. Un **condutor eléctrico** conduce a electricidade. A capacidade de conducir electricidade chámase condutividade eléctrica. Un excelente condutor eléctrico ten alta condutividade e baixa resistividade. A resistividade eléctrica é o recíproco/oposto da condutividade.

## Materiais e condutividade eléctrica 
Algúns materiais son *semicondutores*. Isto significa que a electricidade *pode* fluír a través deles até unha determinada temperatura e por debaixo desa os semicondutores non pasan a electricidade.

Algúns materiais son *resistencias*. Isto significa que a electricidade non pasa facilmente por eles.

Un material que detén a corrente eléctrica chámase 'illante' ou 'illador'. Os fíos están cubertos con materiais illantes como plástico para evitar que a electricidade saia do cable.

Algúns materiais cando están moi fríos son supercondutores, isto é que non ofrecen resistencia ao fluxo de electricidade. A resistencia da maioría dos condutores aumenta a temperaturas máis altas.

### Exemplos de materiais condutores 
Algúns dos condutores eléctricos destacados inclúen:

* Cobre
* Aluminio
* Ouro
* Prata
* Auga
* Pel humana

Os metais, como o ferro e o cobre, empréganse para fabricar fíos para transportar corrente eléctrica. O plasma é un excelente condutor de electricidade e úsase para moitos propósitos, pero os metais son máis utilizados.

A auga impura (con materiais disoltos) tamén pode conducir a electricidade. Os tecidos vivos, como no corpo humano, son húmidos e, polo tanto, condutores da electricidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Campo eléctrico
* Cable 

* Circuíto eléctrico
* Corrente eléctrica
* Electrón
* Resistencia eléctrica

* Supercondutor

* Semicondutor
María do Carmo Fonseca

**María do Carmo Salazar Velez Roque da Fonseca** ComSE, nada o 9 de agosto de 1959, é unha profesora titular portuguesa, antiga directora executiva do Instituto de Medicina Molecular da Universidade de Lisboa e galardoada co Premio Pessoa en 2010.

## Traxectoria 
É licenciada en Medicina pola Facultade de Medicina da Universidade de Lisboa desde 1983, rematando a carreira cunha media de 18 e doutorándose na mesma institución en 1988.

### Recoñecementos 
* O 9 de xuño de 2001 foi nomeada comandante da Orde Militar de Sant'Iago da Espada.
* Gañador da 24 edición do Premio Pessoa, en 2010, destinou os 60.000 euros do premio á compra de microscopios, para desenvolver mellor o traballo de investigación.
* Foi galardoada co Premio Femina ao Mérito na Ciencia, en 2011, en Lisboa.
* É a primeira muller científica en recibir individualmente o Premio Pessoa.
* En 2021, recibiu o Premio da Universidade de Lisboa, un galardón que recoñece a personalidades que contribuíron á ciencia e á cultura de forma notable.
## Notas
Pico Cuíña

O **pico Cuíña** é un pico situado na Serra dos Ancares, cunha altitude de 1998 metros. É o punto máis elevado da Serra de Ancares.

## Notas
Denpa

**Denpa**, tamén coñecido como **REXS** (acrónimo de **Radiation Experiments Satellite**) foi un satélite artificial do Xapón lanzado o 19 de agosto de 1972 mediante un foguete M-4S desde o Centro Espacial de Uchinoura.

## Características 
Denpa foi un satélite pertencente á axencia ISAS coa misión de estudar a contorna electromagnética, as ondas de plasma, a densidade de electróns e outros fenómenos na magnetosfera inferior.

O satélite tiña unha masa de 75 kg, con forma de columna octogonal de 75 cm de diámetro e 75 cm de altura. Do corpo sobresaían tres antenas de 2 m de longo, cun magnetómetro situado no extremo dun mastro de 0,5 m sobresaindo dunha das bases. Denpa estabilizábase mediante xiro, a 3 rpm. A enerxía eléctrica do satélite viña de 5000 células solares cubrindo a superficie de Denpa.

Denpa deixou de transmitir uns poucos días despois de ser posto en órbita sen chegar a obter resultados científicos apreciables. A investigación concluíu que a causa do fallo foi un arco de alta voltaxe despois de acender os instrumentos. O satélite reentrou na atmosfera o 19 de maio de 1980.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Centro Espacial de Uchinoura
Tanya Roberts

**Tanya Roberts**, nada no Bronx, Nova York, o 15 de outubro de 1949, con nome de nacemento **Victoria Leigh Blum**, e finada o 4 de xaneiro de 2021 foi unha actriz, produtora e modelo estadounidense de orixe inglesa e xudía. Apareceu en numerosos filmes e series de televisión.

## Traxectoria 
Era coñecida polo seu papel de Julie Rogers na quinta e última tempada de ''Charlie's Angels* (1980–81) e como Midge Pinciotti en *That '70s Show* (1998–2001). En 1983 interpretou á princesa galega Isabella no filme italiano de G. Battiato *I paladini: storia d'armi e d'amori*, *Hearts and Armour,* baseado na epopea *Orlando Furioso*. Interpretou a Sheena no filme homónimo de 1984, estreado na TVG como *Sheena, a raíña da selva.*

Foi unha *Bond-girl* en *A View to a Kill. 007: Panorama para matar'' (1985).

### Pasamento 
O 24 de decembro de 2020, Roberts esborrallouse de súpeto na súa casa dos Ánxeles. Foi hospitalizada en estado crítico no Centro Médico Cedars-Sinai e desenvolveu unha infección do tracto urinario e septicemia. Morreu o 4 de xaneiro de 2021 aos 71 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Zerbino

**Zerbino** é un personaxe de ficción da Materia de Francia. Aparece en *Orlando Furioso*, a epopea italiana do século XVI de Ludovico Ariosto. É fillo do rei de Escocia, duque de Ross, e irmán de Ginevra. Participa nunha xusta en Galiza, onde Isabella, filla do rei de Galiza, namora del.  

En combate cos pagáns fóra de París, persegue a Cloridano e Medoro. Un dos seus cabaleiros escoceses apuñala a Medoro. Zerbino deixa a Medoro por morto, pero Anxélica cóidao para recuperar a súa saúde. Zerbino é traizoado por Gabrina, e está a piques de ser executado cando é rescatado por Orlando e Isabella. Despois de que Orlando tolee, Zerbino vai na súa procura. Zerbino atopa os brazos e armaduras de Orlando, que descartara na súa loucura. Mandricardo loita con Zerbino e gañalle a espada Durendal. 

A relación de Zervino e Isabella serve como un eixo narrativo para explorar os temas do amor cabaleiresco e a traxedia.  Isabella amosa unha grande lealdade cara a Zerbino, mesmo despois de que as circunstancias os separan e, máis tarde, culmina na súa morte desgarradora.
[miniatura|Combate de Manricardo e **Zerbino**, [Ilustración (deseño gráfico)|ilustración para *Orlando Furioso* atribuída a Raphaël de La Planche.|265x265px]]

## Antonomasia 
A pesar da interpretación extremadamente positiva que Ariosto fai del, o nome Zerbino en italiano converteuse en sinónimo dun 'mozo galante, ben composto e elegante, pero de maneira excesiva e ostentosa, revelando unha falta de suavidade ou dozura, e ausencia de bo gusto'.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Orlando furioso* ed. Marcello Turchi (Garzanti, 1974)
* *Orlando Furioso: A Selection* ed. Pamela Waley (Manchester University Press, 1975)
Radar Imaging Satellite

miniatura|RISAT 2BR1 antes do lanzamento.
**Radar Imaging Satellite** ou **RISAT** é o nome dunha serie de satélites de observación indios mediante radar.

## Características 
Os satélites RISAT son satélites gobernamentais construídos pola ISRO e adicados á observación terrestre mediante radar para o estudo da Terra, o descubrimento e xestión de recursos, para o control da agricultura e do bosque, a medición da humidade do solo, para facer estudos xeolóxicos, do xeo marino, o control das costas e a axuda en emerxencias. Tamén teñen aplicación militar.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*PSLV-XL
*PSLV-CA
Carmiña Sierra. A primeira muller do Seminario de Estudos Galegos

***Carmiña Sierra. A primeira muller do Seminario de Estudos Galegos*** é un ensaio de Aurora Marco, publicado en 2023 e editado por Alvarellos Editora e que foi presentado o 28 de setembro dese mesmo ano en Pontecesures.

Este libro dedícase a recuperar a traxectoria de Carmen Sierra,  muller comprometida coa xustiza e a liberdade, e abrangue todo o seu percorrido vital, desde o nacemento até a morte.
## Notas
A Arrotea, San Salvador de Budiño, O Porriño

**A Arrotea** é un lugar da parroquia de San Salvador de Budiño, no concello pontevedrés do Porriño, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Salvador de Budiño 
### Parroquias do Porriño
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Porriño
Nice Ass

***Nice Ass*** é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Free Kitten, publicado o 30 de xaneiro de 1995 a través do selo Kill Rock Stars.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Estado maior

[miniatura|Estado maior das Forzas de Defensa de Israel canda o primeiro ministro [David Ben-Gurion en 1961.]]
O **estado maior** é un órgano encargado de asesorar aos altos mandos militares no desenvolvemento das súas funcións en eidos tales como a administración, loxística, planificación, operacións ou intelixencia, por citar algúns casos. Ademais, tamén corresponde ao Estado maior facer as ordes pertinentes para plasmar as decisións do alto mando e velar pola súa aplicación. No caso dos estados maiores conxuntos das forzas armadas, o seu xefe adoita ser o oficial militar de maior rango e o maior conselleiro militar do goberno.   

## Historia 
No contexto das guerras revolucionarias francesas naceron as primeiras formas de estados maiores da man de, por exemplo, Louis Alexandre Berthier e as campañas en Italia, sendo logo copiadas por Napoleón. Pola súa banda, Prusia comezou a artellar o seu Estado maior dende 1806, cando a Academia Militar comezou a formar oficiais para tal fin, creándoo oficialmente en 1814. Con todo, non foi ata despois da guerra franco-prusiana que o modelo se divulgou e, a principios do século XX, os Estados Unidos crearon o seu en 1903 e o Reino Unido en 1904.

## Notas
Montserrat Fernández Prieto

**Monserrat Fernández Prieto** é unha investigadora galega que traballa no cimus.
## Traxectoria 
É licenciada en Psicoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela (USC) e doutora en Psicoloxía pola Universidade de Granada coa tese *Análisis comparativo del estilo atribucional y de la autoestima en pacientes delirantes y depresivos* (2001). Levou a cabo a súa investigación posdoctoral na Universidade do Minho (Portugal) e no Departamento de Psiquiatría do Harvard Medical School (EE.UU.).  

O tema principal da súa investigación é o autismo.autismo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil no portal da investigación do Sergas
Tanque de tormentas

[miniatura|Tanque de tormentas á beira do [río Miño en Lugo.]]
O **tanque de tormentas** é un depósito subterráneo que acolle e retén a auga das choivas recollida polos colectores da rede de sumidoiros para logo tratala na estación depuradora. Mediante esta infraestrutura preténdese evitar que, en momentos de precipitacións torrenciais, se produza o asolagamento de zonas densamente urbanizadas e/ou que o saneamento se vexa colapsado na súa capacidade. 

## Funcionamento 
As augas das precipitacións que rematan nos sumidoiros mestúranse cos lixos das beirarrúas e calzadas e son moi contaminantes, ás veces máis que as residuais. A rede de sumidoiros multiplica a captación de auga cando se producen as choivas, e no caso de que estas se produzan con intensidade nun breve espazo de tempo, o sistema pode verse superado e dar en verteduras de auga sen tratar nos ríos e no mar. Para evitalo, os tanques acumulan a auga para que logo sexa reconducida á estación de depuración. O emprego dos tanques de tormentas é moi importante para garantir o saneamento das contornas das ribeiras polo que adoitan localizarse nas proximidades de cursos fluviais, rías ou do mar. 

En 2023, o maior tanque de tormentas de Galicia era o do Cavadal en Narón, con 10 000 metros cúbicos de capacidade.

### Partes dos tanques de tormentas 
Nos sumidoiros, previa á chegada ao tanque, a auga pasa por diferentes filtros que permiten peneirar os sólidos arrastrados. Dentro do tanque hai catro departamentos:

* A cámara central: leva a auga dende a entrada ata o elemento regulador do caudal

* A cámara de retención: almacena a auga que supera a capacidade da cámara central, acumúlase, polo tanto en momentos de precipitación forte. 
* A cámara de alivio: traslada a auga excedente ata o receptor
* A cámara seca: onde está o elemento regulador do caudal.

## Notas
Juan López Rico

**Juan López Rico**, nado en Ribadeo en 1955, é un xornalista e ilustrador ambiental galego.

## Traxectoria
Licenciouse en Ciencias da Información na Universidade Complutense. Desenvolveu a súa labor periodística na Axencia EFE, da que foi delegado en Galicia. Tras a súa xubilación segue a colaborar en EFE Verde a través do blog *Viva la bagatela!*

## Obra 
**¡Houston, tenéis un problema!* (Silsania books; ilustrador)
*Participou en obras colectivas como *Daniel Cortezón* (ISBN 9788461473366, 2011)

## Recoñecementos 
*Premio Orange de Periodismo y Sostenibilidad 2023

## Notas
Horse Jumper of Love

**Horse Jumper of Love** é unha banda estadounidense de indie rock procedente de Boston, Massachusetts. O grupo está formado por Dimitri Giannopoulos (guitarra e voz), John Margaris (baixo e coros), e Jamie Vadala-Doran (batería e percusión). Ata a data leva publicados catro álbums de estudio.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
A Carrola, O Porriño, O Porriño

**A Carrola** é un lugar da parroquia do Porriño, no concello pontevedrés do Porriño, na comarca de Vigo. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller), o que supón un aumento con respecto a 2022, cando estaba deshabitado.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Porriño 
### Parroquias do Porriño
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Porriño
A vontade de cambiar: homes, masculinidade e amor

***A vontade de cambiar: homes, masculinidade e amor*** é un ensaio de bell hooks publicado en 2004 co título orixinal en inglés de ***The will to change: men, masculinity, and love***. En 2023 Edicións Laiovento editou a tradución ao galego de Pablo Rendo cun limiar de Xosé Cabido Pérez.

## Descrición
Este libro "trata sobre a necesidade de vivir nun mundo onde as mulleres e os homes poidan pertencerse uns aos outros. Observando as razóns nas que o patriarcado sustentou o seu poder sobre os homes e as súas vidas, a autora reclama o feminismo para os homes, amosando por que o pensamento e a práctica feministas son o único xeito de resolver a crise da masculinidade".
## Notas
Xosé Cabido Pérez

**Xosé Cabido Pérez** é un profesor de Filosofía e experto en novas masculinidades.
## Traxectoria 
Licenciado en Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela. É profesor de ensino secundario e experto en novas masculinidades, non hexemónicas, cunha ampla traxectoria na impartición de obradoiros de igualdade dirixidos a rapaces varóns, especialmente entre os 14 e os 16 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Masculinidades igualitarias na loita contra a violencia de xénero
Maaja Ranniku

**Maaja Ranniku**, nada en Abja-Paluoja o 1 de marzo de 1941 e finada en Talín o 24 de outubro de 2004, foi unha xadrecista estoniana que competiu baixo a bandeira soviética até 1991. Obtivo o título de Mestra Internacional Feminina en 1964.

## Resultados destacados 
Ranniku gañou dúas veces o Campionato Feminino de Xadrez da URSS, en 1963 (despois de vencer a Tatiana Zatulovskaia por 4-2 no *tie break*) e en 1967.

Foi campioa feminina de Estonia en dez ocasións (1961, 1963, 1967, 1973, 1981, 1982, 1984, 1987, 1988 e 1991).

En 1964 participou no Torneo de Candidatas en Sukhumi. Quedou en sexto lugar dun total de 18 xogadoras.

Os seus mellores resultados en torneos internacionais foron o primeiro posto en Budapest (1969) e en Brașov (1971), o segundo lugar en Vrnjačka Banja (1973) e o terceiro lugar no torneo zonal feminino en Bixkek (1978).

En 1992 xogou coa selección de Estonia nas Olimpíadas de Xadrez de Manila. Marcou 6½ puntos en 11 partidos.

## Notas
Athyma nefte

***Athyma nefte*** é unha especie de bolboreta ninfálida que habita nas áreas tropicais do sur e sueste de Asia.

## Descrición 
A descrición da especie baséase na feita por Bingham.

Eiruga cilíndrica, con seis filas de espiñas finas ramificadas, sendo a dorsal máis baixa ca a lateral e as do terceiro e cuarto segmentos máis baixas ca o resto, o segundo segmento sen armas; as bases das patas teñen espiñas curtas e sinxelas. De cor verde pura, cunha gran mancha marrón no noveno segmento. Espiñas marróns e cabeza marrón escura, cabeza cuberta de espiñas curtas e simples de cor marrón e tubérculos brancos. Aliméntase de *Glochidion velutinum* e de *G. zelanicum*. Pupa como a de *Athyma ranga*, pero dos curiosos procesos do lombo, a posterior é moito máis longa e máis inclinada cara a adiante.

## Notas
Saga Völsunga

A **Saga dos volsungos**, en nórdico antigo: ***Völsunga saga***, é unha saga lendaria islandesa do século XIII en forma de prosa, sobre a orixe, o ascenso e o declive do clan dos Volsungs (descendentes do rei Volsung),

A saga Volsunga é unha saga islandesa, escrita arredor de 1300, baseada na tradición xermánica. Os feitos reais que inspiraron a narración fantasiosa da saga ocorreron en Europa Central nos séculos V e VI, pero o único manuscrito medieval da obra que se conserva actualmente data de c. 1300. Crese que a versión en prosa da saga está baseada en poemas épicos escandinavos anteriores.

O poema épico alemán medieval *Nibelungenlied* (*"Canción dos Nibelungos"*) está baseado nas mesmas historias antigas que a ***saga dos volsungos***, que eran comúns a todas as terras xermánicas desde a primeira Idade Media. Nos *Nibelungos*, porén, a narración ten trazos de romance cortés.

J. R. R. Tolkien afirmou terse inspirado na mitoloxía nórdica para escribir *O hobbit* e *O Señor dos Aneis*, e escribiu dous poemas narrativos e textos relacionados agrupados en 2009 baixo o título *The Legend of Sigurd and Gudrún.*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ciclo de Völsung
* Canción dos Nibelungos
* Epopea
* Poeta de guerra
* Sagas lendarias
* Sagas de islandeses
* Skaði
* Wulfingas
### Ligazóns externas 
*  Texto da saga (en inglés)
* Historia de los Descendientes del rey V&#x1EB;lsungr (en castelán)
Vanishing Point (álbum de Primal Scream)

***Vanishing Point*** é o quinto álbum de estudio da banda escocesa de rock alternativo Primal Scream, publicado o 7 de xullo de 1997 a través do selo Creation Records no Reino Unido e de Reprise Records nos Estados Unidos. O disco chegou ao número 2 da lista británica de álbums. O traballo inspírase en xéneros como dub, ambient, dance, e krautrock, ademais de bandas como Motörhead, Can, e The Stooges. Foi o primeiro álbum da banda en contar con Gary 'Mani' Mounfield ao baixo, anteriormente membro de The Stone Roses, aínda que Marco Nelson gravou os baixos en "Burning Wheel", "Star", "If They Move, Kill 'Em'", e "Stuka". Outros convidados en *Vanishing Point* foron Augustus Pablo, Glen Matlock, e The Memphis Horns. 

## Listaxe de cancións 
## Notas
Benjamin Chee Chee

**Kenneth Thomas Chee Chee**, nado en Temagami, Ontario, o 26 de marzo de 1944 e finado o 14 de marzo de 1977, coñecido como **Benjamin Chee Chee**, foi un artista ojibwa.

## Traxectoria 
O pai de Chee Chee morreu cando el era novo, e Chee Chee foi enviado a unha escola residencial cando era un neno, sendo separado da súa nai. Despois pasou moitos anos buscándoa. Mudouse a Montreal en 1965 onde desenvolveu o seu amor pola pintura, e mudouse de novo a Ottawa en 1973.
miniatura|"Ganso en Voo", unha pintura orixinal de Chee Chee en "The Canadian Encyclopedia".

### Carreira profesional 
A primeira exhibición da arte de Chee Chee celebrouse en 1973 na Universidade de Ottawa. Foi soterrado no ccemiterio de Notre Dame en Ottawa, Ontario. O traballo de Chee Chee foi exposto postumamente en todo o Canadá.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Kingsman: The Golden Circle

***Kingsman: The Golden Circle*** é un filme británico-estadounidense de 2017 dirixido por Matthew Vaughn e escrito por Jane Goldman e Vaughn. Baséase na serie de banda deseñada *The Secret Service* (poteriormente titulada *Kingsman*) creada por Mark Millar e Dave Gibbons, e é o segundo título da franquía cinematográfica homónima, sendo a secuela de *Kingsman: The Secret Service* (2014). Está protagonizado por Colin Firth, Taron Egerton, Mark Strong, Edward Holcroft e Hanna Alström, que retoman os seus papeis do primeiro filme, xunto con Julianne Moore, Halle Berry, Pedro Pascal, Elton John, Channing Tatum e Jeff Bridges como novos membros do elencco. O filme conta como os membros de Kingsman se unen co seu homólogo estadounidense, Statesman, despois de que a organización Kingsman quedase paralizada e o mundo fose tomado como refén por Poppy Adams e o seu cartel da droga, "The Golden Circle".

## Personaxes 
* Colin Firth como Harry Hart (Galahad)
* Julianne Moore como Poppy
* Taron Egerton como Eggsy (Galahad)
* Mark Strong como Merlin
* Halle Berry como Ginger
* Pedro Pascal como Whiskey
* Edward Holcroft como Charlie
* Hanna Alström como Princesa Tilde
* Emily Watson como Fox
* Sophie Cookson como Roxy (Lancelot)
* Elton John como el mesmo
* Channing Tatum como Tequila
* Jeff Bridges como Champ

## Notas
The King's Man

'''''The King's Man'''* é un filme británico-estadounidense de 2021 dirixido por Matthew Vaughn a partir dunha historia e un guión escrito por Karl Gajdusek. É o terceiro título da franquía cinematográfica *Kingsman*, a cal se basea na serie de banda deseñada *The Secret Service* (posteriormente titulada *Kingsman*) creada por Mark Millar e Dave Gibbons. É a precuela de *Kingsman: The Secret Service* (2014) e *Kingsman: The Golden Circle'' (2017). Está protagonizado por Ralph Fiennes (quen tamén é un dos produtores executivos), Gemma Arterton, Rhys Ifans, Matthew Goode, Tom Hollander, Harris Dickinson, Daniel Brühl, Djimon Hounsou e Charles Dance. A historia céntrase en varios eventos durante a primeira guerra mundial e o nacemento da organización Kingsman.

## Personaxes 
* Ralph Fiennes como Orlando Oxford
* Gemma Arterton como Polly
* Rhys Ifans como Grigori Rasputin
* Matthew Goode como Morton / The Shepherd
* Tom Hollander como Rei Xurxo
* Harris Dickinson como Conrad Oxford
* Daniel Brühl como Erik Jan Hanussen
* Djimon Hounsou como Shola
* Charles Dance como Kitchener
* Valerie Pachner como Mata Hari
* Alison Steadman como Rita
* August Diehl como Vladimir Lenin
* David Kross como home con mustacho (Adolf Hitler)
* Alexandra Maria Lara como Emily Oxford
* Branka Katić como Tsarina Alix
* Robert Aramayo como sarxento Atkins
* Ron Cook como Arquiduque Francisco Fernando de Austria

## Notas
Kai Aareleid

dereita|miniatura|Kai Aareleid.

**Kai Aareleid**, nada en Tartu o 26 de setembro de 1972, é unha escritora e tradutora estoniana.

## Traxectoria
Estudou artes escénicas na Academia de Teatro de Helsinqui entre 1991 e 1997, e realizou un mestrado. Entre 1996 e 2006 traballou como  axudante administrativo na oficina do British Council en Talín, e entre 2012 e 2017 foi  editora do Loomingu Raamatukogu.

## Obra 
* *Vene veri* (novela, 2011)
* "Tango" (relato, 2012)
* *Naised teel* (poemario, 2015)
* *Vihm ja vea* (poemario, 2015)
* *Linnade põletamine* (novela, 2016)

## Notas
Batería militar de Baredo

A **batería militar de Baredo**, tamén coñecida como **batería de costa J4 de Cabo Silleiro,** foi unha instalación militar situada nas inmediacións do cabo Silleiro, moi preto do faro de Silleiro, na parroquia de Baredo, no concello de Baiona. Atópase na actualidade en ruínas.

## Historia 
Aínda que xa existira dende 1923 unha base, non foi ata despois da Guerra Civil cando se construíu definitivamente coa finalidade de defender a entrada da ría de Vigo. Foi utilizada entre 1940 e 1969, aínda que os soldados do último retén abandonaron as instalacións en 1998. 

## Instalacións 
Atópase na aba do monte de Silleiro. Accédese a el mediante unha estrada, presidida por un arco. 

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Batería cabo Silleiro 2.jpg|alt=
Ficheiro:Batería J-4 Silleiro (3381313420).jpg|alt=
Ficheiro:Batería J-4 Cabo Silleiro (3377222025).jpg|alt=
Ficheiro:Batería J-4 Cabo Silleiro (3854256589).jpg|alt=
Ficheiro:Viviendas de la batería J-4 Cabo Silleiro (4921369669).jpg|alt=
Ficheiro:Viviendas de la batería J-4 Cabo Silleiro (4921943314).jpg|alt=
Ficheiro:Viviendas de la batería J-4 Cabo Silleiro (4921963736).jpg|alt=
Ficheiro:Viviendas de la batería J-4 Cabo Silleiro (4921954720).jpg|alt=
Ficheiro:Viviendas de la batería J-4 Cabo Silleiro (4921361803).jpg|alt=
Ficheiro:Viviendas de la batería J-4 Cabo Silleiro (4921372989).jpg|alt=
Ficheiro:Viviendas de la batería J-4 Cabo Silleiro (4921948872).jpg|alt=
Ficheiro:Viviendas de la batería J-4 Cabo Silleiro (4921970094).jpg|alt=
Ficheiro:Batería J-4 Cabo Silleiro (3855062838).jpg|alt=
Ficheiro:Batería J-4 Cabo Silleiro (3854265145).jpg|alt=
Ficheiro:Canón cabo Silleiro.jpg|alt=
Ficheiro:Aljibes de la Batería J-4 Cabo Silleiro (4918164108).jpg|alt=
Ficheiro:Viviendas de la batería J-4 Cabo Silleiro (4921947200).jpg|alt=
Ficheiro:La Batería J-4 de Silleiro tras el incendio de este domingo (27761968003).jpg|alt=
Ficheiro:Búnker de vigilancia de la batería J-4 Silleiro (3380493227).jpg|alt=

## Notas
Maze Runner: The Scorch Trials

***Maze Runner: The Scorch Trials*** é un filme estadounidense de 2015 dirixido por Wes Ball e escrito por T.S. Nowlin. Baséase na novela *The Scorch Trials* de James Dashner (2010), a segunda na serie de libros *The Maze Runner*. O filme é unha secuela directa do filme de 2014 *The Maze Runner* e o segundo título da franquía cinematográfica *The Maze Runner*. Está protagonizado por Dylan O'Brien, Kaya Scodelario, Thomas Brodie-Sangster, Dexter Darden, Alexander Flores, Ki Hong Lee e Patricia Clarkson, xunto cos novos membros do elenco Nathalie Emmanuel, Giancarlo Esposito, Aidan Gillen, Jacob Lofland, Katherine McNamara, Barry Pepper, Rosa Salazar, Lili Taylor e Alan Tudyk.

A sinopse de *The Scorch Trials* ten lugar inmediatamente despois da entrega anterior, xa que Thomas (O'Brien) e os seus compañeiros Gladers acaban de escapar das instalacións do poderoso Departamento de Experimentos World Catastrophe Killzone (WCKD), que os encarcerara. Fuxindo polo deserto e as cidades en ruínas, deberán escapar dos soldados da WCKD e enfrontarse aos perigos do Scorch, unha paisaxe desolada chea de perigosos obstáculos. A rodaxe comezou en Albuquerque, Novo México o 27 de outubro de 2014 e concluíu oficialmente o 27 de xaneiro de 2015.

## Personaxes 
* Dylan O'Brien como Thomas
* Kaya Scodelario como Teresa
* Thomas Brodie-Sangster como Newt
* Dexter Darden como Frypan
* Nathalie Emmanuel como Harriet
* Giancarlo Esposito como Jorge
* Alexander Flores como Winston
* Aidan Gillen como Janson
* Ki Hong Lee como Minho
* Jacob Lofland como Aris
* Katherine McNamara como Sonya
* Barry Pepper como Vince
* Rosa Salazar como Brenda
* Lili Taylor como Mary Cooper
* Alan Tudyk como Marcus (acreditado como "Blondie")
* Patricia Clarkson como Ava Paige

## Notas
Cats That Look Like Hitler

**Cats That Look Like Hitler** (en galego, "Gatos Que Parecen Hitler") é unha páxina web satírica co único propósito de ensinar fotos de gatos que teñen un parecido con Adolf Hitler, ditador do Terceiro Reich dende 1933 a 1945. A estes gatos se lles chama comunmente en Internet coma "**kitlers**" (da palabra *kitten* ou gatito en Español e *Hitler*) con trazos físicos facilmente diferénciabeis dos outros: un pelaxe con manchas cunha grande e negra debaixo do seu nariz (que asemella ao bigote de Hitler) e outros trazos que tamén suxiren unha expresión parecida ás que tiña o ditador; algúns outros teñen marcas negras diagonais nas súas cabezas que tamén se parecen ao floco de Hitler...

O sitio foi fundado por Koos Plegt e Paul Neve en 2006 e se volveu rapidamente coñecido despois de ensinarse en varios programas de televisión a través de Europa e Australia.

Con todo, ao final Paul decidiu deixar o proxecto e agora o sitio só é administrado por Neve, tendo en febreiro de 2013 aprobadas unhas 7500 fotos de gatos, aínda que pouco despois parece que o sitio se abandonou, pois non recibe actualizacións desde abril de 2014.

## Na cultura popular 
Os gatos son unha marca popular da cultura da Internet, e a páxina de Cats That Look Like Hitler pode ser considerado unha ramificación da cultura da fascinación dos gatos en Internet, o cal explicaría a súa popularidade, aínda que non sería o único motivo.

Foi mencionado en varias páxinas web *gaming*, sobre todo na agora defunta páxina australiana *Total Gamer* e tamén na páxina neozelandesa *Edge Nightshow*, nesta última sendo importante o comentario que fixo Brad Wattson sobre o seu gato 'Piggles' dicindo que era o kitler Nº1 no mundo.

Tamén foi mencionado en moitos xornais; en 2011 no *The Daily Telegraph* neste caso para falar dun kitler que era incapaz de ser adoptado polo seu parecido co ditador ou no *The Times* onde Ben Machell entrevistou a un dos donos destes gatos que habían no sitio web e para tentar explicar a creación e popularidade dos gatos en Internet, incluíndo á propia páxina Cats That Look Like Hitler.

Machell mencionou que a misteriosa natureza e personalidade dos gatos era un obxectivo perfecto para a proxección da personalidade e as emocións, e lembra tamén a relación dos exipcios cos gatos, o que podería explicar todo este fenómeno.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Meme (Internet)
* Lolcat
* *Maus (novela gráfica)*

### Ligazóns externas
Azahara Alonso Gómez

**Azahara Alonso**, nada en Oviedo en 1988, é unha filósofa, escritora e poeta española, especializada no xénero de aforismos.

## Traxectoria 
Alonso licenciouse en Filosofía por vocación, e posteriormente realizou un máster de Escritura Creativa. Despois de vivir en varias cidades, en 2012 trasladouse a Madrid.

### Traxectoria literaria 
Traballou como profesora e foi coordinadora da escola madrileña de literatura Hotel Kafka e xestora cultural na Fundación Centro de Poesía José Hierro. Ademais de impartir clases de escritura, escribe crítica literaria e artigos para distintos medios nacionais como *Ámbito Cultural* ou *Rebelión* entre outros.

Participou na antoloxía de relatos *Servicio de habitaciones*, que foi un proxecto común creado en 2016 pola escola Hotel Kafka, tanto para o alumnado como para o profesorado. Recóllese na obra unha disparidade de textos —algúns escritos por profesionais e outros por noveis— con relatos heteroxéneos tanto no estilo como nos xéneros, pero transcorrendo cada historia no acoutado espazo dun hotel.

En 2016 publicou o seu primeiro libro, *Bajas Presiones*. É un libro de aforismos que se consideraba peculiar por ser tanto o primeiro libro da autora como o propio tema para ser o primeiro libro, non unha mera sucesión de ocorrencias, senón "froito dun exercicio de pensamento continuo e depurado". Segundo conta a propia Alonso, "*As baixas presións* naceron duns cadernos, que son algo moi cotiá na miña vida, tomo notas a diario". Son frases curtas coas que debuxa unha visión persoal do seu mundo. 

Na antoloxía *Bajo el signo de Atenea*, o antólogo Manuel Neila reuniu nel ás dez escritoras do século  máis representativas do aforismo en España, entre as que está Azahara Alonso. Na presentación do libro salientouse a importancia das súas obras presentes e futuras como contribución ao enriquecemento do panorama do aforismo español contemporáneo.

O segundo libro de Alonso foi o poemario *Gestar un tópico*, publicado no 2020. «A miña palabra preferida é a linguaxe», afirmou a autora. Neste libro, o lingüístico é o campo semántico principal, o protagonista e o motor de todo o libro.

## Obras 
### Libros 
* *Bajas Presiones* (Editorial Trea, 2016)
* *Gestar un tópico* (Ril Editores de España, 2020)

### Artigos 
* Alonso, Azahara, en *Estación Poesía*,  2341-2224, N.º. 17, páxs. 43-43. 2019.
* Alonso, Azahara, en *Estación Poesía*,  2341-2224, N.º. 13, páxs. 34-34. 2018.

### Obras colectivas 
**Bajo el signo de Atenea: diez aforistas de hoy.* Sevilla: Renacimiento. 2017.
* «Pick up all the Pieces and make an Island» en *Servicio de habitaciones*, Madrid: 120 Pies, 2016.
* "[El gato que husmea]" en *Poemas para combatir el coronavirus*, edición de Juan Luís Calbarro e Miriam Maeso, Alcobendas (Madrid): IES Ágora e Los Papeles de Brighton, 2021.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Presentación de *Bajas presiones* na Fundación José Hierro
* Entrevista a Azahara Alonso Gómez para Letras Emergentes
Formal Growth in the Desert

***Formal Growth in the Desert*** é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de post-punk Protomartyr, publicado o 2 de xuño de 2023 a través do selo Domino Records. Foi precedido polos sinxelos "Make Way", "Elimination Dances" e "Polacrilex Kid".

## Listaxe de cancións 
## Notas
Conca hidrográfica do Miño

dereita|miniatura|Conca hidrográfica do Miño en Galicia.

A **conca hidrográfica do Miño** é a conca hidrográfica do río homónimo. Discorre polo noroeste da Península Ibérica e desemboca no océano Atlántico.
Ten unha superficie aproximada de 12.486 km² que se estenden polas comunidades autónomas españolas de Galicia e Castela e León (provincias de León e Zamora) e polo norte de Portugal. A parte española está xestionada pola Confederación Hidrográfica do Miño-Sil, que xestiona tamén a conca transfronteiriza do río Limia.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Confederación hidrográfica do Miño-Sil
OBK

**OBK** é un grupo español de música electrónica formado en 1991 por Jordi Sánchez e Miguel Ángel Arjona. Após celebrar vinte anos en activo, en 2012 anunciouse a retirada de Miguel Arjona do proxecto que segue activo baixo a dirección de Jordi Sánchez. O seu último álbum, OBK Live en Mexico, publicouse en 2016.

O nome de «OBK» é a abreviatura de «Oberkorn (It's a small town)», tema instrumental de Depeche Mode e face B do sinxelo «The Meaning of Love». Até 2018 o grupo editou 12 álbums e 4 recompilacións ademais de varias decenas de sinxelos.

## Discografía 
### Álbums 
* 1991: *Llámalo sueño*
* 1993: *Momentos de fe*
* 1995:	*Trilogía*
* 1996:	*Donde el corazón nos lleve*
* 1998:	*Singles 91/98*
* 2000:	*Antropop*
* 2001:	*Extrapop*
* 2003:	*Babylon*
* 2004: *Sonorama*
* 2005:	*Feeling*
* 2008:	*Ultimátum*
* 2011:	*2OBK*
* 2013:	*Revolución*
* 2015:	*De corazón*
* 2016: *OBK Live In Mexico*

### Sinxelos 
* *Déjame comerte* (1991)
* *Oculta realidad* (1991)
* *De qué me sirve llorar* (1992)
* *Historias de amor* (1992)
* *La princesa de mis sueños* (1992)
* *Dicen* (1993)
* *Robarle al tiempo* (1993)
* *Todavía* (1994)
* *Lágrimas de soledad* (1994)
* *Mi razón de ser* (1995)
* *Nada soy sin ti* (1995)
* *Dulce final* (1995)
* *Otra canción de amor* (1995)
* *Si esto no es amor* (1996)
* *Un cielo gris* (1996)
* *A contrapié* (1997)
* *Historias de amor (ASAP remix)* (1998)
* ''De qué me sirve llorar (versión '98)* (1998)
* *La princesa de mis sueños (versión octeto)* (1998)
* *Oculta realidad (versión '98)* (1998)
* *Tú sigue así* (2000)
* *El cielo no entiende* (2000)
* *Falsa moral* (2001)
* *Yo sé que no (versión Extrapop)* (2001)
* *I feel Jesus* (2001)
* *Lo tengo que dejar* (2001)
* *Lucifer* (2003)
* *Quiéreme otra vez* (2003)
* *La herida* (2004)
* *Ni te das cuenta* (2004)
* *Mírame bien* (2004)
* *Sin rencor* (2005)
* *A ras de suelo* (2005)
* *Yo no soy cool* (2006)
* *Yo no me escondo* (2008)
* *Siempre tú* (2008)
* *Oculta realidad '11* (2011)
* *El cielo no entiende '11* (2011)
* *Historias de amor '11* (2011)
* *Promises Ft. Pierre N'Sue* (2012)
* *Revolución* (2013)
* *Besos de mentira* (2014)
* *Elaine* (2014)
* *Otra canción de amor (versión '15)* (2015)
* *La princesa de mis sueños (Live in México)* (2016)
* *El cielo no entiende (Live in México)* (2016)
* *Historias de amor (Live in México)'' (2016)

## Notas
Río Cerves

O **río Cerves** é un curso de auga do noroeste da Península Ibérica, afluente do Miño.

## Descrición 
Discorre pola provincia de Ourense. O río nace no monte Faro, pasa preto de localidades como Tourón, As Mestas e Prexigueiro e desemboca no Miño. É descrito no sexto volume do *Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar* de Pascual Madoz da seguinte 

maneira:

Pertencente á conca hidrográfica do Miño, as súas augas acaban vertidas no océano Atlántico.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
*
Sergio Aguza

**Sergio Aguza Santiago**, nado en Sant Boi de Llobregat o 2 de setembro de 1992, é un futbolista español que xoga como centrocampista no Lugo, da Primeira División RFEF.

## Traxectoria 
### Real Madrid 
Nacido en Sant Boi de Llobregat, formouse como futbolista nas canteiras do Gavà, o EF Gavà e o Cornellà, antes de ingresar aos 16 anos no equipo xuvenil do Real Madrid. Na tempada 2011/12 debutou co Real Madrid C na Tercera División. No verán de 2013 subiu ao Castilla, da Segunda División, categoría na que debutou nun partido ante o Mirandés. Marcou o seu primeiro gol co filial o 15 de febreiro do ano seguinte, facendo o segundo tanto do seu equipo nun triunfo na casa por 3-1 ante o Barcelona B.

### Milton Keynes Dons 
En xullo de 2015 asinou polo Milton Keynes Dons da Football League Championship, cun contrato de dous anos. Debutou o 11 de agosto de 2015, na vitoria por 2-1 sobre o Leyton Orient, na EFL Cup. Con todo, apenas dispuxo de minutos no equipo de Buckinghamshire e en xaneiro de 2016 o club anunciou a rescisión do seu contrato.

### Ponferradina 
A continuación regresou a España, onde fichou pola Ponferradina. Marcou o seu primeiro gol co club berciano o 20 de marzo, na vitoria por 2-1 ante o Huesca, e anotou tamén os goles da vitoria contra o Lugo e o Albacete. Con todo, foi insuficiente para salvar o equipo do descenso.

### Alcorcón e Córdoba 
Tralo descenso da Ponferrdina fichou polo Alcorcón, continuando así na Segunda División. Non chegou a rematar a tempada no club madrileño, pois no mercado invernal pasou ao Córdoba, no que militou durante a seguinte campaña e media.

### Almería 
En xullo de 2018 asinou un contrato de dous anos coa UD Almería, tamén na categoría de prata. Disputou 43 partidos co club andaluz durante as seguintes dúas campañas, marcando cinco goles, e en marzo de 2020 o club renovou o seu contrato ata 2023. Na tempada 2020/21 xogou cedido en dous equipos: primeiro no FC Cartagena e logo na Ponferradina, sendo esta a súa segunda etapa no club.

Despois de seis anos en Segunda, no verán de 2021 baixou unha categoría para xogar co Sabadell en Primeira División RFEF, pasando logo polo Murcia e o Lugo, da mesma división. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en LaPreferente.com
Mosaico romano de Panxón

O **mosaico de Panxón** é un fragmento dun mosaico romano descuberto no castro de Panxón, na parroquia de Panxón, concello de Nigrán. 

## Singularidade 
Data do século III d. C.. A súa singularidade débese a que é a única representación do xénero de temática mariña, concretamente un peixe e unhas ameixas, na bisbarra do Val de Miñor e contiguas. Seguramente formase parte dun mosaico meirande.

## Historia 
Segundo Fernando Acuña Castroviejo, que documentou a existencia do mosaico nos anos setenta, a familia Puga de Nigrán topouse con este tesouro nunha data anterior a 1850, durante unhas obras na súa parcela ao bordo do mar, preto do castro de Panxón. O mosaico era moito máis grande, aínda que os Puga salvaron da destrución un só fragmento, e encargaron unha mesa de tesoira, ao estilo romano, para embutirlo e conservalo. A primeira propietaria foi Umbelina González Lavandeira, viúva do señor Puga, segundo reza nun manuscrito do século XIX. Pero, cos anos, aquela familia vendeu o moble ao avogado tudense Ricardo Blanco-Cicerón, un dos maiores coleccionistas de arte que houbo en Galicia, falecido en Santiago en 1926. Tras décadas de silencio, no ano 2000 a peza reaparecía en Castellana Subastas (Madrid) e comprábaa por algo menos de dous millóns de pesetas un poxador danés. 

En 2012 o mosaico xa chegara a Nova York, pero en Galicia perdéraselle o rastro, ata que seis anos despois Fernández-Turégano atopou aquela imaxe do peixe que figura na única foto que se conservaba da peza, nunha sinaléctica situada na praia da Madorra, e que tiña tatuada na memoria cando se distraía mirando un catálogo de Carlton Hobbs na internet.

“Ao final, o desenlace foi por casualidade, porque un veciño de Nigrán, Gonzalo (Fernández Turégano), sobriño de Pilar (Pérez Saavedra, presidenta da Asociación pola Repatriación) nunha visita a Nova York, na galería Carlton Hobbs, observa que está á venda o mosaico romano de Panxón. Automaticamente ponse en contacto coa súa familia e co Concello”, relatou Juan A. González (nese intre alcalde de Nigrán), que explicou que, a partir dese momento, expúxose o intento de mercalo.

O prezo de venda eran 75.000 $ pero nunha entrevista entre Gonzalo e o propio Carlton Hobbs o coleccionista acordan unha rebaixa de 20.000$ coa condición de que fose exposto ao público, e a Nigrán o 23 de xaneiro de 2025.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mosaico de Dédalo e Pasífae
Hugo Guezeta

**Hugo Guezeta** é un músico, rapeiro e cantante galego de Ponteareas. Foi integrante e cofundador de SonDaRúa.  

En 2024, iniciou un proxecto en solitario, coa estrea do seu primeiro disco de longa duración *O Noso Tempo*, producido integramente por Peter Petrowski. 

En 2025 colaborou con Guadi Galego no sinxelo *Equilibrar*. 

## Discografía 
### LP
* *O Noso Tempo* (2024)

### EP 
* *1991* (2022)
**Maqueta**

* *A dignidade non se merca* (2017)

### Sinxelos 
* *Arder* (2024)
* *Espertar* (2024)
* *A toleira* (2024)
* *Cantare* (2024)
* *De volta* (2024)
* *Feridas* (2024)
* *O Noso Tempo* (2024)
* *A Derradeira Lección Do Mestre* (2023)
* *Palmarés* (2022)
* *Non Sei* (2022)
* *Claridade* (2021)
* *Quixera Ser* (2021)

## Notas
Maze Runner: The Death Cure

***Maze Runner: The Death Cure*** é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Wes Ball e con guión de T.S. Nowlin. Baséase na novela de 2011 *The Death Cure* escrita por James Dashner. É a secuela do filme de 2015 *Maze Runner: The Scorch Trials* e é o terceiro título da franquía cinematográfica *Maze Runner*. Está protagonizado por Dylan O'Brien, Kaya Scodelario, Thomas Brodie-Sangster, Dexter Darden, Nathalie Emmanuel, Giancarlo Esposito, Aidan Gillen, Walton Goggins, Ki Hong Lee, Jacob Lofland, Katherine McNamara, Barry Pepper, Will Poulter, Rosa Salazar e Patricia Clarkson.

*Maze Runner: The Death Cure* tiña prevista a súa estrea o 17 de febreiro de 2017 nos cinemas dos Estados Unidos a través de 20th Century Fox, mais o estudio decidiu adiar a estrea até o 26 de xaneiro de 2018 para permitir recuperarse a O'Brien das lesións que sufriu durante a rodaxe. O filme recibiu valoracións mixtas da crítica con eloxios polas actuacións do elenco, as secuencias de acción e os efectos visuais, mais críticas pola historia e o desenvolvemento dos personaxes. Recadou 288&nbsp;millóns de dólares en todo o mundo.

## Personaxes 
* Dylan O'Brien como Thomas
* Kaya Scodelario como Teresa
* Thomas Brodie-Sangster como Newt
* Dexter Darden como Frypan
* Nathalie Emmanuel como Harriet
* Giancarlo Esposito como Jorge
* Aidan Gillen como Janson
* Walton Goggins como Lawrence
* Ki Hong Lee como Minho
* Jacob Lofland como Aris
* Katherine McNamara como Sonya
* Barry Pepper como Vince
* Will Poulter como Gally
* Rosa Salazar como Brenda
* Patricia Clarkson como Ava Paige

## Notas
Balaustia

[miniatura|[milgranda (froito)|Milgranda ou granada, un exemplo de froito de tipo balaustia.]]
Unha **balaustia** é un froito sincarpo indehiscente que procede dun ovario ínfero, onde os carpelos están unidos entre si e dispostos en dous estratos. Posúen un pericarpo duro e o interior está dividido en cavidades por medio dun tecido tenue (tastana). Na súa formación intervén, ademais do ovario ínfero, o tálamo floral acopado e soldado ao ovario. As sementes (moitas, porque é polispermo) teñen a parte externa carnosa (sarcotesta).

Un exemplo é o froito da milgrandeira (*Punica granatum*), chamado milgranda ou granada.

;Etimoloxía:
Do latín *balaustĭum* e este do grego *βαλαύστιον* 'flor da milgrandeira'.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Sánchez Gómez, P. [et al. ]. 1996. *Flora de Murcia. Claves de identificación de plantas vasculares*. Editorial DM. ISBN 84-89585-20-2