open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
El Pueblo (1910)

***El Pueblo*** foi un semanario publicado en Vigo en 1910.

## Historia e características 
Apareceu en 1910. Publicación republicana fundada e dirixida por Herberto Blanco Rodríguez.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Henry James

dereita|miniatura|Retrato de James.
**Henry James**, nado en Nova York o 15 de abril de 1843 e finado en Londres o 28 de febreiro de 1916, foi un escritor e crítico literario estadounidense nacionalizado británico contra finais da súa vida. Son ben coñecidas as súas novelas e relatos baseados na técnica do punto de vista, que lle permitiu efectuar unha análise psicolóxica de cada personaxe dende o interior deste. Foi fillo de Henry James Sr. e o irmán máis novo do filósofo e psicólogo William James.

## Obras principais 
### Novelas 
### Novelas curtas e relatos 
### Libros de viaxes 
### Crítica literaria 
### Autobiografía 
### Obras de teatro 
### Biografía 
* *William Wetmore Story and His Friends* (1903)

### Crítica de arte 
* *Picture and Text* (1893)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* [As obras de Henry James](http://www.gutenberg.org/author/Henry_James_(1843-1916)) no Proxecto Gutenberg
Crema de castañas

A **crema de castañas** (en ) é unha especialidade gastronómica inventada en 1885 polo industrial francés Clément Faugier que pretendía con isto aproveitar as castañas que crebaban durante a elaboración do *marron glacé* (castañas confeitadas). Trátase dunha pasta doce de consistencia semellante a unha marmelada elaborada con restos de *marrons glacés*, polpa de castañas cocidas ao vapor, almibre, azucre e vainilla.

En 1924, Clément Faugier rexistrou a marca ''Crème de marrons de l'Ardèche*, que segue a ser a máis reputada en Francia.

Pódese comer ao natural, porén acostuma utilizarse para adozar outras sobremesas coma filloas (*crêpes''), iogures, chulas ou queixo fresco.
Marron glacé

O ***marron glacé*** é unha castaña confeitada ou glaseada. É unha lambetada habitual na gastronomía italiana e na gastronomía francesa, aínda que recentemente estase a implantar noutros países produtores, coma Galiza, España ou Portugal. A súa orixe remóntase á antigüidade (Cuneo, Italia ou Lion, Francia) cando se almacenaban certos alimentos en mel ou azucre para a súa conservación.

No século XIX, desenvólvese a produción a nivel industrial en Francia deste doce, sendo posteriormente imitado e perfeccionado en Italia, e máis recentemente, en España, en 1980.

## Realización 
Para a realización do mesmo emprégase: castañas, azucre e optativamente e a gusto canela, vainilla e anisetes. Tamén se poden mergullar os *marrons* en brandy durante unhas horas para potenciar o seu sabor.

O complicado desta receita está nas fases da súa elaboración, que son: a escolla das mellores castañas, tamaño e estado; o punto de coza que ha ser con lume amodo, e o pelado das castañas que deben ficar enteiras. Procédese posteriormente á cocedura no almibre no que se confeitarán e se deixaran repousar un día.

Comercialmente é un produto caro, de feito a súa presentación habitual é a dun produto de luxo. Para evitar que se esmaguen ou se magoen os *marrons* e o seu glaseado adóitanse envolver individualmente.

## Produción
En Galiza producen *marron glacé dúas empresas:* Cuevas y Cía, e Posada Marron Glacé, de Ourense.
El Pueblo (Vilagarcía de Arousa)

***El Pueblo*** foi un semanario publicado en Vilagarcía de Arousa entre 1913 e 1915.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico Semanal Independiente*, apareceu en decembro de 1913. De ideoloxía agrarista, estaba dirixida por Luís Bouza Trillo. Cesou a súa publicación co número 73, do 1 de maio de 1915.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
El Pueblo (Santiago de Compostela)

***El Pueblo*** foi un semanario publicado en Santiago de Compostela entre 1911 e 1913.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario. Órgano de la Congregación de la Anunciada y San Luis Gonzaga*, apareceu en 1911. Semanario católico de carácter doutrinal. Tiña unha sección fixa de literatura. Publicou un artigo no que se reclamaba a creación da cátedra de Literatura Galego-Portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela e outro no que se apoiaba a construción dun monumento a Rosalía de Castro en Compostela. Cesou a súa publicación en 1913.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
La Propaganda (Vigo)

***La Propaganda*** foi un semanario publicado en Vigo entre 1881 e 1885.

## Historia e características 
Subtitulado *Revista semanal consagrada a la defensa e ilustración de la clase obrera*, apareceu o 31 de xullo de 1881. Saía á rúa todos os domingos. Publicación federalista de marcado carácter obreirista fundada por Ricardo Mella. Os seus redactores foron Ángel Bernárdez Rodríguez, Federico Rodríguez Arosa e Joaquín Nogueira Alonso. Fíxose popular entre o proletariado pola súa crítica ao sistema de cotas e redencións en metálico que regulamentaban o servizo militar, e pola súa defensa da participación política da clase obreira. Foi presentado no congreso sindical de Barcelona onde se fundou a Federación de Trabajadores de la Región Española, dando un xiro do republicanismo socialista ao anarquismo. En 1883 cambiou o seu subtítulo por *Semanario social. Eco de la clase trabajadora*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
### Ligazóns externas 
* La Propaganda, Vigo, 1881-1883 en Internet Archive.
* Durán, José Antonio (2011). "Los 150 años de Ricardo Mella" La Cueva de Zaratustra .
Retinopatía da prematuridade

A **retinopatía da prematuridade** (ou **ROP**, do inglés *Retinopathy of prematurity*), tamén coñecido como a **síndrome de Terry**, é unha doenza que afecta ao neonato, caracterizada por unha alteración no crecemeto da retina do ollo. Prodúcese por mor dunha vascularización anormal da retina, que pode chegar a ocasionar cicatrices e mesmo o desprendemento desta. Pode causar cegueira.

A prematuridade (nacementos antes da semana 37), o baixo peso no nacemento, e a administración de oxíxeno, son factores coñecidos de risco para padecer a enfermidade.

O tratamento baséase na fotocoagulación láser, aínda que en estadios máis avanzados onde a doenza é máis grave pódese requirir de cirurxía ou de tratamento con anticorpos monoclonais coma o bevacizumab.

## Clasificación 
A ROP pódese clasificar en 5 estadios segundo a extensión da afectación.
* **Estadio 1**: hai unha liña que separa a retina vascularizada da que fica avascular.
* **Estadio 2**: a liña anterior vai ficando máis grosa, nomeándose *crista monticular*. Hai un comezo de neovascularización (formación de novos vasos sanguíneos).
* **Estadio 3**: a neovascularización abrangue xa toda a retina.
* **Estadio 4**: hai un desprendemento parcial da retina.
** *Estadio 4A*: o desprendemento respecta a mácula.
** *Estadio 4B*: o deprendemento comprende tamén a mácula.
* **Estadio 5**: o desprendemento da retina é total, polo que se produce cegueira.

## Tratamento 
O principal piar do tratamento é a ablación mediante láser díodo da retina periférica avascular. Tamén se pode empregar a crioterapia, mais se se pode o tratamento con fotocoagulación láser é de elección.

Nos estadios máis severos, isto é, os estadios 4 e 5 onde existe desprendemento da retina, o tratamento mediante cirurxía pode ser unha opción a considerar. A vitrectomía consiste na exérese do compartimento vítreo.

Por último, a inxección intravítrea dun anticorpo monoclonal, o bevacizumab, é un fármaco empregado en casos severos, que inactiva o VEGF (factor de crecemento endotelial vascular), mellorando o prognóstico da doenza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Prematuridade
* Retinopatía diabética
* Retina
Marmelo (doce)

O **marmelo**, tamén chamado **doce de marmelo**, é un doce preparado a partir da froita do marmeleiro (*Cydonia*). É típico de Galicia, onde se acostuma tomar principalmente de sobremesa acompañado de queixo (Queixo de tetilla especialmente). Tamén é común en España e Portugal (neste país coñécese co nome de *marmelada* de onde xorde a verba galega marmelada, con diferente significado). En Latinoamérica recibe os nomes de *dulce de membrillo*, *membrillate*, *ate* ou *codoñate*, e consómese principalmente na Arxentina, no Uruguai, Chile e México. En Italia cultívase o marmeleiro e se prepara a *cotognata* en Sicilia, Lombardía, Trentino, Abruzos e Puglia. Existen tamén variantes de marmelo que se elaboran en Francia, Grecia e Turquía. 

## Etimoloxía 
Provén do latín vulgar *melimēlum* ‘mazá moi doce’, voz de orixe grega *μελίμηλον*, formada a partir de *meli* ‘mel’ e *melon* ‘mazá’.

## Historia 
O marmeleiro é orixinario de Asia Menor e o Cáucaso. Gregos e romanos levaron este froito á Península Ibérica, comíano cocido e adozado con mel. Os romanos utilizábano tamén para elaborar un licor con augardente, viño tinto e marmelo. O doce prepárase simplemente cocendo polpa de marmelo con igual cantidade de azucre, obtendo un bloque de doce que pode ser cortado para acompañar ou reencher distintas preparacións culinarias. O marmelo popularizouse no século XII grazas ao seu abundante uso na cociña sefardí.

## Usos 
Pódese empregar en diferentes doces tales como as galletas, como ingrediente dalgunhas tortas, ou en bocadillo. 

En Galiza o común é acompañalo con queixos, principalmente de tetilla.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Congro bocadoce

O **congro bocadoce**, ou **congro doce**, *Gnathophis mystax* (Delaroche, 1809), é unha especie de peixe angüiliforme da familia dos cóngridos, subfamilia dos congrinos.

## Taxonomía 
A especie foi descrita en 1809 polo médico e ictiólogo suízo residente en Francia François-Étienne de La Roche (coñecido en ciencia como Delaroche), co nome de *Muraena mystax*. Posteriormente foi reclasificada no xénero *Gnathophis*, como *Gnathophis mystax*, que hoxe en día é a denominación válida admitida polos ictiólogos de toda a comunidade científica.

## Hábitat 
É un peixe mariño, demersal e propio das augas tropicais e subtropicais (46°N-30°N, 18°W-36°E), que vive entre os 80 e os 800 m de profundidade no noiro continental.

## Pesca 
O congro de bocadoce péscase activamente nas costas da parte meridional do océano Atlántico noroocidental (especialmente en Portugal, Marrocos e en todo o Mediterráneo).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Anónimo (2001): "Base de datos da colección de peixes" do *National Museum of Natural History* (Smithsonian Institution). Smithsonian Institution - Division of Fishes.
* Lahuerta Mouriño, F. e Vázquez Álvarez, F. X. (2000): *Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos*. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. ISBN 84-453-2913-8.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
* Sanches, J. G. (1989): *Nomenclatura Portuguesa de organismos aquáticos (proposta para normalizaçao estatística)*. Publicaçoes avulsas do I.N.I.P. Núm. 14. 322 p.

### Outros artigos 
* Cóngridos
* Congrinos

### Ligazóns externas 
* UNEP-WCMC Species Database  
* AQUATAB
* ITIS
Gran Premio do Brasil de 1978

O **Gran Premio do Brasil de 1978** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 29 de xaneiro de 1978 no circuíto de Jacarepaguá. Foi a segunda carreira da tempada de .

## Resumo da carreira 
A carreira foi gañada polo piloto arxentino Carlos Reutemann pilotando un Ferrari 312T2, liderou de principio a fin. O triunfo tamén representou a primeira vitoria para o fabricante de pneumáticos Michelin. O piloto local Emerson Fittipaldi foi segundo, logrando o primeiro podio para Fittipaldi Automotive o terceiro foi o piloto austríaco de Brabham Niki Lauda. O piloto francés Didier Pironi logrou os seus primeiros puntos na Fórmula Un, terminando sexto.

## Clasificación 
## Líderes por volta 
* Líder por volta: Carlos Reutemann 63 voltas (1-63).

## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
### Ligazóns externas
Enterocolite necrosante

miniatura|Radiografía de abdome dun bebé con enterocolite necrosante.
A **enterocolite necrosante** ou **necrotizante** (**ECN**) é unha doenza tipicamente pediátrica que afecta aos acabados de nacer. Constitúe a enfermidade dixestiva máis frecuente no neonato, e a urxencia dixestiva que máis adoita desembocar en coidados intensivos. Trátase dunha condición moi grave, con taxas de mortalidade e de hospitalización elevadas, preto do 30%. Esta doenza é tanto máis frecuente canto maior prematuridade presente o bebé.

A enterocolite caracterízase por unha falta de maduración do aparello dixestivo, que condiciona unha isquemia intestinal e unha inflamación. Ademais, prodúcese un sobrecrecemento bacteriano que pode dar lugar a unha sepse, un shock e mesmo até producir a morte.

## Síntomas 
A sintomatoloxía da ECN caracterízase pola presenza tanto de síntomas dixestivos coma sistémicos. O síntoma que máis se adoita producir é a dor e a distensión abdominal. Tamén é frecuente atopar sangue oculta nas feces, vómitos edema da parede abdominal ou aumento do residuo gástrico.

Como síntomas sistémicos, destacan a bradicardia, as apneas, a letarxia e a síndrome de distrés respiratoria.

Existe unha forma moi grave denominada enterocolite fulminante, que ten un comezo brusco, con rápida progresión cara á afectación multisistémica, o shock, a coagulación intravascular diseminada e eventualmente a propia morte.

## Diagnóstico 
O diagnóstico da ECN establécese segundo os criterios de Bell. Así, para diagnosticar a un nadón desta condición, cómpre que se dean as seguintes condicións:
* Signos sistémicos da doenza: febre ou hipotermia, apneas ou dificultade respiratoria, bradicardia.
* Signos dixestivos: silencio abdominal, dor na palpación do abdome.
* Signos radiolóxicos específicos: neumatose intestinal ou gas no sistema portal hepático.
* Alteracións na analítica sanguínea: acidose metabólica, hiponatremia, leucopenia ou trombocitopenia.
Augardente de Galicia

[dereita|miniatura|200px|Fío de [augardente na produción tradicional]]
**Augardente de Galicia (Denominación Xeográfica)** (en castelán *Orujo de Galicia*) protexe a augardente elaborada a partir de bagazos de viños colleitados nos viñedos situados no ámbito xeográfico de Galicia.

Os produtos a protexer son: augardentes de bagazo, comercializadas ben no ano da súa obtención ou despois dun período de repouso, e augardentes de bagazo envellecidas que deberán permanecer en envases de madeira durante un período mínimo dun ano.

Son augardentes de aroma e sabor intenso, fino e delicado, exento de elementos estraños; incoloro e de aspecto transparente e limpo nas augardentes de bagazo e ambarino-torrdo nas augardentes envellecidas. A súa graduación alcohólica oscila entre os 37,5 e 50% Vol.

## Historia 
A **Denominación Específica Augardente de Galicia** é recoñecida en 1989. O primeiro regulamento da denominación específica Augardente de Galicia e do seu consello regulador é aprobado en 1993. O regulamento que actualmente está en vigor foi aprobado pola Xunta de Galicia o 16 de xaneiro de 2012 (orde do 3 de xaneiro de 2012) no que se recollen os cinco produtos amparados: **Augardente de Bagazo ou branca** (*aguardiente de orujo*) , **Augardente de Bagazo Envellecida** , **Licor de herbas**  e **Licor café** .

## Territorio 
A Denominación Específica abrangue todo o territorio de Galiza e todas a variedades de uva amparadas polas cinco denominacións de orixe de viño galegas. Hai, logo, nove subzonas tradicionalmente produtoras, con peculiaridades propias: Ribeiro, Valdeorras, Rías Baixas, Ribeira Sacra, Monterrei, Val do Miño-Ourense, Betanzos, Ribeira do Ulla e Portomarín.

O ente certificador ten un total de 155 empresas inscritas, das que 131 son produtoras de augardente; 31 destiladoras; 38 elaboradoras/embotelladoras e 75 empresas comercializadoras. A produción rolda os 300.000 litros anuais.

## Consello Regulador 
O Consello Regulador das Indicacións Xeográficas das Augardentes e Licores Tradicionais de Galicia é o único órgano certificador de destilados de subprodutos viñateiros existente en España. Este órgano avala a calidade e maila orixe da Augardente de bagazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do Consello Regulador (só en castelán).
* Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente .
* Consellaría do Medio Rural e do Mar- Xunta de Galicia.
Muraenesox

***Muraenesox*** é un pequeno xénero de peixes da orde dos angüiliformes pertencente á familia dos murenesócidos, coñecidos na bibliografía internacional como **congros bicudos**.

Habitan en augas costeiras do Indo-Pacífico, especialmente na súa parte pccidental. Actualmente a familia conta con tan só dúas especies recoñecidas, e a maioiría das especies descritas foron desprazadas a outros xéneros.

* *Muraenesox yamaguchiensis* Katayama & Takai, 1954, que segundo o WoRMS está identificada con *Muraenesox bagio*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* McCosker, John F., Paxton, J. R. & Eschmeyer, W. N., eds. (1998): *Encyclopedia of Fishes*. San Diego, EE.UU.: Academic Press. ISBN 0-12-547665-5.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
* Van der Land, J.; Costello, M. J.; Zavodnik, D.; Santos, R. S.; Porteiro, F. M.; Bailly, N.; Eschmeyer, W. N. & Froese, R. (2001): "Pisces", en: Costello, M. J. *et al*. (eds.) *European register of marine species: a check-list of the marine species in Europe and a bibliography of guides to their identification*. Collection Patrimoines Naturels, *50*: 357–374.

### Outros artigos 
* Cóngridos
Castañas con leite

As **castañas con leite** é un prato de castañas típico dalgúns concellos da provincia de Lugo e Ourense (Galicia). Este prato adóitase servir coma sobremesa ou almorzo.

## Preparación 
Ás castañas tíranselles as dúas pelas. A preparación adoita levar dúas coceduras. A primeira faise nunha moira a ferver. Adóitanse aromatizar con canela e fiúncho. Trala primeira cocedura faise unha segunda en leite até que estean brandas e logo bótanse nunha fonte co leite. Esta preparación é a que indica Picadillo no seu libro *La cocina práctica*.

Outras receitas falan de tirar só a primeira pela das castañas para cocérense en auga con sal; de seguido tírase a segunda pela e póñense nunha cunca, cubríndoas de leite frío e engadindo azucre.

Sérvense ben coma sobremesa ou polo almorzo.

Outra receita fala dunha crema de castañas con leite: preparadas as castañas como para facer compota déixase reducir o almibre; despois pásanse as castañas por unha peneira de latón, esmagándoas para que vaian caendo coma fideos nunha fonte fonda, onde se puxera un pouco leite cocido moi quente. Pasadas todas as castañas pola peneira, ou quéntanse ou se lles bota un chisco de canela, e unha vez frío sérvese.

## Notas
Praça Raul Soares

A **Praza Raul Soares** é unha das principais prazas de Belo Horizonte. Construída en estilo francés, está situada na confluencia de catro importantes avenidas: *Olegário Maciel*, *Augusto de Lima*, *Amazonas* e *Bias Fortes*. A praza recibe ese nome en homenaxe ao expresidente de Minas Xerais, Raul Soares de Moura.
## Descrición 
Ao longo da historia da cidade, houbo unha gradual desvalorización do espazo urbano arredor da praza, especialmente en función da inseguridade e delincuencia nocturnas. Non obstante, en 2008, pasou por reformas de revitalización que foron aprobadas por medio do programa Orzamento Participativo do concello e chegaron a custar 2 millóns e 600 mil reais. Instaláronse novos bancos, sistema de iluminación nocturna, e reforma da fonte central, a que pasou a tocar música erudita en horarios determinados.

Foron revitalizados os canteiros e os paseos, instalar novos bancos, bebedoiros e fonte. O proxecto visou a dar máis seguridade e accesibilidade ao fluxo de peóns. Para iso, se fixeron intervencións paisaxísticas, na iluminación, nos paseos, ademais da descontaminación visual. Árbores comprometidas foron substituídas, postes de iluminación foron redimensionadas , postos e lixeiras, ademais de publicidades , foron retiradas e adaptadas de acordo co Código de Posturas. Os paseos recibiron calzado adecuado para fácil acceso, sobre todo de discapacitados físicos e visuais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Belo Horizonte

### Ligazóns externas 
* Arquitectura de Belo Horizonte - ARQBH
Moira

* *Este artigo trata sobre a auga saturada de sal, para as personaxes mitolóxicas, véxase o artigo **Moiras**.*

miniatura|180px|Engadir sal á auga produce unha moira.
A **moira** ou **salmoira** é a auga saturada de sal, particularmente aquela na que se conservan carnes, peixes e outros alimentos. É unha auga cunha alta concentración de sal (NaCl) disolta. Existen ríos e lagos salgados onde non hai vida polo exceso de sal e de onde se extrae a moira, principalmente para obter o seu sal evaporando a auga en salinas. A moira pode ser velenosa para algúns animais que beben desta.

Por extensión, tamén se lle chama moira a disolucións altamente concentradas doutros sales. Son exemplos disto a moira de cloruro de calcio e a de dicromato sódico.

A salmoira distínguese da auga salobre en que esta última ten unha menor concentración de sal.

## Usos 
En 1800, Alessandro Volta usou a moira xunto co cobre e o cinc para crear a pila voltaica.

Outros usos máis comúns son:

* Para a conservación e curado de certos alimentos, ademais de funcionar como un elemento culinario. Almacenado en frascos de moira fanse os cogombros ou encurtidos.
* En sistemas de refrixeración, como medio de transmisión de calor, xa que debido ao seu baixo punto de conxelación (solidificación), utilízase coma refrixerante secundario.
* Para desfacer a neve en estradas.
* Para a purificación e limpeza do mesmo sal, para o uso deste en aplicacións de consumo humano e noutras actividades que requiren sal de alta pureza.
* Antigamente, os mariñeiros utilizábana para endurecer ou curtir a pel das mans.
* Xunto co vapor pode xerar un fluído motor para mover turbinas e xerar electricidade.
* En procesos de estimulación de pozos de petróleo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Auga de mar

### Ligazóns externas
Savassi

**Savassi** é un barrio nobre situado na rexional Centro-Sur de Belo Horizonte. É coñecida pola gran cantidade de bares e por un desenvolvido comercio, sendo unha das rexións máis prestixiosas da capital mineira.

A principios de 2006, antes da reunión do Banco Interamericano de Desenvolvemento, a prefectura devidiu o barrio *Funcionarios*, creando o barrio da Savassi e o da Boa Viaxe. A área ao nordeste continuou chamándose Funcionarios.

Algúns lugares famosos da Savassi son:
* Praça Diogo de Vasconcelos;
* Praça da Liberdade;
* Escola de Arquitetura (UFMG);
* Colégio Santo Antônio;
* O Shopping Patio Savassi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Belo Horizonte
* Praça Diogo de Vasconcelos
### Ligazóns externas 
* Arquitectura de Belo Horizonte - ARQBH
Praça Diogo de Vasconcelos

right|thumb|300px|Praza Diogo de Vasconcelos
A **praza Diogo de Vasconcelos**, popularmente chamada de **Praza da Savassi** é un parcela da cidade de Belo Horizonte.

Localízase na confluencia entre as avenidas *Cristóbal Colón* e *Getúlio Vargas*. Conflúen alí tamén as rúas *Pernambuco* e *Antônio de Albuquerque*. O seu nome homenaxea o político e historiador Diogo de Vasconcelos, que se destacou como pioneiro na defensa do patrimonio histórico e artístico, mineiro e nacional, e é considerado o primeiro historiador de arte no Brasil.

A praza un importante punto de encontro dos belorizontinos , visto que se localiza no centro do barrio da Savassi, importante rexión comercial da cidade. A ampla gama de frequentadores inclúe desde familias, que van á tenda ou aos bares e restaurantes da zona, ata a mocidade bohemia que frecuenta os bares ou pasa as noites de fin de semana nos bancos da praza.

Aínda que o seu nome oficial sexa Praza Diogo de Vasconcelos, ese nome non é moi difundido popularmente. O nome Praza da Savassi deriva da Panadería Savassi que tiña asento na esquina da Rúa Pernambuco coa Avenida Cristóbal Colón. O letreiro orixinal da panadería aínda podía ser visto no lugar, por tras da tarxeta da boutique Toulon, ata a instalación dunha lanchonete Arturo 's, cando foi borrada. Hoxe funciona no local unha tenda da Vivo. Desde 2006, o lugar, que antes abrigará maioritariamente boutiques, restaurantes e lanchonetes, foi invadida polas tendas de compañías de telefonía móbil. Os frequentadores do tradicional Café Tres Corazóns chegaron a protestar no lugar contra o seu peche en función da apertura dunha tenda da operadora Claro. Tras a protesta , o café foi reaberto nunha área menor, correspondente a unha pequena fracción da antiga instalación, con entrada só pola Rúa Antônio de Albuquerque.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Belo Horizonte
* Savassi
### Ligazóns externas 
* Arquitectura de Belo Horizonte - ARQBH
Congro bicudo dentón

[miniatura|250px|***Hamo*** (congro bicudo dentón) con *[umeboshi*.]]
[miniatura|250px|***Palitos de cangrexo***, sucedáneo de carne de cangrexo feita con [surimi.]]

O **congro bicudo dentón**, *Muraenesox cinereus* (Forsskål, 1775), é unha especie de peixe angüiliforme da familia dos murenesócidos.	

## Taxonomía 
A especie foi descrita en 1775 polo científico fino-sueco Peter Forsskål como *Muraena cinerea* e, máis tarde, separada do xénero *Muraena* e reclasificada en *Muraenesox*.

## Usos 
Comercialízase sobre todo en fresco, e tamén se utiliza como carnada para a pesca de tiburóns. Así mesmo utilízase tamén na medicina tradicional chinesa.

A súa carne tamén se usa como un dos ingrediemtes dos *palitos de cangrexo* ou *palitos de Alasca*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lahuerta Mouriño, F. e Vázquez Álvarez, F. X. (2000): *Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos*. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. ISBN 84-453-2913-8.
* Masuda, H., K. Amaoka, C. Araga, T. Uyeno & T. Yoshino (Eds.) (1984): *The fishes of the Japanese Archipelago*. Vol. 1. Tokai University Press, Tokyo, Japan. 437 p. (text). ISBN 4-486-05054-1.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.

### Outros artigos 
* Cóngridos
* Murenesócidos

### Ligazóns externas 
* *Iron Chef* Battle: Pike Eel
Peter Forsskål

**Peter Forsskål**, tamén coñecido como **Pehr Forsskål**, **Peter Forskaol**, **Petrus Forskål** ou **Pehr Forsskåhl**, nado o 11 de xaneiro de 1732 en Helsinqui e finado o 11 de xullo de 1763 no Iemen, foi un naturalista, explorador e orientalista sueco, un dos chamados dezasete apóstolos de Linneo.

## Traxectoria 
Estudou en Uppsala, onde foi alumno de Linneo, e despois na universidade de Gotinga, sendo alí alumno de Johann David Michaelis.

En 1760 únese á expedición danesa á península arábiga baixo a dirección de Carsten Niebuhr. No Iemen recolecta e describe unha serie de plantas e animais.

En 1767 Niebuhr regresa a Copenhaguen como único sobrevivente da expedición e publica os datos recolectados e unha recensión da campaña. Pertencen aos traballos de Forsskål, e aparece en 1775 como *Descriptiones Animalium - Avium, amphiborum, insectorum, vermium quæ in itinere orientali observavit Petrus Forskål*. O mesmo ano aparece un índice das plantas do Iemen e Exipto: *Flora Ægyptiaco-Arabica sive descriptiones plantarum quas per Ægyptum Inferiorem et Arabiam felicem detexit, illustravit Petrus Forskål*.

## Taxons dedicados 
; Xénero:
* *Forsskaolea* L., que lle dedicou Linneo.

; Especie
* (Euphorbiaceae) *Chamaesyce forsskaolii* (J.Gay) Figueiredo.

## Abreviaturas 
* A abreviatura **Forssk.** emprégase para indicar a Peter Forsskål como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
* A abreviatura **Forsskål** emprégase para indicar a Peter Forsskål como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Vesa Oittinen (2006): "Peter Forsskål - ein radikaler Aufklärer", en: *Jahrbuch für finnisch-deutsche Literaturbeziehungen*. pp. 25-34.

### Outros artigos 
* Apóstolos de Linneo

### Ligazóns externas 
* Tese de Peter Forsskål
El Pueblo (1913)

***El Pueblo*** foi un semanario publicado en Vigo entre 1913 e 1914.

## Historia e características 
Semanario republicano que apareceu o 19 de febreiro de 1913. Publicábase os sábados. Dirixido por Alfonso Quintas. Narciso Goy foi un dos seus redactores, e entre os seus colaboradores literarios figuraron Rogelio Rivero e José Rey González. A partir do número 57 de abril de 1914, levou o subtítulo de *Órgano del Partido Republicano Vigués*, pasou a ser bisemanal e encargouse da dirección Javier Montero Mejuto. Algunhas fontes afirman que cesou a súa publicación en 1914, pero en xullo de 1917 aparece a nova de que suspendeu temporalmente a súa publicación..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 

### Outros artigos 
* El Pueblo (Pontevedra)
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Praça da Liberdade

miniatura|dereita|Praça da Liberdade.

O complexo paisaxístico e arquitectónico da **Praza da Liberdade** é unha síntese dos estilos que marcan a historia de Belo Horizonte, e queda na rexión da Savassi, o encontro de catro grandes avenidas: Cristóbal Colón, João Piñeiro, Brasil e Bias Fortes.

A construción da praza foi iniciada na época da fundación da nova capital mineira (1895-1897). Situada no punto máis alto da zona inicial da cidade (circunscrita á Avenida do Contorno) a praza foi feita para albergar a sede do poder mineiro, os edificios do Palacio do Goberno e das primeiras Secretarías de Estado obedecen a tendencia da época - estilo ecléctico con elementos neoclásicos. Co paso dos anos, o complexo foi recibindo construcións de diferentes estilos arquitectónicos.
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Belo Horizonte
*Praça Diogo de Vasconcelos
### Ligazóns externas
*Arquitectura de Belo Horizonte - ARQBH
Crema de augardente

[miniatura|Gotiños de crema de augardente e [licor café.]]
A **crema de augardente** é un licor espeso, semellante á crema irlandesa (ou crema de whisky), feito cunha lenta maceración de augardente branca, crema de leite, azucre e algúns aromas (vainilla, canela, café etc).

É un licor espirituoso moi típico en Galiza, que se popularizou moito nos últimos anos, e onde se adoita tomar a xeito de gotiños tralos xantares coma dixestivo.

## Ingredientes 
Existen numerosas variantes locais, que inclúen diferentes ingredientes coma:
* augardente branca
* cremas:
** leite condensado
** leite evaporado
** leite
** crema de leite
* aromas:
** vainilla
** canela
** café solúbel
** xarope de chocolate 
** chocolate de fundir 
** Licor de anís
* adozantes:
** azucre
** azucre acaramelado
** azucre vainillado
** xarope de caramelo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Licor café
### Ligazóns externas 
* Receita da crema de augardente na páxina web de fillos de Galicia
* Receita de crema de augardente no blog cervexeando
Praça Rui Barbosa

**Praza Rui Barbosa** é unha praza situada na rexión central da cidade de Belo Horizonte. É máis coñecida como **Praza da Estación** por estar situada fronte ao edificio da antiga estación da *Estrada de Ferro Central do Brasil*, hoxe *Museo de Artes e Oficios* (MAO). A entrada da Estación Central do Metro de Belo Horizonte tamén está situada nesta praça.

Foi a porta de entrada de toda a materia prima utilizada na construción da nova capital de Minas Xerais, ao final do século XIX. O primeiro reloxo público da cidade instalouse no alto da torre do primitivo edificio que abrigou a Estación Ferroviaria. A praza comezou a ser urbanizada en 1904, con xardíns de estilo inglés. O 11 de novembro de 1922, foi inaugurado o novo predio en estilo eclético, proxecto do arquitecto Luiz Olivieri , para atender á demanda da efervescente cidade e o deseño dos xardíns da praza foi todo modificado para un estilo francés. Desde o movemento das Directas Xa, até os días de hoxe a praza é un espazo libre para manifestacións populares de todas capas sociais. Poetas, artistas, estado e o pobo alí se atopan para expoñer as súas ideas, soños e fantasías.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Belo Horizonte
* Praça Diogo de Vasconcelos
### Ligazóns externas 
* Arquitectura de Belo Horizonte - ARQBH
Praça Sete de Setembro

dereita|miniatura|Praça Sete de Setembro.

A **Praza Sete de Setembro**, comunmente chamada **Praza Sete**, é a praza máis movida da cidade de Belo Horizonte, marco cero do seu hipercentro. Está situada no cruzamento de dúas grandes avenidas, a *Afonso Pena* e a *Amazonas*, e é entrecortada polas rúas *Río de Xaneiro* e *Carijós*. En termos de tráfico de vehículos , compite en importancia coa Praça Raul Soares e a Praça da Liberdade, na práctica, as tres máis importantes da cidade. O fluxo de persoas que pasan pola Praza Sete é, con todo , considerablemente maior.

Ostenta no seu centro un obelisco doado polo pobo da veciña Capela Nova do Betim, hoxe municipio de Betim, aos habitantes da capital mineira, con motivo da conmemoración do Centenario da Independencia do Brasil, en 7 de setembro de 1822. O " Pirulito ", como é coñecido, está feito de granito e formado por unha agulla de 7m apoiada sobre un pedestal cuadrangular adornado por un poste en cada un dos seus vértices. Foi deseñado polo arquitecto Antonio Rego e construído polo enxeñeiro Antônio Gonçalves Gravatá.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Belo Horizonte
* Praça Diogo de Vasconcelos
### Ligazóns externas 
* Arquitectura de Belo Horizonte - ARQBH
Kanikama

miniatura|Palillos de cangrexo.
[miniatura|[:ja:スギヨ|Sugiyo *"Kaori-hako"*.]]

Os **kanikama** (marca vulgarizada), ou **palillos de cangrexo**, comercializados nos países de lingua castelá como *palitos de cangrejo*, *tronquitos de Alaska*, *bocas de mar* etc. e nos lusófonos como *delícias do mar*, son un tipo de alimento procesado en forma de pequeno bastón feito con carne de peixe, e sabor imitando ao de carne de cangrexo típico do Xapón. En xaponés a palabra *kani* significa cangrexo e deu orixe ao nome do produto porque está aromatizado con extracto ou carne dalgunhas especies destes crustáceos. Na década de 1970, o Xapón comezou a industrializar o *kani*, que rapidamente se fixo popular no mundo enteiro, elaborado a partir de *surimi* ou carne de peixe branco finamente picada, que se cura e á que se lle dá forma similar á das patas do cangrexo de Kamchatka.

A empresa xaponesa Sugiyo (スギヨ) produciu por primeira vez os palillos de cangrexo en 1973, comercializándoos baixo o nome *Kanikama*. De feito, en varios países úsase este termo para aludir a eles de forma xenérica.

Os palillos adoitan colorearse na superficie de vermello ou vermello amarelado, e teñen forma rectangular e alongada, pudendo desmiuzarse en febras pequenas. O olor dos palillos de cangrexo é parecido ao doutros produtos de marisco, a súa textura é gomosa e o sabor lixeiramente salgado.

Os palillos de cangrexo cocíñanse durante o proceso de curado e poden comerse directamente extraídos do envase. En contra da crenza popular, moitos dos palillos de cangrexo non conteñen cangrexo ningún, e algúns fabricantes etiquetan o produto como «*palitos con sabor a cangrejo*». Porén, moitos dos comercializados en España si teñen extractos ou carne de braquiúros.

O ingrediente principal na maioría dos palillos de cangrexo é o abadexo de Alasca (*Theragra chalcogramma*) do Pacífico norte, o congro bicudo dentón e o panga do delta do río Mekong.

O nome palillo de cangrexo deriva do cangrexo ruso, cangrexo de Kamchatka, ou **chatka** (''Paralithodes camtschaticus).

## Usos 
Os palillos de cangrexo úsanse a miúdo en ensaladas e salpicóns de marisco, así como na ensalada rusa, como un substituto barato da carne de cangrexo auténtica. Os sucedáneos de cangrexo de calidade adoitan seren máis baixos en colesterol que a carne de cangrexo auténtica, pero tamén están moi procesados.

A cociña rusa conta con varias ensaladas preparadas con palillos de cangrexo, ovo, verdura e herbas picadas xuntas e condimentadas con maionesa.

Un rolo de California é un rolo de suxi feito con palillos de cangrexo, aguacate e (ás veces) cogombro enrolados con sementes de sésamo por fóra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Surimi
La Opinión (Vilagarcía de Arousa)

***La Opinión*** foi un xornal editado en Vilagarcía de Arousa en 1912.

## Historia e características 
Apareceu en 1912. Estaba dirixido por Luís Bouza Trillo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
La Opinión (Monforte de Lemos)

***La Opinión*** foi un semanario editado en Monforte de Lemos entre 1903 e 1905.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario defensor de los intereses locales*, apareceu o 1 de febreiro de 1903. Estivo dirixido por José Ramón Lence ata xaneiro de 1904, despois sucedeuno Manuel Hermida Vázquez. Afín aos intereses do deputado polo distrito Guillermo de Osma Scull. Dedicou moito espazo ás informacións da cidade de Monforte e á bisbarra. Publicou unha sección titulada Crónica europea. Cesou a súa publicación en novembro de 1905.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Uropterixiínos

A dos **uropterixiínos** (*Uropterygiinae*) e unha subfamilia de peixes da orde dos angüiliformes dentro da familia dos murénidos.

## Especies 
A subfamilia conta con 5 xéneros cun total de 36 especies: 
* *Channomuraena* (Richardson, 1848) – 2 especies  
* *Cirrimaxilla* (Chen & Shao, 1995) – 1 especie  
* *Scuticaria* (Jordan & Snyder, 1901) – 2 especies 
* *Uropterygius* Bloch, 1795 – 20 especies 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* McCosker, John F., Paxton, J. R. & Eschmeyer, W. N., eds. (1998): *Encyclopedia of Fishes*. San Diego, EE.UU.: Academic Press. ISBN 0-12-547665-5.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. New Yorh: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.

### Outros artigos 
* Murénidos

### Ligazóns externas 
* Especies de *Uropterygiinae* en Catalog of Fishes.
Morea anelada

A **morea anelada**, *Channomuraena vittata* (Richardson, 1845) é un peixe angüiliforme da familia dos murénidos, subfamilia dos uropterixiínos.

## Taxonomía 
A especie foi descrita por primeira vez en 1845 polo naturalista, explorador, militar, e médico cirutxián escocés John Richardson como *Nettastoma vittata*, sendo despois reclasifiucada no xénero *Channomuraena*.

## Distribución xeográfica 
É unha especie de distribución circumtropical.

Encóntrase nas costas dos océanos: 
 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Böhlke, J. E. (1981): "Muraenidae", en W. Fischer, G. Bianchi & W. B. Scott (eds.) *FAO species identification sheets for fishery purpose*. Eastern Central Atlantic, Fishing Areas 34, 47 (en parte), Vol. 3. FAO, Roma.
* McCosker, John F., Paxton, J. R. & Eschmeyer, W. N., eds. (1998): *Encyclopedia of Fishes*. San Diego, EE.UU.: Academic Press. ISBN 0-12-547665-5.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. New Yorh: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.

### Outros artigos 
* Murénidos
* Uropterixiínos

### Ligazóns externas 
* *Channomuraena vittata* en FishBase
Tiétar

***Río Tiétar**, un río de España.
***Tiétar, Cáceres**, un concello da provincia de Cáceres, Estremadura.
***Tejeda de Tiétar**, un concello da provincia de Cáceres, Estremadura.
***Santa María del Tiétar**, un concello da provincia de Ávila, Castela e León.
Pazo do Faramello

O **pazo do Faramello** é un pazo barroco (século XVIII) situado na parroquia de Ribasar no concello de Rois, moi preto do Camiño portugués de Santiago e a 12 quilómetros de Padrón e Santiago de Compostela. Conta cun eido de 12,6 hectáreas onde salientan os xardíns franceses deseñados no século XIX. Está arrodeado por unha carballeira de gran biodiversidade e do lendario castro da Raíña Lupa.

Emprégase actualmente como lugar de celebracións, xuntanzas, vodas etc. O seu actual propietario, Gonzalo Rivero de Aguilar, vive no pazo e acostuma servir de guía aos visitantes.

## Historia e arquitectura 
Trátase dun edificio de estilo barroco civil compostelán con influencias italianas que delatan a orixe xenovesa do seu fundador, o Marqués de Piombino. Construíuse para servir de vivenda familiar e ergueito nuns socalcos sobre o canón do río Sar a comezos do século XVIII de estilo barroco compostelán civil. É o último pazo do Camiño Portugués a Compostela. O edificio principal supera os 2100 m² e a súa orixe é industrial, xa que se fundou a partir da Real Fábrica de Papel do Faramello, 1710, pioneira e abandeirada da industria galega por máis de dous séculos.
Nas súas cabalarizas albergouse o arsenal contra as tropas francesas nas revoltas do 2 de xuño de 1808.
O pazo foi ademais residencia de verán do rei Afonso XIII e do Infante Lois de Baviera nas súas viaxes a Galiza, polo que tamén se coñece co nome local de Balmoral do Sar. A Presidencia da Xunta de Galicia solicitouno en varias ocasións para dar o discurso de Nadal do Presidente Manuel Fraga Iribarne.

A capela das Neves data do ano 1727 e acolle un retablo de madeira realizado polo mestre Xosé Gambino, nado no pazo, e un dos escultores barrocos principais da catedral de Santiago de Compostela.
No pazo hai dous cruceiros, un no xardín e outro a carón da capela

## O pazo e a literatura 
Varios autores galegos víronse fascinados polo pazo. Emilia Pardo Bazán dixo: *Hai moitos pazos, mais Faramello é único*; Rosalía de Castro confesou que a beleza do Faramello *conxeláralle a alma*; Cela dixo que o pazo é *o segredo mellor gardado do Camiño que din do Apóstolo*. É ademais unha das contornas principais da novela de Alejandro Pérez Lugín *La casa de la Troya*, de 1915.

## Xardíns 
O eido mide unhas 12,6 hectáreas; nel aparecen os xardíns franceses deseñados no século XIX. Ademais posúe regueiros con fervenzas, arboredos e unha carballeira de gran biodiversidade con especies salientábeis como lontras, grúas e garzas.

Disque nunha poza vive unha ninfa que por veces sae da auga para contemplar a paisaxe deitada nun penedo (típica lenda galega de mouras).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Paxina web oficial .
Channomuraena

***Channomuraena*** é un pequeno xénero de peixes angüiliformes da familia dos murénidos, subfamilia dos uropterixiínos.

## Especies 
O xénero só conta con dúas especies:

* *Channomuraena bauchotae* Saldanha & Quéro, 1994
* *Channomuraena vittata* (Richardson, 1845), a **morea anelada**.

Porén, o SIIT admite unha terceira especie:
* *Channomuraena bennettii* (Günther, 1870)

que o WoRMS identifica con *Channomuraena vittata*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* McCosker, John F., Paxton, J. R. & Eschmeyer, W. N., eds. (1998): *Encyclopedia of Fishes*. San Diego, EE.UU.: Academic Press. ISBN 0-12-547665-5.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. New Yorh: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.

### Outros artigos 
* Murénidos
* Uropterixiínos

### Ligazóns externas 
* Froese, Rainer and Daniel Pauly, eds. (2011): Especies de *Channomuraena* en FishBase.
Hjalmar Frisk

**Hjalmar Frisk**, nado en Gotemburgo o 4 de agosto de 1900 e finado o 1 de agosto de 1984, foi un lingüista, etimólogo e indoeuropeísta sueco.
## Traxectoria 
É internacionalmente recoñecido por numerosas publicacións. Xa en 1927 realizou unha tradución do documento histórico *Periplus Maris Erythraei*. Talvez a súa obra máis coñecida sexa o *Griechisches Etymologisches Wörterbuch* en 3 tomos (1954-1972).

Entre 1951 e 1966 foi reitor da Universidade de Gotemburgo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Griechisches Etymologisches Wörterbuch, Heidelberg (1960, 1970).
* Frisk, Universität Göteborg.
* Fotos na Galería Titus da Universidade de Frankfurt.
Hans Krahe

**Hans Krahe**, nado en Gelsenkirchen (Alemaña) o 7 de febreiro de 1898 e finado en Tubinga o 25 de xuño de 1965, foi un filólogo e lingüista alemán.

## Traxectoria 
Foi profesor na Universidade de Würzburg desde 1936 ata 1946, onde fundou en 1942 o *Archiv für die Gewässernamen Deutschlands* (Arquivo de topónimos das correntes alemás), a base das súas investigacións xeográficas e lingüísticas conducentes á reconstrución teórica dun idioma protoeuropeo; posteriormente estivo vinculado á Universidade de Heidelberg ata 1950; de alí trasladouse á Universidade de Tubinga, onde foi profesor de lingüística eslávica comparada e director dos seminarios indolóxicos e eslávicos, ata a súa morte.

O arquivo de topónimos iniciou tardiamente a súa publicación en 1962 como a serie ***Hydronymia Germaniae***; en 1966 foi trasladado á Universidade de Gotinga por P. W Schmid, e en 1985, en colaboración coa Academia de Ciencias de Polonia, continuou a súa publicación como a serie ***Hydronymia Europaea***.

## Publicacións 
# **Die alten Balkanillyrischen geographischen Namen**. Heidelberg, 1925
# **Die Sprache der Illyrier**. 1: Die Quellen. VIII, 120 pp, 1955. ISBN 3-447-00534-3 2: Die messapischen Inschriften und ihre Chronologie von Carlo de Simone. Die messapischen Personennamen von Jürgen Untermann. VIII, 229 pp, 130 táboas, ISBN 3-447-00535-1 Harrassowitz Verlag, Wiesbaden, 1964.
# **Unsere ältesten Flußnamen**. 123 pp, 2 táboas, ISBN 3-447-00536-X Harrassowitz Verlag, Wiesbaden, 1964.
# **Germanische Sprachwissenschaft. Wortbildungslehre**. Sammlung Göschen Bd.2234 (Wolfgang Meid, editor). 270 pp. ISBN 3-11-006290-9 Wissenschaftsverlag Walter de Gruyter, Berlín, 1969.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Universitätsarchiv Tübingen, Übersicht über die Bestände. Bestandssignatur: UAT 267. Hans Krahe (1898-1965), Nachlaß: 1925-1966
* Union der deutschen Akademien der Wissenschaften. Namensforschung Flur- und Gewässernamen
Scherzo fantastique

O ***Scherzo fantastique*** Op. 3 de Igor Stravinskii foi composto en 1908. É a segunda obra orquestral do compositor ruso (precedida pola Sinfonía en Mi bemol Maior). Para a súa composición, Stravinskii inspirouse no ensaio de 1901 de Maurice Maeterlinck *La Vie des Abeilles* (*A Vida das Abellas*), que Stravinskii e súa muller Catherine Nossenko leran en 1907. Dez anos despois, Léo Staats adaptou a obra a ballet para a Opéra Garnier, co título *Les Abeilles*.

## Historia 
En xullo de 1907, Stravinskii escribiulle a Nikolai Rimskii-Korsakov que estaba a planear un "scherzo fantástico", que sería chamado *Abellas*. Comezou a traballar nel ese mesmo mes e rematouno o 30 de marzo de 1908. Rimskii-Korsakov viu a partitura e gustoulle, mais morreu ese mesmo ano e nunca chegou a escoitar a obra. Stravinskii dedicoulle a obra a Alexander Siloti, quen dirixiu a súa estrea o 6 de febreiro de 1909 no Siloti Concerts de San Petersburgo, nun concerto no que tamén se estreou a obra de Stravinskii ''Feu d'artifice* (*Fogos de artificio*). Sergei Diagilev estaba presente e a súa música impresionouno, o que o levou a encargar a Stravinskii a primeira das súas composicións para ballet. A partitura publicouse por primeira vez contra o ano 1909 polo editor musical ruso P. Jurgenson.

En 1930 Stravinskii revisou a obra e reduciu o número de arpas a dúas. e 16 minutos. Unha nota na partitura indica:

## Discografía 
* O 1 de decembro de 1962, Stravinskii gravou esta obra coa CBC Symphony Orchestra, incluída nun set de 22 CDs coas obras do compositor editadas por Sony Classical Records.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* André Boucourechliev, *Igor Stravinsky*, Fayard, coll. *Les indispensables de la musique*, France, 1982. ISBN 2-213-02416-2.
* François-René Tranchefort, *Guide de la musique symphonique*, Fayard, coll. *Les Indispensables de la musique*, France, 1986. ISBN 2-213-01638-0.

### Ligazóns externas 
* O *Scherzo fantastique'' pola WDR Sinfonieorchester Köln baixo a dirección de Semyon Bychkov (en YouTube)