Flor

[dereita|miniatura|[Roseira|Rosa en Galiza.]]
miniatura|300px|Partes.
A **flor** () (tamén **chor** en uso literario) é a estrutura reprodutiva característica das plantas chamadas espermatófitas ou fanerógamas. A función dunha flor é producir sementes a través da reprodución sexual. Para as plantas, as sementes son a próxima xeración e serven como o principal medio a través do cal as especies se perpetúan e propáganse esparexéndose ó longo da paisaxe.

Todas as espermatofitas posúen flores que producirán sementes, pero a organización interna da flor é moi diferente nos dous principais grupos de espermatofitas: as ximnospermas viventes e as anxiospermas. As ximnospermas poden posuír flores que se reúnen en estróbilos, ou ben a mesma flor pode ser un estróbilo de follas fértiles. En cambio, unha flor típica de anxiosperma está composta por catro tipos de follas estrutural e fisioloxicamente modificadas para producir e protexer os gametos. Tales follas modificadas ou antófilos son os sépalos, pétalos, estames e carpelos. Ademais, nas anxiospermas a flor dá orixe, tras a fertilización e por transformación dalgunhas das súas partes, a un froito que contén as sementes.

O grupo  das anxiospermas, con máis de 250.000 especies, é unha liñaxe evolutivamente exitosa que conforma a maior parte da flora terrestre existente. A flor de  anxiosperma é o carácter definitorio do grupo e é, probablemente, un factor clave no seu éxito evolutivo. É unha estrutura complexa, cuxo plan organizativo está conservado en case todos os membros do grupo, aínda que presenta unha tremenda diversidade na morfoloxía e fisioloxía de todas e cada unha das pezas que a compoñen. A base xenética e adaptativa de tal diversidade está a comezar a comprenderse en profundidade, así como tamén a súa orixe, que data do cretáceo inferior, e a súa posterior evolución en estreita interrelación cos animais que se encargan de transportar os gametos.

Con independencia dos aspectos sinalados, a flor é un obxecto importante para os seres humanos. A través da historia e das diferentes culturas, a flor sempre tivo un lugar nas sociedades humanas, xa sexa pola súa beleza intrínseca ou polo seu simbolismo. De feito, cultivamos especies para que nos provexan flores desde hai máis de 5000 anos e, actualmente, esa arte transformouse nunha industria en continua expansión: a floricultura.

## Definición 
A flor é un curto talo de crecemento determinado que leva folla s modificadas estrutural e funcionalmente para realizar as funcións de produción de gameto s e de protección dos mesmos, denominadas antófilos.

## Partes da flor 
[miniatura|Diagrama esquemático que amosa as partes da flor. 1: [receptáculo, 2: sépalos, 3: pétalos, 4: estames, 5: pistilo.]]

### Verticilos 
Os verticilos son conxuntos de tres ou máis órganos (follas, pólas...) que brotan dun talo no mesmo nivel.
* **Cáliz**: o cáliz é o verticilo externo nas flores que teñen o perianto composto por dúas clases de pezas (heteroclamídeo). Componse de sépalos, que son follas florais estériles, xeralmente verdes e de consistencia herbácea. Ten función protectora.
** Sépalos: Están no verticilo máis externo da flor. Son estruturas foliáceas que serven para protexeren o gomo foliar. Xeralmente teñen cor verde aínda que poden asumir calquera cor ou forma.
** Tépalos: nas flores nas que o perianto non está diferenciado entre cáliz e corola o tépalo é a unidade destes. Máis concretamente é a parte floral da planta nas magnolias.
* **Corola**: a corola é o verticilo interior da flor, formado polos pétalos:
** Pétalos: O pétalo é unha folla floral modificada, normalmente son moi vistosos e coloreados como resultado da presenza de múltiples pigmentos (flavonoides).

### Androceo 
[miniatura|180px|[Passiflora.]]
O androceo corresponde a estrutura reprodutora masculina da flor, e está formado polos estames.
* **Estames**: os estames son órganos florais masculinos, produtores dos grans de pole. O estame típico consiste nunha antera pendurada no extremo dun pedículo. A súa función é variada e pode ter que ver coa produción de néctar ou coa función rechamante que adoitan cumprir os pétalos.
* **Anteras**: a antera é a parte na que remata un estame.

### Xineceo 
O xineceo corresponde a estrutura reprodutora feminina da flor, e está formado polo conxunto dos pistilos.
* **Ovario**: o ovario é a parte do xineceo que contén os óvulos a fecundar, e está formado por unha ou máis follas modificadas chamadas carpelos.
** Óvulos: Órgano da planta que contén o saco embrionario ou oosfera *(gameto feminino)*.
* Carpelos: os carpelos son follas modificadas que conforman a unidade básica do xineceo.
* **Estilo**: O estilo é unha prolongación do ovario, a final do cal está o estigma. O estilo non contén óvulos, estes só se atopan no ovario. O estilo pode ser oco ou sólido.
* **Estigma**: o estigma é a parte do xineceo que recibe o pole durante a polinización, xeralmente descansa sobre o estilo.

## Polinización 
miniatura|Abellón contribuíndo á polinización.
O propósito primario dunha flor é a reprodución. Por seren as flores os órganos reprodutivos das plantas, estas median na unión do esperma (contido no pole) cos óvulos (contidos nos ovarios). A polinización é o movemento do pole dende as anteras cara ao estigma. A unión do esperma cos óvulos é chamada fertilización. Xeralmente o pole móvese dunha planta a outra, mais hai moitas plantas que poden polinizarse a si mesmas. Os óvulos fertilizados producen sementes que serán a nova xeración. A reprodución sexual produce descendentes xeneticamente únicos, permitindo as adaptacións. As flores teñen deseños específicos que favorecen a transferencia de pole dunha planta a outras da mesma especie. En moitas plantas a polinización depende de factores externos, como vento, animais, e especialmente insectos. Incluso poden mediar na polinización animais como paxaros, morcegos etc.

### Xeitos de atracción dos  polinizadores 
miniatura|As flores poden ter cores moi vistosas para reclamo dos insectos polonizadores.
As plantas non poden moverse dun sitio a outro, por iso moitas flores evolucionaron para atraeren animais e que estes transfiran o pole entre individuos de poboacións dispersas. A zoofilia que caracteriza a moitas anxiospermas presupón que os animais polinizadores visiten as flores de maneira regular e se deteñan nelas o tempo suficiente para que as anteras e o estigma sexan rozados ou tocados con certa frecuencia e que o pole quede adherido aos visitantes de modo tan perfecto que poida chegar coa debida seguridade aos estigmas doutras flores. O resultado da zoofilia depende esencialmente de que os animais poidan recoñecer as flores desde unha certa distancia e de que se vexan  compelidos a visitar durante un certo tempo as flores da mesma especie. As flores zoófilas, entón, deben posuír *produtos atractivos* (cebos, como o pole e o néctar), *medios de reclamo* (tales como cheiros e cores) e, ademais, *pole  viscoso ou adherente*. As flores que son polinizadas por insectos chámanse entomófilas. No curso da evolución das anxiospermas produciuse unha diferenciación moi intensa dos medios de atracción e reclamo, así como da forma da flor; grazas a iso un número cada vez máis grande de animais puido colaborar na  polinización. Da visita casual das flores por animais variados pasouse de modo progresivo, no transcurso da evolución, ao establecemento de estreitas relacións entre os «animais antófilos» e as «flores zoófilas», con evidentes vantaxes para ambos os grupos. Para as plantas implicou unha precisión crecente na atracción de só determinados visitantes e unha transferencia do pole aos estigmas doutras plantas cada vez máis segura, o que resultou nun aforro progresivo na produción de pole. De feito, a relación entre o número de grans de pole e o número de óvulos producidos por unha flor é da orde dun millón para as plantas anemófilas, mentres que nas zoófilas é dun. Para os animais  polinizadores especializados, a competencia con outros animais  antófilos resultou diminuída e a  polinización orientada ou especializada nunha soa especie pasou a ser, en última instancia, vantaxosa para eles. O pole é unha recompensa xeralmente naquelas flores  polinizadas por coleópteros e himenópteros, atraídas polo forte aroma que despide. O pole contén proteínas, amidón, aceites e outros nutrientes. O néctar é un líquido azucrado producido por estruturas chamadas nectarios. Sitúanse estratexicamente na flor para que os insectos ao tomalo toquen os estames e leven o pole dunha flor a outra.

#### Medios de reclamo e síndromes florais 
[thumb|[Abella *Megachile* polinizando un capítulo de xirasol: un exemplo de melitofilia.]]

Os medios de reclamo indican a presenza da recompensa e poden ser visuais ou olfactivas. Xeralmente esta función exércena o cáliz e a corola. As claves visuais están determinadas basicamente pola cor dos pétalos, os de cor vermella en xeral atraen aves, os amarelos ás abellas e os brancos ás bolboretas nocturnas. As claves olfactivas son utilizadas para atraer aos polinizadores desde unha distancia maior. Trátase das fragrancias que despiden as flores grazas a compostos volátiles excretados por estruturas chamadas osmóforos. Estas fragrancias poden ser agradables ou desagradables para os seres humanos, por exemplo as que atraen ás moscas. A forma da flor tamén debe estar adaptada a cada tipo de  polinizador, evitando ao mesmo tempo aos ladróns de  néctar. Aquelas flores  polinizadas por escaravellos, por exemplo, deben ter unha constitución que soporte o peso do insecto e protexa os óvulos da voracidade dos mesmos. Para os  colibrís e insectos que  polinizan durante o voo, as flores deben ter  corolas  tubulosas, adecuadas aos picos dos paxaros e ás espiritrompas das bolboretas. Para as abellas, as flores son amplas e planas, brindando "pistas de aterraxe" para o insecto.
[miniatura|[Bolboreta levando nas súas patas unha gran cantidade de grans de pole.]]
[miniatura|[Colibrí polinizando unha flor.]]

O conxunto dos medios de reclamo que presenta unha planta para atraer a un determinado axente polinizador denomínase síndrome floral. As diferentes síndromes florais en relación á  polinización por animais son:

* Melitofilia: é un sistema por medio do cal certas especies de plantas atraen a insectos himenópteros, en particular abellas e avespas, para que estes realicen a polinización. Os himenópteros teñen un aparello bucal suctor e buscan para alimentarse néctar que estea accesible, xa que os seus órganos bucais son curtos. As flores das especies melitófilas atraen ás abellas por medio dunha combinación de formas, fragrancias e cores. Así, as corolas son abolboretadas (por exemplo, as Leguminosas Papilionóideas como os trevos e a alfalfa), labiadas (ou sexa, cos pétalos unidos en dous grupos de modo que forman dous beizos, tal como nas labiadas e algunhas compostas) ou con forma de fauce. As corolas presentan superficies para que o insecto se pouse e guías de néctar que sinalan a localización dos nectarios. Así mesmo, este tipo de flores produce substancias aromáticas en osmóforos que se atopan na corola (por exemplo en *Citrus*), na coroa *(Narcissus*), ou noutros órganos florais. Ás veces esta  coevolución chegou ao momento en que a flor, para atraer aos machos dunha especie de abella, imita á femia da mesma especie, como foi descrito nos estudos relativos á polinización en orquídeas.
* Psicofilia: as flores que coevolucionaron con bolboretas presentan xeralmente o néctar no fondo do tubo da corola, onde só o longo aparello bucal suctor destes insectos pode chegar. As flores que atraen a bolboretas nocturnas en xeral son pálidas e de cheiros intensos.
* Miofilia: as flores emiten aromas que semellan o alimento natural ou os substratos que visitan as moscas, os cales comunmente son materiais orgánicos en descomposición, excrementos ou prea, en procura de alimento ou para depositar os seus ovos. Diferentes partes florais producen cheiros putrescentes ou doces, comunmente forman trampas que reteñen ao  polinizador, ademais de posuír varios apéndices que os atraen e cores xa sexa brillantes ou que semellan carne ou algunha outra tinguidura de materia putrefacta.
* Ornitofilia: as flores deste tipo de síndrome non teñen aroma, xa que os paxaros non teñen sentido do olfacto, si presentan cores intensas, vermellos e amarelos e abundante  néctar.
* Quiropterofilia: é a polinización feita por morcegos pequenos. As flores teñen cores pálidas, fortes aromas e abundante  néctar.

Cada especie ten unha determinada síndrome floral, con todo, diferentes especies dentro dun mesmo xénero poden presentar variadas síndromes. Así, por exemplo, o xénero das solanáceas *Schizanthus* presenta basicamente especies entomófilas, é dicir que requiren que o pole sexa transportado de planta a planta por medio de insectos. A maioría das especies do xénero son  polinizadas por himenópteros (abellas, abellóns e avespas dos xéneros *Alloscirtetica, Bombus,* e *Megachile,* entre outros). Con todo, as especies que presentan flores de cor branca (tales como *S. candidus, S. integrifolius* e *S. lacteus*) son  polinizadas por bolboretas nocturnas. Finalmente, * Schizanthus grahamii* é polinizada por colibrís o picaflores (como, por exemplo, *Oreotrochilus leucopleurus*). A gran diversificación nas síndromes florais en * Schizanthus* foi o produto da adaptación destas especies aos diferentes grupos de  polinizadores existentes nos ecosistemas mediterráneo, alpino de altura e desértico de Chile e áreas adxacentes da Arxentina onde o xénero é orixinario.
[esquerda|miniatura|[tubo polínico|Tubos polínicos xerminando a partir de grans de pole de *Lilium*.]][miniatura| Microfotografía do [saco embrionario ou gametofito feminino das anxiospermas. Os núcleos áchanse tinguidos de vermello e o citoplasmade celeste. Cara a arriba da imaxe obsérvanse as sinérxidas, entre elas e máis abaixo áchase a oosfera. Debaixo desta atópanse os dous núcleos polares da célula central. Cara ao outro extremo do saco embrionario obsérvanse tres núcleos de antípodas.]]

O gametofito feminino das anxiospermas desenvólvese dentro da núcula do óvulo. Unha célula diploide da núcula sofre meiose e orixina catro células  haploides denominadas macrósporas. Tres delas dexeneran e a restante sofre tres mitose sucesivas ata formar o gametofito feminino, o cal se denomina saco embrionario, con sete células e oito núcleos haploides. No saco embrionario típico (denominado "tipo *Polygonum*", por ser este o primeiro xénero no que se describiu) atópanse, desde o extremo onde se acha a  micrópila do óvulo, a oosfera ou  ovocélula, cuxo núcleo é o  gameto feminino; dúas *células acompañantes* ou sinérgidas que flanquean á oosfera e que presentan estruturas especiais nas súas paredes responsables da atracción do tubo  polínico; a *célula media* que se dispón no centro de saco embrionario e leva dous núcleos  haploides denominados núcleos polares e, finalmente, as tres antípodas que se sitúan no extremo chalaza do saco embrionario, oposto ao sitio onde se acha a oosfera (ver figura á esquerda).

## Orixe e evolución 
En 1998 descubriuse nos estratos provenientes do Cretáceo inferior (de máis de 125 millóns de anos de antigüidade), na China, un fósil dun eixo con froitos, que se denominou *Archaefructus*. A infrutescencia constaba de froitos de tipo folículo, provenientes de carpelos conduplicados (dobrados sobre si mesmos ao longo do seu nervadura media), dispostos  helicoidalmente ao redor do eixo. Semellante descubrimento, que parecía datar a idade das anxiospermas máis antigas, fixo mundialmente famosa á Formación Yixian, onde foi descuberto este fósil. Algúns anos máis tarde, o fósil doutra anxiosperma, *Sinocarpus*, foi tamén descuberto nesta formación. Con todo, sempre houbo controversias respecto diso de se ambos os fósiles estaban aniñados na liñaxe das anxiospermas primitivas, xa que de *Archaefructus* só atopouse o froito polo que non se coñece a estrutura da súa flor,e a validez do xénero *Sinocarpus* foi posta en dúbida. Unha interpretación alternativa do fósil * Archaefructus* suxire que o talo alongado é unha  inflorescencia no canto dunha flor, con flores  estaminadas (masculinas) e flores  pistiladas (femininas) por encima. O descubrimento de *Archaefructus eoflora* apoia esta interpretación, debido a que flores bisexuais están presentes entre as flores estaminadas e as pistiladas. Se esta interpretación é correcta, *Archaefructus* podería non ser un membro extinguido das anxiospermas basais e máis ben podería estar relacionada con Nymphaeales ou ser un grupo basal de eudicotiledóneas.

Con todo, en 2007 informouse do achado dunha flor perfecta na formación Yixian. Esta flor ten a organización típica das anxiospermas, incluíndo tépalos, 10 estames e  xineceo. Os tépalos son espatulados. As anteras son globosas e con grans de pole triangular-redondeados. Os carpelos están rodeados por un receptáculo excepto polos estigmas  plumosos que sobresaen a través dun poro. Esta especie foi bautizada como *Euanthus* (do grego, "flor verdadeira") polos seus descubridores, e indica que no Cretáceo inferior xa existían flores como as das anxiospermas actuais.

A maior parte das análises morfolóxicas e moleculares dispoñen a *Amborella*, as nymphaeales e Austrobaileyaceae nun clado basal denominado "ANA". Este clado parece diverxer no Cretáceo inferior (ao redor de 130 Ma), unha data aproximadamente igual á dos fósiles da formación Yixian. As magnólidas diferiron pouco despois e unha rápida radiación produciu as eudicotas e monocotiledóneas fai 125 Ma. As características dos grupos  basales "ANA" suxiren que as anxiospermas orixináronse en áreas escuras, pantanosas e frecuentemente perturbadas. Aparentemente, permaneceron recluídas nese tipo de hábitats durante todo o Cretáceo. A competencia polo alimento e a selección natural nos insectos levou a certos grupos  hematófagos a converterse en  fitófagos.  Este proceso comezou antes do Triásico, onde tanto insectos como plantas eran moi abundantes en toda a Terra. De feito, os achados de insectos fitófagos conservados en ámbar, combinados coas análises de fósiles, evidenciaron que a  fitofaxia nos insectos comezou moito antes da aparición das primeiras flores. Certos grupos de insectos adaptáronse a unha nova dieta baseada nas partes vexetativas das plantas e, posteriormente, nas partes reprodutivas, en particular o pole e as sementes, posto que este proceso coincidiu en parte coa transición das pteridofitas con esporas aos fentos con semente e as primeiras ximnospermas e anxiospermas. Tales compostos son moléculas orgánicas non esenciais que actúan a diferentes niveis sobre os herbívoros, xa sexa como antinutrientes (inhiben a absorción de nutrientes) ou como toxinas. Aínda que a súa produción reduce considerablemente o ataque dos insectos herbívoros, tamén repercutiría negativamente sobre a planta, xa que o investimento enerxético necesario para a produción destes produtos representa un custo que se debía balancear coas probables perdas por herbivoría. Doutra banda, este mecanismo inmediatamente xerou unha presión selectiva sobre as poboacións de insectos herbívoros, os cales comezaron a xerar resistencia xeneticamente determinada a tales compostos.

Posto que a estratexia de defensa química non era suficiente para contrarrestar os herbívoros debido a que estes xeran resistencia, as plantas foron desenvolvendo outras tácticas de protección, en especial do pole e das sementes, estruturas fortemente depredadas polos insectos pola gran cantidade de nutrientes que conteñen. Para as plantas tal depredación representaba unha perda moi grande de eficacia biolóxica xa que impactaba directamente sobre a reprodución da especie. Por esta razón, as plantas comezaron a desenvolver conxuntos de follas modificadas a maneira de brácteas para protexer as estruturas reprodutivas.

### A orixe das flores hermafroditas e dos modos de reprodución das anxiospermas 
[miniatura|[Heterostilia|Distilia en *Primula vulgaris*. As flores *Pin* (*A*) presentan os filamentos dos estames curtos e os pistilos longos. As flores *Thrum* (*B*) mostran, en cambio, pistilos curtos e filamentos longos. Referencias: 1.-Pétalos, 2.-Sáibaos, 3.-Anteras dos estames e 4.-Pistilo. As únicas  polinizacións lexítimas son as que se producen en cruzamentos *Pin* x *Thrum* o *Thrum* x *Pin*.]]
A coevolución das flores das anxiospermas cos insectos polinizadores está gobernada por unha serie de principios evolutivos, como fora sinalado polo eminente botánico e evolucionista George Ledyard Stebbins. O principio da "eficiencia da polinización" suxire que a coevolución das flores cos insectos está baseada na posibilidade de que durante a súa visita o insecto deposite pole sobre o estigma da flor mentres, ao mesmo tempo, está a buscar máis pole para alimentarse. Ademais, os insectos non terían incentivo en visitar flores pistiladas que non os recompensasen con pole ou con néctar. Por esta razón, as flores deben ter tanto pistilo como anteras para que a visita sexa efectiva. Séguese que a flor hermafrodita, que permite a captación e cesión simultánea de pole, é a estrutura máis eficaz para soster no tempo a adaptación coordinada entre as plantas e os insectos  polinizadores e a razón pola cal é o tipo predominante entre as anxiospermas.

A gran vantaxe da zoofilia é, evidentemente, o modo moito máis orientado en como se realiza o transporte do pole polos animais que voan de flor en flor. Deste xeito, foi posible para as plantas reducir significativamente a cantidade necesaria de pole producido, que no caso da polinización anemófila tende a ser moi alto. Ademais, resultou posible para as  anxiospermas ocupar hábitats nos que non hai vento, por exemplo o interior dos bosques e vivir en poboacións pouco densas.

A autoincompatibilidade e a separación espacial dos pistilos e estames para impedir a autofecundación, como no caso da heterostilia, non son os únicos métodos que as  anxiospermas desenvolveron para favorecer a alogamia. Así, outro procedemento é o de separar no tempo o momento da maduración dos gametos femininos e masculinos. Nas plantas dicógamas, por exemplo, os estames e estigmas alcanzan a madurez para producir e recibir o pole en distintos momentos. Se os estames maduran antes que os estigmas dise que hai *protandria*, en caso contrario, hai *protoxinia*.

A unisexualidade secundaria das flores en forma de monoecia, dioecia ou poligamia produciuse nas anxiospermas sobre todo en relación coa  anemofilia, pero permite tamén evitar a autogamia e a consanguinidade.

A análise xenética de mutantes co tempo de floración alterado permitiu diseccionar o proceso de indución da floración en polo menos catro vías de sinalización: a primeira actívase cando os días son longos; a segunda funciona fundamentalmente cando os días son curtos e depende das giberelinas; a terceira participa na regulación da floración en resposta á temperatura ambiental; e a cuarta está implicada na vernalización.

Cando a planta chega ao estado reprodutivo do desenvolvemento, algún ou todos os meristemas apicais no seu  vástago cesan de iniciar follas normais e comezan a producir partes florais de acordo coa secuencia característica da especie en cuestión e cun número variable de brácteas situándose entre as follas e a flor. Neste proceso, os meristemas  apicais pasan de ter un crecemento indeterminado a un tipo de crecemento determinado, xa que a formación da flor é xeralmente o acontecemento final da actividade dun  meristema  apical. Nas plantas anuais, a  chegada do estado reprodutivo significa tamén o achegamento á consumación do ciclo de vida na súa totalidade. Nas plantas perennes, a floración repítese un número variable de veces que depende da lonxevidade da especie.

Unha flor pode orixinarse no ápice do vástago principal ou naqueles das ramas laterais, ou en ambos os sitios á vez. En moitas especies, o cambio cara á floración comprende a formación dunha inflorescencia. Un fenómeno observado a miúdo durante a iniciación do estado reprodutivo é un brusco e rápido alongamento do eixo. Tal crecemento é particularmente impactante en plantas de hábito en roseta durante o período vexetativo, por exemplo as gramíneas ou as plantas bulbosas.

Os órganos florais inícianse como follas normais por divisións  periclinales de células localizadas máis ou menos profundamente por baixo da protoderme ou na mesma protoderme. As divisións iniciais periclinais son seguidas por outras, incluíndo anticlinais, e o primordio convértese nunha protuberancia. Os sáibaos parécense máis ás follas normais na súa iniciación e desenvolvemento. O tipo de crecemento dos pétalos tamén é máis ou menos similar ao das follas. Os  estames orixínanse como estruturas grosas e curtas, desenvolvéndose o filamento subsecuentemente por crecemento intercalar. O desenvolvemento do xineceo varía en detalle en relación coa unión dos carpelos entre si e con outras partes florais. Se os carpelos non están unidos, o primordio do carpelo individual iníciase nun punto por divisións periclinais no ápice, as que logo se propagan adaxialmente. O crecemento cara a arriba, comparable ao marxinal nunha folla, eleva ao carpelo como unha estrutura en forma de bolsa. Nos ovarios sincárpicos os  carpelos orixínanse como primordios individuais ou conxuntamente como unha unidade estrutural.

## Clasificación das flores 
Segundo a súa composición
* Simple
* Composta
Segundo a simetría xeral
* Zigomorfa: con simetría bilateral.
* Actinomorfa: con simetría en varios eixos radiais.

Segundo a separación dos sépalos
* Dialisépala: con sépalos separados.
* Gamosépala: con sépalos unidos.

Segundo a separación dos pétalos
* Dialipétala: con pétalos separados.
* Gamosépala: con pétalos unidos.

Segundo a lonxitude dos estigmas respecto ó estame
* lonxistilas
* brevistilas

Segundo a posición do ovario respecto á corola
* Inferovariada o Ínfera: ovario baixo o punto de inserción dos pétalos.
* Superovariada o Súpera: ovario sobre o punto de inserción dos pétalos.

## Empregos 
[miniatura|125px|Man feminina dispersando flores sobre un templo [Lingam en Varanasi.]]
Nos tempos modernos, a xente buscou xeitos de cultivar, mercar, levar postas e outros xeitos de estar ao redor das flores e plantas florecentes, en parte causado pola súa aparencia e cheiro agradable. Ao redor do mundo, a xente emprega flores para un amplo rango de eventos e funcións que, en conxunto, acompañan o camiño da vida:

* Para novos nacementos ou bautizos.
* Como ramalletes en funcións sociais ou vacacións.
* Como símbolos de amor ou agarimo.
* Nas vodas, nos recibidores e nas igrexas.
* Nas casas como decoracións.
* Para lembranzas e benvidas.
* Nos funerais.

As flores teñen menos alimento que outras partes maiores das plantas (sementes, froitas...), mais aínda así forman parte de comidas importantes e especias. As flores vexetais inclúen o brócoli e a coliflor. A especia máis cara, o azafrán, consiste en estigmas secos de flor.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Abutilon Bastavales Brion Galiza.jpg|Flor do Abutilon en Bastavales
Ficheiro:Flor_01eue.JPG|Rosa amarela
Ficheiro:Flor GDFL 663.JPG|Malvas
Ficheiro:Flores vermellas.jpg|Dalias
Ficheiro:Flores.gif|Caraveis, *Tagetes*, hortensias e outras flores.
Ficheiro:flor_00eue.JPG|Margarida
Ficheiro:Flor da paixon 01.jpg|Flor da paixón
File:Viola x wittrockiana.jpg|Pensamento (*Viola x wittrockiana*)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Reprodución das plantas
* Botánica
* Flora

### Ligazóns externas 
* As flores.