Gran Premio de Detroit de 1987

O **Gran Premio de Detroit de 1987** foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 21 de xuño de 1987 en Detroit, Míchigan. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de  e o sexto Gran Premio de Detroit. A carreira disputouse sobre 63 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia total da carreira de 253 quilómetros.

A carreira foi gañada por Ayrton Senna no Lotus 99T con suspensión activa controlada por ordenador. Foi a segunda vitoria seguida de Senna logo da súa vitoria en Mónaco. O Lotus rodou no circuíto urbano cheo de fochancas moito mellor que a competencia, permitindo a Senna coidar os seus pneumáticos e lograr a vitoria 33 segundos por diante do Williams FW11B de Nelson Piquet co actual campión do mundo Alain Prost terminando terceiro no seu McLaren MP4 / 3.

O pole Nigel Mansell, o único piloto en facer a volta dos 4.023&nbsp;km circuíto de Detroit en menos de 1:40 durante a cualificación, liderou a carreira ata a súa parada para cambiar os pneumáticos, pero pouco despois comezou a perder posicións debido a unha cambra na perna dereita polo que apenas podía pisar o pedal do freo. Máis tarde dixo que case se retirou debido á dor, pero logrou terminar en quinto lugar, cunha volta menos que Senna.

Prost tratou de convencer a McLaren a través da radio que os seus pneumáticos estaban ben e que non necesitaba deterse, pero finalmente acatou ás ordes e entrou en boxes para poñer pneumáticos novos. Foi alí onde os técnicos de Goodyear descubriron que o diagnóstico de Prost era correcto e que non tiña necesidade de parar, aínda que isto non alterou a chamada a Piquet para deterse, xa que Prost tiña fama de ser máis coidadoso cos seus pneumáticos que a maioría.

As vitorias consecutivas de Senna déronlle unha vantaxe de dous puntos no campionato sobre Prost, pero foi momentánea. Senna non ía gañar de novo este ano. Tamén sería a última vitoria na longa historia de Team Lotus, que logrou a súa primeira vitoria no Gran Premio dos Estados Unidos de 1961. A seguinte ocasión na que un coche co nome de Lotus gañaría un Gran Premio foi o Gran Premio de Abu Dabi de 2012, gañado por Kimi Räikkönen pilotando para o equipo Lotus F1.

## Resumo 
### Clasificación 
Ayrton Senna repetiu a súa vitoria en Detroit de 1986 e gañou a súa segunda carreira de 1987 seguida, as primeiras vitorias para un coche con suspensión activa. A vitoria en Mónaco tres semanas antes demostrou que o novo sistema de Lotus funcionaba, e no circuíto de Detroit cheo de fochancas, a vantaxe aínda foi maior. O desgaste dos pneumáticos permitiu a Senna correr toda a carreira sen parar, e chegou a meta máis de medio minuto por diante do Williams FW11B do eventual Campión de pilotos Nelson Piquet.

Normalmente, a carreira de Detroit era inmediatamente precedida ou seguida polo Gran Premio do Canadá. Pero en 1987, a FISA esixira melloras ao circuíto de Montreal, incluíndo novos boxes. Cando se determinou que estes cambios non se puideran completar a tempo, a carreira foi cancelada, e non houbo ningunha carreira no Canadá por segunda vez desde .

O venres, o Williams de Nigel Mansell foi o máis rápido nas dúas sesións de cualificación, por diante dos Lotus de Senna e de Piquet no segundo Williams. Choveu a noite do venres, pero a pista estaba seca para a sesión da tarde do sábado. Na sesión final, Senna tomou brevemente o primeiro lugar, pero Mansell recuperouno de novo e terminou máis dun segundo máis rápido para lograr a súa cuarta pole nas cinco primeiras carreiras da tempada. O americano Eddie Cheever foi sexto para Arrows, xusto detrás de Alain Prost no McLaren MP4/3.

### Carreira 
Choveu outra vez na noite do sábado e o domingo pola mañá, pero, logo dun chuvioso quecemento na mañá da carreira, a saída foi en seco. Os tres primeiros saíron da grella en orde, mentres que Cheever saltou ao cuarto e Teo Fabi foi do oitavo ao quinto lugar no Benetton B187, seguido de Michele Alboreto (Ferrari F1 / 87), Prost, Thierry Boutsen (Benetton B187) e Stefan Johansson (McLaren MP4/3). Na terceira volta, Piquet saíuse nunha curva e colleu residuos que provocáronlle unha pequena picada. Cheever e Fabi pasaron a Piquet antes de que verase obrigado a entrar en boxes. Tres voltas máis tarde, logo de repetidos intentos de pasar a Cheever, Fabi tocou co seu alerón dianteiro no pneumático traseiro de Cheever, perforando e rompendo o morro do seu Benetton B187. Fabi volveu a boxes, pilotando sen morro, pero retirouse. Fabi confirmou que o único problema era que faltaba un á. Cheever chegou aos pits no mesmo momento, perdendo unha volta e volvendo na 19ª posición.

Na décima volta, Mansell estaba cinco segundos por diante de Senna, con Alboreto outros 23 segundos atrás no terceiro. De súpeto, Senna sentiu que o seu pedal de freo ir suave ao entrar nunha curva e evitou chocar contra o muro. Decidiu perder posicións e permitir que os freos arrefriaran, perdendo tres segundos por volta dos seus tempos. Preocupado principalmente por manterse diante de Alboreto, Senna tivo un respiro cando a caixa de cambios do Ferrari F1/do 87 rompeu na volta 25, entregando o terceiro lugar para Prost. Na seguinte volta, Senna comezou a perseguir a Mansell.

Na volta 26, a vantaxe de Mansell era de 18,8 segundos sobre Senna, pero empezaba a experimentar cambras na perna dereita. Fixo unha parada de pneumáticos na volta 34, tardou 18 segundos cando a porca da roda traseira dereita negouse a asentar correctamente. O uso dos freos moito máis tempo do normal fixo que as cambras do inglés foran a peor. Prost, agora en segundo lugar, loitaba con problemas nos freos e na caixa de cambios cando se detivo para cambiar pneumáticos.

Senna fixo a volta rápida da carreira na volta 39 en 1:40.464, máis rápido que o seu tempo de cualificación. Ao darse conta de que era máis rápido cos seus pneumáticos vellos que os demais cos novos, decidiu terminar a carreira sen deterse a cambiar pneumáticos. Os mecánicos de Lotus saíron no pit lane durante un tempo coma se prepararanse para unha parada, pero era evidente que o brasileiro, de feito, non entraría. Nese momento, tiña case un minuto de vantaxe.

Mansell, nese momento, esgotouse, a súa cabeza rebotaba de lado a lado na cabina. Logo da carreira dixo que cada vez que pasaba polos boxes, pensaba en parar. Na volta 53, Piquet e Prost adiantárono, e na volta 56, tamén Gerhard Berger. A súa perseveranza deulle dous puntos no quinto lugar, cunha volta perdida, mentres que Cheever logrou o punto final.

Senna relaxouse cara ao final, e con tres voltas para o final os ceos ameazaban choiva. Nunca chegou a ser un problema, xa que a choiva comezou a caer logo da chegada, Senna cruzou a meta trinta e tres segundos por diante. Foi a sexta vitoria da súa carreira, pero a súa última no ano 1987 e a última para o equipo Lotus, que finalmente pechou en . Senna dixo que os seus pneumáticos duraran toda a carreira por dúas razóns: as voltas que que fixo máis lentas para arrefriar os freos, e o correcto funcionamento da suspensión activa.

## Clasificación  
## Clasificación
*Os números entre parénteses refírense ás posicións dos participantes con motores normalmente aspirados que competían polo Jim Clark Trophy.

## Posicións logo da carreira
;Clasificación do campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

;Clasificación no trofeo Jim Clark

;Clasificación no trofeo Colin Chapman

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Rob Walker (1987). "6th Detroit Grand Prix: Taking An Active Role". *Road & Track*, 131-134.