Acronicta rumicis

***Acronicta rumicis*** é unha especie de avelaíña pertencente ao xénero *Acronicta* e á familia Noctuidae, descrita primeiramente por Carl Linné en 1758 na 10ª edición de *Systema Naturae*. Atópase na rexión paleártica. Vive e aliméntase de plantas localizadas en áreas abertas. No seu estadio larval, como eiruga, causa un impacto tan grande como praga que está recibindo moita atención polos investigadores. A larva de *A. rumicis* aliméntase de millo, amorodos e outras plantas herbáceas.

A evolución desta avelaíña foi afectada polo melanismo industrial que ocorreu en Europa principalmente durante finais do século XIX e principio do XX, causando un drástico incremento en dúas aberracións (*salicin* e *lugubris*), que teñen ás grises máis escuras.

## Descrición e identificación 
*A. rumicis* ten unha envergadura alar de 34–44&nbsp;mm. As ás anteriores están manchadas cunha mestura de tons grises claros e escuros, mentres que as ás posteriores son marróns escuras. Presenta un punto branco a medio camiño baixando polo bordo traseiro da á anterior que é unha marca distintiva de *A. rumicis* que non se ve noutras especies de *Acronicta*. Os espécimes chineses e xaponeses tenden a ser maiores que os europeos. Os exemplares asiáticos teñen ás anteriores máis baixas e con tons de gris máis escuros.

## Descrición técnica e variación 
Ás anteriores grises escuras, varía segundo os lugares con tons abrancazados; liñas e tons negros; liña externa marcada por un punto branco no pregamento submediano ; ás posteriores fuscas amarranoadas. Larva xaspeada escura e gris clara: unha ringleira dorsal de puntos vermellos nas manchas negras, e unha ringleira de puntos brancos a cada lado; unha liña clara baixo os espiráculos, conteñen tubérculos vermello-laranxa; segmentos 5 e 12 do dorsum xibosos; tubérculos con fascículos de pelos fuscos e fulvos.

As variacións ou aberracións descritas son: ab. *turanica* Stgr.; ab. *alnoides* Geest; ab. *euphorbiae* Steph. nec. Hbn., e ab. *euphrasiae* Steph. nec Dup. Hai formas melánicas como *salicis* e *lugubris*.

## Taxonomía e filoxenética 
*A. rumicis* é unha avelaíña do xénero *Acronicta* e da familia Noctuidae. Os Noctuidae teñen máis de 21.000 especies. Os noctuidos teñen ollos grandes que brillan na escuridade e a cor das súas ás fan que sexa difícil velas. Na súa posición habitual de repouso, os noctuidos pregan as súas ás sobre o corpo; as ás anteriores solápanse unha á outra. As ás pregadas toman forma de tenda. Case todas as larvas de *Acronicta* están moi coloreadas con pelos marróns espiñosos en toda a parte dorsal do corpo. Segundo Thomas Algernon Chapman, o xénero *Acronicta* pode subdividirse en tres grandes grupos: o primeiro, caracterizado por ter unha estrutura xibosa na pupa e unha oviposición con ovos amoreados, inclúe: *A. auricoma*, *A. myricae*, *A. menthanthidis*, *A. venosa* e *A. rumicis*. O segundo, caracterizado por ter espiñas terminais da pupa e unha posta de ovos cupuliforme separada doutras, inclúe: *A. psi*, *A. tridens*, *A. strigosa*, *A. alni*, *A. megacephala*, *A. leporina*, *A. aceris*. O terceiro grupo ten unha soa especie, *A. ligustri*.
[thumb|228x228px|Rexión [Paleártico|paleártica.]]

## Distribución e hábitat 
*A. rumicis* está distribuída por todo o Paleártico. É común no noroeste da China, a península de Corea e o Xapón, aínda que tamén se atopou noutras partes de Eurasia, incluíndo Rusia. Atópase en case toda Europa, pero está ausente nalgunhas áreas do noroeste de Escandinavia. Investigouse moito sobre esta especie en Inglaterra e Escocia.

## Recursos alimenticios 
[miniatura|271x271px|*[Rumex obtusifolius*.]]

### Eirugas 
No estadio de eiruga *A. rumicis* adoita alimentarse de plantas herbáceas baixas, como acedas e outros *Rumex*, silvas, cardos, lúpulo e ocasionalmente de follas de arbustos.

En investigacións unha das plantas máis usadas é *Rumex obtusifolius*, unha planta herbácea común na área de distribución de *A. rumicis*. A estrutura aplanada dos ovos facilita a súa estabilidade ao depositalos sobre a planta. Os pelos corporais crecen en petadas, arranxados en ringleiras: dúas ringleiras a cada lado do corpo e unha ringleira ao longo da parte central e dorso.

### Parasitos 
O parasitismo en *A. rumicis* xeralmente ocorre nos meses de maio e outubro. As proporcións son menores nos meses de xuño e xullo por razóns aínda descoñecidas. A maioría dos parasitoides que afectan *A. rumicis* son avespas parasitoides das familias Braconidae e Ichneumonidae, así como moscas parasitas.

Un dos parasitoides máis comúns de *A. rumicis* é *Glyptapanteles liparidis*, un parasitoide de larva que está amplamente distribuído en Eurasia. *G. liparidis* oviposita na superficie da larva da avelaíña; unha vez eclosiona, a larva da avespa aliméntase da larva de *A. rumicis* e acaba causándolle a morte.

Baseándose nun estudo feito en Corea do Sur, *G. liparidis* afecta *A. rumicis* nos seus catro primeiros estadios larvais. A aberración *salicis* é común en Inglaterra, Gales e Irlanda. A aberración *lugubris* Schultz extremadamente melánica e case completamente negra, carece das manchas grises mesturadas nas ás, pero segue conservando o prominente marcador do punto branco nas ás anteriores. A aberración *lugubris* pode atoparse principalmente en Inglaterra. Segundo B. K. West, desde a década de 1990, o melanismo en *A. rumicis* foise facendo menos frecuente; en 1995 un 20 % dos exemplares eran melánicos, pero no decurso de cinco anos a porcentaxe decreceu a 6,1 %. En 2004 só o 2,8 % da poboación era melánica. A medida que os fotoperíodos diarios se estendían no experimento a máis de 17 horas, a incidencia da diapausa empezou a caer, non causando ningún cambio no desevolvemento da pupa no casulo. A primeira xeración desenvólvese cando hai fotoperíodos máis longos, polo que as pupas están fisioloxicamente activas, mentres que a segunda xeración crece cando hai fotoperíodos máis curtos, o que significa que é máis beneficioso para as pupas entraren en diapause cando pasan o inverno en ambiente frío.

Segundo un estudo feito en Polonia, *A. rumicis* tamén ataca ao millo, alimentándose ata que as follas das plantas do millo xanon son frescas e novas debido ao cambio á estación da colleita. No verán e primavera as larvas danan as follas e os tecidos sedosos das mazarocas, comendo ocasionalmente tamén os grans tenros. Cando chega a segunda xeración no outono, só comen as follas. Este estudo feito en Polonia apoia que a larva de *A. rumicis* prefire comer follas frescas e novas.

## Conservación 
En conxunto, a poboación de *A. rumicis* está en rápido declive. Un país onde foron moi estudadas foi o Reino Unido, onde as poboacións, segundo investigacións recentes están en perigo debido á perda de hábitats, mala xestión dos hábitats, quecemento global e deterioración ambiental polo uso de pesticidas e a polución. Desde 1969, a poboación de *A. rumicis* declinou en case un 75 %. Recentemente, *A. rumicis* considérase unha especie prioritaria no Plan de Acción de Biodiversidade nese país.

Os investigadores están realizando a conservación desta especie en áreas boscosas con alta prioridade; tamén atoparon unha correlación positiva entre a riqueza de especies de plantas herbáceas e a densidade das poboacións da avelaíña.

### Perda de hábitat e migración 
miniatura|322x322px|Sebes
Segundo Emma Coulthard, as sebes en estreita proximidade de cultivos agrícolas e granxas son moi importantes  para a supervivencia de avelaíñas como *A. rumicis*. Os hábitats das sebes proporcionan recursos alimenticios, refuxio e un lugar para que as femias poñan ovos. Ademais, estudos recentes mostraron que as sebes poden actuar como guías para as avelaíñas cando voan desde un lugar a outro. Como as avelaíñas son nocturnas, é moi improbable que usen a axuda visual para guiarse, senón máis ben guíanse por marcadores olfactivos.

Porén, recentemente, as sebes están sendo eliminadas para aumentar a eficiencia agrícola. A eliminación de hábitats clave como esta non só limita as necesidades básicas de supervivencia (é dicir, alimento, refuxio), senón que tamén impide que a avelaíña navegue correctamente nos seus voos; finalmente, a avelaíña perdería o seu camiño e despois podería morrer. Mesmo pequenas descontinuidades entre as zonas con sebes poden causar que a avelaíña se perda.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Fauna Europaea
*Lepiforim.de
*Avelaíñas do Reino Unido
*Vídeo sobre a eiruga