open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
20ª edición dos Premios Mestre Mateo

[miniatura|300px|[Expocoruña|Recinto Feiral Expocoruña, onde se celebrou a gala.]] 
A **20ª edición dos Premios Mestre Mateo** galardoou as producións audiovisuais de Galicia de 2021 e celebrouse o 19 de marzo de 2022. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 24 categorías. A cerimonia celebrouse no Recinto Feiral Expocoruña e foi presentada por algúns dos condutores e protagonistas das galas anteriores dos premios, como Antonio Durán "Morris", Iolanda Muíños, Javier Veiga, Mela Casal, Monti Castiñeiras e Isabel Blanco, entre outros.

*Cuñados*, dirixido por Toño López, contou con 16 nomeamentos, seguido por *Jacinto*, de Javi Camino e *Malencolía* de Alfonso Zarauza, con once e *Tres* de Juanjo Giménez con seis candidaturas. Entre as series de televisión salientan *Hierro* con oito candidaturas.

## Premios 
[miniatura|dereita|150px|[Jorge Coira, mellor director.]]
[miniatura|dereita|150px|[Pedro Brandariz, mellor actor.]]
[miniatura|dereita|150px|[Marta Nieto, mellor actriz.]]
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en **letra grosa**.

## Premios especiais 
### Premio de Honra Fernando Rey 
* Margarita Ledo Andión

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Xosé María Castaño Priegue

**José María Castaño Priegue**, nado en Padrón o 27 de xuño de 1912 e finado na Coruña en abril de 1993, foi un mestre, avogado e político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Pontecesures. Mestre en Vilagarcía de Arousa dende 1933, aprobou as oposicións ese ano, e ao ano seguinte foi nomeado mestre titular da escola nº 2 de Vilagarcía, e despois foi mestre de Vilaxoán. Militante socialista, participou nas reunións da Federación Provincial representando á agrupación de Vilagarcía. Poeta, colaborou en *Nós* onde publicou o poema "A barca". Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi depurado, sendo separado definitivamente do servizo en 1941. Despois foi mestre no Colexio León XIII. Foi nomeado xuíz de distrito de Betanzos en 1981, xubilándose ao ano seguinte. Finou na Coruña en abril de 1993.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Eduardo Ramos

**Eduardo José Ramos Verde**, nado en San Cristóbal de la Laguna o 13 de marzo de 1967, é un exfutbolista canario, que xogaba de dianteiro.

## Traxectoria 
Tras xogar co Güimar en Terceira División, fichou en 1987 polo Tenerife, co que debutou na Segunda División na campaña 1987/88, nun partido contra o Hércules. Na seguinte tempada xogou cedido no Marino, da Segunda División B, marcando 10 goles en 33 partidos. 

Regresou a continuación ao Tenerife, que viña de ascender á Primeira División. Debutou na máxima categoría nun partido contra o Zaragoza na Romareda, e xogou 20 partidos de liga durante a tempada 1989/90, marcando un gol ante Osasuna. O equipo rematou antepenúltimo na táboa, tendo que xogar unha promoción de permanencia contra o Deportivo da Coruña de Arsenio Iglesias. O partido de ida en Tenerife acabou 0-0, mentres que na volta en Riazor un gol seu na prórroga deulle o triunfo ao equipo canario e permitiulle seguir un ano máis en Primeira.

Na tempada 1990/91 xogou 21 partidos de liga, anotando outro gol. Sen continuidade no Tenerife, no verán de 1991 fichou pola UD Las Palmas, coa que descendeu a Segunda B. A continuación pasou dúas tempadas no Realejos antes de regresar ao equipo grancanario, co que completou unha boa campaña na tempada 1994/95, con 17 goles en 31 partidos de liga, sendo o terceiro máximo goleador do Grupo I da Segunda B, só por detrás de Javi Prendes e do seu compañeiro Rafa. Na seguinte tempada conseguiu o ascenso a Segunda como campión do grupo, e pasou a continuación a xogar no Gáldar, tamén de Segunda B. Pechou a súa carreira no Universidad de Las Palmas, onde xogou tres anos, logrando un novo ascenso a Segunda no segundo deles.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Datos do xogador no sitio web oficial do CD Tenerife . Arquivado dende o orixinal o 22 de marzo de 2010.
Vicente Vázquez Diéguez

**Vicente Vázquez Diéguez**, nado en Verín en 1942, é un pintor e escritor galego.

## Traxectoria 
Nado en Verín, xa de neno foi para Pontevedra e despois para Madrid estudar Belas Artes. Alí coñece a Raimundo Patiño e María Cremaes. Foi membro fundador do grupo A Gadaña, introdutor do informalismo en Galicia, impulsor de Estampa Popular Galega, autor de ducias de deseños para diversas iniciativas bibliográficas e culturais. A súa traxectoria comezou en Madrid á volta de 1960 e decorreu parella a un firme compromiso co país e coa cultura galega, desde os tempos de Brais Pinto, do Seminario de Cultura Galega e do Club de Amigos da UNESCO. Estivo moi relacionado con Laxeiro, a quen acompañou na súa volta a España en 1968.

Foi o autor de portadas de libros como *Nin vexo Vigo nin Cangas* de Bernardino Graña, *Seraogna* de Alfonso Pexegueiro ou *O estatuto galego* de Xosé Vilas Nogueira e tamén editor de proxectos como Rueiro ou Xistral.

Aparece nos catálogos das exposicións *Arte Joven de Galicia 1973* (A Coruña), *VI Exposición al Aire Libre en la Plaza de la Princesa* (Vigo, 1973), *Plástica Gallega: Séptimo ciclo. Pintura, Dibujo y Grabado* (Vigo, 1980), *Plástica gallega* (1981), *I Premio de Arte Fundación Araguaney* (Santiago, 1985), ''XXI Bienal de Arte Pontevedra'90* (Pontevedra, 1990), *Catálogo da colección da arte galega do Museo "Quiñones de León"* (Vigo, 1991), *Arte en Pontevedra II* (Pontevedra, 2002), Artistas con Unicef (Santiago, 2003). Despois escribiu *Nidiamente nos lindeiros.* (inédita).

## Obra literaria 
* *As ponlas baixas'' (1968). Vigo: Galaxia, Col. Illa Nova. Prólogo de Reimundo Patiño. Ilustracións do autor. 102 páxs.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Maximino Fernández Queizán

**Maximino Fernández Queizán**, tamén coñecido como **Maximino Keyzán**, nado en Vigo en 1940, é un dramaturgo e director de teatro galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito e perito pola Escola de Artes Aplicadas de Madrid. Fixo estudos de Arte Dramático en Madrid e Londres. Foi director do Teatro Experimental da Universidade de Santiago (1960-62), Teatro Universitario (1962), Teatro de Cámara da Academia Victoria de Vigo (1963-66), Teatro Universitario "Landirás" de Madrid (1965), Teatro Popular Galego (1966), Teatro Popular Keyzán, do que tamén foi o creador (1967-94), Centro Dramático Galego (1991) e Escola de Teatro Municipal de Vigo (1999-2003). Foi profesor de interpretación, historia da arte, estética, historia do teatro e historia da moda; tamén foi profesor do Taller de Teatro da Escola de Artes de Vigo (1979-81). É especialista no teatro de Valle-Inclán e de Blanco Amor.

## Obras 
Escribiu ensaios, artigos, críticas e textos dramáticos.

* *Lembranzas da arte escénica*, 2018.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
Kussondulola

**Kussondulola** é unha banda de reggae angolana residente en Portugal. O líder da banda é o angolano Janelo da Costa, que ademais de músico, tivo tamén unha carreira no fútbol, xogando entre outros clubs, no Inmortal Deportivo Club, principal club de Albufeira.

## Traxectoria 
En 1995, o grupo lanzou o seu primeiro álbum, *Tá-se Ben*, que incluía cancións como "Dança No Huambo" e "Perigosa", entre outras. Para promover o seu traballo, o grupo tocou en Vilar de Mouros, lanzou o disco en España e venceu no Prémio Banda Revelação dos Premios Blitz.

En 1998, lanzaron o álbum *Baza Não Baza*, seguido de *O Amor É... Bué* no ano 2001. En 2004, lanzaron o álbum *Cumué?,* que reúne os melores temas do grupo. O álbum *Survivor*, lanzado en 2005, inclúe varios duetos con nomes como Vitorino (en "Maria Tem Fé em Jah"), Kalú (en "Survive Todos os Dias"), Rui Reininho (en "Reggae no Porto"), Rui Veloso e Nanu (en "Viver Sozinho Não Quero") e Miguel Ângelo (en "Desastre Natural"). Kalaf, Sara Tavares, Sam, Dora e Sandra Fidalgo e Legalize son outros dos convidados do disco.

No ano 2006, lanzaron o álbum *Guerrilheiro*. Conmemoraron 15 anos de carreira cunha edición especial con temas inéditos e ao vivo, reunidos en dous discos de orixinais gravados en 2007, *Madié* e *Natalício*, e nunha edición ao vivo da Tour Mayombe 2006. Inclúe 40 temas entre inéditos, gravacións ao vivo, *dubs* e *riddims* en diferentes versións de varios éxitos da banda.

## Xabarín Club 
Kussondulola colaborou en 1995 no programa de televisión *Xabarín Club* co tema "Tá-se ben na radio" e un videoclip de Ricardo Llovo. O tema formou parte da recompilación *A cantar con Xabarín*, unha serie de 5 CDs con cancións gravadas por grupos galegos, portugueses, africanos e casteláns. A serie foi recompilada en 2004 nos volumes VI e VII, un CD con 23 temas e un DVD con 48 videoclips.

## Discografía 
### Álbums de estudio 
* *Tá-se Bem* (1995, EMI)
* *Baza Não Baza* (1998, EMI)
* *O Amor É... Bué* (2001, EMI)
* *Survivor* (2005, Som Livre)
* *Guerrilheiro* (2006, Zona Música)
* *Madié Natalício* (2007)

### Recompilacións 
* *Cumué? - O Melhor dos Kussondulola* (2004, EMI)
### Álbuns ao vivo 
* *Vive! Tens de Viver* (2002, Kussondulola - Edições Musicais)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Kussondulola.com
Mark T. Vande Hei

**Mark Thomas Vande Hei**, nado en Falls Church, Virxinia, o 10 de novembro de 1966, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións Soiuz MS-06, Soiuz MS-18 e Soiuz MS-19 e foi membro das expedicións 53, 54, 65 e 66 á Estación Espacial Internacional.

## Traxectoria
Vande Hei graduouse en física pola Universidade Saint John (Collegeville, Minnesota) en 1989 e é máster en física aplicada pola Universidade Stanford en 1999. Foi seleccionado como candidato a astronauta pola NASA en xuño de 2009, completando o seu adestramento en xuño de 2011. Participou nas misións Soiuz MS-06, Soiuz MS-18 e Soiuz MS-19 e foi membro das expedicións 53, 54, 65 e 66 á Estación Espacial Internacional, pasando 168,22 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz MS-06
*Soiuz MS-18
*Soiuz MS-19
*Expedición 53
*Expedición 54
*Expedición 65
*Expedición 66
*Estación Espacial Internacional
Mario Frustalupi

**Mario Frustalupi**, nado en Orvieto o 12 de setembro de 1942 e finado en San Salvatore Monferrato o 14 de abril de 1990, foi un futbolista e dirixente deportivo italiano.

Gañou dous títulos da Serie A, un co Inter de Milán e outro coa Lazio.

## Traxectoria 
Deu os seus primeiros pasos como futbolista no Orvietana, equipo da súa cidade, co que debutou na tempada 1957/58. Pasou logo aos xuvenís da Sampdoria, debutando aos 20 anos co primeiro equipo na Serie A o 5 de maio de 1963, nun partido contra o Torino no que marcou un gol. Permaneceu en Milán dúas tempadas, onde tivo que competir polo seu posto con Sandro Mazzola. Gañou o título da Serie A na tempada 1970/71 e disputou a Copa de Europa 1971/72 no lugar de Mario Corso, sendo titular na final, onde o equipo caeu derrotado ante o Ajax no estadio de Rotterdam por 2-0, con dous goles de Cruyff.

Ao ano seguinte foi traspasado á Lazio de Tommaso Maestrelli, a cambio de Massa máis unha cantidade de diñeiro. No equipo romano viviu os mellores anos da súa carreira deportiva, sendo un dos artífices do primeiro título de liga da historia da Lazio na tempada 1973/74. Disputou todos os encontros daquela histórica campaña, actuando como organizador do xogo no campo.

En 1975 marchou ao Cesena, levando o equipo romañolo a conseguir o mellor resultado en liga da súa historia, sexto, e clasificándose así para a Copa da UEFA.

En outubro de 1977 fichou polo Pistoiese, onde xogou durante as seguintes catro tempadas. Foi un dos xogadores que na tempada 1979/80 conseguiron o primeiro e único ascenso á Serie A do equipo toscano.

Finalmente retirouse do fútbol en 1981, con 39 anos. Ao longo da súa carreira acumulou un total de 364 partidos e 34 goles na Serie A e 123 encontros e 6 goles na Serie B.

### Trala retirada 
Trala súa retirada como futbolista abriu un concesionario de Lancia, colaborando tamén co Pistoiese, club do que foi director deportivo e presidente.

## Morte 
O 14 de abril de 1990 viaxaba cara a Cervinia, para se reunir coa súa familia, cando o Lancia Thema que conducía chocou contra un Volkswagen Golf no que viaxaban outras catro persoas, membros dunha mesma familia, falecendo os cinco no acto.

## Vida persoal 
Foi pai do adestrador de fútbol Nicolò Frustalupi.

## Palmarés 
;Sampdoria
* **Serie B (1):** 1966/67.  

;Inter de Milán
* **Serie A (1):** 1970/71.  

;Lazio
* **Serie A (1):** 1973/74.  

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en Transfermarkt .
* Datos do xogador  en worldfootball.net .
San Pedro de Augüeira, Pezós, Pezós

**San Pedro de Augüeira** é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias. 
Situado a 455 metros sobre o nivel do mar, o casarío localízase a 6 km da vila, e capital do concello, de Pezós e está deshabitado dende 2010.
## Notas
Saudi Aramco

**Saudi Aramco** (en  '**), oficialmente **Saudi Arabian Oil Company** (anteriormente **Arabian-American Oil Company'''), é unha empresa pública de petróleo e gas natural de Arabia Saudita con sede en Dhahran. Desde 2020, é unha das empresas máis grandes do mundo por ingresos. Saudi Aramco ten as segundas reservas de cru comprobadas máis grandes do mundo con máis de 270 mil millóns de barrís, e a maior produción diaria de petróleo de todas as empresas produtoras de petróleo. É o maior contribuínte ás emisións globais de carbono de calquera empresa do mundo desde 1965.

Saudi Aramco opera a rede de hidrocarburos máis grande do mundo, o Master Gas System. En 2013, a produción total de cru foi de 3´4 mil millóns de barrís e xestiona máis de cen campos de petróleo e gas en Arabia Saudita, incluíndo 288,4 billóns pés cúbicos estándar (scf) de reservas de gas natural. Saudi Aramco opera o Ghawar Field, o campo petrolífero terrestre máis grande do mundo, e o Safaniya Field, o campo petrolífero offshore máis grande do mundo.

O 11 de decembro de 2019, as accións da compañía comezaron a cotizar na bolsa de valores de Tadawul. As accións ascenderon a unha capitalización de mercado duns 2.458.000.000.000 US$ (2020), No Forbes Global 2000 de 2020, Saudi Aramco clasificouse como a quinta empresa pública máis grande do mundo. En marzo de 2021, Saudi Aramco anunciou que as ganancias en 2020 caeron case un 45 % en comparación con 2019, xa que frearon os bloqueos en todo o mundo tras a pandemia de COVID-19

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
### Ligazóns externas
* Web site of Aramco Services Co. - Saudi Aramco's US Subsidiary
* A CNN report about the security of oil in Saudi Arabia. Much of it is about Saudi Aramco security.
* Saudi Arabia's crude oil production chart (1980-2004) - Data sourced from the US Department of Energy
* CBS 60 Minutes (2008-12-07) "The Oil Kingdom: Part One".
* CBS 60 Minutes (2008-12-07) "The Oil Kingdom: Part Two".
San Pedro de Augüeira, San Martín de Ozcos, San Martín de Ozcos

**San Pedro de Augüeira** é un lugar da parroquia de San Martín de Ozcos no concello de San Martín de Ozcos que se localiza no occidente de Asturias. 
Situado a 467 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 5 km da vila, e capital do concello, de San Martín de Ozcos. En 2021 tiña 1 habitante.
## Notas
San Pedro de Augüeira

**San Pedro de Augüeira** é un topónimo galego que se pode referir a:
***San Pedro de Augüeira**, lugar da parroquia e concello de Pezós na Terra Eo-Navia de Asturias;
***San Pedro de Augüeira**, lugar da parroquia de San Martín de Ozcos no concello de San Martín de Ozcos na Terra Eo-Navia de Asturias.
Charles L. Veach

**Charles Lacy Veach**, nado en Chicago, Illinois, o 18 de setembro de 1944, e finado o 3 de outubro de 1995, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-39 e STS-52.

## Traxectoria
Veach graduouse en enxeñaría pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1966. Foi seleccionado como candidato a astronauta pola NASA en maio de 1984, completando o seu adestramento en xuño de 1985. Participou nas misións STS-39 e STS-52, pasando 18,18 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-39
*STS-52
Hendrika Johanna van Leeuwen

miniatura|Hendrika Johanna van Leeuwen (1925).
**Hendrika Johanna van Leeuwen**, nada o 3 de xullo de 1887 na Haia e finada o 26 de febreiro de 1974 en Delft, foi unha física holandesa coñecida polas súas contribucións á teoría do magnetismo .

Van Leeuwen estudou na Universidade de Leiden con Hendrik Antoon Lorentz, onde obtivo o seu doutoramento en 1919. Na súa disertación explicou por que o magnetismo é esencialmente un efecto mecánico cuántico, hoxe coñecido como teorema de Bohr-van Leeuwen .

## Traxectoria 
Durante e despois do doutoramento traballou como mestra en centros de ensino secundario.

En setembro de 1920, foi axudante de investigación na Universidade Tecnolóxica de Delft, onde continuou estudando fenómenos magnéticos. Desenvolveu un modelo para reducir a permeabilidade en metais ferromagnéticos que, a diferenza dos modelos propostos anteriormente, correspondía a datos medidos experimentalmente. Fixo unha presentación sobre este tema nunha conferencia sobre ferromagnetismo en abril de 1947 en Delft.

Xusto despois da segunda guerra mundial, a universidade tivo dificultades para contratar profesores. Van Leeuwen beneficiouse desta escaseza e en abril de 1947 foi ascendida a profesora de física teórica e aplicada. Seguirán outras dúas mulleres: Antonia Korvezee en 1948 en química e Jentina Leene en 1949 en tecnoloxía da fibra.

Van Leeuwen retirouse en 1952. En 1960, trasladouse a Huyse van Sint Christoffel, unha residencia de anciáns para mulleres no centro de Delft, onde viviu ata a súa morte en 1974.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Vraagstukken uit de elektronentheorie van het magnetisme*, Leiden 1919 disertation  .

### Ligazóns externas 
* Hendrika Johanna van Leeuwen, física no blog Mujeres con Ciencia
Ana Isabel Rodríguez Bernárdez

**Ana Isabel Rodríguez Bernárdez**, nada no Carballiño, é unha dramaturga e profesora galega.

## Traxectoria 
Pertenceu ao Grupo Abrente. Especialista en audición e linguaxe do equipo psicopedagóxico do Carballiño, foi orientadora do Instituto Mixto do Carballiño. Membro do Instituto de Estudios Carballiñeses, do que foi secretaria; colaborou na revista *Ágora do Orcellón* da que foi secretaria de redacción.
## Obras 
* *Eduardo Bernárdez. Un home a prol dun país*, con Xulio Álvarez e A. C. Avatar, 2018.

## Notas
Revolta dos bátavos

A **revolta dos bátavos** ou **levantamento bátavo** tivo lugar na Xermania Inferior entre os anos 69 e 70, no século I. Os bátavos, habitantes dunha pequena pero militarmente poderosa poboación xermánica asociada cos chattos no delta do Rin, rebeláronse contra o Imperio Romano. Pronto á Gallia Belgica uníronse as tribos celtas belgas e algunhas tribos xermánicas.

Liderados polo suboficial romano Gaius Julius Civilis (Xulio Civilis) e o príncipe bátavo, os xermánicos venceron inicialmente o exército romano, derrotando dúas lexións. Porén, os romanos formaron un formidable exército e nomearon a Quintus Petilius Zerialus como o seu xeneral. Iso cambiou o destino da guerra e obrigou aos bátavos a negociar a paz. Os alemáns tiveron que aceptar a orde romana e ter unha lexión acuartelada en Noviomagus (actual Nimega).

[miniatura|Barco romano da *classis germanica* (a frota fluvial do [Rin). A reconstrución baséase nos restos de cinco barcos descubertos en Maguncia nos anos 80. O da imaxe, coñecido como *Maguncia Tipo A*, foi deseñado para intervención en lancha rápida. Os remeiros serían tropas propias transportadas nel. Nótese tamén a localización dos escudos laterais, cuxo fin era a protección da tripulación dos proxectís lanzados dende as costas. No momento da rebelión dos batávos, a maioría destes barcos estaban tripulados por xentes desa etnia. *Museum für Antike Schifffahrt*, Maguncia, Alemaña.]]

## Lexións que participaron no levantamento 
* Legio V Alaudae
* Legio XV Primigenia
* Lexio I Germánica
* Lexio XVI Gallica
* Lexio VIII Augusta
* Legio XI Claudia
* Lexión XIII Gemina
* Lexio XIV Gemina
* Lexio XXI Rapax
* Legio II Adiutrix
* Lexio I Adiutrix
* Lexión VI Victrix
* Legio XVI Flavia Firma

## Galería de imaxes 

Ficheiro:C Aquilus Proculus.jpg|Medalla bañada en prata na que se cita a C. Aquilus Proculus, o primipylus que organizou a retirada das tropas romanas do Rin e foi traizoado polos seus auxiliares (Tácito). Historias IV-18). Esta medalla atopouse na meseta de Kops en Nimega.
Ficheiro:Roman Empire 69.svg|Mapa do Imperio no ano 69, o *ano dos catro emperadores*. As rexións leais a Vitelio están en gris, as de Vespasiano en azul.
Ficheiro:Germania 70.svg|Mapa da fronteira de Xermania e o Imperio no ano 70
Ficheiro:Funerary Stela Corporis Custodes.jpg|Estela funeraria dun *Corporis Custos* batavo.
Ficheiro:"Batavians defeating Romans on the Rhine" by Otto van Veen.jpg|"Bátavos vencendo aos Romanos no Rin", por Otto van Veen.

## Notas
Agnome

O **agnome** ou **agnomen** era na Antiga Roma un alcume honorífico que se engadía ao nome de determinada persoa para resaltar unha das súas virtudes ou lembrar o éxito dun dos seus feitos. Era un sobrenome individual que se podía agregar ao convencional sistema dos *tria* *nomina* (*praenomen,* *nomen,* *cognomen).*

## Outras civilizacións 
Pero o uso de agnome é aínda máis antigo. Entre os hebreos, por exemplo, os acabados de nacer recibían nomes individuais nos primeiros oito días de vida. Usaban un só nome, como Moisés, Ester, Xacobe etc. Mais co crecemento da poboación comezaron a aparecer moitos homónimos. Para solucionar este problema, comezaron a engadir un segundo nome ao nome persoal, sendo o do proxenitor masculino, e para iso engadiron a expresión *Bar*, que significa “fillo de”, entre o nome persoal e o nome do pai. Deste xeito, podería haber un Moisés máis, diferente e único, que non se confundiría con outro Moisés (*Moisés Bar Jacob* era *Moisés Fillo de Xacob*). Co paso do tempo tamén se aceptaron as indicacións xeográficas, ademais do nome do proxenitor. Vexamos o caso de Xesús. Atópase na Biblia a *Xesús o Fillo de Xosé*, que máis tarde tamén foi identificado como *Xesús de Nazaret,* e mesmo Xosé, o seu pai terreal, aparece como *Xosé o Carpinteiro*. Vexa que neste caso a embarcación úsase como indicador.

En moitas outras civilizacións tamén se utilizou o uso de agnome. Os musulmáns usan, do mesmo xeito que os hebreos, o termo Ben para expresar "Fillo de". Xa en Grecia o uso de "Claudius" vén de "Fillos de Clausus". 

O termo agnoma tamén se usa para designar unha parte do nome dun individuo que o diferencia dos seus homónimos. De feito, algunhas familias teñen membros co mesmo nome e apelidos, e para diferencialos engádeselles un agnome (por sufixación), como *Junior* (Jr.), *Fillo* (F°. ), *Segundo*, *Neto*, *Sobriño* (Sob°.). Nas liñaxes da nobreza tamén era habitual designar polo número de aparición en números romanos (II para o segundo, III para o terceiro etc.).

## Na actualidade 
Hoxe en día ou uso dos agnomes está restrinxido a títulos honoríficos (ex. "dr." para "doutor honoris causa") ou profesionais (ex. "enx." para enxeñeiro e "prof." para profesor), expresados como prefixos do nome.

### Agnomes no Brasil 
Esta práctica está legalmente admitida no Brasil, onde non é raro ter varias persoas dunha mesma familia co mesmo nome e apelidos, diferenciándose polo agnome (p. ex. *José Ernesto da Silva*, *José Ernesto da Silva Filho*, *José Ernesto da Silva Sobrinho* e *José Ernesto da Silva Neto*).

Os identificadores de xeración tamén son agnomes ( *Segundo*, *Terceiro* ). Até a chegada do Rexistro Civil, moitos alcumes desempeñaban tamén o papel do agnome, sumándose ao nome do individuo (*José das Neves Valente, António da Silva Velho*, *Carlos Moura Viúvo* etc.). O agnome, por regra xeral, non é transmisíbel aos fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* pseudónimo
* nome artístico
* prenome
* sobrenome
* hipocorístico
Vela (satélites)

miniatura|Dous satélites Vela antes do lanzamento.
**Vela** foi unha serie de satélites de recoñecemento dos Estados Unidos para a detección de explosións nucleares na superficie terrestre.

## Características 
Os satélites Vela foran satélites deseñados para detectar explosións nucleares na superficie terrestre e verificar o tratado de prohibición de probas nucleares atmosféricas de 1963. Houbo dous tipos de satélites Vela: o básico, numerados do 1 ao 6, e os avanzados (*Advanced Vela*), do 7 ao 12. Lanzáronse entre 1963 e 1970 a bordo de foguetes Atlas Agena D e Titan 3C.

Os Vela básicos estaban construídos por TRW, estabilizábanse mediante xiro a 120 r.p.m. e tiñan forma de poliedro de 20 caras, coas caras recubertas de células solares para producir ata 90 W de potencia. Os satélites eran lanzados de dous en dous, conectados por unha estrutura tubular, e liberados unha vez en órbita. Como instrumentos para detectar explosións nucleares levaban cada un doce detectores de raios X externos e 18 detectores internos para neutróns e raios gamma. As unidades 5 e 6 levaban ademais detectores ópticos.

Os Vela avanzados eran moi similares aos básicos pero con mellor instrumentación. Incorporaban sensores para monitorizar tamén a actividade solar, as tormentas terrestres e as fontes de raios gamma celestes. Os seis Vela avanzados funcionaron durante máis de 10 anos, superando o seu deseño de vida de 18 meses. Os satélites tiñan forma de poliedro de 26 caras e estabilizábanse mediante xiro. As células solares da súa superficie proporcionaban ata 120 W de potencia. Cada satélite tiña unha masa de 63 kg.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Atlas Agena D
*Titan 3C
Marco Livio Druso Claudiano

**Marco Livio Druso Claudiano** (en latín, ***Marcus Livius Drusus Claudianus***) finado no ano 42 a. C, foi un político e militar romano do século I a. C., pai da emperatriz Livia Drusila (consorte de Octavio Augusto) e avó do emperador Tiberio. Pelexou ao lado dos libertadores na batalla de Filipos.

## Traxectoria 
### Familia 
Claudiano foi membro da familia dos Claudios Pulcros por nacemento, pero foi adoptado por Marco Livio Druso, tribuno da plebe no ano 91 a. C. Casou con Alfidia, filla dun aristócrata provincial de Fundi, coa que tivo unha filla: Livia Drusila. Ao carecer de herdeiros homes, adoptou a un membro dos Escribonios Libones que tomou o nome de Marco Livio Druso Libón.

### Carreira pública 
Aparece mencionado por primeira vez no ano 59 a. C. entre os partidarios dos triunviros cando esperaba entrar nunha embaixada a Exipto. Ocupou a pretura no ano 55  ou 50 a. C. Neste último ano presidiu un proceso xudicial rexido pola Lei Escantinia, aínda que tamén o puido ter presidido en calidade de *iudex quaestionis*.

Probabelmente foi quen animou a Décimo Xunio Bruto Albino, un dos conspiradores contra César. Após a morte de Xulio César, uniuse aos libertadores e loitou no seu bando na batalla de Filipos. Cando Casio e Bruto se quitaron a vida despois da súa derrota na batalla de Filipos (42 a. C.), Claudio seguiu o seu exemplo e suicidouse tras a derrota.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Gruen, E. S. (1995). *The Last Generation of the Roman Republic* (en inglés). University of California Press. ISBN 9780520201531 
* 
*
Mamerco Emilio Lépido Liviano

**Mamerco Emilio Lépido Liviano** (en latín: *Mamercus Aemilius Mam. f. M. n. Lepidus Livianus*) foi un político e militar romano do século&nbsp;I&nbsp;a.&nbsp;C.

## Traxectoria 
Naceu no seo do matrimonio entre Marco Livio Druso, o famoso censor e Cornelia Escipión. Con todo, sería adoptado polos *Aemilii Lepidi*, como demostra o seu apelido *Livianus*.  

Ignorando a súa pertenza ao partido aristocrático, apoiou ao seu irmán Marco Livio Druso cando foi nomeado tribuno da plebe e intentou obter a cidadanía romana para todos os habitantes de da Península Itálica.  

Ao redor do 91 a. C., Liviano sucedeu ao seu irmán Marco Livio Druso como un dos pontífices do Colexio de Pontífices. quen asasinara ao cuñado do seu irmán, Quinto Servilio Cepión. 

Apoiou a Sila durante o conflito entre este e Caio Mario. Cando Sila volveu á capital e derrotou a Cinna e Carbón, atopouse entre os seus principais adeptos. Aparece mencionado como unha das persoas influentes que convenceu a Sila para perdoar a vida do mozo Xulio César. Fracasou en obter o consulado no seu primeiro intento porque se supuña que, a pesar de ser moi rico, rexeitara a magistratura de edil curul porque demandaba facer moitos gastos. Presentouse, de novo, para o cargo de cónsul no 77 a.C., un ano despois da morte do ditador Sila, conseguindoo só despois de que Caio Escribonio Curio retirase a súa candidatura para ese ano en favor de Liviano, e tivo a Décimo Xunio Bruto Albino como colega. Nin Mamerco nin o seu colega consular aceptaron un mando proconsular en Hispania para axudar a Quinto Cecilio Metelo Pío na Guerra Sertoriana. 

Tras rematar o mandato consular, non hai probas de que obtivese un mando provincial; porén , parece ser que foi un promaxistrado que serviu ao mando de Marco Antonio Crético no 74 a. C., a quen se lle encomendou a misión de limpar o mar Mediterráneo dos piratas que operaban desde Creta. Aos 70 anos, puido ser *Princeps Senatus*, aínda que as probas non son concluíntes pois, aínda que Liviano figuraba no primeiro lugar na lista do Senado para ese ano, gran parte do protagonismo atribuído a ese cargo fora minado polas reformas de Sila dunha década antes polo que é posible que, este, non fose máis que un termo técnico.

No 65 a. C., foi chamado como testemuña hostil contra Caio Cornelio como parte dos acontecementos que rodearon a Primeira Conspiración Catilinaria. mais despois se converteu na esposa de Metelo Escipión.

Os sobriños e sobriñas de Liviano, Servilia, Servilia Menor, Cneo Servilio Cepión, Catón e Porcia puideron vivir con el, despois de morrer seus pais.

## Na cultura popular 
Lépido Liviano é un dos personaxes que aparece na obra de Colleen McCullough, *The Grass Crown* (1991).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Espartaco (homónimos)

**Espártaco** (do grego *Spártakos*) foi un escravo tracio do século I a. C. Deu nome a:

****Spartacus*** (filme estadounidense de 1960);
****Espartaco*** (periódico ourensán, 1935-1936);
***Spartak Moscova**, equipo deportivo de Moscova.
Saab 21

O **Saab 21** foi un caza e avión de ataque sueco deseñado e fabricado por Saab. Usaba unha pouca ortodoxa fuselaxe de dobre brazo cun motor en configuración propulsora, dando ao aparello un aspecto pouco común.

Os traballos comezaron en Saab tras a decisión da Forza Aérea de Suecia de iniciar un gran programa de expansión para prepararse ante a posibilidade de que o país se vise arrastrado á segunda guerra mundial. A compañía deseñou un avión monoplano con fuselaxe de dobre brazo impulsado por un único motor Daimler-Benz DB 605B situado na parte traseira da fuselaxe, directamente detrás do piloto, cunha hélice en configuración propulsora. Esta configuración permitía a instalación de canóns no morro do avión á vez que lle proporcionaba ao piloto unha boa visibilidade. Para permitir que o piloto saltase sen golpear a helice, instalouse un asento exectable.

O 30 de xullo de 1943 o 21 realizou o seu voo de estrea e o 1 de decembro de 1945 os primeiro exemplares do **J 21A-1** entraron en servizo. Rapidamente foi seguido polo mellorado **J 21A-2**, que tiña armamento máis pesado, e o cazabombardeiro **A 21A-3**. Debido ao interese da Forza Aérea de Sueca polos reactores, Saab fabricou unha conversión, coñecida como Saab 21R, utilizando un motor británico de Havilland Goblin.

O Saab 21 foi substituído a mediados dos anos 50 tras menos de 10 anos de servizo polos de Havilland Vampire e Saab 29 Tunnan cunha configuración semellante.

## Deseño e desenvolvemento 
Saab estaba realizando estudos de deseño a finais dos anos 30 sobre posibles opcións para un novo caza. Algúns deles baseáranse no uso dun motor radial Bristol Taurus e varios eran pouco convencionais para o seu tempo. Unha das configuracións estudadas era un monoplano con fuselaxe de dobre brazo con configuración propulsora, co motor detrás do piloto. Este deseño pouco común tiña varias vantaxes, como a capacidade de concentrar a meirande parte dos canóns no morro do avión ou unha boa visibilidade para o piloto. Porén, como consecuencia da guerra, poucas nacións en conflito estaban dispostas a subministrar cazas a un país neutral, mentres que a capacidade de fabricación local sería insuficiente ata polo menos 1943. Debido a iso, Suecia viuse forzada a mercar biplanos Fiat CR.42 xa obsoletos a Italia como medida provisional. Polo tanto, SAAB comezou a buscar solucións a varios problemas de producións para a súa proposta de caza.

## Notas 
## Bibliografía 
* Cattaneo, Gianni. The Fiat CR.42 (Aircraft in Profile number 170). Leatherhead, Surrey, UK: Profile Publications Ltd., 1967. No ISBN.

* Widfeldt, Bo. The Saab 21 A & R (Aircraft in Profile number 138). Leatherhead, Surrey, UK: Profile Publications, 1966. No ISBN.
Fokker C.V

O **Fokker C.V** foi un biplano neerlandés cos roles de recoñecemento lixeiro e bombardeo fabricado por Fokker. Foi deseñado por Anthony Fokker e comezou a producirse en serie en 1924 en Ámsterdam.

## Desenvolvemento 
O C.V foi construído a principios dos anos 20 por Anthony Fokker. Foi planeado como un avión de recoñecemento e bombardeiro biplaza. Cando foi presentado ao público en 1924 fabricouse en varias versións; o cliente podía elixir entre cinco diferentes tipos de ás (que variaban na súa envergadura). Os motores radiais podían dar entre 451 e 970 cabalos. O tren de aterraxe podía ser cambiado de rodas a pontóns. O avión foi un éxito de exportación para Fokker, ao venderse ou fabricarse baixo licenza en Bolivia, a China, Dinamarca, os Estados Unidos, Finlandia, Hungría, Italia, Noruega, os Países Baixos, Suíza, a Unión Soviética e o Xapón. Suecia mercou dúas versións diferentes para usar como modelos para as súas propias variantes fabricadas baixo licenza de recoñecemento **S 6** e caza **J 3**.

## Notas
Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp

O **Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp** é un motor radial de aviación estadounidense refrixerado por aire. Despraza 30 litros e o seu diámetro e relación de diámetro/carreira eran ámbolos dous de 140 mm. O deseño remóntase aos experimentos de Pratt & Whitney en 1929 con motores de dúas liñas. A súa fabricación comezou no ano 1932 e foi amplamente usado nos anos 30.

Foi escollido como planta motriz para o bombardeiro pesado cuadrimotor Consolidated B-24 Liberator e o transporte bimotor Douglas DC-3, dous dos avións máis producidos da historia. Fabricáronse un total de 173 618 unidades do R-1830, sendo o motor de aviación máis producido da historia.

Unha versión máis desenvolvida, o R-2000, fabricouse a partir de 1942. O R-2000 tiáña un diámetro superior de 146 mm e tiña outros cambios menores para mellorar o seu consumo e permitirlle que funcionase a maiores potencias con combustible de menor octanaxe. O principal usuario do R-2000 foi o Douglas DC-4.

No presente, 90 anos despois do seu deseño, o R-1830 aínda se usa en Douglas DC-3 e pode verse en varios museos e nalgúns cazas en festivais aéreos. Xa non se fabrica, pero aínda hai dispoñibles pezas de reposto e existe un mercado de motores e partes de segunda man.

## Notas
Saraperos de Saltillo

Os **Saraperos de Saltillo** son un equipo profesional de béisbol mexicano con sede en Saltillo, Coahuila, que compite na Liga Mexicana de Béisbol (LMB). O club foi fundado en 1970 e posúe no seu palmarés dous títulos de liga: 2009 e 2010. O club tamén gañou o torneo de 1980, temporada que se viu afectada por unha folga de xogadores e que non se recoñece como campionato oficial. Desde a súa fundación, os Saraperos xogan como locais no Estadio de Béisbol Francisco I. Madero, parque con capacidade para 16&nbsp;000 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Tres (filme)

***Tres*** é un filme de 2021 dirixido por Juanjo Giménez e protagonizado por Marta Nieto e Miki Esparbé. É unha coprodución entre España, Lituania e Francia e foi rodada entre Galicia e Barcelona. Recibiu 6 nomeamentos na 20ª edición dos Premios Mestre Mateo, sendo o gañador de tres premios, mellor filme, mellor actriz para Marta Nieto e mellor son.

## Sinopse 
O cerebro de C., unha deseñadora de son, está empezando a procesar o son de forma desincronizada respecto da realidade. Así mesmo, tamén adquire a habilidade de ouvir o que sucedeu nun sitio no que ela non estivo previamente.

## Personaxes 
[miniatura|250px|Equipo do filme nos [Premios Gaudí (2022): de esquerda a dereita Juanjo Giménez, Marta Nieto, Miki Esparbé e Pere Altimira.]]
* Marta Nieto como C.
* Miki Esparbé como Iván.
* Luísa Merelas como Marga.
* Fran Lareu como Pablo.
* Francisco Reyes como Intruso.
* Julius Cotter como Phil.
* Cris Iglesias como Aurora.
* Iria Parada como Isa.
* Carmen Méndez como neuróloga.
* Artur Trillo como traballador do tanatorio.
* Xosé Manuel Esperante como axente inmobiliario.
* Marta Doviro como presentadora de televisión.

## Produción 
*Tres* é unha coprodución internacional conxunta entre España, Lituania e Francia, producida por Frida Films, Nadir Films, M-Films e Manny Films. Recibiu axuda do ICAA, do ICEC, do AGADIC, e tivo participación de TVG, TV3 e Canal+, recibindo tamén financiamento do MEDIA e Eurimages. Foi dirixido por Juanjo Giménez, que tamén escribiu o guión xunto con Pere Altimira.

O filme foi rodado nos concellos galegos da Coruña, Santiago de Compostela, Narón, Vedra, Ferrol, Ames, Aranga, Culleredo, Cambre, A Laracha, Irixoa e Lugo, así como na cidade de Barcelona.

## Estrea 
O filme tivo a súa estrea internacional na 18ª edición de Giornate degli Autori, e tamén foi proxectado no Festival Internacional de Cinema de Toronto e no Festival de Cinema de Sitges. Foi distribuído por Filmax, e estreouse nos cinemas de España o 5 de novembro de 2021.

## Galardóns e nomeamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Uxía Lemus

**Uxía Lemus de la Iglesia**, nada na Coruña o 2 de xullo de 1976, é unha política e funcionaria galega do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria
Licenciada en Ciencias Políticas e da Administración e doutora en Ciencia Política pola USC. Dende 2007 é funcionaria da Administración local no servizo de urbanismo co Concello de Oroso. Militante do PSdeG-PSOE dende 2009, nas eleccións municipais de 2011 foi a número 2 dos socialistas en Teo, accedendo á acta de concelleira trala renuncia do candidato, Jano Leis, que só lograra 1 representante. Desta forma converteuse na Secretaria Xeral da Agrupación Socialista de Teo e na portavoz do partido na corporación. Nas municipais de 2015 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE e conseguiu subir ata 2 concelleiros o cal, unido á vitoria sen maioría absoluta de Anova, supuxo que entrase no goberno xunto con esta formación, sendo a primeira vez na democracia que os socialistas gobernaban en Teo. Desta forma foi primeira tenente de alcalde e concelleira de Urbanismo, Vivenda e Sostibilidade. Na recta final do mandato manifestou a súa disconformidade coa proposta de fusión entre Santiago de Compostela e outros municipios limítrofes como Teo, a cal asumía o seu socio e alcalde Rafael Sisto e promovía o entón alcalde compostelán (e exalcalde de Teo) Martiño Noriega. 

Nas municipais de 2019 encabezou de novo ó PSdeG-PSOE e conseguiu pasar de 2 a 4 concelleiros, igualando aos seus socios de Anova que caeron de 7 a 4, se ben estes seguían tendo máis votos. Desta forma, Anova e socialistas renovaron o seu pacto de goberno, se ben nesta ocasión necesitou o apoio do BNG na investidura, asumindo de novo a primeira tenencia de alcaldía e as áreas de Urbanismo, Seguridade Cidadá, Enerxía e Sostibilidade. Porén, en outubro de 2021 o alcalde expulsou unilateralmente ós concelleiros socialistas do executivo local e pasou a gobernar en minoría.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Teo

### Ligazóns externas
*Información na páxina web do Concello de Teo
Franz Viehböck

**Franz Artur Viehböck**, nado en Viena (Austria), o 24 de agosto de 1960, é o primeiro astronauta austríaco. Formou parte das misións Soiuz TM-12 e Soiuz TM-13.

## Traxectoria
Viehböck graduouse en enxeñaría e foi un dos cinco candidatos austríacos seleccionados pola ESA en 1992. Participou nas misións Soiuz TM-12 e Soiuz TM-13, pasando 7,93 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz TM-12
*Soiuz TM-13
72 Dangerous Places to Live

***72 Dangerous Places to Live*** é un programa documental australiano de 2016 producido pola compañía Showrunner Productions e emitido por ABC.

O programa, ao longo de 8 episodios, mostra de preto desastres naturais como furacáns, erupcións e avalanchas e investiga os motivos que empuxan a algunhas poboacións a vivir en territorios inhóspitos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *72 Dangerous Animals: Asia*
* *72 Dangerous Animals: Latin America*
### Ligazóns externas 
*
Brazen (filme)

***Brazen*** é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Monika Mitchell e protagonizado por Alyssa Milano, Sam Page e Matthew Finlan. Baséase na novela de Nora Roberts *Brazen Virtue*. Estreouse a través de Netflix o 13 de xaneiro de 2022.

## Personaxes 
* Alyssa Milano como Grace Miller
* Sam Page como Ed
* Malachi Weir como Ben
* Matthew Finlan como Jerald Baxter/Hacker
* Colleen Wheeler como Senador Baxter
* Lossen Chambers como Stacey White
* Emilie Ullerup como Kathleen Breezewood/Desiree
* Alison Araya como Capitán Rivera
* David Lewis como Jonathan Breezewood
* Daniel Diemar como Rand Morgan
* Barry W.Levy como Paul Morgan
* Aaron Paul Stewart como Billy
* Amira Anderson como dona da tenda de libros
* April Telek como Lisa Clark
* Jack Armstrong como Richie
* Nikki Bryce como nai de Richie
* Matt Bellefleur como Lawrence Mark
* Mitra Suri como Carol Hayes/Roxanne
* Orphée Ladouceur-Nguyen como Mary Beth Morrison/Raven
* Jesse Vlahovic como Grocery Store Kid
* Miguel Castillo como Dr. Carmona
* Leslie Kwan como Forensics
* Michael Q. Adams como sacerdote católico
* Trace Schurko como Kevin
* Lynn Colliar como xornalista

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Marca Leyenda

O **Marca Leyenda** é un premio que o xornal *Marca* outorga aos que considera os mellores profesionais da historia do deporte. Desde a súa creación en 1997, máis de 70 persoas relacionadas co mundo do deporte recibiron este galardón.

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Lista de galardoados en Marca .
Crecemento económico

miniatura|300px|Crecemento económico dende o ano 1 até o ano 2003 por zonas zeográficas e mundial.
O **crecemento económico** é o aumento da renda ou valor de bens e servizos finais producidos por unha economía (xeralmente dun país ou dunha rexión) en determinado período (xeralmente nun ano).

A grandes liñas, o crecemento económico refírese ao incremento de certos indicadores, como a produción de bens e servizos, o maior consumo de enerxía, o aforro, o investimento, unha balanza comercial favorable, o aumento do consumo per cápita, etc. A mellora destes indicadores debería levar teoricamente a unha alza nos estándares de vida da poboación.

## Medida do crecemento económico 
Polo xeral, o crecemento económico mídese en porcentaxe de aumento do Produto Interno Bruto real ("real" significa "axustado por inflación") e pode dividirse en cinco compoñentes: crecemento en

* poboación
* produción por unidade de insumo de traballo (produtividade laboral),
* horas traballadas (intensidade),
* porcentaxe da poboación en idade de traballar que realmente traballa (taxa de participación) e
* proporción da poboación en idade de traballar con respecto á poboación total (demografía).

## Aritmética de crecementos parciais 
O crecemento total nun período composto de varios períodos parciais é lixeiramente superior á suma dos crecementos dos períodos parciais. Exemplos:

* Se unha economía presenta un crecemento dun 2,0 % cada un do catro trimestres dun ano, o crecemento anual desa economía será aproximadamente 8,24 % (obsérvese que 1.021.021.021.02=1.08243216).
* Se os crecementos trimestrais respectivos son 1,0 %, 2,0 %, 3,0 % e 4,0 %, o crecemento anual desa economía será aproximadamente 10,36 % (obsérvese que 1.011.021.031.04=1.10355024)

## Principais factores do crecemento económico 
O crecemento económico é causado por diversos cambios na economía. Nun período de tempo, algún dos factores poden ser máis importantes que outros. Os principais factores do crecemento económico son: recursos naturais, recursos humanos, acumulación de capital, cambio tecnolóxico, innovación e estabilidade socio-política.

Aínda que os recursos naturais afectaron fortemente o crecemento económico pasado, actualmente o seu impacto na variación do produto é limitado. Nas economías actuais o factor máis importante é o capital humano enfocado na innovación que produza (ou adopte) novos avances e efectúen un cambio tecnolóxico que aumente a produtividade.

## Notas
Elvis Presley: The Searcher

***Elvis Presley: The Searcher*** é un filme documental estadounidense de 2018 producido por HBO Documentary Films sobre a vida do cantante Elvis Presley, salientando o desenvolvemento da súa arte musical. Coeditado, coproducido e dirixido por Thom Zimny, o documental estreouse no South by Southwest Film Festival de 2018 en dúas partes o 14 e 15 de marzo de 2018, antes de estrearse en HBO o 14 de abril dese ano.

## Produción 
En 2014, Priscilla Presley, a exmuller do músico estadounidense Elvis Presley, comezou a falar co amigo íntimo do cantante Jerry Schilling sobre a perspectiva de contar honestamente a historia de Elvis a través da súa música. Os dous axiña se achegaron ao presidente de HBO Miniseries, Kary Antholis, co seu plan, o cal el aceptou. Despois, el e a canle puxéronse en contacto co produtor Jon Landau para que puxese en marcha o proxecto.

Landau trouxo a Thom Zimny ​​como director, despois de traballar xuntos durante case dúas décadas nos documentais de Bruce Springsteen.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Ortalis

***Ortalis*** é un xénero de aves galiformes da familia Cracidae, coñecidas pola voz náhuatl de **chachalacas**, e inclúe unha ducia de especies que habitan desde o suroeste dos Estados Unidos até América do Sur.

## Especies 
* *Ortalis araucuan*
* *Ortalis canicollis*
* *Ortalis cinereiceps*
* *Ortalis columbiana*
* *Ortalis erythroptera*
* *Ortalis garrula*
* *Ortalis guttata*
** *Ortalis remota*
* *Ortalis leucogastra*
* *Ortalis motmot*
* *Ortalis ruficeps* 
* *Ortalis poliocephala*
* *Ortalis ruficauda*
* *Ortalis squamata*
* *Ortalis superciliaris*
* *Ortalis vetula*
** *Ortalis vetula deschauenseei* (posiblemente extinta a finais do século XX)
* *Ortalis wagleri*

## Véxase tamén
Jerónimo Rodríguez Villalba

**Jerónimo Rodríguez Villalba**, nado en Asunción o 20 de xuño de 1954, é un exfutbolista paraguaio, que xogaba como centrocampista.

## Traxectoria 
Nado en 1954 en Asunción, capital de Paraguai, debutou aos 16 anos no Hayes, co que xogou na Primeira División de Paraguai. Aos 20 anos, tras unha tempada no Cruz Azul mexicano, trasladouse a España, onde fichou polo Sevilla. Co equipo andaluz debutou na Primeira División da man do adestrador Roque Olsen, na sexta xornada da tempada 1975/76, contra o Granada en Los Cármenes. Nas súas dúas tempadas en Sevilla disputou un total de 12 partidos na máxima categoría e un na Copa do Xeneralísimo, marcando un gol en liga fronte ao Sporting de Gijón. Posteriormente xogou no Córdoba, no Algeciras e na AD Ceuta, antes de recalar en 1983 no Compostela.

Debutou co equipo santiagués na Segunda División B, nun partido contra o Huesca, e fíxose rapidamente coa titularidade. Militou durante seis anos no *Compos*, actuando como capitán nas últimas tempadas, ata a súa retirada en 1989.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .