open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Azawad

**Azawad** (tuareg: ⴰⵣⴰⵓⴷ, árabe: أزواد‎, francés: *Azaouad* ou *Azaouâd*) foi un estado non recoñecido de curta duración que declarou unilateralmente a súa independencia despois do conflito no que o MNLA (Movemento Nacional de Liberación de Azawad) xunto con outros grupos derrotaron á Armada de Malí no 2012. O territorio reclamado comprendía as rexións de Tombouctou, Kidal, Gao e Mopti, todas as cales eran recoñecidas internacionalmente como parte de Malí. O territorio controlado por Azawad limitaba con Malí e Burkina Faso polo sur, Mauritania polo oeste, Alxeria polo norte, e Níxer polo leste. Inicialmente os seus esforzos foron apoiados por varios grupos islamistas.

Gao era a meirande cidade do seu territorio e serviu temporalmente como capital, mentres que Tombouctou, que é a segunda cidade en tamaño, era a pretendida capital das forzas independentistas.

O 6 de abril de 2012, nun comunicado publicado na súa páxina web, o National Movement for the Liberation of Azawad, que era quen controlaba a rexión, declarou a "irrevogable" independencia de Azawad de Malí. O anuncio non foi apoiado por ningunha entidade estranxeira. O 26 de maio dese ano, o MNLA e o seu antigo inimigo Ansar Dine anunciaron un pacto no que se fusionarían para formar un estado islámico baixo a lei da xaria. 

Algunhas fontes posteriores indicaron que o MNLA decidira rachar co pacto, distanciándose de Ansar Dine. Ansar Dine declarou máis tarde que rexeitaba a idea da independencia de Azawad. Despois do colapso deste acordo efémero, o MNLA e Ansar Dine continuaron a loitar entre eles, culminando na Batalla de Gao o 27 de xuño, no que os grupos islamistas "Movemento pola Unidade da Xihad en África Occidental" e Ansar Dine tomaron o control da cidade. O día seguinte, Ansar Dine anunciou que tiña o control de tódalas cidades do norte de Malío, poñendo fin ó estado.

O 14 de febreiro de 2013, o MNLA renunciou o seu obxectivo da independencia para Azawad e expresou o seu desexo de comezar negociacións co goberno de Malí sobre o seu status futuro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* .
*
Aleksandra Pakhmutova

dereita|miniatura|Aleksandra Pakhmutova
**Aleksandra "Alya" Nikolaievna Pakhmutova** (en ruso *Александра Николаевна Пахмутова*), nada en Beketovka o 9 de novembro de 1929, é unha compositora rusa, famosa na antiga Unión Soviética desde a década de 1960.
## Traxectoria 
Comezou a tocar e compoñer para o piano desde moi nova, graduouse no Conservatorio de Moscova en 1953 e en 1956 rematou un curso de posgrao co compositor Vissarion Shebalin. Compuxo pezas para orquestra sinfónica, un ballet, música infantil e cancións e música para unha ducia de filmes. Pero coñécese sobre todo por algunha das súas 400 cancións, algunhas tan coñecidas como *Nezhnost*' (1965), *Belovezhskaya Pushcha* (1975)* ou Malaya Zemlya*, moitas delas seguindo a tradición das baladas da década de 1930.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial  
* ''Ptitsa Schast'ya (interpretado por Vitas)'' en YouTube
Sydney Football Stadium

O **Estadio de Fútbol de Sydney** (*Sydney Football Stadium* en inglés) é un estadio multiproposito situado na zona de Moore Park preto de Sydney en Australia, a construción do estadio deu inicio en 1986 e foi concluído en 1988, o estadio é utilizado como sede de eventos de Fútbol, Fútbol australiano e Rugby entre outros eventos como concertos.
Michael Theoklitos

**Michael Theoklitos** (*Melbourne, Provincia, Australia, 11 de febreiro de 1981), futbolista australiano, con ascendencia grega. Xoga de porteiro e o seu primeiro equipo é o Brisbane Roar da A-League de Australia.

## Clubs
Bennelong

**Woollarawarre Bennelong**, nado en 1764 e finado o 3 de xaneiro de 1813, foi un aborixe australiano (Koori) do pobo dos Eora, que estaban asentados no que hoxe se coñece como a Baía de Jackson. Viviu na época dos primeiros asentamentos británicos en Australia, en 1788. Bennelong serviu de intérprete entre os Eora e os británicos en Sydney e posteriormente no Reino Unido.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Aborixes australianos
*Koori

### Ligazóns externas 
* Artigo sobre a vida de Bennelong. En xaneiro de 2008
Manuel Bares Giráldez

**Manuel Antonio Bares Giráldez**, nado en Bueu o 12 de xaneiro de 1855 e finado en Buenos Aires o 6 de abril de 1945, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Colaborou na prensa galega, especialmente en *La República*. Emigrou á Arxentina e estableceuse na cidade de Mercedes, na que traballou como contable. En 1889 volveu a Galicia. Foi membro do Consello de Administración de *El Diario Español* e fundador e primeiro ministro do Banco de Galicia de Buenos Aires. Colaborou en xornais e revistas (*El Pueblo*, *El Eco de Galicia*, *Correo de Galicia*). En 1925 foi elixido académico correspondente da Real Academia Galega.

Foi irmán da profesora Matilde Bares.
## Obras 
* *Prosa*, 1889.
* *Más prosa*, 1899.
* *Los sermones del Padre Gonzalo*, 1907.
* *Delenda est Germania!* (3 vol.), 1916-1920.
* *Las formas de gobierno y la guerra*, 1921.
* *La nación española y el nacionalismo vasco*, 1922.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
*
Ariane 4

**Ariane 4** foi o nome do cuarto modelo da familia de foguetes Ariane.

## Características 
Despois do fracaso da antiga ELDO, predecesora da ESA, de poñer en marcha un programa de foguetes funcionais debido aos fallos dos foguetes Europa 1 e Europa 2 e de planear construír un Europa 3, o CNES francés propuxo construír un novo foguete con tecnoloxía xa probada. Foi durante a quinta Conferencia Espacial Europea, en decembro de 1972, e na que se constituíu a ESA, na que se acordou iniciar o programa do novo foguete, que terminaría por denominarse *Ariane*. O seguinte paso despois dos éxitos do Ariane 1 foi mellorar o modelo básico, para o que se creou un novo modelo, que pasaría a denominarse Ariane 2, aumentando o pulo dos motores Viking 4 e Viking 5 da primeira e segunda etapa, substituíndo o propelente UDMH por UH25, o alongamento da terceira etapa en 1,3 metros e substituíndo o motor por un HM7-B. Coa adición de dous foguetes de propelente sólido creouse unha terceira versión, *Ariane 3*. O último ciclo de mellora levou ó deseño e posta en funcionamento do *Ariane 4*.

O Ariane 4 podíase lanzar en cinco configuracións diferentes segundo levase foguetes adicionais aceleradores ou non e segundo o seu número e tipo de acleleradores: podía levar entre 2 e 4 PAP (foguetes aceleradores de propulsante sólido), entre 2 e 4 PAL (aceleradores de propelente líquido), unha combinación de ambos ou ser lanzado sen aceleradores. Tódolos lanzamentos se facían desde o complexo ELA-2.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ariane 4 na web da ESA
Richard Donner

**Richard Donner**, nado en Nova York o 24 de abril de 1930 e finado nos Ánxeles o 5 de xullo de 2021, foi un director e produtor de cine estadounidense.

## Filmografía 
* *X-15* (1961)
* *Salt and Pepper* (1968)
* *Lola* (1969)
* *The Omen* (1976)
* *Superman* (1978)
* *Superman II* (1980)
* *Inside Moves* (1980)
* *O seu xoguete favorito* (1982)
* *Os Goonies* (1985)
* *Lady Falcón* (1985)
* *Arma letal* (1987)
* *Scrooged* (1988)
* *Arma letal 2* (1989)
* *Radio Flyer* (1992)
* *Arma letal 3* (1992)
* *Maverick* (1994)
* *Asasinos* (1995)
* *Conspiración* (1997)
* *Arma letal 4* (1998)
* *Timeline* (2003)
* *16 Blocks* (2006)
* *Superman II: The Richard Donner Cut* (2006)

## Bibliografía 
* *Action Comics* (coescrito con Geoff Johns)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb
Corticosterona

A **corticosterona**  (CORT) ou **17-desoxicortisol**  é unha hormona esteroide de 21 carbonos do grupo dos corticosteroides producida no córtex adrenal.

## Funcións
En moitas especies, incluíndo anfibios, réptiles, roedores e aves, a corticosterona é un glicocorticoide principal, que intervén na regulación da enerxía, reaccións inmunitarias e nas respostas ao estrés.

Porén, nos humanos, a corticosterona ten unha feble actividade hormonal, e a súa importancia débese fundamentalmente a que é un intermediario na vía esteroidoxénica que vai da pregnenolona á aldosterona, e que é a seguinte:
pregnenolona → proxesterona → desoxicorticosterona → corticosterona → aldosterona
Nos humanos prodúcese corticosterona principalmente na zona zona fasciculada do córtex das glándulas adrenais. A corticosterona é convertida en aldosterona polo encima aldosterona sintase, que se encontra só nas mitocondrias das células da zona glomerulosa, que é a capa máis superficial do córtex adrenal.

## Produción e liberación
Un exemplo de vía de liberación desta hormona nos animais, concretamente nos anfibios da especie  *Taricha granulosa*, é a exposición á luz ultravioleta B da súa pel; este estímulo parece desencadear neles a xeración interna de corticosterona.

## Notas
## Outras imaxes

Ficheiro:Steroidogenesis gl.svg|Esteroidoxénese
Ficheiro:11-Deoxycorticosterone.svg|Desoxicorticosterona
Ficheiro:Aldosterone-2D-skeletal.svg|Aldosterona
Xosé Eduardo López Pereira

**Xosé Eduardo López Pereira**, nado en 1945 en Trasalba, Ourense, é un catedrático de Filoloxía Latina.

## Traxectoria 
Licenciouse en Filoloxía Clásica pola Universidade de Salamanca, e acadou o doutoramento en Filoloxía Latina pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi bolseiro do *Deutscher Akademister Austauchsdienst* na Academia de Baviera, dedicándose aos textos latinos medievais. É catedrático da Universidade da Coruña.

Foi secretario xeral da UdC durante seis anos, foi director xeral de universidades da Xunta de Galicia durante oito anos, e é director da Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galicia.

Especializouse na cultura da Gallaecia romana e no Reino Suevo de Galicia, así como en persoeiros da Historia de Galicia como Prisciliano, Exeria, Paulo Orosio, Hidacio ou Martiño Dumiense. Foi director xeral de ordenación universitaria durante o mandato de Manuel Fraga Iribarne. Dirixiu entre 1994 e 2019 o equipo de investigación *Corpus documentale latinum Gallaeciae*, ligado ao Centro de Investigación Ramón Piñeiro, que recolle e analiza tódolos documentos galegos dende o ano 850 a 1250.

En 2021 foi escollido presidente da Fundación Otero Pedrayo.

## Recoñecementos
En 1994 obtivo o Premio Xesús Taboada Chivite.
## Obras 
### Ensaio 
* *O primeiro espertar cultural de Galicia* (1989, Universidade de Santiago de Compostela).
* *Exeria* (1991, Edicións Xerais de Galicia).
* *Guía do peregrino. Códice Calixtino* (1993, Edicións Xerais de Galicia).
* *Cultura, relixión e superstición na Galicia Sueva* (1996, Universidade da Coruña).
## Notas
David Thewlis

**David Thewlis**, nado como **David Wheeler** o 20 de marzo de 1963 en Blackpool, Lancashire, é un actor, autor, director e guionista inglés. Leva interpretado numerosos papeis, sendo máis famoso polo de Remus Lupin, nos filmes de Harry Potter. Outros filmes destacables son *Timeline* (2003), *Kingdom of Heaven* (2005), *The Omen* (2006), *O neno co pixama de raias* (2008), *London Boulevard* (2010) e *War Horse* (2011).

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha na IMDb
Anna German

**Anna Viktoria German** (), nada en Urgench o 14 de febreiro de 1936 e finada o 26 de agosto de 1982, foi unha cantante soviética de orixe xermano-polaca.

## Traxectoria 
A súa nai, Irma Martens, era descendente de menonitas neerlandeses de lingua baixoalemá asentados no Imperio Soviético desde os tempos de Catarina II. O seu pai, Eugeniusz Hörmann, era polaco de orixe alemá, que en 1937 o NKVD executou en Urgench acusado de espionaxe. Anna e a súa nai foron deportadas a Kirguizistán.

En 1946 ela e a súa nai, que casara cun oficial da Armia Ludowa, asentáronse en Nowa Ruda, denantes de se estableceren en Wrocław en 1949.

Anna graduouse no Instituto Xeolóxico da Universidade de Wroclaw, xa fora durante os seus anos de estudante universitaria que comezara a súa carreira musical no teatro *Kalambur*, aínda que non foi ata 1964 que se fixo coñecida ao gañar II Festival de Canción Polaca de Opole coa canción *Tańczące Eurydyki* e un ano despois gañou o concurso internacional de Sopot. Convidada a participar no Festival da Canción de Sanremo en 1967 sufriu un importante accidente de tráfico polo que tivo que permanecer en rehabilitación durante un longo período de tempo, e ata 1972 non puido volver totalmente recuperada aos escenarios.

## Discografía 
### Álbums 
[miniatura|dereita|Tumba de Anna German no cemiterio da [Igrexa Evanxélica Reformada Polaca en Varsovia]]
* *Na tamten brzeg* (1964)
* *Tańczące Eurydyki* (1965)
* *Recital piosenek * (1967)
* *I classici della musica napoletana* (1967)
* *Człowieczy los *(1970)
* *Domenico Scarlatti - Arie z opery *Tetida in Sciro'* (1971)
* *Wiatr mieszka w dzikich topolach *(1972)
* *To chyba maj *(1974)
* *Anna German *(1977)
* *Anna German *(1979)
* *Pomysl o mnie * (1979)
* *Tylko w tangu/Dookola kipi lato* (1979)
* *Śpiewa Anna German* (1979)
* *Надежда *(*Nadezhda, 1980)
* *Последняя встреча* (*Poslednyaya vstrecha*, 1982)
Difusión a través de membrana celular

A **difusión a través de membrana celular** consiste no paso de diversas substancias a través da membrana plasmática. Posúe dúas variantes: a difusión sinxela e a facilitada. A difusión sinxela consiste no paso das substancias directamente, a través de aperturas da membrana ou dos espazos intermoleculares sen que exista interacción con transportadores de membrana. A velocidade á que difunden depende da concentración da substancia, da velocidade de movemento cinético e o número e tamaño das aperturas da membrana.
A difusión facilitada precisa da interacción dunha proteína transportadora, que axuda ao paso das substancias. Non precisa de enerxía.

A difusión sinxela pode ocorrer a través de dúas rutas: a través do intersticio da bicapa lipídica se a substancia é lipófila, ou ben a través de canais acuosos que ocupan todo o espesor da bicapa a través das grandes transportadoras proteicas.

## Difusión de substancias liposolubles 
As substancias liposolubles atravesan con facilidade a membrana plasmática. É o caso do osíxeno, nitróxeno ou o anhídrido carbónico, que atravesan velozmente a membrana. Canta maior sexa a liposolubilidade, maior será a velocidade de difusión.
Difusión

En fisioloxía, a **difusión** é o mecanismo de transporte de moitas das moléculas, ións, solutos e líquidos corporais. Estes están en movemento constante, de xeito que cada unha delas se move de maneira independente. O movemento non se interrompe agás que a temperatura sexa 0 absoluto.

Se unha molécula A se achega a unha molécula estacionaria B, as forzas electrostáticas e outras forzas nucleares da molécula A, exercen un efecto de repulsión, transferíndose enerxía da A á B. Por iso, a molécula B recibe parte de enerxía da A, facendo que esta se enlenteza ao perder parte da enerxía cinética.

En calquera solución, os solutos están movéndose constantemente, chocando unhas con outras unha e outra vez. A este movemento denomínaselle en fisioloxía, difusión.

Os ións móvense do mesmo xeito. As substancias coloides tamén, pero a menor velocidade, debido ao seu maior tamaño.

## Difusión a través de membrana 
Consiste no paso de diversas substancias a través da membrana plasmática. Posúe dúas variantes: a difusión sinxela e a facilitada. A difusión sinxela consiste no paso das substancias directamente, a través de aperturas da membrana ou dos espazos intermoleculares sen que exista interacción con transportadores de membrana. A velocidade á que difunden depende da concentración da substancia, da velocidade de movemento cinético e o número e tamaño das aperturas da membrana.

A difusión facilitada precisa da interacción dunha proteína transportadora, que axuda ao paso das substancias. Non precisa de enerxía.

## Difusión a través de canais proteicos 
Consiste no paso de substancias a través de canais de natureza proteica, consumindo enerxía en forma de ATP.

## Osmose 
É a difusión neta de auga a través dunha membrana semipermeable.

## Véxase tamén 
* Transporte de membrana
* Transporte activo
* Transporte pasivo

### Bibliografía 
* *Tradado de Fisiología Médica*. Guyton. Undécima edición. ISBN 84-8174-926-5
Bandeira de Madagascar

A **bandeira de Madagascar** foi adoptada o 14 de outubro de 1958, dous anos antes da independencia, mentres Madagascar preparaba un referendo sobre o seu status na Comunidade Francesa.

As cores da bandeira representan a historia de Madagascar, o seu desexo de independencia e as súas clases tradicionais. O vermello e o branco eran as cores do Reino de Merina, que sucumbiu ante Francia en 1896. Eran empregados na bandeira da última monarca de Merina, a raíña Ranavalona III. Poden indicar as orixes étnicas do pobo malgaxe no Sueste Asiático, e tamén aparecen na bandeira de Indonesia. O verde era a cor dos Hova, a clase predominante de campesiños plebeos, que desempeñou un importante papel na axitación contra Francia e no movemento de independencia.

## Outras bandeiras 

>
Ficheiro:Presidential Standard of Madagascar.svg|Estandarte presidencial

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandeira de Madagascar en Flags of the World
Bandeira de Malí

A **bandeira de Malí** foi adoptada o día 1 de marzo de 1961. A cor verde da primeira banda significa a esperanza, o verdor dos prados e dos campos. O amarelo refírese a riqueza mineral do país, e o vermello é o sangue vertido por defender a terra da ocupación estranxeira e a liberación do xugo colonial.

## Outras bandeiras 

>
Ficheiro:Flag of Mali (1959-1961).svg|Bandeira de 1959 a 1961

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandeira de Malí en *Flags of the World*.
Hersey Hawkins

**Hersey R. Hawkins, Jr.**, nado en Chicago (Illinois) o 29 de setembro de 1966, é un antigo xogador de baloncesto profesional estadounidense que xogou na National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria deportiva 
### Universidade 
Hersey pasou catro tempadas na Universidade de Bradley. Na tempada 1987-1988, 36.6 puntos por partido, a marca máis alta na División I da NCAA, e foi escollido xogador universitario do ano do país. A súa carreira baloncestística na universidade foi moi exitosa. Antes de ser drafteado na NBA, foi membro da selección de baloncesto dos Estados Unidos nos Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl xunto a outras once futuras estrelas da NBA, adestrados por John Thompson.

### NBA 
#### Philadelphia 76ers 
Foi elixido na 6ª posición no Draft da NBA de 1988 polos Los Angeles Clippers, pero os seus dereitos foron traspasados inmediatamente aos Philadelphia 76ers, a cambio dos dereitos do seu antigo compañeiro das Olimpiadas de 1988, Charles Smith. Nos Sixers, "Hawk" foi a segundo opción de anotación por detrás de Charles Barkley. Hawkins foi escollido no segundo equipo de Rookies da NBA en 1989. En 1991, acadou 22.1 puntos por partido, e xogou o NBA All-Star Game. Nun partido contra os Orlando Magic, anotou 43 puntos, a mellor marca da súa carreira.

#### Charlotte Hornets 
En 1993, Hawkins foi traspasado aos Charlotte Hornets a cambio de Dana Barros, Sidney Green e eleccións do Draft. En 1994, colleu 14 rebotes, o maior número acadado na súa carreira, contra os Houston Rockets.

#### Seattle SuperSonics 
Tras dúas tempadas produtivas en Charlotte, Hawkins e David Wingate foron traspasados aos Seattle SuperSonics a cambio de Kendall Gill. En 1996, xogou un papel importante no equipo, sendo un bo complemento de Gary Payton, Detlef Schrempf e Shawn Kemp, nos Sonics que chegaron ás Finais da NBA, pero perderon por 2-4 contra os Chicago Bulls.

Na súa derradeira tempada en Seattle, gañou o premio ao xogador máis deportivo da NBA.

#### Chicago Bulls 
O 12 de agosto de 1999, Hawkins foi traspasado aos Chicago Bulls, pero a súa etapa dun ano en Chicago foi moi pobre debido ás lesións, e tan só fixo 7.9 puntos por partido en 61 encontros.

#### Regreso a Charlotte 
Chegou de volta a Charlotte coma axente libre no ano 2000, e retirouse no ano 2001, cun total de 14.470 puntos anotados na súa carreira.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com
* Estadísticas da súa carreira
Indie pop

O **indie pop** é un xénero do rock alternativo orixinado no Reino Unido a mediados dos anos 80. Ten as súas raíces nas bandas de post-punk escocesas do selo Postcard Records de principios dos 80 (Josef K e Orange Juice) e na banda británica The Smiths. O indie pop inspirouse na ética DIY do punk e en ideoloxías relacionadas. O indie pop diferénciase do indie rock en que é máis melódico e menos abrasivo.

O termo "indie" ten sido usado por un tempo para describir a artistas de selos independentes (e aos propios selos), pero o momento clave para o bautizo do "indie pop" como xénero foi a edición coa cinta da revista *NME* *C86*, no ano 1986. O recompilatorio contaba con temas, entre outros artistas, de Primal Scream, The Pastels e The Wedding Present, e "indie" converteuse rapidamente no termo para designar a un xénero identificado polas súas guitarras chirriantes, o amor ao pop dos anos 60, e estruturas de cancións do power pop melódico.

De mediados a finais dos 80 o indie pop foi criticado pola súa asociación co chamado "shambling", e foi menospreciado, pero a escena indie pop da época é na actualidade recoñecida como crucial para a música independente do Reino Unido. O indie pop segue tendo un bo número de seguidores en todo o mundo, con novas bandas, novos selos e locais que se adican ao xénero.
Squier

miniatura|250px|Caravilleiro dunha guitarra Squier
**Squier** é unha marca adicada á fabricación de instrumentos musicais pertencente a Fender Musical Instruments Corporation. Principalmente produce produtos derivados da liña de Fender pero a prezos máis económicos.
Xoana de Arco (telefilme)

***Xoana de Arco*** (en ) é un telefilme en dúas partes protagonizado por Leelee Sobieski no papel de Xoana de Arco e dirixido por Christian Duguay, que se estreou en 1999. Estreouse en galego na TVG o 8 de outubro de 2011.

## Sinopse 
Guerra dos Cen Anos (séculos XIV e XV). En 1412, nace en Domrémy Xoana, a filla duns campesiños. Dende nena ten visións nas que Santa Catarina, San Miguel e Santa Margarida lle encomendan a misión de salvar a Francia dos invasores ingleses. Convence a un oficial para que a escolte ata o castelo de Chinon, onde debe entrevistarse con Carlos, o Delfín de Francia, que aínda non foi coroado rei, xa que a cidade de Reims está en mans dos ingleses. Xoana logra que o Delfín lle proporcione tropas para romper o asedio de Orleáns. A doncela de Lorena conduce ós franceses á vitoria. Unha vez liberada Reims, o Delfín é proclamado rei co nome de Carlos VII. Durante unha campaña militar para liberar París, Xoana é capturada polos borgoñóns, que a entregan ós ingleses a cambio de cartos. Acusada de bruxería e herexía, é condenada por un tribunal relixioso, afín a Inglaterra, a morrer queimada no lume (1431). Tiña só 19 anos. En 1920, a Igrexa Católica canonizouna.

## Personaxes 
* Leelee Sobieski como Xoana de Arco
* Jacqueline Bisset como Isabelle d'Arc
* Powers Boothe como Jacques d'Arc
* Neil Patrick Harris como Rei Carlos VII de Francia
* Maury Chaykin como Sir Robert de Baudricourt
* Olympia Dukakis como Madre Babette
* Jonathan Hyde como John de Lancaster, duque de Bedford
* Robert Loggia como Monet
* Shirley MacLaine como Madame de Beaurevoir
* Peter O'Toole como Bispo Pierre Cauchon
* Maximilian Schell como Jean le Maistre
* Peter Strauss como La Hire
* Chad Willett como Jean de Metz
* Ron White como Jean de Dunois
* Jaimz Woolvett como Philip III
* Ted Atherton como Jean d'Estivet
* Robert Haley como Georges de la Trémoille
* Chandra Engstrom como Xoana de pequena

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Timeline (filme)

***Timeline*** é un filme estadounidense dirixido por Richard Donner que se estreou no 2003. Baséase na novela *Timeline* de Michael Crichton.

## Sinopse 
No corazón do fermoso e histórico val de Dordoña (Francia), un equipo de estudantes de arqueoloxía e o seu mestre, esfórzanse por descubrir as ruínas dun castelo do século XIV. Para o profesor Edward Johnston (Billy Connolly), o proxecto representa a culminación dos seus soños. Coa axuda do profesor adxunto Andre Marek (Gerard Butler), do seu fillo Chris (Paul Walker) e dos seus alumnos Kate (Frances O’Connor), Stern (Ethan Embry) e François (Rossif Sutherland), Johnston fixo grandes progresos non só na escavación do castelo de La Roque senón tamén na dun mosteiro e outras estruturas do pobo de Castlegard. Pero as cousas están a piques de estragarse. O profesor Johnston ten sospeitas sobre o benfeitor da escavación - a empresa International Technology Corporation, encabezada por Robert Doniger (David Thewlis) – e diríxese a Novo México en busca de respostas. Mentres está fora, os estudantes descobren unha cámara que leva selada máis de 600 anos. Marek e Kate conseguen entrar dende enriba e xusto antes de que se afunda o teito descobren dous sorprendentes obxectos – unhas lentes e unha nota suplicando axuda datada no 2 de abril de 1357.

## Personaxes 
* Paul Walker como Chris Johnston
* Frances O'Connor como Kate Ericson
* Gerard Butler como Andre Marek
* Billy Connolly como Profesor Edward A. Johnston
* David Thewlis como Robert Doniger
* Anna Friel como Lady Claire
* Neal McDonough como Frank Gordon
* Matt Craven como Steven Kramer
* Ethan Embry como Josh Stern
* Michael Sheen como Lord Oliver de Vannes
* Lambert Wilson como Lord Arnaud de Cervole
* Marton Csokas como Sir William De Kere/William Decker
* Rossif Sutherland como François Dontelle
* Patrick Sabongui como Jimmy Gomez
* Steve Kahan como Baker

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Emily VanCamp

**Emily Irene VanCamp**, nada o 12 de maio de 1986 en Port Perry, Ontario, é unha actriz canadense. Coñecida por interpretar a Amy Abbot na serie de televisión *Everwood* (2002–06) e a Rebecca Harper en *Brothers & Sisters* (2007–10).

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha na IMDb
Stand Up

***Stand Up*** é o sexto álbum da banda de rock estadounidense Dave Matthews Band, editado o 10 de maio do 2005 a través do selo RCA Records. Foi o seu cuarto álbum en entrar directo no número 1 da lista *Billboard 200*. O álbum foi o derradeiro en contar coa plena participación do saxofonista LeRoi Moore, que morreu nas primeiras fases de produción do seu seguinte traballo, *Big Whiskey and the GrooGrux King*.

## Listaxe de cancións 
Todas as cancións compostas por Dave Matthews e Mark Batson, agás onde se indique.
# "Dreamgirl" – 4:01
# "Old Dirt Hill (Bring That Beat Back)" – 5:00
# "Stand Up (For It)" – 4:13
# "American Baby Intro" – 2:03
# "American Baby" – 4:35
# "Smooth Rider" – 2:17
# "Everybody Wake Up (Our Finest Hour Arrives)" – 4:17
# "Out of My Hands" – 3:41
# "Hello Again" (Matthews) – 3:56
# "Louisiana Bayou" – 5:36
# "Stolen Away on 55th & 3rd" – 4:17
# "You Might Die Trying" – 4:44
# "Steady as We Go" – 3:24
# "Hunger for the Great Light" – 4:20

* "Stand Up (For It)" apareceu no videoxogo *Tiger Woods PGA Tour 2006*.
* "You Might Die Trying" sae no episodio da serie *House* titulado "Not Cancer".
Special Kiss

***Special Kiss*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Gumball, editado no ano 1991 a través do selo Primo Scree. Conta coa colaboración de Thurston Moore de Sonic Youth e da banda Teenage Fanclub.

## Listaxe de cancións
Duh

***Duh*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de punk rock Lagwagon, editado en outubro de 1992 a través do selo Fat Wreck Chords.

## Listaxe de cancións
Tortoise (álbum)

***Tortoise*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de post-rock Tortoise, editado o 22 de xuño de 1994 a través do selo Thrill Jockey Records. O disco está adicado á memoria de Michael F. Cergizan, que foi membro da banda Sumple en 1988, onde tamén tocaron Doug McCombs e John Herndon (actuais membros de Tortoise).

## Listaxe de cancións
Camiño (libro)

***Camiño*** é un libro escrito por san Xosemaría Escrivá de Balaguer, fundador do Opus Dei. Foi publicado por primeira vez en Cuenca no 1934, baixo o título de *Consideraciones Espirituales*.

Na seguinte edición, publicada en Valencia en 1939, o libro foi ampliado e recibiu o título de *Camiño*. Leva vendidas preto de 5&nbsp;000&nbsp;000 copias en 471 edicións en 51 linguas, o que fai deste libro nunha das obras máis editadas do seu xénero.

## Temática 
*Camiño* consta de 999 puntos para a meditación persoal que abordan diferentes aspectos da vida cristiá: oración, traballo, virtudes, apostolado etc. Os textos, froito da propia oración do seu autor e da súa experiencia sacerdotal, están redactados nun ton coloquial e directo, con frases curtas e incisivas. É a obra máis popular de San Xosemaría Escrivá.

miniatura|125px|Camiño
A principal fonte literaria de *Camiño* son os Evanxeos.

Ademais, o autor emprega textos dos Pais Antigos, os clásicos da espiritualidade (Santa Tareixa de Xesús, San Xoán da Cruz, Santa Catarina de Siena ou Santa Tareixa de Lisieux), e tamén dos grandes autores da literatura castelá, entre outros Miguel de Cervantes e Calderón de la Barca.

## En galego 
A versión galega do libro apareceu en 1968.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Escrivá de Balaguer, J., *Camino*.
* 
*  (edición bilingüe e anotada)
*
* }
* 

### Ligazóns externas 
* Obras de San Josemaría Escrivá
* *Camino*, de Josemaría Escrivá
Javier Echevarría

**Javier Echevarría Rodríguez**, nado en Madrid o 14 de xuño de 1932 e finado en Roma o 12 de decembro de 2016, foi un bispo católico latino, prelado do Opus Dei dende 1994 ata a súa morte.
## Traxectoria 
Monseñor Javier foi colaborador de Xosemaría Escrivá de Balaguer, fundador do Opus Dei, durante máis de vinte anos e ao finar este en 1975 foi elixido Secretario Xeral desta institución. En 1994 ao finar o Monseñor Álvaro del Portillo, sucesor de Xosemaría Escrivá, foi elixido líder da Obra. O 20 de abril dese ano Xoán Paulo II nomeouno prelado do Opus Dei. O mesmo papa confiriulle o 6 de xaneiro de 1995 a ordenación episcopal, sendo os co-consagradores principais Giovanni Battista Re e Jorge María Mejía.

Foi Doutor en dereito civil e dereito canónico.

## Obras 
* *Memoria del Beato Josemaría Escrivá: entrevista con Salvador Bernal*, Madrid, Ediciones Rialp, 2000, 1ª, 357 pp.
* *Itinerarios de vida cristiana*, Barcelona, Planeta, 2001, 1ª, 263 pp.
* *Para servir a la Iglesia: homilías sobre el sacerdocio (1995-1999)*, Madrid, Ediciones Rialp, 2001, 1ª, 252 pp.
* *Getsemaní: en oración con Jesucristo*, Barcelona, Planeta, 2005, 1ª, 272 pp.
* *Eucaristía y vida cristiana*, Madrid, Ediciones Rialp, 2005, 1ª, 245 pp.
* *Por Cristo, con Él y en Él: escritos sobre san Josemaría*, Madrid, Palabra, 2007, 1ª, 234 pp.
* *Vivir la Santa Misa*, Madrid, Ediciones Rialp, 2010, 1ª, 196 pp.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* El Prelado del Opus Dei
* Biografía
Oodgeroo Noonuccal

**Oodgeroo Noonuccal**, nada como **Kathleen Jean Mary Ruska**, formalmente **Kath Walker**, o 3 de novembro de 1920 e finada o 16 de setembro de 1993, foi unha poeta, activista política, artista e educadora australiana. Tamén foi unha loitadora a prol da defensa dos dereitos dos aborixes australianos. Porén, Oodgeroo é máis coñecida pola súa poesía e por ser a primeira aborixe en publicar un libro de poemas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aborixes australianos

### Ligazóns externas 
* University of Queensland's Fryer Library OnLine Exhibition *"Oodgeroo Noonuccal Kath Walker 1920–1993"*
* University of Queensland Fryer Library OnLine Exhibition "1967 Referendum: Queensland organisations and activists"
* Entrevista  
* Guide to the Papers of Oodgeroo Noonuccal 
*Videoclip de 'This is your life'
* National Foundation for Australian Women's Biographical Entry 
*Article discussing Sam Watson's play about OodOodgeroo Noonuccal 
* Oodgeroo: ‘A keeper of the law, a teller of stories’ Review of Sam Watson play about Oodgeroo Noonuccal 
* Oodgeroo Noonuccal lendo o seu poema 'We Are Going' 
* 'We Are Going' foi engadido ó National Film and Sound Archive's Rexistro de sons de Australia en 2010
Good Feeling

***Good Feeling*** é o álbum de estrea da banda escocesa de rock alternativo Travis, editado o 26 de setembro de 1997 a través do selo Independiente Records.

## Listaxe de cancións
Serenades

***Serenades*** é o álbum de estrea da banda británica de death/doom Anathema, editado en febreiro de 1993 a través do selo Peaceville Records.

## Listaxe de cancións
Terra do Norte

miniatura|dereita|250px|Localización do arquipélago.
**Terra do Norte** (en ruso, *Се́верная Земля*, **Sévernaya Zemliá**) é un arquipélago de Rusia situado , no océano Glacial Ártico, ao nordeste de Nova Zembla.

Queda ao norte da península siberiana de Taimir entre o mar de Kara e o mar de Laptev. O arquipélago de Terra do Norte foi avistado por en 1913 e cartografado por primeira vez en 1933, converténdose no último arquipélago da Terra en ser descuberto.

Administrativamente, forma parte do krai de Krasnoyarsk da Federación Rusa.

## Illas
O arquipélago ten as seguintes catro illas maiores:

* Illa da Revolución de Outubro, a maior do arquipélago, con 14.170&nbsp;km². Foi a primeira en ser explorada na expedición de G. A. Ushakov e N. N. Urvantsev en 1930–32.
* Illa Bolxevique, unha illa montañosa, a máis meridional do grupo e a segunda por tamaño, con 11.031&nbsp;km².
* Illa Komsomolets, a máis setentrional do grupo e a terceira por tamaño, con 9.006&nbsp;km².
* Illa Pioneer, con 1.527&nbsp;km², alberga o glaciar Pioneer.

Ademais, ten as seguintes illas menores:
* Illa Schmidt, con 467&nbsp;km², a máis afastada do grupo, situada ao noroeste do arquipélago, nunha zona case de permanentes xeos, a illa está case cuberta por completo polo «campo de hielo Schmidt». Leva o seu nome en honor do científico ruso Otto Schmidt (1891 — 1956).
* *Illa Maly Taymyr*, con 232&nbsp;km², está no mar de Laptev.
* *Illa Starokadomsky*, pequena illa próxima a Maly Taimyr, fronte a súa costa noroccidental, separado dela por un estreito duns 6&nbsp;km de anchura.
* *Arquipélago Sedov*
* *Illa Lishni*
* *Illa Vostóchniy*, situada ao sur da illa Bolxevique.

## Notas
Carriers

***Carriers*** é un filme estadounidense dirixido por Àlex Pastor e David Pastor que se estreou no 2009.

## Sinopse 
Unha infección terriblemente mortal esténdese por toda a Terra aniquilando á maior parte da poboación. Catro mozos, que aínda non foron infectados, diríxense a unha afastada praia do golfo de México coa intención de refuxiarse ata que pase a epidemia. A seu principal medo é atoparse no seu camiño con outros humanos que os poidan contaxiar. Así, cando o seu coche se estraga nunha illada estrada, empezará unha desesperada loita pola supervivencia.

## Personaxes 
* Chris Pine como Brian Green
* Lou Taylor Pucci como Danny Green
* Piper Perabo como Bobby
* Emily VanCamp como Kate
* Christopher Meloni como Frank 
* Kiernan Shipka como Jodie 
* Mark Moses como Doutor

## Véxase tamén
Terraform

***Terraform*** é o segundo álbum da banda estadounidense de noise rock Shellac, editado o 10 de febreiro de 1998 a través do selo Touch and Go Records.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Galicia Moderna (A Habana)

***Galicia Moderna*** foi unha revista editada na Habana entre 1885 e 1890.

## Historia e características 
Subtitulada *Semanario de intereses generales* foi fundada e dirixida por José Novo García e despois polo seu irmán Enrique Novo García. Era unha revista de información xeral, con noticias de Galicia, cunha especial preocupación polos temas culturais, aos que dedicou moito espazo (en particular á literatura). Recolleu as actividades do Centro Gallego e das asociacións de emigrantes así como a situación da colectividade galega na Habana. Acolleu nas súas páxinas a moitos escritores e xornalistas galegos con diferentes artigos e colaboracións artísticas (poesía, obras teatrais). 

A lingua utilizada na revista foi maioritariamente o castelán, cunha presenza reducida do galego. Aínda así, cómpre destacar que o obxectivo marcado foi dedicar a publicación "*especialmente consagrada a Galicia*", como se declara xa no primeiro número. Eventualmente publicáronse textos en portugués e en francés.

Publicáronse en total 214 números, distribuídos en dúas épocas: 206 números entre o 3 de maio de 1885 e maio de 1889, máis só 8 números nunha segunda época, entre marzo de 1890 e o 27 de abril de 1890, data na que se publicou o último número. A periodicidade foi, en principio, semanal. O número de páxinas foi sempre de 8 páxinas, agás tres exemplares que contaron con 4, 10 e 12 páxinas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas 
* Luís Alonso Girgado (dir.); Natalia Regueiro (estudo introdutorio); Josefa Beloso Gómez (colaborador) (2002). *Galicia Moderna* Centro Ramón Piñeiro. ISBN 84-453-3448-4
Mineralocorticoide

[miniatura|[Aldosterona.]]
[miniatura|[Desoxicorticosterona.]]
[miniatura|[Fludrocortisona, un mineralocorticoide sintético.]]
Os **mineralocorticoides** son unha clase de hormonas esteroides caracterizadas pola súa semellanza coa aldosterona e a súa influencia no equilibrio de sales e auga no corpo. Utilizan un receptor de mineralocorticoides intracelular.

## Fisioloxía 
O nome **mineralocorticoide** deriva das primeiras observacións sobre a función destas hormonas, que estaban implicadas na retención do sodio, un compoñente mineral do noso organismo. O principal mineralocorticoide endóxeno é a aldosterona, aínda que existen outras hormonas endóxenas que teñen función mineralocorticoide, como a desoxicorticosterona ou mesmo a proxesterona.

A aldosterona actúa sobre os riles para orixinar unha activa reabsorción de sodio e unha absorción pasiva asociada de auga, e unha activa secreción de potasio  nas células principais dos túbulos colectores corticais dos riles e unha secreción activa de protóns polas ATPases na membrana luminal das células intercalares do túbulo colector. Isto á súa vez causa un incremento da presión arterial e do volume sanguíneo.

A aldosterona é producida no córtex da glándula suprarrenal e a súa secreción está mediada principalmente pola anxiotensina II  pero tamén pola hormona adrenocorticotropa (ACTH) e os niveis locais de potasio.

A aldosterona foi descuberta en 1953 por Simpson e Tait. 

## Biosíntese 
O precursor dos mineralocorticoides é o colesterol. A biosíntese da aldosterona realízase por unha serie de modificacións encimáticas nas que o colesterol orixina primeiro pregnenolona, que se deshidroxena formando proxesterona, que despois se hidroxila sucesivamente para formar primeiro a desoxicorticosterona (DOC) e de novo no carbono 11 para orixinar a corticosterona, precursor común das hormonas corticoides. A corticosterona é oxidada na posición 18 pola aldosterona sintase para dar lugar finalmente á aldosterona. A aldosterona é a principal hormona mineralocorticoide no home, pero nos roedores este papel exérceo a corticosterona. Estas reaccións son efectuadas por encimas citosólicos ou mitocondriais da familia do citocromo P450. 
(*Florinef*). Uns importantes inhibidores dos mineralocorticoides son a espironolactona e a eplerenona.

## Notas
Müslüm Maqomayev

**Muslim Mahammad oglu Magomayev**, nado en Bakú o 17 de agosto de 1942 e finado en Moscova o 25 de outubro de 2008, foi un cantante azerí, coñecido na antiga Unión Soviética nas décadas de 1960 e 1970 como "o Rei"  e o "Sinatra Soviético"  e que logrou un status de icona en Rusia, o seu nativo Acerbaixán e outros países do bloque soviético polo seu talento vocal e o seu carisma.

## Traxectoria 
Muslim Magomayev procede dunha das dinastías de artistas azerís máis recoñecidas, o seu avó Muslim Magomayev (1885–1937), fora un dos fundadores da moderna música clásica no seu país, o seu pai, Mahammad Magomayev, fora pintor e a súa nai, Aishet Magomayeva, fora unha actriz.Obituario *The Washington Post*. Magomayev aprendeu a tocar o piano de neno, tomando leccións de voz á idade de catorce anos, e logo estudou composición e piano no Conservatorio de Bakú. Interpretou en público por vez primeira aos 19 nun festival internacional para xente nova en Helsinqui. Ao ano seguinte, en 1962, cantou, en Moscova durante os días de Cultura Azarí, unha aria do Fausto de Gounod e a canción Khotyat li russkie voyni" nun concerto de gala no Palacio de Congresos do Kremlin, converténdose nunha celebridade inmediatamente. Un ano despois deu o seu primeiro concerto en solitario en Moscova nunha sala ateigada e pasou a ser solista do Teatro da Ópera e do Ballet de Acerbaixán. Muslim colleu fama na URSS como cantante de ópera coas interpretacións de "Il barbiere di Siviglia" de Rossini e polas arias da obra de Puccini "Tosca", da de Hajibeyov "Koroghlu" e "Shah Ismayil" composta polo seu avó.

Na tempada 1964–1965, Muslim foi artista visitante en La Scala de Milán, e logo actuou no Teatro Bolshoi. Máis tarde mudou para a música popular, converténdose nun ídolo pop, facéndose unha figura de culto en toda a URSS, vendendo millóns de álbums. En 1966 e 1969 Magomayev interpretou no Olympia de París. Como compositor escribiu varias bandas sonoras de filmes e mais tamén actuou nalgúns deles, presentando así mesmo programas na televisión e na radio dedicados a importantes músicos do século XX. A principios da década de 1970 mudouse a Moscova, traballando no teatro.

En 1998, Magomayev puxo fin oficialmente á súa carreira musical, dando despois só unhas poucas funcións coa súa dona Tamara Sinyavskaya.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web de Muslim Magomaev  
* Magomayev Musical and Cultural Heritage Fund
Francisco Ponte Blanco

**Francisco Ponte Blanco**, nado na Coruña o 8 de xullo de 1853 e finado na mesma cidade o 23 de agosto de 1926, foi un enxeñeiro e escritor galego.

## Traxectoria 
Pasou a súa mocidade na Habana, onde foi un dos socios fundadores do Centro Gallego e profesor do mesmo. De volta na Coruña, foi concelleiro, alcalde (de xaneiro de 1923 ata a ditadura de Primo de Rivera), presidente da Asociación da Prensa, da Sociedade Filharmónica, do Círculo de Artesáns e da Liga de Amigos. Fundou o Padroado da Caridade e desenvolveu un importante labor na protección da infancia.

O 31 de marzo de 1924 foi elixido presidente da Real Academia Galega, institución na que ingresara como académico de número en 1921 co discurso *Breves consideraciones acerca del Arte y de los estilos, a través de las civilizaciones*, respondido por Manuel Amor Meilán.

## Recoñecementos
Recibiu a Cruz de Afonso XII.

## Obras 
* *Elementos de carreteras y ferrocarriles : (construcción y conservación)*, 1899
* *De la Coruña a París. Impresiones de un viaje*, 1910.
* *Educación social en sus varios aspectos de la enseñanza profesional. Cajas de previsión y cooperación en general*, 1910.
* *Cultura y puericultura. Su importancia e influencia educadora de la mujer en estos problemas*, 1911.
* *Tratado práctico de estereotomía. Aplicaciones al corte de piedras, maderas y hierros*, 1915.
* *La crisis agraria. Consideraciones generales*, 1916.
* *A través de España. Ligeras impresiones. Recuerdos de un viaje por tierras solares*, 1917.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*
Édouard Balladur

**Édouard Balladur**, nado o 2 de maio de 1929 en Esmirna, Turquía, é un político francés, que foi primeiro ministro de Francia entre 1993 e 1995.

## Biografía 
Graduouse na Escola Nacional de Administración e foi membro do Consello de Administración da Oficina de radiodifusión da televisión francesa (1967-68), conselleiro técnico do gabinete do primeiro ministro Georges Pompidou (1966-68), secretario xeral do presidente no Eliseo (1969).

Tras a morte de Pompidou, abriu unha paréntese na súa vida política, que se pecharía a principios dos anos oitenta coa súa volta da man de Jacques Chirac. Considéraselle o executor da política de reprivatizacións levada a cabo como Ministro de Economía e Ministro de Estado do goberno de Chirac (1986-1988). Coa vitoria da coalición de centro-dereita formada por RPR e UDF nas eleccións lexislativas de marzo de 1993, foi nomeado primeiro ministro, volvendo a denominada cohabitación co socialista François Mitterrand. Durante ese período favoreceu a liberalización da economía.

## Véxase tamén
Gwyddno Garanhir

**Gwyddno Garanhir** foi un rei lendario do reino galés de Meirionydd e fillo de Gwrin Farfdrwch.
## Traxectoria
Segundo a tradición, perdeu unha gran parte do seu reino logo de que o asolagase o océano Atlántico. Este territorio, chamado Maes Gwyddno, estaría protexido por un dique. Mererid, unha moza deixou abertas as comportas e o mar ocupou esta terra. Tamén lle botan a culpa a Seithenyn, o gardián do dique que esqueceu pechar as comportas no medio dunha borracheira.

Gwyddno Garahnhir casou con Ystradwen e tivo sete fillos: Idris, Rhun, Dyfnwal, Eifionydd, Elffin, Sandde e Edern. O seu fillo Elffin foi quen salvou o bardo Taliesin de neno.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Gwyddno Garahnhir en Early British Kingdoms
Arterias dixitais dorsais

miniatura|200px|Arterias do membro superior
As **arterias dixitais dorsais** son un conxunto de arterias  que se orixinan das arterias dorsais do metacarpo. Percorren a parte dorsal dos dedos medio, anular e maimiño. Están conectadas coas arterias dixitais palmares propias. No seu percorrido van acompañadas polas pólas dorsais cubitais dos dedos e polas pólas dorsais radiais dos dedos.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Bakili Muluzi

**Elson Bakili Muluzi**, nado o 17 de marzo de 1943, foi o presidente de Malawi entre o 1994 e o 2004. Foi po primeiro presidente elixido democraticamente no país.
RMS Mauretania

O '*RMS *Mauretania'''* (tamén coñecido como “Maury”), foi un transatlántico británico da Cunard Line que operou entre 1907 e 1935 na ruta atlántica entre Southampton e Nova York amarrando no famoso peirao 54, terminal da Cunard Line.

## Historia 
esquerda|miniatura|200x200px|O *Mauretania* camuflado no modo Dazzle.
esquerda|miniatura|200x200px|O HMHS *Mauretania'' como buque hospital.
O RMS Mauretania foi construído polos estaleiros Swan Hunter & Wigham Richardson en Wallsend, Tyne e Wear.

Foi botado en setembro de 1906, xemelgo do RMS Lusitania. Diferenciábase destoutro no deseño dos seus ventiladores e no castelo de proa (que era máis longo superando en case un metro a eslora do Lusitania), entre outros detalles.

Navegou por primeira vez o 16 de novembro de 1907. Naquel momento, xunto co Lusitania, eran os barcos de pasaxeiros máis grandes, luxosos e rápidos do mundo. O seu deseño marcou tendencias e serviu máis tarde para inspirar os enxeñeiros navais en superalo nos seus proxectos para navieiras competidoras. O seu sistema de propulsión, a turbina de vapor, foi un invento revolucionario posto en funcionamento na tecnoloxía dos transatlánticos.

O Mauretania converteuse no favorito dos pasaxeiros a causa do seu luxo, velocidade e seguridade que o navío proporcionaba.

Durante a primeira guerra mundial foi requisado polo almirantado británico e serviu como transporte militar e buque hospital.

Gañou a prezada Banda Azul en 1920 no sentido Oeste; séndolle arrebatada polo SS Bremen en 1929.

A comezos dos anos 1930, provocado pola chamada Gran Depresión do 1930, os seus servizos decaeron proporcionalmente co seu envellecemento, sendo destinado a augas mediterráneas, ocasionalmente foi pintado de cor branca.

Foi retirado en 1934 e despezado en 1935, tras case 27 anos de servizo. A súa prolongada traxectoria marcou un fito na historia dos navíos de liña.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*RMS Lusitania
*RMS Olympic

### Ligazóns externas 
* Páxina acerca do RMS Mauretania