open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Chantre

miniatura|250px|Chantre co bastón cantoral.

O **chantre** era o nome que se daba, dentro da Igrexa católica, a unha dignidade  eclesiástica nalgúns cabidos. 

## Funcións 
miniatura|Tallo de chantre.

O chantre era un cargo que designaba ao mestre cantor do coro nos templos principais, especialmente nas catedrais e nas colexiatas. Nalgúns lugares, este termo facía igualmente referencia ao **sochantre** que dirixía o coro gobernando o canto chan.

Este cargo tamén existía dentro dalgúns mosteiros, onde se encargaba ademais de organizar as procesións dos clérigos e conservar os libros en ausencia do bibliotecario. Debía vestir con capa e indumentaria especial e portar a batuta ou bastón cantoral de mestre durante o cumprimento das súas funcións. 

O seu equivalente nas sinagogas sería o Hazzán.

Esta dignidade eclesiástica está hoxe en desuso. O chantre era o responsábel de elixilo, nomealo e remuneralo. Ademais de como auxiliar do chantre, adoitaba encargarse da ensinanza do canto aos nenos e aos capeláns.

## Etimoloxías 
### Chantre 
O nome *chantre* provén do latín clásico *cantor, -oris*, "cantor", "músico", palabra especializada do dominio eclesiástico, no sentido de "cantante de igrexa", e entrou nas linguas románicas no século XIII, por primeira vez no francés en 1227.

A primeira aparición do termo en castelán data de 1250, e está recollida na primeira das *Sete Partidas* de Afonso X o Sabio:

## Orixe da dignidade 
Os canonistas non están de acordo sobre a súa orixe. Uns confúndena coa de *primiceiro*, e outros presumen que o cahntre era antigamente un individuo del cabido que coidaba dos ornamentos e vestimentas sacerdotais e dos ministros do altar, segundo a opinión dos beneditinos. 

San Gregorio o Grande atribúelle unha especie de xurisdición no coro a fin de velar para que se gardara a maior decencia no servizo divino. Tamén parece que tiña o dereito de impoñer penas aos clérigos que cometían algunha falta e de denuncialos ao bispo se non cambiaban a conduta. Como o dereito que teñen as dignidades se amaña polos costumes particulares dos cabidos, non se poden determinar exactamente os diversos privilexios que gozaban os chantres nas igrexas onde os había. Varios canonistas afirman que as súas funcións eran antigamente as de colectar os impostos persoais.

## Na literatura galega 
*As crónicas do sochantre*, de Álvaro Cunqueiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Mestre de capela
Abelardo Santorum

**Abelardo Santorum Alonso**, nado en Buenos Aires en 1921 e finado en Ourense en 1975, foi un sacerdote e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou no Seminario de Ourense e na Universidade Pontificia de Salamanca. Foi párroco de  San Fagundo de Cea e de Serantes. Poeta relixioso de tendencia clasicista, en 1968 publicou o libro *Vía Crucis en lingua galega* e en 1970 *Remol do estrelecer*. Deixou inéditos os libros *O libro de Xob* e *Biografía dunha volvoreta*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Aeroporto de Xiamen-Gaoqi

O **aeroporto internacional de Xiamen-Gaoqi**  é un aeroporto que serve á cidade chinesa de Xiamen, na provincia de Fujian. É a base principal de XiamenAir e TAECO, unha compañía de mantemento de avións. O aeroporto está situado na cara norte da illa de  Xiamen. En outubro de 2011 iniciouse a construción dunha nova terminal, a terminal 4, que foi completada no ano 2014. No ano 2017 foi o 12º aeroporto máis concorrido da China en termos de pasaxe, con 24 485 239 pasaxeiros.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas
Arantza Villar

**Arantza Villar** é unha actriz, cantante e música galega. Desde 2007 forma parte da compañía teatral Chévere e anteriormente formou parte de Pistacatro Produtora de Soños e Nut Teatro.

## Filmografía 
* *Sicixia* (Ignacio Vilar, 2016)

### Curtametraxes 
* *Persoas* (Rafael Rey, 2013)
* *Big Crunch* (Diego Abalde, 2012)
* *Sito* (Jose A. Santodomingo, 2011)
* *Bilingüe* (Cecilia Perolio, 2007)
* *Septiembre* (Ángel Santos, 2003)
* *Cándida* (David F. Vieites, 2000)

## Teatro 
* *Misiles melódicos* (Centro Drámatico de Aragón/Centro Dramático Galego/Teatro Español, 2005)
* *As cinco de sempre* (Pistacatro, 2006)
* *Corpos disidentes* (Nut Teatro, 2007)
* *4.48 Psicose* (Nut Teatro, 2007)
* *Alá no fondo hai sitio abondo* (Chévere, 2007)
* *A mirada de Pier* (Nut Teatro, 2007)
* *Citizen* (Chévere, 2011)
* *Eurozone* (Chévere, 2013)
* *As fillas bravas* (Chévere, 2014)
* *Ultranoite no País dos Ananos* (Chévere, 2014)

## Televisión 
* *Serramoura* (TVG, 2016) Capítulos 66, 67 e 68
* *Pazo de Familia* (TVG, 2016) Capítulo 51
* *Urxencia Cero* (TVG, 2016) Capítulos 1 e 2

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil profesional e currículo  na páxina da Asociación de Actores e Actrices de Galicia.
Ruído de patrón fixo

O **ruído de patrón fixo**, ou no seu acrónimo en inglés **FPN** (*Fixed-Patern Noise*) é a falta de uniformidade nos valores de saída dos píxeles nun sensor de imaxe dixital baixo unha iluminación uniforme. Os fotodiodos presentan variacións de sensibilidade e rendemento que teñen como consecuencia unha ausencia de consistencia na saída do sinal. Estas variacións increméntanse cando non contamos con iluminación externa.

Este patrón de ruído inclúe o concepto dos "píxeles quentes", que se definen como tales cando a intensidad dun píxel está moi por riba das flutuacións aleatorias de ruído ambiente. O ruído de patrón fixo acostuma aparecer durante os tempos de exposición moi longos do sensor e agrávase co aumento da temperatura.

Este patrón de ruído é único para cada sensor, se se mide nas mesmas condicións de temperatura e duración da exposición, pero difire entre distintos sensores. Tomando vo como o valor do píxel nominal (baixo unha iluminación uniforme), e o valor de saída do píxel do sensor vij para 1≤i≤n e 1≤j≤m, entón o ruído de patrón fixo defínese como o conxunto de valores:
∆voij = voij − vo

Nos sensores CMOS (PPS e APS) apréciase un maior FPN que en sensores de tipo CCD, que só sofren de ruído de patrón fixo por corrente escura e pola variación de sensibilidade do fotodetector, pero reciben un tipo de FPN por columnas, que aparece representado na imaxe final en forma de “raias” resultando nunha significativa degradación da imaxe.

## Cuantificación do FPN 
O ruído de patrón fixo é medíbel pola desviación estándar da uniformidade dos píxeles de saída baixo unha iluminación uniforme. Tipicamente representada polas variacións de voltaxe en %.

*Valores de desviación estándar para o FPN de entre  4% son comunmente rexistrados.

Experimentalmente, o FPN avalíase:

*Preparando unha fonte de iluminación uniforme (incluída a non iluminación)
*Capturar múltiples imaxes
*Para cada pixel calcular o valor de saída medio (para eliminar o ruído temporal)
*Estimar a desviación estándar dos valores dos píxeles de saída
*Repetir o proceso para distintos niveis de iluminación

## Notas 
### Bibliografía 
*
Igrexa de Atlingbo

A **igrexa de Atlingbo** (sueco: *Atlingbo kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Atlingbo, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A presente igrexa foi construída no mesmo lugar que unha anterior do século XII, unha das igrexas de pedra máis antigas de Gotland. A actual levandouse durante o século XIII. As partes máis antigas son o coro e a ábsida, da primeira metade do século. A nave e a base da torre construíronse ao final do século, pero a torre nunca chegou a completarse. A sancristía, cun almacén baixo o mesmo teito, engadíuse en 1800-1801 xunto o muro norte do presbiterio. 

A igrexa ten tres portais medievais, dous góticos, no sur da nave e no norte da base da torre, e un románico, no sur do coro. As tres fiestras da ábsida son orixinais, ao igual que a fiestra do sur da nave e unha redonda no oeste. Entre o seu mobiliario destaca a pía bautismal, realizada durante o século XII probablemente polo escultor románico coñecido como Byzantios. O altar e o púlpito son do século XVII, mentres que os bancos son do XVIII.

A igrexa foi extensamente restaurada entre os anos 1956 e 1957 por suxestión do arquitecto Olle Karth.

## Galería de imaxes 

Interior da igrexa de Atlingbo.jpg|Interior da igrexa
Portal sur da nave da igrexa de Atlingbo.jpg|Portal sur da nave
Atlingbo kyrka - KMB - 16000300024459.jpg|Vista dende o aire

## Notas
AC-400

A **AC-400** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Primaria Complementaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Sigrás (Cambre) e Muros; atravesa os concellos de Cambre, Culleredo, A Laracha, Cerceda, Tordoia, Carballo, Coristanco, Santa Comba, Mazaricos, Outes, Carnota e Muros. Ten unha lonxitude de 89,74 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-550 en Sigrás (Cambre) e finaliza nun cruzamento coa AC-550 en Muros.

## Notas
Nova Galicia Edicións

**Nova Galicia Edicións** é unha editorial galega fundada en Vigo no ano 1984. O seu director é Carlos del Pulgar.
## Historia 
Naceu co obxectivo de recuperar documentos históricos para a súa edición facsimilar como poden ser *A Nosa Terra (1916)*, *Galeuzca*, *A Fouce* e outras, e de promover a arte e, en xeral, a cultura galegas, tanto dentro do país como alén das súas fronteiras.

En 1997 comezou os proxectos "Artistas Pintores", "Artistas Arquitectos" e "Artistas Escultores", un gran corpus plástico de Galicia, que leva publicados 30 volumes (de 416 páxinas cada un) dedicados aos artistas galegos máis importantes de todos os tempos (máis de 500 en total).

Tamén edita catálogos de exposicións e monografías de grandes artistas, o que a levou a gañar no ano 2004 o "Premio ao Libro Mellor Editado" na categoría de Arte, do Ministerio de Cultura, pola obra *Quessada. Arte e liberdade*.

No ano 2003 iniciou a súa primeira incursión no mundo do libro infantil e xuvenil, non só de narrativa e libros ilustrados, senón tamén de libros didácticos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Carlos del Pulgar

### Ligazóns externas 
* Sitio web da editorial
* Ficha na Asociación Galega de Editores .
MounQup

**MounQup** é o proxecto musical da cantante e compositora franco-galega **Camille Hédouin**. Etiquetouse o seu estilo musical entre o jazz, a canción de autor e a música electrónica, se ben ela defínese como electrónica vocal rural.

## Traxectoria
Nada en Nantes (Francia), logo de estudar Bioloxía chegou a Galicia en 2011 para colaborar na recuperación da aldea de Soumede, no concello da Bola.
En 2013 participou na posta en escena da peza *Estado de gracia* de Nuria Sotelo.

En 2017 recibiu o Premio Narf. Nese mesmo ano presentou o seu primeiro disco, *Proba de son*, gravado por ela mesma e mesturado e masterizado polo batería de Belöp.
## Discografía
**Proba de son* (Molho, 2017)
**Castro Verdi* (Molho, 2018)

## Notas
Baby, ti vales moito

***Baby, ti vales moito*** (en ) é un filme estadounidense de 1987 dirixido por Charles Shyer. Foi escrito por Nancy Meyers e Shyer, e producido por Meyers e Bruce A. Block para United Artists. Está protagonizado por Diane Keaton unha yuppie que descobre que o seu curmán morreu, deixándolle un bebé de seis meses ó seu cargo. O filme foi recibido favorablemente pola crítica e tivo un modesto éxito de recadación, conseguindo $26 millóns en todo o mundo.

Estreouse en galego o 7 de febreiro de 1992 a través da TVG.

## Personaxes 
* Diane Keaton como J.C. Wiatt
* Sam Shepard como Dr. Jeff Cooper
* Harold Ramis como Steven Buchner
* Sam Wanamaker como Fritz Curtis
* James Spader como Ken Arrenberg
* Pat Hingle como Hughes Larrabee
* Britt Leach como Verne Boone
* Annie Golden como Nanny  
* Linda Ellerbee como narradora
* Kim Sebastian como Robin 
* Mary Gross como Charlotte Elkman
* Kristina & Michelle Kennedy como Baby Elizabeth

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bad Santa

***Bad Santa*** é un filme estadounidense de 2003 dirixido por Terry Zwigoff. Está protagonizado por Billy Bob Thornton, Tony Cox, Lauren Graham, Brett Kelly, Lauren Tom, John Ritter e Bernie Mac. Foi o derradeiro filme de John Ritter antes da súa morte o 11 de setembro de 2003. O filme foi dedicado á lembranza de Ritter. Estreouse nos Estados Unidos o 26 de novembro de 2003, e foi estreado fóra da competición no Festival Internacional de Cine de Cannes.

## Personaxes 
* Billy Bob Thornton como Willie T. Soke
* Tony Cox como Marcus Skidmore
* Lauren Graham como Sue
* Brett Kelly como Thurman Merman
* Lauren Tom como Lois Skidmore
* John Ritter como Bob Chipeska
* Bernie Mac como Gin Slagel
* Cloris Leachman como Granny
* Octavia Spencer como Opal
* Alex Borstein como Milwaukee mom
* Billy Gardell como Milwaukee Security Guard
* Bryan Callen como Miami bartender
* Tom McGowan como Harrison
* Ajay Naidu como Hindustani Troublemaker
* Ethan Phillips como Roger Merman
* Matt Walsh como Herb
* Max Van Ville como Skateboard Bully
* Ryan Pinkston como shoplifter
* Curtis Taylor como Phoenix Security Guard
* Sheriff John Bunnell como Phoenix Police Chief

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Antonio Álvarez Sánchez

**Antonio Álvarez Sánchez**, nado en Fene en 1960, é un enxeñeiro eléctrico galego. É director de sostibilidade ambiental do grupo Inditex.

## Traxectoria 
É enxeñeiro eléctrico, incluíndo a súa formación académica un máster en Enerxía e Sostibilidade pola Universidade de Vigo e outro máster en Seguridade e Saúde no Traballo pola Universidade Politécnica de Cataluña.

Desenvolveu a súa carreira profesional en empresas como Philips ou Fomento de Construcciones y Contratas, incorporándose ao grupo Inditex no ano 1994 como director técnico. Dende o 2005 é o director de sostibilidade ambiental do grupo Inditex, sendo responsable do deseño e implantación da estratexia de sostibilidade ambiental.

En Inditex, é o creador do concepto de tenda ecoeficiente, que permite reducir de maneira considerable as emisións contaminantes e o consumo de auga. Tamén é co-creador da etiqueta de excelencia ambiental Join Life, utilizada en varias das cadeas do grupo Inditex.

Outra iniciativa a destacar desenvolvida baixo a súa dirección é a fundación do movemento para a protección das Áreas forestales de alto valor de conservación.. Nesta mesma liña de traballo cabe destacar a súa membresía na FSC, organización responsable da primeira certificación de xestión forestal sostible.

O seu liderado, compromiso e participación activa en todas aquelas accións que promoven solucións innovadoras para promover un futuro máis sostible, fixo que Inditex se unise ó pacto "The Fashion Industry Charter for Climate Action", durante a conferencia das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático (COP 24) en Katowice, Polonia. Con este acordo, a industria da moda comprométese coas Nacións Unidas a abordar o impacto climático cun enfoque colaborativo que permita promover accións ambiciosas e que ofrece novas oportunidades para que empresas e organizacións creen un ambiente empresarial exitoso nun mundo descarbonizado.

É membro da Asociación Profesional de Enxeñeiros Técnicos Industriais de Ferrol e membro do Consello do Centro Tecnolóxico de Eficiencia y Sostibilidade Enerxética (EnergyLab). Adicionalmente, imparte clases no Curso de Especialización en Responsabilidade e Innovación Social (CERIS) da Cátedra Inditex – UDC e no mestrado en Xestión do Desenvolvemento Sostible da Universidade de Vigo.

## Publicacións profesionais 
* Colaboración na publicación *Lighting control system based on digital camera for energy saving in shop Windows*.
* Colaboración na publicación ''Microplastics' emissions: Microfibers' detachment from textile garments*.
* *The certification in sustainability LEED of a Logistic textile Center: Example of action during the work for the credits attainment. 5th European Conference on Energy Efficiency and sustainability in Architecture and Planning*.
* *The ABC of Sustainable Construction. Analysis, Behavior, Commitment*. .
* *Green to Wear. Committed to a Sustainable Manufacturing''. .

## Notas
Pobo sotho

Os **sotho** son un grupo étnico bantú que falan a lingua sesotho. Os devanceiros dos sotho trasladáronse ó sur de África no século V. A nación sotho xurdiu da diplomacia lograda por Moshoeshoe I, que reuniu xuntos clans diferentes de orixe sotho-tswana que estaban dispersos ó longo do sur de África a comezos do século XIX. A maioría dos sotho viven en Suráfrica, xa que a área da Estado Libre de Orange era orixinalmente parte da nación de Moshoeshoe (hoxe Lesotho).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Poboación de Lesotho 
* Número de falantes de sesotho en Suráfrica
Wilfred Agbonavbare

**Wilfred Agbonavbare**, nado en Lagos o 5 de outubro de 1966 e finado en Alcalá de Henares o 27 de xaneiro de 2015, foi un futbolista nixeriano que xogou como porteiro. Foi internacional coa selección de Nixeria.
## Traxectoria
Formouse como futbolista en diversos equipos da Primeira División de Nixeria ata que en 1990 puido fichar polo Rayo Vallecano de España, no que permaneceu seis tempadas e ó que axudou a acadar o ascenso a Primeira División na tempada 1991-92. Grazas ás súas actuacións foi convocado pola selección nixeriana na Copa de África como na Copa Mundial de 1994. A súa retirada tivo lugar no Écija Balompié de Segunda na tempada 1996-97.
Oman Air

**Oman Air** (árabe: الطيران العماني‎) é a aeroliña nacional de Omán. Ten a súa sede no aeroporto de Mascate en Seeb, e opera servizos de pasaxeiros regulares domésticos e internacionais, ademais de realizar voos chárter e servizos de aerotaxi rexionais. A súa principal base atópase tamén no aeroporto de Mascate. A aeroliña é membro da Organización Árabe de Transportistas Aéreos.

## Frota 
[miniatura|[Boeing 737-800]]
[miniatura|[Boeing 787 Dreamliner#787-8|Boeing 787-8]]
[miniatura|[Embraer 175]]
En xullo de 2017 a frota de Oman Air estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Igrexa de Björke

A **igrexa de Björke** (sueco: *Björke kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Björke, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A nave é a parte máis antiga da igrexa de Björke, datando de mediados do século XIII. O coro data da metade do século XIV e substitúe a un anterior da metade do tamaño que o presente. Nunca se chegou a construír unha torre na igrexa. A sancristía é a derradeira adición externa da igrexa, construída no ano 1860.

No interior o tellado está soportado por seis bóvedas: dúas están no coro, e catro, descansando nunha columna central, na nave. Entre o mobiliario o crucifixo data do ano 1160, a pía bautismal é do século XIII e o púlpito de 1594, sendo un dos máis antigos de Gotland. O retablo é de 1911 e o barco votivo foi doado á igrexa en 2004.

A igrexa foi restaurada entre os anos 1910 e 1912.

## Notas
Mandela (homónimos)

**Nelson Mandela** (1918−2013) foi un activista antiapartheid e presidente de Suráfrica.

**Mandela** tamén pode facer referencia a:

****Mandela***, xénero de avelaíña da familia *Noctuidae*.
****Elasmia mandela***, especie de avelaíña da familia Notodontidae.

## Temas de Nelson Mandela 
****Mandela: The Authorised Biography***, libro de Anthony Sampson (1999);
****Mandela*** , filme documental (1996);
****Mandela***, telefilme de HBO (1987);
****Mandela: Long Walk to Freedom***, filme biográfico sobre Nelson Mandela (2013);
*"**Free Nelson Mandela**", tamén coñecido como *Nelson Mandela*, unha canción protesta de 1984 de The Specials / The Special AKA.
****Nelson Mandela***, un EP de Zahara.

## Lugares 
*Mandela, vila en Sikar, Rajasthan, India.
*Mandela, vila de Italia.
*Mandela, vila de Massachusetts, USA.

## Persoas 
* Parentes de Nelson Mandela:
** Cedza Mandela, netastro Nelson Mandela
** Makaziwe Mandela, filla de Nelson Mandela.
** Makgatho Mandela, fillo de Nelson Mandela.
** Mandla Mandela, neto de Nelson Mandela.
** Winnie Madikizela-Mandela (1936-2018), activista antiapartheid, política e exmuller de Nelson Mandela.
** Zenani Mandela-Dlamini, filla de Nelson Mandela.
* Mandela, apelido africano: (sen relación con Nelson Mandela).
** Ocansey Mandela, futbolista de Burkina Faso.
* Mandela, home propio
** Mandela Barnes, político estadounidense.
** Mandela Van Peebles, actor estadounidense.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Certame de Narración Curta Ánxel Fole

O **Certame de Narración Curta Ánxel Fole** é un premio literario promovido polo Concello de Lugo. Está dotado con 4000 euros e a obra é publicada por Edicións Xerais de Galicia. Recoñece co seu nome a figura do escritor Ánxel Fole.

## Historia e características 
O certame naceu en 1997 (cando se lle dedicou a Ánxel Fole o Día das Letras Galegas), promovido polo Concello de Lugo e mais polo xornal *El Progreso*. Nun inicio premiaba relatos curtos en dúas categorías, lingua galega e lingua castelá, respectivamente con dous primeiros premios de 150.000 pesetas (900 euros) e dous segundos de 75 000 pesetas (450 euros). Nos comezos houbo tamén dúas categorías para textos en galego de mozos e mozas de Lugo: de 12 a 14 anos (cun primeiro premio de 40 000 pesetas e un segundo de 25 000) e de 14 a 18 anos (50 000 e 30 000 pesetas respectivamente). Na convocatoria de 2008 o importe subiu a 1000 e 500 euros en cada premio e modalidade.

Entre 2000 e 2003 non se convocou o premio en lingua castelá, e en 2012 pasou de forma definitiva a ser só en lingua galega. Concedíanse tres premios de 1500, 1000 e 500 euros. No ano 2013 o Concello de Lugo decidiu transformalo nun certame de novela curta ou conxunto de relatos e premiar un único traballo con 4000 euros, ademais da súa publicación en Edicións Xerais de Galicia.

## Premios 
## Notas
Cadea perpetua

O **presidio perpetuo** ou **cadea perpetua** é unha pena privativa de liberdade de carácter indefinido, que normalmente se impón como condena perante un delito grave, e que pode implicar a privación de liberdade para sempre. Na maioría de xurisdicións nas que non se contempla a pena capital, a cadea perpetua (en especial sen posibilidade de liberdade condicional) constitúe o castigo máis severo que pode recibir un criminal.

Nalgúns países, a cadea perpetua considérase unha alternativa á pena capital por crimes maiores.

## Regulación por país 
centro|700px|thumb|Cadea perpetua no mundo:

## Notas
Universidade de Fort Hare

A **Universidade de Fort Hare** (en , en ) é unha universidade pública surafricana que se atopa en Alice, en Bhisho e East London.

Foi unha institución chave na educación superior de africanos negros de 1916 até 1959. Ofrecía unha educación academicamente de estilo occidental a estudantes de toda África subsahariana. Os seus alumnos formaron parte de movementos independentistas e posteriores gobernos de países africanos. Entre os seus alumnos máis salientables atópanse Nelson Mandela, Oliver Tambo, Govan Mbeki ou Mangosuthu Buthelezi.

En 1959, a universidade foi subsumida polo apartheid, pero agora forma parte do sistema de educación surafricano post-apartheid. O *campus* principal da universidade atópase á beira do río Tyhume ó seu paso pola cidade de Alice (ou Dikeni, en xhosa).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Universidade de Witwatersrand

A **Universidade de Witwatersrand** (en , en ) é unha universidade pública surafricana dentro da rexión do Witwatersrand. É a máis importante do país e fundouse orixinalmente en Kimberley e trasladouse á súa localización actual tras a segunda guerra dos Bóers, rebautizándose entón como escola técnica e de minas. Entre os seus alumnos máis importantes atópanse Nelson Mandela e Aaron Klug.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Antiimperialismo

[miniatura|Estatua do patriota cubano [José Martí (1853-1895) coa tribuna antiimperialista da Habana de fondo.]]
O **antiimperialismo** é unha posición política xurdida a finais do século XIX que se caracteriza por unha categórica oposición ó imperialismo. O pensamento antiimperialista está estreitamente vinculado ó cuestionamento dos mecanismos de dependencia neocolonial caracterizados por mecanismos de suxeición económicos e financeiros, así como os chamados procesos de *liberación nacional*.

## Orixe 
Aínda sen usar o termo *«imperialismo»* ou *«antiimperialismo»*, o pensamento antiimperialista tivo as súas primeiras manifestacións a finais do século XIX cando, co auxe do comercio e as finanzas internacionais, quedou en evidencia que existían novos mecanismos de dominación que non implicaban necesariamente as clásicas conquistas de anexión imperiais.

Aínda que as primeiras protestas contra o colonialismo realizounas o utilitarista inglés Jeremy Bentham no seu manifesto *Emancipade as vosas colonias.* a primeira presenza dun pensamento antiimperialista rexístrase nos Estados Unidos impulsado polo escritor Mark Twain.
En 1898, Twain fundou a liga Antiimperialista dos Estados Unidos, con sede en Boston, inicialmente para combater a acción estadounidense na Guerra de Cuba, permanecendo até 1921.

En 1902, apareceu o libro de John A. Hobson Imperialismo: un estudo e en 1916, Lenin escribiu a súa soada obra *O imperialismo*, etapa superior do capitalismo, que difundiu en todo o mundo a noción.

Porén, existe unha diferenza profunda entre a noción de «imperialismo» tal como resulta das análises de Hobson e Lenin, do «antiimperialismo» como posición política. A idea de «antiimperialismo» pon o acento na chamada «cuestión nacional» e na necesidade de garantir ós pobos a posibilidade de desenvolverse de xeito autónomo a través do seu dereito de autodeterminación.

## Notas
Xustiza social

A **xustiza social** só pode definirse a partir do feito concreto da **inxustiza social.** Algúns estudosos sosteñen que o concepto *«xustiza social»* correspóndese coa «xustiza distributiva» de Aristóteles, en tanto que a noción de «xustiza conmutativa» corresponde á idea clásica de xustiza nas sociedades modernas. 
[miniatura|300x300px|A maneira máis recorrida para facer xustiza ou criticala é a [Manifestación|protesta. Protestas en Exipto de 2011 contra o presidente Hosni Mubarak.]]
Entre os temas que en interesan á xustiza social atópanse a igualdade social, a igualdade de oportunidades, o Estado de benestar, a cuestión da pobreza, a distribución da renda, os dereitos laborais e sindicais, etc. 

En 2007, a Nacións Unidas proclamou o 20 de febreiro de cada ano, como *Día Mundial da Xustiza Social* (A/RES/62/10), co obxectivo de promover sistemas político-económicos baseados nos principios de xustiza, equidade, democracia, participación, inclusión e pleno emprego.

## Orixe e evolución do concepto 
Aínda que non hai certeza do primeiro uso da expresión "xustiza social", fontes temperás poden ser atopadas en Europa no século XVIII. Algunhas referencias do uso desta expresión son artigos de revistas inspiradas polo espírito da Ilustración, nos cales a xustiza social é descrita como unha obriga do monarca; tamén o termo está presente en libros de teólogos italianos católicos, especialmente membros da Compañía de Xesús. De acordo a estas fontes e o seu contexto, a xustiza social era outro termo para dicir "a xustiza da sociedade", a xustiza que goberna as relacións entre os individuos da sociedade, sen referencia algunha á equidade socio-económica ou a dignidade humana.

O uso do termo empezou a volverse máis frecuente por pensadores católicos dende mediados do século XIX, incluíndo o xesuíta Luigi Taparelli no libro *Saggio teoretico di dritto naturale, appoggiato sul fatto* (Ensaio teórico do dereito natural apoiado nos feitos), publicado en 1843, en Livorno, Italia.

## Notas
Comisión para a Verdade e a Reconciliación (Suráfrica)

A **Comisión para a Verdade e a Reconciliación** (en ) foi un organismo oficial creado polo goberno de Suráfrica que buscaba alcanzar a xustiza restaurativa despois do fin do réxime do apartheid. 

As persoas que eran identificadas como vítimas de graves violacións ós dereitos humanos eran convidadas a prestar declaración sobre as súas experiencias. Moitas destas vítimas ofreceron os seus relatos en audiencias públicas. Os autores dos feitos violentos podían tamén confesar os seus crimes, e eran as súas propias vítimas as que decidían se concederlles a impunidade. O tribunal da TRC nunca funcionou como equipo xudicial, senón como intermediario entre vítimas e agresores.

## Creación e fundamentos 
A Comisión fundamentouse na Lei para a Promoción da Unidade Nacional e a Reconciliación, sancionada en 1995. Foi encabezada polo arcebispo Desmond Tutu quen estabeleceu como lema da mesma : "Sen perdón non hai futuro, pero sen confesión non pode haber perdón". Publicou un informe oficial en 1998 que foi entregado ó entón presidente Nelson Mandela. 

Existen valoracións moi diversas sobre o resultado da Comisión. Os seus detractores consideran que proporcionou impunidade a criminais confesos. Os seus defensores argumentan que permitiu o esclarecemento de desaparicións e outros delitos que quedarían na escuridade doutro xeito, así como que facilitou que as vítimas recibisen indemnizacións e recoñecemento polo seu sufrimento. Bastantes observadores consideran que este proceso de reconciliación e procura da verdade, relacionado co concepto tradicional que os surafricanos chaman *Ubuntu*, facilitou a transición política surafricana. En calquera caso, é indubidable que se converteu nun modelo para posteriores organismos que usaron o nome de Comisión para a Verdade e a Reconciliación en distintos países que saían de períodos de violencia, ditadura ou guerra civil.  

As audiencias públicas levadas a cabo pola Comisión poden verse representadas no filme *In My Country*.

## Notas
Igrexa de Rone

A **igrexa de Rone** (sueco: *Rone kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Rone, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia 
A presente igrexa gótica é moi probable que estivese precedida por outra igrexa románica máis pequena. Desa primeira igrexa só se conservan algúns fragmentos incorporados ao edificio actual. As partes máis antigas da igrexa son a nave e o coro, construídos ao redor do ano 1300, sendo a parte baixa da torre da mesma data. Durante a primeira metade do século XIV aumentouse a súa altura, sendo a alta torre a parte máis recente do edificio. Dende entón a igrexa permaneceu case intacta.

Entre os anos 1913 e 1915 a igrexa foi restaurada, e entre 1954 e 1955 pasou novamente por obras de restauración levadas a cabo polo arquitecto Eiler Graebe.

## Arquitectura 
A igrexa é unha relativamente homoxénea igrexa gótica. A alta torre de 60 metros foi usada como axuda á navegación xa dende a Idade Media. Foi feita polo mesmo taller do canteiro responsable das torres das igrexas de Öja, Stånga, Dalhem e Gothem, un artista anónimo ao que os historiadores bautizaron como Master Egypticus. O portal norte da torre ten un relevo de pedra representando a San Botvid deitado sobre un peixe; un motivo atopado en todas as igrexas de Master Egypticus. Os dous portais sur da igrexa, que conducen á nave e ao coro, tamén contan con capiteis esculpidos.

No seu interior a igrexa está decorada con frescos de dous períodos diferentes. Os máis antigos, de ao redor do ano 1300, son soamente decorativos e representan motivos florais. O outro conxunto é de mediados do século XV e o seu autor é o artista anónimo coñecido como Passionsmästaren. Este grupo amosa escenas da Paixón de Cristo, a infancia de Xesús e (posiblemente) o sacrificio de Isaac. A igrexa tamén ten algunhas vidreiras con paneis medievais. Estes atópanse entre os máis antigos do seu tipo en Gotland e pode que fosen colocados orixinalmente na igrexa románica anterior. No presente están nas tres fiestras do leste e complementáronse con imitacións durante a restauración levada a cabo entre 1913 e 1915. As vidreiras medievais mostran escenas da infancia de Xesús, a resurrección de Lázaro e de María Magdalena, entre outros motivos relixiosos.

Entre o mobiliario da igrexa destaca a cruz triunfal e as súas dúas figuras adxacentes que representan a María e a Xoán o Evanxelista, nunha peza local creada ao redor de 1400. Tamén se conserva unha capa medieval na colección da igrexa. O resto do mobiliario é de despois da Reforma. O retablo é de 1694, o púlpito de 1595, a pía bautismal foi realizada en 1664, os bancos son dos séculos XVII e XVIII e o órgano de 1876.

## Galería de imaxes 

Portal sur nave Rone.jpg|Portal sur da nave
Rone-kyrka-Gotland-2010 05-interior.jpg|Interior da igrexa
Rone kyrka - KMB - 16000200025977.jpg|Fachada norte
Rone kyrka - KMB - 16000200026159.jpg|Vidreira da igrexa

## Notas
Celso Lorenzo Villa

**Celso Lorenzo Villa**, nado no Rosal cara a 1916 e finado o 29 de setembro de 2002, foi un militar e contrabandista galego.

## Traxectoria 
Aviador militar, combateu na guerra civil española no bando republicano, foi sarxento e alcanzou o grao de tenente o 7 de agosto de 1937. Detido en 1939, foi xulgado por auxilio á rebelión e condenado a 30 anos de reclusión. Cumpriu condena na Prisión Central de Totana (Murcia), de onde saíu en liberdade condicional en xuño de 1941.

Instalou unha ferretería en Tabagón, e dedicouse ao contrabando. Entre 1959 e 1962 foi presidente do Real Club Celta de Vigo, contando na directiva co tamén contrabandista Vicente Otero Pérez "Terito". En 1968, estando en paradoiro descoñecido, foi condenado ao pago dunha multa de 405 080 pesetas por contrabando de tabaco. En 1984 reclamou que se lle recoñecese o seu rango como militar do exército do aire, mais a solicitude foille denegada. Finou o 29 de setembro de 2002.

## Vida persoal 
Casou en 1949 con Eulalia García Cortijo, filla de Julio García Díaz, comandante do posto da Garda Civil de Cambados.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Expediente personal del recluso Celso Lorenzo Villa. Prisión Provincial de Murcia
Partido Comunista Surafricano

O **Partido Comunista Surafricano** (SACP, en inglés: *South African Communist Party*) é un partido político de Suráfrica fundado en 1921 e que, xunto ó Congreso Nacional Africano (ANC) e a central sindical COSATU, forma a alianza política tripartita que goberna o país dende a caída do réxime do apartheid en 1994. O SACP nunca concorreu en solitario a ningunha das eleccións democráticas na historia de Suráfrica.

## Historia 
O SACP ten as súas orixes en 1921 e foi creado por activistas traballadores brancos, sendo entón o primeiro partido de orientación marxista-leninista creado en África. Anteriormente, o Congreso Nacional Africano (ANC) fora fundado en 1912, mentres que a Internacional Comunista comezou a súa historia en 1919 ó ser convocada por Lenin. 

O ano seguinte da súa creación, en 1922, o CPSA tomou parte nunha folga contra os mandos e os traballadores de cor da minería que terminaría converténdose nunha rebelión armada. Rapidamente, tras o fracaso da revolta e baixo as instrucións da Internacional Comunista, a africanización e a entrada de activistas de cor tería lugar dende 1924 e xa en 1928 o 90% dos seus membros eran de cor. Novamente, tras o VI Congreso da Internacional Comunista, o CPSA sufriu na década de 1930 loitas internas que provocaron a expulsión de membros veteranos e a súa división.

Tralo final da segunda guerra mundial e no contexto da guerra fría, o CPSA sería ilegalizado en 1950, o que provocaría a súa refundación na clandestinidade coa denominación de SACP (*South African Communist Party*) en 1953 e a adopción dun novo programa en 1962.

Durante a segunda metade da década de 1960, centos de membros e destacados activistas comunistas surafricanos sufriron pena de cárcere por parte das autoridades do Goberno surafricano. En 1989, celebrouse o VII Congreso do SACP que adoptou, á sombra da perestroika, un novo programa. En 1990, o SACP foi legalizado e celebrou unha masiva concentración en Soweto. Cando se celebraron as primeiras eleccións democráticas en 1994, o SACP concorreu dentro das listas do Congreso Nacional Africano, co que mantivo a alianza até as eleccións de 2009, participando nos sucesivos gobernos desde entón.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Congreso do Pobo (1955)

O **Congreso do Pobo** foi unha reunión celebrada en Kliptown o 26 de xuño de 1955 para trazar a visión de futuro dos surafricanos. A Carta da Liberdade foi concibida na reunión e converteuse no manifesto do Congreso Nacional Africano e nun símbolo de resistencia interna en contra do apartheid.

O Congreso do Pobo estivo formado por arredor de 3000 persoas, que se reuniron en Kliptown, fóra de Xohanesburgo, o 26 de xuño de 1955. A reunión non foi evitada nin prohibida polo goberno surafricano. Os delegados chegaron dende todas as partes do país até Xohanesburgo en coche, autobús, bicicleta, a pé e a cabalo. A maioría das persoas na reunión eran negros, máis algúns centos de persoas eran de ascendencia india e uns cen brancos. O obxectivo do congreso era escribir unha Carta da Liberdade que representase as aspiracións dos negros e brancos surafricanos. A finalidade era ter un voceiro que representase cada sección e despois abrir a sección a debate e discusión xeral pola reunión. Isto non sucedeu debido á intervención do goberno e cada sección foi acordada, mais non por discusión xeral.

O congreso rematou o 27 de xuño, cando foi rodeado e disolto pola policía de Suráfrica. O obxectivo final do congreso era recoller un millón de sinaturas o 26 de xuño de 1956 que recoñecese a creación da Carta da Liberdade. Estes arrestos derivaron no Xuízo por Traizón de 1956.

## Notas
Aeroporto de Kigali

O **aeroporto internacional de Kigali** , anteriormente coñecido como **aeroporto internacional Gregoire Kayibanda** e tamén coñecido como **aeroporto internacional de Kanombe**, é o principal aeroporto que seve a Kigali, a capital de Ruanda. É a principal porta de entrada para todos os destinos no país, e ademais serve como aeroporto de tránsito para Goma e Bukavu no leste da República Democrática do Congo.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas
A Panadaría

**A Panadaría** é unha compañía de teatro galega creada en 2013 polas actrices e cantantes Areta Bolado, Noelia Castro e Ailén Kendelman. Nos seus anos de percorrido recibiu os seguintes galardóns: o 1º Premio Xuventude Crea en 2013, o Premio da Crítica Galicia na categoría de artes escénicas e audiovisuais en 2015. Dirixiu en 2016 e 2017 as galas dos Premios Martín Códax da Música.
## Montaxes 
* *Pan! Pan!* (2013)
* *Panamericana* (2015)
* *Elisa e Marcela* (2017), coprodución co CDG. Premio do Público na MIT no ano 2018.
* *As que limpan*. Premios María Casares 2023 ao mellor espectáculo, á mellor dirección (Areta Bolado, Ailén Kendelman e Noelia Castro), ao mellor texto orixinal (Areta Bolado, Ailén Kendelman e Noelia Castro) e á mellor actriz protagonista (Noelia Castro).

## Recoñecemento 
2020 - Premio Begoña Caamaño

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web
Teófilo del Valle

**Teófilo del Valle Pérez**, nado en Silleda o 1 de febreiro de 1956 e finado en Elda o 24 de febreiro de 1976, foi un oficinista morto por disparos da Policía Armada durante unha folga do calzado.

## Traxectoria 
A principios dos anos sesenta, cando tiña oito anos, a familia trasladouse a Elda. Estudou en Elda e moi novo marchou a Ibiza para traballar como disc-jokey. Retornou a Elda e foi administrativo nunha empresa de calzado. Foi asasinado pola Policía Armada durante unha manifestación con motivo das folgas do calzado. Logo da súa morte realizouse unha folga xeral nas comarcas do Vinalopó e ao seu enterro asistiron máis de 20.000 persoas. Creouse unha comisión cidadá esixindo responsabilidades que foi ignorada polas autoridades. En 2016 os concellos de Elda e Petrer realizaron un acto de conmemoración da súa morte nese parque.
En 2012 Izquierda Unida presentou unha moción no Concello de Elda para que se asignase unha rúa a Teófilo del Valle. Esta moción foi rexeitada polo Partido Popular. En 2016, Izquierda Unida anunciou a asignación dun espazo público co seu nome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Igrexas, Manuel: "O silledense Teófilo del Valle, primeira vítima do francarlismo" (3/6/2018) en *Historias de Deza*.

* Juan, Manuel de: Teófilo del Valle, Elda 24 de febrero de 1976. Otra muerte impune (19/2/2022)
Janet Gardner

**Janet Patricia Gardner**, nada en Juneau (Alasca) o 21 de marzo de 1962, é unha música e compositora estadounidense, coñecida popularmente por ser a vocalista da banda de glam metal Vixen.

## Traxectoria 
dereita|miniatura|Vixen en 2014.

É filla de Rulon B. Gardner, enxeñeiro civil que traballou durante anos no Servizo Forestal dos Estados Unidos en Alasca e Utah, pero na súa gran maioría en Bozeman (Montana), onde Janet creceu. A súa nai Margaret era unha pianista dunha igrexa dos Santo dos Últimos Días. Desde moi pequena uniuse a varios coros escolares, onde ademais aprendeu a tocar o piano e a guitarra.

Iniciou a súa carreira en 1980 cando foi convidada pola guitarrista Jan Kuehnemund a unirse a Vixen, logo de vela cantar nun pub. Ao ano seguinte fixo a súa primeira aparición xunto a Vixen na película *Hardbodies*, personificando á banda de ficción Diaper Rash.

En 1988 e logo de asinar co selo EMI Music, alcanzou a fama xunto á banda grazas aos seus discos *Vixen* e *Rev It Up*, pero ao pouco tempo separáronse por diferenzas musicais. En 1997 e xunto a Roxy Petrucci reformaron a agrupación e gravaron *Tangerine*, pero ao non posuír a autorización de Jan disolvéronse en 1999.

En 2004 participou na reunión de Vixen para o programa de televisión Bands Reunited da canle VH1. Anos despois e xunto a Share Pedersen, Roxy e Gina Stile decidiron crear unha nova versión de Vixen chamada simplemente VXN, pero para non ter problemas con Jan por asuntos de dereitos de autoría, cambiárono a JSRG. En decembro de 2013 xunto a Roxy, Share e Gina refundaron Vixen, como unha maneira de manter o legado de Jan, que faleceu de cancro dous meses antes. Doutra banda, en 2017 publicou até agora o único disco de estudo epónimo da súa carreira en solitario. O 16 de xaneiro de 2019, publicou en Facebook que a súa retirada de Vixen quedou definitiva.

En 2005 titulouse como hixienista dental na Universidade de Bridgeport. Vive en Trumbull (Connecticut) a canda seu home Justin James. Antes casara con Andy Katz, un técnico de son e guitarrista, con que ten un fillo que se chama Ryan.

## Discografía 
### con Vixen 
**Vixen* (1988)
**Rev It Up* (1990)
**Tangerine* (1998)

### En solitario
**Janet Gardner* (2017)
**Your Place in the Sun* (2019)

## Notas
RwandAir

**RwandAir Limited** é a aeroliña nacional de Ruanda. A compañía opera servizos domésticos e internacionais cara África, Europa e Oriente Medio dende a súa base principal no aeroporto de Kigali.

## Frota 
[thumb|[Airbus A330-200]]
En agosto de 2017 a frota de RwandAir estaba formada polos seguuintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Aeroporto de Gold Coast

O **aeroporto de Gold Coast** , anteriormente coñecido como **aeroporto de Coolangatta**, é un aeroporto australiano situado no extremo sur de Gold Coast, a 25 quilómetros ao sur de Surfers Paradise e a uns 100 de Brisbane. A entrada ao aeroporto está situada no suburbio de Bilinga, preto de Coolangatta. A propia pista de aterraxe cruza a fronteira entre os estados de Queensland e Nova Gales do Sur, que en verán teñen dous husos horarios diferentes. O aeroporto opera coa hora de Queensland todo o ano.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto de Dazhou-Heshi

O **aeroporto de Dazhou-Heshi** , tamén coñecido como **aeroporto de Daxian**, é un aeroporto chines que serve á cidade de Dazhou, na provincia de Sichuan.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Praia de Caldebarcos

A **praia de Caldebarcos** é un pequeno areal situado no litoral do lugar da Gándara de Caldebarcos, na parroquia de San Mamede de Carnota, no concello de Carnota. Está preto da praia de Carnota.

## Características 
É unha praia rústica na desembocadura do río Valdebois xunto a unha zona húmida protexida como espazo natural. Nunha contorna semiurbana, constitúe o areal máis setentrional do municipio. Presenta as mesmas características físicas que as próximas de Carnota e Lariño. Posúe condicións excepcionais para a práctica de deportes náuticos como o surf ou o wíndsurf debido aos frecuentes ventos e brisas costeiras. A súa area é fina. A praia está illada, carece de paseo marítimo, e principalmente está composta por rochas e area banca e dourada. O estado habitual do mar é de ondadas medias. O conxunto formado polas marismas, a praia e a zona intermareal constitúe un espazo natural de gran valor ecolóxico. A praia de Caldebarcos conta con servizo de autobús interurbano. Non dispón de aparcadoiro. O acceso a pé, desde a estrada AC-550, moi próxima, é fácil. As sinalizacións de perigo son claramente visíbeis. O hospital máis achegado é o Hospital Virxe da Xunqueira, que se encontra a 19&nbsp;km, no concello de Cee.

## Historia 
Nos seus arrecifes afundiron varias naves da Armada Invencíbel na súa viaxe para conquistar Inglaterra en 1596.

## Notas
Igrexa de Stenkyrka

A **igrexa de Stenkyrka** (sueco: *Stenkyrka kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Stenkyrka, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia 
Segundo a Gutasaga, un home chamado Lickajr o Sabio construíu unha das primeiras igrexas de Gotland en Stenkyrka. De ser certo, esa primeira igrexa probablemente fose de madeira. O nome Stenkyrka (igrexa de pedra) implica que tamén a igrexa de pedra é temperá, dun período no que as construcións feitas de pedra eran aínda pouco comúns como para darlle o seu nome a un lugar. Esta primeiro igrexa románica desapareceu, pero atopáronse restos e os arqueólogos foron capaces de determinar que era unha pequena igrexa con torre, nave e coro.

A igrexa románica foi substituída polo presente edificio que se comezou a construír a mediados do século XIII. O coro reconstruíuse primeiro, seguido pola nave, que foi inaugurada polo bispo de Linköping en 1255. A torre engadíuse durante o século XIV, collendo como modelo ás de tres igrexas semellantes de Visby, no presente destruídas.

A igrexa foi restaurada entre os anos 1954 e 1955.

## Arquitectura 
Externamente a igrexa está dominada pola ben executada torre, unha das mellor construídas de Gotland. A igrexa ten dous sinxelos portais románicos e un portal gótico na torre. No seu interior a igrexa está ricamente decorada con frescos que datan de tres períodos diferentes. Os máis antigos son de mediados do sécuo XIII e principalmente ornamentais. Do mesmo século pero posteriores hai varias pinturas que representan animais imaxinarios, cortinas e imitacións de mármore. Os máis recentes, de finais do século XIV, amosan figuras e escenas da Biblia.

O mobiliario é principalmente de despois da Reforma protestante. Un crucifixo finamente tallado data de finais do século XIV, e a pía bautismal é do século XII. A igrexa tamén é onde se atopa a lápida máis antiga de Gotland, do ano 1200.

## Galería de imaxes 

Stenkyrka kyrka - KMB - 16000200026907.jpg|Vista dende o suroeste
Stenkyrka kyrka wall painting01.jpg|Frescos do interior
Stenkyrka kyrka - KMB - 16000200026958.jpg|Portal da torre
Stenkyrka kyrka - KMB - 16000200027051.jpg|Interior

## Notas