Saprotrofia

[miniatura|[Rizomorfo formado por un conxunto de hifas que se utilizan no proceso da nutrición saprótrofa para a captación de materia orgánica a través das súas paredes celulares. A rede de hifas denomínase micelio, que é fundamental para a nutrición dos fungos.]]
A **saprotrofia**, **nutrición saprótrofa** ou **nutrición lisótrofa** é un proceso de dixestión extracelular quimioheterótrofo implicado no procesamento de materia orgánica en descomposición (morta ou residual). Ocorre nos organismos **saprótrofos** e está maiormente asociado aos fungos (por exemplo *Mucor*) e ás bacterias do solo. Os fungos microscópicos saprótrofos denomínanse ás veces **saprobios**, e as plantas ou a flora bacteriana denomínanse **saprófitos** (ou saprófitas), aínda que agora se cre que todas as plantas que antes se pensaba  que eran saprófitas son, en realidade, parasitos de fungos microscópicos ou doutras plantas. O proceso é xeralmente facilitado polo transporte activo de ditos materiais e endocitose no micelio interno e as súas hifas constituíntes.

Diversas raíces léxicas relacionadas coa materia en descomposición (*detrito*, *sapro-*), comer e nutrirse (*-voro*, *-fago*), e planta e forma de vida (*fito*, *-obio*) producen varios termos, como detritívoro, detritófago, saprótrofo, saprófito, saprófago e saprobio, cuxos significados se solapan, aínda que se poden facer distincións baseándose nos mecanismos fisiolóxicos utilizados que restrinxen o significado. Por exemplo, poden facerse distincións de uso se se consome a materia en descomposición tragando fragmentos macroscópicos (como fai unha miñoca detritívora) ou facendo unha lise microscópica de detritos (como fan os cogomelos).

## Proceso 
A medida que a materia se descompón nun medio nos que viven os saprótrofos, esta desfaise nos seus compoñentes.

* As proteínas descompóñense en aminoácidos pola rotura dos enlaces peptídicos por enzimas proteases.
* Os lípidos descompóñense en ácidos graxos e glicerol por lipases. Estas condicións óptimas son:

# **Presenza de auga**: 80–90% da masa do fungo está composta de auga, e requírese un exceso de auga para a absorción debido á evaporación da auga interna.
# **Presenza de oxíxeno**: moi poucos organismos saprófitos poden soportar condicións anaerobias como se evidencia polo seu crecemento sobre medios como a auga e o solo.
# **pH neutro ou ácido**: cómpren condicións neutras ou suavemente ácidas.
# **Temperatura do medio baixa**: a maioría dos organismos saprótrofos necesitan temperaturas entre 1&nbsp;°C e 35&nbsp;°C, e o seu crecemento óptimo ten lugar a uns 25&nbsp;°C.

A maioría dos nutrientes captados por ditos organismos deben proporcionarlles o carbono, as proteínas, vitaminas e nalgúns casos ións que necesitan. Fontes ricas en carbono frecuentes na materia en descomposición son disacáridos, como a maltosa, e polisacáridos como o amidón, ou monosacáridos, como a glicosa.

En canto ás fontes ricas en nitróxeno, os saprótrofos precisan proteínas combinadas para a creación das súas propias proteínas, o cal se facilita pola absorción de aminoácidos, xeralmente tomados do solo. Aínda que os ions e as vitaminas son raros, a tiamina ou ións como os de potasio, fósforo e magnesio, axudan ao crecemento do micelio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Decompoñedor
:* Detritívoro
* Quimioautótrofo
* Fotoautótrofo

### Bibliografía 
*
*