Soviet de Petrogrado

O **Soviet de Petrogrado dos Deputados de Obreiros e Soldados** (), usualmente chamado **Soviet de Petrogrado** (en ), foi o soviet (consello de traballadores) de Petrogrado, Rusia, establecido en marzo de 1917 trala Revolución de Febreiro como representante dos traballadores da cidade e dos soldados da gornición da capital.

O Soviet de Petrogrado foi importante durante a Revolución Rusa que levou á Revolución de Outubro como un centro de poder rival ao Goberno Provisional.

## Historia 
### Formación 
O  algúns dirixentes sindicais e das cooperativas, deputados socialistas e membros do Comité Central para as Industrias de Guerra recentemente liberados –en total unhas corenta acodes– reuníronse na sala doce do Palacio Táuride para tratar de formar un soviet como o Soviet de Petrogrado de 1905, nomearon un Comité executivo temporal e convocaron aos delegados dos traballadores para unha sesión esa mesma noite. Foi o primeiro deste tipo de órgano que ao longo dos meses seguintes foise estendendo por todo o país. Cada compañía de soldados favorables ao alzamento contra a autocracia debía elixir un delegado, mentres que se esperaba que os obreiros escollesen un por cada mil traballadores. Os delegados debían reunirse no Palacio esa mesma tarde, ás 7 p.m. A primeira sesión empezou finalmente ao redor das nove da noite cuns 250 delegados (número que non deixou de crecer segundo transcorría a sesión). A reunión tratou exclusivamente da organización do organismo e aprobouse a elección dun Comité executivo de oito membros (Steklov, Petrov, Krásikov, Sokolovski, Sujánov, Shliápnikov, Aleksandróvich e Kapelinski) presidido por Nikolái Chjeidze e co eser Aleksandr Kerenskii e o menxevique Matvéi Skóbelev como vicepresidentes. Ademais destes oito membros, cada partido socialista enviaría dous delegados ao Comité. Bogdánov e Baturski representaron aos menxeviques, Stalin (desde o ) e Viacheslav Mólotov aos bolxeviques, Rusánov e Zenzínov aos socialrevolucionarios, Henryk Ehrlich (máis tarde substituído por Mark Liber) e Rafes ao Bund, Leonti Bramson e Nikolái Chaikovski aos *trudovikí*, Peshejónov e Charnoluski aos socialistas populares, Kurenev aos Mezhraiontsy e Stuchka e Kozlovski aos socialdemócratas letóns. A resposta dos obreiros á petición do Soviet foi, con todo, entusiasta e facilitou a creación da milicia. Ao día seguinte da súa formación, o Soviet comezou a publicar o único diario que apareceu en Petrogrado durante a Revolución de Febreiro: *Izvestia*.

Na súa primeira proclama, o Soviet solicitaba o apoio popular e indicaba a súa misión de lograr un Goberno popular, consolidar as liberdades públicas e preparar a elección e reunión dunha Asemblea constituínte elixida democraticamente, mentres trataba de restablecer a orde na capital. Aínda que xa o  o Soviet formábano preto de 3000 delegados (2000 deles soldados) e 39 membros do comité executivo, as decisións en realidade tomábaas un reducido número de persoas deste último.

A noite do , representantes do comité executivo reuníronse con membros do Comité provisional da Duma Estatal por invitación destes para tratar a formación dun novo Goberno; o acordo entre as partes publicouse o . Sen ingresar no Goberno, o Soviet ofreceu, con todo, o seu apoio ao Goberno sempre que se mantivese fiel ao acordo alcanzado e o  nomeou un comité de enlace co Consello de Ministros.
[miniatura|[Orde número 1.]]

O rápido e decidido apoio popular ao Soviet conferiulle pronto un gran poder político. Comparado co Comité provisional da Duma Estatal, formado por deputados liberais da Duma o mesmo día que o Soviet, este contaba con maior influencia entre as masas que se alzaron contra o Goberno imperial. Non tomou, con todo, os centros de poder na capital nin os principais centros de comunicacións, non desexando os seus dirixentes arrebatar directamente o poder ao Goberno tsarista. Isto debeuse a que as principais figuras que pasaron a controlar o Soviet eran socialistas moderados que consideraban necesaria a implantación dun sistema político democrático burgués antes de que puidese darse unha revolución socialista: a revolta debía acabar coa autocracia tsarista e dar comezo a un réxime liberal burgués, non a un Goberno socialista, que debía establecerse máis adiante. A esta convicción ideolóxica uniuse a necesidade de dar un carácter liberal á revolución para contar coas simpatías dos mandos militares, capaces de esmagar a revolta, débil militarmente.

O primeiro presidente do Soviet de Petrogrado foi o menxevique Nikolái Chjeidze, sendo o vicepresidente o antigo *trudovik* Aleksandr Kerenskii. Para tratar de gañarse o apoio das masas revolucionarias o Comité provisional da Duma Estatal ofreceulles os ministerios de Traballo e Xustiza, respectivamente. Mentres que Chjeidze negouse a ingresar no Goberno, Kerenskii aceptouno, sen que iso aumentase o prestixio do Comité, ignorando así a decisión do Soviet de non enviar membros dos partidos socialistas ao novo Goberno. O  o Soviet aprobou as negociacións co Comité da Duma, presentando unhas esixencias en xeral moi moderadas, que foron rapidamente aceptadas polos membros do Comité, interesados tamén nun acordo co Soviet. O Goberno provisional formouse ao día seguinte, composto exclusivamente por liberais e Kerenskii, que aceptou pola súa conta o posto no Goberno, malia a prohibición do comité executivo pero co apoio posterior do pleno do Soviet.

### Órgano central dos soviets do país 
Durante o I Congreso dos Soviets, o Soviet de Petrogrado, ampliado pola incorporación de novos membros, foi nomeado órgano central (comité executivo) do sistema nacional de soviets, recibindo o apoio abafador á súa postura de apoio condicional ao Goberno provisional.

### Control menxevique-socialrevolucionario 
A maior delegación no Soviet de Petrogrado era a dos socialrevolucionarios, que contaban con máis de 400 delegados baixo a disciplina do partido e preto de 600 simpatizantes, controlando en efectos as deliberacións do mesmo. En xeral, con todo, existiu unha alianza entre socialrevolucionarios e menxeviques que fixo innecesario o control exclusivo dos primeiros, salvo nos escasos asuntos nos que houbo desacordo entre ambas delegacións, como no caso da reforma agraria e, máis tarde, sobre a reelección da presidencia do Soviet. Entre os representantes de orixe populista os socialrevolucionarios pronto absorberon aos escasos delegados socialistas populares, non habendo divisións neste campo (a diferenza dos marxistas, divididos entre menxeviques e bolxeviques). A delegación socialrevolucionaria, con todo, era máis notable polo seu tamaño que pola capacidade da súa dirección, en xeral mediocre. As principais figuras do partido participaron no Soviet só de xeito secundario, dando prioridad a outras actividades. O control efectivo quedou en mans dos dirixentes menxeviques (Irakli Tsereteli, Fiódor Dan e Nikolái Chjeidze, principalmente.

Nas eleccións do verán de 1918, no medio da expulsión da oposición socialista nos soviets, en Petrogrado os bolxeviques aseguráronse de obter a maioría transformando a elección no envío de delegados de institucións e organizacións afines, o que lles evitaba poder perder as eleccións, que xa non determinaban a composición do Soviet. O antigo órgano electo converteuse nunha asemblea de funcionarios bolxeviques de organizacións estatais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Soviet
* Revolución de Outubro