open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Xoán de Mandeville

**Xoán de Mandeville** foi o autor ficticio dun libro de viaxes supostamente autobiográfico titulado *Libro das marabillas do mundo*, moi lido na Idade Media. En realidade sábese que é un pseudónimo dun certo Jean de Bourgogne ou Jean à la Barbe, médico de Liexa, autor mesmo de tratados sobre medicina, que vivira en Exipto e que probablemente alí concibira a idea de describir unha viaxe por todo Oriente. Como só coñecía Exipto, tramou o seu texto bebendo en varias fontes e creando un narrador ficticio.
O narrador sostiña ser un cabaleiro inglés nado na Abadía de Saint Albans, quen en 1322, durante a festa de San Miguel, emprendera unha viaxe ata Exipto, onde loitou como mercenario do sultán contra os beduínos. Despois internárase cada vez máis ao leste, de Palestina á India e finalmente penetrara na Asia profunda, ata a propia China. Aseguraba que serviu durante quince anos no exército do Gran Khan de Mongolia. Trinta e catro anos despois da súa partida, en 1356, volvera a Europa, onde impulsado e axudado por un médico que coñecera na corte do sultán de Exipto, escribiu en Liexa a difundida compilación do que veu e viviu. 

Foi caracterizado como peregrino a Santiago de Compostela, e os seus libros eran vendidos no Camiño.

Dábase como data da súa morte o ano 1372.

## Fontes
O *Libro das marabillas do mundo* parécese pretender parangonar co *Libro das marabillas* de Marco Polo. O mesmo viaxeiro veneciano e Cristovo Colón dixeron estar influenciados polo libro de Xoán de Mandeville. O que Xoán de Mendeville conta de Exipto pódese basear na propia experiencia de Jean de Bourgoigne. Mais o resto bebe nas crónicas de homes da Igrexa, principalmente os primeiros misioneiros dominicos e franciscanos, pioneiros en chegar ao interior de Asia.

### Listaxe dalgunhas fontes
Amais dos libros de viaxes, o autor tamén toma materiais de obras de natureza xeral doutros autores, como Plinio o Vello, Solino, Flavio Xosefo, e o *Speculum Historiale* of Vincent de Beauvais.

## Manuscritos
Existen numerosos manuscritos e edicións impresas do *Libro das marabillas do mundo* de Xoán de Madeville. As impresións máis antigas son: en francés (Lión, 1480); en alemán (Augsburgo, 1481, 1482); en inglés (Westminster, 1499).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
Hartig, Otto. "Jean de Mandeville". The Catholic Encyclopedia. Vol. 9. Nova York: Robert Appleton Company, 1910. 12 Dec. 2015.

### Outros artigos 
* Marco Polo
* Cristovo Colón
* Mito da árbore dos gansos
Transmutación das especies

**Transmutación das especies** é un termo utilizado na historia da bioloxía, para describir o cambio dunha especie noutra. A terminoloxía era habitualmente utilizada en tempos predarwinianos, noutras "hipóteses do desenvolvemento" (un dos termos utilizados por Darwin) e na "teoría de gradación regular", utilizada por William Chilton o xornal The Oracle or Reason. "Transformación" é outra palabra utilizada, neste contexto, en lugar de "transmutación".

Os pensadores preevolucionistas dos séculos XVIII e XIX tiveron que crear os termos para expresar as súas ideas, e a terminoloxía non quedou uniformada até un tempo despois da publicación da orixe das especies. A palabra "evolución" foi un concepto posterior, pódese atopar na obra de 1851 de Herbert Spencer Social Statistics e noutra anterior, pero non tivo uso estendido até entre os anos 1865 e 1870.
Selección artificial

O concepto de **selección artificial** emprégase no marco dunha técnica de control e de manexo da reprodución. Esta selección consiste en elixir os fenotipos dos organismos que se cultivan ou se crían.

Deste xeito, a selección artificial implica unha manipulación das características que se herdan. A través da ciencia, é posible incrementar a frecuencia con que se presentan os cambios xenéticos nas sucesivas xeracións. Esta particularidade permite orientar a evolución das especies de acordo ás necesidades do ser humano.

Polo xeral a selección artificial oriéntase á obtención de exemplares diferenciados para a reprodución. A partir das novas xeracións, comezan a xurdir exemplares coas características desexadas de maneira estable.

É posible desenvolver a selección artificial para favorecer a reprodución de exemplares que conten coas características desexadas ou mesmo para lograr xustamente o contrario: que non se produza a reprodución de exemplares que teñen características non desexadas.
A selección artificial adoita ser motivo de debate xa que ten implicancias éticas. O ser humano, ao utilizar a ciencia para seleccionar fenotipos, modifica a selección natural: é dicir, altera o curso da natureza segundo as súas necesidades.
En moitos casos, de todos os xeitos, a selección artificial é aceptada sen demasiados cuestionamientos xa que se volve unha necesidade. O incremento da poboación mundial, por exemplo, esixe unha produción maior de alimentos: a selección artificial pode axudar a que as plantas comestibles crezan máis rápido e con maior capacidade de resistencia.
Dingé

**Dingé** (en , e en galó: *Deinjaé*) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.

## Demografía 
## Administración 
## Véxase tamén
Julio Carballo Romero

**Julio Carballo Romero**, nado en 1888, foi un xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Julio Carballo Enríquez. Colaborou en *Suevia* e *Nova Galicia* e foi redactor do xornal arxentino *La Nación*. En 1928 instalouse na Coruña para exercer a corresponsalía de *La Nación* nas provincias da Coruña e Lugo. Tamén colaborou en *La Voz de Galicia*. Foi detido en setembro de 1930 pola publicación dunha información sobre os sucesos do 31 de agosto na Coruña. Despois foi correspondente na Coruña de *La Prensa* de Buenos Aires.
## Notas
Celso Romero Peláez

**Celso Romero Peláez**, nado en Xinzo de Limia en 1897 e finado en Caracas nos anos cincuenta, foi un avogado e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou o Bacharelato en Ourense e Dereito en Valladolid. Participou na campaña anticaciquil en 1923 e colaborou en *La Zarpa*. Exerceu como avogado na Coruña, foii vicepresidente da Reunión de Artesanos e colaborou en *El Momento* e *El Pueblo Gallego*. Militante do Partido Radical, en maio de 1934 pasou ao Partido Radical Demócrata. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 exiliouse en Venezuela, onde escribiu varias obras de teatro, traduciu libros de bioloxía e colaborou en *El Tiempo*.

## Obras 
* *El drama de Bolívar*, 1942.
* *Noche oscura de España*, 1946.
* *El retiro de Don Juan*, 1946.
* *Lincoln el leñador. Drama en tres actos*, 1948.
* *El amor los caminos y las horas*, 1953.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Cushman-Colson House (Gainesville, Florida)

A **Cushman-Colson House** () é un edificio de arquitectura vitoriana construído en Gainesville, Florida no ano 1885. Está no número 625 da *East University Avenue* de dita cidade.

Durante décadas esta casa foi residencia de familias de grande influencia da cidade de Gainesville, sobre todo no cambio do século XIX ao século XX.

## Historia 
Alonzo Merritt Cushman naceu o 8 de abril de 1851 en Kingston, Plymouth, Massachusetts, fillo dun serrador de Kingston chamado George Cushman e da súa dona Betsy M. Cushman. Alonzo casou cunha tal Curoene Cushman, da que en 1883 tivo unha soa filla: Gertrude, nacida en Massachusetts. Pouco despois, Alonzo e a súa familia emigraron a Gainesville, no que vivían xa desde 1884, probablemente como empregado da compañía *Raulerson and Ambrose*. O 25 de xuño de 1885 mercaron aos matrimonios formados por Samuel B. e Laura D. M. Thompson, por unha banda, e Edward C.F. e Hatties L. Sanchez, pola outra, un terreo "*que vai ao oeste do límite sur da Alachua Avenue 116 pés e 8 polgadas, dalí ao sur 338 pés e 1 polgada, máis ou menos a Union Street, dalí ao este ao longo do límite norte de Union Street 149 pés máis ou menos ao límite sur de Alachua Avenue ao lugar do inicio*". A continuación, mandou construír no mesmo ano o edificio (coñecido durante moito tempo como *Alonzo Cushman House*). Alonzo converteuse no xefe do departamento de bombeiros de Gainesville en 1885. Tamén significouse como masón, sendo cabaleiro da Loxa Nº 41 de Gainesville entre 1887 e 1915, da que en 1901 constaba como Gran Gardián ("*Grand Warder*") e en 1902 como Gran Sumo Sacerdote ("*Grand High Priest*").

A vivenda pertenceu aos Cushman até 1905, en que foi vendida ao doutor James Henry Colson e a súa familia, que residiron nela durante vinte anos. James Colson foi físico e cirurxián, presidente da *Alachua Medical Society*, así como senador estatal, alcalde de Gainesville e membro da Loxa Nº 38 de Waldo, Xeorxia. A lenda afirma que foi a única filla do doutor Colson, Cornelia Colson, quen chamou ao pequeno regato que pasa por detrás da casa *Sweetwater Branch* (rego da Augadoce). Sobre 1947, o edificio converteuse durante corenta e cinco anos na *Alvarez Tourist Home* e, desde 1992, pertence á familia Holbrook. Giovanna Holbrook e a súa filla Cornelia a mercaron, rehabilitándoa para dedicala a uso hoteleiro baixo o nome de *Sweetwater Branch Inn Bed & Breakfast*. Dispón de sete habitacións, ademais de salas de estar e biblioteca.

Actualmente a Cushman-Colson House forma parte dun complexo hoteleiro xunto a outro edificio de tres plantas, construído cerca de 1895 en estilo vitoriano da raína Ana, catalogado no Rexistro Nacional de Lugares Históricos, chamado a McKenzie House. Ao carón destas dúas está outra casa vitoriana, a chamada Colson House.

## Notas
Linguas pama-nyunganas

As **linguas pama-nyunganas** constitúen a familia lingüística máis espallada de entre as linguas aborixes de Australia con 281 linguas diferentes.

O nome "pama-nyungana" deriva dos nomes de dous subgrupos de linguas moi separadas xeograficamente, as linguas paman do nordeste e as linguas nyunganas do suroeste. As palabras *pama* e *nyunga* significan "home" nas respectivas linguas.

As outras familias de linguas indíxenas de Australia adóitanse clasificar, por exclusión, como linguas non pama-nyunganas, aínda que este non é un termo taxonómico. As linguas pama-nyunganas contan co maior número de linguas debido ao seu amplo espallamento xeográfico e tamén coa maioría da poboación de aborixes australianos. Porén, a meirande parte delas teñen só uns poucos centos de falantes ou menos e están consideradas linguas en perigo de extinción. Algunhas xa pasaron a ser linguas mortas.miniatura|300px|Mapa lingüístico de Australia. As linguas pama-nyunganas están resaltadas coa cor amarela.|centro
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Linguas aborixes de Australia
* Lista de linguas aborixes de Australia
Hendrik Conscience

**Hendrik Conscience**, nado en Anveres o 3 de decembro de 1812 e finado en Elsene o 10 de setembro de 1883, foi un escritor belga en lingua neerlandesa.

= Traxectoria =
Está considerado o pioneiro da literatura flamenga. Escribiu nunha época na que en Bélxica imperaba o francés entre as clases altas, na literatura e tamén na administración. Conscience loitou como revolucionario belga en 1830 e foi un escritor destacado do estilo romántico popular na primeira parte do século XIX. É especialmente coñecida pola súan novela de corte nacionalista-romántico *De Leeuw van Vlaanderen* (1838), inspirada pola vitoria da milicia campesia flamenga sobre os cabaleiros franceses na Batalla de Courtrai de 1302, no curso da Guerra Franco-Flamenga.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Obras de ou sobre Hendrik Conscience en Internet Archive
* Obras de Hendrik Conscience en LibriVox
* Ficha en Find-A-Grave de Hendrik Conscience
Clärenore Stinnes

[miniatura|[Adler (automoción)|Adler Estándar 6, o modelo que Stinnes conduciu na súa viaxe.]]

**Clärenore Stinnes**, nada en Mülheim an der Ruhr o 21 de xaneiro de 1901 e finada en Björnlunda o 7 de setembro de 1990, foi un expedicionaria alemá e a primeira muller en dar a volta ao mundo en coche.

## Traxectoria 
Seu pai era o magnate da industria e político alemán Hugo Stinnes. Con tan só 24 anos participou na súa primeira carreira automobilística, e en 1927 xa se atopaba entre as mellores pilotos europeas daquela época. O 25 de maio de 1927 emprendeu unha viaxe ó redor do mundo xunto con Carl-Axel Sóderström, a quen coñecera só dous días antes de saíren nun Adler/Standard 6 de serie xunto con dous mecánicos e unha camioneta de apoio con pezas de recambio e o resto do equipo. A aventura contou cunha subvención de 100.000 marcos achegados pola industria automobilística alemá (Adler, Bosch e Aral).

Atravesaron os Balcáns e logo de pasar por Beirut, Damasco, Bagdad e Teherán chegaron a Moscova, onde abandonou a expedición por enfermidade un dos mecánicos. Cando atravesaban Siberia o segundo mecánico tamén decidiu deixar a aventura, de modo que a partir de entón só quedaron Clara e Carl-Axel. Ao chegaren a Irkurst, nas beiras do lago Baikal, tiveron que facer unha parada en medio do cru inverno siberiano. Foron os primeiros en atravesar nun vehículo a motor o lago Baikal xeado.

Cruzaron Mongolia, o deserto do Gobi e chegaron a Pequín e de alí, en transbordador pasaron ao Xapón, onde escalaron o monte Fuji. Atravesaron o Pacífico con escala en Hawai ata América do Sur.

Atravesaron a cordilleira dos Andes, onde sufriron numerosas penurias e estiveron a piques de morrer de inanición. Chegaron entón a Valparaíso (Chile), onde embarcaron en dirección aos Estados Unidos, pasando por Panamá. Dende Os Ánxeles atravesaron os Estados Unidos, onde recibiron o recoñecemento xeral da poboación e das autoridades. En Detroit o propio Henry Ford amosoulles a súa fábrica e, logo de chegaren a Washington, foron recibidos na Casa Branca polo presidente Herbert Hoover. Viaxaron en barco ata Le Havre e de alí a Berlín, onde de novo foron recibidos con honores polos seus compatriotas o 24 de xuño de 1929, tras completar un periplo de 47.000 quilómetros en coche.

Á volta da viaxe, Carl-Axel Sóderström divorciouse da súa esposa sueca para casar coa súa compañeira de aventura. A parella instalouse en Suecia e tiveron 3 fillos naturais e varios adoptados. Carl-Axel morreu en 1976 e Clara en 1990.

Nos anos 80 un cineasta alemán elaborou unha película a partir das gravacións realizadas durante a viaxe, a cuxa presentación en Hamburgo acudiu a propia Clara Stinnes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Artigo na revista Time do 26 de setembro de 1927: a filla de Stinnes.
* Artigo na revista Time do 11 de xuño de 1928: Fraulein and Swede.
* Entrada na IMDb sobre o documental do ano 2009 titulado "Fräulein Stinnes f¨hart um die Welt (a señorita Stinnes dá a volta ó mundo).
Tom Cullen

**Tom Cullen**, nado o 17 de xullo de 1985 en Aberystwyth, é un actor e escritor galés.

## Filmografía 
### Cinema 
### Televisión 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Sermersooq

miniatura|Zona central de Nuuk, Sermersooq
**Sermersooq** (en groenlandés: *Kommuneqarfik Sermersooq*) é un municipio situado no sur e suroeste de Groenlandia (Dinamarca), operativo dende o 1 de xaneiro de 2009. Nel atópase a capital, Nuuk (antes chamada Godthåb). Sendo o municipio máis poboado do territorio, con 21.868 habitantes para 2013, foi creado coas antigas municipalidades de Ammassalik, Ittoqqortoormiit, (leste de Groenlandia) e Ivittuut, Nuuk e Paamiut (suroeste de Groenlandia).

## Xeografía 
 O municipio ocupa a parte sur e suroeste de Groenlandia e posúe unha superficie estimada en 635.600 km²,o que o fai o segundo municipio máis grande do territorio tras Qaasuitsup, estando no norte de Sermersooq. No extremo sur é flanqueado polo municipio de Kujalleq. As augas que flúen ó redor da costa occidental do municipio son as do Mar do Labrador, que se aproxima cara ao norte para formar o Estreito de Davis que separa a illa de Groenlandia da illa de Baffin no Canadá.
miniatura|Fiordes preto de Kangilinnguit, Sermersooq
No noroeste, o municipio está bordeado polo municipio de  Qeqqata, e máis ao norte polo municipio Qaasuitsup, No norte o municipio limita co Parque Nacional do Nordeste de Groenlandia, que non constitúe un municipio senón unha área non incorporada pertencente a Groenlandia, As costas do sueste están bordeadas polas augas do Estreito de Dinamarca, que separa a illa de Groenlandia, de Islandia.

## Vilas e asentamentos 
* Arsuk
* Ikkatteq
* Isortoq
* Itterajivit (Illukasiit/Kap Hope)
* Ittoqqortoormiit (Scoresbysund)
* Kangilinnguit (Grønnedal)
* Kapisillit
* Kulusuk (Kap Dan)
* Kuummiut
* Nuuk (Godthåb)
* Paamiut (Frederikshåb)
* Qeqertarsuatsiaat
* Sermiligaaq
* Tasiilaq (Ammassalik)
* Tiniteqilaaq

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Municipalidade de Sermersooq
Comité Provisional da Duma Estatal

thumb|300x300px|Palacio Táuride, sede do Comité provisional da Duma Estatal, imaxe a principios do século XX.
O **Comité provisional da Duma Estatal** (en ) foi un organismo especial de goberno establecido o  por deputados da Cuarta Duma no estoupido da Revolución de febreiro en Rusia.

## Composición 
Os seus membros foron: Mijail Rodzianko (presidente da Duma e presidente do Comité, O Comité declarouse a si mesmo o órgano de goberno do Imperio Ruso, pero *de facto* competiu polo poder co Soviet de Petrogrado, o cal foi creado o mesmo día.

[left|thumb|Manifestación de soldados durante a [Revolución de Febreiro. Os desexos do comité de devolver aos soldados aos cuarteis chocou coa actitude destes e do Soviet de Petrogrado.]]

O Comité adoptou pronto medidas para facerse co control do Estado: ordenou a detención dos ministros tsaristas e proclamou o seu control sobre a administración estatal.

Os intentos de volver á orde e desarmar ás tropas, con todo, fracasaron, supondo o primeiro desacordo grave entre o Comité e o Soviet e dando lugar pronto á "Orde número 1" que puña ás tropas revolucionarias baixo a autoridade do Soviet de Petrogrado.

As primeiras accións moderadas, levadas a cabo principalmente por Rodzianko, para convencer ao tsar de nomear un novo goberno responsable ante o parlamento, fracasaron, pero convenceron aos mandos militares. O  o comité, premido pola situación na capital, pasou a esixir a abdicación do tsar, a pesar das reticencias de Rodzianko. A intención do Comité de manter a monarquía pasando a coroa ao irmán do tsar Miguel Romanov foi moi mal recibida na capital, onde Miliukov foi apupado ao anuncialo. O rexeitamento do cetro por parte de Miguel decidiu a cuestión definitivamente, en contra dos desexos de Miliukov. Mentres que os dirixentes do Soviet desexaban a creación o máis pronto posible do goberno para evitar a posibilidade dunha contrarrevolución ou da radicalización das masas, o Comité desexaba utilizar o prestixio do Soviet para gañarse o apoio dos insurrectos, que non lograra por si mesmo.

Moitos membros do Comité marcharon a prestar os seus servizos no Goberno Provisional, mentres o Comité continuou desempeñando un papel insignificante ata que a Cuarta Duma foi disolta o 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Tsuyoshi Hasegawa (1972). 
* Rabinowitch, Alexander (1991). Prelude to Revolution: The Petrograd Bolsheviks and the July 1917 Uprising (en inglés). Indiana University Press. p.&nbsp;320. ISBN 9780253206619. 
### Outros artigos 
* Aleksandr Kerenskii
* Revolución de Outubro
Gerardo Sofovich

**Gerardo Sofovich**, nado na cidade de Buenos Aires o 18 de marzo de 1937 e finado na mesma cidade o 8 de marzo de 2015, foi un actor, produtor, presentador, guionista, director e un realizador de cinema arxentino. Desenvolveu a súa carreira en televisión e teatro, tamén incursiona como actor de cinema. Ademais, foi un funcionario do presidente Carlos Menem por cuxa actuación foi obxecto de procesos xudiciais.

## Filmografía 
### Como autor e director 
* *Los caballeros de la cama redonda* (1973)
* *Los doctores las prefieren desnudas* (1973)
* *Los vampiros los prefieren gorditos* (1974)
* *La guerra de los sostenes* (1976)
* *Las muñecas que hacen ¡Pum!* (1979)
* *La noche viene movida* (1980)
* *Camarero nocturno en Mar del Plata* (1986)
* *Las minas de Salomón Rey* (1986)
* *Johny Tolengo, el majestuoso* (1987)
* *Me sobra un marido* (1987)

### Como actor 
* *El desquite* (1983)
* *En retirada* (1984)

## Programas de TV 
### Como condutor 
* *La noche del sábado*
* *La noche del domingo*
* *Hacete la América*
* *Tiempo límite*
* *Sin límite*
* *A la manera de Sofovich*
* *Polémica en el bar*
* *Sofovich hace memoria*
* *Gerardo a las 8*
* Esporádicamente *Intrusos en el espectáculo* e *Los profesionales de siempre*.

### Como autor e produtor 
* *Polémica en el bar*

### Como staff - participante 
* *Los 8 escalones*
* *Bailando por un sueño*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gerardo Sofovich en Imdb.com 
* Gerardo Sofovich en cinenacional.com  
* Súa morte, en *Página/12*. 
* Súa morte, en *La Nación*.
Bico de lacre ondulado

O **bico de lacre ondulado**, tamén coñecido polos castelanismos **bico de coral común**  ou **estrilda común** (***Estrilda astrild***) é un pequeno passeriforme pertencente á familia de Estrildidae. 

## Distribución 
É orixinario da África Subsahariana pero foi introducido en moitas outras rexións do mundo como animal de compañía. É fácil de manter en catividade. Os escapes producidos desembocaron en poboacións de aves en zonas onde orixinariamente non estaba presente.

## Carácter invasor en España 
Debido ao seu potencial colonizador e constituír unha ameaza grave para as especies autóctonas, os hábitats ou os ecosistemas, esta especie foi catalogada no catálogo español de especies exóticas invasoras, aprobado por Real Decreto 630/2013 de 2 de agosto, estando prohibida en España a súa introdución no medio natural, posesión, transporte, tráfico e comercio.

## Galería de imaxes 

Waxbills_Ascension_Island.JPG|Bico de coral, en illa Ascensión
Waxbill_on_coin%2C_Ascension_Island.JPG|Bico de coral sobre unha moeda, en illa Ascensión
Estrilda astrild MHNT.jpg|Ovos de Estrilda astrild

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Heinrich L. Bregulla (1992) *Birds of Vanuatu*, Anthony Nelson, Oswestry, England
* Tony Clarke, Chris Orgill & Tony Dudley (2006) *Field Guide to the Birds of the Atlantic Islands*, Christopher Helm, Londres
* Peter Clement, Alan Harris & John Davies (1993) Finches and Sparrows: An Identification Guide, Christopher Helm, Londres
* Ian Sinclair & Peter Ryan (2003) *Birds of Africa south of the Sahara*, Struik, Cape Town
* Adrian Skerrett, Ian Bullock & Tony Disley (2001), *Birds of Seychelles*, Christopher Helm, Londres
* D. W. Snow & C. M. Perrins (1998) Birds of the Western Palearctic: Concise Edition, Vol. 2, Oxford University Press
* BirdLife Species Factsheet
Platycercus eximius

***Platycercus eximius*** unha especie de ave psitaciforme da familia Psittaculidae endémica do sueste de Australia, onde se coñece como *eastern rosella*, incluída Tasmania. Foi introducido a Nova Zelandia onde estableceu poboacións estables. Os machos teñen a plumaxe de cores lixeiramente máis intensas que as femias. Aliméntase de froitos, sementes, flores e insectos.

## Taxonomía 
Describiuno cientificamente George Shaw en 1792. Anteriormente considerábase unha subespecie do *P. adscitus*, que tamén ten as fazulas brancas. Rexistráronse híbridos entre ambos os taxons na zona de contacto entre as súas áreas de distribución no nordés de Nova Gales do Sur e o sueste de Queensland.

Recoñécense tres subespecies 

## Comportamento 
left|miniatura|Deitada nun niño
Aliméntase de sementes de herbáceas e froitos.

A súa época de cría ten lugar na primavera e os comezos de verán austrais, entre agosto e xaneiro. Adoitan criar unha soa niñada. Xeralmente aniñan nun oco dunha árbore, normalmente de ao redor de 1 m de profundidade, e a unha altura de até 30 m do chan. A posta adoita ter entre cinco e seis ovos (aínda que se rexistraron até nove). Os seus ovos son brancos, redondeados, lixeiramente brillantes e miden 26 x 22&nbsp;mm.

## Avicultura 
Son mascotas cobizadas debido ao fermoso colorido da súa plumaxe. Son aves intelixentes e que se poden adestrar para asubiar un gran repertorio de melodías, e mesmo poden aprender a pronunciar algunhas palabras. Os rosellas poden ser boas aves de compañía pero requiren unha gran cantidade de coidados e atención, ademais de dispositivos e xoguetes para mantelos estimulados mentalmente. Son aves silvestres que non sempre se adaptan a vivir como a mascota dunha familia, e mesmo os pericos criados a man nunca están completamente domesticados. Xeralmente non toleran as caricias nin os aloumiños e adoitan reaccionar picando cando se tenta manipulalos así. Moitos criadores cren que a mellor forma de manter a este tipo de aves é en grandes aviarios onde poidan voar libremente, por parellas para poder cubrir as súas necesidades sociais e cunha interacción con humanos mínima. Aínda que adoitan mostrarse agresivos con outras especies de aves polo non se debe tratar de integralos a aviarios mixtos.

## Notas
Paspallás chinés

***Excalfactoria chinensis*** é unha especie de ave da orde das galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos perdicinos, unha das dúas que integran hoxe en día o xénero *Excalfactoria*.

Está amplamente distribuída na India, China, Malaisia e illas próximas. Algúns espécimes tamén viven en Australia.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi definida en 1766 por Linneo, co nome de *Tetrao chinensis*.

### Etimoloxía 
#### Xénero 
Para o do xénero, véxase *Excalfactoria*.

#### Especie 
O epíteto específico, chinensis, fai referencia ao país onde abunda este animal.

### Variacións taxonómicas 
O xénero foi transferido a *Coturnix* despois de que ete fora descrito por en 1764 polo botánico e zoólogo francés François Alexandre Pierre de Garsault, ou en 1791 polo naturalista, tamén francés, Pierre Joseph Bonnaterre (segundo os autores). 

Neste xénero mantívose durante moitos anos, até que recentemento foi recasificado, por algúns autores, no xénero *Synoicus* e, polo grupo de referencia do Congreso Ornitolóxico Internacional, no actualmente válido *Excalfactoria*.
  
### Subespecies 
Na actualidad recoñécense nove subespecies, coas distibucións que se indican a continuación:

* *E. c. australis*  Gould, 1865 leste de Australia.
* *E. c. chinensis* (Linnaeus, 1766) - India, Sri Lanka, Malaca, Indochina, sueste da China e Taiwán.
* *E. c. colletti* (Mathews, 1912) - norte de Australia.
* *E. c. lepida* (Hartlaub, 1879) - arquipélago Bismarck.
* *E. c. lineata* (Scopoli, 1786) - Filipinas, Borneo, illas menores da Sonda, Célebes e illas Sula.
* *E. c. novaeguineae* (Rand, 1941) - Nova Guinea.
* *E. c. palmeri* (Riley, 1919) - Sumatra e Xava.
* *E. c. papuensis* (Mayr & Rand, 1936) - sueste de Nova Guinea.
* *E. c. trinkutensis* (Richmond, 1902) - illas Andaman e Nicobar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* McGowan, P. J. K. (1994): "Family Phasianidae (Pheasants and Partridges)". En: del Hoyo, J.; Elliot, A.; Sargatal, J. "New World Vultures to Guineafowl". *Handbook of the Birds of the World. 2*. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 84-8733-415-6.
* Johnsgard, P. A. (1999): The Pheasants of the World. 2nd ed. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 978-1-5609-8839-7.
* Johnsgard, P. A. (1988): The Quails, Partridges, and Francolins of the World. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 978-0-1985-7193-3.

### Outros artigos 
* Galiformes
* Fasiánidos
* Perdicinos
 
### Ligazóns externas
Leiótrix de bico vermello

miniatura|Ovo de *Leiothrix lutea calipyga*
O **leiótrix de bico vermello** (***Leiothrix lutea***) é unha especie de ave paseriforme da familia Leiothrichidae.

## Descrición 
O macho posúe un canto parecido ao do reiseñor común. Ademais, posúen unhas atractivas cores, das que destaca o verde das ás e o amarelo da gorxa. A súa alimentación é principalmente insectívora, pois caza todo tipo de insectos e vermes.

En Europa está documentada a presenza de individuos escapados en España e Francia.

Debido ao seu potencial colonizador e á grave ameaza que supón para as especies autóctonas, os hábitats ou os ecosistemas, esta especie foi catalogada no Catálogo Español de Especies exóticas Invasoras, aprobado por Real Decreto 1628/2011, de 14 de novembro. Polo tanto, está prohibida en España a súa introdución no medio natural, a súa posesión, o seu transporte, o seu tráfico e o seu comercio.

## Conservación e ameazas 
Debido a que o seu rango de distribución é moi grande, a UICN non a cataloga como especie ameazada, a pesar da destrución do seu hábitat e a súa captura como ave de gaiola.

## Notas 
## Véxase tamén
Rhodospingus cruentus

O ***Rhodospingus cruentus*** é unha especie de pequeno pimpín, unha ave nativa dos arboredos e matogueiras do oeste de Ecuador e lado noroeste do Perú.

## Taxonomía 
É monotípico dentro do xénero ***Rhodospingus***. Tradicionalmente colocouse na familia *Emberizidae*, pero agora asóciase cos *Thraupidae*.

## Descrición 
Presenta marcadas diferenzas sexuais nos adultos, os machos son de cor castaña esccura por encima e cor vermella no ventre e na crista e laranxa por baixo do abdome, mentres que as femias son en xeral de cor parda olivácea presentando gris nas ás, pescozo e peito .

## Notas
Irena puella

A **irena dorsiazul** (***Irena puella***) é unha das dúas especies existentes da familia de aves Irenidae.

## Descrición 
Presenta un claro dimorfismo sexual: os machos presentan un plumaje azul e negro e as femias son de cor verdoso.

## Distribución 
Esta especie distribúese amplamente polo Sueste Asiático: India, Indochina, Sumatra, Xava, Borneo, Palawan e o sur da China.

## Subespecies 
Existen seis subespecies:
* *Irena puella puella* (Latham, 1790) — India, Myanmar, Yunnan, Indochina, Tailandia, norte da península de Malaca.
* *Irena puella andamanica* Abdulali, 1964 — Illas Andamán e Nicobar.
* *Irena puella malayensis* F. Moore, 1854 — Sur da península de Malaca.
* *Irena puella crinigera* Sharpe, 1877 — Sumatra, Bangka, Belintung e Borneo.
* *Irena puella turcosa* Walden, 1870 — Xava.
* *Irena puella tweeddalei* Sharpe, 1877 — Filipinas (Calamians, Palawan, Balabac).

File:Irena puella01.jpg|
File:Lightmatter fairy bluebird.jpg|
File:Asian Fairy Bluebird.jpg|

## Notas
## Véxase tamén
Cardeal amarelo

O **cardeal amarelo** (***Gubernatrix cristata***) é unha especie de ave paseriforme pertencente á familia Thraupidae; algúns a consideran en Emberizidae. É a única especie do xénero monotípico ***Gubernatrix.*** Habita toda a zona pampeana do centro da Arxentina, e no Brasil, Paraguai e o Uruguai.

Está protexida debido ao seu caza e a destrución do seu hábitat natural onde o uso de chairas para o sementado e a utilización de pesticidas pono en risco.

O seu corpo consta de copete e garganta negra. Cella e malar amarelos. 
Dorso estriado de oliva e negro. Ventral amarelo verdoso. 
Cola amarela con timoneras centrais negras. Ao alcanzar o seu adultez o macho e a femia diferéncianse só no ton e intensidade do colorido das súas plumas. O macho ten un canto melodioso.

O cardeal amarelo foi declarado *monumento natural provincial* na Provincia de Entre Ríos, Arxentina, mediante o decreto 4933/02 de 2002.

## Descrición 
Mide 20 cm de lonxitude. Ten un pimpín grande e un rechamante estampado. O macho ten partes superiores de cor amarela-oliva con raias no dorso negruzco. Crista negra, espeso e babero, tanto en termos xerais amarelo bordeado. Amarelo-oliva peito e flancos con centro amarelo ao ventre. Cola amarela con negro rectrices centrais.A femia, máis apagada anteriormente. Fazulas grises, o peito e os lados do ventre, con centro pálido. Algún amarelo na coroa traseira, pero polo demais, a crista e o babero negro bordeado branco. Voz en serie musical de 4 ou 5 asubíos.

## Taxonomía 
O presente xénero monotípico foi transferido de Emberizidae para Thraupidae de acordo coa Proposta N° 512 ao South American Classification Committee (SACC) con base en morfología e datos xenéticos de Campagna *et al*, 2011. Este cambio foi adoptado por Clements Checklist 6.9 pero mantido en Emberizidae polo Congreso Ornitolóxico Internacional (IOC) (Versión 4.3, 2014).

## Notas
Jean Echenoz

**Jean Echenoz**, nado o 26 de decembro de 1947 en Orange, é un escritor francés laureado co premio Médicis de 1983 por *Cherokee* e co premio Goncourt de 1999 por ''Je m'en vais*.

## Obra 
* *Le Méridien de Greenwich*, éditions de Minuit,‎ 1979
* *Cherokee*, Minuit,‎ 1983 ("Double", 2003)
* *L'Équipée malaise*, Minuit,‎ 1986 ("Double", 1999)
* *L'Occupation des sols*, Minuit,‎ 1988
* *Lac*, Minuit,‎ 1989 ("Double", 2008)
* *Nous trois*, Minuit,‎ 1992 ("Double", 2010)
* *Les Grandes Blondes*, Minuit,‎ 1995 ("Double", 2006)
* *Un an*, Minuit,‎ 1997 ("Double", 2014)
* *Je m'en vais*, Minuit,‎ 1999 ("Double", 2001)
* *Jérôme Lindon*, Minuit, 2001
* *Au piano*, Minuit,‎ 2002
* *Ravel*, Minuit, 2006
* *Courir*, Minuit, 2008. Traducido ao galego *Correr* (2026, Rinoceronte Editora). Tradución de Moisés Barcia.
* *Des éclairs*, Minuit, 2010
* *14*, Minuit,‎ 2012
* *Caprice de la reine*, compilación de relatos, Minuit, 2014
* *Envoyée spéciale'', Minuit, 2016

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Jean Echenoz no sitio web de Éditions de Minuit. 
* Jean Echenoz  no Institut national de l'audiovisuel
Epístolas de Xoán

As **epístolas de Xoán** son un conxunto de tres libros do Novo Testamento que se cre que foron escritos entre os anos 85 e 100. Tradicionalmente considérase como o seu autor a Xoán o Evanxelista.

## Primeira Epístola de Xoán 
miniatura|Primeira Epístola.
Esta epístola, a diferenza das outras dúas, é máis un sermón para axudar a fortalecer a fe do pobo en Xesús, para axudar a entender por que un ser tan grande como o fillo de Deus tería unha vida terreal e a morte agónica dun mortal.

## Segunda Epístola de Xoán 
Esta epístola é unha breve carta do Apóstolo a unha anónima «señora elixida» a quen ama e aos seus fillos. Na carta de Xoán, el advirte sobre abrir a casa aos falsos mestres e conmina a practicar sempre a verdade evitando o segredo.

## Terceira Epístola de Xoán 
A terceira epístola, tamén unha carta breve, diríxese a un home chamado Gaio e menciónao como «un querido amigo». Fala dun home chamado Diótrefes a quen Gaio excomungou da igrexa, quen suscitara un sentimento anti-misioneiro, tratando de conseguir que a igrexa evitase recibir aos misioneiros. Crese que a carta foi entregada por un terceiro personaxe, Demetrio.

## Notas
Casa de Castelao

A **casa de Castelao** é a vivenda familiar onde transcorreu parte da vida de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Atópase na Rúa de Abaixo, número 42, na vila de Rianxo. É unha típica edificación urbana das vilas mariñeiras galegas que data de finais do século XIX. Na fachada destacan o balcón e a galería. Arélase que sexa a sede da Fundación Castelao nun futuro.

## Historia 
A familia Rodríguez Castelao non tiña casa propia antes de emigrar á Arxentina. Mariano Rodríguez, pai de Castelao, mercou a casa da rúa de Abaixo coma primeiro investimento despois de regresar triúnfante das Américas coma indiano. Tralo exilio de Castelao á Arxentina, a familia sufriu constantes aldraxes e humillacións, permanecendo case sempre na casa por medo. Na casa morou Teresa Castelao, irmá do artista, até a súa morte.

## Descrición 
Trátase dunha construción acaroada de planta rectangular que presenta fachada proporcionada coas características do soar, representativa do tipo edificatorio máis elemental do tecido.

Conforma un inmoble de planta terrea e dous andares cuberto a tres augas, con recercados, zócolo e esquinais en cantaría e entrepanos en cachotaría revocada e simetría na composición da súa fachada, con tres vans, agás na planta baixa.

Consta de balconadas con varandas de fundición no primeiro andar e corpo voado pechado a xeito de galería no segundo andar e de fiestras balconeiras en ambos andares, con carpintaría de madeira, agás en dito corpo no que foi substituída por aluminio.

## Notas
Igrexa de San Xoán de Vilanova

A **igrexa de San Xoán de Vilanova** é un templo relixioso de estilo románico da parroquia de Vilanova, no concello coruñés de Miño. A construción desta igrexa a mediados do século XI (1040) é un decidido paso adiante na introdución do románico en Galiza.

## Historia 
Só se coñecen referencias documentais, de tipo económico, moi serodias, por exemplo o escrito polo cardeal Jerónimo del Hoyo en 1607.

## Descrición 
Na igrexa pode distinguirse a fasquía do románico lombardo, en contraste co hexemónico borgoñón e compartida coa Basílica de San Martiño de Mondoñedo e a Igrexa de Santo Antoniño de Toques. A súa cabeceira remata en semicírculo, importante novidade xa que é a primeira ábsida do románico galego con esa planta e, probabelmente, contemporánea das capelas absidais de San Xoán e San Pedro na catedral compostelá. Coma nestas, a cabeceira de Vilanova cóbrese con bóveda de cuarto de esfera, ou de forno, apeada no muro a través dunha sinxela imposta, coma o arco que enlaza coa nave. Esta cóbrese con teitume de madeira a dúas augas.

Aos lados do tambor da ábsida ábrense dúas pequenas xanelas con derramamento cara ao exterior e ao interior (moi habitual nas primeiras igrexas románicas galegas, bardante a catedral de Santiago de Compostela). Na parte alta dos muros laterais da nave trazáronse tres vans en cada un, dos que fican abertos os do sur, xa que o norte se reestruturou e, no medio, abriuse unha porta.

## Notas
Santuario da Nosa Señora dos Milagres do Medo

O **Santuario de Nosa Señora dos Milagres** e un templo relixioso situado no Monte Medo, en Baños de Molgas. Foi construído entre 1731 e 1768.

O proxecto de edificar a Vía Sacra para completar o santuario existente só se realizou parcialmente coa construción de seis capelas. Inicialmente estaba prevista a construción de catorce capelas, tendo como modelo o Santuario do Bom Jesus do Monte, en Braga (Portugal). Porén, as más condicións económicas do santuario non permitiron concluír o complexo. As estacións foron edificadas entre 1825 e 1857 baixo a administración de José Benito Conde, segundo o deseño do escultor Antonio Gómez e realizadas polo mestre Jacinto Fraga.

## Descrición 
O recinto onde se acha o santuario atópase fechado cun muro de pedra con catro portas. Na parte externa aparecen as sete capelas do viacrucis que albergan os pasos, ou escenas da paixón en estatuas de madeira. Preto atópase o carballo da Virxe e as dúas fontes: a Fonte da Virxe e a Fonte da Cunca. Tamén na contorna atopamos un hostal, un restaurante que fora a hospedaría e a vivenda dos padres Paúles. No xardín do santuario érguense dúas estatuas: a Piedade sobre columna, resto dun antigo cruceiro derrubado en 1934, e San Xoán Gabriel Perboyre, Padre Paúl, o primeiro mártir da China, así coma restos da lanterna do vello templo tamén barroco, do século XVII.

O edificio é de fábrica de cantaría de granito, en estilo puramente barroco galego, cunha fachada impoñente e balconada, que semella un gran retablo pétreo, con sete portas e con dúas torres principais e dúas secundarias. O adro arrodea todo o edificio nunha largura de 6 metros. A fachada é similar á fachada do Obradoiro da Catedral de Santiago de Compostela, aínda que esta última construíuse sete anos despois ca a de Molgas.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Nosa Senora dos Milagres 1.jpg
Ficheiro:Nosa Senora dos Milagres 2.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web Oficial do Santuario de Nosa Señora dos Milagres 
* Portal dos Sacro Montes, Calvarios e Conxuntos devocionais europeos
Le Ferré

**Le Ferré** (en ) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.

## Demografía 
## Administración 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
La Fontenelle, Ille e Vilaine

**La Fontenelle** (en , e en galó: *La Fontenèll*) é unha antiga comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña que o 1 de xaneiro de 2019 quedou fusionada coas de  Antrain, Saint-Ouen-la-Rouërie e Tremblay para formar o novo concello de Val-Couesnon.

## Demografía 
## Administración 
## Véxase tamén
USC (homónimos)

As siglas **USC** poden referirse a varias cousas, entre elas as seguintes:

*A **Universidade de Santiago de Compostela**, Santiago de Compostela (fundada en 1495)
*A **Universidade de San Carlos**, *Universidad de San Carlos,* Manila, Filipinas (fundada en 1595 / 1783)
*A **Universidade do Sur de California**, *University of Southern California*  Os Ánxeles (fundada en 1880)
*A **Universidade de Carolina do Sur**, *University of South Carolina*, Columbia (fundada en 1801 como *South Carolina College*)
*A **Universidade do Sur do Caribe** *University of Southern Caribbean,* Trinidad e Tobago (fundada en 1927)
*A **Universidade Santiago de Cali**, *Universidad Santiago de Cali*, Cali, Colombia (fundada en 1958)
*A **Pontificia Università della Santa Croce**, Roma (fundada en 1985)
*O **United States Congress**, Congreso dos Estados Unidos.
*O **Heckler & Koch USC**, unha variante dun fusil do fabricante alemán H&K.
*O **Ubuntu Software Center**, Centro de Software de Ubuntu.
*O **WWE United States Championship** da World Wrestling Entertainment.
Manu Trigueros

**Manuel Trigueros Muñoz**, nado na Talavera de la Reina (Toledo, Castela-A Mancha) o 17 de outubro de 1991, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Villarreal Club de Fútbol.

## Traxectoria 
Empezou a súa carreira nas categorías inferiores do Real Murcia. Xogou co filial, e tralo descenso do equipo da segunda división, en 2010 fichou polo Villarreal Club de Fútbol. Comezou xogando co filial, que rematou descendendo a ´Segunda división B tras descender tamén o primeiro equipo. En 2012 comezou a xogar co primeiro equipo, e acadou o ascenso a Primeira división. 
Trigueros fixo a súa aparición de noiva no primeiro voo o 19 de agosto de 2013, chegando como substituto de 53 minutos para Tomás Pina no 3-2 no UD Almería. Como titular, marcou o seu primeiro gol na competición e marcou o segundo na vitoria de 3-1 ante CA Osasuna o 3 de febreiro de 2014.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en es.soccerway.com 
* Perfil oficial no Villarreal
Pedro Nimo

**Pedro Nimo del Oro**, nado en Santiago de Compostela o 5 de xuño de 1980, é un atleta galego.

## Traxectoria 
En 1999 foi Campión de España júnior de cross en San Miguel del Camino (Valverde de la Virgen, provincia de León). En 2006 foi o primeiro clasificado do Campionato de Galicia de cross. No 2012 foi campión galego de maratón, e en 2014 proclamouse campión de España de maratón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Pedro Nimo
B. K. S. Iyengar

**Bellur Krishnamachar Sundararaja Iyengar** (en ), nado o 14 de decembro de 1918, e finado o 20 de agosto de 2014, foi un importante mestre de ioga máis coñecido como **B.K.S. Iyengar**. Foi o fundador dun estilo coñecido como "ioga Iyengar" e está considerado un dos máis senlleiros mestres de ioga do mundo. Foi o autor de varios libros sobre a práctica e a filosofía do ioga como *Light on Yoga*, *Light on Pranayama*, *Light on the Yoga Sutras of Patanjali* e *Light on Life*. Iyengar foi un dos primeiros estudantes de Tirumalai Krishnamacharya, quen é considerado a miúdo como "o pai do ioga moderno". Foi considerado como o principal embaixador do ioga, primeiro na India e despois arredor de todo o mundo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Iyengar 
*
Cándido Sanjurjo Fernández

**Cándido Sanjurjo Fernández**, nado en Abres (A Veiga) o 13 de xaneiro de 1919 e finado o 19 de abril de 2010, foi un escritor, empresario e investigador asturiano.

## Traxectoria 
Foi o quinto dos oito fillos de Pedro Sanjurjo Barrero-Sotomayor e Josefa Fernández Rodríguez. O pai era capataz de conservación na Sociedad Minera de Vilaodrid, nas minas de ferro de Vilaoudriz. A nai traballaba na Liña Ribadeo - Vilaoudriz como garda no paso a nivel do Fornacho.

En 1928 comezou a ir co mestre Miguel Díaz Álvarez á escola parroquial fundada con cartos da emigración na Arxentina. En xaneiro de 1938, durante a guerra civil española, incorporouse a filas co bando nacional e foi destinado ao Hospital da Nova Facultade de Medicina de Valencia. Xa rematada a guerra foi destinado a Ferrol.

O pai iniciou a explotación dun serradoiro, unha estación hidroeléctrica e muíños, nos que colaboraban os fillos. De regreso a casa trala guerra civil continuou cos seus irmáns a explotación madeireira. Deseñaron un vehículo de extracción, carga e remolque usado posteriormente polas empresas IPV e URO. Despois tivo un negocio de extracción de áridos na ría de Ribadeo.

En 1929 participou como actor nunha representación teatral na inauguración do Pósito Marítimo-Terrestre de Abres, co que colaborou durante corenta anos. Nesa época comezou a ler obras de poetas como Ramón de Campoamor ou Manuel Curros Enríquez. Xunto cos seus irmáns formou a Rondalla de Abres, e entre peza e peza facía trucos de maxia. A finais da década de 1940 comezou a colaborar no Club de Remo Santiago Apóstol de Abres.

En 1981, a raíz da rodaxe dunha curtametraxe-documental sobre a ría na que participou como informante, comezou a colaborar con artigos no semanario *La Comarca del Eo* co título de "Apuntes sobre el Río Eo", chegando aos case 200 artigos en 25 anos. Ao tempo, axudou a difundir o Camiño do Norte. Nesa época frecuentou a amizade de Álvaro Fernández Suárez, Eustaquio Lago, César Montaña e Dionisio Gamallo.

En 1999 a asociación Amigos de Vegadeo concedeulle o premio Vegadense del año. En 2006 foi pregoeiro da Semana Cultural de Santiso de Abres, de onde era o seu pai. Nese mesmo ano a Asociación San Tirso del Eo concedeulle o premio Terra Viva. En galego escribiu poemas e contos breves que se publicaron esparexidos pola prensa local da zona.

Estivo casado con Rosa Quintana Fernández, con quen tivo tres fillos: María del Carmen, José Pedro e Rosa María Sanjurjo Quintana.

## Obra 
* *A pomba de Lucas*, incluído en *Os contos do xílgaro* (1992) de Xoán Babarro e outros.
* *Entre Fonteo y el mar* (Consejería de Cultura do Principado de Asturias, 1996)
* *Semblanza breve* (2000)
* José Manuel Gómez-Tabanera García (ed.): *En torno al Bimilenario del Eo* (Foro Cultural del Noroeste, 2001)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Prieto Souto, Á. (2010): "Sanjurjo Fernández, Cándido". Biografía en *Vivir Asturias* .
Asunción Morgade

**Josefa Asunción Morgade Rúa**, nada en Rairiz de Veiga en 1986, é unha política e xestora sanitaria galega, alcaldesa de Rairiz de Veiga.

## Traxectoria 
Profesionalmente é enfermeira e psicóloga. Graduada en Psicoloxía Clínica, en paralelo á súa carreira política foi directora dunha residencia de anciáns en Monterrei.

Figurou como número 2 da candidatura do PPdeG ao concello de Rairiz de Veiga nas eleccións de 2015. Neses comicios o PPdeG obtivo unha ampla maioría e Xoaquín Rodríguez Ambrosio foi reelixido alcalde. Poucos meses despois, en decembro, Ambrosio viuse obrigado a dimitir tras ser condenado por prevaricación a oito anos de inhabilitación, polo que o pleno escolleu no seu canto a Asunción Morgade como alcaldesa. Con todo, Morgade non contou co apoio de dous concelleiros do PPdeG que foran do PPdeG antes de que os anteriores concelleiros do BNG, co exalcalde á cabeza, se integrasen no seu grupo. No momento de converterse en alcaldesa foi a alcaldesa máis nova da provincia de Ourense.

Nas eleccións de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixida con maioría absoluta. Para as eleccións de 2023 a dirección provincial do PPdeG designou outro candidato a alcalde, e Asunción Morgade incorporouse á candidatura do PSdeG, á fronte do cal revalidou a alcaldía con maioría absoluta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Rairiz de Veiga