open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Axeo

[miniatura|300px|Axeo (co número 8) na [Porta Santa da Catedral de Santiago.]]
**Axeo** (en hebreo **חַגַּי**, *Ḥaggay *) foi un dos doce profetas hebreos menores e o autor do *Libro de Axeo*, redactado polo ano 520 a C. Escrito á volta do exilio de Babilonia, contén catro discursos destinados a promover a reedificación do templo de Xerusalén. O seu nome significa *festa*, *solemnidade*.

## Vida 
Axeo, Zacarías e Malaquías foron os tres profetas posteriores ao desterro de Babilonia. Axeo e Zacarías foron coetáneos e Malaquías viviu un século despois.

Coñécese moi pouco da súa vida. Quizais foi un dos cativos levados a Babilonia por Nabucodonosor II. Empezou o seu ministerio aproximadamente dezaseis anos despois do retorno dos xudeus a Xerusalén. O traballo de reconstruír o templo detívose polo desánimo dos exiliados e as intrigas dos samaritanos. Zerubabel fillo de Salatiel e Josue gobernantes contemporáneos eran os encargados de facer a obra. Tras estar paradas as obras de reconstrución do templo durante dezaoito anos, renováronse despois dos esforzos de Axeo e Zacarías. Eles exhortaron ao pobo, que espertou do seu letargo, e inducíronlle a aproveitarse do cambio de política cara aos xudeus do goberno persa baixo Darío o Grande. A súa principal mensaxe foi restaurar a confianza do pobo xudeu en Deus por medio de ilustracións (1:6) e de levalos á meditación do apoio de Deus ao pobo. O libro de Axeo termina cunha pequena exhortación á infidelidade do pobo (2:10...) e cunha promesa cara ao Gobernador Zerubabel por obedecer na construción do templo.

A Igrexa católica celébrao o 4 de xullo. A Igrexa Ortodoxa celebra a súa festa o 16 de decembro e a Igrexa armenia o conmemora canda ao resto dos profetas menores: o 31 de xullo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* *Libro de Axeo*
### Ligazóns externas 
* *Libro de Axeo* ABibliaGalega.com
Progress M1

**Progress M1**, tamén coñecida como **Progress 7KTGM1** e polo seu índice GRAU como **11F615A55**, é unha versión mellorada das naves de carga soviéticas/rusas Progress 7K-TG e, derivadas á súa vez das naves tripuladas Soiuz, utilizadas para levar cargamento (víveres e instrumentos) ás estacións Mir primeiro e ISS despois. As Progress M1 foron o resultado da optimización das naves Progress para levar carga á ISS.

## Características 
As naves Progress M teñen un tamaño similar ás Soiuz e unha masa lixeiramente maior. Son capaces de acoplarse automaticamente co seu destino, aínda que se poden pilotar remotamente en caso necesario, e poden usar os seus motores para elevar a órbita da estación.

Son lanzadas mediante foguetes Soiuz U e Soiuz FG, os mesmos que lanzan as naves Soiuz, coa diferenza de que non se usa torre de escape ao tratarse de naves non tripuladas. Despois de inseridas en órbita tardan uns dous días en achegarse á estación. Despois de cumprir a súa misión, normalmente tras permanecer dous ou tres meses acopladas, as Progress desacóplanse da estación e reentran na atmosfera, destruíndose. Nalgúns casos poden levar unha pequena cápsula de reentrada no interior do mecanismo de acoplamento e na que os astronautas poden introducir pequenas cargas, como resultados de experimentos científicos, para ser devoltas a terra con seguridade.

## Nave 
As Progress están compostas, igual que as Soiuz, por tres módulos:

*O **módulo de carga**, que nas Progress ocupa o lugar do módulo orbital nas Soiuz. Transporta carga presurizada á que poden acceder os astronautas desde a estación a través do zapón de acoplamento. Á súa vez o módulo énchese con refugallos e desperdicios da estación que se queimarán durante a reentrada da nave.
*O **módulo de reabastecemento de propelente**, que ocupa o lugar do módulo de descenso nas Soiuz, é usado para transferir propelente ao sistema de propulsión da estación a través de tubos situadas no sistema de acoplamento. O propelente do módulo de reabastecemento tamén pode ser usado pola Progress mentres está acoplada para exercer tarefas de control de actitude da estación ou para elevar ou diminuír a súa órbita. As Progress M levan dous tanques de combustible e dous de oxidante xunto con dous de auga, mentres que as M1 teñen oito tanques de propelente e ningún de auga.
*O **módulo instrumental e de servizo** é parecido ó da Soiuz, coa sección instrumental presurizada o dobre de longo e con aviónica adicional.

As naves poden levar un total de ata 3200&nbsp;kg, repartidos do seguinte xeito (en cantidades máximas):

*Carga máxima presurizada: 1800&nbsp;kg
*Volume de carga: 6,6 m3
*Osíxeno e aire: 40&nbsp;kg
*Propelente: 1700&nbsp;kg
*Propelente sobrante do sistema de propulsión: 250&nbsp;kg
*Lixo no módulo de carga: 1600&nbsp;kg

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Progress M
*Progress MS
*Progress (nave espacial)
Curro da Valga

O **curro da Valga** é unha rapa das bestas que se celebra na Valga (Loureza, Oia) durante o segundo domingo de maio. É o primeiro curro do Val Miñor- Serra da Groba do ano.

De madrugada os veciños soben ó monte dirixidos polo bestilleiro e acurralan as burras do monte. O rito comeza coa baixa: acoso, acurralamento e condución dos grupos de cabalos. Os animais van descendendo ata chegar ó curro.

No recinto do curro, realízase a rapa das bestas: márcanse (cada dono posúe o seu marco) a lume e córtanselle as crinas.

## Notas
A Burata

O topónimo **A Burata** pode referirse a:

;En Galiza
***A Burata**, lugar da parroquia de San Miguel de Castro, no concello da Estrada;
***A Burata**, lugar da parroquia de Deixebre, no concello de Oroso;
***A Burata**, lugar da parroquia de Senra, no concello de Oroso;
***A Burata**, lugar da parroquia de Palmés, no concello de Ourense;
***A Burata**, lugar da parroquia de Taragoña, no concello de Rianxo;
***A Burata**, lugar da parroquia de Vista Alegre, no concello de Santiago de Compostela;
***Buratai**, lugar da parroquia de Bóveda, no concello de Lugo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Buratas**, lugar da parroquia de Burres, no concello de Arzúa;
***A Buratiña**, lugar da parroquia de Castromao, no concello de Celanova;
***O Burato**, lugar da parroquia de Taragoña, no concello de Rianxo.
Burgueiros

Como topónimo **Burgueiros** pode referirse a:

;En Galiza
***Burgueiros**, lugar da parroquia de Trasmonte, no concello de Trasmonte, Ames;
***Os Burgueiros**, lugar da parroquia de Vilacampa, no concello do Valadouro.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Burgueira**, parroquia do concello de Oia.
Convento de Santa Bárbara da Coruña

O **convento de Santa Bárbara** é un convento de clausura situado na praza homónima da Cidade Vella da Coruña.

## Historia 
miniatura|esquerda|Interior do convento.
O convento construíuse sobre unha capela do século XV próxima á muralla. Aparece citado por primeira vez nun documento de 1444 e a súa fundación foi aprobada en 1491 polo papa Alexandre VI.

A partir do século XVI o convento consolidouse e recibiu un gran número de doazóns. Ademais, dende mediados dese século, os membros da Real Audiencia de Galicia participaban nos oficios de Xoves Santo e Venres Santo na igrexa do convento.

En 1683 acolleu as monxas capuchinas que chegaron para fundar o convento das Marabillas, mentres se erguía o edificio nas Panadeiras.

O edificio foi modificado e ampliado en múltiples ocasións, por exemplo, no século XVIII, grazas ao incremento das súas rendas, edificouse o "pavillón inglés". No século XIX houbo varios desaloxos do edificio: en 1809 por orde das autoridades francesas, en 1823 no contexto do "trienio liberal" e, de forma definitiva, en 1846 pola desamortización de Mendizábal. O mosteiro integrouse na Orde de Santa Clara no ano 1912 e contaba cunha comunidade de 18 clarisas descalzas no 2021. Coma noutros conventos galegos das clarisas, existe a tradición de doar ovos á comunidade para pedir polo bo tempo nos días dos casamentos.

## Descrición 
Do edificio medieval non se conserva máis que o relevo que preside a porta e que foi colocado aí en 1613 e que puido pertencer a un baldaquino ou a un sartego gótico do século XIV. Representa a peregrinación como unha das vías penitenciais para a salvación. Mostra o Xuízo Final e está presidido pola Trindade; o Pai Eterno sostén a Cristo crucificado, acompañado pola lúa e o sol. Á esquerda, o arcanxo San Miguel pesa as almas de peregrinos e monxes que van chegando pola dereita, entre árbores. Á dereita aparecen San Miguel e un dragón. No interior, outro relevo (pertencente talvez á capela primitiva) mostra a Santa Catarina e a Santa Bárbara. Consérvase ademais un arco apuntado.

O edifico posúe un patio de acceso á igrexa e unha torre miradoiro de planta cadrada, en cuxa parte superior hai fiestras enreixadas. O lenzo mural que pecha a praza á que dan os dormitorios das monxas foi deseñado por Fernando de Casas Novoa e iniciado en 1738. A lentitude da súa construción explica a data 1786 que aparece na fachada. Esta á do conxunto é denominado "pavillón inglés" e ademais dos espazos para as celas das monxas, conta co portón para os carros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha  en Turgalicia
* Convento de Santa Bárbara 
* Clarisas de A Coruña
José de la Peña de Toro

**José de la Peña de Toro**, nado en Salamanca e finado en Santiago de Compostela en 1676, foi un arquitecto e mestre de obras castelán.
[miniatura|Claustro do [colexio de San Xerome, obra de José Peña Toro. Chamado polos monxes beneditinos, en 1652 trasladouse a Santiago de Compostela onde continuou as obras do Mosteiro de San Martiño Pinario. En 1656, a Universidade contratouno para construír o claustro do Colexio de San Xerome.

Dirixido polo cóengo José Vega y Verdugo, de 1658 a 1672 traballou na Catedral de Santiago de Compostela (Pórtico Real da Praza da Quintana, Porta Santa ou dos Perdóns, Porta dos Abades, ciborio e coroación das ábsidas e Torre das Campas da Fachada do Obradoiro), sucedendo, en 1664, como mestre de obras ao portugués Francisco de Antas, que finou nese ano.

Fixo, tamén, a capela de Santa Tareixa (logo chamada da Soidade) na igrexa parroquial de Santa María Salomé, a capela de San Xosé na Igrexa da Compañía de Xesús de Santiago, hoxe igrexa da Universidade, e a capela de San Miguel na igrexa de Santa Baia de Arealonga (Vilagarcía de Arousa).

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*  (2010). *El arte barroco español* Encuentro. ISBN 978-84-9920-503-8.
### Outros artigos 
*Domingo de Andrade
*Melchor de Velasco Agüero
### Ligazóns externas 
* «A arquitectura barroca compostelá. 2ª metade do século XVII» Espazo Abalar.
Estación de Segovia

A **estación de Segovia** é unha estación de tren de Adif da cidade de Segovia. É de carácter terminal e ten servizos de media distancia operados por Renfe. Os servizos de longa distancia e alta velocidade concéntranse na estación de Segovia-Guiomar. Dende 1982 é un monumento catalogado como Ben de Interese Cultural.

## Situación ferroviaria 
Pertence á liña férrea 110 da rede ferroviaria española que une Villalba con Segovia, punto quilométrico 62,7. O tramo é vía única, en ancho ibérico e está electrificado. Esta liña continuaba ata Medina del Campo pero o tramo Medina del Campo-Segovia foi pechado en 1993 alegando falta de rendibilidade económica.

## Historia 
O ferrocarril chegou a Segovia o 1 de xuño de 1884 coa apertura do tramo Medina del Campo-Segovia da liña férrea que pretendía unir Medina del Campo con Villalba. As obras correron a cargo de Norte. Dita compañía non tiña especial interese neste trazado dado que xa contaba coa liña Madrid-Hendaia que facía un percorrido similar alcanzando Medina del Campo vía Ávila. Aínda así motivos estratéxicos levárona a facerse coa mesma para evitar que algún competidor puidese aproveitar que a conexión por Segovia era a máis curta para alcanzar Madrid desde Valladolid, León ou Asturias. O enxeñeiro Miguel Muruve y Galán foi o encargado de construír a primeira estación da cidade. Para iso seguiu os planos da estación de Granollers que o mesmo construíra para a liña Barcelona-Granollers.

Ao longo da historia o recinto sufriu diversas reformas e ampliacións sendo as máis destacadas as realizadas entre 1911 e 1913, a petición do rei Afonso XIII que solicitou entre outras melloras, unha "Sala Rexia" para as súas visitas á cidade, pavimentar o patio de viaxeiros para evitar os inconvenientes do po, ou ampliar vías e marquesiñas, a de 1926 e por último a de 1991.  Foi tamén unha das estacións incluídas no Plan Extraordinario de Modernización e Equipamento de Estacións impulsado por Renfe en 1986.

## A estación 
Está situada na rúa Obispo Quesada, ao sur da cidade. O edificio para viaxeiros é unha estrutura de planta rectangular formado por un corpo central de dúas alturas ao que se anexan dúas ás de planta baixa de forma simétrica. En total, ten uns 50 metros de lonxitude e 11 de anchura. Os materiais de construción predominantes son a pedra calcaria e o ladrillo. Todos os vans están decorados con arcos de medio punto con clave resalta e enmarcados con forma de alfiz. Na zona de plataformas, a estación ten varias marquesiñas metálicas que se sosteñen con columnas de ferro fundido e mostran elementos decorativos nos seus capiteis. Dispón de 5 vías e de 3 plataformas, das cales se utilizan 2 vías ou 3 en casos excepcionais, xa que as demais están defectuosas ou non están operativas.

## Servizos ferroviarios 
### Media distancia 
*Actualizado a 25 de xuño de 2016.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Estación de Segovia-Guiomar
### Ligazóns externas 
*Información na web de Adif
Terihi

**Terihi** é unha pequena illa rochosa deshabitada, nas Illas Marquesas, a menos de 300 m. ao sueste de Moho Tani. Ten unha superficie de  0´15 km² e unha liña costeira de 3´40&nbsp;km.

En 1992, a illa converteuse oficialmente nunha reserva natural coa súa inclusión na Reserva Natural Motane.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Polinesia Francesa

### Ligazóns externas 
* Mapa de localización
Aiym Aiylchieva

**Aiym Aiylchieva** (en kirguiz: **Айым Айылчиева**) é unha cantante e actriz kirguiz. Comezou a súa carreira musical presentándose ao *Икс Фактор* (The X Factor da Ucraína) no ano 2014.

A principios do 2016 lanza o seu primeiro sinxelo *Сүрөөн*, facéndose a canción oficial da Selección de fútbol de Kirguizistán e da Federación de Fútbol de Kirguizistán (ФФКР). En xuño de 2016 gradúase da educación secundaria na escola AUVK n.6 de Bixkek.

## Discografía
### Sinxelos
* *Сүрөөн* - (2016)
* *Эки канат* con Jiidesh - (2016)
* *Сен барда* - (2016)
* *Qaira* - (2022)
### No *Икс Фактор*
* *Who’s loving you* de Michael Jackson (casting)
## Notas
Buriz

Como topónimo **Buriz** pode referirse a:

;En Galiza
***O Buriz**, parroquia do concello de Guitiriz;
****O Buriz**, lugar de dita parroquia;
***Buriz**, lugar da parroquia de Irixoa, no concello de Muras;
***Besteburiz**, lugar da parroquia de Miñotos, no concello de Ourol.

## Véxase tamén
### Outros artigos
O Muíño, Gargantáns, Moraña

**O Muíño** é un lugar da parroquia de Gargantáns no concello pontevedrés de Moraña na Comarca de Caldas, situado a tres quilómetros da capital municipal.

Segundo o IGE en 2015 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres), 4 menos que en 2010, e 2 menos que no ano 2000, o que reflicte un mantemento de poboación estable.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Gargantáns 
### Parroquias de Moraña
San Martiño, Gargantáns, Moraña

**San Martiño** é un lugar da parroquia de Gargantáns no concello pontevedrés de Moraña na Comarca de Caldas. Segundo o IGE en 2015 tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres), 4 máis que en 2010, pero 6 menos que no ano 2000.
## Toponimia
O topónimo **San Martiño** é un haxiotopónimo referido a Martiño de Tours, e débese á presenza a carón do lugar da igrexa de San Martiño de Gargantáns.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Gargantáns 
### Parroquias de Moraña
Cidade Deportiva José Ramón Cisneros Palacios

A **Cidade Deportiva José Ramón Cisneros Palacios** é a cidade onde adestra o primeiro equipo do Sevilla FC e onde xoga os seus partidos o filial Sevilla Atlético. Ademais é o lugar de adestramento e campo local das categorías inferiores e do equipo feminino. Atópase en Sevilla, na estrada de Utrera, e inaugurouse en 1974.

Ocupa unha superficie de 250.000 m² e leva o nome do que foi presidente do club durante a década de 1960, José Ramón Cisneros Palacios, que propuxo dotar ao club de novas instalación. A primeira parte da cidade construíuse en 1968, ano no que se inauguran 125.000 m² (50% da superficie actual). Completáronse as instalacións en 1974, con Eugenio Montes Cabeza como presidente.

## Instalacións 
*O estadio central da cidade, coñecido como **Viejo Nervión**, inaugurado en 1987 con capacidade para 5.100 espectadores. É o campo local do Sevilla Atlético, equipo filial do Sevilla FC.
*4 campos de céspede natural.
*3 campos de céspede artificial.
*1 campo pequeno de céspede artificial para a escola de fútbol Antonio Puerta.
*Centro deportivo con ximnasio.

## Véxase tamén 
*Sevilla Fútbol Club
*Estadio Ramón Sánchez Pizjuán

### Ligazóns externas 
* Información na web oficial do Sevilla FC
Campo Grande de Valladolid

O **Campo Grande** é un gran parque público situado en pleno centro da cidade de Valladolid. Ten forma triangular, ten 115.000 m² (11,5 ha) de superficie e está limitado pola Acera de Recoletos, o Paseo de los Filipinos e o Paseo de Zorrilla. O seu acceso principal atópase na Plaza de Zorrilla, onde xunto a unha gran porta de factura moderna áchase un escudo floral da cidade. O parque atópase pechado en todo o seu perímetro por un sinxelo enreixado que corre entre pilastras, con portas en todos os seus lados.

A súa orixe como parque ou, máis especificamente, como zona axardinada, remóntase a 1787, aínda que xa desde o século XV hai que consideralo como un espazo urbano de grande importancia. Un aspecto notable do parque é a abundante poboación avícola, con especies como pavos reais, faisáns e pombas. Ten unha gran variedade de árbores que constitúen un verdadeiro xardín botánico.

Nalgúns momentos da súa historia denominouse **Campo da Verdade** e posteriormente **Campo de Marte** pero finalmente consolidouse como **Campo Grande**.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na web do concello de Valladolid
Acera de Recoletos

[250px|miniatura|A [Casa Mantilla marca o inicio da Acera de Recoletos.]]
A **Acera de Recoletos** é unha das principais vías da cidade de Valladolid. Aínda que no rueiro oficial figure como rúa, é, en realidade, un paseo cunha ancha e única beirarrúa e a súa correspondente calzada que comeza na Plaza de Zorrilla, termina na Plaza de Colón e está delimitada, ao longo de todo o seu trazado, polo Parque do Campo Grande.

Nela atópanse edificios destacables como a Casa Mantilla e a Casa do Príncipe. Antigamente houbo outras construcións na rúa, hoxe en día desaparecidas, como os conventos dos Agostiños Recoletos, de Xesús e María e do Corpus Christi.
Paseo de Zorrilla

[250px|miniatura|No vértice do triángulo que debuxa o [Campo Grande de Valladolid|Campo Grande, a Plaza de Zorrilla é o inicio do Paseo de Zorrilla.]]
O **Paseo de Zorrilla** é a principal arteria da cidade de Valladolid. Parte da praza do mesmo nome ata finalizar na Estrada de Rueda, xunto ás chamadas Puertas de Valladolid, obra do artista valisoletano Cristóbal Gabarrón.

O paseo recibiu ao longo da súa historia diferentes nomes: Paseo de Álvarez Taladriz, Camino Real Nuevo de Madrid, Camino Real Viejo de Madrid, Rúa de Puente Duero, Carretera de Puente Duero ou Acera de Sancti Spíritus ata o 23 de xaneiro de 1893, data na que o Concello outorgou ao paseo o nome do escritor valisoletano José Zorrilla.

Nel atópanse a Academia de Cabalaría, o Campo Grande, o Hospital Militar, o Centro Comercial Avenida, a Igrexa da Inmaculada Concepción e a praza de touros, entre outros edificios.
Plaza de Zorrilla

A **Plaza de Zorrilla** é unha céntrica praza da cidade de Valladolid que leva o nome do escritor valisoletano José Zorrilla. Ten unha superficie de 6.410,9 m² e unha lonxitude de 93,89 metros.

Constitúe o punto de partida dunha das principais arterias da cidade: o Paseo de Zorrilla. Ademais na praza conflúen outras catro importantes rúas de Valladolid: Santiago, Miguel Íscar, a Acera de Recoletos e a rúa de María de Molina. Desde a praza de Zorrilla accédese ao Parque do Campo Grande.
Federación Andaluza de Fútbol

A **Federación Andaluza de Fútbol** (**FAF**) é o organismo xestor de todas as competiticións de fútbol en Andalucía, que ten a súa sede en Sevilla e delegacións no resto de capitais de provincia. Está integrada na Real Federación Española de Fútbol.

Ten a súa orixe na chamada Federación Novena de Football Clubs presidida por Francisco Javier Alba y Alarcón e fundada o 22 de febreiro de 1915, entidade organizadora dos diferentes eventos futbolísticos acontecidos na comunidade tras o auxe deste deporte na segunda década do século XX. Tras denominarse Federación Rexional Sur desde 1916 toma o seu actual nome o 17 de marzo de 1950.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Estación de Altsasu

A **estación de Altsasu** é unha estación de tren de Adif situada na localidade de Altsasu, en Navarra. É a principal estación do municipio e un importante nó ferroviario da rede. Dispón de servizos de longa e media distancia operados por Renfe. Cumpre tamén funcións loxísticas.

## Situación ferroviaria 
É unha estación de bifurcación situada a 533,83 metros de altitude, que forma parte das seguintes liñas férreas:

* Liña férrea de ancho ibérico Madrid-Hendaia, punto quilométrico 535,470.
* Liña férrea de ancho ibérico Castejón-Altsasu, punto quilométrico 232,949. En total dúas plataformas laterais e dúas centrais dan acceso a seis vías (vías 1, 2, 3, 12, 14 e 16). O resto, as vías 5, 7, 9, 11, 13 e 15 por unha banda e 18, 20, 22, 24, 26, 28, 30 polo outro, son vías de apartado ou con funcións loxísticas usadas frecuentemente por trens de mercadorías. Completan a praia outras sete vías máis que son vías mortas.

## Servizos ferroviarios 
### Longa distancia 
*Actualizado a 26 de xuño de 2016.*

### Media distancia 
*Actualizado a 26 de xuño de 2016.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Estación de Altsasu-Pueblo
### Ligazóns externas 
*Información na páxina web de Adif
Tagamanent

**Tagamanent** é un concello español  da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.

## Xeografía
O concello esténdese polo parte occidental do Parque Natural do Montseny. Por tanto trátase dun concello de montaña cunha orografia irregular e complicada. Cara ao oeste limita co río Congost. Cara ao sur limita co val de Vallforners. Debe o seu nome ó monte do Tagamanent que con 1055 metros de altitude, mostra no seu cumio a igrexa de Santa María, do século XII e de estilo románica.

## Patrimonio
Ademais da gran riqueza natural por estar localizado no parque natural do Montseny, o concello conta cun gran patrimonio histórico e cultural. Dende restos de asentamentos prehistóricos ata igrexas e edificacións medievais. Tamén existen mostras de arquitectura civil (as tradicionais masías, os pozos de xeo ou os muíños fariñeiros).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
Estación de Altsasu-Pueblo

A **estación de Altsasu-Pueblo** é un apeadoiro ferroviario de Adif situado na localidade de Altsasu, en Navarra. É a segunda estación do municipio, por detrás da estación de Altsasu. Dispón de servizos de media distancia operados por Renfe.

## Situación ferroviaria 
A estación atópase no punto quilométrico 231,4 da liña férrea Castejón-Altsasu a 520 metros de altitude.

## Historia 
A estación foi aberta ao tráfico o 22 de xuño de 1865 coa apertura do tramo Irurzun-Altsasu da liña férrea que pretendía unir Zaragoza con Navarra por parte da Compañía do Ferrocarril de Zaragoza a Pamplona. Esta última non tardaría en unirse coa compañía do ferrocarril de Zaragoza a Barcelona dando lugar á compañía dos Ferrocarrís de Zaragoza a Pamplona e Barcelona. O 1 de abril de 1878 a súa mala situación económica forzouna a aceptar unha fusión con Norte. En 1941 a compañía foi nacionalizada e integrada na recentemente creada Renfe. Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.

## Servizos ferroviarios 
### Media distancia 
*Actualizado a 26 de xuño de 2016.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Estación de Altsasu
### Ligazóns externas 
*Información na páxina web de Adif
Estación de Zumarraga

A **estación de Zumarraga** é unha estación de tren de Adif do concello de Zumarraga, en Guipúscoa. Dispón de servizos de Longa e Media Distancia operados por Renfe, ademais de formar parte da única liña existente da rede de Proximidades Renfe Donostia. Ten tamén funcións loxísticas.

## Situación ferroviaria 
A estación atópase no punto quilométrico 565,486 da liña férrea de ancho ibérico que une Madrid con Hendaia a 355,89 metros de altitude. O tramo é de vía dobre e está electrificado.

## Historia 
A estación foi inaugurada o 20 de agosto de 1864 coa posta en marcha do tramo Olazti-Beasain da liña radial Madrid-Hendaia. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía dos Camiños de Ferro do Norte de España, que mantivo a súa titularidade ata que en 1941 foi nacionalizada e integrada na recentemente creada Renfe. Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.

## A estación 
Zumarraga dispón dun importante edificio para viaxeiros de tres plantas e amplo tellado en pico de dúas vertentes que segue o estilo da arquitectura tradicional da zona. Unhas columnas de pedra adornan a entrada principal. A estación dispón de dúas vías principais (vías 1 e 2) e de tres derivadas (vías 4, 6 e 8). Destas as vías 1, 2 e 4 teñen acceso a plataforma. Ademais conta con seis vías mortas. A 5 e a 7 teñen acceso á plataforma lateral, non así a 7B, 9, 11 e 13 agrupadas todas nunha mesma zona e usadas habitualmente para carga e descarga de mercadorías.

## Servizos ferroviarios 
### Longa distancia 
*Actualizado a 26 de xuño de 2016.*

### Media distancia 
*Actualizado a 26 de xuño de 2016.*

### Proximidades 
É unha das estacións do núcleo de proximidades Renfe Donostia, pola que pasa a única liña deste núcleo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na web de Adif
Copa América Centenario

A **Copa América Centenario 2016** é a edición número 45 da máxima competición suramericana de fútbol entre as seleccións nacionais, organizada pola Conmebol e a Concacaf, e disputada nos Estados Unidos. O torneo comezou o 3 de xuño de 2016 e rematou o 26 de xuño coa vitoria final para a selección de fútbol de Chile.

## Participantes 
Os equipos participantes nesta edición 2016 da Copa América foron as 14 seleccións nacionais que compoñen a Conmebol mais 2 seleccións que foron invitadas, a de Panamá e a de Haití.

## Sedes 
As sedes da Copa América Centenario 2016 foron as seguintes:

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Copa América
* Conmebol

### Ligazóns externas 
* Copa América Centenario 2016 na Páxina da Conmebol
Intercity, Renfe

250px|miniatura|Servizo Intercity cuberto por un tren da serie 121 de Renfe.
**Intercity** é a denominación comercial dun produto ferroviario prestado por Renfe Operadora en España. Foi creado en 1980 e usado de forma ininterrompida ata o ano 2008. Nesta primeira etapa o servizo cubría esencialmente traxectos de longa distancia.

En xuño de 2012, tras unha paréntese de catro anos, Renfe decidiu recuperar a marca Intercity dándolle un carácter híbrido entre a media e a longa distancia. Os trens realizan traxectos que polo seu percorrido catalogaríanse dentro de Longa distancia pero con todo ofrecen tarifas para traxectos de curto ou medio percorrido que se igualan ás ofrecidas por trens de media distancia. O gran número de paradas que ofrecen os diferentes traxectos recalcan aínda máis o carácter de trens de Media Distancia.

## Servizos Intercity en Galiza 
Desde 2014 este tipo de servizos conectan as cidades da Coruña e Vigo con Irún e Bilbao respectivamente, relacións que anteriormente operaran baixo as marcas Arco e Diurno (até 2008), con prestacións moi semellantes.

## Notas
Estación de Briviesca

A **estación de Briviesca** é unha estación de tren de Adif situada no concello de Briviesca, na provincia de Burgos. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe. Ten tamén funcións loxísticas.

## Situación ferroviaria 
A estación atópase no punto quilométrico 416,885 da liña férrea de ancho ibérico que une Madrid con Hendaia a 724,46 metros de altitude, entre as estacións de Pancorbo e Burgos-Rosa de Lima. O tramo é de vía dobre e está electrificado.

## Historia 
A estación foi inaugurada entre 1860 e 1864 coa posta en marcha do tramo Pancorbo-Miranda de Ebro da liña radial Madrid-Hendaia. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía dos Camiños de Ferro do Norte de España quen mantivo a súa titularidade ata que en 1941 foi nacionalizada e integrada na recentemente creada Renfe.

Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.

## A estación 
O edificio de viaxeiros da estación de Briviesca é un clásico edificio formado por un pavillón central de dous pisos con dous anexos laterais de menor altura. Catro portas decoradas con arcos serven de acceso ao recinto que foi pintado de rosa e ocre na súa última rehabilitación. Posúe dúas plataformas e dúas vías para o tráfico de viaxeiros aínda que as instalacións complétanse con outras cinco vías numeradas para uso loxístico. Os cambios de plataforma realízanse a nivel. Na plataforma oposta ao edificio de viaxeiros atópase un refuxio de grandes dimensións para os viaxeiros que esperen os trens que acceden pola vía 2.

## Servizos ferroviarios 
### Longa distancia 
*Actualizado a 24 de xuño de 2016.*

### Media distancia 
*Actualizados a 24 de xuño de 2016.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na web de Adif
Independientes por Vimianzo

**Independientes por Vimianzo** foi un partido político local fundado en 2011 polo daquela entón alcalde socialista de Vimianzo Alejandro Rodríguez Lema. Formalmente foi inscrito o 31 de xaneiro de 2011 no rexistro de partidos do Ministerio do Interior de España.

Xurdiu como unha escisión do PSdeG-PSOE vimiancés en torno ao alcalde Rodríguez Lema, expulsado en novembro de 2009 por mor das súas críticas á política de pactos do seu partido a nivel autonómico co BNG, partido que exercía unha dura oposición contra el en Vimianzo e que incluso chegou a negociar en 2007 un pacto de goberno co PPdeG para afastalo da alcaldía. Alejandro Rodríguez Lema encabezou as listas nas eleccións municipais de 2011 co obxectivo de anovar na alcaldía unha lexislatura máis.

Finalmente foi derrotado polo BNG, sendo elixido alcalde o nacionalista Manuel Antelo Pazos co apoio do PSdeG-PSOE. Rodríguez Lema non chegou a tomar posesión da súa acta como concelleiro, sendo a portavoz do grupo a súa sobriña Mónica Rodríguez Ordóñez. En marzo de 2013, e habéndose rachado o acordo entre nacionalistas e socialistas en outubro de 2011, impulsarían unha moción de censura contra o alcalde xunto co Partido Popular e dous edís tránsfugas do PSdeG-PSOE, sendo un destes últimos quen a encabezaba. Porén dita iniciativa non sairía adiante tras ser anulada polos tribunais por irregularidades na súa tramitación.

De cara ás eleccións municipais de 2015 Mónica Rodríguez Ordóñez foi a candidata a alcaldía. Os resultados foron peores cós dos anteriores comicios xa que, pese a que **IxVimianzo** se converteu no principal partido da oposición, perderon case dez puntos porcentuais e un edil, renovando Manuel Antelo a alcaldía, desta volta xa con maioría absoluta.

En xullo de 2018 os membros de IxVimianzo volveron ao PSdeG-PSOE, sendo Mónica Rodríguez cabeza de lista para as municipais do 2019, nas cales logrou a vitoria e foi elixida alcaldesa.

## Resultados electorais 
## Notas
Sant Esteve de Palautordera

**Sant Esteve de Palautordera** é un concello español  da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.

## Xeografía
O concello localízase ó nordés da comarca do Vallès Oriental. A parte norte forma parte do Parque Natural do Montseny. Os concellos limítrofes son: ó norte e leste co Fogars de Montclús, ó sur co Santa María de Palautordera e o oeste con Sant Pere de Vilamajor.É atravesado polo río Tordera que nace no parque natural.

## Economía
Os sectores principais son a construción, o comercio e o sector do turismo. Antigamente o sector agrario e gandeiro eran os predominantes. Mais actualmente atópanse en fase de abandono.

## Patrimonio
No concello consérvanse dous castelos. O castelo de Montclús con orixe no século XI e o castelo de Fluvià que data do século XII. A ermida de Santa Margarida e a igrexa de Sant Esteve son os edificios relixiosos máis salientábeis. Tamén existen mostras de arquitectura civil, coma as *masías* Ca l'Auleda e Can Bonamic, e o poboado ibérico de Montclús, que data
dos séculos II-III a.C.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* http://santestevedepalautordera.cat/el-municipi/sant-esteve-de-palautordera/
Tracto de poliglutamina

Un **tracto de poliglutamina** ou **tracto poliQ** é unha porción dunha proteína consistente nunha secuencia de varias unidades de glutamina. Un destes tractos consta normalmente de dez ata uns poucos centos de ditas unidades.

Unha multitude de xenes, en varias especies eucarióticas (incluíndo os humanos), contén varias repeticións do triplete de nucleótidos CAG ou CAA. Cando o xene se traduce a proteína, cada un destes tripletes dá lugar a unha unidade do aminoácido glutamina, o que ten como resultado a formación dun tracto de glutamina. Diferentes alelos deses xenes adoitan ter distinto número de tripletes, xa que a secuencia altamente repetitiva tende a contraerse e expandirse.

Poden aparecer diversos trastornos neurodexenerativos herdables, chamados enfermidades da poliglutamina,  se unha mutación causa que un tracto de poliglutamina nun xene específico se faga demasiado longo. Algúns exemplos importantes destas doenzas son a ataxia espiñocerebelar e a enfermidade de Huntington. Crese que as células non poden eliminar correctamente as proteínas que teñen tractos de poliglutamina moi longos, o que co tempo dana ás neuronas. Canto maior é o tracto de poliglutamina, antes na vida aparecen estas doenzas.

## Historia 
As secuencias de nucleótidos que codifican un tracto poliQ de excesiva lonxitude foron descubertos primeiramente no xene que codifica o receptor Notch. A variación da lonxitude deste tracto poliQ de Notch, causado pola inestabilidade da repetición do triplete, atopouse despois que causaba defectos no desenvolvemento. A importancia de tractos expandidos de maneira similar en humanos fíxose evidente cando se encontrou que a presenza destes tractos poliQ podía explicar a enfermidade de Huntington e varias ataxias espiñocerebelares. En xeral, en varios trastornos neurodexenerativos están implicadas expansións de repeticións de nucleótidos en secuencias codificadoras de proteínas.

## Notas
Busteliño

Como topónimo **Busteliño** pode referirse a:

;En Galiza
***Busteliño**, lugar da parroquia de Veascós, no concello de Carballedo;
***Busteliño**, lugar da parroquia de Sobradelo, no concello de Xunqueira de Ambía.

## Véxase tamén
### Outros artigos
O Buzaco

O topónimo **O Buzaco** pode referirse a:

;En Galiza
***O Buzaco**, lugar da parroquia de Canduas, no concello de Cabana de Bergantiños;
***O Buzaco**, lugar da parroquia de Cesullas, no concello de Cabana de Bergantiños.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Buzacos**, lugar da parroquia de Freixo, no concello de Celanova.
Lestido

O topónimo **Lestido** é un fitónimo abundancial derivado da planta chamada lesta. Pode referirse a:

;En Galiza
***Lestido**, lugar da parroquia de Iria Flavia, no concello de Padrón;
***O Lestido**, lugar da parroquia de Andoio no concello de Tordoia;
***O Lestido**, lugar da parroquia de Monzo no concello de Trazo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Lestide**, lugar da parroquia de Labrada no concello de Abadín.
Liña de alta velocidade Valladolid-Palencia-León

[250px|miniatura|Tren da serie 121 na liña de alta velocidade Valladolid-León ao seu paso por [Paredes de Nava (Palencia).]]
A **liña de alta velocidade Valladolid-Palencia-León** é unha liña de alta velocidade que se estende entre a estación de Valladolid-Campo Grande e a estación de León pasando pola estación de Palencia. Constitúe parte do ramal norte/noroeste do ferrocarril de alta velocidade de España e inaugurouse o 29 de setembro de 2015, estando operativa para viaxeiros desde o día seguinte.

O trazado foi deseñado de acordo coas especificacións técnicas de interoperatibilidade da Unión Europea para liñas ferroviarias de alta velocidade. Cunha lonxitude total de 166,141&nbsp;km e un novo trazado de 165,217&nbsp;km (desde o cambiador clausurado de San Isidro, en Valladolid), consta de plataforma para vía dobre con ancho estándar (1435&nbsp;mm), con tramos de vía dobre (80,967&nbsp;km) e outros de vía única (84,250&nbsp;km), e será apta para unha velocidade máxima de 350&nbsp;km/h.

Con esta liña dáse continuidade á LAV Madrid-Segovia-Valladolid e fai posible as futuras conexións cara a Asturias, Cantabria e Euskadi.

## Características técnicas 
## Servizos 
Os servizos para viaxeiros comezaron o día 30 de setembro de 2015, cun total de 45 servizos semanais por sentido entre Madrid e León, máis os 21 entre Madrid e Santander, que circulan pola liña ata o cambiador de Villamuriel. 

Circulan pola liña:
*2 servizos AVE diarios entre Madrid e León (con trens da serie 112 de Renfe) 
*4 servizos Alvia ata Xixón (serie 130 de Renfe), un dos cales non entra en León nin efectúa parada en Palencia.
*3 servizos Alvia ata Santander (serie 130 de Renfe)
*1 servizo Alvia ata Ponferrada (serie 121 de Renfe) 
*1 servizo AV City ata León (serie 121 de Renfe).

Ata o ano 2018, cando se espera que funcione o sistema de bloqueo ERTMS, circúlase a unha velocidade máxima de 200 km/h. Así, o mellor tempo entre Madrid e León pasou das 2 horas e 41 minutos que había en 2010 ás 2 horas e 6 minutos da actualidade, cunha velocidade media de 164 km/h. Entre Madrid e Palencia pasouse da hora e 36 minutos á hora e 21, cunha media de 171 km/h. Este atraso na posta en servizo coa máxima velocidade débese, á súa vez e entre outros motivos, aos atrasos na construción do terceiro dos túneles ferroviarios Atocha-Chamartín (coñecidos como *túneles da risa*).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na web de Adif
Batalla de Hatfield Chase

A **batalla de Hatfield Chase** (en inglés antigo *Hæðfeld,* en galés *Meicen*) tivo lugar o 12 de outubro de 633 en Hatfield Chase preto de Doncaster, Yorkshire, na Inglaterra anglosaxoa entre os northumbrianos dirixidos polo seu rei Edwin e unha coalición de tropas galesas e mercianas dirixidas respectivamente por Cadwallon ap Cadfan e Penda. O lugar era unha zona pantanosa a uns 13 quilómetros ao nordeste de Doncaster, na beira sur do Río Don. Foi unha vitoria decisiva para galeses e os mercianos; Edwin morreu na batalla e o seu exército foi derrotado, o que provocou un colapso do puxante reino do norte..
## Contexto 
Edwin, o líder máis poderoso na Gran Bretaña da época conseguira derrotar a Cadwallon poucos anos antes. Beda relata a toma de posesión das illas Mevanias (unha das cales era Anglesey por parte de Edwin) e outra fonte refire o asedio sufrido por Cadwallon na illa de Priestholm (*Annales Cambriae*: Glannauc), situada na costa de Ynys Mon. Máis tarde, Cadwallon derrotou e expulsou os northumbrianos dos seus territorios e aliouse con Penda (sendo Cadwallon o membro forte da coalición). A situación de Penda no seu reino neste momento é aínda incerta -Beda suxire que aínda non era rei, pero que alcanzaría o título pouco despois de Hatfileld; a Crónica Anglosaxoa, con todo, sitúa a súa chegada ao trono en 626.. O exército galés-merciano presentou batalla a Edwin en Hatfield, Yorkshire do sur, ao norte de Doncaster.

## Resultado da batalla 
O choque foi un desastre para Northumbria. Tanto Edwin como o seu fillo Osfrith morreron na batalla, mentres que o seu outro fillo Eadfrith foi feito prisioneiro por Penda, e asasinado despois; o reino dividiuse nos sub-reinos constituíntes de Bernicia e Deira. Eanfrith, fillo de Æthelfrith de Northumbria, regresou do exilio para facerse co poder en Bernicia, mentres que Osric, primo de Edwin, apropiouse de Deira. Cadwallon proseguiu na súa guerra contra os northumbrianos de forma cruel e desapiadada, ata que foi derrotado por Oswald de Northumbria en Heavenfield (tamén coñecida como Deniseburna, **AC**&nbsp;: Cantscaul), un ano despois de Hatfield.

O historiador D. P. Kirby suxeriu que a derrota de Edwin era o resultado dunha ampla alianza de intereses na súa contra, incluíndo á desposuída liña de Æthelfrith en Bernicia; pero tendo en conta a posterior hostilidade entre Cadwallon e os fillos de Æthelfrith, tal alianza non debeu de sobrevivir moito tempo á batalla.

## Notas
Síndrome de Tourette

A **síndrome de Tourette** é unha desorde neuropsiquiátrica herdable que comeza na infancia, caracterizada por múltiples tics físicos e polo menos un tic vocal. Estes tics adoitan variar na súa frecuencia, poden desaparecer temporalmente, e veñen precedidos dunha ansia premonitoria. Esta síndrome defínese dentro dun espectro de trastornos que inclúen tics temporais e persistentes. O epónimo deullo Jean-Martin Charcot no século XIX por mor de Georges Gilles de la Tourette, un médico e neurólogo francés que publicou un informe sobre nove pacientes diagnosticados con esta síndrome no ano 1885.

A síndrome de Tourette considerábase unha síndrome rara e bizarra, asociada á exclamación de palabras obscenas ou afirmacións socialmente inapropiadas (coprolalia), malia que este síntoma só se atopa presente nunha pequena minoría de persoas coa síndrome. Non se considera xa unha condición rara, mais non sempre se identifica correctamente xa que a maioría dos casos son leves e a severidade dos tics diminúe na maioría dos nenos no seu paso á adolescencia. Estímase que entre o 0,4% e o 3,8% dos nenos e adolescentes de entre 5 e 18 anos poden ter a síndrome de Tourette, e a prevalencia das desordes con tics nos nenos en idade escolar é maior, sendo os máis común os tics que implican o pestanexo, tose, clarexo da gorxa e outros movementos faciais. Os casos extremos da síndrome nos adultos son pouco habituais, e non afecta negativamente á intelixencia ou á esperanza de vida.

A xenética así como factores ambientais teñen un papel na etioloxía da síndrome de Tourette, mais as súas causas exactas son descoñecidas. Na maioría dos casos a medicación non é necesaria. Non existe un tratamento efectivo para tódolos casos de tics, pero algúns medicamentos e terapias poden axudar a reducilos en certos casos. A educación resulta de importancia nos plans de tratamento desta desorde, e a explicación e consello médico adoitan ser suficientes como tratamento. As condicións comórbidas como os trastornos por déficit de atención con hiperactividade e os trastornos obsesivo-compulsivos están presentes en moitos dos pacientes diagnosticados. Estas outras condicións habitualmente causan máis problemas ó individuo que os tics característicos desta síndrome, polo que resulta importante identificar correctamente as condicións comórbidas para o seu correcto tratamento.

## Notas
:*Todas as referencias en inglés agás cando se indique o contrario*

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
*
Unidos Podemos

**Unidos Podemos** (**Podemos-IU-Equo**) é unha coalición electoral española conformada por Podemos, Izquierda Unida, Equo e outras formacións de esquerdas, constituída o 13 de maio de 2016 para presentarse ás eleccións xerais do mesmo ano.

Presentouse en todas as circunscricións ao Congreso dos Deputados e ao Senado, excepto nas catalás (onde se presentou a coalición En Comú Podem-Guanyem el Canvi), valencianas (onde se presentou a coalición Compromís-Podemos-EUPV: A la valenciana) e galegas (onde se presentou a coalición En Marea) a ambas as Cámaras e en Eivissa-Formentera ao Senado (onde se presentou a coalición Podemos-EU-Más).
* O partido ecoloxista e animalista Pacma considerou que a coalición non aseguraba a prohibición dos festexos taurinos.
* O secretario xeral do Partido Socialista Obrero Español, Pedro Sánchez, rexeitou a proposta de ir con Unidos Podemos en listas conxuntas ao Senado, ​incluso na Comunidade Valenciana, onde a oferta contaba co apoio do PSPV.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Podemos
* Izquierda Unida
* Equo
Compromís-Podemos-EUPV: A la valenciana

**Compromís-Podemos-EUPV: A la valenciana** (siglas: **Podemos-Compromís-EUPV**) é unha coalición electoral formada por Coalició Compromís, Podemos del País Valencià e Esquerra Unida del País Valencià, que se estableceu en maio de 2016 para concorrer ás eleccións xerais españolas de 2016 no País Valenciano. A alianza é a sucesora da coalición És el moment, que concorreu ás eleccións xerais españolas de 2015.

O nome da alianza, *A la Valenciana*, fai referencia ao tipo de coalición de goberno que Podemos e Compromís propuxeron ao PSOE tras as eleccións xerais de 2015. Esta proposta baseábase no acordo logrado no País Valenciano entre o Partit Socialista del País Valencià e Compromís tras as eleccións autonómicas valencianas de 2015, que permitiu que os seus respectivos líderes, Ximo Puig e Mònica Oltra, se convertesen no presidente e a vicepresidenta desa comunidade autónoma.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Bustelo de Fisteus

Como topónimo **Bustelo de Fisteus** pode referirse a:

;En Galiza
***Bustelo de Fisteus**, parroquia do concello de Quiroga;
****Bustelo de Fisteus**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Estación de Xixón-Cercanías

A **estación de Xixón-Cercanías** foi unha estación de tren de Feve e Adif da cidade de Xixón, en Asturias. Era cabeceira das liñas que unen a cidade con Ferrol, Llaviana e Palencia.

Concentraba os servizos de proximidades, aínda que tamén paraban na estación trens de longa e media distancia. A estación foi pechada para deixar sitio para a construción do MetroTrén e con iso, o soterramento do ferrocarril en Xixón. Entre outubro e novembro de 2014 procedeuse á súa demolición. Actualmente, todos os trens usan a estación Xixón-Sanz Crespo.

## Notas
Ximo Puig

**Joaquim Francesc Puig i Ferrer**, nado en Morella (Castelló) o 4 de xaneiro de 1959 e máis coñecido como **Ximo Puig**, é un político socialista valenciano, presidente da Generalitat Valenciana dende o 28 de xuño de 2015.

É secretario xeral do Partit Socialista del País Valencià, federación autonómica do Partido Socialista Obreiro Español.

## Cargos desempeñados
*Deputado por Castelló nas Cortes Valencianas (1983-1986)
*Director de Relacións Institucionais das Cortes Valencianas (1986-1995)
*Alcalde de Morella (1995-2012)
*Deputado por Castelló nas Cortes Valencianas (1999-2011)
*Portavoz do PSPV-PSOE nas Cortes Valencianas (2000-2003)
*Vicepresidente segundo das Cortes Valencianas (2003-2007)
*Portavoz adxunto do PSPV-PSOE nas Cortes Valencianas (2007-2011)
*Deputado por Castelló no Congreso dos Deputados (2011-2015)
*Secretario xeral do PSPV-PSOE (desde 2012)
*Secretario de Reformas Democráticas do PSOE (desde 2014)
*Deputado por Castelló nas Cortes Valencianas (desde 2015)
*Presidente da Generalitat Valenciana (desde 2015)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Cabaleiro (homónimos)

O termo **Cabaleiro** pode referirse a:

***Cabaleiro**, posición social no sistema feudal da Idade Media, inicialmente caracterizado por servir militarmente montado de a cabalo;
***Cabaleiro**, doenza consistente nunha contractura muscular dolorosa do pescozo.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Cabaleiro**, lugar da parroquia de Campañó, no concello de Pontevedra;
***O Cabaleiro**, lugar da parroquia de Coiro, no concello da Laracha;
***O Cabaleiro**, lugar da parroquia de Céltigos, no concello de Ortigueira;
***O Cabaleiro**, lugar da parroquia de Ribadetea, no concello de Ponteareas;
***Paucabaleiro**, lugar da parroquia de Trabada, no concello de Trabada.

## Véxase tamén
### Outros artigos