Rolls-Royce Silver Ghost

right|thumb|AX201 en Cat and Fiddle Hill durante o Scottish Reliability Trial (1907).
right|thumb|Silver Ghost con carrozaría de limusina (1920).
thumb|40/50&nbsp;hp Silver GhostMotor de seis cilindros con válvulas laterais de 7.428 cc.
O nome **Rolls-Royce Silver Ghost** refírese tanto a un modelo de coche como a un coche específico desa serie. Orixinalmente chamado "40/50 h.p.", o chasis fíxose por primeira vez nas fábricas de Royce en Manchester, e a produción trasladouse a Derby en xullo de 1908, e tamén, entre 1921 e 1926, en Springfield, Massachusetts, USA. O chasis nº 60551, rexistrado **AX 201**, foi o coche que orixinalmente recibiu o nome de "Silver Ghost". Outros coches de 40/50&nbsp;cv tamén recibiron nomes, pero o título de Silver Ghost foi retomado pola prensa, e pronto todos os 40/50 recibiron ese nome, feito que Rolls-Royce non recoñeceu oficialmente ata 1925, cando se lanzou a gama Phantom.

O Silver Ghost foi a orixe da afirmación de Rolls-Royce de fabricar o "mellor coche do mundo", unha frase acuñada non por eles mesmos, senón pola prestixiosa publicación *Autocar* en 1907. O chasis e o motor tamén se utilizaron como base dunha gama de Rolls-Royce Armored Cars. En decembro de 1923, catro amigos de Woodrow Wilson participaron para comprarlle ao ex presidente un Silver Ghost, poucas semanas antes da morte de Wilson en febreiro de 1924. O coche modificárase para que Wilson, que estaba discapacitado, puidese entrar e saír do coche máis facilmente.

## Historia
[thumb|[T. E. Lawrence nun Blue Mist, 1918]]
En 1906, Rolls-Royce produciu catro chasis para exhibilos no salón de automóbiles de Olympia, dous modelos existentes, un  catro cilindros 20&nbsp;hp e un seis cilindros 30&nbsp;hp, e dous exemplares de coche novo denominado 40/50&nbsp;cv. O 40/50&nbsp;cv era tan novo que os coches de exhibición non estaban completamente rematados, e non se proporcionaron exemplaress á prensa para probalos ata marzo de 1907.

O coche tiña ao principio un novo motor de seis cilindros e válvulas laterais de 7036&nbsp;cc (7428&nbsp;cc desde 1910) cos cilindros fundidos en dúas unidades de tres cilindros cada unha, en oposición ás unidades de dous cilindros triplos dos seis anteriores. Nun primeiro momento incorporouse unha transmisión de tres velocidades con unidades de catro velocidades usadas a partir de 1913. O Veo de manivelas de sete rodamentos tiña lubricación a presión total, e o rodamento principal central facíase especialmente grande para eliminar as vibracións, dividindo esencialmente o motor en dúas unidades de tres cilindros. En cada cilindro instaláronse dúas buxías, a partir de 1921, podíase elixir entre encendido por magneto ou por bobina de indución. O arranque eléctrico instalouse a partir de 1919 xunto con luces eléctricas para substituír as antigas que usaban acetileno ou aceite.

O desenvolvemento do Silver Ghost suspendeuse durante a Primeira Guerra Mundial, aínda que o chasis e o motor foron fornecidos para o seu uso en coches Rolls-Royce blindados. Un Silver Ghost azul de 1909 coñecido como Blue Mist, anteriormente propiedade dun lord irlandés, utilizouno Lawrence de Arabia como o seu coche persoal durante o Rebelión árabe. A construción dunha réplica de Blue Mist comezou en 2018.

O chasis tiña eixes dianteiro e traseiro ríxidos e suspensión de béstas por todas partes. Os primeiros coches só tiñan freos nas rodas traseiras operados por unha panca manual, cun freo de transmisión accionado por pedal que actuaba sobre o eixe da transmisión. O sistema de freo de pé pasou aos tambores do eixe traseiro en 1913. Os freos servoasistidos nas catro rodas pasaron a ser opcionales en 1923. Despois disto, os modelos 40/50 máis antigos chamáronse 
Silver Ghosts  (Pantasmas de Prata) para evitar confusións.

Producíronse un total de 7874 coches Silver Ghost entre 1907 e 1926, incluíndo 1701 da fábrica estadounidense de Springfield. O prezo do chasis documentado para a versión estadounidense de 1921 foi de 11.750 dólares estadounidenses (207,138 dólares de 2024). Moitos deles aínda circulan hoxe en día. Un bo exemplo está exposto no National Motor Museum, Beaulieu.

## As aguias alpinas
James Radley inscribiu un 40/50 no prestixioso Austrian Alpine Trial de 1912, pero a súa caixa de cambios de 3 velocidades resultou inadecuada para o ascenso do paso de Katschberg. Un equipo de fábrica de catro coches preparouse para o evento de 1913 con caixas de cambios de catro velocidades, e a potencia do motor aumentou de  a  mediante un aumento da relación de compresión e un carburador máis grande. O equipo gañou seis premios, incluíndo a Copa Arquiduque Leopold. As réplicas dos coches vencedores puxéronse en produción e vendéronse oficialmente como modelos Continental, pero foron chamados Alpine Eagles polo xefe de probas (e máis tarde director xeral de Rolls-Royce) Ernest Hives, e este é o nome que conservaron.

## O Silver  Gost
En 1907 Claude Johnson, director comercial e xerente de Rolls-Royce, ordenou que a compañía usase un coche como demostración. Con chasis núm. 60551 e matrícula AX 201, foi o 12º 40/50&nbsp;cv que se fabricaba, e unha placa que leva este nome adornaba o mamparo. Instalouse unha carrozaría descuberta de Roi-des-Belges do carroceiro Barker, e o coche preparouse para as probas de fiabilidade escocesas de 1907 e, inmediatamente despois, outra proba de 24.000 km. que incluía a condución entre Londres e Glasgow 27 veces.

O obxectivo era dar a coñecer a nova empresa e mostrar a fiabilidade e a tranquilidade do seu novo coche. Esta era unha idea arriscada: os coches daquela época eran notoriamente pouco fiables e as estradas da época podían ser horrendas. Con todo, o coche púxose a proba e, coa prensa a bordo, bateu varios récords. Mesmo despois de 11.000 km., o custo de mantenemento do coche foi de 2´13 libras (£2,13).  

Este coche recuperouno a empresa en 1948. Desde entón, utilízase como coche publicitario e viaxou por todo o mundo. En 1991, o coche restaurouse.

En 2005 considerouse o coche máis valioso do mundo, o seu valor asegurado situouse en 35 millóns de dólares.
Despois da venda de Rolls-Royce Motors Ltd en 1998, o coche pasou á propiedade de Bentley Motors.

Ficheiro:Rolls Royce Silverghost AX201 restore1.jpg|AX 201 nunha foto de 1990, antes da restauración
Ficheiro:Rolls Royce Silverghost AX201 restore2.jpg|AX 201 coa carrozaría e o chasis separados
Ficheiro:Rolls Royce Silverghost AX201 restore3.jpg|A parte traseira do AX 201 mostra o marco de cinza

## Galería

Ficheiro:Rolls-Royce Silver Ghost.jpg|1909 landaulet de Hooper, Science Museum, Londres
Ficheiro:1910 Rolls-Royce Silver Ghost Tourer (1419230816).jpg|1910 vehículo de turismo, National Automobile Museum, Reno
Ficheiro:1912 Rolls Royce Silver Ghost Touring.jpg|1912 Turismo
Ficheiro:L'evoluzione dell'automobile Rolls Royce.jpg|1914 turismo no Museo Nazionale dell'Automobile, Torino
Ficheiro:Rétromobile 2018 - Rolls Royce Silver Ghost - 1914 - 003.jpg|1914 interior do Silver Ghost de Kellner
Ficheiro:1924 Rolls-Royce Silver Ghost Labourdette - Flickr - edvvc.jpg|1920 chasis 40FW turismo de Labourdette
Ficheiro:Rolls-Royce Silver Ghost Kégresse.jpg|1922 a semiouruga propiedade de Vladimir Lenin, no Gorki Leninskiye 

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* "Ambassador Extraordinary - A History of 'The Silver Ghost'" , reprint from *Queste*, 1990
* Rolls-Royce and Bentley Models