open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
San Martiño, San Martiño, O Bolo

**San Martiño** é un lugar da parroquia de San Martiño no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 6 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Martiño 
### Parroquias do Bolo 
## Notas
Copa do Rei de fútbol 1993/94

A **Copa do Rei de fútbol 1993–94** foi a 90ª edición do torneo. A competición empezou o 15 de agosto de 1993 e finalizou o 20 de abril de 1994 coa final no estadio Vicente Calderón en Madrid. O campión foi o Real Zaragoza.

## Oitavos de final
## Cuartos de final
## Semifinais
## Final
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do torneo en linguasport.com
Copa do Rei de fútbol 1994/95

A **Copa do Rei de fútbol 1994–95** foi a 91ª edición do torneo. A competición empezou o 28 de setembro de 1994 e finalizou o 27 de xuño de 1995 coa final no estadio Santiago Bernabéu en Madrid. O campión foi o Deportivo da Coruña.

## Cuarta rolda
## Oitavos de final
## Cuartos de final
### Partidos de ida
### Partidos de volta
## Semifinais
Nas semifinais xogáronse catro partidos. Os de ida xogáronse o 30 e 31 de maio de 1995 e os de volta o 13 e 14 de xuño. Clasificáronse para a final o Valencia CF e o Deportivo da Coruña.

### Partidos de ida
### Partidos de volta
## Final
A final da Copa do Rei 1994–95 xogouse inicialmente o 24 de xuño de 1995 no estadio Santiago Bernabéu de Madrid, pero o partido suspendeuse aos 79 minutos debido á intensa chuvia. Reanudouse o 27 de xuño. O campión foi o Deportivo da Coruña.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Datos do torneo en linguasport.com
Copa do Xeneralísimo de fútbol 1947/48

A **Copa do Xeneralísimo 1947–48** foi a 44ª edición do torneo. A competición empezou o 14 de setembro de 1947 e finalizou o 4 de xullo de 1948 coa final no estadio Chamartín en Madrid. O campión foi o Sevilla FC.

## Cuartos de final
|}

## Semifinais
|}
**Desempate*

|}

## Terceiro posto
|}

## Final
|}

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do torneo en linguasport.com
Copa do Rei de fútbol 2000/01

A **Copa do Rei de fútbol 2000–01** foi a 97ª edición do torneo. A competición empezou o 30 de agosto de 2000 e finalizou o 30 de marzo de 2001 coa final no estadio de La Cartuja en Sevilla. O campión foi o Real Zaragoza.

## Dezaseisavos de final
## Oitavos de final
## Cuartos de final
## Semifinais
## Final
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do torneo en linguasport.com
Hennebont

**Hennebont** (en ) é un concello do departamento de Morbihan, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía 
## Cidades irmandadas 
* , Kronach (1990)
* , Mourdiah (1990)
* , Mumbles (2004)
* , Halhul

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Hennebont
Mauricio Pellegrino

**Mauricio Andrés Pellegrino**, nado en Leones (Córdoba) o 5 de outubro de 1971, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección arxentina. Actualmente adestra o Deportivo Alavés.

## Traxectoria 
En 2012 foi contratado para adestrar o Valencia CF, posto do que foi destituído logo de 14 xornadas. O seu substituto foi Ernesto Valverde.

## Palmarés 
;Vélez Sarsfield
* Primeira División da Arxentina: Clausura 1993, 1996, 1998; Apertura 1995
* Copa Libertadores: 1994
* Copa Intercontinental: 1994
* Copa Interamericana: 1995
* Supercopa Suramericana: 1996
* Recopa Suramericana: 1997

;Barcelona
* Primeira División: 2001–02, 2003–04

;Valencia
* Primeira División: 1998–99
* Supercopa de España: 1999
* Copa da UEFA: 2003–04
* Supercopa de Europa: 2004

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Baldriz, Baldriz, Cualedro

**Baldriz** é un lugar da parroquia de Baldriz no concello ourensán de Cualedro na comarca de Verín. Segundo o IGE, en 2011 tiña 53 habitantes (26 homes e 27 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Baldriz
### Parroquias de Cualedro
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cualedro
Barcias, Librán, Baleira

**Barcias** é un lugar da parroquia de Librán no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 41 habitantes (21 homes e 20 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Librán 
### Parroquias de Baleira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Baleira
Froxán, Vilacova, Lousame

**Froxán** e un lugar da parroquia de Vilacova no concello coruñés de Lousame na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).

O seu monte veciñal foi recoñecido pola ONU en 2017 como exemplo de conservación e de xestión participada.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilacova 
### Parroquias de Lousame
Glaucófitas

As **glaucófitas** ou ***Glaucophyta*** (tamén chamadas **glaucófitos**, **glaucocistófitas**, **glaucocístidas** ou, como clase única, **glaucofíceas**), son un pequeno grupo de algas microscópicas de auga doce. Están incluídas nas modernas clasificacións no grupo Archaeplastida, xunto coas algas vermellas (Rhodophyta), algas verdes e plantas terrestres (Viridiplantae ou Chloroplastida). Porén, as relacións entre as algas vermellas, algas verdes e glaucófitas non están claras, en gran parte debido ao limitado estudo que se ten feito das glaucófitas.

As glaucófitas interesan moito aos biólogos que estudan o desenvolvemento dos cloroplastos, porque algúns estudos suxiren que poden ser similares ao tipo de alga orixinal que evolucionaría orixinando as plantas verdes e as algas vermellas.

## Características 
Os cloroplastos das glaucófitas coñécense co nome de *cianelas*. A diferenza dos plastos doutros organismos, teñen unha capa de peptidoglicano, que se cre é un resto das cianobacterias que deron orixe aos plastos por endosimbiose. As Glaucophyta conteñen o pigmento fotosintético clorofila a. Xunto coas algas vermellas  e as cianobacterias, captan a luz por medio de ficobilisomas, estruturas que constan principalmente de ficobiliproteínas. As algas verdes e as plantas terrestres carecen dese pigmento.

As glaucófitas teñen mitocondrias con cristas planas, e presentan mitose aberta sen centríolos. As formas móbiles teñen dous flaxelos desiguais, que poden ter finos peliños e están ancorados nun sistema de múltiples capas de microtúbulos, e ambas as estruturas son similares a outras atopadas nalgunhas algas verdes.

## Xéneros 
Só se coñecen 13 especies de glaucófitas, clasificadas en só tres xéneros, e ningunha delas é especialmente abundante na natureza. Os tres xéneros son:
* ***Glaucocystis*** é inmóbil, aínda que retén un flaxelo moi curto vestixial, e ten parede celulósica. 
* ***Cyanophora*** é móbil e carece de parede celular. 
* ***Gloeochaete*** presenta tanto estadios móbiles coma inmóbiles, e ten unha parede celular que non parece estar formada por celulosa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* AlgaeBase taxon id=4301 Glaucophyta
Pontivy

**Pontivy** (en ) é unha cidade da Bretaña, situada no departamento de Morbihan, que se estende por unha area de 24,84&nbsp;km² e tiña, en 2014, a poboación de 13&nbsp;965 habitantes, representando unha densidade de 562&nbsp;hab/km².

## Demografía 
## Cidades irmandadas 
* , Tavistock (1958)
* , Wesseling
* , Napoleonville
* , Ouelessebougou

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Pontivy
João Guisan

**João Carlos Guisan Seixas**, nado na Coruña o 3 de marzo de 1957, é un escritor galego.

## Traxectoria
Realizou estudos de arte dramática, escenografía e medios audiovisuais. Foi membro fundador da Escola Dramática Galega e da Associaçom Galega da Língua e actor en diversos grupos teatrais. Traballou tamén como escritor e locutor para RNE en Galicia e realizador na Televisión Española e na Televisión de Galicia.

Actualmente é profesor de portugués na Escola Oficial de Idiomas da Coruña.

## Obra
### Teatro
**Um cenário chamado Frederico*, 1985, Cadernos da Escola Dramática Galega.
**Teatro Para Se Comer*, 1997, Laiovento.
**A tabúa ocre de núbia ou o significado da vida*, 1998, Teatro do Noroeste, Viana do Castelo.

### Narrativa
**Origem certa do farol de Alexandría e outros contos*, 1980, Brais Pinto, Madrid.

### Ensaio
**Isto é um livro. Projecto dicionário vivo*, 2003, Laiovento.

### Obras colectivas
**Número de patente. Querido Brais. A figueira*, 1978, Ediciós do Castro.

### Traducións
**Poseídos. Ensayos de Etnopsiquiatría Gallega*, de Marcial Gondar e Emilio González, Laiovento.

## Premios
*Gañador do Premio Modesto R. Figueiredo no 1977, por *Número de patente*.
*Gañador do Premio Eixo Atlântico de Textos Dramáticos no 1998, por *A tábua ocre de Núbia*.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Ficha do autor na Biblioteca Virtual Galega.
Aranza, Aranza, Baralla

**Aranza** é un lugar da parroquia de Aranza no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o INE, en 2025 tiña 38 habitantes (16 homes e 22 mulleres), o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 53 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Aranza
### Parroquias de Baralla
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Baralla
Teixeira, Arroxo, Baralla

**Teixeira** é un lugar da parroquia de Arroxo no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres).

Coa reforma parroquial da diocese de Lugo de 1890, a parroquia de **Teixeira (San Pedro)** pasa a pertencer a Arroxo, estando formada polos lugares de Teixeira e Quintela. Non obstante, aínda continúa a aparecer como parroquia independente a efectos estatísticos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Arroxo 
### Parroquias de Baralla 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Baralla
Sanamede

O topónimo **Sanamede** pode referirse a:

;En Galiza
***Sanamede do Monte**, parroquia do concello da Baña;
****Sanamede**, lugar de dita parroquia;
***Sanamede**, lugar da parroquia de Covas, no concello de Baralla.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***San Amede**, lugar da parroquia de Valdoviño, no concello de Valdoviño.
Unicontos

Os **unicontos** ou ***Unikonta*** son un grupo de eucariotas propostos por Thomas Cavalier-Smith, que tipicamente teñen células cun só flaxelo ou con ningún (formas ameboides). É un dos dous grandes clados nos que se dividen os eucariotas; o outro son os Bikonta. Os Unikonta comprenden os grupos dos Amoebozoa, e os Opisthokonta (animais, fungos e formas relacionadas).

A seguiente árbore filoxenética mostra as relacións entre os principais grupos de Eukarya de acordo coas ideas de Cavalier-Smith.

*Lenda:* [A] Eukarya ancestral heterótrofo uniflaxelado e unicentriolar; mitocondrias con cristas tubulares. [B] Biflaxelado ancestral. [C] Fusión de xenes DHFR-TS. [D] Fusión tripla de xenes da biosíntese da pirimidina. [E] Alvéolos corticais. [F] Adquisición de cloroplastos por endosimbiose secundaria cunha alga verde (clasificada dentro de Viridiplantae). [G] Flaxelo posterior e mitocondrias con cristas planas. [H] Inserción de EF1-alfa. [I] Aparición dos cloroplastos por endosimbiose primaria cunha cianobacteria. [J] Adquisición de cloroplastos por endosimbiose secundaria cunha alga vermella (Rhodophyta). [K] Inserción de poliubiquitina. [L] Suco de alimentación ventral. [M] Pelos tubulares en flaxelos, e plastos dentro do retículo endoplasmático rugoso.

## Características 
Os Unikonta presentan unha tripla fusión nos xenes para a síntese das pirimidinas, que está ausente en Bikonta. Estes tres xenes son as dos encimas carbamoíl fosfato sintase, dihidroorotase, aspartato carbamoiltransferase, que están fusionados nos Unikonta, pero non en bacterias nin en Bikonta. Esta característica debeuse adquirir por medio dunha dobre fusión, un par de eventos bastante raros, que tivo lugar no devanceiro común de Opisthokonta e Amoebozoa.

Cavalier-Smith  propuxo inicialmente que os Unikonta ancestrais tiñan un só flaxelo e un só corpo basal. Porén, isto é improbable, xa que os opistocontos flaxelados, igual que algúns Amoebozoa flaxelados, como *Breviata*, realmente teñen dous corpos basais, igual que os Bikonta típicos (aínda que só un dos corpos basais está flaxelado na maioría dos Unikonta). Esta disposición en parella pode tamén verse na organización dos centríolos das células animais típicas. Malia o nome do grupo, o antepasado común de todos os *unicontos* era probablemente unha célula con dous corpos basais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Tree of Life Eukaryotes
Duport Stradivarius

[thumb|200px|O *Duport Stradivarius* tocado por [Mstislav Rostropovich en 1978.]]

O ***Duport Stradivarius*** é un violonchelo construído en 1711 polo luthier italiano Antonio Stradivari de Cremona. É moi similar ao Davidov Stradivarius, coa forma *buono* ou *forma b* que o luthier empregou a partir de 1710. O instrumento recibe o seu nome por Jean-Louis Duport, quen o tocou arredor de 1800. En 1812, Duport permitiulle a Napoleon Bonaparte que o tocara; un burato, aínda visible no instrumento, dixe que foi feito polas esporas das botas do emperador. Auguste-Joseph Franchomme estableceu un récord de prezo pola súa compra ao pagar 22.000 francos en 1843 ao fillo de Duport. O fabricante de instrumentos Jean Baptiste Vuillaume empregou o *Duport* como principal modelo para os seus violonchelos. *O Duport* é un dos máis valiosos violonchelos Stradivari. Pertenceu e foi tocado por Mstislav Rostropovich entre 1974 e 2007.

O instrumento pertence na actualidade aos herdeiros de Rostropovich.

## Características 
## Propietarios e intérpretes  
### Propietarios 
### Intérpretes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O *Duport Stradivarius*  en cozio.com
Delta 3000

**Delta 3000** foi o nome dunha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos en servizo nas décadas de 1970 e 1980. A serie 3000 componse dos Delta 3910, Delta 3910 PAM-D, Delta 3913, Delta 3914, Delta 3920, Delta 3920 PAM-D e Delta 3924, segundo o sistema de numeración seguido pola familia de foguetes Delta.

## Características 
Tódolos Delta da serie 3000 usaban nove foguetes aceleradores de propelente sólido Castor 4, máis potentes que os aceleradores das versións anteriores de foguetes Delta. Os Delta 3910, 3910 PAM-D, 3913 e 3914 usaban unha segunda etapa cun motor TR-201, mentres que nos Delta 3920, 3920 PAM-D, 3924 e 3925 o motor da segunda etapa era un AJ10-118. Os Delta 3910 e 3920 PAM-D non usaban terceira etapa, mentres que os Delta 3910 PAM-D e 3920 PAM-D usaron unha terceira etapa PAM-D propulsada por un motor Star 48B. A terceiras etapas do Delta 3913 era propulsada por un motor Star 37D, e as dos Delta 3914 e 3924, por un Star 37E. En total, a serie Delta 3000 fixo 38 lanzamentos.

## Historial de lanzamentos 
### Delta 3910 
### Delta 3910 PAM-D 
### Delta 3913 
### Delta 3914 
### Delta 3920 
### Delta 3920 PAM-D 
### Delta 3924 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Delta
*Delta A
*Delta B
*Delta C
*Delta D
*Delta E
*Delta F
*Delta G
*Delta J
*Delta K
*Delta L
*Delta M
*Delta N
*Delta P
*Delta 0100
*Delta 1000
*Delta 2000
*Delta 4000
*Delta 5000
*Delta II
*Delta III
*Delta IV
Canet de Mar

**Canet de Mar** é un concello español da costa do Maresme, na provincia de Barcelona, Cataluña.  Está situado a 43 quilómetros de Barcelona, entre os municipios de Arenys de Mar e Sant Pol de Mar.

200px|miniatura|left|Paseo marítimo e praia de Canet
Segundo datos do INE tiña 14.072 habitantes en 2011. Nos últimos anos, a poboación creceu considerablemente coa expansión da presión inmobiliaria fóra dos límites da área metropolitana de Barcelona, dobrando a súa poboación en pouco máis de 10 anos.

A industria dominante no municipio, polo seu carácter costeiro, é o turismo, xunto coa explotación agrícola (a floricultura e o cultivo de amorodos), ademais da industria téxtil. En Canet de Mar atópase a Escola Universitaria de Enxeñería técnica en tecidos de punto, único centro de España que ofrece este tipo de estudos.

## Xeografía 
Canet de Mar está situado no litoral da Costa Brava, entre Arenys de Mar e Sant Pol de Mar, ao pé do Parque Natural do Montnegre e o Corredor e da Serra de Vallalta. O pùnto máis alto do concello é o  Turó d'en Venteveió, con 312 metros.

Canet ten pendentes abruptas e barrancos que morren en vales polos que pasan torrentes ata chegar a *rieras* e coa terra erosionada pola auga fórmanse as praias.

## Historia 
[200px|miniatura|left|Edificio de [Lluís Domènech i Montaner]]
Canet de Mar nace no século XI como unha pequena aldea e coñécese entón como *la Vall de Canet i Romaguera*. En 1579 separouse de Sant Iscle de Vallalta.

Desde o século XI, Canet recoñeceuse como núcleo destacado cultural, artístico e social. O modernismo tamén deixou pegada grazas a Lluís Domènech i Montaner (1850-1923) coa casa Roura, a casa Domènech i Montaner, l'Ateneu Canetenc e a reforma do castelo de Santa Florentina, antiga masía fortificada restaurada no século XIX. Non se debe restar importancia ás construcións decimonónicas, contemporáneas e a outras de influencia indiana e colonial.

## Demografía 
Conta cunha poboación de 
 

## Lugares de interese 
220px|miniatura|Castelo de Santa Florentina
En Canet pódense atopar interesantes construcións modernistas de Puig i Cadafalch, Calvet e Domènech i Montaner, entre outros. Edificios deste período son a Casa Roure, a casa Domènech i Montaner, e o Ateneu Canetenc. Escultores como Josep Llimona, Carles Flotats e Eusebi Arnau tamén deixaron a súa pegada no municipio.

Ademais da influencia modernista, tamén atopamos construcións como o Castelo de Santa Florentina (século XI), o templo de Sant Pere de Canet (século XVI), ou o Santuario da Misericordia (século XIX), patroa do Maresme.

## Festividades 
*1 de maio: Reunión en Pedracastell.
*29 de xuño: Festa Maior de San Pedro.
*8 de setembro: Festa Maior pequena. Día da Virxe da Misericordia.
*Os mércores celébrase o mercado semanal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello 
* Información da Generalitat de Catalunya 
* Información do Institut d'Estadística de Catalunya 
* Patrimonio históric e artístico de Canet de Mar
Palafolls

**Palafolls** é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Maresme. Está situado a 60&nbsp;km de Barcelona e limita con Santa Susanna, Blanes, Tordera e Malgrat de Mar. Segundo datos do INE tiña 8.966 habitantes en 2011.

A orixe da localidade é romana e tamén o seu nome, que deriva de *Palatiolo*.

O pobo está constituído polos seguintes barrios e lugares: barrio de Santa Maria, barrio de Sant Lluís, barrio de Sant Genís (formado por Sant Genís de Palafolls e a urbanización Ciutat Jardí), Mas Carbó, Mas Reixac e Les Ferreries; esta última é a parte do centro onde atopamos a igrexa, o concello ou as escolas, entre outros servizos.

Os sábados ten lugar o mercado semanal.

## Demografía 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Palafolls.jpg|Igrexa de Santa Maria Assumpta
Ficheiro:CataloniaMaresmePalafollsCastell.JPG|Castelo de Palafolls (século X)
Ficheiro:CataloniaMaresmePalafollsCanComas.JPG|Masia de Can Comas (século XV)
Ficheiro:CataloniaMaresmePalafollsMonumentLluisCompanys.JPG|Monumento a Lluís Companys
Ficheiro:CataloniaMaresmePalafollsPalauet.JPG|Pavillón deportivo 'El Palauet' de Arata Isozaki, (1996).
Ficheiro:CataloniaMaresmePalafollsBiblioteca.JPG|Biblioteca Enric Miralles (2006).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello 
*Patrimonio históric e artístico de Palafolls 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya 
*Sitio web da urbanización de Mas Carbó
Sant Cebrià de Vallalta

**Sant Cebrià de Vallalta** é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Maresme. Segundo datos do INE tiña 3.426 habitantes en 2011.

## Historia 
200px|miniatura|left|Igrexa de Sant Cebrià
Na cripta do pobo están os sepulcros da familia de marqueses de Montsolís, que ten unha casa en San Cebrià.

A orixe do lugar data no ano 1019, cando se cita a igrexa nun documento. Máis adiante, o ano 1079, vólvese a citar, pero esta vez xa inclúe o apelido 'de Vall Alta'.

A xurisdición do municipio xa pertencía desde o principio ao castelo de Montpalau.

## Demografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Sant Andreu de Llavaneres

**Sant Andreu de Llavaneres**, coñecido tamén como *Llavaneres*, é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Maresme. Segundo datos do INE tiña 10.406 habitantes en 2011.

Está situado a 36&nbsp;km ao norte de Barcelona, á beira da costa mediterránea onde conta co porto deportivo Port Balís. Está entre o mar situado ao leste e o Parque Natural do Montnegre e o Corredor ao oeste. A poboación ten boas comunicacións coa capital grazas á liña 1 de Rodalies de Barcelona, así como a autoestrada C-32 e a N-II.

## Etimoloxía 
Unha lenda etimolóxica, carente de verosimilitude, supón que Llavaneres significa *Serena Vall* (Sereno val) lido ao revés. Na súa forma máis antiga o topónimo aparece coa forma *labandarias*.

## Historia 
Os restos arqueolóxicos máis antigos que se atopan no termo son as rocas de Sant Magí, na serra de Montalt, as cales datan do neolítico.

thumb|left|250px|Igrexa e casa do Concello.
Antigamente entre a riera de Llavaneres e o torrente de Les Bruixes estaba Can Sanç, unha vila rural que desde a romanización desprazouse desde zonas iberas. Alí cultivábanse viñas e oliveiras. A actividade económica, como en Mataró e outros municipios, era soamente agrícola e centraba o seu interese nos cultivos hortícolas.

Máis tarde, Sant Andreu de Llavaneres foi parte de Mataró e ao final, cara á metade do século XVI conseguiu a independencia. O que nun inicio era unha poboación dispersa foise desenvolvendo e fóronse formando barrios como o de Cal Sanç, onde a xente xuntábase aos poucos.

Máis adiante, Llavaneres resultou ser tamén un bo recuncho para moitos barceloneses que buscaban fuxir temporalmente do núcleo urbano. De aquí a gran cantidade de edificios modernistas da localidade.

Actualmente trátase dun gran foco residencial e turístico.

## Demografía 
## Lugares de interese 
*Igrexa antiga de Sant Andreu
*Torre Gran
*Torre del Sot
*Ca l'Alfaro
*Cal Tomàs

## Festividades 
*Festa maior: fin de semana máis próximo ao 30 de novembro.
*Festa maior da Minerva: terceiro domingo de xullo.
*Festa do Pèsol (chícharo): fin de semana de abril.
*Mostra Gastronómica do Pèsol: mes de abril.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello 
* Patrimonio históric e artístico de Sant Andreu de Llavaneres 
* Información da Generalitat de Catalunya 
* Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Igrexa vella de Santa Comba de Louro

A **igrexa vella de Santa Comba de Louro** foi un templo relixioso de orixe tardorromana situado na parroquia de Cordeiro (Valga).

## Situación 
O recinto está nunha pequena valgada preto do lugar de Balleas. O lugar está recollido, con fortes pendentes agás cara ao lado leste, por onde discorre un rego de dirección sur-norte que vai dar ao río Louro. Está a 75 m sobre o nivel do mar.

A actual igrexa parroquial está cara ao norte, a uns 300 m.

## Historia 
dereita|miniatura|Necrópole desde o oeste.
miniatura|Vista desde o sur, co altar e o sartego na capela moderna á fronte.

No lado oeste hai unha necrópole, con todas as tumbas orientadas de leste a oeste. As tumbas máis antigas son de orixe romana, con tégulas delimitando os soterramentos. A igrexa vella, adicada á mártir cristiá do século III Comba de Sens, naceu cara ao século IV como un templo tardorromano. Desa época consérvase un forno e unha estela funeraria con inscricións en latín, na que aparece o nome da persoa que a deixou pagada.

Na idade media reconstruíuse o templo, facéndoo de cruz latina e incluíndo un pequeno cenobio. No século XIV converteuse na igrexa parroquial. Xa na idade moderna construíuse a sancristía ao norte da ábsida e unha capela no lado norte da igrexa. Nesta hai un sartego de pedra desorientado, pois está colocado en posición norte-sur.

No século XVIII o recinto foi desmantelado, utilizándose a pedra para construír a actual igrexa. Posteriormente seguiuse sacando a pedra para ser utilizada de novo en construcións recentes.

## Escavacións 
A existencia do recinto estaba presente na memoria popular da xente da parroquia, así como en documentación escrita. No lugar consérvase un cruceiro, coñecido como cruceiro da Igrexa Vella.

No ano 2010 realizáronse as primeiras prospeccións, financiadas polo concello de Valga e a Dirección Xeral de Patrimonio da Consellería de Cultura e Turismo, e realizadas pola área de Arqueoloxía do departamento de Historia da Universidade de Santiago de Compostela e por unha empresa privada. No ano 2012 a Xunta de Galicia financiou unha escavación, dirixida por Emilio Romil.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cruceiro igrexa vella Comba Louro.jpg|Cruceiro.
Ficheiro:Cruceiro igrexa vella Louro.jpg|Detalle do cruceiro.
Ficheiro:Estela igrexa vella Santa Comba de Louro.jpg|Arqueóloga traballando xunto á estela funeraria con inscricións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Igrexa vella Santa Comba de Louro, blog da escavación arqueolóxica do 2012.
Delta 4000

**Delta 4000** foi o nome dunha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos en servizo ao final da década de 1980. A serie 4000 componse dun único modelo, o Delta 4925, segundo o sistema de numeración seguido pola familia de foguetes Delta.

## Características 
O Delta 4925 usaba nove foguetes aceleradores de propelente sólido Castor 4A, máis potentes que os aceleradores das versións anteriores de foguetes Delta. A primeira etapa usaba un motor RS-27, mentres que a segunda usaba un motor AJ10-118K. Como terceira etapa usaba unha etapa de propelente sólido PAM-D cun motor Star 48B.

## Historial de lanzamentos 
### Delta 4925 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Delta
*Delta A
*Delta B
*Delta C
*Delta D
*Delta E
*Delta F
*Delta G
*Delta J
*Delta K
*Delta L
*Delta M
*Delta N
*Delta P
*Delta 0100
*Delta 1000
*Delta 2000
*Delta 3000
*Delta 5000
*Delta II
*Delta III
*Delta IV
Opistocontos

Os **opistocontos** ou ***Opisthokonta*** ou "grupo Fungos/Metazoos" é un amplo grupo de eucariotas, que comprende os reinos dos animais e dos fungos, e un grupo de microorganismos eucariotas que se adoitan agrupar no filo parafilético Choanozoa. Estudos xenéticos e ultraestruturais apoian claramente a idea de que os opistocontos son un grupo monofilético.

A característica común dos Opisthokonta é que teñen células flaxeladas, como é o caso dos espermatozoides dos animais ou as quitridioesporas dos fungos, situado na parte *posterior* da célula, é dicir, na parte oposta da dirección cara á que se move a célula (do mesmo modo que dicimos que a hélice está na parte *posterior* dos barcos). Isto dálle ao grupo o seu nome (do grego ὀπίσθιος, *opísthios*, "posterior" + κοντός, *kontós*, "pértega, poste", referíndose aquí ao flaxelo). As células flaxeladas doutros grupos de eucariotas, polo contrario, propúlsanse con flaxelos situados en posición *anterior*.

## Historia 
A estreita relación entre os animais e os fungos foi suxerida por Cavalier-Smith en 1987, que utilizou o nome informal *opisthokonta* (o nome formal fora utilizado para os Chytridiomycota), e isto foi confirmado por estudos xenéticos posteriores.

As primeiras filoxenias situábanos próximos ás plantas e outros grupos que teñen mitocondrias con cristas planas, pero este carácter é variable.

Cavalier-Smith e Stechmann  argumentan que os eucariotas uniciliados como os opistocontos e os Amoebozoa, denominados en conxunto Unikonta, separáronse doutros eucariotas biciliados, chamados Bikonta, pouco despois de que estes xurdiran na evolución.

## Taxonomía 
miniatura|450px|Unha hipótese das relacións entre os eucariotas.
Unha forma de dividir os Opisthokonta é distinguir os grupos Holomycota ou Nucletmycea (fungos e todos os organismos que están máis relacionados cos fungos ca cos animais) e Holozoa (animais e todos os organismos que están máis relacionados cos animais ca cos fungos); non foron identificados opistocontos basais anteriores á separación de Holomycota e Holozoa.

Outra forma de clasificalos é a que se mostra no seguinte diagrama de clados:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Tree of Life Eukaryotes
Vila baixorromana de Camarzana de Tera

A **vila romana de Camarzana de Tera** é unha edificación romana situada en Camarzana de Tera (provincia de Zamora). Foi localizada no século XIX durante a construción da estrada entre Benavente e Ourense (actual N-525), ao apareceren varios fragmentos de mosaico que foron depositados no Museo de Zamora. Estudosos como Manuel Gómez-Moreno suxiren a posibilidade de que a ábsida da actual igrexa parroquial reciclase unha das estancias principais da vila.
No ano 2007 realizáronse diversas escavacións que permiten comprobar o interese da descuberta e a súa singularidade dentro da Gallaecia e mesmo dentro da Península Ibérica, onde non son frecuentes os restos de mosaico conservados.

## Escavacións 
As escavacións arqueolóxicas sacaron á luz 15 habitacións articuladas arredor dun perístilo -ou patio porticado-, cunha estancia destacada, posiblemente un *triclinium* cun mosaico figurado cun emblema central en que se representa a Orfeo rodeado de animais e arredor oito cartelas con representacións de cabalos e o seu nome epigrafado con teselas. A existencia de textos teselados é altamente excepcional nesta zona da Península Ibérica.

Nos cadros centrais afrontados aparecen cráteras con felinos rampantes. A imaxe central aparece rodeada por escenas de cacería nas que se dá conta de animais como xabarís ou cervos. Entre estas escenas nos laterais curtos aparecen cráteras con felinos e vides das que saen acios e varios paspallases. O tema de Orfeo pacificando as feras aparece noutros dez mosaicos documentados na Península Ibérica. Ademais existen outras seis habitacións cubertas con mosaicos. Os corredores que delimitan o perístilo están enfeitados con mosaicos de temas xeométricos segundo o esquema de peltas, moi ben conservado. No posible *oecus*, o mosaico do pavimento representa unha figura humana que terma co brazo dunhas rendas de coiro craveteado que amarran, posiblemente, un boi podendo corresponder a unha representación do mito do rapto de Europa. A escena está rodeada por unha greca cun tritón entre cornucopias. Hai, tamén, outras estancias sitas a un nivel máis elevado en que tamén se localizan motivos figurativos de gran cualidade, entre os que hai unha figura feminina adobiada con alfaias e fíbulas.

A súa situación nun dos vales máis fértiles da rexión e a súa proximidade ao trazado da vía Astúrica-Brácara Augusta convértea nun enclave fundamental para completar o coñecemento sobre o artellamento da poboación e a explotación económica do territorio na época baixoimperial na Gallaecia.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Vila romana de La Olmeda

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do recinto
Premio de teatro Rafael Dieste

O **Premio de teatro "Rafael Dieste"** outórgao a Deputación da Coruña a autores en lingua galega. Entregouse anualmente dende 1991 e cada dous anos a partir de 1999.

## Gañadores
*1991 (I edición): Xesús Pisón, *Ei, Feldmühle!*
*1992 (II edición): Roberto Vidal Bolaño, *Días sen gloria*
*1993 (III edición): Raúl Dans, *Matalobos*
*1994 (IV edición): Xesús Pisón, *Venenos*
*1995 (V edición): Xavier Lama, *O serodio remordemento do amor*
*1996 (VI edición): Manuel Lourenzo, *Magnetismo*
*1997 (VII edición): Roberto Vidal Bolaño, *Doentes*
*1998 (VIII edición): Miguel Sande, *Ninguén chorou por nós*
*1999 (IX edición): Manuel Lourenzo, *Últimas faíscas de setembro*
*2001 (X edición): Gustavo Pernas Cora, *Footing*
*2003 (XI edición): Imma António Souto, *A ciencia dos anxos*
*2005 (XII edición): Gustavo Pernas, *Final de película*
*2007 (XIII edición): Teresa Moure, *Unha primavera para Aldara*
*2009 (XIV edición): Santiago Cortegoso Calvar, *0,7% Molotov*
*2011 (XV edición): Manuel Guede Oliva, *A función do tequila*
*2013 (XVI edición): Xosé Manuel Pacho Blanco e Zé Paredes, *Teatro, ou xeitos de cargar unha arma*
*2015 (XVII edición): Roberto Salgueiro, *Como mil cachiños de vidro que a dor escurece*
*2017 (XVIII edición): Ernesto Suárez Is, *Despois das ondas*
*2019 (XIX edición): Fernando Castro Paredes, *Amorodo agre*
*2021 (XX edición): Roberto Pascual, *Sophie non é o meu nome de guerra*
*2023 (XXI edición): Alberto Ramos, *Conxo, non restraint* 

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Premio de teatro "Rafael Dieste"
Lista de episodios de One Piece (temporada 2)

A '*segunda tempada da serie de televisión *One Piece''''' comezou a transmitirse o 21 de marzo do 2001 no Xapón, acabando finalmente o 19 de agosto do mesmo ano, cun total de 16 episodios. Nesta segunda tempada a tripulación do Sombreiro de Palla entra na Gran Ruta e coñecen a Vivi, enfróntandose ao mesmo tempo con varios membros da Gavela dos Barrock Works.

A segunda tempada titúlase Saga da entrada na liña principal (グ ラ ン ド ラ イ ン 突入 篇 Gurando Rain totsunyū hen?) E agrupa os episodios do 62 ao 77 [1]. Ten lugar en Futago Promontory, Whisky Peek e Little Garden e ve a tripulación de Sombreiro de Palla entrar en contacto coa organización criminal Baroque Works.

En Galicia, a tempada estreouse na tvG2 o 21 de abril do 2012 dobrada ao galego, e rematou o 4 de agosto do mesmo ano.
Laura Ponte Santasmarinas

**Laura Ponte Santasmarinas**, nada en Buenos Aires (Arxentina) en 1958, é unha actriz de teatro, televisión e cine galega.

## Traballos en cine e televisión 
Entre outros:
* *Novo de Parmuíde*, 1987.
* *Urxa, 1989.
* *A noiva de medianoite*, 1997.
* *A rosa de pedra*, 1999.
* *Fíos*, 2001.
* *León e Olvido*, 2004.
* O personaxe de Maruxa en *4º sen ascensor*, 2004-2005.
* *Pataghorobí*, 2005.
* Vitoria en *Maridos e mulleres*, 2005.
* Dorinda en *Os Atlánticos*, 2008, tes episodios.
* *O bonito crime do carabineiro*, 2009 (filme para televisión).
* *Sinbad*, 2011.
* *Doentes*, 2011.
* *Todo é silencio*, 2012.
* Berta na serie *O Faro*, 2014.
* Luchi na serie *Casa Manola*, 2014.
**Serramoura'' (serie TVG) Personaxe episódico, 2018

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no soportal do audiovisual galego.
Ferreiros, Ferreiros, Baralla

**Ferreiros** é un lugar da parroquia de Ferreiros no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 40 habitantes (23 homes e 17 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Ferreiros 
### Parroquias de Baralla 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Baralla
Emblema de Afganistán

O **emblema de Afganistán** é un dos símbolos oficiais do país. No presente o emblema oficial é un tema en disputa entre o goberno *de facto* do Emirato Islámico de Afganistán e o goberno *de jure* da República Islámica de Afganistán. 

Na versión de 2013 da República Islámica aparece representada unha mesquita (con dúas bandeiras) co minbar (púlpito ó que se accede por unha escaleira) co seu mihrab (sempre orientado cara a Meca) sobre a que se sitúa o *takbir* (الله أكبر, «Alá é grande», escrito sempre en árabe), un pequeno sol nacente e a *shahada* (tamén escrita sempre en árabe). Debaixo aparece o ano *1298* do calendario persa (usado en Afganistán, equivalente a 1919 no calendario gregoriano, data na que se proclamou a independencia) e a palabra افغانستان («Afganistán») nunha cinta que entrelaza a coroa de espigas de trigo.

Nas numerosas bandeiras usadas por este país sempre apareceu o emblema (agás baixo os talibáns).

## Emblemas históricos 

Ficheiro:Emblem of Afghanistan (1901-1919).svg|Emirato de Afagnistán, 1901-1919
Ficheiro:Emblem of Afghanistan (1919-1926).svg|Emirato de Afganistán, 1919-1926
Ficheiro:Emblem of Afghanistan (1926-1928).svg|Reino de Afganistán, 1926-1928
Ficheiro:Emblem of Afghanistan (1928-1929).svg|Reino de Afganistán, 1928-1929
Ficheiro:Emblem of Afghanistan (1929).svg|Emirato de Afagnistán, 1929
Ficheiro:Emblem of Afghanistan (1931-1973).svg|Reino de Afganistán, 1931-1973
Ficheiro:Emblem of Afghanistan (1973–1974).svg|República de Afganistán, 1973–1974
Ficheiro:Emblem of Afghanistan (1992-1996).svg|Estado Islámico de Afganistán, (1992–2002, recoñecido polas Nacións Unidas)
Ficheiro:Emblem of Afghanistan (2002-2004).svg|Estado Islámico de Transición de Afganistán, 2002–2004
Ficheiro:Emblem of Afghanistan (2004–2013).svg|República Islámica de Afganistán, 2004–2013

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bandeira de Afganistán
Milli Tharana

**Milli Tharana** foi o himno nacional de Afganistán dende 2006 ata 2021. A letra compúxoa Abdul Bari Jahani, mentres que a música é obra de Babrak Wasa. En 2004, a nova constitución de Afganistán estableceu un novo himno nacional para o país, solicitado polo goberno posterior ós talibáns para sinalar unha nova era para Afganistán. Debía ser escrita en paxta, conter a frase "Allahu Akbar" (Alá é grande), e mencionar os nomes dos grupos étnicos de Afganistán. 

## Letra do himno actual 
### En paxto
### En persa
### Tradución ao galego
Esta terra é Afganistán,
O orgullo de cada afgán.
A terra da paz, a terra da espada
Cada un dos seus fillos é valente.

Este é o país de todas as tribos,
A terra dos Baloch e os uzbecos,
dos paxtunos e hazaras,
De turcomanos e taxicos.

Con eles, hai árabes e gurjaros,
Pamiris, Nuristanis,
Brahuis e kizilbash,
Aimacos e pashayis.

Esta terra brillará para sempre,
coma o sol no ceo azul.
No peito de Asia,
permanecerá como un corazón para sempre

Seguiremos ao único Deus:
Todos dicimos "Alá é maior"
Todos dicimos "Alá é maior"
Todos dicimos "Alá é maior"

## Notas
Escudo de Bahrain

O **Escudo de armas de Bahrain** foi deseñado nos anos 1930 polo Conselleiro británico do Rei de Bahrain (naquel entón o emir). O escudo contén o mesmo deseño da bandeira nacional cun escudo no centro. Consiste nun campo de goles cunha franxa dentada (con seis puntas) de prata, situada no xefe. Arredor do escudo figuran lambrequíns de goles e prata que o decoran.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bandeira de Bahrain
Lista de episodios de One Piece (temporada 1)

A '*primeira tempada da serie de televisión *One Piece''''' comezou a transmitirse o 20 de outubro do 1999 no Xapón, acabando finalmente o 7 de marzo do 2001, cun total de 61 episodios. Nesta primeira tempada preséntase aos personaxes principais que viaxarán canda Ruffy na procura do One Piece.

Monkey D. Ruffy comeu de neno, accidentalmente, un froito do demo. Ruffy, inspirado polo pirata Shanks, sae ao mar para atopar o gran tesouro "One Piece" e converterse así no Rei dos Piratas. Vinte e dous anos atrás, un pirata, Gol D. Roger, coñecido como o "Rei dos Piratas", foi executado, pero antes de morrer, falou acerca do seu famoso tesouro "One Piece". A súa morte propiciou o inicio da Era das Grandes Travesías, pois lanzou incontables corsarios na procura do tesouro perdido. Ruffy converteuse nun deles, ansiando ser o próximo "rei" e levantando áncora para coñecer amigos e ter aventuras con eles, tendo como meta o ansiado tesouro. Nas súas aventuras, Ruffy derrota a numerosos adversarios e, na súa viaxe cara a Gran Ruta, coñece os diferentes personaxes que acaban formando parte da súa tripulación.

En Galicia a serie estreouse na TVG o 30 de xuño do 2008 e o 18 de febreiro de 2012 na tvG2 dobrada ao galego, e rematou o 14 de abril do 2012.
San Fernando Club Deportivo

O **San Fernando Club Deportivo Isleño** é un club de fútbol de España, da cidade de San Fernando, na provincia de Cádiz. Foi fundado o 30 de xuño de 2009 como sucesor do histórico desaparecido CD San Fernando. Actualmente xoga na Segunda División B Española por primeira vez na súa historia.

## Historia 
O San Fernando Club Deportivo foi fundado no ano 2009, tras a desaparición do Club Deportivo San Fernando pola súa mala situación económica. Ese mesmo ano comprou a praza do Sporting de San Fernando, de Primeira Andaluza.

Na súa primeira tempada (2009/10), o San Fernando logrou subir a Terceira. Na tempada 2010/11 consegue a segunda posición no grupo X de Terceira División clasificándonse para os play-off de ascenso a Segunda B dos que caeu na última eliminatoria fronte ao La Roda.

Na tempada 2011/12 repite na segunda posición e volve xogar os play-offs. Logo de superar a Mutilvera, Levante B e Laudio, o San Fernando logra o ascenso a Segunda División B.

## Uniforme 
***Uniforme titular**: Camiseta azul, pantalón branco e medias azuis.
***Uniforme alternativo**: Camiseta a franxas vermellas e brancas, pantalón negro e medias negras.

## Estadio 
O San Fernando Club Deportivo xoga os seus partidos como local no **Estadio Iberoamericano 2010**, na Cidade Deportiva Bahía Sur, que ten capacidade para 12.000 espectadores. O ano pasado disputaba os seus partidos no Campo de Deportes Bazán, debido ás reformas no Estadio de Bahía Sur.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0 
* **Tempadas en 2ª**: 0 
* **Tempadas en 2ªB**: 1 
* **Tempadas en 3ª**: 2

### Historial na liga 
## Palmarés 
### Torneos oficiais 
*Subcampión de Terceira División (2): 2010-11, 2011-12
*Subcampión de Primeira Andaluza (1): 2009-10

### Torneos amigables 
* **Trofeo de la Vendimia de Chiclana (2)**: 2010, 2011
* **Trofeo Costa de la Luz (1)**: 2010
* **Trofeo Ciudad de El Puerto (1)**: 2011

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Lucan

**Sir Lucan** o Mordomo é un servente do Rei Artur e un cabaleiro da Táboa Redonda nas lendas da Materia de Bretaña. As súas funcións como mordomo non eran as mesmas que as de hoxe en día, senón que estaba ó cargo da corte real xunto con Bedivere o Mariscal e Sir Kay o Senescal.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cabaleiros da Táboa Redonda
* Rei Artur
Salmón (cor)

miniatura|Rodelas de salmón escocés nun mercado de California.

O **salmón** é unha cor rosa alaranxada, de intensidade media, que se basea na coloración predominante da carne do salmón común (*Salmo salar*), producida polo pigmento carotenoide astaxantina.

Trátase dunha cor estándar, encontrándose en catálogos e inventarios cromáticos. A denominación de cor «salmón» abrangue as coloracións semellantes á estándar, **asalmoadas**,

A cor salmón está incluída no acervo iconolingüístico tradicional das culturas costeiras do Atlántico Norte.

## Usos 
* É unha cor moi popular, sobre todo nos tons máis claros, en decoración de interiores, por resultar cálida sen restar luminosidade ás estancias. Foi unha cor de moda durante os anos 1950.
* En España, as publicacións de periodismo financeiro son chamadas «páxinas salmón» e «prensa salmón», xa que tradicionalmente están impresas en tons asalmoados. Este costume foi iniciado en 1893 polo xornal londiniense *Financial Times*.

### Cores HTML 
*Light salmon* (salmón claro), *salmon* (salmón) e *dark salmon* (salmón escuro) son tres das cores HTML establecidas por protocolos informáticos para o seu uso en páxinas web. En programación é posible invocalas polo seu nome, ademais de polos seus valores hexadecimais. *Véxase cores HTML.*

## Notas
Club de Fútbol Fuenlabrada

O **Club de Fútbol Fuenlabrada** é un club de fútbol de España, da cidade de Fuenlabrada, na Comunidade de Madrid. Foi fundado en 1975 e actualmente xoga na Segunda División Española.

## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta azul , pantalón azul e medias azuis.
* **Uniforme alternativo**: Camiseta rosa, pantalón rosa e medias rosas.

## Estadio 
O Fuenlabrada xoga os seus partidos no **Estadio Fernando Torres**, situado na Cidade Deportiva do Oeste, con capacidade inicial para 1.200 espectadores e próximas ampliacións. O anterior estadio, La Aldehuela, utilízase para adestramentos e partidos doutros clubs.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0 
* **Tempadas en 2ª**: 1 (incluída a 2019/20)
* **Tempadas en 2ªB**: 18
* **Tempadas en 3ª**: 14

### Historial na liga 
|valign="top" width=0%|

|valign="top" width=0%|

|}

## Xogadores destacados 
*  David Barral 
*  Tonet
*  Daniel Mayo
*  Nata
* 20px|border|Antillas Neerlandesas Dyron Daal

## Palmarés 
* **Segunda División B Española (1)**: 2018-19
* **Terceira División Española (2)**: 1992-93, 2011-12
* Subcampión da Terceira División (3): 1989-90, 1990-91, 1993-94

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Nabu

[miniatura|150px|Unha imaxe do deus Nabu, [autorrelevo de Lee Lawrie no edificio da Biblioteca do Congreso Americano.]]
**Nabu** é o deus babilonio da sabedoría e a escritura, adorado polos babilonios como fillo de Marduk e da súa consorte, Zarpanitum, e como neto de Enki. A consorte de Nabu foi Tasmetu.

Orixinalmente, Nabu foi unha deidade semítica occidental, introducida polos amorreos en Mesopotamia, probablemente ao mesmo tempo que Marduk. Mentres que Marduk se converteu na divindade principal de Babilonia, Nabu residía na próxima Borsippa, no seu templo de E-zida. Foi chamado primeiro "escriba e ministro de Marduk", e logo asimilado como fillo de Marduk. Durante o Festival de Aninovo de Babilonia, a estatua de culto de Nabu era transportada de Borsippa a Babilonia a carón do seu pai Marduk.
  
A Nabu asígnaselle o posto de patrón dos escribas, tomado da deusa Nisaba da mitoloxía caldea. Os seus símbolos son a taboíña cos útiles de escritura. Leva un gorro con cornos e está en pé coas mans xuntas, no xesto sacerdotal antigo. Cabalga sobre un dragón alado (mušhuššu) que inicialmente foi de Marduk.

O seu poder sobre a existencia humana é inmenso, porque Nabu é quen escribe o destino de cada persoa, por decisión dos deuses, nas taboíñas dos rexistros sagrados. Polo tanto, ten o poder de aumentar ou diminuír segundo a súa vontade a duración da vida das persoas.

A etimoloxía do nome é incerto. Podería derivarse de *nb´* que se refire a "chamar ou anunciar", significando algo como "o que foi chamado", ou podería proceder de *ne/abu*, que significa "brillante ou relucente". Por outro lado, en eslavo do sur podería proceder de 'Nebo', co significado de "un ceo" ou tamén "un paraíso", (comparado co termo polaco *niebo*). Tamén podería proceder dunha raíz descoñecida de sirio antigo.

Nabu é mencionado na Biblia co nome de *Nebo* en Isaías 46:1 e Xeremías 48:1.

No Museo Británico atópase unha estatua de Nabu que foi orixinalmente erixida na cidade de Nimrud (*Calah* en fontes bíblicas) durante o reinado de Tiglat-Pilesar III.

Na astroloxía tardía de Babilonia, Nabu estaba conectado co planeta Mercurio. Como deus da sabedoría e a escritura, foi equiparado polos gregos tanto a Apolo como a Hermes, sendo o último identificado polos romanos co seu propio deus Mercurio.
miniatura|right|150px|Debuxo da estatua do Museo Británico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
* 
*
Ansareo, Pacios, Baralla

**Ansareo** é un lugar da parroquia de Pacios no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o INE, en 2025 tiña 10 habitantes (3 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 17 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Pacios
### Parroquias de Baralla
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Baralla
Maleagant

**Maleagant**, tamén coñecido como **Meleagant** ou **Malagant**, é un vilán e un personaxe recorrente nas lendas da Materia de Bretaña. Orixinalmente foi un cabaleiro da Táboa Redonda e fillo do rei Bagdemagus de Gorre, mais o seu recoñecemento vénlle por ser o cabaleiro que secuestra á raíña Xenevra. A personaxe de Maleagant suponse que ten a súa orixe en **Melwas**, o vilán das primeiras versións galesas, quen tamén captura a Xenevra e a leva para a súa fortaleza en Glastonbury.

A súa primeira aparición na literatura medieval foi no libro *Lancelot, o Cabaleiro da Carreta* por Chrétien de Troyes, no que se relata como leva a Xenevra para o seu castelo. A raíña é rescatada por Lanzarote do Lago e Gauvain, sendo esta a primeira aparición de Lancelot na lendas artúricas.

Porén, o papel de Maleagant diminuíu en importancia despois de que Mordred adquirise máis popularidade e tornase a ser unha das personaxes principais. Aínda así, Maleagant aparece na maioría das historias do rapto de Xenevra.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cabaleiros da Táboa Redonda
* Rei Artur