Tyrrell Racing

**Tyrrell Racing Organisation** (**TRO**) foi un equipo de carreiras de automóbiles e un construtor de Fórmula Un, fundado por Ken Tyrrell, que comezou a competir en 1958 e a construír os seus propios coches en 1970. O equipo viviu o seu maior éxito na década de 1970, cando gañou tres campionatos de pilotos e un de construtores con Jackie Stewart. O equipo nunca volveu a conseguir tales éxitos, aínda que continuou gañando carreiras a través dos anos 1970 e na década de 1980, conseguindo a última vitoria cun motor Ford Cosworth DFV en Detroit en 1983. O equipo foi comprado por BAR en 1997 e completou a súa última tempada como Tyrrell en .

## Fórmulas Menores (1958 - 1967) 
Tyrrell Racing apareceu por primeira vez en 1958, correndo con coches de Fórmula Tres con Ken Tyrrell e outras estrelas locais. Ao darse conta de que non tiña dotes de piloto, Ken Tyrrell retirouse como piloto en 1959, e fundou un equipo de Fórmula Júnior, o (TRO), utilizando a leñeira, propiedade da súa empresa familiar, Irmáns Tyrrell, como taller. Ao longo da década de 1960, Tyrrell compite en fórmulas menores, provendo de monoprazas aos debutantes John Surtees e Jacky Ickx. Pero a asociación máis famoso foi a que forxou con Jackie Stewart, con quen asinou por primeira vez en 1963 e gañou o campionato do Reino Unido de F3 en 1964 cun Cooper.

Tyrrell correu na Fórmula 2 con BRM en 1965. En 1966 Tyrrell asinou un acordo para competir na Fórmula 2 con autos fabricados pola compañía francesa Matra e gaña o título en 1967 co piloto belga Jacky Ickx.

## Fórmula Un (1968 - 1998) 
### 1960 
[miniatura|esquerda|[Jackie Stewart e Tyrrell gañaron o seu primeiro campionato co chasis francés Matra.]] 
Coa axuda de Elf e Ford, Tyrrell logrou o seu soño de pasar á Fórmula Un en , como director do equipo de **Matra Internacional**, unha empresa conxunta establecida entre o propio equipo de Tyrrell e o fabricante francés de automóbiles Matra. Stewart foi un serio contendente, gañador de varios Grandes Premios no Tyrrell Matra MS10. A característica máis innovadora do coche foi o uso dos tanques de combustible estruturais inspirados nos da aviación. Isto permitiu que o chasis fose ao redor de 15&nbsp;kg máis lixeiro, sen deixar de ser máis forte que os dos seus competidores. A FIA considerou que esta tecnoloxía podía ser perigosa e decidiu a súa prohibición en 1970, insistindo nos tanques de bolsa de goma.

Para o campionato de  o equipo Matra decidiu non competir na Fórmula Un. Matra centrou os seus esforzos no equipo de Ken Tyrrell "Matra Internacional" e construír un novo coche con motor DFV e cos tanques de combustible estruturais, a pesar de que só estarían permitidos para unha soa tempada. Stewart gañou o título de 1969 facilmente, pilotando o novo Matra MS80 Cosworth , que corrixía a maior parte das debilidades do MS10. O título de Stewart foi o primeiro gañado por un chasis de francés, e o único que gañou un chasis construído en Francia. O chasis Renault F1 que gañou o campionato de construtores en 2005 e 2006 foi deseñado e construído no Reino Unido. Foi un logro espectacular para un equipo e un construtor que entrara na Fórmula Un o ano anterior.

### Década de 1970 
[miniatura|esquerda|O primeiro Tyrrell de F1, o 001, na demostración de 2008 no [Goodwood Festival of Speed.]]
[miniatura|250px|esquerda|O [Tyrrell P34 de seis rodas, posiblemente un dos coches de F1 máis radical da historia.]]

Para  logo da fusión de Matra con Simca, Tyrrell preguntou a Matra se podía usar os seus V12 en lugar dos Cosworth. Simca era unha subsidiaria da empresa estadounidense Chrysler, un rival de Ford. 
Stewart probou o Matra V12 e atopouno inferior á DFV. Como unha gran parte do orzamento Tyrrell era proporcionado por Ford, e outro dos elementos significativos viñan da empresa estatal francesa Elf Petroleum Company, que tiña un acordo con Renault que impedía o apoio a un socio de Simca, Ken Tyrrell non tiña outra alternativa que comprar un chasis March 701 como solución provisional, mentres que desenvolvían o do seu propio coche en segredo.

Tyrrell foi patrocinado pola compañía francesa Elf, e conservaría a tradicional cor azul francés de carreiras cor que mantería para o resto da súa existencia. Tyrrell e Stewart correron con March-Ford ao longo de 1970 cun éxito relativo, mentres que Derek Gardner traballou no primeiro monopraza de Tyrrell na leñera de Ockham, Surrey.

O Tyrrell 001, que se parecía moito ao MS80, xurdiu a finais de . Stewart gañou a pole position no GP do Canadá, pero sufriu fallas mecánicas nas súas 3 primeiras saídas en carreira. O case idéntico Tyrrell 003 gañou ambos campionatos, de pilotos e construtores en , con Jackie Stewart e François Cevert. O desafío que tiña Stewart para  foi paralizado por unha úlcera de estómago, pero volveu en plena forma física en . El e Cevert acabaron primeiro e cuarto no campionato. A traxedia golpeou o 6 de outubro de 1973, Cevert morreu na cualificación do Gran Premio dos Estados Unidos en Watkins Glen Stewart, que ía retirarse ao final da tempada, e Tyrrell retiráronse de inmediato, entregando o título de Construtores a Lotus. Ao final da tempada Stewart fixo pública a súa decisión de retirarse, unha decisión que xa se fixo antes do Gran Premio dos Estados Unidos. Sen o seu piloto estrela, Tyrrell nunca volveu ser un serio aspirante ao título mundial de novo.

A pesar disto, o equipo seguiu sendo unha forza ao longo da década de 1970, gañando carreiras con Jody Scheckter e Patrick Depailler. O máis notable deles foi o triunfo de Scheckter no Gran Premio de Suecia de 1976, onde os Tyrrell acadaron o primeiro e segundo lugar pilotando o Tyrrell P34. Foi o primeiro, e único, éxito do coche de seis rodas, que substituíu as dúas rodas dianteiras convencionais por catro pequenas rodas montadas nos bancos a cada lado do coche. O deseño foi abandonado logo de que Goodyear negarase a desenvolver os pequenos pneumáticos necesarios para o coche, xa que estaban demasiado ocupados combatendo os demais fabricantes da Fórmula Un.

### Década de 1980 
[miniatura|dereita|O[Tyrrell 012 (foto do ano 2008 no Goodwood Festival of Speed) correu de  a .]]
En , xurdiu a éra do Turbo nos Grandes Premios, a mediados da década de 1980, os coches con motor de aspiración normal estaban obsoletos. Foi o comezo de dúas décadas de loita de Tyrrell, quen sen fondos suficientes pola falta de patrocinio resistiu cos motores Cosworth DFV nun momento en que todos os equipos cambiáronse aos motores turbo. Parece normal, entón, que a derradeira vitoria para o clásico motor Ford Cosworth DFV fose para o Tyrrell de Michele Alboreto no Gran Premio de Detroit de 1983. Que foi tamén o último Tyrrell en gañar un Gran Premio.

#### A desclasificación de 1984 
En , Tyrrell era o único equipo que usaba o motor Ford Cosworth atmosférico, mentres que o resto usaban motores turbo, pero foi descualificado do campionato. Perdeu todos os puntos dos pilotos Martin Brundle e Stefan Bellof - que fixera unha brillante carreira en Monte Carlo, saíndo desde o último lugar e baixo unha intensa choiva, alcanzou o 3º lugar - e Stefan Johansson (substituto de Brundle mentres se recuperaba dun accidente), por colocar unha bola de chumbo no tanque de combustible despois do fin da carreira para alcanzar o peso mínimo ao final da proba (con lastre), e por sospeitas de modificación do combustible con substancias prohibidas).

Un ano máis tarde, en , Tyrrell mantén a Bellof e Brundle. Non acadaron ningún podio, debido ao cambio dos motores, xa que foi o único equipo que comezou a tempada sen os motores turbo. A metade de tempada e por primeira vez, cambian os Ford Cosworth polos motores turbo de Renault, e o equipo consegue terminar en 9º e 10º lugar do campionato, a peor posición da historia nese momento.

* O 01 de setembro de 1985, correndo na categoría Sport prototipo nos 1000&nbsp;km de Spa-Francorchamps Bellof chocou co belga Jacky Ickx e morreu logo de chocar contra unha parede. Tyrrell so participa en tres carreiras co coche Brundle, dous novatos, Ivan Capelli e Philippe Streiff, substitúen ao alemán nas últimas carreiras.

Na tempada , Tyrrell participa en todas as carreiras co británico Martin Brundle (por terceira vez consecutiva) e o francés Philippe Streiff, sen moitos resultados. O equipo queda no 7º lugar, o que se repite en , pero agora de novo cos motores Ford Cosworth. Co inglés Jonathan Palmer e outra vez Streiff, destacando que o equipo logrou terminar a gran maioría de probas, o que non ocorreu en  con Julian Bailey e Jonathan Palmer.

[miniatura|dereita|[Stefan Bellof pilotando para Tyrrell durante a tempada de .]]

### 1990 
[miniatura|[Mika Salo pilotando un Tyrrell no Gran Premio do Reino Unido de 1995.]]
[miniatura|[Toranosuke Takagi|"Tora" Takagi pilotando o Tyrrell 026 no Gran Premio de España de 1998.]]

Tyrrell loito a través dos anos 1980 e 1990, o equipo estaba angustiado polo seu buraco financeiro. E aínda que que os resultados dos anos de gloria quedaran atrás, Ken Tyrrell era aínda un home moi respectado na comunidade da F1. Houbo un breve renacemento da fortuna na década de 1990. A combinación do revolucionario Tyrrell 019 de morro alto de Harvey Postlethwaite e do debut de Jean Alesi na tempada de  trouxo ao equipo dous segundos lugares en Phoenix e Mónaco. O franco-siciliano cambiou para Ferrari ao ano seguinte, pero os motores Honda e o patrocinio de Braun en  axudou a Stefano Modena para clasificarse na primeira fila en Mónaco á beira de Senna e un excelente segundo lugar no Gran Premio do Canadá de 1991. Con todo, o equipo aos poucos deixouse caer desde a metade do pelotón. Finalmente, en  e debido aos malos resultados e á súa mala saúde, Ken vendeu o seu equipo á British American Tobacco, sendo denominado British American Racing. A última carreira de Tyrrell foi o Gran Premio do Xapón de 1998, onde Ricardo Rosset non se clasificou e o seu compañeiro de equipo Toranosuke Takagi retirouse na volta 28 logo dunha colisión co Minardi de Esteban Tuero.

### Legado 
O equipo Brawn GP dobre gañador do campionato  e o equipo Mercedes GP de  son algúns descendentes das formas de Tyrrell, a través dos seus predecesores, Honda Racing F1 e BAR. Mentres que BAR F1 comprou o equipo e a licenza, a maioría dos coches e os equipos foron vendidos a Paul Stoddart, máis tarde dono do equipo Minardi de F1.

Ken Tyrrell morreu de cancro o 25 de agosto de 2001 na idade de 77 anos.

### Resultados completos na Fórmula 1 
(Resultados en letra grosa indican pole position; resultados en *cursiva* indican volta rápida) 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* TeamTyrrell.Com