open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cabo de São Roque

O **cabo de São Roque** é un cabo situado no municipio de Maxaranguape, a 51 km ao norte de Natal, capital do estado brasileiro de Río Grande do Norte. É o punto da costa brasileira máis próximo ao continente africano.

## Historia 
Neste lugar comezou a primeira exploración portuguesa da costa brasileira, ao cargo de André Gonçalves e Amerigo Vespucci. A expedición estivo formada por tres barcos que chegaron ás costas do país o 7 de agosto de 1501, fondeando os barcos a 5° 3' 41" de latitude sur, fronte ao lugar hoxe chamado Arraial do Marco, situado no vértice da costa do estado de Río Grande do Norte, a unhas 45 millas de distancia do cabo de São Roque, como se describe nos seus escritos.

## Características 
A natureza da comarca presenta unha beleza pintoresca, xa que, ademais dos 6 km de dunas que hai na costa, outra vista que chama a atención son os cantís, xusto enriba do cabo, dende onde se divisa un xigantesco bosque de cocos e palmeiras.

## Notas
Eugenio Calderón Montero-Ríos

**Eugenio Calderón Montero-Ríos**, nado en Madrid o 9 de maio de 1892 e finado na mesma cidade o 11 de febreiro de 1981, foi un enxeñeiro, empresario e político español.

## Traxectoria 
Fillo de Benito Calderón Ozores e de Eugenia Montero Villegas e neto de Vicente Calderón Oreiro e Eugenio Montero Ríos. Enxeñeiro militar. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado en setembro subdelegado de Orde Pública da provincia de Pontevedra, nunha etapa caracterizada pola eliminación extraxudicial de desafectos ao golpe militar. En febreiro de 1938 foi nomeado Xefe do Servizo Nacional de Ferrocarrís. En 1951 era director xeral da Sociedad Nacional Industrias Aplicaciones Celulosa Española (SNIACE). Foi presidente da Mutua General de Seguros.

Finou en Madrid o 11 de febreiro de 1981.

## Vida persoal 
Casou en Madrid con Gloria Sola Rodríguez en abril de 1917, e foi pai de Eugenio, Eduardo, Gloria, Juan José, María Isabel, Francisco e Santiago.
## Notas
Sol Mariño

**Sol Rivas López**, coñecida como **Sol Mariño**, nada en Vimianzo en 1986, é unha fotógrafa e escritora galega.

## Traxectoria 
Fixo os estudos secundarios na Coruña e comezou a facer teatro. Estudou comunicación audiovisual e fotografía en Barcelona. En 2008 fixo as fotografías que acompañaban o poemario *Baixo o sol de Mesina* de Lino Braxe. Viviu na Arxentina e no Brasil entre 2009 e 2016. Dedícase a serigrafía téxtil, a fotografía e a pintura mural.

## Obras 
* *As alas da serpe*, 2023.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sol Mariño: “O que tento contar, con poesía ou imaxe, está fóra do evidente. Forma parte dese mundo sutil"
Agnes Grey

***Agnes Grey*** (inglés: *Agnes Grey: A Novel*) é a primeira novela da escritora inglesa Anne Brontë, baixo o pseudónimo de Acton Bell. Foi publicada en decembro do 1847. A literatura académica, seguindo os comentarios da irmá, Charlotte Brontë, suxire que está baseada na experiencia vital da autora. Neste sentido, seméllase á novela *Jane Eyre*, de Charlotte Brontë, na que se analiza a precaria posición das institutrices na Inglaterra da época.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Agnes Grey* (Bitraga)
Tempada 1935/36 do Deportivo da Coruña

Durante a **tempada 1935/36** o **Deportivo da Coruña** competiu na Segunda División e no Campionato Mancomunado Galaico-Ástur, acadando un sétimo e un sexto posto respectivamente.

## Persoal 
### Corpo técnico 
### Xogadores 
## Clasificacións 
### Campionato Mancomunado Galaico-Ástur 
### Segunda División 
## Partidos 
### Pretempada e amigables 
### Campionato Mancomunado Galaico-Ástur 
### Segunda División 
### Copa da República 
### Copa Galicia 
## Notas
Perdida en Irlanda

***Perdida en Irlanda*** (en ) é un telefilme alemán de 2021 dirixido por Florian Gärtner. O guión escribiuno Beatrice Meier e baséase nunha idea de Melanie Bukowski e Bianca Ritz. No papel pricipal, Andrea Sawatzki interpreta unha muller que vai de intercambio lingüístico a Irlanda e reorganiza a súa vida. O filme estreouse en setembro de 2021 no Festival de Cinema Alemán. Estreouse na televisión alemá o 7 de xaneiro de 2022 na canle Das Erste.

Estreouse en galego o 27 de febreiro de 2024 a través da TVG.

## Personaxes 
* Götz Schubert como Max
* Claire O'Donovan como Gillian
* Thorsten Merten como Dirk
* Ella Lee como Amy
* Sarah Hannemann como Anja
* Dagmar Döring como Linda
* Don Wycherley como Shane
* Axel Werner como Hermann Müller
* Patrick Güldenberg como Sven Müller
* Barry McGovern como O’Toole
* Howard Gibbins como músico de rock

## Notas
Javier Arias Fouz

**Javier Arias Fouz**, nado en Lugo en 1977, é un político do Partido Popular de Galicia. Deputado no Parlamento de Galicia desde 2024.

## Traxectoria 
É fillo de Ramón Arias Roca, quen fora concelleiro de urbanismo co alcalde Joaquín García Díez. Licenciouse en Dereito na Universidade San Pablo CEU e ten un mestrado en Urbanismo e Ordenación do Territorio e en Dereito Ambiental e un Diploma de Estudos Avanzados en Doutoramento en Dereito Administrativo.

### Carreira política 
De 2010 a 2015, exerceu como avogado e foi letrado-asesor xurídico e medioambiental de SUPLUSA (Sociedade Urbanística Provincial de Lugo), onde traballaba seu pai. En 2015, converteuse en funcionario da Deputación de Lugo. 

En 2017, foi nomeado xefe territorial da Consellaría de Infraestruturas e Mobilidade, onde permaneceu até 2020, cando foi nomeado por Alberto Núñez Feijóo, Delegado territorial da Xunta na provincia de Lugo. renunciou ao cargo para se presentar como número dous nas listas do PP de Lugo ás eleccións autonómicas do 18 de febreiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deputados da XII Lexislatura do Parlamento de Galicia
Tempada 1936/37 do Deportivo da Coruña

Durante a **tempada 1936/37** o **Deportivo da Coruña** competiu no Campionato de Galicia, proclamándose campión.

## Persoal 
### Corpo técnico 
### Xogadores 
## Clasificacións 
### Campionato de Galicia 
## Partidos 
### Pretempada e amigables 
### Campionato de Galicia 
## Notas
Miguel Ángel Rodríguez

O nome **Miguel Ángel Rodríguez** pode referirse ás seguintes persoas:

* **Miguel Ángel Rodríguez González**, **Chisco**, veterinario e político galego de AP, alcalde de Esgos, finado en 2001.
* **Miguel Ángel Rodríguez Echeverría** (1940-), presidente de Costa Rica (durante 1998-2002); Medalla de Ouro de Galicia
* **Miguel Ángel Rodríguez (escultor)** (1949-), escultor español, coautor da estatua ecuestre de Carlos III (réplica) situada na *Porta do Sol* de *Madrid* ;
* **Miguel Ángel Rodríguez (actor arxentino)** (1960-), actor e humorista arxentino;
* **Miguel Ángel Rodríguez (actor mexicano)**, actor mexicano;
* **Miguel Ángel Rodríguez Bajón** (1964-), xornalista, foi director de Comunicación do PP con José María Aznar;
* **Miguel Ángel Rodríguez Vega** (1965-), xornalista, presentador de televisión e político venezolano;
* **Miguel Ángel Rodríguez Gallegos** (1967-), deportista mexicano;
* **Miguel Ángel Rodríguez (músico)** "**Micky**" (1968-), músico e compositor arxentino, antigo baixista de *Los Piojos* ;
* **Miguel Ángel Rodríguez Jiménez** "**El Sevilla**" (1970-), vocalista do grupo de rock Mojinos Escozíos, locutor de radio e escritor de humor español;
* **Miguel Ángel Rodríguez Forero** (1985-), xogador de squash colombiano.
Miguel Ángel Rodríguez Echeverría

**Miguel Ángel Rodríguez Echeverría**, nado o 9 de xaneiro de 1940, é un economista, avogado, empresario e político costarriqueño do Partido Unidad Social Cristiana (PUSC), de ideoloxía neoliberal e de centro dereita.

## Traxectoria 
### Orixe familiar 
É descendente de familias de Asturias, de varios países latinoamericanos, e tamén de orixe italiana e afro-costarriqueño. É descendente por vía materna de José María Castro Madriz.

### Carreira 
Foi presidente de Costa Rica de 1998 a 2002. Nese período levou a cabo numerosas privatizacións e durante o seu mandato producíronse grandes manifestacións de repulsa por esas actuacións. 

Foi brevemente secretario xeral da Organización dos Estados Americanos (OEA) en 2004 durante un mes, pero dimitiu o 15 de outubro dese ano e volveu ao seu país para enfrontarse a acusacións de irregularidades financeiras e corrupción política durante o seu mandato presidencial.

### Honras 
Durante a presidencia da Xunta de Galicia de Manuel Fraga, recibiu a Medalla de Ouro de Galicia en 1999.

### Corrupción 
O 27 de abril de 2011 foi condenado a 5 anos de prisión por corrupción por recibir pagamentos ilegais, incluíndo unha mordida da empresa francesa de telecomunicacións Alcatel, que obtivera un gran contrato gobernamental para o ancho de banda de teléfonos móbiles durante a presidencia de Rodríguez. Adicionalmente, había acusacións de que Rodríguez recibira contribucións ilegais de campaña dun político e empresario mexicano, e tamén se alegou que recibira $1,4 millóns de dólares de Taiwán.

En decembro de 2012, foi exonerado por un tribunal de apelación, grazas a unha alegada manipulación das probas.

## Notas 
## Véxase tamén
Juan Carlos Wasmosy

**Juan Carlos María Wasmosy Monti**, nado en Asunción o 15 de decembro de 1938, é un empresario, enxeñeiro e político paraguaio, que foi presidente do seu país desde o 15 de agosto de 1993 até o 15 de agosto de 1998. 

## Traxectoria 
### Orixe familiar 
A súa familia era de orixe húngara e brasileira.

### Carreira política 
Foi elixido polo Partido Colorado, sendo o primeiro presidente civil despois da presidencia de Alfredo Stroessner (membro do mesmo partido) e o primeiro elixido democraticamente desde 1811. Wasmosy desempeñou un papel no desenvolvemento económico e social do Paraguai, especialmente a través da súa participación na construción da represa hidroeléctrica Itaipú, a maior do mundo naquel momento (superada hoxe polo encoro das Tres Gargantas na China)​​, e foi criticado principalmente por non apoiar reformas democráticas significativas e por manter no seu goberno a antigos colaboradores do réxime anterior, a ditadura militar de Stroessner, participante na Operación Cóndor. Privatizou grandes empresas estatais, como as Lineas Aéreas de Paraguay (LAP), absorvida pola TAM brasileira (hoxe LATAM).

### Polémica por corrupción 
Foi acusado de corrupción política en relación a un escándalo bancario, declarado culpábel en 2002 e condenado a catro anos de cárcere. Foi acusado de transferir 6 millóns de dólares do Instituto de Bienestar Social do goberno a un banco privado no que era accionista. Ningún presidente paraguaio tiña sido declarado culpábel de ningún crime en tempos modernos. A condena foi apelada e a sentenza reducida a fianza e arresto domiciliario.
miniatura|300x300px|Wasmosy recibindo a Manuel Fraga en Paraguai en 1995.

### Honras 
O 17 de decembro de 1995 foi condecorado co Grande-Colar da Orde do Infante D. Henrique de Portugal. No mesmo ano, a Xunta de Galicia presidida por Manuel Fraga outorgoulle a Medalla de Ouro de Galicia. Ao ano seguinte, en 1996, recibiu a maior condecoración do Uruguai.

Non puido presentarse á reelección en 1998, seguindo a lei paraguaia, e como expresidente foi nomeado senador vitalicio.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de CIDOB
Llerena

**Llerena** é un concello español da provincia de Badaxoz (Estremadura). Atópase a unha altitude de 641 metros sobre o nivel do mar e a 117 km da capital de provincia, Badaxoz.

## Demografía 
En 2023 a poboación ascendía a 5&nbsp;650 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Badaxoz
Luis Braga da Cruz

**Luís Garcia Braga da Cruz**, nado en Coímbra no 30 de maio de 1942 é un enxeñeiro e político portugués.

## Traxectoria 
### Orixe familiar 
Fillo de Guilherme Braga da Cruz (Braga, 1916 - Porto, 1977), de ascendencia británica e italiana, sobriño neto por vía matrilineal do 1º Vizconde de Leite Perry, e a súa esposa Ofélia de Azevedo Garcia e irmán de Manuel António Garcia Braga da Cruz. É primo segundo de José Miguel de Alarcão Júdice.

### Formación 
Enxeñeiro pola Facultade de Enxeñaría da Universidade do Porto (1965), onde foi Profesor Catedrático Convidado.

### Actividade política 
Membro do Partido Socialista, ocupou o cargo de **Ministro da Economia** no XIV Goberno Constitucional de António Guterres. Foi candidato á Assembleia Municipal de Braga, nas que venceu o partido AD. 

Entre outras funcións, Braga da Cruz foi presidente da Comisión de Coordinación e Desenvolvemento Rexional Norte (1986-1995 e 1996-2001) e presidente de Enenorva (1995-1996). 

### Outros cargos 
É presidente da delegación portuguesa do Operador do Mercado Enerxético Ibérico (OMIP) e vicepresidente do Consello de Administración da Fundación Serralves.

## Condecoracións 
* Medalla de Prata da Galiza (1993)
* Comendador da Ordem do Infante D. Henrique de Portugal (22 de marzo de 1995)
* Medalla de Prata da Universidade do Minho (1999).
* Gran Cruz da Orde do Mérito de Chile (30 de setembro de 2001).
* Cabaleiro de Gran Cruz da Orde do Mérito de Italia (1 de abril de 2002).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía na páxina do Parlamento de Portugal
Manuel Rodríguez Vázquez

O nome **Manuel Rodríguez Vázquez** pode referirse a:
* **Manuel Rodríguez Vázquez**, "Pepe de Arganda" (Santiago de Compostela 1935), pintor e escultor.
* **Manuel Rodríguez Vázquez** (Navajas, provincia de Castelló, 1937), escultor.
* **Manuel Rodríguez Vázquez** (Vigo 1942), empresario.https://egu.xunta.gal/gl/termo/179576/Rodr%C3%ADguez%20V%C3%A1zquez%2C%20Manuel
* **Manuel Rodríguez Vázquez** (1960), empresario e político do PSdeG-PSOE, alcalde de Coles.
* **Manuel Rodríguez Vázquez** (Ferrol 1967), director xeral de Defensa do Monte, Consellería do Medio Rural.https://transparencia.xunta.gal/tema/transparencia-institucional/goberno-e-altos-cargos/administracion-xeral?content=/Portal-Transparencia/Unidades_informacion_transparencia/interiores/Tema_2/altos_cargos/administracion_xeral/transparencia_0131.html&langId=gl_ES
SpainSat

**SpainSat** é un satélite de comunicacións español lanzado o 11 de marzo de 2006 a bordo dun foguete Ariane 5 desde o Centro Espacial de Kourou.

## Características 
SpainSat é un satélite de comunicacións encargado polo Ministerio de Defensa para proporcionar comunicacións tanto civís como militares. Ten 12 transpondedores en banda X e un en banda Ka.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Ariane 5
Albert Henry Vestal

**Albert Henry Vestal**, nado en Frankton, Indiana, o 18 de xaneiro de 1875 e finado en Washington o 1 de abril de 1932, foi un xurista e político republicano estadounidense, membro da Cámara de Representantes por Indiana e presidente da Comisión de Moeda, Pesos e Medidas, e da Comisión de Patentes.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Albert Henry naceu nunha granxa próxima a Frankton, no condado de Madison, Indiana, o 18 de xaneiro de 1875, un dos oito fillos de  Mary Jackson (1833-1916) e de William Vestal (1835-1907).]]
A súa carreira política comezou en 1908, cando se postulou para figurar nas listas republicanas ao Congreso, aínda que sen éxito. En 1914 chegou a figurar na candidatura, aínda que non saíu elixino. Nas eleccións de 1916 conseguiu resultar elixido como representante republicano; foi nomeado o 4 de marzo de 1917 e seguiu sendo elixido sucesivamente ata a súa morte en 1932.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Beers, J. H. (1908). ''*. Beers, Chicago. 1908. Páxinas 760-761
* Brandon, R. H. (1908). *Who is Who in Anderson.'' Anderson.

### Outros artigos 
* Cámara de Representantes dos Estados Unidos
* Comisión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes dos Estados Unidos
Comité de Organización Política Electoral Independente

O **Comité de Organización Política Electoral Independente** (**COPEI**), tamén coñecido polo seu slogan **Partido Social Cristián COPEI**, **Partido Socialcristiano** ou **Partido Verde** pola cor dos seus identificadores, é un partido político venezolano, fundado o 13 de xaneiro de 1946, enmarcado dentro da tendencia ideolóxica como un partido de centro democrático e humanismo cristián, sendo aconfesional.

[miniatura|dereita|Antigo logotipo do partido, utilizado dende [1946 até 2008, estando representado pola frecha, símbolo universal da democracia cristiá.|420x420px]]

Herdeiro do partido Acción Nacional e da Unión Nacional de Estudantes (UNE), o seu crecemento principal produciuse na década de 1940 nos estados andinos, Táchira, Mérida e Trujillo, co apoio da Igrexa Católica. De 1958 a 1998, a COPEI mantivo o poder político sobre Venezuela de xeito bipartidista con Acción Democrática, coas presidencias de Rafael Caldera (1969-1974) e Luis Herrera Campins (1979-1984).
Nas eleccións parlamentarias celebradas en setembro de 2010, a COPEI obtivo 580458 votos, o que representaba 5,13&nbsp;% de votos válidos e convertérono no quinto partido venezolano máis votado, e ao mesmo tempo convertérono no cuarto partido da coalición contraria ao goberno de Hugo Chávez, MUD, ao conseguir 10,88% dos seus votos.

En 2015 o partido foi intervido por ordes do Tribunal Supremo de Xustiza, debido a conflitos internos solicitados polo seu entón presidente, Roberto Enríquez; desde entón o partido perdeu unha parte da súa militancia.  Foi expulsado da MUD como os seus candidatos, por conflitos coa xunta *ad hoc* imposta polo TSJ. 

O partido está dividido en dous sectores desde 2015, actualmente están en litixio entre o electo liderado por Roberto Enríquez (Presidente da Copei Lexítimo ODCA) que se presenta como candidato ás primarias e a xunta *ad hoc*.  

O *Copei Legítimo* designa como candidato ás eleccións primarias a Roberto Enríquez Lavaud que, de resultar elixido, sería posteriormente candidato á presidencia en 2024; outro sector propuxo internamente candidatos o 25 de marzo de 2023, durante a celebración do Consejo Federal Nacional a Juan Carlos Alvarado.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Acción Democrática

* MUD
* PSUV
* Rafael Caldera
* Un Nuevo Tiempo
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial
Montserrat Valcárcel

**Montserrat Valcárcel Armesto**, nada no Incio en 1971, é unha enxeñeira e investigadora galega, deputada no Parlamento de Galicia no grupo do Bloque Nacionalista Galego.

## Traxectoria 
É doutora en Enxeñaría Agroforestal, e dende 1997 é profesora da Escola Politécnica Superior de Enxeñaría do Campus Terra de Lugo, pertencente á Universidade de Santiago de Compostela. Entre 2018 e 2022 foi vicerreitora de Coordinación do campus lucense. 

Presentouse como independente nas listas do BNG ás eleccións ao Parlamento de Galicia de 2024 pola provincia de Lugo no posto número 3, saíndo elixida deputada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de deputados da XII Lexislatura do Parlamento de Galicia
### Ligazóns externas 
* Portal da investigación USC.
Isabel Castelo

'''Isabel Castelo d'Ortega''', nada na Coruña en 1929, é unha empresaria galega destacada no sector dos seguros en España, recoñecida polo seu labor á fronte de Seguros Ocaso, unha das principais compañías aseguradoras do Estado.

## Traxectoria 
Isabel Castelo é dona do 92 % de Seguros Ocaso, fundada en 1920 en Vigo polo seu avó Ramón D'Ortega y Hervella e Aberlardo Argüelles (quen lle vendeu a súa parte en 1932), e agora radicada en Madrid, con sedes de interese arquitectónico en Santander, Sevilla e na rúa coruñesa do Cantón Pequeno. Herdou a empresa do seu pai, o tamén coruñés Santiago Castelo Cortés.

Isabel Castelo consolidouse como unha das mulleres máis influentes do sector asegurador español. Baixo a súa dirección desde 1981, Seguros Ocaso experimentou un crecemento sostido, particularmente nos seguros de decesos, e na xestión de Servisa, compañía de servizos funerarios. O grupo rexistrou un beneficio neto de 73,4 millóns de euros no último ano rexistrado (2022), con ingresos anuais superando os 1000 millóns de euros. Forbes atribúe a Castelo d'Ortega un patrimonio persoal de aproximadamente 650 e 800 millóns de euros, sendo a persoa galega non vinculada á sociedade Inditex cun maior patrimonio. e os 1100 millóns.

## Honras 
Recibiu a Medalla de Ouro de Galicia en 2017. Nunha das súas escasas aparicións públicas mostrou «alegría e emoción fonda de ser galega» por recibir unha distinción na súa terra, «o fogar de Breogán».

Recibiu tamén a Gran Cruz da Orde do Mérito Civil e a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo.

## Notas 
## Véxase tamén 
Isabel Castelo, uma diva na lista de Forbes em Ilhadeorjais
Juan José González Rivas

**Juan José González Rivas**, nado en Ávila o 10 de maio de 1951 é un xurista e maxistrado español xubilado. Foi maxistrado do Tribunal Constitucional entre 2012 e 2021, e foi o seu presidente entre 2017 e 2021.

## Traxectoria 
### Formación 
Estudou Dereito na Universidade Complutense de Madrid. Obtivo o título de xuíz e maxistrado por oposición ao final do franquismo, en 1975. Obtivo o doutoramento na Complutense de Madrid cunha tese titulada «La Justicia Constitucional en el Derecho Comparado y en el Derecho español» en 1981.

### Carreira 
En 1975 foi destinado no Xulgado de Primeira Instancia e Instrución de Piedrahíta (1976-81) e Salas de los Infantes, Burgos (1981). En 1981 foi ascendido ao grao de maxistrado e nomeado para a extinta Audiencia Territorial de Barcelona (1981-82). Continuou a súa carreira xudicial na Sala do Contencioso-Administrativo da Audiencia Territorial de Palma (1982-87) e na Sala cuarta, dentro da mesma orde xurisdicional, da Audiencia Territorial de Madrid (1987-89) até que se constituíu a sala única desta orde xurisdicional ao Tribunal Superior de Xustiza de Madrid onde pasou a desempeñar diferentes funcións como maxistrado (1989-92).

Paralelamente, foi avogado do Ministerio de Xustiza (1979-80) adscrito á Secretaría Xeral Técnica do departamento e tras superar os correspondentes concursos foi nomeado facultativo do Consello Xeral do Poder Xudicial (1981-1982) e, desde 1982, avogado de carreira ao servizo do Tribunal Constitucional onde foi nomeado Secretario Xeral en 1986.

En 1992, foi nomeado maxistrado da Oficina Técnica de Información e Documentación do Tribunal Supremo. En 1997 foi ascendido ao rango de xuíz do Tribunal Supremo onde en 2009 foi elixido membro da Sala de Goberno da Audiencia.

### Tribunal Constitucional 
Elixido membro do Tribunal Constitucional en xuño de 2012, a proposta do Congreso dos Deputados, cargo do que tomou posesión o día 23 de xullo. En voto particular á sentenza sobre o matrimonio homosexual, Juan José González Rivas sinalou que 

aínda que logo manifestou que non se opón a que *"as unións de longa duración entre persoas do mesmo sexo sexan obxecto de especial consideración por parte do lexislador"*. 

En marzo de 2017 sucedeu a Francisco Pérez de los Cobos como presidente da Audiencia, cesando como maxistrado e presidente o 18 de novembro de 2021.

Xubilouse en decembro de 2021, aos 70 anos.

### Distincións 
Académico correspondente da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación, dende o 23 de novembro de 1981.  

Recibiu a Medalla de Ouro de Galicia en 2018.

O rei, tras oír o Consello de Ministros, concedeulle a Gran Cruz da Orde do Mérito da Garda Civil en 2020 e en 2022 a Gran Cruz da Orde de Carlos III.

En 2023 recibiu a Gran Cruz da Orde de San Raimundo de Peñafort. 

### Publicacións 
Para obter unha lista completa dos seus artigos e publicacións, consúltese o sitio web de Dialnet. 

## Notas 
## Véxase tamén
Pazo de Antequeira

O **pazo de Antequeira** é unha construción civil situada no lugar de Antequeira, parroquia de Oín, no concello de Rois.

## Descrición 
Erixiuse no século XVI e fíxose de estilo barroco no século XVIII, vinculado ós condes de San Xoán. Destaca a escalinata coa súa balaustrada na fachada principal e mais a capela do pazo de estilo barroco compostelán dedicada a San Xoán Nepomuceno, que na portada presenta un relevo do santo e foi restaurada a finais do século XX. O xardín conta con diversas especies, Hai no pazo pombal e mais hórreo e posúe fonte barroca.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Turismo.gal Xunta de Galicia.
Grupo Ocaso

**Ocaso SA Cía.** **Seguros e Reaseguros** é unha compañía de seguros española de orixe galega que ten a súa sede en Madrid. por Ramón D'Ortega y Hervella, herdada posteriormente polo seu xenro Santiago Castelo Cortés e pola súa neta Isabel Castelo D'Ortega. 

## Características 
Ocaso, xunto con Seguros Santalucía, é unha das empresas con maior presenza no sector funerario en España, segundo a clasificación ICEA de 2015. Con Catalana Occidente e Mutua Madrileña é das maiores aseguradoras españolas non dependentes ou directamente relacionadas con unha entidade financeira (banco, caixa de aforros...) ou unha multinacional aseguradora.

O seu logotipo inicial era unha posta de sol sobre o mar, e pódese ver nos seus edificios principais. A finais dos anos 90 simplificouse pasando a un deseño estilizado, recollido de cando en vez nun cadrado de bordos redondeados que emprega hoxe en día. En 2007 promoveu unha campaña publicitaria con soles en miniatura para difundir o seu novo slogan, “O Sol da Tranquilidade”, que a compañía segue a utilizar até hoxe.

O **Grupo Ocaso** está formado por dúas sociedades: Ocaso S.A. de Seguros e Reaseguros e Eterna Aseguradora SA Compañía de Seguros e Reaseguros.

En 2015, a empresa AM Best, especialista en análise e valoración da solvencia e capacidade financeira das compañías de seguros, deulle a cualificación de A (excelente).

## Sedes 
A empresa conta con varias sedes salientables: a social da rúa Princesa (neoclásica), Madrid; a sede comarcal da Comunidade de Madrid no tamén edificio neoclásico da rúa Carranza, Madrid; a sede de Andalucía na rúa Alisios, Sevilla; a sede galega na rúa Cantón Pequeno, A Coruña; a sede de Santander (neoclásica) e a sede de Cataluña na Gran Vía de les Corts Catalanes, Barcelona. En xullo de 2015, un xulgado de Madrid solicitou a apertura de xuízo oral contra 32 funcionarios e empresarios acusados de formar parte dunha trama que subornaba a traballadores públicos do Concello de Madrid a cambio de licenzas para establecementos de lecer e comercio, segundo indicaron diversas fontes. 

A Audiencia provincial de Madrid ditou o 19 de xuño de 2017 unha sentenza na que absolveu a todos os acusados, incluídos os catro directivos de Ocaso, de todos os delitos dos que lles acusaron a Fiscalía e o avogado do concello de Madrid, que recorreron esta decisión ao Tribunal Supremo.

O TS, en sentenza do 27 de xuño de 2018, desestimou estes recursos, polo que a sentenza absolutoria dos directivos de Ocaso ficou firme e definitiva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web corporativa
Arrête avec tes mensonges (filme)

***Arrête avec tes mensonges*** é un filme de drama romántico francés de 2022 coescrito e dirixido por Olivier Peyon, baseado na novela homónima de 2017 de Philippe Besson.

## Sinopse 
O novelista Stéphane Belcourt acepta ser o convidado de honra nunha celebración dunha famosa marca de coñac, aínda que non bebe alcohol. Cando Stéphane volve á súa cidade natal de Cognac por primeira vez en 35 anos, coñece a Lucas, o fillo do seu primeiro amor, Thomas Andrieu. Stéphane e Lucas realizan unha dolorosa viaxe de descubrimento sobre quen era realmente Thomas e por que fixo o que fixo ao longo da súa vida.

## Elenco 
* Guillaume de Tonquédec como Stéphane Belcourt
** Jérémy Gillet como Stéphane Belcourt (de mozo)
* Victor Belmondo como Lucas Andrieu
* Guilaine Londez como Gaëlle Flamand
* Julien de Saint-Jean como Thomas Andrieu
* Pierre-Alain Chapuis como Monsieur Dejean

## Notas
Sonia Vidal Lamas

**Sonia Vidal Lamas**, nada en Xunqueira de Ambía en 1984 é unha gandeira, sindicalista e política galega do Bloque Nacionalista Galego.

## Traxectoria 
Gandeira. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura de Iniciativa por Xunqueira en Xunqueira de Ambía e foi elixida concelleira. Nas municipais de 2023 encabezou a candidatura do BNG e volveu ser elixida concelleira. Membro da executiva do Sindicato Labrego Galego, foi escollida para formar parte do Comité Coordinador da Coordinadora Europea Vía Campesiña en 2019.
Nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2024 concorreu como número 3 da candidatura do BNG pola provincia de Ourense e foi elixida deputada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Xunqueira de Ambía
* Lista de deputados da XII Lexislatura do Parlamento de Galicia
### Ligazóns externas 
* Martínez (19/4/2019). “A titularidade compartida non se sabe nin que existe, pese a que é un xeito de que a muller cotice no agro” campogalego.gal.
Spektr R

**Spektr R**, tamén coñecido como **RadioAstron**, foi un observatorio espacial ruso lanzado o 18 de xullo de 2011 a bordo dun foguete Zenit 3F desde o Cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Spektr R era un observatorio espacial ruso con participación internacional consistente nun radiotelescopio de 10 m de diámetro cunha órbita moi elíptica e moi elevada arredor da Terra. A función principal do observatorio era facer observacións interferométricas conxuntamente con observatorios en terra para obter imaxes, datos de movemento, evolución e estrutura angular de diferentes obxectos celestes con alta precisión, de ata só 8 microsegundos de arco na lonxitude de onda máis curta na que observaba, 1,35 cm.

O observatorio estivo en funcionamento ata xaneiro de 2019, en que unha avaría fixo que se perdera o contacto e non conseguira restablecerse. En abril deses mesmoano declarouse o fin da misión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Zenit 3F
Rodrigo Maseda Lozano

**Rodrigo Maseda Lozano**, nado en Burela cara a 1976 e finado na Coruña o 30 de xaneiro de 2012, foi un policía galego. Faleceu mentres tentaba rescatar unha persoa na praia do Orzán, e recibiu a título póstumo a Medalla de Ouro de Galicia.

## Traxectoria 
Na noite do 30 de xaneiro Maseda Lozano e mais outros dous compañeiros, Javier López López e José Antonio Villamor Vázquez, lanzáronse ás augas do Orzán na tentativa de salvar a vida dun estudante eslovaco, Tomas Veliki. Porén, a forte corrente e as adversas condicións meteorolóxicas superaron os seus esforzos, resultando na súa morte. O seu corpo apareceu tres días despois na praia do Matadoiro.

## Recoñecementos
En honra á súa memoria e na dos outros compañeiros, celébrase anualmente o Memorial Heroes do Orzán - Rodrigo Maseda Lozano, un evento que reúne a mozos deportistas promovendo valores como o xogo limpo e a solidariedade entre os participantes. O torneo, organizado pola Fundación Indecum co apoio económico da Vicepresidencia da Deputación, conta cunha ampla participación e causa un positivo impacto social e económico positivo na comarca.
*Medalla de Galicia 2012.

## Notas
Teorema de Albert-Brauer-Hasse-Noether

Na teoría alxébrica de números, o **teorema de Albert-Brauer-Hasse-Noether** afirma que unha álxebra simple central sobre un corpo numérico alxébrico *K* que se separa (split) para todo completamento *K* *v* é unha álxebra matricial sobre *K*. O teorema é un exemplo do principio local-global na teoría alxébrica de números e conduce a unha descrición completa das álxebras de división de dimensións finitas sobre corpos numéricos alxébricos en termos das súas invariantes locais. Foi probado independentemente por Richard Brauer, Helmut Hasse e Emmy Noether e por Abraham Adrian Albert.

## Enunciado do teorema 
Sexa *A* unha álxebra simple central de rango *d* sobre un corpo numérico alxébrico *K*. Supoña que para calquera valoración *v*, *A* sepárase no corpo local correspondente *K* *v*:

: A\otimes_K K_v \simeq M_d(K_v). 

Daquela *A* é isomorfo á álxebra matricial *M**d* (*K*).

## Aplicacións 
Usando a teoría do grupo de Brauer, móstrase que dúas álxebras simples centrais *A* e *B* sobre un corpo numérico alxébrico *K* son isomórficas sobre *K* se e só se os seus completamentos *A**v* e *B**v* son isomórficos sobre a completamento *K**v* para cada *v*.

Xunto co teorema de Grunwald–Wang, o teorema de Albert–Brauer–Hasse–Noether implica que toda álxebra simple central sobre un corpo numérico alxébrico é *cíclica*, é dicir, pódese obter mediante unha construción explícita a partir dunha extensión de corpo cíclico *L* / *K*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
* 
* 
* Revised version — 
* Albert, Nancy E. (2005), "A3 & His Algebra, iUniverse, 

### Outros artigos
* Teoría de clases de corpos
* Teorema da norma de Hasse
Manuel Rosales

**Manuel Antonio Rosales Guerrero**, coñecido habitualmente como Manuel Rosales, nado 12 de decembro de 1952, é un político venezolano. Foi alcalde do municipio de Maracaibo durante dous mandatos consecutivos e gobernador do Estado do Zulia durante dous mandatos consecutivos tamén. En 2021 volveu ser elixido gobernador do Zulia co 54,82% dos votos.

## Traxectoria 
Ao longo de 2002, asinou e aprobou o decreto que proclamaba a Pedro Carmona presidente do país ao derrocar brevemente a Hugo Chávez tras o golpe de Estado do 11 de abril de 2002. Tras o indulto de Chávez foi o seu opoñente nas eleccións do 3 de decembro de 2006, onde o PSUV recibiu 7.161.637 votos (62,89%), mentres que Rosales, que concedeu a derrota, obtivo 4.196.329 (36,85%) votos.

O 13 de setembro de 2004, o Ministerio Público apoiou unha denuncia de que Manuel Rosales estaba acusado de malversación de fondos durante o seu mandato como gobernador do Zulia, iniciando unha investigación. Unha comprobación realizada pola Intervención Xeral da República demostrou un incremento inxustificado do patrimonio neto cunha cantidade de 68.553 dólares, sendo acusado de corrupción. En abril de 2009, Manuel Rosales viaxou a Lima e a Interpol en Caracas emitiu un informe de busca, que fora solicitado por un xulgado venezolano.

Despois de seis anos de exilio no Perú, Rosales retornou a Venezuela o 15 de outubro de 2015, sendo detido ao día seguinte. Fora advertido pola entón fiscal xeral do país, Luisa Ortega Díaz, de que isto ocorrería se regresaba, foi detido no aeroporto internacional La Chinita de Maracaibo tras chegar en avión desde a illa de Aruba. 

Desde o 10 de decembro de 2021 é gobernador do Zulia no seu terceiro mandato.

## Honras 
* Recibiu a Medalla de Prata de Galiza en 1995.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estado Zulia
* Maracaibo
* Un Nuevo Tiempo
Esperidião Amin

**Esperidião Amin Helou Filho**, nado en Florianópolis o 21 de decembro de 1947, é un político brasileiro de ideoloxía conservadora. Recibiu en 1999 a Medalla de Ouro de Galicia.

## Traxectoria 
Nado nunha familia de empresarios e políticos de orixe libanesa e italiana.

Amin estudou Administración de Empresas e Dereito na Universidade Federal de Santa Catarina. Realizou un máster en xestión e é profesor das áreas de empresa, economía, dereito e planificación na UFSC.

Foi elixido dúas veces gobernador do Estado de Santa Catarina e dúas veces alcalde da cidade de Florianópolis, a súa capital. Foi Senador da República entre 1991 e 1999 e presidente nacional do partido de dereita conservadora PP - Progressistas. En 1994, presentouse á presidencia do Brasil, pero non foi elixido.

## Vida persoal
Está casado con Angela Amin, deputada federal no Congreso Nacional do Brasil e dúas veces alcaldesa de Florianópolis.

## Honras 
* Medalla de Ouro de Galicia (1999)
* alt=ribbon bar|55x55px|barra de cinta Orde do sol nacente, raios de ouro e cinta do pescozo (2023) 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Esperidião Amin (*en portugués*)
* Sitio web oficial de Angela Amin (*en portugués*)
Teorema de Bombieri-Vinogradov

O **teorema de Bombieri-Vinogradov**  é un resultado importante na teoría analítica dos números, obtido a mediados dos anos 60, relativo á distribución dos números primos en progresións aritméticas, promediadas nun rango de módulos. O primeiro resultado deste tipo foi obtido por Mark Barban en 1961  
e o teorema de Bombieri-Vinogradov é un perfeccionamento do resultado de Barban. O teorema de Bombieri-Vinogradov recibe o seu nome de Enrico Bombieri  e A.I. Vinogradov, ,
que publicaron nun tema relacionado, a hipótese da densidade, en 1965.

Este resultado é unha aplicación importante do método da criba grande, que se desenvolveu rapidamente a comezos da década de 1960, desde os seus inicios no traballo de Yuri Linnik dúas décadas antes. Ademais de Bombieri, Klaus Roth traballaba nesta área. A finais dos anos 60 e principios dos 70, Patrick X. Gallagher simplificou moitos dos ingredientes e estimacións clave.

## Enunciado do teorema de Bombieri-Vinogradov 
Sexan x e  Q  dous números reais positivos calquera tal que

: x^{1/2}\log^{-A}x \leq Q \leq x^{1/2}.

Daquela

: \sum_{q\leq Q}\max_{y\le x}\max_{1\le a\le q\atop (a,q)=1}\left|\psi(y;q,a)-{y\over\varphi(q)}\right|=O\left(x^{1/2}Q(\log x)^5\right)\!.

Aquí \varphi(q) é a función totiente de Euler, que é o número de sumandos para o módulo *q*, e

: \psi(x;q,a)=\sum_{n\le x\atop n\equiv a\bmod q}\Lambda(n),

onde \Lambda denota a función de von Mangoldt .

Unha descrición verbal deste resultado sería que dá un valor para  o termo de erro no teorema dos números primos para progresións aritméticas, promediados sobre os módulos *q* ata *Q*. Para un certo rango de *Q*, que está ao redor de \sqrt x se non consideramos os factores logarítmicos. O erro promediado é case tan pequeno como \sqrt x . Isto non é obvio, e sen consedirar o valor mediado sería tan importante como a hipótese de Riemann xeneralizada (GRH).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Conxectura de Elliott-Halberstam 
* Teorema de Vinogradov 
* Teorema de Siegel-Walfisz
### Ligazóns externas 
**The Bombieri-Vinogradov Theorem*, notas para ler de R.C. Vaughan.
Ermida de San Nicolao de Puente Fitero

A **ermida de San Nicolao de Puente Fitero**, tamén chamada **hospital de San Nicolás** ou **albergue San Nicolás**, é unha antiga ermida de Itero del Castillo, na provincia de Burgos, Castela e León.
Dedicada a Nicolao de Mira, quen deu lugar ao mito de Papá Noel, toma o seu nome do próximo Puente Fitero e é utilizado como albergue para os peregrinos do Camiño de Santiago.
dereita|miniatura|Interior da igrexa parroquial, mantos da Confraría que se usan durante o ritual do lavado dos pés.

## Historia 
Construída na Idade Media, posibelmente entre os s. XII e XIII, de estilo románico, ten unha soa nave. 

A historia da ermida de San Nicolao en Puente Fitero, marcada pola falta de documentación detallada, pero citada nas *Cantigas de Santa María* de Afonso X o Sabio, revela que sufriu diversas transformacións ao longo dos séculos. 

Pertenceu aos Cabaleiros da Orde do Hospital de San Xoán de Xerusalén (máis tarde Cabaleiros de Malta). Servía como hospicio para peregrinos que, rumbo a Compostela, cruzaban a ponte Fitero sobre o río Pisuerga unindo o reino de Castela e o reino de León (hoxe as provincias de Burgos e Palencia). 

Nos anos 90, grazas á iniciativa de Paolo Caucci von Saucken, a ermida foi emprestada pola arquidiocese de Burgos, restaurada e reconvertida en hospicio xestionado por voluntarios, principalmente italianos da Confraría de San Jacopo de Compostela, de abril até outubro, ofrecendo hospitalidade e lavado dos pés segundo a tradición cristiá.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cabaleiros da Orde do Hospital de San Xoán de Xerusalén
* Orde de San Bieito
* Orde de Malta
* Paolo Caucci von Saucken

### Ligazóns externas 
* http://www.iterodelcastillo.com/camino_de_santiago.htm(https://web.archive.org/web/20100807102258/http://www.iterodelcastillo.com/camino_de_santiago.htm) (Arquivada, en castelán)
* http://www.confraternitadisanjacopo.it/Hospital/SanNicolas.htm (en italiano)
Luís Fariña Couto

**Luís Fariña Couto**, nado en Cambados, foi un político galego, xefe da Falange Española en Cambados.

## Traxectoria 
Fillo do procurador de tribunais Luis Fariña Gómez. Procurador dos tribunais. Foi xefe local da Falange Española en Cambados. Nomeado alcalde do concello de Cambados en marzo de 1945, permaneceu no cargo ata 1949.

## Vida persoal 
Casado con María Teresa Filgueira Pontevedra. Irmán de Luciano Fariña Couto, subxefe provincial do Movimiento Nacional en Ourense.

## Notas
Veitureira, Lampai, Teo

**Veitureira** é un lugar da parroquia de Lampai no concello coruñes de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 26 habitantes (13 homes e 13 mulleres).

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lampai 
### Parroquias de Teo
Teorema de Brun-Titchmarsh

Na teoría analítica de números, o **teorema de Brun-Titchmarsh**, que recibe o nome de Viggo Brun e Edward Charles Titchmarsh, é un límite superior da distribución dos números primos en progresión aritmética.

## Enunciado 
Sexa \pi(x;q,a) a función que conta o número de primos *p* congruentes *cun* módulo&nbsp;*q* con *p*&nbsp;≤&nbsp;*x* . Entón

: \pi(x;q,a) \le {2x \over \varphi(q)\log(x/q)}

para todos os *q*&nbsp;1+o(1).

## Melloras 
Se *q* é relativamente pequeno, por exemplo,  q\le x^{9/20}, daquela existe un límite mellor:

: \pi(x;q,a)\le{(2+o(1))x\over\varphi(q)\log(x/q^{3/8})}

Este resultado débese a Y. Motohashi (1973). Utilizou unha estrutura bilineal no termo de erro no cribo de Selberg, descuberta por el mesmo.

## Comparación co teorema de Dirichlet 
Pola contra, o teorema de Dirichlet sobre progresións aritméticas dá un resultado asintótico, que pode expresarse na forma

: \pi(x;q,a) = \frac{x}{\varphi(q)\log(x)} \left({1 + O\left(\frac{1}{\log x}\right)}\right)

pero só se pode demostrar que se cumpre para o rango máis restrinxido *q*&nbsp;*c* para a constante *c*: este é o teorema de Siegel-Walfisz .

## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
* 

* .
Xosé Manuel Golpe

**Xosé Manuel Golpe Acuña**, nado en Irixoa en 1972, é un consultor enerxético e político do BNG.

## Traxectoria 
### Carreira profesional 
É un consultor enerxético que traballa na Fundación Enerxética da Deputación da Coruña. É experto en comunidades enerxéticas sobre as que ten orientado a varios concellos galegos como O Rosal.  Forma parte da dirección de Nosa Enerxía, Sociedade Cooperativa.

### Carreira política 
Foi concelleiro en Cabanas entre 2007 e 2011, e nas eleccións municipais de 2023, presentouse de número 5 na candidatura do BNG por Cabanas, onde reside. Nas eleccións para o Parlamento galego de 2024, presentouse como número 9 nas listas pola provincia da Coruña e saíu elixido.

## Obras 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deputados da XII Lexislatura do Parlamento de Galicia
Luciano Fariña Couto

**Luciano Fariña Couto**, nado en Cambados o 13 de xaneiro de 1916 e finado en Pontevedra o 9 de decembro de 2011, foi un funcionario e profesor galego.

## Traxectoria 
Formou parte do Seminario de Estudos Galegos, onde ingresou como membro en febreiro de 1933 coa lectura de ingreso, publicada despois na revista *Nós*, contando coa colabaración de Xurxo Lorenzo Fernández, baixo o título *Tres estacións de arte rupestre da serra do Leboreiro*. Foi presidente da Juventud de Acción Católica de Cambados entre os anos 1933 e 1942.

Tras principiar os estudos en 1932 na Universidade de Santiago de Compostela, licenciousue en Filosofía e Letras pola Universidade de Valladolid en 1940 e en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1955, nesta última doutorouse coa tese *La legislación de los sínodos diocesanos de Orense en los siglos XV y XVI, sobre los sacramentos del bautismo, penitencia, eucaristía y matrimonio* baixo a dirección de Paulino Pedret en 1964, completando previamente os estudos de Graduado Social en 1951 e mais os de Perito Mercantil no ano 1956.

Incorporouse a filas durante a guerra civil española en Valladolid no ano 1937, serviu como administrativo no sanatorio antituberculoso da FET y de las JONS Onésimo Redondo de Valladolid, dirixido polo médico galego Luís de Castro García.

Dedicouse á docencia, comezando esta actividade no ano 1940, dando clases en diferentes institutos de ensino secundario de Galicia, así como profesor axudante na Universidade de Santiago de Compostela durante a década de 1960.

Accedeu ó corpo técnico do Instituto Nacional de Previsión (INP) en 1945, primeiro con destino en Madrid, o ano seguinte en Barcelona, para trasladarse a Ourense en 1947, onde se reencontrou cos membros do Seminario de Estudos Galegos, en 1962 a Santiago de Compostela e no ano 1966 á Coruña. En 1972 foi nomeado administrador de Institucións sanitarias en Pontevedra dependente da Delegación provincial do INP. Como membro da Falange, foi nomeado subxefe provincial do Movimiento Nacional en Ourense no ano 1958, cesou un ano despois, asumindo o posto de director do Taller-Escuela Sindical de Formación Profesional 12 de Octubre de Ourense. Foi tamén concelleiro entre os anos 1960 e 1962 no concello de Ourense.

## Vida persoal 
Fillo de Luis Fariña Gómez, procurador dos tribunais, foi irmán de Luís Fariña Couto. Casou con Francisca Busto Rodríguez en 1945 e foi o pai de Luciano e Francisco Fariña Busto.

## Obra 
### Heráldica 
* 

### Obras colecctivas 
* 
* 
* 

### Artigos 
* 
* 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Tempada 1937/38 do Deportivo da Coruña

Durante a **tempada 1937/38** o **Deportivo da Coruña** competiu no Campionato de Galicia, acabando na terceira posición.

## Persoal 
### Corpo técnico 
### Xogadores 
## Clasificacións 
### Campionato de Galicia 
## Partidos 
### Pretempada e amigables 
### Campionato de Galicia 
## Notas
Semana da Arte Moderna

miniatura|Cartel que anuncia o último día da Semana da Arte Moderna.
A **Semana da Arte Moderna**, (en portugués: *Semana de Arte Moderna*)  tamén chamada **Semana do 22**, foi un evento cultural que tivo lugar no Teatro Municipal de São Paulo do 13 ao 17 de febreiro de 1922. Contou cunha exposición de pintura, escultura e maquetas arquitectónicas, ademais de conferencias e concertos nas noites dos días 13, 15 e 17. Foi financiado principalmente por membros da elite paulista que se enriqueceran coa produción de café. Os participantes da Semana tiñan como obxectivo a renovación cultural no Brasil a través de novas técnicas en pintura, literatura, arquitectura, escultura e música.

Influenciados polas vangardas europeas, os participantes defenderon a liberdade creativa e a experimentación do artista, que estaban limitadas polas tendencias artísticas da época, como as regras métricas do parnasianismo, o método académico na pintura e a reprodución realista do mundo do naturalismo. Ademais, propuxeron reflexións sobre a identidade e a arte brasileiras para que non fosen máis alá das imitacións estranxeiras.

A pesar de ter pouca repercusión nos medios de comunicación daquela, a celebración da Semana converteuse nun fito na historia do modernismo no Brasil e comeza a denominada fase heroica do modernismo, xa que moitas ideas traballadas de forma incipiente no acto, como a ruptura co pasado, a destrución e a incorporación afondaron ao longo da década de 1920, dando lugar á creación de grupos como Antropofaxia e Verde-Amarelismo.

Tras a morte de Mário de Andrade, comezou un movemento de recuperación do seu legado, no que se empezou a sobrevalorar a importancia da Semana co obxectivo de ser considerada a zona cero das artes brasileiras. Esta visión chegou a ser criticada polos estudosos literarios, que subliñan que foi un evento da elite para elite e que non ten en conta personalidades vinculadas á renovación previa á Semana do 22, como Benjamim Costallat, Agrippino Grieco, João do Rio, Pixinguinha, Donga e João da Baiana.

## Notas