Arceúcha de Wilson

A **arceúcha de Wilson**  (***Gallinago delicata***) é unha pequena ave limícola. O nome do xénero, *Gallinago*, é unha palabra neolatina para unha arceúcha ou arcea, do latín *gallina* co sufixo *-ago*, 'que lembra unha galiña'. O nome específico *delicata* en latín significa 'delicada, refinada'. O seu nome común púxoselle en honra do ornitólogo americano Alexander Wilson.

Esta especie foi considerada unha subespecie da arceúcha das brañas (*G. gallinago*) ata 2003 cando se lle deu categoría de especie, aínda que non todas as autoridades recoñeceron isto de inmediato. A arceúcha de Wilson diferénciase da anterior especie en que ten un bordo posterior das ás máis estreito, e oito pares de plumas rectrices (da cola) en vez dos sete pares que son típicos da arceúcha das brañas. 

## Descrición 
Os adultos teñen 23–28 cm de longo cunha envergadura alar de 39–45 cm. O seu peso vai de 79 a 147 g. Teñen patas curtas gris verdosas e un bico moi longo e recto escuro. O corpo ten manchas marróns na parte dorsal e é claro na ventral. Teñen unha banda escura a través dos ollos, con bandas claras por riba e por debaixo. As ás acaban en punta.

## Reprodución e hábitos 
esquerda|miniatura|260px|Alimentación da arceúcha de Wilson.
Reprodúcense en marismas, pantanos, tundra e pradeiras húmidas do Canadá e o norte dos Estados Unidos e a Península de Chukchi, Rusia. Son residentes durante todo o ano na costa do Pacífico dos Estados Unidos. A poboación do leste migra ao sur dos Estados Unidos, o Caribe e o norte de América do Sur. Pode ser que o cambio climático cause que estas aves se despracen ao seu territorio de reprodución antes e partan máis tarde do que o facían hai 100 anos. En Ohio por exemplo, o momento medio de migración era a finais de abril en 1906, mais agora a maioría da poboación local está presente xa nos terreos de reprodución nese mes.

Buscan alimento na lama mol, sondando ou recollendo co bico o alimento usando a vista e comendo insectos, miñocas e material vexetal. A súa plumaxe é unha boa camuflaxe, e adoitan ser tímidos e ocúltanse preto do vexetación do chan, liscando rapidamente só cando se alguén se lle aproxima moito. Saen voando facendo unha serie de zigzags aéreos para confundir os depredadores.

O macho realiza unha exhibición de "airear o gran" durante o cortexo, voando alto en círculos e despois facendo pequenos picados para producir un son distintivo. Foron observados facendo este voo durante o día e entrada a noite. O son que fan durante este voo é similar á chamada do moucho boreal. Nidifican nun lugar ben oculto no chan.

## Poboación 
As poboacións desta ave reducíronse a finais do século XIX debido á caza e á destrución do hábitat. Porén, esta ave segue sendo bastante común e a IUCN non a considera ameazada, aínda que as poboacións locais son sensibles á drenaxe e desecamento a grande escala das zonas húmidas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
;Xeral
* Bezener, A. (2000). *Birds of Ontario* p.&nbsp;149. Lone Pine Publishing, Edmonton.

;Identificación
* Carey, Geoff and Urban Olsson (1995). Field identification of Common, Wilson's, Pintail and Swinhoe's Snipes. *Birding World* 8(5): 179–190.
* Leader, Paul (1999). Identification forum: Common Snipe and Wilson's Snipe *Birding World* 12(9): 371–4.
* Reid, Marin (2008). Identification of Wilson's and Common Snipe *British Birds* 101(4): 189–200.

;Aparicións en Europa
* Bland, Bryan (1998). The Wilson's Snipe on the Isles of Scilly. *Birding World* 11(10): 382–5.
* Bland, Bryan (1999). The Wilson's Snipe on the Isles of Scilly revisited. *Birding World* 12(2): 56–61.
* Legrand, Vincent (2005). Identification of a Wilson's Snipe on Ouessant, Finistere. *Birding World* 18(11): 482–4.
* Lidster, James (2007). The Wilson's Snipe on the Isles of Scilly. *Birding World* 20(10):432-5.
* Millington, Richard (2008). The Wilson's Snipe on St Agnes, Isles of Scilly. *Birding World* 21(11): 467–9.

### Ligazóns externas 
*Arceúcha de Wilson – Cornell Lab of Ornithology
* 
*