Festival de Eurovisión 2021

O **Festival da Canción de Eurovisión 2021** foi a 65ª edición do festival. Celebrouse en Rotterdam, Países Baixos, grazas á vitoria do mesmo país en  coa canción "Arcade" de Duncan Laurence. Estaba previsto que o Festival de Eurovisión 2020 fose celebrado nos Países Baixos, antes de cancelarse dada a pandemia europea de COVID-19. Esta foi a quinta vez en que os Países Baixos celebran o festival, seguindo ás edicións de , ,  e . Organizado pola Unión Europea de Radiodifusión (UER) e as emisoras anfitrioas Nederlandse Publieke Omroep (NPO), Nederlandse Omroep Stichting (NOS) e AVROTROS, o festival foi celebrado no Rotterdam Ahoy e consistiu en dúas semifinais os días 18 e 20 de maio, e unha final o 22 de maio de 2021. A UER debatiu con respecto á prórroga do festival de 2020 para o 2021, e moitos países participantes elixiron os mesmos artistas que ían representarlles en . Os tres espectáculos en directo foron presentados por Chantal Janzen, Edsilia Rombley, Jan Smit e Nikkie de Jager.

39 países participaron este ano no festival, dos cales 26 reelixiron os mesmos artistas previamente seleccionados para o festival de  (aínda que con distintas cancións, como ditan as normas do festival).  e  volveron tras as súas ausencias no festival de 2019, mentres que  e  non regresaron tras a súa participación en 2019.  e  tiñan planeado participar, pero Armenia abandonou máis tarde debido á súa crise sociopolítica provocada polo conflito de Nagorno-Karabakh e Belarús foi descualificada tras descubriren que a súa proposta violaba as normas do festival.

O gañador foi  coa canción “Zitti e buoni”, interpretada por Måneskin e escrita polos membros da banda Damiano David, Ethan Torchio, Thomas Raggi e Victoria De Angelis. Esta foi a terceira vitoria de Italia no festival, seguindo as de  e , converténdose no segundo membro do denominado “Big Five” en gañar o festival dende que se estableceu o grupo, despois da vitoria de  en . Asemade, son a primeira banda en gañar o festival desde a vitoria de Lordi por  en . , ,  e  completaron os cinco primeiros postos, con Francia e Suíza conseguindo os seus mellores resultados desde  e  respectivamente. Foi a quinta vez que o gañador do festival non rematou co maior número de votos do xurado, dende a súa reintrodución xunto co televoto en ; Suíza foi o gañador do xurado, mentres que Italia gañou o televoto. Amais, por vez primeira desde o ano , ningunha das cancións dos tres primeiros postos foi interpretada en inglés.

Así mesmo, por primeira vez desde que se inaugurou o sistema de voto actual, implementado en , catro países recibiron *cero puntos* do televoto: o país organizador , ,  e o , este último sendo o primeiro país en recibir *cero puntos* por parte de xurado e televoto ao mesmo tempo. Esta foi a quinta vez que o país anfitrión rematou nos últimos cinco postos da clasificación dende , cos  finalizando na posición 23 na final, así como a segunda vez que o Reino Unido recibiu *cero puntos* no festival, seguindo ao . Por vez primeira desde a súa estrea en ,  non logrou cualificarse para a final, deixando a  como o único país que nunca quedou eliminado nas semifinais desde a súa introdución en .

A UER anunciou que o festival tivo unha audiencia de 183 millóns de espectadores en 36 mercados europeos, o que supón un aumento de 1 millón de espectadores — aproximadamente dun 0.55% — respecto á edición anterior, mais cun aumento considerable do sete por cento no rango de idade de 15 a 24 anos.

## Localización 
[left|thumb|[Rotterdam Ahoy, recinto do Festival de Eurovisión 2021.]]
O festival de 2021 celebrouse en Rotterdam, Países Baixos, despois da vitoria deste mesmo país na edición de 2019 coa canción "Arcade", interpretada por Duncan Laurence. Foi a quinta vez que os Países Baixos organizaron o festival, pois xa o fixera previamente en , ,  e . O lugar seleccionado foi o recinto de 16 400 asentos do Rotterdam Ahoy, un centro de convencións e pavillón deportivo multiúsos situado en Ahoyweg, que serve como lugar para moitos eventos, incluíndo concertos, exposicións, feiras  e conferencias. O Rotterdam Ahoy organizara previamente o Festival de Eurovisión Júnior 2007, e estaba previsto que acollera o Festival de Eurovisión 2020 antes da súa cancelación.

### Selección da cidade organizadora 
:*Máis información: Festival de Eurovisión 2020 § Organización e localización*.

Por tradición eurovisiva, os Países Baixos recibiron os dereitos para organizar o festival de Eurovisión tras a súa vitoria na competición de 2019. As emisoras neerlandesas organizadoras NPO, NOS e AVROTROS comezaron o proceso de selección o mesmo mes de gañar, o 29 de maio, no que cinco cidades—Arnhem, 's-Hertogenbosch, Maastricht, Rotterdam, e Utrecht— presentaron a súa proposta durante un evento cerimonial celebrado en Hilversum o 10 de xullo de 2019. O 16 de xullo, Maastricht e Rotterdam foron preseleccionadas, e tras a visita de ambas as cidades por parte da NPO, o 30 de agosto de 2019, Rotterdam foi anunciada como a cidade organizadora do Festival de Eurovisión 2020.

Tras a cancelación do festival de 2020, a UER comezou as conversas coas emisoras NPO, NOS e AVROTROS, así como coa cidade de Rotterdam, con respecto á posibilidade de poder organizar o espectáculo en 2021 na cidade. O 23 de abril de 2020, o municipio de Rotterdam aprobou un aumento no orzamento despois de que os medios de comunicación neerlandeses informasen de que a cidade necesitaría 6.7 millóns de euros adicionais para poder celebrar o evento. A decisión foi inminente xa que a UER demandaba ser informada, como moito, a finais de abril se Rotterdam desexaba organizar ou non o festival. Se Rotterdam tivera declinado a oportunidade, NPO, NOS e AVROTROS tiñan até mediados de maio de 2020 para atoparen unha alternativa.

Durante a emisión do programa *Eurovision: Europe Shine a Light*, estreado o 16 de maio de 2020, confirmouse que Rotterdam era a elixida para organizar o festival de 2021.

### Outras localizacións 
O evento "Turquoise Carpet", no que os participantes e as súas delegacións son presentadas antes da prensa acreditada e os fans, tivo lugar na Rotterdam Cruise Terminal o 16 de maio de 2021.

## Produción 
O Festival de Eurovisión 2021 foi unha coprodución entre tres organizacións televisivas neerlandesas — Nederlandse Publieke Omroep (NPO), Nederlandse Omroep Stichting (NOS) e AVROTROS — cada unha asumindo un rol diferente. Sietse Bakker e Astrid Dutrénit foron os produtores executivos, mentres que Emilie Sickinghe e Jessica Stam foron os produtores executivos adxuntos.

En xaneiro de 2020, a Unión Europea de Radiofusión (UER) anunciou que Martin Österdahl sería o novo supervisor executivo para Eurovisión ao rematar a edición de 2020, substituíndo a Jon Ola Sand. Antes do seu nombramento, Österdahl foi un produtor executivo para as edicións de  e , e foi un membro do grupo de referencia de Eurovisión entre 2012 e 2018.

### Impacto da pandemia de COVID-19 
O 7 de maio de 2020, as autoridades neerlandesas prohibiron todo tipo de aglomeracións no país ata que estivese dispoñible unha vacina contra a COVID-19. As emisoras organizadoras asumiron a decisión, informando de como ía impactar ao evento.

O 18 de setembro de 2020, a UER publicou un resumo do seu plan de continxencia coas diferentes posibilidades de celebración do festival, incluíndo:
* O evento organizado como en anteriores ocasións (posibilidade A);
* O evento organizado con distanciamento social e con medidas contra o virus (posibilidade B);
* Dando a opción aos participantes de interpretar as cancións desde o seu propio país se non se lles permitise viaxar a Rotterdam (posibilidade C);
* O evento organizado de xeito totalmente virtual desde Rotterdam, con todas as interpretacións desde o país do participante, e a porta pechada en Rotterdam (posibilidade D) — esta opción levouse a cabo durante o Festival de Eurovisión Júnior 2020 en novembro de 2020.

En febreiro de 2021, a UER e as emisoras organizadoras informaron de que optaron por celebrar o evento de igual xeito que en anos anteriores (posibilidade A). A posibilidade C foi tamén modificada – todas as interpretacións serían interpretadas virtualmente como na posibilidade D. O 30 de abril de 2021, a UER finalmente confirmou que a posibilidade B era a elixida para o festival.

O 1 de abril de 2021, anunciouse que a audiencia permitida era un total de 3 500 en cada un dos nove espectáculos, incluíndo os tres en directo e os seis ensaios; o goberno neerlandés aprobou a proposta o 29 de abril. Todos os membros da audiencia debían ter un test negativo de COVID-19.

Por precaucións fronte a pandemia, a "Turquoise Carpet" foi o único evento secundario organizado de xeito presencial no festival de 2021. Outros eventos secundarios afectados incluén: o evento de Cerimonia de Apertura, que non se celebrou; o Eurovision Village, que se celebrou do 15 ao 23 de maio de maneira virtual; e o EuroClub, que se cancelou.

## Formato 
### Deseño visual 
O 18 de setembro de 2020, a UER confirmou, xunto coas posibilidades de celebración, que o deseño virtual e mais o eslogan planeados do 2020, "Open Up", serían tamén utilizados para o festival de 2021. A identidade visual renovada, deseñada por MediaMonks e NEP, foi construída sobre patróns e 'pistas' que simbolizan aos Países Baixos xunto co eslogan.

### Presentadores 
[thumb|[Chantal Janzen, Jan Smit e Edsilia Rombley, tres dos catro presentadores do festival de 2021]]
O 18 de setembro de 2020, a UER tamén confirmou que o cadro de presentadores planeado para o 2020 sería recuperado e utilizado para o evento de 2021: a actriz e presentadora de televisión Chantal Janzen, o cantante e comentarista do festival Jan Smit, a cantante Edsilia Rombley, que representou aos Países Baixos en  e , e mais a *vlogger* de beleza Nikkie de Jager (NikkieTutorials).

Asemade, De Jager e Krista Siegfrids (representante de  en ) foron os presentadores do contido virtual do festival. Siegfrids presentou *Krista Calling*, unha serie semanal en YouTube con reportaxes detrás das cámaras desde Rotterdam,, unha serie virtual de debate analizando e entrevistando un a un a 38 dos 39 participantes, ademais da Máxima dos Países Baixos como invitada especial. Koos van Plateringen, Hila Noorzai e Samya Hafsaoui moderaron as roldas de prensa do festival, mentres que Van Plateringen e Fenna Ramos presentaron a "Turquoise Carpet".

### Deseño do escenario 
thumb|Escenario e *green room* no recinto
Durante o anuncio das datas do festival de 2021, Sietse Bakker, produtor executivo do festival nese ano, informou de que o plan do escenario en 2020 sería trasladado e utilizado en 2021. O deseño inspirouse no eslogan "Open Up" e na paisaxe plana típica neerlandesa. O escenario de Eurovisión foi deseñado por Florian Wieder, deseñador alemán que tamén realizou o mesmo traballo nos festivais de –, , e –. As súas características inclúen unha pantalla LED primaria xiratoria de 52 e 12 metros de ancho e altura, respectivamente, e unha pantalla LED semitransparante retractable que pode utilizarse como fondo do escenario secundario. O deseño do escenario foi complementado con efectos de realidade aumentada. En contraste, no ano 2019, a *green room* estaba situada no lugar principal do recinto, e abarcaba todo o espazo do chan, previamente reservado para audiencia, para facilitar o distanciamento social.

### Propostas 
O 18 de xuño de 2020, a UER anunciou que, este ano, as delegacións terían a opción de utilizar coros pregravados. Cada delegación podía, con todo, elixir se usar ou non coros, sexa ou non no escenario, ou unha combinación entre directo e pregravado. Todos os artistas principais que interpretan a melodía da canción debían ser en directo, segundo as normas.

O 18 de novembro de 2020, a UER revelou que, como medida para garantir que todos os participantes puidesen ser parte do evento, todas as emisoras nacionais debían preparar unha gravación da actuación en directo de reserva con anterioridade ao festival que podía ser utilizada se algún participante da mesma non puidese viaxar a Rotterdam, ou se fose posto en corentena. As gravacións tiveron lugar nun estudio preparado, en tempo real (como sería no festival) sen ningún tipo de edición nas voces ou sobre a actuación en si mesma en post-produción. Publicouse tamén un conxunto de pautas de produción para asegurar a equidade e a integridade das gravacións.

As demais normas para as propostas mantivéronse igual no festival de 2021. Isto inclúe que a máxima duración da canción é de tres minutos, que pode haber como máximo seis intérpretes no escenario, e que as composicións (letra e música) non deben ser lanzadas a nivel comercial antes do 1 de setembro do ano anterior. Coa cancelación do evento en 2020, a UER explorou a opción de permitir que as cancións seleccionadas para o festival dese ano puidesen competir no vindeiro, en 2021, o cal debía ser debatido co grupo de referencia do Festival da Canción de Eurovisión e mais as emisoras nacionais. Con todo, o 20 de marzo de 2020, o grupo de referencia decidiu que, en concordancia coas normas do Festival de Eurovisión, as cancións de 2020 non podían ser aptas para competir en 2021.

### Sorteo de asignación de semifinais 
O 17 de novembro de 2020, a UER confirmou que o sorteo de asignación de semifinais do festival de 2021 non sería celebrado. En lugar diso, as semifinais terían a mesma aliñación de países determinada no sorteo do ano anterior, que tivo lugar o 28 de xaneiro de 2020 na casa do concello de Rotterdam e foi presentado por Chantal Janzen, Jan Smit e Edsilia Rombley. O sorteo tamén determinara en que semifinal das dúas terían que votar os seis países automaticamente cualificados – o Big Five e mais os Países Baixos. A UER tamén decidiu manter a posición na que actuaría os Países Baixos na Gran Final – 23.

Os bombos utilizados inicialmente para o festival de 2020 foron:

### *Postcards* 
As *postcards* son vídeos curtos de introdución mostrados en televisión mentres o escenario é preparado para o seguinte participante en actuar. Teñen unha duración de 40 segundos. Foron gravados entre xaneiro e abril, e dirixidos por Martijn Nieman e Laurence Drenthe, con Kevin Soares como produtor executivo, as *postcards* de 2021 están baseadas no slogan do festival, "Open Up". Nunha desviación do concepto inicialmente planeado para o festival de 2020 debido aos problemas coas restricións de viaxe, as *postcards* presentaban os actos mediante imaxes filmadas no país de orixe, inseridas mediante chroma no marco dun montaxe nunha 'pequena casa' en varias localizacións nos Países Baixos, decorada con artigos persoais do/s artista/s. Ao final de cada *postcard*, unha 'raia' de cor específica do país chega á casa e refráctase, emulando o prisma e as transicións ao escenario, onde o teito está iluminado coas cores da bandeira do seu país usando a realidade aumentada. As *postcards* foron producidas por unha axencia neerlandesa demoninada IDTV, con posprodución adicional e traballo VFX pola axencia amberina STORM. Os seguintes lugares foron usados para cada país participante:

*  – Giethoorn
*  – Hoge Brug, Maastricht
*  – Scheveningen
*  – Sparta Stadion Het Kasteel, Rotterdam
*  – Nannewijd, Lagos Frisian
*  – Bourtange
*  – Agelo
*  – 's-Hertogenbosch
*  – Broek op Langedijk
*  – Nijmegen
*  – Marker Wadden
*  – Doornspijk
*  – Circuíto Park Zandvoort
*  – Heerlen
*  – Houtribdijk
*  – Sterrenwacht Halley, Vinkel
*  – Hermitage Amsterdam
*  – Zeeburgereiland, Ámsterdam
*  – Estación central de ferrocarril de Utrecht
*  – Arnhem
*  – Middelburg
*  – Estación central de ferrocarril de Rotterdam
*  – Dolmen D14, Eext
*  – Vlissingen
*  – Schiermonnikoog
*  – Koppelpoort, Amersfoort
*  – Ouddorp
*  – Amsterdam Airport Schiphol
*  – Markt, Delft
*  – Gasselte
*  – Almere
*  – Leeuwarden
*  – Bolwoningen, 's-Hertogenbosch
*  – Evoluon, Eindhoven
*  – Keukenhof, Lisse
*  – Museumplein, Ámsterdam
*  – Noordereiland, Rotterdam
*  – Parque Nacional de Veluwezoom
*  – Porto de Rotterdam

### Actos de apertura e intermedios 
O 4 de maio de 2021, a UER publicou información con respecto aos actos de apertura e intermedios.

A primeira semifinal abriuna Duncan Laurence, interpretando "Feel Something", a cantante e YouTuber destacada Davina Michelle e a actriz Thekla Reuten nun acto intermedio titulado "The Power of Water" (en galego: "O Poder da Auga"), centrándose na historia neerlandesa de xestión da auga. Michelle interpretou a súa nova canción "Sweet Water" na súa actuación. En ambos os dous casos foi utilizada a realidade aumentada.

A segunda semifinal abriuna a *breakdancer* Redouan Ait Chitt (Redo) e a cantautora Eefje de Visser, coa bailarina de ballet Ahmad Joudeh e a profesional de BMX Dez Maarsen actuando durante un intervalo; os actos titúlanse "Forward Unlimited" e "Close Encounter of a Special Kind", respectivamente.

A final foi aberta co tradición desfile de bandeiras, introducindo aos vinte e seis finalistas, acompañados por un remix de "Venus" producido e interpretado por un DJ de tan só 16 anos chamado  DJ Pieter Gabriel, cos copresentadores Chantal Janzen, Jan Smit e Edsilia Rombley cantando diferentes partes da canción. Os actos intermedios incluíron as melodías de "Hero", "Ten Feet Tall" e "Titanium" interpretadas polo DJ Afrojack, os cantantes Glennis Grace (que representou aos Países Baixos no Festival de Eurovisión de 2005) e Wulf xunto cunha orquestra sinfónica composta por músicos xoves neerlandeses; o acto intermedio "Rock the Roof", no cal seis antigos vencedores do festival — Lenny Kuhr (), Teach-In con Getty Kaspers (), Sandra Kim (), Helena Paparizou (), Lordi () e Måns Zelmerlöw () — interpretaron as súas respectivas cancións gañadoras – "De troubadour", "Ding-a-dong", "J'aime la vie", "My Number One", "Hard Rock Hallelujah" e "Heroes" – en varios lugares en Rotterdam; e Duncan Laurence, que actuou coa súa canción vitoriosa "Arcade" e o seu novo tema "Stars".

En marzo de 2021, Armenia e Belarús confirmaron a súa retirada do festival; Armenia abandonou pola súa crise sociopolítica debida ao conflito de Nagorno-Karabakh e Belarús foi descualificada xa que a súa proposta violaba as normas da UER, reducindo así o número de países participantes a 39.

### Artistas de volta 
Tras a cancelación do festival de 2020, as emisoras participantes de 24 países anunciaron que seleccionarían internamente aos mesmos artistas planeados para ese mesmo ano para o festival de 2021. Amais, os artistas previamente seleccionados para representar a Estonia e Lituania en 2020 tamén gañaron as súas finais nacionais para 2021.

Descontando o 2020, o evento contou con tres representantes que tamén actuaron como vocalistas principais do mesmo país e cinco artistas que participaron noutros eventos de Eurovisión ou como vocalistas secundarios para o mesmo ou para outro país.

### Semifinal 1 
A primeira semifinal tivo lugar o 18 de maio de 2021 ás 21:00 (CEST).

##### Detalle de votos 
### Semifinal 2
A segunda semifinal tivo lugar o 20 de maio de 2021 ás 21:00 (CEST).

##### Detalle de votos 
### Final 
[thumb|right|400px|[Måneskin, gañadores do Festival da Canción de Eurovisión 2021 cun total de 524 puntos, representando a .]]
A final tivo lugar o 22 de maio de 2021 ás 21:00 (CEST).

### Membros activos da UER 
*  – En novembro de 2019, Demócratas por Andorra, o partido gobernante de Andorra, anunciou a súa intención de regresar ao concurso se había unha reforma dos requisitos económicos. Susanne Georgi, a representante andorrana en , dixo, en maio de 2020, que asegurara o orzamento necesario para que o país retornase ao evento. Nese mesmo ano, o 1 de agosto de 2020, Georgi explicou nun podcast dunha páxina web fan de Eurovisión denominada Wiwibloggs' que se reunira co primeiro ministro de Andorra Xavier Espot Zamora, no cal ambos concordaron vermalmente en regresar a Eurovisión en   (debido a que non quixeron participar en 2021 polas circunstancias pandémicas).
*  – Tendo a intención de competir en 2020, Armenia confirmouse inicialmente para o evento de 2021 cando a lista de participantes foi anunciada pola UER en outubro de 2020 e estaba previsto que actuase na segunda metade da segunda semifinal.
*  – En outubro de 2020, a emisora bosniana Radiotelevisión de Bosnia e Hercegovina confirmou que o seu país non volvería en 2021, debido a problemas económicos. A última vez que participaron foi en .
*  – En xullo de 2020, un representante da Radiotelevisión de Eslovaquia (RTVS) anunciou que a emisora probablemente non participaría no evento, e confirmouno definitivamente en agosto dese mesmo ano.
*  – En xullo de 2020, RTL Télé Lëtzebuerg confirmou que Luxemburgo non ía participar en 2021, explicando que non teñen pensando "centrarse en entretemento e espectáculos musicais" e que participar "poñería á emisora baixo tensión financeira". A última vez que participaron no festival foi en .
*  – En resposta aos rumores que indicaban que a UER tivera conversas con Marrocos sobre a súa posible participación, Karim Sbai, o Director de Comunicacións da Sociedade Nacional de Radiodifusión e de Televisión de , anunciou, en febreiro de 2020, que o posible regreso do país non fora aínda debatido. Finalmente, Marrocos non se incluíu na lista final de participantes para 2021.
*  – A emisora montenegrina Radiotelevisión de Montenegro confirmou, en outubro de 2020, que non participarían en 2021. Xa abandonaran a competición no festival de 2020 posteriormente cancelado debido a unha serie de resultados pobres e os custos asociados coa súa participación.
*  – En maio de 2020, Faruk Kaymakcı, Viceministro de Asuntos Exteriores turco e Director de Asuntos da UE, anunciou que esperaba ver a Turquía retornando ao festival. Con todo, Turquía non se incluíu na lista final de participantes para 2021.
*  – En xaneiro de 2020, a UER anunciou que o país podería participar se o American Song Contest tiña éxito. Algúns entes de radiofusión dos Estados Unidos son membros asociados á UER.

### Non membros da UER 
*  – En agosto de 2020, a UER informou de que non tiñan intencións de invitar a Kosovo para o festival deste ano.

## Emisoras, comentaristas e voceiros 
A UER realizou emisións en directo de ambas as dúas semifinais e mais a Gran Final a través da súa canle de YouTube, sen comentarios. Estes foron xeobloqueados para espectadores de Australia, Grecia, Letonia, Lituania, Ucraína, os Estados Unidos e o Reino Unido. Despois das retransmisións en directo, os tres espectáculos xa estaban dispoñibles para todos os países anteriores excepto os Estados Unidos.

### Voceiros 
Os voceiros que anunciaron os 12 puntos dos xurados respectivos de cada país foron os seguintes:

#  – Lucy Ayoub 
#  – Ida Nowakowska 
#  – Monica Fabbri
#  – Andri Xhahu
#  – Stephanie Spiteri
#  – Sissi
#  – Vane Markoski
#  – Ell & Nikki 
#  – Silje Skjemstad Cruz
#  – Nieves Álvarez
#  – Philipp Hansa
#  – Amanda Holden
#  – Carolina Di Domenico
#  – Lorella Flego
#  – Manolis Gkinis
#  – Aminata Savadogo 
#  – Ryan O'Shaughnessy 
#  – Sergey Stepanov 
#  – Dragana Kosjerina
#  – Joanna Dragneva  
#  – Loukas Hamatsos
#  – Danira Boukhriss
#  – Barbara Schöneberger
#  – Joel Creasey
#  – Katri Norrlin
#  – Elisa
#  – Tayanna
#  – Hannes Óli Ágústsson 
#  – Cătălina Ponor
#  – Ivan Dorian Molnar
#  – Taťána Kuchařová
#  – Oto Nemsadze 
#  – Andrius Mamontovas 
#  – Tina Müller
#  – Polina Gagarina 
#  – Carla 
#  – Carola 
#  – Angélique Beldner
#  – Romy Monteiro

### Emisoras e comentaristas 
Todas as emisoras participantes poden optar por ter comentaristas in situ ou remotos que ofrezan información sobre o espectáculo e sobre as votacións á súa audiencia local. Aínda que deben emitir polo menos a semifinal na que votan e a final, a maioría das emisoras emiten os tres programas con diferentes plans de programación. Do mesmo xeito, algunhas emisoras que non participan poden querer emitir o concurso. Estas son as emisoras que confirmaron os seus plans de emisión e/ou os seus comentaristas:

### Cifras de audiencia 
## Incidentes 
### Descualificación de Belarús 
O 9 de marzo de 2021, a emisora belarusa Compañía Nacional de Televisión e Radio e Televisión de Belarús confirmou que Galasy ZMesta representaría a Belarús no festival de 2021 coa canción "Ya nauchu tebya". A canción interpretaríase na primeira metade da primeira semifinal do concurso. Aínda que moitos artistas que estaba previsto inicialmente que participasen no evento cancelado de Eurovisión 2020 volveron en Eurovisión 2021, a emisora estatal de Belarús confirmou en setembro de 2020 que se negarían a seleccionar novamente a VAL como representantes do país debido ao apoio da banda ás protestas belarusas, alegando que o dúo "non tiña conciencia".

"Ya nauchu tebya" provocou unha resposta fortemente negativa por parte dos fans de Eurovisión. Ás poucas horas do seu lanzamento, iniciouse unha petición na plataforma Change.org na que se solicitaba a descualificación de Belarús de Eurovisión 2021 debido á letra da proposta interpretada como unha celebración da "opresión política e a escravitude". Xerou máis de mil sinaturas en doce horas. Máis tarde ese día,  retirou o posto de Belarús no xurado do Melodifestivalen, pedindo ao  que interviñese como substituto. Varios sitios web de novas de Eurovisión afirmaron que deixarían de dar cobertura á entrada.

Dous días despois do anuncio da proposta, a UER emitiu un comunicado afirmando que, debido á natureza política da canción, non seguía as normas do festival. Posteriormente, a emisora Belarús tivo a opción de reenviar unha versión modificada da canción ou de seleccionar unha canción diferente. Se Belarús rexeitase ambas as alternativas, o país quedaría fóra da competición.

Propúxose unha segunda canción titulada "Pesnya pro zaytsev (Song About Hares)", que á súa vez foi rexeitada pola Unión Europea de Radiodifusión (UER) privando a Belarús de participar no evento de 2021. A UER emitiu un comunicado dicindo: "Concluíuse que a nova proposta tamén estaba a incumprir as normas do festival que aseguran que o mesmo non se instrumentalice nin se desprestixe. Como a emisora non presentou unha participación elixible no prazo ampliado, lamentablemente, Belarús non participará na 65ª edición do Festival de Eurovisión en maio".; e o descontento por parte dos directores da emisora polas dúas propostas que foron rexeitadas por contido político explícito, proovocando a descualificación do país de Eurovisión. Dende a emisión do comunicado oficial, deuse un prazo de dúas semanas a BTRC para responder antes de que entre a suspensión en vigor o 11 de xuño. Con todo, ao non haber resposta pública oficial, a UER decidiu expulsar a emisora, medida que impedirá futuras participacións de Belarús en Eurovisión a menos que outra emisora tome a súa posición. Pavlenko fíxose un test de COVID-19, que resultou negativo ao día seguinte, permitíndolle actuar de novo.

Van Stijn recibiu reaccións positivas pola súa actuación, en particular pola pronuncia en ucraíno, e foi convidada a sentar coa delegación ucraína na *green room* durante a primeira semifinal.

### Infeccións por COVID-19 
[thumb|300px|Durante as semanas de duración do Festival de Eurovisión elaborouse unha zona para probas de detección de [COVID-19 nos exteriores do Rotterdam Ahoy.]]
Antes do evento da "Turquoise Carpet", un membro de cada unha das delegacións polaca e islandesa deu positivo en COVID-19. En consecuencia, esas delegacións tiveron que se ausentar do festival, ao ter que confinarse de acordo cos protocolos de seguridade e saúde do concurso. As delegacións romanesa e maltesa tamén estiveron ausentes por medidas de precaución, xa que tiñan a súa sede no mesmo hotel que as delegacións polaca e islandesa.

Os demais membros das delegacións polaca e islandesa deron negativo e permaneceron en corentena ata o *jury show* da segunda semifinal. Con todo, confirmouse máis tarde que un membro do grupo islandés Daði og Gagnamagnið dera positivo e, como resultado, o grupo tivo que ausentarse das actuacións en directo. O vídeo dun dos seus ensaios no Rotterdam Ahoy retransmitíronse durante o *jury show* e a segunda semifinal, así como na final.

O 20 de maio, a UER confirmou que Duncan Laurence dera positivo e non actuaría en directo na final. Estaba previsto que interpretase a súa canción gañadora, en , "Arcade" e o seu novo sinxelo "Stars" durante un dos actos intermedios, así como presentar os puntos en nome do xurado holandés durante as votacións; este último papel foi ocupado por Romy Monteiro. Durante a final emitíronse imaxes pregravadas do intervalo de Laurence. Debido ao resultado positivo da proba de COVID-19, Laurence tampouco estivo presente para entregar o trofeo ao gañador; os presentadores foron os que o entregaron no seu lugar.

### Problemas técnicos 
#### Problemas no *jury show* 
Durante o *jury show* da primeira semifinal, as delegacións romanesa, ucraína e maltesa informaron de problemas coas súas actuacións; sobre todo, Roxen escoitouse moi desafinada durante o retrouso da súa canción "Amnesia". A UER confirmou máis tarde que se produciron problemas de monitorización intrauricular e que todos os artistas implicados terían unha segunda oportunidade de actuar. Non se produciron problemas durante as segunda actuacións.

Durante a actuación final no *jury show* de , a plataforma xiratoria non parou cando debía facelo, levando a Senhit a ter que saltar dela mentres estaba en movemento. Máis tarde, a delegación sammarinesa presentou unha queixa, alegando tamén que todas as tomas da cámara foron distorcidas debido a estes problemas de sincronización. A delegación ofreceu permitir a Senhit e Flo Rida retirarse do evento, aínda que finalmente decidiron quedar. O supervisor executivo do concurso, Martin Österdahl, pediu desculpas á delegación e reafirmou que o problema sería abordado e que estarían protexidos ao máximo.

#### Rotura de cámara antes da actuación de Irlanda 
Durante a preparación da actuación de  na primeira semifinal, unha cámara rompeu, o que provocou un atraso prolongado despois de que se amosase a *postcard*. A copresentadora Chantal Janzen improvisou na *green room* durante a transmisión en directo para facer tempo.

### Caída de micrófono de Moldova 
Na metade da súa actuación na Gran Final, a Natalia Gordienko de  caeulle accidentalmente o micrófono. Un dos seus bailaríns axudouna inmediatamente a recuperalo, permitíndolle continuar a actuación.

### Falsa acusación de consumo de drogas 
Durante un segmento no que se enfocaba a *green room* na Gran Final, Damiano David, o cantante da banda italiana Måneskin, foi increpado por algúns espectadores en liña nas redes sociais por presumiblemente "ser visto esnifando unha raia de cocaína cando se inclinou sobre unha mesa", aínda que non había drogas nas imaxes e o cantante estaba sentado lonxe da mesa, preto dos membros da delegación italiana. Na conferencia de prensa da banda tras a súa vitoria, Torbjörn Ek, xornalista que traballaba no xornal sueco Aftonbladet, preguntou polas acusacións, que David negou, explicando que o seu compañeiro Thomas Raggi rompera un vaso embaixo da mesa que David estaba a recoller do chan, e dixo "Non uso drogas, por favor, non digan iso". Máis tarde, a banda publicou un comunicado na súa conta oficial de Instagram dicindo: "Estamos realmente sorprendidos polo que algunhas persoas din de que Damiano estaba a drogarse. Realmente estamos en contra das drogas e nunca consumimos cocaína. Estamos preparados para facernos a proba de drogas, porque non temos nada que ocultar". A UER publicou un comunicado ao día seguinte no que afirmaba que a banda, a súa dirección e o xefe da delegación italiana negaran calquera acusación e que o cantante en cuestión, Damiano, solicitara que lles fixesen a proba de drogas esa mesma noite, pero como as probas non podían organizarse nese mesmo instante, o cantante "tomaría unha proba voluntaria de drogas despois de chegar a casa". Tamén se confirmou que "se atoparon cristais rotos tras unha revisión no lugar". As acusacións foron maiormente forzadas pola prensa francesa e mesmo comentadas polo Ministro de Asuntos Exteriores francés Jean-Yves Le Drian, pero France Télévisions anunciou que non presentarán ningún cargo oficial, mentres que na prensa italiana describiuse como unha broma nas redes sociais que fora demasiado lonxe e converteuse en *fake news*.

O 24 de maio, a UER publicou unha declaración confirmando que non se consumiran drogas na *green room* durante a final, tras unha proba de consumo de drogas negativa e a inspección de todas as imaxes dispoñibles. A UER tamén expresou a súa preocupación polas "especulacións imprecisas que levaron a noticias falsas [que] ensombreceron o espírito e o resultado do festival, afectando inxustamente á banda".

### Problemas co televoto neerlandés 
A UER confirmou o 24 de maio que tiveron problemas na xestión do televoto neerlandés na final. Moitas persoas nas redes sociais queixáronse de que non se contasen os seus votos e só recibiran os seus textos de confirmación horas despois do festival. Máis tarde, a UER confirmou á NOS que eses votos non se contaron debido a un problema coa subsidiaria neerlandesa do provedor de telecomunicacións T-Mobile, ao tempo que aclarou que non tiñan autoridade no asunto. Con todo, o televoto neerlandés segue vixente.

### Samira Efendi chama terroristas aos armenios 
Durante o conflito de Nagorno-Karabakh entre o seu país e , Samira Efendi, a artista da canción que representou a Azerbaidján recibiu certa publicidade negativa despois de que chamase aos armenios "terroristas" e publicara fotografías nas súas redes sociais con uniformes militares apoiando ao presidente do país Ilham Aliyev, reprobado internacionalmente polo seu historial con respecto aos dereitos humanos. Foi entón iniciada unha petición para a descualificación do país en Eurovisión, obtendo case 10 000 sinaturas, mais quedando sen efecto algún, xa que non se produciu finalmente ningunha acción oficial por parte da UER.

### Controversia da proposta de Chipre 
Despois de que se lanzase "El Diablo", a Corporación Chipriota de Radiodifusión recibiu ameazas por parte de cristiáns ortodoxos por presunta promoción do satanismo. Máis de 20.000 persoas asinaron en Avaaz para instar á cancelación da participación en Eurovisión do país. A canción recibiu críticas por parte dalgúns membros do público, así como dalgunhas figuras públicas da illa pola inclusión na letra de frases como "*I fell in love/ I fell in love/ I gave my heart to El Diablo*" ("Enamoreime/ Enamoreime/ Deille o meu corazón ao diablo"). A Igrexa de Chipre considerou que a canción era ofensiva, irrespetuosa e pouco representativa e esixiu á emisora estatal CyBC que retirase a entrada de Eurovisión de Chipre. Non obstante, a canción contou co apoio total do goberno, CyBC e a maioría do público en Chipre. Desde entón, o goberno rexeitou publicamente as reaccións de grupos relixiosos e conservadores, alegando que respecta tanto os dereitos espirituais como a liberdade de expresión artística. En febreiro de 2021, os cristiáns ortodoxos de Chipre lanzaron unha petición en liña para pedir a retirada do Festival de Eurovisión.

Amais, varios xornalistas compararon "El Diablo" coa canción "Bad Romance" (2009) de Lady Gaga, algúns chegando a acusala abertamente de plaxio.

## Outros premios 
Ademais do trofeo do gañador principal do festival, os Premios Marcel Bezençon e o Premio Barbara Dex disputáronse durante o Festival de Eurovisión de 2021. A enquisa de votación OGAE (en francés: ''Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision*; en galego: Organización Xeral de Amantes de Eurovisión) tamén tivo lugar antes do evento.

### Premios Marcel Bezençon 
Os Premios Marcel Bezençon honran as mellores cancións competidoras na final. Denominado así en honor ao fundador do concurso, os premios foron creados e entregados por primeira vez no  por Christer Björkman (representante de  no  e actual xefe de delegación do país), e Richard Herrey (membro dos Herreys que gañaron o  por ). Os premios divídense en tres categorías: Premio Artístico, Premio de Compositores e Premio de Prensa. Os gañadores son desvelados pouco antes da final de Eurovisión.

### OGAE 
[miniatura|263x263px|[Destiny Chukunyere, representante por  no Festival da Canción de Eurovisión 2021 e gañadora da votación da OGAE previa ao evento, interpretando a súa proposta "Je Me Casse" na primeira semifinal do *jury show*.]]

OGAE é unha organización internacional que realiza unha votación sobre as cancións favoritas entre os seus membros antes do festival anual. Está composta por unha rede de máis de corenta clubs de fans do Festival de Eurovisión en toda Europa e fóra dela. Os cinco mellores resultados globais, despois de emitirse todos os votos, móstranse a continuación.

### Premio Barbara Dex 
[miniatura|266x266px|[Tix, representante por  no Festival da Canción de Eurovisión 2021 e gañador do Premio Barbara Dex 2021, interpretando a súa proposta "Fallen Angel" na primeira semifinal do *jury show*.]]

O Premio Barbara Dex é un premio humorístico que outorgan os fans ao artista que levase o conxunto máis destacable ao evento. Galardoado por vez primeira en , o premio orixinalmente outorgábase ao artista peor vestido do festival, até que este criterio cambiou en 2019.

## Programación adicional 
### *Eurovision Song Celebration: Live-On-Tape* 
A UER anunciou o 29 de marzo de 2021 que a *Eurovision Song Celebration* regresaría nunha segunda edición, estreada na canle oficial YouTube do festival. O programa foi presentado por Krista Siegfrids e emitido en dúas partes o 28 e 29 de maio co fin de exhibir as 39 actuacións de apoio que gravaron as delegacións por se o festival non puidese levarse a cabo desde Rotterdam, xunto con outro material adicional.

A primeira parte do programa contou coas actuacións de apoio dos semifinalistas que non se clasificaron para a Gran Final (excluíndo a ), mentres que a segunda parte coas actuacións dos finalistas (excluíndo o ).

Como na anterior edición da *Eurovision Song Celebration*, pediuse aos fans que contribuísen ao programa enviando videoclips das súas propostas favoritas.

Os seguintes países confirmaron os lugares de rodaxe das súas respectivas actuacións de apoio pregravadas:

*  – İTV Studios, Bakú
*  – Tirana
*  – Siemens Arena, Vilna, Lituania
*  – SBS Studios, Sydney
*  – ORF Studios, Viena
*  – Palais du Centenaire, Bruxelas
*  – Ten Dots Virtual Production Studio, Sofía
*  – Ten Dots Virtual Production Studio, Sofía, Bulgaria
*  – DR Studio 5, Copenhague
*  – RTV Slovenija Studio 1, Ljubljana
*  – Estudio 5 de Prado del Rey, Pozuelo de Alarcón (Madrid)
*  – Saku Suurhall, Tallín
*  – Mediapolis, Tampere
*  – France TV Studios, París
*  – Ten Dots Virtual Production Studio, Sofía, Bulgaria
*  – Museo de Arte de Reykjavik, Reykjavik
*  – Herzliya Studios, Herzliya (Tel Aviv)
*  – RAI Studios, Milán
*  – *Por confirmar*
*  – Siemens Arena, Vilna
*  – RTS Studios Košutnjak, Belgrado, Serbia
*  – Ten Dots Virtual Production Studio, Sofía, Bulgaria
*  – *Por confirmar*
*  – Transcolor Studio, Szeligi (Varsovia)
*  – RTP Studio 1, Lisboa
*  – BBC Elstree Studios, Hertfordshire
*  – ČT Studios, Praga
*  – TVR Studios, Bucarest
*  – *Por confirmar*
*  – Voxon Studios, Roma, Italia
*  – RTS Studios Košutnjak, Belgrado
*  – Annexet, Estocolmo
*  – SRF Studios, Zürich
*  – Kíiv
*  – Tbilisi

## Álbum oficial 
***Eurovision Song Contest: Rotterdam 2021**'' é o álbum recompilatorio oficial do festival de 2021, organizado pola Unión Europea de Radiodifusión e lanzado por Universal Music Group dixitalmente o 16 de abril de 2021 e fisicamente o 23 de abril de 2021. O álbum inclúe as 39 propostas, incluídos os semifinalistas que non conseguiron clasificarse para a final.

### Ránkings 
## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
100px|dereita
### Outros artigos 
* Festival de Eurovisión Júnior 2021
* Unión Europea de Radiodifusión
* Eurovision: Europe Shine a Light
* Festival de Türkvizyon 2021
* Historia do Festival da Canción de Eurovisión

### Ligazóns externas 
* Sitio oficial do Festival de Eurovisión .