Doce homes sen piedade

***Doce homes sen piedade*** (en ) é un filme estadounidense de 1957 dirixido por Sidney Lumet. Adaptado da obra homónima de Reginald Rose, é un drama legal que conta a historia dun xurado de doce homes que deliberan sobre a sentenza na base da dúbida razoable, forzando os membros do xurado a cuestionarse sobre a súa propia moral e valores.

En 2007, o filme foi escollido para a súa preservación polo National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo". O filme foi escollido como o segundo mellor drama legal segundo o American Film Institute na súa lista AFI's 10 Top e é o drama legal con maior valoración en Rotten Tomatoes' Top 100 Movies of All Time.

Estreouse en galego o 23 de decembro de 1995 a través da TVG.

## Personaxes 
miniatura|245px|Trailer do filme.

## Premios 
Tivo tres candidaturas aos Óscar nas categorías de mellor director, mellor filme e guión adaptado na cerimonia de 1958, onde *A ponte sobre o río Kwai* levou devanditos premios.

* Premio Oso de Ouro e Premio OCIC 1957 (Sidney Lumet).
* Premio BAFTA 1958 ao mellor actor estranxeiro (Henry Fonda).
* Premio WGA 1958 ao Drama estadounidense mellor escrito (Reginald Rose).
* Premio Mención especial 1957 Festival Internacional de Cine de Locarno (Sidney Lumet).
* Premio Kinema Junpo 1960 á Mellor película estranxeira (Sidney Lumet).
* Premio Edgar Allan Poe 1958 á Mellor película (Reginald Rose).
* Premio Nastro d'Argento 1958 ao Mellor director de película estranxeira (Sidney Lumet).
* Premio Blue Ribbon 1960 á Mellor película estranxeira (Sidney Lumet).
* Premio Bodil 1960 á Mellor película estadounidense e ao Mellor director (Sidney Lumet).
* Premio Jussi 1958 ao Mellor actor estranxeiro (Henry Fonda).

### Recoñecementos 
A película é recoñecida polo American Filme Institute nestas listas:

* 2001: AFI's 100 anos... 100 películas de suspense – #88
* 2003: AFI's 100 anos... 100 heroes e viláns:
** Xurado N. 8 – Heroe #28
* 2006: AFI's 100 anos... 100 inspiracións – #42
* 2006: AFI's 100 anos... 100 películas (edición 10.º aniversario) – #87
* 2006: AFI's 10 Top 10 "Películas xurídicas" – #22

## Comentarios 
O autor baséase nunhas testemuñas durante un proceso de deliberación, convocados a fin de tomar unha sabia decisión sobre o caso. Un punto importante que hai que subliñar é a dificultade que mostran para poder deliberar correctamente, debido ás distintas limitacións e prexuízos, algúns psicolóxicos, outros educativos, outros de orde lóxica, etc. O xulgar en Dereito está suposto a ser lóxico, pero ten que ser argumentado para ser veraz nos feitos. Neste caso, o xurado identificado có número 8 pon todo en dúbida e logra entre os demais xurados escépticos dubidar sobre a inocencia do mozo.

Ao xulgar a alguén ten que presumirse a súa inocencia. Toda dedución debe ser comprobada como veraz para evitar que un inocente sexa condenado ou un culpable exonerado da súa culpa.

Algo notable que ocorre é por que estes doce homes están tan "enfadados" (Twelve Angry Men). A resposta radica en que están angustiados. A angustia é a reacción xeral fronte á agresión psicolóxica. En xeral, consideramos que todo aquel que argumenta en contra da nosa opinión está a agredirnos. A película leva a reflexionar se a toma de decisións é un proceso racional ou irracional. Cabe destacar que a actitude dun xurado ante a implicación en calquera caso debería ser o máis racional e obxectiva posible. Na película isto vese reflectido en certas persoas, como no caso do xurado número 8. Como exemplos de abordaxes irracionais están o xurados número 3 e número 7.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Making Movies*, por Sidney Lumet. (c) 1995, 
* 
* *The New York Times*, abril 15, 1957, "12 Angry Men", review by A. H. Weiler
* *Readings on Twelve Angry Men*, by Russ Munyan, Greenhaven Press, 2000, 
* Chandler, David. "The Transmission model of communication" *Communication as Perspective Theory*. Sage publications. Ohio University, 2005.
* Lanham, Richard. *Introduction: The Domain of Style analyzing prose*. (Nova York, NY: Continuum, 2003)