McLaren M23

O **McLaren M23** foi un coche de competición deseñado por Gordon Coppuck, coa participación de John Barnard e construído polo equipo McLaren. Foi un desenvolvemento do coche McLaren M16 Indianapolis 500. Utilizouse un motor Ford Cosworth DFV, o cal foi preparado pola compañía de tuning especial Nicholson-McLaren Engines. Isto axudou a aumentar a potencia de saída do DFV ao redor de 490&nbsp;bhp.

## Historia na competición
[miniatura|left|McLaren-Ford M23 de [Denny Hulme de 1973 nunha demostración no Goodwood Festival of Speed]]
[miniatura|left|[Mike Hailwood pilotando un McLaren M23 coa librea de Yardley en Brands Hatch en 1974]]
[miniatura|left|O McLaren M23 con parte da carrozaría e o aleron dianteiro quitado, o motor [Cosworth DFV  visible detrás. véxase a exposición dos pedais entre as rodas dianteiras e a mínima protección contra os accidentes, moi diferente aos coches de F! de hoxe en día.]]
	
Foi presentado na tempada  de Fórmula Un, e logrou a pole postion con Denny Hulme na súa primeira saída. Hulme e Peter Revson lograron tres vitorias entre eles esa tempada, mentres que o novato Jody Scheckter case logrou un cuarto. Scheckter foi responsable dun dos maiores accidentes que viu a Fórmula Un no Gran Premio do Reino Unido de 1973, cando trompeou o seu M23 diante do pelotón. Emerson Fittipaldi uniuse a McLaren proveniente de Lotus en . O seu coñecemento do Lotus 72 axudou a McLaren a desenvolver o M23 e esa tempada Fittipaldi deulle a McLaren os seus primeiros campionatos mundiais de pilotos e construtores, superando a Ferrari, Tyrrell e Lotus.

O desenvolvemento adicional na tempada  de Fórmula Un, incluía unha caixa de cambios de 6 velocidades, unha novidade para o tempo, axudou a Fittipaldi a quedar segundo no campionato de pilotos detrás de Niki Lauda, que tiña a vantaxe do chasis do Ferrari 312T e McLaren logrou o terceiro posto no campionato de construtores, detrás de Ferrari e Brabham. O equipo experimentou con diferentes estilos de carrozaría, incluíndo kickups aerodinámicos diante das rodas traseiras, diferentes perfís de nariz e carrozaría ampliada diante das rodas traseiras, aloxando os arrefriadores de aceite. A maioría destes cambios foron adoptados para o M23 e o seu sucesor, o McLaren M26. A finais de 1975, Fittipaldi deixou o equipo para unirse ao equipo do seu irmán Fittipaldi Automotive patrocinado por copersucar. Foi substituído por James Hunt, quen gañou a dramática e polémica tempada  coa última evolución do M23, o M23D.

Cando o substituto, o McLaren M26, resultou problemático, Hunt e Jochen Mass baseáronse no M23 na primeira parte da tempada  de Fórmula Un, e aínda que o coche tiña entón catro anos aínda era competitivo.

O M23 nunca foi o coche de F1 tecnicamente máis avanzado, pero unha boa preparación e o desenvolvemento continuo axudáronlle a gañar 16 Grandes Premios, dous campionato mundiais de pilotos e un campionato mundial de construtores durante a súa andaina.

O M23 tamén foi modificado para o seu uso na Fórmula 5000. O piloto australiano John McCormack pilotou un M23 con motor Leyland para gañar o Campionato Australiano de Pilotos de 1977. McCormack tamén culificou o seu M23 na pole no Gran Premio de Australia de 1978.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

* 12 puntos en  anotáronse usando o M19A e M19C* 39 puntis en  anotáronse usando o M26* Todos os puntos de  anotáronse usando o McLaren M26

## Notas
* F1 Racing magazine, xaneiro de 2001.
* *Motor Sport* (revista), agosto de 2002.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas