Super Audio CD

Esquema de funcionamento do láser do SACD.|alt=Esquema de funcionamento do láser do SACD|miniatura
**Super Audio CD** (**SACD**) é un tipo de soporte de son óptico desenvolvido co obxectivo de dispoñer dunha maior fidelidade na gravación e reprodución do son dixital, superando ao tradicional CD, introducido no mercado en 1999, desenvolvido pola Sony e a Philips, as mesmas compañías que crearon o CD. Compite co DVD-Son, mais os dous formatos nunca se popularizaron no mercado sendo restritos a entusiastas da música (audiófilos).

Os SACDs poden conter son estéreo, multicanle (normalmente 5.1) ou ambos. De feito, a multicanle non ten por que estar no formato 5.1. O antigo sistema cadrafónico 4.0 tamén é posíbel, como se pode ver no SACD de 2001, *Tubular Bells* de Mike Oldfield. Estes discos normalmente teñen o seu propio logo, "Multi-Ch".

É un híbrido CD-DVD, é dicir, é un formato de disco compacto que utiliza o mesmo tamaño de sectores, sistema de corrección de erros, modulación e sistema de arquivos (UDF e ISO 9660) que un DVD.

Aínda que utiliza a tecnoloxía DVD, o SACD non pode ser reproducido en calquera lector DVD (en ningún dos tipos universal, vídeo, son), posto que non utiliza o mesmo tipo de codificación de son do disco DVD. Tamén, aínda que está concibido só para son, permite reservar unha zona dentro do disco para outros datos e permite incluír vídeo, texto, gráficos etc.

O SACD utiliza un sistema de codificación de son dixital chamado Direct Stream Digital (DSD), unha modulación sigma-delta a 1 bit, feito por Sony, cunha frecuencia de mostraxe de 2.822.400&nbsp;Hz (2,82&nbsp;MHz), o que significa que toma 2,8 millóns de mostras dun único bit (Modulación PDM) por segundo. Esta é 64 veces maior que a taxa de mostraxe do CD, que é de 44.100&nbsp;Hz (44,1&nbsp;kHz) e 14,7 veces maior que a da dun DVD-Son, que vai até 192.000&nbsp;Hz (192&nbsp;kHz).

A resposta en frecuencia do SACD alcanza os 100&nbsp;kHz, moi por encima dos 20&nbsp;kHz (frecuencia considerada límite da audición humana). Mais é necesario ter en conta que esta tecnoloxía non mantén constante en todo o seu rango o ruído de cuantificación, isto é, a relación sinal ruído de cuantificación (SNQR) deteriórase significativamente por riba da banda de audiofrecuencias. A frecuencia crítica do CD son é de 22,05&nbsp;kHz (tamén por encima do límite audible), aínda que os filtros analóxicos dos reprodutores atenúan progresivamente desde os 20&nbsp;kHz. En todo caso, o potencial ultrasónico dun formato de son dixital é unha característica discutible. Tamén a existencia de sinais con compoñentes ultrasónicas podería xerar distorsión por intermodulación en amplificadores normais de audiofrecuencia.

Proporciona un rango dinámico extenso —de 120&nbsp;dB— (só na banda de audiofrecuencias) que supera os 98,01&nbsp;dB do CD.

Un disco en formato SACD dunha capa ten maior capacidade de almacenamento (4,7 GB) con respecto ao CD (700 MB). Isto é posible grazas a que se reduciu a anchura das pistas, o tamaño dos pits (marcas de gravación sobre a superficie do disco) e ao tipo de compresión sen perdas que emprega a tecnoloxía (DSD). Esta propiedade permítelle ao SACD chegar a ofrecer 6 canais de son, con idéntica calidade nas mesmas.

O SACD pode utilizar discos dunha, dúas ou tres capas, distinguíndose o SACD simple, dual e híbrido:
* 1 soa capa, para ler o SACD estéreo. 
* 2 capas, para ler o SACD estéreo e o SACD multicanal. 
* 3 capas, para ler o SACD estéreo, o SACD multicanal e o CD convencional.

Cada capa é lida por un raio láser cunha diferente lonxitude de onda (a maior lonxitude de onda, maior profundidade, co que se poden ler as capas inferiores). A información de cada capa resulta invisible ao láser dun reprodutor doutro formato.
Os SACD de tres capas que permiten a compatibilidade co CD, son os chamados SACD híbridos, que son máis complexos de producir que os SACD simples, máis son os máis habituais, pois teñen maior cota de mercado.

Sony e Philips, sendo os deseñadores do formato, son os principais fabricantes de reprodutores, tanto de forma convencional, como combinados con reprodutores de DVD. A consola de videoxogos PlayStation 3 (versión 60GB) permite tamén a reprodución de SACD multicanal.

Para evitar a piratería, os SACD utilizan un sistema anticopia coñecido como PSP (Pit Signal Processing). Este sistema o que fai é gravar dúas marcas de auga, unha invisible e outra visible.
A invisible grávase na propia trama de datos. 
A visible encóntrase sobre a superficie do disco e o que produce é un enmascaramento do tamaño real dos pits para formar unha imaxe que debería resultar imposible de copiar.

### Diferenzas respecto a CD-Son e DVD-Son 
Foron publicados traballos experimentais rigorosos que conclúen que non existen diferenzas audibles entre o formato SACD e o tradicional soporte de son dixital CD-Son (PCM 16 bits; 44100 mostras/s). Estes ensaios refírense unicamente a material musical estéreo, xa que o CD-Son non permite rexistrar material sonoro multicanle.

Tamén se probou indistinguible do seu competidor PCM de alta resolución DVD-Son.

## Notas