Lilioceris lilii

miniatura|*L. lilii* en Bastavales, Brión, Galicia. Obsérvense as pequenas depresións nos élitros.
***Lilioceris lilii*** é unha especie de escaravello da familia dos crisomélidos que come follas, taliños, gromos e flores de *Lilium*, *Fritillaria* e outras plantas da familia Liliaceae. Pon os seus ovos normalmente en especies de *Lilium* e *Fritillaria*. En ausencia destas especies, poñen menos ovos e a taxa de supervivencia de ovos e larvas é reducida. Agora converteuse nunha praga na maioría dos climas temperados onde se cultivan lirios ou azucenas.

## Descrición 
Este escaravello pertence á familia Chrysomelidae. O adulto mide de 6 a 9&nbsp;mm de lonxitude, ten patas e antenas relativamente longas. Os seus élitros son de cor escarlata viva e brillantes. A parte ventral, patas, ollos, antenas e cabeza son completamente negros. Ten ollos grandes, un tórax delgado e un abdome ancho. Cada antena está constituída por 11 segmentos. Os ollos teñen unha amosega e presenta dúas fendas no tórax.

Pode confundirse co escaravello *Pyrochroa serraticornis*, que tamén ten élitros vermellos e ventre negro. Os élitros teñen pequenas depresións e son máis brillantes e máis redondeados que os do *P. serraticornis*, que é relativamente mate e máis estreito, máis aplanado e alongado e con antenas con forma de peite. *L. lilii* é herbívoro, mentres que *P. serraticornis* depreda insectos. Tamén se pode confundir con maruxiñas sen puntos, pero ten unha forma máis estreita. Agora está espallada por Inglaterra, Escocia e Irlanda. Sae en primavera para alimentarse e aparearse.

Un adulto que sente o perigo exhibe un mecanismo de defensa chamado tanatose, quedando quieto, recollendo os seus apéndices e caendo mostrando as súas partes negras, o que axuda a camuflarse co chan e a escapar. Se non pode escapar, tamén pode ‘chiar’, ao facer un ruído fretando dúas partes do seu corpo, o cal pode usarse para asustar ao atacante.
 Este proceso chámase estridulación e pode incluso afectar un paxaro ou outro depredador que os ataque.

### Control 
A estratexia máis infalible para impedir a infestación de calquera praga é en primeiro lugar evitar plantar plantas susceptibles, pero cos lirios isto necesita evitar moitos cultivares de *Lilium* moi apreciados, polo que se adoitan preferir outras estratexias. A recollida manual e destrución de ovos, larvas e adultos é efectiva aínda que laboriosa. Os insecticidas modernos rexistrados para un control xeral de escaravellos que conteñen carbaril, metoxiclor, malatión e rotenona son tamén útiles para controlar as poboacións. Os produtos baseados no neem son útiles para matar as larvas moi novas e repeler os adultos sen danos comparables sobre outros insectos, aínda que esta opción é quizais menos efectiva que a recollida manual. Os produtos de neem deberían aplicarse cada 5 a 7 días despois da eclosión do ovo. O Thiacloprid tamén é efectivo.

### Control biolóxico 
En Europa a taxa de parasitismo total no último estadio ou ínstar é como media dun 90% en *Lilium martagon* silvestre, do 75% en xardíns e do 60% en campos de lirios cultivados. A maioría dos parasitoides deste escaravello son avespas que poñen ovos dentro do hóspede e matan todos os individuos infectados. *Diaparsis jucunda* (Ichneumonidae: Tersilochinae), domina cun 90% das infeccións parasitoides en *L. lilii*. Porén, en xardíns e campos comerciais, *Tetrastichus setifer* (Eulophidae: Tetrastichinae) e *Lemophagus pulcher* (Eulophidae: Campopleginae) son os parasitoides dominantes ao final da tempada. A avespa parasitoide europea *Tetrastichus setifer* utilizouse en Massachusetts de 1999 a 2001; o experimento mostrou unha redución da poboación do escaravello. Tamén se observou un declive da poboación noutro sitio experimental en Rhode Island. En 2003 liberouse outro parasitoide, *Lemophagus errabundus*, en Massachusetts e agora está establecido na rexión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
*Royal Horticultural Society: Lilioceris lilii
**Lilkioceris lilii