Raymond Pearl

**Raymond Pearl**, nado o 3 de xuño de 1879, finado o 17 de novembro de 1940, foi un biólogo estadounidense, considerado como un dos fundadores da bioxerontoloxía. Desenvolveu a maior parte da súa carreira na Universidade Johns Hopkins en Baltimore. Pearl foi un escritor prolífico de libros académicos e artigos, así como un comprometido divulgador e comunicador da ciencia. Á súa morte, publicara 841 obras. Foi inicialmente un euxenista, pero finalmente converteuse nun importante crítico da euxénese. Tamén utilizou o concepto ecolóxico da capacidade de carga, aínda que non usou o termo, e era un malthusiano preocupado co límite dos recursos. Foi un crítico do consumo masivo.

## Primeiros anos 
Pearl naceu nunha familia de clase media alta o 3 de xuño de 1879 en Farmington, Nova Hampshire, fillo de Ida May (McDuffee) e Frank Pearl. A unha idade temperá, Pearl foi familiarizado cos clásicos. Os seus pais e avós querían que estudase grego e latín. Porén, cando asistiu ao Dartmouth College aos 16 anos, quedou fascinado pola bioloxía e graduouse (B.A.) como o máis novo da súa clase. En Dartmouth, era considerado un estudante excepcional, así como un músico talentoso. Era quen de tocar case calquera instrumento de vento, e planeou actuacións musicais amadoras cos seus amigos e colegas. En 1899, Pearl estudou na Universidade de Michigan, onde obtivo o seu doutoramento (PhD) en zooloxía polo seu traballo sobre o comportamento das planarias. Tamén estivo implicado no estudo da variación dos peixes para o Estudo Biolóxico dos Grandes Lagos. Mentres estaba traballando nun laboratorio zoolóxico, coñeceu a súa futura muller, Maude M. De Witt. En 1903 casaron e ambos viaxaron en 1905 e 1906 ao estranxeiro e traballaron na Universidade de Londres, Universidade de Leipzig, e Estación Biolóxica Mariña de Nápoles.

En 1906 pasou un ano estudando baixo a dirección de Karl Pearson no University College de Londres. Durante ese ano descubriu a biometría, a cal parecía ofrecer unha solución aos problemas que o preocupaban en bioloxía, zooloxía e euxénese. Ao seu retorno aos Estados Unidos continuou investigando os seus temas de interese, pero cambiou da biometría á xenética mendeliana.

## Traxectoria 
O interese de Pearl nos métodos estatísticos en bioloxía empezou na Universidade de Londres, onde traballou xunto con Karl Pearson. Permaneceu como instrutor na Universidade de Michigan ata 1906, e ese mesmo ano foi á Universidade de Pensilvania para ser instrutor de zooloxía. Un ano despois, converteuse en xefe do Departamento de Bioloxía da Estción de Experimentos Agrícolas Principal da Universidade de Maine en Orono, onde estudou a xenética das aves de curral e outros animais domésticos. De 1917 a 1919, Pearl foi o xefe da División Estatística da Administración de Alimentos dos Estados Unidos. En 1918 Pearl desenvolveu un departamento do laboratorio de estatísticas cando foi contratado pola Universidade Johns Hopkins para ser profesor d Biometría e Estatísticas Vitais.
da que tamén foi presidente. Tamén foi elixido membro da Sociedade Filosófica Americana, a Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos, e a Academia Americana de Artes e Ciencias.

## Ataques de Wilson 
En 1929 o amigo de Pearl William Morton Wheeler estaba a piques de retirarse como decano da Institución Bussey na Universidade de Harvard. Nesa época, había plans para cambiar os departamentos biolóxicos e crear un campo de bioloxía humana en Harvard. Debido ás súas conexións en Harvard, Pearl foi mencionado como posible candidato a suceder a Wheeler e tiña moitos apoios alí. Porén, Edwin Bidwell Wilson, un matemático de Harvard, era un crítico de Pearl e non cría que fose unha persoa axeitada para ese posto.  Wilson cría que se debería poñer moita atención e observar todos os detalles cando se trata cos datos biolóxicos matemáticos e pensaba que Pearl fora desordenado co seu tratamento e razoamento matemático no campo da bioloxía. O primeiro problema que tiña Wilson con Pearl era o seu estudo do crecemento de poboacións na década de 1920. Pearl afirmou que el descubrira a lei das poboacións, a cal representaba unha curva de crecemento con forma de S, pero Wilson pensaba que os seus datos eran insuficientes e non servían para apoiar tal afirmación.

Malia as súas críticas a Pearl, en 1925, Wilson contactou con Pearl pedindo axuda para a súa investigación sobre o cancro. Daquela, Pearl non era consciente das críticas de Wilson cara a el. Non axudou a Wilson porque pensaba que non comprendía suficientemente ben as disciplinas da bioloxía e a medicina, o que aínda encirrou máis o desagrado de Wilson cara a Pearl. En 1929 Pearl realizou investigacións sobre a correlación entre a tuberculose e o cancro e publicou un artigo que afirmaba que hai unha correlación negativa. Esta investigación tiña erros na súa análise de datos, así que Wilson viu neste estudo unha oportunidade para atacar a Pearl e impedir que se convertese no novo decano. Wilson denunciou o uso de Pearl das matemáticas no estudo do cancro para diferentes departamentos de Harvard e tamén publicou sobre eles. Os seu esforzos pagaron a pena cando a Xunta de Supervisores de Harvard rexeitou nomear a Pearl por 10 votos contra 9. Pearl continuou as súas actividades científicas na Johns Hopkins ata a súa morte.

Pearl fundou a Clínica Constitucional no Hospital Johns Hopkins. Cría na medicina constitucional, que se centraba en examinar o "solo" (as características corporais) no cal caía a "semente" (a posible doenza). Despois converteuse no director dun novo Instituto de Investigacións Biolóxicas no Johns Hopkins en 1925, que tiña o obxectivo de examinar a xenética e os factores ambientais das enfermidades. Este instituto de investigación combinaba a biometría, a xenética e a medicina para investigar a predisposición hereditaria á tuberculose e hipertensión. Cando realizaba a investigación destas enfermidades, Pearl rexistraba a altura, peso, man con maior destreza (destro, xergo), medidas de diferentes partes do corpo e descricións físicas. Igual que Galton, cría que a raza era un importante factor nas características humanas e cría na utilización da bioloxía e a xenética para mellorar a saúde a longo prazo da poboación. Aínda que trataba de ser cuantitativo, obxectivo e sistemático, as súas cualificacións das diferentes razas estaban influenciadas por normas e prexuízos sociais. O artigo foi o primeiro ataque xeral á euxénese feito por alguén que era considerado dentro dese movemento. O artigo tamén contribuíu ao xurdimento da euxenia da reforma e o movemento do control da poboación.

Pearl foi un membro influente do Comité Asesor da Conferencia Mundial da Poboación, despois da cal Pearl axudou a fundar a Unión Internacional para o Estudo Científico dos Problemas de Poboación. As ideas de Pearl sobre o crecemento da poboación humana, que eran separables das súas ideas sobre euxénese, eran debidas tanto ás súas investigacións biolóxicas coma tamén ao papel que el pensaba que exercía a poboación nas orixes da primeira guerra mundial, así como á súa preocupación de que o consumo masivo nos levaría a chegar aos límites dos recursos dispoñibles. As súas investigacións sobre os límites da poboación contribuíron a desenvolver o concepto de capacidade de carga.

Malia o seu aparente rexeitamento da euxénese, Pearl mantiña relacións relativamente boas con euxenistas de sona e expresaba ideas clasistas. Fixo declaracións que foron interpretadas como antisemitas. De 1927 a 1932, Pearl e o seu colega Alan Meyer eran importantes figuras dunha das primeiras clínicas de control da natalidade dos Estados Unidos, chamada Oficina de Baltimore para o Consello Contraceptivo. Pearl apoiaba o control da natalidade, pero tiña unha concepción máis conservadora e científica cando se comparaba con outras ideoloxías como a de Margaret Sanger. A clínica realizaba un estudo médico euxenético que se fixaba en como a distribución da información do control da natalidade que proporcionaba a clínica afectaba a sociedade. Pearl (igual que Max Rubner) afirmaba que a duración máxima da vida é inversamente proporcional á taxa metabólica basal. Pearl aceptaba as ideas erradas de Alexis Carrel de que as células somáticas normais non se fan vellas e que o envellecemento debe, polo tanto, producirse por algunha disfunción a nivel corporal. Pearl especulaba que a duración da vida estaba limitada polos compoñentes celulares vitais que diminuían ou eran danados máis rapidamente en animais con metabolismo máis rápidos. A teoría dos radicais libres do envellecemento de Denham Harman proporcionou despois un mecanismo causal plausible para a hipótese de Pearl.

A *hipótese da taxa de vida* (*Rate of Living Hypothesis*) converteuse nunha das teorías do envellecemento principais durante case 50 anos. Esta hipótese queda socavada pola observación de que unha rata e un morcego teñen unha taxa metabólica similar, mais o morcego vive varias veces máis tempo. Máis recentemente, formuláronse máis dúbidas sobre esta teoría ao demostrarse que, cando se empregan métodos estatísticos modernos para corrixir os efectos do tamaño corporal e a filoxenia, a taxa metabólica non se correlaciona coa lonxevidade en mamíferos ou aves. (Para unha crítica da *hipótese da taxa de vida* ver *Living fast, dying when?*.)

## Hábitos sociais e morte 
Pearl era ben coñecido pola súa alegría de vivir e o seu gusto pola comida, bebida, música e festas. Foi un importante membro do Saturday Night Club, ao que tamén pertencía H. L. Mencken. A prohibición das bebidas alcohólicas non influíu no hábito de beber de Pearl (que era lendario).

Raymond Pearl é tamén coñecido polo seu traballo en bioloxía das poboacións, como o do seu volume de 1928, *The Rate of Living: Being an Account of Some Experimental Studies on the Biology of Life Duration.* Nese libro, presenta amplas investigacións sobre os efectos da densidade de poboación sobre a duración da vida en moscas do vinagre, demostrando que existía unha densidade óptima de poboación para ese insecto no seu modelo experimental. Isto formulaba a cuestión de se o mesmo efecto podería darse tamén noutras especies, incluíndo a humana. Ademais, o seu traballo demostraba que as moscas con taxas metabólicas máis baixas tiñan unha maior duración da vida, mais tamén había que estudar se iso mesmo era válido noutras especies, incluíndo os humanos. Así, converteuse nun mentor de John B. Calhoun, famoso polos seus estudos ecolóxicos en poboacións de roedores e a súa posible importancia para os humanos modernos. Os biólogos de poboacións pensan que o estudo dos efectos da densidade da poboación sobre a duración da vida é a maior contribución de Raymond Pearl á ciencia biolóxica.

O 17 de novembro de 1940, Pearl estaba nun estado de aparentemente boa saúde visitando o Zoo de Baltimore. Durante a visita queixouse de dores no peito, tivo que marchar e morreu posteriormente ese mesmo día.

A abreviación **Pearl** utilízase en botánica para indicar a súa autoría ao citar nomes científicos de plantas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ampliación da vida
* Duración máxima da vida
* Senescencia (teorías do envellecemento)

### Bibliografía 
*
*
*
*

### Ligazóns externas 
* Obras de Raymond Pearl na Biodiversity Heritage Library
*Artigos de Raymod Pearl na American Philosophical Society
* Os artigos de Raymond Pearl na Biblioteca do Dartmouth College