open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ideafix e os irredutibles (banda deseñada)

***Ideafix e os irredutibles*** (en ) é unha serie de banda deseñada francesa, derivada de *Astérix* e da serie de televisión homónima. O primeiro álbum, *En loita contra os romanos!*, foi traducido ao galego por Xavier Senín e publicado o 15 de febreiro de 2024 pola Editorial Xerais

## Álbums 
# *En loita contra os romanos!* (*Pas de quartier pour le latin !*, 2021)
# *Les Romains se prennent une gamelle !* (2022)
# *Ça balance pas mal à Lutèce !* (2022)
# *Les Irréductibles font leur cirque* (2023)
# *Idéfix et le druide* (2023)
# *La Forêt lumière* (2024)
# *La Traversée de Lutèce* (2024)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha de *Ideafix e os irredutibles* na páxina da Editorial Xerais.
Citroën DS

O **Citroën DS** é un coche executivo con motor central dianteiro e tracción dianteira fabricado e comercializado por Citroën entre 1955 e 1975, en fastback/sedán, familiar e con carrozaría convertible, en tres series dunha xeración.

Comercializado cunha variante menos custosa, o **Citroën ID**, o DS foi coñecido polo seu deseño aerodinámico e futurista da carrozaría; con tecnoloxía pouco ortodoxa, peculiar e innovadora, estableceu novos estándares na calidade da condución, manexo e freada, ámbolos dous foron o primeiro coche de produción en masa equipado con suspensión hidropneumática, así como freos de disco. A Serie 3 de 1967 tamén introduciu os primeiros faros direccionais nun coche producido en serie.

O escultor e deseñador industrial italiano Flaminio Bertoni e o enxeñeiro aeronáutico francés André Lefèbvre deseñaron o coche, e Paul Magès desenvolveu a suspensión autonivelante hidropneumática. Robert Opron deseñou o lavado de cara da Serie 3 de 1967. Citroën fabricou 1.455.746 exemplares en seis países, dos cales 1.330.755 foron fabricados na principal planta de produción de Citroën en París, Quai de Javel (agora Quai André-Citroën).

En combinación coa probada tracción dianteira de Citroën, o DS utilizouse en carreiras competitivas de rallies durante case toda a súa produción de 20 anos, e logrou múltiples vitorias importantes, xa en 1959 e ata 1974. Quedou de terceiro na enquisa do *Car of the Century* de 1999 que recoñeceu os deseños de automóbiles máis influentes do mundo e foi nomeado o coche máis fermoso de todos os tempos pola revista *Classic & Sports Car*.

Os nomes DS e ID son xogos de palabras en francés. "DS" pronúnciase exactamente como *déesse*, literalmente " deusa", mentres que "ID" pronúnciase como *idée* "idea".

## Notas
Peeira dos lobos

A **peeira dos lobos** é un ser da mitoloxía galega e portuguesa, un ser normalmente feminino que a consecuencia dunha mala *fada* ou maldición, abandona o seu fogar e vai vivir entre os lobos, pero mantendo a súa forma humana. Este feito marca a diferenza entre estes seres e os lobishomes.
A *peeira* convive cunha manda de lobos, come a comida dos lobos e fala a súa lingua. Dirixe a manda, dá ordes a modo de capitá e dise que procura que os lobos non fagan estragos na xente nin no seu gando, aínda que hai veces que lles ordena matar a alguén.

Cóntase o caso dun mozo que se atopa cunha peeira e os seus lobos. Ela dálle de comer, déixao descansar na cova e ordena ós lobos que o custodien no camiño de volta á súa casa, pero esixíndolle que non diga nunca nada sobre o que pasou. O mozo, cando chega á aldea, axiña conta o encontro coa moza. Ós poucos días, o mozo volve a subir ó monte e desaparece: os veciños só atoparán os ósos e a roupa ensanguentada.

Por terras de Cotobade (Pontevedra) contábase que había unha muller esmoleira que gardaba unha manda de lobos. Vestía con farrapos pois os lobos estragábanlle a roupa coas poutas cando estaban famentos; destinaba as esmolas a comprar comida para eles e que así non fixeran mal.

Tamén se conta o caso dun home que se achega onda unha fogueira que vira no monte, crendo que sería un grupo de pastores. En realidade era unha muller rodeada de lobos, que impediu que estes lle fixeran ningún mal.

Existe a crenza de que se un matrimonio ten sete fillas seguidas, sen ter ningún fillo varón, deberá entregar a última ou a primeira filla ós lobos, que se convertirá en *peeira dos lobos*. Unha lenda conta que unha moza, sétima filla muller, cruzouse cunha vella que lle puxo no brazo o cesto que levaba ela, simbolizando a fada que lle transmitía; a moza comprendeuno e marchou ó monte a vivir cos lobos.

Noutro caso foi un mozo (sendo habitualmente mulleres, tamén pode afectar ós homes), tamén sétimo fillo varón, que tódalas noites subía ó monte e pasaba a noite entre lobos.

Aínda que o normal é que estes seres manteñan a figura humana sábese tamén de casos nos que o peeiro pode transformarse a vontade nun lobo real, tomando un bebedizo que lles deu o demo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Rabuso

Na mitoloxía galega, o **rabuso** era un ser imaxinario coñecido case exclusivamente na península do Morrazo, provisto de rabo e de pequeno tamaño, pero de carácter maligno. Asegúrase que orixinalmente era de estatura normal pero que co paso do tempo foron minguando ata converterse en ananos.

Vaqueiro supón que teñen orixe nas invasións sarracenas en Galicia, que vestían un turbante ou unha faixa que deixaba solto un cabo, que podería lembrar un rabo e de onde lles vén o nome.

Cóntase que unha vella de Cangas, a comezos do século XX, viu un *rabuso* cando estaba amortaxando unha defunta.

E parece ser que en *Porcarizas*, por terras do concello de Lobeira (Ourense), había unha raza de homes provistos de rabo. Eran ruíns e quizais leprosos, polo que os veciños do lugar acordaron desfacerse deles matándoos a todos e queimando as súas casas. Só lograron sobrevivir dous deles, e disque aínda viven os descendentes desta parella. Recoñécense porque se alporizan todo cando se levanta un dedo ante eles movéndoo de arriba abaixo, simulando o rabo que posuían os seus avós.

Dise tamén que a este lugar de Porcarizas se levaban os vellos cando estaban para morrer e xa non podían traballar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externa 
* Galicia encantada [consultada o 7.12.2024]
Susy Delgado

**Teresita de Jesús Delgado Salinas**, máis coñecida como **Susy Delgado,** nada en San Lorenzo, Paraguai, o 20 de decembro de 1949, é unha socióloga, escritora, narradora, xornalista, tradutora e poetisa bilingüe en guaraní e castelán. En 2017 recibiu o Premio Nacional de Literatura do seu país.

## Traxectoria 
Rematou os seus estudos secundarios en San Lorenzo. É licenciada en Medios de Comunicación pola Universidade Nacional de Asunción. É posgraduada en Socioloxía pola Universidade Complutense de Madrid.

Cultivou o xornalismo, sendo columnista do xornal *La Nación* de Asunción. En 1984, obtivo a “Mención de Honra” no Certame de Poesía organizado polos Amigos da Arte. En 1985 foi seleccionada como finalista do I Encontro Hispanoamericano de Mozos Creadores, en Madrid. En 2016 foi finalista do Premio Municipal de Literatura. En 2017 gañou o Premio Nacional de Literatura por *Yvytu yma*.

É membro da Academia da Lingua Guaraní.

É a tradutora da obra de Rosalía de Castro ao guaraní.

## Obras en castelán 
* 1986 *Algún extraviado temblor*
* 1991 *El patio de los duendes*. Fue "Premio Radio Curupayty 1991" y "Premio Junta Municipal 1992" (éste compartido con Jorge Montesino)
* 1995 *Sobre el beso del viento*
* 1998 *La rebelión de papel*
* 2003 *Las últimas hogueras*

## Obras en guaraní 
* 1987 *Tesarái mboyvé* (en galego, *Antes do Esquecemento*); tradución de Carlos Villagra Marsal e Jacobo A. Rauskin
* 1992 *Tataypýpe* (*Polo lume*); tradución da autora
* 1999 *Ayvu Membyre* (*Fillo dese verbo*) 
* 2010 *Kuña* (*Muller*); tradución da autora
* 2016 *Yvytu yma* (*Vento Vello*); tradución da autora

As súas obras foron traducidas ao inglés e ao portugués. Tamén ten poemas incluídos en antoloxías, revistas e suplementos literarios nacionais e estranxeiras.

* (2001) *Antología primeriza*, Editorial Arandura
* (2002) *La sangre florecida*, a súa primeira novela. Editorial Arandura
* (2003) *Las últimas hogueras*, Editorial Arandura
* (2008) *Jevy ko’ê, Día del regreso*, Editorial Arandurã

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos biográficos e obra
Peto verdeal ibérico

miniatura|*Picus sharpei* - MHNT
O **peto verdeal ibérico**, popularmente coñecido como **peto limón**, **peto cabaliño**, **cabalo rinchón** e **pito ferreiro**, (*Picus sharpei*) é unha especie de ave piciforme da familia Picidae.

## Distribución 
É unha especie endémica da Península Ibérica e os Pireneos (España, Portugal e Francia).

## Taxonomía e descrición 
Antes considerábase unha subespecie do peto verdeal europeo (*Picus viridis*), mais os estudos xenéticos concluíron que eran especies separadas, a pesar do seu similar aspecto.

Entre os trazos que permiten distinguir a *Picus viridis* de *Picus sharpei* pódense destacar que os exemplares adultos da especie ibérica teñen a rabadilla de cor verde amarelada. Ademais, os machos adultos da mesma especie teñen bigotes completamente vermellos, mentres que os europeos os teñen cun groso reborde negro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista das aves ibéricas
Makarios Carrion

**Makarios**, nado como **David Carrion** en 1957, é un eclesiástico ortodoxo estadounidense, quen co título de bispo de Houston e Texas ten sido parte da xerarquía de varias igrexas ortodoxas non canónicas.

## Traxectoria 
O 5 de novembro de 1975, sendo xa hieromonxe, rexistrou na xurisdición de Texas a organización sen ánimo de lucro «Diocese ortodoxa-católica de Houston e dependencias». O 24 de abril de 1977 foi elevado ao rango de hegúmeno na xurisdición da Igrexa ortodoxa autocéfala eslavónica de William Andrew Prazsky, e o 7 de maio de 1978 ao rango de arquimandrita.

O 29 de xuño de 1982 foi consagrado bispo da Igrexa ortodoxa autocéfala ucraína - conciliar polo seu metropolita Hryhorii Ohiichuk, xunto con outros dous bispos (William Andrew Prazsky e Anthony Prazsky). Dende o punto de vista legal, a organización que rexistrara en 1975 pasou en 1983 a operar baixo o nome de Igrexa ortodoxa autocéfala ucraína en Texas. pero separouse nalgún momento da década de 2000;

Posteriormente, o bispo Makarios estabeleceu privadamente a comuñón plena coa Igrexa ortodoxa autocéfala belarusa e co bispo da Igrexa ortodoxa ucraína do Patriarcado de Kíiv Oleksandr Bykovets. Na asemblea, celebrada os días 29 e 30 de maio na cidade de Brunswick (Ohio), decidiuse estender as actividades da Igrexa ao Brasil, a Arxentina, México e ás illas do Caribe, encargando a atención espiritual destes países a Makarios polo seu coñecemento do castelán e do portugués; o concilio tamén nomeou a Makarios arcebispo.

O 19 de xuño de 2011 participou na ordenación episcopal do bispo da Igrexa ortodoxa autocéfala belarusa Serachvim Čykita.

O 3 de agosto de 2011 rexistrou na xurisdición de Texas unha nova organización relixiosa, a Igrexa ortodoxa autocéfala ucraína - Fóra de Ucraína. Ao ano seguinte, en outubro de 2012 foi elixido metropolitano da Igrexa ortodoxa autocéfala ucraína - Fóra de Ucraína.

Por outra banda, o 9 de xuño de 2014 rexistrouse en Texas tamén unha organización sen ánimo de lucro co nome de «Igrexa ortodoxa autocéfala belarusa», que se corresponde coa escisión de Serachvim Čykita, quen abandonara a Igrexa ortodoxa autocéfala belarusa; ademais de Makarios e Serachvim, tamén está vencellado a esta organización o bispo David Jones.

O bispo ten como residencia o mosteiro dos Catro Evanxelistas de Houston, estando a catedral de San Xoán Crisóstomo a carón deste mosteiro.

## Notas
Zarrouco

Na mitoloxía galega, o **zarrouco** ou **zarronco** é un ser imaxinario descrito baixo diferentes formas (insecto de gran tamaño, home extraordinariamente feo, ser fantasmal) co que se pretende meter medo ós meniños, a modo dun *coco*.

A forma que toma con máis frecuencia é a dun insecto grande (xigantesco, din) e desagradable, pero outras veces aparece, sempre de noite, como un home alto e moi feo, cun saco ás costas e que non fala, senón que funga ou ronca (de onde probablemente lle veña o nome); móstrase sempre enfadado e de mal xenio.

Os lexicógrafos que recolle o *Dicionario de dicionarios* só contemplan a acepción de insecto imaxinario grande e desagradable.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* *Dicionario de dicionarios*, ILG, s. v. *zarronco* e *zarrouco*.
*
Zángano

Na mitoloxía galega, o ***zángano*** é un ser imaxinario con aspecto de bo mozo, que anda dun sitio a outro alí onde haxa mozas traballando. Achégase onda elas e demórase tempo e tempo a entretelas, impedindo así que fagan o seu labor. Ninguén sabe de onde veñen nin a onde van logo desta trasnada, algo que adoita facer -aparecer e desaparecer- de forma súbita.

Para zafarse del, as mozas cantan esta cantiga, que as fontes non localizan:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Secundino Abelenda Baltar

**Secundino Abelenda Baltar**, coñecido como **Conín**, nado en Vilagarcía de Arousa cara a 1910, foi un marñeiro e político galego.

## Traxectoria 
Mariñeiro do Carril. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. Foi detido a finais de 1938 como desertor de Mariña xunto con Juan Domingo Velo Buceta, Manuel Celso Cayón Loureiro, Manuel González Oliveira e Ramón Rodríguez Eiras. Xulgado en Ferrol por adhesión á rebelión o 7 de setembro de 1939, foi condenado a 20 anos de prisión. A pena foi conmutada a 8 anos de prisión en 1940. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en outubro de 1939. Cumpriu condena na Prisión Central de Burgos de onde saíu en liberdade condicional en xuño de 1941. Colaborou nas actividades clandestinas do Partido Comunista de España, cando Ramón Amilibia Machimbarrena intentou reconstruír o partido en Vigo logo da caída de Eladio Rodríguez, Francisco Barreiro e Jacinto Nogueira en outubro de 1941. Volveu ser detido en 1943 e ingresou na Prisión de Madrid o 13 de xullo. Cumpriu condena no Penal de El Puerto de Santa María, Prisión de Santiago de Compostela, El Dueso, Central de Burgos e novamente Colonia Penitenciarla del Dueso de onde saíu en liberdade condicional en febreiro de 1952.

## Vida persoal 
Foi pai de Moncho, Javier e Marina Abelenda.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Secundino Abelenda
* Un home integro…Secundino Abelenda
* Feito un galan
Marcia Tiburi

**Márcia Angelita Tiburi**, nada en Vacaria, Brasil, o 6 de abril de 1970, é unha filósofa, artista, profesora universitaria, escritora e política brasileira, afiliada ao Partido dos Traballadores.

## Traxectoria 
Márcia ten ascendencia italiana. Licenciada en Filosofía, e en Belas Artes,  ten un máster. en Filosofía pola Pontificia Universidade Católica do Río Grande do Sur, coa tese *Crítica da razón e da mímese no pensamento de Th. W. Adorno*, baixo a dirección de Hans-Georg Flickinger e doutora en Filosofía pola Universidade Federal do Río Grande do Sur, coa tese *Negative Dialectics: Negative Overcoming and the Transformation of Philosophy in Theodor W. Adorno,* baixo a dirección de Álvaro Luiz Montenegro Valls  con énfase en Filosofía Contemporánea . 

Os seus temas principais son a ética, a estética, a filosofía do coñecemento e o feminismo. Realizou actividades posdoutorais en Artes no Instituto de Artes UNICAMP. É profesora da Universidade París 8 (Vincennes-Saint-Denis), bolseira do Programa Pause e do Fondo de Protección do Artista. 

Entre as súas obras destaca *Como conversar com um fascista: reflexões sobre o cotidiano autoritário brasileiro*  que foi supervendas no seu país e traducida ao castelán.

## Obra 
* Complexo de Vira-Lata: Análise da Humilhação Brasileira. Rio de Janeiro: Civilização Brasileira, 2021.
* Como derrotar o turbotecnomachonazifascismo. Rio de Janeiro: Record, 2020.
* *Delírio do poder – Psicopoder e loucura coletiva na era da desinformação*. Rio de Janeiro: Record, 2019.
* *Feminismo em comum:  para todas, todes e todos*. Rio de Janeiro: Rosa dos Tempos, 2018.
* *Ridículo Político: uma investigação sobre o risível, a manipulação da imagem e o esteticamente correto*. Rio de Janeiro: Record, 2017.
* *Como Conversar com Um Fascista - Reflexões sobre o cotidiano autoritário brasileiro*. São Paulo: Record, 2015.
* *Filosofia prática: Ética, vida cotidiana, vida virtual*. São Paulo: Record, 2014.
* *Diálogo/Dança*. São Paulo: Senac, 2012. (Com T. Rocha)
* *Olho de vidro - A televisão e o estado de exceção da imagem*. Rio de Janeiro: Record, 2011.
* *Filosofia pop*. São Paulo: Bregantini, 2011.
* *Diálogo/Desenho*. São Paulo: SENAC, 2010. (Com Fernando Chuí Menezes)
* *Filosofia bricante*. Rio de Janeiro: Record, 2010. (Com Fernando Chuí Menezes)
* *Filosofia em Comum - Para ler junto*. Rio de Janeiro: Record, 2008.
* *Metamorfoses do Conceito - Ética e Dialética Negativa em Theodor Adorno*. Porto Alegre: Editora da UFRGS, 2005.
* *Diálogo sobre o Corpo*. Porto Alegre: Escritos, 2004. (Com Ivete Keil)
* *Filosofia Cinza - A Melancolia e o Corpo nas Dobras da Escrita*. Porto Alegre: Escritos, 2004.
* *Uma Outra História da Razão*. São Leopoldo: UNISINOS, 2003.
* *Crítica da Razão e Mímesis no pensamento de Th.W. Adorno*. Porto Alegre: EDPUCRS, 1995.

## Notas
Claudia Castellanos

**Claudia Castellanos Lara**, nada en Madrid o 19 de xullo de 2006, é unha xogadora de hóckey sobre xeo española. Xoga de dianteira e en 2025 xogará no equipo das Lions da Universidade de Lindenwood (Missouri) na División I da National Collegiate Athletic Association (NCAA).

## Traxectoria 
Claudia Castellanos naceu en Madrid o 19 de xullo de 2006 e aos catro anos comezou a patinar no xeo na modalidade de patinaxe artística, pasándose pouco despois ao hóckey sobre xeo logo de ver un adestramento e probalo. e formouse no Quimeras Valdemoro, equipo co que tamén debutou na Liga Iberdrola, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en España, da que foi nomeada mellor xogadora do mes de novembro en 2021 con tan só 15 anos. Na tempada 2023-24 trasladouse aos Estados Unidos, onde xogou dous anos nas filas do Newark Ironbound U19 da AAA League.

En decembro de 2024 converteuse na primeira xogadora española en competir na División I da NCAA logo de asinar coas Lions da Universidade de Lindenwood (Missouri).

## Selección española 
Claudia Castellanos ten xogado tanto coa selección española absoluta como coa selección española sub-18, coa que foi a máxima anotadora do Campionato do Mundo da División IB que se disputou en Jaca en 2024 grazas aos seus 11 goles e 3 asistencias que axudaron ao equipo español a lograr a medalla de prata.

## Palmarés 
Se ben a maior parte dos seus logros chegaron coa selección española sub-18, Claudia Castellanos ten conseguido coa selección absoluta os seguintes logros:

*1 medalla de bronce do Campionato do Mundo División IIA: 2022
*1 medalla de prata do Campionato do Mundo División IIA: 2023

## Notas
Estado independente de Croacia

thumb|240px|Bandeira do Estado independente de Croacia.
O **Estado independente de Croacia** foi un estado que existiu dende 1941 até 1945 no territorio das actuais Croacia e Bosnia e Hercegovina. O EIC foi dominado polo movemento terrorista Ustaše, partidario do nacionalsocialismo e aliado da Alemaña nazi, da que foi considerado un estado monicreque. Dirixido por Ante Pavelić, practicou políticas de exterminio cara aos xudeus, serbios e outras minorías e opositores, baseadas na intolerancia étnica e relixiosa.

## Historia 
O 26 de agosto de 1939 garantiuse a autonomía de Croacia (a denominada Banavina de Croacia) e cando o estado iugoslavo se afundiu en 1941 despois do ataque das forzas do eixo, proclamouse o estado independente de Croacia o 10 de abril de 1941 baixo a dirección do grupo terrorista fascista Ustaše. Os italianos exercerían o control militar da parte occidental e os alemáns da parte oriental. O 18 de maio de 1941 decidiuse que Croacia sería un reino e ofreceuse a coroa a un príncipe da dinastía savoiana, Aimón de Savoia Aosta, duque de Aosta (co nome de Tomislau II). O 10 de setembro de 1943 os alemáns ocuparon as antigas zonas italianas e a idea do reino foi descartada dous días despois. O 9 de maio de 1944 os partisanos declararon en Croacia un estado federal dentro de Iugoslavia.

Existiu formalmente até o 6 de maio de 1945 cando os partisanos entraron en Zagreb e os líderes da Ustaše fuxiron, aínda que nos derradeiros meses xa os partisanos dominaban case todo o territorio.

## Relacións exteriores 
O Estado independente de Croacia foi plenamente recoñecido só polas Potencias do Eixo e os países baixo ocupación destas. O Estado mantivo misións diplomáticas en varios países: embaixadas na Alemaña nazi, Italia, a Eslovaquia de Tiso, Hungría, Romanía, Bulgaria, Finlandia, España e o Xapón. En Zagreb había abertos consulados de Italia, Suecia, Suíza, Dinamarca, Portugal, Arxentina e da Francia de Vichy.

O 1941, o EIC foi admitido na Unión Postal Universal. O 10 de agosto de 1942 asinouse un acordo en Brijuni que restabeleceu a Compañía de Ferrocarrís do Danubio-Sava-Adriático, grazas ao acordo dos croatas con Hungría, Alemaña e Italia. Despois da declaración de guerra de Alemaña contra os Estados Unidos do 11 de decembro de 1941, o 14 de decembro o Estado independente de Croacia declarou a guerra aos Estados Unidos e ao Reino Unido. O Estado independente de Croacia asinou as Convencións de Xenebra o 20 de xaneiro de 1943.

## Lista de gobernantes 
;Croacia e Serbia
*Bando de Croacia (autonomía)
*1939-1941 Ivan Subasic

;Líder (Poglavnik)
*1941-1945 Ante Pavelić

;Comandantes militares italianos (occidente, 1941-1943)
*1941-1942 Vittorio Ambrosio
*1942-1943 Mario Roatta
*1943 Mario Robotti

;Comandantes militares alemáns (oriente, 1941-1943; todo o estado, 1943-1945)
*1941 Maximilian Maria Joseph Freiherr von und zu Weichs (primeira vez)
*1941-1944 Edmund Glaise von Horstenau
*1944-1945 Maximilian Maria Joseph Freiherr von und zu Weichs (segunda vez)
*1945 Alexander Löhr

;Oficial civil alemán en Croacia
*1941-1945 Siegfried Kasche

## Notas
Abundio Ledo Gómez

**Abundio Ledo Gómez**, nado en Salvaterra de Miño cara a 1888 e finado en Burgos o 18 de xaneiro de 1940, foi un xastre, sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Carteiro de Fornelos, marchou a Cuba en outubro de 1920. Colaborou en *El Tea*. Retornou a Salvaterra en maio de 1922, e instalouse como xastre en Fornelos (Salvaterra de Miño). Elixido concelleiro de Salvaterra de Miño en 1931 e nomeado cuarto tenente alcalde. Foi elixido presidente do sindicato El Progreso de Fornelos en xaneiro de 1933, Logo do triunfo da Fronte popular na eleccións de febreiro de 1936 foi reposto como concelleiro de Salvaterra de Miño.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Reclamado polo xuíz militar de Vigo mediante requisitoria o 15 de setembro xunto con Manuel Monteagudo Rodríguez, Manuel Mariño Méndez, José Macías Gutiérrez, Vicente Domínguez Vilar, Etelvino Tielas e Román Santillán. Detido, foi xulgado en consello de guerra en Vigo o 27 de xullo de 1937 e condenado a 30 anos. Trasladado á Prisión Central de Burgos para cumprir condena o 27 de setembro. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en marzo de 1938. Finou na Prisión de Burgos por tuberculose pulmonar o 18 de xaneiro de 1940. Pecharon o seu expediente de responsabilidades políticas en decembro de 1940.

## Vida persoal 
Casou con Rosa Estévez Rodríguez o 9 de decembro de 1918.
## Notas
Andersen

O apelido **Andersen** pode estar referido a:

***Anja Andersen** (nada en 1969), ex xogadora e adestradora dinamarquesa de balonmán;
***Anja Cetti Andersen** (nada en 1965), astrónoma e astrofísica dinamarquesa;
***Bibi Andersen** (nada en 1954), ou Bibiana Fernández, actriz española;
***Chris Andersen** (nado en 1978), xogador profesional de baloncesto estadounidense;
***David Andersen** (nado en 1980), xogador profesional de baloncesto australiano;
***Dorothy Hansine Andersen** (1901-1963), médica estadounidense;
***Hans Christian Andersen** (1805-1875), escritor dinamarqués;
***Jørn Andersen** (nado en 1963), ex-futbolista e adestrador noruegués;
***Johannes Carl Andersen** (1873-1962), poeta, etnólogo e numismático neozelandés;
*Martin **Andersen** Nexø (1869-1954), escritor dinamarqués;

### Véxase tamén 
*Aeroporto Hans Christian Andersen
*Premio Hans Christian Andersen
Doraemon e as mil e unha aventuras

é un filme xaponés de animación de 1991 dirixido por Tsutomu Shibayama. Estreouse nos cinemas do Xapón o 9 de marzo de 1991, baséase no 11º volume homónimo de *Doraemon* e é o 12º filme da serie.

Estreouse dobrado ao galego nos cinemas de Galicia o 15 de xuño de 2001, e comercializouse en VHS o 10 de outubro de 2001. Emitiuse na TVG o 12 de outubro de 2006. Estreouse en liña o 5 de decembro de 2024 na plataforma do Xabarín Club.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Desmontando a Barbie

***Desmontando a Barbie*** (en ) é un filme documental estadounidense dirixido, escrito e producido por Andrea Blaugrund Nevins. Estreouse o 27 de abril de 2018 en Hulu. O filme explora a creación da boneca Barbie, o efecto que tivo na cultura e a súa evolución ao longo das décadas. Durante anos, Barbie xerou expectativas pouco realistas sobre os corpos femininos entre as mozas máis novas, chegando a causar causar problemas de imaxe corporal, Segundo Time, esta boneca pequena, alta e con curvas coñecida como Barbie, constitúe á vez unha figura importante do movemento feminista e simboliza a opresión masculina. Isto provocou debate e controversia por varias razóns que este documental pretende captar.

Estreouse en galego o 9 de outubro de 2024 a través da plataforma AGalega.

## Acollida 
*Desmontando a Barbie* recibiu unha resposta positiva da crítica. Na páxina web de recensións Rotten Tomatoes ten un índice de aprobación do 81% cunha valoración media de 7,2/10 baseada en 16 críticas. O consenso crítico do sitio di: "Unha reflexión sobre os estándares de beleza e o feminismo, Tiny Shoulders vai máis aló das observacións plásticas para crear un exame imparcial do papel de Barbie na cultura máis ampla".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Weinheim

**Weinheim** é unha cidade de Alemaña situada no *Landkreis* (distrito) de Rhein-Neckar-Kreis, rexión administrativa (*Regierungsbezirk*) de Karlsruhe, Estado de Baden-Württemberg.

## Sociedade 
Ás veces é chamada «Cidade dos dous castelos» debido á presenza dos castelos de Wachenburg e Windeck.

Antes da Revolución Francesa, en Weinheim había unha maioría de poboación calvinista.

É unha das dúas sedes da Fundación Amadeu Antonio, feita na honra da vítima da violencia de ultradereita Amadeu Antonio Kiowa.

## Irmandamento 
* Desde 1991, pouco despois da reunificación alemá, está irmandada coa cidade italiana de Imola.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:20060408-Weinheim_von_der_Burg_Windeck.jpg
Ficheiro:Exotenwald_Weinheim_03.jpg
Ficheiro:Schloss_Weinheim_04.jpg

## Notas 
## Véxase tamén
Traxedia dos comúns

A **traxedia dos comúns** ou **traxedia dos bens comúns** refírese a unha situación na que os individuos, actuando de forma independente, racional e de acordo cos seus propios intereses, actúan en contra dos intereses dunha comunidade, esgotando os bens de uso común (en ). Segundo a hipótese da "traxedia dos comúns", o acceso libre daría lugar á sobreexplotación de recursos finitos, provocando o seu esgotamento.

Este concepto baseouse orixinalmente nun ensaio escrito polo matemático e economista William Forster Lloyd sobre a propiedade comunal da terra nas vilas medievais, aínda que foi popularizado polo ecoloxista Garrett Hardin no ensaio *The Tragedy of the Commons*, publicado en 1968 na revista *Science*. Porén, a propia hipótese é tan antiga como Tucídides  e Aristóteles. O fenómeno xa se observou en situacións concretas, como a do *Boston Common*, na que a sobreexplotación fixo que o *Common* deixara de ser utilizado como zona de pasto público. 

Non obstante, a economista gañadora do Premio Nobel Elinor Ostrom (xunto con outros investigadores) revisou o traballo de Hardin en 1999,  descubrindo que a traxedia dos comúns non é tan frecuente nin tan difícil de resolver como Hardin sostivo, xa que os residentes a miúdo crean solucións ao problema do común; Porén, cando os bens comúns foron asumidos por individuos non locais, estas solucións xa non foron eficaces. O politicólogo Robert Axelrod da Universidade de Míchigan tamén argumentou que mesmo os individuos interesados só no seu propio benestar atoparán formas de cooperar, xa que o autocontrol colectivo serve tanto aos intereses do individuo como ao do grupo.  Por iso, algúns autores sosteñen que, en lugar de chamarse este fenómeno " *A traxedia dos comúns* ", debería chamarse " *A traxedia do fracaso dos comúns* ". 

## Notas
Dunia (filme)

***Dunia*** (en ) é un filme franco-canadense de 2020 dirixido por André Kadi e Marya Zarif.

Estreouse dobrado en galego na plataforma do Xabarín o 18 de outubro de 2024.

## Sinopse 
Dunia é unha nena siria de seis anos á que lle gusta moito xogar, aprender e descubrir novas historias. Vive cos seus avós en Alepo, ata que un día marchan do seu país por mor da guerra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Guerra civil siria
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Cinema Rex

***Cinema Rex*** é unha curtametraxe israelí de 2020 dirixida por Mayan Engelman e Eliran Peled.

Estreouse dobrada e subtitulada ao galego na plataforma do Xabarín o 18 de outubro de 2024.

## Sinopse 
Nunha cidade dividida, dous nenos de bandos rivais reúnense no Cinema Rex. El só fala hebreo e ela só fala árabe. Os dous establecen unha verdadeira amizade baseada nunha linguaxe máxica, o cinema.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Carcamán (homónimos)

O termo **Carcamán** pode referirse a:

## Mitoloxía 
* **Carcamán**, na mitoloxía galega, unha raza de xigantes ou seres mitolóxicos relacionados, segundo a lenda, coa navegación, a piratería ou outras ocupacións, oriúndos da Illa de Arousa. Por extensión, xentilicio dos arousáns.

## Cultura
* "**A cova dos carcamáns**", conto incluído en *Cousas* de Castelao.

* **Carcamáns**, filme documental de Marcos Nine sobre a resposta na Arousa ao naufraxio do *Prestige*.

* **Karkamán**, un grupo arxentino de *hard-rock*.

## Deporte 
* **Peña Carcamáns** ou **Carcamáns Celestes**, tamén escrito **Carcamäns**, a maior peña do Celta de Vigo, con sede na Illa de Arousa.

## Outras acepcións
* **Carcamán**, un termo utilizado en Galiza para referirse a un barco grande e pesado, así como metaforicamente a persoas preguiceiras ou vellas.
* ***Carcamano***, un termo pexorativo utilizado no Brasil para designar aos inmigrantes italianos.
* **Carcamán**, **Karkaman** e **Carkman**, apelidos naturais de diversos países.

## Lugares 
* **Peirao dos carcamáns** e **praia dos carcamáns** na Arousa.
* **Enseada dos Carcamáns** en Bueu.

* **Plaza de los Carcamanes**, unha praza en Guanajuato, México, coñecida pola súa conexión co apelido histórico **Karkaman**, que deu lugar a unha tráxica lenda local.
Carcamano

O termo ***carcamano*** ten diferentes significados no Brasil. En São Paulo e partes da Rexión Sur, é unha designación pexorativa que se dá aos italianos e aos seus descendentes. Noutras partes do Brasil, como en Maranhão, Piauí e Ceará, a palabra utilizouse no pasado para identificar xudeus e árabes.

A orixe do termo é dubidosa, segundo Antenor Nascentes é probable que *carcamano* derive da palabra castelá *carcamán*, que en América Latina denota "persoa decrépita" (no Perú), pobre forasteiro (en Cuba), persoa pretensiosa de poucos méritos (en Colombia) e italianos -especialmente xenoveses- (na Arxentina). 

A etimoloxía popular da cidade de São Paulo, sen ningunha base científica, vincula o termo *carcamano* á expresión "calcar a manos", pronunciada popularmente "carcá as mano" no tradicional dialecto paulista. En portugués brasileiro, o mesmo que en galego e portugués europeo, *calcar* significa premer ou apertar de arriba a abaixo, esmagar, moer. Esta asociación derivaría de que os comerciantes e pequenos comerciantes forzaban (*calcaban*) as mans sobre a balanza de forma discreta, para que rexistrasen un peso maior, e así a mercadoría venderíase por un valor superior ao peso real. Como na época a maioría destes comerciantes eran italianos e descendentes, o termo fíxose popular para designar este grupo étnico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Carcamáns
José Ramón Oubiña González

**José Ramón Oubiña González**, coñecido como **Caseiro**, nado na Pobra do Caramiñal cara a 1913 e finado en Santiago de Compostela o 22 de setembro de 1936, foi un mariñeiro e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Secretario da CNT e redactor de *Mundo Obrero*. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Santiago de Compostela por rebelión militar o 17 de setembro xunto con Segundo González Davila, Avelino Chousa Martínez e Manuel Boo López, foi condenado a pena de morte. Foi executado nas inmediacións do cemiterio de Boisaca de Santiago de Compostela o 22 de setembro con Manuel Tarrío Requejo, Maximino Martínez Pomar, Marcelino Pasín Noya, Segundo González Davila e Manuel Boo López.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* La cruzada en Compostela
Canouro

Na mitoloxía galega, o **canouro** é un ser imaxinario cuxa existencia está en discusión, pois pode tratarse dun ser con entidade propia ou  ben ser unha manifestación do tardo, personaxe da mitoloxía galega que provoca pesadelos nocturnos. Dise que ataca ós meniños no colo do pai e que lles provoca pesadelos, insomnio e delirios. Non se sabe baixo que forma se presenta (non se sabe o que é nin a súa orixe nin condicións, di Murguía) pero, polos seus paralelos, pode ser desde un can negro ata unha man negra e peluda.

Foi Murguía quen, a finais do século XIX probablemente na Raia Seca, recolleu por primeira vez a lenda deste ser mítico. Recolleuno dun romance anónimo titulado, precisamente, *O canouro*, no que se describen os pesadelos dun rapaz que ve na trabe da súa habitación unha aparición fantasmal moi ruidosa e cun rabo máis longo que a propia trabe. Recolleu tamén os esconxuros que botara o pai da criatura e que conseguiron facer fuxir ó *canouro*, a base de invocar ás noitébregas, curuxas, garduñas, lagartos, cobras, sapos e outro bicherío. Supón Murguía que a lenda pode ter orixe xermánica, pois atopa semellanzas coa obra de Goethe *O Rei dos Elfos*.

Xesús Rodríguez López recolleu en 1910 a existencia destes seres:

Pero Vicente Risco rexeita taxativamente a veracidade desta tradición e inclúeo entre os *Mitos falsos ou dudosos*:

Os lexicógrafos que recolle o *Dicionario de dicionarios* danlle o significado de espírito imaxinario que vive nos campos, nos bosques e nas augas.

Etnógrafos como Xoán Ramiro Cuba, Antonio Reigosa e Xosé Miranda, ou Vítor Vaqueiro, non atoparon máis información sobre o personaxe que a achegada por Murguía e, sen negar a veracidade do mito, tampouco o validan. En todo caso, os primeiros relaciónano co tardo e coa *man peluda* (que aperta a gorxa das persoas durmidas e afógaas), así como con entidades semellantes noutras culturas: a *Pesanta* en Cataluña, o *Aideko* vasco, o *Pesadiellu* asturiano ou a *Manona* castelá.

De por parte, Ana Liste tamén fala destes seres, aínda que baixo a forma de *bruxos carnouros* Non achega ningunha información a maiores do que os etnógrafos anteriores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Dicionario de dicionarios*, ILG, s. v. *canouro*.
* 
* 
* 
*  [facsímile da Ed. Maxtor, Valladolid 2001. ISBN 84-95636-77-8].
*
Polítopo

miniatura|200x200px| Un deltoidalicositetraedro é un polítopo no espazo tridimensional.
En xeometría, un **polítopo** é unha rexión contida dentro de \mathbb R^n que resulta da intersección dun conxunto de semiespazos. Este concepto representa a xeneralización, a un número arbitrario de dimensións (finitas), dos conceptos de polígono e poliedro.

Un **polítopo convexo** é o envoltorio convexo dun número finito de puntos dun espazo euclidiano.

Un **polítopo** xenérico debe definirse recursivamente: un polítopo de dimensións 0 é un punto e un polítopo de dimensións *n+1* ten, como *caras*, polítopos de *n* dimensións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
Carbunco (mitoloxía)

Na mitoloxía galega fálase do **carbunco** (ou **carbunclo**) como un ser mítico con forma de serpe que vivía na lagoa de Antela, na Limia (Ourense).

Apenas se sabe nada máis destes seres, pero nun documento da Colexiata de Xunqueira de Ambía fala da cidade de Antioquía, asolagada baixo as augas da lagoa como castigo divino á maldade dos seus habitantes, e engade que, antes de desaparecer, alí "*había animales carbuncos de gran resplandor y que estando más de media y tres cuartos de legua de donde los veía irse unos buscar otros*". 

Ese *resplandor* que se menciona procedía dunha pedra preciosa, misteriosa, coñecida como *rubí místico*, que posuían na cabeza (na fronte ou no pescozo) certos animais fantásticos, como dragóns, unicornios ou serpes, especialmente nos exemplares máis vellos. Di a lenda que se intentaba darlles caza para apoderarse desa xema, pero máis importancia como o tesouro que representa ten as propiedades máxicas que se supoñía que posuía este amuleto: eliminar velenos, protexer contra pragas, desterrar desgrazas, pensamentos malignos e pesadelos e mesmo proporcionaba a invisibilidade.

Esta relación das serpes con pedras preciosas podería basearse na crenza popular de que os tesouros dos mouros están custodiados por encantos en forma de serpes.

O mito tamén está presente noutras culturas, e así en Irlanda falan dos *Carabuncles* (cobras que viven no fondo dos lagos e brillan polas xemas que cobre a súa pel); en Francia, das *Vouivres* (cunha pedra brillante na cabeza chamada *escarboucle*); ou en Suramérica (onde din que existe un animal que leva un espello brillante na cabeza).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Ao outro lado da lei

***Ao outro lado da lei*** (en ) é un filme canadense-estadounidense de 2018 escrito e dirixido por S. Craig Zahler. Está protagonizado por Mel Gibson, Vince Vaughn, Tory Kittles, Michael Jai White, Jennifer Carpenter, Laurie Holden, Fred Melamed, Thomas Kretschmann e Don Johnson. A historia segue a dous detectives da policía que son suspendidos por brutalidade policial que, nunha necesidade desesperada de cartos, vense envoltos nun roubo cometido por un ladrón profesional.

Zahler comezou a traballar en *Ao outro lado da lei* xusto despois de rematar o seu filme anterior, *Pelexa no bloque 99*, tamén protagonizado por Vaughn, Carpenter, Johnson e Kier. Vaughn recomendoulle a Zahler traballar con Gibson, con quen traballou anteriormente en *Hacksaw Ridge*, e Gibson aceptou protagonizar o filme. A rodaxe tivo lugar en Vancouver entre xullo e setembro de 2017 cun orzamento de produción de 15 millóns de dólares.

Estreouse en galego o 30 de outubro de 2024 a través da TVG.

## Personaxes 
* Mel Gibson como Detective Brett Ridgeman 
* Vince Vaughn como Detective Anthony Lurasetti
* Michael Jai White como "Biscuit"
* Udo Kier como Friedrich
* Liannet Borrego como Rosalinda
* Matthew MacCaull como Grey Gloves
* Thomas Kretschmann como Lorentz Vogelmann
* Don Johnson como Tenente Calvert
* Richard Newman como Feinbaum

## Notas
Carole Bayer Sager

**Carole Bayer Sager**, nada en Nova York o 8 de marzo de 1947, é unha compositora e cantante profesional americana de pop contemporáneo. Adquiriu popularidade polos seus tres discos publicados entre 1977 e 1981 de grande éxito comercial, incluído "You're Moving Out Today" un número 1 nas listas australianas, e polo seu traballo para bandas sonoras como a súa contribución en *Tes un correo* (1998).

## Traxectoria 
A carreira profesional de Sager comezou na década de 1960, cando comezou a escribir cancións empregada para varios artistas da industria máis consolidados. O seu momento decisivo chegou cando asinou a letra da exitosa canción "A Groovy Kind of Love", que foi gravada por The Mindbenders e máis tarde por Phil Collins, o que lle valeu o recoñecemento dos axentes musicais. 

Ao longo dos anos, Sager colaborou con algúns dos compositores e músicos máis notables da industria, incluíndo Burt Bacharach, Marvin Hamlisch e Neil Diamond. O seu talento para crear letras significativas e emocionalmente resonantes converteuse no trazo da artista máis destacado pola crítica.

En 1981, Carole lanzou o seu terceiro álbum, titulado *Sometimes Late at Night*, que mostraba as súas habilidades como intérprete e compositora. O álbum incluía o exitoso sinxelo "That's What Friends Are For", unha colaboración con Burt Bacharach, Stevie Wonder e Dionne Warwick. A canción non só encabezou as listas, senón que tamén recadou millóns de dólares para a investigación da sida.

Ao longo da súa carreira, Carole Bayer Sager recibiu numerosos recoñecementos e premios, incluíndo premios Grammy, premios da Academia e Globos de Ouro polas súas contribucións excepcionais á industria musical e cinematográfica. 

### Traballo con Michael Jackson 
Sager e Michael Jackson traballaron xuntos desde finais da década de 1970 ata a morte de Jackson en 2009. Sobre todo, Sager axudou a escribir "It's the Falling In Love", "We've Had Enough", "You Are My Life" e os inéditos "Goin' To Rio" e "I Have This Dream" .

## Vida persoal
Carole Bayer Sager estivo casada con Andrew Sager entre 1970 e 1978. De 1982 a 1991 casou con Burt Bacharach, con quen adoptou un fillo. En 2024 estaba casada con Robert A. Daly, expresidente de Warner Music Group. Vive nos Ánxeles, California.

## Notas
## Véxase tamén 
* Stronger than Before - Carole Bayer Sager, en youtube
Baba ben Buta

**Baba ben Buta**, en hebraico בבא בן בוטא‎, foi un sabio xudeu do século I, rabino Tanna e posibelmente membro da famosa familia dos "Bene Baba".

## Traxectoria 
É coñecido por ter resistido durante o asedio de Xerusalén por Herodes o Grande no ano 37 a. C., onde foi protexido por Costobao durante dez anos. Aínda que aparece nas tradicións do Talmud babilónico, que foron compiladas entre os séculos IV e VIII, a súa figura histórica non é completamente verificábel.

Nas tradicións haláxicas, descríbese como discípulo de Shammai, aínda que rexeitou unha opinión deste en favor da de Hillel sobre sacrificios. Destacou por ser extremadamente escrupuloso nas súas prácticas relixiosas, ofrecendo sacrificios diarios por medo a ter cometido pecados. Formaba parte do Beth Din, asegurando a xustiza, especialmente para as mulleres.

## Na cultura popular 
[miniatura|Mehmet Kurtuluş, actor que representou a Baba ben Buta, no Festival dos Nibelungos de [2017 en Renania-Palatinado.]]
Segundo o Talmud babilónico, Baba ben Buta foi cegado por Herodes. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Grätz, *Geschichte der Juden*, 2ª ed. , iii. 166, 208
* Weiss, Isaac Hirsch. *.*

### Outros artigos 
* Talmud
* Torá
* Xudaísmo

### Ligazóns externas 
* "Baba ben Buta"
Journey to Bethlehem

***Journey to Bethlehem*** é un filme estadounidense de 2023 dirixido por Adam Anders, no seu debut como director de longametraxes. Escrito por Anders e Peter Barsocchini, está protagonizado por Milo Manheim e Fiona Palomo como Xosé e María, e con Antonio Banderas como o rei Herodes.

## Sinopse 
María é unha moza que leva unha responsabilidade inimaxinable, Xosé é un mozo dividido entre o amor e a honra e Herodes un rei que non se deterá ante nada para manter a súa coroa. Esta celebración musical tece melodías clásicas de Nadal con novas cancións pop nun relato musicado da historia atemporal de María, Xosé e o nacemento de Xesús de Nazaret.

## Personaxes 
* Fiona Palomo como María
* Milo Manheim como Xosé
* Lecrae como Arcanxo Gabriel
* Joel Smallbone como Antípatro
* Antonio Banderas como Herodes
* Antonio Cantos como Xoaquín
* Moriah Peters como Deborah
* Stephanie Gil como Rebekah
* Rizwan Manji como Gaspar
* Geno Segers como Baltasar
* Omid Djalili como Melchor

## Notas
Painkiller (serie de televisión)

***Painkiller*** é unha serie de televisión estadounidense creada por Micah Fitzerman-Blue e Noah Harpster. Baséase nos artigos de *New Yorker* "The Family That Built an Empire of Pain" de Patrick Radden Keefe e ''Pain Killer: An Empire of Deceit and the Origin of America's Opioid Epidemic'' de Barry Meier.

Estreouse en Netflix o 10 de agosto de 2023, onde conta con versión subtitulada ao galego.

## Personaxes 
* Uzo Aduba como Edie Flowers
* Matthew Broderick como Richard Sackler
* Sam Anderson como Raymond Sackler
* Clark Gregg como Arthur Sackler
* Taylor Kitsch como Glen Kryger
* Carolina Bartczak como Lily Kryger
* Tyler Ritter como John L. Brownlee
* John Ales como Gregory Fitzgibbons
* Ron Lea como Bill Havens
* Ana Cruz Kayne como Brianna Ortiz
* West Duchovny como Shannon Schaeffer
* Jack Mulhern como Tyler Kryger
* Dina Shihabi como Britt
* John Rothman como Mortimer Sackler
* John Murphy como Michael Friedman
* Noah Harpster como Curtis Wright

## Produción 
A produción comezou en Toronto en abril de 2021 e rematou en novembro de 2021. A serie foi dirixida por Peter Berg.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Keidi Bare

**Keidi Bare**, nado en Fier o 28 de agosto de 1997, é un futbolista albanés que xoga como centrocampista no Zaragoza, da Segunda División.

## Traxectoria 
### Apolonia 
Formouse como futbolista nas canteiras do Olimpic CF de Yrshek e do Apolonia da súa cidade natal, debutando co primeiro equipo deste último con só 16 anos, nun partido ante o Pogradeci. 

### Atlético de Madrid 
En decembro de 2013 ingresou na estrutura do Atlético de Madrid tras un torneo de proba en Tbilisi, onde foi nomeado mellor centrocampista.

En xaneiro de 2014 foi convocado por primeira vez polo primeiro equipo dirixido por Diego Simeone. Foi nun partido da Copa do Rei ante a UD Las Palmas no que debutou co equipo ao entrar ao terreo de xogo nos minutos finais como substituto de Ángel Correa. Pechou a súa primeira media tempada en España co ascenso á Segunda División B co Atlético de Madrid B, contribuíndo cun gol ante a Gimnástica de Torrelavega na promoción de ascenso.

O 31 de agosto de 2018 foi cedido ao Atlético Malagueño, da Segunda B. Titular indiscutible, xogou completos todos os partidos ata novembro, cando foi subido ao primeiro equipo, debutando na Segunda División o 11 de novembro, nun empate 2-2 ante o Sporting de Gigón.

A partir de xaneiro de 2019 consolidouse no once inicial do primeiro equipo e participou nos dous partidos da promoción de ascenso na que o seu equipo foi eliminado polo Deportivo da Coruña. 

### Espanyol 
En setembro de 2020 asinou un contrato de catro anos co Espanyol, que viña de descender á Segunda División.

### Zaragoza 
O 26 de xullo de 2024, despois de rematar o seu contrato co Espanyol, fichou polo Real Zaragoza. 

### Selección nacional 
Debutou coa selección albanesa o 26 de marzo de 2018, nunha derrota por 1-0 contra Noruega, despois de entrar como substituto de Kamer Qaka na segunda metade.

## Notas