Manfredo de Hohenstaufen

**Manfredo de Hohenstaufen**, ou **Manfredo de Sicilia**, nado en 1232 en Venosa (Basilicata) e finado o 26 de febreiro de 1266 en Benevento (Campania), foi rei de Sicilia, o último soberano suabo deste Reino. Era fillo ilexítimo de Frederico II Hohenstaufen, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e Bianca Lancia, ou Lanzia. Foi rexente de seu sobriño Conradino en 1254, e máis tarde rei de Sicilia de 1258. Morreu durante a batalla de Benevento, derrotado polas tropas francesas de Carlos de Anjou.

Está indisolubelmente ligado á cidade de Manfredonia, na Puglia, que fundou o día de san Xurxo de 1256 e que lle deu o seu nome como signo de prestixio e poder.

que probabelmente casou co emperador pouco antes da morte deste.

## Traxectoria 
Manfredo naceu e viviu a súa infancia en Venosa, cidade da Basilicata. Era fillo ilexítimo do emperador do Sacro Imperio  Frederico II Hohenstaufen, e Bianca Lancia. que casou co emperador só un pouco antes da súa morte e, polo tanto, plenamente lexitgimado, a pesar de que a Curia romana Curia descoñecese ese vínculo matrimonial, movida polo seu profundo odio cara á casa de Hohenstaufen.

O futuro rei estudou en París e Boloña, e de seu pai aprendeu o amor á poesía e á ciencia, amor que mantivo como rei. Dise que o emperador tiña unha particular predilección entre todos os seus fillos por Manfredi e por Enzo, ambos os dous nacidos de relacióes extraconxugais.

Frederico consideraba a Manfredo como fillo lexgítimo, e por iso nomeouno príncipe de Taranto con outros feudos menores; nomeouno tamén o seu lugartenente en Italia, en particular a do Reino de Sicilia, até que chegara o herdeiro lexítimo, o medio irmán de Manfredo, Conrado IV de Hohenstaufen, Rei de romanos, que naquel momento estaba ocupado en Alemaña. Aínda que Palermo era a capital do seu Reino, Manfredo preferiu como morada o castelo de Lagopesole, cuxa construción fora comezada polos seus antepasados normandos, e que foi terminada polo seu pai.

Aínda que daquela Manfredo só tiña dezaoito anos de idade, acatou con fidelidade o que lle encomendara seu pai e, cando Conrado viaxou a Italia meridional en 1252, a súa autoridade foi rápida e xeralmente recoñecida.

Cando Conrado morreu en maio de 1254, Manfredo, despois de rexeitar entregarlle o Reino de Sicilia ao papa Inocencio IV, aceptou a rexencia de Conradino, o xove fillo de Conrado.

Pero en 1258, tras facer correr o rumor da morte de Conradino, asumiu o poder como rei de Sicilia, sendo coroado en Palermo o 10 de agosto daquel mesmo ano. O rumor era infundado, pero o novo rei, sustentado polo pobo, non abdicou a pasar das presións dos enviados de Conrado V. Porén, ante a forza dos partidarios do papa no reino de Sicilia volveu tomar a posición de rexente, e abriu negociacións co papa Inocencio e, por un tratado asinado en setembro de 1254, a Puglia pasou a estar baixo a autoridade papal.

[miniatura|180px|[Moeda de ouro de catro taris, do reinado de Manfreedo.]]

Máis adiante o papa Alexandre IV, a quen a alianza que tiña Manfredo cos árabes lle parecía unha grande ofensa á relixión cristiá, declarou nula a súa coroación e ademais excomungouno. Manfredo organizou entón unha coalición coa Italia central e setentrional contra o papado. Así, xunto aos xibelinos de Siena derrotou aos güelfos de Florencia o 4 de setembro de 1260. Os florentinos recoñeceron a Manfredo como protector da Toscana.

Despois, o novo papa, Urbano IV, solicitou a axuda de Carlos I de Anjou, irmán do rei Lois IX de Francia, ofrecéndolle a coroa de Sicilia a cambio de que expulsase a Manfredo dos territorios do papado no sur de Italia. Manfredo, vista a alianza, publicou o *Manifesto aos Romanos* no que reclamaba a autoridade, xa non só sobre Italia, senón tamén sobre todo o Sacro Imperio.

O 26 de febreiro de 1266, na batalla de Benevento, Manfredo foi derrotado e morto polas tropas francesas. Carlos de Anjou foi coroado rei de Sicilia en Roma nese mesmo ano, poñendo así fin ao dominio deste reino pola casa de Hohenstaufen e inaugurando a dinastía Anxevina.

## Matrimonios e descendencia 
A primeira muller de Manfredo foi Beatriz de Savoia, filla do conde Amadeu IV de Savoia e Margarida de Borgoña, a finais de 1248 ou principios de 1249, a data é incerta. Manfredo e Beatriz tiveron unha filla:
* Costanza (1249-1302), que casou con Pedro III de Aragón e foi a nai de Afonso III de Aragón, Xaime II de Aragón e Isabel de Aragón.

Casou en segundas nupcias con Helena Ducas, filla de Miguel II Comneno Ducas, déspota de Epiro. Tiveron os seguintes fillos:
* Beatriz de Sicilia (1258 - antes de 1307) casada, en primeiro lugar, con Rainer Gherardesca, e en segundas nupcias con Manfredo IV de Saluzzo.
* Frederico de Sicilia (1259 - última mención en vida en 1312). 
* Henrique de Sicilia (1260 - 31 de outubro de 1318). 
* Enzo de Sicilia (1261 - 1301). 
* Flordelis de Sicilia (1266 - última mención en vida en 1297).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bogdan, Henry (2003): ''Histoire de l'Allemagne de la Germanie à nos jours*. Perrin. ISBN 2-262-02106-6.
* Quatriglio, Giuseppe (2002): *Mille anni in Sicilia - Dagli Arabi ai Borboni*. Marsilio. ISBN 88-317-6405-5.
* Runciman, Steven (2009): *Las Vísperas Sicilianas* Ed. Reino de Redonda. ISBN 978-84-933656-7-7

### Outros artigos 
* Reino de Sicilia
* Lista de soberanos de Sicilia e Nápoles
* Casa de Hohenstaufen
* Güelfos e xibelinos

### Ligazóns externas 
*  Walter Koller (2007): [Manfredi, re di Sicilia](http://www.treccani.it/enciclopedia/re-di-sicilia-manfredi_(Dizionario-Biografico)/) *Dizionario Biografico degli Italiani''. Volume 68, en Treccani . Consultado o 10 de outubro de 2016.