open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Estilo protocorintio

miniatura|300x300px|Esquifos típico do **período protocorintio**. Pódese observar a corola de raios triangulares na súa base.
Coñécese como **estilo protocorintio** á forma orixinal de produción cerámica que se desenvolveu en Corinto durante o período orientalizante de Grecia, entre os anos 730 a. C. a 620 a. C.

## Periodización 
A etapa protocorintia, xurdida no 730 a. C., pode ser dividida en catro partes:

* Protocorintio antigo: 730 a. C. -700 a. C.
* Protocorintio medio: 700 a. C. -650 a. C.
* Protocorintio tardío: 650 a. C. -630 a. C.
* Transición ao corintio: 630 a. C. -620 a. C.

## Protocorintio antigo 
Nestes momentos aparecen novas formas de vasos, dos cales se usan especialmente dous para marcar a cronoloxía do período protocorintio segundo a evolución das súas formas. Estes dous novos vasos son o *aríbalo* e a *cótila* (cunca pequena e profunda de dúas asas).

O aríbalo é un vaso de orixe chipriota que evolucionará desde unha forma globular a ovoide para, novamente, recuperar a súa forma globular orixinal cara ao 600 a. C. Nos aríbalos comezan a apreciarse a técnica das figuras negras, invención corintia. A evolución da cótila marcarase pola súa decoración, pasando dun vernizado completo até ser substituído por unha serie de liñas horizontais paralelas, con alternancia de bandas claras e escuras.

## Protocorintio medio 
Aparecen nos vasos a técnica das figuras negras coas modalidades de silueta e de contorno. Como motivos decorativos adoitan aparecer na base dos vasos unha corola de raios triangulares; no ombreiro móstranse bandas de flores e no corpo o tema central. En bandas estreitas adoitan representarse figuras dacabalo ou temas de caza.

A obra máis representativa deste período é o **aríbalo MacMillan**, situado actualmente no Museo Británico de Londres.

## Protocorintio tardío 
É un período de aumento da produción cerámica e de redución da súa calidade. Os aríbalos fanse máis esveltos e aparecen novas formas como o olpe. O vaso máis característico deste momento é o **olpe Chigi**, cuxo autor puidese ser o mesmo que o do aríbalo MacMillan.

## Transición ao corintio 
É unha etapa de declive. O ornamento resólvese rapidamente, a decoración de bandas desaparece para cubrir toda a superficie do vaso cunha ou dúas figuras. Aparece un novo tipo de vaso, o *alabastrón*, que substitúe ao aríbalo.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega
* Período orientalizante

### Bibliografía 
* Carmen Guiral Pelegrín, Mar Zarzalejos Prieto e Mª Pilar San Nicolás Pedraz, *Historia de la cultura material del mundo clásico*, p.113. UNED (2015), ISBN 978-84-362-7033-4.
Enciclopedia Espasa

***Enciclopedia Espasa*** ou ***Enciclopedia Espasa-Calpe*** (cuxo nome orixinal era ***Enciclopedia universal ilustrada europeo-americana***) é o título dunha enciclopedia española en lingua castelá de cento quince volumes (en 2008), publicada por primeira vez en 1908 pola editorial Espasa-Calpe.

A *Espasa* conta con máis dun millón de artigos, sendo considerada a maior enciclopedia impresa do mundo.

## Versións e controversia de copyright 
Até hai pouco críase que os volumes da *Espasa* foran reimpresos ao longo dos anos sen alteracións no seu contido, xa que calquera actualización tería forma de anexos e suplementos publicados para completar o contido dos volumes orixinais. Porén, isto é refutado polo descubrimento de que as biografías de Flora Osete e José Pérez Hervás, incluídos orixinalmente nos volumes 40 (1919) e 43 (1921), respectivamente, foron eliminados e substituídos por outros contidos nas páxinas impresas despois da Guerra civil española.

Pérez Hervás traballou como director artístico da enciclopedia de 1919 a 1933, e en 1935 publicou un libro titulado *Espakalpe (La Gran Ladronera)* no que acusaba aos responsables da editorial de precarizar aos traballadores e de ter reutilizado gran cantidade de contido doutras publicacións sen ter abonado os correspondentes dereitos de autor e reprodución.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial da *Enciclopedia Espasa* en Internet Archive .
Cótila

A **cótila** () é unha cunca pequena e profunda de dúas asas de uso puramente doméstico na Antiga Grecia.

Tamén se usaba este termo para expresar a súa medida de capacidade, equivalente aproximadamente un cuarto de litro (c. 0,270 l, a metade do xestes grego e o sextario romano.

A cótila aparece xunto co aríbalo no período protocorintio antigo que vai desde o ano 730 a. C. ao 700 a. C. Estas novas formas de vasos úsanse especialmente para marcar a cronoloxía do período protocorintio. 

A evolución da cótila marcarase pola súa decoración, pasando dun vernizado completo até ser substituído por unha serie de liñas horizontais paralelas, con alternancia de bandas claras e escuras.

No sueste da Península Ibérica atopáronse exemplares nos Toscanos, Almuñécar e o Cerro del Peñón en Vélez-Málaga. Outros exemplares expóñense no museo do Louvre e en Corfú.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Enciclopedia universal ilustrada europeo-americana*, Espasa-Calpe. Tomo XV, páx. 82.
### Outros artigos 
* Unidade de medida
* Unidades de medida da antiga Grecia
* Volume (magnitude)
* Cerámica
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega
### Ligazóns externas 
* Vootar (arquivado)
* Grupo de Investigación histórica andaluza (arquivado)
Toscanos

**Toscanos** (*Los Toscanos*) é un xacemento arqueolóxico fenicio situado nunha illa na desembocadura do río Vélez, no concello de Vélez-Málaga, na provincia de Málaga, desde mediados do século VIII a. C.  

O xacemento foi descuberto por casualidade no medio da procura doutro asentamento, neste caso grego, o lugar de Mainake. Na actualidade, Toscanos é unha escavación arqueolóxica en curso, que permite percibir as liñas urbanas de vivendas aliñadas en rúas ou prazas, de planta regular, zócolo de pedra, adobe para os paramentos e terrazas. Os diferentes tamaños das vivendas poden indicar as diferenzas sociais dos seus inquilinos. Un dos edificios máis grandes, duns 150 m², podería ser un almacén a dobre altura cunha superficie repartida en tres naves, construído no século VII a. C. período máis próspero da colonia. Daquela, a poboación estimábase entre 1000 e 1500 habitantes. 

## Notas 
## Véxase tamén 
* Cerámica grega
Pintor de Ámasis

**Pintor de Ámasis** é o nome historiográfico dun antigo pintor grego de cerámica de figuras negras, vinculado ao ceramista ateniense Ámasis. Naceu no século V a. C. no delta do Nilo de Naucratis, Exipto), exerceu entre os anos 555 e 525 a. C. Foi un dos pintores de vasos que desenvolveu a arte da cerámica grega.

## Evolución da arte 
[miniatura| Entrada de [Heracles ao Olimpo rodeado de Atenea e Poseidón ). Olpa ático de figuras negras de Amasis, 550-530 a.C.|esquerda]]

A principios do século VI a. C., a produción de cerámica no Ática estaba aínda baixo a influencia da arte oriental e dos pintores corintios. Os talleres atenienses tomaron a técnica das figuras negras e os animais fantásticos, elementos principais da decoración ática. 

As formas tamén evolucionaron cara ás grandes vasillas, como as cráteras, que adornaban as tumbas dos aristócratas (non só do mundo da Grecia antiga, senón doutras culturas coas que se producían intercambios, como os celtas, véxase o túmulo da Dama de Vix).

Despois dunha aprendizaxe en Atenas, desenvolveu a súa propia técnica que estudou, especialmente na fabricación de pequenas cerámicas que se prestan a miniaturas como ánforas, enóchoas, lecitos e kilix. Ámasis rodeouse doutros pintores, como Lido, e introduciu novos motivos en figuras negras como escenas e paisaxes humanas e animais, nun estilo mítico e heroico.

Na actualidade coñécense oito vasos de cerámica de figuras negras e unha cunca de figuras vermellas, asinados pola man do mestre.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Alfabetos gregos arcaicos
* Cerámica de figuras negras
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega
* Pintura da Grecia antiga

### Ligazóns externas 
* Painter of Amasis  Arquivado
Pintor de Duelos

O **pintor de Duelos** (*The Duel Painter* na historiografía grega en inglés) foi un antigo pintor de vasos corintio no estilo de figuras negras ; o seu verdadeiro nome é descoñecido. Estivo activo durante o período de transición entre a orientalización da pintura de vasos e a cerámica de figuras negras propiamente dita  ). O Pintor de Duelos preferiu decorar os seus *aryballoi* con escenas de loita, que é a base do seu nome convencional. Tamén foi un dos primeiros pintores corintios en representar paxaros.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Pintura da Grecia antiga
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica greca

### Bibliografía 
* Thomas Mannack : *Griechische Vasenmalerei.* *Eine Einführung*. Theiss, Stuttgart 2002, páx.&nbsp;101  .
Onychocerus albitarsis

***Onychocerus albitarsis*** é unha especie de escaravello cerambícido das selvas amazónicas e bosques atlánticos do Brasil, Bolivia, Paraguai e sur do Perú. É salientable por ser o único escaravello que pode realizar unha picada velenosa (en lugar de esparexer chorros de toxinas como os escaravellos bombardeiros ou segregar toxinas polo corpo como os meloidos) e o único artrópodo coñecido que pica coas súas antenas. Os extremos das antenas son un ferrete que evolucionou lembrando a cola dun escorpión e está conectado a unha glándula velenosa. Da presenza deste ferrete xa se informara en 1884, pero daquela pensábase que a dor que producían era causada só polo afiadas que eran as antenas, como xa se coñecían casos noutros escaravellos, pero non estaba implicado ningún veleno. Non se confirmou ata 2005 que este animal é velenoso cando un biólogo foi picado coas antenas do animal e comparou a sensación como a dun ferrete de abella, estudándoo seguidamente en detalle. No primeiro doutros dous casos nos que se confirmou que a identidade do insecto implicado era este escaravello, unha muller experimentou unha dor significativa directamente despois do incidente e un arroibamento e proído no sitio da picada que lle durou unha semana. No outro caso un home sufriu unha dor moderada xusto despois de ser picado e o arroibamento só durou unha hora. As outras especies do xénero *Onychocerus* non parecen ser velenosas, xa que carecen de estruturas dentro das antenas asociadas ao aparato do veleno que se encontra en *Onychocerus albitarsis*.

*Onychocerus albitarsis* mide uns 2 cm de longo e ten un padrón con manchas variable de cor marrón amarelada, branca e negra. Sábese pouco do seu comportamento, pero é fitófago.

## Notas
Pintor de Dodwell

O **pintor Dodwell** (na historiografía grega en lingua inglesa ***Dodwell Painter***) foi un antigo pintor de vasos corintio no estilo de figuras negras cuxo nome real é descoñecido. Estivo activo durante os períodos corintio medio e tardío (*c* . 600–550 a.C.) e as súas obras remóntanse a 580 a 570 a.C.

## Traxectoria 
miniatura| '** ou **'|esquerdaO pintor Dodwell foi un dos máis importantes pintores de vasos corintios da súa época. Decorou principalmente *pyxides* e *oinochoai*, pero tamén ánforas de pescozo e *hydriai*. Pintou a maioría dos seus vasos con frisos de animais ou de xinetes. De excepcional importancia é unha *pixis* na Staatliche Antikensammlungen de Múnic coñecida como a *Pyxis Dodwell*. Na tapa, representa a caza do xabaril de Calidonia, así como varias outras figuras da mitoloxía grega non relacionadas con ese motivo, incluíndo Agamenón. As figuras son nomeadas mediante inscricións engadidas, que non parecen todas adecuadas ás figuras que acompañan. Outra peza importante está na Vila Giulia de Roma. O *olpe* representa un friso con varios *komasts* bailando arredor dunha crátera; un segundo friso mostra a Heracles loitando contra a Hidra de Lerna. Normalmente as súas pezas mostran moita rutina, pero carecen de precisión. Atribúenselle uns 70 vasos e, segundo Darrell A. Amyx, outros dez pintores pódense describir como o seu círculo. Eles tamén pintaban principalmente *píxidos* e *oinochoai* con frisos de animais. Ademais, varios sucesores foron influenciados polo pintor Dodwell.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Thomas Mannack : *Griechische Vasenmalerei.* *Eine Einführung*. Theiss, Stuttgart 2002, páx.&nbsp;101  .
### Outros artigos 
* Edward Dodwell
* Pintura da Antiga Grecia
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega
Chaahat (filme de 1996)

***Chaahat*** (en ) é un filme indio de 1996 dirixido por Mahesh Bhatt. Está protagonizado por Shah Rukh Khan, Pooja Bhatt, Naseeruddin Shah, Ramya Krishnan e Anupam Kher. Shah Rukh Khan adquiriu os dereitos do filme de Mahesh Bhatt en outubro de 2013 baixo o seu selo cinematográfico Red Chillies Entertainment. O filme tivo un remake en lingua oriya titulado *Prem Rogi* en 2009.

## Personaxes 
*Naseeruddin Shah como Ajay Narang
*Shahrukh Khan como Roop Singh Rathod
*Pooja Bhatt como Pooja
*Anupam Kher como Shambunath Singh Rathod
*Ramya Krishnan como Reshma Narang
*Avtar Gill como tío de Pooja "Mama"
*Mushtaq Khan como Anna
*Tiku Talsania como policía
*Pankaj Berry como Raja
*Anant Jog como Ministro K.K Singh
*Razak Khan como irmán de Pooja (cameo)
*Shrivallabh Vyas como Patel
*Sharad Sankla como Charlie
*Laxmikant Berde como Bhaaji Rao (cameo)
*Omkar Kapoor como Vicky
*Amrit Patel como tío de Pooja "Chacha"
*Naushaad Abbas como Fighter

## Notas
Sitios e monumentos históricos de Hiraizumi

**Hiraizumi – Templos, xardíns e sitios arqueolóxicos que representan a terra pura budista** é unha agrupación de cinco sitios de Hiraizumi, (prefectura de Iwate, Xapón) de finais dos séculos XI e XII. A candidatura en serie foi inscrita na Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO en 2011, baixo os criterios II e VI.

## Hiraizumi
Durante catro xeracións desde c.1087, cando Fujiwara no Kiyohira trasladou o seu cuartel xeral e a súa residencia desde máis ao norte, ata 1189, cando o exército de Minamoto no Yoritomo puxo fin ao Fujiwara do Norte, Hiraizumi serviu como un importante centro político, militar, comercial e cultural. Varios templos principais asociados co Budismo da Terra Pura fundáronse e dotáronse, pero a desaparición dos seus benfeitores e unha serie de incendios contribuíron ao seu posterior declive. Cando Bashō visitouno en 1689, viuse movido a escribir, en Oku no Hosomichi: *herba de verán... restos dos soños dos soldados*. Unha serie de escavacións a partir de mediados do século XX combinadas con referencias en Azuma Kagami, en particular a petición *Bunji-no-chūmon* de 1189, e a *Shōwa sojō* ou "apelación dos monxes" de 1313 do Chūson-ji, contribuíu moito á comprensión dos sitios e do período.

## Sitios de compoñentes
## Presentación orixinal
O nomeamento orixinal de 2006 de "Hiraizumi - Paisaxe cultural asociada á cosmoloxía budista da terra pura" incluíu cinco sitios máis ao tempo que omitía o de Kanjizaiō-in como un compoñente separado. Catro foron eliminados da candidatura tras non conseguir a inscrición en 2008. o sitio compoñente do Palacio Yanagi foi excluído da inscrición de 2011, aínda que hai esforzos continuos para asegurar a súa inclusión a través dunha futura extensión.

## Galería 

Ficheiro:Hiraizumi – Temples, Gardens and Archaeological Sites Representing the Buddhist Pure Land-122490.jpg|Mural no interior do templo
Ficheiro:Hiraizumi – Temples, Gardens and Archaeological Sites Representing the Buddhist Pure Land-122493.jpg|Portas do templo
Ficheiro:Hiraizumi – Temples, Gardens and Archaeological Sites Representing the Buddhist Pure Land-122495.jpg|Cortina do templo screen

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
* Patrimonio da Humanidade no Xapón
### Ligazóns externas
* UNESCO entry
* Hiraizumi - World Heritage (Hiraizumi Town)
* Chūson-ji homepage
* Mōtsū-ji homepage
*  Hiraizumi - World Heritage (Prefectura de Iwate)
Edward Dodwell

**Edward Dodwell**, nado o 30 de novembro de 1767 e finado o 13 de maio de 1832, foi un pintor, viaxeiro e escritor irlandés sobre arqueoloxía.

## Traxectoria 
[miniatura|240x240px| Pintura do bazar de [Atenas, de Dodwell.|esquerda]]
### Familia e formación 
[miniatura|240x240px| "Fronte occidental do Partenón", *Views in Greece*, [Londres 1821|esquerda]]Dodwell naceu en Irlanda e pertencía á mesma familia que Henry Dodwell, o teólogo. Estudou no Trinity College de Cambridge.

### Carreira 
Dodwell viaxou de 1801 a 1806 a Grecia, que entón formaba parte do Imperio Otomán, e pasou o resto da súa vida na súa maior parte en Italia, en Nápoles e Roma. Morreu en Roma polos efectos dunha enfermidade contraída en 1830 durante unha visita de exploración ás montañas Sabinas. A viúva de Dodwell, filla do conde Giraud e trinta anos menor que el, fíxose posteriormente famosa como a "fermosa" condesa de Spaur, e xogou un papel considerable na vida política da cidade papal.

Dodwell publicou *A Classical and Topographical Tour through Greece* (1819), do que apareceu unha tradución ao alemán en 1821; *Vistas en Grecia (Views in Greece)*, con trinta láminas de cores (1821); e *Vistas e descricións de restos cíclopes ou pelásxicos en Italia e Grecia* (*Views and Descriptions of Cyclopian or Pelasgic Remains in Italy and Greece,* Londres e París, con texto francés, 1834).

## Notas 
## Véxase tamén 
* Pintor de Dodwell

### Ligazóns externas 
* Copias facsimil das primeiras edicións dos tres libros de Dodwell
Caleidoscopio (serie de televisión)

***Caleidoscopio*** (en ) é unha serie de televisión estadounidense creada por Eric Garcia. Componse de oito episodios, e é unha serie que se caracteriza en que os seus episodios poden verse ao chou. A historia céntrase no mestre ladrón Leo Pap (Giancarlo Esposito) e o seu equipo que intentan un atraco épico por valor de 7.000 millóns de dólares, mais a traizón, a cobiza e outras ameazas socavan os seus plans.

*Caleidoscopio* estreouse o 1 de xaneiro de 2023 a través de Netflix, onde conta con opción de subtitulado en galego.

## Personaxes 
* Giancarlo Esposito como Leo Pap / Ray Vernon
* Rufus Sewell como Roger Salas / Graham Davies
* Paz Vega como Ava Mercer
* Rosaline Elbay como Judy Goodwin
* Jai Courtney como Bob Goodwin
* Tati Gabrielle como Hannah Kim
**Austin Elle Fisher como Hannah Vernon de moza
* Peter Mark Kendall como Stan Loomis

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Calidoscopio
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Calopteron discrepans

***Calopteron discrepans*** é unha especie de escaravello da familia Lycidae. Vive en América do Norte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Pintor de Cabalgatas

O **pintor da Cabalgata** ou **pintor de Cabalgatas** é o nome convencional dun pintor de vasos grego antigo que producía vasos corintios de figuras negras. Estivo activo durante o período corintio medio, arredor do 580 a. C.

O Pintor de Cabalgatas está considerado un dos máis importantes e mellores pintores corintios da súa época. Foi o artista principal do Grupo Gorgoneion. Decoraba principalmente kylikes e crateras. 

O seu tema favorito, atopado en case todos os exteriores das súas copas, eran as súas escenas de xinetes; tamén pintou escenas de loita e frisos de animais. Como é habitual no seu grupo, os interiores das copas estaban decorados cunha cabeza de gorgona. Nunha peza, pintou o suicidio de Áiax o grande, acompañado de varias inscricións de nomes. Os seus cráteres tamén representan frisos de xinetes, escenas de loita, cabalgatas e frisos de animais. A súa obra máis importante sobre esa forma representa a unha parella nupcial nun carro. Esa obra marca xa a transición á pintura de vasos tardío-corintio. Coñécense nove obras del; Os lugares de achado inclúen Egina e Kameiros.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Pintura da Grecia antiga
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega

### Bibliografía 
* Thomas Mannack : *Griechische Vasenmalerei.* *Eine Einführung* . Theiss, Stuttgart 2002, páx.&nbsp;101  .
* Matthias Steinhart: Kavalkade-Maler. En: *Der Neue Pauly* (DNP). Vol 6, Metzler, Stuttgart 1999, , Col. 370-371.
Bomber Man World

é un videoxogo de 1992 lanzado por Irem baixo a licenza de Hudson Soft para arcade. Forma parte da serie *Bomberman*. É o segundo xogo de *Bomberman* lanzado para arcades, sendo precedido por *Bomberman* (1991), que tamén foi distribuído por Irem.

O xogo chamouse ***New Atomic Punk - Global Quest*** ou ***Atomic Punk 2*** en América do Norte, e ***New DynaBlaster - Global Quest*** en Europa. A versión de América do Norte tamén se chamou *Atomic Punk 2*, mais amosa o texto *New Atomic Punk - Global Quest* no xogo.

## Acollida 
No Xapón, *Game Machine* clasificou *Bomber Man World* no seu número do 15 de xullo de 1992 como o décimo xogo de arcade máis exitoso do mes, superando aos títulos como *King of the Monsters 2* e *Football Frenzy*. En América do Norte, *RePlay* declarou o xogo como o oitavo xogo de arcade máis popular do mes en outubro de 1992. *Play Meter* 
tamén enumerou o título como o cuadraxésimo sexto xogo de arcade máis popular da época.

O xogo recibiu valoracións positivas da crítica. Gary Harrod da revista británica *Sinclair User* eloxiou as imaxes e o xogo, afirmando que "este pode ser un xogo de fórmula sinxela, pero aínda así é divertido xogar". *GamesMaster* tivo unha opinión mixta.

## Notas
Trichodes alvearius

***Trichodes alvearius*** é unha especie de escaravello da familia Cleridae, subfamilia Clerinae.

[miniatura|250px|esquerda|Un *Trichodes alvearius* engalando dunha flor de *[Centaurea*, mostrando as súas rechamantes cores de advertencia.]]

## Descrición 
*Trichodes alvearius* é un escaravello moi peludo de cabeza e escutelo negros. Os élitros alongados mostran unha cor vermella brillante con bandas negras. Esta especie pode distinguirse doadamente do seu conxénere *Trichodes apiarius* pola banda negra no medio do dorso (ao longo da beira interna dos élitros) e o ápice vermello, non alcanzado pola mancha negra terminal. Non voa facilmente, confiando na súa coloración de advertencia para protexerse dos predadores.

## Distribución 
Están amplamente distribuídos polo sur de Europa en Albania, República Checa, Italia, Grecia, Francia, Alemaña, Hungría, Polonia, España, Suíza, a metade oeste dos Balcáns e o norte de África. A especie extinguise en Inglaterra no século XIX.

## Ciclo vital 
No estadio larval son parasitos de varias especies de abellas e avespas, xa que os adultos poñen ovos preto dos niños ou colmeas de himenópteros (de aí o seu nome “alvearius”, 'das colmeas de abellas'), alimentándose de varios estadios das súas vítimas.

Os adultos poden encontrarse desde maio a agosto sobre as flores, principalmente especies de Apiaceae, Asteraceae e *Crataegus*, alimentándose de pole. Porén, inclúen na súa dieta pequenos insectos que cazan activamente, especialmente especies de *Oedemera*, *Psilothrix*,  *Stenopterus* e *Clytus*.

## Notas 
### Ligazóns externas 
* Biolib
* Fauna europaea
Lécito

[miniatura| **Lécitos** do s. [Século -V|V-IV a. C., Museo de Prehistoria de Valencia]]
O **lécito**, **lecito**, **lecithus** ou **lekhytos**, (do grego λήκυθος — *lekythos*) é un vaso grego antigo usado para almacenar aceites perfumados destinados ao coidado do corpo. Os lécitos úsanse a miúdo ademais como recipientes funerarios. A forma característica do lécito é xeralmente cilíndrica, delgada, cunha soa asa e un pescozo fino, para controlar a dosificación do aceite, ou con forma ovalada (*lécito* é tamén a xema do ovo, e a lecitina do ovo provén da mesma raíz).

O inicio da produción de lecitos prodúcese aproximadamente no século VII a. C. A forma típica consolídase durante o período da cerámica de figuras negras na rexión do Ática, no século VI a. C.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cerámica
* Olaría
*Olaría da Grecia antiga 
** Cerámica de figuras negras
** Cuncas dos pequenos mestres
** Tipoloxía de vasos da Grecia antiga
* Pintura da Grecia antiga

### Bibliografía 
* (*en inglés*) Donna Carol Kurtz, *Athenian White Lekythoi*, Oxford University Press, Oxford, 1976;
* (*en inglés*) CLARK, Andrew J.; ELSTON, Maya; HART, Mary Louise. *Understanding Greek vase* (guía de termos, estilos e técnicas). Os Ánxeles, The J. Paul Getty museum, 2002.
C. H. E. Haspels

**Caroline Henriette Emilie Haspels**, coñecida como **C.H. Emilie Haspels**, ou  **C.H. E. Haspels**, nada o 15 de setembro de 1894 en Deventer, Países Baixos e finada o 25 de decembro de 1980 en Capelle aan den Ijssel foi unha arqueóloga clásica holandesa. É recoñecida como a autora do catálogo máis importante e completo de lécitos gregos.

## Traxectoria 
### Primeiros anos: familia e formación 
Haspels era filla de George Frans Haspels, un pastor e escritor holandés, e de Constantia Charlotte Kleyn Brandes. En 1901 a familia trasladouse a Kralingen, onde Haspels ingresou no Marnix Gymnasium en Rotterdam (1906-1912). Despois de graduarse, especializouse en Estudos Clásicos e Historia Antiga en Ámsterdam (1913-1923). En 1923, Haspels converteuse en profesora de linguas clásicas no Christian Lyceum de Zutphen.

### Carreira 
Despois de visitas á China, o Xapón e os Estados Unidos, foi profesora nun colexio de nenas de Utrecht de 1926 a 1928. Ao entrar en Oxford, comezou a súa tese sobre a perspectiva na pintura de vasos gregos. Sendo Oxford o principal centro de investigación sobre cerámica grega, asistiu a conferencias de estudosos como John Beazley, os arqueólogos Thomas Ashby e John Myres e o epigrafista Marcus Niebuhr Tod. En 1960, foi nomeada Fellow da Real Academia de Artes e Ciencias dos Países Baixos e do Instituto de Estudos Avanzados de Princeton. En 1965, Haspels retirouse e foi galardoada como Cabaleiro da Orde do León Holandés.

### Pasamento 
Emilie Haspels morreu o 25 de decembro de 1980 en Capelle aan den IJssel e foi enterrada na tumba familiar do cemiterio protestante de Hillegersberg.

## Obras 
* ''Deux fragments d'une coupe d'Euphronios*, Parijs 1930.
* *Bijdrage tot de studie van attisch zwart-figurig*, Nijkerk 1935
* *Attic black-figured lekythoi*, París, 1936.
* *La cité de Midas. Ceramique et trouvailles diverses*, París 1951
* *The Highlands of Phrygia. Sites and monuments*, 2 vols, Princeton 1971
* *I am the last of the travelers : Midas city excavations and surveys in the highlands of Phrygia*, ed. Dietrich Berndt ; contribucións de Halet Çambel. Istanbul, 2009.
## Notas 

## Véxase tamén 
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega

### Bibliografía 
* Jaap M. Hemelrijk, "In memoriam Prof. Dr. CHE Haspels, 15 de setembro de 1894 - 25 de decembro de 1980", *Boletín antieke beschaving.* *Anual Papers on Classical Archaeology*, 56:1-2, 1981
* Jaap M. Hemelrijk, "Licht in der Dunkelheit und eine Nadel im Heuhaufen. Die niederländische Archäologin CH Emilie Haspels (1894-1980) führte ein abenteuerliches Leben im Dienste der Wissenschaft", *Antike Welt'', 37:1:80-82, 2006

### Ligazóns externas 
* Vera Weterings, Haspels, Caroline Henriëtte Emilie, en: Digitaal Vrouwenlexicon van Nederland.
* Biografía en Trowelblazers.com
* JW Salomonson, Levensbericht CHE Haspels, en: Jaarboek, 1980, Amsterdam, pp. 192-201
* Allard Piersonmuseum, Tentoonstelling Ontmoetingen met de Orient
Pintor Haimon

O **pintor Haimon** foi un pintor e debuxante grego anónimo do século V a. C., O seu nome é descoñecido, pero as características individuais do estilo suxiren a existencia dunha personalidade artística única. O seu obradoiro foi especialmente produtivo, e máis de 600 dos seus vasos sobreviviron. 

## Nome historiográfico 
[miniatura| [Lécito obra do **pintor Haimon**. Tres amazonas e Heracles. Museo de Arte Walters .|esquerda|277x277px]]
Moitos oleiros e pintores da Grecia antiga eran anónimos, as sinaturas eran confusas ou mesmo é diíficl para a historiografía grega determinar se un mesmo mesmo artista era á vez autor da peza cerámica e da pintura.

O pintor Haimon foi chamado así por C. H. E. Haspels e John Beazley por mor dun tema recorrente na súa pintura de vasos de figuras negras: a Esfinxe e a súa vítima, a última das cales, segundo a un mito grego -era Haimon. 

## Obras 
Este pintor especializouse principalmente en *lekythoi* e estivo moi relacionado con outros pintores de vasos atenienses contemporáneos. 

## Notas 
## Véxase tamén 
* Pintura da Grecia antiga
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega

### Bibliografía 
* Thomas Mannack : *Griechische Vasenmalerei.* *Eine Einführung*. Theiss, Stuttgart 2002, .
Pintor de Berlín A 34

O **pintor de Berlín A 34** foi un pintor de vasos durante o período pioneiro da cerámica ática de figuras negras. Posto que o seu nome real é descoñecido, a súa identificación convencional na historiografía adoita facerse mediante a identificación do seu nome co vaso existente no Antikensammlung de Berlín. É o primeiro pintor individual de vasos do estilo en Atenas recoñecido polos académicos. As súas obras están datadas *ca.* 630 a. C. Dous dos seus vasos foron descubertos en Exina. Desde o século XIX, esas pezas estaban expostas en Berlín, pero desapareceron ou foron destruídas durante a Segunda guerra mundial .

## Traxectoria 
O artista é considerado un dos mellores representantes da pintura de vasos protoáticos. Seguindo a antiga tradición, executou os rostros das súas figuras como debuxos de siluetas. A súa roupa, así como os rosetóns decorativos foron aplicados en pintura branca e vermella. Utilizou patróns en zigzag e rosetas orientalizadoras. Nalgúns dos seus vasos, en lugar de utilizar a técnica convencional da silueta, aplicou pintura branca directamente sobre unha base negra (*slips*). A súa ornamentación é uniforme e aseméllase aos vasos corintios contemporáneos. A súa actividade probabelmente cesou no 620 a. C., xa que non se coñecen máis vasos del. Aínda que en xeral é considerado un pioneiro, o avance da técnica de figuras negras en Atenas probablemente só o conseguiron os seus sucesores.

As figuras humanas do pintor de Berlín A 34 atópanse dentro das tradicións de pintura de vasos de figuras pre-negras (xeométricas e orientalizantes), pero os seus animais están fortemente influenciados polas obras contemporáneas de Corinto, aínda que parecen máis ríxidas e estritas. O seu nome - vaso, *Berlin A 34*, representa unha procesión de varias mulleres, polo que inicialmente tamén se lle chamaba a muller Pintora, nome convencional que agora se lle dá a un pintor ático do estilo de figuras vermellas.

## Obras 
* Berlín, Antikensammlung

: Krater A 34

* Atenas, Kerameikos-Museum

: Crater 130; Skyphos-Krater 801

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* John D. Beazley: *Attic Black-figure Vase-painters*. Oxford 1956, páx.&nbsp;1.
* John Boardman: *Schwarzfigurige Vasen aus Athen.* *Ein Handbuch*, von Zabern, 4. ed. Mainz 1994. , páx.&nbsp;16.
### Outros artigos 
* Cerámica grega / Cerámica da Grecia antiga
* Pintura da Grecia antiga

### Ligazóns externas 
* O nome-vaso  (*name vase*)
Melolonthinae

[miniatura|esquerda|Apareamento de *[Rhizotrogus marginipes* (Melolonthini), o macho enriba. Nótese o dimorfismo sexual nas antenas]]
**Melolonthinae** é unha subfamilia de escaravellos da familia Scarabaeidae. É un grupo moi diverso; distribuído na maior parte do mundo, que contén 11.000 especies nuns 750 xéneros. Algúns autores inclúen as subfamilias de escarabeidos Euchirinae e Pachypodinae como tribos de Melolonthinae.

A diferenza da maioría dos seus parentes, o seu hábito non é estraño. Lembran aos Rutelinae por ser bastante plesiomórficos na súa aparencia externa. Igual que moitos Scarabaeidae, os machos teñen grandes antenas dixitadas, mentres que as das femias son menores e algo nodosas. Nos Melolonthinae, este dimorfismo sexual é especialmente pronunciado. Moitas especies teñen tons rechamantes &ndash; aínda que raramente brillantes ou iridescentes &ndash; e padróns atrevidos de pelos.

Como son bastante apreciables e reúnense en gran número en certos momentos, por exemplo os *Amphimallon*, *Phyllophaga* e *Polyphylla* ou os *Melolontha* &ndash; todos eles da tribo Melolonthini &ndash; aparecen moito no folclore. Algúns Melolonthinae son pragas economicamente significativas. Ademais dos Melolonthini, outras tribos importantes son Ablaberini, Liparetrini, Macrodactylini, Tanyproctini e Sericini.

## Descrición 
Os Melolonthinae adultos teñen unha lonxitude entre 3 e 58 mm e adoitan ser de cor marrón ou negra. Algunhas especies son brillantes, mentres que moitas están cubertas de setas ou escamas. O clípeo, unha estrutura da cabeza situada sobre as pezas bucais, non está armada con dentes. Teñen dúas antenas, cada unha das cales ten 7-10 segmentos dos cales os últimos 3-7 segmentos son alongados e forman unha maza e as bases antenais están normalmente ocultas desde arriba. O escutelo está exposto na base dos élitros. As marxes dos élitros son estreitas en vez de fortemente curvadas. As patas acaban nun par de garras tarsais que adoitan ter dentes ou ser dobres.

As larvas teñen forma de C e un corpo branco/crema e unha cabeza máis escura e ben esclerotizada. Poden distinguirse das doutros escarabeidos pola galea e lacinia que están ou ben parcialmente fusionadas proximalmente ou ben encaixan estreitamente entre si, as mandíbulas carecen de áreas estridulatorias, o segmento apical das antenas é aproximadamente tan ancho coma o penúltimo segmento e a fenda anal xeralmente ten forma de Y ou é angulada.

## Ciclo vital 
O seu ciclo de vida ten catro etapas: ovo, larva, pupa e adulto, similar ao doutros escaravellos. Os ovos póñenos no chan, e no solo é onde se desenvolven os estadios larval e pupal. Os adultos viven sobre o chan. O estadio larval é longo e pode durar ata dous anos, mentres que o estadio adulto é curto e só dura uns poucos días ou semanas.

"*Anonetus*" e "*Tryssus*", ambos os dous usados por Erichson en 1847, son *nomina nuda*. *Holophylla* e *Hoplorida* son de validez incerta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*http://insects.tamu.edu/research/collection/hallan/test/Arthropoda/Insects/Coleoptera/Family/Scarabaeidae.txt
Pintor de Lisípides

**Pintor de Lisípides**, tamén grafado como **pintor de Lisippide** ou **pintor de Lysippides** (... – ...; ca. 530 a. C. / 510 a. C.) é o nome convencional asignado a un oleiro ático activo en Atenas.

## Actividade 
O artista é coñecido por producir numerosas cerámicas de figuras negras . Con toda probabilidade foi alumno de Exekías e do pintor andocida en cuxos talleres se especializou na decoración de figuras negras sobre ánforas bilingües . Durante moito tempo a súa produción foi atribuída por John Beazley ao pintor de Andocides, posteriormente o mesmo estudoso considerou necesario atribuíla a unha personalidade diferente á que lle asignou o nome convencional de pintor de Lisípides en base a unha inscrición de kalos atopada. nunha das embarcacións que se lle atribúen.

A maioría dos vasos producidos polo pintor de Lisípides foron exportados á Península Itálica. Atopáronse cincuenta vasos en Etruria e algúns exemplares en Sicilia, Exipto e Turquía.

## Obras 
O mito de Hércules é o tema decorativo que aparece con máis frecuencia na produción do ceramista  . Os episodios máis recorrentes do mito nos 204 vasos catalogados nos arquivos de Beazley son *Hércules e o león de Nemea*, *Hércules no carro coa deusa Atenea*, *Hércules loitando contra as Amazonas* e *Hércules loitando contra os Xigantes* .

### Ánforas 
[miniatura| Figuras de [Hércules (mitoloxía)|Hércules e Atenea, nunha ánfora, atribuídas ao pintor Lisípides, 520/510 a. C. Procedentes de Vulci e hoxe na Staatliche Antikensammlungen de Múnic .]]
Dos 204 vasos atribuídos ao pintor de Lisípides por Beazley, 112 son ánforas grandes en moitas das súas variantes: tipo "A", "B", con pescozos distintos, ademais de catro exemplos de ánforas panatenaicas.

### Cuncas 
Ao pintor de Lisípides atribúenselles 32 cuncas de varios tipos. Xeralmente son moi grandes e algúns teñen figuras de cabezas de Gorgonas. Este tipo de representacións son propias do taller de Nicóstenes, frecuentado ocasionalmente polo pintor de Lisípides.

### Outras cerámicas 
Uns poucos exemplares de *cráteras de columna, oinochoai, psyktères e píxidos* con decoracións semellantes ás que aparecen nas ánforas son atribuídas ao **pintor de Lisípides**.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega
* Cerámica de figuras negras
* Pintura da Grecia antiga
O espírito do cabaleiro

***O espírito do cabaleiro*** (en ) é unha novela de literatura xuvenil escrita pola autora alemá Cornelia Funke. Unha adaptación teatral da novela foi representada no Thalia Theatre de Hamburgo en 2012.

Traduciuna ó galego María Xesús Bello Rivas e publicouna Edicións Xerais en outubro de 2011.

## Sinopse 
A novela está narrada por Jon Whitcroft, de 11 anos, que é enviado contra a súa vontade a un internado en Salisbury despois dunha campaña sen éxito para desfacerse do noivo da súa nai, a quen chama desdeñosamente O Barba. Unha vez no internado, descobre, para a súa decepción, que non está nada mal.

Na súa sexta noite escoita o bufar dos cabalos e ve a tres xinetes a cabalo: todos transparentes, con contusións escuras e os ollos queimados. Ningún dos outros rapaces pode velos. Á noite seguinte, as pantasmas reaparecen e perseguen a Jon ata as paredes da catedral. Chámanlle "Hartgill" (o nome de solteira da súa nai) e prometen volver e matalo.

A procura desesperada de Jon para descubrir por que as pantasmas están detrás del lévao ao misterio dun asasinato centenario. Mentres tanto, aínda é perseguido polas pantasmas vingativas, polo que coa axuda dunha nova amiga, Ella, convoca a unha nobre pantasma: Sir William Longspee, o Cabaleiro Pantasma do título, para protexelo. Finalmente descobren unha verdade complicada e corrixen un terrible mal.

## Notas
Annette Hanshaw

**Catherine Annette Hanshaw**, nada en Nova York o 18 de outubro de 1901 e finada na mesma cidade o 13 de marzo de 1985, foi unha cantante estadounidense da era do jazz. Foi unha das estrelas da radio máis populares de finais da década de 1920 e principios da de 1930. Máis de catro millóns dos seus discos foron vendidos só en 1934.

Na súa carreira discográfica de dez anos gravou preto de 250 cancións. Nunha enquisa de 1934 realizada pola revista *Radio Stars*, recibiu o título de mellor cantante popular feminina (Bing Crosby foi elixido como mellor cantante popular masculino). O segundo lugar foi para Ethel Shutta, o terceiro lugar foi para Ruth Etting e o cuarto para Kate Smith.

## Traxectoria 
Catherine Annette Hanshaw naceu o 18 de outubro de 1901, filla de Frank Wayne Hanshaw e Mary Gertrude McCoy na súa residencia de Manhattan. Tivo dous irmáns, George e Frank. Os seus tíos, Nellie McCoy e Bob "Uke" Hanshaw, eran intérpretes de vodevil.

Hanshow cantaba para os hóspedes dos hoteis propiedade do seu pai e facía demostracións de partituras na tenda de música da súa familia, The Melody Shop, en Mount Kisco, no condado de Westchester, Nova York.A súa carreira musical profesional comezou cando lle pagaron para cantar en festas de sociedade e de aniversario.

A partir de agosto de 1932 comezou a gravar para ARC; as súas gravacións foron publicadas nos selos Melotone, Perfect, Conqueror, Oriole e Romeo. A súa última sesión, o 3 de febreiro de 1934, apareceu no selo Vocalion de ARC. A súa carreira musical rematou o 6 de decembro de 1937, despois dunha actuación en The Chevrolet Musical Moments Revue. As cantantes favoritas de Hanshaw eran Marion Harris, Sophie Tucker e Blossom Seeley.

A Hanshaw non lle gustaba o mundo do espectáculo. Nunha entrevista de 1972 con Jack Cullen, ela dixo:

miniatura|Hanshaw en 1934
Hanshaw casou co executivo de Pathé Records, Herman "Wally" Rose, en 1929.

En 1954 morreu Herman "Wally" Rose. Annette Hanshaw casou máis tarde con Herb Kurtin.

Durante moitos anos creuse que Hanshaw nacera en 1910. The Syncopated Times sinala o seu nacemento como o 18 de outubro de 1901 na cidade de Nova York. O seu sobriño, Frank W. Hanshaw III, confirmou que 1901 era o ano da súa acta de nacemento e que os dous últimos números do ano foran transpostos, posiblemente pola propia Hanshaw para quitar anos da súa verdadeira idade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Annette Hanshaw Biography, jazzage1920s.com
* Annette Hanshaw, Find a Grave
* 
* Annette Hanshaw recordings en Discography of American Historical Recordings.
* Annette Hanshaw (1901-1985) en Red Hot Jazz Archive
Rutelinae

**Rutelinae** é unha subfamilia de escaravellos da familia Scarabaeidae. É un grupo moi diverso; distribuído pola maior parte do mundo, que contén uns 200 xéneros cunhas 4.000 especies descritas distribuídas en 7 tribos. Algunhas clasificacións recentes inclúen a tribo Hopliini, pero isto non é xeralmente aceptado.

A diferenza dalgúns dos seus parentes, o seu hábito carece normalmente de ornamentacións, como cornos. Lembran aos Melolonthinae por ser bastante plesiomórficos na súa aparencia externa. Porén, moitas especies teñen cores con tons rechamantes ou iridescentes, como o xénero *Chrysina*. Varias especies son graves pragas; por exemplo *Popillia japonica*.

## Notas
Chrysomelinae

**Chrysomelinae** é unha subfamilia de escaravellos crisomélidos. Comprende unhas 3000 especies distribuídas por todo o mundo.

O membro máis coñeido da subfamilia é quizais o escaravello da pataca (*Leptinotarsa decemlineata*), unha importante praga agrícola.

## Descrición 
Os adultos dos Chrysomelinae son escaravellos coas seguintes características: antenas inseridas en ou adxacentes á marxe anterior da cabeza; a cara interna das mandíbulas con grandes prostecas membranosas; as ás con só unha célula anal (ás veces as ás están reducidas ou ausentes); brazos do metendoesternito lateral sen lobos; fémures sen esclerito resorte interno; esporas tibiais ausentes; tarsos sen setas bífidas; ausencia de mecanismo estridulatorio; edeago do macho sen anel teguminal e os testículos non fusionados sen unha membrana común; o aparato rectal (kotpresse) das femias ausente. En canto á aparencia xeral, o corpo é convexo, redondo ou oval e a miúdo vivamente coloreado. As especies non voadoras (polo menos na fauna crisolmelina australiana) tenden a ser pequenas e escuras e tamén nocturnas.

Coñécense algúns Chrysomelinae nos que hai canibalismo larval.

## Historia evolutiva 
Os membros máis antigos da familia son varias especies do xénero *Mesolpinus,* pertencentes á antiga tribo monotípica extinguida dos Mesolpinini, coñecidos desde o Aptiano na formación Yixian da China.

## Xéneros seleccionados 
Nesta subfamilia están incluídos os seguintes xéneros:

* *Agasta* 
* *Alfius*
* *Callidemum*
* *Calligrapha*
* *Calomela*
* *Cecchiniola*
* *Chalcolampra*
* *Chrysomela*
* *Chrysolina*
* *Colaphellus*
* *Colaspidema*
* *Crosita*
* *Cyrtonastes*
* *Cyrtonus*
* *Dicranosterna*
* *Doryphora*
* *Entomoscelis*
* *Gastrophysa*
* *Geomela*
* *Gonioctena* (inclúe *Phytodecta*)
* *Hydrothassa*
* *Labidomera*
**Lamprolina*
* *Leptinotarsa*
* *Linaedea*
* *Machomena*
* *Microtheca*
* *Oomela*
* *Oreina*
* †*Paleophaedon*
* *Paropsides*
* *Paropsis*
* *Paropsisterna*
* *Peltoschema*
* *Phaedon*
* *Phratora*
* *Phola*
* *Plagiodera*
* *Prasocuris*
* *Promechus*
* *Proseicela*
* *Rhaebosterna*
* *Sclerophaedon*
* †*Stenaspidiotus*
* *Timarcha*
* *Timarchida*
* *Trachymela*
* *Zira*
* *Zygogramma*

## Galería 

Ficheiro:Colaspidema atrum (Olivier, 1799) (2984392300).jpg|*Colaspidema barbarum*
Ficheiro:Paropsis dilatata.jpg|*Paropsis dilatata*
Ficheiro:Peltoschema oceanica2Lofty.jpg|*Peltoschema oceanica*
Ficheiro:Calomela satelles deep 96.JPG|*Calomela satelles*
Ficheiro:Paropsides oppisita Moondarra.JPG|*Paropsides opposita*
Ficheiro:Paropsisterna Ch8MtLofty (3).jpg|*Paropsisterna*
Ficheiro:Plagiodera versicolora larva adults.jpg|*Plagiodera versicolora*, larva e adultos
Ficheiro:Labidomera clivicollis larva.jpg|*Labidomera clivicollis*, larva

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Clave para os xéneros británicos de Chrysomelinae
Mina de prata Iwami Ginzan

O  foi unha mina de prata subterránea na cidade de Ōda, na Prefectura de Shimane o a illa principal de Honshu, Xapón. Foi a maior mina de prata da historia xaponesa. Estivo activa durante case catrocentos anos, desde o seu descubrimento en 1526 ata o seu peche en 1923.

As minas, as estruturas mineiras e a paisaxe cultural circundante, catalogada como a "Mina de prata de Iwami Ginzan e a súa paisaxe cultural", convertéronse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO o 2 de xullo de 2007. Tamén se lle chamou a mina de prata Omori e, a comezos do período Edo, mina de prata Sama.

## Historia 
miniatura|Ryūgen-ji mabu (Túnel de mina)
A mina foi descuberta e desenvolvida en 1526 polo comerciante xaponés Kamiya Jutei. Jutei introduciu máis tarde un estilo coreano de extracción da prata que se converteu no Método Haifukiho. A mina logrou o seu pico de produción a principios do 1600, con aproximadamente 38 toneladas de prata ao ano, cando o Xapón producía sobre 200 toneladas de prata ao ano que era entón un terzo da produción mundial.

A prata da mina utilizouse para acuñar moedas no Xapón. Foi disputado ferozmente polos señores da guerra ata que o Shogunato Tokugawa logrou o seu control no ano 1600 por mor da Batalla de Sekigahara en 1600.

# A área mineira de  ()
# O sitio de Daikansho 
# 
# 
# 
# O asentamento mineiro de  ()
# As instalacións de refino de prata de Miyanomae (área de Miyanomae)  ()
# A  ()
# O templo  ()
# Ruta de transporte de Iwami Ginzan Kaidō Tomogauradō R
# Ruta de transporte de Iwami Ginzan Kaidō Yunotsu-Okidomaridō 
# Porto de servizo/cidade portuaria de  
# Porto de servizo/cidade portuaria de  
# Porto de servizo/cidade portuaria de 

## Museos 
miniatura|Iwami Ginzan Centro de Patrimonio mundial

* Iwami Ginzan Centro de Patrimonio mundial
* Iwami Museo da mina da prata

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
* Lyman, Benjamin Smith. (1879). Enquisa xeolóxica do Xapón: Informes de Progreso para 1878 e 1879. Tookei: Departamento de Traballos públicos.  OCLC: 13342563

### Outros artigos
* Patrimonio da Humanidade no Xapón
### Ligazóns externas
* UNESCO.org: Iwami Ginzan Mina de prata e a súa Paisaxe Cultural
* Ginzan.Cidade.ja: Iwami-Ginzan Sitio web de Mina da prata
* Menta de Xapón.jp: Moeda de Patrimonio mundial Puxo
* Hannah Grace  Iwami Ginzan Revista de Viaxe: Iwami-Ginzan sitio web de Mina da Prata
Eupompha

***Eupompha*** é un xénero de escaravellos da familia dos meloidos. Hai unhas 14 especies descritas en *Eupompha*.

## Especies 
Estas 14 especies pertencen ao xénero *Eupompha*:

* *Eupompha decolorata* (Horn, 1894)
* *Eupompha edmundsi* Selander, 1953
* *Eupompha elegans* (LeConte, 1852)
* *Eupompha fissiceps* LeConte, 1858
* *Eupompha fulleri* Horn, 1878
* *Eupompha histrionica* Horn, 1891
* *Eupompha imperialis* Wellman, 1912
* *Eupompha perpulchra* Horn, 1870
* *Eupompha schwarzi* Wellman, 1909
* *Eupompha sulcifrons* Champion, 1892
* *Eupompha terminalis* Selander, 1957
* *Eupompha viridis* Horn, 1883
* *Eupompha vizcaina* Pinto, 1983
* *Eupompha wenzeli* Skinner, 1904

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Xulio Cabrera

**Xulio Cabrera Varela**, nado en 1956 e finado en Santiago de Compostela o 3 de outubro de 2020, foi un sociólogo e profesor galego.

## Traxectoria 
Profesor de Políticas da Universidade de Santiago de Compostela. Finou en Santiago de Compostela o 3 de outubro de 2020 aos 63 anos.

## Obras 
*  *O combate dos deuses*, 1990.
## Recoñecementos 
* Premio da Crítica Galicia 1991.
## Vida persoal 
Casou con Isabel Campoy e foi pai de Julia e Pedro Cabrera Campoy.

## Notas