Revolución de Febreiro

A **Revolución de Febreiro** (en , *fevralskaia revoliutsiia*) de 1917 no Imperio Ruso marcou a primeira etapa da Revolución Rusa de 1917. Causou a abdicación do tsar Nicolao II, puxo fin á monarquía rusa e levou á formación dun Goberno provisional. Esta revolución naceu como reacción á política realizada polo tsar, a súa negación a outorgar reformas políticas liberais e contra a participación de Rusia na primeira guerra mundial, que inflixira grandes penurias á poboación. O réxime nacente resultou dunha alianza entre liberais e socialistas que debía dar paso a un executivo elixido democraticamente e unha asemblea constituínte.

Ás crecentes pero estériles conspiracións contra o goberno autocrático de finais de 1916 uníronse as penurias da poboación, cada vez maiores, que produciron protestas a comezos de 1917. No principio do ano, ao descontento político pola falta de reformas sumáronse as privacións da poboación, moi prexudicada pola grande inflación e a escaseza de alimentos e produtos básicos. A comezos de 1917, a incompetencia gobernamental, o descrédito e oposición a calquera cambio político do monarca, as divisións entre os políticos, o desapego da sociedade educada coa autocracia, a crise económica, a reaparición de anteriores tensións sociais e económicas, a duración da guerra e o rexurdimento dos partidos revolucionarios favorecían un cambio.

A duración da revolución limítase habitualmente a cinco días de comezos de marzo, aínda que os acontecementos políticos desencadeados polas protestas duraron ao redor dunha semana. Tradicionalmente considéranse dous factores como causantes da revolución: as manifestacións populares espontáneas polas malas condicións de vida e as actividades da oposición liberal e os mandos militares contra o goberno imperial. Esta inestabilidade no poder conduciu finalmente á Revolución de Outubro, que acabou co Goberno provisional e precipitou a posterior guerra civil.

## Antecedentes 
[Manifestación a favor da república en [Petrogrado durante a Revolución de Febreiro.|miniatura|dereita]]
En 1916 multiplicáronse as confabulacións de políticos e militares para eliminar do poder a Rasputín, a tsarina Alexandra ou o propio soberano; a máis destacada bosquexouse no outono de 1916 e nela participaron dirixentes outubristas, progresistas e *kadetes*. Os participantes desexaban dar un golpe de estado que evitase unha posible revolución popular, pero finalmente non se levou a cabo intento ningún de realizalo polos continuos atrasos, que fixeron que antes estalase a revolución temida polos políticos burgueses. A comezos de febreiro, xa parecía que a oportunidade dun golpe de man dos políticos pasara. Incluso a familia real, especialmente o gran duque Nicolao Nikolaevich, tratou infrutuosamente de convencer o tsar da necesidade de realizar concesións políticas; nunha tormentosa entrevista o  o gran duque indicara ao soberano que perdería o trono se non cedía ás peticións de liberalización política.

O ano de 1917 comezou cun intenso frío e unha grande inflación en Rusia. Sucedíanse as folgas e as manifestacións pola escaseza de alimentos nas principais cidades, debidas á mediocre distribución. O seu carácter era, ademais, cada vez máis ameazador para o réxime: crecía o número de protestas políticas e non unicamente económicas. A inflación era tal a comezos de ano, especialmente a dos alimentos e a da leña, que a maioría de obreiros da capital había tempo que non se podía permitir comprar ovos, leite, carne, azucre ou froita e tiña que elixir entre pasar frío e evitar a indixencia ou tratar de quentarse á custa de pasar fame; un número crecente de habitantes das cidades tíñase que conformar con *shchi* augada con migallas de pan e ata os obreiros metalúrxicos, cruciais para as fábricas de armamento, comezaran a sentir os efectos da inflación desatada. A *okhrana* avisaba de que, se se desencadeaba unha revolución, estalaría como resultado da crecente fame. De acordo a un informe policial de comezos de ano:

A estas privacións uníase a represión imposta polo Goberno, que prohibía o cambio de emprego ou de fábrica, as reunións ou os sindicatos, o que aumentaba a hostilidade dos traballadores cara ao Goberno e a oposición a continuar os combates. A guerra acentuara graves problemas sociais e económicos presentes anteriormente na sociedade rusa, causara o envío de quince millóns de homes a servir no exército e privara á poboación civil de gran parte dos servizos de transporte e de numerosos produtos manufacturados; a finais de 1916 os ferrocarrís eran incapaces de abastecer á poboación de produtos básicos e o Goberno viuse forzado a implantar o racionamento dos alimentos. A contenda empeorara ademais as xa duras condicións de vida na capital coa chegada de miles de refuxiados, de novos traballadores para as fábricas empregadas na produción bélica e pola necesidade de moitas mulleres de atender as súas familias tras longas xornadas nas fábricas. A penuria fomentaba a tensión e a desesperación entre a poboación, apreciadas pola policía secreta nos seus informes de comezos de ano.

Na capital, Petrogrado, o mando do distrito militar trataba de preparar á gornición (150.000 homes) e as desorganizadas forzas policiais –seis mil axentes– para se enfrontaren a posibles disturbios. Nos puntos estratéxicos da cidade colocáronse metralladoras para poder esmagar calquera rebelión. Os principais dirixentes dos partidos revolucionarios, con todo, non se achaban en disposición de encabezar un posible alzamento contra o Goberno, pois se atopaban ben encarcerados ben no exilio. Os partidos parlamentarios máis críticos coa autocracia non desexaban fomentar unha revolta contra esta.

O , nunha impresionante mostra de forza, 150.000 traballadores da capital –ao redor do 40% do total dos da capital– foron á folga no aniversario do «Domingo Sanguento» (186.000 en todo o país). Algunhas das fábricas que pecharon ese día facíano por primeira vez desde a revolución rusa de 1905, e púidose observar a soldados saudando aos manifestantes e ás súas bandeiras vermellas. O , os representantes obreiros dos comités de industrias de guerra, nun intento de deter o seu desprestixio entre as masas que favorecía a bolxeviques e socialrevolucionarios internacionalistas, chamaron aos traballadores a marchar á Duma, que estaba a piques de celebrar a súa primeira sesión anual, e esixir que tomase o poder. Dous días máis tarde, eran arrestados e encerrados na prisión capitolina de Kresty, acusados de planear a implantación dunha república democrática. O , o novo gobernador militar da capital –declarada rexión militar separada–, o xeneral Jabalov, advertía contra a manifestación ao redor da Duma. Os seus intentos de reforzar as forzas de seguridade da capital só tiveron un éxito parcial, tanto pola falta de cuarteis onde aloxar os reforzos traídos á cidade como pola falta de lealdade destas cara ao Goberno. Malia iso, o Goberno rodeara a Duma de policía e soldados e o ambiente no parlamento era de tensión extrema. Na súa intervención dese día, Aleksandr Kerenskii criticou con gran dureza tanto ao Goberno como ao Bloque Progresista, síntoma das malas relacións entre liberais e socialistas no Parlamento; Kerenskii acusou á Duma de non estar disposta a se opoñer activamente ao Goberno. Como era o seu costume desde había tempo, os representantes do gabinete non se achaban presentes na Duma, xesto que manifestaba o seu desprezo aos deputados.

O , coas reservas de fariña da capital tan baixas que só podían servir para abastecer á capital durante uns dez días, o comandante da rexión militar impuxo cartillas de racionamento, tras acordar a medida co concello. A noticia levou ao acaparamento e ao desabastecemento de numerosas tendas. Pronto os peches e as horas de espera a -20&nbsp;°C deron lugar a incidentes violentos. Realizáronse miles de despedimentos na factoría. O peche condenaba aos traballadores á fame, dada a escaseza crecente de alimentos na capital e a falta de diñeiro co que os comprar por non poderen traballar. Os traballadores elixiron un comité para solicitar o apoio doutras fábricas e acudiron a Kerenskii para lle avisar de que a folga que ían comezar tería carácter político e non simplemente económico. O , Día Internacional da Muller e tradicional data de protestas socialistas, a maior fábrica de Petrogrado, a factoría Putilov –que empregaba a trinta mil obreiros–, achábase pechada e os seus miles de traballadores quedaron en situación desesperada. Celebráronse unha serie de mitins e manifestacións con motivo do Día Internacional da Muller que progresivamente alcanzaron un forte ton político e económico. Os incidentes entre amas de casa nas longas colas por conseguir pan convertéronse en manifestacións espontáneas contra a monarquía e a favor do final da guerra. Comezou así o levantamento popular que acabou coa monarquía, sen preparación nin coordinación dos partidos revolucionarios. As primeiras en rebelarse foron as fiandeiras das fábricas téxtiles do distrito de Výborg ao norte de Petrogrado; sete mil delas marcharon a outras fábricas e contra as dez da mañá lograran mobilizar a outros vinte mil obreiros. Os traballadores despedidos da Putílov uníronse aos manifestantes. Ao mediodía, xa eran ao redor de cincuenta mil manifestantes e a primeiras horas da tarde comezaron a unírselles obreiros metalúrxicos e das fábricas de municións; a folga estendeuse ao próximo distrito capitalino de Petrogrado. Prevendo incidentes, as autoridades ordenaran o peche de tendas e oficinas, o que fixo que algúns dos empregados se unisen ás manifestacións. Calcúlase que ese día preto de 90.000 traballadores da cidade participaron nas protestas, que non deixaron de crecer os días seguintes. e empezaron a aparecer pancartas que reclamaban o final da guerra ou o derrocamento do tsar. Á tardiña, cando a policía xa contaba con entre oitenta e noventa mil traballadores nas rúas da cidade, comezaron a producirse violentos saqueos nas tendas de comestibles. Ao redor das sete da tarde, con todo, a maioría da cidade achábase xa en calma, a policía parecía controlar a situación e os numerosos enfrontamentos entre esta e os manifestantes apenas causaran vítimas ou arrestos. As tropas, con todo, comezaron a mostrar a súa simpatía polos manifestantes, especialmente polas mulleres, que lles intimaban a non disparar aos que só pedían comida. O ministro de Interior, Protopópov, convenceuse de que as desordes terminaran. Toda a noite, con todo, axitadores sen o apoio dos dirixentes socialistas estiveran animando aos obreiros a continuar as protestas. Ao redor das nove da mañá, un xentío de obreiros da fábrica Stetinin aos que se uniron preto de corenta mil obreiros máis do distrito de Vyg, da illa Vasilevskii e do de Petrogradskii achegábanse á ponte Aleksandrovskii, que debía permitirlles cruzar o Neva e avanzar cara ao centro da cidade polo Liteinyi Prospekt; o acceso á ponte estaba bloqueado por cincocentos soldados, cosacos e policías a cabalo. Tras un momento de dúbida, unhas traballadoras achegáronse ao retén e trataron de convencelo de que só pedían pan e o fin da guerra. Algúns dos cosacos sorriron aos traballadores e pareceu que non cargarían contra a multitude. De entre esta, lanzáronse vivas aos cosacos. Os habitantes dos grandes suburbios, cruzando as augas xeadas do Neva para evitaren as pontes vixiadas, invadiron o centro da cidade en manifestacións. Os máis atrevidos sortearon a barreira de cosacos pasando baixo os seus cabalos, sen que os xinetes tratasen de impedilo. Eran as maiores que se viran no centro da cidade desde a revolución de 1905. O xentío percorreu Nevskii Prospekt, concentrouse nos arredores da Catedral de Kazan, ou reuniuse para oír discursos revolucionarios na praza Znamenskaia, ao final de Nevskii Prospekt, ao redor da grande estatua de Alexandre III; os cosacos enviados contra a multitude responderon aos saúdos da xente e non interviñeron. Esa noite, o gobernador militar mantivo unha nova reunión cos mandos e nesta decidiron tratar de evitar a venda de fariña no mercado negro, arrestar aos revolucionarios localizados na cidade e chamar a algunhas unidades de cabalería acuarteladas en Novgorod, a seis horas de tren da capital. Protopopov, convencido da inminencia do fin dos disturbios, non se presentou á reunión. A policía ordenara emprazar algunhas metralladoras nos tellados para dispersar novas manifestacións. O intento de mediación de Aleksandr Guchkov foi rexeitado polo Goberno. Kerenskii continuara os seus intentos de forzar á Duma a tomar a iniciativa, pero de novo sen éxito.

O sábado a revolta era xeral, detívose a impresión de xornais e o transporte público, e os universitarios abandonaron as súas aulas para unírense ás marchas. Algúns cadros menores dos partidos socialistas, en especial os menxeviques, lograron canalizar as protestas cara a fins políticos e dar certa cohesión ao movemento. As tropas mostráronse vacilantes e favorables aos manifestantes, as cargas da policía foron ineficaces. Os destacamentos de cosacos enviados polo Goberno para disolveren as protestas mostráronse favorables aos manifestantes. Estes, concentrándose en atacar á odiada policía tsarista, trataron, con todo, de gañar o apoio dos cosacos. O ministro do Interior ordenou esa noite a detención dun centenar de figuras revolucionarias, sospeitosas de converter as iniciais protestas polas penurias da poboación nun movemento político.

### Uso das tropas e o motín da gornición (10, 11 e 12 de marzo) 
Arresto dun «faraón» —policía— por soldados amotinados. A policía foi o principal sostén do Goberno ata a súa eliminación polas tropas revolucionarias.|miniatura|dereita
O , os manifestantes alcanzaban xa a cifra de 200.000 persoas, que converteran ás fábricas en centros de reunión e axitación. Os traballadores, armados de xeito basto, comezaron a asaltar as comisarías do distrito de Vyborg e a atacar os policías.

Os traballadores da Putilov, expulsados da fábrica desde o día anterior ao comezo das protestas debido ao peche temporal da factoría pola dirección, uníronse finalmente ás protestas e ocuparon as instalacións. do tsar Alexandre mentres unidades de cosacos e policía montada rodeaban a multitude. A policía, ante a pasividade dos cosacos, cargou contra a multitude, especialmente contra aqueles que sostiñan bandeiras vermellas e pancartas revolucionarias, pasadas as tres da tarde. Repentinamente, algúns traballadores dirixíronse aos cosacos rogando a súa axuda contra a policía; estes acabaron por cargar e dispersar á policía e mataron o novo tenente que dirixía as unidades policiais antes de volveren formar. Ante a chegada de reforzos gobernamentais, foron levantadas as primeiras barricadas.

Poucas horas despois, producíanse as primeiras desercións entre as forzas de seguridade: algunhas traballadoras lograban que uns soldados que bloqueaban a esquina de Nevskii Prospekt coa rúa Sadovaia se unisen aos manifestantes. Outros soldados, pola contra, dispararon contra a multitude e causaron unha decena de baixas a media tarde na mesma zona. Aínda que a maioría das tropas seguían fieis ao Goberno, a súa vacilación crecía. na reunión celebrada ao redor das dez da noite á que asistiron os responsables militares e policiais da capital. Khabalov temía, con todo, que as tropas desobedecesen as súas ordes e a revolta se convertese finalmente nunha revolución. A orde tallante do tsar descartaba a negociación e o acordo cos revoltosos. Khabalov, malia o seu ánimo deprimido, ordenou a alerta de novas unidades militares, a colocación de metralladoras e vehículos blindados en distintos puntos da cidade, ordenou o arresto de todos os revolucionarios atopados pola *okhrana* nos días anteriores e publicou dúas proclamas, unha ameazando con enviar á fronte aos traballadores que non regresasen en dous días aos seus postos de traballo, e outra avisando de que as autoridades non permitirían reunións nas rúas da capital e as dispersarían polas armas. A cidade atopábase entón de novo en calma. Os partidos revolucionarios atopábanse para entón desorganizados, tanto polas malas comunicacións coa capital como polas medidas da policía.

Artillería en Liteiny Prospekt.|miniatura|dereita

O día , domingo frío e solleiro, amenceu coa cidade cuberta polas proclamas de Khabalov. As metralladoras cubrían os cruzamentos estratéxicos da cidade e pelotóns de soldados gardaban os edificios principais, mentres que patrullas de cosacos percorrían a cidade. Malia a sensación de orde, o transporte público deixara de funcionar e as tendas, cafés e restaurantes atopábanse pechados. Ao mediodía, convencido de que as revoltas pasaran, Khabalov telegrafou ao Estado Maior informando de que a cidade se achaba en calma.— pero, Ao final do día, producíronse máis de cento cincuenta vítimas. Ao recibir a orde de disparar contra os manifestantes, unha compañía do rexemento Pavloskii amotinouse Tres das súas compañías foran enviadas a enfrontarse á multitude mentres a cuarta agardaba en reserva e illada cando entre as catro e as seis da tarde chegou a esta última a noticia de que os seus compañeiros dispararan aos manifestantes. Uns cento cincuenta deles con trinta rifles marcharon apresuradamente a Nevskii Prospekt onde se enfrontaron cunha patrulla de policía montada que lles bloqueaba o paso. A chegada dos oficiais e a intercesión do capelán do rexemento acabaron temporalmente co motín. Esa mesma noite, as autoridades militares enviaron a dezanove soldados do rexemento onde se produciu o motín á Fortaleza de San Pedro e San Paulo e enviaron a outros dezaseis a outras misións, mentres trataban de que a noticia do motín non se coñecese nas demais unidades da gornición. as revoltas.

Durante a madrugada, os soldados do rexemento Volinskii lograron armarse grazas á falsificación dunha orde do comandante dunha compañía e preparáronse para desobedecer os oficiais, dándose conta de que non controlaban aos soldados, trataron de fuxir pero o capitán da compañía caeu abatido desde as fiestras do cuartel antes de o poder facer. A compañía amotinada non logrou ao comezo o apoio do resto do rexemento, pero si dalgunhas tropas dos rexementos próximos de Preobrazhenskii, de gardas lituanos e do sexto batallón de enxeñeiros. Os amotinados, marchando trala banda de música do sexto batallón, uníronse aos traballadores. Malia que unicamente unha minoría da gornición se uniu ás protestas, o Goberno perdeu a capacidade de utilizala para reprimilas; a actitude de numerosos oficiais, que abandonaron as súas unidades ou non acudiron a elas, acentuou a desconfianza das tropas nos seus mandos, sentimento que continuou durante o período interrevolucionario.

Ao redor da unha da tarde comezara a arder a sede do tribunal civil da cidade, e unha hora máis tarde as multitudes xa lograran cruzar todas as pontes da cidade cara ao centro. Os insurrectos do rexemento Volinskii atopáronse na avenida Liteinyi cos soldados do Semenovskii que, tras dubidar, levantaron as barricadas. Estalou, con todo, un breve combate entre ámbolos dous rexementos no que os rebeldes lograron vencer; os insurrectos tomaron entón o arsenal de Liteinyi cos seus corenta mil fusiles, trinta mil pistolas e catrocentas metralladoras. A folga pola escaseza de alimentos e contra a guerra converteuse nun alzamento armado contra a autocracia. A gornición, formada principalmente por membros das minorías e socialistas enrolados á forza, simpatizaba coas esixencias dos manifestantes.

A mesma mañá, algúns traballadores dirixidos por un bolxevique tomaron tamén outro arsenal no distrito de Lesnoi, e poucas horas máis tarde outros tomaban o control da fábrica Ao mediodía, obreiros armados forzaban o cruzamento da ponte Aleksandrovskii enfrontándose a tropas escolleitas do rexemento Moscova e lograban unirse ás tropas amotinadas no centro da cidade. Retiráronse entón ao distrito de Vyborg; para entón preto dun cuarto de millón de persoas alzáranse contra o Goberno, unha cuarta parte estaba armada e un de cada dez eran soldados. e liberaban os 2.400 presos, comúns e políticos, e queimaban os expedientes policiais. Ao verse forzados a actuar polas ordes do Goberno, rebeláronse e acabaron rapidamente co poder gobernamental na capital. A perda do apoio das tropas selou o destino do Goberno imperial, que non contaba con plans para se enfrontar a un motín da gornición. As tropas tradicionalmente máis fieis, como as unidades cosacas, declararon a súa neutralidade, o que privou ao Goberno dos seus elementos de coerción e fíxolle perder o control da capital. A revolta das tropas e a reacción da Duma ao decreto de disolución converteron as protestas dos traballadores nunha revolución. Esa mesma noite do luns, Khabalov viuse obrigado a informar ao tsar da súa incapacidade de cumprir a orde recibida ante a rápida perda do control da gornición da capital. Durante todo o día o Goberno mostrara gran pasividade: nunha reunión a media tarde, Protopopov mostrou perder a súa anterior confianza en esmagar as revoltas e aceptou retirarse alegando enfermidade, pero o Goberno, sen capacidade legal para nomear un substituto, privilexio que só tiña o tsar, non logrou substituílo. O Consello de Ministros unicamente acordou solicitar ao soberano o envío dun xeneral con tropas suficientes para acabar coas protestas e separouse ata a noite.

### A situación política 
O Goberno, subestimando a súa debilidade, decidira disolver a Duma ata abril nunha reunión a noite do domingo. O presidente da Duma, Mikhail Rodzianko, atopouse co decreto imperial ao chegar á súa casa. Durante os primeiros días da revolta, Rodzianko tratara de negociar o apoio do Parlamento ao gabinete na supresión da revolta a cambio da formación dun Goberno parlamentario, en balde. solicitara a formación dun novo Goberno o domingo pola noite ante a intensificación das protestas; o tsar, ao que Rodzianko lle producía un intenso rexeitamento, limitouse a comentar:

Ao mediodía do luns, xa coas tropas amotinadas e os obreiros armados, Rodzianko tratou de lograr –de novo en balde– o permiso do soberano para formar un novo Goberno. Pouco antes a propia tsarina, alarmada, aconsellara realizar concesións. O apoio do xeneral Mikhail Alekseev, xefe do Estado Maior, á solicitude de Rodzianko resultou inútil. Ao mesmo tempo, Khabalov e o ministro de Defensa, Beliaev, enviaban telegramas máis tranquilizadores nos que expresaban a súa confianza de tomar o control da situación en breve. Malia as contradicións nos informes recibidos, o tsar non tratou de pescudar a situación real da capital: «*Non dediquei moito tempo ao informe e pola tarde paseei polo camiño de Orca*». O tsar xogou ao dominó e recordou desa tarde que «*lucía un fermoso sol*». Ás 19:35, con todo, o Estado Maior recibiu un novo telegrama do ministro de Defensa que anunciaba que os disturbios non podían ser controlados e no que solicitaba tropas da fronte para sufocalos. Os ministros esperaron no palacio Mariinskii ata a media noite a resposta do tsar e máis tarde abandonárono ante o perigo das multitudes, que xa ameazaban con tomar o edificio; chegaron recibir o rexeitamento do soberano á proposta do gran duque, pero non a orde de permanecer nos seus postos ata o seu regreso a Tsarskoe Selo. Aínda que se lles informou da orde por teléfono á mañá seguinte, para entón o palacio fora asaltado, e pouco despois a maioría deles foron detidos ou tiveron que se esconder para evitalo. Ivanov recibiu poderes ditatoriais. O soberano rexeitou de novo a dimisión do primeiro ministro e decidiu resolver a crise por medios militares. Ivanov solicitou para a misión o mando do batallón de San Xurxo, formado por veteranos condecorados con esta distinción. Alekseev prometeulle ademais enviarlle a Tsarskoe Selo desde a fronte Desde Tsarskoe Selo, cara á que partiu a mañá do martes, Ivanov propoñíase lanzar o asalto á alzada capital. Antes de partir, Ivanov tratou de obter do tsar concesións constitucionais que facilitasen o fin da revolta, pero non o logrou. Alekseev asignou a Ivanov novos reforzos de tropas teoricamente fieis ao chegar as noticias da agudización da crise na capital. Mentres, Ivanov perdera parte das tropas que partiran con el cara a Tsarskoe Selo para examinar a situación coa tsarina cando, en Dno, o seu tren se cruzou con outro que viña da capital; os civís e militares do tren da capital relataron os acontecementos aos soldados de Ivanov, que desertaron en masa malia os esforzos deste por restablecer a disciplina. O xeneral, mentres, continuou viaxe ao seu destino malia as informacións de Khabalov sobre a perda da capital e a rebelión da gran maioría da gornición da cidade. En Vyritsa o batallón de San Xurxo comunicou a súa decisión de se manter neutral e non marchar contra os habitantes de Petrogrado, e Ivanov viuse obrigado a retroceder a Gatchina a esperar reforzos. A noite do martes, con todo, os ferroviarios de Luga, favorables á revolución, lograron mediante unha estrataxema devolver á fronte a 4.000 soldados enviados a Ivánov. A propia Duma disolveuse a continuación, privándose así de participar nos seguintes acontecementos. O Comité enviou comisarios para supervisar os distintos departamentos gobernamentais, anunciou a toma do poder na capital e a súa intención de formar un novo Goberno provisional, e chamou á calma.

O mesmo día, algúns dirixentes sindicais e das cooperativas, deputados socialistas e membros do Comité Central para as Industrias de Guerra recentemente liberados –entre trinta e corenta persoas en total– reuníronse no Palacio Táuride para tratar de formar un soviet (consello) como o Soviet de Petrogrado de 1905, nomearon un comité executivo e convocaron aos delegados dos traballadores a unha sesión esa mesma noite. Foi o primeiro deste tipo de órgano que ao longo dos meses seguintes se foi estendendo por todo o país. O rápido e decidido apoio popular ao soviet conferiulle pronto un gran poder político. No edificio da Duma, con todo, reinaba a tensión: cada vez un maior número de traballadores e soldados, armados, acudían á Duma para solicitar instrucións, e malia a benvida dispensada por Kerenskii, Matvei Skobelev e Nikolai Chkheidze, outros deputados máis conservadores observaban con inquietude aos recentemente chegados. Malia a súa oposición á disolución da Cámara, a maioría dos deputados era monárquica e opoñíase a enfrontarse abertamente ao tsar, a pesar da crecente presión nas rúas para que a Duma pasase a dirixir a revolución. En palabras do presidente do parlamento, Rodzianko:

Kerenskii ordenou a detención dos ministros e a toma de puntos estratéxicos como a central de correos, as estacións de ferrocarril, ou os edificios oficiais mentres que finalmente Rodzianko anunciaba a intención da Duma de substituír o antigo Goberno. Preto da media noite, formouse por fin o Comité provisional, pero a Cámara seguía titubeando e desexando un acordo co monarca: solicitouse unha entrevista co primeiro ministro –que dimitiu en balde ás seis da tarde– coa presenza do gran duque Miguel; a Duma seguía perseguindo simplemente a formación dun Goberno «de confianza». Os intentos de mediación de Rodzianko e o gran duque foron de novo rexeitados polo tsar, que seguía confiando nos informes optimistas recibidos o domingo. O Comité provisional enviou comisarios para tomar o control dos edificios oficiais e dos centros de comunicacións, á vez que custodiaba aos principais membros do antigo Goberno que foran capturados polos revolucionarios ou se entregaran á Duma en busca da súa protección, como o propio Protopópov. Os insurrectos tomaron tamén o arsenal, comisarías e fábricas de armamento, o que permitiu que os traballadores da capital se armasen.

Pola súa banda, o rexemento Volinskii e membros do Preobrazhenski e dos gardas de Litovskii uníronse á revolta convertida xa en revolución. As tropas teoricamente aínda fieis ao Goberno disolvéronse ante o primeiro contacto cos insurxentes. Só algúns oficiais illados e policías ofreceron certa resistencia. Ao mediodía o ministro de guerra Mikhail Beliaev nomeara ao xeneral Zankevich comandante das tropas aínda fieis, que se concentraron en patio do Palacio de Inverno; malia que inicialmente a moral destas tropas era alta, a inactividade que durou todo o día, a falta de víveres e a conseguinte necesidade de enviar aos soldados a cear aos seus cuarteis fixeron que a maioría se dispersasen entre as multitudes que atoparon polo camiño e non regresasen ao palacio. O coronel Aleksandr Kutepov recibira orde de acabar coas desordes no centro da cidade, entre a ponte de Liteinyi e a estación Nikolaievskii; con seis compañías –unha compañía de gardas– e a esperanza de ir reunindo tropas no seu camiño, recibiu contraorde ao chegar á confluencia de Liteinyi e Nevskii, pero decidiu regresar a través de Liteinyi en paralelo ao río, o que fixo que perdese contacto con Khabalov durante todo o día. Incapaz de comunicarse con Khabalov, que abandonara a comisaría central para trasladarse ao almirantado, e cominado polos funcionarios da cruz vermella a abandonar o edificio para evitar males aos enfermos, o destacamento de Kutepov abandonou a resistencia. Malia que se calcula que unicamente 25.000 dos 160.000 soldados da capital se uniron activamente á revolta, as autoridades mostráronse incapaces de vencer a pasividade do resto e de utilizalo para sufocar as protestas; tampouco podían contar co apoio decidido de numerosos oficiais, partidarios de pactar coa Duma no canto de esmagar sen máis a revolta.

A noite do 12, os insurrectos controlaban os rexementos da capital, así como a Fortaleza de San Pedro e San Paulo, e o arsenal principal. O xeneral Khabalov, comandante militar da cidade, aínda controlaba cuns miles de homes o almirantado e o Palacio de Inverno, esperando reforzos da fronte. O seu número era cada vez máis reducido, e durante a madrugada concentrouse no palacio. Durante a madrugada o gran duque Miguel, que acudira ao palacio tras tratar co Goberno no palacio Mariinskii e non poder volver á súa residencia por falta de tren, ordenou a Khabalov e Beliaev que evacuasen o edificio para evitar choques nel coa poboación. As tropas regresaron entón ao almirantado. As últimas forzas leais ao Goberno dispersáronse a mañá seguinte cando os reforzos non chegaron. Ao mediodía decidiron cesar todas as operacións, entregar as armas aos funcionarios do ministerio de Mariña do almirantado e enviar as tropas aos cuarteis mentres que os oficiais regresaban ás súas casas.

Os mandos militares da fronte detiveron A extensión da revolución entre parte das tropas levou finalmente ao Estado Maior a anular o esmagamento da revolución e apoiar ao comité. Ivanov atopouse, primeiro en Tsarskoe Selo, e máis tarde na próxima Vyritsa, privado dos reforzos prometidos, retirados por Alekseev por temor a que as forzas enviadas se unisen aos insurxentes como xa o fixeran para entón unidades en Luga, Kronstadt ou Moscova. Enviado dun sitio a outro polos ferroviarios, Ivanov acabou entre dúas localidades nun tren sen auga. O Goberno, que se reuniu para esixir a renuncia de Protopopov esa noite, disolveuse, buscando cada responsable do gabinete a súa seguridade persoal. A madrugada do martes finalmente o comité da Duma decidiu tomar o control dos ferrocarrís e da súa importante rede de telégrafo, e enviou a un comisario a ocupar o ministerio de Transporte.

O , Petrogrado achábase en mans dos insurxentes. Mentres a primeira integrábana principalmente obreiros da capital, a segunda formouse sobre todo con funcionarios e estudantes. Poucos días despois o comité executivo do soviet logrou a subordinación teórica –pero non real– da milicia obreira á municipal.

[[Nicolao II de Rusia|Nicolao II e o seu fillo o tsarévich Alexei, no que o primeiro abdicou antes de facelo por ambos e tratar de entregar o trono ao seu irmán, o gran duque Miguel.|miniatura|dereita]]
[O gran duque [Miguel Aleksandrovich Romanov|Miguel, irmán do tsar, rexeitou o trono, poñendo fin á dinastía Romanov e deixando paso á república.|miniatura|esquerda]]
[Representación da abdicación de Nicolao no seu tren en Pskov, ante o xeneral Ruzskii, os seus dous edecáns e os delegados da Duma [Aleksandr Guchkov e Vasilii Shulgin o .|miniatura|dereita]]

A pesar de que algúns deputados liberais, entre eles o dirixente kadete Pavel Miliukov, Aleksandr Guchkov ou Vasilii Shulgin, desexaban establecer unha monarquía constitucional, a revolución avanzara demasiado para permitilo. –os seus fillos estaban enfermos de sarampelo– malia os consellos contrarios do alto mando; illado no seu tren, desviado por ferroviarios favorables á revolución en diversas ocasións, só logrou alcanzar Pskov –cuartel xeral da fronte norte– a noite do . Para entón Alekseev, convencido da necesidade de nomear un novo Consello de Ministros responsable ante a Duma, solicitara ao comandante da fronte norte, o xeneral Ruzskii, que persuadise ao tsar de aceptar esta petición do comité provisional da Duma. Nicolao de novo rexeitou a petición. Durante a entrevista entre Ruzskii e o soberano, a chegada dun novo telegrama de Alekseev indicando que só a aceptación da formación dun novo Goberno responsable ante a Duma e non ante o tsar podía salvar a situación mantendo o poder en mans da Duma e non dos extremistas levou a Nicolao a ceder finalmente. Tras retirarse pasada a media noite, chamou a Ruzskii dúas horas máis tarde para anunciarlle que Rodzianko desexaba falar con el polo aparello de Hughes –un primitivo teletipo–; tras anunciar a Rodzianko a nova disposición do emperador a aceptar un gabinete dependente da Duma, Rodzianko comunicoulle que a concesión xa non era suficiente ante os últimos acontecementos e que o tsar debía abdicar. do tsar no seu fillo, Alexei Nikolaevich, cunha rexencia do gran duque Miguel, confiando así en manter a cohesión do exército. Alekseev, que desexaba presentar ao tsar unha posición única de todos os mandos principais, comunicou a situación aos comandantes das distintas frontes solicitando o seu inmediato parecer. En menos dunha hora estes comunicáranlle ao xefe do Estado Maior a súa conformidade coa abdicación proposta. Mentres, Ruzskii mostraba ao tsar a transcrición da súa conversación de Rodzianko, que incluía a petición de abdicación, que Nicolao se mostrou disposto a contemplar. Ás dúas e media da tarde, un novo telegrama de Alekseev comunicaba ao tsar a opinión unánime dos mandos das frontes, que rogaban aceptase abdicar. Tras unha última reunión con Ruzskii, o tsar aceptou abdicar, persignándose. Introduciuse aos dous delegados inmediatamente á presenza do tsar ao redor das dez da noite e, tras un longo discurso de Guchkov, Ruzskii informoulles de que Nicolao decidira abdicar; este indicou entón que cambiara de opinión e decidira facelo non só no seu nome, senón no do seu fillo –segundo o seu médico, o tsarévich tiña poucas probabilidades de sobrevivir moito tempo–, acto que ningún dos presentes sabía se era legal pero, ante a urxencia do momento, decidiron aceptar. Á media noite Guchkov e Shulgin comunicaron ao tsar que o comité provisional admitía a súa dobre abdicación e Nicolao asinou o manifesto de abdicación remitido por Alekseev desde Mogilev horas antes, no que entregaba o trono ao seu irmán Miguel. Á unha da madrugada, Nicolao abandonou Pskov para se reunir coa súa familia, obxectivo que só alcanzou o , xa como prisioneiro do comité e do consello. Antes o tsar regresara temporalmente a Mogilev para despedirse do Estado Maior e recibir a visita da súa nai, que se desprazou especialmente desde Kíiv. ante a falta de seguridade da súa persoa, o executivo quedou a cargo dun Goberno provisional, que debía durar ata que se levasen a cabo eleccións para a creación da Asemblea Constituínte. A falta de apoio dos mandos militares fixera imposible a resistencia do tsar. Guchkov e Shulgin salváronse no último momento de ser linchados cando, ao chegar á capital, anunciaron a abdicación do tsar no seu irmán, rexeitada pola multitude. Os intentos dalgúns membros do Comité provisional da Duma, como Miliukov ou o propio Guchkov, de apoiar o ascenso ao trono de Miguel, foron rexeitados polo resto e a entrevista co gran duque levou á abdicación. difícil de articular, xa que ámbolos dous organismos, o Comité da Duma e o Soviet de Petrogrado, pronto competiron polo poder, levando ao país ao caos administrativo. Ao comezo, con todo, o Soviet de Petrogrado, controlado polos socialistas moderados, limitouse a controlar a política do novo Goberno, aprobando o  a formación pola Duma dun Goberno provisional.

No resto do país, a caída do antigo réxime foi rápida e maioritariamente incruenta; creáronse Gobernos locais improvisados e soviets, á imitación do Goberno provisional da capital e do Soviet de Petrogrado, e sucedéronse as manifestacións, a miúdo de aspecto festivo, ante a impotencia das antigas autoridades.

## O Goberno Provisional e o Soviet de Petrogrado 
[Ministros do [Goberno Provisional Ruso|Goberno provisional.|miniatura|dereita]]
O Goberno provisional que substituíu o tsar estivo dirixido inicialmente por un aristócrata, o príncipe Georgii Lvov, quen prometeu unhas reformas sociais e políticas que incumpriu. Os socialistas, opostos ideoloxicamente a colaborar cos liberais, non entraron inicialmente no Goberno. O , o Soviet dos Representantes dos Traballadores e Soldados de Petrogrado publicou a súa Orde número 1, que exhortaba aos militares a obedecer as súas ordes en lugar das do Goberno provisional se estas se opoñían a aquelas. As diferenzas entre ambos fóronse agravando co desgaste producido pola guerra. Mentres a opinión pública clamaba polo fin da guerra, o Goberno provisional era partidario de seguir a contenda. Os soviets estaban divididos: mentres os bolxeviques estaban totalmente en contra da guerra, a maioría dos demais partidos non querían a rendición rusa.

Nesta situación producíronse as Xornadas de Xullo, durante as cales unha gran multitude saíu ás rúas a pedir o fin da guerra e o traspaso de «todo o poder aos soviets». En setembro, o intento de golpe de estado por parte do xeneral Kornilov deu vigor aos movementos intransixentes de esquerda e terminou de debilitar ao Goberno provisional.

Ao final, o réxime establecido na Revolución de Febreiro foi substituído pola forza durante a Revolución de Outubro.

Nicolao II, a tsarina Alexandra, o tsarevich Alexei, e as catro grandes duquesas, foron asasinados xunto cos seus axudantes, por axentes do soviet da rexión dos Urais a madrugada do  na Casa Ipatiev de Ekaterimburgo.

## Notas 
## Véxase tamén 
125px|dereita
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*