open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sueste

**Sueste** é unha coordenada cartográfica situada entre o sur e o leste, a 45 graos de cada un deles. Por tanto, é un dos puntos colaterais da rosa dos ventos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Sueste Asiático
Lituania no Festival de Eurovisión

**Lituania** participou no **Festival de Eurovisión** (en lituano: *Eurovizija*) 15 veces, debutando no Festival de Eurovisión 1994.

Após e que Ovidijus Vyšniauskas rematara último con 0 puntos, Lituania abandonou o concurso ata o seu regreso no Festival de Eurovisión 1999 con Aistė Smilgevičiūtė e a súa canción *Strazdas*, unha canción en samoxiciano.

## Participantes
;Lenda

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Festival de Eurovisión
*Lituania no Festival de Eurovisión Júnior
Templo Dourado

O **Templo Dourado**, tamén coñecido como **Harmandir Sahib** (en ), ou **Darbar Sahib** (en )
 é o máis sagrado gurdwara sikh. Atópase na cidade de Amritsar, na India, que foi fundada no 1574 polo cuarto gurú Sikh, Guru Ram Das. Harmandir Sahib foi deseñado polo quinto gurú, Guru Arjan, que foi quen completou o Adi Granth, a máis sagrada escritura do sikhismo, en 1604 e quen a depositou no templo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Catedral de Alguer

A **catedral de Santa María Inmaculada** é a igrexa da cidade italiana de Alguer, ó nordés da illa de Sardeña. Foi sede do bispo de Alguer dende 1503 a 1986, cando se creou da diocese de Alguer-Bose, compartindo a sede coa Concatedral da localidade de Bosa.

A catedral ten a súa orixe no século XVI e atópase no centro histórico da cidade, do que é un dos principais monumentos.

## Historia 
En 1503, o papa Xulio II promulgou unha bula coa que modificaba profundamente a diocese da illa, reforma promovida polo rei Fernando II. As tres pequenas dioceses de Castro, Bisarcio e Ottana uníronse e incorporaron a nova diocese de Alguer.

Alguer foi elevada á categoría de cidade o ano 1501, pero carecía dunha igrexa o suficientemente grande para acadar a categoría de catedral e os bispos da nova diocese non residiron nela ata os anos 30 do século XVI, época na que se iniciou a construción do templo sobre unha igrexa anterior, seguindo os canons do gótico catalán.

No século XVIII a igrexa decorouse cun mobiliario típico barroco de mármore. Xa no século XIX (1862) construíuse unha nova fachada neoclásica.

## Galería de imaxes

Alghero_dal_mare.jpg
Alghero Dom Altar.jpg
Alghero 066.jpg
Domportal Alghero.JPG

## Véxase tamén
### Ligazóns exterenas
* Información da Catedral de Alguer
Ames Novo

**Ames Novo** é un movemento cidadán e político creado no concello de Ames que se presentou ás eleccións municipais de maio de 2015.

## Traxectoria 
A candidata á alcaldía foi Pilar Candocia, anteriormente concelleira de Educación vencellada ao BNG. No movemento participan diversos partidos políticos, coma Anova, Compromiso por Galicia, Esquerda Unida, Equo e Espazo Ecosocialista Galego. A diferenza de noutras candidaturas cidadás Podemos non participa nesta lista, senón que promoveu outra candidatura: Contigo Pódese. Nas eleccións, Ames Novo foi a terceira forza máis votada con 2.474 votos (17,94%) e 4 concelleiros.

Non se presentou ás eleccións municipais de 2023, e tampouco se disolveu pretendendo presentar candidatura nas eleccións municipais de 2027.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Ames
*Compostela Aberta
*Lugonovo
*Ferrol en Común
*Marea Atlántica
*Marea de Vigo
*Marea Pontevedra

### Ligazóns externas 
*Páxina oficial 
*Twitter oficial
Antón Vidal Andión

**Antón Vidal Andión**, nado en Pontevedra en 1948, é un avogado e editor galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Pertenceu ao equipo fundador da Universidade de Vigo da que, en distintas etapas, foi xerente, vicerreitor de asuntos económicos e asesor xurídico. Dende 2002 é vicevaledor do Concello de Vigo.

Noutras etapas foi membro do Instituto de Mediación e Arbitraxe, asesor das centrais sindicais USO e CSG e Árbitro Laboral do Consello Galego de Relacións Laborais.

En marzo de 2015 foi nomeado presidente de Editorial Galaxia.

## Notas
Marea Veciñal de Culleredo

**Marea Veciñal de Culleredo** (**MVC**) é un movemento cidadán e político creado no concello de Culleredo que se presentou ás eleccións municipais de maio de 2015, na que obtivo 3 concelleiros.

## Historia 
Tras un proceso de primarias abertas saíu elixida a seguinte candidatura: Encabezou a lista José Juan Santos, ex-membro orgánico do PSOE de Culleredo que abandonou a militancia dous anos antes da formación da MVC. A número 2, Marta Leiro Novo, ex secretaria da Asociación de Veciños Río Trabe, e o número 3 da lista foi Isidro Taibo, ex-concelleiro do BNG e que exerceu como concelleiro de turismo até a ruptura do pacto co PSOE, dous anos antes da súa incorporación a MVC.

En decembro de 2015 Marta Leiro Novo dimitiu por motivos persoais, entrando como concelleira Verónica Rivadulla Deschamps. Posteriormente esta concelleira, a pesar de ser un tema debatido e acordado en asemblea, abandonou o grupo municipal sen deixar a súa acta, alegando non estar de acordo co apoio que se ía a dar aos orzamentos municipais. Tras ser declarada no concello como tránsfuga, o grupo municipal da Marea Veciñal de Culleredo pasa a estar formado por dous concelleiros. 

Nas Eleccións municipais de 2019 MVC perdeu a representación na coorporación municipal, obtendo só 694 votos, o 4,91% do total.

## Resultados electorais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Betanzos Novo
*Marea Atlántica
*Asemblea Cidadá de Cambre
David Gandy

**David James Gandy**, nado en Billericay, Essex, o 19 de febreiro de 1980, é un modelo inglés. Despois de gañar un concurso de televisión, Gandy converteuse nun modelo de éxito. Durante varios anos, os deseñadores italianos Dolce & Gabbana usárono nas súas campañas e espectáculos de moda. Nunha industria dominada pola imaxe de homes delgados, o corpo musculoso de Gandy levou a algúns deseñadores a recuperar unha imaxe máis masculino.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Howarth, Peter e Vivanco, Mariano: *David Gandy by Dolce and Gabbana*. Nova York: Rizzoli, 2011. p.&nbsp;6. ISBN 978-0-8478-3752-6.
Arte de Cataluña

[miniatura|dereita|300px|*[Ábsida central de San Clemente de Taüll|Pantocrátor* de San Clemente de Taüll, no MNAC.]]
A **arte de Cataluña** tivo unha evolución paralela á do resto da arte europea, seguindo de forma diversa as múltiples tendencias que produciron no contexto da historia da arte occidental. A arte foi, dende sempre, un dos principais medios de expresión do ser humano, a través do cal expresa as súas ideas e sentimentos, e a forma pola que se relaciona co mundo. A súa función pode variar dende a máis práctica até a máis ornamental, pode ter un contido relixioso ou sinxelamente estético, e pode ser duradeiro ou efémero.

Ó longo da historia, Cataluña acolleu diversas culturas e civilizacións, que achegaron o seu concepto da arte e deixaron o seu legado. Cada período histórico tivo unhas características concretas, comúns a outras rexións e culturas, ou ben únicas e diferenciadas, que foron evolucionando co devir do tempo. Dende aquí xorden os estilos artísticos, que poden ter unha orixe xeográfica ou temporal, ou mesmo reducirse á obra dun artista en concreto, sempre que se producisen unhas formas artísticas claramente definitorias.

A arte catalá é froito da diversa amálgama social e cultural achegada polos diversos pobos que habitaron o territorio: ós primeiros poboadores prehistóricos sucedéronos os outros pobos (celtas e iberos) chegados na Idade dos Metais; estes conviviron máis tarde cos primeiros colonizadores procedentes das civilizacións mediterráneas, os gregos; a continuación chegaron os romanos, que converteron o territorio nunha provincia máis do seu imperio; despois da caída deste, Cataluña formou parte do reino visigodo, e pouco despois do islámico. A Idade Media foi o comezo da cultura catalá como unha entidade propia e definida, cunha lingua de seu, herdeira do latín. Foi unha época de apoxeo para a arte catalá, sendo o románico e o gótico períodos moi produtivos para o desenvolvemento artístico do Principado. Durante a Idade Moderna, o vencello con España e a sucesión de varias crises económicas e culturais, a art comeza a esmorecer, sendo o Renacemento e o Barroco estilos non especialmente sobranceiros para a historia da arte catalá. Dende o século XIX, coa revitalización económica e cultural, volve florear a arte; e o modernismo é un dos períodos máis esplendorosos da arte catalá. Malia isto, o século XX supuxo a posta ó día dos estilos producidos polos artistas cataláns, que conectan coas correntes internacionais, xurdindo figuras de primeira orde a escala mundial como Salvador Dalí, Joan Miró e Antoni Tàpies.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arte pública de Barcelona

### Ligazóns externas 
* Arte catalá na Rede Telemática Educativa de Cataluña 
* Historia da arte de Cataluña 
* Vídeo ''Síntesi d'història de l'art de Catalunya''  
* Catálogo da Academia de Sant Jordi
The Love Boat: The Next Wave

***The Love Boat: The Next Wave*** é unha serie norteamericana de televisión baseada na comedia *The Love Boat*  da ABC. A serie emitiuna a UPN de 1998 a 1999.

## Sipnose 
A serie transcorre no cruceiro Sun Princess, protagonízaa Robert Urich que dá vida ao capitán Jim Kennedy, un oficial da mariña norteamericana retirado e divorciado, e Heidi Mark como directora do cruceiro.

### *Reunion* 
No episodio *Reunion* aparecen como actores invitados varios membros da serie orixinal.

## Repartición 
* Robert Urich ... Capitán Jim Kennedy III 
* Phil Morris ... Comisario xefe Will  Sanders 
* Tim Maculan ...Donald Griswald
* Joan Severance ...Xefe de seguridade Camille Hunter 
* Corey Parker ... Doutor John  Morgan
* Randy Vasquez.. Responsable de bar Paolo Kaire 
* Kyle Howard .. Danny Kennedy 
* Heath Castor .. Cruise Goer 
* Kate McNeil ... Pat Kennedy 
* Jesse Henecke .. Camareira 
* Brande Roderick .. Amazona
* Mellara Gold .. Moza elegante 
* Thelma Lee ... Señora Goldberg  
* Kevin Light ... O guapo Alan 
* Stacey Travis .. Directora do cruceiro Suzanne Zimmerman 
* Heidi Mark .. Directora do cruceiro Nicole Xordania

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  at the Internet Movie Database
* *The Love Boat: The Next Wave*  at TV.com  
* *The Love Boat: The Next Wave* at epguides.com
Eliezer Setton

**Eliezer Otílio Setton**, nado en Maceió o 21 de xaneiro de 1957, é un cantante e compositor brasileiro de forró.

## Traxectoria 
Fillo de Salomão Setton Neto, que foi Rei Momo no carnaval de Maceió durante 19 anos consecutivos, e de Terezinha Otílio Setton, Eliezer Setton comezou a compor en 1976 e o ano seguinte participou no seu primeiro festival de música, o que resultou na súa primeira gravación, *Desesperança*, e a entrada no xa existente Grupo Terra, un fito da cultura alagoana de finais da década de 1970 e o inicio da de 1980.

En 1983, despois de distinguirse no IV Festival Universitario de Música, promovido polo Directorio Central Estudantil da Universidade Federal de Alagoas, conquistando o segundo e terceiro posto como compositor, alén do premio ao mellor intérprete, aventurouse como músico nocturno actuando en Maceió, São Paulo (1984) e Río de Xaneiro (1985-1989), facendo o tradicional voz e violón. De volta a Maceió, en 1989, continuou actuando en festivais, culminando coa participación no Canta Nordeste (transmitido en directo pola Rede Globo para toda a rexión), quedando finalista en 1994 e 1995 coas cancións *Serra Pau* e *Quem dera que sesse*, respectivamente.

Compositor ecléctico, é na música nordestina onde máis se distinguiu. Da colaboración con Pedro Sertanejo, pai de Oswaldinho do Acordeon, xurdiu *Campo Formoso*, gravado por Eliezer nun disco de Pedro Sertanejo, en 1982. Da colaboración con Oswaldinho do Acordeon, naceu, entre outras, *Na hora H*, canción que Elba Ramalho gravou en 1992 e presentou para o VI Premio SHARP. Elizer converteuse nun dos referentes do forró e numerosos intérpretes gravaron os seus temas.

En 2009, Eliezer amplía o seu abano de xéneros e grava o CD "Brasil - Hinos à Paisana", cun repertorio que atinxe dez dos máis representativos himnos do cancioneiro cívico brasileiro.

En 2011, Eliezer volta ao forró co CD "O Quelso", que presenta unha versión da popular "*My way*", co título "*Bem a meu jeito*".

## Discografía 
* 1996: Cio do Grão
* 1998: Das Coisas da Minha Terra
* 2000: Ventos do Nordeste
* 2003: Oração do Forró
* 2004: O Carnaval Alagoano de Eliezer Setton
* 2005: Amores do Meu Forró
* 2009: Brasil - Hinos à Paisana
* 2010: Alagoaníssimo
* 2011: O Quelso

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Dicionario Cravo Albin da Música Popular Brasileira 
* Luciano Pires- Café Brasil
Arte asturiana

[miniatura|250px|[San Miguel de Lillo.]]
[miniatura|250px|Igrexa de [Santa María do Naranco.]][thumb|[Santa Cristina de Ḷḷena.]]
A **arte asturiana** ou **prerrománico asturiano** é un estilo artístico do prerománico, localizado na zona á beira do mar Cantábrico que quedou libre da ocupación musulmá a finais do século VIII. Estivo vixente até o comezo do século X, cando se adoptou a arte románica procedente de Francia.

Aínda que é sucesor do estilo visigótico, non se pode dicir que a arte asturiana sexa herdeira lexítima súa, xa que non conserva máis que algún dos seus elementos principais como é o arco de ferradura. Malia que ó comezo foi unha imitación da devandita arte, axiña se manifestou con novos e orixinais elementos –poida que importados do Oriente ou da Lombardía– que o salientaron de xeito singular, converténdose nunha precursora do románico. A arquitectura caracterízase polo emprego de muros de perpiaño, arcos de medio punto, bóvedas de canón con contrafortes exteriores. A tipoloxía principal é a da planta basilical de tres naves con crueceiro e tres capelas rectangulares á cabeceira. No período preramirense destaca a igrexa de San Xián dos Prados, ó ramirense a de Santa María do Naranco e á postramirense a de San Salvador de Valdediós.
[thumb|[San Xián dos Prados, Oviedo.]]

Foi un tipo de arte na que destacou a arquitectura por enriba de todo. Da escultura só quedan mostras das decoracións de capiteis e algunhas placas acaroadas na construción dos edificios; as pinturas son as feitas ó fresco nos muros dos templos. A ourivaría foi importante, tendo en conta a cantidade de pezas que chegaron até os nosos días.

En 1985 a UNESCO declarou o conxunto das igrexas do Reino de Asturias como Patrimonio cultural.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*

### Outros artigos 
* Arte románica en Asturias
* Arte galega

### Ligazóns externas 
* Prerrománico Asturiano. El arte de la Monarquía Asturiana 
* Mirabilia Ovetensia: fitchas, reconstrucións e paseos virtuais dos monumentos alto-medievais de Oviedo
Paredones

miniatura|Zona rural do concello de Paredones

**Paredones** é un concello (*comuna*) de Chile da Provincia de Cardenal Caro, na Rexión de O'Higgins

Abrangue xunto cos concellos de Placilla, Pichilemu, Chépica, Santa Cruz, Pumanque, Palmilla, Peralillo, Navidad, Lolol, Litueche, La Estrella, Marchihue e Nancagua o Distrito Electoral N° 35 e pertence á 9ª Circunscrición Senatorial (''O'Higgins''). A vila naceu en 1646 e está situada a 200&nbsp;km aproximadamente ao suroeste de Santiago de Chile e a 46 km de Pichilemu. Aséntase nunha pequena chaira rodeado de crebas e penelas que xustifican plenamente o seu nome. Paredones destaca pola súa arquitectura de adobe e tella, e mais tamén pola produción de&nbsp; quinoa, moi utilizado na elaboración de diferentes pratos da gastronomía&nbsp; local tradicional.

## Demografía 
A concello de Paredones atinxe unha superficie de 562&nbsp;km2 e unha poboación de 6 695 habitantes (Censo INE: Ano 2002) e unha densidade de 11,92 hab/km2. Do total da poboación, 3.133 son mulleres (46,80%) e 3.562 son homes (53,20%). Un 67,21% (4.500) corresponde a poboación rural e un 32,79% (2.195) a poboación urbana.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Indicadores comunais de Paredones na Biblioteca do Congreso Nacional de Chile
The Million Dollar Homepage

**The Million Dollar Homepage** (en galego, *A páxina de inicio do millón de dólares*) é un sitio web creado no ano 2005 por Alex Tew, un estudante de Wiltshire (Reino Unido), co obxectivo de recadar cartos para o financiamento dos seus estudos universitarios. A páxina de inicio consiste nun millón de píxels ordenados nunha cuadrícula de ; as ligazóns foron vendidas a 1 dólar o píxel, en bloques de . Os compradores destes bloques proporcionaron unha imaxe, unha URL á cal apuntaban as súas ligazóns e un slogan que se amosa cando os visitantes pasan o cursor por enriba da ligazóns. O obxectivo inicial era vender tódolos píxels e, polo tanto, recadar un millón de dólares. *The Wall Street Journal* indicou que este sitio web foi a fonte de inspiración doutros lugares web de publicidade por píxel.

Lanzada o 26 de agosto de 2005, o sitio web converteuse nun fenómeno de Internet, chegando a estar na posición 127 da clasificación de tráfico web de Alexa Internet. O 1 de xaneiro de 2006 os derradeiros 1&nbsp;000 píxels foron postos á venda en eBay: a almoeda rematou o 11 de xaneiro cunha oferta vencedora de 38&nbsp;100 dólares. A recadación final do sitio web foi de 1&nbsp;037&nbsp;100 de dólares.

Durante a almoeda de 2006, o sitio recibiu varios ataques de denegación de servizo que obrigaron a pechala durante unha semana para mellorar os sistemas de seguridade. O Federal Bureau of Investigation e o Wiltshire Constabulary investigaron o ataque e o intento de extorsión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Million Dollar Homepage
Sherlock Holmes Baffled

***Sherlock Holmes Baffled*** (literalmente, *Sherlock Holmes perplexo*) é unha curtametraxe estadounidense de cine mudo en branco e negro dirixido por Arthur Marvin en 1900 e estreada oficialmente en 1903. É a primeira adaptación cinematográfica coñecida do detective Sherlock Holmes, creado polo escritor británico Arthur Conan Doyle. A inclusión da personaxe de Holmes fai que a obra sexa tamén o primeio filme de misterio coñecido. No filme, un ladrón que pode aparecer e desaparecer a vontade, rouba unha serie de obxectos a Holmes e tódolos esforzos do detective por capturalo fracasan.

*Sherlock Holmes Baffled* foi orixinariamente producida para mutoscopios en 1900, e rexistrouse 1903. Só dura 30 segundos e non se coñece o nome dos actores. Considerada durante anos un filme perdido, foi redescuberto en 1968 grazas ós fotogramas impresos en papeis arquivados na Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Inge Lehmann

**Inge Lehmann**, nada en Copenhague o 13 de maio de 1888 e finada ibídem o 21 de febreiro de 1993, foi unha sismóloga e xeofísica dinamarquesa.

## Traxectoria
En 1936 descubriu que a Terra ten un núcleo interno sólido dentro dun núcleo externo fluído. Antes diso críase que o núcleo da Terra era unha única esfera derretida. Porén, a sismóloxía non era quen de explicar as medidas das ondas sísmicas dos terremotos, que eran inconsistentes coa súa teoría. Lehmann analizou as medidas das ondas sísmicas, e chegou á conclusión de que a Terra tiña un núcleo sólido interno. Outros sismólogos puxeron a proba a súa teoría e aceptaron a explicación de Lehmann.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Descontinuidade de Lehmann
Julien Doré

**Julien Doré**, nado en Alès o 7 de xullo de 1982, é un cantante e actor francés, e gañador da quinta edición do programa de televisión *Nouvelle Star*, emitido a través da canle M6. É tamén descendente de Gustave Doré, o famoso ilustrador do século XIX.

## Discografía 
### Álbums 
;Estudio

;Álbums ó vivo

;Outros
*2014: *Piano Sølo* (edición limitada, FR (SNEP): Peak #110)

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Dario Argento

**Dario Argento** ([ˈdarjo arˈdʒɛnto]), nado en Roma o 7 de setembro de 1940 é un director, produtor e guionista italiano. É coñecido especialmente pola súa influencia no cinema de terror.

## Traxectoria 
Argento naceu en Roma, fillo do produtor cinematográfico Salvatore Argento e a fotógrafa brasileira Elda Luxardo. Comezou a súa carreira como crítico, escribindo en varias revistas mentres asistía ao instituto. Ao rematalo conseguiu un traballo como columnista no xornal *Paese Sera*. No entanto comezou a traballar como guionista, colaborando con Sergio Leone no filme *Ata que chegou a súa hora*. Trala estrea deste filme debutou como director co filme giallo ''L'uccello dalle piume di cristallo*, que se converteu nun grande éxito en Italia. A partir del continuou a concentrarse no xénero do giallo.

O filme *Profondo rosso* (1975) , fixo a Argento coñecido internacionalmente e inspirou outros directores como John Carpenter. En 1978 colaborou con George A. Romero en *Dawn of the Dead*.

Tras *Inferno*, volveu ao giallo máis convencional con *Tebras* (1982). En *Phenomena* (1985), un dos primeiros papeis de Jennifer Connelly, mesturou o xénero coa fantasía sobrenatural.

A partir de *La sindrome di Stendhal* (1996) os filmes de Argento non foron ben recibidos pola crítica.

## Filmografía 
### Filme 
### Televisión 
* 1973 - *La porta sul buio* (catro episodios como director e produtor)
* 2005 - *Ti piace Hitchcock?* (telefilme; director e guionista)
* 2005&ndash;2006 - *Masters of Horror* (dous episodios como director)
* 2010 - *Tutti pazzi per amore'' ... Ugo, presidente commissione d'esame (un episodio como actor)

### Documental 
1993 - *The King of Ads* (director)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Xavier Mendik. "From the Monstrous Mother to the 'Third' Sex: Female Abjection in the Films of Dario Argento" en Andy Black (ed), *Necronomicon: The Journal of Horror and Erotic Cinema: Book Two*, Londres: creation Books, 1998, pp.&nbsp;110–133.
### Ligazóns externas 
*
Gabriele Salvatores

**Gabriele Salvatores**, nado en Nápoles o 30 de xullo de 1950 é un director e guionista italiano.

## Traxectoria 
Salvatores debutou en 1972 como director teatral, fundando o Teatro dell'Elfo en Milán para o que dirixiu obras vangardistas ata 1989. Ese ano dirixiu o seu primeiro filme, *Marrakech Express*. En 1991 logrou recoñecemento internacional por *Mediterraneo*, que gañou o Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa.

Os principais temas dos guións de Salvatores son a fuxida dunha realidade que non pode ser aceptada ou entendida, a nostalxia polos amigos e as viaxes que non acaban nunca. Porén, en 1997 comezou un período experimental con *Nirvana*.

## Filmografía 
* ''Sogno di una notte d'estate* (1983)
* *Kamikazen - Ultima notte a Milano* (1987)
* *Marrakech Express* (1989)
* *Turné* (1990)
* *Mediterraneo* (1991)
* *Puerto Escondido* (1992)
* *Sud* (1993)
* *Nirvana* (1997)
* *Denti* (2000)
* *Amnèsia* (2002)
* *Io non ho paura* (2003)
* *Quo Vadis, Baby?* (2005)
* *Come Dio comanda* (2008)
* *Happy Family* (2010)
* *Educazione siberiana* (2012)
* *Italy in a Day* (2014)
* *Il ragazzo invisibile'' (2014)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Zhang Yimou

**Zhang Yimou** (chinés simplificado: 张艺谋; *pinyin*: *Zhāng Yìmóu*), nado en Xi'an (China) o 14 de novembro de 1951 é un director, produtor, guionista e actor chinés.

## Traxectoria 
Zhang naceu en Xi'an, fillo dun dermatólogo que fora oficial do exército revolucionario baixo Chiang Kai-shek durante a Guerra Civil Chinesa. Un tío seu e un irmán máis vello marcharon a Taiwán en 1949. Durante a Revolución Cultural Zhang abandonou os seus estudos e traballou nunha granxa durante tres anos e nunha industria téxtil durante sete. Neste tempo dedicouse á pintura e á fotografía como afeccionado.

En 1978, a pesar de non ter a idade nin os requisitos académicos, entrou na Academia Cinematográfica de Pequín e graduouse en fotografía. Na súa clase de 1982 tamén estaban Chen Kaige, Tian Zhuangzhuang e Zhang Junzhao.

Tras graduarse foi enviado a traballar como director de fotografía no estudio cinematográfico de Guangxi, cos seus compañeiros de promoción, mais axiña conseguiron o permiso para dirixir os seus propios filmes. Zhang debutou como director en 1987 con *Hóng Gāoliáng*, primeiro papel principal da actriz chinesa Gong Li. O filme recibiu excelentes críticas, gañando o Oso de Ouro do Festival de Berlín de 1988. Ese mesmo ano comezou a produción do drama de época *Jú Dòu*, de novo con Gong Li.

*Qiū Jú dǎ guān sī* gañou o León de Ouro no Festival de Venecia de 1992. O seu seguinte filme, o épico *Huózhe*, foi prohibido na China, pero gañou o premio especial do xurado en Cannes ademais do de mellor actor para Ge You. Con *Yáo a yáo, yáo dào wàipó qiáo* (1995) acabou a súa relación profesional e romántica con Gong Li tras sete filmes e non volverían traballar xuntos ata *Mǎnchéng Jìndài Huángjīnjiǎ* (2006).

En 2002 estreou o ambicioso drama wuxia *Heroe*, con estrelas asiáticas como Jet Li, Maggie Cheung, Tony Leung Chiu-Wai, Zhang Ziyi e Donnie Yen. Tras estrearse en Norteamérica en 2004 converteuse nun éxito internacional, chegando ao número un nos Estados Unidos e a ser candidata ao premio ao mellor filme en lingua estranxeira na 75ª edición dos Oscar.

Os filmes máis recentes de Zhang, así como as cerimonias dos Xogos Olímpicos de Pequín foron controvertidos. Algúns críticos indicaban que os seus novos traballos, ao contrario que os primeiros foron aprobados polo goberno chinés. Porén, Zhang dixo en entrevistas que non estaba interesado na política e que era un honor dirixir as cerimonias olímpicas por seren "unha oportunidade unha vez na vida".

Desde a década de 1990 compaxinou a súa carreira cinematográfica coa dirección de teatro.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gateward, Frances (editor): *Zhang Yimou: Interviews* Conversations with Filmmakers Series, University Press of Mississippi, 2001. ISBN 1-57806-262-4.
* Colamartino, Fabrizio & Marco Dalla Gassa : "Il cinema di Zhang Yimou" Le Mani, 2003, ISBN 978-88-8012-244-9. 
### Ligazóns externas 
* 
* Zhang Yimou en Senses of Cinema
* Zhang Yimou en Hong Kong Movie Database
Condado de Burleson

right|miniatura|200x200px|Oficina do *Burleson County Tribune* (fundado en 1884) en Caldwell

O **condado de Burleson **é un condado estadounidense do estado de Texas. Segundo o censo de 2010 a súa poboación era de 17 187 persoas. A sede está en Caldwell. O nome do condado vén de Edward Burleson, un xeneral e estadista da Revolución de Texas.

## Xeografía 
Segundo a axencia do censo norteamericana, o condado ten unha superficie de 1750 km², dos que 1710 km² é terra firme e 47 km² (2,6 %) é auga.

## Demografía 
Segundo o censo de 2000 o 74.07% da poboación é de raza branca, 15,06 % afroamericana, 0,50 % nativa americana, 0,17 % asiática, 0,02 % melanesia ou polinesia, 8,25 % outras razas e 1,92 % dúas ou máis razas. O 14,64 % da poboación é hispana, 18,8 % era de orixe alemá, 11,3 % onsiderábanse de orixe americana, 10,7 % checa e 6,2 % irlandesa.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Web oficial do condado de Burleson
* Burleson County in *Handbook of Texas Online* na Universidade de Texas.
* *History of Texas, together with a biographical history of Milam, Williamson, Bastrop, Travis, Lee and Burleson counties*, no Portal to Texas History
Carbonatita

As **carbonatitas** son rochas ígneas extrusivas ou intrusivas definidas por ter máis do 50% da súa masa constituída por&nbsp;minerais tipo carbonato.

Atópanse asociadas a corpos básicos e ultrabásicos que aparecen relacionados coas&nbsp;kimberlitas e lamproítas. Comparten coas kimberlitas características xenéticas aínda que non haxa explicación das relacións entre ambos os dous depósitos.

Teñen carbonatos como calcita&nbsp;ou&nbsp;dolomita,&nbsp;e ademais teñen apatita, circón e diversas terras raras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fotos de lava natrocarbonatita 
* Descrición da carbonatita do Monte Weld
Gloucestershire

**Gloucestershire** é un condado cerimonial de&nbsp;Inglaterra, na&nbsp;rexión do Suroeste de Inglaterra. A súa capital atópase na cidade de&nbsp;Gloucester.

En 2011 a súa&nbsp;poboación era de 858 300 habitantes nunha&nbsp;superficie de 3 150 km², cunha&nbsp;densidade de poboación de 272 hab/km².

## Xeografía 
### Límites 
O condado de Gloucestershire limita ao norte con Herefordshire&nbsp;e Worcestershire; ao nordés con Warwickshire; ao leste con Oxfordshire; a ao sueste con Oxfordshire e Wiltshire; ao sur con Wiltshire, Somerset e Bristol; ao suroeste coa canle&nbsp;de Bristol e Gwent; ao oeste con Gwent e ao noroeste con Herefordshire.
Moedas da coroa checoslovaca (1953)

Trala reforma monetaria de 1953 introduciuse no país unha nova serie de **moedas da coroa checoslovaca**. As primeiras moedas foron emitidas con valores faciais de 1, 3, 5, 10, 25 h - os valores faciais de 1, 3 e 5 Kčs só existían coma papel moeda (billetes estatais). As moedas fraccionarias (haler) datadas de 1953 foron todas cuñadas en Leningrado. Os billetes estatais 1, 3 e 5 Kčs foron substituídos por moedas en 1957, 1965 e 1966, respectivamente. A moeda de 50 h apareceu en 1963. En 1972, as moedas de 25 h e de 3 koruny foron retiradas, e ese mesmo ano e no lugar das moedas retiradas, foron introducidas (como parte dunha nova serie) as moedas de 20 h e 2 Kčs. A moeda de 3 h foi retirada en 1976. Unha serie de moedas *haler* redeseñadas foi posta en circulación durante os anos 1970. As moedas de 10 korun foron introducidas en 1990.

Ata 1960 usouse nas moedas a inscrición: "REPUBLIKA ČESKOSLOVENSKÁ" xunto co escudo de armas da república. As cuñaxes a partir de 1961 levaron o novo escudo de armas socialista xunto coa inscrición: "ČESKOSLOVENSKÁ SOCIALISTICKÁ REPUBLIKA".

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Moedas da coroa checoslovaca (1919)
* Moedas da coroa checoslovaca (1945)
*Coroa (moeda)
*Coroa eslovaca
Édouard Louis Trouessart

**Édouard Louis Trouessart**, nado o 25 de agosto de 1842 en Angers e finado o 30 de xuño de 1927 en París, foi un zoólogo francés.

## Traxectoria 
Fillo dun profesor de física da Universidade de Poitiers, Trouessart foi educado en Angers e Poitiers antes de entrar na escola de Medicina militar de Estrasburgo. A causa de graves problemas de saúde, tivo que abandonar os estudos.

En 1864 pasou a ser profesor de física na Universidade de Poitiers, e desde entón consagrouse ao estudo da Historia natural. Regresou aos estudos de medicina e obtivo o seu doutoramento en 1870. Serviu no exército francés durante a guerra franco-prusiana.

Despois de servir no hospital de Villevêque, dirixiu entre 1882 e 1884 o museo de Angers e ensinou historia natural no liceo da cidade. En 1885 instalouse en París, onde frecuentou a compañía de Alphonse Milne-Edwards (1835-1900), a quen axudou como voluntario.

A morte de Émile Oustalet (1844-1905) permitiulle obter a cátedra de Zooloxía (mamíferos e aves), posto que conservou até 1926.

Dedicouse principalmente ao estudo dos mamíferos e dos ácaros, ademais das aves. Entre as súas obras cómpre destacar *Catalogus mammalium tam viventium quam fossilium* (1899) e ''Faune des Mammifères d'Europe* (1910). En 1901 accedeu á presidencia da Sociedade Zoolóxica de Francia.

## Algunhas publicacións 
1886 - *Les microbes, les ferments et les moisissures. Avec 107 figures dans le texte*.
1893 - *Au bord de la mer: géologie, faune et flore des côtes de France de Dunkerque à Biarritz*.
1899 - *Catalogus mammalium tam quam viventium fossilium*.
1910 - *Faune des Mammifères d’Europe*.
1922 - *La distribution géographique des animaux''.

## Abreviatura 
A abreviatura **Trouessart** emprégase para indicar a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Giro de Italia 2015

O **Giro de Italia 2015** é a 98ª edición da segunda carreira ciclista máis importante do mundo. Os 197 participantes partiron o 9 de maio de San Lorenzo al Mare (Liguria) e rematarán a proba o 31 de maio en Milán (Lombardía) despois de percorrer unha distancia de 3.493 km.

## Etapas 
## Clasificación Xeral 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información oficial do Giro de Italia na Gazzetta
Νυχτερινό Δελτίο

***Νυχτερινό Δελτίο*** ("Noticiario da noite") é unha novela policial en lingua grega de Petros Márkaris, publicada en 1995. É a primeira da saga do comisario Costas Kharitos.

## Trama 
O comisario Costas Kharitos da policía de Atenas investiga a morte dunha parella nova de albaneses. Nun principio semella deberse a un crime amoroso. Porén, a morte da xornalista Ghianna Karaghiorghi, asasinada nos estudios de televisión xusto antes de que dese unha primicia, dálle a Kharitos outra perspectiva sobre o primeiro crime. Ao pouco, outra xornalista á que Karaghiorghi legara os seus documentos aparece tamén morta. Charitos descobre que Karaghiorghi andaba a investigar unha rede de tráfico de órganos e de bebés con enlaces en Checoslovaquia, Bulgaria, Hungría e Iugoslavia.

Ao tempo, o comisario ten que lidar co seu xefe ante as presións do Ministerio e dos medios de comunicación por resolver os crimes. Kharitos conta coa axuda de Lambros Zisis, un vello comunista que coñeceu no cárcere de Boubulinas durante a Ditadura dos Coroneis.

## Narración 
A obra está narrada en primeira persoa. Kostas Charitos é un home casado, cunha filla que estuda en Salónica. A trama está ambientada en Atenas en decembro de 1993.
Epicocconona

miniatura|150px|*Epicoccum nigrum*, que produce a epicocconona, crecendo sobre outro fungo, o *Lycoperdon pyriforme*.
A **epicocconona** é un colorante fluorescente de longo desprazamento de Stokes que se encontrou no fungo *Epicoccum nigrum*. Aínda que é debilmente fluorescente en auga (emisión verde, 520 nm) reacciona reversiblemente coas proteínas para render un produto cunha forte emisión de cor vermella-laranxa (610&nbsp;nm). Esta tinguidura pode utilizarse como colorante de proteína total sensible en electroforese en xel bidimensional e unidimensional, determinación cuantitativa da concentración de proteínas, e é un potente control de carga na técnica da western blot.

## Variante sintética 
Ademais da variante natural do fungo, hai varios análogos sintéticos. Hai poucas diferenzas en canto ás propiedades de tinguidura de proteínas entre os análogos naturais e os sintéticos.

## Fontes comerciais 
A epicocconona subminístraa Fluorotechnics Australia. Tamén é o ingrediente activo da *Deep Purple Total Protein Stain* (GE Healthcare), FluoroProfile (Sigma-Aldrich) e LavaCell (Fluorotechnics).

## Notas
Oscar Ruggeri

**Oscar Alfredo Ruggeri Runzal**, nado en Rosario (provincia de Santa Fe) o 26 de xaneiro de 1962, é un exfutbolista e adestrador de fútbol arxentino que xogaba na demarcación de defensa central. Foi internacional coa selección de fútbol da Arxentina, coa que gañou o Mundial de Fútbol México 1986.

## Palmarés 
### Campionatos nacionais 
### Copas internacionais 
### Distinciones individuais 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatíticas de Ruggeri coa selección arxentina
A pensión Eva

***A pensión Eva*** é unha novela en lingua italiana de Andrea Camilleri. Foi publicada en 2006 por Arnoldo Mondadori co título orixinal de ***La pensione Eva***, e foi traducida ao galego por Carlos Acevedo e publicada por Editorial Galaxia tamén en 2006.

## Trama 
Nenè é un rapaz de doce anos. Sospeita que a Pensión Eva non é un simple albergue ou hotel como os outros lugares para pasar a noite existentes en Vigàta, posto que de día está sempre pechada. Xa catro anos antes, ao pouco de cumprir os oito, Nenè probara a entrar mais o porteiro botárao fóra por ser moi pequeno.

Na preadolescencia Nenè descobre canda a súa curmá Angela o sexo a partir dos xogos do médico e a doente. Porén, ten conflitos morais pola educación católica recibida, especialmente trala primeira comuñón. Pensa que o que fai con Angela é pecado mortal. Ao cabo, a propia curmán é quen lle explica que a Pensión Eva é un prostíbulo.

Xa con dezaseis anos, Nenè adoita ir cear os luns á Pensión Eva xunto cos seus amigos Jacolino e Ciccio. Coñece as prostitutas que alí traballan -que cambian cada quince días-. Elas -a maioría procedentes da Italia peninsular- cóntanlles anécdotas que lles sucederon. Outras historias que suceden na Pensión son a do cabaleiro Calcedonio, un home de 80 anos xa impotente que recupera a súa virilidade durante un bombardeo, ou a de Tatiana, a puta comunista, que colabora coa resistencia partisana.

Porén, coa chegada da segunda guerra mundial a Sicilia comezan os bombardeos da vila e o desembarco de tropas alemás e finalmente estadounidenses. Coa guerra enriba a xente preocúpase de sobrevivir, pero o lupanar segue adiante.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na web da editorial.
Caenolestes fuliginosus

***Caenolestes fuligionosus*** é unha especie de mamífero marsupial da orde dos paucituberculados, familia dos cenoléstidos e xénero *Caenolestes*,

É a máis coñecida das seis especies sobreviventes da orde dos paucituberculados (sarigüeias rato).

## Hábitat e distribución 
A especie habita nos bosques alpinos e en praderías dos Andes, no norte o e o oeste do Ecuador e de Colombia, e o noroeste de Venezuela.

En Colombia encóntrase desde os 2.000 até os 3.800 m de altitude, e no Ecuador desde os 1.600 aos 4.000 m.

É un animal terrícola, aínda que pode agatuñar os troncos das árbores.

## Ameazas 
*Caenolestes fuligionosus* non sofre ameazas importantes. Porén, nalgunhas localidades, nas praderías do seu hábitat, ten que competir co pastoreo do gando. 
* *Caenolestes fuliginosus obscurus* Thomas, 1895.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* McKenna, M. C. & Bell, S. K. (1997): *Classification of Mammals Above the Species Level*. Nova York: Columbia University Press. ISBN 0-231-11013-8.
* Wilson, D. E. & Reeder D. M., editors (2005): *Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference* (3rd ed). Baltimore: Johns Hopkins University Press. ISBN 1-800-537-5487.

### Outros artigos 
* Cenoléstidos
* *Caenolestes*

### Ligazóns externas 
* *Caenolestes fuliginosus* en Animal Diversity Web . Consultada o 16 de maio de 2015.
Logos (homónimos)

**Logos** pode referirse a:
***Logos**, concepto filosófico.
****Logos***, unha publicación periódica galega.
***Logos**, unha axencia de noticias española.
Noriega

O topónimo **Noriega** pode referirse a:

***Noriega**, parroquia asturiana do concello de Ribadeva;

Amais, como apelido **Noriega** pode referirse a:

***Antonio Noriega Varela**, xornalista e poeta galego (1869-1947);
***Eduardo Noriega**, actor cántabro (n. 1973);
***Manuel Antonio Noriega**, militar e político panameño (1934–2017);
***Martiño Noriega Sánchez**, médico e político galego (n. 1975).
***Antonio García Noriega**, futbolista galego (1910-1933);
***José Ernesto Díaz Noriega**, director de cine catalán (1912-2002);
Ante Tomić

**Ante Tomić**, nado o 17 de febreiro de 1987 en Dubrovnik, RFS Iugoslavia, é un xogador croata de baloncesto profesional que xoga no Joventut Badalona da Liga ACB. Mide 2.18 metros e xoga na posición de pivote.

## Traxectoria 
Tomić comezou a xogar ó baloncesto na súa cidade natal, Dubrovnik, e no ano 2004 asinou co KK Zagreb. Alí gañou a copa croata en 2008, e foi elixido mellor xogador da Liga Adriática en 2009. En 2008, foi elixido na 44ª posición do Draft da NBA polos Utah Jazz, pero o seu futuro estaba lonxe da NBA.

En xaneiro de 2010, Tomić fichou por tres tempadas polo Real Madrid. Na súa primeira tempada en Madrid, o croata xogou en 16 partidos da tempada regular Liga ACB, nos que acadou 8 puntos e 5.4 rebotes por encontro. Nos playoffs fixo 9.5 puntos e 5.9 rebotes en oito partidos. Na tempada seguinte, Tomić foi incluído no mellor quinteto da liga, tras facer 10 puntos e 4 rebotes por encontro. Na tempada 2011-12, conseguiu a súa primeira Copa do Rei, despois de que o Real Madrid derrotara na final ó FC Barcelona. Ó remate da tempada, o Real Madrid decidiu non renovar o contrato de Tomić.

O 5 de xullo de 2012, Tomić asinou un contrato de tres tempadas co FC Barcelona, con opción a un máis. Na súa primeira tempada foi incluído no mellor equipo da Euroliga, e no mellor equipo da ACB. En 2014 foi elixido de novo no mellor quinteto da Euroliga.

O 27 de abril de 2015, asinou un novo contrato de tres anos co Barcelona. En maio de 2015 foi incluído no segundo mellor quinteto da Euroliga, tras facer 11.5 puntos, 7.1 rebotes e 2.3 asistencias en 28 partidos.

O 19 de xullo de 2020, Tomic asinou un contrato de dúas tempadas máis unha opcional co Joventut Badalona da Liga ACB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Perfil en ACB.com 
*Perfil en Euroleague.net
Maurice Jarre

**Maurice-Alexis Jarre**, nado en Lión o 13 de setembro de 1924 e finado en Malibú (California) o 28 de marzo de 2009 foi un músico francés, coñecido especialmente polas súas bandas sonoras para o cinema.

## Traxectoria 
Maurice Jarre naceu en Francia, fillo de Gabrielle Renée Boullu e o director de radio André Jarre. Inicialmente matriculouse na escola de enxeñaría da Sorbona, pero logo decidiu seguir a carreira musical. Deixou a universidade en contra dos desexos do seu pai e entrou no conservatorio d París. Chegou a ser director do Théâtre National Populaire e asinou a súa primeira banda sonora en Francia en 1951.

En 1961 o produtor británico Sam Spiegel contratou a Jarre para escribir a música para *Lawrence de Arabia*, de David Lean, a partir do que comezou a compoñer para filmes de Hollywood.

Jarre, pai do pioneiro da música electrónica Jean-Michel Jarre, faleceu no 2009, vítima do cancro.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Traxectoria 
* 
* Obituario
Dimitri Tiomkin

**Dimitri Zinovievich Tiomkin**, (en ruso, Дмитрий Зиновьевич Тёмкин, en ucraíno Дмитро́ Зино́війович Тьо́мкін), nado en Kremenchuk (hoxe en Ucraína) o  e finado en Londres o 11 de novembro de 1979 foi un compositor cinematográfico de Hollywood de orixe ucraíno.

## Traxectoria 
Dimitri Tiomkin naceu no Imperio Ruso nunha familia de orixe xudía. O seu pai, Zinovy Tiomkin foi un recoñecido patólogo e logo un líder sionista. A súa nai, Marie Tartakovskaya, era música e comezou a ensinar piano a Tiomkin de moi novo.

Estudou no conservatorio de San Petersburgo con Felix Blumenfeld e harmonía con Aleksandr Glazunov, mentor de Sergei Prokofiev e Dmitrii Shostakovich. En 1920, foi un dos principais organizadores de dous espectáculos de masas, o "Misterio do Traballo Liberado" e "O asalto do Palacio de Inverno". Durante a súa etapa en San Petersburgo traballou tocando o piano en numerosos filmes mudos rusos. onde foi contratado para supervisar números de baile en musicais de MGM. O seu primeiro proxecto musical importante foi para *Alice in Wonderland* (1933). A pesar de traballar nalgúns proxectos cinematográficos o seu obxectivo continuou a ser converterse pianista de concertos ata que rompeu un brazo en 1937 e decidiu concentrarse na composición de bandas sonoras.

Acadou recoñecemento con *Lost Horizon* (1937), de Frank Capra. Ese ano converteuse en cidadán estadounidense. Na seguinte década continuou a traballar en filmes de Capra.

Durante a súa carreira foi candidato ao Oscar en vinte e tres ocasións.

## Filmografía 
* 1937 - *Lost Horizon* 
* 1939 *Mr. Smith Goes to Washington* 
* 1941 - *The Corsican Brothers* 
* 1943 - *The Moon and Sixpence* 
* 1944 - *The Bridge of San Luis Rey* 
* 1946 - *Duel in the Sun* 
* 1949 - *Champion* 
* 1952 - *Só ante o perigo* 
* 1954 - *Dial M for Murder* 
* 1954 - *The High and the Mighty* 
* 1956 - *Friendly Persuasion*
* 1956 - *Xigante*
* 1957 - *Wild Is the Wind* 
* 1958 - *The Old Man and the Sea* 
* 1960 - *O Álamo* 
* 1959 - *The Young Land* 
* 1961 - *Town Without Pity* 
* 1961 - *The Guns of Navarone* 
* 1963 - *55 días en Pequín* 
* 1964 - *A caída do Imperio Romano* 
* 1969 - *Tchaikovsky*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Dimitri Tiomkin en Find-A-Grave
* Dimitri Tiomkin
* High Noon, de Dimitri Tiomkin's
Robert Fisher Tomes

**Robert Fisher Tomes**, nado o 4 de agosto de 1823 en Weston-on-Avon, condado de Gloucestershire, a 5&nbsp;km ao suroeste de Stratford-upon-Avon, e finado o 10 de xullo de 1904, foi agricultor e zoólogo inglés.

## Traxectoria 
Tomes naceu en Weston-on-Avon e instalouse como agricultor en Welford, Gloucestershire. Alí chegou a ser un especialista en morcegos, e describiu numerosas novas especies.

Redactou os capítulos dedicados aos insectívoros e aos quirópteros na segunda edición da obra *History of Quadrupeds* do zoólogo Thomas Bell.

Decaído o seu interese na ornitoloxía, renunciou como membro da Unión de ornitólogos británicos en 1866. As súas contribucións ás dúas *Historias do Condado de Victoria* foron as súas únicas obras significativas no campo ornitolóxico.

Tomes está soterrado en South Littleton, Worcestershire, onde faleceu o 10 de xullo de 1904. A súa colección de mamíferos foi vendida ao Museo de Historia Natural de Londres, e a súa colección de aves legouna ao Museo de Worcester.

## Principais publicacións 
* "Occurrence of the Fork-tailed Petrel in Warwickshire". *Zoologist*, nº 8, pp.&nbsp;2706-2707. (1850).
* "On two species of bats inhabiting New Zealand". *Proc. Zool. Soc. Lond*., pp.&nbsp;134–142 (1857).
* "A monograph of the genus *Nyctophilus*". *Proc. Zool. Soc. Lond.*, pp.&nbsp;25–37 (1858). 
* "Descriptions of six hitherto undescribed species of bats". *Proc. Zool. Soc. Lond*. pp.&nbsp;68–79 (1859).
* "A monograph of the genus *Epomophorus*, with a description of a new species*. *Proc. Zool. Soc. Lond.*, pp.&nbsp;42–58 (1860).
* "Notes on a third collection of Mammalia, made by Mr. Fraser in the Republic of Ecuador". *Proc. Zool. Soc. Lond*. pp.&nbsp;28 (1860).
* "Report of a collection of mammals made by Osbert Salvin, Esq., FZS, at Dueñas, Guatemala". *Proc. Zool. Soc. Lond*. pp.&nbsp;278 (1861). 
* "Notice of a new American form of marsupial". *Proc. Zool. Soc. Lond.*, pp.&nbsp;50–51 (1863).
* "On a new genus and species of leaf-nosed bats in the museum at Fort Pitt". *Proc. Zool. Soc. Lond.*, pp.&nbsp;81–85 (1863).
* "On some new or imperfectly known *Madreporaria* from the Inferior Oolite of Oxfordshire, Gloucestershire, and Dorsetshire". *Geol. Mag*. nº 23, 385-98, 443-52. (1886).
* "On *Heterastraea*, a new genus of *Madreporaria* from the Lower Lias". *Geol. Mag*. nº 25, 207-18. (1888).
* "Birds". Na *Victoria County History of Worcestershire* (1901).
* "Aves". Na *Victoria County History of Warwickshire'' (1904).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Some Memorial Inscriptions - South Littleton, Worcestershire
* Noteworthy Families by Francis Galton and Edgar Schuster