Illa do Faial

**Faial** é a quinta illa máis grande do arquipélago dos Azores, Portugal, e a terceira máis grande do seu grupo central . A súa capital é Horta. O Volcán Capelinhos, o punto máis occidental da illa, ben podería ser o punto de máis occidental de Europa, se o Illote do Monchique, preto da Illa das Flores, se considerara parte de América do Norte, por atoparse na Placa de Norteamérica.

Cos seus veciños máis próximos, Pico (no leste separado por unha canle) e a São Jorge (ao nordés separado por unha canle), fórma unha zona comunmente coñecida como o *Triángulo*. A illa tamén é chamada *Ilha Azul* (galego: *Illa azul*), polos escritos do poeta portugués Raul Brandãou, en *Ilhas Desconhecidas*. debido á gran cantidade de hortensias que florecen durante os meses de verán. Tamén algúns habitantes de Portugal chámana o Paraiso dos Azores. Ofrece desde a praia unha magnífica vista do Volcan de Pico. A poboación é de 15.476 hab., a área é de 173 Kmª.

## Xeografía 
### Xeografía física 
Xunto con outras illas no arquipélago dos Azores, Faial é de orixe volcánica e está preto da liña divisoria entre a placa tectónica de Europa e a Placa de Norteamérica. De feito, a illa pode ser considerada (desde unha perspectiva xeofísica) o punto máis occidental de Europa (as dúas illas ao oeste de Faial, Illa das Flores e Corvo, xa están na placa de América).

Visualmente, a illa caracterízase por ter unha forma irregular pentagonal, que ocupa unha superficie de aproximadamente 173&nbsp;km². A masa de terra actual está dominada polo cráter do volcán central cos seus flancos de relativamente suave pendente, que mostra poucos signos de erosión importante.

[center | 600px |miniatura| Vista da [Caldeira central como se ve desde o bordo sur do Cabeço Gordo]]

A illa formouse a partir de varias estruturas xeomorfológicas resultantes do vulcanismo e outras forzas tectónicas
* A natureza da estrutura do estratovolcán na illa converxe no Complexo Volcánico da caldeira central, aínda que o punto máis alto prodúcese ao longo da ribeira sur, na cima de Cabeço Gordo (1.043 m sobre o nivel do mar). A Caldeira é case circular, 2.000 m de perímetro, cunha profundidade de 400 m por baixo da cima do Cabeço Gordo. O seu centro divídese por pantanos de auga, matugueiras e está rodeada de cantís case verticais cunha vexetación diversa, ambas endémicas ou invasivas da Macaronesia. Está constituído por material piroclástico e lahares.
* O **Pedro Miguel Graven**, situado no nordés da illa, caracterízase por un extenso sistema de fallas, que mostra os restos do orixinal **Volcán Ribeirinha central** que formou a illa.
* No sueste, a **Plataforma Horta** caracterízase por proxectís de baixa altitude e fluxos de lava extensos. Varios conos estrombolianos, como Monte da Guia, cobren a área ocupada polo principal centro urbano da illa.
* O **Complexo Volcánico Capelo** é o trazo xeomorfolóxico máis recente, composto por unha serie lineal de conos de escoura, como resultado de vulcanismo basáltico de baixa explosividade. A última erupción produciuse ao longo da Costa da Nau e Ponta dos Caplinhos, preto da pequena parroquia de Capelo, o 27 de setembro de 1957. Nun primeiro momento, formouse unha pequena "Ilha Nova" (illa nova) na costa, desaparecendo rapidamente. Durante unha posterior erupción formouse un cono e un pequeno istmo fronte á costa e logo a actividade volcánica disipouse. O volcán entrou en actividade de novo o 16 de decembro de 1957, durou ata o 12 de maio de 1958 e conectado o illote con Faial, ampliando a illa en 2,4&nbsp;km² e estendeu a "Ponta dos Capelinhos" no océano occidental.

### Ecorrexións / áreas protexidas 
right|235px |miniatura| Volcán de Capelinhos e Ponta dos Capelinhos (incluíndo Faro)
right|235px |miniatura| costa norte como se ve desde Cabeço Verde
miniatura|235px | O * Cabeço dos Trinto * na zona central da illa de Pico
En 2008, o Goberno Rexional dos Azores estableceu un marco administrativo integral para administrar e promover os diversos ecosistemas do medio ambiente da illa. Estas áreas reorganizáronse baixo o Decreto Legislativo Rexional 46/2008 / A, no Parque Natural de Faial, que inclúe 13 zonas protexidas:
;Reservas naturais
* [FAI01] Reserva Natural das Caldeirinhas
* [FAI02] Reserva Natural da Caldeira do Faial
* [FAI03] Reserva Natural do Morro do Castelo Branco
;Zonas protexidas para a xestión dos hábitats e especies da costa
* [FAI04] Área Protegida para a Gestão de Habitats ou Espécies do Cabeço do Fogo
* [FAI05] Área Protegida para a Gestão de Habitats ou Espécies dos Capelinhos, Costa Noroeste e Varadouro
* [FAI06] Área Protegida para a Gestão de Habitats ou Espécies Varadouro-Castelo Branco
* [FAI07] Área Protegida para a Gestão de Habitats ou Espécies Lomba Grande
;Paisaxes protexidas
* [FAI08] Área de Paisagem Protegida do Monte da Guia
* [FAI09] Área de Paisagem Protegida da Zona Central
;Áreas Protexidas para a Xestión de Recursos
* [FAI10] Área Protegida de Gestão de Recursos do Canal Faial-Pico/Sector Faial
* [FAI11] Área Protegida de Gestão de Recursos do Castelo Branco
* [FAI12] Área Protegida de Gestão de Recursos dos Capelinhos
* [FAI13] Área Protegida de Gestão de Recursos dos Cedros

Ademais, hai algunhas reservas forestais na illa de Faial, baixo a autoridade da *Direcçãou Rexional de Recursos Florestais*:
* Reserva Forestal do Capelo
* Reserva Forestal do Velho Cabouco
* Reserva Forestal de Recreio da Falca
Outras áreas de interese xeolóxico ou do medio ambiente:
* Gruta dous Anelares, situada na estrada sur da *Ribeira da Lombega*, en Castelo Branco, esta é unha formación xeolóxica producida a partir dun tubo de lava preto da costa montañosa: esténdese 35,5 metros de Ribeira da Lombega, é de 2,5 metros de ancho e é de 3,7 metros no seu punto máis alto.

En 2013, o submarino Lula1000, mentres se mergullaba na canle Faial-Pico descubriu un arrecife de coral situado a 280 – 300 m de profundidade e cunha superficie de 1000 m². Nun comunicado á Fundación Rebikoff-Niggeler, o grupo suxeriu que a formación dos arrecifes foi un importante primeiro descubrimento para o equipo submarino, que se atopa nas augas dos Azores desde 1994, co fin de documentar a profundidade do mar. a illa de Faial apareceu por primeira vez en 1375-1377 no Atlas Catalão, como ***Ilha da Ventura*** ou ***Insula de La Ventura***. Para 1427 tiñan *descuberto* o que a maioría sospeitara: illas no medio do Atlántico (especificamente as illas de Santa María e San Miguel). Nos anos seguintes non se producirían novos descubrimentos ata que, durante a súa primeira viaxe de exploración (en 1451), o navegador Diogo de Teive explorou a costa de Faial.

Foi o frade humanista Gaspar Frutuoso, que relatou que os primeiros exploradores non atoparon unha illa deserta: un ermitán, que tiña un pequeno rabaño e vivía nunha cova no interior, ocupara a terra.

Por 1460, as cartas náuticas referiríanse a esta illa como  ***Ilha de São Luis***. Foi nesta época que Valentim Fernandes da Morávia, un tradutor intelectual alemán residente en Lisboa, contou a primeira historia relacionada co asentamento da illa. Como escribiu, Frei Pedro, confesor da raíña, viaxou coa infanta D. Isabel de Portugal, duquesa de Borgoña, a Flandres, onde coñeceu e desenvolveu unha amizade co nobre Josse van Huerter. Durante as súas conversacións D. Pedro falou con van Huerter das illas e que existían depósitos de prata e estaño (que se supón foron as ***Ilhas Cassitérides***). Van Huerter convenceu a outros 15 homes da rendibilidade dunha empresa no arquipélago.

Ao redor de 1465, Huerter desembarcó por primeira vez en Faial na Praia de Almofariz (agora Praia de Almoxarife). A expedición permaneceu na zona de Lomba dos Frades ao redor dun ano, ata que os seus subministracións esgotáronse. Os seus compatriotas estaban molestos pola falta dos metais preciosos prometidos, e rapidamente van Huerter escapou a Flandres e a corte da duquesa de Borgoña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
[miniatura|centro|750px|Os arredores da cidade da [Horta, costa leste da ilha do Faial.]]