open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Xosé Luís López Cid

**Xosé Luís López Cid**, nado en Ourense en 1916 e finado en Bueu o 4 de agosto de 1992, foi un profesor e escritor galego.

## Traxectoria 
Colaborou na revista *Espartaco*. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela, foi profesor de Lingua e Literatura Española no Colexio Cardenal Cisneros e despois no Instituto das Lagoas. Amigo de Vicente Risco e José Ángel Valente, estivo vencellado ao Ateneo, á Alianza Francesa e á revista do Instituto das Lagoas *Trebo*, que fundou e dirixiu desde 1982.

## Obras 
### En galego 
Escribiu relatos breves como "O cazador de paxaros" (Vieiros, 1965). 
* *Eilbrief* (premio do I Concurso de obras teatrais de Abrente).
* *Os cazadores de dotes*, Posío, 1954.

### En castelán 
* *Historias de Finisterre*, 1947.
* *Los años del potro*, 1949.
* *Crisópolis*, 1956 (premio Ateneo de Madrid 1956).
* *El descielo*, 1957.
* *Edipo abandonado y otras farsas*, Deputación de Ourense, 1992.
* *El descielo y otras historias*, 1996.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
Fraga de Catasós

A **fraga de Catasós**, a **carballeira** ou **souto de  Quiroga**, é unha fraga (ou souto mixto) declarada árbore senlleira e monumento natural no ano 2000 e que se sitúa no lugar de Quintela, Catasós, no concello pontevedrés de Lalín. Tamén se coñece co nome de "carballeira" xa que a maior parte dos exemplares dominantes son carballos. Como tamén salienta polos seus senlleiros castiñeiros tamén se lle emprega "souto". Algunhas destas árbores teñen varios centos de anos, até 5 metros de circunferencia e máis de 30 metros de altura (os máis altos de Europa).

## Descrición 
É un reduto de fraga (bosque caducifolio mixto atlántico) que ocupa unha superficie total 4.5185 hectáreas. Aséntase sobre micacitas metamórficas prehercinianas básicas, que dan lugar a solos pardos acedos, de alta produtividade forestal. A área pertence á rexión eurosiberiana, provincia atlántica-europea e subprovincia cántabro-atlántica, e adscríbese ao sector galaico-portugués. Encóntrase nunha zona de transición entre o dominio climático oceánico de montaña e oceánico húmido con tendencia á aridez estival, cunha precipitación media anual de 1.290&nbsp;mm, unha temperatura media de 12,7&nbsp;°C e unha media de 293 días libres de xeadas. Sitúase a unha altitude aproximada de 550 m sobre o nivel do mar.

### Especies de importancia 
Destacan no espazo a presenza de:
* o carballo común, *Quercus robur*.
* o castiñeiro, *Castanea sativa*, algún senlleiros e dos maiores do continente. Foron aproveitados coma soutos para produción de castañas e madeira (fabricación de moblaxe, trabes e leña).
* a *Narcissus cyclamineus*, un amarelle, herbácea endémica de Galicia e norte de Portugal, recollida no anexo II da Directiva Hábitats, considérase vulnerable en Galicia.
* e a vacaloura (*Lucanus cervus*), recollida no anexo II da Directiva Hábitats, considérase vulnerable en Galicia.

Lalín, 01-33b Catasós.JPG|Toro dun castiñeiro da fraga de Catasós, derrubado en 1984 polo furacán Hortensia, cunha idade estimada de 270 anos.
Lalín, Fraga de Catasós 02-04f.jpg|Toro dun castiñeiro.
Lalín,_Fraga_de_Catasós_02-04c.jpg|Esquema do toro dun castiñeiro da fraga de Catasós.

## Situación 
A fraga atópase a uns 4 km da vila de Lalín, preto da estrada N-525 entre Santiago de Compostela e Ourense. Posúe unha curta e sinxela ruta para practicar sendeirismo, un paseo fluvial a través da fraga moi ben sinalizada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Información da fraga na web da Xunta de Galicia, Consellaría de Medio Ambiente, territorio e infraestruturas
* Información da fraga da web de Turgalicia
Candai de Abaixo, Candai, Outeiro de Rei

**Candai de Abaixo** é un lugar da parroquia de Candai no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Candai 
### Parroquias de Outeiro de Rei 
## Notas
Alfonso Díaz Revilla

**Alfonso Díaz Revilla**, nado o 1 de maio de 1958, é un arquitecto e urbanista galego.

## Traxectoria 
Alfonso Díaz Revilla estudou a carreira de arquitectura nas escolas de Barcelona e A Coruña, especializándose en urbanismo.

En 1978 fundou na Coruña, xunto cos arquitectos Juan Luis Dalda e José Díaz Sotelo, e o economista Ánxel Viña Carregal, o gabinete *Oficina de Planeamiento S.A.*, co que participou na elaboración de plans e proxectos urbanísticos nas principais cidades de Galicia[1]. Redactaron planeamento urbanístico municipal para os concellos de Ferrol, Oleiros, Vigo e Santiago de Compostela, entre outros.

Recibiu o Premio Europeo de Urbanismo 1997 - 1998 polo Plan Especial de Protección e Rehabilitación da Cidade Histórica de Santiago de Compostela.

## Notas
Beira Atlántica

***Beira Atlántica*** é o segundo álbum de estudio do grupo de folk galego Luar na Lubre. Publicouse en 1990, baixo o selo Sons Galicia. Posteriormente foi editado por Warner Music, no ano 2000.

## Lista de cancións 
### Edición Sons Galicia (1990) 
### Edición Warner (2000) 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do álbum no sitio web oficial do grupo
* Datos do álbum orixinal en Discogs 
* Datos da reedición do álbum en Discogs 
* Datos do álbum en itunes.apple.com
Diciopedia do século 21

A **Diciopedia do século 21**, subtitulada *Dicionario enciclopédico da lingua galega e da cultura universal ilustrado*, é un dicionario e enciclopedia universal, en tres volumes, editada no ano 2006 conxuntamente por Edicións do Cumio, Editorial Galaxia e Ediciós do Castro.

## Descrición 
[miniatura|esquerda|Contén tamén imaxes que foron publicadas baixo [Contido libre|licenzas libres, como esta do Museo do Prado.|267x267px]]
Foi presentada en decembro de 2006 en Santiago de Compostela polos directores das tres editoriais: Isaac Díaz Pardo (Ediciós do Castro), Víctor F. Freixanes (Galaxia) e Antón Mascato (Edicións do Cumio).

Froito de catro anos de elaboración e con 2.600 páxinas, ten 4.500 fotografías a cor, 850 planos e mapas (incluíndo cada país do mundo e tódolos concellos de Galicia), 425 debuxos e gráficos, máis de 80.000 entradas de dicionario e máis 45.000 biografías, topónimos e nomes propios.

A primeira edición, de 4.000 exemplares, incluía o agasallo dunha medalla de Atenea, deusa da sabedoría, deseñada por Díaz Pardo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Diciopedia do século 21*. Vistas previas en Google Books: 1 **A-D**, 2 **E-Ñ** e 3 **O-Z**
### Outros artigos 
* Artigos da Diciopedia do século 21
* Galipedia
* Gran Enciclopedia Galega
* Enciclopedia Galega Universal

### Ligazóns externas 
* Edicións do Cumio
* Editorial Galaxia
O son do ar

***O son do ar*** é o primeiro álbum de estudio do grupo de folk galego Luar na Lubre. Publicouse en 1988, baixo o selo Edigal. Foi reeditado en CD en 1997, polo selo Punteiro e en 2000, por Warner Music.

O disco foi gravado nos estudios Aula Taller, da Coruña e está adicado a Rafael Mejuto García, anterior membro da banda finado en 1987. Contén o coñecido tema "O son do ar", que posteriormente gravou Mike Oldfield baixo o título de "The Song of the Sun".

## Lista de cancións 
## Formación 
*Patxi Bermúdez: Tamboril, pandeiro e bodhran
*Daniel Cerqueiro: Guitarra acústica
*Xan Cerqueiro: Frautas traveseiras, irlandesas, soprano, gaita e punteiro
*Ana Espinosa: Voz e teclados
*Roberto Ouro: Baixo eléctrico e mandolina
*Bieito Romero: Gaitas galegas, tin whistle, punteiro, acordeón diatónico
*Xulio Varela: Pandeirete, bodhran, gaita, castañuelas, voz e punteiro

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do disco no sitio web oficial do grupo
* Datos do disco orixinal en Discogs 
* Datos da reedición do disco en Discogs
Pape

O topónimo **Pape** pode referirse a:

;En Galiza
***Pape**, lugar da parroquia de Taboada, no concello de Monfero;
***Pape**, lugar da parroquia de Silvarrei, no concello de Outeiro de Rei;
***Pape**, lugar da parroquia de Cesar, no concello de Sarria.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Papín**, lugar da parroquia de Penarrubia, no concello de Baralla.
Constante (homónimos)

O termo **Constante** pode referirse a:

***Constante**, emperador romano entre os anos 337 e 350;
***Constante II**, emperador bizantino entre os anos 641 e 668;
***Constante Nogueira**, político galego republicano;
***Constante Moreda**, gaiteiro galego asasinado polo bando nacional;
***Constante física**, cantidade numérica invariable empregada na física para relacionar determinadas magnitudes en fórmulas;
***Constante da gravitación universal**, constante que determina a intensidade da forza de atracción gravitatoria entre os corpos;
***Constante de Planck**, constante física que representa a mínima cantidade da magnitude de acción;
***Constante de masa atómica**, é un doceavo da masa dun átomo non enlazado de carbono-12 en repouso e no seu estado basal;
***Constante de Boltzmann**, constante física que relaciona temperatura e enerxía;
***Constante de Faraday**, cantidade de carga eléctrica nun mol de electróns;
***Constante molar do gas**, constante física que relaciona entre si diversas funcións de estado termodinámicas, establecendo esencialmente unha relación entre a enerxía, a temperatura e a cantidade de materia;
***Constante de estrutura fina**, constante física que caracteriza a forza da interacción electromagnética;
***Constante de Rydberg**, constante física relativa ao espectro atómico na ciencia da espectroscopia;
***Constante de Stefan-Boltzmann**, constante física que relaciona a temperatura absoluta e a enerxía;
***Constante (matemáticas)**, valor que non depende da variable;
***Constante matemática**, valores numéricos que non varían.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Constante**, lugar da parroquia de Silvarrei, no concello de Outeiro de Rei.
Mariano Veloy García

**Mariano Veloy García**, nado na Coruña o 17 de maio de 1923 e finado en Barcelona o 3 de febreiro de 1988, foi un futbolista galego. Xogaba de centrocampista.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira no equipo da Fábrica de Armas, fundado polo seu tío Rodrigo García Vizoso na Coruña. Cando militaba no equipo herculino, un patrón de pesca propúxolle facer unha proba no Espanyol, trala que asinou un contrato de cinco tempadas co club catalán, aínda que a súa estancia cos periquitos acrecentaríase ata un total de once tempadas. Con eles participaría en partidos históricos para o club, coma a goleada acadada en Sarrià por 6-0 fronte ó Fútbol Club Barcelona. Despois do seu paso polo Espanyol, xogou unha tempada no Real Avilés. Trala súa retirada, estabeleceuse en Barcelona, onde viviu ata a súa morte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do xogador en BDFutbol
Moralidad y Justicia

***Moralidad y Justicia*** foi un periódico editado en Dacón (Maside) en 1927.

## Traxectoria 
Foi un periódico mensual que apareceu en 1927 en Dacón. Respondía ao ideario da Unión Patriótica.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
### Bibliografía 
*
Rally Botafumeiro de 2010

O **Rally Botafumeiro de 2010** foi a 22ª edición e a oitava e última rolda da tempada 2010 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 19 e o 20 de novembro.

## Notas
La Torre de Maside

***La Torre de Maside*** foi un semanario editado en Maside en 1921.

## Traxectoria 
Subtitulado *Periódico defensor de los intereses del municipio*, apareceu o 23 de febreiro de 1921. Estaba dirixido por Aquilino Sánchez Rodríguez. Aínda se editaba en setembro de 1921.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
### Ligazóns externas 
* Santo Tomé de Maside 'O Vello' (Eirexa románica, s. XII) (13/12/2012) estudiosgenealogicos.wordpress.com
Saimel

thumb|Saimel (parte inferior do arco)

**Saimel** é en arquitectura, a primeira doela do extremo dun arco, que está en contacto coa imposta e que recibe o peso de todo el. Polo tanto é a primeira pedra dun arco alintelado, que deita de plano sobre o machón cuxa parte é e está con corte inclinado do lado do arco para recibir a primeira forra.

Entre o saimel e a doela de arranque hai unha diferenza: que a doela de arranque é parte do arco e recíbeo sobre unha superficie inclinada oposta ao seu leito e o saimel é parte do machón e recibe o arco sobre unha superficie inclinada que está par do seu leito. Xeralmente decorado cunha imposta.

## Expresións relacionadas 
* *Mover de saimel*. Estar as dúas primeiras cuñas ou forras dun arco asentadas sobre un saimel.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Doela
### Bibliografía 
* Diccionario de arquitectura civil, Benito Bails, 1802
Machón

miniatura|Machóns de maior e menor de ladrillo.

Un **machón** é, en arquitectura, calquera piar de madeira ou fábrica que sostén ou fortalece unha construción Normalmente emprégase o termo na construción de muros ou paredes, para designar piares tanto de ladrillo, como de cantaría de pedra, que se labra a treito nas paredes de cachotaría para as fortificar.

## Tipoloxía 
Distínguense os tipos de machóns a seguir:
* *Machón de maior e menor*: chámase así ao machón de ladrillo que hai nas tapias de caixóns ou historias que ten anacos largos e angostos alternativamente. 
* *Machón de medianil*: chámase así ao encabezado de cantaría de perpiaño que forma a cabeza dunha parede de medianil e liga coas paredes de fachada de dúas casas acaroadas. 
* *Machón divisorio*: o que forma a testa dunha parede de medianil e recibe os lumiares, linteis etc. de dous paños de casas acaroadas.

## Notas 
*Diccionario de arquitectura civil.* Benito Bails. 1802
El Eco de Molgas

***El Eco de Molgas*** foi un periódico editado en Baños de Molgas en 1921.

## Historia e características 
Publicábase en agosto de 1921.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
Shewanella

***Shewanella*** é un xénero de bacterias mariñas, único xénero incluído dentro da familia **Shewanellaceae**. Algunhas das súas especies estaban antes clasificadas dentro do xénero *Alteromonas*. As *Shewanella* son compoñentes normais da flora superficial dos peixes, e están implicadas na putrefacción dos peixes. Algunhas poden producir infeccións en humanos, como *Shewanella haliotis*. O nome do xénero procede do apelido do microbiólogo de peixes James Shewan.
 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Geobacter

### Ligazóns externas 
* Shewanella Genome Projects (de Genomes OnLine Database)
* Comparative Analysis of Shewanella Genomes (en DOE's IMG system)
El Sol (O Carballiño)

***El Sol*** foi un semanario editado no Carballiño en 1916.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario independiente defensor de los intereses locales*, apareceu o 2 de xaneiro de 1916.. Estaba dirixido por Bernardo Fernández Rodríguez. Publicábase os domingos. Rival de *Ecos del Arenteiro*, editábase na imprenta de Ramón Godás. Constaba de catro páxinas en formato tabloide. Deixou de publicarse co número 26 en xullo de 1916 e foi substituído por *El Sol Carballinés*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
Branda

dereita|thumb|250px|Branda de Gorbelas, Portugal
dereita|thumb|250px|Detalle da porta da branda de Gorbelas, Portugal
Unha **branda** é un núcleo habitacional temporal de verán típico da Serra do Xurés galega e da Serra do Gerês portuguesa e tamén da Serra do Soajo. A súa orixe está nun proceso de transhumancia dende a zona onde a poboación local habitaba no inverno para a zona máis alta da serra, con abundancia de pastos para alimentar o gando. O veceiro (pastor que tiña a quenda) levaba o gado ao monte durante os meses de xuño a setembro. É un termo empregado nas montañas de Ourense

O mesmo que ocorre cos chozos do Suído galegos, nestas zonas os pastores necesitan de construcións de acubillo para o gado e para eles mesmos, polo que no norte de Portugal, especialmente das Serra do Gerês, chámanlle *brandas* aos núcleos habitados temporarais de verán, cuxa orixe se insire nun proceso de transhumancia no que as poboacións se trasladan das súas aldeas de inverno para as zonas máis altas da serra, onde abundan pastos fértiles para alimentar o gado. As brañas son típicas do complexo sistema antigo da transhumanciada das Serras do Soajo e da Peneda-Gerês (e da serra do Xurés ourensá), hoxe integrado no Parque Nacional de Peneda-Gerês.

A aldea onde a familia pasa o inverno chámase *inverneira*, localizada nun val, en zonas máis baixas. No fin do verán ou principio do outono, as persoas deixan as brañas e baixan á *inverneira*, onde permanecen até marzo, cando volven subir para as brañas para faceren as sementeiras do centeo e deixar o gado a pastar. Hoxe en día, nas poucas aldeas que manteñen a tradición, as persoas só levan os animais e algúns haberes, ao contrario de antigamente, cando levaban até a moblaxe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Chozos do Suído, cabanas de pedra moi semellantes ás *brandas* portuguesas.
* Teitos, casoupas asturianas semellantes ás pallozas galegas.
### Ligazóns externas 
Sendeiro das Brandas (en portugués)
O Couto, San Lourenzo de Aguiar, Outeiro de Rei

**O Couto** é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Aguiar no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 66 habitantes (34 homes e 32 mulleres).

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Lourenzo de Aguiar 
### Parroquias de Outeiro de Rei 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Outeiro de Rei
Igrexa (comunidade)

Unha **Igrexa** é un determinado . Aplícase o termo en plural (*as igrexas*), especialmente no ámbito ecuménico, ás diversas formas institucionais do cristianismo. En galego, o termo "Igrexa" refírese polo xeral á Igrexa Católica, por ser a de maior presenza e importancia históricas en Galicia.

## Conceptos similares 
Os diferentes grupos cristiáns sosteñen diferentes doutrinas sobre o que é a "verdadeira e única Igrexa" estabelecida por Xesús Cristo. Tanto a Igrexa Católica como a Igrexa Ortodoxa ou as igrexas ortodoxas orientais considéranse a elas mesmas como dita "verdadeira e única Igrexa" (**"a" Igrexa**).

Outros grupos protestantes consideran que dita igrexa, única e verdadeira, é o conxunto de todos os cristiáns, a "igrexa cristiá", e que todos os grupos cristiáns son igrexas lexítimas que forman parte da primeira, malia as súas diferenzas: isto é o coñecido como "denominacionalismo"

## Notas
Pena Corneira

**Pena Corneira** é un espazo natural de 998 hectáreas declarado monumento natural da comarca ourensá do Ribeiro, entre Avión, Carballeda de Avia e Leiro, e que se caracteriza por se asentar sobre un vasto macizo granítico senlleiro cun grande interese pola súa singularidade e importancia dos seus valores científicos, culturais e paisaxísticos. Carballeda de Avia o municipio que alberga unha maior superficie, seguido dos concellos de Leiro e Avión, todos na comarca do Ribeiro.

No cumio do monte atópase a Pena Corneira, un penedo vertical de dez metros de altura.

## Xeoloxía 
Trátase dunha prolongación ao noroeste da serra do Suído, entre as concas do río Avia e do Miño. Xeoloxicamente trátase dunha masa plutónica batolítica de 18 quilómetros en sentido meridiano e 7 quilómetros en sentido suroeste-nordés de hai aproximadamente uns 300 millóns de anos. O batólito constitúeno rochas graníticas hercinianas poscinemáticas, de composición xeral calcoalcalina e subalcalina, coa presenza de granitos biotíticos e granodioritas biotítico-anfibólicas, aínda que non todo o macizo presenta facies similares. A diferenciación cristalina deu lugar a diferenzas na evolución xeomorfolóxica que fixeron posíbel a existencia do macizo e as súas formacións asociadas: cristas graníticas, domos alvéolos, corredores deprimidos, caos de bólos, pías (*pot holes*, *gnammas*) etc.

## Flora e fauna
[dereita|miniatura|100px|Representación dos bólos de Pena Corneira no escudo do concello de [Carballeda de Avia.]]
A erosión encheu o outeiro de penedos a xeito de grandes bólas de granito e rochas de estrañas formas (outeiro da campá, outeiro dos forniños, outeiro do lagarto, outeiro da bañeira do demo...), e onde salienta o gran fito do cumio, referente visual, xunto co Faro das Laceiras do val do Avia. O espazo está practicamente cuberto por carballeiras e fragas de interese botánico.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* 
*
Club Atlético River Plate (Uruguai)

O **Club Atlético River Plate** é un club de fútbol uruguaio da cidade de Montevideo, fundado o 11 de maio de 1932, que compite na Primeira División do Uruguai. Dende os primeiros anos do club, as súas cores son o branco e o vermello.

## Palmarés 
### Torneos nacionais 
* **Segunda División de Uruguai (6)** = 1943, 1967, 1978, 1984, 1991 e 2004

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Rhodobacter sphaeroides

***Rhodobacter sphaeroides*** é unha especie de bacteria púrpura, que obtén enerxía por medio da fotosíntese, e foi illada de lagos profundos e augas estancadas. *R. sphaeroides* tamén pode fixar o nitróxeno. É notablemente diversa metabolicamente, xa que pode crecer como heterótrofa por medio de fermentacións e da respiración celular aeróbica e anaeróbica.

*R. sphaeroides* é un dos organismos máis importantes no estudo da fotosíntese bacteriana. Non require condicións moi infrecuentes para o seu cultivo e é incriblemente eficiente na súa fotosíntese. A regulación da súa maquinaria fotosintética é de grande interese para os investigadores, xa que *R. sphaeroides* ten un intricado sistema para percibir as concentracións de O2. Ademais, cando se expón a unha diminución da presión parcial de O2, *R. sphaeroides* forma invaxinacións na súa membrana plasmática. O aparato fotosintético está albergado nesas invaxinacións,

## Nome aceptado 
* *Rhodobacter sphaeroides* (van Niel 1944) Imhoff et al., 1984

## Sinónimos 
* *Rhodococcus minor* Molisch 1907
* *Rhodococcus capsulatus* Molisch 1907
* *Rhodosphaera capsulata* (Molisch) Buchanan 1918
* *Rhodosphaera minor* (Molisch) Bergey et al. 1923
* *Rhodorhagus minor* (Molisch) Bergey et al. 1925
* *Rhodorhagus capsulatus* (Molisch) Bergey et al. 1925
* *Rhodorrhagus capsulatus* Bergey et al. 1939
* *Rhodopseudomonas sphaeroides* van Niel 1944
* *Rhodopseudomonas spheroides* van Niel 1944
* *Rhodorrhagus spheroides* (van Niel) Brisou 1955

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Inomata Tsuyako, Higuchi Masataka (1976), *Incorporation of tritium into cell materials of Rhodopseudomonas spheroides from tritiated water in the medium under aerobic conditions* ; Journal of Biochemistry 80(3), p569-578, 1976-09

### Outros artigos 
* Fotofermentación

### Ligazóns externas 
* Vídeo de *R. sphaeroides*
Gran Premio de Singapur de 2014

O **Gran Premio de Singapur de 2014**, formalmente **2014 Formula 1 Singapore Airlines Singapore Grand Prix**, foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 21 de setembro de 2014 no Circuíto urbano de Marina Bay de Singapur. Foi a décima cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de .

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.
## Véxase tamén
Rhodobacter

***Rhodobacter*** é un xénero de bacterias da familia Rhodobacteraceae. Son fotosintéticas, pero o seu metabolismo é moi versátil. A especie máis famosa é *Rhodobacter sphaeroides*. Varias especies antes clasificadas no xénero *Rhodobacter* foron despois reclasificadas noutros xéneros como *Rhodovulum*, *Haematobacter*, *Roseobacter* e *Gemmobacter*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Cronobacter

***Cronobacter*** é un xénero de bacterias gramnegativas, anaerobias facultativas, oxidase-negativas, catalase-positivas, con forma de bacilo da familia Enterobacteriaceae, que poden causar diversas doenzas infecciosas (bacteremias) en humanos. En xeral son mótiles, reducen o nitrato, usan citrato, hidrolizan esculina e arxinina, e son positivas para descarboxilación da L-ornitina. Producen ácido a partir da D-glicosa, D-sacarosa, D-rafinosa, D-melibiosa, D-celobiosa, D-manitol, D-manosa, L-ramnosa, L-arabinosa, D-trehalosa, galacturonato e D-maltosa. 
As *Cronobacter* spp. son xeralmente positivas para a produción de acetoína (proba de Voges–Proskauer) e negativas para a proba do vermello de metilo, que detecta 2,3-butanodiol en vez dunha fermentación ácida mixta.

A especie tipo do xénero é *Cronobacter sakazakii* comb. nov. Secuenciouse e anotouse o xenoma dunha cepa de *Cronobacter sakazakii* (BAA-894). De acordo cunha análise de secuencia multilocus (MLSA) o xénero orixinouse hai ~40 millóns de anos, e a especie máis importante clinicamente, *C. sakazakii*, estaba individualizada hai uns ~15-23 millóns de anos. 
.

## Importancia médica 
Todas as especies de *Cronobacter*, agás *C. condimenti*, foron ligadas retrospectivamente a casos clínicos de infeccións en adultos ou nenos pequenos. A maioría dos casos de infección por *Cronobacter* ocorren en adultos, xeralmente son bacteremias que non foron estudadas en detalle. Porén, a maioría das infeccións en neonatos e nenos pequenos foron asociadas con *C. sakazakii* e recibiron considerable atención. Ademais, *Cronobacter* spp. están asociados con bacteremias neonatais, meninxites e enterocolite necrotizante. Porén, a tipificación de secuencias multilocus  mostra que a maioría dos casos deste tipo de meninxite neonatal nos pasados 30 anos, en 6 países foron asociados con só unha liñaxe xenética da especie *Cronobacter sakazakii* chamada "Secuencia Tipo 4" ou "ST4", e, por tanto, este clon parece ser moi preocupante como causante de infeccións infantís.

## Taxonomía 
*Cronobacter* foi proposto como xénero en 2007 para aclarar as relacións taxonómicas dos biogrupos que se encontraron entre as cepas de *Enterobacter sakazakii*. Esta proposta foi publicada validamente en 2008 con 5 especies e 3 subespecies. A definición do xénero revisouse en 2012 coa designación de sete especies. Esta revisión utilizou datos dos sete loci MLST para definir dúas novas especies; *C. universalis* e *C. condimenti*.
.
A análise xenética e bioquímica mostrou máis recentemente que *Cronobacter turicensis* non é realmente unha especie membro de *Cronobacter* e propúxose para ela o novo xénero *Siccibacter*.

## Etimoloxía 
O nome *Cronobacter* procede do nome do personaxe mitolóxico grego *Cronos* (Κρόνος), un titán que devoraba os seus fillos cando nacían, e da terminación neolatina *bacter*, bastonciño, xa que é unha bacteria que causa enfermidades nos neonatos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 1st International Conference on Cronobacter
Ara Solis (álbum)

***Ara Solis*** é o terceiro álbum de estudio do grupo de folk galego Luar na Lubre. Foi publicado o 12 de marzo de 1993, baixo o selo Sons Galicia. En xaneiro de 2003 foi reeditado por *La Voz de Galicia* para a súa colección Son de Galicia.

## Lista de cancións 
## Formación 
*Andrés Bardullas: Violín
*Patxi Bermúdez: Bodhran, tamboril e pandeiro
*Daniel Cerqueiro: Guitarra acústica
*Xan Cerqueiro: Frautas
*Ana Espinosa: Voz
*Cris Gándara: Arpa, contrabaixo e baixo eléctrico
*Bieito Romero: Gaitas galegas e de northumberlan e acordeón diatónico
*Xulio Varela: Bouzuki, tarrañolas e pandeiretas

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do álbum no sitio web oficial do grupo
* Datos do álbum orixinal en Discogs 
* Datos da reedición do álbum en Discogs 
* Datos do álbum en music.apple.com
Cabo do mundo

***Cabo do mundo*** é o quinto álbum de estudio do grupo de folk galego Luar na Lubre. Foi publicado o 7 de maio de 1999, baixo o selo Warner Music. O disco está dedicado ao pintor Urbano Lugrís.

## Lista de cancións 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do álbum no sitio web oficial do grupo
* Datos do álbum en Discogs 
* Datos do álbum en itunes.apple.com
El Tigre, Venezuela

miniatura|Parque da Bandera.
**El Tigre** é unha cidade venezolana situada ao sur do estado Anzoátegui, que conta tamén coa administración do municipio de Simón Rodríguez. A finais de 2013 tiña unha poboación de 206.946 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Municipio de El Tigre
Porta da Vila

dereita|miniatura|220px|Envés da Porta da Vila
A **Porta da Vila** ou **Porta do Cristo do Amparo** (tamén do *Santo Cristo*) é unha das tres portas actualmente en pé da antiga muralla da vila de Viveiro (tiña seis portas e catro portelos), na provincia de Lugo. Data do século XIII e é a entrada principal á cidade pola antiga calzada romana.

## Características 
O muro é de fábrica de cantaría de granito cun van formado por un sinxelo arco de medio punto con bóveda de canón. No interior hai unha campa de lousa coa seguinte inscrición: "Era M CC L V in tempo R AF", que se transcribe coma: "Era 1255 (ano 1217) en tempo do rei Afonso", referíndose a Afonso IX, rei de León e Galicia. Na súa parte posterior presenta unha fornela coa imaxe do século XVIII do Cristo do Amparo - que lle dá nome a esta entrada - e aos seus costados a Virxe a chorar e San Xoán, do século XVI. A porta sae na rúa Rosalía de Castro, unha das principais e máis nobre de Viveiro.

A edificación está considerada dende o ano 1949 Ben de Interese Cultural dentro do catálogo de monumentos do patrimonio histórico de España.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Viveiro
* Porta de Carlos V
* Porta do Valado
Porta do Valado

A **Porta do Valado** é unha das tres portas que quedan en pé, dun total de cinco que formaban parte do antigo recinto amurallado da vila de Viveiro (provincia de Lugo). Esta edificación está considerada dende o ano 1949 coma Ben de Interese Cultural dentro do catálogo de monumentos do patrimonio histórico de España.

Daba á antiga calzada romana. Non ten ningunha inscrición relativa á época de construción, polo que se considera do século XIII, aínda que de orixe romana. A ambos os dous lados da porta, na rúa Nicolás Cora, chamada antes do Valado, consérvanse restos da primitiva muralla.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Porta de Carlos V
* Porta da Vila
Mosteiro da Nosa Señora de Valdeflores

O **Mosteiro da Nosa Señora de Valdeflores** é un mosteiro situado no alfoz da vila de Viveiro, preto do río Landro. Este edificio relixioso está rexido pola congregación das dominicas contemplativas (Orde dos Predicadores), orde fundada por Domingos de Guzmán. A fundación do convento remóntase ao século XV. A igrexa, tamén do século XV, de estilo gótico, momento tamén ao que corresponde a talla da Virxe de Valdeflores a cal se venera neste templo. Esta imaxe, segundo conta a tradición, foi atopada nos terreos sobre os que se ergue o mosteiro. O edificio do mosteiro é de finais do século XVII.

## Características 
O mosteiro conta cun gran claustro que foi remodelado nos séculos XVI, XVIII e XX. A igrexa presenta riscos románicos e oxivais (gótico). A torre do campanario data de 1618, para a súa construción tomouse como referencia a do desaparecido convento de San Domingos. A portada é oxival con arco interior en forma de trevo e con arcos sostidos por columnas e capiteis de follas. Sobre ela existe unha escultura de San Domingos proveniente do desaparecido convento dominico. O interior é dunha soa nave, con presbiterio e coros alto e baixo ao fondo. Tralo retablo óllanse restos de pinturas murais. Entre a moblaxe salienta o órgano do século XVIII e un *Lignum Crucis* traído de Xerusalén pola beata Costanza de Castro.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Valdeflores 11125.jpg|Vista do edificio.
Ficheiro:Valdeflores 11124TM.jpg|Vista exterior do edificio.
Ficheiro:Valdeflores 11115TM.jpg|Vista xeral do mosteiro.
Ficheiro:Valdeflores 11120.jpg|Cristo da Xunqueira, preto do mosteiro.
Ficheiro:Valdeflores 11114.jpg|Porta da capela.
Ficheiro:Valdeflores 11111TM.jpg|Igrexa (fachada e torre).
Ficheiro:Valdeflores 11121TM.jpg|Rúa do lugar de Xunqueira, co mosteiro no fondo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do Mosteiro 
### Outros artigos 
* Convento da Concepción de Viveiro
* Igrexa de San Francisco de Viveiro
* Igrexa de Santa María do Campo de Viveiro
* Capela da Misericordia de Viveiro 
* Semana Santa de Viveiro
La Galicia Literaria

miniatura|page=7|300px|Acta de fundación e actas das reunións da sociedade Galicia Literaria.

**Galicia Literaria** foi unha asociación de galegos residentes en Madrid con inquietudes literarias activa entre 1875 e 1876.

## Historia e características
Fundada polo poeta vigués Teodosio Vesteiro Torres, a primeira reunión celebrouse o 20 de setembro de 1875. O obxectivo principal da Asociación, segundo os seus estatutos, era:

O seu primeiro presidente foi Francisco Añón e o secretario, o fundador Teodosio Vesteiro Torres. Reuníanse en sesións ordinarias os días 10, 20 e 30 de cada mes, e realizaban algunhas reunións extraordinarias con motivo da celebración dalgunha efeméride destacada de índole cultural. Nestas sesións falábase e discutíase de literatura e os membros lían os seus traballos ao resto dos compañeiros. Desta asociación saíron algunhas publicacións.

En xaneiro de 1876 realizouse un engadido ás bases para extrapolar os seus obxectivos ao ámbito das Ciencias.

A diferenza de caracteres e ideoloxías políticas xerou algunhas disensións no seo da asociación que provocaron a súa disolución. O incidente máis grave produciuse cando algúns membros, entre eles Manuel Curros Enríquez e Jesús Muruais, propuxeron a publicación dun libro titulado *Los gallegos pintados por sí mismos*, unha especie de recompilación de tipos galegos. Andrés Muruais e Francisco Añón rexeitaron a idea, argumentando que a natureza da obra prestábase a mostrar unha Galicia estereotipada e polo tanto a imaxe que o libro puidese dar sería moi negativa. Esta disputa case chega ás mans. Dende ese día a asociación foi a menos e Teodosio Vesteiro Torres escribiu a última anotación no libro de actas o 30 de xaneiro de 1876.

## Membros
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Álvarez de la Granja, María (1996). "Teodosio Vesteiro Torres: Vida e Obra" (35,8 MB) en "Boletín del Instituto de Estudios Vigueses", n. 2 pp.&nbsp;17–36.
* 
*
*
Diocese católica latina de Helsinqui

A **diocese de Helsinqui** (en latín: *dioecesis Helsinkiensis*) é unha diocese da Igrexa Católica Latina inmediatamente suxeita á Santa Sé.
## Territorio 
A diocese abrangue a totalidade do territorio de Finlandia, incluíndo ás illas de Åland. O territorio está dividido en 7 parroquias.

A sé episcopal é a cidade de Helsinqui, onde está a catedral de san Henrique de Helsinqui.

## Historia 
Antes da reforma protestante, en Finlandia existía a diocese de Åbo, erixida no século XII e suprimida en 1522. Era sufragánea da arquidiocese de Uppsala.

O 8 de xuño de 1920 foi erixida a vigairía apostólica de Finlandia, coa bula *Inter alias* do papa Bieito XV, en territorios da arquidiocese de Mahilioŭ.

O 25 de febreiro de 1955, coa bula *Evangelii paginae* de Pío XII, a vigairía apostólica foi elevada a diocese, inmediatamente suxeita á Santa Sé.

## Episcopoloxio 
* Johannes Michiel Buckx (20 de marzo de 1921 - 26 de xullo de 1933, renuncia)
* Willem Cobben (19 de decembro de 1933 - 29 de xuño de 1967, renuncia)
* Paul Verschuren (29 de xuño de 1967 - 18 de setembro de 1998, renuncia)
* Józef Wróbel (30 de novembro de 2000 - 28 de xuño de 2008, nomeado bispo auxiliar de Lublin)
* Teemu Sippo (16 de xuño de 2009 - 20 de maio de 2019, renuncia)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Catholic-Hierarchy.org
A.S. Ramat HaSharon

O **Agudat Sport Ramat HaSharon** (en hebreo: אגודת ספורט רמת השרון) é un equipo profesional de baloncesto israelí con sede na cidade de Ramat HaSharon. O club xoga na Liga Artzit, terceira categoría do baloncesto israelí. Disputa seus partidos no Oranim, con capacidade para 900 espectadores.
Teemu Sippo

**Teemu Jyrki Juhani Sippo**, nado o 20 de maio de 1947 en Lahti (Finlandia), é un bispo católico latino de Finlandia, bispo de Helsinqui entre 2009 e 2019.

## Traxectoria 
Monseñor Sippo naceu en 1947 nunha familia luterana, na vila finlandesa de Lahti. En 1966 converteuse ao catolicismo, e o 11 de outubro de 1970 profesou os votos solemnes na congregación dos Sacerdotes do Sagrado Corazón de Xesús. O 28 de maio de 1977 foi ordenado sacerdote.

O 16 de xuño de 2009 o papa Bieito XVI nomeouno bispo de Helsinqui, recibindo a consagración episcopal o 5 de setembro de 2009 do cardeal Karl Lehmann. É o primeiro bispo católico finlandés dende a morte de Arvid Kurck (1522), antes da reforma protestante.

O 19 de marzo de 2016 fundou a parroquia de San Xosé de Kuopio, nun templo anteriormente propiedade da Igrexa luterana evanxélica de Finlandia; Kuopio é a sé do arcebispo de Carelia, e as relacións entre as comunidades católica e ortodoxa son boas: os católicos celebraban misa unha vez ao mes nun espazo cedido polo arcebispo Leo Makkonen.

O 20 de maio de 2019 o papa Francisco aceptou a súa renuncia á sé.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Igrexa católica en Finlandia
Nitrospira (xénero)

::

***Nitrospira*** é un xénero de bacterias do filo Nitrospirae. O primeiro membro deste xénero foi descrito en 1986 por Watson et al. illado no golfo de Maine; tratábase da especie *Nitrospira marina*. O segundo membro do xénero descubriuse en 1995 dun tubo de ferro oxidado dun sistema de calefacción de Moscova, e a especie denominouse *Nitrospira moscoviensis*, a cal era un organismo gramnegativo oxidante de nitrito de forma helicoidal ou vibroide cun tamaño de 0,9-2,2 x 0,2-0,4 micrómetros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nitrospirae, filo
* Nitrosomonas
* Nitrobacteraceae
* Nitrobacter
* Ciclo do nitróxeno

### Ligazóns externas 
* MicrobeWiki -- Nitrospira
Alejandro González Iñárritu

**Alejandro González Iñárritu**, nado na Cidade de México o 15 de agosto de 1963 é un director de cinema mexicano.

## Traxectoria 
Nado na cidade de México, entre os dezasete e os dezanove anos, viaxou por Europa e África. El mesmo declarou que estas viaxes influíron no seu cinema.

De volta en México estudou comunicación na Universidade Iberoamericana e en 1984 comezou a súa carreira radiofónica na emisora musical WFM, da que se converteu en director catro anos máis tarde. Entre 1987 e 1989 tamén compuxo a banda sonora de seis filmes mexicanos.

Na década de 1990 fundou Z Films con Raúl Olvera, coa que comezou a escribir, producir e dirixir curtametraxes e anuncios, para pasar logo á dirección de televisión en 1995.

En 1999 dirixiu a súa primeira longametraxe, *Amores perros*, escrita por Guillermo Arriaga. Estreado no Festival de Cannes, foi candidato ao Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa entre outros premios e deu a coñecer o actor Gael García Bernal. Tralo éxito, Iñárritu e Arriaga volveron á estrutura de historia ligadas con *21 Grams*, con Benicio del Toro, Naomi Watts e Sean Penn.

Os seus seguintes filmes foron *Babel*, rodada en catro países de tres continentes e en catro linguas e *Biutiful*, con Javier Bardem, *Birdman*, e *The Revenant*. Con estes dous últimos filmes gañou o Óscar ao mellor director en anos consecutivos 2014 e 2015.

## Filmografía 
### Longametraxes 
* *Amores perros* (2000)
* *21 Grams* (2003)
* *Babel* (2006)
* *Biutiful* (2010)
* *Birdman* (2014)
* *The Revenant* (2015)

### Curtametraxes 
* *Detrás del dinero* (1995) (TV)
* *El Timbre* (1996)
* *Powder Keg* (2001) (Serie "*The Hire*" para BMW)
* ''11'09"01 September 11* (2002)
* *Chacun son cinema* (2007) (episodio "*ANNA*")

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Entrevista sobre *Amores Perros*
* Entrevista en *Sounds and Colours* sobre *Biutiful''
Peter Weir

**Peter Lindsay Weir** (), nado en Sidney o 21 de agosto de 1944 é un director de cinema australiano.

## Traxectoria
Estudou artes e leis na Universidade de Sydney e comezou a interesarse polo cinema a través de compañeiros coma Phillip Noyce. Trala universidade entrou na televisión local ATN-7, onde traballou como axudante de produción e realizou as súas primeiras curtas experimentais.

Tras realizar varios documentais, o seu primeiro filme independente foi a comedia negra *Homesdale* (1971). Destacou en Australia e tamén internacionalmente en 1975 con *Picnic at Hanging Rock*, primeiro filme australiano da época en ter unha estrea internacional.

En 1981 obtivo outro grande éxito con *Gallipoli*, que axudou a converter a Mel Gibson (*Mad Max, salvaxes de autoestrada*) nunha estrela. Catro anos despois rodou o seu primeiro filme nos Estados Unidos, o suspense de éxito *Testemuña única*, o seu primeiro traballo con Harrison Ford, que tamén apareceu en *The Mosquito Coast* (1986), adaptación de Paul Schrader da novela de Paul Theroux.

Tamén conseguiu grandes éxitos con *Dead Poets Society*, *Green Card*, *The Truman Show* e *Master and Commander: The Far Side of the World*.

## Filmografía
### Longametraxes 
### Curtametraxes 
*''Count Vim's Last Exercise* (1967) – 16mm b/w, 15 min – guionista, director
**The Life and Flight of the Reverend Buckshotte* (1968) 16mm b/w, 33 min – guionista, director
**Three to Go* (1969) (segment "Michael") – 16&nbsp;mm, b/w, 30 min – guionista, director
**Stirring the Pool* (1970) – 16mm, cor, 10 min – director
**Tempo* (1970) – guionista
**Homesdale* (1971) – 16&nbsp;mm, b/w, 50 min – guionista, director
**Three Directions In Pop Music* (1971) – 16mm, cor, 10 min – director
**Incredible Floridas* (1972) – 35mm, cor, 12 min – director
**What Ever Happened to Green Valley?'' (1973) – 16mm, 50 min – director

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*
*Peter Weir Cave (páxina non oficial)
Oxidase

Unha **oxidase** é un encima que cataliza unha reacción de oxidorredución que implica ao oxíxeno molecular (O2) como aceptor de electróns. Nestas reaccións, o oxíxeno redúcese a auga (H2O) ou peróxido de hidróxeno (H2O2).

As oxidases son unha subclase de encimas oxidorredutases.

## Exemplos 
Un importante exemplo é a citocromo c oxidase, que é un encima clave para que o corpo poida utilizar o oxíxeno na xeración de enerxía na cadea de transporte de electróns. Outros exemplos son:
* glicosa oxidase
* monoamino oxidase
* citocromo P450 oxidase
* NADPH oxidase
* xantina oxidase
* L-gulonolactona oxidase
* laccase
* lisil oxidase

## Proba da oxidase 
En microbioloxía, a proba ou *test* da oxidase é moi utilizada como unha característica fenotípica para a identificación de especies e cepas de bacterias. A proba determina se unha bacteria dada produce citocromo oxidases, e, por tanto, utiliza o oxíxeno nunha cadea de transporte de electróns.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Probas da catalase e a oxidase vídeo
*
Igrexa de San Pedro de Viveiro

A **Igrexa de San Pedro de Viveiro** é un templo de culto católico situado na parroquia de San Pedro de Viveiro (concello de Viveiro) na provincia de Lugo. De estilo románico, dende o ano 1974 está considerada coma Ben de Interese Cultural, dentro do catálogo de monumentos do patrimonio histórico de España.

## Historia 
O actual templo data de finais do século XII. Porén, a súa orixe remóntase até o século VI, como o pon de manifesto unha epígrafe situada nun perpiaño exterior no que se fai mención a unha restauración do século X. É a máis antiga da zona. Foi posteriormente ampliada e reformada nos séculos XII e XVII. Ademais do seu interese arquitectónico, no seu interior gárdase unha importante escolma de tallas.

## Características 
Presenta un estilo románico de gran pureza, fabricada en cantaría e cachotaría de granito, con parte dos seus muros caleados A cuberta é de lousa, a dúas augas. Consta de nave principal e lateral separadas por arcos de medio punto. Salienta a ábsida semicircular. Na fachada, a porta principal arránxase cun arco de medio punto sen enfente ningún, con espadana de dobre corpo e dous vans. Porta lateral románica, tapiada. No beirado salientan os antigos canzorros con diversas formas, especialmente os da ábsida. Existen varias inscricións nos muros exteriores.

No interior atopamos un arco triunfal, bóveda de canón en nave, retablo maior neoclásico e lateral barroco, con tallas de interese e varias pezas antigas.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:San Pedro 11136.jpg|Vista da ábsida e do cruceiro.
Ficheiro:3399-San Pedro de Viveiro (Romanico S.X) (9854072374).jpg|Vista posterior coa ábsida e a sancristía.
Ficheiro:3396-San Pedro de Viveiro (Romanico S.X) (9854110716).jpg|Detalle dunha ménsula.
Ficheiro:3397-San Pedro de Viveiro (Romanico S.X) (9854158923).jpg|Detalle da xanela.
Ficheiro:San Pedro 11140.jpg|Ábsida.
Ficheiro:San Pedro 11129.jpg|Detalle da inscrición no muro.
Ficheiro:3395-Cruceiro en San Pedro de Viveiro (Romanico S.X) (9854063104).jpg|Cruceiro de San Pedro de Viveiro, no adro da igrexa, do século X. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arquitectura románica en Galicia
* Igrexa de San Francisco de Viveiro
* Igrexa de Santa María do Campo de Viveiro
Auga salobre

[miniatura|200 px|O estuario do río [Texo, visto desde Lisboa.]]

**Auga salobre** é aquela que ten máis sales disolvidos que a auga doce e menos que a auga do mar.

## Características
Tecnicamente, considérase auga salobre a que ten unha concentración de sal entre 0,5 e 30 g por litro. A auga salobre é típica dos estuarios e resulta da mestura da auga do río correspondente coa auga do mar. Pode resultar da mestura da auga do mar coa auga doce, como nos estuarios, ou pode encontrarse en acuíferos. Certas actividades humanas poden producir auga salobre, como nos encoros. Tamén se encontra auga salobre de orixe fósil en certos acuíferos asociados a rochas salinas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Auga doce
* Auga do mar
* Salinidade

### Ligazóns externas 
* Peixes de auga salobre en Guía de Peces
Arco de medio punto

[miniatura|Arcos de medio punto na [Catedral de Santiago de Compostela, co botafumeiro.]]
[miniatura|Arco [Arquitectura románica|románico de medio punto da Igrexa de San Pedro de las Dueñas no M.A.N. (Madrid).]]
O **arco de medio punto** ou **arco de volta perfecta** en arquitectura, é un tipo de arco que no intradorso ten a forma dun semicírculo. É o elemento principal da arquitectura abovedada, formando as de canón. Antigamente adoitaba estar conformado por doelas de pedra, adobe ou ladrillo, hoxe pode fabricarse en formigón.

## Historia 
Comezou a empregarse na Mesopotamia (Arquitectura caldea) no terceiro milenio a. C. O seu uso pasou á arquitectura etrusca, e desta aos romanos, que o espallaron polas rexións do Mediterráneo. É característico da arte romana e de todos os estilos que del derivaron, como a arquitectura románica, a arquitectura renacentista e a arquitectura barroca.

## Variantes do arco de medio punto 
A partir da forma básica de arco cun só centro, pódense distinguir algunhas variantes do arco de medio punto:
* Arco rebaixado: cuxa forma é máis "aplastada", ben por non ser un semicírculo (**arco escarzano**), ben por ter o centro xeométrico por baixo da liña de impostas (**carpanel**). Habitualmente diferéncianse estes dous tipos, aínda que se lles pode agrupar no mesmo apartado, pois ambos os dous danse no final do Gótico e o principio da Renacenza. 
* Arco **peraltado**, é un arco ampliado mediante a inclusión de doelas colocadas por riba da liña de impostas; é característico do Prerrománico, concretamente da arte asturiana.
* Arco **parabólico**: foi empregado polos hititas e recuperado por Gaudí, no século XIX, aínda que o seu deseño era lixeiramente diferente.

## Comportamento mecánico 
Dende o punto de vista da resistencia de materiais, a xeometría e características dun arco de medio punto fai que todos os seus puntos traballen en compresión. Cada doela ten un estado semellante ao dunha forra comprimida nas súas faces laterais.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Rundbåge.png|Arco de medio punto.
Ficheiro:Arcomediopunto.png|Elementos principais dun arco de medio punto.
Ficheiro:Bågvalv.png|Outra versión dos elementos dun arco.
Ficheiro:Valvbåge.png|Rosca ou despezamento do arco.
Ficheiro:Segmentbåge.png|Arco rebaixado (escarzano).
Ficheiro:Korgbåge.png|Arco rebaixado (carpanel).
Ficheiro:Arco peraltado.png|Arco peraltado.
Ficheiro:Parabelbåge.png|Arco parabólico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arco (arquitectura)
* Arco apuntado
* Arco de ferradura
* Bóveda