Grúidos

Os **grúidos** (**Gruidae**) son unha familia de grandes aves de longas patas e pescozos da orde Gruiformes, que se chaman comunmente **grúas** ou **grous** (grous son propiamente os machos). Hai quince especies de grúas clasificadas en catro xéneros. A diferenza de aves de aspecto similar pero non relacionadas como as garzas, as grúas voan cos pescozos estirados en vez de dobrados cara a atrás. As grúas viven en todos os continentes agás na Antártida e Suramérica. Visitan Galicia ocasionalmente as especies *Grus grus* (grúa cincenta ou, simplemente, grúa ou grou) e *Anthropoides virgo* (grou pequeno), polo que figuran na Lista de aves de Galicia.

Aliméntanse de forma oportunista e cambian a súa dieta segundo a estación e as súas propias necesidades de nutrientes. Comen diversos alimentos de tamaño axeitado desde roedores, peixes, anfibios e insectos ata cereais, bagas e plantas.

As grúas constrúen niños de tipo plataforma en augas pouco profundas e normalmente poñen dous ovos por posta. O macho e a femia axudan na crianza dos fillos, os cales permanecen con eles ata a seguinte estación de apareamento.

Algunhas especies e poboacións de grúas migran a longas distancias; outras non migran en absoluto. As grúas son solitarias durante a estación reprodutora, cando se xuntan en parellas, pero durante o resto do ano son gregarias, formando grandes bandadas alí onde son abundantes.

A maioría das especies de grúas foron afectadas polas actividades humanas e están clasificadas polo menos como ameazadas, se non en crítico perigo.

## Descrición 
[miniatura|esquerda|A área espida da pel na cara da grúa *[Grus canadensis*. Esta pode cambiar de cor ou mesmo ampliarse cando a ave está excitada.]]

As grúas son aves grandes ou moi grandes, e entre elas están as aves voadoras máis altas do mundo. O seu tamaño vai desde o da *Anthropoides virgo* (ou *Grus virgo*), que mide 90&nbsp;cm de lonxitude, ao da *Grus antigone*, que chega só a 176&nbsp;cm, aínda que a máis pesada delas é a *Grus japonensis*, que pode pesar 12&nbsp;kg antes de migrar. Son aves de patas e pescozos longos con corpos aerodinámicos e grandes ás arredondadas. Os machos e femias non varían en aparencia externa, pero a media de tamaños dos machos adoita ser lixeiramente maior que a das femias.

A plumaxe das grúas varía co hábitat. As especies que habitan en vastas zonas húmidas abertas adoitan ter máis área branca na súa plmaxe que as especies que habitan zonas húmidas menores ou hábitats forestais, que tenden a ser máis grises. Estas especies brancas xeralmente son tamén máis grandes. O menor tamaño e cor das especies forestais crese que lles axuda a manter un perfil menos visible cando están aniñando; dúas destas especies (a *Grus grus* e a *Grus canadensis*) tamén enzoufan as súas plumas con lama para esconderse mellor mentres están aniñando.

[miniatura|Esquema da [Traquea (vertebrados)|traquea longa e enroscada que produce as potentes chamadas da grúa *Grus canadensis*.]]
A maioría das especies de grúas teñen algunhas áreas de pel espida na face; as únicas dúas excepcións son a *Grus paradisea* e *Anthropoides virgo*. Esta pel sen plumas úsana na comunicación con outras grúas, e pode ampliarse contraendo ou relaxando músculos e cambia a intensidade da súa cor. As plumas da cabeza poden moverse e erguerse para comunicarse nos casos das especies *Grus paradisea* *Grus carunculata* e *Anthropoides virgo*.

Tamén é importante na comunicación a posición e lonxitude da súa traquea, que se asocia co óso esterno o mesmo as súas placas óseas se fusionan con el. Nas grúas *Balearica pavonina* e *Balearica regulorum* a traquea é máis curta e só está lixeiramente impresionada sobre o óso esterno, mentres que a traquea das outras especies é máis longa e penetra no esterno. Nalgunhas especies todo o esterno está fusionado coas placas óseas da traquea, e isto axuda a amplificar as chamadas das grúas, permitíndolles que se oian a varios quilómetros.

## Distribución e hábitat 
[miniatura|*[Anthropoides virgo* en Mongolia. As poboacións de Asia Central desta especie migran ao norte da India no inverno.]]

As grúas teñen unha distribución cosmopolita, e poden verse na maioría dos continentes. Porén, están ausentes da Antártida e, misteriosamente, de Suramérica. O leste de Asia é o centro da diversidade das grúas, onde viven oito especies, seguida de África, onde residen cinco especies e invernan poboacións dunha sesta especie. Australia, Europa e Norteamérica teñen dúas especies. Dos catro xéneros de grúidos, dous, *Balearica* (con dúas especies) e *Bugeranus* (unha especie) están restrinxidas a África, e o terceiro, *Anthropoides*, ten unha única especie completamente africana e outra máis que se encontra en África, Asia e Europa. O restante xénero, *Grus*, contén a maioría das especies e é o máis estendido, aínda que só unha das súas especies aparece en África como migrante invernal.

### Alimentación 
[miniatura|*[Anthropoides paradisea* alimentándose no zoo de Roterdam.]]

Os grúidos poden comer unha gran variedade de alimentos, de orixe animal ou vexetal. Cando se alimentan en terra non asolagada comen sementes, follas, noces, landras, bagas, outras froitas, insectos, vermes, caracois, pequenos réptiles, mamíferos e aves. En zonas húmidas comen raíces, rizomas, tubérculos e ou partes aéreas das plantas, moluscos, peixes pequenos e anfibios. A composición exacta da dieta varía segundo a localidade, estación e dispoñibilidade. Dentro da ampla gama de alimentos consumidos hai algúns patróns; as especies con bicos máis curtos xeralmente comen en terras máis secas, mentres que as de bico mís longo se alimentan máis en zonas húmidas. Obtivéronse resultados similares por monitorización acústica (sonografía / análise de frecuencias sonoras do dúo e chamadas de protección) en tres áreas de reprodución de *Grus grus* en Alemaña durante 10 anos.

Na Meca, na Arabia preislámica, críase que Allāt, Uzza, e Manāt eran as tres deusas principais da Meca, e denominábanse as "tres grúas exaltadas" (usábase a palabra *gharaniq*, unha escura palabra para a cal 'grúa' é a glosa usual).

Na China, varios estilos de kung fu inspíranse nos movementos das grúas na natureza; o máis famoso destes estilos é o Wing Chun, Hung Gar (grúa tigre), e o estilo Shaolín de cinco animais de loita. Os movementos das grúas son ben coñecidos pola súa fluidez e graza.

A palabra grega para grúa é *Γερανος* (*Geranos*), que deu lugar ao nome xeranio. A grúa era unha ave de agoiro. No conto de Íbico e as grúas, un ladrón ataca a Íbico (un poeta do século VI a.C.) e déixao por morto. Íbico chamou a unha bandada de grúas que pasaban para que o axudasen, as cales seguiron ao atacante a un teatro e voaron sobre el, o que permitiu que fose detido.

Plinio o Vello escribiu que as grúas situaban un dos seus individuos como vixilante mentres os demais durmían. A sentinela termaba dunha pedra nas súas garras de modo que se quedaba durmido tiraría a pedra e espertaría. Unha grúa sostendo unha pedra nas súas garras é un símbolo heráldico denominado *grúa en vixilancia*.

Aristóteles describe a migración das grúas na súa *Historia dos animais*, engadindo un relato das súas loitas cos pigmeos, xa que invernaban preto das fontes do Nilo. Describiu como non verídico o relato de que a grúa leva dentro unha pedra de toque que pode usarse para comprobar se un metal é ouro cando a vomitaban. *(Esta segunda historia non é de todo absurda, xa que as grúas poden inxerir pedras, que poden ser do tipo apropiado como pedra de toque, e regurxitalas noutras rexións onde este tipo de pedras escasea.)*

Os gregos e os romanos a miúdo representaban a danza das grúas como o amor polo gozo e celebración da vida, e as grúas estaban a miúdo asociadas tanto con Apolo coma con Hefesto.

En moitas partes de Asia a grúa é un símbolo da felicidade e a eterna mocidade. No Xapón, a grúa é unha das criaturas místicas ou sagradas (como tamén o son os dragóns e as tartarugas) e simbolizan a boa fortuna e vida longa a causa da da súa fabulosa lonxevidade de mil anos. A grúa é un suxeito favorito na tradición do origami ou papiroflexia. Unha antiga lenda xaponesa promete que a calquera que faga mil grúas de papel unha grúa lle concederá un desexo. Despois da Segunda guerra mundial, a grúa simbolizou a paz e as vítimas inocentes da guerra na historia da nena Sadako Sasaki e as súas mil grúas de papiroflexia. A nena sufrira o bombardeo atómico de Hiroshima e tiña leucemia, polo que sabía que ía morrer, e fixo mil grúas de papel antes de morrer aos 12 anos, polo que chegou a ser famosa e recoñecida como símbolo das vítimas inocentes da guerra.

Ficheiro:Pine, Plum and Cranes.jpg|*Piñeiro, ameixas e grúas*, 1759, de Shen Quan (1682—1760). Rolo colgante, tinta e cor sobre seda. No Museo de Palacio, Pequín.
Ficheiro:Main hall, Văn Miếu (Hanoi, Vietnam - 2006).jpg|Estatua da "Tartaruga que leva nas costas unha grúa" en Văn Miếu (Templo da Literatura) en Hà Nội, Vietnam.
Ficheiro:hdgs Cranes fighting Dwarfes.gif|Ananos loitando contra grúas no norte de Suecia, un debuxo do século XVI debuxado por Olaus Magnus.
Ficheiro:Cranes made by Origami paper.jpg|Grúas de papiroflexia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hayes, M.A. (2005): *Divorce and extra-pair paternity as alternative mating strategies in monogamous sandhill cranes*. MS thesis, University of South Dakota, Vermilion, S.D.. 86 p. PDF fulltext at the International Crane Foundation's Library

### Ligazóns externas 
* Salvando grúas (ICF)
* Craneworld, principalmente en alemán
* recoñecemento de grúas usando a análise das frecuencias da súa chamada
* vídeos  en Internet Bird Collection
* sons de grúas en xeno-canto.org
* *Cranes of the World,* de Paul Johnsgard

### Mitos e floclore 
* A danza da grúa no templo de Tongdosa
* As mil grúas conto tradicional