open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Blackpool F.C.

O **Blackpool Football Club** é un equipo de fútbol profesional inglés da cidade de Blackpool, fundado no ano 1887. Actualmente compite no Football League Championship, a segunda división de fútbol profesional de Inglaterra.

Dende 1901, o Blackpool xoga os seus partidos coma local no Bloomfield Road. O seu principal alcume é *The Seasiders*, aínda que tamén se lle chama ''The 'Pool* e *The Tangerines'', este último en referencia á cor do seu primeiro uniforme. O Blackpool mantén unha rivalidade local co Preston North End, e os partidos entre eles coñécense coma o "West Lancashire derby".

O logro máis salientable do Blackpool é a vitoria na final da FA Cup de 1953, cando gañaron ó Bolton Wanderers por 4-3, remontando un 1-3 en contra. Durante o período da posguerra, o Blackpool chegou a tres finais da FA Cup en seis anos e, durante os anos 50, quedou catro veces entre os seis primeiros clasificados da Football League First Division, sendo a súa mellor clasificación un segundo posto na tempada 1955-56, por detrás do Manchester United.

## Xogadores 
### Cadro actual 
Cadro actualizado a 25 de xaneiro de 2013.

 

#### Cedidos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Terceira división española 1991/92

A tempada **1991–92** da **Terceira División de España** foi a 58º edición deste torneo. Iniciouse en agosto de 1991 e finalizou en maio de 1992.

## Clasificación
### Grupo 1
**X** = Partidos xogados; **G** = Partidos gañados; **E** = Partidos empatados; **P** = Partidos perdidos; **GF** = Goles a favor ; **GC** = Goles en contra; **DG** = Diferenza de goles; **Pts** = Puntos

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Web oficial da LFP
* Web oficial da Real Federación Española
Palacios de la Sierra

**Palacios de la Sierra** é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 791 habitantes (INE 2012).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do concello
Porvoo

**Porvoo** (en sueco *Borgå*) é unha cidade de Finlandia. Está situada no sur do país, na rexión de Uusimaa, aínda que foi a capital da rexión de Uusimaa Oriental ata o 2011, ano no que as dúas rexións se fusionaron. No censo de 2012, a cidade ten unha poboación de 49.026 habitantes.

## Etimoloxía 
A cidade recibe o seu nome dunha fortaleza sueca próxima ao río Porvoonjoki, río que atravesa a cidade. O nome *Porvoo* é a versión finesa do nome sueco *Borgå*, e as súas partes *borg* significa "castelo" e *å* "río".

## Historia 
A primeira mención que se ten de Porvoo nun documento data de inicios do século XIV. A localidade recibiu o título de cidade no ano 1380, pese a que, de acordo con algunhas fontes, a fundación oficial como cidade pode fixarse no ano 1346. Na Idade Media era un lugar de descanso importante do Camiño do Rei, tamén coñecido como Gran Camiño da Costa.

A cidade vella de Porvoo foi oficialmente desestablecida en favor da nova cidade en 1997, cando Porvoo-cidade e a municipalidade rural de Porvoo foron consolidadas.

A sede do episcopado de Viborg mudouse a Porvoo cando aquela cidade pasou de mans suecas a rusas no ano 1721. Nesa época, Porvoo era a segunda fubesa cidade en extensión.

Logo da conquista de Finlandia por parte das forzas rusas en 1808 (acabando co dominio sueco de Finlandia), a cidade xunto co resto do país, pasou a formar parte do Gran Ducado de Finlandia (baixo control ruso) no ano 1809, de acordo co tratado de Fredrikshamn.

A Dieta de Porvoo de 1809 foi un fito na historia de Finlandia. O tsar Alexandre I confirmou a nova constitución finesa (que en esencia era a vella constitución sueca para Finlandia do ano 1772), a cal cedía autonomía ao Gran Ducado de Finlandia.

## Cidades irmás 
*  Dalvík, Islandia
*  Dinkelsbühl, Alemaña
*  Hamar, Noruega
*  Hancock, Estados Unidos
*  Kamień Pomorski, Polonia
*  Lund, Suecia
*  Tyresö, Suecia
*  Ventspils, Letonia
*  Viborg, Dinamarca
*  Viimsi, Estonia
*  Viljandi, Estonia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de municipios de Finlandia nos que o finés non é a única lingua oficial

### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial
Río Barbantiño

O **río Barbantiño** é un afluente do río Miño que discorre pola comarca do Carballiño, na provincia de Ourense.

## Percorrido 
Nace nos montes de Orbán no concello de Vilamarín e discorre do nordeste a suroeste, atravesando os concellos de San Cristovo de Cea, Amoeiro, Maside e Punxín para desembocar no Miño en Barbantes.

Os seus afluentes son pola esquerda o regato do Orbán, o río Formigueiro e o regato Casardemato, e pola dereita o regato Alontos, o regato da Cabana, o río Pequeno, o río de Louredo, o regato Listanco e o regato do Faro.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Confederación Hidrográfica do Miño-Sil

### Ligazóns externas 
* Asociación Amigos do Barbantiño
Cabo de Vila, Albán, Coles

** Cabo de Vila** é un lugar da parroquia de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 5 mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Albán 
### Parroquias de Coles 
## Notas
Penas Albas

Como topónimo **Penas Albas** pode referirse a:

;En Galiza
***Penas Albas**, lugar da parroquia de Furco, no concello de Carballedo;
***Penas Albas**, lugar da parroquia de Santa Mariña de Albán, no concello de Coles;
***Penas Albas**, lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche, no concello de Moeche.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Santa Mariña, Santa Mariña de Albán, Coles

** Santa Mariña** é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 34 habitantes (15 homes e 19 mulleres). 

## Toponimia 
O topónimo **Santa Mariña** é un haxiotopónimo referido a Mariña de Augas Santas e débese á presenza no lugar da igrexa parroquial.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Mariña de Albán 
### Parroquias de Coles 
## Notas
Acción Coruñesa

***Acción Coruñesa*** foi un periódico editado na Coruña entre 1920 e 1922.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico defensor de los intereses de la capital de Galicia*, apareceu o 1 de novembro de 1920. Semanario republicano fundado e dirixido por Joaquín Martín Martínez, entre os seus colaboradores estaban Santiago Casares Quiroga, Manuel Lugrís Freire, Lois Peña Novo, Manuel Lustres Rivas, Alfredo Somoza e Roberto Blanco Torres. Das caricaturas e retratos literarios encargábanse Álvaro Cebreiro, Rafael González Villar, Ricardo Camino e Manuel Crestar. Cesou a súa publicación co número 86, o 26 de xuño de 1922.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
### Ligazóns externas
Sobral, Gustei, Coles

dereita|miniatura|Cartel da Festa do San Martiño de Sobral, 1981.
** Sobral** é un lugar da parroquia da Gustei no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 232 habitantes (112 homes e 120 mulleres).
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Gustei 
### Parroquias de Coles 
## Notas
A Bailada, Bóveda, Begonte

**A Bailada** é un lugar da parroquia de Bóveda no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
## Toponimia
O topónimo **A Bailada** podería proceder do substantivo *bailío*, referido a comendadores da Orde do Temple, polo que unha *bailada* sería un terreo baixo a xurisdición dun bailío.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Bóveda
### Parroquias de Begonte
## Notas
Bocacarreira, Bóveda, Begonte

**Bocacarreira** é un lugar da parroquia de Bóveda no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 37 habitantes (19 homes e 18 mulleres).
## Toponimia
O topónimo **Bocacarreira** (*boca* + *carreira*) sinala o inicio dunha vía por onde discorrían os carros.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Bóveda
### Parroquias de Begonte
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Begonte
Bóveda, Bóveda, Begonte

**Bóveda** é un lugar da parroquia de Bóveda no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2020 tiña 43 habitantes (21 homes e 22 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **Bóveda** podería ter orixe nunha construción arquitectónica cunha bóveda, ou ben nunha formación abovedada no terreo, como unha mámoa.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bóveda 
### Parroquias de Begonte 
## Notas
O Fro, Bóveda, Begonte

**O Fro** é un lugar da parroquia de Bóveda no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.

## Toponimia
O topónimo **O Fro** é de orixe descoñecida. A aldea sitúase na aba oriental, e así se chaman tamén o monte ao suroeste da aldea (xa no concello de Guitiriz), polo que podería ter orixe na forma *.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Bóveda
### Parroquias de Begonte
## Notas
A Pena Moura, Bóveda, Begonte

**A Pena Moura** é un lugar da parroquia de Bóveda no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.

## Toponimia
O topónimo **A Pena Moura** ten dous elementos: **Pena** é un orónimo que fai referencia a unha pedra ou penedo de grandes dimensións, mentres que **Moura** podería indicar ben a cor escura, ou ben ter orixe nunha lenda referida aos mouros.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bóveda 
### Parroquias de Begonte 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Begonte
Partido de la Sierra en Tobalina

**Partido de la Sierra en Tobalina** é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 92 habitantes (INE 2012).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do concello
Vilariño, Bóveda, Begonte

**Vilariño** é un lugar da parroquia de Bóveda no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2011 tiña 42 habitantes (21 homes e 21 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **Vilariño** é un diminutivo de **Vilar**, que adoita referirse a un conxunto de casas, ou ben a un conxunto de terras ou mesmo a un campo en barbeito.

## Patrimonio
Capela da Concepción, con cruceiro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bóveda 
### Parroquias de Begonte 
## Notas
Buíde, Carral, Begonte

**Buíde** é un lugar da parroquia de Carral no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2011 tiña 46 habitantes (22 homes e 24 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **Buíde** ten orixe no nome de posuidor  a través do xenitivo () .

## Lugares e parroquias
### Lugares de Carral
### Parroquias de Begonte
## Notas
O Castro, O Castro, Begonte

**O Castro** é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
## Toponimia
O topónimo **O Castro** fai referencia a un poboado castrexo. Provén do latín , que significa fortaleza ou poboado fortificado.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Castro 
### Parroquias de Begonte 
## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
O Marco, Carral, Begonte

**O Marco** é un lugar da parroquia de Carral no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 61 habitantes (27 homes e 34 mulleres). Sitúase xunto ao Marco (Uriz).

## Toponimia
O topónimo **O Marco**, con orixe na voz xermánica **mark*, fai referencia a un sinal que delimita dous espazos, un marco.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Carral 
### Parroquias de Begonte 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Begonte
Cubalibre

250px|miniatura|dereita|Cóctel Cubalibre.
O **cubalibre** é un cóctel resultante da mestura de ron con refresco de cola. Na Arxentina denomínase Cubalibre, en Chile denomínaselle **roncola**, en México chámaselle só ***cuba*** e en España coñéceselle coloquialmente como ***cubata*** (aínda que nalgunhas comunidades do país este termo dexenerou e pode denominar a calquera bebida resultante de mesturar refrescos e bebidas alcohólicas de alta graduación). Nos países de fala inglesa chámase 'Rum and Coke'. É un highball feito de cola, limón e ron branco.

## Receita 
A receita máis clásica consiste en poñer nun vaso varios cubos de xeo, engadir 42 ml. de ron añejo e terminar de completar o vaso con refresco de cola. Finalmente engádense unhas pingas de limón e adórnase cunha roda do mesmo cítrico.

A forma máis común de tomalo é en vaso ancho (salvo na maioría de provincias de España, onde se adoita utilizar vaso de tubo), acompañado de xeos e un toro de limón..

## Historia 
A historia da invención do cubalibre varía segundo as fontes. Algunhas din que a bebida foi mesturada na Habana, Cuba, con ron Bacardí, ao redor dos anos 1901/1902. As forzas norteamericanas que colaboraron con Cuba durante a guerra hispano-estadounidense, mesturaban regularmente ron e bebida de cola nun vaso dos utilizados para servir whisky, esta bebida empezou logo a se denominar *Cuba Libre*, en honra ao berro de batalla das tropas cubanas.

Un soldado da época conta a seguinte versión:

"a segunda bebida máis popular do mundo naceu durante a guerra entre os Estados Unidos e España. Durante a guerra hispano-estadounidense no cambio de século con Teddy Roosevelt e os Rough Riders 
Unha tarde, un grupo de soldados fóra de servizo do corpo de sinais dos Estados Unidos reuníronse nun bar da Habana Vella. Onde un mozo mensaxeiro Fausto Rodríguez, recordou que o capitán Russell chegou e ordenou Ron Bacardi (ouro) e Coca-Cola con xeo . O capitán bebía con tal pracer que espertou o interese dos soldados ao seu redor polo que o *barman* preparou unha rolda da bebida do capitán para eles. O ron Bacardí con Coca-Cola foi un éxito instantáneo, como até hoxe en día. Cando ordenaron outra rolda, un soldado suxeriu que se brindase *Por Cuba Libre!* en celebración da Cuba recentemente liberada".

## Ingredientes 
* Ron branco 
* Refresco de cola 
* Roda de limón 
* Xeo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cóctel
Roibás, O Castro, Begonte

**Roibás** é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2011 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
## Toponimia
O topónimo **Roibás** é o plural do termo *roibal* (do latín *), referido á cor encarnada dalgunhas plantas ou do terreo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Castro 
### Parroquias de Begonte 
## Notas
Seiðr

[miniatura|Representación de Oðinn cabalgando en [Sleipnir. No paganismo nórdico, Oðinn era a principal deidade asociada co *Seiðr*.]]
**Seiðr** (a miúdo anglicizado como *seidhr*, *seidh*, *seidr*, *seithr* ou *seith*) é un termo en lingua nórdica antiga para un tipo de feitizos ou bruxerías que foi practicado polos pagáns nórdicos. A expresión tamén pode ser utilizada para referirse a reconstrucións do neopaganismo moderno ou a emulacións de ditas prácticas.

## Visión xeral 
O seiðr involucraba o encantamento con feitizos, e tamén podían ser chamado *galdrar* ou *galðrar* (sing. *galdr* ou *galðr*, *cf.* inglés antigo: *gealdor* ou *galdor*). Os practicantes de Seiðr eran sobre todo mulleres (*völva*, ou *seiðkona*, lit. "muller seiðr"), aínda que tamén había practicantes masculinos (*seiðmaðr*, lit. "home seiðr"). Na era viquinga, o seiðr tiña connotacións de *ergi* ("pouco viril" ou "efeminado") para os homes, xa que os seus aspectos manipuladores ían en contra do ideal de home franco, de conduta sincera. Freia e quizais algunhas das outras deusas da mitoloxía nórdica eran practicantes de seiðr, así como o era Odín, un feito que algúns cren que o avergonzaba, xa que Loki en *Lokasenna* o acusou de practicante de seiðr como unha forma de insulto. Porén, outros cren que por ser o máis importante de tódolos deuses, estaba por riba desas leis morais, así como os deuses nas relixións politeístas doutros pobos indoeuropeos. Os anglosaxóns tiñan palabras que ó parecer eran cognados de *seiðr*: *siden* e *sidsa*, ámbalas dúas utilizadas en contextos que suxiren que eran usadas por elfos (*ælfe*); estas ó parecer tiñan un significado similar a *seiðr* (Hall 2004, pp.&nbsp;117–30). Entre as palabras en inglés antigo para designar ós practicantes de maxia estaban as verbas *wicca* (m.) ou *wicce* (f.), etónimos da palabra en inglés moderno *witch* (bruxa) pero sen conexión algunha entre *wiccan* e *siden* ou *sidsa*.
Escaldo

[miniatura|250px|[Bersi Skáldtorfuson compón poesía após ser capturado polo rei Olavo Haraldson. Ilustración es de Christian Krohg.]]
Os **escaldos** (do termo *skald*) son poetas-guerreiros viquingos que pertencían á corte dos reis escandinavos durante a Idade Media.

Servían ós monarcas loándoos en composicións poéticas como os drápar que principalmente tiñan a función de exaltar a súa xenerosidade ou o heroísmo que amosaron nalgunha batalla. As súas obras constitúen a chamada poesía escáldica, caracterizada polo verso aliterativo e figuras retóricas, unha das cales era o kenning.

Famosos escaldos son protagonistas das sagas como por exemplo, Egill Skallagrímsson, da saga do seu mesmo nome.

O verdadeiro papel dun **escaldo** non era unicamente de compositor de poemas, na Idade Media tamén eran considerados cronistas, escritores, testemuñas da historia e, en certa medida, o seu perfil era como os xornalistas da actualidade. Olavo II de Noruega menciónao moi claramente pouco antes da batalla de Stiklestad:

:*El chamou ós seus escaldos e ordenoulles entrar na sala da súa fortaleza. "Vós debedes estar aquí", dixo, "e ser testemuñas de todo o que pasará aquí. Entón non necesitaredes que ninguén vos diga nada, pois poderedes dicilo por vós mesmos e compoñer versos sobre iso máis tarde"*.

## Notas
Rábanos

**Rábanos** é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 93 habitantes (INE 2012).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do concello
O Cantiño

O topónimo **O Cantiño** pode referirse a:

;En Galiza
***O Cantiño**, lugar da parroquia de Damil, no concello de Begonte;
***O Cantiño**, lugar da parroquia da Illa de Arousa, no concello da Illa de Arousa;
***O Cantiño**, lugar da parroquia de Zobra, no concello de Lalín;
***O Recantiño**, lugar da parroquia de Oia, no concello de Oia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A Cigoñeira, Damil, Begonte

**A Cigoñeira** é un lugar da parroquia de Damil no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2011 tiña 45 habitantes (24 homes e 21 mulleres).
## Toponimia
O topónimo **A Cigoñeira** é un zoónimo que fai referencia á presenza de cegoñas.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Damil
### Parroquias de Begonte
## Notas
Feás, Damil, Begonte

**Feás** é un lugar da parroquia de Damil no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.

## Toponimia 
O topónimo **Feás** é un fitónimo que indica un lugar onde abunda o feo, do latín , de  ("feo") + o derivativo de abundancia .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Damil 
### Parroquias de Begonte 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Begonte
Pereiroa, Damil, Begonte

**Pereiroa** (á espera da oficialización da forma **Pereirá**) é un lugar da parroquia de Damil no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
## Toponimia
O topónimo **Pereirá** é un fitónimo referido á presenza de pereiras, derivado do latín *.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Damil
### Parroquias de Begonte
## Notas
Völva

[miniatura|dereita|200px|Imaxe dunha völva nun [selo postal das Illas Feroe.]]
Unha **völva**, **vala**, **wala** (antigo alto alemán), **seiðkona**, ou **wicce** era unha sacerdotisa do paganismo nórdico.

## Visión xeral 
A palabra inglesa *witch* é a forma moderna de *wicce*. Coma as mulleres en xeral nas sociedades tribais xermanas pre-cristiás, as Völvas practicaban seiðr (xamanismo), o cal era considerado como *ergi* (que non era para os homes), a pesar de que había practicantes homes chamados *seiðmaðr* (ou *Wicca* en antigo inglés).

Tamén asociados ás völvas estaban os encantamentos chamados *galdrar*. Críase que as völvas posuían tales poderes que mesmo o pai dos deuses, Odín, consultoulle a unha para coñecer o futuro das divindades, un relato que se conserva na *Völuspá*.

Exemplos de völvas na literatura nórdica inclúen a vidente Heidi (alt. Heith) na *Völuspá* e a bruxa Gróa na *Svipdagsmál*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Orixes das palabras Wicce Witch
Insua, O Castro, Begonte

**Insua** é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2011 tiña 59 habitantes (32 homes e 27 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **Insua** (do latín ) refírese a unha pequena illa fluvial, neste caso na desembocadura do río Parga no río Ladra, a carón dun vello peirao para cruzar en barca.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Castro 
### Parroquias de Begonte 
## Notas
Ousoño, Barro, Noia

**Ousoño** é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) ten 194 habitantes (94 homes e 100 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Barro 
### Parroquias de Noia 
## Notas
O Campo, Virís, Begonte

**O Campo** é un lugar da parroquia de Virís no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2011 tiña 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres).
## Toponimia
O topónimo **O Campo** é un orónimo sinala un espazo amplo fóra dun núcleo de poboación onde se celebran eventos como romarías ou feiras, ou ben un lugar de terra traballada para a agricultura.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Virís 
### Parroquias de Begonte 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Begonte
Eirexa, Virís, Begonte

**Eirexa** é un lugar da parroquia de Virís no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2024 tiña 24 habitantes (10 homes e 14 mulleres).

## Toponimia 
O topónimo **A Igrexa** (do latín , o lugar da igrexa) débese á presenza no lugar da igrexa de Santa Helena de Virís.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Virís 
### Parroquias de Begonte 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Begonte
Alexander (cóctel)

300px|right|Cóctel Brandy Alexander
O cóctel **Alexander** é unha mestura de bebidas xenebra, o licor de cacao incoloro e nata. O Alexander é a base doutras receitas de cócteis, por exemplo o máis común Brandy Alexander.

## Receita 
A citación máis antiga deste cóctel é un libro de receitas de Hugo Ensslin datado en 1915 no que describe unha mestura por igual dos seus tres ingredientes: xenebra, licor de cacao e nata, todo iso mesturado con xeo picado.

* 1/3 Xenebra 
* 1/3 Crema de Cacao 
* 1/3 de nata

Axitar nunha cocteleira con xeo picado, coar e servir.

## Historia 
Durante moito tempo correu o rumor de que foi creado supostamente no momento da voda da Princesa Real e o Vizconde Lascelles, en Londres, en 1922.

## Variacións 
A variación máis común do Alexander é o Brandy Alexander, elaborado con brandy en lugar de xenebra. Do mesmo xeito, o café Alexander substitúe o licor de café (por exemplo, Kahlúa) por xenebra, e un Blue Alexander substitúe curaçao azul pola crema de cacao. Existen outras variacións.

No 'Manual de Jack' (1910) hai outro cóctel chamado The Alexander, é unha mestura de Rye Whisky e Bénédictine non está claro se isto ten algunha relación coa versión a base de crema.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Cóctel

### Ligazóns externas
Grog

miniatura|Vaso de grog.
O **grog** é unha bebida feita de auga quente azucrada, mesturada cun licor, xeralmente ron, aínda que tamén kirsch, coñac ou outros. Adoita conter algún aromatizante, por exemplo, limón.

## Ingredientes e elaboración 
* Un pouco de ron negro 
* Unha culleradiña de azucre 
* Zume de lima 
* Unha rama de canela 
* Auga a ferver

Mestúranse todos os ingredientes, engadindo auga a ferver ata encher o vaso.

## Historia 
A orixe do *grog* débese ao almirante inglés Edward Vernon, a quen os seus subordinados alcumaban *Old Grog* por unha capa impermeable que sempre vestía confeccionada cun material chamado *grogram*. En 1740, Vernon emitiu unha orde pola cal o ron debía ser rebaixado con auga baixo a vixilancia dun oficial. Os mariñeiros gozarían de dúas racións ao día. Para mellorar o sabor estes engadiron azucre e lima dando orixe ao "grog" que hoxe coñecemos, chamado así en honra ao almirante.

Foi usado pola mariña británica como forma de reducir o consumo de ron por parte dos mariñeiros, e para que aqueles soldados que tiñan que entrar en batalla, se mantivesen o suficientemente conscientes como para se enfrontaren aos temibles combates no mar; sendo parte da ración diaria ata o 31 de xullo de 1970, día que se coñeceu como o *Black tot day*.

Foi a bebida favorita dos mariñeiros británicos durante anos. As versións actuais inclúen ron con auga quente azucrada con zume de limón. Pode beberse quente, ou preferiblemente frío.

O adxectivo groggy (do termo inglés *groggy*), vén do estado no que quedaban os que abusaban do grog.

### Cabo Verde 
[miniatura|[Trapiche (máquina)|Trapiche en Ribeira da Cruz, Santo Antão, Cabo Verde.]] 
En Cabo Verde a palabra *grogue* (***grogu*** ou ***grog’***, en crioulo) designa a augardente de cana de azucre simple, ou sexa ron. Os métodos son fundamentalmente artesanais e case toda a cana de azucre é usada para a produción de grogue. A moenda da cana é efectuada en trapiches. Tamén en Cabo Verde é feita unha bebida á base de grogue denominada *pontche*, que inclúe limón e azucre, semellante á poncha da illa de Madeira.

A produción de cana de azucre e grogue é maior nas illas de Santo Antão e Santiago. Dada a diminuta produción de grogue en Cabo Verde, fronte á procura, o grogue adulterado é tamén producido a partir de azucre.

Despois de preparado, poden tamén ser mergulladas herbas medicinais no grogue, como por exemplo a ruda, o romeu e anís. Existe tamén grogue con percebes.

Nalgúns locais turísticos, é posíbel encontrar tamén caipiriña preparada con grogue.

## Cultura popular 
O grog como bebida espirituosa influíu en xogos de ordenador como *The Secret of Monkey Island*, onde os piratas do videoxogo estaban bastante afeitos a bebelo. Tamén é un dos elementos que se poden intercambiar entre *skylands* no videoxogo de rol multixogador masivo en liña *Skyrates*. É un produto relativamente difícil de atopar e, polo tanto, moi precioso.

## Galería 

Ficheiro:03092007.jpg|*Grogue* con ruda.
Ficheiro:GroguePercebes.JPG|*Grogue* con percebes.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* The Contemplator's Short History of Grog .
A Castellana, Borrifáns, Oza-Cesuras

**A Castellana** é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o INE, en 2025 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 9 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Borrifáns 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas
Cotá

O topónimo **Cotá** pode referirse a:

;En Galiza
***Cotá**, parroquia do concello de Friol;
****Cotá**, lugar de dita parroquia;
***Cotá**, lugar da parroquia de Borrifáns no concello de Oza-Cesuras.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Condado de Orange, California

:*Non confundir co condado de Orange, Nova York*.

O **Condado de Orange** (en inglés **Orange County**) é un dos 58 condados de California. Fundouse en 1889 e conta cunha poboación de 3&nbsp;046&nbsp;876 habitantes (2008), o que fai del o 2º condado máis poboado de California e o 5º dos Estados Unidos.

Sitúase ó sur dos Ánxeles e ó norte de San Diego. A súa capital é a cidade de Santa Ana, que ademais é a máis poboada, pero tamén conta con cidades tan salientables como Anaheim, Orange, Huntington Beach e Fullerton, todas elas con máis de 150.000 habitantes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Condado de Orange
Centro Socio-Cultural Manuel Rodríguez López

O **Centro socio-cultural Manuel Rodríguez López** é un centro con facilidades bibliotecarias e informáticas e espazo social para uso da comunidade situado en Paradela. Está adicado ó poeta, escritor e cronista Manuel Rodríguez López, para o uso da comunidade, e nel celébrase anualmente o Certame Literario Manuel Oreste Rodríguez López.

## Historia 
O centro inaugurouno en 2001 Manuel Fraga Iribarne. A este novo edificio foi onde se trasladou a antiga Casa de Cultura de Paradela adicada a Manuel Rodríguez López, inaugurada no 1990. Dende 1995 lévase celebrando alí o certame que chegou á décimo sétima edición no 2012. A entrega de premios celébrase anualmente en decembro.

miniatura|175px|Biblioteca do centro.

## Descrición 
O centro ten unha biblioteca sita no último piso, que se usa como biblioteca de Paradela. Tamén ten un auditorio onde se celebran ocasións de importancia no concello de Paradela. O centro tamén contén unha sala con ordenadores que pode usar o público, e que se pode usar como un lugar social, con xornais, naipes etc.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Certame Literario Manuel Oreste Rodríguez López
Joaquín Martín Martínez

**Joaquín Martín Martínez**, nado na Coruña en 1878 e finado na mesma cidade o 31 de agosto de 1936, foi un funcionario, xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Propietario do Colexio Integral e logo do Grupo Escolar. Foi elixido concelleiro da Coruña en decembro de 1909 e Presidente da Juventud Republicana da Coruña (1911). Funcionario do Concello da Coruña, do que chegou a ser secretario nos anos dez. Membro da Liga Gallega e de Solidaridad Gallega, foi secretario da I Asemblea Agraria de Galicia. Foi detido e estivo preso polos sucesos da folga xeral de 1917. Dirixiu o semanario *Acción Coruñesa* e a revista *Galicia Industrial y Comercial* a partir de febreiro de 1929. Militou no Partido Reformista de Melquíades Álvarez e na República en Unión Republicana.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado na Coruña por rebelión militar foi condenado a pena de morte. Foi executado no Campo da Rata o 31 de agosto de 1936, xunto a Alfredo Suárez Ferrín, Manuel Guzmán García, Francisco Prego Campos, Ramón Maseda Reinante e Francisco Mazariegos Martínez.
## Recoñecementos 
Unha rúa da Coruña leva o seu nome.
## Vida persoal 
Casou con Elvira Rodríguez, filla de José Rodríguez Martínez, e foi pai do futbolista e adestrador Cheché Martín.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Contribucións a unha historia da Universidad Popular da Coruña
Ramón Fernández Sarasquete

**Ramón Fernández Sarasquete**, nado en Ribeira o 26 de febreiro de 1909 e finado na Coruña o 15 de outubro de 1979, foi un futbolista galego máis coñecido como **Sarasquete**, que xogaba na demarcación de defensa.

## Traxectoria 
Comezou a xogar no Villagarcía FC, de aí pasou ao Celta de Vigo onde xogou na 2ª División B na tempada na que se creou ese sistema de competición, a 1929/30. Esa categoría pasaría a chamarse Terceira División a partir da tempada seguinte.

Co Celta xogou un total de oito encontros esa tempada, porén non durou moito no equipo, xa que tras un frustrado fichaxe polo RCD Espanyol foi cedido ao Eiriña CF. Finalmente fichou polo Espanyol en decembro de 1929.

Posteriormente tamén xogou no Deportivo da Coruña e no Racing Club de Ferrol.

## Vida persoal 
Fillo do comerciante e político Antonio Fernández Salcedo, casou na Coruña con María Ángeles Penabad e tivo dous fillos: María del Carmen e Ramón Fernández Penabad.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Disentería

**Disentería** (anteriormente coñecido como **fluxo** ou **fluxo de sangue**) é un trastorno inflamatorio do intestino, especialmente do colon, que produce diarrea grave que contén moco e/ou sangue nas feces. Se non se trata, a disentería pode ser fatal.

A disentería é causada xeralmente por unha infección bacteriana ou de protozoos ou a infestación de parasitos, pero tamén pode ser causada por un irritante químico ou unha infección viral. As dúas causas máis frecuentes son a infección cun bacilo do grupo *Shigella*, e a infestación dunha ameba histolítica, *Entamoeba*. Cando é causada por un bacilo chámase disentería bacilar, e cando é causada por unha ameba chámase disentería amebiana.

Ademais disto, a disentería por *Shigella* ou disentería bacilar pode dar signos menínxeos que son confundidos cunha meningoencefalite: esta era a causante de epidemias nos barcos na antigüidade; así mesmo nas grandes guerras, en ocasións era a causante de máis mortes que as que causaba a propia guerra.

## Tipos
A enfermidade disentérica ou síndrome disentérica pode ter diferentes etioloxías:
# De orixe bacteriano: *Escherichia coli* enteroinvasiva, *Yersinia enterocolitica* e *Shigella* cos seus 4 serotipos; *boydii*, *flexnery*, *soneii* e *dysenteriae*.
# De orixe parasitaria: *Entamoeba histolytica* e en nenos, *Balantidium coli*. Esta na época romana aliviábase con xema de ovo. Era unha recomendación do médico romano Plinio o Vello.

## Síntomas 
* Febre: preséntase bruscamente alcanzando os 40&nbsp;°C
* Mialxia
* Astenia
* Diarrea acuosa con cólicos
* Sangrado  dato predominante.
* Moco
* Pus 
* Tenesmo
* Cefalea
* Dor abdominal
* Vómito
José Chiarroni Pazos

**José Chiarroni Pazos**, nado o 6 de xaneiro de 1898 en Vigo e finado o 10 de marzo de 1944 foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro centro.

## Traxectoria 
Comezou a xogar no Real Vigo Sporting Club no ano 1914 e permaneceu no club ata a fusión deste co Fortuna de Vigo en 1923, pasando a formar parte do equipo do club resultante, o Celta de Vigo. Co Sporting proclamouse campión do Campionato galego en cinco ocasións.

O 14 de setembro de 1923 celebrouse o encontro de presentación do Celta entre un equipo A e B formado con xogadores do club, porén tanto Chiarroni coma Ramón González ausentaronse do mesmo.

Tras o nacemento do Celta, os xogadores do Vigo Sporting Otero, Chiarroni e Ramón González abandonaron o club e ficharon polo Deportivo da Coruña. O feito foi considerado unha afronta para o club vigués e sería un dos detonantes da histórica rivalidade co equipo coruñés. As protestas do Celta, que acusaron o Deportivo de ter subornado aos xogadores vigueses, levaron a Federación Galega a inhabilitar os tres futbolistas tránsfugas, acusándoos de profesionalismo, mentres que o Deportivo foi descualificado do Campionato de Galicia. Porén, o Deportivo recorreu ante a Real Federación Española de Fútbol, a cal se pronunciou en favor dos herculinos e anulou a sanción contra o club por entender que non existira suborno, instando á FGF a que readmitise o Deportivo no campionato, aínda que si mantivo a sanción sobre os tres xogadores por existir duplicidade de fichas. A FGF enviou un escrito de protesta á RFEF, mais esta reafirmouse na súa decisión, polo que a FGF convocou unha asemblea extraordinaria na que acordou por maioría aceptar o veredicto da RFEF.

Co Celta só disputou encontros amigábeis, coma o realizado no verán de 1924 ante a Selección de fútbol do Uruguai que se atopaba de camiño aos Xogos Olímpicos París 1924, dos cales se proclamarían campións.

En 1924 pasou a formar parte oficialmente do equipo do Deportivo da Coruña, onde permaneceu ata 1929, proclamándose campión de galicia en dúas ocasións.

Unha vez retirado do fútbol en activo foi adestrador do Betanzos CF.

### Coa selección de fútbol 
O 19 de novembro de 1922 formou parte do primeiro encontro da Selección de fútbol de Galicia ante Castela, cun 4-1 como resultado final. Posteriormente foi convocado noutras catro ocasións.

## Vida persoal
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Adegas Moure

**Adegas Moure** é unha empresa galega produtora de viños e licores con sede en Escairón, na provincia de Lugo.

## Historia 
As orixes da adega son unha abadía mercada pola familia Moure en 1936. Adegas Moure foi fundada en 1958 pola familia Moure en Escairón. Os viñedos da adega baixan polas ladeiras do río Miño, nunha volta coñecida como O Cabo do Mundo. Dende entón a adega gañou 120 premios nacionais e internacionais.

En 1982 construíronse unhas novas adegas. Produce na Ribeira Sacra viño Mencía, Albariño e Godello. A adega produce 320.000 botellas de viño e unhas 300.000 de augardente ao ano, tamén produce xenebra.

## Marcas da adega 
* Abadía da Cova
* Fuga
* Moure de Autor
* ANA London DRY GIN

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de Adegas Moure 
* Adegas Moure - Vídeo Corporativo 10'05"
A Castellana

Como topónimo **A Castellana** pode referirse a:

;En Galiza
***A Castellana**, lugar da parroquia de Vilarraso, no concello de Aranga;
***A Castellana**, lugar da parroquia de Borrifáns, no concello de Oza-Cesuras;
***A Castellana**, lugar da parroquia de Santa Cruz da Rabeda, no concello de San Cibrao das Viñas;
***A Castellana**, lugar da parroquia de Ferreira, no concello do Valadouro.

;Encoro de Galiza
***Encoro da Castellana**, no río Mandeo, entre as parroquias de Curtis e Vilarraso, dos concellos de Curtis e Aranga.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Incursión Doolittle

A **incursión Doolittle**, tamén coñecida como *incursión a Tokyo*, realizada o 18 de abril de 1942, foi o primeiro ataque aéreo dos Estados Unidos en golpear o arquipélago xaponés (concretamente a illa de Honshu) durante a segunda guerra mundial. Ao demostrar que o propio Xapón era vulnerable a un ataque a éreo estadounidense, proporcionou unha importante inxección de moral e a posibilidade de represalias tras o ataque a Pearl Harbor o 7 de decembro de 1941. A incursión foi planeada e liderada polo tenente coronel James "Jimmy" Doolittle, da Forza Aérea dos Estados Unidos. Doolittle contaría posteriormente na súa autobiografía que o ataque estaba destinado a reforzar a moral estadounidense e facer que os xaponeses comezasen a dubidar do seu liderado:

Os xaponeses dixeran que eran invulnerables ... Un ataque á patria xaponesa podería causar confusión nas mentes dos xaponeses e sementar dúbidas sobre a fiabilidade dos seus líderes. Houbo unha segunda, e igualmente importante, razón psicolóxica para este ataque ... os estadounidenses precisaban dunha importante inxección de moral.

Dezaseis bombardeiros medios B-25B Mitchell foron lanzados dende o portaavións USS *Hornet* no oeste do océano Pacífico. O plan era bombardear obxectivos militares no Xapón e continuar cara ao oeste para aterrar na China (facer aterrar un bombardeiro medio no *Hornet* era imposible). Todos os avións involucrados no bombardeo perdéronse, e 11 dos seus tripulantes morreron ou foron capturados (3 dos capturados foron executados polo exército xaponés na China). Un dos B-25 aterrou en Vladivostok,na Unión Soviética, onde foi confiscado e a súa tripulación internada durante máis dun ano. Trece tripulacións enteiras, e tada menos un home do avión número 14, regresaron.

A incursión causou danos materiais insignificantes ao Xapón, pero foi un éxito no seu obxectivo de axudar á moral estadounidense, e poñer en dúbida a capacidade dos líderes militares xaponeses. Tamén fixo que o Xapón retirase a súa potente forza de portaavións do océano Índico para defender as súas illas, e a incursión contribuíu á decisión do almirante Isoroku Yamamoto de atacar Midway, un ataque que resultou nunha derrota decisiva para a Armada Imperial Xaponesa.

Aproximadamente 250.000 civís chineses foron masacrados polo exército xaponés no leste da China como represalia por axudar aos aviadores estadounidenses capturados a escapar.
O Castro, Borrifáns, Oza-Cesuras

**O Castro** é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o INE, en 2025 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 9 habitantes.

## Toponimia 
O topónimo **O Castro** débese a que o lugar se sitúa ao pé do castro de Borrifáns.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Borrifáns 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas
La Voz de Morrazo

***La Voz de Morrazo*** foi un periódico editado en Marín en 1897.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico bisemanal de intereses generales*, apareceu en marzo de 1897. Estaba dirixido por José Barral Campos. Publicábase os martes e os sábados. Entre xullo e outubro publicou varios números ilustrados. Cesou a súa edición en decembro dese ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
O Areal, Donalbai, Begonte

**O Areal** é un lugar da parroquia de Donalbai no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
## Toponimia
O topónimo **O Areal** indica un terreo areoso..

## Notas
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Donalbai 
### Parroquias de Begonte
Middlesbrough F.C.

O **Middlesbrough Football Club**, coñecido como *The Boro*, é un club de fútbol inglés da cidade de Middlesbrough. Fundouse en 1876 e compite na Football League Championship.

## Xogadores 
:*Categoría principal: Xogadores do Middlesbrough FC.*
### Cadro actual 
:*Datos do 6 de xaneiro de 2014.*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Marín (periódico)

***Marín*** foi un periódico editado en Marín entre 1913 e 1915.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario independiente*, apareceu o 16 de febreiro de 1913. Veu subsistir a *El Fustazo*. Dirixido por Raimundo Vidal Pazos ata outubro de 1913. O periódico estaba vinculado ao que fora alcalde de Marín e presidente da Deputación de Pontevedra, Antonio Pazos Fontenla, e manifestou a súa admiración por Eduardo Vincenti. Entre os seus colaboradores figuraron Domingo Seguí, José Pueyo García, Ramón María del Valle-Inclán, Antonio Noriega Varela, Sofía Casanova, Xerardo Álvarez Limeses e Sarah Lorenzana. Publicou textos de Valentín Lamas Carvajal, Rosalía de Castro, Joaquín Costa, Victor Hugo e Lev Tolstoi. Manifesta unha mentalidade progresista e preocupación polo problema da emigración. Incluíu novas de Galicia, notas de sociedade e datos sobre a vida cotiá de Marín, lonxa municipal, movemento de poboación, información da sociedade Hijos de Marín de Bos Aires, crónicas da I Guerra Mundial, artigos de divulgación e sección poética. Sostivo polémicas cos periódicos locais *La Defensa* e *El Eco de Marín*. Cesou a súa edición o 14 de novembro de 1915.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
El Bien

***El Bien*** foi un periódico editado en Marín entre 1902 e 1904.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario católico*, apareceu nos primeiros meses de 1902. Foi unha publicación de talante católico que naceu coa intención de combater a *El Marinense*, periódico anticlerical. Desapareceu en 1904.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Lagoa da Serpe

miniatura|Vista aérea no 2014.
A **lagoa da Serpe** é un espazo húmido de orixe glaciar, dentro do concello ourensán da Veiga. Sitúase dentro da Serra de Pena Trevinca, a 1.697 metros de altitude preto da aldea da Ponte.

## A lenda 
A tradición oral popular conta que na noite de San Xoán unha moza de longos cabelos negros aparece sentada nas rochas da ribeira da lagoa, tristeira e pensativa agarda que algún mozo se atreva a romper o maleficio e desfacer o encanto que a obriga a permanecer en forma de serpe o resto do ano.
Sabas B. Catá

**Bartolo Sabas Nicolás Catá Abalde**, nado en Marín en 1849 e finado en Cuba en 1916, foi un xornalista galego.

## Traxectoria 
miniatura|esquerda|*Verdades amargas*, 1896, segunda edición.
Naceu na rúa Rivera Mayor. Aos quince anos de idade, canda o seu irmán máis vello, Antonio, emigrou a Cuba. En 1879, dende a sociedade La Festival intentou fundar un banco de xiro e depósitos para os envíos do diñeiro emigrante. Republicano e anticlerical, partidario da independencia da illa, escribiu o folleto autonomista *Verdades amargas* (1895). Regresou a Marín e fundou en 1897 *El Eco de Marín*, no que comezaron a colaborar Víctor Said Armesto, Julio Camba e Joaquín Pesqueira. Foi excomungado e publicou en 1900 *El Eco Marinense*, que foi suspendido dous anos despois. Acosado polo cerco católico e caciquil, sacou *El Marinense* en 1902, que pechou por denuncia das autoridades civís. Foi correspondente en Marín de *Noticiero de Vigo*. En 1909 editou *Nuevo Marín*, que pasou a denominarse *El Eco de Marín* dende 1912. O periódico custoulle a ruína, pois por orde do alcalde embargáronlle todos os bens. En 1914, despois dunha dura polémica coa prensa caciquil, desapareceu definitivamente. Regresou de novo a Cuba, onde morreu.

## Obra 
* *Verdades amargas: exposición de los males que afligen á Cuba, causas que lo determinan y remedios que se aconsejan para su salvación*, 1895.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Anticlericalismo
* Julio Camba
### Ligazóns externas 
*
Pori

**Pori** (en sueco *Björneborg*, e en latín *Arctopolis*) é unha cidade de Finlandia, situada no oeste do país, na rexión de Satakunta (da cal é capital). Ten unha poboación de 83.303 habitantes segundo o censo de 2012.

## Topónimo 
O nome *Pori* vén da palabra *borg* ("castelo") do nome orixinal en sueco cunha adaptación á pronunciación finesa. O nome en sueco *Björneborg* significa "castelo do oso", e o nome grego *Arctopolis* significa "cidade do oso".

## Demografía 
* Fonte:

## Xeografía 
### Río e delta 
O levantamento xeolóxico logo da idade do xeo foi relatívamente alto na boca do río Kokemäenjoki. En 1558, cando se fundou a cidade, foi situada na beira da baía de Pori. A causa deste levantamento o delta do río comeza agora na fronte da cidade. A área recreativa de Kirjurinluoto está actualmente nunha illa conectada con pontes á terra. O Parque Nacional Urbano de Pori preserva a historia das fases de desenvolvemento da cidade.

### Clima 

## Cultura 
En Pori encóntrase o Museo de Satakunta, un museo de historia fundado en 1888. O Museo de Satakunta presenta a historia da provincia de Satakunta e da cidade de Pori. O edificio que alberga o museo foi deseñado en 1973. O Museo de Arte de Pori é un museo de arte contemporánea e moderna, inaugurado en 1979 e ten como base as coleccións da coleccionista local de arte e mecenas Maire Gullichsen. A sede do museo encóntrase nunha antiga casa de pesaxe constuida orixinalmente en 1860. Outros museos da cidade son o Museo Rosenlew, que presenta a herdanza industrial da empresa Rosenlew e o museo de historia natural Luontotalo Arkki. Toivo é o centro de renovación do Museo de Satakunta, nel preséntanse xeitos tradicionais de restauración de casas de madeira cunha exhibición dunha casa típica de principios de 1900.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial
Alberto G. Aneiros

**Alberto Enrique Gómez Aneiros**, coñecido, como **Alberto G. Aneiros**, nado en Ferrol o 23 de febreiro de 1959, é un bibliotecario e escritor galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Filosofía e Ciencias da Educación (Sección Psicoloxía) pola Universidade de Santiago de Compostela, reside nesta cidade desde 1987, onde foi funcionario da Biblioteca Universitaria (BUSC) até 2024.

## Obras 
* *Propios extraños*, 2006, Laverde (libro de relatos en castelán).

* *Relatos desvelados*, 2006, Lea.
* *Ironías dos fados*, 2008, Lea.
* "Para que o conto conte: Manifesto a prol da narrativa breve", 2011, *Grial* n.º 190, pp. 128-131.
* *A última viaxe, e outros relatos*, 2012, Baía Edicións.
* *O tesouro do Dourado*, 2014, Editorial Toxosoutos.
* *Ninguén e compaña: relatos abreviados*, 2023, Editorial Toxosoutos.
* *Enredados*, 2023, Edicións Embora
## Galardóns 
* Premiado no Certame Literario Ramón del Valle-Inclán (2008)

* Accésits no Premio Modesto R. Figueiredo nas edicións dos anos 2007, 2008, 2009 e 2012
* XII Certame de Narración Curta Ánxel Fole (2010)
* I Concurso de Microrrelatos da Universidade de Santiago de Compostela (2013)
* XIII Certame Literario de Relato de Aventuras Antón Avilés de Taramancos (2014)
* I Premio de Teatro Breve Jenaro Marinhas del Valle (1º accésit) (2018)

## Notas