open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Santo Estevo, Ponte Castrelo, Castrelo de Miño

** Santo Estevo** é un lugar da parroquia de Ponte Castrelo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 101 habitantes (53 homes e 48 mulleres), un menos ca en 2010 (52 homes e 48 mulleres).
## Toponimia 
O topónimo **Santo Estevo** é un haxiotopónimo referido ao mártir Estevo e débese á presenza no lugar da igrexa parroquial.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Ponte Castrelo 
### Parroquias de Castrelo de Miño 
## Notas
Xogos Olímpicos de Inverno de 1988

Os **XV Xogos Olímpicos de Inverno** celebráronse en Calgary, na provincia de Alberta no Canadá. Foron un éxito económico, que levou á obtención de millóns de dólares de beneficios. Os Xogos deixaron unha forte pegada na cidade, transformando profundamente a súa economía. Foi a última edición na que os Xogos Paralímpicos e os Xogos Olímpicos de Inverno se realizaron en distintas sedes.

## Elección da sede 
## Facho Olímpico 
O facho olímpico percorreu o Canadá en 88 días e creouse un concurso para que os cidadáns tiveran a oportunidade de levalo en treitos de 1&nbsp;km. 
Do 17 de novembro de 1987 ao 13 de febreiro de 1988. 6.250 relevistas levaron o facho olímpico nun percorrido de 18.000&nbsp;km que comezou en Grecia (Olimpia, Atenas) e tivo no Canadá a seguinte ruta:

St. Johns - Quebec - Montreal - Ottawa - Toronto - Winnipeg - Inuvik - Vancouver - Edmonton - Calgary

## Deportes 
## Países participantes 
## Cadro de Medallas 
## Notas 
## Véxase tamén
Ulpiano Piña

**Ulpiano Benito Piña**, nado en Valeixe (A Cañiza) o 21 de marzo de 1885 e finado na Habana o 4 de xuño de 1972, foi un farmacéutico e político galego.

## Traxectoria 
Emigrou a Cuba con 25 anos e rematou o Bacharelato en Jovellanos (Matanzas). Estudou Farmacia na Habana e gradouse en 1921. Na capital abriu e o seu propio establecemento. Regresou a España e revalidou os seus estudos en Madrid. Estableceuse en Tui coa súa segunda muller, Carmen Castiñeira, onde tivo farmacia, droguería e óptica. De ideas republicanas, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 requisáronlle a farmacia. Fuxiu a Lisboa co médico Hermenegildo Losada Loureiro, onde embarcou para Francia. Foi xulgado por rebelión militar e declarado en rebeldía; tamén foi expedientado por responsabilidades políticas e sancionado. De Francia marchou a Nova York e despois volveu a Cuba. Radicouse en Baracoa onde volveu abrir unha farmacia. Marchou despois a Puriales de Caujerí, onde fundou outra farmacia, para finalmente establecerse na Habana.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* A mi abuelo, el Dr. Ulpiano B. Piña que se vio obligado a morir en el destierro
* Un protector gallego de indígenas en Cuba Noticia en *Faro de Vigo*
ESRO 4

**ESRO 4** (*European Space Research Organization 4*) foi un satélite artificial europeo lanzado o 22 de novembro de 1972 mediante un foguete Scout D1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.

## Características 
ESRO 4 foi un dos membros do conxunto de satélites ESRO adicados a facer investigacións científicas. A misión de ESRO 4 foi estudar os fenómenos aurorais e da magnetosfera e ionosfera terrestres para, entre outras cousas, determinar como as partículas solares penetran e se difunden na magnetosfera. O satélite tiña forma cilíndrica e estabilizábase mediante xiro a un 1 r.pm., podendo transmitir datos a unha velocidade de ata 10.420 bps. O satélite foi inxectado nunha órbita inicial de 1160&nbsp;km de apoxeo e 244&nbsp;km de perixeo, cunha inclinación orbital de 98,8 graos e un período de 98,8 minutos. Reentrou na atmosfera o 15 de abril de 1974.

## Instrumentos 
ESRO 4 levaba a bordo os seguintes instrumentos:

* Espectrómetro de ións positivos.
* Espectrómetro de masas neutras.
* Espectrómetro de partículas aurorais.
* Espectrómetro de partículas solares da zona polar sur.
* Espectrómetro de partículas solares da zona polar norte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* ESRO (satélites)
Zelmira

***Zelmira*** é unha ópera seria en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Andrea Leone Tottola baseado na traxedia en cinco actos *Zelmire*, de Dormont de Belloy e posta en escena en 1762 en Aviñón. Foi estreada o 16 de febreiro de 1822 no Teatro San Carlo de Nápoles.

## Historia 
*Zelmira* é a última das óperas napolitanas. A súa primeira representación tivo lugar no Teatro San Carlo da cidade italiana o 16 de febreiro de 1822. Á estrea seguiulle un grande éxito na súa estrea en Viena o 13 de abril de 1822, como parte dun Festival Rossini de tres meses de duración para a cal Rossini escribiu música adicional. Seguíronlle representacións en varias cidades italianas, e o 24 de xaneiro de 1824 tivo lugar a estrea en Londres baixo a dirección do propio Rossini e coa daquela muller do compositor, Isabella Colbran, no papel principal. En 1826 foi representada en París. 
Contra o ano 1835 tivo lugar unha representación na cidade estadounidense de Nova Orleáns.

Pasaron máis de 100 anos antes de que a ópera fora representada novamente en Nápoles en 1965, mais "non moi aplaudida".

## Personaxes 
## Estrutura 
### Acto I 
* 1 Introduzione e cavatina *Oh sciagura!* - *Che vidi, oh amici!* (Antenore)
* 2 Cavatina *Ah, già trascorse il dì* (Polidoro)
* 3 Terzetto *Soave conforto* (Polidoro, Zelmira, Emma)
* 4 Coro e cavatina ''S'intessano gli allori* - *Terra amica* (Ilo)
* 5 Duetto *A che quei tronchi accenti?* (Ilo, Zelmira)
* 6 Cavatina *Mentre qual fera ingorda* (Antenore)
* 7 Duettino *Perché mi guardi e piangi* (Zelmira, Emma)
* 8 Finale *Sì fausto momento* (Antenore, Leucippo, Gran Sacerdote, Ilo, Zelmira, Emma)

### Acto II 
* 8bis Coro e cavatina *Pian piano inoltrisi* - *Ciel pietoso, ciel clemente* (Emma)
* 9 Duetto *In estasi di gioia* (Ilo, Polidoro)
* 10 Quintetto *Ne' lacci miei cadesti* (Antenore, Zelmira, Polidoro, Leucippo, Emma)
* 11 Rondò *Riedi al soglio* (Zelmira)

## Arias célebres 
* *Terra amica* (cavatina de Ilo)
* *Mentre qual fera ingorda* (cavatina de Antenore)
* *Perché mi guardi e piangi* (duettino de Zelmira e Emma)
* *La sorpresa, lo stupor* (cantabile concertato do finale do primeiro acto)
* *Fiume che gli argini rompe, sorpassa* (stretta final do primeiro acto)
* *Ciel pietoso, ciel clemente* (preghiera de Emma, segundo acto, a partir da edición de Viena)
* *Riedi al soglio'' (aria final de Zelmira)

## Gravacións 
## Notas 
## Véxase tamén
Casbeado, Alais, Castro Caldelas

** Casbeado** é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 7 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
## Lugares e parroquias
### Lugares de Alais 
### Parroquias de Castro Caldelas
## Notas
Grazán, Alais, Castro Caldelas

** Grazán** é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres), a mesma cantidade ca en 2010.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Alais 
### Parroquias de Castro Caldelas
## Notas
Suroeste

**Suroeste** é unha coordenada cartográfica situada entre o sur e o oeste. Por tanto, é un dos puntos colaterais da rosa dos ventos. 

## Notas
Wallace Hartley

miniatura|200px|Wallace H. Hartley no centro da fotografía.
**Wallace Henry Hartley**, nado o 2 de xuño de 1878 e finado o 15 de abril&nbsp;de 1912 no océano Atlántico norte, foi un violinista, director da orquestra que viaxaba no RMS Titanic na súa viaxe inaugural. Fíxose famoso ao dirixir aos oito membros do grupo mentres o barco se afundía o 15 de abril&nbsp;de 1912.

Unha das máis famosas lendas do RMS Titanic é a relativa a súa banda de música. Durante o naufraxio, os oito membros da banda, dirixidos por Wallace, situáronse no salón de primeira clase nun intento de que os pasaxeiros non perderan a esperanza. Máis tarde continuaron tocando na parte de popa da cuberta de botes. Non deixaron de tocar incluso cando xa era seguro que o barco afundiría.

## Sen superviventes 
Ningún dos integrantes da banda sobreviviu ao naufraxio e desde entón houbo moita especulación respecto a cal foi a última melodía que interpretaron. Algúns testemuños din que a derradeira canción foi o himno "Nearer, my God, to Thee" (Máis Preto, Oh Deus de Ti). Por outra banda, existen tres versións da devandita canción en ninguén puido confirmar exactamente cal delas foi a que interpretaron e se realmente foi a última.

O corpo de Hartley foi un dos recuperados que puido ser identificado. O seu funeral en Inglaterra contou coa presenza de miles de persoas. A pesar de ser considerado como un heroe no seu país, a navieira White Star Line cobrou a súa familia polo custo da perda do seu uniforme.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Wallace Hartley en Titanic-Titanic.com (en Inglés)
* Wallace Hartley's Monumento en Titanic-Titanic.com
* Wallace Hartley Información na Encyclopedia Titanica
Eduardo Fidalgo Álvarez

**Eduardo Fidalgo Álvarez**, nado en Ourense en 1901, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Empregado de banca en Ourense, militou no socialismo e foi secretario xeral da Asociación de Traballadores de Banca de Ourense que presidía Juan Manuel González Gándara, e dirixente da Federación Galega de Banca da UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 24 de agosto e ingresou na Prisión Provincial de Ourense.. Grazas ás xestións do cónsul de Cuba en Vigo que lle concedeu a nacionalidade cubana, foi liberado o 12 de setembro e marchou a Cuba. Instalouse na Habana, onde se vinculou á Casa de la Cultura e participou en actos antifranquistas. Dedicouse aos negocios e montou unha fábrica de chourizos. En 1962 foi elixido vogal da Sociedad de Amistad Cubano-Española.

## Vida persoal 
Foi pai de Eduardo Fidalgo Cerreda.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
María Araújo

**María Araujo Martínez**, coñecida tamén como **María Carcaño** e **María a Guerrilleira**, nada no Carril (Vilagarcía de Arousa) o 28 de outubro de 1904 e finada na Habana o 28 de decembro de 1989, foi unha sindicalista, guerrilleira e política galega.

## Traxectoria 
miniatura|300px|Exiliados galegos no barco Marqués de Comillas viaxando cara a Cuba, 1944.
Aos dous anos marchou coa familia a Cuba, establecéndose en Casablanca. Casou con Sebastián Carcaño e xuntos vinculáronse ao nacente movemento comunista cubano. En 1927 regresaron cos seus fillos a Galicia. Alí María traballou nunha fábrica de conservas en Vigo, encabezou o Sindicato de Conserveiras e militou no PCE. Ao iniciarse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pasou á clandestinidade e colaborou coa guerrilla antifranquista ata que foi detida xunto coa súa filla Dora Carcaño. Grazas ás xestións do cónsul de Cuba en Vigo foi liberada en agosto de 1944 e expulsada de España. De regreso a Cuba participou en campañas de apoio aos guerrilleiros antifranquistas e en 1948 foi vicepresidenta da Unión de Mujeres Españolas. Loitou contra a ditadura de Batista e apoiou o goberno revolucionario. Colaborou na Campaña de Alfabetización, nos Comités de Defensa de la Revolución e na Federación de Mujeres Cubanas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* "María A Guerrilleira, comunista combatiente contra Franco y Batista" *Faro de Vigo*, 6/12/2009.
Àlex Batllori

**Àlex Batllori Olmos**, nado en Sabadell (Barcelona) o 21 de outubro de 1991, é un actor catalán. Deuse a coñecer polo seu papel de Álvaro na serie xuvenil *Física o química*.

## Filmografía 
### Televisión 
* *Familia* (2013-) Como Jacobo.
* *Física o Química* (2010-2011) Como Álvaro.

### Cine 
* *Los inocentes* (2013)
* *La mosquitera* (2010)
* *REC 2* (2009) como Uri
* *75 metros*, dirixido por Daniel Catro, (2009). Curtametraxe.
* *Destination: Ireland*, dirixido por Carlos Alfayate, (2008). Curtametraxe.
* *El juego del ahorcado* (2008)
* *I et speil i en gåte* (2008)
* *No me pidas que te bese porque te besaré* (2008)
* ''L'orquestra de les estrelles'' (2003)
Diego Martín

**Diego Martín** pode referirse a:

***Diego Martín Gabriel** (1974-), actor español.
***Diego Martín Forlán Corazzo** (1979-), futbolista uruguaio.
***Diego Martín Galindo** (1979-), cantautor español.
Alma Gallega (A Habana, 1917)

***Alma Gallega*** foi unha publicación semanal editada na Habana en 1917, escrita integramente en lingua castelá.

## Historia e características 
Subtitulada *Órgano radical de las aspiraciones de la Región*, apareceu o 6 de xaneiro de 1917. Na portada aparece unha alegoría coa figura de Concepción Arenal. Estaba dirixida por Luís E. Rey. Incluía poesía amatoria, temas da emigración e actividades do Centro Gallego. Publicou poemas de Salvador Rueda, Enrique Mal de Vizoso e José María Calveiro e traballos de temática diversa de Abdón Rodríguez Santos, Jesús Peynó Piñeiro, Constantino Horta, Alfonso Camín e Juan Joaquín Otero. A revista foi favorable á acción do Centro Galego, e divulgou as súas actividades. Só saíron uns poucos números.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Alma Gallega (A Habana, 1910)
* Alma Gallega (A Habana, 1939)
### Ligazóns externas 
* Xornais e revistas de Cuba enciclopediadaemigraciongalega.com
Jesusa Prado

**Jesusa Prado López**, nada en Ourense o 21 de novembro de 1897 e finada na Habana o 15 de abril de 1971, foi unha política galega.

## Traxectoria 
Filla de Ramón Prado, obreiro da industria do calzado que instalou unha pequena peletería en Ourense, en 1910 arribou co seu pai a Cuba, onde se encontrarían posteriormente coa nai e outros dous fillos. Mais a verdadeira vocación de Jesusa era a escritura.

En 1920 casou con Donato Figueiral Quintas, natural de Solbeira. Participou na folga xeral revolucionaria de 1934 e foi apresada coa súa filla. Aínda que logo quedou libre da cadea, non puido saír da súa casa ata as eleccións de 1936.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse á rúa e arengou o pobo para combater o fascismo, acompañou á manifestación obreira que reclamaba armas nas portas do Goberno Civil. Volveu ser detida e foi recluída no cárcere de Celanova, e aínda que se deu orde de fusilala, finalmente foi trasladada á prisión de Bande e despois á de Ribadavia.

O cónsul cubano en Vigo recibiu do seu home a cidadanía cubana de Jesusa e así conseguiu liberala. En novembro de 1938 a policía española levouna ata Valença do Minho e entregouna á policía portuguesa, que a trasladou a Lisboa. O cónsul conseguiu sacar a Soledad Figueiral para Portugal e ambas as dúas embarcaron para Cuba no buque Iberia.

Na Habana abriu unha tinturería co nome "El Buen Gusto", na que se ocupaba de repasar a roupa. Foi electa vicepresidenta da Asociación Hijas de Galicia. Co triunfo da Revolución cubana en 1959 cedeu a súa tinturería ao Estado cubano e pasou a traballar nas tendas do Hotel Nacional, na Casa Isabel e outros establecementos. Foi unha das fundadoras dos Comités de Defensa da Revolución (CDR) en 1961 e o comandante Ernesto Che Guevara designouna para actuar como docente nos círculos de estudos do Banco Nacional que el dirixía. O mesmo labor fixo tamén no xornal *Hoy*, do Partido Socialista Popular (PSP). Reuniuse con Dolores Ibárruri, A Pasionaria, cando visitou A Habana e tamén con Santiago Carrillo e Enrique Líster, que a foron visitar durante as súas estadías en Cuba.

Despois de sufrir sete infartos que a obrigaron a se xubilar das súas tarefas políticas en 1967, morreu na Habana o 15 de abril de 1971.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Egido, Ángeles, Eiroa, Matilde, Lemus, Encarnación y Santiago, Marifé (2022). *Mujeres en el exilio republicano de 1939. Homenaje a Josefina Cuesta*. Ministerio de la Presidencia, Relaciones con las Cortes y Memoria Democrática. ISBN 9788474711554

### Ligazóns externas
Nausicaa Bonnín

**Nausicaa Bonnín i Dufrenoy**, nada en Barcelona o 28 de abril de 1985, é unha actriz española de cine, teatro e televisión, filla do director e actor Hermann Bonnín e da tradutora Sabine Dufrenoy.

## Teatro 
* *Contes dels boscos de Viena* (1994)
* *El bell lloc* (1998), de Joan Brossa.
* ''El combat de les sorpreses o El misteri de l'estoig xinès* (2000), de Hermann Bonnín (e Hausson).
* *Aquí al bosc* (2001), de Joan Brossa.
* *Magnus* (2005), de Jordi Teixidor.
* *La intrusa* (2005), de Maurice Maeterlinck.
* *Nausica* (2006), de Joan Maragall (versión Jordi Coca).
* *El jardí abandonat* (2007), de Santiago Rusiñol.
* *El parany de medusa* (2007), de Erik Satie.
* *El llibertí* (2007-2008), de Eric-Emmanuel Schmitt.
* *La Gaviota* (2011) de Anton Chekjov.
* *Grooming* (2012), de Paco Bezerra.

## Filmografía 
### Cine 
* *Andrea* (1996).
* *No puc deixar de dir adéu* (1997). Curtametraxe.
* *Una ombra al meu camí* (2004). Curtametraxe.
* *El millor de mi* (2006).
* *Las vidas de Celia* (2006). 
* *La vida abismal* (2007).
* *Cámping* (2007). TV movie.
* *Dibujo de David* (2007). Curtametraxe.
* *Tres dies amb la família* (2009).
* *Elisa K* (2010)

### Televisión 
* *El cor de la ciutat* (2005-2008)
* *Paradigma*
* *Familia (2013)

## Premios 
* Premio Gaudí á mellor actriz principal por *Tres dies amb la família* (2010)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
A Terriña

***A Terriña*** foi un semanario editado na Habana entre 1908 e 1909.

## Historia e características 
Subtitulado *De información, recreo, ciencia e instrución*, apareceu en outubro de 1908. Estaba dirixido por Luís E. Rey, Jesús Díaz era o xefe de redacción e entre os seus colaboradores figuraron Abdón Rodríguez Santos, Pascual Aenlle, Roque de Barcia, Jesús Muruais e Dámaso Pérez Valenzuela. Informaba das noticias de Galicia e das actividades das sociedades de instrución. Tamén abordou cuestións forais, combateu o caciquismo, e daba novas sobre teatro, música e efemérides. Publicou varios fragmentos do *Catecismo do labrego* de Valentín Lamas Carvajal e poemas de Rosalía de Castro, Manuel Curros Enríquez, Antonio Noriega Varela e Juan Barcia Caballero. Cesou a súa publicación en 1909 co número 39.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas 
* Enciclopedia da Emigración  Departamento de Migración da Confederación Intersindical Galega.
Diego Martín Gabriel

**Diego Martín Gabriel**, nado en Madrid o 21 de setembro de 1974, é un actor español de cinema, teatro e televisión.

## Filmografía 
### Cinema 
#### Curtametraxes 
* 2011 — *Nunca Digas*.
* 2009 — *El padre*.
* 2004 — *Ana y Manuel*.
* 2003 — *Usar y tirar*.
* 1998 — *Quiéreme*.

### Televisión 
* *Familia* (2013-¿?). Telecinco
* *Frágiles* (2012). Telecinco. Como Ulises
* *La Duquesa II* (2011). Telecinco. Como Carlos Fitz-James Stuart y Martínez de Irujo.
* *Doctor Mateo* (2010-2011). Antena 3. Como Nicolás Yubero 'Nico'.
* *La Duquesa* (2010). Telecinco Como Carlos Fitz-James Stuart y Martínez de Irujo.
* *Hermanos y detectives* (2007-2009). Telecinco. Como Daniel Montero.
* *Aquí no hay quien viva* (2003-2006). Antena 3. Como Carlos de Haro.
* *Una vida nueva*. (2003). Como Manu.
* *De moda*. (2004-2005). Como Víctor.
* *Policías, en el corazón de la calle*. (2000-2003). Como Jaime Castro.
* *7 vidas* (un episodio). Telecinco. Como Héctor Sandoval.
* *Compañeros* (un episodio). Antena 3. Como Jaime.
* *Periodistas* (un episodio). Telecinco. Como amigo de Isabel.

## Teatro 
* 2012 - *Los hijos se han dormido*
* 2009 — *Ser o no ser*.
* 2005 — *Ronda para dos mujeres y dos hombres*.
* 2002 — *Los Openheart: el triángulo*.
* 1999 — *El tiempo y los conway*.
* 1999 — *Camino de Wolokamks*.
* 1995 — *El avaro* (de Molière).

## Premios e candidaturas 
### Premios Unión de Actores 
### Premios Zapping 
### Premios Magazine Web
Miguel de Miguel

**Miguel de Miguel Carrasco** coñecido como **Miguel de Miguel**, nado en Nerja o 17 de abril de 1975, é un actor español. Cursou estudos de Interpretación e é profesor de piano polo Conservatorio Superior de Música de Málaga.

## Traxectoria 
Participou en numerosas series de televisión, sendo protagonista de *Arrayán* e *Yo soy Bea*, nesta última xunto a Patricia Montero. Outras nas que participou son *Hospital Central*, *Al salir de clase*, *Un paso adelante*, *Los Serrano*, *Paco y Veva*, *Familia*, *La sopa boba*, *Obsesión* e *A tortas con la vida*. En 2011 salta ao panorama internacional coa serie La reina del sur producida por Telemundo.

En cine actuou nas longametraxes *San Vicente* e *¡Ay amor, cómo dueles!* e na curtametraxe *Aparición divina*. Tamén interveu en montaxes teatrais como *Las troyanas*, *Carroza de plomo candente*, *Romeo y Julieta* e *La tercera palabra*.

## Traxectoria 
### Televisión 
#### Personaxes fixos 
* *Familia* (2013-). Telecinco. Como Pedro.
* *Bazurto* (2012). Caracol TV. Protagonista.
* *Homicidios* (2011). Telecinco. Como Carlos García-Aranda.
* *La reina del Sur* (2011). Antena 3/Telemundo. Como Teo Aljarafe.
* *Yo soy Bea* (2008-2009). Telecinco. Como César Villa.
* *Arrayán* (2005-2008). Canal Sur. Como Yeray.
* *Desafío bajo cero* (2006) Telecinco. Como concursante.
* *¿Cantas o qué?* (2006) Antena 3. Como concursante.
* *Mira quién baila sobre hielo* (2005-2006) La 1. Como concursante.
* *Obsesión* (2005) La 1. Como Javier González Salmerón.
* *La sopa boba* (2004) Antena 3. Como Raúl.

#### Personaxes episódicos 
* *Las chicas de oro* (2010). La 1.
* *La que se avecina* (2010). Telecinco.
* *Paco y Veva* (2004). La 1.
* *Un paso adelante* (2003). Antena 3.
* *Hospital Central* (2002). Telecinco.
* *Al salir de clase*. Telecinco.
* *Los Serrano*. Telecinco.

### Cine 
;Longametraxes
* *San Vicente*
* *¡Ay amor, cómo dueles!*

;Curtametraxes
* *Aparición divina*

### Teatro 
* *Las troyanas*
* *Carroza de plomo candente*
* *Romeo y Julieta*
* *La tercera palabra*
O Burgo, O Burgo, Castro Caldelas

** O Burgo** é un lugar da parroquia do Burgo no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 28 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 10 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 31 habitantes (19 homes e 12 mulleres).
## Lugares e parroquias 
### Lugares do Burgo 
### Parroquias de Castro Caldelas 
## Notas
San Pedro, O Burgo, Castro Caldelas

** San Pedro** é un lugar da parroquia do Burgo no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña dez habitantes (catro homes e seis mulleres), tres menos ca en 2010 (catro homes e nove mulleres nese ano).

## Toponimia 
O topónimo **San Pedro** (derivado do antropónimo latino **Petro**, relacionado con  ("pedra") é un haxiotopónimo referido ao apóstolo Pedro e débese á presenza no lugar da capela de San Pedro do Burgo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Burgo 
### Parroquias de Castro Caldelas 
## Notas
Fran Escribá

**Francisco Escribá Segura**, nado en Valencia o 3 de maio de 1965, é un adestrador de fútbol español.

## Traxectoria 
Entre 2004 e 2011 foi o adestrador asistente de Quique Sánchez Flores no Getafe CF, Valencia CF, SL Benfica e Atlético de Madrid.

O 11 de xuño de 2012 anunciouse a súa contratación polo Elche CF para a tempada 2012–13. O 11 de abril de 2016 foi destituído como adestrador do Getafe CF, sendo substituído por Juan Eduardo Esnáider.
En 2019 fichou polo Celta de Vigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial  
* Datos do adestrador en bdfutbol.com
Dökkálfar e Ljósálfar

[miniatura|250px|*Elfplay* (1866) de [August Malmström]]
Na mitoloxía nórdica, **Dökkálfar** (Antigo nórdico "Elfos escuros", singular **Dökkálfr**) e **Ljósálfar** (Antigo nórdico "Elfos da luz", singular **Ljósálfr**) son dous tipos opostos de elfos; os primeiros habitar na terra e son máis morenos, mentres que os segundos vive en Álfheimr, que se atopa no ceo, e son "máis fermosos que a deusa Sól". Os Dökkálfar e os Ljósálfar só aparecen atestados na *Edda prosaica*, escrita no século XIII Snorri Sturluson.
La Patria Gallega (A Habana)

***La Patria Gallega*** foi unha revista editada na Habana entre 1911 e 1913.

## Historia e características 
Subtitulada *Revista Semanal Ilustrada: Órgano de los Intereses Gallegos en La Habana*, apareceu en 1911. Estaba dirixida por José Bargueiras e o administrador era Manuel Rodríguez. Ofreceu información de carácter xeral sobre acontecementos relacionados con Galicia e coas actividades do Centro Galego e o seu centro de saúde La Benéfica. Tamén había noticias chegadas de Galicia e do labor das asociacións de emigrantes. Entre os seus colaboradores figuraban Manuel Gómez Cordido, Manuel Carrillo Cortizas, Nicolás R. López e Ramón Castiñeira (outros aparecían cos pseudónimos de Jotabé, Teodoble, P. Tardo e Un fraile). En galego publicou relatos de Asieumedre (Manuel Lugrís Freire) e poemas de Rosalía de Castro, Manuel Curros Enríquez, Salvador Golpe, Xan Labrada, Manuel Carrillo, E. Lumia e Juan Barcia Caballero. O último número coñecido é o 82, que apareceu o 27 de xullo de 1913.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas
Bifröst

[miniatura|180px|[Heimdall fica xunto ó arco da vella mentres fai soar o seu corno. Obra de Emil Doepler (1905).]]
**Bifröst** (tamén **Bilröst**) é na mitoloxía nórdica unha ponte de arco da vella ardente que une Midgard (o mundo dos homes) e Asgard (o reino dos deuses). A ponte aparece mencionado como *Bilröst* na *Edda poética*,  como *Bifröst* na *Edda prosaica* de Snorri Sturluson e en diversos poemas da poesía escáldica. Ambas *Eddas* tamén se refiren á ponte como **Asbrú** (antigo nórdico "a ponte dos Æsir").

Segundo a *Edda prosaica*, a ponte finaliza na bóveda celestial onde o deus Heimdall, o vixilante, ten a súa residencia chamada Himinbjörg. Dende alí vixía ós xigantes. A destrución da ponte durante o Ragnarök polos exércitos de Muspell está profetizada. Existen paralelismos entre Bifröst e outro ponte presente na mitoloxía nórdica,  Gjallarbrú.

## Etimoloxía 
[dereita|180px|miniatura|Bifröst por [Arthur Rackham.]]
Andy Orchard traduce *Bifröst* como posible "brillante camiño". Resalta que o primeiro termo *Bilröst*—*bil* ( "un momento")—"suxire a natureza efémera do arco da vella", e relaciónao co primeiro termo de *Bifröst*—o verbo en antigo nórdico *bifa* significa "brillar" ou "sacudir"—notando que o elemento provoca un concepto dunha ponte "brillante e lustrosa". Por outra banda, Rudolf Simek afirma que *Bifröst* podería significar "o camiño cara o ceo" (tamén citando *bifa*) ou, se *Bilröst* é a forma orixinal que os dous mencionados por Simek, "o arco da vella fugazmente entrevisto" (ver *Bil*, quizais significando "intre, punto feble").

## Notas
Ginnungagap

Na mitoloxía nórdica, **Ginnungagap** ("aparente baleiro" ou "oco enorme") era o vasto abismo que existía entre Niflheim e Muspelheim antes da creación. Era tan profundo que ningún ollo mortal chegaba a ver o fondo. Ó norte deste xacía o intenso frío do Niflheim, ó sur, o insufrible calor do Muspelheim. Ó comezo dos tempos, os dous encontrábanse no Ginnungagap; e onde a calor tocaba o xeo, as pingas de auga derretían e formaban a substancia eitr, que derivou na vida na forma do xigante Ymir, o pai de tódolos xigantes de xeo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Caos
Luís E. Rey

**Luís E. Rey**, nado na Coruña en 1883, foi un médico, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Emigrou sendo novo á Habana. Pedicuro, rexía un salón quiropédico. En 1908 fundou a revista *A Terriña*, en 1917 *Alma Gallega* e en 1921 *El Gurugu*, periódico antimonárquico que foi clausurado polas autoridades. Foi Vocal da Federación Anticlerical Cubana. En 1920 presidiu a Agrupación Artística Gallega. Colaborou en *El Imparcial*, *La Panera*, *La Alborada* e *La Patria Gallega* usando ás veces os pseudónimos Dr. Yer e Quis A. Tanar. A súa novela *Suevia* foi adaptada ao teatro e representada en 1923. Durante a República retornou a Galicia. Como consecuencia do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 tivo que exiliarse en Cuba e retomou o seu traballo coa colonia galega formando parte da Agrupación Artística Gallega.

## Obras 
* *Suevia o Un puñado de verdades sobre la emigración femenina. Novela gallega circunstancial*, 1920.

## Vida persoal 
Casou con Laura Carballal Estévez.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Hel (lugar)

[miniatura|dereita|250px|'*Ilustración para o libro de H. A. Guerber *Myths of the Norsemen from the Eddas and Sagas* (*Mitos do pobo nórdico nos [Edda e nas sagas*): *Hermod ante Hela* (*Hermod before Hela*).**]]
Na mitoloxía nórdica, **Hel** ou **Helheim*' é coñecido como o reino da morte e atópase na parte máis profunda, escura e lúgubre de Niflheim, un dos nove mundos do Yggdrasil. Estaba gobernado por Hela, monstruosa filla de Loki, e a entrada era custodiada por un can coñecido como Garm. Helheim e Niflheim acostuman relacionarse co mesmo mundo, pero isto non é así: Niflheim é o reino do frío, o xeo e a escuridade, e Hel é reino da morte e a perdición.

A este mundo ían os que morrían por enfermidade ou vellez, e unha vez se entraba nel, nin sequera os deuses podían saír por mor do interminable e inesgotable río Gjöll, que o rodeaba.

O termo "Hell" (inferno en inglés) é un derivado de Hel ou Helheim.

## Notas
Châteaubriant

**Châteaubriant** (*Kastell-Briant* en bretón) e é unha vila francesa sita no norte do departamento do Loira Atlántico dentro da rexión dos Países do Loira.

## Xeografía 
A vila está situada no norte do departamento, a 55&nbsp;km ao sur de Rennes e 70&nbsp;km ao norte de Nantes.

## Patrimonio arquitectónico 
* O castelo, clasificado monumento histórico; as súas orixes remontan ao século XI e foi habitado polos señores de Châteaubriant. No século XVII pasa a pertencer á familia dos Bourbon-Condé até a Revolución francesa.
* A *halle*, mercado construído en 1900
* A casa do concello, construída ca. 1850
* A *carrière des Fusillés* (a canteira dos Fusilados), memorial en lembranza dos 27 refens fusilados o 22 de outubro de 1941

## Cidades irmandadas 
* , Radevormwald (1981)
* , Athlone (1995)
* , Brabova (1996)

## Notas
Fólkvangr

[miniatura|"Freia" (1882) de [Carl Emil Doepler.]]
Na mitoloxía nórdica, **Fólkvangr** ("campo da xente" ou "campo do exército") era o lugar de residencia da deusa Freia en Asgard, o mundo dos Æsir. Freia recibía en Fólkvangr a metade dos caídos en combate, pertencendo a outra metade ó deus Odín. Fólkvangr é mencionado na *Edda poética*, compilado no século XIII das primeiras fontes tradicionais, e na *Edda prosaica*, escrito no mesmo século por Snorri Sturluson. De acordo coa *Edda prosaica*, dentro de Fólkvangr atopábase un salón chamado Sessrúmnir.

:*Fólkvangr é chamado,*
:*onde Freia goberna*
:*ós sentados no seu salón.*
:*A metade dos caídos escolle cada día,*
:*e Odín a outra metade.*
:::*Gylfaginning*, capítulo 24, *Edda prosaica*

A residencia de Freia é listada entre as doce moradas dos deuses no poema *Grímnismál* da *Edda poética*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lindow, John (2001). *Norse Mythology: A Guide to the Gods, Heroes, Rituals, and Beliefs*. Oxford University Press. ISBN 0-19-515382-0
* Orchard, Andy (1997). *Dictionary of Norse Myth and Legend*. Cassell. ISBN 0-304-34520-2
### Outros artigos 
* Valhalla
Mímisbrunnr

[miniatura|Odín bebe do Mímisbrunnr (1903) obra de [Robert Engels.]]
[miniatura|"Odin at the Brook Mimir" (1893) de [John Angell James Brindley]]
Na mitoloxía nórdica, **Mímisbrunnr** (Antigo nórdico "Manancial de Mímir") é un pozo relacionado con deus Mímir, situado baixo a árbore do mundo Yggdrasil. Mímisbrunnr aparece atestado na *Edda poética*, unha compilación do século XIII baseada en fontes tradicionais, e a *Edda prosaica*, escrita no século XIII por Snorri Sturluson. Ambas fontes relatan que o deus Odín deixou un dos seus ollos na fonte. A *Edda prosaica* detalla que o pozo está localizado baixo as tres raíces da árbore do mundo Yggdrasil, unha raíz que pasa pola terra xeada dos xigantes, onde o plano primordial de Ginnungagap existiu unha vez. Ademais, a *Edda prosaica* relata que a auga do pozo contén moita sabedoría, e que o sacrificio de Odín foi un troco por unha copa daquela auga.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Urðarbrunnr
* Hvergelmir
Muspelheim

O **Muspelheim**, tamén chamado **Muspel** (do antigo nórdico *Múspellsheimr* e *Múspell*, respectivamente), é o reino do lume na mitoloxía nórdica. É o fogar dos Xigantes de lume, dos cales Surt era o máis poderoso. Muspelheim significa *mundo de lume* ou *fogar do lume*, sendo *Muspel* lume e *Heim*, fogar ou mundo.

Crese que Muspelheim era o máis elevado de tódolos reinos, e estaba por riba de Asgard, o fogar dos Æsir. Máis ó norte encontrábase Niflheim, o reino de xeo.

Na mitoloxía nórdica, a creación iníciase co contacto entre o lume e o xeo no inmenso baleiro inicial coñecido como Ginnungagap, creándose a auga. Os obxectos brillantes do ceo nocturno, como planetas, cometas e estrelas, xurdiron das faíscas de Muspelheim.

No Ragnarök, os ceos abriranse e Surt sairá de Muspelheim seguido de tódolos seus xigantes, marchando cara Asgard e destruíndo ó seu paso a ponte Bifröst.

## Notas
Noguedo, Alais, Castro Caldelas

** Noguedo** é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Alais 
### Parroquias de Castro Caldelas 
## Notas
O Pacio, Alais, Castro Caldelas

** O Pacio** é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres), a mesma cantidade ca en 2010.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Alais 
### Parroquias de Castro Caldelas 
## Notas
Taken 2

***Taken 2*** é un filme francés dirixido por Olivier Megaton que se estreou no 2012.

## Sinopse 
Malia estar retirado, Bryan Mills (Liam Neeson) vese obrigado a empregar tódolos seus recursos e habilidades de axente da CIA para salvar tanto a vida da súa muller e da súa filla como a súa propia. O pai dun dos secuestradores albaneses que o tiveron en xaque no primeiro filme xura vingarse e aproveita as vacacións da familia Mills en Istanbul para levar a cabo o seu plan.

## Personaxes 
* Liam Neeson como Bryan Mills
* Maggie Grace como Kim Mills
* Famke Janssen como Lenore
* Rade Šerbedžija como Murad
* Leland Orser como Sam
* Jon Gries como Casey
* D.B. Sweeney como Bernie
* Luke Grimes como Jamie
* Kevork Malikyan como Inspector Durmaz

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Niflheim

**Niflheim** (tamén escrito 'Niflheimr' ou 'Nifelheim', «Fogar da néboa»), na mitoloxía nórdica, é o reino da escuridade e das tebras, envolto por unha néboa perpetua. Nel habita o dragón Níðhöggr, que roe sen cesar as raíces do freixo Yggdrasil. Despois do Ragnarök, o dragón adicarase a atormentar as almas que queden no mundo.

Nun dos mitos cosmogónicos, Niflheim é a materia fría, o oposto ó Muspelheim ou materia quente. O mundo naceu do choque destas dúas materias no espazo máxico, chamado Ginnungagap.

Unha das partes máis escuras do enorme e xélido Niflheim é Helheim, onde reina a deusa ou xigante Hela, co seu can Garm.

## Notas
Vígríðr

[miniatura|300px|[Odín loitando contra o lobo Fenrir mentres outras deidades combaten no campo de batalla de Vígríðr. Ilustración de Emil Doepler (1905).]]
[miniatura|300px|A serpe [Jörmungandr enfróntase ó deus Thor, mentres ten lugar a batalla en Vígríðr tras eles. Ilustración de Emil Doepler (1905).]]
Na mitoloxía nórdica, **Vígríðr** tamén coñecido como **Óskópnir**, é un gran campo de batalla onde combaterán as forzas dos deuses Æsir e as forzas do xigante Surtr como parte dos eventos do Ragnarök. O lugar cítase na *Edda poética*, compilada no século XIII de anteriores obras literarias, así como na *Edda prosaica*, ambas escritas polo poeta islandés Snorri Sturluson. A *Edda poética* menciona brevemente o campo de batalla onde ambas partes se enfrontaban, mentres que a *Edda prosaica* ofrece unha información máis ampla, anticipando que é un lugar onde morrerán moitas deidades (e os seus inimigos) antes que o mundo sexa engulido polo lume e renaza,

## Etimoloxía 
No antigo nórdico, *Vígríðr* significa "lugar onde se celebra a batalla". A orixe do outro nome, *Óskópnir* aínda é obxecto de debate, pero decántase cara "a (aínda non) orixinada", "sen celebrar" ou "sen facer".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Harmaguedón
INXS

**INXS** é unha banda de rock australiana fundada como **The Farriss Brothers** en Sydney no ano 1977.

## Membros 
* Michael Hutchence (†&nbsp;1997.)
* J. D. Fortune (od 2005.)
* Andrew Farriss
* Jon Farriss
* Tim Farriss
* Kirk Pengilly
* Garry Gary Beers.

## Discografía 
* 1980.: *INXS*
* 1981.: *Underneath the Colours*
* 1982.: *Shabooh Shoobah*
* 1982.: *INXSIVE*
* 1983.: *Dekadance*
* 1984.: *The Swing*
* 1985.: *Listen Like Thieves*
* 1987.: *Kick*
* 1990.: *X*
* 1991.: *Live Baby Live*
* 1992.: *Welcome to Wherever You Are*
* 1993.: *Full Moon, Dirty Hearts*
* 1994.: *The Greatest Hits*
* 1997.: *Elegantly Wasted*
* 2001.: *Shine Like it Does: The Anthology (1979–1997)*
* 2002.: *The Years 1979–1997*
* 2002.: *Stay Young 1979–1982*
* 2005.: *Switch*

## Sinxelos 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da banda (inglés)
Rockwell B-1 Lancer

O **Rockwell B-1 Lancer** é un bombardeiro estratéxico cuadrimotor con ás de xeometría variable usado pola Forza Aérea dos Estados Unidos (USAF). Pensouse como bombardeiro supersónico para a década dos 60 cun alcance e unha carga suficiente para substituír o Boeing B-52 Stratofortress, e desenvolveuse principalmente como penetrador a baixa cota de longo alcance con capacidade supersónica a grande altura.

Deseñado por Rockwell International, o desenvolvemento do bombardeiro foi atrasado múltiples veces ao longo da súa historia, a medida que a teoría do equilibrio estratéxico cambiaba dende unha resposta flexible ata a destrución mutua e viceversa. A primeira versión B-1A desenvolveuse a principios dos 70, pero a súa produción foi cancelada e só se fabricaron catro prototipos. A necesidade dunha nova plataforma apareceu novamente a comezos dos anos 80, e o avión reapareceu como a versión B-1B co perfil de bombardeiro de baixo nivel. Porén, nesta etapa o desenvolvemento da tecnoloxía furtiva prometía unha capacidades moi melloradas para o avión. A produción foi adiante xa que o B-1B sería operacional antes de que eses conceptos tecnolóxicos avanzados estivesen dispoñibles, durante un período no que o B-52 sería cada vez máis vulnerable. O B-1B entrou en servizo como bombardeiro nuclear no Mando Aéreo Estratéxico da USAF.

Nos anos 90, o B-1B foi convertido para un uso como bombardeiro convencional. Entro por vez primeira en combate durante a operación Raposo do deserto en 1998, e actuaría novamente na acción da OTAN en Kosovo o ano seguinte. O B-1B apoiaría tamén ás forzas dos Estados Unidos e da OTAN en Afganistán e Iraq. O Lancer é o compoñente supersónico da forza de bombardeiros de longo alcance da USAF, acompañado polos subsónicos B-52 e Northrop Grumman B-2 Spirit. O bombardeiro é chamado "Bone" (orixinalmente por "B-One". Bone en galego é óso). Coa retirada do General Dynamics/Grumman EF-111A Raven en 1998 e do Grumman F-14 Tomcat en 2006, o B-1B é o único avión de xeometría variable activo nos Estados Unidos. Agárdase que o B-1B continúe en servizo ata a década dos 2020, cando sexa substituído por bombardeiros de próxima xeración.
Antonov An-24

O **Antonov An-24** (ruso: Антонов Ан-24) (denominación da OTAN: **Coke**) é un avión de transporte turbohélice bimotor deseñado e fabricado na Unión Soviética por Antonov dende 1957.

## Deseño 
O An-24 voou por vez primeira en 1959 e dende entón foron fabricados 1.367, dos que uns 800 continúan en servizo en todo o mundo, principalmente na CEI e África. Deses 800, 297 Antonov An-24 operaban en aeroliñas no ano 2010.

Foi deseñado para substituír o veterano transporte e pistóns Ilyushin Il-14 en viaxes de alcance curto e medio, optimizado para operar en pistas pouco preparadas de lugares remotos. O perfil de á alta protexe aos motores e aos compoñentes das ás de entullo, a relación potencia-peso e maior que na meirade parte dos avións da súa clase e o aparello é de constitución robusta, requirindo un equipo de apoio en terra mínimo.

Debiso á súa fuselaxe resistente e bo rendemento, o An-24 foi adaptado para realizar moitas misións secundarias como recoñecemento en zonas xeadas e banco de probas de motores e hélices, ademais de base para desenvolver o transporte táctico An-26, o o vión de vixilancia e mapeador fotográfico An-30, é o transporte táctico con motores máis potentes An-32. Foron previstos varios proxectos como un avión de pasaxeiros de catro reactores e alcance curto/medio e varias versións de motores.

A principal liña de produción estaba en planta de Kíiv-Svyatoshin, onde se fabricaron 985 unidades. 180 saíron de Ulan Ude e 197 An-24T construíronse en Irkutsk. A fabricación na Unión Soviética rematou en 1978.

A produción continuou na China pola Xi'an Aircraft Industrial Corporation que se fixo coa licenza para a súa fabricación, usou a enxeñería inversa e redeseñou o avión bautizándoo como Xian [Yunshuji] Y7. A fabricación do Y7, na súa versión civil, deu paso á do MA60, un derivado con motores e aviónica occidental.
Home Fleet

[miniatura|275px|Almirante [John Tovey, comandante da Home Fleet entre 1940 e 1942]]
A **Home Fleet** foi o nome tradicional dunha frota da Royal Navy que operou nas augas territoriais do Reino Unido, coa misión de protexelas, dende 1902 ata 1904 e dende 1932 ata 1967.
Claude V. Palisca

**Claude Victor Palisca**, nado en Fiume, Italia o 24 de novembro de 1921 e finado en New Haven, Connecticut, EUA o 11 de xaneiro de 2001, foi un musicólogo especializado no estudo da música italiana e da teoría musical de finais do século XVI e principios do século XVII. Estivo interesado principalmente no estudo das diferenzas estilísticas que tiveron lugar en Italia ao redor do ano 1600, producidas polo xurdimento dun novo "idioma musical" barroco respecto ao anterior renacentista. Centrou as súas investigacións no paso do renacemento tardío ao primeiro barroco e de como estas últimas prácticas creceron a raíz das primeiras, incluíndo nos seus traballos unha explicación teórica e unha análise da diferenza entre Artusi e Monteverdi.

## Principais obras 
* PALISCA, Claude V.: *The Beginnings of Baroque Music: its Roots in Sixteenth Century Theory and Polemics*, Harvard U., 1954.
* PALISCA, Claude V.: *Norton Anthology of Western Music*, Nova York, 1980.
* PALISCA, Claude V., GROUT, Donald J.: *A History of Western Music*, Nova York, 3/1980, 5/1996.
* PALISCA, Claude V.: *Humanism in Italian Renaissance Musical Thought*, New Haven, CT, 1985.
Renedo de la Vega

**Renedo de la Vega** é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 214 habitantes (INE 2012).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do concello
Petrus Gonsalvus

**Petrus Gonsalvus** ou **Pedro González**, nado en Tenerife en 1537 e finado en Capodimonte, Viterbo, Italia, en 1618, foi un nobre español na corte de Henrique II de Francia. É famoso por ter hipertricose, enfermidade moi pouco frecuente, caracterizada polo exceso de cabelo no corpo. Por iso, é coñecido polo alcume de *"Salvaje Gentilhombre de Tenerife"* ou *"Hombre Lobo Canario"*.

## Biografía 
Naceu coa enfermidade da *hipertricose universalis conxénita* en 1537 en Tenerife, logo da conquista da illa por parte de Alonso Fernández de Lugo. Sábese que era descendente de *menceyes* guanches. Aos dez anos, foi levado a Francia, para a corte do rei Henrique II, onde permaneceu 44 anos.

Por decisión do rei, Petrus Gonsalvus estudou humanidades e latín, lingua que era considerada a máis alta expresión da cultura, reservada só para a aristocracia e, polo tanto, sabela falar perfectamente era sinónimo de prestixio social. O rei tamén lle concedeu o dereito de anteposición de "Don" no seu nome, por ser descendente dun rei guanche.

En 1573, Petrus casou cunha parisiense da que só se coñece o nome, Catherine, e que moi posiblemente foi dama de honra da raíña Catarina de Médici. Tivo seis fillos, catro deles coa mesma enfermidade, entre eles Antonietta Gonsalvus.

Entre 1580 e 1590, Petrus Gonsalvus e a súa familia viaxaron a Italia e estiveron na corte de Margarida de Parma. A familia estableceuse en Capodimonte, en Viterbo, onde Petrus morreu en 1618 con 80 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Antonietta Gonsalvus

### Ligazóns externas 
* "Petrus Gonsalus llevó la cultura canaria a la corte francesa del siglo XVI"
* La singular historia de Petrus Gonsalus
Ancenis

**Ancenis** (en ) foi un concello francés do departamento do Loira Atlántico dentro da rexión País do Loira. O 1 de xaneiro de 2019, fusionouse nunha nova comuna, Ancenis-Saint-Géréon.

## Xeografía 
A vila está situada no leste do departamento, a 35&nbsp;km de Nantes. Está atravesada polo río Loira, e a primeira foi construída entre 1838 e 1939; a segunda ponte foi inaugurada en 1953.

## Patrimonio arquitectónico 
* **Castelo**, construído en 984 por Aremberge, esposa do duque da Bretaña. Foi parcialmente derruído no século XV. Inscrito como monumento histórico en 1977 foi restaurado en parte.
* **Ponte Anjou-Bretagne**, ponte colgante sobre o río Loira, construída en 1952 substituíndo unha antiga ponte de madeira do século XIX.
*  **Mámoa da "Pierre Couvretière"**, megálito datado no IV milenario ane.

## Cidades irmandadas 
* , Kirkham (1973)
* , Bad Brückenau (1981)

## Notas
Hvergelmir

Na mitoloxía nórdica **Hvergelmir** (do Antigo nórdico: *Caldeira fervente* ) é unha fonte de augas xeadas en Niflheim. Tódolos ríos xeados veñen de alí, e é a fonte dos once ríos, Élivágar. Máis arriba da fonte, o dragón Níðhöggr roe unha das raíces do freixo do mundo, o Yggdrasil.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Urðarbrunnr
* Mímisbrunnr

## Notas
Di Elas

**Di Elas** (o grupo chamábase anteriormente *The Ellas*) é un grupo musical de rock galego formado por Luís Tosar (voz), Piti Sanz (guitarra), Iván Laxe (baixo), Suso Alonso (teclados), Ro Muñoz (batería) e Fernando Campos (controis).

## Historia 
Os inicios do grupo están en 1993 en Lugo. *Los Contentos* era o grupo de referencia na cidade. Luís Tosar ía cos seus amigos aos concertos. Alí xúntase con máis músicos para tocar, o curmán de Piti e co guitarrista Rafa Muñoz. Forman o grupo Los Huana. Piti tocaría con eles despois da disolución de Los Contentos. Luís Tosar e Sanz marchan a Santiago e a banda sepárase. Vólvense xuntar en Magical Brothers, un grupo de teatro e cabaré con estética de rock and roll.

Di Elas é o terceiro grupo que forman. Luís Tosar e Piti xúntanse con Iván Laxe (baixo) de Skornabois, Suso Alonso (teclados) de Psicofónica de Conxo e Ro Muñoz (batería) de Groovefathers, todos eles do mundo audiovisial galego. O grupo empeza a actuar en 2008 como The Ellas interpretando versións en directo de cancións de grupos liderados por mulleres aínda que xa en 2007 o grupo facía pequenas actuacións.

The Ellas pasa a chamarse Di Elas e co tempo pasan a compoñer e interpretar os seus propios temas con estilos de Los Deltonos, M-Clan e Los Enemigos. O seu primeiro disco saíu en 2011 e leva o nome do grupo. O álbum está gravado nun estudio da Estrada con primeiras tomas.
Na portada do disco aparece a sobriña de Piti, a afillada de Tosar e a filla de Iván Laxe xunto con outras nenas.

## Discografía 
O grupo comezou facendo versións de temas cantados por mulleres, como de Suzanne Vega ("My name is Luca", en galego), 4 non blondes ("What's up"), ABBA, Alanis Morissette, The Bangles ("Walk like an egyptian"), Blondie ("Hanging on the telephone"), Alaska ("¿Cómo pudiste hacerme esto a mí?"), Garbage, No Doubt ("Just a girl"), Breeders, Cyndi Lauper, Sugar Babes ("Destination") ou Ronnie Spector.

## Notas