open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ribadas

Como topónimo **Ribadas** pode referirse a:

;En Galiza
***Ribadas**, lugar da parroquia de Ledoira, no concello do Frades;
***Ribadas**, lugar da parroquia de Celeiros, no concello de Ponteareas;
***As Ribadas**, lugar da parroquia de Seoane de Argas, no concello de San Xoán de Río.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Ribadavia (homónimos)

Como topónimo **Ribadavia** pode referirse a:

;En Galiza
***Ribadavia**, concello da comarca do Ribeiro;
****San Domingos de Ribadavia**, parroquia de dito concello;
*****Ribadavia**, lugar de dita parroquia;
****San Domingos de Fóra de Ribadavia**, parroquia de dito concello;
***Ribadavia**, lugar da parroquia de Castrelos, no concello de Vigo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Ribadela

Como topónimo **Ribadela** pode referirse a:

;En Galiza
***Ribadela**, lugar da parroquia de Toén, no concello de Toén;
***A Ribadela**, lugar da parroquia da Laxe, no concello do Valadouro.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Ribadelo**, lugar da parroquia de Ribas de Miño, no concello de Lugo.
Ribado

Como topónimo **Ribado** pode referirse a:

;En Galiza
***Ribado**, lugar da parroquia de Covelo, no concello de Palas de Rei;
***O Ribado**, lugar da parroquia de Lanzós, no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Ribados**, lugar da parroquia de San Claudio, no concello de Ortigueira.
Ribalta

Como topónimo **Ribalta** pode referirse a:

;En Galiza
***Ribalta**, lugar da parroquia de Loureiro, no concello de Cerdedo-Cotobade;
***A Ribalta**, lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello de Lourenzá.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Praia de Liméns

A **praia de Liméns** é un areal do concello de Cangas. De 310 m de lonxitude e 25 de anchura media, é a praia principal da enseada de Liméns. A praia é de fina area branca e augas tranquilas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Praias de Cangas
Lalachus

**Laura Yustres Vélez**, nada en Fuenlabrada o 21 de abril de 1990, máis coñecida como **Lala Chus**, é unha actriz e cómica española. En 2024 foi recoñecida co Premio Ídolo.

## Traxectoria 
Licenciouse en Comunicación Audiovisual. Deuse a coñecer entre o gran público durante a pandemia de COVID-19 grazas ao contido das súas redes sociais.

Foi colaboradora de podcast como *Estirando el chicle*, gañador dun Premios Ondas, ou *Cuerpos Especiales* de Europa FM. Interpretou en 2020 o papel de Lydia Lozano na serie televisiva *Veneno*, de Javier Ambrossi e Javier Calvo (parella de directores coñecidos como "Los Javis"). Como actriz, tamén participou na comedia policial *Sin novedad* de Rodrigo Sopeña, así como nas miniseries *Treintañeras a la deriva* e *Válidas*. En 2023, formou parte da serie documental de Luc Loren *Influencers: sobrevivir a las redes*.

En 2023, converteuse en colaboradora adoita de *La resistencia* e, ao ano seguinte, de *La Revuelta*. En 2024 estreou un espectáculo propio xunto con Bertus, *K decirte k no sepas*, presentado no Festival Nacional da Comedia en Almería. Ese mesmo ano, tamén participou no Festival Cine Caliente, un ciclo de cinema que incorpora a perspectiva de humoristas. Ademais, foi presentadora das galas dos Premios Min e os Premios Ondas Globais do Podcast 2024.

O 5 de decembro de 2024 deuse a coñecer que presentará as badaladas de fin de ano en La 1 de Televisión Española xunto a David Broncano.

## Traxectoria 
### Programas de televisión 
### Programas de radio 
## Recoñecementos 
En 2023, foi premiada durante a gala de Nadal celebrada no programa *Las Uvas* de La Ser. O ano seguinte, foi a pregoeira das festas do Entroido de Fuenlabrada. Tamén en 2024, a revista Forbes incluíuna na súa lista de Mejllres Creadores de Contido. Ese mesmo ano, foi recoñecida co Premio Ídolo na categoría de Humor.

## Notas
Alfredo Vázquez (花火)

**Alfredo Vázquez Pérez**, máis coñecido como **Alfredo Vázquez**, ás veces escrito **Alfredo Vázquez 花火**, nado na Ribeiriña (A Pobra do Caramiñal) o 27 de novembro de 1988, é un escritor galego.

## Traxectoria 
É director, xunto con Branca Trigo Cabaleiro, da editorial Malafera. A través de dita editorial publicou  os fanzines *Os catro selos* e *Gardar como…* ademais dun poemario titulado *Trítono*. Participou en varios festivais como a Feira Freak e publicacións colectivas; tamén colabora habitualmente no espazo de micrófono aberto *Cerimonia de gaivotas*. A súa obra adoita abordar temas como a adicción a substancias, a dor emocional, o envellecemento, a precariedade, a depresión e o rachar doloroso co pasado rural galego e a miúdo fai uso da linguaxe neutra.

## Notas 
;Referencias
Araneus chingaza

***Araneus chingaza*** é unha especie de araña pertencente á familia dos *Araneida*.

## Distribución 
O holotipo feminino atopouse nun lugar do centro de Colombia, no páramo de Chingaza, a 3000 metros sobre o nivel do mar, no departamento de Cundinamarca.

## Taxonomía 
Non se avistaron exemplares desta especie dende 1991. A data de decembro de 2013, non hai subespecies coñecidas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista da flora e fauna que leva o nome dos muiscas
### Bibliografía 
* Levi, H.W., 1991a - *The Neotropical and Mexican species of the orb-weaver genera Araneus, Dubiepeira, and Aculepeira (Araneae: Araneidae)*. Bull. Mus. comp. Zool. Harv. vol.**152**, pp.&nbsp;167–315. (pag.258) Articolo su BHL URL consultado o 9 de febreiro de 2014
Referendo de independencia de Liberia de 1846

miniatura|dereita|259px|Mapa da Colonia de Liberia na década de 1830 creada pola ACS. Tamén se amosan a colonia de Mississippi e outras colonias patrocinadas polo estado.
O 27 de outubro de 1846 celebrouse un referendo de independencia en Liberia. O resultado foi dun 52% a prol da independencia, a cal se declarou o 26 de xullo de 1847.

A American Colonization Society (ACS) estabelecera a colonia de Liberia en 1817, cun gobernador nomeado. Os británicos non recoñecían os costumes liberianos xa que a colonia non era independente]]

O 26 de xullo celébrase en Liberia como o día da independencia. Nos Estados Unidos, os liberianos utilizan esta data como punto de inflexión da súa relación entre os Estados Unidos e Liberia. No plano nacional, o Día da Independencia de Liberia é un dos festivos máis recoñecidos e celebrados, xunto co Aninovo, o Día dos Pioneiros, o Día das Forzas Armadas, o Día da Liberación Africana, o Día da Bandeira e o Día de Acción de Grazas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Referendo de independencia
Converxencia

* Nas matemáticas, 
** unha **converxencia** refírese ao caso dalgunhas funcións e secuencias que se achegan a un límite en determinadas condicións.
** unha xeneralización da noción de converxencia que se atopa na topoloxía de puntos.
** En cálculo vetorial, o operador diverxencia, operador diverxente, ou simplemente diverxente, é un operador que mede a magnitude de "fonte" ou "sumidoiro" dun campo vetorial nun punto dado.
* Na medicina 
** a converxencia, refírese  ao movemento interior simultáneo dos ollos un cara ao outro.
* Na bioloxía
** A converxencia dáse cando varios sucesos ou procesos distintos acaban desembocando nun mesmo lugar ou resultado final. Por exemplo, as rutas catabólicas desembocan en rutas centrais, polo que o catabolismo é un proceso converxente. Seres vivos moi diferentes poden, de maneira independente, dar lugar a adaptacións ou evolucións similares (converxencia adaptativa, evolución converxente).
* Na lingüística.
** na homografía xorde coa evolución formal converxente de dous ou máis étimos distintos
* Na sociedade.
** a converxencia é un proceso social.
Picus

***Picus*** é un xénero de aves na familia dos pícidos, xeralmente chamados petos verdeais. Ten representantes en Europa, Asia e norte de África. O nome do xénero procede da palabra latina para "peto". O xénero *Picus* foi creado polo naturalista sueco Carl Linné en 1758 na décima edición da súa obra *Systema Naturae*.

Son petos de tamaño grande, característicamente coas partes superiores de cor verde. Viven en bosques espesos ou máis abertos, e poñen ovos brancos nun burato nunha árbore, normalmente sobre unha camada de estelas de madeira. Os petos do xénero *Picus* comen principalmente insectos, con varias especies especializadas en comer formigas ou térmites. Algunhas especies aliméntanse tamén de froitos ou ovos. Os insectos son capturados sacando rapidamente a súa lingua longa e de punta con saliva pegañenta que teñen. Este xénero é menos completamente arbóreo que outros pícidos, e os seus membros tamén se poden alimentar no chan, atacando formigueiros ou termiteiros.

## Taxonomía 
O xénero *Picus* foi creado en 1758 por Carl Linné na 10ª edición de Systema Naturae. O nome do xénero é a palabra latina para peto. Pico (Picus) era tamén unha figura da mitoloxía romana, o primeiro rei do Lacio que foi convertido en peto pola feiticeira Circe. Das 13 especies deste xénero listadas por Linné, despois o naturalista inglés William Swainson designou como especie tipo o peto verdeal europeo (*Picus viridis*).

O xénero comprende 14 especies:

## Antigas especies 
As seguintes son especies que antes estaban clasificadas dentro do xénero *Picus*, pero que agora están no xénero *Chrysophlegma*.
* *Chrysophlegma flavinucha*
* *Chrysophlegma mentalis*
* *Chrysophlegma miniaceus*

Un peto extinguido describiuse a partir dun fósil dun tarsometatarso esquerdo que data do Mioceno trdío. Pode pertencer a este xénero e recibiu o nome binomial de *Picus peregrinabundus*.

## Notas
Porte d'Italie

A '''Porte d'Italie''' é unha das portas de entrada a París, a capital de Francia.

## Localización e acceso 
[dereita|miniatura|A circunvalación de Porte d'Italie, orientada ao oeste: á esquerda Le Kremlin-Bicêtre, á dereita [París.]]
A Porte d'Italie está situada no 13º distrito, no cruzamento de Avenue d'Italie, o Boulevard Masséna, a Avenue de la Porte-d'Italie e o Boulevard Kellermann, fronte ao Kremlin-Bicêtre.

As liñas que serven a Porte d'Italia son a 7 de metro e 3a de tranvía na estación Porte d'Italia. En xuño de abriuse a estación Maison Blanche da liña 14 na súa proximidade.

## Orixe do nome 
A Porte d'Italie é o punto de partida da estrada nacional 7 que une París con Italia, de aí o seu nome.

## Historia 
A Porte d'Italie é unha das portas do recinto de Thiers, unha muralla que cercaba París e que se levantou entre 1841 e 1844 para evitar que a capital de Francia caese facilmente nas mans de exércitos estranxeiros como acontecera en 1814. Concretamente, sitúase entre os bastións números 87 e 88. A finais do século XIX quedou obsoleta, e nos primeiros anos do século XX a zona encheuse de casoupas dos traballadores inmigrantes procedentes do rural. En 1919 decidiuse derruír a muralla. Ao longo de todo o recinto nas antigas portas, e tamén na Porte d'Italie, e no espazo que quedara libre encheuse de máis construcións precarias. Durante a liberación de París ao final da segunda guerra mundial, ademais da Porte d'Orléans, foi por esta porta onde algúns dos primeiros elementos da Segunda División Blindada entraron en París  o 24 de agosto de 1944: o primeiro francés libre en entrar na capital foi o capitán Raymond Dronne, coa súa 9ª compañía, a *Nueve* (rexemento de marcha do Chad ).

## Edificios notables e lugares de memoria 
A Porte d'Italie está situada á beira do barrio asiático e do barrio de Maison-Blanche. Varias grandes cadeas hoteleiras están situadas na Porte d'Italie, no lado do Kremlin-Bicêtre, e a zona tamén acolle concesionarios de automóbiles.

Atget,_Eugène_-_Die_Bannmeile,_Bewohner_der_Bannmeile_an_der_Porte_d'Italie_(Zeno_Fotografie).jpg|
Porte_d’Italie._-_zone_des_fortifications_-_va_disparaitre_(chiffonniers)_(18e_arr)_(3701266673)_(cropped).jpg|

## Notas
Manuela Pfrunder

**Manuela Pfrunder**, nada en Lucerna o 25 de marzo de 1979, é unha deseñadora gráfica suíza coñecida polos seus deseños dos billetes do franco suízo en circulación a partir de 2016. 

## Traxectoria 
Manuela Pfrunder educouse en Eschenbach e logo estudou cinco anos na Universidade de Ciencias Aplicadas e Artes de Lucerna, onde acadou o seu mestrado en Deseño Gráfico en 2000.

A súa tese, titulada *La poursuite de la création* ("A procura da creación creación"), gañou o premio da Asociación Suíza de Artistas Gráficos en 2000 e o premio Willy Guhl de deseño de comunicación como parte do Premio de Deseño Suíza 2001. Esta tese deu lugar á publicación do libro N*eotopia*, 

Logo da súa titulación, marchou a Nova York e logo a Bath, no Reino Unido. Tras adquirir experiencia en Zürich e en Londres, creu a súa propia empresa de deseño gáfico en 2003. Manuela Pfrunder acadou o segundo premio, ex-aequo con Martin Woodtli. En 2007, dado que o seu proxecto resultou ser máis acaído para a súa realización que o dos outros dous gañadores, o Banco Nacional Suízo decidiu utilizar unicamente o proxecto de Manuela Pfrunder para a nova serie de billetes.

Inicialmente, a nova serie debía entrar en circulación en 2010, mais finalmente o primeiro billete da serie, o de 50 francos, foi presentado ao público en abril de 2016 e púxose en circulación poucos días despois. Foi elixido o billete máis fermoso de 2016 pola *International Banknote Society*. Os billetes seguintes entraron en circulación en intervalos de seis meses a un ano. En setembro de 2019, a presentación do derradeir billete de 100 francos marcou o final do seu traballo co Banco Nacional Suízo.

Ficheiro:CHF 10 9 front.jpg|10 francos.
Ficheiro:CHF 20 9 front.jpg|20 francos.
Ficheiro:CHF 50 9 front.jpg|50 francos.
Ficheiro:CHF 100 9 front.jpg|100 francos.
Ficheiro:CHF 200 9 front.jpg|200 francos.
Ficheiro:CHF 1000 9 front.jpg|1.000 francos.

## Publicacións 
* (2002). *Neotopia*. Limmat Verlag. ISBN 978-3857914058

## Notas 
## Véxase tamén
Hervannan jäähalli

O **Hervannan jäähalli** é un pavillón de xeo situada no distrito de Hervanta, ao sur da cidade de Tampere, Finlandia. O recinto ten dúas pistas de xeo.

## Historia 
As obras do Hervannan jäähalli finalizáronse en 1984. O recinto deportivo foi construído nun búnker que xa existía no lugar.

Logo de varios anos pospoñéndose, en abril de 2023 comezaron as obras de remodelación das instalacións, cuxos vestiarios e baños estaban case no seu estado orixinal, ademais os problemas co aire interior obrigaron en 2023&nbsp;a instalar purificadores de aire. Os traballos comezaron máis tarde do previsto a petición dos clubs, para que puideran finalizar as actividades deportivas da tempada antes do inicio das obras. Se ben inicialmente estimouse que o custo da reforma sería de algo máis de dous millóns de euros, o orzamento acabou aumentando ata os 2,8&nbsp;millóns, un incremento que tivo que aprobarse en febreiro dese mesmo ano. As súas pistas son empregadas habitualmente por equipos de formación de hóckey sobre xeo, para ringette, para patinaxe artística, escolas, empresas... e hai quendas de patinaxe público gratuíto na tempada de outono a marzo.

O Hervannan jäähalli non ten bancadas mais si cafetería.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Os pavillóns de xeo da cidade de Tampere
Desargues (cráter)

**Desargues** é un cráter de impacto na Lúa. Está situado no hemisferio occidental na cara visíbel da Lúa preto do bordo norte. Debido a esta localización, o escorzo da perspectiva fai que o cráter pareza alongado cando se ve desde a Terra, e é difícil distinguir os detalles.

## Nomenclatura 
Está nomeado na honra do arquitecto, enxeñeiro e matemático francés Gerard Desargues (1593 – 1662) que influíu en Blaise Pascal, e este cráter está ao sur do cráter Pascal.

Inicialmente, o **cráter Desgargues** fora catalogado como **Anaximander C** (por Anaximandro de Mileto) na listaxe de Mary Blagg e a nomenclatura orixinal da IAU de Formacións Lunares Nomeadas, de 1935. O nome foi asignado oficialmente pola Unión Astronómica Internacional (IAU). O nome "Desargues" foi proposto como substituto no Atlas Lunar Rectificado de 1963 e foi oficialmente aprobado en 1964.
## Características 
Este cráter foi moi erosionado e erosionado co paso do tempo, deixando un bordo baixo e irregular que foi remodelado por impactos posteriores. Ten unha protuberancia destacada ao nordeste e outra algo máis pequena ao longo do bordo sur. Este último aparece como unha pegada dun cráter pantasma na superficie, que se atopa parcialmente por riba do bordo sur e cun resto do seu bordo norte situado no chan do cráter.

O chan do cráter é liso e probabelmente foi cuberto posteriormente por fluxos de lava ou depósitos de material caído ou expulsado.

## Cráteres satélite 
Os cráteres, que reciben o nome de *satélites*, son pequenos cráteres situados dentro ou preto do cráter principal. A súa formación ocorreu normalmente independentemente disto, pero reciben o mesmo nome que o cráter principal coa adición dunha letra maiúscula. Nos mapas da Lúa, é unha convención identificalos colocando esta letra no lado do centro do cráter satélite máis próximo ao cráter principal. 

O cráter Desargues ten os seguintes cráteres satélite:

## Notas 
## Véxase tamén 
* Lista de cráteres lunares
* Lista de mares lunares
Gérard Desargues

**Girard** ou **Gérard Desargues**, nado en Lión, Francia, o 21 de febreiro de 1591 e finado en outubro de 1661 *ibídem* foi un arquitecto, enxeñeiro e matemático francés. Fixo un amplo traballo no campo das matemáticas, sendo un pioneiro da xeometría proxectiva.

## Traxectoria 
Desde os trinta e cinco anos, a partir de 1626, foi profesor en París e oficial do corpo de enxeñeiros do cardeal Richelieu. Na capital francesa coñeceu a Descartes, a quen apoiou en algunhas polémicas. En 1650 regresou a Lión, onde permaneceu ata o seu falecemento.

A súa contribución máis coñecida é o chamado *teorema de Desargues*. Así mesmo, realizou unha profunda investigación sobre seccións cónicas (elipses, parábolas e hipérboles) e triángulos; Baseándose nestes estudos, Poncelet desenvolveu a súa teoría sobre as imaxes homólogas.

## Obras destacadas 
* *Traité de la section perspective* (1636). 
* ''Brouillon project d'une atteinte aux événements des rencontres d'une cône avec un plan'' (1639). Nese último libro escribiu os conceptos básicos da xeometría proxectiva, e tivo unha grande influencia en Pascal.

## Homenaxes 
O cráter Desargues na lúa foi nomeado na súa honra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
*  Xeometría proxectiva
### Ligazóns externas 
* Girard Desargues (mathshistory.st-andrews.ac.uk)
Flying Nun Records

**Flying Nun Records** é un selo discográfico independente de Nova Zelandia formado en Christchurch en 1981 por Roger Shepherd. Descrito por *The Guardian* como "un dos grandes selos independentes do mundo", Flying Nun destaca por mostrarlle ao mundo o Dunedin sound, un movemento cultural e musical da cidade de Dunedin de principios dos 1anos 80.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do selo
Waitangi, Illas Chatham

**Waitangi** (orixinalmente chamado '''''' polo pobo moriori) é o porto principal e o maior asentamento das illas Chatham. Atópase ao longo da costa sur da baía de Petre, na costa oeste da illa principal do arquipélago. Cunha poboación de 200 habitantes no censo de 2024, Waitangi é, con diferenza, o maior asentamento do arquipélago, representando o 27% da poboación total das illas Chatham (720 habitantes en xuño de 2024).

## Demografía 
## Notas
Baía de Petre

A **baía de Petre** é unha gran baía que comprende preto da metade da costa oeste da illa Chatham, a illa máis grande do arquipélago das illas Chatham de Nova Zelandia. Ten unha extensión duns 20 quilómetros e contén a baía de Waitangi, moito máis pequena, onde se atopa o asentamento máis grande do grupo de illas, Waitangi.

A baía leva o nome do barón William Petre, que foi director da Compañía de Nova Zelandia.

esquerda|miniatura|600px|Vista da baía de Petre.

## Notas
Ant​í​a Mu​í​ñ​o

**Antía Muíño**, nada en Santiago de Compostela, é unha cantautora e guitarrista galega. O seu estilo vai dende a canción de autor, a música tradicional galega, o jazz ou a bossa nova. En 2020 publicou o seu primeiro sinxelo "Carta Aberta" e dous anos máis tarde o seu primeiro álbum, tamén titulado *Carta Aberta*. As súas cancións suman máis de dous millóns de reproducións só en Spotify.

## Álbums 
**Carta Aberta* (2022, Raso estudio)

## Recoñecementos 
O 5 de outubro de 2022 foi galardoada na IX edición dos Premios Martín Códax da Música como mellor Artista Emerxente.

Con *Carta Aberta*, converteuse en embaixadora de EQUAL España para Spotify, estando presente no billboard de Times Square en Nova York.

## Notas
Terje Rypdal

**Terje Rypdal**, nado en Oslo o 23 de agosto de 1947, é un guitarrista noruegués de Jazz con trinta discos publicados como solista. O seu estilo na guitarra eléctrica tocando con tons distorsionados levou ao jazz fusión moderno sons que se atopaban habitualmente no rock. Actuou en numerosas formacións e entre as súas composicións clásicas figuran seis sinfonías, dúas óperas e obras de música de cámara.

## Traxectoria 
Fillo dun clarinetista e director de orquestra, entrou en contacto coa música cedo. Aínda que os seus primeiros instrumentos foron o piano e a trompeta finalmente decantouse por unha carreira na guitarra, instrumento que aprendeu por conta propia versionando a Hank Marvin. A finais dos anos 60 entra en contacto con músicos profesionais de Noruega, entre eles George Russell, músico fundamental no nacemento do denominado “Nordic jazz” e, sobre todo, con Jan Garbarek que propiciou a entrada de Rypdal no selo ECM. Alí non tardou en destacar e inmediatamente recibiu o encargo de Manfred Eicher para gravar un disco en solitario en canto escoitou varias das pezas do músico descartadas dun dos discos con Garbarek.

O debut de Rypdal con ECM chegou co disco homónimo no que participaron moitos dos colaboradores habituais de Garbarek, incluído o propio saxofonista. A formación foi: Jan Garbarek (saxo, frauta e clarinete), Eckerhard Fintl (oboe e trompa inglesa), Bobo Stenson (piano eléctrico), Tom Halversen (piano eléctrico), Arild Andersen (baixo eléctrico e contrabaixo), Bjornar Andresen ( baixo eléctrico), Jon Christensen (percusión) e Inger Lise Rypdal, esposa do músico e cantante da época. Terje tocaba a guitarra e a frauta.

A súa popularidade dentro do selo é moderada mais destacando na crítica e entre os contactos profesionais, como o  director Michael Mann, quen utilizou dúas pezas dos álbums *Blue* e *The Singles Collection* para o filme *Heat*, protagonizado por Al Pacino e Robert De Niro.

Desde a súa primeira participación nos primeiros discos de Garbarek no selo alemán ECM, Rypdal publicou alí numerosos discos, tanto baixo o seu propio nome coma en colaboracións, por exemplo coa pianista Ketil Bjørnstad, a cantante Karin Krog, Palle Mikkelborg, Jon Christensen, John Surman, Jack De Johnette, Michael Mantler, David Darling, Barre Phillips e outros.

A lista das súas composicións inclúe seis sinfonías, música coral e de cámara (como concertos solistas para piano e trompa) así como pezas para conxuntos mixtos de músicos clásicos e de improvisación. ECM publicou un álbum que contén o seu Dobre Concerto/5a Sinfonía en 1998 e a súa Lux Aeterna en 2000, unha apreciación intensa e persoal da natureza, a luz e as montañas da infancia de Rypdal.

O crítico británico e profesor de poesía Michael Tucker caracterizou o estilo de Rypdal como "unha mestura de fraseo rock e jazz cun interese rubato pola cor tonal e as dinámicas que a miúdo rexen o mundo clásico".

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Keep it like that - Tight, canción de Rypdal, en youtube
Bibopalula

***Bibopalula*** é unha serie de televisión galega de animación de 2024. Creada por Laura e Andrés Mahía, Emítese a través da plataforma dixital do Xabarín Club, da TVG e os primeiros 20 episodios estreáronse o 29 de novembro de 2024. Os seguintes 20 episodios da serie estreáronse o 21 de decembro de 2024. A serie conta con 55 cancións que foron compostas por Santi Jul e Iván Laxe. como a chegada do inverno ou a migración das cegoñas, acompañadas de cancións. Os personaxes principais son catro paxaros, un paporrubio, un merlo, unha pega e un picapau, que forman un grupo de música.

## Personaxes 
* Robin, o paporrubio.
* Merli, o merlo.
* Pegui, a pega.
* Carpin, o picapau.

## Episodios 
* Capítulo 1: O nacemento da banda
* Capítulo 2: A canción das cores
* Capítulo 3: A poza
* Capítulo 4: O telescopio
* Capítulo 5: O ovo máis grande do mundo
* Capítulo 6: A carriola
* Capítulo 7: O globo
* Capítulo 8: O agasallo da Señora Curuxa
* Capítulo 9: Onde está a miña voz?
* Capítulo 10: A chegada dos birrios
* Capítulo 11: A néboa
* Capítulo 12: O Titanic
* Capítulo 13: O terremoto
* Capítulo 14: O anel
* Capítulo 15: O papaventos
* Capítulo 16: As estrelas
* Capítulo 17: As delicias das silveiras
* Capítulo 18: Bubi, a bubela rebelde
* Capítulo 19: A árbore do medo
* Capítulo 20: O furacán
* Capítulo 21: A primeira vez
* Capítulo 22: Que lle pasa a Carpin?
* Capítulo 23: A canción do vento
* Capítulo 24: As nubes
* Capítulo 25: O parrulo perdido
* Capítulo 26: A eclipse
* Capítulo 27: A postal
* Capítulo 28: O merlo branco
* Capítulo 29: O concerto no campanario
* Capítulo 30: O paxaro metálico
* Capítulo 31: Ata pronto!
* Capítulo 32: O gran festival
* Capítulo 33: Cantar falando
* Capítulo 34: Vaia comedia!
* Capítulo 35: Un día aburrido
* Capítulo 36: A neve
* Capítulo 37: Patinaxe sobre xeo
* Capítulo 38: Burbullas
* Capítulo 39: Festival de inverno
* Capítulo 40: A guitarra de xeo
* Capítulo 41: O moneco de neve
* Capítulo 42: O parrulo campión
* Capítulo 43: A eiruga
* Capítulo 44: O Titanic
* Capítulo 45: A cova
* Capítulo 46: Aquí hai xigantes
* Capítulo 47: Unha canción diferente
* Capítulo 48: A viaxe da curuxa
* Capítulo 49: A inundación
* Capítulo 50: A treboada
* Capítulo 51: A festa da primavera
* Capítulo 52: Amigos postais
* Capítulo 53: A canción favorita do señor Moucho
* Capítulo 54: A despedida
* Capítulo 55: A canción que faltaba

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming

### Ligazóns externas 
*Bibopalula na páxina oficial de xabarin.gal.
Un gato en París

***Un gato en París*** (en ) é un filme de 2010 dirixido por Jean-Loup Felicioli e Alain Gagnol. É unha coprodución internacional entre Francia, Bélxica, os Países Baixos e Suíza. Conta a historia dunha moza de París cuxo gato a leva a desvelar un misterio emocionante no transcurso dunha soa noite. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme de animación na 84ª edición dos premios.

Estreouse dobrado en galego na plataforma do Xabarín o 26 de novembro de 2024.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Here Come the Warm Jets

***Here Come the Warm Jets*** é o primeiro álbum de estudio do músico inglés Brian Eno (acreditado como Eno), publicado o 8 de febreiro de 1974 a través do selo Island Records. Foi gravado e producido polo propio Eno tras a súa marcha de Roxy Music, e mestura estilos glam e pop con enfoques vangardistas. O disco ten numerosos invitados, como varios dos antigos compañeiros de Eno en Roxy Music xunto con membros de Hawkwind, Matching Mole, Pink Fairies, Sharks, Sweetfeed, e King Crimson. Eno empregou direccións e métodos de produción pouco habituais para conseguir resultados inesperados dos músicos.

*Here Come the Warm Jets* chegou ao número 26 da lista británica de álbums e ao 151 das listas da *Billboard* estadounidense, recibindo críticas na súa maioría positivas. Foi reeditado en CD en 1990 por  Island Records e remasterizado en 2004 por Virgin Records, e continuou recibindo eloxios

## Listaxe de cancións 
## Notas 
## Bibliografía 
*
José Zunzunegui Freire

**José Zunzunegui Freire**, nado en Salceda de Caselas en 1904 e finado en Vigo o 6 de decembro de 1978, foi un médico e escritor galego.

## Traxectoria 
Fillo do médico de Salceda de Caselas Jacinto Zunzunegui Romo. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Obtivo o título en 1928. Foi médico de Lavadores e tocólogo da Beneficiencia Municipal de Vigo. Colaborou na prensa galega. Foi bibliotecario da Academia Médico-Quirúrgica e fundador da Sociedad Española de Medicina del Trabajo. Foi correspondente da Real Academia Galega. Finou en Vigo o 6 de decembro de 1978.

## Obras 
* *La medicina mágica en Galicia y otros esbozos*, 1957.
### Obras colectovas 
* "La Vieja sangría en la clínica de nuestro tiempo" en *Libro de comunicaciones científicas celebradas en Vigo, días 1, 2, 3 y 4 de agosto de 1958*. II Jornadas Médicas Galaico-Portuguesas.

## Recoñecementos 
* Foi premiado no concurso do Día de Galicia de 1952 do Centro Gallego de Buenos Aires polo traballo "Interpretaciones místicas de la enfermedad tradicional gallega.

## Vida persoal 
Casou coa farmacéutica Modesta Costas González de la Fuente.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Album de la Sociedad Viguesa 1953*.
Xermánico, xermánica

Os adxectivos **xermánico**, **xermánica**, **xermano** e **xermana** poden referirse a:

* Linguas xermánicas, unha rama da familia de linguas indoeuropeas que inclúe o inglés, o alemán, o neerlandés, entre outras.
* Pobos xermánicos, varios grupos étnicos e culturais que falaban linguas xermánicas na antigüidade.
* Pobo xermánico, referido ao Estado moderno de Alemaña e a contextos históricos específicos como a Alemaña Nazi, a RFA e a RDA.
* Cidadáns xermánicos, relacionado cos habitantes modernos de Alemaña. Esta acepción e a anterior poden incluír cidadáns ou pobos de cultura xermánica que emigraron a outros países, ou os que se atopaban fóra das fronteiras de Alemaña despois da guerra mundial, en lugares como Alsacia e Lorena (Francia), Eupen-Malmedy (Bélxica), e en Polonia, Checoslovaquia, Hungría, Romanía, Unión Soviética e Iugoslavia.
* Sacro Imperio Romano Xermánico, onde xermánico ou *germani* podía referirse aos cidadáns do Sacro Imperio.
* Germani (Península Ibérica), un grupo de poboacións na antigüidade que se cría vivir na península Ibérica.

## Véxase tamén 
* Xermánico (homónimos) - Páxina refererida ao seu uso como nome propio.
* Xermania -  Páxina de homónimos refererida ás designacións territoriais
* Xermanismo - préstamo lingüístico dunha lingua xermánica a calquera outra.
* Xermanio - Elemento químico de símbolo Ge
* Xermano ou Germanum (gas) - composto químico de fórmula GeH4
Municipio de Preiļi

O **municipio de Preiļi** (en letón, *Preiļu novads*, en latgalián *Preiļu nūvods*) é un dos 36 municipios de Letonia. Os 36 municipios son resultado da última reorganización do territorio aprobada o 1 de xuño de 2021 pola Saeima. O novo municipio fusiona os antigos distritos de Preiļu, Riebiņu, Vārkavas e parte do distrito de Aglona (parroquia de Aglona). Limita ao norte co municipio de Varakļani, ao noroeste co municipio de Jēkabpils, ao oeste co municipio de Līvāni, ao sur co municipio de Augšdaugava, ao sueste co municipio de Krāslava e ao leste co municipio de Rēzekne. O centro comarcal está situado na propia cidade de Preiļi.

Preiļi pertence á nacionalidade histórica recoñecida pola Constitución Letoa de Latgale.

## Historia 
Existen rexistros de poboación no municipio desde principios do Neolítico, cunha maior abundancia de evidencias cara finais do Neolítico. A principios do século XIII, o condado formaba parte do antigo estado latgalián de Jersika. Avanzado o século o territorio foi incluído na comarca de Daugavpils de Livonia. Despois do colapso de Livonia na década de 1560, pasou a formar parte do Ducado de Pārdaugava, máis tarde baixo a administración polaca directa. 
Desde finais do século XIV, a nobre familia Borch era propietaria de Preili. Despois da incorporación de Latgale a Polonia en 1563, o rei Sexismundo II Augusto de Polonia deu unha vez máis a propiedade da zona á familia Borch. A familia orixinouse no sur de Italia, desde onde se mudaron a Westfalia, e despois durante as cruzadas unha rama da familia instalouse no territorio da Inflantia. No século XVIII, Preili pertencía a Johann Andreas Josef von der Borch (Jan Andrew Joseph Borch) (1713-1780). Durante a súa época había alí unha casa pazo de dúas plantas. Johan Andreas foi chanceler de Polonia en 1780, morreu e foi enterrado en Varsovia. En 1772, debido á partición de Polonia, o territorio do condado pasou baixo o control do Imperio ruso e foi incluído primeiro na provincia de Daugava da gobernación de Pskov, despois en 1776 no vicerreinato de Polotsk, desde 1796 no belaruso, e desde 1802 na gobernación de Vitebsk.

En 1949, estableceuse o distrito de Preiļi. Entre 1952 - 1953, o distrito de Preiļu formou parte do distrito de Daugavpils. En 1959, o distrito de Līvānu engadiuse ao distrito de Preiļu. Despois da restauración da República de Letonia en 1990, as aldeas do distrito de Preiļu foron renomeadas como parroquias, pero en 2009 o distrito volveuse a dividir en varios condados.

En 2021, cando na maioría dos casos se restableceu a división territorial da RSS de Letonia por distritos, o antigo distrito de Preiļi aínda estaba dividido en dous: o centro e o leste permaneceron como distrito de Preiļu, mentres que o oeste foi entregado ao municipio de Līvāni.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Organización territorial de Letonia
*Rexións de Letonia
Sabú Martínez

**Luis Martínez** coñecido como **Sabú Martínez** polo parecido físico co actor hindú Sabu Dastagir, nado en Nova York o 14 de xullo de 1930, e finado en Estocolmo o 13 de xaneiro de 1979, foi un percusionista estadounidense que destacou especialmente nas congas. É considerado un músico central do primeiro jazz latino e o Cubop dos anos 50.

## Traxectoria 
Nado no 111 do Harlem hispano en Nova York nunha familia portorriqueña con ascensión española e india. Recoñece en entrevistas comezar na música nun trío aos once anos onde tocaban nun local da rúa 125, máis tarde é contratado como percusionista nas bandas latinas de Marcelino Guerra e Catalino Rolón. Aos 17 anos reclútanno no Exército dos Estados Unidos de América. Tras o exercicio militar retoma a carreira musical na banda de Joe Loco e na banda de Josephine Mary Premice. No ano 1946 consegue entrar na banda oficial de Art Blakey. 

En 1948 substituíu a Chano Pozo na orquestra de Dizzy Gillespie; ao ano seguinte apareceu en escena con Benny Goodman. Durante a seguinte década toca como congueiro xunto a Charlie Parker, Duke Ellington, Count Basie, J. J. Johnson, Horace Silver, Thelonious Monk, Charles Mingus, Mary Lou Williams, Lionel Hampton, Noro Morales, Marcelino Guerra, Esy Morales, os Lecuona Cuban Boys, Miguelito Valdés e Tito Rodríguez. Tamén acompañou aos cantantes Tony Bennett, Sammy Davis, Jr. e Harry Belafonte. Como congueiro destacan as súas achegas de música afrocubana, jazz e folclore afrocaribeño en estruturas complexas de percusión.

Durante unha estancia en Hollywood entre o 1955-1959 participou na interpretación musical para filmes galardoadas co premio Grammy, como o éxito "Stairway to the Stars", empregado en *Con saias e a rachar*.

## Vida persoal
Despois dos anos 50 trasladouse a Porto Rico, onde traballou, entre outros, coa orquestra de Johnny Conquet. Alí coñeceu a súa futura esposa, a sueca Agneta Brogestam, coa que se trasladou a Suecia en 1967. Casou varias veces en Europa e tivo varios fillos, dous deles, René e Johnny son hoxe baterías. (René toca na banda sueca Salsa Caliente).

Afectado pola adicción á heroína vende os seus instrumentos durante a súa estancia en California o que atrasou o seu ritmo de gravacións e lle ocasionou problemas de saúde. Faleceu o 13 de xaneiro de 1979, dunha úlcera gástrica.

## Discografía
* *Palo Congo*, *invitado* Arsenio Rodríguez (1957)
* *Sorcery!* (1958)
* ''Sabu's Jazz Espagnole* (1958)
* *Afro Temple'' (1973)

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* The Sacrifice, tema de Sabú do 1971 (Orixinal) en youtube
Wikipedia en tigré

A **Wikipedia en tigré** é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua tigré. Foi creada o 12 de decembro de 2024.

Esta versión da enciclopedia contén  artigos e  usuarios, dos cales  son activos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Wikipedia en tigré
* Wikipedia en tigré (móbil)
Sixeberto de Gembloux

**Sixeberto de Gembloux**, en latín *Sigebertus* ou *Sigibertus Gemblacensis,* nado c. 1030 e finado o 5 de outubro de 1112, foi un monxe e cronista medieval da abadía de Gembloux en Bélxica, que viviu a finais do século XI e principios do XII. Escribiu unha historia que abarca dende o ano 378 até o 1111. Tamén participou en polémicas teolóxicas do seu tempo.

## Traxectoria 
É coñecido pola súa obra *Chronographia*, de título completo  *Chronicon sive Chronographia,* unha crónica pormenorizada en lingua latina que cobre a historia do mundo desde a creación (e máis en particular desde o século IV) até o ano 1111. A súa crónica é un recurso valioso para o estudo da Idade Media, aínda que contén visións subxectivas típicas dos textos desa época. 

Nos seus escritos menciona o Reino de Galicia (*Regnum Gallitiensium*) afirmando que "*o reino que é a terceira parte da Hispania*".

## Notas 
## Véxase tamén 
* Historiografía do Reino medieval de Galicia
Numeración de Ostrowski

En matemáticas, **a numeración de Ostrowski**, que recibe o nome de Alexander Ostrowski, é calquera dos dous sistemas de numeración relacionados baseados en fraccións continuas: un sistema de numeración posicional non estándar para os enteiros e unha representación non enteira de números reais.

Fixamos un número irracional positivo *α* con expansión defracción continua [*a*0; *a*1, *a*2 ,...]. Sexa (*q**n*) a secuencia de denominadores dos converxentes *p**n*/*q**n* a α: así *q**n* = *a**n**q**n*&#x2212;1 + *q**n*&#x2212;2. Denotamos *α**n**T**n* (*α*) onde *T* é o mapa de Gauss *T*(*x*) = {1/*x* }, e escribimos *β**n* = (&#x2212;1)*n* +1 *α*0*α*1 ... *α**n*: temos *β**n* = *a**n**β**n*&#x2212;1 + *β**n*&#x2212;2.

## Representacións de números reais 
Todo *x* real positivo pódese escribir como

:  x = \sum_{n=1}^\infty b_n \beta_n \ 

onde os coeficientes enteiros 0 ≤ *b* *n* ≤ *a* *n* e se *b* *n* = *a* *n* entón *b**n*&#x2212;1 = 0.

## Representacións de enteiros 
Todo número enteiro positivo *N* pódese escribir unívocamente como

:  N = \sum_{n=1}^k b_n q_n \ 

onde os coeficientes enteiros 0 ≤ *b* *n* ≤ *a* *n* e se *b* *n* = *a* *n* entón *b**n*&#x2212;1 = 0.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*.
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Sucesión completa.
### Ligazóns externas 
*  Ostrowski numeration systems, addition and finite automata.
Suma de Euler

Nas matemáticas de series converxentes e diverxentes, **a suma de Euler** é un método de suma. É dicir, é un método para asignar un valor a unha serie, diferente do método convencional de tomar límites de sumas parciais. Dada unha serie Σ*a**n*, se a súa transformada de Euler converxe nunha suma, entón esa suma chámase **suma de Euler** da serie orixinal. A maiores de utilizarse para definir valores para series diverxentes, a suma de Euler pódese usar para acelerar a converxencia das series.

A suma de Euler pódese xeneralizar nunha familia de métodos indicados como (E, *q*), onde *q* ≥ 0. A suma (E, 1) é a suma ordinaria de Euler. Todos estes métodos son estritamente máis débiles que a suma de Borel; para *q* > 0 son incomparábeis coa suma de Abel.

## Definición 
Para algún valor *y* podemos definir a suma de Euler (se converxe para ese valor de *y*) correspondente a unha suma formal particular como:

:  _{E_y}\, \sum_{j=0}^\infty a_j := \sum_{i=0}^\infty \frac{1}{(1+y)^{i+1}} \sum_{j=0}^i \binom{i}{j} y^{j+1} a_j .

Se todas as sumas formais converxen, a suma de Euler será igual ao lado esquerdo. Porén, usar a suma de Euler pode acelerar a converxencia (isto é especialmente útil para alternar series); ás veces tamén pode dar un significado útil ás sumas diverxentes.

Para xustificar o enfoque, observe que para a suma trocada, a suma de Euler redúcese á serie inicial, porque

: y^{j+1}\sum_{i=j}^\infty \binom{i}{j} \frac{1}{(1+y)^{i+1}}=1.

Este método en si non se pode mellorar mediante unha aplicación iterativa, xa que

:  _{E_{y_1}} {}_{E_{y_2}}\sum = \, _{E_{\frac{y_1 y_2}{1+y_1+y_2}}} \sum.

## Exemplos 
* Usando *y* = 1 para a suma formal 
:\sum_{j=0}^\infty (-1)^j P_k(j) conseguimos 
:\sum_{i=0}^k \frac{1}{2^{i+1}} \sum_{j=0}^i \binom{i}{j} (-1)^j P_k(j),se *Pk* é un polinomio de grao *k*. Teña en conta que a suma interna sería cero para , polo que neste caso a suma de Euler reduce unha serie infinita a unha suma finita.
* A elección particular 
:P_k(j):= (j+1)^k proporciona unha representación explícita dos números de Bernoulli, xa que 
:\frac{B_{k+1}}{k+1}=-\zeta(-k) (función zeta de Riemann ). De feito, a suma formal neste caso diverxe xa que *k* é positiva, mais aplicando a suma de Euler á función zeta (ou mellor dito, á función eta de Dirichlet relacionada) produce (cf. Serie globalmente converxente) 
:\frac{1}{1-2^{k+1}}\sum_{i=0}^k \frac{1}{2^{i+1}} \sum_{j=0}^i \binom{i}{j} (-1)^j (j+1)^k  que é unha forma pechada.
* \sum_{j=0}^\infty z^j= \sum_{i=0}^\infty \frac{1}{(1+y)^{i+1}} \sum_{j=0}^i \binom{i}{j} y^{j+1} z^j = \frac{y}{1+y} \sum_{i=0}^\infty \left( \frac{1+yz}{1+y} \right)^i

: Cunha escolla adecuada de *y* (é dicir, igual ou próximo a − ) esta serie converxe a 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*

### Outros artigos 
* Transformación binomial
* Suma de Borel
* Suma de Cesàro
* Suma de Lambert
* Fórmula de Perron
* Teoremas abelianos e tauberianos
* Fórmula de Abel-Plana
* Fórmula da suma de Abel
* Transformmación de Van Wijngaarden
* Suma de Euler-Boole
* Serie diverxente
Teorema do oco de Ostrowski-Hadamard

En matemáticas, o **teorema do oco de Ostrowski-Hadamard** é un resultado sobre o prolongamento analítico de series de potencias complexas cuxos termos distintos de cero son dunha orde que teñen un "oco" axeitado entre eles. Tal serie de potencias ten un "mal comportamento" no sentido de que non se pode estender para ser unha función analítica en ningún lugar da fronteira do seu disco de converxencia. O resultado recibe o nome dos matemáticos Alexander Ostrowski e Jacques Hadamard.

## Enunciado do teorema 
Sexa 0&nbsp;&#x3C;&nbsp;*p*1&nbsp;&#x3C;&nbsp;*p*2&nbsp;&#x3C;&nbsp;... unha secuencia de enteiros tal que, para algúns *&#x3BB;*&nbsp;&#x3E;&nbsp;1 e todo *j*&nbsp;∈&nbsp;**N**,

: \frac{p_{j + 1}}{p_{j}} > \lambda.

Sexa (*&#x3B1;**j*)*j* ∈ **N** unha secuencia de números complexos tal que a serie de potencias

: f(z) = \sum_{j \in \mathbf{N}} \alpha_{j} z^{p_{j}}

ten un raio de converxencia 1. Entón ningún punto *z* con |*z*|&nbsp;=&nbsp;1 é un punto regular para *f*; é dicir, *f* non se pode estender analiticamente desde o disco unitario aberto *D* a ningún conxunto aberto maior, nin sequera a un só punto na fronteira de *D*.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
### Outros artigos 
* Función lacunaria.
Alexander Ostrowski

**Alexander Markowich Ostrowski** (; ), nado o 25 de setembro de 1893 e falecido o 20 de novembro de 1986, foi un matemático ucraíno.

Seu pai Mark foi comerciante, Alexander Ostrowski asistiu á Facultade de Comercio de Kíiv, non a unha escola secundaria, e polo tanto non tiña unha cualificación suficiente para ser admitido na universidade. No entanto, o seu talento non pasou desapercibido: o mentor de Ostrowski, Dmitry Grave, escribiu a Landau e Hensel para pedir axuda.

Posteriormente, Ostrowski comezou a estudar matemáticas na Universidade de Marburgo baixo a supervisión de Hensel en 1912. Durante a Primeira Guerra Mundial foi internado, pero grazas á intervención de Hensel, as restricións aos seus movementos foron un pouco aliviadas e permitíuselle utilizar a biblioteca universitaria.

Despois de rematar a guerra, Ostrowski trasladouse a Göttingen onde escribiu a súa tese de doutoramento e foi influenciado por Hilbert, Klein e Landau. En 1920, despois de obter o seu doutoramento na Universidade de Göttingen, Ostrowski trasladouse a Hamburgo onde traballou como asistente de Hecke e rematou a súa habilitación en 1922. En 1923, volveu a Göttingen e, en 1928, converteuse en profesor de Matemáticas en Basilea, ata que se xubilou en 1958. En 1950, Ostrowski obtivo a cidadanía suíza. Despois da xubilación, aínda publicou artigos científicos ata os seus oitenta anos.

Algúns dos seus descubrimentos máis importantes son:
* Teorema de Ostrowski: é un teorema da teoría de números demostrado en 1916 por Alexander Ostrowski, segundo o cal calquera valor absoluto non trivial no corpo ℚ dos racionais é equivalente ao valor absoluto habitual ou ao dos valores absolutos *p*-ádicos. 
* Teorema do oco de Ostrowski-Hadamard: é un resultado sobre o prolongamento analítico de series de potencias complexas cuxos termos distintos de cero son dunha orde que teñen un "oco" axeitado entre eles
* Numeración de Ostrowski: sistemas de numeración relacionados baseados en fraccións continuas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Vorlesungen über Differential- und Integralrechnung,* 3 vols. , Birkhäuser; 

 vol. 1, 1945;
 

 vol. 1, 2nd edition, 1960;
 

 vol. 2, 1951;
  

 vol. 3, 1954;
 

* *Aufgabensammlung zur Infinitesimalrechnung.* varios vols. , Birkhäuser, Basilea (1ª edición 1964; 2ª edición 1972) pbk reprint vol. 1 ; vol. 2 A ; vol. 2 B ; vol. 3
* *Colleita de traballos de matemáticas.* 6 vols. , Birkhäuser, Basilea 1983–1984. vol. 1 ; vol. 2 ; vol. 3 ; vol. 4 ; vol. 5 ; vol. 6

### Outros artigos 
* Teorema de Ostrowski
* Teorema do oco de Ostrowski-Hadamard
* Numeración de Ostrowski
* Premio Ostrowski
Pop Will Eat Itself

**Pop Will Eat Itself** é unha banda inglesa de rock alternativo formada en 1986 en Stourbridge, West Midlands, con membros de Birmingham, Coventry e Black Country. Inialmente coñecido como un grupo de grebo, cambiou o seu estilo para incorporar rock industrial e indie baseado en samplers. Graham Crabb describe o seu son como "electrónica, punk, hip-hop alternativo, música híbrida para foder, pelexar e fumar puros". O seu sinxelo máis exitoso foi o tema de 1993 "Get the Girl! Kill the Baddies!" que entrou no *top 10*. Despois de disolverse inicialmente en 1996 e ter unha breve reforma en 2005, regresaron á actividade novamente en 2010, publicando tres álbums dende entón.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda