Comisario Maigret

**Jules Maigret**, coñecido como o **comisario Maigret** é unha personaxe de ficción creada polo escritor belga Georges Simenon (1903-1989). Protagonista de 75 novelas e 28 relatos, a súa sona medrou ao longo do tempo, en parte debido ás numerosas adaptacións cinematográficas e televisivas das súas novelas.

## Datos biográficos 
Ao longo das obras que teñen ao comisario Maigret como protagonista, Georges Simenon fornecerá aos lectores dos datos biográficos do protagonista, especialmente na novela *Les mémoires de Maigret* (1951). Porén, algúns deles son contraditorios entre si. Así, na novela *Le revolver de Maigret* (1952) dise que Jules-Joseph Anthelme é o seu nome completo, mentres que na novela *La Première enquête de Maigret, 1913* (1948) se dará como tal nome o de Jules Amédée François.

Jules Maigret naceu na localidade de Saint-Fiacre (trasunto literario de Paray-le-Frésil), preto da cidade de Moulins, na rexión francesa de Auvernia, a finais do século XIX. Era fillo de Evariste, o administrador do castelo de Saint-Fiacre, cuxa actividade profesional era a de xestionar as preto de tres mil hectáreas que, divididas en diversas granxas, estaban arrendadas a distintos caseiros. O seu avó fora un destes arrendatarios.

Sendo el aínda un cativo, a súa nai morreu nas complicacións dun parto do que había ser o seu segundo fillo. Interno nun instituto de Moulins por uns meses, ao non se adaptar, o seu pai decidiu envialo á cidade bretoa de Nantes, xunto dos seus tíos. Pasa as vacacións con seu pai até a morte deste, aos 46 anos.

Estudou dous anos de medicina en Nantes. Porén, á morte da súa tía, e malia o intento do seu tío de empregalo na panadaría familiar, decidiu deixar os estudos, marchar a París e comezar a súa propia vida. Por mediación dun antigo amigo do instituto, ingresou na policía como axente ciclista, ascendendo até chegar a ser comisario de división da brigada criminal. Nunha festa coñeceu a Louise Léonard, natural de Colmar, na Alsacia, coa que casou pouco tempo despois. O matrimonio non puido ter fillos.

Maigret é un home de vida sinxela: gosta da comida tradicional, a compaña da súa muller con quen partilla sesións de cinema e largos paseos, a cervexa, os licores caseiros. Ao pasar ao retiro instalouse nunha pequena casa na vila de Meung-sur-Loire, no departamento do Loiret, na marxe norte do Loira. Dedicarase dende entón, coa excepción dalgunhas intervencións en casos puntuais, á pesca, a xogar ás cartas e a coidar da súa cortiña. Actividades simples, á marxe das grandes responsabilidades como alto funcionario e home de sona do pasado.

## Método de investigación 
A morte da súa nai, en parte debida á má intervención dun médico alcohólico, deixou unha fonda pegada en Maigret. Convencido de que hai xente que se empeña en seguir un camiño para o que non está capacitada, xa dende mozo soña cunha ocupación que non existe, ser reparador de destinos, advertir á xente que empeñarse en algo para o que non se está chamado leva ao desastre. Andado o tempo Maigret cre ver na profesión de psicanalista algo semellante á inexistente profesión de reparador de destinos.

En certo senso, este devezo xuvenil traducirase logo no seu método de traballo. Para as súas investigacións é vital pórse no lado da xente, tratar de comprendela, vivir as súas circunstancias, o seu ambiente, coñecer os seus costumes, a súa maneira de pensar. Segundo a súa experiencia, as persoas que cometen crimes son, polo xeral, xente do común ás que un camiño equivocado arrastra ao delito.

Home de gran sensibilidade humana, a pesar de que o seu traballo o pon en contacto coas miserias do home, é unha persoa optimista, que confía no ser humano e na xente sinxela. Pola contra, os ambientes burgueses e aristocráticos incomódano, pois, aos seus ollos, tenden a enmascarar as súas miserias co luxo, o poder e ostentación.

## Os seus colaboradores 
Lucas, é o máis antigo dos homes ao cargo do comisario Maigret, ao que substitúe cando está de vacacións ou se atopa fóra de París. É dos seus colaboradores o máis querido e próximo. Malia ser un home bastante máis pequeno e groso que o comisario, imítao no seu comportamento e mesmo os seus xestos.

Albert Janvier, alto e delgado, en oposición a Lucas, é o segundo nos seus afectos e na súa confianza após Lucas.

Torrence, xeralmente chamado o gordo Torrence pola súa constitución física, malia ser asasinado na primeira das novelas da serie (*Pietr-Le-Letton*, 1931) aparecerá decote nas seguintes novelas de Maigret. Caracterízao ser amante da comida e da bebida, así como ser falangueiro e mesmo algo infantil.

Albert Lapointe é o máis novo dos seus colaboradores. Malia a inexperiencia propia da súa mocidade, o seu celo profesional e a súa seriedade convérteno nun gran policía e nun colaborador moi querido.

Charles Joseph Lognon, tamén chamado o inspector desgraciado. Non está ás ordes directas do comisario Maigret pois non pertence á brigada do Quai des Orfèvres. Traballa na comisaría de Montmartre. De aspecto lúgubre, desordenado e enfermizo, é ben querido por Maigret, pois, alén das súas cuitas e do seu aspecto, é un home de vontade de ferro e un excelente policía.

## A Francia de Maigret 
Unha boa parte das novelas de Maigret transcorre en París. Son escenarios habituais o seu despacho do Quai des Orfèvres, a súa morada no Boulevard Richard-Lenoir e os diversos barrios, coas súas xentes, as súas tabernas e os seus restaurantes.

Tamén son moitas as investigacións que levan ao comisario ás pequenas vilas da Francia. Descritas, as máis das veces, como provincianas e conservadoras en oposición a un París mundano e cosmopolita. No entanto, é o ambiente ao que, por nacenza, Maigret se sente máis próximo.

Nas novelas de Maigret aparecen tamén reflectidas as diversas idiosincrasias dos pobos de Francia, estereotipadas polo xeral: a xente do sur, mediterránea, alegre e locuaz, os protestantes circunspectos e rigorosos, os corsos vinculados ao mundo da hampa ou á policía ...)

## Maigret en galego 
A única novela protagonizada polo comisario Maigret traducida ao galego é *Maigret na escola* ( en francés ''Maigret à l'école*, 1954). Foi traducida polo escritor Xosé Manuel Martínez Oca e publicouse no 1992 na desaparecida editorial Vía Láctea Editorial.

## As novelas de Maigret 
* *Pietr-Le-Letton* (1931)
* *M. Gallet, décédé* (1931)
* *Le pendu de St Pholien* (1931)
* *Le charretier de la providence* (1931)
* *La tête d'un homme* (1931)
* *Le chien jaune* (1931)
* *La nuit du carrefour* (1931)
* *Un crime en Hollande* (1931)
* *Au rendez-vous en Terre-Neuvas* (1931)
* *La danseuse du Gai-Moulin* (1931)
* *La guinguette à deux sous* (1931)
* *Le port des brumes* (1932)
* *L'ombre chinoise* (1932)
* *L'affaire Saint-Fiacre* (1932)
* *Chez les Flamands* (1932)
* *Le fou de Bergerac* (1932)
* *Liberty bar* (1932)
* *L'écluse no 1* (1933)
* *Maigret* (1934)
* *Cécile est morte* (1942)
* *Les caves du Majestic* (1942)
* *La maison du juge* (1942)
* *Signé Picpus* (1944)
* *L'inspecteur Cadavre* (1944)
* *Félicie est là* (1944)
* *Maigret se fâche* (1947)
* *Maigret à New York* (1947)
* *Les vacances de Maigret* (1948)
* *Maigret et son mort* (1948)
* *La première enquête de Maigret* (1949)
* *Mon ami Maigret* (1949)
* *Maigret chez le coroner* (1949)
* *Maigret et la vieille dame* (1950)
* *L'amie de Madame Maigret* (1950)
* *Les mémoires de Maigret* (1951)
* *Maigret au Picratt's* (1951)
* *Maigret en meublé* (1951)
* *Maigret et la grande perche* (1951)
* *Maigret, Lognon et les gangsters* (1952)
* *Le revolver de Maigret* (1952)
* *Maigret et l'homme du banc* (1953)
* *Maigret a peur* (1953)
* *Maigret se trompe* (1953)
* *Maigret na escola* (*Maigret à l'école*, 1954)
* *Maigret et le fantôme* (1954)
* *Maigret et la jeune morte* (1954)
* *Maigret chez le ministre* (1955)
* *Maigret et le corps sans tête* (1955)
* *Maigret tend un piège* (1955)
* *Un échec de Maigret* (1956)
* *Maigret s'amuse* (1957)
* *Maigret voyage* (1958)
* *Les scrupules de Maigret* (1958)
* *Maigret et les témoins récalcitrants* (1959)
* *Une confidence de Maigret* (1959)
* *Maigret aux assises* (1960)
* *Maigret et les vieillards* (1960)
* *Maigret et le voleur paresseux* (1961)
* *Maigret et les braves gens* (1962)
* *Maigret et le client du samedi* (1962)
* *Maigret et le clochard* (1963)
* *La colère de Maigret* (1963)
* *Maigret se défend* (1964)
* *La patience de Maigret* (1965)
* *Maigret et l'affaire Nahour* (1966)
* *Le voleur de Maigret* (1967)
* *Maigret à Vichy* (1968)
* *Maigret hésite* (1968)
* *L'ami d'enfance de Maigret* (1968)
* *Maigret et le tueur* (1969)
* *Maigret et le marchand de vins* (1970)
* *La folle de Maigret* (1970)
* *Maigret et l'homme tout seul* (1971)
* *Maigret et l'indicateur* (1971)
* *Maigret et Monsieur Charles* (1972)

## Os relatos 
* *Une erreur de Maigret* (1938)
* *L’amoureux de Madame Maigret* (1938)
* *Stan le tueur* (1938)
* *L’Auberge aux noyés* (1938)
* *La péniche aux deux pendus* (1938)
* *L’affaire du Boulevard Beaumarchais* (1938)
* *La fenêtre ouverte* (1938)
* *Monsieur Lundi* (1938)
* *Jeumont, 51 minutes d’arrêt* (1938)
* *Les larmes de bougie* (1938)
* *Rue Pigalle* (1938)
* *La vieille dame de Bayeux* (1938)
* *L’Étoile du Nord* (1938)
* *Tempête sur la Manche* (1938)
* *Mademoiselle Berthe et son amant* (1938)
* *L’improbable Monsieur Owen* (1938)
* *Ceux du Grand Café* (1938)
* *Le notaire du Châteauneuf* (1938)
* *L’Homme dans la rue* (1939)
* *Vente à la bougie* (1939)
* *Menaces de mort* (1942)
* *La pipe de Maigret* (1945)
* *Le témoinage de l’enfant de chœur* (1946)
* *Le client le plus obstiné du monde* (1946)
* *Maigret et l’inspecteur malgracieux* (1946)
* *On ne tue pas les pauvres types* (1946)
* *Sous peine de mort* (1946)
* *Un Noël de Maigret'' (1950)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina sobre o comisario Maigret e as súas novelas. 
### Notas 
* Tout Maigret VI, pax 640. Omnibus 2007. ISBN:978-2-258-07345-6