Conferencia de Alxeciras

miniatura|280px|Unha reunión da Conferencia de Alxeciras.
miniatura|280px|Sinatura do tratado.
A **Conferencia Internacional de Alxeciras** tivo lugar na cidade española de Alxeciras entre o 16 de xaneiro e o 7 de abril de 1906, e reuniu os representantes do Sultanato de Marrocos e de once países europeos baixo os auspicios dos Estados Unidos.

Produto dun enfrontamento diplomático entre Francia e Alemaña, reuniu ademais dos Estados Unidos e Marrocos, once potencias europeas: o Imperio alemán e os seus aliados, o Imperio Austrohúngaro e o Reino de Italia; Francia e o seu aliado, o Imperio ruso, así como o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda, con quen Francia tiña unha *Entente Cordiale*; os Reinos de España, de Portugal, de Bélxica, dos Países Baixos e de Suecia.

O único obxectivo da conferencia foi decidir o que debería facerse en relación a Marrocos, un dos poucos países africanos que non tiña o apoio dunha potencia europea.

A acta final da Conferencia situou a Marrocos baixo a observación das grandes potencias europeas, co obxectivo de efectuar reformas, procurar a súa modernización e a internacionalización da economía marroquí.

## Obxectivo da Conferencia 
[miniatura|300px|Apertura da Conferencia de Alxeciras, que puxo fin á primeira crise marroquí. Reunida por insistencia de Alemaña, acabou confirmando a preeminencia de Francia en Marrocos.

Durante os traballos preparatorios da Conferencia baralláronse como sedes da mesma as cidades de Tánxer e [Madrid, aínda que finalmente designouse como sede a localidade española de Alxeciras, por ser un lugar equidistante entre Madrid e Rabat.

## Nacións participantes 
miniatura|200px|Bando municipal asinado polo alcalde de Alxeciras anunciando a clausura da Conferencia.

Ás sesións, celebradas no Salón de Plenos da Casa Consistorial de Alxeciras, asistiron os embaixadores das trece nacións participantes, co seguinte detalle:

* O Imperio alemán, representado polo conde de Tattenbach e polo embaixador von Radowitz.
* A Terceira República Francesa, representada polos embaixadores Paul Révoil e Eugéne Regnault.
* O Reino de España, representado por Juan Manuel Sánchez y Gutiérrez de Castro, duque de Almodóvar del Río, e por Juan Pérez Caballero y Ferrer.
* O Sultanato de Marrocos, representado por Sidi Mohamed ben Larbi Torrese e por Sidi Mohamed el Mokri.
* O Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda, representado polo embaixador plenipotenciario Sir Arthur Nicolson.
* O Imperio Austrohúngaro, representado polos condes Rudolph von Welzersheimb e Leopold Bolesta-Koziebrodzki.
* Os Estados Unidos de América, representados polos embaixadores Henry White e Samuel Gumneré.
* O Reino de Bélxica, representado polo barón Maurice Joostens e polo conde Conrad de Buisseret.
* O Reino de Italia, representado polo marqués Emilio Visconti-Venosta e o embaixador Giulio Malmusi.
* O Reiono dos Países Baixos, representado polo embaixador Jonkheer Hannibal Testa.
* O Imperio ruso, representado polo conde Arthur Cassini e polo embaixador Vassily Bacheracht.
* O Reino de Portugal, representado polos condes de Tovar e de Marteus-Ferrao.
* O Reino de Suecia, representado polo embaixador Robert Sager.

## Axenda da Conferencia 
Ademais do tema principal que orixinou a celebración da Conferencia, tratáronse outros asuntos, como o de asegurar o pagamento do importante préstamo que Alemaña concedera ao sultán de Marrocos, Abd al-Aziz, en 1904, a integridade do Estado marroquí e diversos asuntos económicos e fiscais sobre dito territorio, como a liberdade de comercio, a recadación de impostos, a loita contra o contrabando e o control aduaneiro.

Celebráronse un total de dez e oito sesións os días 16, 22 e 24 de xaneiro, 1, 7, 10, 13, 14 e 17 de febreiro, 3, 8, 10, 26, 27, 29 e 31 de marzo e os días 2 e 7 de abril. A Conferencia clausurouse este último día, 7 de abril de 1906, coa sinatura da Acta de Alxeciras polos participantes europeos, e o día 18 de xuño foi asinada polo sultán de Marrocos.

## Acta de Alxeciras, e as súas consecuencias 
A **Acta de Alxeciras** foi asinada o 7 de abril de 1906 polos representantes do Reino de España, o Imperio alemán, a Terceira República Francesa e o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda. Segundo esta acta, España adquire obrigas, canda Francia, para exercer un protectorado en Marrocos.

miniatura|300px|Mapa dos protectorados francés e español en Marrocos

A Francia correspóndelle o protectorado da maior parte so territorio, e a España o norte, territoritorio que sería designado como Marrocos español, e unha pequena parte no sur, a rexión coñecida como Cabo Juby que, canda Ifni, a zona de Saguia el Hamra e a colonia de Río de Oro constutuirían a chamada África Occidental Española.

Entre os acordos asiados, España adquire cada Francia obrigas para exercer un protectorado en Marrocos, como quedou dito. Esta repartición tería lugar tras a sinatura do tratado de Fez en 1912, que fortaleceu a posición francesa e deixou o Imperio alemán sen ningunha ganancia colonial tanxíbel ao final da Conferencia.

Precisamente, a ambición alemá causou que o goberno da Gran Bretaña apoiase as pretensións francesas de repartir Marrocos en dous protectorados (un francés e outro español). Daquela Gran Bretaña desconfiaba de que Alemaña obtivese algunha concesión colonial en Marrocos, pensando na seguridade de Xibraltar e a posibilidade de que a Kaiserliche Marine (a Armada alemá) obtivese unha base naval no Mediterráneo, eclipsando a situación privilexiada da Royal Navy neste mar.

Tal acercamento franco-británico resultou unha novidade na diplomacia europea, que anos despois xeraría a Entente Cordiale de ambos os países en oposición a Alemaña. Rusia apoiou tamén as reclamacións do seu aliado francés, mentres que Austria-Hungría, aínda que favorábel a Alemaña, non tiña un interese tanxíbel ningún en Marrocos para xustificar a súa posición. Porén, os acordos non terminarían co conflito, que se reproduciu en 1911 cando estalou a segunda crise marroquí.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gustave Wolfrom (1906): ''Le Maroc: ce qu'il faut en connaître. Ouvrage suivi d'un compte rendu de la conférence d'Algésiras''. París: A. Challamel .
* Acta final da Conferencia .

### Outros artigos 
* Neocolonialismo
* Repartimento de África