open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Amazona aestiva

O ***Amazona aestiva*** é unha especie de aves psittaciformes da familia Psittacidae que habita en Suramérica. É unha das especies de papagaios máis estendidos por Suramérica, xa que o seu territorio abrangue as selvas de galería dende o Centro de Bolivia e o Brasil, e partes do norte de Paraguai e a Arxentina. Son aves moi lonxevas, e téñense rexistrado casos de exemplares que chegaron a vivir 70 ou 90 anos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Species profile  - World Parrot Trust
Amazona albifrons

***Amazona albifrons*** é unha especie de papagaio orixinaria de Centroamérica. Caracterízanse pola súa habilidade de reproducir sons, podendo imitar entre 30 e 40 diferentes. Ó igual que outras especies de papagaios, son animais lonxevos, cuxa esperanza de vida rolda os 40 anos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*En datazone.birdlife.org
Mike Fisher (piloto)

**Michael J. Fisher**, nado en Hollywood (California) o 13 de marzo de 1943, é un expiloto de automobilismo estadounidense. Participou en 2 Grandes Premios de Fórmula 1, debutando o 27 de agosto de 1967. Non logrou puntos de campionato.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Profile at grandprix.com
Alan Rees

**Alan Rees**, nado en Langstone (Monmouthshire) o 12 de xaneiro de 1938 e finado en Ascot o 6 de setembro de 2024, foi un piloto de automobilismo do País de Gales.

## Traxectoria
Participou en tres Grandes Premios do Campionato Mundial na década de 1960, aínda que en dúas destas aparicións pilotaba coches de Fórmula 2. Non logrou puntos de campionato. O seu mellor resultado foi o sétimo lugar (segundo na clase de Fórmula 2) no Gran Premio de Alemaña de 1967. 

Despois de que rematara a súa carreira de piloto, Rees cofundou March Engineering; As súas iniciais son as "AR" en "M**ar**ch", xunto con Max **M**osley, Graham **C**oaker e Robin **H**erd. Posteriormente converteuse en director de equipo de Shadow Racing Cars e máis tarde cofundou Arrows Grand Prix International.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Tom Jones (piloto)

**Tom Jones** nado o 26 de abril de 1943 e finado o 29 de maio de 2015 foi un piloto de carreiras americano, nado en Dallas, Texas. Participou no seu propio Cooper T82 nunha carreira de Fórmula Un, o Gran Premio do Canadá de 1967. Tras unha práctica prometedora, sufriu problemas eléctricos durante a cualificación e só logrou un tempo de volta moi lento. Os comisarios negárollen un lugar na grella porque "era demasiado lento", aínda que fora competitivo na práctica.

Ata recentemente, Jones era considerado un dos grandes esquecidos da Fórmula Un, pero desde entón sábese que correu de maneira intermitente durante os anos setenta en varias series antes de retirarse en 1980.

dirixiu unha empresa de soldadura e fabricación de metal en Cleveland. Jones morreu en Eastlake, Ohio o 29 de maio de 2015. O seu vello Cooper T82 aínda pervive e o seu actual propietario compite con el na serie histórica de carreiras.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*
Antonio Arias Teixeiro (1772)

** Antonio Arias Teixeiro**, nado en Pontevedra en 1772 e finado en data descoñecida, foi un escritor e político galego.

## Traxectoria 
En 1809 era rexedor de Pontevedra e en 1813 deputado pola provincia de Tui na Xunta do Reino de Galicia. En 1823 estaba preso como absolutista no castelo de Santo Antón na Coruña.

É autor de dous sonetos en galego, publicados por Xosé María Álvarez Blázquez, quen entende que deberon ser escritos en Pontevedra entre os anos 1810 e 1812. Son un desafogo contra dous ignorantes que quixeron criticar publicamente os seus versos. Despois do último terceto teñen un hendecasílabo de máis como estrambote e algunha outra licenza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Antonio María de Castro e Neira

**Antonio María de Castro e Neira**, nado en Mondoñedo o 6 de outubro de 1771 e finado na mesma cidade o 10 de outubro de 1826, foi un relixioso e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou nos seminarios de Mondoñedo e Santiago de Compostela e en 1810 foi nomeado párroco de San Pedro de Argomoso.

Da súa produción literaria en latín destaca a *Oda a la muerte de Luís XVI* e *Phisica Tentamina* (1798). En castelán escribiu *En elogio de don Andrés Gacio*, amais de moitos poemas escritos para ser cantados nas festividades relixiosas.

Consérvanse del varios vilancicos en galego e atribúenselle outros anónimos que seguen a tradición das composicións galegas do Nadal compostelán. Estes vilancicos foron cantados na catedral de Mondoñedo (consérvanse os manuscritos no arquivo catedralicio) con música do mestre de capela don Xosé Pacheco. O máis coñecido titúlase *Noite boa* e foi publicado varias veces. Alén de *Noite boa* (*Brinquen todos de alegría*), escribiu unha *Alborada* (*Sudando desde Argomoso*), unha *Tonadilla* (*Ende Seivane*) e varios *Vilancicos* (*Alegrádevos, pastores, Vinde axiña, compañeiros; Albricia, que nesta noite*).

A maioría das composicións están escritas para se cantar por un solista (un galego ou rústico) e coro. A *Alborada* é unha introdución á muiñeira escrita en coplas populares. As demais son romances. A máis bonita para Carballo Calero (*Noite boa*) remata así

Segundo Xosé María Álvarez Blázquez “a musa de Castro e Neira é sinxela, labrega e pastoril; gusta de lembrar topónimos e traer á escena os pegoreiros polos seus nomes, segundo inxel recurso que exemplifica amplamente a clásica fórmula castelá e que temos ollado agromar nos anónimos de Lisboa e Coímbra. No tocante ás formas, as preferidas do autor son a cuadra popular e o romance, penta e octosílabo. O léxico é xa moito máis puro, máis escolleito e áxil que o dos autores devanceiros”.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Lois Corral Rodríguez

**Lois Corral Rodríguez** (tamén citado como **Luís Corral Rodríguez**), nado en Mondoñedo o 7 de outubro de 1784 e finado na mesma cidade o 18 de outubro de 1830, foi un escritor galego.

## Traxectoria 
Comezou os estudos de Teoloxía no Seminario de Mondoñedo mais deixounos por Farmacia, que rematou en 1810. Foi poeta en latín, castelán e galego.

Poeta da escola de vilancicos de Mondoñedo, continuador de Antonio María de Castro e Neira, os textos galegos consérvanse manuscritos no Arquivo Musical da Catedral de Mondoñedo.

Segundo Xosé María Álvarez Blázquez *O estilo de Corral, os recursos temáticos, moldes gráficos, etc, gardan gran semellanza cos de Castro e Neira, coma que ambos responde a módulos da época dentro da común intención popularizante* .

Carlos Villanueva sinala na obra de Lois Corral a busca dun ambiente festivo propio e de romaría galega; o uso dunha lingua asimilada directamente do pobo, que se caracteriza polo uso de recursos de pupularización de grande efecto, cheos de elementos da vida cotiá e o reflexo do desgaste do xénero pois nel se ve principalmente o desexo de conservar a tradición salientando os aspectos máis convencionais .

É autor de vilancicos como:
 
Na mesma liña está escrito o titulado *A Belén*. Outro é *A  noite de navidá:*

## Notas
Air Vanuatu

**Air Vanuatu** é a aeroliña nacional de Vanuatu. Ten a súa sede no edificio Air Vanuatu House, en Port Vila. Opera voos a Australia, Nova Zelandia e algúns puntos do Pacífico Sur. A súa base principal está no aeroporto internacional Bauerfield, en Port Vila.

## Frota 
En setembro de 2017 a frota de Air Vanuatu estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Seyðisfjörður

**Seyðisfjörður** é unha vila situada en Islandia. Ten aproximadamente uns 663 habitantes censados. 

Está emprazada nos fiordes da costa oriental islandesa, a 27 km de Egilsstaðir. Popular polas súas coridas edificacións, tres cadeas montañosas flanquean a vila e cobren os arredores con multitude de saltos de auga que caen desde o rìo Fjardara. Considerada como unha vila estudantil, contén unha comunidade internacional resaltábel de artistas, músicos e artesáns.
 
## Clima
Ten un clima considerado de tundra. Frío durante a maior parte do ano, a media aproxímase aos 3.4 °C. Nun ano a chuvia media é de 1267 mm. 

## Historia
A vila, seguindo o patrón xeral no país, atopa as súas orixes en asentamentos comerciais daneses durante o século XIX. A peculiaridade na historia de Seyðisfjörður atópase na chegada de pescadores noruegueses entre 1870-1900. Os noruegueses construíron abundantes almacéns de peixe ao estilo do seu país, o que disparou a actividade da pequena comunidade nos anos vindeiros.

## Notas
Igrexa de Ekeby

A **igrexa de Ekeby** (sueco: *Ekeby kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Ekeby, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura
A parte máis antiga da igrexa de Ekeby é a torre, que data de finais do século XII e é de estilo románico. A nave e o coro son ao redor dun século máis recentes e de estilo gótico. A finais do século XIII elevouse a altura da torre ata acadar a presente.

O máis destacable do exterior da igrexa son os dous portais do sur que están ricamente decorados con tallas de pedra. Orixinalmente as tallas estaban pintadas e aínda sobreviven algúns fragmentos de cor. No interior, a igrexa está profusamente decorada con frescos. A nave ten frescos dos séculos XII, XIV e XVIII, e o coro de principios do século XIX na forma de cortinas azuis coa técnica ''trompe l'oeil*. Entre os outros frescos, os grandes que representan ao apóstolos son os máis antigos, de finais do século XIII. Baixo eles hai outros do artista anónimo coñecido como *Passionsmästaren'' amosando, na parede norte, a Paixón de Cristo e, na sur, a infancia de Xesús. 

Orixinalmente todas as fiestras tiñan vidreiras, pero a día de hoxe só se conservan unhas poucas orixinais. Un nicho pouco común no coro, probablemente deseñado como lugar de almacenamento para o pan e o viño da eucaristía, mantén pinturas moi ben conservadas de finais do século XIII. Entre o mobiliario destaca a lograda cruz triunfal románica de finais do século XII. A pía bautismal de arenito tamén é unha peza dunha calidade pouco común e data de aproximadamente da mesma época. Os académicos cren que probablemente fose realizada polo artista coñecido como Mestre Majestatis ou por Hegvald.

## Galería de imaxes 

Cruz triunfal da igrexa de Ekeby.jpg|Cruz triunfal
Igrexa de Ekeby 02.jpg|Vista dende o norte
Portal sur do coro da igrexa de Ekeby.jpg|Portal do coro
Interior da igrexa de Ekeby.jpg|Interior da igrexa

## Notas
B-Violet

**B-Violet** foi un grupo de nu metal de Badalona, activo entre 1995 e 2004. Estaba formado por Sonia Isidro (voz), Blanca Cereceda (baixo), Vanessa Blanco (guitarra) e Merche Rosales (batería).

## Traxectoria 
O grupo formouse en 1995 e axiña comezaron a dar numerosos concertos, que tiveron boa acollida. En 1997 gañaron o primeiro premio do concurso Villa de Bilbao e foron seleccionadas no Alatraveu Frontera.

En 1998 a discográfica Liquid editou o seu primeiro disco, *Ultraviolet*, pero tras problemas coa distribución o disco foi adquirido por Zero Records. A partir dese momento aumentaron as súas actuacións, chegando a tocar en eventos como Festimad, Espárrago Rock, Doctor Music ou Cultura Quente.

No ano 2000 publicaron o seu segundo disco, *My reality?*, e despois da promoción decidiron baixar o ritmo de concertos para poder compaxinar as súas vidas persoais co grupo. A comezos de 2004 editaron o seu terceiro disco, *En este mundo*, no que pasaron de cantar en inglés a facelo en castelán.

A finais de 2004 anunciaron a súa separación. No 2008 reapareceron nas Festas de El Masnou, e tocaron temas novos. Con todo, non volveron ter actividade desde entón.

## Discografía 
* *Ultraviolet* (1998. Liquid / Zero Records)
* *My reality?* (2000. Zero Records)
* *En este mundo* (2004. Zero Records)

## Notas
Milagros Rey Hombre

**Milagros Rey Hombre**, nada en Madrid o 22 de outubro de 1930 e finada o 17 de marzo de 2014, foi unha das primeiras arquitectas de Galicia.

## Traxectoria 
miniatura|dereita|Torre Dourada.
miniatura|dereita|Fonte de Catro Camiños.

dereita|miniatura|Igrexa de Santa María de Deixebre (1963).

Filla do arquitecto Santiago Rey Pedreira, estudou o bacharelato no Colexio Compañía de María da Coruña e comezou a carreira de arquitectura en Madrid en 1952. Un dos seus primeiros traballos na cidade herculina foi a reforma da capela da Compañía de María en 1962, seguindo as orientacións do Concilio Vaticano II logrou un espazo sobrio pero cun coidadoso emprego da luz. Entre as súas obras destacan o local social de pescadores de Fisterra, a fonte de Catro Camiños e a Torre Dourada, primeiro rañaceos coruñés, na rúa de Juan Flórez.

Foi catedrática da Escola Universitaria de Arquitectura Técnica da Coruña. En 2012 o concello da Coruña realizoulle unha homenaxe. En 2014 o Proxecto MAGA, Mulleres Arquitectas de Galicia, rendeulle unha homenaxe na Escola técnica superior de Arquitectura da Coruña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevistas dentro do proxecto de investigación MAGA,  Mulleres Arquitectas de GAlicia, da Universidade da Coruña *(en castelán)*
* Las mujeres arquitectas de Galicia: su papel en la profesión y en la enseñanza de la profesión
Antonio Valcárcel Quiroga

**Antonio Valcárcel Quiroga**, nado na Coruña e finado en Ourense o 23 de decembro de 1880, foi un catedrático e escritor galego.

## Traxectoria 
Profesor de francés e inglés no Instituto de Ourense. Colaborou en  *El Heraldo Gallego*, *La Ilustración Cantábrica* e *El Eco del Liceo*. Escribiu artigos sobre agricultura popular, economía, historia etc. Especialista en navegación aérea. Foi autor da obra *Equivalencias métricas de la provincia de Orense* (1878).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* *Equivalencias métricas de la provincia de Orense* (Biblioteca Nacional de España)
Geierlay

**Geierlay** é unha ponte colgante situada no centro do estado alemá de Renania-Palatinado a 66&nbsp;km da cidade capital Maguncia. Modelouse en base ao exemplo de ponte de suspensión simple nepalés. O nome foi escollido en concurso e representa o nome popular da área de monte na que está situado. Ocupa o punto medio da Hunsrück, unha cordilleira baixa, nesta localización a ponte salva o val que divide os concellos de Sosberg e Mörsdorf.

## Sendeirismo 
A ponte conecta cos tramos 19 e 20 do Saar-Hunsrück-Steig, unha popular ruta de 410&nbsp;km a través das vilas de Perl, Trier (as dúas seguindo o trazado do río Moselle) e Boppard (seguindo o Río Rin).

## Popularidade 
[miniatura|Geierlay, ano [2016]]
Pouco máis dun ano despois da súa inauguración, a ponte subiu ao posto 85 na lista das atraccións turísticas máis populares de Alemaña nunha sondaxe realizada sobre 40.000 visitantes procedentes de 66 países. Desta maneira, a ponte sitúase diante de atraccións como o autódromo Nürburg Ring ou a famosa cervecería Hofbräuhaus en Múnic, segundo a listaxe elaborada pola Oficina Nacional de Turismo de Alemaña. Unha webcam preparada na ponte rexistrou xa a máis de 370&nbsp;000 turistas cruzando o Geierlay.

A construción da ponte foi criticada dende instancias gobernamentais e políticas. En agosto de 2015, auditores do estado desaconsellaron o investimento ao cualificar de “pouco realista” a cantidade de 190&nbsp;000 visitantes ao ano prevista polos promotores do proxecto. Porén, pouco despois da inauguración da ponte, o 3 de outubro de 2015, a afluencia de visitantes superou a cifra estimada.

## Notas
Aristágoras

**Aristágoras** é un antropónimo masculino grego que normalmente se refire a **Aristágoras de Mileto**, o tirano de Mileto que comezou a revolta xónica.

Tamén levaron o nome de **Aristágoras** varias persoas da antigüidade:

* Aristágoras, século -VI, pai de Hexesístrato, o emisario de Samos ao exército lacedemonio en Delos nun incidente das guerras médicas.
* Aristágoras, século -VI, tirano de Cuma, fillo de Heracleides.
* Aristágoras, século -V, tirano de Cícico en Anatolia.
* Aristágoras, século -V, un escritor cómico de Mileto.
* Aristágoras de Ténedos, c. -446, un atleta mencionado nunha oda de Píndaro.
* Aristágoras, século -IV, fillo de Eudoxo de Cnido.
* Aristágoras, século -IV, historiador grego sobre Exipto.
* Aristágoras, c. -268, membro da Liga anfictiónica en Delfos nese ano polos xonios.

A súa forma feminina **Aristagora** pode referirse a:

* Aristágora, século -VI, amante do orador Hipérides.
Igrexa de Fleringe

A **igrexa de Fleringe** (sueco: *Fleringe kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Fleringe, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A igrexa de Fleringe está construída de pedra calcaria e data do século XIII e a nave e o coro son as súas partes máis antigas. Máis tarde, durante o mesmo século, construíuse a súa torre. A súa sancristía probablemente foi construída antes de 1650. Dende entón a igrexa non foi substancialmente alterada, pero sufriu danos nun grande incendio no ano 1676.

A igrexa está situada nun cemiterio rodeado por unha muralla baixa na cal aínda se conserva unha *lychgate* medieval. No seu exterior aínda están as cortes da igrexa, un feito pouco común. A fachada da igrexa está adornada con portais esculpidos de estilo gótico. Destes, o da torre é o que está máis ricamente decorado, provisto de adornos vexetais.

Do seu interior non se conserva ningún do mobiliario medieval xa que foi destruído polo incendio de 1676. O mobiliario actual data todo do século XVIII. O piar principal ten unha base collida doutra igrexa medieval en ruínas, a igrexa de Gann. Probablemente fíxose debido a que a vella base resultou danada polo lume. Sobreviviron tamén algúns fragmentos de frescos, probablemente executados polo artista coñecido como *Passionsmästaren* no século XV. O retablo é do ano 1701, o púlpito de 1726 e os bancos son tamén do século XVIII. A pía bautismal ten o monograma de Cristián IV de Dinamarca e estivo orixinalmente na igrexa do castelo de Visborg, en Visby.

## Galería de imaxes 

Fleringe kyrka - KMB - 16000200017749.jpg|Vista dende o oeste
Fleringe kyrka - KMB - 16000200017814.jpg|Base do piar principal
Fleringe port västerfasad.JPG|Portal oeste
Fleringe kyrka - KMB - 16000200017802.jpg|Interior da igrexa

## Notas
Quique Roxíos

**Enrique González Álvarez**, coñecido literariamente co sobrenome de **Quique Roxíos**, nado en Boal en 1964, é un escritor asturiano en lingua galega.

## Traxectoria 
Naceu no lugar de Roxíos, situado dentro da parroquia de Boal. Estudou Dereito na Universidade de Oviedo e exerce como funcionario de xustiza. Foi un dos socios fundadores da Mesa prá Defensa del Galego de Asturias e colaborou con diversas publicacións periódicas como *Ámbitu*, *La Voz de Asturias* ou *A Freita*. Publicou no ano 1999 o poemario *Teño dolo da túa risa*  (Suplemento Literario “O Espello” da revista “A Freita”), en 2002 o libro de contos *Debaxo de nabis, sapis* (Colección “Castelo das letras” da MDGA) e en 2018 o libro de poesías *Personaxe desconocido*, (Editorial Canela) composto por tres poemarios incluído o que lle dá título que gañou o XVII Certame de Poesía Andoriña Voandeira da Irmandade de Centros Galegos en Euskadi.

## Notas
Antonio Arias Teixeiro

O nome **Antonio Arias Teixeiro** pode referirse a:

* **Antonio Arias Teixeiro**, relixioso galego (Cabanelas, O Carballiño, 1709 - Vilar de Ordelles, Esgos, 1762);
* **Antonio Arias Teixeiro**, escritor e político galego (n. Pontevedra, 1772).
Pradorramisquedo

Como topónimo **Pradorramisquedo** pode referirse a:

;En Galiza
***Pradorramisquedo**, parroquia do concello de Viana do Bolo;
****Pradorramisquedo**, lugar de dita parroquia;

## Véxase tamén
### Outros artigos
Pradocabalos, Pradocabalos, Viana do Bolo

**Pradocabalos** é o único lugar da parroquia de Pradocabalos, no concello ourensán de Viana do Bolo, na comarca de Viana. Segundo o IGE, en 2023 tiña 29 habitantes (16 homes e 13 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pradocabalos 
### Parroquias de Viana do Bolo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Viana do Bolo
Pradolongo, Pradolongo, A Veiga

**Pradolongo** é o único lugar da parroquia de Pradolongo, no concello ourensán da Veiga, na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2023 tiña 19 habitantes (12 homes e 7 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pradolongo 
### Parroquias da Veiga 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Veiga
Kalevankankaan jäähalli

O **Kalevankankaan jäähalli** é un pavillón deportivo da cidade de Mikkeli, Finlandia. O uso principal do pavillón é a práctica do hóckey sobre xeo, xogando os seus partidos como local o Mikkelin Jukurit, equipo que compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés, a SM-liiga.
Anglès

O topónimo catalán e occitano **Anglès** ("inglés" en galego) pode referirse a:

***Anglès**, concello catalán da provincia de Xirona, na comarca da Selva;
***Anglès**, concello no departamento de Tarn, na rexión de Occitania.

Amais, como apelido pode referirse a:
* **Higini Anglès i Pàmies**, capelán e musicólogo catalán (1888-1969);
* **Francesc Anglès i Garcia**, médico e escultor catalán (n. 1938);
* **Jordi Anglès Soler**, alpinista e escalador catalán (1956-1995).
Cetme

**Cetme** (acrónimo de **Centro de Estudios Técnicos de Materiales Especiales**) foi o fusil de asalto oficial do exército español dende 1957 ata 1999, cando foi substituído polo modelo G-36E da empresa Heckler & Koch.

## Características
Do Cetme existen varias versións similares entre elas: A, A1, B, C, E, L, LC, LV, AMELI. Aínda é empregado pola Garda civil. Recibía o alcume de *chopo* polos seus usuarios polas pezas de madeira, que en modelos posteriores foi substituída por materiais plásticos. O fusil incluía accesorios como lanzagranadas, mira telescópica e baioneta. Estaba fabricado pola empresa Santa Bárbara Sistemas na súa fábrica da Coruña. Existe unha versión de Cetme C,2​ en versión semiautomática para o mercado civil, denominado comercialmente como Cetme Sport.

## Notas
Massanes

O topónimo catalán e occitano **Massanes** pode referirse a:

***Massanes**, concello catalán da provincia de Xirona;
***Massanes**, concello francés no departamento de Gard, na rexión de Occitania.
Quart

O topónimo **Quart** pode referirse a:

***Quart**, concello catalán da provincia de Xirona;
***Quart de les Valls**, concello da provincia de Valencia, na Comunidade Valenciana;
***Quart de Poblet**, concello da provincia de Valencia, na Comunidade Valenciana.
***Quart**, concello italiano na rexión de Val de Aosta.
Fury (filme de 2014)

***Fury*** é un filme estadounidense de 2014 dirixido por David Ayer. Está protagonizado por Brad Pitt, Shia LaBeouf, Logan Lerman, Michael Peña, Jon Bernthal e Jason Isaacs. Conta a historia dun batallón estadounidense na Alemaña nazo durante os últimos días da segunda guerra mundial. Ayer baseouse no servizo de familiares seus e na lectura de libros, como *Death Traps* de Belton Y. Cooper, para representar as unidades estadounidenses na segunda guerra mundial e as grandes baixas sufridas polos tripulantes de tanques en Europa.

A produción comezou en setembro de 2013, en Hertfordshire, Inglaterra, e a fotografía principal comezou o 30 de setembro de 2013 en Oxfordshire. A rodaxe continuou noutras localizacións, incluíndo a cidade de Oxford, e rematou o 13 de novembro. *Fury* estreouse o 17 de outubro de 2014, recibindo valoracións positivas e recadando $211 millóns en todo o mundo.

## Personaxes 
* Brad Pitt como Don "Wardaddy" Collier
* Logan Lerman como Norman "Machine" Ellison
* Shia LaBeouf como Boyd "Bible" Swan
* Michael Peña como Trini "Gordo" Garcia
* Jon Bernthal como Grady "Coon-Ass" Travis
* Scott Eastwood como Sarxento Miles
* Jason Isaacs como Capitán "Old Man" Waggoner
* Xavier Samuel como Tenente Parker
* Brad William Henke como Sarxento Roy Davis
* Jim Parrack como Sarxento Binkowski
* Anamaria Marinca como Irma
* Alicia von Rittberg como Emma
* Kevin Vance como Sarxento Peterson
* Branko Tomović como soldado alemán
* Iain Garrett como Sarxento Foster
* Eugenia Kuzmina como Hilda Meier
* Miles J.D. Vedder como oficial das SS
* Chris Wilson como Chaplain
* Marlon Blue como Soldado
* Daniel Betts como Burgermeister
* Edin Gali como Sarxento
* Osi Okerafor como Benton
* Stella Stocker como Edith

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Astérix e a sorpresa do César

***Astérix e a sorpresa do César*** (en ) é unha película de animación francesa de 1985 dirixido por Gaëtan Brizzi e Paul Brizzi. É o primeiro filme producido polo estudio de Astérix creado por Gaumont. O filme é unha adaptación dos libros *Astérix lexionario* (1964) e *Astérix gladiador* (1967) de René Goscinny e Albert Uderzo.

Esta película foi dobrada ao galego e emitida na TVG o 16 de febreiro de 1991. Tamén foi editado en DVD por Filmax/TVG coa dobraxe en galego.

## Argumento 
Obélix namórase dos encantos da fermosa Falbala cando regresa á aldea. Pero a chegada do seu prometido Tragicomix pon fin ao seu romance unilateral. Máis tarde, o secuestro da parella por parte dos romanos leva a Astérix e Obélix a acudir no seu auxilio nunha viaxe que os levará desde Condate (Rennes) e Massilia (Marsella) ata o Coliseo, ata Roma, pasando pola África sahariana.

## Dobraxe 
* **Data:** 1991
* **Estudio:** Songasa, S.A. ()

**Actores da dobraxe:**

## Distincións 
1987: Golden Screen

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Lingua sidética

O **sidético** é unha lingua morta da familia indoeuropea, da rama das linguas anatolias, do século -III, moi mal coñecida (unicamente por seis inscricións). Falábase na antiga Panfilia, rexión da actual Turquía.

O nome actual deste idioma provén da cidade de Side, cuxo nome en sidético se ignora.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
*  Wilhelm Brandenstein, « Sprache und Schrift von Side », *Minoica.* *Festschrift J. Sundwall*, 1958, pp.80-91.
*  Heiner Eichner, «os-, eine sidetisch-lydische Wortgleichung?» en *Kadmos*
*  Karl Graf Lanckoronski, *Städte Pamphyliens und Pisidiens.* 2 Bände. Tempsky ou. a., Wien ou. a. 1890-1892.
* Günter Neumann, «Zur Entzifferung der sidetischen Inschriften», en *Kadmos* n°7, 1968. ISSN 0022-7498, pp. 75-93.
*  Günter Neumann, «Die sidetische Schrift» en *Annali della Scuola Normale dei Pisa*, Classe dei Lettere e Filosofia, Serie 3, Bd. 8, 1978. ISSN 0392-095X, pp. 869-886.
*  Johannes Nollé, *Side im Altertum. Geschichte und Zeugnisse*, Habelt, Bonn 1993-2001, 2 volumes, vol. 1: ISBN 3-7749-1932-1, vol. 2 : ISBN 3-7749-2964-5, (*Inschriften griechischer Städte aus Kleinasien* pp. 43-44).
Fee Reega

**Fee Reega**, nada en Balingen o 2 de xuño de 1988, é unha cantautora alemá.

## Traxectoria 
dereita|miniatura
Comezou a estudar literatura rusa en Berlín. Tivo unha bolsa Erasmus para estudar Belas Artes na Universidade Europea de Madrid, e despois estableceuse en Asturias, primeiro na aldea de Morvís (Rozaes, Villaviciosa) e despois en Uvieu e Xixón. No ano 2017 publicou o disco *Sonambulancia*, gravado e mesturado por Ibán Pérez en Estudio Terraforma (O Hío) e masterizado por Rafael Martínez del Pozo en Grabaciones de Campo. A banda que a acompaña está composta por Dani Donkeyboy (guitarra), Javier Bejarano (guitarra), Ibán Pérez (batería, trompeta), Niko Jones (baixo), Dave Tunstall (contrabaixo) e Xosé Ramón Rocha (cello).

## Obra
### Discografía
**Te he amado en un hotel en la calle del Divino Pastor* (EP; 2011)
**Salvajada* (2012)
**La Raptora* / *Die Entführerin* (2014)
**Shoot* (Woodland, 2015)
**Sonambulancia* (Discos Humeantes, 2017)

### Poesía
**Purpurina y percebes* (Canalla Ediciones, 2017)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Fee Reega en BandCamp.
Samoa Airways

**Samoa Airways**, anteriormente **Polynesian Airlines**, é a aeroliña nacional de Samoa. A compañía fundouse no ano 1959 co nome de Polynesian Airlines, proporrcionando voos domésticos e internacionais a través do Pacífico Sur. As operación internacional suspendéronse temporalmente en 2005 e comezaron a ser operados pola nova aeroliña Polynesian Blue (posteriormente Virgin Samoa), antes de ser reanudadas baixo o novo nome da compañía, Samoa Airways, a finais de 2017.

Samoa Airways é na súa totalidade propiedade do goberno de Samoa e está baseada na súa capital, Apia. A súa sede está no edificio Samoa National Provident Fund en Beach Road e o seu principal centro de conexións é o aeroporto de Faleolo. A día de hoxe a compañía opera voos de curto alcance dentro de Samoa e da Samoa Americana, e voos de longo alcance cara Australia e Nova Zelandia.

## Frota 
En agosto de 2007 a frota de Samoa Airways estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Astérix e o golpe do menhir

***Astérix e o golpe do menhir*** (en ) é un filme franco-alemán de 1989 dirixido por Philippe Grimond e producido por Yannick Piel. É unha adaptación dos libros da serie de Astérix *O combate dos xefes* e *O adiviño*.

Foi editado en DVD pola TVG coa dobraxe en galego.

## Personaxes 
* Roger Carel como Astérix / Ideafix
* Pierre Tornade como Obélix
* Julien Guiomar como Prolix
* Marie-Anne Chazel como Bonemine
* Henri Labussière como Panoramix
* Roger Lumont como o centurión Caius Faipalgugus
* Edgar Givry como Assurancetourix
* Jean-Jacques Cramier como Assurancetourix (voz de canto)
* Henri Poirier como Abraracourcix
* Jean-Claude Robbe como Caius Blocus
* Gérard Croce como Décurion
* Patrick Préjean como Optione
* Paul Bisciglia como Agecanonix
* Jeanine Forney como Agecanonix
* Paule Emanuele como Cétautomatix
* Danièle Hazan como Iélosubmarine
* Bruno Choel como lexionario
* Jean-François Aupied como lexionario
* Yves Barsacq, Dominique Chauby, Gilbert Levy como voces adicionais

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Centenional

[miniatura|Dobre **centenional** a nome de [Magnencio]]
O **centenional** (en latín: *centenionalis*) foi unha moeda da Antiga Roma cuñada en bronce na derradeira época do baixo Imperio.

## Historia 
A aparición do centenional supón unha tentativa de Constante e de Constancio II de reintroducir unha moeda de bronce de gran módulo, entre os anos 320 d. C. e 340 d. C., momento en que os *follis* perderan case todo o seu valor.

Aínda que a tipoloxía específica resulte confusa, desde a perspectiva numismática actual considérase como centenional a moeda desa época cun peso de entre 3,55 e 2,60 gramos. Aínda que a asignación dun valor para estas moedas non está clara, é habitual atribuírlle o da centésima parte da siliqua de prata, polo menos no momento do seu nacemento, aínda que este foi diminuíndo co tempo.

A existencia do centenional non foi moi longa. Chegou a dexenerar ata tal punto o seu valor que deixou de emitirse coa reforma monetaria de 395 d. C. de Teodosio, a partir da cal xa só se emitiron as máis pequenas das fraccións de moedas de cobre, que en xeral se coñecen hoxe como AE3 e AE4, en función da amplitude dos seus diámetros, xa que se descoñecen as súas denominacións naquel momento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda da Antiga Roma
* Moeda constantiniana

### Bibliografía 
*Alfaro Asins, C. et al. *Diccionario de numismática*. Ministerio de Cultura. Madrid, 2009. ISBN 978-84-8181-405-7
*Cohen, Henry. ''Description historique des monnaies frappées sous l'Empire romain*. MM. Rollin & Feuardent. 2ª edición. París, 1880-1892 (Tomo I: 1880. Tomo II: 1882. Tomo III: 1883. Tomo IV: 1884. Tomo V: 1885. Tomo VI: 1886. Tomo VII: 1888. Tomo VIII: 1892 (mais táboa de emperadores).
*Vagi, D. L. *Coinage and History of the Roman Empire*. Vol I-II: coinage. Taylor & Francis Group. 2001. ISBN 978-1579583163

### Ligazóns externas 
* "Centenionalis". En *CoinArchives''.
Astérix en América

***Astérix en América*** (en ) é un filme franco-alemán de 1994 dirixido por Gerard Hahn. Baséase no libro de banda deseñada *A gran travesía* (1975).

## Personaxes 
* Roger Carel como Astérix / Idéfix
* Pierre Tornade como Obélix
* Henri Labussière como Panoramix
* François Chaix como Abraracourcix
* Michel Tugot-Doris como Assurancetourix
* Jean Dautremay como Ordralfabétix
* Robert Party como César
* Jean-Luc Galmiche como Tumulus
* Olivier Jankovic como Stupidus
* Nathalie Spitzer como Falbala
* Yves Pignot como Caius Faipalgugus
* Claude Chantal como Bonnemine
* Joel Zaffarano como capitán
* Sylvain Lemarié como chef
* Thierry Buisson como Barbe-Rouge 
* Philippe Solier como pirata
* Christian Pélissier como pirata
* Jean-Philippe Bouton como senador
* François Jaubert como senador
* Michel Prudhomme como senador / remeiro das galeras
* Pierre Tchernia como o narrador

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Sala Nasa

A **Sala NASA** (**Nave de Servizos Artísticos**)  foi un espazo multidisciplinar de Santiago de Compostela promovido polo Grupo Chévere xunto con Blanca Cendán en outubro de 1992, localizado no número 51/53 da rúa de San Lourenzo. Nel realizábanse espectáculos teatrais, concertos e todo tipo de disciplinas artísticas. Desde 1992 foi o lugar de estrea e permanencia dos espectáculos da compañía creadora, ademais das súas funcións periódicas chamadas *Ultranoites*. Durante a súa existencia foi tamén un escenario de referencia no circuíto da música alternativa. Funcionou ata setembro de 2011, meses despois da supresión das axudas procedentes do Concello de Santiago coa toma de posesión do alcalde Gerardo Conde-Roa.

En 2012 recibiu o Premio de Honra Marisa Soto da Asociación de Actores e Actrices de Galicia.

O local que ocupaba na rúa de San Lourenzo, actualmente a Sala Malatesta, era un garaxe particular que foi remodelado e adaptado ás novas funcións polos propios membros da compañía. Actualmente *Redenasa.tv* é usado como selo editorial das publicacións de Chévere.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Rede Nasa
Canto chan

[miniatura|[Manuscrito de canto chan. Igrexa de San Francisco de Évora.]]
**Canto chan** ou **canto plano**, é a música vocal tradicional das liturxias do cristianismo, que é o oficial do rito romano.

## Características
É por esencia monódico, é dicir, consta dunha única liña melódica, e xeralmente cántase *a capella*. Articúlase mediante un ritmo libre, o cal é esencial segundo todo tratado antigo que versa a este respecto.

Habitualmente era interpretado nun contexto monástico, onde era ensinado por cantores especializados formados nas *Scholas Cantorum* instituídas, segundo di a tradición, por san Gregorio Magno, coa constitución das catedrais e o establecemento da profesión de chantre ou a de mestre de capela. Nestes recaería a ensinanza do canto chan e, deste xeito, formulouse como parte integral da liturxia romana común da Igrexa católica.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Canto gregoriano
* Gregorio Magno
Igrexa de Follingbo

A **igrexa de Follingbo** (sueco: *Follingbo kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Follingbo, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
As partes máis antigas da igrexa de Follingbo son a nave e a torre. Estas datan de ao redor do ano 1200 e xuntas forman un pouco común conxunto moi logrado de arquitectura románica en Gotland. Aínda que carecen de esculturas ornamentais, a torre e a nave están ben proporcionadas e están executadas dun xeito moi profesional. O coro é posterior, de finais do século XIII, e de estilo gótico tamén pouco común para o seu tipo. O coro substituíu a outro anterior románico cunha ábsida. Porén, o presente ten un muro oriental recto, adornado cunha única fiestra de trazaría na cal se se conservan algúns paneis de vidreiras medievais. A sancristía foi construída entre os ano 1820 e 1821.

No seu interior a igrexa ten un teito pintado, decorado a finais do século XVII. A meirande parte do seu mobiliario é tamén dos séculos XVII e XVIII. Unha excepción é a pía bautismal, que é medieval.

A igrexa foi restaurada entre os ano 1955 e 1956.

## Galería de imaxes 

Follingbo-kyrka-Gotland-Total.jpg|Vista dende o leste
Follingbo kyrka - KMB - 16000200018000.jpg|Interior da igrexa
Teito da nave da igrexa de Follingbo.jpg|Teito da nave

## Notas
Astérix e Cleopatra (filme)

***Astérix e Cleopatra*** (en ) é un filme franco-belga de 1968 dirixido por René Goscinny e Albert Uderzo. Baséase no libro *Astérix e Cleopatra*.

É o segundo filme de animación de Astérix. Supervisado polos creadores de Astérix Goscinny e Uderzo, o filme é recoñecible por ter unha mellor produción que o seu predecesor, contando cunha animación máis detallada e unha mellor banda sonora.

Estreouse o 23 de xuño de 1990 na TVG. Foi editado en DVD pola TVG en 2007 coa dobraxe en galego.

## Personaxes 
* Roger Carel como Astérix / o espía de César 
* Jacques Morel como Obélix 
* Micheline Dax como Cleopatra
* Lucien Raimbourg como Panoramix
* Pierre Tornade como Abraracourcix / Numérobis / un mercenario
* Bernard Lavalette como o narrador / Amonbofis 
* Jacques Jouanneau como Assurancetourix
* Jean Parédès como Xulio César
* Pierre Trabaud como o capitán dos piratas / o capitán exipcio
* Jacques Balutin como Tournevis
* Jacques Bodoin, Maurice Chevit, Gérard Darrieu, Claude Dasset, Pierre Garin, Olivier Hussenot, Rodolphe Marcilly, Joe Noël, Alfred Personne, Eddy Rasimi como voces adicionais

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Facu Díaz

**Facundo Díaz Troncoso**, nado en Montevideo, Uruguai, en 1993, é un tuiteiro e humorista español de orixe uruguaia, máis coñecido como Facu Díaz.
[esquerda|miniatura|Facu Díaz no 2015 falando ao público durante un acto político en [Vallecas.]]
## Traxectoria
Foi o director do programa *Tuerka News* da Tuerka que se emitiu en Público TV a través de Internet, durante a tempada 2014-2016. Forma parte do proxecto humorístico "No Te Metas en Política" (NTMEP), co seu compañeiro de *Tuerka News*, Miguel Maldonado. Identifícase como comunista e esta adscrito ó Partido Comunista de Madrid.

## Notas
Bailar cun estraño

***Bailar cun estraño*** (en ) é un filme británico de 1985 dirixido por Mike Newell. Conta a historia de Ruth Ellis, a derradeira muller aforcada no Reino Unido na década de 1950. Este filme biográfico conseguiu a aclamación da crítica e supuxo un gran pulo ás carreiras de Miranda Richardson e Rupert Everett. O guión é obra de Shelagh Delaney, autor de *A Taste of Honey*.

Estreouse en galego o 16 de decembro de 2000 a través da TVG.

## Personaxes 
* Miranda Richardson como Ruth Ellis
* Rupert Everett como David Blakeley
* Ian Holm como Desmond Cussen
* Stratford Johns como Morrie Conley 
* Joanne Whalley como Christine 
* Tom Chadbon como Anthony Findlater 
* Jane Bertish como Carole Findlater 
* David Troughton como Cliff Davis 
* Matthew Carroll como Andy 
* Lesley Manville como Maryanne 
* David Beale como home en Little Club
* Charon Bourke como Ballroom Singer

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Aeroporto de Hobart

O **aeroporto internacional de Hobart**  é un aeroporto australiano situado en Cambridge, a 17 quilómetros ao nordés de Hobart. É o maior aeroporto de pasaxeiros de Tasmania.

O goberno federal é o dono do aeroporto e está operado polo Tasmanian Gateway Consortium baixo un contrato de arrendamento de 99 anos.

O aeroporto ten unha terminal internacional e doméstica xuntas. As principais aeroliñas que o serven son Qantas, Jetstar Airways, Virgin Australia e Tigerair Australia, operando servizos domésticos principalmente cara aos aeroportos de Melbourne e Sydney. aínda conserva aduanas e instalacións de inmigración para avións que entran no país.

Debido á súa situación no sur, Skytraders opera voos regulares cara á Antártida en nome da Australian Antarctic Division usando un Airbus A319.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto de Mascate

O **aeroporto internacional de Mascate** , anteriormente coñecido como *aeroporto internacional Seeb*, é o principal aeroporto de Omán. Está situado a 32 quilómetros da cidade de Mascate, capital do país. O aeroporto serve como centro de conexións principal para a aeroliña nacional Oman Air e conta con voos a varios destinos rexionais ademais de servizos a Asia, África e Europa.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas
Nacionalismo africano

miniatura|250px|Bandeira coas cores panafricanas.
[miniatura|250x250px|[Kenneth Kaunda, un nacionalista anticolonial, nunha xuntanza política en Rodesia do Norte (agora Zambia) en 1960.]]
O **nacionalismo africano** é un termo pannacionalista que se refire a un grupo de ideoloxías políticas, principalmente dentro da África subsahariana, que están baseadas na idea de autodeterminación nacional e a creación de estados nación. A ideoloxía xurdiu baixo o dominio colonial europeo durante os século XIX e XX e estaba vagamente inspirado nas ideas nacionalistas dende Europa. Orixinalmente, o nacionalismo africano estaba baseado en esixencias para a autodeterminación e xogou unha función importante en forzar o proceso de decolonización de África (c. 1957–66). Porén, o termo refírese a un gran número  de movementos ideolóxicos e políticos diferentes e non debe ser confundido co panafricanisno que busca a federación de moitos ou de todos estados de nación en África.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Igrexa de Ardre

A **igrexa de Ardre** (sueco: *Ardre kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Ardre, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A parte máis antiga da igrexa de Ardre é a súa torre, que data de ao redor do ano 1200. A torre orixinalmente pertencía a unha igrexa anterior do século XII. A nave e o coro desa outra igrexa foron substituídos polo actual edificio ao redor de 1250. O portal esculpido do coro orixinalmente tamén pertenceu á anterior igrexa.

O interior da igrexa está fortemente remodelado nun estilo medieval despois dos plans do artista sueco Axel Herman Hägg en 1900–1902. As pinturas murais dominantes foron deseñadas por Hägg. Aínda se conservan algunhas vidreiras, pero foron complementadas por réplicas modernas durante a súa restauración.

A meirande parte do mobiliario da igrexa é medieval. Ten un retablo do século XIV, unha cruz triunfal e unha pía bautismal de mediados do século XIII e unha Madonna de madeira tallada de ao redor de 1500. O órgano é unha elaborada peza neogótica, feito para a renovación en 1902 e inspirado en órganos franceses medievais.

## Galería de imaxes 

Interior da igrexa de Ardre.jpg|Interior da igrexa
Portal da igrexa de Ardre.jpg|Portal sur da nave
Ardre kyrka - KMB - 16000200013796.jpg|Vista dende o sueste

## Notas
Astérix en Bretaña (filme)

***Astérix en Bretaña*** (en ) é un filme franco-dinamarquesa de 1986 dirixido por Pino Van Lamsweerde. Foi o quinto filme de Astérix e o derradeiro de Dargaud Films.

Foi editado en DVD pola TVG en 2007 coa dobraxe en galego.

## Personaxes 
* Roger Carel como Astérix / Idéfix
* Pierre Tornade como Obélix
* Graham Bushnell como Jolitorax
* Serge Sauvion como Xulio César
* Pierre Mondy como Cétinlapsus
* Henri Poirier como Abraracourcix
* Nicolas Silberg como Motus
* Roger Lumont como Stratocumulus
* Alain Doutey como vendedor de viño
* Henri Labussière como Panoramix
* Maurice Risch como Chateaupetrus
* Michel Elias como Olive Escartefix (alias Gaulix) 
* Michel Gatineau como Cétautomatix / xefe dos piratas
* Albert Augier como Epidemaïs
* Gérard Croce como le voleur de vin
* Paul Bisciglia, Laurence Riesner, Martine Messager como voces adicionais

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Monofonía

miniatura|300px|Melodía medieval inglesa *Pop Goes the Weasel*.

A **monofonía** ou **monodia**, en música, é a textura máis sinxela, que consiste nunha soa líña melódica sen acompañamento musical ningún.  

Actualmente coñécese tamén como monodia, pero este termo non foi sempre sinónimo de monofonía.

## Etimoloxías 
### Monofonía 
O termo *monofonía* está formado polos elementos *mono-* e *-fonía*, derivados, respectivamente, das palabras de grego antigo μóνος *mónos*, "un", "só", "único", e φωνή *phōnḗ*, "son" (de intrumento musical).

### Monodia 
An canto a *monodia* rocede de latín medieval *monōdia*, e este do grego antigo μονωιδία *monōidía*, derivado de μονωίδος *monōídos*, "cantar so".

## Monodia no século XVI 
O estilo musical de finais do século XVI chamado «monodia» (ligado á "Camerata Florentina") non utiliza propiamente a textura aquí definida como monódica, senón a melodía acompañada. Porén, recibiu ese nome xa que, en contraste co estilo dominante entón, era unha soa voz a que conducía o discurso musical sobre un acompañamento instrumental de acordes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Benward, Bruce & Saker, Marilyn (2009): *Music in Theory and Practice, vol. 1 & 2*. McGraw-Hill.
* Butterfield, Ardis (1997): «Monophonic song: questions of category». *Companion to Medieval & Renaissance Music*. Oxford University Press.
* Copland, Aaron (2011): *What to Listen for in Music*. Penguin.
* Corozine, Vince (2011): *Arranging Music for the Real World*. Mel Bay. 
* DeLone, Richard (1975): "Timbre and Texture in Twentieth-Century Music". *Aspects of Twentieth-Century Music*. Prentice Hall.
* Fortune, Nigel & Carter, Tim: «Monody». *Grove Music Online*, ed. L. Macy. 
* Kliewer, Vernon (1975): "Melody: Linear Aspects of Twentieth-Century Music". *Aspects of Twentieth-Century Music*. Prentice Hall.
* Randel, Don Michael (2003): *The Harvard Dictionary of Music*. Harvard University Press.

### Outros artigos 
* Canto chan
* Monodia

### Ligazóns externas 
* «A guide to musical texture» na Universidade de Wisconsin Oshkosh.
* «Music Texture». *Aboutmusictheory.com*
* «What is monophony, polyphony, homophony, monody etc.?» Todd M. McComb
* «Harry Partch Ratio Representation Project. III. Partch's theory of 'Monophony'»  Brian Harlan & Arun Chidambaram
* «A History of Music in Western Culture. Chapter 1: Plainchant and Secular Monophony». *Prentice Hall Companion*
Leis Básicas de Israel

100px|miniatura|dereita|Emblema do Estado de Israel

As **Leis Básicas de Israel** (en , *ħuqey ha-yesod*) son as leis constitucionais do Estado de Israel. Estas leis tratan sobre a formación e o papel das principais institucións do estado, así como das relacións entre as principais autoridades do país. As leis son protectoras dos dereitos civís, aínda que algúns destes dereitos estaban xa protexidos polo dereito común polo Tribunal Supremo de Israel. As Leis Básicas creáronse coa pretensión de que fosen borradores da futura constitución israelí, posposta desde 1950, e actúan *de facto* como a constitución do país ata que se desenvolva unha formalmente, unitaria e escrita. A , Israel funciona segundo unha constitución material que inclúe tanto o dereito constitucional, baseado nos casos e precedentes, o dereito común, e as provisións deses estatutos formais. As Leis Básicas non cobren tódolos ámbitos constitucionais, e non hai unha data límite para completar o proceso e crear unha constitución formal. Tampouco hai unha orde de precedencia clara das Leis Básicas sobre a lexislación regular, e en moitos casos este problema se resolve segundo á interpretación do sistema xudicial.

## Listaxe das Leis Básicas de Israel
## Notas