open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aspergillus clavatus

***Aspergillus clavatus*** é unha especie de fungo ascomiceto do xénero *Aspergillus* con conidios de dimensións 3–4,5 x 2,5–4,5 μm. Atópase en solos e esterco animal. O fungo foi descrito cientificamente por primeira vez en 1834 polo micólogo francés John Baptiste Henri Joseph Desmazières.

## Crecemento e morfoloxía 
*Aspergillus clavatus* ten un crecemento rápido, que resulta na formación dun feltro bastante denso e aveludado de cor verdeazulado. En casos graves utilízanse glicocorticoides. A alveolite alérxica extrínseca está causada por alerxia aos conidios de *Aspergillus*, xeralmente no individuo non atópico. Tales individuos adoitan estar expostos a po orgánico mesturado con conidios e restos dos micelios. Esta condición afecta ao parénquima pulmonar.
A pneumonite por hipersensibilidade mirogranulomatosa, na cal ocorre infiltración granulomatosa intersticial, xeralmente en traballadores da malte, está causado pola alerxia a antíxenos de *A. clavatus*.

Unha cepa de *A. clavatus* causou tamén hiperqueratose en xatos. A parede das esporas illadas de esputos de *A. clavatus* foi extraídas e tratada con etanol despois dunha hidrólise alcalina. Orixina mutáxenos. Os extractos administráronse a ratos non inmunizados, causando unha reacción pulmonar e orixinando casos de micotoxicose pulmonar. Observouse tamén un aumento de tumores pulmonares nos ratos.
Este estudo revelou que un illamento de *A. clavatus*, que pode orixinar metabolitos altamente tóxicos en células bacterianas e de mamíferos, causa unha resposta inflamatoria nos pulmóns de ratos non inmunizados.

## Notas
Museo Peabody de Historia Natural

O **Museo de Historia Natural Peabody** da Universidade de Yale está entre os museos de historia natural máis antigos, maiores e prolíficos do mundo. Foi fundada polo filántropo George Peabody en 1866 a petición do seu sobriño Othniel Charles Marsh, o primeiro paleontólogo. Coñecido polo público polo seu Gran Salón dos Dinosaurios, que inclúe un Brontosauro xuvenil montado e o mural de 34 metros de lonxitude *A Idade dos Réptiles*, tamén conta con exposicións permanentes dedicadas á evolución humana e dos mamíferos; dioramas de vida salvaxe; artefactos exipcios; e aves, minerais e nativos americanos de Connecticut.

O 28 de agosto de 2018, a Universidade de Yale anunciou unha contribución de 160 millóns de dólares de Ed Bass á renovación do Museo.  O histórico compromiso figura entre os agasallos máis xenerosos para Yale e é o máis grande que se coñeceu xamais a un museo de historia natural dos Estados Unidos. A contribución de Bass axudou a financiar a renovación e ampliación do museo. 

O Museo de Historia Natural Peabody da Universidade de Yale comezou unha ampla fase de renovación e modernización das súas instalacións. As portas do museo pecháronse o 30 de xuño de 2020, coincidindo coa pandemia de COVID-19. Durante este período, o museo continuou a súa misión educativa a través de plataformas dixitais e iniciativas de alcance comunitario. Prevíase que a finais do 2023, o museo reabriría as súas portas con novas galerías, exposicións interactivas e unha ala nova dedicada á ciencia do cambio climático. Na páxina oficial está anunciado para principios de 2024.

## Notas 

## Véxase tamén 
* Othniel Charles Marsh
* George Peabody
* Guerra dos Ósos

### Ligazóns externas 
* Sítio oficial
Angela Brazil

**Angela Brazil**, nada en Preston o 30 de novembro de 1868 e finada en Coventry o 13 de marzo de 1947, foi unha escritora inglesa.

## Traxectoria
Os seus libros obtiveron éxito comercial e eran comunmente gozados por mozas na puberdade e adolescencia e influíron noutros autores. Aínda que o interese polas historias de internados femininos se reduciu a partir da II Guerra Mundial, os seus libros continuaron sendo populares até os anos 60. Na súa etapa de maior popularidade, determinadas figuras da autoridade víanos como unha posible influencia negativa nas estándares morais da sociedade e, nalgúns casos, foron prohibidos polas directoras de varias escolas femininas británicas.

Realizou unha gran contribución ao cambio do estilo e a natureza da ficción para mozas. Presentaba un punto de vista de mozas novas, activas e conscientes da época que as rodea; consideraba a adolescencia como período de transición e aceptaba que as mozas tivesen intereses e preocupacións comúns que se podían compartir. As súas historias, innovadoras na época na que apareceron, deixaron o seu sinal en autores de décadas máis recentes. Moitos dos seus motivos e argumentos comúns volvéronse estereotipos e hoxe día están suxeitos a parodias.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* http://www.gutenberg.org/browse/authors/b#a2544 Bibliografía en Proxecto Gutenberg (en inglés)
María Cabezudo Chalons

**María Cabezudo Chalons**, nada en Badaxoz o 10 de febreiro de 1821 e finada na mesma cidade o 19 de xullo de 1902, foi unha poetisa española romántica que formou parte da Irmandade Lírica, cuxa voz principal era a poetisa Carolina Coronado.

## Traxectoria 
A familia da súa nai era de orixe francesa que residía en Badaxoz desde o século XVIII e o seu pai de orixe palentina. Foi membro da sección literaria do Liceo de Badaxoz xunto a Carolina Coronado. Este Liceo creouse en 1844, sendo unha das súas principais promotoras Coronado. Xurdiu tamén un xornal, primeiro chamado *Liceo de Badajoz* (1844) e con posterioridade *El Pensamiento. Periódico de Literatura, ciencias y artes* (1844-1845). Nel colaborou Cabezudo xunto á tamén poetisa Vicenta García Miranda.

En 1845, un poema seu formou parte do *Pensil del bello sexo*, considerada a primeira antoloxía de poetisas de España. Tamén foi publicado un poema seu en *Los hijos de Eva. Semanario de literatura, ciencias y artes*, revista que comezou a publicarse en Alacant o 14 de xaneiro de 1849 e despois continuou en Madrid o 14 de outubro durante catro meses. Outras colaboradoras de devandita revista foron Carolina Coronado, Amalia Fenollosa, Dolores Cabrera, Robustiana Armiño e Gertrudis Gómez de Avellaneda. Este poema foi publicado a instancias de Coronado e nel, Cabezudo, evocaba lugares, personaxes e experiencias dunha vida non vivida reflectindo as súas ansias de liberdade.

Ademais outros poemas conserváronse nun manuscrito autógrafo. Está formado por 32 composicións, aínda que a dedicada ao xornalista e escritor Gabino Tejado foi copiada por duplicado (“Acento sonoro de tierna poesía”). A maior parte dos poemas foron compostos durante a época da súa colaboración co Liceo, entre 1845 e 1849. Dous deles están datados en 1850 en Badaxoz; algúns de 1851 e 1852 foron escritos durante as súas estancias en agosto no Balneario de Baños de Montemayor; un conxunto datado en 1867 e un par de décadas despois, de 1890 e 1898. Dous deles foron publicados en *El Pensamiento*. Tamén se conserva un diario dedicado a Coronado no que se pon manifesto a influencia desta nas poetisas que formaban esa irmandade lírica.

## Notas
Irmandade Lírica

miniatura|Carolina Coronado

Co nome de **Irmandade Lírica** adóitase designar a un grupo de mulleres poetas pertencentes ao Romanticismo que se relacionaron e deron apoio mutuo a través da literatura e do relato das súas inquietudes vitais na España do século XIX. As súas primeiras publicacións foron ao redor de 1840. A figura central foi a poetisa Carolina Coronado. Crearon un corpus compacto de versos de amor dirixidos primordialmente a outras mulleres, a miúdo poetas. Dúas décadas despois, desapareceu esta solidariedade e ademais o seu corpus literario e a súa autoría feminina empezaron a ser desacreditados e ignorados.

Mantiñan unha correspondencia intensa sendo a súa principal promotora Coronado. Así formarían parte deste grupo ademais dela, Vicenta García Miranda, Teresa Verdejo e Durán, Amalia Fenollosa, Rogelia León, Pilar Sinués, Ángela Grassi, Manuela Cambronero, Dolores Cabrera Heredia e Robustiana Armiño, entre outras.

## Trazos comúns 
miniatura|Ángela Grassi
Naceran en torno ao ano 1820, pertencían a familias da burguesía acomodada, foron autodidactas, coincidiron nos seus intereses poéticos e humanos, nas amizades literarias, en certos puntos xeográficos e en varias publicacións femininas.

As mulleres que se atreveron a escribir e tentaron ser escritoras recoñecidas tiveron que enfrontarse ás adversidades culturais e históricas que as relegaban a un segundo plano. Por iso, desenvolveron estratexias que as axudaron a sobrevivir como autoras. Tres foron as pioneiras: Josefa Massanés, Gertrudis Gómez de Avellaneda e Carolina Coronado, que publicaron libros entre 1841 e 1843. O que facían primeiro era publicar nunha revista e, despois, pasaban as súas creacións a un libro de poesía, para o que foi importante a axuda de escritoras xa consagradas.

Un dos temas principais era o amor e a amizade, que se materializa en poemas de recoñecemento nun cruzamento entre sentimentos e regras poéticas.  Tomaron dos seus colegas masculinos o vocabulario e as fórmulas da poesía erótica, que as axudou a expresar nos seus poemas unha irmandade espiritual de axuda mutua. Sendo Coronado o centro desta rede de sororidade, foi quen recibiu máis dedicatorias. Algún destes poemas poden ser equívocos xa que hai unha indefinición do obxecto erótico e da relación entre a voz lírica e o destinatario do poema. Un claro exemplo é Dolores Cabrera e Heredia.

Outro tema que abunda nos seus escritos é o tema do destino doloroso da muller que vai desde a melancolía de Fenollosa até a exhortación de García Miranda no seu poema *A las españolas* publicado en 1851.

## Transcendencia 
A obra poética da Irmandade Lírica constituíu un claro antecedente na poesía posterior. As súas influencias son claras en Gustavo Adolfo Bécquer, cuxos poemas, por exemplo, lembran a Dolores Cabrera e Heredia no que a muller é unha muller fermosa pero incapaz de sentir amor. Tamén está influenciado por poemas de Carolina Coronado. Máis clara é a influencia do poema de Cabrera e Heredia titulado *Las golondrinas*, claro precedente do *Volverán las oscuras golondrinas* do poeta sevillano.

## Outras lecturas 
*
Galería de imaxes de aviación en Galicia

## Aeroportos 

Torre do aeroporto da Coruña.jpg|Torre da Coruña
N787AL 777 American SCQ 02.jpg|Torre de Santiago
Torre vella SCQ.jpg|Antiga torre de Santiago
Torre VGO.jpg|Torre de Vigo
Aeroporto A Coruña.jpg|Terminal da Coruña
Luces da pista 17 de SCQ.jpg|Luces da pista 17 de Santiago
VGO panorámica.jpg|Panorámica do aeroporto de Vigo

## Aeródromos 

Aeródromo de Beariz.jpg|Aeródromo de Beariz
Aeródromo de Godos.jpg|Aeródromo de Godos
Aeródromo de Lugo-Rozas (EC-FAT) (24122405434).jpg|Aeródroma das Rozas
MBB 223 Flamingo Rozas.jpg|MBB 223 Flamingo nas Rozas
Aeródromo de Vilaframil 01.jpg|Aeródromo de Vilaframil

## Aeroliñas que voan regularmente 
### A Coruña 

EC-LCQ Embraer 195 Air Europa Express LCQ.jpg|Embraer 195 de Air Europa
EC-MXY A320neo Iberia LCG.jpg|A320neo de Iberia
EC-MBT A320 Vueling LCG 01.jpg|A320 de Vueling

### Santiago 

EI-DVM A320 Aer Lingus SCQ 01.jpg|A320 con librea retro de Aer Lingus
EC-LQX 737 Air Europa SCQ.jpg|737 de Air Europa
EC-MLO CRJ1000 Air Nostrum SCQ.jpg|CRJ1000 de Air Nostrum
HB-JZZ A320 easyJet Switzerland SCQ 03.jpg|A320 de easyJet
EC-LVQ A320 Iberia Express SCQ 02.jpg|A320 de Iberia Express
D-AINU A320neo Lufthansa SCQ.jpg|A320neo de Lufthansa
EI-FRR 737 Ryanair SCQ.jpg|737 de Ryanair
HB-IJO A320 Swiss SCQ.jpg|A320 de Swiss
F-HTVO 737 Transavia France SCQ.jpg|737 de Transavia
EC-NDB A320neo Vueling SCQ.jpg|A320neo de Vueling

### Vigo 

EC-KRJ Embraer 195 Air Europa VGO 02.jpg|Embraer 195 de Air Europa
EC-JTT CRJ900 Air Nostrum VGO 04.jpg|CRJ900 de Air Nostrum
EC-NFA Embraer E195-E2 Binter VGO 02.jpg|E195-E2 de Binter

## Helicópteros en Galicia 

EC-LIS AW139 Salvamento Marítimo SCQ.jpg|AW139 de Salvamento Marítimo no aeroporto de Santiago
01-1004 SH-60 Armada Escola Naval.jpg|SH-60 da Armada Española na ría de Pontevedra
AS 365N-3 EC-KTS 01.jpg|AS 365N-3 no aeroporto de Santiago
Patrulla Aspa 01.jpg|Patrulla Aspa na Coruña
Conxo-Helicóptero-Xunta de Galicia 060325 08.jpg|EC 135 da Axencia Galega de Emerxencias en Conxo
EC-JES Sikorsky S-76C VGO.jpg|Pesca 1 en Vigo
Aerospatiale AS 350 EC-IYQ 01.jpg|AS 350 collendo auga na lagoa de Castiñeiras
Hughes 369 HM 2.jpg|Hughes 369 da Armada Española na Escola Naval de Marín

## Avións militares 

Canadair CL-215T 43-25 03.jpg|CL-215T
113-GU Rafale C 01.jpg|Rafale C francés na Coruña
Harriers Escola Naval Marín.jpg|Formación de Harriers na Escola Naval de Marín
C.15-49 EF-18 Ejército del Aire SCQ.jpg|EF-18 en Santiago
T.18-5 Falcon 900B Ejército del Aire SCQ.jpg|Falcon 900
09-502 CN-235 Guardia Civil SCQ 01.jpg|CN-235 da garda Civil en Santiago
Universidade de Namur

A **Universidade de Namur** (*Université de Namur,* **UNamur**, antigamente *Facultés Universitaires Notre-Dame de la Paix-FUNDP*), en Namur, Bélxica, é unha universidade privada xesuíta, da Comunidade francesa de Bélxica. Tanto a docencia como a investigación realízanse en seis facultades ou escolas de nivel universitario nos ámbitos de:

* Filosofía 
* Dereito
* Ciencias Económicas, Sociais e da Xestión
* Ciencias da Computación
* Ciencias
* Medicina

## Xeografía e localización 
A Universidade de Namur está situada en Namur, Bélxica. O campus principal está situado no corazón da cidade de Namur, capital de Valonia. O campus universitario principal inclúe o edificio universitario, as seis facultades principais e as bibliotecas universitarias.

## Historia 
A Universidade de Namur, foi fundada en 1831 como Collège Philosophique de Bellevue. Converteuse en universidade no ano 1900. Durante o século XX e XXI, continuou a súa expansión.

## Antigos alumnos destacados 
* André Antoine, político belga e ministro de Facenda daComunidade francesa de Bélxica
* Mathias Cormann, político e ministro de Finanzas de Australia
* Jean-Luc Dehaene, primeiro ministro belga na década de 1990
* Catherine Fonck, política belga e ex ministra de Sanidade daComunidade francesa de Bélxica
* Oly Ilunga Kalenga, ministra de Sanidade da República Democrática do Congo.
* Koen Lenaerts, xuíz do Tribunal de Xustiza Europeo
* Philippe Maystadt, ex ministro belga e presidente do Banco Europeo de Investimento 2000-2011
* Petra Rudolf, física de estado sólido e expresidenta da Sociedade Europea de Física
João Pedro de Magalhães

**João Pedro de Magalhães**, nado no Porto, Portugal, é un microbiólogo portugués, doutor en filosofía. Dirixe o *Integrative Genomics of Aging Group* (Grupo de Xenomica Integrativa do Envellecemento) no Instituto de Bioloxía Interrogativa da Universidade de Liverpool, no Reino Unido.

## Traxectoria 
J. Pedro de Magalhães licenciouse en microbioloxía pola Escola Superior de Biotecnoloxía da súa cidade natal de Porto, Portugal, en 1999. Traballou como interno entre 1998 e 1999 no grupo de investigación UniGene do Instituto de Bioloxía Molecular e Celular do Porto, onde traballou na doenza de Machado-Joseph, unha enfermidade neurolóxica, baixo a supervisión de Jorge Sequeiros.

Como doutoramento, perseguiu o seu soño de desbloquear os mecanismos do envellecemento uníndose ao grupo de envellecemento e estrés da Universidade de Namur en Bélxica. Con Olivier Toussaint como o seu asesor, o seu traballo abrangueu entre 1999 e 2004 mecanismos moleculares de senescencia celular e resposta ao estrés oxidativo, modelos evolutivos do envellecemento e análises de redes xenéticas.

Realizou unha bolsa posdoutoral de 2004 a 2008 co pioneiro da xenómica, George Church, na Facultade de Medicina Harvard en Boston, EUA. Desenvolveu enfoques de alto rendemento para estudar o envellecemento, incluíndo ferramentas computacionais e bases de datos, modelos estatísticos de mortalidade e métodos xenómicos comparativos para investigar a evolución da lonxevidade.
## Notas 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía
* Un experto acha que o ser humano pode vivir 20.000 anos (*esquire.com*)
Modesto Moure

**Modesto Moure**, finado en Ourense en 1936, foi un poeta e xornalista galego que residiu boa parte da súa vida en Cuba.

## Traxectoria 
No ano 1906 foi vicepresidente da delegación de Cienfuegos da Real Academia Galega. Segundo a súa necrolóxica en *Vida Gallega* a súa profesión foi a talla en madeira.

Pertenceu á xunta directiva da Juventud Artística Gallega en Cuba e director de escena da sociedade teatral Pro casa Curros Enríquez..

A súa obra poética, a maior parte en galego, publícanse nos periódicos cubanos *Eco de Galicia*, *Heraldo de Galicia* e *Galicia*. Tamén foi asiduo colaborador literario, a partir de 1932, da revista viguesa *Vida Gallega* e do xornal *El Compostelano*.

En 1934 retorna a Galicia coa súa familia establecéndose en Ourense. Faleceu nesa mesma cidade en 1936.

Tamén fixo o texto da canción galega *Quen fora ese reiseñol* do compositor Antonio Silva, partitura publicada no n.º 463 da revista *Vida Gallega*.

Como poeta utilizou os alcumes *O Marqués d’a Venda Nova* e *Barón de Lestrove*.

## Obra 
### Poesía en galego 
* *Cantares d’o emigrado,* (Eco de Galicia, La Habana, 4 de abril de 1920, p. 29).  
* *Morrendo a tarde,* (Eco de Galicia, La Habana, 2 de mayo de 1920, p. 26).  
* *Terra como te vexo,* (Heraldo de Galicia, La Habana, 23 de mayo de 1920, p. 6).  
* *O calvario d’o labrego,* (Heraldo de Galicia, La Habana, 9 de enero de 1921, p. 11).  
* *Mirando o presente,* (Heraldo de Galicia, La Habana, 26 de junio de 1921, p. 2).  
* *¡Qué será?,* (Galicia, 6 de agosto de 1922, p. 16). 
* *Aleluya,* (Galicia, 16 de septiembre de 1922, p. 11). 
* *Foxa de neve,* (Vida Gallega, Vigo, 10 de abril de 1932, p. 31).  
* *Floraina,* (Vida Gallega, Vigo, 20 de abril de 1932, p. 13).  
* *Amanecer, Pastoral,* (Vida Gallega, 20 de agosto de 1932, p. 20).  
* *Vento do mar,* (El Compostelano, Santiago de Compostela, 19 de enero de 1933, p. 4).  
* *Xan de Reza,* (Vida Gallega, 10 de mayo de 1934, p. 33). 

### Poesía en castelán 
* Soneto, (Vida Gallega, Vigo, 30 de abril de 1932, p. 20).
* *Visión,* (Vida Gallega, 10 de junio de 1932, p. 31).  
* *Mi bajel de ensueño,* (Vida Gallega, 20 de noviembre de 1932, p. 26).  
* *Noche de hadas,* (El Compostelano, Santiago de Compostela, 18 de enero de 1933, p. 4). 
* *Soneto,* (Vida Gallega, 30 de abril de 1934, p. 9). 
* *Mis claveles,* (Vida Gallega, 30 de abril de 1934, p. 25).  
* *En el puerto,* (Vida Gallega, 20 de mayo de 1934, p. 27).  

### Artigos xornalísticos 
* *El centro gallego en el quincuagésimo cuarto aniversario de su fundación,* (Vida Gallega, 20 de abril de 1933, p. 26).

## Notas
Miguel Gustavo

**Miguel Gustavo Werneck de Sousa Martins**, coñecido só polo nome de **Miguel Gustavo**, nado en Río de Xaneiro o 24 de marzo de 1922 e finado na mesma cidade o 22 de xaneiro de 1972, foi un xornalista, locutor de radio e compositor brasileiro, autor, en 1962, da famosa canción "Brigitte Bardot", levada ao éxito por Jorge Veiga.

## Traxectoria
Comezou como disc-jockey en Radio Vera Cruz en 1941 e distinguiuse como compositor de *jingles*, ademais de acadar éxitos como compositor de samba e marchas. En 1962 compuxo, con Jorge Veiga, a peza "Brigitte Bardot". Para o Mundial de Fútbol de 1970 en México compuxo o himno "Pra Frente Brasil" que se converteu nun símbolo da Selección de fútbol do Brasil.
Nese mesmo ano compuxo a peza "A saia", inspirada en Miriam Batucada.

Morreu en 1972 e foi enterrado no cemiterio de Caju en Río de Xaneiro.

## Vida persoal
Casou coa actriz e locutora Sagramor de Scuvero Brandão e tiveron dúas fillas: Ana María e María Lúcia.

## Composicións 
* "Baião das Mulheres (1952; Miguel Gustavo e João S. Guimarães)
* "Baião do Chofer" (1953)
* "A Dança Do Didu" (1956)
* "Boate Tra La Lá" (1956)
* "A Dança do Bidú" (1957)
* "A Fúria Louca de Jean Pouchard" (1957)
* "A Menina Canta" (1957)
* "Bem Vindo Seja" (1957)
* "Brabuletas de Brasília" (1958; Miguel Gustavo, Altamiro Carrilho e Carrapicho)
* "Baião Triste" (1959; Altamiro Carrilho e Miguel Gustavo)
* "Bacardy Chá-chá-chá" (1962)
* "Bloco Da Lua" (1970; Luiz Reis e Miguel Gustavo)
* "Brasil Eu Adoro Você" (1970)

## Notas
Trofeo Teresa Herrera 2023

O **Trofeo Teresa Herrera de 2023** foi a 78ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 5 de agosto de 2023 a partido único. O campión foi o Deportivo da Coruña, que logrou o seu 25º título ao derrotar por 4-0 ao Red Bull Bragantino II do Brasil.

## Participantes 
## Homenaxes 
Nos momentos previos ao partido foron homenaxeados os exfutbolistas brasileiros Bebeto e Mauro Silva, dous dos mellores xogadores da historia do Deportivo da Coruña e os únicos que gañaron a Copa do Mundo mentres militaban no club. Gardouse ademais un minuto de silencio polo falecemento de Luis Suárez, antigo xogador e adestrador do equipo coruñés e único Balón de Ouro nacido na Península Ibérica. Durante o partido rendéuselle tamén unha homenaxe ao capitán Álex Bergantiños, que vestiu por última vez a camiseta do Deportivo despois de 21 anos ao servizo do club. Ingresou ao campo como titular e foi substituído no minuto 21, acompañado polos seus fillos e sendo ovacionado por todo o estadio.

## Partidos 
### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trofeo Teresa Herrera Feminino 2023
Tres Tinkle

**Tres Tinkle**, nado o 3 de xuño de 1996 en Missoula, Montana, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.

## Traxectoria profesional 
O 5 de agosto de 2023, anunciouse a fichaxe de Tinkle por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en RealGM.com
José Pedro Pérez-Llorca

**José Pedro Pérez-Llorca Rodrigo**, nado en Cádiz o 30 de novembro de 1940 e finado en Madrid o 6 de marzo de 2019, foi un político, diplomático e xurista español, un dos sete *pais* da actual Constitución española.
## Traxectoria 
Trasladado coa familia a Madrid, alí cursou os seus estudos secundarios e licenciouse en Dereito pola Universidade Complutense con premio extraordinario fin de carreira. Complementou os seus estudos en diversos países europeos o que lle permitiu ingresar na carreira diplomática e, máis tarde, acceder por oposición ás Cortes Xerais como letrado.
[esquerda|miniatura|Fotografado en abril de 2015 durante o cume do World Travel and Tourism Council, cando era presidente do Padroado do [Museo do Prado.]]
Integrouse na Unión de Centro Democrático (UCD). Na lexislatura constituínte foi escolleito polo seu partido como un dos sete poñentes constitucionais. Posteriormente, Adolfo Suárez nomeouno na I Lexislatura sucesivamente ministro da Presidencia, ministro de Administración Territorial en 1980 e, ese mesmo ano, nunha nova remodelación do goberno, ministro de Asuntos Exteriores, cargo que ocupou tamén tras o errado golpe de estado de 1981 co goberno de Leopoldo Calvo-Sotelo e até a vitoria electoral do Partido Socialista Obreiro Español no outono de 1982. Foi deputado no Congreso desde 1977 até 1982.

A fin da UCD levoulle a abandonar a actividade política, dedicándose á súa profesión como avogado. Tamén participou en diversas empresas nacionais e internacionais como socio, accionista ou conselleiro (Kuwait Petroleum, Iberia, Loewe), compaxinando dita actividade coa de profesor encargado de Dereito Constitucional na Facultade de Ciencias Políticas da Universidade Complutense de Madrid. Foi doutor honoris causa pola Universidade Nacional de Educación a Distancia en 1991 por ser un do sete relatores, chamados *pais* da Constitución española de 1978, así como da Universidade Europea e a Universidade Pontificia Comillas en 2018. En outubro de 2012 foi elixido presidente do Padroado do Museo del Prado.

Foi fundador do bufete de avogados Pérez-Llorca. Colaborou coa organización católica Lexionarios de Cristo. A súa filla Carmen foi deputada na Asemblea de Madrid e ocupou diferentes cargos durante os gobernos de Esperanza Aguirre.

## Distincións honoríficas 
* Doutor Honoris causa pola UNED (1991)
* Fillo Predilecto da provincia de Cádiz (2013)
* Doutor Honoris Causa pola Universidade Europea (2018)
* Doutor Honoris Causa pola Universidade Pontificia Comillas (2018)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha biográfica en la UNED.
* Despacho de abogados Pérez-Llorca .
* España está ya fracturada Artículo en el ABC.
Museo de Historia da Automoción de Salamanca

O **Museo de Historia da Automoción de Salamanca** é o primeiro museo público de España adicado ao motor. Inaugurado a finais de setembro de 2002 polos reis de España Xoán Carlos I e Sofía, conta nos seus fondos con máis de 200 automóbiles históricos, algúns únicos, así como milleiros de accesorios relacionados co automóbil. O museo localízase fronte á Casa Lis, nun edificio que foi a primeira planta de produción de electricidade que tivo Salamanca.

## Características 
Dentro das 90 pezas expostas, que van rotando entre as preto de 240 que posúe a colección, pódese gozar dalgunhas xoias da historia do automóbil, como o triciclo Benz Patent-Motorwagen patentado polo enxeñeiro alemán Karl Benz que está considerado como o primeiro vehículo propulsado por un motor de explosión da historia, un Rolls-Royce Silver Ghost de 1922, un Cadillac Fleetwood 75 que pertenceu ao ditador Francisco Franco, ou a xoia da colección un Hispano-Suiza de 1930 no seu estado orixinal xa que nunca necesitou ser sometido a unha restauración. Ademais, son habituais as exposicións temporais con contidos procedentes doutras coleccións.

No museo exponse a colección de Demetrio Gómez Planche, un antigo arquitecto técnico, quen coa axuda da súa familia, reuniu durante máis de 40 anos todo tipo de automóbiles, motocicletas, documentos e accesorios relacionados co mundo do automóbil. Á colección de Gómez Planche uníronse as achegas da Dirección Xeral de Tráfico, o Centro Histórico Iveco-Pegaso e outras achegas tanto públicas como privadas como é o caso dunha das últimas pezas, un BMW 325i de 1982 cedido por Keti Gutiérrez Enríquez.

O Museo de Historia da Automoción de Salamanca tamén está equipado cunha biblioteca, unha hemeroteca, unha videoteca e un arquivo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
Velasco Sánchez, José Tomás (2015). *Guía de los Museos de Salamanca. Una visita alternativa. Salamanca a través de sus Museos.* Madrid: Bubok Publishing. ISBN 978-84-686-6710-2.
Iglesias Vilarelle

Os apelidos **Iglesias Vilarelle** poden referirse a:

***Josefa Iglesias Vilarelle**, mestra e pedagoga galega (1883-1966);

***Antonio Iglesias Vilarelle**, mestre e musicólogo galego (1891-1971).
Estación de Bakú

A **Estación de Bakú** () é a principal estación de ferrocarril da cidade de Bakú, a capital de Azerbaidján. É a estación de ferrocarril máis grande e transitada do país. Dela parten a maioría de liñas férreas que vertebran o país. Tamén é a terminal do ferrocarril suburbano circular de Bakú. A terminal está conectada coa rede de metro de Bakú a través da estación de 28 de Maio.

A estación foi construída en 1880 coa construción da liña ferroviaria Bakú-Sabunçu-Surakhani e estaba destinada ao transporte de pasaxeiros. O primeiro edificio da estación (chamado Tbilisi) foi construído na inauguración do ferrocarril Bakú-Tbilisi, o segundo (Sabunçu) para a construción do ferrocarril electrificado Bakú-Sabunçu-Surakhani.

## Servizos 
## Notas 
## Véxase tamén
Antonio Iglesias

O nome **Antonio Iglesias** pode referirse a:

***Antonio Iglesias Álvarez**, xornalista, musicólogo e pianista galego (1918-2011);
***Antonio Iglesias Álvarez**, político galego e alcalde de Lobeira (1958- )
***Antonio Iglesias Corral**, político galego (1900-1938);
***Antonio Iglesias González**, sindicalista e guerrilleiro antifranquista galego. (c. 1914-1939);
***Antonio Iglesias Pardo**, médico e xornalista galego (f. 1902);
***Antonio Iglesias Vilarelle**, mestre e musicólogo galego (1891-1971).
Oenothera rosea

***Oenothera rosea***  é unha especie de planta herbácea  bienal, pertencente á familia Onagraceae. Distribúese en Estados Unidos, España,México, Costa Rica, Guatemala, Bolivia, Ecuador, Perú, Arxentina e Uruguai.

En Galicia está catalogada como especie exótica invasora.
miniatura|240x240px|Detalle da flor.

## Descrición 
É unha herba que mide entre 15 e 45 cm de altura. Ten as follas en forma de lanza coa parte media ancha, de bordo enteiro ou pouco ondulado e con nervadura moi marcada. As súas flores son solitarias e de pétalos anchos que as fan verse case cadradas, de cor rosa ou violeta.

## Distribución e hábitat 
É orixinaria de México a Colombia e está presente en climas cálidos, semicálidos, semisecos e tépedos, entre os 200 e os 1100 m s. n. m. e os 1865 e até os 3900 m s. n. m. Crece a beira de camiños, en ocasións cultivada en hortos familiares, establécese en bosques tropicais caducifolios, subcaducifolios e perennifolios, matogueira xerófila, espiñenta e con maior frecuencia en bosque mesófilo de montaña, bosques de carballos, de piñeiros, mixto de carballos-piñeiros e de xenebreiros.

## Taxonomía 
*Oenothera rosea* foi descrita por Charles Louis L'Héritier de Brutelle ex Aiton e publicada en *Hortus Kewensis*; or, a catalogue . . . 2: 3. 1789.

; Sinonimia
:

* *Hartmannia affinis* Spach
* *Hartmannia gauroides* Spach
* *Hartamnnia rosea* L'Hér. ex Aiton G.Don
* *Hartmannia virgata* (Ruiz & Pav.) Spach
* *Oenothera psychrophila*
* *Oenothera purpurea* Lam.
* *Oenothera rubra* Cav.
* *Oenothera virgata* Ruiz & Pav.
* *Xylopleurum roseum* (L'Hér. ex Aiton) Raim.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* USDA, ARS, National Genetic Resources Program. Germplasm Resources Information Network - (GRIN) National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland.    . (10 dic 2007)
Oenothera stricta

***Oenothera stricta*** é unha especie da familia das onagraceae.

En Galicia está catalogada como especie exótica invasora.

## Descrición 
Planta de talo peloso, moteado de vermello, erecto, 50-150 cm, de follas basais oblanceoladas a lineais; follas caulinares estreitamente lanceoladas, de marxes onduladas, finamente dentadas. Pétalos amarelos que se volven avermellados, 2-4,5 cm; tubo calicino 1,5-3 cm, sépalos avermellados. Cápsula visiblemente alargada na súa metade superior, pelosa. Florece desde a primavera e ao longo do verán.

## Hábitat 
Sobre dunas.

## Distribución 
Orixinaria de Chile, e introducida en España, Portugal, Francia, Alemaña, Suíza, Italia e Rusia

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Polunin O. (1989): *Flores Silvestres de España y Europa*, Barcelona, Omega, ISBN 84-282-0857-3
Ácido rodotorúlico

O **ácido rodotorúlico** é o menor da familia da 2,5-dicetopiperazina dos sideróforos hidroxamatos, que son axentes quelantes de alta afinidade para o ferro férrico, producidos por fitopatóxenos bacterianos e fúnxicos para captar ferro do seu medio ambiente. É un ligando tetradentado, o que significa que se une a un átomo de ferro en catro posibles localizacións (dous residuos de hidroxamato e dous de lactama), e forma complexos Fe2(sideróforo)3 para establecer unha coordinación octaédrica co ferro.

O ácido rodotorúlico aparece en lévedos basidiomicetos e sábese que retarda a xerminación de esporas do fungo *Botrytis cinerea*. En combinación co lévedo *Rhodotorula glutinis* é efectivo para o biocontrol de *B. cinerea* resistente á iprodiona en lesións en mazás.

## Notas
Subunidade proteica

[miniatura|274px|Imaxe de [HLA-A11 mostrando as subunidades α (produto xénico A*1101) e β (Beta-2 microglobulina). Este receptor ten un péptido unido (no peto de unión) de orixe heteróloga que tamén contribúe á función.]]  

En bioloxía estrutural, unha **subunidade proteica** ou subunidade de proteína é unha cadea polipeptídica ou molécula individual de proteína que se ensambla (ou "coensambla") con outras para formar unha proteína complexa. As grandes ensamblaxes de proteínas, como as dos virus, a miúdo usan uns poucos tipos de subunidades proteicas como bloques de construción de grandes estruturas.

As proteínas que se encontran na natureza que teñen un número relativamente pequeno de subunidades denomínanse oligoméricas. Por exemplo, a hemoglobina que normalmente se encontra no noso sangue é un conxunto simétrico de dúas subunidades idénticas de α-globina e outras dúas tamén idénticas entre si de β-globina; en total catro subunidades.

As subunidades adoitan designarse cunha letra grega ou romana, mentres que o número dese tipo de subunidades nunha proteína indícase cun subíndice. Por exemplo, a hemoglobina A é o tipo de hemoglobina máis habitual, designado α2β2, pero hai outros tipos, como a hemoglobina fetal, que ten outro conxunto de subunidades, designada α2γ2 (sen subunidades beta, pero con subunidades gamma).

As proteínas multiméricas máis longas, como as dos microtúbulos e outras proteínas citoesqueléticas, poden constar dun gran número de subunidades. Por exemplo, a dineína é un complexo proteico multimérico formado por dúas cadeas pesadas (DHCs), dúas intermedias (ICs), dúas cadeas intermedias lixeiras (LICs) e varias cadeas lixeiras (LCs).

As subunidades dun complexo proteico poden ser idénticas, homólogas ou totalmente diferentes e dedicadas a tarefas distintas. Non sempre teñen estes dous tipos de subunidades; por exemplo, aínda que a telomerase ten como subunidade catalítica unha telomerase transcriptase inversa (TERT), a regulación é realizada por factores exteriores á proteína. 

Un encima composto de subunidades cataliticas e reguladoras cando está ensamblado adoita denominarse holoencima. Por exemplo, a fosfoinosítido 3-quinase clase I está composta dunha subunidade p110 catalítica e unha subunidade p85 reguladora. 

Unha subunidade está constituída por unha cadea polipeptídica. Unha cadea polipeptídica ten un xene que a codifica, o que significa que unha proteína multimérica ten que ter un xene para cada subunidade distinta que teña. As mutacións que afectan a unha proteína multimérica poden ocorrer en calquera deses xenes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Proteína de fusión
* Complexo proteico
* Vacina de subunidades
* Estrutura cuaternaria das proteínas
* Alosterismo
* Cooperatividade
* Monómero
Púrpura (medicina)

A **púrpura** é un conxunto de manchas de cor vermella escura ou púrpura que aparecen na pel, nas mucosas ou nas serosas durante o curso de múltiples enfermidades e se caracterizan por non desapareceren ao exercer presión sobre elas. Aparece con decoloracións que poden ser causadas por hemorraxias subcutáneas. As pequenas manchas chámanse petequias, mentres que as máis grandes poden ser equimoses ou hematomas. 

Asóciase habitualmente co tifo, pero tamén pode estar presente coa meninxite ou outras doenzas.

## Clasificación 
Existen varias clasificacións das púrpuras. A púrpura está clasificada na Clasificación Internacional de doenzas CID-10 como d65 e d69, no CID-9 (287) e tamén se pode referenciar na base de datos *DiseasesDB* co código 25619.

A púrpura é un sinal común e inespecífico, pero o mecanismo que a causa normalmente implica:

* Trastornos das plaquetas:
** púrpura trombocitopénica primaria;
** Púrpura trombocitopénica secundaria.
* Trastornos vasculares:
** Lesións microvasculares, como se observa na púrpura senil (dos anciáns), na que os vasos sanguíneos se lesionan máis facilmente;
** estados hipertensivos;
** Vasculite, como no caso da púrpura de Henoch-Schönlein.
* trastornos da coagulación
** Coagulación intravascular diseminada (CID).

## Notas 
## Véxase tamén 
* Dermatoloxía
* Hematoloxía
* Hemofilia
* Hematoma
* Trombocitopenia
* Vasculite
Perfil ribosómico

O **perfil ribosómico** (ou perfilado ribosómico, *ribosome profiling*), tamén chamado **Ribo-Seq** ou **pegada ribosómica** (*ribosome footprinting*), é unha adaptación dunha técnica desenvolvida por Joan Steitz e Marilyn Kozak hai case 50 anos, que Nicholas Ingolia e Jonathan Weissman adaptaron para traballar cos métodos de secuenciación da seguinte xeración, que usa a secuenciación de ARNms especializados para determinar cales ARNms están sendo activamente traducidos. Unha técnica relacionada que tamén se pode usar para determinar qué ARNms están sendo activamente traducidos é a metodoloxía TRAP (*Translating Ribosome Affinity Purification*, Purificación de Afinidade de Ribosomas en Tradución), que desenvolveu Nathaniel Heintz na Universidade Rockefeller (en colaboración con Paul Greengard e Myriam Heiman). O perfil ribosómico ten como dianas soamente as secuencias de ARNm protexidas polo ribosoma durante o proceso de decodificación da tradución, a diferenza da RNA-Seq, a cal secuencia todos os ARNm dunha secuencia dada presente nunha mostra. As rexións de inicio da tradución poden detectarse engadindo harringtonina ou lactidomicina para impedir calquera iniciación adicional. Isto tamén posibilita que o perfil ribosómico mostre sitios de pausa dentro do transcritoma en codóns específicos. Estes sitios de tradución lenta ou pausada demóstranse por un incremento na densidade ribosómica e estas pausas poden servir para ligar proteínas específicas coas súas funcións na célula.). A eficiencia da tradución pode despois computarse como a ocupación do ribosoma en cada xene mentres controla a súa expresión de ARN. Esta estratexia pode acoplarse coa perturbación dirixida das proteínas que se unen ao ARN e usar o perfil ribosómico para medir a diferenza na tradución.
# Analizar os datos resultantes usando estratexias computacionais deseñadas especificamente para o perfil ribosómico.

## Materiais 
* Complexos ARN-ribosoma
* Cicloheximida
* Nucleases
* Fenol/cloroformo
* Transcritase inversa
* dNTPs
* Método de secuenciación de biblioteca de ADNc.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Buscador GWIPS-viz 
*RiboGalaxy
*RPF-DB 
*Buscador Trips-VIZ 
*RiboFlow, RiboR, RiboPy
Manuel Taboada López

**Manuel Taboada López**, nado ca. 1918 e finado en Vilasantar o 23 de novembro de 2002, foi un político galego.

## Traxectoria 
Foi nomeado alcalde de Vilasantar a mediados dos anos setenta, foi o último alcalde de Vilasantar do franquismo. Finou en Vilasantar o 23 de novembro de 2002.

## Vida persoal 
Casou con Manuela García Platas e foi pai de María, Carmen, José Manuel e Isabel Taboada García.

## Notas
Miquel Roca i Junyent

**Miquel Roca i Junyent**, nado en Cauderan (Bordeos, Xironda) o 20 de abril de 1940, é un político e avogado catalán, antigo deputado de Converxencia Democrática de Cataluña, e un dos pais da Constitución española de 1978 mecenas vitalicio da Fundación Gala-Salvador Dalí, vicepresidente da Fundación Barcelona Cultura, e presidente da Sociedade Económica de Amigos da Barcelona. Country da Fundación Abertis e presidente da Universidade de Honra de Barcelona Alumni. Tamén escribe todos os martes para o xornal *La Vanguardia*.
## Traxectoria 
Nado no exilio, fillo de Joan Baptista Roca i Caball, un dos fundadores de Unió Democràtica de Catalunya (UDC), e de Montserrat Junyent i Quintana. onde tamén estudaron Jordi Pujol, Ricardo Bofill, Xavier Rubert de Ventós, Pasqual Maragall e Federico Mayor Zaragoza. No curso 1956/57 matriculouse para estudar Dereito na Universidade de Barcelona, onde pronto se converteu en delegado de curso e posteriormente incorporouse ao movemento estudantil antifranquista a partir de finais dos anos cincuenta. de 1961 a 1969 xunto a Narcís Serra, Pasqual Maragall, Isidre Molas, Alfonso Carlos Comín, J. Ignasi Urenda ou José Antoni González Casanova, entre outros. Entre os seus proxectos máis polémicos destaca o Plan da Ribera, unha operación urbanística levada a cabo a pesar da oposición veciñal, que se considera precursora do que despois se repetiría na futura Vila Olímpica. Foi unha das persoas que decidiu o nome de Convergència. Meses despois, o 15 de xuño de 1977, foi deputado nas Cortes españolas por Barcelona e presidente do Grupo Parlamentario Catalán no Congreso dos Deputados, cargo que ocuparía ata 1995. En 1978, en representación do seu partido, foi un dos membros da Comisión dos Vinte que redactou o Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1979 en Sau, les Masies de Roda. Tamén foi un dos sete poñentes que redactaron a Constitución española de 1978. Foi portavoz de Convergència i Unió (CiU) en varias lexislaturas. De 1982 a 1995 foi presidente da representación da Generalitat de Cataluña na Comisión Bilateral de Cooperación coa Administración do Estado. Foi un intento marrado de poñer en marcha unha operación reformista en España, xa que non obtiveron representación no Congreso dos Deputados. Roca mesmo pensou en deixar a súa actividade política.

## Ideoloxía política 
miniatura| Miquel Roca recibe a Cruz de Sant Jordi en 2006, de mans de Pascual MaragallDurante a súa traxectoria política, a súa proposta foi *catalanizar España*, utilizando un estilo metódico, pactista, civilizador, europeo, para que os partidos cataláns favorezan o desenvolvemento dun Estado democrático. Mentres Jordi Pujol exercía de líder ideolóxico, Roca movíase ben facendo presión polos corredores, nunha segunda liña.

## Premios e recoñecementos 
O 25 de setembro de 2006 recibiu a Cruz de Sant Jordi polo Goberno da Generalitat de Cataluña.
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Biografía de CIDOB
Premio Memorial Astrid Lindgren

O **Premio Memorial Astrid Lindgren** (en  e en inglés *Astrid Lindgren Memorial Award*) é un premio internacional de literatura infantil establecido polo goberno sueco en 2002 para honrar á autora sueca para nenos Astrid Lindgren , nada en 1907 e finada en 2002. O premio é de cinco millóns de SEK, o que o converte no maior premio monetario en literatura infantil e nun dos premios literarios máis ricos do mundo. O custo anual de 10 millóns de SEK (en 2008) está financiado con diñeiro fiscal.

O premio Lindgren recoñece anualmente a unha ou máis persoas vivas e institucións existentes (doce nos primeiros dez anos): persoas polas súas contribucións profesionais e institucións polo seu traballo sostible a longo prazo. En concreto deberían ser "autores, ilustradores, contacontos orais e promotores da lectura" cuxos "traballos sexan de máxima calidade, e co espírito de Astrid Lindgren". O obxecto do premio é aumentar o interese pola literatura infantil e xuvenil, e promover os dereitos dos nenos á cultura a nivel mundial.

É administrado polo Consello das Artes Sueco financiado exclusivamente polo goberno central. Oficialmente, o premio titúlase "*Un premio do pobo sueco ao mundo*".  A cerimonia de entrega do premio está presidida pola princesa herdeira Vitoria de Suecia.

"Os galardoados son elixidos por un xurado con ampla experiencia en literatura internacional infantil e xuvenil, promoción da lectura e dereitos da infancia. Os 12 membros inclúen autores, críticos literarios e estudosos, ilustradores e bibliotecarios. Un membro representa á familia de Astrid Lindgren." 

O ciclo anual comeza a máis tardar en decembro uns 9 meses antes de anunciar os nomeados, 15 meses antes de anunciar o gañador e 18 meses antes da presentación. 

## Gañadores 
Nos primeiros dezasete ciclos anuais até 2018 houbo 18 destinatarios, quince persoas e tres institucións. Houbo dous premios inaugurais en 2003 e dous de novo en 2005.  

Cinco dos gañadores do premio Lindgren gañaron tamén antes o premio internacional Hans Christian Andersen máis antigo polas súas contribucións de por vida á literatura infantil: Sendak e Erlbruch como ilustradores; Nöstlinger, Nunes e Paterson como escritores. En 2020, Woodson tamén gañou o premio Andersen como escritor. (Astrid Lindgren gañou o Premio Andersen en 1958).

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Premio Astrid Lindgren

O **Premio Astrid Lindgren**, en sueco **Astrid Lindgren-priset** e en inglés ***Astrid Lingren Prize***, é un premio literario sueco para a literatura infantil que leva o nome da escritora sueca Astrid Lindgren.

## Historia 
O premio foi instituído pola editorial Rabén & Sjögren en 1967 para honrar a Lindgren no seu 60 aniversario.

Concédese anualmente o día do aniversario de Lindgren, o 14 de novembro, a un escritor sueco de literatura infantil e xuvenil; Entre os galardoados están autores coñecidos da literatura para nenos en lingua sueca, como Maria Gripe e Henning Mankell.

Premiados

## Notas
Naisten SM-sarja 2015-2016

A **tempada 2015-2016 da Naisten SM-sarja** foi a 34ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia.

Ao finalizar a tempada o JYP de Jyväskylä conseguiu o seu terceiro título logo de derrotar nas finais (3-0) ao HPK de Hämeenlinna.

Nesta edición participaron un total de oito equipos.

## Liga regular 
*Fonte: Leijonat.fi

### Estatísticas 
;Xogadoras
*Fonte: Leijonat.fi

; Porteiras
Fonte: Leijonat.fi

## Play-offs 
### Cuartos de final 
#### Kärpät (4) vs Team Kuortane (5) 
----

*As Kärpät gaña a serie 2 - 0.*

#### HPK (3) vs KalPa (6) 
----

*O HPK gaña a serie 2 - 0.*

### Semifinais 
#### JYP (1) vs Kärpät (4) 
----

----

*O JYP gaña a serie 3 - 0.*

#### Blues (2) vs HPK (3) 
----

----

----

----

*O HPK gaña a serie 2 - 3.*

### Partido polo bronce 
### Finais 
----

----

*O JYP gaña as finais 3 - 0.*

### Estatísticas das series 
;Xogadoras
*Fonte: Leijonat.fi

; Porteiras
Fonte: Leijonat.fi

## Equipo campión 
O equipo das JYP que conquistou o campionato finlandés feminino na tempada 2015-16 estivo integrado polas seguintes xogadoras:

## Serie de cualificación 
*Fonte: Leijonat.fi

### Estatísticas da cualificación 
;Xogadoras
*Fonte: Leijonat.fi

; Porteiras
Fonte: Leijonat.fi

## Notas 
;Fichas dos partidos

;Referencias

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da Naisten Liiga
Monumento aos namorados (Córdoba)

O **Monumento aos namorados** ou **Monumento aos amantes** é un monumento situado en Córdoba (España). Foi inaugurado en 1971 en memoria do amor entre o poeta Ibn Zaydun e a poeta e princesa Wallada bint al-Mustakfi. O monumento é un templete formado por catro columnas sen base, un torna augas e un pedestal con dúas mans.

A poesía nesa época estaba escrita en árabe clásico e mantiña temas primitivos. Pero en al-Ándalus, concretamente na área de Córdoba, tivo lugar unha innovación poética. Aquí xurdiron dúas formas métricas con certa relación entre si: o zéxel e a muaxaha. As muaxahas máis antigas que se conservan son do século&nbsp;XI. As fontes árabes afirman que foron inventadas no ano 900 por un poeta de Cabra identificado como Muqaddam ibn Muafá.

Ibn Zaydun morreu en Sevilla exiliado por mor das súas paixóns. Cando Wallada, poeta e princesa de quen estaba namorado, o abandonou por outro, Zaydun, desesperado, escribiulle unha carta ao preferido coma se lla escribise á princesa. Wallada, indignada, insultou ao poeta, quen non tivo máis remedio que marchar de Córdoba.

O monumento forma parte do centro histórico de Córdoba, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1994.

## Notas
Bienal de Ilustración de Bratislava

A **Bienal de Ilustración de Bratislava** (**BIB**) é unha das máis antigas honras internacionais para os ilustradores de libros infantís. Concedido por primeira vez en 1967 a Yasuo Segawa (Xapón), é un dos premios de literatura infantil máis prestixioso, xunto co Hans Christian Andersen Award. Os artistas son seleccionados por un xurado internacional e as súas obras orixinais expóñense en Bratislava, Eslovaquia. Desde o primeiro momento, o BIB celebrouse baixo os auspicios da UNESCO e do International Board on Books for Young People (IBBY) e co apoio do Ministerio de Cultura de Eslovaquia. Hai doce premios, incluíndo un gran premio á ilustración única e destacada:

* 1 Gran Premio
* 5 mazás douradas
* 5 placas
* 1 Certificado de Mención Honorífica ao Editor

En 1987 fundouse **BIBIANA – Casa Internacional das Artes para os Nenos** como “institución cultural con actividade internacional”.  BIBIANA organiza agora tamén a **Bienal de Animación de Bratislava** (**BAB**).

## Lista de gañadores do Gran Premio 
## Lista de gañadores da Mazán de Ouro 
## Notas 
## Véxase tamén 
* Premio Memorial Astrid Lindgren
* Premio Hans Christian Andersen

### Ligazóns externas 
* Bienal de Ilustracións de Bratislava - BIB