open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mario Morán García

**Mario Morán García**, nado en La Caleya (La Rebollá, Mieres) o 5 de febreiro de 1915 e finado en Cidade de México o 7 de xaneiro de 1991, foi un guerrilleiro antifranquista asturiano.

## Traxectoria 
Membro da UGT. Ingresou na Agrupación Socialista de Ribera de Arriba en 1931 e ao ano seguinte participou na constitución das Juventudes Socialistas da localidade, e foi elixido primeiro secretario. En outubro de 1934 foi detido pola súa participación no movemento revolucionario e sentenciado a vinte anos e un día de reclusión maior, cumprindo a condena no Forte de San Cristovo de Pamplona. Liberado logo da amnistía de febreiro de 1936, reintegrouse ao seu cargo de secretario das Juventudes Socialistas

Na guerra civil formou parte do Batallón Ladreda e despois do Batallón 224. Ao caer Asturias en outubro de 1937 escapou ao monte co seu irmán Guillermo. O seu pai foi fusilado o 14 de abril de 1941, outro irmán foi asasinado pola Garda Civil catro meses despois e a súa nai e as súas dúas irmás estiveron presas e despois foron desterradas. En maio de 1940 formou parte da expedición de dezaseis compañeiros que partiron de Asturias con dirección a Portugal e logo de enfrontarse coa policía portuguesa tiveron que repregarse a Galicia.

En abril de 1942 participou na constitución da Federación de Guerrillas de León-Galicia no Congreso de Ferradillo. Formou parte do seu Estado Maior e foi xefe da II Agrupación Guerrilleira en Ourense até 1946. Colaborou en *El Guerrillero* co pseudónimo "Karenine". Non puido embarcar no barco fretado por Indalecio Prieto en outubro de 1948 e tivo que saír de España pola súa conta a través da fronteira francesa o 26 de decembro dese ano.

Pasou un curto período en Francia, e despois trasladouse a México, onde formou parte da Agrupación Socialista Española, pero por desavinzas coa política de Indalecio Prieto acabou dándose de baixa. En México traballou como camareiro.
Coa fin da ditadura franquista visitou España e en 1985 participou na gravación dun programa da serie *Vivir cada día* de TVE titulado “Tres octubres”, onde relatou a súa experiencia guerrilleira.
O mundo está parado

***O mundo está parado*** é o terceiro álbum de estudio en solitario da cantante galega Guadi Galego. Foi publicado o 4 de novembro de 2016, baixo o selo Fol Música.

Dos temas do álbum, seis foron compostos por Guadi Galego, tres por Carlos Abal e un por Pachi García, que foi tamén o produtor do disco.

Foi editado en CD, vinilo e formato dixital.

## Lista de cancións 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do álbum en folmusica.com 
* Datos do álbum en itunes.apple.com
Devin Booker

**Devin Armani Booker**, nado o 30 de outubro de 1996 en Grand Rapids, Míchigan, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Phoenix Suns da National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria profesional 
Booker foi elixido na 13ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Phoenix Suns. O 13 de xullo de 2015, asinou o seu contrato de rookie cos Suns. Debutou na NBA o 28 de outubro de 2015 contra os Dallas Mavericks, onde xogou 20 minutos e fixo 14 puntos na derrota de Phoenix por 111-95.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Jeff Withey

**Jeffree David "Jeff" Withey**, nado o 7 de marzo de 1990 en San Diego (California), é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Hapoel Tel Aviv BC israelí.

## Traxectoria 
Withey foi elixido na 39ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Portland Trail Blazers. O 10 de xullo de 2013, foi traspasado ós New Orleans Pelicans nun traspaso entre os Blazers, os Pelicans e os Sacramento Kings. En dúas tempadas cos Pelicans, Withey fixo 3.0 puntos e 2.3 rebotes en 95 partidos.

O 24 de agosto de 2015, Withey asinou cos Utah Jazz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Costanza de Sicilia (filla de Roxelio I de Sicilia)

[miniatura|260px|Brasón dos [Hauteville]]
**Costanza de Sicilia**, tamén coñecida como **Costanza de Hauteville**, nada en 1082 e finada despois de 1135, foi unha nobre normanda que foi raíña consorte de Conrado de Italia, Rei de romanos.

Era filla do *Gran Conde* de Sicilia Roxelio I e de Eremburga de Mortain, e irmá de Malxerio de Hateteville, conde de Troina, e media irmá máis vella, por parte do pai, do rei Roxelio II de Sicilia.

## Traxectoria 
### Matrimonio 
En 1095, Costanza casou con Conrado de Italia, fillo e herdeiro do emperador Henrique IV e da súa primeira esposa Berta de Savoia. O matrimonio foi promovido polo papa Urbano II que, nese tempo, buscaba unha alianza co conde de Sicilia. Esta unión non tivo fillos.

O seu marido foi rei corexente de Alemaña de 1087 a 1098 e rei corexente de Italia de 1093 a 1098. No conflito entre Herique IV e Urbano II, Conrado aliouse c o papa en contra do seu propio pai. Pouco despois do Concilio de Piacenza, Conrado xurou lealdade a Urbano II en Caemona e serviu como palafreneiro pontificio, guiando o cabalo do papa como signo de humildade.

### Deposición 
En abril de 1098, despois de tres anos de conflitos co seu fillo, Henrique IV reaccionou retractándose das súas posicións diante do Parlamento imperial, o Reichstag ou Dieta Imperal, en Maguncia, depoñendo a Conrado e designando ao seu fillo máis novo Henrique V como o seu sucesor.

Despois da súa deposición, Conrado II xa non tiña case ningunha influencia na política italiana. O seu máis importante aliado, Urbano II, morreu o 29 de xullo de 1099 e, con el, desapareceu a esperanza da súa restauración.

Conrado faleceu o 27 de xullo de 1101. Costanza nunca volveu casar, e pasou os anos seguintes, até a súa morte despois de 1135, en relativa escuridade.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Sacro Imperio Romano
* Casa de Hauteville
* Roxelio I de Sicilia

### Ligazóns externas 
* Xenealoxía da casa de Hauteville  . Consultada o 12 de novcembro de 2016.
Costanza de Sicilia

**Constanza de Sicilia** pode referirse a:
* **Costanza de Sicilia (filla de Roxelio I de Sicilia)** (1082 - despois de 1135).
* **Costanza I de Sicilia** ou **Costanza de Hauteville** (1154 - 1198).
* **Costanza II de Sicilia** (1249 - 1302).
Evaristo de Sela

**Evaristo González Fernández**, coñecido como **Evaristo de Sela**, nado na Granxa (Sela, Arbo) o 2 de marzo de 1917 e finado en Vigo o 28 de xuño de 1994, foi un catedrático de grego, poeta e tradutor galego

## Traxectoria 
De pai reloxeiro e nai labrega, foi o cuarto e derradeiro fillo do matrimonio. Aos doce anos conseguiu unha bolsa para estudar no Seminario de Tui onde estivo catro anos. Despois pasou dous anos cos Xesuítas de Marquain (Tournai, Bélxica) e antes de facer os votos dubidou e regresou á súa aldea en 1935. Ao ano seguinte alistouse como voluntario no Rexemento de Artillaría Lixeira nº 15 de Pontevedra.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e espantado pola represión dos franquistas, desertou xunto co soldado Manuel Rincón Álvarez e o cabo Manuel Quinteiro Segade. Colleron un tren, baixaron nas Neves e atravesaron o río Miño. Foron capturados pola policía portuguesa e entregado á Garda Civil en Salvaterra de Miño. Xulgados por deserción en consello de guerra o 19 de setembro de 1936, Evaristo e Manuel Rincón foron condenados a cadea perpetua e Manuel Quinteiro, considerado o indutor, a pena de morte. Estivo preso en Caldas de Reis e na illa de San Simón. Ingresou na prisión do Forte de San Cristovo de Pamplona o 11 de outubro de 1937, de onde saíu en prisión atenuada o 1 de xuño de 1941. Despois enviárono ao Campo de concentración de Miranda de Ebro e de alí pasou ao Batallón Disciplinario de Soldados Traballadores número 91 en Fuerteventura, de onde saíu en liberdade condicional o 23 de xullo de 1942.

Autodidacta, licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor no ensino medio. Finou en Vigo o 28 de xuño de 1994.

### Tradución 
É autor das tradución ao galego dende a lingua orixinal dos clásicos a *Ilíada* e a *Odisea*, editadas polo Consello da Cultura Galega en 1990 e distribuídas pola Editorial Galaxia como parte da colección "Clásicos Greco-Latinos".

Tamén verteu obras de autores contemporáneos como Kavafis, Giorgos Seferis ou Odiseas Elytis (*Poesía Neohelénica, 1708-1977*. Xunta de Galicia, 2001).

## Obra poética 
* *Amar* (Vigo, 1945)
* *Versos de preso e outras rimas* (Ediciós do Castro, 2007 - publicación póstuma)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* , Xosé e , Stella Maris (coord.) (2019). *Homenaxe a Evaristo de Sela (1917-1994). Estudos e lembranzas sobre a vida e a obra do helenista e poeta*. Xerais.

### Ligazóns externas 
* 
*
Rafael Pombo

**José Rafael de Pombo y Rebolledo**, nado en Bogotá, República de Nova Granada, o 7 de novembro de 1833 e finado en Bogotá, Colombia o 5 de maio de 1912, foi un escritor, poeta, fabulista, tradutor, intelectual e diplomático colombiano.

## Biografía 
Fillo de Lino de Pombo O'Donell e Ana María Rebolledo, ámbolos dous pertencentes a familias da aristocracia de Popayán. Cando o xeneral Francisco de Paula Santander designou a Lino de Pombo como secretario de Relacións Interiores e Exteriores, este aceptou e viaxou dende Popayán coa súa familia a Bogotá. Ao chegar a familia a Bogotá, Ana María Rebolledo tiña nove meses de embarazo, dando pois en pouco tempo a luz ao seu primoxénito José Rafael de Pombo.

Dona Ana ensinou a Rafael as primeiras letras. Á idade de once anos ingresou no Seminario. O estudo do latín fixo del un destro tradutor dos clásicos. Marcelino Menéndez Pelayo opinou acerca das súas traducións: "Non as hai máis valentes e atrevidas na nosa lingua". Dos poetas greco-latinos traduciu o episodio de Laoconte de Virgilio e a Horacio. Tamén traduciu ao castelán "O poeta moribundo", de Alphonse de Lamartine, e o soliloquio do *Hamlet* de Shakespeare.

Despois de residir dezasete anos nos Estados Unidos, regresou a Bogotá, onde traballou como tradutor e xornalista, onde fundaría varios xornais, entre os cales son de destacar *El Cartucho* e *El Centro.* Tamén traballou como libretista de ópera, así no caso de *Ester*.

Foi premiado nunha cerimonia de coroación como *Poeta Nacional de Colombia*, nunha homenaxe que se lle tributou no Teatro Colón de Bogotá o día 20 de agosto de 1905. O 6 de febreiro de 1912 substituíu a Manuel María Mallarino como membro da Academia Colombiana da Lingua, da que foi Secretario perpetuo. Segundo Antonio Gómez Restrepo, crítico literario e testamentario designado por Pombo minutos antes do seu falecemento, o escritor tras a cerimonia recluíuse en cama, decaendo a súa saúde progresivamente até a morte, o 5 de maio de 1912. En 1983 foi inaugurada a Fundación Casa Rafael Pombo en homenaxe póstuma.

A lei 88 do 16 de novembro de 1912, honrou a memoria de Rafael Pombo nomeándoo *Gloria das Letras Nacionais*.

Pombo publicou as súas poesías, salvo algunhas edicións por petición de amigos. Nos seus últimos recolleu e ordenou a súa produción literaria dispersa en diversos medios impresos da época e en manuscritos que gardaba entre as súas pertenzas. Tras o seu falecemento, a súa habitación foi selada e só case catro anos despois, emitida unha orde por parte dun tribunal a fin de facer os inventarios do que deixase, realizouse a compilación da súa obra poética.

## Escolla de obras 
dereita|miniatura|230x230px|Biblioteca infantil da fundación Pombo na súa casa natal.
Da súa obra infantil hai que mencionar *El renacuajo paseador*, tamén coñecida como *Rinrin Renacuajo*, *Mirringa mirronga*, *La pobre viejecita*, *Simón el bobito*, *El Mosquito Feliz *e* El gato bandido*.
* Tamén son populares: Pastorcita, Juan matachín, Cutufato e o seu gato, O neno e a bolboreta, O sete vidas de gato, *As flores* e *Mosca grande*.

## Notas
Carl Christian Rafn

**Carl Christian Rafn**, nado en Schloss Brahesborg (Füneno) 16 de xaneiro de 1795 e finado en Copenhague o 20 de outubro de 1864, foi un anticuario e erudito dinamarqués interesado na historia e literatura nórdicas.

Foi experto en literatura antiga de Escandinavia. A meirande parte da súa obra relevante foi publicada en 1837 como parte de *Antiquitates Americanæ*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Rafn, Charles C. *America discovered in the tenth century* en Google Books.
Muxía (homónimos)

Como topónimo **Muxía** pode referirse a:

;En Galiza
***Muxía**, concello da comarca de Fisterra;
****Muxía**, parroquia de dito concello;
*****Muxía**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Muxín**, lugar da parroquia de Labrada, no concello de Guitiriz.
Duke Nukem: Time to Kill

***Duke Nukem: Time to Kill*** é un videoxogo de tirador en terceira persoa desenvolvido por n-Space para PlayStation. Unha versión Nintendo 64 estaba prevista para o seu lanzamento, pero foi cancelada.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 3DRealms Duke Nukem: Time To Kill Site
* IGN: Duke Nukem's Family Tree
* IMDb Entry
Land's End

dereita|miniatura|Vista do cabo
'''Land's End**, que en galego significa «fin da terra» ou «fisterra» (en córnico, **Penn an Wlas'''), é un cabo e pequeno asentamento no oeste de Cornualla, Inglaterra. Atópase na península de Penwith aproximadamente a 13 quilómetros ao oeste-suroeste de Penzance.

Land's End é o punto máis occidental da illa de Inglaterra. Os Longships, un grupo de illotes rochosos, quedan xusto a unha milla fronte á costa. As illas Sorlingas quedan aproximadamente a 45 quilómetros ao suroeste de Land's End. A mítica terra perdida de Lyonesse (como se chama na literatura artúrica) atopábase, supostamente, entre as Sorlingas e a illa principal.

Land's End ten unha resonancia particular debido a que normalmente se usa para suxerir distancia. De Land's End a John ou' Groats, en Escocia, hai unha distancia de 1349&nbsp;km por estrada e define a lonxitude de estradas, camiños ou eventos de caridade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Cabo Fisterra
Antonio Villar

O nome **Antonio Villar** pode referirse a:

* **Antonio Villar Ponte** (Viveiro 1881 - A Coruña 1936), galeguista.
* **Antonio Villar Mínguez** (Redondela 1904 - ?), futbolista.
* **Antonio Villar Chao** (A Coruña 1921 - 2000), futbolista.
***Antonio Villar Costoyas**, piloto de rally.
Ernest Vincent Wright

**Ernest Vincent Wright**, nado en 1872 e finado o 7 de outubro de 1939, foi un escritor estadounidense. É coñecido pola súa obra *Gadsby*, unha novela de 50 000 palabras na que, agás pola introdución e mais unha nota contra o final, está ausente a letra "e".

## Obra 
* *The Wonderful Fairies of the Sun* (1896)
* *The Fairies That Run the World and How They Do It* (1903) 
* *Thoughts and Reveries of an American Bluejacket* (1918)
* *Gadsby* (1930)

## Véxase tamén
Lotario I

**Lotario I**, nado en 795 en Prüm, (na actual Renania-Palatinado), e finado o 2 de marzo de 855, foi emperador do Imperio carolinxio (ou de Occidente).

## Traxectoria 
Lotario era o fillo máis vello do emperador Lois o Piadoso. Á morte deste, foille concedida a autoridade imperial por dereito de primoxenitura pero, seguindo a tradición franca do seu pai, viu necesario dotar dunha parte do Reino a cada un dos seus fillos.

O imperio repartiuse entón entre Lotario, Lois o Xermánico e Carlos o Calvo, sendo estes dous últimos mordomos ao cargo de provincias do imperio (Carlos o Calvo tomaría o control de Borgoña e Normandía, mentres que a Lois o Xermánico se fixo responsábel do control de Baviera e Saxonia).

Aos irmáns, ditas posesións non lles pareceron suficiente polo que decidiron aliarse contra o irmán máis vello polos Xuramentos de Estrasburgo na súa determinación de non verse sometidos á vontade imperial de Lotario.

A fin de dita potestade chegaríalle a Lotario no tratado de Verdún, no que o Imperio quedaría divido en tres partes, aparecendo xa os futuros territorios das actuais Francia e Alemaña.

## Matrimonio e descendencia 
En outubro de 821, en Thionville, Lotario casou con Ermengarda, filla do conde de Tours, Hugo de Alsacia, coa que tivo os seguintes fillos:
* Lois II o Mozo (ca. 825 - 875). Emperador de Occidente (855-875). Casou con Engelberga.
* Ermengarda (ca. 825/830 - † ca. 865/866). Casou con Gisleberto de Maasgau (820-875).
* Lotario II de Lotarinxia (ca. 835 - 869). Casou en primeiras nupcias con Teutberga, e despois, en  segundas nupcias con Waldrade.
* Hiltruda ou Helletrude (ca. 826 - ca. 865/866). Casou cun conde chamado Berengario.
* Rotruda.
* Carlos da Provenza (ca. 845 - 863). Rei da Provenza (855-863).
* Xisela (ca. 830 - 860). Foi abadesa de San Salvador de Brescia.
* Berta (ca. 830 - 7 de maio de 852,  ou despois de 877). Foi abadesa de Avenay en Champaña.
 
Dunha amante chamada Doda tivo a:
* Carlomán (ca. 853 - ?).

## Antepasados 
[miniatura|290px|Territorios xurdidos do [tratado de Verdún.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Devic, Claude e Vaissette, Joseph (1872): *Histoire générale de Languedoc*. Toulouse: Édouard Privat. (Ver outras edicións e Google Books Vol. 1 (1840), Vol. 2 (1840), Vol. 3 (1841), Vol. 4 (1749),  Vol. 5 (1842), Vol. 6 (1843), Vol. 7 (1843), Vol. 8 (1844),  Vol. 9 (1845)).

### Outros artigos 
* Lotarinxia.
* Tratado de Verdún.

### Ligazóns externas 
* Lothaire I Emperor en Projects/MedLands . Consultada o 13 de novembro de 2016.
* Xenealoxía dos carolinxios  en genealogy.euweb.cz. Consultada o 13 de novembro de 2016.
* Lothair I na *Encyclopædia Britannica*, Volume 17, ed. de 1911.  Consultada o 13 de novembro de 2016. 
* Cartas de Lotario I   con tradución ao inglés. Consultada o 13 de novembro de 2016.
Watch Dogs 2

***Watch Dogs 2*** (estilizado como **WATCH_DOGS2**) é un videoxogo desenvolvido por Ubisoft Montreal e publicado por Ubisoft. É a continuación de Watch Dogs (2014), o lanzamento mundial foi o 15 de novembro de 2016 para PlayStation 4 e Xbox One, e o 29 de novembro de 2016 para Microsoft Windows. É de mundo aberto, sixilo e de disparos en terceira persoa estando ambientado na cidade de San Francisco. O xogador encarna a Marcus Holloway, un hacker que se une ao grupo hacktivista DedSec para descubrir e revelar ao público os manexos do Sistema Operativo ctOS e investigar como o Estado e as empresas utilizan a información recollida para controlar á poboación.

## Recepción 
## Nota
PlayStation 4

É a cuarta videoconsola do modelo PlayStation. Forma parte das videoconsolas de oitava xeración. Foi anunciada oficialmente o 20 de febreiro de 2013 no evento PlayStation Meeting 2013, aínda que o deseño da consola non foi presentado ata o 10 de xuño no E3 2013. É a sucesora da PlayStation 3 e actualmente compite coa Xbox One de Microsoft e a Wii U de Nintendo. O seu lanzamento foi o 15 de novembro de 2013 en Estados Unidos e en Europa e Latinoamérica foi o 29 de novembro de 2013, mentres que no Xapón foi o 22 de febreiro de 2014.

Afastándose da complexa arquitectura utilizada no procesador Cell da videoconsola PlayStation 3, a PlayStation 4 conta cun procesador AMD de 8 núcleos baixo a arquitectura x86-64. Estas instrucións x86-64 están deseñadas para facer máis fácil o desenvolvemento de videoxogos na consola de nova xeración, que atrae a un maior número de desenvolvedores. Estes cambios poñen de manifesto o esforzo de Sony para mellorar as leccións apresas durante o desenvolvemento, a produción e o lanzamento do PS3. Outras características de hardware notables do PS4 é que inclúen 8 GB de memoria unificada GDDR5, unha unidade de disco Blu-ray Disc máis rápido, e os chips personalizados dedicados a tarefas de procesamento de son, vídeo e de fondo.

Entre as novas aplicacións e servizos, Sony lanzou a aplicación *PlayStation App*, permitindo aos que teñan un PS4 converter os teléfonos intelixentes e as tabletas nunha segunda pantalla para mellorar a xogabilidade ou en teclados externos para máis comodidade no momento de escribir. A compañía tamén planeaba debutar con Gaikai, un servizo de xogo baseado na nube que aloxa contidos e xogos descargables. Mediante a incorporación do botón "Share" no novo controlador fai que sexa posible compartir en calquera momento capturas de pantalla, trofeos, compras ou vídeos en páxinas como Facebook, Twitter e facer stream do que se xogue e ver o doutros amigos en directo desde Ustream ou Twitch, Sony planeou colocar máis énfase no xogo social. 
A consola PS4 o primeiro día do seu lanzamento vendeu máis de 1 millón de consolas só en territorio dos Estados Unidos. Ao comezo da súa conferencia de prensa na Gamescom 2014, Sony anunciou que xa vendera máis de 10 000 000 unidades da PlayStation 4 no mundo a usuarios finais. Está deseñada para a ampla integración con Playstation Vita.

O Firmware actual da consola é o 5.02, onde se mellorou a calidade do rendemento do sistema.

A mediados de 2016, Sony anunciou a nova PlayStation 4 Slim e Pro.

## Notas
Karl Bühler

**Karl Bühler**, nado en Meckesheim (Baden) o 27 de maio de 1879 e finado nos Ánxeles o 24 de outubro de 1963, foi un pedagogo, psicólogo, lingüista e filósofo alemán.

## Obra 
**Die Gestaltwahrnehmungen. Experimentelle Untersuchungen zur psychologischen und ästhetischen Analyse der Raum- und Zeitanscauung* (Spemann, 1913)
**Die geistige Entwicklung des Kindes* (Verlag Gustav Fischer, Jena, 1918)
**Die Krise der Psychologie* (Verlag Gustav Fischer, 1927)
*"Phonetik und Phonologie", en*Travaux du Cercle Linguistique de Prague* nº 4, 1931, S. 22-53.
**Axiomatik der Sprachwissenschaften* (Klostermann, 1933)
**Ausdruckstheorie* (Verlag Gustav Fischer, Jena, 1933)
**Sprachtheorie. Die Darstellungsfunktion der Sprache* [Das Organon-Modell] (Verlag von Gustav Fischer, Jena, 1934)
**Die Zukunft der Psychologie und die Schule (Schriften des pädagogischen Instituts der Stadt Wien)* (Deutscher Verlag für Jugend und Volk Gesellschaft M.B.H., 1936)
**Das Gestaltprinzip im Leben des Menschen und der Tiere* (Verlag Hans Huber, 1963)
**Aspekte des Leib-Seele-Problems* (Verlag Dr. Johannes Königshausen, 1990)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Karl Bühler  en austrian-philosophy.at.
Melania Trump

**Melania Knauss-Trump**, nada en Novo Mesto o 26 de abril de 1970, é unha exmodelo estadounidense de orixe eslovena, coñecida sobre todo por ser a terceira dona do 45º presidente dos Estados Unidos, Donald Trump. Sucedeu a Michelle Obama como a Primeira dama dos Estados Unidos de América, pasando á historia como a segunda nada fóra do país, tras Louisa Adams (dona do 6º presidente, John Quincy Adams, 1825-1829).

Nada no seo dunha familia eslovena na vila de Sevnica, preto de Radeče, co nome de Melanija Knavs, comezou a súa carreira na modelaxe aos 16 anos ao tempo que cursou a carreira de arquitectura. En relación con Trump, ela continuou a súa carreira como modelo mentres realizaba obras de caridade. Fala esloveno, serbio, italiano, francés, alemán e inglés. A súa relación amorosa con Trump presentouse no *reality show* *The Apprentice* en 2004 e casaron o 22 de xaneiro de 2005. Froito deste matrimonio naceu o seu único fillo: Barron (2006).

O 18 de xullo de 2016, protagonizou un escándalo por pronunciar na convención republicana un discurso que o seu asistente en parte plaxiara do pronunciado por Michelle Obama (primeira dama dos Estados Unidos nese momento) na convención demócrata en 2008.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial (arquivada o 1 de marzo de 2012)
* The Fashion Model Directory
Casa de Lorena

A **casa de Lorena** (en francés: *Lorraine*; en alemán: *Lothringen*) foi unha dinastía da nobreza europea fundada no século XI polos condes de Metz e os condes de Alsacia, os irmáns Adalberto e Xerardo de Alsacia, que recibiron do emperador do Sacro Imperio Henrique III o Ducado de Lorena.
 
Entre os descendentes do duque Xerardo de Lorena (ca. 1030–1070), os sucesores directos do seu fillo primoxénito Teodorico (ca. 1055-1115) gobernaron como duques de Lorena até 1453; mentres que os do seu segundo fillo, Xerardo de Vaudémont (1057-1108), foron condes de Vaudémont e, desde 1473, duques de Lorena, até 1737.

E dinastía fortaleceuse a partir do século XV, despois da vitoria de Renato II (1451-1508), conde de Vaudémont e duque de Lorena, na batalla de Nancy.

No século XVIII, o duque Francisco III de Lorena casou coa arquiduquesa María Tareixa de Austria e desta forma emparentaron as casas de Lorena e Habsburgo, dando orixe á casa de Habsburgo-Lorena.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Casa de Habsburgo
*Sacro Imperio Romano Xermánico

### Ligazóns externas 
* www.almanachdegotha.org
Odón de Habsburgo-Lorena

miniatura|270px|Odón de Habsburgo-Lorena en 2004.
**Odón de Habsburgo-Lorena e Borbón-Parma** (en alemán: *Otto von Habsburg-Lothringen und Bourbon-Parma*), nado en Villa Warholz, Reichenau an der Rax, Baixa Austria o 20 de novembro de 1912 e finado en Pöcking, Baviera, Alemaña o 4 de xullo de 2011), foi o fillo máis vello de Carlos I de Austria e IV de Hungría, último emperador de Austria e rei de Hungría, e da súa esposa Zita de Borbón-Parma.

Liderou durante 85 anos (de 1922 a 2007) a dinastía Habsburgo e foi o titular de todas as súas pretensións. Renunciou aos seus dereitos o 1 de xaneiro de 2007 a favor de seu fillo o arquiduque Carlos. Dinasticamente foi sobriño bisneto de Francisco Xosé I, emperador de Austria-Hungría, de Maximiliano I de México e do arquiduque Luís Vitor de Austria.

Ostentou o nome oficial de "Súa Alteza Imperial e Real *Francisco Xosé Odón Roberto María Antón Carlos Maximiliano Henrique Sisto Xabier Fiz Renato Lois Caetano Pío Ignacio*, Príncipe Imperial, Arquiduque de Austria, Príncipe Real de Hungría e de Bohemia", aínda que desde 1919 (confirmado en 1959) en Austria foi oficialmente o *Dr. Otto Habsburg-Lothringen*.

Político, periodista e escritor, foi durante vinte anos (1979-1999), membro do Parlamento Europeo polo partido Unión Social Cristiá de Baviera (CSU) e presidente da Unión Internacional Paneuropea. Tivo as cidadanías austríaca, húngara, alemá 
e croata.

## Devanceiros 

**Antepasados de Odón de Habsburgo-Lorena**

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Otto von Habsburg. Web oficial . Consultada o 13 de novembro de 2016.
* Entrevista con Otto von Habsburg. Vídeo . Consultado o 13 de novembro de 2016.
Ghedi

**Ghedi** (*Ghét* no dialecto bresciano) é un municipio (*comune*) situado na provincia de Brescia (Lombardía). Ten dúas aldeas (*frazioni*), Belvedere e Ponterosso.

A cidade é a sede dun destacamento da *Aeronautica Militare* italiana, situado no aeroporto de Ghedi, onde se sitúa a estación meteorolóxica de Brescia-Ghedi.

## Xeografía e demografía 
O concello de Ghedi ten unha extensión de 60,84&nbsp;km² e unha poboación de 18&nbsp;910 habitantes (segundo o censo de 30 de novembro de 2009), do que resulta unha densidade de poboación de 310,82 hab/km². A súa poboación, segundo datos do ISTAT (*Istituto nazionale di statistica*), está medrando máis do 10 % por década.

Os seus habitantes, chamados *ghedesi*, falan, ademais do italiano, a lingua lombarda, na súa variedade do dialecto bresciano.

Situada a 85 m sobre o nivel do mar, o núcleo antigo da localidade formouse ao redor dun recinto fortificado, cuxo lugar, aínda hoxe, chaman o *Castello*.

Desde o 22 de xuño de 2009, o alcalde (*Sindaco*) é Lorenzo Borzi, da coalición ''Fratelli d'Italia - Alleanza Nazionale* (FdI-AN), de centro dereita.

miniatura|220px|Igrexa parroquial de *Sª Mª Assunta*. Campanario e ábsida.
A igrexa parroquial foi reedificada na primeira metade do século XVII sobre unha basílica románica do século VIII.

En Ghedi ten a sede a Sexta Ala (*6° Stormo*) das Forzas aéreas de Italia (*Aeronautica Militare*), xunto ao aeroporto de Ghedi-Castenedolo, onde está localizada a estación meteorolóxica de Brescia-Ghedi.

## Monumentos e lugares de interese 
* *Chiesa Parrocchiale* (Igrexa parroquial): constuída sobre unha igrexa parroquial antiga, é un edificio do século XVII. Acaroado a ela encóntrase o campanario, do século XV (*Quattrocento*).
* *Palazzo comunale* (Casa do Concello): de orixe medieval con trazas arquitectónicas dos séculos XV e XVI.
* *Loggia delle grida*: do *Quattrocento*
* *Chiesetta della Beata Vergine di Caravaggio* (Capela da Beata Virxe de Caravaggio: construída en 1759.
* *Santuario dei Morti della Fossetta* ou de *San Rocco* (san Roque): construído en memoria da peste de 1630.
* *Palazzo Mondella*: do século XVIII, coa fachada decorada con escudos de armas.
* *Palazzo Ochi*: do século XVIII.

## Personaxe célebre relacionado con Ghedi 
* Lois II o Mozo, rei de Italia e emperador de Occidente, morreu en Ghedi o 12 de agosto de 875.

## Galería de imaxes 

File:Santa Maria Assunta, interno (Ghedi).JPG|Intarior da igrexa de *Santa Maria Assunta*.
File:Chiesetta caravaggio Ghedi.JPG|*Chiesetta Beata Vergine di Caravaggio*.
File:San Rocco GHEDI.JPG|*Santuario dei Morti della Fossetta* ou de *San Rocco*. 
File:Palazzo Comunale (Ghedi).JPG|*Palazzo Comunale*.

File:Palazzo Mondella-GHEDI.JPG|*Palazzo Mondella*.
File:Palazzo Ochi GHEDI.jpg|*Palazzo Ochi''.
File:Stazione ferroviaria di Ghedi 2009.jpg|Estación ferroviaria.
File:SIAI-Marchetti SF-260AM Italian Air Force.jpg|Avión das Forzas Aéreas italianas no aeroporto de Ghedi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Provincia de Brescia

### Ligazóns externas 
* Web oficial da Comune di Ghedi  . Consultada o 14 de novembro de 2016.
Xosé Docampo Vázquez

**Xosé Docampo Vázquez**, coñecido como ***Casagrande***, nado en Guimarei (A Estrada) o 1 de outubro de 1891  e finado na Estrada o 5 de abril de 1986, foi un mestre, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Dende moi novo, traballou primeiro de canteiro e despois de xastre. Foi compaxinando os seus labores cotiáns cos estudos. Deveu mestre e exerceu como tal. Foi concelleiro e tenente-alcalde da Estrada. Participou na creación do Instituto de Ensino medio e despois no Colexio da Inmaculada, onde exerceu de profesor de Xeografía e Historia; seguiu cos estudos e chegou a facer os dous primeiros cursos de Filosofía e Letras. Foi Delegado Comarcal de Sindicatos.

Cronista oficial da Estrada dende 1950, foi un dos fundadores do Recreo Cultural da Estrada, do que tamén foi presidente durante anos. Así mesmo foi cofundador da Masa Coral Estradense, onde cantou durante anos. En 1962 foi un dos que se desprazou a Linares (Xaén) para buscar os restos do poeta estradense Xosé Manuel Cabada Vázquez.

Colaborou nos periódicos estradenses *El Estradense* e *El Emigrado*, en *La Vanguardia* de Vigo e, sobre todo, en *Faro de Vigo*, do que foi correspondente dende 1914. Colaborou intensamente con Radio Estrada na década de 1960.

## Obras 
Publicou a obra narrativa *Xente que vai e vén* (ed. Manuel Docampo Pego, 1983) onde se recolleron diferentes contos que fora emitindo nas ondas de Radio Estrada.

## Recoñecementos 
Recibiu a "Medalla de Ouro" concedida polo xornal *Faro de Vigo* en recoñecemento polas súas colaboracións de máis de 50 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía na web do concello da Estrada
Ambrosio Garbisu

**Ambrosio Garbisu y Pérez**, nado en Bilbao en 1877 e finado en Baiona (Francia) o 4 de febreiro de 1965, foi un político vasco republicano.
## Traxectoria
Membro de Izquierda Republicana, liderou a formación azañista en Biscaia durante boa parte da Segunda República. Foi elixido concelleiro do concello de Bilbao, ocupando a primeira tenencia de alcaldía. Foi detido nos sucesos de setembro de 1934, cando ía camiño da Asemblea de Zumárraga que presidiu Indalecio Prieto. En 1936 foi elixido como compromisario para a elección do presidente da República pola circunscrición da cidade de Bilbao. Durante a Guerra Civil foi Comisario de Abastos de Biscaia en representación do Goberno de Euskadi. Exiliado en Francia, foi nomeado conselleiro sen carteira do Goberno Vasco no exilio desde 1952 até o seu falecemento, baixo a presidencia de José Antonio Aguirre e Jesús María de Leizaola.

## Notas
Francisco Garmendia

**Francisco Garmendia Agirrezabalaga**, nado en Azpeitia, en 1946 e finado en Zumaia o 3 de decembro de 2015, foi un sociólogo, catedrático universitario e político vasco.

## Traxectoria 
Cursou os seus estudos en Teoría Política na Universidade de Múnic, onde se doutorou, e en Ciencias Políticas na Universidade Complutense de Madrid. Desenvolveu o seu labor educativo na Universidade de Deusto (1977-2011) onde foi catedrático de Socioloxía, director do máster sobre Xestión do Coñecemento e decano da Facultade en dúas ocasións. Tamén dirixiu a Escola de Maxisterio.

## Notas
Iñaki Gerenabarrena

**Iñaki Gerenabarrena Martínez de Lahidalga**, nado en Vitoria en 1962, é un político do Partido Nacionalista Vasco. Foi parlamentario vasco entre 1995 e 2008. Empezou a súa actividade política en EGI, as mocidades de Partido Nacionalista Vasco.

É Enxeñeiro Técnico Forestal de profesión e foi Conselleiro de Agricultura e Pesca. Foi presidente do Araba Buru Batzar (ABB), executiva do PNV en Áraba. Dende 2008, é Vice Presidente da Caixa Vital - Vital Kutxa, a Caixa de Aforros do territorio, sendo o seu Presidente en funcións durante un mes tras a dimisión de Gregorio Rojo.

## Conselleiro do Goberno Vasco 
Juan José Ibarretxe elixiu a Gerenabarrena a comezos de xaneiro de 1999 como conselleiro de Agricultura, Pesca e Alimentación no seu primeiro gabinete como lehendakari do Goberno Vasco. Na súa xura do cargo marcou como prioridades da súa xestión a negociación da *Axenda 2000*, que ía definir o modelo das axudas europeas á agricultura entre 2000 e 2006; e unha aposta polo desenvolvemento sustentable do campo. O seu primeiro acto oficial como conselleiro foi ao día seguinte e consistiu nunha visita á confraría de pescadores de Pasaia para reunirse cos familiares dos tripulantes do pesqueiro *Marero*, desaparecido en mar a fóra, aos que prometeu axudas económica e un cambio legal que permitiría a redución do prazo legal necesario para determinar o falecemento de desaparecidos en mar a fóra.

## Notas
José María Garmendia

**José María Garmendia Urdangarin**, nado en Legorreta en 1952, e finado o 25 de abril de 2007, foi un político comunista, historiador e catedrático universitario vasco, recoñecido autor de obras sobre a historia contemporánea do País Vasco.

## Biografía 
Militante de primeira hora da organización Euskadi Ta Askatasuna (ETA) durante a ditadura franquista, no que cualificou despois como «o nacemento dun monstro», formou parte de VINA asemblea de ETA en 1970 e abandonou a organización en 1972 xunto co grupo minoritario encabezado por Roberto Lertxundi que terminaría confluíndo no Partido Comunista de Euskadi. Membro da dirección comunista no País Vasco, fíxose cargo da publicación do órgano do partido, *Berriak*, e chegou a ser membro da dirección no Partido Comunista de España (PCE). Ao comezo da Transición, e tras os malos resultados do PCE en primeiras eleccións democráticas de 1977, participou do proxecto de aproximación ao grupo de políticos abertzales encabezado por Mario Onaindia no intento de conformar unha nova forza política de esquerda vasca non violenta. Finalmente Garmendia desenganouse do PCE, como moitos outros militantes comunistas vascos, co achegamento do mesmo a Euskadiko Ezkerra a comezos dos anos 1980. Dedicou entón plenamente o seu tempo á historia. Xa a finais dos anos 1970 publicara *Historia de ETA* —obra que ampliaría nos anos 2000 con Antonio Elorza como coordinador, na  historia de ETA—, *La resistencia vasca *(1982), *La Guerra Civil en el País Vasco* (1988) e *La posguerra en el País Vasco: política, acumulación, miseria* (1988), entre outros. En 1997 gañou por oposición a cátedra de Historia Contemporánea na Universidade do País Vasco, onde traballou e investigou até o seu pasamento.

## Notas
Jone Goirizelaia

**Jone Goirizelaia Ordorika**, nada en Bilbao o 30 de outubro de 1956 é unha avogada e política de ideoloxía independentista vasca. Ocupou cargos relevantes en distintos partidos políticos da esquerda abertzale e foi deputada do Parlamento Vasco durante varias lexislaturas.

## Traxectoria profesional 
Licenciada en Dereito pola Universidade de Deusto, xunto con Iñigo Iruin é unha referente entre os avogados vinculados á esquerda abertzale. A súa presenza é notoria en xuízos da Audiencia Nacional, desempeñando habitualmente tarefas de defensa cara a aqueles membros da esquerda abertzale que fosen acusados de colaborar con ETA. Entre outros casos tamén defendeu os intereses da familia de Íñigo Cabacas, que morreu nunha carga de pelotas de goma da Ertzaintza.

## Traxectoria política 
En 1990 foi elixida parlamentaria na cámara autonómica vasca por primeira vez, cargo que foi renovando en sucesivas eleccións até 2005, por Herri Batasuna (HB). Ese ano non puido presentarse á reelección, debido á ilegalización de Batasuna en aplicación da Lei de Partidos.

Formou parte do colectivo *Ahotsak* (Voces), un colectivo de mulleres de distintas sensibilidades políticas en favor dunha solución dialogada e sen violencia ao conflito vasco, que se creou en 2006 durante o Proceso de paz con ETA do Goberno socialista de José Luis Rodríguez Zapatero.

Nas eleccións ao Parlamento Vasco de 2012 ocupou o oitavo lugar da candidatura de Euskal Herria Bildu por Biscaia, sen que resultase electa. Tras a renuncia de Oskar Matute, ao ser este elixido deputado do Congreso, Jone Goirizelaia tomou posesión da acta de deputada do Parlamento Vasco o 18 de xullo de 2016.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* «Jone Goirizelaia regresará al Parlamento vasco once años después». *El Correo*. 18 de xullo de 2016.
Parque Natural do Montgrí, les illes Medes i el Baix Ter

O **parque natural do Montgrí, les Illes Medes i el Baix Ter** (parque natural do Montgrí, as Illas Medes e o Baixo Ter, en tradución literal ó galego) está situado en Cataluña, na provincia de Xirona. Esténdese polas comarcas do Baix Empordà e do Alt Empordà.

## Características 
O parque natural está formado por elementos sen conexión aparente. Porén a conectividade ecolóxica entre eles é patente, sendo as relacións entre eles observables e estudadas cientificamente. A paisaxe está fortemente humanizada, e ten sido testemuña das civilizacións máis antigas. A presenza deste legado cultural e histórico fai imposible concibir o parque natural cun enfoque puramente ecoloxista.

### Illas Medes 
As illas Medes son conformadas polas illas a *Meda Gran*, a *Meda petita* e os Illotes *Els Tascons*, *Les Ferranelles* e *Carall Bernat*.O terreo é de tipo cárstico, sendo erosionado polos ventos do levante e a tramuntana. A orografía é irregular e agreste, e serve de hábitat a diversas especies, tales coma o corvo mariño cristado ou a gaivota patiamarela, coa maior colonia do mar Mediterráneo. Outras aves, máis peláxicas son as pardelas, os mascatos e as mobella.
Mais a riqueza biolóxica das illas radican nos fondos mariños. Alí existen importantes colonias de coral, gorgonia e esponxas. Entre as pradeiras de posidonia pódese atopar o nácar, meros, a corvina, o golfiño común ou o dentón. A pesca está prohibida no parque natural e regulada nas zonas limítrofes.

### Macizo do Montgrí 
A orixe do Montgrí ven dos Pireneos. A xeoloxía explica que o macizo é unha illa calcaria en medio dunha chaira deltaica formada pola influencia dos ríos Fluvià e Ter. Jaume II erixiu o castelo entre o 1294 e 1301, para vixiar o condado de Empúries, daquela independente e conflitivo. O castelo ficou inacabado.

### Baixo Ter 
A plana do río Ter foi maioritariamente drenada a finais do século XX e agora ten un uso puramente agrícola. Aínda así aínda existen diversas zonas anegadas e lagoas litorais tales coma o *Ter Vell*, *Fra Ramón*, *La Pletera* e ''Les Basses d'en Coll*. Constituíndo unha importante reserva de biodiversidade. Así, pódese atopar importantes colonias de *ammophila arenaria* e *matthiola Siruata*, representantes da importante flora dunar presentes nos areais.

## Patrimonio 
A maioría das vilas da zona son de orixe medieval e contan cun importante patrimonio artístico. Salientar a ermida de Santa Caterina, as igrexas de *Sant Pau de Fontclara* e de *Sant Julià de Boada* (con importantes pinturas románicas) ou a vila de *Palau-Sator'' (cunha arquitectura de renome). Hoxe en día porén, moitas vilas desenvolven unha grande actividade turística, especialmente no verán.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do parque da Generalitat de Cataluña
Joxe Joan González de Txabarri

**Joxe Joan González de Txabarri Miranda**, nado en Zarautz (Guipúscoa) o 30 de novembro de 1956, é un filólogo e político nacionalista vasco. Foi Deputado Xeral de Guipúscoa entre 2003 e 2007 e tamén deputado no Congreso dos Deputados durante catro lexislaturas polo PNV. Expresidente da Autoridade Portuaria de Pasaia.

## Traxectoria
Licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidade de Deusto. Afiliado do Partido Nacionalista Vasco, ingresou como funcionario de carreira do Goberno Vasco exercendo como filólogo dentro da Consellería de Educación. Entre 1984 e 1989 ocupou o cargo de Director Xeral de HABE, a institución do Goberno Vasco dedicada ao ensino da lingua éuscara entre adultos. Entre 1991 e 1992 foi viceconselleiro de cultura do Goberno Vasco.

## Vida persoal
No plano persoal está casado e ten dous fillos.
Oskar Matute

**Oskar Matute García de Jalón**, nado en Barakaldo o 5 de outubro de 1972, é un político nacionalista vasco. Dende 2009, lidera Alternatiba, partido político integrado en Euskal Herria Bildu. Anteriormente foi membro do Parlamento Vasco por Ezker Batua-Berdeak, entón o referente vasco de Esquerda Unida, partido no que militou cunha certa relevancia nos medios.

## Traxectoria 
Diplomado en Empresariais pola Universidade do País Vasco, Matute iniciouse no activismo social a través dos movementos de insubmisión ao servizo militar e o movemento pacifista Elkarri. Ademais é membro da Fundación Vento Sur, a Fundación Gogoa e Comisións Obreiras.

Foi coordinador da Presidencia de Ezker Batua-Berdeak e da Presidencia Federal de Esquerda Unida, e foi membro do Parlamento Vasco nas VII e VIII lexislaturas. En ámbalas dúas exerceu como vicepresidente da Comisión de Ordenación Territorial, Transportes e Medio Ambiente; na VIII, ocupou ademais o cargo de presidente da Comisión de Control Parlamentario de Euskal Irrati Telebista.

Incorporouse á dirección de Ezker Batua en representación do colectivo Ekaitza, xurdido en 1993 como unha corrente interna partidaria do soberanismo vasco, o dereito de autodeterminación, os movementos sociais alternativos e a participación cidadá nas decisións políticas. Por mor da participación de Ezker Batua no Pacto de Estella de 1998, a corrente Ekaitza transformouse en Batzen, da que tamén foi voceiro. Por aquel entón, Matute tamén era membro de Espazo Alternativo dentro de Esquerda Unida.

En 2008 encabezou a única candidatura alternativa na VII Asemblea de Ezker Batua e que foi apoiada polos sectores críticos Batzen e Encontro Plural Alternativo; pero o Partido Comunista de Euskadi, que até entón se mostrou discrepante coa dirección, optou por apoiar a candidatura principal, co que finalmente se ratificou de novo a Javier Madrazo como coordinador xeral, cargo do que dimitiu ante os malos resultados electorais que obtivo a súa formación nas eleccións ao Parlamento Vasco de 2009.

Paralelamente participou na fundación de Alternatiba Eraikitzen ('construíndo a alternativa', en éuscaro), inicialmente unha organización sociopolítica que pretendía refundar a esquerda vasca e que se constituíu en partido político co nome de Alternatiba, abandonando definitivamente Ezker Batua, en abril de 2009. Alternatiba, que se define como un partido soberanista e de esquerdas, en 2011 integrouse na coalición electoral Bildu xunto con Eusko Alkartasuna e independentes da esquerda abertzale. Nas eleccións municipais de 2011 Oskar Matute pechou a lista de Bildu en Barakaldo.

Nas eleccións ao Parlamento Vasco de 2012 resultou electo como integrante da lista da coalición Euskal Herria Bildu (EH Bildu) pola circunscrición de Biscaia. Nas eleccións de 2016 encabezou a lista de EH Bildu ao Congreso por Biscaia, resultando elixido deputado, polo que foi substituído no Parlamento Vasco pola avogada Jone Goirizelaia. Repetiu escano nas eleccións xerais de abril de 2019.

## Notas 
## Véxase tamén
Mikel Irastorza

**Mikel Irastorza**, nado en Donostia en 1975, é un político vasco detido.

Desde 2007 Irastorza exerceu de representante do Foro de Debate Nacional, unha agrupación que agrupaba Eusko Alkartasuna e Aralar. Foi líder do grupo independentista inactivo desde o 2011 ETA (*Euskadi Ta Askatasuna*), despois de 8 anos ocupando diferentes tarefas, foi detido na localidade de Ascain, no sur de Francia, o 5 de novembro de 2016. A parella que o aloxaba na súa casa tamén foi detida.

## Notas
Tongtianlong

***Tongtianlong*** (en chinés simplificado: 通天龙; tradicional: 通天龍; pinyin: tōngtiānlóng, que significa "Dragón tongtianyan") é un xénero de dinosauro oviraptoridae terópodo que viviu a finais do Maastrichtiano do período Cretáceo. Contén unha especie, o ***T. limosus***.

## Discubrimento e nome 
O holotipo de *Tongtianlong*, o espécime número **DYM-2013-8**, foi descuberto no 2016 durante a construción dun novo instituto preto do Distrito de Ganxian na provincia de Jiangxi da China. O lugar onde foi atopado é parte da formación Nanxiong, que data da época Maastrichtiana (unha datación máis precisa non foi aínda descrita). O espécime está no Museo de Dongyang. Preto da cadeira, pódese ver un furado que foi empregado para depositar o TNT. "Tongtian" tamén é unha expresión chinesa que quere dicir "camiño cara o ceo". O nome da especie, *limosus* (do latín "enlameado"), refírese a como foi conservado o exemplar en lutita.

## Notas
Invasión turca de Chipre

miniatura|250px|Mapa étnico de Chipre en 1973. En amarelo os grego-chipriotas, en púrpura os turcochipriotas e en vermello as bases británicas.
A **Invasión turca de Chipre** (en  e en ) foi unha invasión militar turca da illa de Chipre. Comezou o 20 de xullo de 1974, despois do golpe de estado chipriota do 15 de xullo de 1974.

O golpe militar foi ordenado pola Xunta militar de Grecia e levado a cabo pola Garda Nacional de Chipre xunto co EOKA-B. Depuxo ó presidente chipriota, o arcebispo Makarios III e puxo no poder a Nikos Sampson, a prol da Enosis. O obxectivo do golpe era a anexión da illa a Grecia e foi declarada a República Helénica de Chipre.

En xullo de 1974, as forzas turcas invadiron a illa e capturaron o 3% da illa antes de que fose declarado o cesamento do fogo. A xunta militar grega colapsou e foi substituída por un goberno democrático. En agosto de 1974, a invasión turca supuxo a captura de arredor do 40% da illa. A liña do cesamento do fogo a partir de agosto de 1974 converteuse na Liña Verde.

Máis dunha cuarta parte da poboación de Chipre (un terzo da poboación gregochipriota foron desprazados dende o sur cara ao norte. A invasión turca rematou coa división de Chipre a partir da Liña Verde das Nacións Unidas, que aínda divide Chipre, e a formación dunha Administración Turcochipriota Autónoma *de facto* no norte. En 1983, a República Turca do Norte de Chipre declarou a independencia, malia que Turquía é o único país que a recoñece. A comunidade internacional considera a República Turca do Norte como un territorio militarmente ocupado por Turquía na República de Chipre. A ocupación está considerada como ilegal pola lei internacional, o cal é equivalente á ocupación ilegal de territorio da Unión Europea dende que Chipre se converteu en membro.

O nome en clave da invasión das Forzas Armadas de Turquía foi **Operación Atila**. Entre os turcofalantes a operación tamén é coñecida como "Operación de Paz en Turquía" (en ) ou "Operación de Paz" (en ) ou "Operación de Chipre" (en ), xa que Turquía tomou medidas militares co pretexto dunha operación de mantemento da paz.

## Notas
SD Nogueira de Ramuín

A **Sociedade Deportiva Nogueira de Ramuín** é un club de fútbol galego do concello de Nogueira de Ramuín. Compite no Grupo 4 da Primeira Autonómica de Galicia e o seu terreo de xogo é o Campo de fútbol A Tella.

Foi fundado no ano 1983.

## Datos do club 
### Historial na liga 
## Cadro de xogadores 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil de Facebook do club
* Datos do club na Federación Galega de Fútbol
* Datos do club en lapreferente.com