Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1980

O **Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1980** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 30 de marzo de 1980 no circuíto de Long Beach en California. Foi a cuarta carreira da tempada de . A carreira foi o quinto Gran Premio do oeste dos Estados Unidos e a sexta carreira que se celebrou nas rúas de Long Beach (California). A carreira levouse a cabo sobre 80 voltas ao circuíto de 3´251 quilómetros cunha distancia total de carreira de 260 quilómetros.

## Resumo 
A carreira foi gañada polo piloto brasileiro Nelson Piquet pilotando un Brabham BT49. Foi a súa primeira vitoria no Campionato Mundial, o seu cuarto remate nos puntos e anunciou a súa candidatura como aspirante ao título. Piquet gañou por 49 segundos sobre o piloto italiano Riccardo Patrese pilotando un Arrows A3. Foi o mellor resultado para ambos, Arrows e Patrese, en dous anos logo de que Patrese terminara segundo no Gran Premio de Suecia de 1978. Terceiro foi o piloto brasileiro, dúas veces campión do mundo, Emerson Fittipaldi pilotando un Fittipaldi F7. Foi o mellor resultado de Fittipaldi desde que terminara segundo no Gran Premio do Brasil de 1978. 
  
Nelson Piquet logrou a pole, a volta rápida e a súa primeira vitoria nunha carreira de Fórmula 1, dominando a fin de semana no seu brillante Brabham azul e branco. O tempo de clasificación do brasileiro foi dun segundo de vantaxe sobre o resto dos participantes, liderou todas as 80 voltas da carreira para gañar por 49 segundos e compartir o liderado no Campionato de Pilotos. A carreira ía ser a última na Fórmula Un para o piloto suízo Clay Regazzoni, que sufriu danos na medula cando perdeu os freos no seu Ensign e golpeou primeiro cun auto estacionado, e logo coa barreira de formigón a 240&nbsp;km/h.

O venres da clasificación, o francés Didier Pironi rexistrou o mellor tempo, pero conseguir unha boa volta o sábado era unha cuestión de usar os pneumáticos de cualificación brandos no momento adecuado e facer un bo tempo antes de que o asfalto estivese demasiado graxo. Piquet foi sen dúbida o home máis rápido no circuíto, usando pneumáticos Goodyear, pero o líder do Campionato René Arnoux logrou o segundo lugar no seu Renault cuns Michelin brandos. Pero, a gran sorpresa, foi Jan Lammers, que puxo o seu ATS na cuarta posición, cando substituía ao lesionado Marc Surer. Pironi caeu ao noveno lugar ao final da sesión, mentres que os Ferraris de Gilles Villeneuve e Jody Scheckter, tan dominantes aquí o ano anterior, quedaron 10º e 16º, e Emerson Fittipaldi apenas logrou clasificarse na grella no posto 24 e final. Os estadounidenses Mario Andretti ( Lotus) e Eddie Cheever (Osella), na súa primeira tempada completa na F1, foron 15º e 19º.

O único fallo da fin de semana de Piquet foi no quecemento o domingo pola mañá, cando el e Derek Daly chocaron ao entrar na curva logo dos boxes. O Brabham saltou polo aire e aterrou pesadamente nas catro rodas, mentres que o Tyrrell de Daly foise polo camiño de escape. Logo dun coidadoso exame, o equipo Brabham decidiu que o coche estaba moi ben e listo para correr.

*O día da carreira unha multitude de 80.000 espectadores gozaron dun fermoso día de primavera baixo o sol de California. Ao sinal dun minuto, cando os coches saíron na volta de formación na recta de Shoreline Drive, o McLaren de John Watson tivo que ser empuxado para arrancar. Non quedou moi decepcionado ao ser enviado ao fondo da grella, porque imaxinouse que axudaríalle a evitar un previsible choque en cadea na primeira curva*

Ao entrar na primeira curva, Ricardo Zunino, Andretti, Jochen Mass e Jean-Pierre Jarier tocáronse na freada. O Brabham de Zunino e o Lotus de Andretti non puideron continuar. Logo dunha volta, Piquet lideraba por diante de Patrick Depailler, que pasara a René Arnoux na gran curva. Por atrás ían Alan Jones, Bruno Giacomelli, Riccardo Patrese, Carlos Reutemann, Villeneuve e Daly.

Na volta 4, Giacomelli perdeu o control do seu Alfa Romeo na freada á entrada da gran curva, e escorregou pasando a liña. Reutemann, seguiuno directamente detrás. Jody Scheckter, Elio de Angelis, Cheever e Jarier tamén se viron involucrados, despois, ninguén puido realmente dar unha explicación detallada do que sucedera. Giacomelli e Cheever foron capaces de continuar, aínda que ambos se retiraron máis tarde. Fittipaldi pasou a través do accidente, e os comisarios dalgún xeito conseguiron limpar a zona antes de que chegaran os líderes, evitando unha bandeira vermella para deter a carreira.

Mentres Piquet seguía correndo sen oposición á fronte, Depailler estaba loitando coa deterioración dos freos do seu Alfa Romeo. Na volta 18, Jones atrapouno e pasouno no exterior da gran curva na segunda praza. Mentres tanto, Giacomelli estaba traballando na súa remontada nunha prolongada batalla entre Regazzoni, Fittipaldi e John Watson.

Logo das picadas dos pneumáticos na volta 47, Giacomelli reincorporouse en 12ª posición, xusto por diante de Jones, pero a piques de ser dobrado polo Williams por segunda vez. Jones moveuse no interior para pasar ao italiano entrando na gran curva ao final da recta, Giacomelli derrapou e Jones golpeou a roda traseira do Alfa Romeo, dobrando o brazo de dirección no Williams e deixando a Jones fóra da carreira. Isto deixou a Piquet cunha vantaxe de máis dun minuto sobre Patrese e Arnoux, e comezou a moderarse, o que permitiu a algúns coches a desdobrarse.

*A batalla entre Regazzoni, Fittipaldi e Watson, que se iniciou nos últimos tres postos da grella, era agora para o 4º lugar! Fittipaldi estivera seguindo a menos dun segundo por detrás do Ensign de Regazzoni durante algún tempo, pero un freo dianteiro bloqueado impedíalle pasar.*

*Ao final da recta na volta 51, Fittipaldi viu o coche de Regazzoni ir recto na curva Queen. Pasouna e logo escoitou unha explosión enorme por encima do ruído do seu motor a 100 metros de distancia, estaba seguro de Regazzoni non sobreviviría ao impacto. Afortunadamente, fíxoo, pero as lesións na súa columna vertebral significaron que o veterano suízo nunca recuperou o pleno uso das súas pernas, e o seu 132º Gran Premio sería o último. O pedal de freo do Ensign fixérase dunha aliaxe de metal lixeira e simplemente rompeuse. O auto chocou co estacionado Brabham de Zunino, atravesou varias barreiras de pneumáticos e golpeou contra o muro de formigón detrás dos pneumáticos*

Na volta 63, Arnoux deixara o seu pneumático traseiro dereito completamente plano, e no tempo que perdeu en volver a boxes para substituílo o levou a caer ata a novena posición. Watson comezou a desafiar a Fittipaldi para a terceira posición, e ata logrou pasalo, pero os problemas na caixa de cambios permitiron ao brasileiro retomar a posición e logo alonxouse. Watson, de feito, foi atacado polo Ferrari de Scheckter. Freando na gran curva, Scheckter tratou de ir polo exterior, pero Watson defendeu a liña interior. Derrapou na sucidade e as bolas de goma, e logo diso, decidiu conformarse co 5º lugar e os seus puntos finais na Fórmula Un.

Para Piquet, foi a primeira das 23 vitorias da súa carreira e empatou con Arnoux no Campionato de Pilotos. Para Fittipaldi, quen terminou terceiro detrás de Patrese no Arrows, foi o seu primeiro podio en máis de dous anos, e o último da súa carreira na F1.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
* Rob Walker (xullo de 1980). "5th United States Grand Prix West: Winner Takes All". *Road & Track*, 146-151.

### Ligazóns externas