Historia dos Quebec Nordiques

A **Historia dos Quebec Nordiques** remóntase a 1972, cando un grupo de investidores de Quebec compraron unha franquía na recentemente creada World Hockey Association (WHA), e finalizou en 1995, cando a franquía foi trasladada a Denver (Colorado, Estados Unidos). Nos seus 23 anos de existencia a franquía competiu sete tempadas na WHA e, logo da súa fusión coa NHL, 16 tempadas na NHL. O seu maior logro foi a consecución do Avco World Trophy (o campionato da WHA) na tempada 1976-77.

## A compra da concesión 
[miniatura|Estatua de [Jean Lesage presidente do consello de administración dos Quebec Nordiques en xuño de 1972.]]
En 1971 creouse unha nova liga de hóckey sobre xeo baixo os auspicios de Gary Davidson e Dennis Murphy: a World Hockey Association ou WHA (en galego *Asociación Mundial de Hóckey*). Esta liga, segundo os seus fundadores, competiría coa National Hockey League. Esta nova asociación chamou a atención dun grupo de accionistas dos Quebec Remparts da Ligue de hockey junior majeur du Québec. Este grupo, comunmente denominado o *«Groupe des six»* (*Grupo do seis*), estaba formado por Marcel Bédard, Léo-Paul Beausoleil, Jean-Marc Bruneau, John Dacres, Marius Fortier e Jean-Claude Mathieu. Ao non concordar en certos aspectos cos outros accionistas dos Remparts decidiron vender as súas accións por 60.000 dólares e reinvestilos na compra dunha franquía da WHA.

O custo establecido para unha concesión na nova competición era de 25.000 dólares, mais os investidores de Quebec presentáronos demasiado tarde e a WHA rexeitou a súa candidatura. En febreiro de 1972, renaceu un pouco a esperanza, xa que Gary Davidson propuxo aos quebequeses a readquisición da franquía dos San Francisco Sharks por 250.000 dólares, este último parecía ter dificultades para comezar. O grupo coñeceu máis tarde que esta franquía pertencía ao propio Gary Davidson, así como ao seu socio Dennis Murphy e a Mike O'Hara. Decidiuse deixar esta concesión dispoñible para unha oferta máis alta se os compradores se manifestaran no futuro. Finalmente acordaron a suma de 215.000 dólares, dos cales 50.000 deberían ser pagados en efectivo, nacendo así a franquía de Quebec.

Todo o mundo pensaba que o club se puxera en marcha, mais moitos escépticos suxeriron que o presuposto que o grupo previra para as operacións de hóckey non era realista e que o club finalmente non vería a luz. Para contrarrestar este escepticismo, conseguiron unha reunión con George « Punch » Imlach, na súa época de director xeral dos Buffalo Sabres da NHL xunto con Joe Crozier. A reunión celebrouse en Toronto en abril de 1972 e os participantes na mesma compararon o presuposto proxectado co dos Sabres. Isto demostrou que os presupostos eran sensiblemente os mesmos, e Imlach alentounos a embarcarse na aventura con ese presuposto.

A pesar destes incentivos, poucos investidores manifestaron interese polo equipo. Ademais tiñan que atopar unha suma de 100.000 dólares para pagar á WHA para garantir a entrada en competición do equipo na tempada inaugural. Se o grupo non abonaba os cartos, perdería o anticipo de 50.000 dólares que pagara para mercar a franquía e sería excluído da competición por comezar uns meses máis tarde. Ao non ter os cartos solicitados, John Dacres e Marius Fortier partiron cara Chicago onde debía ter lugar unha reunión coa dirección da WHA. En Chicago recibiron unha primeira oferta de axuda, a dun tal Martin Lazarus. A axuda era a condición do traslado do equipo a Montreal. Marius Fortier converteuse pola súa parte no director xerente da franquía, e Lesage foi nomeado presidente do consello de administración.

## Na World Hockey Association 
### Primeiras tempadas (1972-1973 e 1973-1974) 
[miniatura|esquerda|[Maurice Richard, primeiro adestrador da franquía.]]
O primeiro adestrador do equipo foi Maurice Richard, icona dos quebequeses e xogador dos Montreal Canadiens da NHL durante unha vintena de anos; inicialmente rexeitou a proposta de Fortier e Maurice Filion, *scout* do equipo, mais finalmente coaccionado pola súa muller, o « *Rocket* » aceptou ir a Quebec e asinou o seu contrato co novo equipo da WHA o 27 de xullo de 1971.
 
Os Quebec Nordiques xogaron o seu primeiro partido na WHA na noite do 11 de outubro de 1972, cunha derrota por 2 goles a 0 na pista dos Cleveland Crusaders. A raíz desta primeira derrota, Richard declarou a Fortier que non continuaría e que non soportaba a presión que xeraba o posto de adestrador dun equipo. Finalmente accedeu a permanecer no posto para o primeiro partido na casa fronte aos Alberta Oilers cunha vitoria por 6 goles a 0 cun *shutout* de Serge Aubry.
 
Imitando á NHL, a WHA organizou no mes de xaneiro de 1973 o seu primeiro partido das estrelas, que tivo lugar na cidade de Quebec e no que tres xogadores dos Nordiques participaron na vitoria do equipo da súa división Aubry, Tremblay e Michel Parizeau. Con 33 vitorias, 40 derrotas e cinco empates, os Nordiques finalizaron a liga regular cun quinto posto na División Leste, non conseguindo clasificarse para os *play-offs*. Tremblay foi nomeado mellor defensor da liga e en consecuencia recibiu o Dennis A. Murphy Trophy.

Despois desta primeira tempada, Fortier debía atopar un sucesor para Fillion, así como o xeito de atraer a máis xente para que fose ver os partidos do equipo. De feito o equipo atraeu unha media de 7.000 espectadores por partido, a segunda media máis alta da WHA, mais os Remparts atraían en cada partido a 10.000 espectadores.

A pesar de que ao equipo de Plante chegaron xogadores como Serge Bernier, Réjean Houle e Dale Hoganson, o equipo non puido gañar durante a tempada 1973-74. Finalmente o equipo perdeuse os *play-offs* por un punto na clasificación. Plante foi fortemente criticado polos seareiros de Quebec e decidiu el mesmo deixar a franquía o 1 de maio para regresar ao xogo na tempada seguinte á fronte dos Edmonton Oilers.

### Primeiras clasificacións para os *play-offs* (1974-1975 e 1975-1976) 
[miniatura|[Gordie Howe axudou aos Houston Aeros a derrotar aos Nordiques na final do Avco World Trophy en 1975.]]
Antes do inicio da tempada 1974-75, as contas do club estaban en vermello, en parte a causa da marcha precipitada de Plante, antes de que André Veilleux investira 50.000 dólares na caixa. Deste xeito entrou no novo consello de administración, mais só pasaron dúas semanas para que quixera facerse cargo da xestión do equipo. John Dacres converteuse no segundo presidente do club, e Fillion outorgoulle o posto de adestrador do equipo a Jean-Guy Gendron. No *draft* amateur de 1974 da WHA, o equipo foi o noveno en escoller, seleccionando a Réal Cloutier, xogador júnior dos Remparts.

Ao mesmo tempo, a WHA reestruturouse creando unha terceira división, a *Canadian Division*, na que os Nordiques competiron xunto cos Winnipeg Jets, os Vancouver Blazers, os Edmonton Oilers e os Toronto Toros. Os Nordiques loitaron toda a tempada cos últimos pola primeira posición da división. No mes de decembro, o equipo realizou un intercambio de varios xogadores cos Michigan Stags: Marc Tardif e Steve Sutherland chegaron a Quebec a cambio de Pierre Guité, Alain Caron e Michel Rouleau. Se impuxo rápido no seo do equipo e foi invitado durante esa tempada ao partido das estrelas da WHA disputado de novo no Quebec, e ao que tamén foron invitados Bernier, Houle, Tremblay e Hoganson. En marzo, o equipo finalizou a liga regular con 92 puntos, o segundo rexistro máis alto da liga por detrás dos Houston Aeros

Clasificados por primeira vez para os *play-offs*, os Nordiques enfrontáronse na primeira rolda aos Phoenix Roadrunners, tendo que chegar ao quinto partido da serie para derrotar ao equipo de Arizona. Na segunda rolda, os Nordiques enfrontáronse aos Minnesota Fighting Saints, necesitando desta vez o equipo de Gendron de seis partidos para pasar á seguinte rolda. Os Nordiques foron superados polos Aeros e perderon a final en catro partidos cun total de 20 goles para o equipo de Houston fronte a sete dos Nordiques. Con todo, Tremblay recibiu por segunda vez na súa carreira o trofeo ao mellor defensor da WHA. Boileau chegou ao banco do equipo en substitución de Gendron, que non mediou máis cos xogadores do equipo. Durante os seguintes 20 partidos, o equipo experimentou unha baixada de rendemento, gañando tan só oito partidos, o que non impediu que o 21 de decembro permaneceran aínda á cabeza da división Leste, porén perderon o liderado na clasificación da WHA a mans dos San Diego Mariners.

Entre o 22 de decembro e o 25 de xaneiro, os Nordiques gañaron nove partidos de xeito consecutivo para asentar o seu dominio na división Leste. Ao final da liga regular, o equipo de Quebec finalizou á fronte da súa división cun rexistro de 47 vitorias, 31 derrotas e 3 empates, sumando un total de 97 puntos, catorce puntos máis que os segundos clasificados, os Cincinnati Stingers. Durante esta tempada, os Minnesota Fighting Saints detiveron as súas actividades no mes de febreiro de 1976.

Ofensivamente, o equipo dos Nordiques estivo liderado por Réal Cloutier, que acadou un rexistro de 141 puntos, conseguindo deste xeito o rexistro máis alto da WHA e polo tanto o Bill Hunter Trophy. Cloutier conseguiu 66 goles para o seu equipo, mentres que Marc Tardif, máximo puntuador da tempada anterior da WHA, perdeuse 20 partidos e rexistrou 49 goles para un total de 109 puntos; mentres, Christian Bordeleau marcou 32 goles e tantas asistencias como Cloutier con 75 pases decisivos, converténdose no terceiro xogador do equipo en superar a barreira dos 100 puntos.

Na primeira rolda dos *play-offs*, os Nordiques enfrontáronse aos New England Whalers, cuartos e últimos clasificados da división para as series finais. Os dous primeiros partidos foron xogados no Quebec e se saldaron con dúas vitorias para os locais. O equipo canadense conseguiu novamente a vitoria no seguinte partido no Hartford Civic Center, mais perdeu o cuarto encontro. O quinto e último partido da serie xogouse o 19 de abril de 1976 e finalizou cunha vitoria por 3 goles a 0 para o equipo de Quebec cun *shutout* de Richard Brodeur. Na segunda rolda dos *play-offs*, os Nordiques eliminaron os Indianapolis Racers de novo en cinco partidos e do mesmo xeito que fronte aos Whalers: tres vitorias consecutivas e unha vitoria despois para cada equipo, sendo a vitoria dos Racers un *shutout* do porteiro local (2-0).

## Na National Hockey League 
miniatura|esquerda|Interior do Colisée de Québec durante o quecemento dun partido dos Nordiques en 1986.
### O caso Lindros 
[miniatura|[Peter Forsberg foi o xogador clave obtido polo troco de Lindros aos Philadelphia Flyers.]]
Designamos a toda a saga de Eric Lindros polo nome de caso Lindros. Este xogador estaba considerado unha das futuras estrelas do hóckey e foi rapidamente o foco de numerosas controversias. A máis coñecida de todas foi sen dúbida, na que el se negou a xogar para os Nordiques, a pesar de que estes o escolleran na primeira elección do *draf* da NHL en 1991. Antes mesmo de que fora escollido polo equipo quebequés, o xogador dixera que nunca xogaría para o equipo da capital de Quebec. A pesar de todo, os directivos dos Nordiques seguiron adiante, ignorando as palabras do xogador así como un precedente ocorrido anos antes, cando os Sault Ste. Marie Greyhounds da Ontario Hockey League seleccionaron á nova promesa a pesar de que seus pais advertiran de que non xogaría nun club do sur de Ontario. Máis á vez, un regulamento da liga estipulaba que un xogador novo non pode ser intercambiado durante a súa primeira tempada se fora seleccionado na primeira rolda do *draft*. A liga decidiu, a raíz das presións dos pais de Lindros e dos afeccionados, modificar o regulamento para permitir aos *Greyhounds* intercambiar os Oshawa Generals e así permitir a chegada de Lindros á liga.

Antes de que fora seleccionado polos Nordiques, declarara aos xornalistas que a súa reticencia a xogar no Quebec eran motivos económicos. Posteriormente fíxose evidente que había outras razóns, como o medo a verse illado nun medio totalmente francófono, as limitadas posibilidades para un anglófono de obter ingresos publicitarios etc.

Logo dun ano en suspenso, os directivos dos Nordiques decidiron poñer fin á situación. Nos albores do *draft* de 1992, traspasaron a Lindros aos Philadelphia Flyers. Lindros estivera no centro da controversia ata o seu último día nos Nordiques: de feito, os New York Rangers afirmaron terse comprometido cos Nordiques antes que os Flyers. Os Rangers ofreceran ao porteir John Vanbiesbrouck, Tony Amonte, Doug Weight, Alexei Kovalev así como seleccións no *draft* e cartos.

O caso arreglouse coa intervención da NHL en favor de Philadelphia, e a cambio os Nordiques obtiveron a Peter Forsberg, Steve Duchesne, Kerry Huffman, Mike Ricci, Ron Hextall, da primeira elección dos Flyers no *draft* de 1993 – elección que se provara ser Jocelyn Thibault – así como 15&nbsp;000&nbsp;000 $ e eleccións futuras – eleccións que serían finalmente Chris Simon e a primeira escolla dos Flyers no *draft* de 1994, Nolan Baumgartner.

## A venda da franquía 
A venda dos Nordiques produciuse no día seguinte a unha tempada acurtada a 48 partidos, unha sesión marcada polo primeiro *lock-out* (peche patronal) da National Hockey League.

Oficialmente, o equipo foi vendido o 25 de maio de 1995. Con todo, foi durante os partidos das series eliminatorias fronte aos New York Rangers cando os rumores intensificáronse.

Os Nordiques foron vendidos por 75 millóns de dólares estadounidenses ao grupo Comsat Communication de Washington, instalándose en Denver, no estado de Colorado, onde os Nordiques foron renomeados Avalanche. O fracaso dun proxecto de futuro anfiteatro, o tamaño do mercado de Quebec, a ausencia de límite salarial na NHL, e a falta de financiamento por parte do goberno foron os principais motivos da perda dos Nordiques. Na primavera de 1996, o Colorado Avalanche logrou a Stanley Cup na súa primeira tempada en Denver.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Quebec Nordiques Preservation Society 
* Sitio web sobre o equipo 
* Arquivo dos Nordiques na WHA  
* *Just Another Job* , documental do National Film Board of Canada sobre o primeiro partido como local dos Nordiques