Homeostase ácido-base

A **homeostase ácido-base** é a regulación homeostática do pH do fluído extracelular do corpo. Un balance correcto entre os ácidos e bases (é dicir, o pH) no fluído extracelular é crucial para a fisioloxía normal do corpo e para o metabolismo da célula.

As estrutura tridimensionais de moitas proteínas extracelulares, como as proteínas do plasma e proteínas de membrana das células do corpo son moi sensibles ao pH extracelular. Por tanto, existen mecanismos estritos para manter o pH dentro de límites estreitos. Fóra do intervalo aceptble de pH, as proteínas desnaturalízanse (é dicir, as súas estuturas tridimensionais quedan alteradas), causando o mal funcionamento de encimas e canles iónicas, entre outras.

Os desequilibrios ácido-base denomínanse acidemias cando o pH é ácido, ou alcalemias cando é alcalino.

## Liñas de defensa 
En humanos e moitos outros animais, a homeostase ácido–base mantense por múltiples mecanismos utilizados en tres liñas de defensa:

# Químico: as primeiras liñas de defensa son inmediatas e consisten en varios tampóns químicos que minimizan os cambios de pH que ocorrerían na súa ausencia. Estes tampóns son o sistema tampón bicarbonato, o sistema tampón fosfato e o sistema tampón das proteínas.
# Compoñente respiratorio: a segunda liña de defensa é rápida é consiste no control da concentración de ácido carbónico (H2CO3) no fluído extracelular ao cambiar o ritmo e a profundidade da respiración pulmonar por hiperventilación ou hipoventilación. Isto expulsa ou retén dióxido de carbono (e, polo tanto, ácido carbónico) no plasma sanguíneo segundo sexa necesario. e depende principalmente do sistema renal que pode engadir ións bicarbonato () ao fluído extracelular ou eliminalos.

As solucións tampón acuosas reaccionan cos ácidos fortes ou bases fortes ao absorberen o exceso de ións  ou , substituíndo os ácidos e bases fortes con ácidos débiles e bases débiles. De maneira similar, un exceso de ións H+ é neutralizado *parcialmente* polo compoñente bicarbonato da solución tampón para formar ácido carbónico (H2CO3), o cal, como é un ácido débil, permanece en gran proporción en forma non disociada, liberando moitos menos ións H+ na solución do que o faría o ácido forte orixinal.

### Ecuación de Henderson–Hasselbalch 
A ecuación de Henderson–Hasselbalch, cando se aplica ao sistema tampón ácido carbónico-bicarbonato nos fluídos extracelulares, é a seguinte: Estes quimiorreceptores son sensibles aos niveis de dióxido de carbono e ao pH no líquido cefalorraquídeo. Unha subida no  no plasma sanguíneo arterial por riba de  automaticamente causa un incremento na frecuencia e profundidade respiratoria. A respiración normal volve iniciarse cando a presión parcial de dióxido de carbono torna a 5,3&nbsp;kPa. O inverso prodúcese se a presión parcial de dióxido de carbono cae por debaixo dos valores normais. A respiración pode acelerarse temporalmente ou realizarse máis de vagar para permitir que o dióxido de carbono se acumule de novo nos pulmóns e o sangue arterial.

O sensor para a concentración de HCO do plasma non se coñece con certeza. É moi probable que as células tubulares renais do túbulos contornados distais sexan elas mesmas sensibles ao pH do plasma. O metabolismo destas células produce CO2, que é rapidamente convertido en H+ e HCO pola acción da anhidrase carbónica. Cando os fluídos extracelulares tenden á acidez, as células tubulares renais segregan os ións H+ no fluído tubular desde onde sairá do corpo por vía urinaria. Os ións HCO son segregados simultaneamente no plasma sanguíneo, elevando así a concentración de ión bicarbonato no plasma, diminuíndo a proporción ácido carbónico/bicarbonato, e elevan en consecuencia o pH do plasma.

## Desequilibrio 
miniatura|Diagrama ácido-base para o plasma humano, que mostra os efectos sobre o pH do plasma cando o  en mmHg ou o Exceso de Base Estándar se producen en exceso ou son deficientes no plasma
O desequilibrio ácido-base ocorre cando un dano significativo causa que o pH sanguíneo se saia do seu intervalo normal (de 7,32 a 7,42 De xeito similar, unha *alcalose* causaría por si mesma unha *alcalemia*. ou *metabólicas* (indicando un cambio no Exceso de Bases do líquido extracelular). Hai, polo tanto, catro problemas ácido-base posibles: acidose metabólica, acidose respiratoria, alcalose metabólica e alcalose respiratoria. Pode darse algunha destas condicións ou unha combinación delas simultaneamente. Por exemplo, unha *acidose metabólica* (como na diabetes mellitus incontrolada) é case sempre parcialmente compensada por unha *alcalose respiratoria* (hiperventilación). Igualmente, unha *acidose respiratoria* pode ser corrixida totalmente ou de forma parcial por unha *alcalose metabólica*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Texto orixinal de Stewart en acidbase.org
* Texto on line en AnaesthesiaMCQ.com
* Resumo en kumc.edu
* Acid-Base Tutorial
* Texto on line da fisioloxía ácido–base
* Diagnoses en lakesidepress.com
* Interpretación en nda.ox.ac.uk
* Ácidos e bases – definicións