open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
D2: The Mighty Ducks

***D2: The Mighty Ducks*** (tamén coñecido como ***The Mighty Ducks 2***) é un filme estadounidense dirixido por Sam Weisman. É o segundo título da triloxía *The Mighty Ducks*, e a secuela do filme de 1992 *The Mighty Ducks* producido por Walt Disney Pictures, The Kerner Entertainment Company e Avnet–Kerner Productions. Está protagonizado por Emilio Estevez, Joshua Jackson, Elden Henson, Shaun Weiss, Brandon Adams, Matt Doherty, Garette Ratliff Henson, Marguerite Moreau, Vincent Larusso, Brock Pierce, Robert Hall e Bob Miller retoman os seus papeis, e Michael Tucker, Jan Rubeš e Kathryn Erbe únense ao elenco. Seguiulle o filme final da serie, *D3: The Mighty Ducks*, en 1996.

## Personaxes 
* Emilio Estevez como adestrador Gordon Bombay
**  Brock Pierce como Gordon de mozo
* Michael Tucker como Don Tibbles
* Jan Rubeš como Jan
* Kathryn Erbe como Michelle McKay
* Joshua Jackson como Charlie Conway, #96
* Elden Ryan Ratliff como Fulton Reed, #44
* Shaun Weiss como Greg Goldberg, #33
* Matt Doherty como Lester Averman, #4
* Brandon Adams como Jesse Hall, #9
* Vincent A. Larusso como Adam Banks, #99
* Marguerite Moreau como Connie Moreau, #18
* Garette Ratliff Henson como Guy Germaine, #00
* Aaron Lohr como Dean Portman, #21
* Ty O'Neal como Dwayne Robertson, #7
* Kenan Thompson como Russ Tyler, #56
* Mike Vitar como Luis Mendoza, #22
* Colombe Jacobsen como Julie "The Cat" Gaffney, #6
* Justin Wong como Ken Wu, #16
* Carsten Norgaard como adestrador Wolf "The Dentist" Stansson
* Maria Ellingsen como Maria
* Scott Whyte como Gunnar Stahl, #9 of Team Iceland
* Vicellous Reon Shannon como James Tyler, Russ' Older Brother
* Robert Pall como pai de Gordon
* Bob Miller como Announcer
* Nancy Stephens como Coliseum Reporter
Argol, Finistère

**Argol** (en ) é un concello do departamento de Finistère, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía
Colombia, tierra querida

***Colombia, tierra querida*** é unha canción composta polo músico e compositor Luis Eduardo Bermúdez Acosta, máis coñecido como Lucho Bermúdez, publicada por CBS Records en 1970 en formato LP.

En 1994, unha versión cantada por Juan Carlos Coronel foi publicada por Codiscos como parte do álbum *Un maestro, una voz*.

A canción é considerada un "segundo himno nacional" por múltiples medios de comunicación. En 2019, a canción foi usada como apertura do chamado "Plantón Sinfónico" durante as protestas de 2019 en Colombia.

En 2020, Disney anunciou que o seu filme *Encanto*, ambientado en Colombia, tería como música de ambientación a Colombia, tierra querida, usando a versión de Coronel.

## Notas 
## Véxase tamén
Andrónico

**"Andrónico"** é un nome grego composto polas palabras ἀνήρ 'home' e νίκη 'vitoria'. As seguintes persoas levaron este nome:

* **Andrónico de Olinto** (século -IV), militar do Reino de Macedonia.
* **Livio Andrónico** (284-204  ), poeta grego en lingua latina.
* **Andrónico (médico)** (século -III), médico da antiga Grecia.
* **Andrónico de Macedonia** (século -II), militar do Reino de Macedonia.
* **Andrónico de Etolia** (século -II), soldado da Liga Etolia.
* **Andrónico de Pérgamo** (século -II), político do Reino de Pérgamo.
* **Andrónico de Cirros** (século -I), astrónomo da antiga Grecia.
* **Andrónico de Rodas** (século -I), filósofo editor da obra de Aristóteles.
* **Andrónico de Panonia** (século I), personaxe do Novo Testamento.
* **Andrónico (poeta)** (século IV), epigramista exipcio en lingua grega.
* **Andrónico de Alexandría**, patriarca copto de Alexandría (616-623).
* Emperadores romanos de Oriente:
** **Andrónico I Comneno** (1183-1185).
** **Andrónico II Paleólogo** (1282-1328).
** **Andrónico III Paleólogo** (1328-1341).
** **Andrónico IV Paleólogo** (1376-1379).
** **Andrónico V Paleólogo** (1403-1407).
* Príncipes romanos de Oriente:
** **Andrónico Comneno (fillo de Aleixo I** (1091–1131), fillo de Aleixo I Comneno.
** **Andrónico Comneno (fillo de Xoán II)** (1108–1142), fillo de Xoán II Comneno.
** **Andrónico Paleólogo (fillo de Manuel II)** (1400-1428), fillo de Manuel II Paleólogo.
* Emperadores de Trebisonda:
** **Andrónico I Xidos** (1222-1235).
** **Andrónico II de Trebisonda** (1263-1266).
** **Andrónico III de Trebisonda** (1330-1332).
* **Andrónico Ducas** (1006-1077), nobre do Imperio Romano de Oriente.
* **Andrónico Doukas Paleólogo** (1083–1118), nobre do Imperio Bizantino.
* **Andrónico Camatero** (1110–1175), alto funcionario do Imperio Romano Bizantino.
* **Andrónico Paleólogo (xenro de Teodoro I)** (século XII), alto funcionario do Imperio Romano de Oriente.
* **Andrónico Ducas Ánxelo** (1133–1185), nobre do Imperio Romano de Oriente.
* **Andrónico Paleólogo (gran doméstico)** (1190-1248), alto funcionario do Imperio de Nicea.
* **Andrónico Asen** (século XIV), señor do Principado de Acaia.
Clitómaco de Tebas

**Clitómaco** (en grego Κλειτόμαχος *Kleitomakhos*, en latín *Cleitomachus*) foi un atleta tebano cuxas vitorias son lembradas por Pausanias. 
## Traxectoria 
Obtivo un triunfo nos xogos olímpicos do ano -216 en *pancracio*. O médico Claudio Eliano menciona o coidado que tiña no seu adestramento.
## Notas
Clitómaco

**Clitómaco** foi o nome das seguintes persoas da Antigüidade:

* **Clitómaco Asdrúbal**, filósofo cartaxinés-grego.
* **Clitómaco de Tebas**, atleta tebano.
Calístrato de Afidnas

**Calístrato de Afidnes** (en grego Καλλίστρατος, en latín *Callistratus*) foi un orador e político ateniense nado no demo de Afidnas. Era fillo de Calícrates de Afidnas e sobriño de Axirrio.
## Traxectoria 
Aparece por primeira vez no ano -379 como membro do partido oligárquico, cando enviou unha embaixada a Tebas para alertar a Leontíades de Tebas dun posíbel intento contra Cadmea por parte dos exiliados baixo o mando de Pelópidas.

No ano -378 dirixiu como estratego as tropas enviadas a Tebas, xunto con Cabrias e Timoteo, para axudar á cidade contra Axesilao segundo Plutarco e Xenofonte, aínda que en realidade representaba os intereses espartanos en Atenas.

No -373, uniuse a Ifícrates na persecución de Timoteo, quen estivera moi activo contra Esparta nos mares occidentais e que, coa súa restauración no poder dos exiliados de Zante, levara á reanudación da guerra despois da paz do -374. Timoteo foi levado a xuízo e Calístrato foi nomeado comandante, xunto con Ifícrates e Cabrias, das forzas enviadas a Córcira, e Ifícrates e Calístrato parecen representar dúas sensibilidades moi diferentes. Pronto, Calístrato regresou a Atenas co consentimento de Ifícrates, a quen prometeu enviar cartos ou conseguir a paz. No -371, estivo en Esparta como embaixador (pero sen ese título) para negociar a paz.

No -369, cando Epaminondas invadiu Laconia, Calístrato influíu en Atenas para que axudase a Esparta. Os espartanos xa o solicitaran.

Probabelmente foi no ano -366 cando pronunciou o seu famoso discurso sobre o asunto de Oropos, que fora ocupada por un corpo de exiliados da cidade liderados por Temisón e, polo tanto, perdida para Atenas. Os atenienses enviaron alí un exército liderado por Cares, pero chegouse a un acordo polo cal Oropos permaneceu como depósito dos tebanos ata unha solución posterior, un acordo instigado por Calístrato e Cabrias. Máis tarde, os tebanos non quixeron devolvelo e os asinantes do acordo foron perseguidos. Calístrato, coa súa elocuencia, foi absolto, pero o asunto afectou á súa política debido á perda dun punto fronteirizo tan importante, e o pobo criticouno.

Foi xulgado de novo no ano -361 e condenado a morte polo asunto de Oropos, pero escapou e exiliouse en Metone, en Macedonia. No ano -356, aínda estaba no exilio, pero axiña regresou a Atenas, onde foi descuberto. Refuxiouse no altar dos Doce Deuses, pero foi capturado e executado, segundo Xenofonte, Diodoro Sículo, Plutarco e outros.

Atribúeselle a fundación de Daton (máis tarde Filipos) durante o seu exilio e o deseño dun plan para aumentar os ingresos dos impostos portuarios de Macedonia de 20 a 40 talentos. Demóstenes parece que o admiraba moito como orador, e Teopompo de Quíos eloxiouno pola súa conduta pública, ao tempo que criticaba a súa ostentación na vida privada.
## Notas
Rui Moreira

**Rui de Carvalho de Araújo Moreira**, nado no Porto o 8 de agosto de 1956, é un empresario e político portugués, alcalde do Porto dende 2013. Aínda que oficialmente é independente, conta co apoio do CDS - Partido Popular dende 2013 e da Iniciativa Liberal dende 2021.

## Traxectoria 
Moreira naceu no Porto. Un dos seus bisavós foi Adolfo Höfle, un rico emigrante alemán e patrón de João Augusto Ferreira de Almeida, o derradeiro home executado por Portugal en 1917.Moreira licenciouse en Administración de Empresas pola Universidade de Greenwich de Londres, sendo o mellor da súa promoción de 1978. Regatista competitivo, gañou títulos xuvenil e sénior e representou a Portugal neste deporte.

## Galardóns e recoñecementos 
* 2025: Medalla de Ouro de Galicia.

## Notas
Ricardo Rio

**Ricardo Bruno Antunes Machado Rio**, nado en Braga o 21 de novembro de 1972 é un economista e político portugués, alcalde de Braga dende outubro de 2013.

## Traxectoria 
Membro do Partido Socialdemócrata (PSD), converteuse en alcalde de Braga nas eleccións locais de 2013 en coalición co CDS (Partido Popular) e o Partido Monárquico Popular. Dende as primeiras eleccións democráticas de 1976, a cidade estivera presidida por Mesquita Machado, do Partido Socialista, que non se presentou ás eleccións de 2013 debido á limitación de mandatos.

En abril de 2017, o PSD votou por unanimidade a prol del como candidato á alcaldía para as eleccións de outubro. Unha das súas políticas era converter Braga nunha cidade intelixente. Gañou un segundo mandato, coa súa coalición de dereitas obtendo o 53% dos votos.

A coalición de Río, que despois incluíu a Alianza, obtivo unha terceira maioría absoluta en 2021. Cualificou esta vitoria nun "escenario moi diferente" debido á chegada de partidos de dereita rivais a Chega e á Iniciativa Liberal.

## Galardóns e recoñecementos 
* 2025: Medalla de Ouro de Galicia.

## Notas
Clitómaco de Cartago

**Clitómaco** (en grego antigo Κλειτόμαχος, en latín *Cleitomachus*), nado como Asdrúbal (en púnico, 𐤏𐤆𐤓𐤁𐤏𐤋, ''zrb'l*), foi un filósofo cartaxinés que se trasladou a Atenas arredor do -160 e chegou a ser o escolarca da Academia.
## Traxectoria 
Arredor do ano -146, asociouse con Carnéades, o fundador da nova Academia, e foi un dos seus discípulos máis distinguidos; porén, tamén estudou cos estoicos e os peripatéticos. Segundo Dióxenes Laercio, Carnéades asumiu a dirección da Academia cando o mestre morreu no ano -129, e aínda ensinaba no ano -111, segundo Cicerón, xa que Lucio Licinio Craso o escoitou en Atenas.

Escribiu case 400 libros, pero só se conservan uns poucos títulos e uns poucos fragmentos, procedentes de citas de Cicerón. O obxectivo principal das súas obras era difundir o pensamento filosófico do seu mestre Carnéades, co que nunca discrepou. Clitómaco viviu en Atenas ata o final da súa vida, pero sempre lembrou Cartago, a súa terra natal, e cando foi ocupada e destruída no ano -146 na Terceira Guerra Púnica, escribiu unha obra para consolar os seus desafortunados compatriotas. Esta obra fora lida por Cicerón, quen di que pretendía mostrar o consolo que a filosofía ofrece mesmo nas situacións máis adversas. Cicerón di que leu as obras de Clitómaco con gran atención, debido ao seu gran talento filosófico. Mesmo traduciu algunhas das súas obras ao latín, como a titulada *De sustinendis offensionibus*.

Clitómaco dedicou dúas obras a dous romanos eminentes: unha ao cónsul Lucio Marcio Censorio e a outra ao poeta satírico Gaio Lucilio. Probabelmente tamén se ocupou da historia da filosofía, xa que escribiu unha obra titulada  («Sobre as escolas filosóficas»). Fabricius inclúea na *Bibliotheca Graeca''.

## Notas
Carhaix-Plouguer

**Carhaix-Plouguer** (en ) é un concello do departamento de Finistère, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía
Carmen Quinteiro Moreno

**Carmen Quinteiro Moreno**, coñecida como **Carmen Quinteiro**, nada en Pontevedra en 1970, é unha poeta e mestra galega.

## Traxectoria 
É mestra de Educación Primaria no CEIP A Xunqueira I, onde promove un modelo educativo baseado na expresión artística, a empatía e o respecto pola diversidade. A súa poesía, caracterizada pola brevidade e intensidade, atopou nas redes sociais un espazo para conectar cun público amplo e diverso. Ten participado en recitais poéticos e programas de radio.

## Obras 
* *Caleidoscopio* (2015). Editado por Gráficas Anduriña en colaboración coa Deputación de Pontevedra. Composto por microrrelatos, aforismos, hiperbreves e poemas. ISBN 978-84-606-7709-3. Ilustracións de Dictinio de Castillo-Elejabeytia Gómez.
* *Desde esta orilla* (2016). Autoedición. 125 páxs. ISBN 978-84-617-5560-8.
* *Bajo la lluvia no pesan las historias* (2019). Ed. Señor de provincias. 125 páxs. ISBN 978-84-121124-0-5.
* *Compracer nunca, con pracer sempre* (2025). Deputación de Pontevedra. ISBN 978-84-8457549-8. Poemario bilingüe (galego-castelán) que foi escollido pola Deputación de Pontevedra como base para a campaña contra as agresións sexuais.

## Premios e recoñecementos 
* 2020: Recoñecida como a cuarta mellor mestra de Primaria de España nos Premios Educa Abanca, coñecidos como os “Goya da educación”, polo seu enfoque innovador e humanista no ensino.
* [miniatura|Participantes na *Lonxa de versos* [2025 (Pontevedra): Carmen Quinteiro Moreno, João Pedro Azul, Charo Valcárcel, Aurelino Costa, Xaime Toxo, Olga Santos, Armando González López, Elisabeth Oliveira (de esquerda a dereita)]]2021: “Galega Destacada” pola asociación Diálogos 90, en recoñecemento ao seu labor docente e compromiso coa igualdade e a cultura.

## Notas
Monumento a Rosalía de Castro en Santiago de Compostela

O **monumento a Rosalía de Castro** é un conxunto escultórico situado no Paseo da Ferradura de Santiago de Compostela. Inaugurouse en 1917, financiado por subscrición popular. Son os seus autores o arquitecto Isidro de Benito, o escultor Francisco Clivillés Serrano e os mestres de obra irmáns Giménez.

## Promoción
A promoción dun monumento senlleiro que honrase a poetisa de Galicia foi iniciativa dun grupo de intelectuais liderados por Vicente Fraiz Andón, mestre e pedagogo nado en Silleda. Nun primeiro momento a comisión promotora buscou financiamento nas entidades públicas como os concellos galegos, onde non atopou a acollida esperada.. Segundo Fraiz Andón:

Tórnase a vista, entón á iniciativa popular. Por medio de festas populares e mercados de artesanía e mercadorías doadas polo pobo e coa achega de sociedades galegas no exterior e algún cativa doazón pública, a comisión promotora foi quen de xuntar as 30.000 pesetas.  Ademais, tanto arquitecto coma escultor cobraron só materiais e xornais.

## Inauguración
O monumento inaugurouse o 25 de xullo de 1917, con asistencia de pobo e de representación das entidades civís, militares e eclesiásticas da cidade. O programa de actos incluía a entrada de autoridades, o descubrimento do monumento, o canto do *Himno a Rosalía*, con letra de Ramón Cabanillas, e os discursos de promotores e autoridades.

O monumento arrincou o acto cuberto coas bandeiras galega e española, as encargadas de descubrilo foron "las distinguidas señoras de Besada, de Saenz de Vicuña, del Rector Sr. Troncoso, del Director del Gran Hospital Sr. Abal Hermo, del Sr. Romero Donallo, ex Diputado a Cortes; del Sr. Piñeiro, Capitán de Zaragoza, y del Sr. De Benito, autor del Monumento".

## Descrición
O conxunto está construído en pedra de Novelda e mármore de Carrara para as esculturas. Aséntase sobre un pequeno xardín bordeado en pedra a xeito cadrado e redondeado. Ten planta cadrada e remátase en pináculo con coroa, en cada cara do pináculo están os catro escudos das catro provincias galegas. A verticalidade do pedestal do monumento vese rota por unha grilanda vexetal que o percorre en todo o perímetro.

No lado leste do corpo central do monumento, mirando ao Paseo da Ferradura, está a escultura sedente de Rosalía de Castro coa cara descansando na súa man dereita, en actitude pensativa. Na cara contraria, a escultura dunha parella vestida ao xeito popular e baixo dela, en mármore, unha placa con versos do poema "Adiós ríos, adiós fontes". Nos outros dous lados, en grandes placas de mármore, figuran catro das súas grandes obras: á esquerda da poeta *En las orillas del Sar* e *Follas novas* e á dereita, *El Caballero de las Botas Azules* e *Cantares gallegos*.

Co paso do tempo engadíronse ao monumento diversas placas: da Unidade Galega de Nova York dedicada á "cantora do pobo galego", do Centro Santiago de Compostela de Bos Aires (1934), da Peña Galega Manuel Murguía de Santa Fe (1959), do Centro Galego de Porto Rico en (1965) e de Cantigas e Agarimos (1971), entre outras.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Furnas

**Furnas** é unha freguesía rural portuguesa do municipio de Povoação, nos Azores. Con 70,20&nbsp;km² de área e 1&nbsp;399 habitantes (segundo o censo de 2021), a súa densidade de poboación era de 19,9 hab./km². Atópase ao leste de Ponta Delgada e ao sueste da Ribeira Grande. 

## Economía e turismo 
As principais actividades económicas son a agricultura e o turismo. As Furnas son moi coñecidas polas súas augas termais, especialmente as caldeiras, a Poça da Beija e piscinas termais. Ademais diso, as Furnas son coñecidas polo Hotel Terra Nostra, constituído por unha piscina natural de augas termais e un xardín botánico, o Parque Terra Nostra e aínda tamén se pode visitar o parque natural. Tamén nas Furnas se encontra unha lagoa, a lagoa das Furnas.

## Gastronomía 
Son tamén tradicionais das Furnas, os *bolos lêvedos* e o cocido onde os ingredientes son cociñados debaixo da terra coa calor dos volcáns.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Caldeira, Vale das Furnas, Povoação, ilha de São Miguel, Açores.JPG|Caldeira.
Ficheiro:Caldeira a Ferver, Vale das Furnas, Povoação, ilha de São Miguel, Açores.JPG|Caldeira.
Ficheiro:Lagoa das Furnas, ilha de São Miguel, Arquipélago dos Açores, Portugal.JPG|Lagoa das Furnas.
Ficheiro:Introdução do cozido na terra vulcânica onde o mesmo se irá cozer. Furnas, Povoação, ilha de São Miguel, Açores.JPG|Introdución do cocido na terra volcánica.

## Notas
Asclepíades de Anazarbo

**Asclepíades de Anazarbo** (en grego antigo: Άσκληπιάδες) foi un escritor grego nado en Anazarbo, Cilicia, mencionado por Estevo de Bizancio como autor de moitas obras, pero só menciona especificamente unha delas: περὶ ποταμῶν *Sobre os ríos*.
## Notas
Asclepíades (poeta)

Baixo o nome de **Asclepíades** (en grego Ἀσκληπιάδης) aparecen ata corenta epigramas na *Antoloxía grega,* pero con certeza son de varios autores, entre os que se cre que están Asclepíades de Samos e Asclepíades de Adramitio, e o resto probabelmente corresponde a varios poetas do mesmo nome.

***Asclepíades de Samos**, que se di que foi mestre de Teócrito de Siracusa, ademais de epigramas escribiu poesía bucólica.
***Asclepiades de Adramitio** viviu nunha época anterior aos outros autores co nome de Asclepiades.

## Notas
Asclepíades (poeta lírico)

**Asclepíades** (grego antigo: Ἀσκληπιάδης, latín *Asclepiades*) foi un poeta lírico que escribiu versos característicos que se asemellan aos coriámbicos e que eran coñecidos como *versos asclepiádicos*, pero non se sabe se os inventou ou se se chamaron así porque os usaba con frecuencia. Viviu un pouco despois da época de Alceo e Safo.
## Notas
Asclepíades o Cínico

**Asclepíades** (grego Ασκλεπάδης, latín Asclepiades)  foi un filósofo cínico grego que viviu durante os reinados de Constancio II (337–361) e Xuliano o Apóstata (361–363). Amiano Marcelino menciónao xunto con Serviano e Quitón.

## Notas
Manuel Ramos Ferreiro

**Manuel Ramos Ferreiro**, nado nas Barrosas cara a 1911 e finado nas Pontes de García Rodriguez o 5 de setembro de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Ramos Fernández. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, coa desculpa de consideralo sospeitoso do asasinato de Manuel Fraga Tojeiro en 1935, un grupo de falanxistas asaltou a súa casa e matárono a paus. Tamén mataron ao seu pai, a súa nai Juana Ferreiro Rodríguez e o seu irmán José Ramos Ferreiro. En 1941 abriuse un proceso xudicial por homicidio contra Narciso Corral Ocampo, xefe da Falanxe e un dos responsables do masacre, que finalmente foi sobresido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Sergio Guerra Vilaboy: "La represión fascista en As Pontes en 1936" 23/8/2014.
* A represión fascista nas Pontes en 1936
Ruhr

O **Ruhr**, tamén coñecida como **Área do Ruhr**, ás veces **Distrito do Ruhr**, **Rexión do Ruhr** ou **Val do Ruhr**, é unha área urbana policéntrica de Renania do Norte-Westfalia, Alemaña. Cunha densidade de poboación de 1.160/km2 e unha poboación de máis de 5 millóns (2017), é a área urbana máis grande de Alemaña e a terceira da Unión Europea. Consta de varias grandes cidades bordeadas polos ríos Ruhr ao sur, Rin ao oeste e Lippe ao norte. Considérase parte da rexión metropolitana Rin-Ruhr, de máis de 10 millóns de persoas, que é a terceira máis grande de Europa Occidental, só por detrás de Londres e París.

As cidades do Ruhr son, de oeste a leste: Duisburgo, Oberhausen, Bottrop, Mülheim an der Ruhr, Essen, Gelsenkirchen, Bochum, Herne, Hagen, Dortmund, Hamm e os distritos de Wesel, Recklinghausen, Unna e Ennepe-Kreis. As cidades máis poboadas son Dortmund (cunha poboación aproximada de 612 065), Essen (uns 583 000) e Duisburgo (uns 497 000).

Na Idade Media, a Hellweg era unha importante ruta comercial dende a rexión do Baixo Rin ata as montañas do bosque de Teutoburgo. As cidades máis importantes da rexión, dende Duisburg ata a cidade imperial de Dortmund, concentrábanse ao longo da Hellweg dende Renania ata Westfalia. Dende o século XIX, estas cidades creceron xuntas nun gran complexo cunha vasta paisaxe industrial, habitada por uns 7,3 millóns de persoas (incluíndo Düsseldorf e Wuppertal, grandes cidades que están preto pero que oficialmente non forman parte da rexión do Ruhr).

A rexión do Ruhr non ten centro administrativo; cada cidade da zona ten a súa propia administración, aínda que existe unha institución supracomunitaria da Asociación Rexional do Ruhr  en Essen. En 2010, a rexión do Ruhr foi unha das Capitais Europeas da Cultura.

## Notas
Le Conquet

**Le Conquet** (en ) é un concello do departamento de Finistère, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía
Gustavo Vidal Fonseca

**Gustavo Vidal Fonseca**, nado en Santiago de Compostela o 9 de decembro de 1989, é un árbitro de fútbol galego.

## Traxectoria 
En 2016 conseguiu o ascenso á Terceira División, na que arbitrou durante os seguintes anos, acumulando preto dun cento de partidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do árbitro en BDFutbol .
Terranova (can)

*O* **Terranova** (***Newfoundland*** en inglés) é unha raza de can orixinaria da illa de Terra Nova, no Canadá. Un dos xigantes do reino canino, xeralmente de cor negra, orixinalmente empregado como can de traballo polos pescadores de Terra Nova, destacan tamén en salvamento, debido á súa complexión musculosa, á súa pelaxe grosa e de dobre capa, ás súas patas palmadas e ás súas habilidades innatas para nadar. 

## Notas
D3: The Mighty Ducks

***D3: The Mighty Ducks*** (tamén coñecido como ***The Mighty Ducks 3***) é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Robert Lieberman e secuela do filme de 1994 *D2: The Mighty Ducks*. É o terceiro título da triloxía *The Mighty Ducks* e foi producido por Walt Disney Pictures e distribuído por Buena Vista Pictures Distribution. Está protagonizado por Emilio Estevez, Jeffrey Nordling, Heidi Kling e Joss Ackland. Estevez, Kling, Ackland, Joshua Jackson, Elden Henson, Shaun Weiss, Matt Doherty, Garette Ratliff Henson, Marguerite Moreau, Vincent Larusso, Aaron Lohr, Ty O'Neal, Kenan Thompson, Mike Vitar, Colombe Jacobsen e Justin Wong retoman os seus papeis do filme anterior, mentres que Scott Whyte, que interpretou a Gunnar no segundo filme, regresou cun papel diferente. Brandon Adams, que interpretou a Jesse Hall nos dous primeiros filmes, foi o único que non regresou para o terceiro filme.

## Personaxes 
* Emilio Estevez como Gordon Bombay (adestrador)
* Jeffrey Nordling como adestrador Ted Orion
* David Selby como Dean Buckley
* Heidi Kling como Casey Conway
* Joss Ackland como Hans
* Joshua Jackson como Charlie Conway #96
* Elden Ryan Ratliff como Fulton Reed #44
* Shaun Weiss como Greg "The Goalie" Goldberg #33
* Vincent A. Larusso como Adam Banks #99
* Matt Doherty como Lester Averman #4
* Garette Ratliff Henson como Guy Germaine #00
* Marguerite Moreau como Connie Moreau #18
* Michael Cudlitz como Cole
* Christopher Orr como Rick Riley
* Aaron Lohr como Dean Portman #21
* Ty O'Neal como Dwayne Robertson #7
* Kenan Thompson como Russ Tyler #56
* Mike Vitar como Luis Mendoza #22
* Colombe Jacobsen como Julie "The Cat" Gaffney #6
* Justin Wong como Ken Wu #16
* Scott Whyte como Scott "Scooter" Holland
* Margot Finley como Linda
* Benjamin Salisbury como Josh
San Francisco (relixión)

O Santoral católico inclúe varios santos e santas co nome de **Francisco**:

* **San Francisco de Asís** (1182-1226), santo italiano, fundador da Orde franciscana.
* **Santa Francisca Romana** (1394-1440), monxa oblata beneditina.
* **San Francisco de Paula** (1416-1507), eremita e santo italiano.
* **San Francisco Xavier** (1506-1552), santo patrón de Navarra.
* **San Francisco de Borxa** (1510-1572), santo xesuíta.
* **San Francisco de Sales** (1576-1622), misioneiro e patrón dos xornalistas.
* **San Francisco Blanco** (1570-1597), nado no Tameirón (A Gudiña), foi misioneiro en Xapón, onde morreu crucificado.
Lea Batalla

**Lea Sofía Batalla Larrieu-Let**, tamén coñecida como **Lilí Batalla**, nada en París cara a 1912 e finada en Tapia (Ames) o 14 de marzo de 1993, foi unha profesora e escritora galega.

## Traxectoria 
Filla de Jesús Lojo-Batalla Sampedro e Sofía Larrieu-Let, naceu en París onde estaba o seu pai. Sobriña de Óscar Lojo-Batalla Sampedro. Estivo un tempo na Arxentina onde se instalaran os pais ata que retornaron a Ames nos anos trinta. En outubro de 1939 participou na recepción a Philippe Pétain na súa visita a Santiago de Compostela. Dende 1939 foi profesora de fráncés do Instituto de idiomas da Universidade de Santiago de Compostela. Obtivo a praza de profesora de francés do Instituto Masculino de Santiago en 1942, e en abril de 1944 foi nomeada profesora especial temporal de inglés do mesmo instituto. En 1949 obtivo a praza de profesora de inglés do Instituto de idiomas da Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou en *La Noche*. Finou en Tapia o 14 de marzo de 1993.

## Vida persoal 
Casou nos anos cincoenta con Roberto Martínez Guardado, que finou en 1987.
## Notas
Pedro Gil de Vasconcelos

**Pedro Gil de Vasconcelos**, nado no Porto o 9 de novembro de 1965, é un escritor e xornalista portugués impulsor do Camiño de Santiago.

## Traxectoria 
É licenciado en Cinema e Audiovisuais pola ESAP – Escola Superior Artística do Porto. Empezou de xornalista en 1983 na *Rádio Delírio*, no Porto, e seguiu en *AutoSport* e *Motor*. En 1989 pasou a *O Primeiro de Janeiro* e participou na fundación da *Rádio Nova*. Desde 1991 colaborou coa *RTP.* En 2001 participou no lanzamento da tv *NTV*, tendo tamén iniciado a produción de contidos para televisión. Participou nos programas *Velocidades* *e* *Completa Mente – Comunicação e Eventos, Lda*.

Durante un tempo traballo no Corte Inglés na Gaia. Son proxectos seus o filme *Teratron – As Cobaias* (cinemas *ZON*) e os programas *4 Tempos* (*RTP3*) e *Romaria do Meu Coração* (*RTP1*). Tamén participou na primeira serie de *RTP*, *Bolsa de Emprego*.

## Obras 
* *Caminhos que faço meus* (2023). Ego Editora. 220 páxs. ISBN 9789893503041. Pedro Gil de Vasconcelos percorre os 320 km que separan a capital das Astúurias da capital da Galiza.
* *O escritor de epitáfios* (2025). Ed. Novembro. 280 páxs. ISBN 9789893607015.
* *O Meu Caminho da Geira e Arrieiros - O Guia* (2025). Ed. Novembro. 96 páxs. ISBN 9789893620854. Memorias deste Camiño de Santiago.

### Documentais sobre o Camiño de Santiago 
* *The Magic is Lost*
* *O Meu Caminho.* Sobre o Caminho de Geira e dos Arrieiros, desde Braga a Santiago. Foi proxectado en festivais de Europa, América e Asia. Alzouse coa distinción á mellor curta independente nos Hollywood Gold Awards e o premio de prata como curtametraxe documental no New York Movie Awards. Suma así xa oito distincións internacionais.
* *O Nosso Caminho*

## Notas
Antonio Pereira

***Antonio Pereira** (Ourense s. XVII), pintor barroco galego.*DBdG*
***António Pereira Nobre** (Porto 1867-1900), poeta portugués.
***António Pereira Campos** (Leiria 1922-1999), cineasta portugués.
***Antonio Pereira González** (Vilafranca do Bierzo 1923-2009), escritor, poeta e xornalista do Bierzo.
***Antonio Pereira Saqués** (Lugo 1972), premiado director de arte de cine e televisión.
Antonio Conde

**Antonio Conde Sánchez**, nado en Mairena del Aljarafe (provincia de Sevilla) en 1975 coñecido como **Antonio Conde**, é un político español.

## Traxectoria
Foi alcalde do Mairena del Aljarafe de 2006 a 2011. Foi portavoz do Grupo Municipal Socialista e deputado provincial de Medio Ambiente durante a lexislatura 2011 a 2015. En 2015, recuperou o cargo de alcalde de Mairena.
## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Transparencia de alcaldes e concelleiros
Antonio Pereira Saqués

**Antonio Pereira Saqués**, nado en Lugo en 1972, é un director de arte de cine e televisión galego.

## Traxectoria 
Fixo estudos de deseño de interiores na EASD Ramón Falcón (2010-2014). Director artístico de producións cinematográficas, de televisión e de publicidade. Fixo a dirección de arte de *O ano da carracha* (2001), *Lobos sucios* (2014), *A illa das mentiras* (2018), *Tres* (2020), *O corpo aberto* (2022) e *La manzana de oro* (2022) e das series de televisión *As leis de Celavella* (2005), *Vidago Palace* (2016), *Fariña* (2017), *O sabor das margaridas* (2ª tempada, 2020), *Operación Marea Negra* (2021) e *Los enviados* (2ª tempada, 2022).
## Recoñecementos
* Premio Mestre Mateo á mellor dirección de arte por *Lobos sucios* (2016).
* Premio Mestre Mateo á mellor dirección de arte por *A illa das mentiras* (2021).

* Premio Mestre Mateo á mellor dirección de arte por *O corpo aberto* (2023).
## Notas
Lista de desertos por área

A continuación móstrase unha **lista de desertos por área**.
centro|miniatura|800x800px|Maiores Desertos do Mundo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de desertos
Le Drennec

**Le Drennec** (en ) é un concello do departamento de Finistère, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía
Deserto do Thar

O **deserto de Thar** ou **deserto do Thar** é unha vasta rexión de deserto areoso situada no noroeste da India e no leste do Paquistán. Limita ao noroeste co río Sutlej, ao leste coa cordilleira de Aravalli, ao sur coa marisma salina coñecida como Rann de Kachchh e ao oeste coa chaira do río Indo. Situado principalmente no Estado de Rajasthan, na India, o deserto de Thar ten uns 805 km de longo e uns 485 km de ancho.

## Xeografía 
### Área 
É o sétimo deserto máis grande por superficie (200.000 km²). En lugar dun verdadeiro deserto, é en realidade unha extensión de estepa con moi pouca vexetación, agás as dunas bastante extensas.

### Clima e bioma 
Recibe menos de 200 mm de precipitacións ao ano. As súas principais cidades son Bikaner e Jaisalmer. A pesar destas condicións de vida extremas, a vida está presente no deserto. Entre os mamíferos, atopamos o antílope negro da India (*Antilope cervicapra*), a gacela árabe (*Gazella bennettii*), o caracal (*Felis caracal*) e o raposo do deserto (*Vulpes bengalensis*). Tamén é o deserto máis densamente poboado do mundo.
miniatura|Panorámica do Thar
A zona converteuse en deserto nun período relativamente recente, quizais entre o 2000 e o 1500 a. C. Nesta época, o río Ghaggar deixou de ser unha importante vía fluvial e desapareceu no deserto. Nas últimas dúas décadas ficou un 38% máis verde, debido a efectos combinados do cambio climático e da intervención humana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Deserto
* Lista de desertos
* Lista de desertos por área
SMS Derfflinger

O **SMS Derfflinger** foi un cruceiro de batalla alemán da Primeira Guerra Mundial, coñecido polo seu destacado desempeño na Batalla de Xutlandia, onde foi alcumado "Can de Ferro" pola súa resistencia. Formaba parte dunha clase de tres barcos, xunto co Lützow e o Hindenburg, e caracterizábase polo seu gran tamaño, blindaxe mellorada e potente armamento.

## Historia 
**Construción e deseño**

O Derfflinger foi construído antes do estalido da Primeira Guerra Mundial e pertencía a unha clase de cruceiros de batalla que incorporaban melloras significativas con respecto aos modelos alemáns anteriores, particularmente en blindaxe e armamento.

**Participación na guerra**

O Derfflinger formou parte do 1.º Grupo de Recoñecemento e participou en diversas accións ofensivas da frota alemá, incluíndo os bombardeos de cidades costeiras inglesas e as batallas de Dogger Bank e Xutlandia.

**Batalla de Xutlandia**

Na Batalla de Xutlandia, o Derfflinger xogou un papel crucial, contribuíndo ao afundimento dos cruceiros de batalla británicos HMS Queen Mary e HMS Invincible. Sufriu numerosos impactos, pero conseguiu regresar a porto, demostrando a súa robustez.

**Fin da guerra e afundimento**

Despois do armisticio, o Derfflinger foi internado en Scapa Flow xunto con outros barcos da frota alemá. Para evitar que caesen en mans británicas, as tripulacións alemás afundiron os barcos, sendo o Derfflinger un dos últimos en ser afundido.

## Véxase tamén
Atlantis: Milo's Return

'''''Atlantis: Milo's Return'''* é un filme estadounidense de 2003 de ciencia ficción e animación dirixido por Victor Cook, Toby Shelton e Tad Stones. É a secuela de *Atlantis: The Lost Empire'' (2001). Estreouse directamente en formato de vídeo o 20 de maio de 2003.

Inicialmente, Disney estaba a desenvolver unha secuela titulada "Shards of Chaos", pero foi abandonada cando "The Lost Empire" tivo menos éxito do previsto. A secuela publicada consta de tres segmentos, que son "Kraken", "Spirit of the West" e "Spear of Destiny". Orixinalmente estaban destinados a ser episodios dunha serie que nunca se completou chamada "Team Atlantis". Fixéronse algunhas animacións adicionais para unir as historias máis estreitamente.

Cree Summer (Kida), Corey Burton (Toupa), Don Novello (Vinny), Phil Morris (Dr. Sweet), Jacqueline Obradors (Audrey), John Mahoney (Sr. Whitmore) e Florence Stanley (Sra. Packard) repiten os seus papeis do primeiro filme, con James Arnold Taylor substituíndo a Michael J. Fox como Milo e Steve Barr substituíndo a Jim Varney, que morreu antes de que rematase a produción do primeiro filme, como Cookie. Esta é a última película de Stanley; ela morreu meses despois de que rematase a produción.

## Personaxes 
* James Taylor como Milo
* Cree Summer como Kida
* John Mahoney como Whitmore
* Jacqueline Obradors como Audrey
* Don Novello como Vinny
* Corey Burton como Mole
* Phil Morris como Dr. Sweet
* Florence Stanley como Mrs. Packard
* Frank Welker como Obby / Mantell 
* Steven Barr como Cookie
* Clancy Brown como Volgud
* Jean Gilpin como Inger
* Kai Larsen como Seaman 
* Bill Fagerbakke como Sven
* Tom Wilson como Carnaby
* Floyd Westerman como Chakashi
* Jeff Bennett como Sam McKeane
* Morgan Sheppard como Erik Hellstrom
Balanegra

**Balanegra** é un concello español da provincia de Almería (Andalucía). Conta cun único núcleo de poboación que serve tamén de capital municipal. Foi unha entidade local autónoma dentro do concello de Berja ata que, en xuño de 2015, se constituíu como concello independente.

## Demografía 
En 2024 a poboación ascendía a 3&nbsp;016 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Almería
Agustín Ibáñez y Bojons

**Agustín Ibáñez y Bojons** (tamén **Bofons** e **Matamoros**), nado en Peitieiros (Gondomar) en setembro de 1771 e finado en Ceuta en maio de 1805, foi un militar, enxeñeiro e cartógrafo galego. Acadou o grao de tenente coronel. Serviu no Exército de Terra e faleceu en Ceuta mentres estaba en servizo. É autor de varios mapas, principalmente de América do Sur, que se atopan arquivados no Arquivo Xeral de Indias e na Biblioteca Nacional de España. Dentro dos seus mapas hai varias obras sobre diferentes lugares do vicerreinado do Río da Prata a finais do século XVIII, como por exemplo o porto de Montevideo, costas ou demarcación de límites entre os dominios españois e portugueses.

## Traxectoria 
[300px|miniatura|esquerda|Mapa das terras ocupadas polos portugueses no vicerreinado do Río da Prata durante a [guerra das Laranxas (1801) realizado por Agustín Ibáñez e Bojons.]]
Nado en Peitieiros en setembro de 1771, ingresou no Exército de Terra de España. Serviu durante varias décadas, acadando o grao de capitán e posteriormente de tenente coronel. Ibáñez foi nomeado enxeñeiro para a fortificación de Montevideo no vicerreinado do Río da Prata o 29 de marzo de 1794 mediante real cédula,

[miniatura|Mapa da América do Sur de Agustín Ibáñez e Bojons realizado en 1800, con fronteiras similares ás do mapa de [Juan de la Cruz Cano y Olmedilla de 1775.]]
En 1800 Ibáñez elaborou un mapa da América do Sur no cal mostra límites similares aos do mapa de Juan de la Cruz Cano y Olmedilla de 1775, coa diferenza de que o límite atlántico do Reino de Chile achégase ao paralelo 36° sur no canto do 38° sur, e, segundo a descrición reproducida na obra *Monumenta Chartographica Indiana* de 1942, feita por Julio Guillén Tato para o Ministerio de Asuntos Exteriores de España, inclúe os "límite[s] do Vicerreinado de Buenos Aires", ademais dunha nota que indica: 

O mapa foi enviado ao secretario de Estado José de Urruña por Martínez de Cáceres en 1802 e o propio Ibáñez remitiuno en 1804 ao goberno español cun plan de operacións para recuperar algúns territorios ocupados polos portugueses.

Faleceu en maio de 1805 en Ceuta mentres cumpría funcións militares, aos 33 anos.

## Notas
Furia (serie de televisión)

***Furia*** é unha serie de televisión por internet española de comedia negra creada, escrita e codirixida por Félix Sabroso para Max. Está protagonizada por Candela Peña, Carmen Machi, Cecilia Roth, Nathalie Poza e Pilar Castro. Estreouse o 11 de xullo de 2025.

## Sinopse 
Marga (Carmen Machi) é unha artista snob cuxo marido, Roberto (Alberto San Juan), a engana coa súa asistenta, Tina (Claudia Salas). Vera (Pilar Castro), unha cociñeira famosa, vese na obriga de pechar o seu negocio polos ataques dun incisivo crítico. Nat (Candela Peña), unha dependenta de alta moda, ve o seu posto de traballo ameazado cando os seus xefes empezan a contratar a xente máis nova. Adela (Nathalie Poza) e a súa nai están a piques de ser desafiuzadas polo seu cruel caseiro. Victoria (Cecilia Roth), unha actriz porno esquecida dos 70, recibe unha oferta de traballo que podería significar o seu regreso, pero resulta ser un calote. As situacións difíciles das cinco mulleres, conducidas ao límite, obríganas a buscar vinganza.

## Elenco 
### Principal 
* Carmen Machi como Marga Ackermann.
* Candela Peña como Natividad "Nat".
* Pilar Castro como Vera Laso.
* Nathalie Poza como Adela.
* Cecilia Roth como Victoria.

### Secundario 
* Claudia Salas como Tina.
* Alberto San Juan como Roberto (Episodio 1; Episodio 3). 
* Ana Torrent como Rosa (Episodio 1 - Episodio 2).
* Claudia Roset como Lu (Episodio 1).
* Pepón Nieto como Seve (Episodio 1; Episodio 4). 
* Francesc Garrido como Borja (Episodio 1; Episodio 3). 
* Marilú Marini como Pilar (Episodio 1; Episodio 4). 
* Mima Riera como Megan (Episodio 1 - Episodio 2).
* Natalie Pinot como Loreto (Episodio 1; Episodio 4). 
* Martxelo Rubio como Raúl (Episodio 1; Episodio 4). 
* Antonio Pagudo como Miguel (Episodio 1 - Episodio 2).
* Iván Pellicer como Marcel (Episodio 2).
* Pedro Casablanc como Emilio Durán (Episodio 3). 
* Celia de Molina como Recepcionista (Episodio 3).

### Convidado 
* Pablo Derqui como Javier (Episodio 1).
* Guanliang Yang como Yoshida (Episodio 1; Episodio 3).
* Jessica Serna como Milagros (Episodio 1; Episodio 3).
* Jorge Clemente como Toni (Episodio 2).
* Luis Jaspe como Abraham (Episodio 3).

## Notas
Ética aplicada

A **ética aplicada** é a rama da ética que estuda a aplicación das teorías éticas a cuestións ou prácticas morais concretas. Entre estas, atópanse problemas como a pena de morte, a guerra nuclear, o racismo ou o uso recreativo das drogas. Neste sentido, distínguese da metaética, que estuda a linguaxe e os conceptos empregados nos estudos éticos, e da ética normativa, que busca reconstruír racionalmente a moral dende principios fundamentais.

Moitas das cuestións da ética aplicada son estudadas por subdisciplinas específicas, como a deontoloxía profesional, a ética ambiental, a ética militar ou a ética económica. Así, por exemplo, a bioética estuda asuntos relacionados coa bioloxía e a medicina, como o aborto inducido, a eutanasia ou a doazón de órganos.

## Historia 
A ética aplicada espallou o estudo da ética para alén do discurso filosófico académico. O eido da ética aplicada, tal e como se concibe na actualidade, emerxeu dos debates sobre os rápidos avances médicos e tecnolóxicos sucedidos a comezos da década de 1970 até asentarse como unha disciplina dentro da filosofía moral. Con todo, pola súa natureza, é un campo interdisciplinario, xa que require dun coñecemento especializado dos potenciais problemas éticos de áreas como a medicina, os negocios ou as tecnoloxías da información. A día de hoxe, existen códigos deontolóxicos na meirande parte das profesións.

## Subdisciplinas 
A ética aplicada divídese en varias subdisciplinas, segundo a temática específica: bioética ou ética médica, ética ou deontoloxía profesional, ética ambiental, ética sexual etc.

### Deontoloxía profesional 
O termo deontoloxía (do , *debido* e λόγος, *lóxica* ou *ciencia*) foi introducido no discurso intelectual polo pensador inglés Jeremy Bentham, na súa obra *Deontology, or The Science of Morality* (1834). É a rama da ética que se encarga de establecer os deberes de quen exerce unha profesión. Neste sentido, non impón sancións legais ou normativas, mais si pode fundamentar os códigos lexislativos que regulan unha determinada actividade profesional. Pode formar parte da chamada ética normativa, cando se entende como a elaboración dunha serie de principios e regras de cumprimento obrigatorias.

A deontoloxía profesional busca xustificar os valores morais que deberían guiar aos profesionais dunha área, así como estudar os valores que de feito guían aos profesionais. No primeiro sentido, a deontoloxía profesional é unha disciplina normativa e filosófica. No segundo, trátase máis ben dunha disciplina descritiva e, xa que logo, científica.

En canto rama da ética aplicada, procura resolver problemas específicos dunha determinada área profesional, como se é correcto desenvolver algoritmos que violen a privacidade dos usuarios dun software, ou crear novos sistemas armamentísticos.

A deontoloxía profesional abarca múltiples eidos como a ética médica, a ética militar, a ética dos negocios, a ética computacional ou a ética da enxeñaría.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Ética
* Ética normativa
* Metaética
* Peter Singer

### Ligazóns externas 
* Ética aplicada (PhilPapers)
Cai Xuzhe

**Cai Xuzhe** (en chinés simplificado: 蔡旭哲; en *pinyin*: Cài Xùzhé), nado en Shenzhou (Hebei, China) en maio de 1976, é un taiconauta do Corpo de Astronautas do Exército Popular de Liberación da China, seleccionado como parte do programa Shenzhou.

## Traxectoria 
Naceu en Shenzhou, Hengshui, na provincia de Hebei, en 1976. Cai graduouse na Academia de Voo da Forza Aérea de Changchun e serviu como piloto de combate na Forza Aérea do Exército Popular de Liberación, antes de ser seleccionado como astronauta en 2010. O seu nome foi revelado como parte do Grupo 2 en 2011.

Estivo a bordo da estación espacial Tiangong como parte da misión Shenzhou 14 en 2022, pasando 182 días no espazo. Completou dous paseos espaciais o 17 de setembro e o 17 de novembro, ambos xunto a Chen Dong.

Volveu á Tiangong o 29 de outubro de 2024 como comandante da misión Shenzhou 19. O 17 de decembro de 2024, durante a primeira viaxe extravehicular desta misión, bateu xunto a Song Lingdong o récord do paseo espacial máis longo da historia da humanidade, de 9 horas e 6 minutos. Coa axuda dos brazos robóticos da estación espacial e do persoal científico terrestre, completou tarefas como a instalación de dispositivos de protección contra os residuos espaciais e a inspección e o mantemento de equipos e instalacións externas. Despois de pasar 6 meses no espazo, regresou á Terra o 30 de abril de 2025.

## Vida persoal 
Casou con Wang Yanqing (王颜晴), enfermeira nun hospital militar do Exército Popular de Liberación.

## Notas
Luís Tinoco

**Luís Tinoco**, nado en Lisboa o 16 de xullo de 1969, é un compositor portugués que alcanzou a fama por obras como as óperas *Evil Machines* (2008) e *Paint Me* (2010) e as cantatas *Wanderings do Sonhador Solitário* (2011). 

Foi galardoado co Premio Pessoa en 2024.

## Traxectoria 
Tinoco estudou na Escola Superior de Música de Lisboa, continuando a súa formación musical na Royal Academy of Music de Londres e, máis recentemente, na , onde completou o seu doutoramento en composición. Desde o ano 2000, traballa como compositor *independente* . Tamén crea e produce novos programas de radio musicais para Antena 2/RTP.

Tinoco é profesor na súa *alma mater*, a Escola de Música de Lisboa

## Composicións 
As composicións de Tinoco inclúen as obras teatrais *Evil Machines* (2008), un proxecto de teatro musical con libreto e dirección do ex membro de Monty Python Terry Jones, e a ópera de cámara *Paint Me* (2010), con libreto de Stephen Plaice .

Unha cantata, *Wanderings of the Lonely Dreamer*  (2011), emprega texto de Almeida Faria.

Radio Francia e a Orquestra Sinfónica de Seattle encargáronlle obras orquestrais.

A música de Tinoco está publicada pola University of York Music Press.

## Discografía 
Unha serie de obras de Tinoco, incluíndo música de cámara, están dispoñibles en varios CD:

* En novembro de 2005 publicouse un CD dedicado ás súas obras de cámara interpretadas polo Ensemble Lontano, dirixido por Odaline de La Martinez (Lorelt Records) na Purcell Room / South Bank Centre de Londres.
* En xuño de 2013, Naxos lanzou unha gravación en estrea mundial de catro obras orquestrais/vocais: *Round Time,* *From the Depth of Distance,* *Search Songs* e **ongs From The Solitary Dreamer,* interpretadas pola Orquestra Gulbenkian baixo a dirección de David Alan Miller, coas sopranos Ana Quintans, Yeree Suh e Raquel Camarinha.
* En 2018, o selo Odradek publicou a gravación das actuacións de «catro orquestras de sona internacional xuntas nun só álbum»  no álbum *AThe Blue Voice of the Water - works of Luís Tinoco*.
* En 2019, o selo Odradek lanzou o álbum *Archipelago*, que inclúe pezas para conxunto de percusión interpretadas por Drumming G.
* O álbum máis recente de Tinoco foi lanzado polo novo selo Next. Titúlase *Alepo e outros silencios** (*Alepo e outros silencios* ) e está dedicado exclusivamente á súa música de cámara escrita entre 1998 e 2021.
A música de Tinoco foi interpretada e gravada en CD polo Cuarteto Arditti (Etïcetera); Gaillard Ensemble (Meridian e Deux-Elles); Le Nouvel Ensemble Moderne (ATMA Classique); John Wallace/Royal Scottish Academy Brass (Deux-Elles); Apollo Saxophone Quartet (Quartz); QuadQuartet (Quad); Vintage Quartet (Vintage) e por Pedro Carneiro (Deux-Elles e Etcetera).

## Notas