Franca Ongaro

**Franca Ongaro**, nada en Venecia o 15 de setembro de 1928 e finada na mesma cidade o 13 de xaneiro de 2005, foi unha escritora e política italiana.

## Traxectoria 
Despois dos seus estudos clásicos na súa cidade natal, os seus primeiros intereses centráronse principalmente na literatura (era a irmá do escritor Alberto Ongaro). Publicou varios contos para nenos, así como un extracto da *Odisea* (ilustrada por Hugo Pratt) e outro da novela *Piccole donne*, sobre o *Corriere dei Piccoli*, nos anos 1959 e 1963.

O coñecemento de Franco Basaglia, que se tornou no seu marido en 1953, e que no hospital psiquiátrico de Gorizia iniciaría a "revolución psiquiátrica" na segunda metade da década dos sesenta, cambiou a súa vocación como muller e como escritora. Os dous tiveron un fillo e unha filla, Alberta, que a pesar de ter serias deficiencias visuais se graduou en psicoloxía e continuou as actividades no ensino dos proxenitores. Co seu marido e co grupo de psiquiatras e intelectuais que se reuniron ao seu redor, escribiu, editou e traduciu os textos que serán a proba documental do traballo de apertura, que, desde Gorizia, comezou a abanear os alicerces da institución hospitalaria e que levou, no curso dos anos, á lei 180, que superou a experiencia dos manicomios en Italia.

Tras a morte do seu marido, que veu de súpeto, en 1980, colleu o seu legado, especialmente no ámbito político, a loita pola humanización da medicina psiquiátrica. De 1983 a 1992, foi, por dúas lexislaturas, senadora da Esquerda Independente, e neste cargo foi *líder* da batalla parlamentaria e cultural para a aplicación dos principios da reforma psiquiátrica, como autora do proxecto de lei para a aplicación da lei 180, a partir do cal xurdiu o texto básico do primeiro *Proxecto obxectivo de saúde mental* (1989). Tamén colaborou na elaboración de diversas disposicións rexionais para difundir máis a cultura do coidado do paciente psiquiátrico na maioría dos diferentes áreas do país.

Entre os moitos premios nacionais e internacionais, recibiu o premio *Ives Pelicier* da *Academia Internacional de Lei e de Saúde Mental* (xullo 2000) e o premio *honoris causa* en Ciencia política pola Universidade de Sassari (abril de 2001).

Déuselle o nome Franco Basaglia e Franca Ongaro Basaglia a un teatro do antigo hospital psiquiátrico, en 2011, en Trieste.

## Obras 
A súa produción, persoal ou un par co home, estendeu a cuestións de filosóficas e sociolóxicas en medicina moderna e institucións de coidados de saúde, bioética, e a condición da muller, a práctica transformación das institucións.

### En solitario (en volume e na colección) 
* *Le parole della medicina*, Einaudi, Turín (1979)
* *Salute/malattia*, Einaudi, Turín (1982)
* *Manicomio perché?*, Emme Edizioni, Milán (1982)
* *Una voce: riflessioni sulla donna*, Il Saggiatore, Milán (1982)
* *Vita e carriera di Mario Tommasini burocrate scomodo narrate da lui medesimo*, Editori Riuniti, Roma (1987)
* *Eutanasia*, in "Democrazia e Diritto", nn. 4-5 (1988)
* *Eutanasia. Libertà di scelta e limiti del consenso*, in Dameno, Roberta e Verga, Massimiliano (a cura di), *Finzioni e utopie. Diritto e diritti nella società contemporanea*, Guerrini, Milán (2001)

### Con Franco Basaglia 
* ''Che cos'è la psichiatria*, Einaudi, Turín (1967)
* *L'istituzione negata*, Einaudi, Turín (1968)
* *Morire di classe*, Einaudi, Turín (1969)
* *La maggioranza deviante*, Einaudi, Turín (1971)
* *Crimini di pace*, Einaudi, Turín (1975)

Ademais, editado por Einaudi a publicación dos dous volumes dos *Scritti'' de Franco Basaglia (1981-'82), así como o volume biográfico:&nbsp;''Franco Basaglia. L'utopia della realtà''&nbsp;(2005).
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*