open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Emerson, Lake & Palmer

**Emerson, Lake & Palmer** foi un supergrupo inglés de rock progresivo formado en Londres en abril de 1970. A banda estaba composta por Keith Emerson (teclados), Greg Lake (voces, baixo, guitarra e produtor) e Carl Palmer (batería e percusión). Con nove discos de ouro certificados pola RIAA nos Estados Unidos, e unhas vendas estimadas de 48 millóns de discos en todo o mundo, foi unha das bandas de rock progresivo máis populares e exitosas comercialmente dos anos 70, cun son que incluía adaptacións de música clásica con jazz e elementos do rock sinfónico, dominado polo uso extravagante por parte de Emerson do órgano Hammond, o sintetizador Moog, e o piano (aínda que Lake compuxo varios temas acústicos para o grupo).

A banda fíxose famosa tras a súa actuación no Festival da Illa de Wight en agosto de 1970. No seu primeiro ano o grupo fichou por E.G. Records (que distribuía dos discos da banda a través de Island Records no Reino Unido e de Atlantic Records en América do Norte), e publicou *Emerson, Lake & Palmer* (1970) e *Tarkus* (1971), acadando ámbolos dous o top 5 británico. O éxito da banda continuou con *Pictures at an Exhibition* (1971), *Trilogy* (1972), e *Brain Salad Surgery* (1973, editado a través do porpio selo do grupo, Manticore Records). Tras unha pausa de tres anos, Emerson, Lake & Palmer publicou *Works Volume 1* (1977) e *Works Volume 2* (1977). Tras *Love Beach* (1978), o grupo separaríase en 1979.

O grupo reformouse parcialmente nos anos 80 como Emerson, Lake & Powell con Cozy Powell no lugar de Palmer, que nese momento era membro de Asia. Robert Berry entón substituíu a Lake cando Palmer regresou, formando 3. En 1991, o trío orixinal reformouse e publicou dous álbums máis, *Black Moon* (1992) e *In the Hot Seat* (1994), xirando varias veces entre 1992 e 1998. A súa derradeira actuación foi no ano 2010 no High Voltage Festival en Londres para celebrar o 40 aniversario da banda. Tanto Emerson como Lake morreron en 2016, deixando a Palmer como único membro supervivente.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Huitaca (xénero)

***Huitaca*** é un xénero de opilións pertencentes á familia *Ogoveidae*. As especies deste xénero habitan en América do Sur.

## Nome 
O nome do xénero provén da deusa muisca Huitaca.

## Especies 
Entre as especies deste xénero atópanse as seguintes:
**Huitaca bitaco* 
**Huitaca boyacaensis* 
**Huitaca caldas* 
**Huitaca depressa* 
**Huitaca sharkeyi* 
**Huitaca tama* 
**Huitaca ventralis* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista da flora e fauna que leva o nome dos muiscas
### Bibliografía 
* 
*
Genesis (grupo musical)

**Genesis** é unha banda inglesa de rock progresivo formado no Charterhouse School, en Godalming, Surrey, no ano 1967. A formación máis exitosa do grupo estivo formada polo teclista Tony Banks, o baixista/guitarrista Mike Rutherford e o batería/vocalista Phil Collins. A formación dos anos 70, co vocalista Peter Gabriel e o guitarrista Steve Hackett, estivo entre as pioneiras do rock progresivo.

O grupo foi formado por cinco alumnos de Charterhouse, Banks, Rutherford, Gabriel, e Anthony Phillips, e bautizado polo antigo alumno da escola Jonathan King, quen conseguiu que gravasen varios sinxelos e o seu álbum de estrea *From Genesis to Revelation* en 1968. Tras separarse de King, a banda comezou a xirar, fichou por Charisma Records e converteuse nun grupo de rock progresivo co álbum *Trespass* (1970). Tras a marcha de Phillips, Genesis recrutou a Collins e a Hackett e gravou *Nursery Cryme* (1971). Os seus concertos comezaron a mostrar os disfraces e interpretacións teatrais de Gabriel. *Foxtrot* (1972) foi o seu primeiro éxito no Reino Unido e *Selling England by the Pound* (1973) acadou o número 3 nese país, contando co seu primeiro sinxelo en entrar nas listas británicas, "I Know What I Like (In Your Wardrobe)". O álbum conceptual *The Lamb Lies Down on Broadway* (1974) foi promovido cunha xira transatlántica e unha elaborada escenografía, antes de que Gabriel deixase o grupo. e novamente en 2021 para a *The Last Domino? Tour*.

Con entre 100 e 150 millóns de álbums vendidos en todo o mundo, Genesis é un dos artistas musicais con máis vendas. A súa discografía inclúe 15 álbums de estudio e 6 álbums ao vivo. A banda gañou numerosos premios (incluído un Grammy a mellor video musical conceptual por "Land of Confusion") e inspirou a moitas bandas tributo que recrean os espectáculos de Genesis de varias etapas da súa carreira. En 2010, Genesis foi incluído no Salón da Fama do Rock and Roll.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Cacao en po

O **cacao en po** é a parte do cacao desprovista da súa manteiga e elaborado por medio da redución da manteiga mediante o uso de prensas hidráulicas e disolventes alimentarios especiais, que adoitan ser álcalis, até lograr unha textura pulverulenta. O cacao en po adoita ter contidos graxos por debaixo do 20&nbsp;% de manteiga de cacao.

## Elaboración 
O cacao en po elabórase mediante a moenda dos grans de cacao. Unha vez que se moeu, o tamaño medio dos grans non supera os tres milímetros. A moenda sométese a unha disolución alcalina que disolve a relativamente baixa temperatura a graxa do cacao, aínda que iñantes do século XIX esta operación de separación de graxas facíase co chocolate quente. Algunhas propiedades fisicoquímicas do cacao en po son unha actividade acuosa (aW) que vai de 0,1 a 0,35; un pH de entre 5 e 5,6 que depende do contido de cacao; unha porcentaxe de humidade de entre 1 e 1,8&nbsp;% e unha temperatura de conservación en anaquel de 30 a 39 °C.

## Propiedades do proceso 
dereita|miniatura|Lata de cacao en po.

O cacao en po non é facilmente solúbel en auga ou leite. Canto menor sexa o seu contido en graxas, menor será a súa solubilidade. Ás veces o cacao en po mestúrase con aceites vexetais co obxecto de mellorar a súa solubilidade en leite ou auga. O cacao en po adoita conter na súa masa pulverulenta certas cantidades de cafeína e de teobromina. Existen dous tipos de procesos na elaboración do po de cacao:
* O denominado proceso broma (de theobroma) é típico e produce un sabor máis amargo e ácido, xeralmente de pH baixo e de cor clara. O produto obtido é de boa calidade e emprégase sobre todo en receitas de cociña nas que se mestura con bicarbonato de sodio, un álcali. O emprego de substancias alcalinas fai crecer a mestura durante a cocción. As receitas con moita graxa ou azucre como a dos "brownies" benefícianse máis do uso do cacao natural, xa que o sabor que se obtén é máis intenso. Este é o proceso empregado por Nestlé.

*No proceso holandés engádese ao cacao un solvente alcalino, tal como foi ideado inicialmente por Coenraad Johannes van Houten. O seu invento foi desenvolvido pola empresa holandesa que produce o chocolate da marca "Droste". Este tipo de chocolate ten por regra xeral menos acidez, é máis escuro e ten un sabor máis suave. O cacao obtido mediante o "proceso holandés" é empregado para elaborar a bebida "chocolate quente". A razón é que é un tipo de cacao que se mestura moi ben cos líquidos, pero este proceso destrúe a maioría dos flavonoides (antioxidantes) existentes no cacao de forma natural.

## Usos 
O cacao en po adóitase empregar na industria chocolateira como un paso intermedio na elaboración de confeituras de chocolate e produtos para untar (Nocilla, Nutella, siropes de chocolate etc.). A versión máis popular inclúe a elaboración de bebidas baixo diferentes marcas comerciais nas que adoita mesturarse con leite (batidos) coa intención de dar sabor de chocolate ao leite. En repostaría emprégase en diferentes decoracións, unha das máis famosas é o tiramisú, decoracións de bebidas como o café moca, o cappuccino etc.

## Notas
Pato carolino

O **pato carolino** (***Aix sponsa***) é unha especie de ave da orde das anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos anatinos, unha das dúas integradas no xénero *Aix*.

Este pato é unha das aves acuáticas norteamericanas máis vistosas.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na páxina 128 da 10ª edición do seu *Systema Naturae*, baixo o nome de *Anas sponsa*. 

### Sinónimo 
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse polo sinónimo:

## Hábitat e distribución 
*Aix sponsa* encóntrase principalmente as costas leste e oeste dos Estados Unidos, onde frecuenta lagos e pantanos. Tamén hai poboacións desta ave en Cuba e Porto Rico.

Habitan durante todo o ano nas partes da súa área de distribución sur, pero as poboacións do norte migran cara ao sur durante o inverno.. Invernan no sur dos Estados Unidos preto da costa atlántica. O 75 % zona do Pacífico non son migratorios. 

Dada a súa distribución autóctona, a especie tamén é un potencial divagante natural na Europa occidental, e houbo rexistros en zonas como Cornualla, Escocia e as illas Scilly, que algúns observadores consideran que poden estar relacionados coas aves silvestres; porén, dada a súa popularidade en catividade, sería extremadamente difícil probar a súa procedencia.

A especie foi introducida en diversos países de Europa pero non se aclimatou como o pato mandarín.

## Historia natural 
Esta especie necesita árbores para nidificar, xa que poñen os ovos nunha cavidade da árbore ou nun niño artificial. A súa forma de aniñamento permitiulle ver ás súas poboacións desenvolverse nos Estados Unidos despois dunha caza abusiva a principios do século XX.

As variedades marelas e brancas son consideradas como domésticas.

## Estado de conservación 
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, considerando que esta especie ten unha área de distribución extremadamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da área de distribución, que a tendencia de poboación parece estar en aumento e, polo tanto, a especie non se achega aos limiares de vulneráble segundo o criterio de tendencia de poboación. O tamaño da poboación é extremadamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tamaño da poboación. Por estes motivos o status da especie é avaliada como *LC* (pouco preocupante).

## Galería 

Aix sponsa chick.jpg|Patiño
Brautentenpaar 2008-03-21 072.jpg|Unha parella reprodutora
Male Aix sponsa portrait.jpg|Primeiro plano da cabeza do macho
WoodDuckicetakeoffDec08.jpg|Alzando o voo desde o xeo
Petrus-bester-6311.jpg|Femia nadando

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Carboneras, Carles; del Hoyo, Josep; Elliot, Andrew & Sargatal, Jordi (1992): "Family Anatidae" en *Handbook of the Birds of the World. Volume 1. (Ducks, Geese and Swans)*. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 84-87334-10-5.

### Outros artigos 
* Anseriformes
* Anátidos
* Anatinos

### Ligazóns externas 
* Wood Duck Society 
* 
* 
*
Netta

***Netta*** é un xénero de aves da orde das anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos aitinos.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1829 polo naturalista alemán Johann Jakob Kaup.

### Etimoloxía 
O nome científico *Netta* deriva do grego antigo *netta*, "pato".

### Especies 
No xénero recoñécense tres especies:

### Nota taxonómica 
O pato de cabeza rosa, probabelmente extinto, anteriormente foi clasificado como *Rhodonessa caryophyllacea*, pero demostrouse recentemente mediante análises filoxenéticas estreitamente relacionado co pato rubio, polo que agora foi transferido ao mesmo xénero, como *Netta caryophyllacea*.

Porén, isto foi cuestionado debido ás numerosas e pronunciadas peculiaridades desa especie.

## Características 
*Netta* é un xénero de patos mergulladores. Pero a diferenza doutros patos mergulladores (anatinos), son reticentes a mergullarse e aliméntanse como os patos non mergulladores.

Son patos gregarios, que se encontran principalmente na auga doce. 

Son bos voadores; as súas ás anchas e de punta roma requiren batidos máis rápidos que os de moitos patos, e despegan con certa dificultade. Non camiñan ben na terra como os patos *terrestres* porque as súas patas adoitan situarse máis atrás para axudarlles a impulsalas cando están baixo a auga.

## Notas 
## Véxase tamén
Édouard Ménétries

**Édouard Ménétries**, nado en París o 2 de outubro de 1802 e finado en San Petersburgo o 10 de abril de 1861, foi un zoólogo francés especializado en entomoloxía e herpetoloxía. 

## Traxectoria 
Foi alumno de Georges Cuvier e Pierre André Latreille. Por recomendación destas, foi elixido como zoólogo nunha expedición rusa ao Brasil en 1822, dirixida polo barón von Langsdorff. Ao seu regreso foi nomeado conservador da Colección Zoolóxica de San Petersburgo. En 1829 foi enviado polo tsar nunha viaxe exploratoria ao Cáucaso. 

Ménétries foi unha autoridade sobre lepidópteros e coleópteros, pero tamén traballou noutras ordes. A maioría das súas especies nomeadas por el son de Rusia e Siberia, pero no museo puido estudar insectos doutras partes do mundo. Dúas das súas coleccións foron as realizadas durante as expedicións de Alexander von Middendorf e Leopold von Schrenck a California e Alasca, así como a Siberia. A súa colección está no Museo da Academia de San Petersburgo.

No campo da herpetoloxía describiu varias especies novas de réptiles e anfibios.

Ao longo da súa traxectoria realizou máis de trinta publicacións referidas á súa profesión.

## Abreviatura 
A abreviatura **Ménétries** emprégase para indicar a Édouard Ménétries como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén
Rock neo-progresivo

O **rock neo-progresivo** (tamén coñecido como **neo-prog**) é un subxénero do rock progresivo que se desenvolveu no Reino Unido a principios dos anos 80. A banda máis popular do xénero, Marillion, conseguiu chegar ao gran público durante a década. Varios grupos do estilo continuaron gravando e xirando.

## Notas
Sergi Mingote

**Sergi Mingote Moreno**, nado en Parets del Vallès o 9 de marzo de 1971, e finado no K2, Paquistán o 16 de xaneiro de 2021, foi un alpinista e político catalán. Conseguiu coroar o Everest en solitario polo cara norte (no ano 2001) e encadear as subidas do K2 e o Broad Peak (2018) en só sete días. Faleceu no K2 tras retirarse da expedición nepalesa que colideraba, e que acabaría conseguindo ollar por primeira vez o cume no inverno, mentres trataba de regresar ao campamento base para retomar a ascensión.

## Traxectoria 
Diplomado en función xerencial nas administracións públicas pola ESADE, foi alcalde polo PSC da súa cidade natal, Parets del Vallès (provincia de Barcelona), entre os anos 2011 e 2018, sendo anteriormente concelleiro de deportes. Tamén foi *coach* executivo por The International School of Coaching.

Como alpinista profesional conseguiu o primeiro oitomil en 1998, escalando o Cho Oiu (8201 m). A este seguíronlle o Shishapangma (1999), e unha primeira ascensión ao Everest polo cara norte, en solitario, no ano 2001. En 2003, repetiu polo cara sur. Unha vez no cumio enviou unha mensaxe de paz e sacou unha pancarta para homenaxear os 20 anos de Catalunya Ràdio e TV3. Aproveitando a ascensión pola cara sur, TV3 emitiu por primeira vez por televisión a coroación do cumio en directo. Ademais de coroar numerosos outros cumios, formou parte da primeira expedición mundial do milenio ao polo norte magnético. Destacou en probas de resistencia en bicicleta de montaña, O obxectivo do proxecto, cumio en todas as expedicións, levouno a ser recoñecido como un dos nomes con máis sona do alpinismo español.

Os plans de Mingote víronse afectados pola crise da COVID-19, que o obrigaron a cancelar as expedicións do verán de 2020. Nos seus últimos anos de vida exerceu de presidente de ONAT Foundation.

### Pasamento 
A finais de 2020 volveu viaxar a Paquistán para escalar o K2 no período invernal, coliderando unha expedición nepalesa. Para ir informando o desenvolvemento da escalada, o periódico *Mundo Deportivo* ofreceulle as súas páxinas para ir publicando vídeos e artigos sobre a mesma.

Logo de escalar boa parte da montaña xunto ao chileno Juan Pablo Mohr, decidiu retirarse á altura do campamento 3, para regresar ao campamento base e tratar de retomar a ascensión e chegar ao cumio noutras condicións. Tras facer noite no campamento 3, e xa descendido ao campamento 1, faleceu na xornada do 16 de xaneiro de 2021 por mor dunha caída. Ao coñecerse o accidente iniciouse dende o campamento base un operativo de rescate liderado polos alpinistas italianos Simone Moro e Tamara Lunger e o romanés Alex Gavan, xunto a un equipo médico, que non puideron salvarlle a vida. Ese mesmo día, paradoxalmente, a expedición da que formaba parte, e que quedaba composta por dez escaladores nepaleses, conseguía o primeiro ascenso a esta montaña no período invernal.

## Notas
Lingua seri

A **lingua seri** (que na súa propia lingua é chamada: *cmiique iitom*) é unha lingua indíxena falada por entre 716 e 900 persoas pertencentes ao pobo seri, que habita en Punta Chueca e El Desemboque, dúas aldeas na costa de Sonora, México. mais a poboación permaneceu bastante illada. Os traballos de investigación sobre a lingua seri comezaron en 1951 por Edward e Mary Beck Moser co Summer Institute of Linguistics.

A lingua é viable dentro da súa comunidade e úsase libremente na vida cotiá. As excepcións inclúen a escola primaria e secundaria, algunhas partes dos servizos da igrexa locais e as comunicacións con falantes de castelán fóra da comunidade seri. A maioría dos membros da comunidade, incluídos os mozos, dominan a súa lingua, mais a poboación de falantes é pequena e o coñecemento cultural foi diminuíndo dende que o estilo de vida tradicional de cazadores-recolectores foi substituído esencialmente na década de 1930 por asentamentos fixos. Ademais, moitos nenos xa non dominan a lingua por diversos motivos (escolas, Internet ou relacións sociais fóra da comunidade) e algúns nenos son completamente monolingües en castelán. Por estes motivos, o seri está catalogado como lingua vulnerable pola UNESCO.

## Clasificación 
A familia seri é unha familia lingüística, co seri como único membro vivo; as linguas relacionadas desapareceron nos últimos séculos. Fixéronse intentos de vinculala á familia yuman, á agora extinta lingua salinan de California e á hipotética familia hokana, moito máis grande. Estas hipóteses producíronse nunha época na que se tentaba agrupar en familias todas as linguas de América. Porén, no caso do seri nunca se determinaron probas abondas. Mentres non se presenten e avalíen tales probas, a lingua considérase máis axeitadamente como illada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Linguas de México
### Bibliografía 
*
*Hernández, Fortunato. (1904). Lengua seri o kunkáak. In *Las razas indígenas de Sonora y la guerra del Yaqui*, 237–294. Mexico City: J. de Elizalde.
*
*
*
*
*
*
* http://lengamer.org/publicaciones/trabajos/seri_socio.pdf
*
*
*Marlett, Stephen A. (2008b).  "Stress, Extrametricality and the Minimal Word in Seri". *Linguistic Discovery* **6**.1. http://journals.dartmouth.edu/cgi-bin/WebObjects/Journals.woa/2/xmlpage/1/article/321 
*
*
*
*
*
*
*
*
Anvita Abbi

**Anvita Abbi** (en hindi: अन्विता अब्बी), nada en Delhi o 9 de xaneiro de 1949, é unha lingüista india e erudita das linguas minoritarias, especialmente coñecida polos seus estudos sobre linguas tribais e outras linguas de minorías do sur de Asia. En 2013, foi honrada co Padma Shri, o cuarto premio civil máis alto polo Goberno da India polas súas achegas no eido da lingüística.

## Traxectoria 
Anvita Abbi naceu o 9 de xaneiro de 1949 no seo dunha familia que produciu unha serie de escritores hindi. Despois de estudar en institucións locais, licenciouse en economía (BA Hons) na Universidade de Delhi en 1968. con especialidade en Lingüística Xeral e Lingüística do sur de Asia. No presente vive en Nova Delhi.

### Área de estudo 
miniatura|Parella andamanesa nunha fotografía de 1876.
A Anvita Abbi atribúeselle unha ampla investigación sobre as seis familias lingüísticas da India que ela fixo como parte do proxecto *Endangered Languages Documentation Project* (ELDP) en *Vanishing Voices of the Great Andamanese* (VOGA), SOAS, University of London. Os seus estudos de 2003-2004 axudaron a identificar as distintas características de dúas linguas grandes andamanesas, a lingua järawa e a lingua onge, o cal promoveu o concepto dunha sexta familia lingüística da India. Investigacións posteriores dos pobos andamaneses realizadas por outros estudosos confirmaron as descubertas de Abbi, ao atopar dous haplogroupos xenéticos na rexión, viz. M31 e M32. O seu proxecto actual abrangue a gramática e a evolución das linguas andamanesas e os seus pobos.

Profesora da JNU, Abbi axudou a 20 estudantes de doutoramento e 29 MPhil nas súas investigacións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
The Lord of the Rings: The Battle for Middle-earth II: The Rise of the Witch-king

***The Lord of the Rings: The Battle for Middle-earth II: The Rise of the Witch-king*** (tamén coñecido como ***LOTRBFME2ROTWK***) é un videoxogo de estratexia en tempo real publicado por Electronic Arts. É a terceira parte do xogo de estratexia da Terra Media, baseado na serie de filmes *Lord of the Rings* dirixidos por Peter Jackson. *The Rise of the Witch-king* é a expansión oficial de *The Lord of the Rings: The Battle for Middle-earth II*, que foi publicado pola mesma compañía e lanzado en 2006, para Microsoft Windows. *The Rise of the Witch-king* foi distribuído nos Estados Unidos o 28 de novembro de 2006 e foi lanzado oficialmente o 30 de novembro de 2006.

A campaña permite ao xogador comandar o exército de Angmar desde a súa fundación e os primeiros ataques contra Arnor, ata a destrución de Arnor na batalla de Fornost. Unha misión epílogo permite ao xogador comandar as forzas de Gondor e dos elfos mentres invaden Angmar en represalia por destruír Arnor. A historia de *The Rise of the Witch-king* recorre moito aos Apéndices ao final do *Retorno do Rei* para formar unha base para o conflito entre Arnor e Angmar. Moitas das notas que Tolkien fixo sobre a guerra utilízanse como misións na campaña dos xogos e no epílogo. Aínda que o xogo segue de preto a escritura de Tolkien, algúns eventos modifícanse para adaptarse ao xogo (como o *palantír* de Amon Sûl sendo destruído no canto de ser levado a salvo en Fornost), ou son omitidos por completo (como a fuxida do rei Arvedui da derrota en Fornost).

## Acollida 
O xogo recibiu valoracións favorables da crítica. No agregador de revisións GameRankings, o xogo tivo unha puntuación media do 78% baseada en 22 recensións.

## Notas
A Aldea de Abaixo, As Achas, A Cañiza

**A Aldea de Abaixo** é un lugar da parroquia das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.

## Lugares e parroquias
### Lugares das Achas
### Parroquias da Cañiza
Morfosintaxe

A **morfosintaxe** é o conxunto de elementos e regras que permiten construír oracións con sentido e carentes de ambigüidade mediante a marcaxe de relacións gramaticais, indexacións e estrutura xerárquica de constituíntes sintácticos. Inclúe a morfoloxía e a sintaxe, dous compoñentes da gramática que, por utilidade didáctica e conceptual, se analizan por separado; porén, debe tomarse en conta que en realidade son dúas unidades indesligables. Para moitas estruturas lingüísticas particulares os fenómenos morfolóxicos e sintácticos están estreitamente entrelazados e non sempre é posible separalos. No caso das linguas polisintéticas a distinción é aínda máis difícil e en ocasións nin sequera parece posible separar morfoloxía e sintaxe, xa que unha oración pode estar formada por unha única palabra que inclúe un gran número de morfemas.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Pobo seri

Os **seri** son un grupo indíxena do estado mexicano de Sonora. A etimoloxía deste exónimo provén do termo yaqui que quere dicir "home da area", e o endónimo que empregan é **comcaac** ; singular: **cmiique** . A maioría dos membros do grupo son falantes fluídos da lingua seri, *cmiique iitom*. O seu territorio tradicional inclúe as illas Tiburón e San Esteban.

O número de persoas deste grupo continúa en crecemento. En 1952, rexistrábanse 215 persoas; en 2006, máis de 900 (segundo o goberno seri).

## Territorio seri 
O territorio seri, no estado de Sonora, abrangue unha área de arredor de 211&nbsp;000&nbsp;ha de terra, e está integrado por unha parte continental e pola illa Tiburón, que se encontra no golfo de California, fronte á costa central do estado.

Os seris habitan principalmente nas pobacións de El Desemboque (Haxöl Iihom), no concello de Pitiquito, e en Punta Chueca (Socaaix), no concello de Hermosillo, na costa de Sonora. Seguindo os ciclos de pesca, a localización dalgúns individuos ou os seus familiares pode variar, entre todos os campos pesqueiros distribuídos ao longo de 100&nbsp;km de litoral.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  (online Spanish version)
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Magma (grupo musical)

**Magma** é unha banda francesa de rock progresivo fundada en París en 1969 polo batería con formación clásica Christian Vander, quen reivindicou como inspiración unha "visión do futuro espiritual e ecolóxico da humanidade" que o inquietou profundamente. No seu primeiro álbum, *Magma*, a banda conta a historia dun grupo de xente que foxe dunha condenada Terra para establecerse no planeta Kobaïa. Posteriormente xorde o conflito cando os Kobaïanos, descendentes dos colonos orixinais, atópanse con outros refuxiados da Terra. O estilo de rock progresivo que Vander desenvolveu con Magma chámase "zeuhl", e foi usado por outras bandas en Francia activas durante o mesmo período, e por algunhas bandas xaponesas recentes.

Vander creou unha linguaxe ficticia, o Kobaïan, na cal se canta a mairía dos temas. Nunha entrevista en 1977 con Vander e co vocalista da banda Klaus Blasquiz, Blasquiz dixo que o Kobaïan é un "idioma fonético feito con elementos de linguas eslavas e xermánicas para ser capaz de expresar musicalmente algunhas cousas. A linguaxe ten por suposto un contido, pero non palabra a palabra". Álbums posteriores contan historias diferentes ambientadas en épocas máis antigas; porén, o Kobaïan mantense como unha parte integral da música.

En 1986 fundouse o selo francés Seventh Records para publicar material de Magma e de Vander. Ao longo dos anos, Seventh tamén editou álbums de artistas relacionados como Stella Vander, Patrick Gauthier, e Collectif Mu.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
The Zombies

**The Zombies** é unha banda inglesa de rock formada a principios dos anos 60 en St Albans e liderada polo teclista e vocalista Rod Argent e o vocalista Colin Blunstone. O grupo tivo un grande éxito no Reino Unido e nos Estados Unidos en 1964 co tema "She's Not There". Nos Estados Unidos tamén tiveron éxito dous sinxelos máis, "Tell Her No" en 1965 e "Time of the Season" en 1968. The Zombies foron incluídos no Rock and Roll Hall of Fame en 2019.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
The Pretty Things

**The Pretty Things** foi unha banda de rock inglesa formada en setembro de 1963 en Sidcup, Kent. Colleron o seu nome da canción de Willie Dixon de 1955 "Pretty Thing", interpretada por Bo Diddley. Nos seus primeiros anos foi unha banda pura de rhythm and blues, con varios sinxelos entrando nas listas británicas, e posteriormente abrazou outros xéneros como o rock psicodélico a finais dos 60 (sendo o seu álbum de 1968 *S.F. Sorrow* unha das primeiras óperas rock), o hard rock a principios dos 70 e o new wave a principios dos 80. A pesar disto, a banda non foi capaz de conseguir o mesmo nivel de éxito que cos seus primeiros lanzamentos.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Trofeo Katja Riipi

O **Trofeo Katja Riipi** (en finés *Katja Riipi -palkinto*) é un galardón individual entregado anualmente pola Federación de Hóckey sobre Xeo de Finlandia. O premio foi outorgado por primeira vez na tempada 2005-06, e recoñece á mellor atacante da Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia. O trofeo recibe o seu nome en honor da ex xogadora da selección finlandesa Katja Riipi (de solteira Nieminen).

Saara Tuominen foi a primeira galardoada, mentres que con catro trofeos conseguidos, Linda Välimäki e Elisa Holopainen son as xogadoras que máis veces foron consideradas a mellor atacante da liga.

## Gañadoras 
[miniatura|[Saara Tuominen foi a primeira xogadora en conseguir o galardón.]]
[miniatura|[Karoliina Rantamäki, mellor atacante en 2007.]]
[miniatura|Con cinco trofeos, todos eles conquistados de xeito consecutivo, [Elisa Holopainen é a xogadora xunto con Linda Välimäki que gañou máis veces o premio.]]

### Galardón por xogadora 
### Gañadoras por equipo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Trofeos da Naisten Liiga
Trofeo Emma Laaksonen

O **Trofeo Emma Laaksonen** (en finés *Emma Laaksonen -palkinto*) é un galardón individual entregado anualmente pola Federación de Hóckey sobre Xeo de Finlandia. O premio foi outorgado por primeira vez na tempada 2010-11 como recompensa o xogo limpo das xogadoras na Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia. O trofeo recibe o seu nome en honor da ex xogadora da selección finlandesa Emma Terho (de solteira Laaksonen).

Christine Posa foi a primeira xogadora en recibir o galardón, mentres que a francesa Emmanuelle Passard foi a primeira xogadora estranxeira que se alzou co premio na  tempada 2021–22. Ata a tempada 2021–22 tan só Saila Saari conseguiu gañar o premio en máis dunha ocasión. 

## Gañadoras 
[miniatura|A [Francia|francesa Emmanuelle Passard foi a primeira xogadora nada fora de Finlandia en gañar o premio.]]

### Galardón por xogadora 
### Gañadoras por equipo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Trofeos da Naisten Liiga
Trofeo Tuula Puputti

O **Trofeo Tuula Puputti** (en finés *Tuula Puputti -palkinto*) é un galardón individual entregado anualmente pola Federación de Hóckey sobre Xeo de Finlandia. O premio foi outorgado por primeira vez na tempada 2005-06, e recoñece á mellor porteira da Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia. O trofeo recibe o seu nome en honor da ex xogadora da selección finlandesa Tuula Puputti (de solteira Nieminen).

Maija Hassinen-Sullanmaa foi a primeira galardoada e a que máis veces recibiu o premio xunto con Anni Keisala, ambas con catro galardón. Hassinen-Sullanmaa e Keisala son, xunto con Meeri Räisänen as únicas xogadoras que gañaron o trofeo en máis dunha ocasión.

## Gañadoras 
[miniatura|[Noora Räty gañou unha única vez o galardón, foi na tempada 2006-07.]]
[miniatura|[Anni Keisala é, xunto con Maija Hassinen-Sullanmaa, a porteira que máis veces gañou o premio, cun total de catro.]]
[miniatura|[Emilia Kyrkkö, gañadora do trofeo en 2023.]]

### Galardón por xogadora 
### Gañadoras por equipo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Trofeos da Naisten Liiga
Trofeo Hannu Saintula

O **Trofeo Hannu Saintula** (en finés *Hannu Saintula -palkinto*) é un galardón individual entregado anualmente pola Federación de Hóckey sobre Xeo de Finlandia. O premio foi outorgado por primeira vez na tempada 2011-12 á mellor adestradora ou adestrador da Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia. O trofeo recibe o seu nome en honor do ex seleccionador feminino finlandés Hannu Saintula.

Sami Haapanen é o adestrador que máis veces recibiu o galardón cun total de tres, sempre dirixindo ao equipo de Espoo coas súas diferentes denominacións. 

O Trofeo Hannu Saintula é o único trofeo da Naisten Liiga que non ten nome de muller.

## Gañadoras e gañadores 
[miniatura|[Saara Niemi gañou o galardón en 2021 e 2023.]]
[miniatura|[Marjo Voutilainen conseguiu o premio en 2020 logo de levar a KalPa ás finais.]]
En letra grosa as adestradoras e adestradores do equipo que se proclamou esa tempada campión de liga.

### Galardón por adestrador ou adestradora 
### Por equipo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Trofeos da Naisten Liiga
The Ides of March

**The Ides of March** é unha banda estadounidense de rock que tivo un grande éxito nos Estados Unidos, e algo menor no Reino Unido,  co tema "Vehicle" en 1970. Tras entrar en hiato en 1973, o grupo regresou coas súa formación orixinal en 1990 e leva activa dende entón.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* https://theidesofmarch.com/[ Páxina da banda]
Huitaca caldas

***Huitaca caldas*** é unha especie de opilión do xénero *Huitaca* e da familia *Neogoveidae*, descrita por vez primeira por Ligia Benavides e Gonzalo Giribet en 2013.

## Distribución 
Esta especie é endémica do departamento de Caldas en Colombia. A especie está presente en Manizales.

## Etimoloxía 
O seu nome de especie é unha referencia ao lugar da súa descuberta, o departamento de Caldas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista da flora e fauna que leva o nome dos muiscas
### Bibliografía 
* 
*
O Mesón, Oroso, A Cañiza

**O Mesón** é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Oroso
### Parroquias da Cañiza
Maximilian zu Wied-Neuwied

**Maximilian zu Wied-Neuwied**, nado en Neuwied o 23 de setembro de 1782 e finado na mesma vila o 3 de febreiro de 1867, foi un nobre (era príncipe) e explorador, etnólogo, naturalista e zoólogo alemán. Seguindo o exemplo de Alexander von Humboldt, emprendeu dúas expedicións de varios anos a América. Nas súas numerosas publicacións, fixo importantes achegas á botánica, zooloxía e etnoloxía do Brasil e de América do Norte. A Universidade de Jena concedeulle un doutoramento *honoris causa* en 1858. Máis de 50 nomes científicos de xéneros e de especies levan o seu nome e lembran as súas investigacións.

## Traxectoria 
Foi o segundo fillo do príncipe Johann Friedrich Alexander de Wied-Neuwied. O seu interese pola historia natural foi fomentada pola súa nai, Luise Fürstin e, máis tarde, ao frecuentar a Universidade de Gotinga, por Johann Friedrich Blumenbach.

Enrolouse no exército prusiano e foi feito prisioneiro na batalla de Jena, en outubro de 1806. Unha vez liberado, retornou ao exército, ascendendo até o grao de maior-xeneral en 1814, cando se retirou.  

Tivo amizade con dúas das figuras da nova ciencia natural, Johann Friedrich Blumenbach, antropólogo comparativo importante con quen estudou ciencias biolóxicas, e Alexander von Humboldt, que foi o seu mentor.

Wied conduciu unha expedición ao Brasil suroriental desde 1815 até 1817. Nestes tres anos estudou a flora e a fauna locais, así como as nacións amerindias da selva do norte de Río de Janeiro.

;Especies:
* *Ramphotyphlops wiedii*
* (Asteraceae) *Helianthus maximiliani* Schrad.
* (Acanthaceae) *Schaueria maximiliani* Nees
* (Aizoaceae) *Braunsia maximiliani* Schwantes

## Abreviaturas 
* A abreviatura **Wied-Neuw.** emprégase para recoñecer a Maximilian von Wied-Neuwied como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
* A abreviatura **Wied-Neuwied** emprégase para recoñecer a Maximilian von Wied-Neuwied como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* David C. Hunt, William J. Orr & W. H. Goetzmann, edits. (1984): ''Karl Bodmer's America.* Omaha, Nebraska: Joslyn Art Museum. ISBN 0-8032-1185-6.
* John C. Ewers *et al.* (1984): *Views of vanishing frontier* Omaha, Nebraska: Joslyn Art Museum. ISBN 978-0-9363-6413-1. 
* Marsha V. Gallagher *et al.* (1996): *Karl Bodmer's eastern views: A Journey in North America*. Omaha, Nebraska: Joslyn Art Museum. ISBN 978-0-9363-6426-1.
* Karl Bodmer [Brandon K. Ruud, edit.] (2004): *Karl Bodmer's North American Prints''. Omaha, Nebraska: Joslyn Art Museum. ISBN 978-0-8032-1326-5.
Malmin jäähalli

O Malmin jäähalli é un estadio de hóckey sobre xeo da cidade de Helsinqui (Finlandia). Foi inaugurado o 2 de marzo de 2006, está situada no distrito de Malmi e ten capacidade para 500 persoas.

No estadio xoga os seus partidos como local o equipo feminino do HIFK, tamén coñecido como *Stadin Gimmat*, que compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Naisten Liiga.

O estadio conta con tres pistas, cafetería, servizo de afiado e sala de conferencias.

## Notas
Georg Wilhelm Freyreiss

**Georg Wilhelm Freyreiss**, nado en Frankfurt o 12 de xullo de 1789, e finado en Nova Viçosa, Brasil, o 1 de abril de 1825, foi un naturalista alemán.

## Traxectoria 
Como naturalista asistente viaxou a Río de Xaneiro en 1813 con Grigory Langsdorff, a quen acababan de nomear cónsul ruso no Brasil. Alí reuniuse con Lorentz Westin, o cónsul xeral sueco-noruegués, quen lle subministrou os medios necesarios para que Freyreiss viaxase e explorase o interior do país. Co xeólogo Wilhelm Ludwig von Eschwege, visitou varios lugares de Minas Gerais, durante os cales, coleccionou numerosos exemplares ornitolóxicos, entomolóxicos e botánicos.

Desde agosto de 1815, xunto con Friedrich Sellow e o príncipe Maximilian zu Wied-Neuwied, recolleu exemplares de historia natural na provincia de Baía para varias institucións europeas. En 1818 foi nomeado profesor de zooloxía na Universidade Federal do Río de Xaneiro.

En 1824 publicou *Beiträge zur näheren Kenntniss des Kaiserthums Brasilien* ("Contribucións ao coñecemento do Imperio do Brasil").

Outra obra atribuída a Freyreiss é *Reisen in Brasilien* (Viaxe polo Brasil), un libro sobre o Brasil que se publicou moitos anos despois da súa morte (en 1968).

## Honores 
### Epónimos 
Os taxons co epíteto específico *freyreissii* honran o seu nome, sendo exemplos as especies botánicas *Ophryosporus freyreissii* e *Paepalanthus freyreissii*. 

## Notas
Huitaca boyacaensis

***Huitaca boyacaensis*** é unha especie de opilión neotropical da familia Neogoveidae, descrita por vez primeira por Ligia Benavides e Gonzalo Giribet en 2013.

## Taxonomía 
*Huitaca boyacaensis* adoitaba clasificase na familia *Ogoveidae* (2003) mais foi reclasificado como *Neogoveidae* (2007).

## Etimoloxía e hábitar 
[miniatura|235px|dereita|Estrada preto de [Arcabuco, hábitat de *Huitaca boyacaensis*.]]
Tanto o xénero *Huitaca* como o epíteto da especie, *boyacaensis*, foron nomeados na honra da cultura dos muiscas; Huitaca foi a deusa de liberación sexual na relixión muisca e Boyacá é un dos departamentos de Colombia onde viviron os muiscas.

O holotipo foi descuberto preto da estrada dende Arcabuco até Moniquirá no Altiplano Cundiboyacense a unha altitude de 2559 m. Foron recollidos dezanove exemplares paratipos no mesmo lugar, oito machos, seis femias e cinco exemplares xuvenís.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista da flora e fauna que leva o nome dos muiscas
### Bibliografía 
* 
*
Nova Viçosa

miniatura|dereita|En primeiro plano, barcos de pesca en Nova Viçosa

**Nova Viçosa** é unha cidade e municipio do estado de Baía, na rexión nordeste do Brasil, no extremo sur do estado, a 814,2 km da capital, Salvador de Baía.

## Xeografía 
Situada a unha altitude media de 11 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 1317,39&nbsp;km².

Segundo o censo de 2020, tiña unha poboación de 43&nbsp;783 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 33,4&nbsp;hab./km².

O municipio contén parte da Reserva Extractiva de Cassurubá, unha unidade de conservación de uso sustentábel de 100&nbsp;768 ha que protexe unha zona de mangleiarais, río e mar onde se recolle marisco.

## Historia 
Foi fundado en 1720 e pasou a ser municipio en 1962.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial da Prefeitura Municipal de Nova Viçosa .
* Web oficial da Câmara Municipal de Nova Viçosa .
Neuwied

**Neuwied** é unha cidade de Alemaña do Land de Renania-Palatinado. Forma parte do distrito de Neuwied, do que é a capital. Encóntrase a uns dez quilómetros ao noroeste de Coblenza. 

## Xeografía 
Situada a unha altitude media de 60 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 86,50 km². Segundo o censo do 31&nbsp;de decembro de&nbsp;2021, tiña unha poboación de 65&nbsp;137 habitantes, cunha dendidade de poboación era de 753 hab./km².

Neuwied encóntrase na beira dereita do río Rin, moi cerca do Westerwald, no lugar no que o río Wied desemboca no Rin. A diferenza dos estreitos vales polos que discorre o Rin, a zona de Neuwied presenta vales máis anchos.

A cidade ten 13 distritos administrativos suburbanos:

*Heimbach-Weis
*Gladbach
*Engers
*Oberbieber
*Niederbieber
*Torney
*Segendorf
*Altwied
*Block
*Irlich
*Feldkirchen
*Heddesdorf
*Rodenbach

Cada distrito ten un consello local e un alcalde ou alcaldesa. Heimbach-Weis, de gran tradición carnavaleira, é o máis grande deles e conta con aproximadamente 8000 habitantes.

## Irmandamento 
A cidade de Neuwied está irmandada con:
*  Almería

## Notas 
## Véxase tamén
Batalla de Jena

miniatura|Napoleón revisando a Garda Imperial.
miniatura|Avance dos dragóns franceses.
A **batalla de Jena** librouse o 14 de outubro de 1806 en Jena, Turinxia (actual Alemaña), e enfrontou o exército francés, baixo o mando de Napoleón contra o segundo exército prusiano comandado por Frederico Guillerme III de Prusia.

Esta batalla, xunto á batalla de Auerstädt, significou a derrota de Prusia a súa saída das guerras napoleónicas até 1813.

## Desenvolvemento da batalla 
A vangarda do exército francés chegou a Jena a últimas horas do 13 de outubro ás ordes do mariscal Jean Lannes, uníndose posteriormente a forza do Emperador, o que resultou nun exército de máis de 100&nbsp;000 homes. Fronte a eles, os prusianos reuniron a uns 70 000 homes ao mando do Príncipe Friedrich Hohenloe.

A batalla desencadeose por unha carga incontrolada do Mariscal Michel Ney, que se lanzou contra os prusianos, tendo que ser rescatado pola cabalaría francesa antes de que fora completamente aniquilado. O posterior avance do groso do exército francés, coa cabalaría ao mando de Joachim Murat, foi nese momento, ao redor das 13:00 horas, cando Napoleón decidiu dar o paso decisivo. Ordenou ao seus flancos que empuxaran con forza e intentaran atravesar os flancos prusianos e rodear ao exército central principal, mentres o centro francés intentaba esmagar ao centro prusiano. Os ataques polos flancos resultaron ser un éxito. Cos flancos rotos, o exército prusiano viuse obrigado a retirarse e Napoleón gañou outra batalla.

En total, o exército prusiano perdeu 10&nbsp;000 homes mortos ou feridos, tomou 15&nbsp;000 prisioneiros de guerra e 150 canóns., a mesmo tempo estaba sendo fortemente acosado polo Mariscal Davout na Batalla de Auerstädt.

Tras o combate principal, o exército francés avanzou, xa practicamente sen resistencia, tomando as cidades de Erfurt e, finalmente, Berlín, forzando o exilio da familia real prusiana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Chandler, David G. (2009): ''The Campaigns of Napoleon. The mind and method of history's greatest soldier*. Nova York: Simon and Schuster. ISBN 978-1-4391-3103-9.
* Eggenberger, David (2012): *An Encyclopedia of Battles: Accounts of Over 1,560 Battles from 1479 B.C. to the Present*. Chelmsford, Massachusetts: Courier Corporation. ISBN 978-0-4861-4201-2.
* Henri Houssaye (2006): *Iéna, et la campagne de 1806*. París: Bernard Giovanangeli Éditeur. ISBN&nbsp;978-2-9090-3491-1.
* Robert Ouvrard (2006): *Iéna avec Napoléon: La campagne de Prusse par ceux qui l'ont vécue''. Lausanne, Suíza: Histoire et voyages. ISBN&nbsp;978-2-8463-0033-9.

### Outros artigos 
*Guerras napoleónicas
Trofeo Sari Fisk

O **Trofeo Sari Fisk** (en finés *Sari Fisk -palkinto*) é un galardón individual entregado anualmente pola Federación de Hóckey sobre Xeo de Finlandia. O premio foi outorgado por primeira vez na tempada 2010-11 como recompensa á xogadora co mellor rexistro *plus–minus* ao final da Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia. O trofeo recibe o seu nome en honor da ex xogadora internacional con Rinlandia Sari Marjamäki (de solteira Fisk).

Riikka Noronen foi a primeira xogadora en recibir o galardón, mentres que Riikka Noronen e Saija Tarkki son as únicas xogadoras que conseguiron gañar o premio en máis dunha ocasión. 

## Gañadoras 
[miniatura|[Annina Rajahuhta gañadora do premio en 2014.]]

### Galardón por xogadora 
### Gañadoras por equipo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Trofeos da Naisten Liiga
Family

**Family** é unha banda inglesa de rock activa dende finais de 1966 ata outubro de 1973, e novamente dende 2013 para unha serie de concertos. O seu estilo caracterizouse como rock progresivo, xa que o seu son a miúdo exploraba outros xéneros, incorporando elementos de estilos como o folk, a psicodelia, o acid rock, o jazz fusión e o rock and roll. O grupo conseguiu recoñecemento no Reino Unido polos seus álbums, as súas xiras e por aparicións en festivais.

As cambiantes formacións de Family ao longo da súa relativamente curta existencia levou a unha diversidade de sons nos seus distintos álbums. O grupo tamén adoita a ser visto como un artista inxustamente esquecido en comparación con outras bandas do mesmo período, e foi descrito como unha "banda estraña amada por un pequeno pero rabioso grupo de fanáticos".

## Discografía 
### Álbums 
## Notas
Kuortaneen jäähalli

O **Kuortaneen jäähalli** é un pavillón de xeo do municipio de Kuortane (Finlandia). Foi construído en 1998 e ten capacidade para 350 persoas sentadas. Nel xoga os seus partidos como local o equipo de hóckey sobre xeo Team Kuortane da Naisten Liiga, máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia.

A pista ten unhas medidas de 28x57&nbsp;metros e stá situada nas proximidades do edificio principal do Kuortaneen urheiluopisto.

## Notas
Lingua arakanesa

A **lingua arakanesa** (tamén coñecida como **rakhine**) é unha lingua estreitamente relacionada co birmano, da cal é considerada a miúdo un dialecto. "Arakan" é o antigo nome do estado de Rakhine. O arakanés divídese en tres dialectos: Sittwe–marma (arredor de dous terzos dos falantes), Ramree e Thandwe. É a lingua nativa do pobo rakhine, do pobo marma e do pobo kamein. Segundo os falantes do birmano estándar, o arakanés ten unha intelixibilidade do setenta e cinco por cento co birmano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
East of Eden

**East of Eden** foi unha banda inglesa de rock progresivo que tivo un éxito no top 10 británico co sinxelo "Jig-a-Jig" en 1970. O tema era estilisticamente distinto a calquera dos seus outros traballos.  Aínda que algúns considéranos un grupo progresivo sinfónico, outros afirman que o seu estilo está maiormente orientado ao jazz.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Ponte de Mem Gutierres

A **ponte de Mem Gutierres**, tamén chamada **ponte Domingues Terna** e **ponte da Esperança**, localízase na freguesía de Esperança, no municipio de Póvoa de Lanhoso, distrito de Braga, en Portugal.

A ponte de Mem Gutierres está clasificada como Monumento Nacional dende 1910.

## Historia 
Crese que a ponte foi construída aproximadamente no ano 1382.

## Características 
Trátase dunha antiga ponte románica de pedra dun só arco sobre o río Ave.

## Notas 
## Véxase tamén