Agustín de Foxá

**Agustín de Foxá Torroba**, nado en Madrid o 28 de febreiro de 1906&nbsp;e finado na mesma cidade o 30 de xuño de 1959, foi un poeta, novelista, periodista e diplomático español. III conde de Foxá e IV marqués de Armendáriz.

## Traxectoria 
Os seus primeiros versos publicounos en *De todo un poco*, revista do Colexio do Pilar. Estudou Dereito na súa cidade natal; en 1930 ingresou na carreira diplomática e foi destinado a Sofía e Bucarest. O seu colega Edgar Neville foi unha das súas primeiras amizades literarias. Colaborou en revistas como *La Gaceta Literaria*, *Héroe* e *Mundial*, e na prensa diaria (en *ABC* desde 1930). O seu primeiro libro, *La niña del caracol* (Madrid, 1933), con dedicatorias a Ramón Gómez de la Serna, María Zambrano e Marichalar, foi editado e prologado por Manuel Altolaguirre; mestura elementos do Modernismo con outros procedentes das Vangardas e o 27. Antes da guerra só publicou outro libro, *El toro, la muerte y el agua* (Madrid: Imprenta de Galo Sáez, 1936), con prólogo de Manuel Machado.

A Guerra Civil atopouno en Madrid, onde acababa de tributárselle unha homenaxe con motivo de ser destinado ao Consulado de España en Bombai; como era aristócrata, estivo a piques de ser fusilado, como escribe ao seu irmán:

Ao cabo marchou a Bucarest como Secretario de Embaixada na Representación Diplomática da República, desde onde, tras uns meses de dobre xogo, uniuse ao bando nacional. Participou en diversas revistas da Falanxe, como *Xerarquía* e *Vértice*, e máis tarde dirixiu *Legiones y Falanges*, publicación bilingüe en español e italiano. Como diplomático estivo destinado ademais en Roma, de onde foi expulsado en 1940 baixo a acusación de espionaxe, en Helsinqui (en 1942 visita a fronte de Leningrado acompañado polo escritor Curzio Malaparte) e en Buenos Aires (1947-1950), onde obtivo un profundo coñecemento da realidade española e internacional. Ingresou nas filas falanxistas na turbulencia dos anos trinta. Deu numerosas conferencias por Hispanoamérica, onde ás veces atopou a oposición dos exiliados republicanos. Recibiu o premio Mariano de Cavia en 1948 e en 1959 foi nomeado académico de número da RAE na cadeira Z, aínda que non chegou a tomar posesión.

A finais de 1949 e comezos de 1950, participou na "misión poética" cos poetas Antonio de Zubiaurre, Luís Rosales e Leopoldo Panero, percorrendo diferentes países iberoamericanos (entre outros Honduras) previamente ao restablecemento de relacións diplomáticas entre estes países e o réxime de Franco. Nese mesmo ano (1950) é destinado á Embaixada española da Habana, e volve a España en 1955, ano en que é elixido ademais académico na Real Academia Española sucedendo a Agustín González de Amezúa, pero morreu o 30 de xuño de 1959 sen pronunciar o seu discurso de ingreso.

## Obra 
* Obras completas, Madrid: Prensa Española, I, 1963; II, 1971 e III, 1976: tres vols. — o cuarto non chegou a publicarse.
### Artigos na prensa 
* *Nostalgia, intimidad y aristocracia*
* *Un mundo sin melodía* (1950).
* *Artículos selectos*
### Poesía lírica 
* La niña del caracol, 1933.
* El toro, la muerte y la agua (Madrid: Imprenta de Galo Sáez, 1936)
* El almendro y la espada, 1940.
* Poemas a Italia
* Antología poética 1933–1948, Madrid, 1949.
* El gallo y la muerte, 1949.
### Novela 
* *Madrid, de Corte a checa* (Salamanca: Jerarquía, 1938; segunda edición corrixida e aumentada San Sebastián: Librería Internacional, 1938).
* *Misión en Bucarest y otras narraciones*
* *Historias de ciencia ficción*.
### Teatro en verso 
* *Cui-Ping-Sing* (1940).
* *El beso a la bella durmiente*.
### Teatro en prosa 
* *Baile en capitanía* (1944).
* *Gente que pasa*.
* *Otoño del 3006*, distopía futurista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cara al Sol

### Ligazóns externas 
* Obituarios de Agustín de Foxá no *ABC* de Sevilla de 1 de xullo de 1959.
* «*In memoriam*: 50 años sin Agustín de Foxá» — artigo nun blog de WordPress.
* «Agustín de Foxá, proscrito por la progresía» — artigo de José Antonio Navarro Gisbert.