Signo zodiacal

[miniatura|360px|Os doce signos do zodíaco nunhas miniaturas dun [libro de horas. Edición británica de *O ceo, caos ou harmonía?* de Jean-Pierre Verdet, colección «Aguilar Universal» (nº 6).]]
Na astroloxía occidental, os **signos zodiacais** son os doce sectores de trinta graos da eclíptica dende o equinoccio vernal, unha das interseccións coa elíptica co ecuador celeste, tamén coñecido como Punto Aries. A orde dos signos zodiacais é Carneiro, Touro, Xémini, Cáncer, León, Virxe, Libra, Escorpión, Saxitario, Capricornio, Acuario e Pisces. Cada sector foi nomeado por unha constelación pola que estaba a pasar no momento do nomeamento.

O concepto do zodíaco xurdiu na astroloxía babilónica, e posteriormente foi influenciada pola cultura helenística. De acordo coa astroloxía, os fenómenos celestiais están relacionados coa actividade humana de acordo co principio de "macrocosmos e microcosmos", segundo o cal os signos representan maneiras de expresión características. Os descubrimentos modernos sobre a verdadeira natureza dos obxectos celestes socavaron a base teórica para asignar significado ós signos astrolóxicos, e a investigación científica empírica demostrou que as predicións e recomendacións baseadas nestes sistemas non son precisas. A astroloxía é considerada polo xeral como unha pseudociencia.

Existen varios métodos e sistema para medir e dividir o ceo de acordo coa astroloxía, aínda que a tradición dos nomes do zodíaco e os seus símbolos mantivéronse estables. A astroloxía occidental mide dende os puntos do Equinoccio e do Solsticio (puntos relacionados cos días iguais, máis longos e máis curtos do ano tropical), mentres que a astroloxía jyotiṣa ou védica mide ó longo do plano ecuatorial (ano sideral). O movemento de precesión provocou que as divisións astrolóxicas occidentais non se correspondan na era actual coas constelacións que levan o mesmo nome, mentres que as medicións jyotiṣa aínda se corresponden coas constelacións.

## Signos zodiacais occidentais 
### Historia e simbolismo 
[250px|miniatura|Os doce signos eclípticos. Cada punto sinala o comezo dun signo e están separados por 30°. A intersección do ecuador celestial e a eclíptica definen os puntos do equinoccio. Primeiro Punto de Carneiro ([Ficheiro:Aries.svg|11px) e Primeiro Punto de Libra (11px). O círculo máximo que contén os polos celestiais e os polos eclípticos (P e P'), intersecta a eclíptica en 0° Cáncer (11px) e 0° Capricornio (12px). Nesta ilustración, o Sol está colocado esquematicamente no comezo de Acuario (11px).]]
A astroloxía occidental é unha continuación directa da astroloxía helenística de acordo ós rexistros de Tolomeo no século II. Á súa vez, a astroloxía helenística estaba parcialmente baseada nos conceptos da tradición babilónica. Especialmente, a división dos doce sectores eclípticos é unha construción conceptual babilónica.

No século -IV, a astronomía babilónica e o seu sistema de presaxios celestiais tivo grande influencia na cultura da Grecia antiga, ó igual que o fixo a astronomía de Exipto no século -II. Isto motivou, ó contrario da tradución mesopotámica, un forte enfoque na carta natal do individuo e a creación de astroloxía de horóscopos, facendo uso do Ascendente (o grao crecente da eclíptica no momento do nacemento.), e das doce casas. A asociación dos doce signos astrolóxicos cos catro elementos clásicos de Empédocles foi un importante desenvolvemento na caracterización dos doce signos.

O corpo da tradición astrolóxica helenística tal como estaba no século II descríbese no *Tetrabiblos* de Ptolomeo. Este é o traballo seminal para a tradición astronómica posterior, non só en Occidente senón tamén na India e na esfera islámica, e seguiu sendo unha referencia durante case dezasete séculos, xa que as tradicións posteriores fixeron poucos cambios substanciais nas súas ensinanzas principais.

A seguinte táboa enumera as doces divisións da lonxitude celestial, co seu nome e a coa forma na cal se inspiraron, que expresa a constelación. Os intervalos de lonxitude trátanse como pechados para o primeiro punto final (* a *) e abertos para o segundo (* b *); por exemplo, 30° de lonxitude é o primeiro punto de Touro, non parte de Carneiro. Os números de signos, do 0 ó 11, vense no canto dos símbolos nalgunhas obras astronómicas.

Calquera asociación de datas de calendario con estes signos só teñen senso cando se fai referencia ó signo astrolóxico do Sol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Arroyo, Stephen (1975). *Astrology, Psychology and The Four Elements*. California: CCRS Publications
* Arroyo, Stephen (1989). *Chart Interpretation Handbook*. California: CCRS Publications. 
* Bobrick, Benson (2005). *The Fated Sky: Astrology in History*. Simon & Schuster. 369 pp.
* Caiozzo, Anna (2003). *Images of the Sky.* París-Sorbona. Signs and Constellations. 
* Eric Francis (2016). "Why Your Zodiac Sign is Not Wrong"
* Hone, Margaret (1978). *The Modern Text-Book of Astrology*. Revised edition. England: L. N. Fowler & Co. Ltd. 
* Johnsen, Linda (marzo de 2004). *A Thousand Suns: Designing Your Future with Vedic Astrology*. Yes International Publishers.
* Mayo, Jeff (1979). *Teach Yourself Astrology*. Londres: Hodder and Stoughton.
* Rochberg, Francesca (1998), "Babylonian Horoscopes", *American Philosophical Society*, New Series, Vol. 88, No. 1, pp.&nbsp;i–164. .
* Rudhyar, Dane (1943). *Astrological Signs – The Pulse of Life*.
* Sachs, Abraham (1948), "A Classification of the Babylonian Astronomical Tablets of the Seleucid Period", *Journal of Cuneiform Studies*, Vol. 2, No. 4, pp.&nbsp;271–290. .
* Sutton, Komilla (1999). *The Essentials of Vedic Astrology*. Inglaterra: The Wessex Astrologer Ltd.