open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
New Alliance Records

**New Alliance Records** foi o selo discográfico fundado en 1980 polos membros de Minutemen D. Boon e Mike Watt xunto co seu amigo e socio Martin Tamburovich, seguindo o exemplo de SST Records creado por Greg Ginn de Black Flag. A existencia de SST fixo entender a Watt, segundo unha entrevista de 1987 á revista *Musician*, como de doado era facer un disco: "todo o que tes que facer é pagar ao tipo da fábrica de discos".

A primeira edición da etiqueta foi o recompilatorio de varior artistas de 1980 *Cracks in the Sidewalk*, que incluía temas de Minutemen, Black Flag e Saccharine Trust. Outros dos seus primeiros lanzamentos foron o álbum de estrea de Hüsker Dü, *Land Speed Record*, e a segunda edición de Minutemen, o EP de 7" *Joy*. Finalmente o selo medrou para nutrir os primeiros anos de carreira de Descendents, publicando  álbums recompilatorios adicionais (*Chunks* e *Mighty Feeble*), e outras gravacións de Minutemen (*The Politics of Time*), Secret Hate (*Vegetables Dancing*), e Hüsker Dü (*In a Free Land*). New Alliance tamén presentou varias bandas post-punk da zona de South Bay, no sur de California, destacando entre elas Slovenly, Phantom Opera e Invisiblechains.

Tras a morte de D. Boon nun accidente de tráfico en 1985 e do calendario cada vez máis ocupado da nova banda de Mike Watt Firehose, Watt e Tamburovich venderon New Alliance a SST en 1987. O seu dono e guitarrista de Black Flag, Greg Ginn, procedeu a transferir todo o catálogo de Minutemen e Descendents e o *Land Speed Record* de Hüsker Dü a SST e converteu a New Alliance nunha subsidiaria de SST que se concentrou en rexistros máis aventureiros e non comerciais, incluíndo edicións de jazz, música instrumental, poesía, e palabra falada. New Alliance tamén publicou o sinxelo de estrea de Ciccone Youth e material de The Coachmen, ámbolos dous proxectos relacionados con Sonic Youth.

New Alliance cesou as súas operacións en 1998 co obxectivo de aforrar cartos. O seu catálogo foi borrado, as súas edicións xa non están dispoñibles a través de SST Records,  non hai mención algunha do selo ou dos seus artistas na páxina web de SST.

Martin Tamburovich, cofundador de New Alliance morrería dunha infección bacteriana no ano 2003.

O fundador de Rapp Records Rad Ramsey e Martin Tamburovich reactivaron New Alliance no ano 2000 como un subselo de Rapp Records, recuperando o seu fondo de catálogo. Desta vez especializouse en rap, rock e na reedición do seu material vello. Porén, en 2006, SST presentou unha demanda contra Rapp e forzou a Ramsey a pechar New Alliance.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* New Alliance Records en Discogs
* New Alliance Records en Rate Your Music
A ira dos mansos

***A ira dos mansos*** é unha novela negra en galego escrita por Manuel Esteban, gañador do Premio Xerais 2016, e publicada en 2016 por Edicións Xerais de Galicia. Trátase da primeira novela escrita polo autor.

## Argumento 
A trama desenvólvese en Vigo. O inspector Carlos Manso atopa o cadáver dunha moza con síndrome de Down. A través das pescudas para resolver o crime o protagonista entra en contacto co mundo da discapacidade intelectual e, nese contacto, vai derrubando moitos prexuízos sobre ese mundo. Na primeira parte da novela debe atopar ao asasino de Violeta. Na segunda parte outro rapaz con síndrome de Down, Pedro Bugallo, é sospeitoso dun crime e Lorena Sella, directora da asociación local para a síndrome de Down solicita a axuda do inspector Manso para exculpalo.
## Narración 
É unha novela negra cun fondo social importante e coa discapacidade intelectual como tema principal. O estilo é directo e intenso, sen adobíos, empregando o humor como elemento complementario.

O tempo histórico abrangue desde finais do ano 2011 ata principios do 2013

A novela está estruturada en 40 capítulos, repartidos en dúas partes. Como prefacio inclúe citas de William Shakespeare e Eduardo Galeano.

### Personaxes 
* Carlos Manso, inspector de policía
* Lorena Sella, directora da asociación local para a Síndrome de Down
* Violeta Falcón, moza con síndrome de Down que aparece asasinada ao comezo da novela
* Xaime Gándara, narcotraficante de orixe portuguesa, avó materno de Violeta
* Pedro Bugallo, rapaz con síndrome de Down
* Leonardo Santos, axente de policía
* Sandra Ferro, axente de policía
* "Touro" Sober, inspector de policía
* Ratko Paunovic, mercenario montenegrino

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na web da editorial.
* Manuel Esteban: A ira dos mansos, recensión de Manrique Fernández no blog *Comarcas na rede*, 4 de novembro de 2016.
* "Un acertadísimo premio" , recensión de Montse Pena Presas no *Faro de Vigo*, 1 de decembro de 2016.
* A ira dos mansos, recensión no blog *Trafegando ronseis*, 20 de outubro de 2016.
* A ira dos mansos, de Manuel Esteban, recensión de Ramón Nicolás en *Caderno da crítica*, 22 de outubro de 2016.
* "A emoción e a moral kantiana", recensión de Inma Otero Varela en *Grial* nº 213, 2017.
* Esteban, A ira dos mansos, recensión de David González en *Palabra de Gatsby*, 18 de abril de 2017.
*«‘A ira dos mansos’, unha “maldita” novela dun “puto” policía» , recensión de César Lorenzo Gil en *Biosbardia*, 8 de febreiro de 2017.
Santa Eulàlia de Ronçana

**Santa Eulàlia de Ronçana** é un concello español  da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.

## Xeografía
O concello atópase na conca do río Tenes. Ademais deste río existen diferentes cursos de auga de tendencia irregular. A orografía é suave e predominan as chairas. Tradicionalmente nunca existiu un núcleo de poboación determinante, distribuíndose os habitantes, primeiro en masías, e nos tempos modernos en urbanizacións.

## Historia e Patrimonio
Existen restos que testemuñan a presenza do home dende o Neolítico. Grazas á fertilidade do chan a zona foi sempre densamente poboada, primeiro polos iberos e logo polos romanos. Na idade media foron erixidas moitas ermidas e igrexas que aínda hoxe sobreviven. Trala guerra civil española, no 1982 constituíuse a Mancomunidade do Val do Tenes, organismo formado por Santa Eulàlia de Ronçana, Bigues i Riells del Fai, Lliçà d'Amunt e Lliçà de Vall, coa intención de xestionar os servizos comúns e recuperando os vínculos tradicionais entre poboacións.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
Santa Maria de Martorelles

**Santa Maria de Martorelles** é un concello español  da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.

## Xeografía
Tradicionalmente a poboación viviu da agricultura, especialmente o cultivo da vide e as árbores froiteiras. Dende finais do século XX a poboación comezou a adicarse sobre todo a industria. O territorio é moi accidentado onde predomina o piñeiro branco nas zonas máis baixas, e a aciñeira nas partes altas.

## Historia e patrimonio
O núcleo urbano desenvolveuse  ó redor da igrexa parroquial de Santa María. Documentada esta dende o ano 1005, conservando aínda elementos románicos da primitiva construción, aínda que se considera fundamentalmente unha igrexa gótica. No ano 1936 destruíronse a maior parte da ourivaría coa que contaba.

A zona tamén ten restos de asentamentos prehistóricos e dolmens, que testemuñan a presenza dos iberos.
No ano 1927, Martorelles de Dalt separouse de Martorelles de Baix, recuperando o nome de Santa Maria, que tamén é o da parroquia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
Bruno Alves

**Bruno Eduardo Regufe Alves**, máis coñecido como **Bruno Alves**, nado en Póvoa de Varzim (Porto) o 27 de novembro de 1981, é un futbolista profesional  portugués que xoga como defensa central para o Cagliari Calcio da Serie A.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en FIFA.com  
* Perfil en UEFA.com
Sant Pere de Vilamajor

**Sant Pere de Vilamajor** é un concello español  da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.

## Xeografía
O municipio sitúase no extremo setentrional da comarca do Vallès Oriental, no límite meridional do coñecido coma *Pla de la Calma*. A súa densidade de poboación é moi baixa. A parte norte do concello é moi montañosa e sitúase dentro dos límites do Parque Natural do Montseny. Esta zona vivía da gandería e da explotación forestal. Hoxe en día, o sector turístico vive un certo auxe. A parte sur é a máis poboada, con preto do 90% do censo. Se antigamente a agricultura era o sector fundamental, hoxe son a construción e os servizos os sectores económicos máis salientábeis.

## Historia e patrimonio
A localidade ten a súa orixe en asentamentos romanos, que posteriormente deron lugar a pequenas poboacións medievais. No século XI, o condado de Barcelona construíu un palacio, que servía de repouso ós viaxantes e nobres que viaxaban dende Barcelona a Xirona. Coa construción do palacio, comezou a época de esplendor da vila. No 1148, un forte terremoto destruíu o palacio e gran parte das vivendas. Posteriormente no 1604, construíuse na antiga localización do palacio, unha igrexa de estilo gótico e renacentista. Porén a vila entrou en decadencia e foise ruralizando cada vez máis. Na segunda metade do século XX, volveuse vivir un forte crecemento da vila mediante a construción de urbanizacións.

Ademais do importante patrimonio natural (o Parque Natural do Montseny ocupa o 61% do termo municipal), hai importantes mostras de arquitectura relixiosa e civil. Cómpre citar o castelo de Vilamajor, a igrexa de San Pedro, a ermida de San Elías ou a reitoría de Vilamajor, actualmente transformada en centro de arte.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
D. Boon

**Dennes Dale "D." Boon**, nado o 1 de abril de 1958 no barrio de San Pedro nos Ánxeles (California) e finado o 22 de decembro de 1985, foi un vocalista, compositor e guitarrista estadounidense. Boon foi coñecido por ser o guitarrista e cantante da banda californiana de hardcore punk Minutemen. En 1985 morreu nun accidente de tráfico con 27 anos de idade.

## Biografía 
### Mocidade 
O seu pai era un veterano da armada que traballaba instalando radios en coches Buick. A familia vivía en antigos barracóns da segunda guerra mundial que foran convertidos en vivendas públicas. Na súa adolescencia Boon comezou a pintar e asinaba os seus traballos como "D. Boon", en parte porque "D" era o seu argot para cánnabis, en parte debido a Daniel Boone, pero principalmente porque era semellante a E. Bloom, o vocalista e guitarrista de Blue Öyster Cult.

### Minutemen 
Boon formou Minutemen en xaneiro de 1980 xunto co seu amigo da infancia Mike Watt no baixo. Ámbolos dous tocaran xuntos nunha banda anterior, The Reactionaries, e posteriormente incluirían en Minutemen ao batería desta, George Hurley. O grupo editaría catro álbums de estudio e oito EPs, sendo o seu traballo máis coñecido *Double Nickels on the Dime*.

Boon, xunto con Watt e o seu amigo Martin Tamburovich cofundaría tamén en 1980 o selo discográfico New Alliance Records, que publicaría traballos de Minutemen, Hüsker Dü ou Descendents.

### Morte 
Minutemen estivo activa ata o 22 de decembro de 1985, cando Boon morreu nun accidente de furgoneta no deserto de Arizona, na Interestatal 10. Debido a que estivera enfermo e con febre, Boon estaba deitado na parte traseira da furgoneta sen cinto de seguridade cando o vehículo saíu da estrada. Boon saíu disparado pola porta traseira do vehículo e morreu instantaneamente ao partir o pescozo. Tiña 27 anos de idade. A banda disolveuse inmediatamente, aínda que Watt e Hurley formarían o grupo Firehose pouco despois. O álbum ao vivo ''Ballot Result foi publicado en 1987, dous anos despois da morte de Boon.

## Estilo musical 
O estilo de Boon como guitarrista é moi característico; raramente usaba distorsión e adoitaba a configurar a ecualización do seu amplificador de xeito que só se podían escoitar as frecuencias agudas (as frecuencias baixas e medias silenciábaas completamente).

## Notas
Kuros Anavysos

O kouros **de Anavysos -tamén kouros de Anávisos** ou **kouros de Creso-** (en grego antigo κοῦρος -&nbsp;*mozo-*, plural κοῦροι) é unha estatua de mármore atopado en Anávisos en Ática (Grecia), que cumpría a función votiva (de servirofrendas para tumbas). Neste caso trátase dunha estatua exenta para a tumba dun mozo guerreiro caído chamado Κροῖσος (traducido como Creso). A escultura está datada ao redor de 540-515&nbsp;a.&nbsp;C. e mide 1,95 m de altura. Atópase no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas (inv. 3851).

## Descubrimento 
Foi descuberta durante unhas escavacións ilegais, en 1936, na necrópole de Anávissos, cidade costeira a 34&nbsp;km ao sueste de Atenas. Posteriormente, en 1938 atopouse a base da estatua coa inscrición. Aínda que apareceu practicamente intacta, agás a falta dalgún pequeno fragmento e de que o pé esquerdo estaba roto, serráronlle os brazos para exportala ilegalemente a Francia, de onde a recuperou a policía grega en 1937, para devolvela a Grecia e depositala no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas (NM 3851) onde permanece.

## Descrición 
A estatua realizada en mármore de Paros, mide 1,94 metros e representa un mozo nu, disposto frontalmente, co pé esquerdo lixeiramente adiantado, cos puños pechados e os brazos pegados ao corpo. O peiteado é o típico dos kuroi, co pelo rizado na parte dianteira, retido por unha banda e, na parte posterior, os longos cabelos trenzados caendo sobre os ombreiros. Na cara, presenta ollos amendoados e o típico sorriso arcaico, característico das estatuas da época. Todas estas características amosan a influencia da estatuaria exipcia na escultura arcaica grega.

Na base asociada á estatua, aparece unha inscrición de catro liñas, con forma de epigrama, e que informa do nome do morto e a circunstancia da súa morte: é Kroiso, exposto no J.Paul Getty Museum, aínda que hai expertos que dubidan da súa autenticidade.

O kouros de Creso está no centro de dous debates arqueolóxicos actuais: en primeiro lugar, se os kouros representaban homes novos específicos ou eran representacións xenéricas de arquetipos idealizados que realmente non se parecen á persoa específica que conmemoran, e por tanto son representacións simbólicas non naturalistas que incorporan o ideal do guerreiro masculino en *promáchois* (ἐν προμάχοις) «*nas primeiras liñas da falanxe*» no campo de batalla

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
* 

### Ligazóns externas 
* Anavyssos Kouros&nbsp;en Ancient-Greece.org
Cumio (topografía)

[dereita|miniatura|300x300px|O [monte Damavand no inverno (Irán).]]
Un **cume**, **cumio**, **bico**, **cima**, **cúspide** ou **pico** é, en topografía, un punto dunha superficie que é máis elevado en altitude que todos os puntos inmediatamente adxacentes a el.

Xeralmente, este termo só é empregado para os picos montañosos que posúen un grao significativo de prominencia topográfica ou singularidade topográfica (gran distancia ao momento máis próximo de maior elevación); así, un bloque rochoso próximo á cima principal dunha montaña non é considerado un cumio.

## Subcumios ou cumios secundarios
Os cumios próximos a outro máis alto, con menor prominencia ou illados, que non alcanzan un determinado valor límite, normalmente son considerados *subcumios* (tamén chamados *subcima*, *subcumes* ou *subpicos*) ou *cumios secundarios* do pico principal e, por tanto, parte da mesma montaña.

En italiano chámase tamén *sottocima* ("subcumio"), *vetta secondaria* ("cima secundaria"), *spalla* ("lombo"); no inglés, *subpeak* ("subpico") o *secondary summit* ("cumio secundaria"); no francés, *antécime*; no alemán, *Vorgipfel*.

Partindo do concepto de prominencia topográfica, a UIAA definiu que unha elevación se chama montaña se ten unha prominencia de polo menos 300 metros; chámase cima se ten unha prominencia de polo menos 30 metros; nos casos en que haxa unha prominencia menor fálase de subcumio, subcima, lombo etc.

Pode expresarse graficamente na seguinte táboa:

Desta definición temos excepcións como o Mont Blanc de Courmayeur (4.765 m) que tendo unha prominencia topográfica de só 27 metros e separado do cumio do Mont Blanc polo *Colle Major* (4.742 m), pola súa importancia histórica, morfolóxica e alpinística, está incluída dentro dos catromiles dos Alpes.

## Formas de cima
Un pico piramidal (*horn*) é un cumio montañoso con forma afiada producida pola erosión do xeo.
## Notas
Editorial Calpe

A **Compañía Anónima de Librería y Publicaciones Españolas** (**CALPE**) foi unha empresa editora española fundada por Nicolás María de Urgoiti en xuño 1918. Funcionou ata decembro de 1925 cando se fusionou coa Editorial Espasa para formar a Editorial Espasa-Calpe.
Tivo como asesores a Manuel García Morente como director da Colección Universal, José Ortega y Gasset da Biblioteca de Ideas do Século XX, Manuel Bartolomé Cossío, Dantín Cereceda e Santiago Ramón y Cajal. Para o seu catálogo xeral de 1923 presentou aproximadamente 1.300 títulos, dos que 900 eran de contido científico e literario.

Publicou o *Diccionario del español hablado en ambos mundos* (1918), baixo a edición de Ramón Menéndez Pidal.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (1994). *La industria, la prensa y la política. Nicolás María de Urgoiti (1869-1951)*. Alianza Editorial. ISBN 978-84-206-9406-1
*  (2005). *Calpe. Paradigma editorial (1918-1925)* Gijón. Editorial Trea. ISBN 978-84-9704-195-9.

### Ligazóns externas 
*  (2005). "La editorial CALPE y el Catalógo general de 1923"
Ellipsis

***Ellipsis*** é o sétimo álbum da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, publicado o 8 de xullo do 2016 a través dos selos 14th Floor Records e Warner Bros. Records. O disco chegou á primeira posición das listas británicas, sendo o segundo traballo do grupo en ser número 1, tras *Opposites*.

A publicación *NME* situouno no número 26 na súa lista dos mellores álbums do ano 2016.

## Listaxe de cancións 
## Notas
José Canedo

O nome de **José Canedo** pode referirse a:

***José Canedo**, lingüista galego (1902-1945);
***José Canedo Santos**, político galego (n. 1958).
Luis Simarro

**Luis Simarro Lacabra**, nado en Roma en 1851 e finado en Madrid en 1921, foi un neurólogo español. Foi Gran Maestre do Gran Oriente Español desde 1917 a 1921. Seguidor, nos seus primeiros anos, do darwinismo, a través da obra de Ernst Haeckel, ocupouse, desde o evolucionismo, de temas de anatomía comparada, embrioloxía e histoloxía do sistema nervioso sobre todo.

## Biografía 
Fillo do pintor valenciano Ramón Simarro Oltra, naceu en Italia porque o seu pai estaba pensionado na capital. Quedou orfo aos tres anos, tras morrer o pai por tuberculose pulmonar e suicidarse a nai pouco despois. Luis quedou ao cargo dun tío materno.

Tras estudar no Instituto Provincial de Segundo Ensino de Valencia (onde empezou a influír nel o catedrático e liberal-progresista Vicente Boix Ricarte) e obter o título de bacharel en 1867, comezou a dar clases de historia natural no Colexio de San Rafael, á vez que iniciaba os seus estudos de medicina na Universidade de Valencia en 1868. Do colexio foi expulsado por ler e, quizais, difundir a Charles Darwin entre os alumnos. Terminou a carreira en Madrid en 1873, onde se viu obrigado a trasladarse por mor das súas ideas liberais.
miniatura|*Investigación* de Sorolla (1897). No centro aparece o doutor Simarro.
Ademais de doutorarse en 1875 (especializándose en Neuropsiquiatría, aínda que tamén se interesou en Neurohistoria e Psicoloxía experimental), mantivo durante eses anos contactos con Pedro González de Velasco e Aureliano Maestre de San Juan, e deu clases de divulgación científica e fisioloxía do sistema nervioso na recentemente creada Institución Libre de Enseñanza e na Escola Libre de Medicina e Cirurxía, sendo redactor da revista *O Anfiteatro Anatómico Español*, editada por devandita institución. Traballou no Museo Antropolóxico e, tras conseguir praza no Hospital de La Princesa, ao ano seguinte obtivo a praza de director do manicomio de Santa Isabel de Leganés (Provincia de Madrid). Por discordar coas autoridades eclesiásticas, foi obrigado a dimitir en 1879. En 1880 emigra a París volvendo máis tarde a Madrid, onde dispón dun laboratorio privado. Nese laboratorio Simarro ensina o método de Camillo Golgi a Santiago Ramón y Cajal.

Foi Catedrático de Psicoloxía experimental da Universidade de Madrid no ano 1902, sendo a Primeira Cátedra de Psicoloxía en España. Por iso é considerado Pai Fundador da Psicoloxía para os psicólogos. Simarro tamén se interesou polas relacións entre a psiquiatría e o dereito penal, participando na fundación da Escola de Criminoloxía de Madrid no ano 1903.

Morreu en Madrid (España) no ano 1921.

Posteriormente creouse a Fundación Simarro a cargo da Universidade Complutense de Madrid, que incorpora todo o seu legado (doado pola súa viúva) e unha bibliografía consistente en máis de 3000 exemplares, e que vén sendo catalogada desde 1975.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* López Piñero, José María (2007). "Luís Simarro Lacabra (1851-1921)", *Mente y Cerebro*, 25, pp.&nbsp;8–11.

### Ligazóns externas 
* Legado Luís Simarro
Ruper Ordorika

**Ruper Ordorika**, nado en Oñati (Guipúscoa) en 1956,  é un cantautor vasco. Está considerado un dos grandes renovadores da canción vasca. Formou parte do grupo literario Pott xunto con escritores coma Joseba Sarrionandia, Bernardo Atxaga, Jon Juaristi ou Manu Ertzilla.

## Discografía 
### Álbums en solitario 
* *Hautsi da anphora* (Xoxoa-Elkar, 1980)
* *Ni ez naiz Noruegako errege* (Elkar, 1983)
* *Bihotzerreak* (Elkar, 1985)
* *Ez da posible* (Gasa-Wea, 1990; reeditado e remasterizado por Metak en 2005)
* *Bilduma bat* (Elkar, 1992; recompilatorio dos tres primeiros discos)
* *Ruper Ordorika & Mugalaris* (Eman Bakia, 1992; mini-CD)
* ''So'ik so* (Nuevos Medios, 1995)
* *Dabilen harria* (Nuevos Medios, 1998)
* *Gaur* (Esan Ozenki, 2000; álbum en directo)
* *Hurrengo goizean* (Metak, 2001)
* *Ruper Ordorika* (Nuevos Medios, 2002; recompilatorio)
* *Kantuok jartzen ditut* (Metak, 2003)
* *Memoriaren mapan* (Elkar, 2006; con textos inéditos de Joseba Sarrionandia)
* *Hamar t'erdietan* (Elkar, 2008; CD-DVD en directo)
* *Haizea garizumakoa* (Elkar, 2009)
* *Hodeien azpian* (Elkar, 2011)
* *Azukre koxkorrak* (Elkar, 2013)
* *Lurrean etzanda* (Elkar, 2014)

### Álbums con Hiru Truku 
* *Hiru Truku* (Nuevos Medios, 1994)
* *Hiru Truku II* (Nuevos Medios, 1997)
* *Nafarroako Kantu Zaharrak'' (Metak, 2004)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Web oficial
Santa Maria de Palautordera

**Santa Maria de Palautordera** é un concello español  da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.

## Xeografía
O concello atópase na zona leste da comarca do Vallès Oriental, ó pé do macizo do Montseny. Ó sur limita coas cordilleiras montañosas do litoral: o Montnegre e Corredor. O clima é de tipo mediterráneo moderado, con invernos suaves e choivas máximas na primavera e outono.

## Historia e Patrimonio
A primeira referencia escrita da vila data do 19 de agosto do 863, nunha concesión do rei Carlos *o Calvo* ós señores feudais da zona.
Os edificios máis salientábeis son a casa consistorial, *El Pont Trencat* (ponte de orixe romana da que apenas se conserva un dos arcos), a ermida do remedio (inaugurada no 1803 e de estilo barroco-neoclásico) e a igrexa de Santa María (rematada ó redor do 1563 e de estilo gótico tardío).
O patrimonio ambiental é tamén de gran relevancia. Situada entre dous parques naturais, o concello ten amplos bosques que fan de paso natural entre as dúas reservas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
Vallgorguina

**Vallgorguina** é un concello español  da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.

## Historia
O nome de Vallgorguina noméase por vez primeira no século X mais os asentamentos humanos son moi anteriores. Así o testemuñan os restos arqueolóxicos atopados na zona. O núcleo de poboación actual data de finais do século XVIII. O ano 1848 construíuse a actual igrexa, pasando a vella a ser a capela do cemiterio.

A actividade económica habitual durante séculos foi a agricultura, a explotación do bosque e en menor medida a gandería. Co século XIX e XX chegou a industrialización, e tamén a construción de segundas vivendas destinadas o veraneo.

## Patrimonio
Existen diversos elementos de interese:

* Dolmen de *Pedra Gentil*
* Igrexa de Sant Andreu de Vallgorguina
* *Masias* de *can Vilar* e de *can Pradell de la Serra*
* Igrexa de Santa Eulàlia de Tapioles
* Parque Natural do Montnegre e o Corredor

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
CDU Granada

O **Club Deportivo Universidad de Granada** é unha entidade polideportiva vencellada á Universidade de Granada con seccións de rugby masculino e feminino, de voleibol masculino e feminino, de balonmán feminino e de natación. Entre as súas instalacións conta cun campo de rugby e un pavillón no Campus Universitario de Fuentenueva, e cun pavillón no Campus Universitario de Cartuja.
## Balonmán
A sección feminina de balonmán do CDU compite na segunda división nacional, a División de Honra Prata.

## Natación
A sección de natación do CDU Granada naceu en 1996 e ó pouco tempo uniuse coa Asociación Cultural y Deportiva Estrella de las Nieves, dando como resultado o Club Deportivo Estrella de las Nieves. Coas instalacións da universidade e uns 100 deportistas é un dos clubs de natación de referencia en Andalucía.

## Rugby
miniatura|dereita|Campo de rugby de Fuentenueva.
A sección de rugby do CDU Granada naceu en 1969 e ten competido na máxima categoría a nivel nacional durante cinco tempadas: 1978/79, 1979/80, 1980/81, 1998/99 e 1999/00. Así e todo, a maioría da súa historia ten competido na segunda categoría do rugby español. Na tempada 2015/16 o equipo sénior masculino descendeu a categorías rexionais, de xeito que en 2016/17 tanto a sección masculina como a feminina participarán na primeira división andaluza. O CDU Granada Rugby xoga os seus encontros como local no Campo de rugby de Fuentenueva, sito no centro da cidade, a carón da estación de ferrocarril de Granada. O campo carece de bancadas agás nun dos fondos.

## Voleibol
As seccións masculina e feminina de voleibol do CDU Granada estiveron situadas nas primeiras categorías a nivel nacional nos últimos anos. O equipo feminino xogou na Superliga entre 1994/95 e 2005/06 acadando dous subcampionatos de liga (1998 e 2001) e tres terceiros postos. O equipo masculino tamén xogou na Superliga até 2008, ano no cal a universidade tomou a decisión de renunciar a todo tipo de profesionalismo dentro do club, apostando por un modelo formativo. Malia iso, a sección feminina compite no grupo B da Superliga 2, e dicir, na segunda división do voleibol feminino nacional.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web oficial CDU Granada
Sigered de Essex

**Sigered de Essex**&nbsp;foi o último rei de Essex de 798 a 825. Era fillo de Sigeric de Essex, Sigered converteuse en rei cando o seu pai abdicou do trono en 798.

En 812 Sigered foi degradado de rei a duque polos seus señores mercianos. En 825 cede o reino de Essex a Ecgberht de Wessex.

## Notas 
* Lee, Sidney, ed. (1897). "Sigered (fl.799)". *Diccionario de Biografía Nacional* 52. Londres: Smith, Mayor & Co.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Sigered en Prosopography de Inglaterra anglosaxoa
Pagode

[miniatura|dereita|220px|Pagode budista en [Hōryū-ji, no Xapón.]]
Un **pagode** é un tipo de torre de capas con múltiples beiradas, desenvolvido a partir das estupas orixinarias de Asia Meridional. Algúns pagodes son usados como casas taoístas de culto. Moitos dos pagodes foron construídos para teren unha función relixiosa, máis comunmente budista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Ratiño

O **ratiño** (***Tricholoma terreum***), é un cogomelo comestíbel co chapeu cónico cando é novo e plano convexo na madureza, de cor agrisada, máis clara cara á marxe, pé cilíndrico, branco ou con tonalidades agrisadas e sabor doce. Pertence ao xénero *Tricholoma*. *Tricholoma myomyces* é un sinónimo da especie.

Orixinalmente, describiuse como *Agaricus terreus* en 1762 por parte de Jacob Christian Schäffer e, dous anos despois, como *Agaricus myomyces* por Christian Hendrik Persoon. O seu nome actual débese a Paul Kummer, que o circunscribiu ao xénero en 1871.

Trátase dun fungo cun corpo de frutificación en forma de cogomelo de cor cinsenta, con escamas agrisadas tamén. O estipe carece de anel ou volva. O himenio é laminado e de cor clara, as lamas dispóñense de xeito libre. As esporas son ovais, de 6–7 μm de lonxitude e 3,5-4,4 μm de largura.

Considérase un bo comestíbel, aínda que a súa semellanza con especies tóxicas recomendan moita precaución na súa colla e identificación.

## Gastronomía 
Posúe un sabor lene, polo que se considera unha boa especie de cogomelo comestíbel. Adóitase atopar nas feiras das vilas de Francia xunto con funís anubrados (*Clitocybe nebularis*) e mais cos tortullos (*Tricholoma portentosum*). Porén, as autoridades recomendan que os afeccionados á micoloxía eviten todas as especies de *Tricholoma* de cores agrisadas xa que son moi semellantes e algunhas son velenosas.  Ensaios químicos recentes amosan que esta especie pode conter toxinas que poderían causar rabdomiólise (creba ou lise rápida de músculo esquelético (rabdomio) debido á lesión no tecido muscular).

## Notas
Unión Comercial

***Unión Comercial*** foi un periódico publicado en Viveiro en 1934.

## Historia e características 
Órgano da Sociedad de Comerciantes e Industriales de Vivero, apareceu en febreiro de 1934. De periodicidade quincenal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Jorge Miguel Cocom Pech

**Jorge Miguel Cocom Pech**, nado en Calkiní, Campeche, México o 7 de marzo de 1952, é un escritor mexicano en maia iucateco.

## Traxectoria 
Estudou maxisterio e é profesor de educación secundaria. Na década de 1970 fundou con Ramón Iván e Miguel Anxo Suárez Caamal, Waldemar Noh Tzec e César Víctor May Tun o grupo literario Génali de Calkiní.

En 2001, o Centro de Estudos Maias da Universidade Nacional Autónoma de México e o Tribunal Superior de Xustiza do Estado de Quintana Roo, editaron a súa obra *Muk’ult’an in Nool. Secretos del abuelo* texto bilingüe contemporáneo que abrangue breves relatos da tradición oral maia, que se traduciu integramente ao francés e italiano. Algúns ;fragmentos desta obra tamén se traduciron ao mam, zapoteco e náhuatl, así como ao inglés, romanés, catalán, serbio, árabe e ruso.

De 2002 a 2005 foi presidente da asociación de escritores en linguas indíxenas, A.C., asociación &nbsp;que xunta a poetas, narradores, dramaturgos e ensaístas&nbsp;das&nbsp;linguas indíxenas de México.

Escribiu poesía, prosa poética, crítica literaria, ensaios, editoriais, narrativa e columnas política en xornais e revistas de Quintana Roo. Ademais publicou para a Revista da Universidade Nacional Autónoma de México; en *Cultura Sur* e *Tierra Dentro*, publicacións auspiciadas polo Consello Nacional para a Cultura e as Artes; e en *Hojas de Utopía*, *Nuni*, *País del Sol*, *Prometeo* (Colombia) entre outras publicacións.

## Antoloxías 
* *Ritual de prodigios*, en Diem Septimus, México, 1995.
* *El poder de un grano de maíz; la prueba del aire y la prueba del sueño*, en Leyendas Mexicanas, Editorial Everest, España, 1998.
* *Un cazador de auroras*, en Prometeo, Revista latinoamericana de poesía, No. 59-60, Medellín, Colombia, 2001.
* *Conjuro para que recuerdes tus sueños*, Poesía étnica, Antología de poetas de América, Revista Casa Silva, No. 15, 2002, Bogotá, Colombia, 2001.
* *U náajil a pixán, La casa de tu alma*, en el Despertar de nuestras lenguas, Queman tlachtixque totlahtolhuan, Natalio Hernández, Diana, México, 2002.
* *Retórica en los libros del Chilam Balam de Chumayel y Tuzik*, en La Palabra Florida, Helena Beristain e Gerardo Ramírez Vidal, Instituto de Investigaciones Filológicas, UNAM, México, 2004.
* *U náajil a pixán, La casa de tu alma*, en Noezuia, Belgrado, Yugoeslavia, 2004.
* *Paznicul cuvintelor*, poesys 8, Antología Festivalului International "Noptile de poezie" da Curtea de Arges, Bucarest, Romanía, 2004.
* *Poesía maya*, en Voci de Antiche Radici, Dieci poeti indigini del Mexico, Elvira Dolores Maison, Hamerle Editori, Trieste, Italia, 2005.
* *Cazador de auroras*, en La Reina Roja. El secreto de los mayas de Palenque, Adriana Malvido, CONACULTA, INAH, Plaza & Janés, México, 2006.
* *Raíces literarias del México Antiguo*, en Galerna No. 4, Revista Internacional de Literatura, Montclair University, USA, 2006.
* *Antología Poética III*, Festival Mundial de Poesía Venezuela, 2006, Fundación Editorial El perro y la rana, Caracas, Venezuela, 2006.
* *Poetas del Camino Real*, Colección Nuestra Tierra, Compilación Santiago Canto, Universidade Autónoma de Campeche, Campeche, 2008.

## Notas
Peter and the Wolf (filme de 1946)

***Peter and the Wolf*** é unha curtametraxe clásica de animación de 1946 dirixida por Clyde Geronimi e producida por Walt Disney. Baséase no conto e composición musical Pedro e o lobo de Sergei Prokofev, narrado por Sterling Holloway. Foi orixinalmente como un anaco de *Make Mine Music*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Multiplayer online battle arena

miniatura|dereita|Distribución habitual dos mapas dos MOBAs
***Multiplayer online battle arena*** (**MOBA**), en galego **campo de batalla multixogador en liña**, tamén coñecido como ***action real-time strategy*** (**ARTS**), en galego **estratexia de acción en tempo real**, é un xénero de videoxogos orixinado como un subxénero da estratexia en tempo real, no que o xogador controla a unha personaxe dentro dun equipo de varios xogadores. O obxectivo dos xogos deste xénero é destruír a estrutura principal do equipo contrario coa axuda doutras unidades controladas pola computadora que se moven por camiños predefinidos dentro do mapa do xogo. As personaxes dos xogadores posúen varias habilidades e vantaxes que van mellorando durante a partida e que contribúen á estratexia global do seu equipo. Este tipo de videoxogos combinan elementos dos videoxogos de acción, rol e estratexia en tempo real.

O precursor deste xénero foi *Aeon of Strife* (*AoS*), un mapa a medida feito para o videoxogo *StarCraft*. *Defense of the Ancients* (*DotA*), un mapa para o videoxogo *Warcraft III: Reign of Chaos* e *The Frozen Throne* baseado en *Aeon of Strife*, está considerado un dos principais títulos deste xénero e o primeiro MOBA para o que se levaron a cabo torneos con patrocinadores. Outros dos principais títulos dentro deste xénero son *League of Legends*, *Heroes of Newerth* e *Dota 2*.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Ogt

A '''*O*6-alquilguanina ADN alqultransferase II'* (*O*6 **AGT II**), anteriormente chamada *'*O*6 guanina transferase** (**ogt'*), é unha proteína bacteriana que intervén na reparación do ADN xunto coa proteína Ada (tamén chamada *O*6 AGT I).

Igual que a AGT I, a AGT II é responsable da eliminación de grupos alquilo da *O*6-alquilguanina, a *O*4-alquiltimina e o alquilfosfotriéster no esqueleto de azucre-fosfato do ADN.

A diferenza da Ada, a AGT II exprésase constitutivamente (de forma continua) nas células. Por tanto, a AGT II repara os adutos de ADN alquilados mesmo antes de que a expresión da Ada sexa completamente inducida. A AGT II é similar á Ada na súa inactivación suicida porque a AGT II transfire o grupo alquilo a un residuo de cisteína na súa propia estrutura, de maneira que se inactiva a si mesma. O equivalente humano da AGT II é a *O*6-alquilguanina ADN alquiltransferase, unha proteína que nos humanos está codificada polo xene da *O*6-metilguanina ADN metiltransferase (*MGMT*). Nos humanos a *O*6-alquilguanina ADN alquiltransferase preferencialmente retira os grupos alquilo da *O*6-alquilguanina en vez de da *O''6–alquiltimina.

## Notas
Pedro Humire

esquerda|miniatura|311x311px|Pedro Humire
**Pedro Humire Loredo**, nado en Socoroma o 30 de xuño de 1935  é un escritor e músico aimará chileno.
## Traxectoria 
Fillo de Daniel Humire Carrasco e Jesusa Loredo Gómez, foi o menor de 9 irmáns. Estudou lingüística e literatura na Universidade de Santiago de Chile e traballou como mestre rural. É autor de varios libros de poesía como *Parinacota*, *Sukurumampi Piñalulina* e *Relatos tradicionales aymaras*. Polo seu apoio ao goberno de Unidade Popular de Salvador Allende, pasou un ano detido como preso político ao comezo da ditadura de Augusto Pinochet. Gañou varios premios universitarios e nacionais de poesía e canción indíxena, e Logrou dúas veces o premio de poesía indíxena de Chile, versión aimará, en 1999 con "Aka jach’ a Pampa" mais en 2002 con "Uma". A súa obra apareceu tamén en varias escolmas como *Antología de la Poesía del Norte* en 1966 ou *Antología de tres escritores aymaras de la Región Arica-Parinacota, Chile* en 2014. Tamén estudou a vitalidade da lingua aimará no norte de Chile e publicou en 1986 artigo "Influencia de la cultura occidental en la desaparición de la lengua aymara en el norte de Chile",
## Notas
Ernest Martinenche

**Pierre-Hippolyte-Ernest Martinenche**, nado en Calvisson, Gard, en 1869 e finado en Croix du Var o 1 de decembro de 1941, foi un escritor e hispanista francés.

## Biografía 
O seu pai, médico, morreu pronto, deixando orfos a Ernest e unha irmá, Lucie. A súa nai, unha muller moi instruída que daba clases de latín e grego, marchou a Nîmes con eles e alí abriu unha pensión, dedicándose ademais a dar clases a nenos que preparaba para entrar no liceo. Martinenche foi profesor agregado de letras en 1891 apenas uns meses en Digne e logo moito máis tempo en Nîmes. Ensinou retórica en 1899 e ao ano seguinte no liceo de Montpellier. Daquela doutorouse en letras pola Sorbona. Foi Profesor adxunto de Letras na Universidade de Montpellier entre 1900 e 1906. Neste último ano entra na Sorbona, onde obtén unha cátedra de español en 1919, que desempeña até 1937.

Recibiu o maxisterio de Ernest Dupuy, Émile Faguet e sobre todo Ferdinand Brunetière, que foi o seu profesor na Escola Mormal Superior. Percorreu España publicando artigos en revistas francesas, por exemplo na *Revue des Pyrenées* (1898). Consagrou a súa tese de licenciatura a *La Celestina* e a de doutoramento a *La comedia española en Francia desde Hardy a Racine*. Seis anos despois, en 1906, escribiu *Molière y el teatro español*. Editou *La Celestina* (1910, 1927, 1946) e colaborou asiduamente na *Revue Latine* dirixida por Émile Faguet; dá para a *Revue des Deux Mondes* unha análise do teatro de Benito Pérez Galdós e para *Revue Hispanique*, *Revue des Langues Romanes* e outras revistas de estudos hispánicos artigos e recensións críticas.

## Obras 
* *La Comedia Espagnole en France. De Hardy a Racine.* París, Hachette, 1900.
* *Molière et le théâtre espagnol* 
* ''Propos d'Espagne*, París, Hachette, 1905.
* *Histoire de l´influence espagnole sur la littérature française. L´Espagne et le Romantisme français*. París, Hachette, 1922.
* *Quatenus: Tragicomoedia De Calisto E Melibea Vulgo Celestina Dita Ad Informandum Hispaniense Theatrum Valuerit...*
* *La Celestine*, La Renaissance du Livre, 1927.
* *La Célestine, Tragi-comédie de Calixte et Mélibée'', La Renaissance du Livre, 1946.
Alois Riehl

**Alois Adolf Riehl**, nado o 27 de abril de 1844 e finado o  21 de novembro de 1924, foi un filósofo austríaco nado en Bolzano, naquela época Bozen, en Austria, pero actualmente en Italia. Irmán de Josef Riehl, pertenceu á corrente filosófica neokantiana e traballou como profesor en Graz, máis tarde en Friburgo e finalmente en Berlín, onde o comisionado Mies van der Rohe o designa para o seu fogar en Neubabelsberg.

O seu pensamento é próximo ao realismo crítico. E o seu monismo filosófico pretende superar todo dualismo entre o físico e o psíquico.

Riehl morreu en Berlín e foi enterrado no Alter Friedhof en Klein-Glienicke.

A súa esposa Sofie foi a tía de Frieda Gross, a esposa do médico austríaco, científico e revolucionario, Otto Gross.

## Obras 
* *Der philosophische Kritizismus und seine Bedeutung für die positive Wissenschaft*, 1876.
* *Deiträge zur Logik*, 1892
* *Friedrich Nietzsche, der Künstler und der Denker*, 1897.
* *Zur Einführung in die Philosophie der Gegenwart*, 1903.
* *Systematische philosophie*, 1907.
* *Der philosophische kritizismus, geschichte und system*, 1908.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bautz Biographical Dictionary .
Boletín de la Federación Agropecuaria del Norte Galaico

***Boletín de la Federación Agropecuaria del Norte Galaico*** foi un periódico editado en Meira en 1909.

## Historia e características 
Órgano da Federación Agropecuaria del Norte Galaico, formada polas asociacións Unión Agrícola y Pecuaria de Vilaodriz e Vilameá, Sociedad de Labradores y Agricultores de Riotorto, La Prosperidad da Pastoriza e Sociedad de Labradores de Meira. Estaba dirixido por Antonio Suárez Couto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Tricholoma

O xénero ***Tricholoma***, as **tricolomas**, contén un gran número de cogomelos da orde Agaricales. Os seus corpos frutíferos adoitan ser carnosos e de esporada branca, e a súa distribución mundial, medrando xeralmente en áreas boscosas. Son fungos ectomicorrizos, que se desenvolven en simbiose con varias especies de coníferas e outras árbores. O nome xenérico deriva do grego *τριχος* "pelo" e *λομα* "flocos", aínda que só unhas poucas especies (como *T. vaccinum*) teñen chapeus vilosos que se axusten a esa descrición.

Algunhas especies ben coñecidas son do leste de Asia (*Tricholoma matsutake*, o matsutake), e de América do Norte (*Tricholoma magnivelare*, o matsutake americano). Algunhas son bos comestíbeis, mais outras son velenosas (*T. pardinum*, *T. tigrinum*, *T. equestre*).

En Galiza son comúns o tortullo, o ratiño e o cogomelo dos cabaleiros.

Moitas especies orixinalmente descritas dentro de *Tricholoma* foron trasladadas a outros xéneros. Isto inclúe o pé azul (*Lepista nuda*) (antes *Tricholoma nudum*), *Lepista personata* (antes *Tricholoma personatum*) ou *Calocybe gambosa* (antes *Tricholoma gambosum*).

## Lista de especies 
dereita|miniatura|150x150px|*T. fulvum*
dereita|miniatura|150x150px|*T. lascivum*
dereita|miniatura|150x150px|*T. scalpuratum*
dereita|miniatura|150x150px|*T. sulphureum*
[dereita|miniatura|150x150px|[Ratiño (*T. terreum* ou *T. myomyces*)]]
* *Tricholoma albobrunneum* 20x20px
* *Tricholoma argyraceum* 20x20px
* *Tricholoma auratum* 20x20px - *Tricholoma* dourada.
* *Tricholoma colossus* 20x20px
* *Tricholoma columbetta* 20x20px - *Tricholoma*  pomba.
* *Tricholoma equestre* 20x20px (antes *T. flavovirens*) - Cogomelo dos cabaleiros, tortullo dos cabaleiros.
* *Tricholoma eucalypticum* 20x20px
* *Tricholoma fulvum* 20x20px
* *Tricholoma imbricatum* 20x20px 
* *Tricholoma magnivelare* 20x20px - fungo de piñeiros, matsutake americano.
* *Tricholoma matsutake* 20x20px - matsutake.
* *Tricholoma orirubens* 20x20px
* *Tricholoma pardinum* 20x20px
* *Tricholoma pessundatum* 20x20px
* *Tricholoma populinum* 20x20px
* *Tricholoma portentosum* 20x20px
* *Tricholoma saponaceum* 20x20px
* *Tricholoma scalpturatum* 20x20px 
* *Tricholoma sejunctum* 20x20px
* *Tricholoma squarrulosum* 20x20px
* *Tricholoma sulphureum* 20x20px - *Tricholoma* xofre.
* *Tricholoma terreum* 20x20px (= *T. myomyces*) - Ratiño
* *Tricholoma tigrinum* 20x20px
* *Tricholoma ustale* 20x20px
* *Tricholoma vaccinum* 20x20px - *Tricholoma* escamosa.
* *Tricholoma virgatum* 20x20px
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Marcel Bon : *The Mushrooms and Toadstools of Britain and North-western Europe* (Hodder & Stoughton 1987). ISBN 0-340-39935-X
* Régis Courtecuisse, Bernard Duhem : ''Guide des champignons de France et d'Europe'' (Delachaux & Niestlé, 1994-2000). ISBN 2-603-00953-2
Ouija (filme de 2014)

***Ouija*** é un filme estadounidense de terror dirixido por Stiles White, producido por Jason Blum, Michael Bay, Andrew Form, Bradley Fuller e Bennett Schneir e escrito por Juliet Snowden e White, quen xa escribira *The Possession*. Está protagonizado por Olivia Cooke, Ana Coto, Daren Kagasoff, Douglas Smith e Bianca A. Santos, que interpretan a uns adolescentes que xogan á ouija.

## Personaxes 
* Olivia Cooke como Laine Morris
** Afra Sophia Tully como Laine de nena
* Ana Coto como Sarah Morris
** Izzie Galanti como Sarah de nena
* Daren Kagasoff como Trevor
* Bianca Santos como Isabelle
* Douglas Smith como Pete
* Shelley Hennig como Debbie Galardi
** Claire Beale como Debbie de nena
* Sierra Heuermann como Doris Zander
** Sunny May Allison como Doris de nena
* Lin Shaye como Paulina Zander
* Claudia Katz Minnick como Mother
* Vivis Colombetti como Nona
* Robyn Lively como Mrs. Galardi
* Matthew Settle como Anthony Morris

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
X-Men: Apocalypse

***X-Men: Apocalypse*** é un filme estadounidense de superheroes baseado nas personaxes de X-Men que aparecen en Marvel Comics. É o noveno filme da serie de *X-Men* e é a secuela *X-Men: Days of Future Past*. Dirixido por Bryan Singer, cun guión de Simon Kinberg a partir dunha historia de Singer, Kinberg, Michael Dougherty e Dan Harris, está protagonizado por James McAvoy, Michael Fassbender, Jennifer Lawrence, Oscar Isaac, Nicholas Hoult, Rose Byrne, Tye Sheridan, Sophie Turner, Olivia Munn e Lucas Till. En *X-Men: Apocalypse*, o antigo mutante En Sabah Nur "Apocalypse esperta en 1983 co obxectivo de destruír a civilización e facerse co control do mundo, o que provoca que os X-Men tenten detelo e derrotar ó seu equipo de mutantes renegados.

## Personaxes 
* James McAvoy como Charles Xavier / Profesor X
* Michael Fassbender como Erik Lehnsherr / Magneto
* Jennifer Lawrence como Raven / Mystique
* Oscar Isaac como En Sabah Nur / Apocalypse
* Nicholas Hoult como Hank McCoy / Beast
* Rose Byrne como Moira MacTaggert
* Evan Peters como Peter Maximoff / Quicksilver
* Tye Sheridan como Scott Summers / Cyclops
* Sophie Turner como Jean Grey
* Olivia Munn como Psylocke
* Kodi Smit-McPhee como Kurt Wagner / Nightcrawler
* Alexandra Shipp como Ororo Munroe / Storm
* Lucas Till como Alex Summers / Havok
* Josh Helman como Coronel William Stryker
* Ben Hardy como Angel
* Lana Condor como Xúbilo

Hugh Jackman fai unha aparición sen acreditar, interpretando a Logan / Lobeto,

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Base Léonore

**Base Léonore** é unha base de datos que rexistra aos membros da Orde Nacional da Lexión de Honra.

Acolle os membros que participaron desde a creación da Orde en 1802 e morreron antes de 1977. En xaneiro de 2014, contiña 390.000 rexistros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
George Bancroft Abbe

**George Bancroft Abbe**, nado o 28 de xaneiro de 1911 e finado o 15 de marzo de 1989, foi un poeta e novelista estadounidense.

## Traxectoria 
Graduouse pola Universidade de New Hampshire en 1933 e pola Universidade de Iowa en 1938.

Ensinou no Mount Holyoke College, na Universidade Yale, na Universidade de Connecticut, na Universidade de Wayne State, na Universidade de Columbia, na Universidade de Maine, no Springfield College, no Central Connecticut State College, no Russell Sage College, e na State University of New York at Plattsburgh.

O seu traballo publicouse na *Poetry Magazine*, Tomou té con Sylvia Plath.

Un manuscrito da súa novela está na Universidade de Iowa.

Mantivo correspondencia con Nicholas Joost, Judith Moffett, e Stephen Vincent Benet, e escribiu un adianto do seu libro *Stephen Vincent Benét on writing*.

## Galardóns 
* 1956/1957 Shelley Memorial Award
* Dúas concesións da State University of New York Research Awards Foundation

## Obra 
### Poesía 
* 
* 
* 
* 

### Novelas 
* 
* Dreamer's Clay. Nova York: Holt, 1940
* 
* The Winter House: Nova York: Doubleday, 1957
* One More Puritan: Chicago, Windfall, 1963
* The Non-Conformist. Boston: Branden, 1966
* The Funeral: NeovaYork: Horizon, 1967
* Yonderville. Boston: Branden, 1969

### Non ficción 
* The Larks. Bauhan, 1974
* Abbe and Benet, 1976
* The Pigeon Lover. Donning, 1981

### Editor 
* Hill Wind, YMCA, 1935
* Stephen Vincent Benet on Writing. Stephen Greene, 1964
* *Poetry in the Round: A Poetry Workshop*, Smithsonian Folkways, George Abbe, 1961
* 

## Notas