open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ocelo

O termo **ocelo**, derivado do latín *ocellus*, 'olliño', pode facer referencia a: 
* Ollo simple, ou **ocelo**, órgano visual dos artrópodos e outros metazoos. É un órgano que serve para diferenciar dos ollos compostos e dos verdadeiros ollos dotros animais como, por exemplo, os cefalópodos.
* Ocelo (mimetismo): mancha arredondada e ás veces multicolor que presentan as ás dalgúns insectos e aves.
* Ocelo (xeoloxía): termo usado nalgunhas rochas para denominarmos unha parte da rocha con forma elíptica, do tamaño de até o dun ovo e que ten unha composición mineralóxica diferente do resto.
* Pico e lagoas de Ocelo (Concello da Veiga). Coordenadas: 42.222589448568314, -6.8764630606233315

## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Ollo de sapo
Ocelo (xeoloxía)

En xeoloxía denomínase **ocelo** a estruturas ou corpos esféricos ou elipsoidiais de feldespatos en forma policristalina. Tenden a ser do tamaño de ovos de aves.

Adoitan seren considerados como o resultado dun proceso de inmiscibilidade, aínda que isto púxose en cuestión.

Os ocelos son típicos dos lamprófiros.

## Notas
Ocelo (mimetismo)

[miniatura|230px|Exemplar de *[Mycalesis patnia* mostrando ocelos de distintos tamaños nas súas ás.]]
[miniatura|230px|Exemplares de *[Chaetodon capistratus* cun ocelo na cola para despistar predadores.]]
Un **ocelo** é unha mancha arredondada e moitas veces multicolor, con aparencia dun ollo, que presentan algunhas especies de peixes, bolboretas, réptiles e aves. A súa función biolóxica asóciase co mimetismo.

## Desenvolvemento dos ocelos 
O estudo do desenvolvemento dos ocelos foi un dos campos máis sobresalientes da bioloxía do desenvolvemento e a evo-devo. Fred Nijhout mostrou que a posición dos ocelos se decide no estadio de eiruga e que os patróns concéntricos son inducidos por un organizador (chamado foco) localizado no centro do ocelo en desenvolvemento.

Estudados desde as orixes da ciencia biolóxica, os fenómenos de asimilación de formas ou de enmascaramentos destinados á protección de individuos ou de especies quedaron englobados baixo o termo de mimetismo a raíz da publicación en 1817 dun compendio de entomoloxía dos británicos W. Spence e W. Kirloy.

Notábeis investigadores do século XIX, como Henry Walter Bates e Alfred Russel Wallace, realizaron posteriormente achegas que permitiron o desenvoilvemento dos estudos sobre o fenómeno.

O mimetismo é a propiedade de determinados organismos de reproduciren no seu aspecto e cor o doutras especies diferentes ou o do ambiente en que viven, o que lles proporciona unha vantaxe selectiva fronte ás especies que carecen deste mecanismo. Así, algúns insectos non picadores presentan unha coloración en bandas negras e amarelas típicas de certas avespas, feito que lles garante a protección fronte a un bo número de predadores que asocian ditos caracteres cromáticos cos dunha especie que resulta perigosa e á que é preferíbel non molestar.
 
O artificio non evita que unha determinada cantidade de individuos da especie que posúe mimetismo morra vítima dos predadores no período xuvenil destes últimos, cando aínda non aprenderon a diferenciar cales son as especies adecuadas para a súa alimentación e cales non convén atacar.

## Galería 

File:Peacock tailfeathers (revised).jpg|Ocelos da cola do pavón macho
File:Timon lepidus close-up of the back.jpg|Ocelos do lagarto arnal
File:Lagarto ágil (Lacerta agilis), Jardín Botánico, Múnich, Alemania, 2013-09-08, DD 02.JPG|*Lacerta agilis*
File:Astronotus ocellatus 2015 G1.jpg|*Astronotus ocellatus*
File:Sardine photo4 exp.jpg|*Sardinops sagax*
File:Junonia almana WSF by kadavoor.JPG|*Junonia almana*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mimetismo
Agave

A **agave** é un xénero de monocotiledóneas. As plantas son perennes, pero cada roseta florece unha vez e despois morre. O seu eido de distribución é eminentemente mexicano, mais as agaves son tamén nativas do suroeste dos Estados Unidos e América do Sur central e tropical. É un xénero composto por 183 especies, algunhas das cales amplamente cultivadas como a *Agave sisalana* (para produción de sisal), *Agave tequilana* (para a produción de tequila), *Agave americana* e *Agave attenuata* para fins ornamentais.

En Galicia está catalogado como especie exótica invasora.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Howard Scott Gentry, *Agaves of Continental North America* (University of Arizona Press, 1982), the standard work, with accounts of 136 species.
* Kolendo, Jan. The Agave Pages .
Plaza & Janés

**Praza & Janés Editores S.A.** é unha editorial española fundada en 1959 en Barcelona.

## Descrición 
En 1984 o Grupo Bertelsmann adquiriu o selo español, en 2001 uniuse á joint venture Random House Mondadori e hoxe forma parte de Penguin Random House Grupo Editorial.

Praza & Janés Editores S.A. naceu en 1959 como produto da fusión dos selos de Germán Praza (Ediciones Cliper) e do editor e poeta Josep Janés i Olivé. A empresa expandiuse con velocidade e xa nos anos 1970 contaba cunha presenza importante no mercado editorial español e hispanoamericano. En 1984 o grupo de comunicacións alemán Bertelsmann adquiriu a empresa e en 2001 formaría parte da joint venture con Mondadori, Random House Mondadori.

No catálogo da editorial destacan autores de talle internacional como Stephen King, John lle Carré, Ken Follett, Mika Waltari, George R. R. Martin e Isabel Allende, e escritores nacionais como Javier Reverte, José Luís Sampedro e Julia Navarro. Na súa liña de narrativa feminina destacan as autoras de best-séllers Danielle Steel e Marian Keyes.

Xunto cos escritores consagrados a editorial aposta por talentos máis novos, como son os casos de Félix J. Palma, Ignacio del Valle, Jorge Díaz Cortés ou Patrick Rothfuss.

A editorial alberga diversos xéneros literarios: desde as novelas de aventura, románticas e de non ficción, até obras relacionadas con temas culturais, políticos, de actualidade; biografías e outros temas de interese relacionados con programas de televisión, saúde e cociña, entre outros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* , Jesús (2000). *De la historieta y su uso, 1873-2000*, Sins Entido/Fundación Germán Sánchez Ruipérez
* , Jacqueline (1986). *Josep Janés. O combat per a cultura*, Barcelona, Curial.

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Congreso de Ferradillo

O **congreso de Ferradillo** foi unha reunión de guerrilleiros antifranquistas que tivo lugar o 24 de abril de 1942 nos montes de Ferradillo (Montes Aquilanos), preto de Ponferrada.

## Historia 
O  24 de abril de 1942 vinte e catro guerrilleiros de todas as tendencias políticas celebraron en Peñas de Ferradillo, nos montes de Ferradillo, próximos a Ponferrada, unha reunión que deu lugar á constitución da Federación de Guerrillas de León-Galicia. O congreso culminou coa elección dun Estado Maior dirixido por Marcelino Fernández Villanueva, con César Ríos, Mario Morán García, Abel Ares Pérez, Marcelino de la Parra e Manuel Girón Bazán como lugartenentes.

### Guerrilleiros participantes 

* Marcelino Fernández Villanueva
* César Ríos Rodríguez
* Mario Morán García
* Abel Ares Pérez
* Marcelino de la Parra Casas
* Manuel Girón Bazán
* José Vega Seoane
* Abelardo Macías Fernández
* Victorino Nieto Rodríguez
* Pedro Voces Canóniga
* Guillermo Morán García
* Eduardo Pérez Vega
* Antolín Murias
* Pedro Lamas Cerezales
* Ildefonso Fernández Seoane
* Enrique Oviedo Blanco
* Abelardo Gutiérrez Alba
* Antonio Fernández Crespo
* Manuel Gutiérrez Abella
* Edelmiro Alonso García
* Gerardo Lamas Cerezales
* Arcadio Ríos Rodríguez
* Amador Pérez Poncelas
* Hilario Álvarez Méndez

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

*
José Vázquez Mauriz

**José Vázquez Mauriz**, coñecido como **Patitas**, nado en Mugardos o 6 de xuño de 1905 e finado en 1947, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Afiliado ao PCE. Coxo (de aí o alcume), escapou ao monte ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Foi procesado por rebelión militar en 1937 e declarado en rebeldía. Foi o coordinador dos primeiros grupos guerrilleiros da comarca do Eume. Unha ferida recibida durante a guerra deixouno mancando. Ferido en 1945, foi curado por un médico de Pontedeume. Pertenceu á IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, no mesmo grupo que Ramiro Martínez López. Con Adolfo Allegue Allegue participou na execución do xefe local da Falange de Mugardos Esteban Cortizas Vilar o 23 de xaneiro de 1946. Negouse a marchar a Francia en 1946. Defensor da unidade de acción sen ter en conta a filiación política, foi eliminado a finais de 1947 por orde do responsable Francisco Rey Balbís, ao que se tiña oposto moitas veces. Segundo outras fontes, tería sido executado polos seus compañeiros como consecuencia dunha violación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Brabham BT45

O **Brabham BT45** foi un coche de Fórmula 1 deseñado polo enxeñeiro surafricano Gordon Murray para a tempada de Fórmula 1 de . Os actualizados modelos BT45B e BT45C, tamén competiron nas tempadas  e .

## Tecnoloxía 
O coche foi o primeiro Brabham en utilizar o motor Alfa Romeo Tipo 115-12 de 12 cilindros con 500 CV de potencia e 340 Nm de par. Estaba equipado cunha transmisión Hewland de seis velocidades. Utilizou as tomas de aire dianteiras do anterior Brabham, pero por regulación xa non tiña os deflectores de aire detrás da cabina do piloto e contaba con paneis laterais con tomas de aire máis grandes para alimentar o motor e as superficies máis radiais. O bastidor era un monocasco de aluminio, mentres que o sistema de freado estaba constituído por freos de disco ventilados fabricados por Girling. A suspensión dianteira constaba de triángulos dobres con tirantes, resortes helicoidais e barras estabilizadoras, mentres que a parte traseira utilizaba resortes helicoidais e barras estabilizadoras.
Para a tempada de , en espera do desenvolvemento do BT46, creouse unha versión C do BT45. Este modelo foi equipado cun radiador revisado.

## Carreiras 
O BT45 tivo a súa primeira saída no Gran Premio do Brasil de 1976 en mans de Carlos Pace e Carlos Reutemann. Eles sufriron problemas de confiabilidade, especialmente no motor. Durante a primeira tempada, os mellores resultados foron tres cuartos postos.

Pace terminou segundo na primeira carreira e liderou trece voltas en Suráfrica co BT45B, desgraciadamente morreu uns días despois nun accidente de avión . O seu compañeiro de equipo, John Watson, liderou desde a pole no Gran Premio de Mónaco de 1977, pero foi pasado na primeira volta polo  Wolf de Jody Scheckter, logo pasou máis da metade da carreira na segunda posición, antes de retirarse con problemas na caixa de cambios. Logrou o segundo lugar en Francia, e logrou dous podios, en Alemaña e Austria. Os seus resultados permitiron aos alemáns terminar 11º no Campionato.

O BT45C competiu en dous Grandes Premios en , antes da chegada do BT46. Nestas últimas participacións, Niki Lauda logrou dous podios. Jackie Stewart probou cedo o BT45C (chasis número 8) en 1978 e tivo unha impresión xenaral favorable do coche así como o equipo, cun bo torque do Alfa Romeo doce en liña e unha caixa de cambios de Brabham particularmente loable. O chasis aínda non estaba completamente listo e a Stewart non lle gustaba o embrague accionado por cable. Pero o Brabham era aínda o coche máis rápido nunha serie de probas en Paul Ricard.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Ramiro Martínez López

**Ramiro Martínez López**, coñecido como ***Zapateiro***, nado no Areal (Cabanas) o 5 de abril de 1903, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Veciño do Peón (Laraxe). Na II República detivérono en xaneiro de 1934 por participar nunha reunión clandestina da CNT en Neda. Logo da vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Cabanas. Escapou ao monte ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Integrouse no grupo de José Vázquez Mauriz e foi un dos coordinadores dos primeiros grupos guerrilleiros da comarca do Eume. Despois integrouse na IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Desertou da guerrilla en xaneiro de 1947 e entregouse ás autoridades. Pero ao non querer denunciar a ninguén, tivo que volver fuxir ao monte. Acabou tolo e foi detido o 10 de maio de 1951. Xulgado en Ferrol en consello de guerra o 24 de abril de 1952, foi condenado a 20 anos de prisión. Indultado, saíu en liberdade provisional en 1957.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 

*
Ramiro Martínez Rodríguez

**Ramiro Martínez Rodriguez**, nado en Soaserra (Cabanas) o 26 de maio de 1915 e finado no mesmo concello o 31 de maio de 1942, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria
Fuxiu ao monte ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Logrou escapar nunha batida da Garda Civil en Sanguiñedo en setembro de 1940, na que morreron varios compañeiros. Foi detido o 30 de maio de 1942 pola delación dun infiltrado, levárono ao cuartel onde foi torturado ata que o remataron no monte. O seu cadáver apareceu no Carballón. Foi soterrado no cemiterio de Soaserra.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
*
Os Borrizos, Cornazo, Vilagarcía de Arousa

**Os Borrizos** é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia . Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016 , polo que non se poden achegar datos da súa poboación.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cornazo 
### Parroquias de Vilagarcía de Arousa 
## Notas
O Coruxo, Cornazo, Vilagarcía de Arousa

**O Coruxo** é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 122 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 63 eran mulleres e 59 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 104 veciños, e 2005, cando eran 90.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cornazo 
### Parroquias de Vilagarcía de Arousa
Andrés Arnoso Calvo

**Andrés Arnoso Calvo**, nado cara a 1899 e finado o 7 de marzo de 1939, foi un político galego.

## Traxectoria 
Co triunfo do Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro e elixido alcalde da Capela. Acusado de colaborar na represión, foi axustizado pola guerrilla o 7 de marzo de 1939.

## Notas
Ollo (homónimos)

O termo **Ollo** pode referirse a:

***Ollo**, órgano que detecta a luz, base do sentido da vista;
***Ollo dos cefalópodos**;
***Ollo composto** dos artrópodos;
***Ollo humano**, órgano da visión dos seres humanos;
***Ollo parietal**, órgano fotorreceptor presente nalgúns vertebrados primitivos;
***Ollo simple** ou **ocelo**;
***Ollo morado**, equimose ao rededor do ollo comunmente debida a unha ferida no rostro;
***Ollo vermello**, termo non específico, co que se designa en medicina un avermellamento na porción anterior do ollo;
***Ojo cereixa**, prolapso da glándula da membrana nictitante canina;
***Ollo da ponte**, cada unha das bóvedas formadas polos arcos dunha ponte;
***Ollo apotropaico**, pintura simbólica dun ou máis ollos que se usa como amuleto;
***Ollo de Horus**, ou **Udyat**, antigo símbolo de características máxicas;
***Ollo da providencia**, símbolo interpretado como a vixilancia de Deus sobre a humanidade;
***Mal de ollo**, fenómeno supersticioso;
***Terceiro ollo** que, segundo o contexto, pode ter varias acepcións;
***Ollo** dun **ciclón**, rexión central e máis calmada dos ciclóns tropicais;
***Ollo de falcón**, superhéroe da Marvel Comics;
***Ollo de falcón**, tamén coñecido como ollo de aguia, sistema informático usado en crícket, tenis, fútbol e outros deportes para seguir a traxectoria da pelota;
***Ollo máxico**, válvula termoiónica;
***Ollo negro**, graxa que se aplica en forma de parche rectangular debaixo dos ollos;
***Ollo de tigre**, mineral de cores pardas e amareladas;
***Ollo de boi**, orificio circular practicado nos tabiques exteriores dos barcos;
***Ollo de peixe**, obxectivo fotográfico cun ángulo de visión extremadamente grande.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***O Ollo**, lugar da parroquia do Castro, no concello de Begonte.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Constantino Bouza Pereira

**Constantino Bouza Pereira**, nado en Cabanas cara a 1911 e finado en Cabalar (A Capela) o 2 de marzo de 1939, foi un político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Horta. Escapou ao monte ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Delatado por Andrés Arnoso Calvo, foi abatido pola Garda Civil en Cabalar (A Capela) o 2 de marzo de 1939.

## Notas
Francisco Barcia Martínez

**Francisco Barcia Martínez**, coñecido como **Paco da Casanova**, nado en Fene e finado en Narón o 21 de outubro de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Retornado da emigración en Cuba. Na II República foi dirixente das Juventudes Socialistas de Fene. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 loitou contra os sublevados que dende Ferrol avanzaban cara Pontedeume e logo escapou ao monte. En 1946 era o xefe do destacamento Manuel Eive-Ramiro Carbón. Teimoso ás posturas militaristas de Francisco Rey Balbís, foi acusado de feble. Foi tiroteado pola Garda Civil en outubro de 1947. Apareceu morto metido nun saco no río Grande de Xuvia en Doso (Narón) o 21 de outubro de 1947.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Paco da Casanova, de escapado a guerrilleiro
Manuel Vázquez Fariña

**Manuel Vázquez Fariña**, finado en Mugardos o 11 de decembro de 1973, foi un político galego.

## Traxectoria 
Empregado da Sociedad Española de Construcción Naval. Afiliado ao Partido Republicano Radical, foi elixido alcalde de Mugardos en agosto de 1935. Cesou no cargo a principios de xaneiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde e Delegado de Orde Pública o 23 de xullo. Foi un dos principais responsábeis da represión en Mugardos nos primeiros meses da guerra xunto co xefe de Falange Esteban Cortizas Vilar. Foi destituído polo gobernador civil en agosto de 1937 e desterrado a Vedra. Volveu ser nomeado alcalde de Mugardos en setembro de 1939, tomando posesión o 10 de setembro. En 1943 foi recibido por Francisco Franco en El Pardo para entregarlle a medalla de ouro da vila de Mugardos. En xaneiro de 1949 os guerrilleiros Adolfo Allegue Allegue e Francisco Martínez Leira atentan contra el e o falanxista Arsenio Muñiz, a quen asasinan, logrando Manuel Vázquez saír indemne.

## Notas
Cincinnati Reds

Os **Cincinnati Reds** son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Cincinnati, Ohio. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Central da National League (NL). O equipo xoga os seus partidos como local no Great American Ball Park, campo con capacidade para 42.319 espectadores. Os Reds, fundados en 1881, foron un dos equipos fundadores da American Association en 1882, uníndose á National League en 1890.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Exército Guerrilleiro de Galicia

O **Exército Guerrilleiro de Galicia** foi unha organización guerrilleira antifranquista que funcionou en Galicia entre 1944 e 1949.
## Historia 
A organización constituíuse nunha reunión en Abegondo en outubro de 1944, presidida por Manuel Castro Rodríguez, delegado da Internacional Comunista na Unión Nacional Española. Participaron Manuel Ponte, Francisco Rey Balbís, Marcelino Rodríguez Fernández, Adolfo Allegue Allegue, Juan Pérez Dopico. Máis tarde uniríase ao grupo Benigno Andrade García. A organización dividiuse en catro agrupacións que pretendían abarcar toda Galicia. Cada agrupación estaba estruturada en partidas ás que se lles asignaban zonas determinadas de actuación.
* I Agrupación actuaba no extremo oriental da provincia de Ourense, O Bierzo e o sur da provincia de Lugo.
* II Agrupación tiña asignada o resto da provincia de Ourense.
* III Agrupación operaba na banda norte e occidental da provincia de Lugo.
* IV Agrupación situouse na zona noroeste de Galicia.
* En 1946 creouse a V Agrupación, que operaba na zona central de Galicia.

En 1948 foi desarticulado o aparello da dirección nacional do PCE no interior e a dirección no exilio asumiu o control do partido e dos comités rexionais. Na primavera dese ano o mando guerrilleiro convocou delegados de todas as agrupacións nunha xuntanza nas fragas do Eume. O obxectivo era discutir a posibilidade da disolución da guerrilla, conforme dispoñía o PCE dende Francia. En outubro a dirección do partido no exilio, alegando desmoralización e a persecución constante, decidiu potenciar a acción política en troques da loita armada.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Federación de Guerrillas de León-Galicia
### Bibliografía 
* 
* 
*
SAGE

**SAGE** (acrónimo de *Stratospheric Aerosol and Gas Experiment*), tamén coñecido como **AEM-B** (*Applications Explorer Missions B*), foi un satélite artificial da NASA lanzado o 18 de febreiro de 1979 mediante un foguete Scout D1 desde a base de Wallops Island.

## Características 
A misión de SAGE foi estudar o ozono e os aerosois da estratosfera terrestre para comprender mellor o medio ambiente e equilibrio radiativo da atmosfera.

O satélite estaba formado por dous módulos: o módulo de instrumentos, coa instrumentación científica; e o módulo base, cos sistemas de enerxía, comunicacións e propulsión. Foi deseñado para pasar un ano en órbita.

SAGE foi inxectado nunha órbita inicial de 655&nbsp;km de apoxeo e 545&nbsp;km de perixeo, cunha inclinación orbital de 54,9 graos e un período de 96,9 minutos. O satélite comezou a ter problemas de enerxía o 15 de maio de 1979, aínda que continuou recollendo información científica ata o 19 de novembro de 1981. O último sinal de SAGE recibiuse o 7 de xaneiro de 1982, ao fallar a batería. O satélite reentrou na atmosfera terrestre o 11 de abril de 1989.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Scout D1
José Manuel Rey de Viana

**José Manuel Rey de Viana,** nado en Ourense en 1923 e finado na Coruña o 8 de outubro de 1995, foi un bailarín e coreógrafo galego. Foi o fundador xunto coa súa muller, Victoria Canedo, do ballet galego que leva o seu nome.

## Traxectoria 
Iniciouse con oito anos no baile. Percorreu diversas escolas de danza europeas. En 1949, xunto coa súa muller, tamén bailarina, fundou o Ballet Galego Rey de Viana co obxectivo de dar a coñecer o folclore galego. A súa primeira actuación foi na Coruña en 1955.

En 1964 actuou no pavillón español da Feira Mundial de Nova York. En 1971 a dirección do Ballet foi cedida á Deputación da Coruña. Aos 65 anos tivo que xubilarse por esixencia da Deputación facendo unha folga de fame e unha manifestación artística nos xardíns de Méndez Núñez. O Ballet pasou a estar baixo dirección da Xunta.

Finou na Coruña a consecuencia dunha doenza hepática o 8 de outubro de 1995 aos 72 anos.
## Recoñecementos 
* En 1994 foille concedida a Medalla de Galicia de prata.
* En maio de 2007 inaugurouse unha sala adicada ao seu ballet no Museo das Mariñas.
## Vida persoal 
Casou con Victoria Canedo Rodríguez.
## Notas
Ramiro Carbón Fornos

**Ramiro Carbón Fornos**, **Lagoa**, nado na Lagoa (Soaserra, Cabanas) e finado na Capela o 23 de febreiro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Fuxido desde 1937, para evitar ir á guerra. Na primavera de 1944 organizou con Manuel Eive Villar, o seu irmán Evaristo Eive Villar e José Vázquez Mauriz un grupo guerrilleiro na comarca do Eume no que moitos dos membros eran desertores da base naval de Ferrol. En 1944 dirixiu unha partida na Capela. O 23 de febreiro de 1945 matou o miliciano José Rodríguez. Foi asasinado nunha emboscada da Garda Civil en Vilar de Mouros o 23 de febreiro de 1946.

Trala súa morte puxéronlle o seu nome a un destacamento do Exército Guerrilleiro de Galicia.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

*
Manuel Eive Villar

**Manuel Eive Villar**, nado en Regoela (Cabanas) en 1913 e finado na mesma parroquia o 2 de agosto de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Irmán de Evaristo e José Eive Villar. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e botouse ao monte. Foi xulgado na Coruña por deserción e declarado fuxido e en rebeldía. Integouse no grupo liderado por José Vázquez Mauriz e Ramiro Martínez López que loitaba na bisbarra do Eume. Na primavera de 1944 organizou co seu irmán Evaristo, Ramiro Carbón Fornos e José Vázquez Mauriz, un grupo guerrilleiro no que moitos dos membros eran desertores da base naval de Ferrol. Foi asasinado nunha emboscada da Garda civil en Regoela o 2 de agosto de 1946.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Pierre Louis Moreau de Maupertuis

**Pierre-Louis Moreau de Maupertuis**, nado en Saint-Jouan-des-Guérets o 7 de xullo de 1698 e finado en Basilea, Suíza o 27 de xullo de 1759 foi un filósofo, matemático e astrónomo francés.

## Obra 
### Principio de mínima acción 
O *principio de mínima acción* establece que en todos os fenómenos naturais, unha cantidade chamada "acción" tende a ser minimizada. Maupertuis desenvolveu este principio ao longo de dúas décadas. Para el, a acción podía ser expresada matematicamente como o produto da masa do corpo implicado, a distancia percorrida e a velocidade á que viaxa.

### Bioloxía 
Na súa obra *Vénus physique* (1745) Maupertuis opúxose á teoría da preformación do embrión entón de moda, afirmando que o pai e a nai teñen unha influencia semellante na herdanza. Maupertuis trata de explicar os fenómenos xenéticos a partir dunha teoría de atracción físico-química.

Para Maupertuis, a natureza era demasiado heteroxénea como para ser creada por deseño. A súa perspectiva materialista e mecanicista (debida ao seu coñecemento das teorías newtonianas e os seus coñecementos ao redor da herdanza) permitíronlle desenvolver unha teoría da vida bastante próxima ao moi posterior mutacionismo de Hugo de Vries (1848-1935). Segundo Maupertuis, as primeiras formas de vida apareceron por xeración espontánea a partir de combinacións azarosas de materias inertes, moléculas ou xermes. A partir destas primeiras formas de vida, unha serie de mutacións fortuítas procreou unha multiplicación sempre crecente de especies. Maupertuis chega mesmo a postular a eliminación dos mutantes deficientes, converténdose así nun antecedente da teoría da selección natural.

## Obras 
* *Sur la figure de la terre* (1738)
* *Discours sur la parallaxe de la lune* (1741)
* *Discours sur la figure des astres* (1742)
* *Eléments de la géographie* (1742)
* *Lettre sur la comète de 1742* (1742)
* *Accord de différentes loix de la nature qui avoient jusqu’ici paru incompatibles* (1744)
* *Vénus physique* (1745)
* *Astronomie nautique* (1745 e 1746)
* ''Les loix du mouvement et du repos déduites d'un principe metaphysique* (1746)
* *Essai de cosmologie'' (1750).

## Eponimia 
* O cráter lunar Maupertuis leva este nome na súa memoria.
* O asteroide (3281) Maupertuis tamén conmemora o seu nome.

## Notas
A Cruz, Cornazo, Vilagarcía de Arousa

**A Cruz** é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 189 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 93 eran mulleres e 96 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 213 veciños, e 2005, cando eran 221.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cornazo 
### Parroquias de Vilagarcía de Arousa
Ramón Fraga Couceiro

**Ramón Fraga Couceiro**, coñecido como **Parará**, **Pedro** e **Saturno**, nado en Centroña (Pontedeume) o 2 de febreiro de 1907 e finado en Sillobre no inverno de 1945, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Carpinteiro e inspector de arbitrios. Implicado nas protestas pola detención de José Varela Porca, Francisco Rodríguez Maroño e José María Blanco Barros acusados do incendio da igrexa de Castro, intentan detelo 13 de abril de 1936. Preséntase o 6 de maio e ingresa en prisión preventiva ata o 17, en que foi posto en liberdade provisional coa obriga de presentarse os sábados ante a Garda Civil.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e botouse ao monte. Foi reclamado polo Goberno civil da Coruña en setembro de 1936. Foi xulgado en Ferrol por rebelión militar e declarado en rebeldía. Incoáronlle expediente de responsabilidades políticas en agosto de 1941. Foi enlace da guerrilla na zona de Lugo. Participou no axustizamento do falanxista José Rodríguez Rivera con Manuel Piñeiro Antón e Jesús López Ardao en novembro de 1944. Despois dunha incursión en 1945 regresou á comarca de Eume e adoptou unha dobre actitude, actuou como guerrilleiro no grupo de José Vázquez Mauriz e Ramiro Martínez López e realizou ataques pola súa conta (parece que esquilmou os veciños da Capela para comprar un barco para fuxir a Francia). As súas actividades delitivas motivaron a súa eliminación pola propia guerrilla no monte Marraxón (Sillobre) no inverno de 1945. O seu corpo foi atopado no monte Marraxón o 17 de xaneiro de 1946.

## Vida persoal 
Casou con María Allegue Ferraces e foi pai de catro fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Brabham BT44

O **Brabham BT44** foi un coche de competición de Fórmula 1 deseñado por Gordon Murray, o deseñador principal de Brabham. Unha actualización do BT42 parcialmente acertado de , o BT44 era un deseño simple cunha combinación estándar da caixa de cambios Hewland e o motor DFV de Ford, pero era moi limpo aerodinamicamente. Murray tiña ollo para as liñas limpas, e o BT44 era particularmente agraciado. Tamén era un visionario, e xogou cos faldóns laterais e deflectores de aire no coche, un precursor da aerodinámica de efectos chan. O patrocinio veu de Martini.

[miniatura|left|240px|[Carlos Reutemann no Brabham BT44 todo baranco na Race of Champions de 1974.]]

## Historial nas carreiras 
A tempada  foi exitosa para Brabham. Carlos Reutemann logrou tres vitorias co coche, en compañía de  Carlos Pace, foron capaces de encadear unha serie de resultados prometedores xuntos. Brabham terminou no quinto lugar no Campionato de Construtores logo dunha tempada fortemente loitada.

O BT44 foi modificado para , e Pace gañou o seu primeiro e único Gran Premio na carreira de casa en Brasil en 1975, mentres que Reutemann gañou no Gran Premio de Alemaña en Nürburgring. Unha serie doutros bos resultados axudaron a Reutemann a terminar terceiro no campionato de pilotos en 1975, mentres que Brabham igualou a súa fazaña no campionato de construtores. aínda que o BT44 era un bo coche, non podía igualar ao McLaren M23 ou ao Ferrari 312T.

miniatura|left|Brabham **BT44B** de 1975

O BT44 foi substituído polo BT45 con motor Alfa Romeo para  que demostrou ser un serio paso atrás para o equipo. Os BT44B foron vendidos a  RAM Racing, que os utilizou para unha variedade de pilotos no campionato do mundo de fórmula 1 de , incluíndo Loris Kessel, Emilio de Villota, Patrick Nève, Jac Nellemann, Damien Magee, Lella Lombardi e Bob Evans, ningún dos cales tivo moito éxito.

### Resultados parciais na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

 Inclúe 1 punto logrado usando o BT42.

## Notas
## Véxase tamén 
* Tyrrell P34
* Lotus 72

### Ligazóns externas
Castelo Dough

O **castelo Dough** (en , que significa *baixío* dos O'Connor) é unha torre medieval que se atopa no concello de Lahinch, no oeste de Irlanda. Foi construído a comezos do século XIV por orde dos O'Connor, mais non se conserva nada da estrutura orixinal.

## Xeografía 
O castelo está na parroquia de Kilmacrehy e ao carón da desembocadura dos ríos Inagh e Deelagh.

## Estado actual 
Por mor de que os seus cimentos se atopan sobre area, o castelo veuse abaixo varias veces e hoxe en día está en ruínas. Consérvase pouco máis que a torre O'Brien no campo de golf de Lahinch.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Leap Year (filme de 2010)

***Leap Year*** é un filme estadounidense dirixido por Anand Tucker que se estreou no 2010. Está protagonizado por Amy Adams e Matthew Goode. Foi escrito por Harry Elfont e Deborah Kaplan, e o filme conta a historia dunha muller que vai a Irlanda para propoñerlle ó seu mozo se quere casar con ela o 29 de febreiro, que segundo a tradición un home non pode rexeitar a proposta dunha muller nese día. Os seus plans son interrompidos por unha serie de eventos poucos afortunados e complícanse aínda máis cando contrata a un mozo irlandés para que a leve onda o seu noivo en Dublín. O filme foi rodado no Condado de Wicklow, en Dublín, no Condado de Mayo e no Condado de Galway, con localizacións nas Oileáin Árann, Connemara, Temple Bar, Georgian Dublin, Wicklow National Park, e Olaf Street en Waterford. *Leap Year* foi estreado en Nova York 6 de xaneiro de 2010.

## Personaxes 
* Amy Adams como Anna Brady
* Matthew Goode como Declan O'Callaghan
* Adam Scott como Jeremy Sloane
* John Lithgow como Jack Brady
* Kaitlin Olson como Cailey
* Noel O'Donovan como Seamus
* Tony Rohr como Frank
* Pat Laffan como Donal
* Alan Devlin como Joe
* Ian McElhinney como Sacerdote
* Peter O'Meara como Ron

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Ollo humano

O **ollo** dos humanos, como o doutros vertebrados, e un órgano que detecta a luz e é a base do sentido da vista. A súa función consiste basicamente en transformar a enerxía lumínica en sinais eléctricos que son enviadas ao cerebro a través do nervio óptico.
miniatura|300px|Sección do ollo humano. 
O ollo humano funciona de forma moi similar ao da maioría dos vertebrados e dalgúns moluscos. Posúe unha lente chamada cristalino (que é axustábel segundo a distancia do obxecto a ver), un "diafragma" que se denomina pupila (cuxo diámetro está regulado polo iris) e un tecido sensíbel á luz, que é a retina.

A luz penetra a través da pupila, atravesa o cristalino e proxéctase sobre a retina, onde se transforma, grazas a unhas células chamadas fotorreceptoras, en impulsos nerviosos que son trasladados a través do nervio óptico ao cerebro.

A súa forma é aproximadamente esférica, mide 2,5&nbsp;cm de diámetro e está cheo dun xel transparente chamado humor vítreo que enche o espazo comprendido entre a retina e o cristalino.

Na porción anterior do ollo encóntranse dous pequenos espazos: a cámara anterior, que está situada entre a córnea e o iris, e a cámara posterior, que se sitúa entre o iris e o cristalino. Estas cámaras están cheas dun líquido chamado humor acuoso, cuxo nivel de presión, a chamada *presión intraocular*, é moi importante para o correcto funcionamento do ollo.

Para que os raios de luz que penetran no ollo se poidan enfocar na retina, deben refractarse. A cantidade de refracción requirida depende da distancia do obxecto ao observador. Un obxecto distante requirirá menos refracción que un máis achegado. A maior parte da refracción ocorre na córnea, que ten unha curvatura fixa. Outra parte da refracción requirida dase no cristalino. O cristalino pode cambiar de forma, aumentando ou diminuíndo así a súa capacidade de refracción. Ao envellecer, o ser humano va perdendo esta capacidade de axustar o enfoque, deficiencia coñecida como presbicia ou vista cansada.

## Estrutura 
O ollo humano está composto polas pálpebras, os globos oculares, o aparello lacrimal e os músculos oculares externos. O globo ocular mide uns 25&nbsp;mm de diámetro e mantense na súa posición grazas aos músculos extraoculares. A visión binocular, é dicir, coa participación de ambos os ollos, permite apreciar as imaxes en tres dimensións.

A parede do ollo está formada por tres capas:
* A **capa externa**, que inclúe a esclerótica (espesa, resistente e de cor branca) e na parte anterior a córnea transparente.
* A **capa media**, que inclúe a coroide, que contén abundantes vasos sanguíneos, e o tecido conxuntivo do corpo ciliar e o iris.
* A **capa interna** é a retina, na que se encontran as células sensíbeis á luz (bastonetes e os conos), recubertas por unha lámina externa de células epiteliales cúbicas que conteñen melanina. Externamente, a retina descansa sobre a coroide; internamente, está en contacto co humor vítreo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cor dos ollos
* Lente (óptica)
* Oftalmoloxía
* Visión
Ollo de boi (naútica)

Os **ollos de boi** son pequenas fiestras a modo de orificios circulares practicados nos tabiques exteriores dos barcos, e tamén nalgunhas naves espaciais, para subministrar ventilación e/ou iluminación aos aloxamentos interiores. Realízanse de forma circular para diminuír as tensións lonxitudinais e transversais estruturales que prercorren o casco e contribuír á resistencia, xa que estando próximos á cuberta principal son propensos a recibir golpes de mar de moita violencia.

Os *ollos de boi* poden ser fixos, é dicir, sen posibilidade de abrirse, ou ben con portas accionadas co dous peches, un de vidro reforzado e outro mediante unha tapa metálica que prové estanqueidade en caso de rotura do cristal.

## Galería 

Ficheiro:ArionBrake.jpg|Vista desde o exterior
Ficheiro:2kaioumaru49.JPG|Vista desde o interior
Ficheiro:FragataSarmiento096.JPG|Ollo de boi. Detalles
Ficheiro:Bullauge in der Offiziermesse Moelders.jpg|Ollo de boi na cámara de oficiais do destrutor *Mölders*. Museo da Mariña Alemá. Wilhelmshaven (Baixa Saxonia)
Ficheiro:Exp18home nasa big.jpg|Ollo de boi na Estación Espacial Internacional
Ficheiro:Bulleye-rahmen hg.jpg|Marco dun ollo de boi usado como elemento decorativo

## Notas 
## Véxase tamén
Petín, Petín, Petín

**Petín** é o único lugar da parroquia de Petín, no concello ourensán de Petín na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2016 tiña 646 habitantes (319 homes e 327 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Petín 
### Parroquias de Petín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Petín
Ollo morado

O **ollo morado** é unha equimose ao redor do ollo comunmente debida a unha ferida no rostro. O nome débese á cor da contusión ocular. A maioría das lesións de ollos morados son menores e sanan soas no transcurso dunha semana.

## Etioloxía 
O traumatismo cerca dunha cella ou algún lugar que non estea situado directamente no ollo pode facer que a pálpebra se volva dunha cor purpúrea. As feridas oculares e os traumatismos na cabeza poden tamén coincidir cun ollo morado.

## Cadro clínico 
A aparencia dramática (decoloración e turxencia) non indica necesariamente unha ferida seria.

## Tratamento 
Xeralmente a asistencia médica non é necesaria, salvo que haxa lesión ocular.
 
## Complicacións 
Os signos clínicos que indicarían complicacións na lesión son:
* Visión dupla ou borrosa
* Perda de visión 
* Perda de consciencia
* Imposibilidade para mover o ollo ou para pestanexar
* Hemorraxia nasal ou ótica
* Hemorraxia na superficie ocular
* Dor de cabeza persistente

## Véxase tamén
Penske PC4

O **Penske PC4** foi un coche de Fórmula 1 utilizado polo equipo Penske durante a tempada  e logrou unha vitoria no Gran Premio de Austria de 1976 pilotado por John Watson. Foi utilizado na maior parte da seguinte tempada de Fórmula 1 de  por ATS Racing e Interscope Racing tamén usaron o PC4 para dúas carreiras ese ano.

## Desenvolvemento 
O Penske PC4 foi deseñado por Geoff Ferris. Presentou unha bañera monocasco baixa con radiadores de cadeira. Logo dun pobre debut en Suecia, a súa aerodinámica revisouse e agrandouse a distancia entre eixes. O equipo Penske construíu tres chasis durante o curso da tempada de .

## Historial de carreiras 
O equipo Penske usou o PC3 nas primeiras seis carreiras da tempada, pero para o Gran Premio de Suecia de 1976, presentouse o PC4. O único piloto do equipo, John Watson, cualificou o novo coche no 17º posto da grella con Watson 7º no Campionato de Pilotos. Penske retirouse da Fórmula Un ao final da tempada, o equipo optou por concentrarse nas Indycar racing.
 
### ATS Racing 
O industrial alemán Günter Schmid comprou o chasis do Penske PC4 para o seu equipo recentemente formado ATS Racing, creado para participar na tempada  de Fórmula Un. Inicialmente o equipo presentou un só vehículo para Jean-Pierre Jarier. Anotou un punto coa sexta posición no seu debut no Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1977 a súa novena posición na grella desa carreira foi a mellor cualificación do equipo na Copa do Mundo. O PC4, normalmente cualificaríase na metade inferior da grella. O equipo ampliouse a dúas entradas máis adiante na tempada e Hans Heyer fixo unha aparición única no Gran Premio de Alemaña malia non cualificar. O ATS descartou os seus PC4 logo da presentación do seu propio chasis, o ATS HS1, para as tres últimas carreiras do ano. Ted Field de Interscope Racing pilotou un PC4 para Danny Ongais que logrou un mellor sétimo lugar nas dúas carreiras nas que participou.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
San Paio, Mones, Petín

**San Paio** é un lugar da parroquia de Mones, no concello ourensán de Petín na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2024 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).

Constitúe unha parroquia eclesiástica á parte: **San Paio (Santa Eufemia)**.

## Toponimia
O topónimo **San Paio** é un haxiotopónimo referido a Paio de Albeos e débese á presenza no lugar dunha capela baixo dita advocación.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mones 
### Parroquias de Petín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Petín
A Portela de Portomourisco, Portomourisco, Petín

**A Portela de Portomourisco** é un lugar da parroquia de Portomourisco, no concello ourensán de Petín na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2016 tiña 76 habitantes (43 homes e 33 mulleres).
Forma un único núcleo xunto co lugar da Portela de Portomourisco (Portomourisco, Larouco).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Portomourisco 
### Parroquias de Petín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Petín
Santoalla, Santoalla do Monte, Petín

**Santoalla** é o único lugar da parroquia de Santoalla do Monte, no concello ourensán de Petín na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2024 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).

## Toponimia
O topónimo **Santoalla** é un haxiotopónimo referido a Baia de Mérida e débese á presenza no lugar da igrexa de Santoalla do Monte.

## Santoalla na cultura popular 
Santoalla é unha das localizacións de *Sempre Xonxa* de Chano Piñeiro, parte do documental *A aldea: o antigo e o novo* de Ignacio Vilar e é a localización case única do documental *Santoalla*.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santoalla do Monte 
### Parroquias de Petín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Petín
Outeiro, Santa María de Mones, Petín

**Outeiro** é un lugar da parroquia de Santa María de Mones, no concello ourensán de Petín na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2016 tiña 11 habitantes (3 homes e 8 mulleres).

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que é unha parte alta ou elevación do terreo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa María de Mones 
### Parroquias de Petín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Petín
Egocentrismo

miniatura|dereita|220px|Egocentrismo.
O **egocentrismo** é a incapacidade para diferenciar entre un mesmo e os outros. Máis concretamente, impide desligar os propios esquemas subxectivos dunha realidade obxectiva, polo que non se pode entender ou asumir ningunha perspectiva diferente da propia.

Aínda que o egocentrismo e o narcisismo parecen semellantes non o son. Unha persoa egocéntrica cre que é o centro da atención, coma un narcisista, mais non recibe gratificación pola súa propia admiración. Os egotistas e os narcisistas son persoas cuxo ego está moi influenciado pola aprovación dos demais, mentres que nos egocentristas isto non é certo.

## Notas
Xeometría de Riemann

miniatura|Bernhard Riemann
En xeometría diferencial, a **xeometría de Riemann** é o estudo das variedades diferenciais con métricas de Riemann; é dicir dunha aplicación que a cada punto da variedade, lle asigna unha forma cadrática definida positiva no seu espazo tanxente, aplicación que varía suavemente dun punto a outro. Isto dá ideas locais de (entre outras magnitudes) ángulo, lonxitude de curvas, e volume. A partir destas, poden obterse outras magnitudes por integración das magnitudes locais.

Foi proposta por primeira vez de forma xeral por Bernhard Riemann no século XIX. Como casos especiais particulares aparecen os dous tipos convencionais (xeometría elíptica e xeometría hiperbólica) da xeometría non euclidiana, así como a xeometría euclidiana mesma. Todas estas xeometrías trátanse sobre a mesma base, do mesmo xeito que unha ampla gama das xeometrías con propiedades métricas que varían de punto a punto.

Calquera variedade diferenciable admite unha métrica de Riemann e esta estrutura adicional axuda a miúdo a solucionar problemas de topoloxía diferencial. Tamén serve como un nivel de entrada para a estrutura máis complicada das variedades pseudo-Riemann, as cales (no caso particular de ter dimensión 4) son os obxectos principais da teoría da relatividade xeral.

Non hai introdución fácil á xeometría de Riemann. Os artigos seguintes poden servir como introdución:

## Teoremas clásicos na xeometría de Riemann 
A seguir, unha lista non completa dos teoremas máis clásicos da xeometría de Riemann. A elección faise dependendo da súa beleza, importancia e simplicidade da formulación:
* Teorema de Gauss-Bonnet: A integral da curvatura de Gauss nunha variedade de Riemann compacta de 2 dimensións é igual a 2\pi\chi(M), aquí \chi(M) denota a característica de Euler de M.
* Teorema de inmersión de Nash, tamén chamado teorema fundamental da xeometría de Riemann: Indican que cada variedade de Riemann pode ser isometricamente mergullada nun espazo euclidiano **R***n*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* ; Reimpresión revisada do orixinal de 1975.
* 
* .
* 
### Outros artigos 
* Tensor métrico 
* Variedade de Riemann 
* Conexión de Levi-Civita 
* Curvatura 
* Tensor de curvatura 
### Ligazóns externas 
* Weisstein, Eric W. «Riemannian Geometry» en MathWorld
N-555

A **N-555** é unha estrada nacional que vai desde Redondela até o aeroporto de Peinador.

## Denominación
Adoptou esta denominación en xullo de 1988, que considera de interese xeral as estradas que levan a aeroportos. Correspóndese coa antiga estrada PO-321, da que conserva varios fitos quilométricos. A súa nomenclatura actual, así como do resto das estradas nacionais de España, estableceuse no cuarto plan xeral de estradas de 1939-41 (Plan Peña).

## Traxecto
Parte da estrada N-550 ao seu paso pola vila de Redondela, nunha rotonda xunto ao convento de Vilavella. Atravesa as aldeas de Fortóns e A Eira Pedriña (Cedeira), en paralelo ao rego das Maceiras. Despois comeza a subir cara a Pregal (Negros), onde pasa por riba do túnel da Madroa e do túnel da liña de ferrocarril Redondela-O Porriño. Logo de pasar a carón da igrexa de Negros. Despois segue cara á parroquia de Cabeiro e cruza a Pica Moureira. Logo dunha zona industrial chega ao concello de Vigo, e alí liga coa estrada N-556, que vai do aeroporto á cidade.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Fito 2 PO-321.jpg|Fito quilométrico n° 2 en Pregal
Ficheiro:Fito 3 PO-321.jpg|Fito quilométrico n° 3 en Negros
Ficheiro:Fito 4 PO-321.jpg|Fito quilométrico n° 4 en Cabeiro

## Notas