open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Augardente de herbas

miniatura|Un gotiño de augardente de herbas.
A **augardente de herbas** é unha bebida de alta graduación (aínda que menor cá da augardente branca) típica de Galiza, e tamén de Cantabria e León. Elabórase a partir da destilación do bagazo (residuo da uva despois de espremela e tirarlle o mosto) xunto con herbas aromáticas. O resultado é un licor dun ton intenso amarelo averdado característico.

Ten denominación de orixe local amparada na Denominación Xeográfica Augardente de Galicia xunto coa augardente branca e o licor café. Segundo a devandita denominación, o seu contido en azucres debe ser inferior a 100 g/L. As herbas empregadas na súa elaboración adoitan ser menta, macela, herba luísa, romeu, ourego, tomiño, coandro, flor de laranxeira, fiúncho, regalicia, noz moscada e canela.

Actualmente, a súa produción industrial está amparada pola Denominación Xeográfica de **Augardente de Galicia**.

## Consumo 
Acostúmase consumir en forma de copiña despois dun xantar, ou mesturado co café, popularmente coñecido na Galiza como *café con gotas*. Noutrora, entre o campesiñado galego, portugués e brasileiro adoitábase tomalo despois do almorzo, antes do traballo no campo ao amencer, e aínda existen persoas de avanzada idade que conservan este costume.

Actualmente é moi frecuente o seu consumo en restaurantes de toda España despois dos xantares, xa que dispón de propiedades dixestivas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Augardente

### Ligazóns externas 
* Web da Denominación Específica Augardentes de Galiza
Xosé Couceiro Bugallo

**Xosé Couceiro Bugallo**, nado en Santo André de Souto (A Estrada) en 1963 e finado o 23 de maio de 2009, foi un músico e escritor galego

## Traxectoria 
Estudou na Estrada e en Santiago de Compostela, cousa que mesturou cos traballos decotío, na casa de labranza na que se criou. O agasallo dunha gaita levouno a dedicarse ao seu estudo e a se interesar pola cultura do país. Logo da ditadura franquista, nos seus anos de bacharelato, compuxo os seus primeiros escritos en galego e co–fundou o primeiro grupo de música tradicional chamado "Airiños da Baiuca". Dende aquela sempre estivo activo no mundo músico- cultural, colaborando na fundación, e sobre todo na didáctica, de máis dunha ducia de formacións, hoxe en día vixentes as máis delas. Compuxo varias pezas para gaita e algún cantar. Exerceu como instrutor de música tradicional, maiormente de gaita e como artesán.

## Obra 
Dende os anos 90 abondou un pouco máis a escritura, por iso a súa obra permanece case toda inédita.

* *O meu brado mariño* (Ed. Fervenza, 2004).
Sebastian Fagerlund

**Sebastian Fagerlund**, nado en Parainen o 6 de decembro de 1972, é un compositor finlandés residente en Helsinqui. É considerado como un dos máis interesantes compositores finlandeses da súa xeración.

## Traxectoria 
Sebastian Fagerlund estudou composición na Sibelius-Akatemia de Helsinqui con Erkki Jokinen, finalizando os seus estudos en 2004. Tamén ten asistido a numerosas clases maxistrais de composición con mestres como Michael Jarrel, Magnus Lindberg e Ivan Fedele. Ese mesmo ano, *Ignite* foi seleccionada como obra recomendada no International Rostrum of Composers 2011, en Viena.

## Obra 
O catálogo de obras de Fagerlund, ademais de música orquestral, inclúe música vocal, coral, música de cámara, e música para solista. Entre os seus traballos máis recentes destaca o *Concerto para violín*, escrito para o violinista finlandés Pekka Kuusisto e encargado pola Tampere Filharmonia, e estreado en 2012; tamén destaca o seu *Concerto para guitarra e orquestra sinfónica* encargado pola Radion sinfoniaorkesteri e estreado en 2013.

A súa música foi descrita como fluída, movemento rápido e rica en son. O fluxo rápido e a elasticidade rítmica son decotío compensados por episodios fráxiles e líricos, e o cambio entre a mobilidade e inmobilidade é unha das características principais da súa música, que transmite un sentimento de alto virtuosismo instrumental e un forte sentimento de mestría musicla, creando dramas musicais nos que o poder da expresión é combinado con intensidade e comunicabilidade.

## Gravacións 
Existen gravacións de composicións de Fagerlund no selo sueco BIS Records.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil de Sebastian Fagerlund en Edition Peters
* Sebastian Fagerlund en Music Finland
*Sebastian Fagerlund en BIS Records 
* *Sebastian Fagerlund – full speed ahead* , artigo en fmq.fi
12ª edición dos Premios Mestre Mateo

miniatura|O PALEXCO da Coruña.
A **12ª edición dos Premios Mestre Mateo** galardoou as producións audiovisuais de Galicia de 2013 e celebrouse o 12 de abril de 2014. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 26 categorías. A cerimonia celebrouse no PALEXCO da Coruña.

O 24 de febreiro de 2014, nun acto celebrado no Salón Teatro de Santiago de Compostela, os actores Antonio Mourelos, presidente da AGA, Luís Tosar, vicepresidente, e a actriz Sabela Arán, deron a coñecer os finalistas.

A longametraxe *Somos xente honrada* estaba nomeada a 13 premios. A seguinte produción en número de candidaturas é a serie de televisión *Era visto!*, que estaba nomeada en 9 candidaturas. Séguelle a serie televisiva *Luci* con 8 candidaturas, a miniserie de televisión *Salgadura* con sete e *Inevitable* con seis categorías.

## Premios 
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.

[miniatura|dereita|150px|[Miguel de Lira, mellor actor]]
[miniatura|150px|[Isabel Blanco, mellor actriz]]
[miniatura|150px|[Ricardo de Barreiro, mellor actor secundario]]
[miniatura|150px|[Isabel Risco, mellor actriz secundaria]]
[miniatura|dereita|150px|[Xosé Ramón Gayoso, mellor comunicador]]

## Premios especiais 
### Premio de Honra Fernando Rey 
* Manuel González Álvarez

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web da Academia Galega do Audiovisual
* Finalistas dos PMM13
Brañas, Noceda, As Nogais

**Brañas** é un lugar da parroquia de Noceda no concello lucense das Nogais, na comarca dos Ancares. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2013 era de 12 persoas (8 homes e 4 mulleres).
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Noceda 
### Parroquias das Nogais
Xosé Fernández da Ponte

**Xosé Xoán Fernández da Ponte**, nado en Tabeirós (A Estrada) o 17 de xullo de 1901 e finado na Baña o 26 de setembro de  1989, foi un poeta e docente galego, autor de obras en galego e castelán.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Fernández Caramés. Fixo os estudos de mestre en Santiago de Compostela rematándoos en 1919, con 18 anos e, ao non poder opositar pola idade, exerceu o ensino privado primeiro en Lalín e posteriormente durante tres anos no colexio Cuba da Baña. Aprobou as oposicións de 1923 e foi destinado á escola de Vinseiro, que rexentou durante nove anos. Durante a súa estadía como mestre en Vinseiro foi Secretario do Sindicato Agrícola Unión de Vinseiro y Cereijo e foi director interino do xornal estradense *El Emigrado* de outubro de 1932 a abril de 1933. Foi nomeado “Socio de Honor” pola Sociedad Hijos del Ayuntamiento de La Estrada en Cuba en 1932. Promoveu un premio en 1934 para incentivar a asistencia dos nenos á escola que acabou levando o seu nome (Premios Fernández da Ponte). En 1934 foi destinado a Noia por concurso, onde exerceu ata a súa xubilación en 1971. Foi director do Grupo Escolar de Noia.

## Actividade literaria 
Comezou publicando poemas en *El Emigrado*, *Vida Gallega*, *El Compostelano*, *La Noche* e *Tapal*. asinaba ás veces co pseudónimo **Zenón de Ferjas**. A súa obra poética, en galego e en castelán foi recompilada e publicada co título *Latexos* pola Editorial Celta en 1979.

## Obras 
* *Latexos*, 1979.
* *Noesba*, 2001.

## Recoñecementos 
* En 1963 foille concedida a Cruz de Alfonso X el Sabio, que lle foi entregada nunha homenaxe popular en xullo de 1964.
* Unha rúa de Noia leva o seu nome.
* O 31 de agosto de 2002 os veciños de Tabeirós rendéronlle unha homenaxe e descubriron unha placa na súa casa natal.
## Vida persoal 
Casou coa mestra María Asunción García Amigo, filla do médico da Baña Baltasar García Seoane, o 15 de decembro de 1934.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Letras estradenses
William Burley Lockwood

right|thumb|Cuberta da súa *Indo-European Philology Historical and Comparative*, 1969.
**William Burley Lockwood**, nado o 13 de abril de 1917 e finado o 30 de abril de 2012, foi un profesor de filoloxía xermánica e indoeuropea e lingüista británico.
## Traxectoria 
Tras saír da escola traballou nun hotel, nos ferrocarrís e nun emprego informal en Frankfurt cando estalou a Crise dos Sudetes en 1938. Ao ano seguinte trasladouse a Inglaterra e estudou nas Universidades de Manchester e Bristol, obtendo unha particular distinción en alemán. Traballou brevemente na Universidade de Durham (1945) e logo ensinou na de Birmingham ata que en 1961 foi invitado a presidir a cátedra de Filoloxía Comparada na Humboldt-Universität de Berlín Oriental; pero nese ano levantouse o famoso Muro de Berlín e tras catro anos de crecente desilusión política volveu a Occidente. Un ano máis tarde foi invitado a ocupar un posto especialmente establecido para el na Universidade de Reading, que se volveu cátedra en 1968, e permaneceu nela ata a súa xubilación en 1982. De extensos e profundos coñecementos, foron proverbiais tanto o seu fobia á tecnoloxía e ás tarefas administrativas como o seu contaxioso entusiasmo por resolver calquera problema erudito, lingüístico ou etimolóxico.

## Obras
* *An Informal History of the German Language* (1965, 2ª ed. 1976).
* *Historical German Syntax* (1968).
* *A Panorama of Indo-European Languages* (1972).
* *Languages of the British Isles Past and Present* (1975).
* *An Introduction to Modern Faroese* (1977, 4th edn. 2002).
* *The Oxford Dictionary of British Bird Names* (1984, 2nd edn. 1993).
* ''German Today: The Advanced Learner's Guide* (1987).
* *Lehrbuch der modernen jiddischen Sprache* (1995).
* *An Informal Introduction to English Etymology'' (1995).

## Notas
Beniamino Stella

**Beniamino Stella**, nado en Pieve di Soligo o 18 de agosto de 1941, é un cardeal e arcebispo católico italiano, dende o 21 de setembro de 2013 prefecto da Congregación para o Clero.

## Biografía 
### Formación 
Naceu en Pieve di Soligo, na provincia de Treviso e na diocese de Vittorio Veneto o 18 de agosto de 1941. En 1960 trasladouse a Roma, onde estivo aloxado no Pontificio Seminario Maior Romano e estudou na Facultade de Teoloxía e Filosofía da Pontificia Universidade Lateranense.

O 19 de marzo de 1966 foi ordenado sacerdote polo entón bispo de Vittorio Veneto Albino Luciani, futuro papa co nome de Xoán Paulo I. Despois de se formar en Dereito Canónico en Latrán, Luciani destinouno á Pontificia Academia Eclesiástica.

### Carreira diplomática 
Comezou a carreira diplomática, e dende 1970 traballou nas nunciaturas en Santo Domingo, Zaire e Malta , e posteriormente foi promovido a pro-nuncio para a República Centroafricana e delegado apostólico no Chad.

O 21 de agosto de 1987 foi nomeado arcebispo titular de Midila, e consagrado na Basílica de San Pedro polo papa Xoán Paulo II, sendo os co-consagrantes Eduardo Martínez Somalo e Jean Pierre Marie Orchampt.

O seguinte 7 de novembro foi nomeado pro-nuncio apostólico para a República Democrática do Congo, e posteriormente foi tranferido ás nunciaturas de Cuba (en 1992) e Colombia (1999).

### Curia Romana 
O 13 de outubro de 2007 foi nomeado presidente da Pontificia Academia Eclesiástica, a institución que adestra aos diplomáticos para a Santa Sé.

O 21 de setembro de 2013 foi nomeado prefecto da Congregación para o Clero.

O 12 de xaneiro de 2014 o papa Francisco anunciou a súa creación como cardeal no consistorio do 22 de febreiro seguinte.

## Notas e referencias
Manfred Mayrhofer

**Manfred Mayrhofer**, nado en Linz o 26 de setembro de 1926 e finado en Viena o 31 de outubro de 2011 foi un indoeuropeísta austríaco que se especializou nas linguas indoiranias. Traballou como profesor emérito na Universidade de Viena. É coñecido polo seu dicionario etimolóxico de sánscrito.
## Traxectoria 
Mayrhofer naceu en Linz e estudou lingüística indoeuropea e semítica e filosofía na Universidade de Graz, onde recibiu o seu Ph.D. en 1949. Desde 1953 a 1963 ensinou na Universidade de Würzburg, e desde 1963 ata 1966 foi profesor na Universidade de Saarland. En 1966 volveu a Austria, servindo como profesor na Universidade de Viena ata a súa xubilación en 1990. Morreu en Viena aos 85 anos.
## Obras 
* 1953 – *Sanskrit-Grammatik*, en inglés *A Sanskrit Grammar* (2003), ISBN 0-8173-1285-4.
* 1966 – *Die Indo-Arier im alten Vorderasien* (Wiesbaden)
* 1976 – *Kurzgefasstes Etymologisches Wörterbuch des Altindischen*, 4 vols., ISBN 0-8288-5722-9.
* 1977 – *Die avestischen Namen*, IPNB I/1 (Viena).
* 1978 – *Sanskrit-Grammatik mit sprachvergleichenden Erläuterungen* (1978), ISBN 3-11-007177-0.
* 1979 – *Die altiranischen Namen* (Viena), ISBN 3-7001-0300-X.
* 1979/1996 – *Ausgewählte kleine Schriften*, ISBN 3-88226-038-6.
* 1982 – *Sanskrit und die Sprachen Alteuropas* (Göttingen)
* 1986 – *Indogermanische Grammatik*, vol. 1: Lautlehre (Heidelberg) (con Jerzy Kuryłowicz e Calvert Watkins), ISBN 3-533-03487-9
* 1986–2001 – *Etymologisches Wörterbuch des Altindoarischen*, 3 vols. (Heidelberg), ISBN 3-533-03826-2.
* 2004 – *Die Hauptprobleme der indogermanischen Lautlehre seit Bechtel* (Viena), ISBN 3-7001-3250-6
* 2005 – *Die Fortsetzung der indogermanischen Laryngale im Indo-Iranischen* (Viena), ISBN 3-7001-3476-2
* 2006 – *Einiges zu den Skythen, ihrer Sprache, ihrem Nachleben* (Viena), ISBN 3-7001-3731-1
* 2009 – *Indogermanistik: Über Darstellungen und Einführungen von den Anfängen bis zur Gegenwart* (Viena), ISBN 3-7001-6603-6

## Condecoracións e premios 
* 1982: Premio da Cultura da provincia de Alta Austria.
* 1986: Condecoración austríaca para a Ciencia e a arte
* 1988: Premio Wilhelm Hartel.
* 2004: Premio Cardinal Innitzer.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web persoal.
Nordvision

miniatura|dereita|Países membros ou asociados a Nordvision
**Nordvision** é unha rede de radiodifusión establecida no 1959, entre as cinco empresas de radiodifusión nórdicas. A súa función principal é a coprodución e intercambio de programas de televisión. O seu secretariado está en Copenhaguen, no DR Byen.
### Membros 
*  Danmarks Radio
*  NRK
*  RÚV
*  Sveriges Television
*  Yleisradio
### Membros asociados 
*  Kalaallit Nunaata Radioa
*  Kringvarp Føroya
*  Sveriges Utbildningsradio

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Museo Nórdico

O **Museo Nórdico** (en sueco *Nordiska museet*) é un museo localizado na illa de Djurgården, no centro de Estocolmo (Suecia), dedicado á historia cultural e á etnografía de Suecia desde 1500  ata os nosos días. O museo fundouno en 1873 Artur Hazelius, quen tamén fundou o Skansen, museo ao aire libre, que ata 1963 foi parte do Museo Nórdico.

## Historia 
miniatura|esquerda|Primeira sede do Museo Nórdico, en Drottninggatan 71
Hazelius nunha viaxe por Dalarna comprobou como a cultura campesiña tradicional estaba a se transformar pola moderna sociedade industrial e que era tempo de recoller os elementos da cultura tradicional para ilustración das xeracións futuras; trouxo a Estocolmo unha primeira recollida de fondos, que estableceu como exposición permanente co nome de *Colección etnográfica escandinava* (*Skandinavisk-etnografiska samlingen*) nun pavillón do parque da rúa Drottninggatan e que foi aumentando rapidamente. En 1880 Hazelius ofreceu a colección ao estado sueco, adoptando o nome de Museo Nórdico (*Nordiska Museum*, agora *Nordiska museet*) administrado mediante unha fundación. En 1882 o rei de Suecia cedeulle terreo na illa de Djurgården para a construción dun novo edificio que albergase as coleccións do museo e ao ano seguinte anunciouse un concurso internacional de arquitectura onde se había elixir o proxecto do novo museo, pero o xurado decidiu que ningún dos proxectos presentados era axeitado e acabou aceptando os deseños do arquitecto sueco Isak Gustaf Clason, comezando as obras en 1888, e para a Exposición Mundial de Estocolmo de 1897 estaba completada a parte norte do actual edificio. Tardou outros dez anos en rematarse sen chegar a completarse o proxecto orixinal, inaugurándose oficialmente en xuño de 1907.

## Edificio 
Modelado segundo o estilo renacentista nórdico, como o castelo de Frederiksborg en Dinamarca ou o de Gripsholm en Suecia. Empregouse no exterior arenito de Roslagen e calcaria de Öland e Gotland, a armazón realizouse de ladrillo e granito mentres os pisos das galerías fixéronse de formigón. O vestíbulo é unha gran sala de 126 metros de lonxitude, situándose  arredor da entrada principal esculturas e relevos de Carl Eldh. O vestíbulo está dominado por unha estatua colosal de Gustavo I de Suecia obra de Carl Milles.
miniatura|esquerda|O Museo Nórdico en 1897 
miniatura|Vestíbulo principal

## Coleccións 
O museo alberga 1.500.000 obxectos que van desde 1520 ata a actualidade, as exposicións permanentes están dedicadas ao fogar, arte e tradicións populares, xoguetes, vestimenta e téxtil, cultura saami e August Strindberg mentres que sempre hai exposicións temporais que se exhiben no primeiro andar
[miniatura|Fotografía dunha muller realizada durante unha expedición etnográfica á Laponia sueca en 1868, obra de [Lotten von Düben. Colección saami do Museo Nórdico: NMA.0033119]]
miniatura|esquerda|Sala de xoguetes do Museo Nórdico
Wolfram Euler

**Wolfram Euler**, nado o 5 de maio de 1950, é un estudoso da lingüística histórica e un indoeuropeísta.
## Traxectoria 
Euler obtivo o seu doutoramento (Ph.D.) en 1979 na Universidade de Gießen (Prof. Rolf Hiersche) cunha tese sobre paralelos na formación nominal entre as linguas indoiranias e o grego antigo. Este estudo foi recibido como unha contribución á identificación do grego como parte do grupo filoxenético oriental das linguas indoeuropeas, malia a localización xeográfica occidental de Grecia. Ata hoxe, Euler ten publicados sobre 80 artigos científicos e libros que cobren a meirande parte das ramas das linguas indoeuropeas: as contribucións máis importantes refírese ás linguas bálticas, indoiranias, grego e xermánicas.
## Familia 
Wolfram Euler é un parente afastado do matemático Leonhard Euler (1707–1783). Vive en Múnic, está casado e ten un fillo.
## Obra 
* *Indoiranisch-griechische Gemeinsamkeiten der Nominalbildung und deren indogermanische Grundlagen* = *Indoiranisch-griechische Nominalbildung* (= *Innsbrucker Beiträge zur Sprachwissenschaft. Vorträge und kleinere Schriften.* Bd. 30). Institut für Sprachwissenschaft der der Universität Innsbruck, Innsbruck 1979, ISBN 3-85124-550-4 (Zugleich: Gießen, Universität, Dissertation, 1978).
* *Indogermanische Wortschatzstudien. Körperteilbenennungen in den ältesten Bibelfassungen indogermanischer Sprachen.* Innsbruck 1984 (Innsbruck, University, Habilitations-Schrift, 1984).
* *Das Altpreußische als Volkssprache im Kreise der indogermanischen und baltischen Sprachen*. Institut für Sprachwissenschaft der der Universität Innsbruck, Innsbruck 1988, ISBN 3-85124-595-4.
* *Modale Aoristbildungen und ihre Relikte in den alteuropäischen Sprachen*. Institut für Sprachwissenschaft der der Universität Innsbruck, Innsbruck 1992, ISBN 3-85124-630-6.
* *Die Herausbildung von Übergangsdialekten und Sprachgrenzen. Überlegungen am Beispiel des Westgermanischen und Nordischen* (= *Innsbrucker Beiträge zur Sprachwissenschaft. Vorträge und kleinere Schriften.* Bd. 73). Institut für Sprachwissenschaft der der Universität Innsbruck, Innsbruck 2003, ISBN 3-85124-687-X.
* *Vom Vulgärlatein zu den romanischen Einzelsprachen. Überlegungen zur Aufgliederung von Protosprachen* (= *Studia interdisciplinaria Aenipontana.* Bd. 6). Praesens-Verlag, Wien 2005, ISBN 3-7069-0362-8.
* Con Konrad Badenheuer: *Sprache und Herkunft der Germanen. Abriss des Protogermanischen vor der Ersten Lautverschiebung.* , 244p., en alemán con sumario en inglés, Verlag Inspiration Un Ltd., Hamburgo/Londres 2009, ISBN 978-3-9812110-1-6.
* *Das Westgermanische - von der Herausbildung im 3. bis zur Aufgliederung im 7. Jahrhundert - Analyse und Rekonstruktion* . 244 p., en alemán con sumario en inglés, Verlag Inspiration Un Limited, Londres/Berlín 2013, ISBN 978-3-9812110-7-8.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Obras de e sobre Wolfram Euler no Katalog der Deutschen Nationalbibliothek.
### Outros artigos 
* Lei de Verner.
* Isoglosa centum-satem.
O Albaredo, Montecubeiro, Castroverde

**O Albaredo** é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Montecubeiro 
### Parroquias de Castroverde 
## Notas
Organización de Telecomunicaciones Iberoamericana

thumbnail
thumbnail
A **Organización de Telecomunicaciones Iberoamericanas** (**OTI**), orixinalmente chamada ***Organización de Televisión Iberoamericana***, é unha organización fundada en Cidade de México o 19 de marzo de 1971. Reúne ás empresas televisivas dos países de Iberoamérica, cuxa produción realizar en español ou portugués, e as súas funcións son estimular e reforzar os vínculos entre organizacións e empresas de televisión que operan en devanditas linguas. Neste sentido, pon en xogo todos os medios legais e técnicos que sirvan ao intercambio das distintas áreas que a televisión afecta: cultura, deportes, información e política internacional.

A súa estrutura está composta por unha Asemblea Xeral e un Consello Executivo, onde están representados todos os países que emiten televisión en español e portugués, proporcionalmente á cantidade de televisores por fogar que cada un teña. Entre as actividades públicas da OTI, a máis coñecida foi o Festival OTI da Canción, que celebrou vinte e oito edicións entre 1972 e 2000.

O directorio da OTI está encabezado polo seu presidente desde 1997, Emilio Azcárraga Jean, e o seu secretario xeral, Miguel Diez de Urdanivia. Ten un espazo informativo semanal chamado *Servizos Informativos OTI*, para as cadeas públicas que empezou a emitirse o 10 de xaneiro de 2000.

Esta organización transmitiu os Xogos Olímpicos (inverno e verán), as Copas Mundiais de Fútbol e os Xogos Panamericanos, entre outros eventos.

## Membros asociados por país 
## Véxase tamén 
* Unión Europea de Radiodifusión (UER)
* Asociación de Televisión Educativa Iberoamericana (ATEI)
* Festival OTI da Canción
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de la OTI
* Juan Buhigas, Legal Committee of OTI organisation
Maxide

O topónimo **Maxide** pode referirse a:

***Maxide**, lugar da parroquia de Montecubeiro, no concello de Castroverde.
***Maxide**, lugar da parroquia de Lousame, no concello de Lousame.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Monitor de estudio

Un **monitor de estudio** reproduce o sinal de son de forma transparente, dando unha resposta lineal, sen alteracións e sen coloración. Estes monitores sempre teñen unha marxe de erro, pero sempre será un sinal máis puro que calquera equipo hi-fi, que adoitan colorear o sinal en graves e agudos para facer un son máis “redondo” ou agradable. Son un dos elementos máis importantes nun estudio de gravación porque deles se sacará a mestura final.

## Clasificación dos monitores 
Os monitores activos teñen a fonte de alimentación integrada na súa caixa. Os pasivos, pola contra, necesitan unha alimentación externa mediante unha etapa de potencia. Para un estudio adoitan ser máis apropiados uns monitores activos, xa que necesitan menos espazo e proporcionan boa calidade.

## Tipos de campos
Hai tres tipos de campos:

*Monitores de campo próximo: Usados en zonas non moi grandes (non superiores a unha habitación estándar) polo que non se necesita un volume elevado para traballar con eles.
*Monitores de campo medio: Son máis grandes ca os anteriores e alcanzan frecuencias máis graves. Poden ou non ir empotrados na parede, pero deben situarse a máis distancia que os de campo próximo (1 metro e medio ou 2 metros de distancia).
*Monitores de campo afastado: Conteñen case todo o espectro sonoro humano, teñen un son moi limpo e van empotrados na parede.

## Situación dos monitores 
En teoría a distancia entre os dous monitores debe ser a mesma que entre o monitor e a cabeza do ouvinte na posición de escoita (debe formar un triángulo equilátero). É importante que os monitores se encontren á altura dos oídos e elevados con algún estante ou material absorbente para evitar que o contacto coa superficie ríxida produza *comb-filtering* ou proporcione unha resposta diferente en frecuencias.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*https://web.archive.org/web/20140303191135/http://www.componemos.es/2012/08/que-diferencia-hay-entre-altavoces-y.html .
Leptocephalus

***Leptocephalus***  é un pequeno xénero de peixes angüiliformes da familia dos ofíctidos, subfamilia dos mirofinos.

## Especies 
O xénero comprende tan só dúas especies:
* *Leptocephalus ophichthoides* D'Ancona, 1928

Neste xénero estiveron incluídas durante moito trempo numerosas especies, hoxe reclasificadas noutros xéneros, entre elas *Leptocephalus conger* (Linnaeus, 1758) na actualidade aceptada como *Conger conger*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Burton, Maurice & Robert Burton (1984): *Encyclopedia of Fish*. Saint Louis, EE.UU: BPC Publishing. ISBN 0-7064-0393-2.
* Goren, M. & M. Dor (1994): *An updated checklist of the fishes of the Red Sea (CLOFRES II)*. Jerusalem, Israel: The Israel Academy of Sciences and Humanities. 
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. Nova York: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.

### Outros artigos 
* Cóngridos
* Congrinos
* Leptocéfalo

### Ligazóns externas 
* *Leptocephalus bellottii* D'Ancona, 1928 no SIIT.
Brasil (homónimos)

**Brasil** pódese referir a:

## Toponimia 
* **Brasil**, país de América do Sur;
* **Brazil, Indiana**, cidade estadounidense no Estado de Indiana;
* **Illa do Brasil**, unha das illas míticas do océano Atlántico;
* **Monte Brasil**, península situada na costa Sur da Illa Terceira, no Arquipélago dos Azores (Portugal);
* **Brazil, Gaza**, vila preto de Rafah, na fronteira exipcia de Gaza.
* **Isla Brasil**, insua (illa fluvial) de Venezuela.
* **Isla Brasilera**, territorio disputado entre o Uruguai e o Brasil.
* **Barrio Brasil**, barrio de Santiago de Chile.

## Botánica 
* **Brasil**, árbore madeireira brasileira da familia das leguminosas, **pau brasil**.

## Historia 
* **Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve**, estado que existiu entre 1815 e 1822.
* **Imperio do Brasil**, forma que adoptou o Estado brasileiro entre 1822 e 1889.
* **Estados Unidos do Brasil**, denominación do Brasil entre 1889 e 1968.

## Arquitectura 
* Forte de Santo António do Monte Brasil — Fortaleza portuguesa na Illa Terceira (Azores, Portugal);
* Forte de São Benedito do Monte Brasil — Fortaleza portuguesa na Illa Terceira (Azores, Portugal).

## Arte 
* Brazil (filme) — filme británico de 1985, dirixido por Terry Gilliam;
* Aquarela do Brasil — samba-exaltación tamén coñecido como *Brazil* en países anglófonos;
* Niños del Brasil, banda musical española.
* Brazil (álbum) — álbum da banda Men at Work;
* Brasil (canción) — canción de Cazuza;
* Brazil (banda) — banda de metalcore e metal progresivo dos Estados Unidos;
* Brasil de Santos — escola de samba da cidade de Santos (Brasil).

## Deporte 
* Clube de Regatas Brasil — club brasileiro da cidade de Maceió, Alagoas, máis conhecido como CRB;
* Grêmio Esportivo Brasil — club brasileiro da cidade de Pelotas, Rio Grande do Sul;
* Sociedade Esportiva Recreativa e Cultural Brasil — club brasileiro da cidade de Farroupilha, Rio Grande do Sul.
* Seleção Brasileira de Futebol — A selección nacional do Brasil.

## Comunicación 
* TV Brasil — emisora pública de televisión brasileira.

## Informática 
* Brazil R/S, sistema de renderización.

## Transporte 
* Avenida Brasil, nome de varias avenidas.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Brasileiro
Ramón Puente Barcala

**Ramón Puente Barcala**, nado en Tabeirós (A Estrada) o 21 de xullo de 1900 e finado en San Miguel de Castro o 3 de outubro de 1939, foi un mestre e xornalista galego.

## Traxectoria 
Foi mestre interino de Graba (1929) e dende 1931 mestre nacional en Arnois. Promoveu certames escolares e foi redactor de *El Emigrado*, onde publicou artigos reflexionando sobre como mellorar a escola e propostas como á da formación continua ou a campaña contra os xoguetes bélicos para reis. Foi nomeado socio de mérito pola sociedade Hijos del Ayuntamiento de La Estrada en Cuba. Implicouse na loita polo Estatuto de autonomía de Galicia de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi depurado do maxisterio sendo suspendido de emprego e soldo. Finou con 39 anos na parroquia de San Miguel de Castro, onde estaba instalado pois alí exercía de mestra a súa muller. Foi soterrado no cemiterio da parroquia de Ouzande.

## Vida persoal
Casou en maio de 1934 coa mestra Anuncia Blanco Coto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Represión do maxisterio estradense
Laguna Azul

miniatura|Laguna Azul.
A reserva provincial **Laguna Azul** e unha reserva natural (en castelán: Reserva Geológica Laguna Azul) situada na provincia de Santa Cruz, na Patagonia Arxentina, ao suroeste de Río Gallegos. O regulamento da área protexida non está claramente definido e está suxeito a conflitos.

A Laguna Azul é en realidade un pequeno lago nun cráter, ten unha profundidade de 52 m e dun diámetro de 560 m. O sitio está datado no medio do Holoceno. Os sedimentos presentes no lugar son favorables para o estudo do cambio climático.

## Notas
Natsionalna Telekompaniia Ukrainy

A **Compañía Nacional de Televisión de Ucraína** (en ucraíno: Національна Телекомпанія України, **Natsionalna Telekompaniya Ukrayïny**) é o ente de radiodifusión estatal de Ucraína. Desde 1993&nbsp;é membro da Unión Europea de Radiodifusión.

## Historia do Telecentro de Kíiv 
O primeiro intento oficial de transmisión de televisión en Ucraína foi realizado o 1 de febreiro de 1939, sendo realizado nun pequeno estudo en Kíiv. A transmisión tivo unha duración de 40 minutos, consistindo basicamente na exhibición dun retrato de Sergó Ordzhonikidze.

Logo dunha pausa forzada, produto da segunda guerra mundial, retómanse as transmisións televisivas en Ucraína, comezando o 6 de novembro de 1951, cando se exhibe a película "The great glow", de corte patriótico. Ao día seguinte, transmítese unha cerimonia solemne, a cal conmemora o 34° aniversario da Revolución de Outubro. O primeiro evento musical televisado en Ucraína tivo lugar o 1 de maio de 1952, este foi un concerto, realizado nos modestos estudos do Telecentro e contaba coa participación de destacados solistas da Ópera de Kíiv. Tamén apareceu a primeira presentadora da cadea, Novela Separionova.

En 1953, termínase de construír o edificio do Telecentro de Kíiv, xusto logo da inauguración dos Telecentros de Moscova e Leningrado. A programación regular comeza en 1956, para antes dese ano, a programación só consistía na exhibición de películas e documentais dúas veces ao día. A programación do Telecentro era en vivo, xa que era a única forma de transmitilos, sendo os programas gravados frecuentes a mediados de 1960.

## Servizos
Opera a canle de televisión **UT1**, o único con cobertura nacional (ao redor do 97% do territorio ucraíno). A súa programación esta orientada cara a todos os sectores da sociedade do país, así como ás minorías étnicas. Os seus principal prioridade son os informativos, que están diversificados a distintos tipos de público, sendo orientados á ciencia, a cultura, o entretemento ou os deportes. De acordo aos índices de audiencia, UT1 supera de xeito significativo a todas as canles privadas, de data máis recente.

No 2005 foi a televisión encargada de organizar, xunto coa UER, o 50 Festival da Canción de Eurovisión en Kíiv.
No ano 2012 obtivo, xunto con Telewizja Polska, os dereitos de transmisión da Eurocopa de Polonia/Ucraína.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Unión Europea de Radiodifusión
* Festival de Eurovisión 2005
* Eurocopa de Fútbol Polonia/Ucraína 2012
### Ligazóns externas 
* Sitio web
La Concordia (Monforte de Lemos)

***La Concordia*** foi un semanario editado en Monforte de Lemos entre 1902 e 1903.
## Historia e características 
Subtitulado *Semanario defensor de los intereses locales*, apareceu en maio de 1902. Dirixido por Ramón Álvarez García, o redactor e administrador era José Ramón Lence. Publicaba información local, pero tamén de fora da bisbarra e sobre todo de ultramar; dedicaba moito espazo ás notas de sociedade. Contiña as seccións La Semana, Croniquilla, Del Consistorio e Anuncios Telegráficos. Trala morte do seu director en xaneiro de 1903, cesou a súa publicación en febreiro dese ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Ramón Álvarez García

**Ramón Álvarez García**, nado en Monforte de Lemos o 31 de agosto de 1870 e finado na mesma cidade o 19 de xaneiro de 1903, foi un xornalista galego.

## Traxectoria 
Estudou nos Escolapios, pero tivo que deixar os estudos polo falecemento do seu pai. Converteuse en procurador en Monforte. Afeccionado á música, foi presidente da Sociedad de Declamación y Canto Recreo Juvenil de Artesanos (1893) e despois do Orfeón Eco Monfortino. Colaborou en *El Eco de Lemos* e fundou e dirixiu os periódicos *El Porvenir de Monforte* e *La Concordia*. Finou en Monforte o 19 de xaneiro de 1903.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
El Cabe

***El Cabe*** foi un semanario editado en Monforte de Lemos entre 1883 e 1885.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario de intereses generales y noticias*, apareceu o 17 de febreiro de 1883. Saía á rúa normalmente os días 1, 9, 17 e 25 de cada mes. O fundador e propietario era Víctor García de Casares, que tamén era o director. Contaba coas seccións Crónica Local, Sección de Noticias, Sección de Variedades, Cosas que pasan, Correspondencia e Charadas. Cesou a súa publicación a finais de 1885 e pasou a denominarse *El Valle de Lemos* ao comezo de 1886.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Víctor García Casares

**Víctor García de Casares**, nado en Monforte de Lemos o 25 de xaneiro de 1850 e finado en Limonar (Cuba) 18 de setembro de 1889, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela. Dirixiu os periódicos de Monforte *El Cabe* e *El Valle de Lemos*. Escribiu o poema *El bosque de la muerte* editado en 1881. Como director de *El Cabe* foi denunciado en 1884. Perseguido pola súa ideoloxía republicana, viuse obrigado a emigrar a Cuba en 1887, onde colaborou no *Diario de la Marina*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* "GARCÍA CASARES, Víctor, artigo na *Gran Enciclopedia Gallega*.
El Valle de Lemos

***El Valle de Lemos*** foi un periódico editado en Monforte de Lemos entre 1886 e 1887.

## Historia e características 
Apareceu o 1 de xaneiro de 1886 para substituír a *El Cabe*. Publicábase en principio os luns, martes e venres, para despois saír á rúa cada dez días. O fundador e propietario era Víctor García de Casares, que tamén era o director. Periódico de tendencia republicano-coalicionista, cesou a súa publicación en 1887.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Foro de diálogo IBSA

O **Foro de diálogo IBSA** (India, Brasil, Suráfrica) creouse en 2003 como resultado do fracaso das negociacións da Organización Mundial do Comercio en Cancún. O seu obxectivo é o de promover a cooperación en comercio, investimento e diplomacia económica entre tres dos principais polos políticos e económicos dos países en vías de desenvolvemento.

O 13 de setembro de 2006 levouse a cabo en Brasilia o primeiro cume do foro IBSA coa asistencia dos presidentes do Brasil, Luiz Inácio Lula da Silva, o presidente de Suráfrica, Thabo Mbeki e o Primeiro Ministro da India Manmohan Singh. Nesa ocasión os tres líderes emitiron unha declaración conxunta:

*Os líderes acordan explorar abordaxes para a cooperación pacifica nos usos de enerxía nuclear baixo as salvagardas apropiadas.*

Tamén deciden establecer un grupo de traballo que se enfoque nas modalidades dun acordo de comercio trilateral entre India, MERCOSUR e a Unión Surafricana de Aduanas.

## Declaración de Brasilia 
A declaración IBSA de Brasilia resalta a necesidade de levar a cabo a rolda de Desenvolvemento da OMC e facer do proceso de globalización un máis humano, inclusivo e equitativo. Ademais resalta a necesidade de mellorar a arquitectura financeira internacional para reducir a volatilidade de capitais para orientalos cara ao desenvolvemento, fomentando un desenvolvemento sostible e unha efectiva implantación da convención de biodiversidade; reducir o abismo dixital; fortalecer as Nacións Unidas e o multilateralismo para loitar contra ameazas como o sida e o terrorismo; reformar a ONU mediante a democratización do Consello de Seguridade; promover a igualdade en inclusión social mediante a implantación efectiva de políticas de loita contra a fame e a pobreza; apoiar as granxas familiares e promover a seguridade alimenticia, a saúde, a asistencia social, o emprego, a educación, os dereitos humanos e a protección do ambiente.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* BRIC
### Ligazóns externas 
* Páxina dedicada ao IBSA con noticias, artigos e informacións (en inglés e portugués).
Universidade Federal do Recôncavo da Bahia

A **Universidade Federal do Recôncavo da Bahia** (**UFRB**) é un dos centros brasileiros de excelencia no ensino e na investigación e está entre as mellores institucións de Baía.

A universidade está situada principalmente na cidade de Cruz das Almas. É unha das grandes responsables da formación da elite intelectual brasileira.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Universidade Federal do Recôncavo da Bahia .
Escouredo

O topónimo **Escouredo** pode referirse a:

;En Galiza
***Escouredo**, lugar da parroquia de Neiras, no concello de Sober;
***O Escouredo**, lugar da parroquia de Montecubeiro, no concello de Castroverde;
***O Escouredo**, lugar da parroquia de Valverde, no concello de Monforte de Lemos.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Escuredos**, lugar da parroquia de Meda, no concello da Veiga.
O Pereiro, Montecubeiro, Castroverde

**O Pereiro** é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Montecubeiro 
### Parroquias de Castroverde
El Diario del Pueblo

***El Diario del Pueblo*** foi un xornal editado en Monforte de Lemos en 1887.

## Historia e características 
Xornal republicano que apareceu en setembro de 1887. Imprimíase na imprenta de *El Valle de Lemos*. Cesou a súa publicación a finais de outubro de 1887.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Mandril

O **mandril** (*Mandrillus sphinx*) é un primate da familia Cercopithecidae, relacionado co babuíno e máis estreitamente co dril. O seu hábitat natural atópase no Camerún, Gabón, Guinea Ecuatorial e a República do Congo. Os mandrís viven principalmente na selva tropical e nas zonas de confluencia coa sabana. Teñen unha dieta omnívora que se compón de froitas e insectos. A súa época de apareamento ten lugar dende xuño ata outubro.

Tanto o mandril coma o dril foron outrora clasificados como babuínos dentro do xénero *Papio*, pero investigacións recentes determinaron que deberían ser separados no seu propio xénero, *Mandrillus*. A especie está clasificada como vulnerable pola IUCN.

## Notas
Dril

O **dril** (*Mandrillus leucophaeus*) é un primate da familia Cercopithecidae, relacionado cos babuínos e máis estreitamente cos mandrís.

## Descrición 
miniatura|Macho.
O dril é un mono de cola curta de 70&nbsp;cm de lonxitude, semellante en aparencia ó mendril, mais sen o ton azul e vermello da faciana característico da outra especie. Ten un gran dimorfismo sexual en canto ó tamaño, xa que os machos adultos pesan arredor de 50&nbsp;kg e as femias 12,5&nbsp;kg.

## Notas
El Eco de Lemos

***El Eco de Lemos*** foi un periódico editado en Monforte de Lemos entre 1895 e 1899.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico bisemanal consagrado a los intereses generales y locales* apareceu a mediados de 1895. Propiedade de Agustín Fernández López. Entre os seus colaboradores figuraron Ramón Álvarez García e José Ramón Lence que iniciou nel a súa carreira xornalística. Cesou a súa publicación en 1899.

**El Eco de Lemos** foi tamén editora.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Morea branca africana

A **morea branca africana**, *Cynoponticus ferox* Costa, 1846, é unha especie de peixe da orde dos angüiliformes e familia dos murenesócidos.	

## Características 
Moi semellante a primeira vista ao congro. A súa lonxitude pode chagar até os 2 m como máximo, aínda que os que se apañan na pesca adoitan medir 1,5 m por termo medio. A cabeza é grande e ancha, e a boca moi ampla, chegando bastante máis atrás que o ollo, tamén grande e está cuberto pola pel. O dentame é moi forte, con dentes caniformes ben visíbeis. As aletas pectorais están ben desenvolvidas. A aleta dorsal ten a súa orixe á altura das aberturas branquiais e é moito máis longa que a aleta anal, que se insire na metade do corpo.

A coloración do peixe vivo é pardsa avermellada no dorsos, co ventre e os flancos de cor gris escura. As aletas pectorais son negras, e as outras aletas están orladas desa cor. Despois de morto adquire unha cor gris uniforme no dorso e branca no ventre, moi semellante á do congro.

## Hábitat e distribución 
Encóntrase nas costas sobre fondos de area e lama, desde os 10 m. Os exemplares máis grandes captúranse principalmente a profundidades de entre 75 e 100 m.

Distribúese polo Atlántico occidental, desde o estreito de Xibraltar ao golfo de Guinea, onde é moi abundante (de aí o epíteto que se lle aplica en varios idiomas: **da Guinea**), e polo Mediterráneo occidental.

## Alimentación 
Depredador, aliméntase principalmente de pequenos peixes e crustáceos.

## Pesca 
Péscase con palangre, aínda que de forma ocasional. A súa carne é saborosa, pero ten moitas espiñas.
 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lahuerta Mouriño, F. e Vázquez Álvarez, F. X. (2000): *Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos*. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. ISBN 84-453-2913-8.
* McCosker, John F., Paxton, J. R. & Eschmeyer, W. N., eds. (1998): *Encyclopedia of Fishes*. San Diego, EE.UU.: Academic Press. ISBN 0-12-547665-5.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. Nova York: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
* Smith, D. G. (1990): *"Congridae"*, p.&nbsp;156-167, en: Quero, J. C., J. C. Hureau, C. Karrer, A. Post & L. Saldanha (eds.) *Check-list of the fishes of the eastern tropical Atlantic (CLOFETA)*. Lisboa: JNICT / París: SEI / París: UNESCO. Vol. 1.

### Outros artigos 
* Angüiliformes
* Murenesócidos
* *Cynoponticus*

### Ligazóns externas 
* *Cynoponticus ferox* Costa, 1846 en FishBase.
La Tormenta

***La Tormenta*** foi un semanario editado en Monforte de Lemos en 1897.
## Historia e características 
Subtitulado *Semanario político, literario y de intereses locales*, apareceu en maio de 1897. Semanal, órgano da Unión Republicana de Monforte. Foi o seu fundador e propietario Baldomero Rodríguez e Manuel E. Delgado o seu director e principal redactor. Cesou en setembro dese ano, logo de que o Comité provincial de Lugo lle retirara o seu apoio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Alpaca

: *Para a aliaxe do mesmo nome, véxase a páxina **Alpaca (aliaxe)***

A **alpaca** (*Vicugna pacos*) é unha especie domesticada de América do Sur da familia Camelidae. A súa aparencia é a dunha llama de pequeno tamaño. Hai dúas razas de alpaca; a "suri" e a "huacaya".

As alpacas viven nos Andes, no sur Perú, norte de Bolivia, Ecuador e norte de Chile, a unha altitude de entre 3500m e 5000m por riba do nivel do mar. As alpacas son considerablemente máis pequenas que as llamas, e ó contrario que estas, non foron criadas para seren animais de traballo, senón especificamente polo seu pelame. Este é usado para facer tecidos, dun xeito semellante á la. Entre os artigos que se poden facer inclúense mantas, xerseis, sombreiros, luvas e bufandas, así como os ponchos.

Unha alpaca adulta mide entre 81 e 99&nbsp;cm de altura ata a cruz. Pesan entre 48 e 84&nbsp;kg.

## Notas
Isoflavonoide

miniatura|dereita|3-fenilcromen-4-ona.
miniatura|dereita|3-fenilcromán (isoflaván), o esqueleto das isoflavanas.
Os **isoflavonoides** son un tipo de compostos fenólicos flavonoides. Son compostos bioloxicamente activos, como fitoestróxenos, producidos polas plantas da familia Fabaceae.

Os isoflavonoides son derivados da vía de biosíntese dos flavonoides a través da liquiritixenina ou narinxenina.

Os pterocarpanos son derivados dos isoflavonoides.

## Características químicas 
Os flavonoides (en senso estrito) teñen un esqueleto de 2-fenilcromen-4-ona, pero o esqueleto dos isoflavonoides é a 3-fenilcromen-4-ona (número CAS 574-12-9, fórmula C15H10O2) sen ningunha substitución de grupos hidroxilo na posición 2 (caso das isoflavonas), ou é o esqueleto 3-fenilcromán (isoflaván, número CAS 4737-26-2) (caso das isoflavanas, por exemplo, o equol).

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Flavonoide
* Isoflavona
Santadrao, Montecubeiro, Castroverde

**Santadrao** é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 27 habitantes (12 homes e 15 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Montecubeiro 
### Parroquias de Castroverde 
## Notas
The Last of Us

***The Last of Us*** é un videoxogo de acción e horror desenvolvido por Naughty Dog e distribuído por Sony Computer Entertainment exclusivamente para a PlayStation 3. Foi estreado oficialmente o 10 de decembro de 2011, durante a Spike TV Video Game Awards e a súa estrea mundial fíxose o 14 de xuño de 2013.

O xogador ten o control de Joel (voz e movementos de Troy Baker), que está viaxando a través duns Estados Unidos postapocalípticos no ano 2033, coa fin de acompañar a Ellie (voz e movementos de Ashley Johnson) cara a un grupo de resistencia, os Fireflies, que segundo cre Ellie, pode ser a chave para atopar a cura da infección que devastou o mundo. O xogador debe defender á personaxe de criaturas semellantes a zombis, que foron infectadas por unha mutación do fungo *Cordyceps*, así como de humanos hostís como bandidos e caníbales. Para iso, deberá empregar armas de fogo e o sixilo, así como pola capacidade dunha representación visual do son coa fin de escoitar os inimigos agochados nos distintos lugares. O xogador tamén poden crear armas e obxectos médicos pola combinación de elementos recollidos polo mundo.

*The Last of Us* recibiu críticas que louvaron o seu guión, a actuación de voz, o deseño do son e dirección de arte. A súa narrativa foi aclamada pola caracterización das personaxes e a descrición da condición humana, que atinxe temas coma o sacrificio, a lealdade, o destino e a esperanza.

En 2022 rodouse unha serie homónima en Alberta, Canadá, baseada no videoxogo e emitida en HBO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Santadrao

O topónimo **Santadrao** pode referirse a:

;En Galiza
***Santadrao**, lugar da parroquia de Montecubeiro, no concello de Castroverde;
***Santadrao**, lugar da parroquia de San Cosme de Piñeiro, no concello da Pastoriza;
***Santadrao**, lugar da parroquia de Galegos, no concello de Riotorto.

## Véxase tamén
### Outros artigos
El Porvenir de Monforte

***El Porvenir de Monforte*** foi un semanario editado en Monforte de Lemos en 1900.

## Historia e características 
Apareceu o 1 de xullo de 1900. Dirixido por Ramón Álvarez García. Cesou a súa publicación a finais dese mesmo ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Bolaño

[Bolaños no [castelo da Rocha Forte.|dereita|miniatura]]

O termo **Bolaño** é un proxectil de pedra usado antigamente para ser lanzado con catapultas.

Como topónimo pode referirse a:

;En Galiza
***Bolaño**, parroquia do concello de Castroverde;
****Bolaño**, lugar de dita parroquia;
***Bolaño**, lugar da parroquia de Piñeira, no concello de Baralla;
***A Venda do Bolaño**, lugar da parroquia de Veigas de Camba, no concello de Vilariño de Conso.

Como apelido, pode referirse a:

***José María Castro Bolaño**, avogado, político e xornalista galego (1803-1876);
***Roberto Vidal Bolaño**, dramaturgo galego (1950-2002);
***Roberto Bolaño Ávalos**, escritor e poeta chileno (1953-2003).