Guillerme de Champlitte

**Guillerme I de Champlitte** (en francés: *Guillaume de Champlitte)*, nado sobre 1160 e finado en 1209, foi un cabaleiro francés que se uniu á Cuarta Cruzada e se converteu no primeiro príncipe de Acaia (1205–1209).

## Traxectoria  
### Primeiros anos e a Cuarta Cruzada 
Guillerme era o segundo fillo de Odón de Champlitte, vizconde de Dijon e da súa esposa, Sibila da Ferté. Guillerme casou primeiro con Alais, a señora de Meursault. Despois casou con Isabel de Monte-Saint-Jean, pero se divorciaron en 1199..

Guillerme e o seu irmán, Odón II de Champlitte uníronse á Cuarta Cruzada en setembro de 1200 en Císter. Eles pediron ao Papa non castigar ao marqués Bonifacio de Montferrato, o líder da cruzada, co fin de preservar a integridade da expedición, a cal retivera a publicación da bula papal de anatema.

Os cruzados tomaron Constantinopla o 13 de abril de 1204 e deron o trono imperial a Balduíno IX de Flandres, que foi coroado cerimoniosamente o 16 de maio de 1204, pero Guillerme de Champlitte uniuse a Bonifacio de Montferrato que se converteu en rei de Tesalónica baixo o novo emperador  .Segundo a *Partitio terrarum imperii Romaniae* (Partición do Imperio bizantino), un tratado concluído por todos os dirixentes da Cuarta Cruzada, a República de Venecia recibía o dereito de ocupar, entre outros territorios, a maioría do Peloponeso (Grecia). Godofredo ocupara anteriormente algunhas partes de Mesenia e persuadiu ao rei de que, aínda que a parte nordés do Peloponeso estaba a ofrecer resistencia, no resto da península esta podería ser facilmente conquistada. Bonifacio nomeou a Guillerme para que mantivese o Peloponeso como feudo. Logo continuaron pola costa até Andravida, onde os arcontes locais e a poboación saíron ao seu encontro, con sacerdotes levando as súas cruces e as súas iconas. Os cruzados continuaron até Modona (actual Methoni), pero os nativos de Nikli, Veligosti, e Esparta, xunto con algúns dos eslavos melingos do monte Taixeto e os montañeses de Maina, formaron un exército para oporse ao seu avance. Guillerme rapidamente fortificou Modona e preparouse para se enfrontar cos gregos. O nome derivaba da rexión de Acaia na parte noroeste da península, unha das primeiras rexións que os cruzados someteran.

Con todo, os venecianos, co fin de se asegurar o control dos portos claves entre Italia e Constantinopla, esixiron que os seus dereitos outorgados no tratado de partición de 1204 fosen recoñecidos. A principios de 1206 ocuparon Modona e Coron, e expulsaron as guarnicións francas. Deixou a Godofredo de Villehardouin como *bailío* para administrar Acaia ata que o seu sobriño Hugo chegase a substituír a Godofredo como *bailío.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Andrea, Alfred J. (2000). *Contemporary Sources for the Fourth Crusade.* Brill. .
* Bouchard, Constance Brittain (1987). Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980-1198. Cornell University Press. .
* Evergates, Theodore (2007). The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300. University of Pennsylvania Press. .
* Fine, John V. A. (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. The University of Michigan Press. .
* Joinville, Jean de; Villehardouin, Geoffroi de; Shaw, Margaret R. B. (1963). *Chronicles of the Crusades.* Penguin Books. .
* Longnon, Jean (1969). The Frankish States in Greece, 1204-1311. *In'': Setton, Kenneth M.; Wolff, Robert Le; Hazard, Harry W. (1969); A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189-1311; The University of Wisconsin Press. .
* Runciman, Steven (1951). A History of the Crusades, Volume III: The Kingdom of Acre and the Later Crusades. Cambridge University Press. .
* Setton, Kenneth M. (1976). The Papacy and the Levant (1204-1571), Volume I: The Thirteenth and Fourteenth Centuries. The American Philosophical Society. .