Suzanne Ciani

**Suzanne Ciani**, nada o 4 de xuño de 1946, é unha compositora, pianista e pioneira no campo da música electrónica. É unha das primeira mulleres famosas no mundo da música New Age. Entre os recoñecementos que obtivo a súa obra salientan cinco nomeamentos aos premios Grammy e un Globo de Ouro.

Filla dun prestixioso cirurxián e neta de emigrantes italianos, Ciani é a terceira de seis irmáns. Desde moi nova sentiu interese pola música. Aos sete anos a súa nai levou para a casa unha colección de discos de música clásica e Suzanne impresionouse coas obras de Bach, Mozart ou Beethoven. Decidiu aprender a tocar o piano aínda que, ao non gustarlle demasiado o seu profesor, aprendeu solfexo sen ningunha axuda.

## Inicios 
Sendo xa estudante no *Wellsley College*, Suzanne comezou a dividir o seu tempo entre a composición e a interpretación. Nesa época comezou tamén o seu interese pola tecnoloxía cando un profesor do MIT lle explicou que estaba intentando que un ordenador reproducise o son dun violín.

Tras a súa graduación no Wellsley College, Ciani trasladouse á Universidade de California, Berkeley na que seguiu estudando composición. Durante este período, finais dos anos 60, coñeceu tres dos fundadores da música electrónica: John Chowning, Max Matthews e Don Buchla. Comezou a traballar para Buchla soldando sintetizadores. Dedicou os seguintes dez anos da súa vida a explorar as posibilidades deste instrumento, que ela mesma construíu con diversas pezas que foi adquirindo e ao que chamou *Buchla*. Para Suzanne Ciani, a maxia do sintetizador radica na súa capacidade de producir sons que ningún outro instrumento pode crear.

Para poder ir ampliando o seu *Buchla* con novos compoñentes, Suzanne intentou conseguir un traballo como enxeñeira de son. Nesa época, principios dos anos 70, a tarefa resultou totalmente imposíbel para unha muller. En 1974, Ciani decidiu trasladarse a Nova York e crear a súa propia compañía, **Ciani/Musica**, especializada en crear música e efectos sonoros para anuncios de televisión e videoxogos. Realizou anuncios para compañías como American Express, General Electric, Atari e Coca-Cola. Ciani conseguiu co seu sintetizador realizar o son dunha botella de Coca-Cola abríndose que se fixo moi popular. Creou numerosos temas e logos para a compañía de refrescos, como a música que acompañaba ao anuncio publicitario de "Unha Coca-Cola e un sorriso" (*Have a Coke and Smile*).

Fundou unha sociedade sen ánimo de lucro, a **Electronic Center for New Music** (Centro electrónico para a nova música) coa que intentaba promover as novas tecnoloxías no eido da música. A sociedade fracasou xa que os patrocinadores non confiaron nunha muller practicamente descoñecida que compuña cun instrumento pouco utilizado na época.

## Primeiras gravacións 
Suzanne intentou entrar no mundo das discográficas, mais presentóuselle o mesmo problema: ninguén confiaba no sintetizador. Decidiu que ela mesma produciría a súa primeira gravación. Tardou dous anos en conseguilo, xa que o compaxinou co seu traballo en Ciani/Musica e tan só lle dedicaba as fins de semana. O álbum *Seven Waves* converteuse en número un no Xapón, primeiro país no que apareceu publicado pola compañía **Victor Co.**.

O seu segundo álbum, *Velocity of Love*, foi publicado pola compañía norteamericana **RCA** en 1986. En 1987 firmou un contrato coa discográfica **Private Music** que durou uns cinco álbums. Esta compañía produciu o seu álbum *Neverland* que obtivo un nomeamento aos premios Grammy.

Suzanne trasladouse outra vez a California para realizar o seu novo álbum, *History of Heart*. A compañía **Private Music** trasladouse tamén con tan mala fortuna que, no traslado, o disco se extraviou. Esta perda afectoulle moi e sentiuse incapaz de gravar un novo disco. Peter Baumman, propietario de Private Music, animouna a gravar un disco de piano clásico que se publicou co nome de *Pianissimo* e que contou co patrocinio da empresa Yamaha.

## Retorno ás orixes 
En 1989, Ciani viaxou a Italia, país no que coñeceu os seus antepasados. Aí compón *Hotel Lúa*, disco basicamente electrónico, mais que contén algunhas pezas con instrumentos acústicos. O álbum recibiu un novo nomeamento aos Grammy. O último álbum que a artista gravou coa compañía de Baumman foi *The Private Music of Suzanne Ciani*.

A principios dos anos 90, Ciani descubriu que padecía cancro de peito. Decidiu que quería curarse e dedicarse plenamente á súa paixón: a música electrónica. Instalouse na cidade de Bolinas, en California, onde atopou a inspiración para algunhas das súas músicas. En 1994 casou co avogado Joe Anderson, que lle axudou a crear a súa propia casa discográfica, **Seventh Wave**, coa que publicou o seu álbum *Dream Suite*.

Ademais das súas diferentes producións discográficas, Suzanne Ciani realizou diversas colaboracións para bandas sonoras de películas, entre as que salientan a que compuxo para o filme *The Incredibel Shrinking Woman* (A incríbel muller minguante) ou *Mother Theresa*. Tamén colaborou en diferentes producións televisivas. Realizou concertos polos Estados Unidos, Italia, España, México e diferentes países de Asia.

## Discografía 
* *Seven Waves* - 1982
* *The Velocity of Love* - 1985
* *Neverland* - 1988
* *History of my Heart* - 1989
* *Pianissimo* - 1990
* *Hotel Luna* - 1991
* *The Private Music of Suzanne Ciani* - 1992
* *Dream Suit* - 1994
* *Pianissimo II* - 1996
* *A Very Green Christmas* - 1997
* *Suzanne Ciani And The Wave Live!* - 1997
* *Turning* - 1999
* *Pianissimo III* - 2001
* *Meditations for Dreams, Relaxation, and Sleep* - 2002
* *Pure Romance* - 2003
* *Silver Ship* - 2005

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Fragmentos de toda a discografía de Suzanne Ciani en formato MP3