open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Partido da Nación Occitana

O **Partido da Nación Occitana** (en occitano: *Partit de la Nacion Occitana*, até 2004: **Partit Nacionalista Occitan**) (PNO) é un  partido político occitano, fundado en Niza en 1959 por Francès Fontan (1929-1979), inspirado no FLN de Alxeria. Foi fundado como un partido de carácter independentista, con diversas influencias marxistas e libertarias. Sempre ten tido pouco peso e ten sido pouco coñecido pola opinión pública occitana pero ten exercido unha certa influencia sobre o desenvolvemento do occitanismo político. A súa publicación oficial é a bilingüe *Lo Lugarn*, fundada en 1971 e editada en Agen.

## Historia 
Fontan concebiuno como unha formación independentista e etnista, que propuña *a unión das clases occitanas para a liberación nacional* nun vago etnicismo de inspiración marxista e libertaria. O seu eco social e militancia xa eran reducidos de entrada, e pronto entraría en crise, xa que ao dar apoio aos independentistas de Alxeria, indirectamente se llo daban a Charles de Gaulle.

Este feito permitiu que tanto Robèrt Lafont como certos sectores do Institut d'Estudis Occitans (IEO) tivesen máis protagonismo político. En 1961 Fontan compuxo *Etnismo, cara a un nacionalismo humanista*, onde afirma que a estatización e  independencia de tódalas etnias terían que estar asociadas cun entendemento internacional, onde a lingua decidiría o criterio de etnia e nación. En 1969 escribiu *A lingua occitana na loita pola liberación nacional*, onde afirma que a lingua materna considerada como o índice sintético da nación, ten de ser purificada de toda achega estranxeira. E en canto aos inmigrantes, debían de ter tres opcións: retorno ao país de orixe, quedar como estranxeiros ou quedar e aceptar a lingua do país.

O partido tivo posicións internas contraditorias. Por unha banda, un membro do PNO foi á cadea por dar apoio ao FLN. Por outra banda, o PNO evolucionou cara a un marxismo-leninismo terceiromundista, o cal non lle fixo gañar adeptos e chegou á escisión do ''Comitat Socialista Occitan d'Alliberament* dirixido por Pèire Maclouf. A súa participación política foi languidecendo pouco a pouco.

Francés Fontan morreu en 1979 e foi substituído por Jaume Ressaire. Dende os anos oitenta, o PNO abandonou progresivamente a súa orientación marcadamente revolucionaria. Hoxe o seu presidente Jaume Ressaire reivindica unha orientación que privilexie unha unidade teórica entre nacionalistas de diversas orixes políticas, pero rexeitando aos extremistas de dereitas e esquerdas.

Rexeitaron participar nas eleccións rexionais francesas, cosa que os vai marxinar aínda máis en favor do Partido Occitano. Tan só nas eleccións europeas de 2004 participou na *Liste Occitanie, Catalogne, Pays Basque'' con Christian Lacour, pero cuns resultados insignificantes.

## Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Santa Eulària des Riu

**Santa Eulària des Riu** é un concello situado na zona oriental da illa de Eivisa, no arquipélago das Illas Baleares. É o segundo concello máis poboado da illa con 34.946 habitantes (2012), por detrás da vila de Eivisa.

## Historia 
left|250px|thumb|Vista da vila
Na época musulmá a zona chamábase *Xarc*. Coa conquista aragonesa modificouse a división da illa en cuartos similares á organización municipal actual. O cuarto de Santa Eulària correspondeu ao infante Pedro de Portugal, señor feudal de Guillem de Montgrí, bispo de Tarragona, o cal tiña os dereitos reais de conquista. O rei de Aragón Xaime I adquiriu os dereitos de Pedro de Portugal, pasando a chamarse «Quartó del Rei». Isto provocou algúns problemas xurídicos xa que o rei, en Eivisa, era señor feudal do bispo de Tarragona o cal, á súa vez, era vasalo do rei de Aragón.

A localidade xurdiu arredor da igrexa na cima do Puig de Missa. A igrexa actual é do século XVI así como a torre anexa desde a que se podía defender con artillaría toda a comarca.

## Xeografía 
O termo municipal comprende, ademais da parroquia de Santa Eulària des Riu, as de Sant Carles e Santa Gertrudis, e tamén a parroquia de Nostra Senyora de Jesús e el Puig d'en Valls.

O nome de Santa Eulària provén da igrexa que construíron inmediatamente despois da conquista. Ademais, ten o único río da illa, importante na época polo regadío da horta e polos muíños fariñeiros.

## Demografía 
Evolución da poboación de Santa Eulària des Riu dende o ano 1950:

ImageSize = width:500 height:400
PlotArea = width:400 height:350 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:30000

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:5000 start:0
Colors= 
  id:AO  value:black
  id:AA  value:blue
  id:AB  value:black
  id:AC  value:blue
  id:AD  value:black
  id:AE  value:blue
  id:AF  value:black
PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1950      from:0 till:7453 color:AO
  bar:1960      from:0 till:7517 color:AA
  bar:1970      from:0 till:9011 color:AB
  bar:1981      from:0 till:13060 color:AC
  bar:1991      from:0 till:15557 color:AD
  bar:2001      from:0 till:19808 color:AE
  bar:2007      from:0 till:28361 color:AF

**Poboación por entidades:**
*Nostra Senyora de Jesús: 4.499 hab.
*Puig d'en Valls: 3.613 hab.
*Sant Carles de Peralta: 3.195 hab.
*Santa Eulària des Riu: 13.737 hab.
*Santa Gertrudis de Fruitera: 1.680 hab.

## Política 
A repartición de escanos nas dúas últimas lexislaturas quedou deste xeito:

PSOE
PP
ExC
Total

**2011**
6
14
1
**21**

**2007**
8
13
0
**21**

## Galería de imaxes 

Ibiza Puig de Missa asv2023-04 img5.jpg|Puig de Missa
Marina Ibiza.JPG|El puerto

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello 
* Información do Institut d'Estadística de les Illes Balears
Imo, San Xoán de Laíño, Dodro

**Imo** é un lugar da parroquia de San Xoán de Laíño, no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 347 habitantes (180 homes e 167 mulleres).

Entre o patrimonio da aldea destaca o petróglifo de Bouza Abadín, da idade de bronce.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Círculos do petróglifo de Bouza Abadín, Imo, San Xoán de Laíño, Dodro.jpg|Petróglifo de Bouza Abadín.
Ficheiro:Petróglifo de Bouza Abadín, Imo, Dodro.jpg|Petróglifo de Bouza Abadín.
Ficheiro:Petróglifo de Bouza Abadín, Imo, San Xoán de Laíño, Dodro.jpg|Petróglifo de Bouza Abadín.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xoán de Laíño 
### Parroquias de Dodro 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Dodro
Sant Antoni de Portmany

**Sant Antoni de Portmany** é un concello español situado na illa de Eivissa, no arquipélago das Illas Baleares. Corresponde ao antigo cuartón de Portmany, un dos catro cuartóns en que Xaime I dividiu a illa no século XIII. O nome Portmany deriva do latín *portus magnus*, "porto grande".

Actualmente é un dos principais centros turísticos da illa de Eivissa. O núcleo principal sitúase a 15&nbsp;km da capital, e conta cun gran porto ao fondo dunha baía, que permite o tráfico marítimo de pasaxeiros e mercadorías coa península.

## Xeografía 
O concello limita ao norte e oeste co mar Mediterráneo, ao leste con Sant Joan de Labritja e Santa Eulària des Riu, e ao sur con Eivissa e Sant Josep de sa Talaia. Aínda que o relevo da illa non é moi accidentado, no concello de Sant Antoni de Portmany atópanse formacións montañosas como o Puig d'en Jaume (226 m), a Serra des Puig (241 m) e a Serra Llarga (254 m).

## Demografía 
Tiña en 2016 unha poboación de 24.478 habitantes, a maior parte deles concentrados na capital municipal, Sant Antoni de Portmany. Hai outras catro entidades de poboación no concello: Buscastell, Sant Mateu d'Albarca, Sant Rafel de sa Creu e Santa Agnès de Corona.

ImageSize = width:400 height:300
PlotArea = width:300 height:250 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:20000

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:2500 start:0
Colors= 
  id:AO  value:black
  id:AA  value:green
  id:AB  value:black
  id:AC  value:green
  id:AD  value:black
  id:AE  value:green
  id:AF  value:black
PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1950      from:0 till:6023 color:AO
  bar:1960      from:0 till:5785 color:AA
  bar:1970      from:0 till:8845 color:AB
  bar:1981      from:0 till:11490 color:AC
  bar:1991      from:0 till:13558 color:AD
  bar:2001      from:0 till:15081 color:AE
  bar:2007      from:0 till:19889 color:AF

## Política 
A repartición de escanos quedou deste xeito:

PSOE
PP
DP
Outros
Total

**2007**
8
9
0
0
**17**

## Lugares de interese 
***Igrexa de Sant Antoni**, fundada en 1385 e finalizada cara ao 1640, foi utilizada como fortaleza e torre de defensa.
***Sa Torre**, torre de defensa dos ataques de piratas.
*'''Torres d'en Lluc**
***Cova de Ses Llagostes'''

## Galería de imaxes 

KircheSantAntoni.jpg|Igrexa de Sant Antoni
Església-amb_Torre,Sant_Antoni_d.Portmany.jpg|Igrexa e Sa Torre
Sant Antoni.Ei.jpg|Monumento a Cristovo Colón

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
* Información do Instituto de Estatística das Illas Baleares
Ácido eláxico

O **ácido eláxico** (/ ʃ /) é un polifenol, que protexe a moitas plantas contra a luz ultravioleta, virus, bacterias e parasitos. O **AE** está presente nas plantas como elaxitanin, o que se activa baixo tensións a ácido eláxico.

O ácido eláxico (inglés: *Ellagic acid*, alemán: *Ellagsäure*) ten a fórmula sumaria C14H6O8. O número CAS-es 476-66-4.

Segundo estudos no Xapón, Alemaña e os Estados Unidos de América, os elaxitaníns comidos de plantas por mamíferos e humanos activan as súas propiedades protectoras no corpo, combatendo inflamacións crónicas (reuma, artrite), colesterol, radicais libres de osíxeno (peróxidos, superóxidos) e certos tipos de cancro.

Fontes de elaxitaninos/ácido eláxico son varias noces e froitas, en especial as framboesas. As súas variedades escuras nas alturas de Colombia e México son extremamente ricos en AE.

## Véxase tamén
*Framboesa azul
Framboeseiro

O **framboeseiro** (***Rubus idaeus***) é unha planta rubideira que medra particularmente en claros de bosques ou prados, en especial onde o lume ou os cortes de árbores deixaron un espazo aberto para que medre esta colonizadora oportunista. É de fácil cultivo e ten tendencia a se estender a menos que se manteña baixo control. Prefire solos profundos e acedos, pois os calcarios producen clorose.

## Características 
O seu froito é a **framboesa**, unha polidrupa de sabor forte e doce, vermella, que sae durante o verán tardío ou o outono temperán. Esta froita do bosque é parecida á amora pero máis pequena e branda.

A framboesa negra (*Rubus occidentalis*) e a framboesa azul (*Rubus leucodermis*) son oriúndas de América. En Asia (desde India até China) existen ao redor de 180 tipos de framboesas aínda non catalogados.

Actualmente existen dous cruzamentos de *R. idaeus* con especies americanas *R. occidentalis*. Destes cruzamentos obtivéronse diferentes variedades para mellorar a produción de froito, que chega ás dúas colleitas anuais (floración de primavera e estival).

Entre outros nutrientes, estas froitas conteñen cantidades considerábeis de ácido eláxico, unha substancia que segundo os actuais estudos, podería ser beneficiosa na quimioprevención de certos tipos de cancro. As framboesas escuras (negras e azuis) conteñen cantidades considerábeis de antocianina -como o ácido eláxico, un biofenol- que se aplica contra os radicais libres de osíxeno que provocan a dexeneración de células e dos órganos en mamíferos e humanos. Estudos da Ohio State University dirixidos polo Prof. Gary Stoner levaron á presentación dunha solicitude de patente nos Estados Unidos respecto dos usos do ácido eláxico e a antocianina para combater a dexeneración de órganos e de diferentes tipos de cancro.

## Galerías de imaxes 

Raspberry - whole (Rubus idaeus).jpg|Framboeseiro
Raspberry - halved (Rubus idaeus).jpg|
Ficheiro:Pomological Watercolor POM00007255.jpg|Framboesa negra. Acuarela (1893)
Ficheiro:Raspberries (Rubus idaeus).jpg|Framboesas vermellas
Frambuesas-cuajada-miel-brea.JPG|Sobremesa de framboesa con queixo fresco e mel
El Cubillo de Uceda

**El Cubillo de Uceda** é un concello da provincia de Guadalaxara, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha.
Esténdese por unha área de 32.25&nbsp;km² e unha poboación de 161 habitantes.

## Demografía
Evolución da poboación de El Cubillo de Uceda

ImageSize  = width:450 height:370
PlotArea   = width:400  height:300 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period     = from:0 till:500

TimeAxis   = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:50 start:0
Colors= 
  id:AO  value:green
  id:AA  value:black
  id:AB  value:green
  id:AC  value:black
  id:AD  value:green
  id:AE  value:black
  id:AF  value:green

PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1950      from:0 till:448 color:AO
  bar:1960      from:0 till:418 color:AA
  bar:1970      from:0 till:207 color:AB
  bar:1981      from:0 till:169 color:AC
  bar:1991      from:0 till:150 color:AD
  bar:2001      from:0 till:116 color:AE
  bar:2007      from:0 till:161 color:AF

TextData=
  pos:(200,340) text:"Número de habitantes de El Cubillo "
  pos:(200,320) text:"dende 1950 ata 2007"

## Política
Repartición dos escanos do concello de El Cubillo de Uceda:

PP
PSOE
Outros
Total

**2007**
0
5
0
**5**
Isaac Hayes

**Isaac Lee Hayes, Jr.** (1942-2008) foi un músico, cantor, compositor e produtor musical estadounidense, dos xéneros soul e funk. Hayes foi un dos principais nomes da gravadora *Stax*, especializada nestes xéneros.

Dentre os seus principais traballos están *Hot Buttered Soul* (1969), *Black Moses* (1971) e *Shaft* (1972).
Cameixa, Boborás

**San Martiño de Cameixa** é unha parroquia que se localiza no concello de Boborás. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 316 habitantes (159 homes e 157 mulleres), distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2000 cando tiña 349 habitantes.

## Xentilicio 
O seu xentilicio é **cameixeiro**.

## Patrimonio 
A igrexa de San Martiño de Cameixa mestura varios estilos, destacando a ábsida románica, o reloxo de Sol e os canzorros situados baixo o beiril.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Cameixa.jpg|Igrexa de San Martiño de Cameixa.
Ficheiro:Igrexa de San Martiño de Cameixa, Boborás - Portada occidental.jpg|Portada occidental da igrexa de Cameixa.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cameixa 
### Parroquias de Boborás 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Boborás
Casa de Lobeira

A **casa de Lobeira** foi unha casa nobiliaria galega orixinaria do alfoz de Muros ou da Serra de Outes no século XIV. Vasco da Ponte considéraa unha das máis antigas de Galiza:*Dicen q[ue] deciende d[e] la Reyna Da Luparia [..] en el tiempo de Ruy Soga de Lovera [..] tenia quatro villas çercadas, nuebe castillos roqueyros fue preso e degollado en la villa de Noya.*[miniatura|300px|page=6|Manuscrito do *Recuento de las casas antiguas del Reino de Galicia* na [Biblioteca Nacional de España.|centro]]
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos
* Casa dos Mariño de Lobeira (sen relación directa)
Casa de Meira

A **casa de Meira** foi unha casa nobiliaria galega do século XIV. As súas terras eran en Fragoso e Meira, foi integrada posteriormente nas casas de Andrade e Valadares.[miniatura|300px|page=6|Manuscrito do *Recuento de las casas antiguas del Reino de Galicia* na [Biblioteca Nacional de España.|centro]]
## Bibliografía
**Recuento de las casas antiguas del reino de Galicia*, Vasco da Ponte . Xunta de Galicia. 1986 ISBN 8450533899

## Notas
Casa de Altamira

A **casa de Altamira** foi unha casa nobiliaria galega, vencellada á familia dos Moscoso. Tiñan a casa matriz nas Torres de Altamira, no actual concello de Brión.

Os Moscosos eran unha familia de fidalgos composteláns do século XIV, que con Roi Sánchez de Moscoso se converten en señores de Altamira, e despois con Lope Sánchez de Moscoso (1468-1504) en condes de Altamira.

Foi á Grandeza de España o 31 de outubro de 1613 polo rei Filipe III a favor de Lope de Moscoso Osorio, V conde de Altamira.

## Condes de Altamira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Vasco da Ponte (1986) *Recuento de las casas antiguas del reino de Galicia*. Xunta de Galicia. ISBN 8450533899
* García, Oro, J. / Potela Silva, Mª J. (2003) *La casa de Altamira durante el Renacimiento: estudio introductorio y colección diplomática*. Santiago de Compostela: El Eco Franciscano.

### Outros artigos 
* Isabel de Castro e Andrade
Louis Renault

**Louis Renault**, nado en Autun o 21 de maio de 1843 e finado en Barbizon o 8 de febreiro de 1918, foi un xurista e educador francés. En 1907, xunto con Ernesto Teodoro Moneta, gañou o Premio Nobel da Paz.

## Traxectoria 
Entre o 1868 e 1873, Louis Renault foi profesor de Dereito romano e Dereito comercial na Universidade de Dijon. Desde 1873 e ata a súa morte foi profesor na Universidade de París, converténdose en profesor de Dereito internacional en 1881. En 1890 o Ministerio de Relacións Exteriores creou especialmente para el o posto de xurisconsulto. Como tal, participou en diversas conferencias internacionais demostrando gran capacidade, destacando as dúas conferencias da Haia en 1899 e 1907, así como a conferencia naval de Londres de 1908 e 1909.
Ciclo de Carnot

miniatura|Diagrama Presión - Volume do ciclo de Carnot.
O **Ciclo de Carnot** é un ciclo termodinámico executado pola Máquina de Carnot, idealizada polo enxeñeiro francés Sadi Carnot e que ten funcionamento apenas teórico (aínda non foi posíbel criar unha Máquina de Carnot).

Funcionando entre dúas transformacións isotérmicas e dúas adiabáticas alternadamente, é o ciclo que presenta menor transmisión de calor para o foco frío e ó polo tanto o que ten o maior rendemento.

O rendemento da máquina en porcentaxe é igual a:

\left (1 - \frac{T_c}{T_h} \right ) \times 100\% 

Onde:

T_c = Temperatura da fonte fría (en Kelvin)

T_h = Temperatura da fonte quente (en Kelvin)
 
A posibilidade de interconversión entre calor e traballo posúe restricións para as chamadas máquinas térmicas. O Segundo Principio da Termodinámica, elaborado en 1824 por Sadi Carnot, é enunciado da seguinte forma:

"Para haber conversión continua de calor en traballo, un sistema debe realizar ciclos entre fontes quentes e frías, continuamente. En cada ciclo, é retirada unha certa cantidade de calor da fonte quente (enerxía útil), que é parcialmente convertida en traballo, sendo o restante rexeitado para a fonte fría (enerxía disipada)"

miniatura|200px| FIG. 1 Calor Qa-Qb convertido en traballo

O rendemento dunha máquina térmica é dada polo cociente do traballo pola enerxía útil, onde o traballo é definido pola diferenza da enerxía útil pola enerxía disipada.

Rendemento da Máquina (r)

r=\frac{W}{Q_a}

Rendemento da Máquina en % (r)

r=(1-\frac{Q_b}{Q_a}) \ x 100\% 

Traballo (w)

W={Q_a}-{Q_b}

onde:

{r} é o rendemento;

{Q_a} é a enerxía útil;

{W} é o traballo;

{Q_b} é a enerxía disipada;

 	
O Ciclo de Carnot demostra que o maior rendemento posíbel para unha máquina térmica é o dunha máquina que realizase un ciclo de dúas transformacións adiabáticas e dúas transformacións isotérmicas, alternadas entre si, de acordo co esquema:

1) proceso isotérmico reversíbel, no cal a calor é trasladada do, ou para o reservatorio de alta temperatura;

2) proceso adiabático reversíbel, no cal a temperatura do fluído de traballo dun reservatorio a alta temperatura diminúe até o outro;

3) proceso isotérmico reversíbel, cuxa calor é trasladado do, ou para o reservatorio de menor temperatura;

4) proceso adiabático reversíbel, en que a temperatura do fluído de traballo vai aumentando desde o reservatorio (a baixa temperatura) até o outro.
Charles Albert Gobat

**Charles Albert Gobat**, nado o 21 de maio de 1843 e finado o 16 de marzo de 1914, foi un avogado, administrador educativo e político suízo, que recibiu, xunto co Élie Ducommun, o Premio Nobel da Paz de 1902, pola súa lideranza na Oficina Internacional pola Paz, a máis antiga federación pola paz do mundo.

## Traxectoria 
Gobat naceu en 1843 en Tramelan, Suíza. Era fillo dun pastor protestante e sobriño de Samuel Gobat, un misioneiro que se tornou bispo de Xerusalén. Educouse nas Universidades de Basilea, Heidelberg, Berna e París. Recebiu o doutoramento en dereito da Universidade de Heidelberg o 1867.

Recibiu aclamación polo seu traballo *République de Berne et la France pendant les guerres de religion*, publicado o 1891 e tamén por *Histoire de la Suisse racontée au peuple* de 1900.

Así mesmo, foi un forte defensor da lingua internacional esperanto e tamén do ido.

## Notas
K2 (grupo musical)

**K2** (ou '''Kee Marcello's K2''') é unha banda de Hard Rock formada polo guitarrista de Europe Kee Marcello, o baixista e ex Klatuu King Diamond e o batería Snowy Shaw no 2003.

## Discografía 
### Álbums
Albán, Sarria

**Santa María de Albán** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 22 habitantes (13 homes e 9 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 24 habitantes.

## Patrimonio 
A súa igrexa parroquial foi construída a mediados do século XII en estilo románico.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de Santa María de Albán 4.jpg|Igrexa de Santa María de Albán.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Albán 
### Parroquias de Sarria 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarria
Casa de Sarmiento

[miniatura|300px|page=6|Manuscrito do *Recuento de las casas antiguas del Reino de Galicia* na [Biblioteca Nacional de España.]]
Os **Sarmiento** foron unha familia castelá estabelecida en Galiza desde o século XV.

## Historia
Os Sarmiento pertencen ao numeroso grupo de nobres que recibiron títulos e terras en Galiza do rei Henrique II, que concedeu moitos favores a quen o apoiaba (de aí o seu sobrenome "*das Mercés*"). Tiñan o título de Adelantado Mayor del Reino e pasaron a ser condes de Ribadavia e Ortigueira. Pese a estar arraigados na Galiza, seguiron vencellados aos seus intereses e alianzas castelás, loitando xunto cos Zúñiga de Monterrei contra os Ulloa e Soutomaior. Contra o século XVI-XVII reclamaban a súa orixe nun suposto príncipe suevo chamado "Sardamiro".

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
Santalla de Arxemil, Sarria

**Santalla de Arxemil** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 51 habitantes (22 homes e 29 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 68 habitantes.

## Toponimia 
O topónimo Santalla é unha variante de Santa Baia ou Santa Eulalia (mártir cristiá do século III) e Arxemil pode significar as terras de , antropónimo gótico.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santalla de Arxemil 
### Parroquias de Sarria 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarria
Escudo de Portugal

O **escudo de Portugal** baséase nos brasóns dos seus antigos monarcas. Foi adoptado oficialmente o 30 de xuño de 1911, xunto á bandeira. Está formado por un campo de prata, cinco escusóns de azur, postos en cruz, cargados cada un de cinco bezantes de prata, colocados en aspa, e unha bordura de goles cargada de sete castelos de ouro, tres en xefe, dous en flanco e dous cara á punta, todo iso asentado sobre unha esfera armilar en ouro e avivada de sabre.

## Características 
Significado dos símbolos e cores:

* Os cinco escudos azuis simbolizan aos cinco reis musulmáns que o rei Afonso Henriques derrotou na batalla de Ourique.
* Os puntos dentro dos escudos representan as cinco chagas de Cristo. Contando os puntos e os escudos suman trinta: as Trinta moedas de prata que Xudas recibiu por delatar a Cristo.
* Tradicionalmente, os sete castelos representan as vitorias dos portugueses contra os seus inimigos e simbolizan tamén o Reino do Algarve. Con todo, a verdade é que os castelos foron introducidos nas armas de Portugal coa subida ao trono de Afonso III de Portugal. Este rei portugués non podía usar as armas do seu pai, D. Afonso II, sen diferenzas por non ser o seu fillo primoxénito. Hai que considerar que, coa subida ao trono de D. Afonso III, e xa en calidade de rei, este debería abandonar as súas armas persoais do pai e do irmán.
* A esfera armilar representa o mundo descuberto polos navegantes portugueses durante os séculos XV e XVI.
O Camiño, Sarria

**San Mamede do Camiño** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. 

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 5 habitantes (4 homes e 1 muller), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto a 2007, cando tiña 16 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Camiño 
### Parroquias de Sarria 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarria
Lier, Sarria

**Santa María de Lier** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. 

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 28 habitantes (15 homes e 13 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha forte diminución con respecto a 2007, cando tiña 63 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Lier
### Parroquias de Sarria
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Sarria
Calvor, Sarria

**Santo Estevo de Calvor** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 86 habitantes (38 homes e 48 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 98 habitantes.

## Patrimonio
Ademais da súa igrexa parroquial, existen dúas capelas: unha na honra da Asunción en Perros, e outra dedicada á Virxe do Camiño en Aguiada.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Calvor
### Parroquias de Sarria
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Sarria
Castelo dos Infantes, Sarria

**Santiago de Castelo dos Infantes** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 44 habitantes (20 homes e 24 mulleres) nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 50 habitantes.

## Lendas 
Segundo a lenda, nun castelo de Castelo dos Infantes vivía un nobre que tivo que ir á guerra co islam cando a súa dona estaba embarazada. Chegado o momento do parto, a dona tivo sete meniños, o que a asustou en extremo. Téñase presente a crenza en que os partos múltiples se achacaban a manter relacións sexuais con varios homes.

Para evitar problemas co seu home, ordenou a unha criada que os matara, a todos menos ó primoxénito, deixándoos nunha cesta aboiando no río. Cando a criada ía facelo aparecéuselle un cabaleiro preguntando qué tiña na cesta, ó que contestou dicindo que eran varios cadelos. O cabaleiro insistiu e a criada terminou contándolle a verdade. Entón, o cabaleiro tomou os meniños e confiounos a un figalgo amigo seu, esixiendo á criada que non contase o sucedido.

Pasados os anos, o rapaz que quedara na casa alcanzou a maioría de idade e a nai celebrou unha festa no seu honor. Pero durante a celebración entran no palacio os seis irmáns. A nai recoñeceunos e, co asombro, morre.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Castelo dos Infantes 
### Parroquias de Sarria 
## Notas 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarria
Sant Joan de Labritja

**Sant Joan de Labritja** é un concello da illa de Eivissa, no arquipélago das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 121.66&nbsp;km² onde no ano 2007 vivían 5.198 habitantes.

## Demografía 
Evolución da poboación de Sant Joan de Labritja dende o ano 1950 ata agora:

ImageSize = width:500 height:400
PlotArea = width:400 height:350 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:12000

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:3000 start:0
Colors= 
  id:AO  value:black
  id:AA  value:pink
  id:AB  value:black
  id:AC  value:pink
  id:AD  value:black
  id:AE  value:pink
  id:AF  value:black
PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1950      from:0 till:5278 color:AO
  bar:1960      from:0 till:5187 color:AA
  bar:1970      from:0 till:3412 color:AB
  bar:1981      from:0 till:3287 color:AC
  bar:1991      from:0 till:3555 color:AD
  bar:2001      from:0 till:4094 color:AE
  bar:2007      from:0 till:5198 color:AF

## Política 
A repartición de escanos quedou deste xeito:

PSOE
PP
PPG
Outros
Total

**2007**
2
9
0
0
**11**
Chorente, Sarria

**San Xulián de Chorente** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 464 habitantes (222 homes e 242 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 493 habitantes.

En 2021 tiña 364 habitantes, 190 mulleres e 174 homes, segundo o INE.

Na parroquia de Chorente naceu a política do BNG Ana Pontón.

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares o nome de *Chorente* deriva do antropónimo , que sería o seu posuidor, nome de persoa moi usado por cristiáns e pagáns. E  viría de , florecente.

## Economía 
Destaca a fábrica de cemento de Cementos del Noroeste no Oural.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial ten a fachada en estilo románico, sendo o resto unha construción do século XVIII. Hai unha capelas na honra de santo Antón en Vilaverde, e unha igrexa dedicada a san Xosé no Oural.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Chorente 
### Parroquias de Sarria 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarria

### Ligazóns externas 
* Igrexa de San Xulián de Chorente
Cesar, Sarria

**San Salvador de Cesar** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 79 habitantes (40 homes e 39 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 88 habitantes.
## Patrimonio 
miniatura|dereita|220px|Ermida da Virxe dos Remedios.
Ademais, da súa igrexa parroquial, existe unha ermida consagrada á Virxe dos Remedios que celebra unha concorrida romaría o 8 de setembro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cesar 
### Parroquias de Sarria 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarria
Betote, Sarria

**San Vicenzo de Betote** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 107 habitantes (57 homes e 50 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2003 cando tiña 103 habitantes.

## Patrimonio 
A súa igrexa parroquial foi construída na segunda metade do século XII en estilo románico.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Fiestra da igrexa de San Vicenzo de Betote, Sarria.jpg|Fiestra da igrexa de Betote.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Betote 
### Parroquias de Sarria 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarria
Fafián, Sarria

**San Xoán de Fafián** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 81 habitantes (43 homes e 38 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 84 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Detalle da igrexa de San Xoán de Fafián, Sarria.jpg|Detalle da igrexa.
Ficheiro:Lateral da igrexa de San Xoán de Fafián, Sarria.jpg|Vista lateral da igrexa.
Ficheiro:Igrexa de San Xoán de Fafián, Sarria.jpg|Igrexa e cemiterio.
Ficheiro:Cruceiro en Fafián, Sarria.jpg|Cruceiro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Fafián 
### Parroquias de Sarria 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarria
Alborada (Buenos Aires)

***Alborada*** é unha revista publicada en Buenos Aires dende 1925.

## Historia e características 
Subtitulada *Órgano de la Sociedad Agraria y Cultural Hijos del Partido de Corcubión*, apareceu o 25 de agosto de 1925. Cambiou o seu subtítulo por *Órgano de la Asociación Benéfica Cultural del Partido de Corcubión*, despois por *Revista Cultural e informativa de la Asociación Benéfica Cultural del Partido de Corcubión* (números 66-74), *Órgano y propiedad de la Asociación Benéfica Cultural del Partido de Corcubión* (números 118-161), *Publicación de la Asociación Benéfica, Cultural del Partido de Corcubión* (número 172) e *Revista de la Asociación Benéfica Cultural del Partido de Corcubión* a partir do número 185. Foron os seus directores Casto M. Insua, Antonio Díaz Novo, M. González, Gervasio Paz Lestón e Manuel Conde González. Tivo unha periodicidade variable, foi semanal, trimestral, semestral e anual. Os seus contidos centrábanse especialmente en novas relacionadas coa Asociación dos emigrantes de Corcubión e sobre a comarca de Fisterra, incluíndo tamén creación literaria ou notas sociais. Entre os seus colaboradores figuraron Antón Zapata, José Campos Núñez, Florencio Delgado, Luís Amado Carballo, Salvador Mosteiro Pena e Jesús Bal y Gay.

Na década dos corenta a nómina de colaboradores agrandouse coa afluencia de exiliados galegos e con textos enviados desde Galicia. Agora escriben: Eduardo Blanco Amor, Luís Manteiga, Antón Alonso Ríos, Ánxel Sevillano, Manuel García Barros, Ramón Rey Baltar, Florencio Delgado, Xosé Conde Fernández, Avelino Díaz, Ricardo Carballo Calero, Xosé Neira Vilas ou Rodolfo Prada, entre outros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas
A Pinza, Sarria

**San Salvador da Pinza** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. 

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 31 habitantes (16 homes e 15 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto a 2007, cando tiña 53 habitantes.

## Galería de imaxes 

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Pinza 
### Parroquias de Sarria 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarria
Meixente, Sarria

**San Xulián de Meixente** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. 

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 52 habitantes (24 homes e 28 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto a 2003, cando tiña 99 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Meixente
### Parroquias de Sarria
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Sarria
San Xulián da Veiga, Sarria

dereita|miniatura|Polígono industrial de Morelle.
**San Xulián da Veiga** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 154 habitantes (76 homes e 78 mulleres), 19 menos ca en 2003. Ten seis entidades de poboación.

## Economía
Ao sur da parroquia sitúase o polígono industrial de Morelle.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xulián da Veiga 
### Parroquias de Sarria 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarria
Manuel Fernández Soto

**Manuel Fernández Soto**, coñecido como **Coronel Benito** ou **Soutiño**, nado en Mugardos en 1902 e finado en Penacova (Bóveda) o 22 de xuño de 1949, foi un militar, político e guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Mariñeiro do acoirazado *Jaime I* cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, ao ano seguinte afiliouse ao PCE. Ao final da guerra civil estivo no campo de concentración de Bicerta (Tunisia). Despois marchou á Unión Soviética, alistouse no Exército Vermello en agosto de 1942 e loitou na segunda guerra mundial nunha unidade da NKVD, combatendo nos Cárpatos ata novembro de 1944. Polos seus méritos foille concedida a Orde da Guerra Patria.

Trasladouse á Arxentina e a finais de 1945 volveu a Galicia para formar parte da dirección da guerrilla e do PCE. Logo da caída da dirección guerrilleira en Galicia en xullo de 1948 asumiu a tarefa da reorganización da guerrilla sobre a base das consignas comunistas e iniciou un proceso de militarización, o que o levou a enfrontamentos cos enlaces e a rede de apoios, mesmo con acusacións de ser un infiltrado. Pouco despois de asumir formalmente a xefatura da guerrilla e a secretaría xeral do Comité Rexional do PCE en marzo de 1949 foi denunciado por Francisco Cano Román, un garda civil infiltrado no seo da guerrilla, morrendo o 22 de xuño de 1949 a mans da Garda Civil en Penacova, na parroquia de Remesar (Bóveda), xunto con Bernardo Álvarez Trabajo; un terceiro compoñente do grupo, Elías López Armesto, resultou malferido e morreu días despois. Foi substituído na secretaría do Comité Rexional por José Sevil.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
A Gaita Gallega (revista)

***A Gaita Gallega***, subtitulada ***Repinica muiñeiras, alboradas e fandangos unha vez ó mes***, foi unha publicación mensual galega, fundada por Manuel Lugrís Freire e Ramón Armada Teixeiro, editada na Habana dende o 5 de santiago de 1885 ata o 18 de decembro de 1887. Reapareceu o 20 de santiago de 1889 ata decembro dese mesmo ano como suplemento de *El Eco de Galicia*, revista dirixida por Waldo Álvarez Insua.

## Historia e características 
[miniatura|"¡[Rousalía Castro morreu!", por Secundino Cora e "A rola de Galicia Rousalía Castro de Murguía" por Valentín Lamas Carvajal.]]
É a primeira revista da emigración escrita integramente en lingua galega. Os seus fundadores foron Roque d´as Mariñas (pseudónimo de Manuel Lugrís Freire) e Chumín de Céltegos (Ramón Armada Teixeiro). Lugrís estivo vinculado a esta empresa só nos primeiros números. Nos seus catro anos de vida editáronse 20 números ordinarios e un especial sobre a morte de Rosalía de Castro.

Publicou fragmentos do *Catecismo do labrego* e numerosos artigos de costumes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alonso Montero, Xesús (1995). *Lingua e literatura galegas na Galicia emigrante*. Xunta de Galicia.
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* ''O Tio Marcos d'a Portela*
**A gaita gallega'' (1853), libro de Xoán Manuel Pintos.
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas 
* Enciclopedia da emigración galega Confederación Intersindical Galega.
Sarria, Sarria

**San Salvador, Santa Mariña e Nosa Señora do Rosario de Sarria** é unha parroquia civil localizada no concello e comarca de Sarria, na provincia de Lugo. Está composto por unha única localidade: o núcleo urbano e capital municipal.

A freguesía está composta por tres parroquias urbanas: San Salvador, Santa Mariña e Nosa Señora do Rosario.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de San Salvador de Sarria, Sarria.jpg|Igrexa de San Salvador de Sarria.
Ficheiro:Igrexa de San Salvador de Sarria 1.jpg|Igrexa de San Salvador de Sarria.
Ficheiro:Igrexa de San Salvador de Sarria 2.jpg|Portada da igrexa de San Salvador.
Ficheiro:Portada setentrional igrexa de San Salvador de Sarria.jpg|Portada setentrional da igrexa de San Salvador.
Ficheiro:Igrexa de San Salvador de Sarria 3.jpg|Igrexa de San Salvador de Sarria.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sarria 
### Parroquias de Sarria 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarria
Sant Joan

**Sant Joan** é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 38.54&nbsp;km² onde no ano 2007 vivían 1.866 habitantes. Atópase na illa de Mallorca.

## Demografía 
Evolución da poboación de Sant Joan dende a década dos 50 ata agora:

ImageSize = width:500 height:400
PlotArea = width:400 height:350 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:2500

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:500 start:0
Colors= 
  id:AO  value:yellow
  id:AA  value:black
  id:AB  value:yellow
  id:AC  value:black
  id:AD  value:yellow
  id:AE  value:black
  id:AF  value:red
PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1950      from:0 till:2372 color:AO
  bar:1960      from:0 till:2174 color:AA
  bar:1970      from:0 till:2038 color:AB
  bar:1981      from:0 till:2015 color:AC
  bar:1991      from:0 till:1667 color:AD
  bar:2001      from:0 till:1634 color:AE
  bar:2007      from:0 till:1866 color:AF

## Política 
A repartición de escanos quedou deste xeito:

AXSJ
PP
Outros
Total

**2007**
3
3
3
**9**
Santa Eugènia

**Santa Eugènia** é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 20.25&nbsp;km² onde no ano 2007 vivían 1.489 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.

## Demografía 
Evolución da poboación de Santa Eugènia dende a década dos 50 ata agora:

ImageSize = width:500 height:400
PlotArea = width:400 height:350 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:1500

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:100 start:0
Colors= 
  id:AO  value:red
  id:AA  value:black
  id:AB  value:red
  id:AC  value:black
  id:AD  value:red
  id:AE  value:black
  id:AF  value:red
PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1950      from:0 till:1177 color:AO
  bar:1960      from:0 till:1034 color:AA
  bar:1970      from:0 till:1032 color:AB
  bar:1981      from:0 till:898 color:AC
  bar:1991      from:0 till:917 color:AD
  bar:2001      from:0 till:1224 color:AE
  bar:2007      from:0 till:1489 color:AF

## Política 
O repartimento de escanos quedou deste xeito:

UM
PP
Outros
Total

**2007**
4
5
0
**9**
Lista de Días da Independencia

O **día da independencia** é un evento anual que conmemora o aniversario da independencia ou a conversión dunha nación en estado, normalmente despois de deixar de ser un grupo ou parte doutra nación ou estado, ou máis raramente despois do fin dunha ocupación militar. Moitos países conmemoran a súa independencia dun imperio colonial.alt=|

* **Verde escuro** - Día nacional relacionado coa independencia; 
* **Verde claro** - Día nacional relacionado coa unificación/revolución; 
* **Vermello** - Outros motivos para o Día nacional; 
* **Gris** - Non hai un Día nacional oficial

|centro**Lenda:**

* **Verde escuro** - Día nacional relacionado coa independencia;
* **Verde claro** - Día nacional relacionado coa unificación/revolución;
* **Vermello** - Outros motivos para o Día nacional;
* **Gris** - Non hai un Día nacional oficial

## Listaxe 
## Véxase tamén
Lista de linguas de Rusia

Esta é unha lista das linguas faladas na Federación Rusa. Algunhas delas teñen máis falantes noutros países, ou mesmo status oficial neles.

## Lingua oficial 
O ruso é a única lingua oficial en todo o territorio da Federación.

## Linguas da Rusia Europea 
### Linguas con máis de 1&nbsp;000&nbsp;000 de falantes 
* Tártaro (5&nbsp;300&nbsp;000) *(Oficial en Tartaristán)*
* Ucraíno (1&nbsp;800&nbsp;000)
* Baxkir (1&nbsp;370&nbsp;000) *(Oficial en Baxkortostán)*
* Checheno (1&nbsp;330&nbsp;000) *(Oficial en Chechenia)*
* Chuvaxo (1&nbsp;320&nbsp;000) *(Oficial en Chuvashia)*
Marcelino Fernández Villanueva

**Marcelino Fernández Villanueva**, coñecido como **Gafas**, nado en Olloniego (Oviedo) o 10 de marzo de 1914 e finado na Arxentina o 3 de xuño de 1999, foi un militar republicano e guerrilleiro antifranquista asturiano que actuou en Galicia.

## Traxectoria 
De profesión mineiro, era militante do PSOE e da UGT. En 1934 pasou tres meses en prisión por unha liorta cun falanxista; tras saír da cadea participou na folga xeral revolucionaria de 1934, nun asalto a un cuartel de Garda Civil. Logo da fin do movemento revolucionario quedou preso, perdendo a visión dun ollo durante as torturas que sufriu. Saíu da prisión en xullo de 1936 tras unha amnistía, durante a Guerra Civil foi capitán na milicia socialista e comisario do exército republicano, loitando en Bilbao e Asturias e ascendendo a comandante.
Logo do remate da guerra estivo entobado en Asturias ata que a Garda Civil descubriu o seu acubillo na súa localidade natal, conseguindo escapar da celada; en represión a Garda Civil matou quince dos seus veciños e familiares. En 1939 intentou fuxir a Portugal por Galicia pero diante a imposibilidade de chegar a Porto volveron a Asturias. En xullo de 1940 tentou de novo a escapada por Portugal xunto a un numeroso grupo de compañeiros asturianos pero foron interceptados pola Garda Republicana, optaron por refuxiarse en Casaio, organizando un grupo guerrilleiro na Serra do Eixe e no Bierzo xunto aos guerrilleiros bercianos e galegos participou na fundación da Federación de Guerrillas de León-Galicia, formando parte da súa dirección e xefe do Estado Maior en 1944.

A finais de 1946 con Manuel Girón Bazán, Marcelino de la Parra e Enrique Oviedo Blanco trasladáronse a Lugo para intentar dialogar cos dirixentes comunistas e solucionar os problemas das alianzas. Coñeceu a Manuel Castro Tellado, responsable da III Agrupación Guerrilleira e a outros compañeiros. Logo de contactar cos comunistas da IV Agrupación programaron unha reunión en Meira. O día da reunión, 13 de xaneiro de 1947, Gafas e Castro Tellado foron sorprendidos pola Garda Civil, Castro Tellado morreu no enfrontamento e Gafas logrou fuxir logo de ferir a dous axentes. Non puido establecer contacto cos comunistas en Lugo.

En 1947 actuou en Mondoñedo e Lourenzá ata que enfermou dos ollos e foi atendido por un oftalmólogo enviado pola guerrilla asturiana. En marzo de 1948 convocouse un pleno da guerrilla para resolver as diferenzas entre comunistas e non comunistas. A liña de Gafas gañou por ampla maioría. O 25 de xuño de 1948 foron asasinados Luís Trigo Chao e a súa compañeira Antonia Díaz Pérez en Vilanova de Lourenzá, Marcelino, agochado nunha casa próxima, logrou escapar.

Marchou para Asturias co obxectivo de chegar a Francia, embarcando en outubro de 1948 xunto a un numeroso grupo de asturianos en Luanco e estableceuse definitivamente na Arxentina.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bernardo Máiz, *Galicia na II República e baixo o franquismo*, Xerais, 1988.
* Secundino Serrano, *Maquis. Historia de la guerrilla antifranquista*, Temas de Hoy, 2002.
A Pena, Sarria

**Santa María da Pena** é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 39 habitantes (19 homes e 20 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, sen cambios en relación ao ano 2003 en canto ao número de habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Pena 
### Parroquias de Sarria 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarria
Denominación

**Denominación** pode referirse a unha denominación de orixe, entre as que destacan:
* Denominacións de Orixe de Galicia
** Denominación de Orixe Monterrei
** Denominación de Orixe Rías Baixas
** Denominación de Orixe Valdeorras
** Denominación de Orixe Ribeira Sacra
** Denominación de Orixe O Ribeiro
** Ulloa (queixo)
* Queixo manchego
* Xamón
* pexego de Calanda
* Queixo Gouda
* queixo Mozzarella
* queixo Camembert
* queixo parmesano
* Vinho do Dão
* Vinho Verde
* mel de La Alcarria (etc.)
Pode utilizarse tamén co significado de:
* significante, forma ou designación, en lingüística e, sobre todo, en terminoloxía;
* nome oficial ou usado asignado a un edificio, institución pública ou localidade;
O Sobreiro, Xustáns, Ponte Caldelas

**O Sobreiro** é un lugar da parroquia de Xustáns, no concello pontevedrés de Ponte Caldelas, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 111 habitantes (49 homes e 62 mulleres).

Chégase a través da PO-206 que comunica A Reigosa con Taboadelo e Ponte Sampaio.

## Economía 
A maior parte da poboación dedícase ó sector primario, pero tamén hai xente empregada no próximo polígono industrial do Campiño. Tamén hai algunha pequena empresa.

## Patrimonio 
No corazón da aldea está a igrexa parroquial de San Martiño de Xustáns, do século XVIII, co cemiterio anexo. Ao lado dela, na antiga casa reitoral, está a escola pública unitaria de educación infantil. Hai tamén un pequeno parque.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Xustáns 
### Parroquias de Ponte Caldelas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ponte Caldelas