Roy Salvadori

**Roy Francesco Salvadori**, nado en Dovercourt, Essex o 12 de maio de 1922 e finado o 3 de xuño de 2012, foi un piloto e director de equipo británico de ascendencia italiana. Debutou na Fórmula Un en  e competiu regularmente ata  para unha sucesión de equipos que inclúen Cooper, Vanwall, BRM, Aston Martin e Connaught. Tamén competiu noutras fórmulas e gañou as 24 Horas de Le Mans de 1959 nun Aston Martin co copiloto Carroll Shelby.

En 47 saídas conseguiu un podio do campionato de F1, o terceiro lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1958, e gañou carreiras fóra do campionato en Australia, Nova Zelandia e Inglaterra. En 1961 atopábase en segundo lugar no Gran Premio dos Estados Unidos de 1961 cando o motor do seu Cooper fallou. A finais de 1962 retirouse da F1, e deixou de competir un par de anos despois para concentrarse no comercio de automóbiles. Regresou ao deporte en 1966 para dirixir o equipo Cooper-Maserati durante dúas tempadas, e finalmente retirouse a Mónaco.

## Andaina nas carreiras 
### Inicios 
Coa súa ambición frustrada pola segunda guerra mundial, Salvadori comezou a súa carreira en 1946, correndo puramente por pracer, en eventos menores, nun MG Cars e un ex-Brooklands con motor Riley antes de subir a un ex-Tazio Nuvolari Alfa Romeo P3 en 1947. Foi con este coche que correu no Grand Prix des Frontières de 1947, onde a finais da carreira, o seu Alfa quedou atascado na súa marcha máis alta. Malia isto, Salvadori aínda cruzou a meta para rexistrar un impresionante quinto lugar. Logo decidiu comezar unha carreira profesional e pilotou para diversas marcas mentres a súa carreira progresaba.

### Rei dos campos de aviación 
Salvadori coñecía as súas limitacións. Decatouse de que perseguir a Stirling Moss en circuítos tan complicados como Dundrod ou Pescara, coas súas curvas cegas unidas por longas rectas planas por unha superficie puída cun brillo semi-precioso polo abrasador sol dos Abruzzos, era poñerse ao bordo do suicidio. Aínda que non estaba só niso, fíxose coñecido como o "Rei dos Campos de Aviación". Certamente, acumulou vitorias en Silverstone, no circuíto de Snetterton e en pistas inglesas e aeródromos. A carreira de Roy foi froito da tenacidade dun home que se fixo rico no comercio de coches de segunda man na Inglaterra inmediata da posguerra.

Gañou dúas veces a International Gold Cup en Oulton Park e logrou o seu éxito máis notable gañando nas 24 Horas de Le Mans, nun Aston Martin DBR1/300 en 1959.

### Fórmula Un 
miniatura|left|Silverstone GP de Fórmula 2 de 1956 o gañador Salvadori cun pé na roda do Cooper T41

Debutou nunha carreira de Gran Premio en , cando conduciu un Ferrari 500 dous litros de catro cilindros no Gran Premio do Reino Unido de 1952 para G. Caprara, terminando oitavo, a tres voltas do gañador. Continuaría competindo co Ferrari, gañando o trofeo Joe Fry Memorial. Para a tempada de , Salvadori uniuse ao equipo Connaught e competiu en cinco Grandes Premios co Connaught "Tipo A", pero retirouse de todos eles. demostrando ser un potencial piloto de nivel superior. Con todo, seguiu sendo particularmente activo no deporte de motor doméstico e en coches de deportivos para Aston Martin. Pero todo isto cambiou en , cando asinou con Cooper, alcanzando só un quinto lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1957. Con todo  (como compañeiro de Jack Brabham) foi a súa mellor tempada, acabando cuarto no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1958 de pilotos para Cooper, detrás de Mike Hawthorn, Stirling Moss e Tony Brooks. No transcurso da tempada, acadaría dous podios, incluíndo un segundo lugar no Gran Premio de Alemaña de 1958. Aínda así non foi retido por Cooper para  (cando Brabham gañaría o primeiro dos seus títulos) pero pilotou un Cooper privado, así como un Aston Martin Aston Martin oficial, no cal conseguiu rematar dúas veces no sexto lugar. Continuou con Parnell para , agora baixo o nome de Bowmaker Racing Team cun Lola Mk4-Climax, pero de oito intentos retirouse sete veces e non puido iniciar outra (John Surtees tomou o coche).

### Coches deportivos 
Ao longo da súa carreira na Fórmula 1, Salvadori continuou participando en moitas outras clases, particularmente dentro do Reino Unido e como resultado fíxose moi coñecido a nivel nacional. Seguirían a esta vitoria outras na tempada en Snetterton e Goodwood. O piloto impresionou coa súa actitude de agresiva presión, cando terminou segundo no Internationales ADAC-1000 km Rennen Weltmeisterschaftslauf Nürburgring nun Jaguar C-Type da Ecurie Ecosse, compartido con Ian Stewart 

Desde que comezou a competir en automóbiles deportivos nos niveis superiores durante os anos 50, era habitualmente unha aposta segura para terminar entre os cinco primeiros, xa fose en carreiras nacionais ou internacionais. Con todo, en 1959, lograría unha serie de éxitos dos cales incluso os mellores se sentirían envexosos. Malia que só terminou unha carreira no ano ata marzo, nos seguintes tres meses Salvadori encadeou un camiño incrible de éxitos. Comezou cun segundo lugar na carreira do Imperio Británico, pero seguiu con dúas vitorias consecutivas no Aintree 200 e unha carreira internacional en Silverstone. E logo, un par de segundos postos e outra vitoria, esta vez na carreira do Open Nacional en Crystal Palace a mediados de maio. Gañando no Circuíto da Sarthe as 24 Horas de Le Mans.

### 24 Horas de Le Mans de 1959 
Salvadori foi contratado para a carreira por David Brown Racing Dept. nun Aston Martin DBR1/300, asociado co mesmo copiloto que tivera nas 12 Horas de Sebring anteriormente ese mesmo ano, o texano Carroll Shelby. O desgaste sería unha constante e finalmente na pista quedaron apenas 13 coches; liderando os coches superviventes estaban Salvadori e Shelby. O inglés levou o coche a meta dándose a si mesmo e a Brown a vitoria de Le Mans que cada un estivera anhelando durante moitos anos. Este foi o punto culminante da súa carreira deportiva, especialmente porque Shelby estaba con diarrea e polo tanto, Salvadori fixo a maior parte da condución. Antes do final da tempada, anotaría catro vitorias máis. Foi realmente a súa mellor tempada. 

1961 veríao lograr dúas vitorias no Crystal Palace o mesmo día, ademais dunha serie doutros podios. 

Un ano máis tarde trompeou no aceite vertido polo Aston Martin (DP214) de Bruce McLaren durante as primeiras voltas da carreira, envorcou sobre o teito do seu E-Type, e estalou en chamas. Jean-Pierre Manzon no seu Aerodjet LM6 golpeou a Salvadori e detívose no medio da pista. Christian Heins foi incapaz de evitar os restos, perdeu o control, golpeou outro coche, trompeou e explotou en chamas. Aínda que Salvadori e Manzon resultaron feridos, Heins morreu instantaneamente. O accidente finalmente levou a Salvadori a retirarse das carreiras a principios de 1965, logo de terminar segundo na carreira do Trofeo de Whitsun en Goodwood, nun Ford GT40. A última vitoria en autos deportivos chegou a tempada anterior no Scott-Brown Memorial at Snetterton.

Regresou á Fórmula Un para servir como xefe de equipo no equipo de carreiras de Cooper en 1966 e 1967. Logo dun desacordo co equipo, iríase e centrouse no seu propio negocio. Lonxe da pista, involucrouse cun concesionario de autos en Surrey entre 1968 e 1969. Salvadori tamén participou nas primeiras etapas do proxecto GT40 de Ford, pero renunciou, cando o manexo da máquina parecía problemático, sen aceptar un pago polos seus servizos.

Retirouse a Mónaco a finais dos anos 60.

## Rexistro de carreiras 
### Resumo da carreira 
### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

† Coche pilotado na carreira, por Sergio Mantovani.

### Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans 
### Resultados completos nas 12 Horas de Sebring 
### Resultados completos nas 12 Horas de Reims 
### Resultados completos nas 12 Horas de Casablanca 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Roy Salvadori; Anthony Pritchard. *Roy Salvadori: Racing Driver* Patrick Stephens. 1985. []

### Ligazóns externas 
* 
* 
*