Xulia Clary

**María Xulia Clary** (en francés, *Marie Julie Clary*, coñecida habitualmente como *Julie Clary*), nada en Marsella o 26 de decembro de 1771 e finada en Florencia o 7 de abril de 1845, foi a esposa de Xosé Bonaparte e raíña consorte de Nápoles desde 1806 a 1808, ano en que pasou a ser a raíña consorte do España, até 1813. Porén, nunca chegou a vivir no país,

Xulia sempre tivo unha actitude protectora cara a Desideria, á que levaba seis anos de idade.

Tras o casamento a parella instalouse en Xénova, onde Xosé Bonaparte, xurista de profesión, traballou como avogado. A súa vida tranquila en Italia, que tanto agradaba a Xulia, sería breve, xa que Napoleón se apoiaría no seu irmán para a realización das súas ambicións políticas, e Xosé foi nomeado embaixador de Francia no Ducado de Parma e, posteriormente, en Roma. Durante as guerras napoleónicas a responsabilidade de Xosé Bonaparte acrecentouse.

## Raíña de Nápoles 
Napoleón nomeou a Xosé en 1806 rei de Nápoles (reino daquela denominado de Nápoles e Sicilia), función que desempeñaría durante dous anos, este cedeu a coroa de España a Xosé, que así se converteu en Xosé I de España e Xulia Clary, como consorte, na raíña Xulia, a primeira raíña española que carecía de *sangue real*. A raíña, como ocorrera outras veces, sacrificou a súa apracíbel vida familiar para desprazarse á convulsa España. Porén, a metade do camiño, concretamente en Lión, as noticias que chegaban desde Madrid falaban dunha revolta popular sen precedentes contra o invasor francés. O rei, preocupado pola seguridade da súa familia, decidiu que a raíña e as infantas se trasladaran a París mentres intentaba recuperar o control do país desde o Palacio de Montehermoso, en Vitoria, onde establecera a súa corte, despois da derrota de Bailén.

A raíña Xulia, convertida en soberana española sen estar xamais en España, exerceu como tal unicamente desde a capital francesa. Pese a descoñecer ao pobo español, estivo en todo momento informada da situación no territorio español a través do embaixador Diego Fernández de Velasco, duque de Frías. Os ecos desde a capital do Reino eran en calquera caso máis que preocupantes. Pese a que o seu marido pretendeu reformar profundamente España, a contestación da cidadanía foi enorme. Ademais, a raíña tamén tivo que escoitarr innumerábeos murmuracións sobre os presuntos romances do rei en Madrid, entre eles os mantería coa condesa del Vado, a condesa de Jaruco ou a cantante de ópera Nancy Derjeux. Finalmente, en 1813 a situación en España chegou a ser insostíbel. Despois da derrota de Vitoria, o 21 de xuño de 1813, entre as tropas francesas, dirixidas polo mariscal Jean-Baptiste Jourdan, que escoltaban a Xosé Bonaparte na súa fuxida de España e un conglomerado de tropas británicas, españolas e portuguesas o mando de Arthur Wellesley, Duque de Wellington, Xosé pasou a Francia (levando un bo número de xoias e obras de arte españolas, entre as que se encontraban a mítica perla *Peregrina* e o non menos mítico brillante *El Estanque*, que acabarían en mans da raíña Xulia. Esta batalla trouxo como consecuncia a retirada definitiva das tropas francesas de España (con excepción de Cataluña), forzando a Napoleón a devolver a coroa do país a Fernando VII, mediante o tratado de Valençay, finalizando así a guerra da Independencia española.

## Despois da caída de Napoleón 
miniatura|200px|O castelo de Prangins.

Durante a guerra da Independencia española, Xulia deu refuxio á súa irmá Desideria Clary que, polo seu matrimonio co príncipe Carlos, herdeiro de Suecia, que era en realidade un cidadán inimigo, así como á súa cuñada Catarina de Württemberg, na súa casa de Mortefontaine e, cando as tropas aliadas tomaron París en 1814, Xulia refuxiouse na casa de Desideria nesa cidade.

Os restos de Xulia aínda están na Basílica da Santa Cruz, ao lado dos da súa filla, Carlota, que morreu en Lucca o 3 de marzo de 1839, aos 37 anos de idade, ao dar a luz a un neno morto.

## Descendencia 
Xulia e Xosé Bonaparte tiveron tres fillas:
* Xulia Xosefina Bonaparte (marzo de 1796).
* Zenaide Leticia Xulia Bonaparte (París, 8 de xullo de 1801 - Nápoles, 8 de agosto de 1854). Casou co seu primo o príncipe Carlos Luciano Buonaparte, fillo de Luciano Bonaparte. 
* Carlota Napoleona Bonaparte (París, 31 de outubro de 1802 - Sarzana, Liguria, Italia, 2 de marzo de 1839). Casou co seu primo o príncipe Napoleón Lois Bonaparte, fillo de Lois Bonaparte, que foi rei de Holanda en 1810.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Almén, Johannes (1983): *Ätten Bernadotte: biografiska anteckningar. Stockholm: C. & E. Gernandts förlag.
* Balansó, Juan (1992): *Julia Bonaparte, reina de España*. Reimpresión da 1ª ed. de 1991. Barcelona: Editorial Planeta. ISBN 978-84-3204-538-7.
* Mansel, Philip (2015): *The Eagle in Splendour*. Londres: I.B. Tauris. ISBN 978-1-7845-3175-1.
* Rubio, María José (2009): *Reinas de España. Siglos XVIII al XXI. De María Luisa Gabriela de Saboya a Letizia Ortiz''. Madrid: Editorial La Esfera de los Libros. ISBN 978-84-9734-804-1.

### Outros artigos 
* Xosé I de España

### Ligazóns externas 
* Juicio de Napoleón sobre Xulia Bonaparte en Wikisource .