Partido Democrático Constitucional

O **Partido Democrático Constitucional** (Demócratas Constitucionais, formalmente Partido da Liberdade Popular, informalmente KD ou kadetes) foi un partido político liberal do Imperio ruso, formado en 1905. Os seus membros eran chamados **kadetes** da abreviación **KD** do nome do partido ().

Os escritos de Konstantín Kavelin e Borís Chicherin foron a plataforma teórica que tomou o partido e o seu líder histórico foi o historiador Pável Miliukov. Os Kadetes foron principalmente apoiados polos sectores profesionais, membros do zemstvo (unha forma de gobernos locais) e algúns industriais.
O nome informal de Kadetes non debe confundirse co concepto de cadete, que facían referencia aos estudantes das escolas militares da Rusia Imperial.

## Orixes 
[150px|miniatura|dereita|[Pavel Miliukov foi o fundador e membro máis destacado do partido]]
O Partido Democrático Constitucional foi formado en Moscova en outubro de 1905 durante a revolución de 1905, cando o tsar Nicolao II foi forzado a asinar o Manifesto de Outubro garantindo liberdades civís básicas. Mediante as leis de abril de 1906 Rusia converteuse nun réxime parlamentario, aínda que o tsar reservábase enormes poderes (política exterior, control das forzas armadas, nomeamento do goberno, veto lexislativo...). Era a formación principal da burguesía pertencente ás clases medias (médicos, xornalistas, funcionarios, oficiais e, moi especialmente, profesores universitarios e xuristas).

Os Kadetes estaban á esquerda dos Outubristas, outro movemento organizado por eses mesmos anos. Con todo, a diferenza dos Outubristas, quen apoiaron unha monarquía constitucional desde o comezo, os Kadetes foron relativamente ambiguos neste tema, demandando sufraxio universal (ata para as mulleres) e unha Asemblea constituínte que determinase a forma de goberno para o país. Os Kadetes foron un dos partidos invitados polo primeiro ministro reformista Sergei Witte para entrar ao gabinete de goberno a finais de 1905, pero as negociacións acabáronse debido ás radicais demandas dos Kadetes e ao rexeitamento de Witte á expulsión de elementos conservadores do gabinete como Piotr Durnovo.

Na Primeira Duma, lograron a maioría da Cámara. Principal partido tamén durante a Segunda Duma, o partido, liberal e dirixido polo prestixioso historiador Pavel Miliukov, tratou de converter ao país nun réxime parlamentario ao estilo da Europa occidental do momento, sen éxito. En xuño de 1907 o primeiro ministro Piotr Stolypin disolvía o parlamento e aprobaba unhas modificacións ilegais no censo que restrinxían o dereito a voto, dando como resultado unha nova Duma, a Terceira, moito máis conservadora e próxima á monarquía.

## A guerra mundial 
Ao comezar a primeira guerra mundial, a actitude de oposición á autocracia tsarista cesou e o partido apoiou plenamente ao Goberno nas súas medidas bélicas. As reformas esixidas quedaron apartadas ata o final da contenda. En 1915 e ante a incompetencia do Goberno na xestión do conflito, os liberais premeron para que o monarca nomease un gabinete responsable ante o Parlamento, proposta que foi rexeitada sen que os liberais levasen a súa oposición ás rúas, temendo unha revolución.

En xeral, e malia a súa oposición moderada ao Goberno imperial durante a contenda, o partido tornou cara a dereita entre 1914 e 1917. Tralo estoupido da Revolución de Febreiro de 1917 absorbeu a gran parte dos elementos da dereita política rusa, agudizando a súa conservadorismo.

## No Goberno provisional 
Desde finais de abril de 1917, ministros *kadetes* pasaron a formar parte do Goberno de coalición cos representantes dos partidos socialistas rusos nunha asociación inestable.

No sétimo congreso do partido en marzo algúns elementos defenderan a radicalización da postura do partido sobre a cuestión agraria, pero atopáronse coa oposición de Miliukov e do á conservadora, que o impediu. O oitavo congreso, celebrado en maio, acabou aprobando unha resolución conservadora que defendía aos terratenentes e a expropiación con compensación para os facendados.

O , tras sucesivas discrepancias entre os ministros socialistas e os liberais, e contrarios á negociación recentemente concluída coa Rada Central Ucraína na que se recoñecía a esta como organismo representante dos ucraínos, os ministros *kadetes* dimitiron, salvo Nekrasov, que abandonou o partido. Para o verán o partido adoptara unha política intensamente chovinista, centralista, oposta ao nacionalismo ucraíno, paneslava (sempre que esta non supuxese a concesión de autonomía ou independencia a estes grupos) e imperialista. O partido era tamén intensamente antixermano e antiturco.

A formación defendeu a convocatoria o máis tarde posible, preferiblemente tralo final da guerra mundial, da Asemblea Constituínte Rusa, convencida da súa incapacidade de controlala e logrou atrasar sucesivamente a súa convocatoria ata finais de 1917.

Durante este período no Goberno, que dominaron, o partido confirmou o seu afastamento do ideal da democracia parlamentaria para achegarse ao convencemento da necesidade dunha ditadura benevolente para lograr a vitoria militar na guerra. A postura sobre a guerra do partido, reflectida na nota de Miliukov que desencadeou a crise de abril, non coincidía ademais co sentimento maioritario da poboación: só a burguesía liberal identificábase o suficiente con Gran Bretaña e Francia como para considerar necesaria a continuación da guerra cos seus terribles sacrificios.

## A Revolución de Outubro e a guerra civil 
De 815 escanos, o partido logrou unicamente elixir 15 deputados para a Asemblea constituínte grazas ao 5 % de votos obtido; a formación só obtivo bos resultados en Petrogrado e Moscova. O escaso apoio entre a poboación demostrou a impopularidade da postura política da formación, que considerara a Revolución de Febreiro froito da tensión bélica, a de Outubro unha conspiración alemá, mantivera un chovinismo intenso, considerado traizón calquera intento de alcanzar a paz, pregarase os intereses dos Aliados, defendido sen concesións a unidade do Imperio ou sostido unha postura oposta ao nacionalismo ucraíno mentres avogaba pola irmandade dos pobos eslavos.

Desde a Revolución de Outubro os principais dirixentes do partido conspiraron cos xenerais contrarrevolucionarios reunidos na rexión do Don. As manifestacións a favor da Asemblea constituínte celebradas o  nas que participaron deputados electos do partido serviu como escusa para que o Goberno bolxevique (Sovnarkom) reprimíseo. Na reunión do Sovnarkom desa noite o partido foi condenado como inimigo do pobo e por organizar a contrarrevolución.

## Refundación 
No ano 1990 fundouse na entón República Socialista Soviética Federativa de Rusia o partido Partido Constitucional Democrático - Partido da Liberdade Popular, que baseou o seu programa no do histórico partido dos kadetes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*