open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Julianne Moore

**Julie Ann Smith**, coñecida como **Julianne Moore**, nada en Fayetteville o 3 de decembro de 1960, é unha actriz e escritora estadounidense. Prolífica no cinema dende principios da década de 1990, é coñecida especialmente polos seus retratos de mulleres con problemas emocionais, tanto en filmes independentes como en blockbusters, e recibiu múltiples premios, incluído un Óscar á mellor actriz, un premio da BAFTA e dous Globos de Ouro. A revista *Time* nomeou a Moore unha das 100 persoas máis influentes do mundo en 2015.

## Traxectoria 
Filla de Peter Moore Smith, xuíz militar e coronel da Armada, e Ann, psiquiatra e traballadora social con ascendencia escocesa, ten dous irmáns máis novos, Peter Moore Smith e Valerie. A causa do traballo do seu pai, viviu na súa mocidade en máis de 33 sitios entre os Estados Unidos e Alemaña. Estivo casada tres veces; ten un fillo e unha filla do seu terceiro e último matrimonio co director Bart Freundlich, co que está casada desde 2003.

Na súa mocidade, estudou no Instituto Americano de Frankfurt e licenciouse en Belas Artes na Boston University.

Trasladouse a Nova York en 1983, onde traballou como camareira ata interpretar a Frannie e Sabrina Hughes na telenovela *As the World Turns*, polo que foi galardoada co Emmy.

Empezou no cine nos anos 90, sobre todo en papeis secundarios como o de *The Hand That Rocks the Cradle* (1992) ou *O fuxitivo* (1993). O seu papel en *Short Cuts* (1993) supúxolle moi boas críticas e un gran recoñecemento, e empezou a protagonizar filmes como *Nine Months* (1995), *The Lost World: Jurassic Park* (1997) ou a independente *Safe* (1995).

A partir de 1997 protagonizou varias películas polas que foi candidata aos Premios Oscar, como *Boogie Nights* (1997), *The End of the Affair* (1999), *Far from Heaven* (2002), *The Hours* (2002) e *Still Alice*, pola  que finalmente recibiu o galardón.

Tamén protagonizou as películas *Magnolia* (1999) e *Hannibal* (2001).

[miniatura|dereita|Julianne Moore na estrea de *[Savage Grace*, abril de 2008.]]

## Filmografía 
## Outras aparicións 
O 1 de decembro de 2005, presentou o concerto na entrega do Premio Nobel da Paz en Oslo, xunto a Salma Hayek.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* CBS News interview  (30 de setembro de 2005)
* IGN Films interview (29 de abril de 2004)
* Guardian Unlimited interview (21 de febreiro de 2003)
* Guardian Unlimited interview (1 de febreiro de 2003)
Jodie Foster

**Alicia Christian Foster**, coñecida como **Jodie Foster**, nada nos Ánxeles (California) o 19 de novembro de 1962, é unha actriz e directora de cine estadounidense gañadora de dous Globo de Ouro e dous Oscar.

## Traxectoria 
Foi ó exclusivo colexio Liceo Francés dos Ánxeles, e despois á Universidade Yale, onde no ano 1985 se graduou *magna cum laude* en Literatura. Mantén unha forte privacidade sobre toda a súa vida persoal a diferenza de moitos dos seus compañeiros de profesión. Rumoreouse durante anos nos medios de prensa acerca da súa probable orientación sexual como lesbiana, algo que ela nunca recoñeceu nin desmentiu. Actualmente, mantén unha relación sentimental coa produtora Cydney Bernard, a súa parella durante máis dunha década, a pesar de que Foster foi moi coidadosa en non falar do tema cos medios de comunicación. Ten dous fillos, Charles (1998) e Kit (2001). Foster nunca comentou ou revelou ningún dato acerca dos seus pais.

Foster é membro de Mensa, organización para persoas con elevado cociente intelectual. A actriz domina a lingua francesa, polo que xeralmente realiza a dobraxe das súas películas a devandito idioma.

O 30 de marzo de 1981, un fanático psicópata obsesionado polo papel interpretado por Foster no filme *Taxi Driver* executou un atentado errado contra a vida do Presidente Ronald Reagan.

[miniatura|dereita|Jodie Foster na estrea alemá de *[A estraña que hai en ti*.]]

## Traxectoria profesional 
Debutou ós dous anos de idade protagonizando un anuncio de televisión. Ós catro comezou a actuar en series de televisión. Á idade de 12 anos alcanzou o seu primeiro éxito cinematográfico en 1976 con *Taxi Driver* de Martin Scorsese, obtendo un nomeamento para o Oscar á mellor actriz.

As intervencións de Foster nos filmes son notables, caracterizando a mulleres con pesadas cargas emocionais conferíndolle aos seus personaxes unha complexa matriz de emocións atopadas.

As súas interpretacións máis notables, entre outros títulos, son * Le Sang des autres* (C. Chabrol, 1983), *The Accused* (J. Kaplan, 1988), *O silencio dos cordeiros* (J. Demme, 1991), *Sombras e néboa* (Woody Allen, 1991), *Sommersby* (J. Amiel, 1992), *Nell* (de M. Apted, 1994), *Contact* (de Robert Zemeckis, 1997) e *Anna and the King* (A. Tennant, 1999).

Debutou como directora con *Little Man Tate* en 1991.

## Filmografía 
## Premios e nomeamentos 
### Oscars 
### Globos de Ouro 
## Véxase tamén
Carlos Castaño Panadero

**Carlos Castaño**, nado o 7 de maio de 1977 en Madrid, é un exciclista madrileño. Competiu nas modalidades de pista, especialista na proba de persecución por equipos, e ruta.

## Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004, obtendo unha medalla de bronce na proba de persecución por equipos xunto con Sergi Escobar, Asier Maeztu e Carlos Torrent. Gañou unha medalla de bronce no Campionato Mundial de Ciclismo en Pista de 2004.

Debutou como profesional en 2005 co equipo Andalucía-Paul Versán, tras destacar en categoría afeccionada con vitorias na Volta á Comunidade de Madrid en 2002 ou a Volta a Castela e León en 2001. Xa como profesional, conseguiu dúas vitorias de etapa na Volta a Burgos 2005 e unha vitoria na Volta a Cataluña 2006.

En setembro de 2010 anunciou a súa retirada por mor dunha lesión.

## Equipos 
* Andalucía-Paul Versan (2005)
* Kaiku (2006)
* Karpin Galicia (2007)
* Xacobeo Galicia (2008-2010)

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha na páx. do COE.
Tecofileáceas

|----- 
! bgcolor="lightgreen" align="center" |
Clasificación Filoxenética (APG)
|-----
| align="center" |170px 
|-----
!
|-----
! bgcolor="lightgreen" align="center"| Xénero tipo
|-----
| *Tecophilaea* Bertero ex Colla
|}
As **Tecofileáceas** (**Tecophilaeaceae**) son unha familia de plantas florais herbáceas e perennes que se reproducen por cormos, e pertencían á familia das liliáceas (Liliaceae) na clasificación clásica. A familia inclúe ao redor de 25 especies distribuídas en 8 xéneros.

## Xéneros 
* Conanthera
* Cyanastrum
* Cyanella
* Kabuyea
* Odontostomum
* Tecophilaea
* Walleria
* Zephyra

## Planta ameazada 
* *Tecophilaea cyanocroccus*
Lista de estados dos Estados Unidos de América por densidade da poboación

miniatura|450px|Mapa dos estados mostrando a densidade de poboación
Lista dos **estados dos Estados Unidos de América** ordenados **por densidade de poboación**. Os datos proveñen do Censo dos Estados Unidos do ano 2000.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* States by population, organized alphabetically State Rankings -- Statistical Abstract of the United States, RESIDENT POPULATION -- JULY 2005 . United States Census Bureau. 29 de setembro de 2006.
* GCT-PH1-R. Population, Housing Units, Area, and Density (geographies ranked by total population): 2000. United States Census Bureau. Consultado o 29 de setembro de 2006.
* Population Statistics by State
Óscar ó mellor director

**Os Premios da Academia ó mellor director** é un dos premios Óscar que se entregan ós directores polo seu traballo na industria cinematográfica pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas de Hollywood.

## Superlativos 

## Gañadores 
Na táboa seguinte móstrase a relación dos gañadores do **Óscar ó mellor director** entregados desde as orixes dos premios.

## Véxase tamén
Germaine Greer

**Germaine Greer**, nada en Melbourne o 29 de xaneiro de 1939, é unha académica e escritora australiana, recoñecida internacionalmente coma unha das máis importantes feministas do século XX.

## Traxectoria 
Germaine Greer pasou a súa infancia no arrabalde de Mentone. Estudou na escola católica Star of the Sea College en Gardenvale, tendo máis tarde ingresado na Universidade de Melbourne. Logo de concluír a súa licenciatura Germaine mudouse á cidade de Sydney, onde se envolveu no grupo libertario de intelectuais de esquerda *Sydney Push*. Aínda nesta cidade, Germaine alcanzou o grao de mestre cunha tese sobre Lord Byron en 1963. Esa tese permitiulle lograr unha bolsa de estudos para desenvolver o seu doutoramento na Universidade de Cambridge.

En Cambridge, Germaine formou parte dunha compañía de teatro afeccionado, os *Cambridge Footlights*, que a lanzou no medio artístico de Londres. Participou tamén na revista satírica *OZ*, asinando os textos co pseudónimo Dr. G.

Concluíu o seu doutoramento en 1968, subordinado ás primeiras pezas de William Shakespeare, tornándose profesora de Lingua inglesa na Universidade de Warwick. No mesmo ano casou co xornalista australiano Paul du Feu, mais o casamento durou apenas tres semanas e rematou en divorcio no ano 1973.

En 1970 Germaine Greer publicou o libro polo cal é coñecida ata hoxe: *A Muller Eunuco* (*The Female Eunuch*). Germaine viaxou por varios países co obxectivo de promover o libro. Nunha desas viaxes, en 1972, visitou Nova Zelandia, onde foi detida por utilizar as palabras "fuck" e "bullshit" nun discurso; o caso xerou manifestacións de apoio a Greer por parte de grandes sectores do público.

En 1989 Germaine Greer regresou a Universidade de Cambridge como profesora, mais deixou o cargo en 1996, na secuencia de publicidade negativa por alegadamente facer pública a transexualidade da física Rachel Padman. Este é un episodio que torna a Greer notoriamente coñecida pola súa transfobia, especialmente contra mulleres transexuais.

En xaneiro de 2005 foi unha das oito persoas escollidos para participar no *Big Brother* (versión de celebridades), a pesar de ter criticado o formato do programa. Logo de cinco días na casa, Greer deixou o programa, acusando á produtora de asedio e criticando os outros participantes pola procura desesperada de protagonismo.

## Obras 
* *The Female Eunuch* (1970).
* *The Obstacle Race:The Fortunes of Women Painters and Their Work* (1980).
* *Sex and Destiny: The Politics of Human Fertility* (1984).
* *Shakespeare* (1986).
* ''The Madwoman's Underclothes: Essays and Occasional Writings* (1986).
* *Daddy, We Hardly Knew You* (1989).
* *The Change: Women, Aging and the Menopause* (1993).
* *The Whole Woman* (1999).
* *The Beautiful Boy* (2003).
* *Whitefella Jump Up: The Shortest Way To Nationhood'' (2004).
Roberto Benigni

**Roberto Benigni**, nado en Manciano La Misericordia, Castiglion Fiorentino, na Toscana, o 27 de outubro de 1952, é un actor e director italiano de cinema.

## Traxectoria 
Apareceu en varias producións italianas como *Il mostro* ou *Johnny Stecchino*, normalmente escritas, dirixidas e protagonizadas por el. A súa muller Nicoletta Brasci adoita acompañalo nas súas películas que lle deron unha enorme fama en Italia e é considerado como o mellor actor cómico italiano dos anos noventa. Tamén participou na produción francesa de Astérix et Obélix contre César, onde daba vida ó mesquiño pero xenial Detritus.

Benigni é coñecido sobre todo pola súa traxicomedia *La vita è bella* , filmada en Cortona, que trata sobre un home que intenta protexer ó seu fillo durante o seu internamento nun campo de concentración nazi, contándolle que o Holocausto é un xogo e que deben ter moito coidado coas regras se queren gañalo. Na cerimonia dos Oscars a película obtivo tres galardóns: mellor actor, mellor película estranxeira e mellor banda sonora.

A súa peculiar versión de Pinocho foi un fracaso comercial en Italia e non chegou a estrearse en países como España, mentres que a súa película, *La Tigre e la neve*, ambientada na Guerra de Iraq e que retoma o fío agridoce e romántico de *La vita è bella* tivo máis sorte. Nela forma parella protagonista coa súa esposa.

Benigni foi comparado cos mellores actores cómicos da historia. Ten un certo aire de bufón que foi moitas veces comparado con Buster Keaton e ata con Chaplin.

## Filmografía 
### Como actor 
## Como director 
## Premios 
### Oscars
Campionato do mundo de tríatlon 2007

O **XIX Campionato do mundo de tríatlon** celebrouse do 30 de agosto ao 2 de setembro de 2007 na cidade alemá de Hamburgo.
## Organización 
Foi a primeira vez que unha cidade alemá organizaba os mundiais de tríatlon. Participaron 7.000 triatletas en total, entre as probas de afeccionados, as dos grupos de idade, as de para persoas con discapacidade e as competitivas. Nas probas competitivas foron seleccionados 480 triatletas, 240 homes e 240 mulleres, repartidos equitativamente entre categoría absoluta (chamada elite), sub23 e júnior (menores de 19 anos).

Se ben houbo representantes inscritos procedentes de Illas Cook ou Tahití, entre as categorías competitivas só participaron atletas de estados plenamente recoñecidos, ademais de Hong Kong ou Porto Rico e un participante que o fixo representando a Unión Internacional de Tríatlon (ITU). En total foron 55 países, dos que case a metade (26) foron europeos, e só 3 africanos.

## Participación galega 
Disputaron os mundiais de Hamburgo tres galegos: Xavier Gómez Noia e Iván Raña na categoría elite e Aida Valiño na sub23. Todos eles fixérono dentro da selección española.
* Aida Valiño retirouse na proba de bicicleta.
* Iván Raña retirouse na cuarta volta da carreira a pé.
* Xavier Gómez Noia proclamouse subcampión logo de ser derrotado ao esprín e por só 4" polo alemán Daniel Unger.

## Resultados 
## Notas 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do campionato
La vita è bella

***La vita è bella*** é unha película italiana de 1997 que narra como un italiano xudeu, Guido Orefice (interpretado por Roberto Benigni, que tamén dirixe o filme), vive no seu propio mundo: unha especie de historia romántica como contraposición ó terrible mundo que lle rodea de campos de concentración na segunda guerra mundial.

O obxectivo deste xogo que crea o protagonista é protexer ó seu fillo para que este non se dea conta de cal é a situación real que están vivindo.

## Premios 
Esta película foi premiada en diversas partes do mundo, algúns deles son:
* Celebrado en 1998 na cidade de Londres, mellor película, Premio do cine europeo.
* En Francia, Premio do Xurado no Festival de Cannes en 1998.
* En Grecia, Festival de Cine Internacional de Atenas, Premio de audiencia, en 1998.
* En Polonia, Festival de Cine Internacional de Varsovia, Premio de audiencia, en 1998.
* No Canadá, Festival de Cine Internacional de Vancouver, como a película máis popular en 1998.
* En Italia, Sindicato Nacional Italiano de Xornalistas de Cine, mellor actor, mellor director, mellor historia orixinal e mellor guión, en 1998.
* En Francia, Premios César, mellor película estranxeira en 1999.
* En Alemaña, Premios do Cine Alemán, mellor película estranxeira en 1999.
* En Australia, Instituto de Cine Australiano, mellor película estranxeira en 1999.
* Nos Estados Unidos, Premios Oscar, gañou tres Oscar, mellor actor, mellor película estranxeira, mellor música orixinal en 1999.

### Nomeamentos 
Esta película tamén foi obxecto de diversos nomeamentos:
* En Noruega, Premios Amanda, mellor película estranxeira, en 1999.
* En Australia, Círculo de Críticos Cinematográficos de Australia, mellor película estranxeira en 1999.
* En Reino Unido, Premios do Cine Independente Británico, mellor película estranxeira, en 1999.
* En Estados Unidos, Premios Oscar, catro nomeamentos: mellor director, montaxe, película e guión orixinal, en 1999.
* No Xapón, Premios da Academia Xaponesa, mellor película estranxeira no ano 2000.
* En Checoslovaquia, Czech Lions, mellor película estranxeira no ano 2000.

## Banda sonora 
A banda sonora da película é de Nicola Piovani, que conseguiu por ela o Premio Oscar.

Está composta polos seguintes temas:
# *Beautiful that way-Noa*
# *Buongiorno Principessa*
# *La vita è bella*
# *Viva Giosuè*
# *Grand hotel valse*
# *La notte di favola*
# *La notte di fuga*
# *Le uova nel cappello*
# *Grand hotel fox*
# *Il treno nel buio*
# *Arriva il carro armato*
# *Valsa Larmoyante*
# ''L'uovo di struzzo-Danza etiope*
# *Krautentang*
# *Il gioco di Giosuè*
# *Barcarolle*
# *Guido e Ferruccio*
# *Abbiamo vinto (titoli di coda)''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Italia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 71ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Lifou

**Lifou** ou *Drehu* no idioma local é a illa máis grande, máis populosa e máis importante das Illas da Lealdade (*îles Loyauté*) en Nova Caledonia un territorio de ultramar de Francia no océano Pacífico. Ten unha superficie de 1207´1 Km², e unha altura máxima de 104 m., a súa poboación era de 9.275 habitantes, censo do 2014.

## Antecedentes 
En primeiro lugar descuberto polo francés Dumont d'Urville en 1857, foi pronto visitado polos baleeiros e comerciantes, e converteuse nun destino para os misioneiros protestantes e católicos para salvar ás almas das poboacións locais. En 1864 as illas foron anexadas por Francia, que á súa vez a estableceu como unha reserva aborixe. xa que non se cría adecuada para unha extensa colonización.

## Administración 
A illa forma parte da comuna (municipio) de Lifou, na provincia das Illas da Lealdade de Nova Caledonia. O centro administrativo da comuna atópase en Wé, no lado leste da illa de Lifou, na baía de Chateaubriand. A moeda local é o franco CFP (Franco francés do Pacífico).

## Xeografía 
left|miniatura| Lifou desde o espazo, novembro de 1990
 
De forma irregular, a illa de Lifou ten 81&nbsp;km. de longo e de 16 a 24&nbsp;km. de largo. A illa é plana, sen outeiros ou ríos, pero ten vexetación abundante, densas selvas interiores, chans fértiles, cantís en socalcos e impresionantes arrecifes e corais.

A illa de Lifou era un antigo atol coralino que formaba parte dun volcán mergullado. Fai case 2 millóns de anos, a illa emerxeu á súa forma e altura actual, hoxe séntase nos 60 m de media sobre o nivel do mar, no seu punto máis alto acada os 104 m.. Posto que non hai ríos en Lifou, a auga provén da choiva que penetra a través do seu chan calcario e forma estanques de auga doce.

## Alimentación 
Coas súas ricas augas do Pacífico os peixes, incluíndo cangrexos, lagostas, e tartarugas atópanse en abundancia, xunto con animais típicos criados como cabras, porcos e polos. Os cultivos inclúen coco, banano, taro, batata, ñame e a vainilla. Mentres que a introdución francesa do cultivo de café permanece.

## Economía 
O turismo é unha industria importante na illa. As principais exportacións inclúen copra, caucho, vainilla e cana de azucre.

## Cultura 
O termo Kanak utilízase para chamar aos nativos das illas e a súa lingua materna da illa é o Drehu, descenden dos melanesios e polinesios. Cun total de 19 tribos diversas que habitan as tres illas da lealdade, seis das cales están en Lifou.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Illas da Lealdade

### Ligazóns externas
* Galería de imaxes de Lifou
* Turismo nas illas da Lealdade
Gro Harlem Brundtland

miniatura|200px|Gro Harlem BrundtlandPhoto: Harry Wad.
**Gro Harlem Brundtland**, nada en Bærum o 20 de abril de 1939, é unha política, diplomática e médica norueguesa, e un líder internacional en desenvolvemento sustentábel e saúde pública. Foi membro do Partido dos Traballadores da Noruega (social-demócratas) dende a súa xuventude, en febreiro de 1981 tornouse a primeira muller xefe de goberno do seu país.

Médica de profesión, en 1974 foi nomeada ministra do Medio Ambiente por Bratelli.

En 1977, Brundtland foi elixida vice-presidente do grupo parlamentario socialdemócrata.

En setembro de 1981 perdeu a xefatura do goberno, logo da derrota dos socialdemócratas nas eleccións parlamentarias. Nas eleccións de 1985, o seu partido foi o primeiro da Noruega, mais a unión de Kåre Willoch obtivo a maioría parlamentaria por un só voto de diferenza. Entre 1986 e 1989 dirixiu un goberno minoritario socialista. Dende 1983 ata 1987 presidiu a Comisión Brundtland, da Organización das Nacións Unidas, dedicada ao estudo do medio ambiente e a súa relación co progreso. En 1990, ocupou novamente a xefatura do goberno ao derrotar a M. Syse.

No día 18 de marzo de 1992, nunha viaxe cunha caravana de xoves noruegueses a Manaus (AM), ela plantou un dos marcos inaugurais do Parque do Mindu,unha samaumeira. A árbore hoxe é un símbolo da defensa da ecoloxía e da ruptura de límites fronteirizos.

En 1992 abandonou a dirección do Partido dos Traballadores.

Na consulta popular sobre a integración da Noruega na Unión Europea (1994) adoptou unha posición positiva, a pesar do resultado final ter sido desfavorábel.

Desde 1998 ata 2003 foi directora xeral da Organización Mundial da Saúde.
Aguia

:*Para consultar o artigo sobre a constelación, véxase Aquila*

[miniatura|[Estandarte napoleónico]]
A **aguia** é o nome común que se lle dá a varias aves rapaces da familia *Accipitridae*, xeralmente de grande porte, carnívoras e de grande acuidade visual. O nome é atribuído a animais pertencentes a xéneros diversos e non corresponde a ningunha clase taxonómica. A maioría atópanse no Vello Mundo. Son membros das aves de presa, da orde dos Accipitriformes (ou Falconiformes, segundo unha clasificación alternativa), familia Accipitridae, subfamilia Buteoninae.

Como tódalas aves rapaces, as aguias teñen un pico grande, poderoso e afiado para desgarrar a carne das súas presas. Contan tamén cunhas garras poderosas e unha visión que lles permite albiscar as presas a grandes distancias.

## Simboloxía 
miniatura|esquerda|250px|Zeus e Tetis. Obsérvese a aguia á dereita do deus
As aguias son tamén símbolos utilizados en varios contextos e culturas:
* Como símbolo de poder nos pobos maias, aztecas e exipcios. Amón-Ra, a máis grande deidade dos antigos exipcios, era representado coma un home coa testa dunha aguia .
* Na mitoloxía grega, a aguia foi o animal representativo de Zeus, quen podía transformarse e viaxar desapercibido. Metamorfoseado en aguia (outras fontes afirman que ordenou o traballo a súa aguia), Zeus raptou a Ganímedes, que tiña sona de ser o mozo máis fermoso dos mortais, para convertelo no seu copeiro do palacio no Olimpo. 
* Como símbolo das lexións romanas
* Como animal nacional dos Estados Unidos de América

## Especies 
* Hieraaetus pennatus
* Aguia albela
* *Aquila heliaca*
* Aguia peixeira
* Aquila chrysaetos
Circulación termohalina

miniatura|dereita|400px
En Oceanografía chámase **circulación termohalina** a circulación convectiva que afecta de modo global ao conxunto das masas de auga oceánicas. Tén unha grande importancia pola súa participación significativa no fluxo neto de calor desde as rexións tropicais cara ás polares, sen a que non se comprendería o clima terrestre.

## Características 
En conxunto a circulación global pode describirse como un fluxo relativamente superficial de auga que se quenta no Pacífico e o Índico ata o Atlántico, nas latitudes tropicais segue a recibir calor, para finalmente afundirse no Atlántico Norte, volvendo a niveis máis profundos.

A circulación é debida á convección, debida a diferenzas de densidade, coas masas máis densas tendendo a afundirse e as menos densas a ascender. No caso das masas oceánicas as diferenzas de densidade dependen de dous factores: a temperatura e a salinidade. A densidade diminúe cando aumenta a temperatura e aumenta coa salinidade.

As masas que se afonden no Atlántico e na banda oceánica meridional fano polo efecto de ventos que, ao provocar a evaporación da auga, reducen a súa temperatura ao tempo que provocan a concentración do sal. A formación de xeo cando crece a banquisa separa auga pura, deixando unha salmoira que ou ben enche as fendechas ou se mestura coa auga oceánica, amplificando o efecto. A gravidade fai que as masas arrefriadas, máis densas, se trasladen polos fondos polares.

No Atlántico Norte a densificación debida á evaporación dá orixe a unha masa de auga fría e densa que circula polo Atlántico nun camiño de retorno ao Pacífico (ao ter vedada pola actual distribución dos continentes a vía directa polo noroeste).

Un incremento no fluxo de auga doce na superficie do Atlántico Norte, pode levar a un significativo debilitamiento ou incluso a un colapso completo na circulación termohalina. Este sería o resultado neto de varios efectos de realimentación.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Corrente do Golfo
Batalla de Grijó

A **batalla de Grijó** (pronunciación AFI []) foi un combate que tivo lugar o 10 de maio de 1809 nos arredores de Grijó, Vila Nova de Gaia, Portugal, e que acabou coa vitoria do exército anglo-portugués, mandado por sir Arthur Wellesley (o futuro duque de Wellington), sobre o exército francés que dirixía o mariscal Soult, durante a Guerra Peninsular.
Ciano

O **ciano** é unha das cores primarias chamadas subtractivas xunto co amarelo e o maxenta. A súa tonalidade é azul clara e o seu nome vén do grego *ciano*.

No campo das artes gráficas forma parte do sistema de cuadricromía, ou proceso composto por ciano, maxenta, amarelo e negro ou *key*. O sistema é coñecido polas iniciais en inglés CMYK. Nos comezos deste sistema de impresión a toda cor, os operadores de prensas utilizaron a cor negra de cuadricromía como modelo para *rexistrar* ou facer coincidir as cores restantes e lograr o efecto multicolor que xorde de mesturar as catro en diferentes proporcións, por exemplo: ó mesturar un 100% de ciano cun 100% de maxenta obtense un azul parecido ó índigo, pero ó reducir a porcentaxe dun, outro ou ambos, resultarán distintos tons de violeta e azul.

O azul de ciano ou cyan, tamén é coñecido na paleta da pintura ó óleo como azul cerúleo, pero non foi ata mediados do século XX co desenvolvemento da Halftone color synthesis que o azul ciano tivo un papel preponderante na industria gráfica e editorial.

En artes plásticas á cor ciano chámaselle tamén "turquesa" e nalgúns casos "auga-mariña". facendo alusión á cor azul-verdosa.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Turquesa
Premio María Casares ó mellor actor protagonista

miniatura|Josito Porto, gañador no 2014.
Os **Premios de Teatro María Casares ao mellor actor** outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia aos mellores actores de teatro da temporada anterior.

## Os galardóns 
Os Premios María Casares galardoaron na categoría de mellor actor protagonista os seguintes profesionais:

* 1997: Gonzalo Uriarte por *A noite das tríbades* (Teatro do Atlántico).
* 1998: Josito Porto por *Nano* (Teatro do Adro).
* 1999: Fernando Dacosta por *Tics* (Sarabela Teatro).
* 2000: Xosé Manuel Olveira "Pico" por *Si o vello Sinbad volvese ás illas...* (Centro Dramático Galego).
* 2001: Fernando Dacosta por *O lapis do carpinteiro* (Sarabela Teatro).
* 2002: Roberto Vidal Bolaño por *Os papalagui* (Teatro do Aquí).
* 2003: Xosé Manuel Olveira "Pico" por *Binomio de Newton* (Teatro do Adro).
* 2004: Artur Trillo por *Bicos con lingua* (Teatro do Adro).
* 2005: Roberto Leal por *Indignos* (María a Parva).
* 2006: Xan Cejudo por *Tío Vania* (A Factoría Teatro).
* 2007: Luís Tosar por *Hamlet* (RTA-ROSP Coruña).
* 2008: Ernesto Chao por *As últimas lúas* (Lagarta Lagarta).
* 2009: Víctor Mosqueira por *Obra (No comment)* (Producións Teatrais Excéntricas).
* 2010: Toño Casais por *Palabras encadeadas* (Talía Teatro).
* 2011: Evaristo Calvo por *Un cranio furado* (Producións Teatrais Excéntricas).
* 2012: Evaristo Calvo por *Oeste solitario* (Producións Teatrais Excéntricas)
* 2013: Xosé Manuel Olveira "Pico" por *Kafka e a boneca viaxeira* (Eme2).
* 2014: Josito Porto por *As Mil Vidas de Matías Houseman* (Teatro do Adro).
* 2015: Machi Salgado por *O Feo* (CatroCadeiras).
* 2016: Toni Salgado por *O principio de Arquímedes* (Teatro do Atlántico)
* 2017: Santi Romay por *O tolleito de Inishmaan* (Contraproducións e FIOT Carballo)
* 2018: Iván Marcos por *A cabeza do dragón* (Producións Teatrais Excéntricas)
* 2019: Miguel Borines por ''Casa O' Rei* (Ibuprofeno Teatro)
* 2020: Machi Salgado por *Idiota* (Redrum Teatro)
* 2021: Davide González por *Microspectivas dun marica millennial* (Incendiaria)
* 2022: Tatán por *Terceiro acto*.
* 2023: Josito Porto por *Smoke on the water*.
* 2024: Toni Salgado por *Shakespeare en Roma*, do CDG
* 2025: Anxo Outumuro por *Iribarne'', de ButacaZero.

### Actores máis premiados 
Os actores co galardón en tres ocasións foron Xosé Manuel Olveira e Josito Porto. Evaristo Calvo e Fernando Dacosta conseguírono en dúas.

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Información sobre todas as edicións dos Premios na páxina da AAAG
* Asociación de actores e actrices de Galicia
Premio María Casares á mellor actriz secundaria

Os **Premios de Teatro María Casares á mellor actriz secundaria** outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia ás mellores actrices de teatro da temporada anterior, en papeis non principais.

## Os galardóns 
miniatura|Bouzas, premiada no 2000.
miniatura|Patricia de Lorenzo, premiada no 2014.
Os Premios María Casares galardoaron na categoría de mellor actriz secundaria as seguintes profesionais:
* 1997. Mónica García por *Bailando en verán* (Espello Cóncavo).
* 1998. Belén Constenla por *Unha rosa é unha rosa* (Teatro do Noroeste).
* 1999. Nuria Sanz por *Qui pro Quo* (Ollomoltranvía).
* 2000. María Bouzas por *Si o vello Simbad volvese ás illas...* (Centro Dramático Galego).
* 2001. Belén Constenla por *Criaturas* (Teatro do Aquí).
* 2002. Susana Dans por *Rosalía* (Centro Dramático Galego).
* 2003. Mónica García por *Os espectros* (Centro Dramático Galego).
* 2004. Sonia Rúa por *A gran ilusión* (Teatro do Morcego).
* 2005. Susana Dans por *O ano do cometa* (Centro Dramático Galego).
* 2006. Marián Bañobre por *Tartufo* (Teatro de Ningures).
* 2007. Anabel Gago por *Carambola* (Lagarta Lagarta).
* 2008. Mónica Camaño por *Emigrados* (Teatro de Ningures).
* 2009. Rebeca Montero por *A boa persoa de Sezuán* (Centro Dramático Galego).
* 2010. Rebeca Montero por *O Segredo dos Hoffman* (Lagarta Lagarta).
* 2011. Marta Ríos por *Volpone* (Talía Teatro)
* 2012. Mónica García por *Citizen* da compañía Grupo Chévere.
* 2013. Luísa Merelas por *A función do tequila* (Teatro do Morcego).
* 2014. Patricia de Lorenzo por *Eurozone* (Chévere).
* 2015. Areta Bolado por *Pan! Pan!* (A Panadaría).
* 2016. Iolanda Muíños por *Presidente* (Teatro do Morcego)
* 2017. María Roja por *O tolleito de Inishmaan* (Contraproducións e FIOT Carballo)
* 2018. Laura Míguez por *Resaca* (ilMaquinario Teatro)
*2019. Marta Lado por *O servidor de dous amos* (Talía Teatro)
*2020. Celia González por *Bernarda* (Malasombra)
*2021. Belén Constenla por *O mozo da última fila* (Redrum Teatro)
*2022. Anabell Gago, por *Comando Comadres*, de Matrioshka Teatro
*2023. María Roja por *A peste*, do Centro Dramático Galego
*2024: María Roja por *Entrega en Man*, de Contraproducións
*2025: Sabela Gago por *O dragón de ouro*, de Sarabela Teatro

### As actrices máis premiadas 
Mónica García obtivo o premio en tres ocasións, mentres que Belén Constenla, Susana Dans e Rebeca Montero obtivérono en dúas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre todas as edicións dos Premios na páxina da AAAG

* Asociación de Actores e Actrices de Galicia.
Premio María Casares ó mellor actor secundario

miniatura|César Goldi, gañador no 2014.
Os **Premios de Teatro María Casares ao mellor actor secundario** outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia aos mellores actores de teatro en papeis non principais da temporada anterior.

## Os galardóns 
Os Premios María Casares galardoaron na categoría de mellor actor secundario os seguintes profesionais:

* 1997: Serxio Pazos, por *A esmorga* (Sarabela Teatro).
* 1998: Evaristo Calvo, por *Anxeliños* (Teatro do Aquí).
* 1999: Víctor Mosqueira, por *Finis Mundi Circus* (Mofa e Befa).
* 2000: Fernando Dacosta, por *Si o vello Simbad volvese ás illas...* (Centro Dramático Galego).
* 2001: Xosé Manuel Olveira "Pico", por *Calígula* (Centro Dramático Galego).
* 2002: Josito Porto, por *Sexismunda* (Sarabela Teatro).
* 2003: Xavier Estévez, por *A conxura dos necios* (Sarabela Teatro).
* 2004: Xavier Estévez, por *Así que pasen cinco anos* (Sarabela Teatro).
* 2005: Toño Casais, por *O encoro* (Teatro do Atlántico).
* 2006: Josué García, por *Seis personaxes á procura de autor* (Centro Dramático Galego).
* 2007: Gonzalo Uriarte, por *Hamlet* (RTA-ROSP Coruña).
* 2008: Xan Cejudo, por *Noite de reis. Ou o que queirades* (Centro Dramático Galego).
* 2009: Artur Trillo, por *E ti, quen vés sendo* (Talía Teatro).
* 2010: Tito Asorey, por *A esmorga* (Sarabela Teatro)..
* 2011: Santi Romay por *Un cranio furado* (Producións Teatrais Excéntricas).
* 2012: Vicente de Souza por *Tango* (Sarabela Teatro).
* 2013: Víctor Mosqueira por *Galicia caníbal* (FIlmanova).
* 2014: César Goldi por *Bye bye Honey* (Obras públicas - Abrapalabra).
* 2015: César Goldi por *Ultranoite no país dos ananos* (Chévere).
* 2016: Alberto Rolán por *O principio de Arquímedes* (Teatro do Atlántico)
* 2017: Evaristo Calvo por *O tolleito de Inishmaan* (Contraproducións e FIOT Carballo)
* 2018: Víctor Mosqueira por *A cabeza do dragón* (Producións Teatrais Excéntricas)
*2019. Marcos Orsi por *Commedia* (Contraproducións)
*2020. Josito Porto por *Medida x medida* (Excéntricas)
*2021. Fran Lareu por *A lingua das bolboretas* (Sarabela Teatro)
*2022. Fernando Dacosta, por *Morgana en Esmelle*, de Sarabela Teatro
*2023. Evaristo Calvo por *O porco de pé*, de Producións Teatrais Excéntricas
*2024: Toño Casais por *Unha inimiga do pobo*
*2025: Toni Salgado por *Apaga o candil*, de Contraproducións

### Os actores máis premiados 
Víctor Mosqueira e Evaristo Calvo recibiron o galardón en tres ocasións e Xavier Estévez, César Goldi, Fernando Dacosta e Josito Porto recibírono en dúas ocasións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre todas as edicións dos Premios na páxina da AAAG
* Asociación de Actores e Actrices de Galicia
Premio María Casares á mellor dirección

Os **Premios de Teatro María Casares á mellor dirección** outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia aos mellores directores teatrais da temporada anterior, cando os demais premios María Casares.

## Os galardóns 
miniatura|Cadaval gañou en 2008.
miniatura|Cristina Domínguez gañou en 2014.
Esta é a relación de directores e directoras galardoadas co Premio María Casares á mellor dirección:

* 1997. Xulio Lago por *A noite das tríbades* da compañía Teatro do Atlántico.
* 1998. Cándido Pazó por *Nano* (Teatro do Adro).
* 1999. Evaristo Calvo por *Qui pro quo* (Ollomoltranvía).
* 2000. Ana Vallés por *The Queen is Dead* (Matarile Teatro).
* 2001. Ánxeles Cuña por *O lapis do carpinteiro* (Sarabela Teatro).
* 2002. Cristina Domínguez por *Coitelos nas galiñas* (A Factoría Teatro).
* 2003. Roberto Vidal Bolaño por *Animaliños* (Teatro do Aquí).
* 2004. Ánxeles Cuña Bóveda por *Así que pasen cinco anos* (Sarabela Teatro).
* 2005. Xulio Lago por *Encoros* (Teatro do Atlántico).
* 2006. Cristina Domínguez por *Tío Vania* (A Factoría Teatro).
* 2007. Xulio Lago por *A raíña da beleza de Leenane* (Teatro do Atlántico).
* 2008. Quico Cadaval por *Noite de reis. Ou o que queirades* (Centro Dramático Galego).
* 2009. Xulio Lago por *Unha primavera para Aldara* (Teatro do Atlántico).
* 2010. *Ex aequo* a Rosa Álvarez por *O Segredo dos Hoffman* (Lagarta Lagarta) e Artur Trillo por *Palabras encadeadas* (Talía Teatro)..
* 2011. Marta Pazos por *Super8* (Voadora).
* 2012. Xesús Ron por *Citizen* (Grupo Chévere).
* 2013. Marta Pazos por *Tokio3* (Voadora).
* 2014. Cristina Domínguez por *As do peixe* (Abrapalabra Creacións Escénicas).
* 2015. Tito Asorey por *Perplexo* (ilMaquinario Teatro).
* 2016. Xulio Lago por *O principio de Arquímedes* (Teatro do Atlántico)
* 2017. Xesús Ron por *Eroski Paraíso* (Chévere)
* 2018. Gena Baamonde por *Elisa e Marcela* (A Panadaría)
*2019. Marián Bañobre por *Invisibles* (Redrum Teatro)
*2020. Jose Prieto por *Bernarda* (Malasombra)
*2021. Marta Alonso Tejada por *Bailar agora* e Gonçalo Guerreiro por *A lingua das bolboretas* (Sarabela Teatro)
*2022. Cándido Pazó por *Cigarreiras* de Contraproducións e Teatre Romea
*2023. Areta Bolado, Ailén Kendelman e Noelia Castro por *As que limpan*, de A Panadaría
*2024: Quico Cadaval (*O Auto do Castromi*l) e Tito Asorey (*Unha inimiga do pobo*),
*2025: Xavier Castiñeira por *Iribarne*, de ButacaZero

### As profesionais máis premiadas 
O profesional que máis veces recibiu este galardón é o director Xulio Lago (5 ocasións), mentres que Cristina Domínguez o fixo en tres, e Ánxeles Cuña, Marta Pazos, Cándido Pazó e Xesús Ron en dúas ocasións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre todas as edicións dos Premios na páxina da AAAG
* Asociación de Actores e Actrices de Galicia .
Premio María Casares ó mellor texto adaptado ou traducido

Os **Premios de Teatro María Casares ó mellor texto adaptado ou traducido** outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia aos mellores traballos en tradución ou adaptación de textos teatrais a espectáculos da temporada anterior.

## Os galardóns 
Os Premios María Casares galardoaron na categoría de mellor texto adaptado ou traducido os e as seguintes profesionais:

* 1998. Carlos Blanco, Cándido Pazó, Josito Porto por *Nano* (Teatro do Adro)
* 1999. César Campodónico, Celso Parada por *O lazariño de Tormes* (Teatro do Morcego )
* 2000. Quico Cadaval por *Si o vello Simbad volvese ás illas...* (Centro Dramático Galego)
* 2001. Fina Calleja, Ánxeles Cuña, Begoña Muñoz por *O lapis do carpinteiro* (Sarabela Teatro)
* 2002. Fina Calleja, Ánxeles Cuña, Begoña Muñoz por *Sexismunda* (Sarabela Teatro)
* 2003. Quico Cadaval por *Rapatú* (Tanxarina)
* 2004. Ánxeles Cuña por *Así que pasen cinco anos* (Sarabela Teatro)
* 2005. Quico Cadaval por *O ano do cometa* (Centro Dramático Galego)
* 2006. Alexandra Koss por Tío Vania (A Factoría Teatro)
* 2007. Avelino González e Olga Nogueira por *A raíña da beleza de Leenane* (Teatro do Atlántico)
* 2008. Avelino González e Olga Nogueira por *A bombilla máxica* (Teatro do Atlántico)
* 2009. Avelino González e Olga Nogueira por *Aeroplanos* (Lagarta, lagarta)
* 2010. Begoña Muñoz e Carlos Couceiro por *A esmorga* (Sarabela Teatro)
* 2011. Avelino González por *Un cranio furado* (Producións Teatrais Excéntricas).
* 2012. Avelino González por *Oeste solitario* (Producións Teatráis Excéntricas)
* 2013. Ánxeles Cuña por *Viaxe a ningunha parte* (Sarabela Teatro)
* 2014. Xosé Manuel Pazos Varela por *A charca inútil* (Teatro do Atlántico) 
* 2015. Catuxa López Pato por *Perplexo* (ilMaquinario Teatro)
* 2016. Afonso Becerra por *O principio de Arquímedes* (Teatro do Atlántico)
* 2017. Cándido Pazó, Santi Romay e Alberto Rodríguez por *O tolleito de Inishmaan* (Contraproducións e FIOT Carballo)
* 2018. Quico Cadaval por *A cabeza do dragón* (Producións Teatrais Excéntricas)
* 2019. Marián Bañobre e Santiago Cortegoso por *Invisibles* (Redrum Teatro)
* 2020. María Peinado por *O meu mundo non é deste Reino* (Teatro da Rambola)
* 2021. Fernando Dacosta e Gonçalo Guerreiro por *A lingua das bolboretas* (Sarabela Teatro)
* 2022. Vanesa Sotelo por *A lúa vai encuberta*, de Incendiaria e A Quinta do Cuadrante.
* 2023. Quico Cadaval e Pepe Sendón por *O porco de pé,* de Producións Teatráis Excéntricas.

* 2025. Catuxa López Pato por *O dragón de ouro* (Sarabela Teatro)
### As profesionais máis premiadas 
Avelino González  e Quico Cadaval conseguiron o galardón en cinco ocasións. En catro foi Ánxeles Cuña, e en tres fixérono Begoña Muñoz e Olga Nogueira. Ademais, Fina Calleja obtívoo por dúas veces.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre todas as edicións dos Premios na páxina da AAAG
* Asociación de Actores e Actrices de Galicia
Premio María Casares ó mellor texto orixinal

[miniatura|[Cándido Pazó co premio ó mellor texto orixinal na edición de 2014.]]
Os **Premios de Teatro María Casares ao mellor texto orixinal** outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia aos mellores traballos nesa especialidade teatral da temporada anterior.

## Os galardóns 
Os Premios María Casares galardoaron na categoría de mellor texto orixinal os seguintes profesionais:

* 1997. Gustavo Pernas por *Ladraremos* (Áncora Produccións)
* 1998. Roberto Vidal Bolaño por *Anxeliños* (Teatro do Aquí)
* 1999. Roberto Vidal Bolaño por *Rastros* (Teatro do Aquí)
* 2000. Cándido Pazó por *O bululú do linier* (Teatro do Aquí)
* 2001. Roberto Vidal Bolaño por *Criaturas* (Teatro do Aquí)
* 2002. Quico Cadaval por *Espantoso* (Mohicania)
* 2003. Roberto Vidal Bolaño por *Animaliños* (Teratro do Aquí)
* 2004. Avelino González, Cándido Pazó, Xabier Lama, Suso de Toro, Ana Iglesias, Manuel Núñez Singala e Marta Echevarría por *Bicos con lingua* (Talía Teatro)
* 2005. José Luis Prieto por *Fobias* (Lagarta lagarta)
* 2006. Cándido Pazó por *García* (Teatro do Adro)
* 2007. Eduardo Alonso por *Imperial Café Cantante* (Teatro do Noroeste)
* 2008. Cándido Pazó por *A piragua* (Centro Dramático Galego)
* 2009. Teresa Moure por *Unha primavera para Aldara* (Teatro do Atlántico)
* 2010. Mofa e Befa (Evaristo Calvo e Víctor Mosqueira), por *Shakespeare para ignorantes* (Producións Teatrais Excéntricas)
* 2011. Rubén Ruibal, por *Limpeza de Sangue*, (Espello Cóncavo).
* 2012. Avelino González, Artur Trillo, Séchu Sende e María Ordóñez, por *Pelos na lingua* (Talía Teatro).
* 2013. Santiago Cortegoso, por *Pequenos actos pseudorrevolucionarios* (Ibuprofeno Teatro)
* 2014. Cándido Pazó por *As do peixe* (Abrapalabra Creacións Escénicas)
* 2015. Quico Cadaval por *Bobas & Galegas: Mofa & Befa no Século de Ouro* (Producións Teatrais Excéntricas)
* 2016. Diana Mera, Merche Pérez e Teté García por *30 e tantos ósos* (Aporía Escénica)
* 2017. Santiago Cortegoso por *Raclette* (Ibuprofeno Teatro)
* 2018. Areta Bolado, Noelia Castro, Ailén Kendelman e Gena Baamonde por *Elisa e Marcela* (A Panadaría)
*2019. María Lado e Iria Pinheiro por *Anatomía dunha serea* (Chévere)
*2020. Jose Prieto por *Bernarda* (Malasombra)
*2021. Vanesa Sotelo e Davide González por *Microspectivas dun marica millennial* (Incendiaria)
*2022. Marta Lado, Araceli Gonda, Artur Trillo, Diego Rey, Séchu Sende e Jose Prieto, por *A parábola do angazo*, de Talía Teatro
*2023. Areta Bolado, Ailén Kendelman e Noelia Castro por *As que limpan*, de A Panadaría
*2024:
*2025: Esther F. Carrodeguas por *Iribarne*, de ButacaZero.

### Os autores máis premiados 
Roberto Vidal Bolaño gañou este premio en catro ocasións, ao igual ca Cándido Pazó, mentres que Avelino González o fixo en tres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre todas as edicións dos Premios na páxina da AAAG
* Asociación de Actores e Actrices de Galicia
Premio María Casares á mellor escenografía

miniatura|Marta Pazos, gañadora do 2014.
Os **Premios de Teatro María Casares á mellor escenografía** outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia aos mellores traballos nesa especialidade teatral da temporada anterior.

En 2023 Espazo escénico.

## Os galardóns 
Os Premios María Casares galardoaron na categoría de mellor escenografía os seguintes profesionais:

* 1997. Baltasar Patiño por *Zeppelin nº 7* (Matarile Teatro) e Paco Conesa por *Noite de Reis* (Teatro do Noroeste)
* 1998. Baltasar Patiño por *Negro é negro* (Matarile Teatro)
* 1999. Suso Costa e Pablo Otero por *Tics* (Sarabela Teatro)
* 2000. Peter Botazzi por *Si o vello Simbad volvese ás illas...* (Centro Dramático Galego)
* 2001. Suso Costa por *O lapis do carpinteiro* (Sarabela Teatro)
* 2002. Paco Conesa por *A cacatúa verde* (Centro Dramático Galego)
* 2003. Carlos Alonso por ''Río Bravo'02* (Grupo Chévere)
* 2004. Suso Díaz Seoane por *Así que pasen cinco anos* (Sarabela Teatro)
* 2005. Baltasar Patiño por *O ano do cometa* (Centro Dramático Galego)
* 2006. La Faust und Volk por *O heroe* (Sarabela Teatro)
* 2007. Paco Conesa por *Imperial Café Cantante* (Teatro do Noroeste)
* 2008. Baltasar Patiño por *Noite de reis. Ou o que queirades* (Centro Dramático Galego)
* 2009. Carlos Alonso por *Unha primavera para Aldara* (Teatro do Atlántico).
* 2010. Suso Díaz Seoane por *A esmorga*, (Sarabela Teatro).
* 2011. Marcelino de Santiago, Kukas por *Un cranio furado*, (Producións Teatráis Excéntricas).
* 2012. Paco Conesa por *Piratas* (Teatro do Noroeste)
* 2013. Marta Pazos por *Tokio 3* (Voadora)
* 2014. Chévere e Javier Domingo Ballestín por *Eurozone* (Chévere)
* 2015. Carolo Losada Soto por *Kassa* (Elefante Elegante)
* 2016. Carlos Alonso por *Xardín Suspenso* (Centro Dramático Galego)
* 2017. Dani Trillo por *Foucellas* (Talía Teatro)
* 2018. Laura Iturralde e Montse Piñeiro por *Resaca* (ilMaquinario Teatro)
*2019. Suso Montero por *Divinas Palabras Revolution* (Chévere e CDG)
*2020. Marta Pazos por *Neorretrato e posmorriña* (Centro Dramático Galego)
*2021. Beatriz Vega por *32 m2* (Butacazero)
*2022. Dani Trillo, por *Cigarreiras* de Contraproducións e Teatre Romea
*2023. Blanca Añón por *Ás oito da tarde, cando morren as nais* do CDG
*2024: *Unha inimiga do pobo*, de Talía Teatro
*2025: (ex aequo) Iris Branco por *O dragón de ouro*, de Sarabela Teatro, e Diego Valeiras e Xavier Castiñeira por *Iribarne'', de ButacaZero

### As profesionais máis premiadas 
Os escenógrafos que máis veces conseguiron o galardón foron Baltasar Patiño e Paco Conesa, que o fixeron en catro ocasións, mentres que Carlos Alonso o recibiu tres veces e Suso Díaz Seoane e Suso Costa en dúas ocasións cada un.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre todas as edicións dos Premios na páxina da AAAG
* Asociación de Actores e Actrices de Galicia
Premio María Casares á mellor música orixinal

miniatura|Carlos Mosquera “Mos”, gañador no 2014.
Os **Premios de Teatro María Casares á mellor música** outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia aos mellores traballos nesa especialidade teatral da temporada anterior.

En 2023 Mellor espazo sonoro.

## Os galardóns 
Os Premios María Casares de Teatro galardoaron na categoría de mellor música orixinal ós seguintes profesionais:

* 1997. Bernardo Martínez por *Como en Irlanda* (Centro Dramático Galego)
* 1998. Banda da NASA por *Órbita mutante* (Chévere)
* 1999. Fran Pérez, Piti Sanz por *Finis Mundi Circus* (Mofa e Befa)
* 2000. Bernardo Martínez por *Si o vello Sinbad volvese ás illas* (Centro Dramático Galego)
* 2001. Piti Sanz por *Ñiki ñaque* (Ollomoltranvía)
* 2002. Rodrigo Romaní por *Rosalía* (Centro Dramático Galego)
* 2003. Fran Pérez por ''Río Bravo'02* (Chévere)
* 2004. Fran Pérez por *Sidecar* (Belmondo)
* 2005. Bernardo Martínez por *O ano do cometa* (Centro Dramático Galego)
* 2006. Antón L. Pulido por *Vento mareiro* (Avelino González e Cuarteto Caramuxo)
* 2007. Bernardo Martínez por *Imperial Café Cantante* (Teatro do Noroeste)
* 2008. Manuel Riveiro Hermo por *A piragua* (Centro Dramático Galego)
* 2009. Suso Alonso por *Obra (No comment)* (Producións Teatrais Excéntricas)
* 2010. Fran Pérez por *O segredo dos Hoffman* (Lagarta Lagarta).
* 2011. José Luis Prieto e Carlos Mosquera por *Life is a paripé* (Obras Públicas).
* 2012. Xacobe Martínez Antelo por *Citizen* (Grupo Chévere)
* 2013. José Díaz e Hugo Torres por *Tokio 3* (Voadora)
* 2014. Carlos Mosquera "Mos" por *Bye Bye Honey* (Obras públicas - Abrapalabra)
* 2015. Ailén Kendelman por *PAN!PAN!* (A panadaría)
* 2016. Mónica de Nut, Vadim Yukhnevich e Javi Bermejo por *Manawee* (Matrioshka Teatro)
* 2017. Terbutalina por *Eroski Paraíso* (Chévere)
* 2018. Vadim Yukhnevich por *Resaca* (ilMaquinario Teatro)
*2019. Alonso Caxade por *Casa O' Rei* (Ibuprofeno Teatro)
*2020. Lucía Aldao por *Liberto* (Rebordelos)
*2021. Yadim Yukhnevich por *A conquista da escola de Mahubai* (Teatro do Atlántico)
*2022. Ailén Kendelman, por *A cazola de Lola*, de Tanxarina.
*2023. Mon Orencio por *Smoke on the water,* de Ibuprofeno Teatro.
*2024: *Deadpan Karaoke*, de Ibuprofeno Teatro (espazo sonoro)
*2025: Berto por *Iribarne'', de ButacaZero (espazo sonoro)

### As profesionais máis premiadas 
Varios músicos obtiveron este galardón en máis dunha ocasión: Bernardo Martínez obtívoo en catro, Fran Pérez (Narf) tamén en catro, e Piti Sanz en dúas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre todas as edicións dos Premios na páxina da AAAG
* Asociación de Actores e Actrices de Galicia