open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Servando Fernández Victorio

**Servando Fernández-Victorio Arenas**, nado en Galdo (Viveiro) en 1834 e finado en Barcelona o 20 de agosto de 1907, foi un avogado, xuíz e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Madrid en 1858. Foi avogado en Viveiro, xuíz de Vilamartín de Valdeorras, Xinzo de Limia e Barcelona e instruíu inicialmente a causa polo asasinato do xeneral Prim. Despois foi maxistrado da Audiencia de Cáceres. Foi elixido deputado polo distrito de Lalín nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1873. Na Restauración foi candidato a deputado polo distrito de Viveiro en 1893 pero non foi elixido, tiña como portavoz o periódico *El Baluarte de Galicia*. Foi presidente da Audiencia de Manila (1890), e despois de Oviedo e Barcelona. Finou en San Gervasio (Barcelona) o 20 de agosto de 1907.

## Recoñecementos 
Cabaleiro da Real Orde de Isabel a Católica, 1870.
## Vida persoal 
Casou aos 25 anos con Acacia Cociña, filla de Vicente Manuel Cociña Vizoso, e foi pai de María de los Dolores, Nicolás, Francisco, Antonio, Augusto, Concepción e Servando Fernández-Victorio Cociña.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* A. Lage-Seara. "De Viveiro a Filipinas, un pueblo clave en la conquista del Pacífico". Mundiario.
María Jamardo

**María Jamardo Carballo**, nada en Pontevedra en 1979, é unha política e periodista galega especializada en análise política.

## Traxectoria 
### Formación 
Licenciouse en Historia da Arte na Universidade de Salamanca, que completou con cursos de Dereito nesa universidade. Despois especializouse en mercadotecnia, tanto a nivel formativo como profesional, e en 2009 estableceu a súa propia axencia de mercadotecnia e publicidade.

### Carreira política 
Afiliada a Sociedad Civil y Democracia, encargouse de coordinar a campaña electoral desa formación nas Eleccións autonómicas de 2012, onde o SCD obtivo 16.000 votos. En abril de 2013 foi designada líder da formación en Galicia. Presentouse ás primarias de SCD para substituír o fundador do partido, Mario Conde, e foi elixida presidenta da formación a nivel estatal en setembro de 2013. Non obstante, dimitiu en febreiro de 2014, ante o perigo de inminente disolución do seu partido.

### Polémica 
En 2022 afirmou, respecto ás tropas nazis que bombardearon Guernika: "Nin o que bombardeou era malo nin os bombardeados eran tan bos".

## Vida persoal
Vive a cabalo entre Vigo e Madrid. Ten dous fillos.

## Notas
A-9

*O antigo nome da AP-9.
*Autovía A-9. A autovía da Coruña a Pontevedra proposta pola Xunta de Galicia.
Xenocidio de Ruanda

miniatura|280px|Campamento de refuxiados ruandeses en Zaire.
O **Xenocidio de Ruanda** foi un asasinato en masa da etnia tutsi por membros hutus que tivo lugar en 1994 no estado africano de Ruanda. Ó longo de aproximadamente 100 días (dende o asasinato de Juvénal Habyarimana e Cyprien Ntaryamira o 6 de abril, ata mediados de xullo) máis de 500.000 persoas foron asasinadas segundo estimacións de Human Rights Watch. O número total puido estar entre 500.000–1.000.000, ou o que é o mesmo, o 20% da poboación total do país. Foi o resultado da tensión e competición étnica entre a minoría tutsi, que controlou o poder na rexión durante séculos, e a maioría hutu, que conseguiu facerse co poder na rebelión de 1959–62.

En 1990, a Fronte Patriótica Ruandesa (RPF), un grupo rebelde composto por refuxiados tutsis, invadiu o norte de Ruanda dende Uganda nun intento de derrotar o goberno hutu. Comezaron a guerra civil ruandesa, loitando contra o réxime hutu, co apoio da África francófona e Francia. Este feito aumentou a tensión étnica no país. En resposta, moitos hutu adheríronse á ideoloxía do Poder Hutu, que contaba co apoio dos medios estatais e independentes.

A ideoloxía do Poder Hutu baseábase en que os tutsi tentaban re-escravizar ós hutu e por iso debían resistirse a toda costa. Os continuos conflitos deron como resultado o desprazamento dun gran número de hutus no norte, así como periódicos asasinatos hutus de tutsis no sur. A presión internacional e o goberno hutu de Juvénal Habyarimana acabaron coa guerra en 1993. Tíñase intención de implementar os Acordos de Arusha.

O asasinato de Habyarimana en abril de 1994 desencadeou un reacción violenta dos hutus, que asasinaron en masa ós tutsis (e tamén a hutus opositores a prol da paz, que foron tomados por "traidores" e "colaboradores"). O xenocidio foi artellado por membros do Poder Hutu coñecidos como Akazu, moitos dos cales ocupaban posicións de importancia no goberno da nación. O xenocidio foi apoiado e coordinado polo goberno nacional, así como por militares, civís e medios de comunicación. Xunto cos militares, os principais responsables dos asasinatos foron dúas milicias hutu organizadas con ese obxectivo polos partidos políticos: *Interahamwe* e *Impuzamugambi*. Ademais, hai que ter en conta que unha vez que o xenocidio foi posto en marcha, gran número de civís tomaron parte nos asasinatos. Co acordo de paz rematado, o RPF tutsi reiniciou a súa ofensiva, derrotando ó exército e tomando o control do país.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Nyankanzi, Edward L. *Genocide: Rwanda and Burundi* (Schenkman Books, 1998)
* Scherrer, Christian. *Genocide and crisis in Central Africa: conflict roots, mass violence, and regional war*; foreword by Robert Melson (Praeger, 2002)
* Sebarenzi, Joseph with Laura Ann Mullane, God Sleeps in Rwanda: A Personal Journey of Transformation (Oneworld 2009)
* Straus, Scott. *The Order of Genocide: Race, Power, and War in Rwanda* (Cornell UP, 2006)

### Ligazóns externas 
* Arquivo do Xenocidio de Ruanda
Pablo Contreras Fica

**Pablo Andrés Contreras Fica**, nado en Santiago de Chile o 11 de setembro de 1978, é un exfutbolista chileno. Xogaba na demarcación de defensa central e foi internacional coa selección chilena.

## Traxectoria 
Debutou profesionalmente no ano 1997 no Colo-Colo chileno, gañando os títulos de Clausura en 1997 e o torneo nacional en 1998. Ao comezo da tempada 1999/00 foi traspasado ao AS Mónaco, equipo co que gañou a Liga e a Supercopa de Francia ese mesmo ano, porén por problemas burocráticos tivo que deixar o equipo e fichar polo Racing Club de Avellaneda.

A mediados do ano 2001 fichou por outro club europeo, o CA Osasuna, e ao ano seguinte por outro, o Sporting Clube de Portugal. O seu bo papel nestes equipos fan que o Celta de Vigo, recentemente clasificado para disputar a Liga de Campións, se fixe nel e o fiche. Co equipo vigués chega ata oitavos de final na competición europea, perdendo contra o Arsenal FC inglés. Porén o equipo descendería a Segunda División a final de tempada. Ao longo dos seus cinco anos no Celta Contreras viviu o ascenso ao ano seguinte, unha clasificación para a Copa da UEFA e un novo descenso no ano 2008. Finalmente deixou o equipo no mercado de inverno da tempada 2007/08.

Despois do irse do equipo galego fichou por un breve período de tempo, seis meses, polo Sporting Braga e en xuño dese mesmo ano recalou no PAOK Tesalónica FC. Posteriormente volveu ao seu club de orixe, o Colo-Colo, antes de fichar polo Olympiakos FC. Finalmente fichou polo Melbourne Victory FC.

### Coa selección 
Foi internacional coa Selección de fútbol de Chile en 67 ocasións ata a data, debutando no ano 1997. Tamén formou parte da Selección Sub-23 que disputou os Xogos Olímpicos de Sidney 2000, na que fixo un papel destacado e axudou ao equipo a acadar a medalla de bronce.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do xogador
Ariel Ibagaza

**Ariel Miguel Santiago Ibagaza**, alcumado *El Caño*, nado en Buenos Aires o 27 de outubro de 1976, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección arxentina. Actualmente é o asistente do adestrador do Olympiacos F.C.

## Palmarés 
### Club 
;Mallorca
* Copa do Rei: 2002–03

;Olympiakos
* Liga de Grecia: 2010–11, 2011–12, 2012–13
* Copa de Grecia: 2011–12, 2012–13

### Selección 
* Mundial sub-20: 1995

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en national-football-teams.com 
* Datos do xogador en fifa.com
Ángel Luis Rodríguez Díaz

**Ángel Luis Rodríguez Díaz**, coñecido simplemente como **Ángel**, nado en Santa Cruz de Tenerife o 26 de abril de 1987, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Real Zaragoza.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en futbolme.com 
* Datos do xogador en transfermarkt.co.uk
Santiago Durán y Lira

**Santiago Durán y Lira**, nado na illa de San Simón (Redondela) en 1818 e finado en Manila (Filipinas) en 1881, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de mariño, ingresou na Real Armada Española como gardamariña no ano 1834. No 1841 foi destinado á Habana como axudante de derrota e profesor dos gardamariñas, permanecendo alí ata 1848. Regresou á península en 1851 onde continuou coa usa carreira na Armada ao mando de diferentes buques.

No 1868 foi nomeado Comandante de Mariña na provincia de Barcelona, ata que no 1869 foi ascendido a contraalmirante, sendo nomeado Comandante Xeneral interino de Ferrol. Ocupou a carteira de Ministro de Mariña no 1875 e máis tarde entre 1879 e 1881 no goberno de Cánovas del Castillo. Ao deixar o ministerio, o rei Afonso XII nomeouno membro do Conselleiro de Estado.

O seu último destino foi nas illas Filipinas, onde exerceu como Comandante Xeneral do Apostadeiro das Illas Filipinas.

## Distincións 
* Gran Cruz da Real Orde Americana de Isabel a Católica
* Gran Cruz da Real e Militar Orde de San Hermenegildo
* Cruz de Distinción da Mariña
* Cruz da Real e Militar Orde de San Fernando de 1ª Clase

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de Don Santiago Durán y Lira, no blog *Historia Naval de España*, 21 de xaneiro de 2010 .
León Esteban San Miguel

**Víctor de Santa Teresa, OCD**, de nome secular **León Esteban San Miguel Erce**, nado en Lekeitio, Biscaia, o 21 de abril de 1904 e finado o 4 de abril de 1995, foi un bispo católico e relixioso carmelita descalzo que por 15 anos exerceu de ordinario da vigairía apostólica de Kuwait.
## Traxectoria 
Naceuo en Lekeitio en 1904, fillo de Vicente San Miguel e Paulina Erce. Logo de estudar en Villafranca, Navarra, comezou o noviciado na Orde dos Carmelitas Descalzos, onde profesou o 28 de xullo de 1921, tomando o nome de **Víctor de Santa Teresa**.

Estudou tres anos de filosofía (1922-1925) en Vitoria, e tres de teoloxía no Carmelo de Begoña (1925-1928). Recibiu a orde sacerdotal o 1 de xuño de 1928 en Vitoria, Áraba, e en outubro dese ano foi destinado á India, onde cursou os estudos eclesiásticos no Seminario de Puthempally até 1929. Aprendeu a lingua local e exerceu como profesor de socioloxía no mesmo, até 1966. Chegou a ser superior dos carmelitas no estado de Kerala.

O 17 de marzo de 1966 a Santa Congregación para a Propagación da Fe elixiuno como administrador apostólico da vigairía de Kuwait, logo da renuncia de Ubaldo Stella.

O 31 de maio de 1976 foi elixido vigairo apostólico de dita sé, e foi consagrado bispo o 16 de xullo de 1976, como bispo titular de Rusubbicari. Exerceu este cargo até o 5 de novembro de 1985. Retirouse á India, onde seguiu a traballar até a súa morte o 4 de abril de 1995.

## Obras 
* *A manual of Christian sociology* (Alwaye, 1947)
* *La India y sus problemas* (Donostia, 1951)
* *Mater et Magistra in India* (Alwaye, 1963)
* *Christians in Kuwait* (Beirut, 1970)
* *Kerala Adios* (Kuwait, 1978)
* *Misioneros memorables* (Vitoria, 1980)
* *Back to the Indian mission* (Vemsur, 1984)
* *Three Century Kerala Carmelite Mission, 1956-1975* (Vemsur, 1986)

## Notas e referencias 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  Versión escaneada en PDF
Toché

**José Verdú Nicolás**, alcumado **Toché**, nado en Santomera (Murcia) o 1 de xaneiro de 1983, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Real Oviedo.

## Traxectoria 
No mercado invernal da tempada 2013–14 fichou polo Deportivo da Coruña polo que resta da campaña, con opción a outra máis. O seu debut produciuse o 1 de febreiro, nunha vitoria fronte ao Sabadell en Riazor (2–1) no que saíu de suplente e ademais anotou o seu primeiro gol como branquiazul.

O 30 de xullo de 2015 anunciouse a súa fichaxe polo Real Oviedo, recente ascendido a Segunda División, firmando por un ano.

## Palmarés 
;Valladolid
* Segunda División: 2006–07

;Numancia
* Segunda División: 2007–08

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en Soccerway
Manuel Neira Martínez

**Manuel Neira Martínez**, nado na Coruña o 25 de maio de 1916, foi un futbolista e adestrador galego. Xogaba de defensa.

## Traxectoria 
Xogou no Deportivo da Coruña dúas tempadas e media entre 1939 e 1942, logrando o ascenso a Primeira División na segunda delas pero sen poder debutar en primeira. Tras dous anos no Murcia, debutou co Granada en Primeira División na tempada 1942–43, permanecendo dúas campañas no club.

Na tempada 1944–45 volveu ao Deportivo da Coruña en Primeira División, sendo o defensa menos habitual do cadro adestrado por Ramón de la Fuente. Participou nun único partido, na xornada 7, nunha derrota a domicilio contra o Athletic Club (5–2). Relegado á suplencia, compartiu banco co outro defensa, Bernabé Prieto, aínda que este último xogou máis encontros. Ese ano os defensas titulares foron Pedrito e José Vara Martínez. Ao remate da campaña, o equipo descendeu a Segunda División.

En 1952 substituíu a Eduardo Toba como adestrador do Fabril, permanecendo no cargo durante sete anos, ata que en 1959 marchou ao Viveiro.

En 1961 volveu tomar as rendas do Fabril, ocupando o cargo ata 1963.

## Notas
Eleccións xerais de España de 1876

[miniatura|dereita|[Antonio Cánovas del Castillo foi elixido Presidente do Consello de Ministros.]]
As **Eleccións xerais de 20 de xaneiro de 1876 en España** foron convocadas baixo o reinado de Afonso XII e tiveron carácter constituínte cuxo resultado foi a Constitución española de 1876, vixente ata 1931, na coñecida como Restauración borbónica en España.

## Antecedentes 
O 26 de agosto de 1875 as tropas de Joaquín Jovellar e de Arsenio Martínez Campos ocuparon La Seu d'Urgell, o que supuxo un importante revés para o carlismo en Cataluña. O 12 de setembro, Cánovas del Castillo cedeu transitoriamente a presidencia do goberno ao xeneral Joaquín Jovellar para preparar o futuro político da monarquía afonsina.

## Características 
O número de votantes para estas eleccións era de 3&nbsp;989&nbsp;612, votando soamente os varóns maiores de 25 anos. Así, mediante sufraxio universal masculino elixíronse 391 deputados durante os días 20 e 23 de xaneiro de 1876.

## Composición do Congreso dos Deputados 
## Cortes constituíntes 
O 15 de febreiro reuníronse as Cortes Constituíntes coa misión de redactar e aprobar a Constitución española de 1876.

## Deputados por Galicia 
miniatura|200px|José Elduayen foi deputado por Pontevedra.
Os deputados que obtiveron un escano no Congreso polos distritos galegos nestas eleccións foron:
### A Coruña 
* Manuel Batanero Montenegro
* Joaquín Botana Míguez
* Domingo Caramés García
* Daniel Carballo Cousido
* Alejandro de Castro Casal
* Santiago Durán y Lira
* Aquilino Herce y Coumes Gay
* Benito María Hermida Verea
* Aureliano Linares Rivas
* Gerardo Neira Flórez
* Rafael Antonio Orense
* Nicasio Pérez López
* Antonio Romero Ortiz
* Eliseo Sanchiz Basadre
* Ramón Sanjurjo Pardiñas Villardefrancos
* Paulino Souto y Sánchez 
* Adolfo Torrado y Ozores
* Juan José Viñas Balduvieco

### Lugo 
* Bartolomé Basanta Miranda
* Mariano Cancio Villaamil
* José de Cárdenas Uriarte
* Miguel García Camba
* Matías López López
* Cándido Martínez Montenegro
* Enrique Pérez Hernández
* Manuel Quiroga Vázquez
* Manuel Rodríguez Castro
* Antonio Salgado López
* Augusto Ulloa y Castañón
* Manuel Vázquez de Parga Somoza y Pallares

### Ourense 
* Nicanor Alvarado y Casanova de Sotomayor
* Saturnino Álvarez Bugallal
* Gabriel José Anduaga
* Antonio Cantero Seirullo
* Ángel Escobar y Campo
* Adolfo Merelles Caula
* Antonio Navarro y Rodrigo
* Joaquín Rodríguez Gayoso
* José de Torres Valderrama
* Joaquín Vázquez de Puga y Torres

### Pontevedra 
* Antonio Aguilar y Correa
* Ricardo Alzugaray Yangüas
* Francisco Javier Boguerín Acedillo
* José Elduayén Gorriti
* Raimundo Fernández Villaverde y García Rivero
* Juan Francisco Fontán Rodríguez
* Emilio Gutiérrez de la Cámara
* Joaquín Martínez Montenegro
* Pedro Juan Muchada
* Escolástico de la Parra y Aguilar
* Eduardo Pelletán
* Cayetano Sánchez Bustillo
* Rafael Serrano Alcázar

## Notas 
## Véxase tamén 
* Restauración borbónica en España
* Constitución española de 1876
* Afonso XII
José Rey Otero

**José Rey Otero**, nado na Coruña o 6 de xaneiro de 1923 e finado na mesma cidade o 21 de decembro de 1971, foi un futbolista galego. Xogaba de dianteiro.

## Traxectoria 
O seu primeiro equipo foi o Marte FC coruñés, no que xogou na tempada 1941/42. De aí pasou ao Deportivo da Coruña que o cedeu un ano ao Alcoyano e outro ao Ceuta.

Na tempada 1944-45 debutou co Deportivo da Coruña en Primeira División, xogando tan só dous encontros no cadro adestrado por Ramón de la Fuente. O seu debut produciuse na xornada 13, nunha derrota contra o Sabadell a domicilio (2–1). Na seguinte xornada repetiu titularidade, que rematou igualmente en derrota, nesta ocasión contra o Murcia (1–0). Nesa campaña Rey era o único atacante suplente, estando a dianteira titular formada por Juan Francisco Lezama, José González Caballero, Paquirri, Chao e Manuel Marquínez. Ao remate da campaña, o equipo descendeu a Segunda División. Xogou un ano máis no Deportivo, logrando ascender de novo á Primeira División.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Juan Francisco Lezama

**Juan Francisco Lezama García**, nado en Bilbao o 24 de maio de 1916, foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro.

## Traxectoria 
Na tempada 1943–44 debutou co Deportivo da Coruña en Primeira División, xogando tan só dous encontros esa campaña no cadro adestrado por Ramón de la Fuente. O seu debut produciuse con gol na xornada 23, nunha vitoria fronte ao Celta de Vigo no vello campo de Riazor (3–2). Volvería xogar na xornada seguinte, tamén con gol, pero esta vez cun resultado desfavorable contra o Real Oviedo a domicilio (4–2). Nesa campaña compartiu suplencia na dianteira xunto con José Gutiérrez Verdín e Vicente Valle.

Na tempada 1944–45 foi titular en 22 encontros, conseguindo 2 goles. Formou parte da dianteira xunto con José González Caballero, Paquirri, Chao e Manuel Marquínez. Ao remate da campaña, o equipo descendeu a Segunda División.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en ceroacero.es
Eleccións xerais de España de 1899

As **eleccións xerais do 16 de abril de 1899 en España** foron convocadas na minoría de idade de Afonso XIII, sendo rexente a súa nai María Cristina de Habsburgo-Lorena. A súa base legal foi a Constitución española de 1876, vixente ata 1931 na coñecida como Restauración borbónica en España.

## Antecedentes 
[miniatura|Pintura estadounidense que mostra o USS *Olympia* liderando o ataque á frota española na [Batalla de Cavite.]]
En base ao Pacto do Pardo de 24 de novembro de 1885 queda instituído o sistema de quendas pacíficas en exercicio do poder entre liberais e conservadores, que consolidou a Restauración ata finais do século XIX e principios do XX.

O 26 de xuño de 1890 o goberno liberal-fusionista reimplanta oficialmente o sufraxio universal na lexislación electoral. O 10 de decembro de 1898 coa firma do Tratado de París de 1898 finaliza a Guerra Hispano-Estadounidense. O 28 de febreiro de 1899 cae o goberno de Práxedes Mateo Sagasta, dando comezo a nova quenda conservador.

## Características 
O 16 de marzo de 1899 seguindo o proceso de *normalización* conforme ao pactado entre as principais forzas políticas, procedeuse á disolución das Cámaras e á convocatoria de eleccións lexislativas.

## Resultados 
### Composición do Congreso dos Deputados tralas eleccións
### Resultados en Galicia
[miniatura|[Eduardo Vincenti.]]
[miniatura|[Gabino Bugallal.]]
[miniatura|[Antonio del Moral López|Antonio del Moral.]]
Os deputados que obtiveron un escano no Congreso polos distritos galegos nestas eleccións foron:
#### A Coruña
* Calixto Amarelle Rodríguez
* Juan Armada Losada
* Joaquín Becerra Armesto
* Pedro Calderón de la Barca Ceruelo
* Juan Fernández Latorre
* Manuel García Prieto
* Eduardo Gasset Chinchilla
* Manuel Linares Astray
* Aureliano Linares Rivas
* Eugenio Montero y Villegas
* Antonio del Moral López
* Manuel Mozo y Díez Robles
* José Ortega Munilla
* Eduardo de Torres Taboada
* Fidel Villasuso Espiñeira

#### Lugo
* Enrique Abella y Casariego
* Eduardo Aznar y Tutor
* Pedro Busto y Rivero
* César Luaces Alonso
* Cándido Martínez Montenegro
* Francisco Martínez y González Bengoechea
* Guillermo Joaquín de Osma y Scull
* José Pidal y Bernaldo de Quirós
* Benigno Quiroga López Ballesteros
* Vicente Quiroga Vázquez
* Ramón Rebellón Zubiri
* Nicolás Vázquez de Parga y de la Riva
* Constantino Velarde y Pla

#### Ourense
* Gabino Bugallal
* Senén Canido Pardo
* Carlos María Cortezo Prieto
* Luís Espada Guntín
* Álvaro López de Carrizosa
* Baltasar de Losada y Torres
* Adolfo Merelles Caula
* Manuel Quiroga Vázquez
* Francisco Javier Ugarte Pagés

#### Pontevedra
* Antonio Aguilar Correa
* Ángel Elduayen
* Francisco de Federico Martínez
* Raimundo Fernández Villaverde
* Augusto González Besada
* Bernardo Mateo Sagasta
* Manuel Méndez Vigo
* Alejandro Mon Landa
* Ezequiel Ordóñez González
* Ángel Urzáiz
* Eduardo Vincenti

## Notas 
## Véxase tamén 
* Guerra hispano-estadounidense
Woyzeck

***Woyzeck*** é unha obra teatral de Georg Büchner que comezou a escribir a mediados de 1836 e que á súa morte en 1837 permanecía inconclusa, nun estado moi fragmentario. Postumamente varios autores, editores e tradutores completárona con numerosas e diferentes versións que se levaron aos escenarios. Constitúe unha das obras máis representadas e influentes do repertorio teatral alemán, que deixou unha fonda pegada no teatro alemán do século XX . A versión galega que data de 1984, traducida por Manuel Lourenzo e dirixida por Xúlio Lago, foi a primeira montaxe do Centro Dramático Galego.

## Historia e fontes 
Considerado un precursor do expresionismo, Büchner relata na obra os efectos deshumanizadores dos poderes sociais, seguindo a Woyzeck, un soldado explotado polos doutores e os oficiais do exército. Denominada "traxedia da clase obreira", é un exemplo temperá de peza protagonizada polos obreiros na literatura moderna alemá.

A peza publicouse por vez primeira en 1879, nunha versión moi modificada realizada polo editor Karl Emil Franzos, porén a primeira montaxe non foi ata o 8 de novembro de 1913 no Residenztheater de Múnic. A historia baséase vagamente na vida de Johann Christian Woyzeck, un rapaz que queda orfo moi novo e que para subsistir traballa nunha fábrica de perrucas, pero non é quen de se adaptar e ingresa no exército, e acabou matando a Christiane Woost, unha viúva coa que vivía, e finalmente foi decapitado en público o 27 de agosto de 1824. Consérvanse 31 escenas sen numerar da man de Bürcher escritas en folios tamén sen numerar e que se asocian a catro estapas de desenvolvemento diferente, sen que quede claro como as quería organizar, aínda máis moitas das escenas son moi curtas e sen elaborar. O seu irmán Ludwig non incluíu o manuscrito na edición das obras completas que publicou en 1850 por consideralo ilexible. Anos despois o editor Franzos tratou quimicamente as follas para facelas lexibles de novo e publicou unha versión moi modificada en *Georg Büchner: Sämmtliche Werke und handschriftlicher Nachlaß*, dándolle ao personaxe principal o nome de Wozzeck por un erro de transcrición. En 1909 Paul Landau publicou outra versión en *Georg Büchners gesammelte Schriften* que foi a que Alban Berg tomou como base para a súa ópera Wozzeck. 
miniatura|Texto orixinal con esbozos dos personaxes do doutor e o capitán realizado polo autor|centro
## Notas
Gösta Rehn

**Lars Gösta Rehn**, nado en 1913 e finado o 1 de decembro de 1996, foi un economista sueco.

## Traxectoria 
Estudou na Universidade e o ”Instituto de Investigación Social” (Socialinstitutet) de Estocolmo. Comezou a traballar como economista para a federación sindical sueca na década de 1930, adicándose a este traballo a tempo completo desde 1943. Foi profesor do Instituto de investigación social desde 1973 até que se retirou.

Xunto con Rudolf Meidner, creou o chamado Modelo Rehn-Meidner, unha parte do denominado "Modelo sueco"

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Erixon, Lennart: *The Rehn-Meidner model in Sweden: its rise, challenges and survival*. Stockholm 2008. (PDF ).
* Los Sindicatos y la Crisis Económica - G. Bretaña, Alemana Y Suecia - P. Gourevitch, A. Martin, S. Bornstein e A. Markovits 1991 Ministerio de Trabajo y seguridad social. ISBN 84-7434-655-X
* Full sysselsättning utan inflation. Skrifter i urval. - Gösta Rehn, Eskil Wadensjö, Åke Dahlberg, Bertil Holmlund Tidens Förlag, 1988 (Pleno emprego sen inflación)

## Notas
Francisco Barber Sánchez

**Francisco Barber Sánchez**, nado en Zaragoza o 1 de decembro de 1873 e finado en Madrid o 25 de xullo de 1923, foi un avogado e político español.

## Traxectoria 
Avogado e secretario de Eduardo Cobián Roffignac, presentouse como candidato a deputado polo distrito de Chantada nas eleccións de 1910, pero non foi elixido.  Foi designado deputado polo distrito de Xinzo de Limia polo artigo 29, en substitución do seu xefe Eduardo Cobián que renunciou á acta por resultar elixido simultaneamente por Santa Cruz de Tenerife. Continuou sendo elixido deputado polo distrito de Xinzo de Limia nas sucesivas eleccións até 1923. Foi redactor de *Heraldo de Madrid*, *El Imparcial* e *La Correspondencia de España*. Foi nomeado gobernador civil de Barcelona en maio de 1923.

## Notas
Jorge Fernández

***Jorge Fernández Díaz** (1950-), un político español, membro do Partido Popular (PP).
***Jorge Fernández Madinabeitia** (1972-), Míster España e un presentador de televisión español.
Thubten Gyatso

**Thubten Gyatso** ou **Thupten Gyatso** (en tibetano ་; Wylie: Thub-bstan rgya-mtsho), nado o 12 de febreiro de 1876 en Thakpo Langdun e finado o 17 de decembro de 1933 en Lhasa, foi o 13º Dalai Lama. Entronizado en 1879, chegou ao poder en 1895 tras o rexente Demo Rinpoche.
Carnivàle

***Carnivàle*** é unha serie de televisión estadounidense ambientada na Gran Depresión e no Dust Bowl. Conta a historia das vidas de dous disparatados grupos de persoas, o tempo que trata os temas da loita entre o ben e o mal, e o dilema do libre albedrío e do destino. Tamén aparecen mesturados a teoloxía cristiá co gnosticismo e a masonería, particularmente a da Orde dos templarios. A serie foi filmada en Santa Clarita (California), e noutras localización do sur de California.

*Carnivàle* foi producida pola HBO e tivo dúas tempadas entre o 14 de setembro de 2003 e o 27 de marzo de 2005.
Foi creada por Daniel Knauf, que tamén foi o seu produtor executivo canda Ronald D. Moore e Howard Klein. A música foi composta por Jeff Beal. Nick Stahl e Clancy Brown interpretan ós protagonistas Ben Hawkins e Justin Crowe, respectivamente.

A crítica louvou o estilo de *Carnivàle* pero cuestionou o enfoque e a execución da historia. O seu primeiro episodio acadou un récord de audiencia para unha serie orixinal da HBO, pero a serie non foi quen de manter os espectadores na segunda tempada. *Carnivàle* foi cancelada despois de 24 episodios, acabando con catro das seis tempadas pretendidas. Gañou cinco premios Emmys no 2004, foi nomeada a outros dez, e recibiu outros moitos nomeamentos entre 2004 e 2006.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha na IMDb 
*Ficha en Tv.com
Feira de Betanzos

Feira de Betanzos.|dereita|miniatura|250px
Feira de Betanzos.|dereita|miniatura|250px
A **feira de Betanzos** é un encontro comercial que se celebra na vila de Betanzos os días 1 e 16 de cada mes (agás o 1 de decembro que pasa ao 30 de novembro). Está organizada polo concello, e regulada pola *Ordenanza reguladora da venda ambulante* de 2005. Ten lugar no Campo da Feira, entre a Praza dos irmáns García Naveira, o Cantón de Claudino Pita e a rúa do Castro.

## Historia
O campo da feira de Betanzos ten a súa orixe no traslado da vila á localización actual en 1219. O terreo, situado fóra da muralla que protexía a vila, foi mercado ao mosteiro de Sobrado dos Monxes.

En 1341 o rei Fernando III de Castela concedeu un privilexio para realizar unha feira o primeiro día de cada mes. En 1467 o rei Henrique IV de Castela concedeu a celebración dunha feira franca do 1 ao 30 de novembro, na que se podía comerciar con todo tipo de produtos sen necesidade de pagar impostos. En 1871 o municipio estableceu a celebración dunha feira tamén cada día 16.

Destacan as feiras que coinciden cun día festivo, como o 1 de xaneiro (Aninovo), en que aumenta o consumo de chocolate con churros. O 1 de maio, Día Internacional dos Traballadores e Festa dos maios, adoita venderse flores, plantas e produtos da horta de primavera. O 16 de agosto, día de San Roque son as Festas de San Roque de Betanzos. O 1 de novembro, Día de Tódolos Santos, adoitan venderse flores e castañas coincidindo co magosto. O 30 de novembro, Santo André, ten moita tradición por ser antigamente o día final da feira franca.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Feira Franca Medieval de Betanzos
*Imaxes da feira de Betanzos

### Ligazóns externas
*Festas, en *Betanzos.net* .
*"Feira de Betanzos do 1 de maio", en *Festas galegas*, na TVG (1 de maio de 2012).
Festa do requeixo de Corredoira

A **festa do requeixo de Corredoira** é unha festa gastronómica que ten lugar en Corredoira (Cerdedo-Cotobade) para exaltar o requeixo. Celébrase desde 1980 a medidados de xuño, coincidindo coas festas de Santo Antón (13 de xuño) e Santa Bárbara.

## Características
Corredoira é unha parroquia de media montaña, con gando vacún alimentado de pastos. O requeixo faise deixando callar o leite durante 24 e 36 horas. Despois dáselle forma deixándoo dous días nun recipiente cilíndrico de 12&nbsp;cm de diámetro e 35&nbsp;cm de altura, con buratos polos que vai soltando o soro. Cando está o suficientemente sólido retírase, para comelo en fresco con azucre, mel ou froitos secos. Tamén se toma regado con viño ou con brandy.
Carlos González Besada

**Carlos González Besada Giráldez**, nado en Tui e finado en Madrid o 6 de xaneiro de 1946, foi un avogado, diplomático e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Augusto González Besada. Foi Vicecónsul de España en París. Foi elixido deputado polo distrito de Lugo en 1919. Continuou como deputado por Lugo nas eleccións de 1920, e foi elixido deputado polo distrito de Monforte nas eleccións de 1923. Foi cónsul de España en Matanzas, Porto Alegre e Bogotá. Herdou o título de Marqués de González Besada á morte da súa nai Carolina Giráldez en 1940. Finou en Madrid o 6 de xaneiro de 1946.

## Notas
Glomerulonefrite membranoproliferativa

A **glomerulonefrite membranoproliferativa** (GMP), tamén coñecida coma **glomerulonefrite mesanxiocapilar** é unha glomerulonefrite (inflamación do glomérulo renal) caracterizada por depósitos na membrana basal glomerular e no mesanxio do ril.

Esta glomerulonefrite é a responsábel dun 4% dos casos de síndrome nefrítica en nenos, e dun 7% destas en adultos.

Non ha de ser confundida coa glomerulonefrite membranosa, onde a membrana basal glomerular está afecta, mais non o mesanxio.

## Patoloxía 
miniatura|Glomérulo renal. GMP afecta ao mesanxio (#5a) e mais á membrana basal glomerular (#1).
Na glomerulonefrite membranoproliferativa prodúcense depósitos intraglomerulares no mesanxio e na membrana basal glomerular.

É tamén a nefropatía que máis adoita estar asociada á hepatite C.

## Clasificación 
Existen tres tipos de GMP.
### Tipo I 
É, de lonxe, o tipo máis común. É causado por depósitos de inmunocomplexos no ril. Está caracterizada polo depósito mesanxial e subendotelial destes inmunocomplexos.

Crese que está asociado á vía clásica do complemento.

### Tipo II 
A tipo II (ás veces chamada tamén "doenza de depósitos densos") é semellante á tipo I. Porén, crese asociada á vía alternativa do complemento.

A remision espontánea neste tipo é infrecuente. De feito, o 50% dos doentes evolucionarán a insuficiencia renal crónica terminal nun prazo de 10 anos.

### Tipo III 
A tipo III é moi infrecuente, e é caracterizada por unha mestura entre os dous tipos anteriores.

Identificouse un xene no cromosoma 1 coma posíbel candidato a ser a orixe da doenza.

## Notas 
## Bibliografía 
* *Farreras-Rozman: Medicina Interna*. 16º Edición. C Rozman, F Cardellach, JM Ribera, A de la Sierra. Editorial Elsevier, 2009.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Síndrome nefrótica
* Membrana basal glomerular
### Ligazóns externas 
* Sociedade Española de Nefroloxía .
Nicolás Vázquez de Parga de la Riva

**Nicolás Vázquez de Parga de la Riva**, nado en Lugo e finado en Madrid o 23 de febreiro de 1914, foi un político galego do Partido Conservador.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Vázquez de Parga, foi elixido deputado polo distrito de Lugo nas eleccións de 1896. Continuou sendo elixido deputado polo distrito de Lugo até a súa morte en 1914. No momento da súa morte era director xeral de Propiedades e Dereitos. Finou en Madrid o 23 de febreiro de 1914.

## Vida familiar 
Casou con María Valenzuela, e tivo cinco fillos.

## Notas
Orde dos Carmelitas Descalzos

A **Orde dos Carmelitas Descalzos** (en latín: *Ordo Fratrum Discalceatorum Beatissimae Mariae Virginis de Monte Carmelo*) é unha orde mendicante católica, estabelecida en 1593 como unha reforma da Orde Carmelita por dous santos españois, Tareixa de Ávila e Xoán da Cruz. Os membros desta orde engaden as sigas O.C.D ao final do seu nome. 
## Historia
O 24 de agosto de 1562 Tareixa de Ávila fundou o primeiro mosteiro feminino de tipo eremítico en Ávila, dedicado a San Xosé, co obxectivo de iniciar unha reforma dos carmelitas e de volver á regra de 1247.

En 1566 Giovanni Rossi, padre xeneral dos carmelitas que recibira do Papa Pío V o encargo de reformar a orde, autorizou a Tareixa de Ávila fundar dous conventos masculinos, co nome de "reformados" ou "descalzos". Tareixa confiou ao frade Xoán da Cruz o encargo de fundar o primeiro dos conventos en Duruelo.

Catro anos máis tarde o gran número de vocacións levaron á fundación dun colexio en Alcalá de Henares para o estudo da reforma (dirixido por Xoán da Cruz) e doutros dous conventos.

En 1587 o papa Sisto V erixiu á sección reformada como congregación autónoma dentro da Orde Carmelita, dirixida por un vigairo xeral. En 1593 Clemente VIII deu total autonomía á nova orde, separándoa permanentemente da Orde Carmelita. 

A rama masculina da orde contaba, en 2021, con 3 978 frades, dos que 2 897 tamén eran sacerdotes, o que significa un incremento con respecto os datos de 1950, cando sumaban un total de 3 128 membros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Páxina web oficial
Gran Premio de España de 1977

O **Gran Premio de España de 1977** foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Circuíto do Jarama en Madrid, España o 8 de maio de 1977. A carreira foi a quinta rolda da tempada  de Fórmula Un.

Foi gañado polo piloto Mario Andretti do equipo Lotus - Ford. Carlos Reutemann logrou co seu Ferrari o segundo lugar, mentres que Jody Scheckter completou o podio en terceira posición para o equipo Wolf - Ford.

## Resumo da carreira 
Mario Andretti demostrou a súa boa forma coa pole position e Jacques Laffite do equipo Ligier deu a sorpresa, batendo a Niki Lauda para a segunda posición, con todo Lauda non puido tomar parte na carreira debido a unha fractura de costela. Ao principio, Andretti tomou a dianteira seguido por Laffite. Laffite deu caza a Andretti nas primeiras voltas, pero tivo que entrar en boxes cun pneumático picado, deixando a Andretti gozar da vitoria con Carlos Reutemann segundo. Hunt quedou terceiro, pero retirouse cun fallo de encendido, e o terceiro posto foi para John Watson ata que perdeu lugares debido a un trompo, deixando a Jody Scheckter na última praza do podio.

Segundo a BBC, esta foi a primeira vitoria dun coche de Fórmula 1 con efecto solo.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Breve inversa

A **breve inversa** ( ̑ ) é un sinal diacrítico con forma de semicircunferencia aberta por baixo. A súa forma é inversa da do breve. Tamén é similar ao acento circunflexo, pero con forma arredondada e non apuntada.

## Usos
* Emprégase sobre algunhas letras en romanizacións do serbocroata.
* No Alfabeto Fonético Internacional emprégase baixo unha vogal para indicar que non é silábica. Por exemplo  representan as semivogais .

## Usos non lingüísticos
En Matemáticas un sinal análogo indica un arco.
Colocado sobre unha cifra da parte decimal dun número indica que é un número decimal periódico.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Breve
### Ligazóns externas 
* Diacritics Project — All you need to design a font with correct accents
Daniel López López

**Daniel López López**, nado na Coruña o 6 de outubro de 1859 e finado en Madrid o 8 de marzo de 1933, foi un xornalista, escritor, tradutor e político galego.

## Traxectoria 
Emigrou a América sendo mozo, instalándose en Montevideo. Viaxou por América e Europa e estableceuse en Madrid en 1881. En 1887 obtivo a cátedra de lingua inglesa do Instituto de Biscaia. Ao ano seguinte pasou a ser catedrático de inglés da Escola Superior de Comercio en Madrid. Despois desempeñou a cátedra de inglés nos institutos San Isidro e Cardenal Cisneros. Foi secretario e despois vicepresidente da Sección de Ciencias Históricas do Ateneo de Madrid. Amigo de José Canalejas Méndez, militou no Partido Liberal e despois figurou entre os partidarios do conde de Romanones. Nas eleccións a Cortes de 1898 foi elixido deputado polo distrito de Ordes. Volveu ser elixido deputado polo distrito de Ordes nas eleccións de 1901. Despois foi elixido polo distrito da Coruña (1905), Daimiel en Cidade Real (1907), Ferrol (1910), Murcia (1914) e Coruña (1916). Foi senador polas provincias da Coruña (1918) e Guadalaxara (1921), e senador vitalicio (1923). Foi director xeral de Agricultura, Industria e Comercio. Foi redactor xefe e despois director de *El Correo* e director do *Diario Universal*.
miniatura|page=209|*España en 1492*.
## Obras 
* *Política de Felipe II*, 1886.
* *La revolución francesa*.
* *Política de Carlos III*.
* *Los consejeros de Fernando VII*.
* *Conversaciones políticas*.
* *España en 1492*.

### Traducións 
* *Shakespeare en España*. 
* *Historia de la Revolución de Inglaterra* de Lord Macaulay.
* *Discursos parlamentarios* de Lord Macaulay
* *Historia del reinado de Guillermo III* de Lord Macaulay.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha no Congreso dos Deputados 
* Ficha no Senado
Javier García de Leaniz

**Francisco Javier García de Leaniz Arias de Quiroga**, nado en Sevilla o 3 de decembro de 1870 e finado en Madrid o 6 de febreiro de 1945, foi un político español.

## Traxectoria 
Estudou o Bacharelato no Colexio dos Xesuítas. Licenciouse en Dereito na Universidade de Sevilla aos 19 anos. Ingresou no Corpo de Letrados do Tribunal de Contas do Reino e no Corpo da Administración do Estado. Traballou en varios ministerios e foi director do Gabinete particular do ministro Guillermo J. de Osma. Foi elixido deputado polo distrito de Chantada nas eleccións xerais de 1907. Volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito en 1910 e 1914. Foi nomeado Director Xeral de Comercio, Industria e Traballo en 1915. Foi Tesoureiro e Secretario xeral da Asemblea Suprema da Cruz Vermella, Director Xeral de Belas Artes (1920). Na ditadura de Primo de Rivera foi Subsecretario de Instrución Pública e Belas Artes e Gobernador do Banco de Crédito Local de España en 1928 (permanecendo no cargo até 1936). Durante a Guerra Civil refuxiouse no Instituto de Valencia de Don Juan.

## Recoñecementos 
Recibiu as Grandes Cruces de Carlos III, Isabel II e da Cruz Vermella, e foi nomeado Fillo predilecto de Sevilla, Albacete e Lopera.

## Vida persoal 
Casou en 1898 con María del Pilar Aparici Cabezas-Altamirano, que finou en 1916 e volveu casar con Rosalía Mena.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía
Fernando Soldevilla

**Fernando Soldevilla Ruiz**, nado en Escalona de Alberche (Toledo) o 30 de maio de 1854 e finado en Madrid o 5 de abril de 1931, foi un escritor e político español.

## Traxectoria 
Alto funcionario dos ministerios de Gobernación e Traballo. Foi elixido deputado polo distrito de Becerreá en 1893. Volveu ser elixido deputado polo distrito de Lugo en 1910. Foi gobernador civil de Xirona e A Coruña (1901). Empezou como xornalista en *La Linterna*, foi redactor de *El Día*, *El Imparcial* e *La Correspondencia de España* e colaborou en *La Voz* e *La Esfera*. Entre 1895 e 1928 publicou *El año político*, unha serie de volumes anuais que recollen os acontecementos políticos, sociais, militares e económicos de España.

## Obras 
* *Matrimonios y amoríos de Alfonso XI. Opúsculo histórico*, 1879.
* *Historias de otras edades. Tradiciones en prosa*, 1883.
* *Joyas de la Literatura Española. Con artículos biográficos y bibliográficos*, 1885.
* *Verdades y mentiras... Poesías*, 1887.
* *La opinión en Cataluña*, 1900.
* *Las Cortes de Cádiz. Orígenes de la Revolución Española*, 1910.
* *Tres revoluciones. Apuntes y notas. Las Juntas de Defensa. La Asamblea parlamentaria. La huelga general*, 1917.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía
Ciclo do Ulster

O ***Ciclo do Ulster*** (en irlandés *an Rúraíocht*), coñecido anteriormente como ***Ciclo da rama vermella***, é un gran conxunto de escritos en prosa e verso centrados nos heroes tradicionais dos Ulaid, os poboadores do leste da provincia irlandesa moderna do Ulster, que toma o seu nome deles. Este é un de catro grandes ciclos da mitoloxía irlandesa, xuntamente co *Ciclo mitolóxico*, o *Ciclo feniano* e o *Ciclo histórico*.

O ciclo explica a historia do reino de Conchobar mac Nessa, rei do Ulster disque contemporáneo con Xesús Cristo. O seu mandato estendíase desde Emain Macha (a actual Navan Fort preto de Armagh), e era un forte rival da raíña Medb e o rei Ailill de Connacht e do seu aliado, Fergus mac Róich, anterior rei do Ulster. O heroe principal do ciclo é o sobriño de Conchobar, Cúchulainn.

A sociedade descrita nos contos do Ciclo do Ulster parece en gran parte á Idade precristiá do Ferro (aínda que vista a través da óptica dos seus redactores cristiáns medievais) e contén numerosos paralelismos coa sociedade celta europea, tal e como a describen os autores clásicos. Os guerreiros loitan desde carros, toman como trofeo as cabezas dos seus rivais, compiten polas preferencias nas festas, déixanse aconsellar por druídas e loitan corpo a corpo nos vaos dos ríos. Aos poetas atribúenselles grandes poderes e privilexios e a riqueza contabilízase polo gando.

O ciclo consiste en aproximadamente oitenta historias, cuxo centro é a de *Táin Bó Cúailnge*, ou o *Roubo de Gando de Cooley*, na que Medb, encabezando un exército enorme, invade o Ulster para roubar o Touro Pardo de Cooley, atopándose con Cúchulainn como única oposición.
## Personaxes 
### Principais 
* Conchobar mac Nessa (tamén Conor mac Nessa), rei do Ulster.
* Cúchulainn, heroe do Ulster.
* Deirdre, heroína tráxica.
* Medb, raíña de Connacht e inimiga de Conchobar.
* Ailill mac Máta, rei de Connacht.
* Fergus mac Róich, anterior rei do Ulster, que se exilia en Connacht.
* Mórrígan, deusa da guerra e da morte.
* Lugh, deus do sol.
### Importantes 
### Secundarios 
## Textos 
## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Thomas Kinsella (1969), *The Táin*, Oxford University Press.
* Jeffrey Gantz (1981), *Early Irish Myths and Sagas*, Penguin.
* Tom Peete Cross & Clark Harris Slover (1936), *Ancient Irish Tales*, Barnes & Noble.
* John T Koch & John Carey (2000), *The Celtic Heroic Age*, Celtic Studies Publications.
* Kuno Meyer (1906), *The Death-Tales of the Ulster Heroes*, Dublin Institute for Advances Studies.
* A H Leahy, *Heroic Romances of Ireland* (1905-1906), http://www.sacred-texts.com/neu/hroi/.

### Ligazóns externas 
* Mitos atemporais: o Ciclo de Ulster .
* Contos on-line do Ciclo de Ulster en CELT.
César Luaces Alonso

**César Luaces Alonso-Magadán**, nado o 31 de xaneiro de 1859 e finado en Madrid o 18 de decembro de 1916, foi un político e enxeñeiro naval galego.

## Traxectoria 
Xeneral de brigada de Enxeñeiros da Armada. Militante do Partido Conservador e amigo de Gabino Bugallal, foi elixido deputado polo distrito da Fonsagrada nas eleccións de 1899. Foi senador pola provincia de Ourense de 1903 a 1916. Finou en Madrid o 18 de decembro de 1916.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Pantalone

[miniatura|175px|[Maurice Sand caracterizado como Pantalone.]]
**Pantalone** é unha máscara veneciana e un personaxe da Commedia dell’arte.
## Orixe 
Pantalone nace en Venecia a mediados do século XVI, representando o típico comerciante, vellouqueiro, avarento e luxurioso; a súa orixe está no personaxe do *Magnifico* que recitaba co seu servo Zanni creando un contraste cómico moi exitoso, como no canto carnavalesco  de Anton Francesco Grazzini ''De' Zanni e de' Magnifichi'' (1559).

## A figura 
[miniatura|300px|[Giandomenico Tiepolo, máscara do carnaval de Venecia con Pantalone.]]

A figura e a tipoloxía do personaxe de Pantalone derivan directamente da do comerciante veneciano do século XVI, unha longa zamarra negra que cobre uns calzóns longos de cor vermella axustados ás pernas e cinxido ata os xeonllos como se poden ver representados en obras de numerosos pintores venecianos renacentistas como Vittore Carpaccio, Jacopo Bellini e seu fillo Giovanni, Veronese etc.

Un dos primeiros actores da Commedia dell'Arte en actuar caracterizado de comerciante veneciano foi o célebre Giulio Pasquati de Padua, integrado na máis famosa compañía cómica de principios do XVII, a Gelosi. En orixe Pantalone, como Arlequín, saía a escena só cos calzóns vermellos, baril e agraciado, a máscara negra co nariz curvo, unha barba cabrúa, e un cinto no que pendura unha bolsa con diñeiro e un pequeno puñal con dobre gume, clásica ferramenta de comerciantes e artesáns locais, denominado pistolese.

## O carácter 
O carácter de Pantalone está enteiramente baseado nos cartos e o ego, un vello vicioso que persegue ás mulleres pero que sempre é rexeitado, fachendoso considérase de intelixencia brillante, pero que a cada paso convértese en albo de toda clase de bromas e enganos.,  e converténdose nunha das máscaras máis lonxevas da Commedia dell'Arte. Superou a reforma da comedia que supuxo a obra de Carlo Goldoni, aínda que perdeu o aspecto máis cómico para se aproximar ao pai arisco e avaro como aparece en *I rusteghi* e *Sior Todero brontolon,* chegando ao drama burgués como un máis realista pai de familia que xa non se expresa en veneciano.

miniatura|300px|O pantalone Giulio Pasquati.

## Pantaloni famosos 
* Vincenzo Botanelli 
* Giacomo Braga 
* Giuseppe Albani 
* Pietro Alborghetti 
* Antonio Matteuzzi
* Giovan Battista Turri 
* Cesare D'Arbes 
## Notas
Panxab, Paquistán

O **Panxab** ou **Punxab**, tamén chamado **Panxab Occidental**, é unha das catro provincias de Paquistán. Está situada no leste do país, facendo fronteira coa India. 

## Xeografía e demografía 
Con preto de 100 millóns de habitantes, é a rexión máis poboada e desenvolvida de Paquistán. A súa capital é Lahore, cidade que supera os 10 millóns de habitantes. Outras cidades millonarias en Panxab son Faisalabad, Rawalpindi, Multan e Gujranwala.

## Historia e toponimia 
O nome da provincia paquistaní provén da rexión histórica do Panxab ten a súa orixe no século XVII cando os mongois mesturaron as palabras persas *punj* (cinco) e *āb* (auga) facendo referencia ós cinco ríos que percorren o territorio antes de desembocar no río Indo.

Hai un Panxab na India, pois a rexión histórica quedou dividida trala separación dos estados indio e paquistaní en 1947.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
### Outros artigos 
* División administrativa de Paquistán
* Panxab (rexión histórica)
* Panxab Oriental