open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
The Waiting Room

***The Waiting Room*** é o décimo primeiro álbum da banda británica de rock alternativo Tindersticks, publicado no ano 2016 a través do selo City Slang.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Stuart A. Staples, agás onde se indique.
#"Follow Me" (Bronislau Kaper) – 2:45
#"Second Chance Man" – 3:56
#"Were We Once Lovers?" – 4:49
#"Help Yourself" – 5:38
#"Hey Lucinda" (featuring Lhasa de Sela) – 5:16
#"This Fear of Emptiness" (David Boulter) – 3:59
#"How He Entered" (Dan McKinna, Staples) – 4:46
#"The Waiting Room" – 4:54
#"Planting Holes" (Boulter) – 2:03
#"We Are Dreamers!" – 5:21
#"Like Only Lovers Can" (Boulter, Staples) – 4:33

## Notas
Metropolitano

O adxectivo **metropolitano** designa algo relativo a unha **metrópole**, entendida tanto como a unha cidade de gran tamaño como a unha nación respecto das súas colonias. Pode referirse a;
***Ferrocarril metropolitano**, sistema de transporte masivo de persoas en cidades de certo tamaño, máis coñecido como **Metro**;
***Stadium Metropolitano de Madrid**, estadio de fútbol do Atlético de Madrid entre 1923 e 1966;
***Estadio Wanda Metropolitano**, estadio de fútbol do Atlético de Madrid desde 2017;
***Bispo metropolitano**, posto xerárquico dalgunhas igrexas cristiás.
Centre Escolar Catalanista

O **Centre Escolar Catalanista** foi unha entidade catalanista fundada en Barcelona o 21 de outubro de 1886 por un grupo de estudantes da universidade, a fin de organizar reunións e cursos. O seu primeiro presidente elixido foi Marti Roger i Crosa, pero que deu un verdadeiro impulso foi Francesc Cambó.

## Traxectoria 
Entre os fundadores, presidentes e os seus membros poden atoparse un feixe das figuras relevantes do futuro movemento catalanista como Narcís Verdaguer i Callis (presidente da 1887-1888), Josep Puig i Cadafalch (presidente do 1889-1890), Enric Prat de la Riba (presidente do 1890-1891), Lluís Duran i Ventosa, Pedro Muntanyola i Carner, Josep Rogent e Francesc Cambó (1895-1896).

De outrora foi considerado unha subsidiaria do Centre Català, pero cando este se dividiu en novembro de 1887, a maioría dos membros, de corte máis catalanista e conservador, do Centre Escolar influídos polo xornal La Renaixença uníronse á Lliga de Catalunya, por mor dos esforzos de Narcís Verdaguer i Callis. A partir de entón, foi a Lliga que sería a organización catalanista hexemónica durante os *Jocs Florals*  (Xogos Florais, en galego) de 1888 nos que presentou un memorial de greuges (memorial de queixas, en galego) á raíña rexente.

Ideoloxicamente eran conservadores desde o punto de vista social, pero politicamente aprobou o rexionalismo que pouco a pouco foi evolucionado cara a un nacionalismo aberto e defensor da participación política. En 1891, solicitou á Deputación de Barcelona o establecemento dunha cátedra de dereito catalán na Universidade de Barcelona.

En 1891, a Lliga propuxo a formación da Unió Catalanista que enseguida conseguiu o apoio de entidades e periódicos catalanistas, e celebrou en marzo de 1892 a súa primeira asemblea en Manresa, na que o Centre Escolar participou e onde se aprobaron as *Bases per a la Constitució Regional Catalana*, máis coñecidas como as Bases de Manresa, que se consideran adoito como a "acta de nacemento do catalanismo político cando, todo o máis, o é do conservador".

En 1901 integrouse na Lliga Regionalista e deixou de existir como unha entidade separada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Valentí Almirall
* Centre Català
PO-264

A **PO-264** (na provincia de Pontevedra), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Paredes (Vilaboa) e Arcade (Soutomaior); atravesa os concellos de Vilaboa, Pontevedra e Soutomaior. Ten unha lonxitude de 3,57 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-550 en Paredes (Vilaboa) e finaliza nun cruzamento coa N-550 en Arcade (Soutomaior).

## Percorrido 
A estrada é un tramo do antigo camiño real que ía de Tui a Santiago de Compostela. Nalgún tramo coincide coa ruta portuguesa do camiño de Santiago.

Sae desde Paredes, no concello de Vilaboa. Pasa por riba da antiga liña de tren Redondela-Pontevedra, en desuso desde 2013. Logo de entrar no concello de Pontevedra pasa por baixo do Eixe atlántico de alta velocidade. Cruza o regueiro de Cacheiro e o río Ulló na súa desembocadura na enseada de San Simón, e entra na Ponte (Ponte Sampaio) pola rúa dos heroes da batalla de Ponte Sampaio.

Cruza o río Oitavén pola ponte de Ponte Sampaio e chega a Arcade. Atravesa a vila pola avenida de Xosé Solla e prosegue pola rúa do Calvario até enlazar de novo coa N-550.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:PO-264 Ponte Sampaio.jpg|PO-264 na desembocadura do río Ulló
Ficheiro:N-550 e PO-264 en Paredes.jpg|Sinal cara á PO-264 en Paredes

## Notas
Avelino Ares

**Avelino Manuel Ares Santos**, nacido en Ribeira en 1975 e finado entre finais de abril e primeiros de maio de 2018 en Fafián (Ribeira), foi un músico galego, un dos fundadores de Heredeiros da Crus.

## Traxectoria
Veciños de Ribeira, el e mais Tonhito de Poi, comezaron a tocar nunha banda de pop chamada Eclipse, e en 1992 fundaron Heredeiros da Crus canda outros tres membros (Tuchiño, Javi Maneiro e Francisco Velo). Ares ata o momento fora teclista, pero, necesitados dun batería no novo grupo, vendeu o seu teclado e mercou unha batería simple coa que empezaron a tocar e cantar.

Ares deixou ese mesmo ano a banda, durante os ensaios do que sería o seu primeiro álbum, *A cuadrilla de Pepa a Loba*, se ben xa tocara con Heredeiros en diversas ocasións, entre elas a primeira actuación na Festa da Dorna (1992) de Ribeira.

Despois integrou outros grupos de rock, entre os que destacou La Tuna del Norte (2004).

## Vida persoal
Estivo nas drogas e faleceu nun piso abandonado de Ribeira, a canda a súa parella sentimental, Beatriz, por asfixia pola combustión dun braseiro, é dicir, morreu polo fume. No tempo do seu falecemento traballaba descargando peixes. Está soterrado no camposanto parroquial de Xuño.

## Notas
Baron Waqa

**Barón Divavesi Waqa** (pronunciación: /bæˈrɒn dɪvəveɪˈsiː wɑːˈkɑː/), nado en Boe o 31 de decembro de 1959, é un político nauruano, presidente do seu país dende o 11 de xuño de 2013 ata o 27 de agosto de 2019. 

Anteriormente ocupou o cargo de Ministro de Educación de 2004 a 2007.

## Traxectoria política 
Foi elixido como membro do Parlamento de Nauru nas eleccións de maio de 2003 representando a circunscrición electoral de Boe.  Baixo o goberno de Ludwig Scotty ocupou o cargo de Ministro do Interior e de Educación durante pouco máis de dous meses ata que Scotty foi substituído por René Harris.  Mantivo o seu escano no Parlamento.

O 23 de abril de 2004 Waqa e os seus compañeiros Kieren Keke, David Adeang e Fabian Ribauw participaron nunhas protestas no Aeroporto Internacional de Nauru en Yaren; trataban de mostrar o seu desacordo respecto ás política do goberno contra os solicitantes de asilo afgáns en Australia e contra a Flotilla da Esperanza, así como o estado de punto morto no que se atopaba o Parlamento. Os catro políticos enfrontáronse a cargos de até catorce anos en prisión debido á súa participación na protesta; aínda que finalmente os cargos foron retirados tras a volta de Scotty á presidencia o xuño seguinte. Scotty volveu nomear a Waqa Ministro de Educación.

Waqa ficou leal á súa administración durante a crise ministerial que ocorreu en 2007. Como consecuencia, non foi convidado a formar parte do seguinte goberno, encabezado por Marcus Stephen.

Waqa foi elixido presidente de Nauru en xuño de 2013 derrotando, ao anteriormente Ministro de Economía e candidato de oposición, Roland Kun por 13 votos a 5.

En xaneiro de 2014 superou unha moción de censura, presentada despois de que Peter Law, australiano e único maxistrado residente no país, fose deportado, e de que o xuíz supremo, tamén australiano, Geoffrey Eames, vise como lle retiraban a visa tras intentar anular a deportación de Law. O goberno tamén intentou redactar unha lei sobre o estado de emerxencia coa axuda de avogados de Fiji. Despois da destitución da avogada parlamentaria Katy Le Roy e da posterior dimisión do fiscal xeral Steven Bliim, ambos australianos. A ministra do Interior, Charmaine Scotty, dixo que este era sintomático dun "sistema de enchufismo" operado por expatriados australianos que segundo el estaban aliados coa oposición.

Nas eleccións parlamentarias de Nauru de 2019 celebradas o 24 de agosto, perdeu o seu escano no Parlamento polo que tamén perdeu as opcións de ser reelixido como presidente. Dous días despois, Lionel Aingimea foi elixido como o seu sucesor na presidencia.

## Vida persoal 
Está casado con Louisa Waqa.

## Notas
Francisco Bermejo Martínez

**Francisco Bermejo Martínez**, nado na Coruña o 17 de novembro de 1919 e finado en Santiago de Compostela o 3 de xuño de 1992, En 1970 foi elixido presidente da Sección Técnica da Auga e da Contaminación Ambiental da Asociación nacional de químicos e enxeñeiros químicos de España (ANQUE) en Galicia.

### Cargos desempeñados 
Foi director da biblioteca da Facultade de Ciencias da USC, e editor da revista *Acta Científica Compostelana*.

## Vida persoal 
Casado con Antonia Barrera Ramallo, foi o pai de Pilar, Gerardo, Javier, Jacobo, Teresa, Mercedes, Ana, Adela e Xosé Carlos Bermejo Barrera.

## Notas
Aerojet

**Aerojet** era unha empresa adicada á fabricación de motores foguete para o seu uso en foguetes, mísiles e naves espaciais. Foi fundada en 1942 en Pasadena, California, por un grupo do Instituto de Tecnoloxía de California liderado polo científico Theodore von Karman. O primeiro produto da empresa foron motores foguete para a engalaxe asistida por foguetes durante a segunda guerra mundial. O desenvolvemento de mísiles e do programa espacial durante as décadas dos 1950 e 1960 impulso á compañía, chegando a construír o maior campo de probas e montaxe de motores foguete de occidente, cerca de Sacramento. Aerojet desenvolveu motores usados nas naves Apolo, no transbordador espacial e na cancelada nada Orion.

En 2001 Aerojet vendeu a súa división de electrónica espacial, mentres que a división de propulsión foi adquirida por GenCorp. En 2013 Aerojet e Rocketdyne, unha empresa competidora, fusionáronse, formando Aerojet Rocketdyne.

## Notas 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Aerojet Rocketdyne
Río das Gándaras

O **río das Gándaras**  é un curso fluvial galego, afluente do río Tambre pola marxe dereita.

## Toponimia 
Unha «» fai referencia a un terreo baixo, areento, húmido e improdutivo, onde só medra a maleza. Procedería da palabra prerromana *ganda*, que significa «pedregal».

## Percorrido 
Nace e morre no concello de Vilasantar. O seu nacemento atópase preto de Ril, na parroquia de Barbeito. Atravesa toda esa parroquia así como a de Mezonzo e remata desembocando no río Tambre, preto do Batán. No seu camiño recibe as augas do río das Cernadas, así como doutros regatos menores, e tamén fai mover o mecanismo dun dos poucos batáns que se conservan na Península, e que aínda funciona (agora como pequeno museo), na aldea a que dá nome, O Batán.

Unha ruta de sendeirismo chamada *Ruta dos Muíños* acompaña o curso do río.

## Afluentes 
* Río das Cernadas, desemboca preto de Viladarcas, pola marxe esquerda.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Viladarcas, Barbeito, Vilasantar

**Viladarcas** é un lugar da parroquia de Barbeito no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña dez habitantes (sete homes e tres mulleres).
## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Barbeito 
### Parroquias de Vilasantar
Margot Kidder

**Margaret Ruth "Margot" Kidder**, nada en Yellowknife o 17 de outubro de 1948 e finada en Livingstone (Montana) o 13 de maio de 2018 foi unha actriz e activista canadense. Logrou a fama polo seu papel como Lois Lane na serie de filmes de Superman con Christopher Reeve.

## Traxectoria 
Kidder comezou a súa carreira na década de 1960 en filmes canadenses de pouco orzamento e series de televisión antes de protagonizar *Quackser Fortune Has a Cousin in the Bronx* (1970).

Apareceu entón interpretando xemelgas no thiller de Brian De Palma *Sisters* (1973); tamén actuou en *Black Christmas* (1974) e o drama *The Great Waldo Pepper* (1975), con Robert Redford. A súa intervención como Kathy Lutz en *The Amityville Horror* (1979) deulle maior popularidade.

Tras un episodio maníaco de gran publicidade e un ataque de nervios en 1996, a súa carreira comezou a diminuír. Porén, no século XXI mantivo un traballo constante en filmes independentes e na televisión, con papeis secundarios en *Smallville*, *Brothers & Sisters* e *The L Word*. En 2015, gañou un premio Emmy pola súa interpretación na serie infantil ''R.L. Stine's The Haunting Hour*. Tamén actuou no teatro, destacando a produción de Broadway de 2002 *The Vagina Monologues*.

En 2005, Kidder nacionalizouse estadounidense. Nos últimos anos foi voceira de movementos políticos, ecoloxistas e antibélicos. Faleceu o 13 de maio de 2018 na súa casa de Livingston, Montana.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Article: From paranoid delusions to orthomolecular medicine 
* Canadian Film Encyclopedia
* *The Best Damn Fiddler from Calabogie to Kaladar''
Luz (periódico)

***Luz*** foi un xornal español publicado en Madrid, sucesor do diario *Crisol* e fundado por Félix Lorenzo o 7 de xaneiro de 1932. Nos seus inicios estivo relacionado coa figura de Ortega y Gasset e a Agrupación  ao Servizo da República, e en xeral co republicanismo liberal. O proxecto foi un fracaso económico, superado por *La Voz* e *El Sol*. Posteriormente mercouno o empresario catalán Luis Miquel, orbitando cara ao azañismo dirixido por Luis Bello. Desapareceu en setembro de 1934, substituído por *Diario de Madrid*.

## Ideoloxía política 
*Luz* foi un xornal de clara ideoloxía republicana que apoiou principalmente ao partido Acción Republicana (AC). Dedicou gran parte dos seus textos de carácter político a defender a estabilidade gobernamental do gabinete de Manuel Azaña. *Luz* defendeu con fervor un estado de carácter laico, progresista, autonomista, reformista –no exército e na agricultura- e arredado das prácticas caciquís e anticuadas da monarquía e a ditadura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Checa Godoy, Antonio (1989). Universidad de Salamanca, ed. *Prensa y partidos políticos durante la II República*. ISBN 9788474815214.
* Desvois, Jean Michel (2010). «El diario "El Sol", paladín de la modernización de España (1917-1936)». *Berceo* (159): 165-181. ISSN 0210-8550.
* Esteban, José (2000). *El Madrid de la República*. Sílex ediciones. ISBN 9788477370864.
* Jiménez-Landi, Antonio (1996). *La Institución Libre de Enseñanza y su ambiente: Periodo de expansión influyente*. Edicions Universitat Barcelona. ISBN 9788489365995.
* Barreiro, Cristina (2007). «Aproximación al estudio de la prensa durante la Segunda República». *Re-Presentaciones: Periodismo, Comunicación y Sociedad* (3): 57-76. ISSN 0718-4263.
* Espín, Eduardo (1979). «Acción republicana y la estabilidad gubernamental en el sistema de partidos de la II República». *Revista de Derecho Político* (3): 85-108. ISSN 0210-7562.
* Esteban, José (2000). *El Madrid de la República*. Colección: Biblioteca de Madrid. Sílex.
* Fernández, Luis Íñigo (1999). «La Derecha Liberal Republicana: un modelo de organización de un partido republicano conservador durante la Segunda República española». *Espacio, Tiempo y Forma*, Serie V, H. Contemporánea (12).
* González Martínez, Carmen (2000). «La Dictadura de Primo de Rivera: una propuesta de análisis». *Anales de Historia Contemporánea* (16): 337-408. ISSN 0212-6559.
* López Martínez, Mario (1996). «El Partido Republicano Radical: las “clases de servicio” de la burguesía agraria. Granada, 1931-1936». *Revista de Historia Contemporánea* (Sevilla) (7): 361-380.
* Pizarroso Quintero, Alejandro (xuño de 2010). «El periodismo en el primer tercio del siglo XX». extra. *Arbor: Ciencia, Pensamiento y Cultura* (186): 45-54. ISSN 0210-1963.
William Ferguson

**Willie Ferguson**, nado en Xohanesburgo o 6 de marzo de 1940 e finado en Durban o 19 de maio de 2007, foi un piloto de automobilismo de Suráfrica.

## Traxectoria
Entrou no Gran Premio de Suráfrica de 1972 co equipo local Gunston, correndo nun Brabham BT33, pero non puido comezar a carreira debido a un fallo do motor na práctica. Inscribiuse tamén para pilotar un Surtees TS9 para o mesmo equipo, pero ese coche foi finalmente pilotado por John Love. Ferguson participou en numerosas carreiras fora do campionato de Fórmula Un.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Profile at oldracingcars.com
Louis Vuitton

**Louis Vuitton Malletier**, fundada en 1854 por **Louis Vuitton**, é unha empresa francesa de marroquinería de luxo especializada en artigos de viaxe, que vende a través de boutiques independentes, departamentos en almacéns de alta gama e a través da súa páxina web. Dende a entrada de Marc Jacobs na compañía, posúe tamén coleccións de *prêt-à-porter* e complementos de luxo. En 2017, a súa valoración de marca foi de 29 242 millóns de USD, o que fai que sexa a marca de luxo mais valiosa do mundo segundo a clasificación de BrandZ.​ É o principal patrocinador da Copa América. Posúe 445 tendas en 62 países.

## Historia 
En 1937, aos 16 anos, Louis Vuitton múdase a París, procedente dunha pequena vila francesa situada nos límites con Suíza, buscando maiores oportunidades para traballar e saír adiante.

Por aquela época os medios de transporte mais comúns eran as carrozas tiradas por cabalos, os trens e os barcos, pero debido á rudeza de ditos transportes os obxectos das persoas sufrían constantemente avarías e danos, polo que os artesáns da madeira estaban moi requiridos para crear elementos para protexer e transportar obxectos de valor.  Foi así que ao longo de 17 anos Louis desenvolveu distintos modelos de maletas buscando un estilo único e de alta calidade, o que lle permitiu abrir a súa primeira tenda propia no número 4 da Rue Neuve des Capucines, preto da Place Vendôme.

En 1859 ábrese o *Atelier*, que era o taller onde se facían a man os bolsos e maletas deseñadas por Louis e que ao mesmo tempo se converteu na casa da súa familia. En 1986 o fillo de Louis, Georges creou a famosa lona monogram, coa cal buscaba diferenciarse doutras marcas, a lona foi patentada ao ano seguinte e en 1905 rexístrase como marca.

En 2004 a marca celebrou o seu 150 aniversario, inaugurando ese mesmo ano tendas en Nova York (na Quinta Avenida), São Paulo, Cidade de México, Cancún, Xohanesburgo e a súa primeira tenda global en Shanghai.

## Campañas publicitarias 
A compañía busca ter seguidores famosos; modelos, músicos e actores recoñecidos a nivel mundial como Jennifer Lopez, Keith Richards, Madonna, Sean Connery, Angelina Jolie, David Bowie ou incluso o antigo líder da URSS, Mikhail Gorbachev, apareceron para as súas campañas de publicidade. Os seus anuncios adoitan saír impresos en revistas e en valados publicitarios de cidades cosmopolitas.

## Galería 

Ficheiro:Louis Vuitton The Landmark Hong Kong.jpg|Tenda en Hong Kong, China.
Ficheiro:Night Ekaterinburg Louis Vuitton.jpg|Tenda en Ekaterimburgo, Rusia.
Ficheiro:Louis Vuitton, Briggate (20th February 2013).JPG|Tenda en Leeds, Reino Unido.
Ficheiro:Louis-Vuitton-Paris.jpg|Tenda nos Campos Elíseos de París, Francia.
Ficheiro:Louis Vuitton or shortened to LV, is a French fashion house founded in 1854 by Louis Vuitton, photography by david adam kess, madrid 2016.jpg|Tenda en Madrid, España.
Ficheiro:Louis Vuitton VIP room in Vienna.JPG|Habitación VIP nunha tenda de Viena.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
PO-300

A **PO-300** (na provincia de Pontevedra), é unha estrada da Rede Primaria Complementaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Zacande (Meis) e Cambados; atravesa os concellos de Meis, Ribadumia, Vilanova de Arousa e Cambados. Ten unha lonxitude de 9,04 quilómetros e iníciase en Zacande (Meis) e finaliza nun cruzamento coa VG-4.3 en Cambados.

## Percorrido 
A estrada é un tramo do camiño entre Pontevedra e Cambados. Sae desde Zacande, no concello de Meis, iniciado desde o tramo urbano. Despois de entrar no concello de Ribadumia cruza Portarís (Lois), Abelenda e A Costa (Leiro) até chegar a Ponte Arnelas.

Cruza o río Umia pola ponte de Santa Marta (antigamente pola ponte dos Padriños) e entra no concello de Vilanova de Arousa. Despois chega ao concello de Cambados por Oubiña, cruza o polígono industrial do Salnés e tras pasar Sameiro e Cacabelos chega a unha rotonda na que remata. Alí conecta coa VG-4.2 e a VG-4.3, e está prolongada pola estrada PO-550, que segue até A Lanzada.

## Notas
Privilege Style

**Privilege Style** é unha aeroliña chárter española coa súa sede en Palma de Mallorca e baseada no aeroporto Adolfo Suárez Madrid-Barajas. O seu presidente é o trivés Chema Álvarez e o nome dalgúns dos seus avións fan referencia á súa procedencia. O seu avión máis recente, un Boeing 777-200ER, foi bautizado como "Auria", o seu Boeing 767-300ER recibiu o nome de Eduardo Barreiros, homenaxeando ao empresario ourensán, e un dos Boeing 757-200 chámase "Milagros Díaz", igual que a nai do presidente

Privilege Style opera voos chárter no nome doutras aeroliñas, turoperadores, equipos deportivos ou clientes VIP.

## Frota 
[thumb|[Boeing 777|Boeing 777-200ER "Auria"]]
En abril de 2018 a frota de Privilege Style estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Aeroporto de Bornholm

O **aeroporto de Bornholm**  é un aeroporto dinamarqués situado a 5 quilómetros ao sueste de Rønne, na illa de Bornholm. Está operado por Statens Luftfartsvæsen (a administración de aviación civil dinamarquesa) co control de tráfico aéreo proporcionado por Naviair.

## Historia 
No ano 1935 representantes do Rigsdagen, do municipio de Rønne e da aeroliña Det Danske Luftfartsselskab (posteriormente parte de Scandinavian Airlines System) acordaron establecer unha conexión aérea entre Rønne e Copenhague. No ano seguinte fundouse *A/S Den bornholmske Flyveplads* e a construción do aeroporto iniciouse en 1937. Dous anos despois comezou a primeira ruta cunha licenza temporal da inspección do transporte aéreo. Porén, os voos suspendéronse despois duns días debido a problemas coa pista. O aeroporto inaugurouse oficialmente o 16 de novembro de 1940, operando DDL unha ruta diaria cara Copenhague. A primeira terminal temporal construíuse pouco despois, en 1941, pero non sería ata 1961 cando o aeroporto tería unha terminal permanente. En 1947 o estado tomou o control do aeroporto, cambiando o seu nome  a *aeroporto de Rønne*. O nome cambiaría novamente en 1992, desta vez para o actual, co obxectivo de facilitar a súa comercialización como destino de vacacións.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto de Kärdla

O **aeroporto de Kärdla**  é un aeroporto estoniano situado a 13 quilómetros ao leste da cidade de Kärdla, na illa de Hiiumaa.

O aeroporto foi inaugurado en 1963. Durante os seguintes anos tivo a súa máxima actividade, con voos regulares cara Talín, Haapsalu, Vormsi, Kuressaare, Riga, Pärnu, Viljandi e Tartu, e voos chárter a Murmansk, Vilnius e Kaunas. No ano 1987 usaron o aeroporto 24 335 pasaxeiros, pero o tráfico aéreo descendeu dramaticamente tras a independencia de Estonia en 1991. En 1995 só 727 pasaxeiros viaxaron a través do aeroporto. Dende entón o tráfico foi incrementándose novamente e en 2017 pasaron polas súas instalacións un total de 9 168 pasaxeiros.

O 23 de novembro de 2001 un avión procedende de Talín con 17 persoas a bordo esnafrouse na ruta a Kärdla, preto de Palade en Hiiumaa, a uns 2 quilómetros da pista. Dúas persoas morreron no accidente.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Millón

O termo **Millón** pode referirse a:

***Millón**, número natural (1&nbsp;000&nbsp;000).

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Millón**, lugar da parroquia de Fruíme, no concello de Lousame.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Alvite, Barbeito, Vilasantar

**Alvite** é un lugar da parroquia de Barbeito no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 15 habitantes (oito homes e sete mulleres).
## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Barbeito 
### Parroquias de Vilasantar
As Minas

O topónimo **As Minas** pode referirse a:

;En Galiza
***As Minas**, lugar da parroquia de Tallo, no concello de Ponteceso;
***As Minas**, lugar da parroquia de Gundivós, no concello de Sober;
***As Minas de Freixo**, lugar da parroquia de Marcelle, no concello de Monforte de Lemos;
***As Minas de San Fins**, lugar da parroquia de Vilacova, no concello de Lousame.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Mina

O termo **Mina** pode referirse a:

***Mina**, masa polo xeral de mineral ou auga, explotada para a súa extracción;
****Enxeñaría de minas**, título universitario español.
***Mina**, antiga unidade de masa, usada en Grecia, en Roma e en Babilonia, onde se orixinou;
***Mina**, artefacto explosivo dotado dun dispositivo que o activa ao ser tocado;
****Mina terrestre**, tipo de mina que se oculta soterrándoa a pouca profundidade ou agóchándoa ben sobre a terra, de tal xeito que o explosivo que contén detone ao ser activada inadvertidamente por unha persoa ou vehículo;
****Mina submarina**;
***Mina**, barra interior dun lapis;

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Mina**, lugar da parroquia de Tabagón, no concello do Rosal;
***Mina das Carneiras**, lugar da parroquia de Matamá, no concello de Vigo.

Amais, como antropónimo feminino, pode referirse a:

***Mina Mazzini**, cantante italiana (n. 1940).

E como apelido, pode referirse a:
***Santi Mina**, futbolista galego (n. 1995);
***Francisco Espoz y Mina**, militar navarro (1781-1836).

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
***Mina romana de ouro de Covarradeiras**, antiga explotación mineira situada no lugar de Covarradeiras (Covas, Ferrol);
***Mina da Parxubeira**, anta situada na parroquia de San Fins de Eirón, en Mazaricos;
***Mina de carbón de Miike**, mina de carbón meirande do Xapón;
***Mina de Recesindes**,parte dunha necrópole máis ampla: un campo de mámoas que se estende entre as parroquias de Carantoña e a de Calo, no concello de Vimianzo e ao sur da Pena Forcada.
Os Miraces

Como topónimo **Os Miraces** pode referirse a:

;En Galiza
***Os Miraces**, lugar da parroquia do Alto de Xestoso, no concello de Monfero;
***Os Miraces**, lugar da parroquia de Miraz, no concello de Xermade.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Termas da Chavasqueira

miniatura|No ano 2010.
As **termas da Chavasqueira** son unha área de augas termais situada en Ourense, na marxe do río Miño. Hai dous recintos, un no ámbito privado e outro no público.
## Tipos de termas 
As privadas ofrecen tratamentos de relaxación e de tratamentos de beleza. Tamén se pode gozar dun circuíto termal, piscinas termais ao aire libre, saunas etc. As súas augas presentan unha variedade de temperaturas. As de máis de 60&nbsp;°C son bicarbonatadas, sulfuradas, sódicas, fluoradas e de mineralización media, apreciadas para tratamentos de reuma, artrite e curas antiestrés. Tamén son boas para despois dunha actividade física importante.
As termas de uso gratuíto, son as primeiras que se acondicionaron na cidade para uso e gozo da poboación. A temperatura das súas augas son de entre 43 e 63&nbsp;°C. Recoméndanse, como as privadas, para tratamentos e actividades físicas.
O ambiente das pozas da Chavasqueira está formado por céspede, onde a xente aproveita para tomar o sol no verán.

### Accesos 
Están preto do parque dos bombeiros da cidade e da ponte do Milenio. Tamén se pode ir no autobús número 26 e no tren turístico da cidade, que ten saída na Praza Maior e no Parque de San Lázaro.

## Historia 
Antigamente o lugar coñecíase como Caldas do Bispo, en referencia ao Cardeal Quevedo, que decidiu no século XIX acondicionalas para maior comodidade dos enfermos que acudían a atopar unha cura.

As piscinas atópanse nunha gran zona de céspede e contan con vestiarios, aseos e portelos.

Xunto á beira do río, xa na auga, asómase a escultura dunha serea, obra do escultor Acisclo Manzano. Dependendo do caudal ás veces pode verse e outras non.

En abril de 2019 as instalacións foron destruídas por un incendio.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*Termas da Chavasqueira, na páxina web Termas de Ourense.
*Termas da Chavasqueira, na páxina web Turismo de Ourense.
Mirós

O topónimo **Mirós** pode referirse a:

;En Galiza
***Mirós**, lugar da parroquia de Anfeoz, no concello de Cartelle;
***Mirós**, lugar da parroquia de Trasestrada, no concello de Riós;
***Mirós**, lugar da parroquia de Valdoviño, no concello de Valdoviño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Mixós**, lugar da parroquia de Estevesiños, no concello de Monterrei;
***Mirou**, lugar da parroquia de Roo, no concello de Noia.
Sesmonde, Armental, Vilasantar

**Sesmonde** é un lugar da parroquia de Armental no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Tiña seis habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales tres eran homes e tres eran mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Armental 
### Parroquias de Vilasantar 
## Notas
Sesmonde

O topónimo **Sesmonde** pode referirse a:

;En Galiza
***Sesmonde**, lugar da parroquia da Laxe, no concello de Paradela;
***Sesmonde**, lugar da parroquia de Armental, no concello de Vilasantar;
***O Cruce de Sesmonde**, lugar da parroquia de Barbeito, no concello de Vilasantar.
Israeli Public Broadcasting Corporation

A **Israeli Public Broadcasting Corporation** (**IPBC**; , transliterado como: ''Ta'agid HaShidur HaYisra'eli*, en galego: Corporación de Radiodifusión Israelí), co nome comercial **Kan** ( "Aquí"), é unha corporación pública estatutaria fundada no 2014, baseada na Lei de Radiodifusión Pública dese ano. Foi creada coa intención de substituír a histórica Israel Broadcasting Authority (IBA) despois de que a nova lei decretase o seu peche. A data de lanzamento foi aprazada en varias ocasións, debido ás obxeccións do Primeiro Ministro á súa estrutura e nomeamentos dos xornalistas, o que deu lugar a unha loita legal nos tribunais entre a IPBC e o goberno, que aínda continúa en marcha. Comezou as súas emisións o 15 de maio de 2017. O CEO da IPBC é Eldad Koblenz e o seu presidente é Gil Omer.

## Historia 
A Israeli Public Broadcasting Corporation (IPBC) é a substituta da Israel Broadcasting Authority (IBA), a empresa pública israelí durante 49 anos. Con problemas financeiros desde a irrupción da televisión privada nos anos 1990, a IBA arrastraba números vermellos e un elevado persoal, formada por máis de 1.050 empregados. En 2014, o Knesset aprobou unha reforma dos medios públicos israelís mediante a pechadura de ÍAA, a súa reemplazo por unha nova empresa, e a eliminación do imposto directo de radiodifusión.

Inicialmente previsto para 2016, o lanzamento de IPBC sufriu varios atrasos; primeiro por negociacións co Histadrut sobre os despedimentos, e máis tarde por disputas na coalición de goberno. O primeiro ministro Benjamin Netanyahu pretendía abortar o cambio, alegando que o persoal contratado por IPBC desempeñaría unha liña informativa crítica co executivo, Porén, a Corte Suprema de Israel suspendeu a estrutura suscitada un día antes do lanzamento, polo que si haberá unha redacción informativa. O novo medio naceu cun persoal de 450 empregados.
* **Kan Tarbut**: Programación de contidos xerais e culturais.
* **Kan Bet**: Actualidade e información en directo.
* **Kan Gimmel**: Música israelí.
* **Radio Makan**: Radio en árabe palestino.
* **Kan Farsi**: Radio en idioma persa.
* **Kan REKA**: Emisora para os inmigrantes de Israel. Emite en 13 linguas, aínda que a maior parte dos programas son en idioma ruso.
* **Kan 88**: Especializada en música contemporánea israelí e internacional.
* **Kan Kol Ha Musica**: Emisora de música clásica.
* **Kan Moreshet**: Radio adicada á comunidade xudía ortodoxa.

O sitio web de KAN conta con 7 emisoras musicais exclusivamente dixitais:
* **Kan Nostalgia**
* **Kan Yam Tichon** (Kan Mediterranean Sea)
* **Kan Shia Regesh** (Kan Peak of Emotion)
* **Kan Ktzat Acheret** (Kan Something Different)
* *'Kan 80's-90's**
* **Kan LaHitim** (Kan Hits)
* **Kan Klasi''' (Kan Classical)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Israel Broadcasting Authority
Zanfoga, Armental, Vilasantar

**Zanfoga** é un lugar da parroquia de Armental no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2017 tiña 14 habitantes (seis homes e oito mulleres).
## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Armental 
### Parroquias de Vilasantar
A Laxe, Armental, Vilasantar

**A Laxe** é un lugar do concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos, que pertence a dúas parroquias, divididas polo río Cabalar. Do río cara ao norte pertence á parroquia de Armental e do río cara ao sur á parroquia de Vilariño. Segundo o Instituto Nacional de Estadística, en 2018 a parte de Armental tiña 16 habitantes (nove homes e sete mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Armental 
### Parroquias de Vilasantar 
## Véxase tamén 
* A Laxe (Vilariño)

## Notas
Exómero

O **exómero** é un complexo proteico heterodímero similar a COPI e outras adaptinas. Foi descrito por primeira vez no lévedo *Saccharomyces cerevisiae*. O exómero é un adaptador de cargamento importante para o transporte de moléculas desde o aparato de Golgi cara á membrana celular. As vesículas nas que se encontra son diferentes das vesículas COPI porque non parecen ter unha "cuberta" ou "armazón" que as rodee.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Complexo adaptador AP2
*Vesículas de clatrina
*Vesículas COPII
*Proteína adaptadora do transporte vesicular
Concello de Ponte Sampaio

**Ponte Sampaio** foi un antigo concello da comarca de Pontevedra formado polas parroquias de Ponte Sampaio e A Canicouva, integradas as dúas no concello de Pontevedra desde abril de 1960.

## Historia
O seu último alcalde foi José Álvarez Vijande. A casa consistorial, situada a carón da igrexa parroquial, derrubouse en 1993.
## Galería de imaxes

Casa Consistorial Ponte Sampaio.jpg|Placa no lugar da antiga casa consistorial do Concello de Ponte Sampaio.

Tapa rexistro Ponte Sampaio.jpg|Tapa de rexistro de Ponte Sampaio, co topónimo deturpado.

## Notas
El Día (Donostia)

***E Día*** foi un xornal vasco editado en Donostia entre 1930 e 1936.

## Historia 
Fundouse en 1930, co subtítulo de "Diario guipuscoano de información", e viña substituír o desaparecido xornal rexionalista *El País Vasco*. A maior parte do capital da empresa editora estaba en mans de nacionalistas vascos, actuando como de feito como órgano de expresión do PNV. Pola dirección do xornal pasaron Francisco Javier de Landaburu e José Lecároz Goñi. Durante a Segunda República foi un dos xornais de maior difusión de Guipúscoa. Continuuou a se editar ata o inicio da Guerra civil e o seu derradeiro número saíu o 19 de xullo de 1936. Con posterioridade, nos seus antigos obradoiros editouse o diario falanxista *Unidad*.[4][5]

## Notas 
## Ligazóns externas
Miquel Àngel Riera

**Miquel Àngel Riera** foi un escritor mallorquino en lingua catalá, nado en Manacor (Mallorca) o 29 de abril de 1930 e finado en Palma de Mallorca o 20 de xullo de 1996. Estudou a carreira de dereito e exerceu como avogado, tamén fixo varios cursos de filosofía e letras.

## Obra 
### Poesía 
* Poemes a Nai, 1965
* Biografia (1969,1970)
* Paràbola i clam de la cosa humana, 1974
* La bellesa de l'home, 1979
* Llibre de benaventurances, 1980
* El pis de la badia, 1992

### Novela 
* Fuita i martiri de Sant Andreu Milà, 1973, traducido o galego  por Xabier R. Baixeiras.
* Morir quan cal, 1974
* L'endemà de mai, 1978
* Panorama amb dona, 1984
* Els déus inaccessibles, 1987
* Illa Flaubert, 1990

### Contos 
*La rara anatomia dels centaures, 1979
*Crònica lasciva d'una decadència, 1995

### Traducións o catalán 
Poemes de l'enyorament, de Rafael Alberti, 1972
Millarouso

Como topónimo **Millarouso** pode referirse a:

;En Galiza
***Millarouso e Santurxo**, parroquia do concello do Barco de Valdeorras;
****Millarouso**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Barrio xudeu de Xerusalén

miniatura|Pasaxe no Barrio xudeu.
[miniatura|Mapa do Barrio xudeu da [cidade vella de Xerusalén.]]
O **Barrio xudeu** (, *HaRova HaYehudi*) é un dos catro barrios nos que está dividida a cidade vella de Xerusalén. A área, comprendida de 116.000 m², está situada no sueste da cidade amurallada. Esténdese desde a Porta de Sión, ao sur da cidade, ata o barrio armenio, no oeste, e o Muro das Lamentacións ao norte e o Monte do Templo, ao leste.

O barrio está habitado por 2.348 habitantes (2004) e alberga numerosas *yeshivot* e sinagogas, en particular a Sinagoga Hurva. Logo da súa construción en 1701, destruída en 1721, reconstruída en 1864 e destruída de novo en 1948 durante a ocupación árabe, a Sinagoga Hurva foi reconstruída de novo no 2006 e volveu a consagrarse en 2010.

## Historia 
[miniatura|dereita|O espazo entre o [Muro das Lamentacións e o barrio marroquí antes da destrución deste último para a construción da explanada.]]
O barrio ten unha rica historia, con continua presenza xudía desde o século VIII a. C. Cando en 135, o emperador romano Adriano construíu a cidade de *Aelia Capitolina* sobre as ruínas da antiga Xerusalén, a Décima Lexión tiña o seu campamento no terreo do actual barrio xudeu.

A comezos do século XX a poboación do barrio chegou aos 19.000 habitantes, sen que fora unha poboación completamente xudía, existindo tamén outras comunidades vivindo no mesmo. Case todas as propiedades no barrio foron alugadas aos seus ocupantes como bens habices musulmáns (*waqf*). Esta foi unha das razóns para a expansión e construción ao oeste da cidade nos últimos anos do Imperio Otomán, xa que a terra fóra da cidade era propiedade de pleno dereito (*mulk*) e máis fácil de adquirir. Deste xeito, comezaron a xurdir novos barrios fora da cidade vella, como Mishkenot Sha'ananim ou Mea Shearim, co que o número de habitantes xudeus dentro da cidade vella descendeu paulatinamente.

## Características 
É o barrio máis coidado da cidade vella. Logo da conquista israelí do sector oriental da cidade trala Guerra dos Seis Días, esta volveuse a reconstruír dos graves estragos producidos polos bombardeos xordanos durante a Guerra de independencia de Israel, e do descoido e a falta de mantemento durante o período de ocupación árabe.

Para a súa reconstrución se tivo constancia da aparencia orixinal do barrio, as fronteiras do barrio definíronse e comezaron os procesos de topografía e cartografía. Incorporouse tamén o veciño barrio marroquí de Xerusalén, demolido en 1967, o que posibilitou construír unha explanada para os fieis xudeus, visitantes e turistas diante do Muro das Lamentacións e iniciou así a transformación física do barrio,

## Notas 
## Véxase tamén
Paseo da Alameda de Santiago de Compostela

[miniatura|Estatua de [Méndez Núñez no Paseo da Alameda.]]
O **Paseo da Alameda de Santiago de Compostela**, coñecido polos composteláns simplemente como **Paseo da Alameda**, é unha das tres partes que comprende o Parque da Alameda de Santiago de Compostela, canda a Carballeira de Santa Susana e o **Paseo da Ferradura** (ou **Paseo dos Leóns**).

## Historia 
A súa orixe remóntase a mediados do século XVI, cando, en 1546, o compostelán Rodrigo de Moscoso Osorio e Álvarez de Toledo, V Conde de Altamira, doou unhas terras agrícolas para uso e goce dos santiagueses.

## Características 
miniatura|Vista do Paseo da Alameda á altura do *estanque dos patos*.
O paso do tempo foi deixando pegadas na súa ordenación espacial, como se pode apreciar na disposición de terrados (*parterres*), fontes e estanques, así como nas súas edificacións decimonónicas, modernistas e actuais (igrexa do Pilar, pavillón de Recreo Artístico e Industrial, único edificio que queda da Exposición Rexional Galega de 1909, quiosco da música, e na abundancia e formas das súas estatuas e esculturas, e tamén no seu mobiliario, especialmente os bancos graníticos con artístico respaldo de fundición da famosa fábrica de Sargadelos, que contaba co primeiro alto forno de España, creada por Antonio Raimundo Ibáñez, marqués de Sargadelos.

Foi cualificado de *xardín pacego* polo seu papel de área de lecer para os habitantes da cidade (e dos seus visitantes), da mesma forma que son espazos de pracer e goce os xardíns de moitos pazos galegos. O conxunto é rico en monumentos históricos e diversos elementos de interese artístico, e nos seus xardíns celébranse numerosas festas locais e actos culturais e populares. Ao longo do tempo, a alameda arrequeceuse cunha flora ornamental singular, cun total de noventa especies, con máis de mil cincocentos espécimes arbóreos e arbustivos, algúns deles notábeis pola súa idade ou polo seu porte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Parque da Alameda de Santiago de Compostela
* Carballeira de Santa Susana 
* Paseo da Ferradura
Paseo da Ferradura

O **Paseo da Ferradura**, tamén coñecido como o **Paseo dos Leóns**, é unha das tres partes que comprende o Parque da Alameda de Santiago de Compostela, canda o Paseo da Alameda e a Carballeira de Santa Susana.

## Historia 
No ano 1835, o concello de Santiago iniciou a creación do Campo da Estrela e mais do Paseo da Ferradura, que une os seus dous extremos rodeando a carballeira de Santa Susana.

Outro miradoiro importante é o que permite ver o monte Pedroso, a *Residencia* e os arredores do sur de Santiago. Neste lugar atópanse os xardíns da Ferradura e o monumento a Rosalía de Castro.

O Paseo da Ferradura foi cualificado por Otero Pedrayo como "o parque e paseo máis nobre de España".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Parque da Alameda de Santiago de Compostela
* Paseo da Alameda
*

### Ligazóns externas 
* Adela Leiro, Mon Daporta: ALAMEDA, CAMPUS SUR, CARBALLEIRA DE SAN LOURENZO .
* Xurde Morán: ALAMEDA, EL PASEO DA FERRADURA Y CARBALLEIRA DE SANTA SUSANA, COPATRONA DE LA CIUDAD DEL APÓSTOL: ESPLENDOR VERDE DE SANTIAGO .
Día das Galegas nas Letras

O **Día das Galegas nas Letras** é unha celebración organizada pola plataforma de crítica literaria A Sega que honra anualmente a mulleres que contribuíron de forma sobranceira á cultura en xeral e á literatura en particular como "Señora das Letras".

Comezou a organizarse no ano 2014. Naceu en contraposición do Día das Letras Galegas, ao seren homes a maioría das persoas homenaxeadas nesa celebración. En 2018 dedicouse o Día das Letras Galegas a María Victoria Moreno e en 2024 a Luísa Villalta que foran previamente recoñecidas no Día das Letras Galegas.

## Homenaxeadas
*2014: Dorothé Schubarth
*2015: María Victoria Moreno
*2016: María Xosé Queizán
*2017: Patricia Janeiro
*2018: Marica Campo
*2019: Xela Arias
*2020: Inma António Souto
*2021: Uxía Casal
*2022: Luísa Villalta
*2023: Aurora Marco
*2024: María Mariño
*2025: Sara Guerrero

## Galería de imaxes
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Día das Letras Galegas
### Ligazóns externas 
* Páxina web da Sega
* "A Sega celebra a vida de Marica Campo" *Sermos Galiza*, 15/8/2018.
Psicoloxía cognitiva

dereita|miniatura|200x200px|Psicoloxía.
A **psicoloxía cognitiva** ou **cognitivismo** é a psicoloxía que se encarga do estudo da cognición; é dicir, dos procesos mentais implicados no coñecemento. Ten como obxecto de estudo os mecanismos básicos e profundos polos que se elabora o coñecemento, dende a percepción, a memoria e a  aprendizaxe, até a formación de conceptos e razoamento lóxico. Por cognitivo entendemos o acto de coñecemento, nas súas accións de almacenar, recuperar, recoñecer, comprender, organizar e usar a información recibida a través dos sentidos.

Está situada dentro do que se denomina o hexágono cognitivo, formado pola interrelación entre neurociencia, intelixencia artificial, psicoloxía, lingüística, antropoloxía e filosofía.
Recibe influencias de disciplinas e teorías afíns, como o tratamento da información, a intelixencia artificial, a ciencia da linguaxe e o enfoque holístico da Gestalt.

O interese da psicoloxía cognitiva é dobre. O primeiro interese é estudar como as persoas entenden o mundo no que viven e tamén se abordan as cuestións de como os seres humanos toman a información sensorial entrante e a transforman, sintetizan, elaboran, almacenan, recuperan e finalmente fan uso dela. O resultado de todo este procesamento activo da información é o coñecemento funcional no sentido de que a segunda vez que a persoa se atopa cun acontecemento da contorna igual ou semellante está máis segura do que pode ocorrer comparado coa primeira vez.

O segundo interese da psicoloxía cognitiva é como a cognición leva á conduta. Dende un enfoque motivacional, a cognición é un "trampolín á acción". Para os teóricos cognitivistas, a acción está principalmente en función dos pensamentos da persoa e non dalgún instinto, necesidade, pulsión ou estado de activación (*arousal*).

## Notas
Rodrigo de Moscoso Osorio e Álvarez de Toledo

**Rodrigo de Moscoso Osorio e Álvarez de Toledo**, nado en 1530 en Santiago de Compostela, foi un nobre galego, V conde de Altamira.

## Traxectoria 
Era fillo de Álvaro Lope de Moscoso Osorio e Andrade, IV Conde de Altamira, e de Ana Álvarez de Toledo y Pimentel.

Casou en 1555 con Isabel de Castro e Andrade, parella que tivo tres fillos: Mariana de Castro, Lope de Moscoso Osorio y Castro, VI conde de Altamira, e Teresa de Castro.

Foi medio irmán de María de Moscoso Osorio, de Violante Osorio de Moscoso y Toledo, de Xoán Ramírez de Guzmán Toledo, III conde de Teba, II marqués de Ardales e Mariscal de Castela, de Ana de Mendoza de Alarcón e de Xoana de Mendoza de Alarcón.

En 1546 doou unhas terras agrícolas para uso e goce dos composteláns, que pasarían co tempo a formar parte da Alameda de Santiago.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Vasco da Ponte (1986): *Recuento de las casas antiguas del reino de Galicia*. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. ISBN 84-5053-389-9.
* García Oro, X. e Potela Silva, Mª X. (2003): *La casa de Altamira durante el Renacimiento: estudio introductorio y colección diplomática*. Santiago de Compostela: El Eco Franciscano. ISBN 84-9235-807-6.

### Outros artigos 
* Condado de Altamira

### Ligazóns externas 
* Rodrigo de Moscoso Osorio y Álvarez de Toledo, V Conde de Altamira en Geni .
* Xenealoxías dos señores de Andrade até a fusión coa casa de Lemos .
A Sega

**A Sega** é unha plataforma de crítica literaria feminista galega. Fundouse no ano 2013. Entre as súas impulsoras figuran Andrea Nunes Brións, María Reimóndez, Marga Romero, Lara Rozados, Susana Sánchez Aríns e Beatriz Suárez Briones. Máis tarde apareceron novas firmas, coma a de Emma Pedreira, Beatriz Maceda ou Andrea Barreira.

En 2014 comezaron a celebrar o Día das Galegas nas Letras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web da Sega