Primož Roglič

**Primož Roglič,** nado en Zagorje ob Savi, 29 de outubro de 1989, é un ciclista esloveno que compite para o equipo Bora-Hansgrohe.

Iniciou a súa carreira deportiva como saltador de esquí até 2011, cando se dedicou por completo ao ciclismo. Cómodo nas probas contra o reloxo e montaña, é un especialista en carreiras por etapas.

Gañou moitas carreiras por etapas nunha semana: a Volta ao País Vasco 2018 e 2021, o Tour de Romandía en 2018 e 2019, o UAE Tour 2019, a Tirreno-Adriático 2019 e 2023, a París-Niza 2022, o Critérium do Dauphiné 2022, 2024 e a Volta a Cataluña 2023. Nas Grandes Voltas, logrou polo menos tres vitorias de etapa, subir ao podio en cada unha delas e a vitoria na clasificación xeral da Volta a España en 2019, 2020, 2021, 2024 e do Giro de Italia en 2023.

## Traxectoria 
### Carreira como saltador de esquí 
Primož Roglič naceu en Eslovenia, en Zagorje ob Savi, un antigo pobo mineiro. Comezou a saltar e a esquiar ao oito anos. Competiu desde 2003 na copa continental masculina de saltos de esquí. En 2006, gañou co equipo esloveno a medalla de prata da competencia por equipos no Campionato Mundial Xuvenil de Saltos de Esquí. Gañou a medalla de ouro na mesma disciplina o ano seguinte con Jurij Tepeš, Mitja Mežnar e Robert Hrgota. Detivo a súa carreira en 2011 ao lograr cinco podios na copa continental masculina de saltos de esquí, incluídas dúas vitorias.

### Carreira como ciclista 
#### Ciclista afeccionado 
Autor dunha moi boa tempada de ciclismo afeccionado en 2012 en Eslovenia, uniuse ao equipo de Adria Mobil despois de superar unha proba de esforzo. Fixo unha boa tempada 2013, obtendo como principais resultados o décimo lugar no Campionato de Eslovenia de Ciclismo en Ruta e a décimo quinta posición no Tour de Eslovenia. Ao ano seguinte, gañou a segunda etapa do Tour de Acerbaixán e confirmou o seu feliz debut ao vencer a súa primeira carreira dun día, a Croacia-Eslovenia. Este período permitiulle aprender en viaxes por toda Europa, en carreiras de segundo nivel, a cambio de aloxamento e reembolso dos seus gastos. Dixo sobre eses anos: "Non tiña técnica. A principal dificultade era aprender a montar en pelotón. Polo menos nos cronos podo elixir as miñas trazadas."

#### Ciclista profesional 
##### 2016: Primeira etapa no Giro de Italia 
En 2016, asinou para o equipo World Tour Lotto NL-Jumbo. Destapouse na proba contra o reloxo inaugural de 9,8 km do Giro de Italia, na que terminou segundo, sendo relegado só por vinte e dúas milésimas de segundo polo especialista neerlandés Tom Dumoulin. Unha semana despois, gañou a novena etapa do mesmo Giro de Italia, unha contra o reloxo de 40,4 km. En agosto, participou en dúas carreiras de ciclismo dos Xogos Olímpicos de 2016 en Río de Janeiro. Terminou décimo na contra o reloxo e vixésimo sexto na carreira en ruta. Ao final da tempada, no Campionato Mundial de Ciclismo en Ruta en Doha, obtivo o quinto lugar na contra o reloxo por equipos co Lotto NL-Jumbo e tivo a súa primeira participación co seu equipo nacional. Ocupou o vixésimo cuarto posto na contra o reloxo individual.

##### 2017: Primeira etapa no Tour de Francia 
miniatura|Roglič durante o mundial de 2017.
A principios de 2017, Primož Roglič gañou a clasificación xeral da Volta ao Algarve. Na primavera, gañou tres carreiras contra o reloxo. Na Volta ao País Vasco, dous días despois de gañar en Bilbao, gañou a última etapa, unha contra o reloxo, e terminou quinto na xeral. No Tour de Romandía, a súa vitoria no escenario contra o reloxo permitiulle alcanzar o podio final. Finalmente gañou o prólogo do Ster ZLM Toer e terminou segundo na xeral nesta carreira. 

En xullo, correu o seu primeiro Tour de Francia. Na primeira etapa, un prólogo contra o reloxo en Düsseldorf, caeu e terminou no posto 65º. Dúas semanas despois, converteuse no primeiro ciclista esloveno en gañar unha etapa do Tour de Francia. Presente nunha escapada dun trinta corredores, pasou na cabeza na Col du Télégraphe e logo acelerou no ascenso da Col du Galibier. Primeiro seguírono Alberto Contador e Serge Pauwels, logo foise só. Pasou a cima cunha cómoda vantaxe e gañou só en Serre-Chevalier.

No Campionato Mundial de Ciclismo en Ruta en Bergen, Noruega, foi o sétimo na contra o reloxo por equipos. Logo, na contra o reloxo individual, gañou a medalla de prata. Superado por Tom Dumoulin por case un minuto, quedou por diante de Christopher Froome por 24 segundos. Foi un dos corredores que elixiu cambiar a súa bicicleta ao pé da escalada final e conseguir un mellor tempo nela.

##### 2018: Vitorias en voltas dunha semana e cuarto no Tour de Francia 
esquerda|miniatura|300x300px|Roglič no podio final da Volta a Gran Bretaña 2018, que finalizou terceiro.
En marzo de 2018, gañou unha etapa en solitario en Tirreno-Adriático. Despois de gañar unha etapa e a xeral da Volta ao País Vasco, gañou o Tour de Romandía fronte ao mozo colombiano Egan Bernal. En preparación para o Tour de Francia, participou no Tour de Eslovenia, que gañou bastante por diante do seu perseguidor, Rigoberto Urán, por case 2 minutos e ademais dos seus compatriotas Matej Mohorič e Tadej Pogačar por máis de 4 minutos, gañando a etapa raíña de escenario entre Ljubljana e Kamnik, e ao día seguinte a contra o reloxo entre Trebnje e Novo Mesto. Tamén se converteu no segundo ciclista en gañar máis dunha edición do Tour de Eslovenia, despois da súa primeira vitoria en 2015.

No Tour de Francia, gañou en Laruns, deixando atrás os favoritos nos últimos quilómetros, logo acadou o terceiro lugar no xeral a expensas de Chris Froome. Ao día seguinte, con todo, perdeu un lugar na clasificación xeral debido a un mellor desempeño de Froome na contra o reloxo. Despois deste cuarto posto no Tour de Francia, xusto por diante do seu compañeiro Steven Kruijswijk, anunciou o seu obxectivo de participar na carreira en liña do Campionato Mundial de Ciclismo en Ruta de Innsbruck e non disputar a contra o reloxo. Logo ocupou o terceiro lugar no Tour de Gran Bretaña, pero terminou só o 34º no Campionato Mundial de Ciclismo en Ruta.

##### 2019: Gañador da Volta a España 
En preparación para o Giro de Italia, gañou en sucesión rápida dúas carreiras por etapas da UCI World Tour: o UAE Tour e, por un segundo por diante de Adam Yates, a Tirreno-Adriático. Sempre se beneficiou dos bos resultados do seu equipo durante a contra o reloxo por equipos. En maio, foi intocable no Tour de Romandía, onde revalidou o seu título do ano anterior, gañando tres das seis etapas (e obtivo dous podios máis), a clasificación xeral e a clasificación por puntos. No Giro de Italia triunfou na etapa prólogo e a contra o reloxo de montaña, finalizando terceiro na clasificación xeral. Na Volta a España gañou a contra o reloxo individual e proclamouse vencedor da xeral, sendo a súa primeira volta de tres semanas, ademais de levar a clasificación dos puntos.

##### 2020: 2º no Tour de Francia e 1º na Volta a España por segundo ano consecutivo 
dereita|miniatura|178x178px|Roglič durante a 20ª etapa do Tour de Francia de 2020.
Tras a parada de calendario ciclista da UCI por efectos da pandemia de COVID-19, Roglič debuta no Campionato de Eslovenia en Ruta, onde se impón a Tadej Pogačar na subida final; e días máis tarde termina 2.º no Campionato de Eslovenia de Contra o reloxo, batido xustamente por Pogačar. No seu camiño ao obxectivo do Tour de Francia Roglič participa no Tour de l'Ain, onde se impón en dúas etapas e vence na xeral ante quen aparentemente debían ser dous dos seus principais adversarios para o Tour, os colombianos Egan Bernal e Nairo Quintana, segundo e terceiro respectivamente. Despois, participa na carreira preparatoria do Tour por excelencia, o Critérium do Dauphiné, onde se impón na segunda etapa e lidera o xeral até a quinta etapa, onde abandona tras sufrir unha caída. Tras isto, xorden nos medios diversas informacións que afirman que Roglič chegaría en demasiada boa forma ao Tour pero que non é o principal candidato para gañalo. O propio Roglič afirmou que a caída sufrida no Dauphiné expúxoo a non correr a rolda francesa. Con todo, tras moitas dúbidas, toma a saída no Tour de Francia, onde se impón na 4ª etapa e comanda a xeral, cun impecable traballo do seu equipo Jumbo-Visma, desde a 9ª até a 20.ª etapa de cronoescalada, penúltima da rolda gala, perdendo a camisola amarela ante o seu compatriota Tadej Pogačar terminando na xeral de 2º, propinándolle este un duro revés tanto a Roglič como ao Jumbo. 

Despois do tremendo fracaso no Tour, Roglič participa no Campionato do Mundo de Ruta, onde non participa na súa especialidade, a contra o reloxo, terminando 6º na proba de ruta. Logo participa na Lieja-Bastoña-Lieja, onde se impón por milímetros a Julian Alaphilippe, ao final descualificado, no sprint final. Finalmente, decide pechar a súa tempada na Volta a España, onde se impón nas etapas 1, 8, 10 e 13 de cronoescalada, similar á do Tour. A pesar do gran número de vitorias que lle sumaron tempo na xeral polas bonificacións, as diferenzas serían moi pequenas con quen terminou sendo a súa máis duro opoñente pola rolda ibérica, o ecuatoriano Richard Carapaz, que rotaron entre si unicamente a camiseta vermella de líder durante toda a competencia. Na etapa 17, a penúltima da Volta debido a que as tres primeiras etapas que se debían correr nos Países Baixos foron canceladas polos efectos da pandemia de COVID-19 neste país, estivo a piques de sucederlle o mesmo que no Tour, onde Carapaz chegou primeiro que Roglič á meta na Covatilla aínda que sen gañar a etapa, descontándolle bastante tempo ao esloveno na xeral, pero grazas a unha inesperada axuda dos españois Marc Soler e Enric Mais do Movistar (exequipo de Carapaz), onde aparentemente perigaba o lugar de Mas na xeral, Roglič vaise á roda deles e consegue o impulso necesario para chegar á cima da Covatilla, gañando finalmente a carreira por 24 segundos ante Richard Carapaz, subindo todo o máis alto de Madrid por diante do ecuatoriano e do británico Hugh Carthy. Ademais de levar a Volta a España por segundo ano consecutivo, tamén gaña por segunda vez consecutiva a clasificación por puntos, sendo o seu equipo novamente un factor decisivo para este logro tal cal como o foron no Tour, aínda que neste caso os resultados foron positivos tanto para Roglič como para o Jumbo-Visma.

##### 2021: Campión olímpico contra o reloxo, terceira Volta a España 
Durante o seu regreso á París-Niza, Primož Roglič obtivo o terceiro lugar na contra o reloxo da terceira etapa. Ao día seguinte, gañou a etapa en Chiroubles como golpeador e levouse a camisola amarela. Gañou a 6ª e a 7ª etapa en rápida sucesión, en Biot e Valdeblore, e dirixiuse cara á vitoria final. Durante a última etapa, comezou con 52 segundos de vantaxe sobre Maximilian Schachmann, pero sufriu dúas caídas e un problema mecánico. Perdeu a súa posición de liderado e finalmente rematou décimo quinto na clasificación xeral, gañada por Schachmann. Dixo despois da carreira que as súas caídas provocaron unha luxación do ombreiro esquerdo. Dúas semanas despois, estaba na saída da Volta ao País Vasco, onde gañou a contra o reloxo da primeira etapa e, así, colleu o liderado da clasificación xeral. Perdeu o liderado xeral ao final da cuarta etapa, en beneficio de Brandon McNulty, que escapou sobre todo con Jonas Vingegaard, compañeiro de Roglič. Durante a fase final, conseguiu distanciarse do resto de favoritos xunto a David Gaudu. Gaudu gañou a etapa, mentres que Roglič gañou a clasificación xeral, a clasificación por puntos e a clasificación de montaña.

Despois participou na Amstel Gold Race, na que estivo cómodo na montaña, antes de que un problema técnico o metese na parte traseira da carreira. A carreira gañouna o seu compañeiro de equipo Wout van Aert. O 21 de abril comezou a Flèche Wallonne por primeira vez na súa carreira. Ben situado na subida final do Mur de Huy, atacou nos últimos 400 metros e ampliou a diferenza. Só Julian Alaphilippe consegue remontar sobre el, para despois adiantalo nos últimos metros. Roglič ocupa, por tanto, o segundo posto na proba, entre o campión do mundo e Alejandro Valverde, quen entre eles suman oito éxitos na carreira. Concluíu a súa clásica campaña ocupando o décimo terceiro lugar en Lieja-Bastogne-Lieja, gañado polo seu compatriota Tadej Pogačar.

Despois dunha longa pausa preparatoria para o seu principal obxectivo da tempada, durante o fin de semana inaugural do Tour de Francia, quedou terceiro nas dúas primeiras etapas e inmediatamente pasou á posición xeral. Por desgraza, caeu con forza na 3ª etapa en Morbihan, xusto antes de Pontivy, e perdeu máis dun minuto. Despois da contra o reloxo individual da quinta etapa, que rematou na 7ª posición a pesar das súas lesións, recuperou un posto entre os dez primeiros da clasificación xeral. Con todo, claramente minguado polas secuelas da súa caída, quedou atrás por primeira vez durante a etapa morvanense e logo na primeira etapa dos Alpes na que ao erguerse perdeu máis de 30 minutos. Non foi titular ao día seguinte e deixou o liderado do equipo a Vingegaard, segundo finalmente detrás de Pogačar. Volveu á competición durante os Xogos Olímpicos de Toquio, atrasado pola pandemia de Covid-19. Quedou no posto 28 na carreira de estrada, antes de gañar a medalla de ouro na contra o reloxo, superando á competición e rematando máis dun minuto por diante de Tom Dumoulin e19. Convértese no primeiro esloveno en gañar un título en ciclismo.

O 14 de agosto tomou a saída da Volta a España onde é o dobre gañador. Gañou a contra o reloxo inaugural, vestindo inmediatamente a camisola vermella. Perdeuno na 3ª etapa montañosa, xa que o pelotón deixou espazo para a escapada. Durante a 6ª etapa montañosa, quedou segundo e recuperou a camisola vermella que conservou ata a primeira xornada de descanso. Ao día seguinte, o pelotón volveu deixar marchar a escapada, de modo que quedou terceiro na xeral por detrás de Odd Christian Eiking e Guillaume Martin. Gañou a 11ª etapa, despois recuperou o tempo durante as 14ª e 15ª etapas, que incluían metas nos cumios. Durante a 17ª etapa que levaba aos corredores aos lagos de Covadonga, Roglič seguiu un ataque de Egan Bernal a 61 quilómetros da meta. O dúo traballou xuntos para conseguir unha vantaxe de aproximadamente 1 minuto e 30 segundos antes da subida final. A 7,5 quilómetros da meta, superou a Bernal e logrou en solitario a vitoria de etapa cunha marxe de 1 minuto e 35 segundos sobre os perseguidores. Declarou ao chegar que asinara o seu maior número na Vuelta. Recuperou nesta ocasión a camisola vermella, que reforzou durante a 20ª etapa seguindo a ofensiva de Jack Haig e quedando segundo na etapa por detrás de Clément Champoussin. Finalmente, gañou a contra o reloxo final en Santiago de Compostela, relegando aos seus opoñentes directos a máis de dous minutos. Gañou así a súa terceira Vuelta consecutiva noutras tantas participacións, con 4 minutos e 42 segundos de vantaxe sobre Enric Mas, a maior diferenza rexistrada desde Alex Zülle en 1997.

Ao final da tempada, volveu gañar facilmente a Volta a Emilia, logo Milán-Turín, e quedou cuarto na Volta a Lombardía. Rematou terceiro na clasificación da UCI, mentres que o seu contrato foi prorrogado ata finais de 2025.

##### 2022: gañador en París-Niza e no Critérium do Dauphiné 
Comeza a súa tempada percorrendo Les Boucles Drôme-Ardèche onde é discreto pero sobre todo busca atopar o ritmo. De feito, o seu principal obxectivo no inicio da tempada é a carreira París-Niza ao sol para borrar a súa decepción do ano anterior. Atópase idealmente situado despois da ofensiva do seu equipo nos últimos km da primeira etapa. Segundo Christophe Laporte, xa se distancia dos seus competidores directos para a xeral. Despois de dúas etapas relativamente tranquilas nas que evitou incidentes, quedou segundo na contra o reloxo de 13 quilómetros, só por detrás do seu compañeiro Wout van Aert. Colleu a camisola na seguinte etapa e consolidouna na etapa Col de Turini que gañou controlando aos seus adversarios. Despois dun momento de preocupación durante a complicada última etapa tras o ataque de Simon Yates no Col d'Èze, finalmente gañou unha carreira do World Tour en Francia tras a valiosa axuda de Wout van Aert na final.

Poucos días despois, no Gran Premio de Denain, que chegou para buscar o Tour de Francia, amosou a súa vantaxe nos sectores empedrados facendo unha escapada á que só se reincorporou no último km. En abril está presente na Volta ao País Vasco. Gañou a primeira etapa disputada nunha contra o reloxo e quedou oitavo na clasificación xeral. Durante a súa semana, sentiu dor nun xeonllo que o levou a desistir despois de participar nos clásicos das Ardenas.

Despois dun descanso de dous meses, retoma a competición no Critérium du Dauphiné que se desenvolve en 8 etapas do 5 ao 12 de xuño. Como parte dun equipo Jumbo Visma que controlou a carreira de principio a fin, foi o máis consistente, quedando 5º na contra o reloxo de 31 km e despois dúas veces 2º nas etapas de montaña da fin de semana en Vaujany e na Plateau de Solaison tempo atrás de todos os seus opoñentes directos na clasificación xeral. Sen superar o evento e sen estar aínda ao 100% segundo as súas propias palabras, aparentemente ben recuperado dos seus problemas no xeonllo, non mostra debilidade e borra así a decepción de 2020 cando tivo que abandonar esta mesma carreira tras caer vestindo a camisola amarela. Así o engade por primeira vez á súa lista de logros. En concreto, estivo moi ben apoiado por Jonas Vingegaard, impresionante nas montañas e que quedou segundo na proba. Os dous homes atópanse entón con Tadej Pogačar nas estradas do Tour de Francia que parte de Copenhague tres semanas despois.

Co-líder xunto a Jonas Vingegaard, caeu pesadamente durante a quinta etapa entre Lille e Arenberg, onde perdeu varios minutos ante Tadej Pogačar. Despois converteuse nun compañeiro de luxo de Jonas Vingegaard e axudoulle, mediante unha sucesión de ataques aos que respondeu cada vez o camisola amarela Pogačar, a gañar a 11ª etapa entre Albertville e o Col de Granon. Vingegaard levouse entón a camisola amarela tras un fallo do líder da selección dos Emiratos Árabes Unidos. Primož Roglič foi anunciado como non titular na mañá da 15ª etapa, co fin de “curar axeitadamente as súas feridas”.

Roglič comeza a Vuelta como tres veces campión defensor pero con reservas sobre a súa forma. Gañou a primeira etapa disputada en forma de contra o reloxo por equipos. Gañador da cuarta etapa nun monte, conseguiu a camisola vermella que perdeu ao día seguinte grazas a unha escapada a beneficio de Rudy Molard. Con 37 xornadas, é o segundo piloto que leva máis veces a camisola de líder da Vuelta, por detrás do suízo Zülle. As seguintes etapas marcan o ascenso de poder de Remco Evenepoel, destacado gañador da contra o reloxo individual con 48 segundos de vantaxe sobre Primož Roglič e á cabeza da clasificación xeral 2 min 41 s por diante do esloveno. Primož Roglič recupera o tempo coa camisola vermella nas montañas durante a décimo cuarta e décimo quinta etapa, volvendo a 1 min 34 s do líder. Ao ataque nos últimos tres quilómetros da décimo sexta etapa, recuperou outros 8 segundos sobre todos os seus rivais para a clasificación xeral. Porén, no sprint final, o contacto coa roda de Fred Wright fixo que caese. Magullado en varias articulacións, non foi titular ao día seguinte. Este outono provoca o final da súa tempada. En outubro, foi operado do ombreiro dereito dislocado durante o Tour de Francia. Despois inmobilizase o brazo entre seis e oito semanas.

##### 2023: Gañador de Giro de Italia 
A diferenza de anos anteriores nos que Primož Roglič tiña como obxectivo o Tour de Francia, o seu principal obxectivo en 2023 é a Volta a Italia, o papel de líder de Jumbo-Visma para o Tour de Francia recaendo en Jonas Vingegaard. Prevé a súa reanudación, inicialmente prevista para a Volta a Cataluña, chegando a probarse a Tirreno-Adriatico. Despois dunha honrosa contra o reloxo inaugural ante as condicións meteorolóxicas (12º), gañou consecutivamente as tres etapas selectivas da carreira ao esprintar sobre un pequeno pelotón de favoritos. Tomou a camisola ao final da quinta etapa a través do xogo extra e gañou a carreira de forma convincente por segunda vez na súa carreira despois do seu éxito en 2019, demostrando que está totalmente recuperado da súa operación de ombreiro. Asina así a súa 69ª vitoria profesional e a súa duodécima nunha carreira por etapas do UCI World Tour.

Continúa facendo cola a finais de marzo para a Volta a Cataluña. Gañou a 1ª e 5ª etapa, a clasificación por puntos e a xeral, tras un duelo diario con Remco Evenepoel, el mesmo vencedor de dúas das 7 etapas, e ao que venceu por 6 segundos á súa chegada a Barcelona. Así, asina a súa 13aª vitoria nunha carreira por etapas do UCI World Tour e a súa 72ª vitoria profesional. Convértese no primeiro corredor que gañou polo menos unha vez seis dos sete grandes eventos históricos dunha semana da tempada (Tireno-Adriatico (x2), París-Niza (1), Volta a Cataluña (1), Volta ao País Vasco (x2), Tour de Romandie (x2) e Critérium do Dauphiné (1)). Na súa lista só falta agora o Tour de Suíza.

Prepárase para o Giro do que é un dos favoritos con Remco Evenepoel. Un pouco atrasado na contra o reloxo inaugural, viu a Evenepoel (que se rendeu, positivo en Covid) e despois Geraint Thomas levaba a camisola rosa. As etapas de montaña con porcentaxes elevadas non lle permitiron superar a Thomas que entrou na contra o reloxo da 20a etapa con 26 segundos de vantaxe sobre Primož Roglič. Próximo a Eslovenia e moi montañoso, esta contra o reloxo gañouna Roglič no santuario de Lussari (Svete Višarje), e levou a camisola rosa 14 segundos por diante de Thomas. Con esta actuación, Roglič borrou a súa terrible desilusión coa 20ª etapa do Tour de Francia 2020. O 28 de maio, Roglič gañou o Giro de Italia, a súa cuarta gran volta.

Mantivo a súa invencibilidade durante a tempada na súa carreira de recuperación e preparación para a Volta a España, a Volta a Burgos que gañou ao gañar dúas etapas de montaña con certa soltura.

Comeza a Volta a España en Barcelona compartindo o liderado con Jonas Vingegaard dentro do equipo Jumbo-Visma nun intento de derrocar ao gañador saínte Remco Evenepoel. Grazas a un xiro do destino (a picada de Vingegaard durante a contra o reloxo inaugural disputado en condicións moi cuestionables para que os últimos equipos comezaran pola choiva e a luz), este último levou tempo aos dous líderes do Jumbo. Unha vantaxe que consolidou ao gañar a 3ª etapa no sprint en Arinsal. Durante a sexta etapa, Primož Roglič e Jonas Vingegaard recuperaron o tempo grazas a unha ofensiva do esloveno nos últimos quilómetros de subida cara ao observatorio de Javalambre, poñendo así a cero as contas. Gañou a 8ª etapa en Xorret de Catí onde o seu compañeiro Sepp Kuss levou a camisola vermella. Despois do fracaso de Evenepoel na 13ª etapa, o equipo Jumbo-Visma ocupou os tres primeiros postos da clasificación xeral e logrou esta vantaxe mantendo a Kuss no liderado por diante de Vingegaard e Roglič ata o remate en Madrid, o que non impide que o esloveno gañando unha segunda etapa desta Vuelta (a 17ª etapa) á fronte do formidable Angliru.

Regresou á competición o 30 de setembro de 2023 durante a Volta a Emilia, 22 días despois de rematar a Volta a España. Primož Roglič confirma os rumores sobre el xusto antes de comezar o Tour d'Émilie e, a pesar do contrato que se prorroga ata 2025, declara que abandona o equipo Jumbo-Visma ao final da tempada. Gañou o evento italiano por terceira vez na súa carreira por diante de Tadej Pogačar e Simon Yates tras un forte ataque nos últimos 300 metros. Esta é a súa vitoria número 80 na súa carreira.

En outubro de 2023, na véspera da Volta a Lombardía, o equipo Bora-Hansgrohe anunciou a contratación de Primož Roglič a partir de xaneiro de 2024, "por máis dun ano", en palabras do seu director Ralph Denk31. Este traspaso debería permitirlle xa non ter que compartir o liderado con Jonas Vingegaard durante as próximas Grandes Voltas. Na súa última carreira coa camisola amarela e negra de Jumbo-Visma, alcanzou o podio desta Volta a Lombardía, quedando terceiro por detrás de Tadej Pogačar e Andrea Bagioli.

En 2023, só participará en oito carreiras diferentes: cinco carreiras por etapas das que gaña as catro primeiras (incluíndo o Giro) e, a continuación, tres carreiras dun día con vitoria. Ao final da tempada, ocupou o cuarto posto na clasificación mundial UCI de 2023.

##### 2024: no Bora Hansgrohe 
Primož Roglič comezou esta tempada co seu novo equipo, o Bora-Hansgrohe, durante o París-Niza. A pesar da súa suposta competición con Remco Evenepoel, nunca foi visto á fronte da carreira e rematou esta primeira semana de carreira nun decepcionante décimo posto da clasificación xeral, o tempo que lle faltaba para orientarse coa súa nova formación.

O 1 de abril gañou a contra o reloxo inaugural da Volta ao País Vasco en Irún a pesar dun pequeno erro no percorrido e levou a camisola amarela. Durante a terceira etapa, caeu a uns corenta quilómetros da meta pero reiniciou a pesar das súas lesións e rematou a etapa no pelotón. Ao día seguinte, volveu ser atrapado nunha caída colectiva e retirouse como Evenepoel e Vingegaard, mentres vestía a camisola amarela. Levado ao hospital, as probas non mostraron fractura. Con todo, tras sufrir varias lesións, entre elas unha nun xeonllo, renunciou a participar nos clásicos das Ardenas e centrouse na preparación do Tour de Francia.

En xuño gañou a xeral do e dúas etapas máis Na Dauphiné.

Regresou á competición na saída da Volta a España o 17 de agosto en Lisboa onde rematou na oitava posición na contra o reloxo. Gañador da 4ª etapa no alto do Pico Villuercas, colleu a camisola vermella pero tivo que entregarllo a Ben O'Connor dous días despois. Gañou a 8ª etapa no alto de Cazorla ante Enric Mas que foi o único capaz de seguilo. Na etapa final, contra o reloxo, en Madrid proclamouse gañador da Volta.

## Palmarés 
## Resultados 
### Grandes Voltas 
### Voltas menores 
### Outras 
## Equipos 
* Adria Mobil (2013-2015)
* Jumbo (2016-2023)
** *LottoNL-Jumbo* (2016-2018)
** *Team Jumbo-Visma* (2019-2023)
* Bora-Hansgrohe (2024-)

## Premios 
* 2020: Bicicleta de Ouro

## Notas