open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Primeira División de Bolivia

A **Primeira División de Bolivia** é a categoría de máximo nivel dentro da liga profesional de fútbol que se disputa en Bolivia, organizada pola *Liga del Fútbol Profesional Boliviano*.

O torneo actual naceu en 1977, sucedendo á Copa Simón Bolivar (1960-1976) e ó Campionato Nacional (1950-1959). Actualmente considéranse o mesmo campionato profesional, mais con distintos nomes e formatos. Dende o ano 2003 ata o ano 2010 disputáronse cada tempada dous torneos, Apertura e Clausura, de xeito que cada ano había dous equipos campións. Non obstante a tempada 2011/12 está formada por 3 torneos (Adecuación, Apertura e Clausura), con distintos formatos cada ún, xa que a liga estase adaptando ó calendario europeo, para que as tempadas rematen antes do verán.

O club máis laureado na historia do campionato é o Fútbol Club Bolívar da Paz (23 títulos), seguido do Club Jorge Wilstermann de Cochabamba (12 títulos) e do Club The Strongest da Paz (11 títulos). Mais lonxe están o Club Blooming e o Oriente Petrolero da cidade de Santa Cruz de la Sierra con 5 títulos cada un. O primeiro campión foi o propio Fútbol Club Bolívar, mentres que o campión actual é o Club The Strongest.

Esta liga pode ser considerada unha das dúas menos competitivas de Suramérica, coa liga venezolana, pois nunca un equipo destas dúas ligas chegou a unha final da Copa Libertadores entre 1960 e 2011.

## Equipos 2012 
[miniatura|[Estadio Hernando Siles, o estadio nacional de Bolivia situado na Paz.]]
Os seguintes 12 equipos compiten na tempada 2011/12. As cidades da Paz, Potosí e Santa Cruz están representadas con 2 equipos. É salientable a ausencia do Club Jorge Wilstermann, que en 2010 descendeu de categoría por vez primeira na súa historia.

## Palmarés 
O palmarés da liga está dominado polo Bolivar, con 23 títulos:

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Liga de Fútbol Profesional de Fútbol
Petismo

miniatura|Logo do Partido dos Trabalhadores (PT).
O termo **petismo** define a filosofía non-oficial do Partido dos Trabalhadores (PT), principal partido político brasileiro de centro-esquerda. A denominación vén da práctica político-electoral diferenciada do PT en relación aos grandes partidos do país e aos demais partidos de esquerda. O "Petismo" nace co *Manifesto de Fundación do PT*, documento que marca o nacemento do partido, comprometido co socialismo democrático.

O termo "petista" pode ser utilizado independente da filiación partidaria, como no seu día fixo Cristovam Buarque ao deixar o PT para afiliarse ao Partido Democrático Laborista (Brasil) (PDT), que dixo que inda que deixara o partido seguía a ser "petista".

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
**"As bases do petismo"*, David Samuels, Opin. Publica vol.10 no.2 Campinas Oct. 2004.
*Estatuto do PT.
I puritani

***I puritani*** (en galego *Os puritanos*) é unha ópera en tres actos con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Carlo Pepoli, baseado no drama *Têtes rondes et cavaliers* de Jacques-François Ancelot e Xavier Boniface Saintine. Algúns indican que o libreto tamén está baseado na novela *Old Mortality* de Walter Scott, mais outros só encontran relación co lugar e os feitos políticos que son narrados. Foi estreada o 24 de xaneiro de 1835 no Théâtre Italien de París. Ao mesmo tempo, Bellini compuxo unha versión alternativa pensada para a famosa cantante María Malibrán, debería ser representada en Nápoles e que, porén, non foi representada ata o 10 de abril de 1986 no Teatro Petruzzelli de Bari. Foi a última obra do compositor, que morreu 8 meses despois da súa estrea.

A ópera narra o drama amoroso de Elvira e Arturo en plena revolución entre os puritanos, partidarios de Oliver Cromwell, e os realistas que apoiaban á casa de Estuardo.

A pesar de que o libreto é cértamente confuso e pouco crible, a música de Bellini está entre a máis coidada e bela que escribiu. A foi o resultado do desexo de Bellini de compoñer unha ópera para o público parisiense. Para esta tarefa recibiu o apoio de Rossini, que daquela triunfaba en París.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Terceira vía

[miniatura|[Hillary Clinton e Tony Blair en febreiro de 2009]]
A **terceira vía** é unha corrente da ideoloxía social-demócrata en voga a partir da década de 1990. Tenta reconciliar a dereita e a esquerda, a través dunha política económica conservadora e dunha política social progresista. A primeira vista, semella ser unha corrente que presenta unha conciliación entre capitalismo de libre mercado e o socialismo democrático. Xa que os defensores da terceira vía a ven como algo alén do capitalismo de libre mercado e do socialismo democrático. Esta afirmación dá pé á concepción alternativa da terceira vía como "centrismo radical".

A terceira vía ten a súa orixe no goberno laborista que xurdiu en Australia a finais da década de 1980. Gañou popularidade durante o goberno de Bill Clinton nos EUA, sendo tamén defendido pola súa muller, Hillary, durante a campaña presidencial de 2008. Tony Blair e a súa facción dentro do Partido Laborista, o *Novo laborismo*, foron os defensores máis entusiastas da corrente mentres este foi primeiro ministro británico.

Este pensamento defende un "Estado necesario", no que a súa interferencia non sexa, nin máxima, como no socialismo, nin mínima, como no liberalismo. Tamén defende, entre outros puntos, a responsabilidade fiscal dos gobernantes, a loita contra a pobreza, unha presión tributaria proporcional aos ingresos, co Estado como responsábel d seguridade, saúde, educación e seguridade social.
O Apaxo, Santaballa, Vilalba

**O Apaxo** é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Santaballa
### Parroquias de Vilalba
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Vilalba
Bordelle

O topónimo **Bordelle** pode referirse a:

;En Galiza
***Bordelle**, lugar da parroquia da Sarandós, no concello de Abegondo;
***Bordelle**, lugar da parroquia da Santaballa, no concello de Vilalba;
***O Outeiro de Bordelle**, lugar da parroquia da Santaballa, no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Berdelle**, lugar da parroquia da Mirallos, no concello da Peroxa.
La straniera

***La straniera*** (en galego, *A estranxeira*) é unha ópera en dous actos con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Felice Romani, baseado na novela ''L'étrangère'' (1825) de Charles-Victor Prévot, vizconde d'Arlincourt. Foi composta en outono de 1828 e estreada o 14 de febreiro de 1829 no Teatro alla Scala de Milán, nesta estrea Henriette Méric-Lalande e Domenico Reina actuaron nos roles principais, mentres que Alessandro Sanquirico foi o encargado da escenografía. Esta ópera caeu no esquecemento durante a última parte do século XIX e boa parte do século XX, e só foi reposta en 1968 en Palermo (Teatro Massimo) con Renata Scotto no rol principal. A personaxe de Alaide foi posteriormente interpretado por Montserrat Caballé, Renée Fleming, e máis recentemente, por Patrizia Ciofi.

Esta ópera rara vez se representa na actualidade; nas estatísticas de Operabase aparece con só 1 representación no período 2005-2010.

## Personaxes 
## Notas 
* Stelios Galatopoulos, *Bellini: Life, Times, Music*, Biddles Ltd, 2002.
* J. Warrack e E. West, *The Oxford Dictionary of Opera*, 1992.
* [Bernard Holland, "Opera/Review: How Bellini's Second Thoughts Were Really First" , *The New York Times(https://gl.wikipedia.org/wiki/The_New_York_Times)*, 10 de febreiro de 1993].

## Véxase tamén
Categoría Primera A

A **Categoría Primera A** é a primeira división da liga profesional de fútbol que se disputa en Colombia, organizada pola *División Mayor del Fútbol Colombiano "Dimayor"*, que pertence á Federación Colombiana de Fútbol.

A primeira edición do campionato colombiano disputouse no ano 1948, composta por 12 equipos; con 2 equipos de Bogotá, 2 de Cali, 2 de Medellín, 2 de Manizales, 1 de Barranquilla e 1 de Pereira; resultando campión o Santa Fe CD de Bogotá. Dende 1948 até 2023 15 clubs teñen acadado polo menos 1 título de campión, sendo os máis laureados o Atlético Nacional de Medellín, con 17 títulos, o Millonarios de Bogotá, con 16 títulos, e o América de Cali con 15 títulos. O actual campión é o Millonarios.

Dende 2002 dispútanse dous torneos por tempada, Apertura e Finalización, saíndo dous equipos campións cada ano. Cada torneo componse por unha tempada regular de 18 xornadas, nas que cada equipo enfróntase unha vez cos outros 17, mais un encontro extra de rivalidade rexional. Trala tempada regular os 8 primeiros equipos da táboa clasificatoria dispútanse o título nas eliminatorias finais. As eliminatorias polo título parten da rolda de cuartos de final, e son a ida e volta, incluída a propia final.

Os equipos campións do torneo Apertura e do torneo Finalización, así como o restante equipo que máis puntos acada na suma dos 2 torneos, teñen dereito a disputar a Copa Libertadores no ano seguinte.

A representación dos equipos da liga colombiana na máxima competición continental ó longo da historia foi pouco salientable. Dende 1960 até 2016 houbo 10 finais da Copa Libertadores con presenza de equipos desta liga, das cales só 3 remataron coa vitoria colombiana, en 1989 e 2016 (Atlético Nacional), e 2004 (Once Caldas).

## Equipos 2012 
[270px|miniatura|dereita|Estadio Pascual Guerrero de [Cali.]]
[250px|miniatura|dereita|Estadio Nemesio Camacho en [Bogotá.]]
Na táboa de equipos que participarán polo título do torneo Apertura 2012 cabe salientar a ausencia do CD América, que descendeu de categoría en 2011.

## Palmarés 
Na seguinte táboa amósase o palmarés da liga colombiana de fútbol segundo o número de títulos acadados por cada club. No caso de igual número de campionatos obtidos, vai en primeiro lugar o equipo con máis subcampionatos. Así, Deportivo Cali ten 14 subcampionatos, mentres Santa Fe ten 7.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da División Maior do Fútbol Colombiano
Il pirata

***Il pirata*** (en galego, *O pirata*) é unha ópera en dous actos con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Felice Romani, a partir dunha tradución francesa da obra tráxica *Bertram, or The Castle of Saint Aldobrand* de Charles Maturin, a pesar de que o seu título foi tomado, presumiblemente, da novela *The Pirate*, de Walter Scott. Foi estreada no Teatro alla Scala de Milán o 27 de outubro de 1827.

A obra orixinal ten sido comparada coa ópera de Bellini e se destacou a influencia de *Il Pirata* en *Lucia di Lammermoor* de Gaetano Donizetti. Tamén se analizou a forma en que Bellini reciclou música propia nesta ópera, así como o seu emprego dun "estilo compositivo máis conscientemente innovador" e a súa maior participación na elaboración do libreto, en comparación con esforzos precedentes onde mostraba unha maior deferencia cara aos libretistas elixidos polo empresario da ópera napolitana e os correspondentes textos. Ademais, un comentario do século XIX observou a influencia musical de *Il Pirata* na ópera temperá de Richard Wagner *Das Liebesverbot*

Esta ópera, dunha considerable dificultade e moi poucas veces programada antes do renacemento belcantista da segunda metade do século XX, tense difundido gradualmente a través de gravacións realizadas por grandes divas. A recuperación de '*Il pirata* débese á gravación que realizou Maria Callas en 1959, que aínda que severamente curtada, deu a coñecer a primeira ópera adulta de Bellini con tódalas súas belezas. Callas fixo un esforzo pra dar dignidade a unha gravación cun equipo vogal moi frouxo e un director que impulsaba á orquestra de xeito verdiano. Porén, na súa interpretación consérvase todo o que se puido salvar deste naufraxio, sobre todo a famosa aria ''Col sorriso d'innocenza'', da cal existen outras gravacións da diva italiana.

Esta ópera rara vez se representa na actualidade; nas estatísticas de Operabase  aparece con só 5 representacións para o período 2005-2010.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
A Caseta

O topónimo **A Caseta** pode referirse a:

***A Caseta**, lugar da parroquia de Freixido, no concello de Larouco;
***A Caseta**, lugar da parroquia das Chás, no concello de Maceda;
***A Caseta**, lugar da parroquia de Seoane Vello, no concello de Montederramo;
***A Caseta**, lugar da parroquia de Mera de Arriba, no concello de Ortigueira;
***A Caseta**, lugar da parroquia do Freixo, no concello das Pontes de García Rodríguez;
***A Caseta**, lugar da parroquia de Anllo, no concello de San Amaro;
***A Caseta**, lugar da parroquia de Nespereira, no concello de Sarria;
***A Caseta**, lugar da parroquia de Santaballa, no concello de Vilalba;
***A Caseta**, lugar da parroquia de Xunqueira de Espadanedo, no concello de Xunqueira de Espadanedo;
***Caseta de Ansemil**, lugar da parroquia de Ansemil, no concello de Celanova.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Caseda**, lugar da parroquia de Piloño, no concello de Vila de Cruces.
Bartolomé Hermida Santabaia

**Bartolomé Hermida Santabaia**, nado en Tui o 11 de xaneiro de 1801 e finado en Valladolid o 29 de maio de 1864, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Estudou filosofía, teoloxía, leis e canons na Universidade de Santiago de Compostela (1824). Ocupou cargos políticos nos gobernos do Partido Moderado. Foi alcalde de Tui en 1844, intendente de Lugo e da Coruña, e foi designado gobernador da provincia da Coruña en 1853. Foi deputado por Pontevedra (1844) e polo distrito de Betanzos en 1857. Foi gobernador civil de Zaragoza e Valladolid (1864).
## Vida persoal
Casou con Teresa Romero, e tiveron catro fillos: Juan, Joaquín, Ramón e Vicenta.
Célula caliciforme

miniatura|dereita|Sección transversal dunha pilosidade (*villus*) intestinal.
[miniatura|dereita|Células caliciformes (frechas) na traquea de [avestruz.]]
miniatura|dereita|Sección do intestino de rato no que se ven as células caliciformes en azul.
miniatura|dereita|100 px|Esquema simplificado dunha célula caliciforme.

As **células caliciformes** son células de epitelios glandulares columnares simples, que segregan mucina, que se disolve en auga formando mucus, que ten función protectora, humidificante e lubricante. Están presentes sobre todo nos epitelios intestinal e das vías aéreas.

O seu nome de caliciformes débese a que teñen forma de cáliz. A porción apical ten forma de copa, xa que se distende debido aos abundantes gránulos de mucinóxeno; a súa porción basal é máis estreita pola ausencia de gránulos. Hai outras células que segregan mucina (como no estómago), que non se chaman caliciformes porque non teñen esta feitura característica.

## Características
Células con forma de copa coa rexión apical, chamada teca, dilatada e a basal, chamada talo, estreita. A parte superior está chea de gránulos de mucíxeno. Na parte basal está o núcleo aplanado e un citoplasma moi basófilo, con cisternas do retículo endoplasmático paralelas á base e laterais da célula, e un voluminoso aparato de Golgi entre o núcleo e os gránulos de mucíxeno, e mitocondrias. A superficie libre pode ter algúns *microvilli*, pero o resto da membrana é case liso. Os gránulos de mucíxeno orixínanse no aparato de Golgi, están rodeados de membrana e poden fusionarse con outros e coa membrana plasmática. Utilizan tanto os modos de secreción apócrina coma a merócrina.

## Localización 
Atópanse espalladas nos revestimentos epiteliais de diversos órganos, como o tracto intestinal e o respiratorio. Están presentes no epitelio da traquea, bronquios, e bronquíolos maiores, e no intestino delgado, e colon. Tamén aparecen na conxuntiva na pálpebra superior do ollo.

Poden ser un indicativo de metaplasia, como ocorre no esófago de Barrett.

## Secreción
As células caliciformes son un exemplo de glándula exócrina unicelular.

Presentan un nivel de secreción basal ou normal de mucus. Esta secreción lévase a cabo polo movemento dos gránulos secretores axudada por elementos do citoesqueleto.

Teñen tamén unha secreción estimulada polo po, fume e outros irritantes. Outros estímulos son virus, bacterias, e outros patóxenos.

O moco que segregan é unha glicoproteína de elevado peso molecular, que contén ácidos siálicos e ésteres sulfatados, e que se tingue con PAS (ácido periódico-Schiff). A síntese da proteína realízase no retículo endoplasmático rugoso da célula, e a do polisacárido que leva unido e a sulfatación ten lugar no aparato de Golgi.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Célula parietal
* Célula principal
* Célula G

### Ligazóns externas 
* KansasHistology|epithel|epith08 http://www.kumc.edu/instruction/medicine/anatomy/histoweb/epithel/epith08.htm "Slide 8: Trachea"
* Goblet Cells at cvmbs.colostate.edu
* Diagram at uwlax.edu
Gumersindo Galego Feal

**Gumersindo Pedro Galego Feal**, nado en Fene en 1962, é un político galego do PPdeG.

## Traxectoria 
Fillo de Gumersindo Galego Veiga, que foi alcalde de Fene no franquismo. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Fene e foi elixido alcalde ao encabezar a lista máis votada até o ano 2015. O 6 de abril de 2018 foi nomeado novamente alcalde tras prosperar unha moción de censura impulsada polo PP contra Juventino Trigo Rey (do BNG). Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía como cabeza da lista máis votada, pero perdeuna tras unha moción de censura en febreiro de 2020, que lle devolveu a alcaldía ó nacionalista Juventino Trigo Rey.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Fene

### Ligazóns externas 
*Entrevista en *La Voz de Galicia*
Escudería Compostela

A **Escudería Compostela** é unha escudaría deportiva dedicada á organización de eventos automobilísticos, principalmente rallys e sláloms. Ten a súa sede no Estadio de San Lázaro, sito na cidade de Santiago de Compostela, e é coñecida pola organización do Rally Botafumeiro, puntuable para o Campionato de Galicia de Rally, que organizou entre 1985 e 2014.

Ao longo dos anos centrouse tamén na celebración de subidas,, como a Subida ao Barreiro, e sláloms, como o Slálom Cidade de Santiago e o Slálom Vila de Muros.

## Historia 
### Anos 80 
Naceu no ano 1983, entre un grupo de amigos afeccionados ó automobilismo, que decidiron fundar un club con sede en Santiago. As primeiras reunións celebrábanse no bar Zeus, ou o Pub Rallye Team. Dende 1983 tivo varios presidentes, sendo o primeiro deles Andrés Manzano, e posteriormente, Rogelio Canedo, José Angel Raña, Manuel Ramos e Cesar Raña.

O primeiro gran paso foi a organización da Subida ó Barreiro no ano 1984, proba xa coñecida no automobilismo galego, que organizaba a desaparecida Escudería Santiago. Realizouse co apoio do Concello de Santiago, que incluíu nos orzamentos unha partida como subvención para facela subida. A proba repetiuse ao ano seguinte, pero desistiuse nos anos vindeiros, debido ao cambio de trazada da estrada que a convertía nunha proba moi rápida, e consecuentemente mais perigosa. Da montaña pasouse aos rallys, coa realización do 1º Rally do Botafumeiro, no ano 1985.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Campionato de Galicia de Rallys

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Terceira posición

**Terceira Posición**, ou **Terceira Vía**, é o nome dunha ramificación ideolóxica que tenta realzar a súa oposición tanto ao comunismo como ao capitalismo. O nome "Terceira Vía" deriva da escola de pensamento que se considera "nin de esquerdas nin de dereitas" e "alén do capitalismo e do comunismo".

Varios movementos políticos utilizaron o nome Terceira Vía malia teren pouco ou nada que ver uns con outros:

* Terceira Posición (*Terza Posizione*), movemento de cariz neo-fascista e militarista fundado en Italia en 1978, entre outros, por Roberto Fiore, utiliza unha cruz celta como símbolo e deu lugar á Terceira Posición Internacional.
* Terceira Vía (*Troisième Voie*), partido político francés fundado por Jean-Gilles Malliarakis en 1985 e que escolleu como principais inimigos os Estados Unidos de América (capitalismo) e o sionismo, ignorando o comunismo ou incluso considerándoo como un aliado. Tentaron unha aproximación infrutuosa á Fronte Nacional (Francia) de Jean-Marie Le Pen en 1991.
* Terceira Vía (*Third Way*), partido político considerado neo-fascista fundado en 1990, autodenomínase "de extremo-centro" e inda hoxe divulgan a triloxía "Independencia, Liberdade e Democracia" na súa propaganda. Desde 2006 e a efectos electorais denomínase National Liberal Party – The Third Way.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Socialización (economía)
Saddle Creek Records

**Saddle Creek Records** é un selo discográfico estadounidense baseado en Omaha, Nebraska. Comezou como un proxecto sobre o espírito empresarial nunha clase da universidade, e foi fundado por Mike Mogis e Justin Oberst en 1993 (como Lumberjack Records). Ao pouco tempo Mogis deixou o seu lugar na empresa a Robb Nansel. O selo chamouse así pola Saddle Creek Road, unha rúa que atravesa a parte leste do centro da cidade de Omaha. Nos seus inicios contou con Conor Oberst (entón artista en solitario e na actualidade en Bright Eyes, Conor Oberst and the Mystic Valley Band e Monsters of Folk) e Tim Kasher (naquel momento en Dowdown Virginia e agora en Cursive e The Good Life), entre outros. Colectivamente, foron coñecidos como "Creekers". A primeira aparición de Saddle Creek foi no *flyer* dun concerto, ofrecendo "pasar unha tarde con Saddle Creek" (posteriormente ese sería o título dun DVD do selo, *Spend an evening with Saddle Creek*). A súa distribución corre a acargo da Alternative Distribution Alliance, que é parte do Warner Music Group.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do selo
Tyler Honeycutt

**Tyler Deon Honeycutt**, nado o 15 de xullo de 1990 en Sylmar (California) e finado o 7 de xullo de 2018 en Sherman Oaks (California), foi un xogador de baloncesto profesional estadounidense.

## Traxectoria 
### Universidade 
Honeycutt foi pronto considerado coma un dos 10 mellores aleiros do país, tras chegar do Sylmar High School. No seu primeiro ano en UCLA, xogou 26 partidos, 18 de titular, e liderou ao equipo en rebotes capturados, con 6.5 por partido. Foi nomeado no equipo All-Pac 10 de xogadores de primeiro ano universitario. No seu ano coma sophomore, mellorou significativamente, nomeado MVP, no primeiro equipo do All-Pac 10, e liderou a conferencia en tapóns, con 2.1 por partido. Declarouse elixible para o Draft da NBA ese mesmo ano.

### NBA 
O 23 de xuño de 2011, Honeycutt foi elixido na 35ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Sacramento Kings. Xogou o seu primeiro partido na NBA o 31 de decembro de 2011 contra os New York Knicks, e anotou 2 puntos en catro minutos de xogo. O 1 de xaneiro de 2012, Honeycutt foi asignado aos Reno Bighorns da NBA D-League. Foi chamado de volta polos Kings o 24 de xaneiro.

O 20 de febreiro de 2013, Honeycutt foi traspasado ós Houston Rockets xunto a Francisco García e Thomas Robinson a cambio de Cole Aldrich, Patrick Patterson e Toney Douglas. Foi cortado polos Rockets o 5 de marzo de 2013.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Agualta, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade

**Agualta** é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o INE, en 2025 estaba deshabitado, ao igual que en 2011.

## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Aguasantas
### Parroquias de Cerdedo-Cotobade
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cerdedo-Cotobade
Aroldo

**Aroldo** é unha ópera en catro actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Francesco Maria Piave, baseado e adaptado a partir da súa anterior colaboración de 1850, *Stiffelio*. Foi estreada no Teatro Nuovo Comunale de Rímini o 16 de agosto de 1857 baixo a dirección de Angelo Mariani.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Isaiah Thomas

**Isaiah Jamar Thomas**, nado o 7 de febreiro de 1989 en Tacoma, Washington, é un xogador americano de baloncesto profesional.

## Instituto 
Thomas foi ao Curtis Senior High School en University Place, Washington, e despois ao Kent High School en Kent, Connecticut, onde repetiu un curso debido a deficiencias académicas. Graduouse en Kent no ano 2008. En Curtis, Thomas fixo 31.2 puntos por partido coma júnior.

## Traxectoria profesional 
### NBA 
O 23 de xuño de 2011, Thomas foi elixido na 60ª e derradeira posición do Draft da NBA de 2011 polos Sacramento Kings. O 19 de febreiro de 2012, Thomas fixo o seu primeiro dobre-dobre con 23 puntos e 11 asistencias contra os Cleveland Cavaliers.

O 1 de marzo de 2012, Thomas foi nomeado Rookie do Mes de febreiro da Conferencia Oeste, tras facer 12.2 puntos e 4.4 asistencias por partido.

O 12 de xullo de 2014, Thomas foi traspasado ós Phoenix Suns nun acordo que tamén mandou os dereitos de Alex Oriakhi ós Kings.

O 19 de febreiro de 2015, Thomas foi traspasado ós Boston Celtics, a cambio de Marcus Thornton e unha elección da primeira rolda do Draft de 2016.

O 22 de agosto de 2017, Thomas foi traspasado xunto a Jae Crowder, Ante Žižić e a elección da primeira rolda desprotexida do Draft de 2018 dos Brooklyn Nets ós Cleveland Cavaliers, a cambio de Kyrie Irving.

O 8 de febreiro de 2018, Thomas foi traspasado xunto a Channing Frye e unha elección da primeira rolda do Draft de 2018 ós Los Angeles Lakers a cambio de Jordan Clarkson e Larry Nance, Jr..

O 16 de xullo de 2018, Thomas asinou un contrato dun ano cos Denver Nuggets. Debutou cos Nuggets o 13 de febreiro de 2019, na vitoria dos Nuggets por 120-118 contra os Sacramento Kings.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Perfil en ESPN
Simon Boccanegra

***Simon Boccanegra*** é unha ópera cun prólogo e tres actos, con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Francesco Maria Piave, Giuseppe Montanelli e Arrigo Boito (responsable da revisión), baseado nunha obra teatral homónima de Antonio García Gutiérrez. A versión orixinal foi estreada en Teatro La Fenice de Venecia o 12 de marzo de 1857. Debido ás dificultades coa trama orixinal, presentouse unha versión revisada, con trocos de Arrigo Boito, no Teatro alla Scala de Milán o 24 de marzo de 1881. Esta é a versión, coa súa escena da Cámara do Consello como final do Acto I, que normalmente se representa na actualidade.

Esta ópera segue no repertorio, aínda que non está entre as máis representadas; nas estatísticas de Operabase aparece no posto n.º 70 das cen óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a 28.ª en Italia e a décimo terceira de Verdi, con 56 representacións.

## Personaxes 
## Notas
Caterina Cornaro (ópera)

***Caterina Cornaro ossia La Regina di Cipro*** (en galego *Catalina Cornaro ou A raíña de Chipre*) é unha traxedia lírica ou ópera nun prólogo e dous actos con música de Gaetano Donizetti e libreto en italiano de Giacomo Sacchèro, baseado no libreto de Jules-Henri Vernoy de Saint-Georges para a ópera *La reine de Chypre* (1841) de Halévy. Baséase na vida de Caterina Cornaro (1454-1510), raíña de Chipre de 1474 a 1489. Estreouse no Teatro San Carlo de Nápoles o 12 de xaneiro de 1844.

Esta ópera rara vez se representa na actualidade; nas estatísticas de Operabase aparece con só 1 representación no período 2005-2010.

## Personaxes 
## Véxase tamén
Erik Axel Karlfeldt

**Erik Axel Karlfeldt**, nado en Karlbo o 20 de xullo de 1864 e finado en Estocolmo o 8 de abril de 1931, foi un poeta sueco, secretario da Academia Sueca e premio Nobel de Literatura.

## Traxectoria 
Nacido no seo dunha familia de mineiros, estudou na Universidade de Uppsala e, máis tarde, deu clases nunha escola de Djursholm, suburbio de Estocolmo, e nunha escola para adultos. Traballou para a Biblioteca Real de Suecia, en Estocolmo.

En 1904, Karlfeldt foi escolleito membro da Academia Sueca, ocupando a cadeira número 11. En 1905 foi elixido membro do Instituto Nobel da Academia e, en 1907, do Comité Nobel. En 1912 foi escollido para secretario permanente da Academia, posto que mantivo até a morte.

A Universidade de Uppsala, *alma máter* de Karlfeldt, galardoouno co título de *Doctor honoris causa* en 1917. En 1931 foi galardoado co premio Nobel de Literatura, honra que rexeitara en 1918.

Como poeta, acadou desde o principio gran popularidade, figurando hoxe en día como un dos máis poetas suecos máis importantes, dotado cun gran sentido do humor e da fantasía, como se reflicte en *Fridolins visor* (*Baladas de Fridolín*, 1898), en *Fridolins lustgård* (*O xardín de Fridolín*, 1901), *Flora och Pomona* (1906) e *Flora och Bellona* (1918). A natureza e a vida no campo acostuman ser os temas principais das súas obras.

## Obras 
* *Vildmarks- och kärleksvisor* (1895)
* *Fridolins visor och andra dikter* (1898)
* *Fridolins lustgård och Dalmålningar på rim* (1901)
* *Flora och Pomona* (1906)
* *Flora och Bellona* (1918)
* *Hösthorn* (1927)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía do Instituto Nobel
Sigrid Undset

**Sigrid Undset**, nada en Kalundborg (Dinamarca) o 20 de maio de 1882 e finada en Lillehammer o 10 de xuño de 1949, foi unha escritora norueguesa.

## Biografía 
Filla de Ingvald Undset, arqueólogo de renome internacional especializado na Idade de Ferro en Europa, naceu en Dinamarca, pero a súa familia trasladouse a Noruega cando ela contaba con dous anos. Realizou os seus estudos en Oslo, pero non puido ir á universidade a causa da morte do seu pai. Traballou como secretaria nunha importante empresa de enxeñaría cando contaba con dezaseis anos.

As súas primeiras novelas foron *Fru Marta Oulie* (1907), *Jenny* (1911) e *Vaaren* (1914), nas que escribe en contra dos defensores do «amor libre». Incrementou e consolidou a súa fama con *De kloge jomfruer* (1918) e o ensaio *Et kvindesynspunk* (1919).

As súas obras máis coñecidas son *Kristin Lavransdatter* (1920-1922) e *Olav Audunssön* (1925-1927), nas que trata o permanente conflito entre o amor terreal e o divino.

Converteuse ao catolicismo en 1924, experiencia que narrou en *Gymnadenia* (1929) e en *Den brændende busk* (1930). Profesou na Terceira Orde da Penitencia de Predicadores como Dominica segrar. En 1940 trasladouse aos Estados Unidos, a causa da súa oposición á Alemaña nazi e a ocupación alemá de Noruega, onde participou activamente en movementos de loita contra os nazis. Volveu a Noruega en 1945, tras a finalización da segunda guerra mundial.

Outras obras que cabe destacar son as novelas *Den trofaste hustru* (1936) e *Madame Dorothea* (1939), a súa autobiografía, *Elleve aar* (1934) e a súa famosa biografía sobre *Catarina de Siena* (1951).

Foi galardoada en 1928 co premio Nobel de Literatura.

## Obra publicada 
* 1907: *Fru Marta Oulie*
* 1908: *Den lykkelige alder*
* 1909: *Viga-Ljot og Vigdis*
* 1910: *Ungdom*
* 1911: *Jenny*
* 1912: *Fattige skjebner*
* 1914: *Vaaren*
* 1915: *Fortællinger om kong Artur og ridderne av det runde bord*
* 1917: *Splinten av troldspeilet*
* 1917: *Tre søstre*, ensaio
* 1918: *De kloge jomfruer*
* 1919: *Et kvindesynspunkt*, ensaio
* 1920-1922: *Kristin Lavransdatter*
** 1920: *Kransen*
** 1921: *Husfrue*
** 1922: *Korset*

* 1921: *Vårskyer*
* 1925: *Sankt Halvards liv, død og jærtegn*
* 1925: *Olav Audunssøn i Hestviken*
* 1927: *Olav Audunssøn og hans barn*
* 1927: *Katholsk propaganda*, ensaio
* 1929: *Gymnadenia*
* 1929: *Etapper*, ensaio
* 1930: *Den brændende busk*
* 1930: *Hellig Olav, Norges konge*, ensaio
* 1932: *Ida Elisabeth*
* 1933: *Etapper. Ny række*, ensaio
* 1933: *To europeiske helgener*
* 1934: *Elleve aar*
* 1936: *Den trofaste hustru*
* 1937: *Norske helgener*
* 1938: *Selvportretter og landskapsbileder*
* 1939: *Madame Dorthea*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Autobiografía 
* Biografía de Sigrid Undset, en *Biografías y Vidas*
Valentín García Gómez

:*Non confundir con Valentín García Gómez (1963), político extremeño do PSOE*.
**Valentín García Gómez**, nado en Abades (Silleda) o 10 de xuño de 1970, é un sociolingüista e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, cursou mestrado en Administración Local na mesma universidade. Foi responsábel do Servizo de Normalización Lingüística do Concello da Estrada (1994-2011). Foi presidente da Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua (CTNL) (1996-2002). A finais de 2011 asumiu a coordinación técnica da Rede de Dinamización Lingüística. En xaneiro de 2012 foi nomeado secretario xeral de Política Lingüística substituíndo a Anxo Lorenzo Suárez.

No ano 2017 foi recoñecido como Xuíz Honorario do Couto Mixto.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Biografía na web da CTNL
* Entrevista en *El Correo Gallego*
Justus von Liebig

O barón **Justus von Liebig**, nado o 12 de maio de 1803 en Darmstadt e finado o 18 de abril de 1873 en Múnic, foi un químico alemán que fixo importantes contribucións á química biolóxica e agrícola.
A Portacabana, Santaballa, Vilalba

**A Portacabana** é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Santaballa
### Parroquias de Vilalba
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilalba
Peter Stormare

**Peter Stormare** nado como **Rolf Peter Ingvar Storm** o 27 de agosto de 1953 en Kumla, é un actor sueco de cine, teatro e televisión.

## Filmografía 
### Series de televisión 
### Filmes 
### Videoxogos 
### Música 
**"Uprising"* (vídeo musical) por Sabaton

## Discografía 
**Dallerpölsa och småfåglar* (2002)
**Swänska hwisor vol 1* (2004)
**Lebowski-Fest 2005* (2005)
**Seven Seas* (2007)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha na IMDb
Ivor Guest

**Ivor Churchill Guest, 1º Visconde Wimborne**, Conselleiro Privado da Súa Maxestade, nado o 16 de xaneiro de 1873 e finado o 14 de xuño de 1939, coñecido como **The Lord Ashby St Ledgers** entre 1910 e 1914 e como **The Lord Wimborne** entre 1914 e 1918, foi un político británico e un dos últimos Lord Tenente de Irlanda, estando neste cargo durante o Alzamento de Pascua de 1916 en Dublín.
Lena Headey

**Lena Kathren Headey**, nada o 3 de outubro de 1973 nas Illas Bermudas, é unha actriz inglesa.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha na IMDb
Augustine Birrell

**Augustine Birrell**, Conselleiro Privado da Súa Maxestade e Conselleiro da Raíña, nado o 19 de xaneiro de 1850 en Wavertree (Inglaterra) e finado o 20 de novembro de 1933 en Londres, foi un escritor e político inglés. Foi Xefe da Secretaría de Irlanda entre 1907 e 1916, estando no cargo durante o Alzamento de Pascua de 1916 en Dublín, tralo cal presentou a súa dimisión.
A Scanner Darkly (filme)

***A Scanner Darkly*** é un filme estadounidense de ficción científica dirixido por Richard Linklater que se estreou no 2006. Baséase na novela *A Scanner Darkly* de Philip K. Dick. Ó igual que xa fixera *Waking Life*, Linklater mestura animación e personaxes reais, como nunha novela gráfica.

## Sinopse 
No Condado de Orange, en California, nun futuro onde os Estados Unidos perderon a batalla contra as drogas, un policía de incógnito (Keanu Reeves) recibe a orde de espiar ós seus amigos.

## Personaxes 
* Keanu Reeves como Bob Arctor / Fred
* Robert Downey, Jr. como James Barris
* Woody Harrelson como Ernie Luckman
* Rory Cochrane como Charles Freck
* Winona Ryder como Donna Hawthorne / Audrey / Hank

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
I masnadieri

***I masnadieri*** (en galego *Os bandoleiros*) é unha ópera en catro actos con música de Giuseppe Verid e libreto en italiano de Andrea Maffei, baseado na obra teatral *Die Räuber* de Friedrich von Schiller. A súa estrea tivo lugar no Her Majesty's Theatre de Londres o 22 de xullo de 1847 baixo a dirección do propio compositor.

Esta ópera representase pouco; nas estatísticas de Operabase aparece no posto n.º 229 das óperas representadas no período 2005-2010, sendo a 68.ª en Italia e a décimo novena de Verdi, con 11 representacións no período.

## Personaxes 
## Notas
## Véxase tamén
Anxo Lorenzo Suárez

**Anxo M. Lorenzo Suárez**, nado en Vigo en 1964, é un sociolingüista e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Filoloxía Hispánica e doutor pola Universidade Autónoma de Barcelona. Foi profesor de Filoloxía Galega e Latina da Universidade de Vigo desde 1992. Foi secretario da comisión de Normalización Lingüística en 2004 e coordinador da exposición itinerante As Nosas Palabras. En 2009 foi nomeado secretario xeral de Política Lingüística. En 2012 foi nomeado secretario xeral de Cultura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Pousa, luís (21/6/2009). "Anxo Lorenzo Suárez: "Non concibo un modelo educativo segregado"". *Galicia Hoxe*.
Once (filme)

***Once*** é un filme irlandés dirixido por John Carney que se estreou no 2007. Está protagonizado por Glen Hansard e Markéta Irglová que interpretan a dous músicos que se coñecen en Dublín, Irlanda. Hansard e Irglová xa tiñan colaborado xuntos como músicos no grupo Swell Season, e eles compuxeron e interpretaron as cancións orixinais do filme.

*Once* estivo varios anos en desenvolvemento no Irish Film Board e tivo un orzamento de €112&nbsp;000. Foi un éxito comercial, acadando importantes recadacións nos Estados Unidos. Recibiu premios como o premio Spirit ó mellor filme estranxeiro no ano 2007. A canción de Hansard e Irglová "Falling Slowly" gañou o Oscar á mellor canción orixinal, e a banda sonora conseguiu un nomeamento ós Premios Grammy.

## Sinopse 
Glen Hansard interpreta a un cantante e compositor que actúa nas rúas de Dublín, cando non está traballando na tenda do seu pai (Bill Hodnett). Durante o día, para gañar algúns cartos, interpreta temas coñecidos para os transeúntes, pero polas noites, toca os seus propios temas nos que fala de como o deixou a súa moza. O seu talento non pasa desapercibido a unha inmigrante checa (Markéta Irglová) que vende flores na rúa. Ela tampouco tivo sorte no amor e, para sentirse un pouco mellor, escribe cancións sobre o tema, pero, a diferenza de Glen, nunca as interpreta en público. Os dous acaban de improviso facendo un dueto nunha tenda de música, e será entón cando descubran que hai algo os une.

## Personaxes 
miniatura|dereita|250px|Os protagonistas do filme, Glen Hansard e Markéta Irglová
* Glen Hansard como Guy (non ten nome, nos créditos como Guy), un guitarrista canta nas rúas de Dublín.
* Markéta Irglová como Girl (nos créditos como Girl), un rapaza checa que toca o piano.
* Bill Hodnett como O pai do rapaz, que ten unha tenda de reparación de aspiradoras.
* Danuse Ktrestova como A nai da rapaza.
* Geoff Minogue como O representante.
* Kate Haugh como Ivonka, a filla da rapaza.
* Hugh Walsh como Timmy, o batería.
* Alaistair Foley como O baixista.
* Gerard Hendrick como O guitarrista solista.
* Sean Miller como o banqueiro.
* Marcella Plunkett a Ex-moza do rapaz.
* Senan Haugh como O marido da rapaza.

## Galardóns e nomeamentos 
* 2007: Oscar á mellor canción orixinal.
* 2007: Festival de Cinema de Sundance: Premio do Público (Internacional).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic 
* Ficha en AllMovie
Rafa Sáez

**Rafael Carlos Sáez Aboal**, nado na Seca (Pontevedra) o 2 de abril de 1962, é un exfutbolísta e adestrador galego.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira como futbolista no Cultural Mourente, Salgueiriños CF e Arousa SC, onde iniciou a súa traxectoria profesional na tempada 1979-1980. Despois pasou ao Pontevedra CF, onde estivo 6 campañas, chegando a ser capitán do equipo.

Con 18 anos fundou a Agrupación Cultural Deportiva A Seca da que foi presidente e adestrador durante 15 tempadas, converténdoa nun referente do fútbol base. Comezou a exercer como adestrador como seleccionador da Delegación de Pontevedra, e da Federación Galega de Fútbol nas categorías Sub-15 e Sub-17.

Seis anos despois debutou como adestrador no Pontevedra FC pasando de ser o segundo adestrador de Roberto Robles a substituílo no cargo. En 2001 pasou a adestrar as categorías inferiores do Celta de Vigo, destacando a tempada 2003-2004 co Celta de Vigo B, clasificado para a fase de ascenso a Segunda División Española. Despois foi co-adestrador do primeiro equipo xunto con Ramón Carnero durante as últimas 8 xornadas.

Tras un breve paso polo CD Logroñés e Pontevedra CF dende o ano 2011 desempeña o cargo de Director da Escola de Adestradores da Federación Galega de Fútbol.

No 2024 convértese no adestrador do Rápido de Bouzas na pugna polo ascenso a Segunda División.
Os amigos de Peter

***Os amigos de Peter*** (en ) é un filme británico dirixido por Kenneth Branagh que se estreou en 1992. Estreouse en galego na TVG o 11 de xullo de 2000.

## Sinopse 
Peter (Stephen Fry) convida os seus mellores amigos, ós que non ve dende hai dez anos, a festexa-la Noitevella na súa mansión: son os amigos entrañábeis do colexio, cos que representaba obras de teatro e revistas musicais. Xuntos, divírtense, pero tamén saen a relucir os seus problemas, os seus soños e esperanzas rotos, pero o que ningún imaxina é a sorpresa que Peter lles ten agochada para o final da festa.

## Personaxes 
* Stephen Fry como Peter
* Kenneth Branagh como Andrew
* Hugh Laurie como Roger
* Imelda Staunton como Mary
* Emma Thompson como Maggie
* Alphonsia Emmanuel como Sarah
* Rita Rudner como Carol
* Tony Slattery como Brian
* Phyllida Law como Empregada na mansión

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Banato Sur

220px|miniatura|Municipios do distrito de **Banato Sur**. 
miniatura|220px|Distribución da poboación por nacionalidades no **Banato Sur** (2002).
[miniatura|220px|Distritos de [Voivodina.]]
O **Banato Sur**, tamén comñecido como **distrito do Banato do Sur** ou do **Banato meridional** (serbio cirílico: Јужнобанатски округ / serbio latino *Južnobanatski okrug*), é un distrito ao nordeste de Serbia, na provincia autónoma de Voivodina, na rexión do Banato, con capital en Pančevo. A súa poboación (censo de 2011) era de  habitantes. 

## Nomes 
Ademais dos nomes serbios anteditos, o distrito coñécese como *Južnobanatski okrug* en croata, como *Dél-bánsági körzet* en húngaro, como *Juhobanátsky okres* en eslovaco, como *Districtul Banatul de Sud* en romanés e como Јужнобанатски окрух en ruteno.

## Municipios 
## Distribución da poboación por nacionalidades (2002) 
No censo de 2002, o distrito tiña  habitantes, distribuídos da maneira seguinte:

Todos os municipaios do distrito tiñan unha maioría de serbios, coa excepción do municipio de Kovačica de poboación mixta, cunha maioría relativa de eslovacos (41 %).

## Cultura 
Pančevo distínguese polas súas numerosas institucións culturais: a Biblioteca Nacional *Veljko Vlahović*, os arquivos históricos e o Instituto para a Protección dos Monumentos Culturais.

Os monumentos culturais máis notábeis desta rexión son o mosteiro de Vojlovica, construído en 1405, a Igrexa da Asunción, a Igrexa da Transfiguración, construída en 1811, e o Museo Nacional, construído en 1833.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Banato (rexión histórica)

### Ligazóns externas 
* Sitio oficial do Goiberno Serbio  Consultada o 12/1/2012.
Referendo de independencia de Escocia de 2014

300px|miniatura|Situación de Escocia en Europa.
O goberno de Escocia, presidido por Alex Salmond, propuxo o 10 de xaneiro do 2012 a celebración dun **referendo de independencia de Escocia**, que se celebraría a máis tardar en 2014.

O goberno británico presidido por David Cameron declarou o mesmo xaneiro de 2012 que o referendo debería convocarse antes de 18 meses  e que tería que contar coa aprobación expresa do Parlamento británico para ser legal. O referendo foi precedido da aprobación dunha lei que permitiu a celebración da consulta vinculante que permitiría a independencia efectiva de Escocia do Reino Unido.

Os plans para celebrar a consulta remóntanse ao 2009, cando se programaron unha serie de consultas entre diferentes axentes escoceses para acadar os apoios políticos necesarios. O programa lexislativo que habería de permitir o referendo foi unha peza central das propostas lexislativas do Partido Nacional Escocés durante os anos 2009 e 2010, así como durante a campaña electoral para as eleccións ao Parlamento de Escocia de 2011, nas cales conseguiron uns resultados excelentes e a maioría absoluta no Parlamento de Escocia.

A idade legal para votar no referendo foi situada nos 16 anos no canto dos 18 habituais noutras eleccións en Escocia e no Reino Unido.

O referendo celebrouse o 18 de setembro do ano 2014 cun resultado favorable a unión co resto do Reino Unido cunha alta participación do 84'59% do censo. Os votos contrarios á independencia acadaron o 55'3% contra o 44'7% que votou a favor de se converter nun estado independente. Como consecuencia da derrota o primeiro ministro escocés, Alex Salmonds, dimitiu do cargo.

A pesar do resultado negativo á independencia, a importante cantidade de votos a prol da mesma  fixo que o parlamento británico e o escocés pactasen un aumento das competencias deste último que se plasmaron na reforma da chamada lei de Escocia no ano 2016.

Tras o referendo sobre a permanencia na UE do Reino Unido, no que a maioría do pobo británico decidiu marchar da UE, o goberno escocés veu en pedir un novo referendo pola independencia de Escocia xa que en tódolos distritos electorais escoceses gañara a opción da permanencia na UE.

## Antecedentes 
Non existen precedentes dun referendo de independencia realizado en Escocia. En 1979 realizouse un referendo para reinstaurar a asemblea lexislativa de Escocia trala súa suspensión en 1707 que non prosperou, mais que saíu favorable nunha nova consulta levada a cabo en 1997, o que supuxo a recuperación do Parlamento escocés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nacionalismo escocés
* Referendo escocés de 1979
* Referendo escocés de 1997
Mantiq al-Tair

***Mantiq al-Tair***  (منطق‌الطیر en persa, *A conferencia dos paxaros* ou *Coloquio dos paxaros* en galego) é un libro escrito ó redor dos séculos XII/XIII polo poeta persa Farid Uddín Attar.

## Argumento 
É unha epopea mística que relata coma trinta paxaros, baixo a guía espiritual da bubela, reúnense e deciden ir en busca do rei-paxaro ou Simurg. O Simurg é a analoxía da divindade, orixe e destino de todo paxaro viaxeiro. Está considerada unha das obras máis salientables dentro da tradición relixiosa e cultural do sufismo. Servindo coma unha guía de iniciación para calquera persoa seguidora desta corrente mística musulmá coa fin de achegarse a Alá ou á divindade. Ademais do relato da viaxe, o libro inclúe diversos contos, lendas semihistóricas, citas do Corán ou relatos extraídos da tradición cultural persa que serven para ilustrar as dificultades da viaxe iniciática e de como superalas.
## Galería 
Colección no Museo Metropolitano de Arte , Nova York. Folio dun manuscrito de data c.1600 ilustrado.

File:"The Concourse of the Birds", Folio 11r from a Mantiq al-tair (Language of the Birds) MET DT227735.jpg
File:"The Concourse of the Birds", Folio 11r from a Mantiq al-tair (Language of the Birds) MET DT227736.jpg
File:"The Concourse of the Birds", Folio 11r from a Mantiq al-tair (Language of the Birds) MET DT227737.jpg

## Traducións
A primeira tradución a unha lingua europea data do século XVI, na obra de Garcin de Tassy titulada *Language des oiseaux* . Posteriormente, no século XIX Edward FitzGerald traduciu o poema ó inglés. Jorge Luis Borges inspirouse na versión inglesa para escribir o seu relato *El enigma de Edward FitzGerald*, no volume *Otras Inquisiciones* 

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* “El coloquio de los pájaros” Editorial SUFI, Colección Generalife, Farid Uddín Attar. Tradución o castelán: Manuel Aguiar a partir da tradución francesa. 
* "Otras Inquisiciones", Jorge Luis Borges, Alianza Editorial