Ácaros

A dos **ácaros** (*Acari* ou, antigamente, *Acarina*), é unha subclase de artrópodos quelicerados pertencente á clase dos arácnidos (teñen, por iso, oito patas).

Existen preto de 150 especies no mundo enteiro. Os ácaros do po doméstico son visíbeis apenas ao microscopio e teñen un tamaño que varía entre 200 e 500 μm.

## Especies 
Existen varias familias, sendo as máis importantes a dos *Pyroglyphidae* (ácaros domésticos) e a dos *Tyroglyphidae*. As principais especies da primeira familia son a *Dermatophagoides pteronysinus*, *Dermatophagoides farinae* e o *Euroglyphus maynei*. As máis frecuentes da segunda familia son *Acarus siro*,* Glyciphagus domesticus*, *Tyrophagus putrecentiae* e *Lepidoglyphus destructor*. En climas quentes, atópase a *Blomia tropicalis*. A familia *Sarcoptidae* inclúe animais parasitos como a carracha.

## Hábitat e reprodución 
Nas habitacións, os ácaros aliméntanse de escamas de pel humana e de animais. Por día, o ser humano perde 1 g destes pedazos de pel. Os ácaros abundan nos colchóns, mantas, almofadas de plumas, tapetes, sofás e bonecos de peluche, desenvolvéndose en condicións óptimas de humidade superior a 70 a 80% e de temperatura superior a 20&nbsp;°C. En altitudes superiores a 1.200 m, os ácaros deixan de ter boas condicións de vida. Por este motivo, a estadía en rexións montañosas pode conducir ao alivio de certas alerxias. Viven 2 a 3 meses, durante os cales procrean 1 a 2 veces, dando orixe a unha posta de 20 a 40 ovos. O período máis propicio para a procreación é a primavera e o outono.

## Alerxias 
Os excrementos dos ácaros e os ácaros mortos dispérsanse en poeira fina, sendo inhalados e podendo provocar alerxias.

Os alérxenos dos ácaros son ben coñecidos. Os antíxenos principais son Der p1 (*D. pteronysinus*), Der f1 (*D. farinae*) e Eur m1 (*Euroglyphus maynei*).

Para que se dea a sensibilización aos ácaros é necesaria unha taxa de antíxeno Der p1 superior ou igual a 2 microns por gramo de po doméstico. Calcúlase que a prevalencia da sensibilización aos ácaros na poboación xeral é de preto de 10 a 20%. Son os responsábeis da maioría dos casos de rinite e asma alérxica perenne, tendo tamén un papel importante na dermite atópica. Foron descritos algúns casos raros de anafilaxe despois de inxestión de alimentos contaminados por grandes cantidades de *D. farinae* (fariña, pizzas, peixe e legumes, entre outros).

## Prevención 
As medidas preventivas para evitar os ácaros domésticos reducen os síntomas clínicos e son o primeiro paso no tratamento de doentes alérxicos aos ácaros. Destas medidas fan parte:
* limpeza diaria dos cuartos;
* exposición ao ar e ao sol dos colchóns, edredóns e almofadas;
* lavado frecuente a 60&nbsp;°C dos colchóns, edredóns e almofadas;
* aspiración regular e frecuente dos colchóns e tapetes con aspiradores provistos de filtros HEPA;
* tratamento de colchóns e tapetes con acaricidas;
* utilización de coberturas antiácaros de poliuretano nos colchóns, edredóns e almofadas;
* evitar animais domésticos;
* lavado semanal dos bonecos de peluche;
* manutención dunha atmosfera seca no interior das habitacións (humidade relativa a 50 a 60 % e temperatura entre 18 e 20&nbsp;°C);
* control das medidas de prevención co *Acarext test* (R), o cal estima o número de ácaros existentes.
Non está demostrada a eficacia dos ionizadores e purificadores de ar, nin da ventilación mecánica.

A inmunoterapia específica con vacinas está indicada nos doentes sensibilizados cando os síntomas clínicos non son controlados coa prevención e co tratamento farmacolóxico dos síntomas.

### Acaricidas 
Son substancias químicas, non tóxicas para o ser humano, con capacidade para eliminar os ácaros domésticos. Ver Binapacril.

### *Acarex test* 
É un test que permite avaliar a concentración de ácaros no po dun ambiente. Baséase na determinación semicuantitativa, polo método colorimétrico, da guanina contida nas feces dos ácaros.

## Notas