open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ferdinand von Zeppelin

**Ferdinand von Zeppelin**, nado en Constanza (Baden-Württemberg) o 8 de xullo de 1838 e finado en Berlín o 8 de marzo de 1917, foi un inventor alemán.

## Traxectoria 
Este xeneral de Cabalaría serviu sucesivamente nos exércitos de Württenberg, Prusia e o Imperio Alemán. Ferdinand von Zeppelin entrou en contacto coa navegación aerostática durante a Guerra de Secesión americana (1861-65), na cal realizou varias ascensións en globo de observación para o exército do Norte. En 1890 abandonou o exército para dedicarse a desenvolver un globo ríxido dirixible con motor, que se coñecería co nome de Zeppelin.

Terminou o seu primeiro dirixible en 1900. Era de estrutura ríxida e serviu de prototipo para moitos modelos posteriores. O primeiro cepelín estaba formado por unha fileira de 17 cámaras de gas recubertas de tea encauchada e o conxunto ía encerrado nunha estrutura cilíndrica cuberta por unha tea de algodón de superficie uniforme. Tiña 128 m de longo, 12 m de diámetro e admitía un volume de hidróxeno de 11,3 millóns de litros. Controlábase con temóns a proa e a popa e tiña dous motores de combustión interna Daimler de 11&nbsp;kW (15 CV), cada un dos cales impulsaba dous propulsores. Os pasaxeiros, a tripulación e o motor ían en dous góndolas de aluminio suspendidas diante e detrás. O primeiro destes dirixibles probouse na zona do lago Constanza en 1900, aínda con moitos problemas técnicos. Na primeira proba, o 2 de xullo de 1900, o dirixible transportou a cinco persoas, alcanzou unha altura de 396 m e percorreu unha distancia de 6&nbsp;km en 17 minutos. En 1906 realizou unha viaxe de 24 horas por terras suízas, que empezou a espertar o entusiasmo tanto do público como do goberno alemán.

En 1909 Ferdinand von Zeppelin creou unha compañía de transporte aéreo de pasaxeiros mediante dirixibles (DELAG). Durante a primeira guerra mundial (1914-18) foron empregados máis de cen dirixibles polo exército e a mariña de Alemaña, tanto en tarefas de recoñecemento (cun papel importante na batalla de Xutlandia) como para o bombardeo aéreo do territorio inimigo (os alemáns bombardearon varios puntos de Inglaterra en 1915-17).

Así e todo, a súa lentitude, o seu tamaño e a súa fraxilidade facíaos moi vulnerables á artillaría antiaérea, unha vez que esta fixo a súa aparición, polo que deixaron de empregarse para os bombardeos despois do fracaso dun ataque sobre Londres en 1917.

Morto nese mesmo ano, Ferdinand von Zeppelin non chegou a ver cumprido o seu soño de organizar voos transatlánticos, que se fixo realidade entre 1928 e 1937. Os dirixibles seguiron utilizándose con fins comerciais durante todo o período de entreguerras (ata 1940).
Arameos

[miniatura|dereita|[Bandeira dos arameos.]]
Os **arameos** son un pobo semítico nómade testemuñado desde o século XIV a.C. nos arquivos de Tell el-Amarna e despois nos de Ugarit, que se instalou no século XIII  a.C. no norte de Mesopotamia, en Siria (Aram) e no Líbano. Aparecen na Biblia, onde se di que descendían de Aram, fillo de Sem.

Os arameos aparecen como tribos nómades, deambulando nas marxes do mundo cultivado e as estepas, onde poden atopar pastos para os seus rabaños de ovellas. Non poden internárense moito no deserto, pois só teñen ao burro como animal de carga.

A súa orixe xeográfica, como a dos seus devanceiros amorritas, non pode ser definida: a hipótese antiga, que supuña para o conxunto dos semitas, unha orixe en Armenia ou en Pamir, están hoxe abandonadas. A que fai de Arabia o seu fogar orixinario non pode ser mantida para unha época onde as tribos non posuían nin o cabalo nin o camelo. Mellor que unha orixe xeográfica é preferíbel buscarmos un modo de vida común, baseado no nomadismo (pastoreo e comercio). As tribos formaríanse espontaneamente dentro dun sistema económico propio da bacía siro-mesopotámica. A transformación descrita na Biblia do modo de vida do clan de Abraham, que abandona Ur, en Caldea onde vivía, ao que parece, como cidadán, para buscar mediante o nomadismo unha nova terra que ha atopar en Palestina tras un paso por Harrán, podería explicar unha realidade parella.

Entre os séculos XI e IX a.C. foron penetrando en Siria, no curso medio e inferior do Éufrates, polo medio do Tigris e en dirección a Babilonia. Constitúense tamén pequenos estados: Bet-Adini, Lage, Bet-Bahiani (Tell-Halaf), Bet-Halupe ou Bet-Agusi en Mesopotamia e Soba, Bet Rejob, Maaká, Guesur, Samal ou Damasco en Siria.

A finais do Segundo Milenio estes arameos coaligábanse cos ammonitas e edomitas da Mesopotamia contra Israel. Foron vencidos por David e tamén por Salomón, que non puido, porén, someter a Damasco. Nela, o rei Rezón fundou o Imperio de Damasco. Desde o século IX até o VII a.C. a casa real de Damasco, máis forte, enfrontouse novamente a Israel e a Asiria. Porén, no Imperio neobabilónico, os arameos e o resto da poboación acabaron fusionándose.

Os arameos ignoraban a escrita e só os coñecemos por medio dos pobos aos que se enfrontaron, como os asirios.
Alfabeto etrusco

O **alfabeto etrusco** consta de 26 letras (alfabeto modelo) das que catro nunca se empregaron (B C D O). Serve para transcribir o etrusco.
Os textos máis antigos son abecedarios. O exemplo máis coñecido é o alfabeto de Marsiliana (século -VII), que comporta 26 letras das que cinco son vogais: 22 letras gregas de orixe fenicia e 4 letras propias do alfabeto grego (da variante chamada *vermella*).

Alfabeto de orixe eubea (unha variante *vermella* do alfabeto grego chamado clásico) que foi empregada polos latinos, que repectaron a mesma orde agás pola letra G, inventada polos romanos e que ocupou o lugar do Z, que non facía falta para a escritura do latín clásico, aínda que despois se retomou para os préstamos do grego e relegada ao final do alfabeto. As letras que non se empregaban en latín desapareceron (como Th, S, S', Ph, Kh e *8*).

O lugar onde se tomou prestado este alfabeto é probabelmente a colonia grega de Ischia (Pitecusas), fronte a Cumas, a mediados do século -VII.

A B C (=[k]) D E F (=v) Z (=ts) H Th (como no inglés *ten*) I K L M N S O P S' (=sh?) Q R S T U X (=ś) Ph (como no inglés *pen*) Kh 8 (=f)

[esquerda|miniatura|223x223px|Lenda etrusca PUPLUNA (Populonia) nunha [moeda etrusca, reproducida por Giuseppe Micali.]]

O alfabeto etrusco *clásico* chamado «neoetrusco» aparece sobre o -400 e presenta modificacións en relación ao alfabeto de Marsiliana d'Albegna (primeiro *modelo de alfabeto* sobre unha taboíña de marfil, destinada a ser un pendente):

* o grafema 8 para a consoante f ;
* B e D abandonadas porque os sons correspondentes non existían en etrusco — que ignoraba as consoantes sonoras (mais habían ser utilizadas polos romanos que as necesitaban para transcribiren os sons do latín);
* K abandonada tamén, agás ante A como no latín KALENDAE (cf. : Calendas) (que deu calendario) e nas cidades setentrionais de Etruria;
* O desaparece, substituído por U/Y;
* as letras de orixe fenicia, *samek* e *sadi*, non se empregan.

Pódense notar tamén dous tipos de signos de puntuación:

* a puntuación externa: serve para separar as frases e as palabras.
* a puntuación interna, que se atopa, como indica a palabra, no interior das palabras; o seu significado non foi definido claramente aínda.

## Alfabeto 
A seguinte táboa presenta os alfabetos etruscos arcaico e clásico, así como as letras equivalentes nos alfabetos grego e latino (cando existe correspondencia). Indícase ademais a pronuncia reconstruída:

## Codificación informática 
Unicode inclúe un bloque «itálico antigo» que, aínda que non é propiamente etrusco, contén caracteres que proveñen directamente del. Os creadores de tipos de letras se inspiran principalmente nas inscricións latinas arcaicas, que utilizan o primeiro estadio das letras etruscas. Non son utilizábeis con facilidade. Son estes:

𐌀𐌁𐌂𐌃𐌄𐌅𐌆𐌇𐌈𐌉𐌊𐌋𐌌𐌍𐌎𐌏𐌐𐌑𐌒𐌓𐌔𐌕𐌖𐌗𐌘𐌙𐌚

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Etruscos
* Civilización etrusca
* Lingua etrusca
* Uncial
Melpómene

**Melpómene** foi unha das nove musas da mitoloxía grega. Era filla de Zeus e Mnemósine.

Era a musa da traxedia, a pesar de seu canto alegre. É representada cunha máscara tráxica e usando botas de coiro (coturnos), tradicionalmente usadas por actores tráxicos.

Acostuma levar unha navalla ou un bastón nunha man e unha máscara na outra. Na cabeza é presentada cunha coroa de ciprés.[miniatura|[Hesíodo e a Musa, 1891 - Óleo sobre tea, Musee d'Orsay, París Gustave Moreau|centro]]
Alfabeto arameo

[esquerda|miniatura|320px|Un libro do século XI en [serto arameo]]
O primeiro **alfabeto arameo** estaba baseado no alfabeto fenicio. Progresivamente, o arameo desenvolveu o seu propio estilo de escritura máis «cadrada». Os antigos israelitas e outro pobos de Canaán utilizaron este alfabeto para escribiren as súas propias linguas. Co tempo converteuse no que hoxe coñecemos como alfabeto hebreo

A outra principal escritura do arameo desenvolveuse máis tarde: trátase do alfabeto siríaco (no que está escrito o libro da foto).

Unha versión moi modificada do alfabeto arameo, o alfabeto mandeo, foi empregada polos mandeos.

Ademais destas escrituras, usábanse moitas variantes deste alfabeto: o Nabateo en Petra, o Palmireno en Palmira.

## O alfabeto arameo imperial
Alfabeto siríaco

miniatura|320px|esquerda|Libro do século XI na variante *Serto* do siríaco.

O **alfabeto siríaco** úsase para escribir a lingua siríaca desde máis ou menos o século II. É un dos abjads semíticos que descende directamente do alfabeto protocananeo.

## Notas xerais 
O siríaco escríbese de dereita a esquerda. É unha escritura cursiva (ligada), onde algunhas letras están conectadas dentro da mesma palabra, pero non todas. O alfabeto consta de 22 letras, todas consoantes. Os sons vocálicos coñécense quer pola memoria do lector quer pola puntuación (un sistema de marcas diacríticas para indicar a lectura correcta). De feito, hai tres letras que actúan como matres lectionis: máis que seren consoantes, indican unha vogal. A primeira letra, '**Ālaph**, a miúdo representa un ataque glotal, pero tamén indica unha vogal ao inicio ou ao final dunha palabra. A letra **Waw** é tecnicamente unha *w*, pero pode tamén representar as vogais *o* e *u*. Do mesmo xeito, a letra **Yōdh** representa a consoante *y*, pero tamén está polas vogais *i* e *e*.

## Formas do alfabeto siríaco 
Hai tres variantes principais do alfabeto siríaco. A forma máis antiga e clásica do alfabeto é o *Estrangelā* (o nome deriva da descrición grega στρόγγυλη, *strongylē*, 'redondo'). Aínda que o Estrangelā xa non se usa como a principal forma de escritura do siríaco, tivo un rexurdimento: emprégase en publicacións escolares (por exemplo na versión da Universidade de Leiden do Peshitta), en títulos e inscricións.

O dialecto siríaco occidental adoita escribirse na forma *Sertā* ('liña') do alfabeto, tamén coñecido como escritura Maronita ou Xacobita. A maioría das letras derivan claramente do Estrangelā, pero con liñas simplificadas e lixeiras. O alfabeto árabe baséase no alfabeto nabateo, que se baseou nesta forma de escritura siríaca. A escrita occidental marca normalmente as vogais mediante as letras vocálicas gregas en miniatura enriba ou embaixo da letra á que seguen: *Α* (alfa maiúsculo) representa *a*, *α* (alfa minúsculo) representa *ā* (pronunciado como un *o*), *ε* (épsilon minúsculo) representa *e* e *ē*, *Ι* (iota maiúsculo) representa *ī*, e un símbolo combinado de *Υ* (ípsilon maiúsculo) e *ο* (ómicron minúsculo) representa *ū*.

O dialecto siríaco oriental escríbese normalmente na forma *Madnhāyā* ('oriental') do alfabeto. Outros nomes para a escrita inclúen Asirio (non confundir co nome tradicional do alfabeto hebreo), Caldeo, e, impropiamente, 'Nestoriano', un termo que se usou ao principio para designar os cristiáns que vivían no Imperio Persa. A escritura oriental parécese ao Estrangelā máis cá occidental. A escrita oriental usa un sistema de puntos enriba ou embaixo das letras para indicar as vogais.

Cando o árabe empezou a ser a lingua dominante no Crecente Fértil, houbo textos que se escribiron en árabe coa escritura siríaca. Estes textos reciben normalmente o nome de Karxuni ou Garxuni.

## escritura siríaca Estrangelā 
## Escritura siríaca *Madnhāyā* (oriental) 
## O siríaco en Unicode 
O rango do Unicode siríaco é U+0700 ... U+074F.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* O alfabeto siríaco
Cataratas do Iguazú

miniatura|250px|As Cataratas do Iguazú, consideradas entre as mais belas caídas de auga do mundo
As **Cataratas do Iguazú** (en portugués **Cataratas do Iguaçu**) localízanse 80% no Parque Nacional Iguazú (Arxentina) e 20% no Parque Nacional do Iguazú, (Brasil).

O Parque creouse en 1939 co propósito de administrar e protexer o manancial de auga que representa esta catarata e o conxunto ambiental que hai ao seu arredor.

Como o propio nome xa di, as cataratas están formadas polas augas do río Iguazú. Historicamente, as Cataratas do Iguazú foron descubertas en 1542 por Álvar Núñez Cabeza de Vaca.

thumb|center|700px|Cataratas do Iguazú

## Galería de imaxes

Ficheiro:Iguacu-001.jpg
Ficheiro:Iguacu-002.jpg
Ficheiro:Iguacu-003.jpg
Ficheiro:Foz do Iguaçu.jpg
Ficheiro:FozDoIguaçu.JPG
Ficheiro:GargantaDoDiabo.JPG
Ficheiro:LadoArgentino.JPG

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Foz do Iguaçu
* Parque Nacional del Iguazú
* Ponte Internacional da Amizade
* Río Iguaçu
* Parque Nacional do Iguaçu
Alfabeto glagolítico

miniatura|esquerda|200px
O **alfabeto glagolítico** ou **Glagolitza** é o máis antigo alfabeto eslavo. Foi creado na Bulgaria por San Cirilo. O seu código  ISO 15924 é **Glag**.

## Historia 
Este alfabeto eslavo foi introducido no reino da Gran Moravia no século IX polos santos Cirilo e Metodio como axuda á evanxelización das poboacións da Gran Moravia, pero tamén se usou para a evanxelización de Bulgaria. A orixe do nome é a antiga palabra eslava «glagoljati» que significa «falar». Expandiuse pola actual Croacia, en Bulgaria e mesmo ata Montenegro. Foi prohibido polo papa e desapareceu case completamente no século X. É a orixe do alfabeto cirílico desenvolvido polos discípulos de Cirilo.

## Características 
O alfabeto ten dúas variantes: redonda e cadrada. A variante redonda está dominada por círculos e curvas lixeiras, a variante angular (ou croata) comprende numerosos ángulos rectos e ás veces trapecios. A variante angular utiliza numerosas ligaduras tipográficas que se poden comparar cos alfabetos latinos ou cirílico.

A seguinte táboa representa cada letra clasificada alfabeticamente, cunha representación da súa variante cadrada, o seu nome, a súa representación fonética aproximada, a letra grega equivalente utilizada literalmente (se é posíbel), e a letra en cirílico moderno correspondente se existe. Os nomes de «Jer» a «Jus» escríbense tamén «Ier» a «Ius». Existen numerosas letras que non teñen equivalente moderno, como a vogal nasal «Jus».

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Fucic, Branko: *Glagoljski natpisi*. (In: Djela Jugoslavenske Akademije Znanosti i Umjetnosti, knjiga 57.) Zagreb, 1982. 420 p.
* Fullerton, Sharon Golke: *Paleographic Methods Used in Dating Cyrillic and Glagolitic Slavic Manuscripts*. (In: Slavic Papers No. 1.) Ohio, 1975. 93 p.
* Gosev, Ivan: *Rilszki glagolicseszki lisztove*. Szofia, 1956. 130 p.
* Jachnow, Helmut: Eine neue Hypothese zur Provenienz der glagolitischen Schrift - Überlegungen zum 1100. Todesjahr des Methodios von Saloniki. In: R. Rathmayr (Hrsg.): *Slavistische Linguistik 1985*, München 1986, 69-93.
* Jagic, Vatroslav: *Glagolitica. Würdigung neuentdeckter Fragmente*, Wien, 1890.
* Kiparsky, Valentin: *Tschernochvostoffs Theorie über den Ursprung des glagolitischen Alphabets* In: M. Hellmann u.a. (Hrsg.): *Cyrillo-Methodiana. Zur Frühgeschichte des Christentums bei den Slaven*, Köln 1964, 393-400.
* Miklas, Heinz (Hrsg.): *Glagolitica: zum Ursprung der slavischen Schriftkultur*, Wien, 2000.
* Steller, Lea-Katharina: *A glagolita írás* In: B.Virághalmy, Lea: *Paleográfiai kalandozások*. Szentendre, 1995. ISBN 963-450-922-3
* Vais, Joseph: *Abecedarivm Palaeoslovenicvm in usum glagolitarum*. Veglae, [Krk], 1917. XXXVI, 74 p.
* Vajs, Josef: *Rukovet hlaholske paleografie. Uvedení do knizního písma hlaholskeho*. V Praze, 1932. 178 p, LIV. tab.

### Ligazóns externas 
* Glagolítico en Unicode 4.1
* Escrituras glagolíticas croatas (en inglés)
San Claudio, Ortigueira

**Santa María de San Claudio** é unha parroquia que se localiza no concello de Ortigueira. Segundo o IGE en 2013 tiña 471 habitantes (253 mulleres e 218 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 655 habitantes.

## Xeografía 
Está situada na beira sur da ría de Ortigueira, nun amplo val que descende dende os montes do Espiño, Sixto, A Croa, Armada e o coto de Punxas e remata no mar. Linda polo norte coa ría de Ortigueira dende un regato que descende ao mar en Carballo de Boi, até a enseada da Roncadoira, polo leste limita coa parroquias de Senra, polo sur o regato das Areas e o de Carelle sepárana da parroquia do Ermo e polo oeste linda coas parroquias de Mera de Arriba e Mera de Abaixo. A estrada AC-862 cruza a parroquia bordeando a ría polos lugares da Fonte, Tristimil, A Rocha, A Tronqueira e Carballo de Boi. En paralela a estrada xeral e moi preto dela, vai a vía de FEVE, que conta nesta parroquia cun apeadoiro.

## Patrimonio 
A moderna igrexa parroquial na honra de San Claudio está no lugar da Feira, ten planta de cruz latina e ao seu carón queda o cemiterio parroquial. Tamén no lugar da Feira consérvanse os restos das antigas casetas do campo da feira, de sona ata ben entrado o século XX.

Hai dúas pequenas ermidas nesta parroquia, unha no lugar de Axilde na que se celebraba unha romaría de moita sona na comarca, e outra no lugar da Escola, na honra de santa Lucía, coñecida tamén pola capela da sarna.

Preto do cruzamento da AC-862 coa estrada da Feira érguese un centro escolar de indianos, chamado Centro de Instrucción polos seus promotores, os emigrantes en Cuba, que posteriormente foi escola pública e actualmente está convertido en local social municipal.

No lugar do Hospital atópase o Pazo dos Barreiros, que no século XVII funcionou como hospital de peregrinos, tan comúns por aqueles tempos para dar acollida as xentes que ían a Santiago de Compostela e a Santo André de Teixido que hoxe está convertido en granxa.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa San Claudio.JPG|Igrexa de San Claudio.
Ficheiro:Capela de Santa Lucía.JPG|Capela de Santa Lucía ou Capela da Sarna.
Ficheiro:Capela de Axilde.JPG|Capela de Axilde.
Ficheiro:Escolar San Claudio.JPG| Local social no antigo escolar de indianos.
Ficheiro:Feira San Claudio.JPG|Campo da Feira.
Ficheiro:Pazo dos Barreiros.JPG|Pazo dos Barreiros.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Claudio 
### Parroquias de Ortigueira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ortigueira
San Salvador de Couzadoiro, Ortigueira

**San Salvador de Couzadoiro** é unha parroquia do concello de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o padrón municipal de 2009 tiña 114 habitantes (56 mulleres e 58 homes) distribuídos en 31 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 152 habitantes.

## Xeografía 
Está situada na parte suroriental do val do río Baleo ocupando o fondo dese val e a aba oeste da Serra da Faladoira, do Monte de Rande, do alto do Feo e de Bidueiros, e a parte oriental do Mosteiro. Entre os montes do Feo e Bidueiros corre o curso alto do río Dola, que da forma a outro pequeno val no que se acochan algúns lugares coñecidos por Tras do Río.

Limita ao norte coas parroquias de Espasante nos montes do Callobre, e Céltigos nos de Rande; polo leste o rego de Munín e os altos da Faladoira sepárana do concello de Mañón; polo sur limita coa parroquia de San Cristovo de Couzadoiro e polo oeste coas parroquia do Mosteiro e de Ladrido.

Dende a estrada AC 682 na Ponte do Baleo parte outra que no km 1 se bifurca noutras dúas que atravesan a parroquia. A da esquerda chega até Mañón por Braelle, Casás, Falca e Bidueiros e pola dereita vai até Devesos por Carballo Gordo, Covelo e Baxás.

Continúa esta parroquia o val que forma o río Baleo augas arriba dende o lugar de Ponta da Pedra até o do Carrexo, xa en Ladrido.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial de San Salvador localízase no lugar da Igrexa. É dunha soa nave con espadana a que se accede por unha escaleira exterior, do mesmo xeito que o resto das moitas igrexas do concello deste estilo. Hoxe queda practicamente afogada polas sucesivas ampliacións do cemiterio parroquial e as propiedades privadas do seu redor.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Salvador de Couzadoiro 
### Parroquias de Ortigueira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ortigueira
Senra, Ortigueira

**San Xulián de Senra** é unha parroquia do concello de Ortigueira. Segundo o IGE en 2013 tiña 337 habitantes (179 mulleres e 152 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 503 habitantes.

## Xeografía 
**Senra** está situada na beira sur da ría de Ortigueira, na marxe esquerda do río Maior. Linda polo norte coa ría de Ortigueira dende a desembocadura do río Maior até a enseada da Roncadoira, polo leste limita coas parroquias de Cuíña e Os Freires, marcados ambos límites polo curso do río Maior , polo sur o regato da Gaiba sepáraa das parroquias de Devesos e O Ermo, e polo oeste linda coa parroquia de San Claudio no rego Chaelo. Como noutras parroquias do litoral a poboación concéntrase ao longo da estrada AC-862 que cruza os lugares de Riomaior, O Nogueirido, A Telleira e A Basteira. Dende o lugar do Nogueirido, nesta mesma estrada sae outra que atravesa a parroquia até a parroquia de Insua. Case paralela a estrada xeral, vai a vía de FEVE, que conta nesta parroquia cun apeadoiro.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial, é unha construción moderna de cruz latina. Preto dela hai unha magnífica casa reitoral e en fronte un pouco separado, queda o cemiterio parroquial. No lugar do Nogueirido, á beira do antigo camiño real, está a ermida da Santiña, na honra da Virxe das Dores, cunha pedra que amosa unha faciana antropomorfa, e que contan foi atopada nun terreo por unha labrega que dixo ver nela a imaxe da Virxe.

O centro escolar da Granxa, no lugar dese nome, foi sufragado polos indianos, nome co que eran coñecidos os emigrados nos inicios do 1900 a Cuba. Outras construcións destacadas son o pazo de Riomaior e un muíño de mareas na mesma desembocadura do río Maior. Augas arriba do mesmo río está a Ponte de Saa, do século XIV, pola que pasaba o Camiño Real que foi único paso deste río até a construción da actual estrada AC-862.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Capela Santiña.JPG|Capela da Santiña.
Ficheiro:Escolar Senra.JPG|Local social no antigo escolar de indianos.
Ficheiro:Muiño de Mareas.JPG|Muíño de mareas na desembocadura do río Maior.
Ficheiro:Pazo de Río Maior.JPG|Pazo de Riomaior.
Ficheiro:Ponte de Saa.JPG|Ponte de Saa e o restaurado muíño do mesmo nome.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Senra 
### Parroquias de Ortigueira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ortigueira
Veiga, Ortigueira

**Santo Adrao de Veiga** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Ortigueira. Segundo o IGE en 2013 tiña 299 habitantes (141 mulleres e 158 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 455 habitantes.

## Xeografía 
**Veiga** está situada na beira sur da Ría de Ortigueira, na vertente oriental da Serra da Capelada. Linda polo norte coas parroquias de Feás e Landoi do concello de Cariño e coa parroquia de Régoa do concello de Cedeira. Polo oeste linda tamén con esta última parroquia cedeiresa, polo sur o linde é coa parroquia de Mera de Abaixo, e polo leste limita coa Ría de Ortigueira entre a desembocadura dos regatos Mazaricos e San Pedro.

A estrada comarcal de Mera a Cariño que enlaza coa AC-862 cruza a parroquia dende Ponte de Mera polos lugares de Viñán, Peago, Rozavella, Mineixa e Serantes. Dende este último lugar sae un ramal que atravesando Leixa remata no antigo embarcadoiro de Fornelos á beira da ría. O río Casón que atravesa a parroquia pola súa metade descende dende a Capelada até desembocar no río Lourido en Mineixa pouco despois de cruzar a estrada Mera-Cariño.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial de Veiga é dunha soa nave, cun brazo pequeno no lado dereito e un pórtico. No seu interior ten un altar maior e dous laterais. Atópase nun pequeno outeiro no lugar da Igrexa e ten unha fachada de cantería cunha torre no medio que segundo Julio Dávila procede da antiga igrexa parroquial de Ortigueira derruída no 1880.

No 1893 fundouse nesta parroquia a Sociedade Campesiña de Veiga, unha das pioneiras de Galicia. No lugar do Calvario foi construído un centro escolar no ano 1906 pola Sociedade de Instrución San Adrián creada en Santa Clara (Cuba) polos emigrantes desta parroquia. Esta é outra das escolas chamadas de indianos do Concello de Ortigueira, entre os cales destacou Antonio Couzo García, que foi fundador da citada sociedade. De xeito lamentable estase deixando abandonar pois foi construído un moderno local social noutro lugar da parroquia, ao contrario do que se fixo noutras parroquias con estas escolas, perdido o seu uso orixinario a partir das concentracións escolares.

O Castelo do Casón é unha estrutura con restos de muralla e foxos situada na cima do monte sobre o río Casón. De carácter defensivo e de vixilancia, xa foi estudado por Federico Maciñeira. Ao parecer os restos atopados apuntan aos dunha fortaleza medieval, quizais construída á súa vez sobre os restos dun antigo poboado castrexo. Desde el obsérvase toda a ría de Ortigueira.

## Historia 
Nesta parroquia editouse o periódico *El Faro de Veiga*.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Escolar Veiga.jpg|Escolar da Sociedade de Instrución.
Ficheiro:Reitoral Veiga.jpg|Casa reitoral de Veiga.
Ficheiro:Cruceiro de Veiga.jpg|Cruceiro no lugar do Calvario.
Ficheiro:Castelo do Casón.jpg|O Castelo do Casón.
Ficheiro:Dende o Casón.jpg|Vista da Ría de Ortigueira desde o Castelo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Veiga 
### Parroquias de Ortigueira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ortigueira
Manuel Santa Cruz

**Manuel Ignacio Santa Cruz Loidi**, coñecido como **o crego de Santa Cruz**, nado en Elduain o 23 de maio de 1842 e finado en Pasto (Colombia) o 10 de agosto de 1926, foi un sacerdote e guerrilleiro carlista vasco.

## Traxectoria 
Estudou no seminario en Vitoria, e foi destinado como párroco a Hernialde. Tras a revolución de 1868 realizou propaganda activa en favor do carlismo, mais tras ser detido en outubro de 1870, conseguiu fuxir cara a Francia. En abril de 1872, ao comezo da Terceira Guerra Carlista, atravesou a fronteira e púxose á cabeza dunha pequena partida. Detido en agosto, conseguiu fuxir de novo e refuxiarse en Francia para pasar outra vez a fronteira en decembro e pórse á fronte dos seus homes. Actuou na provincia de Gipúscoa, converténdose nun dos líderes guerrilleiros con máis sona pola súa valentía, pero tamén pola súa crueldade. Entrou en conflito cos mandos militares carlistas pola súa independencia e viuse obrigado a deixar a loita e pasar a Francia en xullo de 1873, se ben volveu en decembro por pouco tempo. Exiliouse en Lille e Londres. Ingresou na Compañía de Xesús e realizou un labor misioneiro en Xamaica e Colombia.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Círculo de Bloomsbury

O **grupo de Bloomsbury** era un faladoiro de escritores e figuras da cultura británica que vivían no barrio de Bloomsbury, en Londres, antes, durante e após a primeira guerra mundial. As súas principais figuras eran Virginia Woolf, Leonard Woolf, Lytton Strachey, Clive Bell, Vanessa Bell, Roger Fry, Duncan Grant, John Maynard Keynes , E. M. Foster e David Garnet. Aínda que non constituíron unha "escola", influíron poderosamente no mundo das letras, a arte e a filosofía.

Comezaron a reunirse arredor do 1907 na casa de Virginia Woolf e da súa irmá Vanessa. A denominación estendeuse ao clima cultural instaurado polos membros do grupo, que dominou a literatura británica de entreguerras. Nunca publicaron un manifesto e a súa base ideolóxica era un elitismo ilustrado do movemento humanista desenvolvido en Cambridge no século XIX. De feito, moitos dos seus integrantes estudaran no Trinity College ou no King's College, onde participaran dunha "sociedade" de discusión semisecreta a finais do XIX. Víanse a si mesmos como unha aristocracia de intelectuais que pretendían a busca do coñecemento e do goce estético. Achegaron, nun momento de crecente intolerancia, uns ideais a favor do liberalismo e do anticonformismo político e moral.
## Véxase tamén
Juan José Millás

**Juan José Millás**, nado en Valencia o 31 de xaneiro de 1946, é un escritor e xornalista español.

## Traxectoria 
Viviu en Madrid a maior parte da súa vida. Na súa numerosa obra, de introspección psicolóxica, calquera feito cotián pódese converter nun suceso fantástico. Na actualidade colabora en prensa e radio; as súas columnas dos venres en El País teñen un gran número de seguidores, pola sutileza e orixinalidade do seu punto de vista para tratar os temas da actualidade, así como polo seu gran compromiso social. gañou varios premios de xornalismo moi prestixiosos, como o Francisco Cerecedo 2005. No programa *La ventana* da Cadena SER dispón dun espazo (Venres 16:00 h) no cal anima aos oíntes a enviar pequenos relatos sobre palabras do alfabeto. Na actualidade, está construíndo un dicionario con estes relatos logrando unha numerosa participación.

En 2007, gañou o Premio Planeta con *El mundo*.

## Obra 
* *Cerbero son las sombras* (1975). Premio Sésamo
* *Visión del ahogado* (1977)
* *El jardín vacío* (1981)
* *Papel mojado* (1983)
* *Letra muerta* (1983)
* *El desorden de tu nombre* (1986)
* *Primavera de luto* (1989)
* *La soledad era esto* (1990). Premio Nadal
* *Volver a casa* (1990)
* *Ella imagina* (1994)
* *Tonto, muerto, bastardo e invisible* (1995)
* *Algo que te concierne* (1995)
* *Trilogía de la soledad* (1996)
* *El orden alfabético* (1998)
* *No mires debajo de la cama* (1999)
* *Dos mujeres en Praga* (2002)
* *Cuentos de adúlteros desorientados* (2003)
* *Hay algo que no es como me dicen: El caso de Nevenka Fernández contra la realidad* (2003)
* *Todo son preguntas* (2005)
* *El mundo* (2007)
* *Lo que sé de los hombrecillos* (2010).
* *Vidas al límite* (2012)
* *La Mujer Loca* (2014)

## Véxase tamén
Lista de filmes con versión en galego

__NOTOC__
A **lista de filmes con versión en galego** está ordenada alfabeticamente segundo os títulos galegos das obras relacionadas. Para esta orde non se teñen en conta, por defecto, os artigos (morfemas) ao inicio dos títulos en galego.

Inclúense longametraxes das que hai versión oficial en galego, ben sexa dobrada, orixinal, ou subtitulada, considerando os seus títulos galegos tal e como se impuxo cada un deles, independentemente de que sexan correctos segundo diferentes criterios ou variantes da lingua galega.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de series de televisión con versión en galego
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
### Ligazóns externas 
* AGPTI: Asociación Galega de Profesionais da Tradución e da Interpretación
* APRADOGA: Asociación de profesionais da rama artística da dobraxe de Galicia 
* Os Arquivos da Meiga: Difusión de audiovisual en galego
* AVG: O soportal do audiovisual galego
* Lista da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta sobre cine editado en galego (contén erros en varios títulos e faltan outros)
Gallia Lugdunensis

A **Galia Lugdunense** (orixinalmente a **Gallia Lugdunensis**) ou **Galia Lionesa** era unha das tres provincias (xunto a Galia Aquitania, Galia Bélxica) en que se dividía a Galia romana creadas por Octavio Augusto en 27 a. C. Integraba unha banda territorial que ía desde Lugdunum (Lión), a capital da provincia, até a Armórica, as actuais Bretaña e Normandía, incluíndo todo o val do Loira. 

## Historia 
A súa creación responde a razóns étnicas e políticas. A Galia Lionesa agrupaba unha serie de tribos galas culturalmente próximas e diferentes das da Galia Aquitania e Galia Bélxica romanas. Estas tribos da ocupaban unha importante rexión central na Galia, o que levou aos romanos a dividila para evitar levantamentos, incluíndo a súa parte setentrional na Bélxica e a meridional na Aquitania.

A Galia Lionesa era unha provincia imperial e, polo tanto, encontrábase baixo a autoridade do emperador romano a través dun gobernador chamados *legatus* (legado). A súa capital, *Lugdunum* (Lión), era tamén a da Galia toda e nela residía o prefecto da mesma. O papel privilexiado de *Lugdunum*, situada estratexicamente no val do Ródano, reforzouse coa presenza dunha fábrica de moedas imperial e coa do santuario federal das tres Galias, dedicado ao culto de Roma e Augusto.

Alén de *Lugdunum*, as principais cidades romanas da Galia Lionesa eran *Augustodunum* (Autun), *Lutetia* (París), *Condate* (Rennes), *Rotomagus* (Ruán ), *Iuliomagus* (Angers), *Caesarodunum* (Tours) e *Augustodurum* (Bayeux).

### Reforma de Diocleciano 
No 297, durante a reforma de Diocleciano (284 - 305), a Lugdunense dividiuse en dúas provincias:
*Lugdunense I (ou Prima), con capital en Lugduno.
*Lugdunense II (ou Secunda), con capital en Rotômago (Ruán).

Logo, durante o reinado de Constantino I (306 - 337), volvéronse a subdividir:
*Lugdunense I permaneceu cos territorios dos vales do Saona e do Alier.
* Lugdunense IV foi separada de Lugdunense I e chegou a abarcar a rexión de Orleáns, ao sur de Illa de Francia, con capital en Agedinco (tamén chamada de Senones; Sens)
*Lugdunense II actual Normandía.
*Lugdunense III foi separado do Lugdunense II e chegou a abarcar Bretaña, Anjou e Touraine, con capital en Cesaroduno (Tours).

Os catro foron subordinados á nova Diocese da Galia da Prefectura pretoriana da Galia.

Desde o século III, os bretóns, procedentes da Gran Bretaña (a *Britannia* romana), foron ocupando progresivamente o norte e o oeste da Península armoricana. Estes acabaron por se rebelar contra o poder romano cara a 450. Co tempo, os sucesivos reis francos até Carlomagno tiveron de se enfrontar ás ansias de independencia dos bretóns, quen acabaron por crear o Ducado da Bretaña no século IX.

A Lionesa Primeira foi ocupada polos burgundios contra 460, aínda que na Segunda e na Cuarta a presenza romana prolongouse durante case todo o século V, até 486, ano da derrota de Siagrio fronte aos francos, que integraron estas provincias na Neustria.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gallia Aquitania
* Gallia Belgica
O Mosteiro, Ortigueira

**San Xoán do Mosteiro** é unha parroquia do concello de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE en 2013 tiña 33 habitantes (17 mulleres e 16 homes) distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 44 habitantes.

## Xeografía 
**O Mosteiro** está situada no sur da enseada de Ladrido, na marxe esquerda do río Baleo. Limita ao norte coa enseada de Ladrido, polo sur a parroquia de San Salvador de Couzadoiro, polo oeste a parroquia de Barbos, e polo leste o río Baleo. A estrada AC- 682 atravesa a parroquia pola beiramar, polos lugares da Queira e Regueira.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial atópase no lugar máis alto da parroquia entre os lugares de Seoane e Espiño, é dunha soa nave, ten campanario na fronte e un cemiterio ao seu carón. Leva abandonada desde mediados do século XX, e atópase en estado ruinoso, entre eucaliptos. A construción da estrada pola beiramar contribuíu ao desprazamento da poboación dende o alto da parroquia, provocando ese abandono e paulatina transformación en monte. En xaneiro de 2020 foi incluída na Lista Vermella do Patrimonio da asociación Hispania Nostra.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Altar de San Xoan do Mosteiro.jpg|Altar de San Xoán do Mosteiro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Mosteiro 
### Parroquias de Ortigueira 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ortigueira
Vento (homónimos)

O termo **Vento** pode referirse a:

***Vento**: en meteoroloxía, corrente de aire que se xera na atmosfera debido ás diferenzas de presión;
***Vento solar**: fluxo de partículas (na súa maioría protóns de alta enerxía, uns 500keV) emitidos pola atmosfera dunha estrela;
*Conxunto de **instrumentos de vento** nunha orquestra;
****Vento negro***: Película mexicana dirixida en 1964 por Servando González.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Vento**, lugar da parroquia de Xallas de Castriz, no concello de Santa Comba;
***Ventoselos**, lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello de Vilalba;
***Ventosiños**, lugar da parroquia de Coeses, no concello de Lugo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
José Viqueira Barrio

**José Viqueira Barrio** foi un médico e coleccionista numismático e de minerais galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi médico en Vilagarcía de Arousa. Vendeu a súa colección numismática á Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela en 1934. Cedeu a súa colección mineralóxica, a cal tardou corenta anos en elaborar, ao Museo de Historia Natural da USC. Ten unha rúa dedicada en Vilagarcía de Arousa.

## Vida persoal 
Casou en Cesuras con Modesta Roa Lago o 23 de xaneiro de 1913.

## Notas
Entíns, Outes

**Santa María de Entíns** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Outes. Segundo o padrón municipal (INE&nbsp;2020) ten 153 habitantes (80 homes e 73 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 230 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Entíns 
### Parroquias de Outes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Outes
O Freixo de Sabardes, Outes

**San Xoán do Freixo de Sabardes** é unha parroquia que se localiza no suroeste do concello de Outes. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 839 habitantes (416 homes e 423 mulleres), distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 1.283 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Outes. O Freixo de Sabardes.Siavo. Galiza 01.jpg|Siavo.
Ficheiro:Outes. O Freixo de Sabardes.Siavo. Galiza 09.jpg|Siavo.
Ficheiro:Outes. O Freixo de Sabardes.Siavo. Galiza 06.jpg|Vista da Ribeira do Freixo desde Siavo.
File:Néboa na costa. Peirao do Freixo de Sabardes. Outes. Galiza.jpg|Néboa na costa

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Freixo de Sabardes 
### Parroquias de Outes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Outes
Matasueiro, Outes

**San Lourenzo de Matasueiro** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Outes. Segundo o padrón municipal (INE&nbsp;2020) ten 176 habitantes (83 homes e 93 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 293 habitantes.

O lugar de Matasueiro atópase a 5&nbsp;km da capital do concello, A Serra, en dirección Pino do Val (Mazaricos), a carón do río Entíns.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Matasueiro 
### Parroquias de Outes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Outes
### Ligazóns externas 
*Asociación de Veciños Sueiro
Outes, Outes

**San Pedro de Outes** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Outes na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 677 habitantes (317 mulleres e 360 homes) distribuídos en 21 lugares .

A capital do concello de Outes, áchase no lugar desta parroquia da Serra de Outes, única entidade de poboación do concello con categoría de *entidade singular* (urbana).

## Patrimonio 
A **Igrexa parroquial de San Pedro** foi construída a principios do século XVIII polo marqués da Sierra. De planta de cruz latina posúe catro altares laterais e o altar maior.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Outes 
### Parroquias de Outes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Outes
Quiasmo

O **quiasmo** é un procedemento morfosintáctico de repetición empregado na poesía que consiste en repetir unha secuencia invertendo a orde dos seus elementos:

## Exemplos 
* En "Campanas de Bastavales" (*Cantares Gallegos*, Rosalía de Castro):

:::::*corren nubes, nubes corren*

Obsérvese que tamén hai epanadiplose e epanalepse.

* En "Campanas de Bastavales" (*Cantares Gallegos*, Rosalía de Castro):

:::::*¡ai! uns amores toliños*
:::::*¡ai! uns toliños amores*

## Véxase tamén 
* Figura estilística
A Serra de Outes, Outes, Outes

**A Serra de Outes** é unha vila da parroquia de Outes, no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o IGE, en 2012 tiña 1146 habitantes (549 homes e 597 mulleres).

É o lugar máis poboado e a capital do concello. Localízase ao sur do municipio.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Outes 
### Parroquias de Outes 
## Notas
Bandoxa, Oza-Cesuras

**San Martiño de Bandoxa** é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o INE en 2018 tiña 152 habitantes (83 homes e 69 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 206 habitantes.

## Demografía 
### Parroquia 
Gráfica da evolución demográfica da parroquia de Bandoxa:

## Lugares e parroquias
### Lugares de Bandoxa
### Parroquias de Oza-Cesuras
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos
*Lugares de Oza-Cesuras
Cuíña, Oza-Cesuras

**Santa María de Cuíña**

## Galería

Ficheiro:Oza_Cesuras_Cuíña_1.jpg|Igrexa de Santa María.
Ficheiro:Oza_Cesuras_Cuíña_3.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Cuíña_5.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Cuíña_6.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Cuíña_8.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Cuíña_12.jpg|Lavadoiro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cuíña 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lugares de Oza-Cesuras
Mondoi, Oza-Cesuras

**Santa Cruz de Mondoi** é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 234 habitantes (126 mulleres e 108 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 240 habitantes.

## Cultura
### Topónimo
*Mondoi* é un antropónimo xermánico que aparece entre o século VII e X.

## Galería

Ficheiro:Pazo de Mondoi Oza dos Ríos A Coruña.jpg|Pazo de Mondoi.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mondoi 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oza-Cesuras
Oza, Oza-Cesuras

**San Pedro de Oza** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Oza-Cesuras e do que é a capital. Segundo o IGE en 2011 tiña 597 habitantes (293 mulleres e 304 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, 38 máis ca en 1999.

## Cultura
### Topónimo
*Oza* é un topónimo posiblemente prerromano e que se refire á auga ou aos ríos. Nese caso a súa orixe sería anterior ao século III.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:San Pedro de Oza dos Ríos - Galiza-10.jpg|Porta da igrexa de San Pedro de Oza.
Ficheiro:San Pedro de Oza dos Ríos - Galiza-8.jpg|Fiestra da igrexa de San Pedro de Oza.
Ficheiro:San-pedro-oza-cesuras-fachada.jpg|Fachada da igrexa románica parroquial
Ficheiro:Cruceiro-de-san-pedro-oza-cesuras.jpg|Cruceiro 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Oza 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lugares de Oza-Cesuras
Parada, Oza-Cesuras

**Santo Estevo de Parada** é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 299 habitantes (149 mulleres e 150 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 247 habitantes.

## Cultura
### Topónimo
*Parada* é un topónimo latino posiblemente relacionado coas casas ou mansións de acollida en lugares de camiños.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Oza_Cesuras_Parada_Igrexa_5.jpg|Igrexa de Santo Estevo de Parada.
Ficheiro:Oza_Cesuras_Parada_Igrexa_7.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Parada_Capela_do_Carme_6.jpg|Capela do Carme.
Ficheiro:Oza_Cesuras_Parada_Capela_do_Carme_2.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Parada_Capela_do_Carme_10.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Parada_Capela_do_Carme_22.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Parada_Capela_da_Trindade_1.jpg|Igrexa adicada a Nosa Señora da Trindade e cruceiro no lugar das Capelas
Ficheiro:Oza_Cesuras_Parada_Capela_da_Trindade_3.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Parada_Cruceiro_3.jpg|Cruceiro das capelas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Parada 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lugares de Oza-Cesuras
Cis, Oza-Cesuras

**San Nicolao de Cis**

#### Patrimonio 
Na parroquia fundouse o mosteiro de San Salvador de Cis, do que só se conserva a igrexa monacal. A actual igrexa parroquial de San Nicolao naceu como templo adxunto ao mosteiro.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de San Nicolao de Cis, Oza dos Ríos.jpg|Igrexa de San Nicolao de Cis
Ficheiro:Oza_Cesuras_Igrexa_San_Nicolao_de_Cis_7.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Igrexa_San_Nicolao_de_Cis_5.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Igrexa_San_Nicolao_de_Cis_14.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Igrexa_San_Nicolao_de_Cis_11.jpg|Ábsidas góticas da igrexa.
Ficheiro:Concerto na igrexa de San Nicolao de Cis, Oza dos Ríos.jpg|Concerto dentro da igrexa.
Ficheiro:Oza_Cesuras_Mosteiro_San_Nicolao_de_Cis_2.jpg|Antigo convento.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cis 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oza-Cesuras
Reboredo, Oza-Cesuras

**Santiago de Reboredo** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Oza-Cesuras. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 117 habitantes (62 homes e 55 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 131 habitantes.

## Cultura
### Topónimo
*Reboredo* é un fitotopónimo latino que se refire aos carballos. A súa orixe dáse entre o século X e XII.

## Galería

Ficheiro:Oza_Cesuras_Reboredo_Área_Recreativa_1.jpg|Área recreativa de Reboredo no río Mendo.
Ficheiro:Oza_Cesuras_Reboredo_Área_Recreativa_3.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Reboredo_Área_Recreativa_5.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Reboredo_Área_Recreativa_7.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Reboredo_Área_Recreativa_8.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Reboredo_río_Mendo_2.jpg|Río Mendo ao seu paso por Reboredo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Reboredo 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oza-Cesuras
Porzomillos, Oza-Cesuras

**San Pedro de Porzomillos** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Oza-Cesuras. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 424 habitantes (208 mulleres e 216 homes) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 375 habitantes.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Igrexa de San Pedro de Porzomillos.JPG|Igrexa de San Pedro.
Ficheiro:Oza_Cesuras_Porzomillos_2.jpg|
Ficheiro:San-Pedro-porzomillos-oza-cesuras-abside.jpg|Ábsida da igrexa románica parroquial
Ficheiro:Oza_Cesuras_Porzomillos_9.jpg|
Ficheiro:San-Pedro-porzomillos-oza-cesuras-venta-cruz-absidial.jpg|Ventá absidial e cruz cumial da igrexa románica parroquial
Ficheiro:Oza_Cesuras_Porzomillos_11.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Porzomillos_14.jpg|

## Lugares e parroquias
### Lugares de Porzomillos
### Parroquias de Oza-Cesuras
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos
*Lugares de Oza-Cesuras
A Regueira, Oza-Cesuras

**Santa María da Regueira**

## Galería

Ficheiro:Igrexa da Regueira.jpg|Igrexa de Santa María.
Ficheiro:Oza_Cesuras_Regueira_2.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Regueira_3.jpg|Casa reitoral.
Ficheiro:Oza_Cesuras_Regueira_4.jpg|Parque.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Regueira 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oza-Cesuras