Orde do Temple

miniatura|Selo da Orde.
A **Orde do Temple** ou **Orde dos Templarios** foi unha orde relixiosa militar, creada en 1118 na cidade de Xerusalén, por nove cabaleiros de orixe francesa, cuxo nome completo era *Orde dos Pobres Cabaleiros de Cristo e do Templo de Salomón*. Nos séculos seguintes volveuse nunha institución de enorme poder político, militar e económico. A súa divisa era: *Non nobis, Domine, non nobis, sed nomini Tuo da gloriam*, o que significa «Non a nós, Señor, non a nós, dade a gloria ao Voso nome». Inicialmente as súas funcións limitábanse aos territorios cristiáns conquistados na Terra Santa durante o movemento das Cruzadas, e visaban á protección dos peregrinos que se desprazaban aos lugares sagrados. Nas décadas seguintes, a Orde beneficiouse de innúmeras doazóns de terra na Europa que lle permitiron estabelecer unha rede de influencias en todo o continente.

## Orixe do nome e lendas 
180 px|miniatura|Cruz da Orde dos Templarios
Os templarios foron a primeira orde miliar, uns militares que se organizaban en confraría non cun fin de botín senón relixioso, de conquista dos Santos Lugares, que como tales debían pertencer á fe verdadeira, ou sexa a deles. Ao seren os primeiros monxes-guerreiros foi unha innovación dos cruzados, xa que no pensamento relixioso un monxe non debía nunca ensinar as mans con sangue e incluso estaba penado que matase a un inimigo, polo que os templarios foron criticados por cregos cristiáns que vían na súa existencia un paradoxo non desexable na realidade, como o abade de Isaac da estrella, quen ironizaba sobre a existencia dun "quinto evanxeo" que permitiría a certa nova cabalaría estender a fe mediante o uso da forza, ou Walter Map. Para combater estas críticas éticas San Bernardo "liber ad Milites Templi", un tratado xustificativo que asociaba a estes monxes "sanguinarios" cos campións veterotestamentarios que contaban coa axuda de Deus contra filisteos. Os templarios recibiron como área para a súa sede o territorio que corresponde ao Templo de Salomón, en Xerusalén, e de aí a orixe do nome da Orde.

Segundo a lenda, eles terían encontrado no territorio que recibiron documentos e tesouros que os tornaron poderosos.
Segundo algúns, eles ficaron coa tutela do Santo Graal, o cáliz onde foi colectado o sangue de Xesucristo na cruz, e o mesmo que se usou na última cea. Todos estes mitos xurdiron xa na Idade Moderna e serviron ao imaxinario burgués para atacar á monarquía.

## Ascensión e caída 
dereita|miniatura|Construción templaria en Saint Martin des Champs, Francia

A ascensión meteórica dos Templarios levou á súa propia caída. Con medo do estado dentro do seu propio estado, o rei Filipe IV de Francia, con apoio do Papa Clemente V, planeou a destrución da Orde do Templo. En todo o seu territorio, os cabaleiros do Templo foron presos simultaneamente o 13 de outubro de 1307, un venres. Sometidos a tortura, a maioría admitiu prácticas consideradas herexes, como adorar un ídolo chamado Baphomet, homosexualidade ou cuspir na cruz. O papa aprobou a súa extinción no Concilio de Viena de 1311-1312, executándose a maioría dos cabaleiros da orde na fogueira, incluíndo o seu gran-mestre Jacques de Molay en 1314.

O rei Filipe tentou tomar posesión dos tesouros dos templarios, mais cando os seus homes chegaron ao porto, a frota templaria xa partira misteriosamente con todos os tesouros, e xamais se encontrou. Os posíbeis destinos desa frota serían Portugal, onde os templarios serían protexidos; Inglaterra, onde se poderían refuxiar por algún tempo, e Escocia onde tamén se poderían refuxiar con bastante seguridade.
## Historia dos templarios por territorios
### Coroa de Aragón 
A orde comeza a súa implantación na zona oriental da Península Ibérica na década de 1130. En 1131, o conde de Barcelona Ramón Berenguer III pide a súa entrada na orde, e en 1134, o estamento de Afonso I de Aragón cédelles o seu reino aos templarios, xunto a outras ordes como os hospitalarios ou a do Santo Sepulcro. Este testamento sería revogado, e os nobres aragoneses, desconformes, entregaron a coroa a Ramiro II, aínda que fixeron numerosas concesións, tanto de terras como de dereitos comerciais ás ordes para que renunciaran. Este rei buscaría a unión con Barcelona da que nacería a Coroa de Aragón.

Esta coroa axiña chegaría a un acordo cos templarios, para que colaboraran na Reconquista, favorecéndoos con novas doazóns de terras, así como con dereitos sobre as conquistas (un quinto das terras conquistadas, o décimo eclesiástico, parte das parias cobradas aos reinos de taifas). Tamén, segundo estas condicións, calquera paz ou tregua tería que ser consentida polos templarios, e non só polo rei.

Como en toda Europa, numerosas doazóns de pais que non podían dar un título nobiliario máis que ao fillo máis vello, e buscaban cargos eclesiásticos, militares, cortesáns ou en ordes relixiosas, enriqueceron á orde.

En 1148, pola súa colaboración nas conquistas do sur de Cataluña, os templarios recibiron terras en Tortosa (da cal, tras comprar as partes do rei e os xenoveses, quedaron como señores) e de Lleida (onde se asentaron en Gardeny e Corbins). Tras unha resistencia que se prolongaría até 1153, caeron as últimas prazas da rexión, recibindo os templarios Miravet, nunha importante situación no río Ebro.

Tras a derrota de Muret, que supuxo a perda do imperio transpirenaico aragonés, os templarios convertéronse en custodios do herdeiro á coroa no castelo de Monzón. Este, Xaime I o Conquistador, contaría con apoio templario nas súas campañas en Mallorca (onde recibirían un terzo da cidade, así como outras concesións nela), e en Valencia (onde de novo recibiron un terzo da cidade).

Os templarios mantivéronse fieis ao rei Pedro o Cerimonioso, manténdose do seu lado durante a excomuñón que sufriu a raíz da súa loita contra Francia en Italia.

### Os templarios no reino de  Castela e León 
Ante a invasión almohade, os templarios loitaron no exército cristián, vencendo xunto aos reinos de Castela, Navarra e Aragón na batalla das Navas de Tolosa (1212).

En 1265, colaboraron na reconquista de Murcia, que se levantara en armas, recibindo en recompensa Jerez de los Caballeros e o castelo de Murcia.
### En Portugal
A primeira doazón aos templarios fíxoaa en marzo de 1128 Tareixa, condesa de Portugal en Braga ao templario Raimundo Bernardo o castelo de Soure con tódalas súas rendas e as terras entre Coímbra e Leiria, estando presentes o rei Afonso VII e o Conde Fernán Pérez de Traba. Meses máis tarde 19 nobres do condado portucalense encabezados pola raíña e o Conde de Traba fan diversas doazóns á Orde.

### Os templarios en Galicia 
A orde do temple tivo diversas terras no reino de Galicia, entre elas destaca as de Carballeda de Avia, A Coruña, Coia, Vigo, Amoeiro, capela de San Amaro en A Arnoia, Guntín, Palas de Rei, Láncara, Pazos de Arenteiro etc., e varios hospitais ao longo do Camiño de Santiago. Todos estes bens acabarían nas mans da Orde dos Hospitalarios trala "ilegalización" dos Templarios.

### Polonia 
Os templarios non estiveron activos en Polonia até o século XIII cando o príncipe silesio Henryk Brodaty lles cedeu propiedades nas terras de Oławy (Oleśnica Mała) e Letzen (Leśnica). Máis tarde Władysław Odonec doaríalles Myślibórz, Wielką Wieś, Chwarszczany e Wałcz. O príncipe polaco Przemysław II entregaríalles Czaplinek. A orde chegaría a ter en Polonia polo menos doce komandorie (comendadores), que segundo algúns historiadores puideron ser até cincuenta. A pesar do distanciamento xeográfico coa Terra Santa e co Mediterráneo, que era o centro da orde, chegaría a haber entre 150-200 cabaleiros en Polonia, de procedencia maioritariamente xermánica. O número de cabaleiros polacos é difícil de estimar.

## Influencias 
Despois da aniquilación dos Templarios na maior parte de Europa, a Orde continuou en Portugal, como Orde de Cristo (da cal Henrique, duque de Viseu foi gran-mestre), e en Escocia, aínda que sen nunca máis alcanzar a importancia anterior. Porén, a Orde de Cristo herdou todos os bens dos Templarios portugueses e desempeñou un papel crucial nos Descubrimentos portugueses. No resto da Península Ibérica os membros e terras da Orde pasaron a outras Ordes militares, sobre todo aos seus rivais da Orde dos Hospitalarios.

Segundo algúns, en Escocia a orde gozou de liberdade suficiente para continuar as súas actividades sen incomodarse pola inquisición da Igrexa católica, téndose mesturado con fraternidades masónicas, de onde se orixinou, segunda a lenda, a franco-masonaría, rito escocés.

## Mestres 
# Huguens de Payns (1118-1136)
# Robert de Craon (Robertus Burgundío) (1136-1146)
# Everard des Barres(Ebrardus de Barris) (1146-1149)
# Bernard de Tremelay (1149-1153)
# André de Montbard (1153-1156)
# Bertrand de Blanchefort (1156-1169)
# Philippe de Milly (Philippus de Neapoli/de Nablus) (1169-1171)
# Odo (Eudes) de St Amand ou Odon de Saint-Chamand(1171-1179)
# Arnaud de Toroxe (Arnaldus de Turre Rubea/de Torroxa )(1179-1184)
# Gerard de Ridefort|Gérard de Ridefort (1185-1189)
# Robert de Sablé (Robertus de Sabloloi) (1191-1193)
# Gilbert Horal (Xilbertus Eraíl/Heraíl /Arayl /Horal/Roral) (1193-1200)
# Phillipe de Plesis / Plaisíe`/ Plese` /Plesiez (1201-1208)
# Guillaume de Chartres ou Willemus de Carnoto(1209-1219)
# Pierre (Pedro) de Montaigu (Petrus de Monteacuto) (1219-1230)
# Armand de Périgord (Hermannus Petragoricensis) ou Hermann de Pierre-Grose (???-1244)
# Richard de Bures (1245-1247)
# Guillaume de Sonnac (Guillelmus de Sonayo)(1247-1250)
# Renaud de Vichiers (Rainaldus de Vicherío)(1250-1256)
# Thomas Bérard (1256-1273)
# Guillaume de Beauxeu (Guillelmus de Belloíco) (1273-1291)
# Thibaud Gaudin (Thiband Ggandin)(1291-1292)
# Jacques de Molay (1292-1314)

### Os nove fundadores 
* Hugo de Payens
* Geoffroy de Saint-Omer
* Andrés de Montbard
* Archamband de Saint-Aigman
* Payer de Montidier
* Godofredo Bisson
* Gondemaro
* Hugo Rigaud
* Rolando

## En Portugal 
Os Templarios entraron en Portugal aínda no tempo de Teresa de León, que lles doou a poboación miñota de Fonte Arcada, en 1127. Un ano despois, a viúva do conde Henrique entregoulles o Castelo de Soure baixo compromiso de colaboraren na conquista de terras aos mouros. En 1145 recibiron o Castelo de Longroiva e dous anos despois axudaron a Afonso Henriques na conquista de Santarém e ficaron responsábeis do territorio entre o Mondego e o Texo, a montante de Santarém.

Os Templarios Portugueses a partir de 1160 ficaron con sede na cidade de Tomar, onde continuou a situarse a súa orde sucesora, a Orde de Cristo.

### Mestres Portugueses 
# Afonso Henriques, Irmán Templario (13 de marzo de 1129)
# Guillaume Ricardo (1127 - 1139)
# Hugues Martins (1139)
# Hugues de Montoire (1143)
# Pedro Arnaldo (1155 - 1158)
# Gualdim Pais1160 Gualdim Paes (1158 - 1195)
# Lopo Fernandes
# Fernando Dias (1202)
# Gomes Ramires (1210 - 1212)
# Pierre Alvares de Alvito (1212 - 1221)
# Pedro Anes (1223 - 1224)
# Martin Sanchez (1224 - 1229)
# Estevão Belmonte (1229 - 1237)
# Guillaume Fouque ou Fulco (1237 - 1242)
# Martim Martins (1242 - 1248)
# Pedro Gomes (1248 - 1251)
# Paio Gomes (1251 - 1253)
# Martim Nunes (1253 - 1265)
# Gonçalo Martins (1268 - 1271)
# Beltrão de Valverde (1273 - 1277)
# João Escritor (1280 - 1283)
# João Fernandes (1283 - 1288)
# Afonso Pais-Gomes (1289 - 1290)
# Lourenço Martins (1291 - 1295)
# Vasco Fernandes (1295 - 1306)

### Castelos 
* Castelo de Castelo Branco
* Castelo de Longroiva
* Castelo de Pombal
* Castelo de Tomar
* Castelo de Soure

### Mosteiros 
* Convento de Cristo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* LOUÇÃO, Paulo Alexandre, *Os Templários na Formação de Portugal*, Edições Ésquilo, 8ª edição, Nov. de 2003
* LOUÇÃO, Paulo Alexandre, *Dos Templários à Nova Demanda do Graal*, Edições Ésquilo, 1ª edição, Set. 2003
* TELMO, António, ''O Mistério de Portugal na História e n'Os Lusíadas'', Edições Ésquilo

### Outros artigos 
* Cruzadas
* Ordes militares

### Ligazóns externas 
* CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: The Knights Templars 
* Templar History