English Racing Automobiles

**English Racing Automobiles** (**ERA**) era un fabricante británico en activo desde 1933 ata 1954. E.R.A. fabricou coches entre os anos 1933 e 1954, competindo no campionato do mundo da Fórmula 1 en tres tempadas, ,  e .
[miniatura|1936 1.5-litre ERA R6B, ex-[Dudley Benjafield|Dudley "Doc" Benjafield]]

## Historia da preguerra 
miniatura|1935 ERA Tipo D R4D
ERA fundouse por Humphrey Cook, Raymond Mays e Peter Berthon en novembro de 1933 e estableceuse en Bourne, Lincolnshire, xunto a Eastgate House, a casa familiar de Raymond Mays Entre o camiño de Eastgate e o camiño de Spalding. A súa ambición era fabricar e facer un equipo de coches de carreiras dunha soa praza, capaces de manter o prestixio británico nas carreiras europeas continentais.

O custo de aspirar a ter un equipo de carreiras de Gran Premio era prohibitivo, en lugar diso os esforzos de ERA apuntaron a un pequeno voiturette con motor de clase 1500cc supercharged, o equivalente á Fórmula 2 do momento. Humphrey Cook financiou a operación, usando a fortuna do negocio familiar de cortinas, Cook, Son & Co., de St Paul's Churchyard, Londres. Peter Berthon era responsable do deseño total dos coches, mentres que Raymond Mays converteuse no seu piloto principal, logo de correr con éxito con varias outras marcas incluíndo Vauxhall, Bugatti e Riley.
[miniatura|right|Un motor ERA de seis cilindros sobrealimentado no coche de carreiras do [Prince Bira]] 
Un novo chasis concibido polo deseñador británico Reid Railton (que tamén deseñara con éxito os coches Bluebird que romperon a marca de velocidade en terra con Campbell) foi construído por Thomson & Taylor en Brooklands.

[miniatura| 1938 chasis Tipo E nº GP1, pilotado por HL Brooke, [Leslie Johnson, Reg Parnell, Peter Walker e Peter Whitehead]]

Durante o resto da década, con pilotos do calibre de Dick Seaman no equipo, ERA dominou as carreiras de voiturette, co deseño orixinal do Tipo A, que co tempo desenvolvéronse nos Tipo B, Tipo C e Tipo D.

### Tipo B 
En 1935 comezou a produción do tipo B (cambiou mínimamente). Os modelos A e B ofrecéronse con tres tamaños de motor. 

Dous príncipes de Siam, Chula Chakrabongse e Bira Birabongse, cuxo trío de ERAs fixóse famoso como "Hanuman", "Romulus" e "Remus", dirixían o seu propio equipo, operando desde The White Mouse Garage. O príncipe Chula era o dono do equipo, comprou Romulus como agasallo para o seu primo, o príncipe Bira, que era o piloto do equipo.

Producíronse 13 ERA tipo B, dos cales tres foron modificados posteriormente ás especificacións posteriores (tipo C ou nun caso tipo D).

### Tipo C 
thumb | 1935 ERA Tipo D R4D
En 1936 xurdiu o Tipo C. Mantívose o mesmo chasis con estrutura de escaleira e a carrozaría de paneis de aluminio dos modelos A e B. Non obstante, o modelo C tiña unha gama de motores lixeiramente diferente. Ningún dos coches da etapa C tiña a opción de motor máis pequeno, con 1,5 ou 2,0 litros, cunha opción de motor intermedio de 1,75 litros. Tamén fixéronse cambios nos brazos de suspensión e control. Instaláronse amortecedores hidráulicos na suspensión traseira mentres aparecía unha suspensión dianteira completamente nova que substituía os resortes elípticos e os amortecedores de fricción por un brazo traseiro con barras de torsión transversais e amortecedores hidráulicos.  Tres ERA tipo B modificáronse a tipo C estándar, os coches R4B, R8B e R12B. 

Despois de rexistrar o mellor tempo na sesión de adestramentos para o Gran Premio do Reino Unido de 1948, Johnson retirou a GP2 do terceiro lugar na primeira volta cando fallou unha articulación do eixe de transmisión. Na práctica para o Coupe du Salon en Montlhéry bateu o récord de volta pero retirou a GP2 da carreira co tanque de combustible rachado despois de tres voltas.

En 1949 en Goodwood a GP2 rompeu a articulación do eixo traseiro na práctica, pero Johnson levou o coche ao quinto posto no Trofeo Richmond e ao terceiro na Copa Chichester. No primeiro día de adestramento na Jersey International Road Race, foi o segundo máis rápido logo da volta récord de Luigi Villoresi nun Maserati pero o segundo día os rodamentos do motor fallaron e o coche non correu. No Gran Premio de Europa de Silverstone de 1950, o sobrealimentador desintegrouse despois de dúas voltas.

Mentres tanto, o GP1, pilotado por Fred Ashmore, non conseguiu rematar a carreira internacional en Jersey de 1948 debido á falta de combustible e á dirección defectuosa.

No Trofeo Internacional BRDC / *Daily Express* de 1949, Peter Walker levou o GP1 a 1,2 segundos do Maserati de Giuseppe Farina na práctica e quedou quinto na carreira, a pesar dos problemas de caixa de cambios e dirección, un radiador con fugas e o escape queimando o pé do piloto. Walker foi o máis rápido na práctica na carreira de estrada do Trofeo Wakefield de Irlanda, pero un fallo nos freos obrigouno a meterse na vía de escape na primeira curva. Aquí rematou a carreira do GP1 cando foi alcanzado por un Alta que xa chocara co Maserati 4CL de Salvadori. 

Finalmente, en 1950, o GP1 foi destruído por un incendio na carreira do British Empire Trophy na Illa de Man, causado por un fallo do eixe de transmisión cando o coche marchaba a alta velocidade con Walker ao volante.

### Tipo G 
Un novo coche de Fórmula 2 de 1.5-litros, o Tipo G competiu no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1952, que foi a primeira tempada que se correu cas regras da Fórmula Dúas. O coche utilizou un motor Bristol. Stirling Moss pilotaba, pero os resultados foron decepcionantes.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

:'' Indican unidade compartida

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A historia de ERA
* The post-war ERA-Bristol G (R1G)