Supermarine Sea Lion II

O **Supermarine Sea Lion II** foi un hidroavión de carreira británico construído por Supermarine Aviation Works. Deseñado por Reginald Mitchell, foi unha modificación do Supermarine Sea King II. O Sea Lion II estaba impulsado por un motor de 450 hp (340 kW) Napier Lion.

Participou na carreira polo trofeo Schneider de 1922 en Nápoles, e foi planeado para ser capaz de acadar unha velocidade de 260 km/h. Competiu contra dous avións italianos. O piloto Henri Biard voou o aparello facéndose coa vitoria tras completar o circuíto a unha velocidade media de 234,5 km/h, sendo o primeiro éxito posterior á guerra dun avión británico nunha competición internacional.

Para a carreira do ano seguinte, o deseño do avión foi modificado por Mitchell e remotorizado. Renomeado como Supermarine Sea Lion III, conseguiu o terceiro posto, acadando unha velocidade de 243.27 km/h. Despois deste fracaso, Supermarine comezou a deseñar hidroavións de flotadores en lugar de hidrocanoas como avións de carreiras.

## Desenvolvemento 
miniatura|251x251px|O casco do Sea Lion II e o motor Napier Lion durante a construción do avión
A carreira do trofeo Schneider para hidroavións fora gañada por Italia en 1920 por un Savoia S.19 (a única aeronave que participou na reunión), e novamente en 1921 por un Macchi M.7, noutra carreira non disputada. Unha terceira vitoria consecutiva italiana consecutiva faría que o trofeo quedase retido permanentemente por Italia, polo que Supermarine decidiu entrar na competición de 1922, cunha participación financiada pola propia compañía (os participantes italiano e francés estaban financiados polos seus respectivos gobernos). Para competir, Supermarine, baseada es Woolston, Southampton, desenvolveu un hidroavión de carreiras como unha modificación do seu caza Sea King II. O Sea King era un biplano anfibio monopraza cun motor Hispano Suiza de 300 hp (220 kW) en configuración pusher que voou por vez primeira en 1921.

O avión foi modificado polo deseñador e enxeñeiro xefe de Supermarine, Reginald Mitchell, como un hidroavión cun motor de 450 hp (340 kW) Napier Lion, Co novo motor a potencia aumentou un 50%; Mitchell agardaba que o avión fose capaz de acadar unha velocidade de 260 km/h, converténdose de facelo no avión máis rápido do Reino Unido. As súas modificacións no temón e na deriva fixeron que o casco tivese que reforzarse, o que se conseguiu estirando unha capa extra de tecido vernizado ao redor da estrutura. O circuíto consistía en 13 voltas, cada unha cunha lonxitude de 28,5 km. A carreira transcorreu sen incidentes. O Sea Lion II foi pilotado por Henri Biard, que gañou a carreira voando a unha velocidade media de 234,5 km/h, e colocou ás con dúas baías e un temón máis grande.A nosa oficina de deseño conseguiu toda a velocidade posible para a máquina. Fixémolo o mellor que puidemos e non nos arrepentimos. O Sea Lion III foi 11 mph máis rápido que o Sea Lion II, e o mérito desta boa actuación debeuse a varias persoas, unha das cales é o señor R.J. Mitchell, que deseñou ambas máquinas.A derrota británica fixo que Supermarine deixase de usar os xa superados hidrocanoas como avións de carreiras, en favor dos hidroavións con patíns.

### Características xerais 
* **Tripulación:** 1
* **Lonxitude:** 7,54 m
* **Envergadura:** 9,75 m
* **Superficie alar:** 35,7 m2
* **Peso baleiro:** 959 kg
* **Peso bruto:** 1 293 kg
* **Planta motriz:** 1 motor de pistóns refrixerado por auga Napier Lion II W-12 de 450 hp (340 kW)
* **Hélices:** hélice impulsora de madeira de paso fixo de 4 pas

### Rendemento 
* **Velocidade máxima:** 260 km/h
* **Autonomía:** 3 horas

## Notas 
## Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*