Pródico de Ceos

**Pródico de Ceos** (en grego Πρόδικος "Pródikos", aprox. 465 - 415 AEC)  foi un filósofo grego do primeiro período do movemento  sofista, coñecido como o "precursor de Sócrates".
## Traxectoria 
Pouco se sabe da súa orixe, excepto que parece que naceu en  Iulis, na illa exea de Ceos (unha das Cícladas, entre o 460 e o 470 AEC.
Foi a Atenas como embaixador de Ceos, e deuse a coñecer como orador e profesor. Do mesmo modo que Protágoras, intentaba treinar os seus pupilos para asuntos domésticos  e civís; mais mentres Protágoras focalizaba o seu ensino principalmente en disciplinas como retórica e estilo, Pródico facía da ética a disciplina preeminente no seu currículo xunto coa lingüística. Daba especial énfase (coincidindo con Confucio) na corrección dos nomes ou *orthoepeia* (en grego ὀρϑοέπεια). Parece que era unha brincadeira común na época a referencia aos prezos das súas ensinanzas e á diferenza entre o curso dun dracma e o de cincuenta dracmas. No Cratilo, Sócrates di que se se puidese ter permitido o curso de cincuenta dracmas sería un experto na "corrección dos nomes". Pese a este comentario, Sócrates foi moi influenciado por Pródico e pola súa teoría da corrección. E en ética era un pesimista, que dispensaba os seus deberes civís a despeito dun físico fráxil, enfatizaba as dores da vida e avogaba, con todo, non por unha resignación sen esperanza, senón, antes diso, pola cura encontrada no traballo, tomando como modelo a Heracles - a incorporación da actividade viril.

Aristófanes, na obra de teatro *As nubes*, considérao un experto en astronomía, e en *As aves* conta que compuxo unha *Cosmogonía*. Segundo Sexto Empírico (*Mat.* 9, 18), Pródico ensinaba que:

:*Os antigos consideraron como deuses o Sol, a Lúa, os ríos, as fontes e en xeral todas aquelas cosas que son útiles para a nosa vida, na medida en que a axudan, igual que os exipcios deificaban o río Nilo, e engade que por esta razón o pan foi chamado Deméter, a agua Posidón, o lume Hefesto, e así sucesivamente cada cousa que era útil*.

Esta visión a respecto da orixe da crenza nos deuses era notabelmente moderna, após este estadio inicial, defendía que os homes que tiñan realizado proezas e servizos para a humanidade eran deificados. Estabeleceu así a base para unha teoría naturista da relixión da interpretación dos mitos segundo o evemerismo; tamén afirmaba que a alma humana é  resultado da organización. O punto de vista de Prodico, como o dos seus compañeiros sofistas, era humanístico, e interpretou a relixión no marco do naturalismo. Tanto el como Diágoras de Melos e algúns outros foron considerados ateos.

Da súa filosofía natural sábese apenas o título dos seus tratados *Da Natureza* e *Da Natureza do Home*. O seu interese principal era buscar a precisión no uso das palabras. Dise que Theramenes, Eurípedes e Isócrates foran discípulos de Pródico. Polos seus sucesores inmediatos foi estimado de modos variados: Platón, por exemplo, satirizao nos seus primeiros diálogos.
Parte do contido, se non as propias palabras, dun dos seus discursos retóricos conservase. O discurso era aparentemente unha fábula relatandoa educación de Heracles pola virtude. O texto encóntrase na "Memorabilia" de Xenofonte.

## Notas