open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lingua achang

O **achang** (**Mönghsa**, en achang) é unha lingua da familia sino-tibetana do grupo tibetano-birmanés falada na China e Myanmar.

ISO/DIS 639-3: acn

## Distribución xeográfica
O territorio tradicional achang está divido politicamente entre a República Popular da China e Myanmar. Na China os achang habitan na rexión de Yunnan, a principal concentración está na Prefectura Autónoma dos Dehong Dai e os Jingpo, con arredor de 25.000 achang e no distrito de Longling do distrito de Baoshan, con 4.000 achang. En Myanmar habitan no distrito de Katha, ao oeste do río Irrawaddy, coñecidos localmente como Manda.

## Falantes
35.300 (2000). 
*Myanmar 1.700? 
*China 33.600

## Dialectos
*Longchuan, influenciado polo Dai
*Lianghe 
*Luxi
*Xiandaohua, 100 falantes en 2 aldeas da zona de Jiachang (Dehong) (pertencen á nacionalidade achang, pero non hai estudos sobre a súa fala que podería ser unha lingua independente).
*Maingtha, en Myanmar: 1.700 falantes (1983).
*Achang de Husa: 6.000 falantes(1990),o seu dialecto é o máis influído polo chinés, descendentes de soldados Han e mulleres achang, data do século XV, considéranse unha nacionalidade diferente do resto dos achang.

## Escrita
Na China está recoñecida como nacionalidade, pero nunca se creou unha escrita para a lingua. En Myanmar apareceron algúns libros de carácter relixioso, destaca a tradución do Novo Testamento (1992).

## Historia
Os achang proceden orixinariamente dos vales do Jinsha, Langcang e Nujiang no noroeste de Yunnan. No século II comezan a emigran ao oeste do Nujiang. Entre o século VII e o XIII o territorio achang controlárono principados dai e nanzhao. No século XIII asentáronse en Longchuan. En 1368 comeza o control político chinés do seu territorio.

En 1952 estableceuse un distrito autónomo para os achang do condado de Fusa, e entre 1953 e 1954 formáronse tres distritos máis para os achang dos condados de Luxi e Lianghe.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ethnologue
Lingua achinesa

O **achinés**, **aceh**, **acheh** ou **achenés** é unha lingua malaio-polinesia de Indonesia.

## Distribución xeográfica 
O achinés fálase na zona litoral da provincia de Aceh, no norte de Sumatra

## Dialectos 
Banda Aceh, Baruh, Bueng, Daja, Pasa, Pidie e Tunong

## Escrita 
O achinés escribíase tradicionalmente en alfabeto árabe, pero en 1979 estableceuse un novo alfabeto de base latina.

## Historia 
Aceh islamizouse no século VIII, e xa no ano 804 establécese o primeiro reino islámico no territorio de lingua achinesa, a islamización puxo fin á influencia do sánscrito e deulle un verniz arabizante á lingua. No século XV Aceh era o estado máis poderoso da rexión, e aínda que o malaio era a lingua que actuaba como oficial nos documentos escritos o achinés era predominante nos usos orais, pero dende 1641 a influencia achinesa comeza a declinar, en 1873 os holandeses invaden Aceh, pero non se puideron facer co control do territorio ata 1903, os xaponeses invaden o territorio en 1942, e vai ser o único lugar de Indonesia onde van atopar resistencia nativa.

## Fonoloxía 
### Vogais 
### Consoantes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en aceh
### Ligazóns externas 
* Ethnologue
Alfábega

A **alfábega** (***Ocimum basilicum***) é unha planta da familia das lamiáceas.

## Características
Cultivada para aromatizar e para condimentar, é unha planta pequena (20–60&nbsp;cm), con follas verdes e oblongas de entre 1,5 e 5&nbsp;cm. A alfábega é moi sensible ás xeadas. Moi usada na cociña mediterránea, en pequenas cantidades, xa que pode ser velenosa de consumirmos moita cantidade. É a base do pesto, a famosa salsa italiana de orixe xenovesa.

miniatura|Alfábega.

## Notas
Século XVI

Tempo que transcorre entre o 1 de xaneiro de 1501 e o 31 de decembro de 1600.

## Acontecementos importantes
Colonización de América

Batalla de Pavia

Armada Invencible

## Personaxes destacadas
* Carlos I de España
* Filipe II de España
* Henrique VIII de Inglaterra
* Suleiman I
* Francis Drake
* Martiño Lutero
* François Rabelais
* Luís de Camões
* Nostradamus
Século XV

Tempo que transcorre entre o 1 de xaneiro de 1401 e o 31 de decembro de 1500. É o derradeiro século da Idade Media e o primeiro da Idade Moderna.

**Acontecementos importantes**

* Revoltas irmandiñas en Galicia.
* Caída de Constantinopla, os turcos conquistan Constantinopla. Fin do Imperio Romano de Oriente.
* Fin da reconquista en España
* Fin da guerra dos cen anos entre Inglaterra e Francia.
* Renacemento e Quattrocento italiano.
* Johannes Gutenberg inventa a imprenta.

**Personaxes destacadas**
[miniatura|177px|Casa do **Século XV** en [Cuenca, España.]]
* Os Reis Católicos de España.
* Leonardo da Vinci en Italia.
Século XIV

Tempo que transcorre entre o 1 de xaneiro de 1301 e o 31 de decembro de 1400.

**Acontecementos importantes**

* Inicio da guerra dos cen anos
* A peste negra provoca unha crise demográfica en Europa
Século XIII

thumb|300px|Hemisferio Oriental no século XIII d.C.
Tempo que transcorre entre o 1 de xaneiro de 1201 e o 31 de decembro de 1300.

Durante este século en toda a Europa occidental continuou un ciclo demográfico expansivo sostido desde o século pasado.

**Acontecementos importantes**
*Cumio do gótico en Europa.
*Auxe das cidades.
*1215: Xoán sen Terra aproba a Carta Magna, primeiro documento onde prevalece a lei sobre o poder real.
Século XII

thumb|Hemisferio Oriental a inicios do século XII d.C.

Tempo que transcorre entre o 1 de xaneiro de 1101 e o 31 de decembro de 1200. Marca o inicio da Baixa Idade Media.

Durante este século en toda a Europa occidental tivo lugar un ciclo demográfico expansivo sostido, que se mantivo no século seguinte.

## Galicia 
Nos principios deste século configurouse a definición actual de Galicia, en contraposición á Gallaecia da Idade Antiga. Coa separación definitiva de Portugal nun reino propio, Galicia establécese coas fronteiras que permaneceron ata os nosos días. O último en gobernar o antigo territorio da Gallaecia foi o conde Raimundo de Borgoña.

Durante este século tanto nas terras galegas como nas dos reinos da Europa occidental o desenvolvemento dos dominios monásticos chega ao seu punto máis álxido. Os mosteiros convertéronse en verdadeiros eixes vertebradores, sociais e económicos.

Este século xunto co seguinte foron os séculos de ouro da peregrinación a Santiago de Compostela
Século XI

thumb|300px|Hemisferio Oriental a finais do século XI d.C.
thumb|300px|Hemisferio Oriental a inicios do século XI d.C.
Tempo que transcorre do ano 1001 ó 1100 da era cristiá.

**Acontecementos importantes**

*Arte románica, que perdurará durante dous séculos
*Fundación da Orde do Císter
*Conquista normanda de Inglaterra (batalla de Hastings)
Século XVII

Tempo que transcorre entre o 1 de xaneiro de 1601 e o 31 de decembro de 1700.

**Acontecementos importantes**

*Guerra dos Trinta Anos
*É o século do Barroco.
*A pataca comeza a cultivarse en Irlanda

**Personaxes destacadas**

*Lois XIV de Francia, o rei Sol
*Isaac Newton
*Galileo Galilei
*Carlos I de Inglaterra
*Carlos II de Inglaterra
*René Descartes
Lingua aché

O **aché** é unha lingua da familia tupí-guaraní, do grupo guaraní falada en Paraguai. Segundo o censo de 1006 o aché tiña uns 1&nbsp;000 falantes. O aché está clasificado como definitivamente en perigo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Historia 
Tradicionalmente o aché era un pobo nómade, que vivía da caza  e da recolleita do mel, froitos e raíces bravas, libráronse dos contactos cos brancos ata o século XX, para evitar a persecución dos paraguaios que mesmo chegaron a cazalos como animais refuxiáronse nas selvas tropicais do oriente de Paraguai. En 1910 quedaban entre 800 e 1000, e poucos anos despois reducíronse ata os 500 por unha epidemia, en 1941 recuperáranse e chegaban a 600. A vila de San Juan de Nepomuceno era o centro principal do mercado escravista de nenos aché, vendidos ás familias que non podían ter fillos. O primeiro asentamento estableceuse en 1959, con arredor de 30 aché na Colonia Nacional Guayaki, nas beiras do regato Morotï, preto da aldea de Abai, máis tarde transferida a Cerro Morotï. Entre 1970 e 1978 as cinco comunidades nómades que quedaban sedentarizáronse. Os aché comezaron a se recuperar lentamente, e pasaron de 650 en 1981 a 883 en 1995.

## Distribución xeográfica 
Os aché vivían ata mediados do século XX na rexión oriental de Paraguai, hoxe quedan só 7 comunidades aché: Chupa Pou, Arroyo Bandera, Kuêtuvy, KuêTuwyVe, Cerro Moroti, Puerto Barra e Ypetimi

## Escrita 
En 1978 traducíronse fragmentos da Biblia ao aché.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ethnologue
Santo Agostiño

O nome **Santo Agostiño** adoita referirse a **Agostiño de Hipona**, teólogo e filósofo númida (354-430), bispo e un dos Padres da Igrexa. Tamén pode facer referencia aos seguintes santos:

***Agostiño de Canterbury**, relixioso romano (f. 605);
***Agostiño Webster**, relixioso inglés (f. 1535).

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Santo Agostiño**, lugar da parroquia de Rubiais, no concello de Viana do Bolo.
Knoppix

**Knoppix** é unha distribución de GNU/Linux creada polo alemán Klaus Knopper en 2002. Knoppix está baseada en Debian e execútase directamente dende un CD/DVD sen usar o disco duro ou instalar ningún ficheiro nel. Knoppix usa o ambiente gráfico LXDE, pero existe unha opcións para empregalo KDE Plasma 5 e con Gnome.

## Características 
miniatura|dereita|Árbore de distros de Knoppix.
A súa detección de hardware permite que se arrinque directamente un ambiente gráfico na maioría das máquina sen necesidade de configuración ningunha. Conéctase automaticamente á maioría dos tipos de redes, e inclúe software tanto para uso normal (especialmente navegadores web, a suite informática LibreOffice, e o programa de retoque fotográfico GIMP) coma para a reparación de sistemas. O completo ambiente gráfico e de rede é máis cómodo cá xeración anterior de discos de arrinque para os administradores de sistemas que reparaban sistemas nos que os discos duros non arrincaban. Ademais Knoppix permite conservar os cartafois persoais dos usuarios e a configuración do sistema despois de apagar o ordenador. Aínda que Knoppix é unha distribución de Linux en Live CD pódese instalar no disco duro mediante un script.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina web oficial  
*Knoppix
Galia Cisalpina

miniatura|Mapa da Galia e a Galia Cisalpina ó leste
[miniatura|Mapa da Galia Cisalpina, estendéndose desde [Venecia no Adriático, até Niza no Mediterráneo, e dese o lago de Xenebra no oeste, e os Alpes no norte, do *Theatrum Orbis Terrarum* de Abraham Ortelius,o primeiro *Atlas moderno* do mundo. Anveres, 1608.]]
A **Gallia Cisalpina** (isto é, a Galia desta parte dos Alpes) é denominada tamén por algúns autores como **Galia itálica**, ou aínda **Gallia citerior** ou **Gallia togata**. Conformábana todas as terras do norte dos ríos *Arnus* (Arno) e *Rubico* (Rubicón), na actual Italia. O río Po transcorre por este territorio de oriente a occidente trazando unha divisoria xeográfica natural. Naquela época a divisoria do río era moi importante, pois existía unha gran diferenza entre os habitantes dunha beira e da outra. As xentes ao sur do río estaban moi romanizadas e moitas mesmo tiñan os mesmos dereitos que os romanos. No norte do río, as xentes e as cidades eran máis celtas que romanas. No século I só as cidades de Aquilea e Cremona tiñan dereitos latinos; mesmo falaban outras xirias e só tiñan o latín como segunda lingua.
En xeral, a *Galica Cisalpina* non participaba case nos asuntos romanos e non gozaba das vantaxes dos aliados itálicos. Nin sequera se recrutaban os seus habitantes para a infantaría romana.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lingua gala cisalpina
Monofisismo

O **monofisismo** é unha doutrina cristiá que xorde no século VI e que defende a existencia dunha soa natureza en Cristo. Dentro do monofisismo existen diversas posturas explicativas desta unicidade natural, algunhas fusionistas como o monofisismo real ou eutiquianismo e outras que sen negar a humanidade e a divindade de Cristo consideran que existe unha soa natureza ou ser único: monofisismo verbal.

## Monofisismo real
No monofisismo real deféndese que na encarnación de Cristo a natureza humana foi absorbida pola divina, de modo que en Cristo só se pode falar dunha natureza divina e unha aparencia humana. Esta doutrina foi condenada no Concilio de Calcedonia (451) onde se formulou definitivamente a que sería a doutrina oficial da igrexa: Que en Cristo existen dúas naturezas, humana e divina, que permanecen inconfusas, indivisas, inmutables e inseparables, reunidas nunha soa persoa ou hipóstase.

## Monofisismo verbal
Como reacción a postura do Concilio de Calcedonia e a pesar de que se abandonou a posición realista algúns teólogos e igrexas seguiron mantendo posicións monofisitas máis moderadas. Aceptouse a existencia de humanidade e divindade en Cristo pero rexeitouse a idea da hipóstase ou persoa entendendo no seu lugar unha soa natureza. Esta posición vense considerando hoxe en día por algunhas igrexas como a católica como non herética na realidade, se non como herética na súa formulación verbal, de aí que se coñeza a postura como monofisismo verbal.

Dentro do monofisismo verbal, hoxe en día hai tres igrexas que se definen como monofisitas, a Igrexa apostólica armenia, a Igrexa ortodoxa siríaca e a Igrexa ortodoxa copta incluíndo nesta a Igrexa etíope tewahedo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Eufemia de Calcedonia
Lingua acheron

A **lingua acheron** é unha lingua níxer-congo do grupo Kordofana. Fálase no sur dos Montes Nuba, na provincia de Kordofán, no Sudán. Dividido en dous dialectos, o oriental e o occidental.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Ethnologue
Nestorianismo

O **nestorianismo** é unha doutrina cristolóxica predicada por Nestorio, patriarca de Constantinopla no século V. Defendía que Cristo ten dúas naturezas, humana e divina, e que estas eran independentes. Con isto, ponse en dúbida o carácter de Nai de Deus da Virxe María. Esta suposta dualidade en Xesús de Nazaret foi condenada no concilio de Éfeso, e considerada herexía pola Igrexa católica, a Igrexa ortodoxa e as igrexas ortodoxas orientais, pero aceptada pola Igrexa Asiria do Leste. Esta última tivo grandes éxitos misioneiros en Asia central e Extremo Oriente. Hoxe é unha comunidade a piques de desaparecer, especialmente tras a guerra de Iraq.
Lingua acholí

O **acholí** é unha lingua da familia nilótica do grupo occidental falada en Uganda e no Sudán do Sur.

## Distribución xeográfica
A maioría dos acholí viven no norte de Uganda, no territorio coñecido como Acholilandia. No cantón de Magwe, no Sudán viven 45.000 (2000)

## Falantes
791.796 (1996)

## Dialectos
*Labwor, ás veces clasificada como lingua independente
*Nyakwai
*Dhopaluo ou Chopi: 13.000 falantes

## Escrita
A maior parte do escrito en Acholí son obras de carácter relixioso e compilacións de literatura tradicional. En 1953 Okot p'Bitek publicou a primeira novela en acholí, *Lak Tar Miyo Kinyero Wi Lobo* (*Dentes brancos*).
En 1986 traduciuse a Biblia. Existe prensa escrita en acholí.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ethnologue
*Rupiny, semanario en acholí
*Conxugador de acholí
Historia século a século

## Antes de Cristo
### Época Clásica
século V a. de C. - século IV a. de C. - século III a. de C. - século II a de C. - século I a. de C.

## Despois de Cristo
### Época Clásica (cont.)
Século I - Século II - Século III - Século IV

### Idade Media
Século V - Século VI - Século VII - Século VIII - Século IX  - Século X - Século XI - Século XII - Século XIII - Século XIV

### Idade Moderna
Século XV - Século XVI - Século XVII

### Idade Contemporánea
Século XVIII - Século XIX

### Actualidade
Século XX - Século XXI

## Outros
*Efeméride
*Historia ano a ano
*Século
*
Els Segadors

**Els Segadors** (*Os seitureiros* en galego) é o himno nacional oficial de Cataluña. A letra da canción fai referencia á loita entre o campo catalán e o rei Filipe IV (1640).

## Historia
A letra é de Emili Guanyavents (1899), a composición é de Francesc Alió que a compuxo no ano 1892 adaptando a melodía dunha canción popular.
Durante a Segunda República Española unha parte de *Els xiquets de Valls* , obra de Josep Anselm Clavé i Camps foi incluída no himno. Finalmente non sería incluída na versión final do himno.

O 25 de febreiro de 1993 o Parlamento de Cataluña oficializou o himno.

## Letra 
## Ligazóns externas 
* Himno en MP3
Anticosti

A **illa de Anticosti** (*Anticosti Island* en inglés; ''Île d'Anticosti* en francés) é unha illa rochosa e cuberta por bosques situada no golfo de San Lourenzo, no Quebec, o Canadá. Cos seus 7.941&nbsp;km² de superficie, ocupa o posto 90 entre as illas máis grandes do mundo. Polo norte, a illa de Anticosti está separada do Quebec polo estreito de Jacques Cartier e, polo sur, da península de Gaspesia polo estreito de Honguedo. O seu lago máis grande é o lago Wickenden, que alimenta ao río Xúpiter.

## Historia 
Anticosti foi descuberta en 1534 polo explorador francés Jacques Cartier e recibiu o nome de *Assomption'' ('Asunción'). Posteriormente, foi outorgada a Louis Joliet polo rei Lois XIV como recompensa por descubrir o río Mississippi, e permaneceu na familia Joliet ata 1763, cando foi cedida por Francia á colonia de Terra Nova. O Canadá recuperou a illa en 1774. En 1895, Anticosti foi comprada polo adiñeirado chocolateiro francés Henri Menier, o cal tratou de convertela nunha gran reserva para a caza e a pesca. Menier introduciu varias especies, como os cervos, ademais de explotar os recursos naturais como a madeira e os minerais.

En 2001 creouse o Parque Nacional de Anticosti, con 572&nbsp;km² de superficie.
miniatura|Port Menier en 1922

## Xeografía 
A illa de Anticosti forma parte das terras baixas orientais do San Lorenzo. Ten 217&nbsp;km. de longo e ten un largo máximo de 48&nbsp;km., 1½ veces máis grande que a provincia da Illa do Príncipe Eduardo. O seu litoral é longo e rochoso e perigoso, ofrecendo pouco refuxio para barcos agás nas baías de Gamache, Ellis Bay e Fox Bay. Hai grandes baixíos ao sur.

O lago máis grande da illa é o lago Wickenden, que alimenta o río de Xúpiter. Hai numerosos ríos en Anticosti, moitos dos cales flúen a través de profundas gargantas e canóns nas costas norte e sur.

Topograficamente, a illa de Anticosti pódese dividir en tres rexións distintas: dúas zonas de terras baixas, que de rara vez superan os 150 m. de elevación, nos terzos oriental e occidental da illa unidos ao longo da costa; E un altiplano central que forma unha meseta que se eleva a pouco máis de 300 m. Esta meseta é unha estrutura unidireccional lixeiramente inclinada cara ao sur, e caracterízase polas súas costas. As rochas expostas na illa forman un estrato sedimentario continuo de máis de 2.000 m. de espesor. Estes son os estratos máis completos do leste de Norteamérica dos períodos ordoviciano e siluriano., localizados no seu maior parte na aldea de Port-Menier, no extremo occidental da illa. Moitos dos habitantes cumpren tarefas relacionadas coa conservación dos numerosos faros erixidos polo goberno canadense. A costa é perigosa; os máis de 400 naufraxios contabilizados fixeron a Anticosti acredora do sobrenome de "o cemiterio do San Lourenzo". Véxase en: http://www.mysteriesofcanada.com/Quebec/anticosti_island.htm Os dous únicos portos son Ellis Bay e Fox Bay.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
*Sépaq Anticosti official website
*Parc national d'Anticosti official website
*A virtual tour of Anticosti island
Antífanes

**Antífanes**, nado en Esmirna ou Rodas no 408 a.C. e finado en Atenas no 334 a.C., foi un comediógrafo grego, un dos máis importantes da comedia ática media xunto con Alexis.

## Traxectoria 
Antífanes viviu en Atenas durante o florecimento da "comedia media". Comezou a escribir arredor de 387 a.C. e atribúenselle 365 comedias, das que coñecemos o título dunhas 200. Non se conserva ningunha obra súa enteira, só fragmentos, arredor de trescentos, recollidos por Ateneo de Naucratis. Os temas evaden as polémicas políticas e só pretenden o divertimento e a evasión e xiran arredor de asuntos mitolóxicos ou da realidade cotiá.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Grecia Clásica
* Literatura grega
Antífates

**Antífates**, na mitoloxía grega, era rei dos Lestrigóns.
Cando Ulises e os seus chegaron ao país dos lestrigóns a filla de Antífates conduciunos ao pazo real, alí Antífates comezou a comer a un dos homes da expedición, Ulises fuxiu perseguido polos lestrigóns, que destruíron todos os navíos, agás o de Ulises.
Antifonte o orador

**Antifonte**, nado en Ramnunte, Ática, contra o ano 480 a.C. e finado en Atenas no 410 a.C:, foi un dos grandes oradores atenienses.

## Traxectoria 
Fillo dun aristócrata e sofista ateniense, aprende a arte oratoria do seu pai e comeza unha carreira de logógrafo e sofista, fundou unha escola de retórica en Atenas, Tucídides foi un dos seus alumnos. Participou na revolución oligárquica dos Catrocentos no 411 a.C., á caída do réxime, 410 a.C., xulgárono por traizón, e a pesar do seu discurso apaixonado de defensa, condenárono a beber cegude.

## Obras
A tradición atribúe 60 discursos a Antifonte, conservamos seis enteiros e anacos doutros vinte. O primeiro discurso data de 430 a.C.. Considerado o fundador da elocuencia xudicial. Consérvanse tres Tetraloxías de pezas oratorias e tres discursos sobre homicidios.
Antígona

**Antígona**, na mitoloxía grega, era filla de Edipo e Iocasta (modelo do amor filial), e irmá de Ismene, Eteocles e Polinices.
miniatura|*Edipo e Antígona* de Antoni Brodowski, 1828.
Acompañou o seu pai Edipo, rei de Tebas, no seu desterro e, tras a súa morte, regresou á cidade. Enterrou o cadáver do seu irmán, Polinices, a pesar da prohibición do tirano Creonte. Como castigo foi condenada a ser enterrada viva.

O mito foi levado a escena por Sófocles na traxedia *Antígona*, estreada no 442 a. C.
Santa Sé

[miniatura|dereita|Escudo do [papa Bieito XVI.]]
A **Santa Sé** é a expresión con que se alude á posición do papa en canto cabeza suprema da Igrexa católica, en oposición á referencia á Cidade do Vaticano en tanto que Estado soberano, aínda que ambas as realidades están intimamente relacionadas e é un feito que o Vaticano existe como Estado ao servizo da Igrexa.

## Características 
A Santa Sé ten personalidade xurídica propia e é ela, en estrito rigor, a que mantén relaciones diplomáticas cos demais países do mundo. Por iso, os Pactos de Latrán de 1929 que, entre outras materias, deron orixe ao Estado da Cidade do Vaticano, foron celebrados entre a Santa Sé e o entón Reino de Italia do período fascista. Nos organismos da Santa Sé prestan servizo 2.732 persoas, das cales 761 son eclesiásticos, 334 relixiosos e 1637 laicos.

## Orixe do termo 
A alusión ao papa e á súa autoridade como Santa Sé ten a súa orixe na consideración do bispo de Roma como sucesor de san Pedro e cabeza suprema da Igrexa. Nun principio os bispos daquelas igrexas locais que foran fundadas por un dos apóstolos eran aludidos como "sedes apostólicas" pero co tempo este termo foise reservando ao bispo de Roma, en canto sucesor da cabeza do colexio apostólico.

## A Santa Sé na doutrina católica 
A doutrina católica sostén ambos os extremos e predica do papa unha serie de atributos, cales son a supremacía e a plenitude das potestades de réxime (poderes lexislativo, executivo e xudicial) e de maxisterio. Por unha banda, isto implica a supremacía do poder do papa en todas as cuestións referidas ao goberno e disciplina da Igrexa, potestade que ademais é plena e inmediata e que pode exercer sobre todos os pastores e todos os fieis.

Polo outro, significa que a función de ensinar da Igrexa adquire un cariz especial na persoa do romano pontífice, posto que o seu maxisterio ordinario goza dunha consideración especial e posto que é a única persoa que individualmente goza do privilexio da infalibilidade, é dicir, que cando define como revelada por Deus unha determinada doutrina sobre a fe ou a moral está preservado do erro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Papa.
* Igrexa católica.
* Cidade do Vaticano.
* Catolicismo.

### Ligazóns externas 
* A Santa Sé
Rainerio III de Mónaco

**Rainerio III de Mónaco**, nado o 31 de maio de 1923 e finado o 6 de abril de 2005, foi fillo da princesa Charlotte Louise Juliette, duquesa de Valentinois (1898-1977) e do príncipe Pierre Marie Xavier Antoine Melchior (1895-1964). Recibe o título hereditario e a sucesión ó trono pola renuncia do seu pai, o príncipe Lois II.

O 18 de abril de 1956 casa con Grace Kelly (nacida en Pensilvania, Estados Unidos o 12 de novembro de 1929) e queda viúvo o 14 de setembro de 1982, cando esta morre nun controvertido accidente de tráfico. Tivo 3 fillos: a princesa Carolina (23 de xaneiro de 1957), o príncipe Alberte (14 de marzo de 1958 e actual príncipe) e a princesa Estefanía (1 de xaneiro de 1965).

Tivo así mesmo 7 netos: 4 fillos de Carolina: Andrea (1984), Charlotte (1986), Pierre Stefano (1987) e a princesa Alexandra de Hannover (1999); e 3 fillos de Estefanía: Louis Roberto Paul (1992), Pauline (1994) e Camille Marie Kelly (1998). Morreu o 6 de abril de 2005 despois dunha longa enfermidade causa dunha serie de operacións.

## Estudos 
Educouse en Inglaterra e Suíza. Estudos de ciencias políticas en París. Alistado no exército francés como tenente secundario, participou con esta unidade nas operacións para a campaña de Alsacia. Recibiu a Cruz da Guerra e a Estrela de Bronce.

Pasa a tenente da sección económica da misión militar francesa en Berlín. En xaneiro de 1947, Léon Blum, presidente do goberno interino da república francesa, conferiulle a lexión militar do Cabaleiro a cruz e de honra. En abril de 1949, o goberno francés ascéndeo a capitán, e en decembro de 1954, concédelle o grao de coronel no exército francés. Accede ó trono en 1949, con 26 anos.

## O príncipe 
No primeiro capítulo da constitución, indícase que o responsable da autoridade é o príncipe reinante. A constitución de 1962 tamén indica que a sucesión ao trono pasa aos descendentes directos e lexítimos do príncipe reinante baixo principio de primoxenitura. Os descendentes masculinos toman precedencia sobre descendentes femininos do mesmo grao de parentesco. En ausencia de descendentes lexítimos, un neno adoptado pode ter acceder ao trono. O príncipe, porén, pode exercer soamente o seu mandato se alcanzou a súa maioría de idade, fixada na idade de 21 anos. Durante a súa minoría, o cargo é exercido por un rexente.

As normas sucesorias foron modificadas a principios do século XX para que, no caso de que Alberto non tivese descendencia, Andrea, primoxénito de Carolina, poida reinar. Isto implica que na constitución actual reformada, o herdeiro buscarase primeiro entre os fillos do soberano, primando os homes. No caso de non ter descendencia, o trono pode pasar a un irmán do soberano. Para reinar é necesario tamén ter a nacionalidade monegasca e ter polo menos 18 anos (xa non 21).

## Notas
Europa Oriental

[miniatura|dereita|280px|Mapa da Europa Oriental estendida, incluíndo as repúblicas ex-soviéticas incorporadas á [UE, tamén as bálticas.]]

As conferencias de Ialta (4 de febreiro - 11 de febreiro de 1945) e de Potsdam (17 de xullo - 2 de agosto de 1945), dividiron Europa en dúas grandes áreas políticas. Nos países da **Europa Oriental** impuxéronse no goberno os partidos comunistas coa axuda, ás veces, do Exército Vermello.

Estes países, afíns ideoloxicamente, organizáronse no:
* COMECON (Consello de Axuda Mutua Económica), creado en 1949 como resposta ó Plan Marshall (programa de créditos brandos dos EUA ós países de Europa Occidental).
* Pacto de Varsovia, alianza militar constituída en 1955 como resposta á Alianza Atllántica ou OTAN.

Na actualidade desapareceron tanto o COMECON como o Pacto de Varsovia. Os países de Europa Oriental estanse a integrar na Unión Europea e na Alianza Atlántica de xeito constante e progresivo trala caída do pano de aceiro.

## Macrorexión da ONU 
Tendo en conta a división do mundo feita pola ONU, Europa Oriental é unha das macrorexións da ONU en que se divide Europa. Esta clasificación inclúe 10 estados:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Balcáns 
Tradicionalmente tamén son incluídos nesta clasificación os países balcánicos:
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Estados desaparecidos 
Na Europa Oriental tamén se incluían:
* 
* 
* 

### Repúblicas bálticas 
As repúblicas bálticas non sempre son incluídas nesta clasificación. Ás veces inclúense na macrorexión xeográfica de Europa do Norte:
* 
* 
* 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Guerra fría
Villalba, Sicilia

**Villalba** (en ) é un concello italiano da provincia de Caltanissetta, na rexión de Sicilia. Ten 41 quilómetros cadradaos e 1.915 habitantes.
Carlota de Mónaco

**Carlota Grimaldi**, nada en Alxeria o 30 de setembro de 1898 e finada en París o 15 de novembro de 1977, foi filla natural de Lois II de Mónaco e de Marie Juliette Louvet.

## Traxectoria 
Non foi recoñecida polo seu pai até o 16 de maio de 1919, para que puidese exercer como herdeira ao trono monegasco, xa que seu pai non tivo fillos no matrimonio. Unha vez recoñecida concedéronlle os títulos de Princesa de Mónaco e duquesa de Valentinois. Casou en Mónaco o 19 de marzo de 1920 co conde Pierre de Polignac, do cal se divorciaría en 1933, deixando como froito do matrimonio dous fillos: Rainiero e Antoinette Grimaldi.
Lois II de Mónaco

**Lois II de Mónaco**, nado en Baden-Baden o 12 de xullo de 1870 e finado en Mónaco o 9 de maio de 1949, foi o príncipe soberano de Mónaco desde 1922 até 1949.

## Traxectoria 
Fillo de Alberte I de Mónaco e da súa primeira muller, Lady Mary Victoria Douglas-Hamilton (filla do 11º duque de Hamilton), naceu en Baden-Baden o 12 de xullo de 1870. Casou en Mónaco o 24 de xullo de 1946 con Ghislaine Marie Françoise Dommanget. Como non tivo fillos no matrimonio, tivo que recoñecer a Charlotte, filla ilexítima, para garantir a sucesión e, xa que logo, a independencia de Mónaco.
Alberte II de Mónaco

**Albert Alexandre Louis Pierre Grimaldi**, nado en Mónaco o 14 de marzo de 1958, é o Príncipe de Mónaco desde a morte de seu pai no 2005.

## Traxectoria 
Segundo fillo e único home de Rainerio III de Mónaco e da actriz estadounidense Grace Kelly. Foi o sucesor de seu pai desde o seu nacemento co título de Príncipe Herdeiro e Marqués de Baux, e rexente de Mónaco desde o agravamento da enfermidade do Príncipe soberano. Herdará este título oficialmente días despois do enterramento de Rainerio.

Competiu en bobsleigh, disputando cinco edicións nos Xogos Olímpicos de Inverno (1988, 1992, 1994, 1998 e 2002). Representou o seu país no ingreso na ONU en 1993 e en outubro de 2004 no Consello de Europa.

Rexente entre o 31 de marzo de 2005 e o 6 de abril de 2005.
Dandong

**Dandong** (**丹东**, en chinés. Coñecida como **Adang** ata 1965) é unha cidade da provincia de Liaoning. Situada na fronteira entre China e Corea do Norte, marcada polo río Yalu. No ano 2004 residían 604.600 persoas na cidade.

## Historia
Hai constancia de asentamentos na rexión dende a dinastía Zhou. En 1876 creouse o condado de Adang. O Xapón ocupouna en 1894 durante a guerra chinesa-xaponesa. Durante o Manchukuo a cidade foi capital da provincia de Adang. Adoptou o nome actual o 20 de xaneiro de 1965.
Alberte I de Mónaco

**Alberte I** foi o príncipe reinante de Mónaco de 1889 a 1922. Fillo de Carlos III de Mónaco e da condesa Antoinette Ghislaine de Merode-Westerloo, naceu en París o 13 de novembro de 1848.

Comezou estudos marítimos en Lorient pero tras negociacións do seu pai co goberno español decidiuse que continuase a súa formación militar en España, chegou a España en abril de 1866, residiu durante un tempo en Madrid ata incorporarse á fragata Tetuán que estaba ancorada en Cádiz, o 25 de xullo a fragata chegou ata o porto de Vigo, na ría de Pontevedra realizaron exercicios de instrución e ós poucos marchou para A Habana. O príncipe Alberte incorporouse á dotación do Hernán Cortés en decembro de 1866, o navío con base na Habana realizaba servizos de vixilancia no Caribe. En xuño de 1867 foi destinado ó vapor Blasco de Garay e en marzo de 1868 á fragata Gerona, xa en abril solicitou unha licenza que pasou en Nova York e percorrendo os Estados Unidos e tras ela volveu a Mónaco. O 28 de agosto de 1868 foi promovido polo goberno español a tenente de navío, por mor do triunfo da Revoluvión de 1868 renunciou a seguir na mariña española.

Casou no Château Marchais, Mónaco, o 21 de setembro de 1869 con Lady Mary Victoria Douglas-Hamilton, de quen naceu o seu fillo e sucesor Lois II de Mónaco.

En xaneiro de 1875 acompañou a Afonso XII na viaxe de regreso a España desde o exilio do proclamado rei tras o pronunciamento de Sagunto.
 
Casou en segundas nupcias, tras divorciarse da primeira muller, con Marie Alice Heine (París, 30 de outubro de 1889). Morreu en París o 26 de xuño de 1922.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Carlos III de Mónaco

miniatura|dereita|Carlos III de Mónaco.

**Carlos III de Mónaco**, nado en París o 8 de decembro de 1818 e finado en Chateau Marchais o 10 de setembro de 1889, foi o monarca de Mónaco entre 1856 até a súa morte en 1889.

## Traxectoria 
Fillo de Florestán I de Mónaco e de Marie Louise Charlotte Gabriëlle Gibert de Lametz. En 1846 casou en Bruxelas con Antoinette Ghislaine Comtesse de Merode-Westerloo, de quen naceu Alberte I de Mónaco, o seu sucesor.
Honorato V de Mónaco

**Honorato V**, nado en París o 4 de maio de 1778 e finado en París o 2 de outubro de 1841, foi príncipe rexente de Mónaco de 1815 a 1819, e príncipe reinante desde o 16 de febreiro de 1819. Fillo de Honorato IV e de Louise Félicité Victoire d'Aumont, duquesa de Mazarin e da Meilleraye. Tivo unha filla ilexítima que pasado o tempo chegou a recoñecer, pero nunca casou.
Honorato III de Mónaco

**Honorato III**, nado o 10 de novembro de 1720 e finado o 21 de marzo de 1795 en París, foi príncipe reinante de Mónaco entre 1733 e 1795.

## Traxectoria 
Fillo de Louise Hippolyte Grimaldi, Princesa de Mónaco, filla de Antonio I Grimaldi e de Jacques I de Mónaco. Casou en 1757 con Marie Catherine de Brignole, de quen naceu o futuro Honorato IV de Mónaco.
Florestán I de Mónaco

**Florestán Ide Mónaco**, nado o 10 de outubro de 1785 e finado en París o 20 de xuño de 1856, foi príncipe reinante de Mónaco desde 1841 até a súa morte.

## Biografía 
Era fillo de Honorato IV de Mónaco e de Louise Félicité Victoire d'Aumont, duquesa de Mazarin e da Meilleraye. En 1816 casou con Marie Louise Charlotte Gabriëlle (Caroline) Gibert de Lametz, de quen naceu o seu fillo e sucesor Carlos III de Mónaco e a súa irmá Florestine. o 2 de outubro de 1841 sucedeu ao seu irmán Honorato V de Mónaco.
Aomori

**Aomori** (**青森市**, あおもりし, Aomori-shi en xaponés) é unha cidade e concello do Xapón, capital da prefectura de Aomori. Situada no norte da illa de Honshū, en 2005 a cidade tiña unha poboación de 314.768 habitantes.

O concello de Aomori limita cos concellos de Yomogita, Goshogawara, Itayanagi, Fujisaki, Kuroishi, Hirakawa, Towada, Shichinohe e Hiranai.

## Historia 
En 1625 créase o porto que deu orixe a un asentamento permanente nos seus arredores. O ferrocaril chega en 1891, e poucos anos despois, en 1898, obtén o título de cidade.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial .
Alberte II de Bélxica

**Alberte II de Bélxica**, nado no castelo de Stuyvenberg (Bruxelas) o 6 de xuño de 1934, foi o rei dos belgas dende 1993, trala morte do seu irmán Balduíno, ata a súa abdicación o 3 de xullo de 2013, en favor do seu fillo Filipe de Bélxica. Fillo de Leopoldo III de Bélxica e da súa primeira muller, a princesa Astrid de Suecia.

Casou en 1959 na capital belga con Donna Paola Ruffo di Calabria. Xuntos tiveron 3 fillos:

* O príncipe herdeiro Philippe, duque de Brabante
* O príncipe Laurent
* A princesa Astrid, casada co arquiduque Lorenz de Austria-Este.
Aosta

**Aosta** (en , e en ) é a capital da rexión autónoma do Val de Aosta. A vila ten 35.000 habitantes pero coa aglomeración urbana chega aos 60.000 habitantes.

## Historia 
Fundada polos romanos co nome de **Augusta Praetoria** no ano 20 a.C., en honra de Augusto. No ano 11 a.C. convértese na capital da provincia de Alpes Graies.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial  
### Bibliografía 
* Lin Colliard, *La vieille Aoste*, éd. Musumeci, Aoste, 1972.
* Aimé Chenal, ''Promenade archéologique de la ville d'Aoste*, ITLA, Aoste, 1965.
* Mauro Caniggia Nicolotti & Luca Poggianti, *Aoste inconnue : traces cachées, oubliées ou invisibles de la vieille ville*, typog. La Vallée, Aoste, 2010.
* Carlo Promis, *Le antichità di Aosta*, (Turin, 1862);
* Édouard Bérard, *Atti  della  Società di Archeologia di Torino*, iii. 119 seq.; *Notizie degli Scavi'', passim.
Balduíno I de Bélxica

**Baudouin/Boudewijn Albert Charles Leopold Axel Marie Gustave**, nado no castelo de Stuyvenberg (Bruxelas) o 7 de setembro de 1930 e finado en Motril o 31 de xullo de 1993, foi o **rei dos belgas** entre 1951 e 1993.
## Traxectoria 
Era fillo de Leopoldo III de Bélxica e da súa primeira muller, a princesa Astrid de Suecia. O 1 de agosto de 1950 o rei Leopoldo III e o Parlamento aprobaron unha lei delegando os poderes reais a Balduíno, que os asumiu como príncipe o 11 de agosto do mesmo ano. O 17 de xullo de 1951 un día tras a renuncia de seu pai, Balduíno asumiu o trono como rei da Bélxica.

Parte da impopularidade de seu pai debeuse a casar en segredo con Mary Lilian Baels, unha inglesa que non pertencía a unha liñaxe real. E parte tamén por renderse diante da invasión da Bélxica por tropas nazis en 1940. Estes dous factores produciron desgaste na imaxe do rei Leopoldo III, levando á súa abdicación.

## Casamento e reinado 
O 15 de decembro de 1960 casou coa española Fabiola Mora y Aragón, sendo a súa a primeira voda real retransmitida por televisión. Este matrimonio non tivo descendencia, polo que a liña sucesoria pasou ao seu irmán Alberte.

Durante o seu reinado o Congo Belga tornouse independente, e o rei persoalmente participou nas festividades de independencia.
Honorato IV de Mónaco

**Honorato IV**, nado en París, o 17 de maio de 1758 e finado na mesma cidade o 16 de febreiro de 1819, tamén en París, foi o príncipe soberano de Mónaco  de 1795 até 1819.

## Traxectoria 
Foi fillo de Honorato III de Mónaco e de Marie Catherine de Brignole. Casou en París o 15 de xullo de 1777 con Louise Félicité Victoire d'Aumont, duquesa de Mazarin e da Meilleraye, de quen se divorciaría en 1798. Deste matrimonio nacerán Honoré e Florestan, ambos os dous príncipes reinantes de Mónaco. 

Aínda que sucedeu no título a seu pai en 1795, non puido ostentar, de xeito efectivo o título até o 30 de maio de 1814 por mor da ocupación francesa do principado. No momento da ocupación, Honorato IV foi  encarcerado durante varios anos. Como consecuencia do cárcere, soportou varias enfermidades que o incapacitaron nos últimos anos polo que, despois do restablecemento do Principado, estableceuse unha rexencia para gobernar no seu nome. Esta rexencia, nun primeiro momento, levouna a cabo o seu irmán Joseph Grimaldi e, dende 1815, o seu fillo, o Príncipe herdeiro Honorato que, en 1819, sucedeuno como Príncipe Soberano co nome de Honorato V.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mónaco

### Ligazóns externas 
* Web oficial da familia principesca de Mónaco
Astrid de Suecia

**Astrid de Suecia** nada o 17 de novembro de 1905 en Estocolmo e finada o 29 de agosto de 1935 nun accidente de coche en Suíza, é a terceira filla de Carl, irmán do rei Gustavo V Adolfo de Suecia, e da princesa Ingeborg de Dinamarca. Casou en 1926 co rei Leopoldo III de Bélxica.
Ingeborg de Dinamarca

**Ingeborg de Dinamarca** (*Ingeborg Charlotta Carolina Frederikke Louise*), nada en Charlottenlund (Copenhague) o 2 de agosto de 1878 e finada en Estocolmo o 12 de marzo de 1958, foi a quinta filla do rei Frederico VIII de Dinamarca e da princesa Luísa de Suecia. Casou en 1897 co príncipe Carl de Suecia. Deste matrimonio naceron entre outros: Märtha, esposa de Olavo V de Noruega; Astrid, esposa de Leopoldo III de Bélxica; xunto a outros dous irmáns máis.
Frederico VIII de Dinamarca

**Frederico VIII de Dinamarca**, nado en Copenhague o 3 de xuño de 1843 e finado en Hamburgo o 14 de maio de 1912, foi rei de Dinamarca de 1906 a 1912. 

## Traxectoria 
Era fillo do rei danés Cristián IX de Dinamarca e da princesa Luísa de Hesse-Kassel. Casou en Estocolmo o 28 de xullo de 1869 coa princesa Luísa de Suecia. Entre os seus fillos destacan:

* Cristián X de Dinamarca
* Haakon VII de Noruega
* Ingeborg de Dinamarca, sogra de Olavo V de Noruega e de Leopoldo III de Bélxica
Morreu o 14 de maio de 1912 en Hamburgo. Está enterrado en Roskilde.
Cristián IX de Dinamarca

miniatura|Cristián IX de Dinamarca.

**Cristián IX de Dinamarca**, nado en Gottorp o 8 de abril de 1818 e finado en Copenhaguen o 29 de xaneiro de 1906, foi un monarca dinamarqués, cuarto fillo home do duque Wilhelm de Schleswig-Holstein-Sonderburg-Beck e da *landgravine* Luísa Carolina de Hesse.

## Traxectoria 
Foi rei de Dinamarca de 1863 a 1906. Recibiu os títulos de Rei dos vendos e dos godos, Duque de Schleswig, Conde de Holstein, Storman, Ditmarschen, Lauenborg e Oldenburg, ao ser elixido como rei despois da extinción da máis antiga liña dos Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, familia que rexera os destinos de Dinamarca por centos de anos. Asumiu o trono tras a morte do rei Frederico VII de Dinamarca. Casou en 1842 en Amalienborg coa princesa Luísa de Hesse-Kassel. Foron pais de:
* Frederico VIII de Dinamarca.
* Xurxo I de Grecia.
* Alexandra, casada co rei Eduardo VII de Inglaterra.
* Dagmar, casada co emperador Alexandre III de Rusia.
* Thyra, nora do rei Xurxo V de Hannover.

Está enterrado en Roskilde.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Leopoldo III de Bélxica

**Leopoldo III de Bélxica**, nado en Bruxelas o 3 de novembro de 1901 e finado en Woluwe-Saint-Lambert o 25 de setembro de 1983, foi o **rei dos belgas** desde 1934 até 1951, ano da súa abdicación.

Era fillo de Alberte I de Bélxica e da duquesa Isabel de Baviera. Casou en 1926 coa princesa Astrid de Suecia e trala súa morte en 1935 nun accidente de tráfico, casa con Mary Lilian Baels (1941). Estes dous matrimonios deron como froito 6 fillos, dous deles reis dos belgas: Balduíno e Alberte.
Xurxo I de Grecia

**Xurxo I** foi rei dos helenos desde 1863 a 1913. Fillo de Cristián IX de Dinamarca e da princesa Luísa de Hesse-Kassel, naceu o 24 de decembro de 1845 en Copenhaguen. Os seus pais déronlle o nome de Wilhelm, pero ao ser elixido para ocupar o trono de Grecia tomou o nome de Xurxo I dos helenos.

## Matrimonio e fillos 
Casou en San Petersburgo en 1867 coa gran duquesa Olga Constantinovna de Rusia. Deste matrimonio naceron:

* Constantino I de Grecia, avó da raíña consorte de España Sofía de Grecia.
* Xurxo (1869–1957), casado con María Bonaparte, princesa Napoleón;
* O príncipe Andreas de Grecia e Dinamarca, pai do duque Filipe de Edimburgo, marido da raíña Isabel II do Reino Unido

Morreu asasinado en Salónica o 18 de marzo de 1913. Está enterrado no palacio de Tatoi.
Olga Constantinovna de Rusia

A **Gran Duquesa Olga Constantinovna de Rusia** (en ruso: Великая Княжна Ольга Константиновна). Nada o 3 de setembro de 1851 e finou o 18 de xuño de 1926. Foi a Raíña Consorte de Grecia durante o reinado de Xurxo I de Grecia, e rexente de Grecia en 1920. É a avoa de Filipe, duque de Edimburgo e marido da raíña Isabel II.

## Vida 
### Mocidade 
Naceu en Pavlovsk e foi filla do Gran Duque Constantino Nikolaevich de Rusia e da Gran Duquesa Alexanda Iosifovna, foi neta do tsar Nicolao I de Rusia e prima de Alexandre III de Rusia. O rei de Grecia, Xurxo I visitou Rusia en 1863 para agradecer ó seu tío Alexandre II o seu apoio na súa elección para o trono de Rusia. Foi neste momento cando Olga coñeceu o seu futuro marido.

Xurxo volveu visitar Rusia outra vez no 1867, para reunirse coa súa irmá Dagmar, que casara co seu primo Alexandre III un ano antes. Olga e Xurxo namoráronse e casaron o 27 de outubro de 1867, cando ela tiña 16 anos. A raíña Olga era unha descendente directa da Emperatriz Bizantina Euphrosyne Doukaina Kamatera (1155–1211), consorte do Emperador Alexios III Angelos que reinou entre 1195-1203.

## Raíña de Grecia 
miniatura|dereita|250px|Xurxo e Olga en 1903.
Olga foi moi popular en Grecia e estivo moi envolta nas tarefas de caridade, traballando tanto no Hospital Evangelismos, o máis grande de Grecia, e no Hospital Ruso en Piraeus.
No 1898, insistiu en seguir coas súas tarefas sen protección militar, incluso despois de que dispararan ó seu marido e a súa filla.

### Rexente de Grecia 
Cando o seu neto Alexandre I finou o 25 de outubro de 1920, o goberno grego ofreceulle o trono o seu irmán, Paulo. Este rexeitou o cargo, alegando que o seu pai Constantino e o seu irmán Xurxo aínda vivían. O goberno nomeou entón como rexente a Olga, que estivo no cargo ata que o seu fillo Constantino volveu ó trono de Grecia tras un plebiscito.

Finou en Roma, onde vivía a familia real grega no exilio, coa restauración da monarquía en Grecia (1935) foi trasladada a Tatoi o 17 de novembro de 1936.

## Descendencia 
Olga e Xurxo tiveron oito fillos:
* Constantino (1868–1923), quen sucedeu ó seu pai como rei;
* Xurxo (1869–1957);
* Alexandra (1870–1891), casada co Gran Duque Paulo Alexandrovich de Rusia. Nai de Dimitri Pavlovich Romanov, asasino de Grigori Rasputín;
* Nicolao (1872–1938), casado coa Gran Duquesa Helena Vladimirovna de Rusia;
* María (1876–1940), casada co Gran Duque Xurxo Mikhailovich de Rusia e despois con Pericles Ioannides;
* Olga (7 de abril de 1880-2 de novembro de 1880);
* Andreas (1882–1944), pai do Príncipe Filipe, duque de Edimburgo; 
* Cristovo (1888–1940).

## Véxase tamén
Apeles

**Apeles** é o máis coñecido dos pintores gregos, viviu no século IV a.C..

Probablemente naceu en Colofón e morreu na illa de Cos.

Discípulo de Eforo de Éfeso e a Pánfilo en Sición, visitou Macedonia e viviu na corte de Filipo II.

Na súa obra combinou na súa obra o colorido e a alegría da escola xonia coa precisión dórica do debuxo. As súas principais obras foron retratos de Filipo II e do mozo Alexandre Magno, e dos macedonios Clito, Arquelao e Antígono. En Éfeso executou algunhas pinturas do templo de Diana e escribiu un tratado sobre a arte pictórica. Non se conserva ningunha das súas pinturas.