Francisco Luís Bernárdez

**Francisco Luís Bernárdez**, nado en Buenos Aires o 5 de outubro de 1900 e finado na mesma cidade o 24 de outubro de 1978, foi un poeta e diplomático arxentino.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Fillo de emigrantes que procedían do Lago (Maside), sempre se declarou galego. Entre 1922 e 1925 estivo en Galicia. Viviu en Vigo, onde traballou como redactor de *El Pueblo Gallego*. Tamén colaborou en *La Zarpa*, *Vida Gallega*, *Marineda*, *Alfar* e *Ronsel*. Relacionouse con Ramón María del Valle-Inclán, os irmáns Antonio e Manuel Machado e Juan Ramón Jiménez. Leu obras de poetas modernistas que o influíron nos seus primeiros libros. Tamén viviu por un breve período en Portugal.

### A renovación literaria 
[miniatura|Retrato en *[Vida Gallega*, 1924.]]
Cando volveu a Arxentina, en 1925, uniuse ao grupo de Florida, coñecido tamén como *grupo Martín Fierro*, formado por artistas de vangarda. Este desempeñou un papel importante na renovación literaria e estética arxentina durante as décadas de 1920 e de 1930. Bernárdez apoiou neste período o ultraísmo e, en xeral, as correntes europeas propias da época.

En 1925 trabou amizade con Jorge Luis Borges, con quen recorría os arrabaldes en longas andainas. Bernárdez participou na segunda época da revista *Proa en las Letras y en las Artes*, animada polo grupo literario integrado por Ricardo Güiraldes, Alfredo Brandán Caraffa, Pablo Rojas Paz e o propio Borges.

### Letras e diplomacia 
Bernárdez traballou no diario *La Nación*. Desde 1928 escribiu para a revista *Criterio*, na que participaron G. K. Chesterton, Baldomero Fernández Moreno, Gabriela Mistral e Jorge Luis Borges. Ademais, integrou o grupo fundador do diario *El Mundo*.

En 1937 foi nomeado secretario público da Biblioteca Municipal «Miguel Cané», no barrio de Boedo, Buenos Aires, e fixo ingresar a Jorge Luis Borges, que traballou como auxiliar catalogador entre 1937 e 1946. Tamén participou na publicación homónima. Leopoldo Marechal e Francisco Luís Bernárdez eran moi amigos.

En 1944 foi nomeado director xeral de Cultura Intelectual na Subsecretaría Nacional de Cultura, mentres que Leopoldo Marechal era designado director xeral de Cultura Estética. Entre 1944 e 1950 foi director xeral de Bibliotecas Públicas Municipais. En 1945, xunto con Vicente Barbieri, Leónidas Barletta, Ricardo Molinari e Adolfo Bioy Casares, conformou o xurado que galardoou co primeiro premio de prosa da Municipalidad de Buenos Aires a obra *Uno y el Universo*, primeiro ensaio publicado por Ernesto Sabato. 

En 1945 volveu a España como agregado cultural da embaixada arxentina en Madrid. Aproveitou para contactar con Ramón Otero Pedrayo e os fundadores da Editorial Galaxia.

Foi ministro de Procedimientos Públicos. Catro anos despois ingresou na Academia Argentina de Letras. Despois do golpe de Estado de 1955, foi incorporado ao servizo estranxeiro como Embaixador da Arxentina en España até 1960. Nese período volveu manter contacto cos membros da Editorial Galaxia. Xubilouse como ministro plenipotenciario. Nos seus últimos anos quedou cego.

## Francisco Luís Bernárdez e o galego 
Colaborou en galego na *revista Nós* e foi un defensor apaixonado da lingua galega. Xesús Alonso Montero, no seu *Informe dramático sobre la lengua gallega*, recolleu a seguinte afirmación de Bernárdez:

[miniatura|*Kindergarten*, 1923, ilustrado por [Cándido Fernández Mazas.]]
## Obra literaria 
O ton e a temática da maioría das súas obras son galegos. En Galicia publicou tres obras poéticas, conforme os principios do ultraísmo: 
* *Orto* (1922)
* *Bazar* (1922)
* *Kindergarten* (1923)
Estas obras, xunto con *Alcándara* (1935), conectárono ao posmodernismo. Porén, nesta última obra xa se vai diluíndo o ultraísmo e apareceron pinceladas do que sería posteriormente o seu barroquismo conceptuoso e orixinal.

Desde a publicación de *El buque* (1935), tratou temas espirituais co estilo clásico de Paul Claudel e Charles Péguy. Exemplo desta fase son obras como:
[miniatura|275px|[Roberto Arlt, Francisco Luís Bernárdez e Roberto Ledesma, en 1930.]]
* *Cielo de tierra* (1937)
* *La ciudad sin Laura* (1938), inspirada na súa muller
* *Poemas elementales* (1942)
* *Poemas de carne y hueso* (1943)
* *El ruiseñor* (1945)
* *Las estrellas* (1947)
* *El ángel de la guarda* (1949)
* *Poemas nacionales* (1950)
* *La flor* (1951)
* *Tres poemas católicos* (1959)
* *Poemas de cada día* (1963)
* *La copa de agua* (1963)

Na madurez, a súa poesía adoptou un ton lírico e romántico influído polo misticismo. Porén, conservou a súa forma particular de enfocar a beleza da vida, cun canto de serena fluencia. Bernárdez é un dos escasos poetas arxentinos que asumiu o catolicismo na súa creación.

Caracterizouse pola beleza dos seus sonetos, os seus poemas de extenso metro (creou un verso de 22 sílabas) e a súa profundidade filosófica. Poemas como *La noche* reflicten estes trazos.
[dereita|miniatura|Escultura de homenaxe na [Insua dos Poetas.]]

Tamén se ven nas súas traducións poéticas dos himnos litúrxicos do Breviario Romano

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*