open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Primeiro Concilio de Orange

O **Primeiro Concilio de Orange**, ou **Primeiro Sínodo de Orange,** celebrouse na diocese de Orange, entón parte do Imperio Romano de Occidente, no ano 441. A reunión tivo lugar nunha igrexa chamada *ecclesia Justinianensis*, baixo a presidencia do bispo Hilario de Arlés. Dezasete bispos asistiron á reunión, entre eles o bispo Euquerio de Lión.

O 8 de novembro de 441 tivo lugar a firma dos Canons, que supuxo a culminación do sínodo.

## Bispos presentes 
* Hilarius, bispo de Arlés
* Claudius, bispo de Vienne
* Constantinus, bispo de Carpentras
* Audentius, bispo de Die
* Agrestius, bispo de Lugo
* Julius, bispo de Apt
* Auspicius, bispo de Die
* Theodorus, bispo de Fréjus
* Maximus, bispo de Riez
* Eucherius, bispo de Lión
* Nectarius, bispo de Aviñón
* Ingenuus, bispo de Embrun
* Ceretius, bispo de Grenoble
* Justus, bispo de Orange
* Augustalis, bispo de Toulon
* Salonius, bispo de Xénova
* Superventor de Claudius, bispo de Castellane

## Promulgacións 
Acordáronse trinta canons (ou "regulacións"), que trataban sobre a extrema unción, o permiso de penitencia, o dereito de santuario, a consagración de igrexas fóra das súas propias xurisdicións e facendo fincapé no deber de celibato para os pertencentes ao estado clerical, especialmente os diáconos e as viúvas, con referencia específica ao canon VIII do Sínodo de Turín no 401.

Debátese a interpretación exacta dos canons: II, III e XVII. Canon IV. presuntamente está en conflito cunha decretal do Papa Siricio. O canon XVI determina que unha persoa que foi posuída por un demo non pode ser ordenada e, se foi ordenada, debe ser deposta. O canon XXVI esixe que os homes casados ​​non sexan ordenados diáconos ata que xuren a castidade. O canon XXVII esixe que se un diácono ordenado mantén relacións sexuais coa súa muller, debe ser deposto. Estes canons foron confirmados nos Sínodos de Arlés arredor do ano 443.

Os canons do primeiro concilio son frecuentemente citados nos debates modernos sobre a ordenación das mulleres ao sacerdocio.

## Notas 
## Bibliografía 
* 
* Karl Josef von Hefele, *Consiliengeschichte*, II. 291-295, 724, III. 159-184, IV. 152.
* 
* J. Sirmond, *Concilia antiqua Gallia*, I. 70, 215, Paris, 1829.
Vanessa Glemsel

**Vanesa Ferreira**, nada en Castrelos (Vigo) en 1987, é unha creadora, docente e editora galega, máis coñecida como **Vanessa Glemsel**.

## Traxectoria 
Graduada en Estudos de Galego e Español na Universidade de Vigo e posgraduada en Xestión e Planificación Editorial. Forma parte do proxecto de poesía escénica Dúas Gamberras e un Micro canda Nuria Vilán Prado. Participou na creación e representación da peza de intervención escénica *Campo de Batalla* do Grupo F, colaborou no espectáculo *Por Xela!* da Banda da Loba canda outras poetas (Estíbaliz Espinosa, Helena Salgueiro e Nuria Vilán), ademais de en múltiples festivais e eventos poéticos nacionais e internacionais. Realizou traducións para o escenario e o audiovisual. Colabora na organización e produción de eventos culturais e desenvolve proxectos de edición, fundadora e directora do selo Edicións e Producións Fetiche. Colaborou na organización e produción de distintos eventos culturais vencellados á arte e á cultura. Interveu como colaboradora na revista *Tempos Novos*. Imparte aulas lingua, cultura e literatura galega como lectora na Universidade de Estremadura, un curso de Escrita e Tradición literaria galega na escola de escrita creativa Aliteraclara, alén de diversos obradoiros de creación relacionados coa literatura e a escena.

## Obras 
### Poesía 
* *Sutura*, Urutau, 2019.

### Obras colectivas 
* *Dentes para a mazá*, Chan da Pólvora, 2018
* *Trobeir*s do século XXI*, Chan da Pólvora, 2019

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vanessa Glemsel na web de Editora Urutau.
* "A sutura como constatación da ferida"  por Silvia Penas en *Tempos novos*
* “deitada no chan da cociña, inmóbil, imito a morte”, entrevista con Vanessa Glemsel
* "Sobre os tomates e as flores" por Nuria Vilán Prado en A SEGA
* "'Sutura', de Vanessa Glemsel, é "unha viaxe cara á luz a través das enfermidades mentais" na CRTVG
Elisa Holopainen

**Elisa Holopainen**, nada en Tuusniemi o 27 de decembro de 2001, é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo que xoga como á esquerda. 

## Traxectoria 
Na tempada 2022-23 xogaba no KalPa de Kuopio da Naisten Liiga, equipo ao que regresou logo de pasar unha tempada en K-Espoo.

Na tempada 2024-25 trasladouse a Gotemburgo (Suecia), onde defendeu a camisola do Frölunda HC da SDHL. Na súa primeira tempada na liga sueca Holopainen conseguiu o Casco Dourado, sendo a vez que unha xogadora recibiu máis apoios na votación para a elección da receptora do recoñecemento.

## Selección finlandesa 
Holopainen ten xogado na selección finlandesa, coa que conseguiu a medalla de prata no Campionato do Mundo de 2019 e dúas pratas no Campionato do Mundo de 2021 e no torneo olímpico de 2022 celebrado en Beijing. Ademais gañou o bronce coa selección finlandesa sub-18 no Campionato do Mundo sub-18 de 2019.
## Recoñecementos
*Kultainen kypärä (2023)

*Kultainen kypärä (2024)

*Guldhjälmen (2025)

## Notas
Pietermaritzburg

miniatura|240px|Torre do reloxo da Universidade de KwaZulu-Natal
miniatura|240px|Xardín Botánico de KwaZulu-Natal, en Pietermaritzburg
**Pietermaritzburg** é unha cidade de Suráfrica, que é a capital e a segunda cidade máis grande da Provincia de KwaZulu-Natal.

## Xeografía 
Situada a unha altitude media de 596 msnm, a cidade ocupa unha superficie de 126,15 km².

Segundo o censo de 2011 contaba cunha poboación de 223 448 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 1 800 hab/km².

Popularmente chamada Maritzburg, e abreviada coa sigla PMB, é a sede do campus da Universidade de KwaZulu-Natal.

É unha cidade industrial que produce aluminio, madeira e derivados, e produtos lácteos.

## Historia 
A cidade foi fundada en 1838.

Pietermaritzburg é famosa por un incidente dos primeiros anos da vida de Mahatma Gandhi, en que o botaron dun tren por viaxar nun vagón de primeira clase (sendo indio). Este incidente inspirou a Gandhi para iniciar a súa carreira protestando contra as leis discriminatorias contra os indios en Suráfrica. Actualmente, unha estatua de bronce de Gandhi eríxese na rúa Church no centro da cidade.

### Outros acontecementos históricos 
*O primeiro xornal de Natal, o *Natal Witness* (hoxe coñecido como *The Witness* -A Testemuña-), foi publicado en 1846.
*Os Xardíns botánicos da cidade, de 46 hectáreas, foron creados en 1872 pola Sociedade Botánica de Natal.
*A Casa do Concello, que é o edificio de ladrillo vermello máis grande do hemisferio austral, foi destruído por un incendio en 1895, pero foi reconstruído en 1901.
*Os británicos instalaron un campo de concentración alí durante a Segunda guerra bóer para aloxar mulleres e nenos bóers.
*En 1962, Nelson Mandela foi detido no pobo próximo de Howick ao norte de Pietermaritzburg. Este arresto marcou o inicio dos 27 anos de prisión de Nelson Mandela. Un pequeno monumento erixiuse no lugar da súa detención.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Ingram, J. Forsyth (1898): *The story of an African city*. Pietermaritzburg: C. Coester.
*Jenkins, G. (1971): *A Century of History: the story of Potchefstroom*. 2nd ed.  Cape Town: AA Balkema. 

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do Municipio .
* Páxina web da Oficina de Turismo .
Euquerio (bispo de Lión)

**Euquerio de Lión** (en latín: *Eucherius Lugdunensis*), nado en Lión no 380 e finado no 449, foi un eclesiástico de clase alta da igrexa cristiá da Galia romana. É lembrado polas súas cartas que defenden a abnegación extrema. Dende 439, serviu como arcebispo de Lión, e Henry Wace clasificouno como "o ocupante máis distinguido desa sé" despois de Ireneu. É venerado como un santo dentro da Igrexa Católica.
## Traxectoria 
Á morte da súa muller Gala, como era habitual no século V, Euquerio retirouse cos seus fillos, Verano e Salonio, ao mosteiro de Lérins durante un tempo. Alí viviu unha vida de estudo sinxela, dedicándose á educación dos seus fillos. Pouco despois retirouse máis lonxe aínda á illa veciña de Lerona (illa Santa Margarida), onde dedicou o tempo ao estudo e á mortificación da carne. Coa idea de que podería unirse aos anacoretas nos desertos de Oriente, consultou a Xoán Casiano, o famoso eremita que chegara de Oriente a Marsella. Casiano dedicou o segundo conxunto das súas *Collationes* (11–17) a Euquerio e Honorato, o fundador de Lérins. Estes describen a vida cotiá dos eremitas da Tebaida exipcia e discuten sobre a graza, o libre albedrío e as escrituras. Asistiu ao primeiro concilio de Orange como metropolitano de Lión en 441, mantivo este título ata a súa morte.

A *"Epistola paraenetica ad Valerianum cognatum, de contemptu mundi*" ("Epístola de exhortación ao seu parente Valeriano, Sobre o desprezo do mundo") é unha expresión da preocupación polo presente e o futuro do mundo, con esperanza no porvir; corrente tratada por varios homes cultos da antigüidade tardía. Erasmo de Rotterdam tíñao en tal alta consideración que o volveu editar e publicouno en 1520 en Basilea.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Salvator Pricoco, 1965. *Eucherii De Laude eremi* (Universidade de Catania) Esta edición establece o mellor e máis recente texto en latín.
* Bishop of Tours Gregory, Historia Francorum (A historia dos Francos) (London, England: Penguin Books, Ltd., 1974).
* Ford Mommaerts-Browne, "A Speculation", http://archiver.rootsweb.ancestry.com/th/read/GEN-ANCIENT/2004-03/1079586413.
* Sidonius Apollinaris, The Letters of Sidonius (Oxford: Clarendon, 1915)
* K. Pollmann, "Poetry and Suffering: Metrical Paraphrases of Eucherius of Lyons’ Passio Acaunensium Martyrum," nas de Willemien Otten e Karla Pollmann, *Poetry and Exegesis in Premodern Latin Christianity: The Encounter between Classical and Christian Strategies of Interpretation* (Leiden and Boston: Brill, 2007) (Vigiliae Christianae, 87).
Os malvados de Firecreek

***Os malvados de Firecreek*** (en ) é un filme estadounidense de 1968 dirixido por Vincent McEveety e protagonizado por James Stewart e Henry Fonda, no seu segundo papel como antagonista ese ano xunto con *Ata que chegou a súa hora* de Sergio Leone. O filme é semellante a *Só ante o perigo* e o resto do elenco está composto por Inger Stevens, Dean Jagger, Ed Begley, Jay C. Flippen, Jack Elam e John Qualen.

Estreouse en galego o 5 de agosto de 2012 a través da TVG.

## Personaxes 
* James Stewart como Johnny Cobb
* Henry Fonda como Bob Larkin
* Inger Stevens como Evelyn Pittman
* Jacqueline Scott como Henrietta Cobb
* Gary Lockwood como Earl
* Dean Jagger como Whittier
* Ed Begley como Preacher Broyles
* Jay C. Flippen como Mr. Pittman
* Jack Elam como Norman
* James Best como Drew
* BarBara Luna como Meli
* Brooke Bundy como Leah
* J. Robert Porter como Arthur
* Morgan Woodward como Willard
* John Qualen como Hall
* Louise Latham como Dulcie
* Athena Lorde como Mrs. Littlejohn

## Notas
Áiax (misioneiro ariano)

**Áiax** foi un misioneiro ariano dos suevos do Reino de Galicia que os converteu ao cristianismo ariano en 464 ou 466. 

## Traxectoria 
Debido, en parte ao seu inhabitual nome homérico, as súas orixes foron debatidas. O cronista contemporáneo Hidacio, o bispo católico de *Aquae Flaviae*, refírese a el como "*Aiax natione Galata"*. "*Galata*" pode referirse a un galaico, galo ou gálata. É improbable que fose o primeiro, xa que Hidacio teríao chamado "*Gallaeci"*. Ás veces asúmese que "*Galata*" é unha forma de referirse a un grego de Oriente, é dicir, "*Galatia"*. Por outra banda, o termo pode significar que fose celta, xa sexa galo ou gálata. Este uso de "*Galata*" para un celta pódese esperar en Hidacio, quen viaxara a Oriente cando era neno, A acción de Teodorico puido ser o resultado da reapertura da diplomacia suevo-gótica baixo o mandato do rei suevo Remismundo, quen casou cunha princesa gótica e converteuse en "fillo de armas" de Teodorico. Hidacio tamén chama a Áiax "*effectus apostata"* ("*un apóstata do catolicismo*"). Áiax tamén era un "*senior Arrianus inter Suevos"*, que pode referirse a un bispo ou a un sacerdote,

A empresa misioneira de Áiax tivo un éxito maioritario, especialmente entre a nobreza. O máis probable é que non fose o único misioneiro ariano enviado a Gallaecia polos visigodos; aínda que, sen dúbida, organizou alí unha igrexa influente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Arias, Jorge C. "Identity and Interactions: The Suevi and the Hispano-Romans." University of Virginia: Spring 2007. 
*Ferreiro, Alberto. "Braga and Tours: Some Observations on Gregory's *De virtutibus sancti Martini*." *Journal of Early Christian Studies*. 3 (1995), p.&nbsp;195&ndash;210. 
*Mathisen, Ralph W. "Barbarian Bishops and the Churches 'in Barbaricis Gentibus' During Late Antiquity." *Speculum*, Vol. 72, No. 3. (Jul., 1997), pp.&nbsp;664&ndash;697. 
*Thompson, E. A. "The End of Roman Spain: Part IV, Conclusion." *Nottingham Mediaeval Studies*, xxiii (1979), pp.&nbsp;1&ndash;21. Reprinted as "Spain and Britain" in *Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire* (pp.&nbsp;208&ndash;229). Madison: University of Wisconsin Press, 1982. .
*Thompson, E. A. "Barbarian Collaborators and Christians." *Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire* (pp.&nbsp;230&ndash;250). Madison: University of Wisconsin Press, 1982. .
*Thompson, E. A. "The Conversion of the Spanish Suevi to Catholicism." *Visigothic Spain: New Approaches*. ed. Edward James. Oxford: Oxford University Press, 1980. . 
*Wolfram, Herwig. *History of the Goths*. Thomas J. Dunlap, trans. Berkeley: University of California Press, 1988.
Everglades

**Everglades** é unha ampla rexión do estado de Florida, no sur dos Estados Unidos, así como o nome dunha cidade do condado de Collier no mesmo estado. O termo *everglade* provén da lingua inglesa e significa "clareamento perpetuo " en galego.

Ecoloxicamente, os Everglades son unha rexión pantanosa subtropical situada no sur da Florida, cunha gran relevancia ecolóxica. A zona alberga varias especies nativas e actualmente está protexida polo Parque Nacional dos Everglades (*Everglades National Park*).

*Greater Miami* (a área metropolitana de Miami) recibe gran parte da auga dos Everglades.

## Galería de imaxes 
## Notas
Francisco García Muruais

**Francisco García Muruais**, nado na Pontenova cara a 1861 e finado en Lugo o 31 de decembro de 1936, foi un labrego e político galego.

## Traxectoria 
Nas eleccións municipais do 12 de abril de 1936 foi elixido concelleiro de Vilameá. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi elixido alcalde de Vilameá o 6 de marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Lugo por rebelión militar foi condenado a cadea perpetua. Ingresou na Prisión de Lugo o 26 de decembro de 1936. Morreu na Prisión de Lugo cinco días despois.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en represión franquista en Lugo
Juan Pérez Rodríguez

**Juan Pérez Rodríguez**, finado en Pacios o 26 de agosto de 1935, foi un político galego.

## Traxectoria 
Concelleiro de Neira de Xusá na Restauración. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Neira de Xusá dende maio de 1924. Permaneceu no cargo ata 1927. Despois foi xuíz municipal de Neira de Xusá. Finou na súa casa da Torre de Lamas (Lamas de Pacios) o 26 de agosto de 1935.

## Vida persoal 
Casou con Manuela Gándaras López e foi pai de José, Domingo, Josefa, María, Germán, Julio, Julia e Ángel Pérez Gándaras.

## Notas
José Antonio Dopacio Mesa

**José Antonio Dopacio Mesa**, coñecido como **Colasito**, nado na Pontenova e finado no mesmo concello o 20 de xullo de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Foi nomeado recadador interino do Concello de Vilameá o 24 de xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do comité da Fronte Popular de Vilameá e Vilaoudriz, constituído o día 22, xunto con Ángel Pérez Gándaras, Manuel Enríquez Fernández e Jesús Sampedro Vázquez. Foi morto na Pontenova nos enfrontamentos armados contra o exército golpista.

## Notas
Jesús Sampedro Vázquez

**Jesús Sampedro Vázquez**, nado na Pontenova, foi un practicante e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Miguel Sampedro Villar, xefe da estación de Vilaoudriz, e Elena Vázquez Gayoso. Estudou o bacharelato no Instituto de Lugo. Foi nomeado practicante do Concello de Vilaoudriz en novembro de 1931. Foi secretario da Agrupación local do Partido Republicano Radical Socialista de Vilaodriz en 1933. Estaba vinculado ao sindicalismo de clase nas minas de Vilaoudriz.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do comité da Fronte Popular de Vilameá e Vilaoudriz constituído o día 20, xunto con Ángel Pérez Gándaras, José Antonio Dopacio Mesa e Manuel Enríquez Fernández. Fuxiu e despois estivo agochado varios meses na súa casa, sen ser descuberto nos continuos rexistros que se realizaban. Xulgado en Lugo, foi declarado en rebeldía. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1937, e foi reclamado polo xuíz de instrución especial militar de Ribadeo en maio de 1937 xunto con Cándido Rodríguez, Antonio Ferreiro Vérez, Emilio Roncandio Vicario e José Murias Rodríguez. Entregouse en 1939 e ingresou na Prisión de Lugo o 27 de maio. Xulgado en Lugo por rebelión militar o 28 de marzo de 1940 xunto con José Murias Rodríguez e Emilio Roncandio Vicario, foi condenado a prisión. Saíu do Cárcere de Lugo o 4 de agosto de 1940. Volveu traballar como practicante na Pontenova nos anos corenta. Despois exiliouse en Venezuela.
## Vida persoal 
Casou na Pontenova con María de las Mercedes Gallo Lamas en agosto de 1941.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en represión franquista en Lugo
Gonzalo Becerra Souto

**Gonzalo Becerra Souto**, nado en Vilaicente (As Nogais) en 1910 e finado no mesmo lugar o 12 de febreiro de 1976, foi un político galego que estivo corenta anos agochado.

## Traxectoria 
Foi canteiro en Francia. Na época da República conducía unha camioneta baixando carbón de Fabeiro a Ponferrada. Militante da CNT. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba na casa dos seus pais José e Rufina en Vilaicente cos seus irmáns Manuel e Ovidio. Sabéndose en perigo fuxiu co seu irmán Manuel, membro do comité comunista de Vilaicente, e agochouse en varias casas e finalmente, en agosto, no domicilio paterno. En represalia detiveron ao seu pai José Becerra Lage, que estivo preso no campo de concentración de Arnao. Gonzalo agochouse nun tobo de dous metros cadrados escavado ao pé da súa casa ao que accedía de costas para poder saír de cara; saía polas noites para estirar as pernas. Foi atendido pola súa nai e o seu irmán Ovidio, que lle traía papel e novelas do Oeste. Parece que tivo contacto co guerrilleiro Abelardo Gutiérrez Alba. Estivo 40 anos agochado nese tobo. Durante ese tempo escribiu un diario, que foi recuperado e doado polo seu irmán Ovidio ao proxecto As vítimas, os nomes, as voces e os lugares.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Gonzalo Becerra Souto
* El maquis en casa
* Placa de Gonzalo Becerra no cemiterio de Vilaicente
Kona fer í stríð

***Kona fer í stríð*** é un filme islandés de 2018 dirixido por Benedikt Erlingsson. Foi escollido como candidato de Islandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Argumento 
Halla, directora dun coro e activista medioambiental, planea interromper as operacións dunha planta de aluminio de Rio Tinto nas montañas de Islandia danando intencionadamente as torres e os cables eléctricos para cortar a subministración de electricidade.

Un día recibe unha chamada que aproba unha solicitude que xa esquecera para adoptar unha nena orfa de Ucraína. Ao mesmo tempo, o goberno intensifica os esforzos policiais e de propaganda para atrapala e desprestixiala. O filme xira arredor dos seus intentos de conciliar o seu perigoso e ilegal activismo coa próxima adopción.

Durante todo o tempo, os intérpretes da banda sonora da película, formados por unha banda de tres homes e unhas cantantes tradicionais ucraínas, interactúan coa trama e as personaxes.

## Personaxes 
* Halldóra Geirharðsdóttir
* Davíð Þór Jónsson
* Magnús Trygvason Eliasen
* Ómar Guðjónsson
* Jóhann Sigurðarson

## Remake 
O 11 de decembro de 2018 anunciouse que Jodie Foster ía dirixir e protagonizar un remake en inglés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Islandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 91ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Orlando Serrell

**Orlando L. Serrell**, nado en 1968, é un "savant adquirido" estadounidense (alguén que presenta habilidades 'sabias' despois dunha lesión ou enfermidade do sistema nervioso central (SNC), a diferenza dunha persoa que nace con trastorno autista ou outra discapacidade do desenvolvemento).

## Adquisición e habilidades 
**Serrell** non posuía ningunha habilidade especial até que foi golpeado por unha pelota de béisbol no lado esquerdo da súa cabeza o 17 de agosto de 1979, antes de facer once anos. Serrell caeu ao chan, pero finalmente recuperouse e continuou xogando ao béisbol. Non buscou ningún tratamento médico porque non llo dixo aos seus pais; durante moito tempo, sufriu dores de cabeza. Finalmente, a dor de cabeza rematou, pero Serrell pronto notou que tiña a capacidade de realizar cálculos calendáricos dunha complexidade sorprendente. Tamén pode recordar o tempo, así como (en diferentes graos) onde estaba e o que fixo todos os días desde o accidente.

## Vida persoal 
Serrell reside en Newport News, Virxinia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Savant
Discoglossus pictus

O **sapiño pinto** (***Discoglossus pictus***) é un anfibio anuro da familia Alytidae.

## Distribución 
En Sicilia e Malta é autóctona e distribúese desde o nivel do mar até os 1500 m de altitude. Estes exemplares corresponden á subespecie nominal *Discoglossus pictus pictus*

Os exemplares do norte de Alxeria e Tunisia (*Discoglossus pictus auritus*) distribúense na zona costeira até a zona fronteiriza con Marrocos desde o nivel do mar até unha altura de 500 m, aínda que normalmente atópase por baixo dos 100 m.s.n.m.

Na Península Ibérica habita só no norte de Cataluña, onde ten poboacións estables no Alto e Baixo Empordán, o Xironés e o Pla de l'Estany, aínda que ocasionalmente parece ser que foi visto noutros lugares que poden ser atribuídos a erros de identificación ou a liberacións de exemplares ben de forma voluntaria ou fortuíta. No resto da Península non se coñecen poboacións estables.

Os exemplares do norte de Cataluña e do sur de Francia considéranse introducidos a partir de exemplares da costa alxeriana no século XIX, polo que se inclúen dentra da subespecie *Discoglossus pictus auritus*.

A antiga subespecie *Discoglossus pictus scovazzi* que se distribúe por Marrocos considérase actualmente unha especie separada.

## Hábitat 
Atópase nunha ampla variedade de hábitats mediterráneos, desde áreas abertas, zonas costeiras areosas, prados, cultivos e bosques. Abundan en zonas con vexetación densa preto de corpos de auga, ás veces atópanse en augas salobres. En Sicilia, aproveita as canles e outras instalacións de rega.

## Ameazas 
A poboación de Sicilia atópase ameazada nas zonas onde se abandona o aproveitamento tradicional das terras agrícolas, a cambio da urbanización.
En Malta, a ameaza principal é o abuso de extracción de auga de acuíferos.
En España e Francia as poboacións están en franca expansión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bosch, J., Andreone, F., Tejedo, M., Donaire-Barroso, D., Lizana, M., Martínez-Solano, I., Salvador, A., García-París, M., Gil, E.R., Tahar, S. & El Mouden, E.H. 2004.
* Otth, 1837 : *Beschreibung einer neuen europäischen Froschgattung, Discoglossus.* Neue Denkschriften der Allgemeinen Schweizerischen Gesellschaft für die Gesammten Naturwissenschaften, vol. 1, p.1-8.

### Ligazóns externas 
* «Discoglossus pictus». Catalogue of Life. 
* BioLib 
* The Taxonomicon
Francesca Bonnemaison

**Francesca Bonnemaisson Farriols**, nada en Barcelona o 12 de abril de 1872 e finada na mesma cidade o 13 de outubro de 1949, foi unha pedagoga, escritora e promotora da educación popular feminina catalá.

Foi mecenas e creadora da Biblioteca Popular de la Dona en 1909 no barrio de Sant Pere de Barcelona. Foi o núcleo do que logo sería coñecido como Institut de Cultura i Biblioteca Popular de la Dona, coloquialmente *La cultura.*

## Traxectoria 
Foi filla de Gil Bonnemaison, nado en Sant Pere dels Forcats, Cataluña do Norte, e de Agustina Farriols i Ràfols, propietarios dun dos negocios máis prósperos da cidade, unha tenda de roupa situada na Rambla de Catalunya. Tivo unha intensa educación relixiosa e aprendeu idiomas, debuxo, pintura e música.

O 29 de outubro de 1893 casou con Narcís Verdaguer i Callís, o que a levou a coñecer a Francesc Cambó. Con este, mantivo unha fonda amizade e relación epistolar durante toda a súa vida.

Entre 1894 e 1898 o matrimonio publicou un cento de versións longas de fábulas, lendas e contos populares de diversa orixe en *La Veu de Catalunya*, un semanario catalanista que cofundara Narcís co pseudónimo de *Franar* (*Fra* de Francesca e *Nar* de Narcís).

En 1909 o párroco da parroquia de Santa Anna, Ildefons Gatell, propúxolle dirixir a biblioteca parroquial benéfica denominada *Obra de Buenas Lecturas,* facendo amais unha doazón de 100 libros e 500 pesetas para poñela en funcionamento. A biblioteca abriu o 28 de marzo de 1909, e a propaganda destacaba que se trataba dun espazo “de entrada libre para todas as mulleres”. Deixaba claro así que estaba destinada a un público feminino, independentemente da súa condición social. (1932) a petición do seu amigo Francesc Cambó. Foi unha das primeiras mulleres en presentarse como candidata ás eleccións municipais de 1934, malia  non ser elixida. Entre maio de 1935 e xuño de 1936 puxo en marcha a revista *Claror*, portavoz do reformismo feminista propugnado polo Institut de Cultura i Biblioteca Popular de la Dona. Nela colaboraron mulleres de gran prestixio como Rosa Sensat, Lola Anglada, Aurora Bertrana ou ela mesma. Antes da Guerra Civil española, o fondo do Institut contaba con 23.000 volumes e polas súas aulas pasaran estudantes tan destacadas como Concha Espina, Maria Domènech de Cañellas ou Maria Montessori. O curso 1934/35 contou con máis de 6.200 alumnas.

## Legado 
Francesca Bonnemaison foi votada nun proceso participativo en marzo de 2010 en Palafrugell como unha das mulleres que merecen unha rúa. Actualmente existe un centro cultural que leva o seu nome, así como unha biblioteca municipal en Barcelona.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Fons Narcís Verdaguer i Callís-Francesca Bonnemaison no Arxiu Nacional de Catalunya
* Diccionari Biogràfic de Dones 
* Espai Francesca Bonnemaison
Enviande, Souto, A Estrada

**Enviande** é un lugar na parroquia de Souto no concello pontevedrés da Estrada, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 19 habitantes, dos cales 8 eran homes e 11 eran mulleres. Atópase a uns 550 metros de altitude e sitúase aos pés do monte Cádavo.

## Etimoloxía 
Trátase dun topónimo derivado do nome dun antigo posesor. Procede do sintagma *VILLAM IUVENANDI*, xenitivo do antropónimo latino *IUVENANDUS*.

## Demografía 
## Patrimonio 
* Eira dos hórreos de Enviande.
* Antigos muíños nas beiras do regueiro da Toxeira.
* Antigo pío no centro do lugar.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Souto 
### Parroquias da Estrada 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Estrada
### Bibliografía 
*
Russ Kun

**Russ Joseph Kun**, nado o 8 de setembro de 1975, é un político nauruano que se desempeña como presidente de Nauru desde o 29 de setembro de 2022. É membro do Parlamento de Nauru pola circunscrición de Ubenide desde 2013.

## Traxectoria 
Russ Joseph Kun naceu o 8 de setembro de 1975. Serviu como escrutador nas eleccións xerais de 2003 e 2004. Foi secretario interino do Ministerio de Comercio, Industria e Recursos en 2005. Exerceu como secretario principal interino en 2008 e como secretario do Interior en funcións en 2012. Antes de entrar no Parlamento traballou no Ministerio de Comercio, Industria e Medio Ambiente. Kun tamén foi membro da Comisión Nacional de Nauru para a UNESCO de 2008 a 2010 e de 2012 a 2013.

Kun foi elixido por primeira vez para o Parlamento de Nauru en 2013, como un dos catro membros do distrito electoral de Ubenide. Foi reelixido en 2016, 2019 e 2022. No último goberno de Lionel Aingimea, Kun foi viceministro de Finanzas, Portos, Turismo, Museos e Patrimonio Nacional.

Kun é membro da Organización Mundial de Parlamentarios contra a Corrupción (GOPAC). Despois de asistir a un taller de GOPAC, liderou os esforzos para desenvolver un código de ética para o Parlamento de Nauru. Con este fin, traballou como presidente do Comité Parlamentario Permanente sobre o Código de Liderado.

Na primeira sesión do parlamento tras as eleccións xerais de 2022, Kun foi o único candidato á presidencia. Xurou o seu cargo xunto co seu gabinete o 29 de setembro. As súas propias funcións inclúen tamén as carteiras de Asuntos Exteriores, Xustiza e Control de Fronteiras.

## Notas
Lionel Aingimea

**Lionel Rouwen Aingimea**, nado o 2 de setembro de 1965, é un avogado e político nauruano. Desde 2019 até 2022 desempeñouse como presidente de Nauru.

## Traxectoria 
Aingimea estudou dereito en Australia e posteriormente traballou para a ONG Regional Rights Resource Team, e como defensor público nas Illas Marshall. Máis tarde traballou como profesor de dereito na Universidade do Pacífico Sur.

## Notas
Sprent Dabwido

**Sprent Jared Dabwido**, nado en Nauru o 16 de setembro de 1972 e finado en  Armidale, Nova Gales do Sur, o 8 de maio de 2019, foi un político nauruano, presidente de Nauru desde o 15 de novembro de 2011 até o 11 de xuño de 2013.

Era o segundo fillo do exparlamentario Audi Dabwido, quen traballara no primeiro Parlamento de Nauru de 1968.

## Traxectoria 
Foi elixido como parlamentario nas eleccións xerais de 2004, derrotando a Nimrod Botelanga para gañar as eleccións de Meneng. Reelixido posteriormente en 2007 e 2008, foi membro da facción parlamentaria de Marcus Stephen, e nomeado ministro de Telecomunicacións no goberno de Stephen. Anunciou a introdución dos teléfonos móbiles en Nauru en 2009.

Stephen dimitiu de presidento o 10 de novembro de 2011 e foi substituído por Freddie Pitcher. Na reunión do parlamento do 15 de novembro Dabwido anunciou que se unía á oposición. Presentou unha moción de censura contra Freddie Pitcher, que prosperou, sendo elixido presidente por nove votos a favor e oito en contra.

Dabwido non se presentou á reelección, e foi substituído por Baron Waqa tras as eleccións parlamentarias de 2013.

## Notas
Antonio Coladas Andia

**Antonio Coladas Andia**, nado en 1873 e finado en Santalla (Vilameá, A Pontenova)  o 3 de xaneiro de 1941, foi un comerciante e político galego.

## Traxectoria 
Comerciante en Santalla. Nas eleccións municipais do 12 de abril de 1936 foi elixido concelleiro de Vilameá e elixido alcalde. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi destituído como alcalde e concelleiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado Delegado de Orde Pública de Vilaoudriz e Vilameá, tomando posesión como presidente da Comisión Xestora de Vilameá o 25 de xullo. Finou en Santalla o 3 de xaneiro de 1941 con 69 anos.

## Vida persoal 
Casou con Amalia Guzmán Soto e foi pai de José María, Jesús, Ramón, Escolástica, Luis, Sergio, Jaime, Víctor e Maruja Coladas Guzmán.

## Notas
Ataces

**Ataces**, **Attaces**, ***Atax*** ou ***Adax*** (?-418) foi rei dos alanos occidentais en Hispania. Foi o sucesor de Respendial, quen dirixiu aos alanos, xunto cos vándalos e suevos, nunha invasión do Imperio Romano de Occidente na que, tras verse presionados polos hunos, cruzaron o Rin a partir do ano 406, saquearon a Galia e chegaron a Hispania no 409.

## Traxectoria 
No 409, os alanos asentáronse nas provincias de Lusitania e Cartaxinense: "*Alani Lusitaniam et Carthaginiensem provincias, et Wandali cognomine Silingi Baeticam sortiuntur"* (*"Aos alanos asignáronlles as provincias de Lusitania e Cartaxinense, e aos vándalos, co nome de Silingos, a Bética"*). Porén, Bury apunta que non controlaron a Cartaxinense aínda que si facían expedicións de saqueo. Conquistou a cidade Emérita Augusta (actual Mérida), e estableceu nela a súa corte durante uns seis anos, rematando o dominio romano da zona.

### Lenda de Coímbra 
miniatura|Escudo actual de Coímbra.
A principios do século V, Ataces despois de conquistar *Aeminium* e *Conímbriga*, decidiu fundar outro asentamento na marxe dereita do río Mondego en lugar de *Aeminium*. Cando Ataces dirixía a construción desta nova cidade que chamou *Colimbria* (actual Coímbra) en honra á antiga *Conímbriga*, o rei suevo ⁣Hermerico e o seu exército apareceron para tomar posesión da cidade. O combate entre as dúas faccións foi tan cruento que as augas do Mondego acabaron por tinguirse de vermello. Hermerico retirouse cara ao norte, pero Ataces foi perseguilo e o rei suevo viuse obrigado a pedir a paz. Para iso, ofreceulle ao vencedor a man da princesa Cindazunda, a súa filla. Como é habitual nestes casos, a lenda di que Cindazunda era extremadamente fermosa e que Ataces pronto se namorou dela. A parella real chegou de camiño a Coímbra acompañada do seu pai e axiña se realizaron os casamentos e a voda, con toda a magnificencia. Para conmemorar un acontecemento tan extraordinario, Ataces entregoulle á cidade de Coímbra o escudo, que aínda é o escudo da moderna Coímbra: a doncela coroada é Cindazunda, a copa representa o seu matrimonio con Ataces, o león é o selo de Ataces e o dragón ou serpe alada o selo de Hermerico.

### Morte 
En 418, Ataces foi derrotado e morto na batalla contra o rei visigodo Walia, quen chegara a Hispania tras asinar un *foedus* co emperador Honorio co obxectivo de someter a tódolos bárbaros da península. En terras tartessas, probablemente preto de Xibraltar, se enfrontaron. Os alanos que quedaron en Hispania apelaron ao rei vándalo Gunderico para que aceptase a coroa alana polo que pasou a denominarse "*rex Wandalorum et Alanorum"* ("*rei dos vándalos e dos alanos*"); título que foi conservado polos sucesivos reis vándalos do norte de África.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Hidacio*. Cronicón*[traducido por Marcelo Macías, en Episcopologio Asturicense (1906) a partir da páxina 239.  e
Cindazunda

**Cindazunda** foi filla do rei suevo de Galicia Hermerico e princesa de Gallaecia. Casou a principios do século V co rei dos alanos Ataces.

## Lenda de Coímbra 
Ataces despois de conquistar *Aeminium* e *Conímbriga*, decidiu fundar outro asentamento na marxe dereita do río Mondego no lugar de *Aeminium*. Cando Ataces dirixía a construción desta nova cidade chamouna *Colimbria, a* actual Coímbra, en honra á antiga *Conímbriga*. ⁣Hermerico e o seu exército apareceron para tomar posesión da cidade. O combate entre as dúas faccións foi tan cruento que as augas do Mondego acabaron por tinguirse de vermello. Hermerico retirouse cara ao norte, pero Ataces foi tras el e o rei suevo viuse obrigado a pedir a paz. Para iso, ofreceulle ao vencedor a man da princesa Cindazunda, a súa filla. Como é habitual nestes casos, a lenda di que Cindazunda era extremadamente fermosa e que Ataces pronto se namorou dela. A parella real chegou de camiño a Coímbra acompañada do seu pai e axiña se realizaron os casamentos e unha voda con toda a magnificencia. Para conmemorar un acontecemento tan extraordinario Hermerico e Ataces entregáronlle á cidade de Coímbra os seus escudos, que aínda hoxe segue sendo o escudo de Coímbra: a doncela coroada é Cindazunda, a copa representa o matrimonio, o león é o selo de Ataces e o dragón ou serpe alada o selo de Hermerico.
centro|miniatura|Escudo actual de Coímbra.

## Notas
Concello de Kristinehamn

**Kristinehamn** é un concello sueco (*kommun*) do condado de Värmland. A súa capital é a localidade de Kristinehamn. En decembro do ano 2024 o concello tiña unha poboación de 23 756 habitantes.

## Xeografía 
O municipio atópase na beira nordés do lago Vänern e limita ao sur co concello de Gullspång, ao oeste co de Karlstad, ao norte co de Storfors e ao leste co de Degerfors.

## Notas
Concello de Kumla

**Kumla** é un concello sueco (*kommun*) do condado de Örebro. A súa capital é Kumla. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 22 380 habitantes.

## Notas
Concello de Krokom

**Krokoms** (saami meridional: *Krokomen tjïelte*) é un concello sueco (*kommun*) do condado de Jämtland. A súa capital é Krokom. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 15 455 habitantes. A meirande parte vive no sur do municipio, na área chamada Storsjöbygden, onde se atopa a capital.

Ao oeste o municipio limita co concello de Åre, ao norte e ao leste co concello de Strömsund, ao sur e ao leste co de Östersund e ao noroeste co concello noruegués de Lierne.

## Notas
Concello de Kungsbacka

**Kungsbacka** é un concello sueco (*kommun*) do condado de Halland. Pertence á área metropolitana de Gotemburgo e é membro da asociación municipal da rexión de Gotemburgo. A súa capital é a localidade de Kungsbacka. En decembro do ano 2024 o concello tiña unha poboación de 85 792 habitantes.

O concello atópase ao longo da costa do Kattegat e a súa natureza é moi diversa. A principios da década de 2020 a actividade económica local estaba dominada polo sector público.

## Xeografía 
O concello está no norte do *landskap* de Halland. Limita ao sur co concello de Varberg no condado de Halland, ao oeste co Kattegatt, ao norte cos concellos de Gotemburgo e Mölndal, e ao leste co de Mark no condado de Västra Götaland. En dirección nordés-suroeste flúe o río Kungsbackaån, que desemboca no fiorde de Kungsbacka, e un pouco máis ao sur desemboca o río Rolfsån.

## Notas
Athena (filme de 2022)

***Athena*** é un filme francés de 2022 dirixido por Romain Gavras. Está protagonizado por Dali Benssalah, Sami Slimane, Anthony Bajon, Ouassini Embarek e Alexis Manenti, entre outros. O filme estreouse na 79ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia, onde competiu polo León de Ouro. Estreouse en liña a través de Netflix o 23 de setembro de 2022, onde conta con versión substitulada en galego.

## Personaxes 
* Dali Benssalah como Abdel
* Sami Slimane como Karim
* Ouassini Embarek como Moktar

## Produción 
O filme é unha coprodución de Iconoclast e Lyly. Foi rodado en 2021 no suburbio parisiense de Évry-Courcouronnes. Conta con diálogos en francés e árabe. Distribuído por Netflix, estreouse en cinemas escollidos o 9 de setembro de 2022, e estreouse en liña o 23 de setembro de 2022.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
O teléfono do señor Harrigan

***O teléfono do señor Harrigan*** (en ) é un filme estadounidense de terror escrito e dirixido por John Lee Hancock. Baséase na novela homónima de Stephen King. Está protagonizado por Donald Sutherland, Jaeden Martell, Kirby Howell-Baptiste, Joe Tippett e Cyrus Arnold.

*O teléfono do señor Harrigan* estreouse o 5 de outubro de 2022 a través de Netflix, onde conta con versión substitulada en galego.

## Personaxes 
* Jaeden Martell como Craig
* Donald Sutherland como Mr. Harrigan
* Kirby Howell-Baptiste como Ms. Hart
* Joe Tippett como pai de Craig
* Cyrus Arnold como Kenny Yankovich
* Iván Amaro Bullón como Sheriff Deputy
* Josie Axelson como estudante popular
* Thomas Francis Murphy como Pete
* Colin O'Brien como Craig de neno
* Caitlin Shorey como Margie de nena
* Alex Bartner como Clerk
* Peggy J. Scott como Edna Grogan
* Gregory Jensen como Wallstreet #1
* Daniel Reece como Deane Whitmore

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Pertti Mäkinen

**Pertti Mäkinen**, nado en Tyrvää, rexión de Satakunta, o 16 de setembro de 1952, é un escultor e deseñador de moedas finlandés.

## Traxectoria 
Pertti Mäkinen formouse entre 1966 e 1968 nunha escola de formación rpofesional da rama metalúrxica e logo traballou durante cinco anos como frabricante de ferramentas. De 1976 a 1979 cursou estudos artísticos na Escola de Arte Kankaanpää,

Á parte desta formación regrada, Mäkinen realizou numerosos viaxes formativas, en ocasións como bolseiro, a países como a Unión Soviética (1978), os Estados Unidos (1987 e 2000), México (1989), Exipto (1992), Israel (1994), Estonia, Letonia e Lituania (1994), Portugal (1996), Italia (1997), Xapón (1998), España (1999), os Países Baixos (1999), China (2002), a India (2007), Alemaña (2008) e o Perú (2010).
[miniatura|260x260px|Escultura *Vanavesi - Kölvattnet* (2004), de Pertti Mäkinen, no  Centro cultural sueco Mikaelsgården en [Pori.]]
Mäkinen é o responsable dun bo número de obras escultóricas en espazos públicos e abertos, moitas delas formando parte dun grupo constituído en 1979 xunto con Ossi Somma e Reijo Paavilainen, os tres vinculados á Escola de Arte de Kankaanpää.

Xa desde que acabou os seus estudos, Mäkinen comezou a traballar tamén como medallista e ao longo da súa carreira acadou unha produción de máis de 30 medallas. Posteriormente foi elixido polo Banco de Finlandia e pola Casa da Moeda de Finlandia para deseñar o anverso nacional da moeda dun euro, que comezou a cuñarse en 1999. O seu deseño para esta moeda —o seu traballo máis representativo— amosa a imaxe de dous cisnes en voo sobre dous lagos, que se corresponden cos de Karhijärvi e Lavijärvi, na rexión onde naceu Mäkinen. 

Así mesmo, é autor do deseño de máis dunha decena de moedas conmemorativas finlandesas da serie do euro.

## Escolma de traballos 

Ficheiro:Elias Lonnrot and folklore 2002 1.jpg|10 euros (2002). Elias Lönnrot. 
Ficheiro:Albert Edelfelt commemorative coin 2004 1.jpg|100 euros (2004). Albert Edelfelt.
Ficheiro:Tove Jansson and Childrens Culture commemorative coin 2004.jpg| 10 euros (2004). Tove Jansson. 
Ficheiro:60 rauhan vuotta 1.jpg|10 euros (2005). 60 anos de paz.
Ficheiro:Eduskuntauudistus 100v 2.jpg|10 euros (2006). Reforma Parlamentaria.
Ficheiro:Fredrik Pacius 2.jpg|10 euros (2009). Frederik Pacius.
Ficheiro:Henrik Wigström 2012 1.jpg|10 euros (2012). Henrik Wigström.
Ficheiro:Literacy 2014 1.jpg|10 euros (2014). Alfabetización.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Raimo Heino

**Raimo Heino**, nado en Helsinqui o 13 de setembro de 1932 e finado na mesma cidade o 30 de novembro de 1995, foi un escultor e deseñador de moedas finlandés.

## Traxectoria 
Raimo Heino cursou estudos artísticos na Escola Libre de Arte entre 1953 e 1956, na escola da Academia Finlandesea de Belas Artes entre 1954 e 1957, e no Instituto Finlandés de Arte e Deseño entre 1962 e 1963. En 1963 habilitouse como profesor de Debuxo na Escola Industrial de Arte.

Heino participou coa súa obra en exposicións internacionais nas cidades de Rostock (1967), Talín (1968), Budapest (1978), Varsovia (1979), Viena (1971), Estocolmo (1976), Odesa (1979), e Leningrado, Moscova, Riga e Berlín (1985).

Heino foi un dos fundadores en 1965 do Gremio da Medalla de Arte de Finlandia, e tamén presidiu a Comisión Estatal de Artes Visuais (1977-1979), o Gremio de Artistas de Finlandia (1970-1972 e 1974-1977) e a Unión de Escultores (1973-1974).

Entre os recoñecementos á súa traxectoria máis salientables están a Orde das Artes e das Letras de Francia, en 1983, e a Medalla *Pro Finlandia* en 1985.

## Vida persoal 
Raimo Eino era fillo de Aune Ellen Hellqvist e de Paavo Johannes Heino. En 1957 casou coa pintora Marja Kuoppamäki.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Garrano

miniatura|Manda de garranos na serra da Groba.
miniatura|Manda de garranos nos altos da Groba.
Os **garranos** (*Equus ferus atlanticus*) son équidos que habitan no norte da Península Ibérica. Son coñecidos tamén como burras. Na serra da Groba consérvase o exemplar de garrano máis xenuíno, e nos últimos anos ten evolucionado en alzada e cor da capa polo control humano que se fai na festa dos curros e o número baixo de garañóns. A capa dominante segue a ser a castaña e a alzada a máis baixa de todas as razas de garranos de Portugal, norte de España e sur de Francia. De todos os garranos existentes na área xeográfica do norte peninsular as burras da Serra da Groba son os de menor alzada.

## Importancia 
Probablemente foron representados na arte parietal dende hai 30 000 anos xunto con outras razas.
Da Serra da Groba foron os exemplares que se colleron para crear a raza Cabalo de pura raza galega, que nun primeiro momento se chamou Cabalo Galego do Monte, cando se creou polo Real decreto 1682/1997 a raza equina en perigo de extinción, única raza de cabalo autóctono, e que levou a crear unhas características raciais que hoxe se utilizan no Rexistro de Pura Raza Galega.

Coñecida a evolución dos últimos anos dos garranos na Serra da Groba, e dada a importancia destes animais que son a única reserva de cabalos salvaxes do Atlántico e a maior manda de garranos que hai en liberdade de Europa e un dos poucos lugares onde se pode velos en liberdade e sen necesidade de intervención humana para sobrevivir, é polo que se está tentando analizar o gran tesouro biolóxico e cultural para que se coñezan algunhas características particulares e entre todos buscar que non se perdan nin os animais nin as tradicións ligadas a eles, e pór en valor as burras da Groba, garranos milenarios que aínda subsisten.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

## Notas
Georgios Stamatopoulos

**Georgios Stamatopoulos** (grego: Γεώργιος Σταματόπουλος), nado en Atenas en 1963, é un deseñador de moedas grego que forma parte do cadro de gravadores do Banco de Grecia.

## Traxectoria 
George Stamatopoulos ingresou en 1982 na Escola de Belas Artes de Atenas, onde se graduou en 1988 coa especialidade de Escultura.

En 1995 comezou a traballar no Museo de Escultura da Acrópole e en 1996 gañou un concurso para o deseño de medallas e moedas do sistema do dracma do Banco de Grecia. Finalmente, en 1997 foi contratado por esta institución como gravador.

Así mesmo, é autor do deseño de numerosas moedas conmemorativas gregas e chipriotas da serie do euro. e a dos 30 anos da creación da Bandeira da Bandeira da Unión Europea (2015).

Á marxe do deseño de moedas, a súa obra escultórica está baseada normalmente no mundo natural e especialmente nas diversas formas de vida. Os materiais cos que elabora as súas obras son a madeira, o bronce, o mármore e a cerámica, ao tempo que experimenta con novos materiais, como o poliéster. A maior parte das súas creacións están en espazos públicos e en coleccións privadas.
Ficheiro:2 Euro Griechenland 2018 - 70. Jahrestag der Vereinigung des Dodekanes mit Griechenland.jpg|Anverso. 2 euros (2018). 70 anos da unión do Dodecaneso.
Ficheiro:2 Euro Griechenland 2020 - 2500 Jahre Schlacht bei Thermopylen .png|alt=Anverso. 2 euros. 2500 anos das Termópilas.|Anverso. 2 euros (2020). 2500 anos das Termópilas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Bando de Abaixo, Bando, Santiago de Compostela

**Bando de Abaixo** é un lugar da parroquia de Bando, no concello coruñés de Santiago de Compostela. Segundo o IGE, en 2021 tiña 33 habitantes, 19 homes e 14 mulleres. Neste lugar atópanse a igrexa de Santa Eulalia de Bando e mais os restos arqueolóxicos do castro de Bando.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bando 
### Lugares de Santiago de Compostela 
## Notas
Concello de Kungälv

**Kungälv** é un concello sueco (*kommun*) do condado de Västra Götaland. A súa capital é Kungälv. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 48 762 habitantes.

O concello está no sur do landskap de Bohuslän e limita ao sur co concello de Gotemburgo, ao suroeste co de Öckerö, ao noroeste co de Tjörn e ao norte cos de Stenungsund e Lilla Edet, e ao leste co municipio de Ale. Kungälv ten o río Göta ao leste, o río Nordre ao sur e o Kattegatt e o Skagerrak ao oeste.

## Notas