open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Eva Aguayo Lorenzo

**Eva Aguayo Lorenzo** é unha profesora universitaria e investigadora galega.

## Traxectoria 
Eva Aguayo é doutora en Economía e  máster en Economía Sectorial Internacional pola Universidade de Santiago de Compostela (USC), onde exerce como Profesora do Departamento de Economía Cuantitativa da USC.

Obtivo o primeiro premio na segunda edición dos Premios á Introdución da perspectiva de xénero na docencia da USC.

Desde  2012 dirixe a Oficina de Igualdade de Xénero da Universidade de Santiago de Compostela, sendo a responsable da elaboración do Segundo Plan de Igualdade (2014-2020) e do Terceiro Plan de Igualdade (2021-2024) e do Protocolo fronte ao acoso sexual e por razón de sexo, orientación sexual e identidade de xénero, levando a cabo ademais distintas accións para promover as vocacións femeninas nas disciplinas CTEM  como o programa Unha enxeñeira ou científica en cada cole, e a introdución da perspectiva de xénero na docencia e na investigación. É parte activa na Xornada Universitaria Galega en Xénero das tres universidades públicas galegas.

Socia fundadora en 2015 da Asociación de Mulleres Investigadoras e Tecnólogas en Galicia, AMIT-Gal, nodo galego da asociación AMIT, do que foi secretaria, 

Forma parte do Consello do  CIFEX.  

## Obra 
### Libros colectivos 
* *II Xornada Universitaria Galega en Xénero* (2014). Universidade da Coruña. ISBN 978-84-9749-599-8.
* *Trazos de xénero no século XXI: III Xornada Universitaria Galega en Xénero, Pontevedra, 5 de xuño 2015* (2015). Universidade de Vigo. ISBN 978-84-8158-694-7.
* *Transformando dende a universidade: V Xornada Universitaria Galega en Xénero, XUGeX* (2017). Universidade de Vigo. ISBN 978-84-8158-766-1.
* *(Re)construíndo o coñecemento: A Coruña, 14 de xuño de 2019* (2019). Universidade de Santiago, Coruña e Vigo. ISBN 978-84-9749-758-9.

## Notas
Marisa Vidal Collazo

**María Luísa Vidal Collazo**, máis coñecida como **Marisa Vidal Collazo**, nada en Corme en 1966, é unha profesora, escritora, teóloga e feminista galega.

## Traxectoria 
Estudou no IES Rosalía de Castro de Santiago, licenciouse en Química na Universidade de Santiago de Compostela e diplomouse en Ciencias Relixiosas na Universidade Pontificia Comillas ICAI-ICADE.

É profesora de Relixión Católica e Física e Química en educación Secundaria. Foi coordenadora da Asociación Mulleres Cristiás Galegas Exeria e participante na Rede Galega en apoio a Persoas refuxiadas, na Red Miriam ou na Asociación de Teólogas Españolas.

Foi secretaria da mesa de redacción da revista Encrucillada na que escribiu sobre relixión, galeguismo e femininismo. Tamén colaborou en *Irimia*, *Andaina* e *Nós Diario*.

## Obra 
* *Eu son Exeria. Lectura feminista dunha viaxe no século IV* (2022). Vigo: Galaxia. Ilustracións de Sole Pita Sanjurjo. 132 páxs. ISBN  978-84-9151-801-3.

## Premios 
* 2024: primeiro premio do concurso literario Rosa de cen follas do Colexio Oficial de Psicoloxía de Galicia, por *Pequena achega*.

## Notas
José Vargas Lorenzo

**José Vargas Lorenzo**, nado en Gondomar cara a 1874, foi un político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Peitieiros, foi secretario da sociedade agraria de Peiteiros. Membro do Partido Radical foi concelleiro de Gondomar. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Procesado na causa 816/36 xunto con Álvaro Pérez Iglesias. Xulgado en Vigo por rebelión o 16 de outubro con José Pequeño Rodríguez (alcalde), Rogelio Lorenzo González (tenente de alcalde), José Cribeiro González, Joaquín Míguez Ledo, Eduardo Hermida Pereira, Antonio Iglesias (a) Cañón, Manuel Domínguez Sanromán e Feliciano Vargas, foi condenado a 9 anos de prisión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Base de datos de concelleiros represaliados
José Pequeño Rodríguez

**José Pequeño Rodríguez**, nado en Nigrán cara a 1884, foi un político galego.

## Traxectoria 
Estivo emigrado no Uruguai. Veciño de Borreiros, foi presidente da sociedade agraria de Borreios en 1929. Nas eleccións do 12 de abril de 1931 foi elixido concelleiro de Gondomar. Na Segunda República foi alcalde de Gondomar en 1932. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Vigo por rebelión o 16 de outubro con Rogelio Lorenzo González (tenente de alcalde), José Vargas Lorenzo, José Cribeiro González, Joaquín Míguez Ledo, Eduardo Hermida Pereira, Antonio Iglesias (a) Cañón, Manuel Domínguez Sanromán e Feliciano Vargas, foi absolto. Conseguiu fuxir a Lisboa e desde alí saíu cara a Montevideo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 

### Ligazóns externas 
* Base de datos de concelleiros represaliados
Cromodoridoideos

A dos **cromodoridoideos** (*Chromodoridoidea*) é unha superfamilia de moluscos opistobranquios da orde dos nudibranquios e suborde dos doridinios.

## Taxonomía 
### Descrición 
A superfamilia foi descrita en 1891 polo médico e zoólogo danés, especializado en malacoloxía, Rudolph Bergh. 

### Familias 
Na actualidade recoñécense na superfamilia as familias seguintes: 
**Actinocyclidae* O'Donoghue, 1929
**Cadlinellidae* Odhner, 1934
**Cadlinidae* Bergh, 1891
**Chromodorididae* Bergh, 1891
**Hexabranchidae* Bergh, 1891
**Showajidaiidae* Korshunova, Fletcher, Picton, Lundin, Kashio, N. Sanamyan, K. Sanamyan, Padula, Schrödl & Martynov, 2020

## Galería 

Ardeadoris egretta.jpg|*Ardeadoris egretta*
Cadlina_luteomarginata.jpg|*Cadlina luteomarginata*
Cadlinella ornatissima, Izu.jpg | *Cadlinella ornatissima*
Ceratosoma brevicaudatum 3.jpg|*Ceratosoma brevicaudatum*
ChromodorisGeminus.jpg|*Goniobranchus geminus*
Hallaxa indecora (6927497220).jpg|*Hallaxa indecora*
Spanish dancer timor.jpg|*Hexabranchus sanguineus*
Miamira miamirana Réunion 2.jpg|*Miamira miamirana*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bouchet P.; Rocroi, J. P.; Hausdorf, B.; Kaim, A.; Kano. Y.; Nützel, A.; Parkhaev, P.; Schrödl, M. & Strong, E. E. (2017): "Revised classification, nomenclator and typification of gastropod and monoplacophoran families". *Malacologia* **61** (1–2): 1–526.
Zenit-4MKM (satélite)

**Zenit-4MKM** ou **Gerakl** (índice GRAU 11F692M) foi unha serie de satélites de recoñecemento militares da Unión Soviética.

## Características 
Os satélites Zenit-4MKM foron unha versión mellorada dos Zenit 4MK e que debían substituílos. Estaban baseados nas cápsulas Vostok e, con 6300 kg de masa, consistían nun módulo de servizo e outro de reentrada de forma esférica contendo as cámaras e a película fotográfica que debía ser devolta a terra e revelada. Os satélites estaban alimentados por batería que lles daban unha autonomía de ata 14 días. As órbitas típicas dos Zenit-4MKM estaban entre os 200 e os 300 km de altura. Ao igual que os Zenit-4MK e Zenit-4M, tiñan un módulo motor reacendible para manobrar en órbita. Lanzáronse 39 Zenit-4MKM mediante foguetes Soiuz U, con un único fallos.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz U
*Zenit-2M (satélite)
*Zenit-2 (satélite)
*Zenit-4 (satélite)
*Zenit-4M (satélite)
*Zenit-4MK (satélite)
*Zenit-4MKT (satélite)
Charidotella sexpunctata

***Charidotella sexpunctata*** é unha especie de escaravello da familia *Chrysomelidae*. É nativo de América.

## Taxonomía 
Hai dúas subespecies, ssp. *bicolor* e ssp. *sexpunctata*.

## Descrición 
Os adultos miden de 5 a 7&nbsp;mm de lonxitude. Son de cor variable, xeralmente dourada a alaranxada brillante con ou sen manchas negras. As marxes dos élitros e o pronoto son curvados e case transparentes. A cor dos adultos de ámbalas dúas especies presenta cambios semellantes.

## Ciclo vital
A femia de *Charidotella sexpunctata* pon ovos, solitarios ou en grupos, no envés das follas ou no talo da planta hóspede. A larva emerxe en cinco a dez días. É amarelada ou avermellada, e ten espiñas. Acumula os seus produtos de refugallo no canto de descartalos, e úsaos como un escudo protector en contra de depredadores depositándoos nunha especie de percha do extremo posterior do abdome. Despois de cada muda engade o exoesqueleto. Despois de dúas a tres semanas convértese en pupa.

## Depredadores 
Os parasitoides desta especie inclúen a avespa eulófida, *Tetrastichus cassidus* e a mosca taquínida *Eucelatoriopsis dimmocki*. Son depredados por coccinélidos e por bechos pentatómidos e redúvidos.

## Notas
Phalacrognathus muelleri

***Phalacrognathus muelleri*** é unha especie de coleóptero da familia dos lucánidos. É orixinario do norte de Queensland, en Australia, e da illa de Nova Guinea. Pode ser de cor vermella, verde, negro e formas azuis. É a especie única no seu xénero, ***Phalacrognathus***, o cal está estreitamente relacionado co xénero *Lamprima*.

*Phalacrognathus muelleri* é o símbolo oficial da Sociedade Entomolóxica de Queensland dende 1973.

## Notas
Northrop F-89 Scorpion

O **Northrop F-89 Scorpion** foi un interceptor estadounidense todotempo fabricado durante os anos 50, sendo o primeiro reactor deseñado para ese rol dende o principio para entrar en servizo. Aínda que as súas ás rectas limitaban o seu rendemento, estivo entre os primeirs cazas a reacción da USAF equipado con mísiles guiados e destacou por ser o primeiro avión de combate armado con armas nucleares aire-aire (o foguete Genie).

## Notas
Stupeur et Tremblements (filme)

***Stupeur et Tremblements*** é un filme francés de 2003 escrito e dirixido por Alain Corneau e protagonizado por Sylvie Testud. Baséase na novela homónima de Amélie Nothomb.

## Personaxes 
* Sylvie Testud como Amélie
* Kaori Tsuji como Fubuki
* Taro Suwa como Mr. Saito
* Bison Katayama como Mr. Omochi
* Yasunari Kondo como Mr. Tenshi
* Sokyu Fujita como Mr. Haneda
* Gen Shimaoka como Mr. Unaji
* Heileigh Gomes como Amélie de nena 
* Eri Sakai como Fubuki de nena

## Notas
Bandeira do Territorio Británico do Océano Índico

A **bandeira do** **Territorio Británico do Océano Índico** (BIOT) é un dos símbolos deste territorio británico de ultramar. É semellante ás bandeiras doutras dependencias e colonias británicas, xa que ten a bandeira da Unión no esquina superio. A árbore de palma e a coroa son símbolos do Territorio do Océano Índico. Nun principio, a bandeira só ía ser utilizada polo Comisario do Territorio, mais gañou status semioficial.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Flag of the British Indian Ocean Territory 1990.svg|A bandeira do Territorio.
Ficheiro:BIOT flag flying at full mast.jpg|A bandeira ondeando en Diego Garcia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira da República dos Buriatos

A **bandeira dos buriatos**, oficialmente a **Bandeira da República dos Buriatos** (en ), é un dos símbolos oficiais da respública federal rusa dos buriatos. Foi adopatada oficialmente o 29 de outubro de 1992.

Foi deseñada por N. Batuyev, V. Abayev e S. Kalmykov.

## Esquema de cores 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Flag of the Buryat ASSR.svg|A bandeira da República Autónoma Socialista Soviética de Buriatia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Death on the Nile (filme de 2022)

***Death on the Nile*** é un filme británico-estadounidense de 2022 dirixido por Kenneth Branagh a partir dun guión Michael Green. Baséase na novela homónima de Agatha Christie. Foi producido por Branagh, Ridley Scott, Judy Hofflund e Kevin J. Walsh. O filme é unha secuela de *Asasinato no Orient Express* (2017), e está protagonizado por Tom Bateman, Annette Bening, Branagh, Russell Brand, Ali Fazal, Dawn French, Gal Gadot, Armie Hammer, Rose Leslie, Emma Mackey, Sophie Okonedo, Jennifer Saunders e Letitia Wright. Branagh e Bateman retoman os seus papeis do filme anterior, interpretando a Hercule Poirot e Bouc, respectivamente. Esta é a terceira adaptación da novela de Christie, despois do filme de 1978 e un episodio de televisión na serie ''Agatha Christie's Poirot* emitida en 2004. A fotografía principal realizouse en setembro de 2019, a rodaxe produciuse en Longcross Studios, Inglaterra, e rematou en decembro dese ano.

*Death on the Nile'' estreouse internacionalmente en varios países o 9 de febreiro de 2022, e no Reino Unido e nos Estados o 11 de febreiro, despois de varios adiamentos por mor da pandemia de COVID-19. O filme recibiu valoracións dispares por parte da crítica, que o percibiu como inferior ás adaptacións anteriores mais apreciou o seu estilo. Recadou máis de 136,9 millóns de dólares sobre un orzamento de 90 millóns, converténdose no noveno filme con maior recadación de 2022 nos Estados Unidos.

## Personaxes 
* Tom Bateman como Bouc
* Annette Bening como Euphemia
* Kenneth Branagh como Hercule Poirot
* Russell Brand como Linus Windlesham
* Ali Fazal como Andrew Katchadourian
* Dawn French como Mrs. Bowers
* Gal Gadot como Linnet "Linnie" Ridgeway-Doyle
* Armie Hammer como Simon Doyle
* Rose Leslie como Louise Bourget
* Emma Mackey como Jacqueline "Jackie" de Bellefort
* Sophie Okonedo como Salome Otterbourne
* Jennifer Saunders como Marie Van Schuyler
* Letitia Wright como Rosalie "Rosie" Otterbourne
* Susannah Fielding como Katherine

## Notas
Bibiana Campos Seijo

**Bibiana Campos Seijo** é editora xefa de Chemical & Engineering News da Americal Chemical Society.
[miniatura|Campos Seijo con  [Jennifer Doudna]]

## Traxectoria 
Campos Seijo é licenciada en química pola Universidade de Santiago de Compostela. Realizou os seus estudos doutorais na Universidade Metropolitana de Manchester, no Reino Unido.

### Carreira 
Campos Seijo empezou a súa carreira editorial no Reino Unido como editora técnica da European Respiratory Society. Foi editora dun grupo de revistas publicadas por Advanstar Communications e, máis recientemente, da revista Chemistry World, unha publicación mensual da Royal Society of Chemistry. En 2014, trasladouse a  a Washington DC, Estados Unidos, dende o Reino Unido para desempeñar o seu posto actual. Tamén é vicepresidenta do C&EN Media Group Washington, DC.

## Notas
Bandeira de Chechenia

A **bandeira de** **Chechenia** é un dos símbolos da república federal rusa. É un rectángulo cunha proporción 2:3, o mesmo que a bandeira de Rusia. A bandeira componse de tres franxas horizontais de cor verde, que representa o islam, branca e vermella. Superposta a elas hai unha estreita banda vertical branca no polipasto, que contén o adorno nacional, un deseño de catro formas douradas en vertical. As barras horizontais están nas proporcións 4:1:3.

Esta bandeira, introducida en 2004, é empregada principalmente polo goberno de Chechenia, mentres que as bandeiras independentistas son usadas polas forzas da oposición.

## Bandeiras históricas 
Dende 1957 até 1978, a bandeira soviética da República Autónoma Socialista Soviética de Chechenia e Inguxetia baseouse na bandeira da República Socialista Federativa Soviética de Rusia, co engadido dunha barra azul vertical e o nome abreviado da república (*НГӀАССР* en checheno e inguxo, e *ЧИАССР* en ruso).

En 1978, estas abreviaturas foron substituídas polas versións do nome completo: *ЧЕЧЕНО-ИНГУШСКАЯ АССР* en ruso, *НОХЧ-ГӀАЛГӀАЙН АССР* en checheno e *НОХЧ-ГӀАЛГӀАЙ АССР* en inguxo.

Ficheiro:Sheikh Mansur flag.svg|A bandeira de Chechenia dende 1785 até o 8 de marzo de 1840.
Ficheiro:Flag of the North Caucasian Emirate.svg|Emirato do Cáucaso Norte (1919–1920).
Ficheiro:Flag of the Mountain Republic (Variant).svg|República Montañosa do Cáucaso Norte en 1917–1920.
Ficheiro:Flag of the Checheno-Ingush ASSR (1937–1944).gif|RASS Chechena-Inguxa en 1937–1944.
Ficheiro:Flag of Chechen-Ingush ASSR (1957-1978).svg|RASS Chechena-Inguxa en 1957–1978.
Ficheiro:Flag of Chechen-Ingush ASSR (1978-1991).svg|RASS Chechena-Inguxa en 1978–1991.

### 1991–2000
Diversas bandeiras foron empregadas por persoas e organización a prol da República Chechena de Ichkeria. A máis común delas é a bandeira verde con franxas brancas e vermellas. As súas proporcións son aproximadamente 7:11. O esquema de cores é verde, branco, vermello, branco, verde, cos dous terzos superiores da bandeira en verde e o terzo restante en franxas brancas, vermellas, brancas e verdes de igual ancho, cuxa proporción de ancho é 8:1:1:1:1. Outro exemplo coñecido é semellante a esta bandeira pero ten o escudo de armas do país incorporado ao deseño. Cada cor está destinada a simbolizar un aspecto do carácter nacional checheno. O verde é a cor da vida, o vermello simboliza o derramamento de sangue na loita pola liberdade e o branco representa o camiño cara a un futuro brillante. Non se utilizou dende que foi substituída pola actual bandeira da República Chechena.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira da República dos Chuvaxos

A **bandeira da República dos Chuvaxos** (en , *Çovaş Respublikin yalavö*; en , *Flag Respubliki Chuvashia*) é un dos símbolos oficiais desta república federal rusa, xunto co escudo de armas e o himno nacional. A bandeira é un fondo amarelo de proporcións 5:8 cunha estilizada árbore da vida vermella cargada na bandeira. A bandeira úsase oficialmente como bandeira da República dos Chuvaxos dende o 14 de outubro de 1992.

Antes de 1992, a República dos Chuvaxos existía como República Socialista Soviética Autónoma dos Chuvaxos. Antes de 1937, a RASS dos Chuvaxos utilizaba unha bandeira con motivos tradicionais dos chuvaxos e o nome da RASS. Os motivos tradicionais foron borrados máis tarde en 1931 debido a que estaban asociados co chauvinismo e o nacionalismo burgués. Despois de 1937, a bandeira da RSS dos Chuvaxos era idéntica á bandeira da RSFS rusa.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Flag of the Chuvash Republic of 1918 year v.1.jpg|Bandeira da República dos Chuvaxos en 1918.
Ficheiro:Flag of the Chuvash ASSR (1926).svg|República Autónoma Socialista Soviética dos Chuvaxos (1926-1927).
Ficheiro:Flag of the Chuvash ASSR (1927-1931).svg|RASS dos Chuvaxos (1927-1931).
Ficheiro:Flag of the Chuvash ASSR (1931-1933).svg|RASS dos Chuvaxos (1931-1933).
Ficheiro:Flag of the Chuvash ASSR (1933-1937).svg|RASS dos Chuvaxos (1933-1937).
Ficheiro:Flag of the Chuvash ASSR (1937-1940).svg|RASS dos Chuvaxos (1937-1940).
Ficheiro:Flag of the Chuvash ASSR (1937-1954).svg|RASS dos Chuvaxos (1940-1954).
Ficheiro:Flag of the Chuvash ASSR (1954-1978).svg|RASS dos Chuvaxos (1954-1978).
Ficheiro:Flag of the Chuvash ASSR.svg|RASS dos Chuvaxos (1954-1992).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
### Ligazóns externas 
*
El Escarabajo

***El Escarabajo*** foi un semanario publicado en Pontecesures en 1931.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario independiente*, apareceu o 1 de novembro de 1931. Estaba dirixido por Francisco Castaño Otero. No primeiro número publicou o artigo "Nuestro ideario", no que sinalaban:

Só se coñece este primeiro número.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Madame de Sade

***Madame de Sade*** é unha obra escrita por Yukio Mishima en 1965.

*Madame de Sade* é unha obra de ficción histórica baseada na vida de Renée de Sade, a muller do Marqués de Sade. Narra as vicisitudes de Renée, a súa familia e os seus achegados durante as diversas estancias en prisión do seu marido. Todas as personaxes que aparecen en escena son mulleres. Despois de ler sobre o Marqués e Madame de Sade, Mishima preguntouse por que Renée agardou até que o seu home estivese fóra da cadea para separarse del definitivamente.

## Personaxes 
*Renée, Marquesa de Sade
*Madame de   Montreuil, a nai de Renée
*Anne, a irmá máis nova de Renée
*Simiente
*COMTESSE DE SAINT-FOND
*CHARLOTTE, ama de chaves de Madame de Montreuil

Segundo Mishima, cada personaxe simboliza algún aspecto da natureza humana, por isto a obra funciona como unha alegoría. Madame de Sade (Renée) representa a devoción propia dunha esposa; Madame de Montreuil é a lei, a sociedade, a moralidade; Anne representa a candidez feminina e a falta de principios; Madame de Simaine a relixión; Madame de Saint-Fond o desexo carnal; Charlotte representa, finalmente, á xente corrente.
Ubaldo Pazos

**Ubaldo Pazos Vidal**, nado en Padrón, foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Curmán de Ramón Pazos Jiménez. Marchou a Zaragoza en 1933. Durante a Guerra civil, participou no bando sublevado como Alférez provisional. En Zaragoza, foi o primeiro director do xornal *Amanecer* que apareceu en agosto de 1936. Afiliouse a Falange e foi xefe rexional de Prensa e Propaganda de Aragón e A Rioxa. Nos anos corenta foi redactor de *Hechos*, cesando en 1943 para pasar a *Primer Plano* de Madrid; despois foi redactor de *La Vanguardia*, posto do que cesou en 1947.
## Notas
Bandeira de Crimea

A **bandeira de Crimea** (en ; en ; en ) é a bandeira da República Autónoma de Crimea de Ucraína, e da República de Crimea reclamada por Rusia. A bandeira foi adoptada oficialmente o 24 de setembro de 1992 como bandeira da República Autónoma de Crimea, readoptada o 21 de abril de 1999, despois reaprobada o 4 de xuño de 2014 como bandeira da República de Crimea, anexada pola Federación Rusa.

A bandeira é unha tribanda, con raias horizontais en azul-branco-vermello. A franxa azul está situada no bordo superior e ten 1/6 do ancho da bandeira. A franxa branca é a máis grande das tres e ten 2/3 do ancho da bandeira, e a franxa vermella está situada no bordo inferior e ten 1/6 do ancho da bandeira.

Cando se ondea verticalmente, a franxa azul da bandeira debe estar á esquerda, o campo branco no centro e a franxa vermella á dereita. A lonxitude da bandeira é o dobre da súa anchura.

## Bandeiras étnicas dos tártaros de Crimea 
miniatura|210px|dereita|Bandeira do pobo tártaro de Crimea (*Qırımtatar bayrağı / Къырымтатар байрагъы* ou *Kök bayraq / Кёк байракъ*).
Durante a formación da efémera República Popular de Crimea do tártaros de Crimea en 1917, a bandeira usada foi a azul ceo cun *tamğa* dourado, coñecida como *Kök Bayraq* ou "bandeira azul". Utilizouse unha bandeira de cor verde con fins relixiosos e a bandeira de cor vermella como bandeira militar dos tártaros. Dende 1991, a versión azul ceo é a usada como bandeira étnica dos tártaros de Crimea.

Ficheiro:Military flag of the Crimean Tatars.svg|23x15px Bandeira militar dos tártaros de Crimea (1917–1918).
Ficheiro:Religious flag of the Crimean Tatars.svg|23x15px Bandeira relixiosa dos tártaros de Crimea (1917–1918).
Ficheiro:Gerae-tamga.svg|Emblema circular co *tamğa* dos tártaros de Crimea.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Northrop P-61 Black Widow

O **Northrop P-61 Black Widow** é un caza bimotor operado durante a segunda guerra mundial polas Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos. Foi o primeiro avión de combate estadounidense operativo deseñado como caza nocturno, e o primeiro avión deseñado para usar radar.

Chamado así pola araña norteamericana *Latrodectus mactans*, era un avión bimotor totalmente metálico, cun deseño de dobre cola armado con catro autocanóns Hispano M2 de 20 mm de disparo frontal na parte baixa da fuselaxe, e catro metralladoras M2 Browning de 12,7 mm nunha torreta dorsal. Desenvolvido durante a guerra, o seu primeiro voo foi o 26 de maio de 1942, e o primeiro avión de produción saíu da fábrica en outubro de 1943.

Aínda que non foi producido en grandes números como algúns dos seus contemporáneos, o Black Widow foi operado con eficacia como caza nocturno por escuadróns das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos en case todos os teatros da segunda guerra mundial. Substituíu a anteriores deseños británicos de caza nocturna que foran actualizados para incorporar radar cando este estivo dispoñible. Tras a guerra o P-61 foi redesignado F-61 e operou coa Forza Aérea dos Estados Unidos como un interceptor todo tempo de longo alcance para o Mando de Defensa Aérea ata 1948, e a Quinta Forza Aérea ata 1950. O derradeiro avión foi retirado do servizo en 1954.

Na noite do 14 de agosto de 1945, un P-61B do 548º Escuadrón de Caza Nocturna chamado *Lady in the Dark* foi acreditado de xeito non oficial derradeira vitoria aliada antes do Día da Vitoria sobre Xapón. O P-61 foi modificado para crear o avión de fotorrecoñecemento F-15 Reporter para a USAAF e posteriormente usado pola USAF.

## Notas
Nicola Berti

**Nicola Berti**, nado en Salsomaggiore Terme, Parma, o 14 de abril de 1967, é un exfutbolista italiano, que xogaba como centrocampista. Comezou a súa carreira no Parma, pasando logo pola Fiorentina antes de fichar en 1988 polo Inter de Milán, onde viviu os seus mellores tempos como profesional. Tivo un destacado papel no medio do campo do equipo durante a seguinte década, gañando un título da Serie A e tres Copas da UEFA. Pasou os seus últimos anos como futbolista fóra de Italia, xogando no Tottenham inglés, no Alavés e no Northern Spirit do Canadá.

Xogador dinámico, tenaz e traballador, foi un elemento clave na selección de Italia a finais dos anos 80 e principios dos 90, chegando a disputar a final do Mundial de 1994 e rematando en terceiro lugar na edición de 1990.

## Traxectoria 
Nacido en Salsomaggiore Terme, comezou a súa carreira aos dezasete anos no Parma. Na tempada 1983/84, con Arrigo Sacchi como adestrador, o club gañou o campionato da Serie C1, e ascendeu á Serie B. Entre 1985 e 1988 xogou na Fiorentina, sendo a continuación fichado polo Inter de Milán por máis de 7000 millóns de liras. No Mundial de 1994, con Arrigo Sacchi como seleccionador, disputou todos os partidos, incluída a final que o seu equipo perdeu ante o Brasil na quenda de penaltis. Xogou un total de 39 partidos coa selección entre 1988 e 1995, marcando tres goles.

## Palmarés 
;Parma
* **Serie C1 (1):** 1983/84.

;Inter de Milán
* **Serie A (1):** 1988/89.
* **Supercopa de Italia (1):** 1989.
* **Copa da UEFA (3):** 1990/91, 1993/94, 1997/98.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador no sitio web da Federación Italiana de Fútbol . 
* Datos do xogador na liga australiana .
* Datos do xogador no sitio web da FIFA. Arquivado dende o orixinal  o 6 de setembro de 2015.
Jesús Cabeza Sierra

**Jesús Cabeza Sierra**, finado en Pontecesures o 16 de agosto de 1984, foi un comerciante e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Jesús Cabeza de León e Dolores Sierra. Comerciante. Cando se constituíu o a entidade local menor de Pontecesures en 1925 foi nomeado o seu primeiro presidente, dimitindo en maio dese ano. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Pontecesures o 30 de xullo de 1936. Continuou como alcalde logo da renovación da corporación de marzo de 1938. Cesou no cargo o 11 de novembro de 1938. Foi nomeado xuíz suplente de Pontecesures en setembro de 1938. Finou en Pontecesures o 16 de agosto de 1984.

## Vida persoal 
Casou en Cesures con Ramona Sierra Domínguez, filla de Salvador Sierra Trasante, en 1925, e foi pai de Juan Jesús, María del Carmen, Fernando e María Mercedes Cabeza Sierra.
## Notas
McDonnell Douglas C-9

O **McDonnell Douglas C-9** foi unha versión militar do avión de pasaxeiros McDonnell Douglas DC-9. Foi producido como o **C-9A Nightingale** para a Forza Aérea dos Estados Unidos, e o **C-9B Skytrain II** para a Armada e o Corpo de Marines. O derradeiro voo do C-9A Nightingale foi en setembro de 2005, e o C-9C retirouse en setembro de 2011. A Armada retirou o seu derradeiro C-9B en xullo de 2014. Os dous restantes C-9 en servizo cos Marines retiráronse e abril de 2017.

## Notas
Turnix olivii

***Turnix olivii*** é unha especie de ave turniciforme da familia Turnicidae endémica do extremo nororiental de Australia. É o máis grande dos *Turnix* e posiblemente o máis escaso.

## Descrición 
Mide entre 18 e 23 cm de longo e adoita pesar ao redor de 110 g. Ten as ás e a cola curtas. As súas costas e ás son de cor castaña con certas pintas brancas e negras. A súa cabeza é gris, agás os laterais do seu rostro que tamén son castaños. O seu peito é de cor canela. Aseméllase moito tanto ao *Turnix varius* como ao *Coturnix ypsilophora*. É máis grande e de patas máis longas que estes, e de anatomía bastante diferente á perdiz que ademais é máis escura. *Turnix varius* está case totalmente cuberto de pintas, brancas sobre o peito gris, non canela. A especie máis similar é o *Turnix castanotus* cuxas áreas de distribución non coinciden.

## Distribución e hábitat 
Atópase basicamente pola Península de Cabo York, no norte de Queensland, o extremo nororiental de Australia, desde Coen a Mareeba, ao oeste de Cairns.

Esta especie prefire as terras baixas e os bosques e pradarías costeiras, aínda que tamén pode atoparse en altitudes de 400 msnm. A especie depende dos bosques cubertos de herba compostos por especies dos xéneros *Melaleuca*, *Acacia*, *Alphitonia* e *Tristania*. Tamén pode observarse en zonas de matogueira densa e en zonas rochosas case sen cuberta de matogueira.

### Estado de conservación 
É unha especie en perigo de extinción, cunha poboación estimada duns 500 individuos, e unha área de distribución histórica de só uns 2070 km². Ademais desapareceron de gran parte da súa área de distribución orixinal, posiblemente debido á sobreexplotación do pasto que realiza o gando, pola ocupación humana e polos incendios.

### Áreas importantes 
Os lugares identificados por BirdLife International como importantes para a conservación desta especie son os montes de Iron Range e McIlwraith, así como o río Morehead.

## Comportamento 
Moi poucas persoas observaron esta especie debido á súa reducida área de distribución e o seu carácter esquivo. Adoita andar por lugares onde está ben camuflada, e non se bota a voar salvo que sexa absolutamente necesario. Xeralmente é sedentaria, aínda que rexistráronse algúns desprazamentos, probablemente debidos aos cambios estacionais do hábitat.

### Alimentación 
Descoñécense os detalles sobre a súa dieta, pero como o resto dos *Turnix* probablemente coma insectos e sementes.

### Reprodución 
Sábese que estas aves crían en solitario. A súa época de cría vai de xaneiro a marzo. O seu niño consiste nunha pequena depresión no terreo cuberta cunha cúpula de herba cunha entrada lateral, cuxo interior está forrado de follas e herbas. Xeralmente o seu niño está escondido entre a vexetación. Pon de dous a catro ovos (xeralmente tres). Os seus ovos son brancos con pencas marróns, grises azuladas ou negras. O macho asume a tarefa de incubación e coidado dos pitos, como no resto dos conxéneres. Os seus pitos son precoces e nidífugos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Madge & McGowan, Pheasants, Partridges & Grouse, ISBN 0-691-08908-6
### Ligazóns externas 
*Ficha en BirdLife International
Bölkow Bo 103

O **Bölkow Bo 103** foi un helicóptero experimental ultralixeiro que voou por vez primeira en 1961. Deseñouse para tarefas de recoñecemento e control de mando por Bölkow Entwicklungen KG como parte dunha orde de investigación do Ministerio de Defensa de Alemaña Occidental.

Aínda que as mecánicas do aparello estaban baseadas no Bo 102 de adestramento cativo, o Bo 103 era capaz de voar de xeito totalmente independente. A súa configuración era absolutamente minimalista, consistindo en nada máis que unha estrutura tubular á que se uniron os compoñentes dinámicos e o asento do piloto, aínda que finalmente engadíuselle unha pequena cabina de plástico reforzado con fibra de vidro. A aeronave retivo o único rotor de  plástico reforzado do Bo 102, e desmostrou que isto era axeitado para o voo real. Só se fabricou un prototipo e os traballos paráronse en 1962 debido á falta de interese por pate das forzas armadas alemás. O prototipo está conservado no Hubschraubermuseum Bückeburg.

## Notas
Turnix pyrrhothorax

***Turnix pyrrhothorax*** é unha especie de ave turniciforme da familia Turnicidae. É endémica de Australia, encontrándose ampla e fragmentadamente distribuída polo norte e leste.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Sons e mapa de distribución de '''' en Xeno-canto.
Turnix suscitator

***Turnix suscitator*** é unha especie de ave turniciforme da familia Turnicidae que habita no sur de Asia.

## Descrición 
esquerda|miniatura|Femia.
É unha das especies máis pequenas do seu xénero. Ten a forma típica dos *Turnix*, con plumaxe parda avermellada na parte superior con pintas claras e anteada na inferior, densamente veada en negro o peito e a gorxa. A femia é de maior tamaño, coas partes inferiores veadas en branco e negro e cunha mancha negra na garganta e parte superior do peito. As súas patas e peteiro son de cor gris azulada e o iris dos seus ollos é esbrancuxado amarelado. Aliméntase de insectos e é remiso a botarse a voar.

## Distribución 
Atópase no subcontinente indio, o sueste asiático até as Filipinas polo leste, as illas da Sonda polo sur, estando presente en todas as illas maiores salvo Borneo. Atópase na maior parte da India e Sri Lanka, rodeando o Himalaia até altitudes de 2500 m, e tamén no sur de China.

Encóntrase na maior parte do hábitat da rexión salvo nos bosques densos e os desertos, e tamén está presente nos campos de cultivo.

## Taxonomía 
Recoñécense as seguintes subespecies segundo unha orde filoxenética da lista do Congreso Ornitolóxico Internacional:

* *T. s. plumbipes* (Hodgson, 1837) - Nepal, nordeste da India e norte de Birmania
* *T. s. bengalensis* (Blyth, 1852) - Centro e sur de Bengala (nordeste da India)
* *T. s. taigoor* (Sykes, 1832) - India (excepto anteriores)
* *T. s. leggei* (Baker, ECS, 1920) - Sri Lanka
* *T. s. okinavensis* (Phillips, AR, 1947) - Sur de Kyushu até as Ryukyu (Xapón)
* *T. s. rostratus* (Swinhoe, 1865) - Taiwán
* *T. s. blakistoni* (Swinhoe, 1871) - Leste de Birmania até sur da China e norte de Indochina
* *T. s. pallescens* (Robinson & Baker, ECS, 1928) - Sur e centro de Birmania
* *T. s. thai* (Deignan, 1946) - Noroeste e centro de Tailandia
* *T. s. interrumpens* (Robinson & Baker, ECS, 1928) - Sur de Birmania e Tailandia
* *T. s. atrogularis* (Eyton, 1839) - Península Malaia
* *T. s. suscitator* (Gmelin, JF, 1789) - Sumatra, Xava, Bawean, Belitung, Bangka e Balí
* *T. s. powelli* (Guillemard, 1885) - Lombok até Alor (illas menores da Sonda)
* *T. s. rufilatus* (Wallace, 1865) - Célebes
* *T. s. haynaldi* (Blasius, W, 1888) - Palawan e illas próximas (oeste de Filipinas)
* *T. s. fasciatus* (Temminck, 1815) - Luzón, Mindoro, Masbate, Sibuyán (norte de Filipinas)
* *T. s. nigrescens* (Tweeddale, 1878) - Cebú, Guimarás, Negros, Panay (Filipinas)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Birds of India* by Grimmett, Inskipp and Inskipp, ISBN 0-691-04910-6
### Ligazóns externas 
* BirdLife Species Factsheet 
* Barred Buttonquail videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection
Hernia

Unha **hernia** é unha condición médica consistente en que un órgano ou o seu tecido se move desde a súa posición normal a outra posición, isto denomínase hernia.

Hai varios tipos de hernia. A máis frecuentes ocorren no abdome. As hernias ás veces dan dor e/ou un vulto que se pode sentir ou ver. As causas poden ser variadas, entre elas poden ser hereditarias ou poden ser por levantar obxectos – especialmente os pesados, dun xeito incorrecto.

As hernias, especialmente se son pequenas ou leves, pódense tratar con medicamentos, pero non despegan aínda que alivian os síntomas.

## Tipos de hernia 
* Hernia inguinal: a hernia inguinal ocorre cando unha pequena porción do intestino sae da canle inguinal e entra na articulación femoral. A flatulencia é un trastorno do esófago, que normalmente implica o revestimento do abdome.
* Hernia femoral - Este tipo de hernia desenvólvese cando o tecido graxo ou parte dos intestinos sobresae da ingua na parte superior da parte interna da coxa. É comparativamente menos común que a hernia inguinal e afecta principalmente ás mulleres.
* Hernia umbilical - Cando se abre un burato muscular ou tecido preto do cordón umbilical, comeza a saír da parte interna do noso corpo, chámase hernia umbilical. Na hernia umbilical, hai inchazo na zona arredor do ombligo.

## Tratamentos de hernia 
### Procedementos laparoscópicos para a reparación de hernias 
Os procedementos laparoscópicos ou minimamente invasivos usan varias pequenas incisións para acceder á hernia de non máis de 1 centímetro de lonxitude. O abdome inflárase con dióxido de carbono para proporcionar espazo para que o cirurxián traballe, e a hernia repárase cun pequeno instrumento flexible chamado laparoscopio.

### Cirurxía aberta 
Trátase dunha cirurxía aberto que se realiza na zona da hernia. Neste procedemento, os tecidos saíntes recóllense e os músculos débiles cósense ordenadamente. Ademais, son momentos nos que se inserirá un tipo de malla sobre a zona para proporcionar apoio adicional.

### Cirurxía reconstrutiva para a reparación de hernias 
A reconstrución da parede abdominal repara os defectos nas paredes abdominais mentres reduce a tensión abdominal e proporciona soporte estrutural. Isto pode requirir unha separación de compoñentes para que os lados musculares da brecha herniaria poidan unirse de novo.

## Notas
Zenit-6U (satélite)

**Zenit-6U** ou **Argon** (índice GRAU 11F645) foi unha serie de satélites de recoñecemento militares da Unión Soviética.

## Características 
Os satélites Zenit-6U estaban, como o resto de satélites de recoñecemento Zenit, baseados nas cápsulas Vostok e, con 6300 kg de masa, consistían nun módulo de servizo, un módulo de propulsión e manobra e un módulo de reentrada reutilizable de forma esférica contendo as cámaras e a película fotográfica que debía ser devolta a terra e revelada. Os satélites estaban alimentados por batería, dándolle unha autonomía de ata 14 días. As órbitas típicas dos Zenit-6U estaban entre os 200 e os 400 km de altura. Lanzáronse 97 Zenit-6U mediante foguetes Soiuz U e Soiuz U2 entre 1976 e 1984, con tres fallos.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz U
*Soiuz U2
*Zenit-2M (satélite)
*Zenit-2 (satélite)
*Zenit-4 (satélite)
*Zenit-4M (satélite)
*Zenit-4MK (satélite)
*Zenit-4MKM (satélite)
*Zenit-4MKT (satélite)
*Zenit-4MT (satélite)
*Zenit-8 (satélite)
Henry Linderman

**Henry Richard Linderman**, nado en Lehman, Pensilvania, o 26 de decembro de 1825 e finado en Washington o 27 de xaneiro de 1879, foi un médico, financeiro e alto funcionario estadounidense, director da Casa da Moeda dos Estados Unidos nos períodos 1867-1869 e 1873-1878.

## Traxectoria 
### Orixe familiar 
A súa familia materna, os Brodhead, chegaron aos Estados Unidos cando Daniel Brodhead foi enviado en 1664 para a toma de Nova Ámsterdam, como membro do exército británico. Ademais, o tío avó de Henri Linderman, Daniel Brodhead, foi coronel dun rexemento en Pensilvania durante a Revolución Americana.

Por outra banda, os Linderman chegaron a América no século XVIII, cando Jacob von Linderman, dunha familia de médicos e avogados de Saxonia, emigrou durante a Guerra de Sucesión Austríaca e se instalou preto de Kingston, en Nova York, en 1750. o primeiro fillo de Rachel Brodhead e do médico John Jordan Linderman.

Comezou a formarse de xeito autónomo co seu pai e logo estudou Medicina no Colexio de Médicos e Cirurxiáns da Universidade de Nova York,

### Carreira na Casa da Moeda 
[miniatura|esquerda|[Medalla da Comisión de Ensaios dos EEUU (1879), coa imaxe de Henry Linderman. Gravador: William Barber.|189x189px]]En 1855 o seu tío, o senador demócrata Richard Brodhead, procuroulle un posto como secretario xefe da Ceca de Filadelfia, posto que ocupou ata 1864, data na que cesou para se dedicar a negocios no sector da banca. Linderman tamén participou activamente no Partido Demócrata e en 1868 asistiu á convención nacional dese partido.

En 1877, Linderman publicou a monografía *Money and Legal tender in the United States* ("Moeda e curso legal nos EEUU"), un estudo acerca da moeda e o mundo das finanzas.

Linderman foi tamén un destacado coleccionista numismático e aproveitou o seu posto na Casa da Moeda para acceder a pezas de gran rareza. Da súa colección formaron parte pezas tan salientables como un exemplar do dólar de 1804 e varias probas de cuñaxe que se supoñen saídas directamente da ceca pública, o cal xerou controversia no momento da venda da colección o 28 de febreiro de 1888.

## Vida persoal 
Henry Linderman casou en 1853 con Emily Davis, filla do industrial do carbón George H. Davis. Foi soterrado no cemiterio Nisky Hill en Bethlehem, Pensilvania.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Evans, G. G. (1893). "Hon. Henry Richard Linderman, M. D.". En *Illustrated history of the United States mint.*.. G. G. Evans, Filadelfia.
* Failor, K. M.; Hayden, E. (1969). "Henry Richard Linderman". En *Medals of the United States Mint*. US Government Printing Office. Páxinas 136-137.
* Smith, P. (2012). "". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 228.
* Wilson, J. G.; Fiske, J., eds. (1900). "". En ''Appletons' Cyclopædia of American Biography''. D. Appleton, Nova York.

### Outros artigos 
* Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos
MD Helicopters MD Explorer

O **MD Helicopters MD Explorer** é un helicóptero utilitario lixeiro. Deseñado a principios dos 90 por McDonnell Douglas Helicopter Systems, no presente está fabricado por MD Helicopters. Existen dou modelos do helicóptero, o orixinal **MD 900**, e o seu sucesor, o **MD 902**.

## Deseño e desenvolvemento 
En xaneiro de 1989 McDonnell Douglas Helicopters lanzou oficialmente o desenvolvemento do Explorer, inicialmente chamado MDX. O Explorer foi o primeiro helicóptero de McDonnell Douglas en incorporar o sistema NOTAR dende o seu deseño inicial. McDonnell Douglas asociouse con Hawker de Havilland of Australia para fabricar as células. Fabricáronse 10 prototipos sendo sete deles usados para probas en terra. McDonnell Douglas Helicopters converteuse no cliente de lanzamento da serie de motores Pratt & Whitney Canada PW200, cun acordo exclusivo para equipar os primeiros 128 Explorer con dous PW206A. Mentres tanto, os plans para ofrecer o Turbomeca Arrius como opción descartáronse. O primeiro voo do Explorer tivo lugar o 18 de decembro de 1992. A certificación da FAA para o Explorer chegou o 2 de decembro de 1994, e a da JAA pouco despois.

En setembro de 1997 introducíronse varias melloras, incluídos motores turboeixo PW206E con clasificacións máis altas dun só motor operativo, entradas de aire dos motores revisadas, deseño mellorado da entrada do NOTAR e un sistema de control do estabilizador máis potente. Os beneficios incluían un alcance e resistencia mellorados e un incremento no peso máximo de engalaxe. Este Explorer mellorado foi designado de xeito non oficial MD 902.

En setembro de 2000 o Explorer comezou a entregarse co mellorado turboeixo PW207E, cun mellor rendemento do motor en ambientes quentes e altos e no caso de que un deles deixase de funcionar.

O MD Explorer conta cosistema antitorque NOTAR, que incrementa a seguridade, produce menores niveis de ruído e mellora o rendemento e o control. En lugar dun rotor de cola antitorque, unha saída dun ventilador diríxese fóra das rañuras no brazo de cola, usando o efecto Coandă para o control de guiñada. Boeing mantén os dereitos do deseño da tecnoloxía NOTAR a pesar de vender a liña de helicópteros da antiga McDonnell Douglas a MD Helicopters a principios de 1999. O Explorer tamén conta cun rotor principal de cinco pás de materiais compostos, ademais dunha fuselaxe e cola de fibra de carbono.

## Notas
Agusta A.106

O **Agusta A.106** foi un helicóptero lixeiro monopraza deseñado para proporcionar unha plataforma de guerra antisubmarina (ASW) aos destructores da clase Impavido da Armada de Italia. O aparello tiña un sofisticado conxunto de electrónicas de Ferranti para autoestabilización e identificación de contactos. Podían colgarse dous torpedos baixo a fuselaxe. A cola e o rotor principal de dúas pás pedían dobrarse para ser gardados a bordo, e os patíns do tren de aterraxe podían levar bolsas de flotación.

Fabricáronse dous prototipos, o primenrio deles voando en novembro de 1965. Un lote de preprodución de 5 helicópteros foi cancelado pola Armada en 1973.

## Operadores 
; 

* Armada de Italia (*Marina Militare*) só para a súa avaliación

## Especificacións 
*Datos de* Jane's All The World's Aircraft 1969-70 

**Características xerais**

* **Tripulación:** un piloto
* **Lonxitude:** 8 m
* **Altura:** 2,5 m
* **Peso baleiro:** 590 kg
* **Peso bruto:** 1 400 kg
* **Planta de potencia:** 1 × Turbomeca-Agusta TAA.230 de 300 cabalos
* **Diámetro do rotor principal:** 9,50 m
* **Área do rotor principal:** 70,9 m2

**Rendemento**

* **Velocidade máxima:** 176 km/h (109 mph, 95 kn)
* **Alcance:** 740 km (460 mi, 400 nmi) 
* **Aguante:** 4 horas e 30 minutos
* **Teito de servizo:** 3 000 m
* **Ritmo de ascenso:** 6,2 m/s

**Armamento**

* 2 × torpedos Mk.44 *ou*
* 10 × cargas de profundidade *ou*
* 2 × metralladoras de 7,62 mm e 10 foguetes de 80 mm

## Notas 
## Bibliografía 
*
Joseph Pastor Neelankavil

**Joseph Pastor Neelankavil**, C.M.I., nado o 19 de marzo de 1930 e finado o 17 de febreiro de 2021, foi un relixioso católico indio, bispo siro-malabar de Sagar entre 1986 e 2006.
## Traxectoria 
Joseph Pastor Neelankavil naceu o 19 de marzo de 1930 en Aranatattukara, no distrito de Thrissur, en Kerala (entón no Raj Británico). Logo de rematar os seus estudos, ingresou nos carmelitas de María Inmaculada, tomando o hábito o 15 de outubro de 1950 e facendo o 15 de outubro de 1951 a primeira profesión dos votos. Posteriormente, cursou estudos eclesiásticos de Filosofía no Seminario Pontificio de Pune e, entre 1957 e 1960, de Teoloxía no Dharmaram College de Bangalore.

O 17 de maio de 1960 foi ordenado sacerdote polo arcebispo de Ernakulam Joseph Parecattil.

O 20 de decembro de 1986 foi nomeado bispo de Sagar. Recibiu a ordenación episcopal o 22 de febreiro de 1987, de mans do bispo de Trichur Joseph Kundukulam, e tivo como co-consagradores principais ao arcebispo de Bhopal Eugene D'Souza e ao arcebispo de Cuttack-Bhubaneswar Raphael Cheenath.

Permaneceu no cargo até que se retirou o 2 de febreiro de 2006. Finou o 17 de febreiro de 2021.

## Notas
Sant Guim de Freixenet

**Sant Guim de Freixenet** é un concello da comarca da Segarra. O concello, cunha extensión de 25,1 km², sitúase nas altas cotas da Meseta Central da Segarra, na conca hidrográfica entre as concas do Segre e o Llobregat . En concreto, o seu territorio esténdese entre as cabeceiras do río Sió, Ondara e Anoia, zona xeográfica tradicionalmente incluída como Alta Segarra. Limita cos concellos de Pujalt (ao norte), Veciana (ao nordeste) e Copons (ao leste), co enclave de Santa Maria del Camí (no concello de Veciana, ao sueste), con Argençola e Montmaneu (ao sur), e xa na Segarra, con Ribera d'Ondara (ao oeste) e con Estaràs (ao norte).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do concello de Sant Guim de Freixenet
British Aerospace P.125

O **British Aerospace P.125** foi un avión STOVL de combate multirrol supersónico británico desenvolvido nos anos 80 no Reino Unido. O proxecto cancelouse nos anos 90 e a súa existencia foi revelada por BAE Systems en 2006.

## Desenvolvemento 
O Hawker P.1154 británico foi unha das distintas solucións enviadas por países europeos ao requirimento NBMR-3 de 1960 da OTAN para un caza de ataque supersónico. En 1960 tamén foi o primeiro voo do avión VSTOL subsónico Hawker P.1127. O P.1154 concelouse en 1965, pero continuaronse estudos sobre a posibilidade de que os Harrier ou Jaguar puidesen ser substituídos por un avión STOVL supersónico.

Nos anos 80 o Ministerio de Defensa británico e o Departamento de Defensa estadounidense realizaron estudos sobre solucións con reactores de elevación. Os estudos estadounidenses levaron finalmente ao F-35 Lightning II. En 1988 o deseño P.125 do tamaño do Tornado estaba destinado a cumprir cos requisitos para un interdictor STOVL sixiloso supersónico. Habería unha variante STOVL e outra non-STOVL do P.125. Os dous tiñan un único turboventilador con posqueimador cunha tobeira traseira vectorial. A variante STOVL podería manter o voo vertical usando tres tobeiras de elevación a reacción. O piloto do P.125 sentaríase moi reclinado e non tería unha vista directa do exterior. Nos anos 90 o goberno británico decidiu unirse ao programa JSF (agora F-35) en vez de continuar co P.125.

## Notas 
## Bibliografía 
* Beckett, Neville (maio de 2008), "Britain's supersonic V/STOL", *Aviation News*, Key Publishing, ISSN 2047-7198