open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kerry Wetterstrom

**Kerry Keith Wetterstrom**, nado o 21 de setembro de 1960, é un coleccionista, editor e comerciante numismático estadounidense.

## Traxectoria 
Aínda que Wetterstrom se graduou en Enxeñaría Mecánica e do Petróleo, na Universidade de Colorado,

Como coleccionista e investigador, centra o seu interese na moeda da Antiga Grecia e na da Antiga Roma, sinaladamente nas cuñaxes Tolemaicas e do Exipto romano, e é o autor do capítulo relativo a estas emisións no traballo de Wayne G. Sayles sobre as moedas da Antigüidade. Outros dos seus intereses son as medallas de proclamación dos reis de España en México ou as moedas-placa de cobre suecas. Ademais, no ámbito notafílico, interésase polo papel moeda emitido no condado de Lancaster. Tamén pertenceu ao equipo editorial da revista *Classical Numismatic Review*. 

Mais o seu labor máis destacado encádrase dentro do comercio numismático. Entre 1987 e 1999 foi o director de poxas da compañía *Classical Numismatic Group*, de Lancaster, Pensilvania, e en 2013 integrouse novamente no cadro desta compañía.

En tanto que coñecedor do mercado numismático do seu país xoga un papel moi activo na Convención Numismática Internacional de Nova York (NYINC), de cuxo programa educativo foi responsable entre 2000 e 2020, e en varias ocasións participou en condición de experto no Comité Asesor de Bens Culturais, do Departamento de Estado dos EEUU, en materia de restricións á importación de obxectos numismáticos. Ademais, é membro da *American Numismatic Association* (que o premiou en diversas ocasións), da *American Numismatic Society*, da Asociación Numismática de Pensilvania, da *Royal Numismatic Society* (Londres), da Real Asociación Numismática do Canadá e da Sociedade de Coleccionistas de Papel Moeda.
* (2000): Premio Paul Haleman, do *Red Rose Coin Club*.
* (2021): Medalla Richard Margolis, da *New York International Numismatic Convention*.
* (2021): Premio Farran Zerbe Memorial, da *American Numismatic Association*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Smith, P. (2012). "". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 377.
Begoña Crespo García

**María Begoña Crespo García**, nada en Ferrol o 22 de xaneiro de 1969, é unha filóloga e profesora galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Filoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela. Profesora da Universidade da Coruña, foi adxunta de Proxección Internacional e Política Lingüística da UDC. En xaneiro de 2021, converteuse en catedrática de Filoloxía Inglesa.

## Obras 
* *El cambio semántico en lengua inglesa (ss. XII-XVII). Una aproximación socio-histórica*, 2004. Oviedo: Edit. Septem. ISBN 84-95687-56-9

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na AESLA.
* Ficha na USC.
Roberto de Évreux

**Roberto de Évreux**, tamén  coñecido como **Roberto o Danés**, finado en 1037, foi un nobre e prelado poderoso, parente e partidario de cinco duques de Normandía, que foi arcebispo de Rouen (989-1037) e, segundo algúns autores, o primeiro conde de Évreux.

## Traxectoria 
Roberto era fillo de Ricardo I de Normandía, duque de Normandía, e da súa segunda esposa, Gunnora de Crepon. 

Seu pai designo arcebispo de Rouen en 989 e, na mesma época, recibiría o condado de Évreux. que lle deu tres fillos: 

* Ricardo, conde de Évreux.
* Raúl, señor de Gacé.
* Guillerme de Évreux, que casou con Heloise de Nevers, coa que tivo unha filla, Xudite, que casou con Roxerio, futuro primeiro conde de Sicilia. 

## Notas
Supercopa de Europa 2021

{{infobox
| title    = Supercopa de Europa 2021
| image    = 273px
| caption  = {}
| labelstyle = white-space: nowrap
| label1   = 
| data1    = O Windsor Park de Belfast.
| data2    = 

Chelsea F.C.
Villarreal C.F.

1
1

Tras o tempo extrao Chelsea gaña 6–5 nos penaltis

| label3   = Data
| data3    = 11 de agosto de 2021
| label4   = Estadio
| data4    =  Windsor Park, Belfast
| label5   = Asistencia
| data5    = 10.435 espectadores
| label7   = Xogador do partido
| data7    =  Gerard Moreno
| label9   = ← **Supercopa Europa 2020**
| data9    = **Supercopa Europa 2022** →
}}
A **Supercopa de Europa 2021** foi a 46ª edición da Supercopa da UEFA, un partido de fútbol anual organizado pola UEFA e disputado polos gañadores dos dous principais campionatos de clubs europeos, a UEFA Champions League e a UEFA Europa League. O encontro deste ano contou coa presenza do Chelsea, vencedores da Champions League 2020-21, e mais do Villarreal, campións da Europa League 2020-21. Xogouse no Windsor Park de Belfast en Irlanda do Norte o 11 de agosto de 2021.

O Chelsea proclamouse campión tras vencer por 6–5 nos penaltis despois dun empate a 1 que se mantivo durante o tempo extra, logrando a súa segunda Supercopa de Europa. e o 22 de febreiro de 2019 que as catro asociacións presentaran os seus expedientes dentro do prazo estabelecido.

O Windsor Park acabou sendo seleccionado polo Comité Executivo da UEFA durante a súa reunión en Ljubljana, Eslovenia o 24 de setembro de 2019. O estadio alberga os partidos do Linfield F. C. e da selección de fútbol de Irlanda do Norte.

## Árbitros 
O 6 de agosto de 2021, a UEFA nomeou o ruso Sergei Karasev como árbitro do encontro. Karasev é árbitro da FIFA dende 2010, e arbitrou previamente na Eurocopa 2016, no Mundial de Fútbol de 2018 e na Eurocopa 2020. Estivo acompañado dos compatriotas Igor Demeshko e Maksim Gavrilin como árbitros asistentes, mentres que o belaruso Aleksei Kulbakov foi designado como cuarto árbitro. Marco Fritz de Alemaña foi escollido como o encargado do VAR, xunto co polaco Paweł Gil e o italiano Massimiliano Irrati como árbitros asistentes. Filippo Meli foi elixido como árbitro asistente de reserva.
O encontro rematou indo a prórroga. O porteiro do Chelsea Édouard Mendy foi substituído no último minuto por Kepa Arrizabalaga. Kepa Arrizabalaga parou dous penaltis: o decisivo, tirado por Raúl Albiol abaixo e á dereita, permitiu ao Chelsea gañar por 6-5 na quenda de penaltis, proclamándose Supercampión de Europa.

### Detalles 
|valign="top"|300px
|valign="top" width="50%"|

|}

### Estatísticas 
## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* UEFA
* Supercopa de Europa
* Liga de Campións da UEFA 2020-21
* UEFA Europa League 2020-21

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da UEFA
Laureano Álvarez Martínez

**Laureano Álvarez Martínez**, nado en Ortigueira o 20 de marzo de 1912 e finado na Coruña o 18 de setembro de 1991, foi un mestre e político galego.

## Vida persoal 
Era fillo de Ramón Álvarez Fustes, avogado ortigueirés e xornalista (que fundou o periódico *El Eco Ortegano*). Casou con Antonia Torres Pajón, filla do boticario Pascual Torres, en 1940, e foi pai de Laureano, Sura, Marta, Ramón e Flor Álvarez Torres. Viveu en Ortigueira, Cariño, Régoa (Cedeira) e finalmente A Coruña. Faleceu na Coruña e foi enterrado no cemiterio municipal de Requeixo, na vila de Ortigueira.

## Traxectoria 
Foi redactor de *La Voz de Ortigueira*. Fíxose mestre na Escola Normal de Santiago de Compostela. Militou no Partido Galeguista, integrándose no núcleo galeguista de Ponte Mera, que fundara o poeta e mestre Victoriano Taibo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, por recomendación do cura de Ortigueira Jesús Márquez Cortiñas, que dirixía unha academia de bacharelato na que daba clases, afiliouse a Falange Española con Álvaro Cunqueiro. Aínda así, e a pesar de ser miope, tivo que marchar á fronte para fuxir da persecución. Ao regreso encontrouse coa inhabilitación como mestre. Despois foi mestre da Escola Graduada de Ortigueira. En 1942 aprobou as oposicións de Maxisterio, e en 1944 foi destinado a Régoa (Cedeira). Foi procurador dos tribunais en Ortigueira e despois funcionario do Concello da Coruña.

Mantivo unha intensa actividade intelectual, como conferenciante, colaborador en radio (Radio Coruña EAJ 41), e secretario do Padroado de San Andrés de Teixido, creado en 1967, e impulsado pola deputación provincial da Coruña. Foi durante crítico de arte de *La Voz de Galicia* e colaborou en *Grial*. Foi Cronista Oficial de Ortigueira dende 1971 ata o seu falecemento en 1991. Académico correspondente da Real Academia Galega, o 2 de xuño de 1990 foi elixido numerario da Real Academia Galega de Belas Artes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* ¡Qué desvergüenza!
Revolución Haitiana

miniatura|Imaxes da Revolución Haitiana
A **Revolución Haitiana** (en ; en crioulo haitiano: *Revolisyon ayisyen*) foi unha insurrección con éxito de escravos autoliberados contra o dominio colonial francés en Saint-Domingue, actualmente en Haití. A revolta comezou o 22 de agosto de 1791, e rematou en 1804 coa independencia da antiga colonia. Nela participaron negros, mulatos e participantes franceses, españois, británicos e polacos, co antigo escravo Toussaint Louverture emerxendo como o heroe máis carismático de Haití. A revolución foi a única sublevación de escravos que levou á fundación dun estado libre de escravitude (aínda que non de traballo forzado) e gobernado por non brancos e antigos cativos. Está amplamente considerado como un momento decisivo na historia do mundo atlántico.

Os seus efectos sobre a institución da escravitude deixáronse sentir en todas as Américas. O final do dominio francés e a abolición da escravitude na antiga colonia foron seguidos dunha defensa de éxito das liberdades que gañaron e, coa colaboración de persoas libres de cor, a súa independencia dos europeos brancos. A revolución representou o maior levantamento de escravos desde a infrutuosa revolta de Espártaco contra a República Romana case 1900 anos antes, e desafiou as antigas crenzas europeas sobre a suposta inferioridade negra e sobre a capacidade dos escravos para acadar e manter a súa propia liberdade. A capacidade organizativa e a tenacidade dos rebeldes baixo presión inspiraron historias que conmocionaron e asustaron os propietarios de escravos no hemisferio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* *The Black Jacobins: Toussaint Louverture and the San Domingo Revolution*, 1st ed. Nova York: Vintage Books, (orixinal 1938, reimpresións 1963, 1989)
* 
* 
### Ligazóns externas 
* The Louverture Project, a wiki about the history of Haiti
* Archive on the History of the Haitian Independence Struggle 1791–1804 at marxists.org
* Haiti: History of Shaken Country – Video interview with historian Laurent Dubois
* Haiti Archives
* "Égalité for All: Toussaint Louverture and the Haitian Revolution" . Noland Walker. PBS documentary. 2009
* France Urged to Pay $40&nbsp;Billion to Haiti in Reparations for "Independence Debt" – video report by *Democracy Now!*
* The Other Revolution: Haiti, 1789–1804 , digital exhibition from Brown University
* 15 Minutes History, UT at Austin
* Two Revolutions in the Atlantic World: Connections between the American Revolution and the Haitian Revolution Gilder Lehrman Center, Laurent Dubois.
* in France and Saint-Domingue"  Brown University
Casa de Normandía

A **Casa de Normandía** ou **Dinastía Normanda** é a familia á que pertenceron, entre outros, os duques de Normandía e os reis de Inglaterra inmediatamente posteriores á conquista normanda de Inglaterra e que perduraron até que a dinastía Plantagenet subiu ao poder en 1154. 

Inclúe a Rollón e os seus descendentes e, desde Guillerme o Conquistador e os seus herdeiros, até 1135. Despois diso disputouse entre a neta de Guillerme, Matilde, e Estevo I da Casa de Blois.

## Duques normandos 
Os duques normandos foron:
*Rollón, 911–927
*Guillerme I, 927–942
*Ricardo I, 942–996
*Ricardo II, 996–1027
*Ricardo III, 1027
*Roberto I, 1027–1035
*Guillerme II, 1035–1066 (ano en que se converteu en rei de Inglaterra)
## Monarcas normandos de Inglaterra e Normandía 
Os monarcas normandos de Inglaterra e Normandía foron:
*Guillerme I, 1066–1087
*Guillerme II, 1087–1100 (non foi duque de Normandía)
*Roberto II, 1087–1106 (non foi rei de Inglaterra)
*Henrique I, 1100–1135; 1106–1135
*Guillerme III Adelin, 1120 (non foi rei de Inglaterra)
*Matilde de Inglaterra, 1135–1153.
*Estevo (non agnático), membro da Casa de Blois), 1135–1154

## Xenealoxía
***Nota:** Os nomes dos reis de Inglaterra marcáronse en **letra grosa** para diferencialos dos duques de Normandía*.

## Nota 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* House of Normandy na *Encyclopaedia Britannica*.
Hipótese do tetranucleótido

miniatura|upright=1|Unidade repetida de tetranucleótido
A **hipótese do tetranucleótido** de Phoebus Levene foi unha hipótese inicial sobre a estrutura do ADN. Propoñía que o ADN estaba composto de secuencias repetidas dos catro nucleótidos. Isto orixinaba que o ADN tivese unha secuencia monótona, coa mesma secuencia de catro nucleótidos repetida unha e outra vez, o que facía imposible que o ADN puidese almacenar información xenética. Naquela época a maioría dos científicos pensaban que o ADN tiña unha función estrutural nos cromosomas e que era o compoñente proteico dos cromosomas o que era a base da herdanza. A hipótese foi moi influente durante tres décadas a principios do século XX e seguiu sendo elaborada por Levene polo menos ata a década de 1930. O diagrama da dereita ilustra as ideas de Levene e Tipson sobre a cuestión. En 1940, cando morreu Levene, Bass escribiu na súa necrolóxica o seguinte:

Como resultado do traballo de Levene temos un concepto exacto das estruturas destas enormes moléculas, probablemente os materiais biolóxicos máis complexos cuxa imaxe arquitectónica fora reconstruída.

A hipótese implicaba que as catro bases dos nucleótidos estaban presentes en igual cantidade no ADN e as pequenas variacións nos valores experimentais considerábase que eran o resultado de erros experimentais.

Porén, Erwin Chargaff demostrou que as frecuencias dos catro nucleótidos (A, G, C, T) non eran iguais, e as variacións atopáronse consistentemente en diferentes estudos. Tamén eran distintas en distintas especies. Concretamente, segundo as regras de Chargaff as relacións correctas son G = C ≠ A = T. As igualdades G = C e A = T suxerían que estas bases estaban *emparelladas*, este emparellamento era a base da estrutura do ADN que hoxe sabemos que é correcta e é resultado de que as febras do ADN son complementarias en bases. Inversamente, as desigualdades G ≠ A, G ≠ T, C ≠ A, C ≠ T significan que o ADN non podía ser unha repetición sistemática da mesma unidade fundamental de tetranucleótido, como requiría a hipótese do tetranucleótido. Así, non había ningunha razón para que a secuencia non puidese almacenar información. Os experimentos de Avery, MacLeod e McCarty (ao que inicialmente se lle puxeron moitas obxeccións debido á influencia da hipótese do tetranucleótido) e de Hershey e Chase demostraron definitivamente que o ADN portaba a información xenética.

En anos posteriores algunhas autoridades consideraron que a hipótese do tetranucleótido fora prexudicial para o desenvolvemento da bioloxía molecular. Bentley Glass, por exemplo, chamouna "catástrofe científica".  Máis recentemente, Hargittai considerouna de maneira máis positiva, e  Frixione e Ruíz-Zamarripa escribiron sobre ela o seguinte:
 O traballo [de Levene] culminou no informe de Levene e Tipson de 1935 que mostraba con exactitude por primeira vez a verdadeira estrutura molecular do ADN, así como unha representación case correcta da estrutura do ARN. Este logro merece a distinción deste artigo como un clásico da literatura da bioloxía molecular.

## Notas
Artland Dragons

Os **Artland Dragons** son un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade de Quakenbrück, Baixa Saxonia. O equipo xoga os seus partidos como local no Artland-Arena, pavillón con capacidade para 3&nbsp;000 espectadores. Fundado en 1955, entre 2003 e 2015 o equipo participou na Basketball Bundesliga, a máxima categoría do baloncesto xermano, conseguindo varias participacións en competicións europeas e un títulos da Copa de Alemaña. Porén, o 3 de maio de 2015, debido a diferentes problemas, o club anunciu a súa renuncia á elite. Ao ano seguinte, o equipo comezou competindo na ProB, a terceira división, ascendendo á ProA en 2017, categoría na que compite actualmente.

## Historia 
O baloncesto xogouse por vez primeira en Quakenbrück na escola Artland-Gymnasium. A sección de baloncesto do club deportivo QTSV Quakenbrück creouse en 1955. Na década de 1970, o primeiro equipo masculino obtivo o seu primeiro logro ao ascender á segunda división alemá, onde permaneceu tres tempadas. Despois de moito tempo sen grandes éxitos, Günter Kollmann, ex xogador de baloncesto alemán e membro da selección nacional júnior, apoiou ao equipo QTSV como patrocinador principal. O club comezou unha política de formación de novos xogadores nos anos oitenta, colleitando os froitos na seguinte década. En 1994, o equipo ascendeu á 2. Reginalliga, seguido do ascenso á 1. Reginalliga unha tempada despois e o ascenso á 2. Basketball Bundesliga, segunda divisón nacional, unha temporada despois. En 2003 o club consegue o ascenso á máxima categoría, a Basketball Bundesliga, cambiando oficialmente o nome do club a Artland Dragons.

Desde esa temporada 2003−04, os Artland Dragons xogaron na BBL durante moitas temporadas consecutivas, colleitando varios éxitos. Na temporada 2006−07, o equipo logrou acadar o subcampionato despois de finalizar en segunda posición en liga e chegar á final dos polayoffs. A final foi unha derrota por 3−1 contra o primeiro clasificado en liga, o Brose Baskets. A partir da temporada 2007−08, o equipo xogou en competicións europeas durante oito temporadas consecutivas. En maio de 2015, o club anunciou inesperadamente que disolvería o club de baloncesto profesional. Entre os motivos da disolución estaban os problemas de financiamento e orzamento en comparación con outros equipos da BBL. Finalmente, o equipo decide volver comezar na terceira división, a ProB. Na temporada 2018−19 os Dragons regresaron á segunda categoría, a ProA.

### Temporadas 
## Títulos 
**Copa de Alemaña**
* **Campións (1)**: 2008

## Xogadores 
### Destacados 
* Isaiah Hartenstein
* Jan Jagla  
* Nik Caner-Medley  
* E.J. Rowland  
* Tyrese Rice  
* Chris Fleming  
* John Goldsberry  
* MarQuez Haynes  
* Demond Mallet  
* Leon Rodgers  
* David Holston  
* Anthony Hilliard  
* Bryce Taylor

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
* Páxina do equipo en Eurobasket.com
Solecurtus scopula

***Solecurtus scopula*** é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por W. Turton en 1822.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* *Guía ecolóxica das cunchas e moluscos de Galicia*, Emilio Rolán, Edicións Xerais de Galicia, 1993.
* *Guía dos moluscos de Galicia*, Emilio Rolán e Jorge Otero-Schmitt, Editorial Galaxia, 1996. (Previsualización en Google Books)
### Outros artigos 
* Lista de bivalvos de Galicia
Raúl de Gacé

**Raúl de Gacé**, finado en 1051, foi un nobre normando, curmán e titor do futuro Guillerme o Conquistador, que foi señor de Gacé, Écouché, Bavent, Varenguebec e Noyon-sur-Andelle.

## Traxectoria 
Raúl era o segundo fillo do arcebispo de Rouen, Roberto de Évreux. Á morte de seu pai recibiu o señorío de Gacé, mentres que seu irmán máis vello Ricardo herdou o condado de Évreux. 

Esta sucesión tivo lugar nun período problemático da historia do ducado de Normandía: o duque Roberto I de Normandía, en expiación dos seus pecados e crimes decidiu facer unha peregrinación a Xerusalén. Antes de partir tomou a precaución de facer recoñecer como sucesor ao seu fillo ilexítimo, Guillerme, por todos os baróns normandos, e que lle xuraran lealdade. 

Pero Roberto morreu o 22 de xullo de 1035 durante a travesía, en Nicea, de maneira que Guillerme converteuse en duque dos normandos con tan só sete anos, e algúns baróns, esquecendo os seus xuramentos, rebeláronse, abrindo un longo período de anarquía no ducado, desde 1037 a 1047. 

Sen participar abertamente na revolta, Raúl de Gacé, con outro barón chamado Robert de Vitot, organizou o asasinato de Gilbert de Brionne, o titor de Guillerme. Sen destronar ao xove duque, Raúl impúxose como novo titor do duque e tomou o cargo de condestábel de Normandía. En 1042, el e Guillerme, contrarrestaron a revolta de Turstin Goz, vizconde de Hiémois, e sitiárono en Falaise. Sobre a base da súa suposta lexitimidade, aproveitou a súa posición para expandirse até Hémois, mentres que seu irmán Ricardo se estendeu até Evrecin. Tras a guerra entre os Beaumont e os Tosny-Grandmesnil, utilizaron a súa posición dominante para compartir o botín dos vencidos, os Tosny. Pero Guillerme pronto o separou do poder, aínda que sen confiscar as súas propiedades, pero tería que retirarse ás súas terras.

Sábese que Raúl fixo grandes doazóns á abadía de Jumieges. Morreu en 1051.

## Descendencia 
Raúl casou con Basilia de Flaitel, filla de Gérard Flaitel, dunha importante liñaxe normanda establecido en Hémois. Basilia deu a luz a:
* Roberto (morto en 1064), señor de Gacé, Varenguebec, Noyon, etc. 

Nomeara herdeiro a Ricardo de Évreux, o irmán máis vello de seu pai, pero Guillerme o Conquistador, aínda con ánimo de vinganza cos asasinos de Gilbert de Brionne, uniu os seus feudos ao dominio ducal. En 1089, un acordo permitiu a Guillerme de Évreux, fillo do irmán máis vello de Raúl, recuperalos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Baudin, Pierre (2004): *La première Normandie (Xe-XIe siècles)*. Caen:  Presses Universitaires de Caen. ISBN 978-2-8413-3145-1.
LEB Prata

A **LEB Prata** é unha competición de baloncesto organizada pola Federación Española de Baloncesto. É a terceira división do baloncesto español, sendo a categoría inmediatamente inferior á LEB Ouro.

## Equipos 
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2022−23 da LEB Prata.
### Conferencia Leste 
### Conferencia Oeste 
## Historia 
### Nomes 
Ao longo dos anos, o campionato da LEB foi mudando o seu nome debido a diferentes acordos de patrocinio. A seguinte é unha lista das denominacións oficiais do compionato:

### Resultados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da LEB Prata 
* Federación Española de Baloncesto (FEB)
Helmut Bellingrodt

**Helmut Bellingrodt**, nado en Barranquilla o 10 de xullo de 1949, é un tirador olímpico colombiano que gañou dúas medallas olímpicas de prata. Obtivo para o seu país a primeira medalla nuns Xogos Olímpicos, en Múnic 1972, na modalidade de tiro ao xabarín. Volveu conseguir a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 1984. Ademais, foi campión mundial da modalidade, en 1974.

## Orixe 
Fillo do empresario de ascendencia alemá Ernesto Antonio Bellingrodt e de Anneliese Ángela Wolff, natural de Hamburgo.

## Notas
Clemente Rojas

**Clemente Rojas**, nado en Cartaxena de Indias o 1 de setembro de 1952, é un boxeador colombiano. Foi medallista olímpico de bronce nos Xogos Olímpicos de 1972 en Múnic.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Clemente Rojas en BoxRec
María Luisa Calle

**María Luisa Calle Williams**, nada en Medellín o 3 de outubro de 1968, é unha ciclista colombiana. Nos Xogos Olímpicos de 2004, gañou unha medalla de bronce en ciclismo, sendo o primeiro deportista colombiano en gañar unha medalla neste deporte. Foi obrigada a devolver a medalla despois dun test positivo no estimulante heptaminol. A medalla foille regresada despois de que o resultado fose demostrado como incorrecto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* María Luisa Calle  en Cycling Archives
Mabel Mosquera

**Mabel Mosquera Mena**, nada en Quibdó o 1 de xullo de 1969, é unha halterófila colombiana. Comezou na halterofilia en 1999.

Competiu na proba de 55 kg feminina nos Xogos Olímpicos de 2004. Levantou 197,5&nbsp;kg en total, conseguindo a medalla de bronce en Atenas, Grecia.

## Notas
Alan de Nantes

**Alan de Nantes**, tamén coñecido como **Alan da Bretaña** (corresponderíalle o nome de Alan III, pero non se lle aplica máis que raramente, e tampouco se utiliza moito o nome Alan II da Bretaña; ás veces menciónase como **Alan III de Nantes**, aproveitando que Alan III da Bretaña foi o único Alan que non foi conde de Nantes), nado despois de 981 e finado en 990, foi un  nobre normando, que foi duque da Bretaña (de *jure*) e conde de Nantes durante tan só dous anos, desde 988 a 990.

## Traxectoria 
Alan era fillo e sucesor de Guerech da Bretaña e da súa esposa Aremburga de Ancenis.

Sucedeu ao seu pai (morto en 988) como duque e conde cando era moi novo, e morreu, segundo a  *Chronique de Nantes*, de enfermidade no ano 990. 

A súa morte permitiu a Conan I da Bretaña, conde de Rennes, que xa matara ao pai de Guerech (e ao irmán deste Hoel I) ocupar Nantes, onde construíu o castelo do Bouffay, para confiar o goberno da cidade ao su aliado o bispo Orscand de Vannes, e proclamarse duque da Bretaña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Chédeville, André & Noël-Yves Tonnerre (1987): *La Bretagne féodale XIe-XIIIe siècle*. Ouest-France: Université Rennes. ISBN 27-373-0014-2.
* Tonnerre, Noël-Yves (1994): *Naissance de la Bretagne. Géographie historique et structures sociales de la Bretagne méridionale (Nantais et Vannetais) de la fin du VIIIe à la fin du XIIe siècle* Angers: Presses de l'Université d'Angers. ISBN 2-9030-7558-9.

### Ligazóns externas 
* *La chronique de Nantes (570 environ-1049)* .
Guerech da Bretaña

**Guerech da Bretaña** (en ), finado en 988, foi un nobre bretón que foi conde e Nantes e duque da Bretaña desde 981 a 988.

## Traxectoria 
Guerech era o fillo ilexítimo menor de Alan *Barbetorte* (Barbatorta) e da nobre Xudite, e sucedeu ao seu irmán Hoël á súa morte.

Foi educado na abadía de Saint-Benoît-sur-Loire, preto de Orleáns. Guerech foi elixido bispo de Nantes en 981, pero probabelmente non foi consagrado, e non exerceu o sacerdocio. Trátase do Hugues ou Hugo, «personaxe dunha vida sabia e austera» segundo Alberte o Magno, que administrou *de facto* a nivel espiritual a Igrexa de Nantes. Porén, Guerech mantivo durante os sete anos do seu reinado o *regaire*, é dicir, a parte temporal do bispado que administrou, xunto co condado de Nantes.

Guerech continou a loita iniciada polo seu irmán contra o conde de Rennes Conan I da Bretaña *o Torto*. En 982, asinou un tratado co conde Guillerme de Poitiers, que confirmou as posesións de Nantes ao sur do río Loira, os *pagi* de Herbauges, Tiffauges e Mauges, obtidos polo seu pai en 942. Ao ano seguinte acudiu á corte do rei da Francia Occidental Lotario I para renderlle homenaxe. No camiño de volta detívose na corte do conde Godofredo II de Anjou, que exixe liberalo para converterse no seu vasalo ao recoñecer que recibiu a cidade de Nantes do conde de Anjou.

Ese mesmo ano, a esposa de Guerech, Aremburga, tiña unha fortaleza estratéxica establecida en Ancenis. Insigador, segundo a *Chronique de Nantes*, do asasinato de Hoël I, Conan o Torto, temendo, con razón, unha alianza entre os condes de Nantes e de Anjou contra el, convencería ao médico de Guerech, un tal Heroicus, tamén abade da abadía do Saint-Sauveur de Redon, para que envelenara ao duque.

Guerech morreu, como o seu irmán, prematuramente, en 988, e foi enterrado na abadía do Saint-Sauveur en Redon. A súa muller deulle un único fillo, Alan, que o sobreviviu só dous anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Chédeville, André & Noël-Yves Tonnerre (1987): *La Bretagne féodale XIe-XIIIe siècle*. Ouest-France: Université Rennes. ISBN 27-373-0014-2.
* Quaghebeur, Joëlle (2002): *La Cornouaille du IXe au XIIe siècle. Mémoire , pouvoirs, noblesse*. Rennes: Presses Universitaires de Rennes. ISBN 2-8684-7743-7.
* Tonnerre, Noël-Yves (1994): *Naissance de la Bretagne. Géographie historique et structures sociales de la Bretagne méridionale (Nantais et Vannetais) de la fin du VIIIe à la fin du XIIe siècle* Angers: Presses de l'Université d'Angers. ISBN 2-9030-7558-9.

### Ligazóns externas 
* *La chronique de Nantes (570 environ-1049)* .
Missi dominici

Os ***missi dominici*** (en singular, *missus dominicus*) foron unha institución de carácter compensatorio entre o poder central e o territorial. Foran empregados algunha vez polos merovinxios, pero quen lles deu uso real foi Carlomagno, sendo mencionados expresamente no ano 805. Os *missi dominici* eran unha parella de inspectores, un laico e o outro un eclesiástico, que percorrían os condados recordando aos seus señores as súas obrigas. Ademais da inspección do dereito e a administración, ocupábanse da publicación das "capitulares", que eran textos de política interna. Estes eran chamados así por estaren divididos en capítulos, e substituían aos antigos decretos e edictos, refiríndose a leis, disposicións administrativas e regulamentos, tanto de dereito penal e dereito administrativo, como dereito canónico, pero non, antes do ano 800, de dereito civil.

Os *missus* teñen semellanzas superficiais cos *correctores* dos romanos, excepto que os *missus* eran enviados con regularidade. Catro aspectos fixeron que os *missi* foran efectivos como instrumentos da monarquía centralizada: o carácter persoal dos *missus*, o seu cambio anual, o illamento dos intereses locais e a súa libre elección polo rei. Os condes, ao entraren na vasalaxe real, quedaban máis estreitamente ligados ao soberano. Por iso, quedaban suxeitos á vixilancia dos mensaxeiros do rei, que interviñan tamén no seu nomeamento.

O nomeamento dos *missi dominici* facíase entre os membros do alto clero (abades, bispos, capeláns), pola parte eclesiástica, e entre os condes e vasalos non asentados no territorio a inspeccionar, pola parte laica. Carlomagno dividiu o reino en *missatica*, ou territorios de inspección.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Baxter, Stephen; Catherine Karkov, Janet L. Nelson & David Pelteret, eds. (2009): *Early Medieval Studies in Memory of Patrick Wormald*. Londres: Routledge. ISBN 978-1-3152-5725-9.
* Bougard, François (1955): ''La justice dans le royaume d'Italie de la fin du VIIIe siècle au début du XIe siècle*. Roma: École française de Rome. ISBN 2-7283-0325-8.
* Jedin, Hubert (2016): *Manual de Historia de la Iglesia católica. Tomo III''. Barcelona: Herder Editorial. ISBN 978-84-2540-549-5.
Fritz Rudolf Künker

**Fritz Rudolf Künker**, nado en 1949 en Osnabrük, na Baixa Saxonia, é un numismático alemán, fundador da casa de poxas numismáticas *Fritz Rudolf Künker GmbH & Co. KG*.

## Traxectoria 
A atracción de Künker polas moedas xurdiu na súa infancia, cando a moeda saxoa de 5 marcos de 1903 que lle regalou o seu avó lle serviu para comezar a súa propia colección de moeda do Imperio Alemán. Posteriormente estudou Filoloxía Románica e Historia nas universidades de Berlín (1967) e de Münster (1969), e tivo entre os seus profesores a Peter Berghaus, que o introduciu no aspecto académico da numismática.

Aínda de estudante, en 1971, estableceu en Schapdetten, preto de Münster, o seu primeiro comercio numismático, inicialmente de xeito autónomo e en 1972 co seu irmán Horst-Rüdiger como único empregado, e en 1973 abriu un comercio estable en Osnabrük, que en 1985 trasladou a un edificio no distrito de Westerberg, na mesma cidade. Finalmente, en maio de 2014 inaugurouse un novo edificio construído expresamente para a celebración das poxas numismáticas. Alí Künker traballou ata o 1 de xullo dese mesmo ano, cando se retirou da xestión directa da compañía, na que redactou máis de 300 catálogos de poxas. A empresa está dirixida desde entón polo seu fillo, Ulrich Künker.
* (2018): Eligiuspreis, da Sociedade Numismática Alemá.
* (2018): Premio Otto Paul Wenger, da Asociación de Numismáticos Profesionais Suízos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Casa de poxas numismáticas *Fritz Rudolf Künker GmbH & Co. KG*
Alfonso Pérez (boxeador)

**Alfonso Pérez**, nado en Cartaxena de Indias o 16 de xaneiro de 1949, é un boxeador colombiano, quen gañou a medalla de bronce na categoría de peso lixeiro (-60 quilogramos) nos Xogos Olímpicos de 1972 en Múnic. En 1971, gañou a medalla de prata no Xogos Panamericanos. Retirouse en 1981 após 40 pelexas (27 gañadas, 10 perdidas e 3 empates, gañando 20 delas por KO).

## Notas
Camilo Agrasar

**Camilo Agrasar Vidal**, nado en Padrón o 31 de decembro de 1907 e finado no mesmo concello o 2 de abril de 1983, foi un barbeiro e promotor cultural galego.

## Traxectoria 
, se inaugurou na alameda de Padrón en 1957.]]
Barbeiro de profesión, o seu local funcionaba como unha especie de ateneo. Interesouse por todas as actividades culturais galegas, especialmente as referidas a Rosalía de Castro. Desde 1947 conservou e custodiou a Casa da Matanza con Xosé Mosquera Pérez e José Villar Granjel. Foi o organizador da Coroación de Ramón Cabanillas (Padrón, 1958).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
La Bonne Épouse

***La Bonne Épouse*** é un filme francés de 2020 dirixido por Martin Provost. O filme está ambientado en 1967 en Alsacia, nunha escola de adestramento para boas esposas. Está protagonizado por Juliette Binoche no papel de Paulette Van der Beck, unha ama de casa que inesperadamente ten que tomar o control da escola após a morte do seu marido.

## Personaxes 
* Juliette Binoche como Paulette Van der Beck
* Yolande Moreau como Gilberte Van der Beck
* Noémie Lvovsky como Marie-Thérèse
* Edouard Baer como André Grunvald
* François Berléand como Robert Van der Beck
* Marie Zabukovec como Annie Fuchs
* Anamaria Vartolomei como Albane Des-deux-Ponts
* Lily Taieb como Yvette Ziegler
* Pauline Briand como Corinne Schwartz
* Armelle como Christiane Rougemont

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Hoël I da Bretaña

**Hoël I da Bretaña** (en ), finado en 981, foi un nobre bretón que foi conde e Nantes e duque da Bretaña desde 960 a 981.

## Traxectoria 
Hoël era un fillo ilexítimo de Alan II da Bretaña e Xudite. Á morte de Drogón, irmán de Hoël e de  Guerech, o goberno do ducado da Bretaña dispersouse entre os principais nobres. A proba deste liderado roto está nas cartas do papa Xoán XIII a Bretaña, dirixidas a  Judicael Berengario e ao seu fillo Conan I, así como a Hoël e ao seu irmán Guerech. 

En 975, Hoël entrou en conflito con Conan, conde de Rennes, e duque eventual da Bretaña tras o goberno de Hoël e o seu hermano Guerech. Conan, que controlaba o norte da Bretaña, considerábase o gobernante de todo o  país. O exército de Hoël estaba reforzado con tropas de Godofredo I de Anjou, mentres que as forzas de Conan I apoiábanas a Casa de Blois. Tivo lugar unha batalla en Conquereuil na que Godofredo derrotou a Conan I, a pesar de que o resultado militar da batalla foi indeciso, xa que constan resultados diferentes nas Crónicas de Nantes e Mont St Michel.

En 981, Hoël apoiou ao seu imán Guerech para que fose elixido bispo de Nantes en substitución de Gauthier I, que morrera.

## Familia 
Descoñécese o nome da cónxuxe de Hoël I. Tivo polo menos dous fillos coñecidos:
* Judicaël (c. 979 - 1004) - Conde de Nantes e pai de Budic e Xudite de Nantes.
* Hoël

## Morte 
En 981, durante unha visita de Guerech ao Metropolitano de Tours, que controlaba todos os bispos da Bretaña, Hoël foi asasinado por Galuron, por orde de Conan I. Guerech deixou o seu bispado de Nantes antes de ser consagrado bispo, e foi elixido Conde de Nantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Chédeville, André & Noël-Yves Tonnerre (1987): *La Bretagne féodale XIe-XIIIe siècle*. Ouest-France: Université Rennes. ISBN 27-373-0014-2.
* Quaghebeur, Joëlle (2002): *La Cornouaille du IXe au XIIe siècle. Mémoire , pouvoirs, noblesse*. Rennes: Presses Universitaires de Rennes. ISBN 2-8684-7743-7.
* Tonnerre, Noël-Yves (1994): *Naissance de la Bretagne. Géographie historique et structures sociales de la Bretagne méridionale (Nantais et Vannetais) de la fin du VIIIe à la fin du XIIe siècle* Angers: Presses de l'Université d'Angers. ISBN 2-9030-7558-9.

### Ligazóns externas 
* *La chronique de Nantes (570 environ-1049)* .
Otilia Lux

**Otilia Lux de Cotí**, nada en Santa Cruz del Quiché en 1949, é unha educadora e política maia-quiché guatemalteca. Activista a prol dos dereitos humanos e dos dereitos das mulleres, está considerada como unha das figuras máis importantes en Latinoamérica na esfera política e o movemento civil. Dende 2000 até 2004 foi Ministra de Cultura e Deportes de Guatemala (2000-2004) durante o período de goberno do Presidente Alfonso Portillo. Tamén foi membro do Foro permanente sobre cuestións indíxenas das Nacións Unidas (2002-2004). Foi vicepresidenta do Foro Permanente para as Cuestións Indíxenas da ONU, entre 2001 a 2007, e ocupou o cargo de representante de Guatemala ante a Xunta Executiva da UNESCO entre 2004 e 2007.

De 1997 a 1999 foi representante da Comisión para o Esclarecemento Histórico sobre a Violación dos Dereitos Humanos e os Feitos de Violencia en Guatemala.

En 2006, outorgóuselle o Premio Bartolomé de las Casas pola súa destacada traxectoria no ámbito educativo e cultural de Guatemala destacando o seu traballo tamén como membro da Comisión para o Esclarecemento Histórico do Conflito Armado en Guatemala.

### Dereitos das mulleres indíxenas 
Lux denunciou as dificultades das nenas e as mulleres indíxenas para poder acceder á educación e tamén para ser propietarias das terras, algo que as sitúa en condicións especialmente desfavorables.

En 2012 defendeu a iniciativa de lei sobre “consulta de pobos indíxenas” referida ao dereito dos pobos a ser consultados para que autoricen ou non que de desenvolvan actividades de explotación de recursos naturais nos seus territorios.

## Notas
Tarcila Rivera Zea

**Tarcila Rivera Zea** é unha activista indíxena quechua do Perú. Pola súa acción na defensa dos dereitos dos pobos e as mulleres indíxenas foi recoñecida co Premio Visionario outorgado pola Fundación Ford no ano 2011.

## Traxectoria 
Tarcila Rivera Zea naceu na comunidade de San Francisco de Pujas, Ayacucho, capital da provincia de Huamanga, no Perú. Dende nena tivo que exercer como empregada do fogar co fin de recibir educación, aprendendo castelán á idade de 18 anos, sendo a súa lingua materna o quechua. Á súa chegada á capital con tan só dez anos, foi vítima de toda clase de discriminación pola súa condición de muller andina.

Como recoñecemento do seu traballo na recompilación de testemuños de mulleres indíxenas violadas durante os conflitos armados, foi convidada a seguir cursos de especialización en dereitos humanos no Instituto de Estudos Sociais (ISS) da Haia, nos Países Baixos, e o Centro Internacional de Educación en Dereitos Humanos en Charlottetown, no Canadá.

## Notas
Manuel Bermúdez Alfonso

**Manuel Bermúdez Alfonso**, finado en Ortigueira o 5 de febreiro de 1943, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Médico de Ortigueira. Foi nomeado médico da Estación de Sanidade Marítima de Ortegal en 1911. Militante de Falange Española Tradicionalista y de las JONS, foi alcalde de Ortigueira de 1941 a 1943.

## Notas
Lottie Cunningham Wren

**Lottie Cunningham Wren**, nada en Bilwaskarma o 29 de setembro de 1959, é unha avogada e ambientalista nicaraguana de orixe indíxena miskito. Dedícase á defensa do territorio e a protección de ecosistemas locais. Debido á súa traxectoria como defensora de dereitos humanos, recibiu un recoñecemento por parte da fundación sueca *Right Livelihood Award* en 2020.

## Traxectoria 
Cunningham foi parte da rede de organizacións que acompañou á comunidade indíxena de Awas Icni, que levou unha denuncia contra o Estado de Nicaragua por non asegurar o dereito ancestral da comunidade á propiedade do seu territorio e por outorgar unha concesión sen o seu consentimento.

Estudou Dereito na Universidade Centroamericana en Managua e ten un Doutoramento en Xurisprudencia.

## Achegas 
Cunningham combinou elementos de dereito nacional e internacional para a defensa do dereito á propiedade territorial dos pobos indíxenas e afrodescendentes, ademais de contar con experiencia en programas de atención a mulleres vítimas de violencia.

## Notas
Pseudonestor xanthophrys

***Pseudonestor xanthophrys*** é unha especie de paxaro endémico de Hawai, da illa de Maui. Habita en 50 quilómetros cadrados de bosques húmidos a 1 200–2 150 metros de altitude nas ladeira de Haleakalā. Esta especie atópase en perigo crítico de exitinción, cunha poboación estimada en 2016 de 250-540 exemplares, mais as estimacións recentes suxiren 150 individuos. A evidencia de fósil indica que o paxaro puido vivir en bosques secos a altitudes de 200–300 metros, así como na illa de Molokaʻi.

## Notas
Leidy Solís

**Leidy Yesenia Solís Arboleda**, nada en Tuluá o 17 de febreiro de 1990, é unha halterófila colombiana. Obtivo a medalla de ouro nos Xogos Panamericanos de 2007, nos Xogos Suramericanos de Medellín 2010. Posteriormente no mesmo ano, foi campioa de Centroamérica e do Caribe en Mayagüez 2010. Representou a Colombia nos Xogos Olímpicos de 2008 en Pequín, rematando na cuarta posición da súa categoría. Porén, adxudicóuselle de forma extemporánea unha medalla de bronce nos 69 kg pola descualificación da ucraína Natalia Davidova, medalla que se confirmou o 17 de novembro de 2016, 8 anos logo da disputa dos Xogos Olímpicos de Pequín. O 12 de xaneiro de 2017, o COI ratificou a sanción por dopaxe á chinesa Chunhong Liu, quen fora medalla de ouro en Pequín, sumándose á ucraína por inxerir substancias prohibidas; desta maneira, outorgóuselle o primeiro lugar á rusa Oxana Slivenko e a colombiana ascendería de novo no medalleiro, desta volta no segundo lugar, recibindo a medalla de prata.

## Notas
Polina Guryeva

**Polina Guryeva** (en , ) nada en Achkhabad o 5 de outubro de 1999, é unha halterófila turcomá. Conseguiu a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 2020 en Tokyo na categoría de 59kg ao levantar 217 kgs.

Esta medalla de prata conseguida por Polina foi a primeira medalla olímpica na historia de Turkmenistán.

## Notas
Diego Salazar Quintero

**Diego Fernando Salazar Quintero**, nado en Tuluá o 3 de outubro de 1980, é un halterófilo colombiano, medallista olímpico. Foi medallista olímpico, campión Panamericano e de Centroamérica e do Caribe en Mayagüez 2010.

A súa primeira participación nunha olimpíada ocorreu nos Xogos de Atenas 2004, na categoría de 62 quilogramos. Na competición non puido chegar ao final por mor dunha lesión. Catro anos máis tarde, en Pequín 2008, cun total de 305 quilos levantados, conquistou a medalla de prata, a primeira para Colombia en devandita olimpíada, e a décima no historial do país.

## Notas
Jorge Julio Rocha

**Jorge Eliécer Julio Rocha**, nado en El Retén o 4 de abril de 1969, é un boxeador colombiano que competiu dende 1989 até 2003. Foi medallista olímpico nos Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl. Retirouse en 2003 logo de 49 pelexas (44 gañadas e 5 perdidas).

Entre o 9 de outubro de 1992 e o 23 de outubro de 1993 foi campión mundial de boxeo na categoría galo. Volveu selo entre o 28 de xullo de 1997 e o 8 de xaneiro de 2000 cando perdeu o cinto contra Johnny Tapia.

## Notas
Condado de Rennes

O **condado de Rennes** era unha xurisdición feudal do ducado da Bretaña centrada en Rennes. Os condes convertéronse en duques da Bretaña con Conan I, e o condado desapareceu integrado nos dominios ducais. 

A principios do século VIII mencionouse un conde de Rennes e Nantes chamado Agateu, que era bispo de Nantes. O condado formou parte da Marca da Bretaña desde 753, e dependía de Nantes; en 799 a conquista da marca bretoa foi completada por Guiu de Nantes. En 843 Lamberto II, neto de Guiu, apoderouse de Nantes e quizais tamén de Rennes, pero despois perdeuna ante os normandos. En 845, despois da batalla de Ballon, o rei bretón Nominoe ocupou Vannes, Rennes e Nantes; estas foi cedidas a Lamberto II, que tamén ocupou Angers e acabou sendo recoñecido por Carlos o Calvo. 

En 846 Bretaña foi recoñecida como independente por Carlos, pero Anjou, Nantes e Rennes quedaron fóra, e Carlos cedeunas a Amauri de Nantes. A inestabilidade da fronteira coa conquista bretoa de Angers levou ao devolver de novo a Nantes e Rennes a Lamberto, reconciliado con Carlos. Pero Lamberto pronto se aliou con Nominoe, invadiu Nantes e Rennes en 850 en axuda de Lamberto, e xuntos lanzaron incursións en Bessin e o condado de Maine. No verán de 850 Carlos o Calvo foi a Rennes, pero evitou os combates a campo aberto; estableceu gornicións nas cidades de Rennes e Nantes, e nomeou a Amauri como conde de Rennes e Vannes; pero cando abandonou a zona, Lamberto e Nominoe derrotaron ás gornicións das dúas cidades e recuperáronas (15 de agosto de 850). Amauri foi feito prisioneiro, e as fortificacións foron desmanteladas para evitar o regreso dos francos. Rennes e Vannes foron deixadas por Lamberto que, en 851, acompañou a Nominoe na súa ofensiva en Neustria; a repentina morte do rei bretón en Vendôme o 7 de marzo de 851 deixou a Lamberto á fronte do exército bretón, xunto a Erispoe, fillo de Nominoe e novo rei, e na batalla de Jengland esmagaron ás tropas de Carlos o Calvo (22 de agosto de 851) e, antes de fin de ano, por un acordo entre Carlos e Erispoe, se cedía Nantes e Rennes a Bretaña. Lamberto perdeu entón a esperanza de dominar a rexión, e intentou establecer un dominio entre Anjou e o baixo Maine, pero morreu no intento en 852. Erispoe cedería o condado en data descoñecida ao seu xenro Gurwant.

## Lista dos condes de Rennes 
O condado de Rennes integrouse entón no ducado da Bretaña baixo Pedro Mauclerc, duque consorte desde 1213 até 1237.
Alan III da Bretaña

**Alan**, ou **Alano III** de Rennes, nado en 997 e finado o 1 de outubro de 1040, foi un nobre normando que foi conde de Rennes e duque da Bretaña entre 1008 e 1040.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Alan era fillo do duque Godofredo I e da súa esposa Havoisa de Normandía, 

Sucedeu ao seu pai en 1008, porén, tendo en conta de que era menor de idade, a súa nai exerceu a rexencia, mentres que o seu irmán Ricardo II de Normandía asumiu a tutela do ducado da Bretaña. 

En 1010 unha gran rebelión campesiña, que se estendeu desde o ducado de Normandía ao da Bretaña, puxo en serio risco a rexencia de Havoisa, que animou ao seu fillo para que levara aos nobres a esmagar a rebelión.

### Conflito con Roberto I de Normandía 
En agosto de 1027, cando Roberto I de Normandía tomou o poder no seu país, ao parecer Alan, primo seu, aproveitou a conmoción resultante para sacar a Bretaña da soberanía normanda. A principios da década de 1030, Roberto atacou con éxito a cidade de Dol e Alan, en resposta, invadiu o Avranchin, ataque que foi rexeitado, pero que non foi o último, xa que continuaron as incursións dun e doutro lado. 

Despois de que Roberto levara a cabo unha invasión por terra e por mar, Roberto de Évreux, arcebispo de Ruán e tío de ambos os dous primos conseguiu unha tregua entre os seus dous sobriños, en Le Mont-Saint-Michel, onde Alan xurou fidelidade a Roberto. Cando este partiu cara a Terra Santa (principios de 1035), designou ao seu primo Alan como un dos gardiáns de seu fillo Guillerme

### Últimos anos 
En 1037, á morte do arcebispo de Ruán, Roberto, o goberno de Normandía quedou en mans de Alan e o seu primo Xilberto de Brionne, que designaron para a sede vacante ao arcebispo Mauger de Ruan, tratando de gañar o apoio deste para o duque Guillerme. 

O 1 de outubro de 1040, mentres asediaba un castelo rebelde en Vimoutiers, Ducado de Normandía, Alan morreu de repente. Segundo Orderico Vita, foi envelenado por normandos. Non moito despois, Xilberto de Brionne tamén foi asasinado mentres cabalgaba cuns amigos.

## Familia 
En 1018 Alan casou con Berta de Blois, de quen tivo dous fillos:
* Conan II, duque da Bretaña
* Havoisa, duquesa da Bretaña.
Despois do 14 de maio de 1046, a súa viúva casou en segundas nupcias con Hugo IV de Maine.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Crouch, David. *The Normans*. Hambledon Continuum, Nova York, 2007.
* Orderico Vital. *The Ecclesiastical History of England and Normandy*, Trans. Thomas Forester, Vol. II. Henry G. Bohn, Londres, 1854.
* Palgrave, Francis. *The History of Normandy and England*, Vol. III. Macmillan & Co. Londres, 1864.
* Piette, Gwenno. *A concise History of Brittany*. University of Wales Press, Cardiff, 2008.
* Schwennicke, Detlev. *Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten*, Neue Folge, Band II. Verlag von J. A. Stargardt, Marburgo, 1984.
* *The Gesta Normannorum Ducum of William of Jumieges, Orderic Vitalis, and Robert of Torigni*, Vol. II. Ed. e trad. Elisabeth M. C. Van Houts. The Clarendon Press, Oxford e Nova York, 1995).