open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Constantino Fernández Pico

**Constantino Fernández Pico**, coñecido como **Tino Fernández**, nado na Coruña en 1966, é un empresario galego, cofundador e presidente da consultora tecnolóxica Altia. 

Foi presidente do Deportivo da Coruña entre 2014 e 2019, en substitución do histórico Augusto César Lendoiro, e dende outubro de 2020 forma parte do consello de administración do Racing de Ferrol.

## Traxectoria
Licenciado en Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela, traballou como consultor en Arthur Andersen, antes de fundar en 1994 a consultora tecnolóxica Altia. Foi adestrador de varios equipos de baloncesto, entre eles a selección galega infantil e cadete masculina.

O 21 de xaneiro de 2014 foi elixido presidente do Deportivo da Coruña, en substitución de Augusto César Lendoiro. O empresario recibiu o apoio do 72,09% do capital social representado na Xunta de Accionistas. Durante a súa presidencia tivo que facer fronte ao maior concurso de acredores do deporte español. Uns meses despois da súa chegada despediu de xeito inesperado ao artífice do ascenso a Primeira División na tempada 2013/14, Fernando Vázquez, por unhas polémicas declaracións deste sobre as fichaxes do club. Durante o seu mandato recuperouse a sección feminina e pechouse un acordo con Abanca sobre a débeda privilexiada do concurso.

No plano deportivo o equipo conseguiu a permanencia en Primeira tres tempadas consecutivas ata o descenso na 2017/18. Na tempada seguinte o club pagou unha cláusula de rescisión ao Levante para incorporar a Carmelo del Pozo como novo secretario técnico e a Natxo González como adestrador. Os malos resultados en Segunda, onde o Deportivo a duras penas entrou na promoción de ascenso, provocou a dimisión por sorpresa en abril de 2020 de Tino Fernández e todo o consello de administración antes do fin da tempada. Ocupou aínda o cargo até o 28 de maio de 2019, cando foi elixida a candidatura de Paco Zas para presidir o club coruñés.

O 22 de outubro de 2020 anunciouse a súa incorporación ao consello de administración do Racing de Ferrol.

## Notas
Consello británico-irlandés

O **Consello británico-irlandés** (en inglés **British–Irish Council**, BIC) é unha Organización Internacional creada baixo o Acordo de Belfast de 1998. Os seus membros comprenden:
* Os dous gobernos soberanos da República de Irlanda e o Reino Unido.
* As tres administracións devoltas de Irlanda do Norte, Escocia e Gales.
* As Dependencia da Coroa británica de Guernsey, Illa de Man e Jersey.

O consello foi formalmente establecido cando o acordo británico-irlandés foi asinado o 2 de decembro de 1999. O seu obxectivo principal é "promover a harmonía e o mutuo beneficio da totalidade dos pobos das illas". O consello ten un secretariado, localizado en Edimburgo, Escocia, e realízanse reunións en sesións semestrais e en encontros ministeriais.

## Nome do consello 
Inicialmente, suxeríronse como nomes do consello *Consello das Illas Británicas* ou *Consello das Illas*. Porén, tendo en conta a sensibilidade arredor do termo *Illas Británicas*, particularmente en Irlanda, aceptouse o nome *Consello británico-irlandés*.

O nome oficial do consello tamén é empregado nas linguas dos distintos membros:

* Irlandés: *Comhairle na Breataine-na hÉireann*
* Guernésiais: *Conseil Britannique-Irlàndais*
* Jèrriais: *Conseil Britannique-Irlandais*
* Manx: *Coonceil Ghoaldagh-Yernagh*
* Gaélico escocés: *Comhairle Bhreatainn-Èirinn*
* Escocés: *Brits-Airis Cooncil*
* galés: *Cyngor Prydain-Iwerddon*

## Membros 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina do Consello
Tempada 2014 do Campionato de Galicia de Rally

A **tempada 2014** foi a 36ª edición do **Campionato de Galicia de Rally**. Comezou o 8 de marzo no Rally do Cocido e rematou o 8 de novembro no Rally Eurocidade Tui-Valença. O vencedor foi Iván Ares, despois de gañar seis dos nove rallys do calendario.

## Calendario 
## Clasificación 
### Campionato de pilotos 
### Copilotos 
### Grupo A 
### Grupo N 
### Grupo X 
### Escuderías 
### Kumho Tyres 
### Promoción Base 
### Top Ten Pirelli 
### Volante FGA 
### Copa ELF Galicia 
### Cup "No+Pinchazos de rallyes" 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da FGA
IPsec

**IPsec** (abreviatura de **Internet Protocol security**) é un conxunto de protocolos que ten por obxecto engadir servizos de seguridade na capa de rede de TCP/IP, principalmente confidencialidade, integridade e autenticación.  Concibido inicialmente para IPv6, onde é obrigatorio, tamén está dispoñible para IPv4.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*RFC4301: Security Architecture for the Internet Protocol
Estreito de Rande

O **estreito de Rande** é un estreito mariño galego localizado na ría de Vigo. Separa de xeito natural a enseada de San Simón do resto da ría. Por terra, separa a península do Morrazo da comarca de Vigo. Dende o ano 1978 o estreito está conectado mediante a ponte de Rande, unindo a vila de Moaña coa parroquia redondelá de Cedeira.

O nome do estreito provén do lugar homónimo, na parroquia redondelá.

O 23 de outubro de 1702 librouse no seu seo a Batalla de Rande, que enfrontou ás escuadras das coalicións anglo-holandesa e hispano-francesa na Guerra de Sucesión Española.

## Características 
Na zona máis angosta o estreito ten unha largura de 660 metros. A profundidade é de entre 20 e 30 metros. Pola beira da península do Morrazo, ocupa territorios da parroquia de Domaio, no concello de Moaña, e de San Adrián de Cobres no concello de Vilaboa. Porén, a densidade de poboación arredor do estreito é pequena, xa que a irregularidade do relevo propiciou que non se desenvolvesen grandes núcleos na zona.

A característica principal do estreito é a existencia dunha ponte que conecta os dous extremos, a ponte de Rande. Esta ponte constitúe unha infraestrutura pertencente á autoestrada AP-9, que tamén se estende por ámbalas beiras. Ademais da ponte, a pegada humana limítase a diversas construcións residenciais na beira do mar. Nun tempo houbo fortíns defensivos en ámbalas beiras (fortalezas de Corveiro e de Rande). Nas zonas máis elevadas predomina a vexetación non autóctona, coma piñeiros e eucaliptos, así coma matos e outros arbustos.

O solo é caracteristicamente de tipo granítico, e forma desniveis en forma de cantís de varios metros sobre o nivel do mar. Na beira sur hai dous pequenos areais, a Praia de Rande e a Praia das Cabanas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Museo da Batalla de Rande
Ramón Couto Fernández

**Ramón Couto Fernández**, nado en Santiago de Compostela en outubro de 1872 e finado na mesma cidade o 9 de outubro de 1900, foi un pintor e ilustrador galego.

## Traxectoria 
Irmán de Jesús Couto Fernández, cultivou o retrato e a acuarela. Colaborou en *Galicia Moderna*, *Luz y Sombra* e *Bellas Artes*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Xeración Doente
Monte de Baltar, Redondela

O **Monte de Baltar**, tamén coñecido coma **Monte Outeiro Grande**, é un macizo granítico de 260 metros de altura que se atopa no concello pontevedrés de Redondela, na parroquia do Viso.

Desde o ano 2008 conta cunha estación meteorolóxica, na que se rexistran datos de temperaturas, humidade, presións, velocidade e dirección do vento e precipitacións.

Dende o ano 2001 celébrase no seu cumio o festival A Noite da Lúa Meiga de música tradicional galega.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Monte da Peneda
### Ligazóns externas 
* Xeografía de Redondela. Anecdotario Redondelán.
Revista de Ciencias Pedagógicas

***Revista de Ciencias Pedagógicas*** foi un semanario editado en Santiago de Compostela entre 1894 e 1895.

## Historia e características 
Apareceu o 6 de decembro de 1894. Fundada por Gerardo Rodríguez García xunto co seu irmán José Rodríguez García, que foron os principais redactores; o administrador era Jesús Couto Fernández. Pertencía á Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago. Apareceron 25 números, cesando a súa publicación o 30 de xuño de 1895.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Ogonek

O **ogonek** (en polaco: , "rabiño") é un sinal diacrítico con forma de gancho ( **̨** ) que se coloca baixo a parte inferior dereita dunha vogal nalgunhas linguas europeas ou baixo da vogal en varias linguas americanas.
100px|miniatura|centro|Ogonek

## Uso
O uso máis habitual do ogonek é indicar nasalización. Ese uso é o que ten nas seguintes linguas:
* En polaco emprégase nas letras *ą* e *ę*.
* En caxubio no *ą*.
* En dalecarliano nas letras .

Co mesmo significado é empregado en varias linguas norteamericanas:
* En navagho nas letras .
* En apache nas letras .
* En cayuga en *ę* e *ǫ*.
* En gwich’in  en .
* En winnebago ()
* En tutchone nas letras .
* En dogrib en .

Porén, en lituano, nas letras , indica vogal longa, aínda que na súa orixe si indicaba nasalización.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Gancho
* Cedilla
### Ligazóns externas
* Diacritics Project — All you need to design a font with correct accents  
* Polish Diacritics — How To?
La Banda de Mozart

***La Banda de Mozart*** é unha serie de animación española producida por BRB Internacional e Marathon Animation Studios. A serie céntrase en catro mozos, cada un co nome dun compositor famoso de música clásica, os cales viven unha aventura en cada episodio que pode equivaler máis ou menos no momento da vida real do compositor homónimo da personaxe e como foi motivado a escribir algunha das súas obras.

## Personaxes 
Cada nome de personaxe fai referencia a un compositor:
* **Mozart**: É o líder do seu grupo, coñecido pola súa expresión "Shumblah!" (Wolfgang Amadeus Mozart).
* **Beethoven**: Como característica, é o máis gordo dos catro (Ludwig van Beethoven).
* **Chopin**: É o pianista do grupo, (Frédéric Chopin).
* **Verdi**: É de origen italiano, e os seus pais posúen un bar chamado La Traviata (Giuseppe Verdi).

## Notas
Praderrei, O Campo, Campo Lameiro

**Praderrei** é un lugar da parroquia do Campo, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra. No ano 2009 tiña unha poboación de 122 habitantes, 58 homes e 64 mulleres segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.

No lugar de Praderrei atópase o Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre (PAAR) de Campo Lameiro, mostra do enorme patrimonio arqueolóxico que gardan os seus montes. O edificio principal do PAAR levantouse sobre o antigo campo de fútbol do lugar. O centro arqueolóxico abriu as súas portas o 6 de xullo do 2011.

## Lugares e parroquias
### Lugares do Campo
### Parroquias de Campo Lameiro
Calixto Amarelle Rodríguez

**Calixto Amarelle Rodríguez**, nado o 14 de outubro de 1843 e finado en Madrid o 16 de xullo de 1901, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Andrés Amarelle Malpica. Militar de profesión, comezou como cadete de infantaría de mariña en 1864 e chegou a xeneral de división. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Corcubión nas eleccións de 1896, volveu ser elixido polo mesmo distrito nas eleccións de 1899 e 1901. Foi gobernador militar de Cidade Real e Lugo e inspector das Comisións liquidadoras de Ultramar. Foi tamén nomeado senador, aínda que non chegou a tomar posesión.

## Vida persoal 
Casou con Beatriz Álvarez-Mendizábal Cañabate.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Acercamiento a la figura del general Amarelle 
* Ficha no Senado
* Amarelle en xenealoxía.org
Sinfonía nº 7 (Prokofev)

A **Sinfonía Nº 7 en dó sostido menor** Op. 131 de Serguei Prokofiev foi composta en 1952 como encargo da División Infantil da Radio Soviética. A súa estrea (a derradeira en vida do compositor) tivo lugar en outubro de 1952 baixo a batuta de Samuil Samosud.

## Movementos 
# *Moderato*
# *Allegetto*
# *Andante espressivo*
# *Vivace*

## Orquestración 

## Notas
Barranco de Algendar

O **barranco de Algendar** o **Aljandar** (en catalán, **barranc d’Algendar o d’Aljandar**) é o accidente xeográfico máis importante do altiplano mioceno do sur menorquín. Situado a dez quilómetros da desembocadura do río da cala Galdana, constitúe de forma natural o límite entre os termos municipais de Ferreries e Ciutadella. O seu territorio é unha reserva natural de gran valor ecolóxico, con algúns endemismos propios. Foi cultivada dende hai moito tempo como unha zona de hortales e contén diversas covas naturais (cova des Càrritx, cova Vermella etc.). Existen numerosas lendas de tradición oral.

O fonal está atravesado por un regato (o río de Aljandar) de auga fresca e cristalina, e recolle as augas pluviais das abas lindeiras. Contén lindantes cunha altura de oitenta metros. A terra é moi fértil, e aínda hoxe en día obsérvanse signos da cultura agrónoma árabe, como por exemplo alxibes e canalizacións para regadío. Nas covas acháronse recentemente restos arqueolóxicos.

Viven mamíferos tamén; como a marta e a Mustela nivalis; Bufo viridis, Testudo hermani e Emys orbicularis, ademais dun gran número de paxaros (Alcedo atthis, Milvus milvus, Loxia curvirostra etc.) e de insectos (Cerambyx cerdo, Timarca balearica, libellula etc.).

## Cultura popular 
A literatura popular creou numerosas lendas e mitos: ''Sa novia d'Algendar* é sen lugar a dúbidas a máis coñecida. Narra as peripecias dunha moza campesiña que unha noite de lúa chea é secuestrada por un moro que se namorara dela. *La novia d'Aljandar'' é unha coñecida canción popular menorquina. A tradición popular rememora que nestas paraxes existiron os xardíns do almogávar de Santa Àgueda en tempos da dominación musulmá.

## Notas
Juan Manuel Vidal García

**Juan Manuel Vidal García**, nado en Baión (Vilanova de Arousa) en 1886 e finado en Santiago de Compostela a principios de setembro de 1936, foi un industrial e político galego.

## Traxectoria 
Estivo emigrado na Arxentina desde onde remitiu diñeiro para a construción de escolas en varias parroquias. Retornado a Arzúa, estableceu un negocio de importación de apeiros de labranza da Arxentina. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Arzúa (1924). Na República foi elixido concelleiro de Arzúa en 1931. A finais de decembro de 1932 foi elixido alcalde de Arzúa, permanecendo no cargo até 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado en Santiago de Compostela a principios de setembro de 1936. Xulgado en Compostela por rebelión nun proceso iniciado o 25 de agosto, foi declarado en rebeldía. A pesar de ser paseado a principios de setembro, o Xulgado Militar de Santiago de Compostela publicou en novembro unha requisitoria citándoo xunto con José Corzo Conde. A súa familia quedou sen licenza para comercializar apeiros.

## Vida persoal 
Casou con María Alicia Viaño García.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*
Pazo do Pousadouro

O **pazo do Pousadouro** é un pazo galego situado no concello pontevedrés de Redondela, na parroquia de Reboreda.
## Descrición 
A fundación do pazo data do ano 1740, da man de Francisco Casimiro Marcó del Pont
, militar galego e gobernador da Corona Española en Chile. O brasón da familia fica na entrada do pazo.
miniatura|Unha das entradas do pazo.
No ano 1834, após a morte do seu dono, o pazo foi posto á venda. Porén, non sería até finais de século cando o adquirise en propiedade Fermín Alfaya Milijosa, un avogado galego.

O Pazo de Pousadouro foi o escenario de gravación de varios capítulos do programa da Televisión de Galicia *Larpeiros*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Reboreda, Redondela
* Francisco Casimiro Marcó del Pont
Vila Nova de Foz Côa

**Vila Nova de Foz Côa** é unha cidade portuguesa, pertencente ao Distrito da Guarda, Rexión Norte e subrexión de Douro, con preto de 3.300 habitantes.

## Xeografía
É sede dun municipio con 395,88&nbsp;km² de área e 7.312 habitantes (2011), subdividido en 17 freguesías. Os municipio están limitados ao norte por Carrazeda de Ansiães e Torre de Moncorvo, ao nordeste por Freixo de Espada à Cinta, ao sueste por Figueira de Castelo Rodrigo e Pinhel, ao sur por Mêda e ao oeste por Penedono e São João da Pesqueira.

## Cultura 
Vila Nova de Foz Côa é coñecida pola aparición de pinturas rupestres ao aire libre na *cuenca do val do río Côa, trátase na actualidade dun dos maiores centros arqueolóxicos de arte rupestre de Europa. Foron declarados Patrimonio da Humanidade baixo a denominación Sitios de arte rupestre prehistórica do val do Côa e de Siega Verde.

## Demografía
## Freguesías 
As freguesías de Vila Nova de Foz Côa son as seguintes:

* Almendra
* Castelo Melhor
* Cedovim
* Chãs
* Custóias
* Freixo de Numão
* Horta
* Mós
* Murça
* Muxagata
* Numão
* Santa Comba
* Santo Amaro
* Sebadelhe
* Seixas
* Touça
* Vila Nova de Foz Côa

Locais:

* Pocinho
* Cortes da Veiga

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* arte-coa.pt
Santiago Abella

**Santiago Abella Iglesias**, nado en Noia en 1845 e finado en Buenos Aires o 5 de agosto de 1913, foi un arqueólogo e escritor galego.

## Traxectoria 
Emigrado na Arxentina. Era contrario á consideración do galego como lingua, e polemizou con Manuel Murguía e Carré Aldao. Publicou en *Correo de Galicia* *La villa de Noya*, unha historia de Noia que recolle informes do arqueólogo noiés Ramón Álvarez de la Braña. Tamén colaborou en *Gaceta de Galicia*. Deixou inédito o manuscrito *Un año en Compostela*. Finou en Buenos Aires o 5 de agosto de 1913.

## Obras 
* *Disertaciones de un estoico*, 1910.
* *Notas de un viaje a Palestina*, 1910.
* *La villa de Noya. Su historia, su topografía, sus monumentos y sus hombres ilustres*, 1911.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Periósteo

O **periósteo** (do grego peri + osteon, "arredor do óso") é unha membrana que cobre a superficie externa dos ósos, excepto nas articulacións dos ósos longos, que no seu lugar están cubertas por cartilaxe articular hialina. A membrana que tapiza a superficie interna dos ósos (no oco das diáfises) chámase endósteo.
miniatura|Crecemento do óso.
O periósteo está formado por tecido conectivo irregular denso. O periósteo divídese en dúas capas, unha externa ou "capa fibrosa" e outra interna ou "capa cámbium" (ou "capa osteoxénica"). A capa fibrosa contén fibroblastos, mentres que a capa cámbium contén células proxenitoras que se desenvolven orixinando osteoblastos. Estes osteoblastos son responsables do incremento do crecemento da anchura dos ósos longos (a lonxitude do óso está controlada pola placa epifisal) e do tamaño global doutros tipos de ósos. Despois dunha fractura ósea, as células proxenitoras desenvólvense en osteoblastos e condroblastos, que son esenciais para o proceso da curación da fractura.

Ao contrario que o tecido óseo, o periósteo posúe terminacións nerviosas nociceptoras para captar a dor, o que o fai moi sensible á manipulación. Tamén proporciona nutrición ao recibir rego sanguíneo. O periósteo está unido ao óso por fortes fibras con moito coláxeno chamadas fibras de Sharpey, que se estenden polas laminiñas circunferenciais e intersticiais do óso. Proporcionan tamén un punto de unión aos músculos e tendóns.

O periósteo que cobre a superficie externa dos ósos do cranio denomínase xeralmente "pericranio".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Brighton, Carl T. and Robert M. Hunt (1997), "Early histologic and ultrastructural changes in microvessels of periosteal callus", *Journal of Orthopaedic Trauma*, **11 (4)**: 244-253
### Outros artigos 
* Periostite
### Ligazóns externas 
* periosteum - InnerBody
Forteviot

**Forteviot** (en gaélico escocés *Fothair Tabhaicht*) é unha vila escocesa na beira sur do río Earn, entre Dunning e Perth. Pertence á área municipal Perth e Kinross. A poboación en 1991 era de 160 persoas.

## Historia 
### Idade de Bronce antiga 
O 11 de agosto de 2009, un grupo de arqueólogos anunciou que descubriran unha tumba real da Idade de Bronce en Forteviot. Xunto cos restos dun antigo líder da época, foron atopados obxectos, como unha daga de bronce e ouro, unha cunca de madeira e unha bolsa de coiro. Expertos das universidades de Glasgow e Aberdeen continúan a investigar na tumba.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Aitchison, Nick, *Forteviot: A Pictish and Scottish Royal Centre.* Tempus, Stroud, 2006. ISBN 0-7524-3599-X
Menorquino

O **menorquino** é o dialecto do catalán falado na illa de Menorca, nas Illas Baleares. Forma parte do catalán balear e pertence ao bloque oriental do catalán.

Ata o século XVII, o menorquino foi unha fala moi uniforme (e, polo tanto, con poucos trazos que o diferenciaran do balear), però a finais do século XIX, coas ocupacións que sufriu, perdeu esa homoxeneidade. O dialecto máis parecido é o mallorquino e, en concreto, a fala de Sóller.

## Características 
Un punto, pero, en que Menorca mantívose á marxe do proceso evolutivo do catalán continental foi no uso do *ə* tónico, que era xeral en toda a illa. Esta uniformidade mantense ata o final do século XIX. A partir do século XX, a *ə* tónico pasou a *e* pechado en Maó, e o mesmo cambio fíxose en Alaior e en Mercadal. Non obstante, en Ferreries e Ciutadella mantívose o son neutro, en parte por motivo psicolóxico, segundo afirmou Francesc de Borja Moll: pola reacción dos *ciutadellencs* contra os *maonesos*, consecuencia de antipatias seculares. A pronunciamento de *e* pechado de Maó foi obxecto de burla por parte de *ciutadellencs*, e isto inhibiu a progresión do seu uso ao sector occidental da illa.

Outra diferenza notable entre Maó e Ciutadella é a entoación.

Non tan resistente mostrouse o sector occidental da illa coa influencia chegada dende Cataluña a Maó dos morfemas flexivos *-és*, *-essis*, *-essin*. Hai sesenta anos as primitivas formas *-às*, *-assis*, *-assin* foron substituídas en Ciutadella.

No tratamento do grupo átono *ua*, o menorquino segue o exemplo do mallorquino e elimina a última vogal, que tamén cambia por unha *o* pero que se neutraliza e se pronuncia *u*: *aigu*, *llengu*, *Pascu*.

O *i* débil entre vogais pérdese, aínda que no pretérito imperfecto aínda queda xente que dexa oír dito *i*, pronunciando *deia*, *veia*... Este enmudamento do *ll* tamén dáse: *gúə* (*agulla*), *véə* (*vella*), *fúə* (*fulla*), *uréə* (*orella*), *páə* (*palla*). Este mesmo fenómeno prodúcese en certas vilas de Mallorca, especialmente en Sóller, Alcúdia e Capdepera.

## Notas
O Vilar do Mato, Ventosela, Redondela

**O Vilar do Mato** é un lugar da parroquia de Ventosela, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 384 habitantes (190 homes e 194 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Ventosela
### Parroquias de Redondela
## Notas
Gerardo Rodríguez García

**Gerardo Rodríguez García**, nado en Santiago de Compostela en 1873 e finado en Madrid, foi un mestre e pedagogo galego.

## Traxectoria 
Fixo os estudos de Maxisterio na Normal de Santiago de Compostela e foi nomeado mestre de Compostela en 1890 exercendo a docencia no colexio Los Laureles. Ingresou na Administración e no Ministerio de Educación o 12 de outubro de 1891. Permaneceu en Compostela até que en 1908 foi destinado ás escolas de Madrid, onde exerceu como mestre e director até 1942. En 1914 foi elixido presidente da Asociación Nacional de Maestros. En 1894 fundou e dirixiu a *Revista de Ciencias Pedagógicas*, colaborou en *La Escuela Moderna*, que dirixiu dende 1920. Director do Grupo Escolar Enrique de Mesa, foi suspendido de emprego e soldo coa depuración do maxisterio en 1939, aínda que despois se reincorporou como mestre.

## Obras 
* *Monografías de ciencias pedagógicas*, 1896.
* *Metodologia didáctica general*, 1898.
* *Preliminares de una teoría de la educación intelectual*, 1903.
* *Biblioteca Sociológica Internacional. La nueva Pedagogía*, 1906.
* *Bases psicofisiológicas y pedagógicas para los comienzos de la educación intelectual*, 1910.
* *Compendio elemental de Pedagogía*, 1911.
* *Metodología didáctica de la aritmética*, 1912.
* *La aritmética en la primera enseñanza*, 1912.
* *Historia de España en lecturas para niños*, 1915.
* *Para aprender a leer*, 1916,
* *Metodología didáctica de la lectura*, 1916.
* *Lo que debe saber un padre para educar a su hijo*, 1921.
* *La jornada escolar*, 1923.
* *Lecturas escolares de sociología*, 1923.
* *Zoología*, 1924.
* *Compendio de geografía astronómica y particular de España*, 1925.
* *Derecho*, 1929.
* *Psicologia, Cuestiones fundamentales. Conciencia y personalidad*, 1929.
* *Lecturas zoológicas*, 1930.
* *La enseñanza de la lengua nativa en la escuela primaria*, 1931.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Aproximación biobibliográfica y profesional a la figura de Gerardo Rodríguez García, impulsor del asociacionismo del magisterio
Cinema de Azerbaidján

right|250px
O **cinema de Azerbaidján** ou **cinema azerí** é a industria cinematográfica do Azerbaidján.

## Historia 
A industria cinematográfica no Azerbaidján remóntase a 1898. En realidade, Azerbaidján foi un dos primeiros países nos que apareceu a cinematografía. Polo tanto, non é sorprendente que este dispositivo pronto aparecese en Bakú - a finais do século XIX, esta cidade na baía do Mar Caspio estaba producindo máis de 50 por cento da subministración mundial de petróleo. Así como hoxe, a industria do petróleo atraeu estranxeiros dispostos a investir e traballar. En 1919, durante a República Democrática de Azerbaidján, un documental *A Celebración do Aniversario da Independencia de Azerbaidján* foi filmado o día da independencia de Azerbaidján o 28 de maio, e estreouse en xuño de 1919 en varios teatros de Bakú.

Despois de que a República Socialista Soviética de Azerbaidján fose creada en 1920, Nariman Narimanov, presidente do Comité Revolucionario de Azerbaidján, asinou un decreto nacionalizando o cine de Azerbaidján. Isto tamén influíu na creación de animación no Azerbaidján. En 1920, o primeiro estudio de cinema azarí: Azərbaycanfilm foi fundado por un decreto gobernamental do Comité Estatal de Azerbaidján, con sede en Bakú. O primeiro filme azarí soviético, *A Lenda da Torre da Doncela*, foi producido en 1924.

En 1991, despois de que Azerbaidján conquistase a súa independencia da Unión Soviética, o primeiro Festival Internacional de Cine Baku Leste-Oeste tivo lugar en Bakú. Hoxe, os cineastas de Azerbaidján teñen problemas semellantes aos enfrontados polos cineastas antes do establecemento da Unión Soviética en 1920. Unha vez máis, tanto a selección de contidos e patrocinio de películas son en gran parte deixadas á iniciativa do cineasta.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* *Comisión de Cine de Azerbaidján* na Afc.az .
* *Produción Cinematográfica de Azerbaidján* na Azerbaijanfilmproduction.com .
*  
* *Cinema of Azerbaijan* na Film.az .
Sinbad (filme)

***Sinbad*** é un filme galego dirixido e guionizado por Antón Dobao que se estreou no 2011. Baséase na obra de Álvaro Cunqueiro *Si o vello Sinbad volvese ás illas...*. Estreouse nos cinemas galegos o 28 de outubro de 2011 con seis copias en salas comerciais, e ademais foi comercializado en DVD.

## Sinopse 
Sinbad, extraordinario fabulador, conta as súas viaxes pasadas, reais ou non, aos seus compañeiros diarios de café e dominó na taberna. O dono desta, Mansur, é viúvo e tén unha filla preadolescente, Sara. Sinbad mantén con ela unha relación moi afectuosa. Acompáñaa ás veces á escola e apréndelle cousas do mar e das estrelas. Sara é a mellor receptora de todos os contos que narra Sinbad.

## Personaxes 
* Xosé Manuel Olveira "Pico" como Sinbad
* Sara Casasnovas como Vanessa
* Mariña Sampedro como Sara
* Luis Zahera como Aldán
* Laura Ponte Santasmarinas como Alba
* César Cambeiro como Manuel
* Manuel Cortés como Mansur
* Antonio Durán "Morris" como Primitivo
* Mariana Carballal como Adela
* Tamara Canosa como Herminia
* Xulio Abonjo como Quico
* Manuel Lozano como Daniel
* María Tasende como Nina
* Miquel Ínsua como Sidi Raxel
* Mela Casal como Aurora
* Monti Castiñeiras como Ricardo
* Camila Bossa como Lita
* Guillermo Carbajo como Sinbad novo

## Galardóns e nomeamentos 
### Premios Mestre Mateo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de filmes en galego con maior recadación
### Ligazóns externas 
* Ficha no soportal do audiovisual galego.
*
Partido pola Democracia

O **Partido pola Democracia** (en , **PPD**) é un partido político chileno socialdemócrata de centroesquerda que se autodefine como democrático, progresista e paritario.

Foi fundado o 15 de decembro de 1987 mediante un acto liderado por Ricardo Lagos, Sergio Bitar e Jorge Schaulsohn no Círculo Español de Santiago. No discurso de constitución, Lagos explicitou que o carácter deste partido era instrumental, xa que buscaba unificar votos para o plebiscito de outubro de 1988, que tiña por obxectivo decidir sobre a continuidade da ditadura militar de Augusto Pinochet, e que o seu principal obxectivo era a reconstrución da reconciliación nacional, polo que se postulaba como un "partido sen fronteiras ideolóxicas".

No ano 2012, o partido uniuse á coalición Por un Chile xusto. A partir de abril de 2013, forma parte da Nova Maioría e como tal, integra o segundo goberno de Michelle Bachelet (2014-2018) en varios postos ministeriais. Dende o 11 de marzo de 2018, toma lugar como oposición no segundo goberno de Sebastián Piñera. A súa organización xuvenil é a Juventud PPD.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Internacional Socialista

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do partido
Asemblea parlamentaria británico-irlandesa

A **Asemblea parlamentaria británico-irlandesa** (en inglés **British–Irish Parliamentary Assembly**, e en irlandés **Tionól Pharlaiminteach na Breataine agus na hÉireann**) é un corpo deliberativo que consta de membros lexislativos do Reino Unido, Irlanda, e as Dependencia da Coroa británica. O seu propósito é promover un entendemento común entre os representantes electos destas xurisdicións.
A asemblea está composta de membros do Parlamento do Reino Unido e do Oireachtas (o Parlamento de Irlanda) así como cinco representantes do Parlamento de Escocia, cinco da Asemblea Nacional de Gales, cinco da Asemblea de Irlanda do Norte, un polo Tynwald da Illa de Man, un por Jersey e outro por Guernsey.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Chambo

***Chambo*** foi un programa de televisión musical, emitido pola Televisión de Galicia entre 1999 e 2000. Estaba presentado por Belén Regueira e dirixido por Xaime Fandiño. En 1999 recibiu o premio da AGAPI á mellor produción para televisión.

## Características
O programa, dunha hora de duración, estaba dirixido ao público novo. Incluía entrevistas no plató e a pé de rúa a grupos musicais, xeralmente galegos e españois, de estilos variados, como o metal (Dismal, Barón Rojo...), rock (Killer Barbies), pop (Los Piratas) ou cantautores (Ismael Serrano...). Amais, emitíanse videoclips de grupos de sona (Korn...).

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Arantxa Estévez, "O rock galego prescinde da palabra éxito" en *Especial Milenio*, Edicións A Nosa Terra, 2001, páxina 65.
*Arturo Maneiro Vila, *25 anos de Televisión de Galicia, de 1985 a 2010*, Asociación de Periodistas de Galicia, 2012, p.&nbsp;213

### Ligazóns externas
*Especial *Chambo*, na web da CRTVG.
*
Gran Glasgow

**Gran Glasgow** (en , en  e en ) é unha área urbana de Escocia formada por tódalas localidades que se atopan a carón da cidade de Glasgow, formando con ela unha única zona urbana (ou conurbación). Non ten efectos no goberno municipal, e a súa extensión territorial, definida pola Oficina de Rexistro Xeral de Escocia, ten fins censais e estatísticos. Gran Glasgow tiña unha poboación de 1&nbsp;199&nbsp;629 no censo de 2001, mconverténdose na maior área urbana de Escocia e a quinta do Reino Unido.

## Localidades 
A zona coñecida como a área urbana de Glasgow inclúe as seguintes localidades:

## Transporte 
A conurbación de Glasgow conta co servizo da maior rede de ferrocarril urbano no Reino Unido excluíndo a Londres, con 186 estacións de ferrocarril na área de Glasgow. A cidade ten o único sistema de metro de Escocia e o segundo meirande do Reino Unido, o Metro de Glasgow, e ademais conta con dous aeroportos internacionais, o Aeroporto de Glasgow Prestwick e o Aeroporto Internacional de Glasgow.

## Notas
Esposende, Portugal

**Esposende** é unha cidade portuguesa do Distrito de Braga, rexión Norte e subrexión do Cávado, con 34.254 habitantes en 2011.

## Demografía
É sede dun pequeno municipio con 95,18&nbsp;km² de área e 34.254 habitantes (2011), subdividido en 9 freguesías. O municipio limita ao norte co municipio de Viana do Castelo, ao leste con Barcelos, ao sur con Póvoa de Varzim e ao oeste co océano Atlántico.

## Freguesías 
As freguesías de Esposende son as seguintes:
* Antas
* Apúlia e Fão
* Belinho e Mar
* Esposende, Marinhas e Gandra 
* Fonte Boa e Rio Tinto
* Forjães
* Gemeses
* Palmeira de Faro e Curvos
* Vila Chã

## Patrimonio
### Arqueoloxía
* Castro de São Lourenço
* Menir de São Paio de Antas
* Anta da Portelagem e Mamoas do Rápido
* Lugar das Pedrinhas

### Arquitectura relixiosa
*Cemiterio medieval das Barreiras
*Santuário da Senhora da Guia, Belinho

### Arquitectura militar
*Forte de Esposende
*Facho da Bonança

### Arquitectura civil
*Ponte de Fão
* Habitacións do Lugar das Pedrinhas e Cedovém

### Museos
*Museu Municipal de Esposende
*Museu d’Arte – Fão

## Notas 
## Véxase tamén
Universíada

miniatura|Bandeira da Federación Internacional de Deportes Universitarios.
Os **Xogos Universitarios** ou **Universíadas** son os eventos deportivos internacionais que reúnen aos atletas universitarios de todo o planeta. As Universíadas son organizadas pola Federación Internacional de Deportes Universitarios (FISU). A palabra "Universíada" provén da combinación das palabras "Universidade" e "Olimpiadas", tamén se utilizan termos máis correctos como *Xogos Mundiais Universitarios* ou *Xogos Mundiais de Estudantes*, aínda que actualmente o seu uso é frecuente en competicións estudantís non universitarias.

Os deportes que se practican nos Xogos Universitarios de verán son: fútbol, cravados, atletismo, baloncesto, ximnasia, esgrima, judo, loita, tiro, wáter-polo, taekwondo, tenis, voleibol, vela e natación. Pola súa banda, nas Universíadas de Inverno practícanse: esquí alpino, cross-country, salto en esquí, combinado nórdico, bíatlon, snowboard, curling, patinaxe artística, patinaxe de velocidade e hóckey sobre xeo.

## Xogos Mundiais de Estudantes (Pre-Universíadas) 
Un *"Campionato Internacional de Universidades"* celebrouse por vez primeira en 1923 promovido pola *Union Nationale des Étudiants de France* (UNEF). Os Xogos Mundiais de Estudantes de Verán empezaron a celebrarse oficialmente a partir de 1924 e eran organizados pola *Confédération Internationale des Étudiants* (CIE), en 1930 foron renomeados e pasaron a denominarse *Xogos Universitarios Internacionais*. En 1949 decidiuse que se celebrarían cada dous anos co nome de *Semana Universitaria Internacioanal de Deportes de Verán*, organizado pola *Fédération Internationale du Sport Universitaire* (FISU), empezaron a chamarse *Xogos Mundiais de Estudantes* a partir de 1957. O termo *Universíadas* foi utilizado por primeira vez nos xogos de Turín 1959.

## Xogos Mundiais de Estudantes (UIE) 
Os primeiros Xogos Mundiais de Estudantes oficiais celebráronse en 1924 e foron organizados pola *Fédération Internationale du Sport Universitaire (FISU)* desde 1949. Un evento alternativo foi organizado pola *Union Internationale des Étudiants (UIE)* desde 1947 ata 1962, incluíndo uns xogos non oficiais en 1954.

## Universíadas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da Federación Internacional de Deportes Universitarios
* Sitio de Erzurum 2011
* Sitio de Kazan 2013 
* Sitio de Trentino 2013
* Sitio de Granada 2015
Prehistoria de Escocia

miniatura|280px|Sitios arqueolóxicos da prehistoria escocesa.
A **prehistoria de Escocia** é o período que comprende dende a formación xeolóxica do territorio escocés ata a chegada dos romanos e a creación da provincia de Britania a partir do -43. Unha gran variedade de culturas espalláronse por cada recuncho de Europa, mais o estudo desta área xeográfica en particular axuda a descubrir as orixes dos restos e dos monumentos que se atopan diseminados e a entender os alicerces da historia de Escocia. A grande extensión de campo aberto, consecuencia dunha actividade agraria intensiva durante o tempo, e a dispoñibilidade da pedra no canto de madeira, déronlle a Escocia un manchea de lugares onde se pode ver o pasado remoto deste territorio.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Historia de Escocia
Will Champion

**William Champion**, nado en Southampton (Hampshire) o 31 de xullo de 1978, é un músico inglés, batería de Coldplay.

## Traxectoria 
Foi criado no barrio de Highfield, próximo á Universidade de Southampton onde seu pai, Timothy Champion, é profesor de Arqueoloxía.

De rapaz as influencias de Champion foron Tom Waits, Nick Cave e a música folk irlandesa. Aprendeu a tocar o piano e o violín ós oito anos e a guitarra ós doce. Antes de entrar en Coldplay tocaba nunha banda chamada Fat Hamster. Foi o último en unirse á banda no 31 de xullo de 1997. Fíxoo como batería sen ter experiencia previa pero logo aprendeu. En 1999 o cantante Chris Martin botouno pero a banda pediulle que volvese pouco despois. É considerado o racional do grupo. Din de el que é moi sensato e cando hai que tomar decisións é moi bo dando ideas e mantendo a todos centrados. Con frecuencia ten o voto decisivo e ás veces a súa opinión vale máis que o consenso dos máis. Chris Martin dixo en varias ocasións: 'Todos traballamos para Will Champion'.

A nai de Champion, Sara, Doutora en Arqueoloxía Prehistórica, morreu de cancro no ano 2000. O disco *Parachutes* está dedicado a ela.

Will foi o primeiro membro de Coldplay que casou. Fíxoo con Marianne Dark en 2003. O seu primeiro fillo, unha nena chamada Ava, naceu o 28 de abril do 2006. O 7 de maio de 2008 tiveron xemelgos: Juno e Rex.
Roda de Berà

**Roda de Berà** (ata 2012 *Roda de Barà*) é un concello da provincia de Tarragona, en Cataluña, situado na comarca do Tarragonès. O seu monumento máis coñecido é o Arco de Berà.

## Historia 
O actual municipio de Roda de Berà atopábase preto da antiga Vía Augusta, construída polos romanos no século I a.C.

Crese que a orixe do topónimo atópase no conde Berà de Barcelona, quen se encargou de fortificar a zona no século IX.

Formou parte das posesións do mosteiro de Sant Pere de Casserres ata 1572 cando os bens do cenobio pasaron aos xesuítas da igrexa de Betlem de Barcelona. Os monxes mantiveron os dereitos ata a súa expulsión, ocorrida en 1767.

## Demografía 
## Economía 
320px|left|thumb|El Roc de Sant Gaietà
Roda de Berà converteuse nun importante lugar de veraneo e o turismo é a principal fonte de ingresos do municipio. Dispón de numerosas urbanizacións, entre as que destaca a do Roc de Sant Gaietà, así como de tres campings, dous de primeira e un de segunda categoría.

A agricultura perdeu peso económico coa chegada do turismo. Entre os cultivos que seguen permanecendo en activo destacan as alfarrobeiras, abeleiras e amendoeiras.

Dentro do termo municipal atópanse instaladas diversas industrias que dan emprego a parte da poboación.

## Cultura 
O monumento máis destacado é o Arco de Berà, un dos monumentos romanos de maior interese dos que poden verse en Cataluña. Algúns estudos indican que non se trataba dun Arco de Triunfo senón máis ben dun arco que servía como límite territorial. Ten unha altura total de 12,28 metros e un ancho de 12 metros. O grosor do muro alcanza os 2,34 metros.

A igrexa parroquial está dedicada a San Bartolomeu (*Sant Bartomeu*). É de estilo neoclásico e data do século XVII. A fachada de pedra é do século XVIII e o campanario do século XIX. Nos arredores do pobo atópase a capela de Mas Carreras, construída no primeiro terzo do século XVIII así como a ermida da Virxe de Berà na que se oficiou misa por primeira vez o 25 de agosto de 1727.

Roda de Berà celebra a súa festa maior no mes de agosto, coincidindo coa festividade de San Bartolomeu.

## Praias 
Roda de Berà dispón de 4 zonas de praia ben diferenciadas. Ten un total de 3 quilómetros de costa dos que 2 corresponden a amplas praias de fina area. Estas praias dispoñen dun servizo diario de limpeza durante a tempada de verán. Destaca a coñecida como Platja Llarga, galardoada coa Bandeira Azul. Ten preto de 1 quilómetro de lonxitude e está bordeada por un paseo marítimo.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Spain.Catalonia.Tarragona.Roda.de.Bara.Sant.Bartomeu.JPG|Igrexa de Sant Bartomeu
Ficheiro:Roda Bara Panorama.jpg|Platja Llarga
Ficheiro:Spain.Catalonia.Tarragona.Roda.de.Bara.Casc.Antic.02.JPG|Núcleo antigo
Ficheiro:Spain.Catalonia.Tarragona.Roda.de.Bara.Av.Sant.Jordi.02.JPG|Avenida de Sant Jordi
File:Torre del Cucurull.jpg|Torre del Cucurull

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Perth, Escocia

**Perth** (en gaélico escocés *Peairt*) é unha cidade escocesa, localizada á beira do río Tay. É o centro administrativo da área municipal de Perth e Kinross e mais do condado histórico de Perthshire. Segundo os datos do censo de 2011, Perth e os seus suburbios teñen unha poboación de 50.000.
Perth tamén era coñecida como *The Fair City* dende a publicación de *Fair Maid of Perth*, obra do escritor Walter Scott en 1828. Durante o último período medieval foi chamada ''St John's Toun* ou *Saint Johnstoun'' polos seus habitante. O nome fai referencia á igrexa adicada a San Xoán o Bautista. O antigo nome consérvase no nome do equipo de fútbol local, o St. Johnstone F.C.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Perth
Pazo de Petán

O **pazo de Petán**, tamén coñecido coma **Pazo de Santa Teresa**, é un pazo galego situado no concello pontevedrés de Redondela, na parroquia de homónima.

## Descrición 
[miniatura|esquerda|Placa na fachada do pazo na honra de [José Regojo, propietario da casa e onde residiu. Por cortesía dos seus antigos empregados.]]
A súa construción data do século XVII, por García Prego de Montaos e Soutomaior.

No século XVIII o pazo pasou a ser propiedade de Francisco Borxa Sarmiento, fidalgo e señor de varias parroquias do concello da Cañiza, entre elas a parroquia de Petán. Así, ese semellaría a orixe do nome do pazo.

Na actualidade pertence á familia Regojo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Petán, A Cañiza
* José Regojo
### Ligazóns externas 
* Arquitectura civil de Redondela. Anecdotario Redondelán.
Arco de Berà

O **Arco de Berà** (a miúdo escrito como Arco de Bará) é un arco de triunfo situado a uns 20&nbsp;km ao norte da cidade de Tarragona, en Cataluña, preto de Roda de Berà. O arco atópase sobre o trazado do que foi a vía Augusta, actualmente sobre a estrada nacional 340. O arco de Berà é un dos elementos do Conxunto arqueolóxico de Tarraco, declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco.

O seu nome derivaría do conde Berà. Trátase dun arco honorífico constituído por un corpo central sobre un podio decorado con falsas pilastras acanaladas que culminan en capiteis corintios. Ten unha única apertura en arco de medio punto e a parte superior da construción culmina cun entaboamento formado por arquitrabe, friso e cornixa. O monumento está feito de pedra calcaria, seguramente proveniente da rexión.

A construción data da época do emperador Augusto, cara ao 13 a.C. Suponse que foi dedicado a Augusto ou ao seu xenio e que serviu para marcar os límites territoriais que dependían de Tarraco.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Arc de Bara, nord oest.jpg
Ficheiro:Arc de Berà (Roda de Barà) - 1.jpg
Ficheiro:Arc de Bara, sud.jpg

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Conxunto arqueolóxico de Tarraco
* Circo romano de Tarraco
* Anfiteatro de Tarraco
* Acueduto de les Ferreres 
* Muralla de Tarragona
* Torre dos Escipións
* Teatro romano de Tarraco
* Foro romano de Tarraco
* Cemiterio paleocristián de Tarragona
* Canteira romana de El Médol

### Ligazóns externas 
* O Arco de Berà en tinet.cat
Pazo de Soutoxuste

O **pazo de Soutoxuste** ou **pazo de Soutoxusto** é un pazo galego situado no concello pontevedrés de Redondela, na parroquia do Viso. A orixe do topónimo provén do lugar no que se atopa construído, Soutoxuste.

## Descrición 
esquerda|miniatura|Capela de San Vicente.
Foi propiedade de Esteban Barbeito Padrón. Na actualidade atópase en estado de ruínas agás a torre, a cal aínda se conserva entre vivendas de construción recente. A de San Vicente de Soutoxuste consérvase, mais mudou a súa localización e deixou de estar anexa ao pazo.

## Notas
Pasaxeiros do RMS Titanic

O **RMS Titanic** transportaba un total de 2224 persoas a bordo na súa viaxe cara Nova York, dos cales só 710 lograron sobrevivir ao naufraxio.

Os superviventes foron rescatados dos botes salvavidas polo RMS Carpathia. Dos 711 pasaxeiros e a tripulación rescatada do RMS Titanic, un, William F. Hoyt, morreu nun bote salvavidas durante a noite, e outros cinco morreron a bordo do Carpathia e foron sepultados no mar. Varios barcos navegaron á zona do desastre onde se achaban as vítimas para recuperar os corpos. Os números 324 e 325 non foron usados, e os seis pasaxeiros enterrados no mar polo Carpathia tampouco foron numerados. Os tres corpos recuperados polo RMS Oceanic, números 331, 332 e 333, foron os ocupantes dun pregable, que se inundou nos últimos momentos do desastre. Varias persoas lograron chegar ao barco, aínda que algúns morreron durante a noite. Cando o quinto oficial Harold Lowe rescatou aos superviventes do pregable, deixou tres corpos no bote: Thomas Beattie, un pasaxeiro de primeira clase, e dous membros da tripulación (un bombeiro e un mariñeiro). O pregable, cos tres cadáveres aínda dentro, foi descuberto aproximadamente un mes máis tarde a máis de 200 millas do lugar do afundimento.

## Estatísticas 
Estas son as estatísticas do total de pasaxeiros a bordo do RMS Titanic, e total de pasaxeiros que finaron e se salvaron, de acordo co total de pasaxeiros da lista e ao libro de Judith Geller, *Titanic: Women and Children First*. Os datos son estimacións próximas.

### Pasaxeiros totais 
### Finados 
Só finaron 4 mulleres e unha nena de primeira clase: Edith Corse Evans, Anne Isham, Ida Strauss, Bess Allison e a súa filla, Lorraine.

### Algúns pasaxeiros destacados 
### Españois no Titanic 
No RMS Titanic viaxaban dez españois dos cales só sete lograron saír con vida do naufraxio. Os dez españois que viaxaban no barco foron:
* Víctor Peñasco - Finado no Titanic.
* María Josefa Pérez de Soto - dona de Víctor Peñasco. Logrou saír do Titanic. Bote nº8.
* Fermina Oliva- serventa dos anteriores. Escapou do Titanic xunto coa súa señora María Josefa Pérez de Soto. Bote nº8.
* Juan Monrós- Finado no Titanic.
* Julián Padró- Saltou ao bote nº9
* Emilio Pallás- Saltou ao bote nº9
* Florentina Durán- Escapou no bote nº12
* Asunción Durán- Irmá da anterior. Bote nº12
* Servando Oviés - Finado no Titanic.
* Encarnación Reynaldo - Escapou no bote nº9.

### Primeiros superviventes en finar 
* Maria Nackid — pasaxeira de 3ª clase, 30 de xullo de 1912 (2 anos) por meninxite
* Eugenie Baclini — pasaxeira de 3ª clase, 12 de agosto de 1912 (4 anos) por meninxite
* Coronel Archibald Gracie IV — pasaxeiro de 1ª clase, 4 de decembro de 1912 por un coma diabético
* Marie Eugenie Spencer — pasaxeira de 1ª clase, outubro de 1913 (55 ou 56 anos)
* Maximilian Frölicher — pasaxeiro de 1ª clase, 22 de novembro de 1913 (62 anos) por hipotermia
* Kornelia Andrews — pasaxeira de 1ª clase, 4 de decembro de 1913 (64 anos) por pneumonía.

### Últimos superviventes 
## Notas
Soutoxuste, O Viso, Redondela

**Soutoxuste** é un lugar da parroquia do Viso, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 295 habitantes (136 homes e 159 mulleres).

Neste lugar atópanse os restos do pazo de Soutoxuste.

## Lugares e parroquias
### Lugares do Viso 
### Parroquias de Redondela
## Notas