Annabel Lee

miniatura|''Sartain's Union Magazine of Literature and Art*, xaneiro, 1850, Filadélfia
"**Annabel Lee**" é o último poema completo composto polo autor estadounidense Edgar Allan Poe.

Como moitos dos poemas de Poe, explora o tema da morte dunha muller fermosa. O narrador, que se apaixonou con Annabel Lee cando eles eran mozos, ten un amor por ela tan forte que mesmo os anxos estaban envexosos. El mantén o seu amor por ela mesmo tras a súa morte. Ten habido un debate sobre quen, se houbo alguén, foi a inspiración para "Annabel Lee". Aínda que moitas mulleres foron suxeridas, a esposa de Poe, Virginia Eliza Clemm Poe é unha das máis posibles. Escrito en 1849, non foi publicado até pouco despois da morte de Poe ese mesmo ano.

## Sinopse 
O narrador do poema describe o seu amor por Annabel Lee, que comezou hai moitos anos atrás nun "reino xunto ao mar". Aínda que eles fosen novos, o seu amor un polo outro tiña tanta intensidade que os anxos se tornaron envexosos. É por esa razón que o narrador cre que o serafín causou a súa morte. Mesmo entón, o seu amor é tan forte que se estende alén da sepultura e o narrador cre que súas dúas almas aínda están entrelazadas. Cada noite, el soña con Annabel Lee e ve o brillo dos seus ollos nas estrelas. Cada noite el déitase ao lado dela no seu sartego xunto ao mar.

## Análise 
Como moitos outros poemas de Poe, incluíndo *The Raven*, *Ulalume* e *Cho One in Paradise*, *Annabel Lee* segue o tema favorito de Poe: a morte dunha linda muller, Como as mulleres en moitas outras obras de Poe, ela é golpeada pola doenza e casa moi moza. O poema foca nun amor ideal que é excepcionalmente forte. De feito, as accións do narrador mostran que el non só ama Annabel Lee, é máis, el adóraa, algo que el pode só facer tras a súa morte. O narrador admite que el e Annabel Lee eran nenos cando se namoraron, mais a súa explicación que os anxos a asasinaron é en si mesmo infantil, suxerindo que el non madurou moito desde entón. A repetición desta afirmación suxire que el está tentando racionalizar os seus propios sentimentos excesivos de perda.

Ao contrario de *The Raven*, na cal o narrador cre que el "nunca máis" irá se reunir co seu amor, *Annabel Lee* di que os dous irán estar xuntos novamente, pois nin mesmo os demos "poderán separar nunca" as súas almas.

## Estrutura poética 
"Annabel Lee" consiste en seis estrofas, tres con seis liñas, unha con sete, e dúas con oito, coa rima padrón lixeiramente distinta en cada un. Aínda que non sexa tecnicamente unha balada, Poe referiuse a el como unha. Como unha balada, o poema usa repetición de palabras e frases a propósito para crear un efecto lúgubre. O nome Annabel Lee enfatiza a letra "L", un frecuente dispositivo en personaxes femininas de Poe como *Eulalie*, *Lenore* e *Ulalume*.

Hai un debate na última liña do poema. A Edgar Allan Poe Society de Baltimore, Maryland identificou 11 versións de *Annabel Lee*, que foron publicadas entre 1849 e 1850. Non obstante, a maior variación está na liña final:

: Manuscrito orixinal: *In her tomb by the side of the sea*
: Versión alternativa: *In her tomb by the sounding sea*

## Inspiración 
dereita|miniatura|187x187px|A esposa de Poe, Virginia e moitas veces asumida para ser a inspiración para "Annabel Lee".
Non está claro para quen se refire a personaxe epónima Annabel Lee. Os biógrafos e críticos moitas veces suxiren o uso frecuente de Poe da "morte dunha linda muller" tema recorrente da repetida perda de mulleres ao longo da súa propia vida, incluíndo súa nai Eliza Poe e súa nai adoptiva Frances Allan. Os biógrafos moitas veces interpretan que "Annabel Lee" foi escrito para a esposa de Poe, Virginia, que morrera dous anos antes, como foi suxerido pola poetisa Frances Sargent Osgood, aínda que Osgood é ela mesma unha demandante para a inspiración do poema. Un forte argumento pode ser feito para a esposa de Poe, Virginia: Foi ela a única que el amaba como unha filla, a única que fora a súa noiva, e a única que morrera. As lecturas autobiográficas do poema tamén foron usadas para apoiar a teoría de que Virginia e Poe nunca consumaron o seu casamento, como "Annabel Lee" era unha "doncela". Críticos, incluíndo T.O. Mabbott, crían que Annabel Lee foi só o produto da imaxinación sombría de Poe e que Annabel Lee non era unha persoa real, en particular. Un amor de infancia de Poe nomeada Sarah Elmira Royster cría que o poema foi escrito con ela en mente e que Poe mesmo dixo iso. Sarah Helen Whitman e Sarah Anna Lewis tamén alegaron inspirar o poema.

A lenda local en Charleston, Carolina do Sur, conta a historia dun mariñeiro que coñeceu unha muller chamada Annabel Lee. O seu pai desaprobou o emparellamento e os dous encontráronse particularmente nun cemiterio antes do tempo do mariñeiro estacionado en Charleston acabar. Mentres fóra, el escoitou da morte de Annabel de febre amarela, mais o seu pai podería non permitirlle a el estar no funeral. Porque el non sabía a exacta localización do enterro, el en vez diso mantén a vixilia no cemiterio onde eles moitas veces secretamente se encontraran. Non hai evidencia de que Edgar Allan Poe oíse falar desta lenda, mais os do lugar insisten que foi a súa inspiración, especialmente considerando que Poe estivo brevemente estacionado en Charleston, cando estaba no exército en 1827.

## Historia da publicación e recepción 
*Annabel Lee* foi probabelmente composto en maio de 1849. Poe tomou medidas para asegurar que o poema podería ser visto na impresión. Deulle unha copia a Rufus Wilmot Griswold, o seu executor literario e rival persoal, deulle outra copia a John Thompson para repagar un débito de $5, e vendeu unha copia para *Sartain's Union Magazine* para publicación. Aínda que *Sartain's* fose a primeira impresión autorizada en xaneiro de 1850, Griswold foi o primeiro en publicar o 9 de outubro de 1849, dous días tras a morte de Poe, como parte de seu obituario de Poe no *New York Daily Tribune*. Thompson publicáraa no *Southern Literary Messenger* en novembro de 1849.

"Annabel Lee" foi unha inspiración para Vladimir Nabokov, especialmente para a súa novela *Lolita* (1955), na cal o narrador, como un neno, se apaixona coa terminalmente doente Annabel Leigh "nun principado á beira-mar". Orixinalmente, Nabokov titulou a novela *The Kingdom by the Sea*. Nabokov podería máis tarde usar isto como o título da "novela doppelganger" de *Lolita* en *Somos Todos Arlequins*.

*O xardín das pedras flotantes* (2008), Manuel Lourenzo González: A protagonista chámase Anabel e o autor confesou na presentación do libro que o nome é unha homenaxe ao poema de E. A. Poe que é un dos seus preferidos.

## Adaptacións 
* Unha versión adaptada do poema aparece no álbum de 2011 de Sarah Jarosz, *Follow Me Down*.
* Stevie Nicks gravou unha versión deste poema no seu álbum de 2011, *In Your Dreams*.
* Joan Baez gravou unha versión deste poema no seu álbum de 1967, *Joan*, con música por Don Dilworth.
* A banda Alesana baseou o seu álbum *The Emptiness* no poema en 2010.
* O poema aparece no álbum de Marissa Nadler, *Ballads of Living and Dying*.
* Unha adaptación aparece na canción "Three" pola banda *La Dispute* no seu primeiro EP falado, *Here, Hear* e na canción "Fall Down, Never Get Back Up Again" non seu álbum *Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair*.
* O poema foi ambientado para a música polo compositor inglés Joseph Charles Holbrooke (5 de xullo de 1878 – 5 de agosto de 1958) como unha Balada para voz e orquestra Op. 41b (1905).
* Unha versión adaptada do poema polo grupo español Radio Futura no seu álbum *La canción de Juan Perro'', 1987 (música por Luis Auserón, letra adaptada por Santiago Auserón). Tamén o adaptou Enrique Bunbury.
* O poema foi traducido en hebreo por Ze'ev Jabotinsky e executado por varios artistas israelís, entre eles Yossi Banai, Yoni Bloch e Shlomo Artzi (que executou a canción ambos os dous en hebreo e no orixinal).
* O poema foi tamén a base para Lady Midnight por Cassandra Clare como o primeiro libro na serie Dark Artifices. Cada título de capítulo é tomado directamente do poema.
* A serie web "Kissing in the Rain" presenta unha acurtada versión do poema con Sean Persaud como Edgar Allan Poe e Mary Kate Wiles como Annabel Lee.
* O poema serviu de inspiración para a novela *Routashi Anaberu rī souke dachitu mimakaritu*, do escritor xaponés Kenzaburō Ōe, gañador do Nobel de Literatura.

## Versión libre do poema en galego: 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hoffman, Daniel (1998). *Poe*. Baton Rouge: Louisiana State University Press. .
* Meyers, Jeffrey (1992). *Edgar Allan Poe: His Life and Legacy* (Edición rústica). Nova York: Cooper Square Press. .
* Quinn, Arthur Hobson (1998). *Edgar Allan Poe: A Critical Biography* (Edición rústica). Baltimore: Johns Hopkins University Press. .
* Revilla, Federico (tradutor) (1978). *Edgar Allan Poe, poesía completa* (quinta edición). Barcelona: Ediciones 29. .
* Silverman, Kenneth (1991). *Edgar A. Poe: Mournful and Never-ending Remembrance* (Edición rústica. Nova York: Harper Perennial. pp.&nbsp;171. .
* Sova, Dawn B. (2001). *Edgar Allan Poe: A to Z*. Nova York: Checkmark Books. .
* Weekes, Karen (2002). Kevin J. Hayes, ed. *Poes feminine ideal en* The Cambridge Companion to Edgar Allan Poe*. Cambridge: Cambridge University Press. .*

### Ligazóns externas 
* 
* Historia da publicación na Edgar Allan Poe Society
* Son - Lectura do poema no seu idioma orixinal
* Son musical do poema en inglés
* Annabel Lee en varios idiomas