open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gaivota escura

A **gaivota escura**, **maroto** ou **papón** (*Larus fuscus*) é unha das gaivotas máis espalladas por Europa

## Descrición 
Un exemplar adulto mide uns 54&nbsp;cm de lonxitude. A plumaxe é branca coa parte superior de cor gris lousa. O bico, moi forte, ten na parte inferior dianteira un punto vermello. As patas son na súa meirande parte amarelas. O aspecto dos machos e o das femias é semellante.

## Sistemática 
Ten catro  (segundo algunhas clasificacións dúas ou tres) subespecies europeas:

* *Larus fuscus fuscus*, do mar Báltico e o leste de Escandinavia. A parte superior e negra acibeche.
* *Larus fuscus intermedius*, de Dinamarca, Países Baixos, Noruega. Parte superior de cor negra tizón.
* *Larus fuscus graellsii*, das Illas Británicas, Islandia, norte de Francia. Parte superior de cor gris escura.
* *Larus fuscus heuglini*, ocupa o norte de Siberia.

## Distribución 
200px|miniatura|dereita|Exemplar adulto
200px|miniatura|dereita|Adulto e inmaturo.
As poboacións máis importantes desta especie está no Reino Unido. Tamén son considerables as poboacións de Islandia, Illas Feroe, Escandinavia e Países Baixos. O resto de poboacións distribúense polas repúblicas bálticas ata o norte de Siberia, Francia, España , Portugal e Polonia. Son aves exclusivamente costeiras que se alimentan case exclusivamente no mar, tamén lonxe da costa. Son migratorias. Pasan o inverno desde as illas Británicas ó oeste de África. En inverno é un visitante regular das costas norteamericanas, as que chega probablemente dende Islandia.

### Poboación en Galiza 
A gaivota escura é principalmente invernante en Galiza aínda que tamén existen pequenas poboacións ó longo da costa galega.
No ano 2000 contabilizáronse unhas 330 parellas aniñantes nas Illas Sisargas, Sálvora, Coelleira e nas Illas Cíes principalmente. Como invernante a súa poboación varía entre os 6.000 e os 14.000 exemplares.

## Reprodución 
Cría en colonias á beira do mar ou en lagos. Fai o niño no chan dos acantilados. Adoita poñer tres ovos. Os exemplares novos son de cor castaña anegrada na parte superior. Tardan catro anos en chegar ó estado adulto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Guía das aves de Galicia* (1991), Editorial Baía.

### Ligazóns externas 
* LBBG pages on www.gull-research.org
* Imaxes de Gaivotas escuras de tódalas idades
Partido Agrario Español

O **Partido Agrario Español** (**PAE**) foi un partido político español da Segunda República Española.
## Historia e características 
Fundado en 1931 por José Martínez de Velasco co nome de **Partido Agrario**, mudou o seu nome en 1934 polo de **Partido Agrario Español**. Ideoloxicamente da dereita posibilista, representaba os intereses da gran burguesía terratenente española e dos pequenos e medianos propietarios casteláns. Oposto á reforma agraria do ministro Marcelino Domingo (Partido Radical-Socialista) participou nos gobernos radical-cedistas da Segunda República, que duraron dous anos, ocupando a carteira de agricultura Nicasio Velayos.

Integrou un gran número de representantes da vella clase política característica da monarquía de Afonso XIII que iniciara en 1886 Antonio Cánovas del Castillo coa Constitución española de 1876, en vigor desde ese ano até 1923 e de 1930 até 1931.

## Presenza en Galicia 
En Galicia apenas tivo influencia fóra da Coruña e Pontevedra. Especialmente nesta cidade contaba coas figuras de Prudencio Landín Tobío, avogado agrarista de longa tradición que servira ao Directorio Antiforista de Teis e Isidro Buceta. Tamén chegou a constituír un Consello comarcal en Vigo, presidido por Alfredo Pérez Viondi. En 1935 o PAE comezou unha campaña de expansión en Galicia na que participou Tomás Abeigón Pazos, médico e político pontevedrés, establecendo agrupacións locais nos concellos rurais; pero na súa maioría non pasaron de xuntanzas de notables. Grazas ás coalicións electorais o PAE conseguiu tres deputados en 1933 e dous en 1936 (Antonio Taboada Tundidor).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* El Partido Agrario Español (1934-1936): Una alternativa conservadora y republicana.
Composición do Parlamento escocés

O **Parlamento escocés** está formado por 129 membros.

## I Lexislatura
## II Lexislatura
Apoian a coalición de goberno os laboristas e os liberal-demócratas.

Velaquí a distribución actual de escanos. En números en letra grosa escríbense os deputados conforme se atoparon ao remate da lexislatura (abril de 2007) e entre parénteses, os obtidos nos comicios de 1999. En letra grosa figuran as formacións da coalición de goberno.

### Mudanzas producidas ao longo da lexislatura
* O presidente, George Reid renunciou á súa pertenza ao Partido Nacional Escocés para poder ser máis imparcial nos seus traballos. Nos comicios, obtiveran 26 deputados.
* Tres deputados abandonaron o Partido Socialista Escocés para formaren Solidariedade en 2006.

Os independentes son Dennis Canavan (de Falkirk Oeste), Margo MacDonald (Lothians), Jean Turner (Strathkelvin e Bearsden), Campbell Martin (Escocia Occidental), e Brian Monteith (Escocia Media e Fife).

## III Lexislatura
As últimas eleccións celebráronse o 3 de maio de 2007.

Velaquí a distribución actual de escanos. En números en letra grosa escríbense os deputados conforme se atopen actualmente (agora, en xuño de 2007), e entre parénteses, os obtidos nos comicios.

A deputada independente é Margo MacDonald, pola lista rexional de Lothians.
## IV Lexislatura 
## V Lexislatura 
Os membros da V Lexislatura do Parlamento escocés foron elixidos nas eleccións do 5 de maio de 2016.
Provincia de Valencia

A **provincia de Valencia** (en valenciano: *València*) é unha provincia da Comunidade Valenciana. A capital provincial é a cidade homónima de València. Ocupa unha superficie de 10.563&nbsp;km², na que habitaban 2.463.592 persoas (INE 2006).

No 2005, o 70,14 % dos habitantes da provincia (1.694.970) vivían na área metropolitana da capital. Outros municipios destacados son Xiva, Cheste, Gandia, Paterna, Sagunt, Alzira, Xàtiva, Requena e Utiel.

Situada no Oriente da Península Ibérica, ocupa a posición central da súa comunidade, e limita co mar Mediterráneo polo leste; coas provincias de Castelló e Teruel polo norte; Cuenca e Albacete polo oeste e Alacant polo sur.

A provincia conta cun enclave separado, entre as provincias de Cuenca e Teruel, o Rincón de Ademuz.

Correspóndenlle 16 escanos no Congreso dos Deputados e 36 nas Cortes Valencianas.

## Riscos físicos 
De interior montañoso, a provincia de Valencia presenta unha relativamente extensa chaira litoral, formada por terreos de aluvión, que serve de asento á fértil horta valenciana. O litoral é baixo, areoso e de augas pouco profundas, sen outro accidente salientábel que o do cabo de Cullera, englobando na súa totalidade o Golfo de Valencia, que se estende desde o cabo da Nao ao de Oropesa.

Os dous ríos principais que atravesan o seu territorio son o Turia (que desauga nas proximidades da cidade de Valencia, tras ter sido desviado a súa canle) e o Xúcar (que desemboca en Cullera), entre os cales desenvólvese unha lagoa litoral que recibe o nome de Albufera de Valencia. Outros ríos destacábeis son o Palancia, que desemboca cerca de Sagunt, e máis o Serpis, que desemboca en Gandia.

## Comarcas 
Está dividida nas seguintes comarcas:
* Canal de Navarrés
* Camp de Morvedre
* Camp de Túria ou Campo do Turia.
* Costera
* Foia de Bunyol
* Horta de Valencia, subdividida en:
* Horta Nord
* Horta Oest
* Horta Sud
* Ciutat de València
* Plana d'Utiel ou Chaira de Utiel
* ''Racó d'Ademús'' ou Rincón de Ademuz
* Ribera Alta
* Ribera Baixa
* Safor
* Serrans
* Vall d'Albaida
* Vall de Cofrents
Renovación Española

**Renovación Española** foi un partido político español monárquico afonsino e conservador presente durante a Segunda República Española. Fúndase en Madrid o 1 de marzo de 1933.

## Traxectoria 
O partido estivo liderado ao primeiro por Antonio Goicoechea ata que en 1934 José Calvo Sotelo se fixo cargo da súa dirección  e converteuno no referente da dereita máis extrema. O 8 de decembro de 1934, Calvo Sotelo xunto con Pedro Sáinz Rodríguez, que foi elixido vicepresidente, constituíron o **Bloque Nacional,** no que incorporarían personalidades de Renovación Española xunto cos carlistas e outros monárquicos de dereita. O asasinato do seu líder o 13 de xullo de 1936, foi un dos detonantes do pronunciamento militar que deu comezo á guerra civil española.

Foi un partido de cadros, cuns 5.000 militantes. Nas eleccións de 1933 obtivo 38 deputados e nas eleccións de 1936, 22 escanos.

## O partido en Galicia 
Renovación Española tiña unha forte implantación na provincia de Ourense, onde era o principal partido da dereita grazas á rede clientelar que establecera o seu líder, o galego José Calvo Sotelo. Nas eleccións de 1933 acadou tres escanos nesa provincia en coalición coa Unión Regional de Derechas, na provincia da Coruña logrou dous escanos e un nas de Lugo e Pontevedra. Renovación Española non era un partido de masas nin nunca realizou campañas de afiliación, na provincia de Ourense non pasaba dos cen militantes e seguramente non tería máis de 500 en toda Galicia. Nas eleccións de 1936 o partido, que se presentou como **Bloque Nacional**, volveu vencer en Ourense ao lograr 3 escanos, aínda que con serias sospeitas de fraude, en Pontevedra logrou tamén escano (Víctor Lis Quibén). Renovación Española foi un dos partidos que máis cadros forneceu ás institucións e organizacións do Estado franquista.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
*
Catálise

En química e bioloxía a **catálise** é a aceleración (incremento da velocidade) da reacción química por medio dunha substancia, chamada catalizador, que non é consumida na reacción. Esta verba é derivada do seu nome grego *κατάλυσις*.

O catalizador prové un mecanismo de reacción alternativo, no que a enerxía de activación é menor có do mecanismo orixinal de reacción. O catalizador participa na reacción pero non é un reaxente nin un produto da reacción que cataliza. Unha excepción son os procesos de autocatálise onde os produtos da reacción promoven a aceleración da reacción.

O concepto de  catálise foi inventado pola química Elizabeth  Fulhame e descrito nun libro de 1794, baseado no seu novo traballo en experimentos de  oxidación-redución.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Catalizador.
* Módulo de Thiele.
Salgueiro chorón

O **salgueiro chorón**, ou simplemente **chorón** (***Salix babylonica***), é unha árbore caducifolia do xénero *Salix*, pertencente á familia das salicáceas, moi apreciada como especie ornamental.

## Nome científico 
Carl von Linné deulle en 1753 o nome de *Salix babylonica* por un salmo da Biblia, no que se fala de que durante o exilio dos xudeus en Babilonia, penduraban as súas pregarias dos salgueiros. O nome galego da especie, *chorón*, vén dado pola conformación das súas pólas pendurantes.

## Descrición 
É unha árbore de talle medio que alcanza de 10 a 15 metros de altura, aínda que excepcionalmente pode superar os 20. As pólas son moi flexíbeis, e as súas extremidades diríxense con forza cara ao chan, como caendo, de aí o seu aspecto "tristeiro", que lles gañou a designación de *choróns*, que tamén aparece noutras linguas: francés *pleureur*, inglés *weeping willow*, español *llorón* etc.

As follas son alternas, simples, lanceoladas, con dentado fino, estreitas e longas, acadando de 10 a 15&nbsp;cm de comprimento, e sostidas por un curto pecíolo.

As flores, como noutros salgueiros, están agrupadas en amentos de arredor de 2&nbsp;cm de longo, recibindo o nome popular de gatiños.

É unha planta dioica, na que as flores masculinas e femininas corresponden a árbores diferentes. En Europa non se coñecen máis que exemplares femias.

## Distribución 
Esta especie é orixinaria de China. Tróuxose para Europa a finais do século XVII, desde o Xapón.

Popularizado por cultivo, a especie foi naturalizada en todos os continentes, especialmente en Europa, Estados Unidos, África e Australia. Pode reproducirse a partir de simples escallos.

Como todos os salgueiros, o chorón prefire solos húmidos e lixeiros.

En Galicia abunda en parques e xardíns preto dos regos.

## Utilización 
É unha árbore ornamental moi decorativa. Tivo grande éxito na Europa do período prerromántico e romántico.
Plántase como árbore de ribeira, xa que as súas raíces poden acadar grandes distancias para atopar auga. 
En Galiza é unha das especies ornamentais máis comúns; moi plantada en parques urbanos á beira dos regos e ríos.

## Etnografía 
*Desta fontiña à beira froleada

*sentado à sombra dun choron estou,

*doído o peito, a alma esconsolada,

*triste morrendo pouco a pouco vou.

## Variedades 
Hai diferentes especies de choróns:
* *S. babylonica* (con variedades de xardín, en especial a variedade "Crispa" , de follas espirais e porte estreito e lanzal; a variedade "Tortuosa k,;jb k jbkj;jk", ten follas e pólas tortas),
* *S. alba* "pendula" : diferénciase da *S. babylonica* pola cor das ramas, que neste salgueiro é branca, mentres na *S. babylonica* é amarela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Salgueiro
Partido Nacionalista Español

O **Partido Nacionalista Español** (**PNE**) foi un partido español de extrema dereita fundado en 1930 por José María Albiñana.
## Historia e características 
Tiña por lema "España sobre todas las cosas y sobre España inmortal sólo Dios" (*España sobre todas as cousas e sobre España inmortal só Deus*) e como símbolo a cruz de Santiago sobre fondo celeste. O partido xuntaba elementos do tradicionalismo católico e monárquico con outros tomados do fascismo italiano. Contaba cunha forza paramilitar denominada Legionarios de España, os seus membros vestían camisola azul e facían o saúdo romano. Nas eleccións de 1936 obtivo un deputado na provincia de Burgos, o propio Albiñana, que logo foi asasinado en prisión ao comezo da Guerra Civil española. Ao comezo da guerra os Legionarios de Albiñana integraron o Terzo Cid, e en xaneiro de 1937 integráronse no carlismo.

### Galicia
O PNE tan só constituíu unha pequena agrupación local escasamente activa na cidade de Vigo, fóra diso carecía de calquera tipo de estrutura no país.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Palacios Bañuelos, Luis. *Elecciones en Burgos 1931-1936. El Partido Nacionalista Español*. Madrid: Publicaciones de la Cátedra de Historia Contemporánea de España. Universidad Complutense, 1981. ISBN 84-300-3447-1.
Pedro Fernández de Castro

**Pedro Fernández de Castro**, finado no sitio de Alxeciras en 1343, foi un nobre galego do século XIV señor da casa de Lemos. Desde 1328 foi Pertegueiro Maior da terra de Santiago e encomendeiro do bispado de Lugo, en 1331 é nomeado Adiantado Maior do Reino de Galiza. Recibiu de Afonso XI a vila de Monforte de Lemos co seu señorío e o título de Mordomo Maior do Rei no 1332, no 1333 recibe tamén a titulación de Adiantado Maior da Fronteira de Andalucía.

## Traxectoria 
[miniatura|esquerda|Escudo da [Casa de Castro.]]
Ao morrer seu pai Fernando Rodríguez de Castro, é enviado a Portugal, onde se cría xunto ao infante Afonso IV. Tras a súa crianza regresa a Galiza, poñéndose ao coidado da facenda herdada no ano 1319.

Despois foi nomeado mordomo maior da corte castelá. Casou primeiro con dona Beatriz de Portugal, con quen non tivo descendentes. Desposou logo á señora de Villanueva de los Infantes, Castrelo y Espinosa, dona Isabel Ponce de León, procreando a Fernán Ruiz de Castro “Toda a lealdade de España” e Xoana de Castro “a desamada”.

Da súa unión extramatrimonial coa dama portuguesa Aldonza Lourenzo de Valadares tivo dúas fillas e un fillo:
* Milia Peres de Castro
* Inés de Castro
* Alvar Peres de Castro.

A súa sepultura atópase no mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes.

## Notas
Colexio electoral (local)

:*Este artigo é sobre un espazo físico para a realización de votacións. Sobre o concepto de colexio electoral, consulte o artigo correspondente.*

[miniatura|dereita|Exterior do colexio electoral de St. Marks Church Hall, en [Stirling, durante as eleccións ao Parlamento escocés do 3 de maio de 2007.]]

Un **colexio electoral** é un edificio, habitualmente de carácter público, onde se realizan as votacións dunhas eleccións. Os colexios electorais poden acoller varias mesas electorais.

A tipoloxía dos colexios electoral é variada: en Galicia son frecuentes as escolas, casas do concello e demais edificios públicos, pero en lugares pequenos onde non existe esta infraestrutura básica, poden usarse propiedades particulares: garaxes, pendellos etc. No Reino Unido, son frecuentes os colexios electorais localizados en igrexas, porque esas teñen numerosas dependencias anexas destinadas á realización de reunións.

Os colexios electorais acostuman ter: a lista exposta do censo, unha ou varias mesas electorais, cabinas para realizar o voto de forma secreta, e un espazo para recoller as papeletas. Habitualmente os colexios están custodiados por persoal de seguridade, para protexer o dereito do voto.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Distrito electoral
Colexio electoral

A expresión **colexio electoral** pode referirse a:

* **Colexio electoral**, conxunto de persoas, propio de sistemas de votación indirectos;
* **Colexio electoral**, local onde se realiza unha votación.
Provincia de Tui

miniatura|Provincia de Tui coas súas xurisdicións en 1753.
miniatura|Mapa do partido de Tui de Juan Quintana, 1807.
A **provincia de Tui** foi unha das sete (primeiro cinco) en que estivo dividida Galiza na Idade Moderna, ata a nova división provincial de 1833, en que pasou a ser integrada na nova provincia de Pontevedra, onde actualmente conforma o seu territorio máis meridional. Foi das dúas últimas en ser creadas, aparecendo arredor de 1550. A súa capital era a cidade episcopal Tui.

## Historia 
### Límites 
Tiña unha extensión de 1.656&nbsp;km². Limitaba ao norte coa antiga provincia de Santiago a través do río Verdugo e de aí ao extremo norte da serra do Suído (Marco da Corcheta); ao sur limitaba con Portugal a través do río Miño; ao leste lindaba coa de Provincia de Ourense á altura da confluencia do pequeno regato Barxas co Miño, na beira dereita deste último, e cos cumes dos montes de Barcia do Seixo, até o citado Marco da Corcheta. Ao oeste o límite era o océano Atlántico.

Os límites non coincidían coa diocese de Tui, que abranguía localidades ourensás e portuguesas.

### Cidades 
As localidades máis importantes foron, en principio, Tui, que era e é sé episcopal, A Guarda, Baiona e Redondela; desde o século XVIII comeza a destacar Vigo.

### Subdivisións 
A provincia estaba dividida en xurisdicións (Tui, Vigo, Fragoso, Tomiño, Gondomar, Tebra, Baiona e Miñor, Redondela e Reboreda, Valadares, Salvaterra, Crecente, Arbo, Achas etc) e algúns coutos (Goián, Picoña, Entenza, Parderrubias, Saxamonde, Zamáns etc).

### Valor administrativo 
Como nos demais casos das antigas provincias, non tiñan as funcións administrativas que lles foran adxudicadas desde o período liberal. Un valor era fiscal, para repartir os impostos, que se pagarían a través da cabeza da provincia. Un segundo era representativo, pois os deputados para a Xunta de Galicia, repartíanse segundo esas mesmas cabezas provinciais.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Provincia de Betanzos
* Provincia de Mondoñedo
* Provincia de Santiago

### Ligazóns externas 
* Mundo Indígena e Romano na Antiga Provincia de Tui. Un Avance (III)
* Sobre o Vigo Romano, da Provincia de Vigo, e da Actualidade
Rincón de Ademuz

O **Rincón de Ademuz** (en valenciano, '''Racó d'Ademús'*; ás veces chamado simplemente *El Racó*) é un exclave da provincia de Valencia, situado entre as provincias de Teruel e Cuenca, ao norte e sur, respectivamente. Está menos densamente poboado que o resto da provincia. Ten unha superficie de 370, 10&nbsp;km2 e a súa poboación distribúese entre sete concellos, dos cales só Ademuz supera os 1.000 habitantes. A capital da comarca é **Ademuz**. Segundo a Lei de uso e ensinanza do valenciano é unha zona de predominio lingüístico castelán.

## Demografía 
O Rincón de Ademuz está menos densamente poboado que o resto da provincia. Ten unha superficie de 370, 10&nbsp;km2 e a súa poboación distribúese entre sete concellos, dos cales só Ademús supera os 1.000 habitantes:

## Historia 
O territorio foi conquistado polos cristiáns en 1210, sendo recuperado polo islam, até que foi definitivamente reconquistado polo rei Xaime I en 1259, que o incluíu entre as terras do Reino de Valencia.

Tivo importancia estratéxica durante a Idade Media, pois o val do río Turia que serve de paso a Aragón, baña Ademús. Unha das máis antigas liñaxes da zona foi o dos Blasco.

## Bibliografía 
* Eslava Blasco, Raúl: *Ademuz y su patrimonio histórico-artístico*. Ademuz, 2007. ISBN 978-84-606-4251-0.
* Eslava Blasco, Raúl: *Vallanca y su patrimonio histórico-artístico religioso*. Vallanca, 2006. ISBN 84-611-0024-7.
* Gargallo Gil, J.E.: *Habla y cultura popular en el Rincón de Ademuz*. Madrid, 2004. 
* Rodrigo Alfonso, Carles: *El Rincón de Ademuz, análisis comarcal*. Valencia, 1998. 
* *ABABOL''. Revista del Instituto Cultural y de Estudios del Rincón de Ademuz (ICERA), dirigida per Ángel Antón Andrés i publicada trimestralment a Ademús des de 1995.

## Véxase tamén 
* Comarcas da Comunidade Valenciana
Thomas Jefferson National Accelerator Facility

O **Thomas Jefferson National Accelerator Facility** é un Laboratorio Nacional dos Estados Unidos de América xestionado pola SURA (Southeastern Universities Research Association). Fundado en 1984 está situado en Newport News, preto de Norfolk no Estado de Virxinia. O seu cadro de persoal é de 675 persoas e arredor de 2000 científicos dos Estados Unidos e doutros países realizan investigacións nel.
O seu equipamento principal é o acelerador de electróns CEBAF (Continuous Electron Beam Accelerator Facility), formado por dúas seccións rectas paralelas de 1,4&nbsp;km de longo, constituídas de cavidades aceleradoras e de dous arcos unindo estas seccións. Está soterrado a oito metros baixo terra. O equipo dedícase principalmente aos estudos sobre a estrutura e a espectroscopia dos hadrons, en particular dos nucleons.
Escrutinio

O **escrutinio** é a operación que, dentro dun proceso electoral, se ocupa da contaxe dos votos e da atribución de representantes. Os escrutinios, que poden ter máis ou menos fases automatizadas, realízanse de distinto xeito en función dos diferentes territorios e sistemas electorais.

## En Galicia e España
En Galicia, como no resto de España, todo o proceso de escrutinio é manual, e realízase en cada un dos colexios electorais.

As persoas encargadas de realizar os escrutinios son os membros das mesas electorais (presidente, vicepresidente, secretario e dous vogais), que están vixiados no seu traballo polos interventores representantes dos partidos políticos. Os votos vanse sacando das urnas e declarando de viva voz. Nas eleccións locais, ao parlamento galego, europeas e ao Congreso dos Deputados, as listas son pechadas, e vanse agrupando en moreas conforme a forza política. Nas eleccións ao Senado as listas son abertas, e os membros da mesa poden optar polo sistema de contaxe que lles resulte máis cómodo (ou ben mixto de candidaturas e votos repartidos, ben cantando os votos en alto).

Despois cóntanse as papeletas, e asígnanse os votos a cada candidatura. Finalmente, e despois de asinar as actas envíaselle a información a unha oficina electoral que centraliza os datos, e realiza as asignacións de concelleiros, deputados, senadores e demais parlamentarios.

Os votos gárdanse e envíanselle tamén a esa oficina electoral, para o caso en que houbese reclamacións posteriores.

## En Escocia
[miniatura|dereita|300px|Escrutinio no Albert Hall de [Stirling. En primeiro termo vense os escáneres, que procesan as papeletas. Nas mesas do fondo, os computadores que realizan os rexistros e as comprobacións.]]
O sistema de reconto en Escocia é moi automatizado, e realízase nas oficinas de escrutinio, que centralizan os votos dun gran número de mesas e mesmo circunscricións distintas.

En primeiro lugar, as urnas recíbense, ábrense e rexístranse conformando a súa entrada. Logo as papeletas envíanse a uns escáneres, que len os datos nelas recollidos (números ou aspas), e transforman ese cómputo en número de votos. As papeletas que presentan algún erro de lectura ou interpretación, pasan a unha revisión manual, onde, a partir da imaxe escaneada, os axentes electorais e os interventores dos partidos interpretan a vontade do elector e asignan os votos a través do computador. Aqueles que non son capaces de interpretar ou que presentan datos confusos (dous votos na mesma papeleta, p.ex.) son declarados nulos.

Os votos son adxudicados automaticamente aos candidatos, e atribuídos os postos aos que optan.
Terenci Moix

**Terenci Moix**, pseudónimo de **Ramón Moix i Messeguer**, nado en Barcelona o 5 de xaneiro de 1942 e finado en Barcelona o 2 de abril de 2003, foi un escritor catalán.

## Traxectoria 
Grande escritor e recoñecido cinéfilo, converteuse nun dos escritores máis lidos da literatura española trala publicación de *No digas que fue un sueño* (Premio Planeta 1986), con máis dun millón de exemplares, dándolle continuación en *"El sueño de Alejandría* (1988).

De formación autodidacta e anárquica. Deuse a coñecer como narrador coa obra *La torre de los vicios capitales* (1968), que comezou a escribir en inglés durante o período que viviu en Londres en 1964.

A súa obra navega entre a crítica e a mitificación da cultura catalá, os valores da época franquista, a educación relixiosa e o sexo (xa que segundo conta, estudou en colexios de curas) e unha inconmensurable devoción á historia de Exipto. Foi un apaixonado da historia do antigo Exipto. Por este feito, as súas novelas máis célebres baséanse en amores e desamores durante o imperio faraónico. En 1992 publicou 'El sexe dels ángels' libro que orixinou unha gran polémica en moitos sectores cataláns pola súa xenial sátira á cultura catalá. Pese a todo, en 1993 "El sexe del ángels" recibiu o galardón Lletra d'Or.

Plasmou a súa biografía nunha triloxía denominada 'Memorias del peso de la paja'.

Abertamente homosexual, Moix participou en tertulias televisivas manifestándose con frecuencia respecto ó tema da sexualidade. Foron famosos algúns dos seus enfrontamentos contra o que percibía como manifestacións homofóbicas, sendo exemplo disto as súas duras críticas ó Nobel de Literatura Camilo José Cela. Escribiu no Tele-Exprés, Tele-Estel, El Correo Catalán, Destino, Nuevos Fotogramas, Serra d'Or e en El País.

Finou en abril de 2003 dun enfisema pulmonar pola súa adicción ó tabaco.

As cinzas do escritor foron dispersadas na baía de Alexandría, non lonxe do lendario Faro, e a súa obra completa foi entregada á Biblioteca de Alexandría nun acto oficial, tal como soñara o propio autor anos atrás na súa novela "El sueño de Alejandría".

O 22 de abril de 2005 iniciáronse os premios Terenci Moix.

## Narrativa 
* *La torre de los vicios capitales* 
* *El día que murió Marilyn* 
* *Olas sobre una roca desierta* 
* *Mundo macho* 
* ''La caiguda de L'imperi sodomita* 
* *La increada conciencia de la raza o melodrama*
* *Sadistic, esperpentic i adhuc metafisic* 
* *Nuestro Virgen de los mártires* 
* *Amami, Alfredo! o polvo de estrellas* 
* *No digas que fue un sueño* 
* *El sueño de Alejandría* 
* *Le herida de la esfinge* 
* *Memorias del peso de la paja* 
** *Extraño en el paraíso* 
** *El beso de Peter Pan* 
** *El cine de los sábados* 
* *Chulas y famosas*
* *Mujercísimas* 
* *Garras de astracán*
* *El sexo de los ángeles*
* *El amargo don de la belleza* 
* *El arpista ciego*

## Ensaio 
* *Iniciació a una història del cine
* *Los cómics, arte para el consumo y formas pop* 
* *El sadismo de nuestra infancia*
* *Terenci del Nilo*
* *Crónicas italianas*
* *Hollywood stories* (2 vols.) 
* *Tres viajes románticos*
Arrecife de coral

[miniatura|Estrela de mar azul na [Gran barreira de coral]]
Un **arrecife de coral** ou **barreira coralina** é un tipo de arrecife que se desenvolve en augas tropicais. Aínda que os corais supoñen a maior parte da infraestrutura e a masa dun arrecife de coral, os organismos máis responsables no crecemento do arrecife contra o constante acoso das ondas oceánicas son as algas calcarias, especies de algas vermellas. Os corais non realizan fotosíntese, pero viven nunha relación simbiótica con estas algas microscópicas que si realizan a fotosíntese, como peridinios dinoflaxelados (Zooxanthellae).

Para garantir o crecemento do arrecife de coral requírese unha temperatura da auga de entre 20 e 28&nbsp;°C. Os arrecifes de coral atópanse nos océanos, xeralmente entre o trópico de Cáncer e o trópico de Capricornio, debido a que os corais construtores de arrecifes viven nestas augas. Estes corais atópanse principalmente na zona fótica (menos de 50 metros de profundidade), onde a luz solar alcanza o chan e ofrece aos corais suficiente enerxía.

Debido a isto, os arrecifes de coral crecen a maior velocidade en augas cristalinas, onde a luz solar é menos absorbida pola auga oceánica.

## Bioloxía
Das aproximadamente 48.000 especies recoñecidas de vertebrados, máis das metade -24.600- son peixes. Destas, máis do 60 por cento viven exclusivamente en ambientes mariños. A pesar que os arrecifes de coral son menos do un por cento da área total dos océanos do mundo, aproximadamente a metade de todas as especies coñecidas de peixes mariños atópanse concentrados nestas augas tropicais pouco profundas.

Os humanos constitúen aínda a maior ameaza para os arrecifes de coral. En particular a contaminación terrestre e a sobrepesca son as maiores ameazas para estes ecosistemas.

## Arrecifes coralinos famosos
miniatura|444ppx|Localización dos arrecifes de coral.
* Gran Barreira de Coral, ao norte de Australia.
* Barreira de Coral de Belize

## Véxase tamén
Hemeroteca

Unha **hemeroteca** é a colección de material impreso de publicación diaria ou periódica. Isto corresponde a diarios, revistas e outros medios de prensa escrita.

Polo xeral corresponden a unha sección dunha biblioteca que garda e serve ó público diarios e demais publicacións periódicas, pero tamén son as coleccións ou fondos dos propios medios que os editan.

## Orixe 
Significa, segundo a etimoloxía grega, "depósito dos días".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Hemeroteca de Galiciana. Biblioteca de Galicia.
* Biblioteca Virtual de Prensa Histórica Ministerio de Educación, Cultura e Deporte.
* Hemeroteca Biblioteca Nacional de España.
* Hemeroteca Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes
* Catálogo en liña  da hemeroteca da Deputación de Pontevedra
A Cova Céltica

miniatura|175px|Murguía en 1900.
**A Cova Céltica** é o nome que recibía o faladoiro que mantiñan desde 1893 un grupo de intelectuais galegos de ideoloxía rexionalista, quen se reunían na librería de Uxío Carré Aldao na Coruña a fin de debateren sobre temas relacionados con Galiza.

## Historia 
miniatura|175px|Pondal en 1874.
O local en cuestión, a librería Rexional, era o mesmo que utilizara no seu día Andrés Martínez Salazar como editorial, e que estaba situada (tal e como informa Ricardo Carballo Calero) primeiro na rúa Rego de Auga, logo no número 30 da rúa Real da Coruña, e despois novamente na rúa Rego de Auga da mesma cidade.

O nome da *Cova Céltica* ten a súa orixe nun acto de sarcasmo. No século XIX, Manuel Murguía difundira a idea de que o fondo étnico do pobo galego debía buscarse entre os celtas. Esta corrente difundida polo arteixán recibe o nome de celtismo, e sobre ela fúndase toda a poesía de Eduardo Pondal.

Pola contra, o pontevedrés Celso García de la Riega defendía que eran os gregos os que desenvolveran o papel atribuído por Murguía aos celtas. Por este motivo, cualificou a este grupo de eruditos como *La Cueva Céltica*. Mais os contertulios apoderáronse deste nome e traducírono, para pasaren a denominarse *A Cova Céltica*, nome co que pasou á historia.

O órgano de difusión deste grupo foi a *Revista Gallega*, dirixida por Galo Salinas. Algúns dos integrantes da Cova Céltica foron: Uxío Carré Aldao, Manuel Murguía, Andrés Martínez Salazar, José Pérez Ballesteros, Evaristo Martelo Paumán, Francisco Tettamancy, Salvador Golpe, Florencio Vaamonde, Eladio Rodríguez González, Manuel Lugrís Freire, Eduardo Pondal, Manuel Lugrís Freire, Galo Salinas ou Xosé Baldomir. A Cova Céltica estivo intimamente ligada á constitución da Academia Galega, tanto é así que varios dos seus integrantes serían nomeados académicos.
miniatura|page=15|"*A tertulia cotidiana formábana Murguía, Pondal...*". F. Tettamancy Gastón (1917): *Víctor Said Armesto*.

A Cova Céltica promoveu a creación da Liga Gallega (1897), Escola Rexional de Declamación (1903), a Real Academia Galega e a primeira época da revista *A Nosa Terra*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* , Francisco (1917). *Víctor Said Armesto*  (*Traballo leído na noite do 3 de agosto de 1917, con motivo do homenaxe consagrado pol-a “Irmandade da Fala” na Cruña para honral-a memoria de tan ilustre escritor.*). Imprenta Obreira, A Cruña.
*
Conto

O **conto** ou **relato curto** é unha narración breve na que se relata unha historia ficticia. Ademais da súa brevidade, o conto ten outras características estruturais que o diferencian da novela, se ben non é doado trazar a fronteira entre un conto longo e unha novela curta.

Hai dous grandes tipos de contos: o conto popular e o conto literario.
## Conto popular
O conto popular dise que é tan antigo coma a humanidade. Ten algunha característica común coa lenda, aínda que esta última se atopa máis ben relacionada cunha persoa ou unha comunidade determinada, cun monumento, un lugar ou un acontecemento cuxa orixe pretende explicar (lendas etimolóxicas). O conto popular caracterízase polo seu anonimato. O feito de tratarse dunha forma de literatura popular de transmisión forma oral fai que sufra modificacións, que dan lugar a diferentes versións dun mesmo relato.

Os contos populares veñen sendo recollidos desde a antigüidade e célebres autores como Apuleio ou  Giovanni Boccaccio incluíronnos nas súas obras.

O primeiro gran compilador de contos tradicionais foi Charles Perrault a finais do século XVII, mais el adaptounos para a lectura dos nenos da súa época. Os irmáns Grimm recolleron contos alemáns en 1812 por motivos etnográficos.

O conto tradicional pode clasificarse, segundo os estudos de Antti Aarne e Stith Thompson en:

* Contos marabillosos, con elementos sobrenaturais.
* Contos realistas.
* Contos relixiosos.

Ademais podemos incluír como outras categorías os contos de burlas e os contos mnemotécnicos.

## Conto literario
O conto literario é o que se transmite mediante a escritura. Os contos de transmisión escrita están xeralmente en prosa. O autor adoita ser coñecido. Ó estar fixado por escrito, o texto non sofre as modificacións que son frecuentes no conto popular. Este tipo de conto é de procedencia oriental. De orixe medieval e oriental, As mil e unha noites é a primeira grande compilación de contos que se coñece. Unha das primeiras manifestacións en lingua castelá foi *El conde Lucanor*, que reúne 51 contos de diferentes orixes, escrito polo infante Don Juan Manuel no século XIV.

## Subxéneros
Dentro dos contos tamén hai subxéneros:
* Conto de terror
* Conto poético
* Conto de ciencia ficción
* Conto de fantasía 
* Conto infantil
* Conto de fadas
* Conto dramático
* Conto ilustrado
* Conto fantástico

## Etimoloxía da palabra conto
O vocábulo conto provén de contar, o que se di a viva voz. De aquí deriva o conto popular, que era tamén anónimo, extenso, con numerosos personaxes, tramas complexas, clímax narrativo e efectos múltiples. E sobre todo, con desenlaces inesperados.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Fábula.
* Clasificación Aarne-Thompson-Uther.

### Bibliografía
*
Lei de Dependencia (España)

A **Lei de promoción da autonomía persoal e atención ás persoas en situación de dependencia e ás familias**, máis coñecida como **«Lei de Dependencia»**, é unha lei española que senta as bases para construír o futuro Sistema Nacional de Atención á Dependencia, que financiará os servizos que necesitan as persoas dependentes, ben por sufrir unha enfermidade ou accidente invalidante ou ó chegar á vellez.

A Lei foi presentada o 5 de marzo de 2006 polo presidente do Goberno, José Luis Rodríguez Zapatero, nun acto público.

O 20 de abril de 2006 foi aprobada polo Consello de Ministros, e o 30 de novembro de 2006 foi aprobada de forma definitiva no Pleno do Congreso dos Deputados cunha ampla maioría.

A Lei, vixente desde o 1 de xaneiro de 2007, establece tres tipos de dependencia:
* **Grandes dependentes**: aqueles que necesitan axuda as 24 horas do día.
* **Dependentes graves**: aqueles que necesitan axuda dous ou tres veces ó día.
* **Dependentes moderados**: aqueles que só necesitan axuda unha vez ó día.
Escritor, escritora

[miniatura|[Rosalía de Castro.]]
Un **escritor** ou unha **escritora** é unha persoa que escribe textos en calquera tipo de documento, autor de obras escritas ou impresas que usa a escritura para difundir as súas ideas ou as alleas.

Considérase que os primeiros escritores dos que se sabe o nome foron Ptahhotep (séculos XXV a XXIV antes da Nosa Era, que escribiu en exipcio) e Enheduanna (séc. XXIII antes da Nosa Era, escritora en sumerio), sendo esta última o primeiro poeta do que existe rexistro do seu nome.

Desde a alfabetización infantil, poderiamos considerar a calquera persoa escritora, pero o termo adoita restrinxirse ás persoas que desenvolven esta faceta como actividade profesional. De tódolos xeitos calquera persoa que desexe desenvolver esta profesión pode converterse en escritora aínda que o seu traballo non chegue a publicarse baixo ningún formato.

Algunhas das innumerables formas nas que esta actividade pode exercitarse como tal son poesía, prosa, ensaio, xornalismo, guión, ou calquera dos xéneros literarios existentes.

## Notas 
## Véxase tamén
Xoel López

**Xoel López**, nado na Coruña o 12 de agosto de 1977, anteriormente coñecido polo nome da súa banda musical unipersoal **Deluxe**, é un músico galego. As principais linguas que utiliza nas letras son o inglés e o castelán, aínda que tamén ten algún tema en galego.

## Traxectoria 
Desde 1996 formou parte do grupo Elephant Band, co que chegou a tocar no Festival da Illa de Wight.

Xa en solitario, como Deluxe, deu numerosos concertos en España e participou no Festimad, Festival Internacional de Benicàssim (2002, 2003 e 2005), Sonorama, Contempopranea, Espárrago Rock, Festival do Norte e moitos outros. Ademais deu unha xira con Juan Aguirre (Amaral) e participou no proxecto Laboratorio Ñ con Iván Ferreiro, Amaral e Quique González, entre outros. Deu concertos ademais en Renania do Norte-Westfalia, Alemaña durante o Mundial de Fútbol de 2006.

Os seus primeiros álbums graváronse baixo o selo de Mushroom Pillow, pero o seu traballo, *Fin de un viaje infinito*, gravouse con Virgin Records. O seu LP *Los Jóvenes Mueren Antes de Tiempo* foi considerado o mellor de 2005 segundo a revista *Rolling Stone*.

## Discografía 
### Álbums como Deluxe 
### Álbums como Xoel López 
* *Atlántico* (2012)
* *Paramales* (2015)
* *Sueños y pan* (2017)
* *Si mi rayo te alcanzara* (2020)
* *Caldo espírito* (2023)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Antonio Benito Fandiño

**Antonio Benito Fandiño Martínez**, nado na parroquia de Santa María do Camiño (Santiago de Compostela) o 22 de xullo de 1779 e finado cara a 1834, foi un destacado liberal e escritor en lingua galega.

## Traxectoria 
Nado no seo dunha familia afidalgada procedente de Albixoi (Mesía). Levou unha vida axitada e turbulenta, debido á súa ideoloxía política. Debido ao seu desacordo coas autoridades civís e eclesiásticas, Fandiño comezou a colaborar con medios de difusión liberal, o cal lle custou varias estadías na cadea.

Durante a primeira delas (1810-1814) escribiu *A casamenteira* (1812), a primeira obra teatral do século XIX conservada. A partir de 1820, dirixiu *El Heráclito Español y Demócrito Gallego*. Colaborou tamén en *Gazeta Marcial y Política de Santiago* e *Diario Cívico-Patriótico*. Fandiño foi moi perseguido a partir do cambio político de 1823, máis tarde foi condenado a traballos forzados no canal de Castela. Cumpriu presidio en Valladolid.

En 1849, celebrouse unha homenaxe na súa honra en Ourense, con motivo do cal se publicou *A Casamenteira*.

Segundo Ricardo Carballo Calero, Fandiño é tamén autor do *Villancico que en la nochebuena del año 1812 cantaron los presos de la cárcel pública de Santiago* (en castelán), unha *Alborada*, unha *Moiñeyra* e mais un *Alalá* (en galego).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* [http://bvg.udc.es/ficha_autor.jsp?id=AntFandi&alias=Antonio+Bieito+Fandi%F1o&solapa=biografia ] na Biblioteca Virtual Galega.
Iván Ferreiro

**Iván Ferreiro**, nado en Nigrán o 15 de agosto de 1970, é un músico galego. Acadou sona por ser durante trece anos o cantante e líder do grupo pop-rock Los Piratas, do que tamén compuxo a maioría das cancións, e tamén pola súa carreira en solitario. A súa voz, peculiar e cun amplo rexistro, interpretou as cancións míticas deste grupo, como foron "Promesas que no valen nada", "Años 80" ou "Mi coco".

## Traxectoria 
miniatura|Iván Ferreiro xunto ó seu irmán Amaro.
Trala separación de Los Piratas a finais de 2003, Iván decidiu non afastarse do mundo da música, e comezou a tocar co seu irmán Amaro nun pub de Vigo, chamado El Ensanche. As actuacións celebrábanse tódolos mércores anunciadas como «Rai Doriva e As Ferreiro». Os irmáns Ferreiro facíanse pasar por dúas amas de casa (Ivonne e Tamara) que para perder o seu medo escénico acompañaban ó cantante portugués Rai Doriva, que porén nunca acudiu ós concertos. Pese a non facer publicidade, pronto moita xente soubo del e comezou a acudir ós concertos que semanalmente daban os irmáns Ferreiro, que máis tarde comezaron a actuar tamén en Nigrán (Pontevedra), versionando cancións de Los Planetas, Andrés Calamaro e Alaska y Dinarama entre outros.

Mentres, Iván Ferreiro continuaba creando temas e pronto tivo suficiente material como para editar un disco: *Canciones para el tiempo y la distancia* (2005), que o consagraría como cantante en solitario. Na súa xira *Tournedo*, coa que percorreron toda España, Iván tocou acompañado do seu irmán Amaro á guitarra e de Karlos Arancegui á batería.

En novembro de 2005, Iván ideou un proxecto chamado Laboratorio Ñ, consistente en reunirse con outros músicos e amigos durante dúas semanas nunha casa de Buenos Aires para crear entre todos novas canciones. Os acompañantes de Iván nesta experiencia foron Juan Aguirre e Eva Amaral (o dúo Amaral), Xoel López (cantante de Deluxe), Pereza, Quique González, así como varios artistas arxentinos.

O seu seguinte álbum de estudio, publicado a finais de outubro de 2006, titúlase *Las siete y media* e reúne oito cortes que o artista compuxo durante a súa xira "Tournedo 2006".

Amaro Ferreiro gravou en solitario un novo disco, xa á venda, co título de *Laciudadelasagujas*. Mentres, Iván gravou un novo disco chamado *Mentiroso mentiroso*, que saíu á venda o 25 de marzo de 2008, aínda que comezou a xira de presentación o 13 do mesmo mes.

En 2018 puxo voz a "Fariña", canción de apertura de *Fariña* (serie de televisión de Antena 3), en galego, unha lingua que non empregou demasiado ao longo da súa carreira.
## Vida persoal
En 2024 casou coa xornalista Noa García.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de Iván Ferreiro
* Blog de Iván Ferreiro
* Grupo de seguidores de Iván Ferreiro
Provincia de Xirona

**Xerona** (en catalán: *Girona*, pronunciado [ʒiˈɾonə]) é unha provincia española situada na zona nordés de Cataluña. Limita coas provincias de Barcelona polo sur e oeste; Lleida polo oeste; con Francia e Andorra polo norte e co mar Mediterráneo polo leste.

Un concello da provincia, Llívia, é un enclave separado do resto da provincia, estando rodeado por territorio administrativamente francés.

A provincia contaba con 687.331 habitantes (INE 2006). A súa capital é a cidade de Xerona (en catalán *Gerona*), onde vive algo máis da oitava parte da poboación total.

## Comarcas 
As comarcas da provincia de Xirona son as seguintes:
* O Alt Empordà
* O Baix Empordà
* A Cerdanya (só a metade oriental)
* A Garrotxa
* O Gironès
* A Pla de l'Estany
* O Ripollès
* A Selva (excepto o municipio de Fogars de la Selva)

Ademais, tamén se inclúen nesta provincia os concellos de Viladrau, Espinelves e Vidrà, que pertencen á comarca de Osona.

## Concellos máis poboados 
Os municipios máis populosos son:
* Xirona 92.186 hab.
* Figueres 41.115 hab.
* Blanes 38.368 hab.
* Lloret de Mar 34.997 hab.
* Olot 32.337 hab.
* Salt 27.673 hab.
* Palafrugell 21.412 hab.
* Sant Feliu de Guíxols 21.155 hab.
* Roses 18.139 hab.
* Banyoles 17.451 hab.
* Palamós 17.400 hab.
* Santa Coloma de Farners 11.090 hab.
* Torroella de Montgrí 10.924 hab.
* Ripoll 10.867 hab.
* Castelló d'Empúries 10.629 hab.
* Calonge 10.009 hab.
* Castell-Platja d'Aro 9.766 hab.
* La Bisbal d'Empordà 9.593 hab.
* L'Escala 9.330 hab.
* Cassà de la Selva 8.994 hab.
* Puigcerdà 8.949 hab.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web da Deputación de Xirona
Alexander Mostovoi

**Aleksandr Vladimirovich Mostovoi** (en ruso: Александр Владимирович Мостовой), nado en Lomonosov o 22 de agosto de 1968, é un exfutbolista ruso. Xogaba de centrocampista e pasou a maior parte da súa carreira no Celta de Vigo.

## Biografía 
Militou no Spartak Moscova, en dous equipos franceses, o Caen e o Estrasburgo, no Benfica de Lisboa e, oito campañas, no Celta de Vigo onde rendeu a un nivel excepcional e gañou o alcume de "O Tsar de Balaídos".

No seu palmarés hai dúas ligas rusas, e unha liga e unha copa lusas. Da súa época no Celta de Vigo; destaca o seu temperamento e carácter gañador, que lle fixo vivir episodios polémicos. Alí, gañou a Copa Intertoto de 2000. É considerado o mellor xogador da historia do Celta de Vigo.

### Celta de Vigo 
Fichou polo Celta de Vigo na tempada 1996–97 procedente do Estrasburgo. O Celta pagou polo traspaso 325 millóns de pesetas (1&nbsp;950&nbsp;000 € aprox.), debutando contra o Real Betis nun partido que gañaron os celestes (2–0). Militou oito tempadas no Celta, xogando 255 partidos de liga nos que anotou 55 goles. En competicións europeas apareceu nun total de 35 partidos, anotando 12 tantos.

### Expulsión da Selección 
Na Eurocopa de fútbol de 2004 Mostovoi foi expulsado da Selección de fútbol de Rusia polo seleccionador ruso Gueorgui Yártsev. Rusia perdera 1-0 contra España, á conclusión do partido Mostovoi fixo unhas declaracións nas que criticaba os métodos de preparación do equipo para a Eurocopa.

### Fichaxe polo Alavés 
Despois de estar sete meses sen xogar e con 36 anos, en marzo de 2005 Mostovoi asina un contrato con Dmitry Piterman que o vincula co Deportivo Alavés ata final de temporada.

O seu primeiro e único partido no Alavés foi contra o Cádiz CF no que entrou no minuto 78 e nos doce que restaban máis os cinco de prolongación anotou o único gol do equipo no enfrontamento e estivo a piques de marcar o segundo coa testa, unha acción que suporía o empate (2–2). Finalmente, o Alavés perdeu ese encontro (1–3). O ruso, despois de preto de 30 días no equipo, fixo saber ós responsables do club a súa intención de abandonar o equipo alegando problemas nas costas.

## Selección nacional 
[miniatura|De esquerda a dereita, [Víctor Fernández, Nicolás Pastoriza, Víctor López e Rafa Valero, na presentación do libro *Diez años sin el 10* sobre Alexander Mostovoi.]]

Foi internacional en 65 ocasións. Xogando 15 partidos coa Selección de fútbol da Unión Soviética e os outros 50 coa Selección de fútbol de Rusia. O seu derradeiro partido coa seleción xogouno na Eurocopa do 2004 no cal perdeu 1-0 contra España.

### Participacións en Copas do Mundo 
### Participacións en Eurocopas 
## Palmarés 
### Campionatos nacionais 
### Copas internacionais 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Tódolos partidos internacionais de Mostovoi en www.rsssf.com