Santuario de Asclepios en Epidauro

[miniatura|dereita|Esta estatua de [Niké era o acroterion central no frontón oeste do Templo de Asclepio.]]
O **Templo de Asclepio** era un santuario en Epidauro dedicado a Asclepio. O santuario de Epidauro era o rival de sitios de culto tan importantes como o Santuario de Zeus en Olimpia e o de Apolo en Delfos. O templo construíuse a principios do século IV a. de C. Aínda se usaba no século IV, pero foi pechado durante a persecución dos pagáns no imperio romano, cando os emperadores cristiáns emitiron edictos que prohibían a adoración non cristiá.

Nomeouse como Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 1988.

## Localización 
Este templo de Asclepio está situado en Epidauro, (grego *Ἐπίδαυρος*, *Epídauros*, latín *Epidauro*, unha pequena  cidade grega da Argólida, península situada ao noroeste do Peloponeso.

## Simboloxía 
O templo erixiuse na honra de Asclepio, na mitoloxía grega **Asclepio** ou **Asclepios** (en grego Ασκληπιός), **Esculapio** para os romanos, deus da Medicina e da evolución, venerado en Grecia en varios santuarios.

## Estrutura 
O templo era Dórico, seis columnas por once, medindo ca. 24´4 m. de longo. Consérvanse só os cimentos. Os fragmentos da estrutura superior, recuperados na escavación, están no museo arqueolóxico de Epidauro, no sitio. A estatua de culto do deus de ouro e marfil foi descrita por Pausanias (2.27.2). O templo tiña frontóns con esculturas, dianteiro e traseiro, e figuras acroterias. Estas, traballo dos mestres escultores da época, ocupan unha sala destacada no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas.

Unha inscrición escavada preto do templo  (*Inscriptiones Graecae* IV, 2ª ed., nº 102) dá un rexistro público da construción do templo. A inscrición nomea a Theodotus como arquitecto. O proxecto tardou case cinco anos en completarse.

## Arquitectura e funcións 
Todo o templo estaba nunha chaira rodeada de montañas. Este val aínda se chama *Hierón* («sagrado»), e a cidade que alí existente chámase Koroni, derivado de Coronis (ou Corónide), a nai de Asclepius. As montañas son chamadas actualmente bolonidias, pero antigamente chamábanse Títión (Titthium), porque o fillo de Coronis foi aleitado por unha cabra.

Era un sitio sagrado que tiña varios edificios públicos. Ao suroeste, no camiño de Trecén, atopábase o templo de Apolo, na montaña chamada Cinortion (Cynortium), nun outeiro chamado Corifeo (Coripheum) estaba o templo dedicado a Artimisa Corifea, probablemente ao suroeste do val.

O Templo de Asclepius contiña a estatua criselefantina do deus nun trono cun can aos pés, obra de Trasímenes de Paros, e medía a metade do templo de Zeus en Olimpia. Nun lado do templo atopábanse os cuartos para aqueles que ían consultar ao deus.

O *Tholos*, edificio circular de mármore branco de dobre columnata, no interior do cal atopábase a fonte sagrada atribuída a Policleto o novo e con pinturas de Pausias, estaba preto do templo.

Os outros edificios eran os templos de Afrodita e Themes, o estadio, a fonte. Algúns erguidos no tempo dos romanos, incluíndo os baños de Asclepius, un templo de deuses epidotes, un templo de Hygeia, e un edificio detrás do santuario para recibir as mulleres moribundas e embarazadas, porque no templo non podías morrer nin nacer. Cada catro anos celebrábase un festival en homenaxe a Asclepio con competicións deportivas e de música que tiñan lugar nove días despois dos Xogos Ismáticos.

Cando Emilio Paulo visitou o santuario trala conquista de Macedonia, no 167 a. de C., seguía sendo moi rico e estaba cheo de ofrendas votivas, pero máis tarde foi o obxecto de moitos roubos, especialmente no tempo de Sila.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Helmut Berve, Gottfried Gruben e Max Hirmer. *Greek Temples, Theatres, and Shrines*. Nova York 1963.
* Alison Burford, *Greek Temple Builders at Epidauros: A Social and Economic Study of Building in the Asklepian Sanctuary During the Fourth and Early Third Centuries B.C.* Liverpool 1969.
* William Bell Dinsmoor. *The Architecture of Ancient Greece.* 3rd ed. rev. Londres 1950.
* Arnold W. Lawrence. Greek Architecture. 4th ed. rev. with additions by R.A. Tomlinson. (Pelican History of Art) New Haven 1996.
* Bronwen L. Wickkiser. *Asklepios, Medicine, and the Politics of Healing in Fifth-Century Greece: Between Craft and Cult.* Baltimore 2008.

### Outros artigos
* Epidauro
* Patrimonio da Humanidade en Grecia

### Ligazóns externas
* Páxina sobre o Asclepeion de Epidauro do Ministerio de Cultura de Grecia