open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
DODGE

**DODGE** (acrónimo de *Department of Defense Gravity Experiment*) é un satélite artificial colaboración da NASA e o Departamento de Defensa dos Estados Unidos lanzado o 1 de xullo de 1967 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral.

## Características 
A misión de DODGE consistiu en probar novas técnicas de estabilización de satélites mediante gradente gravitatorio en órbitas próximas á xeoestacionaria. A maiores, levou a cabo medicións do campo magnético terrestre e fotografou a Terra en branco e negro e en cor.

A forma do satélite era octogonal, con 2,41 m de longo e 1,22 m de diámetro, cunha pirámide truncada nun dos extremos e un mastro cilíndrico de 25,4&nbsp;cm de diámetro saíndo do outro extremo unha lonxitude de 1,57 m.

A bordo do satélite había dez protuberencias con mastros retráctiles que podían alongarse ou recollerse nos tres eixos a unha distancia de ata 45,75 m. O extremo cilíndrico albergaba un mastro que podía alongarse ata 4,6 m, dous mastros de ata 15,25 m que se estendían no plano x-y e un magnetómetro triaxial. Os restantes sete mastros ían dentro do corpo principal do satélite xunto co sistema de televisión encargado de tomar fotos.

O satélite funcionou durante tres anos e tomou miles de imaxes da Terra. A principios de 1971 problemas coas baterías limitaron o funcionamento aos períodos nos que o satélite estaba iluminado polo Sol. Pouco despois foi apagado e deixado fóra de servizo.

## Notas
David Trimble

**William David Trimble**, nado en Belfast o 15 de outubro de 1944 e finado o 22 de xullo de 2022, foi un político de Irlanda do Norte e premio Nobel da Paz.

## Traxectoria 
Foi líder do Partido Unionista do Ulster entre 1995 e 2005, sendo Primeiro Ministro de Irlanda entre 1998 e 2002 e membro do Parlamento británico entre 1990 e 2005. En 1998 obtivo o Premio Nobel da Paz compartido con John Hume.
Banato Central

150px|miniatura|Municipios do distrito do **Banato Central**. 
miniatura|150px|Mapa étnico do **Banato Central** (censo de 2002.
[miniatura|150px|Distritos de [Voivodina.]]

O **Banato Central** (en serbio Средњебанатски округ, *Srednjebanatski okrug*), é un distrito do norte de Serbia, na povincia autónoma de Voivodina, na rexión do Banato. A súa poboación en 2011 era de 186&nbsp;951 habitantes. A capital do distrito é Zrenjanin. 

## Nomes 
Ademais do nome serbios citado anteriormente, o distrito coñécese en croata como *Srednjebanatski okrug*, en húngaro como *Közép-bánsági körzet*, en eslovaco como *Sredobanátsky okres*, en romanés como *Districtul Banatul Central* e en ruteno como *Стредобанатски окрух*.

## Municipios 
## Demografía 
De acordo co censo de 2002, no distrito vivían:
* Serbios = 150&nbsp;794 (72,33 %)
* húngaros = 27&nbsp;842 (13,35 %)
* Romanís = 5,682 (2,72 %)
* Romaneses = 5&nbsp;156 (2,47 %)
* Iugoslavos = 3&nbsp;759 (1,8 %)
* Eslovacos = 2&nbsp;495 (1,19 %)
* Outros = s/d

## Cultura 
No distrito hai moitos edificios que destacan pola súa beleza: a igrexa ortodoxa da Asunción, construída en 1746; a igrexa católica de Arač, que data do século XIII, e a catedral católica, de 1868. 

## Economía 
A economía do distrito é diversa: industria, agricultura, forestal, industria da construción e transportes. La rama principal é a industria alimentaria, integrada no complexo industrial *"Servo Mihalj" - Combine*.

Outras industrias de produtos derivados da agricultura son a cerveceira "ZIP" DD, o DD "Luxol" industria química e do azucre. 

Porén, moitas instalacións están en moi malas condicións, excepto a industria petroleira de "Dijamant" e a central leiteira de "Mlekoprodukt".

A cidade de Zrenjanin era o cuarto maior centro industrial da antiga Iugoslavia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Banato (rexión histórica)

### Ligazóns externas 
* backabanat.com
Miguel Colmeiro

**Miguel Colmeiro Penido**, nado en Santiago de Compostela o 22 de outubro de 1816 e finado en Madrid o 21 de xuño de 1901, foi un botánico galego , irmán do xurisconsulto Manuel Colmeiro Penido.

## Traxectoria 
Doutorouse en Medicina na Universidade de Madrid en 1842. Comezou o seu labor profesional no Xardín Botánico cando tomou posesión da cátedra de Botánica e Agricultura no Instituto Balmes da Xunta de Comercio de Barcelona en 1842, onde permaneceu ata 1847. Logo foi profesor de Historia Natural da Universidade de Sevilla desde 1847 ata 1857, onde organizou o Xardín Botánico e introduciu novas especies. Durante a súa estadía en Sevilla colaborou con Esteban Boutelou na elaboración dunha memoria sobre o xénero Quercus.

Posteriormente, e logo dunha etapa de agreas acusacións e enfrontamentos con Mariano de la Paz Graells, director do Museo de Ciencias Naturais de Madrid, Colmeiro foi nomeado Director do Real Xardín Botánico de Madrid, cargo que ostentou desde 1857 a 1900, aumentando fundamentalmente a colección de plantas e reestruturando o parque zoolóxico

Xa na Universidade Central de Madrid, exerceu a docencia nas cátedras de Organografía e Fisioloxía Vexetal e de Fitografía e Xeografía Botánica. Foi decano da Facultade de Ciencias e Reitor da Universidade Central.

Nomeado en 1859 membro da Real Academia das Ciencias Exactas, Físicas e Naturais, foi socio fundador e primeiro presidente da Real Sociedade Española de Historia Natural (1871-1872).

Morreu en Madrid en 1901.

## Honras 
#### Epónimo 
* (Asteraceae) *Cirsium colmeiroanum* Sennen
* (Asteraceae) *Hieracium colmeiroanum* Arv.-Touv. & Gaut.
* (Malvaceae) *Malva colmeiroi* Willk.
* (Oleaceae) *Phillyrea × colmeiroana* Sennen 
* (Rhamnaceae) *Rhamnus × colmeiroi* Rivera, Obón & Selma

## Abreviatura 
A abreviatura **Colmeiro** emprégase para indicar a Miguel Colmeiro Penido como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.

## Obras 
* *Exámen de las encinas y demás árboles de la Península que producen bellotas, con la designación de los que se llaman mestos*, 1854 (con Esteban Boutelou).
* *La botánica y los botánicos de la península hispano-lusitana: Estudios bibliográficos y biográficos*, 1858.
* *Enumeración y revisión de las plantas de la Península Hispano-Lusitana é islas Baleares*, 1886-89.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* "Miguel Colmeiro y Penido" *Gran Enciclopèdia Catalana*
* 
* , Santos. *Diccionario Biográfico Español* Real Academia de la Historia .
* 

### Ligazóns externas 
* Relación de académicos desde o ano 1847 até o 2003 Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais
* Lista de especias descritas por Colmeiro no IPNI
Transall C-160

O **Transall C-160** é un avión de transporte militar desenvolvido por un consorcio de fabricantes alemáns e franceses para as forzas aéreas deses dous países e Suráfrica. O C-160 será substituído en Francia e Alemaña polo Airbus A400M, que está a ser desenvolvido na actualidade.
Farelo

250px|miniatura|Farelo de trigo.
miniatura|Farelo de avea.
O **farelo** (do latín vulgar **farellu*, derivado do latín *far*, *farris* ‘especie de trigo’) é a parte envolvente dos grans de cereais que se separa da fariña despois da moenda. Tradicionalmente separábase para obter unha fariña máis branca e, consecuentemente, un pan tamén máis branco porque parecía de máis calidade. Hoxe en día, co desenvolvemento das ciencias da nutrición, recoñécese o seu valor nutritivo polo seu contido sobre todo rico en fibra. Adoita tomarse só ou mesturado con líquidos ou iogur para facilitar o tránsito intestinal.

## Composición 
O **farelo** é o resultado dun proceso de peneirado da fariña despois da moenda dos grans de cereais. Está formado polo envoltorio dos grans, que conta con cinco capas que, desde fóra para dentro, son:
# A codia da caixa, a cutícula.
# A segunda, o epicarpo.
# A terceira, o endocarpo.
# A cuarta, o tegumento.
# A quinta e máis interna, a aleurona.

O **farelo** contén celulosa, polisacáridos, proteínas, graxa, minerais e auga. Supón preto do 15% en peso do cereal.

## Usos 
Quizais o máis usado é o **farelo** de trigo, pero tamén se comercializan doutros cereais, como a avea, o centeo, o arroz etc.

Tradicionalmente usábase en gandaría como alimento para os animais, como sucedía con outros subprodutos da actividade agroalimentaria.

Actualmente, converteuse nun complemento nutricional común polos seus nutrientes e a fibra que contén. Recoméndase a toma especialmente para facilitar as evacuacións intestinais cando se volven duras ou insuficientes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fariña
* Fariña integral
* Nutrición

### Ligazóns externas 
* Nutrición: El salvado de avena  
* Estrinximento
Boeing 377

O **Boeing 377**, tamén chamado *Stratocruiser*, foi un avión de pasaxeiros de longo alcance fabricado tras a segunda guerra mundial por Boeing. Foi desenvolvido a partir do C-97 Stratofreighter, un derivado do B-29 Superfortress usado para o transporte de tropas. O primeiro voo do Stratocruiser realizouse o 8 de xullo de 1947.

Aparecido a finais dos anos 40, o avión estaba impulsado por catro motores de pistóns, consumía pouco combustible para a época e era capaz de voar a unha altura de 9.700 metros. Tiña tamén unha cabina presurizada, que era unha característica relativamente nova na aviación comercial do tempo.

Con este modelo, as aeroliñas foron capaces de realizar voos transoceánicos máis rápida e doadamente. O avión realizou frecuentemente voos transoceánicos a lugares como Hawai, destinos complicados antes da aparición do 377. Porén, non era moi fiable e só se construíron 56 unidades.

O avión tiña dous pisos. O superior para pasaxeiros de clase turista, mentres que o inferior estaba ocupado para pasaxeiros VIP e tiña un salón con bar. Os viaxeiros padían baixar e tomar unha bebida nos voos longos, unha vez que o avión chegaba á altura de cruceiro. De todos os xeitos, a meirande parte dos Stratocruisers tiñan asentos de clase turista nos dous pisos.

Cando se introduciron os reactores a finais dos anos 50, os avións de hélice non podían facerlle a competencia aos novos modelos, e moitos foron vendidos. Outros foron descartados e algúns a compañía Aero Spacelines convertíunos en Guppys, versións do Stratocruiser cunha fuselaxe máis longo e turbohélices. Unha versión, o Super Guppy, foi usada por Airbus como avión de transporte de partes dos seus aparellos entre as distintas fábricas, ata que foron substituídos polo Airbus Beluga.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Air Disaster, Vol. 4: The Propeller Era*, by Macarthur Job, Aerospace Publications Pty. Ltd. (Australia), 2001 
* 
*
* 
*
Flumpet

O **flumpet** é un instrumento de vento-metal híbrido entre unha trompeta e un fliscorno.

Foi inspirado por Art Farmer, un músico virtuoso de jazz que utilizaba tanto a trompeta como o fliscorno. Interpretaba coa mesma soltura ambos instrumentos, pasando dun a outro aproveitando as súas respectivas cualidades tonais. A trompeta é máis estridente, o fliscorno máis suave.

A Corporación Monette realizou o primeiro deseño e fabricación dun prototipo de flumpet para Art Farmer en 1989.

Mark Isham tamén empregou o flumpet de Monette (construído por el en 1995).

## Véxase tamén 
### Ligazón externa
*Descrición do flumpet de Monette
Boeing 314

O **Boeing 314 Clipper** foi un hidroavión de alcance longo producido pola Boeing Airplane Company entre 1938 e 1941comparable ao británico Short S.26. Foi un dos avións máis grandes no seu tempo e usou a gran á do prototipo do bombardeiro XB-15 para conseguir o alcance necesario para vos a través dos océanos Atlántico e Pacífico. Fabricáronse un total de 12 Clippers para Pan Am, tres dos cales foron vendidos a BOAC en 1941 despois da súa entrega.
Modesto Domínguez Hervella

**Modesto Domínguez Hervella**, nado en Verín o 24 de febreiro de 1827 e finado en Madrid o 8 de abril de 1913, foi un matemático e enxeñeiro galego.

## Traxectoria 
Formouse como enxeñeiro na Escola de Guadalaxara. Viviu en Bordeos, onde ocupou a cátedra de Matemáticas e Lingua Española. En 1855 volveu a España e ingresou no corpo de enxeñeiros da Armada. Ampliou estudos en Francia e Inglaterra. Dirixiu as obras civís e hidráulicas de Ferrol, as obras do dique de pedra do arsenal ferrolán e a construción de buques neste estaleiro. Foi director das Escuelas Especiales del Cuerpo y de la Maestranza, comandante de enxeñeiros en Ferrol e A Habana, e presidente da Xunta de Exames para o ingreso no corpo de enxeñeiros da Armada. Foi membro da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales.

## Obras 
* *Elementos de geometría analítica*, 1880.
La Fille du régiment

***La Fille du régiment*** (en galego, *A filla do rexemento*) é unha ópera cómica en dous actos con música de Gaetano Donizetti e libreto en francés de Jean François Bayard e J. H. Vernoy de Saint-Georges, baseado nunha peza de Gollmick. Foi estreada o 11 de febreiro de 1840 na Opéra-Comique de París. Unha versión lixeiramente diferente en italiano (en tradución de Callisto Bassi: *La figlia del reggimento*) foi adaptada aos gustos do público italiano.

Esta obra segue no repertorio, aínda que non está entre as máis representadas; nas estatísticas de Operabase aparece no posto n.º 76 entre as 100 óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a número 31 en Italia e a cuarta de Donizetti, con 53 representacións.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Roger Martin du Gard

**Roger Martin Du Gard**, nado en Neuilly-sur-Seine o 23 de marzo de 1881, finado en Bellême, Orne o 22 de agosto de 1958, foi un novelista francés.

## Traxectoria 
Nacido nunha familia acomodada, de avogados e maxistrados, a súa situación permitiulle dedicarse á literatura. De vocación literaria precoz, foi consciente dela tras ler a novela de Lev Tolstoi, *A guerra e a paz*. Para intentar consolidar a súa vocación de novelista, iniciou estudos de Letras, aínda que non os rematou. Presentouse logo á unha oposición da École des chartes, obtendo a praza de arquiveiro-paleógrafo, cunha tese sobre a abadía de Jumièges.

En 1908 publicou a súa primeira novela *Devenir*. Tras a publicación en 1913 de *Jean Barois*, na que Martin du Gard abordou o caso Dreyfus, trabou amizade con André Gide e Jacques Copeau.

Participou como soldado na primeira guerra mundial. Cando esta rematou, empezou a redacción da que foi a súa obra magna: a saga de *Les Thibault*. Nela non trata de demostrar nada. Non xulga nin condena: mostra ás veces de modo demasiado fragmentario a evolución da relixión contemporánea, como o feito da separación entre a Igrexa e o Estado Francés en 1905.

Recibiu o Premio Nobel de Literatura en 1937. A partir dese momento a súa obra deixou de ser considerada relevante por parte da crítica, até que Albert Camus a volveu reivindicar.

Pode considerarse un herdeiro da novela realista tradicional do século XIX; mais a certeza das súas descricións, os seus detalles narrativos e a penetración psicolóxica que fai dos seus personaxes, fan que non se poida cualificar como un escritor falto de innovación e forza.

Pasou a maior parte da segunda guerra mundial en Niza. Alí empezou a elaborar unha novela que quedou inconclusa, *Le Lieutenant-colonel de Maumort*, que se publicou postumamente. Esta publicación, ao igual que outras que tamén foron póstumas (correspondencia, diario, relatos curtos) fai máis complexa a figura dun escritor que se reivindicou a si mesmo como novelista.

## Obra 
### Novelas 
* 1908: *Devenir*
* 1909: ''L'Une de Nous*
* 1913: *Jean Barois*
* 1922: *Les Thibault : Le Cahier gris*
* 1922: *Les Thibault : Le Pénitencier*
* 1923: *Les Thibault : La Belle Saison*
* 1928: *Les Thibault : La Consultation*
* 1928: *Les Thibault : La Sorellina*
* 1929: *Les Thibault : La Mort du père*
* 1933: *Vieille France*
* 1936: *Les Thibault : Thibault, L'Été 1914*
* 1940: *Les Thibault : Thibault, l'Épilogue*

### Ensaios 
* 1909: *L'Une de Nous*
* 1933: *Vieille France*
* 1968: *Correspondance avec André Gide*, obra póstuma
* 1983: *Le Lieutenant-colonel de Maumort*, obra póstuma

### Teatro 
* 1920: *Le Testament du père Leleu*
* 1928: *La Gonfle*
* 1932: *Un Taciturne''

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Roger Martin du Gard, 1937 Nobel de Literatura 
* Acerca de Roger Martin du Gard 
* Roger Martin du Gard
Hidroavión

[miniatura|300px|Hidroavión *[Short Empire*.]]
Un **hidroavión** ou **avión anfibio** é un aeroplano de ás (*planos*) fixas con casco, o que lle permite "aterrar" na auga (amarar).

Diferénciase dos avións con flotadores en que usan unha fuselaxe deseñada para manterse sobre a auga, que garante a súa flotabilidade. Os hidroavións poden estabilizarse con flotadores baixo as súas ás, ou con proteccións flotantes que saen da fuselaxe chamadas *sponsons*.

Os hidroavións foron algúns dos avións máis grandes da priemira metade do século XX, superados só en tamaño polos bombardeiros desenvolvidos na segunda guerra mundial. A súa vantaxe radica no uso da auga en vez das custosas pistas de aterraxe terrestres, facendo deles a base para as aeroliñas internacionais no período de entreguerras. Tamén se usaron comunmente para tarefas de patrulla marítima e para labores de rescate.
[miniatura|250 px|esquerda|Avión anfibio [Canadair CL-215 empregado na loita contra incendios.]]
A aparición do hidroavión produciuse despois de que o *The Daily Mail* ofrecese un gran premio en metálico para un avión con alcance transoceánico en 1914. Isto levou á colaboración entre construtores británicos e estadounidenses que desenvolveron o *Curtiss Model H*.

Despois da segunda guerra mundial, o seu uso decaeu progresivamente, en parte debido ao investimento en aeroportos durante a guerra.

No século XXI os hidroavións úsanse para diversas tarefas, como o de lanzar auga nos incendios forestais, o transporte aéreo a arquipélagos, e o acceso a zonas subdesenvolvidas ou sen estradas.

Moitos hidroavións modernos usan sistemas combinados de aterraxe, dispoñendo tamén dun tren estándar para poder aterrar en pistas convencionais.

## Notas
Boeing KC-135 Stratotanker

O **Boeing KC-135 Stratotanker** é un avión militar de abastecemento en voo estadounidense fabricado por Boeing. O avión, ao igual que o Boeing 707, foi desenvolvido a partir do prototipo Boeing 367-80. O KC-135 foi o primeiro reabastecedor en voo da USAF impulsado por reactores e substituíu o KC-97 Stratotanker. O Stratotanker foi inicialmente destinado a recargar bombardeiros estratéxicos, pero foi usado amplamente na Guerra de Vietnam e en conflitos posteriores como a Guerra do Golfo para ampliar o alcance dos cazas e bombardeiros tácticos da USAF.

Leva servindo na Forza Aérea dos Estados Unidos dende 1957, e é un dos seis avións militares de á fixa con máis de 50 anos de servizo co seu operador orixinal. O KC-135 é complementado polo maior KC-10. A pesar de incrementarse os custos de mantemento, varios estudos chegaron á conclusión de que podería voar ata o ano 2040. O avión será substituído polo Boeing KC-46.

## Operadores 
####  
* Forza Aérea de Chile - opera 3 KC-135E.

####  
* NASA - operouno ata 2004
* Forza Aérea dos Estados Unidos - en maio de 2017 operaba 398 KC-135 (156 en servizo activo, 70 no Comando de Reserva da Forza Aérea, e 172 na Garda Aérea Nacional).

####  
* Forza Aérea de Francia - opera 11 C-135FR e 3 KC-135R que van ser substituídos por 15 Airbus A330 MRTT ata 2023.

####  
* Forza Aérea de Turquía - opera 7 KC-135R.

### Antigos operadores 
####  
* Forza Aérea da República de Singapur - operou 4 KC-135R procedentes da USAF.
Pagliacci

***Pagliacci*** (en galego, *Pallasos*) é unha ópera nun prólogo e dous actos con música de Ruggero Leoncavallo e libreto en italiano do propio compositor. A ópera relata a traxedia dun marido celoso nunha *troupe* da Commedia dell'arte. O seu nome é presentado, ás veces, de xeito incorrecto como *I Pagliacci*. Foi estreada no Teatro dal Verme de Milán o 21 de maio de 1892 baixo a batuta de Arturo Toscanini.

Esta ópera, debido á súa curta duración, é representada e gravada xeralmente xunto con *Cavalleria rusticana* de Mascagni. Estas dúas óperas teñen en común que se centran na morte por celos amorosos. O prólogo de Pagliacci constitúe un verdadeiro manifesto do verismo musical, que pretendía converter a ópera nun abrupto "fragmento de vida" extraído da realidade social máis dura en contraposición aos excesos dos románticos. Este movemento, que procedía directamente do verismo literario italiano inspirado polo naturalismo francés de Émile Zola, afectou tamén á linguaxe musical, cunha continuidade narrativa asegurada pola orquestra e pola abolición das estruturas pechadas da ópera do decimonónica.

*Pagliacci* mostra o tráxico desenlace dun conflito amoroso. A acción −inspirada nun feito real que tivo que xulgar, como maxistrado, o pai de Leoncavallo− sitúase entre uns cómicos ambulantes que actúan nunha vila en Calabria, o día da Asunción da Virxe.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Heinkel He 46

O **Heinkel He 46** foi un monoplano alemán deseñado en 1931 para realizar tarefas de recoñecemento próximo e de cooperación co exército. Aínda que serviu con unidades da *Luftwaffe* establecidas na liña de fronte brevemente só ao principio da segunda guerra mundial, o He 46 serviu ata finais de 1943 como bombardeiro nocturno e na Forza Aérea Húngara.
The Order

***The Order***, tamén coñecido como ***The Sin Eater*** é un filme xermano-estadounidense escrito e dirixido por Brian Helgeland que se estreou no 2003. Está protagonizado por Heath Ledger, Benno Fürmann, Mark Addy, e Shannyn Sossamon. Helgeland xa tiña traballado con Ledger, Addy e Sossamon no filme de 2001 ''A Knight's Tale''.

## Sinopse 
Un sacerdote rebelde viaxa a Roma para investigar a estraña morte do seu mentor. Alí descobre que quizais o misterioso falecemento pode ser obra do "Devorador de Pecados", unha antiga figura que comía os pecados das persoas ás que non podía salvar a Igrexa, como os suicidas, para facerse cargo dos seus pecados e absolvelos.

## Personaxes 
* Heath Ledger como Alex Bernier
* Shannyn Sossamon como Mara Williams
* Benno Fürmann como William Eden
* Mark Addy como Thomas Garrett
* Peter Weller como Driscoll
* Francesco Carnelutti como Dominic

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
En terra hostil

***En terra hostil*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por Kathryn Bigelow que se estreou no 2008. Gañador de seis Oscars no 2009, incluíndo o Óscar ó mellor filme e o Oscar ó mellor director.

## Sinopse 
Durante a Guerra de Iraq, unha unidade de elite de artificieiros norteamericanos actúa na caótica cidade de Bagdad, onde calquera persoa pode ser un inimigo e calquera obxecto, unha bomba. O xefe do grupo, o sarxento Thompson, morre no transcurso dunha misión e é substituído polo temerario sarxento William James (Jeremy Renner). Cando falta pouco para que a brigada sexa relevada, o imprudente comportamento de James fará que os seus dous subordinados cavilen seriamente no risco que corren.

## Personaxes 
* Jeremy Renner como Sarxento de Primeira clase William James
* Anthony Mackie como Sarxento J. T. Sanborn
* Brian Geraghty como Especialista Owen Eldrich
* Guy Pearce como Sarxento Matthew Thompson
* Christian Camargo como Tenente Coronel John Cambridge
* David Morse como Coronel Reed
* Ralph Fiennes como O líder da unidade militar privada
* Evangeline Lilly como Connie James
* Christopher Sayegh como "Beckham"

## Galardóns e nomeamentos 
* 2009: 6 Oscars, incluíndo mellor filme e dirección. 9 nomeamentos.
* 2009: 3 nomeamentos ós Globos de Ouro: Mellor filme drama, director e guión.
* 2009: 6 Premios BAFTA, incluíndo filme, director e guión. 8 nomeamentos.
* 2009: Critics Choice Awards: Mellor filme.
* 2008: Festival de Venecia: Premio SIGNIS. Nomeada ó León de Ouro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Primeira División de Costa Rica

A **Primeira División de Costa Rica** é a competición de máximo nivel da liga profesional de fútbol que se disputa en Costa Rica, organizada pola Unión de Clubs de Fútbol de la Primeira División. Actualmente recibe o nome de **Campionato Progol** por razóns de patrocinio.

Varios dos clubs máis importantes do país fundaron en 1921 a Federación Costarriqueña de Fútbol, e nese mesmo ano naceu a Liga de Primeira División. Durante moitos anos o campionato contou tan só con 7 equipos. En 1999 foi refundada a federación, o que provocou tamén trocos na liga, que pasou a estar dividida en dous torneos, de Verán e de Inverno. Os dous equipos gañadores xogaban unha final entre si para determinar cal era o campión desa tempada. Dende 2007 cada tempada ten dous campións, correspondentes a cada torneo.

O actual formato da competición consiste nunha liga de 12 equipos que disputan 22 xornadas en dúas voltas, de xeito que cada equipo enfróntase ós outros 11 na casa e fora. Tralo remate das 22 xornadas, os 4 primeiros equipos da táboa disputan as semifinais e final polo título de campión. Tanto o torneo de Inverno como o de Verán teñen o mesmo funcionamento.

Os dous campións acadan o dereito a participar na seguinte edición da Liga de Campións da Concacaf. No caso de que un mesmo equipo gañe o dous torneos, participará en competicións continentais o equipo subcampión con maior puntuación.

O potencial competitivo da liga costarriqueña de fútbol demóstrase no feito de que os seus equipos acadaron a vitoria final na Liga de Campións da Concacaf en 6 ocasións, unha cifra superior á acadada polos equipos norteamericanos da MLS, sendo superados tan só polos equipos do campionato mexicano, que acadaron a vitoria final na máxima competición continental 27 veces.
## Equipos 2012 
360px|miniatura|dereita|Encontro Alajuelense-Saprissa, no Estadio Morera Soto.
Os seguintes 11 equipos competirán polo campionato de Verán 2012. A ausencia dun 12º equipo é debida a razóns económicas, que levaron ó club AD Barrio México a abandonar a competición:

## Palmarés 
† = Equipo desaparecido. 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Unión de Clubs de Fútbol da Primeira División
Arenas de Cabrales

**Las Arenas** (coñecida tamén como **Arenas de Cabrales** ou simplemente **Arenas**) é unha vila e parroquia do concello de Cabrales (Asturias, España). Ten unha poboación de 853 persoas (INE 2007) e unha densidade de poboación de 42,33 hab/km². Dista 3 km de Carreña, a capital do concello.

## Lugares de interese
A igrexa de Santa María de Llas é unha pequena igrexa cualificada de patrimonio histórico-artístico que foi recentemente reacondicionada. A súa portada é románica, así como algúns outros elementos. Consta dunha nave principal e dúas pequenas capelas laterais. Dispón dun pórtico exterior do século XVIII. Como é frecuente na zona, ao seu lado vive un ancestral teixo.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do concello
The Constant Gardener (filme)

***The Constant Gardener*** é un filme estadounidense dirixido por Fernando Meirelles que se estreou no 2005. Baséase na novela *The Constant Gardener* de John le Carré.

## Sinopse 
Justin Quayle (Ralph Fiennes) é un diplomático británico destinado en Kenya, cuxa muller é asasinada xunto a un home sospeitoso de ser o seu amante, un activista defensor dos dereitos humanos da rexión. Quayle decide entón investigar os asasinatos, e comeza a descubrir moito máis do que esperaba.

## Personaxes 
* Ralph Fiennes como Justin Quayle
* Rachel Weisz como Tessa Quayle
* Danny Huston como Sandy Woodrow
* Hubert Koundé como Arnold Bluhm
* Archie Panjabi como Ghita Pearson
* Bill Nighy como Sir Bernard Pellegrin
* Gerard McSorley como Sir Kenneth Curtis
* Pete Postlethwaite como Doutor Lorbeer

## Galardóns e nomeamentos 
* 2005: Oscar: Mellor actriz secundaria (Rachel Weisz).
* 2005: Globos de Ouro: Mellor actriz secundaria. 3 nomeamentos.
* 2005: Premios BAFTA: Mellor montaxe. 10 nomeamentos.
* 2005: Nomeada ó Premios Goya: Mellor filme europeo.
* 2005: Festival de Cannes: Prix France Musique Mellor música (Alberto Iglesias).
* 2005: Festival de Venecia: Nomeada ó León de Ouro - Sección oficial.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Punta de Tarifa

A **punta de Tarifa** é un promontorio ou cabo español pertencente ao termo municipal de Tarifa, situado na costa atlántica da provincia de Cádiz, en Andalucía.

Situada no extremo suroeste da illa das Pombas ou illa de Tarifa constitúe o punto máis meridional de Europa continental (36º de latitude norte e 5º 34' de lonxitude oeste), ademais de ser a divisoria xeográfica entre o océano Atlántico e o mar Mediterráneo, situándose xusta fronte ao centro urbano de Tarifa. Sobre a punta álzase a cota máis alta da illa, e alí está construído o faro de punta de Tarifa.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Atl%C3%A1ntico Punta Tarifa.JPG|Océano Atlántico desde o espigón cara á Illa das Pombas mirando cara ao oeste.
Ficheiro:Mediterr%C3%A1neo Punta Tarifa.JPG|Mar Mediterráneo desde o espigón cara á Illa das Pombas mirando cara ao leste.
Ficheiro:Camino hacia Punta Tarifa.JPG|Camiño cara á Illa das Pombas, á esquerda o Mar Mediterráneo e á dereita o Océano Atlántico.
Ficheiro:Entradaislapalomas.JPG|Entrada da Illa das Pombas pechada ao público (recinto militar).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Cabo Trafalgar

[250px|miniatura|Vista parcial da praia de [Los Caños de Meca e o faro do cabo Trafalgar ao fondo.]]
O **cabo de Trafalgar** (do árabe: رأس الطرف الأغرّ *Taraf al Ghar*, o cabo da cova) é un cabo español pertencente ao termo municipal de Barbate, situado na costa atlántica da provincia de Cádiz, en Andalucía.

Trátase dun pequeno illote situado entre as enseadas de Conil e Barbate unido ao continente por un dobre tómbolo de area, que se considera o extremo noroccidental do estreito de Xibraltar. Nel hai un faro e restos arqueolóxicos dunha factoría romana de salgaduras e dun asentamento hispano-musulmán.

Nas súas inmediacións tivo lugar o 21 de outubro de 1805 a soada batalla de Trafalgar, na que a escuadra franco-española foi derrotada pola inglesa ao mando do almirante Nelson.

Forma parte da Rede de Espazos Naturais Protexidos de Andalucía (RENPA), coa categoría de monumento natural e baixo o nome de Tómbolo de Trafalgar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Monumento Natural Tómbolo de Trafalgar  
* Cabo Trafalgar Cádiz Turismo
Boeing 307

O **Boeing Model 307 Stratoliner** foi o primeiro avión de transporte comercial con cabina presurizada. Esta característica permitíalle ao avión voar a unha altitude de cruceiro de 6.000 m, moi por riba das perturbacións atmosféricas. O Model 307 tiña capacidade para 5 tripulantes e 33 pasaxeiros. Foi o priemiro avións baseado en terra en incluír un enxeñeiro de voo como tripulante (varios hidroavións xa incluíran este posto anteriormente).
Teleférico de Fuente Dé

O **teleférico de Fuente Dé** é un teleférico situado en Camaleño, na comarca de Liébana (Cantabria, España). Une a localidade de Fuente Dé e o miradoiro de El Cable, salvando un desnivel de 750 metros.

## Historia
A idea da súa construción xurdiu de José Antonio Odriozola (expresidente da Unión Europea de Montañismo), oriúndo da comarca de Liébana. Foi deseñado polo enxeñeiro de camiños, canais e portos José Calavera Ruiz e o arquitecto Ángel Hernández Morales, comezándose a construír o 20 de novembro de 1962 e sendo aberto ao público o 21 de agosto de 1966.

## Características
O teleférico salva un desnivel de 750 metros. A estación base atópase a 1.090 metros de altitude e a base superior a 1.850 m. A capacidade das cabinas é de 20 prazas. Alcanza en 3 minutos e 40 segundos a cota de 1.847 metros, o que permite un rápido acceso ao macizo central dos Picos de Europa. O teleférico está composto dun tramo, con dúas seccións independentes, cun transportador en cada unha delas, de funcionamento independente e con regulación de velocidade. O cable ten unha lonxitude de 1.640 metros e as cabinas desprázanse a 10 metros por segundo.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Fuente Dé
*Picos de Europa

### Ligazóns externas 
*Páxina da Sociedad Regional Cántabra de Promoción Turística
Juan Casares Long

**Juan José Casares Long**, nado na Coruña en 1950, é un químico galego, que ocupou o posto de reitor da Universidade de Santiago de Compostela dende o 2010 ata 2014.

## Traxectoria 
En 1972 licenciouse en Química pola Universidade de Santiago de Compostela. Posteriormente doutorouse na mesma especialidade na Universidade Autónoma de Barcelona e en enxeñaría química na Universidade de Salford (Manchester, UK).

Durante a primeira metade da década dos oitenta foi profesor na Universidade Rei Fahd de Petróleo e Minerais (KFUPM), en Dhahran (Arabia Saudita), ata que no ano 1984 regresa para impartir docencia na Universidade de Santiago de Compostela.

No ano 1988 obtivo a cátedra de Enxeñería Química na Universidade de Sevilla, e posteriormente na Universidade de Cantabria. En 1993 foi nomeado director do Centro de Supercomputación de Galicia (CESGA), e posteriormente, ao deixar este posto, director do Centro de Información e Tecnoloxía Ambiental da Xunta de Galicia (1997). En 2001 deixa ese cargo e dedícase por completo á universidade compostelá.

No ano 2006 presentouse como candidato independente a reitor, pero foi derrotado polo daquela candidato a estender o mandato, Senén Barro quen contaba co apoio das plataformas. En 2010, Casares Long presentouse de novo como candidato á fronte dunha candidatura independente, e venceu tanto na primeira como na segunda volta das eleccións a reitor, neste caso ao candidato Lourenzo Fernández Prieto, acadando o 57% dos votos ponderados.

En 2017, foi nomeado novo membro no comité de dirección do Instituto Wessex de Tecnoloxía do Reino Unido.

## Notas
Boeing 247

O **Boeing Model 247** foi un dos primeiros avións de pasaxeiros estadounidenses, considerado o primeiro avión en incorporar completamente avances como a construción semi-monocasco totalmente metálica (aluminio anodizado), unha á totalmente en saínte e un tren de aterraxe retráctil. Outras avanzadas características eran controis de superficie de compensación, un piloto automático e limpadores de desxeo nas ás e na deriva.

O 247 realizou o seu primeiro voo o 8 de febreiro de 1933, e entrou en servizo ese mesmo ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Bowers, Peter M. *Boeing aircraft since 1916*. Londres: Putnam Aeronautical Books, 1989. .
* Bryan, C.D.B.  *The National Air and Space Museum*. Nova York: Harry N. Abrams, Inc., 1979. .
* Fernandez, Ronald. *Excess Profits: The Rise of United Technologies.* Boston, Massachusetts: Addison-Wesley, 1983. .
* Gould, William. *Boeing* (Business in Action). Bath, Avon, Reino Unido: Cherrytree Books, 1995. .
* Mondey, David, *The Concise Guide to American Aircraft of World War II*. Londres: Chancellor, 1996. .
* Pearcy, Arthur. *Douglas Propliners: DC-1–DC-7*. Shrewsbury, UK: Airlife Publishing, 1995. .
* *Pedigree of Champions: Boeing Since 1916, Third Edition*. Seattle, Washington: The Boeing Company, 1969. No ISBN. WorldCat.
* Seely, Victor. "Boeing's Grand Old Lady." *Air Classics*, Vol. 4, No. 6, agosto de 1968.
* Serling, Robert J. *Legend & Legacy: The Story of Boeing and its People*. Nova York: St. Martin's Press, 1992. .
* Taylor, H. A. "Boeing's Trend-Setting 247". *Air Enthusiast*, No. 9, febreiro-marzo de 1979, pp.&nbsp;43–54. .
* Taylor, H. A. "Talkback". *Air Enthusiast*, No. 10, xullo-setembro de 1979, p.&nbsp;80. 
* van der Linden, F. Robert. *The Boeing 247: The First Modern Airliner*. Seattle, Washington: University of Washington Press, 1991. . Consultado: 26 de xullo de 2009.
* Yenne, Bill. *Boeing: Planemaker to the World*. Nova York:, Crescent Books, 1989. .
Toledo: Cruce de Destinos

***Toledo: Cruce de Destinos*** foi unha serie de televisión producida por Boomerang TV para Antena 3. A serie estreouse o 10 de xaneiro de 2012, liderando o prime time cunha audiencia de 3.541.000 espectadores e o 19,7% de cota de pantalla, e finalizou o 3 de abril de 2012.

Trátase dunha serie de aventuras, romance e intrigas palacianas na época do rei Afonso X O Sabio. Toledo traslada ao espectador a unha cidade medieval de finais do século XIII na que a Península Ibérica é un xigantesco campo de batalla entre cristiáns e musulmáns.

## Repartimento 
Outros colaboradores: Cuco Usín, Félix Cubero, Cristian Valencia, Mario de la Rosa e Marta López.

## Capítulos e audiencias 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio oficial da serie
Maxi Iglesias

**Maximiliano Teodoro Iglesias Acevedo**, máis coñecido como **Maxi Iglesias**, nado en Madrid o 6 de febreiro de 1991, é un actor español.

## Biografía 
Maxi Iglesias estudou no colexio Cardenal Spínola (Madrid) e profesionalmente saltou á fama grazas a interpretar a Cabano en *Física o química* (Antena 3).

## Series 
## Cine 
### Longametraxes
Eragon

***Eragon*** é unha novela escrita por Christopher Paolini é o primeiro libro da saga *Inheritance Cycle*, que comezou a escribir con 15 anos. Despois de escribir o primeiro borrador durante un ano, pasou un segundo ano re escribíndoo e dándolle contido á historia e ós personaxes. Os pais de Paolini viron o manuscrito final e decidiron auto publicar *Eragon*. Paolini pasou o ano seguinte viaxando polos Estados Unidos promovendo a súa novela. Por sorte, o libro foi descuberto por Carl Hiaasen, e foi publicado outra vez por Alfred A. Knopf. A versión re-publicada foi lanzada o 26 de agosto do 2003.

## Adaptación ó cine 
miniatura|220px|dereita|Fotografía aérea da montaña Ság, onde se recreou Farthen Dûr para a adaptación cinematográfica.
A adaptación de *Eragon* foi estreada nos Estados Unidos o 15 de decembro de 2006. Foi dirixido por Stefen Fangmeier, e guionizado por Peter Buchman. Edward Speleers foi seleccionado para o papel de Eragon. Jeremy Irons, John Malkovich, Chris Egan e Djimon Gaston Hounsou foron os artistas que completaron o resto do elenco de actores. A rodaxe principal do filme tivo lugar en Hungría e Eslovaquia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Eragon* na Web Oficial
* [*Eragon*](http://inheritance.wikia.com/wiki/Eragon_(book)) na Wiki do ciclo Inheritance
Walker Percy

**Walker Percy**, nado en Birmingham (Alabama) o 28 de maio de 1916 e finado en Covington (Louisiana) o 10 de maio de 1990, foi un novelista estadounidense.

## Traxectoria 
Pasou a súa infancia en Mississippi. Tras licenciarse na Universidade de Carolina do Norte en 1937, ingresou na Universidade de Columbia onde, en 1941, obtivo o título de doutor en Medicina. Cando traballou como patólogo contraeu tise e mentres se recuperaba da enfermidade leu a Kierkegaard e Dostoievski, autores que influirían na súa obra posterior, decidiu converterse ao catolicismo e comezar a súa carreira como escritor.

Percy publicou o *bestseller* *A conxura dos necios* de John Kennedy Toole, pois foi empeño seu que se editase un libro que tiña sido rexeitado por moitas editoriais, e que finalmente acadaría ao número un da listas de vendas de gran cantidade de países.

Autor de nove libros, a súa primeira gran novela foi *The Moviegoer* de 1961, onde introduciu o seu concepto de *indisposición*, que mereceu o National Book Award. Despois escribiu *Love in the Ruins: The Adventures of a Bad Catholic at a Time Near the End of the World* en 1971, *The Second Coming* en 1980 e *The Thanatos Syndrome* en 1987.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Fellowship of Southern Writers - Walker Percy
Deportivo Saprissa

O **Deportivo Saprissa** é un club profesional de fútbol da localidade de Tibás, San José, fundado o 16 de xullo de 1935, que compite no torneo da Primeira División de Costa Rica.

Trátase dun dos clubs máis laureados do continente americano, con 29 campionatos de liga (récord), 5 Copas Interclubs da UNCAF (récord) e 3 Ligas de Campións da CONCACAF. Por todo iso, a IFFHS elixiu o Deportivo Saprissa como mellor equipo do século XX da Concacaf, por diante doutros grandes equipos mexicanos ou norteamericanos. En 2005 acadou o 3º posto nesa edición da Copa Mundial de Clubs da FIFA, feito que non foi igualado por ningún outro equipo da Concacaf até a actualidade.

O seu nome deriva dun dos seus fundadores: Ricardo Saprissa (1901-1990), un destacado xogador de fútbol (xogou 10 anos no RCD Espanyol) e de tenis (representou a España na Copa Davis e nos Xogos Olímpicos de 1924). En 1931 foi chamado polo seu irmán Rogelio para que o axudase na creación dun negocio téxtil en San José (Costa Rica), e Ricardo Saprissa marchou cara a aló. Cando en 1935 algúns veciños da cidade quixeron crear un novo equipo, decidiron que ese equipo se chamase Saprissa FC coa idea de que el o patrocinase, cousa que accedeu a facer. Dende 1935 até 1981 el foi o presidente do club.

O Deportivo Saprissa xoga os seus encontros como local no Estadio Ricardo Saprissa, situado 3'5 quilómetros ó norte do centro da cidade de San José. O estadio foi inaugurado o 27 de agosto de 1972, e ten capacidade para acoller a 23 112 seareiros nas súas bancadas. Este recinto recibe o alcume de "A Cova do Monstro". A Selección de fútbol de Costa Rica ten xogado neste estadio mais encontros que en ningún outro estadio.

O club mantén unha intensa rivalidade co LD Alajuelense e co Club Sport Herediano.
## Palmarés 
### Continental 
* **Liga de Campións da CONCACAF (3)** = 1993, 1995, 2005
** *Subcampionatos* (2) = 2004, 2008
* Copa Interclubs da UNCAF **(5)** = 1972, 1973, 1978, 1998, 2003
** *Subcampionatos* (7) = 1971, 1974, 1996, 1997, 2001, 2004, 2007
* Copa Interamericana (0) = -
** *Subcampionatos* (2) = 1994, 1997
### Nacional 
* **Primeira División de Costa Rica (29)** = 1952-53, 1953-54, 1957-58, 1962, 1964-65, 1965-66, 1967-68, 1968-69, 1969, 1972,1973, 1974, 1975-76, 1976, 1977-78, 1982, 1988-89, 1989-90, 1993-94, 1994-95, 1997-98, 1998-99, 2003-04, 2005-06, 2006-07, I-2007, V-2008, I-2008, V-2010
** *Subcampionatos* (15) = 1950, 1955-56, 1958, 1959, 1961, 1963, 1966-67, 1970, 1971, 1984-85, 1991, 1992, 1996-97, 1999-00, 2002-03
## Xogadores 
350px|miniatura|dereita|A "Ultra Morada" é o grupo organizado de seareiros do Dep. Saprissa.

 
 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Deportivo Saprissa
Eldest

***Eldest*** é o segundo libro do *Inheritance Cycle* de Christopher Paolini e a secuela de *Eragon*. *Eldest* foi publicado en tapas duras o 23 de agosto do 2005, e foi lanzado en edición de peto en setembro do 2006. *Eldest* tamén foi publicado en formato de audiolibro, e para libro electrónico. ó igual que *Eragon*, *Eldest* converteuse nun éxito de vendas segundo a Lista de bestsellers do New York Times.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial 
* Wiki de Inheritance 
* Audioentrevista a Paolini
Phyllida Law

**Phyllida Ann Law**, nada o 8 de maio de 1932 en Glasgow, é unha actriz escocesa de cinema, televisión e teatro.

## Filmografía 
**Play School* (1964)
**Otley* (1968)
**The Unpleasantness at the Bellona Club* (1972)
**A Picture of Katherine Mansfield* (1973)
**Hitler: The Last Ten Days* (1973)
**The Barchester Chronicles* (1982)
*''That's Love* (1988–92) (Serie de televisión)
**The House of Eliott* (1991) (Serie de televisión)
**Peter's Friends* (1992)
**Much Ado About Nothing* (1993)
**Before the Rain* (1994)
**Junior* (1994)
**Emma* (1996)
**Anna Karenina* (1997)
**The Winter Guest* (1997)
**The Magical Legend of the Leprechauns* (1999)
**Midsomer Murders* (1999)
**Saving Grace* (2000)
**A máquina do tempo* (2002)
**Brush with Fate* (2003)
**Rosemary & Thyme (2004)
**Nanny McPhee* (2005)
**Danny the Dog* (2005)
**Mee-Shee: The Water Giant* (2005)
**Afterlife* (2005)
**Mia Sarah* (2006)
**Kingdom* (2007—)
**The Sarah Jane Adventures* (2007)
**Miss Austen Regrets*  (2007)
*''Foyle's War* (2008)
**Hallowe'en Party* (2010)
**Ways to Live Forever* (2010)
**Love at First Sight* (2010)
**Arrietty* (2011)
**Midsomer Murders'' (2011)

## Véxase tamén
Brisingr

***Brisingr*** é o terceiro libro do *Inheritance Cycle* de Christopher Paolini e a secuela de *Eldest*. Foi lanzado o 20 de setembro de 2008. Orixinalmente, Paolini tiña pensado presentar o *Inheritance Cycle* en tres libros, pero durante a creación do terceiro decidiu que a serie era demasiado complexa para comprimila toda nun libro. A versión de luxo de *Brisingr*, na que se inclúen escenas eliminadas e curiosidades, foi estreada o 13 de outubro de 2009.

*Brisingr* céntrase na historia de Eragon e a súa dragona Saphira a medida que continúan a súa viaxe para derrocar ó gobernante corrupto do Imperio, Galbatorix. Eragon é un dos derradeiros *Xinetes de Dragón*, un grupo que gobernou o mundo ficticio de Alagaësia, que é o lugar onde ocorren tódolos feitos. *Brisingr* comeza no punto inmediatamente despois no que conclúe a anterior, *Eldest*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial 
* Wiki de Inheritance
Arnelas, Doroña, Vilarmaior

**Arnelas** é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 7 eran mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Doroña 
### Parroquias de Vilarmaior
Señorío de Irlanda

O **Señorío de Irlanda** (en ) foi un período de réxime feudal en Irlanda entre os anos 1177 e 1541 baixo o Rei de Inglaterra, denominado "Señor de Irlanda". O Señorío foi creado como unha posesión papal trala invasión normanda da illa entre 1169 e 1171. Como o Señor de Irlanda era á súa vez o Rei de Inglaterra, estaba representado localmente polo Lord Tenente de Irlanda.

Aínda que aparentemente o Señorío estendíase por toda a Illa de Irlanda, en realidade, os reis só gobernaron sobre extensas partes da mesma. As áreas baixo dominio Inglés ampliábanse e retraíanse co tempo. Algunhas zonas quedaron fora do dominio inglés até o século XVI. A delicada situación política e o sistema feudal permitiron unha significativa de autonomía para nobreza Hiberno-Normanda, que dividiron a illa en condados e con atribucións case equiparables ás dalgúns dos reis gaélicos nativos. Este período chegou á súa fin coa creación do Reino de Irlanda en 1541.

## Historia 
O Señorío de Irlanda foi creado nos comezos da invasión normanda da costa leste da illa en 1169, unha área que na Idade Media tardía coñeceuse como *The Pale* ou *A Empalizada* de Dublín. Este nome foi debido ás súas defensas, en imitación da anteriormente chamada empalizada de Calais. A súa autoridade nunca foi estendida a través de toda a illa en ningún momento durante a súa existencia. Debe as súas orixes á decisión de Diarmait Mac Murchada, deposto Rei de Leinster, de levar un cabaleiro normando procedente de Gales, Richard de Clare (alcumando *Strongbow*), para que lle axudase a recuperar o seu trono despois de ser destronado por unha confederación dirixida polo novo Gran Rei Irlandés. Henrique II de Inglaterra, invadiu Irlanda para controlar a de Strongbow, de quen se temía estaba a se converter en ameaza á estabilidade do seu propio reino nos seus extremos occidentais.

Outra razón pola que o Henrique invadiu a illa foi porque o Papa Hadrián IV fixera unha bula papal (a bula laudabiliter) autorizando ao monarca Inglés tomar posesión de Irlanda. Isto foi porque Irlanda tiña unha Igrexa cristiá independente da católica que cría en varias doutrinas heréticas. O Papa quería que o Rei Inglés tomase posesión de Irlanda para que el puidese incorporar á Igrexa Cristiá Irlandesa dentro da Igrexa Católica. O Papa tiña o dereito de outorgar soberanía sobre as illas a diferentes monarcas por un documento chamado a Doazón de Constantino. Entregóuselle a illa de Irlanda ao monarca Inglés como un territorio feudal baixo o señorío nominal do Papa. A bula papal concedeu o título ao Rei Inglés de *Señor de Irlanda*.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Reino de Irlanda