Asasinato de Cánovas del Castillo

[miniatura|O asasinato de Cánovas del Castillo, ilustrado por [Juan Comba García|Juan Comba en *La Ilustración Española y Americana* (15 de agosto de 1897).]]
O **asasinato de Cánovas del Castillo** tivo lugar o 8 agosto de 1897 no balneario de santa Águeda, en Arrasate (Guipúscoa) onde o presidente do goberno español Antonio Cánovas del Castillo pasaba uns días de descanso e foi obra do anarquista italiano Michele Angiolillo, quen foi inmediatamente detido, xulgado e executado. Durante o consello de guerra, Angiolillo xustificou o asasinato como unha vinganza polas torturas do  proceso de Montjuïc.

## Antecedentes 
[esquerda|miniatura|250x250px|[Atentado da Procesión do Corpus|Atentado da rúa Canvis Nous de Barcelona ao paso da procesión do Corpus (7 de xuño de 1896).]]
Durante a última década do século XIX, Barcelona viviu unha onda de atentados terroristas anarquistas. O de maior repercusión foi o atentado da rúa Canvis Nous ao paso da procesión do Corpus do 7 de xuño de 1896 no que seis persoas morreron no acto, e outras corenta e dúas resultaron feridas. De contado, desatouse unha brutal e indiscriminada represión policial  que deu lugar ao famoso proceso de Montjuic, durante o cal 400 «sospeitosos» foron encarcerados no castelo de Montjuïc, onde foron brutalmente torturados —«uñas arrincadas, pés esmagados por máquinas prensoras, cascos eléctricos, puros habanos apagados na pel…»—. A seguir, varios consellos de guerra condenaron á morte a 28 persoas—cinco das cales foron executadas— e a outras 59 a cadea perpetua —63 foron declaradas inocentes pero deportadas a Río de Oro—.

O proceso de Montjuïc tivo unha gran repercusión internacional, dadas as dúbidas que había sobre as probas en que se basearon as condenas —basicamente as confesións dos acusados obtidas mediante torturas—, que tamén foi seguida por unha campaña de parte da prensa española en contra  do goberno e dos «verdugos», na que destacou o novo xornalista Alejandro Lerroux, director do diario madrileño republicano El País que co título de *Las infamias de Montjuïc* publicou durante meses os relatos dos torturados —ademais Lerroux emprendeu unha xira de propaganda pola Mancha e Andalucía—.

## O asasinato 
[miniatura|O anarquista italiano [Michele Angiolillo, autor do asasinato de Cánovas del Castillo.]]
Michele Angiolillo era tipógrafo de profesión e estaba fichado pola policía italiana como anarquista. En 1895, fuxiu ao estranxeiro para eludi-la condena de mes e medio de cárcere por uns artigos subversivos que publicara. Estivo en Barcelona e probabelmente atopábase alí cando se produciu o atentado da Procesión do Corpus de xuño de 1896. Marchou entón a Francia, de onde foi expulsado en outubro, pasando a Bélxica e despois a Inglaterra. En Londres, coñeceu os relatos dos torturados no proceso de Montjuïc e mercou a pistola coa que asasinaría a Cánovas del Castillo.

Da capital británica dirixiuse a París onde se entrevistou co delegado dos insurrectos cubanos que loitaban contra España para lograr a independencia, Ramón Emeterio Betances, ao que pediu cartos para poder ir a España e asasinar a raíña-rexente María Cristina de Habsburgo-Lorena, ao rei menor de idade e ao presidente do goberno Antonio Cánovas del Castillo. Betances deulle certa cantidade aínda que lle dixo que reprobaba os asasinatos. En París, Angiolillo tamén se entrevistou co director do xornal anarquista ''L'Intransigeant*, Henri Rochefort, que fora un dos medios que máis destacara na campaña internacional de denuncia das torturas de Montjuïc, e que tamén apoiaba a causa independentista cubana.
esquerda|miniatura|Declaración de Angiolillo perante o consello de guerra que o xulgou.
De París marchou a Madrid onde entrou en contacto co xornalista republicano e anticlerical José Nakens a quen se presentou como xornalista co falso nome de Emilio Rinaldini, e a quen pediu axuda. Nakens deulle algúns cartos e ao se despedir contoulle o seu proxecto de atentar contra a rexente, contra o presidente do goberno e tamén contra o novo rei Afonso XIII —entón un rapaz de 11 anos de idade—. Aquel non o creu, aínda que máis tarde Nakens confesou que, de saber que era certo, tampouco o tería delatado porque era un *crime político*.

O asasino foi detido e xulgado inmediatamente. Durante o xuízo xustificou o seu crime como unha represalia polas torturas ás que foran sometidos os *sospeitosos'' polo atentado da procesión do Corpus de Barcelona no castelo de Montjuïc onde foran conducidos, e das que facía responsable ao presidente do goberno. Tamén declarou a súa solidariedade cos que vivían na miseria, o seu rexeitamento á inxustiza social e o seu amor ao anarquismo. Dixo tamén que actuara só, aínda que existen dúbidas de que isto fose verdade porque comentara os seus plans con varias persoas, a pesar de que tamén o negara durante o xuízo.  Foi condenado á morte e a sentenza cumpriuse mediante garrote vil o 19 de agosto de 1897, só once días despois de cometer o asasinato.
O asasinato de Cánovas pechou o ciclo de atentados terroristas anarquistas en España da década do noventa, pero a diferenza do ocorrido noutros países como Francia ou Estados Unidos, que tamén sufriron graves atentados naquela época e nos que xa non se reproduciron ao quedar o movemento anarquista completamente desprestixiado, en España «o anarquismo violento reapareceu en 1903 e a saga de crimes e atrocidades represivas manteríase durante décadas». Unha das posíbeis explicacións á persistencia do terrorismo anarquista en España, segundo Avilés Farré, estriba en «a resposta, á vez bárbara, ilegal e ineficaz das autoridades españolas». «A brutalidade represiva era en España un perverso sucedáneo da eficacia policial. Barcelona, en particular, carecía dunha forza policial suficientemente numerosa e capacitada para facer fronte ao desafío que representaron os atentados dos anos noventa. A falta de indicios, realizábanse redadas masivas e, a falta de probas, se torturaba aos principais sospeitosos». En cambio, en Francia «a policía fora eficaz e a xustiza severa (catro terroristas convictos e confesos foron guillotinados), pero acorde coas leis… Non houbo prolongadas detencións arbitrarias, nin torturas para obter confesións, nin sentenzas con dubidoso fundamento xurídico». «O resultado foi que en Francia a era dos atentados anarquistas rematou en 1894 para non rexurdir xamais».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*