open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Solbeira de Limia, Xinzo de Limia

**San Pedro de Solbeira de Limia** é unha parroquia do concello ourensán de Xinzo de Limia. No ano 2022 tiña 110 habitantes, dos cales 53 eran homes e 57 mulleres.

## Demografía 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de San Pedro de Solbeira de Limia. Xinzo de Limia.jpg
Ficheiro:Igrexa de San Pedro de Solbeira de Limia, Xinzo de Limia.jpg

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Solbeira de Limia 
### Parroquias de Xinzo de Limia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Xinzo de Limia
Doazón de Constantino

A **doazón de Constantino** (latín: *Donatio Constantini*) foi un decreto imperial apócrifo atribuído a Constantino I segundo o cal, ao tempo que se recoñecía ao Papa Silvestre I como soberano, se lle doaba a cidade de Roma, así como as provincias de Italia e todo o resto do Imperio Romano de Occidente. Aínda que, seguramente, foi composta no século VIII, empregouse a partir do século XIII para apoiar as aspiracións da primacía política do Papado.

A autenticidade do documento foi posta en dúbida xa durante a Idade Media, pero foi o humanista Lorenzo Valla quen, en 1440, a través da análise lingüística do texto demostrou que non podía estar datado arredor do ano 300, polo que concluíu definitivamente que se trataba dunha fraude da curia romana.

## Introdución 
O longo proceso de achegamento entre o pontificado e o reino franco que comezara no pontificado do Papa Gregorio Magno (590-604), acadou un dos seus puntos culminantes na unción real coa que o Papa Estevo III constituíu ao mordomo palatino Pipino o Breve como rei dos francos e *patricius romanorum*, dando por extinguida a dinastía merovinxia (752). Deste xeito, o Papa arrogábase a capacidade de traspasar a dignidade real dunha dinastía a outra e ao tempo, como contrapartida, concedía ao rei dos francos a capacidade de intervir nos asuntos italianos. De feito, Pipino cruzou os Alpes en dúas ocasións para reconquistar vastas rexións da península italiana de mans dos longobardos e doounas a san Pedro, o Príncipe dos Apóstolos. Foi así como se acabaron constituíndo, en pleno século VIII, os estados da Igrexa, e o Papa quedou convertido nun monarca temporal.

Cando se fixo necesario xustificar semellante innovación xurídica (*de facto,* os pontífices exercían xa unha non ben determinada xurisdición gobernativa desde as invasións bárbaras) recorreuse ao vello método medieval de "inventar" un documento que retrotraese no tempo a situación que se daba no presente. Este foi o nacemento do documento que pasou á historia como a *Donatio Constantini* (ss. VIII-IX).[miniatura|300px| Un fresco do século XIII. O [Papa Silvestre I e Constantino I|centro]]
## Nota 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos
*Doazón de Sutri
**Promissio Carisiaca*
### Ligazóns externas 
* Doazón de Constantino na Enciclopedia Católica
Cunnilingus

miniatura|dereita|Cunnilingus heterosexual
dereita|miniatura|280px|Muller practicando o cunnilingus a outra muller.
***Cunnilingus*** ou **cunilingua** (do latín *cunnus*: "cuña" ou "vulva", e *lingus*: "lingua"), é a práctica de sexo oral onde unha persoa (poden ser incluso dúas persoas, á vez) chupa(n), frota(n), lambe(n), ou adenta(n) (con graos variables de intensidade, e tamén poden ensalivar ou cuspir), coa boca, coa lingua, cos beizos, cos dentes ou incluso co nariz ou co queixo ou a barba e os bigotes, os labios da vulva, a entrada da vaxina e o clítoris. O clítoris é a parte sexual máis sensitiva dos xenitais femininos humanos, e a súa estimulación pode provocar excitación sexual ou orgasmo.

Cunnilingus pode ser sexualmente excitante para os seus participantes, e pode ser practica polo compañeiro sexual como preliminares para incitar a excitación antes doutras actividades sexuais (como o sexo anal ou vaxinal), ou como un acto erótico e de intimidade física.

O sexo oral é a miúdo considerado como tabú, As persoas poden ter sentimentos negativos ou inhibicións sexuais sobre dar ou recibir cunnilingus, ou poden rexeitar practicalo.

## Notas 
## Véxase tamén
Tiro (homónimos)

O nome de **Tiro** pode designar a:

* A cidade de **Tiro** no sur do Líbano.
* Na mitoloxía grega, **Tiro** era a filla de Salmoneo.
* **Tiro** foi unha ninfa amada por Heracles
* **Tiro**, acción e efecto de lanzar un proxectil cunha arma de fogo.
* **Deportes de tiro**. O Tiro é un deporte que se disputa en distintas modalidades:
** Tiro olímpico
** Tiro con arco
** Tiro ao branco
** Tiro de hélice
Vascóns

[300px|miniatura|dereita|Localización da tribo dos vascóns. ·Vermello: Tribos [preindoeuropeos|preindoeuropeas ·Azul: Tribos celtas]]

Os **vascóns** (ou tamén en latín *gens vasconum* - pobo dos vascóns) foron un pobo da Idade Antiga cuxo territorio abranguía en tempos dos romanos dende o alto val do río Ebro e a vertente peninsular dos Pireneos occidentais, a rexión que se corresponde na época contemporánea coa práctica totalidade de Navarra e áreas do noroeste de Aragón e nordés de A Rioxa.

Os vascóns, que alcanzaron un elevado grao de integración no mundo romano especialmente nas terras chairas, ribeiregas do río Ebro e nas áreas na contorna dos seus asentamentos de *Pompaelo* e *Oiasso*, poboaron a rexión máis norteña e montañosa, coñecida como o *Vasconum Saltus*, durante a crise económica e social que acompañou á descomposición do *Imperium* e a presión causada polas grandes migracións de pobos xermánicos e eslavos de comezos do século V, entrando posteriormente en conflito en diversas ocasións cos reinos dos visigodos e francos formados en ambas as dúas vertentes dos Pireneos.

Trala invasión musulmá da Península Ibérica a comezos do século VIII, que resultou na disolución da Hispania visigoda e a retirada parcial dos gobernadores francos ao norte de Aquitania, os descendentes vascóns, que adoptaran o cristianismo durante o Baixo imperio romano, reorganizáronse cara ao século IX ao redor das entidades feudais do ducado de Vasconia, na área de Gascuña, e a do reino de Pamplona. A derradeira entidade daría orixe durante a Idade Media ao reino de Navarra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* País Vasco
* Pobo vasco
* Leovixildo e os vascóns
* Ceca de Barskunes
* Várdulos
* Reino de Navarra
* País Vasco (rexión histórica)
* Vasconización tardía
* Vascoiberismo

### Ligazóns externas 
* Historia xeral do País Vasco, Euskal Herria e do éuscaro, Páxina persoal en geocities.com
Pavón (constelación)

**Pavo** ou **Pavón** é unha constelación do Hemisferio sur. A constelación foi unha das doce constelacións creadas por Pieter Dirkszoon Keyser e Frederick de Houtman entre 1595 e 1597, e apareceu por primeira vez no libro *Uranometria* de Johann Bayer do 1603.

## Estrelas 
### Estrelas principais 
* α Pavonis (Peacock), a estrela máis brillante da constelación con magnitude 1,94, é unha estrela binaria espectroscópica de cor azul a 183 anos luz de distancia.
* γ Pavonis, anana amarela de magnitude 4,21 a 30 anos luz da Terra. Algo máis quente e significativamente máis antiga co Sol, é un dos obxectivos prioritarios dentro da procura de planetas terrestres.
* δ Pavonis, de magnitude 3,55, estrela amarela da secuencia principal ou subxigante a só 20 anos luz de distancia.
* κ Pavonis, estrela variable W Virginis, cun brillo que varía entre magnitudes de 3,91 e 4,78.
* φ Pavonis, denominación que atinxe a dúas estrelas distintas: φ1 Pavonis, estrela de magnitude 4,8, e φ² Pavonis, anana amarela cun planeta no confirmado orbitando ó seu redor.
* HD 181433, anana laranxa onde foron atopados un planeta extrasolar do tipo "Super-Terra" e un planeta do tipo xigante gasoso.
* SCR 1845-6357, sistema formado por unha anana vermella e unha anana marrón a 12,57 anos luz de distancia da Terra.

### Outras estrelas con Designación de Bayer 
* β Pav 3.42; ε Pav 3.97; ζ Pav 4.01; θ Pav 5.71; η Pav 3.61; ι Pav 5.47; λ Pav 4.22; μ1 Pav 5.75; μ2 Pav 5.32; ν Pav 4.63; ξ Pav 4.35; ο Pav 5.06; π Pav 4.33; ρ Pav 4.86; σ Pav 5.41; τ Pav 6.25; υ Pav 5.14; ω Pav 5.14

## Obxectos Notables do espazo profundo 
* NGC 6752, espectacular cúmulo globular a 13.000 anos luz, o terceiro cúmulo globular máis grande en tamaño aparente.
* NGC 6744, semellante á Vía Láctea, é unha das galaxias espirais máis grandes observadas. Está situada 3º o sueste de λ Pavonis.
* NGC 6782, galaxia espiral barrada.

## Historia 
300px|miniatura|Constelacións de Ara, Altar e Pavo, o Pavo Real.

Dado que foi creada no século XVII e non foi visible para culturas mediterráneas, non hai mitoloxía asociada a esta constelación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Star Tales – Pavo
Donetsk

**Donetsk** é unha cidade de Ucraína, no extremo sueste do país, cabeceira da rexión minerometalúrxica e industrial de Donbass, unha das maiores de Europa, aínda que coma case todas deste tipo, en forte recesión. A poboación da cidade segundo ó censo do 2001 era de 1&nbsp;016&nbsp;194.

A orixe de Donetsk ten sido xustamente unha planta metalúrxica establecida no lugar polo británico John Hughes en 1869.

## Historia 
miniatura|
A bisbarra onde se asenta a cidade era unha zona de granxas pertencentes a terratenentes, aldeas dos campesiños que as traballaban e, dende o século XVIII, explotacións mineiras do carbón espalladas polo territorio.
miniatura|Yuzovka en 1912 dende a aceiría.
En 1869, o empresario galés John Hughes obtivo da administración tsarista a concesión para levantar uns altos fornos en terreos que mercou ao príncipe Sergey Kochubeem próximos á aldea de Aleksandrovka. Xunto a aceiría, unhas vivendas para os obreiros e pronto, ao norte, unha pequena poboación (entre o río Kalmius ao leste e un afluente menor ao oeste) e que recibiu o nome de Hughesovka (**Yuzovka** na transcrición fonética ao ruso) http://www.ukrstor.com/ukrstor/donezkfoto_karta.jpeg .

O crecemento do centro metalúrxico e a cidade (en retícula, privilexiando as rúas norte-sur) foron paralelos e espectaculares: de 164 habitantes en 1870 a 5.494 (1884), 29.000 (1897), 70.000 (1914-17).

En 1924, xa na época soviética coma parte de Ucraína, cambiou o seu nome a **Stalino** (non por Stalin senón por aceiro en ruso).

Durante a segunda guerra mundial foi case que totalmente destruída, sendo reconstruída a grande escala no período posterior. En 1961 renomeouse coma Donetsk, polo río en cuxa conca esténdese unha das concentracións mineiras e industriais maiores do mundo (Donbass), da que a cidade é o centro máis importante.

Nos últimos decenios, coma o resto das áreas da industria pesada do planeta, sofre unha forte recesión e reconversión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Guía de Donetsk
Tribunal de Orde Pública

O **Tribunal de Orde Pública**, tamén coñecido como **TOP**, foi unha instancia xudicial especial existente nos últimos anos do franquismo. A súa misión foi a represión das condutas que baixo ese réxime eran consideradas delitos políticos.
Este Tribunal existiu desde 1963 até 1977. Con anterioridade, a gran maioría dos procesos de tipo político do franquismo recaían na xurisdición militar.

A súa creación data do 2 de decembro de 1963 e asume as funcións da entidade chamada Tribunal Especial de Represión da Masonería e o Comunismo. Nos seus case catorce anos de existencia foron condenados miles de cidadáns. Procesos como o famoso Proceso 1001, contra dirixentes do sindicato Comisións Obreiras, corresponderon ao TOP.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Trambolosríos

**Trambolosríos** é un espazo natural situado na parroquia de Castrelo de Abaixo, concello de Riós, na fronteira entre Galiza e Portugal (A Raia).

## Características 
En Trambolosríos xúntanse o río Arzoá e o río Mente, que constitúen a marca de fronteira. É un lugar de grande importancia ecolóxica, natural e paisaxística, que linda co Parque Natural Montes do Invernadeiro en Portugal. O lugar atópase no fondo dun val fluvial, arrodeado por pronunciadas ladeiras e cortados de filitas.

Hai varias décadas o lugar empregábase como paso entre España e Portugal, pero actualmente atópase en desuso, e os antigos camiños foron invadidos pola maleza.

Trambolosríos destaca pola súa paisaxe natural, cun frondoso bosque de especies autóctonas e sobre todo piñeiros, procedentes dunha recente repoboación.
A Fraga do Curral

**A Fraga do Curral** é un espazo natural situado na parroquia de Castrelo de Abaixo, no concello de Riós, na fronteira entre Galicia e Portugal. É un promontorio rochoso que domina o val fluvial de Trambolosríos, con abundantes penedos graníticos e formacións de filitas.

Aínda que se atopan numerosas especies vexetais autóctonas, a fraga destaca polo seu bosque de piñeiros, froito dunha repoboación forestal realizada na década de 1940, e na que participaron numerosos veciños.

A zona da Fraga do Curral tamén é o refuxio de varias especies como perdices e xabaríns, e dende fai varios anos constitúe lugar de aniñamento e territorio de caza de varias aves rapaces.
Manuel Bello Parga

**Manuel Luis Bello Parga**, coñecido como **Manolito Bello** e **Luis Seijo Freire**, nado na Coruña o 13 de xaneiro de 1925 e finado na mesma cidade o 11 de xullo de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Militante do Partido Comunista de España desde moi novo, participou no seu aparato de propaganda. As autoridades detivérono en maio de 1945 con José Blanco Núñez, José Soto Pombo e Francisco Cousillas Pombo por impresión e distribución de material subversivo. En xaneiro de 1946, pouco despois de saír en liberdade provisoria, uniuse ao Exército Guerrilleiro de Galicia. Foi responsable do destacamento Líster da IV Agrupación e pouco despois pasou á partida La Marina. Nesta participou en Cambre no atentado contra Manuel Doval Lemat, coñecido falanxista local.

Participou o 19 de maio no intento de sabotaxe contra un emisor de Radio Nacional de España na que morreu o xornalista de *El Ideal Gallego* Arcadio Vilela Gárate. No intercambio de disparos coa Garda Civil, Manuel Bello caeu prisioneiro. Torturado na prisión e sometido a consello de guerra, foi condenado ao garrote e executado na Prisión Provincial da Coruña o 11 de xullo de 1946. Converteuse nun heroe para a resistencia antifranquista comunista e un dos seus destacamentos guerrilleiros levou o seu nome. Na actualidade, un colectivo da Xuventude Comunista leva por nome Manolito Bello.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bernardo Máiz (1988). *Galicia na II República e baixo o franquismo.* Vigo*:* Xerais. ISBN&nbsp;84-7507-320-4.
* 
* 

* Secundino Serrano, *Maquis. Historia de la guerrilla antifranquista*, Temas de Hoy, 2002.
Indutancia

Nun indutor, denomínase **indutancia** (L), á relación entre o fluxo magnético (\mathbf{\Phi}) e a intensidade de corrente eléctrica(I):

L = {\Phi \over I}
Henry Kissinger

**Henry Alfred Kissinger**, nado *Heinz Alfred Kissinger* en Fürth (Baviera) o 27 de maio de 1923 e finado en Kent (Litchfield, Connecticut) un século despois, o 29 de novembro de 2023, foi un diplomático estadounidense que tivo un papel importante na política estranxeira dos EUA entre 1968 e 1976.

## Traxectoria 
miniatura|200px|Henry Kissinger
En 1938, debido ás persecucións antisemitas na Alemaña nazi, emigra cos seus pais para os EUA, obtendo a cidadanía estadounidense o 19 de xuño de 1943.

Despois de servir na segunda guerra mundial, fixo o seu doutoramento pola Universidade Harvard en 1954, onde se converteu imediatamente en instrutor na mesma universidade. Despois dalgúns anos, obtivo o título de catedrático.

Kissinger foi conselleiro para a política estranxeira de tódolos presidentes dos Estados Unidos de Eisenhower a Gerald Ford, e mais foi o secretario de Estado, conselleiro político e confidente de Richard Nixon.

En 1973 gañou, con Le Duc Tho, o Premio Nobel da Paz, polo seu papel na obtención do acordo de cesamento do fogo na Guerra de Vietnam. Le Duc Tho rexeitou o premio.

Henry Kissinger estivo envolto nunha intensa actividade diplomática con China, Vietnam, a URSS e cos países de África. Algúns dos críticos de Kissinger acusárano de cometer crimes de guerra durante a súa longa estadía no goberno, como de dar luz verde para a invasión indonesia de Timor (1975), ou de apoiar os golpes de estado en Chile e o Uruguai (1973); ditos críticos son, entre outros, o xornalista Christopher Hitchens (no libro *The Trial of Henry Kissinger*) e o analista Daniel Ellsberg (no libro *Secrets*). Malia que esas alegacións non teñen sido probadas nunha corte de xustiza, considérase perigoso para Kissinger entrar en diversos países de Europa e de América do Sur.

## Obras 
* *Nuclear Weapons and Foreign Policy* (1957)
* *A World Restored* (1957)
* *The White House Years* (1979)
* *Years of Upheaval* (1982)
* *Diplomacy* (1994).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Holger Klitzing: ''The Nemesis of Stability. Henry A. Kissinger's Ambivalent Relationship with Germany*. WVT, Trier 2007, ISBN 978-3-88476-942-3.
* Robert D. Schulzinger: *Henry Kissinger. Doctor of diplomacy''. Columbia Univ. Pr., Nova York 1989, ISBN 0-231-06952-9.
A cigarra e a formiga

***A cigarra e a formiga*** é unha das fábulas atribuídas a Esopo e recontada por Jean de La Fontaine e Félix María Samaniego.

Nela aparece unha chicharra que ao chegar o inverno queda sen alimento e pídello á súa veciña a formiga. Esta, contando non ter a esgalla para as dúas repóndelle negativamente e laiase que non fixese nada durante o verán.

Trátase, coma tódalas de La Fontaine, dunha historia didáctica (con ensinanza), xa que neste caso o duro traballo da formiga ten recompensa coa súa supervivencia a diferenza da chicharra que paga a súa folgura coa súa vida.

[200px|miniatura|*A cigarra e a formiga* por [Gustave Doré)|esquerda]]
Escola Oficial de Idiomas de Ribadeo

dereita|miniatura|Casa do Óptico.
A **Escola Oficial de Idiomas de Ribadeo** comezou como unha sección da de Lugo. Dispón na actualidade de ensino de inglés, francés, alemán e italiano.
Ten a súa sede na Casa do Óptico (rúa da Virxe do Camiño, s/n.)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Páxina web oficial
Antonio Manuel Chaves Cuiñas

**Antonio Manuel Chaves Cuiñas**, nado en Cambados o 10 de xullo de 1959, é un escritor galego residente en Vigo.

## Traxectoria 
Diplomado como Graduado Social na Universidade de Santiago de Compostela, publicou traballos e ilustracións de contido diverso, como *Diario de Pontevedra*, *La Voz de Galicia*, *Faro de Vigo* ou *A Nosa Terra*. Ademais foi secretario e colaborador da Revista Universitaria de Cultura *Coordenadas*, en Santiago de Compostela, e colaborador e membro da redacción da Revista de Ciencia, Arte y Pensamiento *Congostra*, editada en Vigo pola Asociación Cultural Zeca Afonso.

Tamén participou en recitais poéticos e encontros literarios con figuras coma Rafael Alberti, Carlos Oroza, Arturo Cuadrado, Méndez Ferrín, Carlos Casares, Manuel Cuña Novás, Xulio Valcárcel e Manuel Lueiro Rey.

En 1990 realizou as ilustracións e escribiu o epílogo do libro *Vigo en tres paisajes*, o derradeiro de Manuel Lueiro Rey en vida.

No 1996 promoveu o premio xornalístico Enrique H. Botana, que na súa primeira edición foille concedido coma título póstumo a Segundo Mariño Vázquez.

Chaves está especializado no mundo da infancia, a xuventude, o xogo e o xoguete. É presidente da Fundación Raquel Chaves. Entre 1997 e 2006 foi director e coordinador do Museo Castellano-Manchego del Juguete, situado na localidade toledana de Mohedas de la Jara. Desde o 2006 coordina o MuGaIn (Museo Galego da Infancia, Xogo e Xoguete) en Vigo.

## Obra 
* *Reliquias del Vaciamiento* (1978)
* *La UGT de Vigo. Una aproximación histórica* (1ª edición en 1998, 2ª no 2006)
* *Resol de ensueños para Arturo Cuadrado* (2004)
* *Mar azul, Cielo azul, Blanca vela* (2007)

### Colaborou en 
* *Poesía Galega Actual* (1980)
* *Concurso Nacional de Poesía “O FACHO” (1978-1989)* (1990)
* *Vigo en tres paisajes* (1990)
* *Arturo Cuadrado. A fantasía dun pobo* (1999)
* *Los Museos del Juguete y la Infancia a finales del siglo XX* (1999)
* *Homenaxe a Luis Seoane. O Grove, Abril 1980* (2001)
* *El Juguete Español del Siglo XX. 100 años de Entretenimiento y Aprendizaje* (2001)
* *El Exilio de los Niños* (2003)
* *Payá. 1905-2005. Cien años de juguetes en la Comunidad Valenciana* (2005)
Rexión de Brest

A **rexión de Brest** ou, antigamente, **Bierascie** (en belaruso *Брэ́сцкая во́бласць*) é unha das seis rexións de Belarús. Divídese administrativamente en 16 distritos e eles, á súa vez, en municipios (metropolitanos e rurais):

# Distrito de Baranavičy - centro administrativo: Baranavičy 
# Distrito de Biaroza - centro administrativo: Biaroza 
# Distrito de Brest - centro administrativo: Brest 
# Distrito de Drahičyn - centro administrativo: Drahičyn 
# Distrito de Hancavičy - centro administrativo: Hancavičy 
# Distrito de Ivacevičy - centro administrativo: Ivacevičy 
# Distrito de Janaŭ - centro administrativo: Janaŭ 
# Distrito de Kamianiec - centro administrativo: Kamianiec 
# Distrito de Kobryn - centro administrativo: Kobryn 
# Distrito de Lachavičy - centro administrativo: Lachavičy 
# Distrito de Łuniniec - centro administrativo: Łuniniec 
# Distrito de Małaryta - centro administrativo: Małaryta 
# Distrito de Pinsk - centro administrativo: Pinsk 
# Distrito de Pružana - centro administrativo: Pružana 
# Distrito de Stolin - centro administrativo: Stolin 
# Distrito de Žabinka - centro administrativo: Žabinka
Brest

O topónimo **Brest** pode refirirse a:

***Brest**, cidade francesa da rexión da Bretaña; é capital do **distrito de Brest**;
***Brest**, cidade belarusa; dá nome á **rexión de Brest** e ao **distrito de Brest**;
***Brest**, concello alemán do distrito de Stade, na Baixa Saxonia.
Canal de San Xurxo

miniatura|dereita|250px|Canal de San Xurxo.

O **canal de San Xurxo** (en inglés: ''St George's Channel'') é un canal que separa Gales de Irlanda, conectando o mar de Irlanda co norte do océano Atlántico. Ten 160&nbsp;km de lonxitude e entre 81 e 145&nbsp;km de ancho. Esta canle é de augas poucos profundas, aínda que ao final da última glaciación anegouse polos cambios de nivel das augas mariñas.

O nome do canal provén da lenda do século XIV segundo a cal, San Xurxo viaxou dende Turquía até Inglaterra. A lenda di que chegou á maior das illas británicas polo canal que leva o seu nome.
## Véxase tamén
Laura Prepon

miniatura|dereita|Laura Prepon
**Laura H. Prepon**, nada en Watchung (Nova Jersey) o 7 de marzo de 1980, é unha actriz americana.

## Filmografía
Casa de Sela

A **casa de Sela** é unha casa de indianos situada en Ribadeo, construída en 1869 e polo tanto, unha das máis antigas casas de indianos da vila.

## Descrición
É unha mansión con planta en U, duns 500 m². Conta cun extenso xardín interno con árbores xa vellas, minguado xa no século XXI pola construción na súa parte traseira dun extenso bloque de vivendas. Hai xa tempo a parte dianteira da mansión abranguía un xardín público, en transformación nestes momentos para facer nel un 'parque de Indianos'.

A mansión foi mandada construír por unha familia retornada de México, e na actualidade segue a ser casa familiar.

A súa construción bebe das construcións galegas da época, coa integración do granito entre outros elementos. Non obstante, hai documentos que indican unha certa réplica dunha casa en México. O seu xardín integra vexetación indíxena, palmera incluída. A galería leste é rechamante mesmo dende o exterior do cercado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Artigo sobre a casa
Rui Costa

**Rui Manuel César Costa**, nado o 29 de marzo de 1972 en Amadora, é un exfutbolista portugués. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección portuguesa. Na actualidade é o director deportivo do SL Benfica.

## Biografía 
Debutou no AD Fafe en 1989 antes de fichar polo SL Benfica, onde gañou a Copa de Portugal en 1993 e a Superliga en 1994. Ese ano partiu ao AC Fiorentina de Italia, onde gañou a Copa Italia e a Supercopa italiana, en 1996.

En 2001 fichou polo AC Milán, onde gañou a Liga de Campións, a Copa Italia (2003) e un *Scudetto*, en 2004.

En 2006 volveu ao club do seu corazón, o Benfica, asinando un contrato en branco e demostrando así o seu amor polo club que apostou por el e formouno. Xa un episodio deste xénero manifestouse antes cando nun amigable no que Rui Costa xogaba pola Fiorentina contra o Benfica en Lisboa, tocoulle marcarlle un gol ao equipo local e no canto de celebralo fixo todo o contrario, púxose a chorar e a pedir desculpas por marcarlle un gol ao Benfica en Lisboa.

### Selección Nacional 
Pola Selección gañou o Mundial Sub-17 (1989) e o Mundial Sub-20 (1991). Ademais xogou o Mundial de 2002 e as Eurocopas de 2000 e 2004, nesta última anunciando a súa retiro da Selección.

## O retiro de Rui Costa 
Pasaron 18 anos desde que un atrevido Rui Costa debutase co Benfica en 1991 e, desde entón, todo foron éxitos e loanzas. Pero todo ten un fin, Rui Costa tíñao claro, "non daba para máis" e aos seus 36 anos non quería "arrastrarme polos campos". O Vitoria de Setúbal foi o rival escolleito e con el, o xogador despediuse do fútbol en activo tras unha brillante traxectoria en Portugal, pero sobre todo en Italia.

Para a historia quedará aquela dupla con Batistuta na Fiorentina dos últimos anos da década dos noventa ou a Champions League que levantou, en 2003, co Milán.

Actualmente exerce como director deportivo do Benfica, tres días despois do seu retiro da actividade profesional.

## Títulos 
### Campionatos Nacionais 
* **Benfica** - (Portugal) - 1993 (Copa de Portugal) 
* **Benfica** - (Portugal) - 1994 
* **Fiorentina** - (Italia) - 1996 (Copa Italia) 
* **Fiorentina** - (Italia) - 1996 (Supercopa italiana) 
* **Milán** - (Italia) - 2003 (Copa Italia) 
* **Milán** - (Italia) - 2004 (Scudetto) 
* **Milán** - (Italia) - 2004 (Supercopa Italiana)

### Copas Internacionais 
* **Milán** - (Italia) - 2003 (Liga de Campións) 
* **Milán** - (Italia) - 2003 (Super Copa de Europa)

### Distincións Individuais 
* **Galardoado como un dos FIFA 100** - 2004

### Participacións en Copas do Mundo 
* *Copa Mundial de Fútbol de 2002* - (Portugal) - 2002

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en portugoal.net
Cruceiro de batalla de clase Kirov

O **cruceiro de batalla da clase Kirov** é a maior clase de buque de combate construído na Unión Soviética e en calquera mariña de guerra dende a segunda guerra mundial. Iniciados como Proxecto 1144.2 Orlan, entraron en servizo como RKR (*Raketnyy Kreyser*, ou cruceiro lanzamísiles), aínda que polo seu aspecto, tamaño e potencia de fogo están máis próximos a un cruceiro de batalla que a un cruceiro lanzamísiles normal.

Os buques da clase *Kirov* deseñáronse nun principio como buques grandes antisubmarinos para destruír aos submarinos con mísiles balísticos mediante o emprego dos seus helicópteros Ka-25 ou Ka-27 e os mísiles Rastrub. Porén, coa aparición do mísil antibuque de longo alcance Granit, obtiveron a capacidade de combater grandes obxectivos de superficie. En caso de guerra, a súa misión sería destruír aos portaavións estadounidenses cos Granit con cabeza nuclear. Ademais, os *Kirov* contaban cunha excelente capacidade de defensa aérea, especialmente grazas aos mísiles Fort de longo alcance. A defensa aérea inmediata correspondíalle aos mísiles Kinshal e Osa e aos canóns de 30&nbsp;mm. A misión dos torpedos e dos cohetes ASW era fundamentalmente a de prestar defensa contra submarinos e, no caso dos cohetes, antitorpedo. O gran tamaño dos buques tamén permite que teñan espazo para instalacións de mando, control e comunicacións, polo que poden actuar como buques insignia da frota.

Os *Kirov* teñen un sistema de propulsión único, consistente na combinación de motores nucleares e turbinas de vapor. Hai dous reactores nucleares acoplados a outras tantas caldeiras. As caldeiras requentan o vapor procedente dos reactores para darlle maior potencia de saída dispoñible para navegar a gran velocidade.

Entre 1974 e 1989 iniciouse a construción de cinco buques, aínda que só se completaron catro. Os primeiros buques recibiron o nome de heroes da revolución, pero coa caída daUnión Soviética todos foron rebautizados. O *Almirante Ushakov* (antigo *Kirov*) entrou en servizo en 1980, estivo inactivo dende 1990 por un accidente no reactor. Retirouse no 1998 para proporcionar repostos para os outros buques da clase. Finalmente, vai ser daguazado. O *Almirante Lazarev* (antigo *Frunze*) entrou en servizo en 1984, estivo fóra de servizo durante unha década e foi enviado ao despedazamento en 1997 por falta de fondos para ser reparado. O *Almirante Nakhimov* (antigo *Kalinin*) foi posto en servizo en 1988, reparado entre 1999 e 2005. Actualmente está en servizo. O *Petr Velikiy* (orixinalmente ía ser o *Yuri Andropov*) botouse en 1989, pero non se completou ata 1998. Regresou a dique seco tras as probas de mar. En 2004 foi reparado e posto en servizo. A quinta unidade planeada, o *Almirante Kuznetsov* (orixinalmente chamado *Dzerzhinsky*) foi cancelado tras os recortes de presupostos co fin da guerra fría.
Mykola Pidhornyi

**Mykola Viktorovych Pidhornyi** (en , *"Mykola Viktorovych Pidhornyi"*; en , *"Nikolai Viktorovich Podgornyi"*), nado o  en Karlivka (uezd de Konstantingrad, gobernación de Poltava, Imperio Ruso) e finado o 12 de xaneiro de 1983 en Moscova (Unión Soviética), foi un político ucraíno soviético, primeiro secretario do Comité Central do Partido Comunista de Ucraína entre 1957 e 1963, e presidente do Presidium do Soviet Supremo da Unión Soviética entre 1965 e 1977. Foi substituído como presidente por Leonid Brezhnev en 1977 e no mesmo ano perdeu o seu asento no politburó da URSS e foi forzado a retirarse da política activa.
Perspectiva isométrica

Unha **proxección isométrica** é unha forma de proxección gráfica, máis especificamente unha axonométrica cilíndrica ortogonal. Constitúe unha representación visual dun obxecto tridimensional en dúas dimensións, na que os tres eixes espaciais definen ángulos de 120º e as dimensións da realidade mídense nunha mesma escala sobre cada un deles. A isometría é unha das formas de proxección utilizada en debuxo técnico que ten a vantaxe de permitir a representación a escala, e a desvantaxe de non reflectir a diminución aparente de tamaño -proporcional á distancia- que percibe o ollo humano.
A Barcia, Trasancos, Narón

**A Barcia** é un lugar da parroquia de Trasancos no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña catro habitantes (tres homes e unha muller), dous menos ca en 2004.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trasancos 
### Parroquias de Narón
O Bidueiro, Trasancos, Narón

**O Bidueiro** é un lugar da parroquia de Trasancos no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 29 habitantes no ano 2017 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón un aumento con relación ao ano 2004 cando tiña 11 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trasancos 
### Parroquias de Narón
José Blanco Núñez

**José Blanco Núñez**, coñecido como **Ferreirín** e **Pepito**, nado na Coruña cara a 1921 e finado en Madrid 1952, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Zapateiro de Elviña. En 1944 tiña a responsabilidade política dun pequeno grupo de homes baixo a dirección de Manuel Ponte Pedreira. Foi detido en maio de 1945 con Manuel Bello Parga, José Soto Pombo e Francisco Cousillas Pombo, que ingresaron na Prisión Provincial, mentres José ingresou no calabozo do seu Rexemento de Artillaría número 48, por ser nese momento soldado de recrutamento. Foi ferido nunha perna nun enfrontamento coa Garda Civil en Parada (Ordes) o 26 de xuño de 1946, que lle custou a vida ao enlace Antonio Recouso Boquete.

Foi integrante do Destacamento Enrique Líster xunto a Francisco Rey Balbís. En 1948 asumiu con Manuel Pena Camino a dirección do destacamento Eduardo Xaneiro. O 4 de marzo de 1948 en Carres a Garda Civil atacou as dúas casas onde se refuxiaba Ferreirín cos seus homes, mataron o guerrilleiro Antonio Nouche Costa, conseguindo Ferreirín escapar; pero en represalia a familia que ocupaba as casas foi executada. O Xulgado Especial de Accidentes Ferroviarios da Oitava Rexión Militar publicou en outubro de 1948 unha requisitoria contra el e José María Díaz Pan, Emilio Claudio Díaz, Francisco Rey Balbís, José Remuiñán Barreiro, José Pedreira de la Iglesia, Enrique Ferreirós Candamo, Jesús Valeiro Gómez, José Antonio Cortiñas Blas e Antonio López Arias. O 8 de xaneiro de 1949 participou con Benigno Andrade García, José Remuiñán Barreiro, Antonio López Arias  e Manuel Bastida Franco na morte de José Couceiro Taboada, subcabo de Somatén, xefe de Falange e mestre e da súa muller María Constela en Soutelo de Montes. Ese ano pasou a ser responsable da prensa do PCE e en xaneiro de 1950 foi nomeado secretario de organización.
Arrestado en marzo de 1952 na súa cidade natal e trasladado a Madrid, colaborou coa policía e a información que proporcionou permitiu desmantelar a rede de enlaces da guerrilla. Malia iso foi executado en Madrid en xuño ou xullo de 1952.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
* 
* 
*
Hugo Theorell

**Axel Hugo Theodor Theorell**, nado en 1903 e finado en 1982, foi un científico sueco, gañador do Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina o 1955.

## Traxectoria 
Nado en Linköping, estudou na Katedralskolan da súa cidade. En 1921 iniciou os estudos de medicina que rematou en 1924. Despois estudou bacterioloxía durante 3 anos no Instituto Pasteur en París baixo a dirección do Profesor Albert Calmette. En 1930 concluíu o seu doutoramento.

A súa carreira científica centrouse principalmente no estudo das enzimas. En 1955 recibiu o Premio Nobel pola descuberta do enzima de oxidación e dos seus efectos.
As Viñas

O topónimo **As Viñas** pode referirse a:

;En Galiza
***San Cibrao das Viñas**, concello da comarca de Ourense;
****San Cibrao das Viñas**, parroquia de dito concello;
*****San Cibrao das Viñas**, lugar de dita parroquia;
***San Cristovo das Viñas**, parroquia do concello da Coruña;
****San Cristovo das Viñas**, lugar de dita parroquia;
***San Pantaleón das Viñas**, parroquia do concello de Paderne;
***San Pedro das Viñas**, parroquia do concello de Betanzos;
***As Viñas**, lugar da parroquia de Santiago de Arteixo, no concello de Arteixo;
***As Viñas**, lugar da parroquia de San Pedro de Perbes, no concello de Miño;
***As Viñas**, lugar da parroquia de San Xulián de Mugardos, no concello de Mugardos;
***As Viñas**, lugar da parroquia de San Mateo de Trasancos, no concello de Narón;
***As Viñas**, lugar da parroquia de Santa María de Vide, no concello das Neves;
***As Viñas**, lugar da parroquia de San Martiño de Luama, no concello de Ortigueira;
***As Viñas**, lugar da parroquia de San Pedro da Torre, no concello de Padrenda;
***As Viñas**, lugar da parroquia de San Fiz de Navío, no concello de San Amaro;
***Froxás das Viñas**, lugar da parroquia de Proente, no concello da Merca;
***As Entreviñas**, lugar da parroquia de Morgadáns, no concello de Gondomar.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Vigas**, lugar da parroquia de Labrada, no concello de Abadín.
Raúl Castro Cao

**Raúl Castro Cao**, coñecido como ***Arxentino***, nado na Arxentina en 1914 e finado en Coles o 20 de xaneiro de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Naceu na Arxentina de pais galegos, volveu coa nai e os seus irmáns ao concello de Coles. Traballou como albanel a xornal para a condesa de Lagariños e despois no seu taller. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse e permaneceu entobado até 1943. Logo entrou na loita antifranquista da man do PCE. Con José María Saavedra Díaz organizou os refuxios guerrilleiros no val do Miño. En 1946 era responsable político e instrutor militar da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Instalou a súa base nunha casa da Edreira (Montederramo), na Serra de San Mamede. Escapou a un enfrontamento coa Garda Civil en novembro de 1948.

O 20 de xaneiro de 1949 caeu morto nun enfrontamento coa Garda Civil en Vilarchao (Coles) con César González González.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bernardo Máiz (1988). *Galicia na II República e baixo o franquismo. Vigo:* Xerais. ISBN&nbsp;84-7507-320-4.
Andón, Aciveiro, Forcarei

**Andón** é un lugar da parroquia de Aciveiro no concello de Forcarei na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 56 habitantes (26 homes e 30 mulleres), dous menos ca en 2006.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Aciveiro
### Parroquias de Forcarei
Cabaña Verónica

**Cabaña Verónica** é un pequeno refuxio de montaña situado no municipio de Camaleño (Cantabria, España), a 2.325 metros de altitude nos contrafortes do Pico Tesorero, no Macizo Central dos Picos de Europa.

## Características 
Está aberto durante todo o ano, ten unha capacidade para seis prazas en liteiras e é propiedade da *Federación Cántabra de Deportes de Montaña e Escalada*. Está dotado de víveres, unha cociña de gas, caixa de urxencias, unha padiola especial para evacuación de accidentados e dunha emisora de radio pertencente a Protección Civil. Non existe fonte de auga próxima.

Este peculiar refuxio-vivac é moi coñecido entre os montañeiros de Picos de Europa ao ser o refuxio gardado existente a maior altura da Península Ibérica. Durante 25 anos estivo a cargo de Mariano Sánchez, garda de Cabaña Verónica, quen vivía alí todo o ano e realizaba desinteresadamente o seu mantemento, carrexando até el os materiais necesarios, ata que un cancro de pulmón o afastou de alí.

Foi inaugurado o 13 de agosto do ano 1961 e construído utilizando a cúpula metálica procedente da batería antiaérea do portaavións estadounidense "Palau", que se atopaba no despezamento. O seu nome provén do dunha das fillas de Conrado Sentíes, un dos promotores e artífices.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Picos de Europa
Pico Tesorero

O **Pico Tesorero** é unha elevación montañosa de 2.570 metros de altura situada no Macizo Central dos Picos de Europa ou macizo dos Urrieles, entre León, Cantabria e Asturias, en España. é unha dos cumes máis ascendidos dos Picos de Europa.

## Situación
Na súa cima únense os territorios de Cantabria, Asturias e León e existe unha caixa de correos de cumes. Ao pé do pico atópase o pequeno refuxio-vivac de Cabaña Verónica.

## Ascensións
A vía máis sinxela de ascensión é pola Collada de los Horcados Rojos.
Refuxio de montaña

[miniatura|dereita|300px|Refuxio de montaña de [Balmhornhütte, Suíza.]]
Un **refuxio de montaña** ou **albergue de montaña** é un edificio destinado a aloxar e protexer das inclemencias meteorolóxicas a alpinistas ou excursionistas situado en zonas de montaña, xeralmente de difícil acceso, ou en núcleos rurais. A maioría están xestionados por un Club alpino.

## Características
Os refuxios de montaña tradicionais só dispoñen dos servizos básicos: sanitarios, cociña comunitaria e aloxamento, compartindo a habitación co resto de montañeiros. A maioría ten algún tipo de xerador eléctrico e contan cunha emisora en caso de problemas. Os novos albergues tenden a introducir servizos propios de hoteis, por exemplo ofrecendo comidas, aínda que o seu confort segue sendo rústico.

A maioría son propiedade dun Club alpino, que ofrece descontos aos seus socios. Da súa xestión encárganse os gardas, nomeados polo club. Estes gardas poden habitar no albergue de forma permanente ou ben, polo seu difícil acceso ou durante a tempada de inverno, ocuparse periodicamente do seu mantemento.

## Galería

Ficheiro:Bertol.jpg|A Cabana de Bertol nos Alpes suízos
Ficheiro:Refuge de la Sella 2, Franse Alpen.jpg|Refuxio de la Selle nos Alpes franceses
Ficheiro:Ciareido hut marmarole cadore.JPG|Refuxio Ciareido, preto de Lozzo di Cadore nas Dolomitas en Belluno, Italia

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Albergue xuvenil
* Tenda de campaña
Salustiano Mato

**Salustiano Mato de la Iglesia**, nado en Santiago de Compostela en 1960, é un biólogo e profesor universitario galego.

## Traxectoria 
É licenciado en Bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela e doutor en Bioloxía por esta institución académica e ten realizado o postdoutoramento nas universidades de Cornell e Rutgers dos Estados Unidos, no eido da compostaxe. É Catedrático de Bioloxía Animal.

A súa experiencia profesional está vencellada ó mundo universitario, no que ten desenvolvido, entre outras responsabilidades, o cargo de Vicedecano da Facultade de Ciencias de Ourense, a Dirección do Departamento de Ecoloxía e Bioloxía Animal da Universidade de Vigo ou o Decanato da Facultade de Ciencias de Vigo, ademais de ser membro da Executiva da Sectorial de I+D+i da CRUE; e Vicerreitor de Investigación da Universidade de Vigo, dende 1998 a 2005.

Foi profesor da Escola Técnica de Enxeñeiros Agrónomos de Lugo, profesor da Facultade de Ciencias de Ourense e, dende o ano 2000, exerce como catedrático na Universidade de Vigo con docencia na Facultade de Bioloxía.

Publicou máis de cen traballos científicos dos cales máis da metade o foron en revistas de ámbito internacional, no campo da Ecoloxía do Solo e do Tratamento de Residuos.

Foi Director Xeral de Investigación, Desenvolvemento e Innovación (2005-2009). En 2010 foi elixido reitor da Universidade de Vigo.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina persoal na Universidade de Vigo
Pollença

miniatura|280px|Cabo Formentor en Pollença
**Pollença** é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 151.65&nbsp;km² onde no ano 2007 vivían 16.570 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.

## Demografía 
Evolución da poboación de Pollença dende o ano 1950 ata agora:

ImageSize = width:500 height:400
PlotArea = width:400 height:350 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:18000

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:1000 start:0
Colors= 
  id:AO  value:purple
  id:AA  value:green
  id:AB  value:purple
  id:AC  value:green
  id:AD  value:purple
  id:AE  value:green
  id:AF  value:purple
PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1950      from:0 till:8541 color:AO
  bar:1960      from:0 till:8765 color:AA
  bar:1970      from:0 till:9868 color:AB
  bar:1981      from:0 till:11264 color:AC
  bar:1991      from:0 till:11334 color:AD
  bar:2001      from:0 till:13808 color:AE
  bar:2007      from:0 till:16570 color:AF

## Política 
O repartimento de escanos quedou deste xeito:

UM
PSOE
Outros
Total

**2007**
6
4
7
**17**
Bivaque

[miniatura|250px|**Bivaque** na neve en [Benediktenwand, Alemaña.]]
[miniatura|250x250px|[Nómade|Nómades preto de Namtso, no Tíbet.]]
Chámase **bivaque** á práctica de durmir nun ascenso, nun campamento provisional de tropas, excursionistas ou escaladores para pasaren a noite ao aire libre, xeralmente aproveitando un abrigo natural. Un erro de cálculo, unha tormenta, un accidente ou o pracer de durmir na ascensión poden levar a facer bivaque, pero calquera montañeiro ao emprender un ascenso debe estar preparado e equipado para durmir nun ascenso.

O saco e a colchoneta ou illante son as pezas fundamentais do equipo de bivaque. O saco de bivaque é un saco impermeable que pode usarse só ou sobre á bolsa de durmir, a súa función é impedir que o corpo se molle e illar o vento. A colchoneta ou illante é un ferro de goma utilizada para illar a humidade e o frío do chan.

Hai varias técnicas para facer vivac que varían dependendo do clima e a situación xeográfica, polo xeral hai unha gran cota de improvisación na construción dun campamento de urxencia con elementos da natureza, xa sexa cavando un pozo na neve, utilizando troncos, rochas ou calquera elemento dispoñible para facer a noite máis confortable. Xeralmente recoméndase ademais do saco e a esterilla levar roupa seca de recambio, lanterna e alimentos.

Hai pobos nómades que practican bivaques tradicionais, por exemplo entre o pobo tibetano. Os bivaques de hoxe adoitan incorporar elementos que aumentan a comodidade, como hamacasou tendas de campaña verticais (*portaledges*).

## Termo 
A palabra **bivaque** en castelán ten outra variante en desuso ou rexeitada, ***vivaque***. Provén do francés e inglés *bivouac,* (coloquialmente *bivy*)''* á súa vez derivado dun termo en linguas xérmánicas, proveninte de *bi*-watch* (garda próxima), que hoxe se mantén en holandés como *bijwatch* e en alemán como *beiwatch. Beiwatch* provén directamente do termo suízo alemán do século XVIII, porén hoxe en Suíza usan o termo *boofen.''

## Notas 
## Véxase tamén
Centro Cultural de Belém

O **Centro Cultural de Belém** é un edificio civil de Lisboa, erixido a comezos da década de 1990 e inaugurado para ser a sede da presidencia portuguesa da Comunidade Económica Europea (actual Unión Europea).

Abriuse como centro cultural e de conferencias en 1993, destacándose no seu programa a música, as artes teatrais e a fotografía. Tamén dispón dun gran centro de exposicións e un museo de deseño con pezas dende 1937. A cafetería e o restaurante teñen vistas aos xardíns de oliveiras, que amortecen o ruído do tráfico, e dende onde se poden ver os peiraos e o río. Nas fins de semana o centro énchese de artistas, actores e patinadores.
Fundación Calouste Gulbenkian

A **Fundación Calouste Gulbenkian** (en portugués, *Fundação Calouste Gulbenkian*) é unha institución privada portuguesa de utilidade pública cuxos estatutos teñen como fin promover a arte, a caridade, a educación e a ciencia. A fundación foi creada en 1956 coa herdanza de Calouste Gulbenkian, un magnate do petróleo de orixe armenia, e a súa sede principal atópase en Lisboa. A Fundación dispón de orquestra, compañía de ballet, salas de espectáculos, bibliotecas, un Museo Calouste Gulbenkian (con preto de 6000 pezas) e un Centro Moderno de Arte. 

## A Fundación
miniatura|Xardín da Fundación Calouste Gulbenkian|esquerdaCalouste Gulbenkian era ante todo un coleccionista de obxectos que á súa morte (en 1955), legou os seus bens a Portugal en forma dunha fundación, localizada na súa antiga residencia de Lisboa. As grandes instalacións, abertas en 1969, na parte norte do parque de Eduardo VII, abranguen a sede mesma e o Museo Calouste Gulbenkian, e foron deseñadas por Ruy Athouguia, Pedro Cid, e Alberto Pessoa. Ademais das áreas ocupadas polos varios departamentos da Fundación, as instalacións inclúen un grande auditorio, un espazo para exposicións temporais, unha área de congresos con auditorios e outras dependencias, así como un grande edificio que alberga o Museo Calouste Gulbenkian e a Biblioteca de arte. O complexo enteiro está situado no parque Gulbenkian, deseñado por Ribeiro Telles.

En 1983 abriuse nun dos extremos do parque o «Centro Moderno de Arte José de Azeredo Perdigãou» (CAMJAP) (en homenaxe ao primeiro Presidente da Fundación), que consiste nun museo e nun centro educativo. O Instituto Gulbenkian de Ciência está situado nun multi-edificio situado en Oeiras (proximidades de Lisboa), próximo ao Palacio do marqués de Pombal. A Fundación de Calouste Gulbenkian tamén ten unha delegación no Reino Unido e un centro en París

## Galería de imaxes

Ficheiro:Rubens centaures 082006.JPG|Rubens.
Ficheiro:Pierre-Auguste Renoir 071.jpg|Renoir.
Ficheiro:Edouard Manet 034.jpg|Manet.
Ficheiro:Pallas Athena by Rembrandt Museu Calouste Gulbenkian 1488.jpg|Rembrandt.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Fundación Calouste Gulbenkian .
*Museo Calouste Gulbenkian .
*Museo Calouste Gulbenkian - Coleção Moderna .