Carlos López García-Picos

**Carlos López García-Picos**, nado en Betanzos o 19 de outubro de 1922 e finado en Oleiros o 23 de decembro do 2009, foi un compositor galego, principal impulsor, socio e membro de honra da Asociación Galega de Compositores.

Profundamente comprometido co papel que xogan os compositores nos tempos que lles toca vivir, García-Picos escribiu un artigo de pensamento que transloce as súas inquedanzas sobre isto: *"Problemática de los compositores gallegos actuales"*.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
miniatura|Vista xeral de Betanzos, cidade natal de Carlos López.
Carlos López García-Picos naceu o 19 de outubro de 1922 no número 22 do lugar da Magdalena, na cidade de Betanzos (A Coruña). Terceiro dos sete fillos de Manuela García Velón e José Antonio López Picos, que era clarinetista e saxofonista da Banda Municipal de Betanzos dende 1917, posto que compaxinaba co seu traballo de carpinteiro. Foi o seu pai quen o iniciou aos sete anos nos seus estudos musicais co requinto, xa que non lle alcanzaban os dedos para tocar o clarinete, nunha pequena orquestra de seis instrumentos de vento coa que percorría a comarca betanceira amenizando as súas festas. Posteriormente, en 1936, ingresou na Banda Municipal de Betanzos como educando, tendo como profesor ao palentino Víctor Pariente Herrejón, quen daquela ostentaba o cargo de director da banda.

Co inicio da Guerra Civil, o exército sublevado iniciou unha depuración de funcionarios leais ao goberno republicano que afectou ao tuba e a un saxofonista. Esta situación obrigaría a seu pai a marchar á Arxentina, a onde se trasladara anos atrás a súa irmá Carmen, cinco anos maior ca el. Neste punto, Carlos López foi nomeado clarinete o 20 de decembro dese mesmo ano, segundo documenta Cuns Lousa: Xa finalizada a guerra, o 18 de decembro de 1939, Carlos López renunciou ao seu salario de 240 pesetas. Carlos embarcou tamén cara ao país suramericano, seguindo os pasos do seu pai tres anos antes, onde iniciou a que el mesmo definiu como *"segunda etapa da súa vida"*. A Buenos Aires de finais dos anos 1930 e principios da década de 1940 tiña unha sociedade en plena expansión que vivía o momento de maior importancia da historia da música arxentina. Alí comezou os seus estudos de harmonía e contrapunto escolásticos co profesor catalán Lorenzo Serrallach á vez que entrou a formar parte da Coral Polifónica Os Rumorosos do Centro Betanzos de Buenos Aires en 1944, que daquela era dirixida polo mestre Corallini. Deste xeito comezaba a súa carreira como director coral, que continuou coa fundación, xunto co mestre Maiztegui, do coro do Centro Gallego de Buenos Aires, agrupación que tamén dirixiu durante varios anos.

Paralelamente á súa actividade como director coral, Carlos López estudou co mestre ruso Jacob Ficher, que fora alumno de Rimsky-Korsakov, e que daquela estaba a traducir os *Principios de Orquestación* ao castelán, e con quen ampliou os seus coñecementos de contrapunto e estudou a fuga, composición e instrumentación. Alí recibiu clases de composición con Tony Aubin e Darius Milhaud no Conservatorio Nacional de París e, simultaneamente, estudou orquestración con Pierre Wissmer e dirección orquestral con Léon Barzin na Scholla Cantorum. O compositor regresaba a Arxentina deixando unha Francia cuxo mundo musical se transformara, e onde acadara a perfección académica á hora de compoñer. Antes de deixar a capital francesa, Wissmer díxolle felicitándoo por un exercicio: Ao mesmo tempo, Carlos López participou e promoveu a fundación da Asociación de Jóvenes Compositores de Argentina, na que ocupou varios cargos.

### Volta a Galiza 
miniatura|Centro de Arte Raíña Sofía.
O 11 de maio de 1984 regresou definitivamente a Galiza, instalándose primeiramente na Coruña durante uns meses, e posteriormente no seu Betanzos natal, onde compaxinou a docencia privada coa dirección dalgunhas agrupacións locais. Durante a súa estadía na Coruña traballou na súa *Obertura ciclópea*, unha obra sinfónica que continuaba a liña de busca de liberdade de *Marsya* (1983), á vez que coñecía a obra do compositor e clarinetista Jesús Villa-Rojo, cuxas posibilidades notacionais empregaría en composicións posteriores.

Ao ano seguinte do seu regreso a Galiza tivo lugar a estrea en España das súas obras *Scherzo*, *Preludio y fuga* e *Tema con variaciones* dentro das "Primeiras Xornadas Culturais Betanceiras" da man do Quinteto de Vento da Coruña. Amais de López García-Picos, constituíron a Asociación compositores como Jorge Berdullas del Río, Juan Durán, Manuel Mosquera, Xavier de Paz, Paulino Pereiro e Juan Vara.

A creación da Asociación Galega de Compositores foi a materialización da idea que tiña dende a súa chegada a Galiza. O fin da Asociación sería difundir a obra dos seus membros a través de concertos, discos e edición de partituras. Esta idea xurdiu logo de que Carlos coñecese a existencia da Asociación de Compositores Sinfónicos de España (ACSE) e a Associació Catalana de Compositors, o que lle fixo ver a necesidade de crear algo similar en Galiza. As súas cinzas foron esparexidas pola ría de Betanzos no lugar da Cangrexeira, seguindo a súa última vontade. Na cerimonia dedicáronlle unhas palabras a súa filla Teresa López Ares e o presidente da Asociación Galega de Compositores, Paulino Pereiro, quen lembrou ao compositor como unha persoa humilde, que defendera as súas ideas, que se comprometía coas causas nas que cría e estaba convencido de que o ser humano podía mellorar o mundo, e para iso Pereiro afirmou, *"decidiu armarse coa arma menos agresiva que coñecía: a música"*. Como homenaxe, a Banda Municipal de Música de Betanzos interpretou o *Himno galego*.

Logo da súa morte, o daquela Conselleiro de Cultura Roberto Varela declarou:

O compositor betanceiro cedeu os dereitos dalgunhas das súas obras á Organización das Nacións Unidas (ONU). Despois da súa morte, o pleno do Concello de Betanzos aprobou por unanimidade unha proposta do grupo municipal do Bloque Nacionalista Galego para recompilar, gravar e editar a súa obra. Cando regresou a Galiza fundou a Asociación Galega de Compositores e involucrouse no labor de promover en Galiza a música máis vangardista.

;Terceira etapa
Nesta última etapa, Carlos López García-Picos comeza a explorar a linguaxe aleatoria. O uso desta linguaxe apréciase en distintos graos nas súas obras, dende o uso extremo de *Josi-Tonadas* e *Moni-Tonadas*, a utilización en pasaxes breves de *Promenade* ou *Sindy*, ou un nivel intermedio como en *Motivaciones 2* e *14 estructuras para piano*. Mais non se pode considerar esta etapa como unha etapa aleatoria, xa que o compositor seguiu unha liña evolutiva descontinua a través do tempo que se exemplificaría co *Rondó caprichoso*, composto despois de *Josi-Tonadas*, que está escrito nunha linguaxe totalmente distinta que mesmo semella unha regresión ás súas primeiras composicións camerísticas.

A súa vida estivo envorcada principalmente na creación musical, e sempre evitou aparencias e ouropeis. López García-Picos amaba "o pequeno", o que non brillaba, ata o punto de dedicar algunhas das súas obras a animais que o rodearon ao longo da súa vida como nas súas obras sinfónicas *Sindy* e *Nansen*. En palabras da súa filla:

Con todo, a súa situación ao volver da Arxentina foi tornándose decepcionante, xa que a súa intención de atopar un traballo que lle permitise vivir comodamente viuse truncada, o que non evitou que seguise a dedicar as súas enerxías á composición ata o final da súa vida, sen importarlle que a súa obra fora interpretada, e sabendo que acabaría sendo valorada na súa xusta medida.

López García-Picos obtivo un considerable recoñecemento na Arxentina, conseguindo varios premios a nivel nacional no país suramericano, o que contrasta coa escasa repercusión que a súa música tivo en España.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Diáspora galega

### Ligazóns externas 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*