open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Fins to Make Us More Fish-Like

***Fins to Make Us More Fish-Like*** é un EP da banda estadounidense de post-punk Liars, publicado o 9 de xullo de 2002 a través do selo filial de Mute Records Blast First, e posteriormente o 12 de novembro dese mesmo ano pola propia Mute, en vinilo de 10" e en CD. As dúas primeiras cancións son orixinais e a terceira é unha versión máis crúa do tema de apertura do seu álbum debut, *They Threw Us All in a Trench e Stuck a Monument on Top*.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Cova d'en Xoroi

A '''cova d'en Xoroi''' é unha cova natural que se atopa na illa de Menorca, concretamente na urbanización de cala en Porter, que forma parte do termo municipal de Alaior e que subsiste principalmente grazas ao turismo. A cova d'en Xoroi é actualmente un local habilitado como bar diúrno, e discoteca nocturna. É un grande enclave turístico, xa que está localizada nun lugar moi especial, a caída recta cun cantil sobre a auga, na costa sur da illa. Ten uns grandes ocos abertos na pedra, que permiten ver unha gran porción do horizonte sobre o mar Mediterráneo, e en días claros, vese tamén a illa de Mallorca. 

## Lenda 
O que lle confire a este lugar un carácter histórico é a lenda coa que se relaciona. Nesta cova natural non se atoparon restos de vida prehistórica, pero construíuse unha lenda baseada na época na que Menorca foi colonizada polos árabes. A lenda conta que o "mouro Xoroi" secuestrou unha moza de Alaior a piques de casar e levouna á cova. Pasaron meses e anos, e un día de inverno, durante unha nevarada, as súas pegadas na neve fixeron posible seguir o seu rastro, e un grupo de persoas entrou na cova. Descubriron, segundo conta a lenda, que Xoroi e a moza tiñan tres fillos. Véndose acurralados, Xoroi e o seu fillo maior saltaron do cantil, e a súa muller e o resto dos seus fillos foron levaron ata a vila de Alaior, onde se conta que aínda permanecen os seus descendentes.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Alaior
*Praia de Cala en Porter
Praia de Muro

A **praia de Muro**, que xunto coa **praia de Alcúdia** forma o resto dunar da albufera de Mallorca, é unha das praias máis longas das Illas Baleares. Por mor da súa grande extensión (5,2 km) está dividida en catro tramos: Praia de Muro - sector I, Praia de Muro - sector II, Praia de Muro - Es comú e Praia de Muro - Es Capellans. As catro praias están situadas no concello de Muro, e en concreto a praia de Muro-Es Comú está a un quilómetro da vila de Can Picafort e a 10,5 km de Muro, situada entre a praia de Muro-Es Capellans, e é un espazo natural de interese especial.

A auga desta praia é transparente e a area moi fina.

## Notas
Praia de Cala en Porter

A **praia de Cala en Porter** está situada no concello de Alaior, na illa de Menorca. Atópase a 11 km ao sur da localidade de Alaior. A praia ten forma de vieira cunha entrada moi sinuosa. Na praia desemboca un regato, o de Cala en Porter, que nace moi preto de Alaior. A praia está situada dentro da urbanización do mesmo nome.

## Orografía 
A praia está rodeada de cantís con abundante vexetación, sobre todo na parte dereita da praia. No lado esquerdo hai casas e chalés na urbanización.

No tocante ás condicións mariñas e subacuáticas da praia, hai que dicir que non é recomendable entrar nela con mal tempo e de noite, xa que é unha zona onde o vento do sur sopra bastante e a profundidade non é demasiado grande.

## Características 
A praia recibe un importante número de turistas durante o verán. Conta con seguridade durante a tempada estival pola Cruz Vermella. Ademais, o concello de Alaior prohibiu a entrada de animais a toda a praia para evitar molestias ás persoas que queiran bañarse en paz. Tamén conta con Certificación Ambiental.

Na urbanización que rodea a praia, como curiosidade ten unha das covas máis destacadas da illa tanto pola súa historia como polo uso que se lle dá na actualidade, é a cova d'en Xoroi. Hoxe esta cova está aberta todo o día e pola noite convértese nunha peculiar discoteca e ten unhas vistas espectaculares do mar Mediterráneo.

## Notas
Praia de Sant Adeodat

A **praia de Sant Adeodat** ou **Binicodrell** está situada na illa de Menorca e concretamente ao sur do concello de Es Migjorn Gran. 

Está a 4 quilómetros de Es Migjorn Gran, situado entre o illote de Binicodrell e sa Punta negra; limita coa praia de Sant Tomàs, e coa urbanización do mesmo nome. É unha praia onde hai apartamentos e hoteis preto, e terras de cultivo.

Esta praia en forma de U está totalmente aberta ao mar. Conta con moitos bañistas e turistas locais, xa que as súas augas son tranquilas e cristalinas. Desde esta praia pódese facer unha excursión á cova des Coloms, máis coñecida como a "Catedral".

## Notas
Praia L'Esparrelló

A '''praia L'Esparrelló''' é unha praia de area e coios que se atopa no concello de La Vila Joiosa, na provincia de Alacant. Ten unha lonxitude de 100&nbsp;m. Está semiurbanizada
e é naturista.

## Notas
Illa Bufarda

**Illa Bufarda** é unha empresa cultural galega fundada en 2012 e integrada por Adriana P. Villanueva, Pilar Abades e Sabela Iglesias.

## Proxectos
Illa Bufarda é unha sociedade cooperativa galega de produción audiovisual na que se desenvolveron proxectos como *Fíos Fóra* (2015), *SEX* (2019), *Negro púrpura* (2021) ou *Altas Luces* (2025).

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Illa Bufarda
*Negro Púrpura
Praia Racó del Conill

A **praia Racó del Conill** é unha cala de tradición nudista que se atopa no concello de La Vila Joiosa, na provincia de Alacant. Trátase dunha cala sita entre montañas, moi preto da cala de Finestrat e Benidorm, e alterna coios e area. A cala está dividida en dúas partes por unha punta de rocha. 

## Toponimia 
A orixe da súa denominación non está documentada, se ben en valenciano existe a expresión "*anar en conill*", que significa "ir espido".

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Racodelconill-bandera.jpg|Bandeira da praia.
Ficheiro:CartelRacodelConill.jpg|Cartel informativo.
Ficheiro:RACÓ DEL CONILL Nudista.jpg|Cartel.

## Notas
Parque natural da Albufeira des Grau

O **parque natural da Albufeira des Grau** (en ) é un espazo natural protexido situado na zona nordés da illa de Menorca, nas illas Baleares, a uns dous quilómetros da cidade de Maó, que foi declarado parque natural en 1995. Abrangue a Albufeira des Grau propiamente dita, a illa d'en Colom e o cabo de Favàritx.

O 16 de maio de 2003 ampliouse, pasando a ocupar a superficie actual, 5&nbsp;067 hectáreas. É o núcleo da reserva da biosfera que engloba toda a illa, declarada de interese internacional en 1993.

Distínguense tres áreas: a illa d'en Colom, a zona do faro de Favàritx-prado de Morella e a lagoa e o prado da albufeira. Cada área inclúe unha gran variedade de ecosistemas: zonas húmidas, terras de cultivo e pasto, montes boscosos, comunidades litorais, cantís, dunas e numerosas praias.

## Notas
Nikolai Iaroshenko

**Nikolai Alexandrovich Iaroishenko** (en ruso: мико́ла олекса́ндрович яроше́нlor), nado o 13 de decembro de 1846, en Poltava, naquela altura no imperio ruso, e finado o 8 de xullo de 1898, en Kislovodsk no Rkrei de Stavropol, foi un militar e pintor realista do século XIX.

## Traxectoria 
Fillo dun oficial do exército ruso, seguiu o camiño do seu pai e ingresou en diferentes academias militares. Estando en San Petersburgo, seguiu un curso de pintura (1867-1874) na Academia Imperial das Artes, onde tivo como profesor a Ivan Kramskoi. Viviu vinte e cinco anos en San Petersburgo, preto do Arsenal, servindo no exército onde acadou o grao de xeneral de artillería.

En 1876 converteuse nun dos líderes do movemento Peredvíjniki ("itinerantes") e foi nomeado polo resto dos membros "a conciencia dos itinerantes", pola súa integridade e o cumprimento dos principios do movemento. Retirouse do exército como xeneral de división en 1892 e trasladouse a Kislovodsk, cidade do Cáucaso ruso, onde morreu e foi enterrado en 1898.

Foi un dos máis destacados pintores realistas rusos de finais do XIX. Pintou cadros de xénero e retratos, reflectindo todas as paixóns da alma humana.

## Obras 

Ficheiro:1878._Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_005.jpg|ligazón=Fitxer:1878._Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_005.jpg|alt=El fogoner, 1878.| *Os fogoneiros*, 1878.
Ficheiro:Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_002.jpg|ligazón=Fitxer:Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_002.jpg|alt=El presoner, 1878.| *O prisioneiro*, 1878.
Ficheiro:Слепцы.jpg|ligazón=Fitxer:Слепцы.jpg|alt=El ceg o Grup de cegs, 1879.| *Os cegos* ou *grupo de cegos*, 1879.
Ficheiro:Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_003.jpg|ligazón=Fitxer:Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_003.jpg|alt=L'estudiant, 1881.| *O estudante*, 1881.
Ficheiro:Шат-гора_(Эльбрус).jpg|ligazón=Fitxer:Шат-гора_(Эльбрус).jpg|alt=Elbrús, 1884, Caucas.| *Monte Elbrus*, 1884, Cáucaso .
Ficheiro:Gypsy_Woman.jpg|ligazón=Fitxer:Gypsy_Woman.jpg|alt=Dona gitana, 1886.| *Muller xitana*, 1886.
Ficheiro:1888._Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_008.jpg|ligazón=Fitxer:1888._Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_008.jpg|alt=Vida és tot, 1888.| *A vida é todo*, 1888.
Ficheiro:Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_-_On_swing.jpg|ligazón=Fitxer:Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_-_On_swing.jpg|alt=En l'hamaca, 1888.| *Na hamaca*, 1888.
Ficheiro:Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_004.jpg|ligazón=Fitxer:Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_004.jpg|alt=En una terra càlida, 1890.| *Nunha terra cálida*, 1890.
Ficheiro:Vladimir_Solovyov_1892_by_Nikolay_Yarochenko.jpg|ligazón=Fitxer:Vladimir_Solovyov_1892_by_Nikolay_Yarochenko.jpg|alt=Retrat de Vladimir Solovyov, 1892.| Retrato de Vladimir Solovyov, 1892.
Ficheiro:Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_001.jpg|ligazón=Fitxer:Nikolaj_Alexandrowitsch_Jaroschenko_001.jpg|alt=Elbrús darrera els niguls, 1894.| *Elbrús detrás dos niguls*, 1894.
Ficheiro:Кавказ._Тебердинское_озеро.jpg|ligazón=Fitxer:Кавказ._Тебердинское_озеро.jpg|alt=Llac Teberdinsky, Caucas, 1894.| *Lago Teberdinsky, Cáucaso*, 1894.

## Notas 
## Véxase tamén
They Were Wrong, So We Drowned

***They Were Wrong, So We Drowned*** é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Liars, publicado o 24 de febreiro de 2004 a través do selo Mute Records.

O álbum foi incluído no libro *1001 Albums You Must Hear Before You Die*.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Iñaki Castiñeira Alemany

**Iñaki Castiñeira Alemany**, nado en Vic-Barcelona o 9 de xuño de 1989, é un empresario galego.

## Traxectoria 
Desde moi novo estivo ligado a Taboada (pai de Piñeira), onde pasaba as vacacións. Desde 2020 asentouse en Chantada coa súa parella. Estudou no Colexio Sagrat Cors de Torelló e bacharelato técnico no Colexio de La Salle de Manlleu, cun grao superior de Informática e sistemas.

Traballou na empresa Cotronic e en 2011 fundou CFT para traballar nas redes de fibra óptica. En 2017 creou CITELFO S.L. En febreiro de 2021 creou en Chantada A Túa Xanela para comercializar servizos de telefonía, Internet e fibra óptica sobre todo no rural. Nos anos seguintes abriu máis tendas e asentouse no Polígono Industrial Os Acivros. A Túa Xanela contaba en 2024 con catro tendas, máis de cen traballadores e de 12.000 clientes.

Iñaki Castiñeira foi elixido presidente da Asociación de Empresarios de Chantada - CCA Ribeira Sacra en 2024.

## Premios 
* [miniatura|No medio de [Ramón Rodríguez Porto e José Randolfe Vilariño en Chantada]][miniatura|Premios Billó de Ouro 2024 en Chantada: [Anxo González Guerra (Billó de Ouro 2023), Pegerto Torres Hermida (Billó de Ouro 2022), Iñaki Castiñeira Alemany (Billó de Ouro 2024) e José Jesús Ramos Ledo (Billó de Ouro 2021)]]2024: Billó de Ouro concedido pola Asociación Cultural e Gastronómica Luso-Galaica e o Concello de Chantada. 

## Notas
Escala de coma de Glasgow

miniatura|Esquema de valoración do nivel de consciencia mediante a escala de Glasgow
A **escala de coma de Glasgow** é unha escala deseñada para avaliar de maneira práctica o nivel de estado de alerta nos seres humanos. Foi creada en 1974 por Bryan Jennett e Graham Teasdale, membros do Instituto de Ciencias Neurolóxicas da Universidade de Glasgow, como unha ferramenta de valoración obxectiva do estado de consciencia das vítimas de traumatismo cranioencefálico.

A súa precisión e sinxeleza estenderon posteriormente a súa aplicación a outras patoloxías traumáticas e non traumáticas.

## Descrición da escala 
A escala esta composta pola exploración e cuantificación de tres parámetros (a apertura ocular, a resposta verbal e mais a resposta motora), dándolle unha puntuación á mellor resposta obtida en cada categoría. Cada puntuación individual súmase para obter un valor total. O valor máis baixo posible é 3 (1 + 1 + 1), e o máis alto é 15 (4 + 5 + 6).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Teatro grego antigo

O **teatro da** **Grecia Antiga** abrangue a cultura teatral que floreceu na Grecia Antiga a partir do 600 a. C. No seu centro estaba a cidade estado de Atenas, que se convertera nunha poderosa potencia cultural, política e militar nesa época. 

O propio teatro foi institucionalizado como parte dun festival chamado Dionisias (o deus Dioniso era homenaxeado nese festival). A traxedia (*tragōida,* a finais do 500 a. C.), a comedia (490 a. C.) e o teatro satírico (creado por Semónides de Amorgos e Arquíloco e seguido por Aristófanes, Bión e Luciano de Samosata entre outros) foron os tres xéneros de drama creados nesa época. Atenas exportou o festival ás súas numerosas colonias.

## Máscaras 
[miniatura| Máscara tráxico-cómica, no mosaico da [Vila Adriana.|esquerda|200x200px]]
O termo grego antigo para máscara ou careta é *prosopon* (literalmente, "cara"), e foi un elemento significativo no culto a Dioniso, probabelmente usado en rituais e celebracións atenienses. A maioría dos restos proceden dalgunhas pinturas raras sobre vasillas de cerámica grega do século V a. C., como a máscara do deus pendurada dunha árbore; e, así mesmo, o barco *Pronomos*, no que se mostra aos actores preparándose para unha obra satírica. Desde entón non nos chegaron vestixios nin restos útiles, porque as máscaras eran de material orgánico e non estaban feitas para durar: ao final, quedaban no altar de Dinisio como agasallo, despois das obras de teatro. Porén, sabemos que as máscaras se utilizaron desde a época de Esquilo e adoitan considerarse unha convención emblemática do teatro grego clásico.

Pola súa banda, tamén se fixeron máscaras para os integrantes do coro, que tamén facían parte da acción e comentaban os feitos. Aínda que adoitaban ser doce ou quince membros no coro da traxedia, as máscaras que levan todos son as mesmas, porque se considera que interpretan o mesmo personaxe.[miniatura| [Teatro Grego de Siracusa, Sicilia.|centro]]
## Notas 
## Vexase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Antigüidade clásica
* Arte clásica
* Comedia grega antiga
* Eurípides
* Filosofía grega
* Literatura grega
* Mitoloxía grega 
* Traxedia grega
* Teatro romano  

### Ligazóns externas 
* Historia e artigos do teatro grego antigo (en inglés)
* Lección de teatro 1: O teatro grego antigo (arquivado)
* Teatro Grego Antigo (arquivado)
* Arquivo do Teatro Antigo, arquitectura do teatro grego e romano – Dr. Thomas G. Hines, Departamento de Teatro, Whitman College
* Glosario do teatro grego e romano (en inglés)
* Teatro Grego Ilustrado - Dr. Janice Siegel, Departamento de Clásicos, Hampden–Sydney College, Virxinia
* Base de datos de monólogos para actores do teatro grego antigo
* Logeion: A Journal of Ancient Theatre ; publica artigos académicos orixinais, incluíndo a súa recepción no teatro moderno, a literatura, o cine e outras formas de arte e medios de comunicación.
Transliteración Wylie

A **transliteración Wylie** é un método de transliteración da escrita tibetana empregando só as letras dispoñibles nunha máquina de escribir inglesa. Foi creado polo académico estadounidense Turrell V. Wylie en 1959. Na actualidade, é o sistema estándar de transliteración do tibetano, especialmente nos Estados Unidos.

## Desenvolvemento 
Calquera sistema de romanización do tibetano enfróntase ao dilema de reproducir con fidelidade os sons da lingua falada ou a ortografía do seu alfabeto, pois ambas presentan notables diferenzas, xa que a escrita tibetana fixouse no século XI, namentres a lingua continuou a evolucionar.

Moitos sistemas previos intentaron reflectir ambas realidades, sen acadar unha representación perfecta de ningunha delas. Pola contra, a transliteración Wylie foi deseñada para transcribir con precisión a escrita tibetana, o que conduciu á súa aceptación nos círculos académicos. Xa que logo, non intenta representar a pronunciación actual da lingua.

## Vogais 
As catro marcas vocálicas do tibetano (aplicadas sobre a letra de base ཨ) son transliteradas do seguinte xeito:

Cando unha sílaba carece de marca vocálica explícita, úsase a letra *a* (ཨ་་) para representar a vogal por defecto.

## Consonantes 
O esquema Wylie translitera os caracteres tibetanos da seguinte maneira:

No sistema de escritura tibetano, os grupos consonánticos dentro dunha sílaba represéntanse a través de prefixos ou sufixos, ou por superíndices ou subíndices dunha letra de base. Non obstante, a transliteración Wylie non adoita distinguir estes elementos, xa que na práctica non hai ambigüidade posible grazas ás regras da ortografía tibetana. A única excepción é a secuencia *gy-*, que pode escribirse cun *g* de prefixo ou un *y* de sufixo. No sistema Wylie, esta secuencia distínguese mediante un punto; por exemplo, a palabra para "muro" é *gyang*, namentres "fendedura" é *g.yang*.

## Uso das maiúsculas 
Moitos sistemas anteriores incluían mecanismos internos para o uso das maiúsculas: en xeral, usábanse as maiúsculas para a letra da raíz dunha palabra, no canto da súa primeira letra, cando esta última era unha consonante de prefixo. Os dicionarios de tibetano están ordenados polas letras da raíz, e os prefixos adoitan ser mudos, polo que coñecer a raíz dunha palabra ofrece unha mellor idea da súa pronuncia. Porén, era común que estas regras se aplicasen de maneira inconsistente.

Xa que o uso de maiúsculas internas era incómodo e de escasa utilidade, Wylie decidiu que as maiúsculas só se empregarían ao comezo da palabra, seguindo a práctica das linguas occidentais. Así, por exemplo, a seita budista tibetana Kagyu escribiríase ''Bka'brgyud*, no canto de *bKa'brgyud''.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ferramenta de transliteración do tibetano
* Táboas da transliteración Wylie
Municipio de Ludza

O **municipio de Ludza** (en letón, *Ludzas novads* e en lingua latgaliá *Ludzys nūvods*) é un dos 36 municipios de Letonia. Os 36 municipios son resultado da última reorganización do territorio aprobada o 1 de xuño de 2021,  que fusionou o vello municipio de Ludza, o municipio de Cibla, o municipio de Kārsava e o municipio de Zilupe. Limita ao norte co municipio de Balva, ao oeste co municipio de Rēzekne, ao sur co municipio de Krāslava e ao leste coa rexión de Pskov en Rusia. O centro comarcal está situado na cidade de Ludza.. 

O municipio forma parte da nación histórica, recoñecida pola Constitución letoa, de Latgale.

## Historia 
No século XIII, o territorio do municipio foi incluído na terra de Lotigolas administrada polo Principado de Jersika, a maior parte foi incluído nas terras controladas pola Orde de Livonia. Despois do final da guerra de Livonia en 1582, Pardaugava chegou ao Ducado de Livonia, máis tarde despois de 1629 a Inflantia polaca. Despois da partición de Polonia en 1772, o territorio do condado foi anexionado polo Imperio Ruso, e foi incluído primeiro na gobernación de Pskov, logo en 1778 no vicerreinato de Polotsk, desde 1796 na gobernación de Bielorrusia e desde 1802 en Polonia, dentro da gobernación de Vitebsk. De decembro de 1917 a febreiro de 1918 como parte de Iskolat Letonia, de decembro de 1918 a xaneiro de 1920 no SPR de Letonia, desde 1920 na República de Letonia.

## Lingua 
Na escola de Kārsava dentro de municipio de Ludza é posíbel estudar latgaliá e a Biblioteca Municipal de Ludza recolle investigacións sobre a cultura latgaliá e usa o idioma de forma oficial nas operacións diarias da biblioteca.

O dialecto Ludza foi unha lingua variante do estoniano meridional falada neste municipio. Estímase que os falantes roldaban os 800 no ano 1894 e o último falante nativo faleceu no ano 2006..

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Organización territorial de Letonia
*Rexións de Letonia
Unión Campestre Fútbol Club

dereita|miniatura|Campo de fútbol do Redondo, en Montrove.
A **Unión Campestre Fútbol Club** é un club de fútbol do lugar de Montrove (Liáns, Oleiros). Fundouse en 1908, o que o converte no segundo club de fútbol máis antigo de Galiza por detrás do Real Club Deportivo da Coruña. Xoga os seus encontros no campo do Redondo.

## Historia 
A principios do século XX algúns dos barcos que chegaban ao porto da Coruña procedentes de Inglaterra fondeaban nas proximidades de Bastiagueiro, en cuxa praia adoitaban xogar partidos de fútbol os mariñeiros ingleses cando baixaba a marea. Deste xeito os mozos de Oleiros comezaron a coñecer e a practicar este novo deporte.

En 1908 naceu a Unión Campestre Fútbol Club de Montrove da man de Fernando Suárez Martínez e José Fraga López, se ben non se conserva a acta orixinal de constitución do club, o que impide saber a data exacta de rexistro da entidade. Isto fixo que se especulase coa propia data de creación do club, habendo quen sinala que estaba en funcionamento dende 1905 con este nome.
A Unión Campestre comezou a competir en ligas oficiais en 1932. En 1940 inscribiuse na Federación Galega de Fútbol e pasou a xogar nas competicións organizadas pola federación galega, primeiro con bos resultados na división da Mariñas e posteriormente na segunda rexional.

O 6 de decembro de 2018 o club celebrou o 110º aniversario na Casa do Pobo de Montrove, un acto sinxelo no que se recoñeceu os socios máis antigos da entidade. Entre os actos do aniversario tamén se disputou un partido amigable na mañá dese mesmo día no campo do Redondo, e organizouse un bingo para recadar cartos.

## Nome 
De acordo con Raúl Vázquez Barona, presidente da entidade en 2018, o nome da Unión Campestre Fútbol Club procede das denominacións que adoitaban ter os equipos ingleses da época, *United* (Unión) e *Country* (Campestre).

## Palmarés 
A Unión Campestre Fútbol Club nunca competiu en categorías estatais. Entre os seus maiores logros están o subcampionato da primeira división das Mariñas, e as semifinais da Copa da Coruña en 1946.

## Notas
Jatiel

**Jatiel** é un concello español da provincia de Teruel, na comunidade autónoma de Aragón.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 46 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Bajo Martín
Pedro Berruguete

**Pedro Berruguete**, nado en 1450 en Paredes de Nava, Palencia, e finado en 1504, foi un pintor castelán cuxa arte se considera un estilo de transición entre a arte gótica e a do  Renacemento. 

[esquerda|miniatura|262x262px|Representación de Berruguete na antiga igrexa de San Martín, hoxe habilitada como *Centro de Interpretación de [Tierra de Campos*, na súa localidade natal.]]

## Traxectoria 
Nado en Pareces de Nava, marchou á Italia aos trinta anos, en 1480, e traballou na corte de Federico da Montefeltro en Urbino. Regresou á Península Ibérica dous anos despois, en 1482, e pintou en varias cidades como Sevilla, Toledo ou Ávila. 

Varios autores considérano o primeiro pintor renacentista da Coroa de Castela.

### Familia 
Foi pai de Alonso Berruguete, considerado un dos escultores peninsulares máis importantes do Renacemento hispánico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia da pintura
* Pintura gótica
* Pintura do Renacemento
* Renacemento
* Renacemento hispánico
Verismo

O termo **verismo** pode referirse a:

* **Verismo**, en literatura, corrente realista da literatura italiana do século XIX e comezos do XX;
* **Verismo**, na arte, estilo realista de pintura de finais do século XIX;
* **Verismo**, na música, estilo operístico posromántico.
Mallakhamba

***Mallakhamba*** ou ***mallakhamb***, é un deporte, arte marcial e danza tradicional, orixinario do subcontinente indio, no que un grupo de ximnastas realiza ioga aéreo e posturas ximnásticas usando puños de loita en concerto cun poste vertical.  

A palabra "mallakhamb" tamén se refire ao poste usado no deporte. O poste está feito xeralmente de sisu ou sheesham (*Dalbergia sissoo,* palosanto da India) pulido con aceite de rícino. 

Outras versións populares de *mallakhamba* practícanse usando un bastón ou unha corda en lugar dun poste. 
[miniatura|Mallakhamb nunha [piscina, en 2016.|esquerda]]Hai variantes practicadas en piscinas, pistas de circo etc. As orixes do *pole dance* remóntanse ao *mallakhamba*.
[miniatura|267x267px| Mallakhamb en [Mumbai, en 2012.]]

## Etimoloxía 
O nome *mallakhamba* deriva dos termos *malla*, que significa loitador, e *khamb*, que significa un poste. 

Literalmente significa "poste de loita", o termo refírese a un instrumento de adestramento tradicional usado polos loitadores.

## Historia 
Desde o século II a. C., hai rexistros de prácticas similares en cerámicas de Chandraketugarh. 

No século VII, o peregrino budista chinés Xuanzang proporciona evidencia da escalada de postes en Prayagraj. Xuanzang rexistra que os ascetas hindús treparan a un poste aferrándose a el cunha man e un pé, e observaron a posta de sol, atribuíndoo a un tipo de rito solar.

A referencia escrita máis antiga atópase no *Manasollasa*, un clásico medieval sánscrito (1135). Recibiu un novo impulso no século XIX pola man de Balambhatta Dada Deodhar e foi deporte de exhibición nos Xogos Olímpicos de 1936 en Berlín.

O primeiro campionato nacional tivo lugar após a independencia da India en 1962 en Madhya Pradesh. Actualmente, as regras para as competicións están estandarizadas pola Mallakhamb Federation of India, con variacións en poste, corda colgante e corda fixa.

## Deporte de Estado 
O 9 de abril de 2013, o Estado indio de Madhya Pradesh declarou *a mallakhamba* como deporte estatal. Desde 2017, máis de 20 Estados da India seguiron o exemplo.
## Notas 
## Véxase tamén 
* Danza
* Deporte
* Cultura da India

### Ligazóns externas 
* Sitio web de Mallakhamb India
* Sitio web de Mallakhamb en EUA
* Mallakhamb - Episode 5 - Indian Martial Arts (Vídeo en youtube.com)
Traxedia de Vargas

A **traxedia de Vargas** é unha das peores catástrofes que asolou o Estado Vargas do país venezolano o 15 de decembro de 1999. Foi o resultado das fortes chuvias, inundacións e desprendementos de material arxiloso e lama que se sucederon entre o 14 e o 16 de decembro de 1999, que mataron entre 10.000 e 30.000 persoas. 

Este desastre coñeceuse como "*el día que la montaña avanzó hasta el mar*" e provocou un colapso total das infraestruturas do Estado de Vargas. 

## Causas 
miniatura|Depósito de caudal de cascallos, de 2,9 m de espesor, afectado pola posterior inundación da canle no Río Camurí Chiquito. A matriz de gran fino inclúe partículas grosas.
Moitas cidades foron arrastradas até o mar debido ás inundacións. Pobos enteiros como Cerro Grande e Carmen de Uria desapareceron por completo. Até o 10% da poboación de Vargas morreu durante este evento. A zona costeira de Vargas estivo sometida dende había tempo a desprendementos e inundacións: catástrofes xeoloxicamente similares ocorrían con regularidade. A máis recente gran inundación tiña sido en 1951, porén ese suceso non causou tantos danos. e 30.000  &#x2014; o número exacto de vítimas é difícil de determinar xa que non había datos fiables do censo, especialmente sobre as vilas de chabolas, chamadas *ranchitos*, e as pequenas comunidades que foron completamente eliminadas; ademais, só se recuperaron uns 1.000 cadáveres, o resto foron arrastrados ao océano pola lama ou sepultados nos desprendementos. Máis de 8.000 vivendas e 700 edificios de vivendas foron destruídos en Vargas, desprazando ata 75.000 persoas.

## Notas 
## Véxase tamén 
* catástrofe natural
* inundación
Lingua onge

A **lingua onge**, tamén coñecida como **önge** (ou **öñge**, **ongee**, **eng,** ou **ung**), é unha das dúas linguas onge coñecidas dentro da familia das linguas das illas Andaman. É falada polo pobo onge na illa de Pequena Andaman, na India. O onge está clasificado como en perigo crítico polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Historia 
[miniatura|esquerda|200px|Comparación da distribución dos pobos das illas Andaman a comezos do [século XIX e en 2004. O pobo onge en azul.]]
A lingua onge adoitaba falarse en toda a Pequena Andaman, así como nas illas máis pequenas do norte, e posiblemente no extremo sur da illa de Andaman do Sur. Desde mediados do século XIX, coa chegada dos británicos ás illas Andaman, e, trala independencia da India, a afluencia masiva de colonos indios do continente, o número de falantes de onge diminuíu constantemente, aínda que se observou un aumento moderado nos últimos anos. Segundo datos do ano 2006, só había 94 falantes nativos de Onge, confinados nun único asentamento no nordeste da illa de Pequena Andaman, converténdoa nunha lingua en perigo de extinción.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliography 
*
Andrés Dourado Ces

**Andrés Dourado Ces**, coñecido como **Quinote**, nado en Rianxo o 5 de decembro de 1907 e finado cerca de Xanza (Valga) o 7 de setembro de 1936, foi un taberneiro galego.

## Traxectoria 
Detido talvez por desavinzas persoais, rancores ou por estar mal visto, pois non ocultaba a súa postura de esquerdas, foi prendido tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 polos falanxistas e a Garda Civil e torturado no cárcere de Rianxo. Sacárono a noite do 7 de setembro de 1936 eivado, apareceu asasinado ó amencer cerca de Xanza, Valga, á beira da estrada. Soterrado sen identificar no cemiterio de Carracedo, Caldas de Reis.
miniatura|Andrés Dourado Ces con súa nai Antonia Ces.

## Vida persoal 
Solteiro, fillo de Joaquín Dourado Patiño, mariñeiro, e de Antonia Ces, coñecida como A Crecha, seus pais tiveron unha descendencia numerosa. Rexentaban unha taberna estanco en Rianxo, onde daban comidas. Estivo nas Américas e regresou a Rianxo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Sierra Mágina

**Sierra Mágina** é o nome dunha comarca das dez que ten a provincia de Xaén, en España. Unha boa parte do seu territorio forma parte do parque natural de Sierra Mágina.

Segundo datos do INE de 2002, a poboación desta comarca era de 42&nbsp;601 habitantes. Ten unha superficie de 1.389,4 km² e unha densidade de poboación de 30,66 hab/km². A súa capital como centro administrativo é o concello de Jódar, onde residen case 1 de cada 3 habitantes desta comarca.

## Concellos 
A comarca de Sierra Mágina componse dos seguintes concellos:

## Notas
Sierra de Segura

**Sierra de Segura** é o nome dunha comarca das dez que ten a provincia de Xaén, en España. Integrada dentro do parque Natural das Serras de Cazorla, Segura e Las Villas, atópase situada no extremo nordeste da provincia, e limita coas provincias de Albacete, Cidade Real e Granada. 

A comarca conta cunha poboación de 22&nbsp;928 habitantes (INE 2022), ten unha superficie de 1&nbsp;931 km² e unha densidade de poboación de 11,87 hab/km². O seu territorio constitúe un 67,3% do parque Natural das Serras de Cazorla, Segura e Las Villas, que coas súas 214&nbsp;300 ha, é o espazo protexido máis extenso de España e o segundo de Europa. A Sierra de Segura achega ao parque natural 143&nbsp;346 ha.

## Concellos 
A comarca de Sierra de Segura componse dos seguintes concellos:

## Demografía 
## Notas
Torres de Albanchez

**Torres de Albanchez** é un concello español da provincia de Xaén, na comunidade autónoma de Andalucía.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 746 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sierra de Segura
Agrupación Cultural Francisco Lanza

A **Agrupación Cultural Francisco Lanza** é unha asociación cultural creada en Ribadeo no 1971 co fin de traballar pola lingua e a cultura galegas. Naceu a partir da celebración, o 25 de xullo de 1969, da primeira feira do libro galego en Ribadeo. Leva o nome do xornalista galego Francisco Lanza.

## Actividades 
Dentro da súa actividade, a máis da continuación primeiro, e colaboración despois, coa feira do libro, está a edición anual de *Cadernos Ribadenses*, as Xornadas de Historia Local ou diversas exposicións, como a mantida en outono de 2024 *Un percorrido polos cemiterios de Ribadeo a través do galego*. 

Asemade, tren organizado numerosas charlas/debate, presentacións de libros, recitais poéticos, os paseos da Paco Lanza, as Palabras no balcón, algunha viaxe cultural (como foi a visita ás exposición do “pergamiño Vindel” ou a referida ao cadro de Castelao *A derradeira lección do mestre* exposto na Cidade da Cultura de Galicia), promoción do libro galego cando o Día das Letras Galegas, algún concerto musical convidando a grupos novos, actividades para pícaros e pícaras, edición anual dun almanaque en galego etc.

Tamén mantén, dende o ano 2022, clases de galego e portugués como vector de difusión da lingua e cultura galegas, a máis de numerosas outras actividades, realizadas a razón de máis de dúas por mes.
[alt=Charla de Mohamed Safa (na foto, con Farruco Graña, falando) promovida pola A.C. Francisco Lanza|miniatura|Charla de [Mohamed Safa (na foto, con Farruco Graña, falando) promovida pola A.C. Francisco Lanza (Casa do Mar, Ribadeo 2026)]]

== Presidentes da asociación

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Francisco Lanza
Lingua cree oriental

A **lingua cree oriental** é un grupo de variedades de cree faladas no Quebec, no Canadá, na costa leste das baías de Hudson e de James. O cree é unha das linguas indíxenas non oficiais máis faladas do Canadá. Identificáronse provisionalmente catro dialectos, incluíndo o dialecto do interior do sur (Iyiniw-Ayamiwin) falado en Mistissini, Oujé-Bougoumou, Waswanipi e Nemaska; o dialecto da costa sur (Iyiyiw-Ayamiwin) falado en Nemaska, Waskaganish e Eastmain; os dialectos costeiros do norte (Iyiyiw-Ayimiwin), un falado en Wemindji e Chisasibi e o outro falado en Whapmagoostui. Os dialectos son mutuamente intelixibles, aínda que a dificultade xorde a medida que aumenta a distancia entre comunidades.

O cree oriental non se considera unha lingua en perigo de extinción grazas á gran poboación de xente máis nova que o fala (Mela S.; Mali A. 2009). Estímase que hai máis de 18.000 falantes como primeira lingua. O cree oriental está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lingua cree
Comarca Metropolitana de Huelva

A **Comarca metropolitana de Huelva** é unha das seis comarcas da provincia de Huelva, en Andalucía. Está formada polos municipios de Aljaraque, Gibraleón, Huelva, Moguer, Palos de la Frontera, Punta Umbría e San Juan del Puerto.

Sitúase ao sur da provincia e limita ao norte coa comarca de El Andévalo, ao oeste coa Costa Occidental de Huelva, ao sur co océano Atlántico e ao leste coa comarca de El Condado de Huelva.

## Concellos 
## Véxase tamén
A Man Called Otto

***A Man Called Otto*** é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Marc Forster a partir dun guión de David Magee. É un remake do filme sueco de 2015 *En man som heter Ove*, que á súa vez está baseado na novela homónima de 2012 de Fredrik Backman. Está protagonizado por Tom Hanks, xunto con Mariana Treviño, Rachel Keller e Manuel Garcia-Rulfo nos papeis secundarios. A trama segue a un ancián amargado que se implica de mala gana na vida dos seus veciños.

*A Man Called Otto* tivo unha estrea limitada nos cinemas do 29 de decembro de 2022, antes de ter unha estrea masiva nos Estados Unidos o 13 de xaneiro de 2023 a través de Sony Pictures Releasing. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica e recadou 113 millóns de dólares sobre un orzamento de 50 millóns.

## Personaxes 
* Tom Hanks como Otto Anderson
** Truman Hanks como Otto cando novo
* Mariana Treviño como Marisol
* Rachel Keller como Sonya
* Manuel Garcia-Rulfo como Tommy
* Mike Birbiglia como axente de Dye & Merika
* Cameron Britton como Jimmy
* Mack Bayda como Malcolm
* Juanita Jennings como Anita
* Peter Lawson Jones como Reuben
* Kelly Lamor Wilson como Shari Kenzie

Ademais, Christiana Montoya e Alessandra Perez aparecen como Luna e Abby respectivamente. John Higgins aparece como dependente da tenda.

## Notas
Heriberto Cairo Carou

**Heriberto Cairo Carou,** nado en Pedrafita do Cebreiro (Lugo) en 1958, é un politicólogo e latinoamericanista galego. Investiga sobre xeografía política, relacións internacionais e cuestións de seguridade e defensa.

Cairo Carou doutorouse en Ciencia Política e Socioloxía e é catedrático. Entre 2010 e 2018 foi decano da Facultade de Ciencias Políticas e Socioloxía da Universidade Complutense de Madrid.

O seu libro *Malvinas: La construcción social del conflicto territorial argentino-británico* serviu como referencia para a lei aprobada no Congreso Arxentino sobre a pensión vitalicia para os ex-combatentes arxentinos na Guerra das Malvinas.

## Obras 
* *La construcción social del conflicto territorial argentino-britanico: Una aproximación geopolótica critica.* Novo Século, 1995. ISBN 9788487777417
* *Democracia digital limites y oportunidades.* Trotta Editorial, 2002. ISBN 9788481645491
* Con Paula Godinho e Xerardo Pereiro. *Portugal e Espanha: entre discursos de centro e práticas de fronteira.* Universidade Nova de Lisboa/Edições Colibri, 2009. ISBN 978-972-772-956-2 Sinopse 

## Notas
Dina (homónimos)

**Dina** ou **DINA** pode estar referido a:

***Dina**, unidade de medida no Sistema CGS da forza;
***DINA** ("depresión illada en niveis altos") ou gota fría, fenómeno meteorolóxico.
***DINA** ("Dirección de Intelixencia Nacional"), policía secreta da ditadura de Pinochet en Chile;

## Persoas 
* **Dina Boluarte** (nada en 1962),  avogada e expresidenta da República do Perú; 
* **Dina Cuvata** (nado en 1952), tradutor e publicista arromanés;
* **Dina Manfredini** (1897-2012), supercentenaria estadounidense de orixe italiana;
* **Dina Salústio** (nada en 1941), escritora caboverdiana;
* **Dina** **Sfat** (1938-1989), actriz de cinema e televisión brasileira;
Trap (filme de 2024)

***Trap*** é un filme estadounidense de 2024 escrito, dirixido e producido por M. Night Shyamalan. Está protagonizado por Josh Hartnett, Ariel Donoghue, Saleka Night Shyamalan, Hayley Mills e Alison Pill, e segue a un asasino en serie que evade un bloqueo policial mentres asiste a un concerto coa súa filla. Rodouse en Toronto e Hamilton, en Ontario, no Canadá, a finais de 2023. Estreouse na cidade de Nova York o 24 de xullo de 2024, e nos cinemas dos Estados Unidos a través de Warner Bros. Pictures o 2 de agosto de 2024. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica e recadou 82,7&nbsp;millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 30 millóns.

## Personaxes 
* Josh Hartnett como Cooper Abbott
* Ariel Donoghue como Riley Abbott
* Saleka Night Shyamalan como Lady Raven
* Alison Pill como Rachel Abbott
* Hayley Mills como Dr. Josephine Grant
* Jonathan Langdon como Jamie
* Mark Bacolcol como Spencer
* Marnie McPhail-Diamond como nai de Jody
* Scott Mescudi como The Thinker
* Russell "Russ" Vitale como Parker Wayne
* Marcia Bennett como nai de Cooper
* Lochlan Miller como Logan Abbott

## Notas
Sanditon (serie de televisión)

***Sanditon*** é unha serie de televisión británica adaptada por Andrew Davies a partir da obra inconclusa *Sanditon* de Jane Austen. Está protagonizada por Rose Williams, Crystal Clarke, Theo James e Ben Lloyd-Hughes. Ambientada durante a Rexencia británica, a trama segue a unha rapaza nova e inxenua mentres navega polo novo balneario de Sanditon. Por mor da natureza inconclusa da obra, o material orixinal só serviu de base para o primeiro episodio, e despois Davies desenvolveu os personaxes para completar a historia. A novela está ambientada nunha cidade costeira durante unha época de cambio social. No momento da súa morte en 1817, Austen tiña completado 24.000 palabras da novela, o que supón once capítulos xunto cunha parte dun duodécimo.

## Personaxes 
* Rose Williams como Charlotte Heywood 
* Kate Ashfield como Mary Parker 
* Crystal Clarke como Georgiana Lambe 
* Turlough Convery como Arthur Parker
* Jack Fox como Sir Edward Denham
* Kris Marshall como Tom Parker
* Anne Reid como Lady Denham
* Lily Sacofsky como Clara Brereton (tempadas 1-2)
* Charlotte Spencer como Esther

## Notas
Xubilación imposible 2

***Xubilación imposible 2*** (título orixinal en ) é un filme francés de comedia comedia dirixido e escrito por Fabrice Bracq e estreado en 2022. É a continuación de *Joyeuse retraite !* de 2019.

Estreouse en galego o 13 de xullo de 2024 a través da plataforma dixital AGalega.

## Personaxes 
* Michèle Laroque como Marilou
* Thierry Lhermitte como Philippe
* Constance Labbé como Léa
* Nicolas Martinez como Olivier
* Sasha Atkas como Félix
* Manon Barroy como Juliette
* Roméo Do Vale como Casanova
* Rodolphe Ferreira como Alves
* Nicole Ferroni como Cécile
* Omar Mebrouk como Arnaud
* Judith Magre como Line

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Gringo: Búscase vivo ou morto

***Gringo: Búscase vivo ou morto*** (título orixinal en ) é un filme de 2018 dirixido por Nash Edgerton e escrito por Anthony Tambakis e Matthew Stone. Está protagonizado por David Oyelowo, Charlize Theron (quen tamén é produtora), Joel Edgerton (irmán de Nash), Amanda Seyfried, Thandiwe Newton e Sharlto Copley. Conta a historia dun home de negocios que é enviado a México para entregar unha pílula de marihuana experimental. Cando é secuestrado por un cártel da droga, debe escapar xunto a un mercenario contratado. O filme foi coproducido entre os Estados Unidos e Australia.

Estreouse en galego o 18 de xullo de 2024 a través da plataforma dixital AGalega.

## Personaxes 
*David Oyelowo como Harold “Harry” Soyinka
*Joel Edgerton como Richard Rusk
*Thandiwe Newton como Bonnie Soyinka
*Sharlto Copley como Mitch Rusk
*Harry Treadaway como Miles
*Alan Ruck como Jerry
*Kenneth Choi como Marty
*Melonie Diaz como Mia
*Hector Kotsifakis como Roberto Vega
*Bashir Salahuddin como Stu
*Bill Maher como el mesmo
*Harrison Jones como voluntario de UNICEF

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Lingua cree moose

A **lingua cree moose** é unha variedade da lingua cree falada principalmente en Moose Factory, Ontario. O cree moose está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Clasificación 
Como dialecto da lingua cree, o cree moose clasifícase na póla algonquina da familia de linguas álxicas.

## Nome da lingua 
O termo *cree moose* deriva do topónimo Môsoniy, que quere dicir 'Illa Alce' ou Môso-sîpiy, que quere dicir 'río Alce'. O primeiro é o nome histórico dos lugares estivais dos falantes deste dialecto, mais o moderno concello de Moosonee apropiouse do nome, deixando a illa co nome oficial en inglés de Moose Factory, un nome que lembra a presenza histórica dun posto comercial da Hudson's Bay, orixinalmente chamado "fábricas". O hidrónimo citado fai referencia ao río onde se atopa devandita illa. Os falantes do dialecto refírese á lingua como *Ililîmowin*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lingua cree
Don't Move (filme de 2024)

'''''Don't Move''''' é un filme estadounidense de 2024 dirixido por Adam Schindler e Brian Netto e escrito por TJ Cimfel e David White. Está protagonizado por Kelsey Asbille, Finn Wittrock, Moray Treadwell e Daniel Francis. Estreouse en Netflix o 25 de outubro de 2024.

## Personaxes 
* Kelsey Asbille como Iris
* Finn Wittrock como Richard
* Moray Treadwell como Bill
* Daniel Francis como Dontrell, o oficial de policía

## Estrea 
En novembro de 2023, Signature Entertainment adquiriu os dereitos de distribución para o Reino Unido e Irlanda. En abril de 2024, Netflix mercou os dereitos de distribución internacional. Estreouse en Netflix o 25 de outubro de 2024.

## Notas
Lingua cree dos pantanos

A **lingua cree dos pantanos** (tamén coñecida cos nomes **maskekon**, **maskegon** ou **omaškêkowak**) é unha variedade da lingua cree falada principalmente en comunidades de Swampy Cree, no norte de Manitoba, e no nordeste de Saskatchewan ao longo do río homónimo, e na costa da baía de Hudson e zonas interiores adxacentes ao sur e ao oeste, e Ontario ao longo da costa de Hudson e baía de James. Dentro do grupo de dialectos "cree occidentais", considérase un dialecto "*n*", xa que a variable fonema común a todos os dialectos Cree aparece como "n" neste dialecto (como opostos a y, r, l ou ð todos os fonemas considéranse reflexos lingüísticos do protoalgonquino **r*).

Segundo a 14ª edición do *Ethnologue*, en 1982 tiña aproximadamente 4.500 falantes sobre unha poboación total de 5.000. Os datos do censo canadense non identifican dialectos específicos do cree (todas as estimacións actuais dependen de extrapolacións de estudos específicos), e actualmente non existe ningún censo preciso de ningunha lingua algonquina. O cree dos pantanos está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lingua cree
### Bibliografía 
*
*
* 
* 
*
Enchentes en España en 2024

As **enchentes en España en 2024**, tamén coñecidas como **gota fría**, **DINA de 2024 en España** ou **DINA de Valencia**, son as denominacións outorgadas á gota fría ou DINA que comezou o 29 de outubro de 2024 en España. A tormenta, designada meteoroloxicamente como sistema convectivo de mesoescala, provocou chuvias torrenciais que acumularon arredor de 500 milímetros (l/m2) nalgúns puntos, o que produciu o desbordamento de varios ríos e barrancos na vertente mediterránea e unha serie de enchentes lóstrego que foron especialmente catastróficas na provincia de Valencia. Segundo datos do 21 de decembro de 2024, a cifra de falecidos ascendía a cando menos 231 persoas, das cales 223 foron na provincia de Valencia, 7 Castela-A Mancha e 1 en Andalucía. ademais de numerosos danos materiais, polo que se considera unha das peores catástrofes naturais na historia de España tralas riadas do Vallès Occidental de 1962.miniatura|Informe situacional do Centro de Coordinación da Resposta a Emerxencias.|esquerdaA DINA tamén afectou con menor intensidade as provincias de Albacete, Cuenca, Almería, Málaga, Córdoba, Sevilla, Huelva, Cádiz, Zaragoza e Teruel. O novo leito do río Turia, construído en execución do denominado Plan Sur trala gran riada de 1957, evitou que a cidade de Valencia ficase anegada, conseguindo canalizar con éxito toda a auga cara ao mar sen rebordar. Porén, as localidades situadas ao sur da capital víronse asolagadas polo desbordamento da rambla do Poio, así como a causa de que ao ser zonas altamente urbanizadas se xerase nalgunhas delas un *efecto funil* que impediu desaugar os torrentes cara a lagoa da Albufeira. As chuvias acumularon arredor de 500 milímetros (l/m2) nalgúns puntos, o que produciu enchentes lóstrego. Todas as localidades da comarca da Horta Sud resultaron anegadas, así como boa parte das do Camp de Túria e Plana d'Utiel.

## Impacto 
### Concellos afectados 
[miniatura|dereita|300px|Efectos da DINA en [Catarroja.]]
miniatura|dereita|300px|Barranco do Poio en Catarroja despois da DINA.
A 21 de decembro de 2024, os concellos afectados por este episodio de gota fría son oficialmente: 78 municipios (75 na provincia de Valencia, 2 en Castela-A Mancha e 1 en Andalucía). Porén, moitos outros concellos, e doutras provincias, tamén se viron afectados de diferentes maneiras.

O 6 de novembro de 2024 publicouse no Boletín Oficial do Estado (BOE) o Real Decreto-lei 6/2024, de 5 de novembro, polo que se adoptan medidas urxentes de resposta ante os danos causados pola DINA, incluíndo ao final un ANEXO coa listaxe oficial de concellos afectados pola DINA entre o 28 de outubro e o 4 de novembro de 2024. Entre paréntese indícase o número de falecementos en cada concello, de acordo á análise realizada polo Centro de Integración de Datos constituído pola DINA e publicado o 14 de novembro de 2024 polo Consello Xeral do Poder Xudicial.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Inundación