Cardo común

O **cardo** (***Cynara cardunculus***) é unha planta perenne da familia das asteráceas, semellante á alcachofa (*Cynara scolymus*), da que ás veces se considera subespecie. É unha planta robusta que pode chegar até os 2 metros, as follas son lobuladas e que medra en terreos rochosos. É nativa da zona oeste e central do mediterráneo, onde se cultiva dende tempos remotos. Non é común en Galiza. Nalgunhas zonas (España mediterránea, Italia...) os cardos recóllese polo outono ou mesmo xa entrado o inverno para consumir o talos das súas follas (*pencas*) fervidos (é común coma prato na Noiteboa de zonas de Aragón e Castela).

miniatura|Cardo.
miniatura|*Cynara cardunculus*.
miniatura|Inflorescencia.
[miniatura|Ilustración en [Ferdinand Bernhard Vietz*Icones Plantarum*,1817.]]

## Descrición 
É unha planta perenne e vivaz con raíz tuberosa. No seu primeiro ano produce unha roseta de grandes follas con até un metro de lonxitude e 0,6 m de ancho que están profundamente divididas, son pinnadas e subespiñentas co envés abrancazado e tomentoso e nervaduras moi pronunciadas. Polo segundo ano, do centro da roseta sae un longo talo acanalado de até 150&nbsp;cm de altura que ramifica na súa parte superior. Os seus grandes capítulos florais son os que producen as alcachofas e teñen flores tubuladas (flósculos) de cor violeta, plumosas e sésiles, que están dispostas sobre un receptáculo carnoso arrodeado de brácteas ovais e rematadas en punta. O froito é un aquenio de cor parda escura cun penacho de consistencia sedosa.

## Usos 
Consómense os seus talos, que se branquean tapándoos dalgún xeito ou coa propia terra durante o seu crecemento. Estes talos prepáranse xeralmente fervidos, unha vez limpos da codia espiñenta que os cobre. Os capítulos florais pódense preparar coma alcachofas.

As flores están cubertas de finos e invisíbeis espiños que causan dor ao se fixar á pel da man, con todo hai variedades que case carecen de tales vilosidades.

Require dunha prolongada (c. 5 meses) estación fresca, aínda que é sensíbel ás xeadas; tamén necesita bastante espazo por planta.

É moi invasora, téndose asilvestrado en zonas de Chile, nas pampas áridas da Arxentina, en California ou en Australia.

Hai posibilidades de obter bo biodiésel. O óleo extráese das sementes, semellante ao do xirasol en composición e uso.

As súas flores son utilizadas polas súas propiedades coagulantes para facer o leite callado dalgúns queixos ibéricos tradicionais, coma "Serra da Stela" e "Castelo Branco" (Portugal); "Queixo De Flor" de Guía (Gran Canaria), queixo de "La Serena" (Badaxoz) e a "Torta del Casar" (Cáceres) en Estremadura.

## Propiedades 
* Contén cinarina que quimicamente é o ácido 1-3 discafeilquínico e que acostuma ir acompañado polos ácidos cafeico, cloroxénico e neocloroxénico
* Contén o principio amargo cinaropicrina que é unha lactona sesquiterpénica que se concentra nas follas verdes antes da súa floración.
* Contén flavonoides derivados da luteolina, coma o cinarósido, o escolimósido e mais o cinaratriósido que son os que negrexan as folls

## Taxonomía 
*Cynara cardunculus* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 2: 827–828. 1753.
;Citoloxía:
Número de cromosomas de *Cynara cardunculus* (Fam. Compositae) e táxones infraespecíficos: 2n=34
;Etimoloxía:
***Cynara***:nome xenérico que deriva do Grego *χινάρα*,-*ας* ou *χυνάρα*, "alcachofa", derivado de *χυων*-*χυνός*, cyon-cynos, "can", polas brácteas involucrais que, pola súa forma, aseméllanse aos caninos de dito animal. Pasou ao latín coma *cinara* e se usaba tamén para designar o cardo.

***cardunculus***: epíteto latino que significa "diminutivo de *Carduus*".
;Sinonimia:
* *Cynara sylvestris* Lam. 1783
* *Cynara horrida* Aiton 1789
* *Cynara spinosissima* C.Presl 1822 
* *Cynara corsica* Viv. 1824
* *Cynara humilis* Viv. 1753
* *Carduus cardunculus* (L.) Baill.	
* *Carduus cynara* E.H.L.Krause	
* *Carduus scolymus* Baill.	
* *Cnicus communis* Lam.
* *Cynara ferox* Ten. ex Steud.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Abrams, L. & R. S. Ferris. 1960. Bignonias to Sunflowers. 4: 732 pp.&nbsp;In L. Abrams Ill. Fl. Pacific States. Stanford University Press, Stanford.
* CONABIO. 2009. Catálogo taxonómico de especies de México. 1. In Capital Nat. México. CONABIO, Mexico City.
* Davidse, G., M. Sousa-Peña, S. Knapp & F. Chiang Cabrera. (editores generales) 2012. Asteraceae. Fl. Mesoamer. 5(2): ined.
* Flora of China Editorial Committee. 1988-2013. Fl. China Unpaginated. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis.
* Flora of North America Editorial Committee, e. 2006. Magnoliophyta: Asteridae, part 6: Asteraceae, part 1. 19: i–xxiv. In Fl. N. Amer.. Oxford University Press, Nova York.
* Hickman, J. C. 1993. Jepson Man.: Higher Pl. Calif. i–xvii, 1–1400. University of California Press, Berkeley.
* Jørgensen, P. M. & S. León-Yánez. (eds.) 1999. Catalogue of the vascular plants of Ecuador. Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 75: i–viii, 1–1181. 
* Marticorena, C. & M. Quezada. 1985. Catálogo de la Flora Vascular de Chile. Gayana, Bot. 42: 1–157.
* Munz, P. A. 1974. Fl. S. Calif. 1–1086. University of California Press, Berkeley.
* Munz, P. A. & D. D. Keck. 1959. Cal. Fl. 1–1681. University of California Press, Berkeley.
* Zuloaga, F. O., O. Morrone, M. J. Belgrano, C. Marticorena & E. Marchesi. (eds.) 2008. Catálogo de las Plantas Vasculares del Cono Sur (Argentina, Sur de Brasil, Chile, Paraguay y Uruguay). Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 107(1): i–xcvi, 1–983; 107(2): i–xx, 985–2286; 107(3): i–xxi, 2287–3348.

### Outros artigos 
* Alcachofa
* Cardo da ribeira
* Características das asteráceas
### Ligazóns externas 
* Cardo. Guía práctica de horatalizas e verduras de Consumer/Eroski (en castelán) 
* Infojardín: cardo (en castelán) 
* 
* 
* 
* 

* 

*