open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Virus Coxsackie B

**Coxsackie B** é o nome dun grupo de seis serotipos de enterovirus patoxénicos, que orixinan enfermidades que van desde un trastorno gastrointestinal leve a unha pericardite totalmente desenvolvida e miocardite.

## Distribución xeográfica 
Os membros do grupo Coxsackie B descubríronse case todos nos Estados Unidos, e illáronse orixinalmente en Connecticut, Ohio, Nova York, e Kentucky, aínda que o sexto membro do grupo foi illado en Filipinas. O período de incubación dos virus Coxsackie B vai de 2 a 6 días, e a doenza que producen pode durar ata dúas semanas, pero pode resolverse ás veces en só dous días. A infección ocorre xeralmente entre os meses de xuño e outubro nas rexións temperadas do hemisferio norte. e por cultivos celulares. O virus transmítese máis frecuentemente pola vía fecal-oral, e a infección ocorre xeralmente despois de tomar comida contaminada co virus. Os virus Coxsackie B son citolíticos, e as cepas Coxsackie B2 e B5 foron implicadas na enfermidade de mans, pés e boca e en infeccións respiratorias. Poden presentarse tamén defectos conxénitos nos nenos infectados por Coxsackie B.

## Diabetes 
Descubriuse que a cepa Coxsackie B4 é unha posible causa da diabetes mellitus tipo 1. Outras investigacións  apuntan máis en xeral a todos os virus do grupo Coxsackie B.

## Tratamento e prevención 
Non hai un tratamento aceptado xeralmente para as infeccións polos virus do grupo Coxsackie B. Danse coidados paliativos, e os pacientes que presentan dor de peito ou rixidez na caluga deberían ser examinados por se son signos de problemas cardíacos ou do sistema nervioso central, respectivamente. Algunhas medidas de prevención poden xeralmente obterse simplemente cunha hixiene básica nos traballadores que serven ou preparan comidas, xa que o virus é moi contaxioso. Deberían lavarse as mans e o corpo despois de nadar. Nos casos de miocardite ou pericardite inducida por Coxsackie B, poden prescribirse antiinflamatorios para reducir os danos no músculo cardíaco.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Coxsackievirus
* Virus Coxsackie A
Pementa de Caiena

A **pementa de Caiena** ou simplemente **caiena** (chamada así pola cidade de Cayenne, da Güiana Francesa) é un condimento preparado a partir do chile (froitos dunha ou varias especies de *Capsicum* , as pementeiras,) desecado e moído, que se emprega como condimento e que adoita comercializarse en po. Ten un común sabor picante —debido a compostos químicos distintos— coas sementes da especie *Piper nigrum*, chamada con propiedade pementa, negra, verde ou branca, pero carece por completo de relación algunha con ela, xa que é unha especie diferente.

miniatura|250px|Pementa de Caiena moída en groso.

Empreganse varias especies para producir un aderezo de sabor forte, un pouco amargo, lixeiramente afumado e moi picante —entre 30.000 e 50.000 unidades na escala Scoville; sendo as máis usuais o *Capsicum baccatum*, o *Capsicum frutescens* e o *Capsicum minimum*. O *Capsicum chinense*, que produce as variedades máis picantes, non se utiliza normalmente nesta fórmula.

[miniatura|left|*[Capsicum frutescens*]]

O proído que produce a pementa de Caiena débese a varios alcaloides, a capsaicina (8-metil-N-vanillil-6-nonenamida, C18H27NO3) e outros compostos semellantess, que estimulan os receptores de calor e dor da epiderme, provocando así unha irrigación sanguínea máis intensa. En resposta á irritación, o cerebro segrega endorfinas, un opiáceo natural que provoca unha sensación de benestar e satisfacción. Estudos científicos comprobaron que este condimento é un analxésico natural, tendo eficacia comprobada na redución da dor. A capsaicina ten tamén efectos sialagóxicos, é dicir, estimula a secreción de saliva, o que facilita a dixestión.

A diferente proporción dos capsaicinoides nas distintas especies de pementos é a responsable dos distintos efectos que provocan. Os alcaloides prodúcense nas glándulas que se atopan xunto ao pedúnculo do froito, e concéntranse nas membranas internas e as sementes; as moeduras que empregan estas últimas son máis fortes, o que son as realizadas só a base da polpa. A pementa de Caiena tamén é unha fonte importante de vitamina C, aínda que o seu efecto é ínfimo nas doses nas que se consome habitualmente.

A cociña asiática, en especial a indonesia, a tailandesa e a hindú, adoptaron axiña a pementa de Caiena tras a súa introdución polos europeos.

Aínda que as doses contidas na pementa de Caiena non teñen riscos, a capsaicina provoca irritación, inflamación e incluso lesións por queimadura se se aplica en exceso. En casos extremos, os síntomas poden incluír convulsións, cambras musculares ou similares; estas concentracións empréganse nos sprays de pementa utilizados como arma de autodefensa.

## Notas
Ramiro Sabell Mosquera

**Ramiro Manuel Sabell Mosquera**, nado en Santiago de Compostela o 13 de marzo de 1899 e finado en Pontevedra o 19 de xullo de 1990, foi un mestre e inspector de primeira ensinanza.

## Traxectoria 
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, xunto a Eduardo Nogueira Pereira. Mestre en Baión (Vilanova de Arousa) de 1921 a 1924 onde foi correspondente de *El Pueblo Gallego*. Na ditadura de Primo de Rivera foi destinado á escola graduada de Ponteareas e foi nomeado concelleiro en 1924. Logo de presentar a dimisión o alcalde José Garra Garra en agosto de 1925, foi nomeado alcalde de Ponteareas en setembro. Mantívose no cargo ata principios de 1930. Tivo unha participación directa para que o mestre Reveriano Soutullo compuxese o pasodobre *Puenteareas*. En 1934 aprobou as oposicións a inspector de ensinanza primaria e foi destinado a Pontevedra, onde pasou toda a súa carreira profesional.

## Vida persoal 
Casou con Concepción Salgués Otero o 3 de agosto de 1931 e tivo nove fillos, entre outros o cámara de cine Ramiro Sabell Salgués. Era tío carnal do médico e presidente da Real Academia Gallega Domingo García-Sabell.

## Homenaxes 
Leva o seu nome unha rúa e CEIP Mestre Ramiro Sabell Mosquera de Ponteareas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*Sabell Mosquera, R: “El Pasodoble Puenteareas”, Faro de Vigo, 20-10-1979.
Jacinto Fernández Lago

**Jacinto Fernández Lago** foi un político galego.

## Traxectoria
Foi concelleiro en Tui en 1928. Na Segunda República foi elixido concelleiro nas eleccións do 12 de abril e foi primeiro tenente de alcalde. Logo da dimisión do alcalde José Garra Garra en decembro de 1933, foi elixido alcalde de Tui o 3 de xaneiro de 1934, permanecendo no cargo ata o 16 de outubro dese ano cando foi destituída a Corporación. Integrouse en Izquierda Republicana. Volveu ser alcalde o 21 de febreiro de 1936, cando foi reposta a corporación elixida en 1931, pero o 9 de marzo dese ano presentou a dimisión. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foille incoado expediente de responsabilidades políticas en 1941.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ángel Moldes Barreiro

**Ángel Moldes Barreiro**, finado en 1938, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
[dereita|miniatura|Placa da rúa [13 de setembro (día do golpe de Estado de Primo de Rivera) en Barro, posta sendo alcalde Ángel Moldes.]]
Fillo de Manuel Moldes Argibay, foi un industrial, comerciante e político galego. Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Barro dende febreiro de 1924. Foi nomeado segundo tenente alcalde. Posteriormente foi alcalde de Barro. Mantívose no cargo ata principios de 1930.

Finou en Barro en 1938, mentres o seu fillo José Moldes Castro loitou na Guerra Civil e nese momento estaba en Andalucía.
## Vida persoal 
Casou con Cándida Castro Cousido e foi pai de José Moldes Castro, avó de Francisco Moldes Fontán e bisavó de Diego Moldes.
## Notas
Lero

**Lero** é un deus celta, cuxo culto está ligado co da deusa **Lerina** como o espírito epónimo de Lérins, na Provenza. Tense constancia deste deus a partir das dedicacións epigráficas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Dictionary of Celtic Myth and Legend.* Miranda Green. Londres: Thames and Hudson, 1997.
Dagon, a seita do mar

***Dagon, a seita do mar*** (en , en ) é un filme dirixido por Stuart Gordon en 2001 baseado nunha historia de H. P. Lovecraft. Foi rodada en Combarro e estreada no Festival de Sitges.

Este filme estreouse nos cines con dobraxe en galego (en 5 salas) o 31 de outubro de 2001, e tamén se estreou o 12 de outubro de 2022 a través de Netflix, onde se puxo a disposición da versión en galego para o seu visionado.

## Sinopse 
Paul e a moza Barbara están celebrando cunha viaxe en barco o éxito da súa nova empresa co seu socio Howard, e a esposa deste, Vicki. Tras chocar o barco, Vicki queda atrapada nos restos e Paul e Barbara deciden ir á vila máis próxima para buscar axuda. Este lugar, chamado Imboca, parece deserto ata que aparecen algúns estraños habitantes cos que volven ao barco. Cando chega na el Howard e Vicki desapareceron e logo Barbara é secuestrada. Fuxindo dos habitantes de Imboca, Paul descobre o segredo: son adoradores de Dagon, un demo mariño.

## Elenco de dobraxe 
## Produción 
O filme é unha produción de Castelao Producciones, Estudio Picasso e Fantastic Factory (Filmax). Algúns entrevistadores preguntaron se era difícil convencer a Raquel Meroño de que sería encadeada pola forza e colgada espida como parte do seu papel. Como dixo Stuart Gordon: "*Nunca fixo unha escena de espidos. É unha gran estrela da televisión en España", polo que para ela facelo foi moi valente e tamén moi esixente fisicamente*".

## Recepción 
A película estreouse nas salas españolas o 31 de outubro de 2001; estreando en 117 salas e na posición 20 na súa primeira fin de semana onde recadou 101.273 dólares por unha media de 860 dólares. A película recaudaría máis tarde 43.773 dólares, o que o elevaría a 145.046 dólares, ou 212.699 euros en moeda española.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb
Nemausus

**Nemausus** é un deus celta considerado o patrón de Nemausus (Nîmes). Semella que o deus non foi adorado fóra desa localización. Certamente, o nome da cidade deriva de Nemausus, que probablemente era o bosque sagrado no que a tribo celta dos Volcae Arecomici celebraban as súas asembleas (segundo Encyclopædia Britannica 1911), ou se cadra era o espírito gardián da que proporcionaba auga a todo o asentamento, como suxiren diversas fontes modernas.

Existe un importante santuario de fontes termais na vila; estableceuse na Idade de Ferro e expandiuse coa colonización romana da rexión no século -II, momento no cal existía un activo pulo romano cara ese culto. Outros espíritos locais adorados en Nemausus (Nîmes) foron os Nemausicae ou Matres Nemausicae, que eran deusas da fertilidade e da curación pertencentes ó santuario da fonte.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Green, Miranda (1997) *Dictionary of Celtic Myth and Legend*. Londres: Thames and Hudson Ltd.
Carmen Álvarez

**Carmen Álvarez**, nada en 1889, foi unha propagandista agraria galega.

## Traxectoria
Ligada ao Directorio Antiforista de Teis, foi unha activista na campaña antiforal de 1909. Con vinte anos participou nos mitins e reunións antiforistas xunto con Elena Estévez. Caracterizábase por unhas intervencións cheas de forza nas que amais de atacar o caciquismo, tentaba convencer as mulleres da necesidade de incorporarse a unha loita na que se libraba a vida de Galicia e a emigración dos seus fillos.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* "ÁLVAREZ, Carmen". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*.
*
Estévez

O apelido **Estévez** pode referirse a:

***Estévez**, apelido patronímico galego, orixinario do val de Quiroga. No ano 2000 o apelido tiña en Galiza 19.492 ocorrencias. Pode referirse a:
****Manuel Estévez Caneda**, político galego (1824 - 1893);
****Faustino Ulloa Estévez**, político galego (f. 1909);
****Rogelio Lois Estévez**, xornalista galego (1842 - 1905);
****Julián Estévez**, agrarista e político galego (1855 - 1928);
****José Mouriño Estévez**, frade e historiador galego (1866 - 1928);
****José Vázquez Estévez**, avogado e político galego (1866 - 1926);
****Delfín Mein Estévez**, xornalista galego (1869 - 1929);
****José Estévez Carrera**, avogado e político galego (1869 - 1936);
****Elena Estévez**, propagandista agraria galega de comezos do século XX;
****José Estévez Alfaya**, médico, político e xornalista galego de comezos do século XX;
****Benigno Lago Estévez**, empresario galego (1897 - 1976);
****Emilia Estévez Villaverde**, escritora galega (1911 - 2000);
****Carmen Estévez**, personalidade pública galega (1925 - 1996);
****Ramón Gerardo Antonio Estévez**, actor estadounidense, máis coñecido como **Martin Sheen** (n. 1940);
****Ramón José Estévez Cabanas**, químico galego nado na Estrada;
****Xosé Estévez**, historiador galego (n. 1943);
****Xerardo Estévez**, arquitecto e político galego (n. 1948);
****Carmen Fraga Estévez**, política galega (n. 1948);
****José Luis Pérez Estévez**, político galego (n. 1952);
****Xosé Ramón Pousa Estévez**, xornalista e escritor galego (n. 1953);
****José Estévez López**, escritor galego (n. 1954);
****Perfecto Estévez**, pintor, cartelista e escenógrafo galego (1955 - 2010);
****Estela Estévez Barreiro**, ex atleta galega (n. 1965);
****Carlos Irwin Estévez**, actor estadounidense, máis coñecido como **Charlie Sheen** (n. 1965);
****Asun Estévez**, escritora galega (n. 1966);
****Raúl Baltar Estévez**, banqueiro galego (n. 1966);
****María Xosé Caride Estévez**, política galega (n. 1966);
****Xavier Estévez**, actor galego (n. 1967);
****Manuel Santos Estévez**, arqueólogo galego (n. 1968);
****Xavier Estévez**, escritor galego (n. 1969);
****Eduardo Estévez**, escritor galego (n. 1969);
****David Rodríguez Estévez**, músico e político galego (n. 1978);
****Fran Estévez**, cineasta galego (n. 1980);
****Silvia Penas Estévez**, escritora galega (n. 1980);
****Gabriel Gómez Estévez**, escritor galego (n. 1980).

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Estévez**, lugar da parroquia de Xallas de Castriz, no concello de Santa Comba.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
Anuncia Casado

**Anunciación Casado Atanes**, coñecida como **Pasionaria**, nada en Cualedro en 1897 e finada en Pexeiros (Viana do Bolo) o 21 de agosto de 1936, foi unha política galega.

## Traxectoria 
miniatura|Homenaxe a Anunciación Casado no Castro, Pexeiros.
Viúva dun obreiro morto en accidente laboral en Sestao e nai de catro fillos. Oradora e organizadora sindical de moita sona, pola súa defensa do campesiñado. Foi responsable do Partido Comunista de España na comarca de Viana. Na Segunda República fixo propaganda entre os traballadores do ferrocarril da liña A Gudiña e Vilar de Barrio. Fóronlle incautados os seus bens.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Represión franquista en Galicia
### Ligazóns externas 
* 
* 
*
Un chien andalou

***Un chien andalou*** é unha curtametraxe surrealista muda dirixida por Luis Buñuel en 1929, baseada nun guión do propio Buñuel e de Salvador Dalí.

## Sinopse 
A película comeza co rótulo «Era unha vez». Un home (Luis Buñuel) afía unha navalla de afeitar mentres mira como unha nube atravesa a lúa. Da mesma forma, o home corta un ollo dunha muller.

«Oito anos despois». Un ciclista pedalea pola rúa. A muller deixa caer o libro que estaba a ler e o ciclista cae. No cuarto coloca a roupa do ciclista na cama mentres da man do home xorden formigas.

«Cara ás tres da madrugada». Un home castiga a outro contra a parede con libros na man. A muller entra no cuarto e ve unha bolboreta *Acherontia atropos*.

«En primavera». Nunha paisaxe deserta o home e a muller están enterrados ata o peito, segundo o guión orixinal: «cegos, cos vestidos esgazados, devorados polos raios do sol e un enxame de insectos».

## Personaxes 
* Simone Mareuil como Moza
* Pierre Batcheff como Home

Os actores non acreditados son:
* Luis Buñuel
* Salvador Dalí
* Robert Hommet
* Marval
* Fano Messan
* Jaume Miravitlles

## Música 
En 1960 Buñuel engadiu unha banda sonora composta por unha peza de *Tristan und Isolde*, de Richard Wagner e dous tangos arxentinos.

## Influencia posterior 
Alfred Hitchcock incluíu no seu filme *Spellbound* (1945) unha escena onírica creada por Dalí na que se homenaxeaba a este filme cun ollo pintado nunhas cortinas. David Bowie tamén proxectaba esta escena na súa xira de 1976. O título é referenciado na canción "Debaser" de Pixies.

No cartel da película *O silencio dos cordeiros* (1991), de Jonathan Demme, utilizouse a imaxe de *Un chien andalou* da bolboreta *Acherontia atropos*, cuxo tórax aseméllase a unha caveira humana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en filmaffinity
La Passion de Jeanne d'Arc

***La passion de Jeanne d’Arc*** é un filme mudo dirixido por Carl Theodor Dreyer en 1928.

## Sinopse 
A heroína francesa Xoana de Arco é levada ao tribunal. Os xuíces tratan de que diga algo que negue a súa afirmación de ser unha enviada de Deus para loitar contra os ingleses, mais ela mantense firme. Ensínanlles cartas falsas, pero aínda así non o conseguen. Cando xa está na cacharela pide un sacerdote, pero ao final tamén o acaba rexeitando.

## Personaxes 
* Maria Falconetti como Xoana de Arco
* Eugène Silvain como o bispo Pierre Cauchon
* André Berley como Jean d'Estivet
* Maurice Schutz como Nicolas Loyseleur
* Antonin Artaud como Jean Massieu
* Michel Simon como Jean Lemaître
* Jean d'Yd como Guillaume Evrard
* Ravet como Jean Beaupère
* André Lurville como xuíz
* Jacques Arnna como xuíz
* Alexandre Mihalesco como xuíz
* Léon Larive como xuíz

## Produción 
O filme foi dirixido por Dreyer tralo éxito en Dinamarca de *Du skal ære din hustru*. A realización do filme durou un ano e medio, que resultou unha tortura para os participantes, especialmente para a protagonista, Maria Falconetti.

Gran parte do orzamento foi dedicado á recreación dos decorados, a pesar de que a utilización de primeiros planos fai que non se vexan en moitos momentos.

O filme sufriu diversos problemas de montaxe, comezando pola censura obrigada polo arcebispo de París, así como pola perda do negativo orixinal no incendio dos estudios UFA de Berlín.

A principios dos anos oitenta apareceu unha copia nun sanatorio mental de Oslo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en filmaffinity
Áspera, Roo, Outes

**Áspera** é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 34 habitantes (17 homes e 17 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Roo 
### Parroquias de Outes
Salvia officinalis

***Salvia officinalis***, comunmente chamada **sarxa**, **xarxa** ou **salvia**, é unha especie herbácea pertencente á familia das lamiáceas. É nativa da rexión mediterránea, aínda que se naturalizou en moitos lugares do mundo. Ten unha longa tradición tanto de usos medicinais como culinarios e durante os últimos tempos utilízase tamén como ornamental.

## Descrición 
É unha planta perenne aromática de até 70&nbsp;cm de altura. Talos erectos e pubescentes. Follas pecioladas, oblongas e ovais, máis raramente lanceoladas, coa nervadura ben marcada. Flores branco-violáceas en acios, con corola de até 3&nbsp;cm, cun labio superior case recto; o cáliz é máis pequeno que a corola con tonalidades púrpureas.

## Taxonomía 
*Salvia officinalis* foi descrita por Carl Linnaeus en 1753. Foi cultivada durante séculos no Vello Mundo polas súas propiedades culinarias e medicinais e moitas veces foi descrita con propiedades curativas milagrosas O epíteto específico *officinalis*, refírese ao uso medicinal, *officina*, a cal foi unha herba tradicional en expendios medievais dos mosteiros *S. officinalis* foi clasificada con varias denominacións taxonómicas

## Distribución e hábitat 
Encóntrase na Europa mediterránea, en sitios rochosos e herbeiros secos, desde o nivel do mar até zonas montañosas. Ten preferencia polos terreos pouco produtivos e pouco fértiles. En España predomina a variedade lavandulifolia.

## Cultivares 
A maioría deles son cultivados máis frecuentemente como ornamentais que polas súas propiedades herbais, como pequenos arbustos, especialmente en lugares excesivamente soleados. Propáganse facilmente de póla durante a estación cálida.

* "*Purpurascens*", cultivar de follas púrpura, considerado como o máis forte das Salvia.
* "*Tricolor*", cultivar con follas variegadas branco, amarelo e verde.
* "*Berggarten*", cultivar con follas alongadas.
* "*Icterina*", cultivar con follas variegadas amarelo verdosas.
* "*Alba*", cultivar de flores brancas.
* "*Lavandulaefolia*", cultivar de follas pequenas.

Un dito medieval é: *"Cur moriatur homo cui Salvia crescit in horto?"* ("Por que ha morrer un home mentres medra a xarxa no seu xardín?").

## Citoloxía 
Número de cromosomas de *Salvia officinalis* (Fam. Labiatae) e taxóns infraespecíficos. 2n=14.

## Usos 
### Principios activos 
Contén aceites esenciais, flavonoides e principios amargos.

### Medicinais 
Ten moitas propiedades medicinais como antisudorífica, hipoglucemiante, emenagoga, estimulante, antiespasmódica, adstrinxente e antiséptica. Por iso é cultivada como planta medicinal.

### Culinarios 
miniatura|Detalle flores.

Como condimento ten un sabor lixeiramente picante. Na cociña occidental, úsase para condimentar carnes graxas (especialmente as marinadas), queixos, e algunhas bebidas.

## Nome común 
* Galego: salva, sargha, sarxa, xarxa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Diccionario de plantas medicinales. ISBN 978-84-941386-1-4. Autor: José Antonio Sánchez. Ed. Ta-BooK.
Ignacio Vieitez Tapia

**Ignacio Vieitez Tapia**, nado en Sela (Arbo) o 28 de agosto de 1817 e finado en Madrid o 25 de febreiro de 1882, foi un político galego.
## Traxectoria 
Fillo de José Miguel Vieitez de Puga, señor do pazo de Sela, onde naceu. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi xuíz de Ribadavia, xefe de negociado no Ministerio de Graza e Xustiza, maxistrado da Audiencia de Zaragoza, presidente de Sala das Canarias, Valladolid, A Coruña, Oviedo e Burgos, maxistrado da Audiencia de Madrid e presidente da Sala segunda do Tribunal Supremo de Xustiza. Foi elixido deputado provincial na Deputación de Pontevedra e deputado a Cortes polo distrito de Ponteareas en 1850. Foi senador pola provincia de Ourense en 1876 e por Pontevedra entre 1877 e 1881.

## Vida persoal 
Casou con Luísa Penedo Fernández e foi pai de José e Ignacio Vieitez Penedo.

## Notas
Serie A 2013/14

A tempada **2013–1014** da **Serie A** (coñecida como **Serie A TIM** por razóns de patrocinio) é a 112ª edición da liga italiana de fútbol, a 82ª edición nun sistema de todos contra todos, e a 4ª edición desde a súa organización en virtude dun comité de liga separada da Serie B. Empezou o 24 de agosto de 2013 e finalizará o 18 de maio de 2014. Como nos anos anteriores, Nike proporciona o balón oficial para tódolos partidos, co modelo Nike Nike Incyte Serie A. O defensor do título é o Juventus.

## Equipos 
### Equipos e estadios 
1O Cagliari xoga no Stadio Nereo Rocco en Trieste mentres o Stadio Sant'Elia está sendo renovado.
2Algúns partidos poden ser xogados no Stadio Nereo Rocco en Trieste se a renovación do Stadio Friuli non está rematada.

### Persoal e equipos 
## Clasificación 

## Resultados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Serie A
Bara, San Cosme de Outeiro, Outes

**Bara** é un lugar da parroquia de San Cosme de Outeiro no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 82 habitantes (38 homes e 44 mulleres).

## Notas 

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Cosme de Outeiro
### Parroquias de Outes
Pastor Candeira

**Pastor Candeira Álvarez**, nado en Ponteareas o 2 de decembro de 1886, foi un industrial e político galego.

## Traxectoria 
Foi nomeado concelleiro de Ponteareas en xaneiro de 1924. Na Segunda República foi presidente de Izquierda Republicana de Ponteareas. Foi nomeado xestor da Deputación de Pontevedra o 26 de marzo de 1936. Foi nomeado vicepresidente do Consello provincial de Izquierda Republicana de Pontevedra en xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pasou á zona leal e presidiu o Comité de Izquierda Republicana da provincia de Pontevedra constituído en Barcelona en 1938. Abríuselle expediente polo Tribunal de Responsabilidades Políticas. Ao remate da guerra pasou a Francia e foi xefe da sección de Emigración do Servicio de Evacuación de Refugiados Españoles (SERE), substituíndo a Alejandro Viana Esperón. O 12 de xuño de 1940 Pastor abandonou París con Alejandro Viana e Isabel Napal Mur rumbo a Bordeos. O 17 de xullo a Gestapo xunto con falanxistas tentou secuestrar a Alejandro Viana que logrou fuxir con Pastor e varios republicanos máis; tras cinco días agochados nos arredores de Bordeos, atravesaron Francia até La Louvesc, preto da fronteira con Suíza. Embarcou en Marsella no barco Alsina o 15 de xaneiro de 1941 con Alejandro Viana, Isabel Napal e outros 200 republicanos e centos de exiliados de diferentes países europeos, especialmente xudeus. Exiliouse en México, arribando ao porto de Veracruz o 19 de novembro de 1941.

## Vida persoal 
Casou con María Domínguez Benavides en xaneiro de 1925.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Candeira Álvarez, Pastor (1886-?)
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
Instituto Social da Mariña

O **Instituto Social da Mariña** (***Instituto Social de la Marina***) é unha entidade xestora con personalidade xurídica propia, de ámbito estatal, adscrita á Secretaria de Estado da Seguridade Social dependente do Ministerio de Emprego e Seguridade Social de España, que ten como tarefa a xestión, administración e recoñecemento do dereito ás prestacións do Réxime Especial da Seguridade Social dos traballadores do mar, así como a inscrición de empresas, altas e baixas dos traballadores acollidos a dito réxime especial e demais competencias recoñecidas nas normas reguladoras deste.
miniatura|250px|Buque Hospital "Juan de la Cosa".

Realiza funcións recadatorias das achegas do sector marítimo-pesqueiro, en colaboración coa Tesourería Xeral da Seguridade Social. Presta asistencia sanitaria e hospitalaria aos traballadores do mar e os seus beneficiarios dentro do territorio español nos establecementos propios do mesmo Instituto. A asistencia sanitaria dos traballadores do mar mantense a bordo e no estranxeiro, utilizando os seus propios medios, tales como Centro Radio-Médico, Banco de datos, Centros no estranxeiro, buques sanitarios e outros que poidan implantarse, ou acordando a evacuación e repatriación dos traballadores enfermos ou accidentados.

Tamén desenvolve a formación e promoción profesional dos traballadores do mar axustándose ás directrices da Subsecretaría de Pesca e Dirección Xeral da Mariña Mercante.

## Buques hospital 
*Esperanza del Mar
*Juan de la Cosa
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Instituto Social de la Marina no Portal do Ministerio de Empleo y Seguridad Social que *autoriza a reprodución total ou parcial dos contidos do Portal, sempre que se cite expresamente a súa orixe pública*.
Supermartes

***Supermartes*** foi un programa concurso emitido na Televisión de Galicia entre 1992 e 2005. Desde 1996 o programa emitiuse en directo. En total graváronse 635 edicións.

## Descrición
Baseado no formato do popular show televisivo *Sábado gigante* da televisión chilena, o programa tiña diferentes probas ("O mentireiro verdadeiro", "Asalto á fama"…) das que se escollía un finalista que participaba na proba final ("Superprendas"). O gañador pasaba logo a un panel do que saían os premios. Na realización das probas participaban personaxes galegos coñecidos.

O programa era presentado por Xosé Manuel Piñeiro, coa voz en off de Gonzalo Faílde. O personaxe de *Atilano*, con aspecto de esqueleto, é interpretado por Xosé Casal Sueiro «Lito» (1992-1993), e logo por Ángel Gradín (1993-2005), trataba de que os concursantes errasen.

## Outras versións
En 2002 estreouse unha versión en Canal Sur, a televisión autonómica andaluza.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Ficha audiovisual
Mourelos, Santo Ourente de Entíns, Outes

**Mourelos** é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Leva deshabitado desde 2024.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santo Ourente de Entíns 
### Parroquias de Outes
Rudianos

**Rudianos** é un deus celta da guerra adorado na Galia. Foi equiparado polos romanos co deus Marte.

Era adorado en Saint-Andéol-en-Quint e Rochefort-Samson (Drôme), así como en Saint-Michel-de-Valbonne. O nome de "Rudianos" significa "vermello", o cal reflicte a natureza guerreira do deus. En Saint-Michel-de-Valbonne foi atopada unha imaxe prehistórica dun deus guerreiro a cabalo que data do século -VI, o cal podería ser unha representación do propio Rudianos. O menhir de pedra no cal apareceu a imaxe representa a un home montado a cabalo cunha cabeza enorme, que leva penduradas cinco cabezas cortadas. A iconografía evoca á práctica da caza de cabezas que facían os celtas, que segundo os escritores clásicos levaban as cabezas dos seus inimigos penduradas da sela de montar.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Green, Miranda J., *Dictionary of Celtic Myth and Legend*, Thames and Hudson Ltd., (1997)
A Barreira, Tarás, Outes

**A Barreira** é un lugar da parroquia de Tarás no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 64 habitantes (33 homes e 31 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Tarás 
### Parroquias de Outes
Anvallus

[dereita|miniatura|Un dos dous altares en latín dedicados a Anvallus. A inscrición O título *gutuater* é entendido baixo o significado de 'sacerdote'; os *gutuatres* son considerados como continuacións romanizadas dos [druídas. Eses dous altares foron descubertos en 1900 na estación de tren de Autun, xunto cun casco grego que probablemente foi deixado alí como unha ofrenda.

O terceiro texto que menciona un nome semellante a Anvallus foi un texto en galo:
:LICNOS · CON
:TEXTOS · IEVRV
:ANVALONNACV ·
:CANECOSEDLON ·

O nome do deus foi analizado como unha composición de *an-ualos*, tendo a segunda raíz o significado de 'soberano' ou 'príncipe', e a primeira 'sen' ou 'non'. O nome pode entenderse como 'sen soberano' ou 'inferior a ninguén'.

## Notas
Arañeira

[250px|miniatura|Detalle dunha arañeira con [resío|orballo.]]
Unha **arañeira** ou **tea de araña** é unha estrutura construída por unha araña coa súa seda proteica. As arañas tecen teas en forma de funil, en forma de folla ou en espirais. As arañeiras poden estar feitas con seda pegañosa ou con seda "peluda" de captura, dependendo do tipo de araña.

## Construción 
miniatura|250px|Arañeira en forma de funil.
As teas de araña fórmanse a partir da seda que as arañas biosintetizan e segregan a través das súas glándulas, na parte posterior do abdome. As especies máis primitivas de araña posúen poucas glándulas e polo tanto sintetizan sedas moi semellantes en tódolos casos. Porén, arañas máis evolucionadas teñen ata 7 glándulas diferentes coas que poden sintetizar diferentes sedas para diferentes funcións.

## Notas
Veteris

**Veteris** (tamén chamado *Vitiris, Vheteris, Huetiris* e *Hueteris*) é un deus celta atestado en numerosas inscricións da Bretaña romana. Os responsables das dedicacións eran individuos privados e exclusivamente homes. Durante o século III o seu culto era particularmente popular entre os membros do exército romano.
O nome de Veteris nunca foi vinculado a ningún deus clásico, pero si con outro deus local, Mogons, en Netherby.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Miranda J. Green (1997). *Dictionary of Celtic Myth and Legend*. Thames and Hudson Ltd.
Abandinus

**Abandinus** é un deus celta adorado en Godmanchester, Cambridgeshire durante o período da romano-celta.
## Probas epigrafía 
Abandinus é representado en Britania nunha única pedra altar. É descoñecido no resto do Imperio Romano e é por isto que se pensa que é un deus local do forte romano de Godmanchester, en Cambridgeshire, posiblemente asociado cunha fonte natural.

O forte romano de Godmanchester, unha localización estratéxica de Ermine Street a carón do Río Gran Ouse, pénsase que era chamado anteriormente Durovigutum. O deus é só coñecido pola inscrición descuberta nunha pluma de bronce, que semella ser un obxecto votivo dedicado a el.

Na inscrición pódese ler:

"DEO ABANDINO VATIAVCVS D S D"

*‘Ó deus Abandinus, Vatiacus dedica isto fóra dos seus propios medios’.

## Notas
O Pinal do Rei, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal

**O Pinal do Rei** é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Posmarcos 
### Parroquias da Pobra do Caramiñal 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Pobra do Caramiñal
San Lázaro, Santiago do Deán, A Pobra do Caramiñal

**San Lázaro** é un lugar da parroquia do Santiago do Deán no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Forma un único núcleo xunto con San Lázaro (Lesón).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santiago do Deán 
### Parroquias da Pobra do Caramiñal
Regina García García

**Regina García García**, nada na Coruña o 20 de agosto de 1898 e finada en Madrid en agosto de 1974, foi unha política e escritora galega.

## Traxectoria 
Nada nunha familia adiñeirada. Ingresou na Agrupación Socialista de Madrid en xuño de 1930. Chegou ao socialismo pola súa unión sentimental con José Verdes Montenegro, aínda que ao pouco tempo casou con José Calatayud. Foi secretaria do Consello Superior do Padroádego de Protección á Muller en 1931. Representou á Agrupación Socialista de Murcia no Congreso Extraordinario do PSOE de 1931. Fixo unha xira por Galicia entre setembro e outubro de 1933 e impartiu conferencias en Vigo e outras vilas do sur da provincia de Pontevedra. Foi candidata do PSOE por Cidade Real e Murcia nas eleccións xerais de 1933 sen resultar elixida. Formou parte da delegación obreira española na Oficina Internacional do Traballo en Xenebra. Durante a guerra civil foi xefa de Prensa e Propaganda do Comisariado Político Central e do Estado Maior do xeneral Miaja. Foi directora de *La Voz del Combatiente*.

Ao finalizar a guerra foi detida e condenada a doce anos e un día de prisión. Foi indultada e liberada o 14 de decembro de 1940, e a partir dese momento desenvolveu unha intensa actividade propagandística oral e escrita a favor do franquismo.

## Obras 
* *Yo he sido marxista. El cómo y el por qué de una conversión*, 1946.
* *El bulo de los caramelos envenenados*, 1953.
O Arcebispo, O Xobre ou O Maño, A Pobra do Caramiñal

**O Arcebispo** é un lugar da parroquia do Xobre ou O Maño no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 31 habitantes (17 homes e 14 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares do Xobre ou O Maño
### Parroquias da Pobra do Caramiñal
Gosende, Valadares, Outes

**Gosende** é un lugar da parroquia de Valadares no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Valadares 
### Parroquias de Outes
Alaisiagae

**Alaisiagae** (posiblemente traducible como "todos as vitoriosas") son un par de deusas adoradas na cultura celta britano-romana e no politeísmo xermánico.

## Culto 
As Alaisiagae eran deidades xermánicas adoradas en Britania, e representacións súas foron atopadas en altares de pedra atopadas no Reino Unido en Vercovicium, na Muralla de Hadrián en Inglaterra.

Outro centro de culto era a vila de Bitburg, preto da fronteira xermano-belga, que era chamada “Beda Vicus”. En tempos de Roma, era adorado en varios territorios celtas e xermanos no oeste do Rin.
O Carreiro, Aguiño, Ribeira

**O Carreiro** é un lugar da parroquia de Aguiño no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Aguiño 
### Parroquias de Ribeira
Ancasta

**Ancasta** é unha deusa celta adorada en Britania. É coñecida por unha única inscrición atopada no Reino Unido no asentamento romano de *Clausentum* (Bitterne, preto de Southampton). Ancasta pode considerarse unha deusa local, posiblemente asociada co río Itchen.

Na dedicación votiva a Ancasta lese:
:DEAE ANCASTAE GEMINVS MANI VSLM
:"Á deusa Ancasta, Geminus Mani[lius] de bo grado e con razón cumpre a súa promesa".

É posible que o nome de 'Ancasta' estea relacionado co protocelta **kasto-* que significa 'rápida ou lixeira'. 
A inscrición atópase na Casa Museo dos Tudor, Southampton.

## Notas
Verbeia

**Verbeia** é unha deusa celta adorada na Britania romana. É coñecida por unha única inscrición nun altar de pedra dedicada a ela en Ilkley (RIB 635). É considerada unha deificación do río Wharfe.

A imaxe dunha muller (tamén de Ilkley) podería representar á deusa: é representada cunha cabeza excesivamente grande e con faccións esquemáticas, leva unha túnica longa e plisada e ten dúas grandes serpes, representados como zigzags xeométricos, agarradas en cada man.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Manor House Museum, Ilkley, Yorkshire, Inglaterra.
**Dictionary of Celtic Myth and Legend*, Miranda J. Green, Thames and Hudson Ltd, 1997

### Ligazóns externas 
*Investigación de Verbeia
Bolinus brandaris

***Bolinus brandaris*** é un molusco gasterópodo mariño que vive en augas pouco profundas.

thumb|right|250px|Detalles.

## Descrición 
Cuncha duns 8 cm de lonxitude. O canal sifonal é longo e recto, tanto que pode supoñer a metade da lonxitude total da cuncha. É bastante robusto e con grandes espiñas dispuestas en fileira arredor da cuncha. Presenta unhas 6 voltas, sendo a última moito máis larga que as demais. O animal presenta un opérculo córneo no pé.

## Distribución e hábitat 
Habita en fondos areoso-fangosos ou detríticos, cerca das rompentes do Mediterráneo e Atlántico oriental.

## Reprodución 
Reprodúcese ao final da primavera poñendo os ovos en niños esbrancuxados esponxosos.

## Alimentación 
É un molusco depredador e carnívoro, aliméntase doutros moluscos, bivalvos ou gasterópodos.

## Gastronomía 
Como bo gasterópodo mariño comestible, este molusco forma parte da nosa alimentación.

Moi consumido en Andalucía, onde o nome derivou de *cañadilla* a *cañaílla*. Incluso en San Fernando, compártese indistintamente o xentilicio de *isleño* co de *cañaílla*.

Cada mes de xuño, na poboación de L'Escala (Costa Brava) celébrase un festival gastronómico dedicado a este molusco.

Na provincia de Málaga, este molusco recibe o nome de búsano, aínda que este nome corresponde a un molusco parecido de cuncha máis robusta que *Bolinus brandaris*, e con pugas e sifón máis curtos, de cor verdosa, de forma máis redondeada e de sabor máis forte (*Hexaplex trunculus*, tamén coñecido como *Murex trunculus*).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en pescaderiascorunesas.es
Cangrexo de río americano

O **cangrexo de río americano**, *Procambarus clarkii*, é un crustáceo decápodo macruro da familia dos cambáridos.

É un cangrexo de río nativo do sueste dos Estados Unidos, pero que se pode encontrar noutros continentes, onde pode ser unha especie invasora.

## Distribución 
A zona de orixe do cangrexo americano é a costa do golfo de México dos Estados Unidos desde o norte de México até Florida e tamén cara ao interior polo sur de Illinois e Ohio. Tamén foi ás veces introducido deliberadamente fóra da súa zona de orixe como en países de Asia, África, Europa e outros sitios do continente americano. No norte de Europa as poboacións mantéñense pero non se expanden, pero no sur de Europa, este cangrexo estase expandindo e colonizando novos territorios e desprazando os cangrexos de río autóctonos, como *Astacus astacus*, *Austropotamobius* spp., etc.

Na Península Ibérica desprazou en moitísimos cursos de auga o cangrexo de río ibérico (*Austropotamobius pallipes lusitanicus*). Comprobouse que algúns individuos son capaces de atravesar quilómetros de terreo relativamente secos, especialmente nas épocas húmidas do ano, aínda que o comercio para acuarios e os pescadores poden ter acelerado a expansión nalgunhas zonas (crese que os pescadores ao usar este cangrexo como cebo introducírono no estado norteamericano de Washington). Tamén se fixeron intentos de usar o cangrexo americano como un medio de control biolóxico de organismos, para reducir as poboacións de caracois implicados no ciclo biolóxico da esquistosomíase, polo que se favorece a introdución do cangrexo de río americano, por exemplo, en Kenya.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Procambarus clarkii* en *Animal Diversity Web*
* Ficha en pescaderiascorunesas.es
Andraste

**Andraste**, tamén coñecida como **Andrasta** ou **Andred**, é unha deusa da guerra invocada por Boudica na súa loita contra a ocupación romana de Britania o ano 60. Podería ser o mesmo que Andate, mencionada posteriormente pola mesma fonte, e descrita como o "nome da vitoria": i.e., a deusa Vitoria. A deusa Vitoria está relacionada Nike, Bellona, Magna Mater, Cibeles e Vacuna.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información de Andraste e Boudica.
Feliciano Rolán

**Feliciano Rolán Vicente**, nado en Vigo o 9 de xuño de 1907 e finado na Guarda o 3 de xaneiro de 1935, foi un poeta galego en lingua castelá.

## Traxectoria 
Fixo o bacharelato en Vigo e licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela en 1928. Doutorouse en Madrid e regresou a Santiago como profesor auxiliar.

En 1932 publicou *Huellas*. Ese mesmo ano detectáronlle a tuberculose e ingresou nun sanatorio. En 1933 casou *in articulo mortis* e finou ao ano seguinte.

O concello de Vigo adicoulle o nome dunha rúa e o da Guarda creou un premio poético na súa memoria.

## Obra 
[miniatura|175px|Escultura de [Maxín Picallo inaugurada en 1972.]]
* *Huellas* (Nós, Santiago de Compostela, 1932). Ilustrado por Luís Seoane.
* *De mar a mar* (Madrid, 1934). Reeditado por Alvarellos en 2023, 172 páxs., ISBN  978-84-18567-37-7, edición bilingüe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Carballo Calero, Ricardo, «Introducción a Feliciano Rolán», en *Obras poéticas*, 1970.
* Molina, César Antonio, "Feliciano Rolán", en *Oscura turba de los más raros escritores españoles*, 1999.

### Outros artigos 
* Premio Feliciano Rolán

### Ligazóns externas 
* *Una prometedora carrera truncada...* Faro de Vigo .
* Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes
Belatucadros

**Belatucadros** ou **Belatucadrus** é unha deidade celta adorada no norte de Britania, particularmente en Cumberland e Westmorland. Está relacionado con Belenus e Cernunnos, e foi equiparado co deus romano Marte. Semella que foi louvado tanto polos soldados romanos de baixo rango como polos propios britanos.

Belatucadros é coñecido por 28 inscricións atopadas nos arredores da Muralla de Hadrián, Inglaterra. A escrita do nome do deus varía dunha inscrición a outra: **Balatocadrus**, **Balatucadrus**, **Balaticaurus**, **Balatucairus**, **Baliticaurus**, **Belatucairus**, **Belatugagus**, **Belleticaurus**, **Blatucadrus** e **Blatucairus** son aceptadas como variantes de Belatucadros. A máis común destas formas é *Belatucadrus*, polo que é o máis usado nos escritos modernos. En cinco desas inscricións, Belatucadros é equiparado co deus romano Marte como **Mars Belatucadrus**.

Os altares dedicados a Belatucadros son pequenos e sinxelos, o cal fai supoñer que o deus era adorado principalmente por xente de baixo status social.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Coulston, Jon C. & Phillips, E.J. (1988). ''Corpus Signorum Imperii Romani, Great Britain, Volume I, Fascicule 6. Hadrian's Wall West of the North Tyne, and Carlisle* (p.&nbsp;55). Nova York e Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-726058-6.
* Fairless, K.J. (1984). "Three religious cults from the northern frontier region" (p.&nbsp;225&ndash;228). R. Miket e C. Burgess (eds.), *Between and Beyond the Wall. Essays on the Prehistory and History of North Britain in Honour of George Jobey* (pp.&nbsp;224&ndash;242). Edinburgh: John Donald Publishers. ISBN 0-85976-087-1.
* Green, Miranda J. (1992). *Dictionary of Celtic Myth and Legend* (p.&nbsp;42). Londres: Thames and Hudson. ISBN 0-500-01516-3.
*MacCulloch, J. A.  (1911). *The religion of the ancient Celts*. Nova York: Dover Publications. ISBN 0-486-42765-X 
* Ross, Anne (1967). *Pagan Celtic Britain''. Routledge & Kegan Paul. ISBN 0-902357-03-4.

[[Categoría:Deuses britanos]
Britannia

***Britannia*** é un termo antigo para identificar á Britania romana e tamén a personificación feminina da illa. O nome é latino, e deriva da forma grega *Prettanike* ou *Brettaniai*, que orixinalmente designaba un conxunto de illas con nomes individuais, incluíndo *Albion* ou *Gran Britain*; porén, no século I a. C., *Britannia* converteuse no nome de uso para Gran Bretaña especificamente. No ano 43, o Imperio Romano comezou a conquista da illa, establecendo unha provincia que chamaron *Britannia*, que abranguía a parte sur da illa, excluíndo a Caledonia (actual Escocia). Os habitantes nativos celtas da provincia son coñecidos como bretóns. 

## Representación 
No século II, a Britania romana personificouse como unha deusa, armada con tridente e escudo e levando un casco corintio.
[miniatura|Monumento da Armada Nacional en [Plymouth, representando a Britannia.]]
O nome latino *Britannia* sobreviviu á fin do dominio romano no século V, e mantívose como nome da illa na maioría das outras linguas europeas, como "Britain" inglés e o "Prydain" galés. Despois de séculos de desuso, a forma latina reviviu durante o Renacemento inglés como unha evocación retórica da identidade nacional británica. Durante a Lei de Unión de 1707, que uniu os reinos de Inglaterra e Escocia, a personificación da Britannia marcial foi usada como emblema da Bretaña imperial como símbolo de poder e unidade. Aparece en tódalas series de moedas británicas ata o seu redeseño no 2008.

### Hibernia 
Hibernia é o termo latino para identificar a illa de Irlanda, e unha personificación de Irlanda, especialmente empregada no século XIX. Era representada a miúdo como "irmá menor de **Britannia**" polos unionistas que, incapaz de defenderse por si mesma recorre á súa irmá maior para protexela. Eventualmente tamén foi usada por nacionalistas irlandeses ademais doutras como Ériu.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hewitt, Virginia. "Britannia (fl. 1st–21st cent.)", *Oxford Dictionary of National Biography,* online edition 2007, consultado 28 Aug 2011
*M. Dresser (ed.), 'Britannia', Patriotism: the making and unmaking of British national identity, vol. 3
*R. Samuel, National fictions (1989), pp.&nbsp;26–49
*Britannia depicta: quality, value and security, National Postal Museum (1993)
*H. Mattingly, "Nerva to Hadrian". Reimpresión (1976), vol. 3 de *Coins of the Roman empire in the British Museum*
*J. M. C. Toynbee, The Hadrianic school: a chapter in the history of Greek art (1974)
*M. Henig, 'Britannia', *Lexicon Iconographicum Mythologiae Classicae*, 3/1 (1983), pp.&nbsp;167–69
*K. T. Erim, 'A new relief showing Claudius and Britannia from Aphrodisias', Britannia, 13 (1982), pp.&nbsp;277–81
*H. Peacham, Minerva Britannia, or, A garden of heroical devises (1612)
*J. Thomson, Britannia: a poem (1729)
*R. Strong, Gloriana, the portraits of Queen Elizabeth I (1987)
*H. A. Atherton, Political prints in the age of Hogarth. A study of the ideographic representation of politics (1974)

### Outros artigos 
* Personificación nacional

### Ligazóns externas 
*Britannia en moedas e medallas británicas - Guy de la Bédoyère
*Penique de Britannia