Desembarco de Alhucemas

O **desembarco de Alhucemas** foi un desembarco militar levado a cabo o 8 de setembro de 1925 na baía de Alhucemas polo exército e a Armada españolas e, en menor medida, un continxente aliado francés, que propiciou o fin da Guerra do Rif. Considérase o primeiro desembarco aeronaval da historia mundial.
[miniatura|*Desembarco de Alhucemas*, cadro de [José Moreno Carbonero (1929).]]
A operación consistiu no desembarco dun continxente de 13.000 soldados españois transportados desde Ceuta e Melilla pola Armada combinada hispano-francesa. A operación tivo como comandante en xefe ao entón "Director Militar" de España, xeneral Miguel Primo de Rivera, e como xefe executivo das forzas de desembarco nas praias da baía de Alhucemas ao xeneral Sanjurjo, a cuxas ordes estaban as columnas dos xenerais xefes das brigadas de Ceuta e Melilla, Leopoldo Saro Marín e Emilio Fernández Pérez, respectivamente. Entre os xefes participantes na acción atopábase o entón coronel Francisco Franco, quen pola súa actuación á fronte das tropas da Lexión foi ascendido a xeneral de brigada. O xeneral estadounidense Dwight Eisenhower anos despois estudou a fondo a táctica empregada polos españois en Alhucemas para trazar o plan do desembarco de Normandía.

A Radio Televisión Española realizou, cara a 1980, un valioso filme documental sobre esta importante acción bélica.
## Antecedentes 
Tras o desastre de  Annual, o Exército español era materialmente incapaz de recuperar o territorio perdido. Por iso optouse por unha política de contención orientada a impedir a expansión da zona rebelde, executada mediante accións militares limitadas e de carácter local.  Paralelamente, iniciouse a depuración de responsabilidades (Expediente Picasso), á vez que as forzas políticas, a opinión pública e mesmo o Exército dividíanse entre os partidarios de abandonar o Protectorado e os que avogaban por reiniciar canto antes as operacións militares.

En setembro de 1923 prodúcese a insurrección do xeneral Primo de Rivera; este, partidario inicial do abandono do Protectorado, en 1924 e tras novos ataques de Abd el Krim que obrigan a un novo repregamento español ás zonas de Tetuán, Ceuta e Melilla, faise firme partidario de pasar á ofensiva para derrotar ao líder  rifeño e restituír a autoridade española no Protectorado.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Bachoud, André: *Los españoles ante las campañas de Marruecos*. Madrid, Espasa Calpe, 1988.
* Domínguez Llosá, Santiago: *El desembarco de Alhucemas*. 2002. ISBN 84-338-1919-X.
* Goded, Manuel: *Marruecos. Etapas de la pacificación*. Madrid, C.I.A.P., 1932.
* Hernández Mir, Francisco: *Del desastre a la victoria*. Madrid, Imprenta Hispánica, 1927.
* Larios de Medrano, Justo: *España en Marruecos. Historia secreta de la campaña*. Madrid, Stampa, 1925.
* Martín Tornero, Antonio (1991): *El desembarco de Alhucemas. Organización, ejecución y consecuencias*. En: *Revista de Historia militar*, ano XXV, nº 70. Madrid, Servicio Histórico Militar. ISSn 0482-5748.
* Matthieu, Roger: ''Mémoires d' Abd-el-Krim*. París, Librairie des Champs-Elysées, 1927.
* Ros Andreu, Juan Bautista: *La conquista de Alhucemas. Novela histórica*. Las Palmas, Tipografía *La provincia*, 1932.
* Woolman, David S.: *Abd-el-Krim y la guerra del Rif''. Barcelona, Oikos-Tau, 1988.

### Outros artigos
* Guerra do Rif