open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Orlando Ramón Agosti

**Orlando Ramón Agosti**, nado en San Andrés de Giles (provincia de Buenos Aires) en 1924 e finado en Buenos Aires o 7 de outubro de 1997, foi un militar arxentino, membro do Proceso de Reorganización Nacional que gobernou *de facto* o seu país entre 1976 e 1983 tralo golpe de estado que derrocou á presidenta María Estela Martínez de Perón.
## Traxectoria 
Agosti ingresou en 1947 como alférez da Escola Militar de Aviación. En 1951 tomou parte na frustrada intentona que liderou Benjamín Menéndez contra Juan Domingo Perón; entre esta e a *Revolución Libertadora* estivo exiliado en Montevideo. A súa carreira militar levouno, co grao de brigadier, á representación diplomática en Estados Unidos e logo na Junta Interamericana de Defensa cara a 1972.

En 1975 recibiu de mans da presidenta o nomeamento de comandante xeneral da Forza Aérea Arxentina. Só tres meses máis tarde, xunto ao tenente xeneral Jorge Rafael Videla polo Exército Arxentino e o almirante Emilio Eduardo Massera pola Armada Arxentina deron o golpe. Escurecido polos seus compañeiros na Xunta, foi o menos implicado nas accións de goberno, e en especial na represión ilegal. En 1979 o brigadier Omar Graffigna substituíuno á fronte da Forza Aérea.

Xulgado trala restauración da democracia, Agosti foi declarado culpable en oito casos de tortura e roubo, e sentenciado a catro anos e seis meses de prisión e destituído do seu cargo. A Corte Suprema de Xustiza, nun fallo polémico, reduciu a pena a tres anos e nove meses de prisión; entrou nela o 24 de outubro de 1984 e cumpriu a súa pena no penal de Magdalena. Procesado aínda polo delito de rebelión, non sería liberado ata maio de 1989. En 1993 solicitou xudicialmente a restitución do seu grao militar, petición que a xustiza lle denegou.

É o único militar que participou na represión ilegal que cumpriu integramente a pena imposta no *Xuízo ás Xuntas* por esa causa.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Golpes de estado na Arxentina
* Proceso de Reorganización Nacional
* Guerra sucia na Arxentina
Lúcio Costa

**Lúcio Marçal Ferreira Ribeiro Lima Costa**, nado en Toulon o 27 de febreiro de 1902 e finado en Río de Xaneiro o 13 de xuño de 1998, foi un arquitecto e urbanista brasileiro. Foi un dos artífices do deseño urbano de Brasilia.

## Obras destacadas 
* Ministerio de Educación en Río de Janeiro, actual Edificio Gustavo Capanema (1946).
miniatura|250px|Fachada norte do Edificio Gustavo Capanema de Río de Janeiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web Oficial    .
-340

## Acontecementos 
### Asia Menor 
* Rodas réndese ao persas.

### Mundo mediterráneo 
* Filipo II de Macedonia pon sitio a Bizancio, ameazando a ruta para o mar Negro, cuxas beiras fornecen boa parte do cereal que consomen as polis helenas. 
** Fundación da Liga Helénica para facer fronte ás ameazas de Filipo II de Macedonia.
* Comeza a Guerra Latina (até -338) entre Roma e os seus aliados contra as tribos do Lacio.
** Batalla de Sinuesa: derrota dos latinos.

### Ciencia e tecnoloxía 
* Kin-Din-Nu, coñecido polos gregos como *Cidenas*, descobre a precesión dos equinoccios (data probábel).
* Aristóteles, filósofo grego de orixe tracia, proba a redondez da Terra, pola súa sombra durante as eclipses. Neste mesmo ano abandona o seu papel de pedagogo do príncipe macedonio Alexandre o Grande.

## Nacementos 
* Ch'u Yuan, poeta chinés (data probábel).
* Apio Claudio, político romano.
* Chandragupta Maurya, primeiro soberano do imperio Maurya, na India (data aproximada).

## Mortes 
* Iseo, orador grego, oriúndo de Chalcis (n. -420).

Historia ano a ano
O Froxel, Oseiro, Arteixo

**O Froxel** é un lugar da parroquia de Oseiro no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña vinte habitantes (dez homes e dez mulleres).
Neste lugar naceu Manuel Murguía.
## Lugares e parroquias
### Lugares de Oseiro
### Parroquias de Arteixo
Folosa das canaveiras

A **folosa das canaveiras** *(Acrocephalus scirpaceus)* é unha ave da familia dos sílvidos (Sylviidae) e do xénero das folosas ou acrocefálidos (*Acrocephalus*).

## Descrición 
miniatura|esquerda
Son folosas de tamaño mediano. Miden de 12,5 a 14&nbsp;cm de lonxitude e teñen unha envergadura de ás que vai dos 17 os 21&nbsp;cm. Pesan entre 10 e 15 gramos. Os adultos teñen a parte superior do corpo castaña e a inferior branca amarelada. A testa é cha e o bico forte e aguzado. As aves dos dous sexos son semellantes. 
Poden vivir ata 12 anos e acadan velocidades de voo de 10 metros por segundo.

O seu canto é lento e pouco destacable, formado por estrofas curtas ás que se xuntan os típicos asubíos e a capacidade para imitar a outras aves dos acrocefálidos.

## Distribución xeográfica e hábitat 
Crían en Europa e nas zonas temperadas do oeste de Asia. Son aves migratorias, que pasan o inverno na África subsahariana.
Nas partes centrais de Europa están presentes entre abril e outubro. As datas e a dirección das migracións, que os levan a viaxaren distancias de ata 6000&nbsp;km, están xeneticamente marcadas.

Viven entre os xuncos e o carrizal mesto e entre a vexetación das beiras de ríos, lagos, estanques e pantanos.

## Alimentación 
Aliméntanse agatuñando e choutando entre as plantas mestas. As súas presas principais son arañas, insectos e larvas, pequenos moluscos e invertebrados en xeral.

[miniatura|250px|esquerda|Polo de [cuco no niño dunha folosa das canaveiras.]]

## Reprodución 
miniatura|* Acrocephalus arundinaceus *

Maduran cando teñen un ano. A época de reprodución concéntrase entre maio e xullo. Tecen un niño de herbas e carrizos que sitúan protexido nos canavais, pendurado sobre a auga entre entre os talos de tres ou catro carrizos ou xuncos. Poñen de 3 a 4 ovos, que os dous pais se roldan para chocar entre 11 e 14 días. Os polos pasan de 10 a 14 días no niño. Crían dúas ou tres niñadas por ano. 
Os seus niños son parasitados habitualmente polos cucos, que poñen ovos de cores semellantes.

## Situación 
As estimacións para Europa calculan a súa poboación nuns 3 millóns de parellas reprodutoras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Folosa das canaveiras (Teichrohrsänger) cantando en www.vogelstimmen-wehr.de
* Videos sobre a especie en Internet Bird Collection
* [Datos sobre a clasificación da especie na "Lista vermella de especie ameazadas" da IUCN(https://gl.wikipedia.org/wiki/Uni%C3%B3n_Internacional_para_a_Conservaci%C3%B3n_da_Natureza)]
Folosa palustre

A **folosa palustre** *(Acrocephalus palustris)* é unha folosa migratoria que cría en Europa e Asia.

## Descrición 
Son paxaros duns 13&nbsp;cm. de lonxitude, con entre 17 e 21&nbsp;cm. de envergadura de ás e que pesan de 11 a 14 gramos. A parte superior do corpo e castaña agrisada e a inferior branca amarelada. Teñen a gorxa branca e o bico afiado. Visualmente son difíciles de distinguir da folosa das canaveiras *(Acrocephalus scirpaceus)*, do que se diferenza polo lombo máis gris, a fronte menos patela e o bico menos forte. Como é típico nas folosas, a plumaxe de machos e femias é semellante. Poden acadar os nove anos de idade.
Son aves que se moven entre a vexetación mesta. 
O seu canto, rápido e alto está composto case exclusivamente de imitacións dos cantos doutras aves, puntuadas cos chíos e asubíos propios das folosas do xénero *Acrocephalus*. No canto desta especie foron identificados os sons de diferentes especies de paxaros africanos e europeos.

## Hábitat e distribución 
miniatura|esquerda
Viven entre vexetación mesta e máis axiña alta coma canavais, mato e campos de cultivo , preto de zonas acuáticas e ríos. Crían nas zonas temperadas de Europa e no oeste de Asia e pasan o inverno no sueste de África. Na Península Ibérica non crían. No centro e leste de Europa permanecen entre maio e setembro.

## Alimentación e reprodución 
Son aves insectívoras que ademais de insectos e as súas larvas, arañas e pequenos moluscos consomen ocasionalmente bagas.

Maduran sexualmente cando pasan o ano de vida.Á época reprodutora vai principalmente de maio a xullo. Fan un niño de herbas e xuncos que sitúan moitas veces entre os talos de ortigas ou plantas agrícolas. Poñen entre 3 e 5 ovos brancos azulados que chocan alternativamente os dous membros da parella entre 12 e 14 días. Os polos son capaces de voar con entre 10 e 14 días de vida.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* **Leisler**, B. & **Wink**, Michael (2000): Frequencies of multiple paternity in three *Acrocephalus* species (Aves: Sylviidae) with different mating systems (*A. palustris, A. arundinaceus, A. paludicola*). *Ethology, Ecology & Evolution* **12**: 237-249. PDF texto completo

### Ligazóns externas 
* Folosa palustre cantando en www.vogelstimmen-wehr.de
* Clasificación da especie na "Lista vermella de especies ameazadas" da IUCN.
Bilurico das rochas

O **bilurico das rochas** ou **bilurico bailón** (*Actitis hypoleucos*) é unha ave limícola de tamaño pequeno. É unha das aves incluídas no *Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias de África e Eurasia* (AEWA).

## Descrición 
Os exemplares adultos miden ata 22&nbsp;cm. de lonxitude e teñen unha envergadura de ás de entre 32 e 35&nbsp;cm. Pesan de 40 a 80 gramos. Teñen a parte superior do corpo acastañada, e a inferior abrancazada. Os ollos son negros e as patas, relativamente curtas, oliváceas. O bico é de tamaño mediano, coa base pálida e a punta negra, e unha lista ocular escura. Machos e femias son semellantes. Os individuos novos son barrados na parte inferior do corpo e as beiras das plumas das ás son da cor do ante.

Coa especie irmá americana, o bilurico maculado *(A. macularia)* forma o xénero *Actitis*. As dúas especies ocupan zonas xeográficas complementarias. Nos casos en que algún individuo extraviado dunha das dúas especies aparece no territorio da outra poden producirse hibridacións, feito que tamén foi testemuñado entre o bilurico bailón e o bilurico alinegro *(Tringa ochropus)*.

Voan a pouca distancia da auga cun voo rápido e uniforme. Poden nadar e mergullarse durante uns 20 segundos ata un metro de profundidade.
Non son aves gregarias polo que é raro velas formar grandes bandos.

## Distribución e hábitat 
miniatura|esquerda
Crían en Asia e en case toda Europa (agás en Islandia). En Europa están presentes entre abril e outubro e crían preto de ríos e regos pero tamén ás veces en zonas de augas estancadas.

Os seus cuarteis de inverno comprenden dende a cunca do Mediterráneo ata Suráfrica, o sur de Asia e Australasia.

## Alimentación 
Aliméntanse de insectos e arañas e inclúen tamén na súa dieta crustáceos e moluscos pequenos, que apañan das augas superficiais co bico. Poden cazar insectos en voo.

## Reprodución 
A súa época reprodutora vai de maio a agosto. O niño é unha cinca no chan cuberta con anacos de plantas. Constrúeno en illas ou preto da beira da auga, agochado na vexetación mesta. Poñen de media catro ovos, duns 35&nbsp;mm. de lonxitude, que chocan por quendas os dous membros da parella unhas tres semanas.

## Galería de imaxes 

Actitis_hypoleucos_2_(Marek_Szczepanek).jpg|Bilurico bailón.
Actitis_hypoleucos_3_(Marek_Szczepanek).jpg|Adulto fora da época de cría ou inmaturo.
Common Sandpiper-Mindaugas Urbonas-1.jpg|Bilurico bailón.
Actitis hypoleucos MHNT.jpg|

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* **Hadden**, Don W. (2004): Birds of the northern atolls of the North Solomons Province of Papua New Guinea . *Notornis* **51**(2): 91–102.
* **Hayman**, Peter; Marchant, John & Prater, Tony (1986): *Shorebirds: an identification guide to the waders of the world*. Houghton Mifflin, Boston. ISBN 0-395-60237-8
### Ligazóns externas 
* O bilurico bailón na lista vermella de especies ameazadas da IUCN 

### Outros artigos 
* As aves na cultura popular galega
AEWA

miniatura|300px|Corredores da migración segundo Thompson D. e Byrkjedal, Shorebirds. Colin Baxter, 2001
O **AEWA**, acrónimo (**A**frican-**E**urasian **W**aterbird **A**greement) do **Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias africano-eurasiáticas** *(African-Eurasian Waterbird Agreement)* e un tratado internacional independente desenvolvido baixo os auspicios da UNEP/Asemblea sobre as especies migratorias. Foi asinado o 16 de xuño de 1995 na Haia, nos Países Baixos e entrou en vigor en novembro de 1999, despois de que o número mínimo necesario de 14 países, sete de África e sete de Eurasia, o ratificasen.

O AEWA aplícase a 235 especies de aves ecoloxicamente dependentes das zonas húmidas durante polo menos parte do seu ciclo vital anual, entre elas corvos mariños, ibis, flamengos, parrulos, cisnes, garzas, gansos, gaivotas, limícolas e mesmo o pingüín africano.

O acordo cobre 119 países de Europa, parte de Asia, o Canadá e África, e intenta coordinar as accións levadas a cabo polos estados implicados durante a migración das aves ás que se aplica. Dos 119 estados implicados, 58 formaban parte como asinantes do tratado o 1 de novembro do 2006.

Os estados que asinaron o convenio acordan levar a cabo unha ampla gama de accións destinadas á conservación das especies afectadas, que se recollen nun Plan de Acción, que especifica puntos clave coma a conservación de hábitats e especies, xestión das actividades humanas, investigación e control, educación e información e posta en marcha.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de AEWA
* Páxina web da "Asemblea para a conservación das especies migratorias"
Condado de Arad

**Arad** é un condado administrativo de Romanía, na rexión histórica de Transilvania. A súa capital é a cidade de Arad. En 2002 tiña unha poboación de 461.791 e unha densidade de poboación de 60 h/km².

### Municipalidades
* Arad

### Cidades
* Chişineu-Criş
* Curtici
* Ineu
* Lipova
* Nădlac
* Pâncota
* Pecica
* Sântana
* Sebiş

### Comunas
Condado de Satu Mare

**Satu Mare** é un condado administrativo de Romanía, na rexión histórica de Transilvania. A súa capital é a cidade de Satu Mare. En 2002 tiña unha poboación de 367.281 e unha densidade de poboación de 83 h/km².

### Municipalidades
*Satu Mare
*Carei

### Cidades
* Ardud 
* Negreşti-Oaş 
* Tăşnad 
* Livada

### Comunas
Illas da Raíña Isabel

As **Illas da Raíña Isabel** (inglés: *Queen Elisabeth Islands*; francés: *Îles de Réinea-Élisabeth*; oficialmente coñecidas como **Parry Islands**) son o grupo de illas máis setentrional das Illas árticas canadenses. Atópanse entre os Territorios Nunavut e Territorios do Noroeste.

Algunhas delas son das máis grandes do mundo, sendo a maior a Illa de Baffin. Outras illas maiores son a Illa Ellesmere, Illa de Amund Ringnes, Axel Heiberg, Bathurst, Illa Borden, Illa Cornwall, Illa Cornwallis, Illa Devon, Illa Eglinton, Illa Ellef Ringnes, Illa Mackenzie King, Illa Melville e a Illa Prince Patrick.

As illas xuntas abarcan unha área de 418.961&nbsp;km². O arquipélago recibiu o nome en honor a Isabel II, con motivo do seu coroación como Raíña do Canadá en 1953. A maioría atópanse deshabitadas, sendo a súa industria principal a extracción de petróleo. Os maiores municipios son as aldeas Resolute, na Illa Cornwallis e Grise Fiord, na Illa Ellesmere.

As illas foron descubertas polos europeos en 1616, pero non foron completamente exploradas e cartografadas ata as expedicións británicas e noruegas do século XIX. A maioría delas foron exploradas por William Parry, de cuxo nome deriva a denominación oficial.
Illa Borden

A **Illa Borden** é unha pequena illa deshabitada pertencente ao arquipélago das Illas da Raíña Isabel, administrativamente dividida entre os Territorios do Noroeste e Nunavut, Canadá. Ás veces considérase que está formada por dúas illas unidas por unha capa de xeo, pero xeralmente considérase que é unha masa única.

## Algunhas características e historia 
Cunha superficie de 2795&nbsp;km², 93´9&nbsp;km de longo e 82&nbsp;km de largo, 171a illa máis grande do mundo, e a illa máis grande do Canadá 30. Atópase ao norte da Illa Mackenzie King e divídese de xeito similar entre os Territorios do Noroeste (parte máis grande) e Nunavut (Nunavut), co bordo que corre ao longo do oeste do meridiano 110.

O primeiro avistamento coñecido da illa foi por Vilhjalmur Stefansson en 1916, describiuse originalmente como unha soa masa terrestre. Con todo, en 1947, durante un sondaxe aéreo realizado pola Royal Canadian Air Force atopouse que a illa eran dúas illas divididas polo estreito de Wilkins..

## Nomes 
A illa noméase así por Robert Borden, primeiro ministro do Canadá 1911-1920.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Illas da Raíña Isabel
* Illas Árticas do Canadá

### Ligazóns externas 
* Borden Island in the Atlas of Canada - Toporama; Natural Resources Canada
Illa Cornwall

A **Illa Cornwall** é unha pequena illa cunha área de 2.358&nbsp;km² pertencente á Illas da Raíña Isabel en Nunavut, Canadá. Posúe uns 80&nbsp;km de lonxitude e uns 30&nbsp;km de ancho. Os puntos máis altos, son o Pico McLeod (400 m), e o monte Nicolay (290 m) no norte da illa.
Illa Cornwallis, Canadá

A **Illa Cornwallis** é unha das Illas da Raíña Isabel na rexión de Qikiqtaaluk, Nunavut, dentro do Ártico canadense (). Atópase ao oeste da Illa Devon. A súa lonxitude máxima é 110&nbsp;km. Cunha área de 6.995&nbsp;km², é a 96 illa máis grande do mundo. A illa Cornwallis está separada da illa Devon polo Canle Wellington. Ao sur, o Canle Parry sepáraa da Illa Somerset. Ao noroeste da Illa Cornwallis atópase a Pequena Cornwallis, a maior dun grupo de pequenas illas ao norte de McDougall Sound, que separa a Illa Cornwallis da próxima Illa Bathurst.

O aeroporto de Resolute (Qausuittuq) na costa meridional serve de centro de comunicacións para as illas árticas centrais de Nunavut. Esta é a segunda comunidade máis setentrional do Canadá.

A Illa Cornwallis foi descuberta por William Edward Parry en 1819 e bautizouna en honor ao almirante da Royal Navy William Cornwallis.
 
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
* Illas da Raíña Isabel
### Ligazóns externas
* Cornwallis Island in the Atlas of Canada - Toporama; Natural Resources Canada
Illa Devon

A **Illa Devon** é a segunda maior illa do arquipélago das Illas da Raíña Isabel, en Nunavut, Canadá. É a 27 maior illa do mundo e a 6 do Canadá. É a maior illa deshabitada da terra. A Illa Devon abarca unha área de 55.247&nbsp;km². Debido a súa relativamente alta elevación e a súa extrema latitude ao norte, na illa só habitan uns poucos bois almiscreiros. A vida animal concéntrase nas planicies de Truelove, que ten un microclima favorable que permite o crecemento dalgunhas especies vexetais árticas. As temperaturas durante a breve tempada de crecemento non exceden dos 10&nbsp;°C, e no inverno poden caer ata os -50&nbsp;°C. Cunha ecoloxía de deserto polar, a Illa Devon recibe moi poucas precipitacións.

A Illa Devon tamén é coñecida pola presenza do Cráter Haughton, creado hai uns 39 millóns de anos cando un meteorito duns 2&nbsp;km de diámetro chocou contra o que na época era un bosque. O impacto deixou un cráter de aproximadamente 23&nbsp;km de diámetro, que se converteu nun lago durante varios millóns de anos. O cráter é hoxe en día un dos lugares máis parecidos á xeografía de Marte que hai sobre a terra.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Illas Árticas do Canadá
Adicción sexual

A **adicción ó sexo**, tamén chamada **compulsión sexual** ou **sexolismo**, considérase unha forma de adicción psicolóxica. Non hai acordo na comunidade médica se existe ou non. 
A conduta dos adictos ó sexo é comparable á dos alcohólicos e adictos, e nela o sexo funciona como unha droga.

A definición común de alcoholismo é que unha persoa ten unha relación patolóxica con esta droga que altera a percepción da realidade. Proporciona un cambio rápido do estado de ánimo e funciona cada vez que se acode á mesma, perdendo o adicto o control da súa conduta. Como no caso dos alcohólicos, a vida do adicto ó sexo xira arredor do seu desexo constante pola súa droga que é o sexo.

## Síntomas 
Schneider, identificou tres indicadores da adicción ó sexo, que son a compulsividade, a continuación destas condutas a pesar das consecuencias e a obsesión.

### A compulsividade 
Perda da posibilidade de elixir libremente se deter ou continuar a conduta..

### A continuación destas condutas a pesar das consecuencias 
Cando os adictos chegan a certos extremos, pode a adicción causarlles efectos negativos nas súas vidas. Afástanse da vida familiar para procuraren actividades sexuais. Este afastamento pode facer que non atendan debidamente ós seus fillos ou que sexan abandonados polas súas parellas. Os adictos corren o perigo de perder diñeiro, o seu matrimonio, a súa familia e a súa carreira para satisfacer os seus desexos sexuais. A pesar destas consecuencias negativas seguen a practicar as mesmas condutas.

### A obsesión 
Dáse cando non poden evitar cismar nun determinado pensamento. Os adictos ó sexo pasan os días consumidos por pensamentos sexuais. Desenvolven fantasías elaboradas, atopan novos xeitos de obter sexo e lembran a miúdo experiencias pasadas. Como as súas mentes están tan ocupadas por estes pensamentos, descoidan outras áreas das súas vidas ás que teñen a obriga de lles prestar atención.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Hai moitas organizacións de autoaxuda que se dedican á recuperación desta adicción ou compulsión. Están baseadas no programa de *Alcohólicos Anónimos.

* Adictos Sexuales Anónimos
* Adictos al Sexo y al Amor Anónimos
* Sexólicos Anónimos
* Sexólicos Anónimos de España Un programa de recuperación para adictos ó sexo e á luxuria
Illa Ellef Ringnes

A **Illa Ellef Ringnes** é unha das Illas Sverdrup en Nunavut, Canadá. Atópase ao leste da Illa Borden e ao oeste da Illa de Amund Ringnes, e posúe unha área de 11.295&nbsp;km², o que a converte na 69 illa máis grande do mundo e a 16 do Canadá. A estación meteorolóxica de Isachen atópase na costa occidental da illa. A súa altura máxima é 260 m.

A illa recibe o seu nome en honor a Ellef Ringnes, un dos financiadores da expedición de Otto Sverdrup. A illa foi reclamada por Noruega desde 1902 ata 1930 onde se desistiu en favor do Canadá.

A illa Ellef Ringnes foi a última masa de terra na que estivo situado o Polo Norte Magnético. En abril e maio de 1994, Larry Newitt, do Servizo Xeolóxico do Canadá e Charles Barton, da Organización Xeolóxica Australiana, levaron a cabo un estudo para determinar a posición do Polo Norte Magnético naquela época. Estableceron un observatorio magnético provisional na Illa Lougheed, preto do lugar onde se había predecido que se atopaba o polo. Estes científicos determinaron a posición do polo. Estableceron que en 1994 en Polo Norte atopábase na Península Ónice, ao suroeste da Illa Ellef Ringnes, nas coordenadas 78.3° N, 104.0° W. O polo pasou pola illa aquel mesmo ano e actualmente atópase a uns 400&nbsp;km cara ao noroeste.

dereita|300px
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
* Illas Árticas do Canadá

### Ligazóns externas
* Ellef Ringnes Island in the Atlas of Canada – Toporama; Natural Resources Canada
Illa Mackenzie King

A **Illa Mackenzie King** é unha das Illas da Raíña Isabel, situada ao norte do Canadá. Atópase ao norte da Illa Melville e ao sur da Illa Borden. Como as outras dúas, Mackenzie King, está dividida entre dous territorios canadenses, os Territorios do Noroeste e Nunavut.

Posúe unha área de 5.048&nbsp;km², ocupando a praza 115 na lista de maiores illas do mundo e a 26 entre as maiores illas do Canadá. O primeiro en chegar á illa foi Vilhjalmur Stefansson en 1915, recibindo máis tarde o seu nome en honor a William Lyon Mackenzie King.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Illas da Raíña Isabel

### Ligazóns externas
* Mackenzie King Island in the Atlas of Canada - Toporama; Natural Resources Canada
Illa Eglinton

A **Illa Eglinton** é unha das Illas árticas canadenses nos Territorios do Noroeste, Canadá. Eglinton é unha das Illas da Raíña Isabel. Posúe unha área de 1.541 quilómetros cadrados. Atópase na parte setentrional do Estreito McClure, xusto ao sur da maio Illa Prince Patrick, atopándose deshabitada e sen que haxa ningún tipo de actividade humana coñecida.

A Illa Eglinton foi descuberta en 1853 polos exploradores Francis Leopold McClintock e George Mecham.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
* Eglinton Island in the Atlas of Canada - Toporama; Natural Resources Canada
Illa do Príncipe Patricio

A **Illa Prince Patrick** é a máis occidental das Illas da Raíña Isabel, pertencente aos Territorios do Noroeste, Canadá. A área da illa abarca 15.848&nbsp;km², converténdoa na 55 illa maior do mundo e a 14 máis grande do Canadá. Está rodeada de xeos durante todo o ano, converténdoa nunha das partes máis inaccesibles do Canadá.

## Localización e características
Localizada na entrada do Estreito McClure, a Illa Prince Patrick está deshabitada e non hai nin houbo presenza humana que se saiba. En 1948 abriuse a Estación Meteorolóxica do Alto Ártico, denominada Mould Bay, como parte do esforzo común canadense e estadounidense para crear unha rede de estacións meteorolóxicas. Tivo unha poboación de entre 10 e 40 científicos. A estación pechou en 1997, ao pasar a ser unha estación automática. O edificio aínda se mantén en pé.

A Illa Prince Patrick foi explorada por primeira vez en 1853 e (moito despois) foi nomeada en honor ao príncipe Arthur William Patrick, Duque de Connaught, que foi gobernador do Canadá desde 1911 ata 1916.

A altitude máxima da illa é de apenas 279 m , sendo unha área sismoloxicamente activa.

300px|esquerda|Mapa da illa

## Clima
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Frebold, Hans. *Fauna, Age and Correlation of the Jurassic Rocks of Prince Patrick Island*. Ottawa: E. Cloutier, Queen's printer, 1957.
* Harrison, J. C., e T. A. Brent. *Basins and fold belts of Prince Patrick Island and adjacent areas, Canadian Arctic Islands*. [Ottawa]: Geological Survey of Canada, 2005. 
* Miller, F. L. *Peary Caribou and Muskoxen on Prince Patrick Island, Eglinton Island, and Emerald Isle, Northwest Territories, July 1986*. [Edmonton]: Canadian Wildlife Service, 1987. 
* Pissart, A. *The Pingos of Prince Patrick Island (760N - 1200W)*. Ottawa: National Research Council of Canada, 1970.
* Tedrow, John C. F., P. F. Bruggemann, e Grant Fontain Walton. *Soils of Prince Patrick Island*. Research paper (Arctic Institute of North America), no. 44. Washington: Arctic Institute of North America, 1968.

### Outros artigos
* Illas Árticas do Canadá
* Illas da Raíña Isabel

### Ligazóns externas
* Prince Patrick Island in the Atlas of Canada - Toporama; Natural Resources Canada
* Prince Patrick Island  on the ''Canada's Arctic'' website.
Illa Melville

A **Illa Melville** é unha vasta e deshabitada illa das Illas árticas canadenses, cunha superficie de 42.149&nbsp;km². É a 33ª maior illa do mundo e a oitava máis grande do Canadá. Pertence ao arquipélago das Illas da Raíña Isabel. Administrativamente a illa está dividida entre os Territorios do Noroeste (parte occidental) e Nunavut (parte oriental). A fronteira entre ambos territorios corre ao longo do Meridiano 110 oeste. As montañas da illa son das maiores do ártico canadense, con cotas de ata mil metros de altitude. Existen dous enclaves subnacionais que se atopan ao oeste do meridiano 110 e forman parte dos Territorios do Noroeste.

## Xeografía 
A illa posúe escasa vexetación. Nos únicos lugares aptos para a vida vexetal pódense observar liques, musgos, céspede e Cyperaceaes. A única especie leñosa é o Salix herbacea, crece como unha alfombra torta e densa que se arrastra polo chan. Con todo, na illa atópase unha importante colonia de vida animal, composta principalmente por osos polares, caribús, bois almiscreiros, raposos polares, lobos polares, lebres polares e armiños. En 2003, unha expedición da Universidade de Alberta avistou un oso grizzly así como rastros do seu camiño, sendo este o avistamento máis setentrional da especie.

## Historia 
O primeiro europeo que visitou a illa de Melville foi o explorador británico William Parry en 1819. Viuse obrigado a pasar o inverno no que agora se chama "Winter Harbour" (Porto de inverno), ata o 1 de agosto de 1820, debido á conxelación do mar. A illa leva o nome de Robert Dundas, 2º Vizconde de Melville que era First Sea Lord (Primeiro Lord do Mar) nese momento. Na procura da expedición perdida de Franklin, a súa costa leste foi explorada polo Dr. Abraham Bradford en 1851, mentres que as súas costas norte e oeste foron examinadas por Francis Leopold McClintock, Richard Vesey Hamilton e George Henry Richards en 1853.

En 1930, un arenito marcaba o sitio de invernada de Parry en Winter Harbor en 1819, con aproximadamente 5´5 metros de longo e 3 metros de altura foi designada como Sitio histórico nacional do Canadá.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Illas Árticas do Canadá.

### Ligazóns externas 
* Melville Island in the Atlas of Canada - Toporama; Natural Resources Canada
* Salt Dome "Craters" on Melville Island at NASA Earth Observatory
* Environment Canada Field Projects: Geese and Swans
Río Adda

O **río Adda** é un río de Italia, da rexión da Lombardía. O río nace no Val Alpisella (Stelvio) e percore 313&nbsp;km de lonxitude até unirse ao río Po antes de chegar a Cremona.

É empregado moito para produción hidroeléctrica nos seus altos, e para rego na chaira lombarda.

miniatura|260px|O Río Adda.

Historicamente, serviu como punto estratéxico de defensa en guerras anteriores ao período romano.
456

## Acontecementos 
* O Papa León I obtén do rei vándalo Xenserico clemencia para os romanos 
* Capua, Italia, é destruída polos vándalos.
** Ricimero, magister militum dos romanos, vence os vándalos nun encontro naval preto de Córsega.
* O emperador romano Avito é apresado en Piacenza polos xenerais Ricimero e Maioriano, sendo deixado morrer de fame por este último.
* 5 de outubro - Batalla do Órbigo: as beiras dese río, cerca de Astorga, os visigodos, dirixidos por Teodorico II, derrotan as tropas suevas, mandadas polo rei Requiario, que regresaban de correría pola provincia Cartaxinense. 
** 27 de outubro - Teodorico II saquea Braga, capital do reino suevo.

## Nacementos 
*

## Mortes 
* 9 de agosto - Ankō, 20º emperador do Xapón (453–456)
* 27 de outubro - Avito, emperador de Roma, executado.
* Requiario, rei dos suevos.

## Outros 
Historia ano a ano
Pilar Beiro

**Pilar Beiro**, nada en Canedo (Carnota) en 1958, é unha poetisa galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Ciencias Económicas, é profesora de Ensino Secundario. Comezou colaborando co Batallón Literario da Costa da Morte e foi membro das Redes Escarlata.

## Obras 
### Poesía 
* *Hinterland*. Edicións Positivas, 1999.
* *Bingo*. Sotelo Blanco Edicións, 2007.

### Obras colectivas 
* *Nós*, 1997.
* *Rumbo ás illas. Escritores da Costa da Morte nas Sisargas*, 1997, Asociación Cultural Monte Branco/Asociación Neria, O Couto, Ponteceso.
* *Xurxo que nunca volverei pasar fame*, 2003, Difusora.
* *Versos no Olimpo. O Monte Pindo na poesía galega*, 2013, Toxosoutos.
Illas Árticas do Canadá

As **Illas Árticas do Canadá** comprende a maior parte do territorio de Nunavut e parte do de Territorios do Noroeste. A Illa Ellesmere , a Illa Victoria e a Illa de Baffin son tres das maiores illas do mundo.

As Illas Árticas canadenses forman gran parte do territorio do norte do Canadá a maior parte de Nunavut e parte dos Territorios do Noroeste. As illas forman a porción máis setentrional de Norteamérica.

centro|miniatura|600px|Mapa de referencia das illas árticas canadenses. 
 
*NT = Territorios do Noroeste, NU = Nunavut

Tras Groenlandia, o arquipélago é a maior área de terra emerxida no ártico. O seu clima é ártico, e a súa vexetación consiste en tundra, excepto nas áreas montañosas. A maior parte das illas están deshabitadas, os asentamentos humanos son moi pequenos e están moi espallados, sendo basicamente asentamentos inuit, nas illas sureñas.
552

## Acontecementos 
### Asia 
* Os ávaros son expulsados de Asia central polos turcos, dirixíndose cara Europa.
* O príncipe Shotoku introduce o budismo no Xapón.
* 1º ano do calendario armenio.

## Europa 
* A petición do aspirante ao trono visigodo, Atanaxildo, tropas bizantinas ao mando de Liberio, desembarcan en Hispania para axudalo. O exército godo-bizantino derrota na batalla de Sevilla ao rei Axila I. En troques, os bizantinos fican asentados nunha franxa mediterránea do país (até 624).
* Batalla de Busa Gallorum (en Umbría, Italia): o xeneral Narsés, a servizo de Bizancio, derrota aos ostrogodos mandados por Tótila.
* Euticio é novo patriarca de Constantinopla.

## Nacementos 
* Probábel data de nacemento de Ethelbert, primeiro rei cristián de Kent, en Gran Bretaña († 616)

## Mortes 
* Tótila, rei ostrogodo.
* Menas, patriarca de Constantinopla.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia ano a ano
Equipo Arxentino de Antropoloxía Forense

O **Equipo Arxentino de Antropología Forense** (EAAF) é unha organización non gobernamental e sen fins de lucro arxentina de carácter científico creada en 1986 a iniciativa das organizacións de dereitos humanos da Arxentina co fin de desenvolver técnicas de antropoloxía legal que axudasen a descubrir que sucedera coas persoas detidas-desaparecidas durante a ditadura militar (1976-1983). Desde o ano 1998 traballou en 30 países de Latinoamérica, África, Europa e Asia; en lugares como Bosnia, Angola, Timor Oriental, Polinesia Francesa, Croacia, Kurdistán iraquí, Kosovo e Suráfrica.

## Orixe 
Inmediatamente logo de recuperada a democracia e que entrase en funcionamento a CONADEP comezaron a realizarse exhumacións porque se sospeitaba que moitas das tumbas NN poderían estar ocultando desaparecidos asasinados sen identificar. Pronto foi evidente que se necesitaban métodos científicos para *reconstruír a memoria*. A CONADEP e as Avoas de Praza de Maio tomaron a iniciativa e viaxaron a Estados Unidos onde recibiron o decisivo apoio da Asociación Americana para o Avance da Ciencia (w:en:). Creouse unha base de datos xenéticos no Hospital Durand de Bos Aires, e un equipo de antropólogos forenses organizados por Clyde Snow con grande audacia . Sobre esta base en 1986 creouse o Equipo Arxentino de Antropoloxía Forense (EAAF), como unha organización non gobernamental e sen fins de lucro .

## Actividade 
O EAAF desenvolveu un método de investigación organizado en tres etapas: 
# Unha **etapa preliminar** de recompilación de fontes escritas e orais do desaparecido ou desaparecida; 
# Unha etapa de análise da documentación e rexistros que ten como fin establecer onde poden atoparse os restos; 
# Unha etapa arqueolóxica, similar á arqueoloxía clásica nun contexto médico legal. Nesta etapa utilízanse tamén as técnicas de investigación xenética a través do ADN.

O EAAF foi pioneiro no desenvolvemento destas técnicas. Di Clyde Snow que:

Ata o 2000 o EAAF lograra identificar os restos de sesenta persoas, mentres que había outros trescentos casos que se continuaban investigando .

Claudio, un fillo de desaparecidos que buscaba aos seus pais di: 

## Identificación do Che Guevara 
O EAAF volveuse mundialmente coñecido tamén por identificar o corpo do Che Guevara en Bolivia.

## Membros 
Algúns dos científicos membros do EAAF son: Clyde Snow, Luis Fondebrider, Darío Olmo, Silvina Turner, Mercedes Doretti, Patricia Bernardi, Anahí Ginarte, Rafael Mazzella, Daniel Bustamante, Carlos Somigliana, Miguel Nieva, Sofía Egaña, Cecilia Ayerdi, Andrea del Río.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Desaparecidos pola ditadura arxentina 
* Guerra sucia na Arxentina 
* Proceso de Reorganización Nacional

### Ligazóns externas 
*Sitio web do EAAF
Informe Nunca Más

dereita|miniatura|300px|30 anos despois os organismos de dereitos humanos seguen a lembrar o contido do Informe Nunca Más
Co nome **Nunca Más** é coñecido o informe emitido pola Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas (CONADEP) da Arxentina. É coñecido tamén co nome de "Informe Sabato" posto que foi o escritor Ernesto Sabato quen presidiu a comisión.

A comisión foi creada polo presidente da Arxentina Raúl Alfonsín o 15 de decembro de 1983. O obxectivo era esclarecer os feitos sucedidos no país durante a ditadura militar instaurada desde o ano 1976. A súa misión era a de recibir informes e denuncias sobre as desaparicións, os secuestros e as torturas acontecidos dentro daquel período a mans do réxime, e xerar informes a partir destes.

A comisión entregou o seu informe o 20 de setembro de 1984 ao Presidente da República, ese informe transformouse no libro *Nunca Más*, que o contén na súa totalidade.

## Os seus membros 
A comisión estivo integrada ademais por Magdalena Ruiz Guiñazú, Ricardo Colombres, René Favaloro (quen despois renunciou), Hilario Fernández Long, Carlos T. Gattinoni, Gregorio Klimovsky, Marshall Meyer, Jaime F. de Nevares e Eduardo Rabossi, ademais dos deputados da Nación Santiago M. López, Hugo D. Piucill e Horacio H. Huarte.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas
* Desaparecidos pola ditadura arxentina
* Desaparición forzada
* Detido desaparecido
* Guerra sucia na Arxentina

### Ligazóns externas 
* Informe Nunca Más
-29

## Acontecementos 
### Asia 
* As crónicas cingalesas, *Dipavamsa* e *Mahavamsa* citan un concilio budista que se celebraría en Tambapanni (Sri Lanka), convocado polo rei Vattagamani, a fin de fixar por escrito o canon.

### Mundo mediterráneo 
* Marco Licinio Craso derrota a dacios e xépidos, e somete unha parte de Mesia. 
* Hispania: pobos cántabros e ástures atacan a autrigóns e turmódigos na Meseta Norte. Estes pobos piden axuda a Roma, co que se inician as Guerras Cántabras (até -19).
** Estatilio Tauro ataca a ástures e cántabros, e, segundo Dión Casio, tamén aos vacceos.

### Arte e cultura 
* Segundo libro das *Sátiras* de Horacio.

## Nacementos 
*

## Mortes 
* Mariamme, segunda esposa de Herodes I o Grande, executada por adulterio.
* Marco Terencio Varrón, escritor romano.

## Outros 
*

Historia ano a ano
Minarquía

**Minarquismo** ou **minarquia** é unha teoría política que di que a función do Estado é asegurar os dereitos negativos da poboación, isto é: impedir a coerción física da poboación. É dicir, están entre as funcións do Estado a promoción da seguridade, da xustiza e do poder da policía, alén da creación da lexislación necesaria para asegurar o cumprimento destas funcións. Un Estado con estas funcións tería de taxar o pobo en 3% ou 6% no máximo. Un exemplo diso foi o que ocorreu nos EUA durante o século XIX, cando a carga tributaria xirou en torno de 3%, aínda que este país non fose exactamente minarquista na época.

Os defensores do minarquismo son contrarios a Estados con grande peso na economía e defenden un capitalismo do tipo laissez-faire.

Diferénciase do anarco-capitalismo porque este último non admite nin mesmo un Estado mínimo, xa que acredita que é imposíbel frear as forzas de expansión do Estado nas minarquías, que acabarían evolucionando cara a un Estado tradicional. De calquera modo, as diferenzas entre minarquistas e anarquistas liberais é apenas teórica. Na práctica política, as dúas correntes rumban na mesma dirección (isto é, na dirección da redución do tamaño do Estado).

## Crítica ao minarquismo
O país do mundo hoxe máis próximo ao minarquismo, segundo os adeptos desta teoría, é Hong Kong, porque ten a mellor protección da propiedade privada no mundo, a segunda menor carga tributaria e practicamente non existen tarifas de importación e exportación. Hai que resaltar tamén que conta cunha autoridade monetaria filiada ao BIS e pertence á República Popular da China, beneficiándose dos gastos estatais desta.

Historicamente, o país máis próximo do minarquismo puro foron os Estados Unidos de América durante o período de 1780 até 1913. Durante este período os EUA transformáronse dunha economía rural e primitiva, que posuía menos do 1% do volume de produción global, até o país máis rico e industrializado do mundo, cun terzo da produción industrial global.
-27

## Acontecementos 
* 16 de xaneiro - O Senado romano outorga a Octavio o título de Augusto.
* Octavio Augusto chega a Hispania, a finais deste ano, para dirixir a guerra contra cántabros e ástures, estabelecendo o seu campamento, no ano seguinte, en Segisama (Sasamón, Burgos).
* Na Península Ibérica, a provincia Ulterior é dividida en dúas, Bética e Lusitania, ficando delimitadas polo río Guadiana. Hispania fica dividida en tres provincias, pois a Citerior - Tarraconense é a terceira.

## Nacementos 
* Ai, emperador da dinastía Han chinesa (m. -1).

## Mortes 
* Marco Terencio Varrón, polígrafo romano, bibliotecario de César (n. -116).
* Cornelio Nepote, biógrafo romano (n. -100).

## Outros 
* Segundo Estrabón, un tremor de terra destrúe o templo de Amenofis III e fende as estatuas coñecidas co nome de colosos de Memnón.

Historia ano a ano
Lei de Obediencia Debida

[miniatura|A lei foi aprobada polo Congreso da Arxentina. Na imaxe, réplica do *[O pensador|Pensador* de Rodin diante do Palacio Lexislativo en Buenos Aires. ]]
A **Lei de Obediencia Debida** Nº 23.521 foi unha disposición legal ditada na Arxentina o 4 de xuño de 1987, durante o goberno de Raúl Alfonsín, que estableceu unha presunción *de iure* (ou sexa, que non admite proba en contrario) que os feitos cometidos polos membros das forzas armadas, durante a *guerra sucia* e o Proceso de Reorganización Nacional, non eran puníbeis por haber actuado en virtude de obediencia debida.

Esta norma dictouse para intentar conter o descontento da oficialidade do Exército Arxentino, eximindo aos militares por debaixo do grao de coronel, da responsabilidade nos delitos cometidos baixo mandato castrense. Dese modo, tivo lugar o desprocesamento da maioría dos implicados no terrorismo de Estado.

Algúns dos beneficiados pola norma foron o ex capitán de fragata Alfredo Ignacio Astiz e o xeneral (R) Antonio Domingo Bussi, contra os cales existían numerosas probas da comisión de delitos de lesa humanidade.

Xunto coa complementaria Lei de Punto Final, a Lei de Obediencia Debida foi derogada en agosto do 2003; aínda que a derogación non tivo efectos retroactivos.

## Situación actual 
En xuño de 2004, un fallo da xuíza cordobesa Cristina Garzón de Lascano declarou ambas normas insanabelmente nulas, dando así lugar ao encausamento dos acusados de delitos aínda non prescritos, o que comprende todos os crimes de lesa humanidade. O ex xeneral Luciano Benjamín Menéndez, que se supón o principal responsábel da represión na provincia, atópase detido polos cargos de secuestro, tortura, homicidio e desaparición de varias persoas.

En base a isto, a Comisión de Xustiza da Cámara de Deputados examina a posibilidade de declarar tamén nulos os indultos polos que o expresidente Carlos Saúl Menem deixou en liberdade a varios dos máximos responsábeis das violacións aos dereitos humanos durante o *Proceso*.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lei de Punto Final
* Obediencia debida
Howard Carter

**Howard Carter**, nado o 9 de maio de 1874 e finado o 2 de marzo de 1939, foi un arqueólogo e exiptólogo inglés, que se fixo moi famoso por descubrir, en 1922, a tumba de Tutankhamon (Tut-Ankh-Amon), no Val dos Reis, fronte a Luxor, en Exipto.

## Traxectoria 
Naceu en Kensington, Londres, sendo o menor dunha familia de once irmáns. O seu pai, Samuel Carter, era artista. Carter creceu en Swaffam, ao norte de Norfolk, sen recibir educación formal; o seu pai ensinoulle os fundamentos do debuxo e a pintura.

Carter comezou os seus traballos en Exipto en 1891, aos 17 anos, copiando inscricións e pinturas. Estivo na escavación de Beni Hasan. Posteriormente pasou á tutela de William Flinders Petrie.

En 1899, comezou a traballar para o Servizo de Antigüidades Exipcias, o cal abandonou en 1905 logo dunha disputa. Tras varios anos difíciles, en 1907 coñece a Lord Carnarvon, un entusiasta nobre afeccionado á arqueoloxía e disposto a proporcionar os fondos necesarios para continuar o traballo de Carter. Pronto, Carter supervisaba todas as escavacións de Lord Carnarvon.

### A tumba de Tutankhamon 
[esquerda|miniatura|150px|Máscara de Tutankhamon no [Museo Exipcio do Cairo]]
Lord Carnarvon financiou a procura da tumba dun faraón descoñecido, Tutankhamon, cuxa existencia fora descuberta por Carter. O 4 de novembro de 1922 Carter achou a tumba de Tutankhamon (posteriormente designada KV62), a tumba faraónica mellor conservada (de feito, case intacta) xamais atopada, no Val dos Reis. Xunto a Lord Carnarvon, o 16 de febreiro de 1923, Carter abriu a cámara e foi o primeiro en ver o sarcófago de Tutankhamon.

Tras catalogar os extensos achados, Carter retirouse da arqueoloxía converténdose en coleccionista. Morreu en Inglaterra en 1939 aos 65 anos. A súa morte a esta avanzada idade é a evidencia máis común esgrimida para refutar a lenda da "maldición dos faraóns" que supostamente recaeu sobre o grupo que profanou a tumba de Tutankhamon, aínda que é certo que o canario de Howard Carter foi engulido por unha cobra (no antigo Exipto a cobra era un símbolo de protección do faraón) pouco despois do descubrimento da tumba.

Howard Carter foi enterrado no cemiterio de Putney Vale, ao oeste de Londres.

## Véxase tamén 
miniatura|dereita|220px|A casa de Howard Carter na necrópole de Tebana
### Bibliografía 
* T.G.H James, *Howard Carter ; The Path to Tutankhamun*, Londres: Tauris Parke, 2001.
* Reeves, N. and Taylor, J.H., *Howard Carter: Before Tutankhamun*, Londres: British Museum Press, 1992.
* The History Of Howard Carter polo Dr. Thomas Schwarz

### Ligazóns externas 
* Web do *Griffith Institute*, rexistros de Howard Carter sobre as cinco campañas de escavacións financiadas por Lord Carnarvon, no Val dos Reis 1915;1922
* The Anatomy of an Excavation
Rei Escorpión

**Horus Escorpión** (II) ou o **Rei Escorpión** foi un gobernante do Antigo Exipto, pertencente á denominada Dinastía 0.

Aínda que os datos sobre Horus Escorpión son imprecisos (ata se dubida da súa mesma existencia), algúns estudosos sosteñen que viviría cara ao ano 3200 a. C., e que conquistou Hieracómpolis, a cidade máis importante do Alto Exipto, transformándose no dominador do país.

A existencia de Horus Escorpión parece confirmada por unha cabeza de maza cerimonial de pedra calcaria descuberta en Hieracómpolis a finais do século XIX polo arqueólogo James Edward Quibell, na que figura un faraón coa coroa branca e un escorpión xunto á cabeza, acompañado do falcón Horus, símbolo da realeza exipcia. Esta maza está depositada no Museo Ashmolean e é unha das representacións máis antigas dun rei exipcio. Pertencente a unha época na que a escritura era incipiente, debuxándose xunto ao rei un escorpión, a modo de xeroglífico, que representaba o nome do faraón.

Quíxose interpretar isto como evidencia da existencia dun gobernante chamado Escorpión, que inauguraría, ou proseguido segundo unha tradición real, a unificación do Antigo Exipto, levada a cabo con posterioridade e foi efectuada cara ao ano 3100 a. C., cando os gobernantes do Alto Exipto dominaron o Baixo Exipto.

Horus Escorpión leva unha aixada na man coa que abre un dique, o que se relaciona cos ritos relixiosos sobre a inundación do Nilo, e na parte superior hai oito paxaros representados: estes convertéronse máis adiante no xeroglífico que representaba os *súbditos*, o que indicaría a preeminecia deste gobernante.

## O Rei Escorpión e Hollywood 
O Rei Escorpión inspirou un filme estadounidense protagonizado por Dwayne Johnson, *The Scorpion King*, no que todo o que se describe é pura fantasía, historicamente falando.