open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Talvisota

***Talvisota*** é un filme finlandés de 1989 dirixido por Pekka Parikka. Baséase na novela *Talvisota* de Antti Tuuri. Está ambientado na guerra de Inverno e conta a historia dun rexemento de infantaría finés de Ostrobotnia do Sur que loita no istmo de Carelia, centrándose nun grupo de reservistas de Kauhava. O filme estreouse orixinalmente en Finlandia e Suecia o 30 de novembro de 1989, cadrando co 50 aniversario do comezo da guerra de Inverno. 

Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 63ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Taneli Mäkelä como soldado Martti Hakala
* Vesa Vierikko como tenente Jussi Kantola
* Timo Torikka como soldado Pentti Saari
* Heikki Paavilainen como soldado Vilho Erkkilä
* Antti Raivio como cabo Erkki Somppi
* Esko Kovero como cabo médico Juho “Jussi” Pernaa
* Martti Suosalo como soldado Arvi Huhtala
* Markku Huhtamo como soldado Aatos Laitila
* Matti Onnismaa como cabo Veikko Korpela
* Konsta Mäkelä como soldado Paavo Hakala
* Tomi Salmela como soldado Matti Ylinen

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 63ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Lumikuningatar

***Lumikuningatar*** é un filme finlandés de 1986 dirixido por Päivi Hartzell, baseado no conto de 1844 *A raíña das neves* de Hans Christian Andersen. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 60ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Satu Silvo como Lumikuningatar
* Outi Vainionkulma como Kerttu
* Sebastian Kaatrasalo como Kai
* Tuula Nyman como Noita
* Esko Hukkanen como Narri
* Pirjo Bergström como Mielitietty
* Juulia Ukkonen como Prinsessa
* Paavo Westerberg como Prinssi

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 60ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Tuntematon sotilas (filme de 1985)

***Tuntematon sotilas*** é un filme finlandés de 1985 dirixido por Rauni Mollberg. Baséase na novela homónima escrita por Väinö Linna. É a segunda adaptación da novela de Linna, sendo a primeira a versión de 1955, dirixida por Edvin Laine.

Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1986. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 59ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Risto Tuorila como Koskela
* Pirkka-Pekka Petelius como Hietanen
* Paavo Liski como Rokka
* Mika Mäkelä como Rahikainen
* Pertti Koivula como Lahtinen
* Tero Niva como Vanhala
* Ossi-Ensio Korvuo como Määttä
* Mikko Niskanen como Salo
* Pauli Poranen como Lehto
* Hannu Kivioja como Riitaoja
* Juha Riihimäki como Sihvonen
* Seppo Juusonen como Susi
* Timo Virkki como Honkajoki
* Vesa Ala-Seppälä como Hauhia
* Risto Hetta como Vuorela

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 59ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Pessi ja Illusia

***Pessi ja Illusia*** é un filme finlandés de 1984 dirixido por Heikki Partanen. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 57ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Eija Ahvo como Hiiriäiti
* Riitta-Anneli Forss como Viihdytystaiteilija
* Raimo Grönberg como Isä
* Minka-Maija Halko como Ristilukin tyttö
* Sami Kangas como Pessi
* Rauno Ketonen como Isä Illusioni (voz)
* Pentti Lahti como Viihdytyskiertueen saksofonisti
* Katerina Lojdová como Kapteenin vaimo
* Annu Marttila como Illusia
* Pauli Pöllänen como Lumikko Martes

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 57ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Pedon merkki

***Pedon merkki*** é un filme finlandés de 1981 dirixido por Jaakko Pakkasvirta. Baséase no libro de 1946 *Synkkä yksinpuhelu*, escrito por Olavi Paavolainen, que á súa vez están baseados en diarios de guerra escritos durante a guerra de Inverno e a guerra de continuación. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 54ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Esko Salminen como Kaarlo
* Irina Milan como Karin
* Tom Wentzel como Helmut von Stein
* Hannu Lauri como Olavi
* Vesa-Matti Loiri como Usko
* Jukka-Pekka Palo como Tenente Valonen
* Esa Pakarinen Jr. como fotógrafo de guerra
* Martti Pennanen como xeneral
* Yrjö Parjanne como capitán
* Kalevi Kahra como sarxento

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 54ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Tulipää

***Tulipää*** é un filme finlandés de 1980 dirixido por Pirjo Honkasalo e Pekka Lehto. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1981. O filme describe a vida do escritor Algot Untola. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 53ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Asko Sarkola como Algot Untola
* Rea Mauranen como Olga Esempio
* Kari Franck como Gunnar Avanto
* Esko Salminen como Arwid
* Ritva Juhanto como Kurttuska
* Ari Suonsuu como Kalle
* Tuomas Railo como Sulo Esempio
* Heikki Alho como Pikku-Pouvali
* Yuri Rodionov como Rawitz
* Galina Galtseva como Magda
* Soli Labbart como Maria Lassila

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 53ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Maa on syntinen laulu

***Maa on syntinen laulu*** é un filme finlandés de 1973 dirixido por Rauni Mollberg. Baséase na novela *Maa on syntinen laulu* do autor Timo K. Mukka. Estreouse na 24ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 46ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Foi o filme máis exitoso de Finlandia entre 1972 e 1976.

## Personaxes 
* Maritta Viitamäki como Martta Mäkelä
* Pauli Jauhojärvi como Juhani Mäkelä
* Aimo Saukko como vello Mäkelä
* Milja Hiltunen como Alli Mäkelä
* Sirkka Saarnio como Elina Pouta
* Niiles-Jouni Aikio como Oula
* Veikko Kotavuopio como Kurki-Pertti
* Jouko Hiltunen como Hannes
* Osmo Hettula como o predicador
* Maija-Liisa Ahlgren como Aino Liinukorpi
* Kauko Jauhojärvi como Antti Lanto
* Irja Uusisalmi como Anna Kurkela
* Eelis Tiensuu como Poudan isäntä
* Elsa Kellinsalmi como Poudan emäntä
* Toivo Lampela como Outakodan vanhaisäntä

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 46ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1999

As **eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1999** celebráronse o 17 de outubro de 1999, as sextas eleccións ao Parlamento de Cataluña dende a recuperación da democracia. Tivo unha participación do 59,20 por cento. As eleccións foron anticipadas dous meses, pois debían terse celebrado o domingo 19 de decembro de 1999.

Malia que a formación que recibiu máis votos foi o Partit dels Socialistes de Catalunya, liderado por Pasqual Maragall, foi Convergència i Unió a formación que obtivo máis escanos, debido ao sistema electoral, que dá ás provincias menos poboadas maior peso no parlamento do que lles correspondería proporcionalmente por poboación.

O candidato de CiU á Presidencia da Generalitat, Jordi Pujol, foi elixido presidente ao contar co apoio dos votos do Partido Popular na investidura, en virtude do Pacto do Majestic, asinado por CiU e o PP en 1996 polo que se comprometían a apoiarse mutuamente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Resultados globais
* Resultados por circunscricións
* Todos os datos das eleccións de 1999
Iidesjärvi

O **Iidesjärvi** é un pequeno lago situado da cidade de Tampere, Finlandia. O lago está situado a 77,4 msnm, ten unha superficie de 64 hectáreas profundidade máxima de tres metros.

## Notas
TropaVerde

miniatura|alt=Logotipo da iniciativa TropaVerde|Logotipo da iniciativa TropaVerde.
**TropaVerde** é unha plataforma web desenvolvida por TEIMAS Desenvolvemento o 17 de maio de 2015 que ten por obxectivo fomentar a reciclaxe e a responsabilidade ambiental entre a cidadanía, premiando de forma directa as boas accións medioambientais. Para cumprir este obxectivo conecta os tres actores necesarios:

* A cidadanía
* As instalacións de reciclaxe colaboradoras onde a cidadanía deposita residuos
* Os comercios e establecementos de hostalaría colaboradores

## Funcionamento 
Cada vez que un cidadán ou cidadá deposita un residuo nunha instalación de reciclaxe colaboradora, recibe un cheque con estrelas (puntos) que pode acumular na súa conta TropaVerde para trocalas cando desexen por descontos ou agasallos (recompensas) nos comercios e establecementos de hostalaría colaboradores. Ser instalación de reciclaxe colaboradora é gratuíto, así como ser cidadán ou cidadá participante. A participación dos comercios e establecementos de hostalaría é tamén gratuíta, á marxe das recompensas que cada empresa colaboradora decida ofertar á cidadanía a cambio das estrelas acumuladas.

## Alcance 
Na actualidade TropaVerde ten tropas galegas activas en Santiago de Compostela, Lugo, Ames, Redondela, O Porriño, Marín, Vilagarcía de Arousa, Santa Comba e Cambados; así como tropas internacionais en Hungría, Francia, Portugal, Grecia e Polonia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da TropaVerde
* A iniciativa «TropaVerde» recompensa as condutas de responsabilidade ambiental en El Correo Gallego do 20 de maio de 2015
* A TropaVerde premia con descontos aos que colaboren na reciclaxe en La Voz de Galicia do 1 de xuño de 2015
* Santiago premia el reciclaje con Tropaverde en La Voz de Galicia do 4 de xaneiro de 2021
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1995

As **eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1995** celebráronse o 19 de novembro de 1995, as quintas eleccións ao Parlamento de Cataluña trala instauración da democracia en España, e o restabelecemento da Generalitat de Cataluña en 1977. Foron convocadas a votar 5.079.981 persoas maiores de 18 anos e con dereito a voto en Cataluña. As eleccións serviron para escoller os 135 parlamentarios da segunda lexislatura democrática. Acudiron a votar 3.232.959 persoas, uns 400.000 votantes máis que en 1992, o que deu unha participación do 63,64 por cento, a cifra máis alta dunhas eleccións autonómicas catalás.

As eleccións foron anticipadas cinco meses, xa que debían terse celebrado o domingo 14 de abril de 1996. As eleccións de 1995 supuxeron un punto de inflexión na tendencia política: a alta participación significou que, respecto ás eleccións de 1992, perderan escanos os dous grandes partidos, Convergència i Unió (10) e o PSC (6), en beneficio do Partido Popular, que gañou 10 escanos, ERC que sumou 2, e Iniciativa per Catalunya que gañou 4 novos escanos.

Malia a súa gran perda de escanos, o partido máis votado volveu ser, por quinta vez consecutiva, Convergència i Unió que, con 1.320.071 votos (un 40,95 por cento), obtivo 60 escanos, mais perdeu a maioría absoluta.

Trala formación do Parlamento de Cataluña, o candidato de Convergència i Unió, Jordi Pujol, tivo que negociar co Partido Popular a abstención dos seus deputados para poder ser investido por quinta vez consecutiva Presidente da Generalitat de Cataluña. A investidura logrouse con maioría simple na segunda votación, xa que na primeira non conseguiu a maioría absoluta da cámara. O PSC abstívose tanto na primeira como na segunda votación como xesto de boa vontade cara a CiU. ERC votou en contra na primeira e abstívose na segunda. ICV mantivo o seu voto en contra en ámbalas votacións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Resultados globais
* Resultados por circunscricións
* Todos os datos das eleccións de 1995
Coral Polifónica Follas Novas

A **Coral Polifónica Follas Novas** é unha agrupación coral, da cidade da Coruña, fundada en 1944 como continuadora da Sociedad Coral y recreativa Follas Novas nada na cidade herculina en 1930.

## Traxectoria 
A agrupación tomou o seu nome da célebre obra de Rosalía de Castro, e traballou nos seus inicios a música popular galega e as súas danzas principalmente. En 1948 levou a cabo unha reorganización que ampliou a formación, pasando a poñer o foco na polifonía, a música relixiosa, madrigalista, así como na música escénica.

## Notas
José Arias

***José Arias Uría**, avogado e político galego (1799-1873).
***José Arias Díaz**, sindicalista e político galego (1857-1949).
***José Arias Crecente**, político galego (n. 1889).
***José Arias Fernández**, guerrilleiro antifranquista galego (1918-1954).
Marcelino Castro Prieto

**Marcelino Castro Prieto**, nado en Xermade cara a 1898, foi un político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Roupar. Foi concelleiro de Xermade durante a ditadura de Primo de Rivera e pertenceu á Unión Patriótica. Na Segunda República foi elixido alcalde de Xermade, aínda que a súa elección foi anulada por cuestións legais. Foi presidente do comité de Izquierda Republicana de Xermade. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu para evitar a súa detención. Logrou exiliarse en Cuba, arribando á illa en febreiro de 1937. Retornou a Roupade en 1940.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Universidade de Hacettepe

A **Universidade de Hacettepe** é unha universidade localizada en Ankara é, con 36.112 estudantes e 3495 funcionarios académicos unha das maiores universidades de Turquía. Foi fundada o 8 de xullo de 1967.

Con base nos resultados académicos, é a universidade que ten a mellor facultade de Medicina do país. A Universidade ten 2 campus principais. O primeiro campus está situado na antiga cidade de Ankara, onde se atopa a Facultade de Medicina, e o segundo, o campus de Beytepe, o campus está a 13 km do centro da cidade e cobre 6.000.000 de metros cadrados de bosques e zonas verdes. Nel atópanse as Facultades de Ciencias Económicas e Administrativas, Dereito, Educación, Enxeñaría, Belas Artes, Letras e Ciencias. Ademais destes dous campus principais, a Escola de Traballo Social está situada en Keçiören e o Conservatorio Estatal de Ankara, onde esta última estaba afiliada á universidade desde 1982, está no campus de Serşevler.
Associação Impulsora Casa da Lusofonia

A **Associação Impulsora da Casa da Lusofonia** é unha asociación xurdida no ano 2021 co obxectivo fundamental de recoller os impulsos necesarios para acadar o consenso político, económico e social para a constitución con sede en Ourense da "Casa da Lusofonia" dentro da rede de casas que mantén o Ministerio de Asuntos Exteriores.

## Historia 
### Antecedentes
miniatura|Reunión da directiva da Impulsora con Manuel Baltar, Presidente da deputación de Ourense en marzo de 2021.

A Impulsora canaliza e impulsa á sociedade civil para recoller unha vella demanda existente na sociedade galega, principalmente, mais tamén no conxunto do Reino da España. Así temos as diferentes declaracións que neste senso foron aparecendo nos últimos anos, sobre todo desde a aprobación por unanimidade da *Lei 1/2014, do 24 de marzo, para o aproveitamento da lingua portuguesa e vínculos coa lusofonía*, coñecida como lei "Paz Andrade".
Un dos impulsores daquela iniciativa lexislativa popular que remataría sendo aprobada no Parlamento de Galicia foi o Xosé Carlos Morell, que defendeu no hemiciclo do Pazo do Hórreo a ILP "Paz Andrade" e que foi o primeiro secretario xeral da Impulsora da Casa da Lusofonia. Nachy López tomou posse do cargo en Marzo de 2022 como secretaria xeral. https://www.laregion.es/articulo/ourense/novo-movemento-ter-casa-da-lusofonia/202203152229051115233.html?utm_medium=social&utm_source=whatsapp&utm_campaign=share_button

O propio director do IGADI o moañés Xulio Ríos falaba xa no 2018 da necesidade da creación dunha Casa da Lusofonia. Nese mesmo ano desde o Concello de Santiago de Compostela aproban unha declaración institucional de forma unánime para a constitución da "Casa da Lusofonia". Xa no Senado Luís García Mañá fai unha de pregunta por escrito ao goberno o 14 de novembro de 2018 sobre a conveniencia da creación da "Casa da Lusofonia".

### Obxectivos 
Co obxectivo de fomentar o mellor coñecemento entre os pobos que conforman a lusofonía e España, a Casa da Lusofonia, segundo a Impulsora terá que configurarse como un pólo dinámico para o desenvolvemento de todo tipo de actividades, fomentando o debate, a reflexión e a investigación sobre temas de contido cultural, artístico, ideolóxico, social, científico, tecnolóxico, económico e político. Trátase de crear un foro e punto de encontro obxectivo e aberto orientado á difusión daqueles elementos que, nalgunha medida, poidan contribuír a estreitar os lazos entre os pobos desta comunidade internacional. En 2021, son oito os estados que teñen a lingua portuguesa como materna ou oficial: Angola, Brasil, Cabo Verde, Guinea-Bissau, Mozambique, Portugal, San Tomé e Príncipe e Timor-Leste. Ademais, tamén acostuman incluírse na lusofonía outros enclaves onde se fala ou se falou portugués, nas súas diversas variantes, como é o caso de Ajudá, Aruba, Balí, Battcaloa, Bonaire, Casamansa, Chaul, Coromandel, Cucaçau, Damão, Diu, Fort Cochim, Galiza, Goa, Ilha de Ano Bom, Java, Jehove, Korlai, Kuala-Lumpur, Mahé, Macau, Mangalor, Penang, Puttalan, Suriname, Tapin, Tellicherry e Vaipim .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Labradas (traballo agrícola)

[miniatura|Sachadores cun [xugo de bois]]
As **labradas** eran un traballo agrario colectivo realizado en Galiza, nos meses de abril e maio, antes da introdución da maquinaria agrícola. A veciñanza traballaba os campos conxuntamente, nun sistema de axuda mutua polo que se ían labrando unha por unha todas as veigas. O costume conservouse até os anos setenta do século XX nas comarcas galegas do Condado e da Paradanta, e documéntase a súa existencia en Boqueixón   

## Características 
[esquerda|miniatura|[Cantareiras acompañándose cos sachos]]

Pola configuración minifundista das parcelas galegas, as beiras e cabeceiros das leiras tiñan que ser traballados cos sachos xa que os valados impedían ao arado achegarse o suficiente. Normalmente eran as mulleres as encargadas desta tarefa, e da posterior sementeira, mentres os homes guiaban os bois, mantiñan o arado no rego e mudaban as artes: arado, grade de reixa e grade de liso. O traballo manual facíano dous grupos de persoas que, nun ritual de divertimento argallado coa finalidade de alixeirar o labor, competían por ver quen remataba antes o seu cabeceiro, ou os regos asignados caso de non contar cun arado.

Os vencedores gañaban o dereito a botar a aña. Uns cantos que, na súa versión mais simple, consistían en aturuxos e petos con pedras nos legóns en sinal de vitoria, e nas máis complexas nunha serie de cantigas de desafío ao grupo perdedor marcando nos sachos o ritmo da xota ou da muiñeira. Estas coplas inxuriosas adoitaban facer referencia á aña, en orixe a cría ruín do carneiro, premio aldraxante para o bando derrotado que, por suposto, podía tamén devolver as cantigas. Entregado o ramo, chamado tamén aña por extensión, espetábase na terra e iniciábase o baile solto ao seu redor acompañado polo ritmo dos legóns. Sendo necesario en ocasións labrar novamente a leira pois o baile estragaba o traballo feito.   

Noutra das versións do rito o ramo aparecía na merenda. Contra o serán era tradición que o dono da veiga labrada convidase ao resto dos veciños a merendar. Viñan daquela as viandas en cestos desde a casa familiar nunha procesión ao ritmo dos sachos e as cantareas. Un dos mozos levaba o ramo, adobiado con fitas, roscas, doces, etc, e chegados á veiga bailaba un punto con cada unha das mulleres coa pola na man. Unha vez que todas tiñan botado un punto con el, espetábao na terra para pedir pola colleita, nun evidente ritual de fertilidade. 

Rematado o baile tomábase a merenda acompañada de cantos de agradecemento, unha serie de cantares que loaban o "amo", é dicir, o dono da parcela á que lle tocaba a labrada e o encargado de subministrar o banquete. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Aña
*Baile das labradas
*Cantos das labradas

### Ligazóns externas 
* Os ciclos do ano en Toutón - TVG (Alalá nº 59 - 2008)
* Labrada en Queimadelos - ACF O Fiadeiro - Luar (01/2018) - TVG - Youtube.
* O ritual da i-aña, as labradas e as sachadas - Gillerme Inácio Costa - Lume na Palleira (11/2020) - Radio Galega.

*
Carmen Domínguez

O nome **Carmen Domínguez** pode referirse a:
* **Carmen Domínguez Vaz** (Pontevedra 1951 — 2021), pintora galega. 
* **Carmen Domínguez Álvarez** (Oviedo 1969), doutora en matemáticas experta en glacioloxía, aventureira e exploradora polar española.
* **Carmen Domínguez Penelas** (Vigo), xornalista galega.
Carmen Domínguez Vaz

**Carmen Domínguez Vaz**, nada en Pontevedra o 5 de xaneiro de 1951 e finada en Madrid o 6 de abril de 2021, foi unha pintora galega.

## Traxectoria 
Estudou Maxisterio por indicacións dos pais e, en 1968, marchou a París para estudar francés. Acudiu como oínte á Escola de Belas Artes onde entrou en contacto cun mundo artístico onde primaba a liberdade e aprendeu técnicas descoñecidas até ese momento.

Hai obra súa na Colección Afundación, no Museo Provincial de Pontevedra, nas Deputacións de Pontevedra e Lugo; na Pinacoteca de Granada; nos concellos de Baiona e A Coruña, no Museo do Debuxo en Buenos Aires, no Casino Atlántico das Palmas de Gran Canaria e nas coleccións de diversas entidades privadas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Miguel Domínguez Vaz
### Ligazóns externas 
* http://carmendominguez.com  
* Bibliografía sobre a autora en pintoresgallegos.com
Pierita

**Andrés Domínguez Candal**, coñecido como **Pierita**, nado en Santiago de Compostela o 16 de decembro de 1918 e finado en Elx o 24 de outubro de 1978, foi un mestre e futbolista galego que xogaba como dianteiro. Histórico futbolista do Elche CF, co que disputou 277 partidos en dez tempadas nos anos 40 e 50, foi durante sete décadas o máximo goleador da historia do club con 130 goles, ata que foi superado por Nino en 2020.

## Traxectoria 
Comezou no Racing San Lorenzo de Santiago de Compostela, onde recibiu o alcume de Pierita polo parecido entre o seu xogo e o do internacional do FC Barcelona Vicenç Piera. Na tempada 1935/36 disputou co Vilagarcía FC o Campionato de Galicia, rematando o equipo en penúltima posición. 

Na tempada 1936/37 fichou polo Lugo Sporting, co que debutou na oitava xornada do campionato galego fronte ao Club Coruña no Campo de Riazor. O equipo lucense rematou na terceira posición só por detrás do Deportivo da Coruña e o Celta de Vigo. Volveu ao Racing santiagués na tempada seguinte. 

En 1938 incorporouse á fronte de batalla da Guerra Civil co grao de alférez, e ao remate da contenda foi destinado a Murcia. Pouco despois fichou polo Elche CF, de Segunda División.

En 1944 regresou ao Elche, co que logrou un novo ascenso a Segunda na tempada 1948/49. Despois de descender ao ano seguinte, fichou polo Alcoyano, que militaba na Primeira División.

Debutou en Primeira División na primeira xornada da liga 1950/51 fronte ao Racing de Santander no Estadio El Collao e marcou un dos tres goles do seu equipo (3-3). Anotou un total de oito goles naquela campaña, incluído un gol na vitoria por 2-1 contra o Real Madrid. Con todo, o equipo descendeu a Segunda. Na seguinte tempada marcou 21 goles, sete deles na fase de ascenso a Primeira, pero sen conseguir o obxectivo de volver á máxima categoría.

En 1953 fichou polo. Orihuela Deportiva, que estaba na Segunda División. Fixo doce goles, descendendo ao remate da tempada. Ao ano seguinte volveu de novo ao Elche para formar parte da cooperativa que salvou o club da desaparición. Foi a súa terceira etapa como xogador do club ilicitano e nela acadou os 130 goles oficiais, anotados contra 43 equipos diferentes. Foi durante sete décadas o máximo goleador da historia do club ata que en 2020 foi superado por Nino.

Tras deixar o fútbol dedicouse á súa outra profesión, a de mestre, dando clases ata a súa xubilación.

## Notas 
##  Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Mérmero

Na mitoloxía grega, **Mérmero** (Μέρμερος) era un fillo de Xasón e Medea. Segundo a primeira tradición, Mérmero e o seu irmán foron mortos en Corinto pola súa propia nai, para castigar a Xasón pola súa infidelidade. A segunda tradición conta que el e o seu irmán, Feres, morreron apedreados polos corintios como represalia por ser os portadores dos agasallos envelenados que a súa nai enviara a Glauce, filla do rei Creonte, e que isto causou a morte de ambos.

Os deuses castigaron o crime matando nos seus berces a todos os nenos nados en Corinto, ata que, consultado o oráculo, respondeu que fixesen sacrificios en honra dos fillos de Medea, aos que ademais dedicaron unha estatua representando o Medo.

Finalmente, a última tradición di que Mérmero fora desterrado a Corcira polo asasinato de Pelias, e despois disto morreu acompañando ao seu pai nunha cazaría en Epiro, ao ser atacado por unha leoa.

## Notas
Stabat Mater (Dvořák)

O **Stabat Mater** de Antonín Dvořák é unha composición para solistas, coro e orquestra, estreada por vez primeira no 1877.

## Composición 
O primeiro borrador da obra foi realizado entre o 19 de febreiro e o 7 de maio do 1876. Porén a orquestración realizouse no outono do ano seguinte. Este parón puido deberse á morte no 1876, primeiro da súa filla Růžena, e unhas semanas despois do seu único fillo sobrevivente Otakar. A orquestración foi rematada a finais do ano 1877.

## Estrea e recepción 
A estrea realizouse o 13 de novembro de 1877 co gallo do aniversario da asociación de artistas musicais de Praga. A segunda representación foi en Brno o 2 de abril de 1882, dirixida polo amigo persoal Leoš Janáček. Porén a representación máis importante realizouse en Londres o 10 de marzo de 1883 no Royal Albert Hall cunha orquestra e coros moito máis numerosos. Este concerto foi de grande importancia para Dvořák xa que consolidou a súa sona no estranxeiro e ademais conseguiu importantes encargos como a Misa de Réquiem para o Festival de Birmingham do 1891.

## Influencias 
O Stabat Mater de Dvořák é o meirande de calquera compositor. A notación non parece seguir ningún modelo previo, aínda que mostra o carácter e influencias do compositor. Parte dos movementos mostran o influxo da ópera Italiana (especialmente de  Verdi), coma por exemplo no uso da Viola. Noutros aspectos a composición mostra o coñecemento profundo do compositor das bases barrocas e dos seus principais creadores, coma Bach ou compositores checos do século XVIII predecesores de Dvořák. Así é frecuente que a música acade diversos clímax que son inmediatamente cortados, dando lugar a un certo sentido de traxedia épica.

## Movementos 
* *Stabat Mater dolorosa* para cuartero e coro
* *Quis est homo, qui non fleret* para cuarteto
* *Eja, Mater, Fons amoris* para coro
* *Fac, ut ardeat cor meum* para baixo solista e coro
* *Tui nati vulnerati* para coro
* *Fac me vere tecum flere* para tenor e coro
* *Virgo virginum praeclara* para coro
* *Fac, ut portem Christi mortem* para dúo de soprano e tenor
* *Inflammatus er accensus* Alto solo
* *Quando corpus morietur* para cuarteto e coro

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
Libreto: Dvorak, Stabat Mater Staatskappelle Dresden e Giuseppe Sinopoli, 2001 Deutsche Grammophon GmbH
### Outros artigos 
* Stabat Mater
Tampereen seudun joukkoliikenne

miniatura|250px|Logotipo de Nysse.
A **Tampereen seudun joukkoliikenne** (en galego **Transporte público da rexión de Tampere**), dende 2014 *Tampereen joukkoliikenne*, é o nome comercial da empresa de transporte público da área da cidade de Tampere, Finlandia. Tamén empresa o nome comercial **Nysse**.

En 2016 realizou 36,9 millón de viaxes, o que supón un 6,6% máis que o ano anterior. Nysse é a segunda autoridade de transporte público máis grande de Finlandia en volume de viaxes por detrás de HSL, que opera na rexión de Helsinqui.

Opera nos municipios da área metropolitana de Tampere, instó é: Tampere, Nokia, Ylöjärvi, Kangasala, Lempäälä, Pirkkala, Orivesi e Vesilahti, así como parte se Hämeenkyrö.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sittio web da Tampereen seudónimo joukkoliikenne
The Game (filme de 1997)

***The Game*** é un filme estadounidense de 1997 dirixido por David Fincher, protagonizado por Michael Douglas e Sean Penn, e producido por Propaganda Films e PolyGram Filmed Entertainment. Conta a historia dun rico banqueiro que recibe un agasallo misterioso do seu irmán, a participación nun xogo que se integra de maneiras estrañas na súa vida diaria. Segundo as liñas entre a vida real do banqueiro e o xogo se volven máis incertas, faise evidente unha gran conspiración.

*The Game* recibiu boas críticas por parte de Roger Ebert e grandes xornais como *The New York Times*, mais tivo unha acollida morna nos cinemas en comparanza co orzamento de 70 millóns de dólares e o éxito do filme anterior de Fincher, *Seven* (1995).

## Personaxes 
* Michael Douglas como Nicholas van Orton
* Sean Penn como Conrad van Orton
* James Rebhorn como Jim Feingold
* Deborah Kara Unger como Christine/Claire
* Peter Donat como Samuel Sutherland
* Carroll Baker como Ilsa
* Armin Mueller-Stahl como Anson Baer
* Anna Katarina como Elizabeth
* Charles Martinet como pai de Nicholas
* Mark Boone Junior como investigador privado
* Tommy Flanagan como condutor de taxi
* Spike Jonze como Airbag EMT Beltran
* Linda Manz como Amy
* Daniel Schorr como el mesmo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Igrexa vella de Aitolahti

A **igrexa vella de Aitolahti** (en finés **Aitolahden vanha kirkko**) é un templo evanxélico luterano da cidade de Tampere, Finlandia. Está situada no centro da cidade, no barrio de Aitoniemi, na área do que era o antigo municipio de Aitolahti. Foi deseñada por Birger Federley e construída en pedra e ladrillo en 1928. O terreo no que se edificou foi doado polo propietario da propiedade Laalahti, o profesor Rurik Pihkala, mentres que o terreo empregado para o cemiterio foi doado por Kustaa e Ida Ruokonen. Trátase dunha igrexa de planta rectangular sen torre. A igrexa imita os templos medievais de pedra na escolla dos materiais, entre outras cousas. Foi construída con axudantes

A igrexa ten capacidade para 230 persoas. O retablo] é un vitral obra do alemán Fritz Hilbert. Na igrexa ten un órgano de 9+1 rexistros construído en 1928 na fábrica de órganos de Kangasala que foi modernizado en 1966.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Tampereen seurakunnat   
* Visita virtual á igrexa vella de Aitolahti
The Girl with the Dragon Tattoo (filme de 2011)

***The Girl with the Dragon Tattoo*** é un filme de 2011 dirixido por David Fincher cun guión de Steven Zaillian. Está protagonizado por Daniel Craig no papel do xornalista Mikael Blomkvist e Rooney Mara como Lisbeth Salander. Baséase na novela de 2005 *Män som hatar kvinnor* do escritor sueco Stieg Larsson. Conta a historia da investigación de Blomkvist sobre a desaparición dunha rapaza dunha adiñeirada familia hai 40 anos. Para conseguilo, recruta a axuda de Salander, unha hacker.

Unha coprodución entre os Estados Unidos de América, o Reino Unido e Suecia, Sony Pictures Entertainment comezou o desenvolvemento do filme en 2009.

## Personaxes 
* Daniel Craig como Mikael Blomkvist
* Rooney Mara como Lisbeth Salander
* Christopher Plummer como Henrik Vanger
* Stellan Skarsgård como Martin Vanger
* Steven Berkoff como Dirch Frode
* Robin Wright como Erika Berger
* Yorick van Wageningen como Nils Bjurman
* Joely Richardson como Harriet Vanger
* Goran Višnjić como Dragan Armansky
* Donald Sumpter como detective Morell
* Ulf Friberg como Hans-Erik Wennerström
* Geraldine James como Cecilia Vanger
* Embeth Davidtz como Annika Giannini
* Josefin Asplund como Pernilla Blomkvist
* Per Myrberg como Harald Vanger
* Tony Way como Plague
* Fredrik Dolk como Bertil Camnermarker
* Alan Dale como detective Isaksson
* Leo Bill como Trinity
* Élodie Yung como Miriam Wu
* Joel Kinnaman como Christer Malm

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Alfred Zierler

**Alfred Zierler**, nado en Himberg, na Baixa Austria o 28 de maio de 1933 e finado o 26 de xullo de 2024, foi un medallista, gravador e deseñador de moeda austríaco.

## Traxectoria 
Alfred Zierler graduouse aos 18 anos dos seus estudos de gravado e só dous anos despois, en 1953, ingresou na Casa da Moeda de Austria (*Münze Österreich*), en Viena, onde se encargou do procesamento manual dos cuños e os punzóns. A súa formación como gravador de esmaltes serviulle cando se lle encomendou a reorganización do deseño das medallas e das condecoracións austríacas logo da segunda guerra mundial. Finalmente, en 1984 foi nomeado gravador xefe da ceca vienesa e permaneceu nese posto ata a súa xubilación en 1993.

* 1967: 25 xilins (reverso) 250º aniversario do nacemento de María Tareixa [km# 2901].
* 1977: 100 xilins (reverso). 500º aniversario da ceca de Hall, no Tirol [km# 3936].
* 1978: 50 xilins (reverso). 150º aniversario da morte de Franz Schubert [km# 2937].
* 1978: 100 xilins (reverso). 1100º aniversario da cidade de Villach [km# 2940].
* 1979: 100 xilins (reverso). Centro Internacional de Viena [km# 2944].
* 1981: 500 xilins (reverso). 100º aniversario do nacemento de Otto Bauer [km# 2953].
* 1982: 500 xilins (reverso). 80º aniversario do nacemento de Leopold Figl [km# 2959].
* 1984: 500 xilins (reverso). 175º aniversario da Rebelión do Tirol [km# 2966].
* 1984: 500 xilins (reverso). 700º aniversario da abadía de Stams, no Tirol [km# 2968].
* 1985: 500 xilins (reverso). 40º aniversario do fin da II guerra mundial [km# 2972].
* 1987: 500 xilins (reverso). 150 anos de ferrocarril en Austria [km# 2981].
* 1988: 500 xilins (reverso). 850º aniversario da abadía de San Georgenberg [km# 2984].
* 1989: 500 xilins (anverso e reverso). *Art Nouveau*: Gustav Klimt. [km# 2987].
* 1991: 20 xilins (reverso). 200º aniversario de Franz Grillparzer [km# 2995].
* 1991: 100 xilins (anverso e reverso). 700º aniversario da morte de Rodolfo I [km# 3001].
* 1991: 1000 xilins (anverso e reverso). 200º aniversario da morte de Mozart [km# 2999].
* 1994: 1000 xilins (anverso e reverso). 800º aniversario da Casa da Moeda de Viena [km# 3018].
* 1995: 1000 xilins (anverso e reverso). 100 anos do Movemento Olímpico [km# 3028].

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cuhaj G.; Michael T.; Miller H. (2011). *Standard Catalog of World Coins 1901-2000. 39 ed*. Krause Publications. ISBN 978-1-4402-1172-8
Mank

***Mank*** é un filme estadounidense de 2020 dirixido por David Fincher. Conta a historia do guionista Herman J. Mankiewicz e o seu desenvolvemento de *Cidadán Kane* (1941). Foi producido por Ceán Chaffin, Douglas Urbanski e Eric Roth. Está protagonizado por Gary Oldman, xunto con Amanda Seyfried, Lily Collins, Arliss Howard, Tom Pelphrey, Sam Troughton, Ferdinand Kingsley, Tuppence Middleton, Tom Burke, Joseph Cross, Jamie McShane, Toby Leonard Moore, Monika Gossmann e Charles Dance.

O pai de David Fincher, Jack Fincher escribiu o guión na década de 1990, e David quixo realizar o filme despois de rematar *The Game* (1997), con Kevin Spacey e Jodie Foster nos papeis principais. O proxecto finalmente non se levou a cabo e Jack Fincher morreu en 2003. O proxecto foi retomado e anunciado oficialmente en xullo de 2019. A rodaxe levouse a cabo nos Ánxeles dende novembro de 2019 até febreiro de 2020. Para render homenaxe ós filmes da década de 1930, *Mank* foi rodado en branco e negro empregando cámaras RED.

## Personaxes 
* Gary Oldman como Herman J. Mankiewicz
* Amanda Seyfried como Marion Davies
* Lily Collins como Rita Alexander
* Arliss Howard como Louis B. Mayer
* Tom Pelphrey como Joseph L. Mankiewicz
* Charles Dance como William Randolph Hearst
* Sam Troughton como John Houseman
* Ferdinand Kingsley como Irving Thalberg
* Tuppence Middleton como Sara Mankiewicz
* Tom Burke como Orson Welles
* Joseph Cross como Charles Lederer

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Cesáreo Bachiller

**Cesáreo Bachiller Fernández**, nado en Bos Aires o 5 de outubro de 1914 e finado en Xixón o 14 de febreiro de 2004, foi un futbolista arxentino-galego, que xogaba como centrocampista.

## Traxectoria 
Fillo de Cesáreo Bachiller Ruiz e Josefina Fernández López, naceu na Arxentina e instalouse na súa infancia en Lugo, de onde procedía a súa familia. Xogou no Fortuna de Lugo e no Sporting Vilalbés, e en 1933 debutou como profesional no Lugo Sporting. Con este equipo disputou o Campionato de Galicia nas tempadas 1934/35 e 1935/36, acadando na segunda delas o terceiro lugar final, só por detrás do Deportivo da Coruña e o Celta de Vigo. Posteriormente, xogou no Club Lemos.

Tras finalizar a guerra civil española, fichou polo Atlético Aviación. Na tempada 1939-40 converteuse nun dos cinco primeiros futbolistas galegos en gañar a liga española, xunto cos seus compañeiros no Atlético Juan Vázquez, Celso Blanco, Enrique Rubio e Guillermo. Esa mesma tempada gañou tamén a Copa dos Campións contra o Espanyol. Ao termo da campaña foi traspasado ao Granada CF, co que se proclamou campión da Segunda División na tempada 1940-41 e ascendeu á máxima categoría do fútbol español. Xa en primeira marcou 10 goles en 24 partidos, fichando a continuación polo Sporting de Gijón.

Na súa segunda tempada no Sporting, rescindiu o seu contrato e fichou polo Real Madrid, co que non chegou a xogar ningún partido. A finais de 1944 incorporouse ao CD Málaga, onde se retirou en 1945. Tras a súa retirada instalouse en Xixón, onde puxo en marcha unha empresa de materiais de construción.

## Palmarés 
**Atlético de Madrid**

* **Primeira división de España (1):** 1939-40.

**Granada**

* **Segunda división de España (1):** 1940-41.

**Sporting de Gijón**

* **Segunda división de España (1):** 1943-44.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Sólo con tu pareja

***Sólo con tu pareja*** é un filme mexicano de 1991 dirixido por Alfonso Cuarón, sendo a súa primeira obra. Realizada xunto co seu irmán Carlos Cuarón como guionista e Emmanuel Lubezki na fotografía, está protagonizado por Daniel Giménez Cacho, Claudia Ramírez e Luis de Icaza. É un dos filmes mexicanos de maior relevancia de comezos da década de 1990, tanto polo seu éxito comercial como por parte da crítica. Os seus temas centrais son a SIDA e o suicidio.

## Personaxes 
* Daniel Giménez Cacho como Tomás Tomás
* Claudia Ramírez como Clarisa Negrete
* Luis de Icaza como doutor Mateo Mateos
* Dobrina Liubomirova como Silvia Silva
* Astrid Hadad como Teresa de Teresa
* Isabel Benet como Gloria Gold
* Toshirô Hisaki como Takeshi
* Carlos Nakasone como Koyi
* Ricardo Dalmacci como Carlos
* Claudia Fernández como Lucía

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Galina Balashova

**Galina Andreevna Balashova** (ruso: Галина Андреевна Балашова), nada en Kolomna en 1931, é unha arquitecta e deseñadora rusa, que estivo asociada co programa espacial soviético.

## Traxectoria 
Balashova naceu en Kolomna e estudou no Instituto de Arquitectura de Moscova. Balashova empezou a súa carreira profesional en 1955 no instituto de deseño GiproAviaProm en Samara. O seu traballo nese tempo implicou eliminar elementos decorativos, considerados "decadentes", de edificios residenciais. En 1957 pasou a ser arquitecta sénior en OKB-1, responsable do deseño no inicio do programa espacial soviético. Empezou deseñando residencias para empregados pero máis tarde contribuíu ao deseño do interior da nave espacial *Soiuz* e as estacións espaciais *Saliut* e *Mir*. Tamén traballou como asesora para o programa Buran. Retirouse en 1991.

O seu traballo co programa espacial incluíu o deseño de espazos de interior, mobiliario, paneis de control ou logotipos decorativos. Deseñou para unha contorna de gravidade cero, utilizando contrastes de cores para o chan e o teito para evitar que os cosmonautas se desorientaran. Gran parte do seu traballo foi pouco coñecido, e foi declarado como alto segredo.

O seu deseño dos pines de solapa usados na exposición aeronáutica de Francia en 1973 converteuse máis tarde no emblema oficial para o proxecto de probas Apollo-Soiuz. Con todo, o goberno ruso patentou o deseño e non deu crédito como autora a Balashova.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Elas, levaronnos ao espazo 2022 ISBN:978-84-8158-952-8

### Ligazóns externas 
* Exposición "As mulleres que nos levaron á Lúa"
Nocturnal Animals

***Nocturnal Animals*** é un filme estadounidense de 2016 escrito, producido e dirixido por Tom Ford. Baséase na novela de 1993 *Tony and Susan* de Austin Wright. Está protagonizado por Amy Adams, Jake Gyllenhaal, Michael Shannon, Aaron Taylor-Johnson, Isla Fisher, Armie Hammer, Laura Linney, Andrea Riseborough e Michael Sheen. Conta a historia da propietaria dunha galería de arte que le unha novela escrita polo seu primeiro marido para as semellanzas que existen entre a historia e a súa antiga relación.

## Personaxes 
### O mundo real 
* Amy Adams como Susan Morrow
* Jake Gyllenhaal como Edward Sheffield
* Armie Hammer como Hutton Morrow
* Laura Linney como Anne Sutton
* Andrea Riseborough como Alessia Holt
* Michael Sheen como Carlos Holt
* India Menuez como Samantha Morrow
* Zawe Ashton como Alex
* Jena Malone como Sage Ross
* Neil Jackson como Christopher
* Kristin Bauer van Straten como Samantha Van Helsing

### A novela
* Jake Gyllenhaal como Tony Hastings
* Michael Shannon como Detective Bobby Andes
* Aaron Taylor-Johnson como Ray Marcus
* Isla Fisher como Laura Hastings
* Ellie Bamber como India Hastings
* Karl Glusman como Lou Bates
* Robert Aramayo como Turk/Steve Adams
* Graham Beckel como Tte. Graves

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Aña

A **aña**, ou **añas,** son cantos de traballo asociados ás labradas veciñais da terras para a sementeira do millo. Musicalmente acompáñanse do ritmo obtido polo bater das pedras nos sachos. 

## Características 
[miniatura|[Cantareiras cos legóns]]
O costume das labradas chegou até os anos setenta do século XX nas comarcas galegas do Condado e da Paradanta, e consta a súa existencia en Boqueixón, na Terra de Montes e na Serra do Suído.

Durante estes traballos de axuda mutua, dividíanse as tarefas manuais entre dous bandos de labregas que competían por rematar primeiro a súa parte. As vencedoras gañaban o dereito a "botala aña", isto é, iniciar unha serie de cantigas sarcásticas dedicados ás perdedoras, mentres se acompañaban da música producida polo bater das pedras nas ferramentas de labranza.

O nome de aña, cría femia da ovella, emprégase neste caso como sinónimo de animal ruín con poucas posibilidade de supervivencia, e dáselle o sentido de premio aldraxante para o bando derrotado. De feito, na temática das cantigas empregadas nas añas, abundan as referencias ao animal e a súa familia. Entregado este ramo bailábase con el que, por extensión, recibe tamén o nome de aña.
## Notas 
; Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Labradas
*Cantos das labradas
*Baile das labradas

### Ligazóns externas 
* Os ciclos do ano en Toutón - TVG (Alalá nº 59 - 2008)
* Labrada en Queimadelos - ACF O Fiadeiro - Luar (01/2018) - TVG - Youtube.
* O ritual da i-aña, as labradas e as sachadas - Gillerme Inácio Costa - Lume na Palleira (11/2020) - Radio Galega.

*
Blas García Piñeiro

**José Blas García Piñeiro**, nado en Cespón (Boiro) en 1969, é un político galego do PSdeG.

## Traxectoria 
Estudou Filoloxía Hispánica na Universidade de Santiago de Compostela. Militante das XSG en Boiro, foi concelleiro nesta localidade de marzo a xuño de 1999. Traballador en excedencia da CENG do PSdeG-PSOE. Foi secretario xeral da Agrupación Socialista de Boiro de 2000 a 2004, así como secretario comarcal do partido no Barbanza dende 2004 ata 2008. Responsable de organización de Actos Públicos, Márketing e Acción Electoral do PSdeG. Foi concelleiro en Ames dende 2014, a pesar de non concorrer na lista, tras a renuncia de todos os membros da candidatura. Nas eleccións municipais de 2015 foi reelixido concelleiro como número tres da candidatura socialista, asumindo responsabilidades de goberno. Nas eleccións municipais de 2019 presentouse de novo como número tres da candidatura do PSdeG-PSOE, sendo elixido de novo concelleiro de Ames e nomeado segundo tenente-alcalde. Neste mandato foi elixido deputado provincial, encargándose da área de Promoción Económica. Coa renuncia de José  Miñones para ser nomeado Delegado do Goberno en Galicia, foi nomeado alcalde de Ames o 8 de abril de 2021. En marzo de 2022, asumiu a Secretaría Xeral do PSdeG de Ames. Foi candidato á alcaldía nas municipais de 2023 e foi reelixido alcalde como cabeza da lista máis votada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Ames

### Ligazóns externas 
* José Blas García Piñeiro na web do Concello de Ames
Manuel Santos León

**Manuel Santos León**, máis coñecido como **Ferrón**, nado en Santiago de Compostela o 15 de novembro de 1912, foi un futbolista galego, que xogaba de defensa.

## Traxectoria 
Comezou xogando no CD Español de Santiago, pasando logo ao Compostela, co que competiu na Serie C do Campionato Galego, e co que logrou o ascenso á Serie B na tempada 1929/30. Na seguinte tempada xogou co Español na Serie B e en xullo de 1931 volveu fichar polo Compostela xunto a Portugués.

No verán de 1932 deu o salto ao profesionalismo, fichando xunto a Porto polo Deportivo da Coruña, co que debutou nun derbi amigable contra o Celta de Vigo, en homenaxe ao capitán do Deportivo Fernando Fariña. Debutou na Serie A na terceira xornada, contra o Unión Sporting no Campo de Riazor. Gañou logo a titularidade, conquistando o Campionato de Galicia e disputando 10 partidos de Segunda División, na que marcou un gol contra o Celta de Vigo. Xogou outra tempada máis no club branquiazul, disputando outros dez partidos en Segunda.

En 1934 fichou Lugo Sporting, co que xogou na Serie A e a continuación volveu a Santiago para rematar os seus estudos de Dereito, xogando na cidade compostelá de novo co Español. Despois da guerra civil xogou no Arousa e en xaneiro de 1942 fichou polo Celta de Vigo, despois de que ao equipo vigués se lle lesionasen Varela e Deva. Disputou só un partido oficial co Celta, un derbi contra o Deportivo en Riazor, que rematou con goleada coruñesa por 4 a 0.  

No verán de 1942 foi unha das numerosas fichaxes do novo Pontevedra, xunto a O'Donell e Foro entre outros. Logrou co club granate o ascenso á Terceira División e na tempada seguinte volveu a Santiago de Compostela, onde pasou a xogar no Club Santiago, tamén na Terceira División. Permaneceu varias tempadas no equipo santiagués, onde exerceu de capitán. O 1 de xuño de 1947 xogouse na súa honra un partido no antigo campo de Santa Isabel entre o Club Santiago e o Celta de Vigo, que acabou cunha goleada céltica por 9-2, con tripletes de Pahiño e Juanín.

En outubro de 1947 volveu ao Arousa, co que xogou dúas tempadas na Terceira División, as primeiras do club nesa categoría, e logrou ascender a Segunda. Colgou as botas en 1949 e retornou á súa profesión de funcionario de prisións, sendo destinado á Prisión Provincial da Coruña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .