Alessandro Alessandroni

**Alessandro Alessandroni**, nado en Soriano nel Cimino (provincia de Viterbo) o 16 de marzo de 1925 e finado en Swakopmund (Namibia) o 26 de marzo de 2017 foi un compositor, arranxador, director de orquestra e multi-instrumentista italiano de sona internacional asociado a bandas sonoras en cine e documentais, especialmente polo seu traballo para a triloxía de westerns "Dollars" de Sergio Leone durante a década de 1960: *Por un puñado de dólares*, *O bo, o feo e o malo* e *Per qualche dollaro in più*. Foi o compositor da música de máis de 40 filmes.

## Traxectoria 
Alessandroni comezou como músico popular de adolescente nas tendas da súa vila natal tocando a mandolina e a guitarra. Como músico novo, interesouse pola música folk da súa terra natal, a rexión do Lazio. Sen formación de conservatorio, despois da guerra comezou moi novo a frecuentar músicos profesionais e a ser contratado en restaurantes e discotecas. Segundo Francesco Bracci, esta capacidade para tocar en multitude de ambientes foi o que o preparou para ter unha boa habilidade escollendo a atmosfera musical precisa en casa escena de cinema na súa posterior carreira fílmica. Viaxou por Europa, tocando o piano e cantando en diversos clubs. De volta en Italia, Alessandroni fundou o cuarteto de canto Le 4 caravelle e apareceu no popular programa de televisión *Canzonissima*. 

Na década de 1950 a súa actividade principal foi a de instrumentista a quendas, ademais de músico de cabaré. Na década de 1960 a súa actividade como músico de sesión descendeu drasticamente e enfócase na composición mais no ano 1964 o seu amigo da infancia Ennio Morricone , invitouno a colaborar con I Cantori Moderni na banda sonora que estaba a compoñer para *Per un Pugno di Dollari* (*Por un puñado de dólares*, 1964), o spaghetti western de Sergio Leone.

No filme Alessandroni é o intérprete do icónico “asubío” da trilla sonora instrumental, que posteriormente se inmortalizaría nas seguintes películas da “triloxía do home sen nome” e que se convertería nunha marca rexistrada de todo o xénero. Alessandroni e o seu grupo, xa cunha fama crecente, impoñerían segundo a crítica un son característico, unha combinación de instrumentos, asubíos e coros, que os westerns italianos replicarían durante toda a década. Así se escoitarían a súa fórmula vocal co recurso dos asubíos en ''C'era una Volta il West* (*Ata que chegou a súa hora'', 1968), tamén de Leone, e con música de Morricone, banda sonora que se converteu nunha icona do western italiano, e no que tamén participou a voz de Edda Dell'Orso.

O propio Nino Rota, que descubriu a Alessandroni nos estudos Cinecittá, propúxolle incorporarse á súa orquestra, e en 1968 foi Piero Umiliani quen lle ofreceu participar na música do documental de filme mondo *Svezia, Inferno e Paradiso* (*Suecia: ceo e inferno*). Alí Umiliani compuxera a canción "Mah Ná, Mah Ná", que imaxinara ao estilo do grupo de Alessandroni de 16 vocalistas I Cantori Moderni. Alessandroni aceptou, e a interpretación única fíxose famosa en Europa, chegou a ser usada en varios sketchs de programas de televisión como *Barrio Sésamo* (1969), *The Muppet Show* (1976) e *The Benny Hill Show* (1969).

A partir da década de 1970 adentrouse no xénero erótico en películas como *Eva Man: Due sessi in uno* (1980), protagonizada pola entón famosa actriz trans Eva Coatti, coñecida como Eva Robin's; *Incontri Molto Ravvicinati del Quarto Tipo* (1978) e *KZ9-Lager di Sterminio* (1977).

Como músico de sitar decidiu empregalo para a comedia *Tenderly* (''The Girl who Couldn't Say No*, 1968) con Virna Lisi e George Segal. Proseguiu compoñendo varias cancións para diferentes películas, ademais de bandas sonoras completas. como *Vado… L'ammazzo e torno* (1967); *La Figlia di Frankenstein* (*Lady Frankenstein*, 1971); *La Plus Longue Nuit du Diable* (1971); *Lo Strangolatore di Vienna (1971). Tamén *Sette ore di Violenza per una Soluzione Imprevista* (1973); *Elena si…ma di Troia?* (1973); *Signora Gioca Bene a Scopa?* (1974); *La Spacconata* (1975); *Sangue di Sbirro* (1976); ''L'adolescente* (1976); *La Professoressa di Scienze Naturali* (1976); *Suor Omicidi*  (1978); *L'immbranato* (1979); e *Trinity Goes East* (1998).

Alessandroni deu concertos por toda Europa ata ben entrada a súa vellez. Aparece co seu coro no álbum *Rome* de Danger Mouse e Daniele Luppi, publicado en 2011.

## Vida persoal
Trala morte da súa primeira esposa en 1984, Alessandro Alessandroni casou coa fotógrafa Margaret Courtney-Clarke e mudouse a Namibia, país da familia política atraído pola paisaxe do deserto e a potencialidade para seguir compoñendo en calma. Faleceu en 2017 de cancro aos 92 anos.

## Álbums de estudio
**Baroque jazz* (con Carlo Pes e Franco Tamponi, 1969)
**Ritmo dell'industria n°2* (1970)
**Underground'' (con Oronzo De Filippi e baixo o alcume de The Braen's Machine, 1971)
**Open Air Parade* (SR Records, SR ST 36, 1972; con Giovanni Tommaso)
**Mostra collettiva* (con Rino De Filippi, 1972)
**Prisma Sonoro* (1974)
**Inchiesta* (1976)
**Listen to my harmonica* (con Franco De Gemini, 1978)
**Alessandroni+Paul+Honesty* (2004)
**I Cantori Moderni di Alessandro Alessandroni* (2007)
**Forever* (2018; composto no ano do seu falecemento e publicado un ano máis tarde)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* "Rhino Poaching", canción do album orquestral Forever, composto por Alessandroni en Namibia