open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Francisco Cano Román

**Francisco Cano Román**, coñecido como **Comandante Félix** e **Carlos**, nado en Tetuán en 1908 e finado en Cantoria (Almería) o 25 de outubro de 1955, foi un militar e garda civil español.

## Traxectoria 
Antigo contrabandista e traficante de armas. Militar, destinado no Centro de Transmisións e Estudos Tácticos de Enxeñeiros, ascendeu a sarxento de enxeñeiros en febreiro de 1935. Membro do servizo de información do Exército, acadou a gradación de capitán de complemento de enxeñeiros. Despois colaborou con Falange. Operaba como máximo responsábel dun autodenominado “Exército da resistencia”. Axudado doutros antigos demócratas reconvertidos en colaboradores do réxime, Alvarado e Roberto “O Francés”, puxeron en marcha diversas operacións encubertas en todo o territorio español, como un intento de infiltración na guerrilla de Viveiro en maio de 1947, o desmantelamento da dirección clandestina do PCE en Madrid e a caída da guerrilla asturiana do 27 de xaneiro de 1948, que rematou coa morte de dezanove loitadores antifranquistas, entre eles Onofre, Boger, Aurelio Caxigal ou os Castiello. O 22 de xuño de 1949 a súa intervención acabou coa vida de Manuel Fernández Soto e Bernardo Álvarez Trabajo en Teilán; o terceiro membro do comando Elías López Armesto resultou malferido, conseguiu fuxir e refuxiarse no monte, onde morreu pouco tempo despois.

Francisco Cano, que figuraba como "colocado" na Agrupación Temporal Militar para Servicios Civiles con destino na Deputación Provincial de Almería, foi dado oficialmente por morto o 25 de outubro de 1955 nun accidente de bicicleta en Cantoria (Almería). Outras fontes afirman que en realidade morreu en Madrid o 19 de setembro de 1972.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
* 

### Ligazóns externas 
* O comandante Félix, un infiltrado na guerrilla galega
Carolyn Steel

**Carolyn Steel**, nada en Londres, é unha arquitecta, escritora e profesora británica. Preocúpase pola relación entre a alimentación e a cidade e o desenvolvemento das cidades. En 2008 publicouse o seu best-séller *The Hungry City*.

## Traxectoria 
Formouse como arquitecta na Universidade de Cambridge completando esta en 1984. De 1995 a 1996 foi alumna da British School de Roma onde estudou a historia da cidade. Despois dos seus estudos comezou a traballar como arquitecta e combinou isto coa docencia e a escritura. Ensinou na *London School of Economics*, na Universidade de Cambridge e na *London Metropolitan University*. En 1989 uniuse a *Kilburn Nightingale Architects*, un despacho de arquitectura do que finalmente chegou a ser directora. 

En 2008 publicou o libro *The Hungry City*. Con el gañou o *premio Jerwood da Royal Society of Literature de non ficción*. O libro describe, entre outras cousas, como os fluxos de alimentos entraron en Londres e como se desenvolveron co paso do tempo. Critica a forma actual na que se manexan os alimentos e indica que hai que facer as cousas doutro xeito. Tamén afirma que a comida barata non existe. No último capítulo fala da cidade ecolóxica chinesa Dongtan. Nese capítulo introduce o concepto de sitopía (do grego *sitos,* comida, e *topos,* lugar) querendo asentar que todo o que nos rodea como os nosos corpos, os hábitos, as casas, o espazo ou o clima, están definidos por aquilo que comemos. O seu libro describe a industria alimentaria como o xogo do mercado globalizador. 

En 2010 converteuse en profesora convidada na Universidade de Wageningen. Ao ano seguinte publicouse a tradución ao holandés do seu libro *Hungry City.*

Foi presentadora do programa de televisión *One Foot in the Past*. Tamén foi editora da revista *Building designe.*

Participou nos encontros "Carta de Santiago" en Santiago de Compostela en 2021.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web
*Charla TED: Carolyn Steel: How food shapes our cities (en *inglés*), xullo de 2009
Wikipedia en póntico

A **Wikipedia en póntico** é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en grego póntico. Foi creada o 5 de marzo de 2009.

Esta versión da enciclopedia contén  artigos e  usuarios, dos cales  son activos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Wikipedia en póntico
* Wikipedia en póntico (móbil)
Maria Ouspenskaya

**Maria Alekseyevna Ouspenskaya** (en , transliterado **Mariia Alekseevna Uspenskaia**), nada en Tula o 29 de xullo de 1876 e finada nos Ánxeles o 3 de decmebro de 1949, foi unha actriz e profesora de interpretación rusa. Acadou sona de nova como actriz de teatro en Rusia e de vella en filmes de Hollywood.

## Traxectoria 
Ouspenskaya naceu en Tula, Imperio Ruso, e estudou canto en Varsovia e interpretación en Moscova. Foi membro fundadora de First Studio, un estudio de teatro do Teatro da Arte de Moscova. Alí recibiu clases de Konstantin Stanislavsky e do seu axudante Leopold Sulerzhitsky.

O Teatro da Arte de Moscova viaxou amplamente por Europa e cando chegou a Nova York en 1922, Ouspenskaya decidiu quedar alí. Actuou con frecuencia en Broadway durante a seguinte década. Deu clases de interpretación no American Laboratory Theatre e en 1929, xunto con Richard Boleslawski, o seu colega no Teatro da Arte de Moscova fundou a Escola de Arte Dramática de Nova York.

Aínda que xa aparecera nalgúns filmes mudos rusos moitos anos atrás, Ouspenskaya mantívose afastada de Hollywood ata que os problemas económicos da súa escola a forzaron a procurar xeitos de amañar as súas finanzas. Segundo os anuncios da revista *Popular Song* na década de 1930, arredor desta época tamén abriu a Maria Ouspenskaya School of Dance on Vine Street nos Ánxeles. Entre os seus alumnos estaba Marge Champion, modelo para a *Brancaneves* de Disney.

A pesar do seu forte acente ruso, atopou traballo en Hollywood interpretando personaxes europeas de diferentes orixes. O seu primeiro papel en Hollywood foi en *Dodsworth* (1936), que lle proporcionou unha candidatura ao Óscar á mellor actriz secundaria, cunha das interpretacións máis breves que conseguiu unha candidatura. Recibiu unha segunda candidatura polo seu papel en *Love Affair* (1939).

Interpretou a Maleva, unha vella botadora de cartas romaní nos filmes de terror *The Wolf Man* (1941) e *Frankenstein Meets the Wolf Man* (1943). Outros filmes en que apareceu foron *The Rains Came* (1939), *Waterloo Bridge* (1940), *Beyond Tomorrow* (1940), *Dance, Girl, Dance* (1940), *The Mortal Storm* (1940), ''Dr. Ehrlich's Magic Bullet* (1940) e *Kings Row'' (1942).

Ouspenskaya faleceu varios días despois de sufrir un infarto e recibir queimauras nun incendio, posiblemente causado ao quedar durmida mentres fumaba un cigarro.

## Filmografía 
## Notas
Anselmo López

**Anselmo López** pódese referir a:

* **Anselmo López García**, militar e político galego (1896-1983);

* **Anselmo López Morais**, avogado e político galego (1924-2009), fillo do anterior;

* **Anselmo López Carreira**, historiador galego (n. 1951), fillo do anterior.
Ifeoma Ozoma

**Ifeoma Ozoma,** nada e Anchorage (Alasca), é unha experta en política estadounidense e defensora da equidade. O seu traballo aborda a desinformación sanitaria e a responsabilidade tecnolóxica. É a fundadora da empresade consultoría Earthseed, foi galardoada co Premio Bold 2020 e figura na lista das 100 persoas afroamericanas máis influentes de 2021 de The Root. 

## Traxectoria 
Ozoma estudou en Choate Rosemary Hall, en Connecticut. Estudou na Universidade Yale, onde se estudou Ciencias Políticas, especializándose na Cuarta Emenda.

### Carreira 
Tras licenciarse, Ozoma incorporouse a Google, onde traballou en políticas públicas e foi ligazón co goberno. Pasou dous anos en Facebook antes de incorporarse a Pinterest.

En xuño de 2020 Ozoma e o seu colega Aerica Shimizu Banks renunciaron aos seus postos en Pinterest por presunta discriminación racial e de xénero. Afirmaron recibir unha remuneración inxusta, sufrir represalias ao pedir un cambio e que os seus compañeiros de traballo compartiran a súa información persoal. Tras o suceso, Ozoma e Banks recibiron unha indemnización por despedimento equivalente a menos dun ano de salario. Uns meses despois, Françoise Brougher, directora de operacións de Pinterest, recibiu unha indemnización de 22,5 millóns de dólares por discriminación de xénero. Aínda que Ozoma e Banks non dispoñían dos mesmos recursos para litigar, dixeron que se alegraban de falar, "non estamos nunha posición na que estivese alguén da alta dirección. Pero a nosa integridade significa máis que nada, e se podemos axudar a outras persoas, farémolo". Nunha entrevista co *The Guardian*, Ozoma describiu o acordo como "unha labazada". 

En 2020 foi galardoada co Premio Bold, unha iniciativa iniciada por Sabrina Heri Issa que apoia ás mulleres negras na tecnoloxía.

Recentemente, Ozoma converteuse nunha líder na defensa da reforma dos acordos de non divulgación e copatrocinou o proxecto de lei 331 do Senado de California (a "Lei de Non Máis Silencio"), un proxecto de lei que impide que os traballadores sexan obrigados a asinar acordos de non divulgación e non separación que limitarían a súa capacidade de falar sobre o acoso e a discriminación no lugar de traballo. Ozoma tamén publicou *The Tech Worker Handbook*, unha "guía gratuíta de recursos en liña para os traballadores do sector tecnolóxico que estean a pensar en denunciar no lugar de traballo".

## Notas
Castilletes

[miniatura|Primeiro fito fronteirizo entre [Colombia e Venezuela, situado neste lugar.]]
**Castilletes** é un lugar situado na Península de La Guajira entre Venezuela e Colombia, que serve como fito №1 para definir a liña fronteiriza entre ambos países. A súa localización é estratéxica para ambos países, xa que este é un dos puntos sobre os que se basan para a delimitación de augas mariñas e submarinas no golfo de Venezuela. Forma parte da Parroquia Alta Guajira do Municipio Guajira do Estado Zulia, Venezuela e do Municipio de Uribia, Colombia. 

O seu punto como límite fronteirizo ficou establecido coa rúbrica da Acta de Castilletes o 29 de abril de 1900. Non obstante, o Laudo Arbitral Español da raíña María Cristina, que se ditou en Madrid o 16 de marzo de 1891, establecera que o fito N.º1 sería o coñecido como *Mogotes de los Frailes*, pero os delegados da comisión mixta de demarcación non encontraron ese punto, decidindo establecelo na *Meseta de Castilletes*. Para 2001 intentouse ante o Tribunal Supremo de Xustiza de Venezuela decidir a nulidade da Acta de Castilletes, pero o tribunal decidiu que carecía de xurisdición para decidir sobre o feito. 

## División político-administrativa 
miniatura|Vista dos morros de Castilletes, na fronteira colombo-venezolana. Á dereita encóntrase o fito №&nbsp;1 dos límites venezolanos.
Nas súas proximidades fundouse unha da primeiras poboacións en terra firme suramericana, chamada Santa Cruz, da que aínda existen algunhas ruínas da mesma.

**Venezuela**
Está situado no Municipio Guajira (antes Páez) do Estado Zulia, o acceso á área só se realiza con vehículos rústicos, embarcacións ou avionetas, xa que non existen rutas terrestres comerciais até a zona. A finais de 2007, a estrada Los Filúos-Cojoro-Castilletes foi rehabilitada.

**Colombia**
Está situado no Municipio de Uribia, o territorio circunveciño forma parte do Correxemento de Castilletes.

## Notas
Gace Brulé

miniatura| ''Au renouviau de la douçor d'esté ...*, en notación cadrada, en pentagramas de 4 liñas.
**Gace Brule** é un *trouvère* e cabaleiro de Champaña do  século XII.

## Traxectoria 
Os documentos relativos a el son escasos, e mesmo as súas datas de nacemento e morte son obxecto de discusión e hipóteses por parte dos medievalistas. Estes en xeral acordan situar o seu nacemento despois de 1160 e a súa morte despois de 1213.

Gozando dunha gran consideración por parte dos seus contemporáneos, deu a súa propia interpretación dos temas clásicos aos trobadores do sur de Francia (a desesperación do namorado ou do poeta, o corazón prendado dunha dama, os celos, etc). As súas cancións tiñan normalmente unha única idea central, da que se mostraban os lados negativos e positivos. Tres deles están citados en *Le Roman de la Rose* de Jean Renart.

### Obras 
* *Chansons de Gace Brulé*, publicado por Gédéon Huet, Librairie Firmin Didot, París, 1902, dispoñible en Gallica.
* Chansonnier Clairambault.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* (en) Theodore Karp, “Gace Brulé”, en Grove Music Online, Oxford University Press , (en) (en)ISBN 9781561592630, ler en liña )
* Marie-Geneviève Grossel ed., *Chansons d'amore du Moyen Age*, Biblioteca Xeral de Francia, París, 1995
* Marie-Geneviève Grossel, " Rei dos poetas e poeta do rei : o achado Gace Brulé (arredor de 1170-1215) », En *La Vie en Champagne'', Nova Serie 033 *,janvier 2003xaneiro de 2003 , p. 3-9

### ligazóns externas
Nothhelm de Sussex

**Nothhelm**, tamén chamado **Nunna** (unha forma hipocorística do seu nome), é un rei dos saxóns do sur activo entre finais do século VII e principios do século VIII. 

## Traxectoria 
O reinado de Nothhelm está documentado por catro cartas, tres nas que aparece como doador e outra na que só é testemuña. A máis antiga, datada en 692, rexistra unha doazón do rei á súa irmá Nothgyth. Esta última recibe terras en Lidsey, Aldingbourne, Westergate e North Mundham  para fundar alí unha igrexa. Neste documento aparece mencionado tanto *Nothelmus rex Suthsax* na introdución como *Nunna rex Sussax* na lista de testemuñas. Outro rei, chamado Watt, aparece nesta lista de testemuñas.

As outras dúas cartas emitidas por Nothhelm son máis difíciles de datar. O primeiro, que pertence aos anos que van entre 705 e 716, refírese a terras en Peppering, no val de Arun, que se ofrecen a un tal Beorhtfrith. O outro, datado en 714, pero en realidade emitido entre 717 e 724, rexistra doazóns de terras en *Herotunun*, *Tættæshamstede* e Sidlesham en beneficio dun home chamado Beadufrith e dos monxes da abadía de Selsey. Un rei chamado Æthelstan aparece na lista de testemuñas.

A última carta auténtica na que aparece Nothhelm, emitida ao redor do ano 700, é unha doazón dun home chamado Bryni co título de "Duque de Sussex". Este Bryni ofrece terras en Hileigh ao abade de Selsey Eadberht. Outra carta presenta unha doazón de Nothhelm ao mesmo Eadberht, pero é unha falsificación producida a finais do século X ou a principios do século XI.

Nothhelm está emparentado co rei de Wessex Ine, que reinou dende o 688 ou 689 ata o 726. A *Crónica anglosaxoa* informa que en 710, Ine et Nunna, parente seu, enfrontáronse con Geraint, o rei dos galeses (os Bretóns de Cornualla). Estas escasas pistas suxiren que Sussex estaba daquela suxeito á autoridade de Wessex e que o poder alí era compartido entre varios reis. Os lugares mencionados nas cartas de Nothhelm parecen indicar que a súa autoridade se estendía sobre Sussex Occidental, mentres que Sussex Oriental podería ser gobernada sucesivamente por Watt e Æthelstanref .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*S. E. Kelly, Kings of the South Saxons (act. 477-772), in Oxford dictionary of national biography, Oxford University Press, 2004. en liña.
*Michael Swanton (trad.), The anglo saxon chronicle, Routledge, 1996, 363 p. (ISBN 0-415-92129-5, en liña.

### Ligazóns externas 
*  Nothhelm sur ''''
Rainiero V de Hainaut

**Rainiero V**, finado en 1039, foi conde de Hainaut e Mons desde 1013 ata 1039. Era fillo de Rainiero IV de Mons, conde de Hainaut e Mons, e de Hedwiga de Francia. 
## Traxectoria 
Casou ao redor de 1015 con Matilde de Verdún, filla de Herman, conde de Verdún e de Ename (ducado de Brabante). Tiveron a Herman (morto en 1051), conde de Mons e da parte sur do condado de Brabante, máis tarde (1048) marqués de Valenciennes.

Non tiña máis de quince anos á morte do seu pai e Godofredo I de Baixa Lorena, conde de Verdún e duque de Baixa Lorena, intentou retomar Hainaut, que fora propiedade de seu pai e que fora adquirido por Rainiero IV de Mons. Rainiero foi axudado polo seu tío Lamberto I de Lovaina. A guerra rematou coa batalla de Florennes (na que morreu Lamberto), pero o emperador Henrique II intentou reconciliar os rivais, e negociou o matrimonio de Rainiero IV cunha sobriña de Godofredo.

Marchou en 1018 en campaña con Godofredo contra Teodorico III de Holanda, conde de Holanda, pero a operación rematou nun desastre e Godofredo e Rainiero permaneceron durante algún tempo prisioneiros do conde de Holanda.

En 1024, seguiu ao duque Gotelón I de Lorena, irmán e sucesor de Godofredo, que se opuxo ao novo emperador, Conrado II, pero tivo que se someter.

A diferenza dos seus antepasados, mostrouse piadoso e converteuse no protector de abadías e igrexas.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* L. Vanderkindere, *Dictionaire de Biographie de Belgique, Régnier V*
Manuel Buceta del Villar

**Manuel Buceta del Villar,** nado en Portas o 15 de abril de 1808 e finado en Málaga o 3 de febreiro de 1882, foi un Brigadier galego. Ocupou os cargos de Gobernador Militar de Málaga e Melilla, tamén estivo na guerra de Santo Domingo e a Primeira guerra carlista.

## Traxectoria 
miniatura|Nova sobre Manuel Buceta del Villar en *Galicia. Revista semanal ilustrada*, número 10. A Habana, 28 de setembro de 1902.
Fillo natural de María Buceta del Villar, ingresou como cabo primeiro nas Milicias populares e participou na Primeira Guerra Carlista

Ao ano seguinte, apareceu en Madrid participando nos movementos liberais populares que preparaban a revolución de 1848, que dirixiu, pero é detido e ten que escoller o camiño do exilio ata que en 1850 é amnistiado e retorna de novo ao servizo activo. Tivo parte moi activa no pronunciamento militar de xullo de 1854 Logrou éxitos importantes combatendo aos rifeños, que o coñecían polo sobrenome de "Farruco". 

Ascende a brigadier e até 1857 permanece como Gobernador Militar de Melilla, loitando á beira do xeneral O'Donnell. Posteriormente pasa a Cuba e logo, como Gobernador de Samaná na illa Española de Santo Domingo, onde realizou un moi importante labor entre a poboación indíxena. Alí fundou a poboación "Flechas de Colón", contribuíndo a pacificar a provincia de Santiago dos Cabaleiros que estaba insurreccionada durante a Guerra de Santo Domingo, desempeñando máis tarde o posto de Cabo segundo da Provincia de Santo Domingo.

En 1866, regresa a Madrid e, ao producirse a Revolución de 1868, Buceta está encarcerado en Peñíscola. Unha vez en liberdade foi, de novo, destinado a Cuba, participando en varios feitos de armas para daquela ser nomeado Gobernador militar de Málaga. Cando se achaba destinado en Xirona en 1873, foi arrestado polo capitán xeneral de Cataluña e posto en liberdade a comezos do ano seguinte. En 1879, estando de comandante xeral do Campo de Xibraltar e destinado á reserva, tres veces foi proposto para tenente xeneral, pero dada a perseveranza e ardor con que sempre mantiña os seus ideais liberais, o seu nome foi rexeitado.  

Manuel Buceta del Villar faleceu en Málaga, lonxe da súa Galicia natal, o 3 de febreiro de 1882.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Wikipedia en adigueo

A **Wikipedia en adigueo** (en ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua adiguea. Foi creada o 11 de febreiro de 2016.

Esta versión da enciclopedia contén  artigos e  usuarios, dos cales  son activos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Wikipedia en adigueo
* Wikipedia en adigueo (móbil)
Francisco López Quinte

**Francisco López Quinte**, coñecido como **Paco de Rigueiro**, nado en Sarria cara a 1917 e finado en Lugo o 10 de febreiro de 2000, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Juan López e Carmen Quinte. Veciño de Treilán. Enlace da guerrilla, houbo de fuxir ao ser descuberto e integrouse na III Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Procesado na causa 522/47, foi reclamado polo Xulgado Militar Eventual número 1 de Lugo con Adolfo Gregorio Cenitagoya González, Manuel Rodríguez, Xosé Castro Veiga, José Pardo Rodríguez, Abelardo Gutiérrez Alba, Elías López Armesto e Xosé Arias Fernández en febreiro de 1948.

Nas primeiras eleccións democráticas foi candidato do Bloque Nacional Popular Galego ao Senado, pero non resultou elixido. Finou en Lugo o 10 de febreiro de 2000.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A resposta armada galega ao fascismo
Leopardo do Amur

[miniatura|240px|Leopardo do Amur no zoo de [Olomouc, República Checa.]]
O **leopardo do Amur** (*Panthera pardus orientalis*) é a subespecie de leopardo máis rara que existe. 

Está en perigo crítico de extinción; só existen en liberdade entre 25 e 34 exemplares, na reserva de Sikhote-Alin (Siberia) e a súa endogamia colócao ao bordo da extinción total. Tamén quedan exemplares en liberdade na Zona desmilitarizada de Corea (ZDC) que separa Corea do Norte e Corea do Sur. 

A maior parte dos exemplares desta subespecie viven en zoolóxicos de Europa e os Estados Unidos.

## Taxonomía 
### Descrición 
A subespecie foi descrita en 1857 polo zoólogo alemán Hermann Schlegel.

### Sinónimos 
* *Panthera pardus villosa*. 

miniatura|240px|Primeiro plano

Estes censos indican un lixeiro ascenso que tende a estabilizarse, pero todos os avances pódense truncarse se non se protexe a zona onde viven por medio dun gran parque nacional, ou se continúa a caza furtiva. O último caso deuse tan só dous días despois de que se dera a coñecer o censo de 2007: unha das sete femias adultas que nom eestaban acompañadas por crías foi encontrada morta por un disparo.

Pénsase que poden quedar algúns individuos na meseta de Kaema e Baekdusan, en Corea do Norte, pero descoñecese a situación da subespecie nesta rexión. A destrución do seu hábitat e o comercio de peles reduciron a cantidade de leopardos do Amur de modo espectacular, até o punto de converterse no felino máis raro do planeta. Crese que tamén os cazadores furtivos (interesados na pel e a carne do animal) contribuíron ao descenso no número de espécimes, aínda que non existen probas sólidas que o demostren.

## Poboación en catividade 
Estímase que existen entre 100 e 200 exemplares en catividade, algúns deles formando parte dun programa de cría e reintroducción.

## Fisioloxía 
O leopardo do Amur destaca sobre as demais subespecies existentes de leopardo pola súa pelaxe, máis longa, que o axuda a defenderse das duras condicións climáticas da taiga.  

A súa pelaxe é de cor entre alaranxada e dourada. A lonxitude dos pelos é de 2,5 cm durante o verán, pero crecen até os 7 cm en inverno, estación na que a súa cor palidece cara tons crema. As manchas son maiores e están máis separadas entre si que as que mostran outros leopardos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Félidos
* Panterinos
* Leopardo

### Ligazóns externas 
* ALTA Amur Leopard Conservation
* The Tigris Foundation: dedicated to the conservation of the Amur leopard
* Tallinn Zoo live cameras 
* ALTA: videos
* WWF Russia: *Far Eastern (Amur) leopard*
* WWF: Amur leopard species profile, conservation efforts and how you can help 
* AMUR Russia/UK
* WCS Russia: *Far Eastern Leopard Ecology*
* BBC: The Secret Leopards
* BBC: Nature's Miracle Babies. Episode 2
* WWF-US: Amur Leopard
*
Wikipedia en kanuri

A **Wikipedia en kanuri** é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua kanuri. Foi pechada en 2007 por falta de actividade, mais o seu contido foi importado a Wikimedia Incubator.

Esta versión da enciclopedia contén  artigos e  usuarios, dos cales  son activos.

## Historia 
A Wikipedia en kanuri central, a variedade máis falada da macrolingua ou continuo dialectal da lingua kanuri, creouse o 30 de xaneiro de 2025.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Wikipedia en kanuri
Kenner

O apelido **Kenner** pode estar referido a:

* **Friedrich von Kenner** (1834-1922), numismático e arqueólogo austríaco;
* Joseph Kenner (1794-1868), funcionario e poeta austríaco, pai do anterior;
* **Mary Kenner** (1912-2006), inventora estadounidense;
Independentismo de Mongolia Interior

miniatura|300x300px|A bandeira de Mongolia do Sur, o "Sagrado Ceo Azul".
dereita|miniatura|300x300px|Territorios dunha Gran Mongolia.

O **independentismo de Mongolia Interior** (en ) é un movemento político que busca a independencia de Mongolia Interior (tamén coñecida como Mongolia do Sur) e a súa separación política da República Popular da China. Este movemento é liderado principalmente pola diáspora mongol en países como o Xapón e os Estados Unidos de América, así como nalgúns países europeos.

O movemento está liderado por tres organizacións populares: o Partido do Pobo de Mongolia Interior, liderado por Temtsiltu Shobtsood (Xi Haiming); a Alianza Democrática de Mongolia Meridional, liderada por Hada; e o Partido da Unión Liberal de Mongolia, liderado por Olhunud Daichin. Os obxectivos declarados das tres organizacións son a secesión de Mongolia Interior da República Popular Chinesa e o estabelecemento dun estado independente de Mongolia Interior ou a unificación de Mongolia Interior con "Mongolia do Norte" (tamén coñecido como Estado mongol).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Panmongolismo
O imposible de desatar

***O imposible de desatar*** é unha novela en lingua galega escrita por Iván García Campos e publicada por Editorial Galaxia en 2010. Nese mesmo ano gañou a XXVIII edición do Premio Blanco Amor de novela, outorgado nesa ocasión polo concello de Poio. 

## Trama 
*O imposible de desatar* conta a historia dunha familia, formada por unhas personaxes complexas, mais de proceder simple, que viven xuntas nunha soidade que non saben compartir, ficando á beira da despersonalización e da automatización. A casa, e mesmo o silencio, a radio ou a televisión, no remate, son tan protagonistas coma os propios habitantes. A novela acontece xusto aos inicios da crise de 2008, cando só afectaba ao sistema financeiro estadounidense e aínda non provocara os diferentes derrumbes bursátiles a escala internacional que viñeron xusto despois. Na trama xógase con esa tensión entre o local e o global e tamén incide noutros temas esenciais como o binomio comunicación/incomunicación, a construción da identidade, a situación do mundo laboral ou o tránsito da familia tradicional aos novos tipos de familia. 

## Narración 
A novela móvese nas marxes da narratividade, dun relato que vai do marabilloso cotián á pura traxedia. Á vez realista e alegórica. Os cambios de narrador (unhas veces omnisciente, outras con monólogos interiores dos personaxes co seu discurso en estilo indirecto libre, outras cunha obxectividade propia dunha cámara cinematográfica), de perspectiva e mesmo a estrutura do relato merecen tanta atención como os aspectos temáticos. O rexistro lingüístico é aséptico e case nu de calquera enfeite estilístico. Con frases concisas e repetitivas, aínda que por veces o texto ilumínase con pequenas doses de retranca e finísimo humor e mesmo certos elementos paratextuais.

## Traducións 
En 2015 a novela publicouse en castelán, na editorial Mar Maior, traducida por Carmen Torres París e María Dolores Torres París.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do libro na páxina web de Editorial Galaxia.
Movemento Papúa Libre

[miniatura|dereita|250px|[Bandeira da estrela da mañá|Bandeira do Movemento Papúa Libre.]]
O **Movemento Papúa Libre** (en ) é un termo que fai referencia a un movemento independentista xurdido durante o ano 1965 nas provincias de Papúa e Papúa Occidental, en Indonesia, territorios coñecidos anteriormente como Papúa, Irian Jaya e West Irian.

O movemento consta de tres elementos: un grupo dispar de unidades armadas cada unha cun control territorial limitado sen un único comandante; varios colectivos do territorio que realizan manifestacións e protestas; e un pequeno grupo de líderes radicados no estranxeiro que sensibilizan sobre os problemas do territorio ao tempo que loitan polo apoio internacional á independencia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* República de Papúa Occidental
Independentismo ryukyu

[miniatura|Bandeira histórica do [Reino de Ryukyu.]]

O **independentismo ryukyu** (en ; *Ryūkyū Dokuritsu Undō*) é un movemento político que defende a independencia das Illas Ryukyu (tamén coñecidas como Okinawa por ser esta a meirande illa) e a súa separación política do Xapón.

A manifestación política actual do movemento xurdiu en 1945, trala fin da guerra do Pacífico. Algúns membros do pobo ryukyu sentiron que, cando comezou a Ocupación Aliada (USMGRI 1945–1950), que as Illas Ryukyu deberían converterse nun estado independente no canto de seren devoltas ao Xapón. Porén, as illas foron devoltas ao Xapón o 15 de maio de 1972 como a prefectura de Okinawa segundo o Acordo de Restitución de Okinawa de 1971. O Tratado de Seguridade EUA-Xapón (ANPO) asinado en 1952 prevé a continuación da presenza militar estadounidense no Xapón, e os Estados Unidos seguen mantendo unha forte presenza militar na illa de Okinawa. Isto sentou o escenario para un renovado activismo político para a independencia de Ryukyu.

O movemento de independencia ryukyu sostén que tanto a invasión de 1609 polo Dominio de Satsuma como a constitución da prefectura de Okinawa na era Meiji foron anexións coloniais do Reino de Ryukyu. O movemento é moi crítico cos abusos cometidos cara ao pobo e ao territorio, tanto no pasado como na actualidade (como o uso da terra de Okinawa para albergar grandes bases militares estadounidenses). Okinawa comprende só o 0,6% de todo o territorio xaponés, aínda que o 75% de todas as forzas militares dos Estados Unidos están estacionadas en instalacións estadounidenses que ocupan o 10,4% da prefectura de Okinawa, é dicir, o 18,8-20% de toda a illa de Okinawa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
Abril Zamora

**Abril Zamora Peláez**, nada en Cerdanyola del Vallès (provincia de Barcelona) o 11 de novembro de 1981, é unha actriz, guionista e directora de cine catalá. Posúe unha longa traxectoria en cinema, televisión e teatro, mais gañou popularidade ao interpretar a *Luna* na serie de televisión *Vis a Vis*, dando visibilidade á realidade LGBT+ a través da ficción.

## Filmografía 
### Como directora e guionista 
### Como actriz 
#### Cinema 
#### Televisión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Todo lo otro

***Todo lo otro*** é unha serie de televisión española de 2021 orixinal de HBO España creada e protagonizada por Abril Zamora, compartindo protagonismo con Juan Blanco, David Matarín, Nuria Herrero, Andrea Guasch, Marta Belenguer, Raúl Mérida, Miguel Bernardeau e Alberto Casado, entre outros. A serie comezou a emitirse o 26 de outubro de 2021 en HBO Max e conta a historia dun grupo de amigos na trintena atrapados nunhas vidas que non eran as que soñaban, mentres intentan avanzar e atopar o seu oco na cidade de Madrid.

## Sinopse 
Dafne (Abril Zamora) é unha muller que ten un traballo aburrido, o seu mozo acaba de deixala e acaba de descubrir que está namorada do seu mellor amigo, César, un mozo asturiano que ademais é o seu compañeiro de piso. Os seus amigos tamén están moi perdidos, os seus ligues non son o que ela espera e mesmo a súa xefa non é feliz coa vida que leva.

## Elenco 
* Abril Zamora como Dafne
* Juan Blanco como César
* David Matarín como Yerai
* María Maroto como Eva
* Nuria Herrero como Amaya
* Bea de la Cruz como Raquel
* Marta Belenguer como Aurora
* Andrea Guasch como Martina
* Pepe Lorente como Juancho
* Raúl Mérida como Manuel
* Alejandro Vergara como Sergio 
* **e coa voz de** Alberto Casado como Narrador

#### Coa colaboración especial de 
* Miguel Bernardeau como Iñaki (Episodio 3 - Episodio 5)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Plano do contido

En semioloxía denomínase **plano do contido** ao compoñente dos signos referido ao seu significado, en oposición ao plano da expresión. 

O lingüista suízo Ferdinand de Saussure, un dos dous fundadores da semiótica, introduciu estes termos como os dous planos principais dun signo: o significado pertence ao "plano de contido", mentres que o significante é o "plano de expresión".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ferdinand de Saussure (2011): *Course in General Linguistics*. New York City: Columbia University Press. ISBN 978-0-2311-5727-8.
Bólido

miniatura|Na imaxe:a) vese un meteoro moi brillante (bólido)b) a súa posterior fragmentación
En astronomía, un **bólido** é unha masa de material procedente do espazo que atravesa a atmosfera da Terra a gran velocidade, con gran brillo, e que pode estoupar e fragmentarse en pedazos.

## Características 
É un meteoro moi brillante, caracterizado por parecer unha bóla de fogo e crear unha pegada luminosa, producida pola entrada na atmosfera terrestre dun meteoroide cunha masa da orde das toneladas, que xeralmente explota antes de chegar ao solo e que produce un estrondo apreciábel.

Un bólido presenta a aparencia dunha esfera de fogo, e non un aspecto puntual ou estelar. O suo luminoso que deixa ao seu paso pola atmosfera persiste un tempo superior ás decenas de segundos, e pode chegar a ser de varios minutos e incluso de media hora. Chega acompañado de fenómenos acústicos como unha explosión e ás veces pódense encontrar no solo algúns fragmentos do meteoro que resisten á completa volatilización no seu paso pola atmosfera.

## Clasificación 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Meteoro
* Meteorito
* Meteoroide
### Ligazóns externas 
* Mapyourinfo.
* Bolide Events 1994-2013
Saint-Paul-de-Vence

**Saint-Paul-de-Vence** é unha comuna francesa na rexión administrativa da Provenza-Alpes-Costa Azul, no departamento Alpes Marítimos. Esténdese por unha área de 7,26 km², con 3 336 habitantes, segundo o censo de 2005, cunha densidade de 459 hab./km².

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* INSEE
* Oficina de turismo
Kalkidan Gezahegne

**Kalkidan Gezahegne**, nada en Adís Abeba o 8 de maio de 1991, é unha atleta de medio fondo de Bahrain especializada en 1500 metros. Representou a Etiopía antes de adquirir a nacionalidade de Bahrain en 2013.

## Traxectoria 
Gañou a medalla de prata en 1500 metros no 2008 Campionato Mundial Júnior de 2008 en Bydgoszcz (Polonia). Obtivo outra prata no Campionato Africano Júnior de Atletismo de 2009 en Bambous (Mauricio), no que acabou por detrás da surafricana Caster Semenya. Xa como absoluta, Kalkidan acabou novena en 1500 metros no Mundial de Atletismo de 2009 en Berlín e quinta en 3000 metros na IAAF World Athletics Final de 2009.

No Mundial de Atletismo en Pista Cuberta de 2010 en Doha (Qatar), tivo unha reacción sorprendente ao clasificarse para a final. En plena eliminatoria, chocou con Yevgeniya Zolotova e caeu. Ergueuse para continuar a carreira, e non só alcanzou as súas competidoras, senón que amais gañou a carreira co tempo máis rápido de calquera corredor da xornada. Na final superou a súa compatriota Gelete Burka, daquela campioa, e gañou o ouro. Con 18 anos e 310 días naquel momento, converteuse na vencedora máis nova dun Mundial de Atletismo en Pista Cuberta. Superou, así, o récord da romanesa Gabriela Szabo, 15 anos atrás. Non puido participar no campionato ao ar libre ese ano debido a unha lesión.

As súas mellores marcas persoais son:

* 4:02.98 minutos en 1500 metros, en xullo de 2009 en Atenas (Grecia)
* 4:37.76 minutos na carreira da milla, en setembro de 2009 en Rieti (Italia)
* 8:38.61 minutos en 3000 metros, en setembro de 2009 en Tesalónica (Grecia)

Dende 2017, especializouse en carreira de fondo, 5000 metros e 10000 metros. Destaca a súa medalla de ouro en 5000 metros nos Xogos Asiáticos de Iacarta en 2018. 

Nos Xogos Olímpicos de Toquio en 2021, Kalkidan obtivo a medalla de prata en 10000 metros en 29 min 56 s 18, trala neerlandesa Sifan Hassan. Superou notabelmente a etíope Letesenbet Gidey, quen ostentaba o récord mundial nesa distancia.

O 3 de outubro de 2021, Kalkidan bateu o récord mundial en 10 km por estrada na carreira *The Giants Geneva* en Xenebra, Suíza. Con 29:38, superou a marca anterior por 5 segundos.

O 14 de novembro de 2021, participou na carreira popular ourensá do San Martiño, na que ficou en cuarto lugar.

## Mellores resultados 
## Notas
U20 SM-sarja

A **U20 SM-sarja**, coñecida ata 2020 como **Nuorten SM-liiga**, é unha liga de hóckey sobre xeo composta por 18 equipos e organizada pola Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo (júniors A, isto é de 20 anos e menos). Nela compiten os equipos júnior A dos 15 equipos da Liiga, xunto con tres equipos máis cuxos equipos representativos compiten na Mestis ou na Kontinental Hockey League (KHL). O trofeo de campión da competición é a Legacy Bowl, que foi doado pola comunidade fino-canadense na primavera de 2013 O campionato finlandés júnior xógase dende 1945 e o Ilves de Tampere é o equipo máis laureado con 22 títulos.

## Equipos 2023-24 
## Palmarés 
[miniatura|A [Legacy Bowl, trofeo entregado ao equipo campión da Nuorten Liiga masculina (Junior A).]]
Do mesmo xeito que ocorre con outras categorías do hóckey sobre xeo finlandés como a Liiga, Naisten Liiga, ou a Mestis, na U20 SM-sarja entréganse medallas de ouro, prata e bronce aos tres mellores equipos ao final de tempada:

## Trofeos 
Os trofeos da A-nuorten SM-liiga entréganse baixo a súa denominación actual dende a tempada 2010-11, cando a federación de hóckey sobre xeo anunciou 62 novos premios para xogadores en novembro de 2010.

* Trofeo Kari Jalonen, máximo puntuador pistepörssin voittaja.
* Trofeo Arto Javanainen, máximo goleador.
* Trofeo Ville Peltonen, xogador máis valioso dos *play-offs*.
* Trofeo Yrjö Hakala, debutante do ano.
* Trofeo Jere Lehtinen, xogador máis deportivo.
* Trofeo Raimo Helminen, xogador máis efectivo (mellor rexistro *plus/minus*).
* Trofeo Hannu Aravirta, adestrador do ano.
* Trofeo Jorma Valtonen, mellor porteiro.
* Trofeo Reijo Ruotsalainen, mellor defensor.
* Trofeo Saku Koivu, mellor atacante.
* Trofeo Teemu Selänne, xogador do ano.
* All Star.
* II All Star.
* Nuorten rehdin pelin palkinto, equipo co mellor xogo limpo.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A U20 SM-sarja no sitio web da Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo
Montserrat Vilà

**Montserrat Vilà i Planella** nada en  Figueres en 1965,  é unha ecoloxista que estuda principalmente os factores biolóxicos e ambientais que determinan a presenza e o éxito das plantas invasoras, así como os seus impactos ecolóxicos e económicos. 

## Traxectoria 
Doutorouse na Universidade Autónoma de Barcelona, baixo a dirección de Jaume Terradas, e presentou a súa tese en 1993. Entre 1994 e 1996 traballou como investigadora posdoutoral na Universidade de California en Berkeley . Posteriormente, traballou como profesora investigadora asociada ao CREAF e ensinou na Universidade de Barcelona, mantendo unha estreita relación coa Universidade de Berkeley.  En 2014 foi unha das 47 persoas de nacionalidade española escollidas por *Highly cited researcher*, a lista da axencia Thomson Reuters onde aparecen os 3.215 científicos máis citados dos últimos 10 anos.

## Premios e recoñecementos 
En 2021 foi galardoada co Premio Nacional de Investigación Alejandro Malaspina na área de Ciencias e Tecnoloxías dos Recursos Naturais.

## Notas
Dersu Uzala (libro)

miniatura|260px|Dersu Uzala. Fotografía de V. Arséniev
***Dersu Uzala*** (Дерсу Узала, *Dersu Uzala*) é o título dun libro escrito polo capitán Vladímir Arséniev no que narra as súas viaxes pola conca do río Ussuri, na parte máis oriental de Rusia. 

Alí coñeceu a Dersu Uzala (1849-1908), un cazador do pobo nanái, que serviu como guía dun grupo de expedicionarios entre 1902 e 1907, salvándoos de morrer de fame e frío en varias ocasións.

Dersu era nómade e animista, e tiña unha relación coa natureza de igual a igual, sen intentar impoñerse como facía a civilización occidental. 

Este libro está considerado en Rusia como un clásico.

En 1907 Vladímir Arséniev invitou a Dersu a vivir na súa casa de Khabarovsk debido á perda de visión que Dersu empezou a sufrir, pola que non podía seguir cazando. Na primavera de 1908, despois de comprobar que lle era moi difícil adaptarse á vida da cidade, decidiu regresar á rexión da que proviña. 

Dersu morreu asasinado, segundo conta o libro, no poblo de Korfovskiy, e enterrado nunha tumba na taiga rusa.

## Adaptacións cinematográficas 
***Dersu Uzala*** é, tamén, o título dun filme de 1975 baseado no libro de Arséniev, de produción soviética e dirixida polo zaponés Akira Kurosawa. Foi rodada durante 1974 nos escenarios naturais da taiga siberiana que percorreron Dersu e Arséniev, a pesar de que facía mal tempo para o rodaxe.

Dersu foi interpretado por Maksim Munzuk e o capitán Arséniev por Yuri Solomin.

Ganou  un Óscar en 1975 como «mellor filme de fala non inglesa», así como o Gran premio no Festival Internacional de Cine de Moscova e o David de Donatello ao mellor filme do ano. 

O filme axudou á difusión en Occidente do libro homónimo.

O libro tivera outra adaptación cinematográfica en 1961, dirixida por Agasi Babayán.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* **Capítulo 2** da novela .
* Versión de son no sitio de *Internet Archive*.
* Dersu Uzala Crítica do filme, .
* Dersu Uzala Info .
*  .
Margarita Díaz-Andreu

**Margarita Díaz-Andreu García,** nada o 13 de outubro de 1962, é unha arqueóloga e investigadora española. É directora e investigadora principal do proxecto ArqueólogAs da Universidade de Barcelona (UB), cuxo obxectivo é «analizar dunha maneira crítica o papel da muller na arqueoloxía española, dende a profesionalización da disciplina no século XIX até os nosos días". En 2021 gañou o Premio Nacional de Investigación.

## Traxectoria 
Díaz-Andreu licenciouse en 1986 na [[Universidade Complutense de Madrid] (UCM) onde recibiu o Premio Extraordinario de Doutoramento en 1990. As súas investigacións e traballos están moi ligados á arte rupestre. Ocupou diversos cargos de responsabilidade no Consello Superior de Investigacións Científicas (1993-1994), na Universidade Complutense de Madrid (1993-1995) e na Universidade de Durham (1996-2011).

É pioneira na investigación sobre Patrimonio Arqueolóxico, investigadora do ICREA e dirixe o Grupo de Arqueoloxía Pública e Patrimonio (GAPP). Ademais, forma parte do Proxecto Arqueoloxía Sen Fronteiras.

Como directora do proxecto ArqueólogAs da Universidade de Barcelona, Díaz-Andreu é a encargada de recuperar a memoria de mulleres que pertenceron á ciencia e formaron parte da Historia, aplicándolles a perspectiva de xénero. As súas investigacións transcenderon a España e chegaron a Francia e Inglaterra.

É autora de 16 libros, 9 deles editados, algúns publicados en editoriais internacionais de renome (Oxford University Press, Routledge) e outros en forma de números especiais en revistas internacionais de prestixio. Tamén publicou máis de 70 artigos e case un centenar de capítulos de libros. continuou traballando como profesora de investigación de ICREA na Universidade de Barcelona.

## Premios e recoñecementos 
En 1990, Díaz-Andreu gañou o premio extraordinario de doutoramento na Universidade Complutense de Madrid. En 2018, recibiu unha gran subvención do Consello Europeo de Investigación (ERC) que só se concede a investigadores sénior.

En 2021 gañou o Premio Nacional de Investigación outorgado polo Ministerio de Ciencia e Innovación, de España.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do proxecto ArqueólogAs
Oso pardo do Ussuri

O **oso pardo do Ussuri** (*Ursus arctos lasiotus*) é unha subespecie de mamífero carnívoro da familia dos úrsidos, unha das varias integradas na especie *Ursus arctos*.

É un dos osos pardos máis grandes, un oso pardo do Ussuri moi grande pode achegarse ao tamaño do oso Kodiak (*Ursus arctos middendorffi*).

Até o século XIII estes osos habitaban as illas de Rebun e Rishiri, tras cruzar o estreito de La Pérouse para alcanzalas.. Tamén estiveron presentes en Honshu durante o último período glacial, pero posiblemente foron levados á extinción quizais competindo co outros osos asiáticos.

## Alimentación 
Aínda que a dieta dun oso pardo do Ussuri é principalmente vexetariana, é un gran depredador, sendo capaz de matar calquera presa. En Hokkaido come mamíferos grandes e pequenos, peixes, aves e insectos (por exemplo, formigas).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Wilson, Don E.  & Reeder, D. M., eds. (2005): *Mammal Species of the World - A Taxonomic and Geographic Reference*. Third edition. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press, 2 vols. ISBN 978-0-8018-8221-4.

### Ligazóns externas 
* ITIS.
* [Encyclopedia of Life(https://gl.wikipedia.org/wiki/Encyclopedia_of_Life)].
* [BioLib(https://gl.wikipedia.org/wiki/BioLib)].
* Denning ecology of brown bears and Asiatic black bears in the Russian Far East. 
* Bears of the World .
Oso tibetano

O **oso tibetano** (*Ursus thibetanus*), tamén  chamado **oso do Himalaia** e **oso negro asiático**, é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos úrsidos, subfamilia dos ursinos, unha das catro actualmente viventes incluídas no xénero *Ursus*.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1823 polo naturalista francés Georges Cuvier, no seu traballo publicado en *Rech. Oss. Foss., Nouv. ed*., **4**: 325.
* *Ursus thibetanus formosanus*, Taiwán
* *Ursus thibetanus gedrosianus*, sueste de Irán e centro e sur de Paquistán
* *Ursus thibetanus japonicus*, Xapón
* *Ursus thibetanus laniger*, cordilleira do Himalaia, desde Afganistán até o norte da India
* *Ursus thibetanus mupinensis*, centro e sur da China
* *Ursus thibetanus thibetanus*, India, Bután, Bangladés, Birmania, Tailandia, Laos, Camboxa e Vietnam
* *Ursus thibetanus ussuricus*, extremo oriental de Rusia, nordeste da China e a península de Corea

## Características 
É un oso que habita nos bosques de Asia (desde Irán até o Xapón), preferentemente en zonas montañosas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Nowak, R. M. editor (1991): ''Walker's Mammals of the World*. Fifth Edition. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-3970-X.
* Wilson, Don E. & Reeder, D. M., editors (2005): *Mammal Species of the World — A Taxonomic and Geographic Reference*. Third edition. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8221-4.

### Ligazóns externas 
* Información sobre o oso tibetano  en *osos10.com'' .
Codrington

**Codrington** pode estar referido a:

## Persoas 
***Oliver Codrington** (1837-1921), médico e numismático inglés;

## Lugares 
***Codrington**, cidade de Antiga e Barbuda.
Lourdes Moure

**María Lourdes Moure Varela**, nada na Cañiza, é unha empresaria e política galega.

## Traxectoria 
Aos 13 anos mudouse coa familia a vivir en Torneiros. Empresaria dunha axencia de seguros, presentouse ás eleccións municipais de 2015 na candidatura do PSdeG polo Porriño, no posto quinto. Só saíron catro concelleiros escollidos por esa formación, pero en novembro, logo da dimisión do concelleiro independente nas listas socialistas e exalcalde, Raúl Francés, Lourdes Moure accedeu ao pleno.

Foi elixida de novo como concelleira en 2019 e ocupou o posto de tenente de alcalde e concelleira de educación no equipo de Eva García de la Torre. O 23 de novembro de 2021 accedeu á alcaldía en funcións en substitución de García de la Torre, dimitida tralas diferenzas cos demais partidos que formaban a coalición de goberno, especialmente EU-Son.

Foi expulsada do partido socialista o 17 de setembro do 2022 por tránsfuga e non acatar os acordos do partido.

## Vida persoal 
Vive na Relva.

## Notas