open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Richard Abdy

**Richard Anthony Abdy**, nado en 1970, é un numismático británico vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico.

## Traxectoria 
Abdy graduouse en Historia na Universidade de Glasgow en 1992 e especializouse na *Britannia* romana e os seus sistemas de fronteiras, e sinaladamente ocupouse dos achados monetarios da contorna da Muralla de Antonino, sobre os que versan varias das súas publicacións.

## Recoñecementos 
* (2002 e 2013). Premio Lhotka, da *Royal Numismatic Society*, de Londres.
* (2011): Premio Gilljam de numismática do século III, da *Royal Numismatoc Society*.

## Publicacións 
### Escolma de artigos 
* (2004). "The second-known specimen of a coin of Domitian II recorded in a hoard from Oxfordshire". En *Revue numismatique*, 160. Páxinas 219-221.
* (2005). "Two important new Roman coins" (con N. Harling). En *Numismatic Chronicle*, 165. Páxinas 175-178.
* (2009). "The Domitian coin from Chalgrove: a Gallic emperor returns to history". En *Antiquity*, 321. Páxinas 751-757.
* (2012). "Coin hoards from the British Isles 2012". En *British Numismatic Journal*, 82. Páxinas 230-244.
* (2014). "Chronology of Sabina’s coinage at the Roman mint ". En *Revue numismatique*, 171. Páxinas 73-91.

### Escolma de monografías 
* (2002). *Romano-British Coin Hoards.* Shire Pub. ISBN 978-0747805328.
* (2002). *Coin Hoards from Roman Britain* (con I. Leins e J. Williams). Royal Numismatic Society. Special Publications, 36. ISBN 9780901405685
* (2007). *From AD 117-138 Hadrian* (con P. F. Mittag). Spink, Londres. ISBN 9781912667185
* (2008). *Roman Army: pocket dictionary*. British Museum, Londres. 
* (2010). *The Gloucester hoard and other coin hoards of the Britannic empire* (con F. López e E. Besly). Moneta, Wetteren. ISBN 9789077297810
* (2011). ''Vagnari: il villaggio, l'artigianato, la proprietà imperiale*. Edipuglia, Bari. 
* (2013). *Coins and the Bible'' (con Amelia Dowler). Spink, Londres. ISBN 978-1907427305

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico
Castelo de Araúxo

O **castelo de Araúxo** foi unha fortaleza situada nas inmediacións da aldea da Vila, na parroquia de San Martiño de Araúxo, municipio de Lobios.

Estaba situado nun alto a 536 metros sobre o nivel do mar, enriba dun rochedo, aproveitando a orografía para erguer os muros e a torre do homenaxe, no centro dunha vasta extensión de terreo sucado por varios ríos, ao norte, o río Salas, ao oeste o río Limia, ao suroeste o río Cabaleiro. Dende aquí vense as serras do Xurés e Santa Eufemia en Lobios, dos montes do Quinxo e a Montaña en Entrimo, boa parte destes dous concellos e dos de Lobeira, Muíños e Bande. Estaba vencellado ao castelo de Lindoso, que tamén pertencía á familia dos Araúxo. Consérvanse as ruínas dos alicerces, carecendo de clasificación por parte do poder público, fixéronse escavacións arqueolóxicas no ano 1991, dentro do proxecto *O encoro de Lindoso e o seu entorno (Lobios, Ourense)*, polos arqueólogos Manuel Xusto Rodríguez e Celso Rodríguez Cao. Actualmente, só é visible o foxo escavado na rocha e pequenos anacos de muros.

## Historia
O castelo de Araúxo construíuse no século XII. O rei Afonso II entregoullo ao bispo de Ourense. Comezou sendo unha fortificación da familia dos Araúxo. 

Durante a Guerra de Restauración Portuguesa tomárono as tropas portuguesas ás ordes do xeneral Gastão Coutinho. En setembro de 1641 entraron pola Portela do Home e tomaro este castelo e diferentes vilas.

Destruíuse no ano 1704 durante a guerra de sucesión.

Este castelo tivo moita importancia nas guerras constantes con Portugal polo dominio destas terras.

## Estudo arqueolóxico 
Do estudo arqueolóxico feito por Manuel Xusto Rodríguez a comezo da década de 1990, aparece parte dun guerreiro con cota de malla, dúas placas, un axóuxere, e varias puntas de dardo e unha de frecha, datados entre os anos 1301 e 1500. Todo este material está depositado no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
*
Casa Sumelius

A **Casa Sumelius** (en finés *Sumeliuksen talo*) é un inmoble residencial e comercial de estilo Art Nouveau da cidade de Tampere, Finlandia. O edificio está situado no centro da cidade, no extremo leste de Keskustori no barrio de Nalkala. O edificio foi deseñado polo estudo de Grahn, Hedman & Wasastjerna e a súa construción finalizouse en 1901. O empresario Gösta Sumelius realizou o encargo do novo edificio.

Orixinalmente o segundo andar do edificio tiña balcóns, que foron retirados. Outra modificación tivo lugar en 1928, cando se modificou a fachada sobre un deseño de Birger Federley. A última renovación da Casa Sumelius realizouse na década de 1990, cando se engadiron bufandas.

Estilisticamente o edificio contén elementos do período de transición entre o Revivalismo, por exemplo nas liñas regulares e simétricas, e o Art Nouveau, cos motivos ornamentais de animais.

## Notas
George Constantine

**George J. Constantine** (22 de febreiro de 1918 - 7 de xaneiro de 1968) foi un piloto de carreiras dos Estados Unidos. Competiu a nivel nacional en 108 carreiras entre 1953 e 1962, gañando 17 veces. Constantine foi o piloto de coches deportivos do ano dos Estados Unidos en 1960. Gañou a carreira do Trofeo Nassau de 1959 e o gran premio de 1956 en Watkins Glen, Nova York (nun Jaguar tipo D). Estableceu récords en Lime Rock, Connecticut (1:05.81), e Marlboro, Maryland, en 1958, e foi un dos competidores mellor valorados na carreira internacional de Daytona, Florida, en 1959. O señor Constantine era coñecido como o "Rei do Lime Rock" e "O grego voador". O seu coche máis famoso con máis vitorias foi o raro e fabuloso Aston Martin DBR2/1 (propiedade de Elisha Walker, Jr.), e o seu mecánico era Rex Woodgate. 

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
S5.4

**S5.4**, código GRAU **8D66**, foi un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como retrofoguete para o retorno a terra das cápsulas Vostok e Voskhod e nos satélites espía Zenit.

O motor incluía catro tobeiras laterais orientables. Eran construídos pola fábrica Zlatoust de construción de maquinaria, onde deixaron de montarse en 1975.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Vostok (nave espacial)
*Voskhod (nave espacial)
*Zenit (satélites)
Zainab Fasiki

**Zainab Fasiki**, nada o 21 de xullo de 1994 en Fez, é unha artista marroquí de banda deseñada, enxeñeira mecánica e activista pola democracia de xénero e os dereitos das mulleres.

## Obra 
**Feyrouz Versus the World* (2018)
**Omor: Only between us* (2017)
* *Hshouma: Corpo e Sexualidade en Marrocos* (Massot Éditions 2019 e tradución ao galego por Rinoceronte Editora, 2021)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web do proxecto Hshouma
S5.45

**S5.45** foi un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como motor de corrección de traxectoria para as naves Zond 1, Venera 2 a 8 e algunhas outras.

O motor tiña un impulso de 1961 kN e alimentábase de ácido nítrico e UDMH

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Zond 1
S5.92

**S5.92** é un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como motor principal das sondas Fobos e máis tarde adaptado para funcionar como motor da etapa superior  Fregat.

O motor S5.92 serviu como motor para as falladas sondas Fobos e logo usado para a etapa superior Fregat. Pode regular o seu pulo e ten un tempo total de ignición de ata 2000 s.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Fregat
S5.98M

**S5.98M** é un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como motor principal das etapas superiores Briz] Briz M.

O motor S5.98M ten un pulo de 19,62 kN e é capaz de 8 acendidos. Voou por primeira vez en 1990 e usa tetróxido de nitróxeno e UDMH como propelentes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Briz
*Briz M
Bob Said

**Boris Said**, nado o 5 de maio de 1932 en Nova York e finado o 24 de marzo de 2002 en Seattle, chamado "Bob", era un piloto de carreiras dos Estados Unidos.

Said foi o primeiro estadounidense en gañar unha carreira por estrada en Europa despois da segunda guerra mundial, o Gran Premio de Rouen de 1953. Participou no primeiro Gran Premio dos Estados Unidos de Fórmula 1 en Sebring o 12 de decembro de 1959. Trompeou na primeira volta e non puntuou no Campionato Mundial. Tamén fixo unha saída na NASCAR, as 500 Millas de Daytona de 1959 onde terminou 50º despois dun fallo na transmisión.

Said tamén foi un competidor de bobsleigh, competindo dúas veces nos Xogos Olímpicos, 1968 en Grenoble e 1972 en Sapporo, Xapón logrando o posto décimo como mellor resultado.  Os xogos de 1968 foron notables ao competir contra outro piloto de carreiras que competiu nas carreiras de zorras, Bob Widdows.

Máis tarde foi o produtor executivo dun documental titulado "Mystery of the Sphynx".

## Rexistro de carreiras 
### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

### NASCAR 
(clave) ( **Grosa** pole position outorgada polo tempo de cualificación. *Cursiva*  Pole position obtida por puntos na clasificación ou tempo de adestramento. * A maioría de voltas lideradas.)

#### Grand National Series
## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Bob Said biography at Grandprix.com
**Mystery of the Sphynx* at IMDb
Phyllomedusa sauvagii

***Phyllomedusa sauvagii*** é unha especie de ra da familia Phyllomedusidae. É orixinaria de América do Sur, onde habita na Arxentina, Bolivia, Paraguai e o Brasil.

## Notas
Tove (filme)

***Tove*** é un filme finlandés de 2020 dirixido por Zaida Bergroth. É un filme biográfico sobre a autora e ilustradora Tove Jansson, creadora dos *Moomins*. O filme tivo un orzamento de 3,4 millóns de euros, o que o converte no segundo filme finlandés máis caro, despois de *Tuntematon sotilas* (2017). Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
O filme céntrase nos primeiros anos de vida de Tove Jansson, desde a súa vida durante a guerra ata mediados da década de 1950, mostrando tanto as súas relacións persoais con personaxes como Vivica Bandler e Atos Wirtanen, como a creación dos Moomins e a popular serie de libros.

## Personaxes 
* Alma Pöysti como Tove Jansson
* Krista Kosonen como Vivica Bandler
* Shanti Roney como Atos Wirtanen
* Joanna Haartti como Tuulikki Pietilä
* Eeva Putro como Maya Vanni
* Jakob Öhrman como Sam Vanni
* Robert Enckell como Viktor 'Faffan' Jansson
* Kajsa Ernst como Signe 'Ham' Jansson
* Wilhelm Enckell como Lars Jansson

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
* 
* Anthony Lane: Why Movies Love Kids’ Books en *The New Yorker*
Casa do Comercio de Tampere

A **Casa do Comercio** (en finés *Commercen talo*) é un inmoble residencial e comerciial de estilo Art Nouveau temperán da cidade de Tampere, Finlandia. O edificio está situado no centro da cidade, na rúa Hämeenkatu e no bordo de Keskustori, na zona chamada Jugendtori. A súa construción fnializou en 1899 e foi obra do estudo *Andersin, Jung ja Bomanson* (aarquitectos Bertel Jung, Waldemar Andersin e Oscar Bomanson). O nome do edificio vén da palabra francesa para "comercio".

Durante moito tempo o edificio acolleu o Hotelli Central, fundado en 1907. O nome do hotel cambiou posteriormente a Centrum. En maio de 2010 houbo un incendio provocado por unha freidora de McDonald's. Os traballos de reparación logo do incendo prolongáronse durante dous anos e McDonald’s reabriu de novo en 2012. A finas de 2015 McDonald’s pechou o seu restaurante e a principios de 2016 a cadea de hamburgueserías finlandesa Friends & Brgrs abriu un novo restaurante.

## Notas
Philip Attwood

**Philip Attwood**, nado en 1954, é un numismático británico vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, do que foi conservador xefe ata a súa xubilación en 2020.

## Traxectoria 
Philip Attwood acadou a súa graduación en Historia Antiga e Arqueoloxía na Universidade de Birmingham en 1975. Ademais, foi nomeado membro de honra da Sociedade Real de Numismática de Bélxica.

## Recoñecementos 
* (1992 e 2003). Premio Lhotka, da *Royal Numismatic Society*, de Londres.

## Publicacións 
* (1992). *Artistic circles: the medal in Britain 1880-1918*. British Museum. ISBN 9780714108742
* (2002). *British art medals 1982-2002*. British Art Medal Society. ISBN 978-0953698837
* (2003). *Italian medals, c.1530-1600, in British public collections*. British Museum. ISBN 9780714108612
* (2004). *Badges*. British Museum. ISBN 9780714150147
* (2004). *The British Columbia medals of John Lobban: painter, sculptor, designer and illustrator 1919-1996*. British Art Medal Society. ISBN 9780953698851
* (2009). *Medals of dishonour*. British Museum. ISBN 9780714118161
* (2014). *Hard at work: the diary of Leonard Wyon 1853-1867*. Spink, Londres. ISBN 9781907427329
* (2015). *Medal Artists of New Zealand: regroup, reflect, regenerate*. Marte Szirmay, Auckland. ISBN  9780473329037

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 69ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Jan Svěrák, director do filme gañador]]
Os **seguintes 39 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 69ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación da República Checa, Francia, Xeorxia, Noruega e Rusia. O galardón recaeu sobre a República Checa, co filme *Kolja*.

Albania e Xeorxia presentaron os seus filmes por vez primeira, así como Australia que presentou *Floating Life*, un filme en cantonés, inglés e alemán.

## Propostas 
## Notas
Sugar Land Space Cowboys

Os **Sugar Land Space Cowboys** son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Sugar Land, Texas, na área metropolitana de Houston. O club, de clase Triple-A, compite desde 2021 na West Division da Pacific Coast League. Anteriormente, xogou nas ligas independentes Atlantic League (2012–2019) e Constellation Energy League (2020). Desde o seu ingreso en 2021 na Pacific Coast League, o equipo está afiliado aos Houston Astros da Major League Baseball (MLB). O equipo disputa os seus xogos como local no Constellation Field, un estadio inaugurado en 2012 con capacidade para 7.500 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
José Ramón Ónega

**José Ramón Ónega López** ou **Xosé Ramón Ónega López**, nado en Mosteiro (Pol) o 8 de marzo de 1939 e finado en Madrid o 7 de febreiro de 2021, foi un político e xornalista galego.

## Traxectoria
Fillo do xuíz municipal José Ramón Ónega Lenza e Angelita López Lodos. Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1962, e mentres estudaba colaboraba como xefe do departamento de información do Sindicato Español Universitario, co xornal *La Noche*. Nese tempo iniciou a súa carreira política, que continuou ao entrou a traballar como técnico na administración do estado no ministerio do Interior español. Trasladouse a vivir a Madrid, onde residiría a maior parte da súa carreira profesional, e colexiouse como avogado tamén nesa cidade. Nos anos finais da ditadura foi profesor dunha materia introdutoria ao Dereito Público e Privado na Universidade Complutense (1974-76). 

Ónega comezou a ter presenza pública cando durante a transición ocupou cargos de relevancia política. Cos gobernos de Adolfo Suárez e Leopoldo Calvo-Sotelo foi subdirector xeral de Política Interior (1977), subdirector xeral do Gabinete Técnico da Subsecretaría de Orde Pública (1978) e despois gobernador civil, primeiro en Zamora (1979) e logo en Biscaia (1982-1984). 

Coa chegada do PSOE ao poder, continuou vinculado ao ministerio do Interior como inspector xeral de Servizos. En 1996, o goberno de José María Aznar noméao director xeral de Política Interior, sendo ministro Jaime Mayor Oreja.

Tamén foi presidente da Comisión Nacional contra a violencia deportiva, secretario xeral da Comisión Interministerial de Estranxeiría e presidente da Comisión Interministerial de Asilo e Refuxio.

Foi o director da Casa de Galicia de Madrid desde 2009 ata a data do seu falecemento en 2021. Tamén foi nomeado presidente de honra do Centro Galego de Madrid en 2013 e cronista mor dos galegos de Madrid en 2014. Foi galardoado co ‘Torsón de Ouro’ da Orde do Torsón de Santiago en 2015.

## Obra
Ademais do seu labor político, escribiu libros de investigación histórica e etnográfica:
**Los judíos en el Reino de Galicia* (1981)
**Odoario el Africano. Colonización de Galicia en el s. VIII.* (Do Castro, 1988)
**Pasado, presente e futuro de A Pontenova*. (Ed. Bao, 1988).
**Perfil histórico, artístico y paisajístico del Concello de Pol*, Lugo, 1988.
**José Mª Díaz Sanjurjo. Un gallego en Vietnam* (Deputación Provincial de Lugo, 1991)

### Novela 
**El enigma de Jose An* (Do Castro, 1991)
**El promontorio de los claveles marinos* (1999)

### Poesía 
* *Sol de poniente* (2004)

## Vida persoal
Era o irmán máis vello de Fernando Ónega, e tío da xornalista e presentadora Sonsoles Ónega. Tamén tivo un irmán máis novo, que finou aos 14 meses de idade.

Casou en 1966 con María Esther Coladas-Guzmán, coa que tivo tres fillos.

Faleceu como consecuencia da COVID-19.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Centruroides sculpturatus

O ***Centruroides sculpturatus*** é un pequeno e lixeiro escorpión común no deserto de Sonora, no suroeste dos Estados Unidos e no noroeste de México. Un exemplar de macho adulto pode acadar os 8 cm de lonxitude, mentres que a femia é lixeiramente máis pequena, cunha lonxitude máxima de 7 cm.

## Distribución 
Esta especie de escorpión distribúese nos Estados Unidos no estado de Arizona. En México, habita nos estados de Sonora, Baixa California e Baixa California Sur.

## Notas
Aguia harpía

A **aguia harpía** (*Harpia harpyja*) ou sinxelamente **harpía**, é unha especie de aguia neotropical. É unha ave accipitriforme da familia Accipitridae que é a meirande do hemisferio occidental e do hemisferio austral, sendo a única especie do xénero ***Harpia***. O seu hábitat é o bosque chuvioso. Non se recoñecen subespecies.

A aguia harpía é a ave nacional de Panamá e a especie símbolo da diversidade biolóxica de Ecuador. Tamén, é a ave da Forza Aérea Colombiana e nela está inspirado o helicóptero Arpía IV.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Harpy eagle Facts and Pictures on AnimalSpot.net 
* [https://ebird.org/species/hareag1  Imaxes na Internet Bird Collection
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 70ª edición dos Óscar

Os **seguintes 44 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 70ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación do Brasil, Alemaña, Rusia, os Países Baixos e España. O galardón recaeu sobre os Países Baixos, co filme *Karakter*.

A República Democrática do Congo, Luxemburgo e Ucraína presentaron filmes por primeira vez.

## Propostas 
## Notas
Attwood

O apelido **Attwood** ("ferreiro") pode estar referido a:

* **Philip Attwood** (nado en 1954), numismático británico;
* **Richard Attwood** (nado en 1949), "Dickie" Attwood, piloto inglés de automobilismo.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 68ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Marleen Gorris, directora do filme gañador]]
Os **seguintes 41 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 68ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Alxeria, o Brasil, Italia, os Países Baixos e Suecia. O galardón recaeu sobre os Países Baixos, co filme *Antonia*. Foi o primeiro filme dirixido por unha muller que gañou o premio.

Bolivia e Tunisia presentaron filme por vez primeira. Filipinas regresou á competición logo de 9 anos de ausencia. Irán tentou retirar o seu candidato á competencia trala deterioración das relacións cos Estados Unidos, mais a Academia rexeitou a proposta.

## Propostas 
## Notas
Jude Bellingham

**Jude Victor William Bellingham**, nado en Stourbridge, Inglaterra, Reino Unido, o 29 de xuño de 2003, máis coñecido como **Jude Bellingham**, é un futbolista británico que xoga de centrocampista no Real Madrid, da Primeira División de España.

## Traxectoria 
### Birmingham City F.C. 
Con 8 anos uniuse ás categorías inferiores do Birmingham City F. C. e cumpridos os 16, realizou a pretemporada co primeiro equipo. O 6 de agosto de 2019, tras debutar no partido que perderon 3-0 ante o Portsmouth F. C. na primeira rolda da Copa da liga, converteuse no xogador máis novo en disputar un partido oficial na historia do club con 16 anos e 38 días, superando en 101 días a marca que tiña Trevor Francis desde 1970. 25 días despois, tras anotar o gol da vitoria ante o Stoke City F. C., tamén se converteu no goleador máis precoz na historia da entidade.

### Borussia Dortmund 
No período de traspasos de xaneiro de 2020, foi relacionado con varios equipos que xogaban na Premier League. Finalmente, o 20 de xullo fíxose oficial o seu traspaso ao Borussia Dortmund, incorporándose ao equipo alemán tras o último partido da tempada. En Alemaña seguiría levando o dorsal 22, número que o conxunto de Birmingham decidiu retirar tras a súa marcha.

O 14 de setembro, no seu debut co Borussia Dortmund, anotou un dos goles do triunfo ante o M. S. V. Duisburgo na primeira rolda da Copa de Alemaña, converténdose deste xeito no goleador máis novo na historia do club alemán. O 20 de outubro debutou na liga de Campións da UEFA e converteuse no inglés máis novo, con 17 anos e 113 días, en saír de titular nun encontro nesta competición superando a marca que ostentaba Phil Foden.

## Selección nacional 
### Categorías inferiores 
Foi internacional con Inglaterra nas categorías sub-16 e sub-17.

O 4 de setembro de 2020 converteuse no xogador máis novo en xogar coa selección sub-21. Fíxoo no partido de clasificación para o Europeo da categoría ante  e, ademais, anotou o definitivo 0-6.

### Selección absoluta 
Dous meses despois de estrearse coa sub-21 foi convocado por primeira vez coa absoluta tras as baixas dalgúns xogadores por lesión. Debutou o 12 de novembro nun amigable ante Irlanda que gañaron por 3-0, converténdose, con 17 anos e 137 días, no terceiro xogador máis novo en xogar co equipo principal de Inglaterra.

## Clubs 
## Estatísticas
### Clubs
### Selección nacional
## Recoñecementos 
**Selección de Inglaterra sub-17**

* **Copa Syrenka**: 2019

**Individuais**

* **Gol da Tempada** co Birmingham City sub-15/16: 2018
* **Premio por Logro Especial** co Birmingham City: 2018
* **Xogador Novo do Mes** de novembro da EFL: 2019
* **Xogador Novo do Ano** do Birmingham City: 2019–20
* **Xogador Novo do Ano** da EFL: 2019–20
* **Promesa do Ano** na Segunda División inglesa: 2019–20

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil do xogador en The FA
* Perfil do xogador no sitio oficial do Borussia Dortmund
Diminución (música)

que representa o ritmo e os intervalos xenéricos. Observe o proceso de diminución (é dicir, división) suxerido polo compositor, en referencia ás figuras rítmicas nas partes musicais superior e inferior.]]

**Diminución**, en música, é un termo utilizado para diferentes fins no contexto dun intervalo, escala, acorde ou nota.
## Diminución de intervalos 
Un intervalo presenta unha *diminución* se un intervalo menor ou perfecto é reducido por un ton cromático. Desta forma, un trítono, por exemplo representa un semiton cromático diminuído dunha quinta xusta. Un intervalo de sétima diminuída é sinónimo sonoro dun intervalo de sexta maior, soan igual aínda que a nota se chame distinta: a *sétima diminuída* de dó é sib e a *sexta maior* é la. Sib e la son notas "enharmónicas", concepto para referirse a notas que soan igual pero que se chaman distinto. Os intervalos ou acordes diminuídos empréganse frecuentemente en jazz, pero non tanto, debido a que xeran unha tensión de moita cor, polo que en xeral os músicos non saturan con ela. 

## Escala diminuída 
Un exemplo de escala diminuída sería:

* La dim: la si dó re mib fa fa# sol# la

Son fáciles de construír: simplemente comézase na nota desexada, e desde alí agrégase en forma alternada un ton e un semiton, até completar a escala. 

## Acordes diminuídos 
A partir dunha escala diminuída pódense formar tríades diminuídas utilizando la, dó e a mi bemol (raíz, terceira menor, quinta diminuída). 

Nun acorde de sétima diminuída téñense 4 notas cada unha das cales forma unha terceira diminuída, o que leva a un mínimo de transposición. En última instancia só existen tres acordes de sétima diminuída diferentes: (exemplo: dóDim7 contén as notas dó, mib, solb, la, igual que os acordes de sétima diminuída con raíces mib, solb e la).

Na maioría das partituras dóDim ou dó° refire a un acorde de sétima diminuída (acorde de catro notas) con raíz dó, mentres que dóm-5 ou dómb5 representa unha tríade diminuída de raíz dó. Porén, nalgúns libros modernos de jazz e algunha teoría musical dódim ou dó° representa unha tríade diminuída, e dódim7 ou dó°7 denota un acorde de sétima diminuída.

## Diminución aplicada ás notas 
Neste contexto refire á diminución da duración das figuras, procedemento utilizado en música clásica, que se indica coa expresión «*Alla breve*». Así por exemplo unha melodía formada por corcheas medirase e interpretarase coma se fosen semicorcheas, ou, dito doutro xeito, un tempo de 4/4 interpretarase como 2/2. Esta técnica era común no contrapunto e o canon.

## Diminución na música antiga 
Na música barroca e do Renacemento, o termo *diminución* aplícase a un estilo de ornamentación, que implica tamén o «completamento» ou improvisación ao momento de interpretar unha partitura, concibida naquela época como unha guía e non unha representación exacta da música. Neste caso a diminución implica a división dunha figura en varias de menor duración, que en conxunto respectan a duración orixinal.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Academia musical de Indias:Interpretación da música barroca
* Glosario musical
Disonancia

A **disonancia** é a calidade de tensión inherente nun intervalo ou acorde que, nun contexto tonal ou modal tradicional, involucra un choque entre dúas ou máis notas, e que nalgúns contextos harmónicos pode esperarse unha determinada resolución. O concepto oposto ao de disonancia é, pois, o de consonancia. 

Usualmente considéranse como disonancias os intervalos de segunda menor, segunda maior, sétima menor e sétima maior e todos os intervalos **aumentados** e **diminuídos**. Isto inclúe o **trítono** —aceptado actualmente tanto como **cuarta** **aumentada** como **quinta** **diminuída—** no extremo da táboa, aínda que sempre se considerou unha disonancia moi particular. Tamén se consideran disonantes os intervalos compostos que derivan deles e os intervalos aumentados e diminuídos que resultan de intervalos consoantes enharmónicos.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Teoría de la Música. Joaquín Zamacois. Ed. Labor (1973) ISBN 84-335-7838-3
* Latham, Alison (ed.) *Diccionario enciclopédico de la música (D.R., 2008)*. D.R © Fondo de Cultura Económica. ISBN 9788435090162

### Outros artigos
* Consonancia e disonancia
José Eusebio Calviño Juncal

**José Eusebio Calviño Juncal**, nado en Mogor (Marín) o 12 de agosto de 1901 e finado en Barcelona o 24 de xaneiro de 1927, foi un aviador galego.

## Traxectoria 
Fixo o servizo militar e reenganchou ingresando na Aeronáutica Naval. Con 22 anos, sendo contramestre, presentouse ás oposicións para a Aviación Naval. Superadas as probes converteuse en aviador. Participou na guerra de Marrocos e en arriscadas probas de adestramento aéreo. Finou cando pilotaba o hidroavión F-16J que realizaba exercicios no mar de Barcelona caeu en barrena afundindo entre a escollera e os viveiros.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* El aviador Calviño en la memoria
Stourbridge

**Stourbridge** é unha localidade pertencente á cidade metropolitana de Dudley, no condado das Midlands Occidentais, Inglaterra. Historicamente parte de Worcestershire, Stourbridge foi un centro importante na fabricación de vidro, e na actualidade inclúe os suburbios de Amblecote, Lye, Norton, Oldswinford, Pedmore, Wollaston, Wollescote e Wordsley. A lingua oficial dentro da localidade é o inglés.

A poboación, tal e como rexistrou o censo de 2001 do Reino Unido, era de 55.480, incrementando a 63.298 no censo de 2011.

## Notas
Discanto

90px|miniatura|Clave de soprano.
**Discanto** ou **discantus** pode referirse a varios conceptos en música, dependendo do período histórico de que se trate; etimoloxicamente, a palabra significa unha voz (*cantus*) por riba ou á parte doutras.

Un discanto é unha técnica de polifonía medieval na que un cantante canta o canto chan mentres outro entoa unha voz suplementaria, ben improvisada ou composta previamente. A palabra neste sentido vén do termo *discantus supra librum* (discanto "máis aló do libro"), e é unha forma de canto gregoriano na que só a melodía está anotada, mentres que se asume que irá acompañada dunha polifonía improvisada. O *discantus supra librum* ten regras específicas que rexen a improvisación das voces adicionais. Na música medieval o termo discanto serve para diferenciar o contrapunto que emprega o movemento contrario para distinguilo do órganum paralelo ou diafonía, no cal o canto chan e o contrapunto móvense en paralelo.

Máis tarde o termo pasou a significar, o tiple ou cantante soprano en calquera grupo de voces, ou a liña máis aguda nunha canción e, co tempo, no Renacemento, referiuse xeralmente ao contrapunto.

O discanto pode referirse tamén ao máis agudo dun grupo de instrumentos, particularmente viola ou frauta doce discanto. De igual maneira, pode aplicarse á clave soprano.

O discanto tamén pode referirse a unha melodía aguda, florida, cantada por unhas poucas sopranos para ornamentar un himno.
Considérase forma discanto á sucesión de intervencións de solistas e do coro, acabando na cláusula. 

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Clark Kimberling, "Hymn Tune Descants, Part 1: 1915-1934", *The Hymn* 54 (n.º 3) xulo de 2003, páx. 20-27. (Reeditada en *Journal of the Ralph Vaughan Williams Society* 29 (febreiro de 2004) 17-20.)
* Clark Kimberling, "Hymn Tune Descants, Part 2: 1935-2001", *The Hymn* 55 (n.º 1) xaneiro de 2004, páx. 17-22.

### Ligazóns externas 
* *Para discantar sobre un punto*:  emisión do 28 de oct. do 2014 de *Música antigua*, programa de Radio Clásica.
Simon Bendall

**Simon Bendall**, nado en 1937 e finado o 26 de xullo de 2019, foi un numismático inglés considerado unha autoridade na moeda bizantina.

Bendall é autor da primeira obra de referencia acerca das cuñaxes do Imperio de Trebisonda.

## Traxectoria 
Simon Bendall comezou a súa colección de moedas na súa adolescencia, en 1953, logo de atopar unha moeda romana, e ese foi o comezo dunha vida académica dedicada ao estudo e á investigación sobre a moeda antiga.. Pola súa banda, a súa biblioteca especializada foi vendida en poxa pública pola compañía *Bartolami Fine Arts*, de Londres, en abril de 2020.

## Publicacións 
Bendall publicou un bo número de monografías acerca dos pesos e das moedas do Imperio Bizantino, así como máis de 200 artigos sobre numismática, historia militar e xoiaría. Esta é unha escolma das súas obras máis representativas:

### Artigos 
* (1979). "‘Un trésor de ducats d’imitation au nom d’Andréa Dandolo (1343-1354)" (con Cécile Morrisson). En *Revue Numismatique*. 21. Páxinas 176-193. Société française de numismatique.
* (1979). "The coinage of Trebizond under Isaac II (A.D. 1185-95)". En *American Numismatic Society Museum Notes*, 24. Páxinas 213-217.

* (1982). "Palaeologan gold coins from the mint of Thessalonica". En *Schweizer Münzblätter.* 32. Páxinas 15-21.

* (1991). "The coinage of Constantine XI". En *Revue Numismatique*. 33. Páxinas p. 134-142. Société française de numismatique.

* (2003). "The Byzantine coinage of the mint of Jerusalem". En *Revue Numismatique.* 159. Páxinas 307-322. Société française de numismatique.

### Monografías 
* (1970): *A Billon trachy of John Ducas : emperor, and John Connenus-Ducas, despot* (con M. F. Hendy). Les Belles Letres, París.
* (1974). *The billon trachea of Michael VIII Palaeologus, 1258-1282* (con P. J. Donald). Baldwin, Londres.
* (1977). *The Mardin hoard: Islamic countermarks on Byzantine folles*. Baldwin, Londres.
* (1979). *The Later Palaeologan Coinage: 1282-1453* (con P. J. Donald). Baldwin, Londres. ISBN 978-0906919026
* (1987). *Byzantine Coins and their Values* (con D. Sear e M. Dennis O'Hara). Seaby, Londres. ISBN 9780900652714
* (1988). *A Private Collection of Palaeologan Coins*. Wolverhampton.
* (1996). *Byzantine Weights: An Introduction*. Lennox Gallery, Londres. ISBN 9780952864707
* (2015). *An Introduction to the Coinage of the Empire of Trebizond.* Spink, Londres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kampmann, U. (2019). "Simon Bendall (1937-2019)". En *Coins Weekly*. 25 de xullo.

### Ligazóns externas 
* The Numismatic Library of Simon Bendall (1937-2019)
SAC-A

**SAC-A**, acrónimo de *Satélite de Aplicaciones Científicas A*, foi un satélite artificial colaboración entre a CONAE Arxentina e a NASA lanzado o 4 de decembro de 1998 a bordo do transbordador espacial Endeavour desde Cabo Cañaveral durante a misión STS-88.

## Características 
SAC-A foi exectado do transbordador espacial once días despois de chegar a órbita. Foi deseñado para probar diferentes tecnoloxías a ser usadas nos seguintes satélites da Arxentina. Tiña unha masa de 268 kg e levaba a bordo unha cámara cun detector CCD, un magnetómetro, células solares de nova tecnoloxía, un GPS diferencial e un experimento para o seguimento de baleas. O satélite reentrou na atmosfera o 25 de outubro de 1999, dez meses despois do seu lanzamento, cumprindo tódolos seus obxectivos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Transbordador espacial Endeavour

### Ligazóns externas
*SAC-A na web de INVAP
*SAC-A na web do goberno da Arxentina
A Casola, Caroi, Cerdedo-Cotobade

**A Casola** é un lugar da parroquia de Caroi, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.

## Xeografía
Linda cos lugares da Cima de Vila e Bouzas.

## Patrimonio
Na aldea hai unha fonte, un lavadoiro e mais a eira dos canastros. O eido das Portelas, de gran riqueza forestal, localízase na parte alta do lugar.
A Casola conta con acceso directo ao Monte do Seixo, e é lugar de paso do Sendeiro dos Muíños do Río Seixo e do Rego.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Caroi
### Parroquias de Cerdedo-Cotobade
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cerdedo-Cotobade
Xilin kenyano

O **xilin kenyano** (en inglés, **Kenyan shilling**; en suahili, **Shillingi ya Kenya**) é a moeda oficial da República de Kenya, que substituíu en 1966 ao xilin de África Oriental.

## Moedas e billetes 
A moeda subdivídese en 100 centavos. Hai billetes de 50, 100, 200, 500 e 1000 xilins. As moedas son de 50 centavos e 1, 5, 10, 20 e 40 xilins, tamén hai moedas de 5 e 10 centavos que malia ser de curso legal, xa case nin se utilizan.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Economía de Kenya

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Banco Central de Kenya
Round Rock Express

Os **Tacoma Rainers** son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Round Rock, Texas, na área metropolitana de Austin. O club, de clase Triple-A, compite na East Division da Pacific Coast League (PCL). Desde 2021 o equipo está afiliado aos Texas Rangers da Major League Baseball, estando anteriormente afiliados aos Houston Astros. O equipo disputa os seus xogos como local no Dell Diamond, un estadio inaugurado o 16 de abril de 2000 con capacidade para 11.631 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Teodebaldo (homónimos)

O antropónimo **Teodebaldo** pode referirse a:

* **Teodebaldo**, duque de Alamania.
* **Teodebaldo**, rei merovinxio do Reino dos francos de Metz.
* **Teodebaldo**, mordomo de palacio de Neustria e Austrasia.
Airexpo

O **Airexpo** é un espectáculo aéreo francés que se celebra anualmente desde 1987 na rexión de Tolosa, no aeródromo de Muret-Lherm. É un espectáculo aéreo único no mundo porque é o único espectáculo aéreo organizado integramente por estudantes. Airexpo está organizado de feito por unha colaboración de estudantes de enxeñaría de primeiro ano de ENAC (''École nationale de l'aviation civile*) e ISAE-SUPAERO (*Institut supérieur de l'aéronautique et de l'espace''). Airexpo é o 3o salón aéreo máis importante de Francia, despois do Paris Air Show e o salón aéreo La Ferté-Alais. miniatura|275x275px|Airexpo 2014|esquerda

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Euritmia

[miniatura|Alegoría á euritmia de [Valeriano Salvatierra no Museo do Prado, (Madrid)]]
Coñécese como **euritmia** (do grego εὐρυθμία, despois en latín eurythmia) ao feito de moverse de modo harmonioso e buscando a beleza. Este movemento serve para expresar os estados de ánimo e por iso transfórmase nun medio de comunicación.

No campo da Arquitectura, existe un concepto antropomórfico da mesma, isto é, que a construción é o reflexo das proporcións do corpo humano. Este concepto xa o postulou Vitruvio; o gran teórico do clásico, xa sexa grego ou romano. Os seis primores ou principios que Vitruvio esixe en todo monumento son: orde, disposición, **euritmia**, simetría, decoro e distribución.

O filósofo austríaco Rudolf Steiner, retomou o concepto de euritmia e definiuna como unha arte dentro do que denominou antroposofía. Para Steiner, a euritmia é a arte do movemento que fai visible no espazo e a través do movemento corporal aquilo que no interior do ser humano transcorre por medio da palabra e da música.

Para exercitarse nesta arte, existen exercicios de tipo coreográfico que poden servir para expresar os tres aspectos da alma: *pensamento*, *sentimento* e *vontade*. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Fantasía (música)

A **fantasía** é unha forma musical libre que se distingue polo seu carácter improvisatorio e imaxinativo, máis que por unha estruturación ríxida dos temas. Así, permite ao compositor unha maior expresividade musical relaxando as restricións inherentes a outras formas tradicionais máis ríxidas, como a sonata ou a fuga. Como exemplos ilustrativos deste contraste podemos citar a *Fantasía cromática e fuga* de Johann Sebastian Bach ou a *Sonata Op. 27 Quasi una Fantasia* de Beethoven; tamén se poden citar as 12 fantasías para violas de  Henry Purcell (Z732 a Z745) ou a Fantasía en fa menor do compositor Frédéric Chopin.

Con todo, isto non quere dicir que unha fantasía careza por completo de estrutura formal. De feito, moitas fantasías baséanse na forma sonata en aspectos tales como o uso e reexposición de varios temas, ou a delimitación de seccións contrastantes entre si, pero cun tratamento moito máis libre.

É unha peza instrumental na que a improvisación e a imaxinación do compositor anteponse a estilos e formas convencionais.

No século XVI e XVII, chamábase fantasía a pezas instrumentais onde un tema desenvolvíase en estilo imitativo e contrapuntístico. A fantasía combinaba entón elementos da tocata e do ricercare.

Para os románticos, a fantasía proporcionaba os medios para unha expansión formal sen as restricións da forma sonata. Aínda que a fantasía teña un carácter eminentemente improvisatorio, non quere dicir isto que careza de estrutura formal. É máis, contempla os principios básicos de calquera forma musical.

O termo fantasía utilizouno Franz Liszt e outros compositores aplicado a pezas virtuosistas baseadas en temas procedentes dunha ópera ou outra obra. A primeira forma é a chamada fantasía de ópera. Os compositores contemporáneos do século XX utilizaron o termo fantasía para designar pezas instrumentais ampliadas e variacións libres.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "Fantasía (música)" *Enciclopedia Encarta Online*. 2008. Microsoft .
SAC-C

**SAC-C**, acrónimo de *Satélite de Aplicaciones Científicas C*, foi un satélite artificial da colaboración entre a CONAE Arxentina, a NASA, Italia, Dinamarca e o Brasil, lanzado o 4 de decembro de 1998 a bordo dun foguete Delta 7320 desde a base Vandenberg da Forza Aérea.

## Características 
SAC-C foi un satélite lanzado coa misión de estudar a vexetación e diversos ecosistemas en varias lonxitudes de onda. Foi enviado a unha órbita coplanar cos satélites EO 1, Landsat 7 e Terra, o que permitía estudar as mesmas zonas do planeta con moi diferentes sensores. Levaba a bordo o intrumento GOLPE (*GPS OccuLtation and Passive reflection Experiment*) para estudar de maneira indirecta a estrutura da atmosfera e un magnetómetro de helio. O satélite deixou de funcionar o 15 de agosto de 2013, nove anos despois de superar a súa vida útil calculada de catro anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Delta 7320

### Ligazóns externas 
*SAC-C na web de INVAP
*SAC-C na web do goberno da Arxentina
Albert Sacco

**Albert Sacco Jr.**, nado en Boston, Massachusetts, o 3 de maio de 1949, é un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-73.

## Traxectoria
Sacco graduouse en enxeñería química pola Universidade do Nordeste en Boston en 1973 e ten un doutoramento na mesma materia polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1977. Participou na misións STS-73 como especialista de carga, pasando un total de 15,91 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-73
Teodebaldo, rei dos francos

**Teobaldo** (en latín *Theobaldus*, de *theut* "pobo", e *bald* "ousado" "atrevido"; en francés *Thibaut* ou *Théobald*), nado conrtra 535 e finado en 555 foi o quinto rei franco de Metz.

Así mesmo, foi correi dos burgundios, con Clotario I e Childeberto I. 

## Traxectoria 
Teobaldo era fillo de Teodeberto I e da súa esposa Deuteria, e converteuse en rei de Metz en 548 á morte de seu pai, sendo aínda menor de idade (tiña uns 13 anos). Un gobernador asegurou a dirección do reino na súa minorfdade. Este matrimonio permitiu estreitar os lazos cos seus aliados longobardos.

Porén, Teodebaldo non foi capaz de conservar as conquistas territoriais de seu pai no norte de Italia. Unha embaixada dos  ostrogodos pediulle o apoio dos francos contra os bizantinos, pero Teodealdo, ao igual que fixera o seu pai, evitou o confrontamento directo cos bizantinos, e rexeitou apoiar aos ostrogodos. Porén, Leutario e o seu irmán Bucelino, de orixe alamá, que foran nomeados comandantes dos exércitos por Teodeberto I, aceptaron loitar canda os ostrogodos, e levantaron un exército formado por setenta e cinco mil homes de orixe franca e alamá. Este exército franco apoderouse de Parma, e Bucelino fixo retroceder aos bizantinos, comandados polo xeneral hérulo Fulcaris, e así puideron ocupar todas as cidades dos ostrogodos. A continuación saquearon todo o país, aínda que respectaron as igrexas, respecto que os alamáns, de relixión pagá, non compartían. Así, violaron sistematicamente os lugares sagrados. Leutario, finalmente, decidir regresar á Galia, deixando ao seu irmán Bucelino, que fixo un xuramento aos ostrogodos para loitaren contra os bizantinos.

Pero o emperador Xustiniano I foi quen soubo minar a alianza franco-longobarda e, en 552, enviou un exército, comandado polo xeneral Narsés á conquista da península. Como consecuencia, Italia quedou baixo o dominio do Imperio bizantino.

Teobaldo, que sufría unha discapacidade física, incluso dexenerativa, empeorou até o punto de quedar completamente incapacitado e, finalmente, morreu en 555, antes de cuplrir os 20 anos, e sen ter deixado descendencia. O reino de Metz pasou a mans do seu tío avó Clotario I, que casou coa súa viúva, logrando así reunificar o antigo Reino Franco, que fora dividido por Clodoveo I.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gregorio de Tours: *Histoire des Francs*, (trad. por Robert Latouche), col. "Les Classiques de l'histoire au Moyen Âge, 27-28", Pasís: Les Belles Lettres, 2 tomos, reedición en 1995. ISBN 2-2513-4047-5.
* Marius d'Avenches (2006): *Chronique*, colección "Sources de l'Histoire", éditions Paléo. ISBN 2-8490-9207-X.
* Agatías: *Histoires, Guerres et malheurs du temps sous Justinien* (trad. de Pierre Maraval) París: Les Belles Lettres, 2007. ISBN 2-2513-3950-7.

### Outros artigos 
* Merovinxios
* Reino Franco
* Teodeberto I
* Clotario I
SAC-D

**SAC-D**, acrónimo de *Satélite de Aplicaciones Científicas C*, e tamén coñecido como **Aquarius**, foi un satélite artificial colaboración da CONAE Arxentina e a NASA lanzado o 10 de xuño de 2011 a bordo dun foguete Delta 7320 desde a base Vandenberg da Forza Aérea.

## Características 
A misión de SAC-D foi estudar a salinidade superficial dos océanos terrestres mediante varios radiómetros e un radar de dispersión en banda L. Tiña unha masa de 1350 kg. O satélite deixou de funcionar en xuño de 2015.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Delta 7320

### Ligazóns externas
*SAC-D na web de INVAP
*SAC-D na web do goberno da Arxentina
Hydrolycus scomberoides

O ***Hydrolycus scomberoides*** é unha especie de peixe depredador que habita na Conca do Amazonas, na rexión tropical de América do Sur. Foi a primeira das catro especies do xénero *Hydrolycu* en ser descrita.

## Morfoloxía 
Os machos poden chegar alcanzar os 117&nbsp;cm de lonxitude total e 17,8 kg de peso.

## Notas
Yaku Pérez Guartambel

**Yaku Sacha Pérez Guartambel**, nado en Cachaipucara, Cuenca o 26 de febreiro de 1969, inscrito ao nacer cos nomes de **Carlos Ranulfo** e actualizados legalmente a Yaku Sacha, é un dirixente indíxena ecuatoriano da nacionalidade kichwa-cañari. Foi presidente da Confederación de Pobos da Nacionalidade Kichwa (ECUARUNARI) de 2013 a 2019, dende onde participou en manifestacións durante o goberno de Rafael Correa. En 2017, foi elixido como presidente da Coordinadora Andina de Organizacións Indíxenas. Nas eleccións seccionais de 2019 foi elixido como Prefecto de Azuay e participou nas manifestacións de outubro de 2019 durante o goberno de Lenín Moreno. Foi elixido pola organización política Pachakutik como candidato á presidencia do Ecuador para as eleccións presidenciais de 2021.

## Notas
Teatro de Tampere

O **Teatro de Tampere** un teatro da cidade de Tampere, Finlandia. É un dos principais teatros da cidade xunto co Teatro dos Traballadores. Comezou a súa actividade en 1904, aínda que inicialmente non tiña un local propio, polo que tivo que cambiar de sede con frecuencia.

A construción do edificio principal do teatro comezaron en 1911 e foi deseñado polos arquitectos Kauno S. Kallio e Oiva Kallio. As obras finalizaron a finais do ano seguinte e a súa inauguración tivo lugar o 14 de febreiro de 1913.

En 1982 a institución abriu unha nova sala, o Frenckell Teatteri, situado na antiga propiedade industrial preto do distrito de Finlayson.

## Directoras e directores do teatro 
[miniatura|[Kaarle Halme, primeiro director do Teatro de Tampere.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sito web do Teatro de Tampere
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 71ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Roberto Benigni, director do filme gañador]]
Os **seguintes 45 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 71ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación da Arxentina, o Brasil, Irán, Italia e España. O galardón recaeu sobre Italia, co filme *La vita è bella*.

Kirguizistán presentou un filme por vez primeira, e o Líbano e Marrocos regresaron á competición logo de 20 anos de ausencia.

## Propostas 
## Notas