open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Teramo Basket

O **Teramo Basket** foi un club de baloncesto italiano con sede na cidade italiana de Téramo, fundado en 1973 e disolto en 2012. Compitiu entre 2003 e 2012 na Serie A da Liga italiana, sendo a súa mellor clasificación o terceiro posto obtido na temporada 2008-09. Grazas a isto competiu ao ano seguinte a nivel europeo, sendo eliminados na fase regular da Eurocup.

## Historia 
O club foi creado en 1973 por Paolo Antonetti, coa denominación *AICS (Associazione Italiana Cultura e Sport) Teramo*. En 1996 consegue alcanzar a Seria B1, logrando o ascenso á máxima categoría do baloncesto italiano en 2003, onde se mantén desde entón. A súa mellor clasificación foi o terceiro posto alcanzado en 2009. En agosto de 2012, tras non poder facer fronte ás débedas económicas o club desaparece.

### Patrocinios 
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:

* Sanic Teramo (2002–03)
* Navigo.it Teramo (2004–06)
* Siviglia Wear Teramo (2006–08)
* Banca Tercas Teramo (2008–2012)
* Groupama Teramo (2009–2010, en Eurocup)

## Xogadores 
### Xogadores históricos 
*  Hassan Adams 1 temporada: 2008
*  Nikoloz Tskitishvili 1 temporada: 2007-2008
*  Clay Tucker 1 temporada: 2007
*  Tyson Wheeler 1 temporada: 2004-2005

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil do equipo en Eurocup Basketball
Arsenio Rodríguez

**Ignacio de Loyola Rodríguez Scull**, coñecido como **Arsenio Rodríguez**, nado en Matanzas (Cuba) o 30 de agosto de 1911 e finado nos Ánxeles (California) o 31 de decembro de 1971, foi un compositor e intérprete de tres cubano cun importante papel no desenvolvemento do chamado son montuno.

A súa formación de conxunto con varias trompetas, definiu un son que, visto en perspectiva, sentou as bases para o desenvolvemento do que que hoxe se coñece como salsa. Foi un prolífico compositor, escribindo preto de 200 cancións.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Arsenio Rodríguez en All Music Guide
Autoestradas e autovías de Galicia

## Estradas do Estado
### Autovías urbanas galegas
Todas elas pertencen á Rede de Estradas do Ministerio de Fomento , agás a LU-021 e a V-14 que pertencen á Xunta de Galicia.

### Autoestradas e autovías interurbanas do Estado
(*tramo en construción ou proxecto)

## Estradas da Xunta de Galicia
### Autoestradas e autovías da Xunta de Galicia
Dialectoloxía

A **dialectoloxía** é a rama da lingüística que se encarga do estudo dos dialectos, isto é, do estudo da variación xeográfica e sociolingüística da lingua.

Debido á ambigüidade e inconsistencia dos termos lingua e dialecto, en dialectoloxía adóitase empregar o termo variedade lingüística para designar a forma de comunicación verbal humana de trazos razoabelmente homoxéneos empregada por unha comunidade lingüística. A dialectoloxía sería o estudo desas variedades, principalmente dos xeolectos, e a forma sistemática no que difiren unhas doutras.

## Dialecto, xeolecto e sociolecto 
O estudo sistemático da xeografía lingüística iniciada no século XIX e a sociolingüística iniciada no século XX, revelou que toda variedade da linguaxe amosa variacións de catro tipos principais: 
* **Variacións xeográficas**, polas cales a fala dunha localidade presenta pequenas variacións no uso, frecuencia e forma de certos elementos lingüísticos con respecto á fala de localidades veciñas situadas a unha certa distancia. Cando se estuda un determinado aspecto, obsérvase que a fala de pequenas zonas é razoablemente homoxénea, e por iso desígnase informalmente como xeolecto a variedade xeográfica ou conxunto delas razoablemente homoxénea (naturalmente o grao de homoxeneidade requirido depende do tipo de propósito de estudo).
* **Variacións sociais**, posto que as sociedades humanas presentan estratificación social e clases sociais, as persoas dun determinado grupo étnico, socioeconómico ou relixioso relaciónanse en maior medida con persoas do seu grupo social, o cal fai que a fala de certos grupos principalmente socioeconómicos presente homoxeneidade pero difira sistematicamente da variedade empregada por outros grupos. Así, é un feito coñecido que as variantes da linguaxe da clase traballadora difiren sistematicamente das clases dominantes, nunha serie de trazos. A toma de conciencia deste tipo de trazos conduce á estigmatización de certas formas e prestixiamento doutras. Úsase o termo sociolecto para designar a fala relativamente homoxénea dunha clase ou grupo social. 
* **Variacións históricas ou temporais**, o estudo dos textos escritos máis vellos das linguas revela que existen elementos lingüísticos que mudan de forma ou caen en desuso xunto con outros novos elementos que aparecen e son incorporados á lingua. Tamén o feito de que a fala das persoas de máis idade poida diferir de forma sistemática da das persoas máis novas revela que a lingua presenta pequenos cambios de xeración en xeración. 
* **Variacións estílisticas**, que se dan na fala dun mesmo individuo segundo a situación (formal ou informal, lingua falada ou escrita etc.).
[miniatura|Mapa dialectal da [lingua maorí.|centro]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Áreas lingüísticas do galego
* Atlas lingüístico
* Atlas Lingüístico da Península Ibérica
* Xeografía lingüística

### Ligazóns externas 
* Arquivo sonoro dos bloques e áreas lingüísticas do Galego
Lucy Gordon

**Lucy Gordon**, nada en Oxford o 22 de maio de 1980 e finada en París o 20 de maio de 2009, foi unha actriz e modelo inglesa.

## Filmografía 
* 2001: *Perfume* como Sarah
* 2001: *Serendipity* como Caroline Mitchell
* 2002: *The Four Feathers* como Isabelle
* 2005: *Las muñecas rusas* como Celia Shelburn
* 2007: *Serial* como Sadie Grady
* 2007: *Spider-Man 3* como Jennifer Dugan
* 2008: *Frost* como Kate Hardwick
* 2009: *Brief Interviews with Hideous Men* como autoestopista
* 2009: *Cinéman* como a amiga de Fernandel
* 2010: *Serge Gainsbourg, vie héroïque (A Heroic Life)* como Jane Birkin
Navajeros

***Navajeros*** é unha película dramática española de 1980 dirixida por Eloy de la Iglesia, e protagonizada por José Luis Manzano. Foi filmada en Madrid e estreada o 6 de outubro de 1980 en España.

## Resumo do argumento 
A película, ambientada no ano 1980, está centrada na vida de El Jaro, un mozo delincuente habitual fillo dunha prostituta e que procede dun dos barrios marxinais das aforas de Madrid.

Trátase dun momento de difícil acceso ao emprego xa que España conta con máis dun millón e medio de parados. Para subsistir nesta difícil situación El Jaro e a súa banda non dubidan en cometer roubos e atracos por todo Madrid e así conseguir diñeiro dunha forma fácil e rápida. Dada a súa curta idade (El Jaro, por exemplo, só ten quince anos) cada vez que son capturados pola policía son encerrados no reformatorio do que non tardan en fugarse para seguir cometendo delitos.

Entre delitos, unha prostituta xa entrada en anos namorarase de El Jaro e acólleo na súa casa para "protexelo". Malia isto, El Jaro confésalle que el namorouse dunha moza máis nova que ela. Mentres El Jaro está en prisión a prostituta decátase de que deixou embarazada á súa noiva e cando este sae do cárcere acolle a ambos dous no seu apartamento, onde a convivencia entre os tres vólvese insoportable.

Os delitos e pelexas vanse solapando co mundo das drogas ata que nun dos seus atracos o Jaro morre vítima de dous disparos, un no tórax e outro na cabeza, xusto o mesmo día en que nace o seu fillo.

## Personaxes 
* José Luis Manzano — El Jaro
* Isela Vega — Mercedes
* Verónica Castro — Toñi
* Jaime Garza — El Butano
* Enrique San Francisco — El Marqués
* María Martín — Nai de El Jaro
* José Sacristán — Xornalista
* José Manuel Cervino — Lara
* Ramón Reparaz — Comisario
* Alfred Lucchetti — Cidadán armado
* José Luis Fernández "Pirri" — El Nene
* Pep Corominas — Johnny

## Ligazóns externas 
* Páxina da película en IMDb
Trebbiano d'Abruzzo

O '''Trebbiano d'Abruzzo''' é un viño DOC cuxa produción está permitida nas provincias italianas de Chieti, L'Aquila, Pescara e Teramo.

## Características organolépticas 
* **Cor**: amarelenta
* **Cheiro**: viñoso, agradable, suavemente fragrante
* **Sabor**: seco, sápido, harmonioso

## Vinculacións gastronómicas 
Aconséllase usar este viño como acompañamento de: peixe, fideos á chitarra en branco, pasta en branco, risotti en branco, pavo e carnes brancas en xénero.
Alfaias

***Alfaias*** é o terceiro álbum (segundo LP) do dúo de indietrónica galego Fanny + Alexander. Foi publicado baixo licenza Creative Commons no selo A Regueifa Plataforma o 4 de maio de 2009. No disco atopamos as colaboracións de Martin Wu (The Homens), Álex Charlón (Ataque Escampe), Banin (Los Planetas) e Carlos Valcárcel (Projecto Mourente).

## Lista de cancións 
# "Setecentos" (letra de Mario Regueira)
# "Espida de credo" (letra de Emma Couceiro)
# "Tardes de domingo" (letra de Diego Ameixeiras)
# "Píntamas de escuro" (letra de Lara Dopazo Ruibal)
# "Na febre dos incendios" (letra de Xiana Arias)
# "Artefacto Burbur" (letra de Ígor Lugrís)
# "Vigo ou Berlin" (letra de Pedro Lamas)
# "Que non caiba máis nada" (letra de Yolanda Castaño)
# "Toda esa enerxía escura" (letra de Estíbaliz Espinosa)
# "Autopoética in Progress" (letra de Daniel Salgado)
# "Mans abertas e ollos pechados" (letra de Alberte Momán)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
* Disco en Spotify
Xeración de 1950 de Literatura española

miniatura|Gamoneda, membro da Xeración literaria dos 50.

Denomínase **Xeración dos 50** en España aos escritores en lingua castelá, fundamentalmente poetas que, superada a guerra civil, son considerados "fillos" desta e que unen a reivindicación social cunha nova lírica e preocupación pola linguaxe, así como incorporan reflexións metafísicas e filosóficas nas súas obras. Non obstante, non se rexen por unha liña academicista. Trátase dunha escrita de corte intimista, e están influenciados pola Xeración do 98, especialmente por Antonio Machado. Na segunda etapa desta xeración literaria, os novelistas consideran que o seu papel como escritores os obriga a denunciar as miserias e inxustizas sociais.

Entre os máis destacados membros desta xeración figuran José Manuel Caballero Bonald, Rafael Sánchez Ferlosio, Ángel González, Antonio Gamoneda, José Agustín Goytisolo, Carmen Martín Gaite, Alfonso Sastre ou Claudio Rodríguez, entre outros.
## Véxase tamén 
### Bibliografía
*Riera, C.: *La escuela de Barcelona: Barral, Gil de Biedma, Goytisolo : el núcleo poético de la generación de los cincuenta*. Barcelona: Anagrama, 1988.
### Outros artigos 
* Literatura española
Provincia de Teramo

**Teramo** é unha provincia da rexión dos Abruzos. A súa capital é a cidade de Téramo. A provincia ten unha área de 1.948 km², unha poboación de 313.029 (2012), e está subdividida en 47 concellos.

A provincia de Teramo está destinada á supresión e unificación coa provincia de L'Aquila. A decisión foi aprobada polo Consello de Ministros de 31 de outubro de 2012, como parte da reorganización do goberno local e o establecemento de cidades metropolitanas.

## Turismo 
[dereita|miniatura|250px|A cidade e fortaleza de [Civitella del Tronto.]]
As principais atraccións turísticas son:
* Atri, incluíndo un estraño fenómeno de erosión chamado "Bolge" e ver os tesouros do conde de Aquaviva.
* Civitella del Tronto - Fortaleza borbónica e vila circundante
* Téramo - catedral e museos
* Gran Sasso e o Parque Nacional Monti della Laga.

Do norte ao sur, as principais praias na costa adriática, chamadas as sete irmás, son as seguintes:
* Martinsicuro
* Alba Adriatica
* Tortoreto
* Giulianova
* Roseto degli Abruzzi
* Pineto
* Silvi Marina

## Transporte 
miniatura|250px|Mapa da provincia de Téramo
### Principais autoestradas 
Á provincia de Teramo pódese chegar desde o norte e desde o sur pola autoestrada A14, que percorre a costa adriática. Desde o oeste chégase pola Autostrada A24 vindo de Roma vía L'Aquila.

### Liñas de tren 
A estación ferroviaria central da provincia está localizada en Giulianova. De aquí é posible seguir a liña da costa cara ao norte e ao sur, ou viaxar en dirección ao oeste cara á capital provincial.

### Portos marítimos 
O porto de Giulianova é a terminal marítima da provincia de Teramo.

## Administración 
Desde 2009, o presidente da provincia vén sendo Valter Catarra, apoiado por unha coalición de partidos de centro-dereita; sucedendo a Ernino D'Agostino, do Partito Democrático.
## Comunas da provincia
A provincia está dividida en 47 concellos.

## Principais *comuni* 
As principais vilas e cidades da provincia, por poboación en 2005, son:

* Téramo (52.794)
* Roseto degli Abruzzi (23.669)
* Giulianova (21.875)
* Silvi Marina (15.247)
* Martinsicuro (15.047)
* Pineto (13.763)
* Atri (11.269)
* Alba Adriatica (11.219)
* Sant'Egidio alla Vibrata (9.177)
* Mosciano Sant'Angelo (8.559)
* Tortoreto (8.536)
* Montorio al Vomano (8.072)
* Campli (7.598)
* Bellante (7.208).

## Véxase tamén 
* Concellos da provincia de Teramo
### Ligazóns externas 
* Web oficial da provincia de Teramo
* Abruzzo 2000 - Información da provincia
* Web do Parque Nacional Gran Sasso
Loita de clases

A **loita de clases** é unha teoría clasista proveniente do marxismo que tenta explicar a existencia de conflitos sociais como o resultado dun suposto conflito central ou antagonismo inherente entre os intereses de diferentes clases sociais. O concepto foi introducido na vida política moderna polo influente sociólogo alemán de tendencias conservadoras Lorenz von Stein, para quen se deriva da división da sociedade producida pola aparición de clases, o que ocasiona que os individuos busquen acceder ao poder político co fin de favorecer os seus intereses tanto sociais coma económicos e políticos. Na súa visión, esa loita de clases dá orixe aos movementos sociais.

Segundo Karl Marx a loita entre as clases sociais é o motor da historia. É dicir, que o conflito entre clases sociais foi a base sobre a que se produciron os feitos que dan forma ás sociedades. Esta loita dáse entre dúas clases sociais antagónicas características de cada modo de produción.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Loita de clases: análise marxista e análise austríaco, por Hans-Hermann Hoppe.
Vete de mí

***Vete de mí*** é un filme español de 2006 dirixido por Víctor García León. A película obtivo dous nomeamentos nos premios Goya (mellor actor e mellor actor secundario). Juan Diego recibiu un premio Goya no 2007 como "Mellor actor".

## Sinopse 
Santiago (Juan Diego) é un actor de teatro que vive coa súa noiva Ana (Cristina Plazas). Ten un fillo chamado Guillermo (Juan Diego Botto), un rapaz de trinta anos, que non vivía con el, mais un día aparécelle na casa, porque o botara a súa nai (Rosa María Sardá) da dela e non tiña a onde ir.
Wild at Heart

**Wild at Heart** pódese referir a:

* *Wild at Heart* (serie de televisión), unha serie de televisión británica dramática emitida na ITV
* *Wild at Heart* (novela), novela de 1990 de Barry Gifford
* *Wild at Heart* (filme), filme de 1990 de David Lynch, adaptación da novela de Gifford.
* *Wild at Heart*, libro do 2001 sobre temática cristiá de John Eldredge
* *Wild at Heart*, episodio da serie de televisión *Buffy the Vampire Slayer*
* Wild at Heart, unha asociación ecoloxista de Taiwán
* *Wild at Heart*, canción de música country da banda Gloriana do seu álbum *Gloriana*
* *Wild at Heart*, sinxelo de Lari White, do seus álbum ''Don't Fence Me In''
Novial

O **novial** é un idioma artificial creado polo destacado lingüista danés Otto Jespersen co fin de facilitar a comunicación entre os pobos. A verba *novial* ven da combinación do prefixo *nov* (novo) e as iniciais do termo *International Auxiliary Language* (en galego: lingua auxiliar internacional; por conseguinte, *novial* significa **nova lingua auxiliar internacional**). Jespersen, quen previamente participara no deseño do idioma ido como substitución do esperanto, deseñou o novial a partir de palabras de linguas romances e xermánicas e unha gramática similar á da lingua inglesa e linguas xermánicas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Auerbach, Siegfried. 1930. *Pri nommediati derivatione in li internacional lingues* en *A Grammatical Miscellany to Otto Jespersen (on his seventiehn birthday)* Levin + Munksgaard (Copenhaguen) / George Allen and Unwin (Londres).
* Jacob, Henry. 1943. *Otto Jespersen. His Work for an International Auxiliary Language*. International Language (Ido) Society of Great Britain.
* Jacob, Henry. 1947. *Chapter IV Novial (1928) by Otto Jespersen* en *A Planned Auxiliary Language*.
* Jespersen, Otto. 1928. *An International Language*. Allen and Unwin, Londres.
* Jespersen, Otto. 1930. *Novial Lexique*. Carl Winter's. Heidelberg.
* Jespersen, Otto. 1934. *Plubonisat novial*, en Novialiste N° 1.
* Jespersen, Otto. 1937. *Pri reformes in novial*, en Novialiste N° 18 de decembro de 1937.

### Outros artigos 
* Wikipedia en novial
*Linguas artificiais

### Ligazóns externas 
*Unha lingua internacional Otto Jespersen, 1928 
*Novial Lexike 
*Novial Wiki Book 
*Novial 98 
* Novial Discussion Group : Foro de discusión sobre o novial
Teramo Handball

|}
O **Teramo Handball** é un equipo de balonmán italiano da cidade de Téramo. Actualmente milita na Serie A1.

## Historia
O Teramo Handball nace en 1978. O 4 de maio de 2008 promove á Serie A d'Elite.

## Ligazóns externas
*Páxina oficial do equipo
Estación de Téramo

A antiga **estación ferroviaria de Téramo**, Italia, é a estación de ferrocarril cabeceira da liña Giulianova-Téramo. Inaugurada en 1884 despois dun longo proceso burocrático e técnico, atópase nunha zona da cidade non moi céntrica.

## Características
Aínda que situada nunha cidade, non se trata dunha estación moi grande e ten un tráfico de trens medio. Está dotada de 3 vías, todas terminais, sendo cabeceira (aínda que normalmente se utiliza só o primeiro) e hai anos que o portelo foi substituído por un dispensador automático. Desde hai algún tempo, despois da separación de Ferrovies dello Stato a súa xestión é confiada á explotación RFI (Rete Ferroviaria Italiana), que forma parte do grupo Ferrovie dello Stato.

## Servizos
*24px|Portelo Portelo automático (autoservizo).
*24px|Bar Bar con revenda de billetes de ferrocarril.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*A estación en comune.teramo.it
Xentrificación

[dereita|miniatura|Soho, no centro de West End en [Londres.]]

A **xentrificación** é un concepto urbanístico referido a un proceso de transformación física, económica, social e cultural dun barrio ou área dunha certa extensión, antigamente degradado ou de clase baixa que acaba sendo de clase media-alta.

A etimoloxía da palabra procede do inglés *gentry*, referido á alta burguesía. O termo foi usado por vez primeira en 1964 pola socióloga Ruth Glass, ao estudar os cambios sociais que se presentaban en Londres con relación ao territorio.

## Características
Os edificios son restaurados ou modificados, incrementando o valor, cousa que co tempo acaba expulsando os seus antigos habitantes, máis pobres. É un fenómeno que se está a dar no centro de moitas cidades de Occidente, especialmente en Europa, cambiando unha tendencia xa secular das súas clases dirixentes, que abandonaban os centros en beneficio de avenidas máis salubres ou suburbios distinguidos.

Casos significativos son os acontecidas nas cidades mediterráneas de Barcelona ou Marsella, co barrio de Gràcia ou Le Panier respectivamente. Tamén en Galiza existen tales procesos de xentrificación, principalmente nas áreas históricas das principais cidades.
El pico 2

***El pico 2*** é unha película dramática española dirixida por Eloy de la Iglesia. É a continuación dos feitos narrados en "El pico", ocupándose da vida de Paco trala morte do seu amigo Urko por sobredose de heroína.

O filme, que se encadra dentro do xénero coñecido como "cine quinqui", describe o mundo marxinal español dos anos 80. Pese ás críticas recibidas en canto a estilo e elegancia, o filme destaca polo seu cru realismo e a súa implícita crítica social.

## Sinopse
Paco é o fillo dun comandante da Gardia Civil que se ve envolto no asasinato dunha parella de traficantes de heroína en Bilbao. Os esforzos do seu pai por apartalo da droga e ocultar as probas do crime vénse minguados cando a prensa faise eco da noticia. O xove é detido, procesado e encarcerado no cárcere de Carabanchel en Madrid, onde experimentará en carne propia os rigores do sistema penitenciario, e volverá caer na droga.

Cando recobra a liberdade, grazas ás manobras e influencias do seu pai, Paco vese incapaz de reinsertarse e preferirá asociarse con "El Lendakari", un compañeiro que coñeceu en prisión, e adicarse á delincuencia. Pero a Garda Civil segue de cerca os pasos do "Lenda" e o desenlace é inminente. O comandante Torrecuadrada pedirá aos seus superiores deter persoalmente ao seu fillo.

## Personaxes
*José Luis Manzano — Paco
*Fernando Guillén — Evaristo Torrecuadrada
*Andrea Albani — Betty
*Jaume Valls — El Lehendakari
*José Luis Fernández "Pirri"' — El Pirri
*Valentín Paredes — El Tejas
*Gracita Morales — Adela
*Fermín Cabal — Miguel Caballero
*Tony Valento — Fernando
*Ramón Reparaz — Comisario
*Alfred Lucchetti — Coronel
*Guillermo Montesinos — Tipo del rastro
*Pedro Nieva Parola — Tenente Alcántara
*José María Escuer — López
*Agustín González — Laureano Alonso
*Rafaela Aparicio — Avoa

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da película en IMDb
Hamada

[miniatura|Deserto pedregoso ou *hamada* na [Illa de Boa Vista, Cabo Verde|illa de Boa Vista (Cabo Verde)]]
Unha ***hamada*** ou ***hammada*** (en árabe, حمادة *ḥammādá*) é un tipo de paisaxe de deserto pedregoso, caracterizado en gran parte pola súa paisaxe árida, dura, de mesetas rochosas e con moi pouca area. As *hamadas,* ás veces, tamén se lles chama *reg*, aínda que este termo refírese a unha chaira pedregosa máis que a unha meseta. A superficie dunha *hamada* está composta por rochas planas, cubertas de  grava, de dimensións maiores de seis centímetros.

As *hamadas* existen en contraste cos *ergs*, que son grandes zonas conformadas por dunas de area cambiantes, modificadas continuamente polos ventos dominantes.

A maior hamada do mundo é a *hamada* do Draa, no noroeste do deserto do Sáhara, situada entre Marrocos, Alxeria e o Sáhara Occidental. As áreas de *hamada* constitúen o 70% do deserto do Sáhara.

"*Hamada"* é un termo empregado comunmente como toponímico en moitas zonas do Sáhara, como sucede con Hamada el Hamra, en Libia.

## Formación 
Probablemente, a súa orixe débese á denudación ocasionada polo vento durante millóns de anos con clima seco, que arrastrou toda a area cara ás chairas onde terminou por se acumular formando as dunas dos *ergs* propiamente ditos. O vento elimina os produtos finos da meteorización (un proceso coñecido como deflación): os produtos máis finos  son eliminados en suspensión, mentres que a area extráese a través de saltación e superficie de arrastre, deixando tras de si unha paisaxe de grava, cantos rodados e a roca espida.

## Cultura popular 
Nos países árabes, cando se lle desexa a alguén "o peor dos infernos", mándaselle aí, á *hamada*, xa que nesas zonas chéganse a alcanzar temperaturas de até 55&nbsp;°C.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* *Reg*
* Pavimento desértico
Montepulciano d'Abruzzo Colline Teramane

O '''Montepulciano d'Abruzzo Colline Teramane** é un viño italiano da rexión dos Abruzos, dotado coa designación DOCG desde febreiro de 2003.

## Características
***Cor**: vermella rubí intenso con leves tons violáceos tendentes ao granate co envellecemento.
***Cheiro**: perfume característico, etéreo e intenso.
***Sabor''': seco, robusto e harmónico.

## Zona de produción
Só teñen dereito a esta mención os viños producidos dentro da área de produción definida por decreto.

Os viñedos autorizados sitúanse na provincia de Teramo, nas comunas de Ancarano, Atri, Basciano, Bellante, Campli, Canzano, Castellalto, Castiglione Messer Raimondo, Castilenti, Cellino Attanasio, Cermignano, Civitella del Tronto, Colonnella, Controguerra, Corropoli, Giulianova, Martinsicuro, Montorio al Vomano, Morro d'Oro, Mosciano Sant'Angelo, Nereto, Notaresco, Penna Sant'Andrea, Pineto, Roseto degli Abruzzi, Sant'Egidio alla Vibrata, Sant'Omero, Silvi, Téramo, Torano Nuovo e Tortoreto.

A *Colline Teramane* é unha subrexión de Montepulciano d'Abruzzo.

## Ligazóns externas
*DOCG Montepulciano Colline Teramane
Provincia de Aki

**Aki** (安芸国, あきのくに, *Aki-no-kuni* ou 安芸, あき) foi unha provincia histórica do Xapón. Estaba na rexión histórica de San'yōdō, nunha zona que hoxe forma a parte oeste da prefectura de Hiroshima, na rexión de Chūgoku, na illa de Honshū.

Aki limitaba coas provincias de Suō (周防), Iwami (石見) e Bingo (備後). Aki chamábase Geisyū (芸州).
Ōda

**Ōda** (大田市, おおだし, *Ōda-shi*) é un concello da prefectura de Shimane no Xapón. Está situado ó oeste da prefectura, na rexión de San'in dentro da rexión de Chugoku, e ó leste na área da provincia histórica de Iwami, na illa de Honshū. A súa superficie é de 436,11&nbsp;km², a poboación é de 38.753 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 88,9 h/km².

O concello de Ōda limita cos concellos de Gōtsu, Kawamoto, Misato, Iinan e Izumo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Ōda .
Vendays-Montalivet

**Vendays-Montalivet** é unha comuna francesa do departamento da Gironde, na rexión de Aquitania, en Francia. A súa poboación é de 2.156 habitantes (2006). A altitude varía entre o nivel do mar e os 57 metros.
Provincia de Bingo

**Bingo** (備後国, びんごのくに, *Bingo-no-kuni* ou 備後, びんご) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte leste da prefectura de Hiroshima, na rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. Bingo limitaba coas provincias de Aki (安芸), Iwami (石見), Izumo (出雲), Hōki (伯耆) e Bitchū (備中).
Estación de Giulianova

A **estación de Giulianova** é unha estación de ferrocarril de Ferrovia Adriatica ao servizo da comune italiana de Giulianova, na provincia de Teramo.

## Historia
A estación foi construída pola Società italiana per le strade ferrate meridionali e entrou en funcionamento en 1863, paralelamente á apertura do ramal Ancona-Pescara do ferrocarril adriático; sendo, polo tanto, a máis antiga de toda a provincia de Teramo. A estación, de tipo pase, converteuse en estación de empalme a raíz da apertura da liña Giulianova-Teramo en 1884.

## Características
A estación de Giulianova serve de *capotronco* para a liña Giulianova-Teramo e para punto de enlace ferroviario entre Teramo e a costa adriática, permitindo á cidade ter un bo enlace ferroviario co resto da rexión dos Abruzos e co veciño Molise. A estación é a máis importante da provincia e está situada preto da costa do Mar Adriático.

## Servizos
*24px|Biglietteria Portelo de billetes
*24px|Sottopassaggio Paso inferior
*24px|Bar Bar
*24px|Aseos Aseos
Cicatrices

***Cicatrices*** (2006) é a segunda curtametraxe de ficción dirixida por Jairo Iglesias.

A curta, que foi preestrenada nos cines Fílmax da Coruña, aborda a temática da violencia machista a través do tres personaxes.

## Intérpretes 
* Isabel Blanco - *Helena*
* Xabier Deive - Protagonista masculino.
* Estíbaliz Veiga - *Mar*

## Notas
Izumo

**Izumo** (出雲市, いずもし, *Izumo-shi*) é un concello xaponés da prefectura de Shimane. Está situado ó oeste da prefectura, na rexión de San'in dentro da rexión de Chugoku, e na área da provincia histórica de Izumo, na illa de Honshu. A súa superficie é de 543,48&nbsp;km², a poboación é de 144.663 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 266 hab./km².

O concello de Izumo limita cos concellos de Ōda, Iinan, Unnan, Hikawa e Matsue.

## Universidades 
* Universidade de Shimane (島根大学).
** Campus de Izumo - Facultade de Medicina.

## Turismo 
* Templo xintoísta de Izumo Taisha (出雲大社).
* Templo xintoísta de Hinomisaki-jinja (日御碕神社).
esquerda|miniatura|Santuario interior de Izumo Taisha.
esquerda|miniatura|Santuario interior de Hinomisaki-jinja.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Izumo .
Scrippelle

As ***scrippelle*** son un prato típico italiano, característico da cociña teramana.

## Características
Hoxe en día estanse estendendo cada vez máis en toda a rexión dos Abruzos, pero seguen a ser un elemento característico das zonas de Teramo, onde está a súa orixe. Están constituídas por *sottilissime frittatine* preparadas vertendo nunha tixola moi quente unha masa de fariña, auga e ovos; son moi similares ás filloas galegas ou ás *crêpes* francesas que, segundo algúns, de Teramo foron levadas noutrora polos seus exércitos.

Porén, as *scrippelle* difiren das *crêpes* na preparación, nos ingredientes e no uso que se fai na cociña teramana, pois pasan a ser elementos típicos para a preparación de pratos salgados, constituídos en xeral como primeiros pratos.

As *scrippelle* son a base de distintos pratos fundamentais da cociña teramana, entre os cales: 
*"***Scrippelle mbusse***", é dicir molladas, están inmersas nun lixeiro caldo de galiña despois de seren cubertas de parmesano e circulares; 
*"***Timballo di scrippelle***", onde se substitúe á pasta para  separar as capas de ingredientes; 
*"***Scrippelle in forno***", as cales están recheas e cocidas en forno de maneira similar aos canelóns.

A miúdo faise referencia á "*scrippelle teramane*" entendendo o prato de "*scrippelle mbusse*", moi probablemente ligado á dificultade da forma dialectal.

## Ingredientes e preparación
Masa:
*4 ovos.
*4 culleradas de fariña 00 .
*250 ml de auga.
*1 cullerada de aceite.

Xeralmente, a masa ten unha forma moi líquida, por iso pódese engadir se for necesario máis auga. A cocción que debe ser feita en tixolas antiadherentes ben quentes sobre lume medio, ocorre poñendo a masa cun cazo na tixola, aquí a habilidade e a destreza son un elemento esencial para facer estrender a masa de maneira uniforme e facer formar unha capa, similar a un velo. A cocción é moi rápida e require de certa habilidade para darlle a volta á *scrippelle* para facerlle alcanzar a cocción en ambos lados.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Receita das ''scrippelle 'mbusse* para 6 persoas (en italiano)
*Receita das *scrippelle in forno'' para 6 persoas (en italiano)
Estadio Poljud

O **Estadio Poljud** (Croata: *Gradski stadion u Poljudu*) é un estadio situado na cidade de Split, Croacia. Atópase preto da baía do peirao de Split e ten unha capacidade para 35.000 espectadores. Nel xoga os seus partidos coma local o Hajduk Split e nel celebráronse os Xogos Mediterráneos de 1979 e máis o Campionato Europeo de Atletismo de 1990.
Nova York (homónimos)

O topónimo **Nova York** (en inglés **New York**) pode referirse a:

* **Nova York**, cidade dos Estados Unidos de América;
****Area metropolitana de Nova York**;
****estado de Nova York**;
****condado de Nova York**, que coincide co distrito de Manhattan.
***New York**, vila de Lincolnshire, en Inglaterra;
***New York**, vila de North Yorkshire, en Inglaterra;
***New York**, vila de Tyne and Wear, en Inglaterra.

## Véxase tamén 
*'''Nova Iorque, vila do Maranhão, no Brasil;
Provincia de Hōki

**Hōki** (伯耆国, ほうきのくに, *Hōki-no-kuni* ou 伯耆, ほうき) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte oeste da prefectura de Tottori, na rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. Hōki limitaba coas provincias de Izumo (出雲), Bitchū (備中), Mimasaka (美作) e Inaba (因幡).
Yasugi

**Yasugi** (安来市, やすぎし, *Yasugi-shi*) é un concello da prefectura de Shimane no Xapón. Está situado ó extremo leste da prefectura, na rexión de San'in dentro da rexión de Chugoku, e na área da provincia histórica de Izumo, na illa de Honshu. A súa superficie é de 420,97&nbsp;km², a poboación é de 42.321 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 101 hab./km².

O concello de Yasugi limita cos concellos de Higashiizumo, Matsue, Unnan, Okuizumo (que son da prefectura de Shimane); de Yonago, Nanbu e Nichinan (que son da prefectura de Tottori).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Yasugi .
Hitachinaka

**Hitachinaka** (ひたちなか市, ひたちなかし, *Hitachinaka-shi*) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situado ó leste da rexión de Kantō e no centro-leste da prefectura, e na área da provincia histórica de Hitachi, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 99,04&nbsp;km², a poboación é de 156.066 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.580 h/km².

O concello de Hitachinaka limita cos concellos de Tōkai, Naka, Mito e Ōarai.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Hitachinaka .
* Sitio web oficial da cidade de Hitachinaka .
Los Serranos

**Los Serranos** ou **Serrans** é unha comarca da Comunidade Valenciana situada no interior da provincia de Valencia. Tamén recibe os nomes de *A Serra* ou de *Alto Turia*. Comprende o curso alto do río Turia e territorios adxacentes.

É unha zona con baixa densidade demográfica, e a súa capital tradicional é Chelva, mentres que o municipio máis poboado é Villar del Arzobispo.

## Xeografía 
A comarca limita ao leste coa comarca do Camp de Túria, ao sur coas comarcas de Plana d'Utiel e a Foia de Bunyol, ao oeste coa provincia de Cuenca (Castela A Mancha, e ao norte coas comarcas do Alt Palància e a provincia de Teruel (Aragón).

Serrans é unha unidade xeográfica limitada polas montañas antilicinales de orientación ibérica (NO-SL) de Xavalambre polo norte e Serra do Negret polo sur. Entre estas atópase a conca do río Turia, que se atopa encaixado entre gargantas de até 200 metros de alzada.

[miniatura|dereita|200px|Acueduto de Pena Cortada sobre o [río Turia|Turia.]]

### Concellos 
## Lingua e historia 
A lingua propia dos seus habitantes é o castelán aragonés (pois pertence ao grupo de comarcas valencianas que trala Reconquista foron repoboadas con aragoneses) e a variedade dialectal da zona é coñecida popularmente como xurro, (do mesmo xeito que no resto de comarcas próximas castelanfalantes como o Alt Palància, Alt Millars ou o Rincón de Ademuz).

## Delimitacións históricas 
Serrans ou (A Serra) é unha comarca histórica que xa aparecía baixo o nome de *Serrania de Xelva* no mapa de comarcas de Emili Beüt *"Comarques naturals del Regne de València"* publicado no ano 1934. As únicas diferenzas respecto diso, é que os municipios de Chera e Sinarcas, actualmente atópanse encadrados dentro da veciña comarca da Plana d'Utiel e agora do Camp de Túria.

## Véxase tamén 
* Comarcas da Comunidade Valenciana
Chelva

**Chelva** (en valenciano **Xelva**) é un municipio da Comunidade Valenciana. Está situado no interior da provincia de Valencia, na comarca de Serrans, tamén coñecida como "Alto Turia". Dista uns 68&nbsp;km de Valencia pola CV-35 (Valencia-Ademuz).

## Xeografía 
As alturas máis destacadas do termo son o pico da Atalaia (1.157 m), no camiño cara a Villar de Tellas dende Chelva e próximo á poboación de Benagéber, e o Cerro da Neveira (1.205 m) ao norte. O centro urbano de Chelva atópase a 450 m sobre o nivel do mar. O clima predominante é o clima mediterráneo de veráns cálidos e invernos frescos, de carácter semiárido.

O termo presenta unha importante masa forestal, de Pinus halepensis, que ocupa algo máis de 14.000 ha de propiedade na súa maioría pública, patrimonial do Concello, e declarada de Utilidade Pública (montes de UP nº 50 e 51 do catálogo da provincia de Valencia).

### Pedanías e barrios 
Posúe unha poboación duns 2.100 habitantes, 2.000 localizados no centro urbano de Chelva e o resto nas seguintes pedanías e núcleos habitados: Villar de Tellas, Ahillas, Alcotas, Mas de Caballero, Mas de Sancho e El Cerrito. Outras aldeas xa abandonadas son: Bercuta, Benacacira, Arquela etc. Tamén existen masas de labranza dispersas por todo o monte, como son: Mozul, Mozaira, Zae, Casas del Alto, Mas de Pinar, Mais de Tiero, La Atalaya, Mas de Alonso etc. A poboación indicada é moi estacional e as variacións ao longo do ano son importantes, especialmente na época de vacacións. No inverno dificilmente pasa de 1200 habitantes, mentres que no verán, sobre todo en agosto, supera facilmente os 5000.
O Castrado, Cerponzóns, Pontevedra

**O Castrado** é un lugar da parroquia de Cerpozóns no concello de Pontevedra. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **O Castrado**, ao igual que outros como **O Queimado**, débese ao acto de rozar, castrar ou desbravar un terreo e despois queimalo para cultivar.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cerponzóns 
### Parroquias de Pontevedra 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Pontevedra
Provincia de Bizen

**Bizen** (備前国, びぜんのくに, *Bizen-no-kuni* ou 備前, びぜん) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte sueste da prefectura de Okayama, na parte de San'yō na rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. Bizen limitaba coas provincias de Bitchū (備中), Mimasaka (美作) e Harima (播磨).
Montes Vascos

**Montes vascos** (en éuscaro: *Euskal Mendiak*, *Euskal Herriko atalasea* ou *Euskal Herriko arkua*) é a denominación dunha cordilleira situada no extremo setentrional da Península Ibérica. Son a parte máis oriental da Cordilleira Cantábrica, enlazando esta cos Pireneos. Esténdese por Euskadi e Navarra.

## Características 
Divídese en dúas partes, unha setentrional e outra meridional, que son maioritariamente de natureza calcaria, aínda que tamén hai terreos de arenitas e outros materiais. 
[miniatura|300px|Panorámica dende Urbia, destacando no fondo os montes do [Duranguesado con Amboto e Alluitz. Óllase tamén o Santuario de Arantzazu no pé da imaxe.]]

O cumio máis alto é o Aitxuri (1.551 msnm), no macizo do Aizkorri, que comprende un gran número de vales, e a unha multitude de pequenas comarcas. A parte setentrional comprende de oeste a leste o macizo Gorbeia (cota máxima 1.482 msnm, a máis alta de Biscaia), serras de Elgea, Aizkorri e Urkilla (máxima altura Aratz con 1.442 msnm) e Aralar. Fronte a estas formacións atópanse aliñadas ao sur dispostas de oeste a leste os Montes de Iturrieta, Entzia, as serras Urbasa e Andía (cota máxima Beriáin con 1.493 msnm). Polo media áchase unha depresión de extensión decrecente segundo se aproxima á Burunda navarra, onde a distancia entre ambas partes dos Montes é a máis estreita. Son destacábeis os montes do Duranguesado, enormes moles de calcarios arrecifais que teñen ao Anboto (1.331 msnm) como máxima altitude.

As súas ladeiras son suaves, aínda que nos complexos calcarios abundan os barrancos e cortes na paisaxe, nos que habitan diferentes aves, entre elas moitos voitres. No macizo do Anboto, no desfiladeiro de Atzarte, encóntrase unha escola de escalada.

Abunda a vexetación correspondente ao clima húmido atlántico, con bosques de folla caduca, como carballos, faias, teixos, bidueiros etc., e outros de folla perenne, como a aciñeira cantábrica e o piñeiro insigne, este último introducido para a explotación madeireira.
[miniatura|centro|800px|Panorámica dos Montes Vascos, dende [Olárizu.]]

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Parque Natural de Urkiola
* Parque Natural de Pagoeta
* País Vasco
* Xeografía do País Vasco
Provincia de Inaba

**Inaba** (因幡国, いなばのくに, *Inaba-no-kuni* ou 因幡, いなば) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte leste da prefectura de Tottori, na parte de San'in na rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. 

Bizen limitaba coas provincias de Hōki (伯耆), Mimasaka (美作), Harima (播磨) e Tajima (但馬).
Bizen

**Bizen** (備前市, びぜんし, *Bizen-shi*) é un concello da prefectura de Okayama no Xapón. Está situado ó leste da prefectura, e na área da provincia histórica de Bizen, na rexión de San'yō dentro da rexión de Chūgoku, na illa de Honshu. A súa superficie é de 258,23&nbsp;km², a poboación é de 38.407 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 149 hab./km².

Bizen limita cos concellos de Setouchi, Okayama, Akaiwa, Wake, Mimasaka (que son da prefectura de Okayama); de Akō, Kamigōri e Sayō (que son da prefectura de Hyōgo).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Bizen .
ItAli Airlines

**ItAli Airlines S.p.A.** era unha aeroliña con base en Pescara, Italia.

## Códigos
* Código IATA: **FS**
* Código OACI: **ACL**
* Indicativo: **ITALI**

## Historia
A aeroliña era o resultado da fusión entre TAI (Transporti Aerei Italiani) e Air Columbia. Utilizaba dúas aeronaves Fairchild Swearingen Metroliner para cubrir o traxecto de Pescara a Milán e Roma en abril de 2004, que foron substituídas por un Dornier 328 Jet en xaneiro de 2005 e por un segundo en agosto de 2005. En xullo de 2004 unha ruta Pescara a Olbia tamén entrou en servizo cun Dornier 328-110 alugado a Air Alps. Durante a tempada de verán de 2005 novas rutas (operadas polos Dornier 328Jet) uniron Olbia con Pescara, Brindisi e Bérgamo.

## Destinos
*Milán-Malpensa: Foggia, Pescara, Reggio Calabria.
*Pescara: Dubrovnik, Milán-Linate, Milán-Malpensa, Niza, Olbia, Roma, Split, Torino, Venecia.
*Reggio Calabria: Boloña, Milán-Malpensa, Torino.

En decembro de 2006 ItAli Airlines empezou a operar servizos chárter desde Reggio Calabria, tomando o lugar deixado pola aeroliña neerlandesa Interstate Airlines.

## Frota
En xaneiro de 2009 a frota de ItAli Airlines incluía:

*2 McDonnell Douglas MD-82
*2 Dornier 328Jet
*2 Fairchild Metro III

Outras aeronaves:

*1 Cessna Citation 500

En xaneiro de 2009 a idade media da frota de ItAli Airlines era de 22.8 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*ItAli Airlines
Santuario de San Gabriele dell'Addolorata

miniatura|250px|Santuario de San Gabriele dell'Addolorata
O '''santuario de San Gabriele dell'Addolorata'* (*San Gabriel da Dolorosa'', en italiano) é un santuario italiano, que se atopa aos pés do Gran Sasso, na comune de Isola del Gran Sasso d'Italia, na provincia de Teramo.

Hai 4 estruturas principais: o convento que é a sé de *passionisti*; a vella igrexa na que están os restos de Gabriele dell'Addolorata; a nova igrexa en formigón armado e aceiro, que en xeral está aberta tódolos días para acoller ao alto número de peregrinos; e a sede do *Eco di San Gabriele*, a revista mensual vinculada ás actividades do santuario.

## Historia
Cara 1215, Francisco de Asís fundou un convento para a súa orde franciscana na comune de Isola del Gran Sasso d'Italia, no que estiveron até o tempo das supresións napoleónicas; ese convento é o actual santuario de San Gabriele.

Parece que o santo de Asís viu nas augas freáticas do Gran Sasso un altar dedicado á Virxe, polo que probablemente en 1216 comezou a construción dunha igrexa adicada á mesma.

En 1809 o convento foi abandonado polos seguidores de Francisco, a raíz da supresión das ordes relixiosas durante o período napoleónico e posteriormente tomado en 1847 polos Passionistas.

A urna cos restos mortais de Gabriele dell'Addolorata estivo durante un tempo conservada na antiga igrexa, para ser trasladada posteriormente ao novo santuario.

## Devoción
miniatura|Urna cos restos de Gabriele
O santuario é unha meta de peregrinación moi seguida polos xoves con dúas citas principais, unha no mes de marzo, a cen día do exame do Estado para obter o diploma de ensinanza media superior, onde miles de estudantes procedentes dos Abruzos e outros lugares acoden ao santuario para rezar e así obter un bo resultado no exame; e outra o derradeiro domingo de agosto, no que se amorean multitude de tendas de campaña na que os mozos (pero tamén os menos mozos) se establecen durante cinco días, dando vida o seu encontro relixioso.

Entre as visitas célebres do santuario caben destacar a do Papa Xoán Paulo II e o entón  prefecto de Congregación para a Doutrina da Fe, Joseph Ratzinger. A lembranza destas visitas testimóniase polas fotos expostas no moderno santuario.

## Arte
O moderno santuario, realizado segundo o proxecto da escola Gio Ponti, completado co proxecto do arquitecto Eugenio Abruzzini, alberga valiosos exemplos da arte sagrada contemporánea de artistas como Enrico Accatino, Ugolino de Belluno ou Tito Amodei.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sito oficial do santuario .
*Sitio oficial da Tendopoli di San Gabriele .
*Blog sobre San Gabriele .
Giulianova

**Giulianova** é unha vila costeira e comuna italiana de 23.256 habitantes, na provincia de Teramo.

## Xeografía 
A vila esténdese no norte da rexión de Abruzos, entre os ríos Salinello e Tordino. Giulianova concíbese como a escisión entre a *Paese*, a vila histórica no alto dos outeiros, e o *lido*, a máis recente desenvolvida abaixo, na praia.

O turismo xoga un gran papel en Giulianova. A vila, caracterizada por ter varias praias, convértese no verán en refuxio de cidadáns de grandes cidades como Roma ou Milán, así como de turistas alemáns e franceses.

## Historia 
En tempos pre-romanos, a tribo dos Praetutii tiñan un asentamento chamado Castrum Novum nas proximidades de Giulianova. Na Idade Media a poboación de Castrum Novum, daquela chamado *Castrum divi Flaviani*, foi trasladada á nova vila de Giulia, situada nos outeiros, fundada polo nobre local Giulio Antonio Acquaviva.

## Véxase tamén 
* Porto de Giulianova
* Santuario de Nosa Señora do Esplendor

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial 
* Fotoblog sobre a vida no porto de Giulianova
Montepulciano d'Abruzzo rosso

miniatura|Montepulciano d'Abruzzo rosso
O '''Montepulciano d'Abruzzo rosso''', é un viño DOC cuxa produción está permitida nas provincias de Chieti, L'Aquila, Pescara e Téramo.

## Características organolépticas
***Cor**: vermello rubí intenso con lixeiros matices violáceos a unha idade temperá. Co envellecemento, xeralmente máis alá dos cinco anos, tende a matices amaranto e ladrillo.
***Cheiro**: viñoso, intenso, inmediatamente provén da cereixa, logo froitos vermellos amorados.
***Sabor**: seco, áspero de novo, suave coa idade, sápido, con toda razón tánico.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Montepulciano d'Abruzzo Colline Teramane
Stadio Comunale

**Stadio Comunale** é a designación que se fai en italiano para os "estadios municipais", e pode facer referencia aos principais estadios de varias cidades en Italia e na Suíza italiana. En particular:

### Italia 
*  Stadio Tommaso Fattori, L'Aquila
*  Stadio Città di Arezzo, Arezzo
*  Stadio Renato Dall'Ara, Bologna
*  Stadio Sant'Elia, Cagliari
*  Stadio Artemio Franchi de Florencia
*  Stadio Artemio Franchi de Siena
*  Stadio Luigi Ferraris, Genova
*  Stadio Olimpico Comunale, Grosseto
*  Nuovo Stadio Comunale de Lumezzane
*  Stadio Comunale Giovanni Celeste, Messina
*  Stadio Marcello Melani, Pistoia
*  Stadio Comunale de Pizzighettone
*  Stadio Comunale Mario Battaglini, Rovigo
*  Stadio Comunale de Teramo
*  Stadio Olimpico di Torino, Torino
*  Stadio Comunale di Monigo, Treviso

### Suíza 
*  Stadio Comunale de Bellinzona
*  Stadio Comunale de Chiasso
*  Stadio del Lido, Locarno

## Véxase tamén 
* Estadio
* Estadio Municipal
* Municipal Stadium
* Stade Municipal
Obaba

***Obaba*** é un filme dirixido por Montxo Armendáriz, baseado na novela *Obabakoak* de Bernardo Atxaga.

## Sinopse 
Lourdes, con 23 anos, emprende unha viaxe cara aos territorios de Obaba. Na súa equipaxe leva unha pequena cámara de vídeo. Con ela quere capturar a realidade de Obaba, da súa contorna, da súa xente. Mais Obaba non é o lugar que Lourdes imaxinaba, e acaba descubrindo quen vive alí, como Merche, Ismael, ou Tomás, que están atrapados nun pasado do que non poden escapar.

## Elenco 
* Bárbara Lennie (Lourdes)
* Pilar López de Ayala (mestra)
* Eduard Fernández (Lucas)
* Juan Diego Botto (Miguel)
* Héctor Colomé (Ismael)
* Lluís Homar (Lucas adulto)
* Mercedes Sampietro (nai de Miguel)
* Txema Blasco (Tomás adulto)
* Peter Lohmeyer (enxeñeiro)
* Ryan Lee Cameron (Esteban)

## Galardóns 
* 1 Premio Goya ao Mellor son na 20ª edición. Tamén estivo nomeado a outros nove premios nesta edición.
* 1 proposta á Cuncha de Ouro.
* 5 propostas aos Premios do Círculo de Escritores Cinematográficos.
* 1 proposta aos Premis Butaca de teatre i cinema de Catalunya.
* 1 proposta aos Premios Fotogramas de Prata no 2006.
* 2 premios na Entrega Anual de Premios ACE (2 propostas).
* 1 proposta aos Premios Unión de Actores no 2006.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de España propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 78ª edición dos Óscar