Espazo exterior

miniatura|175px|Capas da atmosfera (non esta a escala).
O **espazo exterior** ou **espazo baleiro**, tamén simplemente chamado *espazo*, refírese ás rexións relativamente baleiras do universo fóra das atmosferas dos corpos celestes. Úsase espazo *exterior* para distinguilo do espazo aéreo (e as zonas terrestres). O espazo exterior non está completamente baleiro de materia (é dicir, non é un baleiro perfecto) senón que contén unha baixa densidade de partículas, predominantemente gas hidróxeno, así como radiación electromagnética. Aínda que se supón que o espazo exterior ocupa practicamente todo o volume do universo e durante moito tempo considerouse practicamente baleiro, ou repleto dunha substancia chamada éter, agora sábese que contén a maior parte da materia do universo. Esta materia está formada por radiación electromagnética, partículas cósmicas, neutrinos sen masa e mesmo formas de materia non ben coñecidas como a materia escura e a enerxía escura. De feito no universo cada un destes compoñentes contribúe ao total da materia, segundo estimacións, na seguinte proporción: materia condensada fría (0,03 %), materia estelar (0,5 %), neutrinos (partículas sen masa, 0,3 %), materia escura (25 %) e enerxía escura (75 %). A natureza física destas últimas é aínda apenas coñecida. Só se coñecen algunhas das súas propiedades polos efectos gravitatorios que imprimen no período de revolución das galaxias, por unha banda, e na expansión acelerada do universo ou inflación cósmica, por outro.

## Límite da Terra 
Non hai un límite claro entre a atmosfera terrestre e o espazo, xa que a densidade da atmosfera decrece gradualmente a medida que a altitude aumenta. No entanto, a Federación Aeronáutica Internacional estableceu a liña de Kármán a unha altitude de 100 quilómetros como unha definición de traballo para o límite entre a atmosfera e o espazo. Isto úsase porque, como Theodore von Kármán calculou, por riba dunha altitude dun 100&nbsp;km, un vehículo típico tería que viaxar máis rápido que a velocidade orbital para poder obter suficiente sustentación aerodinámica para sosterse el mesmo. Estados Unidos designa á xente que viaxa por riba dunha altitude de 80&nbsp;km como astronautas. Durante a reentrada atmosférica, a altitude de 120&nbsp;km marca o límite onde a resistencia atmosférica convértese en perceptible.

## Sistema Solar 
O espazo exterior dentro do Sistema Solar é chamado espazo interplanetario, que se converte en espazo interestelar na heliopausa. O baleiro do espazo exterior non é realmente baleiro; está poboado en parte con varias ducias de tipos de moléculas orgánicas descubertas mediante espectroscopia de microondas. Segundo a teoría do big-bang, a radiación dos corpos negros de 2,7 K de temperatura quedou do big-bang e a orixe do universo enche o espazo, así como os raios cósmicos, que inclúen núcleos atómicos ionizados e varias partículas subatómicas. Tamén hai gas, plasma, po, meteoros e material deixado de lanzamentos previos tripulados e non tripulados que son un risco potencial para as naves espaciais. Parte deste lixo espacial volve entrar na atmosfera.

A ausencia de aire converte ao espazo exterior en lugares ideais para a astronomía en todas as lonxitudes de onda do espectro electromagnético. As imaxes e outros datos de vehículos espaciais non tripulados proporcionaron información sobre os planetas, asteroides e cometas no noso sistema solar.

## Variación de presión 
Trasladarse desde o nivel do mar até o espazo exterior produce unha diferenza de presión duns 15 psi (103 410Pa), equivalente a saír á superficie desde unha profundidade baixo a auga duns 10 metros.

## Baleiro 
Contrario á crenza popular, unha persoa exposta de súpeto ao baleiro non explotaría, morrería de frío ou polo seu propio sangue fervendo, pero tardaría pouco tempo en morrer de asfixia (anoxia). O vapor de auga comezaría a ferver desde as áreas expostas como a córnea do ollo e xunto co osíxeno, desde as membranas dentro dos pulmóns. http://imagine.gsfc.nasa.gov/docs/ask_astro/answers/970603.html

## Rexións 
### Xeoespazo 
[miniatura|[Aurora polar observada desde o transbordador Discovery, na misión STS-39, maio de 1991 (altitude orbital: 260 km).]]

O xeoespazo é a rexión do espazo próximo á Terra, que inclúe a rexión superior da atmosfera e a magnetosfera. incluído o cinto de radiación de Van Allen. O límite exterior da geospace é a magnetopausa, que forma unha interface entre magnetosfera do planeta e polo vento solar. O límite interior é a ionosfera. Como as propiedades físicas e o comportamento do espazo próximo á Terra é afectado polo comportamento do tempo Sol e da meteoroloxía do espazo, o campo de geospace está interconectado con heliofísica; o estudo do Sol e o seu impacto sobre o planets Sistema Solar.

#### Espazo cislunar 
A rexión fóra da atmosfera da Terra e que se estende máis aló da órbita da Lúa, incluíndo os punto de Lagrange s, é por veces refire como *cis-lunares espazo*.

## Satélites 
Hai moitos satélites artificiais orbitando a Terra, incluíndo satélites de comunicacións xeosíncronos a 35.786&nbsp;km sobre o nivel do mar sobre o ecuador. As súas órbitas nunca se deterioran" porque case non hai materia alí para exercer arrastre por fricción. Hai tamén unha crecente dependencia de satélites que permiten o Sistema de posicionamento global (GPS), para usos militares e civís. Unha idea equivocada común é que a xente en órbita está fóra da gravidade da Terra porque están "a flotar", pero flotan porque están en caída libre: a forza da gravidade e a súa velocidade lineal crean unha forza centrípeta interior que non lles permite voar fóra, cara ao espazo. A gravidade da Terra alcanza máis aló do cinto de Van Allen e mantén a Lúa en órbita a unha distancia media de 384.403&nbsp;km. A gravidade de todos os corpos celestes tende a cero coa inversa do cadrado da distancia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Espazo intergaláctico
* Espazo interestelar

### Ligazóns externas 
* Pódese sobrevivir ao baleiro espacial por un tempo .