open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Os Chous, Lubián

**Os Chous** (*Chanos* en castelán e oficialmente) é unha localidade do concello de Lubián na provincia de Zamora (Castela e León). Está situada a carón da Serra Segundeira. Segundo o INE, no ano 2012 tiña 55 habitantes.
## Características
Atópase situado ao noroeste da provincia de Zamora, xunto á provincia de Ourense, limítrofe á comarca de Viana, e próximo á fronteira con Portugal, á altura da histórica rexión lusitana de Trás-Os-Montes. Pertence ás Portelas, unha sub-bisbarra da bisbarra histórica e tradicional de Seabra.

Preto do lugar atópase o Santuario da Tuiza, patroa da Alta Sanabria e centro da romaría que cada último domingo de setembro congrega aos veciños da zona.

É unha das poucas localidades bilingües da provincia de Zamora, pois os seus habitantes utilizan habitualmente o castelán e o galego.

O número de habitantes descendeu de modo paulatino desde a metade do século XX. A súa economía está baseada na agricultura e a gandaría.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Santuario de La Tuiza
* Imágenes por satélite de Chanos
* Pedanía de Chanos
Mariner 8

**Mariner 8** foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 9 de maio de 1971 mediante un foguete Atlas Centaur D desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para estudar Marte, fallando antes de chegar sequera á órbita terrestre por un fallo do foguete lanzador.

## Características 
Mariner 8 pertenceu ó programa Mariner da NASA. Era idéntica á posteriormente exitosa Mariner 9 e xunto ela era parte do proxecto *Mariner Mars 71*. A súa misión era entrar en órbita de Marte para facer medicións e observacións científicas, pero un fallo na etapa Centaur impediulle chegar a órbita, caendo no océano Atlántico, a uns 1500&nbsp;km de Cabo Cañaveral e a uns 560&nbsp;km ó norte de Porto Rico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mariner 9
Giovanna Trillini

**Giovanna Trillini**, nada en Jesi o 17 de maio de 1970, é unha tiradora de esgrima italiana, gañadora de oito medallas olímpicas.

## Traxectoria 
Participou, aos 22 anos, nos Xogos Olímpicos de 1992 celebrados en Barcelona, gañando a medalla de ouro nas probas individual e por equipos da modalidade de florete. Nos Xogos Olímpicos de 1996 celebrados en Atlanta revalidou a súa medalla de ouro na proba por equipos, gañando a medalla de bronce en individual, metais que repetiu nos Xogos Olímpicos de 2000 de Sidney. Nos Xogos Olímpicos de 2004 de Atenas gañou a medalla de prata na proba individual (non houbo nesta ocasión competición por equipos na modalidade de florete) ao perden na final coa súa compatriota Valentina Vezzali. Nos Xogos Olímpicos de 2008 de Pequín gañou a medalla de bronce na proba per equipos e rematou cuarta na individual, conseguindo así un diploma olímpico.

Ao longo da súa carreira gañou dezanove medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas nove de ouro; e seis medallas no Campionato de Europa da especialidade, dúas delas de ouro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web persoal 
* www.olympic.org - Giovanna Trillini 
* www.sports-reference.com - Giovanna Trillini
Francisco Otero

Co nome de **Francisco Otero** podemos referirnos a:

***Francisco Otero González**, pasteleiro anarquista galego (1860-1880).
***Francisco Otero Juncal**, sindicalista e político pontevedrés (m. 1981).

***Francisco Otero Guldrís**, avogado e xornalista galego (1928-2019).
***Francisco Otero Moraña**, empresario e político galego (1836-1907).

***Francisco Otero Goday**, avogado e político galego (1876-1957).
Galiza (Mondoñedo)

***Galiza*** foi unha revista editada en Mondoñedo entre 1930 e 1932.

## Historia e características 
Apareceu o 25 de xullo de 1930 como unha revista cultural e estaba dirixida por Álvaro Cunqueiro. Só editou cinco números e contiña artigos políticos de esquerda e nacionalista e culturais. Entre os seus colaboradores estaban Francisco Fernández del Riego, Raimundo Aguiar e Salvador de Madariaga. Publicou as notas inéditas "Nacionalismo e socialismo" de Xoán Vicente Viqueira. Entre os colaboradores literarios estaban Castelao, Ramón Otero Pedrayo, Vicente Risco e Villar Ponte; poemas galegos de Álvaro Cunqueiro, Fermín Bouza-Brey, Ricardo Carballo Calero, Eduardo Blanco Amor, Xosé Otero Espasandín e Eugenio Montes; e os casteláns "Brazos vacíos", de José Ramón Santeiro, e "Despedida a Manuel Antonio", de Xulio Sigüenza. Cesou a súa edición en 1932.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Aciveiros

**Aciveiros** (en castelán e oficialmente *Aciberos*) é unha localidade do concello de Lubián, na provincia de Zamora (Castela e León).
## Situación
Encóntrase situado ao noroeste da provincia de Zamora, preto da provincia galega de Ourense e da rexión histórica portuguesa de Trás-os-Montes. Pertence ás Portelas ou Alta Seabra, unha subcomarca da bisbarra histórica e tradicional da Seabra.

Situado en plena rota do Camiño de Santiago Xabrés, o seu nome significa "o lugar dos acivros". Encóntrase arrodeado de bosques de carballos e breixos, aínda que tamén hai castiñeiros, algúns deles centenarios. É unha zona xenerosa en auga que recollen as súas múltiples fontes. Do seu patrimonio destaca a pequena ermida de Santa Ana, cunha bonita espadana con toques barrocos, e a súa igrexa parroquial da virxe do Carme. Tamén sobresae o seu rico patrimonio etnográfico, como os numerosos muíños de auga e fornos de cocer pan, todos eles datados entre os séculos XV e XVIII.

É unha das localidades bilingües da provincia de Zamora, xa que os seus habitantes utilizan habitualmente o castelán e o galego.

## Patrimonio 
Do seu patrimonio destaca:

*A igrexa parroquial da Virxe do Carme está situada á saída da aldea. Trátase dun edificio sinxelo, cun pequeno pórtico de tres arcos e cuberta en curva feita en cemento. Neste templo, os espazos do adro son utilizados como cemiterio.
*A ermida de Santa Ana atópase situada á entrada do lugar. De reducida dimensión, ten unha chamativa espadana con toques barrocos e pequeno vestíbulo aberto.
*Hai varios muíños de auga, un deles localizado na praza da Mallada e que está datado no século XV. Existen outros dous encóntranse na "sobre aldea" e datados en época posterior, cara ao século XVIII.
*Hai dous fornos de cocer pan, ambos os dous situados na praza da Mallada e na Porta da Rosalía. Estes foron datados nos séculos XV e XVIII, respectivamente.

## Notas
Aceredo, Manín, Lobios

**Aceredo** é un lugar da parroquia de Manín no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 21 habitantes no ano 2020 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 9 mulleres.

Aceredo está desde o 2009 dentro da Reserva da Biosfera transfronteiriza galego-portuguesa Gerês-Xurés.

O documental *Os días afogados* recolle a historia do asolagamento do vello Aceredo polo encoro de Lindoso.

## Galería

Ficheiro:Aceredo visto dende Os Cauños (Ludeiros).jpg|alt=Aceredo na súa nova ubicación na Agordatia, parroquia de Manín.|Aceredo visto dende Os Cauños (Ludeiros)
Ficheiro:Aceredo (vello) emerxendo das augas.jpg|Aceredo (vello) emerxendo das augas
Ficheiro:Aceredo (vello) emerxendo das augas as casas.jpg|Aceredo (vello) emerxendo das augas as casas
Ficheiro:Aceredo (vello) emerxendo das augas casa.jpg|Aceredo (vello) emerxendo das augas casa
Ficheiro:Ponte sobre o Limia Aceredo Lantemil.jpg|Ponte sobre o río Limia entre Aceredo e Lantemil
Ficheiro:Canastro no miradoiro do encoro de Lindoso en Aceredo 2.jpg|Canastro salvado do asolagamento, no miradoiro do encoro de Lindoso
Ficheiro:Canastro no miradoiro do encoro de Lindoso en Aceredo.jpg|Canastro salvado do asolagamento, no miradoiro do encoro de Lindoso
Ficheiro:Aceredo.jpg|Aceredo. Aldea da parroquia de Manín no concello de Lobios

## Lugares e parroquias
### Lugares de Manín
Aceredo (asolagado)

### Parroquias de Lobios
## Notas
## Véxase tamén 
## Outros artigos 
* Lugares de Lobios
Compostela, Manín, Lobios

**Compostela** (do latín *campus estellae*, 'campo da estrela'. Pode provir tamén do latín *compositum tellus*, 'terra composta ou fermosa' ou de *compositum*, 'enterrado') é un lugar da parroquia de Manín no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 37 habitantes no ano 2019 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 20 mulleres.

Compostela é unha aldea de Lobios dentro do perímetro do Parque Natural Baixa Limia - Serra do Xurés, desde a súa declaración o 21 de febreiro de 1993 (DOG nº 35 do 22-02-1993).

Desde 2009 forma parte da Reserva da biosfera transfronteiriza galego-portuguesa Gerês-Xurés.

## Galería 

Ficheiro:Compostela-aldea.jpg|Compostela, aldea da parroquia de Manín en Lobios
Ficheiro:Antiga escola de Compostela.jpg|Antiga escola de Compostela
Ficheiro:Aldea de Composela.jpg|Aldea de Compostela
Ficheiro:Compostela de Manín03.jpg|alt=Parroquia de Manín|Aldea de Compostela
Ficheiro:Compostela de Manín01.jpg|alt=Parroquia de Manín. Vista dende Ludeiros.|Aldea de Compostela

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Manín 
### Parroquias de Lobios 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobios
Os Baños, Río Caldo, Lobios

**Os Baños** é un lugar da parroquia de Río Caldo no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Segundo o INE e do IGE en 2012 tiña 19 habitantes (sete homes e doce mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Río Caldo 
### Parroquias de Lobios 
## Notas
Ludeiros, Manín, Lobios

**Ludeiros** é un lugar da parroquia de Manín no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 34 habitantes no ano 2025 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 21 mulleres.

Ludeiros é unha aldea de Lobios dentro do perímetro do Parque Natural Baixa Limia - Serra do Xurés, desde a súa declaración o 21 de febreiro de 1993 (DOG nº 35 do 22-02-1993).

Desde 2009 forma parte da Reserva da biosfera transfronteiriza galego-portuguesa Gerês-Xurés.

## Historia 
Ludeiros é unha aldea fronteiriza, o que marcou a súa historia. Foron moitas as incursións dos portugueses para facerse con estas terras, que pertenceron ao castelo de Araúxo (situado nas inmediacións da aldea de A Vila, en Lobios), castelo desaparecido na súa totalidade, terras disputadas polo señor do castelo de Lindoso (Portugal), pola importancia que supuña esta parte da Serra de Santa Eufemia para dispor de pastos para o gando do castelo e a veciñanza portuguesa. As disputas mantivéronse ata o Tratado de Lindes de Lisboa de 1864, que determinou a fronteira polo río da Madalena, pasando a Portugal esa franxa de terra dende o río Cabril, como se recolle no tratado e amosa o mapa de José de Castro López empregado para a firma do acordo que tivo lugar en Badaxoz, en marzo de 1863.
Ese terreo disputado, que se amosa no mapa, afirmaba o historiador José Lamela Bautista, que era o que máis problemas lle causaba aos dous reinos, polo que había que establecer uns lindes definitivos que fosen respectados por ambas as partes.

## Galería 

Ficheiro:Panorámica de Ludeiros.jpg|Panorámica de Ludeiros
Ficheiro:Ludeiros dende o Cancelo.jpg|Ludeiros dende o Cancelo
Ficheiro:Ludeiros casas do cabo do lugar.jpg|Ludeiros casas do cabo do lugar
Ficheiro:Ludeiros casas de A Veiga.jpg|Ludeiros casas de A Veiga
Ficheiro:Canastros do Cancelo de Ludeiros 2.jpg|Canastros do Cancelo
Ficheiro:Canastros do Cancelo en Ludeiros.jpg|Canastros do Cancelo
Ficheiro:Entrada da capela de San Pedro de Ludeiros.jpg|Capela de San Pedro
Ficheiro:Capela de San Pedro de Ludeiros.jpg|Capela de San Pedro
Ficheiro:Ludeiros dende o Outeiro Rubio.jpg|Ludeiros dende o Outeiro Rubio
Ficheiro:Canastro en Ludeiros.jpg|Canastro de Aceredo, salvado do asolagamento polo encoro de Lindoso, agora na aldea de Ludeiros no concello de Lobios

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Manín 
Aceredo (asolagado)

### Parroquias de Lobios 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobios
Guende

O topónimo **Guende** pode referirse a:

;En Galiza
***Guende**, lugar da parroquia da Baña, no concello da Baña;
***Guende**, lugar da parroquia de San Paio de Araúxo, no concello de Lobios;
***Guende**, lugar da parroquia de Folladela, no concello de Melide;
***Guende**, lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns, no concello de Outes;
***Guende**, lugar da parroquia de Souto, no concello de Paderne;
***Guende**, lugar da parroquia de San Fiz de Cangas, no concello de Pantón;
***Vilarguende**, lugar da parroquia de Queizán, no concello de Navia de Suarna.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Guendón**, lugar da parroquia da Hedrada, no concello de Parada de Sil;
***Guendos**, lugar da parroquia de Matalobos, no concello da Estrada;
***Guiende**, lugar da parroquia de Tállara, no concello de Lousame.
A Lama, Torno, Lobios

**A Lama** é un lugar da parroquia de Torno no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 18 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 10 mulleres.

## Toponimia 
O orónimo provén do latín , e indica un lugar con lama ou lodo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Torno 
### Parroquias de Lobios 
## Notas
Manín, Manín, Lobios

**Manín** é un lugar da parroquia de Manín no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 16 habitantes no ano 2020 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 10 mulleres.

Manín está desde o 2009 dentro da Reserva da biosfera transfronteiriza galego-portuguesa Gerês-Xurés.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Manín 
Aceredo (asolagado)

### Parroquias de Lobios 
## Galería 

Ficheiro:Manín sinal.jpg|Manín
Ficheiro:Manín aldea 1.jpg|Manín aldea
Ficheiro:Manín aldea 2.jpg|Manín aldea
Ficheiro:Manín aldea 3.jpg|Manín aldea
Ficheiro:Manín canastro.jpg|Manín canastro
Ficheiro:Manín canastro 2.jpg|Manín canastro
Ficheiro:Manín adega con teito de palla.jpg|Manín adega con teito de palla
Ficheiro:Manín mina.jpg|Manín mina
Ficheiro:Cruceiro de Manín 2.jpg|Cruceiro de Manín
Ficheiro:Cruceiro de Manín.jpg|Cruceiro de Manín

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobios
Anthriscus

***Anthriscus*** é un xénero da familia Apiaceae, estendido por toda Europa e as zonas temperadas de Asia. Consta de 88 especies descritas e destas, só 16 aceptadas, algunhas das cales herbas velenosas.Os membros do xénero vexetan en prados e bordos de camiños sobre solos húmidos e lixeiramente porosos.
## Descrición 
As follas son 2-3-pinnadas, glabras a pubescentes; con segmentos lanceolados, aserrados a pinnatífidas. Invólucro de 1 ou 2 brácteas ou carecen. Raios florais 10-15. Involucelo de varios bractéolas. Dentes do cáliz obsoletos. Pétalos brancos. Froitos oblongos, tuberculados e hirsutos, raramente glabros, cristas non prominentes. A especie tipo é a *Anthriscus vulgaris* Pers.
;Etimoloxía:
O nome pode provir do grego *anthos* (flor) e *rischos* (sebe) polo lugar onde habita, ou ben de *antherix* (cana) pola forma do seu pistilo.

## Especies 
A continuación dáse unha lista das especies do xénero ''* aceptadas até xullo de 2013, ordenadas alfabeticamente. Para cada unha indícase o nome binomial seguido do autor, abreviado segundo as convencións e usos.

* *Anthriscus africana* Hook,f.
* *Anthriscus caucalis* M.Bieb.
* *Anthriscus cerefolium* (L.) Hoffm.
* *Anthriscus fumarioides* (Waldst. & Kit.) Spreng.
* *Anthriscus glacialis* Lipsky
* *Anthriscus kotschyi* Fenzl ex Boiss.
* *Anthriscus lamprocarpa* Boiss.
* *Anthriscus mollis* Boiss. & Reut.
* *Anthriscus nemorosa* (M.Bieb.) Spreng.
* *Anthriscus nitida* (Wahlenb.) Garcke
* *Anthriscus ruprechtii* Boiss.
* *Anthriscus schumalhauenii* (Albov) Koso-Pol.
* *Anthriscus stocksiana* (Boiss.) Koso-Pol.
* *Anthriscus sylvestris* (L.) Hoffm.
* *Anthriscus tenerrima* Boiss. & Spruner
* *Anthriscus velutinus'' Sommier & Levier

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
# Bailey, L.H. & E.Z. Bailey. 1976. Hortus Third i–xiv, 1–1290. MacMillan, Nova York.
# Nasir, E. & S. I. Ali (eds). 1980-2005. Fl. Pakistan Univ. of Karachi, Karachi.

### Ligazóns externas
Cerefolio

O **cerefolio** ou cerefollo (***Anthriscus cerefolium***) é unha especie do xénero *Anthriscus* emparentada co pirixel. É nativa do Cáucaso, pero foi diseminada por toda Europa polos romanos, onde se naturalizou.

thumb|240px|Ilustración
## Características 
Planta herbácea cultivada, de carácter anual, crece entre 40–70&nbsp;cm de altura. Os talos son de 30 a 40&nbsp;cm de alto, finos, ramosos, ocos e estriados. As follas son tripinnadas, recortadas en lóbulos lanceolados, e poden ser rizadas. As diminutas flores brancas forman pequenas umbelas de 2,5 a 5&nbsp;cm de diámetro. O froito, de arredor de 1&nbsp;cm de longo, é oblongo, cunha delgada crista en forma de pico,

## Emprego 
É unha planta que se emprega máis para uso culinario que medicinal. É diurética, aperitiva, tónica e estimulante. Pódese utilizar como substituto do pirixel. 
;Etimoloxía:
***cerefolium***: epíteto latino que significa "follas de cera".
;Sinonimia:
* *Anthriscus cerefolium var. longirostris* (Bertol.) Cannon	
* *Anthriscus cerefolium subsp. trichosperma* Nyman	
* *Anthriscus chaerophyllus* St.-Lag.	
* *Anthriscus longirostris* Bertol.	
* *Anthriscus sativa* Besser	
* *Anthriscus trachysperma* Rchb. ex Nyman	
* *Anthriscus trichosperma* (Lam.) Spreng.	
* *Cerefolium cerefolium* (L.) Britton	
* *Cerefolium sativum* Besser
* *Cerefolium sylvestre* Besser	
* *Cerefolium trichospermum* Besser	
* *Chaerefolium cerefolium* (L.) Schinz	
* *Chaerefolium trichospermum* (Schinz & Thell.) Stankov	
* *Chaerophyllum cerefolium* (L.) Crantz	
* *Chaerophyllum nemorosum* Lag. ex DC.
* *Chaerophyllum sativum* Lam.	
* *Scandix cerefolium* L.	basónimo
* *Scandix tenuifolia* Salisb.	
## Nome común 
* Galego: cerefolio, cerefollo, pirifol

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
# Anonymous. 1986. List-Based Rec., Soil Conserv. Serv., U.S.D.A. Database of the U.S.D.A., Beltsville.
# Bailey, L. H. & E. Z. Bailey. 1976. Hortus Third i–xiv, 1–1290. MacMillan, Nova York.
# Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., Nova York.
# Gleason, H. A. 1968. The Choripetalous Dicotyledoneae. vol. 2. 655 pp.&nbsp;In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S. (ed. 3). New York Botanical Garden, Nova York.
# Gleason, H. A. & A. J. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx.
# Scoggan, H. J. 1979. Dicotyledoneae (Loasaceae to Compositae). Part 4. 1117–1711 pp.&nbsp;In Fl. Canada. National Museums of Canada, Ottawa.
Igrexa católica bizantina ucraína

A **Igrexa católica bizantina ucraína**, ou **Igrexa greco-católica ucraína** (en ucraíno: Українська греко-католицька церква, *Ukrainska hreko-katolytska tserkva*), é a maior Igrexa particular oriental da Igrexa católica. O primado da Igrexa é o arcebispo maior de Kíiv-Galicia e toda a Rus. A Igrexa é unha das sucesoras da aceptación do cristianismo polo gran príncipe Vladímir o Grande de Kíiv, en 988. A Igrexa tense estendido coa diáspora ucraína, e a día de hoxe ten uns 40 xerarcas nunha ducia de países en catro continentes, incluíndo outros tres bispos metropolitanos en Polonia, os Estados Unidos e o Canadá. Dende marzo de 2011 o arcebispo maior é Sviatoslav Shevchuk. Dentro da propia Ucraína, o catolicismo é unha confesión minoritaria, a segunda a distancia da maioría ortodoxa. En canto ao número de fieis, a Igrexa católica ucraína é a terceira igrexa do país, logo da Igrexa ortodoxa ucraína do patriarcado de Moscova e da Igrexa ortodoxa ucraína do patriarcado de Kíiv. 
## Estrutura 
[miniatura|250px|Igrexa greco-católica ucraína de San Xoán Bautista de [Ottawa, Canadá.]]

A Igrexa moveu a súa sede central de Lviv a Kíiv o 21 de agosto de 2005. O título da cabeza da Igrexa cambiouse de *arcebispo maior de Lviv* a *arcebispo maior de Kíiv-Galicia*. A día de hoxe, as xurisdicións territoriais da Igrexa son as seguintes:
* Arquieparquía Maior de Kíiv-Galicia
** Arquieparquía de Kíiv
*** Exarcado arquiepiscopal de Crimea
*** Exarcado arquiepiscopal de Donetsk
*** Exarcado arquiepiscopal de Khárkiv
*** Exarcado arquiepiscopal de Lutsk
*** Exarcado arquiepiscopal de Odesa
** Arquieparquía de Lviv
*** Eparquía de Stryi
*** Eparquía de Sambir-Drohobych
*** Eparquía de Sokal–Zhovkva
** Arquieparquía de Ternopil–Zboriv
*** Eparquía de Buchach
** Arquieparquía de Ivano-Frankivsk
*** Eparquía de Kolomyia–Chernivtsi
** Arquieparquía de Przemyśl–Varsovia
*** Eparquía de Wrocław-Gdańsk
** Arquieparquía de Winnipeg
*** Eparquía de Edmonton
*** Eparquía de Toronto e o Canadá Oriental
*** Eparquía de Saskatoon
*** Eparquía de New Westminster
** Arquieparquía de Filadelfia
*** Eparquía de San Nicolás de Chicago
*** Eparquía de Stamford
*** Eparquía de Parma
** Eparquía de Curitiba (provincia eclesiástica de Curitiba)
** Eparquía de Buenos Aires (provincia eclesiástica de Bos Aires)
** Eparquía dos Santos Pedro e Pablo (provincia eclesiástica de Melbourne)
** Eparquía da Sagrada Familia de Londres
** Eparquía de San Vladimir o Grande de París
** Exarcado apostólico de Alemaña e Escandinavia (suxeito directamente á Santa Sé)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*

### Ligazóns externas 
*Páxina web oficial
Escambrón

Co termo **escambrón** coñécense diferentes especies botánicas:

*A especie *Prunus spinosa*, o abruñeiro.
*A especie *Crataegus monogyna*, o estripeiro.
Esgrima nos Xogos Olímpicos

A **esgrima** é un deporte que forma parte do programa oficial olímpico desde os primeiros xogos disputados en Atenas en 1896 e conforma xunto co atletismo, o ciclismo, a ximnasia e a natación os cinco deportes que sempre estiveron presentes en todas as edicións olímpicas. A competición feminina principiou nos Xogos Olímpicos de 1924 celebrados en París.

Os grandes dominadores da disciplina son Italia, Francia e Hungría.

## Programa 
A esgrima actual agrúpase en tres modalidades, que se disputan en probas individuais e por equipos:
* Florete
* Espada
* Sabre

### Categoría masculina 
### Categoría feminina 
right|miniatura|Competición de 1896.
right|miniatura|Competición de 1900.

right|miniatura|Competición de 1984.
right|miniatura|Competición de 2004.

## Medalleiro 
:*en cursiva: comités nacionais desaparecidos.*

## Medallistas máis galardoados 
### Categoría masculina 
### Categoría feminina 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1906. Esta edición corresponde aos denominados Xogos Intercalados, non recoñecidos oficialmente na actualidade polo Comité Olímpico Internacional (COI).

### Ligazóns externas 
* Buscador olímpico 
* www.sports-reference.com - Esgrima
Rafael Saura

**Rafael Saura Rodríguez**, nado en Ferrol en 1956, é un químico e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou Química na Universidade de Santiago de Compostela e desde 1982 desenvolveu a súa actividade laboral en Navantia-Ferrol (antiga E.N. Bazán).

Comeza a escribir como unha afección. En 2002 publicou a súa primeira novela, *Huir del aire*, ambientada na Idade Media durante o período da peste negra. Con ela obtivo un accesit no Premio internacional de novela histórica Alfonso X, El Sabio. Posteriormente publicou as novelas *La sombra de la luna* (2006),  *Vientos de naufragio* (2011), *El trigo de los asteroides* (2012) e *El último ermitaño de Caaveiro* (2016). Ademais escribiu os relatos curtos *La derrota de Sito*, *El mar de los rayos verdes*, *El coleccionista de falsos recuerdos* e *La bicicleta*, e un libro de ensaio, *El paradigma* (2013).

Durante os anos 2003 e 2004 foi articulista de opinión no *Diario de Ferrol*, actividade que retomou en 2013.

Outra das súas afeccións é a fotografía. Neste eido editou en 2013, xunto co historiador Carlos de Castro, unha guía de Ferrol e os seus arredores de título *Ferrol desde Ferrol*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Rafael Saura.
O Puxedo, San Paio de Araúxo, Lobios

**O Puxedo** é un lugar da parroquia de San Paio de Araúxo no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 40 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 22 eran homes e 18 mulleres.

## Patrimonio 
O Puxedo ten un conxunto monumental formado por:

Na parte alta do Puxedo atópanse os antigos currais (curros da res)

O Puxedo ten un total de vinte e oito hórreos, que percorre estes elementos patrimoniais, ademais de catro *airas* de mallar (espazos enlousados de carácter comunitario) e varias fontes. O itinerario iníciase na Eira do Toco e remata no forno de pan comunitario.

## Ciclo do pan 
O patrimonio etnográfico do Puxedo está determinado polo ciclo do pan. A elaboración do pan era un ciclo complexo que daba lugar a tipos de contrucións moi especializadas: eiras, hórreos, muíños e fornos, que foron sempre lugar de encontro dos veciños e escenarios de contos e cantigas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Paio de Araúxo 
### Parroquias de Lobios 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vecinos de Puxedo crean una nueva ruta etnográfica dentro del parque natural
* La conselleira de Medio Rural elogia a Puxedo por proteger el patrimonio
* La capilla de Puxedo, en Lobios, renueva el retablo mayor
* Puxedo, unha ruta etnográfica perfecta
* La Xunta licita tres obras de agua y saneamiento en Lobios
A Rasela, Grou, Lobios

**A Rasela** é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 1 habitante no ano 2019 segundo datos do INE e do IGE, era 1 home. No ano 2020 ficou deshabitado.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Grou 
### Parroquias de Lobios 
## Notas
A Rasela

Como topónimo **A Rasela** pode referirse a:

;En Galiza
***A Rasela**, parroquia do concello de Verín;
****A Rasela**, lugar de dita parroquia;
***A Rasela**, lugar da parroquia de Cequeliños, no concello de Arbo;
***A Rasela**, lugar da parroquia de Córneas, no concello de Baleira;
***A Rasela**, lugar da parroquia de Grou, no concello de Lobios;
***A Rasela**, lugar da parroquia de Bugarín, no concello de Ponteareas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Raselo**, lugar da parroquia de Gafoi, no concello de Frades.
Ioannis Georgiadis

**Ioannis Georgiadis**, nado en Trípoli o 29 de marzo de 1876 e finado en Atenas o 17 de maio de 1960, foi un médico forense e tirador de esgrima grego, o primeiro gañador olímpico de sabre.

## Traxectoria 
Georgiadis estudou medicina e pertencía ao club deportivo Gymnastiki Eteria Patron e á sección de esgrima do exclusivo Athens Club. Competiu nos primeiros xogos da época moderna que se celebraron en Atenas en 1896 na modalidade de sabre e, segundo conta John MacAloons no seu libro *This Great Symbol. Pierre de Coubertin and the Origins of the Modern Olimpic Games* (1981) era xa virtual gañador da competición o austríaco Adolf Schmal cando entrou o rei no estadio e o torneo quedou anulado, volvendo empezar e nesta segunda volta Georgiadis gañou a todos os seus competidores, proclamándose campión. Participou nos Xogos Olímpicos de 1900 pero o xurado anulou a súa actuación por toques impropios. Nos Xogos Intercalados de 1906 logrou a medalla de ouro en sabre individual e prata en sabre por equipos. Estivo tamén nos Xogos Olímpicos de 1924 en París.

Médico forense organizou e dirixiu o Departamento forense do Depósito Municipal de Atenas (1904-1907) e o departamento antropométrico da policía (1909), foi profesor de medicinal legal e toxicoloxía na Universidade de Atenas de 1911 e 1952 e publicou varios libros e artigos científicos sobre a súa especialidade.

## Notas
Warm Bodies (filme)

***Warm Bodies*** é un filme estadounidense dirixido por Jonathan Levine que se estreou no 2013. Baséase na novela homónima de Isaac Marion.

## Sinopse 
R, un zombi con problemas existenciais, establece unha estraña relación coa moza dunha das súas vítimas. Esta insólita relación provoca unha reacción en cadea que cambia a súa vida e a doutros zombis.

## Personaxes 
* Nicholas Hoult como R
* Teresa Palmer como Julie Grigio
* Rob Corddry como M / Marcus, amigo de R
* Dave Franco como Perry Kelvin, mozo de Julie
* Analeigh Tipton como Nora, amiga de Julie
* Cory Hardrict como Kevin
* John Malkovich como Coronel Grigio, pai de Julie e líder dos sobreviventes humanos

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
San Salvador de Jujuy

**San Salvador de Jujuy** é unha cidade do noroeste da Arxentina, capital da provincia de Jujuy. Atópase no sur da provincia, na confluencia dos ríos Grande e Xibi Xibi (Río Chico). Ten unha poboación de 265.249 habitantes (2010), e é chamada afectuosamente «*La Tacita de Plata*».
O centro histórico da cidade de San Salvador de Jujuy atópase no medio de elevadas montañas, producindo un dos seus contrafortes unha especie de península limitada polo norte e polo leste co río Grande de Jujuy e polo sur co río Chico ou Xibi Xibi.Durante o século XX, a cidade espallouse principalmente cara ao sur e sueste do río Xibi Xibi, e en menor grao, pola banda norte do Río Grande.

## Véxase tamén 
* Municipalidade de San Salvador de Jujuy
* Coord. xeográficas e imaxes satélite
Amedo, Asadur, Maceda

**Amedo** é un lugar da parroquia de Asadur no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 5 habitantes, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
## Patrimonio
Capela de Santa Ana.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Asadur 
### Parroquias de Maceda 
## Notas
Moraxella

***Moraxella*** é un xénero de bacterias gramnegativas. Poden ter forma de bacilo curto ou cocobacilo ou, como no caso de *Moraxella catarrhalis*, de cocos asociados en parellas (diplococos), ou mesmo en pequenas cadeas. A maioría destes microorganismos son inmóbiles, non esporulados, positivos nas probas da oxidase e catalase. Uns son hemolíticos e algunhas especies son capsuladas. Son en xeral organismos aerobios aínda que algúns pode ser anaerobios facultativos e teñen pouca capacidade para fermentar carbohidratos.

O seu hábitat é o ambiente en xeral, pero son máis abondosas na rexión nasofarínxea dalgíns animais, como os bovinos.

Estes microorganismos non son moi esixentes, mais o seu crecemento é mellor ágar sangue especialmente se engadimos soro. Producen hemólise no ágar.

O xénero recibe o seu nome polo oftalmólogo suízo Victor Morax.

## Principais especies e patoloxías 
* *Moraxella catarrhalis*. Vive xeralmente nas vías respiratorias, pero pode pasar ás vías respiratorias inferiores en pacientes con trastornos pulmonares crónicos ou inmunodeficientes, ocasionando traqueobronquite e pneumonía. Os síntomas son similares aos causados por *Haemophilus influenzae*, aínda que é moito menos virulenta. Pode producir tamén otite e sinusite. Ao contrario que *Neisseria meningitidis*, que morfoloxicamente se parece a *Moraxella catarrhalis*, moi raramente causa bacteremia ou meninxite.
* *Moraxella lacunata*. É unha das causas de blefaroconxuntivite nos humanos.
* *Moraxella bovis*. Causa unha enfermidade característica na conxuntiva dos bovinos, provocando queratoconxuntivite (ollo rosa); noutras partes do corpo este microorganismo é saprófito. Aerobia estrita.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Imaxes
Celeirón

O topónimo **Celeirón** pode referirse a:

;En Galiza
***Celeirón**, lugar da parroquia de Santo André de Vea, no concello da Estrada;
***Celeirón**, lugar da parroquia de Asadur, no concello de Maceda;
***Celeirón**, lugar da parroquia das Paradellas, no concello de Parada de Sil;
***Celeirón**, lugar da parroquia de Puga, no concello de Toén;
***O Celeirón**, lugar da parroquia de Rosende, no concello de Sober.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Celeiróns**, lugar da parroquia de Berres, no concello da Estrada;
***Celeiró**, lugar da parroquia de Liñares, no concello de Pedrafita do Cebreiro.
Barxacova, As Pías

**Barxacova** (*Barjacoba* en castelán e oficialmente) é unha aldea pertencente ao concello zamorano de Pías, na bisbarra de Seabra. Situado a uns 1330 metros sobre o nivel do mar, é unha das aldeas máis altas da provincia.

Como no resto do concello a lingua tradicional da localidade é o galego, polo que forma parte da Galicia estremeira. A orografía oriéntaa máis cara a Galicia ca ao resto da bisbarra de Seabra; de feito para ir a calquera outro concello da provincia de Zamora é preciso cruzar territorio ourensán.

## Topónimo 
O nome da localidade é un orónimo. Deriva de "*bárge(n)a cova"; e é polo tanto perfectamente descritivo da paisaxe, xa que a aldea está construída nunha varxa encaixada dentro dunha garganta sen saída río arriba. O adxectivo "cova" nestes compostos ten valor cualificativo: profundo, cóncavo.

Consérvase un testemuño antigo aínda non sometido á desaparición galega da nasal intervocálica: "Uargena Coua" (1154). "Varxa" e "varcia" son formas galegas co significado de "veiga, campo cultivado xunto a un río". No portugués rexístranse as variantes *varge*, *várgea*, *várzea* e *varja* (antigos *várcena* e *varza*), equivalentes á *bárcena* do castelán e o leonés. O topónimo repítese na parroquia de San Lourenzo de Barxacova, en Parada de Sil. No Bierzo occidental está o concello de Barxas, e na área de Braganza existe unha aldea chamada Varge, ambas coa mesma mesma orixe. Existen outros lugares tamén chamados a partir de derivados, como Barxela ou Barxamaior. Parece, logo, que as formas etimolóxicas *varxa* e *varcia* trocaron o uve polo be na toponimia. Barxa, tivo especial vixencia na franxa oriental do galego, mentres que barcia prevalece no centro e oeste. Trátase dunha base prerromana "**vargĩna*". Os cartularios recollen variantes uarçina, uarcena, uarzena, varzena.

## Clima 
Ten un clima moi frío, con temperaturas en inverno de ata -20&nbsp;°C e nevaradas moi abundantes. Os veráns son moi curtos, xa que aínda en xullo se poden rexistrar xeadas de pouca intensidade e temperaturas diúrnas que non adoitan superar os 27&nbsp;°C.

## Demografía 
En 2020 a súa poboación era de 56 habitantes.

## Notas
Cicolluis

**Cicolluis** ou **Cicoluis** (tamén coñecido como **Cicollus**, **Cicolus**, **Cicollui** e **Cichol**) é un deus celta adorado na antiga Galia e cun paralelo na Irlanda. O nome ven da lingua gala é significa "Todo-peito" ou "Gran peito" e que se refire a súa gran forza. Pénsase que Cicolluis era un epíteto común do Marte galo. Unha inscrición dedicatoria en latín atopada en Narbona, Francia, ten as verbas MARTI CICOLLUI ET LITAVI (“Mars Cicolluis e Litavis”)., “Mars Cicolluis” ten dedicacións en Xanten, Alemaña, e Aignay-le-Duc (onde a súa consorte e Litavis) e Mâlain (onde a súa consorte é Litavis e Bellona, deusa romana personificación da guerra) en Côte-d'Or, Francia. "Cicolluis" é atopado só (non como epíteto de Marte) nunha inscrición de Chassey, Côte-d'Or, e noutra en Ruffey-lès-Echirey. In Windisch, Suíza, é coñecido como "Cicollus", e en Dijon, como “Mars Cicoluis.”

## Notas
Paradiña

Como topónimo **Paradiña** pode referirse a:

;En Galiza
***Paradiña**, parroquia do concello de Sarreaus;
****Paradiña**, lugar da parroquia de dita parroquia;
***Paradiña**, lugar da parroquia de Asadur, no concello de Maceda;
***Paradiña**, lugar da parroquia de Rebordondo, no concello de Monterrei.

;Fóra de Galiza

;En Castela e León
***Paradiña**, aldea do concello de Vilafranca do Bierzo, na provincia de León.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Barxacova

Como topónimo **Barxacova** remite a unha valgada pequena e estreita. Está composto polo substantivo 'barxa' (varxa) e polo adxectivo 'cova' (profunda). Pode referirse a:

;En Galiza
***San Lourenzo de Barxacova**, parroquia do concello ourensán de Parada de Sil;
****Barxacova**, lugar de dita parroquia.

;Fóra de Galiza

;En Castela e León
***Barxacova**, aldea do concello seabrés de Pías, na provincia de Zamora.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
Illador (xenética)

miniatura|dereita|250px

En xenética un **illador** (***insulator*** en inglés) é un elemento que serve de froneira xenética na secuencia de ADN para bloquear a interacción entre os amplificadores (*enhancers*) e os promotores. Por tanto, os illadores determinan o conxunto de xenes que poden ser influídos por un determinado amplificador xenético. A necesidade de que existan illadores deriva de que dous xenes que están adxacentes nun cromosoma teñen patróns de transcrición moi distintos, e é fundamental que os mecanismos de indución e represión dun deles non interfiran cos do outro xene veciño; deste modo poden ser regulados independentemente. Xeran compartimentos do ADN cunha regulación diferente (ou como se di en xenética cunha "paisaxe reguladora" diferente). O illador que está situado entre un amplificador e un xene impide que o amplificador actúe sobre ese xene. Ademais, os illadores impiden a formación dunha zona de heterocromatina nunha parte do ADN onde está un determinado locus, o que o silenciaría. A actividade do illador crese que se realiza fundamentalmente pola estrutura tridimensional do seu ADN mediada por proteínas de unión ao ADN como a proteína CTCF.

## Notas
Le Dernier Trappeur

***Le Dernier Trappeur*** é un filme documental dirixido por Nicolas Vanier que se estreou no 2004.

## Sinopse 
Norman (Norman Winther), é un dos poucos cazadores con trampas e comerciante de peles que sobreviven na vida salvaxe do Yukón. Un día, o mellor can de Norman (tamén o seu mellor amigo), morre nun accidente na cidade, e ten que ser substituído por unha Husky siberiana chamada Apache, pero debido á súa grande inexperiencia, Norman cre que Apache non será quen de vivir no salvaxe. Grazas a Nebraska (a compañeira de Norman) decide darlle unha oportunidade á cadela, e esa oportunidade sálvalle a vida ó ser rescatado por Apache cando caeu na auga dun lago conxelado.

## Personaxes 
* Norman Winther como Norman
* May Loo como Nebraska
* Alex Van Bibber como Alex
* Ken Bolton
* Denny Denison
* Robert Lafleur
* Alain Lemaire
* Christopher Lewis
* Roy Ness
* Kaori Toregai

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Abellio

[miniatura|dereita|220px|Altar votivo dedicado a Abellio atopado en [Garin, Alta Garona. Conservado no Musée Saint-Raymond de Tolosa.]]
**Abellio** (tamén coñecido como **Abelio**, **Abellion** ou **Abelion**) é un deus celta da Galia antiga. Foi venerado no territorio dos Pireneos franceses e na zona que hoxe se corresponde coa rexión de Comminges. Tendo en conta o bo número de restos arqueolóxicos que se lle atribúen e a súa reducida extensión xeográfica de culto, é doado supoñer que se trataba dun deus dos máis importantes. Crese que era unha divindade relacionada coas maceiras.

[miniatura|220px|esquerda|Inscrición dedicada a Abellio na igrexa de Saint-Aventin, [Alta Garona.]]

## Notas
Henri Gervais

[miniatura|250px|[Sardiña deseñada por Henri Gervais no seu libro *Les poissons* (1877).]]

**Henri Frédéric Paul Gervais**, nado en 1845 en París e finado na mesma cidade en 1915, foi un ictiólogo francés que traballou no Museo Nacional de Historia Natural da capital de Francia.

Era fillo do zoólogo e paleontólogo francés Paul Gervais.

## Publicacións 
* Henri Fredéric Paul Gervais (1877): *Les poissons; synonymie-description-mœurs-frai-pêche-iconographie, des espèces composant plus particulièrement la faune française*.
* Henri Fredéric Paul Gervais e Florentino Ameghino (1880): ''Les mammifères fossiles de l'Amérique du Sud''.

## Abreviatura 
A abreviatura **H. Gervais** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Véxase tamén
Fagus (deus)

**Fagus** é un deus celta da Galia antiga. Coñécese da súa existencia por catros inscricións atopadas no departamento francés de Altos Pireneos. A lingua aquitana falada na rexión de Gallia Aquitania tense relacionado coa lingua éuscara. Fagus é a palabra latina para facer referencia á faia.

## Notas
Cissonius

miniatura|dereita|250px|Mapa que amosa a distribución das inscricións de Cissonius atopadas.
**Cissonius** (tamén *Cisonius*, *Cesonius*) foi un antigo deus dos galos. Despois de Visucius, Cissonius era o nome máis común do Mercurio galo. Foron atopadas arredor de dezasete inscricións dedicadas a el en Francia sur de Alemaña e Suíza. 

Cissonius era representado como un home barbudo e con casco montando un carneiro e cargando unha copa de viño, ou tamén como un mozo con casco alado acompañado por un galo e carneiro.

O significado do nome pode interpretarse como "valente" ou "condutor de carro". Probablemente foi un deus do comercio e protector dos viaxeiros, xa que Mercurio exercía funcións semellantes no panteón romano. 

## Notas
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1896

miniatura|200px|Combate durante os Xogos de 1896.
Nos Xogos Olímpicos de 1896 disputáronse tres probas de esgrima no recinto do Zappeion, un edificio situado nos Xardíns Nacionais de Atenas, entre o 7 e o 9 de abril. A competición preparouna o subcomité de esgrima, e finalmente a proba de espada quedou anulada, todas as probas facíanse a tres toques. Establecéronse as categorías de afeccionados e mestres, esta última marcou o primeiro precedente de participación de profesionais nos Xogos Olímpicos e durante anos a esgrima foi o único deporte olímpico que admitía deportistas profesionais. En total foron 15 atletas de catro países os que competiron nas diferentes probas, conseguindo medalla 8 tiradores diferentes pertencentes a 3 países.

## Medalleiro 
O Comité Olímpico Internacional asignou estas medallas a posteriori. Na época, os gañadores recibían unha medalla de prata e os seguintes non recibían premio ningún.

## Probas 
### Florete 
A competición de **florete** foi unha das tres probas de esgrima que se disputaron nesta edición dos Xogos Olímpicos. Realizouse o segundo día dos Xogos, o 7 de abril coa participación de oito tiradores, repartidos en dous grupos de 4. O primeiro de cada grupo clasificouse para a final, mentres que a Periklis Pierrakos-Mavromichalis outorgáronlle a terceira posición por ser o mellor terceiro. A segunda vitoria de Vouros (enfrontamento B6) debeuse a unha sanción a Komninos-Miliotis.

#### Rolda Preliminar 
##### Grupo A 
##### Grupo B 
#### Final 
### Florete profesional 
A competición de **florete profesional** realizouse o segundo día dos Xogos, o 7 de abril, xusto despois da competición de afeccionados. Foi a única proba para profesionais destes Xogos Olímpicos, tan só participaron dous tiradores, e un só enfrontamento decidiu as medallas: Leonidas Pyrgos de Grecia gañou ao francés Jean Maurice Perronet por 3 a 1, sendo o primeiro campión grego dos Xogos Olímpicos da Era Moderna.

#### Final 
### Sabre 
A competición de **sabre** disputouse o 9 de abril, participaron 5 tiradors: 3 gregos, un danés e un austríaco. Cada tirador enfrontábase ao resto, un total de 10 combates. Georgiadis foi o vencedor, gañando todos os seus combates.

#### Enfrontamentos 
#### Clasificación final 
## Países participantes 
Un total de 15 tiradores, de 4 países participaron nos Xogos Olímpicos de Atenas:

* 20px|Austria Austria (1)
*  (1)
*  (4)
* 20px|Grecia Grecia (9)

## Medalleiro por países 
Austria participou nas probas sen conseguir medalla ningunha.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  (﻿Extracto dispoñible en aafla.org)
* 
### Ligazóns externas 
* Todos os resultados dos Xogos de Atenas 1896
Moedas de euro de España

As **moedas de euro de España** son as correspondentes ao sistema monetario do euro cuñadas e postas en circulación pola Fábrica Nacional de Moeda e Timbre. O euro substituíu a peseta como unidade monetaria de España o 1 de xaneiro de 1999 (entrada na Eurozona) cunha taxa de conversión fixa de 1 euro = 166,386 pesetas. As moedas españolas en euros comezaron a ter curso legal na Eurozona o 1 de xaneiro de 2002.

Á parte das series circulantes ordinarias, de circulación en toda a Eurozona, España emite anualmente moedas de colección ás que non se lles recoñece curso legal no resto dos países da zona do euro.

## Reversos comúns 
Como todas as moedas de euro destinadas á circulación, as españolas responden ás especificacións técnicas comúns e presentan un reverso utilizado po todos os países da zona do euro, caracterizada pola indicación do valor facial. Logo do deseño orixinal utilizado desde 1999, este tivo unha lixeira actualización en 2007.

## Anversos españois 
Os anversos propios das moedas de euro españolas responden a tres deseños diferentes:

* As moedas de 1, 2 e 5 céntimos de euro teñen a fachada da Catedral de Santiago de Compostela e foron deseñadas por Garcilaso Rollán.
* As moedas de 10, 20 e 50 céntimos de euro teñen o busto e a sinatura de Miguel de Cervantes, e foron deseñadas por Begoña Castellanos.
* As moedas de 1 e 2 euros teñen nuns casos a imaxe do rei Xoán Carlos I e noutros a de Filipe VI, ambas gravadas por Luis José Díaz.

Todas as moedas teñen no anverso as 12 estrelas da Unión Europea, o ano de cuñaxe e a marca de ceca da FNMT.

### Primeira serie (1999-2009) 
### Segunda serie (2010-2014) 
En 2010, España revisou o deseño das súas caras nacionais para cumprir coas directrices comunes recomendadas pola Comisión Europea. Nas moedas de 1 e 2 euros, as novas caras nacionais seguen coa mesma imaxe do rei Xoán Carlos I, pero a cifra do ano aparece agora na parte interior da moeda, xunto coa marca de ceca e o nome do país. As doce estrelas do anel exterior amósanse agora coma aparecen na bandeira europea, sen aparecer ningunha en baixorrelevo. Cuñadas desde o 1 de xuño de 2010.

### Terceira serie (desde 2015) 
O 18 de xuño de 2014 produciuse a abdicación do rei Xoán Carlos I e o seu fillo converteuse en rei de España co nome de Filipe VI. A partir deste feito, as moedas de un e de dous euros amosan, a partir de 2015, a imaxe de Filipe VI. Os anversos do resto das moedas non foi modificado.

A descrición dos dous novos anversos das moedas españolas en euros foi publicada no Diario Oficial da Unión Europea do 18 de novembro de 2014.

## Moedas conmemorativas de 2 euros 
## Marcas da FNMT 
As moedas cuñadas en España levan o seguinte identificativo:

## Notas 
## Véxase tamén
Pías, Castro de Escuadro, Maceda

**Pías** é un lugar da parroquia de Castro de Escuadro no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e o IGE en 2012  tiña 28 habitantes (once homes e dezasete mulleres).

## Patrimonio
Na capela de San Pedro hai dúas aras romanas. Unha delas foi reaproveitada na espadana do campanario, e foi adicada por Flavio Flaviano á divindade galaico-romana Torolo Combiciego, co texto . A outra, sen inscricións, serve como pé da pía bautismal..
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Castro de Escuadro 
### Parroquias de Maceda 
## Notas
A Teixeira, Castro de Escuadro, Maceda

**A Teixeira** é un lugar da parroquia de Castro de Escuadro no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 12 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 6 mulleres.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Castro de Escuadro 
### Parroquias de Maceda 
## Notas
Copa Continental (KHL)

A **Copa Continental** (en ruso **Кубок Континента**, **Kubok Kontinenta**), tamén coñecida como **Kontinental Cup**, é o trofeo outorgado ao equipo gañador da liga regular da Kontinental Hockey League (KHL), isto é, o equipo que consegue máis puntos ao finalizar a liga regular. Foi introducida na segunda tempada da competición. Anteriormente, o campión da primeira tempada era denominado simplemente gañador da liga regular. O nome do trofeo foi votado polos internautas que visitaron o sitio web da KHL. Outros nomes candidatos na votación eran: Leader Cup, Suvorov Cup, Peoples' Friendship Cup e «Our Game» Cup. Na votación participaron máis de 24.000. O nome *Copa Continental* recibiu o 58,57% dos votos (14.118 votos).

## Gañadores da Copa Continental 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Copa Gagarin
* Presidents' Trophy

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da KHL
O Alto do Rodicio, As Chás, Maceda

**O Alto do Rodicio** é un lugar da parroquia das Chás no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e o IGE en 2012 tiña catorce habitantes (oito homes e seis mulleres).

A aldea está atravesada pola estrada OU-536, no camiño entre Ourense e Ponferrada.

## Lugares e parroquias 
### Lugares das Chás 
### Parroquias de Maceda 
## Notas
O Rodicio

O topónimo **O Rodicio** pode referirse a:

;En Galiza
***O Rodicio**, lugar d parroquia de Seoane, no concello de Allariz;
***O Rodicio**, lugar da parroquia das Chás, no concello de Maceda;
***O Alto do Rodicio**, lugar da parroquia das Chás, no concello de Maceda.