Space Art

**Space Art** foi un dúo musical francés pioneiro da música electrónica e do synthpop en Europa, activo en dúas etapas non continuas. Fundouse en París en 1977 e disolveuse en 1981, para regresar entre 2012 e 2023.. 

## Traxectoria
Os dous membros de Space Art foron o teclista Dominique Perrier e o batería Roger "Bunny" Rizzitelli. Ambos coñecéronse por primeira vez en 1973 durante as sesións de gravación do álbum do cantante Christophe, *Les Paradis Perdus* (Les Disques Motors, 1973), nos modernos Ferber Studios, situados na confluencia das rúas Capitaine Ferber e Pierre Mouillard, no distrito 20 de París.

Durante o desenvolvemento desas gravacións terían lugar tres eventos de importancia para a carreira de ambos os músicos. Por unha banda, Christophe introduciría a Dominique Perrier nas singularidades do novo sintetizador ARP Odyssey, que se convertería no instrumento principal nos seus futuros proxectos discográficos. Ao mesmo tempo traballarían xunto ao produtor Francis Dreyfus, e con el entrarían en contacto co compositor e letrista Jean Michel Jarre.

Christophe volvería a invitar a Perrier e Rizzitelli no seu estudio en 1974 na gravación de *Les Mots Bleus*, éxito avalado no mítico dobre LP en directo *Olympia* (Les Disques). Motors, 1975), gravado nas noites do 26 e 27 de novembro de 1974 no famoso local parisiense, ao que seguiu o álbum *Samouraï* (Les Disques Motors, *1976*).

A estas alturas, Perrier e Rizzitelí xa eran unha especie de músicos residentes nos Ferber Studios, onde se gravaran todos os LPs de estudo de Christophe daquela época, e acertaran co baixista Didier Batard e co guitarrista Patrice Tison. Os catro membros da sesión decidiron formar un grupo temporal baixo o nome de Bahamas, que publicou o álbum de rock progresivo *Le Voyageur Immobile* (Les Disques Motors, 1976), con Batard e Tison tamén como solistas. Tras a publicación, Batard pasaría a formar parte do grupo Heldon mentres Tison continuaría o seu traballo como guitarrista de sesión.

Sen novos proxectos no horizonte a curto prazo, Perrier e Rizzitelli atoparon á súa disposición o estudio A de Ferber, alcumado 'la cathédrale' polo seu gran tamaño e a súa acústica, polo que comezaron a experimentar cos instrumentos que formaban parte do equipo do estudio. Este experimento resultou na formación da banda que recolleu o nome dunha visita que Roger Rizzitelli realizou ao parque de atraccións Foire du Trône de París, onde chamou a súa atención a atracción Spuk im Spessart. Rizzitelli suxeriu o nome "Spessart" para o grupo, un nome que foneticamente lle soaba a Perrier como Space Art, que finalmente se converteu no nome artístico do dúo.

## Álbum Homónimo
O disco **Space Art**, gravouse en 1977 en 24 temas, Ferber foi o primeiro estudo francés equipado con gravadoras destas características, no que participou o mesmo persoal que traballara nos anteriores discos de Christophe e Bahamas, é dicir, Jacques Dutillet, Joël Atlan e Yves Galli, e foi mesturado por René Ameline, propietario do estudio, e enxeñeiro de son de recoñecido prestixio en Francia.

A instrumentación utilizada nas sesións de gravación resultou infrecuente xa que consistía exclusivamente no equipamento dispoñible no estudo Ferber. A batería de Rogers e a percusión de "Bunny" Rizzitelli uníronse o sintetizador ARP Odyssey, un Mellotron e os órganos Eminent 310 e Hammond B3 de Perrier. Unha das peculiaridades deste proxecto é que non hai nin unha soa liña secuenciada nel e os poucos fragmentos nos que aparentemente se usan secuenciadores foron executados completamente a man por Perrier. O mesmo podemos dicir de Rizzitelli, que non utilizaba os automatismos das caixas de ritmos e concentrábase na execución manual

O dúo asinou un contrato de distribución co selo Carrere, un mítico selo discográfico francés especializado na 'chanson française' nos anos 60 e orientado especialmente á música disco durante os 70.

O álbum Space Art ábrese coa peza estrela, o sinxelo "Onyx", que alcanzou o número 11 da lista francesa en abril de 1977, e o número 36 da lista xeral de sinxelos máis exitosos dese país ese ano, rexistrando máis de 772.000 copias vendidas. Nas listas neerlandesas alcanzou o número 22 en xullo, e aínda que a canción foi lanzada noutros mercados europeos como Alemaña, Portugal, Grecia, Italia ou Bélxica, non hai datos fiables sobre a súa repercusión nas listas deses países. Tampouco houbo sorte co esixente mercado británico, onde as cancións "Oxygène IV" e "Magic Fly" alcanzaron os números 4 e 2 da lista de sinxelos en outubro de 1977, e superaron claramente a "Onyx", que nas mesmas datas non chegou a entrar no top 50, só acadando a posición virtual 58 (daquela só existía o Top 50).

A crítica destacou en "Onyx" o uso intelixente que Perrier fixo da ARP Odyssey no orixinal, con arranxos tímbricos. Nesta peza, como en todo o disco, tamén destaca o particular son da batería de Rizzitelli.

O segundo tema "Naissance de Cassiopée" presenta tamén un marcado sinfonismo. Pola súa banda, “Interlune” é unha peza experimental breve, na que parece que os músicos estaban a realizar probas de son cos seus instrumentos.

Con "Laser en novembre" remata o LP orixinal. 

## Membros
**Formación a partir do 2012**
* Dominique "Terracota" Perrier – piano
* Tommy Rizzitelli – batería

**Formación orixinal**
* Dominique "Terracota" Perrier – piano
* Roger "Bunny" Rizzitelli – batería

**Colaboracións**
* Janet Woollacott – vocalista
* Lilli Lacombe – violín
* Michel Valy – baixo
* Laurent Faucheux – batería
* Alain Pype – programador de secuencias de batería no sintetizador
* Patrick Rondat – guitarra

## Discografía
* *Space Art* (1977)
* *Trip in the Center Head* (1979)
* *Play Back* (1980)
*  *Space Art Tribute* –  (2012)
* *Entrevues* (2020)
* *Personal Duty* (2023)

## Notas 
### Ligazóns externas 
* [Welcome to Love - Space Art do álbum Play Back de 1980(https://gl.wikipedia.org/wiki/1980)]