Pierre de Ronsard

**Pierre de Ronsard**, nado no Castelo de la Possonière, Couture-sur-Loir o 11 de setembro de 1524 e finado probablemente en Saint-Cosme-en-l'Isle, preto de Tours o 27 de decembro de 1585, foi un escritor e poeta francés do século XVI. Coñecéuselle como «o príncipe dos poetas e poeta dos príncipes» (*«Prince des poètes et poète des princes»*) de Francia e liderou, xunto ao tamén poeta Joachim du Bellay, o grupo poético do Renacemento francés coñecido como A Pléiade.

## Traxectoria 
miniatura|O *château* de la Possonière, casa natal de Ronsard.
### Formación 
Naceu no *château* familiar de la Possonnière, a uns 25 quilómetros de Vendôme, preto de Blois e Orleáns no que é hoxe o departamento de Loir-et-Cher.

A súa familia pertencía á nobreza modesta, aínda que se lles supoñía descendentes dun marqués húngaro da Tracia. Balduíno de Ronsard ou Rossart debeu ser o fundador da rama francesa na primeira metade do século XIV ao establecerse ao servizo do rei de Francia. Con todo esta teoría centroeuropea demostrouse falsa.

Esta función proporcionoulle a posibilidade de viaxar: enviárono a Flandres e outra vez a Escocia. Pronto se lle presenta unha mellor oportunidade e convértese en secretario de Lazare de Baïf, diplomático humanista que estaba destinado á Dieta de Haguenau, na que o emperador Carlos V estaba buscando un acordo entre católicos e protestantes. Nesa época contrae as febres que causarán a súa xordeira. Ao ter que renunciar ao exército e á diplomacia, e non ter vocación eclesiástica, aínda que foi tonsurado, acabará decantándose cara á literatura. Tamén estivo ao servizo do cardeal Du Bellay-Langey, e a súa mítica disputa con François Rabelais data desa época.

### Preceptor de Baïf 
Ao morrer o seu pai, en xuño de 1544, Lázaro de Baïf invitou a Pierre de Ronsard a que se establecese na súa casa, como preceptor do seu fillo, o seu futuro colega en A Pléiade, Jean-Antoine de Baïf, que era sete anos menor que el. Ambos recibirán clases do ilustre helenista Jean Dorat, grazas ao cal Ronsard coñece a Píndaro, cuxa influencia resultará fundamental na súa paixón pola cultura grega.

Compón os *Sonetos de amor dedicados a Sinope* (1558), moza descoñecida coa que é posible que pensase en casar. Á morte do rei Henrique II en 1559 obterá o cargo honorífico de capelán ordinario do novo rei, Francisco II. O cargo non lle representa un gran traballo e pode dedicarse de cheo á literatura. Prepara unha edición das súas *Obras completas*, segundo di a lenda a petición da esposa do rei, María Estuardo. Tamén inicia a escritura de obras de carácter patriótico. As disputas relixiosas están en Francia no seu momento máis cru, e Ronsard atribúe toda a responsabilidade aos protestantes. Ao ano seguinte, Francisco II morre e sucédelle o seu irmán Carlos IX, con só dez anos, aínda que Catarina de Medici exercerá a rexencia. Ronsard, sempre namorado, ten aventuras con diversas damas, entre elas Isabeau de la Tour.

### Guerras de relixión 
En 1562 iníciase a guerra civil, e Ronsard alíñase cos católicos contra os hugonotes, ata coas armas na man. O bando calvinista atacou publicando desde Xenebra libelos contra Ronsard, quen á súa vez contraatacou en escritos contra Xoán Calvino e Beza. Grazas a este celo é recompensado cos priorados de Saint-Cosme, preto de Tours e Croix-Val, en Vendôme, en 1565.

En 1565, publica *Elixías, mascaradas e pastorelas* que aparecen á vez que o seu interesante *Breviario de arte poética francés* (1565), que definiu a súa idea da poesía. Seguiu un período mundano en que soamente compuxo os *Discursos*, discursos destinados ao príncipe.

### Francíada 
Ronsard embárcase entón en consolidar un gran proxecto. O rei Carlos IX encárgalle que escriba un gran poema épico sobre os Valois que, a imitación da *Eneida* de Virxilio, vinculase a orixe de Francia coa guerra de Troia. Desta forma, igual que Eneas foxe de Troia para fundar Roma, o heroe Astianacte, fillo de Heitor, chega a Galia, funda París en honor ao irmán do seu pai, Paris, e forma os cimentos da Francia moderna. É a *Francíada* (1572), na que utilizará o verso decasílabo. Os paralelismos coa *Eneida* son tales que ata o protagonista -que no poema se chama *Francus*- ten unha historia de amor cunha princesa cretense, igual que Eneas coa raíña cartaxinesa Dido.

Desde o seu retiro realizaba escasas visitas a París, onde era hóspede de Jean Galland, intelectual do Colexio de Boncourt. Quizais tamén tivese unha casa en propiedade no Faubourg Saint-Marcel.

Os seus últimos anos foron bastante tristes, Ronsard perdeu numerosos amigos e a súa saúde empeorou. Soberanos estranxeiros, entre os que se atopaba a raíña Isabel I de Inglaterra enviábanlle agasallos. Malia a súa enfermidade, as súas creacións literarias seguían sendo de enorme calidade e algúns dos seus mellores escritos están entre estes últimos. François Rasse de Noeux escribiu poemas contra Ronsard.

O 27 de decembro de 1585, Ronsard morre e os seus restos son inhumados na igrexa de Saint-Cosme, en Tours.

## Epitafio 
O epitafio que Ronsard propuxo ao poeta savoiano Marc-Claude de Buttet para que gravara na súa tumba.
:CELUY QUI GIST SOUS CETTE TOMBE ICY
:AIMA PREMIERE UNE BELLE CASSANDRE
:AIMA SECONDE UNE MARIE AUSSY,
:TANT EN AMOUR IL FUT FACILE A PRENDRE.
:DE LA PREMIERE IL EUT LE CŒUR TRANSY,
:DE LA SECONDE IL EUT LE CŒUR EN CENDRE,
:ET SI DES DEUX IL N'EUT ONCQUES MERCY"
(Segundo libro dos Amores).

## Obras 
* *Odas* (*Odes*, 1551–1552).
* *Os amores de Casandra* (*Les Amours de Cassandre*, 1552).
* *O soto real* (*Le bocage royal*, 1554).
* *Os himnos* (*Les Hymnes*, 1556).
* *Poemas* (*Poèmes*, 1560–1573).
* *A francíada* (*La Franciade*, 1572).
* *Discurso sobre a actuais miserias* (*Discours sur les misères du temps*, 1560).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* D. B. Wyndham Lewis, *Ronsard, su vida y su época*. Buenos Aires, Editorial Sudamericana, 1945.
* Gilbert Gadoffre, *Ronsard par lui-même*. París, Seuil, 1960.
* Martín de Riquer e José María Valverde, *Historia de la Literatura Universal*, vol. 4. Barcelona, Planeta, 1984.