open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Disulfoton

O **disulfoton** ou disulfotón é un organofosfato inhibidor da acetilcolinesterase usado como insecticida. Fabrícase co nome Di-Syston por Bayer CropScience. O disulfoton na súa forma pura é un aceite incoloro, pero o produto técnico usado en campos de cultivo agrícola é escuro e amarelado cun cheiro a xofre. O disulfoton procésase como líquido en gránulos transportadores, estes gránulos están mesturados con fertilizante e arxila para convertelos en pinchos, deseñados para ser aplicados no chan. O pesticida é absorbido co tempo polas raíces e trasladado a todas as partes da planta. Actúa como un inhibidor da colinesterase e proporciona un control de longa duración.

O uso desta substancia foi restrinxido polo goberno dos EUA. O fabricante Bayer abandonou o mercado norteamericano o 31 de decembro de 2009. En 2011, Bayer anunciou o cesamento da venda do produto debido á súa perigosidade. O produto xa non será fabricado no mundo.

## Síntese 
O disulfoton sintetízase por formación de sulfuro de 2-etiltioetanol + O,O-dietil hidróxeno fosforoditioato con beta-cloroetil tioetil éter.

## Metabolitos 
A oxidación do disulfoton ocorre rapidamente e metaboliza o disulfoton en sulfonas e sulfóxidos, e oxidación e/ou hidrólise para producir o correspondente fosforotioato ou fosfato. Os encimas microsómicos son inhibidos durante o metabolismo.

## Mecanismo de acción 
Os pesticidas organofosforados como disulfoton inhiben a actividade dos encimas esterases como a colina esterase. Estes tipos de pesticidas poden tamén interaccionar directamente cos receptores bioquímicos da acetilcolina.

Os organofosfatos en xeral envelenan os mamíferos e insectos ao fosforilaren o encima acetilcolinesterase nas terminacións nerviosas, o que ten como resultado a perda de función do encima. Isto permite a acumulación do neurotransmisor acetilcolina en unións neuroefectoras colinérxicas, unións mioneurais esqueléticas e ganglios do sistema nervioso autónomo. Isto refírese aos tipo de receptores da acetilcolina, con efecto muscarínicos e nicotínicos. Así, os organofosfatos tamén impiden a transmisión do impulso nervioso.

O disulfoton pode absorberse por inxestión, inhalación ou penetración pola pel, xa que pode absorberse rapidamente polas membranas mucosas. Outros síntomas que se encontraron nun paciente cunha cantidade descoñecida de disulfoton foron sangrado intraalveolar, sangue nos bronquios, edema nos pulmóns e inchamento dos glomérulos.

### Tratamento 
O tratamento da forma granular do envelenamento por disulfoton debería ser un lavado gástrico ou intestinal repetido ou prolongado. Tamén o carbón vexetal, unha infusión intravenosa continua de ioduro de pralidoxima xunto con sulfato de atropina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Demeton, o seu equivalente fosforotioato

### Ligazóns externas 
*Agency for Toxic Substances and Disease Registry: Disulfoton
* National Institute for Occupational Safety and Health: Disulfoton
*Pubchem
*Pubchem HSDB
Regulador do crecemento dos insectos

Un **regulador do crecemento dos insectos** (RCI) é unha substancia química que inhibe o ciclo vital dun insecto. Utilízanse como  insecticidas para controlar poboacións de insectos daniños, como cascudas e pulgas.

## Vantaxes 
Moitos destes reguladores están etiquetados como que teñen un "risco reducido" por algunhas axencias gobernamentais, como a Axencia de Protección Ambiental (EPA) dos EUA, o que significa que afectan a poboacións de insectos xuvenís daniños, mentres que causan menos efectos prexudiciais aos insectos beneficiosos. Moitos apicultores informaron que os reguladores do crecemento de insectos afectan negativamente ás larvas das abellas. A diferenza dos insecticidas clásicos, os RCI non afectan o sistema nervioso do insecto e son así máis inocuos cos "insectos traballadores" dentro de ambientes pechados. Os RCIs son tamén máis compatibles cos sistemas de xestión de pragas que usan controis biolóxicos. Ademais, aínda que os insectos se fan resistentes a moitos insecticidas, é menos probable que adquiran resistencia a RCIs.

## Mecanismo de acción 
A medida que un insecto crece, muda, forma un novo exoesqueleto baixo o antigo e despréndese do vello para permitir que o novo se expanda e adquira o novo tamaño antes de endurecer. Isto fai declinar as infestacións porque os insectos inmaturos non se poden reproducir.

## Notas
Asabiyyah

'***Asabiyyah*** ou '***asabiyya*** (en : , traducido como "sentimento de grupo", "cohesión social", ou tamén como "vontade común") é un concepto de solidariedade social con énfase na , consciencia de grupo, e un sentido de propósito compartido e cohesión social, orixinalmente utilizado no contexto de tribalismo e dos clans.

*Asabiyya* non é un termo asociado necesariamente a un contexto de relacións nómades nin está baseado nos lazos de sangue ou parentesco; senón que é unha filosofía de humanismo cívico, xeralmente análogo á solidariedade. Con todo, tamén pode ter connotacións negativas posto que pode ser interpretado como nacionalista ou partidista, como por exemplo, cando prima sempre a lealdade ao grupo.

O concepto era familiar na era pre-islámica, mais foi popularizado grazas á obra *al-Muqaddima de*  Ibn Khaldún. Nesta é presentada como o vínculo fundamental da sociedade e como motor da Historia. Ibn Khaldún argumentou que a *asabiyya* é cíclica e que está vencellada ao auxe e caída de civilizacións: é máis forte no inicio dunha civilización, declina cando esta avanza, e debilítiase cando esta civilización declina. Este vencello existe en calquera nivel de civilización, dende as sociedades nómades aos estados e imperios. A *asabiyya* é máis forte na fase nómade, mais diminúe paralelamente ao desenvolvemento da civilización.

Ibn Khaldun considera que cada dinastía ou civilización ten dentro dela as sementes da súa propia decadencia. Así, explica que as casas gobernantes (ou poderes hexemónicos) tenden a xurdir nas periferias dos imperios existentes, empregando a *asabiyya* de seu*,* máis forte, como unha vantaxe para provocar o cambio. Isto implica que os gobernantes novos son ao principio considerados 'bárbaros' en comparación aos anteriores. Unha vez consolidado o seu poder, son cada vez máis laxos, aparecendo problemas de coordinación e disciplina, centrándose en conservar o seu novo estilo e nivel de vida. Entón, a *asabiyya* disólvese entre faccións e individualismos, perdendo a súa capadicade de cohesionar. Cando iso sucede, as condicións son propicias para a aparición na periferia dun novo poder (ou dinastía) que repetirá o mesmo ciclo que a anterior. Ademais, Ibn Khaldún no *al-Muqaddima* tamén estima que os poderes ou dinastías teñen un período de vixencia que non supera as tres xeracións de 40 anos.  
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ibn Khaldún
* Etnocentrismo
* Cohesión social
Intermediate eXperimental Vehicle

**Intermediate eXperimental Vehicle** ou **IXV** é un vehículo experimental de tipo corpo sustentador da Axencia Espacial Europea.

## Características 
IXV é unha nave experimental para probar tecnoloxías asociadas á reentrada atmosférica. Ten forma de corpo sustentador de 5 m de longo, 1,5 m de alto e 2,2 m de ancho, maximizando o volume interno para acoller experimentos e sensores. Entre as tecnoloxías que tiñan que ser validadas por IXV estaban:

*Aeotermodinámica: validación do deseño de IXV e as ferramentas usadas para construílo e deseñalo, así como validación dos modelos de reentrada e comportamento dos gases arredor do vehículo a velocidades hipersónicas.
*Guiado de navegación e control: mellora dos algoritmos de guiado, acoplamento entre medidas de navegación intercial e GPS, estudar a combinación de flaps e propulsores para o control de voo, estudar os problemas de guiado e control na fase de voo hipersónico durante a reentrada.
*Protección térmica e estruturas quentes: validación do rendemento de voo en canto aos materiais de protección térmica e solucións de deseño complexo, como xuntas de expansión, selos, etc.
 
IXV foi lanzado a bordo dun foguete Vega o 11 de febreiro de 2015 desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa, amarando no océano Pacífico, onde foi recuperado.miniatura|Un modelo de IXV cos flotadores para recuperalo do océano.|centro
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Vega (foguete)
Gregory Jarvis

**Gregory Bruce Jarvis**, nado en Detroit, o 24 de agosto de 1944 e finado o 28 de xaneiro de 1986, foi un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-51-L e durante a cal faleceu.

## Traxectoria
Jarvis graduouse en enxeñaría eléctrica pola Universiade do Estado de Nova York en Buffalo en 1967 e era máster na mesma materia pola Universidade do Nordeste en Boston en 1969. Tiña tamén un máster en xestión pola Universidade da Costa Oeste en Os Ánxeles.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xullo de 1984 e elixido para a misión STS-51-L, do transbordador espacial Challenger e durante o cal faleceu ao desintegrarse o vehículo pouco despois do lanzamento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-51-L
*Accidente do transbordador espacial Challenger
Ricardo Núñez

***Ricardo Núñez Rodríguez**, médico galego (1862-1958).
***Ricardo Núñez Lissarrague**, actor, produtor e director de cine galego (1904-1998).
Ponte da Ría

A **ponte da Ría** é unha ponte para o tráfico rodado con piares en forma de V que cruza a ría de Pontevedra na cidade de Pontevedra. Forma parte da AP-9 e foi inaugurada en 1992. 

## Localización 
A ponte está situada entre o barrio de Mollavao en Pontevedra e o lugar da Puntada (no municipio veciño de Poio). Localízase na parte oeste da cidade que se abre cara ao mar, no estuario que forma a desembocadura do río Lérez na ría de Pontevedra.

## Historia 
As obras da ponte da Ría empezaron o 21 de decembro de 1989 para o paso da autoestrada AP-9 e como parte da circunvalación oeste da cidade.
  
Foi concibida polos enxeñeiros Leonardo Fernández Troyano, Javier Manterola Armisén e Amando López Padilla. A construción iniciouse no piar central (piar referencia da ponte) e recorreuse a un método de construción baseado en vigas en beiril con atirantamento provisional. Foi inaugurada o 25 de marzo de 1992.

A construción e posta en servizo da ponte foi polémica polo impacto paisaxístico que supuxo e pola modificación notable das vistas desde a cidade cara ao mar. A súa denominación "Ponte da Ría" foille dada por Audasa, a concesionaria da autoestrada AP-9.

É unha ponte de autoestrada  con dous piares xemelgos en forma de V como único apoio intermedio no seu tramo central, cuxa cimentación repousa no centro do leito da ría de Pontevedra. Está dividida en tres tramos diferentes. O tramo intermedio ten dous vans principais de 120 m de lonxitude cunha viga caixón de canto variable. Para a forma do taboleiro adoptouse unha solución en gaivota: ten canto máximo sobre o piar central diminuíndo cara ós piares laterais dos vans de 120 metros, chegando preto deles ao canto mínimo. Os vans laterais da ponte teñen 40 m de lonxitude cunha viga caixón de canto constante. Os tramos dos dous extremos da ponte forman os viadutos de acceso á mesma. Os piares do tramo en viaduto ao lado sur pasan por riba dunha pequena parte do paseo marítimo de Pontevedra.

A ponte da Ría está libre de peaxe e actúa como circunvalación oeste entre o norte e o sur da cidade de Pontevedra, no tramo comprendido entre o barrio do Pino e o parque de Bombeiros.  Case 50.000 vehículos cruzan a diario a ponte.

## Galería de imaxes 

Ficheiro: Pontevedra Capital Puente de la Ría Pontevedra.jpg|Vista xeral da ponte sobre a ría de Pontevedra
Ficheiro: Pontedaría.jpg|Vista da ponte desde o norte en sentido sur co letreiro do nome oficial
Ficheiro: Pontevedra-Atardecer en la ría (5385675074).jpg|A ponte á tardiña 
Ficheiro: Ria de Pontevedra19 (5230228583).jpg|A ponte coa cidade de fondo
Ficheiro: Ria de Pontevedra17 (5248580072).jpg|As dúas calzadas desde a parte inferior da ponte
Ficheiro: Pontevedra-Puente Autopista y barandilla (5413189434).jpg|A ponte desde o miradoiro do paseo marítimo de Pontevedra
Ficheiro: Pontevedra-Media X (5395422670).jpg|Piares centrais como único apoio intermedio en forma de V

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Ponte da Barca
* Ponte das Correntes
* Ponte do Burgo
* Ponte de Santiago
* Ponte dos Tirantes

### Ligazóns externas 
* (en) Ponte da Ría na páxina web Structurae
Cuarteto (sexo)

[thumb|dereita|Dúas parellas nun cuarteto. [Pintura (atribuída enganosamente a) Peter Fendi.]]
Un **cuarteto** é unha forma de sexo en grupo na que participan catro persoas de calquera combinación de xénero.

## Tipos de cuartetos
O nivel de actividade sexual entre os catro membros pode variar moito. Outros cuartetos poden implicar algún contacto do mesmo sexo, e algúns cuartetos implican activamente os catro membros.

### Cambio de muller
O **Cambio de esposa** implica dúas parellas, xeralmente ambas parellas heterosexuais casadas, onde cada home *cambia* a súa muller pola outra e mantén relacións sexuais con ela. Normalmente non hai contacto sexual entre as dúas esposas ou os dous maridos.

### Cambio suave
O **intercambio de parellas suave** implica dúas parellas, onde unha parella ten un papel de voyeur vendo a outra ter relacións sexuais, ou as parellas teñen relacións sexuais propias pero sen contacto sexual coa outra parella.

### Gang bangs
Un **gang bang** implica que tres (ou máis) persoas teñen relacións sexuais cunha cuarta sucesivamente. Adoita ocorrer con homes que penetran a mulleres, pero pode aplicarse igualmente a actos homosexuais ou mulleres que penetran a homes usando consoladores con correa.

### Selo hermético
O *selo hermético* implica sexo vaxinal e sexo anal realizado a unha muller por dous homes nunha dobre penetración, mentres que a muller realiza unha felación cun terceiro home.

### Cuádruplo
Un **cuádruplo** é unha relación romántica na que participan catro persoas. Úsase máis habitualmente para describir unha relación amorosa entre dúas parellas onde toma a forma dun cadrado, no que as catro persoas teñen unha relación amorosa entre si.

Aínda que pode referirse a dúas persoas vinculadas sentimentalmente de forma independente con outras dúas, normalmente implica que cada unha das catro persoas ten algún tipo de relación sexual coas outras tres. As relacións son normalmente de amizade, aínda que románticas. A adición de personaxes bisexuais ou homosexuais engade moitas combinacións posibles de sexos, e de interaccións románticas e sexuais.

## Gallery

Ficheiro:Édouard-Henri Avril (30).jpg|Pintura de Édouard-Henri Avril: dúas mulleres e dous homes nun cuarteto.
Ficheiro:Gamiani.jpg|Pintura de Alfred de Musset de tres mulleres e un home nun cuarteto.

## See also 
* Poliamor
* Intercambio de parella
* Trío

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
* Posicións sexuais

### Ligazóns externas
*Relationship Types: Foursomes
Héctor Corujo

**Héctor Manuel Corujo González**, nado no Incio en 1970, é un funcionario e político galego do PPdeG.

## Traxectoria 
Licenciado en Filosofía pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi funcionario do concello do Incio dende os 24 anos. Foi presidente da ANPA do colexio do Incio. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG logrando maioría absoluta por cinco votos e foi elixido alcalde do Incio. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura do PPdeG á alcaldía do Incio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais no Incio

### Ligazóns externas 
* Héctor Corujo encabezará a candidatura popular á alcaldía do Incio
O Covallo

O topónimo **Covallo** pode referirse a:

;En Galiza
***O Covallo**, lugar da parroquia de San Cristovo do Real, no concello de Samos.

;Monte de Galiza
***Monte do Covallo**, na Pobra do Brollón.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Os Covallos**, lugar da parroquia de Montefurado, no concello de Quiroga.
Leixaprén (grupo)

**Leixaprén** foi unha formación musical arousá, con influencias da música celta, *new age* e música de raigame tradicional galega. O nome do grupo está tomado da figura literaria leixaprén da literatura galego-portuguesa medieval.

## Historia 
Leixaprén estivo activo desde finais dos anos 80 até 1996, e en 2010 reuníronse para conmemorar o 30 aniversario da Asociación Cultural Dorna, primeiros promotores da revista *Dorna*, da Illa de Arousa.

### Membros 
Leixaprén estivo formado por seis membros de Vilagarcía, Vilanova e a Illa de Arousa, que tamén actuaban como banda de gaitas tradicional. Eran Edelmiro Touris *Miro* (percusión, guitarra, baixo e mandolina), César Longa (arpa, acordeón e teclados), Xosé Ameneiro (gaita e frautas), e os irmáns Dopico: Manuel (gaita e instrumentos de corda) e Pepe Dopico (voz, percusión, frautas, gaitas, clarinete etc.), recoñecido musicólogo, profesor e escritor reintegracionista que pasou a escribir os seus apelidos regaleguizados como "do Pico Orjais". Juan Guillán Barcala (voz, gaita e percusión), tamén membro do grupo, foi o autor da peza "Pasodoble de Leixaprén" (ás veces escrito "Pasodoble de Leizaprén") tocada por moitas formacións de música tradicional galega.

### Discografía 
O grupo gravou dous discos na súa historia:

* ***Na festa do boi***, (Elígeme Discos, 1990) 
* ***Gáitropos***, (Sonifolk, 1992), título baseado na lenda do home-gaita, que aparece deseñado por Anxo Varela na portada, xunto á frase *Era em tempos do Rei Afonso o Emperador.* En 2008 un bar de Silleda empregou o nome do grupo e a portada de Gáitropos, pero cambiando a autoría do debuxo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Leixaprén
* Premio Leixaprén
María Isabel Castro Barreiro

**Maribel Castro Barreiro**, nada en Pontecesures o 19 de novembro de 1950, é unha política galega.

## Traxectoria
Traballou como secretaria de Dirección en varias empresas como Nestlé. 

### Carreira política 
Nas eleccións municipais de 1995 foi elixida concelleira en Pontecesures ao formar parte da candidatura de Independentes de Pontecesures que encabezaba Victoriano Trenco Romay e que obtivo a alcaldía grazas ao apoio do BNG. Foi tenente de alcalde e o seu grupo gobernou en minoría ata setembro de 1996, cando se estableceu un pacto de goberno co PPdeG e os edís do grupo independente pasaron a formar parte da formación conservadora. 

Nas municipais de 1999 foi número 2 da candidatura do PPdeG encabezada por Trenco Romay, a cal logrou a vitoria mais non puido continuar no goberno dado o pacto entre BNG, ACP e PSdeG que fixo alcalde ao nacionalista Luís Álvarez Angueira. Permaneceu como concelleira na oposición e nas municipais de 2003 desligouse do PPdeG e recuperou a marca de Independentes de Pontecesures, a cal encabezou e conseguiu 1 acta de concelleira. Permaneceu na oposición ata que en outubro de 2004 pasou a formar parte do goberno do nacionalista Luís Álvarez Angueira e ACP como primeira tenente de alcalde e concelleira de Urbanismo.

Nas municipais de 2007 volveu encabeza-la candidatura de IP e mantivo a súa acta de concelleira, e malia encabezar a formación con menos votos nos comicios saíu elixida alcaldesa de Pontecesures grazas ao apoio do PPdeG e dos concelleiros do PSdeG (que foron expulsados da formación por iso) en detrimento do nacionalista Angueira, que fora o máis votado. Deste xeito, formou goberno cos concelleiros populares e exsocialistas. Nas municipais de 2011, volveu encabeza-la candidatura de IP e subiu a 2 concelleiros, mais non continuou na alcaldía dado que nesta ocasión Angueira conseguiu formalizar un pacto co PSdeG e Terra Galega que lle devolveu a alcaldía, polo que pasou á oposición. Nas municipais de 2015 volveu lograr 2 concelleiros e mantívose na oposición ao manterse, de novo, o pacto entre o BNG con Terra Galega e o PSdeG. 

En maio de 2016, trala marcha dos concelleiros de Terra Galega do goberno, o PPdeG e IP presentaron xunto cun dos edís de Terra Galega unha moción de censura que lle deu a alcaldía ao popular Juan Manuel Vidal Seage converténdose, ela, de novo, en tenente de alcalde e concelleira de Urbanismo. Nas municipais de 2019 volveu encabezar IP e baixou a 1 concelleiro, volvendo pactar co PPdeG e Terra Galega e continuando como tenente de alcalde e concelleira de Urbanismo. Unha vez convocadas as eleccións municipais de 2023, decidiu non concorrer de novo e retirouse da política.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Pontecesures
Ozraptor subotaii

***Ozraptor*** (que significa "ladrón australiano") é un xénero de dinosauros terópodos posiblemente abelisauroides do Xurásico Medio (Bajociano) Colalura Sandstone de Australia, coñecido por restos fragmentarios.

## Descubrimento e nomeando 
En 1967, un grupo de catro escolares do Scotch College de doce anos atoparon un fósil no sitio de corte de ferrocarril de Bringo preto de Geraldton, que mostraron ao profesor Rex Prider da Universidade de Australia Occidental. Fíxolle un repartimento que enviou a expertos do Museo Británico de Historia Natural de Londres que pensaban que probablemente pertencía a unha tartaruga extinta. A re-avaliación do óso na década de 1990 despois de ser preparado na rocha por John Albert Long e Ralph Molnar clasificaron o fósil como a tibia dun xénero de terópodos.

En 1998 Long e Molnar nomearon e describiron o tipo (e única) especie Ozraptor subotaii. O nome xenérico deriva de "Ozzies", o alcume dos australianos, e dun raptor latino, "seizer". O nome específico honra a un personaxe de ficción, o ladrón e arqueiro rápido "Subotai" da película Conan o Bárbaro.

O holotipo, **UWA 82469**, foi atopado no Colalura Sandstone, que data do Bajoniano Medio, sobre 169 millóns de anos hai. Consiste do distal ou fin máis baixo dunha tibia esquerda. Xunto con *Rhoetosaurus*, *Ozraptor*  é entre os dinosauros australianos sabidos máis vellos.

O exemplar mide 8 centímetros (3,1 polgadas) de longo e 4 centímetros (1,6 polgadas) de ancho no extremo inferior. A partir destas medicións, estimouse unha lonxitude total para a espinilla duns 17 a 20 centímetros (6,7 a 7,9 polgadas) e para o animal no seu conxunto duns 2 metros (6,6 pés). Establecéronse tres características diagnósticas que lle permitían manterse como unha especie distinta de dinosauro: o proceso ascendente do astrágalo tiña forma rectangular cun extremo superior recto; a faceta astragalar tiña unha crista vertical; o cóndilo medial estaba debilmente desenvolvido.

## Clasificación 
Só coñecido por un óso parcial da perna, Ozraptor é difícil de clasificar. En 1998 os descritores non puideron determinar a clasificación con máis precisión que un Theropoda incertae sedis. En 2004 Thomas Holtz pensou que era un membro dos Avetheropoda. En 2005, outro estudo, realizado por Oliver Rauhut, suxeriu que realmente se trataba dun terópodo, e máis concretamente, dun membro da Abelisauroidea baseado na presenza da distinta crista mediana vertical no suco astragalar. Clasificado como un, Ozraptor sería o abelisauroide máis antigo coñecido. Porén, Rauhut concluiría máis tarde que ningunha destas características definitorias está realmente limitada aos abelisauros, e polo que Ozraptor pode ser clasificado como Theropoda indet.

## Notas
Victoriano Trenco Romay

**Victoriano Trenco Romay**, nado en Pontecesures en 1950 e finado en Santiago de Compostela o 24 de setembro de 2008, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Estivo á fronte dunha axencia de seguros en Pontecesures. Foi xogador do Ulla Pontecesures CF e posteriormente adestrador deste e do Cordeiro CF. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a formación Independentes de Pontecesures e logrou 4 concelleiros fronte a 5 do PPdeG do ata entón alcalde Xosé Piñeiro Ares e 2 do BNG de Luís Álvarez Angueira. Desta forma resultou elixido alcalde co apoio do BNG. Gobernou en minoría ata setembro de 1996, cando estableceu un pacto de goberno co PPdeG (xa sen Piñeiro Ares) e se integrou nesta formación xunto con outros edís do seu grupo. Nas municipais de 1999 encabezou a candidatura do PPdeG logrando 5 concelleiros, a 1 da maioría absoluta, mais a unión dos outros 3 grupos (BNG, ACP e PSdeG) fixo alcalde ao nacionalista Luís Álvarez Angueira, polo que pasou á oposición e foi portavoz do seu grupo ata o final do mandato en 2003, cando se retirou da política.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Pontecesures
La Semana del Distrito

***La Semana del Distrito*** foi un periódico editado no Barco de Valdeorras en 1895.

## Historia e características 
Periódico liberal independente, apareceu en xaneiro de 1895. Defendía a política de Alfonso Flórez Quiroga e mantivo polémicas con *La Defensa.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
La Verdad (O Barco de Valdeorras)

***La Verdad*** foi un periódico editado no Barco de Valdeorras entre 1920 e 1921.

## Historia e características 
Apareceu o 24 de novembro do 1920. Bisemanario que se publicaba os mércores e domingos na Imprenta Llorden do Barco. Defendía de xeito mordaz as posturas de Francisco Barber Sánchez fronte aos bugallistas. Durou pouco máis dun ano.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
El Fomento del País

***El Fomento del País*** foi un periódico editado en Petín en 1884.

## Historia e características 
Semanario que apareceu en agosto de 1884, como defensor dos intereses xerais dos partidos de Valdeorras, Trives e Viana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
Makthaverskan

**Makthaverskan** é unha banda sueca de post-punk de Gotemburgo formada no ano 2008. Liderado pola vocalista Maja Milner, o grupo combina post-punk con elementos de dream pop, jangle pop, rock gótico e shoegaze.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandcamp da banda
The Glands

**The Glands** foi unha banda estadounidense de indie rock procedente de Athens, Xeorxia. O grupo autoeditou o seu primeiro álbum, *Double Thriller*, en 1996 e Bar/None Records reeditouno en 1998. O seu segundo traballo, *The Glands*, apareceu no ano 2000 a través do selo Capricorn Records e foi reeditado por Velocette Records en 2001.

O seu son lembra a distintas influencias como The Kinks, The Who e The Rolling Stones. O seu tema "Livin' Was Easy" apareceu no DVD *Let America Laugh* do cómico David Cross. A banda reuniuse para unha curta xira a finais de 2011, realizando varios concertos con Yo La Tengo.

Ross Shapiro, vocalista, guitarrista e fundador de The Glands, morreu en marzo de 2016 ao 53 anos de cancro de pulmón. Tras a morte de Shapiro, os membros superviventes Joe Rowe (batería) e Derek Almstead (baixo), xunto co produtor David Barbe, continuaron traballando no terceiro álbum do grupo, *Double Coda*, editado en 2018 por New West Records.

## Discografía 
### Álbums 
### Recompilatorios 
## Notas
Día dos Heroes (Namibia)

O **Día dos Heroes** é un día festivo nacional en Namibia. É recoñecido pola Nacións Unidas como **Día de Namibia**. Celébrase anualmente o 26 de agosto, o día conmemora a guerra de independencia de Namibia, que empezou o 26 de agosto de 1966 en Omugulugwombashe.

## Orixe 
En 1966, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas revogou o mandato de Suráfrica para gobernar o territorio do Suroeste de África e colocouno baixo a administración directa da ONU. Porén, Suráfrica negouse a recoñecer esta resolución. A Organización do Pobo de África do Suroeste (SWAPO) nese momento preparouse para a resistencia armada e fundou o seu brazo armado, o Exército Popular de Liberación de Namibia (PLAN) en 1962. Moitos dos seus antigos comandantes estaban no exilio pero PLAN comezou a infiltrarse no norte de Namibia para estabelecer campos de adestramento. Omugulugwombashe foi un destes campos de adestramento, establecido en xuño de 1966 polo comandante do PLAN John Ya Otto Nankudhu. O grupo baixo Nankudhu acababa de comezar a construír estruturas defensivas e planeaba adestrar alí uns 90 soldados.

O 26 de agosto de 1966, oito helicópteros da Forza de Defensa de Suráfrica atacaron aos combatentes da guerrilla en Omugulugwombashe. No momento do ataque só había 17 soldados no campamento. Foi a primeira batalla armada da guerra. Omugulugwombashe está declarado como un dos territorios heroicos en Namibia, e é un asentamento na circunscrición electoral de Tsandi, na rexión de Omusati, no norte de Namibia.

En conmemoración do día, o 26 de agosto é festivo en Namibia. Está recoñecido polas Nacións Unidas como o "Día de Namibia" mais en Namibia refírense a el como *Día dos Heroes*.

## Selos postais 
O 26 de agosto de 1975, a India e Turquía emitiron selos co título "Día de Namibia".

## Notas
Parque Arqueolóxico do Solsticio

O **Parque Arqueolóxico do Solsticio** (en ), tamén coñecido en fontes académicas como **AP-CA-18**, é un parque arqueolóxico que se atopa no estado de Amapá, no Brasil, preto da cidade de Calçoene. É un exemplo de arte rupestre de interese histórico e turístico coñecido por conter o **Observatorio Astronómico de Calçoene**. Componse dun círculo de megálitos, coloquialmente coñecido como o **Stonehenge do Amazonas**, de 127 bloques de granito, cada un deles de até 4 metros de altura, de pé nun círculo de máis de 30 metros de diámetro na beira do río Rego Grande no cumio dun outeiro. Os arqueólogos cren que este sitio foi construído por pobos indíxenas con fins astronómicos, cerimoniais ou funerarios, e probablemente unha combinación.

## Círculo megalítico 
O sitio, coñecido pola comunidade científica dende os anos 1950, Crese que foi construído como un antigo observatorio astronómico polos antigos pobos indíxenas que habitaban a rexión.

O círculo de Calçoene foi alcumado como o "*Stonehenge do Amapá*", nunha referencia a Stonehenge, en Inglaterra. As escavacións no lugar, executadas por arqueólogos, comezaron en 2006.

Un dos bloques de pedra do círculo megalítico foi situado de maneira que o Sol, durante o solsticio de inverno do hemisferio norte, que ocorre o 21 de decembro, está xusto enriba del facendo que a súa sombra desapareza. Ademais, a posición desta rocha é tal que a proxección de sombras durante todo o día é diminuta. É este aliñamento dun dos bloques de rocha co solsticio de decembro o que levou aos arqueólogos a acreditar que o lugar era un observatorio astronómico, e que ao observar o círculo megalítico de Calçoene está a ollar os restos dunha cultura avanzada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  Search the archive for "'Amazon Stonehenge' found in Brazil: report" as the title, and make sure the date range includes 13 May 2006.  It is not free.
* 
* 
*
Aboazar Lovesendez

**Aboazar Lovesendez**, nado c.960, foi un nobre do Reino de Galiza, señor de Maia, neto do rei Ramiro II e gobernador dos ríos Douro e Limia. Fundou o Mosteiro de Santo Tirso no ano 978. É o devanceiro da casa de Maia.

## Lenda de Gaia 
A filiación de Aboazar baséase nun conto heroico tradicional, a *Miragaia*. A lenda faino descende da relación romántica entre Ramiro II e Ortiga/Artiga, a fermosa irmá dun poderoso señor musulmán local, Alboaçar Abençadan Çada, bisneto do "rei Abdullah". Segundo a versión da lenda, isto foi a vinganza ou a motivación dunha relación paralela entre Abençadan e a muller de Ramiro, Aldora, polo que Ramiro asasina á súa muller e casa con Ortiga, tendo un fillo Aboazar. Este conto está en desacordo coa coñecida historia matrimonial de Ramiro, así como co patronímico do señor portugués. Aínda que as fontes que derivan do *Miragaia* chámalle Aboazar Ramírez para reflectir a paternidade de Ramiro, aparece nos rexistros contemporáneos como Abonazar Lovesendes, indicando que o seu verdadeiro pai era Lovesendo (probablemente representando o nome visigodo Leodesindo). Segundo a lenda na súa forma baixomedieval, recibiu o alcume de *Cide* (do árabe sayyid, señor), alcume común no século X e que puido ostentar.

## Familia 
Era fillo de Lovesendo Ramires, fidalgo e príncipe infante como fillo do rei Ramiro II. Casou con Unisco Godiniz (c. 943 -?) filla de Godín Ramírez, de quen tivo:

* Lovesendo Aboazar, documentado en 999, casou cunha filla de Éxica Honoriques
* Trastamiro Aboazar, casou con Dordia Soares
* Ermíxio Aboazar, casou con Vivili Turtezendes, filla de Turtezendo Galindes
* Frumarico Aboazar, señor de Maia
* Ausenda Aboazar, casada con Piniolo

## Notas 
## Véxase tamén
Alfonso Flórez Quiroga

**Alfonso Flórez de Losada Quiroga**, nado no Castro de Valdeorras (O Barco de Valdeorras) en 1835 e finado no Barco de Valdeorras en decembro de 1922, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Ildefonso Flórez Losada del Páramo e Dolores Quiroga Puga. Estudou leis e licenciose en Dereito. Foi elixido deputado polo distrito de Xinzo de Limia nas eleccións de 1865. Na Restauración presentouse a deputado polo distrito de Valdeorras nas eleccións de 1886 enfrontado a Enrique Santana López que estaba apoiado polo gobernador civil e o líder conservador Manuel Quiroga Vázquez, sufriu o apedreamento da casa polos partidarios de Santana e o cura de Petín ameazou con negarlle a absolución aos que o votaran, e non saíu elixido. En 1889 o deputado polo distrito de Redondela Tomás Piñeiro Aguilar, marqués de Bendaña, renunciou ao escano ao ser nomeado ministro plenipotenciario en Constantinopla e Alfonso Flórez foi elixido deputado nunhas eleccións parciais. Nas eleccións de 1893 foi deputado polo distrito de Valdeorras. Foi elixido senador pola provincia de Ourense en 1898. Foi nomeado gobernador civil de Córdoba en marzo de 1901, presentando a súa dimisión en agosto. Finou no Barco de Valdeorras en decembro de 1922.

## Vida persoal 
Era irmán de Clotilde Flórez de Losada Quiroga, que casou con Pedro Sanjurjo Pérez. Casou en 1862 con Leonor Suárez de Deza Tineo, filla de Apolinar Suárez de Deza, e foi pai de Alfonso Flórez de Losada Suárez de Deza.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Patrimonio da Humanidade en Letonia

[miniatura|180px|
[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px]]
O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do **Patrimonio da Humanidade en Letonia**, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Letonia ratificou a convención o 10 de xaneiro de 1995, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.

## Lista de lugares Patrimonio da Humanidade 
:**Nome**: segundo aparece no Comité do Patrimonio da Humanidade
:**Rexión**: de Letonia
:**Ano da inclusión**: na lista da UNESCO
:**Datos da UNESCO**: o número de referencia do sitio; o ano en que o xacemento foi inscrito na Lista do Patrimonio Mundial; os criterios nos que apareceu: os criterios de *(i)* a *(vi)* son culturais, mentres que de *(vii)* a *(x)* son naturais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Patrimonio da Humanidade por país
Tepui Kukenán

O **tepui Kukenán**, tamén sabido como **Matawi** ou **Cuquenán**, é un tepui que se atopa no estado Bolívar, na Rexión Güiana de Venezuela. Ten unha área estimada de 2185 hectáreas (equivalente a 21,85 quilómetros cadrados). Atópase a 2.680 metros de altitude e ten 3 km de longo. A fervenza de Kukenán é un salto de 674 metros e atópase na parte sur do tepui.

Kukenán está situado no Parque Nacional Canaima. Xunto a Kukenán, ao sueste, está o monte Roraima, un tepui máis coñecido. Kukenán é máis difícil de subir, polo que se ascende con moita menos frecuencia que o monte Roraima. O Parque Nacional Canaima tamén conta coa fervenza máis alta do mundo, que se atopa no tepui Auyán.

A paisaxe de Kukenán serviu de inspiración para o filme de 2009 *Up*.

## Galería de imaxes 
## Notas
Lovesendo Ramírez

**Lovesendo Ramírez** (ou **Ramires**), nado c.940 e morto c.1020, foi un nobre da Península Ibérica medieval, príncipe infante do Reino de Galiza ao ser fillo de Ramiro II.

## Familia 
Era fillo do rei Ramiro II e de Onega, a súa terceira esposa. Lovesendo casou cunha nobre de orixe musulmá, Zayra Ibn Zayda (c. 940 -?) que tras o matrimonio cambiou o seu nome polo de Ortega, filla de Zaydan Ibn Zayd (883 -?) e Aragunte Fromariques (c.890 -?). Que se seipa tiveron un só fillo:

* Aboazar Lovesendez (960 -?) o primeiro Señor de Maia e casado con Unisco Godinhez (943 -?) filla de Godinho de Asturias (913 -?).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de monarcas de Galicia
Manuel Hernández Rodríguez

**Manuel Hernández Rodríguez**, nado en Málaga e finado no Barco de Valdeorras en 1995, foi un mestre e xornalista español.

## Traxectoria 
Mestre destinado no Barco de Valdeorras. Foi secretario da Hermandad de Labradores y Ganaderos, concelleiro do Barco e tenente alcalde, director de auxilio social e directivo da asociación de caza e pesca. Foi director do periódico *El Sil* e correspondente de *La Región* no Barco.

## Recoñecementos 
En 2010 o Instituto de Estudos Valdeorreses nomeouno Valdeorrés Ilustre.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* El IEV nombra 'Valdeorrés Ilustre' a Manuel Hernández
Dargavs

**Dargavs** (, *Dærğæws*) é un asentamento no distrito de Prigorodny, República de Osetia do Norte-Alania. Osetia do Norte–Alania, Rusia, situado no río Gizeldon Dargavs é unha cidade da provincia oseta de Tagauria.

## Cidade dos Mortos 
Hai unha necrópole dos osetos da alta idade medieval fóra da aldea de Dargavs chamada "Cidade dos Mortos" (Город мёртвых) Comprende 99 tumbas e criptas diferentes. Algunhas fontes din que a máis antiga das criptas remóntase ao século XII. Ademais das tumbas, hai unha torre na parte traseira do complexo funerario.

### Arquitectura
As criptas teñen tellados curvos que se elevan de forma graduada ata un pico afiado no seu centro. As criptas máis pequenas teñen os lados planos na parte dianteira e traseira e se curvan cara ao interior nos lados, mentres que as máis pequenas non teñen ningún teito.

Os muros están feitos de bloques de pedra e morteirados con cal ou arxila-cal. Nas paredes hai buratos cadrados para colocar os cadáveres na cripta.

No interior das criptas hai un complexo de bóveda de aresta apuntada que soporta o tellado, aínda que nas máis pequenas estas son bóvedas de canón apuntadas.

As criptas máis grandes poden ter entre 2 e 4 pisos.

### Colocación e posición dos edificios
A colocación e o "plano" do sitio é moi semellante á necrópole de Itum-Kali, onde as tumbas e criptas están situadas moi xuntas en outeiros ou ladeiras, aínda que algunhas criptas están situadas máis separadas.

No punto máis alto, ou polo menos máis arriba que o resto dos edificios, sempre constrúese unha torre para vixiar aos mortos. As criptas escalan a ladeira da montaña en fila, con algunhas delas construídas na propia ladeira.

### Antigas tradicións e enterramentos
As escavacións arqueolóxicas demostraron que a xente das aldeas veciñas a miúdo enterraba ás súas familias en pequenos "barcos" de madeira. Como non hai ríos navegables nas proximidades, pénsase que este costume tiña por obxecto que as almas dos defuntos cruzasen un amplo río ao que se enfrontarían despois da morte. O falecido sería enterrado xunto con algunhas das súas pertenzas.

Os terreos preto do complexo están esparexidos con moedas. Os osetias lanzaban unha moeda para un membro da familia falecido dende o outeiro e se chocaba cunha pedra, críase que isto indicaba que a alma do falecido chegara ao ceo. Isto tamén se podería facer nos pequenos pozos que hai diante de cada cripta.

### Mitos e lendas
Hai varios mitos relacionados co cemiterio, un deles é que calquera home que se atrevese a entrar nunca sairía vivo. Esta é unha das razóns polas que os veciños case nunca van alí.

## Turismo
As fervenzas de Midagrabin son ​​un destino turístico popular, preto doutros lugares de interese como as fervenzas de Midagrabin. Para chegar a Dargavs, leva aproximadamente 1 hora desde Vladikavkaz por estradas estreitas a través de moitos outeiros.

## Galería 
## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
* Chillhour.com 
* Encyclopedia2.thefreedictionary.com
Flapper

***Flapper*** é un anglicismo que se usaba nos anos vinte para designar a un novo estilo de vida levado por mulleres novas que usaban saias curtas, substituíron o corpiño pola faixa, estilaban un corte de cabelo especial (chamado *bob cut*) e escoitaban música non convencional para esa época (jazz), a cal tamén bailaban. As flappers empregaban moita maquillaxe, bebían licores fortes, fumaban, conducían adoito a altas velocidades e tiñan comportamentos similares aos dun home. Estas mulleres supuñan un desafío ao que naquel tempo era considerado o socialmente correcto.

## Notas
It girl

"**It girl**" é un termo anglosaxón empregado para describir unha muller nova atractiva, que é recoñecida por ter tanto atractivo sexual como unha personalidade especialmente cativadora.

## Concepto 
A expresión *it girl* orixinouse na clase alta británica a comezos do século XX. Gañou máis atención en 1927 coa popularidade da longametraxe “*It*” de Paramount Pictures, protagonizanda por Clara Bow. No uso máis temperán, unha muller considerábase especialmente como unha “*it girl*" se alcanzara un alto nivel de popularidade sen ter que facer alarde da súa sexualidade. Hoxe, o termo é máis comunmente usado para referirse á fama e a beleza. O *Oxford English Dictionary* distingue entre o uso en inglés xeralmente estadounidense "*dunha actriz, modelo, etc. que é glamurosa, vivaz ou sexualmente atractiva*", e o uso principalmente británico "*dunha muller nova e rica que conseguiu o status de celebridade grazas ao seu estilo de vida socialité*". Os termos "*it boy*" ou "*it man*" son ás veces usados coa finalidade de describir un home que ten trazos semellantes.

## Notas
Manuela Serra

**Manuela Serra** pode referirse a:
***Manuela Serra (cineasta),** cineasta portuguesa. 
* **Manuela Serra Sabater**, neuróloga española.
A Ponte Puñide

dereita|miniatura|Ponte Puñide

O termo **A Ponte Puñide** ten a súa orixe nunha ponte sobre o río Mera. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Ponte Puñide**, lugar da parroquia de Gonzar, no concello do Pino;
***A Ponte Puñide**, lugar da parroquia do Pino, no concello do Pino.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
***Modio da Ponte Puñide**, vaso cilíndrico de bronce, no concello do Pino.
Lingua kawaiisu

A **lingua kawaiisu** é unha lingua númica da familia uto-azteca falada polo pobo kawaiisu de California. Segundo datos de 2005 tiña 5 falantes. O kawaiisu está clasificado como en perigo crítico polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Clasificación 
O kawaiisu é membro das linguas númicas meridionais dentro da familia uto-azteca.

## Revitalización 
En 1994, a lingua estaba en grave perigo de extinción, contando con menos de 20 falantes.

En 2011, o Proxecto Kawaiisu recibiu o Premio á Preservación Histórica do Gobernador de California polos seus esforzos en documentar a lingua e a cultura Kaiwaiisu, incluíndo "o Manual do Kawaiisu, o ensino da lingua, o Centro de Lingua e Cultura Kawaiisu [e] a exposición Kawaiisu no Museo Tehachapi". Dende 2012, o Centro Cultural da Lingua Kawaiisu ofrece clases para aprender a lingua e conta con DVDs para a aprendizaxe na casa, así como formación para outros grupos que buscan crear programas e materiais de aprendizaxe de idiomas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Trastamiro Aboazar

**Trastamiro Aboazar**, nado c. 980, foi un nobre e cabaleiro galego-portugués medieval considerado o primeiro señor de Maia.
[miniatura|Escudo dos señores de Maia, adaptación dunha obra de [Jean du Cros de 1509, Libro do Armeiro-Mor.]]

## Familia 
Era fillo de Aboazar Lovesendez, neto do rei Ramiro II, e de Unisco Godinhez (c.960 -?). Casou con Dórdia Soares da que tivo:

* Gonzalo Trastamirez, segundo señor de Maia (c.1000 -?), quen casou con Unisco Sisnandez.

## Notas
Linguas tákicas

As **linguas tákicas** son unha póla da familia de linguas uto-aztecas que foron faladas por varios pobos indíxenas do sur de California. As linguas tákicas agrúpanse, xunto coa lingua tübatulabal, a lingua hopi e as linguas númicas na rama setentrional da familia uto-azteca.

## Linguas tákicas
*Lingua cahuilla
*Lingua cupeña
*Lingua luiseña
*Lingua serrano
*Lingua tongva
*Lingua kitanemuk
*Tataviam ?
*Nicoleño ?

## Notas
Lingua tübatulabal

A **lingua tübatulabal** é unha lingua da familia uto-azteca, falada tradicionalmente polo pobo tübatulabal no condado de Kern, en California, nos Estados Unidos. Porén a maioría do pobo tübatulabal fala inglés. Orixinalmente, a lingua tiña tres dialectos: bakalanchi, pakanapul e palegawan. Segundo datos de 2007 tiña 5 falantes. O tübatulabal está clasificado como en perigo crítico polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

En inglés, o termo tübatulabal refírese tanto ao pobo como á súa lingua. Porén, na súa propia lingua, o termo tübatulabal refírese só ao pobo tübatulabal. A súa orixe non está clara, mais pode estar relacionada co substantivo ''* "piñóns". O termo tübatulabal para a lingua é *.''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Arvidson, Lucy. Alaawich (Our Language): First Book of Words in the Tübatulabal Language of Southern California
*
*
*
* 
*
*
*
*
Gyalideopsis chicaque

***Gyalideopsis chicaque*** é unha especie de lique da familia *Gomphillaceae*. Está presente a unha altitude de 2.300 metros na Cordilleira Oriental dos Andes de Colombia, e foi descrita por vez primeira por Bibiana Moncada e Robert Lücking en 2011.

## Etimoloxía 
O epíteto da especie fai referencia ao Parque Natural Chicaque. O nome Chicaque provén da lingua muisca, lingua do pobo homónimo que habitou a área antes da conquista española e quere dicir "a nosa loita".

## Hábitat 
O lique só se coñece por unha colección única mais ben desenvolvida que se atopa nunha selva de montaña sobre solo compactado no Parque Natural Chicaque, Altiplano Cundiboyacense en San Antonio del Tequendama, no departamento de Cundinamarca.

## Descrición 
*Gyalideopsis chicaque* caracterízase polos seus ascocarpos pequenos, amplamente sésiles, de cor marrón escuro que carecen de pruina e ascosporas moi pequenas e submuriformes. Non hai especies semellantes que medran na rocha ou no chan.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista da flora e fauna que leva o nome dos muiscas
El Sil

***El Sil*** foi un periódico editado no Barco de Valdeorras entre 1955 e 1958.

## Historia e características 
Subtitulado *Boletín Informativo del Ayuntamiento y Jefatura Local del Movimiento. Barco de Valdeorras*, apareceu o 1 de abril de 1955. Dirixido por Manuel Hernández Rodríguez, entre os seus colaboradores figuraron Pedro Tertuliano Hervella Nieto e José Antonio Gurriarán. Contiña información política e colaboracións. Editábase en Gráficas Aliaga de Ponferrada e a partir do número once en La Región de Ourense. O último número aparecido foi o 40 en outubro e novembro de 1958.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense