Claude Simon

miniatura|dereita|220px|Claude Simon en 1967.
dereita|50px
**Claude Simon**, nado en Antananarivo (Madagascar) o 10 de outubro de 1913 e finado en París o 6 de xullo de 2005, foi un escritor francés considerado un dos pais do *Nouveau roman*. Gañou o Premio Nobel de Literatura en 1985 pola calidade das súas novelas, "*que combinan a creatividade do poeta e a do pintor ao dar profundo testemuño da complexidade da condición humana*".

## Traxectoria 
Claude Simon naceu en Madagascar cando era unha colonia francesa. Un ano despois, o seu pai, oficial do exército, foi asasinado na primeira guerra mundial e Claude instalouse coa súa nai en Perpiñán, no sur de Francia (preto da fronteira española), onde residía a súa avoa.

Ao finalizar a escola secundaria no Collège Stanislas en París e tras unhas breves estancias académicas en Oxford e Cambridge, estudou pintura na Academia do mestre cubista André Lhote e tamén en Oxford e en Cambridge. Viaxou por España, Alemaña, a Unión Soviética, Italia e Grecia. Esta experiencia así como a da segunda guerra mundial desempeñarán un papel moi importante no seu traballo literario.

En 1936 viaxou a Barcelona e loitou na guerra civil á beira da República. A experiencia desta guerra inspiraría algún dos seus mellores libros como *Le Palace* (*O palacio*, 1962) ou *Le jardin des plantes* en 1997.

Ao estalar a segunda guerra mundial, participou na Batalla do Meuse (1940), pero foi detido polos alemáns que o enviaron a un campo de prisioneiros en Saxonia. No traslado a un campo de prisioneiros en Francia, conseguiu escaparse e afiliouse ao movemento da Resistencia Francesa. Refuxiouse no sueste francés, entón zona libre, onde comprou unha propiedade en Salses, preto de Perpiñán e se converteu nun viticultor amante da pintura e a fotografía, antes de dedicarse á escritura.

A súa primeira obra como escritor, *Le Tricheur* (*O Tramposo*) publicouse en 1946 e un ano máis tarde *La Corde Raide* (*A corda frouxa*), pero é en 1960 cando se publica o seu primeiro éxito literario, *La Route des Flandres* (*A ruta de Flandres*), que trata sobre a derrota militar francesa en 1940 e polo cal recibiría o premio da Nouvelle Vague en 1961. En 1967 obtería un novo galardón, o premio francés de vangarda Médicis, polo seu libro *Histoire* (*Historia*, 1967), que conta un día calquera na vida dun home novo. Esta obra confirmouno como autor de prestixio e minoritario, unha consideración que non cambiará ata a obtención do Nobel.

Xunto con Robbe-Grillet e outros escritores como Nathalie Sarraute, Robert Pinget, Samuel Beckett, Jean Ricardou e Claude Ollier formou parte do grupo literario do *nouveau roman* emerxido en Francia en 1950, que brevemente tivo tamén por membros a Michel Butor e Marguerite Duras.

En 1981 sae á luz *Les Géorgiques* (*As Xeórxicas*, 1981) onde en tres épocas distintas e en períodos de axitación e violencia -a Revolución Francesa, a guerra civil española e a segunda guerra mundial- tres personaxes viven sucesos e experiencias que parecen superponerse. Neste libro o autor volve reflectir a súa experiencia no bando republicano da guerra civil española. Ao concederselle o Premio Nobel de Literatura en 1985, a Academia Sueca mencionou esta novela como a súa obra se cadra máis importante.

En 1989 publica ''L'Acacia* (*A acacia*), unha novela fortemente autobiográfica e que é recoñecida como unha obra mestra da literatura antibélica. Nesta obra describe a viaxe coa súa nai e a súa tía a través da devastada Francia de 1918 en busca da tumba do seu pai.

A Universidade de East Anglia fíxoo doutor honororífico en 1973.

Nos últimos anos, viviu retirado do éxito, alternativamente no sur de Francia e de incógnito en París, cerca do xardín botánico que deu título a unha das súas novelas *Le jardin des plantes* (1997).

En 2001, con 88 anos, publicou a súa última novela *Le tramway* (*O tranvía*), unha autobiografía con recordos da súa infancia e vellez na que se describe a si mesmo como un autor *difícil, aburrido, ilexible e confuso*.

Morreu o 6 de xullo de 2005 aos 91 anos de idade. O primeiro ministro francés, Dominique de Villepin, que expresou a súa "*tristura máis profunda*" pola morte de Simon, dixo na súa declaración "*A literatura francesa perdeu a un dos seus grandes autores*".

## Obras 
* *Le Tricheur* (*O tramposo*), 1945.
* *La Corde Raide* (*A corda frouxa*), 1947.
* *Gulliver*, 1952. 
* *Le Sacre du printemps* (*A consagración da primavera*), 1954. 
* *Le vent* (*O vento*), 1957.
* *L'Herbe* (*A Herba*), 1958. 
* *La Route des Flandres* (*A ruta de Flandres*), 1960. 
* *Le Palace* (*O palacio*), 1962. 
* *La Separation* (*A separación*), 1963.
* *Histoire* (*Historia*), 1967. 
* *La Bataille de Pharsale* (*A batalla de Farsalia*), 1969. 
* *Orion aveugle* (*Orion cega*), 1970. 
* *Les Corps conducteurs* (*Os corpos condutores*), 1971. 
* *Triptyque* (*Tríptico*), 1973. 
* *Leçon de choses* (*Lección de cousas*), 1975. 
* *Les Géorgiques* (*As Xeórxicas*), 1981.
* *Femmes* (*Mulleres*), 1984.
* *La Chevelure de Bérénice* (*A cabeleira de Berenice*), 1984.
* *Discours de Stockholm* (*Discurso en Estocolmo*), 1986.
* *L'Invitation* (*A invitación*), 1987. 
* *Album d'un amateur* (*Álbum dun afeccionado*), 1988.
* *L'Acacia* (*A acacia*), 1989. 
* *Le jardin des plantes* (*O xardín das flores*), 1997. 
* *Le tramway* (*O tranvía''), 2001.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial dos Premios Nobel: Claude Simon 
* Claude Simon en Pegasos 
* Nobel Lectures, Literature 1981-1990, Editor-in-Charge Tore Frängsmyr, Editor Sture Allén, World Scientific Publishing Co., Singapore, 1993