open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
The Black Keys

**The Black Keys** é un grupo estadounidense de rock formado en Akron, Ohio no 2001. O grupo está formado por Dan Auerbach (guitarra, voz) e Patrick Carney (batería). O grupo comezou facendo música independente logo de formar o grupo ó rematar o instituto, e máis tarde uníronse a segunda onda de artistas de Garage rock popular na década do 2000. Ata outubro de 2011, The Black Keys venderon preto de 2&nbsp;000&nbsp;000 de álbums nos Estados Unidos.

## Membros 
*Dan Auerbach, voz e guitarra (2001–presente)
*Patrick Carney, batería (2001–presente)

### Músicos de rotación 
*Gus Seyffert, baixo e voz (2010–presente)
*John Wood, teclado, guitarra, voz, percusión (2010–presente)

## Discografía 
### Álbums de estudio 
## Notas
Ryukyu Underground

é un dúo de música electrónica, formado por Keith Gordon e Jon Taylor, cuxa música está fortemente inspirada na música tradicional de Okinawa.

## Discografía 
### Álbums 
**Ryukyu Underground* (2002)
**Mo Ashibi* (2003)
**Ryukyu Remixed* (2004)
**An Evening with Ryukyu Underground* (2005)
**Shimadelica* (2006)
**Umui* (2009)

### Sinxelos 
*"Hana" (2003)
*"Kuiji nu Hana" (2004)
*"Okinawa Lounge" (2004)
*"Kogane no Hana" (2006)
*"Seragaki" (2004)

### Temas
**Buddha Bar VI*
**Buddha Bar VII*
**Buddha Bar XII*
**Taipei Lounge 2*
**Double Standard - Sunaga T Experience*
**Peace Not war - Japan*
**The Maze Vol. 2 - The Avantgarde Of Trance*
**Zen Connection 3*
**Baroque In Session 02*
**Side-Tracked*
**World Meditation - Spiritual Music For Modern Living*
**A Tango for Guevara and Evita* (Miyazawa Kazufumi)
*"Bar: Tokyo"

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial
O Convento

O topónimo **O Convento** pode referirse a:

;En Galiza
***O Convento**, lugar da parroquia de Abadín, no concello de Abadín;
***O Convento**, lugar da parroquia de Penamaior, no concello de Becerreá;
***O Convento**, lugar da parroquia de San Salvador de Asma, no concello de Chantada;
***O Convento**, lugar da parroquia de San Fiz de Monfero, no concello de Monfero;
***O Convento**, lugar da parroquia de San Xoán de Poio, no concello de Poio;
***Vilariño de Tras do Convento**, lugar da parroquia de Allariz, no concello de Allariz.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Conventillo**, lugar da parroquia de Nodar, no concello de Friol;
****O Convento***, filme do director portugués Manoel de Oliveira;
***Mosteiros e conventos de Galicia**, lista dos **mosteiros e conventos de Galicia** divididos en provincias.
O Correo, Abadín, Abadín

**O Correo** é un lugar da parroquia de Abadín no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. O Instituto Galego de Estatística non ofrece datos de poboación deste lugar. 

## Localización 
Sitúase ao pé da estrada N-634.

## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Abadín
### Parroquias de Abadín
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Abadín
Ryukyu

As **Illas Ryukyu** son un arquipélago volcánico.

**Ryukyu** tamén pode facer referencia a:
* Reino de Ryukyu, un antigo reino anexionado polo Imperio Xaponés
* Linguas ryukyuanas
* Pobo ryukyu
* Fosa de Ryukyu
O Campo, Aldixe, Abadín

**O Campo** é un lugar da parroquia de Aldixe, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2023 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución respecto a 2015 cando tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Aldixe 
### Parroquias de Abadín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Abadín
Pobo ryukyu

O  son os poboadores indíxenas das Illas Ryukyu, arquipélago situado entre Kyūshū e Taiwán. Os subgrupos do pobo ryukyu son os Amami, os de Okinawa, os Miyako, os Yaeyama, e os Yonaguni. Xeograficamente, viven nas rexións de Okinawa e Kagoshima. As súas linguas, como a Uchinaaguchi, comprenden as familia de linguas ryukyu, unha das dúas pólas nas que se divide a familia de linguas xaponesas. A outra póla é a que forman o xaponés e os seus dialectos.

## O pobo ryukyu na ficción 
* Ultraman, moitos dos conceptos e ideas do seu creador Tetsuo Kinjo fan referencia ás Illas de Okinawa.
* Keisuke Miyagi, personaxe da triloxía Karate Kid, interpretado por Pat Morita.
* Maxi, un personaxe de videoxogo da Soul series.
* Mugen, personaxe da serie anime *Samurai Champloo*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Movemento independentista ryukyu
* Illas Ryukyu
* Reino de Ryukyu
* Linguas ryukyuanas

### Ligazóns externas 
* Páxina da cultura de Okinawa 
* Inside Story: JAPAN, THE NEW BATTLE FOR OKINAWA (Asia Week) 
* Os políticos de Uchinau
Cartas paulinas

As **cartas paulinas** son unha división dos libros do Novo Testamento. As cartas paulinas abranguen todas as cartas que, ao longo da súa predicación, Paulo de Tarso lles foi enviando a distintas comunidades cristiás.
## Autor e datas de composición 
[miniatura|[Paulo de Tarso|Paulo entregándolle unha carta ao mensaxeiro, con Deus mirando arriba. Ilustración dunha inicial nun manuscrito de 1280-1290.]]
O autor deste grupo de escritos é o apóstolo Paulo de Tarso, aínda que algúns expertos consideran que nalgunhas cartas como Colosenses ou as chamadas cartas pastorais, puido haber un traballo posterior de edición ou refundición.
Foron compostas nun prazo de tempo que vai desde o ano 37, data da I Carta aos Tesalonicenses, ata os anos sesenta, xa na catividade en Roma.
## As cartas 
Tal como as atopamos hoxe nas versións modernas da Biblia, as cartas ordénanse por tamaño, da máis longa á máis breve:
* Carta aos Romanos: única de todas as cartas que vai dirixida a unha comunidade cristiá non fundada por el.
* I Carta aos Corintios e II Carta aos Corintios: cartas nas que reflexiona sobre o que é ser cristián. Ofrecen moita información sobre os problemas que xurdían nas primeiras comunidades e sobre a organización interna das mesmas.
* Carta aos gálatas: interesante pola información autobiográfica que aporta.
* Carta aos efesios
* Carta aos filipenses: xunto coa Carta aos Colosenses, coa que está moi ligada, é considerada por algúns expertos como unha circular que ía pasando de comunidade en comunidade.
* Carta aos colosenses
* I Carta aos tesalonicenses: o primeiro escrito do Novo Testamento, trata o tema da nova chegada do Mesías.
* II Carta aos tesalonicenses
* I Carta a Timoteo: primeira das cartas pastorais, ofrecen moita información sobre a organización das comunidades cristiás.
* II Carta a Timoteo
* Carta a Tito: cunha temática similar a das Cartas a Timoteo.
* Carta a Filemón: carta persoal dirixida a un cristián en concreto, interesante por ver como aborda o tema da escravitude.

## Cartas pastorais 
As cartas a Timoteo e a Tito, adoitan agruparse nunha categoría específica dentro do corpus paulino que se coñece como Cartas pastorais. Debe o nome ao seu contido, centrado na organización da Igrexa, deixando de lado cuestións teolóxicas propias das outras cartas.
Unha gaiola de grilos

***Unha gaiola de grilos*** (en ), é un filme estadounidense dirixido por Mike Nichols que se estreou en 1996. Baséase no filme *La Cage aux Folles* de Jean Poiret, Francis Veber, Edouard Molinaro e Marcello Danon.

## Sinopse 
A apracible vida de Albert e Armand, unha parella homosexual, vese totalmente alterada ante a inminente voda de Val, o fillo de Armand, coa filla dun senador ultra conservador. O político, que desexa promover os valores tradicionais da vida familiar, decide visitar a familia do noivo, sen saber co que se vai a atopar.

## Personaxes 
* Robin Williams como Armand Goldman
* Nathan Lane como Albert
* Gene Hackman como Senador Kevin Keeley
* Dianne Wiest como Louise Keeley
* Dan Futterman como Val Goldman
* Calista Flockhart como Barbara Keeley
* Hank Azaria como Agador
* Christine Baranski como Katherine Archer
* Tom McGowan como Harry Radman.
* Grant Heslov como fotógrafo
* Kirby Mitchell como condutor oportunista de Keeley
* Jay Leno como El mesmo
* Mike Starr como Harry (escenas eliminadas)

## Galardóns e nomeamentos 
* 1996: Nomeada ó Oscar: Mellor dirección artística.
* 1996: 2 nomeamento ó Globo de Ouro: Filme comedia ou musical, actor comedia (Nathan Lane)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Elemento SECIS

[miniatura|dereita|Estrutura secundaria predita e [conservación da secuencia (con código de cores) do SECIS_1 de eucariotas.]]
En bioloxía, un **elemento SECIS** (do inglés ***se**leno**c**ysteine **i**nsertion **s**equence*, secuencia de inserción de selenocisteína) é unha secuencia reguladora de ARN duns 60 nucleótidos de longo cunha estrutura de talo-bucle. Este motivo estrutural (patrón de nucleótidos) dirixe a tradución na célula do codón UGA como selenocisteína. O codón UGA normalmente funciona como codón de terminación, e a selenocisteína é un aminoácido especial non codificado directamente no código xenético. Os elementos SECIS son unha característica fundamental dos ARN mensaxeiros que codifican selenoproteínas (proteínas que conteñen un ou máis residuos de selenocisteína).

Nas bacterias o elemento SECIS está situado pouco despois do codón UGA ao que afecta. Nas arqueas e eucariotas aparece na rexión 3' UTR dos ARNm, e pode facer que múltiples codóns UGA do ARNm pasen a codificar selenocisteína. Atopouse un elemento SECIS de arqueas, en *Methanococcus,* que está localizado na rexión 5' UTR.

O elemento SECIS está definido polas características da súa secuencia, é dicir, determinados nucleótidos tenden a ocupar determinadas posicións nel, e ten unha estrutura secundaria característica. A estrutura secundaria é o resultado do emparellamento de bases complementarias dos nucleótidos do ARN, e causa a formación dunha estrutura similar a unha forquita. O elemento SECIS eucariótico inclúe pares de bases A-G non canónicos, o cal é pouco común na natureza, pero que son fundamentais para o funcionamento correcto do elemento SECIS. Aínda que os elementos SECIS de eucariotas, arqueas e bacterias comparten a mesma estrutura xeral en forquita, non son todos aliñables; por exemplo, un esquema baseado no aliñamento para recoñecer os elementos SECIS eucarióticos non serviría para recoñecer un elemento SECIS de arqueas.

En bioinformática, creáronse varios programas informáticos para buscar elementos SECIS nun xenoma, baseados na secuencia e estrutura secundaria característica destes elementos. Estes programas utilizáronse na procura de novas selenoproteínas.

## Distribución nas especies 
Os elementos SECIS encóntranse nunha gran variedade de organismos pertencentes aos tres dominios da vida (incluíndo os seus virus).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Elemento PYLIS
* Selenocisteína
* Elemento regulador en cis

### Ligazóns externas 
* Transterm page for SECIS Element
Monty Python's Life of Brian

'''''Monty Python's Life of Brian''''' é un filme británico escrito, dirixido e interpretado polo grupo cómico Monty Python, que se estreou en 1979.

## Sinopse 
Brian nace nun alpendre de Belén o mesmo día que Xesucristo. Un cúmulo de desgraciados e equívocos farán que leve unha vida paralela á do verdadeiro fillo de Deus. As súas poucas luces e o ambiente de decadencia e caos absoluto no que se atopa a Galilea daqueles días, porán a súa vida en mans da súa nai, dunha feminista revolucionaria e do mesmo Poncio Pilato.

## Personaxes 
* Graham Chapman como Brian, Biggus Dickus e segundo home sabio.
* John Cleese como Reg, o sumo sacerdote, Centurión, Deadly Dirk, Arthur e primeiro home sabio.
* Terry Gilliam como o profeta do sangue e a tormenta, Geoffrey, Gaoler, Frank.
* Eric Idle como Mr Cheeky, Stan/Loretta, Harry the Haggler, Muller culpable que tira a primeira pedra, Intensely dull youth, Otto, Asistente de Gaoler, Mr Frisbee III.
* Terry Jones como Mandy, Colin, Simon the Holy Man, Saintly passer-by, Bob Hoskins
* Michael Palin como Mr Big Nose, Francis, Mrs A, Ex-leper, Ben, Poncio Pilato, Boring Prophet, Eddie, Nisus Wettus e o terceiro home sabio.
* Kenneth Colleycomo Xesucrito
* Neil Innes como O bo samaritano
* Gwen Taylor como Mrs Big Nose, Woman with sick donkey, young girl
* Terence Baylor como Gregory, Dennis
* Carol Cleveland como Mrs Gregory, Elsie
* Charles McKeown como Man further forward, Stig, Blind Man, False Prophet, Giggling Guard
* Chris Langham como Alfonso, Giggling Guard
* Sue Jones-Davies como Judith Iscariot
* John Young como Matthias
* Bernard McKenna como Stoner's Helper, Parvus
* Spike Milligan como Spike
* George Harrison como Mr Papadopoulos

## Notas
As Prazas, Candia, Abadín

**As Prazas** é un lugar da parroquia de Candia, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Segundo datos do IGE, en 2024 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres), os mesmos habitantes que tiña en 2015.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Candia
### Parroquias de Abadín
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Abadín
Luis Escurís Batalla

**Luís Escurís Batalla S.L.** fundada en 1996 na Pobra do Caramiñal (Ría de Arousa) é unha empresa dedicada á fabricación, comercialización e distribución de conservas de pescado e marisco no sector da alimentación e da hostalería.

A empresa leva a cabo un proceso de transformación manual e artesán co obxectivo de conseguir un produto de primeira calidade empregando unha materia prima inmellorable das rías galegas.

## Distribución 
A compañía cobre todo o territorio nacional a través dunha estrutura de vendas propia en Galicia e traballa con axentes e mediadores que lle permiten distribuír o seu produto no resto de España, así como en Suíza, Alemaña, Reino Unido, Italia, Xapón e Portugal. Ademais dispón dunha páxina web dende a que os consumidores poden adquirir unha ampla gama de produtos.

Luís Escurís Batalla participa na marca Galicia Calidade promovida pola Xunta de Galicia co fin acreditar a súa calidade e dala a coñecer fóra da Comunidade.

## Produtos 
A empresa comercializa dous tipos de produtos: "Lo bueno" e "Fuera de serie".

Baixo a gama "Lo bueno" enlatan:
* agulla en aceite de oliva
* ameixas ó natural
* anchoas en aceite de oliva
* atún en aceite de oliva
* bonito en aceite de oliva
* berberechos ó natural e ó allo
* xarda en filetes de aceite de oliva
* caviar de ourizos
* gulas ó allo
* xureliños en aceite de oliva
* mexillóns en escabeche, en salsa de vieira e picantes
* navallas ó natural e en aceite de oliva
* polbo en aceite de oliva e ó allo
* sardiñas en aceite de oliva e limón
* ventresca en aceite de oliva
* zamburiñas en salsa de vieira e ó natural

Os produtos pertencentes á gama "fuera de serie" son considerados para paladares máis exquisitos:
* berberechos
* luras
* mexillóns
* sardiñas
* polbo
* ventresca
* zamburiñas

## Competidores 
Esta empresa, ó ser unha das máis grandes conserveiras galegas, ten como principais competidores o Grupo Calvo, Escuris SL, Jealsa-Rianxeira e Conserveira de Rianxo SA.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* *luisescuris.com* .
Will Sampson

**Will Sampson**, nado en Okmulgee (Oklahoma) o 27 de setembro de 1933 e finado en Houston (Texas) o 3 de xuño de 1987, foi un actor e artista nativo americano muskogee. Famoso polo seu papel de Xefe Bromden no filme *Alguén voou sobre o niño do cuco* (1975).

## Filmografía
Os Currás, Cabaneiro, Abadín

**Os Currás** é un lugar da parroquia de Cabaneiro, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2023 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres) o que supón unha diminución respecto a 2015 cando tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cabaneiro 
### Parroquias de Abadín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Abadín
Bandeira dos Estados Unidos de América

A **bandeira dos Estados Unidos de América**, tamén chamada **bandeira americana**, consta de 13 barras horizontais, sete vermellas e seis brancas alternadas, e un rectángulo azul no cantón con 50 estrelas brancas. As 50 estrelas da bandeira representan os 50 estados do país, e as 13 barras representan ás Trece Colonias orixinais que se independizaron do Reino de Gran Bretaña e se converteron nos primeiros estados da Unión. Ten varios alcumes, como "Stars and Stripes" (estrelas e barras), "Old Glory" (vella gloria), e "The Star-Spangled Banner" (A bandeira das estrelas escintilantes).

## Historia 
O deseño da bandeira foi modificado 26 veces de xeito oficial dende 1777. A bandeira con 48 estrelas foi a oficial durante 47 anos até que a versión con 49 estrelas foi adoptada o 4 de xullo de 1959. A bandeira de 50 estrelas foi proposta durante o goberno do Presidente Eisenhower o 21 de agosto de 1959, e foi adoptada en xullo de 1960. Esta última versión é a que máis tempo leva en uso, .

### Primeira bandeira 

Ficheiro:Grand Union Flag.svg|23x15px "The Continental Colors"(tamén coñecida como "Grand Union Flag")
Ficheiro:Flag of the British East India Company (1707).svg|23x15px Bandeira da Compañía Británica das Indias Orientais, 1707–1801

No momento da Declaración de Independencia en xullo de 1776, o Congreso Continental non adoptaría bandeiras con "estrelas brancas nun campo azul" até un ano despois. A bandeira coñecida contemporaneamente como "Continental Colors" está considerada historicamente como a primeira bandeira nacional.

O nome de "Grand Union" foi aplicado por vez primeira por George Preble na súa historia da bandeira americana de 1872.

A bandeira aseméllase á da Compañía Británica das Indias Orientais, e Sir Charles Fawcett suxeriu en 1937 que a bandeira da Compañía inspirou o deseño. Ámbalas dúas puideron terse creado engadindo raias brancas á Red Ensign, unha das tres bandeiras marítimas empregadas daquela polo Imperio Británico.

As primeiras bandeiras americana estaban feitas de cánabo.

## Evolución histórica 
## Outras bandeiras 

Ficheiro:Naval Jack of the United States.svg| Actual bandeira de proa dos Estados Unidos
Ficheiro:United States yacht flag.svg| Pavillón especial para embarcacións de recreo dos Estados Unidos

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandeira dos Estados Unidos de América en Flags of the World
Cálamo (sinónimos)

A palabra **cálamo** (do latín *calamus, -i*, 'cana', 'cana delgada cortada para escribir', e tamén 'frauta') pode referirse a:

* **cálamo**, pequena cana tallada oblicuamente, ou pluma de ave, tallada de igual forma na punta, que se utilizaba na antigüidade para escribir;
* **cálamo**, a parte inferior, oca, do raque da pluma dunha ave, que está inserida na pel. (véxase Pluma#Estrutura das plumas).
* **cálamo** ou **pluma**, cuncha interna calcaria das luras e outras especies de moluscos cefalópodos  afíns, así chamada por analoxía cunha pluma de ave.
* **cálamo**, especie de frauta usada na antigüidade.
* **cálamo**, rizoma do ácoro (*Acorus calamus*), usado como condimento.
Lagoa de Salinas

A **lagoa de Salinas** é unha lagoa endorreica da provincia de Alacant, situada a uns 2&nbsp;km da localidade de Salinas. Trátase dun lago de carácter salgado, que posúe unha conca superficial duns 90&nbsp;km², na que desembocan os cursos fluviais das serras dos arredores, así como de diversos pozos. A auga permanece alí debido ao carácter endorreico da conca, tal e como sucedía tamén na lagoa de Villena, uns quilómetro ao norte, desecada na actualidade.

As súas dimensións son duns 1200 m de lonxitude por 800 de anchura. así como tamén á sobreexplotación dos acuíferos.:

Os intentos de desecado remóntanse ao século XVIII, aínda que non se materializaron até a década de 1920. As obras comezadas, non obstante, quedaron sen finalizar e, non podendo dar uso agrícola á lagoa, optouse por instalar unha industria salineira, que estivo activa até a década de 1960. Desde entón a lagoa carece de utilización con fins económicos. As ribeiras están cubertas de espesas formacións de xuncos, con especies como a tamargueira, a sempreviva azul ou o almaxo*. Entre a fauna destacan as aves: perdiz, miñato, gabián eurasiático, aguiachos, avocetas, aguia perdiceira, flamengos, cegoñas, garzas etc. algunhas das cales aniñan con carácter sedentario.

## Notas
Bandeira de Granada

A **bandeira de Granada** foi adoptada o 7 de febreiro de 1974. A bandeira consiste nun rectángulo dividido diagonalmente en triángulos amarelos arriba e abaixo e verdes ós lados, cun bordo vermello arredor da bandeira. Ten sete estrelas amarelas de cinco puntas, tres centradas no bordo superior, outras tres centradas no bordo inferior e unha máis nun círculo vermello superposto no centro da bandeira. Por último, unha vaíña de noz moscada, colocada de forma simbólica, está situada no triángulo da esquerda (Granada é o segundo país en produción de noz moscada, tras Indonesia). As sete estrelas representan as súas sete divisións administrativas, sendo a do centro a que representa a capital.

## Outras bandeiras 

>
Ficheiro:Flag of Grenada (1967–1974).svg|Bandeira do Estado Asociado de Granada (1967 - 1974). Previa á independencia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandeira de Granada en Flags of the World
Arteria colateral media

A **arteria colateral media** ou **medial** é unha arteria do membro superior, rama da arteria umeral fonda. Preto do cóbado, anastomósase coa arteria recorrente interósea.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Arteria cubital colateral superior

A **arteria cubital colateral superior** é unha arteria do membro superior, de pequeno tamaño. Pode orixinarse na parte media da arteria umeral ou na parte superior da arteria umeral fonda. A arteria fura o septo intermuscular medial do brazo, xunto co nervio cubital. Descende pola parte medial do tríceps braquial, entre o epicóndilo medial e o olécrano, acompañada polo nervio cubital. Pasa por debaixo do músculo flexor ulnar do carpo e se anastomosa coa arteria cubital recorrente posterior e coa arteria cubital colateral inferior.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Arteria cubital colateral inferior

A **arteria cubital colateral inferior** é unha arteria do membro superior que xorde a uns cinco centímetros por encima do cóbado. Discorre por dentro do bíceps braquial para despois pasar pola parte posterior do brazo, entre o úmero e o tríceps braquial. Neste punto, forma un arco por encima da fosa olecraniana coa arteria umeral fonda.

Á altura do antebrazo, da dous grupos de pólas, unhas cara a arteria cubital colateral superior e outras descenden ata o epicóndilo medial, onde se anastomosan coa arteria recorrente cubital anterior. Por detrás do epicóndilo, varias pólas diríxense cara a arteria recorrente cubital posterior. 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Arteria dorsal carpal radial

A **arteria dorsal carpal radial** é unha pequena arteria do membro superior, que é unha póla da arteria radial. Orixínase xunto a tendón do músculo extensor longo do polgar, para despois cruzares todo o carpo cara a parte medial da man. Neste punto, anastomósase coa arteria dorsal carpal cubital.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Arteria palmar carpal radial

miniatura|200px|Arterias do membro superior

A **arteria palmar carpal radial** é unha arteria do membro superior, póla da arteria radial, que se orixina no bordo inferior do músculo pronador cadrado. Percorre o carpo para finalmente anastomosarse coa arteria palmar carpal cubital.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Trastorno de personalidade paranoide

O **trastorno de personalidade paranoide** caracterízase esencialmente por un patrón de desconfianza e suspicacia xeral cara a outros, de forma que as intencións destes son interpretadas como maliciosas. Este patrón empeza ao principio da idade adulta e aparece en diversos contextos (DSM-IV). Ocorre no 0,5 - 2,5% da poboación xeral, sendo máis común en individuos do sexo masculino e certos estudos revelaran unha certa estreita relación coa esquizofrenia e trastornos delirantes.

Os individuos con trastorno paranoide da personalidade pensan que os demais se van aproveitar deles. Se alguén, por exemplo, saúda a unha persoa con este problema, inmediatamente este pensará que quen o saúda "quere ou argalla algo". Teñen dúbidas inxustificadas sobre a "lealdade" dos seus amigos ou da fidelidade da súa parella, e cústalle aceptar que se equivocan. Aparentan ser fríos, pero realmente só é un intento de evitar que os demais coñezan os seus puntos débiles e poidan aproveitarse deles; son moi rancorosos, e nunca esquecen un insulto ou unha crítica.

As persoas paranoides teñen escasas relacións sociais, en parte, pola súa desconfianza cara ás persoas, pero isto tamén se debe a que adoitan provocar rexeitamento nos demais, debido ao seu comportamento hostil. De todos os xeitos, poden desenvolverse moi ben na vida, xa que non lles gusta que outros se ocupen dos seus asuntos.

Hai que distinguir este trastorno da paranoia, aínda que ambos trastornos comparten características.

== Diagnóstico segundo DSM IV

Algúns antipsicóticos en pequenas doses poden previr crises, que son comúns a este trastorno, que poden implicar violencia e serios riscos a outros e a si mesmo.

## Posibles vítimas famosas 
Algunhas das posibles vítimas célebres deste trastorno son:
* Arthur Schopenhauer (filósofo alemán)
* Pedro o Grande (tzar ruso)
* Tiberio (emperador romano)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Recursos para o trastorno de personalidade paranoide 
* Páxina de Inglaterra de Trastornados Mentais 
* Artigos sobre os trastornos de personalidade  en Web4health.info 
* Cuestionario sobre o trastorno de personalidade paranoide
David Rodríguez Rodríguez

**David Rodríguez Rodríguez**, nado en Vigo en 1975, é un escritor galego.

## Traxectoria 
É deseñador gráfico de profesión e activista político. Gañou o I Premio de teatro radiofónico Diario Cultural coa obra *O bambán*. Colabora en prensa, Colabora con artigos de opinión en numerosos medios, como *Nós Diario, Praza Pública, Tempos Novos, Luzes, Novas da Galiza, Mientras Tanto, Espai Marx, Sin Permiso, Viento Sur,  Diagonal* e mantén o blog *O funambulista coxo* desde o ano 2005.

## Obras 
### Infantil 
* *Superavoa* (2020). Xerais. ISBN 978-84-9121-751-0

### Poesía 
* *Lapidarias. Os versos escuros* (2010). Xerais. ISBN 978-84-9914-086-5

### Ensaio 
* *Retomando a palabra* (2012) Estaleiro.
* *O canastro sen tornarratos. Resistencia popular na era do capitalismo sen democracia. Unha ollada galega* (2018). Xerais. 372 páxs. ISBN 978-84-9121-329-1.
* *Liberdades antigas, tempos modernos: o republicanismo de Castelao* (2022). Dr. Albeiros, un selo da Fundación Vicente Risco. 204 páxs. ISBN 978-84-125600-8-4.
### Teatro radiofónico 
* *O Bambán* (2007). Xerais.
* *Nunca me esquecerei de ti* (2010). Xerais.

### Obras colectivas 
* *Non conciliados. Argumentos para a resistencia cultural*.
* *A praza é nosa*, 2011, 2.0 editora.
* *Por uma democracia radical. Vozes subalternas contra o estado de exceção*, 2012, Estaleiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O Funambulista Coxo
* Colaboracións en *Praza Pública*
* Ficha do autor en Xerais
Piñeiro de Norfolk

miniatura|esquerda|Detalle das follas.
O **piñeiro de Norfolk**, **araucaria da illa de Norfolk** ou **araucaria excelsa** (***Araucaria heterophylla***; sinónimo: *A. excelsa*) é unha conífera distintiva, membro da antiga familia Araucariaceae. O seu nome vernacular débese a que esta árbore, que non é un piñeiro, é endémica da illa Norfolk, Australia, aínda que actualmente está amplamente cultivada en todo o mundo polo seu valor ornamental. De grande porte, pode ser encontrada tanto en rexións frías como quentes.

Coñécese tamén como piñeiro de Norfolk debido a que foi nesa illa perdida no océano Pacífico onde o lendario capitán Cook -o mariño inglés James Cook-, na súa segunda viaxe en 1774, descubriu os espléndidos bosques desta especie e informou debidamente ao almirantado. Os troncos de *Araucaria heterophylla*, rectos, fortes, de até 50&nbsp;m de altura, foron uns bos mastros para a Real Armada inglesa.

O seu maior atractivo consiste na exacta simetría da ramaxe, xa que desde o recto tronco emite as súas pólas case horizontais ou levemente oblicuas, en número de cinco, formando pisos; o plano de cada piso é un pentágono perfecto. A follaxe está formada por follas con escamas. As follas son agullas, de 1 a 1,5&nbsp;cm de lonxitude, cerca de 1&nbsp;mm de espesura na base, en árbores novas, e encurvadas, de 5 a 10&nbsp;mm de lonxitude. As piñas miden de 10 a 12&nbsp;cm e de 12 a 14 centímetros de diámetro, e botan 18 meses para madurecer, cando se abren e liberan os piñóns, que son comestibles. 
O nome científico "*heterophylla*" ("diferentes follas") é pola variación das follas entre as plantas novas e as adultas.

É unha árbore dioica (froitos masculinos e femininos en distintas plantas), aínda que tamén pode ser monoica. Os froitos son conos globosos de até 12&nbsp;cm de diámetro. A reprodución sexual da especie asegura a conservación da simetría, mentres que a obtención agámica de exemplares non podería asegurala.

A árbore adoita acadar alturas que van desde os 50 aos 80&nbsp;m. En moitas partes do mundo son usadas como plantas decorativas de interiores (na súa etapa xuvenil), xa que é unha especie de crecemento lento.

## Árbores senlleiras 
O piñeiro de Norfolk da casa dos Tenreiro en Pontedeume figura no Catálogo de Árbores Senlleiras elaborado pola Xunta de Galicia. No mesmo eido, hoxe terreo público, atópase o teixo dos Tenreiro, tamén senlleiro e centenario.

O outro piñeiro de Norfolk catalogado como árbore senlleira está no pazo de Rubiáns.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Piñeiro de Chile
* Piñeiro do Paraná
Demetrio Macía Castelo

**Demetrio Macía Castelo**, nado en Viana do Bolo o 31 de marzo de 1821 e finado en 1882, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Dono do pazo de Arcos en Vilamartín de Valdeorras. Durante o Bienio Progresista foi deputado polo Partido Progresista pola provincia de Ourense. Foi elixido de novo deputado por Ourense en 1858 e formou parte da Unión Liberal pero abandonou este grupo e formou parte da minoría progresista. Foi reelixido deputado por Xinzo de Limia en 1869 e por Valdeorras en 1872 e senador pola provincia de Ourense (1881-1882).
## Vida persoal
Foi pai de Darío e Demetrio Macía Valcarce.
Estación de Villena

A **estación de Villena** é unha estación de ferrocarril española propiedade de Adif situada na cidade homónima na provincia de Alacant, Comunidade Valenciana. É unha estación pasante que pertence á liña Madrid-Alacant e está situada entre o límite oeste do casco urbano e o Polígono Industrial Los Rubiales, xunto ao Paseo de Ruperto Chapí. A estación ten parada de trens de Grandes Liñas e de Media distancia.

Está en estudo a extensión da rede de Proximidades Murcia/Alacant até Villena.

## Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 396,1 da liña férrea de ancho ibérico Madrid-Alacant a 503,85 metros de altitude.

Villena tamén formaba parte dunha liña férrea de ancho métrico que unía Villena con Cieza vía Alcoi e Jumilla e que deixou de operar en 1969.

## Historia 
A estación de Villena inaugurouse en 1858, ao abrirse a liña da MZA entre Alacant e Madrid. Na viaxe inaugural viaxou a raíña Sabela II, que realizou unha pequena parada na cidade, para o que se habilitou o *Paseo da Raíña*, actual Paseo de Ruperto Chapí. O edificio, igual que os de todo o tramo Almansa-Alacant, foi proxectado por Agustín Elcoro Berecíbar, correspondendo a Villena un dos dous edificios de 2ª clase. Este conservouse case sen modificar até a actualidade, tendo sufrido só reformas menores. Xusto enfronte instalouse en 1884 a estación do ferrocarril VAY, que funcionou até 1969. En 1941, a nacionalización de ferrocarril en España supuxo a integración de MZA na recente creada Renfe. Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
[miniatura|250px|Vista da estación en [1858.]]

Na actualidade planease destinar esta estación só para o uso de proximidades,

## Servizos ferroviarios 
### Longa Distancia
Os trens de Longa Distancia que se deteñen na estación enlazan Alacant con Madrid, Galicia e a cornixa cantábrica. Por outra parte Murcia queda conectada con Barcelona grazas a varios trens Talgo que incluso nalgúns casos alcanzan Francia.

### Media Distancia
Os amplos servizos de Media distancia de Renfe teñen como principais destinos as cidades de Cidade Real, Albacete, Alacant, Valencia, Cartaxena e Murcia.

Panel de Grandes Liñas

Panel de Media Distancia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Estación de Villena Alta Velocidade

### Ligazóns externas
* Larga Distancia na web de Renfe.
* Media Distancia Valencia na web de Renfe.
Lagoa de Villena

miniatura|250px|Plano da Cidade de Villena e o curso das súas augas, de 1750.
miniatura|250px|Salgadoiro de Penalva, na beira da antiga lagoa.
A **lagoa de Villena** foi unha lagoa salobre que se atopaba no termo municipal de Villena (Alacant). Desecouse en 1803 por orde de Carlos IV.

## Historia 
A lagoa de Villena, xunto coa de Salinas, uns quilómetros ao sur, estaba orixinada por un fenómeno de endorreísmo, é dicir, as augas non encontraban saída e alí se acumulaban. O ecosistema xerado a partir do estancamento das augas permitiu o desenvolvemento dun biotopo de gran riqueza faunística, como resaltou o infante Juan Manuel, señor de Villena, no seu *Libro de la Caça*:

## Notas
A Arnela, Castromaior, Abadín

**A Arnela** é un lugar da parroquia de Castromaior, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Segundo datos do IGE, en 2024 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller) o que supón unha diminución respecto a 2015 cando tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Castromaior 
### Parroquias de Abadín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Abadín
Célula M

As **células M** ou **células micropregadas** son células que se encontran no epitelio asociado aos folículos linfoides das placas de Peyer das paredes do intestino delgado. Funcionan transportando microorganismos e partículas antixénicas desde a luz intestinal ás células inmunitarias das placas de Peyer a través da barreira epitelial, e deste modo son importantes para estimular a inmunidade nas mucosas.

A diferenza das súas células veciñas do epitelio intestinal, teñen a capacidade de tomar os antíxenos da luz intestinal por endocitose ou fagocitose, e cedelos por medio de transcitose ás células dendríticas das placas de Peyer (que son células presentadoras do antíxeno) e aos linfocitos T, situados nunha estrutura con forma de bolsa situada na súa membrana basolateral.

## Estrutura e función 
As células M distínguense dos enterocitos normais en que carecen de *microvilli* na súa superficie apical, pero no seu lugar presentan unha beira apical con micropregamentos que lle dan a estas células o seu nome. Estas células son moito menos abundantes cós enterocitos. As células M son facilmente accesibles para os antíxenos na luz intestinal para que estes poidan chegar ás placas de Peyer, debido a que non segregan *mucus* nin encimas dixestivos e a que teñen un glicocálix (capa extracelular de polisacáridos situada no bordo apical dos enterocitos) moi fina ou ausente.

## Patoloxía 
As células M son utilizadas por varios patóxenos, como as bacterias *Shigella flexneri*, *Salmonella typhimurium*, e *Yersinia pseudotuberculosis*, e polos prións infecciosos da encefalite esponxiforme bovina (mal das vacas tolas), como un modo de penetrar a través do epitelio intestinal.

Tamén son utilizadas por virus como o da polio e reovirus para a súa diseminación.

Algunhas estirpes de VIH poden unirse ás células M e ser transportadas a través do epitelio intestinal para infectar aos linfocitos. O transporte require lactosil cerebrósido e o receptor CXCR4, que se expresan na zona apical das células M (e das células Caco-2 de cáncer de colon).

## Desenvolvemento 
Os factores que promoven a diferenciación das células M aínda teñen que ser caracterizados, pero pénsase que estas células se desenvolven en resposta a sinais das células inmunitarias que se atopan nas placas de Peyer.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Diapositiva en ucsd.edu
Cruceiro do Barrio da Costa

O **Cruceiro da Costa** é un cruceiro que constitúe unha das manifestacións máis importantes da arte popular da parroquia de Castrelos, Vigo, vinculada á relixiosidade e ás crenzas do pobo. Está situado no lugar da Costa.

## Descrición 
Érguense encol de tres chanzos cuadrangulares. A base serve de apoio á columna. Ten forma cúbica cos bordos achafranados. Nas súas caras aparece esta inscrición: . A data de 1641 fai que sexa co do atrio de Coruxo, o máis antigo da zona de Vigo, dos que se coñeza a súa construción.

O capitel leva volutas nos ángulos. Na cara oeste presenta a cruz de Malta, da orde de San Xoán á que pertencía o doador. Na parte sur hai cinco cunchas xacobeas. No lado leste aparece o sol, a lúa, estrelas, unha árbore e dous animais. Na cara norte, unha cruz grega e outros animais. No reverso da cruz aparece a Virxe da Piedade, unha figura estilizada da Virxe sostendo a Cristo coa man sobre a cintura. Debaixo da escena hai un anxo querubín.

As procesións que saen da igrexa de Santa María de Castrelos pasan por diante e detéñense neste lugar. Ata hai algúns anos tamén paraban os enterros e aquí rezábanse unhas oracións; pero agora como os cadáveres se trasladan en coche, este costume xa se perdeu.

## Galería de imaxes

Cruceiro da costa.jpg|Detalles das partes do cruceiro.

Base cruceiro da costa.jpg|Detalle da base.
Capitel cruceiro da costa.jpg|Capitel.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* , José (1949). *Tierra de Fragoso (Notas para la historia de Vigo y su comarca)*. pp. 56 e ss. Vigo .
* 

### Outros artigos 
* Cruceiro
* *As cruces de pedra na Galiza*
Gran Premio de Bahrain de 2012

O **Gran Premio de Bahrain de 2012** (formalmente coñecido como o **Gulf Air Gran Premio de Fórmula 1 de Bahrain de 2012**) é unha carreira de Fórmula Un que se celebrará o 22 de abril de 2012 no Circuíto Internacional de Bahrain de Bahrain. Será a primeira vez que a Fórmula Un volve a Bahrain logo da cancelación de carreira de 2011 debido ás protestas contra o goberno. Logo de usar o "circuíto de resistencia" no Gran Premio de Bahrein de 2010, volvese utilizar a configuración de "Grand Prix" para a carreira de 2012.

A decisión de celebrar a carreira a pesar das protestas políticas internas, converteuno nun dos máis controvertidos Grandes Premios en sesenta anos de historia deste deporte.

## Clasificación 
### Cualificación 
1000px

## Carreira 
## Posicións logo da carreira 
;Campionato de pilotos

;Campionato de construtores

* **Nota**: Só os cinco primeiros postos están incluídos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas
La Democracia

***La Democracia*** foi o nome de varios periódicos:

### En Galicia 
****La Democracia de Pontevedra***, periódico editado en Pontevedra en 1868.
****La Democracia***, periódico editado en Pontevedra en 1869.
****La Democracia***, periódico editado en Ferrol en 1886.
****La Democracia***, periódico editado en Caldas de Reis en 1904.
****La Democracia***, periódico editado en Ourense en 1910.
****La Democracia***, periódico editado en Lugo en 1913.
****La Democracia***, periódico editado en Arcade en 1930.

### En España 
****La Democracia***, periódico editado en Madrid entre 1864 e 1866.
****La Democracia***, periódico editado na Veiga en 1919.

### Toponimia 
***La Democracia**, municipio do departamento de Escuintla, Guatemala.
***La Democracia**, municipio do departamento de Huehuetenango, Guatemala.
La Democracia (Ferrol)

***La Democracia*** foi un periódico editado en Ferrol entre 1886 e 1896.
## Historia e características 
Subtitulado *Órgano del Partido Republicano*, apareceu o 1 de xuño de 1886. Despois cambiou o seu subtítulo por *Diario de la mañana* e en 1889 por *Periódico de la mañana*. Fundado por Francisco Suárez García, o seu primeiro director foi José Castro Labrada, e entre os ses redactores figurou Marcial Rogado ata outubro de 1886. Como portavoz da clase obreira sostivo polémicas con *El Correo Gallego* e *La Monarquía*. Logo da dimisión de José Castro Labrada o 17 de abril de 1889, fíxose cargo da dirección o propietario Francisco Suárez García. Cesou a súa publicación o 30 de maio de 1896. Deixou de publicarse polo fraccionamento dos republicanos que deu lugar á penetración das ideas socialistas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Célula ECL

miniatura|dereita|Esquema da secreción e regulación das células ECL.
As **células ECL** ou **células similares ás enterocromafíns** (do inglés ***e**ntero**c**hromaffin-**l**ike*, ECL) son un tipo de células endócrinas que se encontran nas glándulas gástricas da mucosa do estómago baixo o seu epitelio, xeralmente situadas preto das células parietais gástricas.

O nome destas células deriva da súa localización no sistema entérico e do seu modo de tinguidura nas preparacións histolóxicas, similar ao das células cromafíns da medula adrenal, que se caracteriza pola afinidade co cromo e o nitrato de prata.

## Funcións e regulación 
[miniatura|esquerda|[Histamina]]
As células ECL son as células endócrinas predominantes nas glándulas fúndicas do estómago e sintetizan e segregan histamina, que se almacena en gránulos e vesículas secretoras. As vesículas segréganse por exocitose, na cal están implicadas certas proteínas que promoven ou participan na fusión entre a membrana das vesículas e a membrana plasmática. Os gránulos captan histamina polo transportador vesicular VMAT-2 do citosol durante o transporte das vesículas desde o aparato de Golgi ás partes máis periféricas da célula, e como resultado convértense en vesículas secretoras, que se fusionarán coa membrana liberando a histamina cando a célula sexa estimulada pola gastrina.

Estas células son estimuladas polas hormonas gastrina e o péptido activador da adenil ciclase pituitario. As células G son estimuladas polo nervio vago por medio do neurotransmisor péptido liberador de gastrina; isto causa que as células G segreguen a gastrina, a cal á súa vez estimula as células ECL para que liberen histamina . Este circuíto non está activado por acetilcolina, o cal ten especial importancia porque a administración de atropina non bloquea a estimulación vagal das células G, xa que a acetilcolina non é o neurotransmisor para estas células .

A gastrina transfírese por vía sanguínea desde as células G do epitelio gástrico ás células ECL. A histamina e a gastrina actúan sinérxicamente como os estimuladores máis importantes da secreción de ácido clorhídrico polas células parietais e como estimuladores da secreción de pepsinóxeno polas células principais gástricas. O inhibidor máis importante das células ECL é a somatostatina producida polas células D.

As células ECL producen tamén pancreastatina (orixinada a partir da cromogranina A) e probablemente outras hormonas peptídicas e factores de crecemento 

## Patoloxía 
Unha estimulación prolongada destas células causa a súa hiperplasia . Isto é especialmente importante nos gastrinomas (tumores nos cales hai unha secreción excesiva de gastrina), xa que é un dos factores que contribúe á síndrome de Zollinger-Ellison.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Célula enterocromafín
* Célula cromafín

### Ligazóns externas 
* Enterochromaffin-like cells .
* MeSH name - Enterochromaffin-like+Cells http://www.nlm.nih.gov/cgi/mesh/2011/MB_cgi?mode=&term=Enterochromaffin-like+Cells
* ECL cells http://www.copewithcytokines.de/cope.cgi?key=ECL%20cells
Francisco Suárez García

**Francisco Suárez García**, nado en Ferrol o 31 de marzo de 1827 e finado na mesma cidade o 15 de marzo de 1900, foi un xornalista, escritor e político galego.

## Traxectoria 
[miniatura|page=483|*[Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861*.]]
Estudou para piloto da Armada, pero abandonou a carreira naval en 1848. Emigrou ao Uruguai e a Arxentina, onde ocupou diversos cargos e colaborou en publicacións como *El Comercio*, *Diario de Corrientes*. En 1857 foi designado director de Instrución Pública da República Arxentina e publicou o tratado *Puntualización y ortografía*. Regresou a Ferrol en 1860 e estableceu unha academia de ensino. En 1867 mercou a imprenta coruñesa de C. Míguez e trasladouna a Ferrol onde imprimiu diversos xornais e dirixiu *El Eco Ferrolano* (1864-1869). Presidente do comité do Partido Republicano Democrático Federal, foi alcalde da cidade tras o pronunciamento antimonárquico da Armada, en outubro de 1868. En 1871 fundou o periódico *El Trabajo*, dende o que preconizou o diálogo con calquera opositor político. Participou na sublevación federalista-cantonal ferrolá de outubro de 1872 e en 1873 foi elixido deputado por Ferrol. Coa Restauración estivo desterrado en Portugal e, expulsado, exiliouse en París ata 1877. Interveu nas conspiracións republicanas do último terzo do século XIX, e mantivo a súa actividade como propagandista fundando e dirixindo *La Democracia*. En xaneiro de 1882 foi elixido presidente do Comité republicano-progresita de Ferrol. Foi un dos fundadores do Ateneo Artístico (1879) e pertenceu á xunta que dirixiu a Escola de Artes e Oficios ferrolá. Foi membro da loxa La Herculina nº 10.

## Obras 
* *Los guaranies o la cruz milagrosa*, 1861.

* *Los invasores*.
* *Los demócratas*.
* *El Ángel de la libertad*.
* *Grandal*, 1897.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Biografía 
* Ficha no Congreso dos Deputados
Canal 13 (Chile)

**Canal 13** é unha canle chilena de televisión que ofrece programación en castelán.

## Difusión
Dispoñible en todo Chile a través da maioría dos operadores de cable e televisión.

## Accionistas
Os accionistas de Canal 13 son:
* O Grupo Luksic (67%)
* A Pontificia Universidade Católica de Chile (33%)
* O Propietario é **Canal 13 SpA**.

## Antigos logos 

Ficheiro:Logotipo de Canal 13 Chile (1961-1969).svg|Logotipo de Canal 13 - 1961-1970
Ficheiro:Logotipo de Canal 13 (1969-1970).svg|Logotipo de Canal 13 - 1970
Ficheiro:Logotipo de la Corporación de Televisión de la Universidad Católica de Chile (1970-1971).svg|Logotipo de Canal 13 - 1970-1973
Ficheiro:Logotipo de la Corporación de Televisión de la Universidad Católica de Chile (1973-1978).svg|Logotipo de Canal 13 - 1973-1978
Ficheiro:Logotipo de la Corporación de Televisión de la Universidad Católica de Chile (1978-1979).svg|Logotipo de Canal 13 - 1978-1979
Ficheiro:Logotipo de la Corporación de Televisión de la Universidad Católica de Chile (1979-1999).svg|Logotipo de Canal 13 - 1979-1999
Ficheiro:Emblema de Canal 13 (1999-2000).svg|Logotipo de Canal 13 - 1999-2000
Ficheiro:Emblema de Canal 13 (2000-2002).svg|Logotipo de Canal 13 - 2000-2002
Ficheiro:Emblema de Canal 13 (2002-2005).svg|Logotipo de Canal 13 - 2002-2005
Ficheiro:Canal 13 Chile (2005-2010).svg|Logotipo de Canal 13 - 2005-2010
Ficheiro:Logotipo de Canal 13 Chile (2010–2018).svg|Logotipo de Canal 13 (Outubro 2010-Marzo 2018)
Ficheiro:Emblema del Canal 13 Chile (2018-2025).svg|Logotipo de Canal 13 - Actual

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Páxina web oficial de Canal 13
Arteria radial colateral

A **arteria radial colateral** é unha arteria do membro superior, rama da arteria umeral fonda. Aparece no brazo para despois anastomosarse coa arteria recorrente radial.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.