Melka Kunture

**Melka Kunture** (en lingua amhárica መልካ ቁንጥሬ) é un xacemento do Paleolítico na parte alta do val de Awash, Etiopía. Está situado a 50 quilómetros ao sur de Addis Abeba por estrada. Aquí atópanse tres fervenzas augas abaixo da ponte sobre o Awash, que proporciona acceso ao sur a Butajira. O sitio converteuse en Patrimonio da Humanidade en 2024.

A Conca ten unha superficie duns 3.000 km² e está delimitada por volcáns do Plioceno. Os principais centros volcánicos son Wachacha e Furi no norte, Boti e Agoiabi no sur. O seu límite oriental está marcado polo foso principal do Rift etíope pertencente ao gran sistema Rift do leste africano.

A área de Melka Kunture está formada por vales cuxas terrazas interiores resistiron á erosión. O grosor visible destes depósitos é duns 30 m, pero o grosor acumulado dos distintos niveis é duns 100 m. Unha recente aproximación estrutural, tefroestratigráfica e litoestratigráfica proporciona novas perspectivas sobre a evolución do contexto ambiental para as actividades homínidos nesta área. O val do río Awash foi un foco de ocupación homínida desde hai 4 a 5 millóns de anos. O Awash restablecía o seu curso regularmente despois de cada episodio volcánico importante e cada vez establecía un novo nivel basal de erosión. O fluxo de auga deste río e os seus afluentes proporcionaba o contexto sedimentario de materiais volcánicos reelaborados que enterraron e preservaron os sitios arqueolóxicos dentro da Formación Melka Kunture. 

## Historia da investigación 
O sitio, descuberto por Gerard Dekker en 1963, inspeccionouno Gérard Bailloud en 1964 e, a continuación, explorouse sistematicamente por unha misión francesa dirixida por Jean Chavaillon (1965–1982 / 1993–1995). Desde 1999, unha misión italiana dirixida por Marcello Piperno para o Ministerio de Asuntos Exteriores italiano e a Universidade de Roma "La Sapienza" leva traballando no sitio.

## Secuencias arqueolóxicas 
Os arqueólogos descubriron máis de 30 sitios de ocupación en Melka Kunture. Os achados están datados por deposicións volcánicas deixadas por erupcións do Monte Zuqualla, ao nordeste de Melka Kunture. A análise paleoambiental indica que o sitio era un hábitat mixto de terras altas.

Suxeriuse que os restos arqueolóxicos Oldowa e Acheuliano temperáns de Melka Kunture datan de hai 2,0 Ma, aínda que desde entón se demostrou que isto é insostible mediante análises cronoestratigráficas detalladas.

A secuencia comeza co xacemento oldowas de Karre, duns 1,7 millóns de anos de antigüidade, que se pode correlacionar co nivel B de Gombore I, na marxe dereita do Awash. Un xacemento oldowas probablemente contemporáneo está documentado en Garba IV. A secuencia magnetoestratigráfica de Jaramillo atópase entre Tuff A, que cobre os xacementos de Oldowa, e Tuff B, que está datada entre 1,0 e 0,84 millóns de anos atrás. Algúns xacementos importantes, como Garba XII e Simbiro III, datables nunha fase de transición desde o Oldowa tardío ata o Acheuleano temperán (Garba XII) ou nunha fase arcaica do Acheuleano (Simbiro), tamén se atopan dentro deste período cronolóxico.

Unha fase posterior do Acheuleano africano está ben representada por varios xacementos na área de Gombore II (datados a uns 0,8 millóns de anos atrás). O xacemento acheuleano máis recente é Garba I, datado a uns 0,5 millóns de anos atrás, mentres que o final desta longa secuencia está representado, en Melka Kunture, polo xacemento de Garba III, datado aproximadamente a 0,2 millóns de anos atrás, que pode considerarse un xacemento de transición cara á Idade da Pedra Media. Algúns dos niveis mencionados anteriormente proporcionaron restos de homínidos: un fragmento de úmero de *H*. cf. *erectus* en Gombore I; unha hemimandíbula dun neno de *H.* cf. *erectus* en Garba IV; dous fragmentos de cranio de *H. erectus* en Gombore II; e tres fragmentos de cranio de *H. sapiens* arcaicos en Garba III.

A Idade de Pedra Tardía de África Oriental está pouco documentada en Melka Kunture, estando representada ata o de agora por algúns achados en Wofi e Kella. A pouco menos de 7 km de Melka Kunture, nun sitio coñecido como *Balchit*', hai impoñentes afloramentos de obsidiana. Como confirman análises recentes de mostras de varios sitios de Melka Kunture, estes afloramentos foron utilizados, desde as primeiras fases de Oldowa, como unha importante fonte de materia prima. A explotación da obsidiana na rexión de Melka continuou ata tempos históricos, deixando numerosas e extensas acumulacións de decenas de miles de láminas, núcleos e cicatrices desta rocha volcánica.

## Exposicións 
A Comisión de Cultura e Turismo de Oromia construíu un museo no sitio coa axuda financeira da Comunidade Europea, que consta de catro edificios con exposicións: un sobre a África prehistórica, outro sobre xeoloxía e vulcanoloxía, un terceiro sobre paleoantropoloxía e o cuarto sobre a prehistoria de Melka Kunture. Tamén hai un "Museo ao aire libre", que exhibe a escavación de dous xacementos Acheuleanos que foron datados en 0,8 millóns de anos BP.
Actualmente (maio de 2016) está en construción un novo museo, financiado polo Banco Mundial. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*"Melka Kunture", University of Rome, "La Sapienza", Dipartimento di Scienze dell'Antichità.
* Jean Chavaillon and Marcello Piperno (editors), *Studies on the Early Paleolithic site of Melka Kunture, Ethiopia*. Florence: Istituto Italiano di Preistoria e Protostoria, 2004.