open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Galicia (Armada Española)

***Galicia*** foi o nome utilizado por 7 buques da Armada Española:

*O primeiro **Galicia** foi un navío de liña artillado con 70 canóns, botado en 1730. Foi capturado pola frota do almirante Vernon en Cartagena de Indias o 5 de abril de 1741 e afundido por estes mesmos o 20 de abril de 1741 tralo ataque de Vernon a Cartaxena de Indias.
*O segundo **Galicia** foi un navío de liña artillado con 70 canóns, botado en 1750 e despezado en Cádiz en 1797.
*O terceiro **Galicia** foi un canoneiro torpedeiro que prestou servizo desde 1891 e pertencía a unha serie de 6 buques similares aprobados no programa naval de Rodríguez Arias. Participou na Guerra Hispano-Estadounidense, prestando servizo en La Habana. Trala contenda, foi vendido a Venezuela, onde prestou servizo co nome de ARV Bolívar.
*O cuarto **Galicia** foi un remolcador, construído en N.V. van der Kuy & van der Ree´s Scheepsweft en Rotterdam co nome de Z.A.R.1. Ex *Saint Clement* inglés, foi adquirido o 18 de febreiro de 1922 por 9 000 libras esterlinas e recibiu o nome provisional de *R-5*, ata que se nomeou *Galicia*. Estaba propulsado por máquina alternativa de tripla expansión e caldeira de carbón. Foi artillado durante a Guerra Civil Española, na que participou no bando sublevado, e no curso da cal tomou parte no afundimento do submarino B-6, acción pola que o seu comandante, Federico Sánchez-Barcáiztegui, recibiu a Cruz Laureada de San Fernando. Posteriormente, cambiou o seu nome polo numeral *RR-11*, e foi destinado en Ferrol ao tren naval. Foi dado de baixa en 1967.
*O quinto **Galicia** foi un cruceiro lixeiro da clase Cervera, nomeado orixinalmente *Príncipe Alfonso*. Tras proclamarse a Segunda República Española en abril de 1931, foi renomeado *Libertad*, e con este nome participou na Guerra Civil Española no bando gobernamental. Tras finalizar a contenda, foi renomeado *Galicia*.
*O sexto **Galicia** foi un buque de asalto anfibio tipo LSD, ex USS San Marco, botado e asignado en 1945 e cedido pola Armada dos Estados Unidos á Armada Española en 1971. Foi dado de baixa en 1987 e despezado en 1989.
*O sétimo **Galicia** é un buque de asalto anfibio tipo LPD, líder da súa clase, botado en 1997 e asignado en 1998, actualmente en servizo na Armada Española.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Buques anfibios da Armada Española
Voskhod (foguete)

O **Voskhod** foi un foguete espacial da Unión Soviética derivado do mísil R-7 creado orixinalmente para lanzar satélites de recoñecemento Zenit 4 e cápsulas tripuladas Voskhod, e máis tarde outro tipo de cargas.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*R-7 (mísil)
Voskhod 1

**Voskhod 1** foi o nome da primeira misión con varios tripulantes a bordo da Historia. Foi lanzada o 12 de outubro de 1964 mediante un foguete Voskhod desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
A misión de Voskhod 1 usou a cápsula Voskhod-3KV con tripulación por primeira vez. A bordo ían Vladimir Komarov como piloto e Konstantin Feoktistov e Boris Iegorov como científicos e supuxo a primeira misión espacial con máis dun tripulante ocupando a mesma nave. Voskhod 1 supuxo certo risco polas modificacións á cápsula para admitir a tres cosmonautas, asumido para bater aos estadounidenses co seu programa Gemini.

A misión serviu para estudar e practicar o traballo en equipo no espazo e para facer experimentos de física, medicina e bioloxía. A tripulación regresou a terra o 13 de outubro de 1964 ás 7:47 GMT.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Voskhod (foguete)
*Voskhod 2

## Notas
Ian Raby

**Ian Ewart Raby**, nado en Woolwich (Londres) o 22 de setembro de 1921 e finado en Lambeth o 7 de novembro de 1967, foi un piloto de carreiras inglés.

## Traxectoria
Participou en 7 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutou o 20 de xullo no Gran Premio do Reino Unido de 1963, onde se retirou na Volta 60. Non logrou puntos de campionato. Foi propietario dun garaxe en Brighton, Sussex chamado Empire Cars Ltd. Como privado chegou a Fórmula Un tarde na vida (32 anos).

Raby comezou a correr cara a 1953 e pilotou unha variedade de autos, moitos co nome "puddle jumper" (avioneta) escrito nun lado. É lembrado polo coche I.E.R. Midget F3 de 1954. Gañou na clase de automóbiles de carreiras de 500 c.c. nun Cooper na Brighton Speed ​​Trials en 1955. Raby terminou 15º nas 24 Horas de Le Mans de 1957, compartindo un Cooper-Climax T39 con Jack Brabham. Gañou a primeira carreira de Fórmula Júnior celebrada en Gran Bretaña, en Brands Hatch o 3 de agosto de 1959, pilotando o auto de Moorland. O 12 de xuño de 1960 gañou unha eliminatoria e terminou segundo na xeral no Gran Premio de Albi, Francia, para os coches de Fórmula Júnior. Máis tarde ese ano gañou unha carreira de Fórmula Libre en Mallory Park nun Cooper-Climax F2. O 9 de maio de 1963 logrou o terceiro lugar na carreira fóra de campionato do Gran Premio de Vallelunga en Roma nun Gilby-B.R.M. V8. No Solitude Grand Prix aínda que correu ata ao final non clasificou. e retirouse na Oulton Park Gold Cup.

Cambiou a Brabham-B.R.M. en 1964 pero o coche fallou a miúdo, non arrincou no Gran Premio de Italia en Monza. Logrou ser oitavo en Syracuse co Brabham en 1965, vendeu o coche antes do Gran Premio de Italia ese ano. Fixo outro oitavo lugar en Hockenheim en xuño. De volta a Hockenheim o 9 de xullo, Raby conseguiu o quinto lugar contra os seus rivais máis potentes. 

O 30 de xullo de 1967, Ian Raby estrelouse co seu Brabham na carreira de F2 do Trofeo Zandvoort (Grote Prijs van Zandvoort) e resultou gravemente ferido. Sucumbiu ás súas feridas o 7 de novembro de 1967.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Racing database
*Ian Raby profile at The 500 Owners Association
*http://www.formulajunior.com/Car%20Marques/08%20Cars/Moorland/Moorland.html
Kurt Kuhnke

**Kurt Kuhnke**, nado en Stettin o 30 de abril de 1910 e finado en Braunschweig o 8 de febreiro de 1969, foi un piloto de automobilismo e motociclismo alemán.

## Traxectoria
Logo de competir coas motocicletas a finais dos anos 40, Kurt pasouse ás carreiras de automóbiles cun Fórmula 3 Cooper 500 co que correu regularmente nos anos cincuenta con varias vitorias e bos finais. Tamén competiu nalgunhas carreiras de Fórmula Júnior e Fórmula 2 antes de que finalmente se mudase a Fórmula Un, non conseguiu cualificar o Lotus 18 de Wolfgang Seidel na carreira fóra de campionato do Gran Premio de Pau de 1962 antes de retirarse co mesmo coche do Gran Premio de Solitude de 1962 por unha falla no motor. A primeira aparición do seu Lotus con motor Borgward atrasouse por culpa dos problemas na adaptación do motor e Kuhnke perdeu catro carreiras, empezando a correr na segunda metade da tempada de . Este motor era unha vella unidade de Sports Car, equipado con cámaras dobres e inxección directa de combustible.

En 1963, Kuhnke non conseguiu cualificar o seu Lotus BKL no Gran Premio de Roma, xunto co seu compañeiro de equipo Ernst Maring, e os dous coches sufriron fallos de motor no Solitude Grand Prix en xullo. A súa única participación no Mundial de Fórmula 1 foi no Gran Premio de Alemaña de 1963 onde non conseguiu cualificar por unha marxe considerable. O Lotus BKL era simplemente un Lotus común, lixeiramente modificado por Kuhnke, as iniciais para **B**organd **K**uhnke **L**otus.

Logo disto, retirouse do Kanonloppet no Circuíto de Karlskoga en Suecia con problemas de inxección de combustible, antes de afastarse da Fórmula Un como piloto. Posteriormente presentou dous coches Lotus BKL no Solitude Grand Prix de 1964 para Maring e o piloto alemán  de helicópteros Joachim Diel. O coche de Diel foi un dos sete eliminados en accidentes debidos a chuvia na primeira volta, pero Maring conseguiu terminar 10º e último, a catro voltas no líder, foi a única ocasión en que un dos vehículos de Kuhnke rematou unha carreira de Fórmula Un.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

### Fora do campionato
(clave)

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* "The Grand Prix Who's Who", Steve Small, 1995.
* "The Formula One Record Book", John Thompson, 1974.

### Ligazóns externas
* Kurt Kuhnke profile at The 500 Owners Association
Aeroporto de Yaoundé-Nsimalen

O **aeroporto internacional de Yaoundé-Nsimalen**  é o segundo aeroporto máis concorrido e grande do Camerún. Está situado a 27 quilómetros ao sur de Yaoundé, a capital do país, preto de Nsimalen. Foi construído para substituír o antigo aeroporto internacional de Yaoundé que estaba sendo absorbido polo rápido crecemento da cidade e estaba moi preto dos depósitos de petroleo da SCDP (Société Camerounaise de Dépôts Pétroliers). O antigo aeroporto serve no presente como base para a Forza Aérea do Camerún. O aeroporto é cidade focal para a aeroliña máis popular do país, CAMAIR-CO, tamén coñecida como Cameroon Airlines.

## Aeroliñas e destinos
## Notas
Air Transat

**Air Transat** é unha aeroliña de baixo custo de vacacións canadense baseada en Montreal, Quebec. A compañía opera voos regurares e chárter, servindo a 63 destinos en 30 países. A aeroliña é propiedade e está operada por Transat A.T. Inc. No presente Air Transat transporta a uns 3,5 millóns de pasaxeiros anualmente.

Air Transat é unha das aeroliñas máis grandes do Canadá, tras Air Canada e WestJet. Air Transat ten 5 000 empregados. A aeroliña gañou varios premios, incluído o premio Skytrax á mellor aeroliña de vacacións do mundo en 2012.

## Historia 
### Primeiros anos 
Air Transat realizou o o seu voo inaugural o 14 de novembro de 1987, dende Montreal a Acapulco. Seis anos despois Air Transat asmíu a base de mantemento e os avións da defunta Nationair.

### Asociación con CanJet 
O 13 de febreiro de 2009 Transat A.T. anunciou unha asociación de cinco anos con CanJet. Dende o 1 de maio dese ano Transat Tours Canada usou oc Boeing 737 de CanJet para voos chárter operando dende cidades do Canadá a varios destinos. Esta asociación foi substituída por un acordo con Westjet.

### Asociación con Transavia France 
O 13 de setembro de 2013 Air Transat asinou un contrato estacional de arrendamento coa aeroliña do grupo Air France-KLM Transavia France, acordando o alugamento de ata nove Boeing 737-800 ata 2019. O acordo, que ampliaba un previo de 2010 para a estación de inverno, solicitaba o alugamento de catro 737-800 durante o inverno de 2014, cinco en 2016, seis en 2017, sete en 2018 e oito en 2019.

## Frota 
[miniatura|[Airbus A310|Airbus A310-300 de Air Transat]]
[miniatura|[Airbus A330|Airbus A330-200 de Air Transat]]
En marzo de 2018 a frota de Air Transat estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Brausch Niemann

**Ambraüsus "Brausch" Niemann**, nado en Durban o 7 de xaneiro de 1939, é un expiloto de automobilismo surafricano.

## Traxectoria
Participou en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1 en 1963 e 1965, ambos no seu país de orixe, pilotando un Lotus. Conseguiu clasificarse para o primeiro destes, rematando o 14º e sen puntos de campionato.

Logo do éxito en Fórmula Júnior a mediados da década de 1960, Niemann pasou ás carreiras de motos de enduro, gañando o campionato surafricano en 1979.

### Resultados na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Small, Steve (1996): ''The Grand Prix Who's Who''
David Prophet

**David Prophet** nado en Hong Kong o 9 de outubro de 1937 e finado en Silverstone o 29 de marzo de 1981 foi un piloto británico de automobilismo.

## Traxectoria
Participou en dous Grandes Premios de Fórmula Un, debutando o 28 de decembro de 1963. Non logrou puntos de campionato. Terminou sexto na carreira fóra de campionato do Rand Grand Prix de 1963.

Prophet morreu nun accidente de helicóptero pouco despois de engalar do Circuíto de Silverstone o 29 de marzo de 1981.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Thompson, John (1974): *The Formula One Record Book*
Frank Dochnal

**Frank J. Dochnal**, nado en St. Louis (Missouri) o 8 de outubro de 1920 e finado na mesma cidade o 7 de xullo de 2010, foi un piloto de carreiras estadounidense.

## Traxectoria
Tivo algún éxito nas carreiras locais en Missouri antes de facer un único intento de cualificar para un Gran Premio de Fórmula Un aos 42 anos, cun Cooper T51 no Gran Premio de México de 1963 . Este intento fracasou despois de ter un choque durante a práctica non oficial. Neste punto, retirouse da condución e continuou a traballar como mecánico de carreiras. Máis tarde traballou para Howard Hughes e como técnico oficial de USAC.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Interview by Stephen Slater from F1 Rejects
* Biography at F1 Rejects
Trevor Blokdyk

**John Trevor Blokdyk**, nado en Krugersdorp (Transvaal) o 30 de novembro de 1935 e finado en Hekpoort, preto de Krugersdorp o 19 de marzo de 1995, foi un piloto de motociclismo e automobilismo surafricano.

## Traxectoria
Pilotou un Fórmula Un en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo, aínda que só se clasificou nun.

Blokdyk correu en circuítos en Gran Bretaña a finais de 1950 e principios de 1960 para Poole Pirates e Ipswich Witches. En 1962 asinou con Leicester Hunters pero despois dunha carreira co  equipo anunciou que abandonaba os circuítos para concentrarse nas carreiras de motos.

Blokdyk competiu na Fórmula Un por primeira vez nunha carreira fóra de campionato no Rand Grand Prix en Kyalami en 1961, nun Cooper, pero trompeou no inicio. tivo máis éxito na súa seguinte carreira, o Gran Premio de Natal en Westmead, onde terminou oitavo.

A finais de 1962, Blokdyk marchou a Europa para exercer unha carreira na Fórmula Júnior e pronto foi un dos favoritos. En 1963, disputou a súa única carreira no Campionato Mundial no East London, pilotando un Cooper - Maserati preparado pola Scuderia Lupini no que chegou 12º. Continuou na Fórmula Júnior en 1964 e despois pasou á Fórmula 3 e logrou bos resultados, incluíndo unha vitoria en Magny-Cours e Nogaro. Volveu a Suráfrica para o Gran Premio de Rand de 1964, onde retirou o seu Cooper - Alfa Romeo con problemas de motor e non conseguiu clasificarse para o Gran Premio de Suráfrica de 1965.

Máis tarde, en 1965, correu na Fórmula 3 europea e sufriu feridas graves nun accidente en Albi que finalizou a súa tempada. Na súa volta en 1966, terminou 6º en Rouen, e continuou a súa carreira en Europa a finais dos 60 antes de regresar a Suráfrica. Logo da súa retirada converteuse en labrego, pero morreu tras un infarto de miocardio con só 59 anos.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
L'insulte

'''''L'insulte'''* (en  translit. *Qadiyya raqm 23'', lit. 'Caso Nº 23') é un filme franco-libanés de 2017 dirixido por Ziad Doueiri e coescrito por Doueiri e Joelle Touma. Foi estreado na sección principal do Festival Internacional de Cine de Venecia. En Venecia, Kamel El Basha gañou a Copa Volpi ó mellor actor. Foi escollido como o candidato do Líbano para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa, sendo nomeado na 90ª edición dos premios.

## Argumento
Unha  discusión que xurdiu dun incidente trivial leva o cristián libanés Tony e o refuxiado palestino Yasser a intercambiar duras palabras despois de que Yasser intentase reparar un desaugadoiro no balcón de Tony. As consecuencias conducen á violencia, aos enfrontamentos ante a xustiza, que chega a converterse nun caso nacional que reabre vellas feridas a causa da guerra.

Cada un dos protagonistas viuse afectado por un evento histórico traumático na súa mocidade: o masacre de Damour no caso de Tony e o Setembro Negro en Xordania no caso de Yasser.

## Personaxes 
*Adel Karam como Tony Hanna
*Kamel El Basha como Yasser Abdallah Salameh
*Rita Hayek como Shirine Hanna 
*Camille Salameh como Wajdi Wehbe
*Diamand Bou Abboud como Nadine Wehbe
*Talal Jurdi como Talal
*Christine Choueiri como Manal Salameh
*Julia Kassar como Xuíza Colette Mansour
*Rifaat Torbey como Samir Geagea
*Carlos Chahine como Xuíz Chahine

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Líbano propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 90ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Voskhod 2

**Voskhod 2** foi a primeira misión na que se realizou un paseo espacial. Foi lanzada o 18 de marzo de 1965 mediante un foguete Voskhod desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
A misión de Voskhod 2 usou a cápsula Voskhod-3KD con Pavel Beliaiev e Aleksei Leonov a bordo. Leonov converteuse na primeira persoa en facer un paseo espacial ao saír da cápsula Voskhod durante a segunda órbita a través dunha esclusa inchable. A saída case remata en desastre cando, tras 10 minutos no exterior, o cosmonauta intentou regresar ao interior para atopar que o seu traxe Berkut, inchado pola presión interna, lle impedía volver a meterse na esclusa. Leonov solucionouno despresurizando parcialmente o traxe. Unha vez dentro da cápsula, a portela non selou hermeticamente, poñendo en risco aos cosmonautas. O encendido automático dos retrofoguetes para a reentrada atmosférica fallou, co que tiveron que ser accionados manualmente. Entón o módulo de servizo non se separou completamente da cápsula de reentrada, producindo bruscos xiros ao entrar na atmosfera ata que o módulo se separou completamente. A cáspula finalmente tocou terra cerca de Perm, nos montes Urais, a 1000&nbsp;km ao norte do punto de aterraxe planeado. Os dous cosmonautas pasaron a noite no bosque ata a chegada do equipo de recuperación, que tivo que limpar unha parte do bosque para que o helicóptero de rescate recollese aos tripulantes. A cápsula foi recuperada días máis tarde.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Voskhod (foguete)
*Voskhod 1
Crónica de una muerte anunciada (filme)

***Crónica de una muerte anunciada*** (en ) é un filme de 1987 dirixido por Francesco Rosi. Foi adaptado ó cinema por Tonino Guerra a partir da novela epónima de Gabriel García Márquez. Está protagonizado por Rupert Everett, Ornella Muti, Anthony Delon e Gian Maria Volontè. Estreouse no Festival de Cannes en maio de 1987.

## Personaxes 
*Ornella Muti como Ángela Vicario
*Rupert Everett como Bayardo San Román
*Gian Maria Volontè como Cristóbal Bedoya
*Anthony Delon como Santiago Nasar
*Lucia Bosè como Plácida Linero
*Irene Papas como nai de Angela
*Sergi Mateu como Cristóbal de mozo
*Vicky Hernández como Clotilde Armaneta
*Alain Cuny como widower Xius
*Carolina Rosi como Flora Miguel
*Edgardo Román como Faustino Santos

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  Caparrós Lera, Jose Maria:  * El Cine de Nuestros días 1994-1998*, Ediciones Rialp, 1999. 

### Ligazóns externas 
*
Aeroporto de Phoenix-Sky Harbor

O **aeroporto internacional de Phoenix-Sky Harbor**  é un aeroporto civil e militar estadounidense situado a 5 quilómetros do centro de Phoenix, no condado de Maricopa, Arizona. É o aeroporto máis grande e concorrido de Arizona, e está entre os máis grandes dos Estados Unidos. No ano 2017 o aeroporto foi usado por 43 921 670 pasaxeiros, sendo o 34º aeroporto máis concorrido do mundo. Diariamente manexa máis de 1 200 operacións, 110 000 pasaxeiros e 800 toneladas de carga.

O aeroporto serve como sexto centro de conexións máis grande para American Airlines con case 300 saídas diarias a 91 destinos en 4 países. En outubro de 2016 American transportaba ao redor do 48% de todos os pasaxeiros que voaban a través de Phoenix, empregando a preto de 10 000 persoas e sendo a aeroliñas con maior presenza no aeroporto. Sky Harbor tamén serve como unha das principais cidades focais para Southwest Airlines, con case 180 saídas diarias a 50 cidades dos Estados Unidos.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros 
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Castro de Casianes

O **Castro de Casianes** é un poboado castrexo de ladeira situado no concello de Valdoviño.

## Descrición 
Ten forma elíptica. Só se conserva a parte leste cunha soa liña defensiva e foxo. Medía de N-S 55 m e de L-O 45 m.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro

### Ligazóns externas 
* Castro de Casianes .
Paddy Driver

**Paddy Driver**, nado en Xohanesburgo o 13 de maio de 1934, é un expiloto de motociclismo e de Fórmula 1 de Suráfrica.

## Traxectoria
Competiu no Campionato do Mundo de Motociclismo desde a tempada de 1959 ata tempada de 1965. O seu mellor resultado foi en 1965 cando montou unha Matchless finalizando no terceiro lugar no campionato mundial de 500cc detrás de Mike Hailwood e Giacomo Agostini.

Participou en dous Grandes Premios de Fórmula Un, sen lograr puntos de campionato. O piloto foi un competidor habitual no campionato surafricano de Fórmula Un durante moitos anos, comezando no Gran Premio Rand de 1963, pero só participou a tempo completo en 1969, pilotando un Lola Fórmula 5000 para Doug Serrurier. A partir de 1971 participou no seu propio McLaren baixo o disfrace de Team Personality, terminando terceiro na clasificación final da serie. En 1974 foi contratado polo equipo Gunston, correndo cun Lotus 72, e repetindo o seu terceiro lugar.

O piloto é membro do pequeno grupo de persoas que correron no Campionato do Mundo de motociclismo e no Campionato do Mundo de Fórmula Un. O grupo inclúe a John Surtees, Mike Hailwood e Johnny Cecotto.

## Resultados de carreiras de motos de Grand Prix 
(clave) (Carreiras en *cursiva* indican volta rápida)

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Suberites domuncula

***Suberites domuncula*** é unha especie de esponxa do filo Porifera.

Esta especie contén suberitina, unha neurotoxina que pode causar unha hemorraxia hemolítica mortal en varios animais. Aínda que é moi tóxica para os peixes, sábese que esta esponxa é comida pola tartaruga mariña carei, *Eretmochelys imbricata*.

Actualmente acéptanse dúas subespecies dentro deste taxon: *Suberites domuncula domuncula* e *S. domuncula latus*. En 1893, Lambe describiu unha nova especie de esponxa co nome *Suberites latus*. Este foi considerado despois un sinónimo júnior de *S. domuncula* e foi mergullado dentro da especie como unha subespecie co nome científico *S. domuncula latus*.

*S domuncula* coloniza as cunchas de gasterópodos que foron ocupadas por cangrexos ermitáns. Atopáronse polo menos 13 especies de cangrexos ermitáns que están asociados con esta esponxa. Tamén se rexistrou como especie adherida a cunchas de gasterópodos vivos e ao cacho dalgúns crustáceos.

## Notas
Torneo das Seis Nacións 2018

O **Torneo do Seis Nacións 2018**, coñecido como ***2018 NatWest 6 Nations*** debido a motivos de patrocinio, é a décimo novena edición do Torneo do Seis Nacións, a competición anual máis importante de rugby do hemisferio norte.

Esta edición é disputada por Inglaterra, Francia, Irlanda, Italia, Escocia e Gales. Incluíndo os torneos matrices anteriores, é a edición número 124 do torneo.

Do mesmo xeito que no torneo de 2017 utiliza o sistema de punto bonus, común á maioría dos outros torneos de rugby. Ademais dos catro puntos para unha vitoria ou dous para un empate, un equipo que anote catro ou máis ensaios durante un partido recibirá un punto bonus ofensivo, do mesmo xeito que un equipo que perda por 7 ou menos puntos, obtén un punto bonus defensivo. Ademais, para asegurar que un equipo que gañe todos os seus partidos (un Grand Slam) tamén gañe o campionato, concederánselle tres puntos adicionais.

## Participantes
## Clasificación 
## Partidos 
### Xornada 1
### Xornada 2
### Xornada 3
### Xornada 4
### Xornada 5
## Premios especiais 
* Grand Slam: 
* Tripla Coroa: 
* Copa Calcuta: 
* Millennium Trophy: 
* Centenary Quaich: 
* Auld Alliance Trophy: 
* Trofeo Garibaldi: 
* Culler de madeira: Non houbo gañador.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Seis Nacións Feminino 2018.
* Seis Nacións M20 2018.
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial
Juliana Rotich

**Juliana Rotich** é unha profesional das tecnoloxías da información que desenvolveu ferramentas de web para solucionar  crises informativas por medio do crowdsourcing e para cubrir temas relacionados co medio ambiente. Foi a directora executiva de *Ushahidi*, un proxecto de software de código aberto que utiliza xeolocalización colaborativa, teléfono móbil e datos web para proporcionar medios de comunicación no medio dunha crise informativa.

## Traxectoria 
Rotich é de Kenya. Ten un grao en tecnoloxías da información pola Universidade de Missouri e traballou no eido da industria das tecnoloxías da infomación por máis dez anos.

Foi a directora executiva de *Ushahidi* até setembro do 2015, cando deixou a organización para perseguir outros intereses.

"Ushahidi" É a palabra en suahili para "testemuño". Ushahidi foi posto en práctica por vez primeira durante a crise de elección presidencial kenyana de 2007-8. Dende entón foi utilizado en Chile, Xapón, Nova Zelandia, Australia, Paquistán, Tanzania, e Haití.

Como blogueira, é autora de artigos en *Afrigadget.com*, vén actuando como editora medioambiental de *Global Voces Online* (en galego: *Voces globais en liña*) e participou na conferencia TED en Arusha en 2007. Como oradora, é coñecida polos seus comentarios sobre a tecnoloxía en África e por expresar as súas preocupacións sobre a perda de bosque indíxena e das áreas de captación de auga en Kenya. É unha socia sénior de TED.

En 2011, Rotich foi nomeada empresaria social da Fundación Schawb do ano en África polo Foro Económico Mundial. En 2013 recibiu o Impact Award na conferencia DLDwomen 2013 celebrada en Múnic. En 2014, Rotich presentou a Conferencia anual do deseño Indaba en Cidade de Cabo.

En 2017 participou no cumio W20 en Berlín, Alemaña, na que participou nunha mesa redonda xunto coa chanceler Angela Merkel, a directora do FMI Christine Lagarde, a raíña Máxima dos Países Baixos, a ministra canadense de asuntos exteriores,Chrystia Freeland, Ivanka Trump entre outras, representando ao BRCK.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos  
*Crowdsourcing
*Software de código aberto
### Ligazóns externas 
*Páxina persoal
* TED profile
* 
* Sitio oficial de BRCK
* Global Voices Online
* Ushahidi's Online Toolbox Helps People Understand the Service 
*
Star Wars: The Last Jedi

***Star Wars: The Last Jedi*** (tamén coñecido como ***Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi***) é un filme estadounidense de 2017 escrito e dirixido por Rian Johnson. É o segundo título da triloxía secuela e o oitavo filme da serie *A guerra das galaxias*, despois de *Star Wars: The Force Awakens* (2015). Foi producido por Lucasfilm e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. Está protagonizado por Mark Hamill, Carrie Fisher, Adam Driver, Daisy Ridley, John Boyega, Oscar Isaac, Andy Serkis, Lupita Nyong'o, Domhnall Gleeson, Anthony Daniels e Gwendoline Christie nos seus papeis de "The Force Awakens", xunto con Kelly Marie Tran, Laura Dern e Benicio del Toro que se unen ó elenco. O filme é a última interpretación no cinema de Fisher, que morreu en decembro de 2016, e está dedicado á súa memoria.

## Personaxes 
* Mark Hamill como Luke Skywalker
* Carrie Fisher como Xeneral Leia
* Adam Driver como Kylo Ren
* Daisy Ridley como Rey
* John Boyega como Finn
* Oscar Isaac como Poe Dameron
* Andy Serkis como Líder Supremo Snoke
* Lupita Nyong'o como Maz Kanata
* Domhnall Gleeson como Xeneral Hux
* Anthony Daniels como C-3PO
* Gwendoline Christie como Capitán Phasma
* Kelly Marie Tran como Rose Tico
* Laura Dern como Vice Almirante Amilyn Holdo
* Frank Oz como Yoda
* Benicio del Toro como DJ

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Vostok (nave espacial)

miniatura|250px|Maqueta dunha Vostok.

**Vostok**, ou **Vostok 3K**, foi o nome da primeira nave espacial orbital tripulada. Foi desenvolvida pola Unión Soviética e máis tarde daría lugar ás naves Voskhod para logo usarse como base para os satélites de recoñecemento Zenit e para os satélites científicos Bion, que seguiron usándose durante o século XXI.

A cápsula Vostok tiña espazo para un cosmonauta co seu traxe espacial e o asento exector usado en caso dun lanzamento abortado. A nave dispoñía de dúas ventás: unha sobre a cabeza do cosmonauta e outra aos seus pés co sistema óptico Vzor para controlar a orientación da cápsula. O control de actitude tiña lugar mediante propulsores de gas frío e o control durante a reentrada atmosférica era pasivo, pola forma da propia cápsula (unha esfera cun peso nun dos seus polos). O descenso freábase cun só paracaídass, e a determinada altitude o cosmonauta exectábase para aterrar co seu propio paracaídas.

A nave non tiña propulsión para facer cambios orbitais, e á parte dos propulsores de gas frío para o control da orientación, levaba un único motor principal usado para deorbitar a nave e iniciar a reentrada atmosférica, que se producía a elevadas aceleracións para o cosmonauta (ata 8 G) por tratarse de reentradas pasivas.

A instrumentación era moi básica, sen xiroscopios e co sistema automático sendo capaz de aliñar o eixo da nave unicamente co Sol, o que implicaba que o acendido da reentrada podía facerse unicamente dúas veces por día, cando a orientación solar coincidía co punto da órbita na que a reentrada levaría á cápsula a territorio soviético. Unha reentrada de emerxencia era posible a elección do cosmonauta, que podía predicir con certo grao de erro onde aterraría en calquera momento da reentrada elixida.

## Características 
### Cápsula de descenso 
*Diámetro: 2,3 m
*Masa: 2,46 t

### Módulo de servizo 
*Cono de 2,25 m de alto por 2,43 m de base
*Masa: 2,27 t

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Vostok (foguete)
*Vostok 1
*Voskhod (nave espacial)

## Notas
Annihilation

***Annihilation*** é un filme británico-estadounidense de 2018 escrito e dirixido por Alex Garland. Baséase na novela homónima de Jeff VanderMeer. Está protagonizado por Natalie Portman, Jennifer Jason Leigh, Gina Rodriguez, Tessa Thompson, Tuva Novotny e Oscar Isaac, e conta a historia dun grupo de científicas que entran nunha zona en corentena chea de plantas e animais mutantes.

Foi estreado nos Estados Unidos por Paramount Pictures o 23 de febreiro de 2018, e noutros mercados o 23 de febreiro de 2018 por Netflix. Recibiu a aclamación da crítica polos seus efectos visuais, as interpretacións, a dirección e a historia.

## Personaxes 
* Natalie Portman como Lena
* Jennifer Jason Leigh como Dr. Ventress
* Gina Rodriguez como Anya Thorensen
* Tessa Thompson como Josie Radek
* Tuva Novotny como Cass Sheppard
* Oscar Isaac como Kane
* Benedict Wong como Lomax
* Sonoya Mizuno como Katie
** Mizuno como Humanoide
* David Gyasi como Daniel

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
María José Arceo

**María José Arceo**, nada en Santiago de Compostela en 1984, é unha artista galega que traballa no Reino Unido na concienciación do desastre ambiental.

## Traxectoria 
Foi graduada con honor en Fine Art pola Camberwell College of Arts e posgraduada en Art, Design Education pola Goldsmiths, University of London.

A súa instalación *Plastiquería, Neocidade e Circuítos* con residuos, sobre todo de plástico, das 40 praias do río Támese percorreu a cidade de Londres. A súa instalación *Po futuro* protagonizou o festival Totally Thames de Londres en 2017.

En 2019 interveu nas praias da Illa de Arousa expoñendo na Cidade da Cultura de Santiago de Compostela.

## Obra 
**Specious Extropy*, (2011)
**Plástico a mareas,* Gaiás, (2019)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web de María José Arceo
Marvel Moreno

**Marvel Luz Moreno Abello**, nada en Barranquilla o 23 de setembro de 1939 e finada en París o 5 de xuño de 1995, foi unha escritora colombiana. Foi escollida pola revista *Cromos* como unha das cen mulleres máis influentes da historia de Colombia. 

## Obra 
As súas obras literarias narran a problemática e vida característica da muller nunha sociedade elitista e pechada como era a Barranquilla dos anos 1940 e 1950.

## Importancia literaria 
A obra desta autora rescata o pensamento e o rol da muller na sociedade típica das clases altas no Caribe colombiano, e en xeral en toda América Latina. Por tal razón, moitas das súas obras foron catalogadas como feministas e como o tránsito progresivo entre unha sociedade patriarcal ó rol igualitario da sociedade do século XXI.

Dende outra perspectiva a súa obra encádrase dentro do realismo máxico característico doutros autores como García Márquez, aínda que dende unha abordaxe propia da elite social á que pertencía.

## Obra 
;Contos
* *Algo tan feo en la vida de una señora bien*, 1980
* *El encuentro y otros relatos*, 1992
* ''Cuentos completos', 2005
  
;Novela
* *En diciembre llegaban las brisas*, 1987
Os Artistiñas

**Os artistiñas**, tamén coñecidos como **Grupo Volter**, foi un grupo de artistas galegos formado na cidade de Ourense en 1963.

O nome do grupo foi idea do intelectual ourensán Vicente Risco, que denominou deste xeito ó grupo de artistas que frecuentaban o bar do Tucho, que o mesmo Risco decidiu rebautizalo como "O´Volter", en recordo ó afamado Cabaret Voltaire de Zürich (Suíza), no que se reunían artistas da vangarda europea, naquela época representados polos surrealistas.

## Membros
O Grupo estaba formado por sete artistas, entre eles os escultores Acisclo Manzano, Buciños e Arturo Baltar, e os pintores Xaime Quessada, Xosé Luís de Dios, Virxilio e Xabier Pousa. Tamén estiveron vinculados ó grupo os pintores Enrique Ortiz Alonso, Prego de Oliver, Vidal Souto e Alexandro.

## Características
Conseguiron renovar a arte galega da época, estancada no folclorismo, a través das distintas vangardas europeas existentes dende principios do século XX, como o cubismo ou a abstracción.

## O´Volter (Bar do Tucho)
[miniatura|250px|Praza de Eironciño dos Cabaleiros, [Ourense.]]
Situado na praza Eirociño dos Cabaleiros, na zona antiga de Ourense, foi rexentado por Vicente Fontenla, Tucho. Dende 1963 foi o punto de reunión de artistas e intelectuais da época, e entre a súa clientela cabe destacar ós escritores e poetas Celso Emilio Ferreiro, Méndez Ferrín, Carlos Casares, Millán Picouto, Julito Losada; os escultores Failde, Ignacio Basallo e Baldomero Moreiras; o médico Conde Corbal; o xornalista Luís Trabazo; o historiador Xesús Ferro Couselo; o empresario Augusto Valencia e diversos ourensáns con inquedanzas.

O Volter pechou as súas portas en 1985 e o edificio foi derrubado a finais dos anos noventa.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos
* Os renovadores
* Grupo Atlántica

### Ligazóns externas
*15px 
**Unhas fotos do Volter para lembrar aquela República*. Blog de Ana B. Bande. (17/04/2008).
José Bóveda Formigo

**José Bóveda Formigo**, coñecido como **Pepe Bóveda**, nado en Ventosela (Ribadavia) cara a 1912 e finado na mesma parroquia o 16 de xullo de 2007, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Durante a Segunda República foi un dos fundadores da Sociedad de Agricultores de Valdepereira, adscrita á CNT do Ribeiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia asaltando a casa cuartel da Garda Civil de Ribadavia e foi detido. Xulgado en Ourense por rebelión militar foi condenado a cadea perpetua. Trasladado o 26 de xuño de 1937 á prisión do Forte de San Cristovo de Pamplona, participou na fuga do 22 de maio de 1938, xunto con outros 1 085 presos; pero foi detido. Foi condenado a 17 anos máis de cadea. Revisada a súa condena, saíu á rúa en setembro de 1945 e regresou a Ribadavia.

Pola presión dos fascistas locais, tivo que emigrar a Barcelona en 1947. Traballou na empresa municipal de electricidade Construcciones Eléctricas onde contactou coa CNT. Tras xubilarse, regresou ao Ribeiro. Finou en Ventosela con 95 anos.

## Recoñecementos 
En 2002 recibiu unha homenaxe dos Amigos da República de Ourense.

## Vida persoal 
Casou en Ribadavia con María del Pilar Feijóo-Montenegro Vázquez-Campo en agosto de 1957.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Homenaxe a un loitador republicano
Josefina Valencia de Hubach

**Josefina Valencia de Hubach**, nada en Popayán, Cauca o 22 de setembro de 1913 e finada en Madrid, España o 4 de outubro de 1991, foi unha política colombiana.

## Traxectoria 
Nada como Josefina Valencia Muñoz, filla do mestre Guillermo Valencia e irmá do expresidente da República Guillermo León Valencia. Tivo unha infancia e mocidade privilexiada e dende moza aproveitou a súa posición social para liderar unha serie de obras sociais na súa rexión natal e para promover a igualdade de dereitos para as mulleres. Dende 1943, estivo casada co xeólogo chileno de ascendencia alemá Enrique Hubach Eggers, quen durante décadas traballou en Colombia, e con quen tivo dúas fillas.

## Traxectoria pública 
Cando o xeneral Gustavo Rojas Pinilla tomou o poder en 1953, Josefina uniuse ó movemento nacional formado en torno seu, mentres que o seu irmán Guillermo León, entón distinguido parlamentario do Partido Conservador tomou parte na oposición. Como recompensa polo seu decidido apoio ó goberno nacional, a señora Valencia de Hubach foi nomeada polo xeneral Rojas como membro da Asemblea Nacional Constituínte (ANAC) en 1954 (dos 70 membros da ANAC só dúas eran mulleres, a outra era Esmeralda Arboleda, futura senadora e ministra), Gobernadora do Cauca en setembro de 1955, e un ano despois foi designada Ministra de Educación, cargo que exerceu até a caída de Rojas en maio de 1957; así, converteuse na primeira muller na historia de Colombia en exercer os cargos de gobernadora e mais de ministra. 

A Xunta militar que sucedeu a Rojas nomeouna Embaixadora ante a Unesco (1957-1958). Posteriormente foi elixida senadora pola nacente Alianza Nacional Popular durante a década de 1960.

## Notas
Esmeralda Arboleda

**María Esmeralda Arboleda Cadavid**, nada en Palmira o 7 de xaneiro de 1921 e finada en Bogotá o 16 de abril de 1997, foi unha política e avogada colombiana. Foi a primeira muller Senadora da República na historia de Colombia (de 1958 a 1961). Membro do Partido Liberal. Liderou o movemento sufraxista en Colombia xunto á súa compañeira Josefina Valencia Muñoz.

## Traxectoria 
Estudou secundaria nun colexio comercial de Pereira, pero ante a imposibilidade de cursar unha carreira universitaria se non obtiña o título de "bacharel académico" a súa familia enviouna a Bogotá onde culmina en 1938. O ano seguinte convértese na primeira muller aceptada na Universidade do Cauca, para estudar Dereito, e dende un principio vincúlase ós movementos estudantís, acubillándose no Partido Liberal. Tras obter o seu título de avogada (1944) dedícase ó exercicio profesional nas cidades de Cali e Bogotá, saientando na súa loita pola mellora das condicións laborais dos traballadores vallecaucanos e pola promoción da participación política da muller.

Apoiada polo expresidente Alberto Lleras Camargo é designada Secretaria do Partido Liberal, e en 1954 convértese nunha das dúas mulleres nomeadas para a Asemblea Nacional Constituínte (ANAC) polo goberno do Xeneral Gustavo Rojas Pinilla (a outra era a futura gobernadora e ministra Josefina Valencia de Hubach); pero en 1955 é obrigada a renunciar por mor da súa aberta oposición ó que se converteu nun réxime autoritario. Nas eleccións de 1958, tras a caída de Rojas, é elixida Senadora polo Valle del Cauca, converténdose na primeira muller elixida para o Congreso de Colombia.

En 1961 o novamente Presidente Alberto Lleras desígnaa Ministra de Comunicacións, cargo que exerce até finalizar o goberno, un ano despois. En 1966, é elixida novamente senadora, esta vez por Bogotá, e un ano despois o Presidente Carlos Lleras Restrepo desígnaa embaixadora ante Austria (1967-1969).

Durante un longo período viviu en México xunto ó seu segundo esposo e ó seu regreso a Colombia fixo parte da campaña presidencial de Virgilio Barco, exercendo durante este mandato o seu último cargo público, o de directora rexional do Instituto Colombiano de Benestar Familiar. Esmeralda Arboleda faleceu debido a unha insuficiencia renal en 1997.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Sally Ride

**Sally K. Ride**, nada en Encino (California) o 26 de maio de 1955 e finada en La Jolla o 23 de xullo de 2012, foi unha astronauta estadounidense.

## Traxectoria
miniatura|Sally Ride ante un panel de control
A súa familia procedía de Derbyshire (Inglaterra) e por vía materna de varias xeracións de daneses menonitas emigrados aos Estados Unidos de América. Estudou na Universidade de Stanford graduándose en física e inglés, no segundo obtén unha distinción ao analizar a temática da graza nas obras de Shakespeare, Hamlet e A tempestade. No 1975, obtén a mestría en física, no 1978 o doutoramento pola Universidade de Stanford polo estudo da interacción dos raios X no medio interestelar.

Sally Ride é recoñecida como a primeira estadounidense en viaxar ao espazo. Membro da primeira tripulación de astronautas da NASA en incluír mulleres, rompeu cunha barreira dun cuarto de século de astronautas exclusivamente brancos e varóns cando foi escollida para a sétima misión en transbordador espacial, a misión STS-7 en 1983..

Despois dun segundo voo espacial, Ride serviu nos paneis de investigación sobre a explosión do transbordador espacial Challenger e do transbordador espacial Columbia que supuxo a desintegración das naves e a morte das tripulacións. En ambas investigacións Ride defendeu o erro da axencia espacial en apertar para cumprir coa data de saída e apuntou a fallos internos de organización..

## Recoñecementos 
En 2022, a figura de Wilma Mankiller foi homenaxeada ao ser a protagonista da segunda das moedas estadounidenses dun cuarto de dólar da serie Mulleres Americanas, dedicada ás mulleres máis representativas da historia dos Estados Unidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Mulleres na NASA
*Mulleres no espazo
*Transbordador espacial
*Transbordador espacial Challenger

### Ligazóns externas 
* Reach for the Stars with Sally Ride, Regents Lecture, Universidade de California, vídeo
Piedad Córdoba

**Piedad Esneda Córdoba Ruíz**, nada en Medellín o 25 de xaneiro de 1955 e finada ibídem o 20 de xaneiro de 2024, foi unha avogada e política colombiana.

## Traxectoria
Foi membro do Partido Liberal durante toda a súa vida política e líder do movemento Poder Ciudadano Siglo XXI, situado na á esquerda do seu partido. Como congresista traballou principalmente polos dereitos da muller, as minorías étnicas e sexuais (sociedade LGBT) e os dereitos humanos.

Foi Senadora da República dende 1994 até a súa destitución no 2010, logo de que a Procuradoría Xeral da Nación, na cabeza de Alejandro Ordóñez, a acusase de colaboración coas FARC, no denominado «Caso Piedad Córdoba». O 27 de setembro de 2010 foi inhabilitada en primeira instancia por un período de 18 anos para exercer calquera cargo público na República de Colombia.&nbsp;Porén, logo dunha longa investigación, ﻿o 11 de outubro de 2016 o Consello do Estado retirou ambas as inhabilidades por falta de probas sobre os supostos vínculos da exsenadora coa guerrilla das FARC decisión que lle devolve a Piedad Córdoba a posibilidade de ocupar cargos públicos e de elección popular.

En agosto de 2007 Córdoba involucrouse no tema do acordo humanitario entre as FARC e o goberno do presidente Álvaro Uribe autorizada polo goberno do cal era opositora, durante a súa mediación logrou, xunto co presidente venezolano Hugo Chávez, a liberación unilateral de 6 secuestrados que permaneceron en poder das FARC durante varios anos. Debido ás súas posicións políticas recibiu múltiples críticas e unha percepción negativa en varios sectores da opinión pública, mentres outros sectores apoiaron a súa xestión pola cal en 2008 foi nomeada ó&nbsp;Premio Príncipe de Asturias da Concordia.

Córdoba continuou traballando pola liberación dos secuestrados e logrou convocar a un grupo de intelectuais de varios países para iniciar un diálogo epistolar coa cúpula das FARC. Grazas ó intercambio epistolar, as FARC responderon os pronunciamentos de Córdoba e o seu grupo Colombianos e Colombianas pola Paz e decidiron liberar unilateralmente a tres policías e un soldado e ós últimos dous reféns políticos que permanecían no seu poder. Para a operación da liberación, levada a cabo en febreiro de 2009, a senadora contou co apoio do CICR e o goberno do&nbsp;Brasil, así como coa autorización do goberno colombiano. Por estes actos, o Premio Nobel da Paz Adolfo Pérez Esquivel propuxo publicamente, e de maneira formal ante o Comité do premio Nobel en Oslo, o nome de Córdoba como candidata ó&nbsp;Premio Nobel da Paz 2009. A senadora declarouse *non merecedora* do premio, aínda que o seu nome figurou entre os favoritos para obtelo. Finalmente o premio recaeu no Presidente dos Estados Unidos Barack Obama.

En 2017, Córdoba anunciou oficialmente a súa intención de postularse para presidenta en 2018.

## Notas
Ornella Muti

**Ornella Muti**, nada en Roma o 9 de marzo de 1955, é unha actriz italiana.

## Traxectoria 
Naceu como Francesca Romana Rivelli, filla dun xornalista napolitano e Ilse Renate Krause, unha escultora de Estonia. Os seus avós maternos emigraron dende Leningrado (hoxe San Petersburgo) até Estonia. Ten unha irmá máis vella, Claudia, nada en 1950.

Muti fixo de modelo cando era adolescente e fixo o seu debut no cinema en 1970 en *La moglie più bella*. Traballou principalmente en filmes italianos pero fixo o seu debut en filmes de fala inglesa interpretando a princesa Aura en *Flash Gordon* en 1980. Tamén apareceu nos filmes estadounidenses *Love and Money* (1982), *Casanova* (1987), *Wait Until Spring, Bandini* (1989), *A Season of Giants* (1990), *Oscar* (1991), *Once Upon a Crime* (1992), *Somewhere in the City* (1998) e *To Rome with Love* (2012).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*