open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bryn Celli Ddu

miniatura|250px|dereita|Bryn Celli Ddu, vista interior,
**Bryn Celli Ddu** é un lugar prehitórico da illa galesa de Anglesey, localizado preto de Llanddaniel Fab. O seu nome significa 'o túmulo do bosque escuro'. Foi saqueado en 1699, e as escavacións arqueolóxicas fixéronse entre 1928 e 1929.

Durante o período neolítico, tiña un crómlech e  un henge. Do lugar recuperouse unha pequena parte dun recipiente queimado que contiña un óso humano do oído.

A comezos da idade de bronce, as pedras foron removidas para construír unha típica tumba de andadeiro na parte superior do centro do henge. Unha pedra tallada cun deseño en serpentina atopábase orixinalmente no lugar. Dende o seu descubrimento, foi trasladada ó Museo Nacional de Gales e foi substituída por unha réplica colocada a carón da entrada. O túmulo de terra que cobre a tumba é unha restauración do século XX. O orixinal era probablemente meirande.

Norman Lockyer, que publicou en 1906 o primeiro estudo sistemático de astronomía megalítica, sostiña que Bryn Celli Ddu marcaba o solsticio de verán. No seu momento, foi ridiculizado, pero as investigacións de Christopher Knight e Robert Lomas en 1997 e 1998 demostraron que estaba no certo. Knight e Lomas tamén declararon que os aliñamentos do lugar servían como calendario agrícola. Steve Burrow, conservador do Amgueddfa Cymru (Museo Nacional de Gales), sostivo máis recentemente a relación dos aliñamentos co solsticio de verán. O aliñamento relaciona Bryn Celli Ddu con outros llugares, como Maes Howe e Newgrange, que sinalaban o solsticio de inverno.

## Galería 

Ficheiro:BrynCelliDdu3.jpg | Lado nordeste, entrada
Ficheiro:Bryn Celli Ddu 01 977.PNG | Lado suroeste, pedra decorada
Ficheiro:Bryn Celli Ddu 02 977.PNG | Lado suroeste, pedra decorada
Ficheiro:Bryn Celli Ddu 03 977.PNG | Lado suroeste, pedra decorada
Ficheiro:BrynCelliDduMewn.jpg | Vista interna

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Pitts, M. 2006. Sensational new discoveries at Bryn Celli Ddu. *British Archaeology* No. 89 (xullo/agosto): 6.

### Ligazóns externas 
* Ancient Britain - Bryn Celli Ddu
* Fotos e descrición de Bryn Celli Ddu
Arena Fonte Nova

O **Complexo Esportivo Cultural Octávio Mangabeira** (nome oficial) ou **Itaipava Arena Fonte Nova** (por cuestións de dereitos de nome, sendo o nome non oficial, aínda que coñecido popularmente como **Arena Fonte Nova** ou simplemente **Fonte Nova**) é un estadio de fútbol localizado en Salvador de Baía, Brasil, no mesmo lugar do antigo Estádio Octávio Mangabeira. Utilizando o mesmo modelo de xestión multiuso do Amsterdam Arena, un dos maiores centros de lecer do mundo e estadio local do AFC Ajax, o proxecto colocará a Baía no circuíto do entretemento mundial.

O estadio ten capacidade para 50.000 persoas (55.000 durante a Copa do Mundo de 2014) repartidas en tres niveis de bancadas con asentos cubertos, camarotes, restaurante panorámico con vistas cara ao estadio e cara ao Dique do Tororó, e preto de dúas mil prazas de estacionamento. A súa estrutura conta tamén con sala de prensa, quioscos, elevadores, sanitarios, museo, tendas e un centro de negocios que funciona independentemente dos partidos. Alén de partidas de fútbol, a Arena Fonte Nova permitirá a realización doutros eventos como shows musicais de artistas de renome nacional e internacional, congresos e encontros de negocios.

## Notas
Arena Pantanal

A **Arena Pantanal** é un estadio de fútbol brasileiro da cidade de Cuiabá, no Estado de Mato Groso en substitución do Estádio José Fragelli, coñecido popularmente como "Verdão", que foi demolido. O novo estadio, construído de acordo con todas as exigências da FIFA, albergará catro partidos da Copa do Mundo FIFA 2014. A súa capacidade de público é de 42.968 persoas, sendo o investimento total da obra de R$ 518,9 millóns.

## Notas
Itaipava Arena Pernambuco

O **Itaipava Arena Pernambuco** é un estadio de fútbol brasileiro construído en São Lourenço da Mata, concello da rexión metropolitana de Recife para os partidos da Copa das Confederacións de 2013 e da Copa do Mundo de 2014 no Estado de Pernambuco. Con categoría internacional, o estadio ten capacidade para 46.154 persoas e 4.700 prazas de estacionamento, sendo 800 cubertas. O estadio posúe 102 camarotes (1.600 asentos), 1.800 asentos *business* e 2.700 asentos *premium*. O espazo ten perfil multiuso, e será utilizado tamén após o Mundial para partidos de fútbol, outras competicións deportivas, feiras, convencións e grandes espectáculos. Ao seu redor, deseñouse un nova centro urbano será criada para aproveitar o desenvolvemento da zona Oeste da rexión metropolitana de Recife. O custo foi de 532 millóns de reais brasileiro. Alén dos torneos internacionais, é tamén o estadio do club de fútbol Náutico de Capibaribe e Sport Club do Recife.

## Notas
Aberaeron

**Aberaeron** (do  estuario do Río Aeron, que deriva do galés medio *aer* - 'matanza', que dá nome a Aeron, un deus galés da guerra) é unha vila turística de Ceredigion, Gales. Localizada entre Aberystwyth e Cardigan, é a sede do Consello do Condado de Ceredigion. Ten costa coa Baía de Cardigan. A vila foi construída en 1805 no estuario do río Aeron. No 2001, tiña unha poboación de 1.520 habitantes.

## Historia
A actual cidade foi deseñada e fundada a partir de 1805 polo reverendo Alban Thomas Jones Gwynne. O porto consturíuse apoiándose na industria da construción naval no século XIX. Un grupo de casas de obreiros e unha escola foron construídos no lado norte da baía. Os barcos de vapor seguiron visitando o porto ata a década de 1920, e nos últimos anos, converteuse nun pequeno porto para as embarcacións de recreo. O estuario tamén está atravesado por unha ponte peonil de madeira.

A artesanía foi unha parte importante da vida da localidade. A información rexistrada nos directorios comerciais amosa que en 1830, aínda que non se desenvolvera plenamente como porto, había en Aberaeron un fabricante de la, un zapateiro, un panadeiro, un muíño de millo, un ferreiro e fabricante de pas, dous carpinteiros de ribeira e un fabricante de sombreiros.

A finais da década de 1890, un teleférico alimentado a man, o Aeron Express, foi construído para transportar ós traballadores a través do porto cando a ponte foi derrubada polas asulagamentos. A estrutura foi recreada nos anos 1980 como unha atracción turística que se prolongou ata a fin do verán de 1994.

A arquitectura de Aberaeron é infrecuente nesta parte rural de Gales, xa que está construído arredor dunha praza principal de elegantes edificios agrupados arredor do porto. Foi unha obra de Edward Haycock, un arquitecto de Shrewsbury. Algúns edificios desta zona foron de suficiente interese como para aparecer nalgúns dos selos postais británicos.

## Persoas notables
*Ron Davies, fotógrafo.
*Sir Geraint Evans, cantante de ópera.

## Galería 

Ficheiro:Aeron2209e.JPG|Río Aeron
Ficheiro:Black lion2268e.JPG|Black Lion Hotel na rúa Alban
Ficheiro:Harb2359e.JPG|Porto coa marea baixa
Ficheiro:Footbridge over Aeron.jpg|Ponte sobre o río Aeron
Ficheiro:Harbour2263.JPG|Peirao e outeiros
Ficheiro:Workhouse2287e.JPG|Antiga fábrica
Ficheiro:Feathers Hotel in 2007.JPG|Feathers Royal Hotel (antiga pousada)
Ficheiro:Cob2220lg Aberaeron.JPG|Estatua de cabalo galés
Ficheiro:MarketSt2208e.JPG|Castle Hotel e rúa Market
Ficheiro:Street2218e.JPG|Casas xeorxianas
Ficheiro:Northgate Toll House SN4663 073.jpg|Casa Northgate Toll, c. 1785
Ficheiro:Princes_avenue.JPG|Avenida do Príncepe

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial  e
Arena da Baixada

O **Estádio Joaquim Américo Guimarães** é o estadio de fútbol do Clube Atlético Paranaense (CAP), localizado en Curitiba, capital do Estado do Paraná, Brasil. Coñecido como **Arena da Baixada**, o espazo foi o primeiro lugar do fútbol brasileiro en adoptar o nome patrocinado co título de **Kyocera Arena** entre 2005 e 1 de abril de 2008. Coa escolla de Curitiba para ser unha das sedes da Copa do Mundo de 2014, o estadio foi reformado entre 2012 e 2014, ampliando a súa capacidade aos padróns esixidos pola FIFA e pasando a ter máis de 43.000 lugares.

Localizado no barrio do Água Verde, ten como punto diferencial a súa localización, próxima ao centro da capital paranaense. A historia do estadio do Atlético comezou a comezos do século XX, cando en 1914, Joaquim Américo Guimarães, entón presidente do Internacional (club que orixinaría o Clube Atlético Paranaense), mandou a construción do estadio Baixada da Água Verde. O Atlético xurdiu dez anos despois, herdando o patrimonio e bautizando o estadio co nome do principal responsábel da súa edificación.

## Notas
Scripps Research Institute

O **Scripps Research Institute** (TSRI, Centro de Investigación Scripps) é un centro de investigación estadounidense orientado á investigación en ciencias biomédicas básicas. O edificio central atópase en La Jolla (California), e ten centros en Jupiter (Florida), que albergan máis de 3.000 científicos, técnicos, estudantes de grao e persoal admininistrativo e doutro tipo, o que o converte nunha das organizacións privadas sen ánimo de lucro de investigación biomédica máis grandes do mundo.
Mundial de Fútbol de 2014 - Grupo A

O **Grupo A** da Copa do Mundo de Fútbol de 2014, realizada no Brasil, estivo composto por catro equipos que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros: a anfitrioa , xunto con ,  e o . Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos, Brasil e México, con 7, clasificaronse á seguinte fase. Quedarían eliminadas Croacia, con 3 puntos, e Australia, que non conseguiu puntuar.

Na última clasificación Mundial da FIFA antes do Mundial, que viu a luz o 5 de xuño de 2014,  ocupaba o terceiro posto,  o lugar número dezaoito,  o vinte e  o cincuenta e seis. A media do grupo correspondía ao lugar número vinte e catro, sendo con exclusión da selección con peor coeficiente, o Camerún, o rango medio de catorce.

## Participantes 
O Grupo A está composto polas seguintes seleccións:

### Datos 

### Antecedentes 
Os seguintes son os enfrontamentos previos entre os equipos do grupo en partidos correspondentes á Copa do Mundo da FIFA:
;Brasil vs Croacia
* 2006, fase de grupos: Brasil 1–0 Croacia
;Brasil vs México
* 1950, fase de grupos: Brasil 4–0 México
* 1954, fase de grupos: Brasil 5–0 México
* 1962, fase de grupos: Brasil 2–0 México
;Camerún vs Brasil
* 1994, fase de grupos: Camerún 0–3 Brazil
;Croacia vs México
* 2002, fase de grupos: Croacia 0–1 México

## Clasificación 
## Partidos 
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
# Maior diferenza de goles.
# Maior número de goles anotados.
# Maior número de puntos obtidos nos partidos disputados entre os equipos empatados.
# Maior diferenza de goles nos partidos disputados entre os equipos empatados.
# Maior número de goles anotados nos partidos disputados entre os equipos empatados.
# Sorteo do comité organizador.

### Brasil - Croacia 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}
[miniatura|[Neymar no Brasil - Croacia.]]

### México - Camerún 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Brasil - México 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Camerún - Croacia 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Camerún - Brasil 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Croacia - México 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

## Notas 
### Aclaracións 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Copa Mundial de Fútbol de 2014

### Ligazóns externas 
* Sitio web da FIFA
* Regulamento oficial da Copa Mundial da FIFA Brasil 2014
Alfabeto esloveno

O **alfabeto esloveno** é unha variante do alfabeto latino usado na lingua eslovena. A lingua estándar utiliza un alfabeto latino que é unha modificación lixeira do alfabeto croata. Contén 25 letras (minúsculas e maiúsculas):
Alfabeto éuscaro

O **alfabeto éuscaro** (en éuscaro: *euskal alfabetoa*) é o alfabeto utilizado para escribir a lingua éuscara. Segundo á Euskaltzaindia, o alfabeto éuscaro contén 27 letras.

## Listaxe de letras 
O alfabeto éuscaro componse das 26 letras do alfabeto latino básico ISO, mais o *ñ* (e o *ç*, como variante do *c*).

Na seguinte lista recóllense os nomes de todas as letras, así como a súa fonoloxía segundo o Alfabeto Fonético Internacional.

Todas as letras e dígrafos representan fonemas únicos. As excepcións son *l*, *n* e ás veces *t* cando son precedidos por *i*; xa que en moitos dos dialectos se palatalizan nos sons ,  e , mesmo aínda que non se escriban.
 
O *h* é mudo en moitas rexións, pero pronúnciase na maior parto do nordeste, motivo polo que existe no alfabeto éuscaro.

## Dígrafos 
Existen varios dígrafos (letras sucesivas que representan un único son):

:**DD** ,  **LL** ,  **RR** ,  **TS** ,  **TT** ,  **TX** ,  **TZ** 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*The Basque Alphabet
María Amalia de Saxonia

**María Amalia de Saxonia**, nada en Dresde o 24 de novembro de 1724 e finada en Madrid o 27 de setembro de 1760, foi raíña consorte de Nápoles e Sicilia (1737-1759) e de España (1759-1760), esposa de Carlos III.

## Traxectoria 
Foi filla de Frederico Augusto II, príncipe-elector de Saxonia e despois rei de Polonia e gran duque de Lituania (como Augusto III), e da arquiduquesa María Xosefa de Austria, filla de Xosé I, emperador do Sacro Imperio.

Con apenas catorce anos contraeu matrimonio con Carlos, daquela rei de Nápoles e Sicilia, que era o fillo primoxénito de Filipe V e a súa segunda esposa, Isabel de Farnesio. A pesar de que se trataba dun matrimonio concertado, Amalia e Carlos mantivéronse moi unidos, e o rei, ao enviuvar, non volveu casar.

A voda celebrouse por poderes no Palacio de Dresde, en Saxonia, o 9 de maio de 1738, e a celebración foi en Nápoles o 9 de xuño dese ano. En 1759 faleceu o rei Fernando VI de España, irmán de Carlos, sen descendencia, e Amalia acompañou ao seu esposo a España para ocupar o trono. En setembro de 1760, apenas dous anos despois da súa chegada a España, María Amalia morreu causa dunha tuberculose (e despois de sobrevivir unha varíola. Carlos III expresou: *"En 22 anos de matrimonio, este é o primeiro desgusto serio que me dá Amalia"*.

* María Isabel Antonia (1740-1742)
* María Xosefa Antonia (1742-1742)
* María Isabel Ana (1743-1749)
* María Xosefa Carmela (1744-1801), figura destacada do cadro de Goya *La familia de Carlos IV*
* María Luísa (1745-1792), emperatriz consorte do Sacro Imperio Romano Xermánico por ser a esposa de Leopoldo II
* Felipe Antonio (1747-1777), excluído da sucesión por padecer atraso mental
* Carlos IV (1748-1819), rei de España
* María Teresa de Borbón (1749)
* Fernando I (1751-1825), rei das Dúas Sicilias
* Gabriel de Borbón (1752-1788), casado con Mariana Vitoria de Portugal
* Ana María de Borbón (1754-1755)
* Antonio Pascual de Borbón (1755-1817), casado coa súa sobriña María Amalia de Borbón
* Francisco Xavier de Borbón (1757-1771)

Á raíña María Amalia débeselle a introdución en España do costume de colocar nas casas, por Nadal, un *belén* ou *nacemento*, de orixe napolitana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Rubio, María José (2009): *Reinas de España. Siglos XVIII al XXI. De María Luisa Gabriela de Saboya a Letizia Ortiz*. Madrid: La Esfera de los Libros. ISBN 978-84-9734-804-1.
Coracle

180px|miniatura|dereita|Dous coracles empregados para a pesca do salmón no río Teifi, en 1972.
180px|miniatura|Un home dando a volta a un coracle.
O **coracle** (en ) é un primitivo bote lixeiro, cuxa forma permite levalo ó lombo e que é empregado tradicionalmente en Gales, mais tamén nalgunhas partes do oeste e do suroeste de Inglaterra, Irlanda (en particular, no río Boyne), e Escocia (particularmente no río Spey). O termo *coracle* tamén se utiliza para facer referencia a barcos semellantes da India, Vietnam, Iraq e o Tíbet.

## Etimoloxía 
A verba *coracle* provén do galés, conato co gaélico, irlandés e escocés e rexístrase en inglés xa no século XVI.

## Historia
Deseñado para o seu uso nos ríos rápidos de Gales e partes do resto de Gran Bretaña e Irlanda, o coracle empregouse durante séculos, despois de ter sido adoptados por Xulio César na súa invasión de Gran Bretaña a mediados do século -I e utilizounos nas súas campañas en Hispania. Durante a Guerra Civil contra Cneo Pompeio Magno, César fixo uso dos barcos que vira utilizar aos britanos, similares ao *coracle* galés. César descríbeos así:

Os restos dun posible coracle foron atopados nunha tumba da Idade de Bronce en Barns Farm preto da baía Dalgety e outros dous foron descritos en Corbridge e preto de Ferriby.

Segundo Ian Harries, pescador coracle, estes son tan lixeiros e portátiles que poden ser levados sobre nas costas dos pescadores cando van e volven de traballar. Cando a pesca se leva a cabo por dúas persoas, hai un pescador por barca. A rede esténdese polo río entre os dous coracles.

## Seguridade 
O deseño da nave fai do coracle unha nave inestable debido a que se atopa dentro da auga, no canto de estar sobre dela, polo que a barca pode ser transportada sen dificultade polas correntes e polo viento. A Sociedade Coracle publicou directrices para o uso seguro de coracles.

## Notas
Alfabeto catalán

O **alfabeto catalán** é o alfabeto utilizado na lingua catalá, derivado do alfabeto latino e composto por 26 letras:

## Dígrafos
O catalán ten os seguintes dígrafos:

*"ny" representa [ɲ] (equivalente ó ñ en galego);
*consoantes duplicadas: "ll" [ʎ],  [r],  [s].
*cun u mudo seguido de e ou i:  [g] o [γ],  [k].
*cun i:  despois de vogal no final de verba [tʃ͡],  intervocálico ou despois de vogal no final da verba [ʃ] o [ʒ]
*Sons africados comezados por t: "tg" ou "tj" [dʒ͡],  [tʃ͡] e  [dz͡]

Ortograficamente, o rr, o ss e o ix intervocálicos sepáranse en sílabas diferentes.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* Joan Coromines: "Història de la confusió de dues parelles de consonants antigues: ç i ss; yl i ll", dins *Entre dos llenguatges* I, Ed. Curial, Barcelona, 1976. ISBN 84-7256-003-1 
* Albert Rosich, "El nom de les lletres", *Caplletra*, 27. 
* Mila Segarra, ''Història de l'ortografia catalana'', Ed. Empúries, Barcelona, 1985. ISBN 84-7596-057-X.
Alfabeto Unificado para a Escrita do Cabo-Verdiano

O **Alfabeto Unificado para a Escrita do Caboverdiano**, máis coñecido como **ALUPEC**, é o alfabeto que foi oficialmente recoñocido polo goberno de Cabo Verde para a escrita do Caboverdiano.
Alfabeto latino ucraíno

O **alfabeto latino ucraíno** (tamén chamado **Latynka**) foi proposto e imposto varias veces na historia da Ucraína, pero nunca puido desafiar ao alfabeto cirílico ucraíno convencional. É actualmente promovido como forma de facilitar a integración da Ucraína dentro da Unión Europea. Na actualidade é unha forma minoritaria de escribir a lingua en Galicia.

## Variacións
### Abecadło
### Proxecto de Jireček
Pola

O termo **Pola** ou **póla** pode referirse a:

*'***, contracción da preposición **por** co alomorfo do artigo determinado **la**;
***Pola**, galiña nova, pita;
****Ser boa pola***: expresión que indica desaprobación máis ou menos severa dunha rapaza ou dunha muller;
***Póla**, cada unha das prolongacións que nacen do toro das árbores ou do talo das plantas e arbustos nas que abrochan polo xeral as follas flores e froitos, galla, rama, varelo.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Pola**, lugar da parroquia de Trabazos, no concello de Castro Caldelas.

;Fóra de Galiza

;En Asturias 
***Pola de Allande**, capital do concello asturiano de Allande;
***La Pola Llaviana*' (en castelán: *Pola de Laviana*), capital do concello asturiano de Llaviana;
***La Pola** (en castelán: *Pola de Lena*), capital do concello asturiano de Ḷḷena;
***Pola de Siero**, capital do concello asturiano de Siero;
***Pola de Somiedo**, capital do concello asturiano de Somiedo;
***Pola del Pino**, lugar da parroquia de El Pino, no concello asturiano de Aller.

;En Castela e León
***La Pola de Gordón**, concello da provincia de León.

;Na Comunidade Valenciana
***Santa Pola**, concello de provincia de Alacant.

;En Croacia
***Pula**, antigo nome da cidade de Istria.

;En Italia
***Provincia de Pola**, antiga provincia do Reino de Italia (1861-1946).

;En Rusia
***Río Pola**, curto río da conca do río Neva que desauga no lago Ilmen.

Amais, como alcume, pode referirse a:

***Policarpa Salavarrieta**, figura heroica da Independencia colombiana.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Rexión de Mahilioŭ

A **Rexión de Mahilioŭ** (en belaruso *Магілёўская вобласць*, *"Mahilioŭskaja voblasć"*) é unha rexión de Belarús, con capital na cidade de Mahilioŭ.

Tanto a rexión de Mahilioŭ como a de Homieĺ sufriron severamente a catástrofe nuclear de Chernóbil de abril de 1986.

As cidades máis importantes da rexión son Mahilioŭ, Asipovičy e Babrujsk.
## Historia 
[thumb|left|130px|Reprodución do escudo do [voivodato de Mscislavas.]]
No século XII xurdiu o principado de Mscislavas (tamén Mstsislaw). Xa no século XIII aparece a primeira mención á cidade de Mahilioŭ.

En 1566 a cidade formaba parte do voivodato de Mscislavas, parte do Gran Ducado de Lituania, parte constituínte da República das Dúas Nacións.

Posteriormente, en 1772, a rexión pasou a ser unha gobernación do Imperio Ruso, a gobernación de Mogilev.

Entre 1863 e 1864 tivo lugar o alzamento de xaneiro liderado por Konstanty Kalinowski, que alcanzou tamén á gobernación de Mogilev.

O 1 de xaneiro de 1919 foi creado o distrito de Mahilioŭ na República Socialista Soviética de Belarús, e o 15 de xaneiro de 1938 foi creada a rexión en dito país.

Coa independencia de Belarús en 1990 a rexión mantivo os mesmos límites xeográficos.

## Xeografía 
A rexión de Mahilioŭ ten unha área total de 29.100 km², arredor do 14% da superficie do país.

A rexión está atravesada por numerosos ríos, entre eles o Dniapro, Biarezina, Sož, Druć e o Pcič.

### Clima 
A rexión ten un clima temperado continental. A rexión ten invernos non especialmente severos, e veráns cálidos. A temperatura media en xaneiro varía entre os -8,2&nbsp;°C ao nordeste e os -6,5&nbsp;°C ao suroeste. A temperatura media en xullo varía entre os 17,8&nbsp;°C ao nordeste e os 18,7&nbsp;°C ao suroeste.

## Divisións administrativas 
A rexión está composta por 21 distritos *(raions)*, 195 selsovets, 14 vilas, 3 municipalidades e 12 núcleos urbanos.

### Distritos da rexión de Mahilioŭ 
thumb|right|280px|Mapa das divisións administrativas da rexión.
Os 21 distritos da rexión de Mahilioŭ son os seguintes:

## Demografía 
A rexión tiña en 2009 unha poboación total de 1.099.374 habitantes, dos que 975.147 eran belarusos, 86.256 rusos, 13.110 ucraínos, 1.773 polacos e 1.461 xudeus, ademais doutros grupos étnicos:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial .
Estádio Beira-Rio

O **Estádio José Pinheiro Borda**, coñecido como **Gigante da Beira-Rio** ou simplemente **Beira-Rio**, é un estadio de fútbol brasileiro situado na cidade de Porto Alegre, capital do Estado de Río Grande do Sur. Localizado á beira do lago Guaíba, leva o nome de Beira-Rio por un equívoco que da época, ao considerar ao Guaíba un río. É o estadio local do Internacional de Porto Alegre e unha das sedes do Mundial de Fútbol de 2014. Foi bautizado en homenaxe ao cidadán portugués e *colorado* (alcume que designa os seareiros do Internacional) que presidiu a comisión de obras e comandou a construción., vindo a falecer pouco antes da súa conclusión. O Beira-Rio substituíu o Estádio dos Eucaliptos, anterior sede do Internacional.

## Notas
A Igrexa, Dodro, Dodro

**A Igrexa** é un lugar da parroquia de Dodro no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 121 habitantes (61 homes e 60 mulleres).

## Toponimia 
O topónimo **A Igrexa** (do latín , o lugar da igrexa) débese á presenza no lugar da igrexa de Santa María de Dodro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Dodro 
### Parroquias de Dodro 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Dodro
Vigo, Dodro, Dodro

**Vigo** é un lugar da parroquia de Dodro no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 152 habitantes (70 homes e 82 mulleres).

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín  (acusativo de *vicus, vici*, "aldea sen murallas"), frecuente para aqueles pequenos poboamentos semiurbanos ou rurais sen fortificar, ou "aldeas".

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Dodro 
### Parroquias de Dodro 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Dodro
Casal, Carcacía, Padrón

**Casal** é un lugar da parroquia de Carcacía no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Carcacía 
### Parroquias de Padrón
Cortaventos

300px|thumbnail|Vista aérea dun cortaventos en Dakota. 1997. USDA Natural Resources Conservation Service

Un **cortaventos**, **quebraventos** ou **cortina forestal** é unha especie de pantalla usualmente realizada cunha ou máis fileiras de árbores plantadas así de xeito de dar abeiro aos cultivos agrícolas (tamén xardíns, pastos, áreas de lecer, infraestruturas, estradas) contra os ventos, previr erosión eólica, ou unha evapotranspiración brusca. Plántanse arredor dos bordos das leiras, campos agrícolas ou coutadas. Tamén poden estar realizadas con plantas anuais.

En edificios, se se deseña correctamente unha cortina, pode reducirse o custo de quecer e arrefriar, aforrando, logo, enerxía.

Nas estradas, os cortaventos actúan contra os refachos, axudan a manter libre de neve a fita asfáltica, e poden servir de hábitat para a fauna. Tamén serven para abeirar do tránsito ás poboacións achegadas e á fauna silvestre de ruídos e polución.

Outro uso das cortinas forestais é o de agochar impactos visuais, desde as esptradas por exemplo; tamén reducen ruídos, e melloran a separación entre animais de granxa e estradas.

## Notas
Max Ophüls

**Maximillian Oppenheimer**, nado en Saarbrücken o 6 de maio de 1902 e finado en Hamburgo o 25 de marzo de 1957 foi un director de cinema alemán coñecido coma **Max Ophüls** que desenvolveu a súa carreira tamén en Francia e nos Estados Unidos de América.

## Traxectoria 
Era fillo do comerciante téxtil xudeu Leopold Oppenheimer e a súa dona Helen, mais adoptou o seu pseudónimo Ophüls durante o inicio da súa carreira teatral para que se fracasar non avergoñase ao seu pai. Comezou coma actor en 1919 para logo pasar á dirección e á produción. En 1926 converteuse no director teatral do Burgtheater de Viena.

En 1929 comezou a producir filmes, sendo director de diálogos de Anatole Litvak na UFA en Berlín e debutou como director dous anos despois.

Presentindo o ascenso do nazismo marchou a Francia en 1933, nacionalizándose francés en 1938. Trala caída de Francia viaxou a Suíza, Italia e finalmente aos Estados Unidos en 1941. Tras algúns anos sen traballo recibiu a axuda de Preston Sturges e continuou a súa carreira como director. O seu filme máis aclamado desta etapa é *Carta dunha descoñecida* (1948), baseado nunha novela de Stefan Zweig. En 1950 volveu a Francia.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Bibliografía  
* Senses of Cinema 
* Max Ophüls Award
Mundial de Fútbol de 2014 - Grupo C

O **Grupo C** da Copa do Mundo de Fútbol de 2014, realizada no Brasil, estivo composto por catro equipos que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros: , ,  e . Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos, Colombia, que contou os seus partidos con vitorias, e Grecia, que gañou o partido decisivo cun gol de penalti no minuto 93, clasificaronse á seguinte fase. Quedarían eliminadas Costa do Marfil, con 3 puntos, e o Xapón con 1.

Na última clasificación Mundial da FIFA antes do Mundial, que viu a luz o 5 de xuño de 2014,  ocupaba o oitavo posto,  o décimo segundo,  o lugar número vinte e tres e o  o corenta e seis. A media do grupo corresponde ao lugar número vinte e dous, sendo con exclusión da selección con peor coeficiente, Xapón, a clasificación media de catorce.

## Participantes 
O Grupo C está composto polas seguintes seleccións:

### Datos 

### Antecedentes 
Os equipos do grupo nunca se enfrontaran anteriormente entre si nunha Copa do Mundo da FIFA.

## Clasificación 
## Partidos 
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
# Maior diferenza de goles.
# Maior número de goles anotados.
# Maior número de puntos obtidos nos partidos disputados entre os equipos empatados.
# Maior diferenza de goles nos partidos disputados entre os equipos empatados.
# Maior número de goles anotados nos partidos disputados entre os equipos empatados.
# Sorteo do comité organizador.

### Colombia - Grecia 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Costa do Marfil - Xapón 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Colombia - Costa do Marfil 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Xapón - Grecia 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Xapón - Colombia 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Grecia - Costa do Marfil 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

## Notas 
### Aclaracións 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Copa Mundial de Fútbol de 2014

### Ligazóns externas 
* Sitio web da FIFA
* Regulamento oficial da Copa Mundial da FIFA Brasil 2014
Lípido fenólico

[miniatura|350px|[Bilobol, un alquilresorcinol que se encontra na árbore *Gingko biloba*.]]
Os **lípidos fenólicos** son unha clase de produtos naturais compostos por longas cadeas alifáticas e aneis fenólicos. Derivan de mono e dihidroxifenois. Nos lípidos fenólicos naturais adoitan ter un grupo fenólico alterado de fenol, catecol, resorcinol (algúns derivan de hidroquinonas), e unha cadea alifática que varía en lonxitude e insaturación. Os lípidos fenólicos encóntranse principalmente en plantas, fungos e bacterias.

Debido ao forte carácter anfipático que teñen, os lípidos fenólicos poden incorporarse aos eritrocitos e membranas de liposomas. A capacidade destes compostos de inhibir o crecemento de bacterias, fungos e protozoos parasitos parece que depende das súas interaccións con proteínas e da súa capacidade de alterar as membranas.

A síntese de lípidos fenólicos feita polas policétido sintases de tipo III é esencial para a formación de quistes na bacteria *Azotobacter vinelandii*, formados principalmente por alquilresorcinois. Tamén se encontraron alquilresorcinol sintases en plantas como o *Sorghum bicolor* e *Oryza sativa*.

Algúns alquilfenois prodúcense por síntese industrial para fabricar deterxentes polietoxilados (surfactantes, emulsificantes) e pesticidas.

## Tipos 
* Alquilcatecois
* Alquilfenois (nonilfenol, cardanol)
* Alquilresorcinois
* Ácidos anacárdicos, cun grupo COOH unido ao anel (ácido ginkgólico).

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* https://web.archive.org/web/20130327084649/http://www.cyberlipid.org/simple/simp0006.htm
Alquilfenol

[miniatura|dereita|Estrutura química do alquilfenol [nonilfenol.]]
Os **alquilfenois** son unha familia de compostos orgánicos que se obteñen da alquilación de fenois. O termo adoita reservarse para os compostos importantes comercialmente propilfenol, butilfenol, amilfenol, heptilfenol, octilfenol, nonilfenol, dodecilfenol e os "alquilfenois de cadea longa" (LCAPs) derivados. Os metilfenois e etilfenois son tamén alquilfenois, pero xeralmente se lles denomina polos seus nomes específicos: cresois e xilenois.

## Produción 
Os alquilfenois de cadea longa prepáranse por alquilación de fenol con alquenos:
:C6H5OH  + RR'C=CHR"   →   RR'CH-CHR"-C6H4OH
Por este procedemento fabrícanse uns 500 M kg/ano. A Unión Europea aplicou restricións na venda e uso en certas aplicacións dos nonilfenois, alegando a súa "toxicidade, persistencia, e problemas de bioacumulación", pero noutros países, como Estados Unidos a EPA está avaliando os efectos do produto máis de vagar para estar seguro que a decisión que se tome está baseada en "ciencia sólida".

## Usos dos alquilfenois de cadea longa 
Os alquilfenois de cadea longa utilízanse amplamente como precursores de deterxentes, como aditivos para combustibles e lubricantes, polímeros, e como compoñentes de resinas fenólicas. Estes compostos utilízanse tamén como bloques de construción químicos para fabricar fragrancias, elastómeros termoplásticos, antioxidantes, produtos químicos para campos petrolíferos e materiais retardantes do lume. Debido ao seu uso para fabricar resinas alquilfenólicas, poden atoparse alquilfenois en pneumáticos, adhesivos, revestimentos, papel carbón de copia e produtos de goma de altas prestacións. Levan sendo utilizados na industria desde hai uns 40 anos.

Estes compostos xenobióticos interfiren co sistema endócrino de forma feble.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Lípido fenólico
Sarela

O topónimo **Sarela** pode referirse a:

;En Galiza
***Sarela**, lugar da parroquia de Vilapedre, no concello de Vilalba;
***Sarela de Arriba**, lugar da parroquia da Peregrina, no concello de Santiago de Compostela;
***Sarela de Abaixo**, lugar da parroquia de San Paio, no concello de Santiago de Compostela;
***A Ponte Sarela**, lugar da parroquia de San Paio, no concello de Santiago de Compostela;
***Pasarela**, lugar da parroquia de Calo, no concello de Vimianzo.

;Ríos de Galiza
***Río Sarela**, afluente do río Sar;
***Río Sarela**, afluente do río Sar, discorre polo municipio de Rois.

Amais, como apelido e antropónimo, pode referirse a:

***Fernando Antonio Fernández Sarela** (Santiago de Compostela s. XVIII), mestre de obras;
***Francisco Antonio Fernández Sarela** (Santiago de Compostela s. XVIII), mestre de obras, pai do seguinte;
***Clemente Antonio Fernández Sarela** (Santiago de Compostela 1716-1765), arquitecto galego, fillo do anterior;
***Sarela**, antropónimo feminino galego.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Sardela**, lugar da parroquia de Parada de Sil, no concello de Parada de Sil.
A Aduana

O termo **Aduana** fai referencia a unha alfándega, oficina pública situada en fronteiras, portos ou aeroportos.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Aduana**, lugar da parroquia de Arbo, no concello de Arbo;
***A Aduana**, lugar da parroquia de Iria Flavia, no concello de Padrón;
***A Aduana de Corón**, lugar da parroquia de Caleiro, no concello de Vilanova de Arousa.
Luis Fraga Egusquiaguirre

**Luis Manuel Fraga Egusquiaguirre**, nado en Bilbao en 1958, é un político e alpinista español. Senador dende 1989 ata 2011.

## Traxectoria 
Estudou na Universidade Pontificia Comillas. Nas eleccións de 1993 foi elixido senador pola provincia de Guadalaxara polo Partido Popular. Volveu ser elixido senador en 1996, 2000 e 2004. Nas eleccións de 2008 volveu ser elixido senador pola provincia de Cuenca.

## Vida persoal
É sobriño de Manuel Fraga.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha no Senado
Trofeo Ciutat de Tarragona

O **Trofeo Ciutat de Tarragona** é un torneo amigable de fútbol que organiza anualmente o Club Gimnàstic de Tarragona e que se celebra no Nou Estadi de Tarragona.
## Historial 
## Palmarés 
## Véxase tamén 
*Club Gimnàstic de Tarragona
Trofeo Ciutat de Barcelona

El **Trofeo Ciutat de Barcelona** é un torneo amigable de fútbol, organizado polo RCD Espanyol co apoio do Concello de Barcelona. O trofeo dispútase anualmente, durante o mes de agosto, e enfronta ao Espanyol cun equipo convidado, siriviendo como preparación de pretempada para o equipo branquiazul e para presentarse ante os seus afeccionados.
## Historia 
O torneo celebrouse por primeira vez o ano 1974. Entre 1974 e 1982 tivo formato cuadrangular, e celebrábase en dous días: o primeiro día disputábanse as dúas semifinais, e o segundo día disputábase a final entre os gañadores das dúas semifinais do día anterior. Os perdedores das semifinais disputaban un partido polo terceiro e cuarto posto.

Dende 1983 se disputa a partido único, agás en 1995, cando se disputou no formato de 3 x 1 (tres participantes disputaron tres partidos de 45 minutos).

Dende 1996 o torneo recibe tamén o nome 'Memorial Fernando Lara'.

A edición de 2009 non se disputou, ao xogarse esa pretempada o partido de inauguración do Estadi Cornellà-El Prat.

## Historial 
## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
* Trofeo Ciutat de Barcelona - RSSSF
Amparo Alvajar

**María del Amparo Alvajar López Jeán**, nada na Coruña o 11 de agosto de 1916 e finada en Monção en maio de 1998, foi unha xornalista, tradutora e escritora galega.

## Traxectoria 
Filla do político republicano César Alvajar e de Amparo López Jeán, era irmá de Ana María Alvajar, María Teresa Alvajar López e Javier Alvajar López. Destacou dende nova polos seus dotes musicais e intelectuais. Estudou Comercio na Coruña. Na Segunda República traballou no concello da Coruña e foi secretaria de Casares Quiroga. Co triunfo da Fronte Popular marchou a Madrid a traballar para os Servizos Secretos do Ministerio da Gobernación que dirixía Casares Quiroga. Logo do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 trasladouse a Valencia onde casou con Arturo Cuadrado. Despois trasladouse co goberno até Barcelona onde naceu a súa única filla, Silvia. Exiliouse en Francia e embarcou en Bordeos cara a Buenos Aires. Amparo viviu na Arxentina até 1955, onde publicou artigos e ensaios sobre o teatro e sobre Galicia e fixo traducións ao castelán. Tamén estreou as comedias dramáticas *Amada y Tú* e *Un balcón para los Lester*. Casou posteriormente cun avogado arxentino co que se trasladou a México. Anos despois volveu separarse, e trasladouse a traballar a Nova York como tradutora da ONU. Despois marchou a París, onde traballou como tradutora do *Correo da UNESCO*. En 1961 foi directora do equipo de tradución da OIT en Xenebra e tamén foi tradutora no Comité de Desarme, na Organización de Enerxía Atómica e durante a conferencia sobre seguridade europea. Cando se xubilou trasladouse a vivir a Monção onde morreu en maio de 1998.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* , Lois (30/5/2014). "Amparo Alvajar: unha vida marcada pola guerra civil" *Galicia Confidencial*.
O Souto, Iria Flavia, Padrón

**O Souto** é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 43 habitantes (19 homes e 24 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Iria Flavia 
### Parroquias de Padrón
WeChat

**WeChat** ou **Weixin** (en chinés simplificado: 微信; en *pinyin*: Wēixìn; en ) é unha aplicación móbil de mensaxería instantánea e pagamento que actúa tamén como rede social. É desenvolvida por Tencent. Foi lanzada por primeira vez en 2011, converténdose na meirande aplicación móbil do mundo en 2018 con máis de mil millóns de usuarios activos ao mes. A versión chinesa de WeChat, Weixin, foi descrita coma unha "aplicación para todo" e unha *super-app* pola súa gran variedade de funcións. WeChat ofrece servizos de mensaxe de texto e voz, difusión de mensaxes a unha audiencia, videoconferencia, videoxogos, pago móbil, publicación de fotografías e vídeos, así como envío de xeolocalización.

As contas rexistradas usando un número de teléfono chinés son xestionadas pola marca Weixin, e os seus datos son gardados na China baixo os termos de servizo e a política de privacidade de Weixin. Pola súa banda, os usuarios foráneos rexístranse en WeChat, polo que contan cuns termos de servizo máis liberais e unha mellor política de privacidade; así mesmo, os seus datos son xestionados nos Países Baixos (no caso dos usuarios da Unión Europea) ou en Singapur (o resto de usuarios non chineses). Calquera interacción entre usuarios de WeChat e Weixin está suxeita aos termos de servizo e políticas de privacidade de ambas marcas.

## Historia 
Contra 2010, Tencent xa conseguira unha grande base de usuarios co seu programa de mensaxería para ordenadores, QQ. Recoñecendo as posibilidades dos *smartphones* nese mercado, o seu director executivo Ma Huateng decidiu investir en alternativas ao seu propio servizo, QQ.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Válvula de expansión termostática

miniatura|300px|Válvula de expansión termostática.1. Diafragma.2. Cámara3. Agulla da válvula4. Boquilla5. Asento da válvula6. Resorte7. Axuste tensión resorte8. Bulbo9. Cámara de alta presión10. Cámara de baixa presión11. Tubo capilar
Unha **válvula de expansión termostática** (**VET**, ou das súas siglas en inglés **TXV**) é un dispositivo de expansión que ten por misión diminuír a presión do refrixerante e acadar a súa evaporación a baixa temperatura regulando a cantidade de refrixerante que entra no evaporador e evitando así un exceso de requentamento. Para que o seu uso sexa o máis eficaz posible é conveniente colocala o máis preto posible da entrada do evaporador.
miniatura|250px|VET.
Unha VET consta, principalmente, de catro partes ben diferenciadas: Diafragma, agulla e asento, resorte e bulbo.

## Partes 
# **Diafragma**: é dun fino metal que se atopa xusto debaixo da cuberta circular da válvula.
# **Agulla e asento**: son os principais responsables do control do fluxo do refrixerante a través da válvula conseguindo un control moi axustado de dito paso. O tamaño da agulla e o seu asento determinan a cantidade de refrixerante líquido que pasa a través da válvula baixo unha determinada caída de presión.
# **Resorte**: é unha das tres forzas que actúan sobre o diafragma, facéndoo subir e pechando a válvula ó impulsar a agulla do seu asento. Algunhas válvulas incorporan un sistema de axuste para aplicar maior ou menor presión ó resorte, cambiando así a tensión para diferentes axustes de requentamento.
# **Bulbo**: o bulbo e o seu tubo capilar de conexión son a extensión do diafragma da válvula. O bulbo contén un fluído (por norma xeral, o mesmo que circula pola instalación) que detecta a temperatura ao final do evaporador (na liña de aspiración) e a converte en presión na parte superior do diafragma debido a dilatación ou contracción do fluído.

## Funcionamento 
O grao de apertura da válvula vén determinado por tres presións fundamentais, a presión do bulbo producida pola temperatura do bulbo que actúa na cara superior do diafragma e que tende a abrir a válvula, a presión de evaporación que actúa debaixo do diafragma pechando a válvula e a presión do resorte que actúa tamén na parte baixa do diafragma.
No seu funcionamento normal, a presión do bulbo (Pb) é equilibrada pola presión de evaporación (Pe) e pola presión do resorte (Pr), é dicir, Pb=Pe+Pr. Cando Pb>Pe+Pr a válvula abre e cando Pb<Pe+Pr, a válvula pecha.

Se o evaporador recibe pouco refrixerante, o vapor requentarase máis e a temperatura á saída do evaporador será máis alta polo que a temperatura do bulbo tamén se elevará provocando un aumento de presión na parte superior do diafragma. A consecuencia disto, o diafragma mudará cara a abaixo abrindo a válvula e subministrando máis líquido ao evaporador ata que se equilibre novamente.
Polo contrario, cando a temperatura do bulbo comeza a ser máis baixa, a válvula pechará impedindo así o paso do refrixerante e forzando o requentamento.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Dispositivo de expansión
Douglas Sirk

**Hans Detlef Sierck**, nado en Hamburgo o 26 de abril de 1897 e finado en Lugano (Tesino) o 14 de xaneiro de 1987 foi un director de cinema alemán, coñecido como **Douglas Sirk** e famoso polos melodramas que dirixiu en Hollywood na década de 1950.

## Traxectoria 
Tras triunfar no teatro alemán na década de 1920, uniuse á UFA en 1934, comezando unha exitosa carreira en curtametraxes e comedias musicais. Abandonou Alemaña en 1937 polas súas ideas políticas e porque a súa segunda esposa, a actriz Hilde Jary, era xudía. Tras traballar en varios países europeos chegou aos Estados Unidos, conseguindo en 1942 un contrato con Columbia Pictures, xa co nome artístico de Douglas Sirk.

Cando acabou a segunda guerra mundial volveu brevemente ao seu país, pero de novo nos Estados Unidos estableceu unha gran reputación cos coloridos melodramas que dirixiu para Universal Studios entre 1952 e 1959. A pesar do éxito obtido con *Imitation of Life* (axudado polo escándalo provocado co asasinato do noivo de Lana Turner) deixou o país e a dirección.

Finou en Lugano (Suíza) trinta anos máis tarde, cando xa era unha referencia recoñecida para autores contemporáneos como Pedro Almodóvar, John Waters ou Todd Haynes.

## Filmografía 
* *April, April!* (1935)
* *Das Mädchen vom Moorhof* (1935)
* *Stützen der Gesellschaft* (1935)
* *Schlußakkord* (1936)
* *Das Hofkonzert* (1936)
* *Zu neuen Ufern* (1937)
* *La Habanera* (1937)
* *Boefje* (1939)
* ''Hitler's Madman* (1943)
* *Summer Storm* (1944)
* *A Scandal in Paris* (1946)
* *Lured* (1947)
* *Sleep, My Love* (1948)
* *Shockproof* (1949)
* *Slightly French* (1949)
* *Mystery Submarine* (1950)
* *The First Legion* (1951)
* *Thunder on the Hill* (1951)
* *The Lady Pays Off* (1951)
* *Week-End With Father* (1951)
* *No Room for the Groom* (1952)
* *Has Anybody Seen My Gal?* (1952)
* *Meet Me at the Fair* (1953)
* *Take Me To Town* (1953)
* *All I Desire* (1953)
* *Taza, Son of Cochise* (1954)
* *Magnificent Obsession* (1954)
* *Sign of the Pagan* (1954)
* *Captain Lightfoot* (1955)
* *Só o ceo o sabe* (1955)
* *There's Always Tomorrow* (1956)
* *Escrito no vento* (1956)
* *Battle Hymn* (1957)
* *Interlude* (1957)
* *Os anxos caídos* (1957)
* *A Time to Love and a Time to Die* (1958)
* *Imitation of Life'' (1959)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Bibliografía
* "Douglas Sirk" MSN Movies
* "The Films of Douglas Sirk: The Epistemologist of Despair", por Fred Camper
Lyncar

**Lyncar** foi un construtor de Fórmula 1 do Reino Unido. Só participou en 2 grandes premios, os Gran Premio do Reino Unido de  e , participando cun total de 2 coches.

A participación de Lyncar na F1 foi en gran parte debido á insistencia do mecánico de McLaren e corredor afeccionado John Nicholson, que participara con grande éxito nunha tempada cun Lyncar na Fórmula Atlántico. Encargou a Martin Slater a construción dun Lyncar de Fórmula Un para el, co que participou en carreiras fóra de campionato e nos Gran Premio do Reino Unido de  e , clasificándose para o último.

O coche foi posteriormente cedido a Emilio de Villota para participar no Campionato Británico de Fórmula 2.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Team Profile at Grand Prix Encyclopedia
* Results from Formula1.com