Bernard-Germain de Lacépède

**Bernard Germain Étienne de Laville-sur-Illon, conde de Lacépède**, ás veces chamado **de la Cépède**, nado en Agen, Francia o 26 de decembro de 1756 e finado en Épinay-sur-Seine, Francia o 6 de outubro de 1825, foi un zoólogo, político e músico francés.

## Traxectoria 
A súa familia pertencía á vella nobreza de Agen. Orfo de nai moi novo, foi o seu pai, Jean-Joseph Médard, conde de La Ville, o que encargou da súa educación. Herdou o apelido Lacépède dun tío que lle legou a súa fortuna coa condición de que conservara o seu patronímico.

Consagrado desde moi novo ao estudo da filosofía e a música, e de carácter pouco sociábel, as lecturas da *Histoire Naturelle* de Buffon e a súa posterior amizade con este inclinaríano ao estudo das ciencias naturais.

Residente en París desde 1777, en 1785 Buffon recomendouno para un posto no *Jardin du Roi*, e alentouno para que continuara aumentando e complementando a *Histoire Naturelle*. Mentres tanto, o seu principal entretemento seguía sendo a música. Ademais de converterse nun notable executante de piano e órgano, abordou a composición, sendo autor de cinco óperas: *Armide* (1777, perdida), *Omphale* (1783, non publicada), *Scanderbeg* (ca. 1785, destruída polo autor), *Cyrus* (ca. 1785) e *Alcine* (1786, non publicada). Algunhas delas mereceran os eloxios de Gluck.

Publicou numerosas obras de historia natural, especialmente sobre fauna mariña. Entre 1787 e 1789 apareceu a súa *Histoire naturelle des quadrupèdes ovipares et des serpens*, a primeira obra de envergadura sobre anfibios e réptiles destinada a un público masivo. As súas ilustracións eran mediocres, e non mellorou a taxonomía destes animais, polo que neste campo o traballo de Josephus Nicolaus Laurenti (1735-1805), aínda que máis antigo (1768), é notabelmente superior. A pesar destas limitacións, a obra de Lacépède contribuíu a alentar o estudo destas especies.

Despois da Revolución francesa, Lacépède foi elixido membro da asemblea lexislativa. Oposto a Robespierre, para salvar a súa vida exiliouse durante o período do Terror. Contra 1795 regresou a París; nese ano converteuse en secretario perpetuo da Académie des sciences, e retornou ao *Jardin du Roi* (renomeado daquela ''Muséum national d'histoire naturelle* e coñecido como *Xardín das plantas*). Cando a cátedra de vertebrados se dividie en dúas, faise cargo da nova cátedra de ictioloxía e herpetoloxía que formalmente ocuparía até a súa morte, aínda que na práctica sería substituído en 1803 por André Marie Constant Duméril. Tamén foi director do *Museum* un ano, entre 1795 e 1796.

En 1798 publicou o primeiro volume da súa *Histoire naturelle des poissons*, cuxo quinto e último volume apareceu en 1803. Ao tempo, dedica cada vez máis a súa actividade á política, até abandonar todos os traballos de investigación e ensinanza en 1803. En 1799 Napoleón Bonaparte proponlle ser ministro do Interior; rexeitou o cargo, pero aceptou ser senador, e foi presidente do Senado en 1801. En 1804 foi ministro de Estado. Continuou en varias funcións políticas, entre elas o desenvolvemento social e financeiro da Lexión de Honor, da que foi o primeiro gran cabaleiro (desde 1803) e o primeiro chanceler. Coa caída de Napoleón retirouse da vida política, dedicando os dez últimos anos da súa vida á escritura dunha historia da humanidade. A súa última obra, *Les âges de la nature et l'histoire de l'espèce humaine*, quedou inconclusa; vítima dunha epidemia de varíola, morreu na súa herdade de Épinay na noite entre o 6 e o 7 de outubro de 1825.

## Bibliografía parcial 
* *Essai sur l'électricité naturelle et artificielle* (1781)
* *Physique générale et particulière* (1782-1784)
* *Théorie des comètes, pour servir au système de l'électricité universelle* (1784)
* *La poétique de la musique*, 2 vols. (1781 e 1785)
* *Histoire naturelle des quadrupèdes ovipares et des serpens*, 2 vols. (1788-1789)
* *Vues sur l'enseignement public* (1790)
* *Histoire naturelle des poissons*, 5 vols. (1798-1803)
* *Tableau des divisions, sous-divisions, ordres et genres des mammifères* (1798)
* *La Ménagerie du Muséum national d'histoire naturelle* (1801)
* *Histoire naturelle des cétacées* (1809)
* *Ellival et Caroline* (1816)
* *Charles d'Ellival et Alphonsine de Florentino* (1817)
* *Vue générale des progrès de plusieurs branches des sciences naturelles, depuis la mort de Buffon...* (1818)

### Escritos póstumos 
* *Histoire générale, physique et civile de l'Europe, depuis les dernières années du Viéme siècle jusque vers le milieu du XVIIIiéme*, 18 vols. (1826)
* *Histoire naturelle de l'homme, précédée de son éloge historique par M. le Baron G. Cuvier* (1827)
* *Les âges de la nature et l'histoire de l'espèce humaine* (fragmentos publ. en 1830)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Georges Cuvier. *Éloges historiques de MM. de Saussure, Pallas, Hauy, de Lacépède et Cavendish.* Theissing, Münster 1876
* Ora Frishberg Saloman. *Aspects of "Gluckian" operatic thought and practice in France.* Ann Arbor 1984
* Louis Roule. *Lacépède, professeur au Muséum, premier grand chancellier de la Légion d'honneur, et la sociologie humanitaire selon la nature.'' Flammarion, París 1932