Enterro

miniatura|408x408px|"Enterro de DeSoto" - Explorador español de Florida e o golfo de México, cuxo corpo foi enterrado de noite para protexelo dos seus inimigos.
**Enterro** defínese como a acción de enterrar un cadáver. En consecuencia, calquera outro destino que se dea aos cadáveres (sepulcro, nicho ou cremación) non entrará dentro do concepto estrito de enterro.

## Aspectos xurídicos 
Xuridicamente, este vocábulo non ten outro interese que o derivado da prohibición do enterramento sen que se cumpriron determinados requisitos estabelecidos, xa sexa polas autoridades sanitarias ou polas municipais, tales como transcurso de determinado número de horas desde o falecemento até o enterro, necesidade do certificado médico de defunción e autorización que expida o encargado do Rexistro Civil ou do organismo oficial a quen corresponda esa función.

## Enterros no islam 
A incineración do cadáver non é aprobada por ningunha escola xurídica islámica. As bóvedas, mesquitas-tumbas, tumbas monumentais son desaprobadas no islam. Así mesmo, enterrar a un musulmán con cadaleito ou con elementos de valor é reprobable. A tumba para os musulmáns é unha morada funcional, nela protéxese ao cadáver de toda agresión externa. Trasládanse os restos até o bordo da tumba, faise unha oración, retírase do cadaleito o cadáver amortaxado e procédese ao enterro propiamente dito.

## Enterros no cristianismo 
[miniatura|403x403px|«[O Greco|El Greco, O enterro do Conde de Orgaz».]]
Aínda que a Igrexa católica acepta a incineración, prefire, con todo, o enterro, debido a que o enterro fai memoria da sepultura de Xesús e da súa saída da tumba. Desde 1963, a Igrexa católica autoriza a incineración, a condición de que o defunto non tome esta decisión por motivos contrarios á fe cristiá. O rito funeral cristián permanece idéntico: a cerimonia relixiosa -centrada na resurrección do corpo- ten lugar na igrexa sempre en presenza do corpo do defunto. Cando o corpo incinérase, proponse tamén un tempo de oración no crematorio, e a Igrexa pide que a urna sexa depositada nun lugar de acollida definitivo.

## Enterros no xudaísmo 
Os familiares e amigos próximos do falecido teñen ao seu cargo os coidados do corpo e o seu lavado (*Tahará*), os preparativos para o enterro, conseguir a mortaxa mortuoria, o caixón e a documentación legal, así como ocuparse do velorio e do propio enterro. Nestes deberes relixiosos, son secundados por persoas que a Comunidade destina para esa tarefa.

A postergación do enterro até o día seguinte só é permitido se o seu obxectivo é honrar ao falecido, ou agardar a chegada de parentes próximos que veñen de países distantes, ou por causa de Shabat, dun Iom Tov, ou a fin de enterralo na Terra de Israel.

Primeiro, a Jevrá Kadishá debe realizar a preparación ritual do corpo, coñecida como Tahará (purificación). Esta consiste en lavar o corpo e logo verter sobre el un fluxo de auga en símbolo de purificación. O respecto polo defunto e pola dignidade humana esixen que os restos descansen nun estado de profunda limpeza física.

Despois da Tahará vístese ao defunto cos Tajrijim (*mortaxas brancas*) e, para un home, colócase sobre os tajrijim o Talit (manto de oracións) que usou en vida. As mortaxas sinalan a igualdade absoluta que existe entre todos os seres humanos no momento da morte. A lei xudía prohibe os enterros en mausoleos e as cremacións. Afaise colocar unha pequena pedra ou terra sobre a sepultura e despedirse do morto antes de retirarse.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sepultura
* Cremación
* Exhumación