open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aerosol

[miniatura|Contaminación por aerosol na [India setentrional e Bangladesh.]]

En enxeñería ambiental, denomínase **aerosol** a un coloide de partículas sólidas ou líquidas suspendidas nun gas. O termo aerosol refírese tanto ás partículas como ao gas no que as partículas están suspendidas. O tamaño das partículas pode ser desde 0,002&nbsp;µm a máis de 100&nbsp;µm, isto é, desde unhas poucas moléculas ata o tamaño no que ditas partículas non poden permanecer suspendidas no gas polo menos durante unhas horas.)

## Usos e características
Ás veces, os aerosois son empregados como drogas para a súa inhalación. O termo "inhalantes" se utiliza para describir unha variedade de substancias cuxa característica común é que rara vez, ou nunca, son empregadas por outra ruta que non sexa pola de inhalación e o seu consumo ten a intención de provocar algún efecto no organismo do consumidor.

Os aerosois son difusores que conteñen propulsores e disolventes. Estes inclúen as pinturas pulverizadas, atomizadores para desodorizantes e fixadores de pelo, difusores de aceite vexetal para cociñar e difusores para protexer tecidos.

## Notas
162

## Acontecementos 
* Lucio Vero comeza unha guerra cos partos, debido á invasión de Siria e Armenia por Vologases III de Partia.

## Nacementos 
## Mortes 
## Outros 
* Historia ano a ano
Uppsala

**Uppsala** é unha cidade situada no centro de Suecia, atópase a 70&nbsp;km ó norte de Estocolmo. Uppsala é a cuarta cidade sueca en poboación, no censo do 2015 tiña 149&nbsp;245 habitantes; cos arrabaldes, a área metropolitana de Uppsala ten unha poboación de 216&nbsp;000 habitantes (2017).

Uppsala é a capital do Condado de Uppsala (Uppsala Län) e o centro eclesiástico de Suecia, sendo a sé do arcebispado dende o ano 1164. A cidade de Uppsala é famosa pola súa universidade, a máis vella de Escandinavia, fundada en 1477. Nesta universidade estudou Carl von Linné e foi profesor de botánica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Linköping

**Linköping** () é unha cidade situada ó sur de Suecia, cunha poboación de 94.298 habitantes 2001). É a capital do Condado de Östergötland con 138.000 habitantes.

A cidade de Linköping é coñecida pola súa universidade e a súa industria de alta tecnoloxía.

A cidade está situada ó sur do lago Roxen a medio camiño entre a estrada que comunica Estocolmo con Helsingborg.

Está estrada formou parte da Eriksgata, ruta pola que o rei coroado tiña que viaxar segundo as leis medievais. No sistema de estradas do século XX, foi chamada *Riksettan* (autoestrada nº1). Actualmente chámase a E4 e foi redirixida para pasaren fóra da cidade. Ademais das súas boas autoestradas, Linköping está situada no nó das liñas de tren entre Estocolmo , Malmö e Copenhaguen, a capital dinamarquesa. A cidade tamén posúe un pequeno aeroporto.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Linköpings kommun - Sitio oficial 
* Universidade de Linköping
Clemente Antonio Fernández Sarela

miniatura|Entrada ao recinto do mosteiro de Caaveiro coroada pola torre barroca obra de Fernández Sarela.

**Clemente Antonio Fernández Sarela** nado en Santiago de Compostela en 1716 e morto en 1765, foi un arquitecto barroco galego.

## Traxectoria 
Fillo de Francisco Fernández Sarela, mestre de arquitectura, o seu primeiro proxecto salientable foi a rehabilitación da porta da muralla de San Francisco, derrubada posteriormente no século XIX. 

En 1744 traballou baixo as ordes de Fernando de Casas Novoa na fachada do Obradoiro da catedral santiaguesa. Foi aparellador das obras desta catedral con Lucas Ferro Caaveiro. Xunto con el, realizou as obras da sala capitular e o arquivo; tamén traballou na fachada da Acibechería.

miniatura|180px|esquerda|Pazo de Fondevila.

Ocupouse da edificación e restauración das moitas casas que o cabido posuía en Santiago. Interveu na casa número 57 da Rúa Nova e na casa número 1 do Cantón de San Bieito. Pero onde verteu o seu xenio creador foi na Casa do Cabido. Aquí buscou dotar de beleza o contorno da Praza das Praterías. Utiliza espléndidas volutas, placas, pináculos e a emblemática vieira, así como unha rocalla no lintel da porta. A cornixa voada aparece tamén moi decorada, con gárgolas e balaustrada con pináculos. Obsérvase a influencia de Simón Rodríguez nos cilindros.

Obras súas son tamén o pazo de Bendaña en Santiago e o de pazo de Sistallo en Cospeito, o campanario do mosteiro de Caaveiro, tamén debedor de Simón Rodríguez, o pazo de Fondevila nas Casas Reais compostelás, e as primeiras obras no colexio da Compañía de María, concretamente a parte oriental do convento e a igrexa ata o cruceiro.

Faleceu en 1765 e foi soterrado na capela da Orde Terceira.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Xosé Gambino

miniatura|dereita|San Roque de Gambino na capela do Hospital de San Roque en Santiago de Compostela.

**Xosé Gambino**, nado no Faramello (Ribasar, Rois) o 14 de maio de 1719 e finado en Santiago de Compostela o 24 de agosto de 1775, foi o máximo expoñente da escultura rococó en Galicia.

## Traxectoria 
Naceu no pazo do Faramello. Colaborou con Fernando de Casas Novoa na fachada do Obradoiro. Os franciscanos encargáronlle unha figura de santo Antón para o convento de San Francisco de Herbón, onde innovou a iconografía galega co neno nun só brazo. Máis tarde, neste mesmo convento, tallou as imaxes da Virxe, san Xosé, san Francisco, san Miguel, san Rafael e Santiago Peregrino. Realizou as imaxes para o retablo da capela do pazo de Oca. En 1753 traballou no mosteiro de Oseira.

É emblemático o seu Santiago peregrino da sala capitular da basílica compostelá e as súas imaxes de Santiago Matamouros (na propia catedral e no frontón do Pazo de Raxoi). Salienta tamén un san Roque na capela compostelá do mesmo nome.

Grandes mosteiros como o de Sobrado dos Monxes e San Martiño Pinario reclamaron tamén os seus servizos. Con el formouse o grande escultor galego do período seguinte Xosé Ferreiro, xenro seu.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Pradairo común

O **pradairo común** ou **pradairo bravo**, tamén chamado **sicómoro**, (***Acer pseudoplatanus*** **L.**) é unha árbore caducifolia do xénero *Acer*, da familia Sapindaceae, antes da antiga familia Aceraceae, común en Galicia, especialmente en solos húmidos. Moitas veces recibe simplemente o nome de pradairo.

## Descrición 
O pradairo bravo é unha árbore grande, de talo lanzal, que pode acadar 35 m de altura e un diámetro duns 3,5 m ( a 1,5 m sobre o chan). A cortiza é de primeiras dun gris amarelento, logo gris avermellado, e pode escamar en placas grandes. As follas son opostas (como en todas as árbores do xénero *acer*), caducas, palmadas con cinco lobos en punta, de dentes romos, separados por seos agudos. Estas follas, de pecíolo longo, son verde-escuras na cara superior e verde-glauco no anverso, onde mostran pelos nos nervios.

As flores de cor verde-amarelo, agrupadas en corimbos, aparecen antes que as follas. Teñen 5 sépalos, 5 pétalos e 8 estames. Os froitos son en sámara con ás largas e pregadas, formando ángulo recto.

É unha árbore de crecemento rápido nos primeiros anos, que rebrota doadamente do tronco cando se lle corta. Florece entre 20 a 25 anos, en abril e maio. Os froitos aparecen a finais do verán e mantéñense bastante na árbore. Prefire chans ricos e, sobre todo, calcarios. Polo xeral aparece en poboacións espalladas no medio doutras especies, especialmente acompañando faias e abetos. En Galicia pode verse no interior á beira de ríos e regatos e nos parques e alamedas.

## Utilización 
O pradairo común, coma outros pradairos, cultívase como planta ornamental, aínda que en Galiza este uso non é común, agás en variedades de follas púrpuras. A madeira, branca e bastante dura, úsase en carpintería e en torneados. Un emprego salientable é para fabricación de instrumentos musicais. En tempos utilizouse para facer zocas. Fornece tamén unha excelente madeira para queimar.

## Mitoloxía 
 Segundo a tradición alemá as cegoñas engadían pólas de pradairos para evitar a esterilidade que lle traían os morcegos. E na mitoloxía húngara está asociado cos malos recordos e a melancolía segundo a lenda un pastor fixo unha frauta cunha póla dun pradairo e ao tocala contaba a historia dunha princesa asasinada por envexa polas fillas do rei e que este soterrou baixo o pradairo.

## Nome común 
Tilo, pradio, pradia, prádeo, pradairo, pradaira, prada, plátano silvestre, pladairo, pedrairo, padreiro, padrairo, arce, apradairo, alce, álamo.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:20130507Acer pseudoplatanus Staden2.jpg|Detalle do froito.
Ficheiro:Acer pseudoplatanus MHNT.BOT.2004.0.461.jpg|*Acer pseudoplatanus*.
Ficheiro:Baumknospe.jpg|Os gomos son de cor verde.
Ficheiro:Acer pseudoplatanus infloresc kz.JPG|Os gomos aparecen despois das follas.
Ficheiro:Acer-pseudoplatanus.JPG|Follas.
Ficheiro:Acer pseudoplatanus5 ies.jpg|As sámaras teñen a semente redonda.
Ficheiro:Acer pseudoplatanus6 ies.jpg|Semente.
Ficheiro:Bark of an old Sycamore.JPG|Casca do pradairo bravo, que se desprende en placas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Acer* (xénero)
### Ligazóns externas
Tankōbon

***Tankōbon*** (単行本) é o termo en xaponés para «volume compilatorio» dunha serie en particular (coma mangas, novelas gráficas, artigos de revistas, ensaios, padróns de costura etc.) a diferenza de revistas ou series de obras completas que conteñen múltiples títulos.

Polo regular, os mangas son publicados por primeira vez en revistas de antoloxías de tirada semanal ou mensual (coma *Afternoon*, *Weekly Shonen Jump*, *Hana to Yume*).

Estas revistas de antoloxías conteñen centos de páxinas e decenas de historias individuais escritas por diversos autores. Son imprimidas en papel para diarios e son consideradas coma revistas descartábeis.

Un *tankōbon* é unha colección de capítulos dunha única serie reimprimida en formato de peto ou pasta branda con papel de mellor calidade.

## Aizōban 
Un ***aizōban*** (愛蔵版) é un volume de edición especial. Estes volumes son, polo regular, máis caros e cheos de características especiais coma portadas especiais creadas especificamente para a edición, papel especial usado para as portadas, papel de alta calidade, estoxos especiais e máis. Os *aizōban* son de tirada limitada, o que incrementa o seu valor coma pezas de colección.

## Kanzenban 
Un ***kanzenban*** (完全版) é un termo usado ás veces no canto de aizōban para lanzamentos especiais. Do mesmo xeito cós *aizōban*, os *kanzenban* son imprimidos en tiradas limitadas, e xeralmente só os máis populares mangas son lanzados neste formato.

## Bunkoban 
Unha edición ***bunkoban*** (文庫版) é un volume con tamaño de novela xaponesa. Xeralmente son máis pequenos (preto de 16&nbsp;cm de alto) e máis grosos có *tankōbon*, e usualmente tén unha nova portada deseñada especificamente para o lanzamento (no caso do manga). Se houbo un lanzamento *wideban*, o *bunkoban* tén xeralmente o mesmo número de volumes. Tamén son chamados *bunko*, sen o «-ban».

## Wideban 
A edición ***wideban*** (ワイド版 *waidoban*) é máis grande có *tankōbon* regular, e xeralmente abrangue unha serie en menos volumes có *tankōbon* orixinal. Por exemplo, *Maison Ikkoku* foi orixinalmente lanzado en 15 volumes *tankōbon*, pero foi lanzado en 10 volumes *wideban*.
Sabre (esgrima)

O **sabre** é unha arma do deporte da esgrima e o nome da especialidade dese deporte onde se practica con esta arma.

## Características
miniatura|dereita|120px|En vermello, as partes do corpo que poden ser *tocadas* con sabre.
O sabre é das tres armas da esgrima moderna (co florete e a espada), a única que é unicamente cortante, é dicir, que debe impactar lateralmente no adversario, e non frontalmente. Con todo, os impactos feitos coa punta tamén son contados como válidos, se ben son pouco frecuentes. O sabre é lixeiramente curvado, a diferenza do florete e da espada, e ten unha folla de sección triangular ou en Y.

A garda ten forma de cesto e, se ben ten unha disposición semicircular, protexe o conxunto da man.

A folla do sabre, como a do resto das armas da esgrima, ten distintos nomes conforme as partes: a *espiga* é a parte da folla que se insire na asa; o *forte* é a base da folla, máis resistente có resto, e que se usa para as paradas, pero tamén a que ten un movemento máis lento; o *centro*, ou parte media, onde se desenvolven a maior parte dos contactos entre sabres; e a *punta*, que é a parte máis frouxa pero máis rápida. Precisamente na disciplina de sabre enténdese que a punta ten gume polos dous lados da folla, polo que se contabilizan os puntos dados coa cota e co gume.

## Historia
Tense dito que o sabre moderno tiña as súas orixes no sabre de cabalaría, pero recentemente se comprobou que era só unha coincidencia léxica. O sabre moderno foi incorporado á esgrima deportiva pola escola húngara, a finais do século XVIII. O sabre, pois, deriva das cimitarras orientais, e non ten a folla larga e grosa do sabre de cabalaría francés. O sabre húngaro foi perfeccionado á súa vez pola escola italiana.

## Regras
Os esgrimistas de sabre poden ser tocados polos seus opoñentes na metade superior do corpo, incluída a máscara, e desbotando as mans. Esa é unha superficie maior cá do florete, que exclúe carauta e brazos, e menor cá espada, que tamén permite mans, pernas e pés. Tanto en florete como en sabre está prohibido agochar un albo válido cun que non o é, é dicir, non se pode meter o brazo ou a man desarmada diante do corpo, para evitar a puntuación do contrario.

Ao igual có florete, o sabre réxese polo dereito de prioridade, de maneira que quen ataca ten a posibilidade de anotar os puntos, mentres que o que defende ten que agardar a neutralizar o ataque e realizar un ataque propio. Con todo, as definicións de ataque non son exactamente iguais en florete e sabre, e o sabre resulta a especialidade máis rápida e, se podemos dicilo así, máis agresiva.

## Notas
Edward Teller

**Edward Teller**, nado en Budapest o 15 de xaneiro de 1908 e finado en Stanford, Estados Unidos, o 9 de setembro de 2003, foi un físico teórico.

## Traxectoria 
De orixe xudía, emigrou aos Estados Unidos en 1935 fuxindo das persecucións da Alemaña de Hitler. En 1941 adoptou a nacionalidade estadounidense. Recórdase especialmente a Teller pola súa vinculación á fabricación da bomba de hidróxeno, polo que se lle atribúe o alcume de *pai da bomba H*, en contra do seu criterio, pois aludía a que non fixera méritos para iso.

Fixo numerosas contribucións á física nuclear e física molecular, espectroscopía (en particular, o efecto Jahn-Teller e o efecto Renner-Teller) e á física de superficies. A súa extensión da teoría de Enrico Fermi da radiación beta, na forma das transicións Gamow-Teller, proporcionou un fito na súa aplicación, mentres o efecto Jahn-Teller e a teoría Brunauer–Emmett–Teller (BET) mantiveron a súa formulación orixinal e son aínda pedras angulares en física e química. Tamén fixo contribucións á teoría de Thomas-Fermi, precursora da teoría da función densidade, ferramenta estándar na aplicación da Mecánica cuántica ó tratamento de moléculas complexas. No 1953, con Nicholas Metropolis, Arianna Rosenbluth, Marshall Rosenbluth, e Augusta Teller, foi autor dun artigo que supuxo o punto de partica para a aplicación do Método de Montecarlo na Mecánica estatística. Ó longo da súa vida, Teller foi coñecido pola súa habilidade científica e as súas dificultosas relacións interpersoais e volátil personalidade.

Foi un dos primeiros membros do Proxecto Manhattan, que promoveu,encargado de desenvolver a primeira bomba atómica. Durante ese tempo, fixo asemade un grande esforzo para o desenvolvemento das armas baseadas na fusión nuclear, aínda que dito tipo de armas tivo comezo pasterior á segunda guerra mundial. Despois da súa controvertida testemuña no proceso do seu superior no laborario Nacional dos Álamos, J. Robert Oppenheimer, Teller foi illado pola maioría da comunidade científica. Seguiu tendo o apoio do goberno e estamentos de investigación militar estadounidenses, en particular pola súa defensa do desenvolvemento da enerxía nuclear, dun forte arsenal nuclear e dun programa de testado nuclear vigoroso. Foi cofundador do Laboratorio Nacional Lawrence Livermore (Lawrence Livermore National Laboratory, LLNL), do que foi tamén director asociado e director durante moitos anos.

Nos seus últimos anos, foi coñecido como defensor de solucións tecnolóxicas controvertidas para problemas civís e militares, incluíndo un plan para a escavación dun porto artificial en Alasca usando explosivo termonuclear (proxecto Chariot). Asemade, foi un firme defensor da Iniciativa estratéxica de defensa (SDI) de Ronald Reagan.

A súa figura pública foi sempre controvertida, tendo recibido importantes honores e sendo criticado duramente por moitos dos seus colegas.

## Notas
Biblos (homónimos)

Co termo **Biblos** podemos estarnos a referir a:

* Biblos Clube de Lectores, unha editorial galega.
* Biblos, unha histórica cidade fenicia.
Ugli

miniatura|250px|dereita|Aspecto exterior dun *ugli*
miniatura|250px|dereita|*Ugli* mondado e seccionado
O **"ugli"**, coñecida tamén en inglés como **"ugli fruit"**,  é unha froita híbrida do grupo dos cítricos. Crese que é un híbrido entre o pomelo, a laranxa e a mandarina, aínda que outras fontes apuntan a que é un híbrido entre mandarina e Citrus maxima. No primeiro caso, o seu nome científico sería *Citrus reticulata x Citrus paradisi*.

## Descrición 
O *ugli* é moi semellante ao froito da *Citrus maxima*, pero lixeiramente máis grande, e cunha forma menos definida: mentres a laranxa ou o froito da *Citrus maxima* son esféricos ou xeoides, a grosa casca do ugli fai que a súa forma sexa máis "imperfecta". A súa monda é, como dixemos, moi grosa, rugosa, fragrante e dunha cor verde ou amarela. Coma o resto dos cítricos, o interior está recuberto dunha película branca, que garda no interior unha ducia de seccións independentes pero ligadas, de cor laranxa. O seu sabor é máis ben doce, coma o da mandarina.

## Produción e distribución 
O *ugli* é orixinario de Xamaica, que continúa a ser hoxe en día o seu principal centro de produción. A primeira cidade onde se produciu foi Brown's Town en 1924, onde a descubrira medrando brava, e que se distribúe tanto a Norteamérica como a Europa.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Mandarina
* Pomelo
* Citrus maxima

## Ligazóns externas 
* Web oficial da distribuidora Ugli(R)
Artbook

[miniatura|*Twentysix Gasoline Stations*, 1963, de [Edward Ruscha.]]
Os ***artbook*** (literalmente «libro de arte») son polo regular recompilatorios de imaxes artísticas ou inéditas sobre unha obra ou idea conceptual específica, en ocasións promovidos coma produto coleccionábel ou utilizado para mercar unha obra na que estean baseados. Os *artbook* son particularmente populares no Xapón, especialmente aqueles publicados por artistas manga ou por estudios de anime, aínda que é un termo que tamén pode facer referencias a recompilatorios especiais de imaxes de películas, series de televisión, ou de artistas tales coma fotógrafos ou historietistas.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Base de datos sobre coleccións de *artbook* 
* Recensións de *artbooks* de Stuart
Mangaka

**Mangaka** (漫画家) é a palabra xaponesa para un debuxante de historieta. Fóra do Xapón, principalmente en occidente, a palabra úsase para se referir a autores de historietas xaponesas ou manga. O sufixo *-ka* é un agregado que quer dicir «creador de», dando á palabra un grau honorífico que indica mestría.

O traballo do mangaka, polo regular, abrangue a creación maioritaria do traballo final, tanto da trama coma do debuxo da historia, aínda que é común atopar algún mangaka que realiza os debuxos baseándose nunha historia dada por un escritor ou que reciba axuda en detalles do debuxado, coma as paisaxes, o coloreado ou ata no deseño de personaxes. Ata existen casos onde varios mangaka traballan coma grupo para desenvolver un produto final, como é o caso das artistas CLAMP, aínda que é menos frecuente.

## Véxase tamén
Benedetto Antelami

**Benedetto Antelami** (c. 1150 – c. 1230) foi un saliente arquitecto e escultor italiano de estilo románico, cuxo "estilo escultural floreceu das tradicións locais do Norte de Italia, que remontaban a Antigüidade tardía. Era posibelmente orixinario da Lombardía, talvez nado no Val d'Intelvi. Cóidase, en relación cos estilo provenzal das súas obras, que serviu como aprendiz en San Trófimo de Arlès. En 1178 estaba a traballar no *Duomo* de Parma nun baixo-relevo do Descendemento da cruz (ilustración). Nesta obra o seu nome e a data están inscritos no transepto dereito. Poden,aquí, ademais apreciarse tanto influencias clásicas como bizantinas.
Cidadanía

En termos de Dereito a **cidadanía** é a condición da persoa física (dita *cidadán* ou *cidadá*) pola cal o ordenamento xurídico dun Estado lle recoñece a plenitude dos dereitos civís e políticos. A cidadanía pode ser vista como un status do cidadán, ou como un contrato xurídico entre ese cidadán e o Estado. As persoas que carecen da cidadanía dun Estado son estranxeiros, se a teñen doutro Estado, ou apátridas se, por contra, non teñen ningunha cidadanía.

## Cidadán e súbdito
O concepto de cidadán difire do de *súbdito*, que se refire a aquel que é suxeito da soberanía dun Estado; a condición de súbdito implica, de por si, unha situación puramente pasiva (deberes e suxeición), mentres que a de cidadán implica a titularidade dos dereitos e doutras situacións xurídicas activas.

Cidadanía é a relación que hai entre o cidadán é a súa comunidade política.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* GUIMARÃES, Francisco Xavier da Silva: *Nacionalidade: Aquisição, Perda e Reaquisição*, 1ª edição, Forense, 1995.

### Outros artigos
* Nacionalidade
* Dereitos políticos
Bromacepam

**Bromacepam** (coñecido entre outros cos nomes comerciais de **Lexatín**®, **Calmepam**®, **Compendium**®, **Creosedin**®, **Durazanil**®, **Lectopam**®, **Lexaurin**®, **Lexomil**®, **Lexotan**®, **Lexotanil**®, **Normoc**®, **Somalium**®)é unha droga derivada da benzodiacepina. Posúe propiedades sedativas, hipnóticas, anxiolíticas e muscular relaxante do esqueleto.

## Indicacións 
* Perturbacións da ansiedade e síntomas ansiosos.

## Reaccións adversas 
* Sono.
* Descoordinación motora.
* Alteracións gastro-intestinais.
* Diarrea.
* Vómitos.
* Alteracións do apetito.
* Alteracións visuais.
* Irregularidades cardiovasculares.
* Alteración da memoria.
* Confusión.
* Depresión.
* Vertixe.
* O seu uso prolongado pode causar dependencia e síndrome de abstinencia cando a medicación é interrompida.

## Contraindicacións e precaucións 
* As doses deben ser reducidas nos vellos.
* Debe ser administrado con coidado en doentes con miastenia gravis ou insuficencia respiratoria ou con apnea do sono.

## Interaccións 
Debe ser evitado o uso concomitante de alcol e medicamentos depresores do Sistema Nervioso Central.

## Posoloxía 
* 3&nbsp;mg a 18&nbsp;mg por día divididas por varias administracións.
* Non recomendado o seu uso en nenos.

## Farmacocinética 
* Idéntica á do Diacepam.

## Excreción 
* Idéntica á do Diacepam.
Veit Stoss

250px|miniatura|Retablo maior da basílica de Cracovia
[miniatura|dereita|200px|*[Salutación do Anxo* (1517-1518) por Stoss en Lorenzkirche, Nuremberg]]
**Veit Stoss** (en polaco: *Wit Stwosz*) (nado entre 1445 e 1450 en Horb am Neckar e morto o 20 de setembro de 1533 en Nuremberg), foi un escultor alemán considerado como o máis importantes da súa época no territorio do sur de Alemaña e Cracovia, na Galitzia de Polonia.

En 1477 estabeleceu o seu taller en Cracovia, pero en 1496 retornou a Nuremberg. Con Adam Kraft e Peter Vischer, considéraselle o representante máis importante da última escultura gótica de Alemaña. Era un escultor rápido, de grande habilidade técnica, que na súa mocidade foi capaz de transmitir un naturalismo extremo. Talvez correspondese a riscos do seu propio carácter, pois os documentos do seu tempo descríbeno como un "cidadán inquieto, bulideiro". Os seus traballos posteriores, porén, mostran unha profundidade indubidábel de sentimentos. En canto á cuestión das súas obras, as últimas investigacións sinálano como o creador de gran parte das obras ata agora atribuídas ao célebre Peter Vischer.

Durante a súa etapa en Cracovia en 1477, no seu primeiro traballo, construíu un altar de madeira policromada magnífico na Basílica de Santa María. No centro, case de tamaño natural, a Virxe morre non brazos dun apóstolo. Outro altar na mesma igrexa describe seis escenas da vida de Santo Estanislau. As calidades excepcionais deste traballo, especialmente a animación do retrato e a eficacia compositiva, comportaron que unha comisión lle encargue a tumba do rei Casimiro IV Jagellón para a catedral de Wawel, tamén en Cracovia, que realiza en mármore vermello.

Por razóns descoñecidas Stoss retornou a Nuremberg, onde executou unha gran cantidade de obras, mais cómpre ter en conta que só algúns dos traballos que se lle atribúen son auténticos, pois en tempos pasados calquera peza importante no Sur de Alemaña imputábaselle ao taller de Stoss. Quizais a súa mellor obra sexa a "Salutación do Anxo" na Igrexa de San Lourenzo de Nuremberg (1518): o arcanxo, de figura finamente executada, e María, están envoltos por unha coroa enorme de rosas, entre as que figuran os sete gozos de María. Outras producións excelentes, pero menos célebres son: a táboa conmemorativa de Konrad Imhoff, agora no Museo nacional de München, e mais o *Xesús Cristo cargando a Cruz* e o *Enterramento de Cristo* na Igrexa de Nosa Señora de Nuremberg.

Outros traballos importantes son o altar da catedral de Bamberg, en Schwabach e máis esculturas en Nuremberg.
Västerås

**Västerås** é unha cidade situada no centro de Suecia, a cidade atópase na beira do lago Mälaren no Condado de Västmanland, a 100&nbsp;km ó leste de Estocolmo. A cidade cunha poboación de 107.000 habitantes, 130.000 cos arrabaldes, é a sexta cidade sueca en poboación.

## Historia e características 
Västerås é principalmente coñecida por ser unha cidade industrial. Foxe en día a cidade é coñecida como Västerås - Mälarstaden, que significa Västerås - a cidade á beira do lago Mälaren, para atraeren ós turistas e a novos habitantes, ademais de novos estudantes para a universidade local (con 16.000 matrículas aproximadamente). Västerås posúe o porto de río máis importante de toda a Escandinavia. Västerås tamén é coñecida co alcume de Skrapan (Rañaceos) debido a que posúe o rañaceos máis alto do país.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Västerås Sitio oficial
Teo (homónimos)

O topónimo **Teo** pode referirse a:

;En Galiza
***Teo**, concello da comarca de Santiago;
****Teo**, parroquia de dito concello.

Como nome, pode referirse a:

***Teo**, nome de home;
***Teo Cardalda** (1962-), un músico galego.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Teo**, enfermidade parasitaria das ovellas (tecnicamente, **cenurose**);
****Teo : órgano oficial de la Federación de Residentes de Teo en Sud-América***, publicado en Buenos Aires desde 1910.
Monte Ruapehu

O **Monte Ruapehu**, ou **Ruapehu**, é un estratovolcán activo no sur da Zona volcánica Taupo en Nova Zelandia. Está a 23 quilómetros ao nordés de Ohakune e 40 quilómetros ao suroeste da marxe sur do Lago Taupo, dentro do Tongariro National Park. Nas súas ladeiras están as maiores pistas de esquí da Illa Norte e algúns glaciares.

Ruapehu é un dos volcáns máis activos do mundo e o volcán activo máis grande de Nova Zelandia. É o punto máis alto da Illa Norte ( North Island) e inclúe os tres cumes máis altos: Tahurangi (2.797 m), Te Heuheu (2.755 m) e Paretetaitonga (2.751 m). O profundo e activo cráter está entre os cumes.

A zona e arredores do monte Ruapehu son moi coñecidos porque foi neles onde se rodou boa parte das películas O señor dos aneis.

## Erupción de 2007
Despois de meses de especulación e controversia, o 18 de marzo de 2007 entrou en erupción.

miniatura|dereita|Ruapehu en xaneiro de 2002

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Lista de volcáns.
### Ligazóns externas
*The 1996 Ruapehu Eruption Imaxes e información da Michigan Technical University
*Volcanic Hazards at Ruapehu Volcano - from GNS Science
*Volcano Camera - Mt Ruapehu- hourly photographs from GeoNet
*Mt Ruapehu Crater Lake Lahar Threat Response from the Department of Conservation
*Ruapehu Guide, photos, links
*Mt Ruapehu - Crater Lake Statusfrom Environment Waikato
*Peakware World Mountain Encyclopedia - Ruapehu
Victor Horta

miniatura|dereita|Imaxe de Victor Horta no antigo billete de 2000 francos belgas.

**Victor Horta**, nado en Gante o 6 de xaneiro de 1861 e finado en Bruxelas o 9 de setembro de 1947, foi un arquitecto belga.

Precursor da Art Nouveau, Horta revolucionou o modo de concibir os edificios de vivendas, ampliando desde o tradicional acabado arquitectónico dos proxectos de espazos, internos e externos, ata unha concepción que comprendía tamén o estudo das luces, dos equipamentos, dos decorados das paredes, incluso os obxectos. Segundo a avaliación dun dos seus admiradores, o arquitecto francés Hector Guimard, Horta foi un «arquitecto artista» que concibía a casa como unha obra de arte "total".

## Obra (selección) 
Catro das súas casas privadas (hôtels) están incluídas na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO:

* Hôtel Tassel, proxectado e construído para o Prof. Émile Tassel en 1892 - 1893, 6 rue Paul-Emilie Janson;
* Hôtel Solvay, proxectado e construído en 1895 - 1900, 224 avenue Louise,;
* Hôtel van Eetvelde, proxectado e construído en 1895 - 1898, 2 e 4 avenue Palmerston ;
* Maison e Atelier Horta (Casa e obradoiro Horta), proxectada e construída entre 1898 - 1902, 23-25, rue Américaine, que actualmente alberga o Museo Horta.

Outras obras de Horta son:

**En Bruxelas**:
* O pavillón das Paixóns humanas (1899), parc du Cinquantenaire, cun baixorrelevo de Jef Lambeaux
* Casa Autrique - 266 chaussée d'Haecht (1893)
* Hôtel Winssinger - 66, rue de l'Hôtel des Monnaies (1894);
* Hôtel Deprez-Van de Velde - 3 avenue Palmerston e 14 rue Boduognat (1896);
* Xardín da infancia, 40 rue Saint-Ghislain (1895 - 1899);
* Hôtel Aubecq, avenue Louise (1899 - 1903, (desaparecido);
* A l'innovation, rue Neuve (1901-1903; incendiado en 1967);
* Grand Bazar Anspach, boulevard Anspach (1903);
* Hôtel Frison;
* Hôtel Max Hallet - 346 avenue Louise (1904);
* Casa do escultor Braecke - 31 rue de l'Abdication (1901-1903);
* Casa e taller de Fernand Dubois - 80, avenue Brugmann(1901-1903);
* Maison du Peuple, (Casa do Pobo) 1896 - 1899 (destruída),
* Almacéns Wolfers frères - 11-13, rue d'Arenberg (1909);
* Hôpital Brugmann (1906-1923)
* Palais des Beaux-Arts de Bruxelles (Pazo das Belas Artes) - rue Ravenstein 1922 - 1928;
* antigos almacéns Waucquez, hoxe Centre belge de la bande dessinée - 20-21, rue des Sables (1903-1906); 
* Estación Central - Cantersteen (1947-1952).

**En Tournai**
* Museo de Belas Artes de Tournai, 1903 - 1920.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Modernismo
* Obra de Victor Horta en Bruxelas
Meteora (álbum)

***Meteora*** é o terceiro disco do grupo Linkin Park, lanzado á venda o 25 de marzo de 2003. Vendeu unhas 11&nbsp;000&nbsp;000 de copias en todo o mundo, unhas 810&nbsp;000 na primeira semana.

## Lista de temas 
## Véxase tamén
Collision Course

**Collision Course** é un EP do grupo Linkin Park e o rapeiro Jay-Z lanzado á venda o 30 de novembro do 2004, no que se mesturan temas de ambos.

## Lista de temas 
# "Dirt Off Your Shoulder / Lying From You"
# "Big Pimpin' / Papercut"
# "Jigga What / Faint"
# "Numb / Encore"
# "Izzo / In The End"
# "Points of Authority / 99 Problems / One Step Closer"

## Véxase tamén
Hybrid Theory EP

***Hybrid Theory EP*** é un EP do grupo Linkin Park, gravado e lanzado á venda no ano 1999. Foi a primeira gravación do grupo.

## Lista de temas
Live in Texas

***Live in Texas*** é o primeiro álbum de directo do grupo Linkin Park, lanzado á venda en novembro do 2003.

## Lista de temas 
# "Somewhere I Belong" – 3:39
# "Lying from You" – 3:09
# "Papercut" – 3:09
# "Points of Authority" – 3:29
# "Runaway" – 3:09
# "Faint" – 2:49
# "From the Inside" – 2:59
# "P5hng Me A*wy" – 5:09
# "Numb" – 3:09
# "Crawling" – 3:29
# "In the End" – 3:29
# "One Step Closer" – 3:39
Norrköping

**Norrköping** é unha cidade do Condado de Östergötland no centro leste de Suecia. A cidade ten unha poboación de 83.000 habitantes, 125.000 cos arrabaldes, o que a fai a décima cidade sueca en poboación. A cidade é alcumada "O Manchester de Suecia" e "Pequín".

Norrköping é unha cidade que prosperou grazas á enerxía obtida do río Motala e ó seu porto no golfo de Bråviken, no mar Báltico. A finais do século XX a cidade viuse moi afectada polo peche de moitas das súas industrias, o que ocasionou un forte paro. Norrköping vive da industria téxtil, química, da fabricación de papel, material eléctrico e mobles e conseguiu revitalizarse apostando pola cultura e a ensinanza (hai que destacar a súa coñecida biblioteca), e favorecendo a instalación dun parque industrial punteiro en altas tecnoloxías.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial de Norrköping 
* Turismo en Norrköping
Cinolacepam

O **cinolacepam** (tamén coñecido polo nome comercial **Gerodorm**®) é unha droga derivada das benzodiacepinas. Posúe propiedades ansiolíticas, anticonvulsionantes, sedativas e é un relaxante muscular do esqueleto.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Inchem.org - Cinolacepam
Chrétien de Troyes

miniatura|Chrétien de Troyes
**Chrétien de Troyes**, nado c. 1135 e finado c. 1183, foi un escritor da Idade Media e está considerado por algúns críticos como o creador da novela occidental.

## Traxectoria 
Coñécese moi pouco sobre a súa vida. Suponse que naceu en Troyes, de orixe burguesa, estudou os clásicos e aprendeu grego. É case certo que viviu na corte de María de Francia (1145-1198) e Filipe de Alsacia, conde de Flandres, a quen dedicou a súa obra Perceval, a primeira sobre a Demanda do Santo Graal. Tamén foi o primeiro en escribir a historia dos Cabaleiros da Táboa Redonda, as chamadas historias do ciclo artúrico.

Era un xudeu que se converteu ao cristianismo. Probabelmente viña de aí o seu sobrenome, Chrétien, xa que poucos autores deste período asinaban os seus manuscritos. Algúns textos deixan transparentar unha certa inspiración na Kabala.

É considerado un dos primeiros escritores das novelas de cabalaría, onde mitos se unen á historia para construír a narrativa con eventos ora na esfera do real, ora do surreal. Escribiu: *Érec et Énide*, *Cligès*, *Lancelot ou le Chevalier de la charrette*, *Yvain ou le Chevalier au lion*, *Perceval ou le Conte du Graal*.

Moitas das súas obras inéditas arderon nun incendio.

## Obras
* *Tristan et Iseult* (Tristán e Isolda - perdida).
* *Érec et Énide*, sobre 1170.
* *Cligès*, sobre 1176.
* *Lanzarote ou o Cabaleiro da carreta*, sobre 1178-1181 (inacabado).
* *Yvain ou le Chevalier au lion* (Yvain, o Cabaleiro do León), sobre 1178-1181.
* *Perceval ou le Conte du Graal*, sobre 1182-1190 (inacabado).

## Notas
Bonome

**Santiago Rodríguez Bonome**, chamado **Bonome** de nome artístico, nado en Santiago de Compostela en 1901 e finado en Francia en 1995, foi un escultor en madeira e ceramista.

## Traxectoria 
Fillo de Evaristo Rodríguez Brea e Antonia Bonome Pérez. Traballou desde moi novo no taller de ebanistería e aos 13 anos entra no obradoiro de imaxinería relixiosa de José Rivas, ao pé da catedral. Aos 18 anos pasa ao obradoiro de Enrique Carballido.

En 1924 marchou para Madrid onde expuxo no Centro Galego, e logo na Exposición Nacional da Coruña. En 1925 expuxo no Centro Galego de Bos Aires e de 1926 a 1927 en Barcelona, na Bienal de Venecia, en Monza e na Habana.

En 1929 chegou a París, e en 1931 expuxo na sala Leblanc-Barbedienne, que se converteu no seu editor. A segunda guerra mundial trouxo un profundo cambio na vida do artista que virou cara á fabricación de obxectos de decoración fundidos, e logo cara á cerámica artística.

## Obras 
miniatura|Quiñones de León, polo escultor Bonome, no Pº de Ángel Ilarri de Vigo.
Algunhas das súas obras encóntranse en Tokyo, Filadelfia, distintos lugares de Francia, Suíza, Alemaña, e España, ben en museos ou en coleccións particulares: esculpiu bustos do embaixador de España en Francia, Quiñones de León; do presidente do goberno da república española, exiliado en París, o galego Manuel Portela Valladares; do arquitecto Antonio Palacios, de Valle-Inclán, de Isabelle Mallet (creadora da semana da beleza en París), do pintor Néstor de la Torre; o mausoleo de Alejandro Pérez Lugín; "La Femme de l'Idole" (A muller do ídolo) (Centro Georges Pompidou, París); "l'Agriculture et le Travail" (A agricultura e o traballo) (edificio do Ministerio de Traballo, Madrid); "La Douleur" (A dor); Jeanne d'Arc (Xoana de Arco).

## Vida persoal 
Casou en 1940 con Simone Grottard, con quen tivo dúas fillas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Enciclopedia online*, Museo do Prado.
Meteora

[miniatura|Convento en [Meteora, Grecia]]
**Meteora** pode designar:

* **Meteora**, un conxunto de edificios relixiosos recoñecidos como Patrimonio da Humanidade en Grecia
* ***Meteora***, un álbum da banda Linkin Park
Nogueira común

miniatura|dereita|*Juglans regia*
miniatura|Noces de *Juglans regia*.
A **nogueira común** (***Juglans regia***) é unha árbore nativa dos Balcáns, Asia central e do suroeste pasando polos montes Himalaias ata o sueste da China. Os bosques nativos máis grandes atópanse no Kirguizistán, a uns 1000–2000 m de altitude, especialmente en Arslanbob na provincia de Jalal-Abad. Cultivada en Galicia dende a antigüidade, naturalizada no leste do país.
Recibe tamén en galego os nomes de **caroleira** e **coucheira**.

## Descrición 
A nogueira común é unha árbore caducifolia que chega a medir ata 25 ou 35 metros, con troncos grosos de ata 2 metros de diámetro e cilíndricos. En xeral o tronco é curto e a carrouceira ampla, en especial nos exemplares illados é unha especie que esixe zonas ben soleadas para medrar ben. A casca é suave de cor gris prateado, espallada con amplas gretas máis ásperas. A raíz principal, moi desenvolvida, pode penetrar ata unha profundidade de 3 m e as laterais poden acadar unha distancia de 15 m a partir da base do tronco. Coma tódalas nogueiras o endocarpo das pólas máis finas ten bolsas de aire. As follas ordénanse en espirais de entre 25 e 40&nbsp;cm son imparipinnadas, con de 5 a 9 follas por grupo. As follas máis longas son as tres de cada ápice. 10–18&nbsp;cm ó longo e 6–8&nbsp;cm ó ancho. O par de follas basais é moito máis pequeno: 5–8&nbsp;cm de lonxitude. As flores masculinas son amentos colgantes de 5 a 10&nbsp;cm de lonxitude, as femininas son terminais, agrúpanse en acios de dúas a cinco flores que, no outono, maduran en forma dun froito de casca verde e semiflexible que cobre unha carabuña engurrada de cor marrón: a noz. O froito enteiro, incluída a casca, cae no outono. A semente é grande, cuberta dunha pel fina e comestible.

## Cultivo e usos 
A nogueira común foi introducida no oeste e sur de Europa na época romana ou aínda antes, e chegou a América o século XVII. As rexións de cultivo máis importantes atópanse en Francia, Serbia, Grecia, Bulgaria e Romanía en Europa, China en Asia, California e Chile en América. Cultívase polas noces, de alta calidade, que poden ser consumidas frescas ou ser prensadas para facer aceite, ademais as súas pelas empréganse para facer tinguiduras. Os cultivadores buscan favorecer a aparición de noces grandes e de pel interior fina.

A madeira é tamén moi apreciada e amplamente usada en ebanistería.

## Na tradición popular 
Aínda que na medicina popular é empregado como purgante cando se inxire ou bo para a cute por vía tópica, considérase unha árbore de efecto nocivo. A súa sombra áchase danina para animais e persoas.

Atribuíanselle propiedades máxicas, por iso as follas empréganse como herbas de san Xoán.

## Nome común 
Nogueiro, nogueira, nogal, noceira, cuncheiro, cuncheira, croucheira, coucheira, concheiro, concheira, conchal, carroleiro e caroleira.

## Notas
Galería de imaxes de Barro

**Galería de imaxes** do concello de Barro na provincia de Pontevedra.

## Barro 

Ficheiro:Igrexa de San Breixo de Barro.jpg|Igrexa parroquial de San Breixo de Barro
Ficheiro:Igrexa de San Mamede de Portela.jpg|Igrexa parroquial de San Mamede de Portela
Ficheiro:Igrexa de Santa María de Perdecanai.jpg|Igrexa parroquial de Santa María de Perdecanai
Ficheiro:Barro 02-02.jpg|Estatua ó vendimador, nunha rotonda de Perdecanai
Ficheiro:Barro 02-04.JPG|Conxunto nun parque de Perdecanai

## Muíños

Ficheiro:Fervenza Río Barosa.jpg|Fervenza e muíños no río Barosa
Ficheiro:Muíños de auga Río Barosa.jpg|Muíños de auga
Ficheiro:Muíños Rio Barosa.jpg|Muíño
Ficheiro:Barosa panoramica 1.JPG|Panorámica dos muíños

## Río Barosa

Ficheiro:Barro. Ponte sobre o río Barosa, Galiza.jpg|Ponte sobre o río Barosa
Ficheiro:Barro, Galiza. Río Barosa 2.jpg
Ficheiro:Barro-Rio Barosa. Galiza.jpg
Ficheiro:Barro-Rio Barosa.jpg

## Outras

Ficheiro:Parque Natural Ria Barosa (Barro) Pontevedra.jpg

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Galería de imaxes de Galicia
*Lugares de Barro
*Eleccións municipais en Barro
Reanimation

***Reanimation*** é un álbum de remesturas do grupo Linkin Park, lanzado á venda despois do seu primeiro álbum Hybrid Theory, durante a xira do mesmo. O álbum recibiu grandes críticas por parte do público xeral por ser considerado coma simple comercialismo.

## Lista de temas 
# "Opening" interpretada por Mike Shinoda e Dave Farrell – 1:07
# "Pts.Of.Athrty" (Points Of Authority) reinterpretada por Jay Gordon – 3:45
# "Enth E Nd" (In the End) reinterpretada por Kutmasta Kurt e Motion Man – 3:59
# "Chali" – 0:23
# "Frgt/10" (Forgotten) reinterpretada por The Alchemist, Chali 2na e Joe Hahn – 3:32
# "P5hng Me A*wy" (Pushing Me Away) reinterpretada por Mike Shinoda, Stephen Richards e Brad Delson – 4:37
# "Plc.4 Mie HÆd" (A Place for My Head) reinterpretada por Amp Live e Zion I – 4:20
# "X-Ecutioner Style" reinterpretada por Sean C., Roc Raida e Black Thought – 1:49
# "H! Vltg3" (High Voltage) interpretada por Evidence, Pharoahe Monch e DJ Babu – 3:30
# "Riff Raff" – 0:21
# "Wth>You" (With You) reinterpretada por Joe Hahn, Aceyalone e Mike Shinoda – 4:12
# "Ntr\Mssion" (Intermission) interpretada por Mike Shinoda e Dave Farrell – 0:29
# "Ppr:Kut" (Papercut) reinterpretada por DJ Cheapshot, Jubacca, Rasco e Planet Asia – 3:26
# "Rnw@y" (Runaway) reinterpretada por Backyard Bangers e Phoenix Orion – 3:13
# "My<Dsmbr" (My December) reinterpretada por Mickey Petralia, Greg Kurstin, e Kelli Ali – 4:17
# "Stef" – 0:10
# "By_Myslf" (By Myself) reinterpretada por Josh Abraham, Mike Shinoda e Stephen Carpenter – 3:42
# "Kyur4 TH Ich" (Cure for the Itch) reinterpretada por Joe Hahn – 2:32
# "1Stp Klosr" (One Step Closer) reinterpretada por The Humble Brothers e Jonathan Davis– 5:46
# "Krwlng" (Crawling) reinterpretada por Mike Shinoda, Dave Farrell e Aaron Lewis– 5:42
IES Lamas de Castelo

O **IES Lamas de Castelo** é un centro de ESO situado no concello de Carnota.

## Características
O centro abriuse no curso 1998-99, e inaugurouno o entón presidente da Xunta de Galicia Manuel Fraga Iribarne.

A este centro, onde se imparten clases de ESO, acoden aproximadamente 65 alumnos procedentes do CEIP do Pindo e mais do CEIP de Carnota. O número de alumnos do IES Lamas de Castelo vese reducido, entre outros motivos como a baixa da poboación infantil, debido á proximidade doutros centros de ensinanza secundaria veciños: Muros e Cee.

## Proxectos
O IES Lamas de Castelo está inmerso nun proxecto de tecnoloxías da información e comunicación). Dispón de conexións á Internet en tódalas aulas, ademais de estar dotado dunha aula de informática e varios equipos portátiles, o que permite aos alumnos traballar co ordenador en cada materia.
Depuración

**Depuración** pode referirse a:
*Depuración de augas residuais, aplicada ás augas residuais
*Depuración de moluscos, tratamento de hixienización de moluscos bivalvos vivos
*Depuración de programas informáticos, para corrixir erros no código
*Depuración política: expulsión de funcionarios ou membros dunha organización, etc., executada por motivos políticos
:*Depuración franquista do maxisterio
PSP

**PSP** é o acrónimo de:
*A toxina paralizante dos moluscos (*Paralytic Shellfish Poisoning*), toxina paralizante (tamén chamada, impropiamente, paralítica), que pode estar presente nos moluscos bivalvos e provocar nos consumidores trastornos nerviosos.
*A videoconsola de Sony **PlayStation Portable**.

*O **Partido Socialista Popular**, un partido da esquerda arxentina.
*O **Partido Socialista Popular**, un partido da esquerda española
*O **Partido Socialista Popular**, un partido de esquerda dinamarquesa.
Asa (esgrima)

A **asa** no deporte da esgrima é o conxunto de pezas que conforman a empuñadura de florete, espada e sabre.

## Características
A asa está composta do mango, da empuñadura, do pomo e da garda e é distinta para destros e para manichos.

O **mango** é a vara que continúa a liña da folla e que constitúe o punto de agarre principal. Na asa francesa, de feito, é o único elemento.

A **empuñadura** constitúena unha serie de enfeites e elementos de apoio que permiten un mellor manexo da arma. É na empuñadura onde os distintos tipos de asa teñen evoluído máis.

O **pomo** non existe na maioría dos modelos comúns de asa, e só nalgunhas asas de estilo francés: consiste nunha pequena bóla situada no cabo do mango que fai de contrapeso para que sexa máis sinxelo manter o equilibrio da arma.

A **garda** é a lámina, normalmente metálica, que serve para protexer a man que manexa a arma. A garda do sabre é en forma de U e difire a de destros da de manichos. A parte interior da garda está cuberta por un tecido acolchado, para protexer os dedos.

## Tipos
Existen distintos tipos de asa en espada e florete, conforme as distintas escolas de esgrima, mentres que en sabre todas as asas son iguais, agás porque a garda dependa da man que use o esgrimista.

As principais modalidades son:
* asa francesa
* asa española
* asa italiana
* asa ortopédica ou de pistola, que pode presentar tamén distintas configuracións: Visconti, belga, rusa, americana, húngara, alemá, chinesa ou Zivkovic.

Aínda que todas as asas son válidas, na actualidade, en competición oficial, xa só se usan as asas de pistola, máis complexas, pero que permiten un maior dominio das armas.
Radar (Dragon Ball)

O **Radar** é un obxecto da serie de manga e anime Dragon Ball. Nela, é creado por Bulma, ós 16 anos, cando atopou a primeira Bóla do Dragón, e é mencionado dende o primeiro capítulo da serie. No transcurso da serie, axuda a buscar as lendarias 7 bólas máxicas que ó ser reunidas espertan o deus Dragón, que é quen de conceder calquera desexo que se lle pida. Son Goku, Bulma e os demais déronse á incríbel aventura de buscar ditas bólas coa axuda deste obxecto.

Durante a Saga do Xeneral Red, a Red Ribbon tiña a súa propia versión do radar de dragón, pero era algo primitivo e podía dar soamente unha idea xeral de onde estaban as Bólas do Dragón. O emperador Pilaf tamén construíu a súa propia versión, superior ó radar de dragón; formado por un globo e instalado no seu dirixíbel flotante, era quen de amosar a posición exacta das Bólas do Dragón sobre o planeta.

Posteriormente na serie Dragon Ball GT modificaríase, co obxectivo de buscar as bólas de estrela negra a través do universo. Mentres esta viaxe se leva a cabo, o radar é engulido e asimilado por un robot, chamado Gil Gil, no primeiro planeta que visitan, e por esta razón acompáñaos no resto da súa viaxe, realizando as funcións do radar.

## Funcionamento 
O radar rastrexa a enerxía emitida polas Bólas do Dragón, co cal pódese saber con alto grao de precisión onde se atopan estas bólas. Comprobouse a súa efectividade na Terra, en Namek e no resto do Universo. A única vez que este radar foi incapaz de detectar unha bóla ocorreu cando esta estaba dentro dunha caixa especial deseñada por Pilaf para que non se puidera detectar.

## Descrición 
Aparece coma un obxecto arredondado e plano de cor branca, cunha pantalla circular de cor verde e provista dunha cuadrícula. Na parte superior dispón dun pulsador, que ó ser accionado amosa a localización dunha ou máis esferas, que son simbolizadas na cuadrícula coma puntos amarelos. Se se preme o botón do radar máis dunha vez a imaxe da pantalla amplíase.
No radar, as bólas do dragón pódense representar de diversos xeitos, por exemplo se hai seis bólas xuntas poden aparecer seis puntos, ou ben un único punto identificado co número seis.