open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Estevo IV, papa

:**Nota**: A numeración dos papas de nome *Estevo* é controvertida, ver Estevo, papa electo.

**Estevo IV (V)**, nado en Roma e finado o 24 de xaneiro do 817, foi papa da Igrexa católica do 816 ao 817.
## Traxectoria 
Nado nunha familia aristocrática romana, era fillo dun nobre chamado *Marinus*. Tamén pertencían a esta liñaxe os Papas Serxio II e Hadrián II.

O seu breve pontificado (de tan só sete meses de duración) iniciouse ordenando ao pobo romano que prestase xuramento de fidelidade ao rei dos francos, Lois I o Piadoso; enviou emisarios ao emperador para lle notificar a elección e para concertar unha reunión entre os dous, segundo a comodidade do emperador. Coa invitación de Luís, Estevo saíu de Roma en agosto do 816, cruzando os Alpes acompañado de Bernaldo de Italia, rei dos longobardos, quen tiña orde de o acompañar ata o emperador. A principios de outubro, o Papa e o emperador reuníronse en Reims, onde Luís se prosternou tres veces ante Estevo. Na misa do domingo 5 de outubro do 816, Estevo consagrou e unxiu emperador a Luís, colocándolle unha coroa que se afirmaba que pertencera a Constantino I o Grande. Á vez tamén coroou á muller de Luís, Ermengarda de Hesbaye, tratándoa de Augusta Este feito interprétase como un intento por parte do Papado de se establecer un papel na coroación dun emperador, cousa que Luís puxera en dúbida coa autocoroación do 813.

Mentres estaba con Luís, o emperador deulle ao Papa Estevo unha serie de agasallos, incluíndo unhas terras (moi probabelmente en Vendeuvre-sur-Barse), para a Igrexa romana. Tamén renovaron o pacto entre os Papas e os reis dos francos, confirmando os privilexios da igrexa de Roma e a existencia dos recentemente creados Estados Pontificios.

Logo da coroación, e tras facer unha visita a Rávena, volveu a Roma, a finais de novembro do 816, onde morreu o 24 de xaneiro do 817.

Nalgún momento, Estevo foi canonizado como santo do igrexa católica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
León VI, papa

miniatura|dereita|León VI.
**León VI** , nado en Roma en data descoñecida e finado na mesma cidade en decembro 928, foi o papa n.º 123 da Igrexa católica durante sete meses, de maio a decembro 928.

## Traxectoria 
Romano de nacemento, nada se sabe da primeira etapa da súa vida, salvo que o seu pai se chamaba Cristovo e era un dignitario da corte pontificia. Antes de ser papa era cardeal presbítero da igrexa de Santa Susana. Foi elixido papa co apoio e influencias de Teodora I e filla desta Marozia. As datas exactas da elección e morte de León VI son incertas.

Faleceu, en decembro de 928, asasinado por orde de Marozia.

## Pontificado 
O seu pontificado estivo dominado por Marozia, filla de Teofilacto I. Durante o seu breve pontificado non constan feitos de relevancia. O seu acto principal foi a regulación da xurisdición na xerarquía en Dalmacia, León VI decretou que o primado de Dalmacia e Croacia debía ser o Arcebispo de Split 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  Páxina de León VI na Catholic Encyclopedia
Bieito IV, papa

miniatura|250px
**Bieito IV**, nado en Roma e finado en xullo de 903, foi o 117ª Papa da Igrexa católica, de 900 a 903.

## Traxectoria 
Fillo dun nobre romano chamado Mammalus, foi ordenado presbítero polo Papa Formoso e elixido Papa cando o trono do Sacro Imperio Romano Xermánico se atopaba vacante desde que no ano anterior, 899, Lamberto II de Spoleto falecera nun accidente ecuestre.

Aínda que Berenguer I, rei de Italia, reclamou o título imperial para si, o elixido foi Lois III o Cego ao que Bieito IV, no acto máis significativo do seu pontificado, coroou como emperador coa esperanza de conseguir apoio contra a invasión húngara no norte de Italia e a sarracena no sur. Dita esperanza foi va xa que Lois, derrotado por Berenguer, foi cegado e desterrado a Provenza.

Bieito IV, falto de apoios, quedou en mans de persoeiros como Teofilacto I, a súa esposa Teodora e a filla de ambos os dous, Marozia, que dominaron aos Papas durante os seguintes anos.

Durante o seu pontificado excomungou a Balduíno II de Flandres, acusándoo de instigar o asasinato de Fulquerio de Reims, o arcebispo de Reims.

Frodoardo, un historiador contemporáneo de Bieito IV, deulle o título de "Grande", gabando a súa xenerosidade e celo.

Faleceu en xullo de 903 e foi soterrado fronte a San Pedro, cerca da porta de Guido.
Mariño II, papa

**Mariño II** (ou **Marino II**, máis tarde coñecido coma **Papa Martiño III**), naceu en Roma e foi Papa de 942 a 946. Foi elevado ao papado grazas á intervención de Alberico II de Spoleto, tendo focado a súa actividade en aspectos administrativos do Papado.
León VII, papa

**León VII** nado en Roma, en data descoñecida, e finado o 13 de xullo de 939 foi o papa n.º 126 da Igrexa católica do 936 ao 939.

## Pontificado 
León VII, probablemente era un monxe bieito cando o elixiron papa o 3 de xaneiro de 936, conforme ao desexo do duque Alberico II, establecendo que o emperador debía ter a potencia civil e o papa a potencia relixiosa.

León VII, tivo unha atención particular á reorganización dos mosteiros. Odón abade de Cluny convenceu ao Papa e a Alberico para que desen o seu apoio na reorganización do monacato que pretendía levar a cabo, non só na zona de Borgoña, onde se situaba a abadía, senón en toda Europa.

Para cooperar no traballo de reforma en Alemaña do emperador xermánico Otón, León VII nomeu un vicario apostólico e legado pontificio en toda a Alemaña con poder de procesar todos os eclesiásticos que errasen. Non obstante, prohibiulle bautizar á forza os xudeus alemáns aínda que o autorizou a que os expulsase das cidades se rexeitaban o devandito sacramento..
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  Páxina sobre León VII na *Catholic Encyclopedia*.
Bieito V, papa

miniatura|180px

**Bieito V**, nado en Roma e finado en Hamburgo o 4 de xullo de 966, foi o 132º papa da Igrexa católica no ano 966.
## Traxectoria
Este cardeal diácono de ampla cultura (o que lle valeu o alcume de **o Gramático**, foi elixido papa trala morte de Xoán XII, cando o pobo romano optou por el obviando a León VIII, o protexido do emperador Odón I, que fora imposto por este cando depuxo a Xoán XII.

Ao chegarlle as novas do nomeamento de Bieito, o emperador regresou a Roma, apresándoo o 23 de xuño e depoñéndoo no rango de diácono e desterrándoo a Hamburg. Tras isto, repuxo no trono de San Pedro a seu protexido León.

Bieito faleceu o 4 de xullo de 966 no seu exilio de Hamburg, onde se atopaba baixo custodia de Adaldag, o arcebispo de Bremen-Hamburg.

Foi soterrado na catedral de Hamburgo, aínda que os seus restos foron levados a Roma baixo reinado de Odón III.
Estevo VIII, papa

**Estevo VIII (IX)**, datos de nacemento descoñecidos, faleceu en outubro de 942, foi o papa nº 127 da Igrexa católica dende o ano 939 ata 942.
## Traxectoria 
Nalgunhas cronoloxías e listas este papa aparece como Estevo IX, a diferenza débese a que algúns autores toman en conta a elección de Estevo, papa electo, que só reinou tres días, do 23 ao 26 de marzo de 752, trala morte do papa Zacarías.

Foi elixido papa, do mesmo xeito que o seu predecesor, por disposición do príncipe e senador romano Alberico II quen, do mesmo xeito que a súa nai Marozia, someteu durante décadas aos papas elixidos baixo o seu mandato.

Durante o seu pontificado, en 940, interveu no enfrontamento que en Francia tiña lugar entre o conde Hugo de París e o rei Lois IV de Ultramar, póndose ao lado deste e ameazando con excomungar aos franceses e borgoñóns que non lle prestasen obediencia.

Segundo certas fontes pouco fiábeis sería obxecto dunha conspiración, no curso da cal lle cortaron o nariz.

Faleceu en outubro de 942.
Bieito VI, papa

**Bieito VI**, nado en Roma en data descoñecida e morto na mesma cidade en xuño de 974, foi o 134º papa da Igrexa católica dende o 19 de xaneiro de 973 até o seu pasamento.
## Traxectoria 
Fillo dun home chamado Hildebrant, Bieito VI foi escollido papa cando era cardeal diácono de San Teodoro grazas á axuda de Odón I. Pero atopouse co rexeitamento de Crescencio I, irmán do papa anterior, que prefería sentar na cadeira de San Pedro ao diácono Francone.

Aproveitando a morte de Odón o 7 de maio de 973, Crescencio encabezou un motín no cal retivo a Bieito VI e nomeou pontífice ao seu protexido Francone, que tomou o nome de Bieito VII.

Pouco despois, en xuño de 974, o novo papa fixo esganar a Bieito VI para evitar a súa liberación por parte de Sicco de Spoleto, o representante do emperador.
Bieito VII, papa

**Bieito VII**, nado en Roma e finado o 10 de xullo do 983, foi Papa da Igrexa católica romana do 974 ao 983.
## Traxectoria 
Cando Bieito VI morreu asasinado por orde do antipapa Bonifacio VII, este ocupou o trono de san Pedro durante un breve período de seis meses ata que o representante do emperador Odón II, o conde Sicco de Spoleto, o expulsou de Roma e impuxo como novo papa a Bieito VII.

Fillo de David, formaba parte da familia nobre dos Condes de Tusculum, e estaba relacionado con Alberico II e coa familia Crescenti. Bispo de Sutri no momento de ser escolleito, o novo papa convocou un concilio no que excomungou o antipapa Bonifacio VII, que se refuxiou en Constantinopla.

Bieito VII promoveu o monacato e as reformas eclesiásticas xunto con Odón II. Tamén consagrou o sacerdote Xaime, enviado a el polo pobo de Cartago "para axudar a pobre provincia de África". Visitou a cidade de Orvieto co seu sobriño, Filippo Alberici, que máis tarde se estableceu e converteuse en cónsul da cidade-estado en 1016. A familia Allberici viviu naquela cidade ata hoxe.

En marzo do 981, Bieito VII presidiu un sínodo na catedral de San Pedro que prohibiu a práctica da simonía, moi xeneralizada na Igrexa e que provocaba, entre outros efectos, incrementar os sacerdotes casados (posto que co matrimonio conseguían que os fillos lexítimos herdasen os beneficios e cargos comprados). O mes de setembro daquel ano, convocou un sínodo lateranense.

O Papa Bieito VII morreu en Roma o 10 de xullo do 983 pero foi enterrado en Xerusalén.
Xoán IX, papa

**Xoán IX**, nado en Tívoli e finado en Roma o 5 de xaneiro de 900, foi Papa da Igrexa católica de 898 a 900.

## Traxectoria 
Abade dun mosteiro beneditino, Xoán foi elixido papa co apoio de Lamberto de Spoleto o que lle permitiu vencer ao outro candidato que optaba á elección, Serxio, que foi excomungado e expulsado da cidade, o cal non lle impediría, anos máis tarde acceder ao trono pontificio como Serxio III.

Durante o seu pontificado convocou un concilio en Rávena no que finalizado a tarefa iniciada por o seu predecesor, rehabilitouse definitivamente ao papa Formoso ao que, no chamado “Concilio do cadáver”, se lle someteu a xuízo tras exhumar o seu corpo.

En dito concilio decretouse que a elección papal, para ser válida, debía realizarse en presenza dun representante do emperador e recaer sobre un membro do clero romano. Así mesmo prohibiu o costume de saquear os palacios dos bispos ou do Papa trala súa morte.

Declarou inválida a consagración de Arnulfo como emperador e coroou, no seu lugar, ao seu protector Lamberto.

Faleceu o 5 de xaneiro de 900 sendo enterrado no adro da Basílica de San Pedro.
Xoán XIV, papa

miniatura|Xoán XIV
**Pietro Campanora**, baixo o nome de** Xoán XIV**, nado en Pavia e finado o 20 de agosto 984 en Roma, foi o papa n.º 136 da Igrexa católica do mes de decembro 983 ao 20 de agosto de 984.

En 983, á morte de Bieito VII, o emperador Otón II impón como novo papa ao seu vicechanceler imperial en Italia e bispo de Pavia, Pietro Campanora, quen tomou o nome de Xoán ao considerar que non era digno para levar no seu pontificado o mesmo nome que o do apóstolo, e primeiro papa, San Pedro. Tense que observar que todos os outros papas do nome Pedro tiveron o mesmo razoamento.

Aos poucos días da elección papal, o emperador faleceu e foi sucedido no trono polo seu fillo Otón III de tan só tres anos de idade; circunstancia que aproveito o antipapa Bonifacio VII para regresar do seu exilio de Constantinopla en abril 984 e ocupar por segunda vez, e de forma igualmente ilexítima, o trono de San Pedro.

Bieito VII encarcerou o papa Xoán XIV, en abril 984, no Castelo de Santo Angelo (en lingua italiana, "Castel Sant' Angelo") onde faleceu de fame ou, segundo outras versións, envelenado, o 20 de agosto de 984.
Xoán XVII, papa

**Siccone Secchi**, baixo o nome **Xoán XVII**, nado en Roma e finado na mesma cidade o 12 de decembro 1003, foi o 140º papa da Igrexa católica do 13 de xuño ao 6 de decembro de 1003.

## Traxectoria
Antes de tomar as ordes sagradas Siccone Sicconi estivera casado e tivo tres fillos, que remataron sendo bispos. O seu breve pontificado de apenas cinco meses iniciouse cando Crescencio III o fixo elixir impoñendo a súa autoridade. Do pontificado de Xoán XVII non se coñece ningún feito relevante.

Se ben usou o nome de Xoán XVII, non houbo un papa lexítimo co nome de Xoán XVI. Porén, entre os anos 997 e 998 Xoán Filigato foi coñecido como o antipapa Xoán XVI.
Serxio IV, papa

**Serxio IV**, nado en Roma e finado o 12 de maio de 1012, foi Papa de 1009 a 1012.

## Traxectoria 
Fillo dun zapateiro, escalou posicións dentro da xerarquía eclesiástica ata ser ordenado bispo de Albano o 1004.

Durante o seu pontificado o califa fatimita al-Hakim bi-Amr Allah fixo destruír a Igrexa do Santo Sepulcro en Xerusalén, e este feito dise que orixinou as primeiras bulas papais para as Cruzadas.

Recibiu a Santo Ermengol en Roma (1011) onde lle explicou os sucesos do Misterio do Santa Dúbida de Ivorra. Serxio IV deu fe que era un milagre e quedou o cáliz do sangue. A cambio, fixo enviar a Ivorra os panos manchados de sangue e o documento pontificio que recoñecía o milagre como verdadeiro, e, ademais, un cabelo da Virxe María, unha espiña da coroa de Xesús, un fragmento de pedra do sepulcro do Señor e outras reliquias de santos.

Os monxes beneditinos venérano como santo, pero Serxio IV non está canonizado oficialmente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Silvestre III, papa

**Silvestre III**, de nome **Giovanni dei Crescenzi Ottaviani** (* Roma, cara a 1000 - Sabina, cara a 1063), papa n.º 146 da Igrexa católica en 1045.
Xoán XVIII, papa

**Giovanni Fasano** foi papa da Igrexa católica baixo o nome **Xoán XVIII** dende o ano 1003 (consagrado en xaneiro de 1004) ata o ano 1009 . Naceu en Roma, non se sabe o seu ano de nacemento e finou nun mosteiro da mesma cidade en 1009. Sábese pouco sobre a súa vida e as fontes discrepan nas datas. Pola contra acontecementos sobre o seu pontificado son mellor testificados.

## Biografía 
Era fillo dun sacerdote romano. Elixido papa o día de Nadal 1003, carga da cal dimitiu en 1009 para retirarse de monxe nun mosteiro de Roma, onde se dedicou á vida monástica, e onde morreu algúns meses máis tarde.

Fai parte dos papas, como o seu predecesor, Xoán XVII, que estiveron baixo o dominio da poderosa familia romana Crescencio, familia oposta á potencia imperial, e que logrou gobernar Roma algún tempo .

## Pontificado 
Durante o seu pontificado xestionou sobre todo asuntos vinculados á administración eclesiástica.

Conseguiu restablecer a unión con Bizancio e foi recoñecido bispo de Roma pola Igrexa Ortodoxa.

## Notas
Gregorio VI, papa

miniatura|Gregorio VI
**Gregorio VI**, nado en Roma e morto en Colonia en novembro do 1047, foi Papa do Igrexa católica romana do 1045 ao 1046.

## Traxectoria 
**Giovanni Graciano Pierleoni** era arcipreste de Letrán cando accedeu ao papado mediante o pago de 1500 libras de ouro ao papa Bieito IX, que pouco antes expulsara do pontificado a Silvestre III.

O continuo escándalo que vivía a Igrexa naqueles tempos, exemplificado no feito que o ano 1045 se sucederon tres papas e que os tres aínda estivesen vivos, convenceu a Gregorio VI da necesidade dunha profunda reforma, polo cal rodeouse de importantes colaboradores, entre os que destacan o monxe Hildebrand de Toscana, o futuro papa Gregorio VII, a quen nomeou o seu secretario persoal.

As súas ideas reformadoras non puideron ser desenvolvidas ao non contar coa axuda do emperador Henrique III, que malia que tamén era partidario de reformar a Igrexa, non consideraba a Gregorio o Papa adecuado para levala a cabo porque a súa elección estaba manchada por prácticas de simonía.

Esta desconfianza de Henrique III cara a Gregorio, unida ao feito que Bieito IX aínda intentaba recuperar o «solio pontificio» e que Silvestre III tampouco renunciara de forma explícita, trouxérono a deixarse convencer por Odilón de Cluny e polo ermitán Gunter, a convocar un sínodo en Sutri. Alí, valéndose dos privilexios que lle atribuían o *Privilegium Othonis*, no cal depuxo a Bieito IX e a Silvestre III e obrigou a abdicar a Gregorio VI, que foi desterrado a Colonia onde morreu en novembro do 1047.
Clemente II, papa

miniatura|Clemente II

**Clemente II**, nado co nome de *Suidger, Graf von Morsleben und Hornburg*, en Hornburg (Baixa Saxonia) cara ao 1005 e finado en Pesaro (provincia de Pesaro e Urbino o 9 de outubro de 1047), foi o Papa nº 149 da Igrexa católica de 1046 a 1047, durante 9 meses.

## Pontificado 
Durante o seu breve pontificado convocou, en 1047, un concilio en Roma no que tratou de introducir reformas na Igrexa, reducir o poder que nesta alcanzaran os bispos-condes e rematar coa simonía.
Dámaso II, papa

**Dámaso II**, nado co nome de **Poppo de Brixen** en Baviera e finado en Palestrina o 9 de agosto de 1048, foi elixido o Papa n.º 151 da Igrexa católica en 1048.

Deposto Bieito IX, Poppo, que era bispo de Brixen, converteuse no terceiro alemán en acceder ao pontificado ao ser designado polo emperador Henrique III lodo de que a súa primeira opción, o arcebispo Halinard de Lión, rexeitase o ofrecemento.

A súa morte repentina (o pontificado durou só 23 días), puido deberse á malaria que contraeu cando se encontraba en Palestrina, onde fora fuxindo do caloroso verán romano.

## Notas
Xoán XIII, papa

**Xoán XIII**, nado como **Giovanni Crescenzi** en Roma e finado o 6 de setembro de 972, foi o Papa nº 135 da Igrexa católica.
## Traxectoria 
Tras pasar a súa vida na corte papal ó ser sobriño de Marozia, membro da familia dos Crescencios, no momento da elección era bispo de Nardi. Ocupou o trono pontificio co rexeitamento do pobo romano, que prefería como Papa a Bieito V, que aínda vivía exiliado en Hamburgo.

Este rexeitamento popular provocou que en decembro de 965 os romanos, encabezados por Rofredo, o conde de Campania, e por Pedro, o prefecto da cidade, fixeran fuxir a Xoán XIII, que buscou refuxio xunto a Pandulfo, príncipe de Padua e de Benevento.

Coñecendo o emperador a expulsión do seu protexido, dispúxose a marchar sobre Roma, o que provocou que os romanos, temorosos das represalias, desen morte ó prefecto Pedro e recibisen triunfalmente o 14 de novembro de 966 a Xoán XIII.

En decembro de 966 o emperador entrou en Roma, onde permaneceu durante case seis anos, e nomeou como prefecto da cidade a Crescencio I, un irmán do Papa.

Ó ano seguinte, o día de Nadal de 967, Xoán XIII coroou co-emperador ó fillo de Odón, Odón II, de tan só doce anos de idade.

Cinco anos despois, en 972, o Papa casou a Odón II con Teófano, a sobriña do emperador bizantino Xoán I Tzimisces, co que se abriu un período de entendemento entre Occidente e Oriente.

Na súa vertente relixiosa, o papado de Xoán XIII é recordado pola evanxelización dos húngaros e polacos, e polos intentos de reorganización da Igrexa, que o levaron á creación do arcebispado de Magdeburgo e outros de rito latino no sur de Italia, o que reduciu a influencia do Imperio Bizantino e a súa Igrexa ortodoxa nesa rexión. tamén comezou o costume de bendicir e dar nome ás campás dos templos.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* A familia Crescenzi (en castelán)
* Enciclopedia Católica (en castelán)
Estevo IX, papa

:A numeración do Papas de nome Estevo é controvertida, para máis información ver Estevo, papa electo''
miniatura|Estevo X
**Estevo IX (X)** (circa 1020 - 29 de marzo de 1058) foi Papa da Igrexa católica desde o 3 de agosto de 1057 ata a súa morte. 
O seu nome era Frederico e era o irmán máis novo de Gofredo, Duque da Alta Lorena, o cal na súa calidade de marqués de Toscana (polo seu matrimonio con Beatriz, viúva de Bonifacio, marqués de Toscana), xogou un papel importante na política da época.

No momento da súa elección era abade de Montecassino, o ano seguinte á súa elección marchou a Florencia para organizar xunto o seu irmán unha expedición militar contra os normandos, nesa cidade enfermou de malaria e faleceu.
Xelasio II, papa

O **Papa Xelasio II** (*Giovanni de Gaeta*), monxe beneditino, foi elixido papa o 24 de xaneiro de 1118 e morreu o 28 de xaneiro de 1119. 
Foi un pontificado breve e atormentado.
Tivo que enfrontar o emperador Henrique V que nomeou o quinto antipapa.
Tivo que retirarse para o convento de Cluny, onde permaneceu até o seu falecemento.
Nicolao II, papa

miniatura|Nicolao II
**Nicolao II**, nado cara ao ano 990 e finado en Florencia o 27 de xullo de 1061 foi o papa n.º 155 da Igrexa católica de 1059 a 1061.

## Biografía 
Do papa Nicolao II, non coñecemos máis que o seu nome: *Gérard*, *Gérald*, *Gherard*,* Gerardus*, *Giroldus* ou *Gerhard de Borgoña*. Puidera que nacera entre 990 e 995, en Chevron, antiga cidade da rexión histórica de Savoia, e sería da familia dos Chevron Villette. Os antigos textos desígnano como *Allobrox, Allobroge, natione Burgondio, sive Sabaudiensis* (nación Borgoñoa ou savoiana); foi chamado tamén *Gérard de Borgoña* e mesmo *Gerald de Lorraine*.

## Pontificado 
No marco do que os historiadores chamaron a posteriori a reforma gregoriana, prohibe aos clérigos recibir unha igrexa das mans dun laico e obter cargas eclesiásticas con diñeiro (simonía). Tamén prohibe o nomeamento dos bispos sen a autorización papal. Ordenou a excomuñón dos sacerdotes casados que non repudiaran as súas esposas e prohibiu aos laicos participar en misas celebradas por eles.

### Sínodo de Melfi 
Baixo a influencia do frade Hildebrand, o futuro papa Gregorio VII, promulgou o 13 de abril de 1060, o decreto que poñía a elección do papa en só as mans do colexio dos cardeais, confirmando o sínodo de Melfi. Non obstante, o emperador gardaba o dereito de confirmar o candidato para o asento pontifical.

No ano 1059 convoca o sínodo de Melfi (no sur de Italia) que reúne os bispos italianos e determina a elección do Papa que será elixido de agora en diante polos cardeais. O resultado dese sínodo será confirmado polo decreto do 13 de abril de 1060. O papa Nicolao II foi a Italia do sur e recibiu os xuramentos de fidelidade dos príncipes normandos Ricardo I de Aversa e Robert Guiscard, a cambio da súa investidura e da súa fidelidade. O papa contaba co apoio normando para contrapesar a potencia do Imperio.

### Primeiro Concilio de Latrán 
No ano 1060, convocou o I Concilio de Latrán en Roma, e renovou a prohibición feita aos belixerantes de atacar os viaxeiros, os clérigos, os frades e os pobres.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  Nicolao II (*The original catholic enciclopedia*)
Honorio II, papa

**Honorio II**, nado co nome de **Lamberto Scannabecchi** en Fagnano en data ignota, e finado en Roma o 13 de febreiro de 1130, foi o 163º papa da Igrexa católica de 1124 a 1130.

## Traxectoria 
En 1117 foi nomeado cardeal de Ostia por Xelasio II. Converteuse nun dos seus colaboradores máis achegados, acompañándoo a Francia cando o papa foi exiliado. Xa durante o papado de Calisto II actuou como legado papal e participou activamente nas negociacións que levarían á sinatura, en 1122, do Concordato de Worms que puxo fin á querela das investiduras.

Trala morte de Calisto II, a tradicional intromisión imperial nas eleccións papais desaparecera debido á inmediata morte do emperador Henrique V.

Con todo, esta favorable oportunidade non foi aproveitada pola Igrexa debido a que os cardeais estaban divididos en dúas faccións, apoiadas respectivamente polas familias Pierleoni e Frangipani, que levaron á elección de dous papas: Honorio II e Celestino II. O previsible cisma quedou abortado coa renuncia de Celestino II, sendo consagrado Honorio o 21 de decembro de 1124.

A súa primeira decisión foi a sucesión de Henrique V no trono do imperio Xermánico, pretendido por tres candidatos: Lotario, duque de Saxonia; Frederico, duque de Suabia, e Conrado, duque de Franconia. A elección estaba en mans dunha asemblea composta por sete príncipes electores, tres eclesiásticos e catro nobres entre os que se encontraban os tres candidatos ao trono; pero ao estaren os electores eclesiásticos influenciados polo Papa, Honorio era quen tiña a clave da elección. Decantouse polo duque de Saxonia, que en 1125 se converteu no rei xermano Lotario III, ao ser o candidato máis propenso a respectar o concordato de Worms.

En 1127, trala morte do duque Guillerme de Calabria e Apulia, opúxose nun primeiro momento a que o conde Roxerio II de Sicilia fose o seu sucesor, aínda que posteriormente viuse na obriga de recoñecelo.

Durante o seu pontificado Bernaldo de Claraval redactou a regra pola que se debería rexer a recentemente fundada Orde do Temple, sendo recoñecida oficialmente por Honorio no concilio de Troyes.

Combateu a herexía dos albixenses, para o cal convocou o concilio de Tolousse.

Honorio II morreu no convento de San Gregorio, onde se retirara ao sentirse enfermo. O seu corpo foi inhumado na Basílica de San Xoán de Letrán.
Urbano III, papa

**Urbano III**, nado como **Uberto Crivelli** en Cuggiono cara a 1120 e finado en Ferrara o 20 de outubro de 1187, foi o Papa número 172 da Igrexa católica entre 1185 e 1187.

## Traxectoria 
Foi nomeado cardeal en 1182 e arcebispo de Milán en 1185. O 25 de novembro dese mesmo ano faleceu o pontífice Lucio III, e ese mesmo día foi elixido papa, sendo consagrado o 1 de decembro.

O seu pontificado, de apenas dous anos, estivo centrado no enfrontamento co emperador Frederico I motivado pola intención deste de recuperar a súa influencia en Italia perdida en 1176 trala derrota sufrida polo emperador xermano na batalla de Legnano.

Frederico I fixou o seu obxectivo no control do reino normando de Sicilia, servíndose da voda acontecida o 4 de xaneiro de 1186 entre seu fillo Henrique con Constanza, herdeira da coroa siciliana ao non ter descendencia seu sobriño e rei Guillerme II de Sicilia. Con este matrimonio o papado perdeu o apoio que como estado vasalo da Santa Sé recibía do Reino de Sicilia, ademais de verse ameazado tamén desde o sur polo imperio xermánico.

Urbano III rompeu as relacións con Frederico I e negouse ao desexo deste de ver coroado, antes de morrer, a seu fillo Henrique coma emperador. A cerimonia, non obstante, levouse a cabo ao substituír o emperador como oficiante da mesma ao Papa polo patriarca de Aquilea.

Ante esta ofensa, o Papa excomungou ao patriarca e aos bispos que interviñeran na cerimonia, nomeando arcebispo de Tréveris ao candidato vetado polo emperador, quen en resposta fixo que seu fillo Henrique ocupase os Estados Pontificios. O Papa ameazou ao emperador coa excomuñón, pero finalmente ante a falta de apoio dos bispos alemáns, viuse obrigado a ceder na reunión mantida en Gelnhausen.

Esta derrota moral, xunto coa noticia da derrota sufrida na batalla de Hattin e que comportou a perda de Xerusalén, afectaron á saúde de Urbano, que faleceu en outono de 1187.

As profecías de San Malaquías refírense a este Papa como *Sus in cribo* (O porco pola criba), cita que fai referencia ao seu apelido, (*crivelli* = "criba"), e a que no seu escudo de armas aparece un porco.
Vítor III, papa

miniatura

**Dauferio Epifani**, máis coñecido como *Desiderio da Montecassino*, baixo o nome de **Vítor III**, nado ao redor do 1026 en Benevento e finado na abadía do abadía do Monte Cassino o 16 de setembro de 1087, foi o papa número 158 da Igrexa católica dende 1086 ata 1087. Era fillo do príncipe Landulfo V de Benevento.

Elixido como novo Papa o 24 de maio de 1086, feito que lle amolou profundamente, polo que intentou atrasar a súa consagración como pontífice. Debido a isto, non accedeu realmente ao trono pontificio ata o 9 de maio de 1087, e cando o fixo abandonou Roma e se retirou de novo a abadía do Monte Cassino, da cal fora o abade. Este feito foi aproveitado polo antipapa Clemente III para aumentar o seu poder na capital italiana, polo que cando Vítor III volveu de novo a Roma (debido en gran parte ás presións da condesa Matilde de Toscana) tivo que abandonala outra vez tras unha estancia moi curta. En agosto presidiu un sínodo en Benevento no que excomungou a Clemente III, prohibiu a lei das investiduras e promoveu unha acción armada contra os musulmáns do norte de África, un precedente do que serían logo as Cruzadas. Caeu enfermo durante o desenvolvemento do sínodo e retirouse por última vez a Montecassino, onde morreu o 16 de setembro de 1087.
Lando, papa

**Lando**, nado en Roma en data descoñecida e finado o 5 de febreiro 914, foi o papa n.º 121 da Igrexa católica de 913 a 914. Sábense poucas cousas sobre este papa.

Foi papa durante 6 meses e 10 días de xullo 913 a febreiro 914. Lando foi elixido grazas á influencia do senador romano Teofilacto I, a súa esposa Teodora I e a filla de ambos Marozia, tras un período de catro meses de loita entre as distintas faccións romanas para impoñer o seu propio candidato
Lando foi o último papa a levar un nome orixinal ata Xoán Paulo I en 1978. Ningún novo nome se engadiu xa á lista dos papas xa que Xoán Paulo I non resulta máis que da evocación simultánea de Xoán XXIII e Paulo VI.

O seu breve pontificado de non recolle feitos de relevancia. O máis destacado deste foi o nomeamento de Xoán de Tossignano, protexido de Teodora I e futuro papa Xoán X, como arcebispo de Rávena.
Honorio III, papa

**Honorio III**, de nome **Cencio Savelli**, nado en Roma cara ao ano 1148 e finado o 18 de marzo de 1227, foi o papa n° 177 da Igrexa católica dende o ano 1216 ata 1227.

## Traxectoria 
Sábese que Cencio Savelli naceu en Roma, pero descoñécese o ano, no seo da familia Savelli, familia nobre romana, da cal saíron personalidades influentes da historia medieva de Roma.

Preparou a quinta cruzada, para o cal en 1219 concedeu ao rei Fernando III de Castela o dereito a percibir a *Tercia Real*, un tributo con carácter temporal e extraordinario que a Coroa deducía das décimas da Igrexa, sendo a parte correspondente aos servidores e á fábrica.

Contibuiu na redacta do *Liber Censuum Romanae Ecclesiae* (coñecido como *Liber Censuum*), rexistro da riqueza da igrexa. Escribiu dúas biografías sobre a vida de dous papas, Celestino III e Gregorio VII. Tamén deixou escritos sobre o cerimonial e o ritual da Igrexa católica e 34 sermóns.

## Notas
Clemente III, papa

**Clemente III** (de nome de bautizo **Paolo Scolari**), nado en Roma en 1130 e morto o 27 de marzo de 1191, foi Papa da Igrexa católica do 1187 ao 1191.
## Traxectoria 
Paolo Scolari, cardeal de Palestina, foi escollido papa o 20 de decembro de 1187 na cidade de Pisa por mor de que na mencionada cidade morreu o seu antecesor mentres preparaba a reconquista de Xerusalén.

Inmediatamente, e aproveitando a boa acolleita dos seus paisanos romanos, empezou a traballar para conseguir o regreso do papado a Roma, cidade da cal os papas se exiliaron en 1153 ao constituírse Roma en municipio libre baixo o mandato de Arnaldo de Brescia, chegándose a un acordo que permitiu a Clemente III volver a Roma en 1188 e escoller o gobernador da cidade, a cambio do recoñecemento do Senado Romano e da elección polo pobo dos seus maxistrados.

Logo deste éxito, Clemente III dirixe a súa atención á reconquista de Xerusalén mediante a organización da Terceira Cruzada. Para o que se reconciliou co emperador Federico I conseguindo que se puxese á fronte dun poderoso exército en que tamén participarán o rei inglés Ricardo I Corazón de León e o francés Filipe II Augusto.

Aínda así o conflito co emperador xermánico non tardará en reavivarse cando, á morte en 1189 do vasalo do papa Guillerme II de Sicilia, Henrique VI que sucedera ao seu pai Federico I, morto en Terra Santa, reclama o reino siciliano facendo valer os dereitos da súa esposa Costanza.

﻿O Papa, vendo perigar a súa independencia se Henrique VI conseguía o seu propósito, apoia a elección como rei de Tancredo de Lecce, o que provoca a entrada do emperador xermánico en Italia á fronte dun gran exército para forzar unha entrevista co Papa e conseguir o recoñecemento dos seus dereitos, o cal non conseguiu debido á morte de Clemente III o 27 de marzo de 1191.

## San Malaquías 
As profecías de San Malaquías refírense a este papa como *De schola exiet* (Saído da escola), que fai referencia ao seu apelido, Scolari (= da escola).
Gregorio VIII, papa

**Gregorio VIII**, nado coma **Alberto de Morra** en Benevento (Italia) cara a 1100 e finado en Pisa o 17 de decembro de 1187, foi o 173º Papa da Igrexa católica en 1187, referido coma *Ensis Laurentii* nas profecías de San Malaquías.

## Biografía 
Foi monxe beneditino e cardeal. O seu breve pontificado iniciouse coa absolución da excomuñón ditada contra Henrique II de Inglaterra pola responsabilidade do asasinato de Thomas Becket. Antes de falecer proclamou, mediante a bula pontificia *Audita tremendi*, a Terceira Cruzada.
Inocencio II, papa

**Inocencio II**, nado en Roma e finado o 24 de setembro de 1143, foi o Papa nº 166 da Igrexa católica.

## Traxectoria 
Chamábase **Gregorio Papareschi**. Foi cardeal diácono de Sant'Angelo desde 1116, tras ser nomeado polo papa Pascual II. Acompañou ó sucesor deste, Xelasio II, ó seu exilio francés para posteriormente actuar, no pontificado de Calisto II, como legado durante as negociacións que culminaron na firma do concordato de Worms.

Ó igual que ocorrera coa elección de Honorio II, tralo falecemento deste tivo lugar unha dupla elección papal. A maioría dos cardeais, apoiados polos Pierleoni, elixiron o cardeal Pietro Pierleoni, que adoptou o nome de Anacleto II; pero a familia Frangipani, cunha minoría de cardeais, decantouse por Gregorio Papareschi.

O antipapa Anacleto, apoiado polos normandos de Roxerio II de Sicilia e pola maior parte do pobo romano, foi coroado pontífice na Basílica de San Pedro, mentres que Inocencio II, sen sequera o apoio dos Frangipiani, só puido ser consagrado na igrexa de Santa María Nuova, para a continuación verse obrigado a fuxir de Roma e refuxiarse en Francia.

Desde o exilio, Inocencio comezou a afianzar a súa posición, logrando en primeiro lugar o apoio do rei francés Luis VI, mercede á influencia que sobre este tiñan Bernard de Claraval e o abade Suger de Saint-Denis. Celebráronse tres concilios, en Estampes, Cluny e Clermont, nos que Inocencio logrou que os bispos reunidos lle xurasen lealdade.

Posteriormente logrou o apoio do rei alemán Lotario II nun sínodo celebrado en Würz, e o do rei inglés Henrique I e o de Castela, Afonso VII nun sínodo celebrado en Reims.

Con estes poderosos aliados, Inocencio puido regresar a Roma en 1133, onde coroou emperador a Lotario na Basilica de San Xoán de Letrán por encontrarse a Basílica de San Pedro en mans dos partidarios do antipapa Anacleto. Trala coroación, Lotario volveu a Alemaña, o que obrigou a Inocencio a abandonar novamente Roma, que seguía dominada por Anacleto, para refuxiarse en Pisa, onde celebrou un sínodo no que excomungou ó seu rival e onde permaneceu ata que Lotario volveu a Italia en 1137 e o conduciu novamente a Roma, aínda que esta seguía dominada polo antipapa co apoio normando.

O emperador dirixiuse entón contra os normandos, pero faleceu durante a campaña militar, provocando unha incómoda situación en Roma, onde volvían convivir os dous papas. O conflito solucionouse en 1138 ó falecer Anacleto II. Malia que foi sucedido por outro antipapa, Víctor IV, que renunciou dous meses despois.

O cisma finalizara, e para refrendalo, Inocencio II convocou en 1139 o Segundo Concilio Lateranense, onde coa participación de máis de mil asistentes, declaráronse nulos os decretos de Anacleto II e depuxéronse os bispos ordenados por el. O sínodo pechouse coa excomuñón de Roxerio II por apoiar ó antipapa Víctor IV.

A última etapa do seu pontificado viuse inmersa na sublevación do Senado romano que, instigado por Arnaldo de Brescia, promovía a transformación de Roma nun estado republicano independente da autoridade dos papas e que azotaría Italia durante as seguintes décadas.
Urbano IV, papa

**Jacques Pantaléon** baixo o nome **Urbano IV**, nado en Troyes (Francia) cara ao ano 1195 e finado en Perugia (Italia) o 2 de decembro de 1264 foi o papa n.º 182 da Igrexa católica de 1261 a 1264.

Durante o seu pontificado, e debido ao conflito secular entre o Sacro Imperio Romano Xermánico e o Pontificado, nunca residiu en Roma, repartindo a súa estanza entre as cidades de Viterbo, Orvieto e Perugia.

No aspecto doutrinal, no ano 1264, instaura a *Festa da Igrexa universal* ou Corpus Christi mediante a bula *Transiturus de hoc mundo*.
Gregorio X, papa

miniatura
O Beato **Gregorio X**, nado coma **Teobaldo Visconti** en Plasencia (Italia) cara a 1210 e finado en Arezzo o 10 de xaneiro de 1276, foi o 184º Papa da Igrexa católica entre 1272 e 1276, referido coma *Angiunus vir* nas profecías de San Malaquías.

## Biografía 
Estudou en Francia. Durante o seu pontificado convocou o Segundo Concilio de Lión. Encargou a súa preparación a Boaventura de Bagnoregio co propósito de acadar a unión coa Igrexa ortodoxa.

En 1713 o papa Clemente XI beatificouno.
Inocencio V, papa

**Pierre de Tarentaise** (circa 1225, Champagny, Savoia – 22 de xuño de 1276, Roma), foi nomeado papa o 21 de xaneiro de 1276, co nome de **Inocencio V**.

Orixinario dunha pequena aldea de Tarentaise (aínda que para xentes do Val de Aosta, procedía do lugar de Ecours, na comuna de La Salle), ingresou na orde dominica á idade de 16 anos. Estudou Teoloxía no Colexio da Sorbona, onde sería moi pronto profesor. A súa fama foi tal que sería coñecido como o «doctor famosissimus» («o máis célebre dos doutores»).

Logo de ocupar o cargo de provincial, foi designado, en 1272, arcebispo de Lión e, posteriormente, primado da Galia. En 1273, foi promovido ao rango de cardeal-bispo de Ostia, cerca de Roma. Xogou un grande papel no IIº concilio de Lión, pronunciando o sermón fúnebre por San Boaventura.

O 21 de xaneiro de 1276, despois da morte de Gregorio X, foi elixido papa, tomando o nome de Inocencio V. Morreu cinco anos máis tarde. Deixou varios tratados de Teoloxía e de Dereito canónico, sendo de salientar o *Comentario ás Sentencias de Pedro Lombardo* (1652), e mais catro tratados filosóficos: *De unitate formæ*, *De materia cæli,* *De æternitate mundi*, *De intellectu et voluntate*. Foi beatificado polo papa León XIII no ano 1898.

Identifícase co *«Concionator Gallus»* da profecía de San Malaquías.
Uxío III, papa

**Beato Uxío III O.Císt.**, nado co nome de **Bernardo Paganelli di Montemagno** en Pisa e finado en Tívoli o 8 de xullo de 1153, foi o papa da Igrexa católica de 1145 a 1153.

## Traxectoria 
Naceu en Montemagno, preto de Pisa, no seo dunha familia cristiá, rica e da nobreza italiana. Foi ordenado sacerdote na cidade de Pisa. Segundo os rexistros da época, era intelixente, mais reservado e moi ponderado. En 1135, ingresou na Orde cisterciense. Foi designado polos seus superiores para abrir outro mosteiro da Orde na cidade de Farfa, diocese de Viterbo, de onde foi nomeado abade polo Papa Inocencio II.

Foi elixido papa o 15 de febreiro de 1145 e consagrado tres días despois, cando era abade do mosteiro cisterciense de *Tre Fontane* e, polo tanto, alleo ao Colexio cardinalicio.

Trala súa entronización, e debido ao enfrontamento, iniciado polo seu antecesor, co Senado romano que lle esixía a renuncia ao poder temporal, viuse obrigado a abandonar Roma para instalarse en Viterbo, cidade na que, en 1145, se reúne con Arnaldo de Bercia chegando a un acordo precario polo que se mantén o Senado, mais recoñecendo a superioridade pontificia, o que permite o regreso de Uxío a Roma.

O acordo crébase de inmediato e o papa vese obrigado, no 1146, a abandonar novamente Roma e exiliarse en Francia, dende onde organiza a Segunda Cruzada, ordenando a súa predicación ao seu mestre Bernaldo de Claraval que logrou o apoio do rei Lois VII de Francia e do emperador xermano Conrado III e que remataría en fracaso ao non culminar coa conquista do Condade de Edesa.

No 1148 excomunga por cismático a Arnaldo de Brescia, pero non logra que o Senado romano llo entregue, polo que o papa intenta a solución militar mediante unha alianza co rei Roxerio II de Sicilia, coa que conseguiu retornar uns días a Roma no 1149. Foxe novamente ao perder o apoio do rei siciliano, o que o leva a buscar a unión, a cambio da coroación imperial, con Conrado III, pero o pasamento deste en 1152 impide novamente o obxectivo papal. Finalmente, en 1153, Uxío chega a un acordo co sucesor de Conrado, Frederico I Barbarroxa, que lle permitiría volver a Roma onde falecería poucos días despois o 8 de xullo dese mesmo ano, despois de gobernar a Igrexa por oito anos e cinco meses, nun período histórico moi complicado e violento.

Foi beatificado en 1872 polo papa Pío IX.

As profecías de San Malaquías, refírense a este papa como *Ex magnitudine montis* (*Da grandeza do monte*), cita que fai referencia ao seu apelido, Montemangno, e ao seu lugar de nacemento, o castelo de Grammonte.
Nicolao III, papa

miniatura|Nicolao III
**Nicolao III** (Giovanni Gaetano Orsini) naceu en Roma entre 1210 e 1220; faleceu en Soriano, cerca de Viterbo, o 22 de agosto de 1280, probablemente dun ataque de apoplexía.

Foi papa entre 1277 e 1280. Era membro da poderosa familia dos Orsini. Foi o primeiro papa que viviu regularmente en Roma, onde estableceu a residencia pontifical. Ténselle reprochado o seu nepotismo.

## Pontificado 
Nicolao III sucedeu ao papa Xoán XXI, en boa medida grazas á influencia da súa familia, despois dun período de seis meses nos que a Santa Sé estivera vacante. O seu breve pontificado estivo marcado por algúns acontecementos importantes. Político nato, reforzou notablemente a posición papal en Italia. Concluíu un concordato con Rodolfo I de Habsburgo, en maio do 1278, polo cal a Romaña e máis o Exarcado de Rávena foron concedidos ao papa; mentres, en xullo, promulgou unha constitución para o goberno de Roma, que faría época, pois nela vetábase aos estranxeiros a asunción de cargos civís. Nicolao III publicou a bula *Exiit qui seminat*, o 14 de agosto de 1279, para acalmar as contendas internas entre os franciscanos, divididos entre partidarios da observanza estrita e da laxa. Fixo reparar os pazos do Laterano e o do Vaticano, cun custoso prezo, e fixo erixir unha linda residencia de campo en Soriano, nos arredores de Viterbo. Aínda que era home de estudos, posuía un carácter forte, máis é tamén criticado por ter buscado principados para os seus sobriños e outros parentes.

Dante, na *Divina Comedia*, no canto dedicado ao Inferno, colocou a Nicolao III na parte reservada aos simoníacos.

Corresponde a « Rosa composita » na profecía de San Malaquías.
Martiño IV, papa

**Martiño IV**, nado como **Simon de Brion** no Castelo de Montpensier cara a 1210 e finado en Perugia o 28 de marzo de 1285, foi un relixioso francés, Papa da Igrexa católica.

## Traxectoria 
Foi sacerdote en Ruán , máis tarde cóengo da Igrexa de San Martiño de Tours. En 1260 o rei Lois IX elixiuno Chanceler de Francia.

En decembro de 1262 o Urbano IV creouno cardeal co título da Igrexa de Santa Cecilia e legado papal en Francia.

Trala morte de Nicolao III o Trono de San Pedro permaneceu vacante durante seis meses por mor da división dos cardeais entre a facción italiana e francesa que non eran capaces de chegar a un acordo para a elección do novo papa. Carlos de Anjou mandou meter na cadea os italianos e o conclave elixiu un papa francés, Simon de Brie, o 23 de marzo de 1281.
Honorio IV, papa

Giacomo Savelli baiso o nome de **Honorio IV**, nado en Roma cara ao ano 1210 e finado o 3 de abril 1287, foi o papa n.º 190 da Igrexa católica de 1285 ata 1287.

## Biografía 
Giacomo Savelli naceu no seo dunha influente familia romana aristocrática, era sobriño neto do papa Honorio III, do cal toma o nome para subir ao trono pontifical. Foi nomeado cardeal por Urbano IV. Realizou estudos na Universidade de París ata que foi nomeado reitor da igrexa de Berton situada na diocese de Norwich (Inglaterra), país que non obstante nunca visitou.
### Carreira eclesiástica 
Giacomo Savelli terá, antes da súa elección como papa, unha notable actividade diplomática ao servizo de varios pontífices. A súa carreira como legado iníciase cando, en 1261, Urbano IV o unxa cardeal diácono de Santa María, en Cosmedin; así como prefecto papal en Toscana e capitán do exército pontificio.

## Pontificado 
O conclave de Perugia o 2 de abril 1285 elixiu Giacomo Savelli e foi consagrado papa o 20 de maio.

Durante o seu reinado eliminará dos Estados da Igrexa os bandoleiros que a infestaban.

Honorius IV inmíscese nos asuntos do reino de Sicilia para combater as pretensións dos españois.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  Páxina sobre Honorio IV na *Catholic Encyclopedia*
Nicolao IV, papa

**Girolamo Masci**, nado en Ascoli Piceno (Italia) e finado o 4 de abril de 1292 en Roma, baixo o nome de **Nicolao IV**, foi o papa n.º 191 da Igrexa católica de 1288 a 1292.

## Pontificado 
Franciscano coñecido baixo o nome de Xerome de Ascoli, fora ministro xeral da súa orde e foi o primeiro papa franciscano da historia da Igrexa.

En maio de 1289, Nicolao IV coroou, como rei de Nápoles e de Sicilia, a Carlos II de Anjou a cambio de que este tivese recoñecido a súa vasalaxe ao pontífice; negándose polo tanto a recoñecer a Xaime II de Aragón como rei siciliano, título que este ostentaba dende que en 1285 sucedeu ao seu pai, Pedro III de Aragón. Nesta liña, concluíu en 1291 un tratado con Afonso III de Aragón e con Filipe IV de Francia co fin de expulsar a Xaime II de Sicilia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  Nicolao IV (*The original catholic enciclopedia*
*  Páxina sobre o papa Nicolao IV.
Bieito XII, papa

miniatura|120px
**Bieito XII**, nado en Saverdun cara ao 1280 e finado en Avignon o 25 de abril de 1342, foi o Papa nº 197 da Igrexa católica.
	
De nome **Jacques Fournier**, era fillo da modesta familia dun panadeiro. Ingresou como monxe cisterciense no mosteiro de Boulbonne, desde onde se trasladou á abadía de Fontfride, onde seu tío era o abade. Este enviouno a estudar teoloxía a París.

Tras finalizar en 1310 os seus estudos, sucedeu ó seu tío como abade en Fontfride. En 1317 foi nomeado bispo de Pamiers, cargo no que destacou como perseguidor dos herexes cátaros.

En 1326 pasou a ser bispo de Mirepoix, é ó ano seguinte foi nomeado cardeal, recibindo o alcume de "cardeal branco", ó conservar o hábito da orde cisterciense.

Foi elixido Papa o 4 de decembro de 1334. Dise que ó coñecer o resultado gritou ós cardeais "Elixiron un asno". Foi consagrado o 8 de xaneiro de 1335.

Nun principio quixo volver a fixar a sé pontificia en Roma, pero ante a conflitiva situación da Península Itálica, mantivo a sé en Avignon, onde comezou a construción do pazo dos Papas.

Promulgou en 1336 a bula *Benedictus Deus*, na que fixou oficialmente a doutrina católica sobre a visión beatífica, segundo a cal os falecidos en graza de Deus gozan da súa visión ata o xuízo Final.

Durante o seu pontificado combateu a simonía e o nepotismo, e tratou de reverter o Cisma de Oriente e Occidente.

As profecías de San Malaquías refírense a el como *Abbas frigidus* (O abade frío), facendo referencia a que antes de ser elixido pontífice foi sacerdote do Mosteiro de Fontfride (Fonte Fría).