open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Felicity Jones

**Felicity Rose Hadley Jones**, nada en Bournville, Birmingham, o 17 de outubro de 1983, é unha actriz inglesa. Comezou a súa carreira profesional con 12 anos no filme *The Treasure Seekers* (1996) con Keira Knightley. Despois interpretaría o papel de Ethel Hallow durante tres tempadas (1998-2001) na serie de televisión *The Worst Witch* e na súa secuela *Weirdsister College*. Dende 2006, apareceu en numerosos filmes, incluíndo *Northanger Abbey* (2007) xunto con Carey Mulligan, *Brideshead Revisited* (2008) con Emma Thompson, *Chéri* (2009) con Michelle Pfeiffer, e *The Tempest* (2010) con Helen Mirren.

A súa actuación no filme de 2011 *Like Crazy* foi ben acollida pola crítica e valeulle varios galardóns, incluíndo un premio especial do xurado no Festival de Sundance de 2011. No 2014, a súa intepretación de Jane Wilde Hawking en *The Theory of Everything* foi louvada pola crítica e foi nomeada ós Globos de Ouro, ós SAG, ós BAFTA e ó Oscar á mellor actriz.

## Filmografía 
### Cine 
### Televisión 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
*Ficha en AllMovie
Pantín

Como topónimo **Pantín** pode referirse a:

;En Galiza
***Pantín**, parroquia do concello de Valdoviño.

;Praia de Galiza
***Praia de Pantín**, sitúase na parroquia de Pantín no concello de Valdoviño.

;Deportes
***Pantín Classic**, competición de surf que faise tódolos anos dende 1989 na praia de Pantín (ou praia do Rodo) no concello de Valdoviño.
Célula dendrítica plasmacitoide

As **células dendríticas plasmacitoides** (pDCs) son células inmunitarias innatas que circulan polo sangue e se encontran nos órganos linfoides periféricos. Constitúen < 0,4% das células mononucleares do sangue periférico (PBMC). Nos humanos estas células expresan os marcadores de superficie CD123, BDCA-2 (CD303) e BDCA-4 (CD304), pero non expresan altos niveis de CD11c ou CD14, o cal as distingue das células dendríticas convencionais ou dos monocitos, respectivamente. As pDC de ratos expresan CD11c, B220, BST-2/Teterina (mPDCA) e Siglec-H e son negativas para o CD11b. 
Como compoñentes do sistema inmunitario innato, estas células expresan receptores de tipo Toll 7 e 9 intracelulares, que detectan ARN monocatenario e motivos CpG no ADN, respectivamente. Despois da estimulación e a subseguinte activación, estas células producen grandes cantidades de interferóns de tipo I (principalmente IFN-α e IFN-β), os cales son compostos antivirais pleiotrópicos fundamentais que son mediadores nun amplo rango de efectos.

O número de pDCs circulantes diminúe durante a infección por VIH crónica e na infección polo virus da hepatite C.

## Notas
Nosa Señora da Cela

**Nosa Señora da Cela**, referida comunmente e máis coñecida como **Virxe da Cela**, é unha das diversas advocacións da Virxe María. É a patroa da parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona onde se venera. Grazas a isto, **Cela** é empregado como nome de muller.

## Historia 
[miniatura|A [Igrexa de Santa María de Baredo|igrexa parroquial de Santa María de Baredo, onde se atopa a imaxe da Virxe da Cela.]]
Cando no século XVI, Henrique VIII, reinaba en Inglaterra, ordenou queimar e destruír todas as estatuas relixiosas no seu país. Algunhas foron lanzadas ao mar, impedindo a súa destrución.

Segundo a lenda, uns mariñeiros de Baredo viron algo que brillaba entre as rochas: tratábase dunha imaxe dunha virxe cun meniño no seu brazo, posiblemente de orixe inglesa. Deseguida collérona e escondérona nun lugar seguro, A Cela, tapada entre fentos e toxos. Correndo, foron a avisarlle a todo o pobo, pois estaban moi emocionados, aparecera unha virxe, a cal xa lle puxeran un nome: **A Virxe da Cela**. Un numeroso grupo de veciños, dirixiuse ao lugar onde a ocultaran. Alí decidiron construír unha ermida para renderlle culto.

En Baredo, non había ningunha igrexa para asistir á misa, nin cemiterio. A xente tiña que dirixirse andando ata Baíña. Non era un camiño curto nin sinxelo. Era necesario facer varias paradas para repoñer forzas ou apagar a sede nos días calorosos do verán. A Fonte dos Mortos era un lugar de parada obrigada para refrescarse, sobre todo cando levaban as caixas cos cadáveres dunha aldea ata outra. No inverno, cos temporais, nin sequera podían camiñar. A pesar de todas estas circunstancias, obrigaron a trasladar a imaxe para Baíña. Habilitaron un carro de bois, para facer a viaxe. Cando levaban un anaco de camiño, os bois paráronse e foron incapaces de facelos camiñar, probando moitos métodos para que andasen.

Máis tarde, construíron a igrexa actual, rematada no 1812, na que se segue venerando hoxe en día. E en 1810 conseguiu a independencia de Baíña.

Actualmente a imaxe é moderna, xa que foi substituída a antiga (e sen saber máis nada dela). Desta dise que era de madeira e pequena, mais outros contradino.

A festa tradicional celébrase o 25 de marzo, mais logo foi traspasada á primeira fin de semana de xullo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Baredo na páxina da diocese de Tui-Vigo.
John Conrad Otto

**John Conrad Otto**, nado preto de Woodbridge, Nova Jersey, o 15 de marzo de 1774 e finado en Filadelfia o 26 de xuño de 1844, foi un médico estadounidense..

## Biografía 
Graduouse na Universidade de Princeton no 1792, e pola facultade de medicina da Universidade de Pennsylvania no 1796. No 1798 foi elixido como médico do Philadelphia Dispensary, unha clínica pública, e no 1813, entrou como médico e profesor no Pennsylvania Hospital, posto no cal permaneceu durante 21 anos, e polo que chegaría a ser coñecido en todos os Estados Unidos.

Otto tamén foi médico durante vinte anos do hospicio local, o Orphan Asylum, e así mesmo do Magdalen Asylum. Durante o gromo de cólera do 1833 foi un dos doce médicos escollidos polas autoridades públicas de Filadelfia para establecer medidas sanitarias e dirixir os hospitais da cidade, polo cal logo sería elixido presidente da Comisión de Saúde Pública.

## Obras 
Escribiu un 'Informe sobre unha disposición hemorráxica en certas familias' (*An Account of an Hemorrhagic Disposition in certain Families*), que se publicou no *New York Medical Repository* no ano 1803, e outro artigo sobre o mesmo tema para o ''Coxe's Medical Museum'' no 1805. Escribiu sobre moitos outros temas médicos, pero os dous informes citados teñen especial relevancia porque se consideran os primeiros artigos na literatura científica sobre a hemofilia.

## Familia 
Seu bisavó e seu avó foron tamén médicos. Seu avó emigrara ós Estados Unidos dende Alemaña no 1752, establecéndose en Filadelfia, onde practicou a medicina e chegou a facerse cargo do hospital do Exército Continental no 1778. Seu pai, Bodo Otto, era tamén médico, e partidario da causa patriota durante a Guerra de Independencia dos Estados Unidos, servindo como oficial no Exército Continental.

## Véxase tamén
Crithidia fasciculata

***Crithidia fasciculata*** é unha especie de protista parasito. *C. fasciculata*, igual que outras especies de *Crithidia* ten un ciclo de vida cun só hóspede (un insecto), que neste caso é o mosquito. Por tanto, non afecta aos humanos, a diferenza doutros tripanosomátidos. *C. fasciculata* ten unha baixa especificidade de hóspede polo que pode infectar a moitas especies de mosquitos.

## Ciclo de vida 
*C. fasciculata* pode encontrarse en dous estadios morfolóxicos no seu ciclo vital; o primeiro é a forma nadadora coanomastigote, que ten un longo flaxelo externo, que usa para moverse, e a segunda forma é o amastigote inmóbil adherido, que vive no aparato dixestivo do mosquito. Os amastigotes son excretados nas feces do mosquito e contaminan o hábitat dos mosquitos.

A transmisión de *C fasciculata* ocorre principalmente cando os amastigotes, arrastrados ata auga estancada, son inxeridos polas larvas de mosquito. Os amastigotes encóntranse tipicamente no recto da larva. Cada muda da larva dá lugar a que se perda a infección, pero esta é xeralmente readquirida rapidamente no ambiente onde vive ao inxerir máis amastigotes. Cando o cuarto ínstar da larva fai a pupa, a infección do amastigote mantense no intestino durante toda a metamorfose do animal, dando lugar a un mosquito adulto infectado.

## Uso en investigación 
*C. fasciculata* é un exemplo de tripanosomátido infeccioso non humano e está relacionado con varios parasitos, entre eles *Trypanosoma brucei* (causante da tripanosomíase africana) e *Leishmania* (causante da leishmaníase). *C. fasciculata* parasita varias especies de insectos e foi amplamente usado para probar novas estratexias terapéuticas contra infecciós parasíticas e como organismo modelo na investigación sobre a bioloxía dos tripanosomátidos que infectan ao ser humano.

Como é típico nos tripanosomátidos, pero raro noutros protistas, *C. fasciculata* posúe unha soa mitocondria. O ADN mitocondrial encóntrase formando unha soa estrutura, chamada cinetoplasto, na base do seu único flaxelo. Como é común entre as especies parasitas, *C. fasciculata* necesita un caldo con alto contido de nutrientes (que inclúa grupos hemo e ácido fólico) para poder ser cultivado en condicións de laboratorio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
63ª edición dos Óscar

A **63ª entrega dos premios Óscar** tivo lugar o día 25 de marzo de 1991 no Shrine Auditorium dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Billy Cristal.

## Premios 
[miniatura|150px|[Kevin Costner, mellor filme e mellor director]]
[right|miniatura|150px|[Jeremy Irons, mellor actor]]
[right|miniatura|150px|[Kathy Bates, mellor actriz]]
[right|miniatura|150px|[Joe Pesci, mellor actor secundario]]
[right|miniatura|150px|[Whoopi Goldberg, mellor actriz secundaria]]
[right|miniatura|150px|[Michael Blake, mellor guión adaptado]]
[miniatura|150px|[Barbara Kopple, mellor longametraxe documental]]
[miniatura|150px|[Nick Park, mellor curtametraxe animada]]
[miniatura|150px|[John Barry, mellor banda sonora]]
[miniatura|150px|[Stephen Sondheim, mellor canción]]
[miniatura|150px|[Russell Williams II, mellor son]]
[miniatura|150px|[Doug Drexler, mellor maquillaxe]]
Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en **grosas**.
Órix beisa

O **órix beisa** (*Oryx beisa*) é unha especie de antílope da África oriental que presenta dúas subespecies, o *Oryx beisa beisa* que habita estepas e semidesertos no Corno de África e no norte do río Tana, e o *Oryx beisa callotis* que se localiza no sur do Tana no sueste de Kenya e en zonas de Tanzania. No pasado, algúns taxonomistas considerábana unha subespecie do *Oryx gazella* pero xeneticamente son diferentes.
miniatura|left|*Oryx beisa beisa*
miniatura|left|*O. b. callotis*

## Descrición 
O órix beisa ten unha altura de pouco máis dun metro á altura do ombreiro, entre 110 e 120&nbsp;cm nos exemplares adultos, variando o seu peso entre os 150 e os 200&nbsp;kg. É facilmente recoñecible pola cor do seu pelame, gris co ventre branco, separado por unha banda negra que presenta tamén na unión da cabeza co pescozo, ao longo do fociño, e desde os ollos ata a boca, así como na testa. A súa coma é pequena e acastañada; e está dotado de dúas longas e finas cornas que presentan tanto machos como femias e que polo común miden entre 75 e 80&nbsp;cm.

A especie vive en semidesertos e estepas alimentándose de herbas, follas, froitos e abrochos e é capaz de variar a súa temperatura corporal para minimizar a evaporación de auga, aumentando a súa temperatura polo día diminuíndo así a captación da calor ambiental e impedindo a perda da auga por evaporación e baixando a súa temperatura por radiación térmica durante a noite. Ademais os seus ouriños son pouco abundantes e moi concentrados. Viven en mandas de entre cinco e corenta animais, tipicamente as femias van por diante e un gran macho gárdalles as costas. Algúns machos son solitarios, aínda que con frecuencia están acompañados durante breves períodos por femias reprodutoras.
[miniatura|left|*O. b. callotis* no [Parque Nacional do Tsavo Occidental]]
miniatura|right|*O. b. beisa* no centro de Kenya

## Notas 
## Véxase tamén
Gnarls Barkley

**Gnarls Barkley** é un dúo estadounidense de neo soul composto polo produtor musical Brian Joseph Burton (coñecido como Danger Mouse)  e o cantautor Thomas DeCarlo Callaway (coñecido como CeeLo Green). O seu primeiro álbum de estudio *St. Elsewhere*, foi lanzado no 2006, xunto co sinxelo "Crazy". Tanto o sinxelo coma o álbum foron un éxito comercial. O seu segundo álbum, *The Odd Couple* lanzouse en marzo de 2008.

## Discografía 
* *St. Elsewhere* (2006)
* *The Odd Couple* (2008)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial 
*
Intertrixinoso

En medicina, unha área **intertrixinosa** é aquela na que poden tocarse ou rozar dúas áreas da pel. Exemplos de áreas intertrixinosas son a axila, o perineo, zonas do nariz, pregamentos da pel dos seos, e as zonas entre os dedos.  As áreas intertrixinosas albergan grandes cantidades de organismos aerobios como bacterias de tipo coco e corineformes, as cales forman parte normal da flora da pel.

Este adxectivo utilízase tamén para designar as infeccións nesas áreas: dermatite intertrixinosa (ou intertrixe), candidíase intertrixinosa (polo fungo *Candida*).

## Notas 
*http://www.biology-online.org/dictionary/Intertriginous
*Medscape intertrigo
*Leyden J. Pathophysiology of certain bacterial diseases.  In: Soter N, Baden H, eds. Pathophysiology of Dermatologic diseases. Nova York: McGraw-Hill, 1991:427-51
Ella Eyre

**Ella McMahon**, nada en Londres o 1 de abril de 1994, é unha cantante inglesa máis coñecida polo seu nome artístico **Ella Eyre**. É coñecida polas súas colaboracións con Rudimental no sinxelo "Waiting All Night", e con DJ Fresh en "Gravity". O seu primeiro EP, *Deeper*, foi lanzado o 15 de decembro de 2013. O seu primeiro sinxelo, "If I Go", lanzouse o 13 de xullo de 2014.

## Discografía 
### Álbums de estudio 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Antonio Couceiro

O nome **Antonio Couceiro** pode referirse a:

***Antonio Couceiro Méndez**, (n. 1955), político galego;
***Antonio Couceiro Tovar**, xurista galego.
Período Edo

O , tamén coñecido como  é unha división da historia do Xapón, que abrangue dende o 24 de marzo de 1603 até o 3 de maio de 1868.

O período delimita o goberno do shogunato Tokugawa ou Edo, que ademais foi estabelecido oficialmente en 1603 polo primeiro *shōgun* Tokugawa, Tokugawa Ieyasu. O período Edo rematou en 1868 coa restauración do goberno imperial por parte do 15º e derradeiro *shōgun* Yoshinobu Tokugawa. A fin do período Edo tamén se caracteriza polo comezo do período imperial.

## Goberno do shōgun e os daimyō 
Tokugawa Ieyasu, o principal beneficiado dos logros de Oda Nobunaga e de Hideyoshi Toyotomi, era un *daimyō* podente da rica rexión de Kantō. Posuía terras de 2,5 millóns de *koku* e posteriormente estabeleceuse en Edo (actual Tokyo) engadindo ás súas propiedades terras de 2 millóns de *koku*. Despois da muerte de Hideyoshi, axiña buscou manter o control sobre a familia Toyotomi.

A vitoria do exército de Ieyasu sobre os *daimyō* do oeste na Batalla de Sekigahara do ano 1600, deulle o dominio case total sobre o Xapón. Despois de estabelecer un sistema de dominio mediante a desaparición dos seus inimigos e un estrito control sobre outros daimyo, Ieyasu instalou ó seu fillo Tokugawa Hidetada baixo o título de *shōgun* e nomeouse a si mesmo como *shōgun* retirado en 1605. Os Toyotomi aínda eran unha ameaza para a súa causa, polo que dedicou toda unha década para erradicalos. En 1615, a fortificación dos Toyotomi en Osaca foi destruída polo exército de Tokugawa.

O período Edo trouxo ao Xapón 250 anos de estabilidade. O sistema político evolucionou cara ao *bakuhan*. No *bakuhan*, o *shōgun* gozaba da autoridade nacional mentres que os *daimyo* a autoridade rexional. A burocracia aumentou durante este período co devezo de administrar a combinación de goberno centralizado e descentralizado. Os Tokugawa afiuzaron o seu poder durante o primeiro século do seu goberno: a distribución da terra proporcionáballes preto de sete millóns de *koku* e o control sobre as cidades máis importantes.[miniatura|[Ieyasu Tokugawa, o primeiro *shōgun* Tokugawa.|centro]]
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda do período Edo

### Ligazóns externas 
*Mapas do Xapón no período Edo
*Liña do tempo  - JAPAN:Memoirs of a Secret Empire
Campionato de Galicia da Serie B (fútbol)

O **Campionato de Galicia** da **Serie B** foi a segunda división do Campionato de Galicia de fútbol entre 1919 e 1940. Estaba situada por debaixo da Serie A (máxima categoría do país) e por riba da Serie C. Entre estas divisións producíanse ascensos e descensos. A organización da competición corría a cargo da Federación Galega de Fútbol. O torneo foi suspendido durante tres tempadas entre 1936 e 1939 por causa da guerra civil.

Para a tempada 1940/41, o Comité Directivo da Federación Española de Fútbol decidiu suprimir de facto todos os campionatos rexionais, agás os canarios, excluíndo de participar nos mesmos aos equipos encadrados no campionato estatal de Liga e modificando o sistema de clasificación para a Copa de España, que sería outorgada segundo a posición final acadada na propia Liga.

## Campións 
|valign="top" width=50%|

|}

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Campionato de Galicia de fútbol
Ziynet Sali

**Ziynet Sali** é unha cantora turcochipriota-británica famosa na República Turca do Norte de Chipre e Turquía.

## Discografía 
### Álbums 
### Sinxelos 
## Posicións nas listas 
## Notas
Arquidiocese católica latina de Sevilla

A **arquidiocese de Sevilla** (en ) é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Latina. En 2010 tiña 1&nbsp;890&nbsp;000 bautizados sobre unha poboación total de 1&nbsp;900&nbsp;224 habitantes. O seu arcebispo actual é José Ángel Saiz Meneses.
Códice (homónimos)

***Códice**, un libro manuscrito en pergamiño, resultado da ensamblaxe de pregos, especialmente os producidos desde a Antigüidade clásica até a Idade Media.  
***Crónica Albeldense**, un manuscrito anónimo redactado en latín e finalizado no 881.
***Códice Calixtino**, un conxunto de textos reunidos en Santiago de Compostela nos anos finais do arcebispado de Diego Xelmírez e que se presentaba como da autoría do Papa Calisto II.
***Códice (miniserie)**, unha miniserie galega sobre o roubo do Códice Colixtino.
Charles Chaput

**Charles Joseph Chaput**, nado en Concordia (Kansas) o 26 de setembro de 1944, é un bispo católico latino estadounidense, de orixes franco-canadenses e potawomi. Dende 2011 é o arcebispo metropolitano de Filadelfia.

## Traxectoria 
Charles Chaput naceu en Concordia, Kansas, un dos tres fillos que tiveron Joseph e Marian Helen (de apelido de solteira DeMarais) Chaput. O seu pai era un franco-canadense descendente de Lois IX de Francia, e a súa nai era unha nativa potawomi. Graduouse en Psicoloxía pola Universidade Católica de América en 1969.

O 14 de xullo de 1968 fixo a profesión solemne na Orde dos Freires Menores Capuchinos, e o 29 de agosto de 1970 foi ordenado sacerdote polo bispo de Salina Cyril John Vogel.

O 11 de abril de 1988 foi nomeado bispo de Rapid City. Recibiu a consagración episcopal o 26 de xullo, de mans do nuncio nos Estados Unidos, Pio Laghi.

O 18 de marzo de 1997 foi nomeado arcebispo metropolitano de Denver. O 19 de xullo de 2011 o papa Bieito XVI nomeouno arcebispo metropolitano de Filadelfia.

## Notas 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Catholic-Hierarchy.org
Sociedade de María (maristas)

A **Sociedade de María** (en ), cuxos membros son coñecidos coma **maristas**, é un instituto relixioso católico fundado por Jean-Claude Colin no ano 1816 en Francia.

## Historia 
O instituto ten a súa orixe nun grupo de seminaristas que, en 1816, comprometéronse a fundar unha nova familiar relixiosa, centrada na loita contra a impiedade e o indiferentismo relixioso e imitando o espírito de humildade da Virxe María. A familia debería estar composta por un instituto laical adicado ao ensino (o Instituto dos Irmáns Maristas das Escolas), unha sección feminina (as Irmás da Congregación de María), e unha sección de sacerdotes, a dos **padres maristas**, que foi a sección encargada a Jean-Claude Colin.

Durante os primeiros anos os sacerdotes maristas pertenceron ao clero diocesano, e en 1825 formaron a primeira compañía de misioneiros para a predicación e o apostolado nas zonas rurais da diocese de Belley.

En 1833 Colin viaxou a Roma para pedir a aprobación do seu instituto, mais atopou certas dificultades. Porén, o 29 de abril de 1836 o papa Gregorio XVI deulles a aprobación definitiva co breve *Omium gentium*, e encomendoulles a recentemente creada vigairía apostólica de Oceanía occidental. O 24 de setembro celebrouse a profesión de votos dos primeiros vinte padres maristas.

As constitucións da Sociedade de María foron aprobadas en 1873.
Maristas

Co nome de **maristas** coñécese a algún dos seguintes institutos relixiosos católicos, con orixes comúns:
* Os Irmáns Maristas das Escolas.
* A Sociedade de María (padres maristas).
* As Irmás da Congregación de María.
* As Irmás Misioneiras da Sociedade de María.
Juno Reactor

**Juno Reactor** é un grupo musical e de espectáculos coñecido pola súa fusión de música electrónica, influencias do mundo e sons orquestrais. Colaborou co compositor Don Davis e compuxo a banda sonora de *Matrix*.

## Discografía 
### Álbums 
* *Transmissions* (NovaMute Records 1993)
* *Luciana* (Inter-Modo 1994) 
* *Beyond the Infinite* (Blue Room Released 1995)
* *Bible of Dreams* (Blue Room Released 1997)
* *Shango* (Metropolis Records 2000)
* *Labyrinth* (Metropolis Records, Universal Music 2004)
* *Gods & Monsters* (Metropolis Records 2008)
* *The Golden Sun of the Great East* (Metropolis Records, Wakyo Japan 2013)

### Sinxelos e EPs 
* Laughing Gas (1993)
* High Energy Protons (1994)
* Guardian Angel (1995)
* Samurai (1996)
* Conga Fury (1996)
* Jungle High (1997)
* God Is God (1997)
* GOD IS GOD!! (Front 242 Mixes) (1997)
* Pistolero (Blue Room Released 2000)
* Nitrogen (2000) -  2 tracks taken from "Shango"
* Masters of the Universe (2001)
* Hotaka (2002)
* The Zwara EP (2003)
* Song to the Siren (2009)
* Fear Not (con Laibach, 2009)

### Gravacións en directo e compilacións 
* *Odyssey 1992–2002*
* *Shango Tour 2001 Tokyo (Live In Tokyo)* (2002)
* *Juno Reactor Live -Audio Visual Experience* (2007)
* *Inside The Reactor* (2012)
* *The Golden Sun - Remixed* (2015)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Yanis Varoufakis

**Yanis Varoufakis** (), nado o 24 de marzo de 1961 é un economista grego, que foi ministro de economía de Grecia.

## Traxectoria
Nas eleccións de Grecia de 2015 foi elixido como parlamentario representando a SYRIZA, e pasou a formar parte do goberno de Alexis Tsipras o 27 de xaneiro  ata o 6 de xullo de 2015.
Varoufakis é autor do libro *The Global Minotaur* e varios textos académicos nos campos da economía e teoría de xogos, profesor de teoría económica na Universidade de Atenas e consultor privado de Valve Corporation. En 2023 publicou *Technofeudalism: What Killed Capitalism*, no que defende que o capitalismo morreu e agora "somos  humildes servos dos señores da nube". Este novo capital  "Non fabrica cousas, senón que se compón de dispositivos concibidos para modificar o noso comportamento". Así  Alexa de Amazon ou o Asistente de Google son " unha peza do capital, á que adestramos para que nos adestre para que a adestremos para que ela decida que queremos".

## Notas
Balneario de Cabreiroá

O **balneario de Cabreiroá** é un manancial natural situado na parroquia de Cabreiroá, no concello de Verín.
miniatura|Manancial
## Historia 
O manancial era unha charca coñecida dende a antigüidade polas súas propiedades medicinais, ata que o famoso empresario José García Barbón abre en 1907 o quiosco octogonal para os auguistas onde se segue degustando a súa auga.

O resto do recinto é un espazo natural duns 50&nbsp;000 m² cruzado polo pequeno río Abedes e con exemplos de especies como os cedros do Himalaia, sequoias xigantes, tileiros, palmeiras etc. En total, 2000 árbores. Toda a auga do manancial pasa pola burbulla central do quiosco, desde onde se abastecen este e a planta de envasado. A auga sobe desde unha profundidade duns 100 m a unha temperatura duns 18&nbsp;°C.

A súa auga está indicada para enfermidades de tipo estomacal, intestinal, do fígado, dos riles e a diabetes.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Aguas de Cabreiroá
* Balnearios de Galicia
### Ligazóns externas 
* http://www.galiciaenpie.com/destinos-galicia/ourense/verin/balneario-cabreiroa.html
* http://cabreiroa.es/gl Hijos de Rivera
Ácido hexanoico

O **ácido hexanoico**, tamén chamado **ácido caproico**, é o ácido carboxílico derivado do hexano coa fórmula xeral C5H11COOH. É un líquido oleoso incoloro cun cheiro a graxa, queixo e cera, que lembra o cheiro das cabras Tamén é un dos compoñentes da vainilla. O uso principal do ácido hexanoico é a produción de ésteres de aromas artificiais, e na fabricación de hexil derivados, como os hexilfenois.

Os sales e ésteres deste ácido denomínanse **hexanoatos** ou **caproatos**.

Non se deben confundir con este outros dous ácidos con nomes procedentes de cabra, como son o ácido caprílico (C8) e o cáprico (C10). Estes dous ácidos, xunto co hexanoico supoñen o 15% das graxas do leite de cabra.

Os ácidos caproico, caprílico e cáprico úsanse na formación de ésteres e tamén como compoñente de aromas de: manteiga, leite, nata, amorodos, pan, cervexa, noces, e outros.

## Notas
Ácido caprílico

O **ácido caprílico**, tamén chamado **ácido octanoico** é un ácido graxo saturado de 8 carbonos. Os seus compostos encóntranse de forma natural no leite de varios mamíferos, e como constituíntes menores do aceite de coco e de palma. É un líquido oleoso que é minimamente soluble en auga e ten un cheiro e sabor a rancio lixeiramente desagradable.

Hai outros dous ácidos que se nomean a partir da palabra cabra cos que non se debe confundir, que son o caproico (C6) e o cáprico (C10). Estes tres ácidos supoñen en conxunto o 15% das graxas do leite de cabra.

## Usos 
O ácido caprílico úsase comercialmente na produción de ésteres utilizados en perfumería e tamén na fabricación de tinguiduras.

O ácido caprílico é un pesticida antimicrobiano utilizado como un desinfectante en contacto coa superficie do alimento en instalacións e equipamentos relacionados coa manipulación e procesamento de alimentos e bebidas. Tamén se usa como desinfectante en instalacións sanitarias, escolas, instalacións veterinarias, instalacións industriais, edificios de oficinas, instalacións recreativas, comercios, locais para o gando, restaurantes, e hoteis. Ademais, o ácido caprílico utilízase como alxicida, bactericida, e funxicida en garderías, invernadoiros, centros de xardinería. Os produtos que conteñen ácido caprílico formúlanse como líquidos concentrados solubles e líquidos listos para usar.

Para que a hormona ghrelina teña unha acción estimulante do apetito sobre o hipotálamo, debe unirse ácido caprílico (ou outros ácidos graxos) a un residuo de serina situado na posición 3 da ghrelina.

O cloruro de acilo do ácido caprílico utilízase na síntese do ácido perfluorooctanoico.

### Usos na dieta 
O ácido caprílico pode tomarse como supremento da dieta.

Algúns estudos indican que os triglicéridos de cadea media (que conteñen ácidos graxos de cadea media, entre eles o ácido caprílico) poden axudar no proceso de queima do exceso de calorías, e na perda de peso. Os triglicéridos de cadea media tamén promoven a oxidación de ácidos graxos e reducen a inxestión de alimentos. Tamén houbo interese nos triglicéridos de cadea media entre os atletas de resistencia e os culturistas.

## Notas
Nigina Amonqulova

**Nigina Amonqulova** (tamén romanizado como: *Neginah Amonqulova/Amonkulova*; en taxico: Нигина Амонқулова) é unha cantora taxica de folk.

## Biografía
Nigina Amonqulova naceu en Panxaquent, unha cidade no oeste do Tadjiikistán. Cando Nigina múdase á capital do Tadjiikistán, Dushanbe, comeza a realizar actuacións folclóricas taxicas. Pronto ela convértese famosa por todo o país, principalmente debido ao seu estilo de cantar. Moitas cancións tradicionais taxicas foron versionadas por Nigina, logrando moito éxito. Nigina realiza as súas cancións cunha voz suave e leva traxes tradicionais taxicos con moitos brillantes, o cal fan máis auténticas as súas actuacións.

## Discografía
* 2013 - *Retro*
* 2012 - *Asiri Nigoh* (*Асири Нигоҳ*)
San Xián, O Rosal, O Rosal

**San Xián** é un lugar da parroquia do Rosal, no concello pontevedrés do Rosal, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 81 habitantes (43 homes e 38 mulleres).

## Historia 
Eclesiasticamente pertencía á parroquia do Rosal. En 1796 os veciños solicitaron que se declarase parroquia independente e en 1806 o bispo Juan García Benito erixiuna como vigairía perpetua. Non se constituíu, por tanto, como parroquia e pasou a ser un anexo da de Santa María de Oia, á cal segue a pertencer actualmente. Pola contra, administrativamente pertence á parroquia do Rosal.

A súa festa celébrase o 7 de xaneiro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Rosal 
### Parroquias do Rosal 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Rosal
Misión sui iuris católica latina de Tokelau

A **misión** ***sui iuris*** **de Tokelau** (en ) é unha sé da Igrexa Católica Latina, sufragánea da arquidiocese de Samoa-Apia. En 2010 tiña 500 bautizados sobre unha poboación total de 1.440 habitantes. O seu superior eclesiástico actual é Oliver P. Aro.

## Territorio 
A misión *sui iuris* abrangue o arquipélago de Tokelau. A sé da misión está en Nukunonu, e ten unha única parroquia.

## Historia 
A evanxelización comezou en 1845 polos padres maristas. O territorio de Tokelau pertenceu inicialmente á vigairía apostólica de Oceanía central e posteriormente á vigairía apostólica de Samoa e Tokelau, hoxe arquidiocese de Samoa-Apia.

O 26 de xuño de 1992 a arquidiocese foi dividida, dando orixe á presente misión sui iuris de Tokelau.

## Lista dos superiores 
* Patrick Edward O'Connor (26 de xuño de 1992 - maio de 2011, retirado)
* Oliver Pugoy Aro (6 de maio de 2011 - 2015, renuncia)
* Alapati Lui Mataeliga (22 de decembro de 2015 - 25 de abril de 2023, finado)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Perfil en Catholic-Hierarchy.org 
*Perfil en GCatholic.org
Balneario de Sousas

O **balneario de Sousas** é un balneario situado na vila Verín, a unha altura de 381 metros sobre o nivel do mar. A auga do manancial de Sousas brota entre rochas graníticas, a unha temperatura de 19&nbsp;°C.

Funciona dende 1859. Un pequeno e sinxelo quiosco de 1892, con reformas posteriores, permite o consumo das augas no mesmo manancial. Conta cunha área contigua axardinada e de descanso, a carón da planta de envasado.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Balnearios de Galicia
### Ligazóns externas 
*http://www.aguasdesousas.com
*https://web.archive.org/web/20150227174022/http://www.balneariosdegalicia.gal/balnearios/balneario-de-sousas.html
Sala de control

Unha **sala de control** (en inglés **Control Room**) e o lugar onde se rexistra e se edita un sinal de son. Estas salas, atopadas normalmente dentro de estudios de gravacións, necesitan dunhas características especiais segundo o seu tipo, pero xeralmente son habitacións insonorizadas onde non pode entrar ningún tipo de son do exterior e que ademais favorecen acusticamente o traballo que se realiza nela.

## Sala Rettinger 
miniatura|Sala Rettinger

En 1977 Michael Rettinger comezou a darlle grande importancia a sala de control, e estableceu unhas características que para el eran fundamentais. Presentaba unha sala de como mínimo uns 150 metros cúbicos aproximadamente (e ser un 20 % do estudo de gravación), que non debe ser rectangular, senón mais ben forma de trapecio ou semitrapecio, polo que as paredes laterais deberán ter unha certa inclinación, deste modo evitase que os modos propios da habitación afecten a acústica desexada.

En canto os materiais a empregar, Rettinger instalaba superficies reflectintes en paredes laterais e teito, mentres que a parede traseira acondicionase de maneira que sexa moi absorbente e non poida chegar ningunha reflexión de primeiro orde o técnico.

## Sala Non-Environment 
Tom Hidley elaborou no ano 1983 este novo modelo co obxectivo de conseguir unha monitorización que se asemellara o máis posible a escoita en campo libre. Baséase principalmente en situar os altofalantes nunha parede reflectinte, o igual que o solo,  mentres que as demais estarán cheas de material absorbente, deste modo se consegue unha resposta mais uniforme.

Como contra, a instalación deste sistema ten un custo moi elevado, xa que necesita moitos materiais para absorber todas as frecuencias, coa construción por exemplo de labirintos acústicos, que son moi eficientes para os graves.

## Sala Lede 
No 1980, Don Davis foi un dos pioneiros en introducir un novo modelo de salas de control. Este novo modelo dividía a sala en dúas prtes, a parte dianteira, que e totalmente absorbente (sala morta) e a parte traseira, que estará recuberta de material reflectinte (sala viva). Deste modo, se conseguen evitar fortes reflexións que poidan producir un efecto de cancelación.

Xeometricamente, Davis evita as paredes paralelas para que non se acumule ningún tipo de onda estacionaria.

## Sala Jensen 
Tipo de sala de control creada por Wolfan Jensen a mediados dos anos 70. Usa materiais absorbentes en forma de dentes de serra, apuntando cara aos altofalantes e así evitar que as reflexións se dirixan cara ao técnico.

Polas súas características este tipo de sala tamén pode ser utilizado como sala de gravación.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Foley
### Ligazóns externas
* Acústica de salas de control
Castelo de Corullón

O **castelo dos Corullón** é unha fortificación de orixe medieval situada en Corullón (provincia de León).

## Historia 
Foi construído como mansión de recreo pola familia Rodríguez de Valcarce no século XIV, sobre os restos dun poboado castrexo e unha torre medieval. Posteriormente pertenceu á familia Álvarez Osorio, Condes de Lemos ata 1482 pasando despois ás mans dos Álvarez de Toledo.
O Castelo pertence na actualidade aos descendentes dos Marqueses de Vilafranca.

## Arquitectura 
O conxunto conservado componse dun recinto fortificado de 41 por 23 metros.

A Torre Maior ou torre da homenaxe foi construída sobre outra torre medieval anterior e incendiada e parcialmente derrubada durante a segunda parte das Revoltas Irmandiñas, durante a súa posesión por parte do Conde de Lemos. Reconstruída por Pedro Álvarez Osorio' Primeiro Conde de Lemos, tralo fin das Revoltas Irmandiñas, a torre actual é de grandes dimensións -aproximadamente uns 20,5 metros de altura conservada e entre 10,4 e 12,6 metros de lado.

O edificio principal conserva unha altura máxima de 6,77 metros e unha anchura mínima dun metro, aínda que anteriormente puido ser máis alto, como se ve na actual Torre da Homenaxe.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* El Castillo de Corullón: Estudio de un conjunto de proyectiles en el contexto de las revueltas irmandiñas - María González Castañón
* *Castillos de España (volumen II)*. VV.AA., Editorial Everest, S.A., León, 1997, (Pgs. 988-989).
Covas das Fadas de Saalfeld

As **Covas das Fadas de Saalfeld**, ou en alemán ***die Feengrotten***, son unhas cavernas dunha antiga mina preto de Saalfeld, no estado alemán de Turinxia. Son famosas dende hai moito tempo polas súas coloridas formacións minerais (espeleotemas) formadas durante moitos anos polo pingar constante de auga sobre a pedra relativamente branda. Dende 1993, o Libro Guinness dos Récords considera as *Feengrotten* "as máis coloridas covas do mundo".

## Galería 

File:Märchendom Saalfelder Feengrotten.jpg
File:Saalfelder Feengrotte (7).JPG

File:Feengrotten 1.JPG
Saalfelder Feengrotte (5).JPG

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial das Covas
Gaelic Grounds

**Gaelic Grounds** (en irlandés: **Páirc na nGael**) é un estadio situado na cidade irlandesa de Limerick propiedade da Gaelic Athletic Association na que se disputan partidos de hurling e fútbol gaélico.

## Historia 
En 1926 a sección local da GAA mercou unha granxa na zona de Ennis Road para utilizalo como terreo de xogo, tras acondicionalo inaugurouse dous anos despois cun encontro de hurling xuvenil. En 1932 un comité encargado do desenvolvemento do campo tomou as primeiras medidas para a súa mellora: nivelar o terreo, erixir unha tribuna e pechar o terreo cun muro. Nos anos cincuenta xa tiña unha capacidade para 50.000 espectadores. En 1958 erixiuse unha nova tribuna e entre 1986 e 1988 remodelouse completamente o estadio, unha nova modificación realizouse en 2004 ao construírse unha tribuna con capacidade para 12.000 seareiros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Limerick GAA

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Limerick GAA
Blackwood

**Blackwood** (en galés **Coed Duon**) é unha vila galesa localizada á beira do río Sirhowy no condado de Caerphilly.

Fundouna John Hodder Moggridge, propietario dunha mina nos arredores, nos primeiros anos do século XIX coa intención de convertela nunha vila modelo na que habitasen os seus traballadores. Mais as deplorables condicións laborais que se daban na Revolución Industrial fixo que a localidade se convertese no centro do cartismo no sur de Gales nos anos 1830.
Pedro Escobar

**Pedro Escobar Muñoz**, nado en Acedera (Badaxoz) o 10 de novembro de 1950, é un profesor e político español, deputado na Asemblea de Estremadura por Izquierda Unida.

## Traxectoria 
Estudou Maxisterio e foi profesor de matemáticas nun centro de adultos en Badaxoz e profesor de español en Italia, Francia e Portugal. Entre 1987 e 1995 foi concelleiro en Badaxoz e entre 1991 e 1995 deputado provincial.

O 30 de setembro de 2007 IU de Estremadura elixiuno coordinador xeral, tras a marcha de Víctor Casco por non obter a formación representación na Asemblea de Estremadura, co 95 por cento dos votos do Consello Político Rexional e reelixido o 2 de decembro de 2012 fronte a Margarita González-Jubete co 71,48 por cento, tras ser impugnada a súa reelección en outubro pola Comisión de Garantías de IU por González-Jubete recorrer a convocatoria por irregularidades na designación de delegados.

IU de Estremadura, con Pedro Escobar á cabeza, abstívose na votación que deu a presidencia de Estremadura ao popular José Antonio Monago..

## Notas
Estíbaliz Veiga

**Estíbaliz Veiga**, nada en Celeiro de Mariñaos (Barreiros) o 4 de setembro do 1979, é unha actriz galega.

## Traxectoria 
Estíbaliz Veiga é Diplomada en Pedagoxía Teatral pola Universidade da Coruña e nos anos 2008 e 2009 sacou un máster de interpretación perante a cámara para cine e televisión da Central de Cine de Madrid.

## Filmografía 
### Series 
* *Avenida de América* (TVG, 2002)
* *O show dos Tonechos* (TVG, 2004-2007)
* *Pepe o inglés* (TVG, 2006)
* *Catro fiestras* (TVG, 2006)
* *Efectos secundarios* (TVG, 2007)
* *Matalobos* (TVG, 2009)
* *Serramoura* (TVG, 2014-2015; como Sara)
* *Pazo de familia* (TVG, 2014; como Sandra)

### Programas 
* *Luar* (TVG; 2006-2007)

### Cine 
* *Os mortos van á présa* (2008)
* *Fútbol de Alterne* (TVG, 2014)

## Notas
Beatriz Sestayo

**Beatriz Sestayo Doce**, nada en Ferrol o 18 de agosto de 1969, é unha avogada e política galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, foi elixida deputada no Parlamento de Galicia polo PSdeG nas eleccións autonómicas de 2005, e é concelleira da cidade de Ferrol desde 2007. En decembro de 2014 gañou as primarias do seu partido para ser a súa candidata á alcaldía de Ferrol.  Exerceu como tenente de alcalde e concelleira de Servizos Sociais en Ferrol dende 2015 ata a fin da coalición con Ferrol en Común en 2016. Por ser ao mesmo tempo tenente de alcalde en Ferrol e diputada autonómica, foi obrigada a dimitir deste segundo cargo en aplicación dos estatutos do seu partido o 30 de outubro de 2015.

En 2019 foi nomeada xerente da entidade Suelo Empresarial del Atlántico (SEA).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ferrol en común
* Eleccións municipais en Ferrol
Castelo de Fermoselle

O **castelo de Fermoselle** é unha fortaleza situada no concello español de Fermoselle (provincia de Zamora).
O castelo puido ser en orixe un castro. Varios foron os seus ilustres moradores, entre eles Dona Orraca que elixiu esta fortaleza como lugar de retiro; outro morador ilustre foi o bispo Acuña, en cuxo castelo se fixo forte ao comezo da guerra das Comunidades de Castela, e en cuxos alxubes tivo preso o famoso alcalde Ronquillo de Fermoselle.

Atópase situado na zona antiga de Fermoselle. Foi construído sobre uns impoñentes farallóns, dende os cales se facilitaba a defensa desta localidade amurallada.

## Historia 
Existen indicios de que antes da súa construción, o seu soar estivo ocupado por un castro. Segundo fontes de comezos do século XIII, o castelo era propiedade da diocese de Zamora. Anteriormente pertenceu a Dona Orraca, esposa do rei Fernando II de León. Máis tarde, no século XVI foi praza forte na guerra das Comunidades e bastión defensivo fronte á veciña Portugal, chegando a ser tomado durante a guerra de Restauración portuguesa polas tropas dese país en 1654.

## Conservación 
Parece ser que no século XVIII é obxecto de distintas reparacións polo enxeñeiro Benigno Garrido Marcos. Porén, por unha banda o proceso de ruína do castelo causado polo paso do tempo, e por outra as desafortunadas construcións realizadas no seu soar provocaron que os vestixios se limiten a pequenos lenzos de muralla no seu lado meridional. Xunto a eles quedan restos dunha porta denominada en castelán "La del Villar" ou simplemente "o Arco" por conservar dela o arco apuntado.

Os escasos restos do castelo teñen a protección específica con categoría de BIC, conforme ao Decreto 22 de abril de 1949 sobre Castelos Españois (BOE de 5 de maio).

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*  (1927): *Catálogo Monumental de la Provincia de Zamora*. Madrid (red.León, 1985).
*  e  (2010): *Bienes Culturales en la provincia de Zamora*. Xunta de Castela e León, Zamora.
*  (1997) *Castillos y Murallas de la Provincia de Zamora*, Zamora.
*  (1977): *El Arte Románico en la Provincia de Zamora*, Zamora.
62ª edición dos Óscar

A **62ª entrega dos premios Óscar** tivo lugar o día 26 de marzo de 1990 no Dorothy Chandler Pavillion dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Billy Cristal.

## Premios 
[miniatura|150px|[Richard D. Zanuck, mellor filme]]
[miniatura|150px|[Oliver Stone, mellor director]]
[miniatura|150px|[Daniel Day-Lewis, mellor actor]]
[miniatura|150px|[Jessica Tandy, mellor actriz]]
[miniatura|150px|[Denzel Washington, mellor actor secundario]]
[miniatura|150px|[Brenda Fricker, mellor actriz secundaria]]
[miniatura|150px|[Alfred Uhry, mellor guión adaptado]]
[miniatura|150px|[Giuseppe Tornatore, director do mellor filme en lingua non inglesa]]
[miniatura|150px|[Alan Menken, mellor banda sonora e mellor canción]]
[miniatura|150px|[Ben Burtt, mellores efectos sonoros]]
[miniatura|150px|[Dennis Muren, mellores efectos visuais]]
Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en **grosas**.

#### Oscar honorífico 
* Akira Kurosawa

#### Jean Hersholt Humanitarian Award 
* Howard W. Koch
Paterna de Rivera

**Paterna de Rivera** (ata 1877 *Paterna de la Ribera*) é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca de La Janda e tiña en 2014 unha poboación de 5.609 habitantes.

Forma parte da Ruta do Touro. É unha localidade eminentemente agrícola e gandeira, popular por ser un dos lugares onde se cría o touro de lida. Deu orixe ao estilo de flamenco chamado *petenera*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Prado del Rey

**Prado del Rey** é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca da Sierra de Cádiz e tiña en 2014 unha poboación de 5.885 habitantes.

Sitúase na Ruta de los Pueblos Blancos entre as poboacións de Arcos de la Frontera e El Bosque. A zona na que se atopa, formada por outeiros, regueiros e mananciais, é propicia para diferentes actividades como o sendeirismo, rutas a cabalo ou bicicleta. Existen  diversos sendeiros que parten da localidade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
San José del Valle

**San José del Valle** é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca da Campiña de Xerez e tiña en 2014 unha poboación de 4.457 habitantes.

Atópase a unha altitude de 143 metros no centro da provincia, a 62 quilómetros da capital, Cádiz. As súas orixes remóntanse á época do Al-Andalus, existindo unha localización chamada *Hisn Tanbul*, vasalo de Alxeciras.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
Puerto Serrano

**Puerto Serrano** é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca da Sierra de Cádiz e tiña en 2014 unha poboación de 7.127 habitantes.

Atópase a unha altitude de 168 metros, na ribeira do río Guadalete. Está situado no norte da provincia, no seu límite coa de Sevilla, a 105 quilómetros da capital, Cádiz.

Nas súas proximidades atópase a estación final da Vía verde da serra entre Olvera e Puerto Serrano, realizada sobre a antiga infraestrutura do ferrocarril entre Xerez da Fronteira (Cádiz) e Almargen (Málaga), construído ao principio do século XX pero que nunca estivo en servizo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Setenil de las Bodegas

**Setenil de las Bodegas** é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca da Sierra de Cádiz e tiña en 2014 unha poboación de 2.856 habitantes.

Atópase a unha altitude de 640 metros no interior da provincia, a 157 quilómetros da capital, Cádiz. O municipio vese atravesado polo río Guadalporcún que forma un impresionante tallo ao seu paso pola localidade.

O principal atractivo deste municipio constitúeo a mesma vila, debido á beleza e orixinalidade da súa armazón urbana, que en elevada pendente baixa dende o castelo adaptándose ao curso do río, o que lle confire unha singular disposición con diferentes niveis de altura. Na parte baixa os veciños aproveitaron o tallo creado na rocha polo río para construír as súas casas. Trátase dun excepcional exemplo dun tipo de vivenda denominado "abrigo baixo rochas" que, a diferenza doutras construcións semitroglodíticas desenvolvidas en Andalucía, non escava a rocha, senón que limítase a pechar a parede rochosa e desenvolve a vivenda de forma lonxitudinal.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Torre Alháquime

**Torre Alháquime**, coñecido polos seus habitantes como **La Torre**, é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca da Sierra de Cádiz e tiña en 2014 unha poboación de 776 habitantes.

Situado ao nordés da provincia, forma parte da famosa Ruta dos pobos brancos. Limita cos municipios de Olvera, Alcalá del Valle e Setenil de las Bodegas. Está a unha altitude de 495 metros e a 145 quilómetros da capital de provincia, Cádiz.

Entre os seus lugares de interese destacan un castelo árabe dos séculos XIII e XIV, declarado de interese turístico; a igrexa da Nosa Señora da Antiga, do século XVIII ou as ruínas dunha antiga fortaleza nazarí.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Trebujena

**Trebujena** (ata 1857 *Trebugena*) é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca da Costa Noroeste de Cádiz e tiña en 2014 unha poboación de 7.090 habitantes.

Situado no noroeste da provincia, está a unha altitude de 69 metros. Limita cos municipios gaditanos de Sanlúcar de Barrameda e Xerez da Fronteira, e co de Lebrija, na provincia de Sevilla.

O ámbito comparte a paisaxe de zona de campiña asentada sobre outeiros cos terreos de marismas nos seis quilómetros que o río Guadalquivir percorre no termo municipal.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial