Pedro Andrés Pourret

O abade **Pierre-André Pourret**, transcrito en galego como **Pedro Andrés Pourret,** foi un botánico francés nado en 1754 en Narbona e finado o 17 de agosto de 1818 en Santiago de Compostela. Foi un pioneiro en utilizar o sistema de "catalogación binomial" de Linné, método descritivo que evita longas denominacións en latín.

## Biografía 
Despois da teoloxía, desenvolveu paixón pola botánica co doutor Pech, naturalista narbonense. Foi a París a seguir os cursos do *Jardin des Plantes*. Durante uns anos dirixiu o gabinete de historia natural do cardeal de Brienne e mantivo correspondencia cos grandes eruditos naturalistas da súa época: Gigot d'Orcy, Picot de Lapeyrouse, Willdenow ou Linné etc.

En lembranza da casa Loménie de Brienne, chamou unha nova planta *Lomenia-Borbonica,* e outra *Lapeyrousia Compress* a en homenaxe á súa amizade co estudoso Picot de Lapeyrouse.

### Exilio 
En 1789, durante a Revolución Francesa, o abade Pourret deixou Narbona, e ningún dos seus escritos se gardou nesa cidade. Emigrado a Barcelona, foi nomeado director do Xardín Botánico e profesor de Historia Natural na Universidade. Foi subdirector tamén do Xardín Botánico de Madrid e logo obtivo a canonía na catedral de Ourense, onde permaneceu nove anos. O levantamento do dous de maio foi a causa dun motín en Ourense, e pola súa condición de francés fuxiu da cidade para refuxiarse no mosteiro de San Pedro de Montes, no Bierzo. Aínda que os biógrafos franceses atribúen aos ourensáns o saqueo da casa e o estrago dos seus libros e herbarios, está demostrado que foron *"los satélites de Napoleón"*, talvez afrancesados, como describe el mesmo,  os que atentaron contra as súas propiedades tras a conquista de Ourense.

Despois chegou a cóengo contador-tesoureiro da catedral de Santiago, residiu na Rúa Nova e impartiu clases de botánica na cidade. Finou en Compostela e foi soterrado no claustro da catedral.

## Obras 
Describiu varias plantas, en particular especies mediterráneas, e tamén estudou especies galegas e bercianas.  

Proporcionou avisos a Gigot d'Orcy para a súa ''Histoire des Papillons d'Europe* Comunicou a Picot de Lapeyrouse os resultados das súas viaxes polos Pireneos, Cataluña e Montserrat; este integra a súa investigación na súa obra titulada *Historia das plantas dos Pirineos*. Informou a Willdenow sobre a súa *Species Plantarum*. Tamén publicou en varias coleccións, entre elas a da Academia de Toulouse, da que moi membro, a súa *Choris Narbonensis* en 1784 na que citaba 1200 plantas non listadas por Antoine Gouan, 230 por Linné e 130 mal listadas ou confusas.

En 1786, escribiu sobre dous novos xéneros de liliaceae, recollidas en Reunión (chamada *Île Bourbon* durante un século e medio) que denominou *Lomenia-Borbonica* e *Lapeyrousia Compress*a.

A maioría das súas obras permaneceron en forma de manuscrito, como *Flore Narbonnaise, Voyage botanique au Montserrat, Itinéraire pour herboriser dans les Pyrénées, Catalogue des plantes usuelles des environs de Narbonne*. Poucos contemporáneos tiveron acceso a eles, en boa parte perdidos durante o exilio.

Na súa estancia en Barcelona, estudou o herbario de Salvador e publicou unha nota sobre naturalistas cataláns  en 1796. Preparou unha *Flore Espagnole*, despois de anos de viaxes, que nunca viu a luz pero que Picot de Lapeyrouse incluíu nun suplemento da súa *Histoire des Plantes des Pyrénées.*

## Legado e homenaxe 
Édouard Timbal-Lagrave permitiu a rehabilitación do abade Pourret, cuxo traballo até entón fora subestimado, escribindo as *Reliquiae Pourretianae* na que revelaba que Pourret, que nunca publicara novos descubrimentos vexetais, enviara moitas novas variedades a outros botánicos que se aproveitaron e as publicaron cos seus propios nomes como Lamarck e Picot de Lapeyrouse  .

Confeccionou ao longo da súa vida un abundante herbario e á súa morte, en 1818, legouno á Facultade de Farmacia de Santiago, sendo cedido despois pola USC á Complutense de Madrid . O seu herbario foi consultado por Willkomm e Johan Lange para o seu *Prodromus Florae Hispanicae*.

O seu xardín botánico en Santiago e o primeiro documentado en Galiza. 

Ruiz e Pavon dedicáronlle o xénero *Pourretia* (1794), que máis tarde se convertería no xénero *Puya*, en particular a especie *Pourretia lanuginosa* (*Puya lanuginosa*), planta orixinaria de Chile. O seu nome tamén foi asociado en 1808 por Willdenow coa especie *Agrostis pourretii* (Herba de Pourret, ou agrostide de Salamanca).

## Notas 
## Véxase tamén 
#### Bibliografía 
* Louis Galibert, *Biographie de Pierre-André Pourret*, Imp. Emmanuel Caillard, 1856.
* Le Simon Pons (Dr), *«Une Lettre De L'abbé Pourret A Pierre De Barréra ; Communiquées», Bulletin de la Société Botanique de France*, vol. 40, nº 10,‎ 1893, p. LXXI-LXXV ISSN&nbsp;0037-8941.
* Miguel Colmeiro Penido, *Noticia de los trabajos botánicos del abate Pourret en Francia y España*, Madrid, 1891, 16 p. . 
* M.E. Timbal Lagrave, *«Reliquiae Pourretianae», Bulletin de la Société des Sciences Physiques et Naturelles de Toulouse,‎* 1875, p. 1-149.
### Ligazóns externas 
* International Plant Names Index (ipni.org) Todos os xéneros e especies descritos polo autor (*POURR'')