open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Constitución de Estonia

A **Constitución de Estonia** (en ) é a lei fundamental da República de Estonia e estabelece a organización estatal como unha república democrática onde o poder supremo reside nos seus cidadáns. A primeira Constitución foi adoptada pola libremente elixida Asemblea Constituínte de Estonia o 15 de xuño de 1920 e entrou en vigor o 21 de decembro de 1920. Fortemente emendada o 24 de xaneiro de 1934, logo do referendo de 1933, a segunda constitución entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1938. Estivo en vigor, *de facto*, até o 16 de xuño de 1940, cando a Unión Soviética ocupou Estonia e, *de jure*, até o 28 de xuño de 1992, cando se adoptou a terceira e actual Constitución da República de Estonia mediante referendo.

## Capítulos 
A actual Constitución contén 15 capítulos.

* O primeiro capítulo establece unha disposición xeral sobre a natureza do Estado. Contén sete artigos.
* O segundo capítulo expón os dereitos, liberdades e deberes das persoas.
* O capítulo 3 define o pobo e a cidadanía de Estonia.
* O capítulo 4 trata sobre o Parlamento de Estonia (Riigikogu).
* O capítulo 5 refírese ao presidente de Estonia e aos seus deberes, responsabilidades e dereitos.
* O capítulo 6 diríxese ao Goberno de Estonia.
* O capítulo 7 aborda o proceso de lexislación.
* O capítulo 8 aborda as cuestións financeiras e o orzamento.
* O capítulo 9 aborda as relacións e os tratados internacionais.
* O capítulo 10 aborda os asuntos militares.
* O capítulo 11 refírese ás funcións da Fiscalía Nacional e do Auditor Xeral.
* O capítulo 12 refírese aos dereitos, funcións e designación do reitor de Xustiza.
* O capítulo 13 refírese á estrutura e funcionamento do sistema xudicial e dos tribunais.
* O capítulo 14 refírese aos aspectos xurisdicionais, administrativos e orzamentarios do goberno local en Estonia.
* O capítulo 15 refírese aos mecanismos e procedementos relacionados coa modificación da Constitución.

## Décimo quinto aniversario da Constitución de 1992 
Para as celebracións do décimo quinto aniversario da actual Constitución, en 2007, A. Le Coq produciu unha nova marca de cervexa, a Constitutional Pilsener (en ) en cooperación co Ministerio de Xustiza de Estonia.

## Notas 
## Véxase tamén
Prangli

**Prangli** (en ) é unha illa de Estonia no golfo de Finlandia. Prangli forma parte da parroquia de Viimsi. En Kelnase hai un porto que está conectado por transbordador a Leppneeme, no continente. A vexetación, sobre todo no leste da illa, é principalmente de abetos.

## Historia 
Os primeiros rexistros escritos coñecidos de Prangli datan de 1387. A illa chamábase daquela Rango e fora colonizada por suecos. Sábese que os primeiros habitantes de fala estoniana viviron na illa no século XVII.

O faro de Prangli foi construído en 1923.

En 1941, o barco de vapor estoniano *Eestirand* naufragou na costa da illa Prangli logo dun ataque aéreo alemán. O *Eestirand* formaba parte dunha frota de barcos que transportaban tropas soviéticas a Leningrado durante a evacuación soviética de Talín. A tripulación e os recrutas estonianos lograron desarmar o persoal militar soviético a bordo do barco e tomar o control da illa, izando a bandeira da República de Estonia no alto dun piñeiro. A revolta salvou aproximadamente 2.700 recrutas, a maioría deles estonianos, de ser mobilizados a Leningrado. Despois da guerra, un monumento foi colocado na illa en homenaxe aos falecidos na traxedia.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Prangli rahvamaja 2014.JPG|Casa da cultura.
Ficheiro:Prangli pood, 2014.JPG|Tenda local.
Ficheiro:Mölgi sadam at Prangli.JPG|Porto de Mälgi
Ficheiro:Kelnase sadam.JPG|Porto de Kelnase
Ficheiro:Prangli loode tulepaak 2009.jpg|Baliza luminosa Prangli NO.
Ficheiro:Prangli muuseum 2009.JPG|Museo.
Ficheiro:Postipaat Helge (2014).JPG|Bote na illa.
Ficheiro:Punane kivi Prangli.JPG|Pedra glacial
Ficheiro:II maailmasõjas hukkunute ühishaud-"Eesti rand".JPG|Monumento *Eestirand*
Ficheiro:Buildings in Prangli 04.jpg|Edificios en Prangli.
Ficheiro:Buildings in Prangli 05.jpg|Cabana
Ficheiro:Prangli saare rannik.jpg|Costa da illa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Prangli
Columna da Vitoria da Guerra de Independencia

A **Cruz da Liberdade e a Columna da Vitoria da Guerra de Independencia** (en ) é un monumento que se atopa na praza da Liberdade, en Talín, Estonia. Foi inaugurada o 23 de xuño de 2009 como monumento conmemorativo para os caídos durante a guerra de independencia de Estonia. A columna mide 23,5 m de altura e consta de 143 placas de vidro. O monumento incorpora a Cruz da Liberdade, a condecoración máis distinguida de Estonia estabelecida en 1919.

## Historia 
A idea de crear un monumento xurdiu en 1919, antes de rematar a guerra. Durante a Guerra da Independencia en 1918–1920, 4.000 persoas morreron e 14.000 resultaron feridas no bando de Estonia. En 1936 aprobouse unha lei para estabelecer un monumento nacional en conmemoración da guerra. Os traballos preparatorios foron interrompidos pola segunda guerra mundial e a posterior ocupación soviética. Despois de que Estonia recuperase a independencia en 1991, volveuse a propoñer a cuestión de estabelecer un monumento nacional para a conmemoración da guerra da independencia. Na primavera de 2005, o Riigikogu decidiu que se erixiría unha columna de vitoria en memoria da Guerra na Praza da Liberdade en Talín. En 2006, un concurso de deseño do monumento recibiu máis de 40 inscricións. A obra gañadora "Libertas" foi deseñada por Rainer Sternfeld, Andri Laidre, Kadri Kiho e Anto Savi. Celander Ehitus OÜ foi seleccionado como o principal construtor.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:The construction process of the War of Independence Victory Column.jpg
Ficheiro:Vabadussõja võidusammas 2010.JPG
Ficheiro:TallinnWarMemorial2009.JPG
Ficheiro:EU-EE-Tallinn-Kesklinn-Freedom square.JPG
Ficheiro:Victory Column 16.jpg
Ficheiro:Victory Column 19.jpg

## Notas
Ocupación alemá de Estonia durante a primeira guerra mundial

Estonia estivo baixo **ocupación militar do Imperio Alemán** (en ) durante as etapas máis tardías da primeira guerra mundial. Entre o 11 e o 21 de outubro de 1917, o Exército Imperial Alemán ocupou o arquipélago Moonsund, incluíndo as illas máis grandes de Saaremaa (*Ösel*), Hiiumaa (*Dagö*) e Muhu (*Moon*).

Os combates en Estonia cesaron mentres se celebraban as negociacións sobre o tratado de Brest-Litovsk. Estas romperon en febreiro de 1918, e para facer presión ao novo réxime bolxevique da Rusia Soviética para que asinase o Tratado de Brest-Litovsk, os alemáns desembarcaron no continente en Estonia o 18 de febreiro de 1918 e marcharon sobre Haapsalu (*Hapsal*) o 1 de febreiro de 1918. As forzas alemás ocuparon Valga o 22 de febreiro, e Pärnu, Viljandi e Tartu o 24 de febreiro. Talín foi ocupada o 25 de febreiro de 1918, e no resto do territorio continental de Estonia a última cidade capturada polas forzas alemás foi Narva, o 4 de marzo de 1918. Polo momento, o avance alemán puxo fin tanto ao goberno estoniano como á Declaración provisional de Estonia que declarou o país independente o 24 de febreiro de 1918 en Talín, así como aos restantes gardas vermellos bolxeviques en Estonia. Os últimos gardas vermellos escaparon a Rusia polo río Narva o 5 de marzo de 1918.

O tenente xeneral Adolf von Seckendorff chegou a Talín o 28 de febreiro de 1918. Actuou como comandante militar do 3º *Kommandatur* á fronte da administración militar alemá do arquipélago de Estonia Occidental. Máis tarde, en 1918, coa sinatura do Tratado de Brest-Litowsk, o goberno bolxevique ruso renunciou a todas as reivindicacións de soberanía sobre Estonia, dándolle formalmente ao Imperio Alemán o dereito de anexarse ​​ou crear un estado cliente en Estonia. Estonia pasou a formar parte do Ober Ost alemán (administración militar de Curonia, Estonia, Livonia, Ösel e Riga) até o remate da primeira guerra mundial en novembro de 1918.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
Sanfitoiro

Como topónimo **Sanfitoiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Sanfitoiro**, lugar da parroquia de Montederramo, no concello de Montederramo;
***Sanfitoiro**, lugar da parroquia de Seoane de Argas, no concello de San Xoán de Río;
***San Fitoiro**, lugar da parroquia de Bolaño, no concello de Castroverde.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Corveiras

O topónimo **Corveiras** pódese referir a:

;En Galiza
***As Corveiras**, lugar da parroquia de Vilachá, no concello de Monfero;
***Penas Corveiras**, lugar da parroquia de Sancovade, no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Corveiros**, lugar da parroquia de Miraz, no concello de Friol.
Rozadela

O topónimo **Rozadela** pode referirse a:

;En Galiza
***Rozadela**, lugar da parroquia de Merlán, no concello de Chantada;
***Rozadela**, lugar da parroquia de San Mamede de Ribadulla, no concello de Vedra.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Rozadelas**, lugar da parroquia de Lampón, no concello de Boiro.
Rozada

Como topónimo **Rozada** pode referirse a:

;En Galiza
***Rozada**, lugar da parroquia de Coiro, no concello de Cangas;
***A Rozada**, lugar da parroquia de Valeixe, no concello da Cañiza;
***A Rozada**, lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro;
***Gandarrozada**, lugar da parroquia de Seixas, no concello das Somozas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Camporrozado**, lugar da parroquia de Cuíña, no concello de Ortigueira.
Rosas (homónimos)

O topónimo **Rozas** pode referirse a:

;En Galiza
***Fontes Rosas**, parroquia do concello de Touro.

;Fóra de Galiza

;Na Comunidade de Madrid
***Rosas**, barrio administrativo de Madrid.

;En Colombia
***Rosas**, concello colombiano do departamento do Cauca.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Concello de Pärnu

O **concello de Pärnu** (en ) é un concello urbano de Estonia, no condado de Pärnu. Comprende a cidade de Pärnu e os asentamentos das antigas parroquias de Audru, Paikuse e Tõstamaa.

## Demografía 
Segundo datos do 1 de xaneiro de 2023, tiña unha poboación de 52&nbsp;362 habitantes.

## Localidades 
;Cidade
*Pärnu.

;Parroquias
*Audru, Tõstamaa, Paikuse e Lavassaare.

;Vilas
Ahaste, Alu, Aruvälja, Eassalu, Ermistu, Jõõpre, Kabriste, Kastna, Kavaru, Kihlepa, Kiraste, Kõima, Kõpu, Kärbu, Lao, Lemmetsa, Liiva, Lindi, Liu, Lõuka, Malda, Manija, Marksa, Männikuste, Oara, Papsaare, Peerni, Pootsi, Põhara, Põldeotsa, Põlendmaa, Päraküla, Rammuka, Ranniku, Ridalepa, Saari, Saulepa, Seliste, Seljametsa, Silla, Soeva, Soomra, Tammuru, Tuuraste, Tõhela, Tõlli, Valgeranna, Vaskrääma e Värati.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Parque Nacional de Alutaguse

O **Parque Nacional de Alutaguse** () é un parque nacional que se atopa na zona nordés de Estonia. Foi creado no ano 2018, o que o converte no máis novo dos seis parques nacionais do país.

O parque atópase principalmente nas terras baixas de Alutaguse. Esta rexión caracterízase por unha escasa densidade de asentamentos e unha elevada porcentaxe de paisaxes naturais. Aproximadamente o 54% do parque está formado por turbeiras e o 42% por bosques.

É fogar de moitas especies raras ou escasas, entre as que se inclúen o esquío voador, o lagópodo común e a cegoña negra.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Puhatu looduskaitseala Liguski sihtkaitsevöönd.JPG
Ficheiro:Alutaguse forests.jpg
Ficheiro:Agusalu maastikukaitseala.JPG
Ficheiro:Alutaguse National Park banner.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Áreas protexidas de Estonia
Río Pedja

miniatura|Vídeo feito cun dron das augas do río Pedja en Simuna (xullo de 2022).
O **río Pedja** (en ) é o cuarto río máis longo de Estonia. A súa fonte atópase preto de Simuna, nas ladeiras meridionais dos outeiros de Pandivere. O río discorre durante 122&nbsp;km ao longo dos condados de Lääne-Viru, Jõgeva e Tartu antes de unirse ao río Emajõgi ao nordeste do lago Võrtsjärv. Os derradeiros 4&nbsp;km do río despois da confluencia co río Põltsamaa coñécense como **Pede**. O meirande asentamento ao pé do río é Jõgeva.

O Pedja é tamén a orixe do nome da reserva natural Alam-Pedja, unha ampla zona protexida no curso baixo do río.

## Notas 
## Véxase tamén
Río Põltsamaa

O **río Põltsamaa** (en ) é o terceiro río máis longo de Estonia. Percorre a parroquia de Põltsamaa e o centro da vila de Põltsamaa no lado nordés do castelo de Põltsamaa. É un afluente do Pedja.

## Notas 
## Véxase tamén
Cidade vella de Talín

A **cidade vella de Talín** (en ) é a parte máis antiga de Talín, en Estonia. A cidade vella de Talín conseguiu preservar por completo a súa estrutura de orixe medieval e hanseática. A cidade vella representa un plano da cidade do século XIII excepcionalmente intacto. Desde 1997, a zona está rexistrada na Lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO. A cidade vella está delimitada polas murallas de Talín. A súa superficie é de 113 ha.

## Historia 
[miniatura|esquerda|A rúa Harju tralos [bombardeos de Talín durante a segunda guerra mundial.]]
As orixes de Talín están documentadas no século XIII, coa construción dun castelo polos cabaleiros da Orde Teutónica. A cidade experimentou un importante desenvolvemento como centro neurálxico da Liga Hanseática. Esta prosperidade maniféstase na suntuosidade dos edificios públicos, en particular das construcións eclesiásticas, e na notable conservación da arquitectura doméstica das residencias dos comerciantes. Estas estruturas sobreviviron excepcionalmente ben ao longo dos séculos, a pesar dos efectos destrutivos dos incendios e dos conflitos bélicos.

Durante a segunda guerra mundial, mentres o exército alemán ocupaba Estonia entre 1941 e 1944, a cidade vella de Talín sufriu varios bombardeos aéreos da forza aérea soviética. Durante o bombardeo soviético máis destrutivo do 9 ao 10 de marzo de 1944, máis de mil bombas incendiarias foron lanzadas sobre Talín, causando incendios xeneralizados, destruíndo preto do 10% dos edificios da cidade vella, matando a centos e deixando sen fogar a máis de 20.000 persoas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Talín
*Catedral de Talín
*Casa Stenbock
*Museo Marítimo de Estonia
Puebla de Zaragoza

**Puebla de Zaragoza** é unha cidade localizada a 45&nbsp;km ao leste da Cidade de México, en México. Está localizada a 2.450 metros sobre o nivel do mar. O seu nome oficial é Puebla de Zaragoza. O xentilicio dos seus habitantes é *poblanos*.

## Trasporte e comunicacións 
[right|220px|miniatura|Acceso do [Aeroporto Internacional de Puebla.]]
A cidade de Puebla de Zaragoza conta cun aeroporto internacional, que ten conexión cas cidades mexicanas e cidades dos Estados Unidos.

## Relixión 
Predomina o cristianismo, conformado principalmente pola Igrexa católica, e por dúas Igrexas minoritarias: a protestante, luterana e a mormona.
Tamén ao respecto da arquitectura, a relixión ten deixado unha pegada significativa. Así, Tehuacán posúe gran cantidade de monumentos espallados por toda a cidade, sendo os tres máis importantes a *Catedral*, a *Igrexa do Carmen* e o *Ex-Convento de Santo Domingo*.

## Educación 
Puebla de Zaragoza ten universidades e centros de investigación científico-tecnolóxicos, das que cómpre citar:
*Benemérita Universidade Autónoma do Estado de Puebla (BUAP).
*Universidade Iberoamericana (UIA).
*Instituto Culinario de Puebla
*Instituto Tecnolóxico de Puebla (ITP).

## Notas 
## Véxase tamén
A Forca

Como topónimo **A Forca** pode referirse a:

;En Galiza
***A Forca**, lugar da parroquia de Salvaterra, no concello de Salvaterra de Miño;
***A Forca do Lobo**, lugar da parroquia de Cesullas, no concello de Cabana de Bergantiños;
***Val da Forca**, lugar da parroquia de Xián, no concello de Taboada;
***A Forcada**, lugar da parroquia de Vilacova, no concello de Salvaterra de Miño;
***A Forcada**, lugar da parroquia de Sante, no concello de Trabada;
***Lama Forcada**, lugar da parroquia de Nogueira de Ramuín, no concello de Nogueira de Ramuín;
***Pena Forcada**, lugar da parroquia de Tarrío, no concello de Monterroso;
***A Pena Forcada**, lugar da parroquia de Andavao, no concello de Boimorto;
***A Forcamuniz**, lugar da parroquia dos Vilares, no concello de Guitiriz.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Forcón**, lugar da parroquia de Corvelle, no concello de Vilalba.
Aldehido deshidroxenase (homónimos)

As **aldehido deshidroxenases** son un grupo de encimas que catalizan a oxidación de aldehidos.

**Aldehido deshidroxenase** pode tamén referirse a:

* Aldehido deshidroxenase (independente de FAD)
* Aldehido deshidroxenase (NAD(P)+)
* Aldehido deshidroxenase (NAD+)
* Aldehido deshidroxenase (NADP+)
* Aldehido deshidroxenase (pirroloquinolina-quinona)
Segismundo García Rodríguez

**Segismundo García Rodríguez**, nado na Pontenova en 1951, é un empresario galego, propietario maioritario e administrador único do Grupo Sargadelos. 

## Traxectoria 
Estudou nos Xesuítas e posteriormente estudou tres carreiras. 

A comezos da década de 1980 entrevistouse con Isaac Díaz Pardo e os seus asesores para comercializar cerámica de Sargadelos, cousa que non logrou. Abriu comercios en Ribadeo e na década seguinte converteuse en accionista na cerámica de Sargadelos, da que depende tamén a Cerámica do Castro e o Instituto Galego da Imaxe. Medrou en participación, e no 2008 entrou como conselleiro delegado, se ben posteriormente dimitiu por enfrontamentos internos. Volveu entrar coa empresa practicamente en quebra, e no 2018 inxectou máis dun millón de euros para reflotar a empresa, ó tempo que realizou vinte despedimentos e ameazou con máis. Despois de reflotar a empresa, acadou de novo beneficios no 2016.

O seu pai fora como correspondente de prensa de *El Progreso*, e o propio Segismundo publicou artigos en  xornais como *El Progreso* e *La Voz de Galicia*. Co pseudónimo *Umpo Eta* publicou o poemario *Sudario* e a obra de teatro, *Hirnaldo e Romualdo*

## Vida persoal
Casou con Juana Guzmán Suárez.

## Obras 
* 1997, Sudario. Ediciós do Castro, ISBN 978-84-7492-830-3.
* 1999, *Hirnaldo e Romualdo.* Ediciós do Castro, ISBN 978-84-7492-949-2.

## Notas
Unión de Escritores de Estonia

A **Unión de Escritores de Estonia** (en , abreviatura **EWU**) é un sindicato ou asociación profesional de escritores, tradutores e críticos literarios de Estonia.

## Historia 
### Creación 
A Unión de Escritores de Estonia foi fundada o 8 de outubro de 1922 co nome de *Eesti Kirjanikkude Liit* no III Congreso de Escritores de Estonia celebrado en Talín e, daquela, contaba con 33 membros; un dos seus membros fundadores foi a poeta Anna Haava. O 27 de abril de 1923, o sindicato comezou a publicación da revista mensual *Looming* (en galego: *Creación*), que foi unha das revistas literarias máis importantes de Estonia. En 1927, o sindicato expandiuse a Tartu coa apertura dunha sucursal alí. 

### Ocupación soviética 
Coa ocupación soviética de Estonia, a Unión de Escritores de Estonia foi disolta o 19 de outubro de 1940. As autoridades de ocupación crearon a Unión de Escritores Soviéticos de Estonia (estoniano: *Eesti Nõukogude Kirjanike Liit*), o 8 ou 9 de outubro de 1943 en Moscova, Unión Soviética. Desde 1958, chamouse Unión de Escritores da RSS de Estonia (en estoniano: *Eesti NSV Kirjanike Liit*) e estivo activa ata o final da Unión Soviética. 

### Ocupación alemá 
Durante a ocupación alemá de Estonia durante a Segunda Guerra Mundial de 1941 a 1944, a Unión de Escritores Estonianos orixinais continuou clandestinamente o seu traballo. En 1945, fundouse en Estocolmo, Suecia, a Unión Internacional de Escritores de Estonia (en estoniano: *Välismaine Eesti Kirjanike Liit*) como a organización de escritores estonianos exiliados En abril de 2025, contaba con 325 membros tanto en Estonia como no estranxeiro.

## Presidentes 
### Unión de Escritores de Estonia 
* 1922–1923 Friedebert Tuglas
* 1923–1924 Karl Rumor
* 1924–1925 Eduard Hubel
* 1925–1927 Friedebert Tuglas
* 1927–1929 Henrik Visnapuu
* 1929–1930 Friedebert Tuglas
* 1930–1936 Eduard Hubel
* 1937–1939 Friedebert Tuglas
* 1939–1940 August Jakobson
* 1941–1943 Albert Kivikas
* 1943–1944 Gustav Suits

### Unión Internacional de Escritores de Estonia 
* 1945–1982 August Mälk
* 1982–1999 Kalju Lepik
* 1999–2000 Enn Nõu

### Unión de Escritores Soviéticos de Estonia 
* 1943–1944 Johannes Vares-Barbarus
* 1944–1946 August Jakobson
* 1946–1950 Johannes Semper
* 1950–1954 August Jakobson
* 1954–1971 Juhan Smuul
* 1971–1976 Vladimir Beekman
* 1976–1983 Paul Kuusberg
* 1983–1991 Vladimir Beekman

### Unión de Escritores de Estonia 
* 1991–1995 Vladimir Beekman
* 1995–2004 Mati Circle
* 2004–2007 Jan Kaus
* 2007–2016 Karl Martin Sinijärv
* 2016–2024 Tiit Aleksejev
* 2024– Maarja Kangro

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Concello de Puebla

**Puebla** é un concello do Estado de Puebla, en México. Limita ao norte con Estado de Tlaxcala, ao sur co San Gregorio Atzompa, ao leste con Amozoc e ao oeste con Coronango e San Andrés Cholula. Abrangue unha superficie de 83,80&nbsp;km², e a súa poboación era de 56&nbsp;243 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Puebla de Zaragoza.

## Demografía 
### Localidades 
O concello de Puebla ten un total de 135 localidades, sendo as principais as seguintes (con datos de poboación do ano 2020):

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Concello de Benito Juárez, Quintana Roo

**Benito Juárez** é un concello do Estado de Quintana Roo, en México. Limita ao norte con Isla Mujeres, ao sur con Puerto Morelos, ao leste con o Mar Caribe e ao oeste con Lázaro Cárdenas e Puerto Morelos. Abrangue unha superficie de 83,80&nbsp;km², e a súa poboación era de 56&nbsp;243 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Cancún.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Flórez

O apelido **Flórez** pode estar referido a:

* **Alfonso Flórez Quiroga** (1835-1922), político galego;
* **Carolina Rovira Flórez de Quiñones** (1942-2012), xurista e profesora de Dereito na USC;
* **Darío Fernández Flórez** (1909-1977), novelista español; 
* **Enrique Flórez** (1702-1773), historiador e numismático español;
* **Gerardo Neira Flórez** (1839-1913), político galego;
* **José Flórez López** (1881-1944), político galego;
* **Juan Flórez** (1799-1870), mariño e político galego, alcalde da Coruña;
* **Manuel Batanero Flórez** (finado en 1936), avogado e político galego;
* **Rafael del Riego Flórez** (1784-1823), militar e político asturiano;
* **Wenceslao Fernández Flórez** (1885-1964), narrador, xornalista e humorista galego;

## Véxase tamén 
* **A Ponte de Domingos Flórez**
* **Fundación Wenceslao Fernández Flórez**
* **Palacete de Juan Flórez**
* **Pazo de García Flórez**
* **Rúa de Juan Flórez (A Coruña)**
Igrexa de San Xulián de Bastavales

A **igrexa de San Xulián de Bastavales** é un templo católico que se atopa no lugar de Soigrexa da parroquia de Bastavales do concello de Brión.

## Historia 
A igrexa foi construía en 1768 no lugar ocupado por unha anterior que databa do período románico. É obra dos mestres canteiros Xoán Antonio Nogueira, Tomás del Río e Manuel Varela, e a posíbel intervención do arquitecto Lucas Ferro Caaveiro.

## Características arquitectónicas 
Consta dunha única nave con planta de cruz latina e cuberta con bóveda de canón. En 1827 ergueuse un campanario de catro corpos superpostos, cuxas campás resoan nun famoso poema de Rosalía de Castro (*Cantares gallegos*, 1863):

O adro é de 1828 e o resto do conxunto (fonte, cruceiros, escalinata e capela do Carmo), de entre 1864 e 1932. Os retablos do interior proceden de diferentes talleres escultóricos: o retablo maior é de Xosé Ferreiro e os laterais de Gregorio Arias Mariño baixo deseño de Miguel Ferro Caaveiro e Melchor Prado.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Igrexa de San Xulián de Bastavales
Carballeira de Santa Minia

A **carballeira de Santa Minia** é unha carballeira que se atopa nun dos espazos públicos máis importantes do concello de Brión. Foi o lugar elixido dende sempre para as festas e reunións de veciños. Nela atópase o santuario de peregrinación de Santa Minia, unha mártir romana traída da catacumba de Santa Inés por Lois Tobío Fernández, e venerada o 27 de setembro. O corpo chegou a Brión o 1 de agosto de 1848.

A carballeira acolleu durante varios anos unha das mellores feiras que se celebran na comarca. A primeira celebrouse o 30 de marzo de 1912. En 1913 completouse o conxunto cunha fonte dedicada ao deus Hermes ou Mercurio, agasallo de Vicente Ramos. Nesta carballeira atópanse varios edificios que albergan servizos municipais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Carballeira de Santa Minia
A Trepa (homónimos)

Como topónimo **A Trepa** pode referirse a:

;En Galiza
***Fumaces e A Trepa**, antiga parroquia eclesiástica galega do arciprestado de Verín, na diocese de Ourense;
***A Trepa**, parroquia eclesiástica galega do arciprestado de Verín, na diocese de Ourense;
***Fumaces e A Trepa**, parroquia do concello de Riós;
****A Trepa**, lugar de dita parroquia;
***Fumaces e A Trepa**, parroquia do concello de Vilardevós.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Pilar Aymerich i Puig

**Pilar Aymerich i Puig**, nada en Barcelona en 1943, é unha fotógrafa catalá especializada en retrato e reportaxe.

## Traxectoria 
miniatura| Aymerich no MHC en 2004
Naceu no barrio de El Carmel de Barcelona en 1943. Estudou coas monxas e comezou a interesarse polo teatro co grupo de teatro de Horta. Posteriormente comezou a estudar dirección de teatro na Escola Dramática Adrià Gual. Ampliou os seus estudos en Londres, onde se iniciou na fotografía a partir de 1965. Tamén fixo prácticas de fotografía nos estudios Raphael de París.

En 1968 instálase en Barcelona como fotógrafa profesional e comeza a súa colaboración coa axencia CIS nun momento en que aínda existía a censura. Editou as súas fotografías en publicacións periódicas, primeiro en ''Serra d'Or*, *Destino*, *Triunfo*, e despois en *El País*, *Fotogramas*, *Cambio 16*, *La Calle* ou *Qué Leer''. Tamén realizou fotografías para carteis e portadas de discos e especializouse en retratos e reportaxes de temática diversa. Coas súas fotografías deixou testemuño  da morte de Franco, as manifestacións pola amnistía de febreiro de 1976 de «Llibertat, Amnistia i Estatut d'Autonomia», as Primeiras Xornadas Catalás da Muller, a manifestación do 11 de setembro, as loitas do movemento obreiro e a folga de fame de Xirinachs, entre outros moitos temas.

A partir de 1974 comezou a colaborar en medios audiovisuais. Participou en programas de TVE como *Personatges*, *Crear i viure* ou *La lluna*. Destaca a súa colaboración en varios libros dedicados a importantes mulleres catalás como Montserrat Roig, Federica Montseny, Mercè Rodoreda, Caterina Albert ou Maria Aurèlia Capmany e que deron lugar a varias exposicións dedicadas a elas.

## Exposicións 
Entre as súas exposicións destaca *1975-1979.* ''Memòria d'un temps'', sobre a Transición española en Cataluña, no Museu d'Història de Catalunya (2004).

En 2008 inaugurouse *Resistents. La cultura com a defensa*, coproducida polo Museu d'Història de Catalunya e a Obra Social Caixa Sabadell*,* con 71 retratos de Pilar Aymerich dos principais protagonistas da cultura catalá da segunda metade do século XX. Nese museo destaca tamén ''La nova cançó, la veu d'un poble'', comisariada pola autora e Xevi Planas coa colaboración de Juan Miguel Morales e Marina Vilageliu. A mostra facía un percorrido dende os inicios da Nova Cançó até a herdanza transmitida ás novas xeracións, e enxalzaba sobre todo o papel dos cantantes na loita antifranquista e no tránsito da ditadura á democracia. De gran formato, concibiuse como un percorrido dende a xerminación da canción catalá nos anos 50, os primeiros bailables en catalán en pleno franquismo, pasando pola aparición de artistas que deron visibilidade ás ansias de toda unha xeración e o impulso dado polos promotores que crearon e desenvolveron a industria discográfica catalá e en catalán. En 2021 foi recoñecida co Premio Nacional de Fotografía concedido polo Ministerio de Cultura de España.

## Fondo persoal 
O seu fondo persoal consérvase no Arxiu Nacional de Catalunya desde 2011.

## Notas
Península de Juminda

A **península de Juminda** (en ) é unha península situada na costa do condado de Harju, en Estonia.

## Xeografía 
miniatura|esquerda|Localización da península de Juminda.
A península limita coa baía de Hara (polo leste) e a baía de Kolga (polo oeste). A lonxitude da península é duns 13 km e o ancho (no sur) duns 6 km.

"Majakivi", a terceira pedra máis grande de Estonia, está situada na península de Juminda.

## Notas 
## Véxase tamén
Castelo de Kuressaare

O **castelo de Kuressaare** (en ; en ), tamén coñecido como **castelo episcopal de Kuressaare** (en ), é un castelo que se atopa na vila estoniana de Kuressaare, na illa de Saaremaa.

## Historia 
O rexistro escrito máis antigo que menciona o castelo de Kuressaare data da década de 1380, cando a Orde Teutónica comezou a súa construción para os bispos de Ösel-Wieck. Algunhas fontes afirman que o primeiro castelo foi construído con madeira. Como os habitantes de Saaremaa se opuxeron con firmeza aos esforzos estranxeiros para cristianizalos, o castelo foi construído sen dúbida como parte dun esforzo máis amplo dos cruzados para conseguir o control da illa. Desde o principio, foi un bastión do bispo de Saare-Lääne (en alemán: Ösel-Wiek) e permaneceu como un dos castelos máis importantes do bispado ata a súa disolución durante a Guerra de Livonia.

miniatura|esquerda|Plano do castelo e murallas de Kuressaare en 1710.
En 1559, Dinamarca-Noruega tomaron o control de Saaremaa e do castelo de Kuressaare. Durante este tempo, as fortificacións foron modernizadas. Tras a Paz de Brömsebro, que puxo fin á guerra de 1643-1645 entre Suecia e Dinamarca-Noruega, Saaremaa pasou a mans suecas. Os suecos continuaron coa modernización da fortaleza ata 1706. Despois da Gran Guerra do Norte, Saaremaa e o castelo de Kuressaare pasaron a formar parte do Imperio Ruso. No século XIX, o castelo foi usado como asilo de pobres.

Foi sometido a unha segunda restauración en 1968, esta vez dirixida polo arquitecto Kalvi Aluve. Hoxe o castelo alberga o Museo Saaremaa.

A finais do século XIV e principios do XV construíuse arredor do castelo unha muralla de 625 metros de lonxitude. Debido ás melloras realizadas nas armas de fogo, entre os séculos XVI e XVII engadíronse elementos defensivos adicionais. Erik Dahlbergh deseñou a fortaleza tipo Vauban con bastións e revelíns que aínda están en gran parte intactos. Cando a gornición rusa abandonou a fortaleza en 1711 despois da Gran Guerra do Norte, deliberadamente explotaron gran parte das fortificacións e o castelo, pero máis tarde restauraron parte del.

Kuressaare linnuse sissepääs.JPG|Ponte ao castelo.
Kuressaare castle - panoramio (3).jpg|Porta principal.
Kuressaare linnuse siseõu.jpg|Corte interior.
Kuressaare linnus, vahitorn.JPG|Atalaia.
Kuressaare linnus õhust.jpg|Vista xeral.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia de Estonia
* Arquitectura de Estonia

### Ligazóns externas 
* Museo de Saaremaa
* Asociación de Castelos e Museos arredor do Mar Báltico
Cidade da Selva

**Cidade da Selva** foi o nome dun conxunto de campamentos guerrilleiros que funcionou nos arredores de Casaio, Carballeda de Valdeorras, entre 1941 e 1946.

## Historia e características 
miniatura|Restos arqueolóxicos atopados na Cidade da Selva.

Calcúlase que no momento de maior actividade (antes da súa caída a mans da Garda Civil) este grupo de asentamentos guerrilleiros chegou a acoller máis dun cento de combatentes antifranquistas. Na Cidade da Selva celebráronse a maioría dos congresos da Federación de Guerrillas de León-Galicia, e alí estivo situado o estado maior da Federación.

Dende 2017 o proxecto de investigación Sputnik Labrego traballou sobre o terreo e deu a coñecer esta rede de asentamentos, a organización das partidas distribuídas nestes montes, a vida cotiá dos guerrilleiros e o papel da muller na guerrilla. Tamén traballaron na investigación sobre a mina de volframio de Valborraz xestionada polos nazis en Casaio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Pérez Pena, Marcos (2/9/2019). "É imposible entender a Cidade da Selva sen contextualizala co que estaba a pasar na Segunda Guerra Mundial" *praza.gal*.
Elena Brugioni

**Elena Brugione**, nada no Brasil no século XX, é unha escritora e profesora universitaria brasileira.

## Traxectoria 
Elena Brugioni é profesora de Literatura Africana e Estudos Poscoloniais no Departamento de Teoría da Literatura da Universidade Estatal de Campinas e profesora do Programa de Posgrao en Teoría e Historia da Literatura. Graduada en Letras Modernas pola Universidade de Boloña (2004). Foi  Pós-Doutor(a) na Universidade do Minho (2010-2015). É co-coordenadora do KALIBAN - Centro de Pesquisa em Estudos Pós-coloniais e Literatura Mundial (CNPq) da Unicamp e investigadora asociada do CESA - Centro de Estudos sobre África e Desenvolvimento da Universidade de Lisboa (CESA-ISEG). 

Publicou e desenvolveu investigacións nas áreas de Literatura Africana Comparada, Estudos do Océano Índico (Estudos do Océano Índico), Teoría Poscolonial e Literatura Comparada. Os seus intereses de investigación actuais céntranse na cartografía literaria e os paradigmas críticos para o estudo da literatura africana contemporánea e as narrativas visuais desde unha perspectiva postcolonial comparada.

## Obras 
* *Mia Couto: representação, história(s) e pós-colonialidade* (2012). Universidade do Minho. Centro de Estudos Humanísticos (CEHUM).
* *Literaturas africanas comparadas. Paradigmas críticos e representações em contraponto* (2019). Universidade Estadual de Campinas. ISBN 978-852-681-509-4. 216 páxs.
* *Estudos sobre o Océano Índico. Antologia de textos teóricos* (2020). CEsA, ISEG.
* *A Companion to João Paulo Borges Coelho. Rewriting the (Post)Colonial Remains* (2020). 
* *Ecocrítica(s): literatura e colapso ambientalter Lang* (2023).
* *A obra literária de João Paulo Borges Coelho. Panorama crítico* (2022). Editora Unicamp.
* *Violent Postcolonial Ecosystems. Environmental Crisis and Eco-Critique in João Paulo Borges Coelho’s Literary Writin*g (2024)

### Libros colectivos 
* *Áfricas Contemporâneas | Contemporary Africas* (2010). Lisboa: Húmus(coorganizadora)
* *Itinerâncias | Journeys. Percursos e Representações da Pós-colonialidade* (2012). Lisboa: Húmus. (coorganizadora)
* *Mia Couto – Representação, História(s) e Pós-colonialidade*. (2012). Lisboa: Húmus.
* *Prémios Literários – o poder das narrativas, as narrativas do poder* (2016). Porto: Afrontamento. (coorganizadora)
* “Histórias de bela tristeza”. Prefacio en: MANJATE, Lucílio. *A triste história de Barcolino, o homem que não sabia morrer* (2017). São Paulo: Kapulana [Vozes da África]
* *Desenvolvimento Combinado e Desigual. Por uma nova teoria da Literatura-Mundial* (2020). Editora Unicamp.

## Notas
Felicia de Fofe

**Felicidad Insuela Castro**, máis coñecida como **Felicia de Fofe**, foi unha cantareira galega.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cancioneiro Popular Galego
Grade (homónimos)

O termo **Grade** pode referirse a:

***Grade**, instrumento agrícola tradicional constituído por unha armazón de trabes.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Grade**, parroquia do concello de Chantada;
***A Gradeira**, lugar da parroquia de Toén, no concello de Toén;
***Esgrade**, lugar da parroquia de Cubilledo, no concello de Baleira;
***Xagrade**, lugar da parroquia de Orbán, no concello de Vilamarín.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Gradefes**, concello da provincia de León, en Castela e León.
Grañas

Como topónimo **Grañas** pode referirse a:

;En Galiza
***As Grañas do Sor**, parroquia do concello de Mañón;
***Os Grañas**, lugar da parroquia de Pousada, no concello de Sobrado.

## Véxase tamén
### Outros artigos
San Martiño de Grou (homónimos)

Como topónimo **San Martiño de Grou** pode referirse a:

;En Galiza
***San Martiño de Grou**, parroquia eclesiástica do arciprestado da Baixa Limia da diocese de Ourense;
***San Martiño de Grou**, parroquia do concello de Lobeira;
***San Martiño de Grou**, parroquia do concello de Lobios.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Beijerinck (cráter)

[miniatura|O cráter Beijerinck desde o [Apollo 17, foto da NASA. Coordenadas: [13.40 S, 151.84 E](https://geohack.toolforge.org/geohack.php?pagename=Beijerinck_(crater)&params=13.40_S_151.84_E_globe:moon_type:landmark). Diámetro: 76,77 km. Profundidade: descoñecida. Colonxitude: 209° á saída do sol. Epónimo: Martinus W. Beijerinck (microbiólogo holandés).]]
[miniatura|300px|Vista oblicua desde o [Apollo 13.]]
**Beijerinck** é un cráter de impacto lunar situado na cara oculta da Lúa. Sitúase ao sur do cráter máis grande Chaplygin, e ao nordés da enorme chaira "amurallada" Gagarin.

O bordo externo deste cráter está moi gastado e erosionado por posteriores bombardeos meteoríticos, specialmente na metade sur, con varios pequenos ou diminutos cráteres ao longo do seu bordo. O fondo interior, en contraste, está relativamente nivelado e sen marcas de impactos notables. Hai un pequeno pico central angulado preto do punto central do fondo.

O cráter foi nomeado en honra do microbiólogo e botánico holandés Martinus W. Beijerinck pola Unión Internacional de Astronomía (IAU) en 1970.  Antes de que lle desen ese nome, era coñecido como *Cráter 298*.

## Cráteres satélites 
Por convención estas estruturas son identificadas nos mapas lunares situando a letra no lado do punto central do cráter que está máis próximo ao de Beijerinck.

## Notas 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Parque Nacional de Karula

O **Parque Nacional de Karula** () é un parque nacional que se atopa na zona sur de Estonia. Estableceuse en 1979 como área protexida e en 1993 converteuse nun parque nacional. É o parque nacional máis pequeno de Estonia.

## Características 
O parque está situado nos concellos rurais de Antsla e Rõuge (no condado de Võru) e no concello rural de Valga (no condado de Valga). O parque abarca case un terzo das terras altas de Karula e caracterízase pola súa topografía montañosa, numerosos lagos, gran biodiversidade e paisaxe cultural tradicional. A flora do parque nacional é rica, e inclúe varias especies listadas en perigo en Estonia, como a orquídea do Báltico, a Daphne mezereum e o fento Botrychium matricariifolium; este último só se atopa en tres localidades de Estonia, e Karula é unha delas. A fauna inclúe tamén especies pouco comúns e ameazadas, como o morcego Myotis dasycneme, a aguia pomarina e a cegoña negra. Entre os mamíferos destacan os alces, os linces e os furóns.

## Galería 

Ähijärv.jpg
Karula vaade.jpg
Karula maastik.jpg
File: Sügis künkal.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Áreas protexidas de Estonia
Universidade Tsinghua

A **Universidade Tsinghua** (en chinés simplificado: 清华大学; en *pinyin*: Qīnghuá dàxué) é unha universidade pública chinesa situada no distrito de Haidian, en Beijing. É financiada polo Ministerio de Educación da República Popular da China, ao que pertence. Forma parte do Proxecto 211, do Proxecto 985 e do Plano Universitario Duplo de Primeira Clase. Tamén é membro da Liga C9.

A institución atópase no noroeste de Beijing, onde os antigos xardíns imperiais da dinastía Qing. A data de 2025, a universidade consta de 21 escolas e 59 departamentos, con facultades de Ciencias, Enxeñaría, Humanidades, Dereito, Medicina, Historia, Filosofía, Economía, Dirección de Empresas, Educación e Arte.
Bălți

**Bălți** é unha cidade con status municipal, sede da Rexión de Desenvolvemento do Norte da República Moldova. A cidade está situada no medio da estepa de Bălţu, cun relevo da chaira montañosa, a 138 km ao norte de Chisinau, a 65 km da fronteira con Romanía (UE), a aduana de Sculeni e a 120 km da fronteira con Ucraína, a aduana de Otaci. Limita cos distritos de Fălești, Glodeni, Rîșcani e Sîngerei. O municipio de Bălți é o terceiro centro urbano en termos de tamaño e poboación da República de Moldova, superado por Chisinau e Tiraspol. O municipio inclúe as aldeas de Sadovoe e Elizaveta. Nun contexto territorial, a cidade divídese en 3 sectores: Centro (incluíndo os barrios de Țigănia, Teioasa e Berestecico); Terrícolas (incluíndo os barrios de Jubiliar e Dacia); Slobozia e dúas formacións habitables Molodova, Balții Noi. O clima é continental temperado, e os ríos máis importantes que pasan pola cidade son Răut e Răutel. Como infraestrutura, a lonxitude total das estradas do municipio é de 220,7 km cunha superficie de 1.478,5 m². A cidade é un importante centro de transporte no norte da república, cunha infraestrutura desenvolvida que proporciona conexións por estrada, ferrocarril e aérea con todas as rexións da república e outros países. A industria do municipio está representada por 40 empresas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Bălți (en romanés)
* Aeroporto de Bălți-Leadoveni
Aeroporto de Bălți-Leadoveni

O **Aeroporto internacional de Bălți–Leadoveni** (en romanés: *Aeroportul Internațional Bălți-Leadoveni*, en ruso: *Международный Аэропорт Бельцы-Лядовены*) , código OMM: **33745**, tamén coñecido por **Aeroporto de Bălți-Leadoveni**, é o segundo aeroporto civil internacional de Moldova e un dos dous principais aeroportos de Bălți, que serve á cidade de Bălți e ao norte de Moldova para pasaxeiros civís e carga, voos regulares e chárter. O aeroporto internacional de Bălți-Leadoveni abriuse en 1987 para substituír o aeroporto de Bălți-Cidade, principalmente en rutas internacionais, e para facilitar o tráfico aéreo cara ao aeroporto internacional de Chișinău.

## Notas
Áreas protexidas de Estonia

As **áreas protexidas de Estonia** están reguladas pola *Lei de Conservación da Natureza* (en ), que foi aprobada polo parlamento de Estonia o 21 de abril de 2004 e entrou en vigor o 10 de maio de 2004. En total, Estonia ten 15&nbsp;403 áreas protexidas que cobren o 21% da terra do país e o 18% do territorio mariño e costeiro, incluíndo 6 parques nacionais: o Parque Nacional de Lahemaa, o Parque Nacional de Karula, o Parque Nacional de Soomaa, o Parque Nacional de Vilsandi, o Parque Nacional de Matsalu e o Parque Nacional de Alutaguse.

## Áreas protexidas 
[miniatura|[Reserva natural de Endla.]]
Como se indica no artigo 10.1: Unha zona será protexida como área protexida ou área de conservación especial por un regulamento do Goberno da República. Segundo a lei, as áreas protexidas son áreas mantidas en estado inalterado pola actividade humana ou utilizadas suxeitas a requisitos especiais onde se preserva, protexe, restaura, investiga ou introduce o medio natural. Hai tres tipos de áreas protexidas; parques nacionais, áreas de conservación da natureza e áreas de conservación da paisaxe (parques naturais).

A lei declara as seguintes 3 áreas de protección especial, que están designadas para a conservación de hábitats, para a preservación das cales se estima o impacto das actividades planificadas e as actividades susceptibles de danar o estado de conservación favorable dos hábitats están prohibidas: reserva natural estrita (artigo 29), zona de xestión especial (artigo 30) e zona de xestión limitada (artigo 31).

Na época da RSS de Estonia, só había cinco áreas protexidas clasificadas como *zapovedniks* ("reserva natural científica"): Vilsandi, Viidumäe, Endla, Nigula e Matsalu.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Axencia de Medio Ambiente de Estonia
Reserva natural de Endla

A **reserva natural de Endla** é unha reserva natural estabelecida en 1985 que se atopa no centro de Estonia.

## Características 
A reserva natural de Endla protexe un sistema de auga doce de turbeiras, mananciais e regatos. Como tal, xoga un papel importante na achega das augas do río Põltsamaa. A flora está dominada por arbustos de piñeiro e xuncos. Na reserva natural pódense atopar varias especies de orquídeas ameazadas. As aves raras ou ameazadas tamén usan a zona como lugar de cría. As instalacións para os visitantes inclúen un centro de visitantes, torres para a observación de aves e rutas naturais.

## Galería de imaxes

Endla nature reserve, boardwalk and observation tower in Jõgevamaa, Estonia (spring 2023).jpg|Reserva natural de Endla, paseo marítimo e torre de observación en Jõgevamaa (primavera de 2023).
Männikjärve raba hommik..jpg|Turbeira Männikjärve.
EndlaRaba2.jpg|Vista da tubeira Männikjärve dende a torre do sur.
Hommik laukaserval, Endla LK.jpg|Madrugada en Endla.
Sopa allikas1.jpg|Manacial Sopa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Áreas protexidas de Estonia
NyxAir

**NyxAir OÜ** é unha aeroliña rexional estoniana con sede en Talín que opera servizos regulares e chárter, tanto de pasaxeiros como de carga.

NyxAir fundouse en 2017 e o 7 de xuño de 2018 a Axencia de Transporte de Estonia emitiu o seu Certificado de Operador Aéreo (AOC). En Finlandia a compañía realiza voos dende Helsinqui ata Jakobstad-Kokkola, Savonlinna, Kemi e Jyväskylä dende maio de 2021. NyxAir tamén realizou voos domésticos en Suecia en nome de Air Leap. Desde marzo de 2022 voa de Estocolmo-Bromma a Trollhättan en nome da aeroliña local sueca Västflyg. Ademais, a aeroliña opera voos de carga.

## Frota 
miniatura|252x252px|Saab 340 operando para Skåneflyg aterrando en Bromma
En abril de 2025 a frota de NyxAir estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da aeroliña
Parque Nacional de Lahemaa

O **Parque Nacional de Lahemaa** () é un parque nacional que se atopa na zona norte de Estonia, a uns 70 km ao leste de Talín. Limita ao norte co golfo de Finlandia e coa a autoestrada de Tallin-Narva (E20) ao sur. A súa área abrangue 747 km² (incluíndo 274,9 km² de mar). Foi a primeira zona designada como parque nacional da antiga Unión Soviética. É o parque máis grande de Estonia e un dos maiores parques nacionais de Europa. A súa carta reclama a preservación, a investigación e a promoción das paisaxes, dos ecosistemas, da biodiversidade e do patrimonio nacional do norte de Estonia.

## Historia 
O nome Lahemaa procede da parte máis estudada e visitada da costa norte de Estonia, onde catro grandes penínsulas (Juminda, Pärispea, Käsmu e Vergi) están separadas entre si por catro baías (Kolga, Hara, Eru e Käsmu). Lahemaa tradúcese aproximadamente como "terra de baías".

Hai catro mansións situadas no parque nacional: a mansión de Palmse, a pintoresca mansión de Vihula, a mansión de Kolga e a mansión barroca de Sagadi, a mansión máis visitada de Estonia que, xunto coas outras tres, forman un dos grupos de mansións máis insólitas do país.

Antes de 1991, a Unión Soviética tiña unha gran base submarina secreta en Hara. A base foi construída na década de 1950 durante o apoxeo da guerra fría. As ruínas desta antiga base submarina soviética atópanse agora enteiramente en Lahemaa, preto do faro de Lahemaa.

## Galería 

Hara island, 2008-05.jpg|Illa de Hara.
Altja jõgi Lahemaal.jpg|Río Altja.
Kiiu-Aabla bussipeatus.jpg|Parada de bus de Kiiu-Aabla.
Majakivi.jpg|Pedra Majakivi.
Valgejõgi 2009.jpg|Río Valgejõgi.
Joaveski juga Loobu jõel.JPG|Río Joaveski.
Viru Bog, Parque Nacional Lahemaa, Estonia, 2012-08-12, DD 60.JPG|Turbeira de Viru.
Altja, Parque Nacional Lahemaa, Estonia, 2012-08-12, DD 17.JPG|Vivenda tradicional, en madeira e palla.
Palmse manor, Parque Nacional Lahemaa, Estonia, 2012-08-12, DD 04.JPG|Mansión de Palmse.
Viru Bog, Parque Nacional Lahemaa, Estonia, 2012-08-12, DD 26.JPG|Turbeira de Viru.
Viru Bog at winter.jpg|Turbeira de Viru no inverno.
Base soviética de submarinos, Parque Nacional Lahemaa, Estonia, 2012-08-12, DD 04.JPG|Antiga base submarina soviética.
Mähu kivid II.jpg|Bloques erráticos preto da vila de Pärispea.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Áreas protexidas de Estonia
Concello de Aguascalientes

**Aguascalientes** é un concello do Estado de Aguascalientes, en México. Limita ao norte con San José de Gracia, ao sur con Estado de Jalisco e Chimalhuacán, ao leste con Charo e ao oeste con El Llano. Abrangue unha superficie de 83,80&nbsp;km², e a súa poboación era de 56&nbsp;243 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Aguascalientes.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Concello de La Paz, Baixa California Sur

**La Paz** é un concello do Estado de Baixa California Sur, en México. Limita ao norte con Loreto e Comondú0, ao sur con Los Cabos, ao leste con Mar de Cortés e ao oeste con Océano Pacífico. Abrangue unha superficie de 83,80&nbsp;km², e a súa poboación era de 56&nbsp;243 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é La Paz.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas