Bianca e Fernando

***Bianca e Fernando*** é unha ópera en dous actos con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Domenico Gilardoni na súa primeira versión, estreada o 30 de maio de 1826 no Teatro San Carlo de Nápoles.

Esta ópera case non se representa na actualidade, non aparecendo nas estatísticas de Operabase entre as óperas representadas no período 2005-2010. A pesar de non ser unha das obras máis coñecidas de Bellini, a súa aria para soprano *Sorgi, o padre* pode escoitarse de cando en vez en recitais.

## Historia 
Existen dúas versión desta ópera: a primeira, titulada ***Bianca e Gernando*** (1826) ten libreto escrito por Domenico Gilardoni e baseado en *Bianca e Fernando alla tomba di Carlo IV, duca di Agrigento* (*Bianca e Fernando na tumba de Carlos IV, duque de Agrigento*) de Carlo Roti, publicado en Nápoles en 1825. Gilardoni estreouse no xénero operístico con esta versión e o seu libreto presenta un aspecto máis literario que teatral. Esta versión foi estreada no Teatro San Carlo de Nápoles o 30 de maio de 1826 e supuxo un éxito inmediato de público e crítica cun elenco de primeira orde con nomes como Henriette Méric-Lalande (Bianca), Giovanni Battista Rubini (Fernando) e Luigi Lablache (Filippo).

A partitúra autógra autógrafa incompleta está no Conservatorio de San Pietro a Majella de Nápoles. As copias están no mesmo conservatorio e no Museo Bellini de Catania.

### A segunda versión 
A segunda versión, ***Bianca e Fernando*** (1828) ten libreto modificado por Felice Romani, quen se convertería en colaborador de Bellini en sete das súas óperas, e por un poeta anónimo de Milán. A primeira representación de *Bianca e Fernando* tivo lugar con ocasión da inauguración do novo Teatro Carlo Felice de Xénova, o 7 de abril de 1828. A revisión ocupou ao compositor dende principios de febreiro ata principios de abril de 1828. A partitura da nova versión pode ser reconstruída case por completo (agás o allegro da sinfonia) en base a diversas fontes, incluídas as copias da primeira versión sobre as que Bellini anotou as modificacións. Os intérpretes principais na estrea da segunda versión o 7 de abril foron Adelaide Tosi (Bianca), Giovanni David (Fernando) e Antonio Tamburini (Filippo) e o resultado foi excelente. Porén, *Bianca e Fernando* non se chegou a estabilizar no repertorio e sufriu inevitáblemente a comparación cos traballos posteriores.

As principais modificacións foron:
* O engadido do segundo movemento da *sinfonia* (allegro).
Acto I
* A substitución da cabaletta pola cavatina de Fernando (*Ascolta, o padre, i gemiti* en lugar de *Il brando immergere*);
* A substitución da cabaletta pola cavatina de Filippo (*O contento desiato* en lugar de *Cessa crudel pensiero*);
* A substitución do verso da cabaletta do terzetto Fernando-Filippo-Viscardo (*Col brando di morte* en lugar de *Tu speri, o superbo*);
* A substitución da cavatina de Bianca.
Acto II
* A substitución do solo de clarinete por un solo de frauta no preludio da romanza de Bianca;
* A adición do coro *Tutti siam* (destinato a pasar en *Zaira* e *Norma*);
* A adición da aria de Fernando
* Parte do terzetto Bianca-Fernando-Carlo
* A adición da escena e aria final de Bianca en lugar dunha peza máis breve xuntos.

## Reutilización de materiais 
Bellini reutilizou todo o material motívico da súa *Sinfonía en Do menor*, composta durante os seus anos de estudo no conservatorio de Nápoles, en *Bianca e Fernando*. A primeira parte do tempo lento converteuse na introdución da escena da prisión de Carlo, no segundo acto; mentres que a segunda parte foi empregada ao inicio do *terzetto* seguinte, mentres Bianca e Fernando entran no cárcere. O *Allegro* converteuse no peche do final do primeiro acto.

No final da segunda versión, Bellini aquelou o arioso de Nelly *Salvini, alle tue piante* ao novo arioso de Bianca *Crudele, alle tue piante*.

Á vez, *Bianca e Fernando* deu numerosas melodías ás óperas *Zaira*, *Norma*, *Beatrice di Tenda* e *I puritani*.

## Personaxes 
### Primeira versión 
### Segunda versión 
## Características xerais 
Esta ópera é pouco coñecida e nalgúns aspectos inmatura, porén *Bianca e Fernando* contén o xermolo de moitos dos trazos característicos da personalidade de Bellini. A partir do argumento que, se ben faise innecesariamente complicado, xira en torno ao tema predilecto da recomposición dun universo de afectos desgarradores: neste caso a reunificación da familia do duque Carlo, desmembrada polas intrigas de Filippo. Este tema é central na súa ópera *Zaira*, baseada nun tema sorprendentemente similar, e é diversamente abordado en *La sonnambula* e *Norma*.

Todo o drama tende polo tanto ao encontro entre os dous irmáns e á sucesiva escena do cárcere, na que se encontran co seu pai, ao que crían morto. A maior parte desta ópera, incluso musicalmente, dá comezo co dueto de Bianca e Fernando, que espertou o entusiasmo do público napolitano, e cuxo implacable diálogo alcanza unha temperatura moi alta -incluso máis que as partes pechadas- , anticipando en termos de sínteses a gran forza dramática que acadou Giuseppe Verdi

## Argumento 
A acción ten lugar en Agrigento, entre os séculos XIV e XV.

### Antecedentes 
O ambicioso Filippo encerrou no cárcere a Carlo, duque de Agrixento, para usurpar o trono. Fernando, fillo de Carlo, foi levado posteriormente ao desterro sendo un neno, mentres que Bianca, a súa filla, viúva do duque de Messina e nai do pequeno Enrico, ignorando a trama de Filippo accedeu a converterse na súa esposa. Fernando, agora adulto, regresa á súa patria co propósito de vingar ao seu pai, a quen cría morto.

### Acto I 
Baixo o nome falso de Adolfo, soldado de fortuna, Fernando preséntase na corte de Agrixento e ofrece os seus servizos ao novo duque. Adolfo fai saber a Viscardo, secuaz de Filippo, que viu morrer a Fernando. Filippo recibe a noticia con ledicia e contrata a Adolfo sen pensalo, meditando encargarlle a tarefa de que mate a Carlo.

Bianca preséntase na corte para encontrarse co seu futuro esposo. Alí coñece a Fernando, mais logo de tantos anos non o recoñece. De feito sospeita del. Fernando, pola súa parte, está convencido de que a súa irmá é cómplice do usurpador.

### Acto II 
Filippo ordena ao falso Adolfo que acuda á prisión para matar a Carlo, anunciándolle tamén a inminente voda con Bianca. O vello confidente Clemente informa a Fernando de que Bianca desexa velo. Finalmente os irmáns se encontran cara a cara. Cando se recoñecen, Fernando revela a Bianca a trama de Filippo. Os dous se dirixen ao cárcere para liberar a Carlo, seguidos polo compañeiro de armas de Fernando, cando aparece Filippo co pequeno Enrico, ameazando con matalo se Fernando non se rende. Porén Clemente o desarma e o tirano é derrocado finalmente.

## Arias célebres 
* *A tanto duol*, cavatina de Fernando (acto I)
* ''Ah! che l'alma invade un gel!*, concertato (acto I)
* *Sorgi, o padre*, romanza de Bianca (acto II)
* *T'inoltra [...] No! mia suora più non sei...* duetto de Bianca e Fernando (acto II)
* *Tutti siam?*, coro (acto II)
* *Da gelido sudore*, romanza de Carlo (acto II)

## Gravacións 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Holden, Amanda (Ed.), *The New Penguin Opera Guide*, Nova York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-14-029312-4
* Osborne, Charles, *The Bel Canto Operas of Rossini, Donizetti, and Bellini*, Portland, Oregón: Amadeus Press, 1994 ISBN 0-931340-71-3
* *Atti del Convegno di studi sull'opera «Bianca e Fernando» di Vincenzo Bellini*, Genova 1979

### Ligazóns externas 
* *Bianca e Fernando'' en Operone.de