HLA-DM

O **HLA-DM** (antíxeno leucocitario humano DM) é unha proteína intracelular implicada no mecanismo de presentación de antíxenos en células presentadoras de antíxenos do sistema inmunitario. Faino axudando á carga do péptido nas proteínas unidas a membrana do complexo maior de histocompatibilidade (MHC) de clase II. O HLA-DM está codificado nos xenes HLA-DMA e HLA-DMB do cromosoma 6 humano.

O HLA-DM é unha chaperona molecular que funciona nos lisosomas e endosomas en células do sistema inmunitario. Concretamente, funciona en células presentadoras de antíxenos, como macrófagos, célula dendríticas e células B. ao interaccionar con moléculas do MHC de clase II. O HLA-DM protexe as moléculas do MHC de clase II da degradación, e regula tamén qué proteínas ou péptidos se unen a elas.

## Xenética 
Os xenes que codifican o HLA-DM están localizados na rexión MHCII do cromosoma 6 humano. Isto pode afectar ao ben que responde o sistema inmunitario aos invasores alleos.

O HLA-DM é necesario para liberar a molécula CLIP das moléculas do MHC de clase II, para protexer (pola súa acción de chaperona) moléculas MHC baleiras contra a desnaturalización, e para controlar a carga correcta e liberación de péptidos no suco de unión a péptidos. Tamén interacciona fortemente coa proteína chaperona HLA-DO. Por exemplo, unha correcta presentación do antíxeno favorece a activación de células T e a xeración e supervivencia de células T de memoria. Sen ela, as células T que abandonan o seu lugar de produción e entran nos vasos circulatorios do corpo non serán activadas contra un perigo. Así, o sistema inmunitario non poderá matar células perigosas ou infectadas e non reaccionará rapidamente contra unha segunda infección.

#### Estabilización de molécuĺas do MHC de clase II e función de chaperona 
O pH baixo dos lisosomas podería causar a desnaturalización ou proteólise das moléculas do MHC de clase II. A unión do HLA-DM ao MHC estabilízao e protéxeo da degradación, ao cubrir as superficies hidrófobas. A degradación do antíxeno podería tamén producirse, o que resultaría na súa incapacidade de unirse ao suco de unión ao péptido. Así, cómpre a presenza do HLA-DM para protexer as proteínas contra o ambiente lisosómico. Con frecuencia, este péptido é obtido directamente do receptor de célula B, que o internaliza. Por medio da expulsión de CLIP no momento apropiado, o HLA-DM asegura que o antixeno correcto se poderá unir ás moléculas do MHC e impide que ambos se degraden. A unión entre o HLA-DM e o HLA-DO é menos forte a pH baixo, pero en conxunto é moito máis forte que a unión do HLA-DM a moléculas do MHC. Cando un péptido se une ao locus P1 no suco de unión a péptidos, está unido establemente. Isto tamén impide a unión do HLA-DM ao MHC, impedindo a desestabiliación da interacción péptido-MHC.

Durante o desenvolvemento da célula B, o HLA-DM exprésase primeiro nas etapas iniciais na medula ósea. A expresión despois continua sendo alta durante o desenvolvemento e a vida da célula B, ata que a célula B se diferencia nunha célula plasmática e despois a expresión do HLA-DM decrece.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Resumo feito no Davidson College (xerado por estudantes)
* http://www.pdb.org/pdb/explore/explore.do?structureId=2BC4 Protein Data Bank