Ara de Eiras

A **Ara de Eiras** é un altar romano adicado á divindade Bandua, atopado na parroquia de Eiras, no concello de San Amaro, preto do castro de San Cibrao de Las. Está labrada en granito e conta cunha inscrición en latín distribuída en cinco liñas. Na base de datos Hispania Epigraphica está catalogada como altar votivo co número 16708.

## Descrición 
A ara atópase no xardín da familia Tizón e, polo tanto, nunha propiedade privada., onde se presenta a fotografía dun baleirado de xeso e aporta as seguintes medidas: alto de 0,44; ancho de 0,28; letras de 0,06. A lectura que acompaña é a seguinte: BANDV/A IANOE/LICA FAE/NIRVSAE/ ARAM V(otum) S(olvit). Ofrécese a seguinte descrición:

Como denominador común á maioría dos investigadores figura o convencemento de que o epíteto de Bandua alude ao nome do castro de San Cibrao de Las, aínda que son notables as diverxencias nese posible topónimo que cada investigador achega: **Lansbriga*, **Laniobriga*, **Laniobriga*, **Alaniobriga* e, máis recentemente, *Lámbrica*. A máis estendida é aquela que na segunda liña quixo ver o topónimo “*Lans*” lendo "*Bandua Lansbricae*". A erosión da ara e as dificultades para o seu estudo están na orixe de tanta discrepancia.

miniatura|Detalle da inscrición da ara de Bandua de Eiras.
González Iglesias, que fotografou a ara en 2007, afirma ver na segunda liña un M, lendo "*Lámbrica*".

### Posible interpretación 
Segundo González Iglesias podería lerse así: BANDUA? LAMBRICAE AEMILIUS REBURRINUS VOTUM SOLVIT, o que viría a dicir: “*A Bandua de Lambrica Aemilio Reburrino cumpriu o seu voto*”. O interrogante indica que a primeira letra ou nexo que vemos na segunda liña non está claro nin é aínda definitiva a súa lectura.

miniatura|Ara de Bandua de Eiras en 2007.
:**BANDV**
:**A? LAMB**
:**RICAE AE**
:**MILIVS RE**
:**BURRN V S**

A ara está adicada por *Emilio Reburrino*, ao deus ou deusa prerromana Bandua, unha divindade ancestral que recibía culto en sociedades xa romanizadas. As elites engadiron deuses romanos aos seus cultos, pero non esqueceron os ancestrais. Tanto é así que, en innumerables ocasións, se producen fenómenos chamados de sincretismo, onde se tratan de conciliar cultos antigos coa relixión imposta polos conquistadores.

López Cuevillas opina que Bandua debeu recibir culto na cima do monte de San Trocado:

A epígrafe, ademais de dar o primeiro nome escrito coñecido na contorna, *Emilio Reburrino*, fala da pertenza de Bandua ao territorio da «*cidade fortificada de Lam ou Lámbrica*», o castro de San Cibrao de Las, posible centro político, administrativo e relixioso daquel territorio, tendo en conta as súas grandes dimensións en relación con outros establecementos castrexos veciños.

### Sobre o lugar de aparición 
Non hai datos arqueolóxicos que confirmen o lugar de aparición da ara de Eiras. É inmemorial a súa presenza na aldea, na contorna da reitoral, da igrexa e dos pazos de Eiras, onde apareceron evidencias dunha vila romana, restos dun mosaico e tégulas, ademais duns curiosos perpiaños con decoración reticulada nos muros da igrexa. Tamén hai que facer mención á existencia dun pequeno castro sen escavar, do que se conserva o microtopónimo (*O Castro*).

Aínda quedan bastantes misterios por resolver na epígrafe da ara de Eiras, como a concordancia entre Bandua e Lambrica ou a primeira letra da segunda liña (un **a** algo diferente das do resto da inscrición), pero a súa pertenza a mans privadas e a inaccesibilidade desta fonte arqueolóxica e histórica fan moi difícil o seu estudo.

## Identificadores 
Hispania Epigraphica: Altar votivo 16708.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  Recoméndase ver a páxina 6 do documento en PDF.
*