Comisión de Ensaios dos Estados Unidos

A **Comisión de Ensaios dos Estados Unidos** (en inglés: *United States Assay Commission*) foi unha axencia do Goberno dos Estados Unidos en vigor desde 1792 ata 1980, encargada de supervisar as emisións anuais de moedas de prata e de ouro —e nos últimos anos tamén de metal común— producidas pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, para garantir o cumprimento das súas especificacións legais.

Aínda que algúns dos seus membros estaban predeterminados pola lei, a maior parte das persoas comisionadas nomeábase anualmente entre destacadas personalidades estadounidenses. O nomeamento da Comisión de Ensaios era moi solicitado, en parte porque os seus membros recibían unha apreciada medalla conmemorativa. Estas medallas, diferentes cada ano, son extremadamente raras, coa excepción da de 1977, que se vendeu ao público xeral.

A creación da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos foi autorizada pola Lei da Moeda de 1792 e a partir de 1797 reuniuse a maioría dos anos na Casa da Moeda de Filadelfia para comprobar o peso e a lei das moedas de ouro e de prata. En 1971 foi a primeira vez que a Comisión se reuniu mais sen moedas para analizar en metais preciosos, dado que xa non existían; así as cousas, en 1977 o presidente Jimmy Carter deixou de nomear os membros da Comisión que eran da súa competencia e en 1980 asinou unha lei que a abolía formalmente.

## Historia 
### Fundación e primeira etapa (1792-1873) 
Xa en xaneiro de 1791, o secretario do Tesouro Alexander Hamilton presentou ao Congreso un informe no que propuña a creación dunha fábrica pública de moeda. No seu informe, Hamilton concluía o seguinte:

En resposta ao informe de Hamilton, na Lei da Moeda de 1792 que o Congreso aprobou, ademais de establecer a normativa para a cuñaxe das moedas da nova nación, dispuxo unha especie de versión americana do xuízo británico do *Pyx*:

O xaneiro seguinte, o Congreso aprobou unha lei que cambiaba ao segundo luns de febreiro a data da reunión dos funcionarios designados como comisionados, aínda que as reunións non se levaron a cabo inmediatamente, xa que a Casa da Moeda aínda non realizaba cuñaxes de ouro nin de prata. A cuñaxe de prata comezou en 1794 e a de ouro en 1795, e desas moedas gardáronse xa algunhas para o seu ensaio. O primeiro documento da Casa da Moeda que menciona pezas gardadas para ensaiar é de xaneiro de 1796, e indica que se apartaron exactamente 80 dólares de prata. Os primeiros comisionados para o ensaio non se reuniron ata o luns 20 de marzo de 1797, un mes máis tarde da data prescrita. Despois de o facer, as reunións anuais tiveron lugar cada ano ata 1980, bardante en 1817, xa que nesa data non se cuñara ouro nin prata desde a última reunión —ata 1837, a Comisión examinou as pezas desde a última proba, no canto dun ano natural concreto—. Como resposta, o 3 de marzo de 1801 o Congreso cambiou a designación dos funcionarios que debían asistir, que serían: o "xuíz de distrito de Pensilvania, o fiscal dos EEUU no distrito de Pensilvania e o comisionado de préstamos do Estado de Pensilvania". A reunión tivo lugar finalmente o 27 de abril de 1801. As sesións de 1806 e de 1815 sufriron demoras por mor de andazos de doenzas en Filadelfia; e a de 1812 celebrouse cun mes de atraso por unha forte treboada de neve que impediu que os comisionados chegasen á Casa da Moeda de Filadelfia. En 1817 non se celebrou ningunha reunión, por dous motivos: un incendio danara a Casa da Moeda de Filadelfia o ano anterior e, ademais, non se producira cuñaxe ningunha en ouro nin en prata. En 1818, o Congreso substituíu o colector do porto de Filadelfia polo comisario de préstamos de Pensilvania como membro da Comisión de Ensaios. Coa Lei dea Moeda de 1834,o Congreso eliminou a inhabilitación automática dos funcionarios da Casa da Moeda no caso dun ensaio desfavorable, e deixou a decisión nas mans do presidente.

A Lei da Moeda de 1837 estableceu a Comisión de Ensaios na forma que tería durante a maior parte do resto da súa existencia. Dispuña que se realizase:

O procedemento habitual para o nomeamento de membros da Comisión logo de iniciados os nomeamentos públicos iniciábase con que o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos lle enviase ao presidente do país unha listaxe de candidatos para a súa aprobación.

En 1861, ao estoupar a guerra civil estadounidense, Carolina do Norte uniuse aos Estados Confederados. A Casa da Moeda de Charlotte, tomada polos confederados, acabou pechando ao se esgotar os cuños que se enviaran desde a de Filadelfia, xa que non puido conseguir máis. No entanto, enviáronse desde Charlotte ata Filadelfia 12 moedas de cinco dólares de ouro atravesando as liñas inimigas, en outubro de 1861, que a Comisión de Ensaios analizou en 1862 e comprobou que eran correctas.

En 1864, ante a escaseza do níquel que se utilizaba para a aliaxe coa que se cuñaba a moeda dun centavo, o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos James Pollock pediulle á Comisión dese ano que opinase acerca dun posible substituto do níquel nesa aliaxe de cuproníquel utilizada no centavo, e os membros aprobaron o chamado bronce francés, cun 95 % de cobre e un 5 % de estaño ou cinc, como aliaxe substituta para o céntimo, así como unha proposta para unha moeda de dous céntimos. Pollock enviou as súas conclusións ao secretario do Tesouro, Salmon P. Chase, quen llas remitiu xunto cun proxecto de Lei da Moeda ao senador por Maine William P. Fessenden, presidente do Comité de Finanzas do Senado. A Lei da Moeda de 1864 foi asinada polo presidente Abraham Lincoln o 22 de abril de 1864.

### Etapa intermedia (1873-1949) 
[miniatura|290x290px|"É evidente que algunhas moedas desta entrega carecen da tolerancia legal". Extracto da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos de [1921, onde se detallan os problemas dos cuartos de dólar de 1920-D, algúns dos cales foron cuñados con prata excesivamente pura.]]

Unha nova norma, a Lei da Moeda de 1873, serviu como revisión de todas as leis anteriores acerca da moeda e a cuñaxe nos Estados Unidos, e supuxo a supresión de varias moedas, entre elas a de dous céntimos. Esta lei tamén modificou o perfil dos funcionarios que debían formar parte da Comisión de Ensaios:

A lei tamén esixía que a Casa da Moeda reservase para o ensaio unha de cada mil moedas de ouro cuñadas e unha de cada dúas mil de prata. Igualmente, indicaba o procedemento para apartar esas moedas, selalas en sobres e colocalas nunha caixa para que a abrisen os comisionados de ensaio.

A Comisión de Ensaios de 1881 descubriu que aproximadamente 3.000 moedas dun dólar de prata cuñados na Casa da Moeda de Carson City (1881-CC) foran cuñados nunha aliaxe de 892 milésimas de prata, no canto das 900 esixidas pola lei. Non está claro se o Tesouro tomou algunha medida para evitar a posta en circulación das pezas cuñadas. Pola súa banda, a Comisión de Ensaios de 1885 detectou un só dólar de prata que tiña 0,098 gramos de prata por baixo das especificacións, tendo en conta que a tolerancia era de 0,097 gramos. 

Xa no século XX, en 1921, A Comisión de Ensaios descubriu algunhas moedas cuñadas na Casa da Moeda de Denver que estaban cuñadas con prata de 905 ou de 906 milésimas, por riba da tolerancia legal. Unha investigación achou que algúns lingotes que foran rexeitados e que estaban destinados á súa fundición foran utilizados para a cuñaxe das moedas. Tamén a principios do século XX, a Casa da Moeda de San Francisco cuñou moedas de prata para as Filipinas, que daquela eran unha posesión estadounidense, e esas pezas foron incluídas tamén nos ensaios da Comisión. Do mesmo xeito, incluíronse como obxecto de ensaio por parte da Comisión as moedas estadounidenses cuñadas con acabamento especial (*proof*) para coleccionistas, aínda que non as cuñadas por contratos con países estranxeiros.

A caixa onde se apartaban as moedas para a Comisión de Ensaios era de palisandro, de tres pés cadrados (0,91 metros cadrados) e selada con pesados cadeados. En 1940, a cantidade de moedas para ensaiar chegou a ser de 79.847 pezas, todas de prata, xa que non se cuñou ningunha de ouro, e en 1941, moitas das moedas reservadas para o ensaio non puideron gardarse na caixa e tiveron que ser colocadas en caixas de embalaxe, que rebordaban sobres selados coas moedas. e en 1947, o Congreso viuse obrigado a reducir a cantidade de moedas para o ensaio, baixando a proporción das moedas de prata desde unha de cada 2.000 a unha de cada 10.000. Esta redución fíxose a instancias do Departamento do Tesouro, xa que ter que almacenar tantas moedas para o ensaio supuña unha carga para a Casa da Moeda.

### Derradeiros anos e abolición (1950-1980) 
[miniatura|290x290px|A [Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|directora da *US Mint*, Nellie Tayloe Ross, dirixindo a Comisión de Ensaios de 1952.]]

Na década de 1950, os numismáticos competían por seren nomeados membros da Comisión de Ensaios. Os designados non recibían remuneración ningunha, mais o nomeamento era moi prestixioso e levaba consigo unha prezada medalla emitida pola Casa da Moeda, que variaba anualmente. O procedemento modificouse para que o director da Casa da Moeda presentase os nomes de máis persoas das que finalmente serían nomeadas como comisionadas, elección que se facía na Casa Branca. e polo Servizo de Impostos Internos. O director da Casa da Moeda recibía nomeamentos para formar parte da Comisión de lexisladores, organizacións políticas, funcionarios do Goberno e membros civís da poboación.

En 1971 foi a primeira vez que a Comisión de Ensaios non tivo ningunha moeda de prata para examinar, xa que a Casa da Moeda non cuñou ningunha para a circulación durante o ano 1970. Só se reservou para o ensaio unha de cada 100.000 destas moedas revestidas dun cuarto de dólar, e unicamente unha de cada 200.000 das de dez centavos. 

Na reunión de 1974, descubriuse un dólar Eisenhower de cuproníquel que pesaba 0,97 gramos por baixo das especificacións e, logo de consultar a normativa, considerouse que entraba dentro do aceptable. O numismático Charles Logan, no seu artigo de 1979 sobre a inminente fin da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos, afirmaba que este incidente puña de manifesto o problema básico do ensaio anual: "en primeiro lugar, os membros non coñecían exactamente como se facía o seu traballo nin cales eran os requisitos; e en segundo lugar, mesmo se a moeda dun dólar fose considerada como defectuosa, iso tería poucas consecuencias, excepto a de provocar unha maior vixilancia na Casa da Moeda".

[miniatura|240x240px|Moeda elongada do [Comercio|comerciante numismático Leonard W. Stark, membro da Comisión de Ensaios de 1963.]]

A principios de 1977, a directora saínte da *US Mint*, Mary Brooks, enviou unha listaxe de 117 persoas candidatas ao novo presidente, Jimmy Carter, das que cumpriría seleccionar unha ou dúas ducias de nomes. Carter negouse a facer ningún nomeamento público, ao considerar innecesaria a Comisión de Ensaios, xa que a Casa da Moeda xa realizaba o mesmo traballo a través de controis internos rutineiros, e tendo en conta que os 2.500 dólares anuais asignados supuñan un mal uso do diñeiro dos contribuíntes. . Nas Comisións de Ensaios de 1977 a 1980 só houbo membros do Goberno. Así e todo, houbo numismáticos que solicitaron formar parte da comisión de 1978.

A reunión de 1979, á que asistiron os membros representantes do Goberno e a directora da Casa da Moeda, Stella Hackel Sims, celebrouse con oito días de demora, o 22 de febreiro, por mor de problemas de axenda. En agosto, o columnista Jack Anderson considerou que a Comisión era un exemplo de dispendio en Washington e caracterizou así as súas actividades: "hai máis dunha década que o Goberno deixou de pór ouro e prata nas súas moedas, mais a Comisión segue a celebrar o seu xantar anual; solemnemente, os comisionados miden as cantidades de metais non preciosos nas moedas dos Estados Unidos e cuñan unha medalla para conmemorar as súas actividades, e este exercicio inútil custa aos contribuíntes uns 20.000 dólares anuais". Como dixo o coleccionista de moedas e tamén columnista Gary Palmer en 1979: "a quen lle importa realmente se unha moeda dun cuarto de dólar de cuproníquel se desvíe un gran ou dous".

O 14 de marzo de 1980, Carter aprobou unha lei que suprimía formalmente a Comisión de Ensaios dos Estados Unidos, xunto con outras axencias, tal e como recomendara o seu proxecto de reorganización. O presidente escribiu unha declaración na que xustificaba que coa fin das cuñaxes de ouro e de prata a necesidade da comisión diminuíra. Os representantes do sector numismático amosaron a súa oposición á fin da Comisión, ao considerar que o gasto era pequeno e que pagaba a pena manter a tradición, aínda que coincidían en que se convertera nun anacronismo. No momento da súa supresión, a Comisión de Ensaios era a comisión gobernamental con máis antigüidade. En 2000 e 2001, o congresista por Nova Jersey Steven Rothman presentou un proxecto de lei para reactivar a Comisión de Ensaios, e afirmou que o seu restablecemento garantiría a confianza do público nas moedas de ouro, de prata e de platino cuñadas pola Casa da Moeda para coleccionistas. Este proxecto de lei non saíu adiante.

## Funcións e actividades 
[miniatura|A [Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|directora da *US Mint*, Nellie Tayloe Ross, observa como dous membros da Comisión de Ensaios de 1942 pesan unha moeda.]]

A función xeral da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos era o exame das moedas de ouro e de prata cuñadas na Casa da Moeda, para se asegurar de que estas cumprían as especificacións fixadas pola lei. 

Na maioría dos anos, os comisionados formaban parte dun destes tres comités: o de reconto, o de pesaxe ou o de ensaio. O comité de reconto verificaba que a cantidade de cada tipo de moeda nos paquetes seleccionados coincidise co que os rexistros da Casa da Moeda indicaban que debía haber. O comité de pesaxe determinaba o peso das moedas e comparábao co esixido pola lei. O comité de ensaio traballaba co ensaiador da Casa da Moeda de Filadelfia para medir o contido de metais preciosos dalgunhas moedas. Algúns anos houbo tamén un comité de resolucións, que en 1912 instou a que se publicase un folleto informativo destinado aos visitantes da colección numismática da Casa da Moeda, e a que se cuñase unha medalla para conmemorar esta colección. Daquela, o pleno da Comisión de Ensaios aprobou o informe deste comité.

En 1828 o Congreso esixira que as pesas conservadas polo director da Casa da Moeda fosen sometidas a probas de precisión en presenza dos comisionados de cada ano. En virtude dunha lei aprobada en 1911, a Comisión debía inspeccionar as pesas e as balanzas utilizadas nos ensaios da Casa da Moeda de Filadelfia, e informar sobre a súa exactitude; isto incluía o peso oficial da libra estándar do Goberno, que fora traído desde o Reino Unido.

Segundo a descrición da reunión da Comisión de 1948, as moedas de prata seleccionadas para seren ensaiadas colocábanse primeiro entre roletes de aceiro ata que o grosor se reducía ata 0,0025 milímetros, e logo cortábanse en anacos finos e disolvíanse en ácido nítrico. A fineza da prata na moeda podía determinarse pola cantidade de solución salina necesaria para precipitar toda a prata no líquido.

A Comisión operaba consonte as regras adoptadas por primeira vez na reunión de 1856 e logo transmitidas, ano tras ano, e modificadas nas sucesivas reunións anuais, aínda que na práctica houbo poucos cambios.

Cada Comisión de Ensaio aprobaba as moedas que se debían examinar. A celebrada en 1885 informou sobre unha moeda de prata de calidade inferior procedente da Casa da Moeda de Carson City, aínda que instou o presidente a que non se tomase ningunha medida, xa que a moeda tiña unha falta de peso tan pequena que non podería ser detectada polas balanzas ao dispor daquela ceca. e os derradeiros en 1976.

O récord de servizo como comisionado teno Herbert Gray Torrey, con 36 nomeamentos entre 1874 e 1910 —bardante unicamente en 1879—, en virtude do seu cargo de ensaiador da Oficina de Ensaios de Nova York. Pola súa banda, o récord de nomeamentos presidenciais teno James Lewis Howe, xefe do Departamento de Química da Universidade Washinton e Lee, 18 veces membro da Comisión de Ensaios, primeiro en 1907 e logo anualmente entre 1910 e 1926. Entre os nomeamentos presidenciais de cada ano incluíase un empregado da Oficina Nacional de Normalización;

Entre os nomeados estivo tamén o coleccionista numismático e congresista William A. Ashbrook, que exerceu 14 veces como comisionado de ensaios, entre 1908 e 1934.

[miniatura|Os membros da Comisión de Ensaios de [1942 asegúranse de que a cantidade de moedas sexa a adecuada.]]

Os tres espécimes coñecidos do cuarto de dólar de 1873-CC sen frechas aos lados da data, así como a única moeda coñecida de dez centavos desas mesmas características, poden ser pezas rescatadas do ensaio, xa que se ordenou fundir o resto da emisión desas moedas por mor do seu baixo peso.

En 1964, antigos comisionados de ensaios constituíron a *Old Time Assay Commissioners* *Society* (OTACS). Cando o presidente Carter deixou de nomear membros públicos para a Comisión en 1977, a OTACS recadou fondos nun intento infrutuoso de inducir o Goberno a continuar con esa tradición. Esta sociedade reuniuse anualmente ata 2012, normalmente na sede da convención anual da *American Numismatic Association* (ANA). Tendo en conta que a cantidade de membros vivos da OTACS chegou a ser inferior a trinta persoas, a sociedade decidiu non celebrar máis reunións; a de 2012, que tivo lugar en paralelo á da ANA en Filadelfia, incluíu tamén un acto na Casa da Moeda.

## Medallas 
[miniatura|198x198px|[Medalla da Comisión de Ensaios de 1879, coa imaxe do exdirector da *US Mint* Henry Linderman. Gravador: William Barber.]]

As medallas da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos foron cuñadas en diversos metais, como cobre, prata, bronce ou estaño. As primeiras cuñáronse con ocasión da Comisión de Ensaios de 1860 baixo a dirección do director da Casa da Moeda James Ross Snowden. O obxectivo inicial destas medallas non era principalmente proporcionarlles un recordo aos comisionados, senón publicitar a capacidade de cuñaxe de medallas da Casa da Moeda. O incipiente costume abandonouse cando Snowden deixou o seu cargo en 1861.

Os numismáticos R. W. Julian e Ernest E. Keusch, no seu estudo acerca destas medallas, propoñen que a volta á cuñaxe de medallas da Comisión de Ensaios en 1867 se debeu á petición que o gravador xefe da Casa da Moeda James B. Longacre lle fixo ao novo director, William Millward. A partir dese momento, as medallas entregáronselles aos comisionados de ensaio logo de cada reunión anual da Comisión, ata que en 1977 se deixou de nomear a membros públicos.

[miniatura|274x274px|[Medalla da Comisión de Ensaios de 1901, coa imaxe do presidente McKinley. Gravador: William Barber.]]

As primeiras medallas representaban no anverso un busto dunha personalización da Liberdade ou unha figura de Columbia, e no reverso unha coroa que rodeaba as palabras ANNUAL ASSAY ("ensaio anual") e o ano. O anverso de 1870, realizado polo sucesor de Longacre, William Barber, representa a Moneta rodeada dos utensilios habituais do ensaiador, como as balanzas e a caixa ou píxide. Os deseños distintivos de cada ano foron en ocasións de actualidade: a medalla de 1876 leva o deseño do centenario da independencia dos Estados Unidos, e a de 1879 representaba o exdirector da Casa da Moeda Henry Linderman, que acababa de falecer. A partir de 1880, a maioría das veces reproducíase a figura do presidente ou do secretario do Tesouro. As medallas de 1901 e de 1903 a 1909 tiveron forma rectangular, un estilo que resultaba popular na época. O reverso da medalla de 1920, obra do gravador George T. Morgan, tiña un deseño que simbolizaba a fin da primeira guerra mundial. En 1921 cuñouse unha medalla adicional en ouro que foi entregada polos comisionados ao presidente saínte Woodrow Wilson, como mostra de recoñecemento.

[miniatura|190x190px|[Reverso (moedas)|Reverso da medalla da Comisión de Ensaios de 1921. Gravador: George T. Morgan.]]

A emisión de 1936 presentaba ao mesmo tempo unha imaxe do presidente vixente, Franklin Roosevelt e a do primeiro presidente, George Washington. Levaba no seu canto a inscrición ANNUAL ASSAY 1936 e preparouse así por decisión da directora da Casa da Moeda, Nellie Tayloe Ross, logo de que os funcionarios da ceca se decataran de que esqueceran dispor un deseño especial para a medalla da Comisión de Ensaio.

A medalla de 1950 ilustra unha xuntanza entre os tres titulares de cargos en 1792: o secretario do Tesouro Hamilton, o secretario de Estado Thomas Jefferson e o presidente do Tribunal Supremo John Jay. Malia seren titulares de cargos designados pola Lei da Moeda de 1792, non se realizara ningún ensaio ata 1797, momento en que os tres abandonaran xa os seus cargos. 

Para a Comisión de 1954 non houbo unha medalla especialmente deseñada e, no seu lugar, os comisionados, que se reuniron en Filadelfia o 12 de febreiro, optaron por recibir a medalla presidencial estándar emitida pola Casa da Moeda, que representaba a Abraham Lincoln, co nome do comisionado gravado no seu canto. 

As derradeiras medallas, de 1976 e de 1977, eran ovaladas e de peltre. A de 1977, que representaba a Martha Washington, non se chegou a distribuír, xa que non foron nomeados comisarios. Por este motivo entregáronselles a varios funcionarios da Casa da Moeda e do Tesouro e, cando esta repartición espertou as suspicacias da poboación, cuñouse unha tiraxe suplementaria que se puxo á venda ao prezo de 20 dólares en todas as casas de moeda do país e noutros puntos de venda do Tesouro en 1978. Para a súa cuñaxe dispúxose de material suficiente para unhas 1.500 medallas, que en 1980 aínda estaban á disposición do público.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Burdette, R. W. (ed.) (2010). *Annual Assay Commission. United Staest Mint 1800-1943*. Seneca Mill Press. [4 DVD]. ISBN 978-0-9768986-3-4
* Bureau of the Mint (1904). *Laws of the United States Relating to the Coinage*. US Government Printing Office, Washington.
* Carothers, N. (1930). '**. John Wiley & Sons, Nova York [reedición en 1988 por Bowers and Merena Galleries, Wolfeboro, NH. ISBN 0-943161-12-6).
* **' (1977). 3ª ed. Amos Press. Sidney, Ohio.
* *Coin World Almanac* (2011). 8ª ed. Sidney, Ohio. ISBN 978-0-944945-60-5
* Julian, R. W.; Keusch, E. E. (1989). "Medals of the United States Assay Commission 1860-1977". En *Token and Medal Society Journal*. 29 (5(2)).
* Pessolano-Filos, F. (1983). *The Assay Medals and the Assay Commissions, 1841-1977*. Eros Pub., Nova York. ISBN 978-0-911571-01-1
* Preston, R. E.; Eckels, J. H. (1896). '**. John J. McVey, Filadelfia.
* Roberts, G. E. (1913). **'. US Government Printing Office, Washington.
* Taxay, D. (1983). *The U.S. Mint and Coinage* [reimpresión da edición de 1966]. Sanford J. Durst Numismatic Publications, Nova York. ISBN 978-0-915262-68-7
* United States Mint (1976). ''*. US Government Printing Office, Washington.
* Watson, J. P. (1926). *The Bureau of the Mint: Its History, Activities and Organization''. Service Monographs of the United States Government, Nº 37. The Johns Hopkins Press, Baltimore.

### Outros artigos 
* Casa da Moeda dos Estados Unidos