Walter Bache

**Walter Bache**, nado en Birmingham o 19 de xuño de 1842 e finado en Londres o 26 de marzo de 1888 foi un pianista e director de orquestra británico, destacado pola súa defensa da música de Franz Liszt e outros membros da Nova Escola Alemá en Inglaterra. Estudou de xeito privado con Liszt en Italia entre 1863 e 1865, sendo un dos poucos alumnos aos que llo permitiu, e continuou asistindo regularmente a clases maxistrais con el en Weimar (Alemaña) ata 1885, mesmo despois de iniciar a súa carreira como solista. Este período de estudo non foi igualado por ningún outro alumno de Liszt e deu lugar a un vínculo particularmente estreito entre ambos. Logo das dúbidas iniciais por parte dos críticos ingleses debido a que era alumno de Liszt, Bache foi aclamado publicamente pola súa destreza ao teclado, mesmo cando partes do seu repertorio foran cuestionadas. En gran parte grazas á perseveranza de Bache, canto menos parte do público foi convencéndose gradualmente do valor da música de Liszt.

[miniatura|esquerda|[August Manns dirixiu catro dos concertos anuais organizados por Bache.]]
Nestes concertos, Bache aparecía con frecuencia como solista, como acompañante ou como director, mais tamén acompañado por outros artistas nun intento por mostrar que non estaba dando os concertos para o seu propio engrandecemento. Bülow dirixiu dous deles, ao igual que Edward Dannreuther. August Manns, o director dunha serie de concertos orquestrais celebrada en The Crystal Palace e un admirador das obras de Liszt, dirixiu catro. A maioría de instrumentistas que actuaron eran tamén membros da orquestra de The Crystal Palace para asegurar que o nivel da actuación fora o máis alto posible. Entre os solistas invitados destacou o violinista August Wilhelmj, que interpretou a *Ciaccona en re menor* de Johann Sebastian Bach nun concerto.

Para estes concertos, Bache programou cinco dos poemas sinfónicos de Liszt, as sinfonías *Faust* e *Dante*, o *Salmo décimo terceiro* e a *Die Legende von der Heiligen Elisabeth*. Tamén se interpretaron obras de Berlioz, Schumann e Wagner, mais predominaron as composicións do seu mestre. Mentres que as interpretacións das sinfonías *Faust* e *Dante* foron as estreas británicas, os poemas sinfónicos foran previamente introducidos en The Crystal Palace; con todo, Bache cría que ofrecer repetidas interpretacións dos poemas sinfónicos era importante para familiarizar o público con eles. Interpretaron en tres ocasións *Les préludes* nos concertos Bache, *Mazeppa*, *Festklänge* e *Orpheus* cada un dúas veces, e *Tasso* nunha única ocasión. Parte desta estratexia de familiaridade foi a inclusión dos arranxos para dous pianos dos poemas sinfónicos como vía para preparar o público para as versións orquestrais. Bache comezara esta práctica co seu primeiro concerto en 1865, cando, xunto con Dannreuther, presentou o arranxo para dous pianos de *Les préludes*. Outra parte desta estratexia foi subministrar ensaios eruditos, ben pensados e meticulosamente detallados como notas de programa. Algunhas veces, era o propio Bache quen os escribía; outras veces, baseouse en teóricos destacados como Carl Weitman e Frederick Niecks. Segundo o musicólogo Alan Walker, «están cheos de ideas que eran tanto novas como orixinais para esa época e están profusamente ilustrados con exemplos musicais, un signo claro de que estaban dirixidos a un público sofisticado e estaban destinados a ter unha potencial vida unha vez que o concerto tivera rematado». Segundo Walker, aínda son estudos valiosos para os expertos en Liszt, como moitas das súas ideas, que se transmitiron a través dos membros do círculo próximo do compositor húngaro, probablemente tendo como orixe o propio compositor. Estas notas, xunto coa inclusión dos arranxos para dous pianos e o que o musicólogo Michael Allis denomina «un enfoque reflexivo da programación [...] todo contribúe a unha mercadotecnia agresiva da nova situación de Liszt como compositor».

Os concertos supuxeron un considerable desembolso financeiro para Bache, quen non tivo un salario regular ata 1881 e tivo que gañarse o seu sustento como profesor. Contra 1873, escribiu que tiña que «decidir se me vou adicar por completo á produción de obras orquestrais e corais de Liszt (que despois de todo non pode ser inmortal como Bach, Beethoven e Wagner: aquí creo que Büllow ten razón). Ou debo mellorar o obxecto da miña vida e non gastar o terzo dos meus ingresos nunha noite». Bülow estaba tan preocupado pola situación de Bache como para renunciar os seus honorarios despois dun concerto que dirixiu e contribuíu á economía de Bache con cincuenta libras do seu propio peto. Liszt tamén se preocupou, e escribiu «durante anos [Bache] sacrificou cartos para representar as miñas obras en Londres. Varias veces advertino en contra disto, mais respondeu imperturbablemente 'Iso é asunto meu!'». Sempre que se lle preguntaba a Bache sobre os recursos financeiros para os concertos, contestaba que o custo era «unha xusta recompensa» e engadía que mesmo se Liszt tivéralle cobrado polas súas leccións na mesma proporción que un profesor de piano medio, aínda seguiría profundamente en débeda con el.

[miniatura|Varios dos concertos de Bache para promover as obras de [Franz Liszt tiveron lugar en The Crystal Palace.]]
Ademais dos concertos orquestrais, Bache deu unha serie anual de recitais como solista o día do aniversario de Liszt, o 22 de outubro, entre 1872 e 1887. En outubro de 1879, deu o seu primeiro recital completamente sobre Liszt. Nalgún destes recitais, interpretáronse os arranxos para dous pianos das obras orquestrais do seu mestre. Presentouse a versión para dous pianos de *Mazzepa* en outubro de 1876, dous meses antes da estrea da súa versión orquestral en The Crystal Palace e catro meses antes de que Bache presentara o seu propio concerto orquestral. *Monthly Musical Record* cría que «Había [...] unha boa razón para introducilo como un dueto, co fin de familiarizar os oíntes con iso de antemán» e *Musical Standard* considerou que presentar o arranxo para dous pianos era «unha inmensa axuda para aqueles que desexaban formarse un xuízo correcto sobre elo na súa primeira interpretación orquestral [...] xa que é imposible, mesmo coas mellores intencións, estimar correctamente as mellores obras de Liszt logo dunha única audición». Liszt permaneceu agradecido a Bache e demostroullo en varias ocasións, escribíndolle «Sen Walter Bache e os seus largos anos de abnegado esforzo na propaganda das miñas obras, a miña visita a Londres sería impensable».

### Celebracións polo 75º aniversario de Liszt 
Bache desexara moito poder levar a Liszt a Londres, cidade que o compositor húngaro visitara en 1841 cando aínda era un virtuoso de xira, e Liszt sabía que todo o que sustentaba a súa música nesa cidade era en gran parte debido aos esforzos do seu alumno. Canto menos en parte para saldar a débeda que sentía que tiña con Bache, Liszt aceptou a súa invitación para asistir ás celebracións para conmemorar o seu 75º aniversario en abril de 1886. Estas celebracións incluían a fundación dunha bolsa de estudos para piano na Royal Academy of Music, unha representación do seu oratorio *Die Legende von der Heiligen Elisabeth* dirixido por Alexander Mackenzie en St. James's Hall, unha audiencia coa raíña Vitoria e unha recepción pública en honor a Liszt na Grosvenor Gallery. Bache estivo involucrado nestes catro eventos, que tiveron un grande éxito; por demanda popular *Die Legende von der Heiligen Elisabeth* tivo que ser repetida en The Crystal Palace.

### ''The Working Men's Society* 
[miniatura|Fotografía de *The Working Men's Society* en Londres, ca. 1868. De esquerda a dereita: [Edward Dannreuther, A. J. Hipkins, Walter Bache, Karl Klindworth, Fritz Hartvigson e W. Kumpel.]]
No verán de 1867, Bache e Dannreuther formaron *The Working Men's Society* (‘Sociedade dos homes traballadores’), unha pequena asociación para promover a música de Wagner, Liszt e Schumann en Inglaterra, con Karl Klindworth como membro de máis idade. A sociedade reuníase regularmente na casa dalgún deles para o estudo e discusión da música. A primeira sesión de estudo tivo lugar en decembro e consistiu no «Spinnerlied» da ópera de Wagner *Der Fliegende Holländer*, interpretada por Dannreuther a partir dunha transcrición para piano de Liszt. Na reunión do mes seguinte, o grupo abordou as dúas primeiras escenas de *Das Rheingold*. Na reunión seguinte representaron unha lectura de *Die Walküre*. Ningunha das dúas obras fora representada en ningún sitio; as súas estreas mundiais no Königliches Hof-und Nationaltheater de Múnic foron dous anos máis tarde. A especial relación de Klindworth con Wagner asegurou que o grupo tivera acceso ás partituras. Na reunión de xullo de 1869, a alumna de Liszt Anna Mehlig interpretou o *Primeiro concerto para piano* do seu mestre para o grupo. Wagner e Liszt non foron os únicos compositores obxecto de discusión: Bach, Beethoven, Chopin, Henselt, Raff e Schumann tamén estiveron entre os músicos cuxas obras foron interpretadas. Con todo, a principal atención do grupo permaneceu centrada na música de Wagner.

### Últimos anos 
Bache converteuse en profesor de piano da Royal Academy of Music en 1881; a fundación da Bolsa Liszt na institución en 1886 debeuse principalmente aos seus esforzos. Bache faleceu en Londres o 26 de marzo de 1888, aos 45 anos de idade, logo dunha breve enfermidade. A causa da súa morte foi un arrefriado, que provocoulle unha ulceración da gorxa, que «foi demasiado para o seu exceso de traballo e a súa natureza altamente excitable»; á parte diso, tivera unha boa saúde e dera clases a uns alumnos un par de días antes do seu falecemento. Logo da súa morte, o nome da bolsa da Royal Academy cambiou a Bolsa Liszt-Bache.

## Bache como pianista 
### Técnica e repertorio 
Dende os seus primeiros concertos, Bache foi destacado por mostrar seriedade nas súas interpretacións e unha excelente técnica pianística. Foi especialmente destacado pola uniformidade e claridade das súas escalas e a «gran delicadeza e refinamento de sentimento» no seu xeito de interpretar. Como Hans von Bülow, era considerado un pianista «intelectual» que realizou interpretacións ben executadas; tamén considerábase que fora mellorando co tempo, converténdose nun intérprete menos voluble e «inquedo» e que a pesar de esaxeracións ocasionais nas súas interpretacións, a calidade da súa arte estivo fóra de toda dúbida.

Aínda que non foi o único pianista en Inglaterra que interpretou as obras de Liszt, Bache destacou na interpretación de obras en concerto para piano solista, dous pianos, e orquestra deste compositor. Ademais dos arranxos para dous pianos dos poemas sinfónicos, os primeiros dous concertos para piano, a *Sonata para piano en si menor* e a *Sonata Dante*, Bache interpretou varias transcricións, cinco das *Ungarische Rhapsodien*, e varias obras virtuosísticas de menor entidade e miniaturas que frecuentemente destacaron «a natureza melódica da escritura de Liszt». Bache tamén interpretou unha serie de obras doutros compositores nos seus recitais, moitos dos cales son pouco coñecidos hoxe en día. Agradecido pola asistencia de Büllow como director de dous dos seus concertos anuais, Bache programou varias das súas obras para piano nos seus recitais. Tamén interpretou obras de Mackenzie, Mendelssohn, Mozart, Raff, Silas, Chaikovskii e Volkmann, e pezas máis familiares de Bach, Beethoven e Chopin.

Do mesmo xeito que Bülow, Bache interpretou obras de memoria en lugar de seguir a partitura, nunha época na que facelo era obxecto de debate. Tamén como Bülow, comezou a dar recitais adicados por completo á obra dun único compositor; así, en 1879, comezou exclusivamente con Liszt e en 1883 experimentou con concertos sobre obras de Beethoven unicamente.

### Recepción 
Bache foi considerado unha autoridade na música de Liszt. Sobre a súa interpretación da *Sonata para piano en si menor*, *Musical Standard* escribiu que Bache fixera propia a obra, dando a impresión de que a interpretación de Liszt da peza e a de Bache eran en esencia iguais. Con todo, aínda que as interpretacións de Bache eran universalmente aclamadas, as obras que elixiu para interpretar tiveron unha recepción dispar. *Musical Standard* escribiu, logo dunha interpretación do *Primeiro concerto para piano* en 1871, que, aínda que a forma de tocar do pianista era excelente, non había nada que fixera interesante o «estrafalario» concerto de Liszt. *Athenaeum* escribiu sobre a mesma interpretación que, aínda que o concerto era complicado, non houbo dificultade no seguimento da obra interpretada por Bache.

Tamén eloxiaron a Bache pola súa interpretación de obras doutros compositores. *Musical Standard* escribiu que parecía familiarizado con calquera que fora o estilo musical das pezas que interpretara. *Musical World* destacou que as súas interpretacións de Chopin, Raff, Schumann e Weber mostraban «verdadeiro espírito e gusto artístico». Destacou a súa interpretación de obras de Bach, como a da *Fantasía e fuga cromática* que foi «limpa e altamente terminada». Bache tamén afirmou ter dado unha interpretación «maxistral» do *Concerto para teclado en re menor* do compositor alemán.

Malia ter recibido críticas positivas polo seu estilo pianístico, os problemas de Bache cos críticos pola música de Liszt tiveron unha repercusión negativa na súa carreira interpretativa. Nunca foi convidado á Philharmonic Society, mesmo despois de que Liszt o recomendara persoalmente como solista. Despois de consultas por escrito de *Musical Standard*, que preguntáronlle abertamente por que a carreira de Bache non avanzara a pesar do seu obvio talento, foi convidado en 1874 para tocar en The Crystal Palace. Aínda que alabaron o seu xeito de tocar, a súa elección da música (os arranxos de Liszt da *Polonaise brillante* para piano e orquestra de Weber) foi ridiculizada como incriblemente descarada. Tamén apareceu en concertos dirixidos por Hans Richter, como organista no poema sinfónico de Liszt *Hunnenschlacht* e como pianista na interpretación da *Fantasía coral* de Beethoven e o *Concerto para piano nº 2'' de Chopin.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*