open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gaifeiros de Salerno

**Gaiferos de Salerno**, nado circa 835 e finado en 880, foi o príncipe longobardo de Salerno do 861 ao 880.
## Traxectoria 
Fillo de Dauferio o Mudo e neto de Dauferio o Profeta, foi o primeiro da estirpe dos *Dauféridas* en se sentar no trono de Salerno, que foi rexido ininterrompidamente pola súa familia ata o 977.

A súa irmá Adelchisa foi esposa de Sicardo de Benevento, asasinado por Radelchis quen lle usurpou o trono (839). Gaiferos deu a súa axuda á liberación de Siconulfo, irmán de Sicardo, e loitou aos eu carón na guerra de dez anos contra Radelchis, ata a proclamación de Siconulfo como príncipe de Salerno. Co capitular de 851, ratificado polo emperador Lois II, o gran Ducado de Benevento foi oficialmente dividido entre Benevento e Salerno e Siconulfo foi confirmado como soberano do novo Principado. O fillo e herdeiro de Siconulfo, Sicón II, caeu baixo o control do rexente Pedro, quen usurpou o trono e foi recoñecido como príncipe polo emperador en decembro do 853. A este sucedeuno o seu fillo Ademaro, cuxo goberno foi ata tal punto impopular que a partir do 859 as fortes aspiracións autonomistas do feudo de Capua, vasalo de Salerno, remataron cunha mingua notábel da autoridade do príncipe.

No 861 a situación precipitouse e Gaiferos púxose á fronte dunha revolta contra Ademaro. O soberano foi mandado á cadea, torturado e cegado, mentres Gaiferos era proclamado príncipe. Para reforzar a propia posición, mandou ao exilio un sobriño seu, tamén un representante dos Dauféridas, para se liberar de todos os rivais ou pretendentes ao trono. O ascenso de Gaiferos foi vista como unha rebelión en toda regra polo emperador Lois II, o cae, afortunadamente para Gaiferos, estaba ocupado noutros asuntos.

Ao principio do seu reinado, os impulsos independentistas de Capua non se calmaran aínda. Ao contrario, estas acentuáronse baixo a guía do conde Landulfo II, que intentou liberar o seu dominio do poder salernitano. Pero Gaiferos deu contido a inminente rotura retendo ben firmemente o feudo de Capua dentro dos territorios do Principado. 
Precisamente para reforzar as relacións co vasalo rebelde, Gaiferos casou con Landelaica, filla de Lando I de Capua, da que tivo un fillo, o futuro príncipe Guaimaro.

No 856 fundou o mosteiro de San Massimo, dentro do cal atoparon sepultura os seus descendentes, e no 868 concedeulle grandes doazóns de terras e de diñeiro. Non obstante a súa posición de príncipe cristián, non entrou case nunca en conflito cos sarracenos, dos que, polo contrario, parece que foi tamén feudatario por algún tempo (así o di o historiador Erchemperto). 
No 871-72 Salerno sufriu tamén un violento cerco por parte dos musulmáns, que, con todo, non a deron conquistado. No 880 quixo retirarse no mosteiro de Montecassino (se cadra viuse obrigado), pero morreu durante a viaxe. Sepultárono na igrexa de Teano.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LX Grosso – Guglielmo da Forlì*. Roma, 2003.
Organización Sionista Mundial

A **Organización Sionista Mundial** (en hebreo: ההסתדרות הציונית העולמית) foi creada o 3 de setembro de 1897 durante o primeiro Congreso Sionista Mundial que tivo lugar en Basilea (Suíza). Esta organización, que se denominou inicialmente **Organización Sionista**, serviu como paraugas organizativo para o movemento sionista. En 1960 a organización adoptou o nome de «Organización Sionista Mundial». A sede da organización atópase en Xerusalén.

Theodor Herzl, pai do sionismo e organizador daquel congreso de Basilea, escribiu máis tarde: "En Basilea eu fundei o Estado xudeu... quizais en cinco anos, ou quizais en cincuenta, todo o mundo o verá". Cando cincuenta e un anos despois, o 14 de maio de 1948, declarouse o Estado de Israel, unha gran parte das novas institucións administrativas estaban xa postas en marcha, grazas aos congresos que tiveran lugar de forma regular nas décadas anteriores.

## Presidentes da Organización Sionista Mundial 
:* Theodor Herzl : (1897 - 1904)
:* David Wolfsohn : (1905 - 1911)
:* Otto Warburg : (1911 - 1921)
:* Chaim Weizmann (primeira vez) : (1921 - 1931)
:* Nahum Sokolow : (1931 - 1935)
:* Chaim Weizmann (segunda vez) : (1935 - 1946)
:* David Ben-Gurión (interino) : (1946 - 1956)
:* Nahum Goldmann : (1956 - 1968)

## Presidentes do Executivo da Organización Sionista Mundial ( e da Axencia Xudía) 
:* Ehud Avriel : (1968 - 1972)
:* Louis Arie Pincus : (1968 - outubro de 1973) 
:* Arie Leon Dulzin (1º vez)  : (outubro de 1973 - 1975)
:* Pinhas Sapir : (1975 - 12 de agosto de 1975)
:* Arie Leon Dulzin (2º vez ) (a cargo) : (12 de agosto de 1975 -  6 de xaneiro de 1976)
:* Joseph Almogi : (6 de xaneiro de 1976 - 1978)
:* Arie Leon Dulzin (3º vez ) : (1978 - decembro de 1987)
:* Simcha Dinitz : (decembro de 1987 - 14 de febreiro de 1994)
:* Yehiel Leket (a cargo) : (febreiro de 1994 - febreiro de 1995)
:* Avraham Burg : (febreiro de 1995 - febreiro de 1999)
:* Sallai Meridor : (25 de febreiro de 1999 - 2005 ) 
:* Zeev Bielski: (2005 -  )
Hoc hic mysterium fidei firmiter profitemur

miniatura|Detalle dun mapa cartográfico feito por Ioannes Baptista Vrints, séc. XVII, coa lenda *Hoc mysterium firmiter profitemur*.
miniatura|IN HOC MISTERIVM FIDEI FIRMITER PROFITEMVR
***Hoc hic mysterium fidei firmiter profitemur*** é o lema latino que aparece no escudo da cidade de Lugo. Tivo orixe no escudo do Reino de Galicia.

## Características
A súa tradución literal é "Aquí confesamos firmemente este misterio da fe", e alude ao feito de estar o Santo Sacramento exposto ininterrompidamente no altar da catedral lucense, feito excepcional ademais de privilexiado que posúe xa dende a Idade Media ata a actualidade e que lle valeu a Lugo o sobrenome da Cidade do Sacramento.

O propio lema foi trasladado dende o escudo do reino de Galicia, onde aparece en representacións gráficas a partir do século XVII.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Lugo
* Escudo de Lugo
* Reino de Galicia
Huecco

miniatura|dereita|220px|Huecco no 2017.
**Huecco**, nado en Plasencia en 1974 é un cantante español, exmembro de Sugarless. Durante esa etapa era coñecido coma Ivanh.

## Traxectoria
Con Sugarless gravou tres discos: *Asegúramelo*, *Más gas* e *Vértigo*. Deste último vendéronse 20.000 copias en España. Coa banda realizou unha chea de concertos por toda a xeografía española, así coma en Latinoamérica. Compartiu escenario con bandas como Slipknot. Tralo abandono do grupo que o deu a coñecer, no 2006 edita un disco que leva por título o seu nome. Participou no Viña Rock 2007. O seu segundo disco titulado *Assalto* saíu a venda a finais de abril do 2008.

Huecco é un cantante que fusiona e mestura gran cantidade de xéneros e estilos musicais. Nas súas cancións aprécianse toques e influencias que van dende o rock ata a rumba, pasando polo pop, mambo, reggaeton, ska ou hip hop. Tamén é coñecido por crear o *rumbatón*.

## Discografía
Con *Huecco*, o seu primeiro disco, coñeceuse a voz de Sugarless en solitario. Este álbum viu a luz , principalmente, en países de fala hispana aínda que tamén se vendeu nos EUA, o Brasil ou Portugal. É o resumo das influencias que foi recompilando nas súas viaxes durante anos para combinalas cás súas raíces españolas.

Para o seu segundo disco, gravado nos Ánxeles baixo a tutela de Thomas Russo, o artista inspirouse en xéneros tan diferentes coma o flamenco ou a chason francesa.

### Discos 
**Huecco* (2006) - Disco de platino en España (+80.000 copias)
**Assalto* (2008)
**Dame Vida* (2011)

### Sinxelos
*Huecco*
*"Pa' mi guerrera"
*"Tacones baratos"
*"Idiota"

*Assalto*
*"La Reina de los Angelotes"
*"Mirando al cielo"
*"Se acabaron las lágrimas"

*Dame Vida*
*"Dame vida"
*"Amar en tiempos violentos"

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* http://www.huecco.es/ Web oficial de Huecco
Colexio Profesional de Enxeñaría Técnica en Informática de Galicia

O **Colexio Profesional de Enxeñaría Técnica Informática de Galicia** (CPETIG) é unha corporación de dereito público que aglutina os enxeñeiros de grao medio (titulados universitarios de ciclo curto) en Informática, os representa e traballa para organizar, protexer, mellorar e velar por un adecuado exercicio da profesión.
## Antecedentes e historia 
A informática foise constituíndo, ao longo das últimas décadas, como unha rama de importancia crecente e independente. Nace como disciplina académica, en 1969, coa creación do Instituto de Informática, dependente do Ministerio de Educación e Ciencia, ao se considerar que para o correcto exercicio profesional era preciso a obtención previa de formación técnica e profesional.

A través do Decreto 327/1976, do 26 de febreiro, establécese a necesidade de que as ensinanzas en informática se desenvolvan a través da educación universitaria e da formación profesional. Os reais decretos 1460/1990 e 1461/1990, do 26 de outubro, estableceron, respectivamente, os títulos universitarios oficiais de enxeñaría técnica en informática de xestión e de enxeñaría técnica en informática de sistemas, e aprobaron as directrices xerais propias dos plans de estudos conducentes á súa obtención. Posteriormente, a titulación da diplomatura en informática foi homologada á da enxeñaría técnica en informática polo Real decreto 1954/1994, do 30 de setembro.

A Asociación de Doutores, Licenciados e Enxeñeiros en Informática de Galicia (AEIG) e máis a Delegación en Galicia da Asociación de Doutores, Licenciados e Enxeñeiros en Informática (ALI Galicia) presentaron unha solicitude conxunta para a creación do Colexio Profesional de Enxeñaría Técnica en Informática de Galicia. O 1 de decembro aprobouse a Lei 8/2006 do Parlamento de Galicia, de Creación do Colexio Profesional de Enxeñaría Técnica en Informática de Galicia. Nesta Lei, na súa exposición de motivos, recóllese:

Suliña así mesmo a Lei que

Na Lei 8/2006 dáselles o mandato á AEIG e ALI Galicia para que designasen unha Comisión Xestora que debía presentar uns estatutos provisionais que regulasen a convocatoria e o funcionamento da asemblea constituínte, que debería aprobar os estatutos definitivos do Colexio e designar os seus órganos de goberno antes do 2 de xaneiro do 2008. A asemblea constituínte celebrouse o 14 de decembro do 2007, e nela aprobáronse os actuais estatutos e elixiuse a actual xunta de goberno.

## Presidentes 
* 2007 - 2010: Leticia Diz Bengochea
* 2010 - actualidade: Marcos Mata Mansilla

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Colexio Profesional de Enxeñaría Técnica en Informática de Galicia
*Lei 8/2006 de Creación do Colexio Profesional de Enxeñaría Técnica en Informática de Galicia
Club Natación Martiánez

O **Club Natación Martiánez** é unha institución española de natación e sobre todo wáter-polo da cidade de Santa Cruz de Tenerife, nas Illas Canarias. Actualmente e dende case que unha década ven participando na División de Honor de Wáter-polo. A entidade conta con aproximadamente 200 deportistas. Teñen instalacións no Porto do Real.
## Historia 
O equipo como entidade foi creado no ano 1942, aínda que non foi ata o ano 1991 cando o club de wáter-polo conseguiu o ascenso á Primeira División de Wáter-polo. En 1995 consegue ascender á máxima categoría nacional, a División de Honor de Wáter-polo, na que leva participando oito tempadas. A súa clasificación histórica acadouna na tempada 1996/1997, cando clasificou oitavo e puido participar nos play-offs polo título de liga. Tamén o fixo na tempada 1999/2000.
En canto á súa participación na copa do rei, foi eliminado sete veces consecutivas an cuartos de final ante diferentes rivais.

## Modalidades deportivas 
*Natación
*Wáter-polo
*Salvamento
*Natación sincronizada

## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Liga Española de Wáter-polo

### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial do club
Hugo van der Goes

**Hugo van der Goes**, nado en Gante, ca. 1440 e finado en Auderghem, preto de Bruxelas en 1482, foi un pintor flamengo.

## Traxectoria 
Van der Goes naceu en Gante, mais ignórase a data exacta, aínda que se ten suposto que arredor de 1430. Fontes documentais recollen que no ano 1467 foi inscrito na confraría de pintores de Gante como mestre. Debeu gozar de respecto grande, porque a petición súa foron acollidos na confraría polo menos tres pintores; por outra banda chegou a ser decano da dita asociación entre 1473–4 e o 18 de agosto de 1475. Con frecuencia foi contratado polo goberno da cidade como pintor de bandeiras e estandartes e doutras obras de carácter menor, máis necesarias nas cerimonias da época.

No 1477 retirouse, como frade leigo, ao mosteiro *Roode Kloster* (Cruz Rosada), preto de Bruxelas, onde morreu en 1482, logo dunha grave doenza mental.
## Obra 
As primeiras informacións certas sobre Vander Goes sitúano en Bruxas no 1468, onde colabora na decoración para as festas en celebración da vodas do duque de Borgoña, Charles o Temerario.

Entre 1476 e 1477, executa para Tommaso Portinari, representante dos Médici en Bruxas, o tríptico Portinari. É a súa obra máis célebre, sen dúbida, de grandes dimensións para a época (253 x 586&nbsp;cm), e realizado case xa no final da súa carreira. Unha vez que o tríptico chegou a Florencia (onde se expón na actualidade na Galería Uffizi), exerceu unha enorme influencia sobre os pintores florentinos. Ghirlandaio, Filippino Lippi e Leonardo da Vinci, ademais doutros artistas, que estudaron a pintura como unha das primeiras obras mestras flamengas chegadas a Italia.

A pesar da sona da obra devandita, aínda en ámbito flamengo se conserva a extraordinaria *Dormitio Virginis* (Morte da Virxe), hoxe no Groeningemuseum de Bruxas, revolucionaria polos seus escorzos, disposición de masas e penetración psicolóxica na representación das personaxes.
[miniatura|A [Retablo de Monforte|*Adoración dos Magos* de Van der Goes, exposta en Monforte, vendeuse en 1913.]]
Outras célebres obras son outra *Adoración dos Magos*, dita *Retablo de Monforte* (até o ano 1913 exposta no Colexio da nosa Señora da Antiga en Monforte de Lemos), hoxe en Berlín, na Gemäldegalerie, e a *Caída de Adán*, pertencente na actualidade ao Kunsthistorisches Museum de Viena.

## Outras obras 
* *Altar da Trindade*, catro follas, 1478, Royal Collection, Gran Bretaña.
* *A Caída* e *Lamentación pola morte de Crísto*, díptico sobre madeira, ca. 1470-75, Kunsthistorisches Museum, Viena.
* *Retrato dun doante*, colección H. O. Havemeyer, 1929, depositada no Metropolitan Museum of Art, Nova York.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mestre da Adoración Khanenko
* Pintura flamenga
Bartholomäus Spranger

miniatura|dereita|250px|*Anxélica e Medoro*.
**Bartholomäus Spranger**, nado en Anveres o 21 de marzo de 1546 e finado en Praga en agosto de 1611, foi un pintor e gravador flamengo, representante do estilo maneirista.

## Traxectoria 
Discípulo de Jan Mandyn e de Cornelis van Dalem, viaxou a Italia (Milán e Parma) e a Francia, o que o levou a incorporar o seu estilo á corrente maneirista, que se estaba a desenvolver nesas datas.

Viviu durante unha tempada en Roma, traballando para grandes comitentes, como os Farnese e os Caprarola, e chegando mesmo a ser nomeado pintor papal no ano 1570. Algo máis tarde pasou a traballar como pintor da corte en Viena e en Praga, entre os anos 1575 e 1611.

Spranger non produciu moitas obras de tema sacro, preferindo case sempre o ámbito mitolóxico. O seu maneirismo, moi elaborado e sólido, é reputado como un dos mellores entre os artistas de fóra de Italia.

## Obras 
### Obras da primeira época 
* *Paisaxe de montaña con aldea primitiva* (1569) - Staatliche Kunsthalle, Karlsruhe.
* *Paisaxe de montaña con ermida* (1569) - Staatliche Kunsthalle, Karlsruhe.
### Período romano 
* *O Xuízo Final* (1571) - Pinacoteca Nazionale de Torino.
* *Conversión de Saúl* (v. 1573) - Milán, Pinacoteca Ambrosiana.
* Retablo do *Martirio de San Xoán Evanxelista* (antes de 1574) - Roma, San Xoán de Laterano. 
* *San Xurxo como vencedor do dragón* (ca. 1574-1575) - Budapest, Szépmüveszti Múzeum.
### Período centroeuropeo 
* *Resurrección de Cristo* (ca. 1576) - Praga Narodni Galerie.
* *Anxèlica e Medoro* (ca. 1580) - Múnic, Alte Pinakothek.
* *Salmacis e Hermafrodita* (ca. 1580) - Kunsthistorisches Museum, Viena.
* *Glauco e Escila* (ca. 1580-82) - Viena, Kunsthistorisches Museum.
* *Hèrcules i Dejanira* (ca. 1582) - Viena, Kunsthistorisches Museum.
* *Hermes e Atenea* (fresco, ca. 1584-85) - Castelo de Praga.
* *Hércules e Omfalia* (ca. 1585) - Viena, Kunsthistorisches Museum.
* *Vulcano e Maia* (ca. 1585) - Viena, Kunsthistorisches Museum.
* *Venus e Adonis* (ca.1586) - Ámsterdam, Rijksmuseum.
* *"Sine Cerere et Baccho friget Venus"* (Sen Ceres e Baco arrefece Venus) (1590) - Viena, Kunsthistorisches Museum.
* *Epitafio de Nikolaus Müller* (ca. 1592) - Praga, Narodni Galerie.
* *Triunfo da sabedoría sobre a ignorancia* (ca. 1592) - Viena, Kunsthistorisches Museum.
* *Adoración dos Reis Magos* (ca. 1595) - Londres, National Gallery.
* *Venus e Adonis* (ca. 1596) - Viena, Kunsthistorisches Museum.
* *Alegoría da Xustíza e da Prudencia* (ca. 1599-1600) - París, Museo do Louvre.
* *San Sebastiàn* (ca. 1602) - Praga, igrexa de San Tomé.
* *Venus na fragua de Vulcano* (ca. 1607-1610) - Viena, Kunsthistorisches Museum.
Emmy Rossum

**Emmanuelle (Emmy) Grey Rossum**, nada en Nova York o 12 de setembro de 1986, é unha actriz estadounidense, coñecida por protagonizar a serie de televisión *Shameless*.

## Filmes 
* *Dragonball* (2009) como Bulma
* *Poseidon* (2006) como Jennifer Ramsey
* *The Phantom of the Opera* (2004) como Christine
* *The Day After Tomorrow* (2004) como Laura Chapman
* *Mystic River* (2003) como Katie Markum
* *Nola* (2003) como Nola
* *Passionada* (2002) como Vicky Amonte
* *Happy Now* (2001) como Nicky Trent/Jenny Thomas
* *An American Rhapsody* (2001) como Sheila con 15 anos
* *It Had to Be You* (2000) como unha rapaza
* *Songcatcher* (2000) como Deladis Slocumb 
* *The Audrey Hepburn Story* (2000) como Audrey Hepburn de nova
* *Genius* (1999) como Claire Addison
* *Snoops* (1999) como Caroline Beels
Punta Levallois

miniatura|Punta Levallois
A **Punta Levallois** é unha punta lítica e un tipo específico de lasca Levallois, recoñécese, en primeiro lugar, pola súa morfoloxía triangular, coidada e bastante regular ou simétrica, co vértice agudo sempre oposto ao talón, é dicir, situado na zona distal da lasca. Esta morfoloxía non é arbitraria, pois foi preconcibida e ideada mediante unha preparación especial do núcleo (incluída dentro do concepto máis amplo denominado técnica Levallois); este tipo de preparación coñécese como predeterminación da peza antes da súa extracción. O segundo atributo que as distingue é o nervio que parte do ápice distal desenvolvéndose cara á zona proximal, sen que necesariamente teña que chegar a ela. Só cando existe ese nervio a peza pode considerarse unha Punta Levallois. Os estudos da tecnoloxía prehistórica, demostran que hai varios modos de obter ese nervio, François Bordes experimentou un que cunha soa preparación previa, permite obter dúas puntas sucesivas que el chama «de primeira orde» e «de segunda orde»; Jacques Tixier ofrece outras alternativas nas que non necesariamente se obteñen varias puntas sucesivas. Debido á necesaria e complexa preparación que teñen este tipo de pezas, as puntas Levallois considéranse útiles de seu, sen ser preciso que se observe nelas retoque ou pegadas de uso, con todo existe a posibilidade de que aparezan retocadas, como ocorre coas denominadas puntas de El-Emireh e de Soyons.
François Bordes

**François Bordes**, nado o 30 de decembro de 1919 e finado o 30 de abril de 1981, foi un xeólogo, prehistoriador e, co sobrenome literario de **Francis Carsac**, autor de ciencia ficción.

## Traxectoria 
Estudou en Tolosa, Bordeos e París, onde obtivo o doutoramento (1951) en ciencias naturais coa tese *Les limons quaternaires du Bassin de la Seine - Stratigraphie et archéologie paléolithique* que non se publicou ata 1954. Durante a segunda guerra mundial tivo que interromper os seus estudos e formou parte da Resistencia francesa, participando na liberación de Bordeos. Despois da guerra ingresou no CNRS (1945-1955) ata converterse en profesor de xeoloxía do cuaternario e prehistoria na Facultade de Ciencias da Universidade de Bordeos 1 (1956), alí fundou o Institut du Quaternaire (hoxe Institut de Préhistoire et de Géologie du Quaternaire). Entre 1957 e 1975 foi director do organismo Antiquités Préhistoriques d’Aquitaine.

Dirixiu bo número de escavacións arqueolóxicas, sobre todo no suroeste de Francia, destacando Pech-de-l'Azé, Combe-Grenal ou Corbiac. A súa contribución arqueolóxica máis recoñecida foi a de describir a diversidade de industrias líticas do Paleolítico Inferior e Medio cunha metodoloxía empírica axudada mediante cálculos estatísticos e matemáticos simples e accesibles. A pesar da súa sinxeleza a inclusión das matemáticas foi unha innovación tan grande nos anos 50 que se chegou a falar do método Bordes. O seu sistema creou unha grande escola de prehistoriadores cunha influencia decisiva nos estudos prehistóricos que mesmo provocou a aparición de tendencias opostas a ela, como a tipoloxía analítica e estrutural de Georges Laplace ou a New Archaelogy.

Bordes foi tamén un dos primeiros investigadores en facer experimentos de talla de rochas duras de fractura concoide co obxecto de reconstruír as técnicas de fabricación prehistórica.

## Obra 
### Prehistoria e xeoloxía 
* ''Principes d'une méthode d'étude des techniques de débitage et de la typologie du Paléolithique ancien et moyen*, *L'Anthropologie*, t. 54 (1950)
* *Typologie du Paléolithique ancien et moyen*, *Delmas, Publications de l'Institut de Préhistoire de l'Université de Bordeaux*, Mémoire n° 1 (1961)
* *Leçons sur le Paléolithique*, CNRS, 3 vol. (1984)

### Ciencia ficción 
* *Ceux de nulle part*, 1954
* *Les robinsons du Cosmos*, 1955
* *Terre en fuite*, 1960
* *Pour patrie l’espace*, 1962
* *Ce monde est nôtre*, 1962
* *La vermine du lion*, 1966
* *Sur un monde stérile'', 1997 (escrito en 1945)
Con saias e a rachar

***Con saias e a rachar*** (en ) é unha comedia de 1959 de Billy Wilder protagonizada por Marilyn Monroe, Tony Curtis, Jack Lemmon, George Raft, Pat O'Brien, Joe E. Brown e Nehemiah Persoff. A película foi adaptada por Billy Wilder e I.A.L. Diamond partindo dunha historia de Robert Thoeren e Michael Logan. Logan escribira a historia (sen gánsteres) para unha película alemá, **Fanfaren der Liebe** (dirixida por Kurt Hoffmann en 1951), así que a película de Wilder é considerada por algúns como un remake. Foi lanzada o 29 de marzo de 1959, distribuída por United Artists (comprada en 1981 por MGM) e custou pouco máis de 2'8 millóns de dólares.

## Sinopse 
Dous músicos, Joe e Jerry, presencian o Masacre de San Valentín en Chicago en 1929, feito pola Mafia. Son perseguidos polos gánsteres, que queren desfacerse destas incómodas testemuñas e ao non ter diñeiro e para fuxir de Chicago, disfrázanse de mulleres e ingresan nunha banda de mozas, pasando a chamarse Josephine e Daphne. A banda diríxese a Florida. Joe e Jerry namóranse da cantante e intérprete de ukelele, Sugar, e compiten por chamar a súa atención, á vez que loitan por que non se descubra que son homes. En Florida, o millonario Osgood namórase de Daphne/Jerry, mentres Joe adopta unha dobre personalidade masculina/feminina e vístese imitando a Cary Grant, finxe ser millonario para conquistar a Sugar. A Mafia chega a Miami finalmente e descobre ás testemuñas.

## Personaxes 
miniatura|Tony Curtis e Marilyn Monroe en *Con saias e a rachar*
* Marilyn Monroe como Sugar "Kane" Kowalczyk
* Tony Curtis como Joe/"Josephine"/"Shell Oil Junior"
* Jack Lemmon como Jerry (Gerald)/"Daphne"
* George Raft como "Spats" Colombo
* Pat O'Brien como Axente Mulligan
* Joe E. Brown como Osgood Fielding III
* Nehemiah Persoff como "Little Bonaparte"
* Joan Shawlee como Sweet Sue
* Dave Barry como Mister Bienstock
* Billy Gray como Sig Poliakoff
* Barbara Drew como Nellie Weinmeyer
* George E. Stone como "Toothpick" Charlie
* Mike Mazurki como esbirro de Spats
* Harry Wilson como esbirro de Spats
* Edward G. Robinson Jr. como Johnny Paradise
* Beverly Wills como Dolores

## Premios 
Gañou un Oscar por Mellor vestiario en branco e negro (Orry-Kelly) e foi nomeada para Mellor actor (Jack Lemmon), Mellor dirección de arte-set branco e negro, Mellor fotografía en branco e negro, Mellor director e mellor guión.

A película foi aclamada mundialmente como unha das mellores comedias xamais feitas (n.º 1 na Lista das grandes comedias da American Filme Institute e 14.º na Lista das 100 mellores películas americanas). A película foi considerada de "significado cultural" pola Biblioteca do Congreso de Washington e seleccionada para a súa preservación na National Filme Registry.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Protohistoria

A **Protohistoria** é un período da historia da humanidade posterior á prehistoria e anterior á historia propiamente dita.

## Acepcións
Atópanse dúas acepcións:
* Segundo a escola francesa, unha sociedade pertence a *a Protohistoria* cando, a pesar de ser unha cultura ágrafa, tense noticias escritas sobre ela mediante fontes indirectas: p.e., a cultura de La Tène e Hallstatt respecto dos escritores clásicos.
* Segundo a escola inglesa, as sociedades protohistóricas son aquelas en transición cara á cultura escrita, á súa vez, en proceso de formación dun Estado; en Europa, xa que logo, faría referencia á Idade dos metais.

## Idade de Ferro
A protohistoria adoita relacionarse coa Segunda Idade de Ferro, por ser esta a última fase da prehistoria. Dentro do período protohistórico en Europa desenvolvéronse numerosas entidades políticas semicentralizadas, que coincidiron co inicio da escritura e da metalurxia. Esas civilizacións produciron documentos epigráficos breves e posteriormente crónicas extensas, considerándose ese punto Historia antiga.

## Protohistoria Europea 
Aplicase, sobre todo, á Idade de Bronce e boa parte da de Ferro na área occidental de Europa.
### Fontes de estudo
As fontes para o seu estudo son case na súa totalidade arqueolóxicas, aínda que tamén se posúen tradicións orais. Tendo en conta que os milenios que van desde a invención da escritura (en distintos focos en todo o mundo, dos que Oriente Próximo foi o primeiro) ata a súa difusión por todo o mundo (particularmente para Europa e a conca do Mediterráneo no caso citado), poden utilizarse as fontes escritas por gregos, fenicios, hebreos ou exipcios para o estudo dese período en Europa (milenios IV a.C. ao I a.C.) e eses lugares, que propiamente non entraran na Historia.

### Na Península Ibérica 
;Pobos protohistóricos presentes na Península Ibérica
*Cántabros
*Ástures
*Vascóns; moi posiblemente en Aquitania (segundo o Libro III, De Belo Gallico de Xulio César.
*Celtas
*Iberos
*Tartessos
*Lusitanos
;Colonias protohistóricas na Península Ibérica:
*Gregos
*Fenicios

## Véxase tamén 
### Bibliografía
### Outros artigos
*Idade Antiga
*Historiografía
Oculta identidade

***Oculta Identidade*** é unha serie audiovisual galega, a primeira realizada en lingua galega para Internet. A súa orixe foi un traballo realizado por alumnos da Escola de Imaxe e Son da Coruña baseado na serie española de suspense *Motivos Personales* realizada en 2005. A súa estrea foi o 11 de marzo de 2008 e en total consta de 9 capítulos de 10 minutos de duración cada un.

A serie é unha idea orixinal do celanovés Bruno Nieto, baseándose en series de éxito como *Motivos Personales* ou *Circulo Rojo*. Sen ter nocións no mundo audiovisual e con tan só 19 anos creou a primeira serie para Internet de Galicia, *Nada es lo que parece*.

## Argumento 1ª temporada 
Cristian Pazos, un estudante de 20 anos da escola de Imaxe e Son desaparece. A partir de aí os seus compañeiros comezan unha busca paralela á da policía, unha investigación que verán o seu punto intermedio na xornalista Cayetana Calvó que tratará a toda costa de atopar, sexa vivo ou morto, a Cristian. Tardarán en darse conta en que a solución está en recordar o que pasou 10 anos atrás, algo que cambiaría para sempre as súas vidas.

## Argumento 2ª temporada 
Logo de coñecer as intencións de Cristian Pazos, este decide acabar con todo matando os seus amigos, os poucos que lle quedan.
Pero non tardará en darse conta de que agora vivirá realmente o que finxiu durante 30 días. Todo forma parte dun plan.

## Equipo técnico
*Bruno Nieto (director e guionista).
*Óscar Piñeiro (axudante dirección).
*Paula Mariñas /Escola Imaxe e son / 19audiovisual (produción).
*Julio Montero (música).

## Intérpretes
[miniatura|120px|dereita|[Rubén Riós.]]
[120px|miniatura|dereita|[Roberto Porto.]]

*Rubén Riós
*Roberto Porto
*Rafa Durán
*Tamara Canosa
*David Pájaro
*Carmen Álvarez
*Marta Vich
*Luana Álvarez
*Marcos Martínez
*Nani Matos
*Julio Cela
*Lara Lago
*Alberto Castro
*Henrique Hortas
*Katy Conde

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Canle Oculta identidade de Youtube
*Oculta identidade no Soportal Galego do Audiovisual
Pedro López Quintana

**Pedro López Quintana**, nado en Barbastro o 27 de xullo de 1953, é un arcebispo católico galego, na actualidade nuncio papal no Canadá.

## Traxectoria 
Aínda que nado en Aragón, o seu pai era de San Amaro, e López Quintana medrou e estudou en Pontevedra. Despois cursou teoloxía en Santiago de Compostela, e nesa cidade, en 1980 recibe a orde sacerdotal das mans do daquela papa Xoán Paulo II. Doutor en Dereito canónico e cun máster en teoloxía dogmática, incorporouse aos servizos diplomáticos do Vaticano en 1984.

Destinado nas embaixadas (nunciaturas) vaticanas en Madagascar, Filipinas e a India, en 1998 volveu ao Vaticano para traballar dentro do mesmo ministerio de Asuntos Exteriores. A finais de 2002 é nomeado arcebispo de Agropoli e nuncio apostólico con destino na India e no Nepal, cargos do que toma posesión a comezos de 2003.

## Notas
Francisco Froján

**Francisco Xavier Froján Madero**, nado en Caldas de Reis o 9 de outubro de 1953, é un escritor e crego católico galego.

## Traxectoria 
Licenciado en bioloxía pola Universidade de Santiago e en teoloxía, ordenouse sacerdote en 1981. Despois dunha estadía en Roma regresou a Santiago de Compostela, onde se encargou de tarefas administrativas en traballos relacionados coa mocidade. En 1999 marchou de novo a Roma, onde traballou na secretaría de estado (o goberno) da Santa Sé, en labores de comunicación para a área de América Latina.

## Distincións 
* Foi nomeado capelán de honra por Xoán Paulo II
* Cabaleiro da Enxebre Orde da Vieira

## Obras 
* *Árboles en los jardines del Vaticano*, 2002
* *Juan Pablo II: Antropología y ética*, 2003
* *El "hombre del trabajo" clave esencial de la cuestión social : antropología y ética en la encíclica "laborem exercens"*, (2004)
Almuñécar

**Almuñécar** é un concello español da provincia de Granada. Limita cos concellos granadinos de Otívar, Jete, Ítrabo e Salobreña, e co malagueño de Nerja. Está composto por tres núcleos de poboación: Almuñécar, La Herradura e Velilla-Taramay.

É un importante centro turístico, localizado entre o mar Mediterráneo e a montaña, así como un importante produtor de froitas subtropicais como o aguacate, chirimoia, manga ou kiwis.

Está atravesado polos ríos Verde e Seco.

## Historia 
Os primeiros asentamentos teñen lugar hai uns 3.500 anos, cos poboadores da cultura argárica da idade de Bronce. A finais do século IX a. de C. os indíxenas recibiron a colonización fenicia, creando as estruturas urbanas da colonia de Ex, de tal forma que, cando a finais do século III a. de C. chegaron os romanos, encontraron unha cidade ben estruturada, cunha puxante economía baseada na salga do peixe e con moeda propia. A vila foi remodelada, coa construción de templos, teatro e acuedutos, propios do municipio de dereito latino *Sexi Firmum Iulium*.

En tempos de al-Ándalus, o viaxeiro al-Idrisi fai mención das ruínas de construcións anteriores. Coa chegada de Abderramán I no 755, Almuñécar pasou a pertencer, segundo a división administrativa dos musulmáns, á cora de Elvira.

Nese momento Almuñécar era un punto forte na costa: posuía un *hins* ou castelo, aínda que ata o século XI non se pode falar dela como cidade ou *medina*. Producía cana de azucre, plátanos, pasas, cereais, todo tipo de froitos e case tódolos xeógrafos sinalan a boa pesca que se obtiña nas súas augas. A cidade dispuña de porto, arrabaldes ou barrios extramuros, mercados e unha mesquita maior.

Durante o período no que o territorio de al-Ándalus estivo dividido en diversas taifas, Almuñécar dependeu da de Granada, consolidándose como a principal cidade costeira do seu reino.

Durante o reino nazarí foi un dos núcleos máis importantes, xunto co resto dos lugares do seu distrito: Cázulas, Lentegí, Turillas, Otívar e Jete, a desaparecida alquería de Budíjar, Ítrabo e Jate (cerca de Moscaríl), sendo moi visitada pola realeza que pasaba épocas na residencia real.

Trala caída de Baza en 1489, a Costa de Granada rendeuse ás tropas castelás en decembro dese mesmo ano, baixo as capitulacións asinadas en Almuñécar.

O escudo de armas da cidade, constituído polas cabezas de tres piratas berberiscos que flotan no mar, foi un regalo do rei Carlos I.
miniatura|esquerda|250px|Mariña do Leste
miniatura|250px|Igrexa de Almuñécar

O 21 de setembro de 2007 caeu unha tromba de auga na que se chegaron a contabilizar uns 180 l/m², provocando un morto e cuantiosos danos.

## Nomes históricos do municipio 
O nome antigo do municipio é *Sexi*, nome da cidade como colonia fenicia e mantido baixo dominio romano. o actual nome procede de *Hins-al-Monacar* ("*rodeada de montañas*"), nome dado polos musulmáns ó volver a levantala das súas ruínas no século VIII.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2024 tiña unha poboación de 27.311 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén
Lois Peña Novo

**Lois Peña Novo**, nado en Vilalba o 5 de agosto de 1893 e finado en Robra (Outeiro de Rei) o 24 de xullo de 1967, foi un avogado, político e escritor galego.

## Traxectoria 
Naceu no lugar do Rollo, hoxe unha rúa de Vilalba, o 5 de agosto de 1893, fillo de Vicente Peña Rodríguez e María Novo Pardo. A súa era unha familia labrega, sendo Lois o quinto dos irmáns. Estudou no seminario de Mondoñedo e despois cursou a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, rematando en 1915. No curso seguinte traballou de profesor auxiliar de Lois Porteiro na mesma facultade.

En 1916, ano da fundación da primeira Irmandade da Fala, incorpórase á de Compostela e participa como cofundador na de Vilalba.

En 1918 é redactor do Programa das Irmandades da Fala aprobado na I Asemblea Nacionalista celebrada en Lugo. Entre outros recollía a petición da autonomía integral de Galicia e a igualdade de dereitos de mulleres e homes.

Lois Peña Novo foi o primeiro concelleiro electo nunha candidatura nacionalista en Galicia, resultando elixido no concello da Coruña nos comicios do 8 de febreiro de 1920 -nos que o seu compañeiro de candidatura Antón Villar Ponte quedou fóra-.
* Negación-oposición ao vello e opresor Estado Español, representado emblematicamente por Castela que, coa súa forma dexenerada representación política —o caciquismo— e o seu sistema arancelario proteccionista, impide o desenvolvemento da nación galega nos seus aspectos políticos e económicos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Fundación Lois Peña Novo
Pedro González Telmo

* *Non confundir con Santo Elmo ou Santelmo: Erasmo de Formia.*

miniatura|San Telmo na igrexa de San Caetano de Santiago de Compostela.
**Pedro González Telmo** ou **Elmo**, coñecido como **San Telmo**, nado quizais en Frómista, quizais en Astorga antes de 1190 e finado o 14 de abril de 1246 en Tui, foi un relixioso católico latino hispano.

## Traxectoria 
Sobriño de bispo, recibiu estudos e unha boa posición social. De vida disipada e amante da vangloria, cóntase que a cando cabalgaba con fachenda e con vestiduras ostentosas, o seu cabalo derrubouno nun lameiro, sendo obxecto da xacarandaina do pobo. Ferido no seu orgullo, esta anécdota foi o inicio da súa conversión.

Ingresou na orde dominicana en Palencia renunciando a todos os seus bens e aplicándose ao estudo e á predicación por vilas e aldeas. O rei Fernando III de Castela, abraiado polo seu carisma fíxose acompañar del nas súas expedicións militares polo Val do Guadalquivir que acabarían coas importantes conquistas de Córdoba e Sevilla. Alí foi confesor do monarca e predicador das tropas leonesas, galegas e castelás. A súa insistencia en moderar a crueldade e os excesos dos soldados do rei causáronlle o rexeitamento e a animadversión.

Abandonou o servizo do rei, e volveu a predicar ao reino de Galicia entre as clases humildes e pobres, particularmente os pescadores e as propias tripulacións dos barcos que non tiñan ocasión de asistir a servizos relixiosos. A autenticidade da súa predicación, o seu labor pacificador nas liortas das xentes, e a súa atención polos máis necesitados, déronlle sona de santidade. Cóntase que, xa en vida, cando os mariñeiros tiñan apuros nas tempestades encomendábanse as súas oracións.

Foi nomeado prior do convento de Guimarães, en Portugal, onde tivo entre os seus frades a Gonzalo de Amarante. Xa quincuaxenario, retirouse a Tui, onde fixo amizade co bispo Lucas de Tui; na Pascua de 1246, mentres peregrinaba á suposta tumba do Apóstolo Santiago o Maior, faleceu tras caer enfermo.

Logo do seu falecemento, en 1254 foi aprobado o seu culto para os reinos hispánicos, foi beatificado para toda a Igrexa católica en 1741. É patrón da cidade de Tui, da diocese de Tui-Vigo e da Armada Española.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Tui, capela de S. Telmo, interior.jpg|Capela de S. Telmo, Tui, altar.
Ficheiro:Tui, capela de S. Telmo, detalle.jpg|Capela de S. Telmo, Tui, detalle.
Ficheiro:Nigran, A Ramallosa 01-02r, capela de San Campio.jpg|Mosaico de San Telmo na ponte da Ramallosa (Baiona-Nigrán).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Fogo de santelmo
* Ponte da Ramallosa
Francisco Blanco

**Francisco Blanco**, nado no Tameirón (A Gudiña) o 18 de setembro de 1570 e finado en Nagasaki o 5 de febreiro de 1597, foi un relixioso católico galego.

## Traxectoria 
Estudou no colexio dos xesuítas en Monterrei e máis tarde iniciou os estudos de Dereito na Universidade de Salamanca. Ingresou na orde franciscana en Villalpando, e estudou Filosofía no convento de Santo Antón de Salamanca. Doente, pasou un tempo no convento de San Francisco de Pontevedra e cara a 1592 marchou a Sevilla xunto con outros vinte e oito franciscanos galegos coa idea de embarcarse cara a América como misioneiro.

Foi ordenado sacerdote en México, e despois estivo en Manila (Filipinas). Finalmente, decidiu predicar o cristianismo no Xapón, país especialmente hostil cos misioneiros. Foi martirizado cruelmente naquel país: no monte Tetayama foi crucificado e atravesado de parte a parte por dúas lanzas. Con el foron executados dezaseis terciarios, seis franciscanos e dous xesuítas.
## Veneración 
A Igrexa católica, concretamente o Papa Pío IX, canonizouno o 8 de xuño de 1862.

Na súa parroquia natal do Tameirón consérvase unha reliquia, un óso dun dedo maimiño. O seu cranio consérvase en Outarelo (O Barco de Valdeorras).

## Galería de imaxes 

Calvary-of-Nagasaki-1597-by-Eustaquio-Maria-de-Nenclares-(1862).png|Gravado do martirio dos 26 mártires do Xapón, s. XIX.
26 martyrs museum.jpg|Igrexa e museo dos 26 mártires de Nagasaki.
Ourense, catedral 03-65.JPG|San Francisco Blanco, na Catedral de Ourense.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  (1999): *Vilanova, Outarelo y San Francisco Blanco. Monografía histórica de una parroquia gallega*. O Barco de Valdeorras. ISBN 84-930834-2-9
-626

## Acontecementos 
* Nabopolasar funda o imperio neobabilónico

## Nacementos 
## Mortes 
## Outros 
* Historia ano a ano
Ceferino Palencia

**Ceferino Palencia**, nado en Fuente de Pedro Naharro (provincia de Cuenca) o 19 de xullo de 1859 e finado en Madrid o 22 de xullo de 1928, foi un dramaturgo español.

## Traxectoria
Dirixiu a compañía teatral da súa dona, a actriz María Tubau. As súas obras insérense na corrente da comedia moralizadora realista de mediados do século XIX. Logrou aplausos especialmente a partir de *El guardián de la casa* (1881), unha sátira contra a mala educación dos mozos. Escribiu despois outras comedias, xa de teses, como *La Charra*, encamiñada a demostrar os danos de adoptar costumes estranxeiros, xa naturalistas, como *Nieves*, xa de simple reconstrución e colorido de época, como *Comediantes y toreros* ou *La Vicaría*. Destacan tamén *Cariños que matan * (1882), *Pepita Tudó* (1901) e *La bella Pinguito* (1925). Foi pai do médico Ceferino Palencia Tubau, casado coa xornalista e escritora feminista Isabel Oyarzábal Smith (1878-1974).
## Obra
Pepita Tudó

300px|dereita|miniatura|La maja vestida
**Pepita Tudó** ou **Josefina Tudó y Catalán**, nada contra 1785 e finada en Madrid en 1869, foi unha condesa española, coñecida por ser modelo de Francisco de Goya en dous famosos cadros.

## Traxectoria
Pepita Tudó, orfa dun artilleiro gaditano, viviu desde os 16 anos xunto coa súa nai Catalina e as súas irmás Magdalena e Socorro na casa de Manuel Godoy, á que acudiu a súa nai reclamando os pagos atrasados de viuvez. Pepita foi amante de Manuel Godoy xa cara a 1800, pero a raíña obrigou a este a que contraese matrimonio coa princesa María Teresa de Borbón (matrimonio por outra banda moi favorable a Godoy no socioeconómico). En 1828 ao falecer María Teresa de Borbón puideron oficialmente contraer nupcias Pepita Tudó e Manuel Godoy, aínda que se considera que contraeran anos antes un matrimonio secreto. En 1805 nace, o primeiro fillo de ambos, Manuel, e en 1807 Luís.
miniatura|300px|La maja desnuda
En 1807, a instancias do influente Godoy, Carlos IV concedeulle a Josefina Tudó o título de condesa de Castillo Fiel e vicecondesa de Rocafuerte.

O dramaturgo, tamén español, Ceferino Palencia escribiu a novela *Pepita Tudó* obviamente inspirándose na biografiada no artigo presente. Aínda que quizais o máis interesante de Josefina Tudó é que, con altísimas probabilidades é ela a retratada nos xustamente soados cadros de Goya: La maja vestida e La maja desnuda.
Can Menor

**Canis Minor** ou **Can Menor** é unha das 88 constelacións modernas. A súa figura é moi sinxela: unha liña que une dúas estrelas. Procyon a súa estrela máis brillante forma xunto con Betelgeuse (Orión) e Sirio do (Can Maior) o triángulo de inverno.

## Estrelas principais 
* α Canis Minoris (Procyon), oitava estrela máis brillante do firmamento, a súa distancia ó sistema solar é de aproximadamente 11 anos luz. Ten unha compañeira que é unha anana branca de magnitude 13. 
* β Canis Minoris (Gomeisa), estrela branco-azulada de magnitude 2,89 cun disco de materia ó redor; é ademais unha variable Gamma Cassiopeiae.
* γ Canis Minoris, xigante laranxa de magnitude 4,33 e binaria espectroscópica.
* δ Canis Minoris, denominación compartida por tres estrelas diferentes: δ1 CMi, δ2 CMi e δ3 CMi. δ1 Canis Minoris é unha xigante branco-amarela a 760 anos luz de distancia.
* η Canis Minoris, tamén unha xigante branco-amarela.
* U Canis Minoris, estrela variable Mira cunha magnitude que varía entre 7,3 e 11,0 nun período de 338 días.
* YZ Canis Minoris (Gliese 285), anana vermella que é á súa vez estrela fulgurante e variable BY Draconis; atópase a 19,3 anos luz da Terra.

## Mitoloxía 
esquerda|250px|miniatura|O Can Menor.
Ó Can Menor Eratóstenes identificábao co can de Orión, catasterizado á vez que o seu amo, posto que sempre estivera en tódalas súas aventuras. Pero, ó igual que o Can Maior, tamén rexistra a variante de que pode se-la cadela Mera, que cos seus laios causados por atopa-los corpos dos seus amos Icario e Erígone, atraeu á xente para que lles deran sepultura. Outra variante é que se trataría do can de Céfalo que tratou de caza-la Raposa de Teumeso.

A estrela máis brillante desta constelación leva o nome de Procyon que significa "antes que o can" en referencia á súa aparición inmediatamente antes cá estrela can (Sirio).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Orión
* Canis Major
* Canes Venatici
* Procyon

### Ligazóns externas 
* The Deep Photographic Guide to the Constellations: Canis Minor 
* Star Tales – Canis Minor
Jacques Diouf

miniatura|dereita|Jacques Diouf en marzo de 2006
**Jacques Diouf**, nado en Saint-Louis o 1 de agosto de 1938 e finado o 17 de agosto de 2019, foi un diplomático senegalés, que foi director xeral da FAO de 1994 a 2011.

## Biografía
Diouf atendeu á escola primaria e secundaria na súa cidade natal de Saint-Louis, continuou os seus estudos como enxeñeiro agrónomo en Francia no Institut National Agronomique Paris-Grignon e doutorouse en economía rural na  Sorbona.

En 1963, Diouf converteuse no director da Oficina Europea e do Programa Agrícola da Oficina de Comercialización Agrícola da FAO. En 1965, Diouf ocupou o posto de secretario executivo do recentemente fundado Consello Africano do Cacahuete con sede en Lagos. Entre 1971 e 1877 foi secretario executivo da Asociación para o Desenvolvemento do Cultivo do Arroz en África Occidental con sede en Monrovia. En 1978 volveu ao seu país natal como secretario de estado para Investigación Científica e Técnica cos gobernos de Léopold Sédar Senghor e Abdou Diouf ata 1983. Foi parlamentario da Asemblea Nacional do Senegal e do Parlamento de Senegambia (1983-1984). Entre 1985 e 1990 foi secretario xeral do Banco Central dos Estados de África Occidental con sede en Dakar. Foi embaixador do Senegal na ONU (1991-1993) antes de ser elixido director xeral da FAO o 1 de xaneiro de 1994, para substituír o libanés Edouard Saouma.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Curriculum Vitae de Jacques Diouf en fao.org
A raíña de África

***A raíña de África*** (en ) é unha película dirixida por John Huston no ano 1952. Está baseada na novela do mesmo título de C. S. Forester. Gañou un Oscar ao mellor actor principal (Humphrey Bogart), e obtivo outros tres nomeamentos, ao mellor director, á mellor actriz principal (Katharine Hepburn), e ao mellor guión. Estreouse en galego na TVG o 23 de decembro de 2007.

## Sinopse 
A primeira guerra mundial comezou e en África Oriental Charlie Allnut (Humphrey Bogart) dedícase a transportar mercancías río arriba e río abaixo coa súa vella embarcación, chamada *The African Queen*. Nunha das aldeas que visita regularmente morreu o sacerdote, e Charlie acepta levar na súa barca á irmá do falecido reverendo, Rose (Katherine Hepburn), para devolvela á civilización. Durante a viaxe polo río xorde entre Charlie e Rose unha crecente simpatía. Con todo, cando finalmente chegan a un gran lago achégaselles un barco de guerra alemán.

## Personaxes 
miniatura|esquerda|280px
miniatura|esquerda|280px
* Humphrey Bogart como Charlie Allnut
* Katharine Hepburn como Rose Sayer
* Robert Morley como Rev. Samuel Sayer
* Peter Bull como Capitán da Louisa
* Theodore Bikel como Primeiro oficial
* Walter Gotell como Segundo oficial
* Peter Swanwick como Primeiro oficial do Shona
* Richard Marner como Segundo oficial de Shona

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* african-queen-movie.com