open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Igrexa de Barlingbo

A **igrexa de Barlingbo** (sueco: *Barlingbo kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Barlingbo, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura
A presente igrexa foi rematada ao redor do ano 1280. Porén, estivo precedida por outra igrexa, das cales se atoparon os cimentos baixo o chan da actual. As partes máis antigas do edificio son o coro e a ábsida. Estas partes foron datadas no 1225. Posteriormente construíuse a nave e por último a torre. En conxunto toda a igrexa data do século XIII. As paredes están decoradas con frescos de distintas épocas. Os máis vellos son varios triángulos grises e cruces soamente decorativos, probablemente do primeiro período de construción da igrexa. Un conxunto de frescos máis monumental pero tamén puramente decorativo na nave e ao redor da fiestra oriental da ábsida datan de ao redor de 1280. Tamén hai frescos do século XIV na ábsida, que representan seis apóstolos e son de aparencia única en Gotland.

Entre o mobiliario, o altar medieval (que probablemente chegou a albergar unha reliquia) ten unha parte superior barroca do ano 1683 e co monograma do rei Carlos XI de Suecia. A cruz triunfal é de ao redor de 1240. Quizais o obxecto menos común da igrexa sexa a pía bautismal, que data da segunda metade do século XII e está ricamente decorada con figuras talladas. Amosa figuras da Biblia e símbolos dos evanxelistas. Algunhas das figuras tamén están marcadas con runas. A pía, tallada a partir dun único bloque de pedra calcaria, non pode compararse con ningunha outra pía de Gotland. O historiador de arte Johnny Roosval considerouna unha das mellores obras de arte da época medieval en Suecia. Na pía atopouse influencia da arte inglesa da época. No coro son visibles algunhas lápidas dos séculos XIII e XIV, e o púlpito, do ano 1673, foi colocado nun altar medieval lateral. Os bancos e a cuberta do órgano son do século XIX. Unha das campás da igrexa é de ao redor de 1440 e ten inscricións que evocan a Cristo, María e San Dionisio; crese que este foi o patrón da igrexa na súa época católica.

## Galería de imaxes 

Cruz triunfal da igrexa de Barlingbo.jpg|Cruz triunfal
Portal da nave da igrexa de Barlingbo.jpg|Portal máis grande da igrexa
Pía bautismal da igrexa de Barlingbo.jpg|Pía bautismal
Barlingbo Christ01.jpg|Fresco da ábsida

## Notas
Aeroporto de Bagdad

O **aeroporto internacional de Bagdad** , anteriormente *aeroporto internacional Saddam*, é o aeroporto máis grande de Iraq, situado nun suburbio a uns 16 quilómetros ao oeste do centro da cidade. É a base principal para a aeroliña nacional do país, Iraqi Airways.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas
Igrexa de Boge

A **igrexa de Boge** (sueco: *Boge kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Boge, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A igrexa de Boge é unha igrexa do gótico temperán. As partes máis antigas son o coro e a sancristía, que datan de mediados do século XIII. A nave é posterior e substituíu a unha nave previa de estilo románico; este feito explica o motivo polo que é infrecuentemente curta e ancha, xa que se encaixou entre un coro e unha torre que xa existían. Porén, a torre actual comezou a construírse en 1867 e rematouse en 1892, xa que a vella colapsou durante unha treboada en 1857. Na mesma treboada a nave quedou severamente danada pero foi reconstruída.

Externamente a igrexa está apoiada por un único contraforte, levantado tras a treboada de 1857 para estabilizala. O portal principal é un pouco posterior ao resto do edificio e data de mediados do século XIV. Os seus capiteis están esculpidos de forma decorativa. A igrexa foi restaurada en 1925 polo arquitecto Anders Roland.

No interior a igrexa está decorada con dous conxuntos de frescos que datan do período de construción e do século XV, respectivamente. Estes últimos están realizados polo pintor anónimo coñecido como *Passionsmästaren*. A meirande parte do mobiliario é do século XVIII, coa excepción da pía bautismal, do século XIII, e dun gran candelabro medieval de ferro. No coro son visibles algunhas tumbas medievais.

## Galería de imaxes 

Detalle de capitel na igrexa de Boge.jpg|Detalle do capitel do portal principal
Interior da igrexa de Boge.jpg|Interior da igrexa
Portal da nave da igrexa de Boge.jpg|Portal principal
Arco de triunfo da igrexa de Boge 02.jpg|Arco de triunfo

## Notas
Igrexa de Hejdeby

A **igrexa de Hejdeby** (sueco: *Hejdeby kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Gothem, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A igrexa foi construída durante o século XIII. Primeiro levantáronse o coro e a nave nun estilo románico tardío, e por último construíuse a torre amosando influencias do gótico temperán.

O interior da igrexa está ricamente decorado con frescos medievais. Estes datan de dous períodos distintos. Os máis antigos son do século XIII e representan a apóstolos, a coroación de María e a varios santos. O outro conxunto de frescos son do século XV e amosan escenas da Paixón de Cristo. A igrexa ten tamén unha cruz triunfal de principios do século XIII, unha pía bautismal medieval cunha tapa de madeira ricamente tallada, e un pouco común banco medieval. Outras pezas do seu mobiliario orixinal están a día de hoxe no Museo de Gotland en Visby.

## Galería de imaxes 

Interior da igrexa de Hejdeby.jpg|Interior da igrexa
Hejdeby kyrka - KMB - 16000300024480.jpg|Vista dende o aire
Hejdeby kyrka - KMB - 16000200021593.jpg|Frescos

## Notas
L.A.R. Legido

**Luis Alberto Rodríguez Legido**, nado en Castromonte (provincia de Valladolid) o 23 de xuño de 1975, é un músico, investigador sonoro e profesor de batería español. Dá clases de expresión rítmica e improvisación na Escola-Estudio de Música, en Santiago de Compostela.

## Traxectoria 
Durante a década de 1990 formouse en Madrid no Taller de Músicos e no CEDI, onde realizou estudos sobre análise do son, fisioloxía do oído, orixe da linguaxe, arte e ciencia do século XX e teoría da improvisación con profesores e artistas como Pedro López, Markus Breuss, Belma Muñor e Wade Matthews.

En 1998 instalouse en Santiago de Compostela a raíz dunha oferta estábel como profesor titular da Estudio-Escola de Música. Ese ano recibiu unha bolsa da Berkelee College of Music de Boston para facer o curso de World Percussion e foi selecionado para o X Jazz Meeting organizado pola International Association of Schools of Jazz.

Traballou con diversas formacións como ADN, S.E.M Big Band, Abe Rábade Trío ou Xosé Manuel Budiño, realizando numerosos concertos en diversos festivais estatais e europeos. Traballou como batería para a artista galega Mercedes Peón realizando concertos tanto a nivel nacional como internacional.

En 1999 forma o grupo de improvisación libre Parto.

Participa en diferentes iniciativas artísticas: traballa a improvisación idiomática co trío de jazz Sumrrá, co que ten editado dous traballos discográficos; e colabora con formacións como Marful, co grupo flamenco do guitarrista Marcos Teira, o grupo de improvisación e jazz 2M xunto ao saxofón alto Pablo Sax, ecomo membro de O.M.E.GA (Orquestra de Música Espontánea de Galicia).

É o inventor, canda o batería Patxi Valera, do Aquofono, un sistema sonoro de percusión electrónica por goteo creado en 2002.

## No cinema galego 
L.A.R. Legido é o protagonista da cuarta fuga de *9 fugas* (2009), de Fon Cortizo, e participou no filme *A Pedra do Lobo* (2010), de Alberte Pagán, xunto a Pablo Sax (baixo o nome de 2M10). A música de Aquofono de Legido e Valera forma parte da banda sonora de *Mougás* (2009), de David Castro.

## Notas
## Véxase tamén
Pablo Seoane

### Bibliografía
*Ron, Xesús e Valera, Patxi (eds.) (2011): *De Parto a Omega. 10 anos de improvisación libre*. Santiago de Compostela, Grupo Chévere.
Yeast display

A **yeast display** ou **yeast surface display** (que se poden traducir por exhibición ou exposición en lévedos ou exhibición na superficie de lévedos) é unha técnica de enxeñaría de proteínas que usa a expresión de proteínas recombinantes incorporadas á parede celular dun lévedo para illar e realizar enxeñaría de anticorpos.

## Desenvolvemento 
A técnica da yeast display foi publicada por primeira vez polo laboratorio do profesor K. Dane Wittrup. A tecnoloxía foi vendida a Abbott Laboratories en 2001.

## Funcionamento 
Unha proteína de interese é exhibida como unha fusión coa proteína Aga2p na superficie do lévedo. A proteína Aga2p é utilizada de forma natural polos lévedos como mediadora nos contactos célula-célula durante o apareamento de células de lévedos. A exhibición dunha proteína vía Aga2p proxecta a proteína no exterior da superficie da célula, minimizando as interaccións potenciais con outras moléculas na parede celular do lévedo. O uso da separación magnética e a citometría de fluxo en conxunción coa biblioteca de yeast display é un método moi efectivo de illar ligandos de proteínas de alta afinidade contra case calquera receptor por medio de evolución dirixida.

## Vantaxes e desvantaxes 
Entre as vantaxes da yeast display con respecto a outros métodos de evolución *in vitro* están a expresión e procesamento eucariota, mecanismos de control de calidade da vía secretora eucariota, efectos de avidez mínima e exames de bibliotecas cuantitativos por selección de células activada por fluorescencia (FACS). Os lévedos son organismos eucariotas que permiten que se produzan complexas modificacións postraducionais de proteínas que non permiten outras bibliotecas de display.

Entre as desvantaxes están os tamaños de biblioteca mutante máis pequenos comparados cos métodos alternativos e a glicosilación diferencial en lévedos comparada coas de células de mamíferos. Estas desvantaxes non limitaron o éxito da yeast display en diversas aplicacións, como na enxeñaría de afinidade de unión a ligandos monovalentes coa máxima afinidade da que se teña informado para unha proteína sometida a enxeñaría (Boder, E.T. 2000). Actualmente, a biblioteca de yeast display creada por Boder xa non está dispoñible, xa que a liña celular INVSc1 de Invitrogen xa non está dispoñible debido a problemas de IP.

Os métodos alternativos para a evolución de proteínas *in vitro* son o mammalian display, phage display, ribosome display, bacterial display e mRNA display.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Boder, E.T., Wittrup, K.D.;  Biotechnol. Prog., 1998, 14, 55–62.
* Boder E.T., Midelfort K.S., Wittrup K.D.; Proc Natl Acad Sci, 2000, 97(20):10701-10705.
* Graff, C.P., Chester, K., Begent, R., Wittrup, K.D.; Prot. Eng. Des. Sel., 2004, 17, 293–304.
* Feldhaus M, Siegel R.; Methods in Molecular Biology 263:311–332 (2004).
*
Premio María Victoria Moreno de Literatura Xuvenil

O **Premio María Victoria Moreno de Literatura Xuvenil** está convocado polo Concello de Pontevedra e a editorial Cuarto de Inverno. Comezou a celebrarse no ano 2018, nun principio da man de Urco Editora e o Concello de Pontevedra. Este premio quere honrar a figura de María Victoria Moreno e promover unha creación literaria de calidade para o público xuvenil.

## Historia
Antonio Manuel Fraga foi o gañador da primeira edición de 2018 con *O bestiario científico de Anxos Nogueirosa*. Resultaron finalistas os orixinais presentados baixo os lemas *Be Water* e *Irmá Paxaro*. O xurado, formado por Montse Pena Presas, Eli Ríos, Andrea Martínez, M.ª Carme Hermida e Andrea Jamardo Seijo destacaron de *O bestiario científico de Anxos Nogueirosa* a fortaleza das personaxes femininas e o feito de introducir o bestiario máxico galego nun contexto histórico.

O II premio de 2019 foi para Beatriz Maceda Abeleira. Os integrantes do xurado destacaron no traballo titulado *Ardora* "o compromiso que no traballo se mantén co ecoloxismo e tamén co público potencial: lectores que aínda se atopan durante os seus primeiros anos da adolescencia". Presentáronse 17 obras.

O III premio de 2020 foi para Lorena Conde por *Velloucas e minchas*. Segundo a autora "son mozas preadolescentes e mulleres no final da vida. Fixen protagonistas a personaxes que normalmente son secundarios". O relato ten como protagonistas a cinco mulleres, dous adolescentes e tres anciás, e a trama comeza cando unha das mozas ten que ir vivir coa súa avoa para, xuntas, enfrontarse e resolver os problemas de cada unha. Lorena Conde foi alumna no instituto de María Victoria Moreno.

O IV premio de 2021, convocado polo Concello e Pontevedra e a editorial Cuarto de Inverno, foi para Pilar Ortega Pereiro por *O segredo de Al´eume*. O xurado destacou o sentido do humor fresco, a lectura áxil e a posta en valor do patrimonio natural galego.

## Obras gañadoras 
* 2018 (1ª): *O bestiario científico de Anxos Nogueirosa* de Antonio Manuel Fraga
* 2019 (2ª): *Ardora* de Beatriz Maceda
* 2020 (3ª): *Velloucas e minchas* de Lorena Conde
*2021 (4ª): *O segredo de Al´eume* de Pilar Ortega Pereiro
*2022 (5ª): *Nom estamos quebrades* de Nee Barros
*2023 (6ª): *Cartas na escuridade* de Lois Pérez Díaz

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Literatura xuvenil
IDEA ProAudio

**IDEA ProAudio** (I+D Electro Acústica) é unha empresa galega adicada ao deseño, fabricación e comercialización de equipamento acústico profesional.

A orixe da empresa está en dous profesionais do equipamento musical que traballaron para empresas do sector nos Estados Unidos e a China. Coa experiencia e contactos nos anos traballando no sector decidiron crear unha empresa propia en Cedeira.

A empresa fabrica equipamento musical, caixas acústicas ou procesadores de son.

## Notas
Francisco Mirás

**Francisco Mirás** foi un escritor galego do que case nada se sabe á parte de ser da zona de Compostela. Ricardo Carballo Calero encádrao nos precursores de Rosalía de Castro.
[page=7|miniatura|*Compendio de gramática gallega-castellana*, en [PDF.]]
No ano 1864 tirou do prelo un *Compendio de gramática gallega-castellana* que ten o mérito de ser o primeiro intento de gramática da lingua galega.

## Obra 
**Elementos del análisis ideológico-gramatical, o la ciencia del lenguaje con aplicación a la lengua latina. Extractado de un inédito*, 1848. Santiago de Compostela.

**Dichos y sentencias célebres de los principales filósofos, emperadores, oradores, poetas, príncipes, doctores, padres de la iglesia, reyes etc*. 1861, Madrid.
**Compendio de gramática gallega-castellana*, 1864. Santiago de Compostela.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
*
Clara Usón

**Clara Usón**, nada en Barcelona en 1961, é unha avogada e escritora catalá en lingua castelá.

## Traxectoria 
É licenciada en Dereito pola Universidade de Barcelona, filla dun prestixioso avogado de Barcelona. Abandonou o exercicio da avogacía para dedicarse de maneira total á escritura. Gañou o Premio Nacional da Crítica por *La hija del Este*, novela baseada na figura de Ana Mladić, filla do xeneral serbio Ratko Mladić, responsable do masacre de Srebrenica.

A súa anterior novela, *Corazón de Napalm* –un retrato das secuelas dos excesos da xeración dos 80– mereceu o Premio Biblioteca Breve.

## Premios 
* Premio Feminino Lumen (1998) pola súa novela *Noites de San Juan*
* Premio Biblioteca Breve de Seix Barral (2009) por *Corazón de Napalm*
* Premio Ciudad de Barcelona 2013 por *La hija del Este*
* Premio Nacional da Crítica 2013 por *La hija del Este*
* VIII Premio 2014 Cultura Mediterránea por *La hija del Este*

## Obras 
* *Noches de San Juan* (1998)
* *Primer vuelo* (2001)
* *El viaje de las palabras* (2005)
* *Perseguidoras* (2007)
* *Corazón de napalm* (2009)
* *La hija del Este* (2013)
* *El asesino tímido* (2018)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Clara Usón, en Escritores.org
Führerbunker

miniatura|dereita|250px|Foto de xullo de 1947 da entrada posterior do Führerbunker no xardín da chancelería do Reich. Hitler e Eva Braun foron incinerados nun burato de proxectil fronte á saída de emerxencia á esquerda; a estrutura a xeito de cono no centro servía de escape e como refuxio de bombas para os gardas.
O ***Führerbunker***&nbsp;([ˈfyːrərˈbʊŋkɐ]) era un refuxio antiaéreo que se atopaba preto da chancelería do Reich en Berlín, Alemaña. Formou parte do complexo de búnker subterráneo construído en dúas fases en 1936 e 1944. Foi o derradeiro dos Cuarteis Xerais do Führer (*Führerhauptquartiere*) empregados por Adolf Hitler durante a segunda guerra mundial.

Hitler fixou a súa residencia no *Führerbunker* o 16 de xaneiro de 1945, e converteuse no centro do réxime nazi até a última semana da segunda guerra mundial en Europa. Hitler casou alí con Eva Braun a última semana de abril de 1945, pouco antes de que cometesen suicidio.

Despois da guerra, tanto o antigo como o novo edificio da chancelería foron derrubados polos soviéticos. O complexo subterráneo permaneceu imperturbable até 1988–89, malia algúns intentos de demolición. As seccións escavadas do antigo complexo de búnkeres foron destruídas na súa maioría durante a reconstrución desa zona de Berlín. O lugar permaneceu sen marcar até 2006, cando se instalou unha pequena placa cun diagrama esquemático. Algúns corredores do búnker aínda existen, pero están pechados ó público.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Bunkermuzeum&nbsp;– Guide to military museums of Europe  
* Imaxes 3D da chancelería
Gústame o galego

**Gústame o galego** foi unha campaña de normalización lingüística que naceu no Viveiro de propostas normalizadoras da Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua.

Comezou no Culturgal no ano 2012 e pasou polas tres universidades galegas (UdC, USC e UVigo), a Xunta de Galicia, centros de ensino de primaria e secundaria e os concellos de Santiago de Compostela, Ferrol, Carballo, Ames, Carnota, Narón, Moaña, Pontevedra, Silleda e Vigo.

## Notas
Viveiro de propostas normalizadoras

O **Viveiro de propostas normalizadoras** naceu no ano 2012 como unha iniciativa da Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua para crear un espazo de traballo e intercambio que promovese novos proxectos de normalización lingüística.

## Notas
Javier de la Gándara

**Javier de la Gándara Alonso**, nado en Vigo o 18 de febreiro de 1959, é un regatista galego. Comezou a navegar en vela lixeira (nas clases Optimist, 420 e Moth Europa), e en wíndsurf (clase TDV), gañando catro campionatos de España (en 420 e TDV), antes de pasar á vela de cruceiro.

## Vela de cruceiro 
En 1988, gañou a Regata Ruta do Descubrimento co iate da clase Maxi "Fortuna". Co "Turismo Rías Baixas", da clase ORC 670, gañou o Trofeo Zegna (2004), o Trofeo S.A.R. Infanta Elena (2005), a Regata Rías Baixas-Martín Codax (2006) e o Trofeo Conde de Gondomar (2008).

## Volta ao mundo a vela 
Participou como patrón en dúas edicións da volta ao mundo a vela:

* Whitbread Round the World Race 1989-90. Coa "Fortuna Extra Lights" clasificouse en sétima posición. 
* Whitbread Round the World Race 1993-94. Co "Galicia 93 Pescanova" clasificouse en quinta posición.

## Premios e recoñecementos 
* Medalla de Prata de Galicia en 1995.
* Vigués distinguido en 2005.

## Notas
Luis J. Pérez

**Luis J. Pérez**, nado na Coruña o 25 de decembro de 1978, é un escritor galego, novelista de ciencia ficción e economista.

## Traxectoria 
esquerda|miniatura|Sinatura de *Sin alternativa*.
Licenciouse en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade da Coruña. A súa actividade laboral sempre estivo centrada neses dous eidos. Participou como articulista na revista universitaria *4Gatos* (1998-2000) e foi director da extinta revista literaria Voces (2000-2008).

As súas novelas encádranse dentro da ciencia ficción futurista, contornas posibles ou factibles de acordo á ciencia actual, caracterizados pola aventura na que os seus personaxes ven inmersos dentro desa época e certo contexto catastrófico-distópico. 

Publicou con éxito as novelas: *La mínima verdad* (2011) e *Sin alternativa* (2014), das que recibiu multitude de críticas nos medios.

En novembro de 2017 lanzou a súa terceira novela titulada *Ideando libertad*.

## Notas
Esther Benítez Eiroa

**Esther Benítez Eiroa**, nada en Ferrol o 15 de abril de 1937 e finada en Madrid o 12 de maio de 2001, foi unha tradutora galega.

## Traxectoria 
Traduciu ó castelán numerosos autores italianos e franceses, como Calvino, Pavese, Manzoni ou Maupassant, entre outros moitos. Traduciu tamén os libros da serie *El pequeño Nicolás* de Sempé e Goscinny.

En 1978 acadou o premio Fray Luis de León pola súa tradución de *Nuestros antepasados*, de Italo Calvino, e en 1992 recibiu o Premio Nacional á Obra dun Tradutor. Esther Benítez foi tamén un membro activo e combativo tanto da Asociación Colexial de Escritores de España como da súa sección de tradutores, ACE Tradutores. En 2006 ACE Tradutores creou o premio que leva o seu nome, destinado a premiar a mellor tradución (de calquera lingua a calquera lingua de España) publicada o ano anterior á resolución. O xurado está constituído por todos os membros da asociación.

## Notas
Patrimonio Galego

**Patrimonio Galego** é un catálogo social do patrimonio cultural galego en Internet. Comezou a elaborarse no ano 2011. En 2018 acadaron os dez mil elementos catalogados.

## Descrición
O proxecto está baseado en persoas colaboradoras voluntarias de toda Galiza que visitan lugares e elementos patrimoniais de interese, os catalogan, describen e soben á páxina descricións deles xunto con imaxes. O proxecto está supervisado por colaboradores que deben validar as achegas para ser engadidas. Os elementos catalogados están xeorreferenciados e con imaxes. Pode ser consultado libremente facendo buscas polo miúdo. Hai que estar rexistrado na páxina e ter unha conta de usuario para facer achegas aínda que cada elemento catalogado ten ficha propia e pódense achegar comentarios.

É un proxecto desenvolvido por Manuel Gago, Elisa Amigo, Adela Oyonarte, Carmela Sánchez Arines, Pancho Gallego, Elixio Vieites, Álex Bragaña, Soledad Felloza, Eladio Rial, Xurxo Salgado e Félix Aragunde.
## Recoñecementos
En 2021 foi galardoado nos Premios Rodolfo Prada da Deputación de Ourense.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Wikipedia:Patrimonio Galego
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Patrimonio Galego
Lingua warao

A **lingua warao** é unha lingua indíxena americana falada polo pobo warao. Trátase dunha lingua illada, que é falada por preto de 33&nbsp;000 persoas, que habitan principalmente no norte de Venezuela, Trinidad e Tobago, Güiana e Suriname. Salienta pola súa infrecuente orde de palabras, obxecto-suxeito-verbo. O warao está clasificado como definitivamente en perigo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

O filme venezolano de 2015 *Dauna. Lo que lleva el río* está rodado en lingua warao.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Campbell, Lyle. 1997. *American Indian languages: The historical linguistics of Native America. New York: Oxford University Press*. .
*Granberry Julian. 1993. *A Grammar and Dictionary of the Timucua Language*. University of Alabama Press.
Antón Rivas Briones

**Antón Rivas Briones**, nado en Madrid en 1918, e finado en Vilagarcía de Arousa o 22 de maio de 2004, foi un pintor galego que tamén destacou na xilografía e na talla. 

## Traxectoria 
Aínda que nace en Madrid, vive desde neno, e ata a súa morte, en Vilagarcía de Arousa. Ós quince anos empeza a traballar como aprendiz nun obradoiro de ebanistería, grazas ao que alcanza un maxistral dominio no traballo da madeira. Compatibiliza a súa actividade profesional coa creación artística, campo no que foi autodidacta, e tanto na súa faceta de tallista, como de xilógrafo, deixou obras de gran perfección.  

En 1943, é premiado no Certame nacional de *Educación y Descanso* para traballadores, e en 1947 e 1948 recibe unha bolsa para estudos de pintura da Deputación de Pontevedra. Tamén por esa época fai tímidas incursións no debuxo publicitario en Madrid. 

Na década de 1960, a súa obra, en especial as súas xilografías, comezan a ter éxito entre os coleccionistas de arte galegos, e a súa fama chega a transcender até os Estados Unidos.

Nos anos 70, é premiado en varias ocasións na Bienal de Arte de Pontevedra (1970 prata en gravado; 1973 e 1974 bronce en pintura; 1975 prata en pintura), logrando o seu máximo galardón en 1978: a Medalla de Ouro en pintura.  

A súa obra atópase espallada en varios museos e en coleccións particulares e institucionais.  

O Concello de Vilagarcía de Arousa púxolle o seu nome á sala de exposicións municipal, en 2001, e un ano despois nomeouno fillo adoptivo.

## Estilo artístico 
A súa obra artística enmárcase dentro da xeración galega de posguerra, que se afasta do academicismo para enlazar coa arte das vangardas, aínda que posteriormente evoluciona desde o vangardismo ata un realismo humanista, onde todas as súas composicións xiran en torno á figura humana.  

Rivas é un magnífico debuxante que retrata tipos populares de rostros sinxelos e mans grosas e encalecidas, conseguindo que a plasticidade destes personaxes harmonice cun debuxo de vaga ascendencia cubista, e unha intensa cor. 

Ten un sentido mural nato, e as súas composicións, recargadas e dramáticas abordan moitas veces temas folclóricos, ou de contexto máxico, con meigas e espectros. 

Nos seus gravados prevalecen os tons escuros e as tebras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* AA.VV., (2001): *Antón Rivas Briones. Viaxe pola memoria do home*. Vilagarcía de Arousa, Concellería de Cultura.
* AA.VV., (1989): *20 años de Arte en Pontevedra*. Pontevedra, Deputación.
* Pablos, F. (1981): *Plástica Gallega*. Vigo, Caixavigo.
* Chamoso Lamas, M. (1976): «Arte», en *Galicia*. Barcelona, Editorial Noguer.
* Sobrino Manzanares, M.L. (1991): *Catálogo del Patrimonio Artístico de la Diputación de A Coruña*. A Coruña, Deputación.
### Ligazóns externas 
* Rivas Briones, na colección de arte de Afundación
* “Rivas Briones no Liceo Casino de Vilagarcía de Arousa”, no blog *Filgueira Valverde, un sabio na corte do Teucro*, 20 de maio de 2012.
O asasino do calendario

***O asasino do calendario*** (en ) é un filme estadounidense de 1989 dirixido por Pat O'Connor a partir dun guión de John Patrick Shanley. Está protagonizado por Kevin Kline no papel de Nick Starkey, un ex-detective da cidade de Nova York que volve ó servizo de policía cando un asasino en serie comeza a aterrorizar a cidade.

Estreouse en galego o 19 de agosto de 1998 a través da TVG.

## Personaxes 
* Kevin Kline como Tenente Nick Starkey
* Susan Sarandon como Christine Starkey
* Mary Elizabeth Mastrantonio como Bernadette Flynn
* Harvey Keitel como Frank Starkey
* Danny Aiello como Capt. Vincent Alcoa
* Rod Steiger como Eamon Flynn
* Alan Rickman como Ed
* Faye Grant como Alison Hawkins

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
O Sorriso de Daniel

[miniatura|dereita|Daniel e o seu sorriso (segundo pola esquerda) no [Pórtico da Gloria.]]
**O Sorriso de Daniel** é unha asociación creada en Santiago de Compostela o 6 de marzo de 2010 co ánimo de promover o románico galego. Toma o seu nome da escultura do profeta Daniel no Pórtico da Gloria.

Entre as súas actividades está a conservación e posta en valor do mosteiro de San Paio de Abeleda.

En 2018 recibiu o Premio Cultura Galega ás Iniciativas en prol do Patrimonio Cultural.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Blog da asociación
Os asasinos (filme de 1964)

***Os asasinos*** (en ) é un filme estadounidense de 1964 dirixido por Don Siegel. Foi escrito por Gene L. Coon e é a segunda adaptación de Hollywood da historia curta "The Killers" de Ernest Hemingway, despois de *Os asasinos*, de 1946. 

Está protagonizado por Lee Marvin, John Cassavetes, Angie Dickinson e Ronald Reagan. Foi o derradeiro filme no que sae Reagan antes de comezar a súa carreira na política, así como o único filme da súa traxectoria no que interpreta a un malvado. No momento da súa estrea, Marvin declarou que era un dos seus filmes favoritos.

Estreouse en galego o 3 de xuño de 1989 a través da TVG.

## Personaxes 
* Lee Marvin como Charlie Strom
* Angie Dickinson como Sheila Farr
* Clu Gulager como Lee
* John Cassavetes como Johnny North
* Ronald Reagan como Jack Browning
* Claude Akins como Earl Sylvester
* Norman Fell como Mickey Farmer
* Virginia Christine como Miss Watson
* Don Haggerty como condutor
* Robert Phillips como George Fleming
* Kathleen O'Malley como Miss Leslie
* Ted Jacques como asistente do ximnasio
* Irvin Mosley como garda
* Jimmy Joyce como vendedor
* Burt Mustin como home vello

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Os asasinos*, filme de 1946.

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Fernando Lago Búa

**Fernando Lago Búa**, nado en Pontevedra e finado en Vigo o 5 de xaneiro de 1937, foi un funcionario de prisións galego.

## Traxectoria 
Membro dunha familia de carniceiros pontevedreses. Militante do Comuñón Tradicionalista, ingresou por oposición no corpo de seguridade interior de prisións en 1934. Foi árbitro de fútbol, e ocupou o cargo de vicepresidente do colexio galego en 1935.

Destinado no penal de El Dueso, a principios de setembro de 1936 foi nomeado polo gobernador civil inspector das prisións provinciais de Pontevedra. Organizou un sistema de donativos destinados a remediar as carencias do elevado número de presos e co médico de prisións Francisco Bustelo Bustelo organizou unha trama para extorsionar aos presos do campo de concentración de San Simón facéndolles crer que estaban nas listas para “pasear” e que se lles entregaban unha cantidade de diñeiro, influirían para evitalo. Denunciados polo médico vigués José Ramón de Castro Rodríguez a Severiano Martínez Anido, foron detidos o 14 de novembro de 1936 cun colaborador, Cándido Barros Martínez. Xulgados en consello de guerra o 21 de decembro, os dous líderes da trama foron condenados a morte.
## Notas
Pobo warao

Os **warao** é un pobo indíxena que habita en Venezuela, Trinidad e Tobago, Güiana e Suriname. O termo warao tradúcese como "o pobo do barco" por mor da estreita conexión que teñen coa auga. A maioría dos 20&nbsp;000 waraos que viven en Venezuela fano na rexión do delta do Orinoco, con poboacións menores en Güiana, Trinidad e Tobago e Suriname. Falan unha lingua aglutinante, a lingua warao.

miniatura|dereita|Territorio de fala warao.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *America in 1492: The World of the Indian Peoples Before the Arrival of Columbus.*  Editado por Alvin M. Josephy Jr. (Knopf 1992).
Dauna. Lo que lleva el río

***Dauna. Lo que lleva el río*** é un filme venezolano de 2015 dirixido por Mario Crespo. Está rodado en lingua warao. Foi escollido como o candidato de Venezuela para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos Oscar, pero finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Dauna enfróntase ás convencións da súa cultura warao ó ter que escoller entre amar a Tarcisio, ou seguir a súa vocación aínda baixo o risco de pagar as consecuencias.

## Personaxes 
* Eddie Gómez como Tarsicio
* Yordana Medrano como Dauna
* Diego Armando Salazar como Padre Julio
* Freddy d'Elia como esposo de Dakatai
* Pedro González como Bonguero

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Venezuela propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 88ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Georges Bernanos

**Louis Émile Clément Georges Bernanos**, nado en París o 20 de febreiro de 1888 e finado en Neuilly-sur-Seine o 5 de xullo de 1948 foi un novelista, ensaísta e dramaturgo francés e soldado na Primeira guerra mundial.

## Obras 
miniatura|Placa na casa natal, en París.
### Novelas 
* *Sous le soleil de Satan*, París, 1926.
* *Les Ténèbres*
** ''L'Imposture*, París, 1927.
** *La Joie*, *La Revue universelle*, 1928 ; París, 1929.
* *Un crime*, París, 1935.
* *Journal d'un curé de campagne*, *La Revue hebdomadaire*, 1935-1936 ; París, 1936.
* *Nouvelle histoire de Mouchette*, París, 1937.
* *Monsieur Ouine*, Río de Xaneiro, 1943 ; París, 1946.
* *Un mauvais rêve*, edición póstuma, París, 1950.

### Teatro 
* *Dialogues des carmélites*, París, 1949.

### Ensaios 
* *La Grande Peur des bien-pensants*, París, 1931.
* *Les Grands Cimetières sous la lune*, París, 1938.
* *Scandale de la vérité*, París, 1939.
* *Nous autres, Français,* 1939.
* *Lettre aux Anglais*, Río de Xaneiro 1942.
* *La France contre les robots*, Río de Xaneiro, 1944.
* *Le Chemin de la croix-des-âmes*, Río de Xaneiro, 4 volumes, 1948.
* *Français, si vous saviez...*, París, 1961. 
* *Les Enfants humiliés*, 1949.
* *La Liberté, pour quoi faire ?* (cinco conferencias pronunciadas de 1946 a 1947), 1953.
* *Le Crépuscule des vieux*, 1956.
* *Brésil, terre d'amitié*, choix de lettres et de textes consacrés au Brésil présentés par Sébastien Lapaque, coll. « La petite vermillon », La Table Ronde, París, 2009.
* *La révolte de l'esprit*, Les Belles Lettres, 2017, 426 p.

### Recompilacións 
* *Romans* e *Dialogues des carmélites*, La Pléiade, Gallimard, 1961.
* *Essais et écrits de combat*, tome 1, La Pléiade, 1971.
* *Essais et écrits de combat*, tome 2, La Pléiade, 1995.

### Correspondencia 
miniatura|Sepultura.
* *Le Combat pour la liberté*. Tome 1 (1904-1934), París, 1971.
* *Le Combat pour la liberté*. Tome 2 (1934-1948), París, 1971.
* *Lettres retrouvées*. Tome III (1904-1948), París, 1983.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Encyclopédie de l'Agora'' .
Gulf Air

**Gulf Air** (árabe: طيران الخليج‎ Ṭayarān al-Khalīj) é a aeroliña nacional de Bahrain. Baseada en Muharraq, xunto ao aeroporto de Bahrain, onde se atopa tamén a súa base principal, a compañía opera servizos regulares a 43 destinos en máis de 20 países de África, Asia e Europa. Anteriormente foi unha aeroliña multinacional propiedade de Bahrain, Emiratos Árabes Unidos, Omán e Qatar.

## Frota 
[miniatura|[Airbus A320-200 de Gulf Air]]
[miniatura|[Airbus A330-200 de Gulf Air]]
En marzo de 2018 a frota de Gulf Air estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Aeroporto de Queenstown

O **aeroporto de Queenstown**  é un aeroporto neozelandés situado en Frankton, Otago que serve á cidade turística de Queenstown. Está situado a 8 quilómetros do distrito comercial de Queenstown. No ano 2017 utilizaron as súas instalacións un total de 2 017 619 pasaxeiros, sendo o cuarto máis concorrido de Noza Zelandia en termos de pasaxe.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Ian Goodfellow

**Ian Goodfellow**, nado en 1987, é un enxeñeiro informático estadounidense e investigador dentro do proxecto de Google Brain, na sede central da compañía Google en Mountain View, California. Foi galardoado como un dos 35 perfís máis innovadores por debaixo dos 35 anos en 2017 polo MIT Technology Review a revista do propio MIT pola súa invención das redes xenerativas antagónicas, avance no campo da aprendizaxe automática.

## Traxectoria 
O traballo académico de Goodfellow acada a 2018 máis de 14.000 citas  que protagonizan as redes xenerativas antagónicas, algoritmos de intelixencia artificial adestrados sobre o mesmo conxunto de datos. Ambos algoritmos compiten, un pretendendo aumentar o índice de erro do outro, encargado de discriminar o resultado. Goodfellow é coautor dun libro introdutorio á aprendizaxe profunda aberto en liña e publicado por The MIT Press.

## Notas
Red Amick

**Richard "Red" Amick**, nado en Kansas City (Missouri) o 19 de xaneiro de 1929 e finado en Crystal River (Florida) o 16 de maio de 1995, foi un piloto de automobilismo estadounidense.

## Traxectoria
Pilotou no campionato da serie USAC, competindo nas tempadas 1958-1960 con 5 saídas, incluíndo as carreiras das 500 Millas de Indianápolis de 1959 e 1960. 

## Resultaos nas 500 Millas de Indianápolis 
### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*
Igrexa de Ala

A **igrexa de Ala** (sueco: *Ala kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Ala, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A parte máis antiga desta igrexa de nave única é a nave, construída durante o século XII. O coro actual, do mesmo ancho que a nave,  foi engadido durante a metade do século XIII, substituíndo a coro é a unha ábsida anteriores considerablemente máis pequenos, creando así un longo edificio cunha única célula, algo raro entre as igrexas de Gotland.

No seu interior a igrexa está decorada con frescos medievais, formados por dous conxuntos realizados en dous períodos diferentes. O máis vello data de finais do século XIII e representa animais lendarios e ornamentos. O máis recente é do século XV e amosa unha escena da lenda de San Martiño, unha gran pintura representando a Paixón de Cristo feita polo artista coñecido como *Passionsmästaren*, e outros temas relixiosos. O incendio comezou na torre, onde se estaban a realizar traballos de carpintería, e enguliu a igrexa en 15 minutos. Entre os anos 1938 e 1940 leváronse a cabo traballos de restauración, e a igrexa tivo un novo órgano en 1955.

## Galería de imaxes 

Ala Church after the fire in 1938.jpg|A igrexa tras o incendio de 1938
Portal sur da torre da igrexa de Ala.jpg|Portal da torre
Interior da igrexa de Ala.jpg|Interior da igrexa

## Notas
Rodney Nuckey

**Rodney Nuckey**, nado en Wood Green (Londres) o 26 de xuño de 1929 e finado en Manila (Filipinas) o 29 de xuño de 2000 foi un piloto de automobilismo inglés.

## Traxectoria
Empezou na Fórmula 3 de 500cc. Participou en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, debutando o 2 de agosto de 1953, aínda que o seu lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1954 tomouno Eric Brandon. Nuckey non conseguiu puntos de campionato, pero terminou en terceiro lugar no Gran Premio de Siracusa no campionato en 1953 e participou noutras carreiras fora do campionato de Fórmula Un.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Rodney Nuckey profile at The 500 Owners Association
François Picard

**François Picard**, nado en Villefranche-sur-Saône (Ródano) o 26 de abril de 1921 e finado en Niza o 29 de abril de 1996, foi un piloto de automobilismo francés.

## Traxectoria
Participou nun Gran Premio de Fórmula Un, o 19 de outubro de 1958. Non logrou puntos de campionato. Esta carreira foi a última, cando estrelou o seu Cooper co Ferrari de Olivier Gendebien, que trompeou diante a el e Picard sufriu feridas graves. Finalmente recuperouse, pero non correu nunca máis.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Igrexa de Hejnum

A **igrexa de Hejnum** (sueco: *Hejnums kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Hejnum, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia 
A torre románica é a parte máis antiga da igrexa de Hejnum. Orixinalmente formou parte doutra igrexa dese estilo, pero a nave e o coro foron substituídos durante mediadoss do século XIII polos presentes, de estilo gótico. Durante unha escavación realizada en 1941 atopáronse restos da igrexa orixinal. Unha inscrición rúnica sobre o portal occidental da torre pon "Botvid stenmästare", referíndose a un mestre canteiro e arquitecto de Gotland do século XIII. A igrexa permanece case inalterada dende a Idade Media. No ano 1960 foi restaurada.

## Arquitectura 
A igrexa está formada por unha nave, un coro máis estreito, unha sancristía e unha torre. A torre ten aperturas para as campás apoiadas por parteluces e cunha agulla octagonal. Varios relieves de pedra, un portal e partes dun friso da igrexa orixinal románica incorporáronse á fachada do presente edificio. O portal principal da igrexa está situado de xeito pouco común na cara norte, debido a que a igrexa está situada ao sur da estrada. As fiestras apuntadas, incluídas as tres delgadas fiestras do muro oriental do coro, son todas orixinais. O portal do coro ten decoración semellante á da igrexa de Hellvi e foi atribuída a un canteiro chamado Lavrans Botvidarsson. No seu interior a igrexa está decorada por dous conxuntos de frescos. Un data de ao redor do ano 1250 e o outro, do artista coñecido como *Passionsmästaren*, dó século XV

## Galería de imaxes 

Hejnums kyrka - KMB - 16000200021343.jpg|Vista dende o sur
Interior da igrexa de Hejnum.jpg|Interior da igrexa
Cruz triunfal da igrexa de Hejnum.jpg|Cruz triunfal

## Notas
CentOS

**CentOS**  (*Community ENTerprise Operating System*) é unha distribución Linux libre e gratuíta, tipo empresarial, mantida pola comunidade de plataforma informática funcional e compatible de fonte astualizade baseada en Red Hat Enterprise Linux (RHEL). En xaneiro de 2014, CentOS anunciou un acordo con Red Hat mentres sexa independente de RHEL.

## Véxase tamén
Kam Air

**Kam Air** (paxto/dari: کام ایر) é unha aeroliña afgá con sede en Cabul. Opera voos domésticos de pasaxeiros regulares e servizos rexionais internacionais. O aeroporto internacional de Cabul serve como o seu principal centro de conexións.

## Frota 
En marzo de 2018 a frota de Kam Air estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Aeroporto Príncipe Nayef bin Abdulaziz

O **aeroporto Príncipe Nayef bin Abdulaziz** , anteriormente coñecido como **aeroporto internacional de Qassim**, é un aeroporto no distrito de Mulayda, ao oeste da cidade de Buraydah, capital da provincia de Al-Qassim en Arabia Saudita. Serve principalmente á rexión e tamén ás provincias adxacentes de Ha'il e Riad.

O aeroporto inaugurouse en 1964 e é propiedade e está operado pola Autoridade Xeral de Aviación Civil Saudita. Recibiu o seu presente nome tras un decreto real do rei Abdalá I do 5 de xullo de 2012 na memoria do príncipe herdeiro Nayef bin Abdul Aziz Al Saud, falecido semanas antes.

## Aeroliñas e destinos
## Notas
Os asasinos do Kilimanjaro

***Os asasinos do Kilimanjaro*** (en ) é un filme británico de 1959 dirixido por Richard Thorpe. Está protagonizado por Robert Taylor, Anthony Newley, Anne Aubrey e Donald Pleasence. O filme foi coñecido orixinalmente como ***Adamson of Africa***.

Estreouse en galego o 8 de xaneiro de 2000 a través da TVG.

## Personaxes 
* Robert Taylor como Robert Adamson
* Anthony Newley como Hooky Hook
* Anne Aubrey como Jane Carlton
* Donald Pleasence como Capitán
* Grégoire Aslan como Ben Ahmed
* Allan Cuthbertson como Sexton
* Martin Benson como Ali
* Orlando Martins como Chief
* John Dimech como Pasha
* Martin Boddey como Gunther

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
África González Fernández

**África González Fernández**, nada en 1962 en Madrid, é unha médica española, especialista en inmunoloxía e traballa en nanotecnoloxía. É catedrática de Inmunoloxía na Universidade de Vigo, cofundadora da empresa Nanoinmunotech e Académica da Real Academia de Farmacia de Galicia. Desenvolveu un biosensor para identificar células tumorais.

## Traxectoria 
Desde pequena gustábanlle as ciencias, foi animada polo seu pai a escoller estes estudos ao ter a súa irmá unha enfermidade rara chamada síndrome de Marfan.

Viviu até os 24 anos en Alcalá de Henares, onde comezou a carreira de Medicina na Universidade de Alcalá de Henares (1980-1986) e foi Premio Extraordinario. e na xeración de anticorpos monoclonais con distintas aplicacións. É catedrática da Universidade de Vigo desde 2009. da Universidade de Vigo onde segue a traballar e foi cofundadora da *spin-off* NanoImnunoTech S.L., creada en 2009 por un grupo de estudantes das universidades de Vigo e Universidade de Zaragoza, centrada na nanotecnoloxía.

En 2014, formou parte do Consello Galego de Saúde, en representación da Universidade de Vigo. En 2019, foi finalista do Premio da UE ás Mulleres Innovadoras. Foi presidenta da Sociedade Española de Inmunoloxía entre 2016 e 2020,
* 2018. Avatar de Cómic: Inmuno Power. Personaxe creado polos alumnos do CEIP de Laredo, en Redondela.
* 2019. Premio Traxectoria Profesional, outorgado pola Asociación de Empresarias Galicia.
* 2019. Académica da Real Academia de Farmacia de Galicia.
* 2022. Premio de Igualdade Ernestina Otero, promovido polo Consello Municipal da Muller e Concellería de Igualdade do Concello de Vigo.
* 2025. Premio María Josefa Wonenburger da Unidade da Muller e da Ciencia da Xunta de Galicia en recoñecemento o seu labor de investigación en inmunoloxía e nanomedicina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Discurso de ingreso na Real Academia de Farmacia de Galicia 

* Exposición virtual Universidade de Alacant Con Nombres de Mujer. Científicas en el campo de la inmunología y las vacunas
Astérix o Galo (filme)

***Astérix o Galo*** (en ) é un filme franco-belga de 1967 dirixido por Ray Goossens. Baséase na banda deseñada homónima, que foi o primeiro libro da popular serie *Astérix* de Goscinny e Uderzo. O filme segue fielmente o argumento do libro.

O filme foi orixinalmente proposto para ser estreado na televisión francesa, pero finalmente foi estreado nos cinemas. Foi producido por Dargaud, publicador da banda deseñada *Astérix*, sen a participación de Albert Uderzo e René Goscinny. Goscinny e Uderzo non se amosaron satisfeitos co filme, e a partir de entón participar nos seguintes filmes, como *Astérix e Cleopatra*.

Foi editado en DVD pola TVG coa dobraxe en galego.

## Personaxes 
* Roger Carel como Astérix
* Jacques Morel como Obélix
* Pierre Tornade como Abraracourcix / Caius Bonus
* Jacques Jouanneau como Assurancetourix / Caligulaminus
* Lucien Raimbourg como Panoramix
* Pierre Trabaud como Marcus Sacapus
* Bernard Lavalette como o narrador
* Maurice Chevit, Georges Carmier, Robert Vattier, Michel Puterflam como voces adicionais

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Mursego

**Mursego** é o proxecto musical da compositora e violoncellista vasca **Maite Arroitajauregi**, nada en Éibar (Guipúscoa) en 1977. 

## Traxectoria 
É graduada en violoncello pola Escola de Música de Vitoria. Participou como cellista noutros proxectos musicais do País Vasco, como Japan Gora, Napoka Iria, Kokein, Miztura, Lisabö, Kashbad, Anari ou Manett. Entre os elementos que utiliza nas súas composicións, ademais do cello, atópanse o loop station, chiflo, pratos chineses, frauta de émbolo, theremín, pandeireta, ukelele, autoarpa, rimas, palmas e voz.

Aínda que a súa principal formación provén da música clásica, tamén recibiu influencia de grupos de música popular e rock, como Hello Cuca, Lida Damunt, Fugazi, Pixies, Sonic Youth, Atahualpa Yupanqui, Víctor Jara, Mikel Laboa ou Matt Elliott. Tamén compuxo a banda sonora de diversos proxectos cinematográficos.

## Discografía 
* *Bat* (2009)
* *Bi* (2010)
* *Hiru* (2013) 
* *Mursegokeriak* (2013)

## Bandas sonoras 
* *Invisible* (2012)
* *Emak Bakia (2013)*
* *Amama (2015)*
* *Habitar* (2015)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Mursego en Artisteras.
* Entrevista a Mursego en *El Diario Vasco*.
* Mursego en Bandcamp
Igrexa de Västerhejde

A **igrexa de Västerhejde** (sueco: *Västerhejde kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Västerhejde, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A igrexa de Västerhejde foi construída en estilo románico durante o século XIII, pero sufriu algúns cambios durante o século XIX. O coro con ábsida e a nave levantáronse no ano 1204, e a torre construíuse en 1240. Once anos antes o consello da parroquia decidira abandonar a igrexa, pero as parroquias veciñas dixeron que debían ter coidado da súa igrexa.

## Galería de imaxes 

Västerhejde kyrka - KMB - 16000300024486.jpg|Vista dende o aire
Interior da igrexa de Västerhejde.jpg|Interior da igrexa

## Notas