open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vivian Malone

**Vivian Juanita Malone Jones, **nada en Mobile, Alabama, o 15 de xullo de 1942 e finada en Atlanta, Xeorxia, o 13 de outubro de 2005, foi unha destacada activista estadounidense en prol dos dereitos civís.

## Traxectoria 
Gañou fama por ser unha dos dous primeiros afroamericanos que se matricularon o 12 de xuño de 1963 na Universidade de Alabama, grazas á sentenza da Corte Suprema dos Estados Unidos de 1956, que condenaba o segregacionismo e outorgaba plenos dereitos aos negros para cursar estudos universitarios. Vivian presentouse na Universidade en contra da vontade do Gobernador do Estado, George Wallace, que a esperou na entrada cumprindo o seu compromiso coa comunidade de oporse á educación mixta entre brancos e negros.

Cando chegou a Garda Nacional catro horas e media máis tarde e tras un discurso racista de Wallace, este retirouse e os dous estudantes, Vivian e James Hood, puideron entrar. Vivian acudía a clase escoltada por policías e durante a súa estancia cometéronse diversos actos de protesta, incluíndo tres bombas caseiras en diferentes puntos do recinto. Finalizou os estudos de empresariais o 30 de maio de 1965, sendo a primeira muller de raza negra en obter un título universitario na  universidade de Alabama, Estados Unidos. Posteriormente traballou no Departamento de Xustiza, na Axencia de Protección do Medio Ambiente e como corredora de seguros.

En 1996, Wallace pediulle perdón publicamente nun acto. No ano 2000 a Universidade onde cursou estudos concedeulle o Doutoramento en Letras. Con ocasión deste acto realizou a súa entrevista máis longa para un medio de comunicación na que afirmou que sentía "*como unha muller privilexiada que tivo a honra e representou a todos aqueles que loitaban por causas xustas*".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Parada na porta da escola
* Segregacionismo
Juan Carlos Fernández Pulpeiro

**Juan Carlos Fernández Pulpeiro**, nado o 3 de xaneiro de 1956 en Foz, é un xornalista e escritor galego en lingua castelá, xefe do servizo de prensa, comunicación e protocolo da Deputación Provincial de Lugo.

## Traxectoria 
É licenciado en Ciencias da Información na Universidade Complutense de Madrid e técnico superior en administración pública. Dirixiu as revistas *Lucus Lucus* e *Palacio do Rei*. Colaborou en *La Voz de Galicia* e *El Ideal Gallego*. Foi realizador e director de cine e televisión. Foi profesor da Escola Superior de Perfeccionamento dos Funcionarios da Administración Autónoma de Galicia e presidente da Asociación de Amigos do Camiño de Santiago na Provincia de Lugo.

Durante os anos 2013 e 2014 foi investigado por acoso laboral e pola súa xestión dos cartos públicos.

## Obra 
Publicou artigos na *Revista Internacional de Protocolo*; *Lucus. Boletín informativo de la Excelentísima Diputación Provincial de Lugo* e *Lucensia, miscelánea de cultura e investigación*.

Son da súa autoría os seguintes libros, case todos eles editados pola mesma deputación de Lugo:

* *Guía ilustrada de Lugo y provincia*, Deputación Provincial de Lugo, 1982. ISBN 978-84-500-8010-0.
* *Buenas costumbres, modales y protocolo*, canda Concepción Teijeiro Pardo-Ouro, Deputación de Lugo, 1995. ISBN 84-8192-051-7.
* *Vilaronte*, Lugo: Servizo de Publicacións, Deputación Provincial de Lugo, 1996. ISBN 84-8192-072-X.
* *Lugo y su provincia. Reseña General*, Deputación Provincial de Lugo, 1997.
* *Los caminos de Santiago en la Provincia de Lugo*, Deputación de Lugo, 1998. ISBN 978-92-0-003380-3.
* *Apuntes para la historia de la prensa del siglo XIX en Galicia*, Ediciós do Castro, 1981. ISBN 84-7492-082-5.
* *Guitiriz, paraíso termal*, Deputación Provincial de Lugo, 2000.
* *Civilidad*, Deputación Provincial de Lugo, 2006. ISBN 978-84-8192-349-0 	
* *Foz, guía de interés general*.
* *Burela, guía turística*.
* *Xove, guía de interés general*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Galegos.galiciadigital.com
Suwon Samsung Bluewings

O **Suwon Samsung Bluewings** (수원 삼성 블루윙즈) é un club de fútbol coreano da cidade de Suwon. Fundouse en 1995 e compite na K League Classic.

## Palmarés 
***K League Classic (Liga): 4**
**1998, 1999, 2004, 2008
***Coreano FA Cup (Copa): 3**
**2002, 2009, 2010
***Coreano League Cup (Ligacopa): 6**
**1999, 1999, 2000, 2001, 2005, 2008
***Coreano Super Cup (Supercopa): 3**
**1999, 2000, 2005
***Liga de Campións da AFC: 1**
**2001, 2002
***Asian Super Cup: 2**
**2001, 2002
***A3 Champions Cup: 1**
**2005
***Pan-Pacific Championship: 1**
**2009

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Suwon Samsung Bluewings
Obras de Antoni Gaudí (Patrimonio da Humanidade)

As **obras de Antoni Gaudí**, arquitecto (1852-1926), están declaradas Patrimonio da Humanidade. A maioría son edificios de estilo modernista que se atopan na cidade de Barcelona ou a súa bisbarra, aínda que tamén proxectou algúns edificios para outras zonas de España. Inicialmente, declarouse patrimonio da Humanidade o «Parque Güell, o Palau Güell e a Casa Milà en Barcelona» (1984), pero decidiuse ampliar no ano 2005 a outras catro edificacións deseñadas por Antoni Gaudí, pasando a chamarse «Obras de Antoni Gaudí». Todas elas, considera a Unesco, «testifican a excepcional contribución creativa de Gaudí ao desenvolvemento da arquitectura e tecnoloxía construtiva de finais do século XIX e principios do XX».

Sete (partes de) edificios están incluídos no Patrimonio da Humanidade nº 320bis da UNESCO, Obras de Antoni Gaudí, todos eles situados na Provincia de Barcelona:
#Parque Güell
#Palau Güell
#Casa Milá
#Casa Vicens
#Fachada do Nacemento e Cripta da Sagrada Familia
#: *Outras partes da Sagrada Familia, incluídas as Escolas da Sagrada Familia, están incluídas na zona de protección da 5ª parte do sitio do WHS.
#Casa Batlló
#Cripta da Colonia Güell
#:A zona de protección da Colonia Güell e a Torre Salvana

BCN-ParcGuell-4898.jpg |1. Parque Güell
Palau Güell, Antoni Gaudi, Barcelona 2.jpg|2. Palau Güell
Casa Milà, general view.jpg|3. Casa Milà
Casa Vicens (Barcelona) - 3.jpg |4. Casa Vicens
2001-09-18 Sagrada Família 09180021.jpg|5. Sagrada Familia 
CasaBatllo1.jpg |6. Casa Batlló
Cripta de la Colònia Güell (Santa Coloma de Cervelló) - 38.jpg |7. Cripta da Colonia Güell

## Nota 
Antoni Gaudí realizou outras obras de gran valor artístico e monumental como:
# A Casa Botines en León capital.
# O Palacio Episcopal de Astorga, en Astorga (León).
# O Capricho en Comillas (Cantabria).
# Bodegas Güell en Garraf (Barcelona).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Obras y proyectos de Antoni Gaudí, en gaudiclub.com
Jeju SK FC

O **Jeju United FC** (제주 유나이티드 FC) é un club de fútbol coreano da cidade de Jeju. Fundouse en 1982 e compite na K League Classic.

## Palmarés 
***K League Classic (Liga): 1**
**1989
***Coreano League Cup (Ligacopa): 3**
**1994, 1996, 2000

## Ligazóns externas
*Jeju United FC
FC Seoul

O **FC Seoul** (FC 서울) é un club de fútbol coreano da cidade de Seúl. Fundouse en 1983 e compite na K League Classic.

## Palmarés 
***K League Classic (Liga): 6**
**1985, 1990, 2000, 2010, 2012, 2016
***Coreano FA Cup (Copa): 2**
**1998, 2015
***Coreano Super Cup (Supercopa): 1**
**2001
***Coreano League Cup (Ligacopa): 2**
**2006, 2010

## Ligazóns externas
*FC Seoul
XXV edición dos Premios Goya

A **25ª cerimonia de entrega dos Premios Goya** tivo lugar no Teatro Real de Madrid, o 13 de febreiro de 2011. O presentador foi Andreu Buenafuente.

## Premios por categoría 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial dos Premios Goya 
* Información sobre os Premios Goya en RTVE.es
Liga Espartaquista

miniatura|281x281px|Folleto da sublevación dos espartaquistas no ano 1919.
A **liga Espartaquista** (*Spartakusbund* en alemán) foi un movemento revolucionario marxista organizado en Alemaña durante os últimos anos da primeira guerra mundial. Foi fundada por Karl Liebknecht e Rosa Luxemburg xunto a outros, tales como Clara Zetkin.

## Actividade 
O seu maior período de actividade foi durante a Revolución Alemá de 1918, cando se tentou incitar unha revolución similar á dos bolxeviques en Rusia, facendo circular publicacións marxistas. Deron á liga o nome de Espártaco, líder da rebelión de escravos máis grande da historia de Roma. En decembro de 1918, a liga decidiu adherirse ao Comintern e renomeouse como Partido Comunista de Alemaña (KPD, Kommunistische Partei Deutschlands). 
O 1 de xaneiro de 1919, a liga Espartaquista/KPD participou (pero non a iniciou) nunha revolución comunista de breve duración en Berlín, aínda ante as advertencias de Rosa Luxemburg e de Karl Liebknecht, quen argumentaban que a rebelión era débil e que non contaban co apoio total da clase obreira. A revolución (logo coñecida como *Levantamento Espartaquista*) foi derrotada polas forzas combinadas do Partido Socialdemócrata de Alemaña, os remanentes do exército alemán e dos grupos paramilitares de extrema dereita coñecidos como Freikorps, ás ordes do chanceler Friedrich Ebert. Luxemburg e Liebknecht, entre moitos outros, foron masacrados polos *Freikorps*, e os seus corpos guindados ao río. A súa principal sección é a estadounidense, pero a LCI ten tamén seccións en Australia, Gran Bretaña, Irlanda, Italia, Canadá, Xapón, Alemaña, México, Francia, Grecia e Suráfrica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rosa Luxemburg
* Revolución de Novembro
Cesc Gay

**Francesc Gay i Puig**, máis coñecido coma **Cesc Gay**, nado en Barcelona en 1967, é un director de cinema e guionista catalán.

## Traxectoria 
Estudou cinema na Escola de Mitjans Audiovisuals de Barcelona, onde se graduou en 1990. Debutou como director en 1998, xunto co arxentino Daniel Gimelberg, coa obra *Hotel Room*. Por volta do ano 2000 foi elixido para levar ao cinema a obra de teatro *Kràmpack*, realizando ademais a súa adaptación.

En 2002 foi o creador e responsábel da coordinación de guión da serie de TV3 *Jet lag*, realizada pola compañía T de Teatre. En 2003 estreou o filme *En la ciudad* (protagonizada entre outros por Mònica López, Eduard Fernández, María Pujalte e Leonor Watling), coa que conseguiu o recoñecemento mundial ao seu traballo; Eduard Fernández conseguiu o Premio Goya ao mellor actor secundario, e o filme obtivo tres nomeamentos máis, para Mònica López coma actriz de secundaria e para o propio Cesc Gay á dirección e ao guión adaptado.

En 2006 estreou *Ficció*, protagonizada por Eduard Fernández, Javier Cámara, Montse Germán, Carme Pla e mais Àgata Roca, e producida por Gerardo Herrero e Marta Esteban. Por este filme foi galardoado co Premio Nacional de Cinema concedido pola Generalitat de Cataluña en 2007. Posteriormente dirixiu *V.O.S*, unha adaptación da obra teatral de Carol López. No ano 2012 estreou *Una pistola en cada mano* (en galego, *Unha pistola en cada man*), interpretada entre outros por Ricardo Darín, Luís Tosar, Javier Cámara, Eduard Fernández, Alberto San Juan, Candela Peña, Eduardo Noriega e Leonor Watling.

En 2015 dirixiu *Truman*, unha coprodución hispano-arxentina con Javier Cámara e Ricardo Darín, un filme que retrata o emotivo reencontro de dous vellos amigos pola doenza terminal dun deles, e que conseguiu 11 nomeamentos aos premios Gaudí e seis nomeamentos aos premios Goya, dos que gaña cinco, incluídos mellor filme e mellor director para Cesc Gay.

## Filmografía 
### Filmes 
### Televisión 
### Documentais 
### Curtametraxes 
## Premios e nomeamentos 
### Premios Goya 
### Festival de Donostia 
## Notas
Porto da Baía de Cádiz

thumb|300px|Vista do barco escola Juan Sebastián Elcano en Cádiz.

O **Porto da Baía de Cádiz** é un complexo portuario situado na provincia de Cádiz, no litoral do océano Atlántico. Este complexo agrupa a varios portos situados na baía de Cádiz: Peirao de Cádiz, Peirao de Cabezuela-Puerto Real, Peirao da Zona Franca (Cádiz) e Peirao de El Puerto de Santa María. Todos estes portos están baixo a supervisión dunha mesma institución: A Autoridade Portuaria da Baía de Cádiz.

A privilexiada posición do porto, con comunicación permanente con Tánxer e as Illas Canarias, e o seu crecemento lento pero sostido convérteno nun dos primeiros portos españois.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Porto de Sevilla

250px|thumb|Peirao das Delicias
O **Porto de Sevilla** está situado ao sur da cidade de Sevilla, a beiras do río Guadalquivir e a 80 quilómetros da súa desembocadura no océano Atlántico. Actualmente é o único porto fluvial comercial de España.

Existen numerosos textos gregos e latinos que resaltan a importancia do porto da antiga cidade de Híspalis, a actual Sevilla. En 1503 os Reis Católicos establecen en Sevilla a Casa da Contratación de Indias, que centralizaba no seu porto todo o tráfico marítimo castelán e aragonés co Novo Mundo. Tamén partiron de Sevilla case todas as expedicións españolas de descubrimento e de conquista da primeira metade do século XVI.

## Notas
Baía de Cádiz

A **baía de Cádiz** é o entrante que o océano Atlántico fai na costa xunto á cidade de Cádiz. Os municipios cuxos termos delimitan o arco da baía son Rota, El Puerto de Santa María, Puerto Real, San Fernando e Cádiz. Nela desembocan o río Guadalete, o Iro e o río Salado de Rota. Por ela discorren o caño de Sancti Petri e o río San Pedro, ademais de presentar grandes extensións de marismas e lagoas. Gran parte da baía está protexida baixo a figura xurídica do Parque Natural da Baía de Cádiz.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre o Parque Natural Baía de Cádiz.
Porto de Málaga

250px|thumb|Porto de Málaga
O **Porto de Málaga** é un porto marítimo español que se atopa na Baía de Málaga, no Mediterráneo occidental. Xestionado pola Autoridade Portuaria de Málaga, é un porto comercial, de pasaxeiros, de cruceiros, deportivo e pesqueiro.

É un dos portos máis antigos do Mediterráneo. A súa orixe remóntase á época dos fenicios, que estableceron na zona unha colonia comercial. Posteriormente, tamén sería un porto importante para cartaxineses, romanos e musulmáns.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Azucre moreno

O **azucre moreno** é azucre de sacarosa parcialmente refinado, de cor variábel entre o amarelo e o pardo, pegañento ao tacto, cun contido mínimo de sacarosa do 85%. Cando é procedente dos zumes depurados da cana de azucre chámaselle **azucre moreno de cana**.

A cor parda característica débese á presenza de melaza. É un azucre sen refinar ou parcialmente refinado formado por criatais de azucre con algún contido residual de melaza ou producido polo engadido de melaza ao azucre branco refinado.

O azucre moreno inclúe do 3,5 % (**azucre moreno claro**) ao 6,5 % (**azucre moreno escuro**) de melaza. O produto é naturalmente húmido por mord da natureza higroscópica da melaza, e pode ser procesado para obter variantes máis manexábeis nos procesos industriais. O engadido de tinturas e outros produtos químicos pode estar permitida nalgunhas xurisdicións ou procesos industriais.

O tamaño das partículas é variábel mais xeralmente menor ca das do azucre branco granulado. As variantes para uso industrial (como a repostaría) pode estar baseadas no azucre extrafino, que ten cristais de aproximadamente 0,35&nbsp;mm.

## Valores nutricionais 
O azucre moreno ten un contido calórico lixeiramente inferior por peso ca o azucre branco grazas á presenza de auga. Cen gramos de azucre moreno contén 373 quilocalorías, fronte ás 396 do azucre branco. Porén, o azucre moreno envásase con maior densidade ca o branco grazas ao menor tamaño dos seus cristais, polo que pode ter máis calorías se se miden por volume: unha cullerada de azucre moreno ten 48 quilocalorías fronte ás 45 do azucre branco.

## Azucre moreno natural 
O **azucre moreno natural** ou simplemente **azucre natural** é un azucre moreno producido na primeira cristalización do azucre de cana. Contén máis melaza ca o azucre moreno, o que lle outorga un maior contido en minerais. Segundo o seu aspecto ou procedencia, pode recibir denominacións alternativas, como **azucre de Demerara**, **azucre mascabado** ou **azucre turbinado**

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre as técnicas de refinado do azucre (inglés)
* Azucres morenos en *British Sugar* (inglés)
Porto de Huelva

O **Porto de Huelva** é un porto marítimo situado na ría de Huelva, na costa atlántica de Andalucía. Está formado por un porto interior situado na cidade de Huelva e por un porto exterior situado no municipio de Palos de la Frontera.

Foi importante na época dos tartessos como porto de intercambio de metais preciosos con fenicios e gregos. Na época romana conectouse a través da Vía da Prata con Hispalis e Emerita Augusta. No século XV converteuse en punto de partida para as rutas a África e América. Acabou de converterse en porto clave a finais do século XIX coa chegada de empresas mineiras inglesas á cunca mineira. En 1969 converteuse no primeiro porto autónomo do país.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
A sementeira

[dereita|miniatura|*O sementador* de [Vincent van Gogh.]]

***A sementeira*** é unha cantiga popular galega. A canción fíxose popular coa versión (*Sementeira*) que fixo a banda Fuxan os Ventos, publicada en 1978 no seu álbum homónimo, con texto escrito por Luís Álvarez Pousa e música de Xosé Luís Rivas Cruz. A canción converteuse nun dos símbolos culturais de Galicia e particularmente representativa dunha xeración nos anos 1970.

## Letra 
Letra da versión de Fuxan os Ventos:

## Notas
Golfo de Almería

O **golfo de Almería** é un golfo situado na costa de Almería que se abre ao mar de Alborán. Está delimitado de oeste a leste pola punta do Moro e o cabo de Gata. Toma o nome da cidade de Almería, a máis importante da súa costa.

Destacan as súas prominentes formacións rochosas pertencentes ás cordilleiras Béticas, que dan lugar a cantís que se alternan con zonas de costa baixa. Parte do seu medio natural está integrado no Parque Natural do Cabo de Gata-Níjar.

## Notas
Genisteae

**Genisteae** é unha tribo de arbustos da subfamilia Faboideae da familia dos legumes Fabaceae, principalmente cos tres xéneros ***Chamaecytisus***, ***Cytisus*** e ***Genista***, porén tamén inclúe outros pequenos xéneros que teñen flores amarelas, mais tamén brancas, rosas ou púrpuras. En Galiza atopamos moitos arbustos pertencentes a esta tribo, coma os toxos ou as xestas.

## Xéneros 
* *Adenocarpus* DC. 
* *Anarthrophyllum* Benth.
* *Argyrocytisus* (Maire) Frodin & Heywood ex Raynaud 
* *Argyrolobium* Eckl. & Zeyh.
* *Calycotome* Link
* *Chamaecytisus* Link 
* *Cytisophyllum* O. Lang
* *Cytisus* Desf. 
* *Dichilus* DC. 
* *Echinospartum* (Spach) Fourr.
* *Erinacea* Adans.
* *Genista* L. 
* *Gonocytisus* Spach 
* *Hesperolaburnum* Maire
* *Laburnum* Fabr.
* *Lupinus* L.
* *Melolobium* Eckl. & Zeyh. 
* *Petteria* C. Presl 
* *Podocytisus* Boiss. & Heldr.
* *Polhillia* C. H. Stirt. 
* *Retama* Raf.
* *Sellocharis* Taub. 
* *Spartium* L. 
* *Stauracanthus* Link
* *Ulex* L.

## Galería 

Image:Cytisus scoparius3.jpg|Xesta (*Cytisus scoparius*)
Image:Genista hirsuta.JPG|*Genista hirsuta* en flor
Image:Genista-tinctoria.JPG|*Genista tinctoria*
Image:French Broom northbaywanderer.jpg|*Genista monspessulana* en flor
Image:Cytisus_scoparius_-_Köhler–s_Medizinal-Pflanzen-200.jpg|*Cytisus scoparius*
Image:Calycotome villosa2.jpg| *Calicotome villosa*

## Notas 
* Mabey, Richard *Flora Britannica*, Sinclair-Stevenson, Londres, 1996, ISBN 1-85619-377-2
* Royal Horticultural Society's plant database (Consultado 20:53, 29 de outubro de 2006 (UTC))

## Véxase tamén
Enix

**Enix** é un concello español da provincia de Almería, en Andalucía. En 2014 contaba cunha poboación de 440 habitantes.

A localidade atópase situada a unha altitude de 716 msnm e a unha distancia de 26,7&nbsp;km da capital de provincia, Almería. Ademais da capital hai outra localidade dentro do municipio, El Marchal de Antón López, situada a 6&nbsp;km de Enix e a unha altitude de 900 msnm.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Costa de Almería

[miniatura|285px|[Praia de Mónsul, no Parque Natural do Cabo de Gata-Níjar.]]
**Costa de Almería** é a denominación turística que recibe a franxa litoral da provincia de Almería, unha extensión de territorio que abarca 217 quilómetros de costa mediterránea e 13 municipios: desde Pulpí, no límite coa provincia murciana ata Adra, que limita coa provincia de Granada.

Desde o 16 de febreiro de 1928 o empresario turístico Rodolfo Lussnigg promovería a denominación Costa do Sol para a Costa de Almería, á que se refería orixinalmente de forma exclusiva. Con todo, hoxe en día, esta franxa litoral denomínase simplemente Costa de Almería , mentres que o nome Costa do Sol pasou a formar parte da franxa litoral que ocupa a provincia de Málaga.

Dentro da Costa de Almería poden atoparse destinos turísticos como Vera, Mojácar, Roquetas de Mar ou Almerimar, e espazos naturais como o Parque Natural do Cabo de Gata-Níjar, a Paraxe Natural Punta Entinas-Sabinar, ou a Illa de San Andrés, entre outros.

## Concellos 
*Adra
*Berja
*El Ejido
*Roquetas de Mar
*Enix
*Almería
*Níjar
*Carboneras
*Mojácar
*Garrucha
*Vera
*Cuevas del Almanzora
*Pulpí

## Véxase tamén 
*Costa do Sol
Porto de Almería

O **porto de Almería** é un porto situado na cidade de Almería, no golfo de Almería, na costa mediterránea de Andalucía.

Ten liñas a Melilla, Alxeria e Marrocos, sendo tamén escala de cruceros turísticos polo Mediterráneo. Así mesmo posúe tamén un porto deportivo onde se pode ter un amarre para embarcacións de recreo privadas. Dispón dun peirao pesqueiro e unha zona de mercancías que están sendo ampliados sucesivamente desde mediados de 1990.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web da Autoridade Portuaria de Almería
Conspiración Xudeu-Masónico-Comunista-Internacional

A **conspiración xudeu-masónico-comunista-internacional**, tamén denominada conspiración xudeu-masónica-marxista-internacional ou contubernio xudeu-masónico-comunista, é o nome que se lle da a unha suposta coalición segreda da que formarían parte os xudeus, a masonería e o comunismo; que pretenderían unha fin escura (dunha ou outra forma, o dominio do mundo).

O termo constrúese coa adición da capacidade revolucionaria do comunismo á tese do século XIX da conspiración xudeomasónica ou da fusión desa tese coa do século XX do xudeu-bolxevismo.

Na época contemporánea, esta suposta "conspiración" é e foi amplamente utilizada como instrumento político por grupos conservadores, monárquicos, ultracatólicos, reaccionarios e fascistas para desprestixiar, difamar e estigmatizar á esquerda política e tamén xustificar actuacións antisemitas ou persecucións políticas.

## Precedentes 
[miniatura|Cartel da [Exposición antimasónica de 1941: o xudaísmo controlando ó comunismo (Iosif Stalin) e á masonaría (Winston Churchill).]]Desde a Idade Media pódese atopar a existencia do antisemitismo, vinculado en sociedades sen sistema capitalista desenvolvido a un amplo conxunto de prexuízos ideolóxicos, principalmente ao desprezo polas actividades que, independentemente da súa función económica, a Igrexa definía como usura (préstamo con interese, pero tamén o comercio se se obtén lucro). A única maneira socialmente aceptable de ser rico sen sospeita era a renda feudal, accesible só aos privilexiados, que certamente o eran moito máis que os xudeus. En cambio, estes destacaban naquelas, dado que a súa condición impedíalles xeralmente o acceso a outro tipo de ocupacións (aínda que algúns dos xudeus europeos eran campesiños e realizaban distintos oficios manuais e intelectuais). A manipulación deste prexuízo foi unha útil forma de desviar conflitos sociais (o descontento dos non privilexiados en conxunturas críticas) utilizando aos xudeus como chibo expiatorio. A eles atribuíanse todo tipo de malas intencións (orixinar a peste, secuestrar e matar ritualmente nenos e profanar os sacramentos, como no caso do Santo Neno de La Guardia).

Pero desde a divulgación dos Protocolos dos Sabios de Sion, estas teorías conspirativas fóronse facendo cada vez máis complexas. O feito de que Karl Marx nacese nunha familia de orixe xudía, xunto á procedencia xudía de destacados líderes comunistas, permitiu engadir á conspiración aos movementos obreiros, participantes da súa ideoloxía.3

A masonería fora obxecto de condenas papais desde o século XVIII, e o seu papel na xestación das denominadas revolucións liberais, sobre todo as dos primeiros ciclos (Independencia dos Estados Unidos, Revolución francesa, Revolucións de 1820), era obxecto de controversia. A súa condición de sociedade secreta excitaba a imaxinación, propicia a todo tipo de fantasías na época romántica.
Masía Freixa

A **Masía Freixa** (en ) é un edificio modernista da cidade de Terrasa que se atopa no parque de Sant Jordi, antigos xardíns e terreos adxacentes na masía, dentro do barrio de Ca n'Aurell. Construída en 1896, foi pensada orixinalmente como unha fábrica de fiado e foi reformada entre 1907 e 1914 por Lluís Muncunill i Parellada, que a transformou na residencia familiar do industrial téxtil Josep Freixa. O arquitecto converteuno nunha das xoias do modernismo da cidade, coa súa estrutura de arcos e voltas de inspiración gaudiniana e os muros pintados de branco, de onde sobresae unha alta torre.

Durante moitos anos abeirou o Conservatorio Municipal de Música, que foi trasladado a un edificio de nova construción no Campus Universitario, no barrio do Cemiterio Vello. A día de hoxe acolle as oficinas do Valedor do Pobo e a Oficina de Turismo do Concello, alén da sede da rede de Turismo Industrial de Cataluña.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:A074 Masia Freixa.jpg|Detalle do soportal cos arcos parabólicos de portas e fiestras e o balaústres cerámicos
Ficheiro:A072 Masia Freixa.jpg|Soportal
Ficheiro:A077 Masia Freixa.jpg|Soportal e cúpula
Ficheiro:A056 Masia Freixa.jpg|Rotonda e torre
Ficheiro:A058 Masia Freixa.jpg|Pequeno soportal de entrada
Ficheiro:A078 Masia Freixa.jpg|Detalle do tellado e a torre
Ficheiro:Masia Freixa (Terrassa) - 5.jpg|Tellado sinuoso
Ficheiro:Masia Freixa (Terrassa) - 14.jpg|Porta de arco parabólico
Ficheiro:Masia Freixa (Terrassa) - 16.jpg|Fiestra de arco parabólico
Ficheiro:031 Masia Freixa (Terrassa), interior.JPG|Interior, porta de arco parabólico
Ficheiro:032 Masia Freixa (Terrassa), interior.JPG|Interior da rotonda, con ventanais de arco rebaixado
Ficheiro:034 Masia Freixa (Terrassa), interior.JPG|Interior, arcos parabólicos

## Notas
Eduardo Pardo

Co nome de **Eduardo Pardo** podemos referirnos a:

***Eduardo Pardo Montenegro**, político galego (m. 1882).
***Eduardo Pardo Gómez**, escritor e xornalista galego (m. 1910).
***Eduardo Pardo de Guevara**, historiador galego (n. 1952).
Garrucha

**Garrucha** é un concello español da provincia de Almería, en Andalucía. En 2014 contaba cunha poboación de 8.632 habitantes.

Atópase situada na Costa de Almería, a unha altitude de 24 msnm e a 83&nbsp;km da capital de provincia, Almería. Limita ao norte e oeste co municipio de Vera, ao sur con Mojácar e ao leste co mar Mediterráneo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Museo da Ciencia e da Técnica de Cataluña

O **Museo da Ciencia e da Técnica de Cataluña** (en ) (coñecido co acrónimo **mNACTEC**) é unha institución museística que depende do Departameno de Cultura da Generalitat de Cataluña.

O proxecto foi pensado e desenvolvido dende 1983 até 2013 por Eusebi Casanellas Rahola. Dende 2013 está dirixido por Jaume Perarnau i Llorens.

A súa sede central atópase en Terrasa (Vallès Occidental), nunha antiga fábrica téxtil da Rambla d'Ègara (no número 270) que é un dos principais exemplos de arquitectura modernista de Cataluña: o **Vapor Aymerich, Amat i Jover**, deseñado polo arquitecto Lluís Muncunill e construído entre 1907 e 1908.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web
Coelacanthus

***Coelacanthus*** é un xénero extinto de celacantos. un dos cinco que integran a familia dos celacántidos (*Coelacanthidae*), que apareceron orixinalmente durante o período permiano.

Foi o primeiro xénero de celacantos en ser descrito, e a orde dos celacantiformes (*Coelacanthiformes*), así como a familia dos celacántidos, recibiron o seu nome deste xénero.

## Características 
Os membros deste xénero tiñan un parecido superficial aos actuais celacantos (xénero *Latimeria*), aínda que eran máis pequenos, e tiñan a cabeza máis alongada.

Podían chegar a medir 90&nbsp;cm de lonxitude, e tiñan pequeaas aletas lobuladas, o que suxire que as especies de *Coelacanthus* eran depredadores de augas abertas.

*Coelacanthus* foi un xénero lonxevo de distribución cosmopolita.

Logrou sobrevivir á extinción masiva do Permiano-Triásico, extinguíndose eventualmente durante o final do período xurásico superior, hai cerca de 145 millóns de anos.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1836 polo zoólogo e xeólogo estadounidense de orixe suíza Louis Agassiz en *Recherches Sur Les Poissons Fossiles*, 6ª achega.

### Etimoloxía 
O nome *Coelacanthus* (que significa "de espiñas ocas") está formado polo elemento do latín científico *coelo-*, tirado do grego antigo κοῖλος *koîlos*, "oco", e do termo grego ἄκανθα *ákantha*,"espiña", coa desinencia *-us*, indicando substantivo masculino.

### Especies 
miniatura|240px|*Coelacanthus granulatus*.
'*Xénero *Coelacanthus'''*
* *Coelacanthus banffensis* Lambe, 1916
* *Coelacanthus evolutus* Beltan, 1980
* *Coelacanthus gracilis* Agassiz, 1844,
* *Coelacanthus granulatus* Agassiz, 1836
* *Coelacanthus harlemensis* Winkler, 1871
* *Coelacanthus lunzensis* Reis, 1900
* *Coelacanthus madagascariensis* Woodward, 1910
* *Coelacanthus minor* Agassiz, 1844
* *Coelacanthus welleri* Eastman, 1908
* *Coelacanthus whitea* Lehman, 1952

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Agassiz, L. (1833-43): *Recherches Sur Les Poissons Fossiles*. 5 vols. Imprimerie de Petitpierre, Neuchâtel. 
* Sepkoski, J. J. (2002): "A compendium of fossil marine animal genera". *Bulletins of American Paleontology'' **363**: 1-560.
Casimiro Velo

**Casimiro Velo de la Viña**, natural de Pontevedra e finado en Vigo o 26 de febreiro de 1936, foi un avogado e xornalista galego.

## Traxectoria 
Sobriño de Lino Velo Castiñeiras. Foi redactor de *El Iris Literario* de Pontevedra. Estudou Dereito na Universidade Central de Madrid. Foi nomeado fiscal de Pontevedra en 1893, e secretario da Sociedad Económica de Pontevedra. Foi notario de Vigo dende 1901. Finou en Vigo o 26 de febreiro de 1936.

## Vida persoal 
Casou en 1896 con Sandalia Temes Nieto, filla de Joaquín Temes Trujeda.

## Notas
Multicast

miniatura|250px|dereita|A transmisión multicast prodúcese entre un equipo orixe e varios (non todos) os do resto da rede.
No mundo das redes de computadores, as transmisións **multicast** son as que se fan entre un equipo e un conxunto de equipos do resto da rede.

As transmisións multicast úsanse para enviar datos a grupos concretos de equipos da rede, tipicamente emisións de vídeo ou son, que ocupan un ancho de banda apreciable e que colapsaría a rede se fosen transmitidas en forma de broadcast. As emisións multicast chegan só aos equipos que pertencen ao grupo ao que vai dirixido a transmisión, coa particularidade de que é elección do equipo pertencer a algún grupo multicast ou non pertencer a ningún, a diferenza do broadcasting, no que as transmisións chegan a tódolos equipos da rede de maneira indiscriminada. En IP existe un grupo especial de enderezos (enderezos de clase D) usados para crear grupos multicast.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Unicast
* Broadcast
Prosas de combate e maldicer

***Prosas de combate e maldicer*** é un ensaio do intelectual galeguista Xosé Manuel Beiras. Foi publicado en 1991, por Laiovento. O libro consiste nunha escolma de textos publicados en diversos ámbitos e medios, nos anos 1970 e 1980, realizada e anotada por Francisco Pillado Maior.

## Estrutura 
* Limiar confidencial
* I. Combates
* II. Encol de libros e autores
* III. Academia Galega
* IV. Maldiceres
* V. A estratexia do nacionalismo
* VI. A porta pechada
* VII. Universidade
* VIII. Cartón do Parlamento
* IX. Sindicalismo
* X. Intervencións parlamentarias
* XI. Artigos publicados, ou de publicación frustrada, na prensa española
* Epílogo transitorio: "Casus belli"

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Galeguismo
Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña

250px|thumb|Palau de Justícia, sede do Tribunal.
O **Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña** (en catalán: *Tribunal Superior de Justícia de Catalunya*, **TSJC**) é o órgano xurisdicional que culmina a organización xudicial en Cataluña. Este organismo está previsto nos artigos 152 da Constitución española, o 95 do Estatuto de Autonomía de Cataluña e tamén nos artigos 70 a 79 da Lei Orgánica do Poder Xudicial, mentres que as súas competencias, composición, organización e funcionamento son definidas no título III, capítulo I do Estatuto.

## Historia 
O seu antecedente máis directo foron as antigas Audiencias Territoriais nadas en 1812. O actual Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña foi creado en 1985 a partir do artigo 26 da Lei Orgánica do Poder Xudicial, constituíndose o 23 de maio de 1989.

## Competencias 
O Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña é o órgano xurisdicional en que culmina a organización xudicial en Cataluña e é competente para coñecer dos recursos e dos procedementos nas distintas ordes xurisdicionais.

Tras a entrada en vigor do novo Estatuto de autonomía de 2006 converteuse na última instancia xurisdicional de todos os procesos iniciados en Cataluña, sen prexuízo da competencia reservada ao Tribunal Supremo de España para a unificación de doutrina. Con todo, tras unha sentenza de 2010 do Tribunal Constitucional, este reinterpretou o artigo do Estatuto que regulaba a función xudicial, sempre que a través do mesmo non se limite a función do Tribunal Supremo en relación á unificación de doutrina.

## Organización 
O alto tribunal catalán divídese en catro salas:
*Sala de Goberno
*Sala do Civil e Penal
*Sala do Contencioso-Administrativo
*Sala do Social

## Sede 
O TSJC ten a súa sede no Palau de Justícia de Barcelona, situado no Passeig de Lluís Companys. Comparte sede coa Audiencia Provincial de Barcelona.

## Presidentes 
Tivo varios presidentes dende a súa constitución o 23 de maio de 1989:
* José Antonio Somalo Giménez (1989-1994)
* Guillem Vidal Andreu (1994-2004)
* Maria Eugènia Alegret i Burgués (2004-2010)
* Miguel Ángel Gimeno Jubero (2010 - 2016)
* Jesús María Barrientos (dende 2016)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Administración de Xustiza en Cataluña
* Departamento de Xustiza da Generalitat de Catalunya
* Portal do TSJC no sitio web do Consello Xeral do Poder Xudicial
Catedral de Terrasa

A **Catedral de Terrasa** ou **Basílica do Espírito Santo** (en ) é a sede catedralicia de Terrasa, adicada ó Espírito Santo. No ano 2004, o Vaticano creou a bispado de Terrasa, como segregación da arquidiocese de Barcelona, e decidiu empregar a basílica como nova catedral. Deste xeito recuperouse o antigo bispado de Ègara que existira entre os século V e VIII, no cal foi disolto, se cadra pola invasión sarracena (e atoparse en zona fronteiriza).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Convento de San Francisco de Terrasa

O **convento de San Francisco de Asís** (en ) é un antigo edificio relixioso de Terrasa que data do comezos do século XVII (1609-1612), en estilo barroco pero con trazas góticas e renacentistas. Atópase na praza do Doutor Robert, no extremo do passeig del Comte d'Ègara e a carón do parque de Vallparadís. Salienta especialmente polo seu claustro decorado con balaustres de cerámica que tratan aspectos da vida de san Francisco e que é unha das seccións do Museo de Terrasa.

## Véxase tamén
Galo Páramo

**José Galo Páramo Eguía**, nado en Haro o 16 de outubro de 1849, foi un xornalista español.

## Traxectoria 
Colportor protestante. Foi redactor da segunda etapa de *El Látigo* (1889). Chegou a Monforte de Lemos en 1890 e abriu un templo evanxélico. Sufriu algúns procesos por presuntos ataques á relixión católica. Colaborou en *El Heraldo. Periódico evángelico, científico e ilustrado*.

## Vida persoal 
Casou con Jacoba Eguizábal López e, ao enviuvar, volveu casar na Coruña con Isabel Imperio Mosquera en 1902.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Francisco Prieto Losada

**Francisco Prieto Losada**, nado en Manzaneda en 1853, foi un fotógrafo galego.

## Traxectoria 
Emigrou a América, onde aprendeu o oficio de fotógrafo. Retornou convertido ao protestantismo, e instalouse en Madrid compaxinando o traballo de fotógrafo coa divulgación da súa fe. Na capital coñeceu á súa muller Soledad García.

En 1881 instalouse en Ourense e abriu o estudio La Luz Universal. Continúa cos seus labores pastorais, visitando toda Galicia. Trasladouse a Pontevedra, onde desenvolveu a súa etapa máis recoñecida como fotógrafo e foi redactor de *El Látigo*. En 1892 abandona Pontevedra e marcha a Madrid e instala un estudio na rúa Carranza. En 1897 promoveu unha iniciativa para dar a coñecer Galicia en Madrid mediante unha exposición de fotografías no seu estudio.

Tamén foi masón.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
*Prieto Losada vs. Prieto Losada
*Prieto Losada (Baldomero Lois, El Eco de Galicia)
Enrique Santos Gayoso

**Enrique Santos Gayoso**, nado na Coruña o 14 de setembro de 1947, é un historiador galego, especializado no estudo da prensa galega e dos medios de comunicación do Estado.

## Traxectoria 
Fillo e neto de importantes xornalistas, comezou os estudos de xeografía e historia na USC e colaborou en *El Correo Gallego* e *La Opinión de A Coruña*.

## Obra 
* 
* 
* *Diccionario de seudónimos y apodos gallegos*. Santiago de Compostela: Nino - Centro de impresion digital. 2002. ISBN 84-688-0795-8.
* *Índice general de la prensa gallega: relación anual de las publicaciones periódicas gallegas: 1800 - 1993*. Santiago de Compostela: Nino - Centro de impresion digital. 2007. ISBN 978-84-690-7862-4.
* *Historia de la prensa gallega: cuatro siglos de publicaciones periódicas (1800-2012)*, Tomo I: *1800-1932*; Tomo II: *1933-2012*; Tomo III: *Índices*. A Coruña: E. Santos. 2014.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
*
Grupo Planeta

O **Grupo Planeta** é un grupo multimedia español con sede en Barcelona que opera nos sectores editorial, audiovisual e de comunicación de España, Francia, Portugal e América. Ten a súa orixe na Editorial Planeta, fundada en 1949 en Barcelona, e que segue sendo o buque insignia do grupo. O Grupo Planeta aglutina a máis de 100 empresas de sete áreas de negocio diferentes, das que destacan as 50 editoriais que converten a Planeta no primeiro grupo editorial en lingua española e o sexto do mundo. Ademais da área editorial, o grupo actúa nas áreas de coleccionables, formación, venda directa, ensino a distancia, audiovisual e medios de comunicación.

Nos últimos anos o grupo penetrou con forza no mundo da comunicación, destacando a súa participación dominante en Atresmedia Corporación (con medios como Antena 3 ou La Sexta e a cadea de radio Onda Cero) e en prensa co xornal de tirada nacional *La Razón*.

As empresas do grupo suman preto de 5.000 empregados directos. O grupo facturou, no ano 2011, 1772 millóns de euros. Ata o seu falecemento en xaneiro de 2015, o presidente do Grupo Planeta era José Manuel Lara Bosch, fillo do fundador de Editorial Planeta, José Manuel Lara Hernández.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
La Molina (estación de esquí)

**La Molina** é unha estación de esquí situada no Pireneo Catalán, no municipio de Alp, na comarca da Cerdanya, na provincia de Xirona. Atópase en plena Serra do Cadí, xunto á localidade de La Molina.

As instalacións da estación de esquí desenvólvense ocupando as ladeiras norte e leste da montaña da Tosa d'Alp (2.536 m) e norte, leste e oeste do Puigllançada (2.409 m). O dominio esquiable desta estación é de 61&nbsp;km repartidos en 54 pistas, tamén dispón dun gran Snowpark e do Halfpipe de maiores dimensións no Pireneo.

La Molina atópase xunto á Masella, tamén sendo estoutra das máis emblemáticas estacións de esquí do Pireneo, coa que ata chega a compartir algunha pista (Dues estacions). Esta proximidade facilita que desde hai uns anos ambas estacións teñan un acordo para a venda dun forfait conxunto chamado Alp 2500, permitindo este a práctica do esquí alpino con total liberdade na toda ao extensión das dúas estacións.

Ten varios accesos por estrada e tamén por ferrocarril, cunha estación na liña de proximidades que une L'Hospitalet de Llobregat con Puigcerdà.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Torre del Palau de Terrasa

miniatura|250px|Torre del Palau.
A **Torre del Palau** é o único vestixio do castelo palau de Terrasa, que no intre de máximo esplendor estendeu os seus dominios dende o Llobregat até o Ripoll e dende Sant Cugat del Vallès até a chaira de Bages. Pere de Fizes e Pere Francesc de Montanyans foron os seus casteláns en diferentes épocas. A torre mestra, que foi prisión até ben entrado o século XIX, foi a única estrutura que quedou dereita cando en 1891 o último propietario do castelo decidiu derrubar o que restaba do edificio. Documentada por vez primeira no ano 1016, foi cedida ó concello en 1994 e actualmente é unha das seccións do Museo de Terrasa; fanse visitas guiadas concertadas.

Está situada datrás da praza Vella, entre a rúa Cremat e a das Gavatxons. Como que quedaba agochada da vista, en 1991 derrubáronse as casa dos arredores e abriuse unha praza de nova creación, chamada *praza da Torre del Castell-Palau*, dende a cal a torre é accesible. Nesa mesma praza, na planta baixa da casa de Antoni Josep Torrella i Maurí, atópase o Centro de Interpretación da Vila Medieval de Terrasa.

## Notas
La Molina

O topónimo castelán **La Molina** pode referirse a:

;En España
***La Molina**, localidade catalá do municipio de Alp, na provincia de Xirona;
***La Molina**, localidade cántabra do municipio de Camaleño;
***La Molina de Ubierna**, localidade castelá do municipio de Merindad de Río Ubierna, na provincia de Burgos.

;No Perú
***Distrito de La Molina**, un dos 43 que forman a provincia de Lima.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***La Molina**, estación de esquí no Pireneo catalán.
***Universidade Nacional Agraria La Molina**, universidade pública da cidade de Lima.
Casa Alegre de Sagrera

miniatura|dereita|Fachada da casa.
A **casa Alegre de Sagrera** é un edificio-museo da rúa da Font Vella, núm. 29, de Terrasa. En orixe, foi a casa natal de Joaquim de Sagrera, fabricante téxtil de finais do século XVIII e comezos do XIX que tivo un papel destacado na Guerra da Independencia española. Malia que data de comezos do século pasado, a súa aparencia actual é o resultado da reforma modernista levada a termo por Melcior Viñals, arquitecto municipal, a comezos do século XX, en tempos dos sucesores do propietario orixinario, Francesc Alegre i Roig e Mercè de Sagrera, xa que quedara moi prexudicada por mor da invasión das tropas napoleónicas. A casa, actualmente unha das seccións do Museo de Terrasa, é un modelo de vivenda da burguesía industrial da época.
miniatura|esquerda|Retrato de Joaquim de Sagrera na galería do Concello.
Despois de que a mediados do século XX, grazas a unha campaña impulsada pola prensa local e a Xunta Municipal de Museos, se impedise unha reforma drástica do edificio que o modificaría totalmente, a casa Alegre de Sagrera foi adquirida polo Concello en 1973 co apoio da Caixa de Aforros de Terrasa.

## Galería 

Ficheiro:Casa Alegre de Sagrera, menjador.jpg|Comedor con plafón ornamental de Alexandre de Riquer
Ficheiro:Casa Alegre de Sagrera, saló principal.jpg|Salón principal
Ficheiro:153 Casa Alegre de Sagrera (Terrassa), galeria amb vitralls modernistes.JPG|Galería con vidreiras modernistas
Ficheiro:Casa Alegre de Sagrera, vitrall.jpg|Vidreiras modernistas
Ficheiro:Casa Alegre de Sagrera, finestra.jpg|Fiestra modernista que dá ó patio
Ficheiro:169 Casa Alegre de Sagrera (Terrassa), mural de Joaquim Vancells a la caixa de l'escala.JPG|Mural de Joaquim Vancells na escaleira
Ficheiro:Casa Alegre de Sagrera, saló.jpg|Salón con escenas da conquista de México
Ficheiro:Casa Alegre de Sagrera, Judici de Salomó.jpg|Salón co Xuízo de Salomón
Ficheiro:Casa Alegre de Sagrera, sala Salvans.jpg|Sala Salvans, cunha colección de porcelanas chinesas
Ficheiro:Casa Alegre de Sagrera, escala.jpg|Escaleira do segundo piso
Ficheiro:Casa Alegre de Sagrera, decoració sala Salvans.jpg|Pinturas murais na sala Salvans
Ficheiro:Casa Alegre de Sagrera, lavabo.jpg|Lavabo
Ficheiro:Casa Alegre de Sagrera, galeria.jpg|Galería que dá ó patio
Ficheiro:Casa Alegre de Sagrera- Placa Joaquim de Sagrera.JPG|Placa na fachada da casa

## Notas 
## Véxase tamén 
## Ligazóns externas 
* La casa Alegre de Sagrera, Quaderns del Museu de Terrassa, núm. 2; Terrassa, 1997.
La Molina, Cantabria

**La Molina** é unha localidade do municipio de Camaleño, en Cantabria. Atópase a 315 metros de altitude sobre o nivel do mar e a 5&nbsp;km da capital municipal, Camaleño.
En 2008 tiña 26 habitantes, segundo o INE.
Mina de carbón de Miike

miniatura|Edificio da mina de Miike, en Miyaharakou
A , tamén coñecida como a mina de carbón de Mitsui Miike (三井三池炭鉱, *Miike Tankō*), foi a mina de carbón meirande do&nbsp;Xapón. Estaba situada preto das cidades de Ōmuta, na&nbsp;prefectura de Fukuoka, e Arao, na&nbsp;prefectura de Kumamoto. Forma parte da lista do patrimonio da Humanidade da UNESCO desde xullo de 2015 dentro do conxunto «Lugares da revolución industrial da era Meiji no Xapón: siderurxia, construcións navais e extracción de hulla».

A explotación da mina encomezou durante a era Kyōhō baixo o control do clan Tachibana. No ano 1872 o goberno Meiji nacionalizouna e en 1899 o zaibatsu Mitsui fíxose co seu control.
; Catástrofe
O 9 de novembro de 1963 acaeceu unha explosión accidental na que morreron 458 persoas directamente pola detonación e 438 a causa da intoxicación por monóxido de carbono. Moitos dos sobreviventes quedaron afectados por lesións cerebrais graves e permanentes.

## Notas
La Molina, Xirona

miniatura|250px|Barrio da Estación
**La Molina** é unha entidade de poboación do municipio de Alp, na provincia de Xirona. Atópase á saída do túnel ferroviario de Toses, xunto á cabeceira do río de Alp, a unha altitude de entre 1.400 e 1.700 metros sobre o nivel do mar. En 2005 tiña unha poboación de 424 habitantes.

A localidade naceu grazas aos precursores da práctica de deportes de inverno e creceu ao redor da estación de esquí de La Molina, na que ademais de practicarse actividades como esquí, snowboard e outras relacionadas coa neve, tamén pódense pasar unhas vacacións de verán na montaña. A neve que cobre a paisaxe boa parte do ano é o principal recurso económico, comportando unha afluencia importante de turistas durante o inverno.

La Molina está formada por dous núcleos principais. O primeiro, coñecido como L'Estació, atópase a 1.500 metros de altitude xunto á estación de tren da liña que une Ripoll e Puigcerdà. Trátase dunha zona residencial sen instalacións para o esquí. O outro núcleo é a urbanización Super Molina, formada por apartamentos, hoteis e comercios. Atópase na cota 1.700, onde comezan as pistas e remontadores.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* La Molina (estación de esquí)

### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello de Alp
* Sitio web da estación de esquí
Teleférico

[250px|miniatura|Teleférico en Yuzawa, Niigata ([Xapón)]]
O **teleférico** é un sistema de transporte aéreo constituído por cabinas colgadas dunha serie de cables que se encargan de facer avanzar ás unidades a través das estacións. Emprégase para salvar grandes desniveis, sobre todo en montaña. Cando as cabinas van por terra denomínase funicular.

## Notas