open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Nostocales

As **Nostocales** son unha orde de cianobacterias que contén a maioría das especies deste tipo de bacterias. Inclúe formas filamentosas, tanto de filamentos simples coma ramificados, e tanto cunha soa febra de filamentos coma con moitas febras dentro dunha vaíña. Algúns membros, pero non todos, presentan un decrecemento de anchura na base. Algúns xéneros presentan heterocistes (células especiais fixadoras de nitróxeno). Multiplícanse por hormogonios (fragmentos de filamento que se desprenden), e algúns xéneros poden formar acinetos (células de resistencia de grosas paredes) e hormocistes (segmentos de filamento de resistencia rodeados de grosas paredes).

As familias que comprende son:
* Microchaetaceae
* Nostocaceae
* Rivulariaceae
* Scytonemataceae

(En Algaebase distínguense máis familias).
## Notas
Cudillero

**Cudillero**, en asturiano **Cuideiru**, en castelán *Cudillero*, é un porto pesqueiro e concello da Comarca de Avilés, no Principado de Asturias. A súa poboación en 2014 era de 5&nbsp;369 habitantes (2&nbsp;665 homes e 2&nbsp;704 mulleres).

## Xeografía 
Está situado á beira do Mar Cantábrico, a 55&nbsp;km ao noroeste de Oviedo e ao oeste de Xixón. Na capital do concello as casas están distribuídas en chanzos, dende o mar ata o monte.

### Demografía 
## Cultura 
[miniatura|esquerda|Igrexa de San Martín de Luiña, [BIC.]]
### Patrimonio 
Destacan o conxunto histórico de Cudillero, a igrexa de Santa María e a casa reitoral de Soto de Luiña, antigo hospital de peregrinos, así como a igrexa de San Martín de Luiña, en Escalada, todos eles catalogados como bens de interese cultural.

Outros monumentos históricos son a capela do Humilladero, gótica, moi reformada. No palacio da Quinta de Selgas, do século XVI, en Selgas de Abajo, El Pito, Piñera, está o museo homónimo, que alberga pinturas de Goya, El Greco, Luca Giordano, Corrado Giaquinto e Vicente Carducho.

## Economía 
Os principais recursos son o turismo e a pesca e a industria conserveira.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "Cudillero [Concejo - España]" e "Cudillero [España]" en *Enciclopedia Universal Micronet*, en DVD.
### Outros artigos 
* Camiño do Norte
### Ligazóns externas 
* Páxina web do concello
Oleiro valenciano

O ***Oleiro valenciano*** ou o ***Cacheiro*** (1779) trátase dun dos cartóns, en óleo sobre lenzo, realizado por Goya coma base para un tapiz da Real Fábrica de Tapices de Santa Bárbara, fundada por Carlos III.

Deste cartón, que se atopa no Museo do Prado fixéronse dous tapices que se conservan no Pazo do Pardo -o mencionado palacete dos príncipes- e no Escorial.
O cadro foi taxado en seis mil reais e foi estimado, xunto con *O parasol* (1777) como a obra cumio do período inicial de Goya en Madrid.

## Historia 
Formaba parte dunha serie destinada a decorar o dormitorio, cámara e alcoba, dos Príncipes de Asturias no Palacio Real do Pardo. A perspectiva de abaixo arriba e o formato indican que a peza estaba destinada a unha sobrexanela.

Os Austrias, coma bos flamengos, introducían o costume da decoración con tapices e os Borbóns mantiveron este costume.

Tras da súa formación inicial en Zaragoza e dunha viaxe a Italia que será fundamental na evolución do seu estilo, Francisco de Goya y Lucientes termina por se instalar en Madrid como pintor de cartóns no 1775 grazas á mediación do seu cuñado Francisco Bayeu, un dos directores da Real Fábrica. Realizou en total catro series, a primeira sobre a caza e a pesca, que lle serviron como base para o seu acceso á Corte, será nomeado pintor de Cámara do Rei en 1789, e o seu triunfo social.

## Temas 
Os temas dos tapices eran escenas populares de *majos* e *majas*, de carácter amábel, optimista, despreocupado e luminosos. Reflicten a vida madrileña por medio de figuras idealizadas e galantes en cores alegres e vivos. Malia que algúns ven indicios de crítica social, non hai tal senón que responden a unha preocupación, propia da Ilustración, polos costumes e festas populares.

## Análise 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* D'Ors Führer, C., y Morales Marín, C., *Los genios de la pintura: Francisco de Goya*, Madrid, Sarpe, 1990, pág. 93. Sección «Estudio de la obra seleccionada», por Carlos D'Orf Führer, pág. 84. ISBN 84-7700-100-2
* Cirlot, L., *Museo del Prado II*, Col. «Museos del Mundo», Tomo 7, Espasa, 2007. ISBN 978-84-674-3810-9, páx. 61
### Ligazóns externas 
* Ficha de *El cacharrero* del catálogo de obras de Goya de la Universidad de Zaragoza
* Ficha de *El cacharrero* en «Artehistoria»
Sergio Llorente

**Sergio Antonio Llorente Paz**, máis coñecido como **Sergio Llorente**, nado o 13 de setembro de 1990 en Madrid, é un xogador profesional español de baloncesto. Actualmente xoga para o Club Baloncesto Breogán de Lugo, no que xoga na posición de base cunha altura de 1,85 metros. É fillo do tamén ex xogador profesional José Luis Llorente.

## Traxectoria 
### Clubs 
*  Estudiantes (EBA, 2008−2010)
*  Lobe Huesca (LEB, 2010−2011)
*  Ávila (LEB Prata, 2011−2012)
*  Guadalajara (LEB Prata, 2012−2013)
*  Força Lleida (LEB, 2013−2014)
*  Palma Air Europa (LEB, 2014−2015)
*  Breogán (LEB, 2015−2016)
*  Bilbao Basket (ACB, 2016−2017)
*  Montakit Fuenlabrada (ACB, 2017−2018)
*  Liberbank Oviedo (LEB, 2018−2020)
*  Melilla Baloncesto (LEB, 2020−2021)
*  Spirou Charleroi (BNXT, 2021)
*  Phoenix Brussels (BNXT, 2021−presente)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en acb.com
* Ficha en feb.es
Naked Gun 33⅓: The Final Insult

***Naked Gun 33⅓: The Final Insult*** é un filme estadounidense dirixido por Peter Segal que se estreou en 1994. É o terceiro filme da serie *The Naked Gun: From the Files of Police Squad!*. Está protagonizado por Leslie Nielsen, Priscilla Presley, O.J. Simpson e George Kennedy.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Xenoveva de Brabante

[miniatura|dereita|250px|"Xenoveva na soidade do bosque" de [Adrian Ludwig Richter.]]
**Xenoveva de Brabante** é a heroína dunha lenda medieval. A súa historia é un exemplo típico da historia dunha esposa acusada e repudiada por mor dun falso testemuño dun pretendente rexeitado.

## Biografía 
Dise que Xenoveva de Brabante era a dona de Siegfried de Tréveris, e que foi acusada falsamete polo mordomo Golo. Condenada a morte, foi perdoada polos seus verdugos e viviu durante seis anos co seu fillo nunha espenuca nas Ardenas alimentada por unha corza. Un día, Siegfried estaba perseguindo unhas corzas cando descubriu a Xenoveva no seu agocho e restituíulle a súa antiga dignidade.

## Obras baseadas na vida de Xenoveva de Brabante 
* Genoveva de Brabante - Christoph von Schmid ou Cristóbal Schmid - Conto para nenos baseado na lenda
* Genoveva de Brabante - Offenbach opereta baseada libremente na lenda.
* Genoveffa di Brabante - Christian Friedrich Hebbel obra baseada na lenda
* Genoveva - Robert Schumann, ópera que se basea na obra de Hebbel e tamén no poema dramático de Ludwig Tieck *Leben und Tod der Heiligen Genoveva* (*Vida e Morte de Santa Xenoveva*).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* en Books.google.com Xenoveva de Brabante
Pachamama

[miniatura|Representación de Pachamama na cosmoloxía, segundo [Juan de Santa Cruz Pachacuti Yamqui Salcamayhua (1613), baseado nun debuxo do Templo do Sol en Qurikancha, Cuzco.]]
**Pachamama** é unha deusa adorada polos pobos indíxenas dos Andes. Tamén é coñecida como a nai da Terra e do tempo. Na mitoloxía inca, **Pachamama** é a deusa da fertilidade que preside o cultivo e a colleita, encarna as montañas e produce os terremotos. Ela tamén é unha divindade sempre presente e independente, que ten o seu propio poder creador para soster a vida na Terra. Na cosmoloxía quechua, hai catro principios básicos da natureza baseados na auga, na terra, no Sol e na Lúa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Dransart, Penny. (1992) "Pachamama: The Inka Earth Mother of the Long Sweeping Garment." Dress and Gender: Making and Meaning. Ed. Ruth Barnes and Joanne B. Eicher. New York/Oxford: Berg.  145-63. Print.
* Hill, Michael  (2008) Inca of the Blood, Inca of the Soul: Embodiment, Emotion, and Racialization in the Peruvian Mystical Tourist Industry. Journal of the American Academy of Religion 76(2): 251-279
* Hill, Michael D. (2010) Myth, Globalization, and Mestizaje in New Age Andean Religion: The Intic Churincuna (Children of the Sun) of Urubamba, Peru. Ethnohistory 57(2):263-289
Microstomus pacificus

***Microstomus pacificus*** é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das catro que integran o xénero *Microstomus*, e que é coñecida en galego como **mendo do Pacífico**.

Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos ten o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo.

## Taxonomía 
A especie foi descrita en 1879 polo zoólogo inglés William Neale Lockington, baixo o nome o nome de *Glyptocephalus pacificus*.

## Pesca e usos 
O mendo do Pacífico captúrase, mediante artes de arrastre, en toda a súa área de distribución, nas zonas pesqueiras 67 e 77 (Pacífico nordeste e Pacífico centro leste, respectivamente).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cooper, J. A. & F. Chapleau (1998): "Monophyly and intrarelationships of the family Pleuronectidae (Pleuronectiformes), with a revised classification". *Fish. Bull*. **96** (4): 686-726. 
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World.* Nova York: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.

### Outros artigos 
* Pleuronectiformes
* Pleuronéctidos
* Pleuronectinos
* *Microstomus*
* *Micostomus kitt*

### Ligazóns externas 
* *Microstomus pacificus* na EOL. Con información, numerosas imaxes, mapas de distibución e referencias  
* *Microstomus pacificus* na ADW.
Silvoso, Bértoa, Carballo

**Silvoso** é unha aldea da parroquia de Bértoa do concello carballés da provincia da Coruña. Tiña 26 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 12 homes e 14 mulleres.

## Historia 
En Silvoso atopabase o castro de Queixeiro que foi destruído no anos 60.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bértoa 
### Parroquias de Carballo 
## Notas
Chester

**Chester** é unha cidade de Cheshire, Inglaterra. Atópase á beira do río Dee, preto da fronteira con Gales, e é a meirande e máis poboada localidade da área xurídica de "Cheshire West e Chester", que tiña unha poboación de 328&nbsp;100 segundo o censo de 2001, medrando até os 329&nbsp;608 segundo o censo de 2011. Chester ten o status de cidade dende 1541.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Catedral de Chester
### Ligazóns externas 
* Guía ilustrada de Chester
Náutilo

Os **náutilos** (do  *nautilos*, "navegante") son calquera das criaturas mariñas da familia dos cefalópodos dos **nautílidos**, a única familia da orde dos **nautilida**. Son os únicos membros viventes da subclase dos Nautiloidea, que existen dende hai 500 millóns de anos, feito polo cal están considerados fósil vivente. Orixinalmente, o nome "náutilo" designaba a outros cefalópodos, os argonautas, tamén coñecidos como náutilos de papel.

Son animais duns quince centímetros de diámetro, especialmente coñecidos pola súa cuncha calcaria. Móvense amodo, pero malia iso son quen de alimentarse de pequenos peixes e crustáceos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moluscos
* Cefalópodos
* Argonauta
Catedral de Chester

A **Catedral de Chester** é un templo de culto anglicano e igrexa nai da Diocese de Chester. Atópase na cidade de Chester, no condado inglés de Cheshire. A catedral está dedicada á advocación de Xesucristo e a Virxe María. Dende 1541 é sé do Bispado de Chester.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial da catedral
Illas de Silleiro

miniatura|A costa rochosa de Silleiro.
As **illas de Silleiro** son un conxunto de illas e illotes que se atopan a carón de Cabo Silleiro, na parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona.

O arquipélago está formado pola illa Carral, illa Aguieira, illas Negras, illas Polbeiras e os illotes da Gaiada, A Negriña, A Atravesada, As Parexas, A do Rego e A dos Choscos.

As illas foron empregadas durante moito tempo para o marisqueo, sendo estas un lugar de grande importancia para os baredanos.

## Notas
Pornic

**Pornic** (en bretón *Pornizh*, en galó *Pornic*) é un concello francés, situado na rexión dos Países do Loira, no departamento de Loira Atlántico, que historicamente formou parte da Bretaña. No ano 2006 tiña 13.681 habitantes. Limita con Arthon-en-Retz, La Bernerie-en-Retz, Les Moutiers-en-Retz, Bourgneuf-en-Retz, Saint-Hilaire-de-Chaléons, Chéméré, Chauvé, Saint-Père-en-Retz, Saint-Michel-Chef-Chef, La Plaine-sur-Mer e Préfailles. O 1 de marzo de 2006 o concello aprobou a carta Ya d'ar brezhoneg para a normalización da lingua bretoa.

## Demografía 
## Administración 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Photo 283 petite rue de Pornic.jpg|Calella de Pornic
Ficheiro:Pornic.JPG|Castelo
Ficheiro:Pornic1.jpg|Porto

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Cidades e comarcas de Loira Atlántico
Illas Negras

As **Negras**, son un conxunto de illas situadas en cabo Silleiro, na parroquia de Baredo no concello pontevedrés de Baiona xa no límite coa parroquia oiense de Mougás. Atópanse no espazo da Costa de Baiona-A Guarda.

O arquipélago está formado pola illa Negra, A Negra do Medio e A Negra de Fóra, xunto co Barco da Negra.

## Xeografía 
Diante delas atópase a punta da Negra. Conforma, xunto coa Carral, a Polbeira e outras máis pequenas, o arquipélago das Illas de Silleiro, rico en marisco, principalmente percebes, xa que se trata de illotes rochosos. Estas foron lugar apreciado por parte das percebeiras.

## Notas
Illa Aguieira

A **illa Aguieira**, comunmente **A Aguieira**, é unha illa situada en cabo Silleiro, na parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona. Atópase no espazo da Costa de Baiona-A Guarda.

## Xeografía 
Conforma xunto coa illa Carral, a illa Polbeira e as illas Negras o arquipélago das Illas de Silleiro. Ao seren illotes rochosos, son ricos en marisco, especialmente en percebes, polo que son apreciados por parte das mariscadoras.

Polo medio hai un camiñiño, que cando a marea está baixa, comunica a Illa Carral coa Aguieira. Chámase o Carreiro do Medio ou da Aguieira.

## Notas
Llaqta

[miniatura|dereita|250px|Vista de [Pikillaqta, no Perú.]]
**Llaqta** é un termo que provén do quechua e define os antigos poboados dos Andes Centrais, especialmente aqueles que funcionaban como centros administrativos durante o Imperio Inca (séculos XV e XVI).

As llaqtas diferéncianse das cidades en que o groso da súa poboación era móbil e só residía nelas por tempadas antes de ser substituída por outro grupo de poboadores. Todos eran *mitani* ou persoas que acodían a cumprir co seu tributo en forma de traballo en beneficio do estado (na construción de camiños, pontes, edificios, socalcos para o cultivo, etc.). Nestes centros administrativos había, amais, grupos de funcionarios e persoal que se dedicaba a labores de culto.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Inkallaqta
*Pikillaqta
Jess Glynne

**Jessica Hannah "Jess" Glynne**, nada Muswell Hill, Londres o 20 de outubro de 1989, é unha cantante inglesa. Asinou con Atlantic Records UK. e é mellor coñecido por colaborar no sinxelo de Clean Bandit "Rather Be" e no de Route 94 "My Love", ámbolos dous, números un nas listas musicaus do Reino Unido no 2014. O seu primeiro sinxelo "Right Here", acadando o top10, e o seu segundo sinxelo "Hold My Hand", foi número un por tres semanas. O seu primeiro álbum, *I Cry When I Laugh*, foi lanzado en agosto de 2015.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Tiburón oceánico

O **tiburón oceánico** ou **tiburón de puntas brancas** (*Carcharhinus longimanus*) é un tiburón peláxico grande que vive nos mares tropicais e temperados cálidos. É de constitución robusta e destaca especialmente polas súas aletas longas, arredondadas e coas puntas brancas.

É un peixe agresivo, pero de movementos lentos, cun marcado frenesí devorador, motivo polo cal é un perigo para os náufragos e superviventes no océano en accidentes; atacou máis humanos que tódalas outras especies de tiburóns xuntas. Estudos recentes demostraron que as súas poboacións se atopan nun marcado declive, xa que as súas grandes aletas teñen moito valor como ingrediente principal da sopa de aleta de tiburón e, como outras especies de tiburón, sofre unha presión crecente por parte da pesca no seu ámbito de distribución.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* ARKive - Imaxes do tiburón oceánico 
* O tiburón oceánico en MarineBio 
* Whitetip Oceanic Shark profile, no Museo de Historia Natural de Florida 
* Bioloxía e comportamento do tiburón oceánicas
John Newman

**John William Peter Newman**, nado en Settle o 16 de xuño de 1990 é un cantante e músico inglés. É coñecido polo seu sinxelo "Love Me Again" que acadou o número 1 nas listas musicais do Reino Unido en xullo de 2013. Ademais colaborou nos sinxelos de Rudimental "Feel the Love" e "Not Giving In", que acadaron o número 1 e o número 14 respectivamente. No 2014, colaborou no sinxelo de Calvin Harris "Blame" que copou as listas británicas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Sulfurimonas

***Sulfurimonas*** é un xénero bacteriano da clase Epsilonproteobacteria. Os membros deste grupo crecen quimiolitotrofamente usando xofre de valencia cero, hidróxeno molecular ou compostos de xofre reducido como doantes de electróns, e usando nitrato, nitrito e oxíxeno como aceptores de electróns. O CO2 é a súa única fonte de carbono (autótrofos). Os hábitats onde foron illados representantes do xénero *Sulfurimonas* son sedimentos costeiros e chemineas hidrotermais submarinas.

## Membros do xénero descritos 
# *Sulfurimonas autotrophica*
# *Sulfurimonas denitrificans*)
# *Sulfurimonas gotlandica*
# *Sulfurimonas paralvinellae*

## Importancia ambiental 
Para creceren as especies de *Sulfurimonas* consomen tanto especies reducidas do xofre coma especies oxidadas do nitróxeno (véxase máis arriba). Por tanto, os membros de *Sulfurimonas* afectan directamente aos ciclos bioxeoquímicos destes elementos nos ambientes en que viven e son abondosas. Por exemplo, *Sulfurimonas gotlandica* pode constituír ata o 25% da comunidade microbiana na redoxclina do mar Báltico baseándose nos recontos de células de CARD-FISH,

## Notas
Rivularia

***Rivularia*** é un xénero de cianobacterias da familia *Rivulariaceae*.

## Descrición 
*Rivularia* pode atoparse vivindo en pedras mergulladas, rochas húmidas e en solos mollados nas beiras dos ríos. Forma colonias nas cales os seus tricomas están dispostos radialmente, e cada un dos tricomas está rodeado total ou parcialmente por unha vaíña xelatinosa. Os tricomas teñen un heterocisto basal. Cada tricoma ten unha porción apical estreita que ten forma de látego ou cola e consiste nunha fila de pequenas células. Os acinetos están ausentes en *Rivularia*. Multiplícase por medio de hormogonios e heterocistos.

## Especies 
* *Rivularia atra* Roth ex Bornet & Flahault, 1886
* *Rivularia bullata* (Poir) Berkeley ex Bornet & Flahault, 1886
* *Rivularia haematites* (De Candolle) Bornet & Flahault, 1886
* *Rivularia jaoi* H.-J.Chu, 1952
* *Rivularia nitida* C.Agardh ex Bornet & Flahault, 1886
* *Rivularia thermalis* Y.-Y.Li, 1984
;Especies con sinonimia:
* *Rivularia cornudamae* Roth, 1797: sinónimo de *Chaetophora lobata* Schrank, 1783
* *Rivularia elegans* Roth, 1802: sinónimo de *Chaetophora elegans* (Roth) C.Agardh, 1812
* *Rivularia endiviaefolia* Roth, 1798: sinónimo de *Chaetophora lobata* Schrank, 1783
* *Rivularia lloydii* P.Crouan & H.Crouan, 1867: sinónimo de *Brachytrichia lloydii* (P.Crouan & H.Crouan) P.C.Silva, 1996
* *Rivularia multifida* Weber & Mohr, 1804: sinónimo de *Nemalion multifidum* (F.Weber & D.Mohr) Chauvin, 1842
* *Rivularia plana* Harvey, 1833: sinónimo de *Isactis plana* (Harvey) Thuret ex Bornet & Flahault, 1886
* *Rivularia rubra* (Hudson) Wahlenberg, 1826: synonym of *Nemalion helminthoides* (Velley) Batters, 1902
* *Rivularia tuberiformis* Smith, 1809: sinónimo de *Leathesia marina* (Lyngbye) Decaisne, 1842
* *Rivularia vermiculata* Smith, 1808: sinónimo de *Mesogloia vermiculata* (Smith) S.F.Gray, 1821
* *Rivularia zosterae* Mohr, 1810: sinónimo de *Eudesme virescens* (Carmichael ex Berkeley) J.Agardh, 1882

## Notas 
*  Rivularia

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* Silva, C., P. Basson & R. Moe (1996). *Catalogue of the Benthic Marine Algae of the Indian Ocean.* Volume 79 of University of California Publications in Botany (ISBN 0-520-09810-2).
Pachacuti

**Pachacuti Inca Yupanqui** (en ) ou simplemente **Pachacuti**, foi o noveno Sapa Inca do Curacazgo de Cuzco, transformándoo no Imperio Inca (Tawantinsuyu). Moitos arqueólogos cren que o famoso Machu Picchu foi construído como unha residencia para Pachacuti.

En quechua *Pachakutiq* significa "o que sacode a terra", e *Yupanki* significa "con honra". Durante o seu reinado, Cuzco medrou dende un pequeno poboado até un imperio que puido competir e chegar a dominar os chimú. Como emperador, comezou unha era de conquista na que, en tres xeracións, se estendeu o dominio inca dende o val de Cuzco até abranguer case todo o oeste de América do Sur.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Inca
Rivulariáceas

As **rivulariáceas** (***Rivulariaceae***) son unha familia de cianobacterias da orde Nostocales que presentan filamentos (tricomas) máis anchos na base que van diminuíndo e son máis estreitos no extremo.

## Xéneros 
* *Amphithrix* Bornet & Flahault, 1886
* *Calothrix* C.Agardh ex Bornet & Flahault, 1886
* *Dichothrix* Zanardini ex Bornet & Flahault, 1886
* *Diplotrichia* J.Agardh, 1842 (unaccepted)
* *Gaillardotella* Bory de Saint-Vincent ex Kuntze, 1898
* *Gardnerula* G.De Toni, 1936
* *Gloeotrichia* J.Agardh ex Bornet & Flahault, 1886
* *Gloiotrichia* J.Agardh, 1842
* *Heteractis* A.P.de Candolle, 1838
* *Inomeria* Kützing, 1845 (nomen dubium)
* *Isactis* Thuret ex Bornet & Flahault, 1886
* *Mastigonema* H.Schwabe ex A.B.Frank, 1886
* *Monranoa* P.González, 1947
* *Primorivularia* A.-S.Edhorn, 1973
* *Rivularia* C.Agardh ex Bornet & Flahault, 1886
* *Rivulariopsis* (Kirchner) Voronichin, 1923: sinónimo de *Calothrix* C.Agardh ex Bornet & Flahault, 1886
* *Sacconema* Borzì ex Bornet & Flahault, 1886
* *Tildenia* Kossinskaja, 1926
* *Zonotrichites* J.G.Bornemann, 1886

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gallería de imaxes
* En Encyclopedia of Life, con lita de referencias
* Distribución
* Integrated Taxonomic Information System
Atrapado no tempo

***Atrapado no tempo*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por Harold Ramis que se estreou en 1993. Está protagonizado por Bill Murray, Andie MacDowell e Chris Elliott. Está escrito por Ramis e Danny Rubin, e baséase nunha historia de Rubin.

Estreouse en galego o 28 de febreiro de 1996 a través da TVG.

## Personaxes 
* Bill Murray como Phil Connors
* Andie MacDowell como Rita Hanson
* Chris Elliott como Larry
* Stephen Tobolowsky como Ned Ryerson
* Brian Doyle-Murray como Buster Green
* Angela Paton como Mrs. Lancaster
* Rick Ducommun como Gus
* Rick Overton como Ralph
* Robin Duke como Doris
* Marita Geraghty como Nancy Taylor
* Harold Ramis como Neuroloxista
* Willie Garson como Kenny
* Ken Hudson Campbell como Home no hallway
* Richard Henzel como D.J. #1
* Rob Riley como D.J. #2
* David Pasquesi como Psiquiatra
* Hynden Walch como Debbie a noiva
* Michael Shannon como Fred
* Eric Saiet como fillo de Buster
* Peggy Roeder como mestra de piano

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Día da marmota

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en TCM 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Ranunculaceae

As **ranunculáceas** (**Ranunculaceae**) son unha familia de anxiospermas da orde Ranunculales. Consta de 54 xéneros cunhas 2525 especies, presentando unha distribución practicamente cosmopolita.

A orde á cal pertence esta familia está á súa vez incluída na clase Magnoliopsida (*Dicotiledóneas*): desenvolven polo tanto embrións con dous ou máis cotiledóns.

Ranunculaceae posúe distribución case cosmopolita, concentrada no Hemisferio Norte, incluíndo cerca de 50 xéneros e 2000 especies.

Diversas ranunculáceas son utilizadas como ornamentais en todo o mundo, como *Anemone hupehensis*, a herba dos pitos (*Aquilegia vulgaris*), as clemátides (*Clematis* spp.), a esporiña (*Consolida ajacis*), a esporiña xigante (*Delphinium elatum*) e a ficaria (*Ficaria verna*).

## Xéneros 
[miniatura|esquerda|[Herba sardoa (*Ranunculus sceleratus*).]]

e outros.

* Na clasificación taxonómica de Jussieu (1789), **Ranunculaceae** é o nome dunha orde botánica da clase Dicotyledones, Monoclinae (flores hermafroditas ), Polypetalae ( corola con dúas ou máis pétalos) e estames hipoxínicos (cando os estames están inseridos baixo o nivel do ovario). Esta orde no Sistema de Jussieu presenta 24 xéneros.

## Notas 
* Orde Ranunculaceae en Jussieu, Antoine Laurent de (1789). "*Genera Plantarum, secundum ordines naturales disposita juxta methodum in Horto Regio Parisiensi exaratam*"
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre Ranunculales - Angiosperm Phylogeny Website 
* Imaxes e descrición de familias de anxiospermas - segundo sistema Cronquist
José Fuciños

**José Fuciños Gayoso**, morto en Madrid o 28 de marzo de 1955 foi un militar e político. Foi o primeiro alcalde da Coruña (1936-1937) da época franquista, nomeado despois do fusilamento de Alfredo Suárez Ferrín. Foi acusado de participar activamente na represión franquista.

## Obras 
* *Manual de los servicios de intendencia en campaña*, Madrid, 1942.

## Notas
Anémona

O termo **anémona** pódese referir a:
* **Anémonas**, nome común a varias plantas herbáceas vivaces da familia ranunculáceas pertencentes ao xénero ***Anemone***, anemones.
* **Anémona mariña** (Actiniaria), orde de animais mariños; anémona de mar, anemone de mar, mexona, apegón.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Anemone
Litoria caerulea

A ***Litoria caerulea*** é unha especie de ra arborícola orixinaria de Australia e Nova Guinea, con poboacións introducidas en Nova Zelandia e nos Estados Unidos de América. Pertence ó xénero *Litoria*. Fisicamente, aseméllase a outras especies do mesmo xénero, especialmente á *Litoria splendida* e á *Litoria infrafrenata*.

A *Litoria caerulea* é meirande que a maioría de ras australianas, e ten unha lonxitude de dez centímetros. A lonxevidade media da ra en catividade, duns dezasete anos, é longa en comparanza coa maioría de ras. As ras xigantes son dóciles e están ben adaptadas á vida a carón de fogares humanos. A miúdo poden atoparse nas fiestras ou dentro das casas, alimentándose dos insectos atraídos pola luz.

Por mor das súas características físicas e de comportamento, esta ra converteuse nunha das ras da súa rexión que máis doadamente se poden recoñecer, e noutras partes do mundo é un animal de compaña exótica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
San Xoán Evanxelista (Donatello)

***San Xoán Evanxelista*** é unha escultura de mármore de Donatello (210 x 88 x 54&nbsp;cm) esculpida para a antiga fachada do Duomo de Florencia e na actualidade consérvase no Museo dell'Opera del Duomo. Data de 1409-1411 e foi o modelo máis directo para o Moisés de Michelangelo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* AA.VV., ''Il museo dell'Opera del Duomo a Firenze'', Mandragora, Firenze 2000. ISBN 88-85957-58-7
*
San Marcos (Donatello)

A escultura de ***San Marcos*** de Donatello forma parte do ciclo de catorce estatuas dos protectores das Artes de Florencia, colocadas en nichos no exterior da Igrexa de Orsanmichele. Foi encargado pola Arte da La e remóntase a 1411-1413. É de mármore e mide 248&nbsp;cm de alto. Atópase no interior do museo de Orsanmichele, mentres que no exterior se substituíu por unha copia.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Paola Grifoni, Francesca Nannelli, *Le statue dei santi protettori delle arti fiorentine e il Museo di Orsanmichele*, Quaderni del servizio educativo, Edizioni Polistampa, Florencia 2006.
*
Marzocco (Donatello)

[miniatura|Unha copia na [piazza della Signoria]]
O ***Marzocco***, é unha escultura executada entre 1419 e 1420, do artista do Renacemento italiano Donatello. Representa un león heráldico da cidade de Florencia. Atópase no Museo Nazionale del Bargello en Florencia.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*Rolf C. Wirtz, *Donatello*, Könemann, Colonia 1998. ISBN 3-8290-4546-8
Profeta imberbe (Donatello)

O ***Profeta imberbe*** é unha escultura de Donatello das fornelas da terceira orde do Campanario de Giotto da Catedral de Santa María del Fiore, que data de 1416-1418. Realizado en mármore branco, a tamaño natural, consérvase no Museo dell'Opera del Duomo de Florencia.

## Historia 
A estatua está na primeira posición, de esquerda a dereita, no lado leste da torre, cara á cúpula de Brunelleschi, que aínda non fora construída nese momento. As outras tres estatuas deste lado eran o Profeta barbudo de Nanni di Bartolo (1408), o *Sacrificio de Isaac* de Donatello e Nanni di Bartolo (1421) e o *Profeta pensativo*, tamén de Donatello (1418–1420).

As estatuas dos nichos foron trasladadas ao museo en 1937 e substituídas por copias das do exterior. Ennegrecidas polo paso do tempo, algunhas, como o Profeta imberbe, están por restaurar.

## Descrición 
O personaxe da estatua non foi claramente identificado debido á falta de atributos iconográficos, polo que se lle chama co nome convencional de *Profeta* *imberbe* ou *Profeta cunha cartela*. A estatua inspirouse no modelo clásico dun orador e caracterízase por un gran realismo e unha profunda intensidade expresiva, destacada pola desviación da cabeza cara á esquerda. Segue a ser unha das mellores obras de Donatello. Parece que para esta obra utilizou a Filippo Brunelleschi, amigo de Donatello, como modelo. A cabeza está tratada cunha fisionomía penetrante que non é en absoluto convencional.

As características estilísticas carecen de boa harmonía, pero o efecto xeral de grandeza e dignidade conséguese mediante a calma e xestos de forte clarescuro. A figura mira cara abaixo, porque a súa localización inicial estaba a varios metros de altura. O xesto para indicar a cartela que ten na man é moi elocuente e subliña a importancia da profecía e o seu insistente esforzo por comunicarse co observador. As letras, probablemente pintadas, xa non son visibles.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
*

### Outros artigos 
* Profeta Habacuc

* Profeta pensativo
* Profeta Xeremías
Profeta pensativo (Donatello)

O ***Profeta pensativo*** é unha escultura de Donatello das fornelas da terceira orde do campanario da catedral de Santa María del Fiore, que data de 1418-1420. Está realizado en mármore branco é mide 193 x 64 x 44&nbsp;cm e está conservado no Museo dell'Opera del Duomo (Florencia).

## Historia 
A estatua foi a primeira pola dereita no lado leste do campanario, fronte á cúpula de Brunelleschi, que aínda non se construíra naquel momento. As outras tres estatuas deste lado eran o *Profeta* *imberbe*, tamén de Donatello (1416-1418), o *Profeta barbudo* de Nanni di Bartolo (1408) e o *Sacrificio de Isaac* de Donatello e Nanni di Bartolo (1421).

As estatuas dos nichos foron trasladadas ao museo en 1937 e substituídas no exterior por copias. Ennegrecidas polos elementos, en 2022, están a ser limpas e restauradas. O *Profeta pensativo* aínda non foi restaurado.

## Descrición 
O suxeito da estatua non foi claramente identificado debido á falta de atributos iconográficos, polo que convencionalmente se lle chama o *Profeta Barbudo* ou o *Pensativo*, debido á expresión pensativa enfatizada pola man que sostén o queixo cun dedo apoiado na meixela. A estatua caracterízase por un forte realismo e unha profunda intensidade expresiva, cunha sensación de enerxía contida que lembra as mellores obras de Donatello. A cabeza está tratada cunha penetrante individualidade fisionómica que non é convencional e lembra o *San Marcos* de Orsanmichele, duns anos antes. Os trazos son tensos e disharmónicos, pero o efecto xeral de grandeza e dignidade créase polos xestos tranquilos e o forte efecto de clarescuro das cortinas.

A figura mira cara abaixo porque a súa colocación orixinal era de varios metros de altura, polo que, co torso lixeiramente inclinado cara adiante, mira cara aos seus espectadores ideais. Aínda quedan restos de cor, por exemplo nunha das pupilas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Profeta Habacuc

* Profeta imberbe
* Profeta Xeremías
Sacrificio de Isaac (Donatello)

O ***Sacrificio de Isaac***, é unha escultura do Renacemento italiano, realizada en 1421 polo escultor Donatello e o seu axudante Nanni dei Bartolo. Consérvase no Museo dell'Opera del Duomo (Florencia).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Geese,Uwe (1999). *El arte en la Italia del Renacimiento:La escultura del Renacimiento italiano*. Colonia, Könemann. ISBN 3-8290-2039-2.
Profeta Xeremías (Donatello)

O ***profeta Xeremías*** é unha escultura realizada por Donatello dunha fornela do campanario de Giotto, da catedral de Santa María del Fiore de Florencia e que datan de 1423-1435. Está realizada en mármore branco, a tamaño natural, cunhas medidas de 191 x 45 x 45&nbsp;cm,  e se atopa no Museo dell'Opera del Duomo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Pijoan (1966). *Historia del Arte-3*. Barcelona, Salvat Editores.
* 
* 

### Outros artigos 
* Profeta imberbe
* Profeta pensativo
* Profeta Habacuc
Palmeiro

Como topónimo **Palmeiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Palmeiro**, lugar da parroquia da Rigueira, no concello de Xove;
***O Palmeiro**, lugar da parroquia de Goente, no concello das Pontes de García Rodríguez.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Cemetery Junction

***Cemetery Junction*** é un filme británico escrito e dirixido por Ricky Gervais e Stephen Merchant que se estreou no Reino Unido o 14 de abril de 2010.

## Personaxes 
* Christian Cooke como Freddie Taylor
* Felicity Jones como Julie
* Tom Hughes como Bruce Pearson
* Jack Doolan como Paul/Snork
* Ricky Gervais como Len Taylor
* Julia Davis como Mrs Taylor
* Albert Welling como Mr Waring
* Katy Murphy como Mrs Waring
* Ralph Fiennes como Mr Kendrick
* Emily Watson como Mrs Kendrick
* Burn Gorman como Renwick
* Matthew Goode como Mike Ramsay
* Matthew Holness como Bandleader
* Kirk Yeomans como Voz de Bandleader
* Steve Speirs como Sarxento Wyn Davies
* Anne Reid como Avoa de Freddie
* Michael Jibson como Cliff
* Francis Magee como Mr Pearson
* Imdad Miah como Salesman #1
* David Earl como Brian
* Bryony Hannah como Louise the Waitress
* Simone Richards como Traballadora no Café
* Stephen Merchant como Dougie

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Doutores honoris causa pola Universidade Nacional de Irlanda

## 2010 - 2019 
## 2000 - 2009 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* NUI honorary degrees adwarded Universidade Nacional de Irlanda
Óscar á mellor edición de son

O **Óscar á mellor edición de son** (**Academy Award for Best Sound Editing**) foi un premio entregado pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas como parte dos premios Oscar polos mellor ou máis estético deseño de son ou edición de son. O premio adoitaba entregarse ao supervisor da edición de son, en ocasións xunto cos deseñadores de son. A partir da 93ª edición dos Óscar, o premio combinouse co de mellor mestura de son como un único premio ao mellor son.

O nome do premio variou de **Mellores efectos sonoros** (**Best Sound Effects**, 1963–67 e 1975) e **Edición de efectos sonoros** (**Sound Effects Editing**, 1977 e 1981–99) a **Mellor edición de son** (**Best Sound Editing**, 1979 e 2000-2019).

## Gañadores e candidatos 
### 1960 
### 1970 
### 1980 
### 1990 
### 2000 
### 2010 
:†Este premio foi un premio especial ao mérito e non un premio competitivo.

## Véxase tamén
Paolo Uccello

**Paolo di Dono**, coñecido como **Paolo Uccello**, nado quizais en Pratovecchio, Florencia o 15 de xuño de 1397 e finado en Florencia o 10 de decembro de 1475, foi un pintor cuatrocentista e matemático italiano que destacou pola súa obra pioneira na perspectiva visual na arte.

## Traxectoria 
Giorgio Vasari nas súas Vidas dos artistas escribiu que Uccello «se compraceu en investigar os complicados mecanismos e as estrañas obras da arte da perspectiva», subliñando o seu trazo máis distintivo, isto é, o interese, case obsesivo, pola construción en perspectiva. Esta característica, xunto coa adhesión ao clima fabuloso do gótico internacional, fai de Paolo Uccello unha figura de límites entre dous mundos figurativos, seguindo un curso artístico entre os máis autónomos do Quattrocento. Empregou a perspectiva para crear a sensación de profundidade nas súas pinturas e non, como os seus contemporáneos, para narrar historias diferentes ou que se suceden no tempo. As súas obras máis coñecidas son as tres pinturas que representan a batalla de San Romano (durante longo tempo a estas tres pinturas chamóuselles, equivocamente, a "Batalla de Sant' Egidio de 1416").

Paolo traballou na tradición gótica tardía, e resaltaba a cor e o boato máis que o realismo clásico que outros artistas estaban a promover. O seu estilo descríbese mellor coma idiosincrásico, e non deixou ningunha escola de seguidores. Tivo certa influencia na arte do século XX (incluíndo o pintor neozelandés Melvin Day) e a crítica literaria (isto é, nas "Vies imaginaires" por Marcel Schwob, "Uccello lle poil" por Antonin Artaud e "O Mundo Como Ideia" de Bruno Tolentino).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Barolsky, Paul. "The Painter Who Almost Became a Cheese" *Virginia Quarterly Review*, 70/1 (Invierno 1994).
* Borsi, Franco & Stefano: *Paolo Uccello*. Londres: Thames & Hudson, 1994. (unha ampla monografía)
* Borsi, Stefano: *Paolo Uccello*. Art Dossier. Florencia: Giunti, nd.
* Carli, Enzo: *All the Paintings of Paolo Uccello*. The Complete Library of World Art. Londres: Oldbourne, 1963. (Publicado orixinalmente en italiano nos anos 1950)
* D'Ancona, Paola: *Paolo Uccello*. Nova York: McGraw Hill, 1961.
* De Vecchi, Pierluigi y Cerchiari, Elda: ''I tempi dell'arte*, volumen 2, Bompiani, Milán 1999. ISBN 88-451-7212-0
* 
* Paolieri, Annarita: *Paolo Uccello, Domenico Veneziano, Andrea del Castagno*, Scala, Florencia 1991. ISBN 88-8117-017-5 / Library of Great Masters. Nova York: SCALA/Riverside, 1991.
* Pope-Hennessy, John: *Paolo Uccello: Complete Edition*. 2.ª edición, Londres: Phaidon, 1969. (A outra monografía importante en inglés)
* Vasari, Giorgio: *Las vidas de los más excelentes arquitectos, pintores y escultores italianos desde Cimabue a nuestros tiempos (Antología)*, Tecnos/Alianza, Madrid 2006. ISBN 84-309-4118-5
* Zuffi, Stefano: *Il Quattrocento'', Electa, Milán 2004. ISBN 88-370-2315-4
* Catholic Encyclopedia (1913)/Uccello
Perilinfa

A **perilinfa** é un fluído extracelular corporal localizado dentro da cóclea ou caracol do oído interno en dous dos seus tres compartimentos: a scala tympani (escala timpánica) e a scala vestibuli (escala vestibular). A composición iónica da perilinfa é comparable á do plasma sanguíneo e o líquido cefalorraquídeo. O principal catión (ión cargado positivamente) da perilinfa é o sodio (Na+). Os valores das concentracións de ións sodio e potasio na perilinfa son 138&nbsp;mM e 6,9&nbsp;mM, respectivamente.

## Localización 
O oído interno divóidese en dúas partes: labirinto óseo e labirinto membranoso. O labirinto membranoso está dentro do labirinto óseo, e contén un fluído chamado endolinfa. Entre a parede externa do labirinto membranoso e a parede do labirinto óseo está o **espazo perilinfático**, que contén a perilinfa. O labirinto membranoso está suspendido na perilinfa. A perilinfa do labirinto óseo está comunicada co líquido cefalorraquídeo do espazo subaracnoide por medio do conduto perilinfático.

## Composición e función 
A perilinfa e a endolinfa teñen composicións iónicas peculiares, axeitadas ás súas funcións de regular electroquimicamente os impulsos das células ciliadas fonorreceptoras. O potencial eléctrico da endolinfa é ~80-90 mV máis positivo que o da perilinfa debido á maior concentración de potasio (K+) que de sodio (Na+).

## Importancia clínica 
Suxeriuse que a perilinfa e a endolinfa participan nun fluxo unidireccional que está interrompido na enfermidade de Ménière.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* https://web.archive.org/web/20080515171131/http://oto.wustl.edu/cochlea/intro3.htm
Milagros Otero

**Milagros María Otero Parga**, nada en Santiago de Compostela en 1960, é unha avogada e xurista galega. Desempeñou o cargo de Valedora do Pobo de Galicia entre setembro de 2015 e xullo de 2019, obrigada a dimitir por unha sentenza xudicial que a acusaba de trato de favor.

## Traxectoria 
Miagros Otero é doutora en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. É catedrática de Filosofía do Dereito na USC, da que foi decana. É académica da Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación.

### Valedora do Pobo (2015-2019) 
O 3 de agosto de 2015 foi elixida Valedora do Pobo polo Parlamento de Galicia, cargo do que tomou posesión o 2 de setembro. Tratábase dun momento complexo para a institución, trala dimisión de Benigno López en 2012 e unha interinidade de tres anos do seu sucesor, José Julio Fernández. 

Ao longo do seu mandato, afrontou numerosas críticas da oposición parlamentaria, acusada de condescendencia co goberno da Xunta. No 2017, no medio dunha forte polémica co goberno municipal de Compostela Aberta acerca da situación de varias persoas sen fogar no casco histórico de Santiago, a Valedora fíxose eco da situación. Na súa comparecencia revelou datos persoais de tres destas persoas. 

En xuño de 2018 unha sentenza xudicial atopouna culpábel de abusar do seu poder no nomeamento como Xefa de Servizo da institución de María Puy Fraga, sobriña de Manuel Fraga Iribarne e irmá de Pedro Puy Fraga. A Valedora negouse a dimitir, mentres intentaba que a sentenza fose revisada. O propio PPdeG sostívoa no cargo ante as críticas da oposición. Ante a evidencia de que a sentenza era firme, acabaría por dimitir un ano despois, non sen antes incorrer nunha nova polémica ao solicitar que se aumentase a remuneración que percibía polo seu cargo.

## Galardóns 
* Medalla de Prata de Galicia en 2005.

## Notas
Snowpiercer

***Snowpiercer*** (, *Seolgungnyeolcha*) é un filme surcoreano de ciencia ficción baseado na novela gráfica francesa *Le Transperceneige* de Jacques Lob e Jean-Marc Rochette. O filme foi dirixido por Bong Joon-ho, e escrito por Bong e Kelly Masterson. O filme foi o primeiro de Bong en inglés; aproximadamente o 80% do filme foi rodado nesa lingua. Está protagonizado por Chris Evans, Song Kang-ho, Tilda Swinton, Jamie Bell, Octavia Spencer, John Hurt e Ed Harris. 

## Sinopse 
A historia ten lugar nun tren *Snowpiercer* que contén os últimos superviventes da humanidade despois de que esta case desaparecese case por completo por mor de tentar o cambio climático. Curtis Everett (Chris Evans), un membro da sección de cola, lidera unha revolución contra a elite do tren.

## Personaxes 
* Chris Evans como Curtis Everett
* Song Kang-ho como Namgoong Minsu
* Tilda Swinton como Ministra Mason
* Jamie Bell como Edgar
* Octavia Spencer como Tanya
* Ewen Bremner como Andrew
* John Hurt como Gilliam
* Ed Harris como Ministro Wilford
* Go Ah-sung como Yona
* Luke Pasqualino como Grey
* Adnan Hasković como Franco

## Recepción 
*Snowpiercer* foi ben acollida pola crítica, que gabou a visión e a dirección do filme, situandoa entre os dez mellores filmes de 2014. Recadou máis de 86 millóns de dólares a nivel mundial. Segundo Rotten Tomatoes, a película conta cun 94% de valoracións positivas da crítica especializada, e un 73% da audiencia. No portal Metacritic conta cun 84 sobre 100 en base a 38 críticas, o que supón unha "aclamación universal".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Bong Joon-ho

**Bong Joon-ho** (en ), nado en Daegu o 14 de setembro de 1969, é un director de cine e guionista surcoreano. Entre os seus filmes destacan *Sarinui chueok* (2003), baseado nun caso de asasinato real, o filme de monstros *The Host* (2006), e o seu primeiro filme en lingua inglesa *Snowpiercer* (2013).

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Litoria aurea

***Litoria aurea*** é unha ra arborícola terrestre orixinaria do leste de Australia. Pode medir até once centímetros de lonxitude, o que a converte nunha das meirandes ras de Australia.

Moitas poboacións, especialmente na rexión de Sidney, viven en zonas que a miúdo son alteradas pola acción humana, como en campos de golf, terreos industriais, descampados e vertedeiros. Malia que antigamente foi unha das ras máis comúns do sueste de Australia, *L. aurea* sufriu un importante declive da poboación, que é a causa pola que actualmente estivo clasificada como vulnerable. A cifra de individuos continuou decaendo e esta ra está ameazada pola perda e a degradación do seu hábitat, a contaminación, a presión doutras especies introducidas, e a acción de parasitos e patóxenos, entre os cales están o *Batrachochytrium dendrobatidis*.

## Notas
Salvador Rey Rodríguez

**Salvador Rey Rodríguez**, nado en Ourense cara a 1927 e finado na mesma cidade o 1 de abril de 1995, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Durante a República foi militante das Mocedades Galeguistas. Foi fundador da Editorial Galaxia en 1950 e do Partido Socialista Galego (1963). Foi presidente da Sociedad Artística La Troya, e directivo da Asociación Cultural Auriense. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura do PSG ao Congreso pola provincia de Ourense. Pertenceu á directiva da Coral de Ruada. Foi nomeado director provincial do Insalud en 1983. Morreu en Orense o 1 de abril de 1995 con 67 anos.

## Vida persoal 
Casou en Zas con María Mercedes Suárez Mallón o 7 de setembro de 1955, e foi pai de Salvador e Pedro María Rey Suárez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Rey Rodríguez, Salvador na GEG
Stalker

***Stalker*** (título orixinal en ruso: *Сталкер*) é a quinta longametraxe do director soviético Andrei Tarkovskii. Foi rodada entre 1978 e 1979, nos estudios de cine Mosfilm e é considerada un clásico do cine soviético e da ciencia ficción.

O guión foi escrito polos escritores soviéticos Arkadi i Borís Strugatski, baseándose na súa novela *Picnic ó redor do camiño* (en cirílico *Пикник на обочине*, *Piknik na obotxine*) publicada no 1972.

A película de Tarkovskii trata sobre unha expedición guiada por un *stalker* (guía) que leva furtivamente ós seus dous clientes á *Zona*, un lugar misterioso ó cal se lle atribue a propiedade de poder cumprir os desexos máis íntimos das persoas que chegan ata alí. O título inglés da película, *Stalker*, provén do verbo *to stalk*, ou 'achegarse furtivamente', coma o fai un cazador. Na película, o '*stalker* é un guía profesional que gaña a vida na *Zona*, cruzando ilegalmente a fronteira prohibida para axudar ós seus clientes a acadar o seu destino.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Stalker* na IMDb, .
* *Stalker* en Allmovie, .
* *Stalker* en Nostalghia, .