Cecas bizantinas

Ao logo dos máis de dez séculos da súa existencia (330-1453), houbo arredor de 50 **cecas bizantinas**, nas que o Imperio Romano de Oriente cuñou as súas propias moedas. 

Á parte da ceca metropolitana principal na capital, Constantinopla, tamén se estableceu un número diverso de obradoiros monetarios provinciais noutros centros urbanos, especialmente durante o século VI. A maioría das cecas provinciais, excepto Siracusa, foron clausuradas ou perdéronse ante as invasións de mediados do século VII. Tras a caída de Siracusa en 878, Constantinopla converteuse no único lugar de cuñaxe de moeda de ouro e prata ata finais do século XI, cando comezaron a reaparecer importantes cecas provinciais. Moitas destas casas da moeda, tanto imperiais como pertencentes a gobernantes locais autónomos á medida que se fragmentaba o mundo bizantino, operaron entre os séculos XII e XIV. Constantinopla e Trebisonda, sede do independente Imperio de Trebisonda (1204-1461), sobreviviron ata a súa conquista polos turcos otománs a mediados do século XV.

## Historia 
[miniatura|350x350px|**Cecas bizantinas** en tempos de [Xustiniano I (mediados do século VI).]]

A rede orixinal de cecas romanas foi reorganizada e centralizada polo emperador Diocleciano (284-305) a finais do século III, en paralelo á reestruturación da administración fiscal e provincial do Imperio Romano. As cecas foron limitadas a unha por cada diocese (cunhas poucas excepcións) e postas baixo o control dual das prefecturas pretorianas e o *comes sacrarum largitionum*. Durante as dúas centurias seguintes, algunhas destas cecas foron pechadas e outras abriron debido á necesidade fiscal ou ao ditado de cambios administrativos. Ademais, os respectivos emperadores tiñan cecas vinculadas ao seu séquito (*comitatus*), que o acompañaban nas súas viaxes e campañas por todo o Imperio. Logo dunha lei promulgada entre 366 e 369, a cuñaxe de moeda con metais preciosos limitouse a estas cecas comitatenses, funcionando desde unha base permanente ou facendo uso das casas da moeda rexionais máis próximas á localización puntual do emperador e do seu *comitatus.* Polo demais, as cecas rexionais estaban na súa maioría limitadas á emisión de moeda con metais comúns.

No transcurso do século V, o sistema de cuñaxe orixinal romano derrubouse. A metade occidental do Imperio foi invadida por pobos xermánicos. Algunhas cecas permaneceron activas baixo os novos gobernantes bárbaros e seguiron cuñando moedas a nome dos emperadores orientais, entre elas sólidos de alta calidade, especialmente na Italia ostrogoda e Burgundia. 

[miniatura|220x220px|Moeda dun [Sólido (moeda)|sólido e medio, cuñado a nome de Constantino en 327, no obradoiro monetario de Tesalónica]]

No Leste, parece que a maioría das cecas estiveron activas ata algún momento no reinado de Zenón (475-491), mais cando Anastasio I (491-518) ascendeu ao trono só as de Constantinopla e Tesalónica seguían funcionando. En 498, Anastasio iniciou unha importante reforma no sistema de cuñaxe que é sinalada como o nacemento dun sistema propiamente bizantino. Ao mesmo tempo, reabriuse a ceca de Nicomedia e máis tarde a ceca de Antioquía.

[dereita|miniatura| [Miliaresion de Constantinopla dos anos 931-944, que amosa a Romano I Lecapeno no anverso e o seu nome e os dos seus coemperadores no reverso.]]

As perdas territoriais de principios do século VII, coa guerra bizantino-sasánida de 602 a 628, as incursións eslavas nos Balcáns e o arranque da expansión musulmá diminuíron drasticamente o número de casas da moeda en activo, e en 628 ou 629, o emperador Heraclio (610-641) clausurou as cecas provinciais restantes bardante Alexandría, que caeu en mans dos árabes en 646. No Oeste tamén, unha a unha, as cidades que albergaban as cecas foron sucumbindo ante diversos inimigos, sobrevivindo exclusivamente a de Siracusa.

Coa caída de Siracusa en 878, Constantinopla quedou como a última ceca de moedas de ouro e prata ata finais do século XI. A casa da moeda provincial en Quersoneso foi reaberta cara a 860, pero a súa produción estaba restrinxida ao traballo con cobre. Tesalónica converteuse na ceca provincial máis importante tras a súa reapertura na segunda metade do século XI, e outros centros provinciais –Corinto e Tebas na Grecia meridional, Filadelfia no século XIV, Magnesia e Nicea durante o Imperio de Nicea– estiveron a producir moeda nos séculos finais do Imperio Bizantino. Os usurpadores ou señores locais semiautónomos tamén fundaron cecas ocasionalmente pola súa conta, como Isaac Comneno de Chipre, León Gabalas de Rodas ou a familia Gabras de Trebisonda. Constantinopla, con todo, mantívose sempre como a ceca principal, proporcionando o maior volume de emisións.

## Listaxe de cecas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda bizantina
* Cecas da Antiga Roma

### Bibliografía 
*Grierson, Philip (1982). *Byzantine Coins*. Methuen. Londres. ISBN 0-416-71360-2

* Grierson, Philip (1999). *Byzantine Coinage*. Dumbarton Oaks. Washington. ISBN 0-884-02274-9
* Hendy, Michael F. (1985). *Studies in the Byzantine Monetary Economy c. 300-1450.* Cambridge University Press. ISBN 0-521-24715-2
* Hendy, Michael F. (1989). *The Economy, Fiscal Administration and Coinage of Byzantium.* Variorum Reprints. Londres. ISBN 0-860-78253-0
* Kazhdan, Alexander Petrovich, ed. (1991). *Oxford Dictionary of Byzantium 2*. Nova York. Oxford University Press. ISBN 0-195-04652-8
* Sear, David R.; Bendall, Simon; O'Hara, Michael Dennis (1987). *Byzantine Coins and their Values.* Seaby. Londres.