Georg Lurich

**Georg Lurich**, nado en Väike-Maarja, Estonia, o 22 de abril de 1876 e finado o 20 de xaneiro de 1920, foi un loitador grecorromano e forzudo estoniano de principios do século XX. Lurich tamén foi o adestrador dos loitadores e levantadores de pesas estonianos Georg Hackenschmidt e Aleksander Aberg.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Georg Luri naceu o 22 de abril de 1876 na vila de Väike-Maarja no condado de Viru, Imperio Ruso (actual condado de Lääne-Viru, Estonia). Foi o segundo máis novo do seis que tiveron o tendeiro Jüri Luri e a súa muller Julie (apelidada Rute de solteira). Aínda que etnicamente estoniano, a súa familia cambiou posteriormente o seu apelido a Lurich despois de cambiar as congregacións relixiosas dunha congregación luterana estoniana a unha congregación predominantemente de etnia alemá báltica. A familia de Lurich cría que os membros da congregación alemá tiñan mellores oportunidades para educar os seus fillos nas escolas da cidade. A pesar de cambiar o seu apelido, Georg sufriu persecución física e mental por parte dos seus compañeiros de escola, na súa maioría alemáns bálticos. Esta situación foi a razón principal pola que comezou a adestrar. Buscou información de libros en alemán para aprender a adestrar. Lurich comezou a participar en actividades deportivas a unha idade temperá.

Despois de graduarse na Escola Moderna de Pedro I en Talín en 1894, viaxou a San Petersburgo, Rusia, onde practicou halterofilia e loita libre baixo a supervisión do adestrador de atletismo polaco Władysław Krajewski. Lurich actuou nos xardíns de verán de San Petersburgo, competiu con loitadores locais e fixo varias demostracións de levantamento xunto co seu compañeiro forzudo Gustav Boesberg. A súa popularidade convenceuno de seguir unha carreira como atleta profesional.

### Viaxes ao estranxeiro e morte 
Antes da primeira guerra mundial, Lurich, xunto co seu amigo e compañeiro loitador estoniano Aleksander Aberg, viaxou aos Estados Unidos para actuar ante o público estadounidense. Lurich competiu en combates de loita libre nos Estados Unidos entre 1913 e 1917. Lurich loitou contra o campión mundial de loita libre estadounidense e posuidor do título Frank Gotch en Kansas City en 1913, pero perdeu o que sería o último combate de Gotch.

Despois de regresar a casa a través do Xapón, China e Rusia en 1917, chegaron a Estonia no outono. Participaron nun torneo de loita libre na capital, Talín, que permaneceu inconcluso debido á chegada das tropas alemás. Os dous atletas foron a San Petersburgo e despois ao sur de Rusia. A guerra civil rusa significou o fin do traballo en San Petersburgo e Moscova. As condicións parecían mellores na rexión sur, que estaba controlada polo Exército Branco. Porén, a guerra estendeuse e os homes tiveron que fuxir máis dentro de Rusia. Quedaron varados nun recuncho afastado do suroeste de Rusia, na vila de Armavir. O seu obxectivo inicial era saír de Rusia a través do mar Negro en barco.

As cousas deron un xiro dramático en Armavir a principios de 1920. Os combates chegaron ata eles, a cidade cambiou de mans varias veces e moitos civís morreron. Un inverno cálido provocou unha epidemia de febre tifoide. Debido á guerra, a asistencia médica era difícil de obter e Lurich enfermou, morrendo o 20 de xaneiro de 1920. Aberg tamén se infectara de tifo, pero conseguiu superar a enfermidade. Porén, colleu pneumonía e morreu o 15 de febreiro do mesmo ano. Os loitadores foron enterrados nunha tumba no cemiterio alemán de Armavir.

## Legado 
miniatura|Monumento de Georg Lurich en Väike-Maarja, Estonia

Tras a morte de Georg Lurich o 20 de xaneiro de 1920 aos 43 anos, moitos estonianos comezaron a adornar os seus logros con tanta voracidade que a lenda de Lurich adquiriu unha luz case mitolóxica. Os contos populares abundaban na Estonia rural e continúan anos despois da morte de Lurich. O seguinte extracto é un exemplo dun conto popular de Georg Lurich que se popularizou entre os residentes de Väike-Maarja, Estonia, e foi transcrito polo autor estoniano Kalle Voolaid:"Un día caloroso e soleado de verán, Lurich estaba sentado na ladeira dun outeiro en Väike-Maarja e, cando a calor se estaba a volver demasiado forte para el, correu ao val para refrescarse con auga fresca de manancial. Mentres corría, golpeou o pé contra unha rocha e caeu a catro patas sobre a pedra. Despois levantouse, foi á fonte, meteu os pés e as mans na fonte e lavouse con auga de manancial. De aí obtivo a gran forza, collera a rocha contra a que golpeara o pé e xogara con ela coma se fose unha pataca. Dise que esa rocha aínda está alí na beira do outeiro conmemorativo de Väike-Maarja, cuberta de musgo."En 1912, o escultor estoniano Amandus Adamson fundiu unha estatua de bronce de Lurich titulada "Campión", que gañou o concurso artístico dos Xogos Olímpicos de París de 1912. Lurich tamén foi o modelo inspirador para unha escultura de xeso de París de Adamson titulada "Kalevipoeg ás portas do inferno" (en estoniano "Kalevipoeg põrgu väravas"), realizada en 1922.

Lurich segue sendo unha das figuras máis queridas de Estonia a día de hoxe. Grandes grupos turísticos visitan agora a pedra conmemorativa de Lurich en Väike-Maarja, na rúa Aia. O Memorial internacional Georg Lurich de loita grecorromana celébrase anualmente en Estonia dende 1956. O 22 de abril de 2018 inaugurouse a estatua de Lurich en Väike-Maarja.

## Notas 
## Véxase tamén