Streptococcus

600px|miniatura|Clasificación dos estreptococos.
***Streptococcus*** (**estreptococo**) é un xénero de bacterias grampositivas esféricas (cocos) pertencentes ao filo Firmicutes e ao grupo das bacterias do ácido láctico. A súa división celular ten lugar ao longo dun só eixe, polo que crecen formando cadeas ou parellas, de onde vén a raíz inicial do seu nome (do grego στρεπτος *streptos*, que significa dobrado ou retorto, como unha cadea, ou cadea retorta). Isto diferénciaos dos estafilococos, que se dividen ao longo de múltiples eixes e orixinan grupos con forma de acio en vez de cadeas. A maioría dos estreptococos son oxidase negativos e catalase negativos, e moitos son anaerobios facultativos.

En 1984, moitos organismos antes considerados *Streptococcus* foron separados e pasados aos xéneros *Enterococcus* e *Lactococcus*.

*Streptococcus* pertence á clase Bacilli, que inclúe tanto bacterias con forma de bacilo coma de coco (esféricas).

## Patoxénese e clasificación 
Son responsables da farinxite esptreptocócica, a ademais, certas especies de *Streptococcus* poden producir meninxite, pneumonía bacteriana, endocardite, erisipela e fascite necrotizante. Porén, moitas especies de estreptococos non son patóxenas, e forman parte do microbioma comensal humano da boca, pel, intestino, e aparato respiratorio superior. Ademais, os estreptococos son un ingrediente necesario para producir o queixo suízo Emmental.

As especies de *Streptococcus* clasifícanse segundo as súas propiedades hemolíticas. As especies alfa hemolíticas causan a oxidación do ferro das moléculas de hemoglobina dos glóbulos vermellos, dando unha cor verde en medio de ágar sangue. As especies beta hemolíticas causan a rotura completa dos glóbulos vermellos. Cultivadas en ágar sangue aparecen amplas áreas claras de células sanguíneas rodeadas de colonias bacterianas. As especies gamma hemolíticas non causan hemólise.

Os estreptococos beta-hemolíticos poden ser caracterizados con máis detalle polo serotipado de Lancefield, que depende dos carbohidratos específicos presentes na parede celular bacteriana. Hai 20 serotipos descritos, chamados grupos A ao V de Lancefield (exclúenese os I e J).

No ambiente clínico, os grupos máis importantes son os estreptocos alfa-hemolíticos *S. pneumoniae* e o grupo Viridans, e os estreptococos beta-hemolíticos dos grupos de Lancefield A e B (tamén chamados “strep grupo A” e “strep grupo B”).

### Alfa-hemolíticos 
#### Pneumococos 
* O *S. pneumoniae* (ás veces chamado *Pneumococcus*), causa pneumonía bacteriana e é un causante ocasional de otite media, sinusite, meninxite e peritonite. Crese que a inflamación que producen é a principal forma en que os pneumococos causan doenzas.

#### O grupo Viridans 
Este grupo non ten antíxenos dos grupos de Lancefield definidos pero non son *S. pneumoniae*. Forman parte da flora normal do tracto respiratorio pero tamén causan carie dental, endocardite bacteriana, e outros trastornos en hóspedes inmunodeprimidos.

### Beta-hemolíticos 
[miniatura|250px|*[S. viridans* alfa hemolitico (dereita) e *S. pyogenes* beta-hemolítico (esquerda) crecendo en ágar sangue.]]

#### Grupo A 
*S. pyogenes*, tamén coñecido como *Streptococcus* do grupo A (**GAS**), é o axente causante dun gran número de infeccións. Estas infeccións poden ser non invasivas ou invasivas. As infeccións non invasivas tenden a ser máis comúns e menos graves. As máis comúns destas infeccións son a *farinxite estreptocócica* e o impétigo. A escarlatina é tamén unha infección non invasiva, pero é pouco frecuente na nosa época. 
 
As infeccións invasivas causadas polos estreptococos β-hemolíticos do grupo A tenden a ser máis graves e menos comúns. Ocorren cando a bacteria infecta áreas nas que non se atopa habitualmente, como o sangue e os órganos. As enfermidades que poden causar son, entre outras: síndrome de choque tóxico estreptocócico (STSS), fascite necrotizante, pneumoníaa, e bacteremia. 
Por exemplo, no Reino Unido, onde só o 1% das unidades de maternidade fan a proba para o GBS, morren uns 75 meniños ao ano por enfermidades relacionadas con GBS, e sofren infeccións graves outros 600.

#### Group C 
Este grupo inclúe a *S. equi* (un descendente clonal ou biovar do ancestral *S. zooepidemicus*), que causa infeccións do tracto respiratorio superior nos cabalos, e a *S. zooepidemicus*, o cal causa infeccións en varias especies de mamíferos, como bovinos e cabalos. *Streptococcus dysgalactiae* é tamén membro do grupo C de estreptococos β-hemolíticos que poden causar farinxite e outras infeccións pióxenas similares ás dos estreptococos do grupo A.

#### Grupo D (enterococos) 
Moitos antigos membros do grupo D de estreptococos foron reclasificados e situados no xénero *Enterococcus* (incluídos *Enterococcus faecalis*, *Enterococcus faecium*, *Enterococcus durans*, e *Enterococcus avium*). Por exemplo, *Streptococcus faecalis* chámase agora *Enterococcus faecalis*.

As restantes cepas non enterocócicas do grupo D inclúen a *Streptococcus bovis* e *Streptococcus equinus*.

Os estreptococos non hemolíticos raramente causan doenzas. Porén, os estreptococos do grupo D beta-hemolíticos debilmente hemolíticos e mais *Listeria monocytogenes* (que en realidade é un bacilo grampositivo) non deberían confundirse cos estreptococos non hemolíticos.

#### Grupo F 
Os estreptococos do grupo F foron descritos en 1934 por Long e Bliss entre os "estreptococos hemolíticos diminutos". Tamén se coñecen como *Streptococcus anginosus* (de acordo co sistema de clasificación de Lancefield) ou membros do grupo de *S. milleri* (de acordo co sistema europeo de clasificación).

#### Grupo G 
Estes estreptococos son xeralmente, pero non exclusivamente, beta-hemolíticos. Un exemplo é *Streptococcus canis*, que se encontra tipicamente en animais, pero que pode causar infeccións en humanos.

#### Grupo H 
Os estreptococos do grupo H causan raras infeccións orixinadas por bacterias que se encontran en cans de tamaño medio. Raramente causan enfermidades nos humanos, a non ser que estes teñan contacto directo coa boca do can, ou ben o can pode lamber as mans do humano e desde alí producirse o contaxio.

## Taxonomía molecular e filoxenética 
[miniatura|[Árbore filoxenética das especies de *Streptococcus*, baseada en datos da base de datos PATRIC. Os grupos de ARNr 16S están indicados con corchetes (á dereita) e os seus membros máis importantes están indicados en vermello.]]
Os estreptococos foron divididos en seis grupos baseándose nas secuencias do seu ADNr (xenes do ARNr 16S), que son: *Anginosus, Bovis, Mitis, Mutans, Pyogenes* e *Salivarius*. Os grupos do ARNr 16S foron confirmados por secuenciación de xenoma completo (ver figura). Os importantes patóxenos *S. pneumoniae* e *S. pyogenes* pertencen, respectivamente, aos grupos Mitis e Pyogenes, mentres que o axente causante da carie dental, *Streptococcus mutans*, ten unha posición basal entre os *Streptococcus*.

## Xenómica 
Foron secuenciados os xenomas de moitas especies. A maioría dos xenomas de *Streptococcus* teñen un tamaño entre 1,8 e 2,3 Mb e codifican de 1.700 a 2.300 proteínas. Na táboa móstranse algúns xenomas importantes. As catro especies da táboa (*pyogenes, agalactiae, pneumoniae*, e *mutans*) teñen unha identidade de secuencia de proteínas de aproximadamente o 70%.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Estreptoquinase
* Proteína G (Streptococcus)

### Ligazóns externas 
* Streptococcus xenomas e información relacionada en PATRIC, un Centro de Recursos Bioinformáticos da NIAID
* The Canadian Strep B Foundation
* The UK Group B Strep Support charity