open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Imenosa

**Imenosa** (**I**ndustrias **Me**cánicas del **No**roeste, **S**.**A**.) é unha empresa galega do metal.

## Historia
Xurdida en Astano, na reconversión naval pasou a pertencer á SEPI. Posteriormente tomou o control das instalación Bazán como industria auxiliar. En 2015 fíxose cargo das súas instalacións Windar Renovables para a fabricación de pezas para eólica mariña.
A empresa ocupa unhas instalacións de 200&nbsp;000 m² xunto aos diques de Astano. Nas súas orixes a empresa fabricaba maquinaria naval, posteriormente ampliaría a produción e equipamento industrial, guindastres, equipamento mineiro e outras industrias.

Na década de 1990 fabricou a maquinaria para a descarga de carbón no porto de Ferrol para a central térmica das Pontes.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* imenosa en archive web
Maya Manolova

**Maya Bozhidarova Manolova**, nada** **o** **4 de maio de 1965 en Kyustendil, é unha avogada e política búlgara, defensora do pobo búlgara dende 2015.

## Traxectoria 
Estudou na súa localidade natal e graduouse en historia en Moscova e mais en economía (1994) e dereito (1996) na Universidade de Economía Nacional e Mundial de Sofía. Exerceu como avogada en Kyustendy de 1998 ata 2015.
### Actividade política 
Militante do Partido Socialista Búlgaro dende 1989, presentouse ás eleccións nas listas de Coalición por Bulgaria, dirixida polos seu partido, e entrou como deputada na Asemblea Nacional en 2005. Líder do PSB da provincia de Kyustendil dende 2008. Entre 2013 e 2014 foi vicepresidenta do parlamento, durante a 42ª lexislatura.

## Notas
Agencia Española de Medicamentos y Productos Sanitarios

A **Axencia Española de Medicamentos e Produtos Sanitarios** (AEMPS), en castelán *Agencia Española de Medicamentos y Productos Sanitarios* (AEMPS), é unha Axencia estatal  de España que foi creada pola Lei 66/1997, de 30 de decembro, con rango de organismo autónomo até 2011 e a partir de entón como axencia estatal.

Depende do Ministerio de Sanidade e as súas competencias foron ampliadas pola Lei 50/1998. Pola Lei 16/2003, de Cohesión e Calidade do Sistema Nacional de Saúde, determina que son competencias da Axencia Española de Medicamentos e Produtos Sanitarios a avaliación e autorización dos produtos sanitarios e cosméticos.

A Axencia Española do Medicamento está presidida por quen ostenta a Secretaría Xeral de Sanidade e Consumo. E a súa directora, desde do 20 de xullo de 2018, é María Jesús Lamas Díaz.

## Funcións 
As principais funcións da Axencia son:
* Conceder a autorización de comercialización dos medicamentos de uso humano fabricados industrialmente, e a revisión e adecuacións aos xa comercializados.
* Participar na planificación e avaliación dos medicamentos de uso humano que se autoricen pola Unión Europea a través da Axencia Europea de Medicamentos (EMA).
* Avaliar e autorizar os ensaios clínicos e os produtos en fase de investigación clínica.
* Autorizar os laboratorios farmacéuticos de medicamentos de uso humano.
* Desenvolver o sistema español de farmacovixilancia.
* Controlar os medicamentos de competencia estatal.
* Xestionar a Real Farmacopea Española. 
* As competencias relativas a estupefacientes e psicotrópicos que regulamentariamente se determinen.
* Actividades de avaliación, rexistro, autorización, inspección, vixilancia e control de medicamentos de uso humano e veterinario e produtos sanitarios, cosméticos e de hixiene persoal.
* Avaliación de conformidade de produtos sanitarios como Organismo Notificado número 0318 outorgando o marcado CE de conformidade segundo as directivas 93/42/EEC, 90/385/EEC e 98/79/EC.

## Organigrama 
A estrutura da Axencia é:
* Presidencia da Axencia.
** Vicepresidencia da Axencia.
*** Dirección.
**** Secretaría Xeral.
**** Departamento de Inspección e Control de Medicamentos.
**** Departamento de Medicamentos de Uso Humano.
**** Departamento de Medicamentos de Uso Veterinario.
**** Departamento de Produtos Sanitarios.
* Consello Reitor.
** Comisión de Control.
* Comités de expertos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Farmacoloxía

### Ligazóns externas 
* Agencia Española de Medicamentos y Productos Sanitarios.
Bieito Fernández Álvarez

**Bieito Fernández Álvarez**, nado en Silvares (Grou, Lobios) en 1909 e finado en Lugo en xaneiro de 1999, foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Estudou nos Escolapios de Celanova e despois na Academia Villar de Ourense, onde tivo a Alexandre Bóveda como profesor. Foi empregado de varias ferreterías. Emigrou a Buenos Aires en 1926 onde foi membro fundador da Sociedade Nazonalista Pondal da que formou parte de varias directivas e foi presidente entre abril de 1934 e 1935. Colaborou no voceiro da sociedade *A Fouce* co nome da casa **Bieito Fernández do Palleiro** ou co pseudónimo **Heraldo**, con artigos sobre o problema agrario, a lingua galega, a necesidade dunha arte galega e a independencia de Galicia. Retornou a Grou en 1935 e formou parte da Federación de Mocedades Galeguistas.

O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Grou. Foi o autor do panfleto "Ao povo de Grou", editado na Imprenta Ferreiro de Celanova para conmemorar o Día de Galiza de 1936. Nesta folla de exaltación patriótica recomendaba aos mozos estudar as nosas cantigas e bailes populares, consumir produtos galegos e "pensar e escribir, sempre, en idioma galego". Estivo agochado e finalmente procurou refuxio nas terras de Castro Laboreiro o 31 de marzo de 1937 para evitar ser executado. Retornou a Galiza o 8 de abril e foi mobilizado. Estivo vinte meses na fronte de combate, maiormente en Teruel. Volveu a Ourense rematada a guerra e aprobou unhas oposicións a garda bosques, trasladouse a Viveiro.
En xullo de 1943 participou na Asemblea do Partido Galeguista de Coruxo, onde se sentaron as bases para a reorganización do Partido Galeguista no interior. Con Xosé Velo, Remixio González Gándara e outros artellou o Comité Arredista Revolucionario Galego, de vida efémera polas dificultades que impoñía a clandestinidade que se deu a coñecer a través dun manifesto publicado en *Patria Galega* en abril de 1947, asinado por Bieito Fernández co pseudónimo de B. Silvar.

A finais dos anos sesenta foi un dos fundadores da Agrupación Cultural Auriense de Ourense. Finou en Lugo en xaneiro de 1999.

## Recoñecementos 
* O Clube Alexandre Bóveda homenaxeouno o 14 de abril de 1996, sendo nomeado Socio de Honra do Clube.
* Homenaxe en Grou o 20 de xuño de 1999, na que se descubriu un monólito e placa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Bieito Fernández
Gustav Weigand

**Gustav Weigand**, nado o 1 de febreiro de 1860 en Duisburgo e finado o 8 de xullo de 1930 en Belgershain, foi un lingüista alemán, especialista nas linguas dos Balcáns, recoñecido polas súas contribucións á dialectoloxía romanesa mais os seus estudos sobre o arromanés e o meglenorromanés. 

## Traxectoria 
Entre 1878 e 1884 foi mestre en diversas localidades alemás, mais logo estudou filoloxía románica en Leipzig e realizou a súa tese de doutoramento sobre a lingua dos arromaneses da rexión do monte Olimpo en 1888, seguido por unha tese de habilitación sobre o meglenorromanés en 1892. En 1893 fundou o Instituto Romanés na Universidade de Leipzig, e máis tarde, en 1906, o Instituto Búlgaro. Foi profesor de filoloxía románica na Universidade de Leipzig entre 1896 e 1928. Realizou numerosas viaxes aos Balcáns, realizando traballos de campo e aprendendo as diversas linguas. En 1908 publicou o atlas lingüístico *Linguistischer Atlas des dacorumänischen Sprachgebiets*, o primeiro traballo deste tipo no ámbito da lingüística románica. En 1917 fundou o instituto interdisciplinar Südosteuropa- und Islam-Institut na Universidade de Leipzig. Durante a Primeira guerra mundial, as autoridades alemás financiaron a realizacións de estudos etnográficos en Macedonia. Os resultados publicáronse en 1923 co título de *Ethnographie Makedoniens*.

En recoñecemento polos seus traballos sobre a lingua romanesa entrou na Academia Romanesa en 1892. 

## Obras 
* (1888): *Die Sprache der Olympo-Walachen*. Dissertation, Universität Leipzig.
* (1892): *Vlacho-Meglen. Eine ethnographisch-philologische Untersuchung*. Leipzig.
* (1895): *Die Aromunen/Ethnographisch-Philologisch-Historische Untersuchungen*. Leipzig.
* (1907): *Bulgarische Grammatik*
* (1908): *Linguistischer Atlas des dacorumänischen Sprachgebiets*. Leipzig: Barth.
* (1922): *Spanische Grammatik für Lateinschulen, Universitätskurse und zum Selbstunterricht*
* (1913): *Bulgarisch-deutsches Wörterbuch*
* (1913): *Albanesische Grammatik im südgegischen Dialekt (Durazzo, Elbassan, Tirana).* Ambrosius Verlag Leipzig.
* (1923): *Ethnographie Makedoniens*. Leipzig.
* (1925): *Die Berglaute Lahuta e Macis* Gjergj Fishta, Hrsg. Leipzig : Joh. Ambr. Barth, übers. u. erl. von Gustav Weigand.
## Notas
Prisión de Neumünster

A **prisión de Neumünster** é un centro penitenciario situado na cidade homónima, en concreto no número 30 de Boostedter Straße. En 2018 era o máis grande do estado alemán de Schleswig-Holstein.

## Historia e características 
As instalacións contan con 596 prazas. Trátase dun centro exclusivo para homes adultos con penas de até cinco anos.

### Criminalidade 
En 2011 Neumünster foi cualificada, xunto coa cidade de Frankfurt, como a cidade alemá con maior taxa de criminalidade. Dende ese ano, a taxa comezou a diminuír.

### Reos de relevancia internacional 
O escritor Rudolf Wilhelm Friedrich Ditzen, co pseudónimo Hans Fallada (1893-1947), foi denunciado en marzo de 1933 ás autoridades alemás por unha conversa que Fallada mantivera co tamén escritor alemán Ernst von Salomon con suposto contido hostil cara ao Estado. O seu paso pola cadea plasmouno na novela *Wer einmal aus dem Blechnapf frisst*

O 18 de abril de 2018 o presidente catalán Carles Puigdemont, por petición da xustiza española, foi detido nunha viaxe en coche dende Dinamarca e trasladado a este cárcere.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial  .
Universidade de Cidade do Cabo

A **Universidade de Cidade do Cabo** (**University of Cape Town**, **UCT**) é unha universidade pública localizada en Cidade do Cabo, na provincia de Cabo Occidental, en Suráfrica. Foi fundada en 1829 como South African College, e é a universidade máis antiga do país. A lingua de instrución é o inglés.

## Historia 
A UCT ten a súa orixe no establecemento do South African College en 1829 como unha escola masculina. En 1874 as South African College Schools, onde se impartía até o ensino secundario, separáronse da Universidade. En 1918 o South African College foi elevada a estado universitario co poder de outorgar graos, e renomeado como Universidade de Cidade do Cabo.

## Alumnado destacado 
Cinco persoas graduadas na Universidade recibiron o Premio Nobel:

* Ralph Bunche, científico, político e diplomático estadounidense, gañou o premio Nobel da Paz en 1950 pola súa función no armisticio árabe-israelí de 1949.
* Max Theiler, virólogo surafricano de ascendencia suíza, gañou o premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1951 polo desenvolvemento dunha vacina contra a febre amarela.
* Allan McLeod Cormack, físico surafricano, recibiu o Nobel de Medicina en 1979.
* Aaron Klug recibiu o Premio Nobel de Química en 1982.
* John Maxwell Coetzee recibiu o Premio Nobel de Literatura en 2003.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Estatuto da Universidade de Cidade do Cabo, Government Notice No. 1199, 20 de setembro de 2002 .
Ayame 2

**Ayame 2**, tamén coñecido como **ECS 2** (*Experimental Communication Satellite 2*) foi un satélite de comunicacións construído por Mitsubishi Electric para a axencia espacial xaponesa NASDA e lanzado o 22 de febreiro de 1980 mediante un foguete N-1 desde o Centro Espacial de Tanegashima.

## Características 
A misión de Ayame 2, ao igual que o do seu predecesor Ayame 1 consistía en facer experimentos de comunicacións e de propagación desde órbita. Tiña forma de cilindro de 1,9 m de altura e 1,4 m de diámetro e estabilizábase mediante xiro. Dun dos extremos sobresaían catro antenas para VHF, mentres que do outro dúas antenas de prato, cun mecanismo para non rotar co resto do satélite, usaríans para comunicacións en banda C e banda K.

Ayame 2 correu o mesmo destino que Ayame 1, e de acender o seu motor de apoxeo para chegar á órbita final, o satélite deixou de transmitir.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Ayame 1
Liga Nacional de Rugby

A **Liga Nacional de Rugby** é unha asociación de clubs da División de Honra do rugby español creada en 2018 co obxectivo de organizar a máxima competición nacional a nivel de clubs a partir do ano 2019 en coordinación coa Federación Española de Rugby, que é a organizadora das 51 edicións disputadas até a data e a propietaria de tódolos dereitos. A **LNR** toma como modelos as asociacións creadas noutros deportes como fútbol (LFP), baloncesto (ACB) ou balonmán (ASOBAL), onde os clubs autoxestionan a máxima competición.
## Historia
A nova asociación foi presentada o 26 de maio de 2018 no Estadio José Zorrilla de Valladolid e a primeira asemblea levouse a cabo o 29 de xuño de 2018 no Colexio Maior Ximénez de Cisneros de Madrid. Nela tomou posesión o primeiro comité executivo formado por:
* Presidente: Macario Fernández-Alonso Trueba (do club Independiente)
* Secretario: Ignacio Sicilia Doménech (do club Aparejadores)
* Tesoureiro: Luis Ignacio Ardila Jiménez (do club Alcobendas)
* Vocal: José María Valentín-Gamazo (do club VRAC)
* Vocal: Alberto Malo Navío (do club Santboiana)

Os trece clubs fundadores foron os doce que disputarán a edición 2018-2019 da División de Honra e mailo equipo que perdeu a categoría na edición previa:
* Valladolid Rugby Asociación Club
* Club de Rugby El Salvador
* Club Alcobendas Rugby
* Independiente Rugby Club
* Ordizia Rugby Elkartea
* Unió Esportiva Santboiana
* Fútbol Club Barcelona
* Gernika Rugby Taldea
* Club de Rugby Cisneros
* Club de Rugby La Vila
* Hernani Club de Rugby Elkartea
* Club Deportivo Aparejadores Rugby Burgos
* Getxo Rugby Taldea

Na asemblea constituínte foron creados tres grupos de traballo: deportivo, económico e xurídico.

O comité xurídico quedou integrado por:
* José Antonio Garrote Mestre (do club VRAC)
* Juan Anto Iñaki Uribe Gerendiain (do club Gernika)
* Álvaro de Diego Alegre (do club Aparejadores)
* Paco González (do club Independiente)
* Javier González Clouté (do club El Salvador)

O comité de márketing quedou integrado por:
* José María Valentín Gamazo (do club VRAC)
* Peter Boland (do club Alcobendas)
* Fernando Pérez (do club El Salvador)
* Javier Castanedo (do club Independiente)

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Conta oficial en Twitter da LNR 
* Páxina web oficial da Federación Española de Rugby 
### Outros artigos
Branqueo de capital

O **branqueo de capital** (tamén coñecido como **lavado de cartos**, **lavado de capitais**, **lavado de activos** ou **lexitimación de capitais**) é unha operación que consiste en facer que os fondos ou activos obtidos a través de actividades ilícitas aparezan como o froito de actividades legais e circulen sen problema no sistema financeiro. O branqueo de capitais comeza coa comisión dun acto delituoso de tipo grave (a obtención de beneficios ilegais nos mercados financeiros ou outros sectores económicos). O branqueo de capitais é un delito autónomo que non require dunha condena xudicial previa pola comisión da actividade delituosa pola que se orixinaron os fondos.

## Clases de diñeiro negro 
* Diñeiro negro en sentido estrito: é aquel que procede de actividades ilegais (roubo, malversación de fondos, tráfico de drogas, tráfico de armas, prostitución ou contrabando). Non pode ser declarado á facenda pública porque suporía unha confesión do delito en cuestión.
* Diñeiro negro no senso amplo (tamén chamado en ocasións diñeiro sucio): é todo diñeiro que non sexa declarado, sexa cal for o motivo. O caso máis frecuente é a evasión de impostos.

Como produto da evasión de impostos, o diñeiro negro pode supor un problema para o seu propietario, posto que é un indicio claro dun posible delito fiscal, e debe tratar de ocultar á facenda pública a súa existencia (evitando, por exemplo, as entidades bancarias e gastándoo en bens que non deixen rastro fiscal).

Como produto de actividades ilegais, o diñeiro negro pode ser un indicio de devanditas actividades (a persoa ten unha riqueza que non pode explicar). Nestes casos, ó procedemento mediante o cal o diñeiro negro faise pasar por diñeiro obtido legalmente denomínaselle branqueo de capitais (lavado de diñeiro), e o seu obxectivo é facer que ese diñeiro tribute e figure oficialmente como procedente dunha actividade lícita.

## Notas
Marina Vega de la Iglesia

**Marina  Vega de la Iglesia**,  nada en Castro Urdiales o 21 de marzo de 1923,  e finada en Madrid o 11 de xuño de 2011,foi unha espía, loitadora antifranquista e *cazanazis* cántabra. Foi a única muller na rede española ao servizo da Resistencia francesa. Uniuse á rede española das Forzas Francesas Libres ó servizo de Charles de Gaulle con só 17 anos. Traballou para a Resistencia francesa, primeiro contra o ditador Francisco Franco dende España e logo en Francia.

## Traxectoria 
### Historia familiar 
Naceu no seo dunha familia de tradición republicana. O seu pai, que fora rexistrador da propiedade en Torrelavega foi condenado a 16 anos de prisión por "un delito consumado de masonaría", e enviado a un penal de El Puerto de Santa María (Cádiz). A súa nai formou parte do goberno da II República polo que se mudou coas fillas a Valencia cando caeu Madrid. Marina estivo durante este tempo interna no Liceo Sorolla, na Malvarrosa e tivo que vivir agochada por medo a ser represaliada.

### Na resistencia francesa 
Vivía en París cando estourou a segunda guerra mundial. A familia que a acollera decidiu ir a México. Marina, aínda sen ter noticias dos seus pais, tomou a decisión de volver a España. Ó chegar a Madrid localizou a súa nai, que vivía agochada. Tempo despois Marina caeu nunha depresión e a súa nai enviouna canda unha amiga súa en León.  Alí coñeceu un home novo que estaba conectado co servizo diplomático francés, que foi quen a introduciu nas Forzas Francesas Libres. Ela traballou baixo as siglas FFL (Forzas Francesas Libres) de Charles de Gaulle Comezou a  traballar no ano 1942 cun salario de subtenente e cando comezou a viaxar tamén lle cubrían as axudas de custo.

A raíz desta relación coa embaixada francesa fixo múltiples viaxes á fronteira franco-española sempre con documentación falsa. Introducía xente en España e traía documentos e diñeiro. Na rede de apoio estaban dende o xastre que vestía ós que cruzaban a fronteira ata os falsificadores de documentos. Un día esta rede foi descuberta pola Segunda Bis, a contraespionaxe española.

Tamén axudou a persoas que fuxían da persecución alemá. Entre 1942 e 1944 facía dúas viaxes por semana a Francia. "Non sei canta xente puiden traer comigo. Deduzo que serían xudeus franceses que fuxían dos nazis. Tamén algún inglés".. Noutra entrevista declara que cazou "uns poucos". dando por rematados os seus servizos e debido a que a súa nai estaba aínda en España. Casou e tivo unha filla. Foi detida dúas veces durante o réxime franquista, polo seu activismo.

Segundo declaracións de Javier Olivares, a personaxe de Lola Mendieta na serie *El ministerio del tiempo* está inspirada en Marina Vega.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Entrevista  no Arquivo dixital da Guerra Civil Española e a ditadura franquista  
*
Jorge Torregrossa

**Jorge Torregrossa García**, nado en Alacant o 3 de outubro de 1973, é un director de cine e televisión español.

## Traxectoria 
Na década dos anos noventa recibiu bolsas da Fundación A Caixa e de Martin Scorsese (o Martin Scorsese Young Filmmaker Award). Residiu en Nova York onde permaneceu dez anos e completou a súa formación cun máster en cinematografía, no posgrao para directores da Tisch School of the Arts, Universidade de Nova York. Nesta cidade, dirixiu as súas primeiras curtametraxes, *Family Pictures* e *SaloMe PaMela Me*, en 1998, e *Desire*, en 1999, que suporía o seu recoñecemento pola industria e que conseguiu premios no Festival de Alcalá e do Festival Nacional de Curtametraxes de Almería, e *Women in a Train* (2001),

Á súa volta a España, alternou a dirección de curtametraxes como *Manchas* (2005) e *Verano o los defectos de Andrés* (2006), vídeos musicais para artistas como Antonio Orozco ou Najwa Nimri, anuncios comerciais e series de televisión como *Gran Hotel*, *A Señora*, *Herederos* ou *Imperium*.

En 2012, debutou como director de longametraxe, con *Fin* (2012), adaptación dunha novela de David Monteagudo e en 2013 rodou a *La vida inesperada*, que se estreou en 2014, con guión de Elvira Lindo e protagonizada por Javier Cámara e Raúl Arévalo.

## Filmografía 
### Cine 
* 2014 *La vida inesperada*
* 2012 *Fin*

### Televisión 
* 2003 *Un lugar en el mundo* (6 episodios)
* 2007 *Los simuladores (1 episodio)
* 2008 *El comisario* (1 episodio)
* 2007 - 2008 *Herederos* (8 episodios)
* 2008 - 2010 *La Señora* (10 episodios)
* 2010 *Tierra de lobos* (3 episodios)
* 2011 *14 de abril. La República* (2 episodios)
* 2012 *Imperium* (3 episodios)
* 2012 *Gran Hotel* (2 episodios)
* 2014 - 2015 *Sin identidad* (4 episodios)
* 2015 - 2016 *Carlos, rey emperador* (5 episodios)
* 2016 *Bajo sospecha* (6 episodios)
* 2017 - presente *Velvet Colección* (¿? episodios)
* 2018 - 2018 *Fariña'' (10 episodios)

## Notas
Capra nubiana

A ***Capra nubiana*** é unha especie de cabra que habita nas zonas montañosas de Alxeria, Exipto, Etiopía, Eritrea, Israel, Xordania, o Líbano, Omán, Arabia Saudita, o Sudán e o Iemen. Historicamente, foi considerada como unha subespecie do *Capra ibex*, pero cada vez máis considérase como unha especie de seu (*Capra nubiana*). A poboación salvaxe conta con 1&nbsp;200 individuos.

## Descrición 
miniatura|esquerda|*Capra nubiana*.
A especie rolda entre 65–75&nbsp;cm de alto e pesa uns 50&nbsp;kg. Son dunha cor torrada clara, cunha parte inferior; nos machos tamén hai unha franxa de cor marrón escura na parte posterior. Estas cabras teñen cornos longos e delgados que se estenden cara a arriba e logo cara a atrás e cara a abaixo. Nos machos, estes acadan arredor dun metro de lonxitude, mentres que nas femias son moito máis pequenos (arredor de 30&nbsp;cm ou 12 polgadas).

## Notas 
## Véxase tamén
Herbert Basedow

**Herbert Basedow**, nado o 27 de outubro de 1881, e finado o 4 de xuño de 1933, foi un antropólogo, xeólogo, político, explorador e médico australiano.

## Traxectoria 
Basedow naceu en Kent Town, Australia Meridional. Educouse en Adelaide e en Hannover, Alemaña. Despois de rematar a escola, Basedow estudou ciencia na Universidade de Adelaide onde se especializou en xeoloxía. Basedow completou posteriormente os seus estudos de posgrao en numerosas universidades de Europa e traballou como médico en diferentes sitios.

Durante a súa vida, Basedow participou en expedicións xeolóxicas, exploratorias e médicas en Australia Central e o norte do país. Nesas expedicións, tomou fotografías e recolleu espécimes naturais e artefactos aborixes australianos.
  
Basedow foi unha das poucas persoas en recoller e estudar a vida tradicional dos aborixes. Tamén participou no activismo para mellorar o trato ós aborixes e fixo campaña para mellorar a saúde aborixe.

## Notas
Miquel Fernández García

**Miquel Fernández García**, nado en Barcelona o 13 de febreiro de 1980, é un actor e cantante español.

## Traxectoria 
Ós 15 anos apúntase ó taller de teatro do instituto, onde interpreta o papel de Riff, nunha versión de West Side Story. Posteriormente entra a formar parte do elenco do grupo de teatro afeccionado TRAMOIA. Nesa época aparece como actor secundario nas producións *La mujer X* e *Evita.* O ano 1996 interpreta o papel de Freddy Eynsford-Hill, no musical *My Fair Lady*, protagonizado por Daniel Pérez e Juan Antonio Martínez, que suporía o seu primeiro contacto co teatro musical cantado en directo. Con 16 anos, apúntase á Escola de Teatro Musical Memory en Barcelona, intercalando os estudos de secundaria. Decide trasladarse a Barcelona a seguir estudando e ese mesmo ano é vocalista da Orquesta Origen.

Nos seus traballos máis recentes, deu vida ó doutor Juan Durán, protagonista da serie de Catro *Amistades peligrosas*, e dende 20 de setembro de 2007 até fin do mesmo ano, protagoniza o musical *Jesucristo Superstar* no Teatro Lope de Veiga.

Posteriormente volve a *Hoy no me puedo levantar* onde realiza a dirección artística así como, en esporádicas ocasións, o papel de protagonista novamente.

## Filmografía 
### Teatro 
* *Veraneantes* (obra de teatro) (2011) - Protagonista.
* Director artístico de Musicales Drive (2009 - 2011)
* *40 El Musical* (musical) (2010 - 2011) - Director artístico.
* *Enamorados anónimos* (musical de copla) - Dirección artística.
* *Hoy no me puedo levantar* (2008-), de Nacho Cano, como director artístico e protagonista.
* *Jesucristo Superstar* (2007), dirixida por Stephen Rayne, como Jesucristo.
* *We Will Rock You (musical)* (2005-2006), dirixida por Jesús Cracio, como Galileo.
* *Poe* (2002-2003), dirixida por Joan Lluís Bozzo, como Nicholas.
* *La bella Helena* (2001-2003), dirixida por Josep Maria Mestres, como Paris.
* *La misa de Bernstein* (2000-2001), dirixida por Joan Ollé.
* *Rent* (1999-2000), dirixida por Abbey Epstein, como Tom Collins.
* *Casta Diva* (1998-1999).
* *Els pirates* (1998-1999), dirixida por Joan Lluís Bozzo, como Frederico.
* *La princesa y el pesol* (1997-1998), dirixida por Roser Contreras e Montse Miralles.
* *The magic kingdom of Oz* (1998), dirixida por Gabriel Doz.
* *Las aventuras del Yellow Submarine* (1997), dirixida por Víctor Conde.
* *Assassins* (1997), dirixida por Ricard Reguant.

### Televisión 
#### Series de televisión 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Eu, Tonya

***Eu, Tonya*** (en ) é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Craig Gillespie e escrito por Steven Rogers. Conta a historia da patinadora profesional Tonya Harding e as súas conexións co ataque de 1994 á súa rival Nancy Kerrigan. Contén entrevistas cos personaxes nun estilo mocumentario ambientado no presente, así como ruturista da cuarta parede. Margot Robbie (que tamén é produtora) interpreta a Harding,  Sebastian Stan fai o papel do seu marido Jeff Gillooly, e Allison Janney fai da nai de Harding, LaVona Golden. Tamén aparecen no filme Julianne Nicholson, Caitlin Carver, Paul Walter Hauser e Bobby Cannavale.

Estreouse en lingua galega o 14 de xuño de 2023 a través da TVG.

## Personaxes 
* Margot Robbie como Tonya Harding
** Mckenna Grace como Tonya Harding de nena
** Maizie Smith como Tonya Harding (con 4 anos)
* Sebastian Stan como Jeff Gillooly
* Allison Janney como LaVona Golden
* Julianne Nicholson como Diane Rawlinson
* Caitlin Carver como Nancy Kerrigan
* Bojana Novakovic como Dody Teachman
* Paul Walter Hauser como Shawn Eckhardt
* Bobby Cannavale como Martin Maddox
* Dan Triandiflou como Bob Rawlinson
* Ricky Russert como Shane Stant

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
La haine

***La haine*** é un filme francés de 1995 en branco e negro escrito, editado e dirixido por Mathieu Kassovitz. Conta a historia de tres mozos amigos e os seus problemas ó vivir nos *banlieues* ou suburbios de París.

## Personaxes 
*Vincent Cassel como Vinz
*Hubert Koundé como Hubert
*Saïd Taghmaoui como Saïd
*Marc Duret como Inspector Notre Dame
*Abdel Ahmed Ghili como Abdel
*François Levantal como Astérix
*Tadek Lokcinski como Monsieur Toilettes
*Solo como Santo
*Héloïse Rauth como Sarah
*Choukri Gabteni como Nordeen
*Benoît Magimel como Benoît
*Medard Niang como Médard
*Arash Mansour como Arash
*Andrée Damant como The concierge
*Philippe Nahon como xefe de policía
*Zinedine Soualem como oficial de policía
*Vincent Lindon como bébedo
*Karin Viard como rapaza da galería
*Peter Kassovitz como dono da galería
*Mathieu Kassovitz como Skinhead

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Neville Bonner

**Neville Thomas Bonner**, nado o 28 de marzo de 1922 e finado o 5 de febreiro de 1999 foi un político australiano, e o primeiro aborixe australiano en converterse en membro do Parlamento de Australia. Inicialmente foi designado polo Parlamento de Queensland para cubrir unha vacante ocasional na representación de Queensland no Senado, e máis tarde converténdose no primeiro australiano indíxena en ser elixido para o parlamento por votación popular. Neville Bonner era un ancián da xente de jagera.

## Traxectoria 
Neville Bonner naceu na illa de Ukerebagh, un pequeno asentamento do río Tweed no norte de Nova Gales do Sur. Nunca coñeceu ó seu pai e case non tivo educación formal. Traballou como ladrón de aneis, cortador en cana e gandeiro antes de asentarse en illa Palm, preto de Townsville, Queensland en 1946, onde ascendeu ó posto de Inspector Supervisor Auxiliar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Listing of Neville Bonner's life in published media & books 
*Classroom Resource 
*[Episode on Bonner's life and career on Australian Broadcasting Corporation(https://gl.wikipedia.org/wiki/Australian_Broadcasting_Corporation) Radio National's *Hindsight* program]
A Guerra da Beatriz

***A Guerra da Beatriz*** é un filme dramático timorense de 2013, en lingua tetum, dirixido por Luigi Acquisto e Bety Reis. É a primeira longametraxe producida en Timor Leste.

Estreouse o 17 de setembro de 2013 en Dili. Durante o primeiro mes foi vista por uns 30.000 timorenses en proxeccións ao aire libre.  Gañou o Pavo Real de Ouro no Festival Internacional de Cinema da India. Foi proxectada no Festival de Cinema de Adelaida. Tamén gañou dous premios da Sociedade Cinematográfica Australiana.

## Sinopse 
O filme está baseado na historia de Martin Guerre ocorrida no século XVI en Francia, trasladada ao contexto de Timor Leste durante a ocupación indonesia. O filme céntrase na vida dunha muller timorense chamada Beatriz. A historia comeza con Beatriz coñecendo ao seu futuro marido, Tomás, sendo ambos nenos. Casan novos e pouco despois comeza a invasión indonesia de Timor Leste. Beatriz loita polo seu verdadeiro amor e polo seu país.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
*
Veciñanza

**Veciñanza** foi un partido político de esquerdas de ámbito local de Cuntis creado en 2015.

## Historia 
Xurdiu como unha candidatura municipalista constituída en Cuntis a comezos do ano 2015 coa vontade de concorrer ás eleccións municipais do 24 de maio dese mesmo ano. A candidatura contou con persoas procedentes dos ámbitos do asociacionismo cultural e deportivo, do activismo local e do sindicalismo.

Nas eleccións municipais de 2015 obtivo un total de 672 votos (22,36 %) e acadou dous concelleiros, Santi Martínez e Saleta Fernández de la Torre. Malia apoiar a investidura do alcalde socialista Manuel Campos Velay, non formou parte do goberno e desenvolveu a súa tarefa política dende a oposición na Corporación municipal de Cuntis. Veciñanza participou nalgunhas das tentativas de artellamento das chamadas mareas cidadás que durante os meses posteriores se deron en Galicia, pero sen acordar ningunha relación orgánica con outras formacións políticas. A súa acción política apoiouse en dous eixos en permanente contacto: a acción institucional e a presenza social.

Nas eleccións municipais de 2019 obtivo 477 votos (o 16’14%) e mantivo os seus dous asentos na Corporación Municipal. Saleta Fernández e Santi Martínez foron de novos as persoas elixidas. Non compareceu ás eleccións municipais de 2023.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Cuntis
Igrexa de Väskinde

A **igrexa de Väskinde** (sueco: *Väskinde  kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Väskinde, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia 
A construción da parte máis antiga da igrexa de Väskinde, o coro, comezou pouco despois do ano 1250. A torre e atorre construíronse posteriormente, ao redor de 1280. Dende a Idade Media o edificio permaneceu case inalterado. No ano 1953 levouse a cabo unha restauración da igrexa.

## Arquitectura 
A igrexa é de estilo gótico. Destaca o esculpido portal sur do seu coro. A súa rica ornamentación é pouco común para Gotland e semella reflectir unha influencia das igrexas de Westfalia. A igrexa de Väskinde tamén alberga algúns obxectos destacables. A pía bautismal data do século XII e foi realizada polo escultor coñecido como Master Majestatis. A cruz triunfal e de ao redor do ano 1240 e a igrexa tamén ten algunhas esculturas de madeira medievais de santos e un sagrario. Durante a restauración de 1953 descubríronse pedras pintadas dos séculos V e VIII nos arredores da igrexa, ademais dalgunhas tumbas medievais que no presente se atopan no seu interior.

## Galería de imaxes 

Portal sur do coro da igrexa de Väskinde.jpg|Portal do coro
Väskinde kyrka - KMB - 16000200030236.jpg|Vista dende o sur
Väskinde kyrka - KMB - 16000200030346.jpg|Interior da igrexa

## Notas
Janakkala

**Janakkala** é un municipio de Finlandia situado na rexión de Tavastia Propia. En 2018 a súa poboación era de 16&nbsp;553 habitantes. A superficie do termo municipal é de 586,07&nbsp;km2, dos cales 38,63&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 30,24 hab./km².

Limita cos municipios Hausjärvi, Hämeenlinna, Loppi e Riihimäki, todos eles na súa mesma rexión.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da cidade de Janakkala
María del Adalid

**María de los Dolores del Adalid y González Garrido**, máis coñecida como **María del Adalid González** (e mesmo **María del Adalid Garrido**), nada en Madrid o 31 de maio de 1874 e finada na Coruña o 18 de xaneiro de 1930, foi unha pintora galega, membro de honra da Real Academia Galega.

## Traxectoria 
Foi filla única dos coruñeses Francisca González Garrido (Fanny Garrido), escritora, e Marcial del Adalid, músico destacado, que finou en 1881, cando María contaba con oito anos de idade. Formouse na Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Tivo boa relación co tamén pintor Francisco Lloréns. Obtivo mencións de honra nas exposicións nacionais de Belas Artes de 1904, 1906 e 1909. Participou na Exposición de Arte Rexional da Coruña de 1912, na Exposición de Arte Galega da Coruña de 1917 e na Exposición de Arte Gallega de Buenos Aires de 1919.

A súa nai morreu en 1917 e María casou o 19 de xullo de 1919 con José Ruiz de Huidobro (†1924), doutor en Medicina e Farmacia, no Pazo da Mercé de Baiona. 
En marzo de 1926 doou un terreo da súa propiedade en Montrove, para a creación dunha escola, que leva o seu nome e que contribuíu a edificar.

Por consello de Félix Estrada Catoyra, o 12 de decembro de 1928 depositou na Real Academia Galega a importante biblioteca e arquivo do seu pai –*"un fondo musical único e valiosísimo, máis importante có da Biblioteca Nacional"*, en palabras de Xosé Ramón Barreiro–, así como a biblioteca do seu avó (médico militar), polo que foi nomeada académica de honra o 12 de maio de 1929, sendo a primeira persoa nesa categoría. Así mesmo, foi unha das primeiras socias —co número 47— da Asociación Española de Pintores y Escultores (AEPE), fundada en 1910.

O pazo familiar legóullelo aos salesianos para que fixesen unha granxa-escola, Finou viúva e sen descendencia no seu domicilio do número 26 da
rúa Tabernas, da Coruña.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Vasilii Ledkov

**Vasilii Nikolaevich Ledkov**, nado na tundra o 16 de decembro de 1933 e finado en Arkhangelsk o 7 de marzo de 2002, foi un tradutor e escritor nenets, un dos meirandes literatos en lingua nenets.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia nómade de pastores de renos na tundra, na rexión de Bolšezemelskaia. Dende 1942 estudou na escola da aldea de Chornaia, e logo na de Varandei. Deixou a escola durante varios períodos polo que non a rematou ata 1951. Nese ano marchou a Leningrado para asistir durante tres anos a cursos preparatorios. En 1959 graduouse no Instituto Pedagóxico A. I. Herzen e volveu ao territorio dos Nenets, traballando como  profesor e máis tarde no periódico provincial *Narjana Wbnder*. Nesta época comezou a escribir poemas que se publicaron nos periódicos *Narjana Wbnder* e *Pravda Severa*,  no almanaque *Literaturnyy Sever* e mais nas revistas *Zvezda*, *Ogoniok* ou *Sibirskie Ogni*. Tamén publicou traducións ao nenets de clásicos rusos como Pushkin, Mikhail Lérmontov ou Sergei Esenin. En 1960 saíu do prelo o seu primeiro libro, ''Ңesyn ter'ңatsekeche*, un libro de poesías infantís no que reflicte o seu amor pola súa terra natal. Un ano máis tarde, en colaboración con Alexei Pickov publicou a colección de poemas en ruso *Daleko Serne moia zhivet*. En 1962 entrou na Unión de Escritores da URSS.

Entre os anos 1962 e 1965 realizou os altos estudos literarios da Unión de Escritores Soviéticos no Instituto de Literatura A. M. Gorky de Moscova. Daquela escribiu a novela autobiográfica "Sineva v arkane" e de volta ao territorio nenets publicou diversas coleccións poéticas en nenets como *Юдабэй я'', así como novelas e relatos. A partir de mediados da década de 1970 as editoriais publicaron as súas obras en ruso, orixinais ou traducidas do nenets, pero case non publicou en nenets ata a caída da Unión Soviética.

A súa última obra é a tradución ao nenets lingua da épica "Kalevala", que apareceu parcialmente en revistas pero non se publicou en libro.

## Notas
Benita Moreno

: *Para outros artigos sobre persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos **Ponce de León***
**Benita Moreno Ponce de León**, nada na Coruña o 31 de outubro de 1792 e finada en El Puente del Arzobispo (provincia de Toledo) o 29 de xaneiro de 1872, foi unha soprano española.

## Traxectoria 
Filla do violinista e compositor madrileño Francisco José Moreno, pasou parte da súa infancia en Santiago de Compostela, localidade onde seu pai tiña a praza de músico da catedral. Tiña oito anos cando marchou cos seus pais a Italia, onde estudou canto e co tempo chegou a debutar como *prima donna* na ópera *La festa della rosa* de Stefano Pavesi, no Gran Teatro La Fenice de Venecia,, entre eles o Teatro Príncipe de Madrid, sendo moi aclamada. En Madrid foron moitos os triunfos desta cantante e da súa irmá Francisca e mesmo Fernando VII as apreciaba moito, ó igual que os *grandes* da súa corte.

Diversos escritores da época dedicáronlle numerosas poesías, cheas de eloxios cara ás dúas artistas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* , Enrique (3/6/2002). Moreno a Moreno: Rossini en La Coruña" mundoclasico.com .
Partido Liberal de Australia

**Partido Liberal de Australia** (en inglés: ***Liberal Party of Australia***) é un dos grandes partidos político da Australia. Fundado en 1945 para substituír o Partido Unido da Australia, o partido de centro dereita. Partido Liberal é un dos dous principais partidos na política australiana, xunto co Partido Laborista Australiano.

O Partido Liberal é o partido dominante na Coalición co Partido Nacional da Australia, o Partido Rural Liberal do Territorio do Norte e o Partido Nacional Liberal de Queensland. Agás por algúns períodos curtos, o Partido Liberal e os seus antecesores operaron en coalicións semellantes dende a década de 1920. Internacionalmente, o Partido Liberal é afiliado á Unión Demócrata Internacional.

O líder do partido é Malcolm Turnbull e Julie Bishop é a vice-líder. O par foi elixido para os cargos na votación liberal para o liderado do partido en setembro de 2015, no que Turnbul venceu e derrotou a&nbsp;Tony Abbott, e, consecuentemente, converteuse en primeiro ministro de Australia.

A ideoloxía do partido é conservadora e conservadora liberal. O Partido Liberal tende a promover o liberalismo económico (que no sentido australiano se refire a&nbsp;mercado libre e á intervención mínima do Estado na economía) e ó&nbsp;conservadorismo cultural.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Antuca

[miniatura|Muller protexida cunha antuca nunha pintura de [Francisco de Goya.]]
miniatura|Un parasol amarelo na praia.
Unha **antuca**, tamén denominada **parasol**, é un utensilio portátil ou unha estrutura fixa ou plegable para dar sombra. É usada para protexerse do sol, por exemplo en praias ou piscinas exteriores. A diferenza do paraugas, pensado para protexerse da choiva, non ten porque ser impermeable.

## Historia 
Foi deseñada a partir do mesmo principio que o do paraugas e desenvolvida fai aproximadamente 4.000 anos pola civilización chinesa onde tamén se creou o paraugas. Dende alí estendeuse a Persia, Exipto e Grecia; e foi aí mesmo onde, dende o século IX, as antucas comezaron a ser de uso exclusivo das clases nobres.

## Materiais 
Antes, eran fabricadas con tecidos lixeiros e finos, a miúdo con encaixe; hoxe en día, na súa maioría, son fabricadas con materiais plásticos.

As antucas de hoxe en día fabrícanse nunha gran variedade de materiais. Para os armazóns das antucas o material máis utilizado é o aluminio pola súa lixeireza e dureza. Porén non é o único material para os armazóns, tamén se poden atopar de aceiro inoxidable e de madeiras tropicais; e recentemente até de fibra de vidro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Paraugas
Evonne Goolagong

**Evonne Fay Goolagong Cawley**, nada en Griffith, Nova Gales do Sur o 31 de xullo de 1951, é unha xogadora de tenis profesional aborixe australiana. Goolagong liderou nos anos 1970 e comezos dos 1980 o tenis mundial a carón doutras tenistas da época. Gañou 14 títulos de Grand Slam: 7 en singles (4 Abertos de Australia, dous Campionatos de Wimbledon e un Roland Garros), seis en dobres feminino e un en dobres mixtos. Non puido obter o Grand slam de carreira xa que nunca logrou gañar o Aberto dos Estados Unidos.

Goolagong foi número 1 da clasificación da WTA por 2 semanas entre abril e maio de 1976, feito que foi oficializado 31 anos despois, en 2007, logo de atoparse erros nos cómputos daquela época.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Evonne Goolagong Cawley en Tennis Australia
Arthur Beetson

**Arthur Henry "Artie" Beetson**, nado o 21 de xaneiro de 1945, e finado o 1 de decembro de 2011, foi un xogador e adestrador de rugby league australiano. Xogou cos Australian Kangaroos e cos Queensland Maroons dende 1964 até 1981. A súa principal posición era a de prop. Beetson converteuse no primeiro aborixe australiano en capitanear ó seu país en calquera deporte Naceu en Roma, Queensland o 21 de xaneiro de 1945.

## Notas
Emilio Madariaga

**Emilio Madariaga y Rojo**, nado na Coruña o 24 de novembro de 1887 e finado en Madrid o 18 de marzo de 1920 foi un escultor galego.

## Traxectoria 
Este escultor, pertencente a mesma xeración que Francisco Asorey, foi irmán do diplomático e escritor Salvador de Madariaga (eran once irmáns). Formouse en París, sendo quizais o único galego e un dos poucos españois que coñeceu e estudou a obra de Auguste Rodin directamente. Máis tarde, obrigado pola Primeira guerra mundial, trasladouse a Madrid.
miniatura|300px|Madariaga no estudio madrileño, rodeado das súas obras, co médico Rodríguez e o seu busto.
Foi autor de obras como *Amor divino*; *Alma castelá*; un busto do seu irmán (Museo de Belas Artes de Asturias); *Inxenua* (Museo de Salamanca); *Dor*; *Retrato dun filósofo*, *Retrato do Sr. Cuervo*; *Dama eslava*; *Luxuria*; *Amor profano* ou o busto do médico José Rodríguez Martínez, exposto na praza de Ourense da Coruña,

## Galería de imaxes 

1922-01-28,_La_Esfera,_Castellana_(bronce),_Emilio_de_Madariaga.jpg|*Castelá*.
Emilio de Madariaga. Ingenua.jpg|*Inxenua*.
1922-01-28, La Esfera, Retrato (bronce), Emilio de Madariaga.jpg|*Retrato*.
Dolor, escultura de Emilio de Madariaga. Almanaque Gallego 1920 p. 118.jpg|*Dor*.
Praza de Ourense - Monumento ao médico Rodríguez.jpg|Ao médico Rodríguez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* Compilación de bibliografía sobre Emilio Madariaga en pintoresgallegos.com
The Sinner

***The Sinner*** é unha serie de televisión estadounidense que está baseada na novela homónima de Petra Hammesfahr. A serie foi confirmada o 17 de xaneiro de 2017 e os oito episodios foron emitidos a través da canle USA Network entre o 2 de agosto e o 20 de setembro de 2017. En marzo de 2018, a serie foi renovada para unha segunda tempada de oito episodios que se estrearán o 1 de agosto de 2018.

*The Sinner* recibiu dous nomeamentos ós Globos de Ouro, nas categorías de mellor miniserie ou telefilme e mellor actriz de miniserie ou telefilme para Jessica Biel. Biel tamén recibiu un nomeamento ós Premios Primetime Emmy.

## Personaxes 
### Principais 
* Jessica Biel como Cora Tannetti
* Christopher Abbott como Mason Tannetti
* Dohn Norwood como Detective Dan Leroy
* Carrie Coon como Vera (tempada 2)
* Natalie Paul como Heather (tempada 2)
* Patti D'Arbanville como Lorna Tannetti
* Kathryn Erbe como Fay Ambrose
* Jacob Pitts como J.D.
* Nadia Alexander como Phoebe Lacey

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Teodora de Trebisonda

**Teodora Comnena** (en grego: Θεοδώρα Μεγάλη Κομνηνή, *Theodōra Megalē Komnēnē*), nada antes de 1253 e finada despois de 1285, foi emperatriz de Trebisonda de 1284 a 1285. Foi unha filla do emperador Manuel I de Trebisonda coa súa segunda esposa, Rusudan, unha princesa xeorxiana.

## Traxectoria 
En 1284, coa axuda do rei xeorxiano de Imereti, David VI Narin logrou apoderarse da coroa do seu medio irmán, o emperador Xoán II. Pouco despois foi derrotada e Xoán recuperou o seu trono, pero lograra reinar o tempo suficiente para cuñar as súas propias moedas. Xa sexa antes ou despois do seu curto reinado, Teodora foi monxa.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* W. Miller, Trebizond: The Last Greek Empire of the Byzantine Era, Chicago, 1926.
Atlántico (álbum)

***Atlántico*** é o décimo noveno álbum de estudio do grupo de galego de música tradicional Milladoiro, publicado o 18 de maio de 2018, baixo o selo Discmedi.

## Lista de cancións 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Páxina oficial do grupo
Kevin Rudd

**Kevin Michael Rudd**, nado en Nambour, Queensland o 21 de setembro de 1957, foi o Primeiro Ministro de Australia e líder do Partido Laborista dende o 27 de xuño até o 18 de setembro de 2013. Ocupou devanditos cargos entre 2006 e 2010.

Dende 1998 até 2013, foi membro da Cámara de Representantes de Australia pola circunscrición de Griffith.
O premier australiano abandonou a súa carreira como diplomático para abrirse camiño na política, e converteuse en líder do Partido Laborista en decembro de 2006.
[esquerda|miniatura|190x190px|Sr. Kevin Rudd coa Senadora [Hillary Clinton (marzo de 2008)]]

## Lexislatura 
O 3 de decembro de 2007, inmediatamente despois de tomar posesión do cargo, o Primeiro Ministro Rudd asinou o instrumento de ratificación do protocolo de Kyoto contra o cambio climático, cumprindo así unha das súas principais promesas electorais.

Máis tarde en xaneiro de 2008, expuxo ós Estados Unidos o plan de retirar as tropas de combate de Iraq a mediados de ano con «o menor trastorno posible» da denominada Guerra de Iraq.

O 24 de xuño de 2010 foi substituído pola súa correlixionaria, a vice primeira ministra Julia Gillard, tras perder o apoio do Partido Laborista. Cargo que volve ocupar o 27 de xuño de 2013, sucedéndoa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía por Fundación CIDOB
Mal Brough

**Malcolm Thomas Brough**, nado o 29 de decembro de 1961, é un político australiano que foi membro do Partido Liberal Nacional de Queensland pola the división de Fisher na Cámara de Representantes de Australia. Brough foi membro pola división de Longman dende as eleccións de 1996 até a súa derrota nas eleccións de 2007. Foi reelixido nas eleccións federais de 2013 como membro da división de Fisher. Tivo varios postos de poder nos gobernos de John Howard e sentou no gabinete como Ministro de Familia, Servizos da Comunidade e Asunto Indíxenas dende 2006 até 2007. No seu mandato, dirixiu a Resposta de Emerxencia Nacional no Territorio do Norte. Dende Brisbane, Brough foi membro do Partido Liberal, e serviu como presidente da división de Queensland en 2008, até que renunciou cando a división de Queensland se uniu ó Partido Nacional. Posteriormente uniuse ó novo Partido Liberal Nacional.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Summary of parliamentary voting for Mal Brough MP on TheyVoteForYou.org.au