Usnea florida

***Usnea florida*** é unha especie de lique barbado da familia Parmeliaceae. Descrito por primeira vez por Carl von Linné en 1753 e posteriormente reclasificado por Friedrich Heinrich Wiggers en 1780, é un lique arbustivo e vertical que medra de 2 a 10 cm de altura con pólas delgadas e curvas cubertas de papillae e fibrils, e estruturas reprodutivas distintivas en forma disco (apotecios) rodeadas de filamentos ramificados. O seu desenvolvemento progresa a través de once estados distintos ao longo de catro períodos principais, comezando coa unión de esporas de fungos e algas compatibles para formar un protothallus, seguido de procesos de ramificación que crean a súa estrutura arbustiva característica e, finalmente, producindo apotecios reprodutivos nas súas etapas xerativas.

O lique coloniza predominantemente pólas e ramiñas máis pequenas na parte superior das copas das árbores de folla ancha en ambientes ben iluminados, especialmente en bosques de montaña que experimentan néboa frecuente. Malia ser localmente común nalgunhas rexións de Europa, incluíndo o sur e o oeste de Gran Bretaña, os Cárpatos orientais polacos e os bosques de montaña italianos desde os Alpes ata Sicilia, as poboacións de *Usnea florida* están a diminuír debido ás elevadas concentracións de amoníaco atmosférico, o que resulta na súa situación en perigo crítico de extinción en varios países europeos.

## Taxonomía 
dereita|miniatura|Ilustración de *Usnea florida* en Wiggers  1780 *Naturgeschichte des Pflanzenreichs.*
O lique foi descrito por primeira vez por Carl von Linné na súa obra *Species Plantarum* de 1753. Na súa descrición orixinal, Linné caracterizou a especie como filamentosa, ramificada e erecta, con estruturas frutíferas radiantes en forma de escudo (''*). Observou a súa semellanza coa *Usnea* común (*Usnea vulgatissima*), pero comentou que era máis delgada e máis curta, con apotecios (corpos frutíferos) orbiculares (redondeados). Linné informou de que o hábitat de *Usnea florida* simplemente medraba en bosques de faias (**) en Europa. O botánico alemán Friedrich Heinrich Wiggers transferiu o taxon ao xénero *Usnea* en 1780.}}

As análises xenéticas modernas puxeron en cuestión a distinción taxonómica tradicional entre *Usnea florida* e unha especie estreitamente relacionada, *Usnea subfloridana* . Aínda que estes dous liques difiren claramente na súa aparencia e no seu modo de reprodución *—U.&nbsp;florida* reprodúcese principalmente sexualmente a través de esporas de fungos producidas en estruturas en forma de disco (apotecios), mentres que *U.&nbsp;subfloridana* reprodúcese principalmente asexualmente a través de propágulos vexetativos (soredias); os estudos moleculares tiveron dificultades para confirmalas como especies xeneticamente distintas. Os estudos que empregan métodos de secuenciación de ADN mostran sistematicamente que estes dous liques están filoxeneticamente moi relacionados, formando un único grupo xenético que mestura exemplares de ambas as especies. 

Unha investigación recente (2020) empregando marcadores microsatélites específicos de fungos (pequenas secuencias de ADN repetitivas útiles para detectar diferenzas xenéticas sutís) tamén atopou unha mínima diferenciación xenética entre as poboacións de *U.&nbsp;Florida* e *U.&nbsp;subfloridana*. As análises xenéticas mostraron altos niveis de mestura xenética e fluxo xénico entre estas dúas especies nominalmente separadas. As poboacións estudadas do norte e leste de Europa, incluíndo Estonia, Letonia, Rusia e Belarús, non mostraron límites xenéticos claros que se aliñasen coas súas supostas diferenzas morfolóxicas ou reprodutivas. 

Cobren as ramas primarias numerosas proxeccións diminutas chamadas *papillae*, que son curtas e densamente compactas, o que lles dá unha textura lixeiramente rugosa. Ademais, unhas estruturas máis longas e semellantes a cabelos chamadas *fibrils* esténdense cara a fóra desde as ramas. Estas fibrilas adoitan alcanzar lonxitudes de ata 1&nbsp;cm e adoitan emerxer en ángulo recto das pólas antes de curvarse ou enrolarse lixeiramente, aumentando o aspecto en penachos da especie. 

A medida que o lique progresa desde as súas etapas iniciais, forma unha estrutura arbustiva ou fruticosa recoñecible mediante procesos de ramificación. O talo, que é o corpo do lique, pasa por varias etapas de crecemento distintas. Inicialmente, o talo inmaturo ten unha ramificación dicotómica simple, onde cada rama se divide regularmente en dúas. Gradualmente, o lique entra nun estado virxinal no que a ramificación se fai máis intricada e presenta características *papillae*: pequenas estruturas elevadas na superficie do talo. Co tempo, estas papilas desenvólvense aínda máis, dando lugar a pequenas proxeccións coñecidas como *fibrils*. Algunhas fibrilas permanecen curtas e sen ramificación, mentres que outras medran e forman novas ramas. Nesta fase, o talo adquire o seu aspecto maduro e intrincadamente ramificado típico dos liques *Usnea*. 

*Usnea florida* atópase habitualmente na cortiza da faia (*Fagus sylvatica*), álamo tremulo (*Populus tremula*) e do bidueiro (*Betula* spp.), e adoita medrar nas copas das árbores onde a humidade e a exposición á luz solar son favorables. Estes hábitats elevados explican por que esta especie foi frecuentemente pasada por alto nos estudos a nivel do chan e pode estar máis estendida en hábitats axeitados do que se documentou anteriormente. 

## Conservación 
*Usnea florida* considérase unha especie ameazada ou vulnerable en varios países europeos. En Polonia, *Usnea florida* está clasificada como en perigo crítico de extinción (CR), con só unhas poucas poboacións coñecidas actualmente en áreas protexidas como o bosque de Białowieża e o Parque Nacional de Bieszczady. Os estudos liquenolóxicos intensivos realizados desde finais da década de 1980 indicaron que estivera localmente extinta nos Cárpatos Orientais ata que redescubrimentos recentes destacaron a súa presenza continuada pero limitada. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Lista de especies de *Usnea''