open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Koillismaa

**Koillismaa** (en finés *Koillismaan seutukunta*) é unha das sete subdivisións da rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 19&nbsp;592 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* O 1 de xaneiro de 2000 Kuusamo converteuse en cidade.
* O 1 de xaneiro de 2001 Pudasjärvi mudouse á subrexión de Ii.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Kuusamo
* Sitio web de Taivalkoski
Illa Medni

A **illa Medni** (en ruso о́стров Ме́дный *óstrov Médny*, literalmente: "illa do Cobre") é a máis pequena das dúas principais illas do Comandante (despois da illa de Bering) situadas no norte do océano Pacífico, ao leste de Kamchatka. (As outras quince descríbense mellor como illotes ou rochas). 

Estas illas pertencen ao krai de Kamchatka da Federación Rusa. 

A illa estivo deshabitada atè finais do século XIX, cando algúns aleutianos chegaron desde a illa de Attu, nas illas Aleutianas.

## Xeografía 
miniatura|A illa Medni desde o espazo
* A illa ten unha lonxitude de 56 km e unha anchura de entre os 5 e os7 km.
* A súa superficie é de 186 km2. 
* A súa maior altitude é de 640 m. 
* A súa temperatura media anual é de +2.8&nbsp;°C. 
* A uns 100 m do extremo noroeste das illas atópanse as rochas Bobrovyie (en ruso Бобровые камни, litralmente: "rochas do Castor"), dous illotes conectados por un istmo, cunha lonxitude total entre ambos os dous de 1 km.

## Historia 
[miniatura|Mapa que mostra a posición das [illas do Comandante, ao leste de Kamchatka. A illa máis grande, no oeste, é a illa de Bering, e a pequena é a **illa Medni**]]
A illa foi avistada o 5 de novembro de 1741 por Vitus Bering e a súa tripulación cando regresaba da expedición durante a cal Bering atopou América desde o oeste, pero non aterrou na illa.

O oficial e historiador naval ruso Vasili Berch cría que Iemelian Básov chegara a esta illa en 1745, durante a súa segunda das catro expedicións ás illas do Comandantes entre 1743 e 1749, e que a maioría das peles que trouxo de volta a Kamchatka en 1745 foran cazadas nesta illa.

A finais do século XIX, o asentamento de Preobrazhenskoye foi establecido polos aleutianos que se trasladaron alí desde a illa de Attu.

En 1970, todos os cidadáns da illa foron trasladados á veciña illa de Bering. Até o ano 2001 a illa estivo ocupada como posto fronteirizo. Desde entón, a illa está completamente deshabitada. 

## Ecoloxía 
Anualmente realízanse estudos científicos sobre a súa fauna e a súa flora.

A illa Medni é o fogar de moitos eóns mariños Steller. Alí naceron 340 crías en 1999. e 153 en 2016.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Richard Ellis (2001): *Encyclopedia of the Sea* Nova York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0-3754-0374-3.

### Outros artigos 
* Illas do Comandante
* Illa de Bering
Equidna (mitoloxía)

**Equidna** (tamén chamada *a Víbora*) era, na mitoloxía grega, un ser monstruoso con tronco de muller pero terminado como unha serpe. Era filla de Forcis e Ceto (fillos tamén monstruosos de Ponto e Xea), aínda que para outros mitógrafos sería filla de Tártaro e Xea , ou de Crisaor e Calñirroe.

Adoitaba devorar ós camiñantes no Peloponeso, ata que lle deu morte Argos Panoptes (de cen ollos), fillo de Arestor .

A súa descendencia tamén foi monstruosa, con diferentes parellas. De Tifón tivo a Cérbero (o gardián do Hades), a Ortro (o can pastor de Xerión, con dúas cabezas), a Hidra de Lerna (serpe de múltiples cabezas á que tivo que matar Heracles) e Quimera (con cabeza de león, unha cabeza de cabra no lombo e cola de serpe).

Uníndose ó seu fillo Ortro tivo a Fix (un monstro que causaba estragos entre os cadmeos) e o León de Nemea (a quen tamén matou Heracles).

Algunhas fontes engaden como fillos seus á aguia que comía o fígado de Prometeo, eternamente, e o dragón que vixiaba na Cólquide o vélaro de ouro. Pseudo-Apolodoro asegura que Ladón tamén era fillo de Tifón e Equidna, un dragón de cen cabezas que vixiaba as mazás de ouro do xardín das Hespérides , aínda que Hesíodo di que era fillo de Ceto e Forcis . Hixino insire na lista de fillos monstruosos a Escila, que tiña a metade superior de muller e a inferior de cadela, e seis cans brotaban do seu corpo .

Nas colonias gregas no Mar Negro circulaba outra lenda. Cando Heracles regresaba de roubar os Bois de Xerión, chegou a Escitia (ó norte do delta do Danubio) e deixou os seus cabalos a pacer. Cando acordou xa non estaban, pero achou a Equidna, que lle prometeu devolverllos se aceptaba ter sexo con ela. E así tiveron tres fillos: Agatirso, Gelono e Escites .

Participou, co seu compañeiro Tifón, na rebelión contra Zeus (coñecida como Tifonomaquia). Aínda que foron derrotados, Zeus non os matou, nin ós seus fillos, e permitiu a súa existencia como desafío para os futuros heroes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HESÍODO: *Teogonía. Trabajos y días. Escudo. Certamen*, Alianza Editorial, 3ª ed., 2013 [a numeración segue a utilizada neste texto].
* Hesíodo. *Teogonía*. Universidad de Salamanca. Curso 2009-2010. 11638: LUZ, MOLÉCULAS Y VIDA.
* HIXINO: *Fábulas mitológicas*. Tradución, introdución e notas de Francisco Miguel del Rincón Sánchez. Alianza Editorial 2009.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Cathy O'Neil

'''Catherine ("Cathy") Helen O'Neil'* é unha matemática estadounidense, autora do blog mathbabe.org e varios libros sobre ciencia de datos, entre os que se inclúe *Weapons of Math Destruction''. Foi Directora do Programa Lede en Prácticas de Datos na Escola de Xornalismo da Universidade Columbia, Tow Center e traballou como Consultora de Ciencia de datos en Johnson Research Labs.

## Traxectoria 
O'Neil asistiu á Universidade de Berkeley, conseguiu un doutoramento en matemática pola Universidade Harvard en 1999, logo ocupou cargos nos departamentos de matemática do MIT e do Barnard College, facendo investigación en xeometría alxébrica aritmética.

Deixou a academia en 2007 e traballou durante catro anos na industria financeira, incluíndo dous anos no fondo de cobertura D. E. Shaw. Despois de desilusionarse do mundo das finanzas, O'Neil involucrouse no movemento Occupy Wall Street,

## Publicacións 
O seu libro *Weapons of Math Destruction* foi publicado en 2016 (Crown,  ) e foi incluído na lista longa para o National Book Award 2016 de non ficción. Este libro foi traducido ao español en 2018 (Capitán Swing. 2018, )

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Encuentro co Cathy O'Neil no Foro Telos 2020
Antonis Koniaris

**Antonis Koniaris**, nado o 30 de setembro de 1997 en Chania, é un xogador profesional de baloncesto grego, que xoga no Promitheas Patras da A1 Ethniki grega.

## Traxectoria profesional 
O 16 de xaneiro de 2021, anunciouse a cesión de Koniaris ata final de tempada ó Obradoiro CAB da Liga ACB. Con todo, tras disputar só tres partidos co club santiagués, Koniaris e o xogador chegaron a un acordo para rescindir o seu contrato.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Euroleague.net
Landro (1916)

***Landro*** foi unha revista editada en Viveiro en 1916.
## Historia e características 
Periódico quincenal, apareceu o 19 de febreiro de 1916. Dirixido por José María Martínez. Foi órgano da "juventud vivariense" e ocupábase de literatura, arte e traballo. Entre os seus colaboradores figurou Esteban Fernández Temprano. Cesou ao pouco tempo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *El Landro*
Isabel Pastoriza Santos

**Isabel Pastoriza Santos**, nada en Bueu en 1974, é unha investigadora e profesora da Universidade de Vigo. En 2011 foi galardoada cunha bolsa de investigación do programa L'Oreal-Unesco “Por las Mujeres en la Ciencia”. En 2021 foi galardoada co Premio a la Excelencia Investigadora 2021 que outorga a Real Sociedad Española de Química. 

## Traxectoria 
Isabel Pastoriza licenciouse en Química na Universidade de Vigo en 1997 onde  realizou o doutoramento. Despois de realizar estancias posdoutorais na Universidade de Melbourne, Oklahoma e Viena, incorporouse  como Investigadora Parga Pondal no grupo grupo de Química Coloidal do Centro de Investigacións Biomédicas (CINBIO) da Universidade de Vigo. Dende o ano 2009 é profesora no Departamento de Química Física  e dende  2012 coordinadora do grupo Química Coloidal.

A súa investigación céntrase principalmente no deseño e fabricación de nanopartículas metálicas para ser empregadas na deteción de biomoléculas e contaminantes ou como catalizadoras na xeración de enerxía. Ten un gran número de publicacións con elevado impacto na comunidade investigadora a nivel internacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Grupo de Química Coloidal da Universidade de Vigo

* Mujeres en ciencia e Innovación  páxina web FECYT e UMYC
Alfredo Souto Cuero

**Alfredo Souto Cuero**, nado na Coruña o 14 de maio de 1862 e finado o 6 de setembro de 1940, foi un xuíz e pintor galego, considerado, xunto a Serafín Avendaño, precursor da escola galega de pintura.

## Traxectoria 
Pertencente a unha familia da alta burguesía, foi fiscal, xuíz de primeira instancia, maxistrado e presidente de audiencia provincial, o que o levou a residir en varias cidades españolas, ata a súa xubilación en 1923. Discípulo de Román Navarro, foi debuxante da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra de Casto Sampedro Folgar. En Madrid asistiu á Real Academia de Belas Artes de San Fernando. O 13 de febreiro de 1938 ingresou como académico de número na Real Academia Galega de Belas Artes, baixo a presidencia do arquitecto Rafael González Villar.

Colaborou coa prensa en *Galicia Moderna*, *Heraldo de Madrid*, *Blanco y Negro*, *La Ilustración Artística* e *La Ilustración Española y Americana*.

Teñen obra súa a Academia Galega de Belas Artes, a Deputación da Coruña, o Museo de Belas Artes da Coruña, a Colección Afundación e o Museo de Huelva
## Vida persoal 
Casou con María del Pilar Feijoo Freire de Andrade en 1887 e foi pai de Arturo Souto Feijoo (Pontevedra 1902 - México 1964), pintor.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Arturo Souto Feijoo
### Ligazóns externas 
* Bibliografía sobre Alfredo Souto en pintoresgallegos.com.
Melisa (ninfa)

Na mitoloxía grega, **Melisa** foi unha das fillas de Meliseo, rei de Creta.

Coa súa irmá Amaltea encargouse de agochar e coidar a Zeus meniño, pois a súa nai, Rea, deixouno ó seu coidado para evitar que Cronos o devorase, como xa fixera cos fillos que tivera anteriormente. A tal fin, gardaron ó meniño nunha cova do monte Ida (na illa de Creta) e alimentárono con mel (un epíteto de Melisa é *a abella*) e o leite de Amaltea, representada como unha cabra .

Pero Pseudo-Apolodoro narra este mito doutro xeito e non menciona a existencia de Melisa. Rea dá a luz na cova de Dicte   e confía a Zeus ás ninfas Adrastea e Ida, que o crían co leite de Amaltea (*Biblioteca mitolóxica* I, 1, 6). Hesíodo non recolle o mito.

Posteriormente, Meliseo converteu á súa filla Melisa na primeira sacerdotisa de Rea.

## Iconografía 
Melisa non se representou na arte, sendo eclipsada pola súa irmá Amaltea.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Antonio Santiago Seijo

**Antonio Santiago Seijo**, nado en Viveiro e finado no mesmo concello o 20 de agosto de 1941, foi un comerciante e xornalista galego.

## Traxectoria 
Comerciante e dono dunha librería en Viveiro, foi correspondente administrativo de *El Ideal Gallego*, e *La Voz de Galicia* en Viveiro. Foi presidente da sociedade recreativa Liceo Popular, e en 1927 foi  elixido vogal da Cámara de Comercio de Lugo. Foi director de *El Landro*. Finou en Viveiro o 20 de agosto de 1941.

## Vida persoal 
Casou na Agualada con Gumersinda Martínez Cabuelo en 1935, e foi pai de Concepción, Álvaro, José, Antonia, Manuela, Josefa, Venancia, Hortensia, Dolores e Antonio Santiago Martínez.

## Notas
Melisa (homónimos)

O nome de **Melisa** pode designar a:

***Melisa**, unha planta medicinal (*Melisa officinalis*)

***Melisa**, unha das ninfas que coidaron de Zeus cando era meniño

***Melisa**, unha sacerdotisa de Deméter
Luis Antonio de Vega

**Luis Antonio de Vega y Rubio**, nado en Bilbao o 24 de maio de 1900 e finado en Madrid en 1977, foi un escritor, xornalista e gastrónomo español. Ademais, foi un arabista de gran prestixio. 

## Traxectoria 
De Vega fixo os seus estudos primarios en dúas escolas públicas. Finalizada a ensinanza elemental, estudou contabilidade. Durante a súa infancia acostumaba pasar os períodos de vacacións escolares en Castrojeriz (Burgos), de onde era natural seu pai, ou en Durango, Biscaia, cos parentes da súa nai. Matriculouse na Escola Normal de Bilbao, onde cursou a carreira de Maxisterio. Oo nº 1 desta revista publicouse o 21 de febreiro de 1937, pasando, a partir do 2 de xullo dese ano a publicarse en Madrid. O último número que se publicou foi o 1496, o 24 de outubro de 1965. 

Desde 1923 colaboraba  en *Euskalerriaren Alde*. Tras o final da guerra, faino en *Vida Vasca*, onde publicou numerosos artigos sobre historia, arte, folclore, paisaxes e descricións vascas. Autor prolífico de novelas e ensaios como a citada *Las Milloneras* (Bilbao, 1925), *Chiquita de Bilbao* (Barcelona, 1944), *Los que no descienden de Eva* (premio Unamuno 1941), *Pirineo Romántico* (Madrid, 1950), *El amor de la sota de espadas*, ambientada no Bilbao de 1920 (Madrid, Premio Pedro Antonio de Alarcón), *Guía gastronómica de España* (1957), *Nosotros los vascos* (1962) e *Pío Baroja* (1965). Como poeta cómpre citar *Timonel* (Bilbao, 1922) e *Romancero colonial*.

O resto da vida de Luis Antonio de Vega transcorreu en Madrid. Unha das súas obras máis coñecidas foi *La tragedia de las Hurdes*, resultado da súa experiencia profesional, cando o xornal *El Pueblo Vasco* o envira a esa zona para que informara sobre a viaxe do rei Afonso XIII a aquela comarca.

Gran afeccionado á gastronomía escribiu tamén diversos textos sobre viaxes e gastronomía, entre os que destaca *Viaje por la cocina española* e a súa *Guía vinícola de España*, ademais de folletos propagandísticos e artigos sobre temas en diversas publicacións turísticas.

## Obra 
### Poesía 
* *Timonel*
* *Romancero colonial*

### Novela 
* *El retorno de Euria Massard*, 1921
* ''L'Busbir*
* *Como las algas muertas*
* *Los que no descienden de Eva*, (Premio Unamuno. 2ª edición traducida ó alemán)
* *Sirena de pólvora*
* *La casa de las rosas amarillas*
* *La disparatada vida de Elisabeth*
* *Amor entró en la judería*, Espasa Calpe, 1944
* *Yo le di mis ojos*, 1952
* *El barrio de las bocas pintadas*, 1954
* *Los hijos del novio*, 1956
* *El amor de la sota de espadas* (Premio Pedro Antonio de Alarcón). Última edición: 2001, Bilbao, Ed. El Tilo. ISBN 978-84-8860-017-2

### Culinaria 
A obra culinaria de Luis Antonio de Vega céntrase principalmente na recompilación de temas culinarios diversos en torno de diversos libros. 
Algúns dos máis coñecidos son:
* *Viaje por la cocina española*
* *Guía gastronómica de España*

### Reportaxes 
* *Por el camino de los dromedarios*
* *Mis amigas eran espías*
* *Espías sobre el mapa de África*
* *Yo he sido emperador*

### Biografía 
* *Frascuelo''

## Notas
Campe

Na mitoloxía grega, **Campe** era un monstro mariño, feminino, encargada de vixiar a porta do Tártaro.

Hesiquio de Alexandría, no seu *Diccionario* ou *Lexicón*, recolle a descrición do poeta Epicarmo, que a denomina "ceto", nome que designa un monstro particular: a filla de Xea e Ponto, pero tamén ós monstros mariños en xeral.

Represéntase como un monstro con corpo de muller e a metade inferior de dragón, coas pernas envolvidas de serpes e os cabelos feitos tamén de serpes. Na cintura presenta cabezas de león, oso e outros animais perigosos. Porta dúas espadas cheas de veleno.

Cando Cronos se fixo co goberno dos ceos, tras castrar a Urano, encerrou no Tártaro ós Ciclopes e os Hecatonquiros, e puxo na porta a Campe para vixialos. Pero Cronos foi derrocado por Zeus, que matou a Campe e liberou a estas criaturas para que o axudasen a vencer a Cronos (Titanomaquia), tal como profetizara Xea.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Fernando Fernández Rego

**Fernando Fernández Rego**, nado en Ferrol o 25 de maio de 1979, é un profesor, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Licenciouse en Química na Universidade de Santiago de Compostela e é docente no IES Castro Alobre. É administrador da web musical LaFonoteca.net. Escribe en *Mondosonoro*, *Rockdelux,* Luzes e colabora con múltiples plataformas tanto dixitais como impresas. Tamén colaborou en *Grial* como coordinador da sección de música. 

Xunto a Sergio Peck (Carrero Bianco) é o responsable do selo discográfico Ferror Records.

## Obra 
### Narrativa 
* *Desorden* (2009). Ediciones Oblicuas. Un tratado de existencialismo pospunk. Novela.
* *Blues From A Gun: Secuencias Interiores* (2011). Relato e poesía.

### Ensaio 
* *50 anos de pop, rock e malditismo na música galega* (2010). Toxosoutos. Libro e CD.
* *Galicia en Clips* (2012), Con Pablo Portero. Volta.
* *Unha historia da música en Galicia. 1952-2018* (2019). Galaxia. 848 páxs. ISBN 978-84-9151-337-7.
* *Anos 80. Movida, Atlantismo, Vangardismo, Underground* (2024). Vigo: Galaxia. 360 páxs. ISBN 978-84-1176-332-5.

### Biografía 
* *Cuando Ríes. Los Contentos* (Unos malditos pioneros del ga­ra­ge) (2014). Xonix. Sobre a banda luguesa Los Contentos. Con Piti Sanz e prólogo de Luís Tosar.
* *Andrés do Barro. Saudade. El músico que llevó el pop en gallego al número uno de ventas en España* (2015). La­fonoteca.
* *Suso Vaamonde.* *A canción libre e comprometida dun pobo* (2022). Vigo: Galaxia, Col. Reportaxe.

## Premios e recoñecementos 
* Finalista dos Premios da Crítica de Galicia 2025 na modalidade de Investigación en Ciencias Socias e Humanidades por *Anos 80. Movida, Atlantismo, Vangardismo, Underground* (2024). 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista en xaneiro de 2021
Ferrari GTC4Lusso

O **Ferrari GTC4Lusso** (tipo F151M) é un Gran Turismo de catro prazas producido polo fabricante italiano de automóbiles Ferrari. O GTC4Lusso foi o sucesor do Ferrari FF.

## Modelos 
### GTC4Lusso (2016-2020) 
Do mesmo xeito que o seu predecesor, o GTC4Lusso é un *shooting brake* de 3 portas cunha transmisión con tracción total e funciona cun Motor V12 dianteiro.

O GTC4Lusso ten un motor de  *Ferrari F140* V12 de 65° está clasificado en 690 PS a 8.000 rpm e 697 Nm de torque a 5.750 rpm. O aumento da potencia do motor débese á relación de compresión elevada a 13,5:1.

### GTC4Lusso T (2017-2020) 
Presentado no Salón do Automóbil de París de 2016, A diferenza é que o GTC4Lusso T ten tracción traseira accionado por un motor V8 con menor cilindrada, aínda que se mantén o sistema de dirección de catro rodas *4WS* da súa variante V12.  

O 31 de agosto de 2020, Ferrari confirmou o final da produción do GTC4Lusso. Non se anunciou ningún substituto.

## Deseño 
A parte traseira presenta as luces traseiras circulares cuádruplas características de Ferrari (vistas por última vez no F430) e o interior contén un deseño conceptual de cabina dobre, que separa a cabina do condutor da cabina do pasaxeiro por un separador central. A parte dianteira do coche ten unha única reixa que proporciona todo o arrefriamento necesario.

O GTC4Lusso é un refinamento adicional do shooting-brake cupé, reinterpretando o concepto cunha forma extremadamente racional e afilada que lle confire unha silueta case similar a un fastback.

## Motores 
## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
Frederic William Madden

**Frederic William Madden**, nado o 9 de abril de 1839 en Londres e finado o 21 de xuño de 1904 en Brighton, foi un numismático inglés vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, considerado unha autoridade na moeda romana, xudía e cristiá.

## Traxectoria 
Frederic W. Madden foi o maior dos seis fillos de Frederic Madden (1801-1873), un anticuario e paleógrafo que traballaba como conservador nesa institución, e da súa muller, Emily Sarah Robinson (1813-1872). Madden naceu nas propias instalacións do Museo Británico, onde a súa familia tiña a súa residencia. 

Logo de cursar a súa educación primaria e secundaria nas escolas *Merchant Taylors*, *St Paul* e *Charterhouse*, foi contratado como asistente polo Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico en 1861, onde permaneceu ata 1868, cando tivo que renunciar logo dunha investigación sobre a venda dunhas copias de moedas romanas. 

Frederic William Madden estaba casado con Elizabeth Sarah Rannie, con quen tivo catro fillos. Faleceu en Holt Lodge, Brighton, o 21 de xuño de 1904.

## Publicacións 
* (1861). '**. Russell Smith, Londres.
* (1864). **'. Quaritch, Londres.
* (1866). *Coins of the two revolts of the Jews *. Royal Numismatic Society, Londres.
* (1975). '**. Royal Numismatic Society, Londres.
* (1881). **' [serie *International Numismata Orientalia*, parte 7]. Trübner, Londres.
* (1889). ''* (con W. Stevenson e C Roach Smith). Bell and Sons, Londres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Caygill, M. L. (2004). "Madden, Frederic Madden (1839-1904)". *Oxford Dictionary of National Biography*. Oxford University Press.
* RNS (1905). *The Numismatic Chronicle*. Vol. 5. Royal Numismatic Society. Páxinas 27-28.

### Ligazóns externas 
* Documentos de Frederic Williem Madden en *The National Archives''
Galera (barco)

**Galera** pode designar calquera tipo de navío movido a remos. Algunhas variacións posúen mastros e velas para auxiliar a propulsión; eran navíos moi usados no Mediterráneo.

A orixe do vocábulo é escuro, procede do grego medieval γαλέα [*galéa*], talvez relacionado con *galeos*.

## Características 
miniatura|200x200px|Galera con mastros e velas|esquerda
Algunhas fontes definen con máis precisión o que é unha galera: un tipo de veleiro de tres ou máis mastros e vela redonda, en todos eles, movida a remos ou a vela. Longa e de baixo bordo, este navío servía tanto a mariña de guerra, como a mercante.

## Galeotes 
Galeote é o nome que se lle daba aos remeiros das galeras como condenado ou como cativo.

Contrariamente á crenza xeneralizada, non se empregaban escravos como remeiros nas galeras, nin polos bizantinos nin polos árabes, nin sequera polos seus predecesores romanos e gregos. Ao longo da existencia do imperio, as tripulacións bizantinas eran maioritariamente constituídas por homes nacidos libres de clases baixas, que eran soldados profesionais, obrigados por lei a prestar servizo militar (*strateia*) en troques de pagamento ou terras.

Os pagamentos eran dúas a tres libras (0,91 a 1,4&nbsp;kg) de ouro. No entanto, tamén se empregaban estranxeiros prisioneiros de guerra.[miniatura|Representación artística dunha frota de galeras de guerra da [Grecia antiga|Grecia Antiga.|centro]]
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Casson, Lionel, *The Ancient Mariners: Seafarers and Sea Fighters of the Mediterranean in Ancient Times* Princeton University Press, Princeton, NJ. 1991. 
* Haldon, John (1999). *Warfare, State and Society in the Byzantine World*. Londres: UCL Press. ISBN 1-85728-495-X
### Ligazóns externas 
* Descrição da Galera na página da Revista da Armada
*John F. Guilmartin, "The Tactics of the Battle of Lepanto Clarified: The Impact of Social, Economic, and Political Factors on Sixteenth Century Galley Warfare". A very detailed discussion of galley warfare at the Battle of Lepanto
*Rafael Rebolo Gómez – *"The Carthaginian navy"*., 2005, Treballs del Museu Arqueologic d'Eivissa e Formentera. 
**"Some Engineering Concepts applied to Ancient Greek Trireme Warships" *, John Coates, University of Oxford, The 18th Jenkin Lecture, 1 de outubro de 2005.
Drag queen

[miniatura|[RuPaul é unha drag famosa, coñecida polo programa ''RuPaul's Drag Race*.]]
Unha ***drag queen*** é unha persoa, normalmente home, que utiliza roupa e maquillaxe para imitar ou esaxerar os símbolos da feminidade e os roles de xénero con fins de entretemento. Historicamente, a maioría das drag queens foron homes vestidos de mulleres. Na actualidade, as *drags queens* asócianse con homes gais e coa cultura gai, aínda que poden ter calquera identidade de xénero e de sexo.

As persoas que *fan drag*, fano por motivos que van dende o desexo de expresarse ata o de facer espectáculos para público. Os espectáculos de drag adoitan incluír cancións con sincronía labial ou ao vivo, e tamén baile. Normalmente teñen lugar en eventos como marchas do orgullo, concursos de beleza drag e lugares como cabarés e discotecas. As *drag queens'' varían segundo o seu tipo, cultura e dedicación, que van dende profesionais ata persoas que o fan de xeito ocasional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Transformismo
Eva Herzigová

**Eva Herzigová**, nada en Litvínov o 10 de marzo de 1973 é unha supermodelo e actriz checa.

## Traxectoria 
Herzigová naceu en Litvínov, entón en Checoslovaquia, filla dunha contable e un electricista. Comezou a traballar como modelo tras gañar un concurso de beleza en Praga en 1989. Foi membro de Metropolitan Models, de Thomas Zeumer.

Tras chegar a París, a súa popularidade aumentou. A súa primeira aparición importante como modelo foi para a primeira campaña do Wonderbra. En 1994, o executivo de publicidade Trevor Beattie, que traballaba para TBWA/London, creou un anuncio para a campaña "Hello Boys" de Sara Lee. Incluía un primeiro plano de Herzigová levando un Wonderbra negro. O anuncio empregaba só dúas palabras: "Hello boys" ("Ola, rapaces"). O influente póster mostrouse nunha exposición no Victoria and Albert Museum de Londres e foi votado no número 10 nun concurso do "Póster do Século". O cartel foi votado en 2011 como o anuncio máis icónico das cinco décadas anteriores por parte de Outdoor Media Centre.

Herzigová tamén participou en campañas para Guess?, o catálogo de Victoria's Secret e *Sports Illustrated*. Apareceu en numerosas revistas de moda internacionais, tendo portadas en *Vogue*, ''Harper's Bazaar*, *Elle*, *Marie Claire*, *Numéro* e *Allure*. Desfilou para diferentes deseñadores como Louis Vuitton, Benedetta Dubini, Giles Deacon, Emilio Pucci e Versace.

Herzigová protagonizou un filme artístico sobre moda de Imagine Fashion chamado *Decadent Control* con Roberto Cavalli. Amosaba creacións de Agent Provocateur e H&M. Herzigová posou para a edición de agosto de 2004 de *Playboy*. En 2006, interpretou a Venus na cerimonia inaugural dos Xogos Olímpicos de Inverno. En 2016, Herzigová apareceu en campañas para Giorgio Armani e Dior Beauty.

## Vida persoal 
Herzigová casou con Tico Torres, batería de Bon Jovi, en setembro de 1996. A parella divorciouse en xuño de 1998.

Herzigová ten tres fillos con Gregorio Marsiaj: George (nado o 1 de xuño de 2007), Philipe (nado o 13 de marzo de 2011) e Edward (nado o 20 de abril de 2013).

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Eva Herzigová en *Fashion Model Directory''
Dhaunae de Vir

**Dhaunae de Vir**, nada nos Ancares é unha profesional polifacética, desenvolvedora de negocio de videoxogos e transmedia, ex xogadora semiprofesional de eSports. 

## Traxectoria 
Dende hai anos vive entre Estocolmo, Madrid e Londres onde traballa para a empresa de videoxogos Paradox Interactive.

Forma parte do Comité de Sabias da Cátedra de Feminismos 4.0 da Universidade de Vigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* GIRL STEM: Dhaunae de Vir e Gisela Vaquero en YouTube.
Carlos Nárdiz

**Carlos Nárdiz Ortiz**, nado en Santander en 1951, é un doutor enxeñeiro de camiños, canais e portos.

## Traxectoria 
É profesor da Universidade da Coruña e forma parte da sección de patrimonio e bens culturais do Consello da Cultura Galega.

## Obra escrita publicada 
Escribiu artigos en varias publicacións periódicas e obras colectivas, máis dunha ducia deles na *Revista de Obras Públicas: Organo profesional de los ingenieros de caminos, canales y puertos* ().
;Libros:
* 
* "Desarrollo histórico de la red ferroviaria del noroeste de España" en  Tamén coordinador.
*  Obra colectiva.
*  Con Carlos Valeiro Solsona.
*  Obra colectiva.
* 
* "Puentes del siglo XIX" en 
* 
* 
*  Con Rafael Astor Casalderrey.
*  Con Rafael Astor Casalderrey.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Carlos Nárdiz Ortiz no sitio web do Consello da Cultura Galega
Subrexión de Nivala-Haapajärvi

A **subrexión de Nivala-Haapajärvi** (en finés *Nivala–Haapajärven seutukunta*) é unha das sete subdivisións da rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 29&nbsp;100 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* O 1 de xaneiro de 1996 Haapavesi converteuse en cidade e Pyhäsalmi mudou o seu nome polo de Pyhäjärvi.
* O 1 de xaneiro de 2001 Haapavesi pasou á subrexión de Siikalatva.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Kuusamo
* Sitio web de Taivalkoski
Cicno

Co nome de **Cicno** coñécense varios personaxes da mitoloxía grega que foron transformados en cisnes:

***Cicno**, fillo de Poseidón, morto por Aquiles na Guerra de Troia

***Cicno**, fillo de Ares, morto por Heracles

***Cicno**, fillo de Apolo

***Cicno**, fillo de Esténelo e irmán de Faetonte. Foi rei de Liguria
Bad Windsheim

**Bad Windsheim** é unha cidade de Alemaña localizada no distrito de Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim, na rexión administrativa da Franconia Media do Land de Baviera.

## Barrios 
Bad Windsheim ten 14 barrios:

* Bad Windsheim
* Berolzheim
* Erkenbrechtshofen
* Humprechtsau
* Ickelheim
* Kleinwindsheimermühle
* Külsheim
* Lenkersheim
* Oberntief
* Rehhof
* Rüdisbronn
* Unterntief
* Batán
* Wiebelsheim

## Galería 

Bad Windsheim-003.jpg|Mercado de cereais
BadWindsheimBrunnen.jpg|Centro histórico
Bad Windsheim, straatzicht Rothenburger Strasse foto9 2016-08-05 14.20.jpg|Rothenburger Strasse
20040904 Freilandmuseum2.jpg|Museo Freiland

## Notas
Glauco

**Glauco** pode referirse a:

* **Glauco (cor)**, cor ou textura verde esbrancuxada ou agrisada.
* **Glauco (molusco)**, molusco mariño do xénero *Glaucus.*
*'*Glauco (deus), deus mariño da mitoloxía grega.
* *Biografías:''
** **Glauco de Licia**, rei de Licia.
** **Glauco de Esparta**, un espartano con fama de xustiza.
** **Glauco de Atenas**, poeta grego.
** **Glauco de Nicópole**, poeta grego.
** **Glauco de Rexio**, poeta e músico grego.
** **Glauco (escritor)**, escritor grego.
** **Glauco de Caristo**, atleta grego.
** **Glauco de Quíos**, escultor grego.
** **Glauco de Lemnos**, escultor grego.
** **Glaucus de Argos**, escultor grego.
** **Glauco (médico de Hefestión)**, médico grego que tratou a Hefestión de Pella.
** **Glauco de Alexandría**, médico grego.
** **Glauco (médico do século -II)**, médico grego.
** **Glauco (médico do século -I)**, médico grego.
Glauco (fillo de Minos)

**Glauco** foi un personaxe da mitoloxía grega, fillo de Minos (rei de Creta) e de Pasífae.

Cando era meniño e mentres perseguía un rato, caeu nun cántaro de mel e afogou; Hixino afirma que tal aconteceu cando o rapaz estaba a xogar coa pelota . Os adiviños deron con el e Minos puido recuperar o corpo. Os Curetes, que posuían dotes adiviñatorias, ou o mesmo Apolo, dixéronlle que aquel home que mellor soubese describir a cor dunha das vacas dos seus rabaños podería devolverlle vivo o fillo. Esta vaca tiña a particularidade de cambiar de cor tres veces ó día: á mañá era branca, logo vermella e á fin do día, negra. E ó día seguinte repetíase o cambio de cor .

Tras consultar inutilmente ós homes máis sabios do reino, só Poliido (ou Polyidos) soubo explicar o cambio de cor: a vaca tiña a cor das amoras, que comezan sendo brancas, vólvense vermellas ó ir madurecendo e terminan sendo completamente negras. 

miniatura|Amoras en distinto grao de madureza

Segundo Pseudo-Apolodoro, foi o propio Poliido que soubo onde estaba o corpo do meniño . Tamén o di Hixino, guiado Poliido polo voo dunha curuxa:

Minos, seguindo o consello de Apolo, díxolle que devolvese a vida ó seu fillo Glauco. Como Poliido contestase que non podía facer tal cousa, Minos encerrouno nunha cela co cadáver . Poliido non sabía que facer, pero observou que entraba unha cóbrega e que ía cara Glauco, polo que a matou cunha pedra, por medo de que lle fixera algún mal ó cadáver e logo ter que pagar el as consecuencias. Ó pouco entrou outra cobra que, ó ver a primeira morta, volveu saír e entrou de novo portando unha herbiña na boca. A segunda serpe tocou coa herba o corpo da serpe morta e esta reviveceu inmediatamente. Entón, Poliido colleu axiña a herba e fregou con ela o cadáver de Glauco, que axiña volveu á vida .

Admirado dos poderes de Poliido, Minos prohibiulle abandonar Creta ata ensinar a Glauco todo o que sabía . Poliido ensinouno e dispúxose a volver á súa patria Argos, pero no último momento pediu a Glauco que lle cuspise na boca. Glauco fíxoo e deste xeito devolveulle todo o que aprendera del. Ou ben foi el quen cuspiu na boca de Glauco, de modo que este esqueceu todo o aprendido. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* BENAVENTE JAREÑO, P. e FERRO RUIBAL, X.: *O libro da vaca. Monografía etnolingüística do gando vacún*. Xunta de Galicia, 2010, pp. 105-106.
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HIXINO: *Fábulas mitológicas*. Tradución, introdución e notas de Francisco Miguel del Rincón Sánchez. Alianza Editorial 2009.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Trofeo Teresa Herrera 1966

O **Trofeo Teresa Herrera de 1966** foi a 21ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 21 de agosto de 1966 a partido único. O campión foi o Real Madrid, que derrotou por 0-2 ao Deportivo da Coruña, logrando o seu terceiro título.

## Participantes 
## Partidos 
### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Subrexións de Finlandia

Finlandia está dividida en 70 **unidades subrexionais** (, ). As subrexións están formadas por grupos de municipios dentro das 19 rexións do país.

## Laponia 
## Ostrobotnia do Norte 
## Kainuu 
## Carelia do Norte 
## Savonia do Norte 
## Savonia do Sur 
## Ostrobotnia do Sur 
## Ostrobotnia 
## Pirkanmaa 
## Satakunta 
## Ostrobotnia Central 
## Finlandia Central 
## Finlandia Propia 
## Carelia do Sur 
## Päijänne Tavastia 
## Tavastia Propia 
## Uusimaa 
## Kymenlaakso 
## Åland 
## Notas
Desertores

**Desertores** é unha banda de rock de Vigo formada no ano 1987 por Humberto Heredia (guitarra, trompeta e voces), Juan Díaz (baixo e voces), Valerio Araújo (voces) e Miguel González (batería). O grupo publicou unha maqueta de tres temas e dous álbums de estudio, *El Desertor* (1991) e *El Vicio de la Carne* (1993), antes de disolverse en 1996.

## Historia 
Desertores formouse en Vigo no ano 1987 con músicos que xa tiñan experiencia noutras bandas. A súa formación inicial estaba composta polo vocalista Valerio Araújo (Clepsidra e Valores en Alza), o guitarrista Humberto Heredia (Mauser, Costa Oeste, Os Resentidos e Bombeiros Voluntarios), o baixista Juan Díaz (Averno e Costa Oeste) e o batería Ángel González (Mauser, Costa Oeste e Siniestro Total). Ángel González foi substituído por Miguel González na batería, posto que tamén ocupou Cholo Soto (Rockis Molokis, L'Uomo, Lazos, X-Film e Semen Up). cunha formación composta por Humberto Heredia, Juan Díaz, Valerio Araújo e Paco Araujo, e leva tocando dende entón.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Facebook da banda
Centro de Transfusión de Galicia

O **Centro de Transfusión de Galicia** é un centro dedicado á medicina transfusional. É un órgano dependente de Axencia de Doazón de Sangue e Órganos, pertencente á Consellería de Sanidade da Xunta de Galicia. Encárgase de almacenar, procesar, xestionar e distribuír o sangue e outros compoñentes sanguíneos derivados (hemoderivados) entre os hospitais e centros sanitarios de Galicia. Funciona ininterrompidamente durante as 24 horas do día. Está localizado no Campus Sur de Santiago de Compostela.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Transfusión de sangue
* Transfusión de plaquetas
* Doazón de sangue
* Axencia de Doazón de Sangue e Órganos
### Ligazóns externas
* Páxina web da Axencia de Doazón de Sangue e Órganos
El enigma Agustina

***El enigma Agustina*** é unha película dirixida por Emilio J. García Gómez-Caro e Manuel González García. Rodada en Granada, París e Madrid, aborda algúns dos fitos científicos máis relevantes ocorridos en Europa no primeiro terzo do século XX, facendo especial fincapé en disciplinas como a relatividade xeral, a mecánica cuántica e a cosmoloxía.

Tamén permite redescubrir un período da historia recente no que España se achegou á vangarda científica -a chamada idade de prata da ciencia española- grazas ao traballo da Junta de Ampliación de Estudos (JAE) e á dedicación de persoas como Blas Cabrera, Julio Palacios, Enrique Moles, José Castillejo ou Felisa Martín Bravo entre outras. Unha época que permitiu a incorporación de moitas mulleres ao labor investigador e probar que o talento científico non era exclusivo dos homes, mulleres que como a protagonista  permaneceron no esquecemento durante décadas.

A película foi financiada pola Fundación Española para a Ciencia FECYT-Ministerio de Economía, Industria e Competitividade) e conta coa colaboración da Sociedade Española de Astronomía, a Consejería de Cultura da Junta de Andalucía e o Instituto Andaluz de la Mujer.

## Sinopse 
Madrid, 1980. Nas obras de remodelación do Palacio de El Pardo, oculto tras un falso teito, aparece un baúl cheo de obxectos e documentos: fotos antigas, discos de lousa, programas de man dun espectáculo de copla dos anos vinte, cartas, artigos científicos e unha tese de doutoramento. Sen que ninguén lles preste especial atención, devandito arcón e o seu contido é almacenado e esquecido durante anos.

Granada, 2015. Unha estudante de doutoramento de Historia de España Contemporánea ponse en contacto cun divulgador científico para que a axude co enigma ante o que se atopa. No transcurso da súa tese sobre Blas Cabrera, a historiadora localizou o baúl de El Pardo. Entre todos os documentos, atópase unha tese de doutoramento en Física dirixida por Blas Cabrera a unha tal Agustina Ruiz Dupont, ademais dunhas cartas asinadas por Albert Einstein e Marie Curie onde se menciona o nome de Agustina, e varias fotos nas que unha misteriosa muller —da que non se ten ningunha referencia histórica— aparece rodeada de toda a elite científica europea de principios do século XX...

Nace así o enigma Agustina.

## Premios 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*El enigma Agustina en Vimeo
Campo Municipal Juan Baleato

O **campo de fútbol municipal Juan Baleato** é un recinto deportivo situado en Bembibre, Val do Dubra. É feudo local do equipo de fútbol SD Dubra.

## Historia
Desde o 6 de decembro de 2012 leva o nome de Juan Manuel Baleato (1957-2011), exalcalde e ex-xogador dubrés.​ Ata entón era coñecido como Campo de Fútbol Municipal de Bembibre..

## Notas
Iudaea Capta

***Iudaea Capta*** (ou ***Iudea Capta***) é a denominación dunha serie de moedas do Imperio Romano emitidas orixinariamente polo emperador Vespasiano (69-79) con carácter conmemorativo, para celebrar a captura de Xudea e a destrución do Segundo Templo dos xudeus polo seu fillo, Tito (79-81) no ano 70 d. de C., durante a primeira guerra xudeu-romana. 

## Lendas e iconografía 
A tipoloxía máis xeral dos reversos destas moedas é unha figura feminina (que podería representar a Xerusalén) ollando cara á dereita e con actitude lutuosa, sentada na base dunha palmeira. Á súa esquerda é frecuente a figura dun home barbado cativo en pé (quizais representando a Xudea), coas súas mans atadas nas costas, aínda que tamén pode aparecer o emperador vitorioso en pé ou a deusa Vitoria, cun trofeo de armas, escudos e cascos.

A lenda pode aparecer en diferentes versións: IUDAEA CAPTA ("Xudea [foi] conquistada"), nalgúns casos a máis explícita IUDAEA DEVICTA ou DEVICTA IUDAEA ("Xudea [foi] derrotada"), ou mesmo DE IUDAEIS ("[o botín] dos xudeus") e unicamente IUDAEA ("Xudea"). Nalgunhas ocasións a lenda aparece en grego, IOYΔAIAΣ EAΛΩKYIAΣ, a tradución do latín IUDAEA CAPTA, e tamén pode estar ausente, en cuxo caso a atribución a esta serie se basea soamente na iconografía da moeda. Emitíronse con valores moi diversos e coñécense arredor de 48 tipos diferentes.

[esquerda|miniatura|[Moeda de bronce da serie **IUDAEA CAPTA** emitida por Agripa II, coa deusa Niké no reverso.]]

De todas elas, só as de bronce foron cuñadas en Cesarea, na provincia romana de Xudea. Estas moedas teñen un aspecto menos refinado que as da capital do imperio e as súas lendas son en grego, no canto do latín. O motivos máis habituais dos seus deseños son a deusa Niké escribindo sobre un escudo, ou Minerva cunha lanza, un escudo, un trofeo e unha palmeira, etc. A maioría destas moedas foron cuñadas durante o período do emperador Domiciano (81-96 d. de C.).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda da Antiga Roma
*Moeda dos gobernadores romanos de Xudea

### Bibliografía 
* Barag, D. (1978). "The Palestinian 'Judaea Capta' Coins of Vespasian and Titus and the Era on the Coins of Agrippa II Minted under the Flavians". En *The Numismatic Chronicle*. Royal Numismatic Society. Vol. 18. Páxinas 14-23. 
* Brin, H. B. (1986). *Catalog of Judea Capta Coinage*. Emmett Pub. ISBN 9780934682138
* Hoenig, D. B. (1981). "The Other Side of the Coin: Israel answers ancient Rome's Judea Capta series with Liberata medals". En *Biblical Archaeology Review*. 7:2.
* Moresino-Zipper, A. (2009). "Die Judaea-Capta-Münze und das Motiv der Palme, Rïmisches Suegessymbol oder Repräsentation Judäas?". En Gerd Theissen; et al. (ed.). *Jerusalem und die Länder: Ikonographie - Topographie - Theologie*. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen. Páxinas 57-72. ISBN 9783525533901
Oulunkaari

A **subrexión de Oulunkaari** (en finés *Oulunkaaren seutukunta*) é unha das sete subdivisións da rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 23&nbsp;577 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* O 1 de xaneiro de 2001 Pudasjärvi mudouse da subrexión de Koillismaa á subrexión de Ii.
* O 1 de xaneiro de 2003 a subrexión cambiou o seu nome de Ii a Oulunkaari.
* O 1 de xaneiro de 2004 Pudasjärvi converteuse en cidade.
* O 1 de xaneiro de Ii e Kuivaniemi fusionáronse no municipio de Ii.
* O 1 de xaneiro de Ylikiiminki abandonou a rexión ao unirse á cidade de Oulu na subrexión de Oulu.
* O 1 de xaneiro de Yli-Ii abandonou a rexión ao unirse á cidade de Oulu na subrexión de Oulu.
* O 1 de xaneiro de Vaala mudouse á subrexión dende a subrexión de Kajaani.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da subrexión de Oulunkaari
** Sitio web de Ii
** Sitio web de Pudasjärvi
** Sitio web de Simo
** Sitio web de Utajärvi
** Sitio web de Vaala
Choque de civilizacións

O **choque de civilizacións** é o nome que recibe unha hipótese acerca das relacións internacionais. Tal como se coñece hoxe en día, foi formulada nun artigo de Samuel Huntington publicado na revista estadounidense *Foreign Affairs* en 1993, e transformado posteriormente nun libro en 1996.

Huntington inspirouse nas teses de diversos historiadores, sociólogos e antropólogos, sobre todo dos textos de Arnold J. Toynbee e Carroll Quigley.  Para Huntington, de todos os elementos obxectivos que definen as civilizacións o máis importante adoitan ser as relixións.

Diversos autores criticaron as teses de Huntington, na súa base ou tamén por detalles concretos. Salientan aquelas críticas que formularon o diálogo entre civilizacións e a alianza de civilizacións, pois pensan que a maior parte da humanidade prefire coexistir amigablemente.

miniatura|center|750px|O choque de cvilizacións segundo Huntington (1996).

## Notas
International Numismata Orientalia

***International Numismata Orientalia*** é unha serie editorial relativa á numismática de Oriente Medio e da Asia Meridional composta por contribucións de numismáticos especialistas, publicada pola editora londiniense Messrs Trübner & Co. a finais do século XIX.

## Concepción 
A creación da serie baseouse nunha preexistente, titulada *Numismata Orientalia* e producida polo orientalista William Marsden na primeira parte do século XIX, coa que se iniciaran os estudos e as investigacións acerca da moeda oriental e de toda Asia.

Nun principio, a nova serie estaba concibida para ser unha reedición da *Numismata Orientalia* de Marsden, mais finalmente transcendeu este propósito e a partir da parte 2 foi rebautizada como *International Numismata Orientalia*.

## Composición 
A planificación da serie quedou definida por Edward Thomas no limiar da Parte 1:

* Parte 1: Edward Thomas (1974). '**.
* Parte 2: Stanley Lane-Poole (1875). **'.
* Parte 3: Barclay V. Head (1877). '**.
* Parte 4: E. T. Rogers (1877). **'.
* Parte 5: Percy Gardner (1877). '**.
* Parte 6: T. W. Rhys Davids (1877). **'.
* Parte 7: Frederic W. Madden (1881). ''*.
* Parte 8: Arthur Phayre (1882). *Coins of Arakan, of Pegu, and of Burma*.
* Parte 9: Walter Elliot (1886). *''.

## Notas
Radamantis

Na mitoloxía grega, **Radamantis** (ou **Radamanto**) foi un dos tres fillos de Zeus e Europa, princesa de Tiro. O rei de Creta Asterión, esposo de Europa, aceptouno como fillo propio, así como ós seus irmáns, Minos e Sarpedón. Existe unha tradición cretense que afirma que Radamantis era fillo de Hefesto, que neste caso non sería fillo de Zeus senón fillo de Talos e neto de Cres, o heroe fundador de Creta.

Foi expulsado de Creta cando o seu irmán, Minos, se fixo co poder (dise que o expulsou por celos da súa popularidade). Radamantis foi parar a Beocia, onde casou con Alcmena (a que fora nai de Heracles, xa viúva de Anfitrión).
miniatura|300px|Os tres xuíces do Hades, Minos, Radamantis e Éaco, separando as almas dos benaventurados, á esquerda do espectador, e dos condenados ós infernos, á dereita
Tivo dous fillos, Gortis (que fundou a cidade arcadia de Gortina, ó que outros fan fillo de Estínfalo, que fundou a cidade epónima, na Arcadia, cerca da cal estaba a lagoa do mesmo nome, famosa por Heracles) e Éritro (que fundou a cidade de Eritras, en Beocia).

Radamantis tiña sona de home prudente e xusto  e foi o autor da compilación dos códigos de Creta que serviron de modelo para outras cidades gregas. Por esta razón, á súa morte, foi nomeado xuíz do Hades, para decidir, xunto a Minos e Éaco, o destino das almas dos mortos. Segundo Platón, Radamantis xulgaba as almas dos orientais e Éaco xulgaba ós occidentais, reservándose Minos o voto decisivo.

 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
* VIRXILIO: *Eneida*. Alianza Editorial, 1ª Ed 1986 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Trofeo Teresa Herrera 1967

O **Trofeo Teresa Herrera de 1967** foi a 22ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 24 e o 29 de xuño de 1967. O campión foi o Racing de Ferrol, que derrotou na final por 3-0 ao Celta de Vigo.

Foi a primeira edición disputada só por equipos galegos e a segunda con catro equipos participantes. 

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas