Medio dólar do Centro Musical de Cincinnati

O **medio dólar do Centro Musical de Cincinnati** é unha moeda estadounidense de prata dese valor facial emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1936 en conmemoración do quincuaxésimo aniversario de Cincinnati, Ohio, como centro musical. O Congreso autorizou unha explosión de moedas conmemorativas en 1936, o primeiro ano en que a Casa da Moeda chegou a cuñar ata quince diferentes. Por petición dos grupos autorizados a adquirilas, cuñáronse novamente varias destas moedas cuñadas en anos anteriores, agora con data de 1936, entre elas o medio dólar conmemorativo do *Oregon Trail*, emitido por primeira vez en 1926.

## Proceso lexislativo 
[miniatura|[Thomas G. Melish, promotor do medio dólar do Centro Musical de Cincinnati.|esquerda]]
Thomas G. Melish, coleccionista de moedas e empresario de Cincinnati, tivo a idea de promover a cuñaxe dunha moeda conmemorativa que el controlaría e da que podería beneficiarse economicamente. Melish era un prominente home de negocios que herdara a *Bromwell Wire Company*. e que constituíu a Asociación da Moeda Conmemorativa do Centro Musical de Cincinnati *ad hoc* para acadar a concesión da comercialización da nova moeda. Para tal efecto, logrou que se presentase o correspondente proxecto de lei (H.R. 10264) o 31 de xaneiro de 1936. 

Este proxecto prevía a cuñaxe de 10.000 exemplares na Ceca de Filadelfia, 2.000 na Ceca de Denver e 3.000 na Ceca de San Francisco. Unha cuñaxe tan baixa tería convertido a moeda de Denver nunha rareza significativa, o que aumentaría os beneficios de Melish. 

O 17 de febreiro, a Comsión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes recomendou que se modificase o proxecto de lei para establecer unha tiraxe de 15.000 moedas, sen especificar en que ceca ou cecas debían cuñarse. A devandita comisión, no seu informe sobre o proxecto de lei, sinalaba que a peza era "en conmemoración do quincuaxésimo aniversario de Cincinnati, Ohio, como centro da música, e a contribución do seu festival anual de maio á arte musical durante os últimos 50 anos". 

Melish, grazas á súa influencia política, puido manter a disposición de que debían cuñarse "nas cecas", om que lle permitiu a cuñaxe nas tres existentes. Esta foi a derradeira vez que un proxecto de lei sobre cuñaxe de moeda se aprobou no Congreso na década de 1930 cunha redacción semellante; as emisións posteriores limitáronse a unha soa casa de moeda.

O proxecto de lei foi aprobado polo Congreso e asinado polo presidente Franklin Roosevelt o 31 de marzo de 1936. Anthony Swiatek e Walter Breen, no seu traballo acerca das moedas conmemorativas estadounidenses, concluíron que "a presión da citada Asociación sobre o Congreso induciu á aprobación da Lei".

## Preparación e controversia 
[miniatura|Theodore Thomas, a alternativa proposta pola [Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos|Comisión de Belas Artes para o anverso da moeda.]]
Melish encomendoulle o deseño da moeda a Constance Ortmayer, quen, segundo lembraría máis tarde, dixo: "Recomendáronme; alguén pasou por Cincinnati... estaban a buscar a alguén e recomendáronme a min". Ao parecer, Ortmayer tiña xa preparado un deseño antes mesmo de que a lei se aprobase no Congreso, xa que Melish lle escribira unha carta á subdirectora da Casa da Moeda, Mary Margaret O'Reilly, o 4 de abril de 1936, na que lle dicía que o orixinal "carecía de distinción e mérito artístico", e que Ortmayer redeseñaría a moeda. O 7 de maio Melish escribiu novamente para preguntar se o novo deseño proposto por Ortmayer era satisfactorio. Os modelos presentáronse preceptivamente á Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos, que estaba encargada desde 1921 de asesorar sobre o deseño das moedas, aínda que o Goberno non estaba obrigado a seguir os seus ditames. O 13 de maio, o presidente da Comisión, Charles Moore, escribiu á directora da Casa da Moeda, Nellie Tayloe Ross, para lle comunicar a súa consideración desfavorable con respecto aos deseños de Ortmayer.

Moore puxo a atención no propósito declarado da moeda —conmemorar o 50 aniversario de Cincinnati como centro musical— e logo sinalou que o anverso representaba a Stephen Foster, compositor e autor de cancións, que morrera en 1864, en tanto que Cincinnati non destacou como centro musical polo menos ata 1873. "A Comisión non acerta a relacionar un cincuentenario en 1936 cun movemento que comezou en 1873".

Moore admitiu que Foster vivira en Cincinnati, mais só durante un breve período no que traballou como contable, e que as súas principais contribucións á música estadounidense se produciran máis tarde, cando viviu en Pittsburgh e en Nova York. Ademais, a moeda debía conmemorar as contribucións de Cincinnati á arte da música, e Foster "foi un trobador estadounidense, mais non contribuíu á música como arte". Moore consideraba que, se alguén debía ser representado, debía ser Theodore Thomas, que dirixiu o Festival de Maio de Cincinnati desde os seus comezos en 1873 e en 1878 se converteu en director da Escola Superior de Música de Cincinnati. Afirmou que "Theodore Thomas foi, artisticamente, o fundador de Cincinnati como centro musical. O seu retrato debería aparecer en calquera moeda conmemorativa de Cincinnati 'como centro de música'".

O 16 de maio, o xornal *The Cincinnati Enquirer* chegou a informar de que Thomas aparecería na moeda, no canto de Foster. O xornal tamén informaba da controversia ante a Comisión de Belas Artes e de que Melish viaxara a Washington o día anterior e que anunciara que non se opuña ao cambio. Igualmente o 16 de maio, Melish telefonou a Lee Lawrie, escultor membro da Comisión. As notas de Melish indican que a obxección de Moore era en nome de Alice Roosevelt Longworth e a familia Longworth, que contrataran a Thomas para dirixir o Festival de Maio e que querían a Thomas na moeda, aínda que, como —segundo Melish— Lawrie dixo, "Thomas parece unha morsa e sería unha cabeza moi difícil de facer". Melish amosouse desafiante ao afirmar que tamén coñecía ben a Alice Longworth, e Foster permaneu finalmente na moeda.

A Ceca de Filadelfia recibiu os modelos de Ortmayer. O 23 de maio, o seu superintendente, Edwin Dressel, enviou á dirección Casa da Moeda un informe do gravador xefe da Casa da Moeda dos EEUU, John R. Sinnock, no que se afirmaba que os modelos do escultor tiñan un relevo demasiado alto, e suxeríase que Ortmayer acudise á Casa da Moeda para discutir o asunto. Nunha carta da subdirectora O'Reilly a Melish do 18 de xuño informábase de que, logo dalgunhas modificacións, Sinnock escribiu que a moeda estaba no límite do máis alto relevo que a ceca podía cuñar, e que se esperaba probar os cuños para a moeda de Cincinnati producindo algúns exemplares de proba a principios de xullo.

## Deseño 
[miniatura|[Fotografía de Stephen Foster, o protagonista do anverso da moeda.]]

### Anverso 
O anverso do medio dólar do Centro Musical de Cincinnati amosa un busto de Stephen Foster, ollando cara á dereita do espectador, e debaixo, as palabras STEPHEN FOSTER AMERICA'S TROUBADOUR. As iniciais do artista, "CO", aparecen á esquerda de Foster. O nome do país e a expresión do valor facial aparecen preto do canto, na parte superior e na inferior, respectivamente.

### Reverso 
No reverso represéntase unha figura axeonllada, que podería ser a deusa da música. Na parte superior esquerda do campo aparece a data de 1886, na inferior dereita a de 1936 e debaixo desta última a marca de ceca —só no caso de Denver e San Francisco, xa que as moedas cuñadas en Filadelfia carecen dela—. A deusa axeónllase sobre os lemas nacionais cuxa aparición está prescrita pola lei nas moedas estadounidenses ( IN GOD WE TRUST / E PLURIBUS UNUM / LIBERTY), e preto do canto figura a inscrición CINCINNATI A MUSIC CENTER OF AMERICA.

[miniatura|160x160px|[Cornelius Vermeule comparou a moeda de Cincinnati co medio dólar do Sesquicentenario.]]O numismático B. Max Mehl, na súa monografía sobre as moedas conmemorativas estadounidenses publicada en 1937, amosouse de acordo coa crítica do reverso: "aparentemente, esta lira debeu ser comprada nunha tenda de 5 e de 10 centavos, xa que parece ser só un xoguete".
O historiador da arte Cornelius Vermeule, no seu traballo de 1971 sobre moedas e medallas estadounidense, criticou tamén o deseño de Ortmayer:

## Lanzamento, distribución e coleccionismo 
[miniatura|330x330px|[Estoxo de presentación da serie completa das moedas das tres cecas.|esquerda]]A tiraxe de 15.000 pezas cuñouse ao longo de xullo de 1936. Nas cecas de Filadelfia e de Denver producíronse 5.005 pezas, e na de San Francisco 5.006, e eses poucos exemplares que exceden das cantidades redondas retivéronse para a súa inspección e comprobación na reunión de 1937 da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos, como era preceptivo. As primeiras 200 pezas de cada ceca recolléronse en xogos de tres, que se incluíron en estoxos para a súa comercialización, que incluía unha carta notarial de Melish que daba fe da numeración correspondente a esas moedas. Melish enviou varios destes xogos especiais a funcionarios do Goberno.miniatura|330x330px|Certificado que se incluía no estoxo de presentación.|333x333px

Melish estivera recibindo solicitudes de coleccionistas xa desde o mesmo momento en que o presidente Roosevelt asinou a lei, pero a partir de mediados de maio os interesados que escribían só recibían como resposta tarxetas postais nas que se dicía que había un exceso de solicitudes para a adquisición da nova moeda. O verán de 1936 foi o punto álxido do auxe das moedas conmemorativas, e Melish anunciou que as novas pezas se venderían en xogos de tres por marca de ceca a 7,75 dólares —un prezo elevado naquela época, en comparación co doutras emisións anteriores—. Comezouse a enviar os pedidos aos clientes que escribiran os primeiros, e logo comezaron a venderse por 10 dólares. No entanto, poucos coleccionistas conseguiron que se formalizasen os seus pedidos, e á maioría devolvéuselles o pagamento coa escusa de que as moedas se esgotaran. O prezo para os pedidos cursados subiu axiña a 40 dólares e a partir de aí comezaron a estar dispoñibles moitas moedas. O numismático Q. David Bowers afirmou que o máis probable é que Melish e outras persoas con información privilexiada as vendesen subrepticiamente. Melish tamén permitiu que os promotores do medio dólar do Tricentenario do Condado de York comprasen, ao prezo de emisión orixinal, varios xogos, en tanto que a poboación só podía pedir como máximo un xogo a ese prezo. A cambio, tratou de comprar esa e outras moedas conmemorativas en cantidades superiores ao límite habitual de pedidos. Así e todo, cando a *Oregon Trail Memorial Association*, beneficiaria da emisión do lonxevo medio dólar en honor desa ruta, tratou de comprar unha serie, Melish respondeu que as moedas xa se esgotaran.

En decembro, o mercado de moedas conmemorativas tocara fondo e os comerciantes que compraran cantidades importantes víronse incapaces de vendelas con beneficio. En 1940, os xogos de moedas vendíanse a 15 dólares cada un. A partir de entón recuperáronse e, a principios da década de 1960, alcanzaron os 100 dólares por serie, e en 1975 os 550 dólares pola serie de tres. No libro *A Guide Book of United States Coins*, de Richard S. Yeoman, publicado en 2015, as series cotízanse entre 875 e 2.700 dólares, dependendo do seu estado de conservación. As moedas individuais catalóganse a aproximadamente un terzo dos prezos das series.

As circunstancias da emisión non estaban claras ao principio: Mehl escribiu que a moeda era para honrar o 50 aniversario do "Centro Musical de Cincinnati" que foi "fundado en 1886" e que "xa fora por unha boa distribución ou xa por unha gran demanda, os xogos non chegaran a todos os que os querían". Kevin Flynn, no seu volume sobre moedas conmemorativas, afirmou que a moeda de Cincinnati "se fixo por puro afán de lucro e cobiza". Swiatek e Breen, no seu libro de 1988, suxiren que o grupo de Melish "só tiña unha idea en mente: enriquecerse publicitando e distribuíndo unha emisión limitada, que os especuladores puideran pór en órbita".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bowers, Q. D. (1991). ''*. Bowers and Merena Galleries, Wolfeboro.
* Flynn, K. (2008). *The Authoritative Reference on Commemorative Coins 1892-1954*. Kyle Vick, Roswell.
* Horning, C. D. (1993). "1936-34 - $56.47". En *The Commemorative Trail: The Journal of the Society for U.S. Commemorative Coins.* 3. Inverno-primavera. Páxinas 26-33.
* Mehl, B. M. (1937). *The Commemorative Coinage of the United States*. B. Max Mehl, Fort Worth.
* Slabaugh, A. R. (1975). *United States Commemorative Coinage* (2ª ed.). Whitman, Racine. ISBN 978-0-307-09377-6
* Starck, J. (2010). "Cincinnati Music Center Coin Designer Has Varied Career". En *Coin World*. 29 de marzo. Páxinas 56, 58, 80.
* Swiatek, A. (2012). *Encyclopedia of the Commemorative Coins of the United States*. KWS, Chicago. ISBN 978-0-9817736-7-4
* Swiatek, A.; Breen, W. (1981). **. Arco Pub., Nova York. ISBN 978-0-668-04765-4
* Taxay, D. (1967). *An Illustrated History of U.S. Commemorative Coinage*. Arco, Nova York. ISBN 978-0-668-01536-3
* Vermeule, C. (1971). **. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-62840-3
* Yeoman, R. S. (2015). *A Guide Book of United States Coins'' (1ª ed. "de luxe".). Whitman, Atlanta. ISBN 978-0-7948-4307-6

### Outros artigos 
* Moedas do dólar estadounidense
* Casa da Moeda dos Estados Unidos