open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Xosefina de Beauharnais

**María Xosefina Rosa Tascher de la Pagerie** (en francés: *Marie Josèphe Rose Tascher de la Pagerie*), vizcondesa de Beauharnais, coñecida como **Xosefina de Beauharnais**, nada o 23 de xuño de 1763 na Martinica (daquela colonia do Reino de Francia) e finada o 29 de maio de 1814 en Rueil-Malmaison (Illa de Francia, Francia), crioula de nacemento, foi a primeira esposa de Napoleón Bonaparte, emperador dos franceses e, por tanto, emperatriz de Francia.

Por parte da súa filla Hortensia, foi avoa de Napoleón III, e pola do seu fillo, bisavoa dos máis recentes reis e raíñas suecos e daneses. As familias reais actuais de Bélxica, Noruega e Luxemburgo tamén descenden de Xosefina.

## Traxectoria 
Xosefina, chamada Rosa até coñecer a Napoleón, naceu e viviu na Martinica (Antillas Menores) até que en 1780 contraeu matrimonio en París con Alexandre de Beauharnais.

A finais de 1783 separouse do seu esposo e pouco despois regresa á Martinica, onde pon orde na economía familiar en medio da sublevación de escravos de 1791 e da Revolución Francesa. De regreso a París ese ano, chega xusto para á caída do Antigo Réxime e a instauración da Primeira República Francesa. Grazas aos seus contactos sociais coñece a Napoleón Bonaparte, con quen casa en 1796, dous anos despois de que o seu primeiro esposo fora axusticiado na guillotina.

En decembro de 1804 Xosefina é coroada emperatriz de Francia polo seu segundo e último esposo, Napoleón. Pouco despois, en 1810, por no serlle posíbel darlle un fillo herdeiro a Napoleón, a parella divorciouse e Xosefina retirouse ao Castelo da Malmaison, da súa propiedade.

Xosefina morreu o 29 de maio de 1814, eloxiada polos franceses, que a chamaban ''l'bonne Josephine* (Xosefina, a boa).

Polo menos até outubro de 1779 Xosefina usou o seu primeiro nome, *Rosa*, ou o nome máis familiar, *Yeyette*. Despois do seu matrimonio con Alexandre de Beauharnais, asinaba *Vizcondesa de Beauharnais* ou ben *Lapagerie de Beauharnais*. O certificado de matrimonio con Napoleón viña asinado  con *M. R. J. Tascher*, e de alí en adiante asinaba cos dous apelidos: *Lapagerie-Bonaparte* ou *Tascher-Bonaparte*. A partir de 1804 asinaba simplemente *Joséphine'', nome co que foi coroada emperatriz de Francia e col que se rexistraron os eventos legais da súa posteridade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Napoleón
* Alexandre de Beauharnais

### Ligazóns externas 
* Juicio de Napoleón sobre Josefina de Beauharnais. 
* Napoleon and Josephine
Louis De Geer

**Louis De Geer**, nado o 17 de novembro de 1587 en Liexa e finado o 19 de xuño de 1652, en Ámsterdam, foi un comerciante e industrial sueco-holandés de orixe valoa. Esta considerado o pai da industria sueca por introducir os altos fornos valóns en Suecia. Produciu canóns para o movemento protestante alemán, a mariña neerlandesa, a Compañía Holandesa das Indias Orientais e a Compañía Holandesa das Indias Occidentais.

## Traxectoria 
De Geer era fillo do comerciante e industrial do ferro Louis de Geer de Gaillarmont (1535-1602) e de Jeanne de Neille (1557-1641). Convertidos ao protestantismo, os De Geer venderon en 1595 as súas propiedades e marcharon a Dordrecht, onde existía un barrio habitado por comerciantes de Liexa.

Entre 1605 e 1608, De Geer aprendeu a tratar o cobre na localidade francesa de Roanne en Francia, e logo estableceu o seu primeiro negocio en La Rochelle En 1611 volveu a Dordrecht e asociouse con seus cuñados e o ano seguinte casou con Adrienne Gérard (ca. 1590–1634), tamén orixinalmente de Liexa, con quen tivo 16 fillos. Co inicio da guerra dos Trinta Anos aumentou a demanda de armas, e De Geer incrementou a súa produción e entregou armas ao rei Gustavo II Adolfo de Suecia, que quedou impresionado polos seus instintos empresariais, e puido arrendar propiedades nas proximidades de Finspång, Östergötland, onde ao pouco De Geer establecía unha formidable industria con traballadores valóns que traballaban segundo o método de forxa valón que producía o ferro en barras máis apreciado de Europa.

O goberno sueco continuou a apoialo e así recibiu en 1620 monopolio do cobre e do comercio de ferro, De Geer adoptou Suecia como a súa segunda patria e acabou asentándose alí entre 1627 e 1631. En 1634 comprou "Het Huis met de Hoofden" no Keizersgracht de Ámsterdam. A súa muller morreu despois de nacer o seu décimo sexto fillo.

Comisionado por Axel Oxenstierna foi a Ámsterdam para apoiar a guerra contra Dinamarca, e en 1644, ao inicio da guerra de Torstenson contra os dinamarqueses, equipou unha armada para loitar contra eles, compúñana 32 naves cos seus mariños, oficiais e armamento e os suecos foron capaces de conquistar Fehmarn en Dinamarca grazas á súa axuda. De Geer está considerado o responsable da creación da Compañía Sueca de África, ao se fundar a empresa en 1649 estalaron disturbios en Ámsterdan. Morreu en 1652 ao enfermar tras outra viaxe a Suecia.

## Notas
Rueil-Malmaison

**Rueil-Malmaison** é unha comuna francesa situada no departamento de Altos do Sena, no distrito de Nanterre, na rexión da Illa-de-Francia.
 
A comuna comprende todo o cantón do seu nome e parte do de Garches (o nome actual do cantón é Garches/Rueil-Malmaison). denominados *rueillois* (os homes) ou *rueilloises* (as mulleres).

## Historia recente 
Desde o 1 de xaneiro de 2009, as cidades de Rueil-Malmaison e Suresnes están unidas na *Communauté d’agglomération du mont Valérien*.

## Galería de imaxes 

Rueil-Malmaison Mairie.jpg|Casa do Concello
Saint Pierre saint Paul Rueil façade.jpg|Igrexa de san Pedro e san Pablo
Maison du Père Joseph (Rueil-Malmaison).jpg|Casa do Père Joseph
Rueil-Malmaison SteThérèse.jpg|Igrexa de Santa Teresa
Chateau de Malmaison.jpg|Castelo de Malmaison
Le château de la Petite Malmaison.jpg|Castelo da *Petite Malmaison*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castelo de Malmaison

### Ligazóns externas 
* Páxina web do Goberno municipal de Rueil-Malmaison
Pistoia Basket 2000

O **Pistoia Basket 2000**, actualmente coñecido como **Giorgio Tesi Group Pistoia** por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Pistoia, Toscana. Fundado en 2000, actualmente compite na Serie A2 Basket, segunda categoría do baloncesto transalpino.

## Historia 
O equipo nace como *Libertas* en tempos da posguerra, converténdose no *Olimpia Basket Pistoia* a mediados dos anos 1970. Acandan a Serie B en 1984, a Serie A2 en 1987 e finalmente a A1 en 1992, chegando a participar na Copa Korać en 1997, onde chegaron aos oitavos de final. No ano 2000, tras non poder manterse por motivos económicos, o club reconstrúese partindo das categorías inferiores, coa nova denominación de *Pistoia Basket 2000*. Disputan a Serie B até 2007, cando logran o ascenso á Legadue, a vella segunda división italiana. En 2013, tras finalizar segundos na liga regular e gañar os play-off, os *pistoiesi* lograron o ascenso á Serie A.

### Patrocinadores 
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:

***Cassa di Risparmio Pistoia** (2002–2005)
***Associazione Vivaisti Pistoiesi** (2005–2006)
***Power Dry Pistoia** (2006–2007)
***Carmatic Pistoia** (2007–2010)
***Tuscany Pistoia** (2010–2011)
***Giorgio Tesi Group Pistoia** (2011–2016)
***The Flexx Pistoia** (2016–2018)
***OriOra Pistoia** (2018–2020)
***Giorgio Tesi Group Pistoia** (2020–presente)

### Temporada a temporada 
## Palmarés 
### Competicións domésticas 
***Segunda División de Italia**
****Campións (1):** 2013

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Cobra de capucho

A **cobra de capucho** (***Macroprotodon cucullatus***, Geoffroy de Saint-Hilaire 1827) é unha serpe pertencente á familia Colubridae.

## Distribución e hábitat 
É común en África, desde Exipto ata Alxeria, pero encóntrase tamén en Israel e na illa de Lampedusa, onde probablemente foi introducida e onde agora está en declive. Tamén foi introducida nas illas Baleares. Encóntrase facilmente en muros en seco, no maquis mediterráneo e nas zonas máis áridas: normalmente non superior a 45 cm de longo.
É elegante, tanto pola súa librea, como pola súa configuración lonxilínea e áxil; ten unha cabeza pequena e ben trazada, a cabeza achatada e dous pequenos ollos con pupila oval.

Ten unha librea de tons gris castaño e na variedade itálica, un patrón de manchas ou barras no lombo e unha raia escura en ambos os lados do fociño, como se quixese conectar as ventas ao ollo.
O lado ventral é colorido, con tonalidades do amarelo ao vermello, e pode ter estrías ou manchas negras.

## Bioloxía 
A cobra de capucho é un predador nocturno. Comeza a súa actividade ao solpor, mentres que de día fica na cova, excepto para facer breves exposicións ao sol. Caza pequenos vertebrados, principalmente lagartos. É un colúbrido opistóglifo que mata as presas inxectando un leve veleno cos cabeiros inoculatorios que ten situados na parte posterior da mandíbula.

## Reprodución 
A reprodución prodúcese cada dous anos: a femia pon de dous a seis ovos, de forma oblonga e cunha casca de tipo pergameo. Trala eclosión, as crías dificilmente alcanzan os 16&nbsp;cm.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Corti, C.; Mellado, V.P.; Geniez, P.; El Din, S.B.; Martinez-Solano, I; Sindaco, R.; Romano, A.; 2009. IUCN (International Union for Conservation of Nature and Natural Resources) Red List Assessment, versión 3.1. . Consultado en outubro de 2013. 
**Macroprotodon cucullatus* (Geoffroy Saint-Hilaire, 1827)
Efecto Hill-Robertson

En xenética de poboacións, o **efecto Hill–Robertson** ou **interferencia Hill–Robertson**, é un fenómeno que identificaron Bill Hill e Alan Robertson en 1966. Proporciona unha explicación de por que a recombinación xenética pode ter unha vantaxe evolutiva.

## Explicación 
Nunha poboación de tamaño finito que está suxeita á selección natural, produciranse desequilibrios de ligamento aleatorios. Estes poden ser causados por deriva xenética ou por mutación, e tenderán a retardar o proceso da evolución. Isto pode entenderse máis doadamente considerando o caso de desequilibrios causados pola mutación:

Consideremos unha poboación de individuos cuxo xenoma ten só dous xenes, *a* e *b*. Se un mutante vantaxoso (*A*) do xene *a* aparece nun determinado individuo, ese xene do individuo se fará por medio de selección natural máis frecuente na poboación co paso do tempo. Porén, se un mutante vantaxoso distinto (*B*) do xene *b* se orixina antes de que *A* chegue á fixación, e se orixina casualmente nun individuo que non porta *A*, entón os individuos que porten *B* e os individuos que porten *A* estarán en competición. Se está presente a recombinación, entón acabarán por orixinarse individuos que portan tanto *A* coma *B* (de xenotipo *AB*). Con tal que non haxa efectos epistáticos negativos por portar ambos, os individuos de xenotipo *AB* terán unha maior vantaxe selectiva que os individuos *aB* ou *Ab*, e os *AB* chegarán, por tanto, á fixación.
Porén, se non hai recombinación, os individuos *AB* só poden aparecer se a última mutación (*B*) ocorre casualmente nun individuo *Ab*. A probabilidade de que isto ocorra depende da frecuencia de aparición de novas mutacións, e do tamaño de poboación, pero é en xeral improbable a non ser que *A* estea xa fixado ou case fixado. Por tanto, debería esperarse que o tempo que pasa desde que se orixina a mutación *A* e a poboación queda fixada para *AB* será moito máis longo en ausencia de recombinación. Por tanto, a recombinación permite un avance máis rápido da evolución. mostrou que este efecto era matematicamente idéntico ao modelo de Fisher-Muller proposto por R. A. Fisher (1930) e H. J. Muller (1932), aínda que a súa argumentación verbal era substancialmente diferente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Autostop xenético
*Interferencia clonal
Adam Bromberg

**Adam Bromberg**, nado o 12 de marzo de 1912 en Lublin e finado o 23 de marzo de 1993 en Estocolmo, foi un editor polaco-sueco.

## Traxectoria 
Estudou comercio internacional en Viena, politicamente comprometido co Partido Comunista de Ucraína Occidental, arrestárono en 1934 e condenárono a tres anos e medio de cadea. Logo de saír do cárcere, en decembro de 1936, por unha amnistía deixou a actividade política e estivo á fronte entre 1939 e 1941 da sección polaca da editorial estatal de minorías nacionais da República Socialista Soviética de Ucraína
que tiña a sede en Lviv. En 1941 alistouse no exército soviético e en 1943 formaba parte da 1ª División de infantaría polaca Tadeusz Kościuszko como oficial político. En maio de 1944 dirixía o departamento político da 2ª División de Infantaría Varsovia. Rematou a guerra como maior con varias condecoracións e retomou súa actividade como editor no exército polaco primeiro en novembro de 1945 como xefe do departamento editorial do exército e en 1946 era vicedirector da editorial do Partido dos Traballadores Polacos “Książka”. En 1947 organizou a editorial militar, Prasa Wojskowae, que dirixiu ata que deixou o exército co grao de coronel en outubro de 1951. Desde 1953 dirixía a editorial estatal PWN e ensinou xornalismo na Universidade de Varsovia entre 1955 e 1968. A policía detívoo durante as purgas antisemitas da crise política de 1968. En agosto de 1970 emigrou a Suecia, e alí fundou en 1975 coa súa filla Dorotea Bromberg a editorial Bromberg Bokförlag dedicada nun principio a traducións de literatura polaca.

## Notas
Bert Karlsson

**Bert Willis Karlsson**, nado o 21 de xuño de 1945 en Skövde, é un empresario discográfica, político e personalidade da televisión sueco, foi unha figura prominente do partido Nova Democracia.

## Traxectoria 
Como propietario e director da discográfica Mariann Grammofon AB, fundada en 1972, Karlsson foi unha cara familiar para o público sueco como a persoa que estaba por tras da famosa cantante Carola Häggkvist. En 1984 fundou o parque temático Skara Sommarland.

En 1991 estableceu con Ian Wachtmeister o partido populista Nova Democracia, que logrou a atención dos medios de comunicación máis importantes e nas eleccións lexislativas de setembro o partido recibiu 6'7 por cento dos votos. Sen experiencia política anterior, Karlsson entrou no Riksdag.

Ao desaparecer Nova Democracia por mor das loitas internas e a perdeu da súa representación parlamentaria nas eleccións de 1994, Karlsson volveu aos negocios. Entre 2002 e 2005 artellou o programa de telerrealidade *Fame Factory* e foi xuíz nas primeiras cinco temporadas (2007-2011) do programa "Talang" de TV4, a versión sueca de ''America's Got Talent''. En 2008 mantiña e operaba 13 empresas, entre elas Jokarjo AB e Budgetgrossisten AB.

## Notas
Orlandina Basket

O **Orlandina Basket**, antes coñecido como '''Benfapp Capo d'Orlando''' por motivos de patrocinio,  é un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Capo d'Orlando, Sicilia. Fundado en 1978, actualmente compite na Serie A2 Basket, a segunda división do baloncesto transalpino.

## Historia 
Fundado en 1978, o equipo xogou principalmente en ligas rexionais até a chegada dunha nova xerencia en 1996. A partir dese momento, a Orlandina Basket conseguiu dous ascensos consecutivos, acadando a Serie B2 en 1998. Coa fichaxe ese mesmo ano do internacional italiano Alessandro Fantozzi, o club ascendeu á Serie B1 no ano 2000 e á LegaDue (Segunda División) o ano seguinte, aínda que acabaron por desecender despois dunha temporada. Readmitido na LegaDue en 2004 debido a prazas que ficaron vacantes, o equipo gaña a liga e ascende á Serie A en 2005.

En setembro de 2008 a Orlandina foi excluída da Serie A xunto co Basket Napoli debido problemas legais. Despois da sentenza, o club comezou de novo na Serie C Dilettanti, a quinta categoría do baloncesto italiano. Porén, o equipo comezou a encadear ascenso, subindo desde a DNA até a LegaDue en 2012. Na temporada 2013−14, a pesar de peder o ascenso á Serie A despois saír derrotados na final do Playoff ante o Aquila Basket Trento, a Orlandina é ascendida de todos os xeitos debido á bancarrota do Montepaschi Siena.

### Patrocinadores 
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:

* '''Fiat Vinci Capo D'Orlando** (1996−1997)
* **Nebrodi Gas Capo D'Orlando** (1997−2008)
* **Upea Capo D'Orlando** (1998−2007)
* **Pierrel Capo d'Orlando** (2007−2008)
* **Upea Capo d'Orlando** (2009−2015)
* **Betaland Capo d'Orlando** (2015−2018)
* **Benfapp Capo d'Orlando** (2018-presente)

## Palmarés 
### Competicións domésticas 
***Segunda División de Italia**
****Campións (1):''' 2005

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Immanuel Nobel

miniatura|Immanuel Nobel
**Immanuel Nobel**, nado en Gävle o 24 de marzo de 1801 e finado en Estocolmo o 3 de setembro de 1872, foi un enxeñeiro, arquitecto, inventor e industrial sueco.

## Traxectoria 
Membro da familia Nobel, é o pai de Robert Nobel, Ludvig Nobel e Alfred Nobel. Embarcou aos 14 anos e tras tres anos en mar aberto, estudou aquitectura en Estocolmo na Real Academia de Artes de Suecia e no Real Instituto de Tecnoloxía. Despois de rematar os seus estudos construíu pontes e rehabilitou e construíu casas, unha das máis coñecidas foi unha casa nos Kungsträdgården, e fundou unha pequena fábrica de caucho Inventou o torno a rotación que se utiliza para a fabricación de contrachapados e realizou unha  versión mellorada dunha mina submarina que interesou ao tsar Nicolao I e que o levou a establecerse en San Petersburgo en 1838 e alí permaneceu dúas décadas coa súa familia. Fundou unha fábrica de subministracións de guerra, Fonderies et Ateliers Mécaniques Nobel Fils, co que logrou grandes beneficios. Secasí, a morte de Nicolao en 1855 e a fin da guerra de Crimea en 1856 supuxo un cambio nas políticas rusas e o novo tsar Alexandre II recurtou severamente o orzamento militar o que levou a serias dificultades económicas á empresa de Immanuel. En 1859 pasou a administración técnica ao seu fillo Ludvig e el volveu a Suecia. Nas proximidades de Estocolmo construíu unha fábrica onde os seus fillos Alfred e Emil experimentaron coa nitroglicerina. En 1862 os acredores venderon finalmente a empresa rusa e tras Alfred Nobel inventar un detonador para controlala Immanuel comercializou a nitroglicerina, aínda que tras unha explosión na que morreu o seu fillo Emil trasladou a produción a un barco ancorado nun lago.

## Notas
Guerino Vanoli Basket

O **Guerino Vanoli Basket**, tamén coñecido como **Vanoli Cremona** por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Cremona, Lombardía. Fundado en 1999 como Gruppo Triboldi Basket, actualmente compite na Serie A2, a segunda categoría do baloncesto transalpino.

## Historia 
O U.S. Gruppo Triboldi Basket foi fundado no ano 1999 en Soresina (Provincia de Cremona) por Secondo Triboldi. O equipo, con Simone Lottici como adestrador, pronto acadou a Serie B d’Eccellenza, a terceira máxima categoría do baloncesto italiano. Debido á falta dun pavillón axeitado, o club trasladouse a un estadio cuberto situado nas proximidades, o Cà de Somenzi de Cremona, aínda que o club mantivo a súa sede en Soresina. Despois de cinco temporadas no terceiro nivel, na temporada 2005-06 o equipo consegue o ascenso á LegaDue con Andrea Trinchieri no banco, acabando de primeiros do Grupo A e vencendo nas eliminatorias ao Cento,ao Forlì e ao Osimo. No seu primeiro ano na LegaDue, o equipo remata en cuarto lugar, sendo eliminado na primeira rolda do playoff de ascenso á Serie A na primeira rolda polo Pavia. Tras finalizar a temporada, Trinchieri deixa o seu posto de adestrador para traballar no Juvecaserta, sendo substituído por Stefano Cioppi. Despois de finalizar en quinto lugar ao ano seguinte e de ser eliminados precisamente polo Juvecaserta nas semifinais polo ascenso, sería na seguinte temporada cando o club acada a máxima categoría. Isto sería tras finalizar de terceiros na fase regular e despois de eliminar nos playoffs ao Pavia, ao Casale Monferrato e ao Dinamo Sassari.

Despois do ascenso á Serie A, algúns dos dirixentes do Juvi Cremona entraron no club. De feito, a sede do club foi trasladada de Soresina a Cremona. Ao final da primeira temporada na máxima categoría, o equipo finaliza na décimo terceira praza. Ao finalizar a temporada 2010-11, tras finalizar no duodécimo posto, o presidente Secondo Triboldi dimite do seu cargo e ofrece gratuítamente as súas participacións no club. En setembro, Aldo Vanoli convértese no novo presidente do club, mudando o nome do equipo a Guerino Vanoli Basket na honra do seu pai.

### Patrocinadores 
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:

* **Tamoil Soresina** (1999–2003)
* **Vanoli Soresina** (2003–2009)
* **Vanoli Cremona** (2009–2010)
* **Vanoli-Braga Cremona** (2010–2012)
* **Vanoli Cremona** (2012–)

## Palmarés 
### Competicións domésticas 
***Copa de Italia**
****Campións (1):** 2019
***Segunda División de Italia**
****Campións (1):** 2009

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Ludvig Nobel

**Ludvig Nobel**, nado o 27 de xullo de 1831 en Estocolmo e finado o 12 de abril de 1888 en Cannes, foi un enxeñeiro ruso-sueco.

## Traxectoria 
Fillo de Immanuel Nobel e irmán de Robert e Alfred Nobel, educouse en escolas técnicas rusas e aprendeu tamén do seu pai en San Petersburgo, converténdose no seu home de confianza a finais da década de 1850. Durante guerra de Crimea 1853-1856 a fábrica do seu pai tiña máis de 1000 traballadores e era un negocio florecente, pero coa fin das hostilidades perdeu os contratos do goberno e o seu pai regresou a Suecia, deixando a administración técnica no seu fillo, mentres os acredores tiñan a propiedade, logrou recuperar a produción e volveu facer contratos co goberno ruso. En 1878 xunto co seu irmán Robert, fundou Branobel, unha empresa petroleira en Bakú que en 1887 producía algó máis o 18'5% do petróleo ruso e o 7'5% mundial, e para a que Luvig deseñou o primeiro petroleiro moderno, o Zoroaster.

## Notas
Peridinina

A **peridinina** é un carotenoide captador de luz, un pigmento asociado coa clorofila, que se encontra formando o complexo captador de luz peridinina-clorofila-proteína (PCP) en dinoflaxelados, e onde foi mellor estudado foi na especie *Amphidinium carterae*.

## Características estruturais 
O complexo PCP é único pola súa alta proporción de peridinina con respecto á clorofila; a maioría dos complexos captadores de luz conteñen máis clorofila que carotenoides, pero o PCP contén oito moléculas de peridinina e dúas de clorofila arranxadas de modo que promovan a transferencia de enerxía peridinina-clorofila. O complexo PCP é un trímero de proteína cun infrecuente pregamento proteico de solenoide alfa cun peso molecular de 35kDa.

miniatura|esquerda|300px|O complexo captador de luz peridinina-clorofila-proteína. As moléculas de peridinina son as rosas e as moléculas de clorofila as negras.

## Características espectrais 
miniatura|dereita|Espectro de emisión e excitación da clorofila peridinina (PerCP).

* Máximo de absorción: 483&nbsp;nm
* Coeficiente de extinción (ε): 1,96 x 106 M−1cm−1
* A483/A280 ≥ 4,6

## Aplicacións 
A clorofila peridinina (PerCP) úsase comunmente en inmunoensaios como a separación de células activadas por fluorescencia (FACS, *fluorescence-activated cell sorting*) e a citometría de fluxo. O fluoróforo está ligado covalentemente a proteínas ou anticorpoos para o seu uso en aplicacións de investigación.

## Notas
New Basket Brindisi

O **New Basket Brindisi**, actualmente coñecido como **Happy Casa Brindisi** por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Brindisi, Puglia. Fundado en 1992 como sucesor dos equipos de baloncesto da localidade, actualmente compite na Lega Basket Serie A, máxima competición do baloncesto transalpino.

## Historia 
Antes da fundación do New Basket Brindisi, na localidade xogaba, entre outros, o Libertas Brindisi, o cal consegue acadar a Serie A2, segunda categoría do baloncesto italiano, en 1974. Na categoría de prata permanece durante tres temporadas, non regresando a ela até 1980. Desta vez a historia foi disitinta, e o equipo consegue acadar en tan só un ano o ascenso á Serie A. Porén, descende tras só un ano na elite do baloncesto transalpino ao acabar en último lugar.

O Libertas Brindisi disólvese no ano 2003, regresando ao ano seguinte co nome de New Basket Brindisi. O club parte da Serie B2, ascendendo ao ano seguinte á Seire B1 e en 2008 á LegaDue. Aínda que na súa primeira temporada acaba no duodécimo posto. Na temporada 2009−10 conseguen o primeiro posto e regresan á Serie A, aínda que ao igual que no seu momento o Libertas, tan só duran un ano. NA temporada 2011–12 o club regresa á Serie A, mais esta vez conseguen a permanencia, clasificándose de feito para os Playoffs polo título en 2013–14 e 2014–15. Isto sérvelle para debutar en competicións europeas, chegando aos cuartos de final no EuroChallenge de 2015 e caendo na fase de grupos da Eurocup en 2016.

### Patrocinadores 
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:

* **Prefabbricati Pugliesi Brindisi** (2004-2008)
* **Enel Brindisi** (2008–2017)
* **Happy Casa Brindisi** (2018–presente)

### Temporada a temporada 
## Palmarés 
### Competicións domésticas 
***Segunda División de Italia**
****Campións (1):** 2010

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Auxilium Pallacanestro Torino

O **Auxilium Pallacanestro Torino** foi un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Turín, Piemonte. Fundado en 1974, tras compitir na Lega Basket Serie A, máxima competición do baloncesto transalpino, declarou a bancarrota e a súa disolución o 28 de xuño de 2019. O seu maior éxito a nivel deportivo foi o subcampionato da Copa Korać en 1976 tras perder coa Jugoplastika Split na final. O equipo foi sucedido polo Basket Torino.

## Historia 
O Auxilium Pallacanestro Torino nace en 1974 a partir da fusión do Auxilium Agnelli Torino, club de baloncesto do Oratorio Salesiano Agnelli fundado por Don Gino Borgogno en 1996, o cal militaba na Serie A2, coa Libertas Pallacanestro Asti, club fundado en 1954, o cal en 1974 renuncia a súa inscrición na Serie A para participar na Seire A2. Competindo desde o seu primeiro ano na máxima categoría italiana, en 1976 consegue o seu maior éxito ao chegar a disputar a final da Copa Korać, caendo ante a Jugoplastika Split na final por 97-84 e 82-82.

A súa última temporada na Serie A disputouna en 1993, acabando último da clasificación e descendendo á serie A2. Na categoría de prata xogou dúas temporadas, até que en 1995 decide renunciar á praza e autodescenderse á Serie B d'Eccellenza. No ano 2007 o equipo desaparece. Con todo, no ano 2015 a sociedade faise cos dereitos do PMS Torino, equipo creado en 2011 para traer de volta o baloncesto de elite na cidade, volvendo a competir na Serie A. O 10 de maio de 2019, o Consello Nacional quitou oito puntos ao Torino debido a irregularidades financeiras. En consecuencia, o equipo perdeu a categoría descendendo á Serie A2 tras acabar en último lugar. Porén, o 28 de xuño o club anuncia a súa disolución. Tras a desaparición do equipo, foi fundado o Basket Torino como equipo sucesor.

### Patrocinadores 
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:

* **Saclà Torino** (1974–1975)
* **Chinamartini Torino** (1975–1979)
* **Grimaldi Torino** (1979–1981)
* **Berloni Torino** (1981–1987)
* **San Benedetto Torino** (1987–1988)
* **Ipifim Torino** (1988–1990)
* Auxilium Torino (1990–1991)
* **Robe di Kappa** (1991–1993)
* **Francorosso** (1993–1995)
* **Kappa** (1995–1998)
* **Caffarel** (1998–1999)
* Auxilium Torino (1999–2002)
* **Iscot Auxilium** (2002–2008)
* **Manital Torino** (2015–2016)
* **Fiat Torino** (2016–2019)

## Palmarés 
### Competicións europeas 
***Copa Korać**
***Subcampións (1):* 1976

### Competicións domésticas 
***Copa Italia**
****Campións (1):** 2018

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Basket Torino

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Xosé Lois Vilar

**Xosé Lois Vilar Pedreira**, nado en Baiona en 1965, é un activista cultural, empresario, arqueólogo e historiador galego, especialista en toponimia e arqueoloxía da costa sur de Galicia.

## Traxectoria 
É o máis vello de sete irmáns. Licenciado en Xeografía e Historia, é Director da sección de Arqueoloxía e Prehistoria do Instituto de Estudos Miñoranos e membro da Asociación Galega de Onomástica. Realizou escavacións e estudos no Val Miñor (Chan do Cereixo  en Donas, Panxón…), Toralla, Esposende e As Neves, con especial dedicación á arte rupestre. Tamén imparte charlas sobre a materia e conferencias en universidades. Realiza visitas guiadas ós petróglifos de toda a provincia. Ademais é presidente da Asociación de defensa Medioambiental SOS a Serra da Groba.

Foi nas listas do BNG de Baiona nas Eleccións municipais de 2011.

Como empresario é o dono dunha cadea de froiterías.

## Publicacións 
* "Aeroguía Litoral do Ámbito Territorial da Confraría de Baiona". Con Rodríguez Álvarez, R. 2004. Confraría de Pescadores “A Anunciada”. 
* *Baiona nas ondas do tempo* (fotografía). 2004. Edicións do Cumio. ISBN 978-84-8289-312-9.
* "Os nomes do mar". Con Rodríguez Álvarez, Roberto. pp.&nbsp;6–55 en *Raigame* n.º 22. 2005. Deputación de Ourense.
* "Toponimia marítima e fluvial desde o Miño a Panxón". Con Rodríguez Álvarez, Roberto. pp.&nbsp;43–56 en *Ardentia* n.º 3. 2006.
* *Talasonimia da costa sur de Galicia*. 2008. Nova Galicia Edicións. ISBN 978-84-92590-27-8.
* *A estación de arte rupestre do Outeiro dos Lameiros*. 2008. Con Méndez Quintas, Eduardo. Nova Galicia Edicións. ISBN 978-84-92590-32-2.
* *Os nomes do mar de Baiona e Panxón*. 2008. Nova Galicia Edicións. ISBN 978-84-96950-75-7.
* "Os nomes do mar. Talasonimia na costa sur galega" pp.&nbsp;309–338 en *Toponimia e cartografía*. 2010. CCG. ISBN 978-84-92923-08-3.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Instituto de Estudos Miñoranos
### Ligazóns externas 
* 20px "Talasonimia. Los nombres en el mar" conferencia en UViTV.
* Entrevista na TVG, programa Na nosa nube, emitida o 16 de xullo do 2014.
* "A importancia dos nomes do mar de Galicia" conferencia en LGx15.
Sonia Rykiel

**Sonia Rykiel**, nada **Sonia Flis** o 25 de maio de 1930 en París e finada o 25 de agosto de 2016 na súa cidade natal, foi unha deseñadora de moda francesa, fundadora da casa de moda Sonia Rykiel.

## Traxectoria 
O seu pai eran romanés e a nai polaca, ambos os dous xudeus, e Sonia era a máis vella dos cinco fillos da parella. En 1948 era escaparatista na *Grande Maison de Blanc* e en 1954 casou con Sam Rykiel, propietario de *Laura*, unha tenda dedicada á confección de roupa, e foi nesta tenda na que realizou as súas primeiras confeccións, primeiro roupa para embarazadas e logo xerseis que se coñecerían como *poor boy sweater* e que se volverían as pezas icónicas da deseñadora, sempre á marxe da alta costura e ligada ao movemento prêt à porter.

En 1960, un dos seus xereis foi portada da revista *Elle* e Audrey Hepburn, nunha visita á tenda *Laura*, levou 14 xerseis asinados Sonia Rykiel de todas as cores

En 1965 creou, coa axuda do seu marido, a sociedade Sonia Rykiel C. D. M. Consagrada en 1967 pola revista estadounidense ''Women's Wear Daily* como a "raíña do punto", Rykiel na procura dunha moda cómoda e versátil inventou as costuras visibles, as pezas sen remate nin vaíña, colocou mensaxes nas pezas de roupa e en xeral deu lugar a unha nova filosofía da moda: *démode*,

Rykiel tamén foi escritora, escribiu varios libros sobre moda, unha colección de historias para nenos e unha novela epistolar con Régine Deforges. Publicou o seu primeiro libro, *Et Je La Voudrais Nue*, en  1979.

## Libros 
* 1979 : *Et je la voudrais nue*, éditions Grasset.
* 1988 : *Célébration 20 ans de mode*, éditions des femmes. 
* 1989 : *La collection*, éditions Grasset.
* 1993 : *Tatiana, acacia*, contos infantís, ilustracións de Charles Matton, éditions Flammarion 4.
* 1994 : *Collection terminée, Collection interminable*, Éditions Flammarion.
* 1996 : *Les lèvres Rouges*, novela, éditions Grasset (éditions Kodansha, Xapón, 2000). 
* 1999 : *Paris sur les pas de Sonia Rykiel*, éditions Garde Temps (éditions Shueisha, Japon, 2000).
* 2005 : *L'envers à l'endroit*, éditions Fayard. 
* 2005 : *Casanova était une femme*, correspondencia entre Sonia Rykiel e Régine Deforges, ilustracións de Claire Bretécher, éditions Calmann-Lévy.
* *Dictionnaire déglingué*, éditions Flammarion (ISBN 978-2-0812-7178-4)
* 2012 : *N'oubliez pas que je joue'', escrito con Judith Perrignon, éditions de l'Iconoclaste.

## Notas
CENPA

A **proteína do centrómero A**, abreviada como **CENPA** (tamén **CENP-A**), é unha proteína que nos humanos está codificada no xene *CENPA* do cromosoma 2.

## Función 
Os centrómeros son os dominios cromosómicos que especifican o comportamento mitótico dos cromosomas. O xene CENPA codifica unha proteína centromérica que contén un dominio con pregamento de histona relacionada coa histona H3, que é necesaria para unirse ao centrómero. A CENPA proponse que é un compoñente dun nucleosoma modificado ou estrutura similar a un nucleosoma na cal substitúe unha ou dúas copias da histona H3 convencional no núcleo tetramérico (H3-H4)2 da partícula do nucleosoma. O empalme alternativo ten como resultado a formación de múltiples variantes de transcrición que codifican distintas isoformas. Unha vez que se engadiu CENPA, o centrómero faise autopropagante, e o mecanismo de RNAi/heterocromatina que o rodea xa non é necesario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
Josep Franch

**Josep Franch de Pablo**, nado o 28 de xaneiro de 1991 en Badalona, Cataluña, é un xogador profesional español de baloncesto. Actualmente xoga para o Bàsquet Girona da Liga ACB, no que xoga na posición de base cunha altura de 1,92 metros.

## Traxectoria 
Nado en Badalona, Barcelona, formouse nas categorías inferiores do principal club da súa cidade, o Joventut de Badalona. Tras ir subindo categorías, acaba por chegar ao primeiro verdinegro, onde xoga dúas temporadas na Liga ACB. Durante o verán de 2011 o UCAM Murcia fixo unha oferta polo base que fixo que o club catalán igualase a oferte de tanteo. Con todo, o 17 de agosto unha nova oferta dos murcianos, fixo que o Joventut se retirase e a aceptase. Xoga co CB Murcia durante dous anos, para despois xogar un ano no CB Sevilla e outro no San Sebastián Gipuzkoa Basket Club. Posteriormente asina co Club Melilla Baloncesto da Liga LEB, equipo co que consegue ascender á Liga ACB, aínda que o equipo finalmente rexeita o ascenso por motivos económicos. Para a temporada 2016−17 asina por outro equipo da mesma liga, o Club Baloncesto Breogán.

### Clubs 
*  Joventut Badalona (ACB, 2007−2011)
*  UCAM Murcia (ACB, 2011−2013)
*  Cajasol Sevilla (ACB, 2013−2014)
*  Gipuzkoa Basket (ACB, 2014−2015)
*  Melilla (LEB, 2015−2016)
*  Cafés Candelas Breogán (LEB, 2016−2017)
*  Real Betis Energía Plus (ACB, 2017−2018)
*  Melilla Sport Capital (LEB, 2018−2021)
*  Bàsquet Girona (LEB / ACB, 2021−presente)

## Palmarés 
* ULEB Cup (2008)
* 15px Medalla de Prata Europeo sub-16 2007. 
* 15px Medalla de Bronce Eurobasket sub-20 2010.
* 15px Medalla de Ouro Eurobasket sub-20 2011. Máximo asistente da competición.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en acb.com
* Ficha en feb.es
Ferrocarril de vía estreita

[250px|miniatura|Comparación entre [largo internacional (en azul) e a vía estreita máis común (en vermello).]]
O **ferrocarril de vía estreita** é un tipo de transporte ferroviario cuxo largo de vía é inferior ao estándar do transporte ferroviario (1435&nbsp;mm). Normalmente é utilizado para liñas de carácter secundario.

## En España 
En España a lexislación define como ferrocarril de vía estreita a todas aquelas liñas de ferrocarril que o seu ancho de vía sexa inferior a 1674&nbsp;mm. A rede principal, de ferrocarril aglutinada e explotada por Renfe usa un largo de 1668&nbsp;mm (o chamado "largo ibérico") a excepción do tren de alta velocidade, que ao manter un ancho de vía internacional (adoptado pola maioría de países europeos), de 1435&nbsp;mm, entraría dentro dos considerados legalmente como de "vía estreita".

Entre as diferentes liñas de ferrocarril que completan a rede de transporte ferroviario español, a maioría delas manteñen un largo de 1000&nbsp;mm. Destacan os seguintes ferrocarrís:

***Largo métrico (1000&nbsp;mm)**
As liñas de Feve, dos FGC, a liña Llobregat-Anoia, FGV na Comunidade Valenciana, Serveis Ferroviaris de Mallorca e as liñas de Euskotren no País Vasco. Renfe explota unha liña de largo métrico entre Cercedilla e Los Cotos, pasando polo Porto de Navacerrada, como excepción dentro da rede.

***Largo madrileño (1445&nbsp;mm)**
É o utilizado polo Metro de Madrid nalgunhas liñas.

***Largo internacional (1435&nbsp;mm)**
O utilizado polas liñas do AVE, nalgunhas liñas do Metro de Madrid e na liña Barcelona-Vallès Occidental de FGC.

***Largo de Sóller (914&nbsp;mm)**
O utilizado no Ferrocarril de Sóller, que une Palma e Sóller, en Mallorca.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Largo ibérico
*Largo internacional
A Polveira

Como topónimo **A Polveira** pode referirse a:

;En Galiza
***A Polveira**, lugar da parroquia da Barciela, no concello de Santiago de Compostela;
***A Polveira**, lugar da parroquia de Chaián, no concello de Trazo;
***A Polveira**, lugar da parroquia de Trasmonte, no concello de Oroso.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Illa A Polbeira**, illote situado en cabo Silleiro, na parroquia de Baredo, no concello de Baiona.
Beatriz Molinos

**María Beatriz Molinos Vidal**, nada en Fontenlos (Entíns, Outes) en 1964 é unha aparelladora e política galega, exalcaldesa de Outes.

## Traxectoria 
Estudou na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña. Nas eleccións municipais de 2015 figurou na candidatura do Partido Popular de Galicia ao concello. Foi elixida concelleira e ocupou a concellería de Facenda. En agosto de 2016 accedeu á alcaldía logo da renuncia de Carlos López Crespo, o alcalde anterior, que levaba 21 anos no cargo e que concorreu nas listas do Partido Popular nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG e foi derrotada por Compromiso Outes, sendo relevada na alcaldía por Manuel González López. Nese mandato foi deputada provincial ata xullo de 2021. Nas municipais de 2023 foi número 5 da candidatura do PPdeG e foi elixida concelleira, se ben o seu grupo non logrou recupera-la alcaldía.

 

## Notas
Andrea Pollack

miniatura|Andrea Pollack en 1978
**Andrea Pollack**, nada o 8 de maio de 1961 en Schwerin, é unha ex-nadadora alemá, gañadora de seis medallas olímpicas coa República Democrática Alemá.

## Traxectoria 
Especialista na modalidade bolboreta participou con 15 anos nos Xogos Olímpicos de 1976 en Montreal, logrando a medalla de ouro en 4×100 m estilos e 200 m bolboreta, con mellores marcas mundiais e a prata en 4x100 libres e 100 m bolboreta. Nos Xogos Olímpicos de 1980 en Moscova foi de novo campioa olímpica en 4×100 m libre e gañou a prata en 100 m bolboreta. En 1978 no Campionato do Mundo de natación en Berlín Oriental gañou dúas medallas de prata e unha de bronce.

### Dopaxe 
Durante as investigacións por dopaxe na RDA atopáronse evidencias dun plan de dopaxe para atletas de elite, entre as que estaba Andrea Pollack, e hai constancia que en outubro de 1977 deu positivo nun control de dopaxe interno.

## Notas
Steffen Baumgart

**Steffen Baumgart**, nado o 5 de xaneiro de 1972 en Rostock, é un adestrador e ex-xogador de fútbol alemán.

## Traxectoria 
Baumgart xogou como dianteiro e comezou a súa carreira profesional no F.C. Hansa Rostock en 1995. Cunha interrupción de dous anos pasou seis co FC Hansa, marcando 32 goles en 185 aparicións. En 2002 pasou ao 1. FC Union Berlin, xogando dous anos no Stadion An der Alten Försterei onde se converteu en favorito dos seareiros. En 200, o club baixou da 2. Bundesliga ao rematar o 17º.

Secasí, Baumgart permaneceu na segunda división alemá ao fichar polo FC Energie Cottbus nunha transferencia libre. Alí contribuíu á permanencia na categoría na súa primeira tempada e gañou a promoción á Bundesliga en 2006. Cottbus mantivo a máxima categoría na primeira tempada pero a tempada seguinte Baumgart xogou pouco co primeiro equipo e de mutuo acordo o 3 de xaneiro de 2008 o club e o xogador asinaron o remate do contrato. O 22 de xaneiro anunciouse a súa incorporación ao equipo da liga rexional norte, FC Magdeburg. Mai Baumgart deixou o club ao non logar cualificarse para a nova 3. Liga, e asinou co Germania Schöneiche. O 31 de marzo de 2009 volveu ao FC Magdeburg como adestrador. Con Baumgart o equipo gañou a FSA-Pokal en 2009, mais non foi capaz de mellorar os resultados do seu predecesor, quedando moi lonxe dos postos de promoción e Baumgart marchou do equipo en marzo de 2010.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Steffen Baumgart Perfil en Fussballdaten
Worms 2: Armageddon

***Worms*** é un videoxogo de estratexia e artillaría desenvolvido por Team17 como parte da serie *Worms*, que foi lanzado o 1 de xullo de 2009 para Xbox Live Arcade. Unha versión estendida do xogo titulada *Worms Reloaded* foi estreada para PC o 26 de agosto de 2010. Foi lanzado para PlayStation 3 o 8 de setembro de 2010, en Europa, e o 13 de setembro de 2010, en América do Norte.

## Notas
Worms Armageddon

***Worms*** é un videoxogo de estratexia e artillaría desenvolvido por Team17 como parte da serie *Worms*. O xogador controla un equipo de oito vermes nun combate contra os equipos contrarios, ora Intelixencia artificial, ora outro xogador, empregando diferentes clases de armas. O xogador pode personalizar batallas, equipos e mapas.

Orixinalmente pensado como un pack expansión de *Worms 2*, *Worms Armageddon* foi lanzado para PC o 31 de maio de 1999 e dende entón  foi transportado a outras plataformas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Histona H3

A **histona H3** é un dos cinco grandes tipos de proteínas histonas que forman parte da estrutura da cromatina nas células eucariotas. Presenta un dominio globular principal e unha longa cola N-terminal. A H3 forma parte do octámero dos nucleosomas, os cales forman a estrutura de *colar de doas* da cromatina. As histonas son en xeral moi modificadas postraducionalmente, pero a histona H3 é a que é modificada máis extensamente de todas elas. O termo "histona H3" sen máis especificacións é deliberadamene ambiguo, xa que comprende as distintas variantes de secuencia ou estados de modificación que pode presentar. A histona H3 é unha importante proteína no emerxente campo da epixenética, e as súas variantes de secuencia e estados de modificación variables pénsase que xogan un papel na dinámica e regulación a longo prazo dos xenes.

## Epixenética e modificacións postraducionais 
O N-terminal da histona H3 sobresae desde o centro do nucleosoma globular e pode sufrir varios tipos de modificacións postraducionais que inflúen nos procesos celulares. Estas modificacións inclúen a unión covalente dun grupo metilo ou acetil aos aminoácidos lisina e arxinina e a fosforilación da serina ou treonina. A di e trimetilación da lisina 9 está asociada coa represión e a heterocromatina, mentres que a monometilación da lisina4 está asociada con xenes activos. A acetilación da histona H3 ocorre en diferentes posicións da lisina na cola da histona e é realizada por unha familia de encimas coñecidos como histona acetiltransferases (HATs). A acetilación da lisina14 dáse comunmente en xenes que están sendo activamente transcritos a ARN.

## Variantes de secuencia 
En células de mamíferos coñécense sete variantes de secuencia da histona H3, que se denominan histona H3.1, histona H3.2, histona H3.3, histona H3.4 (H3T), histona H3.5, histona H3.X e histona H3.Y, pero presentan unha alta conservación da secuencia diferindo só nuns poucos aminoácidos. A histona H3.3 desempeña un importante papel no mantemento da integridade do xenoma durante o desenvolvemento dos mamíferos.

## Xenética 
As histonas H3 están codificadas en varios xenes do xenoma humano, como:

* H3.1: HIST1H3A, HIST1H3B, HIST1H3C, HIST1H3D, HIST1H3E, HIST1H3F, HIST1H3G, HIST1H3H, HIST1H3I, HIST1H3J
* H3.2: HIST2H3A, HIST2H3C, HIST2H3D
* H3.3: H3F3A, H3F3B

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Outras histonas: H1, H2A, H2B, H4
* CENPA
* Nucleosoma
Trouble in Terrorist Town

***Trouble in Terrorist Town*** (a miúdo acurtado como ***TTT***) é un modo de xogo creado por usuarios con físicas de xogo de ''Garry's Mod*. Foi creado por Bad King Urgrain, un desenvolvedor tamén coñecido pola modificación *Zombie Master* para *Half-Life 2*. *Trouble in Terrorist Town* emprega a linguaxe de programación de *Garry's Mod'*, Lua, e apóiase no contido de xogo de *Counter-Strike: Source'' por mor dos seus modelos de personaxes e de armas. macOS e Linux.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Galaga

é un videoxogo arcade xaponés desenvolvido e distribuído por Namco no Xapón e por Midway en América do Norte en 1981. É a secuela de *Galaxian*, de 1979. O modo de xogo de *Galaga* pon ó xogador no control dunha nave espacial que se atopa na parte inferior da pantalla, que combate contra naves inimigas alieníxenas.

*Galaga* é un dos maiores éxitos comerciais e da crítica da era dourada dos videoxogos arcade. A versión arcade foi levada a moitas consolas, e tivo numerosas secuelas. No 2011, o xogo celebrou o seu 30 aniversario co lanzamento de *Galaga 30th Collection* para iOS.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Avenida de Hércules (A Coruña)

miniatura
A **avenida de Hércules** é unha rúa da Coruña que recibe o seu nome polo heroe mitolóxico Hércules, construtor lendario da torre homónima. Atravesa o barrio de Monte Alto.

## Historia 
A zona, que noutrora contou con varios muíños, chámabase As Medas, nome que xa se recolle no Catastro do Marqués de la Ensenada. A avenida recibiu a actual denominación en 1929.

## Datos de interese 
Na avenida de Hércules está localizado o mercado municipal de Monte Alto.

## Notas
Campo da Leña (A Coruña)

O **campo da Leña** é unha zona urbana da cidade da Coruña situado entre os seus dous barrios, a Cidade Vella e A Pescaría. Actualmente está dividido en dúas prazas: a praza de España e a praza das Atochas. É un dos puntos fundamentais do barrio de Monte Alto.

## Historia 
[miniatura|[Cuartel de Atocha.]]
O campo da Leña era no que se celebraban mercados de forma regular. O nome proviña das mulleres que vendían alí a leña que recollían. Alí foi executado Juan Díaz Porlier en 1815, que é lembrado nun monumento de Francisco Escudero inaugurado en 1986 e que foi recolocado en 2011. En 2011, coa reforma da área recuperouse a nomenclatura “campo da Leña”.

En 2015 cambiouse o nome da praza de Millán-Astray polo de “praza das Atochas”.

A rúa que arrodea o colexio Grande Obra da Atocha foi bautizada en 1999 como Baltasar Pardal Vidal, que fundou a institución e do que tamén existe un monumento.

## Entroido 
O campo da Leña, no que remata a rúa da Torre é un dos puntos fundamentais do entroido da Coruña. Como homenaxe a esta festa e ao San Xoán, en 2021 colocouse na zona a escultura "Sardiña", de Miguel Couto.

## Arquitectura 
Na praza das Atochas ten a súa fachada principal o cuartel de Atocha, construído en 1864.

Entre os edificios catalogados no campo da Leña están:
* Nº 10 da praza de España, edificio de Eduardo Rodríguez-Losada (1910).
* Nº 11 da praza de España, edificio de Faustino Domínguez Coumes-Gay (1895).

No campo da Leña existiu ata 1947 unha capela dedicada a San Roque, con fachada na rúa do Hospital.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Músculo traqueal

O **músculo traqueal** é un músculo liso que serve de ponte entre os extremos libres das cartilaxes con forma de C no bordo posterior da traquea, adxacente ao esófago.

A función principal do músculo traqueal é a de constrinxir a traquea, permitindo que o ar sexa expulsado con máis forza, por exemplo, durante a tose.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Histology: A Text and Atlas, with Correlated Cell and Molecular Biology (5ª ed.), Michael H. Ross, Wojciech Pawlina, páx. 617
### Outros artigod 
* Músculos da respiración