Paíño de Wilson

O **paíño de Wilson** ou **paíño patiamarelo** (***Oceanites oceanicus***) é unha especie de ave procelariforme da familia Hydrobatidae distribuída principalmente polos océanos do hemisferio sur, aínda que alcanza a parte meridional do Atlántico norte. É unha ave mariña de pequeno tamaño de plumaxe pardo escuro, agás a rabadilla e o baixo ventre, que son brancos, que se alimenta na superficie do océano. Como outros paíños plana ao rente da tona do mar tocándoa cos seus pés e "correndo" por ela sostido en voo na procura de alimento.

## Descrición 
miniatura|esquerda|O paíño de Wilson caracterízase pola súa rabadilla branca e as súas membranas interdixitais amarelas.

É unha ave pequena, que mide entre 16 e 18,5&nbsp;cm de lonxitude e ten unha envergadura alar de 38 a 42&nbsp;cm. É un pouco maior que o paíño pequeno. A súa plumaxe é practicamente toda de cor parda escura, agás na rabadilla e os flancos do baixo ventre que son brancos. En voo os seus pés permanecen xusto ao final da súa cola cadrada. O paíño pequeno ten unha faixa branquecha característica na parte inferior das ás e a parte superior tena toda escura, mentres que o paíño de Wilson ten unha banda clara difusa na parte superior das ás e non ten ningunha na parte inferior. As súas membranas interdixitais son de cor amarela nos adultos, aínda que os individuos inmaturos teñen manchas negras.

## Taxonomía 
O paíño de Wilson clasifícase no xénero *Oceanites*, pertencente á familia dos paíños, Hydrobatidae (algúns taxónomos dividen esta familia en Hydrobatidae, que incluiría só os paíños do norte, e Oceanitidae, que incluiría os paíños do sur, incluído o paíño de Wilson). Os paíños son os membros máis pequenos da orde Procellariiformes, e intregran unha das súas catro familias principais, xunto a Diomedeidae (albatros), Procellariidae (pardelas) e Pelecanoididae. Os procelariformes son aves mariñas que se caracterizan por ter bicos con tubos nasais sobresaíntes e ás longas e estreitas, que lles permiten voar planando longas distancias sobre o mar.

O paíño de Wilson foi descrito polo zoólogo alemán Heinrich Kuhl en 1820, co nome de *Procellaria oceanica*. En 1840 foi trasladado como especie tipo ao xénero *Oceanites*, creado por Alexander Keyserling e Johann Heinrich Blasius. Recoñécense tres subespecies de paíño de Wilson. Pola súa parte o nome específico é o termo latino *oceanicus* que significa 'oceánico'.

## Distribución 
Esta especie reprodúcese nas costas da Antártida e illas veciñas como as illas Shetland do Sur durante o verán do hemisferio sur. O resto do ano pásao no mar, e desprázase cara aos océanos do norte no inverno do hemisferio sur. É moito máis común no Atlántico norte que no Pacífico.  Estableceuse que o paíño de Wilson é común ao leste da costa de Norteamérica no verán do norte e determinouse a abundancia estacional desta ave en augas apropiadas en Europa, incluídas as illas de Sicilia e Gran Bretaña.
 
É estritamente peláxica fóra da tempada de reprodución, e isto sumado ao remoto dos seus sitios de reprodución, fai que sexa difícil observalo en terra. Só durante grandes tormentas esta especie pode que se  achegue a terra.

É unha ave cunha gran poboación distribuída nunha ampla área polo que se clasifica como especie con status "pouco preocupante" na Lista Vermella da IUCN. Igual que o paíño pequeno é unha ave moi gregaria, e tamén adoita seguir os barcos. Aliméntanse principalmente de invertebrados do plancto da superficie, e rara vez se mergullan máis para capturar unha presa. Por veces poden pescar peixes de entre 3 e 8&nbsp;cm de longo da familia Myctophidae.

Cos seus 40&nbsp;g de media é o animal de sangue quente máis pequeno que cría na rexión antártica. Aniña preto do mar nos ocos entre as rochas ou pequenos buratos na terra mol. No interior do seu niño pon só un ovo branco. Igual que os seus parentes, a súa capacidade para camiñar é limitada e adoita arrastrase sobre os tarsos para introducirse no seu tobo. No ártico os niños poden ser cubertos pola neve, o que causa a perda dos pitos. Nos lugares de nidificación é estritamente nocturno para evitar as gaivotas e os papamerdas que depredan nel, e evita chegar ao niño incluso nas noites con lúa clara. Os dous proxenitores incuban e alimentan o único pito. O pito emite chamadas e pide comida máis vigorosamente cando ten fame. Os pitos permanecen no niño uns 60&nbsp;días, onde é alimentado con krill, peixes e anfípodos. Os adultos poden identificar na escuridade o seu niño e a súa parella por medio do olfacto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Beck, J.R & Brown, D.W. 1972. The Biology of Wilson's Storm Petrel, Oceanites oceanicus (Kuhl) at Signy Island, South Orkney Islands. British Antarctic Survey Scientific Reports No. 69.
* Bourne, W.R.P. 1983. Letters (The ‘yellow webs’ of Wilson’s Storm-petrel). British Birds 76(7): 316-317.
* Bourne, W.R.P. 1987. Parallel variation in the markings of Wilson’s and Leach’s Storm-petrels. Sea Swallow 36: 64.
* Bourne, W.R.P. 1988. Letters (John Gould and the storm-petrels). British Birds 81(8): 402-403.
* British Ornithologists’ Union 2008. British Ornithologists’ Union Records Committee: 36th Report (novembro de 2007). Ibis 150: 218-220.
* Copestake, P.G. & Croxall, J.P. 1985. Aspects of the breeding biology of Wilson's Storm Petrel Oceanites oceanicus at Bird Island, South Georgia. British Antarctic Survey Bulletin 66: 7-17.
* Croxall, J.P. *et al.* 1988. Food and feeding ecology of Wilson’s storm petrel Oceanites oceanicus at South Georgia. Journal of Zoology 216: 83-102.
* Curtis, W.F. 1988. An example of melanism in Wilson’s Storm-petrel. Sea Swallow 37: 63.
* Flood, R.L. 2011. Notes (Wilson’s Storm-petrel with white stripes on the underwing). British Birds 104(5): 272-273.
* Gebczynski, A.K. 2003. The food demand in the nest of Wilson’s storm petrel. Polish Polar Research 24(2): 127-131.
* Orgeira, J.L. 1997. Nidificacion y hábitat del Petrel de Wilson (Oceanites oceanicus) en Punta Cierva, Costa de Danco, peninsula Antarctica [Nesting habitat of Wilson’s Petrel (Oceanites oceanicus) at Cierva Point, Danco, Antarctic peninsula]. Ornitologia Neotropical 8: 49-56.
* Orgeira, J.L. 1997. Short communications (An infrared device for finding Wilson’s Storm Petrel Oceanites oceanicus nests). Marine Ornithology 25: 75-76.
* Quillefeldt, P. 2002. Seasonal and annual variation in the diet of breeding and non-breeding Wilson’s storm-petrel on King George Island, South Shetland Islands. Polar Biology 25: 216-221.
* 
* Wasilewski, A. 1986. Ecological aspects of the breeding cycle in the Petrel de Wilson, Oceanites oceanicus (Kuhl), at King George Island (South Shetland Islands, Antarctica). Polish Polar Research 7: 173-216.