open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Río Mera, río Tambre

O **río Mera** é un afluente que lle chega pola marxe esquerda ao río Tambre.

## Curso 
Ten o seu nacemento no nordés, xunta a fonte da parroquia de San Martiño de Calvos de Sobrecamiño no concello de Arzúa. No seu percorrido, abarca as parroquias de Dodro, Oíns, Gonzar e O Pino, onde desauga no Río Tambre, nos límites da parroquia de Budiño.

Existen discrepancias sobre a lonxitude do seu percorrido, pois recibe as augas de varios regatos.

## Galería de imaxes 

Senda rio mera tarroeira.jpg|Senda botánica do río Mera, nas inmediacións da praia fluvial da Tarroeira.
Linfa

A **linfa** é un líquido claro, transparente, alcalino, amarelo claro ou opalescente, de sabor salgado, que se transporta polos vasos linfáticos en sentido unidireccional e filtrado nos linfonodos ou nódulos linfáticos. Despois da filtraxe, a linfa lánzase ao sangue, desembocando en veas.

A linfa prodúcese polo exceso de líquido que sae dos capilares sanguíneos ao espazo intersticial ou intercelular, sendo recollida polos capilares linfáticos que drenan aos vasos linfáticos máis grosos ata converxer en condutos que verten nas veas subclavias.

A linfa percorre o sistema linfático grazas ás débiles contraccións dos músculos, da pulsación das arterias próximas e do movemento das extremidades. Se un vaso sofre unha obstrución, o líquido acumúlase na zona afectada, producíndose un inchazo denominado edema.

A linfa está composta dun líquido claro pobre en proteínas e rico en lípidos, parecido ao sangue, mais coa diferenza de que as únicas células que contén son glóbulos brancos que migran dos capilares, sen conter hemacias. É máis abundante a linfa que o sangue.

A linfa pode conter microorganismos que se eliminan ao pasar polo filtro dos ganglios linfáticos.
Río Mera, río Miño

O **río Mera** chega pola marxe dereita ao río Miño, no termo da parroquia lucense de Orbazai.

## Curso 
Ten o seu nacemento preto do cordal do Chao cunha aba duns 697 metros (cerca do Monte das Bestas), na parroquia de Santalla de Bóveda de Mera ou na parroquia de Vilachá de Mera, segundo outros autores. Aínda existen na actualidade certas discrepancias entre o nacemento do citado río, xa que a confusión do regato de Mera e mailo río do mesmo nome fan pensar entre as xentes do lugar que o río orixinal é un afluente do regato; e que este é o río orixinal.

O longo do percorrido (uns 12 Km. con 800 metros) recibe as augas de varios regatos (un deles co mesmo nome, o que fai que durante o seu curso reciba outras denominacións) mentres flúe de suroeste a nordés ata chegar a Orbazai, onde ademais doutros, recibe o regato do Mera.
Río Mera, río Mera

O **río Mera** é un regato que lle chega pola marxe dereita ao Río Mera; outros autores din que desemboca pola mesma marxe no río Miño, o cal acostuma dar confusións co homólogo. Ten o seu nacemento na parroquia de Bacurín, no lugar de Mourentaos, á altitude do Monte da Pernas de Fornos; e do cal recibe o nome de rego do Burgo; pero, debido ás proximidades ao Río Mera, as xentes do lugar danlle o mesmo nome; motivo que quizais teña o seu curto percorrido (duns 3 Km e 600 metros). Pódese atribuír que outro tanto pasa co arroio de Benestar (que ás altitudes de Bacurín se acostuma chamarlle regato de Bacurín); o cal, confluirá (levando as augas do arroio de Carballos) xunto con este no río Mera, cerca do lugar da Fraga (aínda que outros autores fanos desaugar en Orbazai).
Sancho II de Castela

**Sancho II de Castela**, tamén coñecido como **Sancho III**, nado cara a 1037 e finado o 6 de outubro de 1072 en Zamora, foi o primeiro rei de Castela entre 1065 e 1072, rei de Galiza entre 1071 e 1072 e rei de León en 1072.

Cando herdou do seu pai Fernando I o Reino de Castela, tamén herdou os problemas dos límites territoriais con Navarra, León e Aragón. Unha das súas primeiras medidas foi restaurar a sede episcopal de Oca e trasladar a súa capital a Burgos. Os problemas con Sancho IV de Navarra viñan polas lindes da Rioxa, mentres que con Aragón foron os intereses que se contrapuñan respecto ao Reino taifa de Zaragoza.

As súas primeiras iniciativas políticas foron ao de atacar no verán do 1067 a al-Muqtadir de Zaragoza, probablemente para lle esixir o pago das *parias* debidas, o que o levou a enfrontarse con Sancho IV, a quen lle arrebatou Pancorbo e parte de Bureba. Outorgou mercedes aos mosteiros de Oña, Arlanza e San Millán da Cogolla. Na parte occidental do seu reino optou pola mesma política do seu avó, que foi o de intentar a anexión de León como medio para evitar os enfrontamentos.

O conflito con Afonso VI esbózase no ano 1068, con enfrontamentos illados, o que non prexudica o acordo entre os dous reis para desposuír ao seu irmán García II do Reino de Galiza. Pero no ano 1072 o enfrontamento en Golpejera, onde Rodrigo Díaz de Vivar actuou como alférez do rei Sancho, remata co apresamento de Afonso, quen foi conducido a Burgos, mentres Sancho se dirixía a León onde se coroaba a si mesmo diante da negativa do bispo Paio de Oviedo a facelo. O interese maior de Sancho foi completar o afastamento político dos seus dous irmáns: na primavera dese ano, marchou contra García, quen se refuxiara no sur do seu reino, e derrotouno en Santarém, obrigándoo a exiliarse en Sevilla. A continuación enviou o seu irmán Afonso exiliado a Toledo. Xa tiña con isto todo o poder nas súas mans, pero necesitaba atraer a todas as forzas políticas do seu reino e evitar as revoltas que se puidesen producir.

Concluía o verán cando a súa irmán Orraca e máis o conde Pedro Ansúrez se declararon en rebeldía. Os rebeldes refuxiáronse en Zamora, a onde acudiu o rei, cercando a cidade. O sábado 6 de outubro do 1072 foi asasinado por un tal Vellido Ariulfi (Vellido Dolfos) segundo as crónicas da época.

As acusacións contra Orraca, por instigación do seu irmán Afonso e pola súa propia ambición do poder, foron as que marcaron a volta de Afonso dende Toledo cara a Zamora e León para tomara as rédeas de todo o reino, que xa estaba agora nas súas mans.

## Notas 
;Referencias

|-
Aqueos

miniatura|300px|Combate dos aqueos, Museo Pio-Clementino.
Os **aqueos** (en , *Akhaioi*) foron unha das catro tribos principais nas cales o pobo da Grecia clásica se dividía a si mesmo (xunto cos eolios, xonios e dorios). Segundo o mito fundacional formalizado por Hesíodo, o seu nome provén de "Aqueo", o fundador mítico da tribo aquea, quen supostamente era un dos fillos de Xuto e Creúsa medio irmán de Ión (devanceiro epónimo dos Xonios). Xuto era á súa vez o fillo de Helén, o patriarca mítico da nación dos gregos. 

Historicamente, os membros da tribo aquea habitaron a rexión de Acaia no norte do Peloponeso. Os aqueos xogaron un papel activo na colonización grega do sur de Italia, fundando a cidade de Kroton (Κρότων) en -710. A cidade acadou a fama logo de ser o lugar onde se fundou a Escola Pitagórica. Ó contrario que as outras tribos principais (xonios, dorios e eolios), os aqueos non tiñan un dialecto de seu no período clásico e falaban o grego dórico.

A Argólide converteuse no seu feudo e desde ela dominaron o resto de Grecia. Homero fala así de «Aqueos» ou de «Arxivos» para designar o conxunto dos gregos reunidos ante Troia. Os seus centros principais eran as cidades de Argos, Tirinto, Pilos, pero sobre todo Micenas, de onde vén o nome de *civilización micénica* para o período que vai do século XVII ao XII antes da nosa era, aproximadamente. A caída do dominio micénico atribuíuse tradicionalmente á invasión doria, pero hoxe se pensa que a grande invasión foi máis ben unha serie de pequenas incursións, espazadas no tempo.

## Etimoloxía 
Segundo Margalit Finkelberg o nome Ἀχαιοί/Ἀχαιϝοί deriva posiblemente da forma *Ἀχαϝyοί, hipoteticamente da forma grega antiga para a palabra hitita *Aḫḫiyawā*; esta última forma aparece en arquivos hititas, como na carta Tawagalawa. Porén, Robert S. P. Beekes dubida da súa validez e suxire a forma pregrega **Akaywa-*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dorios
* Eolios
* Liga aquea
* Xonios
Roosevelt

**Roosevelt** pode referirse a:

Como topónimo dá nome a:

* **Roosevelt**, localidade estadounidense do estado de Utah;
* **Roosevelt**, aldea estadounidense do estado de Nova York;
* **Illa Roosevelt**, en Nova York;
* **Roosevelt**, localidade arxentina da provincia de Buenos Aires;
* **Illa Roosevelt**, na Antártida;
* **Río Roosevelt**, leito fluvial do Brasil;
* **Parque Franklin Delano Roosevelt**, área protexida no Uruguai;

Como apelido pode referirse a:

* **Theodore Roosevelt, Jr.**, 26º presidente dos Estados Unidos (1858-1919);
* **Franklin D. Roosevelt**, 32º presidente dos Estados Unidos (1882-1945);
* **Eleanor Roosevelt**, promotora da *Declaración Universal dos Dereitos Humanos*, e esposa do anterior (1884-1962);
* **Roosevelt Skerrit**, primeiro ministro de Dominica (n. 1972);
Porcelana

[miniatura|220px|dereita|Flores de porcelana ([Madrid, século XVIII).]]
A **porcelana** é un material de cerámica feito a partir doutros materiais, como arxila en forma de caolinita, cuarzo e feldespato, refinados a altas temperaturas. Trátase dun produto de cor branca, impermeable e translúcido.

## Denominación 
O termo "porcelana" procede dun malentendido. Cando Marco Polo escribiu as súas memorias de volta das súas viaxes, contou que nas costas de Asia se pescaban uns moluscos de cunchas brancas que eran moi apreciadas pola súa beleza e cuxo nome era *porcelana*. No mesmo capítulo da súa obra louvou a beleza e brancura da cerámica chinesa, polo que moitos lectores, dado que se descoñecía a composición da cerámica chinesa, interpretaron que esta se facía a partir das cunchas do molusco, polo que lle deron ó material o seu nome.

## Composición 
A pasta da porcelana componse de caolín e feldespato e debe sufrir un complicado proceso de cocción en varias fases e a distintas temperaturas que oscilan entre os 700 e os 1450&nbsp;°C. O produto final é un material translúcido de aspecto vitrificado, pouco poroso, de cor branca e sonoro ó tacto que permite a fabricación de obxectos notables polo seu brillo, finura e resistencia á calor. As porcelanas considéranse obxectos suntuarios e o seu estudo encádrase dentro das artes decorativas.

## Orixe 
[miniatura|dereita|220px|[Porcelana de Meissen.]]
A orixe da porcelana está na China, na época da dinastía Shui (581-617). Xa no período seguinte, a dinastía Tang (618-906), a porcelana obtivo enorme pulo e fabricáronse obxectos da maior calidade artística. As primeiras noticias sobre o material chegaron a Europa da boca e a pluma de Marco Polo, pero o comercio efectivo non comezou ata mediado o século XIV. Os obxectos, xa preciosos no seu lugar de orixe, aumentaban de prezo polas dificultades do transporte, polo que os clientes europeos chegaban a pagar por eles sumas exorbitantes. Este feito provocou que pronto se intentase fabricala nos países importadores, imitando as decoracións da cerámica branca e azul, pero descoñecían completamente tanto a composición exacta da pasta como as temperaturas adecuadas para a súa cocción. Os diversos experimentos foron permitindo a descuberta de novos materiais: na corte dos Médicis inventouse unha falsa porcelana, a porcelana branda ou tenra, similar á cerámica maiólica, que coce a menor temperatura e é menos resistente que a porcelana dura. Este tipo de pasta acadou en Inglaterra gran calidade.

## Variedades 
Existen dúas grandes variedades de porcelana:

* *Porcelana branda:* non contén caolín e cócese con menos calor que a pasta dura, polo que poden utilizarse para decorala pigmentos e técnicas que non soportan temperaturas tan intensas. De orixe chinesa, chegou a Europa no século XVIII da man de artesáns alemáns, en especial dos que traballaban nas manufacturas de Meissen.
* *Porcelana dura:* coce a maior temperatura e a pasta adquire grande resistencia e unha cor branca grisalla.
Piornedo, Castrelo do Val

**Santa Eufemia de Piornedo** é unha parroquia do concello de Castrelo do Val, na comarca de Verín. Segundo o IGE en 2011 tiña 86 habitantes (43 mulleres e 43 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 138 habitantes.

## Xeografía 
Está situada aproximadamente a 900 metros de altitude, na parte fonda das abas de Pena Nofre e Cabeza de Valdefeiras, con orientación sueste e espléndidas vistas. As súas terras dun labor agrogandeiro típico de montaña están delimitadas polos Regatos das Veiguiñas e Porto do Carro, afluentes do río Mente.

O seu nome, que se repite nos Ancares e na provincia de Cáceres indica terra de piornos e nos mellores tempos, antes da emigración contou con 65 veciños: hoxe queda menos da metade, que seguen cultivando patacas, castañas, millo e unha cabana importante de ovellas, aínda que a poboación, maioritariamente envellecida, vive das pensións.

Os primeiros emigrantes de Piornedo saíron cara ás minas de Riotinto (Huelva), ós Estados Unidos, Cuba e o Brasil, onde algúns fixeron fortuna. Veciños de Piornedo participaron como asalariados na construción da vía do tren Zamora - Ourense nos anos 30, morrendo e enfermando nas obras algúns deles. Posteriormente, nos anos 50, algúns instaláronse en Verín, País Vasco e Barcelona e nos 60 emigraron a Alemaña e Suíza principalmente. Nos anos 2000-2006 fíxose unha praza no centro da aldea, rodeada de lugares onde comer (forno de leña para pan ou para asar) e reunirse coa xente do lugar, axeitando a aldea para o turismo rural.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Piornedo 
### Parroquias de Castrelo do Val 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Castrelo do Val
Precisión e exactitude

miniatura|300px|Exactitude é a proximidade dos resultados de medición ó valor real; precision, a repetibilidade, ou reproducibilidade da medición.
En enxeñería, ciencia, industria e estatística, exactitude e precisión non son equivalentes. Exactitude é capacidade para achegarse á magnitude real e precisión é a capacidade de realizar medidas similares.

## Unha analoxía útil
Varias medidas son como frechas disparadas cara a un obxectivo. A exactitude describe a proximidade das frechas ao centro do obxectivo. As frechas que impactaron máis preto do centro considéranse máis exactas. Máis preto están as medidas a un valor aceptado, máis exacto é un sistema.

A precisión, neste exemplo, é o tamaño do grupo de frechas, máis próximas estean as frechas que impactaron entre si, máis preciso será o sistema. Hai que notar que o feito de que as frechas estean moi próximas entre si é independente a que estean preto do obxectivo.

## Cuantificando exactitude e precisión
Idealmente un instrumento é exacto e preciso con medidas todas próximas entre si e á vez, próximas ao valor desexado.

A exactitude e precisión do proceso de medida é establecido pola medida repetida dalgún estándar de unidade de referencia que sexa traceable.

A precisión é normalmente caracterizada en termos de desvío estándar das medidas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Trazabilidade
*Reproducibilidade
*Exactitude
*Precisión
*Erro sistemático
*Erro aleatorio
Reproducibilidade

En enxeñería, ciencia, industria e estatística, denomínase **reproducibilidade** á capacidade dun instrumento de dar o mesmo resultado en medidas diferentes realizadas nas mesmas condicións ao longo de períodos dilatados de tempo. Esta calidade debe avaliarse a longo prazo. Esta é a gran diferenza coa precisión que debe, en cambio, ser avaliada a curto prazo.
Río Narla

O **río Narla** é un afluente pola banda oeste do río Miño, e presenta un percorrido de 24 quilómetros. Nace no monte do Toxo, no sistema montañoso de Corno de Boi, na parroquia de Xiá, Friol. É un río próximo á cidade de Lugo pois desemboca na parroquia de Ombreiro, Lugo.

No ano 2004 paralizouse un proxecto de encoro para o río Narla debido ao seu impacto ambiental e ao valor ecolóxico do lugar, xa que está catalogado como parte da zona especial de conservación (ZEC) Parga-Ladra-Támoga.

## Notas
Estilo

O termo **estilo** pode referirise a:

* Literatura: Estilo literario
** Estilo APA un formato para escribir documentos de investigación, publicado pola American Psychological Association.
* Roupa: moda
* Música: xénero musical
* Títulos Título honoríficos: Estilo (tratamentos de cortesía)
* Deseño de webs: Follas de estilo
* Escrita: Guía de estilo, Manual de estilo e xénero literario
* Lingüística: Variación no uso lingüístico dun individuo. Os distintos estilos, por exemplo formal/informal é estudado pola estilística.
* Estilo é unha parte da flor.
* Estilo era un instrumento usado na Mesopotamia da antiguidade para a escritura cuneiforme.
* En arte, estilo ou movemento artístico.
* Unha forma de vivir, un estilo de vida.
Condado de Culberson, Texas

O **Condado de Culberson** é un dos 254 condados do Estado americano de Texas. A sede do condado é Van Horn, e a súa maior cidade é Van Horn. O condado posúe unha área de 9.875 km², unha poboación de 2.975 habitantes, e unha densidade de poboación de 0,3 hab./km² (segundo o censo nacional de 2000). O condado fundouse en 1911.
Sacaúntos

O **sacaúntos** ou *home do unto* é un personaxe imaxinario propio da mitoloxía galega co que se buscaba asustar os nenos e mulleres novas e conseguir que se portaran ben e non se separaran das nais, ou que regresen cedo á casa. É equivalente *Home do saco*, co que pode confundirse, e tamén foi relacionado coas *meigas chuchonas*. 

## Descrición 
Represéntase como un home grande e vello, mal vestido e cun saco ó lombo no que levaba a un lugar seguro os meniños que raptaba. Logo de matalos, ábreos en canal e tíralles a graxa corporal, o unto. No caso de tratarse de mulleres, as vítimas elixidas deben ser novas, virxes, louras e coa pel moi branca, pois só o unto así obtido ten as propiedades medicinais que se pretenden. Mariño Ferro di que tanto pode atacar ás mozas virxes como a calquera outro rapaz.

O destino que lle dan ó unto varía segundo as fontes. Nuns casos disque que o comen directamente buscando así recuperar a forza e o vigor que representan os nenos. Outras veces dise que o venden a xente vella, co mesmo obxectivo, ou a farmacéuticos, que usarán este unto para fabricar pomadas e outras medicinas. Precisamente por isto último, corría o rumor de que o sacaúntos era realmente un boticario do lugar que buscaba o unto para os seus ungüentos, e incluso disque as rapazas non se atrevían a pasar por diante dunha botica.

Conta Vicente Risco un sucedido recollido en Ourense. Unha rapaza nova foi a unha botica para vender a froita que levaba e o boticario mandouna entrar na rebotica. Ó entrar, a porta pechouse bruscamente tras ela, e ela deu por feito que a ía matar para sacarlle o unto. Morta de medo, axeonllouse e comezou a chorar suplicando ó home que non lle fixera mal. Pero o certo foi que o boticario só quería coller cartos para pagar a froita e, como non era do país, quedou abraiado ante o comportamento da moza.

## Orixe 
A lenda do sacaúntos pode remontarse a unha orixe medieval, polos casos de antropofaxia que se deron nas grandes fames. Tivo gran difusión no século XIX e ó chamado *o lobishome de Allariz*, Manuel Blanco Romasanta, un asasino en serie que actuou entre 1833 e 1852, chamóuselle *home do unto*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* MARIÑO FERRO, Xosé Ramón (1985). *Cultura popular*, Manuais do Museo do Pobo Galego, Santiago, px. 152. ISBN 84-600-3820-3.
* RISCO, Vicente (1962). "Etnografía: cultura espiritual", en *Historia de Galiza*, dirixida por Ramón Otero Pedrayo. Ed. Nós, Bos Aires, tomo I, px. 305.
* 
* 

### Outros artigos 
* Lobishome
### Ligazóns externas 
*
-1465

## Acontecementos 
* Empeza a reinar Tudhaliyas I, rei dos hititas.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia ano a ano
-1430

## Acontecementos 
## Nacementos 
## Mortes 
* Morre Tudhaliyas I, rei dos hititas.

## Outros 
Historia ano a ano
-1340

## Acontecementos 
* Comeza o reinado de Mursilis II, rei dos hititas.

## Nacementos 
## Mortes 
## Outros 
Historia ano a ano
-1310

## Acontecementos 
* Reinado de Attar-kittah, rei de Elam (final en -1300).

## Nacementos 
## Mortes 
* Mursilis II, rei dos hititas.

## Outros 
Historia ano a ano
-1250

## Acontecementos 
* Construción da famosa Porta dos Leóns en Micenas.
* Asiria intenta atacar os casitas.

## Nacementos 
## Mortes 
* Hattushilis III, rei dos hititas.

## Outros 
Historia ano a ano
-1210

## Acontecementos 
## Nacementos 
## Mortes 
* Tudhaliya IV, rei dos hititas .

## Outros artigos 
* Historia ano a ano
Lingua alangan

O **alangan** é unha lingua malaio-polinesia que se fala en Filipinas.

## Distribución xeográfica 
Fálase en pequenas aldeas de entre 5 e 12 casas nos municipios de Naujan, Baco, San Teodoro e Victoria na provincia de Mindoro Occidental e Sablayan en Mindoro Oriental na rexión montañosa arredor do Monte Halcón no interior da illa de Mindoro.

## Escrita 
Os alangan é un pobo indíxena que aínda vive ao xeito tradicional. O único material na lingua é que fixeron misioneiros cristiáns. En 1962 traduciuse pola primeira vez partes da Biblia e en 1989 traduciuse o Novo Testamento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O alangan no Ethnologue
Irmandade Galega de Bos Aires

A **Irmandade Galega de Bos Aires** foi unha organización política galeguista da Arxentina que se fundou en 1941 pola unión do Grupo galeguista de Buenos Aires e membros da Sociedade Nazonalista Pondal.
[miniatura|*[A Nosa Terra (Buenos Aires)|A Nosa Terra*.]]
## Historia 
Nun primeiro momento estivo dirixida por Manuel Puente, Rodolfo Prada e Xosé Abraira, máis tarde virou cara a esquerda e o independentismo dirixida por Moisés da Presa, Bieito Cupeiro, Manuel Pedreira, Bernaldo Souto e Ricardo Flores.

Comezou a editar o periódico *A Nosa Terra* en xuño de 1942. Ese mesmo ano instituíu o 17 de agosto como Día dos Mártires en recordo do fusilamento de Alexandre Bóveda e a represión contra os galeguistas durante a guerra civil española e a posguerra.

Houbo seccións da IG en Buenos Aires, La Plata, Mar del Plata, Rosario, Mendoza e fóra da Arxentina en Montevideo e Santiago de Chile.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Mera, Manuel (6/8/2010). "Reportaxe: A Irmandade Galega" FESGA.
Enrique Pla

**Enrique Pla y Deniel**, nado en Barcelona o 19 de decembro de 1876 e falecido en Toledo o 5 de xullo de 1968, foi un eclesiástico español.

## Traxectoria 
Estudou filosofía, teoloxía e dereito canónico. Ordenouse en 1900 en Barcelona, foi profesor do Seminario de Barcelona, bispo de Ávila entre 1918 e 1935. Presidente de Acción Católica, foi un dos impulsores de Acción Popular. Nomeado bispo da diocese de Salamanca en 1935, tras o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 contra a República cedeulle a Francisco Franco o seu palacio episcopal e escribiu a carta pastoral *Las dos ciudades*, onde xustificaba a rebelión de Franco, e que constituíu a fundamentación teolóxica do que denominou *Cruzada*.

En 1941, tras ser nomeado arcebispo de Toledo, converteuse en primado de España e en 1946 o papa nomeouno cardeal. Procurador en Cortes e membro do Consello do Reino e do de Rexencia. En 1960 deu o seu apoio a membros de Acción Católica que reclamaban o seu dereito a participar en folgas e pouco tempo despois Pla dimitiu dos seus cargos políticos.
Lingua alatil

O **alatil** é unha lingua da familia Torricelli que se fala en Papúa-Nova Guinea.

## Distribución xeográfica
Fálase na provincia de Sandaun

## Falantes
176 (2003)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O altatil no Ethnologue
São Vicente, São Paulo

**São Vicente** é unha cidade litoránea do estado de São Paulo, sitúada a 73&nbsp;km da súa capital e veciña da cidade portuaria de Santos. Foi a primeira cidade fundada polos portugueses no Brasil, o que foi feito por Martim Afonso de Souza en 22 de xaneiro de 1532. A primeira cámara municipal das Américas foi establecida na cidade en 22 de agosto daquel mesmo ano.

A cidade ocupa a porción oeste da Illa de San Vicente, a cal divide coa cidade de Santos. A súa principal actividade económica hoxe é o turismo en súas praias e nalgúns monumentos históricos. O comercio e os servizos da cidade son utilizados máis polos seus propios moradores ou por turistas. Únese coa cidade de Santos por varias rúas (Santos e Sao Vicente son, fisicamente, unha única aglomeración urbana), coa de São Paulo polas estradas Via Anchieta e Rodovia dos Imigrantes, e con outras cidades do litoral de São Paulo pola estrada SP-55 (Rodovia Padre Manoel da Nóbrega, e Rodovia Piaçagüera-Guarujá).

[miniatura|esquerda|255px|Fonte *Biquinha de Anchieta*, que existe dende [1553 e foi a primeira fonte pública de auga da cidade.]]
Lingua alawa

O **alawa** é unha lingua australiana que se fala en Hodgson Downs e noutros asentamentos achegados, no curso alto dos ríos Cox e Arnold, preto do río Roper, na Terra de Arnhem, Territorio do Norte. Segundo o censo de 2016, tiña 4 falantes. O alawa está clasificado como en perigo crítico polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Estudos e publicacións
Entre 1966 e 1968 a lingüista Margaret Sharpe estudou a lingua, froito deste traballo foi a publicación de *Ninda nanggaya Alawirryunu* (1976), historias alawas en alawa, kriol e inglés. *Alawa song buk* (1991), *Alawa Wanggaya: Alawa-Kriol-English Dictionary* (1999) e *Ruwu Alawirryunu* (Libro das plantas en alawa) (2001).
En 2003 o lingüista Greg Dickson publicou o libro *Stori brom det dubala dog, Ngalima en Ngabalarra* (Historia de dous cans, Ngalima e Ngabalarra) e axudou a establecer clases de alawa na escola local de Hogson Downs.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de linguas aborixes de Australia

### Ligazóns externas 
*O alawa no Ethnologue
*Blog dun lingüista que traballa entre os alawa (en alawa, inglés e kriol)
Ramon d'Abadal i Calderó

'''Ramon d'Abadal i Calderó''', nado en Vic o 7 de xaneiro de 1862 e finado en Rupià en novembro de 1945, foi un político catalán.

## Traxectoria 
Estudou dereito en Barcelona, foi dirixente da Lliga Regionalista dende a súa fundación en 1901, foi presidente do Ateneu de Barcelona (1902) e da Acadèmia de Jurisprudència i Legislació de Catalunya, alcalde de Barcelona (1903 e 1911). Foi tamén senador por Barcelona (1907-1918).

En 1917 foi presidente da Asemblea de Parlamentarios que se reuniron en Barcelona. Presidente da Lliga Regionalista dende 1917 ata 1936. Decano do colexio de Avogados de Barcelona, en 1926 o goberno de Miguel Primo de Rivera destitúeo, mándao a prisión e acaba no desterro en Alcalà de Xivert (Castelló).

Durante a República foi deputado nas Cortes e no Parlamento de Cataluña. En 1936 exiliouse en Italia e deu o seu apoio á sublevación contra da República.

## Notas
*
Canedo, Ourense

**San Miguel de Canedo** é unha parroquia do concello de Ourense. Segundo o Padrón Municipal en 2014 tiña 502 habitantes (237 homes e 265 mulleres).

## Características 
Está situada a catro quilómetros ao oeste da cidade de Ourense, e ten unha unha superficie de 6,6&nbsp;km². A poboación máis importante é Quintela. Pola parte sur de Canedo pasa o río Miño. Alí habilitouse unha zona de lecer coñecida como as termas de Outariz, ao redor dunhas fontes de auga quente similares ás das Burgas de Ourense. Outras fontes de augas termais da parroquias son as Burgas de Arriba e as Burgas de Abaixo, das que mana auga entre os 60 e os 80&nbsp;°C, e a Burga do Muíño.

A igrexa de San Miguel de Canedo foi reconstruída tras a guerra civil, xa que foi queimada.

Entre 1836 e 1943 pertenceu ao Concello de Canedo.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Zona recreativa de Quintela de Canedo, Canedo, Ourense.jpg|Zona recreativa en Quintela de Canedo
Ficheiro:Paseo peonil (Ourense).jpg|Paseo peonil
Ficheiro:Ponte, río Miño, Outariz (Canedo, Ourense).jpg
File:Termas de Outariz, Canedo, Ourense.jpg|Termas de Outariz

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Canedo 
### Parroquias de Ourense 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ourense
Novas sete marabillas do mundo

[miniatura|276px|De esquerda a dereita e de arriba a abaixo: [Chichén Itzá, Cristo Redentor, a Gran Muralla Chinesa, Machu Picchu, Petra, Taj Mahal e o Coliseo de Roma.]]
As **Novas sete marabillas do mundo** son unha iniciativa do cidadán suízo Bernard Weber para substituír a lista das Sete marabillas do mundo da antigüidade, das que xa só a Gran Pirámide de Gizeh continúa en pé. Con ese propósito, creou unha fundación chamada **New Open World Foundation** coa finalidade de animar os cidadáns de todo o mundo a votar democraticamente polas Novas Sete Marabillas do Mundo que existan e foran creadas nos dous últimos milenios. Finalmente o 7 de xullo de 2007 decidiuse en Lisboa a lista das sete marabillas do mundo moderno.

## Marabillas 
* A Gran Muralla Chinesa (China)
* Cidade de Petra (Xordania)
* Cristo Redentor (Brasil)
* Machu Picchu (Perú)
* Coliseo de Roma (Italia)
* Taj Mahal (India)
* Pirámide de Chichén Itzá (México)

## Algunhas das candidaturas á lista 
* Angkor Wat (Camboxa)
* Torre de Pisa (Italia)
* Palacio de Potala (Tíbet)
* Igrexa de Santa Sofía (Turquía)
* Torre Eiffel (Francia)
* Kremlin e Praza Vermella (Rusia)
* Estatuas da Illa de Pascua (Chile)
* Alhambra (España)
* Palacio e parques de Versalles (Francia)
* Ópera de Sydney (Australia)
* Palacio Imperial de Kyoto (Xapón)
* Edificio Empire State (Estados Unidos de América)
* A Sagrada Familia (España)
* Ponte Golden Gate (EUA)
* Palacio dos Dogos (Italia)
* Tombouctou (Malí)
* Catedral de Aquisgrán (Alemaña)
* Cidade histórica de Sana'a (Iemen)
* Mesquita Azul do Sultán Ahmed (Turquía)

## Véxase tamén 
* Sete marabillas do mundo para as do mundo antigo.

### Ligazóns externas 
* Votación
Ramon d'Abadal

O nome '''Ramón d'Abadal** pódese referir a:
***Ramon d'Abadal i Calderó** (1862-1945) político catalán;
***Ramon d'Abadal i de Vinyals''' (1888-1970) historiador e político catalán.
Lille

miniatura|Porta de París, en Lille
**Lille** é unha cidade do norte de Francia que debe o seu nome ao feito de que foi fundada sobre unha illa. É a capital e a cidade máis poboada da rexión de Alta Francia e da prefectura do departamento do Norte (59). Os habitantes de Lille chámanse "lillois".

A cidade denomínase Lille debido á súa situación histórica sobre unha illa no medio do Deûle. Ao igual que en francés antigo (L'isle), a denominación neerlandesa (Rijsel) da cidade indica tamén a súa orixe insular.

Forma unha aglomeración urbana con máis dun millón de habitantes, coas cidades de Roubaix, Tourcoing e Villeneuve d'Ascq, comprendendo o 40% da poboación da aglomeración.

A área urbana de Lille traspasa as fronteiras nacionais, incluíndo cidades belgas como Courtrai, Mouscron e Ménin, formando unha área metropolitana de 1&nbsp;727&nbsp;525 habitantes.

miniatura|dereita|300px|Praza do xeneral de Gaule, en 2005.

## Educación 
* EDHEC Business School
* ESME Sudria
* E-Artsup
* EPITECH
* IÉSEG School of Management
* ISEG Marketing & Communication School
* ISG Paris
* SKEMA Business School

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Lille
Ramon d'Abadal i de Vinyals

**Ramon d’Abadal i de Vinyals**, nado en Vic o 1 de outubro de 1888 e finado en  Barcelona o 17 de xaneiro de 1970, foi un historiador e político catalán.
## Traxectoria
Estudou dereito en Barcelona e Madrid e historia en París, militante da Lliga Regionalista, formación pola que foi deputado por Vic (1917-1921). Participou na fundación de Acció Catalana, escisión da Lliga. En 1933 volta á Lliga e dirixe *La Veu de Catalunya*.

En 1936 apoiou os sublevados en contra do goberno da República Española. Foi membro do Consello Privado de Xoán de Borbón. En 1943 entrou no Institut d'Estudis Catalans.

Os seus traballos históricos centráronse na historia medieval de Cataluña. Entre as súas obras destacan *Catalunya carolíngia* (1926-71), *Els primers comtes catalans* (1958) e *El precedents antics a la història de Catalunya* (1967).

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 

### Outros artigos 
* La Veu de Catalunya
Ignacio Agustí

**Ignacio Agustí Peypoch**, nado en Lliçà de Vall o 3 de setembro de 1913 e finado en Barcelona o 26 de febreiro de 1974, foi un escritor e xornalista catalán.
## Traxectoria
Estudou dereito en Barcelona. Militante das mocidades da Lliga Regionalista, escribiu en catalán ata 1936, pero logo da guerra civil española tan só publicou en castelán e ingresou na FET de las JONS. Foi director da revista *Destino* e durante dous meses de *Tele/eXprés*.

Entre a súa obra en castelán destaca a pentaloxía *La ceniza fue árbol* onde no ambiente da Barcelona de finais do século XIX e a guerra civil española, narra o suceder da familia de Joaquín Rius, casado con Mariona Rebull, ambos pertencentes á burguesía industrial.

## Obra 
### Novela 
* *Un siglo de Cataluña* (1940)
* *Los surcos* (1942)

**La ceniza fue árbol**
* *Mariona Rebull* (1943)
* *El viudo Rius* (1944)
* *Desiderio* (1957)
* *Diecinueve de julio* (1965)
* *Guerra civil* (1972)

### Memorias 
* *Ganas de hablar* (1974)
Acuario

O termo **acuario** pode referirse a:
***Acuario**, recipiente onde se exhiben e manteñen organismos acuáticos nunhas condicións ambientais controladas adecuadas para a súa supervivencia;
***Acuario público**, grande instalación parecida a un zoo mariño onde se exhiben moitos animais mariños en acuarios e grandes piscinas e tanques;
* **Augadeiro**, constelación;
* **Augadeiro**, signo zodiacal.
Lingua alege

O **alege** é unha lingua níxero-congolesa que se fala en Nixeria.

## Distribución xeográfica
Fálase no sur da área local de Obudu, no estado de Cross River
## Falantes
1200 (1973)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*O alege no Ethnologue
Acuariofilia

Chámase **acuariofilia** á afección pola cría de peixes e pola reprodución fiel dun ecosistema natural acuático. Parece ser que se orixinou na China sobre o ano 950, aínda que xa os romanos criaban carpas en grandes viveiros, pero estes non trataban de imitar a contorna natural e non perseguían fins estéticos. Sobre o ano 1750 introduciuse en Europa.

Ata principios do século XX a acuariofilia fundamentalmente tiña un propósito científico, e é entón cando aparecen os primeiros acuarios e a afección ós mesmos como pasatempo e entretemento.

Perfeccionouse a técnica e resolvéronse os problemas de temperatura en acuarios tropicais e nos de oxigenación e filtración. Sobre os anos 1930 o acuario xa era obxecto de decoración nalgúns fogares e lugares públicos.

Desde os seus comezos, o número de especies comercializadas foi en aumento, e hoxe en día ata se desenvolveron modificacións xenéticas en certos individuos para facelos máis atractivos visualmente.

O principio básico da acuariofilia é a recreación dunha contorna natural real, con especies autóctonas e augas con similares propiedades físicas e químicas.
## Especies máis utilizadas
### Auga doce
* Carpa vermella
* Peixe cebra
### Auga salgada
* Peixe pallaso
* Peixe mandarín
Potala

O **Palacio de Potala** é a máxima expresión da arquitectura tibetana e residencia dos Dalai Lama desde que Lozang Gyatso o fundara no século VII (ano 631) en Lhasa, a capital do Tíbet, actualmente ocupado pola China, país que o converteu en museo tras derribar os edificios administrativos que se encontraban no seu baseamento co fin de instalar no seu lugar unha praza que recorda a de Tian'anmen en Pequín.

O monumento, clasificado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO desde 1994, sitúase sobre a montaña chamada Hongshan, a unha altura de 3.700 metros sobre o nivel do mar. Abrangue unha área de 410.000 metros cadrados e ten unha superficie edificada de 130.000 metros cadrados.

Lhasa-Potala-70-Zugang-2014-gje.jpg|
Lhasa-Potala-32-Treppen-Portal-2014-gje.jpg|
Lhasa-Potala-56-Moench-Soldat-Feuerwehrmann-2014-gje.jpg|
Lhasa-Potala-62-Nordseite-Abstieg-2014-gje.jpg|
Lhasa-Potala-Ausblick-04-2014-gje.jpg|
Lhasa-Potala-nachts-14-mit Springbrunnen-2014-gje.jpg|

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Palacio de Potala
Airsoft

O **airsoft** é un xogo de guerra xurdido no Xapón nos anos oitenta que pronto se estendeu aos Estados Unidos e posteriormente a España e o resto de países europeos.

miniatura|dereita|Xogadores de airsoft.

O nome do airsoft vén do inglés e traduciríase como "aire suave". Isto fai referencia á forma na que a munición é disparada desde unha marcadora (paintball) ou unha réplica de airsoft.

Esta actividade lúdico-deportiva busca a simulación de combates por medio de réplicas reais que disparan pequenas bólas de plástico de 6&nbsp;mm de diámetro, escenarios de xogo iguais ou similares aos que se combate en realidade, con equipamento de radiocomunicacións, visores nocturnos, lanternas adaptadas, punteiros láser, bólas trazadoras e indumentaria militares. Aínda que non existe unha indumentaria concreta, cada equipo prefire equiparse uniformemente para maior realismo. Pódese xogar igualmente de día ca de noite, coas evidentes diferenzas. As bólas empregadas, teñen unha velocidade de saída aproximada de 330 fps ou 100&nbsp;m/s. O pouco peso das mesmas (0,20 gramos xeralmente) fai que o seu alcance efectivo non vaia máis alá dos 40-50 metros. Existe unha modalidade de xogador, o sniper ou francotirador, ao que se lle permite mais potencia e alcance, dado o rol que asume.
miniatura|dereita|Xogador de airsoft.

En concentracións numerosas de xogadores, adoita identificarse aos diferentes bandos participantes, mediante brazais de cor para evitar o "fogo amigo".

Aínda que existen moitas modalidades de xogo, o principal é eliminar os equipos ou xogadores contrarios, disparando aos seus compoñentes. Do mesmo xeito ca no paintball, hai que levar certas proteccións como lentes, para non recibir un bolazo nos ollos. Este é o único risco físico na práctica do airsoft. Se algún participante non leva as lentes de protección postas, interrómpese a partida ou se lle invita abandonala.

Actualmente existe en España un baleiro legal respecto da práctica deste xogo en lugares públicos, xa que a confusión que se pode crear entre a poboación pode crear alarma entre os descoñecedores do airsoft e levarlles a alertar ás forzas da orde pública. Recoméndase practicalo en leiras privadas ou lugares autorizados co correspondente permiso municipal para evitar estes problemas.

Unha das bases do xogo é a confianza e honradez do xogador, xa que non hai xeito de comprobar se alguén recibiu un impacto. O xogador que o recibe ha de gritar "Morto!" ou dar coñecer aos demais que foi eliminado, retirándose a continuación do terreo de xogo. Os xogadores peor vistos nesta comunidade son os "inmortais", por razóns evidentes.

Os afeccionados ao airsoft non pretenden fomentar nin a violencia, nin as réplicas, nin ningún tipo de ideoloxía. Para eles é un xogo moi emocionante que serve para descargar adrenalina. Ademais, as comunidades de airsoft están totalmente en contra de que individuos radicais participen neste xogo.
Jerzy Kuryłowicz

**Jerzy Kuryłowicz**, nado en Stanisławów (daquela en Austria-Hungría, hoxe, cidade de Ivano-Frankivsk, Ucraína), o 26 de agosto de 1895 e finado en Cracovia o 28 de xaneiro de 1979, foi un lingüista polonés.

## Traxectoria 
Foi especialista en linguas indoeuropeas e en linguas semíticas. Fíxose célebre polo seu descubrimento das laringais en hitita naquelas palabras onde foran previstas pola teoría de Saussure sobre a apofonía indoeuropea.

É coñecido polos seus traballos sobre a apofonía e a analoxía.
## Obra 
* Kuryłowicz, J., 1936. *Derivation lexicale et derivation syntaxique*. Kuryłowicz, J.,1960, 41-50.
* Kuryłowicz, J., 1938. *Struktura morfemu*. Kuryłowicz, J., 51-65.
* Kuryłowicz, J., 1949a. *La nature des proces dits ’analogiques’*. Acta Linguistica 5:121-38.
* Kuryłowicz, J., 1949b. *La notion de l’isomorphisme*. Kuryłowicz, J., 1960, 16-26.
* Kuryłowicz, J., 1949c. *Le probleme du classement des cas*. Kuryłowicz, J., 1960, 131-154.
* Kuryłowcz, J., 1960. *Esquisses linguistiques*. Wrocław – Kraków, Polska Akademia Nauk.
Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo

400px|miniatura|Países con Patrimonio da Humanidade en Perigo. O número de sitio está sinalado pola cor:
A **Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo** é obra da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) a través do Comité do Patrimonio Mundial segundo o artigo 11.4 da Convención do Patrimonio Mundial, que foi creada en 1972 para designar e xestionar o Patrimonio da Humanidade. As entradas da lista son Patrimonio da Humanidade ameazados para cuxa conservación son necesarias grandes operacións e para as que "se solicitou asistencia". A lista ten como finalidade aumentar a conciencia internacional sobre as ameazas e fomentar medidas contraactivas. As ameazas a un sitio poden ser ameazas inminentes comprobadas ou perigos potenciais que poden ter efectos adversos sobre un sitio.

## Sitios en perigo 
;Lenda da táboa

:**Nome**: segundo foi descrito polo Comité do Patrimonio da Humanidade.
:**Localización**: a nivel de cidade ou provincia e nome do país, con coordenadas; a columna ordena por estado.
:**Criterio**: baixo o cal foi incluído na lista.
:**Área**: en hectáreas e acres se a UNESCO o proporciona.
:**Ano (WHS)**: ano en que o sitio foi inscrito na Lista do Patrimonio da Humanidade.
:**En perigo**: ano en que o xacemento apareceu na Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo.
:**Razón**: ameazas ao sitio que fixeron que a UNESCO o catalogara como en perigo.

## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de sitios do Patrimonio Mundial por ano de inscrición
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* UNESCO World Heritage Sites, páxina oficial 
* UNESCO World Heritage Centre – World Heritage in Danger List, páxina oficial 
* UNESCO Heritage Centre – World Heritage List, páxina oficial
The Chicago Manual of Style

O ***Manual de Estilo de Chicago*** (**CMS**) é un libro de estilo moi reputado para o inglés americano, que regulamenta cuestións de estilo, preparación dos manuscritos e, en menor medida, uso. (Obsérvese que no mundo da publicación, *estilo* significa puntuación, uso de cursivas e negras, maiúsculas, táboas etc., non *estilo de prosa*). De feito, debido ás súas análises agudas de cuestións moi intricadas da puntuación e o uso, utilízano as editoriais de todos os países anglófonos e recibe cada vez máis consideración como fonte de autoridade pola comunidade de editores en lingua inglesa en xeral.

O CMS utilízano habitualmente as editoriais e os editores como último recurso en asuntos de presentación adecuada de textos.

Publícao a Imprenta da Universidade de Chicago. A primeira edición, de 1906, intitulouse *Manual de Estilo*. En 2005 atópase xa na décimo-quinta edición. O CMS publícase en rústica e espérase unha edición dixital. O sitio web do CMS fornece unha columna de preguntas e respostas e a posibilidade de busca manual, permitida só para os membros.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Libro de estilo.
* Libro de estilo da Galipedia.
### Ligazóns externas 
* http://www.chicagomanualofstyle.org
Guía de estilo da MHRA

A **Guía de estilo MHRA** (anteriormente o *Libro de estilo MHRA*) é amplamente utilizado por académicos e publicacións nas áreas das artes e Humanidades, publicada pola *Modern Humanities Research Association*.

A guía pode baixarse gratuitamente desde o sitio da MHRA.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Guía de estilo MHRA
Council of Science Editors

O **Council of Science Editors** (**CSE**) é a organización que publica *Scientific Style and Format: The CBE Manual for Authors, Editors, and Publishers* (ISBN 0521471540), unha guía de estilo influente para as publicacións científicas.

Coñecido formalmente coma o **Council of Biology Editors** (**CBE**), en 1999 a organización votou para cambia-lo nome polo de Council of Science Editors. O troco formalizouse definitivamente o 1 de xaneiro do 2000.

O CBE foi fundado no 1957 pola National Science Foundation e o American Institute of Biological Sciences.
Organización Obreira

**Organización Obreira** foi unha organización político sindical que xurdiu en abril de 1972 dunha escisión do PCE de Vigo, composto por obreiros novos militantes de Comisións Obreiras e das Xuventudes Comunistas, desconformes co *Pacto pola Liberdade* que  fixera público o partido en 1972 e que chamaba á unidade de todos os demócratas, por riba da súa clase, para derrotar ao franquismo. O sindicato conseguiu un certo protagonismo nas mobilizacións obreiras que se realizaron en setembro de 1972 en Vigo, ao se enfrontar coa policía, mais a represión que seguiu descabezouno.

## Organigrama 
O seu voceiro foi *Organización Obreira* (1972-1974), tamén publicou un boletín dirixido aos mariñeiros, *O Noso Mañán*.

Dirixíao un Comité Executivo que compuñan dez persoas, Xosé Anxo García Méndez foi o seu secretario xeral, existían tres Comités de Zona na área de Vigo. O sindicato tiña arredor dun cento de militantes, a maioría de Vigo, pero houbo militantes en todas as cidades galegas.

## Proceso de disolución 
OO viviu un conflito interno entre os partidarios de integrarse na Organización Marxista-Leninista de España (OM-LE) e aqueles que desexaban manter unha maior relación coa Unión do Povo Galego. Unha parte acabou integrándose no OM-LE, que foi a orixe do Partido Comunista Reconstituído e dos GRAPO, e outra parte marchou á UPG, aínda que tras a formación do PC-r unha parte ingresou nel. Organización Obreira disolveuse en xuño de 1974.
Estilo APA

O **estilo APA** é un formato amplamente aceptado para escribir documentos técnicos e científicos, que establece convencións gráficas para a representación dunha serie de elementos, como cabeceiras, notas a rodapé, citas bibliográficas, etc. Foi elaborado pola American Psychological Association, que é a principal organización académica de estudo da psicoloxía nos Estados Unidos de América.

## Características
O estilo APA está definido de xeito oficial en *The Publication Manual of the American Psychological Association*, un libro de preto de 500 páxinas en inglés do que se levan editadas seis edicións (ISBN 1-55798-791-2).

O estilo, como moitos autores suxiren, é imperfecto. Esquécese de autores para numerar o seu encabezado de sección, práctica común en revistas científicas que permite cruzar referencias. O estilo APA tamén require que os autores sexan citados para ser identificados unicamente polas súas iniciais, como en "J. A. Smith" no canto de "Joan A. Smith", facendo máis difícil para os lectores atopar as referencias. O "Manual" é longo e forza ós estudantes gastar moitas horas intentando adaptar as súas citas. Finalmente, o estilo APA estableceuse por un pequeno, non elixido, comité editorial, o cal non ofrece aos usuarios a posibilidade de achegar melloras ó estilo.

## Cabeceiras
Seguindo o estilo APA, as cabeceiras empréganse para organizar artigos e darlles unha estrutura xerárquica. O estilo APA prescribe un formato específico para as cabeceiras (dun a cinco niveis) dentro dun mesmo artigo. Están referidos na páxina 113 da 6ª edición do Manual usando o seguinte nivel de números:

*Nivel 5: CABECEIRA CENTRADA MAIÚSCULAS
*Nivel 1: Cabeceira Centrada Maiúsculas e Minúsculas
*Nivel 2: *Centrada, Cursiva, Cabeceira Maiúscula e Minúscula*
*Nivel 3: *Botada á esquerda, Cursiva, Cabeceira Maiúscula e Minúscula de lado*
*Nivel 4: *Concentrado, Cursiva, Parágrafo de Cabeceira Minúscula rematando cun punto.*

De acordo co estilo APA, se un artigo ten:
*Un nivel: usa nivel 1 de cabeceiras
*Dous niveis: usa o nivel 1 (supraordenado) e 3 (subordinado) de cabeceiras
*Tres niveis: usa nivel 1, *nivel 3* e *nivel 4* (de supraordenado para subordinado)
*Catro niveis: usa nivel 1, *nivel 2*, *nivel 3* e *nivel 4* (de supraordenado para subordinado)
*Cinco niveis: usa nivel 5, nivel 1, *nivel 2*, *nivel 3* e *nivel 4* (de supraordenado para subordinado)

Non se ofrecen directrices para artigos con seis ou máis niveis de cabeceiras. Decátese que o estilo APA non permite os números ou letras diante das cabeceiras.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* APA Style homepage 
* Inflight Referencer - Commercial APA style bibliography software 
* OWL APA Style Workshop
Lingua alekano

O **alekano** ou **gahuku** é unha lingua papúa que se fala en Papúa-Nova Guinea.

## Distribución xeográfica
Fálase no distrito de Goroka na provincia de Highlands Orientais.

## Usos sociais
A maioría dos falantes son bilingües co tok pisin, arredor dun terzo dos país fálanlle tok pinsin aos fillos. En 1974 traduciuse o Novo Testamento e hai algún material didáctico publicado na lingua.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O alekano no Ethnologue