open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Roger Bland

**Roger Farrant Bland**, nado en Londres o 3 de abril de 1955, é un numismático e museólogo británico vinculado ao Museo Británico.

## Traxectoria 
Roger Bland é fillo de David Ferrant Bland e Mary Elmore Bland, e casou en 1987 con Lucilla Mary Burn.

O ano seguinte á súa graduación, en 1979, ingresou no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, ao que estivo vinculado ata 2005. A partir dese ano pasou a ocupar o posto de conservador en diversos departamentos do museo: Departamento de Antigüidades Portátiles e Tesouro (2005-2012), Departamento de Prehistoria e Europa (2012-2013) e Departamento de Gran Bretaña, Europa e Prehistoria (2013-2015).
*1993: Académico da Sociedade de Anticuarios de Londres.
* 2008: Oficial da Orde do Imperio Británico.
*2011: Premio Allier de Hauteroche, da *Académie des Inscriptions et Belles-Lettres*.
*2014: Medalla da *Royal Numismatic Society*.
*2016: Medalla Presidencial da Academia Británica.
* 2017: Medalla Huntington da *American Numismatic Society*.

## Escolma de publicacións 
* (1982): *Coin hoards from Roman Britain: The Blackmoor hoard*. Con R. Carson. British Museum. ISBN 978-0861590339
* (1983). *The Cunetio treasure: Roman coinage of the third century A.D*. Con E. Besly. British Museum. ISBN 978-0-7141-0857-5.
*(1988): *The Normanby Hoard and Other Roman Coin Hoards*. Con A. Burnett. British Museum. ISBN 9780714108704
*(1992): *The Chalfont hoard and other Roman coin hoards*. British Museum. ISBN 9780714108759
* (1993): *The Hoxne Treasure: An Illustrated Introduction*. Con C. Johns. British Museum. ISBN 978-0-7141-2301-1.
* (2010). *The Frome Hoard*. Con S. Moorhead; A. Booth. British Museum. ISBN 978-0-7141-2334-9
* (2010). *Roman and Early Byzantine Gold Coins Found in Britain and Ireland: With an Appendix of New Finds from Gaul*. Con X. Loriot. Royal Numismatic Society. Special Publications, 46. ISBN 978-0-901405-59-3.
* (2014). *The Staffordshire Hoard*. Con K. Leahy. British Museum. ISBN 978-0-7141-2342-4.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico
Subrexión de Salo

A **subrexión de Salo** (en finés *Salon seutukunta*) é unha das cinco subrexión da rexión de Finlandia Propia. En 2017 tiña unha poboación de 62&nbsp;398 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2009: os municipios de Halikko, Kiikala, Kisko, Kuusjoki, Muurla, Perniö, Pertteli, Salo, Suomusjärvi e Särkisalo uníronse na cidade de Salo.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Salo   
* Sitio web de Somero
Subrexión de Turku

A **subrexión de Turku** (en finés *Turun seutukunta*) é unha das cinco subrexión da rexión de Finlandia Propia. En 2017 tiña unha poboación de 325&nbsp;814 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 1997: Paimio convértese en cidade.
* 1 de xaneiro de 2005: Mynämäki uniuse á subrexión de subrexión de Vakka-Suomi.
* 1 de xaneiro de 2007: Mietoinen uniuse a Mynämäkeen.
* 1 de xaneiro de 2009: Askainen e Lemu uníronse a Masku.
* 1 de xaneiro de 2009: Piikkiö uniuse a Kaarina.
* 1 de xaneiro de 2009: Merimasku, Rymättylä e Velkua uníronse a Naantali.
* 1 de xaneiro de 2009: Vahto uniuse a Rusko.
* 1 de xaneiro de 2015: Tarvasjoki, da subrexión de Loimaa, uniuse ao concello de Lieto.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Kaarina   
* Sitio web de Lieto   
* Sitio web de Masku  
* Sitio web de Mynämäki 
* Sitio web de Naantali   
* Sitio web de Nousiainen 
* Sitio web de Paimio   
* Sitio web de Raisio   
* Sitio web de Rusko 
* Sitio web de Sauvo 
* Sitio web de Turku
Subrexión de Vakka-Suomi

A **subrexión de Vakka-Suom** (en finés *Vakka-Suomen seutukunta*) é unha das cinco subrexión da rexión de Finlandia Propia. En 2017 tiña unha poboación de 31&nbsp;236 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
Catro antigos concellos de Vakka-Suomi uníronse a Uusikaupunki ou a algún dos municipios que pasaron a integralo, entre paréntesis o ano no que tivo lugar a fusión:

* Uudenkaupungin maalaiskunta (sen escudo) (1969)
* 23px Pyhämaa (1974)
* 23px Lokalahti (1981)
* 23px Kalanti (1993)

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Kustavin kotisivut
* Laitilan kotisivut
* Pyhärannan kotisivut
* Taivassalon kotisivut
* Uudenkaupungin kotisivut
* Vehmaan kotisivut
Costa Amalfitana

A **Costa de Amalfi**  () é un tramo de costa situada na costa norte do golfo de Salerno no mar Tirreno, situado na provincia de Salerno no Mezzogiorno.

A Costa de Amalfi é un popular destino turístico da rexión e Italia en xeral, e atrae a miles de turistas anualmente. En 1997, a costa de Amalfi apareceu como Patrimonio da Humanidade da UNESCO. 

## Historia 
Durante os séculos X-XI, existiu o Ducado de Amalfi no territorio da costa de Amalfi, centrado na cidade de Amalfi. A costa de Amalfi foi posteriormente controlada polo Principado de Salerno, ata que Amalfi foi saqueada pola República de Pisa en 1137.

## Xeografía 
miniatura | Vista da costa de Amalfi
Do mesmo xeito que o resto da rexión, a costa de Amalfi ten un clima mediterráneo, con veráns cálidos e invernos suaves. Está situado na relativamente empinada costa sur da Península Sorrentina, deixando pouco espazo para os territorios rurais e agrícolas.

A costa comprende 11.231 hectáreas entre o Golfo de Nápoles e o Golfo de Salerno. A única ruta terrestre á costa de Amalfi é a Strada Statale 163 de 40 km. de longo que discorre ao longo da liña de costa desde a cidade de Vietri sul Mare no leste a Positano no oeste. A costa de amalfi divídese en trece concellos, moitos deles centrados no turismo.

### Municipios 
## Economía 
A costa de Amalfi é coñecida pola súa produción de licor de limoncello, xa que é unha coñecida zona de cultivado de limóns, coñecidos como *sfusato amalfitano* en italiano, que se cultiva en xardíns en socalcos ao longo de todo costa entre febreiro e outubro. Amalfi tamén é un coñecida por producir un papel groso feito a man que se denomina *bambagina*. Outros produtos locais de renome son un tipo particular de anchoas (local italiano: alici) de Cetara e a colorida cerámica artesanal de Vietri.

## Transporte 
Hai autobuses e transbordadores pola Costa de Amalfi. Hai tamén excursións en barco desde Positano e Amalfi.

### Aeroporto 
O aeroporto máis próximo é o Aeroporto Salerno Costa d'Amalfi. Non obstante, o aeroporto máis utilizado para chegar desde o estranxeiro é o Aeroporto Internacional de Nápoles (Napoli-Capodichino).

[miniatura|right|220px|Vista de [Atrani desde a costa]]
miniatura|right|220px| Vista panorámica de Positano
miniatura|Amalfi desde un barco turístico

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
* 
* Amalfi Coast  at ENIT – Italian National Tourist Board
* Sorrento and Amalfi Coast
* Amalfi drive – Italy Travel and Life
* http://tripedia.info/top-ten-things-amalfi-coast/  – Tripedia the trip encyclopedia
* Sharing Tours 
* Amalfi Coast
Atacama Large Millimeter Array

alt=ALMA, de noite|miniatura|ALMA, de noite
Ó **Atacama Large Millimeter/submillimeter Array** (**ALMA**, Gran Matriz Milimétrica/submilimétrica de Atacama) é un interferómetro astronómico de 66 radiotelescopios no Deserto de Atacama no norte de Chile, que observa radiación electromagnética en lonxitudes de onda milimétricas e submilimétricas. A matriz foi construída na planicie Chajnantor, de 5000 m de altura - preto do Observatorio Llano de Chajnantor e o experimento Atacama Pathfinder. O lugar foi escollido pola a súa altura e pouca humidade, factores cruciais para reducir ruído e diminuír a atenuación de sinal deida á atmosfera da Terra. ALMA espera dar claves do nacemento de estrelas durante a primeira xeración estelare e unha imaxe detallada de formación das estrelas e planetas. A colocación das antenas sofre cambios continuos, segundo a observación prevista, ata desprazarse por unha área de 16 km², sendo transportadas por dous camións xigantes, Otto e Lore, adaptados a tal fin. Os traballos desenvólvense en Santiago de Chile, Atacama e as instalacións de Chajnandor.

Participa na obtención da primeira fotografía dun Burato Negro, en 2019.

A recolección de datos aproxímase a 1 Tb cada noite.

## Notas
Standards

***Standards*** é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de post-rock Tortoise, publicado o 20 de febreiro de 2001 a través do selo Thrill Jockey.

## Listaxe de cancións
Life Without Buildings

**Life Without Buildings** foi unha banda escocesa de indie rock baseada en Glasgow. O grupo, formado no ano 1999, estaba composto principalmente por ex-estudantes da Escola de Arte de Glasgow. Inicialmente estivo formado por Will Bradley (batería), Chris Evans (baixo) e Robert Johnston (guitarra). A pintora Sue Tompkins (voces) uniuse posteriormente ese mesmo ano. As voces "faladas" de Sue finalmente convertéronse no atributo máis famoso de Life Without Buildings. Impresionado despois do seu primeiro concerto en Londres, o selo asociado a Rough Trade Tugboat Records pediu á banda gravar un sinxelo de estrea con eles.

Publicado en marzo do ano 2000, "The Leanover"/"New Town" asegurou á banda un contrato completo coa discográfica. O grupo publicou dous sinxelos máis con Tugboat. O seu álbum de estrea, *Any Other City*, gravado polo produtor escocés Andy Miller, foi publicado en 2001 no Reino Unido. O selo DCBaltimore2012 editouno meses máis tarde nos Estados Unidos. A banda separouse en 2002.

En maio de 2007 publicouse un álbum ao vivo en Europa chamado *Live at the Annandale Hotel*, a través do selo Gargleblast Records. Posteriormente o disco foi editado en Norteamérica o mes de agosto polo selo Absolutely Kosher Records. Gravado en decembro de no hotel Annandale de Sydney, os membros da banda dixeron que non sabían que estaban sendo gravados, pero quedaron contentos co resultado final.

## Discografía 
## Notas
Gilbert Kenneth Jenkins

**Gilbert Kenneth Jenkins**, nado en Bristol, no condado inglés homónimo, o 2 de xullo de 1918, e finado en Richmond upon Thames, no condado de Surrey, o 22 de maio de 2005, foi un numismático británico e unha das figuras máis senlleiras da numismática do século XX. Na literatura numismática cítase adoito como **G. Kenneth Jenkins**.

Jenkins foi conservador do Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico e está considerado como o maior experto en moeda da Antiga Grecia da xeración de numismáticos posterior á segunda guerra mundial.  

Os seus estudos e as súas investigacións suspendéronse durante a segunda guerra mundial, na que participou como oficial de Artillaría entre 1944 e 1946 no Sueste asiático. Ao final da contenda regresou a Oxford, onde se graduou en 1946, antes de comezar a súa etapa no seo do Museo británico, que durou máis de tres décadas, ata a súa xubilación en 1978.

Durante a primeira década de Jenkins no Museo Británico, traballando en conxunto con numismáticos da relevancia de Robert Carson, a súa reputación foi consolidándose grazas ao desenvolvemento que lles deu ás coleccións, a través de novas adquisicións, de maneira que en 1947 accedeu ao posto de axudante de conservador, en 1956 ao de conservador adxunto e, finalmente, en 1965 ao de conservador do Departamento de Moedas e Medallas.
*1973: Premio Lhotka, da *Royal Numismatic Society*.
*1975: Medalla da *Royal Numismatic Society*.
*1976: Medalla Huntington, da *American Numismatic Society*.
*1979: Membro honorario da Sociedade Suíza de Numismática.

En 1992, Jenkins foi homenaxeado, xunto con Robert Carson, polos seus compañeiros do Departamento de Moedas e Medallas do Mueso Británico coa publicación dun volume na súa honra titulado *Essays in Honour of Robert Carson and Kenneth Jenkins* (Spink & Son. ISBN 978-0907605386), que tivo como editores a Martin Price, Andrew Burnett e Roger Bland.

Tamén é salientable o seu labor como editor de libros sobre o seu obxecto de interese, así como colaborador ou co-editor de revistas como *Journal of Hellenic Sudies* (1950-1955) ou *Numismatic Chronicle* (1964-1955). A esta serie corresponden dous dos seus libros:

* (1969): *The royal collection of coins and medals. Danish National Museum. [42] North Africa*. Munksgaard. Copenhague.
* (1979): *The royal collection of coins and medals. Danish National Museum. [43] Spain-Gaul*. Con A. Kromann. Munksgaard. Copenhague. ISBN  9788716028921

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Arnold-Biucchi, Carmen (2005). "Nécrologique. Gilbert Kenneth Jenkins (2.07.1918 – 22.05.2005) ". En *Compte rendu*. Nº 52. Consello Internacional de Numismática. Páxinas 41-44.
*Cribb, Joe (2015). "Kenneth Jenkins: Leading figure in the study of Greek coins". En *The Independent*. 3 de xuño.
*Morcom, John. (2005). "Kenneth Jenkins. The British Museum's keeper of coins and medals". *The Guardian*. 28 de xullo.

### Ligazóns externas 
* Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico
Antonio Manso Fernández (carpinteiro)

**Antonio Manso Fernández**, nado en Ombre (Pontedeume) e finado na mesma parroquia o 14 de xaneiro de 1937, foi un carpinteiro e político galego.

## Traxectoria 
Foi concelleiro de 1924 a 1925. Afiliado á UGT, era membro da Sociedade Agraria de Cabría, Ombre e os seus lugares e vicario da Confraría de Santo Antonio de Padua de Ombre. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte dos grupos que trataron de frear o golpe dedicándose a requisa de armas e dinamita. Logo  fuxiu ao monte e agochouse en varias casas propiedade da súa familia. Foi detido o 13 de xaneiro de 1937 por un grupo de falanxistas ao mando de Nicolás Pardo Armas e levado ao cemiterio de Ombre, onde foi torturado e asasinado o 14 de xaneiro. Sufriu expediente de Responsabilidades Políticas en 1941 co resultado de 200 pesetas de sanción.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
*
Lista de Gobernadores Xerais de Australia

[ligazón=https://en.wikipedia.org/wiki/File:David_Hurley_official_photo_(cropped).jpg|dereita|miniatura|[David Hurley, o 27º e actual gobernador xeral de Australia]]
O Gobernador Xeral de Australia é o xefe da rama executiva do goberno federal, servindo como representante do monarca australiano (actualmente Isabel II). O cargo creouse coa adopción da nova constitución nacional o 1 de xaneiro de 1901, e foi ocupado por 26 persoas dende entón. O mandato do gobernador xeral non ten unha duración determinada, mais adoita ser de 5 anos.

Durante as dúas primeiras décadas, os gobernadores xerais foron seleccionado só polo goberno británico. Comezouse a consultar ao monarca nos anos 30. Os primeiros catro gobernadores xerais foron lords. Ronald Munro Ferguson (nomeado en 1914) foi o primeiro membro da Cámara dos Comúns que ocupou o posto, a pesar de que logo foi tamén ascendido á Cámara dos Lords. En 1920, Billy Hughes converteuse no primeiro Primeiro Ministro en ser consultado sobre nomeamento dun novo gobernador xeral. Stanley Bruce (1925) e Joseph Lyons (1935) pediron ou foilles entregada unha lista de candidatos entre os que escoller.

James Scullin (1930) foi o primeiro Primeiro Ministro de Australia que decidiu completamente un nomeamento, o de Isaac Isaacs, e converteu a Australia no primeiro dominio en ter un gobernador xeral nacido no propio dominio. En 1945, John Curtin nomeou o príncipe Henrique, Duque de Gloucester para o posto, o primeiro e único membro da casa real en ocupalo. Un segundo australiano (William McKell) foi nomeado en 1947, foi seguido doutros tres británicos, todos escollidos por Robert Menzies. O cuarto nomeamento de Menzies foi Richard Casey, quen tomou posesión en 1965. El e todos os gobernadores xerais seguintes foron cidadáns australianos. Todos os estados excepto Tasmania e Australia Meridional proporcionaron polo menos un nomeado. A primeira muller gobernadora xeral foi, Quentin Bryce, que tomou posesión en 2008.

O 16 de decembro de 2018, o primeiro ministro Scott Morrison anunciou que o próximo gobernador xeral sería David Hurley, actual gobernador de Nova Gales do Sur.

## Lista 
## Véxase tamén 
* Imperio británico
* Reinos da Commonwealth de Nacións
* Xefes de Estado e Goberno actuais

## Bibliografía 
*
*  

## Ligazóns externas 
* Sitio web do Gobernador Xeral 
* Poderes de reserva do Gobernador Xeral

## Notas
Eurocephalus anguitimens

[miniatura|240px|Abaixo, [área de distribución de *E. anguitimens*]]

***Eurocephalus anguitimens*** é unha especie de ave da orde dos paseriformes, infraorde dos *Corvida*, suborde dos oscines e familia dos lánidos, unha das dúas integradas no xénero *Eurocephalus*.

A especie compren de dúas subespecies de picanzos que se distribúen pola África austral.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1836 polo cirurxián, médico militar, explorador etnólogo e zoólogo escocés Andrew Smith, na páxina 52 da súa obra *Report of the expedition for exploring central Africa from the Cape of Good Hope*.

### Etimoloxía 
Para a do xénero, ver *Eurocephalus*.

O epíteto específico deriva do latín *Anguitinens*, portador da serpente, estrela da constelación *Ophiuchus*, ou *Serpentarius* (*Eurocephalus*).

### Subespecies 
Na especie recoñécense dúas subespecies:
* *Eurocephalus anguitimens anguitimens* A. Smith, 1836 	 
* *Eurocephalus anguitimens niveus* Clancey, 1965

## Hábitat e distribución 
### Hábitat 
Os hábitats deste picanzo son os bosques secos tropicais e as sabanas arboradas e arbustivas.

Non son, en xeral, aves agresivas, pero atacan aos depredadores, como as aves de presa. Cando se alimentan, ás veces asócianse con especies de *Tockus* (aves da familia dos bucerótidos), alimentándose dos insectos que encontran na súa beira mentres camiñan.

## Status 
*Eurocephalus anguitimens*  ten unha área de dispersión moi ampla e se describe como moi común nalgúns lugares (aínda que raro noutros). Non se recoñecen ameazas particulares, e a súa poboación parece estábel. Por estas razóns, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) avaliuou o seu estado de conservación como *LC* (pouco preocupante).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* del Hoyo, J.; Collar, N. J.; Christie, D. A.; Elliott, A., Fishpool, L. D. C.; Boesman, P. & Kirwan, G. M. (2016): *HBW and BirdLife International Illustrated Checklist of the Birds of the World. Volume 2: Passerines*. Barcelona / Cambridge, UK: Lynx Edicions / BirdLife International. ISBN 978-84-9655-398-9.
* Harris, Tony (2000): *Shrikes and Bush-Shrikes*. Princeton, Nova Jersey, USA: Princeton University Press. ISBN 0-6910-7036-9.
* Lefranc, Norbert (1997): *Shrikes: A Guide to the Shrikes of the World*. New Haven, Connecticut, USA: Yale University Press. ISBN 0-3000-7336-4.
* Lefranc, Norbert & Tim Worfolk (2013): *Shrikes* Londres, Reino Unido: A & C Black. ISBN 978-1-4081-8756-2.

### Outros artigos 
* Paseriformes
* Corvida
* Corvoideos
* Picanzos
* *Eurocephalus*

### Ligazóns externas 
*
Eurocephalus

[miniatura|240px|[Área de distribución das especies: arriba, *E. ruppelli*; abaixo, *E. anguitimens*]]
***Eurocephalus*** é un xénero de ave da orde dos paseriformes, infraorde dos *Corvida*, suborde dos oscines e familia dos lánidos.

Este xénero inclúe unicamente dúas especies de picanzos que se distribúen pola África subsahariana.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1836 polo cirurxián, médico militar, explorador etnólogo e zoólogo escocés Andrew Smith, na páxina 52 da súa obra *Report of the expedition for exploring central Africa from the Cape of Good Hope*. Literalmente, 'os de cabeza ancha'.

### Etimoloxía 
O nome *Eurocephalus* está formado polos elementos do latín científico *euro-*, e *-cephalus*, ambos tirados do grego antigo. O perimeiro elemento é un calco de εὐρύς *eyrýs*, 'amplo', 'ancho'; e o segido deriva de κεφαλή *kephalḗ*, 'cabeza'.

### Especies 
Como quedou dito, o xénero conta con dúas especies:
* *Eurocephalus anguitimens anguitimens* A. Smith, 1836 	 
* *Eurocephalus anguitimens niveus* Clancey, 1965

A segunda non ten subespecies.  

## Características 
Son aves grandes, de cor parda escura e branca. Unha das súas características máis típicas é a cro branca pura da parte superior da cabeza, ao que alude o seu nome inglés *white-crowned shrike* (picanzo de coroa branca).

En ambas as especies, os sexos son similares na plumaxe, e os adultos diferéncianse dos inmaturos. Ao contrario que os picanzoa do xénero *Lanius*, son aves gregarias (como outros picazos africanos), e teñen un voo semellante ao dos papagaios.

Encóntranse nas sabanas e en hábitats forestais abertos. Como o resto dos picanzos pousan ergueitos nalgunha póla dun arbusto ou dunha árbore desde onde poidan ver o territorio circundante.

Polo xeral aliméntanse de insectos grandes pero, ocasionalmente, tamén poden comer froitos caídos ao solo.
 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* del Hoyo, J.; Collar, N. J.; Christie, D. A.; Elliott, A., Fishpool, L. D. C.; Boesman, P. & Kirwan, G. M. (2016): *HBW and BirdLife International Illustrated Checklist of the Birds of the World. Volume 2: Passerines*. Barcelona / Cambridge, UK: Lynx Edicions / BirdLife International. ISBN 978-84-9655-398-9.
* Harris, Tony (2000): *Shrikes and Bush-Shrikes*. Princeton, Nova Jersey, USA: Princeton University Press. ISBN 0-6910-7036-9.
* Lefranc, Norbert (1997): *Shrikes: A Guide to the Shrikes of the World*. New Haven, Connecticut, USA: Yale University Press. ISBN 0-3000-7336-4.
* Lefranc, Norbert & Tim Worfolk (2013): *Shrikes* Londres, Reino Unido: A & C Black. ISBN 978-1-4081-8756-2.

### Outros artigos 
* Paseriformes
* Corvida
* Corvoideos
* Picanzos

### Ligazóns externas 
* *Eurocephalus* A. Smith 1836 na EOL.
Destroyer's Rubies

'''''Destroyer's Rubies''''' é o sétimo álbum de estudio da banda canadense de indie rock Destroyer, publicado o 21 de febreiro de 2006 a través do selo Merge Records.

## Listaxe de cancións
Järviseutu

**Järviseutu** (en finés *Järviseudun seutukunta*) é unha das catro subrexións da rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 tiña unha poboación de 20&nbsp;747 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2009: o municipio de Kortesjärvi abandonou a subrexión logo de unirse a Kauhava.
* 1 de xaneiro de 2009: o antigo municipio de Lehtimäki, pertencente á subrexión de Kuusiokunnat uniuse a Alajärvi e pasou a formar parte da subrexión de Järviseutu.
* 1 de xaneiro de 2009: Soini deixou a subrexión de Kuusiokunnat para incorporarse á subrexión de Järviseutu.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Alajärvi   
* Sitio web de Evijärvi 
* Sitio web de Lappajärv 
* Sitio web de Soini  
* Sitio web de Vimpeli
Miami (álbum)

***Miami*** é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de punk blues The Gun Club, publicado o 20 de setembro de 1982 a través do selo Animal Records, propiedade do guitarrista de Blondie Chris Stein. O disco tamén foi producido por Stein.

Debbie Harry aparece como corista en varios temas do álbum baixo o pseudónimo "D.H. Laurence Jr." A fotografía da portada non inclúe a Rob Ritter, que xa deixara a banda. Antes de marchar Ritter ensinou todas as liñas de baixo á ex-Bags Patricia Morrison.

O tema "Mother of Earth" foi versionado pola banda de country alternativo The Sadies no seu álbum de 2001 *Tremendous Efforts*.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Miriam Ríos

**Miriam Ríos Barreiro**, nada na Coruña o 2 de decembro de 1987, é unha exfutbolista galega que xogaba de dianteira e máis tarde de defensa central. Militou durante anos no Orzán e logo no novo Deportivo da Coruña Feminino, ao que capitaneou e co que debutou na Primeira División.

## Traxectoria 
Comezou a súa traxectoria como futbolista federada ós 11 anos, nun equipo de nenos, na canteira do Deportivo Ciudad. Tras esta primeira temporada fichou polo Antares de fútbol sala, no que xogou durante cinco anos. Posteriormente firmou polo Orzán, onde compaxinaba o fútbol sala no Viaxes Amarelle co fútbol campo, ademais de actuar como árbitra.

Na temporada 2007/2008, tras acadar o ascenso de categoría con ambos equipos, deixou o fútbol sala para centrarse na súa carreira no Orzán. En 2010 tivo que abandonar o fútbol temporalmente tras sufrir unha grave lesión no seu xeonllo dereito,

En 2016, trala absorción por parte do Deportivo do Orzán, Miriam pasou a formar parte do novo Deportivo Feminino. Na temporada 2018-19 acadou o ascenso a Primeira División, aínda que perdeu o derradeiro partido da fase de ascenso por mor dunha lesión. Debido ás súas lesións leva sufrido 3 operacións de xeonllo e a extracción do menisco externo.

Tras recuperarse da súa lesión o día 29 de setembro de 2019 debutou en Primeira División, no emblemático campo de Lezama. Capitaneou o equipo durante esa tempada, na que acadaron un histórico cuarto posto. En maio de 2020, en plena pandemia de COVID-19, anunciou que deixaría o club ao remate da campaña, despois de que a entidade lle comunicase que non renovarían o seu contrato.

Puxo rumbo entón ás Illas Canarias, onde militou durante dous anos nas filas do Real Unión de Tenerife, ata a súa retirada no verán de 2022.

## Notas
Partido xudicial do Porriño

O **Partido xudicial do Porriño** é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 11 da provincia de Pontevedra.

Comprende os concellos de Mos, O Porriño e Salceda de Caselas. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é O Porriño. A dirección do partido sitúase na rúa Fernández Areal da localidade. O Porriño conta con tres Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Partidos xudiciais de Galicia
Tetovë

**Tetovë**, **Tetova** ou **Tetovo** é unha cidade do norte da República de Macedonia do Norte, á faldra dos Montes Šar e dividida polo río Pena. O concello ten unha superficie de 1,080 km² a unha altitude de 468 m.s.n.m., cunha poboación de 52,915 habitantes. A cidade é sede do concello do mesmo nome.

## Toponimia
En albanés a cidade chámase Tetovë e en macedonio Тетово (Tetovo). Tetovë significa de maneira literal "lugar de Teto" e o mito da cidade é que foi chamada así polo lendario heroe Teto, quen supostamente limpou a cidade de serpes.

## Demografía
A data de 2002, a cidade de Tetovë tiña 52,915 habitantes coa seguinte composición étnica:

## Cidades irmandadas
Tetovë está irmandada con:
*  Prizren, Kosovo
*  Kukës, Albania
*  Sterling Heights, Estados Unidos
*  Kunya, Turquía

## Notas
Guntimil, Guntimil, Xinzo de Limia

**Guntimil** é un lugar da parroquia de Guntimil, no concello ourensán de Xinzo de Limia, na Comarca da Limia. No ano 2022 tiña 41 habitantes, dos cales 23 eran homes e 18 mulleres.

## Situación 
miniatura|Antigo forno de Guntimil.
miniatura|Pazo de Guntimil.
A aldea atópase ao pé do monte do Castelo e a uns cinco quilómetros da vila de Xinzo de Limia. Ó seu arredor están as aldeas de Gudes, Mosteiro e Lamas.

## Patrimonio 
En Guntimil pódese observar como principal monumento  a igrexa de San Xoán, unha das 9 igrexas que se conservan no concello de Xinzo de Limia e son un referente de arte románica da Limia. Grazas a unha inscrición situada a carón da porta lateral, coñécese a súa data de modificación e ampliación da nave que é en 1617.

Tamén conta cun pazo tradicional, que a día de hoxe están restaurando para alugar como casa rural para turistas e co antigo forno que xa non se lle da uso pero que se conserva como monumento antigo.

## Economía 
A economía da poboación baséase principalmente na gandaría xa que hai diversas granxas de ovellas e porcos, máis unha industria do sector da maquinaria e a metalurxia. Tamén unha pequena parte da poboación son serradores.

## Festas 
As festas parroquiais celébranse na fin de semana máis próxima ao 24 de xuño, día de san Xoán. O sábado faise unha sardiñada no campo da festa, acompañada de música, e o domingo hai unha procesión levando os santos dende a igrexa, dando volta pola aldea do lado e ó regresar celébrase unha misa.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Guntimil
### Parroquias de Xinzo de Limia
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Xinzo de Limia
Chingiz

**Chingiz Mustafayev**, máis coñecido simplemente como **Chingiz**, é un cantante, compositor e guitarrista acerbaixano nado en Moscova. Representará ao seu país no Festival de Eurovisión 2019 en Tel Aviv coa canción "Truth".

## Biografía
Chingiz naceu en Moscova e mudouse a Qazax, Azerbaidján, cando tiña seis anos de idade. Aprendeu a tocar a guitarra e empezou a compor cancións cando era moi novo.

## Carreira
Con 13 anos, mudouse coa súa nai e o seu irmán a Bakú, onde se presentou á versión acerbaixana de Pop Idol en 2007. Chingiz gañoua competición, e pouco despois converteuse nunha nova estrela na industria musical de Azerbaidján. En 2013, representou a Azerbaidján internacionalmente no Festival New Wave en Jūrmala, Letonia, quedando na posición 11 e cantando nun solo con Polina Gagarina. Tres anos despois, Mustafayev audicionou para a sexta edición de The Voice of Ukraine, quedando eliminado nas *batallas*. Dende aí, Chingiz fixo carreira co seu grupo *Palmas*, chamándose así *Chingiz & Palmas*, mesturando o folk tradicional de Azerbaidján e Turquía con aires flamencos e pop. A principios de 2019, Chingiz lanzou en solitario o sinxelo "Tənha gəzən".

O 8 de marzo de 2019, confirmouse que Chingiz representaría a Azerbaidján no Festival de Eurovisión 2019 coa canción "Truth", actuando na segunda semi-final o 16 de maio de 2019 en Tel Aviv.

## Discografía
### Sinxelos
## Notas
Anna Odobescu

**Anna Odobescu** é unha cantante moldova. Representará ao seu país no Festival de Eurovisión 2019 coa canción "Stay". Gañou a selección *O melodie pentru Europa* o 2 de marzo de 2019.

## Notas
Truth (canción de Chingiz)

"***Truth***" é unha canción do cantante acerbaixano Chingiz. Representará a Azerbaidján no Festival de Eurovisión 2019 en Tel Aviv, Israel.

## Notas
Stay (canción de Anna Odobescu)

"***Stay***" é unha canción da cantante moldova Anna Odobescu. Representou a Moldova no Festival de Eurovisión 2019 en Tel Aviv, Israel.

## O melodie pentru Europa 2019
A canción foi escollida na pre-selección moldova para escoller representante para o Festival de Eurovisión, *O Melodie pentru Europa*. A final foi o 2 de marzo de 2019 e gañou con 22 puntos, sendo a gañadora do xurado e a segunda do público.

## Notas
Conan Osíris

**Tiago Miranda**, máis coñecido polo seu nome artístico **Conan Osíris**, é un cantautor portugués. Con dous álbums lanzados en 2016 e 2017, tivo inmediatamente numerosas críticas positivas na prensa, o que o lanzou ao panorama nacional. Con algunhas actuacións importantes, como por exemplo o feche do festival de cinema independente de Lisboa, o *IndieLisboa*, popularizouse, establecendo fortemente a súa carreira musical. Gañou notoriedade nacional, e mesmo internacional, ao presentarse coa canción "Telemóveis" no FestivalRTP da Canção 2019. Antinxiu tamén as tendencias de YouTube e Spotify en Portugal. Despois de gañar o referido festival o 3 de marzo de 2019, Conan Osíris competiu no Festival de Eurovisión 2019 en Tel Aviv, representando a Portugal.

## Discografía
## Notas
Jurijus Veklenko

**Jurijus Veklenko**, tamén coñecido simplemente como **Jurijus**, é un cantante lituano.

## Festival de Eurovisión
Veklenko actuou no Festival de Eurovisión 2015 como un dos coristas de Monika Linkytė e Vaidas Baumila na súa actuación coa canción "This Time", xunto aos outros tres coristas, Jurijus formou parte do beixo homosexual na actuación da final.

En 2017, Veklenko fixo a voz principal do lip-sync da actuación drag Lolita Zero na final nacional de Lituania coa canción "Get Frighten".

Jurijus gañou a final nacional do ano 2019 coa canción "Run with the Lions, representando así a Lituania no Festival de Eurovisión 2019 en Tel Aviv.

## Discografía
### Sinxelos
## Notas
Melinda Ademi

**Melinda Ademi**, nada o 19 de novembro de 1995, e unha cantante kosovar asentada nos Estados Unidos de América.

## Traxectoria
Melinda naceu en Kosovo, mais tivo que abandonar o país por mor da Guerra de Kosovo e chegou aos Estados Unidos xunto a súa familia como refuxiada. Nunha entrevista no programa American Idol, ela e a súa familia explican a dureza de fuxir de Kosovo, tiroteos entre as fronteiras de Montenegro e Bosnia e Hercegovina e da sorte que tiveron ao poder acceder ao *Green Card* e refuxiarse nos Estados Unidos.

Comezou a súa carreira no talent-show *American Idol* no ano 2011, onde foi escollida como partipante, aínda que sen acadar unha boa posición. Volveu ao mesmo concurso dous anos despois, chegando ás semi-finais.

No ano 2015 lanza o seu primeiro sinxelo *Purr*, e en 2018 acadou recoñecemento e fama por toda a diáspora albanesa no mundo co lanzamento de *Lulija*.

## Discografía
### Sinxelos
## Notas
Arquieparquía católica ucraína de Curitiba

A **arquieparquía de San Xoán Bautista de Curitiba dos ucraínos** (en ) é unha sé metropolitana da Igrexa católica bizantina ucraína no Brasil. En 2014 tiña 85.000 fieis bautizados.

## Territorio 
A arquieparquía ten xurisdición sobre todos os fieis da Igrexa católica bizantina ucraína do Brasil, agás nos estados de Mato Groso do Sur, Mato Groso, Rondonia, Acre, Amazonas, Roraima, o Pará, o Amapá e a parte occidental do Paraná.

O territorio está dividido en 26 parroquias, e a sé arcebispal é a cidade de Curitiba, onde está a catedral de San Xoán Bautista.

## Historia 
O exarcado apostólico do Brasil para os fieis de rito oriental foi erixido o 30 de maio de 1962 coa bula *Qui divino consilio* do papa Xoán XXIII.

O 29 de novembro de 1971 o exarcado foi elevado ao rango de eparquía, tomando o nome actual.

O 12 de maio de 2014 a eparquía foi elevada a sé metropolitana coa bula *Attenta deliberatione* do papa Francisco, cedendo ao mesmo tempo unha parte do seu territorio para o estabelecemento da eparquía da Inmaculada Concepción de Prudentópolis.

## Episcopoloxio 
*José Romão Martenetz, O.S.B.M. (30 de maio de 1962 - 10 de marzo de 1978, retirado)
*Efraím Basílio Krevey, O.S.B.M. (10 de marzo de 1978 - 13 de decembro de 2006, retirado)
*Valdomiro Koubetch, O.S.B.M., (dende o 13 de decembro de 2006)

## Notas 
## Véxase tamén 
*Páxina web oficial
José Torres Paz

**José Torres Paz**, nado en Cerdedo e finado en Alba o 11 de agosto de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido en outubro. Foi posto en liberdade o 14 de decembro de 1934 canda Carlos González Estévez, Antonio Sueiro Cadavid, Sabino Bugallo Valiñas, Camilo Sueiro Bouzas, Francisco Varela Garrido e Alfredo Iglesias Álvarez. Pertenceu á Agupación Socialista de Cerdedo, da que foi elixido presidente da directiva en xaneiro de 1935, e membro da Sociedad de Agricultores de Cerdedo. Foi oficial do concello e concelleiro republicano. Integrante do "Comité de Emerxencia" que, en xullo de 1936, se significou en Cerdedo na defensa da legalidade republicana.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse canda Francisco Varela Garrido e outros compañeiros no monte do Seixo (cova do Outeiro das Aveas). Cando visitaba o seu fogar, foi delatado por un veciño falanxista, detido e conducido ao cuartel da Garda Civil de Cerdedo. A noite do 11 de agosto de 1936 membros da Guardia Cívica e falanxistas de Cerdedo conducirono a Pontevedra xunto con Severino Bugallo Valiñas, Jesús González González, José María Taberneiro Fraiz, José Cortizo González e Manuel Garrido "o Negro". Esa noite, nun punto da estrada Pontevedra-Compostela, á altura do lugar de Alba foron asasinados José Torres, José María Taberneiro, Jesús González e José Cortizo e os seus corpos abandonados nunha gabia da estrada. Deron por morto a Manuel Garrido, mais deu sobrevivido.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Capitán Gosende amplía o Campo das Laudas cun recordo a Xosé Torres Paz
George Shaw

:*Non confundir con George Bernard Shaw*.

**George Kearsley Shaw**, coñecido na bibliografía internacional como **George Shaw**, nado o 10 de decembro de 1751 en Bierton, Buckinghamshire, Inglaterra, e finado o 22 de xullo de 1813 en Londres, foi un médico, botánico e zoólogo inglés.

## Traxectoria 
Macido en Bierton, Buckinghamshire, e estudou no Hertford College, da Universidade de Oxford, recibindo o seu M.A. en 1772. En 1786 foi profeso auxiliar de botánica na Universidade de Oxford. Foi cofundador da Sociedade Linneana de Londres en 1788, e elixido membro da Royal Society en 1789.
 
En 1791, foi conservador auxiliar da sección de Historia Natural do Museo Británico. Dándose conta de que a maioría dos espécimes que doara ao Museo Hans Sloane estaban en moi malas condicións; o material médico e anatómico que se enviou ao Museo do *Royal College of Surgeons*, os animais taxidermizados estaban tan deteriorados que deberon ser queimados. A paga do Museo era tan mala que Shaw tivo que escribir moito tempo, e así descoidou a conservación da colección.

Publicou unha das primeiras descricións inglesas cos nomes científicos dalgúns dos animais australianos comúns na súa *Zooloxía da Nova Holanda* (1794), como se denominaba Australia naquela época. Foi un dos primeiros científicos en examinar un ornitorrinco, e publicou a primeira descrición científica desta especie en ''The Naturalist's Miscellany*, en 1799.

## Publicacións 
* * Zoology of New Holland and the isles adjacent*, orixinariamente publicado en partes xunto con *A specimen of the botany of New Holland* de James Edward Smith. O título da obra resumiuse en *Zoology and botany of New Holland and the isles adjacent / the zoological part by George Shaw ; the botanical part by James Edward Smith* (1794).
* *Museum Leverianum*, con selectos espécimes do museo de Sir Ashton Lever (1792-1796).
* *General Zoology, or Systematic Natural History* (16 vols.) (1809-1826) (vols. do IX ao XVI por James Francis Stephens).
* *The Naturalist's Miscellany, Or, Coloured Figures Of Natural Objects; Drawn and Described Immediately From Nature* (1789-1813) con Frederick Polydore Nodder (artista e gravador).

## Abreviaturas 
* A abreviatura **G.Shaw** emprégase para sinalar a George Shaw como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.​
* A abreviatura **Shaw** emprégase para eccoñecer a George Shaw como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía. 

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Mullens e Swann (1917): *A Bibliography of British Ornithology*.
* William T. Stearn (1998): *The Natural History Museum at South Kensington''.  Londres, Reino Unido: The Natural History Museum. ISBN 978-0-5650-9030-2.
Lágrimas de Sangre

**Lágrimas de Sangre** é unha banda de música que nace en Barcelona, concretamente en El Masnou, no ano 2006. O tipo de música que tocan é rap combativo que se inspira no hip hop, rock e o reggae. O grupo está formado por Acid Lemon (DJ e produtor), Neidos, Ramón Anglada (guitarrista), Still III e Microbio (como cantantes).

## Historia 
A banda lanza o primeiro álbum *Coincidencia* en 2007 e comezan a actuar como abreconcertos de Dani Ro. Neste momento a banda estaba composta por Neidos, Microbio, Kaiz e Enigmah. En 2008, sacan o seu álbum *Dos punto cero* e despois disólvese o grupo. En 2010 volven a unirse grazas a Still III e nace por primeira vez o nome *Lágrimas de Sangre*.

En maio de 2011, lanzan os 3 temas máis reivindicativos dentro dun conxunto chamado «15-LDS» incluído no álbum *La Real Música Explícita*. Este traballo recibiu moi boas críticas e numerosas visitas a You Tube. No 2012 o grupo saca *Derechos y Derechas* e no ano seguinte toman un descanso ata final de ano, onde co tema «En la herida»,se  incorpora ao grupo Acid Lemon. En 2014 presentan *Movidas y Delirios*.

No 2015 LDS volve cun novo disco, *Si uno no se rinde*, caracterizado por un rap combativo e a canción «Voy a celebrarlo», con moitas visualizacións en YouTube a pouco de saír. Nesta época únese ao grupo o guitarrista Ramón Anglada. LSD pon fin á xira deste disco despois de ano e medio percorrendo a xeografía catalá e vasca.

En 2016 volven máis fortes ca nunca co seu traballo *Viridarquía*, álbum composto de 15 cancións, nas que se inclúen colaboracións con grupos coñecidos como Zoo, Glaukoma, Chalart58 e a cantautora Silvia Tomás. Este disco tivo moita forza con concertos por toda España e en 17 deles coas entradas todas vendidas.

No 2017, destaca o éxito conseguido no festival Viñarock xa que foron un dos grupos con máis poder xunto co rapeiro Kase-O e os grupos Txarango e La Pegatina. Miles de mozos gozaron da actuación do grupo e sobre todo da canción «La gente» do novo disco *Viridarquía*. En 2018 o grupo amosaba unha axenda chea de concertos, converténdose nun dos grupos máis solicitados para festivais.

En 2019 sacan o álbum *Vértigo* no que reflicten o que significa para eles, un grupo de amigos que fan música por diversión, acadar a fama, cos pros e contras que ten ser un personaxe público. O disco está composto por 17 cortes, que nacen da necesidade expresiva que caracteriza a esta banda.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web de Lagrimas de Sangre
Ernesto Mauri (homónimos)

O nome **Erenesto Mauri** pode referirse a:

* **Ernesto Mauri**, botánico e micólogo italiano (1791-1836).
* **Ernesto Mauri**, nado en 1946, editor italiano, actual conselleiro delegado do Grupo Mondadori.
Jean Cabanis

**Jean Louis Cabanis**, nado o 8 de marzo de 1816 en Berlín, e finado o 20 de febreiro de 1906 na mesma cidade, foi un ornitólogo alemán.

## Traxectoria 
Cabanis naceu en Berlín, no seo dunha vella familia hugonote que emigrara de Francia. Estudou na Universidade Humboldt desa cidade, desde 1835 a 1839, ano en que viaxou a América do Norte, regresando en 1841 cunha gran colección de espécimes de historia natural. Ao seu regreso impratiu clases na universidade na que estudou. 

Foi o director auxiliar do Museo de Historia Natural de Berlín, posto deixado por Martin Lichtenstein. Fundou en 1853 o *Journal für Ornithologie*, supervisándoo durante os seguintes corenta e un anos, cando foi sucedido polo seu xenro Anton Reichenow.

## Eponimia 
Nomeáronse varias aves na súa honra:
* *Tangara cabanisi*
* *Emberiza cabanisi*
* *Synallaxis cabanisi*
* *Phyllastrephus cabanisi*
* *Tangara cabanisi*
* *Phyllastrephus cabanisi*
* *Lanius cabanisi*
* *Pseudonigrita cabanisi*

## Abreviatura 
A abreviatura **Cabanis** emprégase para reecoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bo Beolens & Michael Watkins (2004): *Whose Bird?: Common Bird Names and the People They Commemorate*. New Haven, Connecticut, USA: Yale University Press. ISBN 978-0-3001-0359-5.
* Ludwig Gebhardt (2006): *Die Ornithologen Mitteleuropas*. Wiebelsheim, Renania-Palatinado, Alemaña: AULA-Verlag ISBN 3-8910-4680-4.
Iván Olmos

**Iván Olmos Ferreiro**, nado en Xinzo de Limia en 1994, é un político galego.

## Traxectoria 
Graduado en Comunicación Audiovisual na Universidade de Santiago de Compostela, colaborou con Xinzo Adiante. En 2018 gañou o campionato universitario de debate en castelán. Nas eleccións xerais de 2019 encabeza a candidatura ao Congreso de En Marea pola provincia de Ourense.

## Notas
Cristina Pérez Herraiz

**María Cristina Pérez Herraiz**, nada en Lugo en 1961 e finada o 27 de abril de 2024, foi unha política galega.

## Traxectoria 
miniatura|
Traballou no servizo de emprego. Foi elixida concelleira de Lugo por Lugonovo, da que foi unha das fundadoras; Nas Eleccións xerais de abril de 2019 encabezou a lista ao Congreso dos Deputados pola provincia de Lugo por En Marea.

Era irmá de Margarita Pérez Herraiz, que foi deputada no Parlamento de Galicia e no Congreso dos Deputados, do PSdG-PSOE.

## Notas
Ernesto Mauri (editor)

**Ernesto Mauri**, nado o 2 de decembro de 1946 en Vimercate, provincia de Monza e Brianza, Lombardía, é un home de negocios e editor italiano.

## Traxectoria 
Licenciado en economía pola Universidade Católica do Sagrado Corazón de Milán.

A súa carreira profesional, despois dun período nunha empresa de auditoría, comezou en 1975 con Rusconi Editore.

Como editor, Mauri tivo a oportunidade de desenvolver unha experiencia internacional, primeiro en Francia con Hachette e logo en España co Grupo 16. Participou no nacemento de Italia 1, a rede de televisión fundada en 1982.

O 9 de novembro de 2011 foi nomeado Cabaleiro da Orde das Artes e as Letras polo Ministro de Cultura do goberno francés Frédéric Mitterrand.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alessandra Raggio, ed. (2007): *Album Mondadori 1907/2007*. Milán: Arnoldo Mondadori Editore. ISBN 978-88-370-6081-7.
Fernando Cabanas López

**Fernando David Cabanas López**, nado en Ferrol o 12 de xaneiro de 1946, é un historiador galego.

## Traxectoria 
Estudou enxeñaría radioelectrónica naval e realizou un máster en dita disciplina. Traballou en varias empresas do sector naval, a onde chegou como xefe de telecomunicacións e radionavegación. Opositou a Fenosa, e traballou alí en diferentes cargos até se xubilar.
* *Historia de Oleiros*, xunto con Santiago Casal Quintáns, (1999). Editorial Támega. .
* *Historia de Sobrado dos Monxes*, (2001)
* *Camino norte a su paso por el municipio de Curtis*, (2006)
* *Vía Crucis de la Iglesia de Santa Eulalia de Curtis*, (2010)
* *Tratado documental y de arte sacro del municipio de Curtis*, (2014)
* *Cristóbal Colón, agente secreto de los Reyes Católicos; de procedencia gallega cierta*
* *Territorio de Aranga*, (2018). .
* *Vida Municipal en Aranga durante la II Repúbica. Municipio Precursor de la II República en Galicia*, (2019)
* *Fundación del Priorato de San Pedro de Solme en Aranga, 1635-1665*, (2021). Toxosoutos. 
*Privilexios outorgados por Alfonso V, a Diego Xelmirez nas Terras de Santiago - Galicia Alto Medieval - (Galicia Alto Medieval) (decembro de 2021)
* *Los caminos romanos y medievales del municipio de Curtis*, (2023). Toxosoutos. 

## Notas
Vimercate

miniatura|250px|O torrente Molgora ao seu paso por Vimercate.
**Vimercate** é unha comuna italiana da provincia de Monza e Brianza, na rexión da Lombardía.

## Xeografía 
Situada a 194 msnm, ocupa unha superficie de 20,72 km². No ano 2018 tiña unha poboación de 25 994 habitantes, polo que a súa densidade de poboación era nese ano de 1 254,54 hab./km². 

Encóntrase no val do Po, na chamada *chaira padana*, no bordo dos antigamente chamados outeiros de Brianza, ao nordeste de Milán, a capital da rexión, da que dista 29 km. Outras distancias de cidades próximas son: Monza, a 8 km; Bérgamo, a 35 km e Lecco a 31 km.

Na súa parte oriental está atravesada polo regato ou torrente Molgora, que flúe desde o norte, desde o municipio de Usmate, cara ao sur, ao municipio veciño de Burago Molgora.

A parte norte, chamada San Maurizio, é un barrio que conta con dúas igrexas, unha das cales conta cun oratorio, unha área protexida ao redor do regato Molgora e escolas de primeiro e segundo grao.

Ponte di San Rocco 2.JPG|Ponte de San Rocco(s. III-XIV)
Villa Gallarati Scotti, Oreno di Vimercate (MB) 01.JPG|Villa Gallarati Scotti, na Fracción xeográfica de Oreno

## Notas
Castros de Asturias

500px|dereita

Esta é unha listaxe non exhaustiva de 245 castros existentes na provincia de Asturias por comarcas:

## Castros da Comarca Eo-Navia (72)
## Castros da Comarca do Narcea (58)
## Castros da Comarca de Avilés (15)
## Castros da Comarca de Oviedo (50)
## Castros da Comarca de Xixón (11)
## Castros da Comarca de Nalón (8)
## Castros da Comarca de Caudal (22)
## Castros da Comarca de Oriente (9)
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Camino Mayor, Jorge. *Los castros marítimos en Asturias*. Uviéu, RIDEA, 1995.
* Fanjul Peraza, Alfonso. *Los castros de Asturias. Una revisión territorial y funcional*. Teberga, Ayuntamientu de Teberga, 2005.
### Outros artigos 
* Castros da provincia da Coruña
* Castros da provincia de Lugo
* Castros da provincia de Ourense
* Castros da provincia de Pontevedra
* Galería de imaxes de castros galegos
* Castros da provincia de Zamora
* Castros da provincia de León
* Castros do norte de Portugal