open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Concello de Xeve

**Xeve** foi un antigo concello da comarca de Pontevedra formado polas parroquias de Santo André de Xeve, Santa María de Xeve e Verducido, integradas as tres no concello de Pontevedra desde 1944. Queda como testemuña o edificio que daquela acollía as dependencias administrativas.

En 1847, data da primeira acta conservada, o alcalde era Alberto Gómez. O 20 de abril de 1931, trala chegada da II República Española, foi nomeado alcalde Lino Tilve Corbacho. O último mandatario foi Benito Rivas Hermida.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*O antigo concello de Xeve , na web do concello de Pontevedra.
Atios

Como topónimo **Atios** pode referirse a:

;En Galiza
***Atios**, parroquia do concello do Porriño;
***Atios**, lugar da parroquia de Valdoviño, no concello de Valdoviño.

;Deportes
***Unión Deportiva Atios**, equipo de fútbol galego de Atios, no Porriño.
Mourente

O topónimo **Mourente** pode referirse a:

;En Galiza
***Concello de Mourente**, antigo concello que existiu entre 1841 e 1867;
***Mourente**, parroquia do concello de Pontevedra;
****Mourente**, lugar de dita parroquia;
***Mourente**, lugar da parroquia de Capela, no concello da Capela;
***Mourente**, lugar da parroquia de San Martiño de Mondoñedo, no concello de Foz;
***Mourente**, lugar da parroquia de Valdoviño, no concello de Valdoviño;
***A Mourente**, lugar da parroquia de Irixoa, no concello de Irixoa;
***Fontemourente**, lugar da parroquia de Chacín, no concello de Mazaricos.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Projecto Mourente**, nome do proxecto musical lanzado por Carlos Valcárcel, músico afeccionado natural de Mourente (Pontevedra).
Chenlo

O topónimo **Chenlo** pode referirse a:

;En Galiza
***Chenlo**, parroquia do concello do Porriño;
***Chenlo**, lugar da parroquia de Valga, no concello de Valga.

;Deportes
***Campo de fútbol de Chenlo**, en Laíño (Dodro).

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Chenlos**, lugar da parroquia de Loimil, no concello da Estrada.
Torneiros

Como topónimo **Torneiros** pode referirse a:

;En Galiza
***Torneiros**, parroquia do concello de Allariz;
****Torneiros** na parroquia de Torneiros, lugar de dita parroquia;
****Outeiro de Torneiros**, lugar de dita parroquia;
***Torneiros**, parroquia do concello de Pol;
***Torneiros**, parroquia do concello do Porriño;
***Torneiros**, lugar da parroquia da Mella, no concello de Arzúa.
***Torneiros**, lugar da parroquia de San Xes de Vilariño, no concello de Lobeira.
***Torneiros**, lugar da parroquia de Río Caldo, no concello de Lobios.
***Os Torneiros**, lugar da parroquia de Insua, no concello de Ortigueira.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Romai

O topónimo **Romai** pode referirse a:

;En Galiza
***Romai**, parroquia do concello de Portas;
****Romai Vello**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Fernando Romay
Reboreda

Como topónimo **Reboreda** pode referirse a:

;En Galiza
***Reboreda**, parroquia do concello de Redondela;
***Reboreda**, lugar da parroquia de Francos, no concello de Outeiro de Rei;
***Reboreda**, lugar da parroquia de Adai, no concello do Páramo;
***Reboreda**, lugar da parroquia da Torre, no concello do Páramo;
***Reboreda**, lugar da parroquia de San Lourenzo de Abeleda, no concello de Porqueira;
***Reboreda**, lugar da parroquia de Abades, no concello de Silleda.

;Fóra de Galiza

;En Portugal
***Reboreda**, freguesía portuguesa do concello de Vila Nova de Cerveira.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Barrantes

Como topónimo **Barrantes** pode referirse a:

;En Galiza
***Barrantes**, parroquia do concello de Ribadumia;
****Barrantes**, lugar de dita parroquia;
***Barrantes**, parroquia do concello de Tomiño.

;Pazo de Galiza
***Pazo de Barrantes**, pazo no concello de Ribadumia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Pacto de Barrantes**, é, xunto co Pacto de Lestrobe, no que se acordou a constitución da Federación Republicana Gallega, en marzo de 1930, e co Banquete de Barxa un dos acontecementos que preludian o advento da Segunda República Española;
*O **viño de Barrantes**.
Lois

Como topónimo **Lois** pode referirse a:

;En Galiza
***Lois**, parroquia do concello de Ribadumia;
***Lois**, lugar da parroquia de Oza, no concello de Oza-Cesuras;
***San Lois**, lugar da parroquia de Ardaña, no concello de Carballo;
***O San Lois**, lugar da parroquia de Orazo, no concello da Estrada;
***Bolois**, lugar da parroquia do Mosteiro, no concello de Cervantes;
***Roilois**, lugar da parroquia de Sobrán, no concello de Vilagarcía de Arousa;
***Os Tiguillois**, lugar da parroquia de Arnois, no concello da Estrada.

;Fóra de Galiza

;En Castela e León
***Lois**, localidade da provincia de León.

Amais, **Lois** é un antropónimo masculino, coa variante **Luís**. Doutra banda, como apelido pode referirse a:

***Alfredo Lois**, director de cine arxentino  (1959-1997).

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Lois**, marca española de vaqueiros.
Chapela

Como topónimo **Chapela** pode referirse a:

;En Galiza
***Chapela**, parroquia do concello de Redondela.

Amais, como alcume (adaptado do éuscaro ***Txapela***, "boina"), pode referirse a:

***Miguel María Aldalur Lasa**, exfutbolista vasco (n. 1945);
***Juan Ramón Aldalur Lasa**, exfutbolista vasco (n. 1948);

## Véxase tamén
### Outros artigos
Guillade

Como topónimo **Guillade** pode referirse a:

;En Galiza
***Guillade**, parroquia do concello de Ponteareas;
***Guillade**, lugar da parroquia de San Román de Montoxo, no concello de Cedeira;
***Guillade**, lugar da parroquia de Filgueira, no concello de Crecente;
***Guillade**, lugar da parroquia de Vilamor, no concello de Mondoñedo;
***Guillade**, lugar da parroquia de Santalla de Arxemil, no concello de Sarria;
***Bustiguillade**, lugar da parroquia de Ribasieira, no concello de Porto do Son.

;Río de Galiza
***Río Guillade**, río do concello de Baiona.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Gullade**, parroquia do concello de Monforte de Lemos;
***Johan Garcia de Guilhade**, trobador galegoportugués, posiblemente sexa orixinal da fregesía de San Miguel de Guillade.
Domesday Book

dereita|miniatura|300px| O Domesday Book, debuxo de William Andrews, 1900
O **Domesday Book** (ou simplemente **Domesday**), que se podería traducir por *Libro do Día do Xuízo Final*, é o rexistro dun catastro de Inglaterra que se terminou no ano 1086, equivalente a un censo nacional actual da riqueza. Foi realizado por mandato do rei Guillerme o Conquistador (1066 - 1087).

Porén, o libro carece de rexistros de Londres, Winchester e outras cidades. A omisión de importantes cidades debeuse, probabelmente, á complexidade que requiriría tal labor.

## Intención 
Guillerme o Conquistador precisaba do mellor coñecemento posíbel sobre un país que acabara de conquistar en 1066, e que agora debía administrar. Mentres pasaba o Nadal en Gloucester, en 1085, o monarca «*tendo platicado longamente cos seus conselleiros, enviou homes por toda Inglaterra...a fin de descubrir...o que ou canto posuía cada propietario predial en terras ou en gando, e canto valía*" (Crónica Anglosaxoa). Un dos obxectivos era saber o que posuía cada quen a fin de podelo someter a tributación.

## Rexistro irrevogábel 
A decisión que tomase cada axente era definitiva: todo o que se anotase no libro sobre o propietario, era lei e non podía ser apelado. Redactouse en latín, aínda que foron incluídas palabras na lingua vernácula que carecían dunha axeitada tradución ao latín ou ben por interferencia idiomática. Por outra banda, o texto está abreviado de xeito extremo.

## Razón do seu título 
A designación do libro como *Domesday*, no inglés medieval do século XI (que equivale a actual de *Doomsday*), enfatizaba o carácter definitivo e a autoridade que tiñan os seus rexistros, en analoxía coa crenza cristiá no día do Xuízo Final e o carácter irrevogábel das súas sentenzas.

## Custodia e edición 
O libro foi gardado en orixe co tesouro real en Winchester (a capital dos reis normandos). Cando se transferiu o tesouro para Westminster (quizais so o rei Henrique II o libro foi con el), e sería custodiado desde 1696 na Casa do Cabido, de onde saía en ocasións moi especiais. Permaneceu aí até a época da raíña Vitoria, cando foi colocado na Oficina do Rexistro Público en Londres, onde pode ser visto dentro dunha caixa de vidro no museo. En 1869, colocóuselle unha encadernación nova, conservándose o antigo cofre que o gardaba no mesmo lugar.

Foi impreso, por encargo do goberno inglés, iniciándose o labor en 1773, publicándose en dous volumes en 1783; en 1811 engadiuse un volume máis co índice.

## Edición actual 
En agosto de 2006, os Arquivos nacionais ingleses puxeron a disposición pública unha versión do *Domesday Book* en liña e en inglés.
Vilar de Santos, Vilar de Santos

**San Xoán de Vilar de Santos** é unha parroquia do concello ourensán de Vilar de Santos. Segundo o IGE, en 2023 tiña 416 habitantes (203 homes e 213 mulleres).

## Patrimonio 
A igrexa parroquial é de estilo románico de transición ó gótico ou protogótico. Substitúe a cabeceira gótica con algunha figura da nobreza representados coma mecenas na portada. Por outra banda, na parte exterior do templo hai un exemplo de iconografía románica erótica nun dos canzorros, cunha parella masturbándose, (home e muller) así como outras simboloxías a ter en conta e descifrar, como a portada norte do templo cun tímpano onde se representa unha árbore caída. Preto da igrexa hai un museo etnográfico sobre a comarca da Limia.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Iglesia de San Xoan de Vilar de Santos.jpg|Igrexa de San Xoán de Vilar de Santos.
Ficheiro:Iglesia de San Xoan de Vilar de Santos 1.jpg|Portada lateral da igrexa.
Ficheiro:Iglesia de San Xoan de Vilar de Santos 7.jpg
Ficheiro:100 8566-Iglesia Vilar de Santos.jpg|Imaxe dun canzorro erótico de Vilar de Santos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilar de Santos 
### Parroquias de Vilar de Santos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilar de Santos

### Ligazóns externas 
* reportaxe nun blog sobre a igrexa de Vilar de Santos
-1991

## Acontecementos
* Comeza en Exipto a XII dinastía (até 1786 a.C.).
** O visir e gobernador do sur de Exipto, Amenemhat, sucede como faraón a Mentuhotep IV, inaugurando a nova dinastía (até 1961 a.C.)

## Nacementos
## Mortes
* Mentuhotep IV, faraón desde -1997. Con el acaba a dinastía XI.

## Outros
Historia ano a ano
Vaipolorío

**Vaipolorío** é un colectivo que nace en Pontevedra en novembro de 2001 ante a necesidade de recuperar o río dos Gafos, cunha gran deterioración medioambiental. Naceu con 35 socios fundadores, sen cota algunha. Na actualidade (2010), considera que calquera persoa que colabore nas súas actividades, forma parte do colectivo.
## Historia e características
Recolle a testemuña doutras asociacións que comezaran esa tarefa, como a Asociación Cultural Chan do Vilar de Figueirido, a Asociación de Veciños San Andrés de Figueirido, a Asociación Cultural O Toxal de Bértola, a Asociación Cultural San Cibrán de Tomeza, a Asociación de Veciños Heroes do Campo da Porta de Salcedo e a Asociación de Veciños Río Gafos de Pontevedra.

O seu ámbito territorial de actuación son os concellos de Vilaboa e Pontevedra. O seu domicilio social está no edificio de Preescolar de Cabanas, en Salcedo.

As súas fins son: "a promoción, o coidado, a defensa, a limpeza e o manteñemento do río dos Gafos, así como todas aquelas actividades e accións que vaian en beneficio do dito río e do seu entorno, en todo o seu percorrido, dende o seu nacemento en Figueirido (Vilaboa) ata a súa desembocadura na ría de Pontevedra."

As actividades realizadas son a limpeza periódica do río e das súas marxes, a creación de rutas e obradoiros medio ambientais, a catalogación de flora e fauna, ou a recuperación da toponimia.

## Recoñecementos
*Premio Cidade de Pontevedra 2001, outorgado polo Concello de Pontevedra, no apartado de institucións, pola defensa do medio natural.

*Premio Amigos de Pontevedra 2004, outorgado pola Asociación Amigos de Pontevedra, no apartado de institucións polo traballo de recuperación do río dos Gafos.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web do colectivo
Caron

O **caron** ( ˇ ) ou **háček** (pronunciado [haːʧɛk]), é un sinal diacrítico colocado sobre certas letras.
č ď ě ǩ ľ ř š ž

É parecido á breve, mais ten unha punta aguda, como o circunflexo ( ^ ), en canto que no caso da breve está arredondado: 
::Ǎ ǎ Ě ě Ǐ ǐ Ǒ ǒ Ǔ ǔ (caron) 
::Ă ă Ĕ ĕ Ĭ ĭ Ŏ ŏ Ŭ ŭ (breve).

O termo caron úsase nos nomes oficiais dos caracteres Unicode. A palabra *háček* significa "ganchiño" en checo. En eslovaco chámase *mäkčeň* ("amaciante" ou "sinal de palatalización), en esloveno *strešica* ("teito", "tellado"), en croata e serbio *kvaka* ou *kvačica* (tamén "ganchiño"), en estoniano *katus* ("teito", "tellado") e noutras linguas ugrofinesas, *hattu* ("chapeu").

## Historia 
O uso do caron (e do acento agudo) para caracteres latinos foi introducido na lingua checa no século XV por Jan Hus no seu *De Ortographia Bohemica* (1412).

## Uso
* Emprégase en linguas ugrofinesas coma o finés, o estoniano, o carelio e as linguas saamis para indicar as fricativas postalveolares (*š* para [ʃ], *ž* para [ʒ] e *č* para a africada [tʃ]). No finés e no estoniano só aparecen en palabras de orixe estranxeira.
* Indica palatalización ou “suavización” histórica ou actual na ortografía das linguas bálticas e dalgunhas linguas eslavas. Na actualidade úsase no eslovaco, esloveno, croata, bosníaco, no sorbio da Alta e Baixa Lusacia, lituano e no letón. Tamén se emprega no serbio, no macedonio e no belaruso en textos transliterados do cirílico oficial para a forma romanizada.
* O nez perce indica o fonema [ʃ] con *š*.
* No colville-okanagan emprégase sobre o *x*.
* A ortografía Faggin-Nazzi do friulano emprega o caron sobre as letras *c*, *g* e *s*.
* No pinyin e no Alfabeto Fonético Internacional emprégase para indicar ton. Tamén se usa na transliteración do tailandés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Diacritics — All you need to design a font with correct accents
PALOP

miniatura|En vermello, os países PALOP en África.

**PALOP** é o acrónimo de **P**aíses **A**fricanos de **L**íngua **O**ficial **P**ortuguesa. O gupo está composto polos cinco países fundadores —Angola, Cabo Verde, Guinea-Bissau, Mozambique e San Tomé e Príncipe, que foron antigas colonias de Portugal en África que obtiveron a independencia entre 1974 e 1975— e mais Guinea Ecuatorial, que en 2007 adoptou o portugués como lingua oficial.

## Portugal en África 
Co recoñecemento da declaración de independencia do Brasil, en 1825, Portugal viuse obrigado a acentuar a súa expansión colonial para o interior de África, para manterse á par coas outras potencias europeas.

O mantemento dos territorios na India, de Macau e doutros puntos chave do antigo dominio colonial portugués na Asia, cada vez máis diluído, era outro punto de honra para os portugueses. Pero o designio era África, concretamente Angola e Mozambique, ademais do inmenso territorio que os separaba. Guarnicións militares, misións católicas, formas e institucións de goberno colonial foron transplantadas para África, asegurando a presenza efectiva portuguesa ao tempo que afastaban outros pretendentes por aquelas terras. A pesar das dificultades económico-financeiras e climáticas, conseguiuse ampliar algúns núcleos urbanos e construír outros, xa no interior, apoiando plantacións ou zonas ricas en minerais.

A expansión colonial africana parou co Ultimato británico de 1890. A Gran Bretaña pretendía crear un grande corredor no sur de África, comunicando Suráfrica cos seus territorios do nordeste do continente.

As colonias africanas conseguirían a independencia da metrópole entre 1974-1975 despois da Revolución dos Caraveis.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Comunidade dos Países de Língua Portuguesa
* Lusofonía
* Portugués brasileiro
* Portugués europeo
Dizzy Gillespie

miniatura|150px|Dizzy Gillespie en 1955
miniatura|150px|Dizzy Gillespie en 1955
**John Birks Gillespie**, coñecido como **Dizzy Gillespie**, nado en Cheraw, Carolina do Sur, o 21 de outubro de 1917 e finado en Englewood, Nova Jersey, o 6 de xaneiro de 1993, foi un trompetista, cantante e compositor estadounidense de jazz.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Nos seus primeiros anos como instrumentista traballou coas grandes bandas de Cab Calloway e Earl Fatha Hines, mentres que en 1945 colaborou co saxofonista Charlie Parker, con quen gravou algunhas dos máis revolucionarios temas da historia do jazz. Coñecéronse en Kansas City, nunha habitación de hotel e non puideron deixar de tocar, como dixo Dizzy sobre ese encontro: "tiñamos ideas xemelgas e era difícil distinguir o que proviña de min do que viña del". Dese encontro nacía o bebop (onomatopeya do ruído que facía a cabeza dun negro cando era golpeada pola porra dun policía branco), con recordados espectáculos no bar Minton's.

### Parker e Dizzy 
As carreiras de Parker e Dizzy, seguiron camiños separados: mentres o primeiro era inigualable en pequenas formacións, Gillespie ofrecía o mellor de si fronte a grandes formacións. Mentres Parker sufriu o a marxinación e o esquecemento, Gillespie se converteu nunha das figuras mais coñecidas do jazz. A súa fama acrecentouse coa súa forte personalidade e os seus espectáculos persoais entre os que se destaca a súa habilidade para o scat, os instrumentos de percusión centro americanos e as súas aparicións públicas entre as que se destaca a súa postulación á presidencia dos Estados Unidos en 1964

Gillespie, con Charlie Parker, foi unha das figuras máis relevantes no desenvolvemento do bebop, jazz latino e do jazz moderno. Foi durante toda a súa vida un incansable experimentador de música afroamericana, o que lle levou a experimentar co jazz latino, colaborando con percusionista como Chano Pozo, o calipso, a bossa nova ou a colaborar con músicos externos ao mundo do jazz como Stevie Wonder.

Por outra banda, foi uns dos principais responsables creadores do chamado jazz afro-cubano xunto a Machito, Chano Pozo entre outros, polo que excedeu as fronteiras estadounidenses e se internou na música mundial rapidamente.

## Discografía Básica 
* *Afro-Cuban Jazz Moods*: Xunto a Machito e a súa orquestra e composicións de Chico Ou'Farrill, Gillespie rememorou nesta obra os mellores momentos do Jazz Latino.
* *Dizzy Gillespie and the United Nation Orchestra* (Live at The Royal Festival Hall): A última grande orquestra de Gillespie, con músicos como Paquito D'Rivera, Slide Hampton, James Moody, Arturo Sandoval ou Steve Turre.
* *At Newport*: Con músicos como Le Morgan, Melba Liston, Benny Golson, Wynton Kelly e Charlie Persip. Unha das máis recordadas gravacións en directo da orquestra de Dizzy Gillespie.
* *For Musicians Only*: Gravacións de 1956 xunto a Stan Getz e Sonny Stitt.
* *Sonny Side Up*: Xunto a Sonny Stitt e Sonny Rollins

## Véxase tamén
Península Itálica

A **Península Itálica** é unha península do surcentro de Europa e é unha das tres grandes penínsulas do sur deste continente, xunto coa Balcánica e a Ibérica. O seu territorio esténdese uns 1000 km de noroeste a sueste. Está situada no centro do mar Mediterráneo, entre os mares da Liguria, Tirreno, Adriático e Xónico. Politicamente abrangue a maior parte de Italia, San Marino e a Cidade do Vaticano.

## Características xerais 
A Península Itálica está unida ao tronco central do continente europeo pola cadea dos Alpes. Grazas á súa posición, constitúe unha ponte de paso entre Europa, Asia e África. A Península Itálica está bañada polo mar da Liguria e polo mar Tirreno pola costa occidental, polo mar Xónico pola costa oriental e o Adriático pola costa sur.

No suroeste da península está Calabria e está separada da illa de Sicilia polo estreito de Messina. Entre Sicilia e África distan 140&nbsp;km.

Na costa oriental, a península salentina (Puglia) dista da costa albanesa, no punto máis estreito do Canal de Otranto, 70&nbsp;km.

## División política e administrativa da Península Itálica 
A rexión física da Península Itálica, non corresponde exactamente coa extensión do Estado italiano, e non só os italianos ocupan este espazo. Dentro da Península Itálica está:

## Notas
Mar da Liguria

O **mar da Liguria** (en italiano **Mar Ligure** e en francés **Mer Ligure**) é unha parte do mar Mediterráneo centro-setentrional, que baña costas de Italia, Francia e Mónaco. Limita no occidente cunha liña imaxinaria que parte do cabo Ferrat, en Francia, até Punta di Revellata, preto de Calvi na Córsega setentrional, mentres o límite oriental localízase entre cabo Corso, en Córsega, e o promontorio de Piombino, na provincia de Livorno (na Italia peninsular).

O mar da Liguria baña as costas da Liguria e de parte da Toscana, parte do departamento francés dos Alpes Marítimos e tamén o Principado de Mónaco, así como as illas de Capraia e Gorgona e parte da costa setentrional de Córsega. Todo o Golfo de Xénova forma parte do mar da Liguria.

O mar recibe polo leste as augas do río Arno e de moitos outros de orixe apenina, como o río Serchio e o río Magra. A costa noroccidental da Península Itálica, bañada polo mar da Liguria, é recoñecida pola súa beleza paisaxística e a bondade do seu clima. Ao longo da súa costa, encóntranse importantes centros portuarios, entre os que cabe destacar o máis importante de todos: o porto de Xénova. Outros portos relevantes son os de Savona, La Spezia, Carrara, Viareggio e Livorno.

O mar da Liguria acada unha profundidade máxima de máis de 2.850 m ao noroeste de Córsega.

## Extensión 
A Organización Hidrográfica Internacional define os límites do mar da Liguria como segue:
 
*No suroeste*. Unha liña que se une a Cabo Corso (Cape Grosso, 9° 23'E) o punto norte de Córsega á fronteira entre Francia e Italia (7° 31'E).

*No sueste*.
Unha liña que une o Cabo de Córso coa illa Tinetto () e desde alí as illas Tino e Palmaria ata San Pietro Point () na costa de Italia.

*No norte* A costa da Liguria de Italia.

## Imaxes 

File:Marina di massa, veduta 02.JPG|Massa
File:Livorno-Fortezzanuova3.JPG|Livorno
File:Corse-04628-Macinaggio-baie.jpg|Rogliano
File:Pietracorbara Marine.jpg|Pietracorbara
File:Trota Caput.JPG|Portovenere
File:Drop the Gulf.JPG|Palmaria
File:Panorama di La Spezia 08.jpg|La Spezia
File:Vernazza view 2.jpg|Vernazza
File:Corniglia FB02.JPG|Corniglia
File:Monterosso al Mare-panorama-convento dei cappuccini2-flickr.jpg|Monterosso al Mare
File:Liguria 5Terre3 tango7174.jpg|Riomaggiore
File:Italy.Cinque.Terre.Manarola.2.jpg|Manarola
File:Sori-panorama8.JPG|Sori
File:Porto Genova 0038.JPG|Xénova
File:Fortezza del Priamar dalle alture Savonesi.JPG|Savona
File:Ceriale DSCF4261.JPG|Ceriale
File:Alassio from Capo Mele.jpg|Alassio
File:Laigueglia05.jpg|Laigueglia
File:Imperia Porto Maurizio BMK.jpg|Imperia
File:San Remo Harbour in May 2008.JPG|Sanremo
File:La piana di latte.jpg|Ventimiglia
File:Cannes France.jpg|Cannes
File:MonacoLibreDeDroits.jpg|Mónaco
File:Antibesbordmer.JPG|Antibes

## Véxase tamén
Santiago Rusiñol

miniatura|Estatua de Santiago Rusiñol de Aranjuez.
miniatura|300px|Sinatura de Santiago Rusiñol (1893-1894)

**Santiago Rusiñol i Prats**, nado en Barcelona o 25 de febreiro de 1861 e finado en Aranjuez o 13 de xuño de 1931, foi un pintor e escritor catalán. Foi un personaxe importante da Renaixença literaria e cultural de Cataluña, e do mundo intelectual e bohemio da Barcelona do seu tempo.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia de industriais do téxtil, procedentes de Manlleu. Formouse no Centro de acuarelistas de Barcelona e foi discípulo de Tomás Moragas. Viaxou a París en 1889, onde viviu en Montmartre xunto con Ramón Casas e con Zuloaga.

Familiarizouse co simbolismo e a pintura ao aire libre. Tras regresar a Cataluña funda en Sitges o taller-museo do Cau e frecuenta os faladoiros do café Els Quatre Gats. A súa posición social e económica, acomodada, permitiulle facer frecuentes viaxes. En 1908 recibiu a medalla da Exposición Nacional de Belas Artes.

A súa pintura está moi influenciada polos impresionistas e ten temática paisaxista, tanto rural como urbana, retratos e composicións simbólicas de inspiración modernista. Ao comezo da súa carreira incluía figuras humanas. Nas etapas finais só pintaba paisaxes, especialmente dos Reais Sitios como Aranjuez ou La Granja.

Na súa obra literaria inclúense poemas en prosa (*Oracions*, 1987), dramas como ''L'alegría que passa* (1898), *Cigals i formigues* (1901), *La bona gent* (1906) e novelas costumistas como *L'auca do senyor Esteve* (1907), que foi adaptada ao teatro por Rusiñol en 1917, *La nena Gorda* (1914), *El catalá de la Mancha* (1917) ou *En Josepet de Sant Celoni*.

Tamén escribiu para xornais como *La Vanguardia* ou revistas como *L'Esquella de la Torratxa''.

Estivo en Buenos Aires, en Rosario e en Córdoba para o centenario da Revolución de Maio, en 1910; estreando obras súas.

Faleceu mentres pintaba os seus famosos xardíns de Aranjuez.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Santiago Rusiñol na Universitat Oberta de Catalunya 
* Santiago Rusiñol i Prats
A Frieira, Abrence, A Pobra do Brollón

**A Frieira** é un lugar da parroquia de Abrence, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo. Segundo o INE, en 2025 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 14 habitantes.

Está situado a 473 m de altitude, na estrada autonómica LU-933, ao norte da estrada nacional N-120 e encima da vía de ferrocarril A Coruña-Palencia, que pasa soterrada. Moi preto da aldea encóntrase a Fonte da Mina, manancial do que se abastece parte da poboación da zona.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Abrence 
### Parroquias da Pobra do Brollón
A Labrada, Barxa de Lor, A Pobra do Brollón

**A Labrada**, tamén coñecida como **A Labrada de Lor**, é o lugar máis poboado da parroquia de Barxa de Lor, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo. Contaba en 2007 segundo o IGE, con 37 habitantes (19 homes e 18 mulleres), tres habitantes menos que no ano anterior.

Está situada a 301 m. de altitude, baixo o viaduto da Labrada da estrada nacional N-120 e na ribeira dereita do río Lor.

A aldea celebra as súas festas na honra da Virxe do Carme, no mes de xullo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Barxa de Lor 
### Parroquias da Pobra do Brollón
Giuseppe Di Stefano

**Giuseppe Di Stefano**, nado en Motta Sant'Anastasia (Sicilia) o 24 de xullo de 1921 e finado en Santa Maria Hoè o 3 de marzo de 2008, foi un tenor italiano.

## Traxectoria
Fillo único dun zapateiro e dunha modista, foi educado nun seminario Xesuíta e pensou ordenarse sacerdote. Desenvolveu a súa carreira desde finais da década de 1940 ata principios da década de 1970. En 1946 debutou operisticamente na cidade de Reggio Emilia interpretando o papel de Des Grieux na ópera *Manon* de Massenet, papel co que debutaría o ano seguinte na Scala.

O seu encontro artístico co   barítono Tito Gobbi e a soprano Maria Callas foi un dos máis famosos da historia. Ídolo de Pavarotti, é coñecido popularmente como Pippo.

## Gravacións con Maria Callas 
A pesar de que a súa carreira foi relativamente curta, Di Stefano acompañou a Maria Callas nalgunha das súas gravacións máis famosas, todas elas baixo o selo de EMI. Xuntos gravaron as seguintes óperas completas:

* *Lucia Di Lammermoor* - 1953
* *I Puritani* - 1953
* *Cavalleria Rusticana* - 1953
* *Tosca* - 1953
* *I Pagliacci* - 1954
* *Rigoletto* - 1955
* *Il Trovatore* - 1956
* *La Boheme* - 1956
* *Un Ballo in Maschera* - 1956
* *Manon Lescaut* - 1957

## Outras gravacións
* Madama Butterfly con Victoria de los Ángeles - 1954
* La Traviata con Antonietta Stella e Tito Gobbi - 1955

## A agresión na praia de Diani 
En decembro de 2004 en Diani (Kenya) foi agredido brutalmente por uns descoñecidos e houbo de ser sometido a varias operacións.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista con Giuseppe di Stefano e fotos
Lemmings

***Lemmings*** é un videoxogo programado orixinariamente para a computadora Commodore Amiga, deseñado por DMA Design e publicado por Psygnosis no ano 1991 e que tivo versións en PC, así como en videoconsolas como NES, SNES, Master System, Mega Drive, Game Boy, PlayStation ou PSP.

## Características 
O xogo sitúase entre o puzzle e a estratexia en tempo real, e consiste en controlar unhas unidades (os lemmings) conducíndoas a través de diversos obstáculos (barrancos, paredes, montañas...) e co obxectivo de chegar a unha posición final. Estas unidades están capacitadas para realizar unha serie de accións, entre as que se encontran as de construír escaleiras, bloquear o paso a outros lemmings, lanzarse en paracaídas etc. Tamén teñen a opción de suicidarse (suponse para o caso de que sexa imposible terminar a partida por perder demasiados lemmings).

No momento da creación de *Lemmings* había unha conciencia crecente dos dereitos de autor da música, por iso a maioría dos temas son arranxos e regravación de clásicos (de dominio público) para evitar problemas de copyright, de autores coma Offenbach, Mozart, Tchaikovsky, Chopin ou Wagner.
[dereita|275px|miniatura|Pingus é unha variante [proxecto GNU|GNU de Lemmings.]]
Este xogo tamén estivo dispoñible para os ordenadores Atari ST.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikispecies:Lemmus lemmus

### Ligazóns externas 
* The Lemmings Encyclopedia . 
* Lemmings Universe .
LocoRoco

**LocoRoco** é un videoxogo xaponés lanzado no ano 2006 para a consola portátil PSP (PlayStation Portable) de Sony. O xogo foi deseñado e publicado por Sony Computer Entertainment. No xogo, o xogador debe "inclinar" o ambiente (premendo os gatillos da consola) para mover a unha variedade de criaturas, polo xeral "redondas" chamadas LocoRoco. O xogo foi creado por Tsutomu Kouno.
Iker Jiménez

**Iker Jiménez Elizari**, nado en Vitoria o 10 de xaneiro de 1973, é un xornalista vasco.

## Traxectoria
Desde os comezos da súa actividade profesional especializouse en programas radiofónicos de tema esotérico, máxico e pseudocientífico, simultaneándoos ou alternándoos ás veces con outros deportivos ou de sucesos. En 1999 publicou con grande éxito de vendas o seu primeiro libro, *Enigmas sin resolver*, e desde entón, contribúe regularmente á lista de libros máis vendidos.

Presenta e dirixe o programa de televisión *Cuarto Milenio*, en Cuatro, e o programa de radio *Milenio 3*, na Cadena SER, ambos os espazos nocturnos, onde se abordan (a través de entrevistas e o que presenta como traballos de investigación) diversos fenómenos paranormais e outros enigmas sen resolver. Iker Jiménez nomea os seus programas "Naves del misterio".

*Milenio 3*, con 776.000 oíntes, bateu os mellores rexistros de audiencia, situándoo nunha marca nunca antes vista na radio española no horario de madrugada. O libro do programa, *Milenio 3, El libro*, estivo oito semanas entre os dez máis vendidos nas librerías españolas, e Cuarto Milenio consolidouse como unha das propostas de produción propia máis exitosas da canle de televisión Cuatro.
## Vida persoal
É esposo da tamén periodista Carmen Porter, coa que colabora en numerosos proxectos profesionais.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial de Iker Jiménez
Desmond Tutu

**Desmond Mpilo Tutu**, nado en Klerksdorp (Transvaal) o 7 de outubro de 1931 e finado na Cidade do Cabo o 26 de decembro de 2021, foi un pastor anglicano, teólogo e pacifista surafricano, que adquiriu fama internacional durante a década de 1980 a causa da súa oposición ao Apartheid.

## Traxectoria 
dereita|miniatura|175px|O arcebispo Desmond Tutu.
Tutu foi o primeiro surafricano negro en ser elixido e ordenado como arcebispo anglicano de Cidade do Cabo (Suráfrica), e despois Primado da entón Igrexa da Provincia de África Meridional (actualmente Igrexa anglicana de África do Sur). Foi recoñecido co Premio Nobel da Paz en 1984.

Outórgaselle a autoría do cualificativo de *Nación do Arco da Vella*, para describir metaforicamente á Suráfrica posterior ao apartheid (en 1994 co triunfo do ANC). A expresión incorporouse desde entón para describir a diversidade étnica de Suráfrica.

## Recoñecementos 
Ten sido nomeado Doutor honoris causa por varias universidades como a de Portland ou no ano 2000 pola Pompeu Fabra de Barcelona.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Premio Nobel da Paz 1984, na páxina Oficial do Instituto Nobel
Arquipélago Bismarck

miniatura|320px|Papúa-Nova Guinea e Arquipélago Bismarck
miniatura|300px| Arquipélago Bismarck 
O **Arquipélago Bismarck** é un grupo de illas volcánicas do Pacífico situadas ao nordés dae illa de Nova Guinea, chamadas así en honra ao chanceler alemán Otto von Bismarck e pertencentes a Papúa-Nova Guinea.

## Xeografía 
O arquipélago Bismarck, inclúe a maioría das illas volcánicas dispersas en 4 provincias cunha área de 49.700&nbsp;km², onde as illas máis importantes son:

***Provincia de Nova Bretaña Oriental**(4) 
** Nova Bretaña ou Niu Briten, illa principal 
** Illas Duke of York
***Provincia de Manus** (9) 
** Illas do Almirantado 
** Manus, illa principal 
** Lou 
** Los Negros 
** Ndrova 
** Tong 
** Baluan 
** Pak 
** Illas Purdy 
** Rambutyo 
** Illas Saint Andrews 
** Illas occidentais coa illa Aua 
** *Illas Ermitaño* 
** Illas Kaniet 
** Illas Ninigo 
** Wuvulu 
dereita|300px
***Provincia de Nova Irlanda** (12) 
** Nova Irlanda ou Niu Ailan, illa principal 
** Nova Hannover ou Lavongai 
** Illas Feni 
** Lihir 
** Grupo Tabar 
** Grupo de Tanga 
** Grupo San Matías
***Provincia de Nova Bretaña Occidental**(18) 
** Nova Bretaña ou Niu Briten, illa principal 
** Illas Vitu
Nova Irlanda

**Nova Irlanda** (en tok pisin: *Niu Ailan*) é unha illa de 8.650&nbsp;km² pertencente ao arquipélago Bismarck, e á provincia de Nova Irlanda, en Papúa-Nova Guinea.
 
É a principal e máis grande illa da Provincia de Nova Irlanda. Atópase ao nordés da illa de Nova Inglaterra. Ambas as illas son parte do Arquipélago Bismarck, do nome de Otto von Bismarck, e están separadas polo Canle de San Jorge. O centro administrativo da illa e da provincia é a cidade de Kavieng situada no extremo norte da illa. Mentres que a illa foi parte de Nova Guinea Alemá, foi nomeada **Neumecklenburg** ( "Nova Mecklenburg ").

## Xeografía 
miniatura|left | Mapa topográfico de Nova Irlanda 
A illa é parte do Arquipélago Bismarck e é a miúdo descrito como a forma dun fusil. A illa tropical de Nova Irlanda é longa, estreita e montañosa cuberta por varias cadeas de montañas e densas selvas. Durante gran parte dos 360 quilómetros de lonxitude, o seu ancho varía entre menos de 10 quilómetros a 40&nbsp;km, con todo, a espiña dorsal montañosa central é moi escarpada e difícil. O pico máis alto é o Monte Lambel na Hans Meyer Range (2.150 metros). A illa atópase entre dúas e cinco graos ao sur da Ecuador.

Nova Irlanda está rodeada polo Mar de Bismarck no suroeste e polo océano Pacífico no nordés.
 
miniatura|Bandeira da provincia de Nova Irlanda

## Historia 
Os primeiros habitantes do arquipélago de Bismarck chegaron ao redor de 33.000 anos atrás logo dunha travesía do que hoxe é Papúa-Nova Guinea. As chegadas tardías inclúen o pobo lapita.

En 1616 os mariñeiros holandeses Jacob Le Maire e Willem Schouten foron os primeiros europeos en pisar a illa.

Nos anos 1870 e 1880, o Marqués de Rays, un nobre francés, intentou establecer unha colonia francesa na illa chamada Nova Francia. Enviou catro expedicións infrutuosas á illa, a máis famosa das cales causou a morte de 123 colonos.

De 1885 a 1914 de Nova Irlanda era unha parte de Nova Guinea Alemá e levaba o nome *Neumecklenburg*. Os alemáns lograron varias plantacións de copra altamente rendibles e construíron unha estrada para o transporte das mercancías. Esta estrada atópase actualmente en servizo e recibe o nome de *autoestrada Boluminski* en honra do administrador alemán da Nova Guinea Alemá, Franz Boluminski. Logo da Guerra Mundial Nova Irlanda foi cedido a Australia. En 1942, durante a segunda guerra mundial, a illa foi tomada por forzas xaponesas e estivo baixo o seu control. Os xaponeses construíron unha gran base naval en Kavieng.

330px|Thumb

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Entry  at the Linköping University
*Persée : Archaeological survey in southern New Ireland
*Wallaby extinctions at the Macropodid frontier
Illas Duke of York

As **Illas do Duque de York** (en inglés, **Duke of York Islands**, antigamente, en alemán **Neu Lauenburg**, Novo Lauenburgo), son un grupo de illas da provincia de Nova Bretaña Oriental, en Papúa-Nova Guinea. Sitúanse na canle entre das illas de Nova Bretaña e Nova Irlanda e forman parte do Arquipélago Bismarck. Philip Carteret chamounas así polo duque de York en 1767.

## Xeografía
Son trece illas dunha área duns 58&nbsp;km². A máis grande é a illa Duke of York, logo hai outras como Makada, Kabakon, Kerawara, Ulu e Mioko.

O conxunto insular atópase nunha zona de actividade sísmica onde dúas placas tectónicas empúxanse, o que produce numerosos terremotos e tsunamis, ademais pola súa escasa altitude, son propensas a inundacións ao subir a marea. O 28 de decembro de 2000 anunciouse un realoxo de moitos habitantes a Nova Bretaña.

miniatura|dereita|280px|Mapa detallado
Memoria de licenciatura

**Memoria de licenciatura** ou **tese de licenciatura** (menos recomendábel) é o proceso no que un/ha alumno/a defende un traballo de investigación despois de rematar o segundo ciclo dunha carreira. Este proceso é totalmente independente dos programas de doutoramento (chamados tamén *terceiro ciclo*) e, ó contrario que estes, non habilita para posteriormente realizar a tese. Algúns autores e institucións aproveitan o resultado da súa elaboración como material para publicar (son coñecidos os anexos da revista *Verba* da Universidade de Santiago de Compostela).

## Véxase tamén
### Outros artigos
* doutoramento

### Ligazóns externas 
* *Tesis doctorals en xarxa* ("Teses de doutoramento en rede"), recurso en liña coas teses da Universidade da Coruña e outras máis (tamén coñecida como tesisenxarxa ou tesisenred)
Kazuki Nakajima

**Kazuki Nakajima** (中嶋一貴, nado o 11 de xaneiro de 1985 en Okazaki, prefectura de Aichi, Xapón) foi un piloto de Fórmula 1. Debutou en  da man de Williams no GP do Brasil, o derradeiro da tempada, en substitución de Alex Wurz, rematando na décima posición, tras seren piloto de probas. Foi confirmado como piloto oficial desa escudería para  e renovou para . Antes diso, fora o seu piloto de probas, así como un competidor na serie GP2 para o equipo DAMS.

Nakajima asinou para pilotar para o Stefan GP en 2010, pero o equipo non foi aceptado como participante no campionato do mundo de Fórmula Un. Despois de terminar a súa carreira na F1, volveu ao Xapón para competir na Fórmula Nippon.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.
754

## Acontecementos 
* *Acordos de Ponthion e Quierzy*: o papa Estevo III pon Roma so a protección do rei franco Pipino fronte os longobardos. Pipino inicia unha campaña (até 756) que obriga ó rei longobardo Aistolfo a tornar os territorios ocupados. O 28 de xullo deste ano o Papa consagra rei dos francos a Pipino.
* Comeza o califato de Abu Jafar Al Mansur, segundo da dinastía Abasida, até 775.
* Apertura en Bagdad da primeira botica ou farmacia a instancias do califa Abu Jafar Al Mansur.

## Nacementos 
*

## Mortes 
* 5 de xuño — San Bonifacio (ou no 755).
* Abu l-Abbas as-Saffah, primeiro califa Abásida (n. 721).
* Carlomán, mordomo de palacio dos reis francos (n. 707).
* Cui Hao, poeta chinés (n. 704).

## Outros
Forno de microondas

miniatura|dereita|225px|Forno microondas
Un **forno de microondas**, é un electrodoméstico usado na cociña para quentar alimentos que funciona mediante a xeración de ondas electromagnéticas na frecuencia das microondas, de 2,5 GHz.

En 1946, foi o inventor estadounidense Percy Spencer o que se decatou de que o efecto das microondas podía cociñar os alimentos sen que a calor fose perceptible ó redor. En 1947 a empresa Raytheon comezou a comercializar o modelo chamado *Radarange* pero as súas grandes dimensións (tiña 1,68 m de altura e pesaba 340&nbsp;kg) fixeron que a súa difusión fose limitada. Finalmente, en 1953, o artigo distribuíuse para o fogar producido pola Tappan Company ao que seguiu o modelo Hotpoint.

## Características 
A base científica que explica como opera un forno de microondas é a seguinte: os alimentos conteñen normalmente moléculas de auga, estas teñen a característica dun dipolo eléctrico (parecido a un imán pero estes teñen un dipolo magnético), é dicir, posúen un extremo con carga positiva e un extremo con carga negativa.

O campo electromagnético xerado no forno move literalmente as moléculas de auga orientándoas nunha dirección. Pero apenas as moléculas de auga oriéntanse nunha dirección determinada, o campo magnético invértese, co que todas as moléculas de auga cambian a súa posición (rotan). Estes cambios da orientación do campo electromagnético suceden rapidamente, a razón de 2.500 millóns de veces por segundo, o que produce calor pola axitación molecular (a calor está directamente relacionada coa vibración ou axitación molecular). Xa que logo, o alimento quéntase por excitación das moléculas de auga, que se están movendo, virando sobre si mesmas, a gran velocidade.

Algunhas características:
* Se un alimento non contén auga, ou outro líquido polar (con moléculas cun extremo positivo e outro negativo), non se quenta. Por iso un prato baleiro non se quenta.
* Para quentar algo seco, débeselle agregar auga.
* A calor prodúcese onde hai moléculas polares movéndose, é dicir, pode ser no interior dunha pataca. A calor flúe, como nos fornos convencionais, de fóra cara a dentro do alimento pero a zona exterior é moito maior.
* Nunca se debe pór algo con líquido selado, como un ovo cru con casca, ou un recipiente de vidro pechado. O efecto é que a auga se quenta ata transformarse en vapor, que se expande, xerando gran presión, podendo chegar a estalar.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Explícame: Forno de Microondas  
* Infografía sobre o funcionamento dun forno microondas 
* Consellos para o uso do microondas 
* Funcionamento dun microondas
Fundación de Estudios Libertarios Anselmo Lorenzo

A **Fundación de Estudios Libertarios Anselmo Lorenzo** (tamén coñecida como **Fundación Anselmo Lorenzo** ou **FAL**), é unha organización cultural creada pola Confederación Nacional do Traballo en 1987.

## Historia e características 
dereita|miniatura|Sonia Turón, presidenta da FAL.

O nome é unha homenaxe ao anarquista toledano Anselmo Lorenzo, quen participou na creación do primeiro núcleo sindical en España.

A FAL é un punto de referencia para quen estudan o movemento obreiro español. Os seus obxectivos son recuperar a memoria histórica do anarquismo e o anarcosindicalismo español, así como difundir as ideas libertarias mediante propostas culturais.

Algunhas das actividades desenvolvidas pola fundación son:

* Mantemento, catalogación e ofrecemento ó público xeral (máis tamén a estudantes, historiadores ou cineastas) dos fondos históricos da CNT (microfilmes do material que a CNT logrou salvar trala Guerra civil española. A FAL levou ó Instituto Social de Ámsterdam documentación orgánica da CNT, publicacións periódicas, libros, vídeos, fotos e outros documentos relacionados cos movementos sociais e obreiros, con énfase nas tendencias libertarias.
* Edición de libros e materiais noutros formatos. A FAL leva anos editando coleccións de biografías, textos clásicos, coleccións de fotos da revolución española ou vídeos.
* Preparación de eventos culturais en congresos da CNT ou da AIT, como, faladoiros, coloquios, conferencias, videoforums ou presentacións de libros.
* Edición do boletín interno *Bicel* (Boletín Interno de Centros de Estudios Libertarios).
* Coordinación con outros proxectos similares vinculados á FAL.

A FAL recibiu un pulo considerable durante o VIII Congreso da CNT. Neste tomáronse acordos que fixeron explícita a importancia da fundación para o sindicato.

A sede da fundación está en Yuncler (provincia de Toledo).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Confederación Nacional do Traballo
*Anarquismo en España
*Movemento obreiro español
### Ligazóns externas 
* Web da Fundación Anselmo Lorenzo
888

**888** (**DCCCLXXXVIII**) foi un ano bisesto comezado en luns segundo o calendario xuliano, en vigor naquela data.

## Acontecementos 
* 22 de xaneiro: Guido de Spoleto pasa a ser rei de Italia.
* 29 de febreiro: Comezo do reinado de Eudes, rei de Francia (até 898).
* A cidade de París resiste un ataque dos viquingos.
* Abdallah ibn Muhammad inicia o goberno no emirato de Córdoba, no Al-Ándalus (até 912).

## Nacementos 
* Aelfwynn (ca.), Señora dos mercios.

*

## Mortes 
* 13 de xaneiro: Carlos III o Gordo, emperador franco (n. 839).
* Al-Mundir, sexto emir independente de Córdoba, no Al-Ándalus.

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
Anselmo Lorenzo

**Anselmo Lorenzo Asperilla**, tamén chamado "o avó do anarquismo español", nado en Toledo o 21 de abril de 1841 e finado en Barcelona o 30 de novembro de 1914, foi un dos primeiros anarquistas españois. Foi moi activo no movemento desde a súa reunión con Giuseppe Fanelli en Madrid en 1868, ata a súa morte en 1914.

## Traxectoria 
Anselmo Lorenzo naceu en Toledo o 21 de abril de 1841. Coñecido coma "o avó do anarquismo español", foi membro da loxa francmasona barcelonesa "Fillos do Traballo"; posteriormente, chegou a ser Mestre Venerable e Orador da loxa "Lealdade".

En 1871 formou parte con Francisco Mora y González Morango da sección española da Primeira Internacional. Participou nunha conferencia en Londres en 1871 na que defendeu unha postura non marxista.

Exiliouse en París tras verse afectado polo proceso de Montjuïc (1896-1897) e á súa volta colaborou na Editorial da Escola Moderna xunto a Francesc Ferrer i Guàrdia. Participou no congreso de Barcelona de 1910 e na fundación da Confederación Nacional do Traballo (CNT).

Faleceu o 30 de novembro de 1914 en Barcelona. A CNT conta cunha fundación que leva o seu nome, a Fundación de Estudios Libertarios Anselmo Lorenzo, fundada en 1987.

## Obras 
### Ensaio 
* *Fuera política* (1886)
* *Acracia o república* (1886)
* *Biografía de Pedro Kropotkin* (1893)
* *Sinopsis ortográfica a la tipografía española: reglas para el uso de las letras dudosas y de los acentos* (1900)
* *Criterio libertario* (1903)
* *Vía libre. El trabajador. Su ideal emancipador. Desviaciones políticas y económicas* (1905). Limiar de J. Mir y Mir e prefacio de Fernando Tarrida del Mármol.
* *El pueblo (estudio libertario)* (1907). Prefacio de Piotr Kropotkin.
* *Solidaridad* (1909)
* *La Anarquía Traficante* (1911)
* *Contra la ignorancia* (1913)
* *El proletariado militante*, 2 vols. (1901/1923)
* *El Sindicalismo* (c. 1930)
* *El Banquete de la vida* (2006)

### Traducións 
* *El hombre y la tierra* (1906), de Elisée Reclus
* *La gran revolución, 1789-1793*, de Piotr Kropotkin
* *Las aventuras de Nono* (1902), de Jean Grave

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Fundación de Estudios Libertarios Anselmo Lorenzo
John Nash

miniatura|dereita|Estatua de John Nash

**John Nash**, nado en Lambeth (Londres) o 18 de xaneiro de 1752 e finado en East Cowes (Illa de Wight) o 13 de maio de 1835, foi un arquitecto inglés moi activo no Londres da Rexencia.

## Traxectoria 
Formouse con Humfrey Repton, paisaxista. Comezou a deseñar casas no campo. O triunfo da súa vida foi gañar o concurso da Rúa Regent Street, que o converteu nun arquitecto punteiro en Londres. Pertence ó clasicismo romántico. Regent Street (e Regent's Park) foi unha gran reforma urbanística (1811-1830).
568

## Acontecementos 
* Alboíno, rei dos longobardos, dirixe a migración do seu pobo cara a Italia, tras abandonar as provincias romanas de Panonia e Nórico.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

Historia ano a ano