open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
A Rebordela

Como topónimo **A Rebordela** pode referirse a:

;En Galiza
***A Rebordela**, lugar da parroquia de Carballido, no concello da Fonsagrada;
***A Rebordela**, lugar da parroquia da Órrea, no concello de Riotorto.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Veiga de Abaixo

Como topónimo **Veiga de Abaixo** pode referirse a:

;En Galiza
***Veiga de Abaixo**, lugar da parroquia de Santa María do Mao, no concello do Incio;
***Veiga de Abaixo**, lugar da parroquia de Farbán, no concello de Sarria;
***A Veiga de Abaixo**, lugar da parroquia de Vilarello, no concello de Láncara;
***A Veiga de Abaixo**, lugar da parroquia de Oseira, no concello de San Cristovo de Cea.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*
A Argá

Como topónimo **A Argá** pode referirse a:

;En Galiza
***A Argá de Abaixo**, lugar da parroquia de Carlín, no concello de Friol;
***A Argá de Arriba**, lugar da parroquia de Carlín, no concello de Friol.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Margá**, lugar da parroquia de Labrada, no concello de Guitiriz.
Conway Zirkle

**Conway Zirkle** (28 de outubro de 1895 – 28 de maro de 1972) foi un botánico e historiador da ciencia estadounidense.

Zirkle foi profesor emérito da Universidade de Pensilvania. Nas súas obras foi moi crítico co lamarckismo, lysenkismo e bioloxía maxista.

## Publicacións seleccionadas 
**Libros**
* *The Beginnings of Plant Hybridization* (1935)
* *Death of a Science in Russia, the Fate of Genetics as Described in "Pravda" and Elsewhere* (1949)
* *Evolution, Marxian Biology, and the Social Scene* (1959)
* *The Evolution of Biology* (1964)

**Artigos**
* 1935. *The Inheritance of Acquired Characters and the Provisional Hypothesis of Pangenesis*. *American Naturalist* 69: 417–445.
* 1936. *Further Notes on Pangenesis and the Inheritance of Acquired Characters*.  *American Naturalist* 70: 529–546.
* 1941. ''Natural Selection Before the 'Origin of Species'*.  Proceedings of the American Philosophical Association 84: 71–123.
* 1946. *The Early History of the Idea of the Inheritance of Acquired Characters and Pangenesis*. Transactions of the American Philosophical Society. 335: 91–151.
* 1947. *The Theory of Concentric Spheres: Edmund Halley, Cotton Mather, & John Cleves Symmes*. Isis. University of Chicago Press (en nome de The History of Science Society) 37: 155–159. 
* 1952. *Early Ideas on Inbreeding and Crossbreeding*. In *Heterosis*, edited by John W. Gowen, 1–13. Iowa State College Press.
* 1958. *The First Recognized Plant Hybrid*. *Journal of Heredity* 49: 137–138.
* 1959. *Species Before Darwin*. Proceedings of the American Philosophical Society 103: 636–644.
* 1964. *Some Oddities in the Delayed Discovery of Mendelism*. *Journal of Heredity'' 55 (2): 65–72.

## Notas 
### Ligazóns externas
Bi Sheng

**Bi Sheng** (chinés tradicional: 畢昇; chinés simplificado: 毕昇; *pinyin*: Bì Shēng; Wade-Giles: Pi4 Sheng1), nado en 972 e finado en 1051, foi un artesán, enxeñeiro e inventor chinés da dinastía Song, coñecido por crear a primeira imprenta de tipos móbiles. O seu sistema empregaba pezas de arxila cocida, unha por cada carácter chinés. A imprenta é considerada na China un dos Catro Grandes Inventos.

## Traxectoria 
Bi Sheng naceu nunha familia plebea, polo que pouco se sabe da súa vida agás a súa invención. Deseñouna entre 1039 e 1048. A única fonte relativa á imprenta de Bi Sheng é o *Meng xi bitan* 夢溪筆談 (1088) de Shen Kuo (1031-1095). O libro ofrece unha descrición técnica do mecanismo:

## Influencia 
[miniatura|Bi Sheng e a súa invención no [Museo da Imprenta da China (Beijing)|250x250px]]
Un oficial do goberno, Wang Zhen (fl. 1290-1333), mellorou o sistema de Bi Sheng usando madeira e incrementando a velocidade de impresión. Máis adiante, cara a 1490, o adiñeirado impresor Hua Sui (1439-1513) deseñou un sistema baseado en bronce.

Porén, durante os séculos posteriores ao pasamento de Bi Sheng a imprenta de tipos móbiles apenas foi mencionada ou descrita. Unha versión de madeira fíxose popular durante a dinastía Qing, mais non substituíu á imprenta de bloques, probablemente polo custo de crear tantas pezas para os caracteres. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Imprenta
* Johannes Gutenberg
Ende (artista)

[miniatura|*O Xuízo Final*, pintado por Ende, no [Beato de Xirona]]
**Ende** ou **En** é a primeira muller iluminadora de manuscritos cun traballo documentado mediante a inscrición *ENDE PINTRIX ET D(E)I AIUTRIX* no colofón do Beato de Xirona. A maior parte de información sobre ela procede das incricións na súa obra, e non se conservan outros rexistros. O seu período de vida non se coñece, mais pode asumirse pola inscrición no Beato: AD 975. O apelativo de “dei aiutrix” (*axudante de Deus*) alude ao feito de que probablemente fose unha monxa.

## Beato de Xirona 
Ende traballou no códice do século X coñecido como Beato de Xirona, xunto co monxe Emeterius. O códice inclúe o *Comentario sobre o Apocalipse* do monxe Beato de Liébana, do que se coñecen 26 copias ilustradas, xunto co comentario de Xerónimo sobre o Libro de Daniel. Este estilo desenvolveuse na península Ibérica trala invasión musulmá, incluíndo elementos da arte islámica, particularmente con énfase na xeometría, as cores ricas e as figuras estilizadas. Destácase que Ende parece facer uso frecuente dos fondos estratificados: divídeo en ceo, o horizonte do mundo humano e o nivel do chan do mundo. Ademais, as cores do Beato de Xirona son máis intensas que as de Tábara, cun uso significativo do amarelo, o azul escuro e o laranxa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Chadwick, Whitney, *Women, Art, and Society,* Thames and Hudson, Londres, 1990
*Sutherland Harris, Ann; Nochlin, Linda: *Women Artists, 1550-1950*. Los Angeles County Museum of Art, 1976. ISBN 9780875870731
*Martin, Therese: "Exceptions and Assumptions: Women in Medieval Art History" en Martin, Therese (ed.): ''Reassessing the Roles of Women as 'Makers' of Medieval Art and Architecture*. BRILL, 2012 ISBN 9789004185555
*Patton, Pamela A.: "Ende" en Gaze, Delia (ed.): *Dictionary of Women Artists* Vol. . Taylor & Francis, 1997. ISBN 9781884964213
*Weyl Carr, Annemarie: "Women as artists in the middle ages: The dark is light enough", en Gaze, Delia (ed.): *Dictionary of Women Artists'' Vol. . Taylor & Francis, 1997. ISBN 9781884964213
Rugby a 7 nos Xogos Olímpicos de 2024

O **rugby a 7** nos **Xogos Olímpicos de 2024** realizarase do 24 ao 30 de xullo no Stade de France, localizado en Saint-Denis.
Serán disputados neste deporte un torneo masculino e outro feminino.

## Formato  
O formato estabelecido para a competencia olímpica é o seguinte:

* **Etapa de grupos.** Tres grupos (*pools*) de catro equipos cada un, todos contra todos. O equipo gañador obtén tres puntos e o perdedor un e se hai empate dous puntos cada un. 
* '*Etapa eliminatoria (*knockout*).**  
** **Cuartos de final.** Os dous primeiros equipos de cada grupo e os dous mellores terceiros, clasifican aos cuartos de final da copa. As chaves fórmanse seguindo o seguinte criterio: A1 vs 8; C2 vs B2; C1 vs A2; B1 vs 7.
** **Noveno lugar.** Os catro restantes equipos de cada grupo disputan o noveno lugar mediante semifinais e final.
** **Quinto e sétimo.** Os dous "mellores" perdedores (segundo a posición do equipo na táboa xeral da tempada) en cuartos de final disputan o quinto lugar, mentres que os outros dous disputan o sétimo lugar.
** **Semifinais e final.*' Os equipos gañadores nos cuartos de final da etapa eliminatoria, disputan as semifinais, os que resulten perdedores nesa instancia disputan a medalla de bronce e os dous gañadores a final pola medalla de ouro.

## Torneo masculino 
### Clasificación 
## Torneo feminino 
### Clasificación 
## Notas
Torneo masculino de rugby a 7 nos Xogos Olímpicos de 2024

O **torneo masculino de rugby a 7** nos **Xogos Olímpicos de 2024** realizarase do 24 ao 27 de xullo no Stade de France, localizado en Saint-Denis.
## Clasificación 
## Rolda de grupos 
Os doce equipos clasificados quedaron divididos en tres grupos de catro. Os dous primeiros de cada grupo, así coma os dous mellores terceiros, pasan aos cuartos de final.
### Grupo A 
*Nota: Outórganse 3 puntos ao equipo que gañe un partido, 2 ao que empate e 1 ao que perda*

#### Resultados 
### Grupo B 
*Nota: Outórganse 3 puntos ao equipo que gañe un partido, 2 ao que empate e 1 ao que perda*

#### Resultados 
### Grupo C 
*Nota: Outórganse 3 puntos ao equipo que gañe un partido, 2 ao que empate e 1 ao que perda*

#### Resultados 
## Notas
Marion J. Lamb

**Marion Julia Lamb** (29 de xullo de 1939 – 12 de decembro de 2021) foi profesora en Birkbeck, Universidade de Londres, antes da súa xubilación. Estudou o efecto das condicións ambientais como a calor, radiación e polución sobre a actividade metabólica e a mutabilidade xenética na mosca do vinagre *Drosophila*. Desde finais da década de 1980, Lamb colaborou con Eva Jablonka, investigando e escribindo sobre a herdanza das variacións epixenéticas, e en 2005 ambas foron as coautoras do libro *Evolution in Four Dimensions*, considerado por algúns na vangarda dunha revolución en marcha dentro da bioloxía evolutiva.

## Traballos sobre temas evolutivos 
Lamb, xunto con Jablonka, baseándose no enfoque da bioloxía evolutiva do desenvolvemento e nos descubrimentos recentes en bioloxía molecular e do comportamento, argumentan sobre a transmisión non só de xenes especificamente, senón de diversos tipos de variacións herdables transmitidas ás seguintes xeracións por calquera medio. Suxiren que tales variacións poden ocorrer a catro niveis. Primeiro, ao nivel físico establecido da xenética. Segundo, a nivel epixenético implicando variacións no "significado" de febras de ADN determinadas, nas cales variacións na tradución de ADN durante os procesos de desenvolvemento son seguidamente transmitidas durante a reprodución, o cal pode despois repercutir na modificación da propia secuencia do ADN.

En 2008, Jablonka e Lamb publicaron o artigo Soft inheritance: Challenging the Modern Synthesis no que afirmaban que hai evidencias de sistemas de control epixenéticos lamarckistas que causan cambios evolutivos e que os mecanismos que subxacen á hedanza epixenética poden tamén orixinar cambios saltacionais que reorganizan o epixenoma. Thomas Dickens e Qazi Rahman escribiron que os mecanismos epixenéticos como a metilación do ADN e a modificación de histonas son herdados xeneticamente baixo o control da selección natural e non supoñen un desafío para a síntese evolutiva moderna. Dickens e Rahman están en desacordo coas afirmacións de Lamb e Jablonka sobre os procesos epixenéticos lamarckistas.

## Publicacións 
*
*
*Jablonka, E., & Lamb, M.J. (1995). *Epigenetic Inheritance and Evolution: the Lamarckian Dimension*, Oxford University Press. ,  ,  
*Jablonka, E., & Lamb, M.J. (2005) *Evolution in Four Dimensions: Genetic, Epigenetic, Behavioral, and Symbolic Variation in the History of Life*. MIT Press. 
*
*
* (Primeira publicación en 1990).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
**Epigenetic Inheritance and Evolution* - Texto parcial on line
**Evolution in Four Dimensions* - Texto parcial on line
Edmond Perrier

miniatura|Edmond Perrier (1844-1921)

**Jean Octave Edmond Perrier**, nado en Tulle o 9 de maio de 1844 e finado en París o 31 de xullo de 1921, foi un zoólogo francés. É coñecido polos seus estudos dos invertebrados (anélidos e equinodermos). Foi o irmán do tamén zoólogo Rémy Perrier (1861–1936).
## Traxectoria 
Seguindo o consello de Louis Pasteur, estudou ciencias na École Normale Supérieure, onde asistiu a clases de zooloxía dadas por Henri de Lacaze-Duthiers (1821–1901). Despois, foi un mestre de escola durante tres anos nun colexio de Agen. En 1869 obtivo o doutoramento en Ciencias Naturais, e posteriormente substituíu a Lacaze-Duthiers na École Normale Supérieure (1872).

En 1876 conseguiu a cátedra de Historia Natural (moluscos, vermes e zoófitos) no Museo Nacional de Historia Natural de Francia, e en 1879 converteuse en presidente da Sociedade Zoolóxica de Francia. A inicios da década de 1880 participou nunha serie de expedicións marítimas durante as cales realizou investigacións da vida mariña da zona bentónica, obtendo con iso recoñecemento internacional como especialista en fauna mariña.

En 1892 converteuse en membro da Academia das Ciencias de Francia, e aínda que non era doutor en medicina, converteuse en membro da Academia Nacional de Medicina (1898). De 1900 a 1919 foi director do Museo de Historia Natural, onde durante o mesmo período (en 1903), sucedeu a Henri Filhol (1843–1902) na cátedra de anatomía comparada.

Perrier estaba moi interesado nas teorías evolutivas de Charles Darwin e Jean-Baptiste Lamarck. En 1909 foi o orador na inauguración do monumento a Lamarck no Museo Nacional de Historia Natural. Cría que Lamarck era o verdadeiro fundador da teoría da evolución, polo que se considera lamarckista.

## Obras seleccionadas 
* ''Etudes sur l'organisation des Lombriciens terrestres*, 1874.
* *La Philosophie zoologique avant Darwin*, 1884.
* *Les Coralliaires et les îles Madréporiques...*, 1887.
* *Lamarck et le transformisme actuel*, 1893. 
* *Expéditions scientifiques du Travailleur et du Talisman pendant les années 1880, 1881, 1882, 1883* (1902).
* *La Femme dans la nature, dans les moeurs dans la légende, dans la société*, 1910. 
* *La Terre avant l'Histoire. Les Origines de la Vie et de l'Homme'', 1920.

## Fundador dos Amigos do Museo de Historia Natural 
Perrier é o principal fundador da sociedade de Amigos do Museo de Historia Natural de París, da que Léon Bourgeois foi o primeiro presidente, no cargo desde 1907 a 1922.

## Notas 
### Bibliografía 
* France savante lista de publicacións
* The Philosophy of Zoology Before Darwin (información biográfica)

### Ligazóns externas 
* 
*
Pedro P. Riobó

**Pedro Pablo Riobó Sanluís**, nado en Moaña en 1959, é un profesor e escritor galego.

## Traxectoria 
Profesor xubilado de secundaria das materias de Lingua Galega e Artes Escénicas e director de teatro amador e escolar. Tradutor e dramaturgo. Foi promotor da Federación Galega de Teatro Afeccionado, a Plataforma Transfronteiriza de Teatro Amador e a Mostra de Teatro do Ensino Secundario do Morrazo. É autor de estudos teatrais e artigos en *ADE*, *Artez* e na *Revista Galega de Teatro*, da que formou parte de 1997 a 2022.

## Obras 
### Ensaio 
* *O teatro galego contemporáneo (1936-1996)* (1999). Universidade da Coruña. 247 páxs. ISBN 9788495322302.

### Poesía 
* *As desfeitas do día* (2011). Cangas: Morgante. 104 páxs. ISBN 978-84-15166-11-5.

### Novela 
* *Tina e Xeró*, (2024). Vigo: Xerais. 216 páxs. ISBN 978-84-1110-590-3. ePub: ISBN 978-84-1110-597-2.

## Recoñecementos 
* Premio Xiria ao Labor Teatral (2005) da MITCF de Cangas do Morrazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Xerais
Proxecto obaixoulla.gal

**obaixoulla.gal** é unha páxina web creada pola Asociación Cultural Os Penoucos como proxecto colaborativo **obaixoulla.gal | patrimonio + territorio + paisaxe**, onde persoas voluntarias cartografan patrimonio cultural, natural e paisaxístico do treito baixo do río Ulla.

## Descrición
Nun inicio catalogáronse elementos dos concellos de Catoira (San Mamede de Abalo, San Miguel de Catoira, San Pedro de Dimo e Santa Baia de Oeste), Dodro (Santa María de Dodro, San Xián de Laíño e San Xoán de Laíño), Padrón (San Pedro de Carcacía, Santiago de Padrón, Santa María de Iria Flavia, Santa María de Cruces e Santa María de Herbón), Pontecesures (San Xulián de Requeixo), Rianxo (Santa María de Asados, Santa Baia do Araño, Santa María de Isorna, Santa María de Leiro, Santa Comba de Rianxo e San Salvador de Taragoña) e Valga (Santa Cristina de Campaña, San Miguel de Valga, Santa María de Xanza, San Salvador de Setecoros e Santa Comba de Cordeiro). Desde 2024 incorpóranse tamén elementos de Vilagarcía de Arousa (San Xens de Bamio).

A plataforma web emprega software libre.

## Notas
Asociación Cultural Os Penoucos

A **Asociación Cultural Os Penoucos** é unha sociedade sen ánimo de lucro nacida no ano 2006 e que busca promover a lingua e cultura galegas mediante a realización de actividades culturais, artísticas e medioambientais.

Dende o ano 2019 promove o Proxecto obaixoulla.gal

## Notas
A Veiga de Anzuelos, Vilarello, Láncara

**A Veiga de Anzuelos** é un lugar da parroquia de Vilarello, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2023 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).

Está situado xunto á Veiga de Anzuelos (Gomeán, O Corgo) e á Veiga de Anzuelos (Santo Estevo de Folgosa, O Corgo), estando así a localidade repartida entre dous concellos e tres parroquias diferentes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilarello 
### Parroquias de Láncara 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Láncara
A Veiga de Anzuelos

Como topónimo **A Veiga de Anzuelos** pode referirse a:

;En Galiza
***A Veiga de Anzuelos**, lugar da parroquia de Gomeán, no concello do Corgo;
***A Veiga de Anzuelos**, lugar da parroquia de Santo Estevo de Folgosa, no concello do Corgo;
***A Veiga de Anzuelos**, lugar da parroquia de Vilarello, no concello de Láncara.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*
Herbert Graham Cannon

**Herbert Graham Cannon**, nado en Wimbledon (Londres) o 14 de abril de 1897 e finado en Londres o 1 de xuño de 1963, foi un destacado zoólogo británico, membro da Royal Society e da Linnean Society e un entusiasta defensor do lamarckismo.

## Traxectoria 
fillo de David William Cannon, tipógrafo da firma Eyre & Spottiswoode, e foi o terceiro de catro irmáns. A familia mudouse a Brixton cando el era novo. Gañou unha bolsa de estudos e asistiu á Wilson’s Grammar School de Camberwell.
Estudou zooloxía na Universidade de Cambridge, na que se graduou en 1918.

De 1920 a 1926 exerceu a docencia no University College, Londres. En 1926 converteuse en profesor da Universidade de Sheffield. Porén, a maior parte da súa carreira académica pasouna como Profesor Beyer de Zooloxía da Universidade de Manchester, de 1931 a 1963.

En 1927 foi elixido membro da Royal Society of Edinburgh e entre os seus propoñentes estaba James Hartley Ashworth. En 1935 converteuse en membro da Royal Society de Londres.

En canto ás súas investigacións, o historiador da ciencia Peter J. Bowler escribiu o seguinte:

Un estudante seu foi o entomólogo Sidnie Manton.

Morreu nun hospital en Londres o 6 de xaneiro de 1963.

## Obra de arte 
Na National Gallery de Londres consérvanse varias impresións con bromuro de retratos de Cannon, feitas por Walter Stoneman.

## Familia 
Casou con Annie Helen Fyfe.

## Publicacións 
### Artigos
*"What Lamarck Really Said" (1957). *Proceedings of the Linnean Society of London* 168: 70-87.
*"The Myth of the Inheritance of Acquired Characters" (1960). *New Scientist*. pp.&nbsp;798–800.

### Libros
**Nebaliacea* (1931)
**On the Rock-Boring Barnacle* (1935)
**A Method of Illustration for Scientific Papers* (1936)
**The John Murray expedition to the Indian Ocean* (1940)
**Ostracoda* (1940)
* *The Evolution of Living Things* (1958)
**Lamarck and Modern Genetics* (1959)

## Notas
IES Fernando Wirtz Suárez

O **IES Fernando Wirtz Suárez** é un instituto de educación secundaria situado na cidade da Coruña. Recibe o seu nome de Fernando Wirtz Suárez, enxeñeiro industrial e primeiro director da institución.

## Historia 
O IES Fernando Wirtz Suárez foi creado polo Ministerio de Traballo o 29 de setembro de 1929, co nome de Escuela Elemental de Trabajo. A súa función orixinal era a capacitación de traballadores en eidos como a fontanaría, a construción ou a reparación de automóbiles. O centro recibiu distintas denominacións ao longo da súa historia: Escuela de Trabajo, Escuela de Maestría Industrial, Centro Nacional de Formación Profesional etc. En 1979, foi rebautizado como IES Fernando Wirtz Suárez, nome que mantén na actualidade, en honor ao seu primeiro director, o enxeñeiro industrial Fernando Wirtz Suárez, quen asumiu o cargo en 1932.

## Oferta educativa 
No IES Fernando Wirtz Suárez impártense as seguintes ensinanzas:
* ESO
* Bacharelato
** Ciencias e Tecnoloxía
** Humanidades e Ciencias Sociais
* Formación Profesional
** Ciclos Formativos de Grao Medio:
*** Xestión administrativa
*** Sistemas microinformáticos e redes.
** Ciclos Formativos de Grao Superior:
*** Administración e Finanzas
*** Secretariado
*** Desenvolvemento de aplicacións multiplataforma
*** Administración de sistemas informáticos en rede.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Páxina web do centro
Paul Wintrebert

**Paul Wintrebert**, nado en Lille o 28 de xullo de 1867 e finado en Perpiñán o 3 de maio de 1966, foi un embriólogo e teórico da bioloxía do desenvolvemento francés.
## Traxectoria
Acuñou o termo citoesqueleto (*cytosquelette*) en 1931.

Mantiña ideas epixenéticas radicais. A partir dos seus 60 anos empezou a publicar unha triloxía na cal describe a súa posición sobre os procesos vitais dos seres vivos: *Le vivant créateur de son évolution* (O ser vivo [é o] creador da súa propia evolución) (1962), *Le développement du vivant par lui-même* (O autodesenvolvemento do ser vivo) (1963), e ''L'existence délivrée de l'existentialisme'' (A existencia liberada do existencialismo) (1965).

Foi crítico coa teoría do mutacionismo da evolución. As súas opinións foron descritas como "lamarckismo bioquímico".

## Notas
Paula Ginzo

**Paula Ginzo Arantes**, nada en Santoña o 16 de febreiro de 1998, é unha xogadora de baloncesto galega, que xoga na posición de pívote no Club Baloncesto Jairis, da Liga Feminina. É internacional coa selección española, coa que participou en dous Campionatos de Europa (conseguindo unha prata en 2023) e nos Xogos Olímpicos de 2024.

## Traxectoria 
Nacida circunstancialmente en Santoña, a onde se desprazara súa nai por motivos laborais, criouse en Ourense, onde comezou a practicar varios deportes como tenis, natación e fútbol. Con 14 anos medía xa preto de 1,90 metros e destacaba no equipo ourensán e nas categorías inferiores da selección galega, cando ingresou no centro formativo Segle XX de Esplugues de Llobregat, no que permaneceu catro anos. No seu primeiro ano como xuvenil, xogaba xa de xeito habitual co primeiro equipo na LF2 e na seguinte campaña (2015/16) obtivo unha media de 9,5 puntos e 7,7 rebotes por partido.

En xuño de 2016, rematada a súa etapa como xuvenil, comprometeuse co UCAM Jairis de Alcantarilla, tamén da LF2, pero só uns días despois o club foi descendido administrativamente, fichando entón Paula polo Rivas Ecópolis, onde completou un gran ano. Posteriormente xogou dúas campañas no Al-Qázeres (2017-19) e outras dúas no Gernika (2020-22). En maio de 2022 anunciouse o seu regreso a Galicia como nova xogadora do Ensino Lugo. Co equipo de Antonio Pernas gañou a Copa Galicia, tras derrotar na final ao BAXI Ferrol. 

En 2023 recibiu unha oferta do Barça Santfeliuenc, tamén da máxima categoría. En abril de 2024, despois de lograr a permanencia co club catalán, este permitiulle deixar o equipo para que puidese disputar a parte final da tempada co Valencia Basket, ocupando o lugar da tamén galega Raquel Carrera, que sufriu unha lesión de longa duración. Co equipo valenciano disputou a derradeira xornada de liga e tamén os play-offs polo título, nos que se acabou proclamando campioa.

### Selección española 
Internacional coa selección española dende as categorías inferiores, gañou un Campionato de Europa sub-16 (2013), un sub-18 (2015) e dous sub-20 (2017, 2018). 

En novembro de 2018 debutou coa selección española absoluta, da man do seleccionador Lucas Mondelo, nun partido de clasificación para o Europeo contra os Países Baixos en Ámsterdam. En 2021 disputou o seu primeiro Campionato de Europa e dous anos despois o segundo, no que conseguiu a prata tras perder a final diante de Bélxica. 

En 2024 foi unha das 12 xogadoras seleccionadas polo vigués Miguel Méndez para os Xogos Olímpicos de París. Debutou nos Xogos cunha vitoria sobre a China na prórroga. Dúas vitorias nos dous seguintes partidos colocaron á selección española como líder do Grupo A, pero o equipo caeu nos cuartos de final contra Bélxica por 66-79.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Galegos nos Xogos Olímpicos de 2024
Igualdade

O termo **igualdade** pode facer referencia a:
* O contrario á **diferenza**, tanto en termos matemáticos como sociais e outros.

* En matemáticas:
:* Igualdade (matemáticas), cando dúas cantidades ou expresións teñen o mesmo valor.

* Outros conceptos sociais:
:* Igualdade, en socioloxía, política e outros.
:* Isotimía, igualdade na elección de cargos públicos.

## Véxase tamén
* Diferenza
Charles Rupert Stockard

**Charles Rupert Stockard**, nado en Stoneville (Mississippi) o 27 de febreiro de 1879 e finado o 7 de abril de 1939, foi un anatomista e zoólogo estadounidense.

## Traxectoria
En 1906 entrou a formar parte do Departamento de Anatomía do Cornell Medical College. Converteuse en profesor de anatomía en 1911. Estudou zooloxía nas clases de Thomas Hunt Morgan. Recibiu o seu doutoramento (PhD) en zooloxía na Universidade de Columbia en 1906. Pearl descubriu que a descendencia dos polos que foran expostos ao alcohol non era defectuosa senón sa. El atribuíu os seus descubrimentos aos efectos prexudiciais do alcohol soamente sobre as células ovo e espermatozoides que xa eran débiles; as células ovo e espermatozoides fortes non eran afectados pola intoxicación alcohólica. Pearl argumentou que os seus resultados tiñan unha explicación darwinista e non lamarckista.

Foi o director editorial do *American Journal of Anatomy* e o coeditor do *Journal of Experimental Zoology*. Stockard foi elixido membro da National Academy of Sciences dos Estados Unidos en 1922 e da American Philosophical Society en 1924.

## Publicacións 
**Hormones and Structural Development* (1927)
**The Physical Basis of Personality* (1931)

## Notas
Chris Hoy

*Sir* **Christopher Andrew "Chris" Hoy** OIB, nado o 23 de marzo de 1976 en Edimburgo, Escocia, é un exciclista británico.

## Traxectoria 
**Chris Hoy** é campión escocés, mundial e olímpico de ciclismo en pista.

Nos Xogos Olímpicos de Pequín de 2008, converteuse no primeiro británico en 100 anos en gañar tres medallas de ouro nos mesmos Xogos.

En total, logrou sete medallas olímpicas, seis delas de ouro, entre Sydney 2000 e Londres 2012.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Ciclismo
* Ciclismo en pista
John William Heslop Harrison

**John William Heslop Harrison**, a miúdo escrito **John William Heslop-Harrison**, nado en 1881 e morto en 1967, foi un profesor de botánica británico no King's College, Universidade de Durham (hoxe Universidade de Newcastle) e membro da Royal Society of Edinburg. Especializouse na xenética das avelaíñas. Lémbrase principalmente por un traballo seu que se considerou unha fraude académica.

## Primeira parte da súa vida e educación 
Naceu en Birtley o 22 de xaneiro de 1881, fillo de George Heslop-Harrison, un modelista de Birtley Iron Works. Foi educado na escola Bede College de Durham despois na Rutherford School for Boys de Newcastle upon Tyne. A súa nai era afeccionada á xardinaría, e outras influencias como o seu tío o Rev J E Hull, e o seu veciño Charles Robson, fixeron que tivese un temperán interese na Botánica e Historia Natural.

Despois estudou no Durham College of Science, onde obtivo unha licenciatura de BSc en 1903. Fixo posteriormente estudos de posgrao na Universidade de Newcastle, obtendo un máster de ciencias (MSc) en 1916 e un doutoramento en ciencias (DSc) en 1917.

En 1921 foi elixido membro da Royal Society of Edinburgh (FRSE). Propuxérono James Hartley Ashworth, Ser Thomas Hudson Beare, Percy Hall Grimshaw e James Ritchie. Foi vicepresidente da Sociedade de 1945 a 1948. Foi elixido membro da Royal Society (FRS) en 1928. En 2008 apareceron probas adicionais de falsificacións cometidas por Heslop Harrison.

### Experimentos lamarckistas 
Heslop Harrison foi descrito como un solitario que evitaba o máis posible o contacto con outros profesionais e realizaba a maior parte dos seus experimentos na súa casa de Birtley, Tyne and Wear. Segundo o investigador Michael A. Salmon "Heslop Harrison afirmaba ter probas experimentais de que os cambios físicos sufridos na vida dun exemplar de avelaíña ou sínfita podía transmitirse á súa proxenie, segundo a teoría de Lamarck... Por exemplo, Heslop Harrison pensaba que o melanismo resultaba do efecto da polución sobre avelaíñas individuais que dalgún modo alteraba os seus xenes. Porén, cando outros intentaron repetir o seu experimento, sempre parecían chegar a diferentes resultados." Os seus experimentos foron criticados por J. B. S. Haldane.

## Familia 
En 1906 casou con Christian Watson Henderson. O seu fillo máis vello foi George Heslop-Harrison FRSE que tamén foi entomólogo e  membro da Royal Society of Edinburg.

O cuarto fillo de Heslop Harrison foi Jack Heslop-Harrison que foi director dos Xardíns Botánicos Reais de Kew en 1970. A súa filla Helena casou o botánico William Andrew Clark.

## Referencia en Botánica 
A abreviación do seu nome como autor nas citas de nomes botánicos é **Hesl.-Harr.**

## Notas
Papantla

**Papantla de Olarte**, tamén coñecida como ***a cidade que perfuma o mundo*** e a ***cidade dos tres corazóns***, é  un concello pertencente ao Estado de Veracruz, México, situado a uns 240 km ao norte da capital do estado e a só 12 km por estrada do zona urbana de Poza Rica.

## Historia 
Foi fundada pola antiga civilización Totonaca no século XIII e domina desde entón a rexión do estado de Totonacapan. Papantla aínda ten comunidades indíxenas de Totonacas moi fortes, que manteñen a cultura e a lingua.  Cóntase que os totonacos chegaron do norte, do lugar coñecido como Chicomoztoc, que significa sete covas, onde vivían cos mexicas ou aztecas, acolhuas, chalcas, tepanecas, tlajuicas, xochimilcas e tlaxcaltecas. Posteriormente, saíron a buscar novas terras para asentarse e chegaron así á lagoa de Tamiahua e á comarca de Paxil, esta última situada no Estado de Morelos. Preto de Misantla, atoparon o millo que levaron consigo, pasando por localidades como Tula, Teotihuacán e Iucatán até chegaren a Mixquilhuacan, onde fundaron a capital do seu imperio.
### Etimoloxía 
O nome **Papantla** deriva do náhuatl e é interpretado frecuentemente como *"lugar de papanes"* (un corvido), que era a mascota do xeneral Yamir, polo que en homenaxe a el, decidiu bautizar con este nome as súas terras conquistadas. Este significado queda reflectido no escudo do concello.

Para os veciños máis antigos da cidade e das súas comunidades, o nome provén dos termos da lingua totonaca *pap* (lua), *pan* (lugar) e *tlan* (bo), sendo a tradución algo como *"Bo lugar da lúa"*. Papantla tamén é coñecida polos veciños como ***Kachikin***, unha palabra en lingua totonaca que significa *Cidade* ou *Aldea*.  

A vainilla é orixinaria desta rexión e, en parte por iso, a vila tamén é coñecida como "*Ciudad de los perfumes*".
### Cultura 
miniatura| Monumento ao *Voador.*|esquerda
A cidade contén unha serie de murais e esculturas a grande escala, realizadas polo artista nativo Teodoro Cano, que honran a cultura Totonaca. 

O municipio é famoso polos voadores de Papantla. A práctica dos "*voladores*" un ritual que simboliza a fertilidade e a renovación, foi recoñecida como Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade pola UNESCO.

O xacemento arqueolóxico de El Tajín foi declarado Patrimonio da Humanidade.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Concello
Newlands Stadium

O **estadio de Newlands** é un recinto deportivo adicado ó rugby sito en Cidade do Cabo, Suráfrica, con capacidade para 51&nbsp;900 seareiros. O estadio inaugurouse en 1890 e acolleu os encontros dos equipos locais Western Province e Stormers até a súa clausura en 2020. Foi ademais un dos estadios máis empregados pola selección nacional de rugby, os Springboks.

## Historia 
A decisión de comprar os terreos nos que foi construído o estadio foi tomada pola Western Province Rugby Football Union en 1888. O primeiro encontro oficial en Newlands tivo lugar o 31 de maio de 1890 cando Stellenbosch derrotou a Villagers diante dunhas 2400 persoas. Ó ano seguinte o estadio acolleu a seu primeiro encontro internacional cando os British and Irish Lions visitaron Suráfrica.

En 1919 fixéronse as primeiras bancadas de formigón. Despois, en 1927, construíuse a nova tribuna principal e a dirección do terreo de xogo foi cambiada nun sentido norte-sur. Outros cambios chegaron en 1931 cando a bancada sur foi ampliada. 

Na década de 1950 houbo ampliacións, e novamente na década de 1970, cando o cuartel xeral da federación de rugby de Suráfrica (SA Rugby) foi trasladada ó estadio. Na década de 1980 demoleuse a tribuna sur e construíuse unha nova tribuna bautizada como tribuna Danie Craven. A capacidade do recinto aumentou en 10&nbsp;253 asentos.

Entre 1990 e 1995 o estadio estivo en renovación constante, engadindo tecnoloxía, aumentando capacidade e mellorando as instalacións, como parte dun plan de remodelación en 3 fases con vistas á Copa do Mundo de Rugby de 1995, na que Newlands acolleu o encontro inaugural do torneo.

Trala Copa do Mundo, continuaron os proxectos de remodelación e ampliación do estadio para facelo máis moderno e aumentar a súa capacidade.

## Copa do Mundo de Rugby 1995 
En 1995 o estadio foi un dos recintos que acolleron a Copa do Mundo de Rugby organizada por Suráfrica. O estadio acolleu dous encontros da fase de grupos, unha eliminatoria de cuartos de final na que Inglaterra derrotou a Australia por 25 a 22, e unha da semifinais na que Nova Zelandia eliminou a Inglaterra por 45 a 29.

## Futuro 
En 2009 inaugurouse o Cape Town Stadium cunha capacidade para 58&nbsp;000 seareiros que acolleu oito encontros do Mundial de Fútbol de 2010. Os donos do estadio de Newlands comezaron a propoñer a posibilidade de que os equipos de rugby locais se mudasen ó novo estadio, e que Newlands fose vendido. 

En 2020 confirmouse que o estadio sería vendido e demolido para edificar vivendas. O último encontro dos Springboks en Newlands tivo lugar o 23 de xuño de 2018, e o último encontro dos Stormers o 29 de febreiro de 2020. A venda do estadio atrasouse cando un grupo de antigos xogadores de rugby liderados polo exSpringbok Wynand Claasen entregaron unha petición para que o recinto fose declarado sitio de patrimonio. O proceso segue en marcha.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Páxina web de Western Province Rugby
* Páxina web dos Stormers
Concentración de masa

[miniatura|250x250px| [Topografía —arriba— e campo gravitatorio —abaixo— da **concentración de masa** correspondente a *Mare Serenitatis*, na Lúa (*Lunar Prospector*, NASA).]]
En astronomía e astrofísica, concentración de masa (ou mascon, do inglés ***mas**s **con**centration*) é unha rexión da Terra, da lúa ou dun planeta que contén unha grande anomalía gravitatoria positiva. En xeral, o termo "***mascon***" pode usarse como substantivo para describir unha distribución de masa na superficie do planeta, ou abaixo dela, como en Hawai. Non obstante, este termo úsase con máis frecuencia para describir unha estrutura xeolóxica que ten unha anomalía gravitacional positiva asociada a unha característica (por exemplo, unha depresión) que podería ter unha anomalía negativa, como as "concas *mascon"* na Lúa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Pedro Rodríguez Álvarez

**Pedro Rodríguez Álvarez**, nado en Vigo o 22 de agosto de 1990, é un xogador de balonmán galego, nacionalizado húngaro, que xoga como extremo dereito no Tatabánya KC. Internacional coa selección húngara, disputou con esta dous Campionatos do Mundo, un Campionato de Europa e os Xogos Olímpicos de 2024.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao balonmán no seu Vigo natal, nas filas do Seis do Nadal, en Coia, de onde pasou máis tarde ao Academia Octavio. Na tempada 2007/08, con 17 anos, debutou co primeiro equipo do club vigués na Liga ASOBAL, nun partido ante o BM Ciudad Real, anotándolle tres goles ao histórico gardameta José Javier Hombrados.

No verán de 2008 puxo rumbo a Cuenca, onde fichou polo BM Ciudad Encantada, no que xogou durante tres anos. En 2011 converteuse en novo xogador do Naturhouse La Rioja. Militou cinco anos no club de Logroño, co que conseguiu tres subcampionatos de liga e debutou na Copa EHF e na Liga de Campións da EHF.

No verán de 2016, instalouse en Hungría e fichou polo MOL-Pick Szeged. Con este club gañou a liga húngara na tempada 2017/18 e a Copa de Hungría na 2018/19. A continuación xogou tres anos no Balatonfüredi KSE, antes de fichar en 2022 polo Tatabánya KC.

### Selección nacional 
O 7 de novembro de 2015 debutou coa selección española ante Suecia nun torneo preparatorio en Polonia. Con todo, a dura competencia no seu posto fixo que apenas contase con oportunidades na selección española.

En 2020, despois de catro anos vivindo en Hungría, obtivo a nacionalidade húngara e pouco despois foi convocado pola selección maxiar, coa que debutou en 2021. Disputou o Campionato do Mundo dese ano, marcando sete goles, e o Campionato Europeo de 2022, anotando 9 tantos. Participou tamén no Mundial de 2023, no que marcou 21 goles ás ordes do seleccionador palentino Chema Rodríguez. 

Foi convocado para os Xogos Olímpicos de París 2024. Debutou na terceira xornada ante Noruega e disputou un total de tres encontros, anotando dous goles contra Dinamarca. Con todo, o equipo non conseguiu pasar da primeira fase, rematando a súa participación na décima praza.

## Notas
Cráter da Terra de Wilkes

A concentración de masa da **Terra de Wilkes** é un dos dous posíbeis sitios de impacto de **meteoritos** escondidos baixo a capa de xeo de Wilkes Land, na Antártida Oriental. 
## Descubrimento 
[miniatura| Mapa da [Antártida que mostra a Terra de Wilkes, co cráter conxecturado por *von Frese et al.* marcado en vermello.]]
A hipótese foi publicada nun artigo de Weihaupt en 1976. Con anterioridade, na década de 1960, xa se especulara tamén coa posibilidade da formación de australitos debido a un grande impacto.

Foi informado por primeira vez nunha conferencia en maio de 2006 por un equipo de investigadores dirixido por Ralph von Frese e Laramie Potts da Universidade Estatal de Ohio.

A **anomalía da Terra de Wilkes** foi detectada utilizando datos gravitacionais que suxiren a presenza dun *mascon* (concentración de masa) de aproximadamente 300 km de diámetro. Esta anomalía podería ser o resultado dun impacto de grande enerxía, posibelmente responsábel da extinción masiva do Permiano-Triásico, hai aproximadamente 250 millóns de anos, eliminando ao redor do 90% da vida mariña e o 70% da vida terrestre, aínda que esta teoría segue sendo especulativa. 

## Investigación 
Os datos gravitacionais e magnéticos recollidos pola NASA e outras axencias científicas indican que a anomalía da Terra de Wilkes podería ser consistente coa estrutura dun grande cráter de impacto. Non obstante, debido á espesa capa de xeo que cobre a rexión, e mesmo ás condicións extremas da Antártida, as probas directas son difíciles de obter.

### Situación 
As súas coordenadas son 70°S 120°E.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Cráter de impacto
* Extinción masiva do Permiano-Triásico
* Concentración de masa

### Ligazóns externas 
* Imaxes do cráter "*Big Bang In Antarctica -- Killer Crater Found Under Ice* (Arquivado)
Fernando López González

**Fernando López González**, nado en Madrid o 24 de maio de 2004, e tamén coñecido coma **Fer López**, é un futbolista español que militou no Celta de Vigo Fortuna na Primeira RFEF, e foi traspasado ao Wolverhampton Wanderers F.C. da Premiere League.

## Traxectoria 
Fer López iniciou a súa traxectoria no fútbol base vigués, desde a categoría de benxamíns, após de ser recrutado do Cristo de la Victoria S.D. Tras un desenvolvemento físico tardío, que provocou unha perda de protagonismo na canteira, foi cedido ao Rápido de Bouzas, mais posteriormente volveu ás filas do equipo celeste. Así, na tempada 2021-22 militou no Xuvenil A do Celta de Vigo da División de Honra. Un ano despois xogou no Celta C-Gran Peña, e finalmente na tempada 2023-24, incorporouse ás filas do Celta de Vigo Fortuna, no grupo primeiro da Primeira Federación.

En xullo de 2024, Fer López ampliou o seu contrato co Celta renovando até o ano 2028.

O 19 de xuño de 2025 fechouse o traspaso ao Wolverhampton inglés até o ano 2030.

En xaneiro de 2026 regresou ao Celta. Debutou nesta nova etapa no club vigués cun gol na Europa League fronte ao Crvena Zvezda.

## Vida persoal 
Ademais de se adicar ao fútbol, Fer López compaxina a súa profesión co estudo do grao dobre en ADE e Dereito na Universidade de Vigo.

## Notas
Praza da Miñoca

A **praza da Miñoca** é unha praza situada na cidade galega de Vigo, no barrio de Coia. Ten unha extensión de 20.000 metros cadrados, e é unha das principais zonas verdes da cidade, arrodeado de edificios con soportais e cunha escultura no centro: a característica miñoca metálica ornamental que lle dá nome á praza.

Coa súa remodelación, realizada en 2022 cun orzamento de 1,6 millóns de euros, aumentáronse as instalacións coa colocación de parques, bancadas, árbores e incluso un río artificial bautizado como Lagares II.

## A escultura da miñoca
No centro da praza atópase a escultura da Miñoca, animal invertebrado empregado habitualmente para a pesca. A escultura, de estrutura metálica e revestimento de cerámica con azulexos vermellos, está dividida en catro partes separadas, de xeito que emerxe e entérrase no solo dando a sensación de que suca a praza. O autor e ano de construción son descoñecidos.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Miñoca
* Parques de Vigo
Strahinja Mićović

**Strahinja Mićović**, nado en Belgrado o 17 de xuño de 1992, é un xogador profesional de baloncesto serbio que actualmente xoga no Monbus Obradoiro da Primeira FEB. Con 2,05 metros de altura, xoga na posición de ala-pivote.

## Traxectoria 
O 24 de xullo de 2024, anunciouse a fichaxe de Mićović por unha tempada co Obradoiro CAB da Primeira FEB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Eurobasket.com 
* Perfil en FIBA.com
Laura Martínez Abelenda

**Laura Martínez Abelenda**, nada en Madrid o 1 de decembro de 1998, é unha deportista española que compite en judo baixo licenza galega. Gañou unha medalla de bronce no Campionato Europeo de Judo de 2023, na categoría de –48 kg e participou nos Xogos Olímpicos de 2024, rematando cuarta.

## Traxectoria 
Membro da AD Famu de Vigo, obtivo medallas de ouro, prata e bronce en diversas competicións da Copa de Europa júnior (na Coruña, Coímbra, Praga ou Málaga) e bronce no Campionato de Europa Sub-23 en 2016. En categoría absoluta para menos de 48kg obtivo o bronce en Montpellier en 2023 xunto coa rusa Sabina Guiliazova, por detrás da portuguesa Catarina Costa e da francesa Shirine Boukli.

O 27 de xullo de 2024 acadou as semifinais nos Xogos Olímpicos de París após derrotar sucesivamente á chilena Mary Dee Vargas, á serbia Milica Nikolić e á kazaka Äbïba Äbwjaqinova.

## Palmarés internacional 
## Notas
Francisco Garrigós

**Francisco Garrigós Rosa**, nado en Móstoles o 9 de decembro de 1994 é un deportista español que compite en judo na AD Famu de Vigo, baixo licenza galega. Foi campión mundial en 2023, tricampión de Europa (2021, 2022 e 2024) e medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 2024.

## Traxectoria 
Estudou Ciencias da Actividade Física e do Deporte na Universidade Alfonso X o Sabio. Gañou dúas medallas no Campionato Mundial de Judo, bronce en 2021 e ouro en 2023, e sete medallas no Campionato Europeo de Judo entre os anos 2017 e 2024. Nos Xogos Europeos de Minsk 2019 obtivo unha medalla de prata na categoría de –60 kg.

Participou en tres Xogos Olímpicos de Verán, ocupando o 17.º lugar en Río de Xaneiro 2016 e o noveno en Tokio 2020, na categoría de –60 kg. Nos Xogos Olímpicos de París 2024 derrotou sucesivamente ao belga Jorre Verstraeten e ao xaponés Ryuju Nagayama, acadando así as semifinais, nas que caeu fronte ao kazako Eldos Smetov. No combate polo bronce venceu ao xeorxiano Giorgi Sardalashvili, converténdose así no primeiro medallista español nos Xogos de París.

## Palmarés internacional 
## Notas 
## Véxase tamén 
* Xogos Olímpicos de Verán
* Xogos Europeos

### Ligazóns externas 
* Fran Garrigós no COE
Hugo Álvarez Antúnez

**Hugo Álvarez Antúnez**, nado en Ourense o 2 de xullo de 2003, é un futbolista galego que milita no Celta de Vigo da Primeira división española de fútbol.
## Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol nas categorías inferiores do Ourense CF, e despois nas do Celta de Vigo, ás que chegou sendo un neno. Debutara co primeiro equipo o 25 de outubro de 2021 nunha vitoria por 3 a 0 fronte ao Getafe CF en Primeira División, xogando os últimos 14 minutos do encontro.

O 14 de decembro do mesmo ano xogou o seu primeiro partido como titular no primeiro equipo, na vitoria en prórroga da Celta fronte ao FC Andorra na Copa do Rei, sendo substituído no descanso. ​

## Clubs
20x20px *Actualizado co último partido disputado o .*
Praza de Portugal (Vigo)

A **praza de Portugal** é unha praza situada na cidade de Vigo. Construíuse en 1929 durante a alcaldía de Gregorio Espino, con deseño do arquitecto Jenaro de la Fuente Álvarez. Creouse para ampliar os espazos verdes e de lecer no centro da cidade, e a súa estrutura salva un desnivel existente entre as rúas de Rogelio Abalde e do Uruguai. Entre a praza e esta última hai unha escalinata de pedra. Tamén comunica coas rúas de Churruca e de República Arxentina. 

## Historia 
250px|miniatura|Pérgola de Jenaro de la Fuente instalada en 1928 na praza de Portugal e traslada en 2005 a Bouzas. Na foto, a pérgola na praza de Bouzas.
esquerda|miniatura|243x243px|Escultura de Camoes, doada polo país luso.
A praza construíuse no ano 1929 sobre un proxecto do arquitecto Jenaro de la Fuente. O proxecto tivo un custo de 550.000 pesetas, excedéndose en 32.000 pesetas do orzamento inicial.

No ano 1931 a cidade portuguesa de Porto agasallou á cidade de Vigo cunha árbore que se plantou na praza. Dous anos despois, en 1933, a mesma cidade lusa encargou unha placa conmemorativa para expoñer na mesma praza. O 13 de agosto de 1934 inaugurouse unha escultura de Luís de Camões como doazón do Comité de Exposición Colonial do POrto, froito do escultor Souza Caldas.

Nos primeiros anos da praza o chan estaba composto de xabre, e apenas existían pequenas árbores e arbustos de menos de dous metros de altura. Tamén existía unha pérgola sobre a que medraban enredadeiras, así como parterres e zonas axardinadas.

En 1975 construíuse no seu subterráneo un aparcadoiro de vehículos.

En 2005, nunha nova remodelación, varios elementos foros trasladados de sitio. A pérgola de Jenaro de la Fuente enviouse, por orde da alcaldesa Corina Porro, a Bouzas, e as escalinatas trasladáronse á esquina da rúa de Blein Budiño con Venezuela.

No ano 2013 a praza reformouse para aumentar o espazo de céspede que substituíu o solo de xabre, así como varias fontes. Unha delas, na praza de Camelias, tiña gravados na pedra dous tritóns.

## A escalinata 
A escalinata que comunicaba a praza coa rúa de Uruguai é un dos elementos singulares da praza. Estaba constituída por dúas escadas pares, que a súa vez estaban divididas en dous tramos, un cara ao exterior e outro cara o interior. Construídas en pedra, estaban decoradas con balaustradas, columnatas e dúas fontes que vertían auga pola boca de dous tritóns.

As escalinatas trasladáronse á rúa de Blein Budiño, empregadas para salvar o desnivel existente coa rúa de Venezuela. A fonte cos tritóns dividiuse en dúas: un dos tritóns reconstruíuse na propia praza de Portugal, e o outro levouse á praza de Camelias.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Portugal