open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Condado de Yates, Nova York

O **condado de Yates** (en inglés *Yates County*) é un condado do estado de Nova York, Estados Unidos. 

## Xeografía 
[miniatura|250px|Localización   do condadoi de Yates no [estado de Nova York]]

O condado ocupa unha superficie total de 974 km², da cal 875 km² é terra e 95 km² (o 9,99 %) é auga.

En 2020 tiña unha poboación de 24 774 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 28,3 hab./km². 

No ano 2000​ a renda per cápita media do condado era de $34,640, e o ingreso medio duunha familia era de $40,681. Nese ano os homes tiñan un ingreso per cápita de $29,671, contra $21,566 das mulleres. O ingreso per cápita do condado era de $16,781, e o 20,90 % da poboación estaba baixo o limiar de pobreza nacional. 

A capital do condado é Penn Yan. 

### Localidades 
*Barrington
*Benton
*Dresden
*Dundee
*Italy
*Jerusalem
*Middlesex
*Milo
*Penn Yan
*Potter
*Starkey
*Rushville
*Torrey

## Historia 
O condado foi fundado o 5 de febreiro de 1823, e debe o seu nome a Joseph C. Yates, quen, como gobernador do estado de Nova York, asinou a acta de constitución do condado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do condado .
* Yates County, New York .
* Yates County information .
* 
* Yates County historical information .
* Summary history of Yates County and its towns.
Río Snake

O nome de **río Snake** pode referirse aos seguintes ríos:

;Nos Estados Unidos de América

***Río Snake**, río tributario do río Columbia;
***Río Snake**, río de Colorado;
***Río Snake**, río de Massachusetts;
***Río Snake**, río de Míchigan;
***Río Snake**, río de Nebraska;

;No Canadá

***Río Snake**, río de Yukón.
Irma Goldberg

**Irma Goldberg**, nada en  Moscova, Imperio Ruso, en 1871 e finada  despois de 1939, foi unha química orgánica rusa, coñecida pola reacción de Goldberg e a reacción de Jourdan-Ullman-Goldberg.

## Traxectoria 
Goldberg foi á Universidade de Xenebra, Suíza, para estudar química durante a década de 1890. Alí incorporouse ao grupo de investigación do químico alemán Fritz Ullmann (1875-1939), co que publicou varios artigos e patentes e outros de forma independente entre 1897-1912. Ambos mudáronse a Berlín para traballar na Technische Hochschule en 1905.

A principios do século XX, o  laboratorio dirixido por Ullmann fixo contribucións fundamentais á síntese de bifenilos substituídos a partir da dimerización de ioduros aromáticos en presenza de cobre (acoplamento de Ullmann) e á síntese de éteres diarilicos mediante a combinación de haluros de arilo con diversos derivados fenólicos, tamén en presenza de cobre (síntese de éter Ullmann). Un dos proxectos de investigación de Goldberg foi estender esta estratexia á síntese de compostos de arilamina. Realizou investigacións sobre as dúas reaccións que levan o seu nome entre 1904 e 1908.
centro|senmarco|500x500px| A clásica reacción de Goldberg
Outras investigacións de Goldberg inclúen métodos para a purificación de acetileno e estudos no campo industrial de colorantes orgánicos. Goldberg casou con Ullmann en 1910, e finalmente regresaron a Xenebra en 1923 cando Ullmann regresou á Universidade de Xenebra.

## Notas
PSGL-1

O **PSGL-1** (do inglés *P-selectin glycoprotein ligand-1*, ligando-1 glicoproteína da P-selectina), tamén coñecido como **ligando da selectina P**, **SELPLG** ou **CD162**, é unha proteína codificada en humanos no xene *SELPLG* do cromosoma 12.

O *SELPLG* codifica o PSGL-1, o contra-receptor de alta afinidade para a P-selectina en células mieloides e linfocitos T estimulados. Exerce un papel fundamental no amarre destas células a plaquetas activadas ou endotelios que expresen P-selectina.

A organización do xene SELPLG lembra moito a do CD43 e a glicoproteína de plaquetas GpIb-alfa, que teñen ambas un intrón na rexión non codificante 5', así como un segundo exón longo que contén a rexión codificante completa, e promotores sen TATA.

O PSGL-1 é unha glicoproteína que se encontra nos leucocitos e células endoteliais que se une á P-selectina (P aquí refírese a plaquetas), que é un dos membros da familia das selectinas, que tamén inclúe a E-selectina (endotelial) e a L-selectina (leucocitaria). As selectinas, á súa vez, forman parte da familia máis ampla das moléculas de adhesión celular. A PSGL-1 pode unirse a calquera dos tres membros da familia, pero únese con maior afinidade á P-selectina.

## Modificación postraducional 
A proteína PSGL-1 necesita sufrir dúas modificacións postraducionais para adquirir a actividade de unión á selectina, que son: 
* sulfatación de tirosinas, 
* adición do tetrasacárido sialil Lewis x (sLex) aos seus glicanos unidos a O.

## Función 
O PSGL-1 exprésase en todos os glóbulos brancos (leucocitos) e xoga un importante papel no recrutamento de glóbulos brancos nos tecidos inflamados: Os glóbulos brancos normalmente non interaccionan co endotelio dos vasos sanguíneos. Porén, a inflamación causa a expresión de moléculas de adhesión celular (CAM) como a P-selectina na superficie das células da parede dos vasos sanguíneos. Os glóbulos brancos presentes no sangue circulante poden interaccionar coas CAM. O primeiro paso deste proceso de interacción lévao a cabo o PSGL-1 ao interaccionar coa P-selectina e/ou E-selectina nas células endoteliais e plaquetas adherentes. Esta interacción ten como resultado a "rodadura" do glóbulo branco sobre a superficie da célula endotelial, seguida da adhesión estable e a transmigración do glóbulo branco ao tecido inflamado (ver diapédese).

En ratos parece ser un factor inmunitario que regula os checkpoints da célula T e podería ser unha diana para futuros fármacos anticancro inhibidores do checkpoint.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

### Ligazóns externas 
*
VCAM-1

A **molécula de adhesión de célula vascular 1**, abreviada como **VCAM-1** (do inglés *vascular cell adhesion molecule 1*), tamén chamada **proteína de adhesión de célula vascular 1** ou **CD106**, é unha proteína que nos humanos está codificada no xene *VCAM1* do cromosoma 1 (símbolo aprobado polo HGNC). Esta proteína funciona como unha molécula de adhesión celular.

## Estrutura 
A VCAM-1 é un membro da superfamilia das inmunoglobulinas, a superfamilia de proteínas que inclúe os anticorpos e os receptores de célula T (TCR). O xene *VCAM1* contén seis ou sete dominios de inmunoglobulina e exprésase en vasos sanguíneos grandes e pequenos unha vez que as células endoteliais son estimuladas polas citocinas. O seu ARN é empalmado alternativamente en dous transcritos de ARN que codifican diferentes isoformas en humanos. O produto xénico é unha sialoglicoproteína da superficie celular, unha proteína de membrana tipo I.

## Función 
A proteína VCAM-1 funciona como mediadora na adhesión de linfocitos, monocitos, eosinófilos e basófilos ao endotelio vascular. Tamén funciona na transdución de sinais leucocito-célula endotelial e pode xogar un papel no desenvolvemento da aterosclerose e artrite reumatoide.

A regulación á alza de VCAM-1 en células endoteliais polas citocinas ocorre como resultado do incremento da transcrición do xene (por exemplo en resposta ao factor de necrose tumoral-alfa (TNF-α) e á Interleucina-1 (IL-1)) e por medio da estabilización do ARN mensaxeiro (ARNm) (por exemplo, pola interleucina-4 (IL-4)). A rexión promotora do xene *VCAM1* contén un tándem funcional de sitios de NF-κB (factor nuclear-kappa B). A expresión sostida de VCAM-1 dura unhas 24 horas.

Primariamente, a proteína VCAM-1 é un ligando endotelial para VLA-4 (*Very Late Antigen-4*, antíxeno moi tardío-4, ou integrina α4β1) da subfamilia β1 das integrinas. A expreesión de VCAM-1 tamén se observou noutros tipos celulares (por exemplo, nas células do músculo liso). Tamén se observou que interacciona con EZR e a moesina.

## Farmacoloxía 
Certas células de melanoma poden usar a VCAM-1 para adherirse ao endotelio, A VCAM-1 pode participar no recrutamento de monocitos en sitios ateroscleróticos, e sobreexprésase intensamente no cerebro inflamado. Como resultado a VCAM-1 é unha diana potencial de fármacos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
*
Provins

**Provins** () é unha comuna no departamento de Sena e Marne na rexión da Illa de Francia no centro-norte de Francia. Coñecida pola súa arquitectura medieval ben conservada e pola súa importancia durante toda a Idade Media como centro económico e unha serie de feiras comerciais anuais, Provins converteuse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2001.

## Administración
Con 11.844 habitantes (2017), Provins non é a cidade máis grande do distrito de Provins, pero é a sede (*sous-préfectura*). A cidade máis grande é Montereau-Fault-Yonne (20.206 habitantes).

O distrito ten 176 comunas e 188.637 habitantes (2017).

### Época medieval 
Como proba da súa crecente importancia, no século IX, Provins acuñaba a súa propia moeda, o "denier provinois", e Carlomagno enviara os seus missi dominici á cidade. Baixo a protección dos condes de Champaña, Provins acolleu unha das feiras de champaña máis grandes, unha feira agrícola e comercial crucial para a economía medieval. a inestabilidade reduciu a importancia da cidade.

Nun dos acontecementos máis famosos da historia de Provins, o recentemente coroado rei Carlos VII asistiu a misa na igrexa Collégiale Saint-Quiriace, xunto coa súa corte real e santa Xoana de Arco o 3 de agosto de 1429.

### Época Moderna 
Ao non ser afectado en gran parte pola Revolución Industrial, Provins seguiu sendo unha pequena cidade de mercado durante todo o século XIX.
A comisaría de policía (2010) é unha peza de arquitectura contemporánea deseñada polos arquitectos parisienses Philippe Ameller e Jacques Dubois.

Dous conxuntos de covas subxacen en partes da cidade. O primeiro tipo probablemente utilizouse para almacenar alimentos na Idade Media. O segundo tipo, máis profundo, contén grafitis da Idade de Bronce e do Ferro.

## Economía
Provins ten un importante cultivo de rosas. Produce todo tipo de alimentos a partir de rosas, e as súas principais especialidades son a marmelada de pétalos de rosa, o mel de rosa de Provinois e os doces de rosas. Provins tamén adoitaba ser un gran produtor de viño, os residentes aínda utilizan os métodos medievais de elaboración do viño e algúns viñedos aínda se utilizan para producir.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* City council website  
* Champagne and Brie in Medieval History of Navarre
* provins.net 
* provins.org 
* provins-medieval.com  
* Fotos de Provins  
* 1999 Land Use, from IAURIF (Institute for Urban Planning and Development of the Paris-Île-de-France région) 
* Ameller Dubois and Associates, architects of the Provins police station
Regueiro de Castelo

O **regueiro de Castelo** é un afluente do río Meiro.

## Percorrido 
O curso de auga nace na aba norte da pena dos Xugos, na serra de Penouta, a 720 metros sobre o nivel do mar pola banda do concello de Boal e tras percorrer 1,6 km e facer de límite natural entre os concellos de Boal e Coaña aboca no río Meiro á altura do lugar de Cabanas Trabazas
Zlata Bartl

**Zlata Bartl**, nada en Dolac o 20 de febreiro de 1920 e finada en Koprivnica o 30 de xullo de 2008, foi unha científica croata de Bosnia e a creadora de Vegeta, un dos ingredientes máis populares na cociña do leste de Europa.

## Traxectoria 
Bartl terminou a escola en Saraxevo e trasladouse a Zagreb para estudar ciencias.

En 1955 empezou a traballar como técnica químico en Podravka, Croacia.

## Notas
Saint-Émilion

**Saint-Émilion** (; gascón: *Sent Milion*) é unha comuna no departamento de  Xironda en Nouvelle-Aquitaine no suroeste de Francia. En 2016 tiña unha poboación de 1.938 habitantes.

No corazón do país de *Libournais* (a área arredor de Libourne), nunha rexión de outeiros vinícolas, Saint-Emilion é unha cidade medieval situada no cruzamento de camiños de Bordeaux, Saintonge e Périgord. A cidade e os viñedos que rodean a Saint-Émilion AOC foron declarados Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1999, debido á súa longa e viva historia de elaboración do viño, a románica igrexas e ruínas que se estenden polas súas rúas empinadas e estreitas.

## Historia
A historia de Saint-Émilion remóntase hai polo menos 35.000 anos, ao Paleolítico superior. Construíuse un *oppidum* no outeiro que domina a cidade actual en tempos galos, antes de que as rexións fosen anexionadas por Augusto no 27 a.C. Os romanos plantaron viñedos no que se convertería en Saint-Émilion xa no século II. No século IV, o poeta latino Ausonio eloxiou o froito das abundantes viñas. foi renomeado na honra do monxe bretón Émilion (d.767), un confesor viaxeiro, que se asentou alí nunha ermida esculpida na rocha no século VIII. Os monxes que o seguiron puxeron en marcha a produción comercial de viño na zona.

Debido a que as rexións estaban situadas na ruta do Camiño de Santiago, durante a Idade Media construíronse moitos mosteiros e igrexas, e en 1199, mentres estaba baixo o dominio británico de Plantagenet, a cidade recibiu plenos dereitos.  Durante os séculos XII e XIII, os viños producidos na zona eran moi coñecidos pola súa calidade, aínda que a inestabilidade política durante as guerras de relixión europeas afectou negativamente aos viñedos. A rexión só comezou a recuperarse a finais do século XIX.

## Xeografía e descrición
Saint-Émilion está situado a 35 km. ao nordés de Bordeaux, entre Libourne e Castillon-la-Bataille.
Os viñedos representan máis do 67% da superficie terrestre da comuna. Dentro da rexión hai unha mestura de arquitectura relixiosa románica medieval e "chateaux" de viñedos, construídos nos séculos XVIII e XIX. Nas aldeas, porén, a maioría dos edificios son modestas casas de pedra dun piso que datan do século XIX.

## Viño
Saint-Émilion é unha das principais zonas de viño tinto de Bordeos xunto co Médoc, Graves e Pomerol. A rexión é moito máis pequena que o Médoc e linda con Pomerol. Do mesmo xeito que en Pomerol e as outras denominacións na marxe dereita da Xironda, as variedades de uva principais utilizadas son a Merlot e a Cabernet Franc, con cantidades relativamente pequenas de Cabernet sauvignon tamén son utilizadas por algúns châteaux.

Os viños de Saint Émilion non foron incluídos na 1855 Clasificación de Bordeaux. A primeira clasificación formal en Saint-Émilion realizouse en 1955. A diferenza da clasificación de 1855, é revisada regularmente.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina oficial
* Saint-Émilion tourist office website
* aerial photography of the Saint-Émilion and Aquitaine area
* Cash-strapped French wine town Saint Emilion sells off historical monument  RFI English
TOPO 1

**TOPO 1** foi un satélite artificial do exército dos Estados Unidos de América adicado a probar novas tecnoloxías relacionadas coa xeodesia e o posicionamento na superficie terrestre lanzado o 8 de abril de 1970 mediante un foguete Thor Agena D desde a base Vandenberg da Forza Aérea.

## Características 
A misión principal de TOPO 1 foi estudar novas técnicas para a determinación en tempo real da posición sobre a superficie terrestre, para a comunicación con satélites e obter información sobre os efectos da ionosfera en estudos xeodésicos.

O satélite tiña unha masa de 21,8 kg e estaba baseado nos satélites SECOR, con forma de caixa cunhas dimensións de 0,36 x 0,30 x 0,23 m, e levaba a bordo un transpondedor para telemetría en 136,84 MHz e un canal de 590 KHz para o estudo da ionosfera. A alimentación eléctrica era producida por células solares na superfie do satélite. O satélite deixou de usarse o 14 de xaneiro de 1972 debido a falta de fondos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Thor Agena D
Verónica Dahl

**Verónica Dahl**, nada en Bos Aires en 1951, é unha informática arxentino - canadense, recoñecida entre as 15 persoas fundadoras do campo da programación lóxica .

## Traxectoria 
En 1975, obtén a súa licenciatura en Informática pola Universidade de Bos Aires . Entre 1978 e 1982 foi profesora adxunta na mesma universidade.

## Premios e recoñecementos 
* Consello Asesor Científico, IMDEA-Software (2007 -)
* Cátedra de Excelencia Marie Curie da Comisión Europea, URV (2008-2011)
* Killam Selection Committee, Canadá Council for the Arts (2007-2010)
* Conselleiro e director de Publicacións Science for Peace

## Notas
Natalie Jeremijenko

**Natalie Jeremijenko,** nada en Mackay, Queensland en 1966, é unha tecnoartista e enxeñeira con formación en bioquímica, física, neurociencia enxeñería de precisión e historia e filosofía da ciencia. É un membro activo do movemento net.art e o seu traballo explora principalmente  a interface entre a sociedade, o medio ambiente e a tecnoloxía. Ela define tamén o seu traballo como "X Design" (abreviatura de deseño experimental) e presentase como "thingker", unha combinación de fabricante de cousas e pensadora. En 2018 foi *Artist in Residence* na Universidade de Dartmouth

É licenciada en Bioquímica e Física e ten un mestrado en lingua inglesa. Matriculouse nos estudos de doutoramento en Neurociencias e tamén nos de enxeñaría mecánica da Universidade de Stanford, pero non rematou ningunha das súa teses. Volveu máis tarde a Australia onde se doutorou en contornas de información pola Universidade de Queensland.Conta tamén cunha licenciatura (*Bachelor in Fine Arts*) con honores polo Real Instituto de Tecnoloxía de Melbourne.

En 1988, Jeremijenko co-fundou o Livid festival en Brisbane. O traballo é agora visto como un dos primeiros exemplos de tecnoloxía ambiental ou .

## Obras 
**The Bureau of Inverse Technology.* Película, 1993 
**The Corporate Imagination*. Película, 1996.Experimento público  de arte conceptual para a toma de conciencia sobre temas medioambientais. 
**Bat Billboard*, 2008, con Chris Boeken. Proxecto de divulgación sobre os morcegos consistente nunha casa interactiva para morcegos que mostrarían as mensaxes baseadas nos mensaxes sonoros que os morcegos enviaban en modo texto sobre un panel. Este traballo foi exhibida no MoMA en 2011, na exposición "Talk to Me". 
**Tree Logic* 
**xAirport*. Instalación, 2010. 

## Premios e recoñecementos 
* 2014 Premio  Pioneer nos premios *VIDA Art and Artificial Life International*.
* 2005 Premio I.D. magazine annual Forty (#37)
* 1999 Rockefeller Fellow
* 1999 Technology Review´s  Mellores 100 mozos innovadores
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
**Biotech Hobbyist* magazine. Revista en liña creada por Natalie Jeremijenko   
**The Art Of The Eco-mindshift*, Charla TED en outubro de 2009
Wiratni Budhijanto

**Wiratni Budhijanto,** nada en Yogyakarta o 7 de febreiro de 1973, é unha enxeñeira química indonesia e asesora científica na elaboración de leis relacionadas coa ciencia do seu país.

## Traxectoria 
Licenciouse en enxeñaría química en 1996 na Universidade Gadjah Mada de Indonesia e realizou un máster en 1996. Posteriormente foi ós Estados Unidos e obtivo o seu doutoramento na Universidade de Virxinia Occidental (WVU) en 2003 coa súa tese *Basic theory and experimental approach to characterize flow and fracture properties of fine powder bulk body.*

Nesa mesma universidade realizou as súas prácticas de investigación en enxeñaría de bioprocesos no Laboratorio de Bioreacción e despois continuou como investigadora visitante no Departamento de Enxeñaría Biolóxica e Medioambiental da Universidade Cornell, tamén dos Estados Unidos. Especializouse na enxeñaría de bioprocesos e concretamente no área de deseño de biorreactores, produción de procesos químicos, materiais biorenovables e tratamento de augas residuais.

Con esa filosofía -de utilizar a ciencia en beneficio das comunidades- o seu traballo pretende cambiar a paradigma de como crear unha tecnoloxía para a comunidade por outro de como construír socialmente unha tecnoloxía dentro da comunidade, facendo énfase nesa diferenza "para a comunidade" e "dentro da comunidade", apostando por esta última.

Durante o tempo que traballou xunto ao experto en biotecnoloxía Lars T. Angenent da Universidade de Cornell, Budhijanto inventou unha nova forma de tratar as augas residuais, cunha eficiencia 10 veces superior ao requirir menos terra que os sistemas de retención de estanques e sen liberar gases de efecto invernadoiro.

## Premios e recoñecementos 
* Bolsa Nacional L'OREAL-UNESCO para Mulleres na Ciencia (2007)
* Bolsa Facultade para o Futuro de Schlumberger (2009)
* Premio polo mellor servizo comunitario baseado na investigación da UGM (2011)
* Premio pola mellor aplicación de tecnoloxía apropiada baseada na investigación da UGM (2013)
* Bolsa de ciencia e tecnoloxía ASEAN-EE.UU, patrocinada por USAID (2015)
* Premio á mellor facultade de ciencia e tecnoloxía da UGM (2017)
* Finalista do premio nacional á mellor facultade de ciencia e tecnoloxía do Ministerio de Investigación, Tecnoloxía e Educación Superior (2018)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia das mulleres na enxeñaría
### Ligazóns externas 
* Declaracións da Doutora Wiratni Budhijanto
Sandro Puppo

**Sandro Puppo**, nado en Piacenza o 28 de xaneiro de 1918 e finado na mesma cidade o 16 de outubro de 1986, foi un futbolista e adestrador italiano. Xogaba como centrocampista.

## Traxectoria 
### Como futbolista 
Nado en Piacenza, pasou os seus anos de adolescencia en Shanghai, onde seu pai actuaba como violinista. Na China comezou a xogar ao fútbol, no equipo da súa escola, Foi titular no Piacenza durante tres tempadas na Serie C, e as súas actuacións valéronlle a convocatoria para os Xogos Olímpicos de Berlín de 1936 xunto co seu compañeiro Carlo Girometta, aínda que foron como reserva e non chegaron a xogar.

Despois da guerra foi cedido ao Piacenza, onde comezou actuando como xogador-adestrador, ata que foi substituído no banco por Renato Bodini. Regresou a Venecia para o Campionato da Serie A 1946 /47. Co descenso dos venecianos á Serie B, pasou a Roma, reclamado por Imre Senkey. Con todo, na capital sufriu unha grave lesión que puxo fin á súa carreira na elite do fútbol italiano, No resto da tempada 1951/52 ocupou o banco do Rovereto, na Serie C. 

En 1952 converteuse no adestrador da selección de Turquía, á que dirixiu nos Xogos Olímpicos de Helsinqui en 1952, acadando os cuartos de final, onde caeu eliminado por goleada (7-1) ante a poderosa Hungría, que acabaría levando a medalla de ouro. Conseguiu tamén a clasificación para o Mundial de 1954, despois de dar a sorpresa e eliminar a España. De regreso a Italia, adestrou durante dous anos á Juventus, levando a cabo un programa de renovación e rexuvenecemento do equipo. dirixiu a xogadores como Piero Aggradi, Flavio Emoli, Enzo Robotti e Giuseppe Vavassori. e completou a súa terceira etapa na selección turca. En 1964 pasou polo Triestina, antes de volver á selección turca, á que dirixiu en dúas etapas máis entre xaneiro de 1965 e maio de 1966, sen poder conseguir a clasificación para o Mundial de 1966. Rematou a súa carreira como adestrador no Piacenza en 1967.

### Trala retirada 
En 1968 foi contratado pola empresa piacentina Astra do expresidente do Piacenza Enzo Bertuzzi, como intérprete e e secretario. En 1970 foi elixido pola FIFA no grupo de estudos técnicos do Mundial de México, xunto cos ingleses Winterbottom e Greenwood e o alemán Cramer.

En 1974 publicou en Piacenza o volume *Calcio: quo vadis*, un ensaio no que expuxo a evolución técnica e táctica do fútbol dende as súas orixes ata 1970.

Faleceu en Piacenza en 1986 aos 68 anos.

## Recoñecementos 
Na súa cidade natal recibiu o seu nome un campo de fútbol, no que xogan os seus partidos os equipos US Turris, ASD Primogenita e Nuova Spes.

## Palmarés como futbolista 
;Inter de Milán
* **Serie A (1):** 1937/38.
* **Copa Italia (1):** 1938/39.

;Venezia
* **Copa Italia (1):** 1940/41.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do adestrador  en worldfootball.net .
* Datos de Puppo no sitio web do Comité Olímpico Internacional .
* Datos do adestrador en BDFutbol .
Lucila Pautrat

**Lucila Pautrat Oyarzún** é unha enxeñeira forestal, investigadora, escritora e defensora ambiental de nacionalidade peruana.

## Traxectoria 
O 19 de maio de 2020 a Dirección Xeral de Dereitos Humanos do Ministerio de Xustiza e Dereitos Humanos do Perú, a través da Resolución Directoral n.° 003-2020-JUS/DGDH, activou o procedemento de alerta temperá para garantir a protección de Lucila Pautrat polo acoso xudicial e censura por parte da empresa produtora de cacao Tamshi S.A.C. polo caso Tamshiyacu na rexión Loreto.

A empresa Tamshi S.A.C (antes Cacao do Perú Norte S.A.C.) viña sendo investigada pola instalación non autorizada de monocultivos agrícolas e industriais na aldea de Tamshiyacu, no distrito de Fernando Lores, provincia de Maynas en Loreto.

O 2 de novembro de 2020 o Organismo de Avaliación e Fiscalización Ambiental (OEFA) do Perú sancionou cunha multa a Tamshi S.A.C. por máis de 125 millóns de soles por realizar actividades agrícolas (cultivo intensivo de cacao) sen contar cunha maquinaria de xestión ambiental aprobada pola autoridade competente do estado.

O 26 de marzo de 2021 o 43.º Xulgado Penal da Corte Superior de Xustiza de Lima condenou a Ánxela Lucila Pautrat Oyarzún a dous anos de pena privativa da liberdade suspendida, ao pago de 240 días de arresto e ao pago de 50 mil soles como reparación civil polo delito de difamación calumniosa agravada contra a empresa Tamshi.O Ministerio do Ambiente do Perú lamentou a decisión do Xulgado e a Defensoría do Pobo expresou o seu respaldo oficial a Pautrat a través dun *amicus curiae*.

## Obras 
En xullo do 2020 publicou o libro *Propostas para a xestión sustentable de bosques na Amazonía peruana*,
## Notas
Ann Makosinski

**Ann Makosinski**, nada en Vitoria, Canadá, o 3 de outubro de 1997 é unha estudante, inventora e oradora canadense. Gañou a Google Science Fair en 2013 por inventar unha lanterna termoeléctrica.

## Traxectoria 
Makosinski é de ascendencia filipina e polaca. O seu pai é director de laboratorio retirado e conta con dúas patentes médicas.Estudou no St. Michaels University School.Para o seu proxecto de sétimo grao, Makosinski inventou unha radio que se podía alimentar coa calor dunha candea. Tamén construíu unha lanterna piezoeléctrica cando estaba en noveno curso.

### Lanterna oca ou Hollow Flashlight 
En 2014 Makosinski gañou a Google Science Fair na categoría de 15 a 16 anos co proxecto *Hollow Flashlight*, unha lanterna termoeléctrica. O dispositivo baséase no efecto termoeléctrico empregando placas Peltier.É oco para incrementar as correntes convectivas.

Foi oradora en TED x Richmond e  en TED x Vancouver no ano 2013. Ese ano apareceu na lista *30 Under 30* da revista Time e gañou unha medalla de ouro na Canada-Wide Science Fair. En 2014 presentou *The Problem with Inventions* en TEDx Vitoria. Tamén foi oradora de TED x Teen en 2016 - coa súa charla ''Why I don't use a smart phone*. Makosinski presentou a súa cunca *eDrink,* que usa a calor da bebida para cargar un teléfono, no programa Tonight Show de Jimmy Fallon. Como premio outorgáronlle $5,000 para apoiar a súa formación. 

É a fundadora de Makotronics Enterprises. Postulouse para obter múltiples patentes. En agosto de 2017 embarcouse nunha expedición de dúas semanas ao Paso do Noroeste para celebrar o 150 aniversario do Canadá.

## Premios e Recoñecementos 
Gañou catro premios na Intel International Science and Engineering Fair.

Foi votada como a nova inventora do ano en 2016 por *Popular Science*.

En 2016 Ann gañou 50 000 dólares  para investimento grazas a Quest Climate Grant, financiado por Canadian Geographic e Shell_Energy_North_America, polos seus inventos alimentados coa calor humana.

Na área publicitaria foi elixida embaixadora de marca de Uniqlo en 2016 e fixo campañas con Five Star e Lenovo.

En 2017 Makosinski foi incluída na lista Forbes *30 under 30''. Tamén foi nomeada pola revista Glamour como unha das mulleres universitarias do ano en 2018. 

En outubro de 2017 foi parte do Converse Public Access show con Miley Cyrus.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web persoal 
*
Dorothy Ruíz Martínez

**Dorothy Ruíz-Martínez**, nada  en Texas no século XX é unha enxeñeira aeroespacial mexicoamericana da NASA no Centro Espacial Lyndon B, Johnson.  É especialista en operacións espaciais no Centro de Control das Misións (CCM) en Houston, Estados Unidos.

## Traxectoria 
Dorothy naceu en Texas, non obstante creceu en Matehuala, San Luís Potosí, cos seus avós e posteriormente mudouse aos Estados Unidos cando tiña 16 anos. Durante a súa infancia presenciou a traxedia do Transbordador espacial Challenger fronte ao televisor mentres se preguntaba que era o que sucedera e cuestionaba a mecánica destas máquinas que levaron exploradores cara ao espazo. Este feito impulsou a súa curiosidade sobre os foguetes e a enxeñaría aeroespacial.Graduouse da preparatoria no estado de Texas, estudou na Universidade de Oklahoma e transferiuse á Universidade de Texas A&M en College Station, Texas. Durante a súa carreira universitaria estudou en Châtenay-Malabry, Francia por medio dun programa da universidade. Graduouse co título de Enxeñaría Aerospacial cunha concentración en deseño de foguetes e unha especialidade en literatura en español.

### NASA 
En 1998 fixo unha pasantía académica por medio do programa de Langley Aerospace Research Summer Scholars do centro de investigacións da NASA Langley en Virxinia. Despois realizou tres rotacións de prácticas como pasante de enxeñeira no Johnson Space Center.  

O seu primeiro traballo foi como instrutora de astronautas e de operadores de voo no sistema de control e propulsión para o Transbordador Espacial,  seguido por unha transición á área de Operacións de Misións Espaciais como enxeñeira de planificación de actividades espaciais en tempo Real (RPE). En total, participou neste posto na planificación de 12 misións espaciais do transbordador, contribuíndo desde a terra, con outros enxeñeiros e científicos, á ensamblaxe final da Estación Espacial Internacional.

No 2008 traballou en Moscova e no Centro de Control de Misión RKA (TsUP) como coordinadora de actividades espaciais entre a NASA e a Axencia Espacial Rusa. O sistema de Control de Terra xestiona os sistemas que enlazan as comunicacións entre os vehículos espaciais e a Terra. Na actualidade, participa en actividades de alcance comunitario enfocadas na divulgación STEAM (Ciencia, Tecnoloxía, Enxeñaría, Arte e Matemáticas) para exhortar ás nenas, mulleres e minorías hispanas a perseguir unha carreira neses sectores.

## Vida persoal 
Casada co enxeñeiro Michael Martínez, ambos son pais de dous fillos.

## Recoñecementos 
A historia de Dorothy Ruíz Martínez foi recollida no libro "Cuentos de buenas noches para niñas rebeldes" (Editorial Planeta) 2021.

## Notas
Asha de Vos

**Asha de Vos** é unha bióloga mariña de Sri Lanka, educadora  e pioneira da investigación da balea azul no norte do océano Índico. É coñecida polo Blue Whale Project. É sénior TED Fellow  e foi seleccionada para o premio BBC 100 Women en 2018.

## Traxectoria 
Fixo os seus primeiros estudos no Ladies' College de Colombo e despois de completar a súa educación, trasladouse a Escocia para cursar os seus estudos de licenciatura en bioloxía mariña e ambiental na Universidade de St. John's. Andrews. Obtivo un máster en biotecnoloxía integradora pola Universidade de Oxford e un doutoramento pola Universidade de Australia Occidental. De Vos é a primeira e única persoa de Sri Lanka en ter un doutoramento en investigación de mamíferos mariños.

## Carreira 
De Vos servira como oficial superior de programas na Unidade Mariña e Costeira da Unión Internacional para a Conservación da Natureza. Fundou o proxecto Sri Lanka Blue Whale en 2008, que é o primeiro estudo a longo prazo sobre as baleas azuis no norte do océano Índico. A través da súa investigación, a Comisión Baleeira Internacional designou ás baleas brancas de Sri Lanka como unha especie que necesita urxente investigación de conservación e comezou a colaborar co goberno de Sri Lanka nos ataques dos barcos baleeiros. De Vos é membro convidado do Grupo de Especialistas en Cetáceos da Comisión de Supervivencia de Especies da UICN. Foi investigadora posdoutoral na Universidade de California en Santa Cruz e blogueira convidada por National Geographic.

## Premios 
De Vos é un Fellow Senior de TED, Global Fellow da Duke University en Conservación Mariña e foi seleccionada como Young Global Leader polo Foro Económico Mundial. En 2013 recibiu o Premio Presidente de Publicacións Científicas. En 2018 recibiu o WINGS WorldQuest Women of Discovery Sea Award.

O 26 de maio de 2018 foi galardoada co Golden Alumni Award na categoría Professional Achievement na primeira edición dos Golden Alumni British Council Awards. A finais de ano, foi engadida á lista das 100 mulleres da BBC.

## Notas
Molécula de adhesión intercelular

En bioloxía molecular as **moléculas de adhesión intercelular** (**ICAM**), xunto coa molécula de adhesión de célula vascular 1 (VCAM-1), forman parte da superfamilia das inmunoglobulinas. Son importantes na inflamación, respostas inmunes e en eventos de sinalización intracelular. A familia das ICAM consta de cinco membros, designados ICAM-1 a ICAM-5. Únense ás integrinas de leucocitos CD11/CD18 como LFA-1 e antíxeno de macrófago-1, durante a inflamación e a resposta inmune. Ademais, as ICAM poden existir en forma soluble no plasma sanguíneo humano, debido á activación de mecanismos de proteólise na superficie celular.

As moléculas de adhesión intercelular de mamíferos (cos símbolos do HGNC) inclúen:
* ICAM1
* ICAM2
* ICAM3
* ICAM4
* ICAM5

## Notas
Albania no Festival de Mozos Músicos de Eurovisión

Albania debutou no XIX Festival de Mozos Músicos de Eurovisión de 2018 sendo ata o momento a súa única aparición. O país non participou na cancelada edición de 2020. O seu único represente foi Klaudio Zoto co seu cello.

## Participacións
## Sistema de elección: Albanian Young Musicians
A edición de 2018 tivo unha selección nacional sendo Albanian Young Musicians que contou cunha semifinal e unha final. Onde participaron 14 artistas que foron os seguintes: Dejon Bendaj, Filippo Jakova, Grigor Ylli, Klaudio Zoto Laura Llozi Laura Sulaj Rejsi Prosi Tedi Tola, Aleks Shameti, Eni Maqellari, Erald Shamku, Iva Zurbo, Jonathan Verkuj e Noel Shutina. Dejon Bendaj, Filippo Jakova, Grigor Ylli, Laura Llozi, Laura Sulaj, Rejsi Prosi e Tedi Tola foron finalistas, e Klaudio Zoto gañou a selección para representar ao seu país no Festival de Mozos Músicos de Eurovisión.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Albania no Festival de Eurovisión
*Albania no Festival de Eurovisión Júnior

### Ligazóns externas
* Perfil oficial do país
Maisa Rojas

**María Heloísa Juana Rojas Corradi**, coñecida como **Maisa Rojas**, nada en Temuco o 10 de agosto de 1972, é unha física, climatóloga e investigadora chilena. É especialista en estudos sobre a comprensión da evolución e dinámica do clima no hemisferio sur do planeta Terra.

O 11 de marzo de 2022 asumiu o cargo de Ministra de Medio Ambiente  do goberno de Chile, presidido por Gabriel Boric.

## Traxectoria 
Maisa Rojas naceu en Temuco en 1972. Obtivo a súa Licenciatura de Ciencias con mención en Física na Facultade de Ciencias da Universidade de Chile en 1996, e doutorouse en Física da Atmosfera pola Universidade de Oxford en 2001. 

Ata inicios do 2022 foi directora do Centro de Ciencia do Clima e Resiliencia (CR)2. As súas liñas de investigación son o paleoclima e o modelaxe do cambio climático rexional.Na área do cambio climático rexional o seu traballo inclúe a avaliación do impacto do cambio climático na agricultura e nos recursos hídricos, actividade que desenvolve como investigadora asociada do Centro de Ciencia do Clima e Resiliencia (CR)2.

Foi autora líder do capítulo paleoclimático e do resumo para tomadores de decisións do Quinto informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático en 2014.Ademais, colaborou no Sexto Informe tamén como coordinadora de autores. foi a coordinadora do comité científico. O mes seguinte expuxo sobre a crise climática na Convención Constitucional de Chile.

Durante a segunda volta das eleccións presidenciais de Chile en 2021 exerceu como voceira da axenda medioambiental de Gabriel Boric. Unha vez electo presidente, Boric designouna Ministra do Medio Ambiente.

## Obras 
**Nota**: Esta é unha lista dos traballos científicos máis citados da investigadora; para revisar a listaxe completa revise o perfil da investigadora en ORCID.

*  
* 
* 
* 
* 

## Premios e recoñecementos 
* *Premio Energía de Mujer *2020, premio outorgado por Enel Chile,na categoría de Medio Ambiente e Sostenibilidade

## Notas 
## Véxase tamén 
*  
*
Antigas medidas españolas

## Medidas castelás de lonxitude 
|-
|  Legua (xeográfica)
| align="center" |22 788.77
|

|-
|  Legua (marítima)
| align="center" |20 000
|

|-
|  Milla (marítima)
| align="center" |20 000 / 3
|

|-
|  Corda, Cordel
| align="center" |99 / 4
|

|-
|  **Estadal**
| align="center" |12
|

|-
|  **Braza**
| align="center" |6
|

|-
|  Paso (xeométrico)
| align="center" |5
|

|-
|  **Vara** (**Burgos**)
| align="center" |3
|

|-
|  Cóbado (de ribeira)
| align="center" |2
|

|-
|  **Cóbado**
| align="center" |1½
|

|- bgcolor="#FFFFCC"
|  **Pé**, Terza
| align="center" |**1**
|

|-
|  **Palmo** (**Maior**)
| align="center" |3/4
|

|-
|  **Jeme**
| align="center" |1/2
|

|-
|  Palmo (de ribeira)
| align="center" |1/4
|

|-
|  **Polgada**
| align="center" |1 / 12
|

|-
|  **Dedo**
| align="center" |1 / 16
|

|-
|  **Liña**
| align="center" |1 / 144
|

|-
|  **Punto**
| align="center" |1 / 1728
|

|}

## Notas
Vitas sanctorum patrum emeretensium

A ***Vitas sanctorum patrum emeretensium*** (*Vidas dos santos pais de Mérida*) é un texto haxiográfico da Alta Idade Media escrito en lingua latina. Narra as vidas de cinco bispos que gobernaron a sé de Mérida na segunda metade do século VI e primeira metade do VII: Paulo, Fidel, Masona, Inocencio e Renovatio.

## Datación 
A primeira impresión da obra fíxose en Madrid en 1633. Consérvanse media ducia de manuscritos e algúns fragmentos. 

Non hai consenso sobre a data de composición. Con todo, parece que a maior parte das vidas foron compostas na primeira metade do século VII. O prefacio e os tres primeiros capítulos puideron engadirse a finais de século. Tamén hai quen atrasa a composición da obra ao século IX. 

Javier Arce pensa que foi escrita durante o episcopado de Estevo (633-638) e finalmente compilada e corrixida durante o episcopado de Festo (672-680). Na súa opinión, o traballo foi escrito por un diácono de Mérida, de quen non se sabe o nome. O diácono Paulo sería o responsábel da recompilación final.

## Importancia histórica 
A *Vitas Patrum Emeritensium* é unha fonte de importancia capital para o estudo do Reino visigótico de Toledo. Contén moitas indicacións sobre a vida diaria na Hispania dos séculos VI e VII: alimentación, educación, roupa… 

É tamén importante para o coñecemento sobre a organización das Igrexas católica e ariana e o camiño que levou á conversión do pobo visigodo ao catolicismo. Así, a vida do bispo Masona narra o exilio deste bispo nos primeiros anos do reinado de Leovixildo a causa das maquinacións tramadas contra el polo bispo ariano Sunna. Finalmente, xa no goberno de Recaredo, Masona será un dos actores fundamentais na conversión do rei.

## Notas
Lorenzo Pérez

**Lorenzo Pérez García**, coñecido como **Loren**, nado en Ronda o 23 de outubro de 1933, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro e militou principalmente no Sevilla FC.

## Traxectoria 
Tras xogar no Algeciras, debutou na Primeira División con 19 anos nas filas do Sevilla. Foi na xornada 26 da tempada 1952/53, contra o Racing de Santander no Sardinero, partido no que marcou o seu primeiro gol. Foi titular nas catro xornadas restantes, nas que marcou outros catro goles, incluído un triplete contra o Celta de Vigo no estadio de Nervión.

Militou no Sevilla ata 1960, marcando 49 goles nos seus 109 partidos oficiais. Na tempada 1958/59 foi cedido ao Granada CF de Scopelli, nunha operación pola que Arsenio e Ramoní foron traspasado ao club granadino e  Gilberto Navarro pasou a ser xogador do Sevilla. 

En 1960 fichou polo RCD Mallorca, onde xogou ata 1963, cando regresou ao Algeciras. Xogou as últimas xornadas da tempada 1965/66 coa Real Balompédica Linense, xogando a promoción de ascenso a Segunda, onde caeron eliminados contra o Plus Ultra.

### Selección nacional 
Foi internacional coa selección española nun partido amigable contra o Stuttgart en 1954.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Elena Cebrián

**Elena Cebrián Calvo,** nada en Valencia o 29 de outubro de 1970, é unha política e enxeñeira española. Foi secretaria xeral para o Reto Demográfico do Goberno de España entre febreiro e outubro de 2020 e conselleira de Agricultura, Medio Ambiente, Cambio Climático e Desenvolvemento Rural da Xeneralidade Valenciana de xuño de 2015 a xuño de 2019.

## Traxectoria 
Nada na cidade de Valencia o día 29 de outubro do ano 1970. Tras o paso dos anos en 1995 licenciouse en Enxeñaría agrónoma, especializándose tamén en Economía e Política agraria pola Universidade Politécnica de Valencia (UPV). Tras licenciarse nese mesmo ano foi bolseira de posgrao no Departamento de Economía, Socioloxía e Política Agraria da Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Agrónomos da mesma universidade, ata 1997 que pasou a ser bolseira do Servizo de Estudos Agrarios e Comunitarios da Consellería de Agricultura, Pesca e Alimentación da Generalitat Valenciana. Ten un grao en Economía pola Universidade Nacional de Educación a Distancia. e foi ata 2011 directora adxunta do Organismo Autónomo Parques Nacionais. Cesou no cargo en outubro dese ano, sendo substituída por Francisco Aboia Alós.

## Publicacións 
* 
* 
*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía na UPV
Antonio Álvarez Arias

**Antonio Álvarez Arias**, coñecido simplemente como **Arias**, nado en Verín o 16 de xaneiro de 1933, é un exfutbolista galego, que xogaba como dianteiro.

## Traxectoria 
Nacido en Verín, comezou a súa carreira como futbolista no Sporting de Braga, pasando logo ao Avilés, onde militou durante dúas tempadas. En 1952 fichou polo Deportivo da Coruña, co que debutou na Primeira División nun partido contra o Valencia en Mestalla, xogando como interior esquerdo, e marcando o único gol do seu equipo (1-1). Disputou 17 encontros ata o final da liga, marcando 8 goles, e a continuación disputou a fase de permanencia na que o equipo logrou manter a categoría.

Con todo, na seguinte tempada non contou con minutos, e en marzo de 1954 saíu cedido ao Xuvenil, da Terceira División. Alí compartiu equipo con xogadores como Manín, Juananco, Vegazo ou Rábade, e logrou un histórico ascenso a Segunda División despois de derrotar na antepenúltima xornada ao Lemos. De regreso no Deportivo, disputou un só partido durante a tempada 1954/55, nun encontro da Copa do Xeneralísimo fronte ao Barcelona no que marcou o único gol deportivista (1-1). Deixou o club en xuño de 1955.

En 1957 realizou unha proba co Racing de Ferrol e acabou fichando polo club, que militaba na Segunda División.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Bebedeira

***Bebedeira*** é un libro de poesía de Florencio Delgado Gurriarán publicado pola Editorial Nós en 1934.

## Características 
É un poemario vinculado ao hilozoísmo de Luís Amado Carballo. Por este libro pertence o autor á Xeración de 1922 ou 1925. Ricardo Carballo Calero descríbeo como «unha turbulenta visión da dionisíaca terra de Valdeorras. É unha descrición poética de forte alento xeórxico, dun ruralismo moi animista e sanguíneo».

Segundo Ricardo Gurriarán:

Tivo unha notable acollida da crítica. Carballo Calero, Otero Pedrayo, Xohán L. Ramos e Antón Vilar Ponte deixaron positivas palabras do poemario.

Segundo a Editorial Galaxia:

## Edicións 
*Bebedeira* foi editado por Nós en 1934, con portada de José de Castro Arines, discípulo de Castelao e galeguista. 

Foi reeditado en Xerais en 2022 da man de Xosé Ramón Pena e en Galaxia no mesmo ano en edición de Dulce Fernández Graña.

## Poemas 

* Sen título (*Bebedeira* na ed. de 1934 e *Teu cabelo é viño branco* en 1981)

* *Hino ao viño*
* *Cantiga de vindima*

* *Cousas. Dez cousas de Valdeorras (no vran)*

* *Cousas das serras*
* *Cousas do outono*
* *Arelas*
* *Quince anos*

* *Enterro*
* *No vencello dos meus brazos*
* *Festas. Folión de vran*
* *Ruada*

* *Muiñada*
* *Aí vén o Maio*
* *San Xosé*
* *Miudezas. Matanza*
* *A cadea*

* *Dores do agro*
* *Amores*
* *A lúa, branca pastora*
* *Operación*
* *Liorta*
* *Romanzos. Romanzo do cabaleiro ourizo*

* *Romanzo da terra doente*
* *Vente, ventiño do norte*
* *Amencer de San Xoán*
* *Camiño da serra*
* *Romanzo da dona outonía*
* *A traxedia dos castiñeiros. O castiñeiro morto*
* *Tristura do souto mudo*
* *Paisaxes. Paisaxes de inverno*
* *Inverno no monte*

## Notas
Anniina Kaitala

**Anniina Kaitala**, nada o 10 de outubro de 1997 en Hauho (Finlandia), é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo, que xoga na posición de centro ou ala. Dende a tempada 2021-22 defende a camisola do Ilves de Tampere.

## Notas
Jill Farrant

**Jill Farrant,** nada en Suráfrica o 5 de decembro de 1960 en Modimolle, é unha bióloga e profesora de bioloxía molecular e bioloxía celular na Universidade de Cidade do Cabo, Suráfrica.  É especialista en plantas reviviscentes, é dicir, que volven ao seu estado normal despois dun estado de seca prolongado ao rehidratalas.

## Traxectoria 
Farrant obtivo a licenciatura e o doutoramento na Universidade de KwaZulu-Natal, Durban, Suráfrica. Interesouse en plantas que resucitaban cando de nena viu unha "planta morta" que revivía á vida despois de chover. Con nove anos, en 1970, Farrant escribiu no seu diario: "A planta morta nas rocas estaba viva pero papá non me crería". "Todas as plantas -explica- teñen xenes que activan a tolerancia á desecamento, pero a maioría usan estes xenes soamente cando fabrican sementes. As plantas que resucitan poden tamén activar ou desactivar estes xenes nas súas follas e raíces sempre que a seca apareza." O obxectivo da súa investigación é atopar aplicacións que permitan o desenvolvemento de cultivos tolerantes á seca para alimentar poboacións en climas áridos e secos, especialmente en África. A súa investigación podería ter tamén aplicacións medicinais. Cre que os cultivos que poden sobrevivir longos períodos de tempo sen auga  adquirirán máis importancia no momento en que o cambio climático (seca crecente) impacte na agricultura.

Na actualidade investiga o potencial de transformar a *Eragrostis tef*, unha herba anual, nun cultivo. As sementes de *Eragrostis tef* son unha fonte importante de alimento en Etiopía.  Segundo Farran: "da mesma maneira que os humanos cruzaron especies a través dos séculos para crear a avea,o millo e o trigo, así tamén podemos obter plantas tolerantes á desecamento, cultivos resistentes á seca procedentes da familia Eragrostis sen ter que seguir o camiño da modificaciónx xenética."

* Premio L'Oréal-UNESCO de Mulleres na Ciencia, 2012.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Conferencia "Breaking de Walls of Famine" no Falling Walls de Berlín en 2013.