Corpus Barga

**Andrés Rafael Cayetano Corpus García de la Barga y Gómez de la Serna**, coñecido polo pseudónimo **Corpus Barga**, nado en Madrid o 9 de xuño de 1887 e finado en Lima o 8 de agosto de 1975, foi un xornalista, memorialista e escritor español. Foi un destacado correspondente europeo do período de entreguerras do século XX. Chegou a cruzar o Atlántico nun dirixible e a entrevistar, entre outros, a Churchill, Hindenburg, Hitler, o xeneral Joffre, Lenin, Mussolini ou o papa Pío XI. Exiliado en 1939, viviu en Francia e logo no Perú, onde foi director do Instituto de Xornalismo da Universidade Nacional Maior de San Marcos. En 1974 recibiu o Premio da Crítica de narrativa en lingua castelá.

## Traxectoria 
Foi fillo de Eulalia Gómez de la Serna e de Félix García de la Barga, vicepresidente primeiro das Cortes e íntimo colaborador da política de Prim, e que durante a Restauración formou parte do Estado Maior como senador vitalicio e conselleiro de Estado. Como o propio Barga explica minuciosamente en «Mi familia», o primeiro capítulo da súa memoria inconclusa, os seus antepasados procedían de sagas guerreiras da Península Ibérica, incluídos os sete Infantes de Lara e o medio mouro Mudarra. Por nacer o día do Corpus foi bautizado como Andrés Rafael Cayetano Corpus, tomou como pseudónimo ‘Corpus’ e deixou no esquecemento os outros nomes. Así mesmo, abreviou os seus longos apelidos compostos (García de la Barga e Gómez de la Serna) en Barga, detalle definitorio da súa mente lóxica e progresista.

Dos seus primeiros anos rememoraría, amais da súa aristocrática infancia madrileña, as longas tempadas en Belalcázar (Córdoba), a súa casa señorial (a «Casa Grande») e as xentes do lugar, recreados en *La vida rota* e en *Los galgos verdugos*. Estes documentos non só compoñen a súa biografía cunha precisión desbordante, senón que tamén serían dos exercicios máis celebrados da historiografía con envoltura literaria, en lingua castelá e desde a perspectiva xornalística.

### Adolescencia e mocidade 
En 1900 iniciou a carreira de Enxeñaría de Minas como estudante «superdotado». A principios de 1904, con 17 anos, publicou un poemario, *Cantares*, do que destruíu todos os exemplares. En 1906 o seu pai enviouno ao xacemento mineiro cordobés de Peñarroya para que tivese unha maior perspectiva dos seus obxectivos profesionais. Barga ficou tan impresionado co penoso marco laboral dos mineiros que abandonou os estudos. O 4 de agosto dese ano publicou en *El País* o seu primeiro artigo, «La soberbia del Mercurio». Nese período Barga frecuentou os faladoiros da capital e coqueteou co anarquismo en voga, como o fixeran antes Azorín ou Pío Baroja.

Coincidindo co atentado dun anarquista a Canalejas, sumado a algúns contratempos coa policía pola súa actividade xornalística, Corpus mudouse a París, onde traballou inicialmente como linotipista. Colaborou con publicacións como *El Mono Azul* e *Hora de España*, Porén, malia os esforzos e trámites de Barga coa Embaixada da República en París, Machado e a súa nai, vítimas do esforzo e a desesperanza, morreron en Collioure poucos días despois.

En Francia colaborou co goberno da Segunda República no exilio e participou na fundación da Unión de Intelectuais Españois en Francia. e o seu amigo en común Max Aub tamén colaborou en *Unión*,

No último tramo da súa vida Barga escribiu e reescribiu varios tomos novelados das súas propias memorias, concibidas como un todo titulado *Una vida española a caballo en dos siglos* *(1887-1975)*. Os catro primeiros libros apareceron co nome xenérico *Los pasos contados* e o cuarto deles, *Los galgos verdugos* (1973), recibiu o Premio da Crítica en 1974. Deixou iniciados dous libros máis (*El siglo nuevo* e *Mi diccionario*) que non puido chegar a completar, pois morreu dunha pneumonía o 8 de agosto de 1975. Foi enterrado no Cemiterio Británico de Lima. En maio a Asociación da Prensa de Madrid nomeárao socio de honra.

## Memorialista 
A crítica e outros estamentos máis ou menos académicos interesáronse polo singular legado de Barga como memorialista. Está considerado en distintas e diversas fontes como un dos maiores representantes do xénero en lingua castelá.

## O Madrid de Corpus Barga 
Madrileño de nacemento e discípulo avantaxado de Galdós, Barga viviu e contemplou a cidade con mirada de cronista durante medio século, desde a súa infancia (relatada minuciosamente no primeiro libro de *Los pasos perdidos*) até o seu exilio con 52 anos de idade. Descrito en moitas das páxinas do tres primeiros volumes das súas memorias noveladas, o escritor, máis culto que castizo, aceptaba que Madrid «non é Florencia nin París, pero de Las Vistillas á montaña do Príncipe Pío ten aberto o costado a unha natureza que viu todo o mundo cos ollos de Velázquez». Esa visión apracíbel desapareu durante a Guerra civil española, cando Corpus, un máis baixo as bombas fascistas, a chamou «a capital máis indefensa de Occidente» e considerouna un modelo do «baluarte para a defensa da cultura».

## Obra 
Para unha bibliografía do autor máis completa, visitar a páxina da Biblioteca Nacional de España.

* *Cantares*: libro de poemas (1904)
* *Clara babel* (1906): Libro de relatos no que utiliza por primeira vez o pseudónimo de Corpus Barga
* *La vida rota* (1908-1910): Novela en dous volumes orixinalmente escrita entre Madrid y Belalcázar. Foi posteriormente reescrita e editada co título *Los galgos verdugos* (1973)
* *Pasión y muerte. Apocalipsis* (1930)
* El Periodismo como materia de enseñanza (1949): Artigo publicado na revista *Letras*
* *La baraja de los desatinos* (1945-1948): Escrito en Francia, publicado en Lima por Milla Batres (1968)
* *Los pasos contados* (1963-1973): Memorias. Contiene *Mi familia.* *El mundo de mi infancia* (1963), *Puerilidades burguesas* (1965), *Las delicias* (1967) y *Los galgos verdugos* (1973)
* *Contando sus pasos. Primer viaje a América (La vida rota, segunda parte) y otros textos inéditos de su juventud* (1997): prólogo de Isabel del Álamo Triana
* *Paseos por Madrid* (2002)
* *Fuegos fugitivos: antología de artículos de Corpus Barga, 1949-1964* (2003)
* *Periodismo y literatura* (2009): Selección y prólogo de Arturo Ramoneda

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*