open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cajicá

**Cajicá** é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia) que se atopa na provincia de Sabana Centro, a 17 km ó norte de Bogotá. É o terceiro concello máis poboado da provincia despois de Zipaquirá e Chía. Localízase na estrada que conduce de Bogotá a Zipaquirá. Atópase a unha altitude de 2.558m e ten unha temperatura media de 14&nbsp;°C. Cajicá é coñecida polos seus tecidos de la virxe de ovella, que os artesáns presentan á venda en forma de tapices e tapetes feitos en teares e anudados a man.

## Toponimia 
O topónimo «*Cajicá»*, en lingua muisca significa «Cercado de Pedra», «Valado de Pedra» ou «Fortaleza de Pedra», dos vocábulos muiscas *"ca"* (cercado, ou valado) e *"hyca"* (pedra, ou rocha). Debido a que no idioma muisca a letra "h" lese como unha "j" suave, a ortografía de acordo co *muysc cubun* é *Cahyca*, pero a pronuncia é "Cajicá".

## Historia 
O poboado dos muiscas estaba sobre o camiño de Tabio a Zipaquirá que ía polo pé do cerro Busongote, máis ou menos próximo ó sitio hoxe chamado Las Manas, fronte do cal tivo lugar o 23 de marzo de 1537 o primeiro encontro dos güechas coa vangarda de Gonzalo Jiménez de Quesada. Como resultado dela houbo múltiples perdas humanas e pánico xeneralizado pola natureza descoñecida das armas de fogo para os muiscas. Tamén mencionan os cronistas o intercambio de contas de vidro españolas e elementos de ouro.

Non se precisa até cando estivo alí o poboado, que puido ser até antes da visita de Ibarra en 1593. Da descrición resultou que había 301 homes e 475 mulleres, para un total de 776. Dende os primeiros anos da conquista houbo igrexa, que era un simple bohío de bahareque, en cuxo contorno estaban os ranchos que formaban a vila.

Na visita do oidor Gabriel de Carvajal, o 29 de setembro de 1638, fíxose a descrición de 688 indios; da visita concluíuse que os indios non estaban asentados arredor da igrexa senón dispersos pola escaseza de auga. Por esta razón, ordenouse a construción da igrexa de ladrillo, tapia e teza, que fixo en 1598 o albanel Juan do Hoyo por mandado do oidor Miguel de Ibarra, e que logrou a consolidación da vila india.

Ao ano seguinte da súa construción, apareceron graves defectos e foi preciso avaliala de novo e proxectar a súa reparación. A súa deterioración medrou por un tremor a finais de xaneiro ou o 2 de febreiro de 1616. A reconstrución contratouse por escritura o 26 agosto do mesmo ano. Cando se levantaba sufriu graves danos por causa dun tremor e foi necesario recoñecelos para unha nova avaliación. O remate da igrexa quedou a cargo do cura Diego Rojas, cuxos gastos lle foron pagados en 1634.

O 28 de febreiro de 1867, o Arcebispo Antonio Sanz Lozano, na súa visita pastoral, dispuxo a reconstrución da igrexa, que quedara en mal estado dende o terremoto do 12 de xullo de 1785.

A actual igrexa, iniciada a finais do século XVI, foi rematada en 1930 baixo a dirección dos arquitectos Juan de la Cruz Guerra e Julio Atehortúa, sendo párroco José del Carmen Castro. Son patróns da parroquia San Roque e a Inmaculada Concepción.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Ubaté

**Ubaté** é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia) situado na provincia de Ubaté, da que é capital. Atópase na entrada ó val de Ubaté, a 95&nbsp;km de Bogotá e a 50 km de Chiquinquirá. É coñecido como a «Capital Leiteira de Colombia».

## Toponimia 
O topónimo Ubaté deriva da palabra muisca Ebaté, e segundo Acosta Ortegón quere dicir «Celeiro» ou «Sementeiro do Boquerón», aínda que segundo outras versións *Ebaté* tradúcese «sangue derramado» ou «terra ensanguentada».

## Historia 
esquerda|miniatura|250x250px|Bosque nativo en Ubaté.
O poboado indíxena estaba preto do Boquerón sobre o camiño a Carupa, por medio do cal descende ó val do río do seu mesmo nome. Estivo habitado por unha numerosa poboación muisca. A rexión foi descuberta de vista por Gonzalo Jiménez de Quesada ó seu paso de Lenguazaque a Cucunubá o 14 de marzo de 1537.

O 12 de abril de 1592 foi fundada a vila por Bernardo de Albornoz. A mediados de 1600, cando o oidor Luis Enríquez visitou o Rincón de Ubaté, aínda non se construíra a igrexa. O 2 de agosto, Enríquez contratou en Cucunubá o alarife Juan de Robles para a construción. O primeiro doutrineiro foi Frei José Muza, a quen sucederon os dominicos, e cara a 1588 os franciscanos, baixo cuxos auspicios se erixiu en parroquia en 1836, e que permaneceron até o 25 de decembro de 1897, cando se entregou ó clero secular.

O 26 de febreiro de 1906 terminouse a reconstrución da igrexa, que se deteriorou, sobre planos de Antonio Cortés Mesa. O 6 de agosto de 1921, Monseñor Medina bendixo a primeira pedra para a construción da nova igrexa, de estilo gótico francés, cuxos planos presentou o enxeñeiro Luis María Ferreira. A construción iniciouse en 1927 con modificacións feitas polo arquitecto holandés Antonio Staufe. A igrexa foi inaugurada o 27 de outubro de 1939, e finalmente foi bendicida por Carlos Serna o 26 de outubro de 1941. O construtor foi Luis Antonio Espinel Baraceta (cuxo nome é o único que realmente aparece na placa á entrada da basílica), que traballou nesta obra así como noutras igrexas de Cundinamarca, como A igrexa de Sesquilé, a igrexa de Ubaque, entre outras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Iza, Boyacá

**Iza** é un concello colombiano que se atopa na provincia de Sugamuxi no departamento de Boyacá. Está situado a uns 90 quilómetros ó leste da cidade de Tunja.

O concello de Iza caracterízase pola conservación do seu contido histórico, o cal se manifesta no seu devanceiro prehispánico, arte rupestre, mitos, lendas, tradicións, a toponimia local, festexos e oficios como o tecido en algodón e la, empregando prácticas e teares da España medieval, así como na súa arquitectura colonial, trazos que a converteron en Ben de Interese Cultural de Carácter Nacional, polo Ministerio de Cultura de Colombia no ano 2002.

## Etimoloxía 
O nome de I*za* provén da palabra muisca "za" que significa noite. Malia que en 1895 o nome da poboación cambiouse a Santa Isabel, pois segundo o dicionario castelán a palabra *iza* significaba concubina, os seus habitantes mantiveron o nome tradicional. O municipio tamén é coñecido como «Niño Verde de Boyacá», nome dado por Manuel Ancízar, quen contra o ano 1850 percorreu a rexión sendo partícipe da Comisión Corográfica dirixida por Agostino Codazzi. Na súa obra *Peregrinación de Alpha polas provincias do norte da Nova Granada en 1850-1851*, Ancizar refírese a Iza como un verde niño en alusión ós salgueiros, alisos, chicalás e demais vexetación que daban, como aínda hoxe, unha contorna natural ó centro urbano.

## Galería 

Ficheiro:Calles Poblado-4.jpg|Rúa de Iza.
Ficheiro:Calles Poblado.jpg|Rúa de Iza.
Ficheiro:Poblado de Iza 011.jpg|Rúa de Iza.
Ficheiro:Iza rodeada de montañas.JPG|Vista das montañas.
Ficheiro:Parroquía de Iza-Boyacá. A Pulido-Villamarín.JPG|Igrexa de Iza.
Ficheiro:Vista lateral de la iglesia de Iza (bOYACÁ).JPG|Igrexa.
Ficheiro:Poblado de Iza.jpg|Torre da Igrexa.
Ficheiro:Parque Central Poblado Iza.jpg|Parque central.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Briceño, Boyacá

**Briceño** é un concello colombiano, que se atopa na provincia de Occidente do departamento de Boyacá. Dista uns 50 quilómetros da cidade de Chiquinquirá, a cidade máis poboada da provincia e 130&nbsp;km á cidade de Tunja, capital do departamento.

## Historia 
O concello de Briceño, foi creado por medio da Ordenanza 14 do 25 de xullo de 1890, expedida pola Asemblea de Boyacá. Debe o seu nome ao Xeneral Manuel Briceño. Daquela, as vereas que o integraban eran Tunungúa, Moray, Yopos, Palo Blanco e Puripi, onde se situada a área urbana, nese entón o territorio do actual concello de Tununguá e as vereas Yopos, Moray, Palo Blanco e Puripi facían parte do concello de Pauna.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Thomas Osman

**Thomas Osman**, nado o 25 de maio de 1950 en Lemuna (hoxe na rexión de Gash-Barka, Eritrea), é un relixioso católico eritreo, bispo de Barentu dende 2001.
## Traxectoria 
Entrou nos capuchinos o 13 de xullo de 1969, facendo os votos perpetuos o 19 de xullo de 1976. Foi ordenado sacerdote da Orde dos Freires Menores Capuchinos o 10 de xullo de 1977 en Asmara, e exerceu o seu ministerio durante 10 anos na misión de Gurage, na arquieparquía de Adís Abeba; á súa volta a Eritrea traballou cos kunama.

O 4 de outubro de 2001 foi nomeado bispo de Barentu. Recibiu a consagración episcopal de mans do bispo emérito de Asmara Zekarias Yohannes o 13 de xaneiro de 2002.
## Notas
Unión de Federacións Deportivas Galegas

A **Unión de Federacións Deportivas Galegas** **(UFEDEGA)** é unha asociación sen ánimo de lucro que reúne ás Federacións de todos os deportes da Comunidade Autónoma Galega.

## Creación 
A UFEDEGA foi creada en 2007, inscrbíndose o día 27 de xuño dese ano no Rexistro Xeral de Asociacións da Xunta de Galicia. Nese acto, a daquela directora xeral de Deportes, Marta Souto, apreciou a iniciativa, e mostrouse convencida de que a Unión servirá para avanzar no camiño do diálogo e a participación.

## Federacións adscritas 
Inicialmente conformábana 31 entidades, e outras catro estaban a punto de sumarse. Entre as que aínda non se afiliaran, as máis significativas eran a Federación Galega de Fútbol e a de Automobilismo.

As primeias asinantes foron:

## Sen recoñecemento oficial 
A Unión non está recoñecida oficialmente pola Xunta de Galicia. Por isto, o PSdDG-PSOE demanda o seu recoñecemento por lei, aspecto que consideran fundamental para garantir o traballo da entidade.

## Notas
Eurocopa de Fútbol ConIFA 2015

A **Eurocopa de Fútbol ConIFA 2015** é a primeira edición da Eurocopa de Fútbol ConIFA, un torneo de fútbol de estados, minorías e rexións non afiliados á FIFA organizado pola ConIFA.

## Torneo
Seguindo coa Eurocopa de Fútbol ConIFA 2015, o primeiro  torneo foi anunciado para ter lugar do 17 ao 21 de xuño de 2015 no País Sículo nun congreso anual da organización en febreiro de 2015. Un total de oito equipos foron anunciados como competidores.
miniatura|Padania primeiro campion Eurocopa de Fútbol ConIFA 2015

### Sedes

## Participantes
*22px|border Padania (sel.)
*22px|border Condado de Niza (sel.)
*22px|border Illa de Man (sel.)
*22px|border Alta Hungría (sel.)
*20px| Pobo xitano
*22px|border País Sículo (sel.)

## Partidos
### Fase de grupos
#### Grupo A

#### Grupo B

### Fase de eliminación

#### Rolda de clasificación
#### Semi-finais
#### Play-Off polo Terceiro posto
#### Final
## Palmarés
## Notas
Holargos B.C.

O **Athlitiki Enosi Holargou** (en grego: Αθλητική Ένωση Χολαργού), usualmente coñecido como **Holargos**, é un club de baloncesto profesional grego con sede en Colargos, Atenas (Ática). Fundado en 1982, actualmente xoga na A1 Ethniki, máxima categoría do baloncesto heleno. O seu pavillón como local é Kleisto Gimnastirio Holargou Antonis Tritsis, recinto con capacidade para 1.665 espectadores.

## Historia 
O Holargos foi fundado en 1982 en Colargos, un barrio de 45.000 habitantes ao nordeste da cidade de Atenas, famoso por ser o lugar de nacemento de Pericles. No momento da súa fundación era o único club de baloncesto masculino da zona. O seu nacemento foi como club afeccionado, dependendo o seu funcionamento de subvencións e das cotas dos abonados. No ano 2009 o club consegue o ascenso á cuarta división do baloncesto heleno (G Ethniki). Nesta categoría permanece até que consegue ascender á terceira categoría (B Ethniki). Despois de tres anos, en 2016 o club fusionouse co Livadeia para poder competir na A2 Ethniki, a segunda categoría do baloncesto. Para preparar o seu primeiro ano na A2 o club fichou xogadores de nivel para a categoría como Nikos Angelopoulos, Georgios Apostolidis, Georgios Tsiakos, Igkor Milosevits e Kevin Bleeker. Este último foi, ademais, o primeiro xogador non grego en xogar no club. Dous anos despois, en 2018, o equipo consegue o ascenso á A1 Ethniki, máxima categoría helena, tras vencer na final dos play-offs de promoción ao Apollon Patras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
* Perfil en Eurobasket.com
* Perfil en RealGM.com
Pablo Und Destruktion

**Pablo Und Destruktion** é o proxecto en solitario do músico asturiano **Pablo García Díaz** (Xixón, 20 de febreiro de 1984), cantautor cun estilo propio a medio camiño entre o folk, a psicodelia, o blues e a tonada.

## Traxectoria
Ten cinco discos editados, *Animal con Parachoques* (2012), *Sangrín* (Discos Humeantes, 2014), *Vigorexia Emocional* (2015), *Canciones para Antes de una Guerra* (2016) e *Predación* (2017). Nos seus directos ás veces toca en solitario, coa súa guitarra, pedais de *loop*, *delay* e outros aparellos electrónicos, e ás veces toca acompañado doutros músicos.

Levou a cabo proxectos musicais con Fee Reega e Nacho Vegas, entre outros artistas.
En paralelo ao proxecto musical, baixo o pseudónimo de Pablo und Destruktion publicou a novela *La bestia colmena* (2018).

## Discografía 
### Álbums de estudio 
* *Animal con Parachoques* (2012)
* *Sangrín* (2014)
* *Vigorexia Emocional* (2015)
* *Predación* (2017)

### En directo 
* *Canciones para Antes de una Guerra* (2016)

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*Web oficial
A.O. Near East

O **A.O. Near East Kesariani** (en grego: Α.Ο. Νήαρ Ηστ Καισαριανής) é un dos clubs de baloncesto máis antigos de Grecia. Fundado en 1927, ten a súa sede en Kaisariani, Atenas (Ática). Actualmente xoga na G Ethniki, cuarta categoría do baloncesto heleno. O seu pavillón como local é o Near East, recinto con capacidade para 1.300 espectadores. Posúe nas súas vitrinas un título de campión da Liga de Grecia, o cal conseguiron en 1936.

## Historia 
O Near East B.C. foi un dos equipos que participaron no primeiro torneo Pan-Helénico de Baloncesto, o cal tivo lugar en Tesalónica. En 1936, o equipo gaña o seu primeiro título oficial da Liga de Grecia tras derrotar na final ao equipo da Universidade de Atenas en Tesalónica. Con todo, este trofeo é o único título de liga que posúe até a actualidade o club. En 1937 estiveron cerca de conseguir revalidar o campionato, mais foron derrotados precisamente na final ante a Univesidade de Atenas. Nos últimos anos o equipo conseguiu loitou para conservar a súa praza nas máximas categorías do baloncesto heleno. En 1998, o equipo gañou o título da A2 Ethniki, a segunda división, conseguindo o ascenso. Pouco despois, nos anos 2000 e 2001, o equipo competiu na Copa Korać. Na edición de 2000 clasificouse até a terceira rolda, onde foi eliminado polo Nikas Peristeri, mentres que na edición de 2001 chegaron a xogar o Top 16, mais foron eliminados ante o Telit Trieste. Con todo, en 2002 perde a categoría, sendo esta a súa última participación na primeira división até o momento.

## Palmarés 
***Liga**
****Campións (1)**: 1935-36
***Segunda División**
** **Campións (1)**: 1997-98

## Xogadores 
### Destacados 
*  Kostas Tsartsaris
*  Christos Tapoutos
*  Giorgos Karagkoutis
*  Vassilis Xanthopoulos
*  Kostas Politis
*  Kostas Kaimakoglou
*  Marios Batis
*  Nikos Papanikolopoulos
*  Antonios Asimakopoulos
*  Nikos Vetoulas
*  Vangelis Vourtzoumis
*  Dimitris Fosses
*  Anatoly Zourpenko
*  Franko Nakić
*  Anthony Bowie
*  Shawn Respert
*  Randy White
*  David Vaughn III
*  Lynn Greer
*  Andrés Guibert
*  Shane Heal

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Eurobasket.com
Universidade de Atenas

A **Universidade Nacional e Kapodistríaca de Atenas** (en grego antigo: Εθνικὸν καὶ Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, *Ethnikón kai Kapodistriakón Panepistímion Athinón*), habitualmente coñecida como **Universidade de Atenas**, é unha universidade pública situada en Zografo, Atenas (Grecia). Funciona de forma ininterrompida desde a súa fundación en 1837, sendo a institución de educación superior máis antiga da Grecia moderna e a primeira universidade contemporánea do Mediterráneo Oriental. Actualmente é unha das universidades de Europa con maior número de alumnos, superando os 100.000.

## Notas
Tromboplastina

A **tromboplastina** é unha proteína que se forma no plasma pola combinación do factor tisular con fosfolípidos procedentes das membranas de plaquetas desintegradas e que participa na coagulación do sangue ao intervir na conversión de protrombina en trombina. Ademais de nas plaquetas encóntrase no cerebro, pulmóns e outros tecidos.

Aínda que algunhas veces é utilizada como sinónimo de factor tisular, isto en realidade non é moi exacto, xa que ademais de factor tisular contén fosfolípido. O nome oficial do factor tisular é "factor de coagulación III [tromboplastina, factor tisular]". Historicamente, utilizouse a tromboplastina como reactivo de laboratorio, frecuentemente extraída da placenta e utilizada para os ensayos de medición do tempo de protrombina (TP). A tromboplastina pode, por si soa, activar a vía extrínseca da coagulación do sangue. Tamén recibiu o nome de **tromboquinase**, termo que foi introducido por P. Morawitz en 1904, como proteína que activaba a protrombina. En 1908 P. Nolf introduciu o termo "substancias tromboplásticas", que funcionabn só como coadxuvantes na coagulación. Posteriormente ambas as substancias foron tratadas como se fosen idénticas, ata que se viu que a tromboquinase e a tromboplastina lipoide eran substancias distintas que actuaban xuntas na conversión da protrombina.

Tamén se pode manipular no laboratorio para obter un derivado chamado tromboplastina parcial, a cal se usa para medir a coagulación na vía intrínseca, por medio dunha proba chamada tempo de tromboplastina parcial activado.

Pero pasou moito tempo ata que en época relativamente recente se identificaron correctamente os compoñentes que forman a tromboplastina e a tromboplastina parcial. A tromboplastina é unha combinación de fosfolipidos e factor tisular, ambos os compoñentes necesarios para a activación da vía extrínseca de coagulación. A tromboplastina parcial, pola súa parte, é só a fracción fosfolipídica da tromboplastina, sen factor tisular.

Actualmente é posible adquirir factor tisular recombinante en estado puro, que se utiliza nalgunhas probas. Os derivados de placenta tradicionais, aínda están dispoñibles e tamén son utilizados nalgúns laboratorios. Os fosfolípidos poden adquirirse por separadao, como un reactivo independente, ou ben adquirirse en forma de tromboplastina, é dicir, combinados con factor tisular.

O reactivo de tromboplastina completo está composto por factor tisular, fosfolípidos (que cumpren a función das plaquetas no ensaio *in vitro*, no cal non se utilizan ditas células), e cloruro de calcio para reintroducir os ións calcio necesarios para a coagulación que foron acomplexados polo citrato de sodio utilizado como anticoagulante durante a recollida da mostra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Factor tisular

### Bibliografía 
* Kottke-Marchant, Kandice; "An Alogorithmic Approach to Hemostasis Testing"; CAP Press; Northfield, Il; Copyright 2008. ISBN 978-0-930304-93-5.
* 

### Ligazóns externas 
* 
* Memidex dictionary thrombokinase
Iza

O topónimo **Iza** pode referirse a:

* **Iza**, municipio colombiano do departamento de Boyacá;
* **Río Iza**, en Romanía;

Amais, como antropónimo, pode referirse a:

* **Iza**, apelido de orixe vasca;
* **Iza**, personaxe do libro *O clan do oso das cavernas*;
***IZA**, nome artístico da cantante brasileira **Isabela Lima** (n. 1990);

## Véxase tamén
### Outros artigos
* **Iža**, municipio eslovaco do distrito de Komárno;
* **Itza**, municipio de Navarra;
***Aeroporto Rexional Presidente Itamar Franco**, de código IATA **IZA**.
****IZA***, disco de Izabella Scorupco (1991);
***IZA Institute of Labor Economics** (IZA), instituto de investigación e traballo académico con sede en Bonn, Alemaña.
Antonio Novo Suárez

**Antonio Novo Suárez**, coñecido como "**Tuchiño**", nado en Castiñeiras (Ribeira) o 12 de outubro de 1970, é un guitarrista e compositor galego, membro fundador do grupo Heredeiros da Crus.

## Traxectoria 
Influenciado por grupos como os Rolling Stones, AC/DC, Aerosmith etc, comezou a escribir as súas primeiras letras. En 1992, xunto con Tonhito de Poi, formou a banda Heredeiros da Crus. Ponlle daquela o nome Tumbabrajas á súa guitarra. Tamén foi o fundador do grupo Recambios Tucho, que compaxina con Heredeiros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
*
Club Patín Xunqueira

O **Club Patín Xunqueira** foi un equipo de hóckey a patíns galego da localidade de Cee. Foi fundado en setembro de 2005 baixo a presidencia de Manuel Barcia García, para cubrir o oco deixado polo E.M.H. Cee, que chegara a competir en Primeira División. O club comezou a súa andaina con tres equipos nas categorías alevín, benxamín e prebenxamín, todos eles adestrados por Manuel Calo.
## Notas
Penguin Books

**Penguin Books** é unha editorial británica, fundada en 1935 por Allen Lane e os seus irmáns Richard e John, coa intención de subministrar literatura de calidade a prezos accesibles, e que foran vendidos non só en librerías, senón tamén en estacións ferroviarias e en tendas en xeral. Os seus produtos máis sobranceiros son os seus libros de peto, publicados por primeira vez no ano de fundación da empresa, malia que nun comezo só era un selo editorial de The Bodley Head. A editorial tamén tivo un grande impacto no debate público do Reino Unido, grazas aos seus libros sobre a cultura británica, a política, as artes e a ciencia.

Ten a súa sede na Cidade de Westminster, en Londres.

No ano 1961 creou a colección Penguin Modern Classics, co obxectivo de dar aos grandes escritores modernos unha categoría semellante á de Homero ou Charles Dickens. Entre os autores desta colección atópanse Federico García Lorca, Gabriel García Márquez ou Pablo Neruda.

## Notas
Canyon (satélites artificiais)

**Canyon** foi unha serie de satélites artificiais adicados á espionaxe electrónica. Foi a primeira serie de satélites da Oficina Nacional de Recoñecemento dos Estados Unidos de recoñecemento electrónico e órbita case xeoestacionaria. Foron lanzados baixo a denominación **AFP-827** e **Programa 7500**. A finalidade principal dos satélites Canyon era interceptar comunicacións soviéticas, en particular ligazóns de microondas na liña de visión dos satélites, pero tamén transmisións en VHF.

O contratista principal dos satélites foi Lockheed. Suponse que usaban antenas de ata 10 m de diámetro e que estaban estabilizados nos tres eixos. Lanzáronse un total de sete satélites Canyon mediante foguetes Atlas-Agena D, seis deles chegando a órbita sen problemas e un perdido durante o lanzamento. Os tres primeiros sufriron distintos graos de problemas durante a súa operación, mentres que os tres últimos funcionaron sen problemas e cumprindo cos seus obxectivos.

Foron sucedidos pola serie de satélites Chalet.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
*
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Atlas-Agena D
*Chalet (satélites artificiais)
Metronidazol

O **metronidazol** é un antibiótico activo fronte a diversos tipos de bacterias e outros microorganismos anaerobios. É unha molécula que entra no citoplasma celular por difusión pasiva. Os microorganismos anaerobios ou microaerófilos (bacterias e protozoos, cun potencial redox suficientemente negativo transfiren un electrón ao metronizadol. Isto xera un produto intermedio que produce danos no xenoma bacteriano. Foi comercializado baixo o nome de *Flagyl*.

## Espectro de acción 
Metronidazol é activo fronte a protozoos anaerobios (Trichomonas vaginalis, Entamoeba histolytica, Giardia lamblia e Balantidium coli); así coma bacterias anaerobias (Bacteroides fragilis, Parabacteroides, Fusobacterium, Prevotella, Porphyromonas, Bilophila, Desulfovibrio, Clostridium e Peptostreptococcus). Gardnerella vaginalis e Helicobacter pylori poden ser sensibles ao metronidazol. En condicións estritas de anaerobiose podería ser activo fronte a Escherichia coli, Proteus e Klebsiella. Presenta actividade residual fronte a Treponema pallidum.

## Dosificación 
A dose habitual é de 15 miligramos por quilogramo de peso (en torno a 1 gramo) na primeira dose, seguido de 7,5 miligramos por kg de peso, cun máximo de 4 gramos ao día. Existen formulacións orais e intravenosas. A dose debe ser reducida en insuficiencia renal grave (filtrado glomerular estimado menor de 10).

## Véxase tamén
### Bibliografía 
*Guía de terapéutica antimicrobiana (2015). Josep Mensa Pueyo. ISBN 978-84-88825-15-5.
Escuelas Deportivas de Láncara

O **Escuelas Deportivas de Láncara**, máis coñecido como **Muebles Caloto** e **Barcel Euro Puebla** por motivos de patrocinio, foi un equipo de fútbol sala galego da vila da Pobra de San Xiao, no concello lugués de Láncara, que xogaba os seus partidos no Pazo Provincial dos Deportes de Lugo.

Fundado en 1995, xogou as súas dúas últimas tempadas na División de Honra, ata 2006, cando desapareceu.

## Historia 
O fútbol sala fora durante anos un dos deportes máis importantes da Pobra de San Xiao, con varios equipos a nivel rexional. En 1995 fundáronse as Escuelas Deportivas de Láncara para participar na liga local controlada pola federación galega de fútbol sala. O equipo proclamouse campión e conseguiu o ascenso á división autonómica de fútbol sala. Despois do ascenso buscouse un patrocinador, que foi a casa comercial de venda de mobles da localidade **Muebles Caloto**, ao mesmo tempo que o seu propietario, Luís López-Caloto García, pasou a ser o presidente do club. Nesa tempada 1995-96 o equipo foi campión da Autonómica e conseguiu o ascenso a 1ª Nacional B.

Na tempada 1996-97 o equipo acabou en segunda posición e quedou a un paso do ascenso a 1ª Nacional A, que si conseguiría na seguinte tempada despois de ser o campión da categoría. Na tempada 1998-99 acabou en cuarta posición, na tempada 1999-00 en terceira e na seguinte en segunda posición. Na tempada 2001-02 conseguiu o ascenso a División de Prata.

Na tempada 2003/04 proclamouse campión da División de Prata e conseguiu o ascenso á máxima categoría do fútbol sala español, a División de Honra. Nesa categoría xogou nas tempadas 2004–05 e 2005–06 baixo o patrocinio de **Barcel Euro**. En 2006, o club desapareceu a causa das débedas acumuladas, trasladándose a Vigo e fusionándose co Cometal Celta de Vigo.

## Datos do club 
***Tempadas en 1ª**: 2
***Tempadas en 2ª**: 2
***Tempadas en 2ªB**: 4
***Tempadas en 3ª**: 2

### Historial na liga 
|valign="top" width=0%|

|}

## Palmarés 
***División de Prata (1)**: 2003-04
*Subcampión da Copa Xunta de Galicia: 2003-04

## Notas
Pallacanestro Trieste

O **Pallacanestro Trieste 2004** é un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Trieste, Friúl-Venecia Xulia. Fundado en 1975, actualmente compite na Lega Basket Serie A, máxima competición do baloncesto transalpino. O seu maior éxito a nivel deportivo foron so cinco títulos de liga conseguidos durante as décadas de 1930 e 1940. O seu pavillón é o PalaTrieste, coñecido por motivos de patrocinio como Allianz Dome, un recinto con capacidade para 6&nbsp;943 espectadores.

## Historia 
O club ten as súas orixes na *Società Ginnastica Triestina*, un club polideportivo fundado en 1863. Este non era o único equipo de baloncesto da cidade que competiu na Serie A, máxima categoría do baloncesto italiano, xa que tamén estiveron o Lega Nazionale Trieste (1949-1951), o San Giusto Trieste (1948-1949) e o Polizia Civile Trieste (1949-1950). Porén, si foi o máis existoso, pois na década dos anos 1930 e principios da década de 1940 conseguiu gañar cinco títulos nacionais.

En 1975 a sección de baloncesto é absorbida por unha nova sociedade nada como *Pallacanestro Trieste*, comezando a súa nova andaina na Serie A2, categoría na que se mantén até 1980, cando ascende á Serie A1. Desde entón xogou na máxima categoría entre 1982 e 1986, de 1990 a 1997, e de novo de 1999 a 2004, sendo o seu mellor resultado o terceiro posto conseguido en 1994. Ese mesmo ano o club conseguiu chegar á final da Copa Korać, onde perderon contra o PAOK Tesalónica (75-66 e 100-91). Tamñen cómpre destacar que o ano seguinte o club conseguiu xogar tamén a final da Copa de Italia, onde perderon por 81−77 ante a Benetton Treviso. No 2004 o equipo vese relegado á Serie B1 por problemas económicos. Debido a isto, refúndase a sociedade, pasando a denominarse oficialmente *Pallacanestro Trieste 2004*. Tras competir en categoría infeariores, o club regresa á Segunda División en 2012. Seis anos despois, en 2018, o equipo consegue gañar o título de Serie A2 regresando á máxima categoría catorce anos despois.

### Patrocinadores 
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:

* **Arrigoni Trieste** (1955–1956)
* **Stock Trieste** (1957–1960)
* **Philco Trieste** (1961–1963)
* **Lloyd Adriatico Trieste** (1974–1975) 
* **Hurlingham Trieste** (1976–1881) 
* ** Oece Trieste** (1981–1982) 
* **Bic Trieste** (1982–1984) 
* **Stefanel Trieste** (1984–1994) 
* **Illy Caffè Trieste (1994–1996) 
* **Genertel Trieste** (1996–1998)
* **Lineltex Trieste** (1997–1999)
* **Telit Trieste** (1999–2001)
* **Coop Nordest Trieste** (2001–2004)
* **AcegasAps Trieste** (2005–2013)
* Pallacanestro Trieste (2013–2015)
* **Alma Pallacanestro Trieste** (2015–2019)
* **Allianz Pallacanestro Trieste** (2019–2022)
* Pallacanestro Trieste (2022–presente)

## Palmarés 
### Competicións europeas 
***Copa Korać'*
***Subcampións (1):* 1994

### Títulos nacionais 
* **Liga de Italia**
** **Campións (5):** 1930, 1932, 1934, 1940, 1941
* **Copa de Italia**
** *Subcampións (1):'' 1995
* **Segunda División**
** **Campións (1):** 2018

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
David Simón

**David Simón Rodríguez Santana**, nado o 16 de decembro de 1988 nas Palmas de Gran Canaria, é un futbolista español que xoga de lateral dereito no PAS Lamia 1964 da Superliga de Grecia.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol nas canteiras do Atlético Feria e do Unión Viera, debutando co primeiro equipo deste último en 2008, na Primeira Rexional Canaria. En 2010 fichou polo Las Palmas Atlético, da Terceira División. Na súa segunda tempada no filial canario, saíu cedido ao Vecindario, da Segunda División B, onde foi titular en case tódolos partidos, pero non conseguiu evitar o descenso do equipo. De regreso ás Palmas, contribuíu no ascenso do equipo á Segunda B.

Para a tempada 2014/15 foi subido ao primeiro equipo da UD Las Palmas, na Segunda División, debutando na categoría na primeira xornada ante o Llagostera, da man do adestrador Paco Herrera. Titular indiscutible no lateral dereito durante o resto da campaña, disputou un total de 45 partidos, sendo unha peza clave do retorno do club á Primeira División tras 13 anos de ausencia. Debutou na máxima categoría na xornada inaugural da campaña 2015/16, fronte ao Atlético de Madrid no antigo Vicente Calderón, e disputou un total de 54 encontros en Primeira durante os seguintes tres anos, marcando un gol ante o Celta de Vigo.

O 27 de xullo de 2018, fíxose oficial a súa fichaxe por tres tempadas polo Deportivo da Coruña, que viña de descender a Segunda. Ás ordes de Natxo González primeiro e José Luis Martí despois, xogou 30 partidos coa camiseta brancoazul na súa primeira tempada, 27 deles como titular, e disputou sen éxito a promoción de ascenso a Primeira. Uha lesión na pube fixo que só puidese xogar 10 encontros na seguinte campaña, na que o equipo acabou descendendo á Segunda B por segunda vez na súa historia. 

En setembro de 2020 asinou por unha tempada co FC Cartagena, de Segunda. Disputou 26 partidos na súa primeira campaña, case todos como titular, pero a súa participación caeu na seguinte, na que o técnico Luis Carrión apostou por Julián Delmás. Deixou o equipo en xaneiro de 2022, tras recibir unha oferta do PAS Lamia 1964 da Superliga de Grecia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en BDFutbol.com
Sociedade de San Francisco de Sales

miniatura|200px|Escudo dos salesianos.
A **Pía Sociedade de San Francisco de Sales**, **Sociedade de Francisco de Sales** ou **Pía Sociedade Salesiana** (en latín: *Societas Sancti Francisci Salesii*), cuxos membros son coñecidos como **Salesianos de Don Bosco** ou simplemente **Salesianos**, é unha congregación relixiosa católica fundada por san Xoán Bosco cuxa sede principal se encontra na cidade de Turín.

É recoñecida como unha organización internacional de carácter relixioso católico cuxo obxectivo é axudar e apoiar a xuventude. É a segunda comunidade relixiosa masculina máis numerosa da Igrexa católica, por detrás da Compañía de Xesús (xesuítas).

Os membros deste instituto pospoñen aos seus nomes a sigla **S.D.B.**, e son coñecidos entre outros aspectos, pola súa devoción á advocación mariana de María Auxiliadora.
Nelyubov

***Nelyubov*** (en ) é un filme tráxico de 2017 dirixido por Andrey Zvyagintsev, quen tamén escribiu o guión a carón de Oleg Negin. Conta a historia de dous pais separados, interpretados por Maryana Spivak e Aleksey Rozin, cuxa relación sen amor converteuse a un estado de aversión e hostilidade. Vense obrigados a xuntarse temporalmente despois de que o seu único fillo desapareza.

## Personaxes 
[150px|esquerda|miniatura|[Maryana Spivak conseguiu o papel de Zhenya despois dun proceso de casting de catro meses.]]
As personaxes son: 
*Maryana Spivak como Zhenya
*Aleksey Rozin como Boris
*Matvei Novikov como Alyosha, fillo de Zhenya e Boris
*Alexey Fateev como Ivan, coordinador do equipo de busca e rescate
*Marina Vasilyeva como Masha, amante de Boris
*Andris Keišs como Anton, amante de Zhenya
*Natalya Potapova como nai de Zhenya
*Sergey Borisov como detective

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Rusia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 90ª edición dos Óscar

### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Paris Basket Racing

O **Paris Basket Racing** foi un equipo de baloncesto profesional francés con sede na cidade de París (Illa de Francia). Foi fundado en 1922 como sección de baloncesto do Racing Club de Paris. No ano 2007 o club fusionouse con outro equipo da área metropolitana de París, o Levallois Sporting Club Basket, formando o actual Levallois Metropolitans. Entre os seus éxitos destacan catro campionatos de Liga, conseguidos en 1951, 1953, 1954 e 1997.

## Palmarés 
* **Liga de Francia**
** **Campións (4):** 1951, 1953, 1954, 1997
** *Sucampións (1):* 1956
* **Copa de Francia**
** *Subcampións (3):* 1956, 1993, 2000
* **Segunda División de Francia**
** **Campións (4):** 1936, 1954, 1977, 1985

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Levallois Metropolitans
Cefadroxilo

O **cefadroxilo** é un antibiótico beta-lactámico pertencente á primeira xeración de cefalosporinas. É activo fronte a microorganismos grampositivos (Streptococcus pyogenes, Streptococcus grupo viridans, Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus epidermidis e Clostridium perfringens). Ten unha leve actividade fronte a enterobacterias coma Escherichia coli. Foi comercializado baixo o nome de *Duricef.*

## Dosificación 
Unicamente dispón de formulación oral. A dose habitual e 500 ou 1.000 miligramos cada 8 ou 12 horas. A dose debe reducirse en insuficiencia renal grave e nos nenos.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
*Guía de terapéutica antimicrobiana (2015). Josep Mensa Pueyo. ISBN 978-84-88825-15-5.
Metropolitans 92

O **Metropolitans 92** é un equipo de baloncesto profesional francés con sede na cidade de Levallois-Perret (Illa de Francia). Actualmente compite na LNB Pro A, a máxima categoría do baloncesto galo. Disputa os seus partidos como local no Palais des sports Marcel Cerdan, un pavillón con capacidade para 4.000 espectadores. Fundado no ano 2007 co nome de **Paris-Levallois Basket**, os seus maiores éxitos son un tíulo de Copa e outro do Match des Champions (Supercopa), ambos conseguidos en 2013.

## Historia
O club foi fundado no ano 2017 a raíz da fusión do Paris Basket Racing, equipo posuidor de catro títulos de liga da cidade de París, o Levallois Sporting Club Basket, de Levallois-Perret, un municipio da periferia da capital francesa. O club, que foi bautizado co nome de Paris-Levallois Basket, mantén toda a historia e títulos do Paris Basket Racing e o Levallois Sporting Club Basket. O club comezou a súa andaina na LNB Pro A, máxima categoría do baloncesto galo, porén, en 2008 descendeu á LNB Pro B tras finalizar penúltimo na liga. O club volveu á máxima categoría en tan só un ano e desde aquela permanece nela. O seu mellor ano foi o 2013 cando conseguiron os títulos de campión de Copa e da Supercopa. O 5 de xullo de 2017, o equipo directivo decide mudar o nome do club a Levallois Metropolitans. O 4 de xullo de 2019, o ex-xogador da NBA Boris Diaw foi nomeado novo presidente do club, sucedendo  a Jean-Pierre Aubry. Ese mesmo ano o club adopta un novo nome, Metropolitans 92.

## Palmarés 
* **Copa de Francia**
** **Campións (1):** 2013
* **Supercopa de Francia**
** **Campións (1):** 2013

## Temporada por temporada 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Cefuroxima

A **cefuroxima** é un antibiótico beta-lactámico pertencente á segunda xeración de cefalosporinas. Existe unha forma farmacéutica denominada **cefuroxima-axetilo** apta para administración oral. Esta forma é inactiva, pero na mucosa intestinal é hidrolizada e convertida en cefuroxima. Foi comercializada baixo o nome de *Zinnat*.

## Espectro de acción 
**Cefuroxima** é activa fronte a diversos microorganismos grampositivos (Staphylococcus spp., Streptococcus beta-hemolíticos, Streptococcus pneumoniae). Tamén mostra actividade fronte a diversas enterobacteriáceas e outras especies, coma Moraxella catarrhalis.

## Dosificación 
Por vía intravenosa, a dose convencional é de 750 miligramos cada 8 horas. A formulación oral (cefuroxima-axetilo) emprégase a razón de 500 miligramos cada 8 ou 12 horas. A dose debe reducirse en poboación pediátrica e en insuficiencia renal grave. Pode empregarse durante a lactación e probablemente durante o embarazo (categoría B da FDA).

## Véxase tamén 
### Bibliografía
*Guía de terapéutica antimicrobiana (2015). Josep Mensa Pueyo. ISBN 978-84-88825-15-5.
Augas interiores

300px|right|Mapa esquemático das zonas marítimas
As **augas interiores** inclúen, de acordo coa Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar, as augas do litoral da liña de base das augas territoriais dunha nación, agás nos estados arquipelagos. Inclúen vías fluviais como ríos e canles, e ás veces a auga dentro de pequenas baías.

Nas augas interiores, a soberanía do Estado é igual á que exerce no continente. O estado costeiro é libre de facer leis relacionadas coas súas augas internas, regular calquera uso e utilizar calquera recurso. A falta de acordos en contrario, os buques estranxeiros non teñen dereito de paso dentro das augas internas, e esta falta de dereito a paso inocente é a diferenza fundamental entre augas internas e as augas territoriais. As "augas arquipélagicas" dentro das illas ultraperiféricas dos estados arquipélagos son tratadas como augas internas, coa excepción de que se debe permitir o paso inocente, aínda que o estado arquipelágico pode designar certas rúas marítimas nestas augas.

Cando un buque estranxeiro está autorizado para entrar en augas continentais, está suxeito ás leis do Estado ribereño, cunha excepción: a tripulación do buque está suxeita á lei do Estado da bandeira. Isto esténdese ás condicións laborais e aos delitos cometidos a bordo do buque, aínda que estea atracado nun porto. Os delitos cometidos no porto e os crimes cometidos nela pola tripulación dun buque estranxeiro sempre caen na xurisdición do Estado ribereño. O Estado ribereño pode intervir nos buques cando o capitán do buque obriga a intervención das autoridades locais, cando hai perigo para a paz e a seguridade do Estado ribereño ou para facer cumprir as normas aduaneiras. unha reclamación que foi discutida polos Estados Unidos e pola maioría das nacións marítimas, que o consideran un estreito internacional, o que significa que os buques estranxeiros teñen dereito a paso de tránsito. (Ver augas internas do Canadá e Paso do Noroeste # Disputa de augas internacionais).

O Tribunal Internacional do Dereito do Mar, formado en 1994, ten o poder de resolver disputas marítimas entre os estado, aínda que na práctica, estas resolucións dependen da vontade destes estados de respectar as decisións.

## Notas
## Véxase tamén
* Liña de base
* Zona económica exclusiva

### Ligazóns externas
*UN Convention on the Law of the Sea
Axencia Española de Seguridade Alimentaria e Nutrición

A **Axencia Española de Seguridade Alimentaria e Nutrición** (AESAN), en castelán *Agencia Española de Seguridad Alimentaria y Nutrición*, foi un organismo autónomo de España adscrito ao Ministerio de Sanidade e Consumo, que existiu entre 2002 e 2014.
En 2014, polo Real Decreto 19/2014, de 17 de xaneiro, fundiuse co Instituto Nacional do Consumo dando lugar á Axencia Española de Consumo, Seguridade Alimentaria e Nutrición.

## Misión 
A súa misión era garantir o máis alto grao de seguridade e promover a saúde dos cidadáns:
* Reducido os riscos das enfermidades transmitidas ou vehiculadas polos alimentos.
* Garantindo a eficacia dos sistemas de control dos alimentos.
* Promovendo unha alimentación variada e equilibrada que promova unha mellor saúde da poboación favorecendo a súa accesibilidade e a información sobre as mesmas.

## Funcións 
* Coordinar as actuacións relacionadas directa ou indirectamente coa seguridade alimentaria.
* Instar actuacións executivas e normativas, das autoridades competentes, especialmente en situacións de crises ou emerxencias.
* Coordinar o funcionamento das redes de alerta existentes no ámbito da seguridade alimentaria.
* Asesorar na planificación e desenvolvemento das políticas alimentarias.
* Elaborar, en coordinación coComité Científico, informes técnicos e difundilos.

## Lista de Presidentes 
* Pilar Farjas Abadía (2012-2014)
* Roberto Sabrido Bermúdez (2008-2012)
* Félix Lobo Aleu (2005-2008)
* María Purificación Neira González (2002-2005)

## Lista de Directores Executivos 
* Ángela López de Sá (2012-2014) 
* Ana María Troncoso González (2008-2012)
* José Ignacio Arranz Recio (2004-2008)
* Pilar Farjas Abadía (2002-2004)
Mirinda

**Mirinda** é unha marca de bebidas gasosas creada en España en 1959. O nome significa "admirábel" ou "marabillosa/o" en idioma esperanto.

A marca foi mercada en 1970 por Pepsi que en 2003 comezou a vendela nos Estados Unidos para competir con Fanta. Está dispoñible en Europa, América, norte de África e algúns países de Asia. A marca non se vende en España dende os anos 80, onde Pepsico vende a súa outra marca, Kas.

## Notas
Laurent Hendschel

miniatura|''So l' anuti*
**Laurent Hendsche**, nado en 1966, é un escritor e cantante valón, promotor do valón unificado.

## Traxectoria 
Logrou o gran premio da canción valoa en 1989.  En 1990 escribiu  *On walon po dmwin?*  no que fai un chamamento para a modernización do valón e para a creación dun estándar unificado. En 1992 afondando no anterior coordina *Walo + Mes troes meye prumîs mots walons*  (1992), o primeiro léxico panvalón e que constitúe o primeiro chanzo na conformación dese valón unificado.

En 1993 publicou a colleita poética *Ridaedjes'' (1993) e dese ano é tamén o artigo “Quelques propositions sur l'établissement d'une langue wallonne écrite commune”. Foi un dos promotores da revista *Li Rantoele*, que apareceu en 1995 para a promoción do valón unificado. Xa en valón unificado, ou *rfondou walon*, editou dúas coleccións de relatos *Sacwantès fåviretes di houte did ci* (1994) e *Did lon* (1995), e mais escribiu en 1994 a primeira novela en valón unificado, ''So l' anuti*, de carácter histórico, que non se publicou ata 2006, aínda que a revista *Li Chwès'' publicara antes algúns anacos.

Foi dos primeiros en introducir o valón en Internet coa creación en 1996 de Les pådjes do lingaedje walon, subindo á rede unha pequena gramática valoa. En 1998 foi o primeiro en traducir unha distribución Linux ao valón e en 2002 traduciu a Xénese, o primeiro libro da Biblia, ao valón co título “Å Cmince”. Tamén foi membro do Consello de Linguas Rexionais Endóxenas da Comunidade Francesa de Bélxica (1997-2001)

## Notas
Ángeles Barreiro

**Ángeles Barreiro Rico**, nada en Boimorto o 26 de xullo de 1963, é unha ex atleta galega, especializada en lanzamento de disco e peso. Foi 11 veces campioa de España, 49 veces campioa de Galicia e competiu nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona.

## Traxectoria 
Estudou no IES Eusebio da Guarda da Coruña e comezou no atletismo da man do adestrador Raimundo Fernández. En xuño de 1978 no Estadio de Riazor, proclamouse por primeira vez campioa de Galicia absoluta en lanzamento de disco. Tiña só 14 anos e formaba parte do equipo de atletismo do Deportivo da Coruña. Durante as seguintes dúas décadas e medias dominou de xeito case absoluto os campionatos galegos de lanzamento de disco e peso, acadando entre as dúas disciplinas 49 títulos de campioa galega, e batendo o récord galego nas dúas modalidades.

En 1980 proclamouse campioa de España júnior en lanzamento de disco, título que revalidou ao ano seguinte. En agosto de 1983 recibiu por primeira vez unha convocatoria da selección española, sendo chamada polo seleccionador Carlos Gil para un evento no Estadio de Riazor contra a selección de Iugoslavia, no que Ángeles Barreiro acabou na terceira posición cun lanzamento de 44,24, lonxe das iugoslavas que ocuparon as dúas primeiras posicións. Con todo, só uns días despois no Estadio de Balaídos, lanzou o disco a 49,62 metros, superando en máis dun metro o anterior récord de España, que estaba en mans de Encarnación Gambús. Nos seguintes anos foi batendo sucesivamente o seu propio rexistro até en 17 ocasións, e en 1994, en Ferrol, estableceu unha marca de 60,56 metros, distancia que non foi superada por ningunha atleta española nos seguintes 21 anos, ata que o conseguiu Sabina Asenjo en 2015.

Foi once veces campioa de España, entre 1985 e 1996, sendo Sonia Godall a única atleta que conseguiu vencela durante eses anos, chegando a quitarlle un par de veces en 1991 e 1992 o récord de España, aínda que nas dúas ocasións este foi recuperado case de xeito inmediato por Ángeles Barreiro.

## Recoñecementos 
* En 2017 recibiu o Premio á "Mellor traxectoria deportiva" da Asociación de Mulleres Deportistas Galegas (MUDEGA) no marco da V Gala do Deporte Feminino Galego.

## Palmarés 
### Campionatos de España 
### Campionatos de Galicia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Manuela Cambronero

:*Non confundir con Manuel María Cambronero (Orihuela 1765-Madrid 1834).

**Manuela María Cambronero de la Peña**, nada en Lugo o 12 de febreiro de 1821 e finada en Santiago de Compostela o 26 de decembro]] de 1853, foi unha escritora galega en lingua castelá.
## Traxectoria 
O seu pai desapareceu traxicamente, o seu irmán enlouqueceu e a propia Manuela e o seu marido Lorenzo Caballero sufriron graves doenzas. Residiu en Cádiz e Valladolid.

Apareceu obra súa publicada no *Álbum de la Caridad*.

## Obras 
* *Safira* (Valladolid, 1842), obra teatral en prosa.
* *El Ramillete: Inés* (1846) novela curta.
* *Días de convalecencia* (A Coruña, Imprenta de Domingo Puja, 1852), recompilación de poemas e novelas curtas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Irmandade Lírica
### Ligazóns externas 
* Cambronero de la Peña, Manuela *Enciclopedia Universal Micronet'' (DVD).

* Escritoras.com .
Cidade de León

A expresión **cidade de León** pode referirse, entre outras, a algunha das seguintes cidades:

* **León, España**, cidade e capital da provincia de León;
* **León, México**, cidade do estado de Guanajuato;
* **León, Nicaragua**, cidade capital do departamento de León.

## Véxase tamén