Thermus aquaticus

***Thermus aquaticus*** é unha especie de bacterias que pode tolerar altas temperaturas (termófila) pertencente ao grupo Deinococcus-Thermus. É un bacilo (que pode formar rosetas ou patróns lineais) ou forma curtos filamentos, ten dobre membrana, é gramnegativo, e contén pigmentos que lle dan coloracións amarelas, rosas ou vermellas. Desta especie obtense o encima resistente á calor Taq ADN polimerase, que é un dos encimas máis importantes usados nas técnicas e estudos de bioloxía molecular, xa que se utiliza na reacción en cadea da polimerase (PCR) para a amplificación do ADN.

## Historia 
Cando empezaron a estudarse os organismos que vivían en fontes termais na década de 1960, os científicos pensaban que as bacterias termófilas non podían vivir por riba dos 55&nbsp;°C. Porén, axiña se decataron de que moitas bacterias propias deses ambientes non só podían sobrevivir senón tamén prosperar con grande éxito a altas temperaturas. En 1969, Thomas D. Brock e Hudson Freeze da Universidade de Indiana informaron do descubrimento dunha nova especie de bacteria termófila, á que denominaron *Thermus aquaticus*. A bacteria descubriuse primeiro en áreas hidrotermais do Parque Nacional de Yellowstone, EUA, preto dos grandes géyseres chamados Great Fountain Geyser e White Dome Geyser, e foi desde entón atopado en hábitat termais similares por todo o mundo.

## Morfoloxía 
*Thermus aquaticus* ten xeralmente forma cilíndrica cun diámetro de 0,5 μm a 0,8 μm. A forma de bacilo máis curta ten unha lonxitude de 5 μm a 10 μm. A forma filamentosa máis longa ten unha lonxitude variable que pode chegar a 200 μm. A bacteria bacilar ten tendencia a agregarse. As asociacións de varios individuos poden orixinar corpos esféricos de 10 μm a 20 μm de diámetro, tamén chamados corpos redondos ou rotundos.

## Bioloxía 
A especie prospera a 70&nbsp;°C, pero pode sobrevivir a temperaturas de entre 50&nbsp;°C e 80&nbsp;°C. É unha bacteria heterótrofa, xa que utiliza compostos orgánicos para obter enerxía. Porén, como o seu rango de temperaturas se solapa algo co de certas cianobacterias fotosintéticas que comparten o seu ambiente, ás veces viven xuntas, e *T. aquaticus* obtén enerxía de produtos fotosintéticos dos seus veciños, pero tamén de quimioautótrofos ou doutros heterótrofos mortos do seu hábitat, ou de materia orgánica do solo que chega ás fontes termais.

## Encimas de *T. aquaticus* 
*T. aquaticus* é famosa como fonte de encimas termoestables, especialmente da "Taq" ADN polimerase. Os seus principais encimas son:

:**Aldolase**
:Os estudos sobre esta bacteria termófila que pode ser cultivada centráronse inicialmente en intentar comprender como os encimas dos termófilos podían funcionar a altas temperaturas sen desnaturalizarse. En 1970, Freeze e Brock publicaron un artigo que describía unha aldolase termoestable de *T. aquaticus*.

:**ARN polimerase**
:A primeira polimerase illada de *T. aquaticus*, en 1974, foi a ARN polimerase ADN dependente, utilizada no proceso da transcrición.

:**Encima de restrición Taq I**
:A finais da década de 1970 e inicios da de 1980 illáronse de *T. aquaticus* útiles endonucleases de restrición, que deron a coñecer amplamente a bacteria entre os biólogos moleculares. O uso do termo "Taq" para referirse a ***T**hermus **aq**uaticus* iniciouse nese período pola convención que había de darlle aos encimas de restrición nomes abreviados, como Eco ou Hin, derivados do xénero e especie do organismo do que procedían.

:**Taq ADN polimerase**
:En 1976 illouse unha ADN polimerase de *T. aquaticus*, que despois se denominou Taq polimerase. A primeira vantaxe atopada para este encima termoestable (con temperatura óptima de 80&nbsp;°C) foi que podía illarse en forma pura (libre doutros encimas contaminantes) mellor que outras ADN polimerases doutras procedencias. Posteriormente, Kary Mullis e outros investigadores de *Cetus Corporation* descubriron que este encima podía utilizarse na técnica da reacción en cadea da polimerase (PCR) para amplificar curtos segmentos de ADN, evitando a necesidade de ter que engadir máis encima despois de cada ciclo de desnaturalización térmica do ADN. O xene do encima foi tamén clonado, secuenciado, e modificado (orixinando o "fragmento de Stoffel", máis curto), e producido en grandes cantidades para a súa venda comercial. En 1989 a revista *Science* nomeou a Taq polimerase a súa primeira "Molécula do ano". En 1993, o Dr. Mullis foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre a PCR.

:**Outros encimas**
:A alta temperatura óptima á que vive *T. aquaticus* permite aos investigadores estudar as reaccións en condicións nas cales os encimas doutros organismos perden a súa actividade. Outros encimas illados deste organismo son unha ADN ligase, a fosfatase alcalina, NADH oxidase, isocitrato deshidroxenase, amilomaltase, e a L-lactato deshidroxenase frutosa 1,6-bisfosfato dependente.

## Controversia 
O uso comercial dos encimas de *T. aquaticus* proporcionou grandes beneficios. Despois dos estudos do Dr. Brock, as mostras da bacteria depositáronse na Colección de Cultivos Tipo Americana (ATCC), que é un depósito público, de onde o tomaron outros científicos, incluídos os de *Cetus Corporation*. Posteriormente, os investigadores que traballan nos Parques Nacionais dos Estados Unidos, de onde procedía a bacteria, reclamaron que a institución dos parque debería de compartir unha parte dos beneficios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Taq polimerase
* Termófilo

### Bibliografía 
* 
*