Literatura épica árabe

200px|right|thumb|O poeta e cabaleiro preislámico Antarah ibn Shaddad é o heroe dun popular romance árabe medieval.
A **literatura épica árabe** engloba a poesía épica e a fantasía épica na literatura árabe. Practicamente todas as sociedades desenvolveron contos populares que abarcan contos de heroes. Aínda que moitas destas son lendas, moitas están baseadas en feitos reais e en personaxes históricos.

## Poesía épica 
Taghribat Bani Hilal é unha épica árabe que relata a viaxe dos Banu Hilal desde Exipto a Tunisia e a conquista desta última no século XI. Foi declarada unha das obras mestras do patrimonio oral e inmaterial da humanidade pola UNESCO en 2003.

No século XIII creouse un poema épico árabe titulado *Antar* baseado en Antarah ibn Shaddad, un guerreiro-poeta árabe-abisinio preislámico. En 1898, o pintor francés Étienne Dinet publicou a súa tradución de *Antar*, que levou a Antar bin Shaddad a coñecer a Europa. Seguíronlle unha serie de obras derivadas como *Antar e Abla* de Diana Richmond, que favoreceron a exposición occidental ás lendas de Antar bin Shaddad.

## Literatura épica fantástica 
[197px|dereita|thumb|Pintura de Cassim, irmán de Alí Babá, de [Maxfield Parrish.]]
*As mil e unha noites* (*Noites árabes*) é facilmente a máis coñecida de toda a literatura árabe e que aínda conforma moitas das ideas que os non árabes teñen sobre a cultura árabe.

As historias de Aladino e Alí Baba, normalmente consideradas como parte dos *Contos das mil e unha noites*, non formaban parte en realidade dos *Contos*. Foron incluídos por primeira vez na tradución francesa dos *Contos* de Antoine Galland, quen os escoitou contados por un contacontos árabe tradicional e só existían en manuscritos árabes incompletos antes diso. O outro gran personaxe da literatura árabe, Sinbad, é dos Contos.

*As mil e unha noites* adoita situarse no xénero da literatura épica árabe xunto con outras varias obras. Adoitan ser, como os Contos, coleccións de contos ou episodios unidos nun longo conto. As versións existentes foron escritas na súa maioría relativamente tarde, despois do século XIV, aínda que sen dúbida moitas foron recollidas antes e moitas das historias orixinais probablemente sexan preislámicas. Os tipos de historias destas coleccións inclúen fábulas de animais, proverbios, historias de xihad ou propagación da fe, contos humorísticos, contos morais, contos sobre o astuto estafador Ali Zaybaq e contos sobre o bromista Juha.

A épica tomou forma no século X e alcanzou a súa forma definitiva no século XIV; o número e o tipo de contos variaron dun manuscrito a outro. Todos os contos de fantasía árabes eran frecuentemente chamados "Arabian Nights" cando se traducían ao inglés, independentemente de que aparecían en *O libro das mil e unha noites*, en calquera versión, e unha serie de contos son coñecidos en Europa como "Arabian Nights" a pesar de que existente en ningún manuscrito árabe. Escribiuse moitas imitacións, especialmente en Francia. Varios personaxes desta épica convertéronse en iconas culturais da cultura occidental, como Aladino, Sinbad e Alí Baba. Parte da súa popularidade puido xurdir do crecente coñecemento histórico e xeográfico, polo que os lugares dos que pouco se sabía e que as marabillas eran verosímiles tiñan que situarse máis "fai tempo" ou máis "lonxe"; este é un proceso que continúa, e finalmente culmina en que o mundo fantástico teña pouca conexión, se é o caso, con tempos e lugares reais. Unha serie de elementos da mitoloxía árabe e da mitoloxía persa son agora comúns na fantasía moderna, como xenios, bahamuts, alfombras máxicas, lámpadas máxicas, etc.

*As mil e unha noites* non foi a única historia de fantasía que existe na literatura épica árabe. Os guións de contos árabes foron descubertos en 1933 cando Hellmut Ritter, un orientalista alemán, tropezouse con el na mesquita de Ayasofya e traduciuno á súa lingua materna. Unha edición árabe foi impresa tardíamente en 1956. Contén historias do mundo árabe que se orixinaron no século X, a portada desta colección de historias árabes medievales perdeuse, pero a frase inicial da súa introdución declara que estes son "al-hikayat al-'ajiba wa'l-akhbar al-ghariba", que se traducen en inglés como "Tales of the Marvelous and News of the Strange". como *Liber Scale Machometi*, "O Libro da Escaleira de Mahoma") sobre a ascensión de Mahoma ao Ceo e os escritos espirituais de Ibn Arabi.

## Ciencia ficción 
*Al-Risalah al-Kamiliyyah fil Siera al-Nabawiyyah* (O Tratado de Kamil sobre a biografía do profeta), coñecido en inglés como Theologus Autodidactus, escrito polo polímata árabe Ibn al-Nafis (1213-1288), é un dos primeiros coñecidos. novelas de ciencia ficción. Aínda que tamén é unha historia temperá de illas desertas e unha historia de chegada á maioría de idade, a novela trata varios elementos de ciencia ficción como a xeración espontánea, a futuroloxía, os temas apocalípticos, o fin do mundo e o fin do fin do mundo, a resurrección e o alén. En lugar de dar explicacións sobrenaturais ou mitolóxicas para estes acontecementos, Ibn al-Nafis intentou explicar estes elementos da trama utilizando o seu propio amplo coñecemento científico en anatomía, bioloxía, fisioloxía, astronomía, cosmoloxía e xeoloxía. O seu principal propósito detrás desta obra de ciencia ficción era explicar as ensinanzas relixiosas islámicas en termos de ciencia e filosofía. Por exemplo, foi a través desta novela que Ibn al-Nafis presenta a súa teoría científica do metabolismo, e fai referencias ao seu propio descubrimento científico da circulación pulmonar para explicar a resurrección corporal. A novela foi traducida máis tarde ao inglés como *Theologus Autodidactus* a principios do século XX.

Unha serie de historias dentro das mil e unha noites (Noites árabes) tamén presentan elementos de ciencia ficción. Un exemplo é "As aventuras de Bulukiya", onde a busca do protagonista Bulukiya da herba da inmortalidade lévao a explorar os mares, viaxar ao Xardín do Edén e a Jahannam, e viaxar polo cosmos a diferentes mundos moito máis grandes que o seu. mundo, anticipando elementos da ciencia ficción galáctica; ao longo do camiño, atopa sociedades de xenios, sereas, serpes que falan, árbores que falan e outras formas de vida. "The City of Brass" presenta a un grupo de viaxeiros nunha expedición arqueolóxica polo Sáhara para atopar unha antiga cidade perdida e tentar recuperar unha embarcación de bronce que Salomón utilizou unha vez para atrapar un xenio e, ao longo do Atópase cunha raíña momificada, habitantes petrificados, robots humanoides e autómatas realistas, seductoras marionetas que bailan sen cordas e un robot xinete de bronce que dirixe a festa cara á cidade antiga. "The Ebony Horse" presenta un robot mentres que "Third Qalandar's Tale" tamén presenta un robot da forma dun estraño barqueiro. "The City of Brass" e "The Ebony Horse" pódense considerar os primeiros exemplos de proto-ciencia ficción.

Outros exemplos de proto-ciencia ficción árabe temperá inclúen as opinións de Al-Farabí dos residentes dunha cidade espléndida sobre unha sociedade utópica, e elementos como a alfombra voadora.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Artigo de Al Jazeera: Contos épicos de valentía árabe