Mercè Rodoreda

**Mercè Rodoreda i Gurguí**, nada no barrio de Sant Gervasi de Barcelona o 10 de outubro de 1908 e finada en Xirona o 13 de abril de 1983, foi unha escritora catalá, máis coñecida como novelista e contista, pero tamén escribiu algunhas obras de teatro e poesía lírica.

Foi a novelista catalá máis importante da posguerra pola densidade e o lirismo da súa obra.  Foi a autora da novela en catalán máis aclamada de todos os tempos, *La plaça del Diamant* (1962), que pode lerse en máis de corenta idiomas. Empezou escribindo contos para revistas, como escape a un decepcionante matrimonio, e unha serie de novelas que ela mesma rexeita posteriormente, a excepción de *Aloma* (1938), gañadora do Premio Crexells. A principios da guerra civil española traballa no *Comisariado de Propaganda da Generalitat de Cataluña* e na *Institució de les Lletres Catalanes*. Exiliada primeiro en varias localidades francesas e despois en Xenebra, rompe o seu silencio de vinte anos con *Vint-i-dos contes* (Vinte e dous contos, 1958), que obterá o Premio Víctor Català. Con *El carrer de les Camèlies* (A rúa da camelias, 1966) gaña o *Premi Sant Jordi*, o da Crítica e o Ramon Llull. A mediados dos anos setenta volve a Cataluña, á poboación de Romanyà de la Selva, onde conclúe a novela *Mirall trencat* (Espello roto, 1974) e, entre outras narracións, aínda publica *Viatges i flors* e *Quanta, quanta guerra* en 1980, ano no que lle é outorgado o Premi d'Honor de les Lletres Catalanes. Foi membro e Socia de Honra da ''Associació d'Escriptors en Llengua Catalana*.

## Traxectoria 
### Infancia (1908-1921) 
Mercè Rodoreda naceu o 10 de outubro de 1908 nunha pequena casa con xardín da rúa de Sant Antoni, (rúa de Manuel Angelon en 2016), no barrio de Sant Gervasi de Cassoles de Barcelona. Foi filla única do matrimonio formado por Andreu Rodoreda Sallent e Montserrat Gurguí Guàrdia, ambos eran grandes amantes da literatura e o teatro e, de feito, asistiran a clases de declamación na Escola de Arte Dramática, que posteriormente sería o Instituto do Teatro, impartidas por Adrià Gual. A súa nai tamén tiña un grande interese pola música.

O 30 de maio de 1920 participou no drama *Quince días de reinado* no Colexio A nosa Señora de Lourdes. No mesmo acto tamén recitou o poema en catalán *La negra*.

En 1921, por mor da morte do avó materno, Pere Gurguí, o seu tío Juan instalouse na casa da familia e cambiou o estilo vida impondo austeridade e orde convencional. Mercè Rodoreda tíñao idealizado xa desde as cartas que recibira anteriormente e acabou casando aos vinte anos

### Mocidade (1921-1939)
Despois da voda, o matrimonio viaxou a París en viaxe de voda, e logo instalouse nunha casa da rúa Zaragoza en Barcelona. O seu marido fora a Arxentina de moi novo e volvera cunha pequena fortuna.

O 23 de xullo de 1929 naceu o seu único fillo, Jordi Gurguí i Rodoreda. A partir deste momento, Mercè Rodoreda empezou a facer probas literarias para lograr liberarse da dependencia económica e social que lle supuña a monótona vida de casada. Foi así como empezou a concibir a escritura como un oficio. Durante ese tempo, escribiu versos, unha comedia teatral (que permanece desaparecida) e unha novela. Mercè Rodoreda ensinaba o que escribía a Dalmau, e el animouna a facer públicos estes primeiros textos. Segundo Dalmau, Mercè Rodoreda era unha alumna excepcional que posuía unha plenitude espiritual e unha prometedora alma de literata.

No ano 1932, publicouse a primeira novela de Mercè Rodoreda, na editorial Catalonia, titulada *Sóc una dona honrada?* -Son unha muller honrada?- e tamén algúns contos para varios diarios. A obra pasou case desapercibida ata que optou ao Premio Joan Crexells do ano 1933, aínda que o gañador daquel ano foi Carles Soldevila.

O 1 de outubro de 1933 iniciou a súa carreira xornalística na revista semanal de *Clarisme* onde publicou vinte e catro contribucións: cinco obras en prosa sobre cultura tradicional, trece entrevistas, dúas recensións, un conto e tres comentarios de temática político-cultural, musical e cinematográfico. Aquel mesmo ano entrou a formar parte da Asociación da Prensa de Barcelona, feito que puña en evidencia a intención de formalizar a súa colaboración co traballo xornalístico.

Despois de escribir esta segunda obra, Joan Puig i Ferreter, director de Edicións Proa, visitouna e interesouse por publicarlle a súa próxima obra: *Un día en la vida d'un home*, que saíu ao mercado no outono dese mesmo ano. Naquel tempo, internouse na lectura das novelas de Fiódor Dostoievski.

### Guerra civil 
Ao iniciarse a guerra civil española, Rodoreda colaborou co cargo de corrector de catalán no Comisariado de propaganda da Generalitat. Neste ambiente coñeceu escritores da época como Aurora Bertrana e Maria Teresa Vernet, e estableceu lazos de amizade con Susina Amat, Julieta Franquesa, Anna Murià e Carme Manrubia.  Neste mesmo ano de 1937, Rodoreda puxo fin ao seu matrimonio ao separarse do seu marido. O seu suposto amante, Andreu Nin,

No ano 1938, foi publicada pola Institución das Letras Catalás a quinta novela de Mercè Rodoreda titulada *Aloma*. Esta foi a primeira obra que Rodoreda aceptou como obra súa, aínda que posteriormente reformouna e publicouna de novo. O mesmo ano, en representación do PEN Club de Cataluña, viaxou xunto co escritor catalán Francesc Trabal, e leu unha benvida escrita por Carles Riba no congreso internacional do PEN club en Praga. Aínda que Mercè Rodoreda non participara nunca en política, exiliouse por consello da súa nai, que temía problemas por mor das actividades de colaboración con publicacións en catalán e algunhas revistas de esquerda de anos anteriores. Xunto con outros intelectuais da época, foi de Barcelona a Xirona cun bibliobús propiedade da Consellería de Cultura da Generalitat de Cataluña, para despois seguir o camiño cara á fronteira francesa e Perpiñán.

### Roissy-en-Brie 
Instalouse nos arrabaldes de París a finais de febreiro e a principios de abril trasladouse a Roissy-en-Brie, unha localidade próxima ao leste da capital onde se instalou no castelo de Roissy-en-Brie, unha construción do século XVIII, que se ofrecía para refuxiar escritores. Ademais, a sogra de Armand Obiols viaxara con Trabal até Roissy-en-Brie xunto con outros membros da familia Trabal. Rodoreda de toda esta historia quixo escribir un libro titulado *La novel·la de Roissy*, con todo, non o terminou nunca. Tras un intento fracasado de coller o tren, tiveron que fuxir a pé cara ao sur. O obxectivo era atravesar o río Loira para poder entrar na zona non ocupada, pero pouco antes de chegar a Orleáns vírona en chamas e non quedaba ningunha ponte en pé nese tramo do río Loira, en consecuencia, desviáronse da ruta fixada.

Durante os meses posteriores, a relación entre Mercè Rodoreda e Armand Oriols foi sobre todo a distancia, e só esporadicamente se puideron ver en persoa. Non foi até finais de agosto de 1943, que Rodoreda se trasladou ao número 43 da rúa Chauffor de Bordeos onde se reencontrou co seu amante. En Bordeos viviu momentos moi duros e dedicouse á costura, segundo palabras súas, «até o embrutecemento» nun almacén durante gran parte do día, un traballo que non lle deixaba tempo para escribir. Desde este ano 1947 até 1953, Mercè Rodoreda non puido cultivar unha literatura de grande extensión porque desde o ano 1945 empezara a ter problemas de saúde xunto coa reaparición dunha parálise somática no brazo dereito. Por esta razón, intensificou a creación poética e atopou en Josep Carner o seu mestre, con quen mantivo unha estreita relación por correspondencia. En 1952, comezou unha terapia de recuperación no balneario de Chátel-Guyon. Co poema *Món d'Ulises*, Rodoreda conseguiu por segunda vez a Flor Natural dos Xogos Florais de 1948 en París, o poema foi publicado na revista *La nostra Revista* ese mesmo ano.  *Albes i nits* deulle a terceira vitoria no certame dos Xogos Florais e, en consecuencia, foi nomeada "Mestre en Gai Saber" en Montevideo o ano 1949. Ese mesmo ano visitou Barcelona por primeira vez despois do seu exilio.

No ano 1951, interesada polas obras de pintores como Pablo Picasso, Paul Klee e Joan Miró , fixo algunhas creacións propias, nunha carta a Armand Obiols do ano 1954, explica que xa ten un «estilo e un mundo» na pintura, con todo recoñece que o seu lugar se atopa na escritura.

### Xenebra 
No ano 1954, Mercè Rodoreda e Armand Obiols trasladáronse a un apartamento da rúa Violet, nun barrio burgués da cidade de Xenebra. Nesta cidade, sempre se sentiu exiliada, mesmo, recoñeceu que Xenebra «é unha cidade moi aburrida, apta para escribir». Pouco despois, Obiols tivo que trasladarse a Viena por cuestións de traballo. Ese mesmo ano, Rodoreda fixo unha viaxe a Barcelona para asistir á voda do seu único fillo, Jordi Gurguí i Rodoreda. Tamén foi premiada co Premio Joan Santamaria polo seu conto *Carnaval*, que lle foi entregado en Barcelona o mesmo ano. Algúns destes contos foran xa publicados en México durante o exilio en Francia, mentres que outros eran inéditos. Segundo confesou a autora, este libro proviña dunha crise de técnicas que comportou un desigual nivel literario entre os diversos contos, aínda que os relacionaba unha unidade temática. Segundo unhas anotacións inéditas que falan de Xenebra, Rodoreda revélanos que durante aqueles anos viuse con escritores como Eugeni Xammar, Julio Cortázar e a súa muller, e Jorge Semprún.

Durante a longa estancia en Xenebra e pola súa afección ás plantas, creou un primeiro xardín que máis adiante repetiría en Romanyà de la Selva. O gran volume de flores que a rodeaban serviulle de inspiración para empezar a retratar as flores que acabarían conformando *Flors de debò* dentro de *Viatges i Flors*, xunto coas viaxes que redactaría en Romanyá; este libro non foi publicado até o ano 1980. (*La plaça del Diamant*), considerada como a novela máis importante da narrativa catalá da posguerra. Ambientada no barrio barcelonés de Gràcia, a novela narra a historia de Colometa, unha muller como tantas outras á que a guerra civil lle esnaquiza a vida e as esperanzas. *A plaza do Diamante* é á vez unha novela histórica, psicolóxica e costumista. Empezouna a escribir en 1959 co nome de Colometa, aínda que en 1962 sería publicada xa co seu nome coñecido *La Praça del Diamant* polo Club dels Novel·listes. Da súa época en Suíza son tamén a novela *El carrer de les Camèlies* (A rúa das Camelias 1966) así como o recompilatorio de contos *La meva Cristina i altres contes* (A miña Cristina e outros contos 1967). O director, naquel momento do club, Joan Salgues quedou admirado pola novela da Praza do Diamante e empezou a manter contacto por correspondencia con Mercè Rodoreda, Cando a novela foi publicada no ano 1962, xa estaba reformada cunha ampliación de capítulos e correccións por indicación de Sales e Obiols.

No ano 1965, Rodoreda fixo os primeiros pasos na publicación das súas *Obras Completas* tras unha petición de Joaquim Molas para levalo a cabo, con todo, non serían publicadas en Edicións 62 até o ano 1977. A obra non incluíu ningunha do seu primeiras catro obras *Soy una mujer honrada?*, *De lo que no se puede huir*, *Un día en la vida de un hombre* e *Crimen* -*Son unha muller honrada?*, *Do que non se pode fuxir*, *Un día na vida dun home* e *Crime*- porque consideraba que eran froito da súa inexperiencia e aceptou reescribir *Aloma* para adecuala ao nivel da súa obra actual, e que sería reeditada no ano 1969.

Desde 1970 a súa obra empezou a ser traducida a outros idiomas, aínda que a súa primeira obra traducida foi *La plaça del Diamant* en español o ano 1965.

## Romanyà de la Selva (1972-1983) 
[miniatura|250px|"El senyal" (referencia a Demian de [Hermann Hesse), chalé de Romanyà de la Selva onde Rodoreda viviu de 1972 a 1980 e escribiu as súas últimas obras.(mapa).]]

O ano 1972 volveu a Cataluña, despois da morte do seu amante en Viena. Con Carme Manrubia e Susina Amat dúas amigas da época da guerra civil española, na cal traballou no Comisariado de Propaganda, instalouse no chalé *El senyal* de Manrubia de Romanyà de la Selva (provincia de Xirona). Nesta casa viviu durante seis anos, ata que en 1979 construíu a súa propia casa en Romanyà. O nome escollido polas dúas amigas para a casa, "El senyal", fai referencia ao estigma de Caín na obra Demian de Hermann Hesse. Recibiu o Premio de Honra das Letras Catalás, chegando con isto á súa consagración definitiva como escritora. Segundo Anna Maria Saúdes i Amat, este abandono da casa de Manrubia produciuse pola necesidade de Rodoreda de seguir unha vida en soidade propia do seu carácter e pola difícil convivencia entre ambas as amigas.

En 1979, escribiu a comedia teatral *El Maniquí'' que foi estreada o mesmo ano pola compañía "Bruixes de Dol" no Festival Internacional de Teatro de Sitges dirixida por Aracel·lle Bruch. pero a novela quedou inacabada. A escritora pertenceu á Asociación de Escritores en Lingua Catalá e foi membro e socio de honra, despois do seu retorno a Cataluña.

A capela ardente foi instalada no Palau Solterra do departamento de Cultura da Generalitat de Cataluña e por vontade propia, foi enterrada no cemiterio de Romanyá da Selva, nun enterro multitudinario, ao cal asistiron moitos compañeiros de profesión e outras personalidades do momento. O seu legado intelectual foi doado en herdanza ao Institut d'Estudis Cataláns que anos despois creou a Fundaciò Mercè Rodoreda.

A influencia que exerceron tanto Armand Obiols como Joan Sales, está presente tanto nas obras como na «correspondencia de mestría» que mantiñan entre eles. Armand Obiols, parella sentimental durante moitos anos, tomou o papel de conselleiro e lector crítico no repaso das súas novelas entre 1939 e 1971, e influíuna na organización e na estructuración dalgunha das pezas máis coñecidas da autora. Obiols tamén lle mostraba as novidades bibliográficas do momento e as súas propias referencias, que tamén a acabaron influindo, como André Gide e Jean-Paul Sartre. Nas primeiras obras, a influencia do «Grupo de Sabadell», do que Obiols formaba parte, provocou un achegamento ao espazo urbano e á crítica social; ''Un dia en la vida d'un home* é un bo expoñente desta nova maneira de facer literatura. O valor de universalidade *La plaça del Diamant*, como da estructuración e coherencia, na hora de crear as complexas relacións entre os personaxes de *Mirall trencat*, estiveron reforzadas polos consellos de Armand Obiols.

Aínda que que en menor contía, a pegada de Joan Sales tamén é destacable, pois foi o editor principal dos seus traballos desde *A praza do Diamante* e desde entón tomou o papel de asesor literario. Joan Sales, a través deste asesoramento sobre aspectos lingüísticos e estilísticos, influíu e axudou na evolución e mellora de estilo de Rodoreda. Con todo, a evolución final das súas obras viñan marcadas pola decisión tomada pola autora, tal como apunta Anna Maria Saludes, de non aceptar todos os consellos e recomendacións destes dous escritores. A obra de Mercè Rodoreda comparouse ás veces, polo seu estilo e a súa capacidade descritiva, coa de Virginia Woolf, escritora á que a catalá admiraba. Algunhas das características que se repiten na obra de Rodoreda son unha temática basicamente feminina e protagonizada por unha muller, así como un estilo narrativo poético e cargado de simbolismo. As protagonistas das súas obras son mulleres fráxiles pero que ao mesmo tempo demostran unha gran forza interior. Dúas mostras claras son a «Colometa» da La *Plaça del Diamant* ou «Cecilia», protagonista do *Carrer de les Camèlies*. Rodoreda tentará fuxir da evolución natural das cousas a través da creación de universos ficticios cun tempo e un espazo diferente onde é posible controlar o paso do tempo.

Caterina Albert máis coñecida baixo o nome de Víctor Català, está moi presente, sobre todo nas primeiras obras creativas de Mercè Rodoreda -publicacións entre 1932 e 1938-, especialmente influenciadas pola novela *Solitud*. Non obstante, pódense atopar algúns paralelismos nas obras posteriores dos anos trinta, por exemplo, o conto *Carnaval* de Rodoreda lembra a obra *Carnaval* de Víctor Catalá ou algúns elementos da *La Mort i la primavera*, lembran a obra *Solitud*. Rodoreda lera algunha das obras de Caterina Albert das que extraeu diversos recursos expresivos como a falacia patética e diversas imaxes simbólicas como algúns elementos da natureza. Nunha comparativa dalgunhas obras de ambas as escritoras atópanse paralelismos na construción das tramas, na constitución dos personaxes e mesmo na temática. 

### Simbolismo 
O simbolismo é un recurso literario moi común nas obras de Mercè Rodoreda, especialmente na súa obra narrativa. Fará uso del para expresar os constantes pensamentos interiores dos seus personaxes; Rodoreda consegue transformar o lector nun confidente involuntario que vive a angustia e agonía dos personaxes con só a palabra, os símbolos e as imaxes. Os referentes da realidade que utilizou nos seus símbolos proveñen da súa imaxinación, a partir dos seus coñecementos culturais, adquiridos ao longo da súa vida, nalgúns casos, do imaxinario catalán como é o caso das mulleres da auga. Sen abandonar estes referentes, crea unha linguaxe simbólica, que poida ser interpretada polo lector, sen demasiadas dificultades e presenta un alto grao de fabulación en moitas das súas obras, especialmente nas súas últimas obras como *Viatges i flors*.

Os personaxes protagonistas femininos, á parte de estar condicionados pola problemática da maternidade, tamén se atopan sometidos á problemática do home que, en moitos casos, provoca un desexo de atopar un espazo propio. Por exemplo, o personaxe masculino do «Quimet» en *La plaça del Diamant* impide a realización persoal de «Natalia», que se atopa sometida á dominación masculina do seu marido e que mesmo lle chega a anular a súa propia identidade impóndolle outra («La Colometa»).

### Os anxos 
Segundo explicou Mercè Rodoreda no prólogo de *Mirall trencat*, os anxos aparecen curiosamente en boa parte das súas obras de forma involuntaria. Lémbranos que o seu avó lle explicou que ela tiña un anxo da garda do que se acabou namorando. Segundo nos conta, podería ser que fose produto deste recordo o que a inducise a facer aparecer anxos nas súas obras. Ata que escribiu *El carrer de les Camèlies* con «Cecilia C» non se dá conta. Con todo, a partir dese momento, toda presenza de anxos nas súas obras posteriores aparece por vontade da autora. *La plaça del Diamant*, *Mirall trencat* ou *Semblava de Seda* son exemplos de obras nas que podemos atopar a presenza destes entes divinos. 

## Poesía 
A obra poética de Mercè Rodoreda concentrouse principalmente entre os anos 1950 e 1960, ata que a abandonou para dedicarse plenamente á creación novelística. Esta creación poética pasara case desapercibida, a pesar de recibir varios premios, e foi postumamente cando se descubriu este importante legado de poemas que, segundo os expertos, son equiparables cualitativamente con outros poetas da época. Josep Carner foi como un mestre para Rodoreda e converteuse nunha figura clave na creación poética rodorediana, xa que se encargou ocasionalmente de guiar, revisar e mesmo, adoutrinar as creacións métricas do poeta. ou neosimbolista moi marcada que se fai patente no tratamento dalgunhas temáticas e na elección da iconografía occidental clásica por exemplo Ofelia, Judit, Nausica, entre outras. Non foi até o ano 2002, case vinte anos despois da súa morte, que aqueles poemas foron rescatados e publicados nun compendio titulado *Agonía de Llum*. A publicación ofrece cento cinco poemas - 101 sonetos e catro cancións -, dos cales a maioría inéditos.

A temática das súas composicións teatrais é un calco da súa obra narrativa, está baseada nas historias de amores imposibles, maioritariamente condenadas ao fracaso, que viran ao redor do desencanto existencial, a tristeza, a dor e a falsidade. Segundo Francesc Massip, unha das poucas críticas que se lle poden facer a Mercè Rodoreda nas súas creacións teatrais é a «falta de contacto coa práctica teatral» nos seus propios textos, que lle permitiron revisar «os seus textos dramáticos nun camiño de aprendizaxe das regras de escena».

En 1973, escribiu *La senyora Florentina i el seu amor Homer*, que consistía nunha historia de corte clásico onde sobresaen as voces femininas características da autora. Con todo, xa no ano 1967 Rodoreda tiña escrito o monólogo da serventa Zerafina, posto que se publicou dentro dos contos *La meva Cristina*. Mario Gas foi o encargado de levar a peza teatral en 1993 ao Teatro Romea que contou coa actriz Rosa Novell no papel de protagonista.

Calcúlase que Rodoreda chegou a pintar 150 cadros dos cales só unha vintena están en posesión da Fundación Mercè Rodoreda, e os outros quedan repartidos entre coleccionistas que se venderon nunha exposición que se fixo en 1991 en Calldetenes onde se presentaron 122 obras, adquiridas maioritariamente por particulares. Unhas sesenta destas cento cincuenta obras posúeas no ano 2016 a familia Borràs-Gras.

Tamén con posterioridade á súa morte, en 2002, publicouse unha recompilación de toda a produción poética rodorediana baixo o título *Agonia de Llum* extraído do título do poema XXXVIII do libro de poesía doado por Abraham Mohino e publicado por Angle Editorial. Consta dun total de cento cinco poemas divididos en cinco partes por poemas inéditos, editados xa en revistas con anterioridade.

Todo o corpus teatral de Rodoreda, exceptuando *El parc de les magnòlies*, foi publicado postumamente; un exemplo deste feito, foi a publicación en 1993 da súa peza teatral *El torrent de les flors*, que ao mesmo tempo era o nome da rúa do teatro no que Rodoreda se estreou como actriz con só cinco anos. Posteriormente fíxose unha adaptación para televisión.

O 10 de outubro de 1977 emitiuse por primeira vez a adaptación para a televisión de *Aloma* baixo a dirección de Lluís Pascual e xa postumamente, o ano 2002, produciuse a segunda e última adaptación televisiva, até o momento, dunha obra de Mercè Rodoreda que foi a serie *Mirall trencat*. *Mirall trencat* foi unha serie en catalán de trece capítulos adaptados por Josep Maria Benet i Jornet e dirixidos por Orestes Lara, que foron producidos e emitidos pola cadea pública TV3.

### Teatrais 
Dentro dos actos do ano Rodoreda (2008) adaptáronse tres novelas de Mercè Rodoreda ao teatro. Baixo o mesmo título que a novela de Rodoreda, a obra *La plaça del Diamant* foi a primeira novela adaptada ao teatro durante o ano Rodoreda. Esta representouse no Teatre Nacional de Catalunya baixo a dirección de Josep Maria Benet i Jornet que se presentou con grandes doses de intensidade poética e realismo.

A segunda adaptación teatral do ano foi *Un dia. Mirall trencat*, que era a fusión dunha das súas obras máis exitosas, *Mirall trencat*, coa obra teatral da mesma autora *Un dia*. Neste caso, representouse no Teatro Borrás a cargo de Ricard Salvat e contou con actores do talle de Rosa Novell ou Enric Majó.

A novela *Aloma'', publicada por primeira vez en 1938 e reformada no ano 1969, foi a terceira obra de Mercè Rodoreda adaptada ao teatro, neste caso, en forma de musical. Lluís Alcarazo foi o encargado de converter a novela nun texto musical para que despois os actores da compañía Dagoll Dagom a escenificasen na Sala Gran do Teatre Nacional de Catalunya. A obra recibiu a colaboración do músico Alfonso de Vilallonga, que tal como dixo o director da compañía teatral, Joan Lluís Bozzo, Vilallonga «tomou as primeiras notas para levar a escena a novela en forma de musical».

### Memoriais 
miniatura|250px|Estatua «A Colometa» de Xavier Medina-Campeny, en Barcelona.
Postumamente, nomeáronse, no seu recordo, varios espazos co nome da escritora. Os Xardíns Mercè Rodoreda, foi o nome escollido polo Concello de Barcelona para designar un recinto axardinado do distrito Sarrià-Sant Gervasi entre a avenida República Argentina e a rúa La Costa, dentro dos actos do ano Rodoreda.

O 30 de abril de 2001, inaugurouse a Biblioteca Pública Mercè Rodoreda na vila de Platja d'Aro en fronte da histórica Masía Bas do século XV- XVI. A cidade de Barcelona, co nome de Biblioteca Guinardó Mercè Rodoreda, nomeou a súa biblioteca do distrito de Horta-Guinardó froito dunha iniciativa a nivel de distrito de adoptar nomes de mulleres significativas a nivel cultural, social ou político, os novos equipamentos públicos do distrito.

Na Plaça del Diamant no barrio da Vila de Gràcia, que deu nome a unha das obras máis coñecidas de Mercè Rodoreda, atópase a estatua «La Colometa», obra de Xavier Medina-Campeny, en homenaxe a esta novela e en consecuencia, á súa autora. Ademais, no ano 2008 colocouse unha placa na mesma praza, en memoria da escritora, Mercè Rodoreda. Dentro dos actos do ano Rodoreda destacou o Congreso Internacional Mercè Rodoreda que se celebrou do 1 ao 4 de outubro na cidade de Barcelona, onde se reuniron un total de 150 especialistas da obra da autora de todo o mundo.

## Obra literaria 
### Narrativa 
## Premios 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
;Libros
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
;Artigos
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Fundació Mercè Rodoreda 
* Exposición interactiva multilingüe dedicada a Mercè Rodoreda 
* Mercè Rodoreda en Lletra, literatura catalá en liña 
* Mercè Rodoreda