Georges Bizet

**Alexandre César Léopold Bizet**, coñecido como **Georges Bizet** (pronunciado ), nado en París o 25 de outubro de 1838 e finado en Bougival o 3 de xuño de 1875, foi un compositor francés pertencente ao período romántico, coñecido especialmente polas súas óperas. Trátase do compositor dunha das óperas francesas máis populares de todos os tempos e que se converteu nunha das máis populares e interpretadas de todo o repertorio operístico: *Carmen*, composta en 1875 e que foi a última obra da súa carreira curtada pola súa morte prematura e na que alcanzou escasos éxitos ata a propia *Carmen*.

Bizet gañou varios premios ao longo da súa brillante carreira como estudante no Conservatorio de París, incluíndo o prestixioso Prix de Rome en 1857. Foi recoñecido como un pianista excepcional, aínda que preferiu non aproveitar a súa habilidade e en raras ocasións tocou en público. Logo de regresar a París tras pasar case tres anos en Italia, deuse conta de que nos principais teatros de ópera parisienses preferíase interpretar o repertorio clásico máis arraigado antes que as obras de novos compositores. As súas composicións orquestrais e para teclado foron do mesmo xeito ignoradas na súa gran maioría, o que estancou a súa carreira, polo que tivo que gañarse a vida principalmente mediante arranxos e transcricións da música doutros. Na súa procura do ansiado éxito, comezou varios proxectos teatrais durante a década de 1860, moitos dos cales abandonou. Ningunha das dúas óperas que se chegaron a poñer en escena —*Les Pêcheurs de Perles* e *La jolie fille de Perth*— tiveron éxito de inmediato.

Logo da guerra franco-prusiana de 1870–71, na que Bizet serviu na Garda Nacional, tivo algo de éxito coa súa ópera nun acto *Djamileh*, aínda que a suite orquestral derivada da súa música incidental da peza teatral ''L'Arlésienne* de Alphonse Daudet tivo un éxito instantáneo. A produción da última ópera de Bizet, *Carmen*, foi atrasada debido ao medo de que os seus temas de traizón e asasinato puideran ofender a audiencia. Despois da súa estrea o 3 de marzo de 1875, Bizet estaba convencido de que a obra ía ser un fracaso; morreu dun ataque ao corazón tres meses máis tarde, sen saber que resultaría un éxito espectacular e duradeiro.

O matrimonio de Bizet con Geneviève Halévy foi feliz de xeito intermitente e froito do cal tiveron un fillo. Logo da súa morte, as súas composicións, agás *Carmen'', estiveron en xeral desatendidas. Regaláronse ou perdéronse os manuscritos e as versións publicadas das súas obras frecuentemente eran revisadas e adaptadas por terceiros. Non creou escola nin tivo discípulos nin sucesores evidentes. Tras anos de abandono, as súas obras comezáronse a interpretar de novo con máis frecuencia no século XX. Críticos posteriores proclamárono como un compositor de gran brillantez e orixinalidade cuxa morte prematura significou unha gran perda para a música teatral francesa.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Georges Bizet naceu en París o 25 de outubro de 1838. No seu certificado de nacemento consta como Alexandre César Léopold, mais foi bautizado como «Georges» o 16 de marzo de 1840, nome polo cal sería coñecido durante o resto da súa vida. O seu pai, Adolphe Amand Bizet, fora peiteador e fabricante de perrucas antes de ser profesor de canto a pesar da súa falla de estudos formais; a súa nai, Aimée Léopoldine Joséphine Delsarte, era unha célebre cantante da época que tamén chegou a compoñer algunhas obras, incluíndo canto menos unha canción que foi publicada. En 1837, ambos contraeron matrimonio en contra dos desexos da familia da noiva, que consideraba o noivo como un mal partido; os Delsartes, aínda que pobres economicamente, eran unha familia dun alto nivel cultural e musical. Aimée era unha consumada pianista, mentres que o seu irmán François foi un distinguido cantante e profesor que actuou nas cortes de Lois Filipe I e Napoleón III. Rosine, dona de Delsarte e un prodixio musical, fora asistente do profesor de solfexo no Conservatorio de París aos trece anos.
miniatura|Acta de bautismo de Bizet (igrexa de Notre-Dame-de-Lorette (París).
Georges, xa dende neno, mostrou signos de ter grandes aptitudes para a música e rapidamente aprendeu as nocións básicas sobre notación musical da man da súa nai, quen probablemente lle daría as súas primeiras clases de piano. Escoitando a través da porta da sala onde Adolphe daba as súas leccións, Georges aprendeu a cantar de memoria con precisión pezas difíciles e desenvolveu unha habilidade para identificar e analizar complexas estruturas de acordes. Esta precocidade convenceu os seus ambiciosos pais de que estaba preparado para comezar a estudar no Conservatorio de París un ano antes de cumprir a idade mínima de entrada de dez anos. Georges foi entrevistado por Joseph Meifred, un virtuoso da trompa, membro do comité de estudos do conservatorio. Meifred levouse tal impresión da demostración das habilidades do rapaz que pasou por alto a regra da idade e ofreceuse a tomalo como alumno tan pronto como houbese unha praza dispoñible.

#### Conservatorio 
[miniatura|esquerda|Parte do [Conservatorio de París, onde Bizet estudou dende 1848 ata 1857 (fotografía de 2009).]]
Bizet foi admitido no conservatorio o 9 de outubro de 1848, dúas semanas antes do seu décimo aniversario. Causou unha boa primeira impresión; en menos de seis meses gañou o primeiro premio de solfexo, unha proeza que impresionou a Pierre Joseph Guillaume Zimmermann, o anterior profesor de piano do conservatorio. Zimmermann deulle a Bizet leccións privadas de contrapunto e fuga, que continuaron ata a morte do ancián profesor en 1853. A través destas clases Bizet coñeceu o xenro de Zimmermann, o compositor Charles Gounod, que se converteu nunha influencia duradeira no estilo musical do novo pupilo —aínda que a súa relación frecuentemente se tornou tensa nos últimos anos. Baixo a instrución de Antoine François Marmontel, profesor de piano do conservatorio, as destrezas pianísticas de Bizet desenvolvéronse con rapidez: gañou o segundo premio de piano do conservatorio en 1851 e o primeiro premio ao ano seguinte. Bizet escribiría posteriormente a Marmontel: «Nas túas clases un aprende algo máis á parte de piano; un convértese en músico».
[miniatura|[Charles Gounod, representado aquí nos seus últimos anos de vida, foi mentor e unha inspiración para Bizet nos seus últimos anos no conservatorio.]]
As primeiras composicións de Bizet que se conservan son dúas cancións sen palabras para soprano, datadas arredor de 1850. En 1853 uniuse ás clases de composición de Fromental Halévy e comezou a crear obras de crecente sofisticación e calidade. Dúas das súas cancións, «Petite Marguerite» ('Pequena margarida') e «La Rose et l'abeille» ('A rosa e a abella'), foron publicadas en 1854. En 1855 compuxo unha ambiciosa abertura para grande orquestra e preparou versións para piano a catro mans de dúas obras de Gounod: a ópera *La nonne sanglante* (*A monxa sangrante*) e a *Sinfonía en re*. O traballo feito sobre a sinfonía de Gounod inspirouno, logo do seu décimo sétimo aniversario, a compoñer a súa propia sinfonía, moi similar á de Gounod (nalgunhas pasaxes mesmo nota a nota). Esta obra perdeuse posteriormente, foi redescuberta en 1933 e finalmente interpretada en 1935.

En 1856, Bizet competiu polo Prix de Rome de composición musical. A súa participación en 1856 non tivo éxito, mais tampouco o tivo ningún outro, xa que nesa edición non se outorgou o premio aos músicos. Logo de non conseguir o éxito, Bizet presentouse a un concurso de ópera organizado por Jacques Offenbach para novos compositores, cun premio de 1200 francos. O reto consistía en poñer música ao libreto dun acto de *Le docteur Miracle* de Léon Battu e Ludovic Halévy. O premio recaeu *ex aequo* en Bizet e Charles Lecocq, un resultado criticado anos máis tarde por Lecoq sobre a base de que Fromental Halévy manipulara o xurado a favor de Bizet. Grazas ao éxito obtido, Bizet converteuse nun invitado habitual nas festas que cada venres tiñan lugar na casa de Offenbach, nas que, entre outros músicos, coñeceu un ancián Gioachino Rossini, quen se presentou ao mozo cunha fotografía firmada por el. Bizet era un grande admirador da música de Rossini e escribiu non moito máis tarde do seu primeiro encontro que «Rossini é o máis grande de todos, dado que, como Mozart, ten todas as virtudes».

Para a súa participación no Prix de Rome de 1857, Bizet, contando co entusiasta beneplácito de Gounod, decidiu poñerlle música á cantata *Clovis et Clotilde* de Amédée Burion. Bizet obtivo o premio logo de que unha votación dos membros da *Académie des Beaux-Arts* anulara a decisión inicial dos xuíces a favor do oboísta Charles Colin. Segundo as condicións do premio, Bizet recibiría unha bolsa de estudos durante cinco anos, debendo pasar os primeiros dous en Roma, o terceiro en Alemaña, e os dous restantes en París. O único requisito era presentar cada ano un «envoi», unha obra orixinal segundo as indicacións da *Académie*. Antes de marchar a Roma en decembro de 1857, tivo lugar a interpretación na *Académie* da cantata premiada de Bizet recibindo unha entusiasta acollida.

### Roma (1858-60) 
[miniatura|A [Vila Médici, sede oficial da Academia Francesa en Roma dende 1803.]]
O 27 de xaneiro de 1858, Bizet chegaba á Vila Médici, un palacete do século XVI que dende 1803 albergara a *Académie* francesa en Roma e descrita por el nunha carta que enviou a casa como o «paraíso». Baixo a dirección do pintor Jean-Victor Schnetz, a vila proporcionaba o ambiente perfecto para que Bizet e os seus compañeiros premiados puidesen esforzarse ao máximo artisticamente. A Bizet gustáballe a atmosfera de convivencia e pronto involucrouse nas distraccións da súa vida social; durante os primeiros seis meses en Roma só puido compoñer un *Te Deum*, para solistas, coro mixto e orquestra, escrito para o Premio Rodrigues, un concurso para compoñer unha nova obra relixiosa aberto á participación dos gañadores do Prix de Rome. Dita peza fracasou no seu intento de impresionar os xuíces, quen outorgaron o premio a Adrien Barthe, o outro único participante. Bizet desanimouse ata o punto de xurar que non escribiría máis música relixiosa. O seu *Te Deum* permaneceu no esquecemento e inédito ata 1971.

Ao longo do inverno de 1858–59 Bizet traballou no seu primeiro envío, unha versión en *opera buffa* do libreto *Don Procopio* de Carlo Cambiaggio. Segundo as condicións do premio, o primeiro envío de Bizet debía ser unha misa, mais logo da experiencia co seu *Te Deum* sentía aversión a escribir música relixiosa. Estaba preocupado por como ía ser recibido na *Académie* este incumprimento das normas, mais a súa resposta a *Don Procopio* foi inicialmente positiva, loando «o toque sinxelo e brillante» e «o estilo xuvenil e atrevido» do compositor. O ánimo da nación axiña decaeu logo das novas de sucesivos reveses: o 2 de setembro en Sedan os exércitos franceses sufriron unha contundente derrota, Napoleón foi capturado e deposto, finalizando así o Segundo Imperio Francés.

Bizet recibiu con entusiasmo a proclamación en París da Terceira República Francesa. O novo goberno non solicitou a paz, e o 17 de setembro os exércitos prusianos rodearan París. A diferenza de Gounod, que fuxiu a Inglaterra, Bizet rexeitou varias oportunidades para deixar a cidade baixo asedio: «Non podo abandonar París! É imposible! Sería simplemente un acto de covardía pola miña parte», escribiu á señora Halévy. A maioría das cancións de Bizet foron escritas no período de 1866 a 1868. Dean define as principais debilidades destes temas como unha repetición carente de imaxinación da mesma música para cada verso e unha tendencia a escribir para a orquestra máis que para a voz. Boa parte da música vocal de maior escala de Bizet perdeuse; un temperán *Te Deum*, que sobrevive na súa totalidade, é rexeitado por Dean como «un traballo miserable [que] só mostra a incapacidade de Bizet para compoñer música relixiosa».

### Obras dramáticas 
[miniatura|Fotos publicitarias para a reestrea de *Carmen* na [Metropolitan Opera House de Nova York, en xaneiro de 1915, con Enrico Caruso e Geraldine Farrar. Caruso está no centro da fila superior, Farrar arriba á esquerda e abaixo á dereita.]]
A temperá ópera nun acto de Bizet *Le Docteur Miracle* ofrece os primeiros signos claros do seu compromiso con este xénero, música escintilante e, segundo Dean, «moitos toques felices de parodia, orquestración e caracterización cómica». Newman percibe evidencias dos logros posteriores de Bizet en moitas das súas primeiras obras: «Unha e outra vez toparémonos con algún toque ou outro dos que só un músico cunha raíz dramática de tal importancia como el podería chegar a acadar». Ata *Carmen*, con todo, Bizet non foi esencialmente un innovador no teatro musical. A maioría das súas óperas están escritas seguindo a tradición operística italiana e francesa establecida por compositores como Gaetano Donizetti, Rossini, Berlioz, Gounod e Thomas. Macdonald suxire que, tecnicamente, superou a todos eles, cunha sensibilidade para a voz humana unicamente comparable á de Mozart. converténdose nunha obra fundamental da maioría de teatros de ópera. Logo da súa primeira interpretación en Suíza en 1935, a *Sinfonía en dó maior* entrou no repertorio de concertos e foi gravada por, entre outros moitos, *sir* Thomas Beecham. Extractos de *La coupe du roi de Thulé*, editados por Winton Dean, foron transmitidos pola BBC o 12 de xullo de 1955, e *Le docteur Miracle* reestreouse en Londres o 8 de decembro de 1957 polo grupo Park Lane. Pezas soltas de *Vasco da Gama* e *Ivan IV* foron gravadas, así como numerosas cancións e a integral da música para piano. *Carmen*, que recibiu unha calorosa acollida en París logo de corenta e cinco representacións, converteuse nun éxito mundial logo das representacións en Viena (1875) e Londres (1878). Foi aclamada como a primeira ópera da escola do verismo, na que se pon énfase nos temas sórdidos e brutais, coa arte reflectindo «a vida non idealizada, senón a vida como realmente era vivida».

Harold Charles Schonberg especula que se Bizet vivise máis anos, chegaría a revolucionar a ópera francesa, dado que o verismo foi encabezado principalmente por italianos, destacando Giacomo Puccini quen, segundo Dean, estirou a idea «ata desgastala». Bizet non fundou ningunha escola en particular, aínda que Dean menciona a Emmanuel Chabrier e Maurice Ravel como compositores directamente influídos por el. Dean tamén suxire que a fascinación de Bizet polos heroes tráxicos —Frédéri en ''L'Arlésienne*, José en *Carmen*— se reflicte nas últimas sinfonías de Tchaikovski, en particular a súa *Sinfonía en si menor* «Patética». Macdonald escribe que o legado de Bizet está limitado polo curto da súa vida e por proxectos descartados e a falta de enfoque que persistiu ata os seus últimos cinco anos. «O espectáculo de grandes obras inconclusas, sexa porque Bizet tiña outras distraccións, ou porque ninguén lle pediu que as escribise, ou debido á súa morte prematura, é infinitamente desalentador, con todo, o brillo e a individualidade da súa mellor música é inconfundible. Enriqueceu aínda máis un período da música francesa chea de compositores de talento e distinción».

Con respecto ao círculo familiar de Bizet, o seu pai Adolphe morreu en 1886. O seu fillo Jacques suicidouse en 1922 despois dun desengano amoroso. Jean Reiter, o fillo máis vello de Bizet, tivo unha brillante carreira como director do xornal *Le Temps*, foi nomeado Oficial da Lexión de Honor e morreu en 1939 aos 77 anos de idade. En 1886, Geneviève casou con Émile Straus, un avogado rico; converteuse nunha famosa anfitrioa entre a sociedade parisiense e amiga próxima de, entre outros, Marcel Proust. Mostrou pouco interese no legado musical do seu primeiro marido, non fixo ningún esforzo por catalogar os manuscritos de Bizet e regalou moitos a terceiros como recordo. Faleceu en 1926, e no seu testamento estableceu un fondo para o premio Georges Bizet, outorgado anualmente a un compositor de menos de corenta anos que «producira un traballo notable nos últimos cinco anos». Entre os gañadores do premio cómpre citar a Tony Aubin, Jean-Michel Damase, Henri Dutilleux e Jean Martinon.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bastianelli,&nbsp;Jérôme (2015). *Georges Bizet*, Éditions Actes Sud. ISBN&nbsp;978-2-330-05306-2
* )
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Schmitt,&nbsp;Éric-Emmanuel (*2017). Le mystère Bizet.* París:&nbsp;Librairie générale française,&nbsp;coll.&nbsp;«Le Livre de poche».
* ISBN&nbsp;9782253073406
* 
* 

### Outros artigos 
* Carmen (Bizet)

### Ligazóns externas 
* *Association des Amis de Georges Bizet'' 
* 
* Obras de Bizet no Proxecto Gutenberg
* Obras de ou sobre Bizet en Internet Archive
* Georges Bizet&nbsp;no&nbsp;Proxecto Mutopía
* Música&nbsp;e&nbsp;partituras&nbsp;de dominio público en&nbsp;Musopen
* Acta de matrimonio de Bizet.