open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
CD30

O **CD30** (*cluster* de diferenciación 30), tamén coñecido como **TNFRSF8**, é unha proteína de membrana da superficie celular da familia do receptor do factor de necrose tumoral e un marcador de tumores, que se expresa en linfocitos T e B activados, pero non en ditas células en repouso, e está codificado nun xene do cromosoma 1 humano.

O TRAF2 e TRAF5 poden interaccionar con este receptor, e median a transdución de sinais que orixina a activación do NF-κB. É un regulador positivo da apoptose, e tamén limita o potencial proliferativo e do efector CD8 autorreactivo de células T e protexe ao corpo contra a autoinmunidade. Existen dúas variantes de transcrición de splicing alternativo deste xene que codifican distintas isoformas.

O CD30 está asociado co linfoma de células grandes anaplástico. Exprésase no carcinoma embrional pero non no seminoma e é así un marcador útil para distinguir entre estes tumores de células xerminais. O CD30 e o CD15 exprésanse tamén nas células de linfoma de Hodgkin clásico.

## Interaccións 
O CD30 interacciona con TRAF5, TRAF1, TRAF2 e TRAF3.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* MeshName - CD30+Antigens http://www.nlm.nih.gov/cgi/mesh/2011/MB_cgi?mode=&term=CD30+Antigens
CD31

O **CD31** (*cluster* de diferenciación 31) ou **molécula de adhesión de célula endotelial e plaqueta** (**PECAM-1**) é unha proteína codificada nos humanos no xene *PECAM1* do cromosoma 17, que se encontra na superficie de certas células da liña hematopoética. O PECAM-1 xoga un papel esencial na eliminación dos neutrófilos vellos do corpo.

## Función 
O PECAM-1 encóntrase na superficie de plaquetas, e leucocitos, e constitúen unha boa porción das unións intercelulares das células endoteliais. A proteína CD31 é membro da superfamilia das inmunoglobulinas e probablemente está implicada na migración transendotelial de leucocitos, anxioxénese, e activación de integrinas. Impide a adhesión dos fagocitos a células viables (por un sinal de repulsión) e facilita a fagocitose das células inviables durante a apoptose.

## Distribución nos tecidos 
O CD-31 encóntrase normalmente en células endoteliais, plaquetas (e megacariocitos), macrófagos e células de Kupffer, granulocitos (neutrófilos), linfocitos (células T), células NK, e osteoclastos.

O CD-31 tamén se expresa en cetos tumores, como o hemanxioendotelioma epitelioide, hemanxiotelioma de tipo sarcoma epitelioide, outros tumores vasculares, tumores malignos histiocíticos e plasmocitomas. Atópase raramente nalgúns sarcomas, como o de Kaposi e carcinomas.

### Inmunohistoquímica 
[miniatura|dereita|[Micrografía dun anxiosarcoma tinguido para o CD31.]]
En inmunohistoquímica, o CD31 utilízase principalmente para demostrar a presenza de células endoteliais en preparacións de tecidos histolóxicos. Isto pode ser de axuda para avaliar o grao de anxioxénese tumoral, que pode implicar un crecemento rápido do tumor. As células endoteliais malignas tamén poden xeralmente conservar este antíxeno, polo que a inmunohistoquímica do CD31 pode tamén utilizarse para demostrar a presenza de anxiomas e anxiosarcomas. Tamén se pode demostrar a súa presenza en linfomas linfocíticos pequenos e linfomas linfoblásticos, aínda que se dispón de marcadores máis específicos para esas doenzas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Mapa dos antíxenos CD de rato
* Mapa dos antíxenos Cd humanos
Wannanosaurus

O *** wannanosaurus *** é un xénero representado por unha única especie de dinosauro marxinocéfalo e paquicefalosauriano que viviu ao remate do período cretáceo, aproximadamente hai 80 millóns de anos, no campaniano no que hoxe é Asia. Os seus restos fósiles atopáronse en sedimentos de arenito vermello da Formación Xiaoyan, en Anhui, China, que constitúen a especie tipo, *W. yansiensis* descuberta por Lian-Hai Hou en 1977. Os restos consisten nun esqueleto parcial, que inclúe parte da cúpula cranial e parte da mandíbula,, un fémur e unha tibia, parte das costelas e outros fragmentos. Debido á súa cúpula plana con grandes aberturas considérase como un primitivo paquicefalosauriano.. O fémur só medía 8 cm, e pénsase que non chegaban ao metro de longo, estimando en arredor de 60 centímetros o exemplar coñecido Durante algún tempo clasificouse como homalocephalidae, familia que caeu en desuso, e que agrupaba os paquicefalosaurianos sen cúpulas en forma de domo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Wananosaurio dentro de Pachycephalosauria en The Thescelsosaurus (en inglés)
* Ficha e imaxe de wananosaurio en Dinosaurier-web (en alemán)
* Wananosaurio en duiops
*  
* Wananosaurio en Dinosaurs Research and resources(en inglés)
* Wananosaurio en dinodictionary(en inglés)
Ana Ivanović

**Ana Ivanović**, nada o 6 de novembro de 1987 en Belgrado, é unha ex tenista profesional serbia que conseguiu chegar ó número un da clasificación da WTA. En 2008, gañou a Dinara Safina para conseguir o Roland Garros. Chegou a dúas finais mais de Grand Slam no propio torneo francés en 2007 e do Open de Australia de 2008.  En toda a súa carreira gañou 15 títulos individuais da WTA. Representou a Serbia tanto na Fed Cup coma nos Xogos Olímpicos de Londres e Río e formou parte duns anos gloriosos do tenis do seu país o alternarse no número un coa súa compatriota Jelena Jankovic e compartindo éxitos con Novak Djokovic na categoría masculina.

Competiu como profesional dende o ano 2003 e anunciou a súa retirada en decembro de 2016 con só 29 anos e admitindo que as lesións tiñan lastrado o seu xogo nos últimos anos.

Está casada co futbolista alemán Bastian Schweinsteiger.

## Torneos de Grand Slam 
### Campión Individuais (1) 
### Finalista en Individuais (2) 
### Clasificación en torneos de Grand Slam 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial de Ana Ivanović
* Perfil na Women's Tennis Association
* Perfil na International Tennis Federation
Richard Bach

**Richard Bach**, nado en Oak Park (Illinois) o 23 de xuño de 1936, é un escritor e piloto de aviación estadounidense. A súa obra máis coñecida é *Jonathan Livingston Seagull* (1970), que se converteu nun best-séller e que foi levada ao cine en 1973 por Hall Bartlett.

## Traxectoria 
É fillo de Roland Robert e Ruth Helen Shaw. Xa de neno marchou coa familia a Long Beach (California), e estudou no Long Beach State College. Graduouse na California State University como mecánico de fabricación de avións e de estacións xeradoras de enerxía.

Entre 1957 e 1962 foi piloto da USAF. Nesa época comezou a escribir artigos para revistas especializadas en aviación, converténdose en 1963 en editor da revista *Flying*, cargo que ocupou até 1964. Durante a súa carreira como piloto desempeñou diversos oficios asociados á aviación, como instrutor de voo, piloto de voos charter, mecánico de aviación en Iowa e piloto acrobático na Creature Enterprises Inc. En 1970 foi nomeado presidente da aeroliña Trans-creature. En 1974 actuou como piloto de espectáculos aéreos, e en 1975 foi profesor de Filosofía do Voo na Universidade de Embry Riddle.

## Obra 
Case todos os seus textos teñen relación co voo e os avións. O seu maior éxito foi *Jonathan Livingston Seagull*, que conta a historia dunha gaivota nova que aprende a sobrepoñerse á súas limitacións e consegue traspasar os límites naturais nunha alegoría que destaca a liberdade individual e o afán de superación. Nela é patente a paixón que o autor sente polo voo como sinónimo de liberdade e de afastamento dos problemas terreais. A novela obtivo o premio Nene.

Cando se realizou o guión para a adaptación cinematográfica, houbo cambios no argumento cos que Richard Bach non estaba de acordo, polo que demandou á produtora. Trala mediación de Leslie Parrish, con quen posteriormente casou, as dúas partes chegaron a un acordo e finalmente o proxecto saíu adiante.

Fixo un guión para unha película baseada na popular serie de ciencia ficción *Star Trek*, que ía titularse *Star Trek: Fase II*. Porén, o seu traballo foi desestimado en favor do que sería o guión definitivo, titulado *Star Trek: The Film*.

* *Stranger to the Ground* (1963).
* *Biplane* (1966).
* *Nothing by Chance* (1969).
* *Jonathan Livingston Seagull* (1970).
* *A Gift of Wings* (1974).
* ''There's No Such Place as Far Away* (1976).
* *Illusions: The Adventures of a Reluctant Messiah* (1977).
* *The Bridge Across Forever: A Love Story* (1984).
* *One* (1988).
* *Running from Safety* (1995).
* *Out of my Mind* (2000).
* *Messiah's Handbook: Reminders for the Advanced Soul* (2004).
* *Curious Lives: Adventures from the Ferret Chronicles* (2005).
* *Thank your Wicked Parents'' (2012).
Xeocrítica

A **xeocrítica** é un método de análise literaria e mais tamén unha teoría literaria que concentra o seu interese no estudo do espazo xeográfico. O nome débese a Bertrand Westphal quen no ano 2000 publicou o libro ''La géocritique mode d'emploi* onde se insire o texto *Pour une approche géocritique des textes* que constitúe o manifesto fundacional da xeocrítica, aínda que estudos que abordaban temáticas relacionadas existen desde moito antes. No ano 2007 Westphal afondou no tema no libro *La Géocritique. Réel, fiction, espace* dándolle carta de natureza  e como director do equipo de investigación da Universidade de Limoges, Espaces Humains et Interactions Culturelles (EHIC) constituído no ano 2000, colaborou na publicación de diversos proxectos xeocríticos.

## Teoría 
A xeocrítica susténtase en tres premisas teóricas: a espazo-temporalidade, a transgresividade e a referencialidade.  A idea que o espazo e o tempo forman un conxunto continuo débese á física moderna, o seu transplante ao dominio da teoría literaria permite propoñer un método de análise literaria interdisciplinaria. A análise non se centra xa que logo só en datos temporais, como a vida do autor, a historia do texto, que constitúe a crítica textual, ou da trama, que estuda a narrotoloxía,  senón tamén sobre os datos espaciais, de aí a súa afinidade coa xeografía e con certos conceptos filosóficos como a deterritorialización.  Na liña dos traballos de  Michel Foucault, Henri Lefebvre e Mikhail Bakhtin recoñécese que as representacións do espazo  caracterízanse pola transgresión xeral e consciente das normas establecidas, establecendo novas relacións entre as xentes, os lugares e os obxectos, e polo tanto xeocrítica ha ser multifocal, diferenciándose así da imagoloxía, xeralmente centrada na visión que o autor ten sobre un ou varios territorios procurando pola contra as intereacións entre os espazos humanos e a literatura.
A xeocrítica  asume a referencialidade literaria entre o mundo e o texto, isto é entre o referente e a súa representación. Cuestionar a súa natureza e espazo permite á xeocrítica propoñer un estudo da ficción en literatura que reflicte tamén a teoría dos mundos posibles. A teoría do terceiro espazo, creado polo xeógrafo norteamericano  Edward Soja permite postular un termo medio entre o espazo xeográfico e as súas diversas representacións.

Ademais de textos literarios a xeocrítica pódese aplicar a textos non literarios, como folletos turísticos, guías de viaxes ou mesmo publicidade 

## Véxase tamén 
### Notas 
### Ligazóns externas 
**Pour une approche géocritique des textes'', Bertrand Westphal
*Web de EHIC
Rubus

miniatura|*Rubus caesius*
O xénero ***Rubus*** acolle a especies de plantas pertencentes á familia das rosáceas, subfamilia *Rosoideae*. A silveira e o framboeseiro pertencen a este xénero.

## Descrición botánica 
As especies do xénero *Rubus* caracterízanse por posuír talos espiñentos como as roseiras e a miúdo se lles chama **silvas**; aínda que o nome é máis frecuentemente utilizado para a especie *Rubus ulmifolius* (a verdadeira silva ou silveira) e especies similares coma *Rubus fruticosus*, que teñen hábitos rubideiros, e non para o framboeseiro que posúe talos erectos. Os seus froitos (amoras e framboesas), encádranse popularmente nos chamados froitos do bosque; botanicamente malia agruparse coma bagas non o son. Os froitos son carnosos e están formados por numerosas drupas miudiñas (polidrupa) unidas entre si.

## Especies 
Algunhas das especies máis coñecidas do xénero:

* *Rubus caesius*
* *Rubus idaeus*: framboeseiro común
* *Rubus chamaemorus*: silveira boreal
* *Rubus fruticosus*: silveira brava
* *Rubus glaucus*: silveira andina
* *Rubus loganobaccus*: silveira de Logan (híbrido natural entre framboeseiro e silveira)
* *Rubus phoenicolasius*: framboeseiro xaponés 
* *Rubus spectabilis*: silveira laranxa
* *Rubus ulmifolius*: silveira de follas de umeiro

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Amora
* *Rubus* subg. *Rubus*
Castro de Santa Mariña

O **castro de Santa Mariña** tamén chamado **Casal dos Ovos** ou **Castros Altos de Serantes** é un poboado castrexo situado no concello de Ferrol, xunto á igrexa de Santa Mariña, nun alto en forma de chaira dende o que se domina a ría de Ferrol e á vista dos montes de Serantes.

## Descrición 
O recinto ten forma ovalada e cunhas medidas nos eixos 88 m de norte a sur e de 104 m de leste a oeste. Parte do peche do castro foi destruído polo camiño de aceso actual e por obras na zona. A croa está ocupada por leiras e pequenas construcións. Só se aprecia unha pequena elevación das defensas no perímetro aproveitado como peche das leiras.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Liña de peche sobre defensas Castro Santa Mariña Ferrol wGL.jpg|Peche metálico sobre as defensas do Castro de Santa Mariña.
Ficheiro:Castro de santa mariña parapetos Ferrol wGL.jpg|Vista dos parapetos do castro de Santa Mariña cara á ría de Ferrol.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castros de Galicia
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro

### Ligazóns externas 
* Castro de Santa Mariña  .
Aurora, Colorado

A cidade de **Aurora**, é un municipio con goberno propio no estado americano de Colorado. Sitúase entre os condados de Arapahoe e Adams, na que o extremo sueste da cidade introdúcese no Condado de Douglas. Aurora é unha das principais cidades da Zona Metropolitana de Denver,-Aurora-Broomfield. A poboación da cidade segundo o censo do ano 2010 é de 325.078 Habitantes, sendo así a terceira cidade do estado de Colorado con máis poboación e a 56ª nos Estados Unidos.

Denver e Aurora son as principais cidades da Área metropolitana de Denver. Cunha poboación estimada no 2007 de 2&nbsp;998&nbsp;878 habitantes (22ª Zona Metropolitana máis poboada dos Estados Unidos). De todos modos, Denver e Aurora combinadAs forman menos da metade da poboación da Zona Metropolitana de Denver tendo Aurora a metade da poboación que ten Denver.

## Historia 
Aurora foi fundada co nome de Fletcher na década de 1880.Chamada dese xeito por un home de negocios, Donald Fletcher. No ano 1907 pasou a denominarse Aurora logo dunha subdivisión da cidade. Nas décadas dos anos 70 e 80, a súa poboación aumentou de forma frenética, converténdose nunha das cidades referentes na súa área metropolitana.

No ano 2012, un individuo chamado James Holmes, cometeu un atentado na estrea dun filme causando 12 mortos e 58 feridos, sendo esta unha das maiores masacres da historia dos Estados Unidos.

## Xeografía 
Aurora atópase nas coordenadas 39º 41’ 17’’N 104º 41’ 23’’ O. Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, Aurora ten unha superficie total de 402.57 km² , da cal 400,76 km² corresponde a terra firme e 1.81 km² é auga. A altura oficial da cidade é de 5.471 pés (1.668m.).

## Demografía 
Segundo o censo de 2010 había 325.078 persoas residentes en Aurora. A densidade de poboación era de 807,51 hab/km², dos cales o 61.13% eran brancos, o 15.75% eran afroamericanos o 0.95% eran amerindios, o 4.95% eran asiáticos, o 0.31% insulares do pacífico, o 11.69% eran doutras razas e o 5.22% pertencían a dúas ou máis razas. Do total da poboación o 28.69% eran hispanos ou latinos de calquera raza.

## Transportes 
Aurora sitúase entre a interestatal 70, a interestatal 225 e a circunvalación E-470. O Distrito Rexional de Transportes de Tránsito Urbano foi estendido para servir a parte suroeste de Aurora o 17 de novembro de 2006. A liña H fai parada nas estacións de Dayton, Aurora e Nine Mile. Unha ampla rede de autobuses complementarios axudan a servir os últimos viaxes ao sur de Aurora. Unha extensión de metros ao longo da I-255 a través da cidade está prevista para conectar cunha liña de trens urbanos entre o centro de Denver e o Aeroporto Interacional de Denver, ambos con conclusión prevista para o 2017. Ese desvío é un factor de crecemento esperado da estrada E-470 directamente ao sur do DIA (Aeroporto Internacional de Denver) designado finalmente a albergar 250.000 residentes adicionais en Aurora.

## Véxase tamén
Os Ferreiros, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras

**Os Ferreiros** é un lugar da parroquia de Filgueira de Traba no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o INE, en 2025 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 14 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Filgueira de Traba 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas
Arcos de Jalón

**Arcos de Jalón** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 1.839 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 441,54 km².

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do concello
Francisco Gamborena Hernandorena

**Francisco "Patxi" Gamborena Hernandorena**, nado en Irún (Guipúscoa) o 14 de marzo de 1901 e finado en Donostia o 30 de xullo de 1982, foi un futbolista e adestrador de fútbol vasco. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección española.

## Traxectoria 
### Como xogador 
Toda a súa carreira futbolística transcorreu no Real Unión de Irún, en cuxas categorías inferiores entrou en 1915, en 1921 xa se asenta no once titular do primeiro equipo e non o deixará ata 1934, anos nos que gañou dúas Copas do Rei (en 1924 e 1927).

Co club irundarra viviu o debut na recentemente creada Primeira División e o descenso a Segunda División anos despois.

### Coa selección de fútbol 
Tamén foi internacional coa Selección de fútbol de España, coa que participou nos Xogos Olímpicos de 1924 e 1928, disputando un total de 20 encontros. Debutou co combinado o 7 de outubro de 1921.

### Como adestrador 
Unha vez retirado do fútbol en activo dirixiu como adestrador a varios equipos, debutou trala guerra civil, en 1939, no Hércules CF pero só durou unha tempada. Posteriormente dirixiu á Real Sociedad (1941/42) e ao Real Oviedo (1947/48).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Artigo no ABC co gallo da súa morte 
* Artigo no Mundo Deportivo
A Abeleira, Trasanquelos, Oza-Cesuras

**A Abeleira** é un lugar da parroquia de Trasanquelos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trasanquelos 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas
O Briallo

Como topónimo **O Briallo** pode referirse a:

;En Galiza
***O Briallo**, lugar da parroquia de Trasanquelos, no concello de Oza-Cesuras;
***O Briallo**, lugar da parroquia de Cospindo, no concello de Ponteceso.

## Véxase tamén
### Outros artigos
85ª edición dos Óscar

A **85ª edición dos Óscar**, presentada pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS), galardoou os mellores filmes de 2012 dos Estados Unidos de América e celebrouse o 24 de febreiro de 2013. Durante a cerimonia, a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas presentou os Premios da Academia (comunmente coñecidos como Oscars) en 24 categorías. A cerimonia celebrouse no Dolby Theatre en Hollywood, California. Seth MacFarlane foi o encargado de presentalos.

*Life of Pi* gañou catro premios (o máis premiado da noite), incluíndo Mellor director para Ang Lee, *Les Misérables* tamén gañou tres premios; *Django Unchained*, *Lincoln* e *Skyfall* gañaron dous cada un. Outros gañadores da noite foron *Silver Linings Playbook*, *Brave*, *Zero Dark Thirty*, *Anna Karenina*, *Searching for Sugar Man*, *Inocente*, *Curfew* e *Paperman* con cadanseu premio. Jennifer Lawrence gañou o premio á Mellor actriz polo seu papel en *Silver Linings Playbook*,converténdose na segunda máis nova gañadora desta categoría.

## Gañadores e nomeados 
[dereita|miniatura|150px|[Ang Lee, Mellor director]]
[dereita|miniatura|150px|[Daniel Day-Lewis, Mellor actor]]

[dereita|miniatura|150px|[Jennifer Lawrence, Mellor actriz]]
[dereita|miniatura|150px|[Christoph Waltz, Mellor secundario.]]
[dereita|miniatura|150px|[Anne Hathaway, Mellor actriz secundaria.]]

[dereita|miniatura|150px|[Michael Haneke, Mellor filme en lingua non inglesa]]
[dereita|miniatura|150px|[Quentin Tarantino, Mellor guión orixinal]]
[dereita|miniatura|150px|[Adele, Mellor canción orixinal]]

Os nomeados da 85ª edición dos Óscar foron anunciados o 10 de xaneiro de 2013 no Samuel Goldwyn Theater en Beverly Hills (California) por Seth MacFarlane, presentador da cerimonia, e pola actriz Emma Stone. Esta foi a primeira vez dende 1973 (cando presentou Charlton Heston) que o presentador da cerimonia anunciou tamén ós nomeados.

O filme que recibiu máis nomeamentos foi *Lincoln* con doce, seguido por *Life of Pi* con once.

### Premios 
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en **letras grosas**. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial dos Óscar 
* Web oficial de AMPAS 
* Canal dos Óscar en YouTube
Vadim Demidov

**Vadim Sergeievich Demidov** (en ruso: Вади́м Сергеевич Деми́дов, en letón: Vadims Demidovs), nado en Riga o 10 de outubro de 1986, é un futbolista letón nacionalizado noruegués que xoga na demarcación de defensa.

## Traxectoria 
Nado en Letonia cando esta aínda formaba parte da Unión Soviética, forma parte da minoría rusa do país. O seu pai Segei Demidov fora internacional coa Selección soviética de Balonman. Tras o desplome da Unión Soviética emigra coa familia a Noruega ao ser contratado seu pai como adestrador de balonmán.

Comezou a xogar no Sandefjord BK da *Adeccoligaen*, onde sufriu unha importante lesión. Tras recuperarse marchou cedido ao Manglerud Star, onde chamou a atención do Hønefoss BK, tamén da Segunda División de Noruega.

A súa boa tempada no Hønefoss fixo que se fixaran nel os principais equipos de Noruega, fichando finalmente polo Rosenborg BK na tempada 2008/10

En xaneiro de 2011 queda libre no equipo noruegués e ficha pola Real Sociedad. Debuta en Primeira División o 29 de xaneiro de 2011. Pese a ser titular a maior parte da tempada, a consolidación doutros defensas fano perder a titularidade, polo que é traspasado ao Eintracht Frankfurt, recentemente ascendido á Primeira División Alemá.

No mercado de inverno da tempada 2012/13 é cedido ao Celta de Vigo

## Notas
Saboga

miniatura|dereita|350px|Saboga
miniatura|dereita|350px|Banco de sabogas
A **saboga**, **perla**, **bogón** ou **sopa** (*Sarpa salpa*, Linneaus 1758) é un peixe mariño pertencente á familia dos espáridos (Sparidae), da orde dos perciformes.

## Morfoloxía 
Ten un corpo longo e comprimido lateralmente e pode alcanzar tamaños máximos de 50&nbsp;cm, aínda que o tamaño habitual rolda os 30&nbsp;cm. Posúe unha aleta dorsal longa e baixa con 11-12 radios espiñosos e 14-17 brandos; a aleta anal tamén é baixa pero moito máis curta, con 3 radios espiñosos e 13-15 brandos. A cabeza é pequena, máis escura que o resto do corpo e co fociño romo. A boca é pequena, terminal e con labios grosos.

A cor é azul prateada a agrisada, sendo característica da especie a presenza de 10-11 listas lonxitudinais en cada costado douradas ou con tons laranxa, desde a boca ata o pedúnculo caudal. O ventre é máis claro. Na base das aletas pectorais hai unha pequena mancha negra.

## Hábitat e bioloxía 
Distribúese no Atlántico oriental, desde o Golfo de Biscaia ata os 40º Sur, entrando no Mediterráneo, onde é moi abundante. Vive en augas pouco profundas, entre os 5 e os 70 metros.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Fish Base
Miguel Muñoz

**Miguel Muñoz Mozún**, nado en Madrid o 19 de xaneiro de 1922 e finado na mesma cidade o 16 de xullo de 1990, foi un futbolista e adestrador de fútbol, que xogaba na demarcación de dianteiro.

## Traxectoria 
### Como xogador 
Comezou a xogar nos primeiros anos da posguerra en varios equipos de Madrid, como a Ferroviaria, o Girod ou o Imperio. En 1943 tarde xoga no CD Logroñés mentres facía o servizo militar pero o equipo descende a Terceira División e ao rematar a tempada ficha polo Racing de Santander

En 1946 ficha polo Celta de Vigo, onde militou dúas tempadas nas que chegou a disputar a final da Copa do Xeneralísimo, pese a marcar un gol na final o equipo perdeu ante o Sevilla FC por 4-1.

En 1948 foi traspasado ao Real Madrid, xunto á outra estrela do equipo Pahiño. Permanece no club madrileño dez tempadas, marcando o primeiro gol do equipo en competición europea e participando na conquista das tres primeiras Copas de Europa do club amais doutros títulos.

Foi internacional coa Selección de fútbol de España en sete ocasións, debutando o 20 de xuño de 1948 ante Suíza.

Retirouse no Real Madrid no ano 1958.

### Como adestrador 
Un ano despois da súa retirada asumiu o cargo de adestrador do Real Madrid, gañando ese mesmo ano a Copa de Europa e converténdose así no primeiro en gañala como xogador e adestrador.

Dirixiu ao Real Madrid durante 13 anos, nun total de 601 encontros de Liga, gañando 9 veces o campionato ligueiro, dúas a Copa do Xeneralísimo, dúas a Copa de Europa e 1 Copa Intercontinental.

Tras deixar ao equipo madrileño dirixiu ao UD Las Palmas, co que chegou á final da Copa en 1978, encontro que perdeu ante o FC Barcelona por 3-1.

**Adestrador da Selección de fútbol**

Tralo Mundial de Fútbol España 1982 foi nomeado adestrador da Selección de fútbol de España dirixíndoa ata 1988. Nestes anos clasificou ao equipo para a Eurocopa de Fútbol Francia 1984 no famoso encontro contra Malta, no que tiña que gañar por unha diferenza de 11 goles e que rematou cun 12-1. Finalmente España sería subcampioa da Eurocopa por detrás da anfitrioa, Francia.

Tamén dirixiu o equipo no Mundial de Fútbol no que alcanzou os cuartos de final, sendo eliminada por Bélxica.

O último torneo que dirixiu Miguel Muñoz foi a Eurocopa de Fútbol Alemaña Occidental 1988, na que quedou eliminada na fase de grupos.

É o adestrador que máis encontros dirixiu ao Real Madrid e o terceiro adestrador con máis encontros dirixidos en Liga, so por superado por Luís Aragonés e Javier Irureta, e o que máis títulos de Liga gañou, 9.

## Palmarés 
### Como xogador 
### Campionatos nacionais 
### Como adestrador
Trancho

O **trancho**, **trancha** 

O opérculo é liso, sen estrías. Existen grandes poboacións nos fiordes, nas costas de Dinamarca e no mar Báltico.

Reprodúcese desde xaneiro a xullo, en fondos de entre 10 e 20 m, e as femias producen de 6 000 a 14 000 ovos, peláxicos, que eclosionan ao cabo duns 7 días. As larvas cando nacen miden de 3 a 4&nbsp;mm, e son moi semellantes ás do arenque. Cando teñen un ano miden uns 10&nbsp;cm.
  
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lahuerta Mouriño, F. e Vázquez Álvarez, F. X. (2000): *Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos*. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. ISBN 84-453-2913-8, p.&nbsp;190.
* Muus, Bent J.; Jørgen G. Nielsen; Preben Dahlstrøm e Bente O. Nyström (1998): *Peces de mar del Atlántico y del Mediterráneo*. Barcelona: Ediciones Omega. ISBN 84-282-1161-2.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
* Ríos Panisse, M. C. (1977): *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia. I Invertebrados y peces.* Santiago: Universidad de Santiago de Compostela. ISBN 84-7191-008-X.
* Rodríguez Solórzano, Manuel; Sergio Devesa Regueiro e Lidia Soutullo Garrido (1983): *Guía dos peixes de Galicia*. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-7154-433-4.
* Rodríguez Villanueva, X. L. e Xavier Vázquez (1995): *Peixes do mar de Galicia. (III) Peixes óseos (continuación)*. Vigo: Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-7507-870-2.
* Solórzano, Manuel R[odríguez]; José L. Rodríguez, José Iglesias, Francisco X, Pereira e Federico Álvarez (1988): *Inventario dos peixes do litoral galego (Pisces: Cyclostomata, Chondrichthyes, Osteichthyes).* O Castro-Sada, A Coruña: Cadernos da Área de Ciencias Biolóxicas (Inventarios). Seminario de Estudos Galegos, vol. IV. ISBN 84-7492-370-0.
* Xunta de Galicia (1999): *Guía do consumidor de peixe fresco*. Consellería de Pesca, Marisqueo e Acuicultura.

### Outros artigos 
* Clupeiformes
* Clupeidos

### Ligazóns externas 
* *Sprattus sprattus* (Linnaeus, 1758) en FishBase . Contén informacións, imaxes e mapa de distribución.
O Pazo, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras

**O Pazo** é un lugar da parroquia de Filgueira de Traba no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o INE, en 2025 estaba deshabitado, ao igual que en 2011.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Filgueira de Traba 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas
Juan Ginés Sánchez Romero

**Juan Ginés Sánchez Romero**, nado o 15 de maio de 1972 en Aldaia (Valencia) é un exfutbolista que xogaba na demarcación de dianteiro centro, que destacaba polo seu oportunismo.

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores do Valencia CF, debutou co primeiro equipo na tempada 1992/93. Para ter a oportunidade de xogar máis minutos marchou cedido ao RCD Mallorca na Segunda División, onde completou unha gran tempada. O que non lle valeu para ter un sitio no Valencia pero si para que o Celta de Vigo o fichase como parte do traspaso do defensa Xurxo Otero ao Valencia.

Militou no Celta cinco tempadas a moi bo nivel, sobre todo a última na que disputou a Copa da UEFA e anotou 13 goles en Liga, o que lle valeu a convocatoria para disputar un encontro amigábel coa Selección de fútbol de España e que o Valencia o fichase por un traspaso millonario.

No Valencia comezou contando coa confianza do técnico, Héctor Cuper. Foi un home importante no segundo subcampionato da Copa de Europa consecutivo no ano 2001, ao anotar dous goles nas semifinais ante o Leeds United que foron decisivos. Tamén se proclamou campión da Copa da UEFA no ano 2004 e dúas veces campión de Liga (2001/02 e 2003/04).

Coa chegada de Rafael Benítez foi perdendo protagonismo ata que volveu a Vigo na tempada 2004/05 buscando minutos, o Celta acababa de descender a Segunda División e Sánchez colaborou ao ascenso con cinco goles. A tempada seguinte foi a última do xogador como profesional.

Trala súa retirada formou parte do equipo técnico do Valencia CF ata o ano 2008. No ano 2009 asumiu o cargo de Director Deportivo do RE Mouscron, ata a desaparición do club, compartindo o cargo con Amedeo Carboni.

No verán de 2011 volve ao organigrama do Valencia, formando parte da estrutura de captación e secretaría técnica da Escola do club.

Ao mesmo tempo xoga cos veteranos do Valencia CF e participa na Liga de Fútbol Indoor co mesmo club.

## Notas
Petra Kvitová

**Petra Kvitová**, nada o 8 de marzo de 1990 en Bílovec, é unha tenista profesional checa. Gañou dez títulos individuais na súa carreira. Alcanzou o seu posto máis alto na clasificación WTA en outubro de 2011, ó chegar ó número 2.

Kvitová gañou o Campionato de Wimbledon de 2011 e o WTA Tour Championships do mesmo ano. Ademais alcanzou as semifinais de Wimbledon en 2010, do Open de Australia en 2012 e do Roland Garros en 2012.

## Torneos de Grand Slam 
### Campión Individuais (1) 
### Clasificación en torneos de Grand Slam 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil na Women's Tennis Association
* Perfil na International Tennis Federation
A Lata

O topónimo **A Lata** pode referirse a:

;En Galiza
***A Lata**, lugar da parroquia de Albixoi, no concello de Mesía;
***A Lata de Abaixo**, lugar da parroquia de Trasanquelos, no concello de Oza-Cesuras;
***A Lata de Arriba**, lugar da parroquia de Trasanquelos, no concello de Oza-Cesuras;
***A Fraga da Lata**, lugar da parroquia de Albixoi, no concello de Mesía;
***O Latadal**, lugar da parroquia de Furís, no concello de Castroverde;
***A Malata**, lugar da parroquia de Vizoño, no concello de Abegondo;
***A Malata**, lugar da parroquia de Caamouco, no concello de Ares;
***A Malata**, lugar da parroquia de Serantes, no concello de Ferrol;
***A Malata**, lugar da parroquia de Oleiros, no concello de Silleda.

;Deportes
***Estadio Municipal da Malata**, onde xoga o Racing Club de Ferrol;
***Pavillón Polideportivo A Malata**, onde xoga entre outros o Club Baloncesto Galicia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Tomás (peixe)

miniatura|dereita|350 px|*Epigonus telescopus*, antes *Pomatomus telescopus* (''The naturalist's library. Ichthyology*, vol. I, 1835)
miniatura|dereita|350 px
O **Tomás** ou **boca negra** (*Epigonus telescopus*, Risso 1810) é un peixe mariño da familia dos epigónidos (Epigonidae), da orde dos Perciformes.

## Morfoloxía 
Ten un corpo alongado e cilíndrico (sen a compresión lateral habitual na maioría dos peixes), cuberto de escamas grandes. Pode medir ata 75 cm, pero o habitual é que teña uns 50-55 cm de lonxitude. Os ollos son grandes, ó que lle debe o nome popular de *bulls-eye* ou *big-eye*, en Inglaterra.

A cor é marrón escuro ou negro violáceo, iridescente en vida. Tamén é negro o interior da boca (e de aí o nome galego de *boca negra*)

Dúas aletas dorsais separadas, con 7-8 radios espiñosos e 9-11 brandos. Na anal, 2 espiñas e 9 radios brandos.

## Hábitat e bioloxía 
Habita nos océanos temperados do Atlántico (Europa, África, América) e mais Australia, a profundidades de entre 75 e 1.200 metros (usualmente entre 300 e 800 m).

## Interese pesqueiro e comercial 
Péscase con artes de palangre a gran profundidade, na costa norte galega.

A carne é branca, compacta e saborosa e pode cociñarse ó forno, cocido, en salpicón etc.

## Nota 
Os nomes de *Tomás* e *boca negra* proceden da DX de Formación Pesqueira (1999). Ríos Panisse non recolleu esta especie na costa galega, e só constatou o nome de *Tomás* para outro peixe diferente: a *piarda* ou *pión* (*Argentina sphyraena*), en Miño, A Coruña, Corme e Laxe.

Outra fonte que recolle o nome de *Tomás* para un peixe foi Aníbal Otero, e localízao en Marín. A descrición que dá: "*de color negruzco y de ojos grandes, que relumbra por la noche*" fainos pensar que se trate do *Epigonus*, pola cor negra e a iridescencia da pel, aínda que o tamaño dos ollos é grande tanto nesta especie como na *Argentina*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* DIRECCIÓN XERAL DE FORMACIÓN PESQUEIRA: *Guía do consumidor de peixe fresco''. Xunta de Galicia 1999.
### Ligazóns externas 
* Ficha en Fish Base
Trasanquelos

Como topónimo **Trasanquelos** pode referirse a:

;En Galiza
***Trasanquelos**, parroquia do concello de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos.
****Trasanquelos**, lugar da parroquia de Trasanquelos no concello de Oza-Cesuras.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Atilano Vecino Escuadra

**Atilano Vecino Escuadra**, nado en Coreses (provincia de Zamora) o 18 de agosto de 1958, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de defensa.

## Traxectoria 
Comeza a xogar no equipo da súa vila natal e en 1980 fiha polo Zamora CF de Segunda División B e ao ano seguinte polo UD Melilla, na mesma categoría. Xa comezada tempada 1982-83 ficha polo Celta de Vigo de Segunda División por un prezo de catro millóns e medio de pesetas. Debuta co equipo vigués o 31 de outubro de 1982 na vitoria do Celta ante o Real Betis. No encontro seguinte marcaría un gran gol ao FC Barcelona de Diego Armando Maradona que significou o 2-2 ante o equipo culé.

A partir do ascenso a Primeira División do ano 1992 comeza a perder peso no equipo en favor de xogadores máis novos como Xurxo Otero. Na súa última tempada en Vigo, a 1993-94, o equipo chegou á final da Copa do Rei, final que perdeu ante o Real Zaragoza.

Xogou doce tempadas no Celta de Vigo, nas que disputou 333 encontros e marcou 7 goles, sendo recordado súa contundencia en defensa, disciplina e regularidade. Ao deixar o Celta abandona o fútbol en activo, pasando a ocupar un posto como adxunto de prensa e no corpo técnico do club.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía na web Yo jugué en el Celta .
A Aldea de Riba, Bascuas, Vila de Cruces

**A Aldea de Riba** é un lugar da parroquia de Bascuas, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña, xunto coa veciña localidade de Fondevila, 43 habitantes (23 homes e 20 mulleres).

## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Bascuas
### Parroquias de Vila de Cruces
Método da raia

[miniatura|Placas raiadas por [pirita (esquerda) e rodocrosita (dereita)]]
A **raia**, **risco**, **trazo** ou **cor do po** dun mineral é a cor do po producida cando se desliza con forza por unha superficie non meteorizada, e fornece así un método para clasificalo. En contraste coa cor aparente do mineral, que para a maioría pode variar considerablemente, o ronsel de po finamente moído ten xeralmente unha cor máis uniforme e característica, e polo tanto é unha ferramenta diagnóstica importante na identificación de minerais. Cando non se produce ningunha raia aparente, dise que é branca ou transparente. A raia é especialmente importante para os materiais opacos ou con cor, pero é menos útil para os silicatos, moitos dos cales teñen unha raia branca e son moi difíciles de pulverizar.

A cor aparente pode variar moito debido ás impurezas ou a que a estrutura macroscópica do cristal está deturpada. Unha pouca cantidade de impurezas que absorban unha determinada lonxitude de onda poden modificar drasticamente as lonxitudes de onda reflectidas polo espécime, e así modificar a cor aparente. Con todo, cando o espécime se esborrexe para producir a raia rómpese en cristais orientados aleatoriamente, polo que as impurezas pequenas non afectan grandemente á absorción da luz.

A superficie ó longo da que se raia o mineral chámase *placa de raiado*, e fabrícase normalmente de azulexo de porcelana non tratada. En ausencia desta placa de raiado, a base non vidrada dun pote ou recipiente de porcelana ou o dorso dun azulexo brillante pode valer. Ás veces, unha raia descríbese máis fácil e axustadamente cando se compara coa raia doutra placa.

Debido a que o ronsel deixado procede do mineral pulverizado, a raia pode facerse só con minerais que sexan menos duros cá placa, que ten arredor de 7 na escala de Mohs. No caso de materiais máis duros, a cor do po pode determinarse triturando unha mostra cun martelo, que logo se freta contra a placa. A maioría dos minerais máis duros presentan unha raia branca bastante pouco útil.

Algúns minerais presentan unha raia cunha cor bastante semellante á cor natural do mineral, mentres que outros amosan sorprendentes cambios de cor. A fluorita sempre produce unha raia branca aínda que o cristal sexa púrpura, azul, amarelo ou verde. A hematita, de cor natural aparentemente negra, dá unha raia vermella que é a causa do seu nome (que en grego significa 'sangue'). A galena, de aparencia semellante ó hematite, ten unha raia gris.

## Notas 
### Véxase tamén 
* dureza
A Agra, Bodaño, Vila de Cruces

**A Agra** é un lugar da parroquia de Bodaño, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.

## Toponimia 
O topónimo provén do latín , e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bodaño 
### Parroquias de Vila de Cruces
Fornelos, Trasanquelos, Oza-Cesuras

**Fornelos** é un lugar da parroquia de Trasanquelos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o INE, en 2025 tiña 1 habitante (1 home), o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 4 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trasanquelos 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas
O Novo Poboado, Fontao, Vila de Cruces

**O Novo Poboado** é un lugar da parroquia de Fontao, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Construíuse a mediados do século XX para dar servizo aos traballadores da mina de volframio.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Fontao
### Parroquias de Vila de Cruces
Obra, Obra, Vila de Cruces

**Obra** é o único lugar da parroquia de Obra, no concello pontevedrés de Vila de Cruces.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Obra
### Parroquias de Vila de Cruces
Vila de Cruces, As Cruces, Vila de Cruces

**Vila de Cruces** é unha vila da parroquia das Cruces, no concello pontevedrés de Vila de Cruces. É a capital municipal. Segundo o IGE en 2012 tiña 1.327 habitantes (668 mulleres e 659 homes), o que supón un aumento respecto ao ano 1999 cando tiña 947 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares das Cruces
### Parroquias de Vila de Cruces
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vila de Cruces
Piarda

miniatura|dereita|350px|Piarda
A **piarda** ou **pión** (*Atherina presbyter*, Cuvier 1829) é un peixe mariño pertencente á familia dos Aterínidos (Atherinidae), da orde dos Ateriniformes (Atheriniformes).

O nome de *piarda* aplícase tamén a outras especies do mesmo xénero así como ó pión de altura (*Argentina sphyraena*).

## Descrición 
É un peixe pequeno, de ata 12&nbsp;cm de lonxitude. Posúe dúas aletas dorsais, con 7-9 radios espiñosos e numerosos radios brandos; na anal, 1 espiña e 14-17 brandos.

A cor é gris prateado, cunha banda prateada, brillante, da cabeza á cola. Non posúen liña lateral.

É unha especie común nas costas europeas do Atlántico, desde os 60º Norte (Dinamarca) ata os 14º Norte (Cabo Verde e Canarias). Penetra no Mediterráneo occidental.

## A piarda en Galicia 
Outros sinónimos recollidos por Ríos Panisse na costa galega son os seguintes: *bogón*, *peón*, *piardo*, *piobardo*, *pión*. Tamén *pión de baixura* (en Viveiro) para diferencialo do *pión de altura*, *Argentina sphyraena*, e *xerelo*, *xura* e *xurelo* (en Foz, Sardiñeiro, Noia, Ribadeo, Foz, Burela).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* RÍOS PANISSE, M. Carmen: *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia (Invertebrados y peces)*. *Anejo* 7 (1977) de *Verba*.

### Ligazóns externas 
* Ficha en Wolrd Register of Marine Species
* Ficha en Fish Base

### Outros artigos 
* Os peixes na cultura popular galega
Liñares, Piloño, Vila de Cruces

**Liñares** é un lugar da parroquia de Piloño, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Piloño 
### Parroquias de Vila de Cruces 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vila de Cruces
Juan Maraver González

**Juan Maraver González**, nado en Sevilla o 28 de abril de 1960, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de defensa. É fillo do tamén defensa sevillano Juan Maraver López.

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores do Sevilla FC, debutando co primeiro equipo en 1979. En busca de minutos ficha polo Recreativo de Huelva na tempada 1982/83.

Tras tres tempadas no equipo andaluz ficha polo Celta de Vigo, en Primeira División aínda que esa mesma tempada perdería a categoría. O curso seguinte o Celta consegue volver ascender, sendo Maraver un dos xogadores máis utilizados na tempada máis longa da Segunda División.

Co regreso do equipo a Primeira perdería peso no once titular, disputando so 10 encontros, esta sería o último ano en Vigo, volvendo a Huelva.
Sara Errani

**Sara Errani**, nada o 29 de abril de 1987 en Boloña, é unha tenista profesional italiana. Gañou seis títulos individuais da WTA na súa carreira.

No Open de Australia de 2012, chegou ós cuartos de final en individuais e foi finalista en dobres. Chegou á final no Roland Garros de 2012 tanto en individuais coma en dobres, gañando o títulos de dobres coa súa compañeira Roberta Vinci. Gañou ademais o título de dobres no US Open de 2012.

## Torneos de Grand Slam 
### Finalista en Individuais (1) 
### Clasificación en torneos de Grand Slam 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil na Women's Tennis Association
* Perfil na International Tennis Federation
Club Bosco de Baloncesto

O **Club Bosco de Baloncesto** foi un equipo de baloncesto que tiña a súa sede na cidade da Coruña. Fundouse o 3 de setembro de 1960 e desapareceu o 7 de febreiro de 1988. O equipo xogaba os seus encontros como local no ximnasio da antiga Universidade Laboral Crucero Baleares, no Burgo, e máis adiante tamén no Pazo dos Deportes de Riazor. As cores principais do club eran o branco e o azul.
## Historia 
A mediados do século XX naceu na cidade o Imperio, un equipo formado por adolescentes integrantes da Frente de Juventudes. O Imperio finalmente desapareceu na década de 1960, e como consecuencia naceu o Bosco a partir do pulo dun grupo de antigos alumnos do colexio dos Salesianos. Na tempada 1968-69 o Club Bosco converteuse no primeiro equipo galego que competía na máxima categoría do baloncesto nacional. Nesa tempada dentro da elite o equipo gañou seis encontros, empatou 1 e perdeu 15. O debut tivo lugar na cancha do CF Barcelona o 24 de novembro de 1968, co resultado de derrota por 95-65. As seis vitorias chegaron nas xornadas 2ª (vs Náutico), 4ª (vs San José), 6ª (vs Mataró), 11ª (vs Manresa), 12ª (vs Barcelona) e 21ª (vs At. San Sebastian), e o empate na 19ª (vs Joventut). Todos estes resultados foron xogando como local, e non chegaron abondo para acadar o obxectivo da permanencia.

Tralo descenso, o equipo mantívose varios anos na segunda categoría do baloncesto nacional até a súa desaparición.

O presidente fundador do club foi Claudio San Martín, e o que levou ó equipo á Primeira División foi Antonio Álvarez. Outro presidente moi salientable foi Francisco Javier Vázquez Fidalgo, que creou o novo local social da entidade. Trala morte Francisco Javier Vázquez Fidalgo o club comezou a ter problemas económicos que levaron ó club á súa desaparición.

## Pavillón 
[miniatura|O Bosco xogou como local no [Pazo dos Deportes de Riazor.]]
O equipo xogaba os seus encontros como local no ximnasio da antiga Universidade Laboral Crucero Baleares, no Burgo, e máis adiante tamén no Pazo dos Deportes de Riazor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* El Bosco celebra sus 50 años 
* Resultados da tempada 1968-69 na Liga Española de Baloncesto
A Lama, Sabrexo, Vila de Cruces

**A Lama** é un lugar da parroquia de Sabrexo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.

## Toponimia 
O orónimo provén do latín , e indica un lugar con lama ou lodo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sabrexo 
### Parroquias de 
## Notas
Manuel Antonio Ínsua Fernández

**Manuel Antonio Ínsua Fernández**, nado en Noia o 8 de outubro de 1961, é un exfutbolista galego máis coñecido como **Tono**, que xogaba na demarcación de defensa.

## Traxectoria 
### Como xogador 
Comezou a xogar na súa vila natal, Noia, de onde foi fichado polo Celta de Vigo para xogar no equipo filial, o Gran Peña. A causa da folga do 2 de setembro de 1984, convocada polo sindicato de futbolistas (AFE) reclamando unha regulación laboral, os equipos profesionais vense obrigados a tirar de xogadores dos filiais, así é como Tono debuta co primeiro equipo.

A raíz do seu debut Tono foi gañando a confianza do adestrador, Félix Carnero, disputando esa tempada 19 encontros. O seguinte curso, xa en Primeira División, Tono perde peso no equipo coa fichaxe de Maraver e coa consolidación do canteirán Lema, cos que ten que compartir a titularidade. Debutou en Primeira o 31 de agosto de 1985 ante a Real Sociedad.

O equipo volveu descender na tempada 1985/86, porén recuperaría a categoría ao ano seguinte na que foi a tempada de Liga máis longa da historia, cunha modesta participación de Tono que incluíu o partido final ante o Sestao SC.

Acadado o ascenso déuselle a baixa a varios futbolistas como a Lema, e entre eles a Tono que fichou polo CD Lalín na Segunda División B. Tras dous anos en Lalín fichou polo SD Compostela dirixido por Fernando Castro Santos, co equipo xogou en Terceira, Segunda B e Segunda División acadando ascensos consecutivos e militando dous anos nesta última.

En 1993 ficha polo Racing de Ferrol para rematar colgando as botas no CD Lalín na Terceira División.

### Como adestrador 
Unha vez retirado do fútbol en activo dirixe como adestrador os equipos inferiores do Compostela e fugazmente ao Vilalonga CF. En 1999 asume a dirección do Noia CF ata que en 2001 se fai cargo do Atlético de Riveira durante dous anos para despois volver ao Noia.

En 2004 ficha polo CD Boiro de Rexional Preferente, ao que dirixiu durante tres tempadas. En 2007 fichou polo Santiago de Compostela CF.

## Notas