Palacio Nacional de Mafra

O **Palacio Nacional de Mafra** é un edificio barroco situado na cidade portuguesa de Mafra, clasificado en 2019 pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade.

## Historia
esquerda|miniatura|Litografía de 1853.
O Palacio Nacional de Mafra foi construído polo rei Xoán V de Portugal como resultado da promesa que lle fixo á súa muller, a arquiduquesa María Ana de Austria, na que el prometeu construír un mosteiro se lle daba descendencia. O nacemento da princesa Bárbara de Braganza, posterior esposa do rei Fernando VI de España, fixo que o rei comezase as obras.

Os edificios de Mafra están entre os máis suntuosos edificios barrocos portugueses. O palacio foi construído a través de seis eixes simétricos, dúas torres e unha basílica central. O mosteiro inclúe unha notable biblioteca cun fondo de 30.000 libros raros.

A construción comezou o 17 de novembro de 1717 co proxecto de construír un convento para trece frades franciscanos. Pero pronto a chegada masiva de ouro do Brasil fixo que o rei Xoán V cambie de opinión e decidise a construción dun gran palacio. O arquitecto Johann Friederich Ludwig anunciou os cambios nos plans e comezou a construción dun gran palacio que mobilizou a máis de 52.000 traballadores en todo o país.

Finalmente, a construción do pazo permitiu localizar ata 330 frades franciscanos sen ter que reducir o tamaño do pazo proxectado. O palacio inaugurouse o 22 de outubro de 1730 en honra do 41 aniversario do rei Xoán V cunha serie de festas que duraron 8 días.

Mafra nunca foi ocupada de xeito estable pola familia real portuguesa a pesar de que se converteu nunha parada regular e nun lugar de descanso para os seus membros. Os magníficos bosques de Mafra garantiron un formidable espazo de caza para os diferentes príncipes portugueses, moi afeccionados á caza.

No reinado de Xoán VI de Portugal levouse a cabo un importante programa de restauración, aínda que nunca foi habitado polo soberano. Ademais, tras a fuxida da familia real portuguesa en 1807 para a Brasil, a maioría dos mellores mobles e pezas de arte do pazo tamén partiron para Brasil.

En 1834, despois da guerra que enfrontou aos partidarios liberais da raíña María II de Portugal cos partidarios conservadores de Miguel I de Portugal, a raíña María ordenou a disolución das ordes relixiosas, o que levou ao abandono do mosteiro polos frades franciscanos . Os últimos monarcas da Casa de Braganza usaron o palacio só como punto de caza e o último rei, Manuel II de Portugal, deixou o mosteiro para o exilio inglés.

O palacio foi declarado monumento nacional en 1907 e aberto ao público como museo en 1911. Hoxe, o edificio está conservado polo Instituto do Patrimonio Arquitectónico de Portugal, que realizou diferentes programas de restauración e conservación; Un dos máis importantes é o que afectou á fachada principal. Estes programas de restauración contaron coa asistencia de membros da comunidade internacional especializada na restauración de edificios históricos.

miniatura|center|800px|Fachada principal do Palacio Nacional de Mafra en 2016.

Cóntanse numerosas lendas de Mafra. O máis coñecido fala de ratas xigantes capaces de comer persoas vivas que habitan o pazo. Outro explica a existencia dun túnel que enlaza Mafra con Ericeira e que o rei Manuel II usou en 1910 para fuxir para o exilio.

Finalmente, a referencia que José Saramago fai do mosteiro-palacio nunha das súas novelas, *Memorial do Convento*. Saramago, a través dun residente de Mafra ligado no proceso de construción do palacio, explica con detalle os detalles do edificio.

A parroquia de Mafra e a Real e Venerable Irmandade do Santísimo Sacramento de Mafra teñen a súa sede na basílica do palacio.

Mafra-Klosterpalast-06-2011-gje.jpg
Mafra-Klosterpalast-24-Kreuzgang-2011-gje.jpg
Mafra-Klosterpalast-58-Kirche-2011-gje.jpg
Mafra-Klosterpalast-56-Kirche-Kapitell-2011-gje.jpg
Mafra-Klosterpalast-72-Krankenrevier-Zelle-2011-gje.jpg
Mafra-Klosterpalast-86-Musikinstrumente-2011-gje.jpg
Mafra-Klosterpalast-98-Zelle-2011-gje.jpg
Mafra-Klosterpalast-Bibliothek-12-2011-gje.jpg

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*Turner, J. – Grove Dictionary of Art – Oxford University Press, USA; New Ed (2 de xaneiro de 1996); 
*Rentes de Carvalho J. – Portugal, um guia para amigos (in Dutch translation : Portugal); De Arbeiderspers, Amsterdam; 9th ed. agosto de 1999; 
*The Rough Guide to Portugal – 11th ed. marzo de 2005; 
*The National Palace of Mafra, an English guide; IPPAR, xullo de 2005