open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Monarquía de Xullo

Proclamada o 9 de xullo de 1830 despois das chamadas Tres Gloriosas *Trois Glorieuses*, a **Monarquía de Xullo** 1830 - 1848 sucedeu en Francia á Segunda Restauración. A rama menor dos Borbóns a dinastía de Orleáns accede ao trono a mans de Lois Filipe I como *rei dos franceses*. O seu reinado comeza co problema da Revolución de 1830 e se atopara con outros varios que acaban por instaurar a Segunda República. A *Monarquía de Xullo*, marca á fin da monarquía en Francia.
## A crise da monarquía
miniatura|esquerda|150px|Lois Filipe I de Francia.
En 1846, as colleitas son moi malas. O aumento do prezo do trigo, base da alimentación, provoca a escaseza. O poder adquisitivo baixa. O consumo interior non progresa, provocando unha crise industrial de superprodución. Inmediatamente os patróns se adaptan recorrendo ao despedimento. Inmediatamente, se asiste a unha retirada masiva dos aforros populares, o sistema bancario está en crise. As quebras  multiplícanse, os cursos da Bolsa caen. O Estado reacciona importando trigo ruso, o que volve a balanza comercial negativa. Os grandes traballos paran. As manifestacións sucédense. En 1847 prodúcense os motins de Buzançais. En Roubaix, un 60% dos obreiros están en paro. Os asuntos de corrupción (asunto Teste-Cubières) e os escándalos (asunto Choiseul-Praslin) manchan o réxime.
As asociacións que se encuadran e as reunións públicas prohibidas a partir de 1835 bloquean á oposición. Para pasar esta lei, os opositores seguen os enterros civís dalgúns deles, que se transforman en manifestacións públicas. As celebracións familiares e os banquetes serven tamén de pretexto ás reunións. A campaña dos banquetes, ao final do réxime, desenvólvese en todas as grandes cidades de Francia. Lois Filipe endurece o seu discurso e prohibe o banquete de peche o 14 de xaneiro de 1848. O banquete, aprazado ao 22 de febreiro, provoca a Revolución de 1848.

## A caída do réxime
Tras unha axitación, o rei substitúe ao ministro François Guizot por Adolphe Thiers que propón a represión. Recibido con hostilidade pola tropa colocada ao Carrusel, diante do palacio das Tullerías, o rei abdica en favor do seu neto Filipe e confía a rexencia a súa nora, Hélène de Mecklembourg-Schwerin, pero en van. A Segunda República foi proclamada o 24 de febreiro de 1848 fronte a columna da Bastilla.
Anabel Torres

**Anabel Torres**, nada en Bogotá o 26 de decembro de 1948, é unha poetisa e tradutora colombiana.

É licenciada en linguas modernas pola Universidade de Antioquia en Medellín e conta cun mestrado en Xénero e Desenvolvemento do Instituto de Estudos Sociais da Haia. Foi subdirectora da Biblioteca Nacional de Colombia.

## Obras 
* *Casi poesía* (1975)
* *La mujer del esquimal* (1981)
* *Las bocas del amor* (1982)
* *Poemas* (1987)
* *Medias nonas* (1992)
* *Poemas de guerra* (Barcelona, 2000)
* *En un abrir y cerrar de hojas* (Zaragoza, España, 2001)
* *Agua herida* (2004)
* *El origen y destino de las especies de la fauna masculina paisa* (2009)

## Premios 
* Premio nacional de poesía Universidade de Nariño, 1974
* Premio nacional de poesía Universidade de Antioquia, 1980
* Premio nacional de poesía de Roldanillo, Ediciones Embalaje, Museo Rayo, 1987

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía en www.jornaldepoesia.br  .
* Artigo en www.festivaldepoesiademedellin.org .
Farmakonísi

**Pharmakonisi** ou **Farmakonisi** (grego: Φαρμακονήσι), é unha pequena illa grega da prefectura do Dodecaneso. Tamén se coñeceu como *Pharmacos*, *Farmaco*, ou *Pharmakousa*. Atópase entre a cadea das illas do Dodecaneso, no oeste e a costa de Asia Menor (Turquía) no leste. Ao norte da mesma está a illa de Agathonisi, ao oeste as illas de Lipsi, Patmos e Leros, e ao sur as illas de Kalymnos e Psérimos. Forma parte da municipalidade de Leros, e tiña unha poboación no censo de 2001 de 74 habitantes.

Pharmakonisi ten 5´2&nbsp;km². É coñecida pola súa rica flora.

Plutarco no seu *Vidas Paralelas * di que o mozo Xulio César, mentres viaxaba a Asia Menor, foi secuestrado por piratas e estivo preso alí 38 días. Durante o seu encarceramento, lles prometeu que cando fora posto en liberdade, os mataría a todos eles. Logo de pagar un rescate dúas veces maior do que os seus secuestradores reclamaban (dixo que a cantidade requirida era demasiado baixa para alguén como el) e de ser liberado, organizou unha frota e mantivo a súa promesa, crucificando a todos eles.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Official website of Municipality of Leros
Mariano Hoyas de la Cruz

**Mariano Hoyas de la Cruz**, nado en Plasencia o 19 de setembro de 1970, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.

## Traxectoria 
Iniciouse no fútbol no equipo da súa cidade natal e en 1990 pasa a formar parte do Deportivo B, no que xogou un ano. Na tempada 1991–92 debutou co Deportivo da Coruña en Primeira División nun encontro fronte ao Valencia CF no estadio de Mestalla na primeira xornada, rematando Mariano expulsado e o equipo coruñés derrotado (1–2). Esa mesma tempada xogou 25 partidos máis.

Nos dous anos seguintes perdeu progresivamente a titularidade no Deportivo, o que provocou o seu traspaso ao Celta de Vigo de cara á tempada 1994–95. No equipo de Balaídos fíxose cun oco no once titular e chegou a xogar 36 partidos na súa primeira tempada no club.

Na tempada 1996–97 foi contratado polo Mérida UD, equipo de Segunda División co que ascendería ao remate desa primeira campaña. Neste club permaneceu até 2000, xogando a tempada 1997–98 en Primeira División. De cara a tempada 2000–01 foi contratado polo Recreativo de Huelva, tamén de Segunda, coa mala sorte de sufrir unha grave lesión no segundo partido de Liga que o deixou practicamente en branco durante dous anos.

Na tempada 2002–03 xogou no FC Cartagena de Segunda División B, retirándose do fútbol ao remate desa campaña. Na actualidade é o encargado das categorías inferiores do UP Plasencia, labor que combina coa de axente FIFA.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
José Luis Carranza

**José Luis Carranza Vivanco**, nado en Lima, Provincia de Lima, o 8 de xaneiro de 1964, foi un destacado futbolista peruano.

## Biografía 
Debutou en Club Universitario de Deportes no 1985, ós 20 anos de idade, onde gañou a Liga peruana en 1985 e 2002.

## Selección nacional 
Foi internacional coa selección peruana. Pola escuadra peruana xogou 55 econtros e anotou 1 gol.

## Clubs 
* *Universitario de Deportes* - (Perú) - 1985-2004

## Títulos 
### Campionatos nacionais 
* *Universitario de Deportes* - (Perú) - 1985, 1987, 1990, 1992, 1993, 1998, 1999, 2000 e 2002.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Videos Despedida del Puma
João Maria Menezes Bezerra

**João Maria Menezes Bezerra**, máis coñecido como **Barata**, nado en Carnaubais o 5 de xuño de 1972, é ex un futbolista brasileiro. Xogaba de dianteiro.

## Clubs 
## Ligazóns externas 
* Barata en bdfutbol.com
Celomados

Os **celomados** (**Coelomata**) son animais triblásticos con celoma, polo menos durante as fases embrionarias. Nestes animais o mesoderma fai un oco e no seu interior fórmase unha cavidade, chamada **celoma**, que forma a cavidade xeral interna do animal.

Existen outros animais que carecen de cavidade corporal (acelomados) e outros que non teñen un verdadeiro celoma senón un blastocele persistente (pseudocelomados).

## Tipos de celomados
Segundo a orixe da cavidade celomática, distínguese dous tipos de celomados:

***Esquizocelomados**. O celoma fórmase por esquizocelia, é dicir, a partir de agrupacións de células no interior da gástrula.
***Enterocelomados**. O celoma fórmase por enterocelia, é dicir, invaxinacións do arquénteron, que é o futuro tubo dixestivo.

## Notas
## Véxase tamén
*Acelomados
*Pseudocelomados
*Celoma
Bilirrubina

miniatura|dereita|200px|Estrutura da bilirrubina
miniatura|Produción de bilirrubina durante a degradación do hemo.

A **bilirrubina** é un pigmento biliar de cor amarela alaranxada que resulta da degradación do grupo hemo da hemoglobina. Dita degradación prodúcese no bazo. Máis tarde a bilirrubina conxúgase no fígado. Estes pigmentos almacénanse na vesícula biliar formando parte da bile (que logo é excretada cara ao duodeno, o que dá a cor ás feces).
## Metabolismo da bilirrubina 
Esta biomolécula fórmase cando o eritrocito desaparece do aparello circulatorio, pola súa extrema fraxilidade, aproximadamente cando alcanzou a plenitude da súa vida (duns 100 a 120 días). A súa membrana celular rompe e a hemoglobina liberada é fagocitada polos macrófagos tisulares do organismo, sobre todo os macrófagos do bazo, fígado e medula ósea.
Nesta degradación da hemoglobina, sepáranse, por unha banda, a molécula de globina e, por outra, o grupo hemo.

A hemo-oxigenasa degrada o grupo hemo nos macrófagos, abrindo o anel tetrapirrólico nunha molécula lineal, e dando como resultado ferro libre (oxídase o Fe2+ a Fe3+), e unha cadea de 4 aneis pirrólicos, a que será o substrato de formación da bilirrubina. Durante as horas ou os días seguintes os macrófagos liberan o ferro da hemoglobina que será transportado pola transferrina ata a medula ósea (para formar novos eritrocitos), ou almacenado no fígado e outros tecidos en forma de ferritina para situacións de necesidade.

Os macrófagos dos tecidos transforman a porfirina da hemoglobina en bilirrubina que viaxa unida á albumina sérica (proteína transportadora) polo torrente sanguíneo ao fígado, onde se separan, e a bilirrubina se secreta pola bile (por iso a cor amarela-verdosa da bile) e degrádase.

Cando o nivel de bilirrubina no sangue aumenta (valores normais de 0,3 a 1&nbsp;mg/dl), acumúlase nos tecidos, sobre todo aqueles con maior número de fibras elásticas (padal, conxuntiva). Se é maior de 2 a 2,5&nbsp;mg/dl, obsérvase unha coloración amarelada da pel e mucosa, un fenómeno coñecido como **ictericia**.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Método de Hall para bilirrubina.
* Estercobilina
* Biliverdina
* Urobilina
Hans Fischer

**Hans Fischer**, nado en Frankfurt (Alemaña) o 27 de xullo de 1881 e finado en Múnic o 31 de marzo de 1945, foi un químico, médico e profesor universitario alemán.

## Traxectoria 
Os seus pais foron Eugen Fischer, director da compañía Kalle & Co, de Wiesbaden, e profesor na Escola Técnica de Stuttgart, e Anna Herdegen. Foi á escola primaria en Stuttgart, matriculándose en 1899 en Gymnasium de Wiesbaden. Estudou química e medicina, primeiro na Universidade de Lausana e posteriormente na Universidade de Marburg. Graduouse en 1904 e en 1908 obtivo o doutoramento.

Primeiramente traballou na Clínica Médica de Múnic e despois no Primeiro Instituto Químico de Berlín, con Hermann Emil Fischer. Volveu a Múnic en 1911 e obtivo praza de profesor de medicina interna un ano máis tarde. En 1913 chegou a ser profesor de fisioloxía no Instituto Fisiolóxico de Múnic. In 1916 obtivo praza como profesor de química médica na Universidade de Innsbruck e de aí pasou á Universidade de Viena en 1918. Desde 1921 ata a súa morte tivo praza de profesor de química orgárnica no Technische Hochschule en Múnic.

## Investigacións científicas 
O traballo científico de Fischer estaba principalmente relacionado coa investigación dos pigmentos do sangue, a bile e tamén a clorofila das follas, así como a química das porfirinas, dos que derivan eses pigmentos. De especial importacia foi a síntese da bilirrubina e da hemina, un dos compoñentes da hemoglobina.

Recibiu moitas honras por estes traballos, incluído o premio Nobel de Química co que foi galardoado en 1930 *polos seus traballos na composición estrutural da clorofila e do sangue así como pola síntese da hemina e a bilirrubina*.

Os seus numerosos traballos foron publicados en *Liebigs Annalen der Chemie* e en *Hoppe-Seylers Zeitschrift für physiologische Chemie*, destacando *Die Chemie des Pyrrols*.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Premio Nobel de Química

### Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Química 1930 
* Biografía na páxina do Instituto Nobel 
* Perfil de Hans Fischer NNDB
Monte Taranaki

O **Taranaki** ou **Egmont** é unha montaña volcánica na Illa Norte de Nova Zelandia. A montaña érguese entre pastos verdecentes, envolta na néboa. A selva tropical nas ladeiras baixas da montaña contrasta co cumio nevado, localizado a 2494 m. 

## Actividade volcánica 
As ladeiras das montañas son de orixe volcánica, comezou a súa actividade hai 135.000 anos, entrou en erupción por primeira vez hai arredor de 70 000 anos, dende entón, Egmont entra en actividade periodicamente. A erupción máis poderosa foi no 1500 a súa última actividade forte en 1665, seguida doutra máis feble en 1775, porén a súa última actividade volcánica foi en cara a 1860, permanecendo desde entón durmido.
Turbelarios

Os **turbelarios** (**Turbellaria**) son unha clase de vermes planos pertencentes ao filo dos platihelmintos e que ten como principal característica a de incluír a todas aquelas especies deste filo que non son exclusivamente parasitas, xa que a maioría son depredadoras de microorganismos, pequenos invertebrados ou son herbívoras.

A maioría son organismos bentónicos, mariños ou de auga doce; algúns posteriormente adaptáronse a ambientes húmidos terrestres. A súa locomoción depende de cilios, e escavan activamente en busca de comida. Reprodúcense sexualmente e todos son hermafroditas.

Todos son planos con forma de cinta o de folla xa que a súa falta de sistemas respiratorio e circulatorio significa que teñen que depender da difusión para o transporte interior. Varían en lonxitude dende 1&nbsp;mm a 50&nbsp;cm.

Acoelomorpha e o xénero Xenoturbella incluíronse na clase dos Turbelarios pero cos datos actuais xa non se consideran como platihelmintos e teñen o seu propio filo.

miniatura|esquerda|240px|Planarias en movemento.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Turbellarian Taxonomic Database, Clasificación dos turbelarios 
* The Taxonomicon
Imia/Kardak

**Imia** (Ίμια) en grego, ou **Kardak** en Turco é un conxunto de dúas pequenas illas despoboadas no mar Exeo, situadas entre a cadea das illas gregas do Dodecaneso e a parte continental da costa suroeste de Turquía. Atópanse a 7&nbsp;km. o oeste da costa da Provincia de Muğla, e a 10´2&nbsp;km. ao leste da illa grega Kalymnos, e a 4´6&nbsp;km. ao sueste do pequeno illote grego de Kalólimnos.

A súa superficie total é de 0´40&nbsp;km². As illas son tamén coñecidas como **Limnia** en grego, ou **İkizce** en turco, ou como **Heipethes** nalgúns dos primeiros mapas do século XX. Imia / Kardak foi obxecto dunha crise militar e a posterior controversia sobre a soberanía entre Grecia e Turquía en 1996.

A disputa de Imia/Kardak é parte das grandes disputas do Exeo, que comprende tamén as disputas sobre a plataforma continental, as augas territoriais, o espazo aéreo, e a desmilitarización das illas do mar Exeo. Por mor da crise Imia/Kardak, a controversia foi ampliada, xa que Turquía comezou a reivindicar un maior número de illotes do mar Exeo. Estas illas, algunhas delas habitadas, son consideradas como indiscutiblemente gregas por parte de Grecia, pero como zonas grises de soberanía indeterminada por Turquía.

## Referencias 
## Véxase tamén
* Outras illas gregas

### Ligazóns externas 
*Mapa de localización
Ro

**Ro** ou **Rho** (grego: Ρω) é unha pequena illa grega no leste do mar Mediterráneo preto de Kastellorizo, preto da costa turca. É parte da municipalidade de Megisti, na prefectura do Dodecaneso.

Xunto con outros illotes da rexión circundante, Ro foi obxecto dunha disputa de soberanía na década de 1920 entre Turquía e Italia, que nese momento estaba en posesión de Kastelorizo e as illas do Dodecaneso. A controversia resolveuse nun tratado de 1932, que asignou Ro do lado italiano. Para rematar, pasou á soberanía grega en 1947, xunto coas outras antigas posesións italianas no mar Exeo.

Ro estivo deshabitada a maior parte da historia, agás da muller grega que a fixo famosa, Despina Achladioti. Cada día, Achladioti, tamén coñecida como a Señora de Ro, izaba na illa unha bandeira grega, claramente visible desde o territorio turco, ata a súa morte en 1982.

Unha pequena unidade militar grega ten base agora na illa, co deber primordial de continuar a tradición de izar a bandeira, establecida por Achladioti. O censo de 2011 non reflicte residentes permanentes.

O illote denomínase *Kara Ada* en turco.

## Referencias 
## Véxase tamén
* Outras illas gregas

### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do concello de Megisti
Kalólimnos

**Kalolimnos** (grego: Καλόλιμνος) é unha pequena illa grega no Dodecaneso, que se estende entre Kalymnos e Imia, fronte á costa de Turquía. É parte da municipalidade de Kalymnos.

A illa non ten poboación civil con carácter permanente, pero alberga unha gornición permanente do Exército Grego. A illa é escarpada e rochosa e ten unha poboación de cabras salvaxes.
Calvos, Cuntis, Cuntis

**Calvos** é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 71 habitantes deles 33 eran homes e 38 mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cuntis 
### Parroquias de Cuntis
Vido

**Vido** (grego: Βίδο) é unha illa no grupo das illas Xónicas en Grecia. É unha illa pequena na boca do porto de Corfú.

## Historia 
Durante a primeira guerra mundial, a illa de Corfú serviu de refuxio para o exército serbio que se retirou en barcos das forzas aliadas do seu país ocupado polos austríacos e búlgaros.

Mentres que os principais campamentos do exército estaban en Corfú (un continxente foi enviado tamén a Bizerte, e moitos dos refuxiados civís foron aceptados por Francia), os máis enfermos e os moribundos, na súa maioría soldados, foron tratados en Vido para previr epidemias. Malia a axuda de material aliados, as malas condicións das instalacións médicas improvisadas e a escaseza de alimentos tivo como resultado unha alta taxa de mortalidade entre moitos dos pacientes da illa. Debido á pequena superficie da illa e o seu chan rochoso, pronto se fixo necesario enterrar aos mortos no mar (mediante a ponderación dos cadáveres coas rocas para evitar que flotaran). Máis de 5.000 persoas foron enterradas no mar preto da illa de Vido.

Un monumento de agradecemento á nación grega erixiuse en Vido polos serbios na década de 1930.

## Galería 

Ficheiro:VidoSerbianMausoleum.jpg|Mausoleo dos soldados serbios da 1ª guerra mundial
Ficheiro:Vido-Mauzolej-Unutrasnjost.jpg|Interior do mausoleo
Ficheiro:Vido-PlavaGrobnica-ploca.jpg|Placa conmemorativa no cemiterio azul

## Véxase tamén
*Outras illas gregas
Antigüidade tardía

A **Antigüidade tardía** é o período de transición entre a Idade Antiga e maila Idade Media; as dúas primeiras divisións da periodización tradicional do tempo histórico que se adoitan aplicar á Historia da civilización occidental. Cronoloxicamente abranguería o período que vai dende a crise do século III, que marca o comezo da descomposición da Antigüidade clásica, até a expansión musulmá e a constitución do Imperio Carolinxio (finais do século VIII), procesos que representaron o asentamento definitivo do mundo medieval.

Henri Pirenne (*Mahoma e Carlomagno*) pode considerarse o creador do concepto, ao pór de manifesto o esencial que para a caracterización definitiva de *o medieval* significaron dous grandes acontecementos: o Imperio de Carlomagno e a chegada do islam a Europa; e os procesos que carrexaron: a ruptura da unidade da conca do Mediterráneo (no económico e no ideolóxico, unha verdadeira fronteira de civilizacións) e o peche en si mesma da Europa Occidental ou Cristiandade latina (previamente separada da Cristiandade oriental do Imperio Bizantino), onde levarán á súa culminación as formas económicas, sociais, políticas e ideolóxicas do que se veu en chamar feudalismo e que se viña desenvolvendo dende o comezo deste período, cincocentos anos antes.[miniatura|300px|*Os favoritos do Emperador [Flavio Honorio|Honorio* (división definitiva do Imperio Romano entre Oriente e Occidente). Pintura histórica de John William Waterhouse (1883)|centro]]

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Materia *Antigüedad Tardía* na Universidade de Sevilla, con bibliografía.
Cuntis, Cuntis, Cuntis

**Cuntis** é unha vila da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE en 2008 tiña 911 habitantes (447 homes e 464 mulleres), o que supón que aumentou a poboación desde 2007.

É a capital do concello ao que dá nome.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Cuntis
### Parroquias de Cuntis
Fontecova, Cuntis, Cuntis

**Fontecova** é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE no 2008 tiña 85 habitantes deles 46 eran mulleres e 39 homes, o que supón unha diminución da poboación respecto do ano 1999 cando tiña 94 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cuntis 
### Parroquias de Cuntis
Fuxacos, Cuntis, Cuntis

**Fuxacos** é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. O Instituto Galego de Estatística non achega datos de poboación para esta localidade.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cuntis 
### Parroquias de Cuntis 
## Notas
Brittany Murphy

**Brittany Anne Murphy**, nada en Atlanta (Xeorxia) o 10 de novembro de 1977 e finada nos Ánxeles (California) o 20 de decembro de 2009, foi unha actriz de cine e televisión estadounidense.

## Traxectoria 
Creceu coa súa nai en Nova Jersey. Dende os nove anos apareceu en obras de teatro locais e os trece fixo audicións para anuncios de televisión.

Actuou en *8 Mile* (con Eminem), porén foi coñecida por comedias como *Just Married* o *Uptown Girls*. Traballou con actores coma Michael Douglas (*Don´t Say a Word*) o Winona Ryder (*Girl, Interrupted*), o que lle valeu o respecto dos críticos. En 2005 participou en *Sin City*.

## Filmografía parcial 
## Premios e nomeamentos 
* Foi nomeada a varios premios nos anos 1996, 1997, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004 e 2005.
* En 2002 gañou o *Young Hollywood Award*, e en 2005 o *Annie Award*.

## Notas 
## Véxase tamén
Associação Académica de Coimbra (rugby)

A **sección de rugby da Associação Académica de Coimbra** foi creada en 1936 e en 1957 converteuse en socio fundador da Federación Portuguesa de Rugby. O primeiro equipo compite na máxima categoría do Campionato Nacional, no que ten acadado catro títulos de liga nos anos 1977, 1979, 1997 e 2004. Tamén gañou sete títulos da Copa de Portugal, dúas Supercopas e unha Copa Ibérica, completando o mellor palmarés do rugby portugués fora do distrito de Lisboa. O equipo viste de negro e xoga os seus encontros nas instalacións deportivas universitarias situadas na beira do río Mondego, e no Estadio Municipal de Taveiro. O club AEES Agrária é o seu rival local e histórico.

Representou a Portugal nunha ocasión na European Challenge Cup na tempada 2004-05, sendo eliminado polos Border Reivers de Escocia, logo de dúas amplas derrotas 3-98 na casa, e 3-107 fora, cun marcador total de 6-205. O Académica non chegou a participar na European Shield esa tempada. O Coimbra tivo un xogador, Rui Cordeiro, na Selección de rugby de Portugal que participou na Copa do Mundo de Rugby 2007.

## Palmarés
* **Liga de Portugal: 4 títulos**
:::1976-77, 1978-79, 1996-97, 2003-04
* **Copa de Portugal: 7 títulos**
:::1973-74, 1979-80, 1989-90, 1994-95, 1995-96, 1996-97, 2017-18
* **Copa Ibérica: 1 títulos**
:::1997-98

;En Europa
* Participacións na European Challenge Cup: **1**
::: 2004-05 (caeu na 1ª rolda)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina oficial da AAC - Secção de Rugby
Grupo Desportivo Direito

O **Grupo Desportivo Direito**, popularmente coñecido como **Direito**, é un club de rugby da capital portuguesa, Lisboa. Fundado en 1952, é un dos clubs con máis títulos nacionais, con 9 Ligas de Portugal e 7 Copas de Portugal.
## Palmarés 
* **Liga de Portugal: 10 títulos**
:::1998-99, 1999-00, 2001-02, 2004-05, 2005-06, 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2012-13, 2014-15
* **Copa de Portugal: 8 títulos**
:::1975-76, 1980-81, 1981-82, 2001-02, 2003-04, 2004-05, 2007-08, 2013-14
* **Supercopa de Portugal: 11 títulos**
:::1999, 2000, 2002, 2004, 2006, 2008, 2009, 2010, 2013, 2014, 2015
* **Copa Ibérica: 4 títulos**
:::1999-00, 2002-03, 2013-14, 2015-16

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do GD Direito 
* Grupo Desportivo Direito en Blogspot
Gatos de Madrid

O **Gatos de Madrid** é a franquía de rugby da Comunidade de Madrid (España), que participa representando a esta comunidade na Liga Superibérica.

O equipo foi fundado en 2009 e nace aglutinando, nun principio, aos catro equipos de maior categoría do rugby madrileño: o CRC Madrid que participa na División de Honra e os participantes da División de Honra B: Club Alcobendas Rugby, Complutense Cisneros e C.R Liceo Francés, aínda que a súa intención é involucrar no proxecto a todos os clubs madrileños, nun futuro.

Os estadios onde o equipo xoga os seus partidos como local son os diversos estadios dos clubs que aglutina a franquía: Estadio de Las Terrazas de Alcobendas, Campo de Rugby Ramón Urtubi e Campo Central de Ciudad Universitaria de Madrid; todos eles son campos que están localizados na **Comunidade de Madrid**.

A marca deportiva Canterbury Of New Zealand viste a esta franquia, igual que ás outras cinco participantes.

## Nome e imaxe 
O nome e a imaxe da franquía foron elixidos tras unha competición popular na que se elixiu o nome de **Gatos** por ser o apelativo de todos os nacidos en Madrid, cos catro avós madrileños.
O nome se remonta á época da Reconquista, na que os habitantes da Tierra de Madrid distinguíronse pola súa capacidade para gabear muros, habilidade moi necesaria nesas épocas guerreiras fronte aos musulmáns peninsulares. Ademais, outra vertente fala de que este nome provén da Guerra de Independencia de 1808, fronte aos franceses, na que tralo alzamento do do 2 de maio, as xentes de Madrid loitaron polos tellados coma gatos.

O logotipo da franquía é un ollo de gato amarelo con forma oval negra, de tal xeito que representa un balón de rugby.

## Historia 
Os Gatos de Madrid estreáronse en competición oficial o 26 de abril de 2009 fronte á franquía andaluza Sevilla F.C. Andalucía, no Campo das Terrazas de Alcobendas con vitoria 31-14. O 5 de xullo de 2009, os Gatos proclamáronse campións da primeira edición da Liga Superibérica tras empatar a 28 cos Mariners e vencer por diferenza de ensaios.

## Palmarés 
* **1 Liga Superibérica**: 2009
Basílica de Saint-Denis

A **basílica de Saint-Denis** (San Dinís, san Denís ou san Dionisio, en galego) é unha igrexa de estilo gótico situada en Saint-Denis, preto de París. Ten o estatuto de catedral (da diocese de Saint-Denis) dende 1966, mais segue sendo unha abadía.

Destaca por ser o primeiro exemplo de arquitectura gótica. A reforma da antiga igrexa carolinxia comeza en 1137 e dela cómpre desatacar un amplo deambulatorio polo que se accede a capelas tanxentes, bóvedas de cruzaría que permiten a abertura de grandes vans, innovacións nos capiteis e elevación das cubertas. Elementos todos estes propios da arquitectura gótica que, aínda que xa coñecidos como recursos da albanelaría xacando, por primeira vez aparecen combinados nun mesmo edificio con propósito estilístico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* L'Internaute Magazine: Diaporama (en francés)
* Fotografías da basílica (en francés).
* Fotografías das tumbas e da Basílica (en francés).
Monoxeneo

|-----
! bgcolor="pink" | Subclases
|-----
| 
* Monopisthocotylea 
* Polyopisthocotylea
|}

Os **Monoxeneos** (**Monogenea**) son unha clase de vermes planos pertencentes ao filo dos platihelmintos e que ten como principal característica o feito de ser animais parasitos externos ou semiexternos de peixes e anfibios. Diferéncianse doutros platihelmintos no feito de ter un ciclo biolóxico cun só hóspede.

A súa boca ten unha ventosa oral pequena ou inexistente, logo teñen unha farinxe e un enterón bifurcado. Teñen dous nefridióporos anteriores nun grande órgano de fixación posterior chamado **opistohaptor**.

Existen unhas 1.100 especies. O seu corpo alongado e plano e a maioría son moi pequenos (30 μm a 2&nbsp;cm). Todos os monoxeneos son hermafroditas, pero é moi frecuente la fecundación cruzada.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Rexistro mundial de especies mariñas
Xenebra (bebida)

miniatura|Xenebra holandesa.
A **xenebra** (en inglés: *gin*) . É unha bebida alcólica obtida a base dun 30% de orxo e outros cereais, que despois de ser destilada aromatízase con bagas de xenebreiro e outras herbas. A súa cor varía entre o dourado e o transparente. As plantas das que se extrae sométense a unha destilación especial, case ao baleiro, a fin de non prexudicar o *bouquet*. A súa gradación adoita alcanzar os 60º. Pode ser doce, semiseca ou seca.

A primeira receita da xenebra holandesa foi escrita a mediados do século XVII por Franciscus Sylvius da Boeel, profesor da Universidade de Medicamento de Leiden. Este médico tentaba obter un remedio para os cálculos biliares e afeccións renais mesturando alcol obtido de cebada, centeo e millo con bagas de xenebro. A este novo preparado chamouno *Genievre* («xenebro», en francés). O produto rapidamente gañou popularidade e a xente comezou a chamalo *Genever*.

Terminada a Guerra dos Países Baixos, os ingleses levaron á súa patria esta bebida e nomeárona *Gin*.
 
A isto hai que sumarlle os impostos ás bebidas estranxeiras promulgados por Guillerme III de Orange en 1688 e posteriormente pola raíña Ana en 1708. Estas medidas mantivéronse até o ano 1742 cando se decide equiparar os impostos dado o índice de alcoholismo reinante. Esta medida tomada pola raíña María de Inglaterra, fixo que caese a maior parte da industria quedando só as fábricas máis fortes.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Fermentación alcohólica
Trematodos

Os **trematodos** (**Trematoda**) son unha clase de vermes planos pertencentes ao filo dos platihelmintos e que ten como principal característica o feito de ser parasitos; a diferenza dos monoxeneos, non teñen opisthoaptor, en cambio, caracterízanse por ter unha ou dúas ventosas. Parécense aos turbelarios en ter unha canle alimentaria relativamente ben desenvolvida, e os seus sistemas muscular, excretor e reprodutivos tamén son relativamente completos.

Teñen o corpo recuberto por unha cutícula e os adultos carecen de epiderme. A maioría dos trematodos teñen ciclos de vida complexos con estadios que afectan a varias especies; en estado adulto son endoparásitos de vertebrado, incluíndo ao ser humano, e en estado larval o son de moluscos e, ás veces, dun terceiro hóspede.

Foron descritas arredor de 9.000 especies. Este grupo inclúe varios parasitos que teñen un enorme impacto nas poboacións humanas, como os trematodos hepáticos humanos, como *Fasciola hepatica* e o *Schistosoma mansoni* que causa a enfermidade esquistosomíase.

miniatura|Left|200px|A *Schistosoma mansoni* é un trematodo causante da esquistosomíase en humanos

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina que inclúe imaxes de parasitos dos animais e o ser humano
US Montauban

O **US Montauban** é un equipo de rugby francés da localidade de Montauban, no departamento de Tarn-et-Garonne (Mediodía-Pireneos), que actualmente compite no Top 14, a máxima categoría do rugby francés, logo de ascender dende a Rugby Pro D2 (Segunda División do rugby en Francia) na tempada 2006-07.

## Histora
O club foi fundado en 1905. Acadou o seu primiro título da Liga francesa de rugby en 1967, gañando na final disputada en Bordeos ao CA Bègles por 11 a 3.

No seu primeiro partido na tempada 2006-07 do Top 14, derrotaron ao Narbonne por 41-20, gañando cinco puntos (incluíndo un punto de bonus) poñéndose segundo na táboa ao final da 1ª xornada. O Montauban finalizou a liga no sétimo lugar, unha posición moi respectable para un equipo ascendido. A tempada 2007-08 foi un ano de consolidación, no que remataron tamén no sétimo posto. Coma o Toulouse chegou ata a final da Heineken Cup (máis lonxe que calquera equipo da Guinnes Premiership ou do Super 10 italiano) o Montauban conseguiu un posto na Heineken Cup da tempada 2008-09, onde se viron encadrados do grupo do campión da tempada anterior, o Munster Rugby.

## Palmarés
* **Liga francesa**:
** Campión: **1** 1967
* **Rugby Pro D2:**
** Campión: **1** 2001, 2005-06
* '''Challenge de l'Espérance:**
** Campión: **1** 1967
* **Challenge Antoine Béguère:**
** Campión: **1** 1971
* **Challenge Armand Vaquerin:** 
** Campión: **1** 2005
** Finalista: **1'* 2004

## Resultados finais
### Liga francesa
## Notas
* *USM Rugby - 100 photos pour un centenaire'', 2003

## Ligazóns
* Páxina oficial
Luis María Zugazaga Martínez

**Luis María Zugazaga Martínez**, máis coñecido como **Zugazaga**, nado en Sestao o 13 de outubro de 1944, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.

## Traxectoria 
Formado na canteira do Athletic Club, debutou na tempada 1964–65 co primeiro equipo en Primeira División. Permaneceu 7 tempadas no conxunto bilbaíno, logrando a Copa do Rei 1968–69 e participar na Copa de Feiras e mais na Recopa.

Na tempada 1971–72 fichou polo Deportivo da Coruña, co que descendería dous anos máis tarde á Segunda División e na campaña seguinte á Terceira División.

Na tempada 1974–75 fichou polo CF Palencia, de Terceira División.

## Palmarés 
;Athletic Club
* Copa do Rei: 1968–69

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
*
Eduardo López Beci

**Antonio Eduardo López Beci**, nado en Lugo o 12 de decembro de 1943, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro e desenvolveu case toda a súa carreira futbolística no Deportivo da Coruña.

## Traxectoria 
Tras xogar no Orzán SD foi fichado en setembro de 1961 polo Deportivo da Coruña para o seu equipo de xuvenís. Xogou varias tempadas co Fabril en Terceira División e na 1964–65 debutou co primeiro equipo do Deportivo en Primeira División. O seu debut, baixo as ordes de Luis Carniglia, produciuse o 27 de decembro de 1964 fronte ao Valencia CF a domicilio, saldándose con derrota branquiazul (1–0). Esa tempada o club galego descendeu á Segunda División, e Beci aínda xogou outra tempada máis no Fabril. Un ano despois saíu cedido ao Osasuna, nunha operación na que entrou tamén Escolá e pola que Sertucha foi traspasado ao Deportivo. Aínda que a cesión era por dous anos, os seus 15 goles co club navarro fixeron que o Deportivo o recuperase despois do primeiro ano.

Volveu ao club galego na campaña 1967–68, na que o equipo se proclamou campión de Segunda División, con Beci como máximo goleador do equipo con 11 goles. Outros 11 goles marcou na seguinte tempada en Primeira División, sendo só superado na liga por Gárate, Amancio e Fleitas. Porén, Beci viviu outros dous descensos a Segunda co Deportivo, nas tempadas 1969–70 (ascendendo na campaña seguinte) e na 1972–73, e un descenso á Terceira División na tempada 1973–74, a súa última no equipo coruñés. 

En xullo de 1974 foi traspasado ao Linares xunto a Aguilar, Tauler e Cubiche e a cambio de Castillo. Xogou no Linares ata 1976 cando se retirou do fútbol e volveu á Coruña.

## Palmarés 
**Deportivo da Coruña**

* **Segunda División (1):** 1967/68.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en ceroacero.es 
* Beci en worldfootball.net
Cestodos

Os **Cestodos** (**Cestoda**) son unha clase de vermes planos con simetría bilateral pertencentes ao filo dos platihelmintos e que ten como principal característica o feito de ser parasitos internos de vertebrados formados por numerosos segmentos chamados proglotes. Os adultos carecen de epiderme e cilios externos e teñen o corpo recuberto dunha cutícula.

Teñen uns órganos de fixación en forma de garfo ou ventosa que se atopan na rexión anterior do corpo chamada escólex. Este continúa cun colo do que sae o estróbilo que é onde están as proglotes, que nos últimos segmentos poden estar cargadas de ovos.

Non teñen sistema circulatorio nin dixestivo. Aliméntanse por absorción directa de materiais que se atopan non intestino dos vertebrados que parasitan.

Son hermafroditas, presentando ciclos vitais complexos con varios hóspedes. As formas larvais chámanse cisticercos, cenuros ou hidátides.

Hai descritas unhas 5.000 especies. É moi coñecido un xénero de cestodos chamado *Taenia* (tenia) que causa unha enfermidade parasitaria nos humanos chamada teníase, producida unicamente por dúas especies *Taenia saginata* e *Taenia solium*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Arigo de ADW sobre os cestodos
* PDF coa clasificación dos cestodos
Clube de Rugby de Arcos de Valdevez

O **Clube de Rugby de Arcos de Valdevez** (**CRAV**), é un club de rugby portugués da localidade de Arcos de Valdevez, no Distrito de Viana do Castelo, Portugal.
Xunto co recentemente inaugurado Estádio Municipal de Arcos de Valdevez (de herba sintética), preparado para acoller partidos de rugby e co campo de rugby de herba natural, o club posúe unhas das mellores infraestruturas de Portugal para a práctica do rugby.

O *Clube de Rugby de Arcos de Valdevez* é un dos mellor organizados e competitivos do Alto-Minho, e o obxectivo do club sénior e o de ser Campión Nacional da Campionato portugués de rugby I División.

## Historia 
O club foi fundado o 9 de xullo de 1981, por un grupo de xoves que se afeccionaron ao rugby nos seus períodos de estudo en Porto e Coímbra.

A mentalidade gañadora confúndese coa propia creación do equipo, pois na tempada 1982-83, o CRAV gaña o título de Campión Nacional da Terceira División.

O 1 de maio de 1986, inaugurábase o Campo Relvado da Coutada, espazo creado e cedido para a práctica exclusiva do rugby.

Na tempada 1986-87, con apenas seis anos de existencia, o CRAV ascende á Primeira División.

Logo de cato anos cos “grandes”, o CRAV descendeu de categoría para volver á máxima categoría o ano seguinte (1991-92), co título de Campión Nacional da Segunda División, e mantense, dende aquela, como un dos equipos máis regulares desta categoría.

En 2005, o equipo sénior disputa a final do Campionato fronte ao Grupo Dramático Sportivo Cascais, caendo derrotado por escasa marxe.

En 2007, o equipo sénior disputa novamente a fase final do Campionato Nacional de Primeira División e o equipo feminino disputa tamén o Campionato Nacional.

Neste ano, o club volve organizar o Torneio Internacional Arcos Sevens (con catro equipos españois e doce dos mellores equipos [portugueses).

Aínda en [2007, desprázanse a Quimper (Francia) unha comitiva de 70 persoas para disputar o Torneio Atlântico xunto co C.R. Ourense (Galiza), Dublín (Irlanda) e o equipo local.

En 2008 os Séniors participan novamente nas semifinais do Campionato Nacional, os Sub 18 proclámanse Campións Nacionais da Serie B e a Categoría Sub 12 conta con máis de 45 deportistas en actividade.

## Palmarés 
* 1 Campionato Nacional de Terceira División: 1991-92
* 1 Campionato Nacional de Cuarta División: 1982-83
## Ligazóns 
C.R.A.V. Site oficial
Rugby Clube de Oeiras

O **Rugby Clube de Oeiras**, comunmente coñecido como **RCO**, é un equipo de rugby portugués da localidade de Oeiras, no Distrito de Lisboa. Actualmente compite no Campionato portugués de rugby 2ª División (a terceira categoría do Campionato Nacional Portugués). O equipo sénior normalmente xoga os seus partidos como local no complexo de rugby do Estádio Nacional (National Stadium). O maior éxito do RCO chegou na tempada 2002-03, cando se proclamaron campións da Segunda División B.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Rugby Clube de Oeiras no Blogspot
Martín Expósito

**Martín Expósito Sacristán**, nado en Madrid en 1980, é un periodista español. Naceu e creceu no madrileño barrio de Vallecas, onde segue residindo na actualidade. Traballou na Emisora Onda Cero Radio, no programa *La Rosa de los Vientos* de Juan Antonio Cebrián.

## Traxectoria 
Comezou a súa andaina no mundo da radio un verán de 1994, da man de Suso Pardeiro, con *A toda marcha*, programa coral confiado pola emisora de Radio Valadouro a tres mozos con ganas de aprender.

A experiencia fíxolle ver que o seu futuro estaba no mundo da radio, polo que, tralo seu paso polo Colexio Raimundo Lulio, licenciouse en xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid.

Foi condutor, durante dez temporadas (1996-2006) do programa *Vamos a la playa* de Radio Valadouro, proxecto que iniciou con 16 anos e que, pese a ser local, conseguiu que locutores con experiencia e famosos grupos de actualidade musical estatal pasaran polos micros da emisora lucense. Así, Juanma Ortega, Ella Baila Sola, La Oreja de Van Gogh, e outros tantos pasaron polo programa.

Na súa cidade natal foi locutor da emisora RKR Radio Las Rozas. E a nivel estatal traballou en Top Radio España, como colaborador nos espazos *La noche más loca* (2000-2001) e *Abierto al Anochecer* (2002); e na emisora do grupo Zeta Flaix FM (2002).

Tamén chegou a cruzar o charco e a traballar na emisora estadounidense WFUN en Ashtabula (Ohio).

No 2003 entrou a formar parte do equipo do programa *La Rosa de los Vientos* de Onda Cero Radio, baixo a tutela de Juan Antonio Cebrián. Na actualidade exerce como redactor e produtor, tendo a cargo as seccións "Agenda Cultural de DJ Martin" e "El Termómetro de la Tierra".
Parque Rexional do Neris

miniatura|100px|O río Dūkšta

O **Parque Rexional do Neris** localízase ao leste de Vilnius, nas dúas beiras do río Neris no territorio do concello de Vilnius, Elektrėnai e Trakai cubrindo unha área de 100&nbsp;km² cuberta nun 96% por bosques.
## Riqueza natural
O eixo do parque é o bosque Dūkštų-Šilėnų, no que predomina o piñeiro, que se estende polo val do río Neris entre a localidades de Sviliškės e o río Dūkšta. No parque abunda o leirón rabudo, o escornabois e o ergates faber.

miniatura|centro|800px|Vista do Parque Rexional do Neris
Club de Rugby La Vila

O **Club de Rugby La Vila** é un equipo de rugby da localidade de La Vila Joiosa, na provincia de Alacant, que compite na máxima categoría do rugby español, a División de Honra. As cores do club son o azul  e o branco.

Fundado en 1983 por ex xogadores do Rugby Club Valencia, en 2008 culminou un ascenso meteórico dende a terceira categoría nacional á División de Honra, que tivo a súa continuidade co título de campións de liga na tempada 2010-11. A realidade económica do club non estaba ó mesmo nivel que os éxitos deportivos, e en 2013 o equipo perdeu a máxima categoría, que tardou catro anos en recuperar.

En 2009 o club foi a base da franquía La Vila Mariners que participou na primeira e única edición da Liga Superibérica, o primeiro intento serio por crear unha liga profesional de rugby en España. En 2018 La Vila converteuse nun dos socios fundadores da nova Liga Nacional de Rugby que pretende dirixir e administrar profesionalmente a máxima competición do rugby nacional a partir do ano 2019.

O club posúe unha das mellores instalacións de rugby do país, o Estadio de Rugby de Villajoyosa, coñecido popularmente como *Campo del Pantano* pola súa proximidade ó Encoro de Amadorio. Nel tivo lugar a final da Copa do Rei 2011 e un encontro da selección española en 2017 fronte a Brasil, entre outros eventos.

## Historia
O Club de Rugby La Vila fúndase en 1983 grazas á unión duns afeccionados ao rugby da localidade. Dende a tempada 2006-07, sufriu un crecemento espectacular conseguindo ascender dúas categorías ata acadar a máxima categoría do rugby español, a División de Honor tras un paso meteórico polas dúas categorías inmediatamente inferiores: División de Honra B e Primeira Nacional.

Tamén é destacable que varios xogadores formados neste club foron internacionais por España ao longo da súa historia.

Na tempada 2009-10, CR La Vila acadou o subcampionato nacional de liga, o cal foi tan só o comezo, xa que na tempada 2010-11, o equipo se proclamou por vez primeira campión, ó rematar 1º na clasificación final da liga.

O club acadou o título de liga na tempada 2010-11, converténdose no 16º club que saía campión na historia da máxima categoría do rugby nacional.

Na seguinte tempada o club participou por vez primeira en competicións europeas, xogando 6 encontros dentro da European Challenge Cup, caendo en todos eles. Na liga acadou o 4º posto, caendo ás primeiras na fase final de eliminatorias polo título.

## Tempada actual
## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina oficial do club
### Outros artigos
BBC Radio 3

A **BBC Radio 3** é unha estación de radio operada pola BBC no Reino Unido.  As súas emisións son principalmente música clásica e ópera, pero tamén emite jazz, arte, cultura e música do mundo. É a emisora máis significativa con respecto á nova música. e os seus artistas de nova xeración promoven a músicos doutras nacionalidades. Todos os concertos de BBC Proms son emitidos en directo por BBC Radio 3, e os concertos da orquestra da BBC ou os cantantes da BBC, son tamén emitidos tanto en directo como gravados.
No ano 2009, a Radio 3 gañou o premio Sony Radio Academy UK Station of the Year Gold Award a mellor emisora de radio do ano no Reino Unido.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*BBC
*BBC Radio 1
*BBC Radio 2
*BBC Radio 4

### Ligazóns externas
* *BBC Radio 3* 
* *BBC Radio 3* en directo
BBC Radio 4

miniatura|dereita|175px|BBC Radio 4 (2022)
A **BBC Radio 4** é unha emisora de radio do Reino Unido que emite unha gran variedade de programas, inclúe entre a súa programación as noticias, drama, comedia, ciencia e historia. Substituíu a BBC Home Service en 1967.

## Historia
A BBC Home Service foi a predecesora da Radio 4 e emitiu entre 1939 e 1967. Tiña variacións rexionais e emitía en onda media e (a partir de 1955) en FM (VHF). Radio 4 substituíu o servizo o 30 de setembro de 1967, cando a BBC renomeou as súas emisoras de radio nacionais., en resposta ao  desafío da radio costeira. Cambiou á frecuencia longa en 1978 collendo uns 200&nbsp;kHz de frecuencia que antes correspondían a BBC Radio 2, e finalmente a 198&nbsp;kHz como resultado dos acordos internacionais de 1975. Entre o 17 de xaneiro de 1991 e o 2 de marzo de 1991, as emisións en FM foron substituídas por un servizo de noticias adicado a Guerra do Golfo.

## Véxase tamén
*BBC
*BBC Radio 1
*BBC Radio 2
*BBC Radio 3

## Notas
Asclepeion

[miniatura|300px|Vista do *Asclepion* en [Cos, Grecia|Cos.]]
Na antiga Grecia e Roma, un **asclepeion** ou **Asklepieion** (grego: *Ἀσκληπιεῖον*, latín: *aesculapīum*) foi un templo de curación, consagrado ao deus Asclepio.

Comezado ao redor do 300 a. C., o culto de Asclepio converteuse cada vez en máis popular. Os peregrinos acudiron á asclepeia para seren curados. Durmían toda a noite e contaban os seus soños a un sacerdote o día seguinte. El receitaba unha cura, a miúdo unha visita aos baños ou a un ximnasio. Posto que as serpes estaban consagradas a Asclepio, a miúdo utilízanse nos rituais de curación. As serpes non velenosas eran deixadas reptar no chan dos dormitorios onde os enfermos e feridos durmían.

Pausanias sinalou que, no asclepeion de Titane en Sición (fundado por Alexanor, neto de Asclepio), as estatuas de Higía cubríanse con pelo das mulleres e pezas de roupa Babilonia. Segundo as inscricións, os mesmos sacrificios que se ofrecían en Paros.

Dise que Hipócrates recibiu a súa formación médica nun Asclepeion na illa de Cos. Antes de converterse no médico persoal do emperador romano Marco Aurelio, Galeno tratou e estudou no famoso asclepeion de Pérgamo.

O asclepeion máis antigo estaba en Trikke (agora coñecido como Trikala) en Tesalia. O asclepeion en Epidauro, tradicionalmente considerado como o lugar de nacemento de Asclepio, é extenso e ben conservado. Hai un Asclepeion situado na ladeira sur da Acrópole de Atenas, que data de ao redor de 420 antes de Cristo.