Pascual Madoz

**Pascual Madoz Ibáñez**, nado en Pamplona o 17 de maio de 1806 e finado en Xénova o 13 de decembro de 1870, foi un político español de tendencia liberal. Tivo diversos cargos como gobernador de Barcelona, ministro de Facenda, deputado e presidente da Xunta Provisional Revolucionaria durante a revolución de 1868. É moi coñecido pola súa obra *Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar* tamén coñecido como Dicionario Madoz.

## Traxectoria 
miniatura|*Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar* (Madrid, 1845).
Nado nunha familia humilde, en 1813 a súa familia trasládase a Barbastro (Huesca) onde comeza os estudos no  Colexio San Lorenzo dos Pais das Escolas Pías (ou escolapios). Posteriormente, a partir de 1821 comeza os estudos de Dereito na Universidade de Zaragoza conseguindo, en 1825, o título de bacharel en Leis.

Durante o segundo período absolutista do reinado de Fernando VII, a Década Ominosa, a defensa dos seus ideais liberais levarao a participar, en 1823, na Milicia Nacional, para a defensa de Zaragoza e de Monzón fronte os Cen Mil Fillos de San Luís, e onde será collido prisioneiro e encarcerado. Máis tarde en 1831, tivo que se exiliar en Francia. Alí, en París e en Tours adicouse ao estudo da Xeografía e da estatística. 

En 1832, puido volver a España tras a amnistía decretada pola raíña María Cristina de Borbón, fixando a súa residencia en Barcelona, onde, a inicios de 1833, comeza a súa traxectoria profesional e política na que foi apoiado por liberais que despois formarían o Partido Progresista.

### Traxectoria en Cataluña 
Consegue dirixir as oficinas do *Diccionario geográfico universal* (Barcelona, 1829–1834), que estaba a se publicar nesa cidade e onde chegou a dirixir de outubro a maio de 1835 o periódico "El Catalán". Tamén foi presidente da sociedade de Amigos Colaboradores, redactor da Colección de Causas Célebres, editou o seu primeiro libro titulado "Reseña sobre el Clero"  e foi alcalde Maior de Barcelona, gobernador militar do Val de Arán e deputado en 1836.

Licenciado en Dereito en 1834, ese ano concibe xa un plano para crear un *Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar*, que lograría ver culminado en 1850.

En 1843, púxose á fronte dunha coalición progresista de oposición a Espartero. Tras a Vicalvarada de 1854, o 9 de agosto foi nomeado gobernador de Barcelona. Volveu logo ao seu escano de deputado; presidiu as Cortes, e o 21 de xaneiro de 1855 confióuselle o Ministerio de Facenda. Nesta ocasión,  presentou o famoso proxecto de lei de Desamortización, que conseguiu ver aprobado e que se publicou o 1 de maio de 1855 na *Gaceta de Madrid* e, posteriormente, o 31 de maio publicouse tamén a Instrución para levala a cabo.

Tras a revolución de 1868 (a «Gloriosa») foi gobernador de Madrid, cargo ao que tamén renunciou ao pouco tempo. Formou parte da oposición ao goberno provisional, e despois de votar a candidatura de Amadeu de Savoia para o vacante trono de España, formou parte da legación enviada a Florencia para ofrecerlle a ese príncipe a coroa, mais finou en Xénova repentinamente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Paredes Alonso, Francisco Javier (1982). *Pascual Madoz (1805-1870): libertad y progreso monarquía isabelina*. Barañáin (Navarra): Editorial Eunsa,Colección Histórica, nº 24. ISBN 9788431307608
* 
* Artola Gallego, Miguel (marzo de 1987). "Pascual Madoz". *Boletín Informativo de la Fundación March* (Madrid). (Nº 168): pp. 3–14. ISSN 0210-4148

### Outros artigos 
* Lista de presidentes do Congreso dos Deputados.

### Ligazóns externas 
* *Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de ultramar*, tomo VII versión dixitalizada e de libre acceso .
* Biografía en www.llanes.as .
* Biografía en www.xtec.es .