open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Faceta (xeometría)

En xeometría, unha **faceta** é unha característica dun poliedro, polítopo ou estrutura xeométrica relacionada, xeralmente de dimensión un menos que a propia estrutura. Máis concretamente:

* En xeometría tridimensional, algúns autores chaman unha **faceta dun poliedro** a calquera polígono cuxas esquinas sexan vértices do poliedro, incluídos os polígonos que non son *caras*.Facer facetas un poliedro é atopar e unir esas facetas para formar as caras dun novo poliedro; este é o proceso recíproco da *estrelamento* e tamén se pode aplicar a polítopos de dimensións superiores.
* En combinatoria poliédrica e na teoría xeral dos politopos, unha cara que ten dimensión *n* − 1 (unha (*n* −1)-cara ou hipercara) chámase **faceta**. Nesta terminoloxía, cada faceta é unha cara.
* Unha **faceta dun complex simplicial** é un simplex máximo, é dicir, un simplex que non é unha cara doutro simplex do complex. Para (complex fronteiras de) polítopos simpliciais isto coincide co significado da combinatoria poliédrica.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Superficie (matemáticas)
* Xeometría
### Ligazóns externas 
*
Sirāt

***Sirāt*** é un filme franco-galego de 2025 coescrito e dirixido por Óliver Laxe. O filme estreouse na competición principal do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2025, onde foi nomeado para a Palma de Ouro. Na 83ª edición dos Globos de Ouro foi nomeado ao mellor filme en lingua estranxeira e á mellor banda sonora orixinal (Kangding Ray).Finalmente gañou o Premio do Xurado. Foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios, sendo nomeado nesa categoría e na de mellor son.

## Sinopse 
Logo de que a súa filla desaparecese nunha rave, un pai viaxa a Marrocos co seu fillo para buscala.

## Elenco 
* Sergi López como Luis
* Bruno Núñez como Esteban
* Richard Bellamy como Bigui
* Stefania Gadda como Stef
* Joshua Liam Henderson como Josh
* Tonin Janvier como Tonin
* Jade Oukid como Jade

## Produción 
O filme titulábase orixinalmente *After*. A rodaxe realizouse en Teruel, Zaragoza e Marrocos dende maio a xuño de 2024. Rodouse en película Super 16 mm.

## Estrea 
The Match Factory adquiriu os dereitos de distribución internacionais do filme o 6 de maio de 2024. Estrearase na competición do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2025. BTeam Pictures estreou o filme nos cinemas de España o 6 de xuño de 2025.

## Galardóns e nomeamentos 
[miniatura|dereita|O director [Óliver Laxe termando do Premio do Xurado.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de España propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 98ª edición dos Óscar
Xiong Shili

**Xiong Shili** (en chinés tradicional e simplificado: 熊十力; en *pinyin*: Xióng Shílì), nado en Huanggang (provincia de Hubei) o 18 de febreiro de 1885 e finado en Shanghai o 23 de maio de 1968, foi un filósofo e erudito chinés. Faleceu a causa dunha folga de fame contra a Revolución Cultural.

## Traxectoria 
Xiong Shili naceu en Huanggang, na provincia de Hubei, nunha familia de campesiños pobres, polo que dende pequeno se dedicou ao coidado das vacas. Entre os 13 e os 14 anos, ambos os seus pais enfermaron e morreron. Algún tempo despois, estudou durante seis meses na escola privada dun amigo do seu pai, He Chengmu. Entre os 16 e os 17, marchou do rural para continuar a súa aprendizaxe. Baixo a influencia da facción reformista, afondou nas obras de Mencio, Wang Fuzhi e Gu Yanwu, polo que abrollou del o desexo de sumarse á revolución contra os Qing.

Pasou un tempo en Beijing. Porén, o 29 de outubro de 1954, acompañado polos seus discípulos Liu Gongchun e Zhou Pengchu, abandonou a capital para trasladarse a Shanghai, onde permaneceu o resto da súa vida. Antes da viaxe, Dong Biwu, Wu Yuzhang e outros amigos invitárono a unha cea de despedida.

Tras o comezo da Revolución Cultural, en 1966, entraron na súa casa e confiscáronlle as súas posesións, sendo sometido á crítica pública. Indignado pola actuación da Garda Vermella (China), escribiu unha carta de protesta ás autoridades centrais. Naquel momento, considerou que a cultura chinesa estaba en decadencia.

En 1968, empezou unha folga de fame. Non deixou de escribir, mais destruía e volvía a redactar constantemente os seus textos. Entre a primavera e o verán dese mesmo ano, enfermou de pulmonía, negándose a tomar calquera menciña. Tivo que ser ingresado nun hospital polas altas febres. Finalmente, faleceu por unha insuficiencia cardíaca o 23 de maio, aos 84 anos.

## Publicacións 
* *Xin weishi lun* ("Un novo tratado sobre a só-conciencia")
* *Popo xin weishi lun* ("Refutación da refutación so novo tratado sobre a só-conciencia")
* *Yuanru* ("As orixes do confucianismo")
* *Ti yong lun* ("Tratado sobre a substancia e a función")
* *Shili yu yao* ("Ditos esencias de Shili")
* *Dujing shi yao* ("Fundamentos para a lectura dos clásicos")
* *Fojia ming xiangtong shi* ("Unha explicación comprehensiva dos termos budistas")
* *Qiankun yan* ("O desenvolvemento do universo")
* *Tangshi foxue jiupai fandui Xuanzang zhi  anchao* ("A oposición clandestina budista a Xuanzang durante a dinastía Tang")

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Castelo Mizuki

O  foi unha fortificación xaponesa do século VII en Dazaifu, cidade da prefectura de Fukuoka. Na actualidade só resta o terraplén onde se atopaba; a pesar disto, é considerado un Lugar Histórico Nacional e forma parte dos «100 notables castelos» do país.

## Historia 
miniatura|Pedras base da porta Higashimon.
O termo «*Mizuki*» deriva de mizu (水), auga, e ki (城), a forma antiga de ler o *kanji* «castelo»; este nome foille dado polos seus fosos. A fortaleza Mizuki foi construída no ano 664 como defensa contra posíbeis ataques de China ou Silla. Máis tarde converteuse na entrada de Dazaifu, que recibía numerosas delegacións estranxeiras. Atopábase sobre un terraplén de 1.2 km de longo, 80 m de ancho e 9 m de alto, cun sistema de dobre foso que atravesa a chaira entre Dazaifu —outrora a capital de Kyūshū—, e a área da baía de Hakata. Este terreo une Ōnojō coas montañas opostas, preto de onde había un pequeno forte de montaña chamado «pequeno Mizuki». Este sistema de defensas cercaba de maneira efectiva o acceso á chaira de Dazaifu. O Mizuki contaba con varias partes: un foso interior; un terraplén inferior ancho e cunha pendente ascendente suave; outro superior alto e empinado; unha berma e o foso exterior. Aínda que na actualidade os fosos son arroceiras pódese seguir apreciando esta estrutura. Nestes terreos atópanse as pedras base da porta Higashimon e un museo local debaixo do outeiro.

## Notas 
## Véxase tamén
Intervalo unidade

[miniatura| O intervalo unidade como [subconxunto da recta real]]
En matemáticas, o **intervalo unitario** (tamén **intervalo unitario**) é o intervalo pechado [0,1], é dicir, o conxunto de todos os números reais que son maiores ou iguais a 0 e menores ou iguais a 1. A miúdo denotado como ''*. Alén do seu papel na análise real, o intervalo unitario úsase para estudar teoría da homotopía no campo da topoloxía.

## Propiedades 
O intervalo unidade é un espazo métrico completo, homeomorfo á recta numérica real estendida. Como espazo topolóxico, é compacto, contráctil, conexo  e conexo localmente. 

O cubo de Hilbert obtense tomando un produto topolóxico de moitas copias numerábeis do intervalo unidade.

Na análise matemática, o intervalo unidade é unha variedade analítica unidimensional cuxo límite está formado polos dous puntos 0 e 1. A súa orientación estándar vai de 0 a 1.

O intervalo unidade é un conxunto totalmente ordenado e unha retícula completa (todo subconxunto do intervalo unidade ten un supremo e un ínfimo).

### Cardinalidade 
O *tamaño* ou *cardinalidade* dun conxunto é o número de elementos que contén.

O intervalo unidade é un subconxunto dos números reais \mathbb{R}. Porén, ten o mesmo tamaño que todo o conxunto: a cardinalidade do continuo. Dado que os números reais poden usarse para representar puntos ao longo dunha liña infinitamente longa, isto implica que un segmento de liña de lonxitude 1, que é unha parte desa liña, ten o mesmo número de puntos que a liña enteira. A maiores, ten o mesmo número de puntos que un cadrado de área 1, que un cubo de volume 1 e tamén os mesmos puntos que un espazo euclidiano *n*-dimensional non limitado \mathbb{R}^n (ver Curva de recheo de espazos).

O número de elementos (números reais ou puntos) en todos os conxuntos anteriormente mencionados é non numerábel, xa que é estritamente maior que o número de números naturais.

## Xeneralizacións 
O intervalo [ -1,1 ], de lonxitude dous, delimitado polas unidades positivas e negativas, úsase con frecuencia, como no intervalo das funcións trigonométricas seno e coseno e a función hiperbólica tanh. Este intervalo pódese usar para o dominio das funcións inversas. Por exemplo, cando 𝜃 está restrinxido a [− π/2, π/2 ] entón \sin\theta está nese intervalo e alí defínese o arcoseno.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Robert G. Bartle, 1964, *The Elements of Real Analysis'', John Wiley & Sons.

### Outros artigos 
* Intervalo (matemáticas)
* Análise matemática
Conxuntos disxuntos

miniatura| Dous conxuntos disxuntos

Na teoría de conxuntos en matemáticas e lóxica formal, dise que dous conxuntos son **conxuntos disxuntos** se non teñen ningún elemento en común. De forma equivalente, dous conxuntos disxuntos son conxuntos cuxa intersección é o conxunto baleiro. Por exemplo, {1, 2, 3} e {4, 5, 6} son *conxuntos disxuntos,* mentres que {1, 2, 3} e {3, 4, 5} non son disxuntos. 

## Xeneralizacións 
miniatura| Unha colección disxunta de conxuntos
Esta definición de conxuntos disxuntos pódese estender ás familias de conxuntos e ás familias indexadas de conxuntos. Por definición, unha colección de conxuntos chámase *familia de conxuntos* (como o conxunto de partes, por exemplo). Unha  \left(A_i\right)_{i \in I}, é por definición unha función con valores dos conxunto (é dicir, é unha función que asigna un conxunto A_i a cada elemento i \in I no seu dominio) cuxo dominio I chámase o seu  (e os elementos do seu dominio chámanse ).

Unha familia de conxuntos \mathcal{F} chámase **disxunta por parellas** se cada dous conxuntos da familia son disxuntos.  Por exemplo, a familia de conxuntos {{Nowrap|{ {0, 1, 2}, {3, 4, 5}, {6, 7, 8}, ... }}  é disxunta.

En topoloxía, hai varias nocións de conxuntos separados con condicións máis estritas que a disxunción. Por exemplo, pódense considerar que dous conxuntos están separados cando teñen peches ou veciñanzas disxuntas. Do mesmo xeito, nun espazo métrico, os conxuntos separados positivamente son conxuntos separados por unha distancia distinta de cero.

## Interseccións 
A disxunción de dous conxuntos, ou dunha familia de conxuntos, pode expresarse en termos de interseccións de pares deles.

Dous conxuntos *A* e *B* son disxuntos se e só se a súa intersección A\cap B é o conxunto baleiro. Desta definición despréndese que todo conxunto é disxunto do conxunto baleiro, e que o conxunto baleiro é o único conxunto que está disxunto de si mesmo.

## Unións disxuntas e particións 
Unha partición dun conxunto *X* é calquera colección de conxuntos non baleiros mutuamente disxuntos cuxa unión é *X*. Toda partición pódese describir de forma equivalente mediante unha relación de equivalencia, unha relación binaria que describe se dous elementos pertencen ao mesmo conxunto na partición.  e o refinamento de particións  son dúas técnicas en informática para manter eficientemente as particións dun conxunto suxeitas, respectivamente, a operacións de unión que fusionan dous conxuntos ou operacións de refinamento que dividen un conxunto en dous.

Unha unión disxunta  significa a unión de conxuntos que son disxuntos. 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Coprimo, números con conxuntos disxuntos de divisores primos
*Empaquetamento de conxuntos, o problema de atopar a subfamilia disxunta máis grande dunha familia de conxuntos

### Ligazóns externas 
*
BLRT Grupp

O **BLRT Grupp** (***B**alti **L**aeva**r**emondi**t**ehas*: Estaleiro de reparación de buques do Báltico) é unha empresa de construción naval con sede en Talín, Estonia. Ademais de en Estonia, a compañía ten estaleiros en Lituania, Finlandia e Noruega. As súas filiais de construción e reparación naval son Tallinn Shipyard, BLRT Western Shipyard, Turku Repair Yard e BLRT Fiskerstrand.

O 14 de decembro de 2011 Fiskerstrand entregou o transbordador propulsado por GNL máis grande do mundo, o MF *Boknafjord*, á compañía norueguesa Fjord1. Outro transbordador alimentado con GNL, o MF *Edøyfjord*, foi entregado o 20 de xaneiro de 2012.

O beneficio total da empresa en 2017 foi de 283,9 millóns de euros e de 302,2 millóns en 2018. O beneficio neto foi de 18,5 millóns de euros en 2017 e de 15,1 millóns de euros en 2018.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Arturo Bandini

**Arturo Bandini** (tamén **Arturo Gabriel Bandini** e **Arturo Dominic Bandini**) é un personaxe literario protagonista dunha serie de novelas de John Fante, escritor estadounidense do cal é o álter ego. O personaxe aparece tamén en filmes adaptados dos libros.
## Aparicións
A súa vida aparece reflectida en catro novelas. A primeira delas foi *Wait until Spring, Bandini* (1938), onde Arturo ten catorce anos e vive nunha vila de Colorado. Ao ano seguinte Fante publicou *Ask the Dust*, onde Bandini vive xa nos Ánxeles e busca ter unha carreira como escritor. De 1982 é *Dreams from Bunker Hill*, onde Bandini está contratado por un estudio de Hollywood para ler guións. Finalmente en 1985 publicouse *The Road to Los Angeles*, escrita en 1933, onde Arturo Bandini ten 18 anos e marcha de Colorado aos Ánxeles.

No filme *Pregúntalle ao vento* (Robert Towne, 2006) Arturo Bandini é interpretado por Colin Farrell, e en *Wait Until Spring, Bandini* (Dominique Deruddere, 1989) interprétao Michael Bacall.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*Cooper, S. (2000): *Full of Life: A Biography of John Fante*. Angel City Press. ISBN 9781883318581
*Cooper, S. (2003): *The John Fante Reader*. HarperCollins. ISBN 9780060959487
*Margaretto, Eduardo (2014): *John Fante, vidas y obra. Como un soneto sin estrambote*. Editorial Alrevés. ISBN 9788415900559
Rafflesia

miniatura|Flor de *R. kerrii*.
***Rafflesia*** é un xénero de plantas parasitas cun fedor penetrante. Habitan nos bosques húmidos do sueste asiático (na península de Malaca, Borneo, Sumatra, Xava e Filipinas). 

## Parsitismo 
É unha planta holoparasita de plantas vitáceas do xénero *Tetrastigma*, que estende o seu órgano de absorción, o haustorio, dentro do tecido do hóspede.

Demostrouse que se produciron grandes transferencias horizontais de xenes desde a mitocondria das plantas hóspedes ás mitocondrias das *Rafflesia*, algo común en bacterias, pero raro en plantas.

## Descrición 
As *Rafflesia* non teñen follas, unicamente sépalos convertidos en escamas. Non teñen un talo ben definido, pero as súas raíces son robustas e esténdense no seu hóspede; Consisten principalmente nunha flor de cinco pétalos cun diámetro de 90 a 110 cm totalmente aberta e un peso maior a 10 kg aproximadamente. As Rafflesia comunmente atraen moscas debido ao seu mal cheiro a carne en descomposición, que son as que efectúan a súa polinización sen recibiren ningunha recompensa. No medio da flor hai unha cavidade circular na que se atopa unha columna central, a cal está cuberta dunha serie de estames que producen e segregan o seu pole, líquido viscoso que lle dá ese cheiro característico á planta.

## Taxonomía 
O xénero describírono Robert Brown e Samuel Frederick Gray e publicouse en *Ann. Philos. Mag. Chem.* 16: 225. 1820.
O nome Rafflesia déuselle en honra do gobernador colonial británico Thomas Stamford Raffles.

Especies do xénero:
* *Rafflesia arnoldii* R.Br.
* *Rafflesia azlanii* Latiff & M.Wong
* *Rafflesia baletei* Barcelona & Cajano
* *Rafflesia banahawensis* Madulid, Villariba & Agoo
* *Rafflesia bengkuluensis* Susatya, Arianto & Mat-Salleh
* *Rafflesia borneensis* Koord.
* *Rafflesia cantleyi* Solms
* *Rafflesia gadutensis* Meijer
* *Rafflesia hasseltii* Suring.
* *Rafflesia keithii* Meijer
* *Rafflesia lagascae* Branco
* *Rafflesia lobata* R.Galang & Madulid
* *Rafflesia manillana* Teschem.
* *Rafflesia mira* Fernando & Ong
* *Rafflesia patma* Blume
* *Rafflesia pricei* Meijer
* *Rafflesia rochussenii* Teijsm. & Binn.
* *Rafflesia schadenbergiana* Göpp. ex Hieron.
* *Rafflesia tengku-adlinii* Mat-Salleh & Latiff
* *Rafflesia tuan-mudae* Becc. Si.

## Notas
Travesía

O topónimo **Travesía** pode referirse a:

;En Galiza
***Travesía**, lugar da parroquia de Meirama, no concello de Cerceda;
***A Travesía de Montecalvo**, lugar da parroquia de Marzán, no concello de Monterroso.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Vixán

Como topónimo **Vixán** pode referirse a:

;En Galiza
***Vixán**, lugar da parroquia de Carreira, no concello de Ribeira;
***Montevixán**, lugar da parroquia de Carreira, no concello de Ribeira.
San Roque do Monte

O topónimo **San Roque do Monte** pode referirse a:

;En Galiza
***San Roque do Monte**, lugar da parroquia de Darbo, no concello de Cangas;
***San Roque do Monte**, lugar da parroquia de Deiro, no concello de Vilanova de Arousa.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Eurico de la Peña Cela

**Eurico de la Peña Cela**, nado cara a 1887 e finado en Baralla o 1 de agosto de 1939, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Tenente de Infantería retirado. Na República instalouse en Neira de Xusá. Logo da destitución da corporación de Neira de Xusá polo gobernador civil o 12 de outubro de 1934, foi nomeado delegado gobernativo, e elixido alcalde o 14 de outubro. Finou en Baralla o 1 de agosto de 1939 con 52 anos.
## Vida persoal 
Casou con Anuncia Díaz Carballo e foi pai de Eurico, Fernando, Celsa e Carlos de la Peña Díaz.
## Notas
Maarja Kangro

**Maarja Kangro**, nada en Talín o 20 de decembro de 1973, é unha poetisa, escritora de contos, novelista, ensaísta, escritora de non ficción e libretista estoniana.

Pertence á Unión de Escritores de Estonia dende 2007 e, en 2024, converteuse na súa presidenta.

## Traxectoria 
É filla do compositor Raimo Kangro e da autora Leelo Tungal. Estudou inglés na Universidade de Tartu. Escribiu varios libretos para compositores estonianos e traduciu a varios autores do italiano (Giacomo Leopardi, Andrea Zanzotto, Valerio Magrelli, Giorgio Agamben), do inglés, do alemán (Hans Magnus Enzensberger) e doutros idiomas.

### Estilo 
A súa poesía é intelectual e intertextual e adoita emprega-la ironía e os diferentes significados en palabras e situacións. Na prosa, se interesa por unha visión cosmopolita da vida actual onde as relacións humana e a sociedade son tratadas por igual.
* 2006 *Tuleaed* e *Mu luiged, mu mõtted*, óperas de Tõnu Kõrvits.
* 2007 *To Define Happiness*, traballo multimedia de Gavin Bryars e Peeter Jalakas.
* 2008 *Monument Muneja-Kukele ehk Kuked ja kanad*, cantata de Timo Steiner.
* 2009 *Tartumaa täditütar*, ópera de Tõnis Kaumann.
* 2011 *Kaks pead*, ópera de Timo Steiner.

## Premios 
* 2006 Estonian Children's Literature Centre's Best Book of the Year Award (Premio ao mellor libro do ano do Centro de Literatura Infantil de Estonia) por *Puuviljadraakon* *(Dragón de froitas).*
* 2008 Premio literario da Universidade de Talín por *Tule mu koopasse, mateeria*.
* 2009 Premio literario da Universidade de Talín por *Heureka*.

## Notas 
## Véxase tamén
Murallas de Talín

As **murallas de Talín** son os muros defensivos medievais construídos ao redor da cidade de Talín, Estonia. As murallas de Talín son un dos exemplos máis grande e mellor conservado de estrutura defensiva en Europa, tendo sobrevivido en torno a 1,85&nbsp;quilómetros da muralla da cidade, así como 26 torres e varias portas.

En 1997 foi declarado, xunto co centro histórico da cidade, Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

## Historia 
A mediados do século XIII a daquela denominada Reval formaba parte da unión de cidades comerciais alemás, e posteriormente, en torno ao ano 1280, incorporouse á Liga Hanseática. Neste período a cidade dividiuse en dúas zonas, o castelo e o centro da cidade. Foi a raíña Margarida I a que, en 1265 ordenou que o centro da cidade se fortificara.

En 1997 o centro histórico de Talín, incluídas as súas murallas, foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, converténdose no primeiro lugar con esta denominación en Estonia.

## Elementos da muralla 
### Torres 
### Portas 
### Bastións 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Johann Wilhelm Krause (arquitecto)

[miniatura|[Edificio principal da Universidade de Tartu en 1845.]]
**Johann Wilhelm Krause**, nado en Dziećmorowice o 19 de xuño de 1757 e finado en Tartu o 22 de agosto de 1828, foi un arquitecto alemán do Baltico. A súa obra máis salientable foi o deseño do edificio principal da Universidade de Tartu.

## Traxectoria 
Naceu en Dittmannsdorf, Alemaña.

Antes de 1787 fixo o servizo militar en Inglaterra. En 1787 chegou a Livonia e comezou a traballar como profesor particular. En 1803 foi elixido como profesor da Universidade de Tartu. Durante o seu período en Tartu deseñou varios edificios na cidade.

Morreu en Tartu.

## Obras 
* 1803-1809: Edificio principal da Universidade de Tartu
* Antigo observatorio da Universidade de Tartu (1803–1805 a súa parte central, e 1825–1827 as súas ás)
* 1804-1807 reestruturación das ruínas da Catedral de Tartu na Biblioteca da Universidade de Tartu.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Tartu Ülikool ja tema arhitekt Johann Wilhelm Krause* – University of Tartu and its Architect Johann Wilhelm Krause; Juhan Maiste, Kadi Polli, Mariann Raisma; Tallinn: Eesti Keele Sihtasutus, 2003
Edificio principal da Universidade de Tartu

O **edificio principal da Universidade de Tartu** (en ) é un edificio da Universidade de Tartu. Este edificio é un dos exemplos máis salientables de estilo clásico en Estonia.

## Historia 
Construído entre 1804 e 1809, foi deseñado polo arquitecto Johann Wilhelm Krause.

Foi restaurado moitas veces, incluíndo a restauración de 1965 logo dun incendio, e en 2007.

## Galería de imaxes 

Tartu asv2022-04 img22 University main building.jpg|The auditorium
TKM 4538G,Tartu Ülikooli peahoone, Georg Friedrich Schlater.jpg|Main building of Tartu University in 1845
TÜ peahoone põleng 1965. aasta detsembris.jpg|Main building of Tartu University on fire in 1965

## Notas
Teatro Ruso de Talín

O **Teatro Ruso** (en ; en ) é un teatro en lingua rusa da cidade de Talín, Estonia. Atópase nun edificio que foi construído orixinalmente como cinema en 1926 e é de estilo Art Deco.

## Historia 
Unha pequena comunidade de teatro ruso existe en Talín dende finais do século XIX; esa comunidade medrou despois da Revolución Rusa, cando os actores rusos se instalaron en Estonia como refuxiados. Porén, non se creou un teatro permanente en lingua rusa na cidade ata 1948. Durante a ocupación soviética de Estonia, foi un dos varios teatros en lingua rusa da Unión Soviética e tamén fixo xiras por todo o país. Dende que Estonia recuperou a súa independencia, o teatro centrouse máis nun público local.

O teatro ruso presentou obras clásicas en ruso, por exemplo de Anton Chekhov e Alexander Griboyedov así como traducións de obras de teatro doutras linguas, incluídas obras de teatro estoniano en cooperación con directores en lingua estoniana.

Desde 1930, ata o seu peche en 2005, existía no soto do edificio un restaurante e casino chamado Astoria (orixinalmente o "Dancing-Palace Gloria").

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arquitectura de Estonia
Conservatoire national des arts et métiers

A **Conservatoire national des arts et métiers** (tamén coñecida como **CNAM**, **Arts et Métiers** ou **Conservatoire des arts et métiers**) é un gran establecemento (*grand établissement*) de educación superior e investigación científica fundamental en Francia.

Foi fundada polo sacerdote e abade Henri Grégoire en París o 10 de outubro de 1794. O *Conservatoire national des arts et métiers* e a *École polytechnique* son os dous logros da Revolución Francesa no campo da ciencia e da tecnoloxía.

Tiña unha vocación multidisciplinar.

O CNAM ten 150 campus en Francia metropolitana e no exterior. Acolle a uns 9.000 estudantes.

## Historia 
Entre os seus membros están os académicos Vandermonde e Le Roy. Charles Dupin creou a primeira cátedra de mecánica aplicada ás artes. Jean-Baptiste Say creou a cátedra de economía industrial.

## Graduados famosos 
* Daher Ahmed Farah
* Louis Pasteur
* Nicolas Léonard Sadi Carnot

## Notas
Preservación dixital

A **preservación dixital** é o conxunto de procesos e actividades destinados a garantir o acceso continuado á información dixital a longo prazo, a pesar dos cambios tecnolóxicos e a obsolescencia dos formatos. Este proceso é esencial para protexer o patrimonio dixital, que inclúe documentos, imaxes, vídeos e outros tipos de arquivos dixitais.

## Importancia 
A preservación dixital é crucial para evitar a perda de información valiosa debido a fallos de hardware, obsolescencia de software ou deterioración dos soportes de almacenamento.

A información dixital xoga un papel crucial na sociedade moderna en áreas como a investigación, a educación e a cultura. A súa preservación axuda a garantir o acceso continuado a datos e coñecementos importantes para o desenvolvemento social e económico. Sen estratexias adecuadas, grandes cantidades de información poderían perderse debido á rápida evolución tecnolóxica, fenómeno coñecido como "idade escura dixital".

A preservación tamén é esencial para conservar documentos dixitais que serven como proba histórica ou legal, garantindo a súa accesibilidade e autenticidade ao longo do tempo.

## Metodoloxía 
O proceso de preservación dixital abarca varias etapas clave:
* **Planificación**: Selección dos arquivos que deben ser conservados.
* **Almacenamento**: Uso de métodos seguros e redundantes, como a nube ou discos duros especializados.
* **Verificación**: Revisión periódica da integridade dos arquivos.
* **Migración**: Conversión dos arquivos a novos formatos e soportes máis modernos para asegurar a súa compatibilidade futura.

## Desafíos 
* **Cambios tecnolóxicos**: A rápida evolución tecnolóxica pode dificultar a lectura de arquivos antigos.
* **Risco de perda de datos**: Os fallos nos dispositivos de almacenamento poden comprometer a integridade dos arquivos.
* **Custos**: A preservación dixital require investimentos en infraestrutura e mantemento.

## En Galicia 
Desde 2017, Galicia desenvolve unha estratexia de preservación dixital a través da Oficina da Memoria Dixital de Galicia, dependente da Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia (AMTEGA). Este proxecto, denominado Memoria Dixital de Galicia, utiliza estándares como o Sistema de Información de Arquivo Aberto (OAIS - ISO 14.721), un modelo de referencia internacionalmente recoñecido para a xestión de arquivos dixitais.

Os repositorios centralizados permiten custodiar grandes volumes de datos. Entre estes repositorios destacan Galiciana-Biblioteca Dixital e Galiciana-Arquivo Dixital, que colaboran no proceso de dixitalización do patrimonio bibliográfico galego. Este proceso implica a creación de copias para a difusión en liña e para o almacenamento no repositorio de preservación.

## Notas
Outeiros de Pandivere

Os **outeiros de Pandivere** (en ) son unha área con moitos outeiros, os cales son os de máis elevación do norte de Estonia. Conta co punto máis elevado do norte do país: Emumägi (166 m).

## Notas
Casa do Concello de Tartu

A **Casa do Concello de Tartu** é un edificio municipal histórico e sede do goberno da cidade de Tartu, en Estonia. Atópase na praza do concello, no centro da cidade.

## Historia e arquitectura 
A historia do concello é anterior á actual casa do concello, xa que o edificio actual é o terceiro concello consecutivo construído no mesmo lugar. Foi erixido, a raíz do grande incendio de Tartu, entre 1782 e 1789 segundo deseños do arquitecto alemán Johann Heinrich Bartholomäus Walther. Dende o primeiro momento, o edificio foi deseñado para albergar unha serie de inquilinos ademais do goberno da cidade; un cárcere e un almacén para pesas e medidas xa estaban incluídos nos debuxos orixinais. O consistorio sempre sufriu a falta de espazo, e a día de hoxe hai unha farmacia en partes do local. O arquitecto e albanel, J. H. B. Walther, tamén traballou na Casa Von Bock que estaba ao outro lado da praza e estaba sendo rematada ao mesmo tempo que se construíu o concello.

A casa do concello está construída nun estilo neoclásico primitivo, con detalles rococó e barrocos, como o campanario que contén o carillón (que aínda se toca a diario). O concello mostra moitas semellanzas estilísticas coa Casa do Concello de Narva, algo anterior. a Paz de Nadal proclámase dende a Casa do Concello de Tartu xusto antes de Nadal.
miniatura|Patinadores sobre xeo fronte a Casa do Concello de Tartu en decembro de 2023.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa do Concello de Narva
Casa do Concello de Narva

A **Casa do Concello de Narva** (en ) é un edificio municipal histórico construído na cidade de Narva, en Estonia. Atópase na Praza do Concello (*Raekoja plats*) próximo ao Colexio de Narva da Universidade de Tartu.

## Historia 
miniatura|dereita|170px|Casa do Concello de Narva antes da segunda guerra mundial.
O concello foi un dos poucos elementos da arquitectura barroca da cidade que se reconstruíu despois da segunda guerra mundial. Agora está rodeado en gran parte por deseños estalinistas da era soviética e Khrushchevka. O proxecto de renovación do edificio por valor de 7 millóns de euros rematou en 2023. O edificio volveu á súa función orixinal como sede do goberno da cidade de Narva e tamén alberga un centro de información turística e un restaurante.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Red_Narva.jpg|link=Fail:Red_Narva.jpg|A parte traseira do Concello.
Ficheiro:Narva_raekoja_uks.JPG|Portal do Concello.
Ficheiro:Narva_raekoda_2019.jpg|Vista dende os lados do edificio.
Ficheiro:Narva_raekoda_Narva_linnusest.jpg|Vista do edificio dende a Fortaleza de Narva.
Ficheiro:Narva_Town_Hall_lobby.jpg|Interior do edificio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa do Concello de Tartu
Declaración de Soberanía de Estonia

[miniatura|A [Revolución Cantada en 1988.]]
A **Declaración de Soberanía de Estonia** (en ) emitiuse o 16 de novembro de 1988 durante a Revolución Cantada na República Socialista Soviética de Estonia. A declaración afirmou a soberanía de Estonia e a supremacía das leis estonianas sobre as leis da Unión Soviética. O recentemente elixido parlamento de Estonia tamén reclamou todos os recursos naturais: terras, augas interiores, bosques, xacementos minerais e medios de produción industrial, agricultura, construción, bancos estatais, transportes, servizos municipais, etc. dentro das fronteiras de Estonia. Estes países recoñeceron a diplomáticos e cónsules de Estonia, Letonia e Lituania que aínda funcionaban en nome dos seus antigos gobernos. Estes diplomáticos persistiron nesta situación anómala ata a restauración definitiva da independencia do Báltico.

Na década de 1980, introducíronse novas políticas de perestroika e glasnost e a represión política na Unión Soviética chegou á súa fin. Como resultado, durante o intento de golpe de estado soviético de 1991 o 20 de agosto de 1991, Estonia restaurou a total independencia, case tres anos despois da Declaración de Soberanía de Estonia. O 6 de setembro de 1991, a Unión Soviética recoñeceu a independencia de Estonia, e o país pasou a ser membro das Nacións Unidas o 17 de setembro de 1991. Despois de máis de tres anos de negociacións, o 31 de agosto de 1994, as últimas forzas armadas restantes de Rusia retiráronse de Estonia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Disolución da Unión Soviética
Lisardo del Río Méndez

**Lisardo del Río Méndez**, nado en Baralla cara a 1888, foi un político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Costantín. Na República foi elixido concelleiro de Neira de Xusá en xuño de 1931 e nomeado terceiro tenente alcalde na corporación presidida por Manuel Mourín Pérez. Permaneceu no cargo ata que toda a corporación foi suspendida polo gobernador civil o 12 de outubro de 1934. Volveu ser concelleiro de Neira de Xusá en xaneiro de 1936 e ocupou o posto de alcalde accidental a partir de marzo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 11 de setembro e internado no cárcere de Lugo. Saíu en liberdade o 17 de setembo.

## Vida persoal 
Casou con Remedios Becerra Fernández.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Liagazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Ángel Moldes

***Ángel Moldes Barreiro**, empresario e político galego (m. 1938).
***Ángel Moldes Martínez**, político galego, alcalde de Poio.
Fauna de Estonia

[miniatura|275px|dereita|O [corzo é o ungulado máis común de Estonia.]]
Estonia é un pequeno país con amplas masas forestais que se atopa no mar Báltico. Forma parte da rexión siberiana terrestre do eido paleártico, no atlántico norte temperado. Fitoxeograficamente, Estonia divídese entre as rexións de Europa Central e Europa do Leste da Rexión Circumboreal dentro do Reino Holártico. Segundo o Fondo Mundial para a Natureza, o territorio de Estonia pertence á ecorrexión do bosque mixto sarmático.

A escasa poboación de Estonia e as grandes áreas de bosque permitiron a supervivencia de poboacións de lince común, xabaril, oso pardo e alce, entre outros animais. Pénsase que Estonia ten unha poboación de lobos duns 200 exemplares, que se considera lixeiramente por riba do intervalo óptimo de 100 a 200. A avifauna de Estonia caracterízase por aves mariñas raras como o eider de Steller (*Polysticta stelleri*), o ganso pequeno (*Anser erythropus*) e o fuselo de rabo negro (*Limosa limosa*), paxaros de terra como a arceúcha real (*Gallinago media*), aves de campo seco como o rei dos paspallás (*Crex crex*) e o rolieiro europeo (*Coracias garrulus*) e grandes aves de rapina como a aguia manchada (*Aquila clanga*). Estonia ten cinco parques nacionais, incluíndo o Parque Nacional de Lahemaa na costa norte, que é o meirande. O Parque Nacional de Soomaa, entre Pärnu e Viljandi, é coñecido polas súas zonas húmidas. Reservas como a reserva de aves de Käina e o Parque Nacional de Matsalu (unha zona húmida de importancia internacional baixo a Convención de Ramsar) tamén son populares entre veciños e turistas e admiten unha gran variedade de aves.

## Vertebrados 
As maiores poboacións de osos atópanse no nordeste de Estonia nos condados de Ida-Viru e Lääne-Viru. O número de osos, linces e lobos sufriu durante a ocupación soviética xa que eses animais foron moi perseguidos. Despois de recibir protección, o número de carnívoros máis grandes alcanzou o seu máximo a comezos da década de 1990, mais dende entón caeu lixeiramente por mor do aumento da presión da caza. En 2008, Estonia era o fogar de aproximadamente 620 osos pardos, 760 linces e 135 lobos. A comezos de 2010, os grandes ungulados incluían 48.040 corzos (con respecto aos 63.000 de 2009), 11.741 alces europeos, 2.831 cervos e 22.642 xabarís.

A súa avifauna inclúe aguias reais e cegoñas brancas.

## Invertebrados 
A seguinte táboa amosa unha visión xeral do número de especies dos grupos de invertebrados seleccionados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fotos da fauna de Estonia
Manuel Iglesias García

**Manuel Iglesias García**, máis coñecido como **Zaragallas**, nado en Vigo en 1938, é un exfutbolista e exadestrador de fútbol galego. A súa traxectoria está estreitamente vencellada ao Rápido de Bouzas, no que exerceu diversas funcións ao longo de máis de 60 anos, entre elas as de xogador, adestrador, secretario e delegado.

## Traxectoria 
Natural de Santo André de Comesaña, herdou o alcume de Zaragallas de seu pai, Manuel Iglesias Lago. Comezou a xogar ao fútbol como medio volante no Deportivo Coia e  tras destacar como xuvenil, para a tempada 1956/57 fichou polo Gran Peña, co que debutou na Terceira División ás ordes de Yayo. Na tempada 1957/58 xogou no Zeltia e durante a súa estancia en Ferrol para realizar o servizo militar vestiu a camiseta do CD Xubia. Militou no club de Bouzas ata 1970, cunha paréntese na que vestiu a camiseta do Arenas de Alcabre, do que foi capitán. Inmediatamente trala súa retirada como futbolista, en 1970, colleu as rendas do Rapido de Bouzas como adestrador. Continuou exercendo diferentes funcións no club durante o seguinte medio século, actuando como secretario durante a presidencia de Manuel Seoane, como delegado, e incluso como responsable de lavar os equipamentos dos xogadores.

## Notas
Eurocidade Tomiño-Vila Nova de Cerveira

A **eurocidade Vila Nova de Cerveira-Tomiño** é a denominación coa que se coñece á conurbación transfronteiriza situada entre os concellos de Tomiño e Vila Nova de Cerveira, en Galicia e Portugal respectivamente. As dúas localidades, que xuntas suman arredor de 23&nbsp;000 habitantes e ocupan unha área  de algo máis de 215 quilómetros cadrados. Están separadas pola fronteira natural que oferta o río Miño, igual que acontece con outras eurocidades coma a de Salvaterra-Monçao ou Tui-Valença. Ambas as cidades están conectadas por estrada mediante a ponte da Amizade, construída no ano 2004. A diferenza doutras eurocidades da Raia, a eurocidade tomiñesa conta con mecanismos institucionais e figuras singulares, coma a figura do valedor ou valedora ou a existencia de orzamentos participativos comúns da eurocidade, denominados Orzamentos Participativos Transfronteirizos (OTP).

## Historia 
En 2014 os alcaldes de Vila Nova de Cerveira e Tomiño asinaron un documento denominado a *Carta da Amizade*, en clara referencia á ponte homónima, construída dez anos antes.

A eurocidade constituíuse formalmente o 4 de outubro de 2018.

## Servizos compartidos
* Piscinas municipais
* Sistema de estacionamento gratuíto común (Disco Azul).
* Escola municipal de música

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Eurocidade
* Eurorrexión
* Cidades xemelgas
* Área metropolitana
* Comunidade de Traballo Galicia-Norte de Portugal
* Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal

### Ligazóns externas 
* eurocidadecerveiratomino.eu Páxina sobre a Eurocidade.
Roberto Taibo

**Roberto Taibo Lago**, nado en Présaras o 17 de decembro de 1959, é un exfutbolista galego, que xogaba como centrocampista e dianteiro. Formouse nas canteiras do Imperator e do Deportivo da Coruña e chegou a disputar 14 partidos co primeiro equipo deste último na Segunda División.

## Traxectoria 
Nacido en Présaras, durante a súa infancia instalouse coa súa familia na Coruña. Comezou a xogar ao fútbol no equipo infantil do Parque, filial do Imperator e na tempada 1975/76 debutou co primeiro equipo do Imperator.  e para a tempada 1979/80 subiu ao Fabril, co que xogou na Terceira División ás ordes de Luis Rodríguez Vaz, facéndose coa titularidade dende a primeira xornada contra o Cambados.

O 23 de setembro de 1979 debutou co primeiro equipo do Deportivo da Coruña na Segunda División ante o Palencia en Riazor. Foi colocado na formación titular polo adestrador Javier García-Verdugo, co obxectivo de cumprir coa norma vixente esa tempada que obrigaba aos equipos a aliñar en cada partido a dous xogadores de menos de 20 anos. Saíu na dianteira do equipo xunto a Traba e Alfonso Castro e foi substituído aos 18 minutos polo talentoso José Luis. Titular indiscutible no Fabril nos seguintes meses, continuou contando con oportunidades no primeiro equipo, co que saíu de inicio nas 11 últimas xornadas de liga. Pechou a tempada con 25 partidos co Fabril e 13 co primeiro equipo, todos como titular.

Na tempada 1980/81 tivo que realizar o servizo militar, período no que militou nas filas do Daimiel, en Terceira División. Ao seu regreso á Coruña reintegrouse no Deportivo, pero non contou con oportunidades ata a xornada 32, na que os clubs aliñaron a xogadores xuvenís debido á folga de futbolistas. En xaneiro de 1983 fichou polo Sporting Sada, no que militou durante dúas campañas e media, antes de pasar no verán de 1985 ás filas do Bergantiños. Co conxunto de Carballo conseguiu dous ascensos consecutivos, dende a Rexional Preferente ata a Segunda División B, á que subiron con Xulio Díaz como técnico. Para a tempada 1988/89 volveu ao Sporting Sada, co que disputou 37 partidos, sen poder evitar o descenso do equipo por arrastre. Retirouse en 1992, tras dous anos militando no Atlético Arteixo.

Trala súa retirada iniciou unha carreira como adestrador no fútbol base e dirixiu durante dous anos o equipo xuvenil do Calasanz, co que conseguiu o ascenso á Liga Nacional. No verán de 1999 púxose á fronte do Imperator, que ese ano iniciou unha colaboración coa Universidade da Coruña (onde traballaba como responsable de deportes) e que militaba na Rexional Preferente. Dirixiu o club durante seis anos, conseguindo sempre manter a categoría. Ademais foi o principal impulsor do Campus Mauro Silva, un campamento de fútbol polo que pasaron centos de rapaces durante máis de dúas décadas, e o seu director dende o seu nacemento.

## Vida persoal 
É pai do tamén futbolista Lucas Taibo, xogador do Sporting de Portugal.

## Notas
Pablo Gavián

**Pablo Gavián Alonso**, nado en Vigo o 2 de marzo de 2006, é un futbolista galego que xoga como lateral dereito do Celta Fortuna, o equipo filial do Real Club Celta de Vigo, que milita na Primeira Federación, a terceira división do fútbol español.

A súa axencia de representación é Boim Football Boutique.

## Traxectoria
Formado nos xuvenís do RC Celta, Gavián destacou dende pequeno pola súa solidez defensiva, capacidade de carreira e destreza ofensiva. Previamente xogou en categorías inferiores do Independiente FC e o Rápido de Bouzas. A súa progresión polo xuvenil permitiulle debutar co Celta Fortuna durante a tempada 2023-24, converténdose nun dos xogadores novos máis prometedores do filial do Celta.

Na tempada 2024-25, Gavián consolidouse no once titular do equipo de Fredi Álvarez, disputando un total de 18 partidos de liga e acumulando máis de 900 minutos de xogo ao longo da tempada.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* BOIM Football Boutique
* Yoel Lago
### Ligazóns externas
* Pablo Gavian Perfil en rccelta.es
Fervenza (organización)

**Fervenza** é unha organización estudantil galega nada o 9 de marzo de 2025, nunha Asemblea Nacional Constituínte que contou coa participación de 90 estudantes. 

A organización defínese como "sindicato estudantil nacionalista de vocación unitaria, autónoma, horizontal, combativa e democrática". Contan con actividade en distintas cidades de Galiza, esencialmente Santiago de Compostela, Vigo ou A Coruña. En abril de 2025 lanzou, xunto á organización estudantil Erguer. Estudantes da Galiza e estudantado organizado de Traballo Social da USC, unha convocatoria de folga polo dereito á vivenda digna que mobilizou preto de 450 estudantes a manifestarse en Santiago de Compostela o día 9 de abril. Ten relacións con movemento Sumar Galicia, CCOO e PCRG.

## Notas
Rosa de Moscoso

**Rosa Garrido Casqueiro**, máis coñecida como **Rosa de Moscoso**, 

## Traxectoria 
Destacou polo seu amplo repertorio de cantigas. Participou no programa *Luar* varias veces e dedicóuselle o capítulo quinto do *Alalá*.

Traballou como vendedora de peixe.

## Homenaxes e influencia 
A súa obra está presente en moitos artistas actuais, como Ardentía, Davide Salvado, Caldo, Xabier Díaz, Xisco Feijoó, Mercedes Peón, Tanxugueiras, Leilía e Xurxo Fernandes. A súa voz aparece tamén no proxecto Músicas para Ovay, de Xosé Lois Romero, e en *Tempo de recolleita* (2017), de Félix Blume. As Tanxugueiras gravaron unha canción dela, "Aldeíña de Moscoso"; e en conxunto con Rozalén, o "Valse de Moscoso". Xisco Feijóo tamén gravou "Auga", tomado do repertorio de Rosa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Cancioneiro Popular Galego*
Concello de Häädemeeste

**Häädemeeste** (alemán: *Gudmannsbach*) é un concello rural situado no condado de Pärnu, no suroeste de Estonia. Häädmeeste significa literalmente "(lugar) de bos homes" en estoniano. No ano 2024 o municipio tiña unha poboación de 4 725 habitantes.

A reserva natural de Nigula está situada parcialmente no municipio. O río máis longo de Häädemeeste é o Rannametsa.

A vila de Tahkuranna é coñecida por ser o lugar de nacemento de Konstantin Päts, o primeiro presidente de Estonia, e hai un monumento dedicado a el preto do lugar onde naceu. Tahkuranna era un concello de seu, pero o 24 de outubro de 2017 fusionouse co de Häädemeeste para formar o actual municipio.

Häädemeeste está irmandado co municipio finés de Hankasalmi dende o ano 1991.

O concello ten dúas pequenas vilas, Häädemeeste e Võiste, e 29 aldeas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Concello de Kihnu

**Kihnu** (en estoniano: *Kihnu vald*) é un concello rural no condado de Pärnu, no suroeste de Estonia. O municipio abrangue a área de 16,88 km² da illa de Kihnu e os illotes próximos, sendo un dos concellos máis pequenos de todo o país. No ano 2024 Kihnu tiña unha poboación de 520 habitantes.

No ano 2003 a UNESCO nomeou a cultura da illa de Kihnu como Obra Mestra do Patrimonio Oral e Inmaterial da Humanidade, colocando a illa na lista do Patrimonio Cultural Inmaterial da organización.

No concello de Kihnu hai 4 aldeas: Lemsi, Linaküla, Rootsiküla e Sääre.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Concello de Väike-Maarja

**Väike-Maarja** (estoniano: *Väike-Maarja vald*) é un concello rural no condado de Lääne-Viru no norte de Estonia. O municipio ten unha superficie de 457,39 km² e no ano 2025 tiña unha poboación de 5 624 habitantes.

O muncipio formouse durante a reforma administrativa de 2017, cando o antigo concello rural de Väike-Maarja fusionouse co de Rakke.

O concello ten catro pequenas vilas (Kiltsi, Rakke, Simuna e Väike-Maarja) e 63 aldeas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Concello de Põltsamaa

**Põltsamaa** (estoniano: *Põltsamaa vald*) é un concello rural no condado de Jõgeva, no centro de Estonia. O municipio ten unha superficie de 891km2 é no ano 2024 tiña unha poboación de 9 508 habitantes.

O mucicipio formouse no ano 2017 a través da fusión da cidade de Põltsamaa, e os concellos rurais de Põltsamaa, Pajusi e Puurmani.

Polo municipio pasan a Estrada nacional 2 (Talín-Tartu-Võru-Luhamaa) e as estradas nacionais 37 (Jõgeva-Põltsamaa), 38 (Põltsamaa-Võhma) e 51 (Viljandi-Põltsamaa). A cidade de Põltsamaa, a capital do concello, está situada a 127 km de Talín, a 59 km de Tartu e a 30 km do centro do condado, Jõgeva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Igrexa de San Pedro de Buxantes

A **igrexa de San Pedro de Buxantes** é a igrexa parroquial de Buxantes, no concello coruñés de Dumbría. Foi construída sobre o ano 1750, sendo cura o párroco Simón Sánchez Pulleiro.

Segundo o *Expediente de comprobación de bienes, rentas y cargas* en 1761 o cura párroco Simón Sanchez Pulleiro, de 60 anos, convivía en compañía de Domingo de Ézara de 22, Jacinta Romero de 24 e Rosa Santos de 36.

## Notas
El jardinero

***El jardinero*** é unha miniserie de televisión por internet española de thriller creada por Miguel Sáez Carral para Netflix. Está producida por DLO Producciones e protagonizada por Álvaro Rico, Cecilia Suárez e Catalina Sopelana. Estreouse o 11 de abril de 2025.

## Elenco 
* Álvaro Rico como Elmer
* Cecilia Suárez como China Jurado
* Catalina Sopelana como Violeta
* Francis Lorenzo como Torres
* María Vázquez como Carrera
; coa colaboración especial de
* Emma Suárez como Sabela Costeira

## Episodios 
#"Paisaje atlántico"
#"Germinación de las semillas"
#"Sustrato orgánico"
#"Control de plagas"
#"Isla de descomposición"
#"Calendario de podas"

## Produción 
O 19 de decembro de 2023 Netflix anunciou que estaba en desenvolvemento a serie *El jardinero*, creada por Miguel Sáez Carral e protagonizada por Álvaro Rico, Cecilia Suárez e Catalina Sopelana. A rodaxe comezou en xaneiro de 2024 e tivo lugar en localizacións de Pontevedra, Madrid e Toledo. En febreiro de 2024 rodáronse algunhas escenas en Cambados, no monte da Pastora.

## Lanzamento  
O 13 de marzo de 2025 Netflix lanzou o primeiro tráiler da serie e programou a estrea na plataforma para o 11 de abril de 2025.

## Notas