Osga común

A **osga común**, **ladra**, que vive en gran parte dos países mediterráneos. 

En Galicia localízase en diversas zonas do suroeste. Tradicionalmente, ata os anos 90, estaba presente unicamente nas comarcas de Verín e de Valdeorras.. Porén, nas últimas décadas, quizais grazas ao camiño de ferro como vector de propagación, tense rexistrado en Ourense (nas proximidades da estación do tren) e en Monforte, importante nó ferroviario.

Porén, no resto da Península Ibérica é común, excepto na cornixa cantábrica, sendo denominada *salamanquesa* en Castela, *dragó/dragonet* nos Países Cataláns e *osga-moura* ou *osga-comum* en Portugal.

## Etimoloxía 
O nome científico está composto por:

**Tarentola**, que se relaciona coa denominación común en francés *tarente*, que é unha deformación do nome vernáculo celta "darant", o cal estaba aínda en curso na Idade Media.

**Mauritanica**, que fai referencia ao antigo territorio da Mauretania ao norte de África, lugar da súa descuberta.

Non sendo unha especie común no territorio galego é practicamente descoñecida unha denominación a nivel popular. Na comarca de Verín recibe o nome local de **"ladra"**  e nesta zona do sur de Ourense recolleuse tamén a forma **"lasca"**, con aínda moita menor difusión. É por iso que se vén tomando do portugués o nome común **"osga"**, con orixe no árabe *usga*.
A denominación **"salmantesa"**, recollida na guía de *Anfibios e réptiles de Galicia* de Xerais, non ten ningunha referencia que acredite o seu uso tradicional no galego. Parece ser, de feito, unha variante local castelá do nome "salamanquesa".

## Descrición 
Os adultos poden chegar a medir de 5 a 7&nbsp;cm, máis outro tanto ou pouco máis o rabo. O lombo, as patas e o rabo teñen vultos cónicos prominentes. O seu corpo é robusto, esmagado, e a súa cabeza grande e ancha, triangular e separada do corpo por un pescozo marcado. Cando perde o rabo pode rexeneralo, aínda que o novo é máis liso e carece de vultos. A súa cor é dun gris pardo ou marrón, con variacións desde o gris abrancazado ata o case negro, con pintas máis claras e escuras; o ventre é de cor abrancazada. A cor cambia de intensidade dependendo da luminosidade que recibe a súa pel: cando se atopa activa durante o día a cor é máis escura que durante a noite.

A súa boca é obtusa, e os ollos grandes, sen pálpebras e pupila vertical. Os dedos, cinco en cada extremidade, teñen protuberancias laminares laterais e inferiores que lle proporcionan certa adherencia para arruñar e desprazarse por superficies verticais (mesmo sobre vidros).

## Hábitat e comportamento 
Normalmente habita en edificios, ruínas, penedos e campos rochosos, troncos de árbores etc., distribuíndose por hábitats moi variados.

As osgas son animais nocturnos, aínda que en ocasións se mostran activas cara ao solpor ou incluso durante o día, especialmente nos días soleados da fin do inverno. Gústanlles os lugares soleados preto dos seus agochos.

Aliméntanse principalmente de insectos nos meses calorosos do ano e a miúdo atópanse cazando os insectos nocturnos que son atraídos polas luces, lámpadas etc.

Chocan 2 ovos case esféricos dúas veces ó ano, ó redor de abril e xuño. Despois de catro meses nacen as pequenas osgas con menos de 5&nbsp;cm de lonxitude. Medran moi lentamente e viven ata 8 anos en catividade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GALÁN REGALADO, PEDRO e FERNÁNDEZ ARIAS, GUSTAVO: (1993): *Anfibios e réptiles de Galicia*.  Vigo: Xerais. ISBN 84-7507-722-6.
### Outros artigos 
* Lista de réptiles de Galicia