open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Coves del Cogul

As **Coves del Cogul** son un dos sitios de pinturas rupestres máis destacadas da arte rupestre levantina, que se estendía durante o Paleolítico por todo o Oriente da Península Ibérica. O lugar, situado en El Cogul, na comarca de Les Garrigues (Lleida), é denominado **Roca dels Moros** (*Rocha dos Mouros*), constando o seu uso como un santuario ou lugar máxico polos iberos e romanos.

Foi descuberto polo párroco do lugar de El Cogul, Ramon Huguet, no ano 1908. Foron descritas por Ceferí Rocafort (*Las pinturas rupestres de Cogul*, Butlletí del Centre Excursionista de Catalunya, 1908). Unha segunda edición máis ampla foi publicada por Joan Cabré en *El arte rupestre en España* (1914).

As pinturas da *Roca dels Moros*, como toda a arte rupestre levantina, foron declaradas pola UNESCO Patrimonio da Humanidade.

A escena de danza é a máis famosa. Vense nove mulleres que van emparelladas, unhas pintadas en negro e outras en vermello; levan unhas pequenas saias longas e bailan arredor dun home nu co sexo ostensíbel, tal e como é representada a figura masculina en case toda a arte rupestre levantina.

Xuntamente coas figuras humanas hai representacións de diversos animais; así mesmo aparecen inscricións, posteriores, en alfabeto ibérico e en latín, unha das cales é un exvoto, cousa que indicaría que o lugar foi un santuario, cuxo uso se prolongou até as épocas ibérica e romana.

En total na *Roca dels Moros* hai 45 figuras, 7 das cales van gravadas na pedra e 38 pintadas en vermello claro, negro e vermello escuro. O conxunto está preparado para as visitas do público.

## Bibliografía 
* Volume I da *Història de Catalunya*, dirixida por Pierre Vilar: *Prehistòria i història antiga*, de Joan Maluquer de Motes.
* Anna Alonso Tejada i Alexandre Grimal Navarro: L´Art Rupestre del Cogul. Primeres Imatges Humanes a Catalunya, Pagès Editors, Lleida, 2007 (ISBN 978-84-9779-593-7)
Carmelo Lisón Tolosana

**Carmelo Lisón Tolosana**, nado en novembro de 1929 en La Puebla de Alfindén (provincia de Zaragoza) e finado en Madrid o 17 de marzo de 2020, foi un antropólogo español.

## Traxectoria 
Doutor en Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid e en Antropoloxía Social pola Universidade de Oxford. Escribiu máis dunha vintena de libros, ademais de colaboracións en diferentes publicacións, sobre temas antropolóxicos. Resultado dos seus traballos de campo en Galicia publicou diversas obras.

## Obras 
* *Antropología Cultural de Galicia* (1971, Siglo XXI, Madrid).
* *La antropología social en España*, 1971.
* *Invitación a la Antropología cultural en España*, 1971.
* *Ensayos de antropología social* (1973, Editorial Ayuso, Madrid).
* *Estructura antropológica de la familia en España*, 1976.
* *Antropología social y hermenéutica*, 1983.
* *Endemoniados en Galicia hoy*, 1984.
* *Individuo, estructura y creatividad: etopeyas desde la antropología cultural*, 1984.
* *Perfiles simbólico-morales de la cultura gallega* (1984).
* *Antropología social: reflexiones incidentales*, 1987.
* *La España mental 1. El problema del mal*, 1990.
* *Demonios y exorcismos en los siglos de oro*, 1990.
* *Endemoniados en Galicia hoy. La España mental II*, 1990.
* *La imagen del rey: monarquía, realeza y poder ritual en la Casa de los Austrias*, 1991 (con Salustiano del Campo Urbano).
* *Individuo, estructura y creatividad*, 1992.
* *Aragoneses: políptico desde la Antropología Social*, 1992.
* *Las brujas en la historia de España*, 1992.
* *Las máscaras de la identidad: claves antropológicas*, 1997.
* *La Santa Compaña: fantasías reales, realidades fantásticas*, 1998.
* *Caras de España: desde mi ladera*, 2002.
* *La España mental 2. El problema del mal*, 2004.
* *Brujería, estructura social y simbolismo en Galicia*, 2004.
* *Antropología cultural de Galicia* (obra recompilatoria en 6 vols.) 2004.
* *La fascinación de la diferencia. La adaptación de los jesuitas al Japón de los samuráis, 1549-1592*, 2005.
* *Introducción a la antropología social y cultural*, 2007.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web dedicado á obra de Carmelo Lisón Tolosana
* Entrevista
Figueroa

Como topónimo **Figueroa** pode referirse a:

;En Galiza
***Figueroa**, parroquia do concello de Abegondo;
****Figueroa Pequeno**, lugar de dita parroquia;
***Avenida do Marqués de Figueroa**, lugar da parroquia de San Sadurniño, no concello de San Sadurniño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A Micro Pechado

***A Micro Pechado*** é unha publicación mensual de oito páxinas editada na cidade de Barcelona pola entidade Espazos Radiofónicos Galegos en Cataluña (Ergac), escrita maioritariamente en lingua galega e con algunhas colaboracións en catalán. O seu obxectivo é cubrir a actualidade galega en Cataluña e servir de ponte entre as dúas culturas.

O primeiro número do *A Micro Pechado* apareceu no mes de abril do ano 2000 e o último en 2017. Contén artigos de opinión, tiras cómicas, recomendacións de libros e discos, entrevistas e unha axenda das actividades culturais galegas en Cataluña.

## Historia 
A revista pasa por dúas xeiras. Na primeira xeira, dos números 1 a 100, conta cun formato de boletín en branco e negro a catro follas e periodicidade mensual e distribución baixo subscrición e de balde en locais de referencia para a emigración galega e mais para o activismo catalán. Os primeiros puntos de distribución en Barcelona son: Universitat Pompeu Fabra (Xornalismo), Universitat de Barcelona, Galería de Sargadelos, Escola Oficial d'Idiomes, Centre Cívic Drassanes, Centre Cívic Pati Llimona, Centre Cívic Guinardó, Ateneu de Nou Barris, Centro Galego de Barcelona, Restaurante Compostela, Restaurante Rincón de Galicia, Bar Tio Canya, Restaurante Vía Fóra, Pub Clansman e pub El Nus.Na segunda xeira, dos números 100 a 132, aumenta ata 8 páxinas, a cores e ilustrada, distribúese por subscrición e por correo electrónico e vai reducindo a periodicidade; desde o número 100 distribúese só por correo electrónico. 

Antón Fernández Escuredo, foi o creador do boletín, con Ana Belén Real, e o seu primeiro director. Levaba xa un tempo coa idea de que había un oco moi grande a nivel informativo na emigración galega en Barcelona. No ano 2000 presentei a idea nunha reunión de ERGaC. Pensaba que poderiamos chegar a toda esa xente á que non chegabamos polas ondas, e a outros barrios onde non emitiamos. Tamén poderiamos dar voz á xente que daquela non a tiña ou que non se podía desprazar aos programas e, por que non, facer un pouco de historia recuperando as actividades que faciamos as entidades galegas. Sería unha maneira de deixar para o futuro, mes a mes, todo o que acontecía no mundo galego de Catalunya…. Dábanos moitísimo traballo. Eu preparaba os textos e Ana Belén Real maquetaba. Logo contabamos con tres ou catro colaboradores. O humorista gráfico Xosé Manuel Fernández Montes foi o seu segundo director e Helena Domínguez asumiu o cargo a partir do número 100. Entre outras, contou coa colaboración dos escritores Lito Caramés, Eduard del Castillo, a poeta Eva Méndez doRoxo, o humorista Alberte Montes, Paulo Jablonski, Martí Aviñoá, os editores da edición Cataluña de *Vieiros,* Xurxo Bértola e Francisco Xabier Paradelo, o dramaturgo Daniel Salgado, a tradutora Fina Iglesias e os profesores da Universidade de Barcelona Basilio Losada, Helena González e Camilo Valdehorras.

## Notas 
## Véxase tamén  
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega

### Ligazóns externas 
*A micro pechado, números 1 a 130  (edición dixital)
*A micro pechado, números 125 a 132 , en Issuu (edición dixital)
Vilacova

Como topónimo **Vilacova** pode referirse a:

;En Galiza
***Vilacova**, parroquia do concello de Abegondo;
***Vilacova**, parroquia do concello de Salvaterra de Miño;
***Vilacova**, parroquia do concello de Lousame;
****Vilacova**, lugar de dita parroquia;
***Vilacova**, lugar da parroquia de Troitosende, no concello da Baña;
***Vilacova**, lugar da parroquia de San Lourenzo de Fustáns, no concello de Gomesende;
***Vilacova**, lugar da parroquia de Amil, no concello de Moraña;
***Vilacova**, lugar da parroquia de Bugallido, no concello de Negreira;
***Vilacova**, lugar da parroquia de Ladrido, no concello de Ortigueira;
***Vilacova**, lugar da parroquia de Salaia, no concello de Palas de Rei;
***Vilacova**, lugar da parroquia de Aríns, no concello de Santiago de Compostela;
***Vilacova**, lugar da parroquia de Restande, no concello de Trazo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Vizoño

Como topónimo **Vizoño** pode referirse a:

;En Galiza
***Vizoño**, parroquia do concello de Abegondo.

;Deportes
***Vizoño Sociedad Deportiva**, club de fútbol galego da parroquia de Vizoño, no concello de Abegondo.
Autoestrada

dereita|miniatura|130px|Sinal de autoestrada.
[miniatura|250px|Autoestrada [AP-9 cara a Vigo.]]
Unha **autoestrada** é unha vía de circulación de automóbiles e vehículos terrestres de carga; é rápida e segura e admite un volume de tráfico considerable, e diferénciase dunha estrada en que a autoestrada dispón de dobre carril para cada sentido con calzadas separadas.

As primeiras vías construídas con esta configuración fixéronse en Italia durante os anos vinte do século XX. Dentro dos tipos de estradas representan as vías que máis tráfico rodado poden soportar e nas que este alcanza maiores velocidades polo que representan os eixos principais da rede viaria dun país desenvolvido.

## Características 
Para poder ser cualificada como autoestrada, unha vía de circulación debe reunir as seguintes características:

* Dúas calzadas de circulación, unha para cada sentido, separadas entre si por unha franxa ancha de terreo ou por valas de protección.
* Polo menos dous carrís de circulación en cada calzada.
* Beiravías laterais en cada calzada, para que un vehículo poida deterse en caso de urxencia sen obstaculizar o tráfico.
* Curvas pouco pronunciadas para que os vehículos non teñan que minorar a marcha ao circular por elas.
* Ausencia de cruces a nivel, que se resolven mediante pasos superiores ou inferiores.
* Entradas e saídas con carrís, separados dos principais, de desaceleración e de aceleración para que os vehículos que saen ou entran na autoestrada cambien a súa velocidade fóra dela.
* As saídas e entradas están situadas case sempre no lado dereito no sentido da marcha, xa que o carril esquerdo é o de adiantamento e, polo tanto, o máis rápido.
* O acceso aos inmobles lindeiros coa autoestrada non se realiza directamente desde a mesma a menos que se utilicen entradas e saídas como as antes descritas. Nas zonas urbanas é habitual a existencia de rúas paralelas situadas a cada lado denominadas "vías de servizo" ou "colectoras" que permiten o acceso aos inmobles que limitan coa autoestrada sen perturbaren o tránsito da mesma.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Highway Galicia.JPG|Peaxe.
Ficheiro:Highway Galicia2.JPG|Peaxe.
Ficheiro:Autoestrada entre Vilar de Calo e Solláns, Teo, Galiza.jpg|Autoestrada AP-9 entre O Vilar de Calo e Solláns (Calo, Teo).

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Autovía
* Peaxe
* Paso elevado
* Circunvalación
* Autoestrada para bicicletas
Solubilidade

dereita|200px
A **solubilidade** é unha medida da capacidade dunha determinada substancia para disolverse nun líquido. Pode expresarse en moles por litro, en gramos por litro ou en porcentaxe de soluto; nalgunhas condicións pódese excedela, denominándose solución sobresaturada.

A substancia que se disolve chámase *soluto* e a substancia onde se disolva chámase *disolvente*. Non todas as substancias se disolven nun mesmo disolvente, por exemplo na auga disólvese o alcohol e o sal mentres que o aceite e a gasolina non se disolven.

Na solubilidade, o carácter polar ou apolar da substancia inflúe moito, xa que, debido a estes a substancia será máis ou menos soluble. Os compostos con menor solubilidade son os que presentan menor reactividade, como por exemplo as parafinas, os compostos aromáticos e os derivados haloxenados.

O termo solubilidade emprégase tanto para designar ao fenómeno cualitativo do proceso de disolución como para expresar cuantitativamente a concentración das solucións. A solubilidade dunha substancia depende da natureza do disolvente e do soluto, así como da temperatura e a presión do sistema, é dicir, da tendencia do sistema a alcanzar o valor máximo de entropía.

## Notas
Xustás, Xustás, Cospeito

**Xustás** é un lugar da parroquia de Santiago de Xustás, no concello lugués de Cospeito. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 2017, cando tiña 6 habitantes.

## Topónimo
A orixe do topónimo podería provir do xogo antigo das xustas.

## Patrimonio histórico
A capela de Xustás, coñecida co nome de Capela de Reximil, data de finais do século XVI e comezos do XVII. É unha capela pequena, na cal hai un escudo moi significativo, un retablo desta época e o cadaleito de cantería dos seus construtores, descendentes da casa dos Andrade, os cales tamén posuían un pazo, tamén no dito pobo, coñecido co nome de Pazo de Reximil.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Xustás
### Parroquias de Cospeito
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cospeito
751

## Acontecementos 
### Asia 
* Xullo : vitoria dos musulmáns e dos turcos karluk sobre os chineses de Gao Xianzhi (Kao Sien-chih) na batalla de Talas ou de Athlach. Millares de chineses son levados en catividade a Samarcanda.

### Europa 
miniatura|Piazza del Popolo de Rávena.
* Khilderico III é o derradeiro monarca merovinxio ao ser deposto e recluído nun mosteiro; Pipino o Breve asume o trono de Francia, sendo recoñecido pola nobreza en Soissons (até 768).
* Caída de Rávena en poder de Aistolfo, rei dos longobardos. Fin da presenza bizantina en Italia. O derradeiro exarca de Rávena, Eutiquio, ha morrer loitando contra os longobardos en 752.

### Ciencia e tecnoloxía 
* Instalación dunha manufactura de fabricación de papel en Samarcanda, Asia central, a primeira do mundo islámico.

## Nacementos 
* Carlomán I (Karlmann I), fillo de Pipino o Breve, irmán de Carlomagno con quen compartirá o reino dos francos desde 768 († 771)

## Falecementos 
*
## Outros 
*
## Véxase tamén 
*

Historia ano a ano
Eleccións ao Parlamento escocés

As **eleccións ao Parlamento escocés** celébranse cada catro anos dende 1999.

## Sistema electoral
O sistema de eleccións ao Parlamento escocés baséase nunha dobre votación por circunscricións e rexións electorais.

### O voto por circunscricións
As papeletas electorais para os votos ás circunscricións son de cor crema. Existen 73 circunscricións electorais en Escocia, e cada unha delas elixe o seu representante. A diferenza de poboación é moi pequena entre unha e outra circunscrición, e sitúanse ao redor dos 80.000 habitantes. Só as illas Shetland e Órcadas están sobrerrepresentadas pola súa escasa poboación.

É elixido deputado no parlamento escocés aquel ou aquela candidata que consiga un voto máis có resto. É o que se coñece como *first-past-the-post*, ou sexa, *o primeiro que chega, gaña*.

### O voto por rexións
As papeletas electorais para os votos ás rexións electorais son de cor violeta. Existen oito rexións electorais, e cada unha delas escolle sete deputados. As rexións teñen ao redor de 600.000 electores.

Aínda que se produce unha nova votación para este sistema, o voto por rexións é considerado complementario do de circunscricións, e procura compensar a proporcionalidade que se perde co sistema de elección directa. Para achar o número de deputados que se lles outorga a cada unha das candidaturas, divídese o número de votos recibidos  na urna rexional polo número, máis un, das circunscricións en que obtiveron a vitoria. Así, se unha formación gaña en cinco circunscricións, divídese o seu voto rexional por seis. Despois realízase unha asignación semellante á Lei d'Hont, escollendo os mellores cocientes, e facendo subdivisións por divisores maiores ata completar os sete deputados rexionais.

## Resultados
*Eleccións ao Parlamento de Escocia de 1999
*Eleccións ao Parlamento de Escocia de 2003
*Eleccións ao Parlamento de Escocia de 2007
*Eleccións ao Parlamento de Escocia de 2011
Deputados do Parlamento escocés

O de **deputado** ou **deputada do Parlamento escocés** (*MSP*, nas súas siglas inglesas; *BPA* nas gaélicas) é o título que reciben cada unha das 129 persoas escollidas para representar a cidadanía no Parlamento escocés.

Os deputados do Parlamento escocés escóllense por un dobre sistema de circunscricións e rexións, que mestura o sistema de elección directo e o proporcional. 73 deles son elixidos polo sistema directo, e 56 polo sistema proporcional adicional.

Os deputados ocupan os seus cargos de forma persoal, non en representación do partido polo que concorreron ás eleccións, polo que é frecuente que haxa máis independentes ao remate da lexislatura do que ao comezo. Se se produce no medio da lexislatura algunha vacante, ben por renuncia ben por falecemento, esta cóbrese de distinto xeito se o deputado ou deputada foi elixida polo sistema proporcional ou polo directo. Se provén do sistema directo, procédese a unha elección nesa circunscrición concreta, e para o período comprendido ata o remate da lexislatura. Se provén do sistema de listas rexionais, é o partido político ao que pertencía quen designa o seu ou a súa substituta, a partir da lista electoral presentada no seu momento.

Para os membros actuais do Parlamento escocés, véxase o artigo sobre deputados do Parlamento escocés, 2007-11
Deputados do Parlamento escocés, 2007-11

Os deputados e deputadas do Parlamento escocés elixidos nas terceiras eleccións, do 3 de maio de 2007, son:

## Por circunscricións
## Por rexións
### Escocia Central
### Escocia Media e Fife
### Escocia Occidental
### Glasgow
### Lothians
### Nordeste de Escocia
### Sur de Escocia
### Terras Altas e Illas
Descritor de ficheiro

En informática, un **descritor de ficheiro** é unha clave abstracta para acceder a un ficheiro. Utilízase xeralmente este termo para os sistemas de explotación POSIX. Na terminoloxía de Microsoft Windows e no contexto da biblioteca stdio.h, prefírese o termo de filehandle, ben entendido que tecnicamente este é un obxecto diferente.

No POSIX, un descritor de ficheiro é un enteiro, e máis especificamente do tipo *int* de C. Existen tres descritores de ficheiro POSIX estándar para todos os procesos que non sexan daemon:

Xeralmente, un descritor de ficheiro é unha clave á unha estrutura de datos residente no kernel, que contén detalles de todos os ficheiros abertos. En POSIX, esta estrutura de datos recibe o nome de "táboa de descritores de ficheiros", e cada proceso ten a súa. A aplicación que lanza un usuario pasa ao kernal a clave abstracta por medio dunha chamada ó sistema, e o kernel terá acceso ao ficheiro a nome da aplicación, que se baseará na clave.
Akbar Hashemi Rafsanjani

**Ali Akbar Hashemi Rafsanjani** (علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی, nado o 25 de agosto de 1934 en Rafsanjan (daquela Persia) co nome de **Akbar Haschemi Bahramani** e finado en Teherán o 8 de xaneiro de 2017, foi un político iraniano, presidente do país entre 1989 e 1997.

Foi candidato nas eleccións presidenciais de 2005 pero perdeu na segunda quenda contra Mahmoud Ahmadinejad e desde o seu cargo de presidente do Consello de Discernimento denunciou as políticas do presidente electo.
Paul Martin (homónimos)

Co nome de **Paul Martin** podemos coñecer a varias persoas, entre elas:
* Paul Martin, ex-primeiro ministro canadense.
* Paul Martin, deputado no Parlamento escocés.
Alternativa Canguesa de Esquerdas

A **Alternativa Canguesa de Esquerdas** (ACE) é unha coalición política de Cangas que se presentou ás eleccións municipais de 2007, 2011 e 2015.

## Historia 
A ACE é un reagrupamento de xentes de esquerda de Cangas, conformada pola FPG, Esquerda Unida,  PCPG e persoas independentes. Mariano Abalo Costa, funcionario do Servizo de Correos, encabezou inicialmente a lista da ACE. Con anterioridade fora presidente da Xestora Municipal, deputado provincial e concelleiro en Cangas pola FPG dende 1999. O número dous na lista foi Xosé Manuel Pazos Varela, profesor, exparlamentario e anteriormente cabeza de lista de INMO (Iniciativa Polo Morrazo).
Nas eleccións municipais do 27 de maio de 2007 acadaron en Cangas 1.890 votos, o 13,1% dos votos, e 2 concelleiros e 1 concelleira sobre un total de 21. No ano 2011 acadarían 1.744 votos, o 12,77% dos sufraxios, mantendo 2 concelleiros e unha concelleira. No ano 2015 acadou 2.268 votos, o 17,14 % dos sufraxios e 4 concelleiros.

## Goberno 
Nas eleccións de 2007, por decisión da asemblea aberta de veciñas e veciños, a Alternativa Canguesa de Esquerdas negociou co BNG e co PSOE (que acadaran 6 e 4 edís, respectivamente) o goberno do municipio.

Mariano Abalo Costa ocuparía o posto de Concelleiro de Urbanismo, o número dous da *Alternativa*, Xosé Manuel Pazos Varela sería o encargado da Concellería de Cultura e Educación, mentres que a número tres da coalición, Maruchi Álvarez Barreiro tomaría a delegación da Concellería de Persoal.

O 28 de xaneiro de 2010 rompeuse dito pacto (a decisión da mesma asemblea aberta) polos supostos ataques do BNG contra as competencias dos edís de *ACE*  e polo coloboracionismo dos nacionalistas cos promotores do porto deportivo de Massó. Ficaba, entón o bipartito nun goberno de minoría, non reclamado polo PP.

A Alternativa Canguesa de Esquerdas continua na oposición dende a ruptura do pacto de gobernoas até a actualidade, xa que nas eleccións de 2011, por mor da perda de votos do Bloque Nacionalista Galego e do PSOE, que repercutirían sobre o PP e UPAC, facilitouse o acceso ao goberno destas dúas forzas conservadoras.

No ano 2015 tras quedar 2º nas eleccións, ACE fíxose coa alcaldía grazas ó apoio dos 4 concelleiros do BNG e  os 3 de ASpuN. Deste xeito Xosé Manuel Pazos Varela acolleu o título de alcalde. ACE fíxose coas concellerías de urbanismo, mocidade e voluntariado e medioambiente e turismo.

Ao longo de 2021 ACE comezou a desfacerse trala morte do alcalde e a súa substitución por Victoria Portas, así como a posterior ruptura do pacto cos socialistas e a marcha da edil de Esquerda Unida da coalición.

En 2023 o grupo presentouse por Alternativa dos Veciños, a formación do alcalde de Oleiros Ángel García Seoane, encabezada pola alcaldesa Victoria Portas. A formación logrou tan só 1 concelleiro, que apoiou a elección da nacionalista Araceli Gestido como nova alcaldesa pero mantívose na oposición.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* FPG
* Esquerda Unida
* PCPG

### Ligazóns externas 
* Alternativa Canguesa de Esquerdas Alternativa Canguesa de Esquerdas
* Cangas non se vende Foro Social pola Defensa do Pobo
Clima oceánico

O **clima atlántico** ou **oceánico** é propio das zonas temperadas con gran dinamismo de correntes mariñas e ventos.

Caracterízase por unhas temperaturas suaves e abundantes chuvias por mor da proximidade ao Océano, nas costas occidentais dos continentes. Os invernos son suaves e os veráns frescos cunha oscilación térmica anual pequena (10&nbsp;°C de media). As precipitacións son abundantes e están ben distribuídas aínda que cun máximo hibernal.

## Rexións con clima oceánico 
miniatura|dereita|Rexións con clima oceánico.

En Europa pódese atopar nas comunidades españolas de Asturias, Cantabria, País Vasco, zona norte de Navarra e algunhas zonas dos Pireneos occidentais. Así mesmo como en Francia e os países do noroeste europeo.

Débese lembrar que, contrariamente á crenza popular, Galicia non forma parte das rexións con clima oceánico, senón que pertence ó clima Csb.

O clima áchase ademais no sur de Chile, na costa central da Arxentina, en Nova Zelandia, Tasmania, Canadá, e Estados Unidos.
Commodore 64

O **Commodore 64**, tamén coñecido como **C64**, **C-64**, **C= 64**, e ocasionalmente **CBM 64** ou **VIC-64**, é un ordenador persoal de 8-bits introducido en xaneiro de 1982 por Commodore International. Atópase no Libro Guinness dos Récords como o modelo de computadora máis vendido de tódolos tempos, con estimacións independentes que indican un número de unidades vendidas de entre 10 e 17 millóns de unidades.

A súa produción deu comezo no 1982, coas primeiras unidades postas no mercado en agosto dese ano a un prezo de  (equivalentes a 1481,25 $ no 2016). Precededido polo Commodore VIC-20 e o Commodore PET, o Commodore&nbsp;64 toma o seu nome dos seus  de RAM, e ten unhas especificacións técnicas de son e gráficos superiores en comparación con outros sistemas previos como o Apple&nbsp;II e o Atari 800, con sprites de múltiples cores e un procesador de son máis avanzado.

O Commodore&nbsp;64 dominou o mercado de ordenadores persoais de baixa gama durante gran parte dos anos 1980. Entre os anos 1983 e 1986 o Commodore&nbsp;64 tiña entre un 30% e o 40% da cota de mercado nos Estados Unidos e vendeu uns dous millóns de unidades por ano, vendendo máis unidades que os ordenadores de IBM,  Apple Inc. e Atari 8-bit. No mercado británico, a principal competición do Commodore&nbsp;64 foron o BBC Micro e o ZX Spectrum, pero o Commodore&nbsp;64 mantívose como un dos dous ordenadores máis populares no Reino Unido.

Parte do éxito do Commodore 64 foi debido a que se vendeu en tendas de todo tipo no lugar de facelo só en tendas de electrónica ou de computadoras. Commodore produciu moitas das súas partes na súa propia empresa para controlar os custos, incluíndo chips IC personalizados de MOS Technology. Foi comparado co automóbil Ford T polo seu papel na introdución de nova tecnoloxía nas casas de clase media grazas a súa creativa produción en masa. Publicáronse ó redor duns 10&nbsp;000 títulos de software comercial para o Commodore&nbsp;64, incluíndo ferramentas de desenvolvemento, aplicacións de produtividade para a oficina e videoxogos. Os emuladores de Commodore&nbsp;64 permiten executar estes programas cun ordenador moderno ou videoconsola compatible.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Angerhausen, M.; Becker, Dr. A.; Englisch, L.; Gerits, K. (1983, 84). *The Anatomy of the Commodore 64*. Abacus Software / First Publishing Ltd. ISBN 0-948015-00-4
*Bagnall, Brian (2005). *On the Edge: the Spectacular Rise and Fall of Commodore*. Variant Press. ISBN 0-9738649-0-7.
Lignito

miniatura|Lignito
O **lignito** é un carbón mineral que se forma por compresión da turba, converténdose nunha substancia esnaquizábel na que aínda se poden recoñecer algunhas estruturas vexetais. É de cor negra ou pardo e frecuentemente presenta unha textura similar á da madeira da que procede.

A súa concentración en carbono varía entre o 60% e o 75% e ten moito menor contido en auga que a turba.

É un combustible de mediana calidade, fácil de queimar polo seu alto contido en volátiles, pero cun poder calorífico relativamente baixo (entre 10 e 20 MJ/kg). Ten a característica de non producir coque cando se calcina en vasos pechados.

## Composición Típica 
## Xacementos 
En España os xacementos máis importantes localízanse en Andorra (Teruel), Mequinenza (Zaragoza) e As Pontes de García Rodríguez (A Coruña).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Carbón
Guinness World Records

O ***Guinness World Records*** (ou ***Guinness Book of World Records*** nalgunhas edicións editadas nos Estados Unidos), traducible como **Libro Guinness dos Récords**, é un libro de consulta publicado anualmente, que contén unha colección de marcas mundiais recoñecidas internacionalmente. Estas marcas inclúen tanto fazañas humanas como os parámetros extremos coñecidos do mundo natural.

Cada edición contén un extracto da gran base de datos de marcas de Guinness, e a selección dos incluídos varía con cada ano de publicación. En anos recentes, moitas marcas relacionadas coa cultura popular actual foron agregados ao libro.

O *Libro Guinness de Récords* é o libro con copyright máis vendido do mundo, o cal outórgalle un espazo dentro das súas propias páxinas.

## Historia 
A primeira edición foi publicada en 1955, pagada pola fábrica de cervexa irlandesa Guinness tras un debate nun *pub* sobre cal sería a especie máis rápida de ave de caza. Esta discusión non tivo conclusión ao non existir libros de referencia que incluísen este dato.

A investigación necesaria para a primeira edición foi conducida por Ross e Norris McWhirter, dous irmáns xemelgos atletas e xornalistas británicos, quen tamén conducían unha axencia de investigacións en Londres. Despois de que o primeiro libro se convertera nun éxito inesperado, imprimíronse moitas edicións subsecuentes. Co tempo, creouse un patrón de revisións anuais, publicadas cada mes de outubro para coincidir coa época de vendas de Nadal. Os irmáns McWhirter continuaron coa publicación dos Libros Guinness por moitos anos.

As edicións máis recentes enfócanse nas plusmarcas impostas por competidores humanos. As competencias van desde as máis obvias como levantar grandes pesos ata as máis curiosas como o lanzamento de ovos a distancia e o maior número de perritos quentes que poden ser comidos en dez minutos (aínda que as marcas sobre consumo masivo de alimento xa non son aceptadas por cuestións legais). Ademais de competencias, tamén se inclúen datos como o ser humano máis alto (Robert Pershing Wadlow), o tumor máis pesado, a planta máis velenosa, o río máis curto do mundo etc.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Xogos Olímpicos de 2000

Os **XXIV Xogos Olímpicos** de Sidney, Australia, realizados entre o 15 de setembro e o 1 de outubro do ano 2000 e tamén coñecidos como *Xogos do Milenio*, foron os maiores organizados até o de entón, con 10.651 atletas de 199 países competindo en 300 eventos deportivos. Sucedéronse nunha atmosfera pacífica e estiveron ben organizados.

Australia, país anfitrión, preparouse para os seus Xogos coa intención de tornarse unha potencia olímpica e conquistou a espectacular marca de 58 medallas, sendo 16 de ouro, ficando na cuarta posición no cadro de medallas final dos Xogos, a mellor participación da súa historia.

## Proceso de candidatura 
Ademais de Sidney, catro cidades máis tentaron realizar os Xogos da XXVII Olimpíada: Pequín (China), Berlín (Alemaña), Istanbul (Turquía) e Manchester (Inglaterra). A escolla de Sidney como sede foi en certo modo unha sorpresa, pois a favorita era Pequín.

miniatura|250px|Estadio Olímpico de Sidney cheo durante a competición de atletismo.
## Cerimonia de Apertura 
[miniatura|Disputa do [balonmán durante os Xogos de Sidney 2000.]]

O facho olímpico foi acendido pola descendente de aborixes Kathy Freeman, nun simbólico *mea culpa* dos australianos pola dominación e case extinción da raza indíxena que habitaba Australia antes da chegada dos brancos. Esta mesma atleta gañaría despois a medalla de ouro nos 400 metros lisos.

As dúas Coreas entraron no estadio unidas baixo a mesma bandeira por primeira vez nos Xogos, mais competiron separadas.

Catro atletas de Timor Leste, recentemente independente e aínda loitando pola autonomía, desfilan na apertura dos Xogos, baixo o manto da bandeira olímpica (participan como participantes olímpicos independentes).

## Atletas destacados 
Ian Thorpe, australiano de 17 anos, tórnase no maior nome da natación dos Xogos, ao gañar tres medallas de ouro, quebrando a súa propia marca mundial nos 400m libres. No caso feminino é a neerlandesa Inge de Bruijn, con tres ouros e unha marca mundial.

Steve Redgrave, de Gran Bretaña, conquista a súa quinta medalla de ouro consecutiva en cinco Xogos consecutivos no remo.

O loitador de taekwondo Hieu Ngan Tran, gañou a primeira medalla, de prata, de Vietnam, dende a primeira participación do país en 1952.

O sistema de selección de deportistas olímpicos en cada país tamén deu lugar a situacións rechamantes, como a de Eric Moussambani, nadador de Guinea Ecuatorial. Tiña aprendido a nadar apenas seis meses antes do inicio dos Xogos e durante as competicións de Sidney foi a primeira vez que nadaba en piscinas con distancia oficial (en Guinea Ecuatorial non existían piscinas olímpicas). O nadador competiu nos 100 m libres só, xa que os dous competidores da súa serie foran desclasificados. Case afoga, chegando cun tempo de máis do dobre que os demais clasificados, mais pola súa simpatía e polo espírito olímpico converteuse nun dos deportistas destacados da competición.

## Modalidades disputadas 
Nestes Xogos, o tríatlon e o taekwondo fixeron a súa estrea olímpica.

miniatura|Participantes.

## Cadro de medallas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do COI sobre os Xogos Olímpicos de Sidney
Consello Xeral do Poder Xudicial

O **Consello Xeral do Poder Xudicial** (**CXPX**) de España, consonte o artigo 122 da Constitución española, é o órgano de goberno dese poder do Estado, que exerce as súas competencias en todo o territorio español. A súa función principal é velar pola independencia de xuíces e maxistrados fronte ao resto dos poderes estatais.

## Composición 
Está presidido polo presidente do Tribunal Supremo de España e composto por vinte vocais, nomeados polo rei Filipe VI a proposta do Senado e do Congreso dos Deputados. Cada Cámara propón catro xuristas de recoñecida competencia e ademais selecciona seis xuíces ou maxistrados propostos en lista tripla polos membros da Carreira Xudicial, en eleccións internas.

## Competencias 
O Consello Xeral do Poder Xudicial é competente na selección e nomeamento dos xuíces, na proposta ao rei para o nomeamento dos presidentes e maxistrados de todos os tribunais de todo o territorio estatal e, en materia administrativa, posúe atribucións de inspección e disciplinarias.

Con subordinación ao Consello Xeral do Poder Judicial, as Salas de Goberno do Tribunal Supremo, da Audiencia Nacional e dos Tribunais Superiores de Xustiza exercen funcións gobernativas e administrativas, tales como a solicitude e repartición de recursos e medios materiais e o estabelecemento de normas de repartición de asuntos, de substitución e de control das respectivas oficinas.
Blood Sugar Sex Magik

***Blood Sugar Sex Magik*** (ás veces escrito ***BloodSugarSexMagik*** ou ***BSSM***) é o quinto álbum da banda estadounidense Red Hot Chili Peppers, editado en setembro de 1991. Foi producido por Rick Rubin e trátase do primeiro traballo que a banda lanzou a través do selo Warner Bros. Records. O seu estilo difire notablemente das técnicas empregadas no seu anterior traballo, ''Mother's Milk*, incorporando algúns riffs de guitarra do heavy metal.

O disco foi colocado no posto 310 da lista da *Rolling Stone'' dos "500 mellores álbums de todos os tempos".

## Listaxe de cancións 
## Notas
Green Mind

***Green Mind*** é un álbum de Dinosaur Jr. editado o 19 de febreiro de 1991. Foi o primeiro traballo da banda sen o baixista Lou Barlow, así como a súa primeira edición por un selo grande. O álbum case se trata dun traballo en solitario de Mascis, co batería Murph interpretando só tres temas.

## Lista de cancións 
Todos os temas escritos por J Mascis, agás onde se indique.

## Notas
Marilyn Manson (grupo musical)

**Marilyn Manson** é unha banda de metal alternativo estadounidense xurdida a finais dos anos 80 no sur de Florida. Nun principio, Manson escribía poesías, pero ao ver que os seus "poemas" non caían ben, e seguindo o "consello" dun dos que escoitaban os seus poemas, decidiu poñerlles música e transformalos en cancións.

O líder e fundador do grupo é Marilyn Manson, cuxo nome real é Brian Warner. A elección deste nome, corresponde á fusión entre a actriz Marilyn Monroe e o asasino Charles Manson, a través do cal quérese representar a dualidad entre o ben e o mal, entre os extremos do glamour e beleza de Marilyn Monroe e a brutalidade e escuridade de Charles Manson.

## Discografía 
250px|miniatura|Logo de Marilyn Manson.
### Álbums de estudio
Yochanan Vollach

**Yochanan Vollach**, nado en Kiryat Bialik o 14 de maio de 1945, é un ex-futbolista israelí que xogaba de lateral esquerdo.

Participou no mundial de fútbol de 1970 coa selección do seu país.
Castro de Bardaos

O **castro de Bardaos** e un poboado castrexo situado no concello de Tordoia nun pequeno outeiro a 350 metros de altitude, a súa planta é lixeiramente elíptica e conta cun antecastro. Como material asociado ao castro atopáronse trinta machados de talón de dous aneis datados de finais da Idade de Bronce e tamén apareceron torques, algún de ouro. Non se realizou ningún estudo nin escavación no castro.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castro
* Cultura castrexa
* Castros de Galicia
Partido Regionalista de Cantabria

miniatura|dereita|Miguel Ángel Revilla.

O **Partido Regionalista de Cantabria** (**PRC**) é un partido político español de carácter rexionalista cántabro cuxo ámbito territorial circunscríbese á comunidade autónoma de Cantabria.

## Historia e caracterísiticas 
A orixe do partido áchase na Asociación para la Defensa de los Intereses de Cantabria (ADIC), fundada o 14 de maio de 1976, co obxectivo de impulsar a vocación autonomista cántabra. En 1978, cando se pechaba o mapa das pre-autonomías de España, do que Cantabria quedaba á marxe, no seo da ADIC propúxose a creación dun partido rexionalista e independente, que promovese a autonomía de Cantabria, e concorrese ás eleccións municipais de 1979.

O 10 de novembro de 1978, nacía o *Partido Regionalista de Cantabria*, fundado por Miguel Ángel Revilla Roiz, Manuel Izquierdo Nozal, José Luis Oria Toribio, Eduardo Obregón Barreda e mais Juan José García González.

Desde 2003 o secretario xeral do PRC, Miguel Angel Revilla, é presidente de Cantabria mercé a formación dunha coalición co PSOE/PSC.

## Resultados electorais 
### Eleccións ao Parlamento de Cantabria
Esquerra Republicana del País Valencià

**Esquerra Republicana del País Valencià** (ERPV) é un partido político histórico valencianista e de esquerda fundado en 1933 e refundado en setembro de 2000 pola fusión da federación valenciana de Esquerra Republicana co Front pel País Valencià (*Fronte polo País Valenciano*). O seu presidente é, desde o ano 2016,  Josep Manel Barberà i Sorlí. O seu cabeza de lista por Valencia, nas últimas eleccións xerais españolas, foi o escritor Toni Cucarella.
## Historia 
Nunha primeira etapa durante a Segunda República Española a implantación de Esquerra Republicana no País Valenciano produciuse mercé o liderado de Gaietà Huguet, en Castelló de la Plana. En 1935, este dirixente impulsou un proceso de unificación co partido autóctono *Esquerra Valenciana*, fundado en 1934 e dirixido por Vicent Marco Miranda (exalcalde de Valencia), Josep Benedito, Miquel Duran de Valencia e mais Manuel Sanchis i Guarner. Logo de obter Vicent Marco en 1936 a acta de deputado por Valencia, dentro das candidaturas da Fronte Popular, ambos os dous partidos formaron un grupo parlamentario conxunto no Congreso dos Deputados so o nome de *Esquerra Catalana*.

Entre 1935 e 1998 non se pode diferenciar entre a historia da ERPV e da EV, xa que a primeira organización se autodisolveu, dado que os seus militantes se afiliaran en bloque á segunda formación.

A guerra civil española tronzou diversos planos políticos nos que participaba EV, o máis importante dos cales era un proxecto de estatuto valenciano, que outorgaba á actual Comunidade Valenciana o nome oficial de *País Valencià* homologándoa así ao resto de nacionalidades históricas. A pesar disto, EV conseguiu o seu máximo crecemento neste período, até chegar a superar os 10.000 afiliados en 1937.

## Actualidade 
Hoxe en día a ERPV propón a autodeterminación do País Valenciano e a súa confederación, en igualdade, nun estado independente e republicano cos restantes territorios de lingua catalá (os tamén denominados *Països Catalans*, en galego Países Cataláns).

En 1998 o partido Esquerra Valenciana foi refundado por un grupo de ex-militantes de Unitat del Poble Valencià (Unidade do pobo valenciano), despois da conversión deste partido no Bloc Nacionalista Valencià (BNV). En 2001 intentouse infrutuosamente un novo proceso de converxencia ou, cando menos, o estabelecemento dalgún tipo de alianza entre ambas as dúas formacións. O acordo outorgaba aos militantes de Esquerra Valenciana un representante na executiva de Esquerra Republicana del País Valencià por cada 12 que ingresasen nel. Posteriormente a nova formación pasaría a denominarse EV-ERPV.

Xa no ano 2007, EV ingresou no BLOC.

ERPV non ten representación nas Cortes Valencianas, aínda que dispón de catro rexedores no territorio valenciano.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Esquerra Republicana de Catalunya
*Nacionalismo catalán
*Países Cataláns
### Ligazóns externas
*Esquerra Republicana del País Valencià
Artoño

Como topónimo **Artoño** pode referirse a:

;En Galiza
***Artoño**, parroquia do concello de Agolada;
****Artoño**, lugar de dita parroquia.
Palloza

miniatura|dereita|200px|Palloza do Cebreiro.
Unha **palloza** é unha construción tradicional da serra dos Ancares de planta circular ou oval, aínda que tamén existen de planta rectangular ou de bocoi. As súas medidas poden variar moito, dependendo das necesidades da familia, van dos dez aos trinta metros de diámetro. O muro é de pedra con varias portas e fiestras ou con fachinelos sinxelos. Interiormente divídense nunha parte dedicada á vivenda e outra á corte dos animais. O teito é cónico (colmado), feito dunha escolma palla de centeo chamado colmo que illa termicamente a vivenda de condicións climáticas extremas coma a neve ou o excesivo calor estival. O colmo vai atado a unha estrutura desmontábel de vigas de madeira.

## Orixe e historia 
[miniatura|esquerda|200px|Fogar castrexo reconstruído no [castro de Santa Trega]]
[miniatura|Pallozas conservadas en [San Román de Cervantes, Cervantes|San Román.]]
Ten orixe prerrománica, presumiblemente celta. Teñen similitudes coas casas redondas da Idade de Ferro existentes en Gran Bretaña e a súa construción evolucionou das vivendas dos castros galegos.

O nome *palloza* é unha deformación de *pallaza*, recollido por primeira vez a finais do século XIX por etnógrafos como o alemán Fritz Krüger, referíndose ó material co que se realizaba o teito da edificación.

Caeron en desuso a mediados do século XX debido a diversos factores:
* A poboación destas áreas emigrou masivamente a Barcelona e arredores durante o proceso de industrialización.
* A mellora nas comunicacións, o diñeiro da emigración e a chegada de novos materiais de construción, así como de sistemas de quecemento, tamén influíron no proceso de abandono.

## Localización 
[miniatura|dereita|200px|Palloza en [Balboa, León|Balboa (O Bierzo).]]
As pallozas esténdense pola montaña oriental galega desde a comarca de Ancares a comarca da Fonsagrada tamén é posible atopalas nas comarcas limítrofes da Galicia estremeira de Ibias e do Bierzo.

A aldea do Piornedo é famosa polas súas pallozas, así como as do Cebreiro, na entrada en Galiza polo camiño de Santiago. Existen varios exemplares restaurados, así como cun centro etnográfico. En San Román de Cervantes hai un conxunto de pallozas musealizadas. Pódense ver pallozas non musealizadas e nun estado de conservación aceptábel tamén en Doiras e nas aldeas da Galicia estremeira de Balouta, Balboa, Candín, Campo de Auga e Santo Antolín de Ibias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Colmado
* Teito (casas de colmado en Asturias e León semellantes ás pallozas)
* Casa circular
### Bibliografía 
* Gimson, Mark (2017). *As Pallozas*. Editorial Galaxia. ISBN 978-8471544469.
### Ligazóns externas 
* Parque etnográfico do Cebreiro
Hematoloxía

A **hematoloxía** (do grego αἷμα, -ατος-, "sangue" e -λογία, "estudo") é a especialidade médica que se dedica ao tratamento dos pacientes con enfermidades hematolóxicas, para iso encárgase do estudo e investigación do sangue e dos órganos hematopoéticos (medula ósea, ganglios linfáticos, bazo etc) tanto sans como enfermos.

A hematoloxía comprende o estudo da etioloxía, diagnóstico, tratamento, prognóstico e prevención das enfermidades do sangue e órganos hemolinfoprodutores. Os médicos especialistas neste dominio son chamados hematólogos.

As enfermidades hematolóxicas afectan á produción do sangue e os seus compoñentes, coma os glóbulos vermellos, a hemoglobina, as proteínas plasmáticas, o mecanismo de coagulación (hemostasia) etc.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Liga do Sur

A **Liga do Sur** é unha agrupación neoconfederada e sudista aparecida en 1994, de carácter nacionalista e secesionista dos EUA para constituír no sur dos Estados Unidos un estado rexido polas ensinanzas da Biblia. Son cristiáns tradicionalistas, reclaman os vellos símbolos (bandeira, himno) e a defensa dos dereitos dos estados, o autogoberno e os dereitos individuais da segunda emenda. A súa base é Tuscaloosa (Alabama). En 2005 tiña uns 10.000 membros e o seu xefe era Michael Hill. Acusado de grupo racista, está considerada unha das principais organizacións de odio dos Estados Unidos

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial
*Artigo do SPL Center
Nova Alianza Flamenga

A **Nova Alianza Flamenga** (en ; N-VA) é un partido político flamengo xurdido trala súa separación do histórico partido nacionalista flamengo Volksunie. A N-VA é republicana, de centro-dereita e aposta pola plena soberanía de Flandres e a súa constitución como un estado na UE.
Le Mouvement Normand

thumb|Bandeira Normanda.

[thumb|[Cruz nórdica, bandeira empregada por Le Mouvement Normand.]]

***Le Mouvement Normand*** (en galego: *O Movemento Normando*) é unha organización política francesa que avoga pola autonomía de Normandía. A diferenza de moitos grupos en Francia, rexeita o separatismo e subliña o punto de vista de que o pobo normando é unha das nacionalidades constituíntes da nación francesa.

## Historia 
O *Mouvement Normand* ten a súa orixe nos movementos franceses de extrema dereita dos anos sesenta. En 1969, a póla de Ruán  da unión estudantil de ultradereita *Fédération nationale des étudiants de France* uniuse con ''l'Union pour la Région Normande* en Lisieux para forma-lo *Mouvement de la Jeunesse de Normandie*, renomeado **Mouvement Normand** en 1971. Está liderado polo prominente activista de dereitas Didier Patte, que tamén é membro do *Groupement de recherche et d'études sur la culture européenne (GRECE).

O *Mouvement Normand* ten sempre recibido os seus apoios da ultradereita francesa, especialmente da Fronte Nacional. De tódolos xeitos, en anos recentes, ten habido unha significativa captación dos membros dos partidos de centro-dereita como a Unión pola Democracia Francesa (UDF). A axenda rexionalista do *Mouvement Normand* recibe moita atención tódolos días na vida política normanda.

## Principais obxectivos 
* Alta Normandía e Baixa Normandía deberían ser unificadas para fundar unha única rexión de Normandía.
* O goberno rexional de Normandía debería estar provisto de máis competencias.
* O carácter cultural único de Normandía, formado con elementos da cultura anglo-normanda así como da cultura gala, deberá ser recoñecido e preservado.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web oficial