Aleksis Kivi

**Aleksis Kivi**, nado como **Alexis Stenvall** o 10 de outubro de 1834 en Nurmijärvi e finado o 31 de decembro de 1872 en Tuusula, foi un escritor finlandés. Kivi é coñecido por escribir a novela *Seitsemän veljestä* ("Os sete irmáns", 1870), considerada unha obra clásica da literatura nacional finlandesa, así como pezas de teatro como *Nummisuutarit* ("Os zapateiros do páramo", 1864) e varios poemas.

Os textos de Kivi presentan elementos tanto do Romanticismo como do realismo. Logrou crear unha obra destacada en varios xéneros literarios nunha época en que apenas existía unha tradición de literatura en lingua finesa, salvo pola poesía popular finesa. Desde o "Renacemento de Kivi" a comezos do século XX, considérase o escritor nacional de Finlandia.

Numerosos poemas de Kivi e textos líricos das súas obras foron musicados. Entre eles destacan pezas como "Onnelliset" ("Os felices"), "Keinu" ("O bambán"), "Metsämiehen laulu" ("A canción do cazador"), "Oravan laulu" ("A canción da esquío"), "Sydämeni laulu" ("A canción do meu corazón"), "Seitsemän miehen voima" ("A forza de sete homes") e "Mitä minä huolin" ("Que me importa").

## Traxectoria 
Aleksis Stenvall naceu na vila de Palojoki, no municipio de Nurmijärvi, no Gran Ducado de Finlandia. Os seus pais foron o xastre da vila, Erik Johan Stenvall (1798–1866), e Anna-Kristiina Hamberg (1793–1863). Aleksis tivo tres irmáns maiores – Johannes, Emanuel e Albert – e unha irmá máis nova, Agnes, que faleceu en 1851 con tan só 13 anos.

En 1846, Kivi trasladouse a Helsinqui para asistir á escola. En 1859, foi admitido na Universidade de Helsinqui, onde estudou literatura e desenvolveu un interese polo teatro. A súa primeira obra teatral foi *Kullervo* (1860), baseada nunha traxedia do *Kalevala*, o épico nacional de Finlandia. Ademais, coñeceu ao famoso xornalista e estadista Johan Vilhelm Snellman, quen se converteu nun dos seus principais apoiantes.

Durante o seu tempo na escola, Kivi leu literatura mundial na biblioteca do seu caseiro e, durante os seus estudos universitarios, asistiu a representacións de obras de Molière e Schiller no Teatro Sueco de Helsinqui. Ademais, Kivi fíxose amigo de Fredrik Cygnaeus e Elias Lönnrot. É sabido que ningún outro crítico odiou tanto os escritos de Kivi como Ahlqvist, e a situación poderíase cualificar case de "persecución". 

En 1865, Kivi gañou o Premio Estatal pola súa comedia Nummisuutarit (*Os zapateiros do páramo*), que segue sendo representada con frecuencia. Non obstante, a recepción menos entusiasta dos seus libros estaba afectándoo profundamente, e xa estaba consumindo alcohol en exceso. A súa principal benfeitora, Charlotta Lönnqvist, con quen Kivi vivía en Siuntio durante a súa etapa de maior creatividade, non puido seguir axudándoo despois da década de 1860. a saúde de Kivi derrubouse. Afectado por tifoidismo e ataques de delirio, foi hospitalizado. O seu médico diagnosticoulle melancolía debido á súa "dignidade ferida como escritor". O psiquiatra Kalle Achté conclúe, baseándose nunha investigación documental, que Kivi sufría de esquizofrenia,

Kivi faleceu na pobreza en 1872, con 38 anos, na casa do seu irmán Albert, en Tuusula. Segundo a lenda, as súas últimas palabras foron: "Estou vivo" (Minä elän en finés).

## Notas 
## Véxase tamén