Castelo de Bruce

O **castelo de Bruce** (en inglés *Bruce Castle*; anteriormente coñecido como *Lordship House*, **Casa do Señorío**) é unha leira catalogada oficialmente polo Reino Unido como un dos Monumentos rexistrados do Reino Unido, grao I, pertencente ao século XVI e situada na rúa Lordship Lane, distrito de Tottenham, ao norte de Londres. Recibe o seu nome da Casa de Bruce, que anteriormente posuíu as terras onde agora está o castelo. Anterior a este edificio existiu unha construción da que pouco se sabe na actualidade. A casa actual é unha das construcións existentes realizadas en ladrillo cerámico máis antigas de Inglaterra. Foi remodelada nos séculos XVII, XVIII e XIX.

A casa foi fogar de Sir William Compton, quen foi un dos cortesáns máis prominentes durante o reinado de Henrique VIII de Inglaterra e quen obtivo por primeira vez o título de Baron de Coleraine, entre outras personalidades de distinta relevancia. Nesta casa tamén viviu Sir Rowland Hill. Durante o século XIX foi usada como escola, período no cal se lle engadiron varias salas na á oeste, e na actualidade funciona o Museo do castelo de Bruce, que explora como temática principal a historia das distintas áreas do que agora constitúe o Concello  Londiniense de Haringey (en inglés: London Borough of Haringey), a súa estreita conexión con Sir Rowland Hill e a historia do servizo postal nacional do Reino Unido coñecido como Royal Mail. Este edificio tamén é a sede do arquivo do concello de Haringey. Desde 1892 o seu terreo utilízase como parque público, o máis antigo do distrito de Tottenham.

## Orixe do nome 
[miniatura|260x260px|A primeira descrición da casa do ano [1619, extraído do mapa da vila de Tottenahn, onde tamén pode observarse a Igrexa de todos os Santos (en inglés: All Hallows Church) e o priorado pertencente á época dos normandos, que hoxe en día son as construcións máis antigas da zona.]]
O nome de castelo de Bruce provén da familia da Casa de Bruce, quen historicamente foron os donos dun terzo do señorío de Tottenham. Con todo nunca houbo un castelo nesta área, e é pouco probable que a familia Bruce vivise na zona. Despois da súa ascensión ao trono de Escocia en 1306, Roberto I de Escocia perdeu as súas terras dentro do territorio de Inglaterra, incluíndo as propiedades dos Bruce en Tottenham,

As tres partes das terras da casa en Tottenham uníronse a principios do século XV baixo o dominio da familia de Gedeney e permaneceu así desde entón. Esta torre está construída con ladrillos vermellos de fabricación local, ten unha altura de 6,4 metros e paredes de 91 cm de espesor. No ano 2006, unhas escavacións revelaron que a torre continúa a certa distancia por baixo do nivel actual do chan. En 1829 descríbese a torre, e indica que sería construída sobre un pozo e que foi utilizada como unha leitaría.

A data da construción da casa é incerta e as fontes difiren respecto diso. Ademais, non existe rexistro algún da súa construción, pero si existe algunha evidencia arqueolóxica que data algunhas partes do edificio no século XV. Nikolaus Pevsner conxeturou que a fronte da casa puido ser parte dunha antiga casa con patio central na cal o resto da antiga estrutura xa desapareceu.

A fachada principal da mansión, considerada de "Grao I", foi substancialmente remodelada co paso do tempo. A casa está construída con ladrillos vermellos e con paredes de pedras labradas. Na fachada principal posúe terminacións de baías simétricas labradas, con xanelas de cristais altas. A casa e a súa torre, apartada da mesma, son por moito as construcións máis antigas nas que se usou o ladrillo como elemento principal para a súa construción en toda Inglaterra.

Henry Hare, segundo barón de Coleraine (1635–1708), supervisou unha das remodelacións substanciais da casa no ano 1684, e gran parte da fachada sur existente hoxe en día é desa data. As baías foron ampliadas e o soportal central foi reconstruído con muros de pedras labradas e pilastras, unha cima cunha varanda ou balaustre, unha torre e unha cúpula. A casa foi convertida en escola e en 1870 construíuse unha extensión de tres pisos cun estilo arquitectónico neogótico no lado noroeste da casa.

## Primeiros residentes 
[dereita|miniatura|339x339px|Richard Sackville, por William Larkin, pertencente á colección de Iveagh Bequest na [Casa Kenwood. A gran débeda de Sackville obrigouno a vender a casa a Hugh Hare, primeiro barón de Coleraine.]]
En xeral crese que o primeiro dono da casa foi Sir William Compton, un servidor da casa do rei Henrique VIII de Inglaterra e un dos cortesáns máis prominentes dese período, quen adquiriu o señorío de Tottenham en 1514.

A comezos do século XVII a casa foi adquirida por Richard Sackville, terceiro conde de Dorset, e por Lady Anne Clifford. Debido á extravagante vida do conde Sackville e ás súas débedas a causa do xogo, tivo que alugar a aínda chamada "Casa do Señorío" a Sir Thomas Peniston. Rumoreábase que a esposa de Peniston, Martha, filla de Sir Thomas Amorne, primeiro baronés de Stowe, era a amante do conde de Dorset. Posteriormente a casa foi vendida a un adiñeirado terratenente de Norfolk chamado Hugh Hare, primeiro barón de Coleraine.

## Século XVII: A familia Hare 
### Hugh Hare, primeiro barón de Coleraine 
Hugh Hare (1606–1667) herdou unha gran cantidade de diñeiro do seu tío avó, Sir Nicholas Hare, quen fora "Master of the Rolls" (en galego:"Mestre de rolos", é o terceiro maxistrado máis antigo de Inglaterra e Gales). Cando faleceu o seu pai, a súa nai contraeu matrimonio con Henry Montagu, primeiro conde de Manchester, facendo que o mozo Hugh Hare obtivese rapidamente un alto cargo na Corte dos nobres e nos círculos sociais máis exclusivos. Hugh Hare casou coa filla de Montagu no seu primeiro matrimonio e adquiriu o señorío de Tottenham, incluída A Casa do Señorío en 1625, e foi investido co título de Barón de Coleraine pouco tempo despois.
[esquerda|miniatura|300x300px|O castelo de Bruce a finais do [século XVII logo das modificacións realizadas por Henry Hare.]]
Despois da morte de Constantia, Hare contraeu matrimonio con Sarah Alston. Eles xa estiveran comprometidos anteriormente no ano 1661, pero ela casou con John Seymour, cuarto duque de Somerset. Existe evidencia que indica que durante o lapso en que Sarah casa con Seymour e ata que Hare casa con Constantia, eles mantiveron unha continua relación.

A casa foi substancialmente remodelada durante o ano 1684, tralo matrimonio de Henry Hare coa acabada de enviuvada duquesa de Somerset, e gran parte da fachada actual ao lado sur foi construída durante esta reforma. 
miniatura|O parque público nos terreos do castelo de Bruce.
O primeiro rexistro coñecido que fai referencia a estas temibles aparicións da pantasma data do ano 1858, e case douscentos anos despois da súa morte na obra *Tottenham & Edmonton Advertiser* relata:

Esta triste lenda quedou no esquecemento, e xa non se informou de avistamentos da pantasma nos últimos tempos. Hare faleceu en 1749 deixando as súas terras á pequena Henrietta de só 4 anos de idade, aínda que a súa reclamación foi rexeitada por ser de nacionalidade francesa. Henrietta contraeu matrimonio aos 18 anos de idade con James Townsend, e logo de varios anos de resolver cuestións legais, o estado entregou ao seu marido as terras pertencentes ao seu pai, incluído o castelo de Bruce.

Desde o comezo fíxose fincapé en que os profesores debían inculcar aos seus alumnos o desexo de aprender por riba de todas as cousas, e non só ensinar polo simple feito de transmitir un coñecemento, o castigo corporal dentro da escola foi abolido e as presuntas transgresións por parte dos alumnos eran xulgadas por un tribunal formado polos seus compañeiros. Ademais a escola deseñou o seu propio plan de estudos con conceptos bastante radicais ou innovadores para a súa época xa que implementou, por exemplo, o ensino de linguas estranxeiras, ciencias e enxeñaría. Até ese momento, os plans de estudo limitábanse case sempre aos temas clásicos, e por ser unha escola de enxeñaría debeu incluír un novo plan de estudos case único.

Entre os seus estudantes máis destacados, a escola educou aos fillos de varios diplomáticos asentados en Londres, particularmente aqueles provenientes das novas nacións independentes de América do Sur, e aos fillos do pioneiro en computación Charles Babbage. A construción da liña ferroviaria da Northern and Eastern Railway en 1840, xunto coa estación de Tottenham Ale e a estación Marsh Lane, fixo posible por primeira vez o traxecto entre Tottenham e o centro de Londres dándolle a esta rexión un importante acceso ao Porto de Londres; aínda que o traxecto é algo complicado coas oito millas de percorrido a través de Stratford, sendo máis do dobre da distancia que percorre a estrada directa. En 1872 a compañía Great Eastern Railway abriu unha liña directa desde a estación Enfield até a estación de Liverpool Street, incluída a estación de Bruce Grove, próxima ao castelo de Bruce. Esta liña ferroviaria tiña tarifas subvencionadas para traballadores para así permitir aos viaxeiros menos podentes viaxar a diario desde Tottenham até o centro de Londres e poder ir ós seus traballos. Ao ser un punto principal da rede ferroviaria, Tottenham pasou a ser unha zona residencial e industrial moi importante. A finais do século XIX a única área conservada sen desenvolver eran as terras pertencentes ao castelo de Bruce, as costas alagadas do río Lee na zona das marismas de Tottenham e o río Moselle no distrito de Broadwater Farm ao norte de Londres. A casa foi aberta ao público como o Museo do castelo de Bruce en 1906.

### Obra "Tottenham" de Heraud 
O castelo Bruce é mencionado na obra épica spenseriana de John Abraham Heraud de 1820, "Tottenham", unha poesía romántica que describe a vida de Robert de Bruce:

Lovely is moonlight to the poet's eye,
That in a tide of beauty bathes the skies,
Filling the balmy air with purity,
Silent and lone, and on the greensward dies—
But when on ye her heavenly slumber lies,
TOWERS OF BRUS! 'tis more than lovely then.—
For such sublime associations rise,
That to young fancy's visionary ken,
'Tis like a maniac's dream — fitful and still again.

Amada é a luz da lúa ós ollos do poeta,
como se unha marea de beleza bañara o ceo,
enchendo o aire tépedo coa pureza,
silandeiro e solitario, que no céspede morre,—
pero cando en vós o seu sono celestial se atopa,
¡a TORRE DE BRUS! é máis fermosa entón.—
Para tales asociacións do sublime lugar,
que a fantasía do mozo visionario Ken,
É como o soño dun maníaco — irregular e aínda máis.

|}

## O castelo hoxe en día 
thumb|Mostra de caixas de correos antigas.

Hoxe o castelo de Bruce é un museo, e posúe os arquivos do Concello Londiniense de Haringey, e é un sitio de exhibición permanente do pasado, presente e futuro do concello de Haringey e das súas personalidades, onde se exhibe unha mostra da historia contemporánea da rexión. e unha das poucas copias dispoñibles na actualidade para o público dos *Spurs Opus*, que relata a historia completa do club deportivo Tottenham Hotspur Football Club. En 1949, o edificio foi rexistrado na Lista de Edificios do Reino Unido coa categoría de "Grao I"; a torre circular foi listada por separado o mesmo día tamén como de "Grao I", e os muros circundantes do sur e oeste do parque, construídos durante o século XVII foron listados como de "Grao II" en 1974. En 1969 o museo do castelo tamén se converteu en sede do museo do rexemento da Armada Británica baixo o mando do Duque de Cambridge coñecido como Middlesex Regiment; cuxa colección foi trasladada posteriormente ó National Army Museum.

En xullo de 2006 unha importante comunidade arqueolóxica realizou unhas escavacións no castelo para o Centro de Investigacións e o Arquivo Arqueolóxico do Museo de Londres, como parte das celebracións do centenario da apertura do Museo do Castelo de Bruce, Nestas escavacións descubríronse unha gran cantidade de obxectos descartados de uso cotián, así como as bases de xiz do que parece ser unha casa anterior construída no mesmo sitio.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*