Estevia

A **estevia** (chamada na lingua orixinal ''ka'a he'ẽ*) ***Stevia rebaudiana*** é unha especie do xénero *Stevia*, familia Asteraceae, orixinaria da América do Sur, na Serra de Amambai (Mato Grosso do Sul), rexión limítrofe entre o Brasil e o Paraguai. Planta de hábito arbustivo que forma, co tempo, múltiplos gomos e mide de 40 a 80&nbsp;cm de altura. A raíz é perenne, fibrosa e filiforme.

A estevia tornouse bastante popular cando un poderoso adozante oriúndo das súas follas comezou a utilizarse en forma de extracto en po nos países da América do Sur. Xa era utilizada polos indios guaranís para adozar remedios.

## Histórico 
* En 1500, os conquistadores españois coñeceron a *Stevia* e as súas características grazas aos indíxenas guaranís.
* En 1887, por vez primeira, o **Ka’a He’e** tivo unha abordaxe científica grazas aos estudos do naturalista suízo Moisés S. Bertoni, xunto co químico paraguaio Dr. Ovidio Rebaudi. A Sociedade de Botánica, en homenaxe a Bertoni, denominouna *Stevia rebaudiana* Bertoni.
* En 1924, pola decisión da *Union Internacionale de Chimie* en Copenhaguen, o nome de **esteviósido** foi atribuído ao principio adozante de *S. rebaudiana''.. Ten a propiedade de adozar cerca de 300 veces máis ca o azucre común. Ten sabor agradábel e non presenta gusto residual, sendo agradábel ao padal. 1,0 g de esteviósido posúe aproximadamente 3,8 kcal e adoza o equivalente a dúas culleradas sopeiras de azucre común (sacarosa).

## No mercado 
Na súa forma natural, o esteviósido é un po branco, presentándose no mercado nesta forma ou na forma líquida (diluída). Algunhas empresas xa presentan produtos como chocolates, condimentos e xelatinas adozados con estevia.

Desde 1970 o esteviosídeo utilízase no Xapón como axente edulcorante (adozante) en alimentos e bebidas. No Brasil, desde 1987 e nos Estados Unidos, a partir de 1995, como ingrediente para suplementos dietéticos.

## Uso medicinal 
Estudos científicos revelaron que algúns dos nutrientes que poden atoparse na herba estevia son o cinc, vitamina C, vitamina A, proteínas, potasio, fósforo, magnesio, ferro e calcio. A estevia é amplamente popular coma excelente fonte de fibra 

### Propiedades terapéuticas 
Hipoglicemiante, hipotensora, diurética, cardiotónica, tónica para o sistema vascular e antifloxística.

### Principios activos 
Glicosídeos, esteviosídeo (5 a 10%), rebaudiosídeo (2 a 4%), dulcosídeo, saponinas, aceite esencial e taninos.

### Indicacións terapéuticas 
Diabetes, hipertensión arterial, acía, baixada do ácido úrico, reumatismo, fatiga, depresión, insomnio e enmagrecemento.

* É moi importante lembrar que o seu uso por diabéticos sempre debe ter acompañamento médico.

### Efectos colaterais 
Aínda que se afirme que a estevia non presenta efectos colaterais, cómpre alertar o feito dunha suposta acción anticonceptiva, xa que os indios guaranís utilizábana para esta finalidade, malia descoñeceren o uso da infusión dentro do ritual da contracepción.

Ao final dos anos 1960, a Universidade da República (Montevideo, Uruguai) e a Universidade de Purdue (Indiana, Estados Unidos) comprobaron que quince gramos da folla seca en trescentos milímetros cúbicos de auga comprende a dose diaria que impide a ovulación, porén, ao se suspender o uso da infusión por dez días, a muller poderá quedar embarazada normalmente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*