Camillo Benso

miniatura|dereita|250 px|Camillo Benso, conde de Cavour

**Camillo Benso**, **conde de Cavour**, nado en Turín o 10 de agosto de 1810 e finado o 6 de xuño de 1861, foi un político e estadista da Italia anterior á unificación.

Foi ministro do Reino de Sardeña de 1850 a 1852, presidente do Consello de Ministros do Reino de Sardeña de 1852 a 1859 e do 1860 a 1861. No mesmo 1861, coa proclamación do Reino de Italia, converteuse no primeiro presidente do Consello de ministros do novo Estado, cargo que ocupou ata a súa morte ese mesmo ano.

Foi protagonista do Risorgimento como partidario das ideas liberais, do progreso civil e económico, do anticlericalismo, dos movementos nacionais e da expansión do Reino de Sardeña fronte ao Imperio Austríaco e os Estados italianos de antes da unificación.

En economía promoveu o mercado libre, os grandes investimentos industriais (sobre todo no campo ferroviario) e a cooperación entre público e privado. En política apoiou e defendeu a promulgación do Estatuto albertino. Xefe da chamada dereita histórica, asinou un acordo coa esquerda, coa que realizou diversas reformas. Confrontou abertamente as ideas republicanas de Giuseppe Mazzini e enfrontouse a miúdo a Giuseppe Garibaldi, de cuxas accións temía un potencial revolucionario.

En política exterior teceu con habilidade unha alianza con Francia grazas á cal, coa segunda guerra da Independencia, obtivo a expansión territorial do Reino de Sardeña na Lombardía. Conseguiu manexar os eventos políticos (disturbios no Gran Ducado de Toscana, nos ducados de Módena e Parma e no Reino das Dúas Sicilias) que xunto á Expedición dos Mil levaron á formación do Reino de Italia.

## Biografía 
Fillo do marqués Michele Benso de Cavour e de Adèle de Sellon, dama de orixe suíza. Piemontés aristocrático de ideas liberais, durante a súa mocidade estudou na Academia Militar, chegando a ser oficial de Enxeñeiros. Pouco apegado á vida militar, deixou o exército e dedicouse a viaxar ao estranxeiro estudando o desenvolvemento económico dos países máis industrializados como Francia e Inglaterra, documentándose en tódalas innovacións relacionadas con calquera campo. Aos 22 anos foi nomeado alcalde de Grinzane, localidade na que a súa familia tiña terras, e ocupou o cargo durante 17 anos.

### Os seus comezos en política 
En 1847 fixo a súa aparición na escena política como fundador, xunto a Cesare Balbo dun xornal liberal moderado,  *Il Risorgimento*. Foi elixido deputado ao Parlamento en xuño de 1848. Perdeu o seu escano nas eleccións de xaneiro de 1849, pero recuperouno en marzo do mesmo ano e non o deixaría ata a súa morte.

En 1850, tras un apaixonado discurso a favor das leis Siccardi pasou a formar parte do goberno de Massimo d'Azeglio, como ministro de Agricultura, Comercio e Mariña; en 1851 completou o seu control da vida económica do País coa asunción das competencias da carteira de Finanzas. En 1852 preparou con Cristián Rattazzi, principal expoñente da esquerda liberal, unha coalición que o levou en novembro do mesmo ano á Presidencia do Consello de Ministros.

### Reformas económicas 
miniatura|*Scritti di economia*, 1962
Unha vez acadado este cargo, o conde de Cavour consagrouse ao fortalecemento económico e industrial do Reino de Sardeña, favorecendo a construción de ferrocarrís, estradas e iniciando a construción do túnel do Frejus. Revitalizou a agricultura coa introdución de novos cultivos, a realización de obras de mellora e a construción de canles de rega. Favoreceu a creación dunha industria siderúrxica e o fornecemento da téxtil. Reformou o exército a través do seu colaborador, o xeneral La Marmora, e ordenou a construción dun arsenal marítimo en La Spezia.

### Política interna 
En política interna foi o artífice da orde monárquica constitucional, tódalas súas reformas estaban ditadas polo seu desexo de impedir calquera tipo de insurrección democrática ou republicana. Partidario acérrimo da afirmación de Charles de Montalembert, «*Igrexa libre en Estado libre*», preocupouse de redimensionar o poder da Igrexa, e promoveu a construción de fogares para a infancia, e mantivo unha loita tenaz contra os xesuítas, que tiñan o monopolio nas tarefas educativas.

Conseguiu que se aprobase unha lei que suprimía as ordes monásticas contemplativas e que abolía os privilexios da *manomorta* e do foro eclesiástico. Esta lei provocou un grande escándalo e tropezou coa oposición do rei, quen forzou a dimisión de Cavour, na chamada crise Calabiana (26 de abril de 1855). Tras uns días, con todo, o rei tivo que volver chamar a Cavour para o mesmo posto, pero o proxecto de lei tivo que ser abandonado en parte.

### Política exterior e unificación de Italia 
[miniatura|esquerda|Retrato de Cavour, obra de [Francesco Hayez.]]
[miniatura|250px|*[O Congreso de París (Dubufe)|O Congreso de París* de Dubufe, onde Camilo Benso aparece representado na primeira fila.]]
En política exterior foi un político hábil, aínda que ás veces estivo acompañado pola fortuna. O seu obxectivo era crear un estado forte no norte de Italia baixo a coroa da Casa de Savoia, pero descubriu que para acadar ese obxectivo, o Piemonte debía obter apoios das potencias europeas. En 1854 estoura a guerra de Crimea: Francia e Inglaterra, aliadas con Turquía, loitaban contra Rusia, que facía esforzos por espallar a súa hexemonía na península balcánica. Cavour ofreceu a axuda do Piemonte ás grandes potencias, enviando a Crimea un corpo de exército.

Non resultou sinxelo obter a autorización para a expedición por parte do Parlamento de Turín: non se entendía a razón pola que piemonteses debían morrer defendendo intereses turcos nunha zona na que o Piemonte non tiña ningún interese que defender. Pero ao participar na guerra no lado dos vencedores, o Piemonte foi admitido á mesa de negociacións como aliado de dúas grandes potencias: Francia e Inglaterra.

En 1856 asinouse a paz no Congreso de París, coa presenza do representante de Austria. Cavour non obtivo compensación algunha pola súa participación na guerra, pero conseguiu que unha das sesións fose adicada expresamente a discutir o problema italiano: puido así defender publicamente a idea de que a represión dos gobernos reaccionarios e a política do Imperio Austrohúngaro eran os auténticos responsables das inquietudes revolucionarias que se estaban formando en toda a península e que estas revoltas poderían constituír unha ameaza para todos os gobernos de Europa.

Así, Cavour chamou a atención de tódalas potencias europeas sobre a cuestión italiana; para ter éxito tería que conseguir interesar polo menos de xeito especial nalgunha delas. En 1858 entrevistouse con Napoleón III (favorable a intervir a favor dos italianos a pesar de escapar milagrosamente con vida ao atentado do patriota emiliano Felice Orsini) en Plombières para ratificar un tratado defensivo-ofensivo fronte aos Habsburgo. En 1859 estoura a guerra que enfronta por unha banda a Francia e ao Piemonte e por outro a Austria. A guerra permitiu a anexión da Lombardía, pero os franceses interromperon a guerra antes do previsto, asinando un armisticio con Austria no Tratado de Villafranca. Cavour, como protesta, dimitiu. Malia a oposición de Vítor Manuel II, en 1860 Cavour volveu ocupar o cargo de Presidente do Consello.

Cuns estratéxicos movementos políticos e coa axuda do goberno británico, conseguiu obter o recoñecemento dos plebiscitos que se celebraron en Toscana, nos ducados de Módena e Parma e nos Estados Pontificios para a anexión do Reino de Sardeña. Para continuar obtendo o apoio francés no seu proxecto, que xa era o de unificar a península italiana, cedeu a Francia a cidade de Niza e a rexión de Savoia. De xeito non explícito axudou a Garibaldi a organizar a Expedición dos Mil, e logo, coa escusa de deter a ese "perigoso revolucionario" obtivo o permiso de Francia para ocupar os Estados Pontificios, agás a cidade de Roma.

Cando se uniron os exércitos, Garibaldi doou a Víctor Manuel II o sur de Italia, co que se chegou a unha reunificación parcial da península. O 17 de marzo de 1861 Víctor Manuel II foi proclamado Rei de Italia. Cavour adicouse a unha operación diplomática a grande escala para conseguir un acordo co Papa, pero antes de chegar á conclusión morreu, probablemente de malaria, no palacio da súa familia en Turín o 6 de xuño de 1861.

## Legado 
En 1916 a localidade de Grinzane mudou de nome e pasou a chamarse Grinzane Cavour como agradecemento a Camillo Benso, que foi o seu alcalde durante 17 anos. Tamén leva o seu nome outro municipio italiano, Sogliano Cavour, na provincia de Lecce. No transcurso do tempo dous barcos da mariña italiana levaron o nome de Cavour, en 1915 un barco de guerra, e en 2004 un portaavións. Ademais numerosas rúas e prazas de cidades italianas levan o seu nome.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pai da nación