Factor V

::*Non confundir co factor V utilizado para o cultivo da bacteria *Haemophilus influenzae*, que corresponde ao NAD+.*

O **factor V** (factor cinco) de coagulación é unha proteína do sistema de coagulación do sangue, que en raras ocasións pode aparecer co nome de **proacelerina** ou **factor lábil**. A diferenza da maioría dos factores de coagulación, esta proteína non é encimaticamente activa senón que funciona como cofactor. A deficiencia deste factor causa unha predisposición ás hemorraxias, mentres que algunhas mutacións (a principal é a mutación factor V de Leiden) predispón á trombose.

Historicamente, á forma activada do factor V (hoxe factor Va) se lle dera o nome de **factor VI**, que se consideraba daquela un factor distinto, ata que se descubriu a súa identidade e o termo deixou de usarse.

## Xenética 
O xene do factor V está localizado no cromosoma 1 humano (1q23). Está xenomicamente relacionado coa familia das multicobre oxidases, e é homólogo do factor VIII de coagulación. O xene abrangue 70 kb, consta de 25 exóns, e a proteína resultante ten unha masa molecular relativa de aproximadamente 330 kDa.

## Estrutura 
A proteína factor V consta de seis dominios: A1-A2-B-A3-C1-C2.

Os dominios A son homólogos dos dominios A da proteína que se une ao cobre ceruloplasmina. Un ión cobre únese na interface A1-A3 e A3 interacciona co plasma.

Os dominios C pertencen á familia do dominio de discoidina de unión a fosfolípidos, e o dominio C2 media a unión a membranas. O dominio B C-terminal actúa como cofactor para a activación da proteína C anticoagulante pola proteína S.

A activación do factor V xerando o factor Va faise por clivaxe e liberación do dominio B, despois do cal a proteína xa non axuda na activación da proteína C. A proteína factor V queda entón dividida nunha cadea pesada, que comprende os dominios A1-A2, e unha cadea lixeira, que consta dos dominios A3-C1-C2. Ambas forman entre si un complexo non covalente de maneira dependente do calcio. Este compleco é o factor Va procoagulante.

O factor V pode unirse a plaquetas activadas e é activada pola trombina. Na súa activación o factor V é dividido en dúas cadeas (pesada e lixeira, con masas moleculares de 110&nbsp;000 e 73&nbsp;000, respectivamente), que non están unidas de modo non covalente entre si polo calcio. O factor V activado (chamado FVa) é un cofactor do complexo da protrombinase: O encima factor X activado (FXa) require calcio e factor V activado para converter a protrombina en trombina na membrana da superficie celular.

O factor Va é degradado pola proteína C activada, un dos principais inhibidores fisiolóxicos da coagulación. En presenza de trombomodulina, a trombina actúa diminuíndo a coagulación ao activar a proteína C; por tanto, a concentración e a acción da proteína C son determinantes importantes no bucle de retroalimentación negativa por medio do cal a trombina limita a súa propia activación.

## Papel en enfermidades 
Coñécense varios trastornos hereditarios do factor V. A deficiencia está asociada cunha rara forma leve de hemofilia (denominada parahemofilia ou parahemofilia de Owren), cuxa incidencia é aproximadamente de 1:1&nbsp;000&nbsp;000 persoas. Hérdase de forma autosómica recesiva.

Outras mutacións do factor V están asociadas coa trombose venosa. Son a causa hereditaria máis común da trombofilia (unha tendencia a formar coágulos). A máis común destas é a mutación factor V de Leiden, que se debe á substitución dun residuo de arxinina por un de glutamina na posición aminoacídica 506 (R506Q). Todas as mutacións no factor V protrombóticas (factor V de Leiden, factor V de Cambridge, factor V de Hong Kong) fano resistente á clivaxe pola proteína C activada ("resistencia á proteína C activada"). Por tanto, o factor permanece activo e incrementa a taxa de xeración de trombina.

## Historia 
Ata o descubrimento do factor V, considerábase que a coagulación era causada por catro factores: calcio (IV) e tromboquinase (III) actuando xunto coa protrombina (II) para producir fibrinóxeno (I); este modelo fora ideado por Paul Morawitz en 1905.

A suxestión de que podería haber un factor adicional fíxoa o Dr. Paul Owren (1905–1990), un médico noruegués, durante as súas investigacións da tendencia a sufrir hemorraxias dunha muller que sufría de hemorraxias nasais e menorraxia (excesiva hemorraxia menstrual) durante a maior parte da súa vida, atopou que tiña un tempo de protrombina prolongado, o que aparentemente suxería ou ben que a deficiencia de vitamina K ou ben a enfermidade hepática crónica orixinaban unha deficiencia de protrombina. Porén, ningunha das posibilidades era a correcta, e Owren demostrou isto ao corrixir a anormalidade con plasma do que se extraera toda a protrombina. Usando o soro desta muller como índice, atopou que o factor "perdido", que el denominou V (os números do I ou IV xa foran usados no modelo de Morawitz), tiña características particulares. A maioría das investigacións foron realizadas durante a Segunda guerra mundial, e aínda que Owren publicou os seus resultados en Noruega en 1944, non puido publicalas internacionalmente ata que rematou a guerra. O artigo apareceu finalmente na revista *The Lancet* en 1947.

A posibilidade da existencia dun factor de coagulación extra foi contestada inicialmente sobre bases metodolóxicas polos Drs. Armand Quick e Walter Seegers, ambas autoridades no campo da coagulación. Porén, os estudos confirmatorios feitos por outros grupos levaron á aprobación final da existencia do factor varios anos despois. En 1994 describiuse o factor V de Leiden, resistente á inactivación pola proteína C, esta anormalidade é a causa xenética máis común da trombose.

## Interaccións 
O factor V presenta interaccións coa proteína S.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* The Coagulation Factor V Protein