open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Técnica de May Grünwald Giemsa

A **técnica de May Grünwald Giemsa** emprégase para a demostración de bacterias ou outros microorganismos en sangue.

## Características 
O frotis, unha vez seco, fíxase e tínguese mediante colorantes adecuados. Xeralmente, nos laboratorios hematolóxicos empregan colorantes baseados na tinguidura de Romanowsky, baseada nunha combinación de eosina e azul de metileno. Aínda que cada laboratorio emprega a súa receita, os colorantes e os métodos de tinguidura máis empregados son os de Giemsa, Wright e May Grünwald Giemsa.

A técnica de May Grünwald Giemsa baséase na acción complementaria de dous colorantes neutros e na afinidade dos elementos celulares polos colorantes ácidos ou básicos. Estes dous colorantes son May Grünwald e Giemsa, son solubles en alcohol metílico e son, polo tanto, inactivos: é o contacto coa auga o que lles da un poder colorante. Os sales disócianse entón coloreando ácido (eosina) e básico (azul de metileno).

Ocasionalmente utilízase en tecidos incluídos en parafina e cortados a 6 micrómetros.

## Reactivos 
# Solución stock de Jenner:
## Líquido de Jenner, 1gr
## Alcohol metílico, 400cc
# Solución de traballo de Jenner:
## Solución stock de Jenner, 25cc
## Auga destilada, 25cc
# Solución colorante de Giemsa:
## Giemsa en po, 1gr
## Glicerina, 66cc
## Alcohol metílico, 66cc
Mesturar o Giemsa coa glicerina. Metelo na estufa a 60&nbsp;°C durante 2 horas. Engadir o alcohol e mesturar ben.
# Solución diferenciadora de resina ó 1%
## Resina, 1gr
## Alcohol etílico ó 95 %, 100cc
## Auga destilada (buffer pH 7):
### Solución A
#### Fosfato dibásico sódico, 9,47 gr
#### Auga destilada, 1000cc
### Solución B
#### Fosfato monobásico potásico, 9,80 gr
#### Auga destilada, 1000cc
Para cada 100 ml de auga destilada (buffer pH 7), combinar: 
49.6 ml de solución a
50.4 ml de solución b.

## Procedemento 
# Desparafinar e hidratar ata a auga destilada.
# Meter en alcohol metílico, 2 cambios de 5 minutos cada un.
# Poñer os portaobxectos en solución de traballo de Jenner durante 6 minutos.
# Aclarar na solución de auga destilada (buffer pH 7).
# Poñer os portaobxectos en solución de Giemsa 45 minutos.
# Aclarar rapidamente na solución diferenciadora de resina. Chequear ó microscopio.
# Aclarar en auga destilada.
# Deshidratar en alcohol de graduación ascendente.
# Aclarar en xilol e montar.

### Resultados 
* Núcleo: azul.
* Citoplasma: rosa a rosa escuro.
* Bacterias: azul palo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
*

*

*

*
Método de Mowry

O **método de Mowry** é unha técnica descrita por Robert W. Mowry para a demostración de mucopolisacáridos ácidos.

## Fundamento 
Certas mucinas do tecido conxuntivo son capaces de absorber o hidróxido férrico coloidal, poñendo o ferro de manifesto por medio do azul de Prusia. Esta técnica combínase na actualidade co PAS. Cómpre realizar seccións dobres posto que en determinadas ocasións esta tinguidura se ve dificultada por outras substancias diferentes ós mucopolisacáridos, que se ven atraídos polas partículas metalicasacaridos, perdendo a súa utilidade histoquímica. Emprégase extensivamente no estudo de neoplasias epiteliais renais, así como granulomas na pel.

## Preparación da mostra 
Os mellores resultados obtéñense cando a preparación está fixada en formol, incluída en parafina e seccionada a 6 micrómetros.

## Reactivos 
Os reactivos necesarios para a realización desta técnica son os seguintes:

## Solución hidrato de ferro acético (Solución Stock) 
## 250cc auga destilada en ebulición.
## 4,4cc solución acuosa de cloruro férrico 39%.

### Solución de traballo 
## 4cc sol. stock.
## 1cc ácido acético 12%.
## 3cc auga destilada.

### Solución ferrocianuro clorhídrico (mesturar a partes iguais) 
## ferrocianuro potásico 2%.
## ácido clorhídrico 2%.

## Procedemento 
A técnica de tinguidura é como segue:
# desparafinar e hidratar mostras.
# enxaugar en ácido acético 12%, 30 seg.
# solución de traballo, 1 hora.
# 4 baños en ácido acético 12%, 3 min. cada un.
# solución ferrocianuro clorhídrico, 20 min.
# auga corrente, 5 min.
# diferenciar con vermello nuclear, 5 min.
# lavar con auga destilada.
# deshidratar, aclarar e montar.

### Resultados 
* Mucopolisacáridos ácidos: azul.
* Núcleos: vermello.
* Citoplasma: amarelo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* (1968): *Manual of histological staining methods of the armed forces Institute of Pathology*. Nova York: McGraw-Hill Book Co. 3ª edición.
* 

### Ligazóns externas 
* https://web.archive.org/web/20090309050759/http://www.medparse.com/axsop/axsop071.htm
* https://web.archive.org/web/20090302123851/http://stainsfile.info/StainsFile/stain/carbohydrate/colloidaliron-mowry.htm
Tinguidura de Schmorl

A **tinguidura de Schmorl** é empregada para a visualización da matriz ósea, das lagoas e dos canículos óseos. Schmorl tamén é debilmente positivo en granuloma cerebrifoide no endometrio.

## Descrición
A tinguidura provócana dous axentes colorantes: a tianina amoniacal e o ácido pícrico saturado. A tianina precipita nas lagoas e canalículos, mentres que o pícrico forma picratos na matriz ósea. O resultado é que lagoas e canalículos colóranse de marrón escuro a negro, e a matriz ósea de amarelo a marrón claro.

Esta técnica é apta para óso, fixado en formol e seccionado a 5 micrómetros, e incompatible cos fixadores que conteñen sublimado, cortes de conxelación ou celoidina. O pH da solución da tionina é decisivo para unha boa tinguidura, por iso se deberían de realizar varios ensaios coa porcentaxe deste colorante (20% e 50%), así como engadindo algunhas gotas de amoníaco para alcanzar a solución.

* Reactivos
# Solución acuosa de tionina ao 0,25%
# Solución saturada de ácido pícrico

* Procedemento
# Lavar os cortes nun baño de auga destilada, 10 min.
# Filtrar unha parte da disolución de tionina e diluír cun volume igual ó de auga destilada. Engadir inmediatamente antes da súa utilización unha gota de amoníaco por cada 100cc de solución.
# Tinguir coa solución de tionina, 5-10 min.
# Lavar en auga destilada.
# Colorear coa solución de ácido pícrico, 30-60 seg.
# Diferenciar en etanol ó 70% ata que cese a extracción da cor azul, aprox. 5-10 min.
# Deshidratar, aclarar e montar.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* http://conganat.uninet.edu/IVCVHAP/PDF/P017
* http://www.lab.anhb.uwa.edu.au/mb140/MoreAbout/stains.htm
Método da hematoxilina ácida fosfotúngstica

O **método da hematoxilina ácida fosfotungstica de Mallory**, ou PTAH (siglas inglesas de ''Mallory's phosphotungstic acid haematoxylin'') é unha técnica para a demostración, principalmente, de fibrina, estriacións musculares e moitas estruturas do sistema nervioso central.

Este método de tinguidura foi introducido por Mallory no ano 1900 para colorear selectivamente as estriacións musculares e a fibrina. A pesar da antigüidade da técnica aínda non se descubriu o seu mecanismo químico, no cal existe unha tinguidura diferencial polícroma entre as dúas estruturas.

## Fundamento 
O fundamento desta tinguidura consiste na reacción entre a hemateína (produto da oxidación da hematoxilina) e o ácido fosfotungstico, producindo unha solución ácida forte que contén tanto ións azuis (máis estables) coma vermellos. A coloración das partículas vermellas PTA, máis grandes que as azuis, estaría limitada ás estruturas máis permeables, como son as fibras de coláxeno. As menos permeables tínguense coas partículas azuis.

Utilízase músculo esquelético ou cardíaco, tecido con contido en fibrina, ou codia cerebral. É preferible fixar con Zenker que con formol. As seccións deben ser de 4 micrómetros para músculo e de 6 para cerebro.

## Reactivos 
# Hematoxilina ácida fosfotungstica
## hematoxilina 1gr
## ácido fosfotungstico 20gr
## auga destilada 1l

# Permanganato potásico 0.25%

# Ácido oxálico 5%

## Procedemento 
# desparafinar e hidratar
# oxidar con permanganato potásico 0,25%, 5 min.
# lavar con auga destilada
# aclarar con ácido oxálico, ata eliminar a cor
# tinguir coa hematoxilina ácida fosfotúngstica, toda unha noite a temperatura ambiente
# deshidratar rápido, aclarar e montar

A deshidratación debe ser rápida, xa que tanto a auga como o alcohol poden eliminar a tinguidura. Pódense recortar tempos utilizando unha estufa a 56&nbsp;°C (2 horas en total, aproximadamente).

### Resultados 
* estriacións musculares, fibras da neuroglía: azul escuro
* fibrina: azul escuro
* núcleos: azul
* mielina: azul claro
* coláxeno, osteoide, cartilaxe, fibras elásticas: marrón escuro/vermello
* citoplasmas: marrón rosáceo pálido

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tinguidura de Ziehl-Neelsen
* Tinguidura de Gram
* Tinguidura de Giemsa
* Tinguidura de Schmorl
* Tricrómico de Gomori nun paso
* Tricrómico de Masson

### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* 
* 
*
Khamûl

**Khamûl** é un personaxe ficticio que pertence ao legendarium creado polo escritor británico J. R. R. Tolkien e que aparece na súa novela *O Señor dos Aneis*. É un dos nove Nazgûl, o segundo en poder despois do Rei Bruxo e tras el, o que percibía a presenza do Anel Único de forma maior. Malia iso, era o Nazgûl que máis detestaba a luz do Sol e o seu poder diminuía con ela.

Tamén era chamado "O Oriental" e "A Sombra do Leste", o que parece indicar que nun principio era un Señor dos Homes do Leste.

## Historia 
Sauron nomeou a Khamûl lugartenente de Dol Guldur trala súa volta a Mordor, e foi alí, xunto con outros dous Nazgûl, que traballou para el como mensaxeiro.

No ano 3018 da Terceira Idade, Khamûl reuniuse co resto dos Nazgûl no Campo de Celebrant para iniciar a procura do Anel Único. Polos seus espías, Khamûl pescudara que Gollum escapara da prisión dos Elfos de Thranduil e que a aldea Hobbit dos Vales do Anduin, onde Gollum vivira anteriormente, estaba baleira. Polo tanto, a única información que tiñan eran os nomes "a Comarca" e "Bulseiro", que Gollum mencionou cando os servos de Sauron o torturaron para que lles revelase onde se atopaba o Anel.

Tras moitos días de procura, Khamûl logrou atopar a Comarca e dirixiuse a Hobbiton en busca de "Bulseiro". Khamûl falou con Hamfast Gamllí, o pai de Sam Gamllí, que lle informou de que Frodo Bulseiro se mudara a Gamoedo. Tras saquear a casa que serviu de tapadeira para que Frodo e Sam marchasen sen espertar rumores na Comarca, Khamûl perseguiu aos hobbits e alcanzounos na Embarcadoiro de Gamoburgo. Pero os hobbits xa cruzaran o río Baranduin, e Khamûl non puido seguilos, pois temía a auga.

Khamûl e outros catro Nazgûl atoparon novamente os hobbits en Amon Sûl, o Cumio do Vento, pero Aragorn escorrentounos. Máis tarde levaríao por diante a corrente do río Bruinen, que Elrond levantou para que os Nazgûl non alcanzasen a Glorfindel e a Frodo.

Non se sabe se participou nos acontecementos da Guerra do Anel, aínda que poida que acudise cos exércitos de Dol Guldur aos distintos ataques que realizaron. O que é seguro é que foi destruído xunto ao resto dos Nazgûl o 25 de marzo do 3019 da Terceira Idade, cando o Anel Único foi destruído e Sauron derrotado.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

*
Técnica do Sudán III

A **técnica do Sudán III** é un método utilizado fundamentalmente para demostrar triglicéridos, aínda que tamén serve para tinguir outros lípidos.

Pertence ó grupo de colorantes indiferentes, que son aqueles que non teñen afinidade por estruturas ácidas ou básicas. Son insolubles na auga e tinguen aquelas substancias que teñen un poder de disolución superior ó do líquido empregado para prepara-la solución colorante.

## Fundamento
Os colorantes para graxas son máis solubles nas propias graxas que no medio no que van disoltos. Así, ó bañar a graxa coa solución do colorante este tende a disolverse na graxa que se vai cargando do colorante. Por regra xeral estes colorantes sempre van en solución alcohólica ou ben nunha mestura de alcohol/acetona ou alcohol/auga.

## Tecido control e diana
O tecido diana para esta técnica é o tecido adiposo e os lípidos en xeral. O fixador ideal é o formol 10%, e o grosor óptimo de corte é de 4 a 6 micrómetros.

## Procedemento
Os reactivos empregados son o Sudán III, escarlata e hematoxilina. Primeiro cómpre desparafinar e hidratar para posteriormente lavar en auga destilada. Seguidamente engádese o Sudan III máis 40 gotas de vermello escarlata e déixase de 1 a 24 horas, tralas que se volve a lavar con auga corrente. Engádese hematoxilina (para o contraste) e déixase durante 5-10 minutos para posteriormente lavar en auga corrente e tras outros 5 minutos proceder a montar. Os resultados aparecerán en vermello.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Sudán III en StainsFile 
* Catálogo xeral de tinguidos
Dixestión por sialidase

O **método da dixestión por sialidase** é un método moi similar ó da diastase en canto a fundamento. Consiste en eliminar, mediante o uso dun enzima, ó glicóxeno do tecido evitando así a súa tinguidura.

## Fundamento 
A sialidase, tamén coñecida coma *neuraminidase*, é un enzima que cataliza a hidrólise de enlaces alfa-2,3, alfa-2,6 e alfa-2,8 (a unha velocidade decrecente, respectivamente) dos residuos siálicos terminais de oligosacáridos, glicoproteínas, ácido colomínico e substrato sintético. Actúa sobre o glicóxeno descompoñéndoo, e así eliminándoo do tecido como tal, polo que non é tinguido.

## Tecido control e diana 
Calquera tecido que conteña glicóxeno (ou mucopolisacáridos en xeral).

Para fixar a mostra é común a utilización de formol 10%, formol-alcohol ou líquido de Carnoy. Non se utiliza o líquido de Zenker ou o de Helly. O líquido de Bouin elimina as sialomucinas dos tecidos, polo que tampouco se utiliza.

O medio de inclusión preferible é a parafina, e o grosor de corte de 4 a 6 micrómetros.

## Reactivos 
# Solución Estabilizadora A
## 26,2 gr Acetato de sodio
## 8,9 gr Cloruro de calcio
## 200 cc Auga destilada
# Solución Estabilizadora B
## 26 gr Acetato de sodio
## 0,8 gr Cloruro de calcio
## 200 cc Auga destilada
# Solución de sialidase para dixestión
## 1 cc Sialidase
## 0,1 cc Solución estabilizadora A

## Procedemento 
# Desparafinar e hidratar 2 láminas ata chegar á auga destilada; unha lámina será sometida ó proceso de dixestión, a outra non.
# Circundar as seccións de tecido nas láminas cun marcador de diamante.
# Secar as láminas ó aire, polo menos 2 horas (o ideal sería deixalo toda a noite).
# Colocar as láminas sobre variñas de cristal nunha cubeta que pode ser cuberta, para previr o secado da solución de sialidase, cun papel toalla humedecido no fondo.
# Cubrir a lámina marcada para dixestión coa solución de sialidase. Cubrir a lámina que non foi dixerida con solución estabilizadora B.
# Ámbalas dúas láminas deben permanecer cubertas por 3 horas a temperatura ambiente, para así previr o secado da solución para a dixestión.
# Enxaugar con auga destilada.
# Continuar co procedemento de tinguido do mucopolisacárido solicitado.
# Este tinguido pode realizarse, por exemplo, con Azul–Alcián, aínda que o ferro coloidal é máis sensible como detector de sialomucinas.

### Resultados 
* O tinguido atribuído ás mucinas salivares será eliminado.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* http://www.histosearch.com/histonet/Oct00A/Re.SialidaseDigestionA.html
Método para a lipofuscina

O **método para a lipofuscina** é unha técnica para a demostración deste pigmento, creado polo AFIP (Instituto de patoloxía das Forzas Armadas dos Estados Unidos).

A lipofuscina é un pigmento marrón dourado formado nos lisosomas de células que sofren auto oxidación progresiva e prolongada de lípidos insaturados.
Este pigmento tende a se acumular nas células (nos lisosomas, coma un pigmento en gran de café claro, localizado preto do polo nuclear da célula) cun metabolismo elevado, coma neuronas, epitelio tiroide e tecido muscular, particularmente cardíaco, e aparece sobre todo co avellentamento en casos de deficiencia de vitamina D. Está composto de lipoproteínas, e a súa acumulación nun tecido denomínase lipofucsinosis ou atrofia parda.

## Tecido control e diana 
Os órganos mais afectados son: corazón, fígado e sistema nervioso. O fixador tisular óptimo é o formol 10%, o medio de inclusión preferible é a parafina, e o grosor de corte ideal é de 6 micrómetros.

## Reactivos 
# Solución de Carbolfuscina de Kinyoun (filtrar antes de usar):
## 4gr Fucsina básica
## 8gr Fenol (ácido carbólico) en cristais derretidos
## 20cc Alcohol etílico ó 95%
## 100cc Auga destilada
# Solución alcohólica ácida ó 1%:
## 1cc Ácido Clorhídrico
## 99cc Etanol ó 70%
# Solución acuosa de ácido pícrico:
## 2gr Ácido pícrico
## 100cc Auga destilada

## Procedemento 
# desparafinar e hidratar as láminas até chegar á auga destilada.
# colorear coa solución de carbolfuscina durante unha hora.
# enxaugar con auga destilada, varias veces.
# diferenciar coa solución de alcohol ácido, mergullando as láminas de 5 a 6 veces, ou até que as seccións tornen dunha cor rosada pálida.
# lavar con auga corrente durante 5 minutos e logo enxaugar con auga destilada.
# contrastar coa solución de ácido pícrico por 1 minuto aproximadamente.
# deshidratar e aclarar co alcohol etílico ó 95 %, alcohol etílico absoluto e xileno, 2 veces cada un, 2 minutos cada un.

### Resultados 
* Lipofuscina: vermello.
* Fondo: amarelo.
Os pigmentos amosan unha cor parda fluorescente na luz ultravioleta.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Pigmentos de lipofuscina nos nenos
Holy Cross, Alasca

**Holy Cross** é unha cidade en Alasca xunto ao río Yukón na área censal Yukón-Koyukuk. En 2000 a poboación era de 227 habitantes, o 96,48% nativos americanos, a superficie é de 97&nbsp;km² e a densidade de poboación de 2,8/km².
A Caneta

O topónimo **A Caneta** pode referirse a:

;En Galiza
***A Caneta**, lugar da parroquia de Irís, no concello de Cabanas;
***A Caneta**, lugar da parroquia de Borrifáns, no concello de Oza-Cesuras.

## Véxase tamén
### Outros artigos
COBIT

**Obxectivos de Control para a información e Tecnoloxías relacionadas** (**COBIT**, en inglés: **Control Objectives for Information and related Technology**) é un conxunto de mellores prácticas para o manexo de información creado pola Asociación para a Auditoría e Control de Sistemas de Información,(ISACA, en inglés: Information Systems Audit and Control Association), e o Instituto de Administración das Tecnoloxías da Información (ITGI, en inglés: IT Governance Institute) en 1992.
## Edicións 
A primeira edición foi publicada en 1996; a segunda edición en 1998; a terceira edición en 2000 (a edición en liña estivo dispoñible en 2003); e a cuarta edición en decembro de 2005, e a versión 4.1 está dispoñible desde maio de 2007. Na súa cuarta edición, COBIT ten 34 obxectivos de alto nivel que cobren 318 obxectivos de control (específicos ou detallados) clasificados en catro dominios: Planificación e Organización, Adquisición e Posta en funcionamento, Entrega e Soporte, e, Supervisión e Avaliación. En inglés: Plan and Organize, Acquire and Implement, Deliver and Support, and Monitor and Evaluate.

## Misión 
A misión de COBIT é "investigar, desenvolver, publicar e promover un conxunto de obxectivos de control xeralmente aceptados para as tecnoloxías da información que sexan autorizados (dados por alguén con autoridade), actualizados, e internacionais para o uso do día a día dos xestores de negocios (tamén directivos) e auditores." Xestores, auditores, e usuarios benefícianse do desenvolvemento de COBIT porque lles axuda a entender os seus Sistemas de Información (ou tecnoloxías da información) e decidir o nivel de seguridade e control que é necesario para protexer os activos das súas compañías mediante o desenvolvemento dun modelo de administración das tecnoloxías da información.
## Val IT 
Recentemente, ISACA publicou Val IT, que relaciona os procesos de COBIT cos procesos da xerencia maior requiridos para conseguir un bo valor dos investimentos en tecnoloxías da información.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* ISACA
* COBIT Brochure
* Val IT
Ducado de Limburgo (1839-1866)

O **Ducado de Limburgo** foi creado e formado a partir da parte oriental da provincia de Limburgo, como resultado do Tratado de Londres en 1839. *De jure* foi unha formación separada asociada co Reino dos Países Baixos, do cal era como unha provincia até 1866 e parte da Confederación Xermánica ao mesmo tempo. Este novo Ducado de Limburgo non debe confundirse co antigo Ducado de Limburgo, que deixara de existir en 1794.
Fakaleitī

As **fakaleitī** (tamén chamados *leitī*, *fakafefine* ou *lady*) son homes tonganos que se comportan de xeito efeminado ao contrario co resto dos homes do arquipélago, que tenden a comportarse dunha maneira moi masculina.

O termo *fakaleiti* (cun longo *i* no final) está formado polo prefixo *faka-* (na maneira de) e o empréstito anglosaxón *lady* (dama).  As *fakaleiti* prefiren autonominarse como *leiti* ou *ladies*. As fakaleitī ou fakafefine aseméllanse ás fa'afafine de Samoa e ás māhū hawaianas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Fa'afafine
*Fakafifine
*Māhū

### Bibliografía 
* Besnier, Niko. 1994.  Polynesian Gender Liminality Through Time and Space.  In *Third Sex, Third Gender:  Beyond Sexual Dimorphism in Culture and History*.  Gilbert Herdt, ed.  pp.&nbsp;285–328.  Nova York:  Zone.
* Besnier, Niko. 1997.  Sluts and Superwomen: The Politics of Gender Liminality in Urban Tonga.  *Ethnos* 62:5-31.
* Besnier, Niko. 2002.  Transgenderism, Locality, and the Miss Galaxy Beauty Pageant in Tonga.  *American Ethnologist* 29:534-566.
* Besnier, Niko. 2004.  The Social Production of Abjection: Desire and Silencing Among Transgender Tongans.  *Social Anthropology/Anthropologie Sociale* 12:301-323.
* James, Kerry E.  1994.  Effeminate Males and Changes in the Construction of Gender in Tonga.  *Pacific Studies* 17(2):39-69.

### Ligazóns externas 
* The Guide - Fingering Machismo
Hrkovce

**Hrkovce** (**Gyerk** en húngaro) é un concello de Eslovaquia da rexión de Nitra no distrito de Levice. En 2001 tiña 339 habitantes, 196 húngaros e 140 eslovacos. O alcalde é Géza Nagy. Está situada a catro quilómetros ao noroeste da cidade de Šahy.
Aínda que hai restos arqueolóxicos na zona a primeira mención á localidade data de 1156 nun diploma de Martirius, arcebispo de Esztergom no que se menciona o lugar de *Gyrki*. En 1245 aparece co nome de "Gerky" noutro documento. O nome probablemente proceda de *görög* (grego). Durante a ocupación otomá a aldea estivo sen habitar, restablecéndose no século XVIII. En 1715 tiña 34 casas e en 1720 eran 40 as familias que a habitaban. En 1828 tiña 483 residentes en 80 casasvivían na casas. En 1910 eran 567 os habitantes do lugar, predominantemente húngaros.

A igrexa católica que está dedicada a Santa Catarina data de 1770, reconstruída en 1809 en estilo neoclásico.
Economía de Papúa-Nova Guinea

[miniatura|210px|left|Minería de [cobre e ouro en Ok Tedi.]]
Papúa-Nova Guinea é dotada de moitos recursos naturais, pero a explotación é dificultada polo terreo accidentado, por cuestións acerca da propiedade das terras, e polo alto custo de implantación da infraestrutura necesaria. A economía ten un pequeno sector formal basicamente exportador de produtos primarios, e tamén un gran sector informal que emprega a maioría da poboación. Non obstante as fontes mineiras, incluíndo o petróleo, o cobre e o ouro, representan 2/3 das súas exportacións.

Mantén unha agricultura de subsistencia que serve unicamente para o consumo local, aínda que tomou certo auxe a industria madeireira. O 85% da súa poboación vive da agricultura.

## Notas
Jack Nicholson

**John Joseph "Jack" Nicholson**, nado en Nova York o 22 de abril de 1937, é un actor, produtor, guionista e director de cine estadounidense, gañador en dúas ocasións do Óscar ó mellor actor e unha ó mellor actor secundario.

## Traxectoria 
miniatura|Nicholson en 1976.

## Filmografía 
miniatura|Nicholson cuns lentes escuros.

## Galardóns e nomeamentos 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Rolling Stone* Entrevista con Jack Nicholson
Home bala

[miniatura|dereita|250px|Home bala nun espectáculo en [Melbourne, Australia]]
Un **home bala** é un tipo que é arrebolado ao xeito dunha bóla de canón dende un canón especialmente deseñado para tal cousa. O impulso non é proporcionado pola pólvora, senón por un resorte elástico ou de aire comprimido. Trátase dun espectáculo habitual nos circos modernos. Ao respecto da pólvora, esta pódese empregar co gallo de fornecer os efectos visuais e auditivos, pero non garda relación ningunha co mecanismo que impulsa ao home bala.
Chave inglesa

miniatura|dereita|100px|Chave inglesa convencional
A **chave inglesa** é unha ferramenta ou trebello empregado para afrouxar ou axustar roscas e parafusos. A abertura da chave inglesa é axustábel (posúe unha cabeza móbil), o que lle permite adaptarse a diferentes medidas de parafusos; é esta a principal característica deste utensilio, que marca a diferenza coas chaves comúns, as cales posúen un tamaño fixo.

Existen moitas formas de "chave inglesa", dende chaves afirmadas mediante cuña, as cales precisan dun martelo para axustar a cabeza móbil, até as modernas que se axustan mediante rosca.
Vidro moldeado

miniatura|180px|Vidro moldeado dobre
Un **vidro moldeado** é unha peza de vidro translúcido, que pode ser macizo ou oco, que se obtén por prensado dunha masa fundida de vidro nuns moldes dos que toman a súa forma. Empréganse para a formación de tabiques translúcidos montados  sobre formigón armado, tanto en forxados e paramentos verticais. Ten propiedades de illamento térmico, atenuación acústica e boa resistencia ao fogo.

Os moldeados poden ser:
* Sinxelos: formados dun so elemento.
* Dobres: formados por dous elementos independentes que, soldados entre si, dá lugar a unha soa peza con cámara de aire.
Confederación do Rin

A **Confederación do Rin** (en alemán **Rheinbund**) foi o nome que recibiu a asociación de estados alemáns establecida en 1806 por Napoleón I de Francia tras conquistar este a case totalidade de Renania no marco das denominadas Guerras Napoleónicas.

## Formación 
[miniatura|esquerda|140px|Xerónimo Bonaparte, Rei de [Reino de Westfalia|Westfalia]]
Con anterioridade ao rei de Baviera impuxéraselle como xenro ao fillastro de Napoleón e as casas de Württemberg e Baden recibiron tamén familiares do emperador. Estes tres antigos estados transformáronse en reinos absolutistas, a pesar de que o código Napoleónico se implantou en tódolos Estados creados polo Emperador, abolíronse o feudalismo e a servidume e estabeleceuse a liberdade de culto. Foille outorgada a cada Estado unha constitución na que se concedía o sufraxio universal masculino e unha declaración de dereitos e a creación dun parlamento; foi instaurado o sistema administrativo e xudicial francés; as escolas quedaron supeditadas a unha administración centralizada e ampliouse o sistema educativo libre. Cada Estado dispuña dunha academia ou instituto destinado á promoción das artes e as ciencias, á vez que se financiaba o traballo dos investigadores.

Napoleón outorgouse a si mesmo o título de *Protector da Confederación do Rin* co que tivo á súa disposición un exército adicional de 60&nbsp;000 soldados. A capital da Confederación estableceuse en Frankfurt am Main.

A finais de 1806 e despois da derrota de Prusia a mans de Napoleón, este creou o Reino de Westfalia, co que levou a fronteira occidental do Imperio Francés até o río Elba. Consecuencia da derrota Prusiana foi tamén a creación do Gran Ducado de Varsovia.

No seu período de máxima extensión (1808-1809), a confederación comprendía 38 estados, 360&nbsp;000 km² e 15 millóns de habitantes. Ben acollida polo pobo nun principio e interpretada como un paso cara á unificación, a súa popularidade diminuíu a medida que a integración no Sistema Continental se traduciu na implantación de duras medidas económicas.

## Disolución 
A Confederación disolveuse despois da derrota de Napoleón na Batalla de Leipzig en 1813; cada un dos estados alemáns asinou a paz e apoiou a Alianza entre Prusia, Rusia, Austria e Gran Bretaña. O Congreso de Viena (1814-1815) acordou a creación da Confederación Xermánica, que substituíu a do Rin.

## Membros da Confederación 
250px|miniatura|dereita|A Confederación en 1807
250px|miniatura|dereita|A Confederación en 1812
As seguintes táboas amosan os membros da confederación, coa súa data de ingreso e o número de tropas achegadas listadas entre parénteses.

### Reinos 
### Principados 
### Ducados 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia de Alemaña

### Ligazóns externas 
* Mapa da Confederación do Rin en 1812
Río Berdu

O **Berdu** é un afluente do río Firiza, nace nos Montes Gutâi e no lago Berdu únese ao Firiza logo de cruzar o dristrito de Maramureş en Romanía.
O Salto

O topónimo **O Salto** pode referirse a:

;En Galiza
***O Salto**, parroquia do concello de Rodeiro;
***Santa Cruz do Salto**, parroquia do concello de Cabanas;
***O Salto**, lugar da parroquia de Vilela, no concello de Carballo;
***O Salto**, lugar da parroquia de Mogor, no concello de Mañón;
***O Salto**, lugar do barrio do Couto, na zona urbana de Narón;
***O Salto de Baixo**, lugar da parroquia de Irís, no concello de Cabanas;
***O Salto de Riba**, lugar da parroquia de Irís, no concello de Cabanas;
***O Salto do Carro**, lugar da parroquia de Larín, no concello de Arteixo;
***Porto do Salto**, lugar da parroquia de Romai, no concello de Portas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Saltiño**, lugar da parroquia de Abanqueiro, no concello de Boiro;
****O Salto***, edición rexional galega da publicación *El Salto*;
****O Salto***, documental de Adrián González (2019).
Ishinomaki

**Ishinomaki** (石巻市, いしのまきし, *Ishinomaki-shi*) é un concello da prefectura de Miyagi no Xapón. Está situado no centro-leste da rexión de Tōhoku e ao leste da prefectura, ao noroeste da illa de Honshū. Ten 555,78&nbsp;km² de superficie, unha poboación de 162.252 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 292 h/km².

O concello de Ishinomaki limita cos concellos de Minamisanriku, Tome, Wakuya, Misato, Higashimatsushima e Onagawa.

## Cidades irmandadas 
*  Hitachinaka-shi, prefectura de Ibaraki.
*  Civitavecchia, Lacio.
*  Wenzhou, Zhejiang.

## Véxase tamén 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Ishinomaki .
* Sitio web oficial da cidade de Ishinomaki .
Kesennuma

**Kesennuma** (気仙沼市, けせんぬまし, *Kesennuma-shi*) é un concello da prefectura de Miyagi no Xapón. Está situado no centro-leste da rexión de Tōhoku e ó extremo nordés da prefectura, ó nordés da illa de Honshū. Ten 226,67&nbsp;km² de superficie, unha poboación de 63.641 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 281 h/km².

O concello de Kesennuma limita cos concellos de Minamisanriku, Tome (que son da prefectura de Miyagi); de Fujisawa, Ichinoseki e Rikuzentakata (que son da prefectura de Iwate).

## Cidades irmandadas 
*  Puntarenas, Costa Rica.
*  Zhoushan, Zhejiang, China.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Kesennuma .
Diario de Anne Frank (homónimos)

O ***Diario de Anne Frank*** foi escrito por ela mesma entre o 12 de xuño de 1942 e o 4 de agosto de 1944, tres días antes de que fora capturada.

Fixéronse numerosas adaptacións ao cine, á televisión ou ao teatro:

* ***The Diary of Anne Frank***, un filme de 1959 dirixido por George Stevens.
* ***The Diary of Anne Frank***, un filme de 1980 dirixido por Boris Sagal.
* ***The Diary of Anne Frank***, unha serie de televisión dirixida por Jon Jones.
Prata metanamina de Gomori

A **prata metanamina de Gomori** é unha das tinguiduras especiais para fungos máis empregada. A reacción tintorial é debida a que, en presenza de ácido periódico, os polisacáridos da parede celular dos fungos son oxidados a aldehidos; estes, á súa vez, reducen o complexo nitrato-prata metanamina producindo unha coloración de cor café a negra, debido ó depósito da prata reducida nos lugares de localización dos aldehidos.

Tamén se utiliza para a identificación da melanina. Este pigmento é producido na pel polos melanocitos. Nos humanos a melanina atópase na pel, cabelo, e no recubrimento da retina. Aínda que os seres humanos xeralmente posúen unha concentración similar de melanocitos na súa pel, nalgúns individuos e nalgunhas etnias expresan máis frecuentemente o xene produtor de melanina, polo que isto produce unha maior concentración de melanina na pel.

## Preparación da mostra 
O tecido debe ser fixado en formol para obter mellores resultados, e seccionado a 5 microns.

## Reactivos 
# Solución de ácido bórico (solución A):
## 3,09 g de ácido bórico
## 250 cc de auga destilada

# Solución de tetraborato sódico (solución B):
## 4,77 g de tetraborato sódico
## 250 cc de auga destilada

# Solución buffer borato (comprobar que o pH sexa 8,2)
## 13 cc de solución A
## 7 cc de solución B

# Solución de prata metanamina
## 42,5 cc de metanamina (hexametilentetranamina) 3%
## 2,5 cc de nitrato de prata 5%
## 12 cc de buffer borato (pH 8,2)

## Procedemento 
Debe evitarse, durante todo o proceso, o uso de instrumentos metálicos xa que a prata precipitaría sobre eles.
# Desparafinar e hidratar.
# Engadir ácido periódico 0,5%, 12 minutos.
# Lavar con auga destilada.
# Mergullar os cortes na solución de prata metanamina, 1 hora mínimo a 60 °C; a partir deste tempo comprobar regularmente ó microscopio.
# Lavar con auga destilada.
# Engadir cloruro de ouro, 1 minuto.
# Lavar con auga destilada.
# Engadir tiosulfato sódico 3%, 1-2 minutos.
# Lavar con auga corrente.
# Tinguidura de contraste (vermello nuclear, hematoxilina, verde luz...), 1 minuto.
# Deshidratar, aclarar, montar.

### Resultados 
* Reticulina, membranas basais, fungos, mucinas, glicóxeno: negro.
* Fondo: segundo tinguidura de contraste
* Núcleos: marrón escuro a negro

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* www.conganat.org/IICONGRESO/conf/014/diagn.htm
Movemento

O **movemento**, no plano mecánico, é un fenómeno físico que se define como todo cambio de posición que experimentan os corpos dun sistema ou conxunto no espazo con respecto a eles mesmos ou conforme a outro corpo que serve de referencia. Todo corpo en movemento describe unha traxectoria.

A parte da física que se encarga do estudo do movemento sen estudar as súas causas é a cinemática. A parte da física que se encarga do estudo das causas do movemento é a dinámica.

## Interpretación filosófica do movemento 
A "inquietude" do ser humano por coñecer as causas do movemento procede da Antigüidade. Así, filósofos gregos coma Tales de Mileto (c. 639-547 a.C.) ou Aristóteles (384-322 a. C.) elaboraron teorías acerca do movemento dos corpos.

Porén, as afirmacións de Aristóteles e outros filósofos gregos sobre o movemento non tiñan fundamento empírico, é dicir, non tiñan o soporte da experimentación, xa que os filósofos gregos estudaban os fenómenos naturais máis dende a razón pura que dende a experimentación.

### O movemento segundo Aristóteles 
As ideas de Aristóteles sobre o movemento eran:
* A materia está formada por catro elementos: terra, auga, ar e lume, cada un dos cales ten o seu lugar natural na natureza. Así, a terra está so ou no centro, a auga máis enriba, o ar por riba e, no máis alto, o lume.
* Os movementos terrestre poden ser violentos, se os corpos son sacados do seu lugar natural, e naturais, cando tentan volver a el.
* Todo movemento natural é vertical; no caso dos corpos lixeiros, coma o ar, é ascendente, mentres que para os corpos pesados, coma a auga, a terra, etc., é descendente.
* Todo corpo que se move o fai movido por outro, é dicir, todo corpo en movemento require unha "causa motora".
* Canto máis pesado é un corpo, máis axiña cae, pois maior é a súa tendencia a atopar o seu lugar natural: a terra.

## Interpretación científica do movemento 
As ideas de Aristóteles sustituíronse polas de Galileo e as de Newton ao longo do século XVII, época na que instaurouse o método científico.

### O movemento segundo Galileo 
Os experimentos de Galileo sobre corpos que rodaban por un plano inclinado permitíronlle describir o movemento dos corpos, mais non analizou as causas que o producen, aspecto que si estudou Newton.

Algunhas das conclusións ás que chegou Galileo son:
* Se dúas esferas ocas de distintos materiais baixan coa mesma aceleración por un plano inclinado, é de esperar que tamén o fagan no caso extremo de inclinación, que sería unha caída vertical. A súa conclusión foi que tódolos corpos, independentemente da súa masa, descenden en caída libre coa mesma aceleración.
* A variación da velocidade dunha bóla que sobe ou baixa por un plano inclinado depende da inclinación deste. Polo tanto, nun plano horizontal devandita variación sería nula, e a bóla levaría un movemento rectilíneo uniforme.

## Notas
Arantza Quiroga

**Arantza Quiroga Cía**, nada en Irún (Guipúscoa) o 26 de xullo de 1973, é unha política vasca.

## Traxectoria 
De pai valisoletano e nai vasca, creceu en Irún, desenvolvéndose nun ambiente nacionalista, no que ela e os seus curmáns entraron en contacto co éuscaro, idioma que ela entende pero que apenas fala. Licenciouse en Dereito, está casada e ten catro fillos.

A súa nai tratou de convencela para votar polo Partido Nacionalista Vasco nas súas primeiras eleccións, voto que ela rexeitou en beneficio do Partido Popular. En 1995 afiliouse a Novas Xeracións do Partido Popular, e foi convencida por José Eugenio Azpiroz para presentarse como candidata ás eleccións municipais en Irún, sendo elixida concelleira. Ós 24 anos participou nunhas xornadas do partido en Madrid, durante as que causou boa impresión a José María Aznar, por aquel entón Presidente do Goberno.

## Ideoloxía 
Arantza Quiroga defínese como católica e defensora da familia, situándose na á conservadora do Partido Popular. Catalogou a lei do aborto introducida polo Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero de "insensatez", e apoiou as declaracións do Papa Bieito XVI sobre o preservativo. Segundo algúns medios de comunicación, é simpatizante do Opus Dei.

## Notas
Higashihiroshima

**Higashihiroshima** (東広島市, ひがしひろしまし, *Higashihiroshima-shi*) é un concello xaponés da prefectura de Hiroshima. Está situado na parte centro da prefectura e no centro da rexión de Chūgoku, na parte oeste da illa de Honshu. Ten 635,32&nbsp;km² de superficie, unha poboación de 187.788 habitantes (2009), e unha densidade de poboación de 296 hab./km².

O concello de Higashihiroshima limita cos concellos de Kure, Kumano, Hiroshima, Akitakata, Miyoshi, Sera, Mihara e Takehara.

## Historia 
A cidade de Higashihiroshima foi fundada pola fusión de catro concellos de vilas do distrito de Kamo (Saijō, Shiwa, Takaya e Hachihonmatsu) o 20 de abril de 1974.

## Universidades 
* Universidade de Hiroshima (広島大学).

## Cidades irmandadas 
*  Kitahiroshima (1980).

## Véxase tamén 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Higashihiroshima .
Stopp Volden

**Stopp Volden** (*Deter a violencia* en galego) é un programa nacional da Cruz Vermella Norueguesa que ten como obxectivo desenvolver medidas a aplicar localmente para crear un clima dentro da comunidade de sensibilización contra todo tipo de violencia e a resolución de conflitos mediante o diálogo, incidindo especialmente na violencia dentro do fogar e o acoso laboral.

## Historia 
Stopp Volden formouse despois da morte  de Andreas Stavseth, un mozo de dezasete anos, por un disparo nunha rúa de Oslo o 4 de marzo de 1995, espontánemente os seus amigos e moita outra xente manifestouse nas rúas para demostrar a súa repugnancia á violencia. *Dagbladet*, un dos principais xornais do país, comezou unha serie de artigos contra a violencia e as súas vítimas co título de *Stopp volden* e co deseño dunha palma da man aberta, sinal e nome que se converteron nos elixidos pola Cruz Vermella Norueguesa cando lanzou unha campaña contra a violencia, a xenofobia e o racismo que se converteu nun programa permanente. Seguindo o exemplo noruegués países outros países estableceron tamén campañas nacionais para deter a violencia como Lituania, Guatemala, Colombia ou Líbano.

## Ligazóns externas 
*Stopp Volden na Cruz Vermella Norueguesa (en noruegués e inglés)
*Stopp Volden na Cruz Vermella Internacional (en inglés)
DS Orion

O '*DS *Orion'''* foi un navío de vapor noruegués construído en 1874 por H Murray & Co en Port Glasgow, Escocia para a Det Bergenske Dampskibsselskab de Bergen. Coas súas 681 toneladas brutas e 180 pés de longo o DS *Orion* era o maior navío da compañía no momento da súa entrega.
Nunha das súas primeiras viaxes, o 5 de decembro de 1874, sufriu un accidente e afundiu en Meløyvær e xa non volveu navegar ata a primavera seguinte. Polos numerosos accidentes sufridos coñeceuse ó barco como *ulykkeskipet'' (o barco accidente). En 1888 e 1889 o navío sufriu unha reforma en profundidade e durante unha navegación de proba explotou a caldeira.

En outono de 1902 reconstruíuse de novo, aumentándose a potencia do motor ata os 750 cabalos.  O 12 de decembro de 1903 produciuse un incendio a bordo ó caer unha lámpada de petróleo, o lume estendeuse rapidamente e como consecuencia morreron 7 tripulantes e 1 pasaxeiro.
Confederación Xermánica

A **Confederación Xermánica** ou **Confederación Alemá** (en alemán, *Deutscher Bund*) foi unha unión estabelecida en 1815 polo Congreso de Viena que agrupou 39 estados alemáns nunha confederación de estados soberanos baixo a presidencia da Casa de Austria. Sucedeu a Confederación do Rin, creada en 1806 por Napoleón I en substitución do Sacro Imperio Romano Xermánico.

## Funcionamento
Creada para manter a seguridade dos múltiples pequenos estados do desaparecido Sacro Imperio Romano Xermánico, a Confederación non supuña ningunha concesión ao crecente nacionalismo alemán, por non ser este do agrado de Viena. A Dieta, que non era un parlamento de representantes elixidos polo pobo senón un congreso de legados con sede en Frankfurt, foi a súa única entidade central, aínda que en 1834 estabeleceuse a Unión Aduaneira de Alemaña (*Zollverein*) e, con iso, creouse un mercado interno unitario para a meirande parte de estados.

A Revolución de 1848 tivo gran resonancia en Alemaña. En marzo producíronse en todos os Estados da Confederación alzamentos populares que obrigaron aos príncipes a facer concesións, que levaron ao rexurdimento dos primeiros parlamentos verdadeiramente representativos. A Confederación só funcionaba cando coincidían as posicións de Austria e Prusia, cuxa confrontación finalmente conduciu á Guerra das Sete Semanas. Tras o triunfo prusiano, a Confederación Xermánica quedou disolta e foi substituída no ano 1867 pola Federación Alemá do Norte, dominada por Prusia, que serviu de preámbulo ao gran Imperio Alemán.

miniatura|500px|centro|Os monarcas dos estados membros na reunión de Frankfurt en 1863.

## Estados membros 
## Legado territorial 
250px|miniatura|Estados da Confederación Xermánica
Os actuais estados cuxo territorio formou parte da Confederación Xermánica (1815 - 1866), xa sexa enteiramente ou unha parte deles son:

* 20px|border Alemaña (tódolos estados) 
* 20px|border Austria (tódolos estados excepto Burgenland)
* 20px|border Luxemburgo (todo o territorio)
* 20px|border Liechtenstein (todo o territorio)
* 20px|border Países Baixos (a provincia de Limburgo uniuse á Confederación despois de 1839)
* 20px|border Chequia (todo o territorio)
* 20px|border Eslovenia (excepto Prekmurje e os concellos de Koper, Izola e Piran)
* 20px|border Polonia (as rexións de Pomerania Occidental, Lebus, Baixa Silesia, Opole e parte de Silesia).
* 20px|border Bélxica (A Comunidade Xermanófona e algún outro territorio do leste da provincia de Liexa); a provincia máis grande de Luxemburgo abandonou a confederación na súa adhesión a Bélxica en 1839.
* 20px|border Italia (a rexión autónoma de Trentino-Tirol do Sur, a Provincia de Trieste, a maioría da Provincia de Gorizia excepto o enclave de Monfalcone, e as municipalidades de Tarvisio, Malborghetto Valbruna, Pontebba, Aquileia, Fiumicello e Cervignano na Provincia de Udine)
* 20px|border Croacia (o territorio de Pazin no Condado de Istria e a franxa costeira entre Opatija e Plomin na rexión de Liburnia)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Confederación Alemá do Norte
* Unión Alfandegueira Alemá

### Ligazóns externas 
* A Acta da Confederación Xermánica de
Skive Fjord

**Skive Fjord** é un fiorde danés de aproximadamente 15&nbsp;km de longo e 3&nbsp;km de ancho, ó sur do Limfjorden, cunha profundidade de ata 5 metros. O norte comunica co Limfjorden mediante  Hvalpsund e Risgårde Bredning. No suroeste do fiorde sitúase a vila de Skive e no seu extremo sur a vila de Karup Å. No oeste do fiorde está a península de Salling onde o escritor Jeppe Aakjær tiña a casa de Jenle preto do lugar de Astrup Vig.
Ås

**Ås** é un concello do condado de Akershus, Noruega. O concello limita cos de Vestby, Frogn, Oppegård, Ski e Hobøl. O centro administrativo é a vila de Ås, outros lugares importantes son Kroer e Vinterbro. No municipio ten a súa sede a Universidade Norueguesa de Ciencias da Vida e o máis coñecido parque de atraccións do país, o Tusenfryd.
miniatura|esquerda|Igrexa de Ås
Catarata

A **catarata**, coñecida tamén de xeito popular como **calixe** ou **belida**, é unha enfermidade ocular que consiste na opacidad da lente ou da cápsula do cristalino do ollo, que impide o paso dos raios de luz. Chámase así a toda perda de transparencia do cristalino. Tamén é coñecida por **facosclerose**.

As cataratas avanzadas requiren unha intervención cirúrxica, xa que a perda progresiva de visión que xeran pode desembocar en cegueira. As cataratas son indoloras, e o seu principal síntoma é unha diminución da visión. Constitúen a principal causa de cegueira en todo o mundo, para o seu diagnóstico, adóitase empregar unha lámpada de hendidura, técnica usada para o exame das diferentes estruturas do ollo.

## Notas
PDP (homónimos)

**PDP** pode facer referencia a:

*O Partido Demócrata Popular, un partido político.
*Plasma Diagnostic Package, un satélite artificial.
Eduardo Olano Gurriarán

**Eduardo Olano Gurriarán**, nado no Barco de Valdeorras o 16 de febreiro de 1933, é un enxeñeiro forestal, empresario e político galego.

## Traxectoria 
Aínda que naceu no Barco de Valdeorras, marchou a vivir a Ourense con catro anos, se ben non perdeu o contacto coa súa vila natal. O seu pai, Eduardo Olano Fernández foi alcalde de Ourense entre 1941 e 1944. Estudou Enxeñería de Montes en Madrid e ao rematar a carreira foi contratado por Patrimonio Forestal do Estado, con destinos primeiro en Pontevedra e posteriormente na Coruña. Despois foi destinado a Madrid, á dirección xeral de Montes, dende onde colaborou na organización do Sexto Congreso Forestal Mundial, (1966), así como na Exposición Forestal Mundial. En 1968 regresou a Ourense para facerse cargo da dirección xeral da empresa de taboleiros de madeira Orember, actualmente integrada no grupo FINSA.

O 11 de abril de 1973 o ministro da Gobernación nomeouno presidente da Deputación de Ourense, en substitución de David Ferrer. Naquela altura, o cargo de presidente da Deputación levaba aparellado os cargos de procurador en Cortes e de presidente da Caixa de Aforros Provincial de Ourense, cargos que ocupou ata 1974. Foi substituído nos tres cargos por Luis Álvarez Rodríguez.

Durante a transición presentouse ás eleccións constituíntes de 1977 á fronte do Partido Popular Galego, pero non conseguiu saír elixido deputado. Logo ingresou no PDP co que resultou elixido senador en representación da coalición AP-PDP nas Eleccións Xerais 1982 en España, repetindo nas de 1986 pola Coalición Popular. En 1988 abandonou a súa adscrición no Senado no grupo da democracia cristiá e pasouse ao grupo mixto, a canda Enrique Marfany e Julio Ulloa Vence. En 1990 foi nomeado delegado provincial da Consellería de Agricultura, Gandería e Montes en Ourense, no primeiro goberno de Manuel Fraga.

Ten estudado o teixedal de Casaio, o maior teixedal de Galicia, que está situado no concello de Carballeda de Valdeorras.

## Publicacións 
* *El tejo y el teixadal de Casaio (Ourense)*. Deputación provincial de Ourense, 2004. ISBN 9788496011755

## Vida persoal
Está casado e ten catro fillos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas 
* Ficha no sitio web do Congreso dos Deputados
* Ficha no Senado