Garza dos arrecifes

A **garza dos arrecifes** (***Egretta gularis***) é unha garza de mediano tamaño que se atopa no sur de Europa, África e partes de Asia. Ten principalmente unha distribución costeira e pode ter varias formas de plumaxe: unha plumaxe gris lousa na cal só pode confundirse co bastante pouco común morfo escuro da garza branca pequena (*Egretta garzetta*); unha forma branca que pode parecerse a esta última pero o bico adoita telo máis claro, e unha forma negra con gorxa branca chamada *E. g. gularis* de África occidental. Hai tamén diferenzas en tamaño, estrutura e comportamento de busca de alimento. Suxeriuse que esta especie se hibrida coa garza branca pequena, e baseándose nisto, algúns autores tratan as formas *schistacea* e *gularis* como subespecies de *Egretta garzetta*. As obras que consideran a garza dos arecifes como especie válida inclúen a forma nomeada *gularis* e a *schistacea* como subespecies.

## Descrición 
Esta ave ten dúas formas de cor de plumaxe. Existe un morfo todo branco e outro gris escuro; os morfos poden aparecer con tons intermedios de gris que poden estar relacionados coa idade do animal ou teren partes grises e brancas. O morfo branco ten un aspecto similar ao da garza branca pequena, pero ten un bico máis grande e máis amarelo, máis porción de amarelo nas súas patas máis grosas, e cando busca alimento adoita ser moi activa, por veces movendo tamén as ás ou usándoas para dar sombra á superficie da auga. O morfo gris ten unha gorxa abrancazada e é difícil de confundir con ninghunha outra especie que viva na súa área de distribución con bico e patas similares a este morfo branco. Durante a estación reprodutora as patas e a pel da face son avermelladas. As aves reprodutoras teñen dúas plumas longas a cada lado da caluga. A subespecie nomeada *gularis* distribúese por África occidental ata Gabón, e algúns exemplares reprodúcense no sur de Europa. A subspecie *schistacea* (Hemprich & Ehrenberg, 1828) reprodúcese desde o Golfo Pérsico ao longo da costa da India ata o leste da Península India. O bico de *gularis* é máis bicudo, mentres que *schistacea* teno máis grande, especialmente na base. A forma da costa leste de Suráfrica é xeralmente considerada por separado como *Egretta dimorpha*. O morfo escuro e branco pénsase que está controlado por un só alelo, tendo o carácter escuro dominancia incompleta sobre o branco.

## Taxonomía e sistemática 
A especie foi descrita por primeira vez co nome *Ardea gularis* a partir dun espécime de Senegal polo naturalista francés Louis Augustin Guillaume Bosc en 1792. A distintiva gorxa branca (ou rexión gular) do morfo escuro deulle á especie o seu nome. Autores posteriores tratárona dentro dos xéneros *Demiegretta* (no cal as garzas dimórficas estaban antes incluídas), *Herodias* e *Lepterodius*, ata que acabou na súa actual posición estable no xénero *Egretta*. Porén, a distinción entre esta especie e *Egretta garzetta* foi moi discutida, e algúns autores tratan a *garzetta* como unha superespecie politípìca. Houbo certa confusión en relación co que se pensaba que eran garcetas brancas pequenas escuras e a posibilidade de que houbese híbridos. Os morfos escuros das garcetas brancas pequenas son extremadamente raros e case todos os espécimes do que se pensaba antes que eran morfos escuros resultaron ser gancetas dos arrecifes. Na India algunhas investigacións parecían presentar probas circunstanciais de hibridación coas garcetas brancas pequenas, pero os mesmos investigadores sinalaron que as estacións reprodutoras de ambas as especies eran diferentes. Tamén se afirmou que había hibridación en Marrocos e Kenya (pero isto pode referirse a *Egretta dimorpha*). Christidis e Boles citan un informe de McCracken e Sheldon (2002) no que as secuencias nucleotídicas dos xenes do citocromo b dunhas mostras tomadas dunha garza branca pequena e dunha garza dos arrecifes eran idénticas e utilizaron isto como proba para retirarlle a categoría de especie. As secuencias e as orixes das mostras non están dispoñibles publicamente nin son verificables. No pasado a forma da India, que foi descrita tamén como *Ardea asha* por William Henry Sykes, fora tratada como unha subespecie da garza branca pequena co nome *Egretta garzetta schistacea* baseándose na presunta hibridación con *Egretta gularis*. Os loros (zona entre o ollo e o bico) da garza branca pequena son azuis, mentres que os da garza dos arrecifes son avermellados, aínda que algúns individuos de *schistacea* mostran o azul e isto pénsase que se debe á hibridación.

Western reef egret (Egretta gularis schistacea) dark morph.jpg|Morfo escuro, Bahrein
Western reef egret (Egretta gularis schistacea) slate grey morph.jpg|Morfo gris lousa, Bahrein
Western reef heron.jpg|Forma gris clara que foi considerada un híbrido
Egretta_gularis_oman.jpg|Morfo branco, Mascate, Omán

## Distribución e status 
Vive principalmente nas costas da África occidental tropical, o mar Vermello, o Golfo Pérsico, (Irán) espallándose ao leste ata a India. Tamén se atopa nas illas Laquedivas e Sri Lanka, onde antes se rexistrou a reprodución en Chilaw. A subespecie *schistacea* atópase na costa do mar Vermello e arredor da costa da India. ocasionalmente poden verse máis terra dentro.

A subespecie nomeada aparece como vagante en América do Norte e do Sur e illas do Caribe. Baseándose no número crecente de rexistros da súa presenza sospéitase que pode que establezan colonias reprodutoras no Brasil. Varios rexistros entre 1980–90 en Alemaña, Austria e Francia atribuíronse a aves que escaparon dun comerciante de animais en Mittelfranken. Igual que outras garzas, fan poucas vocalizacións, profirindo un *kwok* baixo ou sons renxentes cando son molestadas ou están preto do niño. Nidifican en colonias xeralmente da súa propia especie, pero ás veces tamén con outras garzas, habitualmente en plataformas de paus situadas en árbores ou arbustos. O macho vai buscar paus para o niño mentres que a femia os coloca para formar a plataforma. A altura á que está o niño varía duns 5 a 15 metros, pero tamén se observou nidificación a baixa altura (a só 0,6 metros) en mangleiros de depresións salinas. A posta normal é de tres ou catro ovos que son azuis claros como os da garza branca pequena. A incubación empeza cando se pon o primeiro ovo, o que ten como resultado unha disparidade no tamaño dos polos. Ambos os proxenitores fan quendas para chocaren os ovos e estes eclosionan despois de 23 a 24 días. Os polos son brancos con manchas grises. As crías ás veces morren porque caen desde a plataforma do niño. Os adultos poden darlles sombra durante a parte máis quente do día. Entre os predadores dos ovos están as ratas, e os polos novos poden ser capturados por gatos e corvos. Os adultos xeralmente gardan o niño cando hai ovos ou polos novos. Os adultos alimentan as crías regurxitando comida semidixerida no niño. Esta dieta consta principalmente de pequenos peixes das falmilias Clupeidae, Gobiidae e Engraulidae. As crías abandonan o niño aproximadamente nun mes.

## Galería 

Egretta gularis MHNT.ZOO.2010.11.50.6.jpg|Ovos de *Egretta gularis* no MHNT
WesternReefEgret-Pulicat.jpg|*E. g. schistacea* cun bico negro (lago Pulicat)
Egretta gularis -Egypt-8.jpg|Forma con partes de distinta cor (Exipto)
Ficheiro:Western Reef Egret Dark Morph AMSM4811.jpg|Morfo escuro de *E. g. schistacea* no Parque Nacional Mariño, Golfo de Kutch en Narara, Gujarat, India
Western reef heron (Egretta gularis gularis) dark morph in flight white carpal area.jpg|Morfo escuro de *E. g. gularis* en voo, mostrando a área carpal, São Tomé e Príncipe

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Grupo especialista en garzas da IUCN (tratada como *Egretta garzetta*)
* Gravacións de son en Xeno-Canto