open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Erección póstuma

Unha **erección póstuma**, '*erección *post mortem*** ou **erección terminal*' é unha erección acontecida con posterioridade ao falecemento do individuo, tecnicamente un priapismo. Trátase dun fenómeno fisiolóxico observado nos cadáveres de homes finados en circunstancias violentas, por exemplo executados, mais sobre todo enforcados (neste último caso, o fenómeno atribúese á presión no cerebelo, propiciado pola soga).

Por outra banda, as lesións na medula espiñal e no cerebelo están sempre asociadas co priapismo en pacientes vivos.

A morte por enforcamento afecta tanto aos xenitais masculinos coma femininos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rigor mortis
Zenódoto de Éfeso

**Zenódoto** ou **Zanodoto de Éfeso** (Ζηνόδοτος), gramático grego, crítico literario, e estudoso de Homero; primeiro bibliotecario da Biblioteca de Alexandría; alumno de Filetas de Cos; natural de Éfeso. Viviu durante os reinados dos primeiros dous tolomeos, e alcanzou a cima da súa reputación cara a 280 a.C.

## Traxectoria 
Foi o primeiro director da Biblioteca de Alexandría e o primeiro editor crítico (διορθώτης *diorthōtes*) de Homero. Os seus compañeiros de tarefa foron Alexandre de Etolia e Licofrón de Calcis, a quen estaban encomendados os escritores tráxicos e cómicos, respectivamente, quedando para o propio Zenódoto Homero e os poetas épicos.

Aínda que se lle reprochou a súa arbitrariedade e un coñecemento insuficiente do idioma grego, o seu traballo constituíu unha sólida base para a crítica futura. Tras cotexar os diferentes manuscritos da biblioteca, refugou ou marcou os versos dubidosos, traspuso ou alterou liñas e introduciu novas lecturas. É probábel que fose responsábel da división dos poemas homéricos en vinte e catro libros cada un (utilizando maiúsculas para a Ilíada e minúsculas para a Odisea), e posibelmente fose o autor do cálculo dos días da Ilíada na Tabula Iliaca.

Non parece que escriba ningún comentario sobre Homero, pero as súas γλῶσσαι (*glōssai*, listas de palabras infrecuentes) homéricas probabelmente foron a fonte de explicacións de Homero atribuídas polos gramáticos a Zenodoto. Tamén deu leccións sobre Hesíodo, Anacreonte e Píndaro, se é que non publicou edicións deles. Foi chamado poeta épico pola Suda, e #atribúenlle tres epigramas da *Antoloxía Palatina.*

Parece tamén que existiron outros dous gramáticos do mesmo nome:
# *Zenódoto de Alexandría*, alcumado ὁ ἐν ἄστει (ho en astei—"o da cidade", i.e. Alexandría)
# *Zenodoto de Mallo*, discípulo de Crates, quen como o seu mestre atacou a Aristarco de Samotracia.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* R. Pfeiffer (1968), *History of Classical Scholarship* (Oxford), pp.&nbsp;105–22
* L.D. Reynolds e N.G. Wilson (1991), *Scribes and Scholars* (3rd edition, Oxford), pp.&nbsp;8–12
Nourhan Manougian

**Nourhan Manougian** (en , *Nowrhan Manowkyan* (ISO 9985)), nado como **Boghos Manougian** o 22 de xullo de 1948 en Alepo (Siria), é un arcebispo apostólico armenio, actual patriarca de Xerusalén, baixo a Santa Sé de Etchmiadzin.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía na web da Santa Sé de Etchmiadzin
Hare Krishna (álbum)

***Hare Krishna*** é o álbum de estrea da banda galega de math rock Unicornibot, autoeditado o 1 de xullo de 2010. O disco foi gravado durante o mes de febreiro de 2010 no Estudio Brazil por Javier Ortiz en Rivas Vaciamadrid, e foi masterizado en Chicago Mastering Service polo membro de Shellac Bob Weston.

O álbum foi lanzado como unha edición limitada de 300 copias numeradas en vinilo de 180 gramos, e posteriormente sería reeditado no ano 2014.

## Listaxe de cancións 
## Notas
José María Montes

**José María Montes Rouco**, nado no Castro, parroquia de Osedo (Sada), o 24 de xullo de 1822 e finado no mesmo lugar o 29 de febreiro de 1892, foi un xornalista, escritor e político galego.

## Traxectoria 
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela nos tempos previos ao levantamento de 1846, presidiu o comité coruñés do Partido Democrático Gubernamental en 1881, foi alcalde de Sada na Restauración. Escritor ligado ao provincialismo, foi un dos organizadores dos Xogos Florais de Betanzos en 1886. Foi director de *Diario de La Coruña* (1857), *Diario de Anuncios y Noticias de la Coruña* (1858), *El Brigantino*, *La Correspondencia de Galicia* (1867), *La Lira* (1875), *El Comercio Gallego* (1877) e *El Noroeste* (1881). Foi redactor de *Revista Compostelana de Instrucción y Recreo* e *Eco de la Revista* e colaborou en *El Iris de Galicia*, *Revista de Galicia*, *El Recreo Compostelano*, *Eco de la Revista*, *Revista de Galicia* e *Las Mariñas*.

## Obras 
* *Imitación de las lamentaciones de Jeremías. Escrita en variedad de metros*, 1861.
* *Honor gallego. Comedia en tres actos y en verso*, 1862.
* *Eric IV. Drama histórico en tres actos y en verso*, 1862.

## Vida persoal 
Casou con Rita Arias Calviño, filla de Antonio Arias Sanjurjo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Polykarpos Stavropoulos

**Polykarpos Stavropoulos** (en ), nado como **Panagiotis Stavropoulos** (en ) en Naupacto (Reino de Grecia) o 15 de outubro de 1965, é un bispo ortodoxo constantinopolitano, metropolita de España e Portugal dende 2007.

## Traxectoria 
Naceu como Panagiotis Stavropoulos o 15 de outubro de 1963 en Naupacto (Grecia). Logo de rematar os seus estudos secundarios, graduouse en Teoloxía pola Universidade de Atenas en 1986 e de seguido fixo o servizo militar, até 1988. Posteriormente ampliou os seus estudos en Historia eclesiástica no Pontificio Instituto Oriental de Roma até 1990.

Foi ordenado diácono o 15 de xaneiro de 1990 polo metropolita de Calcedonia Bartholomaios Archontonis, e ao día seguinte foi ordenado sacerdote polo metropolita de Naupacto e Agios Vlasios Alexandros Papadopoulos.

O 30 de abril de 2007 foi elixido metropolita de España e Portugal. Recibiu a ordenación episcopal de mans do patriarca Bartolomeu I o 6 de maio, tomando posesión da sé o 16 de xuño.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía no sitio web da Metrópole de España e Portugal 
* Biografía no sitio web do Patriarcado Ecuménico de Constantinopla
La Correspondencia de Galicia

***La Correspondencia de Galicia*** foi un periódico editado na Coruña en 1867.

## Historia e características 
Diario de noticias, apareceu o 1 de xuño de 1867. Foron os seus directores por Froilán Salazar e José María Montes. Publicábase diariamente excepto os días seguintes aos festivos.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
Casa Fuster

A **Casa Fuster** é un edificio modernista deseñado e creado por Lluís Domènech coa colaboración do seu fillo Pere Domènech entre o ano 1908 e o 1911 na cidade de Barcelona. Foi construída por encargo de Consol Fabra i Puig, filla do marqués d'Alella e muller de Marià Fuster Fuster, na cal residiría.

Atópase no número 132 do passeig de Gràcia, diante dos Xardíns de Salvador Espriu, preto da Diagonal. Precisamente os xardíns chámanse así na honra do poeta, xa que nun dos despachos da torre cilíndrica da esquina Espriu creou gran parte da súa obra literaria.

Domènech i Montaner, nunha das súas últimas obras, a derradeira en Barcelona, emprega moitos dos seus elementos característicos: base de robustas columnas de pedra rosa, fiestras trilobadas, ornamentación floral. O conxunto denota unha gran contención expresiva, favorecida pola brancura do mármore e a euritmia das fachadas; a posterior é insolitamente lisa.

Trátase dunha construción estruturada en tres fachadas de mármore branco e unha solución da esquina principal, cun corpo cilíndrico que forma tribunas, típica de Domènech. O edificio obedece a formas máis racionalistas aínad que con algún trazo historicista. Está rematado por uns curiosos faiados de ar francés moi pouco habituais na arquitectura modernista catalá;

## Galería 

Ficheiro:Domènech.i.Montaner.Casa.Fuster.2.Barcelona.JPG|Detalle da entrada
Ficheiro:Casa Fuster 13-05-2009 18-54-56.JPG|Fachada lateral
Ficheiro:Casa_Fuster_-_002.jpg|Detalle da fachada
Ficheiro:Casa Fuster - 003.jpg|Detalle

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Hotel Casa Fuster
Yuck

**Yuck** foi unha banda de indie rock inglesa procedente de Londres e formada no ano 2009. O grupo está composto por Mariko Doi, Jonny Rogoff, Ed Hayesque e Max Bloom, que anteriormente tocou en Cajun Dance Party co que tamén fora membro de Yuck Daniel Blumberg. 

O seu álbum de estrea, *Yuck*, publicouse en febreiro do ano 2011 a través do selo Fat Possum Records no Reino Unido. Moitos críticos ligaron o son da banda co de grupos como Dinosaur Jr, Pavement, My Bloody Valentine e Sonic Youth.

*Glow & Behold*, tamén lanzado por Fat Possum, apareceu en setembro de 2013 xa sen o cantante e guitarrista Daniel Blumberg. O EP *Southern Skies* seguiríalle en 2014, e en febreiro de 2016 publicaron o seu derradeiro álbum de estudio, *Stranger Things*, a través de Mamé Records.

## Discografía 
### Álbums 
### EPs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Cruz do Monte, Trasmonte, Oroso

**Cruz do Monte** é unha aldea da parroquia de Trasmonte, no concello de Oroso. Ten 15 habitantes e 7 casas.

## Patrimonio 
Segundo a lenda, a auga do Picho de San Roque é boa para a vista, e adoita usarse para regar as plantas no cemiterio de Santo Estevo. Conta cun cruceiro ao que o día da festa se lle vai dar a volta co santo en procesión.

## Festa e patróns 
Cruz do Monte ten dúas festas, dos dous patróns da parroquia: o Santo Estevo (26 de decembro) e o San Román (primeiro domingo de xuño).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Trasmonte
### Parroquias de Oroso
Ananio

**Ananio** (en grego antigo, Ἀνάνιος *Anánios*) foi un poeta da Antiga Grecia que viviu no século -VI do que só se conservan escasos fragmentos.
## Traxectoria
A súa cronoloxía vén dada porque un dos seus fragmentos cita a Pitermo de Teos, mentres que Epicarmo cita un dos seus fragmentos, polo tanto a súa vida sitúase entre a destes dous autores. Usou como metros o iambo normal, o coliambo ou iambo coxo e o tetrámetro trocaico. Algúns autores atribuíronlle a invención do coliambo mentres outros llo atribuían a Hiponacte, contemporáneo seu.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Varios autores, *Líricos Griegos* II. *Elegíacos y Yambógrafos Arcaicos* p.&nbsp;71. Salamanca:Tirant lo Blanch, 2009, ISBN 978-84-98-76777-3.
BeOS

**BeOS** é un sistema operativo privativo para computadoras que comezou a desenvolver a compañía Be Inc. na década de 1990 para as súas computadoras BeBox e que se deixou de desenvolver en 2012.

Deseñouse buscando que fose un escritorio para o deseño gráfico e que tivese unha interface gráfica clara e fácil de empregar. Incluíu o sistema de ficheiros BFS, que contaba con rexistro de transaccións de ficheiros de 64 bits, e multiprocesado simétrico.

A comezos do 2000 BeOS chegou a colocarse como unha plataforma multimedia con posibilidades de competir con macOS ou Microsoft. Mesmo Apple chegou a considerar a súa adquisición para formar a base de Mac OS X.

Porén, BeOS nunca acadou unha porcentaxe de uso importante e Be Inc. foi comprada por Palm Inc. En 2012 liberouse o código fonte de BeOS e o seu desenvolvemento continuou grazas a un grupo reducido de desenvolvedores, sen finalidade comercial. A ese novo proxecto é de código aberto déuselle un novo nome: Haiku.

## Notas
Palacio das Cortes

O **Palacio das Cortes** (en castelán: *Palacio de las Cortes*) é o edificio que alberga o Congreso dos Deputados, unha das dúas Cámaras das Cortes Xerais, o Parlamento español. Está situado na Praza das Cortes de Madrid, entre a rúa Zorrilla e a Carrera de San Jerónimo, a escasa distancia do Paseo del Prado. É un dos edificios emblemáticos do Madrid do século XIX, de estilo neoclásico.

## Historia 
No espazo que ocupa o Palacio das Cortes situábase outrora o convento do Espírito Santo, da Orde de Clérigos Menores, o cal sufriu un grave incendio en 1823. Coa chegada en 1834 do réxime liberal, o goberno moderado de Francisco Martínez de la Rosa decidiu que as súas reunións celebrásense provisionalmente na igrexa do convento. Ao asumir o Partido Progresista o poder, tomouse a decisión de construír un novo edificio en substitución do edificio relixioso enfronte da Praza das Cortes.

O proxecto foi elaborado e executado polo arquitecto Narciso Pascual Colomer, iniciándose o 10 de outubro de 1843 e sendo inaugurado o 31 de outubro de 1850 pola raíña Isabel II. Durante os sete anos que duraron as obras os deputados víronse obrigados a reunirse no Salón de baile do Teatro Real de Madrid.

Nos anos 1980 sufriu a súa primeira ampliación das súas dependencias, construíndose no quinteiro adxacente, na que outrora se situou Hospital de Italianos entre 1598 e 1885, un edificio que comunica co orixinal mediante unha ponte sobre a rúa de Floridablanca. Dita ampliación foi inaugurada polos reis de España, Xoán Carlos I e Sofía o 28 de maio de 1980.

Máis tarde, en 1994, sufriu unha nova reforma e ampliación; así mesmo o 1 de xuño de 2006 concluíuse a última ampliación, sobre as antigas sedes de dúas entidades bancarias, as do Banco Exterior de España e o Banco de Crédito Industrial (Casa de Rivas).

En 2009, durante unhas obras de saneamento e rehabilitación do soto do Congreso dos Deputados, atopáronse restos humanos moi antigos. Unha das posibilidades sobre a súa orixe é que procedan dun antigo cemiterio do convento sobre o que está construído o edificio.

O Palacio foi escenario varios dos acontecementos políticos máis destacados de España durante os séculos XIX e XX, particularmente desde a instauración da democracia no ano 1978. Entre eles, as proclamacións dos reis Xoán Carlos I (1978) e Filipe VI (2014), a apertura solemne das lexislaturas, e os velorios dos expresidentes Leopoldo Calvo-Sotelo e Adolfo Suárez; así como o intento de golpe de estado do 23 de febreiro de 1981.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do Congreso dos Deputados
* Fotos do Palacio das Cortes
7-Metilguanosina

A **7-metilguanosina** (m7G) é un nucleósido púrico modificado. É unha versión metilada da guanosina. Fórmase ao engadir encimaticamente un grupo metilo durante o procesamento do ARNm á guanosina situada no extremo 5' formando a carapucha 5' ou 5'-*cap*. A 7-metilguanosina está unida ao ARNm por un infrecuente enlace 5′-5′ trifosfato. Xoga un papel no ARN como grupo bloqueador do extremo 5'. Ademais de no ARNm está presente tamén no ARNt e no ARNr. Cando se encontra na urina humana, pode ser un biomarcador de varios tipos de cancro.
miniatura|esquerda|Situación da 7-metilguanosina na carapucha do extremo 5' do ARNm, unida polo seu peculiar enlace 5'-5' trifosfato.
miniatura|esquerda|ARNt no que se observa a presenza da 7-metilguanosina (m7G).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Metabocard for 7-Methylguanosine (HMDB01107), Human Metabolome Database, University of Alberta
Casa Calvet

A **Casa Calvet** é un edificio deseñado por Antoni Gaudí, un dos arquitectos máis salientables do modernismo catalán. Atópase no número 48 da rúa de Casp, no Eixample de Barcelona, e data do ano 1899. Está catalogada como Ben Cultural de Interese Nacional.

O edificio foi construído para Andreu Calvet, un fabricante téxtil, e serviu tanto para o negocio, ó cal destinou a planta baixa e o soto, como para vivendas, nos andares superiores.

A Casa Calvet está considerada a obra máis conservadora do arquitecto. Segundo os expertos, a explicación atópase no feito de que Gaudí tiña que encaixar o edificio entre outros preexistentes e tiña que ter en conta que estaría situado nun barrio elegante. A simetría, o equilibrio e a orde que caracterizan a Casa Calvet non son habituais na obra gaudiniana. Malia isto, pódense ollar elementos modernistas, como por exemplo os dos frontóns curvilíneos do acabado da fachada, o balcón con tribuna de vidro e forxados que sobresae por riba da entrada ou a forma dos outros balcóns. As columnas que flanquean a entrada lembran carretes de fío, e constitúen unha alusión ó negocio téxtil da familia Calvet.

Cómpre destacar tamén os bustos dos tres santos patróns de Vilassar de Dalt, de onde eran os Calvet: Pedro de Verona (na honra do pai do dono), Xenxo de Arles, o notario, e Xenxo de Roma o actor. Foi o primeiro edificio galardoado polo Concello no Concurso anual de edificios artísticos (1899).

Os traballos de forxa son obra de Josep Perpinyà.

Ficheiro:Casa_Calvet.jpg|Fachada da Casa Calvet
Ficheiro:Casa_Calvet_-_002.jpg|Tribuna da Casa Calvet
Ficheiro:Casa_Calvet.JPG|Fronóns curvilíneos da fachada da Casa Calvet

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de Patrimonio da Generalitat de Cataluña
The Psychedelic Furs

**The Psychedelic Furs** é unha banda inglesa de post-punk fundada no ano 1977. Liderada polo vocalista Richard Butler e o seu irmán Tim Butler no baixo, The Psychedelic Furs é un dos moitos grupos saídos da escena británica do post-punk. A súa música pasou a través de distintas fases, dun austero art rock inicial a tocar posteriormrnte o new wave e o hard rock.

A banda conseguiu varios éxitos nos seus primeiros anos de carreira, pero gañaron a atención internacional en 1986 cando o cineasta John Hughes usou a súa canción "Pretty in Pink" para a súa película co mesmo nome.

The Psychedelic Furs entraron en hiato en 1991, e os irmáns Butler formaron unha nova banda chamada Love Spit Love. The Psychedelic Furs reagruparíase en 2001 e no presente continúa actuando por todo o mundo.

## Discografía 
### Álbums 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Gorilla Biscuits

**Gorilla Biscuits** é unha banda de hardcore punk estadounidense baseada en Nova York formada no ano 1987. 

## Membros 
Actualmente o grupo está composto por Anthony Civarelli, Walter Schreifels, Arthur Smilios, Alex Brown e Luke Abbey, e edita os seus traballos a través do selo Revelation Records.

### Outros proxectos 
* O guitarrista Walter Schreifels escribiu a maioría das canciones de Gorilla Biscuits, e tamén liderou Quicksand, unha das bandas de post-hardcore máis influentes. Despois estivo noutras bandas, entre elas Rival Schools, Walking Concert e compaxinou os Gorilla Biscuits con ser o vocalista da banda Moondog. 

## Discografía 
* *Gorilla Biscuits* - 1988 (Revelation)
* *Start Today* - 1989 (Revelation)
Orange Juice

**Orange Juice** foi unha banda escocesa de post-punk formada no suburbio de Bearsden en Glasgow como Nu-Sonics en 1976. Edwyn Collins fundou Nu-Sonics (nome tirado dunha marca barata de guitarras) co seu compañeiro de colexio Alan Duncan aos que posteriormente se lle uniron James Kirk e Steven Daly, que deixou un grupo chamado The Machetes. A banda converteuse en Orange Juice en 1979. Son sobre todo coñecidos polo seu éxito "Rip It Up", que acadou o número 8 na lista de sinxelos británica en febreiro de 1983, o único top 40 da banda no Reino Unido.

## Discografía
Río Güell

O **Güell** é un río da comarca catalá do Gironès, afluente do río Ter pola dereita.

Nace no concello de Aiguaviva da confluencia do Torrente de Can Garrofa e do Rego de Can Gibert. Pasa polo concello de Vilablareix, preto do núcleo do Perelló, para despois entrar na cidade de Xirona pola parte occidental, onde recibe as augas do río Masrocs pola esquerda. Antigamente desembocaba no Onyar ao nordés do Parque da Devesa pero actualmente desemboca directamente no río Ter, ao suroeste do mesmo parque.
Río Galligants

O **Galligants** é un pequeno río da cidade de Xirona, en Cataluña. Nace nas Gavarres e entra na chaira de Xirona a través do val de Sant Daniel, onde se une ao río Onyar e este á súa vez no río Ter poucos metros despois. O tramo urbano do río sitúase entre os burgos medievais de Sant Feliu e Sant Pere.

En 1843 o Galligants causou unha das peores inundacións da historia da cidade, afectando aos barrios de Sant Pere e La Barca, onde morreron un centenar de persoas da clase obreira.
Frontón Municipal de Riazor

O **Frontón Municipal de Riazor** é unha instalación polideportiva da cidade da Coruña na confluencia da avenida de La Habana coa praza de Portugal, inaugurada en 1944 e propiedade do Concello da Coruña. Foi proxectada por Santiago Rey Pedreira como parte do complexo coñecido como Cidade Deportiva Municipal de Riazor, composta —ademais de polo frontón— polo Estadio Municipal, o Palacio dos Deportes, a Piscina Municipal de Riazor e as Pistas Polideportivas de Riazor.
Consta de:
* Un muro de escalada de carácter deportivo.
* Unha pista de 24&nbsp;m×50&nbsp;m para a práctica de bádminton, baloncesto, balonmán, fútbol sala, pelota vasca, cesta punta, tenis e voleibol
* Bancada con capacidade para 500 persoas
Inicialmente foi construída como unha instalación descuberta que formaba parte do propio estadio e aínda que houbo un proxecto para cubrila xa en 1951, obra do propio Rey Pedreira, tal mellora non se levaría a cabo até anos máis tarde, halterofilia ou patinaxe, actos políticos como a fundación do Bloque Nacionalista Galego en 1982 e o seu XXV aniversario en 2007, concertos ou actos benéficos.

A finais de 2008 a xunta de goberno local aprobou a rehabilitación do seu lucernario e a finais de 2012 puxo en marcha obras para anovar os seus accesos.

## Notas 
## Véxase tamén
Gran Guerra Patria

O termo **Gran Guerra Patria** ou **Gran Guerra Patriótica** (, *Velikaya Otechestvennaya voyna*) é utilizado en Rusia e outros estados sucesores da Unión Soviética (excepto aqueles que forman parte da OTAN) para referirse ao conflito que tivo lugar entre o 22 de xuño de 1941 e o 9 de maio de 1945 en todas as frontes da Fronte Oriental da segunda guerra mundial, entre a Unión Soviética e o Terceiro Reich e os países do Eixo.

A Gran Guerra Patria conmemorase desde o 11 de maio de 1945 incluíndo tamén a fin da Ofensiva de Praga.

## Historia 
O termo *Guerra Patria* refírese á resistencia rusa á invasión do Imperio Ruso por parte das tropas do Primeiro Imperio Francés de Napoleón Bonaparte, que pasou a ser coñecido como Guerra Patria de 1812. En ruso, o termo "отечественная война" orixinalmente refírese á guerra dentro do propio territorio (*otechestvo* significa "a Patria"), oposto ás campañas no estranxeiro (*заграничная война*), e máis tarde interpretado como a guerra **pola** Patria. Ás veces, a Guerra Patria de 1812 é coñecida como a **Gran Guerra Patria** (*Великая отечественная война*); a frase apareceu por primeira vez pouco despois de 1844 e fíxose popular na véspera do centenario da guerra de 1812.

Despois de 1914, a frase utilizouse para referirse á primeira guerra mundial. A frase pretendía motivar á poboación a defender á Patria soviética e repeler ao invasor; facer referencia así á Guerra Patriótica de 1812 supuxo un grande impulso para a moral.

O 20 de maio de 1942, creouse a Orde de Gran Guerra Patria, que outorgábase por feitos heroicos.

## Uso 
O termo non foi moi utilizado fora do territorio da Unión Soviética. Hai unha diferenza significativa entre utilizar *Gran Guerra Patria* e *Segunda Guerra Mundial*, xa que o termo soviético non inclúe o período no que a URSS era aliada da Alemaña Nazi e invadiu seis países europeos (Polonia, Finlandia, Países Bálticos e Besarabia). O termo tampouco fai referencia a invasión soviética de Irán en 1941 xunto a Gran Bretaña, a guerra do Pacífico contra o Xapón (que inclúe a Guerra sino-soviética de 1945) nin a Fronte Occidental. como parte dun conxunto de leis *descomunizadoras*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Invasión napoleónica de Rusia
* Primeira guerra mundial
* Segunda guerra mundial
Cidade Deportiva de Riazor

miniatura|Vista da cidade deportiva.
miniatura|Pazo dos Deportes.
A **Cidade Deportiva de Riazor** son un conxunto de instalacións propiedade do Concello da Coruña nas proximidades da praia de Riazor destinadas principalmente á práctica do deporte, aínda que tamén se teñen celebrado nela outros eventos como concertos ou actos políticos. Foron orixinalmente proxectadas por Santiago Rey Pedreira a partir de 1939 e sucesivamente inauguradas a partir de 1944, cando se estrea o "Stadium Municipal" en torno ao cal vai xirar todo o complexo.

Ao longo do tempo a Cidade Deportiva foi sufrindo variacións na súa composición, como a desaparición dos campos de adestramento para erguer o Palacio dos Deportes, a segregación do Frontón do Estadio, ou a eliminación das pistas de atletismo do estadio a finais da década de 1990.

Asemade, houbo outros proxectos de ampliación ou modificación como os do "Palacio dos Deportes e Ximnasio de Riazor" e "Construción do Frontón Municipal" de Antonio Tenreiro, ou o de "Construción de cuberta e peche das pistas de patinaxe e tenis" de Rodolfo Ucha, durante o franquismo, que non chegaron ser realizados, que implicaba o derrubamento de todo o construído para erguer un complexo completamente novo, nin o promovido conxuntamente polo Concello e o Real Club Deportivo da Coruña como parte da candidatura Ibérica do Mundial de fútbol 2018/2022.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Cidade Deportiva de Riazor na páxina do Concello da Coruña.
Castro da Cidá

O nome de **Castro da Cidá** pode referirse a varios poboados castrexos:

***Castro da Cidá** ou **da Cibdá**, no monte do Viso, preto de Nocelo da Pena (Sarreaus), habitado polos límicos;
***Castro da Cidá**, en Xuvencos, no Saviñao
***Castro do Monte da Cidá**, en Carreira (Ribeira);

## Véxase tamén
### Outros artigos
* ***Aquis Querquennis*** campamento romano nos Baños (Bande), tamén coñecido como **A Cidá**.
Lista de episodios de The A-Team

*The A-Team* comezou a emitirse na canle estadounidense NBC o 23 de xaneiro de 1983, co episodio piloto, e rematou o 8 de marzo de 1987, con "Without Reservations" ("Sen reservas"). A serie consta de 98 episodios, repartidos en cinco temporadas.

## Temporadas
* *Nota: Un episodio 'perdido' "Without Reservations", foi emitido como parte da reemisión da quinta temporada, o 8 de marzo de 1987.

## Episodios
### Temporada 1 (1983)
Circle Jerks

**Circle Jerks** (estilizado como **Ciʀcle JƎʀᴋs**) foi unha banda estadounidense de hardcore punk formada en 1979 nos Ánxeles (California). O grupo fundárono o antigo vocalista de Black Flag Keith Morris e o guitarrista de Redd Kross Greg Hetson. Circle Jerks estivo entre as primeiras bandas de hardcore punk da escena da cidade de finais da década dos 70.

O grupo separouse e reformouse tres veces, ás veces con diferentes baixistas ou baterías. Disolveuse por vez primeira tras a publicación do seu quinto álbum, *VI* (1987), cando Hetson decidiu continuar xirando e editando discos con Bad Religion. Reuniuse ao redor de 1994 e gravou o álbum *Oddities, Abnormalities and Curiosities* durante o seguinte ano tras o que realizaron unha xira. Despois disto, Circle Jerks separouse novamente xa que Hetson aínda formaba parte de Bad Religion. Voltarían a xuntarse sobre 2001, pero dende o ano 2010 a banda está en hiato.

Ata a data Circle Jerks publicou seis álbums de estudio, un recompilatorio, un álbum ao vivo e un DVD. O seu derradeiro traballo de estudio, *Oddities, Abnormalities and Curiosities*, publicouse en 1995 e é o seu único disco de reunión.

Moitos artistas e grupos recentes teñen citado a Circle Jerks como influencia, como Flea, Anti-Flag, Dropkick Murphys, The Offspring e Pennywise.

## Discografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Tubeway Army

**Tubeway Army** foi unha banda de punk rock e new wave inglesa baseada en Londres liderada polo vocalista Gary Numan. Foi o primeiro grupo da era post-punk en ter un número 1 baseado nos sintetizadores, co seu sinxelo "Are 'Friends' Electric?", e o seu disco *Replicas* entraría na lista británica de álbums a mediados de 1979. Tras o seu lanzamento, Numan optou por abandonar o nome de Tubeway Army e publicar música co seu propio nome como compositor, produtor e única figura pública do grupo, aínda que mantivo aos músicos de Tubeway Army como banda de acompañamento.

## Discografía 
* *Tubeway Army* - 1978 (Beggars Banquet Records)
* *Replicas* - 1979 (Beggars Banquet Records, Atco Records)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de Gary Numan
Universidade da Coruña FG

O **Universidade da Coruña FG** é un equipo de fútbol gaélico da cidade da Coruña con afiliación os Fillos de Breogán. Foi fundado no ano 2015 co apoio da Universidade da Coruña.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do club
*Páxina Asociación Galega de Fútbol Gaélico
Crossover thrash

O **crossover thrash** (ás veces abreviado como **crossover**) é unha forma de thrash metal e hardcore punk que mestura ámbolos dous xéneros xuntos ou ten influencias doutros. O estilo atópase a camiño entre o heavy metal e o punk rock. Outros xéneros do mesmo estilo teñen elementos significativamente comúns co crossover thrash, e ademais dos traditionais hardcore punk e thrash metal, inclúe estilos relacionados como thrashcore, grindcore e skate punk.

## Ambigüidade do termo 
O xénero adoita confundirse co thrashcore, que é esencialmente un hardcore máis rápido no canto dunha forma de metal máis orientada cara ao punk. Durante a primeira metade da década dos 80, o termo "thrash" usouse acotío como un sinónimo de hardcore punk (como no recompilatorio *New York Thrash* de 1982). O termo "thrashcore" para distinguir artistas deste xénero doutros no foi cuñado ata polo menos o ano 1993. Moitas bandas de crossover bands, como D.R.I., comezaron como influentes grupos de thrashcore. O sufixo "-core" de "thrashcore" úsase ás veces para distinguilo do crossover thrash e do thrash metal, chamándoselle a este último frecuentemente só "thrash", termo que á súa vez non se adoita a usar para referirse ao crossover thrash ou ao thrashcore. Thrashcore ás veces é usado pola prensa musical para falar do thrash metal que descende do metalcore.
Gary Numan

**Gary Anthony James Webb**, nado en Hammersmith, Londres o 8 de marzo de 1958 e mellor coñecido profesionalmente como **Gary Numan**, é un vocalista, compositor, músico e produtor británico. Entrou por vez primeira na industria musical como vocalista da banda de new wave Tubeway Army. Tras publicar dous álbums co grupo, Numan editou o seu disco de estrea en solitario, *The Pleasure Principle*, en 1979. Máis coñecido polos seus éxitos nas listas "Are 'Friends' Electric?" e "Cars", Numan acadou o seu pico de popularidade entre o gran público entre finais dos 70 e principios dos 80, pero mantén unha leal base de seareiros.

## Notas
Sylvestr Sembratovych

**Sylvestr Sembratovych** (en , en ), nado o 3 de setembro de 1836 en Desznica (entón parte do Reino de Galicia e Lodomeria, actual Polonia) e finado o 4 de agosto de 1898 en Lviv, foi metropolita de Lviv e primado da Igrexa Católica Bizantina Ucraína entre 1885 e 1898.
## Traxectoria 
Sylvestr Sembratovych naceu o 3 de setembro de 1836 en Desznica, unha vila entón parte do Reino de Galicia e Lodomeria, no Imperio Austríaco.

O 1 de novembro de 1860 foi ordenado sacerdote.

O 28 de febreiro de 1879 foi nomeado bispo auxiliar de Lviv e bispo titular de *Iuliopolis*. Recibiu a consagración episcopal o 20 de abril de mans do metropolita de Lviv Yosyf Sembratovych.

O 12 de febreiro de 1885 foi elixido para dirixir a Igrexa Católica Bizantina Ucraína como metropolita de Lviv. O 29 de novembro de 1895 o papa León XIII creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de *Santo Stefano al Monte Celio*.

Finou en Lviv o 4 de agosto de 1898.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Catholic-Hierarchy.org
Cases dels Canonges

As **Cases dels Canonges** son un conxunto de edificios de Barcelona, adxacentes á Catedral e ó Palau da Generalitat de Cataluña, ós cales se accede polas rúas do Bisbe (núm. 4-8), da Pietat (núm. 2-6) e do Paradís (núm. 7). Orixinariamente do século XIV, transformouse moito co paso dos anos, polo que o aspecto que presentan actualmente débese á obra de restauración levada a cabo durante a década de 1920 por Joan Rubió i Bellver, un dos elementos que contribuíron a darlle carácter ó chamado Barri Gòtic barcelonés.

O edificio da rúa do Bisbe é a residencia oficial do Presidente da Generalitat de Cataluña.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* La Casa dels Canonges del carrer del Bisbe, en poblesdecatalunya.cat
* Pont del carrer del Bisbe, en poblesdecatalunya.cat
* La Casa dels Canonges del carrer de la Pietat, en poblesdecatalunya.cat
* La Casa dels Canonges de la plaça de la Pietat, en poblesdecatalunya.cat
* La Casa dels Canonges del carrer del Paradís, en poblesdecatalunya.cat
*
Baluard de Migdia

O **Baluard de Migdia** é un dos once baluartes que tivo a muralla medieval e moderna de Barcelona até que o conxunto das murallas da cidade foi derrubado no século XIX. O Baluard de Migdia foi escenario de diversos episodios da historia de Barcelona, destacando entre eles os violentos combates que tiveron lugar durante o once de setembro de 1714, e que puxeron fin ó Asedio de Barcelona. O baluarte foi redescuberto no 2007, atópase na Estación de França e na estación de Barceloneta, e os seus restos actuais forman parte do patrimonio arquitectónico e histórico da cidade de Barcelona.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Museu Virtual de la Guerra de Successió
* El Baluard de Migdia i l'11 de Setembre
Comillas

250px|miniatura|Vista aérea de Comillas
**Comillas** é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca da Costa Occidental. Tiña unha poboación de 2.267 habitantes en 2015.

Limita ao norte co mar Cantábrico, ao sur con Udías, ao leste con Ruiloba e Alfoz de Lloredo e ao oeste con Valdáliga.

Ademais de polos seus edificios medievais e barrocos, Comillas destaca por ser un dos poucos lugares fóra de Cataluña no que interviñeron artistas modernistas como Antoni Gaudí, sendo as súas obras abundantes e visibles por toda a vila.

A localidade dá nome á Universidade Pontificia de Comillas situada orixinalmente nesta vila cántabra ata o seu traslado a Madrid. Os antigos edificios da universidade son un dos mellores exemplos do modernismo da localidade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
Corvera de Toranzo

**Corvera de Toranzo** é un concello español de Cantabria, pertencente á comarca dos Valles Pasiegos. Tiña unha poboación de 2080 habitantes en 2015.

Limita ao norte co municipio de Puente Viesgo, ao sur con Luena, ao leste con Santiurde de Toranzo e ao oeste con Arenas de Iguña, Anievas e San Felices de Buelna.

Os grandes atractivos de Corvera de Toranzo son o seu patrimonio natural e artístico. No primeiro caso destacan a ribeira do río Pas e os montes Cildá e Espina del Gallego, escenarios das Guerras Cántabras, ademais dos numerosos conxuntos arbóreos de gran beleza que o poboan.

En canto ao patrimonio artístico, sobresae a arquitectura civil e en concreto os casaróns e palacios blasonados, como os das familias Ceballos, Ruiz de Bustamante, Ruiz de Villegas e por outra banda destaca a torre de Agüero, en San Vicente de Toranzo e a Casona Azul, considerada hotel-palacio por Cultura.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos de Cantabria

### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
Entrambasaguas

**Entrambasaguas** é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Trasmiera. Tiña unha poboación de 4.931 habitantes en 2015.

Limita ao norte cos municipios de Marina de Cudeyo e Ribamontán al Monte, ao sur con Ruesga, ao leste con Solórzano e ao oeste con Medio Cudeyo e Riotuerto. Ademais da localidade de Entrambasaguas, hai no concello outras seis: El Bosque, Hornedo, Hoznayo, Navajeda, Puente Agüero e Santa Marina.

Entre o seu patrimonio destacan o Palacio dos Acebedo, o Palacio dos Fernández de Velasco e a fonte do Francés.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Escalante

**Escalante** é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Trasmiera. Tiña unha poboación de 758 habitantes en 2015.

Limita ao norte con Arnuero e Argoños, ao oeste con Meruelo e Hazas de Cesto, ao sur con Bárcena de Cicero e ao leste coa baía de Santoña. Ademais da localidade de Escalante, hai no concello outras seis: El Alvareo, Baranda, Cornoció, Montehano, Noval e Rionegro.

A súa economía céntrase na agricultura e gandería, sendo importante a produción de sidra. Entre as súas festas destacan as da Virxe do Cama e a Festa da Sidra. Os principais monumentos do concello son o Convento de Pais Capuchinos de Montehano e as ruínas do castelo desa mesma localidade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web
Casa de l'Ardiaca

A '''Casa de l'Ardiaca''' atópase no medio do Barri Gòtic de Barcelona a carón da catedral de Santa Eulàlia. A estrutura, globalmente, é de carácter gótico flamíxero, aínda que os detalles esculturais conteñen motivos do renacemento italiano.

Éntrase pola rúa de Santa Llúcia núm. 1. Ó longo dos anos sufriu diversas remodelacións e agora atópase integrada coa Casa del Degà, un pazo renacentista que dá ó pla de la Catedral. Orixinaria do século XII, foi reformada por Lluís Desplà i d'Oms (1444-1524), arcediácono maior de Barcelona e presidente da Generalitat, no estilo dos pazos contemporáneos (1510).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Guriezo

250px|miniatura|Barrios de El Puente e Rioseco, no Val de Guriezo.
**Guriezo** é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Asón-Agüera. Tiña unha poboación de 2.354 habitantes en 2015.

Limita ao norte cos municipios de Castro Urdiales e Liendo, ao leste con Castro Urdiales, ao sur con Biscaia (Euskadi) e ao oeste con Ampuero e Rasines.

Está formado por 24 localidades e barrios dispersos: Adino, Agüera, Angostina, Balbacienta, Cabaña la Sierra, Carazón. La Corra, Francos, Landeral, Lendagua, Llaguno, El Llano, Lugarejos, La Magdalena, Nocina, Pomar, El Puente, Ranero, Revilla, Rioseco, Santa Cruz, Torquiendo, Trebuesto e Tresagua. A capital é El Puente.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web
Lamasón

**Lamasón** é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Saja-Nansa. Tiña unha poboación de 302 habitantes en 2015.
Limita ao norte co municipio de Herrerías e o Principado de Asturias, ao leste con Cabezón de Liébana, ao sur con Rionansa e ao oeste con Peñarrubia e Cillorigo de Liébana.

Está formado polas localidades de Burió, Cires, Lafuente/La Juente, Los Pumares, Quintanilla, Río/Ríu, Sobrelapeña e Venta Fresnedo/La Venta Fresnéu. A súa capital é Sobrelapeña.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Vaclaŭ Anoška

**Vaclaŭ Anoška** (en ), nado o 14 de marzo de 1899 en Paplaŭščyna (hoxe no distrito de Mahilioŭ, rexión de Mahilioŭ, Belarús) e finado o 18 de febreiro de 1966 en Robercin (concello de Piaseczno, Polonia), foi un sacerdote greco-católico belaruso.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia acomodada de tradición greco-católica na vila de Paplaŭščyna, preto de Bychaŭ. Estudou no Seminario Teolóxico de Minsk, e o 1 de novembro de 1924 foi ordenado sacerdote de rito latino polo bispo de Pinsk, Zygmunt Łoziński, en Navahrudak.

Cando estaba no seminario xa se interesara polo rexurdir da unión de Brest, e en 1924, mentres estudaba en Lublin, viaxou a Galicia para formarse no rito oriental nun mosteiro greco-católico estudita. En 1926, logo de formarse na misión dos xesuítas, obtivo as licenzas para traballar no rito bizantino, comezando na diocese de Pinsk.

Inicialmente exerceu o seu ministerio en Lyakhavičy, onde fixo campaña entre os fregueses a prol da lingua belarusa, animando especialmente aos mozos e cativos a que a empregasen na confesión e non tivesen vergoña dela. Posteriormente pasou a atender dúas parroquias greco-católicas da zona de Aĺpeń, preto de Davyd-Haradok, ás que acudía a miúdo tamén o seu amigo Piotr Tatarynovič, tamén sacerdote greco-católico. Entre os greco-católicos chamábano **Viačaslaŭ**, forma oriental do seu nome. O escritor e sacerdote belaruso Jazep Hiermanovič, logo de visitar o seu labor, dedicoulle o poema *"Унія на Палесьсі" (A unión en Polesia)*.

Entre 1935 e 1944 exerceu na parroquia greco-católica de Dzialiacičy, preto de Navahrudak, e foi un membro do equipo que estabeleceu en setembro de 1939 o exarcado apostólico bielorruso. A comezos da ocupación alemá viaxou a miúdo a Minsk a visitar a Stanislaŭ Hliakoŭski, párroco. Alí, xunto con outros sacerdotes belarusos (Dzianis Maliec, Kazimir Rybaltoŭski, Vincent Hadlieŭski) planificaron a revitalización da vida relixiosa en Minsk e a "belarusificación" do culto. Ameazado polos soviéticos, antes da súa chegada foi obrigado a marchar a Polonia.

En Polonia, logo da guerra, foi capelán dun convento preto de Varsovia. En setembro de 1959 acudiu a Varsovia como testemuña no proceso de beatificación de Zygmunt Łoziński.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Discharge

**Discharge** é unha banda inglesa de hardcore punk formada en 1977 por Terence "Tezz" Roberts e Royston "Rainy" Wainwright. A pesar de que o grupo pasou por bastantes cambios de compoñentes ao lando da súa carreira, a súa formación clásica de principios dos 80 estaba formada por Wainwright no baixo, o batería Gary Maloney, Anthony "Bones" Roberts na guitarra, e o vocalista Kelvin "Cal" Morris (tamén coñecido como "Cal Voice").

A banda caracterízase polo seu enfoque minimalista á música e ás letras, un son de guitarra, pesado, distorsionado e afiado e cruas voces berradas semellantes a un discurso político, con letras que falan de anarquismo o pacifismo. O disco de estrea de Discharge, *Hear Nothing See Nothing Say Nothing*, foi número 2 na lista indie británica e 40 na de álbums. A principios dos 80, numerosos sinxelos e EPs seus estiveron no top 10 das listas indie británicas, como o EP de 1981 *Why? (#1)* e o sinxelo de 1982 "State Violence State Control".

*Hear Nothing See Nothing Say Nothing* pavimentou o camiño para o thrash metal, o black metal, o crust punk, o grindcore e varios subxéneros de metal extremo. O xénero musical d-beat foi chamado así por Discharge e o seu distintivo ritmo de batería.

## Discografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Agnostic Front

**Agnostic Front** é unha banda estadounidense de hardcore punk, pioneira no xénero crossover thrash. Formouse no ano 1980 e comezou tocando un hardcore punk semellante ao dos seus contemporáneos, e estiveron na vangarda da florecente escena hardcore de Nova York de mediados dos anos 80 grazas ao seu clásico álbum de 1984 *Victim in Pain*, antes de incorporar elementos do thrash metal á súa música.

## Discografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Casa Fajol

A **Casa Fajol**, coñecida popularmente como **Casa de la Papallona** (en galego: Casa da Bolboreta), é un edificio modernista que se atopa na rúa Llançà número 20 de Barcelona, entre o Parque de Joan Miró e a Gran Via de les Corts Catalanes. O interese do edificio recae no seu coroamento en forma de bolboreta semicircular feita en trencadís de cores, e que dá o nome popular á casa. Foi construída entre 1911 e 1929 polo arquitecto Josep Graner Prat. Era propiedade de Salvio Fajol. É considerado un edificio de interese histórico e artístico de Barcelona.

A Casa Fajol atópase diante da Praza de touros de las Arenas (Plaça d'Espanya). Até 2009 era visible dende o fondo do Parque de Joan Miró, na praza e en parte da Gran Via. Coa reforma do edificio de Las Arenas, para convertelo en centro comercial, engadiuse un anexo que cobre completamente a Casa Fajol, de xeito que xa só é visible dende a rúa Llançà que queda diante.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Casa Fajol - 002.jpg|Coroamento da Casa Fajol
Ficheiro:Casa Fajol any 2010.jpg|Casa Fajol en febreiro de 2010, dende a rúa Llançà
Ficheiro:Casa Fajol coberta per centre comercial 1.jpg|Antes esta zona era paseo
Ficheiro:Annex nou de Las Arenas.jpg|O novo anexo do centro comercial cobre a Casa Fajol
Ficheiro:Las Arenas 2010.jpg|Vista dende a praza de España.

## Notas 
## Véxase tamén
Liendo

**Liendo** é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca da Costa Oriental. Tiña unha poboación de 1.223 habitantes en 2015.

Limita ao norte co mar Cantábrico, ao leste con Castro Urdiales e Guriezo, ao sur con Ampuero e Limpias, e ao oeste con Laredo.

Está formado polas localides de Hazas, Iseca Nueva, Iseca Vieja, Isequilla, Llatazos, Mendina, Mollaneda, Noval, La Portilla, Rocillo, Sopeña, Villanueva e Villaviad. A súa capital é Hazas,

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web
Mazcuerras

**Mazcuerras** é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Saja-Nansa. Tiña unha poboación de 2.127 habitantes en 2015.

Limita ao norte con Cabezón de la Sal e Reocín, ao leste con Cartes e Los Corrales de Buelna, ao sur con Cieza e Ruente, e ao oeste con Ruente e Cabezón de la Sal.

Ademais da localidade de Mazcuerras, capital do concello, hai outras localidades no termo municipal: Cos, Herrera de Ibio, Ibio, Riaño de Ibio, Sierra de Ibio, e Villanueva de la Peña.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Miengo

**Miengo** é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Santander. En 2015 tiña 4675 habitantes.

Limita ao norte co Mar Cantábrico, ao oeste coa Ría de San Martín de la Arena, que o separa de Suances, ao sur con Polanco e ao leste con Piélagos.

Está formado por Miengo, capital municipal, e as localidades de Bárcena de Cudón, Cuchía, Cudón, Gornazo e Mogro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Georgia (tipografía)

200px|dereita
**Georgia** é unha tipografía con serifa transitoria deseñada en 1993 por Matthew Carter para Microsoft Corporation. Está deseñada para unha maior claridade en monitor, mesmo en tamaños pequenos, particularmente debido a unha maior altura da x. A tipografía recibe este nome por unha proba de tabloide dun encabezado atopado no estado de Xeorxia en Estados Unidos. O nome da tipografía Georgia é unha marca rexistrada de Microsoft.

A tipografía Georgia comparte moitas semellanzas con Times New Roman, aínda que Georgia é perceptiblemente máis grande que Times, no mesmo tamaño de fonte. Os caracteres de Times New Roman son máis estreitos, tendo un eixo máis vertical. Cando un compensa as diferenzas do tamaño e desatende as diferenzas na compresión e o espazado, as diferenzas restantes son mínimas. Moitos *letterforms* na inspección inicial son difíciles, para que un principiante distinga entre Georgia e Times New Roman. Total, as serifas da Georgia son levemente máis anchas e con extremos máis embotados, máis planos, o estilo dos díxitos de Georgia é diferente.

Xunto con Hoefler Text e FF Scala, é unha das poucas tipografías de uso común con extensión, ou “vello estilo”, os números (tamén chamados as figuras de texto), que se deseñan para complementar o texto en minúsculas, sen a interrupción da textura total a liña de desenvolvemento das figuras. Isto pode presentar algunhas dificultades como ao mostrar números na disposición de columna, pois as figuras non son de espazo fixo.

Georgia forma parte do paquete base de fontes para Web e está preinstalada polo defecto nos computadores baseados en Macintosh e Windows; atopou un uso popular como tipografía serifa alternativa ao Times New Roman.

## Exemplos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Fiedl, Frederich, Nicholas Ott and Bernard Stein. Typography: An Encyclopedic Survey of Type Design and Techniques Through History. Black Dog & Leventhal: 1998. ISBN 1-57912-023-7.
### Outros artigos 
* Verdana
* Tahoma
* Times New Roman
### Ligazóns externas 
* Información sobre a fonte Georgia (Microsoft tipografía) 
* Versión para descargar de Georgia (Core fonts for the Web)
Serranía de Ronda

A **Serranía de Ronda** é unha comarca española pertencente á provincia de Málaga, no sur de Andalucía.

## Concellos 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Serranía de Ronda