open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Añá, Frades

**Santa María de Añá** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Frades. Segundo o INE en 2023 tiña 131 habitantes (64 homes e 67 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 186 habitantes.

## Xeografía 
### Demografía 

## Cultura
### Festas
As festas que se celebran son:
* San Paio, o sábado anterior máis próximo ó 26 de xuño. 
* Santa María, o 15 e o 16 de agosto.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Añá 
### Parroquias de Frades 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Frades

### Ligazóns externas 
* Añá na web do concello de Frades
* Festa da Xuventude ou da Santa Resaca https://vieiros.com/nova/78962/a-xente-nova-rendese-a-santa-resaca
Abellá, Frades

**Santo Estevo de Abellá**

O edificio comezouse a construír no auxe do período barroco polo primeiro propietario do pazo, Pedro Vázquez Vaamonde. O pazo do Peñasco é un exemplo da evolución construtiva, xa que nel se poden apreciar distintas etapas. En particular, sufriu numerosas remodelacións no seu exterior. Entre os seus principais atractivos está un escudo timbrado coa cruz de Malta e catro cuarteis. Neles represéntanse alusións a diferentes familias de histórico avoengo: a M dos Montenegro, os escaques de Bermúdez, a cabeza de lobo de Moscoso e un castelo. Outro atractivo é o portalón de entrada, que na actualidade totalmente reformado aínda que mantendo a aparencia clásica do conxunto. 

A actual planta en forma de “U” xorde dun volume principal de traza rectangular ao que se lle van apegando novos corpos, facendo que o pazo medre ata configurar a tipoloxía máis evolucionada na arquitectura palaciana. A entrada pode realizarse de dúas formas, ben a través do portón que se recorta no muro de peche e que se abre ao patio descuberto, ou ben directamente á vivenda no volume situado á dereita do devandito acceso. Neste mesmo corpo aparece apegada unha pequena capela que mantén a tipoloxía dos vans, distinguíndose tan só pola presenza dunha sinxela espadana que, coroada con pináculos, interrompe a liña da cornixa. 

Na parte posterior sitúase o xardín, que logo se ensancha dando lugar a unha grande extensión dedicada a labradíos e árbores froiteiras, onde se atopa a casa dos colonos. 

#### Igrexa de Santo Estevo
A igrexa de Santo Estevo constrúese sobre o ano 1971, e faise na honra do patrón parroquial Santo Estevo. Presenta unha planta rectangular cun anexo dunha soa nave. Está construída en formigón, recebada e con fachada de pedra. No seu interior as grandes vidreiras ofrecen unha maior claridade ao espazo interior, que é de amplitude. Pola súa recente construción, non posúe un especial interese arquitectónico.

### Etnografía
As festas que se celebran son:
* Santo Estevo o 26 e o 27 de decembro,
* Corpus Christi, o domingo máis próximo ao día do corpus,
* Día do Carme, o domingo máis próximo ao 16 de xullo.

## Instalacións
### Instalacións deportivas
*Polideportivo con pista de pádel (O Vedral)
*Campo de fútbol de herba artificial (O Vedral)
*Pista polideportiva (O Cabezo)

### Instalacións infantís
*Parque infantil do Cabezo
*Parque infantil do Vedral
*Parque infantil da "Área recreativa da Pontecarballa"

### Negocios e Servizos
*Centro de Saúde (O Vedral)
*Farmacia "Maceira & Martínez" (A Taberna)
*"Progando: horta e xardín"
*Comercial veterinaria "Albeitería"
*"Caixabank"
*Perrucaría "D'tacon"
*Panadaría "Sánchez"
*Restaurante "Casa Vella"
*Café Bar "Novo"
*Bar "A Costa"
*"Flores Abellá"
*"Flores e plantas A Agra"

## Asociacións culturais e clubs deportivos
*Asociación de veciños "Os labregos de Abellá"
*San Estevo de Abellá Sociedade Deportiva Cultural

## Lugares e parroquias
### Lugares de Abellá
### Parroquias de Frades
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Frades

### Ligazóns externas 
*Abellá na web do concello de Frades
EBay

**eBay Inc.** é unha empresa con páxina web destinada á poxa de produtos a través de Internet. É un dos pioneiros neste tipo de transaccións por Internet.

## Historia
eBay fundouse en 1995 por Pierre Omydiar en San Jose, California, e o primeiro artigo vendido foi un punteiro láser inservible, por un prezo de 13.83 dólares .

No ano 1999 comezou a súa transacción bolsista no índice Nasdaq. No ano 2002 comprou a empresa PayPal e en outubro do 2001 uniuse co seu homónimo suramericano MercadoLibre.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*eBay España
Céltigos, Frades

**San Xulián de Céltigos** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Frades. Segundo o INE en 2023 tiña 100 habitantes (48 homes e 52 mulleres) , 61 menos ca en 1999. Ten sete entidades de poboación.

## Xeografía
### Demografía 

## Cultura
### Festas
As festas que se celebran son:
* San Xulián, o 7 e o 8 de xaneiro. 
* Nosa Señora de Augas Santas, o segundo domingo de setembro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Céltigos 
### Parroquias de Frades 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Frades

### Ligazóns externas 
* Céltigos na web do concello de Frades
Frades, Frades

**San Martiño de Frades** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Frades. Segundo o INE en 2023 tiña 95 habitantes (52 mulleres e 43 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 184 habitantes.

## Xeografía
### Demografía 

## Cultura
### Topónimo
*Frades* procede do termo latín *Fratres*, "irmáns", posiblemente en referencia a monxes dunha congregación relixiosa.

### Festas
As festas que se celebran son:
* Madalena, o 22 de xullo. 
* San Nicolao, o 10 de setembro. 
* San Miguel, o 29 de setembro. 
* San Martiño, o 10 e o 11 de novembro.

## Galería de imaxes 

Igrexa de Frades.jpg|Igrexa parroquial de San Martiño.
Cruceiro de Frades.jpg|Cruceiro diante da igrexa de San Martiño.
Cruceiro de Frades, detalle.jpg|Detalle do Cristo do cruceiro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Frades 
### Parroquias de Frades 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Frades

### Ligazóns externas 
* Frades na web do concello de Frades
Gafoi, Frades

**Santa Mariña de Gafoi** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Frades. Segundo o INE en 2023 tiña 291 habitantes (142 mulleres e 149 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 357 habitantes.

## Xeografía
### Demografía 

## Cultura
### Festas
As festas que se celebran son:
* Santa Mariña, o 18 e o 19 de xullo. 
* Nosa Señora do Rosario, o segundo domingo de outubro.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ponte Carreira, Gafoi, Frades.jpg|Ponte sobre o río Tambre
Ficheiro:Casa en Pontecarreira, Gafoi, Frades.jpg|Casa tradicional en Ponte Carreira

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Gafoi 
### Parroquias de Frades 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Frades

### Ligazóns externas 
* Gafoi na web do concello de Frades
Ledoira, Frades

**San Martiño de Ledoira** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Frades. Segundo o INE en 2024 tiña 134 habitantes (67 mulleres e 67 homes). Ten dez entidades de poboación.

## Xeografía
### Situación
Situada ao sueste do concello de Frades, linda ao suroeste co Pino e ao sur con Arzúa. Dentro do termo municipal fai o propio con Vitre ao norte, con Céltigos ao nordés, con Añá ao sueste e con Gafoi ao oeste.

A súa orografía vai condicionada polo río Tambre, que polo sur fai as funcións de límite municipal, sendo o principal curso fluvial, ao que verten as súas augas os regatos do Pío e  do Porto. Na zona norte da parroquia está o Monte de Vara, con cotas que roldan os 385 m, e as cotas máis baixas están no sur, nas beiras do río Tambre, que apenas alcanzan os 300 m.

### Demografía 

## Cultura
### Patrimonio
A igrexa parroquial ten características construtivas similares ás da zona: planta rectangular con sancristía engadida nun lateral, e unha única nave; muros de carga de cachotería recebada e pintada de branco; vans escasos e de pequenas dimensións, cun esquema compositivo da fachada concentrando os elementos –porta, fiestra e espadana– nun mesmo eixo lonxitudinal central; cuberta de tella a dúas augas, e elementos ornamentais practicamente inexistentes. Estes últimos limítanse a unha serie de pezas de cantería rodeando a porta principal, unha moldura curva no cornixamento e unha espadana decorativa dun só corpo e dous arcos rematada en pináculos con bólas e cruz.

### Turismo
Na área recreativa da Presa hai unha praia fluvial, aproveitando a presenza dunha represa no río Tambre. No espazo hai fonte, varias mesas e unha grella.

Cartel A Presa.jpg|Cartel da área recreativa da Presa
A Presa.jpg|Área recreativa da Presa
Fonte A Presa.jpg|Fonte da área recreativa da Presa

### Festas
As festas que se celebran son o Carme o primeiro domingo de agosto, o San Martiño a segunda fin de semana de novembro, o Santo Antón o 13 de xuño e a xuntanza parroquial a comezos do verán.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Ledoira
### Parroquias de Frades
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Frades

### Ligazóns externas
*Ledoira na web do concello de Frades
Antiga Marcha do Reino de Galicia

[dereita|miniatura|Interpretación da Antiga Marcha do Reino de Galicia na procesión do beato [Sebastián de Aparicio na Gudiña.]]
A **Antiga Marcha do Reino de Galicia** é unha marcha procesional recoñecida oficialmente como un distintivo tradicional de Galicia. A súa autoría pérdese na tradición popular. Foi executada correntemente polos gaiteiros das confrarías procesionais ao longo dos séculos.

Tamén recibiu a denominación **Marcha Solemne do Antigo Reino de Galicia** ou **Marcha dos Peregrinos**, posto que era interpretada habitualmente durante a chegada de xente vida de toda Europa en peregrinación a Compostela. 
[miniatura|Cadaleito de [Manuel Fraga|Fraga entrando na igrexa de Perbes, ante a Real Banda de Gaitas mentres tocaba a Antiga Marcha do Reino de Galicia.]]
A Antiga Marcha do Reino é solemne e lenta e con algunhas fases de muiñeira. Interprétase con gaitas en tres tonalidades e percusión.
En 1968 Carlos Díaz Gestal incluíu a peza nun disco gravado co seu grupo folclórico, o que contribuíu á recuperación e popularización da marcha.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Himno galego

### Ligazóns externas
* Partitura e MP3 da *Antiga Marcha do Reino de Galicia*.
Ambroa, Irixoa

**San Tirso de Ambroa**.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Ambroa 
### Parroquias de Irixoa 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* 
*

### Outros artigos 
* Lugares de Irixoa
Caducifolio

[miniatura|dereita|Folla de [figueira.]]
Aplícase o adxectivo **caducifolio** (do latín *decidere*, caer) ás árbores ou arbustos que perden a súa follaxe durante unha parte do ano, a cal coincide na maioría dos casos coa chegada da época desfavorable, a estación máis fría nos climas temperados ou polares; algunhas árbores perden a follaxe durante a época seca do ano nos climas áridos. Estas árbores coñécense como árbores de folla caduca, decidua ou, de modo menos preciso tecnicamente, de folla caediza.

Moitas árbores e arbustos caducifolios florecen durante este período, xa que isto aumenta a efectividade da polinización. A ausencia de follas beneficia a dispersión do pole polo vento ou, no caso das plantas polinizadas por insectos, consegue que as flores sexan máis visibles para estes. Así e todo, esta estratexia non carece de riscos, xa que as flores poden resultar danadas pola xeada.

Cando as follas das árbores e arbustos caducifolios finalizan o período vexetativo e co cambio de cor da follaxe fican na árbore, denomínanse marcescentes. Dáse case sempre durante toda a estación fría (outono e inverno no hemisferio norte) até practicamente a saída das follas novas na seguinte primavera. É común en moitas especies de carballos, especialmente no cerquiño (*Quercus pyrenaica*), o caxigo (*Quercus faginea*), numerosos pés de faia (*Fagus sylvatica*) e mailos carpes (*Carpinus ssp.*). No sur de Galicia ás veces tamén se dá no carballo común.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Perennifolio
* Perenne
Jesús Bal y Gay

**Jesús Bal y Gay**, nado en Lugo o 23 de xuño de 1905 e finado en Torrelaguna (Madrid) o 11 de marzo de 1993, foi un músico, musicólogo e intelectual galego, unha das figuras significativas da chamada Xeración do 27.

## Traxectoria 
[miniatura|300px|Cadro de persoal de *[Ronsel*, onde aparece como redactor]]
Jesús Bal y Gay naceu o 23 de xuño de 1905 en Lugo, onde viviu a súa infancia e mocidade. En 1914 comezou os seus estudos de piano con Mercedes Cornide e María Mota. En 1922 mudouse a Madrid para realizar seus estudos de enxeñaría. Entre 1925 e 1933 viviu na Residencia de Estudiantes, onde tomou contacto coa Institución Libre de Enseñanza. O ambiente de traballo gustoulle, pois permitiulle o seu desenvolvemento persoal. En 1926 comezou a relacionarse co mestre Manuel de Falla. En 1935 viaxou a Cambridge como bolseiro, onde residiu 3 anos. Ligou esta saída de España co exilio en México, malia que o comezo da guerra civil española colleuno, coa súa esposa, en Lugo. Convidado polo presidente Lázaro Cárdenas, viviu en México 27 anos. En 1965 volveu a España, onde morreu en 1993 na localidade de Torrelaguna (Madrid).
Foi membro correspondente da Real Academia Galega.

## Recoñecementos 
Unha residencia universitaria do campus de Lugo (adscrito á Universidade de Santiago de Compostela) leva o seu nome.

## Obra 
* *Hacia el ballet gallego* (Lugo, 1924)
* *Folklore musical (de Melide)* (Santiago, 1933)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha bio-bibliográfica en Galegos
*
Intranet

**Intranet** é unha rede de ordenadores privada que utiliza os protocolos TCP/IP. Pode ter saída a Internet ou non. No caso de ter saída a Internet, o enderezamento IP permite que os host con enderezos IP privados poidan saír a Internet pero impide o acceso dos host internos a Internet. Dentro dunha Intranet pódense configurar todos os servizos típicos de Internet (web, correo, mensaxaría instantánea,etc) mediante a instalación dos correspondentes servidores. As intranets son como unha Internet en miniatura, ou o que é o mesmo, Internet é unha intranet pública xigantesca.

Algúns dos beneficios do uso dunha **intranet** nunha empresa son: a produtividade, a mellora da comunicación interna, a optimización dos procesos e a xestión da información corporativa. A mellora da produtividade débese a que os empregados poden acceder a todas as ferramentas e información que precisan para realizar de forma eficaz as súas tarefas. Moitas empresas, para optimizar procesos, utilizan intranets para automatizar calquera cousa a partir de procesos sinxelos como avaliacións de empregados a procesos sofisticados como CRM e xestión de proxectos. A intranet serve como un lugar centralizado para capturar información corporativa importante. As ferramentas como a busca aseguran que os empregados da rede da empresa poidan atopar só a información que precisan para realizar os seus traballos .

## Notas
Transformada integral

En matemática, unha **transformada integral** é calquera transformada *T* da seguinte forma:

: (Tf)(u) = \int_{t_1}^{t_2} f(t)\, K(t, u)\, dt.

O input desta transformada é unha función *f*, e o output é outra función *Tf*.

Existen varias transformadas integrais uteis.
Cada transformada correspone a unha diferente escolla da función *K*, que se chama de Kernel da transformada.

A pesar das propiedades das transformadas integrais variaren moito, elas teñen algunhas propiedades en común.
Por exemplo, calquera transformada integral é un operador linear, unha vez que o integral é un operador linear e na verdade caso o kernel sexa permitido ser unha función xeneralizada, entón todos os operadores lineares transformanse integrais (o teorema kernel de Schwartz é unha versión formalizada desta afirmación).
ATI Technologies

**ATI Technologies** é unha empresa canadense fundada en 1985. Ten a súa sede en Markham, Ontario (Canadá) e é coñecida pola fabricación de tarxetas gráficas. Tamén fabrica procesadores para móbiles, chipsets de placas bases, sistemas gráficos para videoconsolas e contribuíu a TDT.

A partir do 25 de outubro de 2006 converteuse nunha subsidiaria de AMD.
Anaxandridas II

**Anaxandridas II** (en grego antigo Αναξανδριδης) foi un rei de Esparta v.&nbsp;-560– -525 da dinastía dos Axíadas. O seu pai foi o rei León.

Anaxandridas tivo catro fillos: Leónidas I, Cleómbroto I, Dorieo e Cleómenes I (a nai do último foi a filla de Prinetades). Co éforo Hilón, Alexandridas salvou Sición do tirano Esquino nos anos -550.
Borne

**Borne** (*Boorn* en baixo saxón), é un concello da provincia de Overijssel nos Países Baixos, ó sur de Almelo e ó nordeste de Hengelo, de área 26,15&nbsp;km² cunha poboación de 20.496 habitantes (1 de xuño 2005) e densidade de poboación de 789 hab/km².

A primeira referencia da vila data de 1206.

200px|miniatura|centro|Borne: Igrexa protestante

## Centros de poboación 
* Borne
* Hertme
* Zenderen

## Ligazóns externas 
Web oficial do concello (en holandés)
Franco Baresi

**Franco Baresi**, nado en Travagliato (Brescia) o 8 de maio de 1960, é un exfutbolista italiano. Xogaba de defensa central e foi internacional coa selección italiana.

## Traxectoria 
Xogou na Selección de fútbol de Italia en dúas Copas do Mundo (1990 e 1994). Na Copa do Mundo do 1994 perdeu un penalti cun disparo despois dunha final que rematou 0-0. Tamén foi membro do equipo italiano que rematou cuarto nos Xogos Olímpicos de 1984 nos Ánxeles (California). De calquera xeito o seu maior triunfo foi o mundial de 1982, onde a escuadra italiana rematou campioa.

A pesar da súa aparencia modesta, Baresi converteuse nun xogador famoso polas súas extraordinarias habilidades para analiza-lo xogo e controla-lo seu espazo. Por outro lado, tamén é un dos poucos xogadores que dedicaron a súa carreira nun mesmo club, o (A.C. Milan), para o que xogou 444 encontros arquivando 12 goles. Retirouse dos campos no 1996 á idade de 36 anos. Co Milán, Baresi gañou seis *scudetto* (títulos de liga de Serie A) e tres Copas de Europa. O número 6 do seu xersei foi retirado polo club, un feito excepcional no fútbol italiano. Baresi segue hoxe en día no fútbol italiano coma un respectado adestrador no A.C. Milan.

O seu irmán Giuseppe Baresi xogou coma rival seu no Internazionale.

## Palmarés 
### Milan 
* Serie A (6): 1978–79, 1987–88, 1991–92, 1992–93, 1993–94, 1995–96
* Serie B (2): 1980–81, 1982–83
* Copa Mitropa (1): 1982
* Supercoppa Italiana (4): 1988, 1992, 1993, 1994
* Copa de Europa/Champions League (3): 1988–89, 1989–90, 1993–94
* Supercopa de Europa (3): 1989, 1990, 1994
* Copa Intercontinental (2): 1989, 1990

### Selección nacional 
* Copa Mundial da FIFA Campións: 1982
* Copa Mundial da FIFA Terceiro posto: 1990
* Copa Mundial da FIFA Finalista: 1994

### Individual 
* Ballon d'Or Prata: 1989
* FIFA 100
 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina non oficial 
* Datos do xogador en fifa.com
Cabovilaño, A Laracha

**San Román de Cabovilaño** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 1.135 habitantes (563 homes e 572 mulleres) distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 1.035 habitantes. En 2004 tiña 1.035 habitantes (521 homes e 514 mulleres).

## Xeografía
Está bañada polo Rego de Quenxe, tamén coñecido por Río Vilán.

A estrada comarcal AC-552 percorre a parroquia desde o principio (A Telleira) ao fin (A Braña Grande). A autoestrada AG-55 ten un acceso no lugar do Cancelo.

A proximidade á capital municipal favorece o nivel de servizos e instalacións que dispón: abastecemento de auga e saneamento, pista polideportiva, local social.

## Patrimonio
No lugar do Castro (A Lagarteira) está o castro de San Román. Tamén estaba na parroquia o castro de Riotorto, destruído pola construción da AG-55.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Cabovilaño
### Parroquias da Laracha
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos
*Lugares da Laracha
Caión, A Laracha

**Santa María do Socorro de Caión**

## Patrimonio 
Caión contaba cun porto baleeiro, que aparece mencionado na *Descripción del Reyno de Galicia* do Licenciado Molina (século XVI).

Arquitectonicamente destacan a recentemente rehabilitada Casa dos Condes de Graxal e, na mesma praza principal, a igrexa parroquial de Nosa Señora do Socorro. Anexo ao templo está o antigo convento da Orde de Santo Agostiño, fundado en 1548 por Fernando Bermúdez de Castro e que dende o século XVIII funcionou como casa reitoral. Hoxe en día acolle un local para a terceira idade e unha oficina de información e turismo.

Fóra da vila, no lugar do Outeiro onde xacando estivo unha primitiva capela románica, queda o santuario dos Milagres, construído durante o primeiro terzo do século XIX e que funcionou como igrexa parroquial ata 1955.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:A lúa sobre Caión.jpg|A lúa sobre Caión.
Ficheiro:Caión,_A_Laracha,_Galiza_-_Barcos_pesqueiros_en_terra.jpg|Barcos pesqueiros en terra.
Ficheiro:Caión - A Laracha - A Coruña.jpg
Ficheiro:Caion-2011.jpg
Ficheiro:Porto de Caión 5IX2013.jpg|Porto de Caión

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Caión 
### Parroquias da Laracha 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lugares da Laracha
Coiro, A Laracha

**San Xián de Coiro** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 447 habitantes (219 homes e 228 mulleres) distribuídos en 24 entidades de poboación, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 473 habitantes.

## Patrimonio 
Hai varias casas señoriais na parroquia: Santa Rita, Casanova e Casa Grande de Coirón.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Coiro 
### Parroquias da Laracha 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Laracha
Golmar, A Laracha

**San Bieito de Golmar** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 409 habitantes (212 mulleres e 197 homes) distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 492 habitantes (247 mulleres e 245 homes).

## Xeografía 
O río Acheiro cruza a parroquia creando o Val do Acheiro.

## Patrimonio 
A casa reitoral foi restaurada e musealizada para albergar o Centro de Interpretación dos Muíños de Auga da Costa da Morte.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Golmar 
### Parroquias da Laracha 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Laracha
Lemaio, A Laracha

**Santa Mariña de Lemaio** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 234 habitantes (123 mulleres e 111 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 321 habitantes.

## Patrimonio
A igrexa parroquial de Santa Mariña de Lemaio é de estilo barroco. En 2004 tiña 298 habitantes (154 mulleres e 144 homes)

## Lugares e parroquias
### Lugares de Lemaio
### Parroquias da Laracha
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares da Laracha
Lendo, A Laracha

**San Xián de Lendo** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 401 habitantes (205 mulleres e 196 homes) distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 547 habitantes.

## Historia
A finais do século XIII e principios do XIV foi unha encomenda templaria, que deixou as súas pegadas na Igrexa de San Xián na decoración de estrelas, rosetas e canzorros, destacando a que representa a cabeza dun elefante.

## Industria
Entre Lendo e Cabovilaño concéntrase a actividade industrial da Laracha, destacando a siderúrxica e a cerámica Campo.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Lendo
### Parroquias da Laracha
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares da Laracha
Lestón, A Laracha

**San Martiño de Lestón** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 1.290 habitantes (657 mulleres e 633 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.169 habitantes. En 2004 tiña 1.187 habitantes (600 mulleres e 587 homes).

## Patrimonio 
Na parroquia están o castro de Lestón e o castro de Erboedo.

## Feiras 
Destaca a Feira de Paiosaco, na que se comercializa un variado abano de produtos agrícolas, cárnicos, téxtiles, pan... e os famosos queixos do país.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lestón 
### Parroquias da Laracha 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Laracha
Montemaior, A Laracha

**Santa María Madanela de Montemaior** é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 726 habitantes (377 mulleres e 349 homes) distribuídos en 49 entidades de poboación, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 1.014 habitantes.

## Patrimonio 
* Igrexa parroquial de Santa María Madanela.
* Igrexa de Santa Margarida.
* Capela de San Roque da Pena.
* Capela da Nosa Señora de Cumiáns.
* Torres do Viso.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Montemaior 
### Parroquias da Laracha 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Laracha
Soandres, A Laracha

**San Pedro de Soandres ** é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 809 habitantes (407 mulleres e 402 homes) distribuídos en 62 entidades de poboación, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 1.040 habitantes.

## Xeografía
Soandres é a zona máis alta do concello. Preto da aldea de Vista Alegre nace o río Valiñas e pola parroquia discorre o río Anllóns.

## Patrimonio
*Mosteiro de San Pedro de Soandres.
*Castro de Santa Baia.
*Miradoiro de Santa Marta.
## Galería de imaxes

Absides cruceiro san pedro soandres laracha.jpg|Ábsidas e cruceiro no mosteiro de San Pedro de Soandres.

Río Anllóns en Soandres, A Laracha.jpg|Río Anllóns ao seu paso pola parroquia.

Canteira en Soandres, A Laracha.jpg|Canteira.

Castro de Santa Baia (Soandres, A Laracha) - catas na croa.jpg|Catas arqueolóxicas na croa do castro de Santa Baia.

## Notas
## Lugares e parroquias
### Lugares de Soandres
### Parroquias da Laracha
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 

### Outros artigos
*Lugares da Laracha
The Legend of Zelda: Majora's Mask

'''''The Legend of Zelda: Majora's Mask'''* é un videoxogo para Nintendo 64. Tratase do segundo xogo de Zelda en 3D, despois de The Legend of Zelda: The Ocarine of Time O xogo vendeu en total mais de tres millóns de copias en todo o mundo, se ben esta aventura non acadou tanta fama coma a primeira.
## Argumento 
Nesta entrega da saga *Legend of Zelda'' Link chega a cabalo de Epona (a súa egua) a un mundo chamado Termina. Polo camiño unha especie de trasno róuballe a ocarina e o cabalo, e ademais convérteo nun deku kid (rapaz deku). Ese trasno chamado Skull Kid (Neno Caveira) leva posta unha máscara chamada a máscara de Majora; esta máscara roubada a un comerciante, é unha máscara maldita que ó poñela desencadeou unha terrible maldición na terra de Términa.

A lúa caerá sobre este mundo en tres días.
Link deberá recuperar a forma normal(xa que está convertido en deku) e ir conseguindo uns espíritos máxicos que se atopan nos catro puntos cardinais. Pero en tres días iso é imposible, polo que terá que retroceder no tempo tocando unha canción unha vez recuperada a ocarina.

## Xogabilidade 
Este sucesor de The Legend of Zelda: Ocarina of Time continúa a liña marcada polo devandito xogo, mesturando acción, aventura en terceira persoa e rol. Conta coa diferenza marcada polas máscaras que se van obtendo durante o camiño, que outorgan diferentes poderes. Ademais, un reloxo situado á dereita da pantalla indícache o tempo que resta para que a lúa caia, o que engade un chisco de tensión ás accións do xogador, que ten que estar pendente de que o tempo non se esgote
Erboedo, A Laracha

**Santa María de Erboedo** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE no ano 2018 tiña 246 habitantes (123 homes e 123 mulleres), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto ó ano 2004 cando tiña 349 habitantes (175 homes e 174 mulleres)

## Xeografía
O río Anllóns atravesa a parroquia polo sur separando os núcleos de Cercido e San Paio para seguir regando as terras de Coiro.

## Patrimonio
Atopáronse na parroquia restos arqueolóxicos como o de Pedrafita ou o Túmulo de Pedra da Auga.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Erboedo
### Parroquias da Laracha
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares da Laracha
Soutullo, A Laracha

**Santa María de Soutullo** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 141 habitantes (66 mulleres e 75 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 183 habitantes (93 mulleres e 90 homes).

## Patrimonio 
miniatura|Placa na fachada da igrexa de Soutullo, A Laracha.
A igrexa de Santa Mariña de Soutullo é de estilo barroco. A parroquia ten numerosos cruceiros, destacando o de Vilanova pola súa diferente composición de elementos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Soutullo 
### Parroquias da Laracha 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Laracha
Valentino Mazzola

**Valentino Mazzola**, nado en Cassano d'Adda (Milán) o 26 de xaneiro de 1919 e finado en Superga o 4 de maio de 1949, foi un futbolista italiano. Era o capitán do Torino e como os seus compañeiros de equipo, morreu no Desastre aéreo de Superga. Foi internacional coa selección italiana.

## Xuventude 
Á idade de dez anos, Mazzola salvou a vida de Andrea Bonomi, que máis tarde sería defensa do A.C. Milán, rescatándoo dun río no que estivo a piques de afogar.

O primeiro equipo no que xogou foi o da fábrica de Alfa Romeo en Milán, onde el traballaba antes da segunda guerra mundial. No ano 1939, Mazzola foi chamado a filas, ficando na cidade de Venecia por un tempo. Alí comezou a xogar no Venezia.

## Carreira 
A carreira de Mazzola comeza no Venezia, conseguindo no campionato de Copa en 1941 e un terceiro posto na liga ao ano seguinte.

O 5 de abril de 1942 debuta coa selección italiana anotando un gol. Pouco despois marchará ao Torino.

Co seu novo club gañou a liga de 1943. En 1946 repetiron éxito cunha vantaxe de 13 puntos sobre o segundo clasificado, o Inter de Milán. Ao ano seguinte tamén se alzaron co título esta vez sacándolle 10 puntos á Juventus. En 1948 non só gañaron a liga de novo, con 16 puntos de vantaxe ao Milan, senón que o club lle deu á selección 10 dos 11 titulares que xogaron contra Hungría. Mazzola xogou 12 encontros con Italia.

Na tempada 1948-49, o Torino gañou o seu último título ata 1976.

En total Mazzola anotou 109 goles entre o Venezia e o Torino en 8 anos.

## Familia 
O seu primeiro fillo, Sandro Mazzola naceu o 8 de novembro de 1942 xusto ao chegar a Turín. Tamén chegaría a ser un grandísimo xogador tanto do Inter de Milán como da selección italiana.

## Desastre 
Mazzola e o resto dos seus compañeiros do equipo volvían de xogar un encontro en Lisboa cando, a causa do mal tempo, o avión onde viaxaban estrelouse na localidade italiana de Superga. Non sobreviviu ninguén, e o equipo do Torino pasou a ter un só xogador, o único que non foi a Portugal.

## Citas 
**Sobre Mazzola**

* “ El é a metade do equipo. A outra metade somos o resto de nós.” (Mario Rigamonti).
Torás, A Laracha

**San María de Torás** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 3&nbsp;852 habitantes (1&nbsp;895 homes e 1&nbsp;957 mulleres) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2004 cando tiña 2&nbsp;746 habitantes (1&nbsp;416 mulleres e 1&nbsp;330 homes).

## Xeografía
Nesta parroquia atópase a capital municipal, A Laracha. Está situada entre os dous núcleos industriais da zona, Arteixo e Carballo; ademais está próxima á cidade da Coruña e ben comunicada a través da AG-55 e da AC-552.

Estas circunstancias fixeron que experimentase un aumento nos últimos 10 anos, tanto no terreo económico como no de poboación. O crecemento vese reflectido no nivel de servizos dos que dispón: culturais (Casa da Cultura, Biblioteca, Servizos Múltiples...), instalacións deportivas (Polideportivo municipal, Polideportivo IES Agra de Leborís, Piscina Municipal climatizada, Campo de fútbol...), zonas verdes (Área de Ocio Maximino Canedo, O Recreo, Prazas e parques...) e áreas de recreo (Área de Recreo e Praia Fluvial de Gabenlle, Paseo Fluvial de Gabenlle).

## Patrimonio
A parroquia ten dúas igrexas: a de Santa María de Torás, do século XIX e a igrexa parroquial de Torás, do século XX, ademais da capela de San Roque e Santo Antóno, na torre de Cillobre, situada no lugar das Torres de Cillobre.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Torás
### Parroquias da Laracha
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos
*Lugares da Laracha
Vilaño, A Laracha

**Santiago de Vilaño** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE de 2018 tiña 791 habitantes (413 mulleres e 378 homes) distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 794 habitantes.

## Patrimonio
O castro de Montes Claros é un poboado castrexo da idade de ferro. Da romanización de Galicia data un miliario, conservado na igrexa parroquial. O templo de Santiago de Vilaño é de estilo neorrománico.

O pazo de Montes Claros é un edificio do século XIX.

## Lugares e parroquias
esquerda|miniatura|Igrexa de Santiago.
### Lugares de Vilaño
### Parroquias da Laracha
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos
*Lugares da Laracha
Sarces, Laxe

**San Amedio de Sarces** é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 117 habitantes (56 homes e 61 mulleres), 34 menos ca en 1999. Ten catro entidades de poboación.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Sarces
### Parroquias de Laxe
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Laxe
Nande, Laxe

**San Simón de Nande** é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 293 habitantes (147 mulleres e 146 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 389 habitantes.

## Patrimonio 
***Igrexa de San Simón de Nande**, de estilo predominante gótico, con remodelacións ata mediados do século XX.
* **Pazo do Aprazaduiro**, pazo do século XVI, no lugar do Aprazaduiro, en Nande.
* **Fornela dos Mouros**, dolmen no lugar do Aprazaduiro, en Nande.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Nande
### Parroquias de Laxe
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Laxe
Soesto, Laxe

**Santo Estevo de Soesto** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 227 habitantes (110 homes e 117 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha dimunición en relación ao ano 1999 cando tiña 303 habitantes.

## Patrimonio 
*Pazo de Soesto, pazo do século XVI.
*Igrexa de Santo Estevo de Soesto.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Costa da Morte Playa de Soesto 05.jpg|Praia de Soesto.
Ficheiro:4. Igrexa de Sto. Estevo de Soesto, onde bautizaron a Posse en 1766.JPG|A igrexa de Santo Estevo de Soesto.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Soesto
### Parroquias de Laxe
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Laxe
*Pazo de Soesto
*Camiño dos Faros
Traba, Laxe

**Santiago de Traba** é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 482 habitantes (253 homes e 229 mulleres) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 658 habitantes.

## Toponimia 
A orixe do topónimo podería estar no substantivo latino *tabula* (táboa, referido neste caso á chaira cadrada onde se atopa a vila e onde houbo un castelo medieval)

## Historia 
A liñaxe dos Traba, poderosa familia nobre do antigo Reino de Galiza, era orixinaria desta parroquia, onde existiu un castelo medieval.

## Patrimonio 
A **igrexa de Santiago de Traba** foi construída orixinalmente a finais do século XII, pero foi reformada posteriormente. Na fachada barroca con aspecto renacentista destacan as columnas salomónicas, a figura de Santiago Matamouros e a imaxe da Virxe na Ascensión, flanqueada por San Francisco, San Pedro e Adán e Eva.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de Santiago de Traba en Laxe.jpg|Igrexa de Santiago de Traba.
Ficheiro:Santiago Matamoros na igrexa de Santiago de Traba, Laxe.jpg|Santiago Matamouros na igrexa de Traba.
Ficheiro:Costa da Morte Playa de Traba 04.jpg|Praia de Traba.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Traba 
### Parroquias de Laxe 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lugares de Laxe
* Camiño dos Faros
* Praia de Traba
* Casa de Traba
Camboño, Lousame

**San Xoán de Camboño** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Lousame. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 188 habitantes (90 homes e 98 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación.

## Xeografía 
É a parroquia máis occidental do concello, no val do río Hornada. Limita ao noroeste con Porto do Son, ao nordeste con Noia, ao sur con Boiro, e con Tállara ao leste, a través da serra da Barbanza.

Na parte baixa do val estendese as terras de cultivo e os núcleos de poboación máis accesibles, Chousa, Crons e Camboño.

## Historia 
Aquí atópanse as primeiras mostras de poboamento, as mámoas, do concello de Lousame.

Durante o Antigo Réxime, pertenceu ás xurisdicións de Noia, rexida polo arcebispo de Santiago de Compostela e na provincia homónima.

A proclamación da Constitución de 1812 supuxo a abolición do réxime señorial e a substitución por unha administración municipal. En 1823, coa derogación da constitución por Fernando VII, restaurando o réxime señorial. Coa definitiva recuperación do municipalismo en 1835, incorporouse ao actual concello de Lousame.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial de San Xoán atópase no lugar da Igrexa. En Camboño está a ermida de Santa María A Gorgosa. Varios dos muíños de Camboño foron reconstruídos.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cruceiro Camboño, Lousame.jpg|Cruceiro e fonte.
Ficheiro:Fraga en Camboño, Lousame, Galiza.jpg|Fraga en Camboño.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Camboño 
### Parroquias de Lousame 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lousame
Fruíme, Lousame

**San Martiño de Fruíme** é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 345 habitantes (174 homes e 171 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación.

## Xeografía 
Está no suroeste do concello. Limita ao norte con Vilacova, ao sur con Boiro, ao sueste con Rianxo, e con Lousame ao oeste. Está atravesada polo río Beluso ou da Escabia, único do concello que desauga na ría de Arousa. Nesta parroquia está o monte da Muralla, cunha serie de picos de entre 500 e 600 metros, que acolle o parque eólico de Monte Treito.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Escultura do Cura de Fruime.png|Escultura do Cura de Fruíme.
Ficheiro:Aldaris, Lousame.png|Aldarís.
Ficheiro:Monte Muralla. Próximo á Escabia, Fruíme, Lousame.jpg|Monte Muralla, ao pé da pedra que delimita os concellos de Rianxo, Lousame, Rois e Padrón.
Ficheiro:A Escabia, Fruíme, Lousame. Neboa sobor da Ria..jpg|A Ría de Arousa vista dende A Escabia.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Fruíme 
### Parroquias de Lousame 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lousame
Lousame, Lousame

**San Xoán de Lousame** é unha parroquia que se localiza no centro do concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 1.023 habitantes (508 homes e 515 mulleres) distribuídos en 21 entidades de poboación.

## Xeografía 
Limita ao norte con Lesende (separados polo río Vilacova), ao noroeste con Noia, ao sur con Boiro, ao sueste con Fruíme, ao oeste con Tállara, e ao leste con Vilacova.

Ten un relevo variado, con altitudes máximas de entre 300 e 350 m nas beiras do monte comunal de Aldeagrande e no de Seoane. Ocupa boa parte do val do río Pesqueira, formado polo rego do Espiño ou da Mina (que nace en Froxán) e o de Chave.

Na aldea de Portobravo está a casa consistorial, o centro médico e a casa da cultura. Na Silva está o CPI Diego Antonio Cernadas de Castro, o polideportivo Pilar Barreiro Senra e a piscina municipal. A igrexa municipal está en Seoane.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Aldea de Lousame.jpg|Aldea Grande de Lousame.
Ficheiro:Seoane de Lousame.jpg|Seoane.
Ficheiro:Antiga papeleira de Brandia, Lousame.jpg|Antiga papeleira papeleira de Brandia.
Ficheiro:Estrughas en Chave, parroquia de Lousame, Lousame..jpg|Estrugas en Chave
Ficheiro:Chave, Lousame, horreo.jpg|Hórreo.
Ficheiro:Muíños no merendeiro de Brandia, en Portobravo, Lousame.jpg|Muíños no merendeiro de Brandía, en Portobravo.
Ficheiro:Seoane, Lousame.png|Seoane.
Ficheiro:A Silva, Lousame.jpg|A Silva.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lousame 
### Parroquias de Lousame 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lousame
Cleómenes I

**Cleómenes I** foi rei de Esparta, aproximadamente entre os anos 520 a.C. e 489 a.C..

## Traxectoria 
Da familia dos Axíadas, sucedeu ao seu pai Anaxandridas II cara ao ano 520 a.C. no trono de Esparta, e goberna conxuntamente co segundo rei, Demarato, ata 492 a.C.. A asociación dos dous soberanos é problemática pois Demarato frea a miúdo a Cleómenes.

Este afirma a primacía de Esparta ao intervir moitas veces nos asuntos internos de Atenas. No 510 a.C. axuda aos Alcmeónidas a derrubar a tiranía de Hipias pero tenta logo apoiar o partido aristocrático de Iságoras contra os demócratas liderados por Clístenes de Atenas. En dúas ocasións, en 507 a.C. e en 506 a.C. tenta, en van, poñer fin á experiencia democrática posta en marcha por Clístenes.

Logo da revolta dos gregos de Xonia, négalle toda axuda de Esparta a Aristágoras, o tirano de Mileto. En 494 a.C. inflixe a Argos unha derrota en Sepeia, reforzando así o poderío espartiata no Peloponeso. En 492 a.C. expulsa a Demarato, quen se refuxia en Persia.

Morreu no ano 489 a.C.. Ao parecer suicidouse, en estado demente.

Tivo como filla a Gorgo, unha das mulleres máis célebres da Grecia Antiga.
Lesende, Lousame

**San Martiño de Lesende** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 279 habitantes (145 homes e 134 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación.

## Xeografía 
Limita ao norte con Toxos Outos, ao noroeste con Noia, ao sur con Lousame e ao leste con Vilacova. Está situada no curso medio do río Vilacova, na súa maior parte na ribeira dereita. O punto de maior altitude é o monte Colou (508 m), desde onde se divisa a ría de Muros e Noia.

Por esta parroquia pasa o río Vilacova.Ten un solo maioritariamente forestal. O punto de maior altitude e o monte Colou con 508 metros sobre o nivel do mar.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Campo de Furbol de Cabanetan 1.jpg|Campo de fútbol de Cabanetan antes do arranxo.
Ficheiro:Petroglifos de Lesende 4.jpg|Petróglifo en Lesende.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lesende 
### Parroquias de Lousame 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lousame
Mensaxería instantánea

miniatura|dereita|Gajim, un cliente de software libre de mensaxería instantánea para Jabber.
A **mensaxería instantánea** (**IM**) é un servizo de Internet que posibilita conversar en liña a través de Internet tecleando as palabras no lugar de pronuncialas; estas son enviadas instantaneamente ó receptor. Constitúe unha evolución do protocolo chat.

Os programas de mensaxería instantánea máis usados son:
* MSN Messenger
* Yahoo Messenger
* Google Talk
* Skype
* Gaim
* Kopete
* GnomeMeeting
* ICQ
* AIM
* Jabber

Algunhas destas aplicacións son capaces tamén de transmitir comunicación de son e/ou vídeo (VOIP).
Epona

Na relixión galo-romana, **Epona** era a deusa protectora dos cabalos, ponis, burros e mulas. Ela era particularmente unha deusa da fertilidade, como mostran os seus atributos de páteras, cornucopias, espigas e a presenza de poldros nalgunhas esculturas. Ela e os seus cabalos tamén poderían ser guías de almas no paso ao alén, con paralelismos en Rhiannon, do *Mabinogion*. O culto a Epona, "a única divindade celta adorada tamén pola propia Roma", como patroa da cabalaría, estivo moi estendido no Imperio Romano entre os séculos I e III d.C.; isto é infrecuente para unha divindade celta, a maioría dos cales estaban asociadas a localidades específicas.

## Etimoloxía 
Aínda que só se coñece a partir de contextos romanos, o nome de Epona ('Grande Egua') provén da lingua gala; deriva do protocelta inferido *ekʷos 'cabalo', que dá lugar ao moderno ebol galés 'poldro', xunto co sufixo aumentativo -on que se atopa frecuentemente, aínda que non exclusivamente, nos teónimos (por exemplo Sirona, Matrona) e o habitual feminino galo singular -a. Nunha pasaxe conservada dunha observación de Pausanias, unha arcaica Deméter Erinys (Deméter vingativa) tamén fora unha grande égua, que foi montada por Poseidón en forma de semental e procreou a Arión e unha filla sen nome. Deméter foi venerada como unha egua en Lycosura, na Arcadia dos tempos históricos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Benoît, F. (1950). ''Les mythes de l'outre-tombe. Le cavalier à l'anguipède et l'écuyère Épona''. Brussels, Latomus Revue d'études latines.
* Delamarre, X. (2003). *Dictionnaire de la langue gauloise*. 2nd edition. París, Editions Errance.
* Euskirchen, Marion (1993). "Epona" Dissertation, Bonn 1994 (Sonderdruck aus: Bericht der Römisch-Germanischen Kommission 74.1993.)
* Evans, Dyfed Llwyd (2005–2007), Epona: a Gaulish and Brythonic goddess (Divine Horse)
* Green M. J. (1986), *The Gods of the Celts*, Stroud, Gloucestershire.
* Magnen, R. *Epona* (Delmas, 1953).
* Nantonos and Ceffyl (2004), Epona.net, a scholarly resource
* Oaks, L. S. (1986), "The goddess Epona", in M. Henig and A. King, *Pagan Gods and Shrines of the Roman Empire* (Oxford), pp 77–84.
* Reinach, Salomon (1895). "Épona". *Revue archéologique* 1895,  163–95,
* Simón, Francisco Marco, "Religion and Religious Practices of the Ancient Celts of the Iberian Peninsula" in *e-Keltoi: The Celts in the Iberian Peninsula*, **6** 287–345, section 2.2.4.1 (online)
* Speidel, M. P. (1994). ''Riding for Caesar: the Roman Emperors' Horse Guards''. Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press.
* Thevenot, Emile 1949. "Les monuments et le culte d' Epona chez les Eduens," ''L'antiquité Classique* **18** pp 385–400. Epona and the Aedui.
* Vaillant, Roger (1951), Epona-Rigatona, *Ogam'', Rennes, pp 190–205.