Chantal Akerman

**Chantal Akerman**, nada en Bruxelas o 6 de xuño de 1950 e finada en París o 5 de outubro de 2015, foi unha directora de cinema e artista belga, profesora de cinema na European Graduate School. Os seus filmes están baseados en observacións sobre a vida cotiá, a necesidade de comer, a sexualidade, o illamento e a política de exclusión no século XX. Deuse a coñecer ao gran público co filme *Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles* (1975), onde exemplifica o seu modo de evadir a narrativa convencional mediante a elipse. Nos últimos anos destacou así mesmo na literatura.

## Traxectoria 
Akerman naceu no seo dunha familia xudía practicante en Bruxelas. Os seus avós e a súa nai foron enviados a Auschwitz e só se salvou a súa nai. A ansiedade materna e o exilio foron temas recorrentes na súa filmografía.

Akerman sinalou que tras ver aos quince anos *Pierrot le Fou* (1965) de Jean-Luc Godard, decidiu rodar ela mesma. Aos dezaoito entrou no Institut National Supérieur des Arts du Spectacle et des Techniques de Diffusion, centro de ensino de cinematografía belga. Axiña o abandonou e realizou unha curtametraxe en 35&nbsp;mm en branco e negro cos seus aforros, *Saute ma ville* (1968), que dura trece minutos e ten como protagonista unha moza (ela mesma como actriz) e a súa relación conflitiva coas cousas cotiás. En 1971, foi premiada no festival de Oberhausen. Ese mesmo ano trasladouse a Nova York, onde estivo ata 1972. Alí viu cinema independente, especialmente de Stan Brakhage, Jonas Mekas, Andy Warhol e Michael Snow. Obras de 1972, como *Hotel Monterey* e curtametraxes como *La Chambre 1* e *La Chambre 2*, revelan a súa nova aprendizaxe. Iniciou entón unha colaboración coa cineasta Babette Mangolte.

En 1973, Akerman regresou a Bélxica. En 1974, foi recoñecida pola crítica con *Je tu il elle*, filme experimental sobre a agresión. O seu manifesto é un clásico moderno. *Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles* (1975), eloxiado por *The New York Times* como "a primeira obra mestra do feminino na historia do cinema", trata dunha eficiente ama de casa que se ve obrigada a prostituírse para poder vivir co seu fillo. Axiña, en 1978, concluíu ''Les Rendez-vous d'Anna*, un filme que destacou pola súa beleza e precisión.

En 1991, presentou a súa longametraxe *Nuit et jour*, onde inverte o dúo día e noite, é a historia dun trío amoroso, con dous mozos e unha moza, que viven nas súas relacións de paixón separadas en dúas metades do día, case sen durmir. O filme, como dixo Akerman, non ten nada que ver co modo de facer de Truffaut, mais hai unha homenaxe indirecta á materia de *Jules et Jim* e outro expreso cun libro que leva un protagonista cun relato de Truffaut. Ese mesmo ano foi membro do xurado do 41.º Festival de Cinema de Berlín.

Akerman sempre rexeitou, a pesar do carácter escollido da súa obra, que o seu cinema se agoche en guetos. En 2011 presentou a súa versión da novela de Joseph Conrad, *Almayer's Folly*.

Akerman faleceu o 5 de outubro de 2015 en París; *Le Monde* informou de que se suicidou. Tiña 65 anos. O seu último filme foi o documental *No Home Movie'', unha serie de conversas coa súa nai pouco antes da morte desta. Do filme, Akerman dixo: "penso que se eu soubese que ía facer con isto, non me atrevería a facelo". Segundo a irmá de Akerman, fora hospitalizada pouco antes por depresión e volvera a París dez días antes da súa morte.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Chantal Akerman Faculty Page at European Graduate School
* http://www.paradisefilms.be 
* Artist's page in Artfacts.Net  with actual major exhibitions.
* Interview with Chantal Akerman 
* Screens of Film, Video, Memory, and Smoke by Ana Balona de Oliveira in Fillip
* Chantal Akerman, Professor in the Film/Video Program of the City College of New York