Arnulfo de Metz

**Arnulfo de Metz**, nado Lay-Saint-Christophe, preto de Nancy, contra 582, e finado en Saint-Amé (Lorena) o 18 de xullo de 640,  

Como eclesiástico, foi o 29º bispo de Metz, onde pontificou desde o ano 613 ao 628. 

Foi o fundador da dinastía dos Arnulfianos, entroncada coa dos Pipínidas. Era o pai de Ansegisel, pai de Pipino de Heristal, e bisavó do emperador Carlomagno, polo que é un dos devanceiros da dinastía carolinxia. 

Fervente cristián, que estivo probabelmente en contacto cos monxes irlandeses que percorrían a rexión dos Vosgos,

Arnulfo aparece como unha das personalidades máis atractivas do reino merovinxio de Austrasia: foi un político moi influente, nomeado bispo de Metz a pesar da súa reticencia, a súa reputación era inmensa. Ao acceder Dagoberto I ao trono en 629, decidiu abandonar o mundo. Co seu amigo Romaric, retirouse ao bosque de Abend (Remiremont) e estableceu alí a súa ermida. Viviu alí once anos e morreu no 641 en olor de santidade. Esta vida tan chea, en "tres ocasións" de aproximadamente a mesma lonxitude, moi intensa, é polo tanto moi interesante para os historiadores, xa que abrangue tres dimensións esenciais da época: o poder na sociedade, na Igrexa e a elección da vida eremítica, coa soidade como unha forma de autocoñecemento persoal a través da penitencia do corpo e a soidade. A pesar das dificultades das fontes para produciren relatos históricos precisos e fiábeis, podemos estar atentos ao que a súa vida significa para nós mesmo nos tempos actuais.

## Traxectoria 
A ascendencia de Arnulfo foi debatida desde o século IX. Os documentos contemporáneos a el din que era da máis alta nobreza franca, mentres que as xenealoxías posteriores atribúenlle como pai a Arnoaldo, o seu predecesr como bispo de Metz, ou a Bodoxisel, embaixador franco en Constantinopla.
[miniatura|120px|esquerda|[Santo Arnulfo, patrón dos cervexeiros]]
Na súa xuventude, Arnulfo de Metz entrou ao servizo da corte de Austrasia baixo a rexencia Brunexilda. Xunto con Pipino o Vello foi un dos protagonistas que en 613 acabaron co poder de Brunexilda e entronizaron a Clotario II, soberán que lle confiou a educación do seu fillo Dagoberto I, ao que serviu como conselleiro a partir do ano 623. Máis tarde estivo ao servizo do  rei Teodeberto II.

Dotado de aptitudes para supervisar, mandar, dirixir, protexer e decidir, calidades que recoñeceron os nobres do mundo franco, Arnulfo converteuse no «representante máis ilustre da autoridade real en Austrasia» ao sinalar que o rei lle confiou a administración de seis provincias.

Arnulfo tivo dous fillos coa aristócrata Doda: Ansxgisel (602-679), mordomo de palacio de Sixeberto III e pai de Pipino de Heristal, e Clodulfo de Metz (605-697), que o sucedeu como bispo e que é tamén venerado como santo pola Igrexa Católica.

Posteriormenre converteuse, en 612, en bispo de Metz, capital do Reino de Austrasia. No ano 627 retirouse ao mosteiro de Remiremont, onde morreu o 18 de xullo de 641. Posteriormente, o seu corpo foi trasladado a Metz, onde xace unha basílica dedicada a el.

É o santo patrón de Metz, e dos cervexeiros da Lorena.

## Transcendencia histórica 
Do matrimonio do seu fillo Ansexisel con Bega, filla de Pipino o Vello, naceu Pipino de Heristal, bisavó de Carlomagno, é dicir, en Arnulfo encóntrase unha das orixes da Dinastía Carolinxia. Por esta vía, é antepasado de moitos reis europeos, como Hugo Capeto, Henrique VIII de Inglaterra e Lois XIV de Francia. Na actualidade Isabel II do Reino Unido, Filipe VI de España, Margarida II de Dinamarca, Carlos XVI Gustavo de Suecia e Harald V de Noruega son afastados descendentes de Arnulfo de Metz. Esta xenealoxía é clave para as reconstruciónes prosopográficas que fai Christian Settipani buscando encontrar liñaxes ancestrais.

## Xenealoxía 
[miniatura|230px|Estatua de Santo Arnulfo de Metz nunha porta da *Johanneskirche Saarbrücken* (Igrexa de san Xoán de [Saarbrücken)]]

i

O nome de Doda non aparece até o século X, mencionada par Ummo na segunda *Vita Arnulfi*.

Algunhas xenealoxías mencionan ás veces un terceiro fillo de Arnulfo, Walchiso, que foi o pai de Wandrexisilo, coñecido na posteridade como san Wandrilo. Isto está en contradición con varios outros textos, na primeira *Vita Arnulfi*, Paulo Diácono, especifica que san Arnulfo deixou só dous fillos. De feito, esta adición xenealóxica é o resultado dunha mala interpretación da *Vita Ansberti* que nomea *princeps Pipinus Ansegisili filius* como *consobrinus...beati patris Wandragisili* («O príncipe Pipino, fillo de Ansexisel, é o curmán do santo pai Wandrille»). *Consobrinus* tomouse no sentido de "primo irmán" e os historiadores deduciron unha irmandade entre Ansexisel e Waldexisel, o pai de sant Wandrilo. De feito, o parentesco, un pouco máis distante, pódese explicar doutra maneira: san Wandrillo é neto de Waldrade, irmá de Pipino o Vello. (Sempre segundo Ummo e a súa segunda *Vita Arnulfi*).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Mourre, Michel (2007): ''Le Petit Mourre. Dictionnaire d'Histoire universelle* Éditions Bordas. ISBN 978-2-0473-2194-2.
* Riché, Pierre (1983): *Les Carolingiens, une famille qui fit l'Europe*. París: Hachette (reimpr. 1997). ISBN 2-0127-8851-3. (Ler en liña).
* Settipani, Christian (1993): *La Préhistoire des Capétiens (Nouvelle histoire généalogique de l'auguste maison de France, vol. 1)''. Villeneuve-d'Ascq: Éd. Patrick van Kerrebrouck. ISBN 978-2-9501-5093-6.
* Settipani, Christian (2000): "L'apport de l'onomastique dans l'étude des généalogies carolingiennes". En ''Onomastique et Parenté dans l'Occident médiéval* Oxfod, UK: Oxford, Linacre College, Unit for Prosopographical Research, col. "Prosopographica et Genealogica  3". ISBN 1-9009-3401-9, pp. 185-229.
* Volkmann, Jean-Charles (1999): *Bien connaître les généalogies des rois de France*. Éditions Gisserot. ISBN 978-2-8774-7208-1.

### Outros artigos 
* Arnulfianos
* Pipino de Landen

### Ligazóns externas 
* Arnulf en *zeno.org* .
* Arnulf von Metz en *heiligenlexikon.de* .
* Arnulf of Metz en *mephemeris.blogspot.com'' .