Trastorno de personalidade esquizotípica

O **trastorno de personalidade esquizotípica** é un trastorno de personalidade caracterizado pola dificultade en manter relacións saudables, ter fortes crenzas no sobrenatural inapropiadas ao seu contexto social, pensamentos e percepcións non compartidos socialmente, así como desconfianza e medo mesmo sen evidencias de ameaza e hábitos excéntricos. Quen padecen este trastorno moitas veces cren ter habilidades extrasensoriais ou que teñen algunha relación importante con eventos mundiais. Algunhas veces teiman na excentricidade e teñen dificultades para concentrarse por longos períodos de tempo. As súas conversas adoitan ser excesivamente elaboradas e difíciles de seguir.

Varios estudos demostran que os individuos con este trastorno obteñen resultados de maneira parecida a aqueles con esquizofrenia en varios tests neurofisiolóxicos. O déficit cognitivo de pacientes con trastorno de personalidade esquizotípica é moi semellante ao da esquizofrenia, aínda que máis moderado.

### Aspectos sociais e ambientais
As persoas con trastorno de personalidade esquizotípica, así como pacientes con esquizofrenia, poden ser sensibles a críticas persoais e hostís ante elas. Hai probas que suxiren que certos modos de educación familiar, separación precoz ou neglixencia infantil poden levar ao desenvolvemento de trazos esquizotípicos.

As crenzas delirantes e paranoides varían moito en función do ambiente e deben ser analizadas dentro do contexto sociocultural do individuo. É común que inclúan teorías de conspiración sobre o goberno ou faccións políticas, alieníxenas ou cuestións relixiosas como demos, espíritos, divindades e poderes sobrenaturais. 

Cando atinxe cuestións relixiosas só é considerado un trastorno se non son socialmente compartidas e causan prexuízo e sufrimento significativos a nivel persoal ou sexan violentos con outros. O tratamento debe ser dirixido non a eliminar a crenza, senón a minimizar o prexuízo, sufrimento ou violencia relacionados coas ideas delirantes.

## Criterios de diagnóstico 
miniatura|Distorsións perceptivas e cognitivas poden levar a ilusión somáticas como a sensación de asfixia, mareos, náuseas, manchas e sensacións táctiles (Criterio 3 do DSM-IV).

O diagnóstico baséase nas experiencias reportadas polo paciente, como tamén marcadores do trastorno observados por un profesional da saúde mental. A lista de criterios, que precisan ser alcanzados para o diagnóstico, está descrita no DSM-IV.

; Criterios do DSM-IV

A última versión do DSM define o trastorno de personalidade esquizotípica como: "un patrón invasivo de déficits sociais e interpersoais, marcado por un agudo desconforto e reducida capacidade para relacións íntimas, alén de distorsións cognitivas ou perceptivas e comportamento excéntrico, que comeza no inicio da idade adulta e está presente nunha variedade de contextos".

Os criterios son (polo menos cinco):

# Ideas de referencia (excluíndo delirios de referencia);
# Crenzas bizarras* ou pensamento máxico que influencian o comportamento e son inconsistentes coas normas da subcultura do individuo (por ex., supersticións, crenza en clarividencia, telepatía ou "sexto sentido"; en nenos e adolescentes, fantasías e preocupacións bizarras*);
# Experiencias perceptivas inhabituais, incluíndo ilusións somáticas;
# Pensamento e discurso bizarros* (por ex., vago, circunstancial, metafórico, superelaborado ou estereotipado);
# Desconfianza ou idealización paranoide;
# Afecto inadecuado ou restrinxido;
# Aparencia ou comportamento raro, peculiar ou excéntrico;
# Non ten amigos íntimos ou confidentes, excepto parentes de primeiro grao;
# Ansiedade social excesiva que non diminúe coa familiaridade e tende a estar asociada con temores paranoides  máis que con xuízos negativos acerca de si mesmo;

; Criterios da CID-10

A CID-10 da Organización Mundial da Saúde define o trastorno de personalidade esquizotípica como *trastorno esquizotípico*, na categoría **F21**. - e de forma semellante ao DSM-IV (coa diferenza que no CID-10 é clasificado como trastorno mental asociado á esquizofrenia, non un trastorno de personalidade como no DSM-IV, sendo isto unha controversia).

Segundo o CID-10, son necesarios polo menos 4 destes síntomas, manifestados por un período de polo menos dous anos, continua ou repetidamente (e o paciente nunca debe cumprir os criterios para algún trastorno na categoría **F20**, de esquizofrenia):

# Afecto desapropiado ou restricto, o individuo parece frío e indiferente;
# Comportamento ou aparencia estraños, excéntricos ou peculiares;
# Relación pobre con outros e unha tendencia ao retraemento social;
# Crenzas estrañas ou pensamento máxico influenciando o comportamento e inconsistente con normas subculturais;
# Sospeitas ou ideas paranoides;
# Ruminacións sen resistencia interna, moitas veces con contido dismorfofóbico, sexual ou agresivo;
# Experiencias perceptivas inhabituais, incluíndo ilusións somato-sensorias (corporais) ou outras, despersonalización ou fuga de realidade;
# Pensamento vago, circunstancial, metafórico, superelaborado ou moitas veces estereotipado, manifesto por fala estraña ou doutros modos, con grande incoherencia;
# Episodios ocasionais transitorios case psicóticos con ilusións intensas, alucinacións auditivas ou outras e ideas semellantes a delirios, xeralmente ocorrendo sen provocación externa;

Exclúe: síndrome de Asperger e trastorno de personalidade esquizoide. Non ocorre exclusivamente durante o curso de esquizofrenia, trastorno do humor con aspectos psicóticos, outro trastorno psicótico ou un trastorno invasivo do desenvolvemento.

O trastorno de personalidade esquizotípica segue un curso crónico con flutuacións de intensidade. Ocasionalmente, evoluciona para esquizofrenia franca. Non hai un indicio definido, e a súa evolución e curso son usualmente como un trastorno de personalidade.

;Orientacións diagnósticas

Este diagnóstico non é recomendado para uso xeral porque non é claramente demarcado sexa da esquizofrenia simples ou dos trastornos de personalidade esquizoide ou paranoide. Se o termo é utilizado, tres ou catro características listadas arriba deben estar presentes, de maneira continua ou episódica, por polo menos 2 anos. O individuo nunca debe ter cumprido os criterios para esquizofrenia. Un histórico de esquizofrenia en parentes de primeiro-grao reforza o diagnóstico mas non é un pre-requisito.

;Comorbidades comúns
É común que tamén ocorra simultaneamente con síntomas doutros trastornos de personalidade como o trastorno de personalidade esquiva, trastorno de personalidade paranoide e trastorno de personalidade borderline.

## Prevalencia 
O trastorno de personalidade esquizotípica ocorre no 3% da poboación xeral, lixeiramente máis común en homes.

## Tratamento 
[miniatura|Caso non sexa tratado, o distanciamento social tende a aumentar, a habilidade de comunicarse adecuadamente diminúe, as alucinacións pódense tornar máis frecuentes e cada vez máis ameazadoras pasando a ser caracterizado como [esquizofrenia.]]

Frecuentemente buscan terapia para trastornos afectivos, ansiosos ou sociais, sendo o máis común depresión maior (cerca de 30 a 50% dos casos). Moitas veces o paciente relata sensación de ser "diferente" e non "encaixar" cos outros con facilidade, xeralmente por causa das súas crenzas e hábitos non compartidos socialmente. A terapia é difícil e os resultados demoran en aparecer.

O adestramento de habilidades sociais e outras abordaxes da conduta que enfaticen a aprendizaxe das nocións básicas das relacións sociais e interaccións sociais poden ser benéficas. Débese ensinar ao paciente a cuestionar as súas propias crenzas e a buscar evidencias sólidas para sustentalas. Para iso o terapeuta pódese mostrar interesado e disposto a crer nas mesmas crenzas do paciente desde que as primeiras evidencias, estimulándoo así a facer tests de realidade e cuestionando de forma educada se aquelas evidencias son a explicación máis probable ou se existen outras posibilidades e explicacións posibles. A terapia en grupo pode ser útil para estimular o adestramento de habilidades sociais, porén a desconfianza e sospeitas poden tornar a axuda en grupo en dinámicas ineficientes ou até prexudiciais. Os antidepresivos tamén poden axudar a controlar a ansiedade e o desánimo, mellorando o humor e así diminuír a frecuencia de pensamentos desagradables recorrentes e incontrolables de medo e angustia.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
* 
*