Sendeirismo

miniatura|Sendeirismo nos Pireneos (España), polo GR-11, nas proximidades do pico Anayet
O **sendeirismo**, unha especialidade do montañismo, é unha actividade deportiva non competitiva que se realiza sobre camiños balizados e homologados polo organismo competente de cada país. Consiste en camiñar principalmente polo campo seguindo sendas ou camiños. Etimoloxicamente a palabra provén de sendeiro.

O sendeirismo busca achegar ás persoas ao medio natural e ao coñecemento da zona a través do patrimonio e os elementos etnográficos e culturais, utilizando preferentemente o sistema tradicional de vías de comunicación, tales como canellóns reais, camiños veciñais, sendas e carreiros.

O sendeirismo constitúe unha simbiose entre deporte, cultura e as paisaxes naturais.

O sendeirismo é unha actividade que pode confundirse co excursionismo. Segundo despréndese da extensa literatura sobre deportes ao aire libre, o excursionismo sería a disciplina máis próxima e precursora do sendeirismo, aínda que a diferenza deste, discorre por carreiros non balizados e, por tanto, non conta coas garantías de seguridade e calidade que proporcionan os sendeiros homologados. Na maioría de ocasións, a actividade adoita desenvolverse durante un mesmo día.

## Historia do sendeirismo 
### España 
En España, o feito de sinalizar carreiros co fin de facilitar o seu percorrido produciuse con anterioridade a 1972 en diversas partes da xeografía, pero sempre con carácter local. Pódese dicir que o sendeirismo se introduciu en España a través da chegada en 1972 dun escrito da *Association de Tourisme Pédestre* de París á Federación Española de Montañismo (actualmente FEDME - Federación Española de Deportes de Montaña e Escalada - ) no que se solicitaba a continuación do itinerario europeo E-4 desde a fronteira en Puigcerdá (Cataluña) até a parte meridional da Península Ibérica

Ao ano seguinte, en 1973, decidiuse adoptar o sistema francés de sinalización e tomar a normativa do país veciño para desenvolver un borrador sobre normativa de sinalización e aprobar o 1.er. *Plan de Sendeiros*.

No ano 1975, en concreto o día 2 de marzo, Enric Aguadé Sans e Joan Cullell pintan a primeira marca branca e vermella en Tivissa (Tarragona, España), pertencente ao GR-7, que hoxe en día se estende até Tarifa e forma parte de devandito itinerario europeo E-4.

Nos anos 90, triunfaron os carreiros PR. Foi a década da consolidación, generalización e popularización do sendeirismo como deporte, e a época na que devandito deporte transcendeu do mundo montañeiro á poboación en xeral.

Na actualidade, a homologación das rutas en España corresponde ás federacións territoriais de montaña correspondentes, segundo sexa o carreiro, e conforme á lexislación vixente nas comunidades autónomas que a posúen.

### Galicia 
En Galicia tamén foi nos anos 90 cando comezan a marcarse os sendeiros.

As rutas de pequeno percorrido en Galicia son diferenciadas polas siglas PR-G (literalmente "Pequeño Recorrido Gallego") que ás veces é traducido por Pequeno Roteiro Galego.

O primeiro PR-G foi marcado nas proximidades de Vigo pola entidade deportiva Club Montañeiros Celtas. É o PR-G 1 Galiñeiro, que ascende ó cumio do mesmo nome e que percorre montes das parroquias de Zamáns (de Vigo) e Vincios (de Gondomar).

A homologación das rutas PR-G correspóndelle á Federación Galega de Montañismo.

## O Sendeiro Homologado 
miniatura|Marca no tronco dunha árbore dun GR.
Un **sendeiro homologado**, segundo o *Comité Estatal de Sendeirismo da Federación Española de Montañismo*, é unha instalación deportiva, identificada por un código de marcas patentado, que se desenvolve preferentemente no medio natural e sobre viarios tradicionais, e que conta co visto e prace do organismo competente ao cumprir os requisitos esixidos pola lexislación de cada país. O seu fin é facilitar ao cidadán o seu percorrido con seguridade e calidade.

O feito de estar homologado implica que o carreiro se atopa sinalizado con devandito sistema de marcas, que conta cunha topoguía descritiva, que existe un compromiso de mantemento por parte do promotor e que cumpre os requisitos establecidos polo organismo competente en cada país e que en España é a *Federación Española de Deportes de Montaña e Escalada* (FEDME).

En principio, as características que poden esperarse dun carreiro homologado son as seguintes:
* Ser apto para a gran maioría da poboación.
* Ser transitable durante todo o ano.
* A utilización e recuperación de antigos camiños de comunicación fronte a rutas máis modernas.
* Ter interese paisaxístico, histórico, etnográfico ou ambiental.
* Fomentar a actividade senderista dunha zona.
* Non ter grandes desniveis durante tramos prolongados e evitar a ascensión a cimas montañosas.
* Non transitar por tramos con tráfico rodado ou zonas que en condicións normais presenten algún risco.
* Non precisar para o seu percorrido de coñecementos, técnicas ou materiais especiais.
* Estar sinalizado suficientemente co sistema oficial de cada país.
* Contar cunha topoguía descritiva do itinerario así como dos valores ambientais, paisaxísticos, culturais e etnográficos do percorrido.

## Sendeiros en Galicia 
miniatura|Sinais indicadores da senda PR-G 93.
### Sendeiros GR-G 
** GR-53, Panorámico de Vigo
** GR-65, Camiño de Santiago
** GR-94, Rural de Galicia

### Sendeiros PR-G 
Listaxe de sendeiros PR-G en Galicia. O símbolo: (†), indica que a ruta non conta coa homologación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alpinismo