Nico

**Christa Päffgen**, nada en Colonia o 16 de outubro de 1938 e finada en Eivisa o 18 de xullo de 1988, foi unha cantante, modelo e actriz alemá, máis coñecida como **Nico**. É célebre tanto pola súa colaboración co grupo musical The Velvet Underground como polo seu traballo como solista.

Se ben é máis coñecida polo seu traballo musical, tamén tivo algúns papeis no cinema, incluíndo unha pequena aparición no filme Federico Fellini de 1960 *La Dolce Vita*. Foi ademais amiga achegada e colaboradora artística de Andy Warhol, polo que tamén actuou en varios dos seus filmes de arte experimental, especialmente en *Chelsea Girls*, que a inspirou para titular así o seu álbum de debut, *Chelsea Girl*.

Nico foi así mesmo asociada coa retórica nazi, antisemita e racista. Segundo Danny Fields, un recoñecido xornlista de Elektra Records, Nico atacou unha muller de raza negra berrando "odio a xente negra" logo de lanzalle unha copa de viño.

## Traxectoria 
Nico naceu o 16 de outubro de 1938 en Colonia. O seu pai, de profesión ferroviario, faleceu nun campo de concentración durante a segunda guerra mundial. Ao finalizar a guerra e dividirse Berlín, Nico e a súa nai quedaron no sector estadounidense, onde Nico realizou traballos como modista, os que axiña deixou para dedicarse a ser modelo. Durante unha visita de traballo a España, coñeceu un fotógrafo que mantivera unha relación con outro home de orixe grega e que se chamaba Nico Papatakis. Devandito fotógrafo comezou a chamar a moza Nico en honor a esta relación pasada súa e ela acabou por adoptalo como nome artístico. Outras fontes, non obstante, sinalan ao marido de Anouk Aimée, co que tivo unha relación sentimental frustrada durante a súa estadía en París, como o referente.

Despois de interpretar varias cancións no mítico disco *The Velvet Underground & Nico*, de The Velvet Underground, e compartir escenario cos seus compoñentes no vangardista espectáculo de rock "The Exploding Plastic Inevitable", organizado por Warhol e outros membros de The Factory, iniciou unha carreira musical en solitario. O seu primeiro álbum foi un disco pop títulado *Chelsea Girl* e nel colaboraron entre outros Lou Reed, John Cale e Jackson Browne. Despois de non obter o éxito esperado, proseguiu o seu camiño adentrándose en territorios máis escuros e experimentais, apadriñada fundamentalmente dende *The Marble Index* por John Cale na composición e produción dos seus discos, e recibindo a axuda e colaboración puntual doutros artistas como Brian Eno en *The End*.

Tras aparecer en varios anuncios televisivos, Nico obtivo un conciso papel no filme *La tempesta* de Alberto Lattuada, así como no filme de Rudolph Maté *For the First Time* en que aparecía xunto a Mario Lanza. En 1959 uniuse unió ao elenco do filme de Federico Fellini *La Dolce Vita*. Nesa época mudouse a Nova York, onde tomou clases de interpretación con Lee Strasberg e onde coñeceu a Jim Morrison. Repartía o seu tempo entre as cidades de Nova York e París. Nesta última protagonizou o filme *Strip-Tease*, de Jacques Poitrenaud. Serge Gainsbourg produciu o tema musical que Nico gravou para o filme, que cantou en francés e que non foi finalmente editado nese momento, xa que se escolleu a versión de Juliette Gréco. A vinculación de Nico con París foi extraordinariamente importante durante a década de 1970, xa que alí tivo lugar a súa longa relación co cineasta underground Philippe Garrel. Xuntos fixeron sete filmes, entre eles, *La cicatrice intérieure*. Garrel relatou logo emocionado as noites en que ambos subían á cuberta da Ópera de París, onde rodaban durante horas imaxes sen argumento cunha cámara de man. O seu filme ''J'entends plus la guitare* está dedicada á cantante. En 1963 naceu o seu único fillo, Ari, froito da relación amorosa co actor e empresario Alain Delon.

Nico faleceu en Eivisa en 1988. Cando estaba de paseo en bicicleta co seu fillo sufriu un pequeno ataque ao corazón, caendo e golpeándose na cabeza. Un taxista que pasaba levouna a un hospital próximo onde tivo dificultades para ser atendida. Unha vez no hospital foi diagnosticada erroneamente cunha insolación e faleceu o día seguinte dun derramo cerebral. Foi incinerada e as súas cinzas sepultadas xunto á súa nai, Margaret Päffgen, en Berlín. Ao seu arredor, uns poucos amigos despedírona cunha cinta en que soaron cancións dela.

## Vida privada 
Nico falaba inglés, castelán, francés, alemán e italiano.

Estaba emparentada con Hermann Päffgen, quen fundou a fábrica de cervexa Päffgen en 1883 en Colonia. Nico era xorda dun oído, o que frecuentemente lle daba problemas para escoitar o que lle dicían, así como equivocarse nalgunha nota no piano.

## Discografía 
Datos de The Great Rock Discography

### Álbums en solitario 
### Álbums en colaboración 
### Álbums en directo 
### Álbums recompilatorios 
### Publicacións non oficiais 
En 2002, Faust Records publicou dúas coleccións de escuras gravacións de Nico, *Reich der Träume* e *Walpurgis-Nacht*.

### Sinxelos 
## Filmes e obras sobre Nico 
* *Nico – In Memoriam* (1988), documental dirixido por Bernd Gaul
* *Nico Icon* (1995), documental dirixido por Susanne Ofteringer
* *Nico Icon Play*, obra teatral de Stella Grundy, estreada en Studio Salford o 5 de setembro de 2007
* *Nico. Sphinx aus Eis* (2005), de Werner Fritsch
* *Nico, 1988* (2018), dirixido por Susanna Nicchiarelli coa actriz Trine Dyrholm como Nico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Nico: The Life and Lies of an Icon* por Richard Witts (Virgin Books: Londres , 1992).
* *Up-tight: the Velvet Underground Story* por Victor Bockris e Gerard Malanga (Omnibus Press: Londres, 1995 reimpresión).
* *Songs They Never Play on the Radio: Nico, the Last Bohemian* por James Young, Bloomsbury, Londres 1992 
** *Nico – The End*, USA edition, The Overlook Press, USA, 1993 
* *Nico: Photographies* by Antoine Giacomoni, (Dragoon: París, 2002).
* *Nico: Cible mouvante. Chansons, Poèmes, Journal* por Nico, Jacques Pauvert e Ari Boulogne, (Pauvert: París, 2001).
* *L'amour n'oublie jamais* por Ari Boulogne, (Pauvert: París, 2001).
* *Please Kill Me: The Uncensored Oral History of Punk* por Legs McNeil e Gillian Mccain, (Grove Press: Nova York, 1996).
* *Lüül: Ein Musikerleben zwischen Agitation Free, Ashra, Nico, der Neuen Deutschen Welle und den 17 Hippies* por Lutz Ulbrich (Schwarzkopf & Schwarzkopf: Berlín, 2007).
* *Nico - In The Shadow Of The Moon Goddess'' por Lutz Graf-Ulbrich, libro electrónico, Amazon Digital Services, 2015.

### Ligazóns externas 
* Habits of Waste, Pt. 1 Evaluation of Nico's early work
* Habits of Waste, Pt. 2 Evaluation of Nico's later work
* Nico, the Voice of Disaffected Youth – Audio story from National Public Radio
* Nico (BBC Radio 4 ''Woman's Hour'' audio item)
* Nico – In Memoriam  Video on demand link to 1988 concert documentary