open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lista de monarcas de Asturias

[miniatura|300x300px|Representación medieval da [Península Ibérica|Península ibérica. Divídese esta en dous espazos políticos: a *Spania* musulmán, na que se debuxa a Catedral mozárabe de Toledo; e a *Gallecia* cristián, onde se destaca a Catedral de Santiago, o faro da Coruña e, nunha esquina, o territorio asturiano.]]
Esta lista enumera os reis que dende o século XIX son designados, principalmente pola historiografía española, como **reis de Asturias**. Porén, estes soberanos aparecen sempre sinalados na documentación histórica como reis de Galicia. De feito, os documentos non mencionan xamais a existencia dun reino asturiano, senón que neles aparecen continuadas mencións ao reino de Galicia. Esta errónea substitución dos nomes dos reinos, perpetrada polos historiadores hispanos, xustificouse coas sinaturas dos diplomas emitidos pola corte rexia, ao faceren ver que formulas como "*regnante in Asturias"* implican a existencia dun reino do mesmo nome. 

Esta é polo tanto a listaxe dos soberanos do reino de Galicia con sede rexia en Asturias.

## Nómina dos reis de Galicia con sede rexia en Asturias. 
### Primeiros caudillos (711-767). 
As crónicas asturianas foron creadas no tempo do rei Afonso III para lexitimar a súa autoridade diante do resto dos nobres do territorio galego. Os textos remontan a xenealoxía do rei até facela entroncar cos derradeiros reis visigodos. Esta lista de monarcas, de dubidosa credibilidade histórica, pasou ás crónicas musulmáns e é empregada hoxe como correcta, mais sen que a historiografía moderna acepte que os primeiros nobres tivesen unha autoridade real máis aló dos seus propios dominios patrimoniais.  

### Reis usurpadores (768-791). 
As crónicas narran o asasinato de Froila I nunha revolta nobiliaria e a elección como rei do nobre Aurelio. Afonso II, fillo de Froila e soberano lexítimo, foi afastado do trono.

### Reinado de Afonso II (791-842) 
Na época de Afonso II o volume da documentación histórica aumenta considerabelmente. Baixo a influencia do imperio carolinxio, percíbese a configuración inicial dunha verdadeira monarquía.

### Dinastía dos Ramírez (842-910) 
Ramiro I, fillo de Bermudo I, acadou a coroa despois de librar unha nova guerra de sucesoria.

* Esta listaxe prosegue coa **Lista de reis de León**.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  Publicado tamén en galego: 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de monarcas de Galicia
* Lista de monarcas dos reinos cristiáns da Península Ibérica
### Ligazóns externas 
* O reino de Galicia nos mapas medievais. YouTube
* Falsificaciones históricas: El reino de Asturias . Galiza Histórica
Goiriz, Vilalba

**Santiago de Goiriz** é unha parroquia do concello de Vilalba, na comarca da Terra Chá, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 625 habitantes (294 homes e 331 mulleres), distribuídos en 48 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 857 habitantes.

## Xeografía 
Está atravesada pola estrada N-634 e pola estrada que vai de Vilalba até Árbol por Román. Está dividida en cinco roldas, creadas polos veciños para a organización das festas: A rolda de Trece, no límite do concello, a de Bidueiros, na marxe esquerda cara a Asturias, a Ribeira, Tarrío e Medios Aneiros. 

A distribución dos lugares nas roldas é a seguinte:

* **Bidueiros****:** O Acivro, O Alto de Liñares, Bidueiros, As Casas Novas, Currás, O Francés, Liñares, Os Ouros, A Taberna de Abaixo, A Torre.

* **Medios Aneiros****:** Aciveiro, Belote, As Cafúas, O Campo, O Campo do Cristo, Cas Camba, Casanova do Toxal, O Castro, O Cristo, Cruz de Aneiros, Os Gardados, Lamaceu, A Mámoa, O Outeiro, A Pena, A Pinguela, Riba do Vilar, Ver.
* **A Ribeira****:** O Carral, Cas Chaira, Graduín, Lamelas, Lodeiro, A Moura, As Touzas, Tronco.
* **Tarrío****:** O Areal, Barbeitas, As Bouzas, A Casanova, Cendán, O Cosqueiro, Fabás, Gocendre, Gomariz, A Grela, Lagoela, Orbazán, O Piñeiro, Porrás, O Porto da Loba, Reboiros, Reguengo, Santo Adrao, Tarrío.
* **Trece****:** Balsa, Broz, A Carballeira, O Carballo, A Cancela, Caxigal, O Cordal, O Espiño, O Fontao, Fonte Salgueiro, Fonteboa, Fontoira, Fra, O Igrexario, A Ramalleira, Reción, Os Plantíos, O Pumariño, Santa Comba e A Uceira.

Abundan na parroquia as cerdeiras, e os amplos vilares para o cultivo de patacas e grandes praderías xunto con chousas infrautilizadas.

## Patrimonio 
O castro de Goiriz, próximo á igrexa parroquial, cunha extensión de 2 ha, ten tres defensas e ten boa visibilidade. Na igrexa parroquial unha inscrición alude ó dereito a refuxio ós perseguidos pola lei. O pazo de Cazás pertenceu á familia de Quirós Baamonde Freire de Andrade e Taibo.

## Demografía 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cimeterio de Goiriz, Vilalba, Galiza, España.jpg|cemiterio de Goiriz.
Ficheiro:Goiriz(E).jpg|Sepultura no cemiterio de Goiriz.
Ficheiro:Capela de Goiriz, Vilalba.jpg|Capela de Goiriz.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Goiriz 
### Parroquias de Vilalba 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilalba
Córdoba

**Córdoba: **do latín *Corduba*, posiblemente dunha anterior fenicia, *Qorteba*, que viría a significar 'muíño de aceite'''', para algúns autores, ou ben 'cidade boa''*, a partir de *Qart-tuba ''para outros.

O topónimo **Córdoba** pode referirse a:

## Lugares 
* A cidade andaluza de **Córdoba**, capital da provincia de Córdoba.
* A cidade arxentina de **Córdoba**, capital da provincia de Córdoba.
* A cidade mexicana de **Córdoba**, no estado de Veracruz.
* O departamento colombiano de **Córdoba**.
* A vila colombiana de **Córdoba**, no departamento de Bolívar.
* A vila colombiana de **Córdoba**, no departamento de Nariño.
* A vila colombiana de **Córdoba**, no departamento de Quindío.

## Miscelánea 
* **Córdoba**, a moeda de Nicaragua.
* **Reino de Córdoba**, xurisdición territorial da Coroa de Castela desde a súa incorporación no século XIII até a división territorial de España en 1833, e que foi un dos catro reinos de Andalucía.
* **Córdoba Club de Fútbol**, un club de fútbol de España, da cidade de Córdoba, Andalucía.
* **Córdoba (futbolista)**, foi un futbolista galego de comezos do Século XX.
## Notas
Lingua akpes

O **akpes** é unha lingua níxer-congo do grupo benue-congo que se fala en Nixeria.

## Distribución xeográfica
Fálase na área de Akoko Norte no estado de Ondo.

## Dialectos
* Akunnu 
* Ase 
* Daja
* Efifa 
* Esuku 
* Gedegede 
* Ikorom 
* Ibaram  
* Iyani

## Usos sociais e estudos
Non hai unha forma común aos dialectos akpes e non hai tradición escrita. En 2002 estudantes da Universidade de Ibadan realizaron un proxecto de investigación sobre a lingua.
## Historia
As lendas tradicionais dos akpes falan que  proceden do Estado de Edo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O akpes no Ethnologue
Rodrigo Díaz de Vivar

**Rodrigo Díaz de Vivar**, coñecido nas crónicas latinas como **Campidoctor** e na literatura castelá como **Cid Campeador**, **Mio Cid**, **O Cide** ou **El Cid** (do árabe andalusí *Sayyid*, señor), nado contra o 1043 e finado en 1099, foi un militar castelán.

## Traxectoria 
Crese que naceu en Vivar, localidade situada preto da cidade de Burgos no seo da nobreza e educouse na corte real castelá; foi alférez de Sancho II de Castela na guerra contra o seu irmán García de Galicia, e converteuse nun importante xeneral que loitou contra os musulmáns.

Entre os anos 1081 e 1087 El Cid, desterrado por Afonso VI de Castela, serviu como mercenario do emir Mutamin de Zaragoza, mentres que de 1089 a 1092 fixo prisioneiro a Ramón Berenguer II, conde de Barcelona, cercando a cidade de Valencia, a cal gobernou dende 1094 ata a data da súa morte en 1099.

### Literatura 
[miniatura|Reprodución dunha páxina do manuscrito *Cantar de Mío Cid* conservado na [Biblioteca Nacional de España.]]

*Historia Roderici* (c. 1110, en latín) é a primeira crónica que se conserva sobre Rodrigo Díaz de Vivar. As crónicas árabes de Ibn Alcama (1116) e Ibn Bassam (1109) tamén recollen informacións sobre El Cid, pero nun ton claramente contrario á súa persoa. Na *Chronica Adefonsi Imperatoris*, da década de 1150, tamén é mencionado.

O *Poema de Mio Cid* ou *Cantar de Mio Cid* (1201-1207) incorpora moitos feitos históricos, o manuscrito que se conserva data do século XIV. O poema anónimo *Mocedades de Rodrigo* é do século XIV e consérvanse máis de 200 romances anónimos sobre a súa figura que datan do século XV e XVI.

En 1618 Guillén de Castro escribiu *Las mocedades del Cid*, na que se baseou Pierre Corneille para escribir *Le Cid* en 1636. De 1657 é *El honrador de su padre* de Juan Bautista Diamante.

Co romanticismo produciuse un interese pola súa figura, traduciuse o Poema de Mio Cid ou diversos romances sobre a súa figura ao inglés, ao alemán e ao francés. Máis tarde José Zorrilla escribiu a súa *Leyenda del Cid* (1882) e Eduardo Marquina o drama *Las hijas del Cid* (1908)

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* *Chronica Adefonsi Imperatoris*
* *Cantar de mio Cid*

### Ligazóns externas 
* 
* Rafael Beltrán, *«El Cid del Cantar: el héroe literario y el héroe épico»*
Península de Arabia

**Arabia** é unha vasta península localizada en Oriente Medio, na unión de África e Asia, ao leste de Etiopía e ao norte de Somalia, ao sur de Palestina, Xordania e Mesopotamia, e ao suroeste do Irán. É unha rexión maioritariamente de clima desértico que forma o deserto de Arabia e é tamén coñecida como **Península Árabe** ou **Arábica**.

## Historia e características 
A península de Arabia limita co mar Vermello e mailo golfo de Aqaba ao suroeste, co mar Arábigo ao sueste e co golfo de Omán e mailo golfo Pérsico ao nordés.

Está conformada polos seguintes países:
* Arabia Saudita (1&nbsp;960&nbsp;582 km², 24&nbsp;300&nbsp;000 habitantes)
* Iemen (527&nbsp;970 km², 20&nbsp;000&nbsp;000 habitantes)
* Omán (212&nbsp;460 km², 3&nbsp;000&nbsp;000 habitantes)
* Emiratos Árabes Unidos (83&nbsp;600 km², 3&nbsp;500&nbsp;000 habitantes)
* Kuwait (17&nbsp;820 km², 4&nbsp;460&nbsp;000 habitantes)
* Qatar (11&nbsp;437 km², 770&nbsp;000 habitantes)
* Bahrain (665 km², 670&nbsp;000 habitantes)

Arabia Saudita é o país de maior superficie dentro de Arabia, por iso ás veces confúndese o nome da península completa con este país que, alén diso, exerce unha grande influencia sobre os seus veciños.

A rexión foi tradicionalmente habitada por pobos nómades, debido a que a escaseza de auga e a aridez do chan, transforman a rexión nun lugar inhóspito para a agricultura. Durante moitos anos, a maior parte dos países que a compoñen estiveron atrasados en canto á tecnoloxía. No século XX, o achado de enormes reservas de petróleo e gas natural na península permitiu aos países fomentar un importante desenvolvemento económico, e as súas casas reais atópanse entre as máis ricas do mundo.

A pesar do crecemento debido á exportación do petróleo, a inestabilidade política da rexión e o aínda incipiente desenvolvemento das áreas económicas non relacionadas coa exploración de hidrocarburos fan perigar o futuro da rexión cando as reservas comecen a esgotarse.

A pesar dos avances, produto do petróleo, hoxe en día os beduínos continúan levando a súa vida errante, aínda que en moitos casos substituíran os camelos por vehículos con motor e moitos dos seus membros, que ven perigar o futuro desta forma de vida, emigraron ás cidades. Mesmo o propio goberno tratou de incentivar a estes grupos para que se asenten nalgunha urbanización.

Medina e A Meca, as dúas cidades sagradas do islam atópanse en Arabia. Os musulmáns deben peregrinar a Meca canto menos unha vez na súa vida, polo cal cada ano chegan centos de milleiros de musulmáns de todo o mundo a visitar a cidade.
Marco Basaiti

miniatura|Vocación dos fillos de Zebedeo.

**Marco Basaiti**, nado contra 1470 e finado en 1527, foi un pintor veneciano.

## Traxectoria 
Non se sabe onde naceu, probablemente no Friúl, aínda que podería ter unha orixe balcánica, as súas obras máis antigas datan de 1496 e hai a crenza xeneralizada que foi discípulo de Alvise Vivarini. Basaiti pintou sobre todo temas relixiosos, aínda que tamén fixo retratos. Na súa pintura empregou cores brillantes, ao contrario que a maioría dos seus contemporáneos.

Entre as súas obras máis coñecidas están *San Sebastián* ou *Cristo rezando no Xardín* (1516).
## Véxase tamén
Antoine-Louis Barye

150px|miniatura|*Busto* por Hippolyte Moulin, en homenaxe a Antoine-Louis Barye.
**Antoine-Louis Barye** nado o 24 de setembro de 1796 en París e finado o 25 de xuño de 1875 na mesma cidade, foi un escultor romántico francés.

## Traxectoria 
Comezou a traballar como ourive. Logo de estudar con Francois-Joseph Bosio e Antoine-Jean Gros admitírono na École des Beaux Arts en 1818. A partir de 1823 comezou a facer esculturas de animais en bronce, converténdose nun dos máis grandes escultores animalistas, dotando aos seus animais de gran realismo, cun estudo detallado dos seus músculos, da súa pelaxe, das súas actitudes. Foi profesor no Museo de Historia Natural de París dende 1854 e mestre de Emmanuel Frémiet.

As súas grandes obras foron *Tigre devorando crocodilo* (1831) e *O león e a serpe* (1832), *Teseo e o Minotauro* (1847), *Lápita e o centauro* (1848) e un grupo de estatuas do xardín das Tullerías.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  biografía completa
* as súas obras
* A tumba de Barye no cemiterio do Père-Lachaise
* Reproducións das súas obras
Carl von Basedow

**Carl Adolph von Basedow**, nado en Dessau o 28 de marzo de 1799 e finado en Merseburg o 11 de abril de 1854, foi un médico alemán.

## Traxectoria 
Fillo do pedagogo Johann Bernhard Basedow, estudou medicina na Universidade de Halle. Discípulo de Johann Friedrich Meckel, aprendeu del unha nova técnica de amputación. Entre 1821 e 1822 é interno en París. Volta a Marseburg en 1822 e loita contra a epidemia de cólera que se declarara na cidade. En 1842 o rei de Prusia noméao conselleiro real e en 1848 convértese no médico oficial do distrito de Merseburg.

En 1840 foi un dos primeiros en describir a enfermidade de Basedow, ou bocio exoftálmico.
Macedonia

O topónimo **Macedonia** pode facer referencia a varios lugares (véxase tamén os artigos sobre o conflito polo nome Macedonia e Terminoloxía de Macedonia):

* **Países e rexións de Europa:**
*****Na antigüidade:***
*** Reino de Macedonia, antigo reino de cultura grega, situado ao norte da actual Grecia, cuxa historia comprende desde a súa fundación pola dinastía arxéada até a conquista romana do territorio.
*** Macedonia, provincia do antigo Imperio romano.
*** Diocese de Macedonia, parte da Prefectura de Illyricum, no Imperio romano desde tempos de Constantino.
*****Na Idade Media:***
*** Macedonia, thema do Imperio bizantino.
*****En tempos modernos:***
*** Macedonia, **Macedonia Grega** o **Macedonia do Exeo**, a maior rexión de Grecia. Comprende tres *periferias* (rexións administrativas) de Grecia: **Macedonia Occidental**, **Macedonia Central** e **Macedonia Oriental e Tracia**.
*** República Socialista de Macedonia, unha das nacións constituíntes da extinta República Federal Socialista de Iugoslavia, nacida en 1944 e disolvida en 1991, que foi a República predecesora da actual **Macedonia do Norte**, nos Balcáns.
**** Macedonia de Pirin, provincia de Bulgaria (provincia de Blagoevgrad).
*****Xeografía:***
*** Macedonia, rexión situada nos Balcáns e dividida, nas súa maior parte, entre Grecia (52%), Macedonia do Norte (38%) e Bulgaria (10 %).
*;*Outros topónimos:*
** Illa Macedonia, illa das Illas Salomón.
** Macedonia, cidade no estado de Iowa, nos Estados Unidos.
** Macedonia, cidade no estado de Ohio, nos Estados Unidos.
** Macedonia, cidade no estado de Alabama, nos Estados Unidos.
** Macedonia, cidade no estado de Illinois, nos Estados Unidos.
** Macedonia, cidade de Colombia.
** Macedonia, cidade de Cuba.
** Macedonia, cidade de Romanía.
** Macedonia, cidade de Glenrothes, Escocia.
** Macedônia, cidade de Estado de San Paulo, no Brasil.
** Macedon, cidade de Australia.
** Macedon, pobo no estado de Nova York, nos Estados Unidos.
** Macedon, cidade no estado de Nova York, nos Estados Unidos.
** Monte Macedonia, cidade de Australia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Aeroporto de Macedonia, en Tesalónica (Grecia).
* Conflito polo nome Macedonia e un dos termos cos que se coñece a disputa sobre o nome de Macedonia entre Grecia e Macedonia do Norte causado polo desacordo entre os dous países polo uso do termo Macedonia.
* Falanxe macedonia, unha formación militar da Antiga Grecia creada por Filipo II de Macedonia.
* *Makedonía*, periódico grego fundado en 1911.
* Macedonia de froitas, sobremesa de froitas variadas.
* Macedónia, grupo musical.
Tadao Ando

**Tadao Ando** (en xaponés 安藤忠雄 Andō Tadao), nado en Osaca o 13 de setembro de 1941, é un arquitecto xaponés cuxo estilo arquitectónico se clasifica ás veces coma *Critical Regionalism* (Rexionalismo Crítico).

## Traxectoria
Traballou coma camioneiro e boxeador antes de ser arquitecto e sen contar coa formación académica da profesión, é un dos arquitectos xaponeses con máis recoñecemento dentro e fóra do seu país. Foi galardoado co Premio Pritzker no ano 1995.

Traballa primeiramente con formigón para encofrados "in situ", sendo recoñecido o seu traballo por unha exemplar artesanía que invoca o sentido xaponés de materialidade, unión e narrativa espacial a través da simple estética do modernirmo internacional. Os seus edificios caracterízanse por complexos camiños tridimensionais. Estes camiños líganse entre espazos exteriores e interiores, formados ambos a grande escala xeométrica e nos espazos entre eles.

No ano 1969 estableceu a firma *Tadao Ando Architects & Associates*.

A súa "Row House" (Casa en fila), unha pequeda casa de dous plantas, feita con formigón in situ e rematada no ano 1976, é un dos seus primeiros traballos que amosa elementos do seu característico estilo. Consiste en tres volumes rectangulares iguais: dous volumes interiores separados por un patio aberto. Pola natureza da posición do patio entre os dous volumes interiores, este convértese nunha parte integral do sistema de circulación da casa.

No 1995, Ando gañou o prestixioso Premio Priztker da Arquitectura. Doou os 100.000 dólares aos nenos orfos do terremoto de Kobe dese mesmo ano.miniatura|Museo de Arte Moderna, Fort Worth.|centro

## Principais proxectos 
* "Row House" (Azuma House), Sumiyoshi-ku, Osaca, 1976
* Rokko Housing One, Rokkō, Kōbe, 1983
* Festival, Naha, 1984
* Igrexa sobre a auga, Shimukappu, 1988
* GALERÍA akka, Osaca, 1988
* Museo da Infancia, Himeji, 1989
* Igrexa da Luz de Osaca, Ibaraki, 1989
* "Collezione", Tokyo, 1989
* Templo da auga, Illa de Awaji, 1991 https://web.archive.org/web/20040915013323/http://www.floornature.com/worldaround/articolo.php/art34/3/en/arch
* Museo de Arte Comtemporáneo de Naoshima, Naoshima, 1992 https://web.archive.org/web/20060221231352/http://www.naoshima-is.co.jp/english/ https://web.archive.org/web/20051125004506/http://www.architectureweek.com/2001/0314/design_2-2.html
* Pavillón Xaponés da Expo 92, Sevilla, 1992
* "Rokko Housing Two", Rokkō, Kōbe, 1993
* Residencia privada, Chicago, 1997
* Fundación das Artes Pulitzer, Missouri, 2001 https://web.archive.org/web/20051018035603/http://www.pulitzerarts.org/architecture.htm
* Museo de Arte Moderna de Fort Worth, Fort Worth, 2002 https://web.archive.org/web/20040814044441/http://www.themodern.org/newando.html
* Museo de Arte Chichu, Naoshima, 2004 https://web.archive.org/web/20050428023629/http://www.chichu.jp/

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Web de Tadao Ando
* Páxina non oficial de Tadao Ando
* Folla Web de Tadao Ando en greatbuildingsonline.com
Marie Bashkirtseff

miniatura|*Autorretrato*, 1880)
**Marie Bashkirtseff** ou en cirílico ruso **Марія Костянтинівна Башкирцева**, nada en 1858 e finada en 1884, foi unha pintora e escultora rusa nada en Ucraína.

## Traxectoria 
Naceu en Gavrontsi, nas proximidades do Poltava no seo dunha familia nobre, e educouse no estranxeiro viaxando con súa nai por Europa. En 1870 súa nai instálase nunha vila preto de Niza e xa en París estudou pintura na Académie Julian, unha das poucas institucións que aceptaban mulleres. En 1881 escribiu artigos, co alcume de Pauline Orrel, para o xornal feminista de Hubertine Auclert, *La Citoyenne*.

Na súa curta vida, Marie, realizou importantes composicións, entre as que sobresaen *Un meeting*, ''L'Atelier des femmes* e o seu *Autorretrato*. Boa parte das súas obras destruíronas os nazis durante a segunda guerra mundial.

Dende os 13 anos escribiu un diario en francés no que documenta os problemas das mulleres artistas e que se fixo famoso cando o publicou a súa familia en 1890 co título de *Journal de Marie Bashkirtseff avec portrait''. A súa correspondencia con Guy de Maupassant publicouse en 1891.
Giambattista Basile

**Giambattista Basile**, nado en 1566 ou 1575 e finado en 1632, foi un escritor napolitano en lingua italiana.

## Traxectoria 
Naceu no seo da clase media napolitana. Serviu como militar para varios príncipes italianos, entre eles o *dogo* veneciano. Foi na súa estadía veneciana cando comezou a escribir poesía. De volta a Nápoles estivo baixo a protección de Caracciolo d'Avellino.

É coñecido por escribir unha colección de contos, *Lo cunto de li cunti overo lo trattenemiento de peccerille*, que publicou postumamente a súa irmá en dous volumes en 1634 e 1636. Está construída segundo o modelo do *Decamerón* de Boccaccio, polo que é coñecida como o *Pentamerone* dende 1674. Nestes contos Basile recolleu e adoptou os contos escoitados nas súas viaxes entre Creta e Venecia. Moitos deles, posteriormente, foron adaptados por Charles Perrault e os irmáns Grimm, entre eles *Cinsenta*, *Rapunzel*, *O gato con botas*, *A bela durminte* ou *Hansel e Gretel*.
Basilidiano

Os **basilidianos** foron os membros dunha seita gnóstica que seguía as doutrinas de Basílides e que fundou o seu fillo Isidoro no século II.

A seita tiña tres graos: material, intelectual e espiritual e posúa dúas estatuas alegóricas, home e muller. As doutrinas eran semellantes a dos ófitos e seguían a un deus supremo denominado Abraxas e afirmaban que Cristo era só unha pantasma enviada á Terra por el.
Basílides

**Basílides** foi un teólogo gnóstico de Alexandría do século II. As súas teorías coñécense a través de santo Ireneu (*Adversus haereses*) e santo Hipólito.

Basílides tivo numerosos discípulos, tanto en Exipto como na Europa meridional. Distinguiuse polo uso de expresións misteriosas e amuletos, como *Abraxas*. Os seus seguidores, os basilidianos, dirixidos polo seu fillo Isidoro, formaron unha seita gnóstica, a cal desapareceu no século IV.

## Cosmogonía 
Basílides opuña o caos ou materia confusa, a que xeraba o mal, a un principio divino inaccesible e sostiña que o Fillo que enviara o Pai só morrera en aparencia e carecía de corpo humano.

Segundo Ireneu de Lión, Basílides ensinaba que do Deus supremo xurdiran 365 ceos, un dos cales -o noso- oculta un mundo "sublunar" e está gobernado por un demiúrgo subalterno: o Yahvé dos xudeus.

Segundo Hipólito de Roma, Basílides fai derivar toda existencia dunha divindade suprema inconcibible, da que se procrean, en sucesivos despregues, numerosos estratos, o último dos cales é o noso mundo, gobernado polo deus dos xudeus. Concibe unha redención totalmente intelectual, consistente na súbita revelación (gnose) da existencia de Deus, ao que descoñecemos polo orgullo inconsciente (isto comportaría unha *grande ignorancia*, que cubriría o universo e a cada ser humano, e non permitiría coñecer outros mundos superiores a este, e só quedarían os desexos de elevarse por riba de tal condición).

A moral de Basílides era austera, e aconsellaba absterse do matrimonio.
Nikolai Basov

**Nikolai Gennadievich Basov** (en ), nado o 14 de decembro de 1922 e finado o 1 de xullo de 2001, foi un físico ruso. Premio Nobel de Física de 1964.

## Traxectoria 
Naceu en Usman, no óblast de Lipetsk, estudou en Voronesh e en 1941 ingresou na Academia Médica Militar de Kuibyshev, en 1943 deixou a Academia para marchar á fronte.

Logo de graduarse en 1950 foi profesor no Instituto de Enxeñaría Física de Moscova e traballou no Instituto de Física Lebedev, do que foi director entre 1973 e 1988. Entrou na Academia de Ciencias da URSS en 1963, foi membro do seu presidium entre 1967 e 1990.

Recibiu o Premio Nobel polos seus traballos fundamentais no campo da electrónica cuántica que conduciu á construción de osciladores e amplificadores baseados no principio dos máser e dos láser.

## Véxase tamén
Giorgio Bassani

**Giorgio Bassani**, nado en Boloña en 1916 e finado no ano 2000, foi un escritor e xornalista italiano de orixe xudía.
## Traxectoria 
Estudou na Universidade de Boloña co historiador Roberto Longhi e en clases privadas co tamén historiador e filósofo Benedetto Croce. En 1943 uniuse á resistencia antifascista polo que as autoridades arrestárono en Ferrara en maio de 1944, aínda que saíu en liberdade en xullo, trasladouse a Roma e alí editou a revista literaria, *Botteghe oscure* entre 1948 e 1960. Tamén foi editor de *Paragone*, xornal que fundara Longhi coa súa dona, Anna Band.

Como editor da editora Feltrinelli foi o primeiro en recoñecer o mérito literario de Il gattopardo de Giuseppe Tomasi di Lampedusa. Foi vicepresidente da RAI. En 1940 publicou a súa primeira obra, *Una città di pianura*, pero a primeira en ser recoñecida foi un volume de relatos, *Cinque storie ferraresi* que publicou en 1956, ao que seguiu unha serie de novelas centradas en Ferrara, *Il romanzo di Ferrara*, *Il giardino dei Finzi-Contini*, ''Gli occhiali d'oro*, *Dietro la porta*, *L'airone* e *L'odore di fieno''.
## Obra 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Jacopo Bassano

miniatura|*Decapitación de San Xoán Bautista*
**Jacopo Bassano** ou **Giacomo da Ponte**, nado en Bassano del Grappa ca. 1515 e finado en 1592, foi un pintor italiano.

## Traxectoria 
Fillo do pintor Francesco Bassano o vello, Jacopo adoptou algo do seu estilo nas súas pinturas relixiosas, que incluían elementos novos como animais, granxas. Foi discípulo en Venecia de Tintoretto e influíu en El Greco, abriu un obradoiro na súa localidade natal cos seus catro fillos: Francesco o novo (1549–1592), Gerolamo (1566–1621), Giovanni Battista (1553–1613) e Leandro (1557–1622), que compartiron o seu estilo, e ás veces é difícil atribuír as obras a un en concreto.
Pintou escenas bíblicas e retratos, e entre as súas obras máis coñecidas están *A anuncación aos pastores*, *Cristo botando aos mercadores do Templo*, *A derradeira cea* ou *O bo samaritano*.
Giovanni Battista Bassani

**Giovanni Battista Bassani**, nado en Padua en 1647 ou 1657 e finado en Bérgamo o 1 de outubro de 1716, foi un compositor barroco italiano.
## Traxectoria
Estudou en Venecia, onde foi discípulo de Giovanni Legrenzi. Foi mestre de capela en Módena dende 1677. Marchou a Ferrara en 1684, onde foi mestre da capela da catedral e a Bérgamo en 1712.

Escribiu 9 operas, que non se conservan e 15 oratorios ademais de madrigais, misas, cantatas ou salmos.

## Composicións
### öperas líricas 
* ''L'amorosa preda di Paride*, (Boloña, 1683).
* *Falarido, tiranno d'Agrigento*, (Venezia, 1683).
* *L'Alarico, re de'Goti*, (Ferrara, 1685).
* *Vitige, re de'Vandalia*, (Ferrara, 1686).
* *Agrippina in baia*, (Ferrara, 1687).
* *Gli amori alla moda*, (Ferrara, 1688).
* *Il trionfo di Venere in Ida*, (Ferrara, 1688).
* *La Ginevra, infanta di Scozia*, (Ferrara, 1690).
* *Il cocceio Nerva*, (Ferrara, 1691).
* *Gli amori tra gl'odii, o sia Il Ramiro in Norvegia*, (Verona, 1693).
* *Roderico*, (Ferrara, 1696).
* *Armida al campo*, (Ferrara, 1711).
### Oratorios 
* *L'esaltazione di Santa Croce* (1675).
* *L'Epulone* (1675).
* *La tromba della divina misericordia* (Ferrara, 1676).
* *L'amore ingeniero* (1678).
* *Il mistico roveto* (Mirandola, 1681).
* *Il Davide punito, o vero La pestilente strage d'Israele* (Bologna, 1682).
* *Il trionfo dell'Amor Divino* (ivi, 1683; representación sacra).
* *La morte delusa* (Ferrara, 1686; máis veces representada cos títulos: *Nella luna eclissata dal Cristiano valore*, Codigoro, 1687 & La Pietà trionfante della morte, Ferrara, 1692/97).
* *Il Giona* (Módena, 1689; volto a executar en Ferrara en 1691 e en 1696, e de novo  en Florencia en 1693).
* *Mosè risorto dalle acque* (Ferrara, 1694).
* *Il conte di Bacheville* (Pistoia, 1696).
* *Susanna* (Ferrara, 1697).
* *Gl'impegni del divino amore nel transito della beata Caterina Vegri detta di Bologna* (Ferrara, 1703).
* *Il trionfo della fede* (Ferrara, 1704 ou 1707).
### Outras composicións 
* *Balletti, correnti, gighe e sarabande*, op. 1 (Bologna, 1677).
* *Cantate Amorose musicali à voce sola*, op. 2 (Bologna, 1680).
* *12 sonate o sinfonie da chiesa*, op. 5 (Bologna, 1683 ca.).
* *Composizioni vocali per musica sacra''
São Bernardo do Campo

**São Bernardo do Campo** é a 4ª cidade do estado de São Paulo en poboación total. Fai parte da rexión metropolitana de São Paulo e destaca como unha importante cidade industrial. Cando as primeiras industrias automobilísticas se instalaron no Brasil escolleron a cidade para establecer as súas factorías.

## Notas
Trípoli

O topónimo **Trípoli** pode referirse a:

***Trípoli**, capital de Libia;
***Trípoli**, cidade do Líbano;
***Trípoli**, cidade grega de Arcadia, capital da periferia do Peloponeso;
***Trípoli**, cidade grega de Pella;
***Trípoli**, cidade estadounidense de Iowa;
***Trípoli**, vila estadounidense do estado de Nova York;

## Véxase tamén
*"**Trípoli**", canción da Matthew Good Band.
***Condado de Trípoli**, estado medieval xurdido durante as Cruzadas.
***Tripoli Rocketry Association**, organización de aeromodelismo.
Santo André, São Paulo

**Santo André** é unha importante cidade industrial e comercial na Megalópole de São Paulo. Co crecemento industrial brasileiro das décadas de 1950 e 1960, a cidade recibiu industrias de pezas para automóbiles, equipamentos eléctricos e motores, produtos químicos, pezas de plástico, téxtiles, e outras e, a partir de entón, tivo un gran crecemento de poboación. É hoxe unha das máis grandes cidades do estado e, a pesar dalgunhas industrias teren cerrado as súas fábricas na cidade (despois de que os terreos para expansión foran escasos) e as teren transferido a outros puntos do Brasil, o comercio e os servizos da cidade permaneceron e diversificáronse.

Por ser veciña á cidade de Sao Paulo, unida a esta por diversos medios de transporte (ferrocarril, ómnibus), e os seus límites xeográficos confundírense, mesmo os seus habitantes que traballan na capital fan compras e pagan os seus impostos na cidade, ademais de seren utilizados os seus servizos por persoas de cidades veciñas, inclusive da capital. Así, a súa dinámica económica permanece.

miniatura|esquerda|250px|Vista da Vila de Paranapiacaba.
Pertence á cidade o antigo distrito de Paranapiacaba, xurdido coa instalación do ferrocarril que uniu a cidade de Santos a Jundiaí en 1872. Era un acampamento dos traballadores da construción e dos enxeñeiros ingleses que proxectaron o ferrocarril. A estación do ferrocarril na vila de Paranapiacaba ten unha curiosa copia do reloxo *Big Ben*, ademais dun museo ferroviario.
Jules Bastien-Lepage

miniatura|Día de Todos os Santos, ca 1882
**Jules Bastien-Lepage** (1848 - 1884) foi un pintor francés.
Naceu en Damvillers, Meuse e estudou en Verdún. En 1867 marchou a París para estudar École des Beaux-arts, foi discípulo de Alexandre Cabanel. Participar nas exhibicións nos Salóns de 1870 e 1872 sen chamar a atención da crítica. O éxito chegoulle en 1874 con *Canción de primavera*, un estudo da vida rural e *Retrato do meu avó*, confirmado en 1875 coa pintura, *Primeira comuñón*, unha pintura dunha nena minuciosamente traballada e co retrado de M. Hayern.
Bastien deixou a pintura de obradoiro pola pintura ao aire libre, representando con realismo a vida da Francia rural.
George Bass

**George Bass**, nado en Aswarby o 30 de xaneiro de 1771 e finado despois do 5 de febreiro de 1803, foi un cirurxián naval e explorador británico.

## Traxectoria 
Naceu en Aswarby, preto de Sleaford (Lincolnshire). Estudou en Boston, Lincolnshire, obtivo o título de medicina en 1789 e en 1794 uniuse á Royal Navy como cirurxián. Chegou a Sidney no *Reliance* en febreiro de 1795 xunto a Matthew Flinders, eles dous coa compaña de William Martin exploraron a baía Botany, non lonxe de Sidney e tamén o río Georges. En 1796 exploraron Port Hacking.

En 1797 Bass chegou ao Cabo Howe, o punto máis afastado ao que se chegara no sueste de Australia, e seguiu ata aproximadamente o que hoxe é Melbourne. En 1798 descubriu o estreito entre Australia e Tasmania, que dende 1803 leva o seu nome (estreito de Bass).

Durante as súas viaxes, Bass recolleu especies de plantas que enviou a Joseph Banks e foi un dos primeiro en describir o uombat. Bass tamén foi o primeiro branco en chega á rexión de Kiama, da que escribiu numerosas notas sobre a súa complexidade botánica e o seu géyser mariño.

En 1799 volveu a Inglaterra e regresou de novo a Sidney en 1801, viaxou a Tahití en 1803 e non se oíu falar máis del.
Microorganismo

[miniatura|250px|dereita|A [bacteria *Escherichia coli* ampliada 10&nbsp;000 veces.]]
Un **microorganismo**, tamén chamado *microbio* ou *organismo microscópico*, é un ser vivo que só pode visualizarse co microscopio. A ciencia que estuda os microorganismos é a microbioloxía.

Son organismos dotados de individualidade que presentan, a diferenza das metafitas e os metazoos, unha organización biolóxica elemental. Na súa maioría son unicelulares, inda que nalgúns casos se trate de organismos cenóticos compostos por células multinucleadas, ou incluso multicelulares.

Dentro dos microorganismos encóntranse organismos unicelulares procariotas, coma as bacterias, e eucariotas, coma os protozoos, unha parte das algas e os fungos, e incluso os organismos de tamaño ultramicroscópico, coma os virus.

Os microbios teñen múltiples formas e tamaños. Se un virus tivese o tamaño dunha pelota de tenis, unha bacteria sería do tamaño de media pista de tenis e unha célula eucariota sería como un estadio enteiro de fútbol.

## Notas
Araxá

**Araxá** é unha cidade sitúada ó oeste do estado brasileiro de Minas Xerais, a uns 374&nbsp;km da súa capital Belo Horizonte, 649&nbsp;km de Brasilia (capital do Brasil), 830&nbsp;km do Río de Xaneiro e a 581&nbsp;km de São Paulo.

É famosa no país polas súas fontes térmicas e de auga mineral sulfurosas e radioactivas, procuradas para fins medicinais. Ademais é tamén unha cidade histórica, co construcións do período colonial. Ten boas opcións de hospedaxe para quen a visita e un comercio orientado ao turismo pero tamén á súa expresiva poboación (máis de 78.000 habitantes - para os padróns brasileiros, é unha cidade média).

[miniatura|esquerda|257px|Grande Hotel Araxá, inaugurado en [1944 polo entón gobernador Benedito Valadares, sendo o pioneiro na exploración de seu potencial turístico.]]
Ademais do turismo, outras actividades importantes son a gandería, a agricultura, a industria de lacticinios, a minería e o comercio.

miniatura|esquerda|257px|Interior das Termas de Araxá, complexo para baños con 16.000 m².

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Prefeitura Municipal de Araxá páxina da alcaldía municipal
Frédéric Bastiat

**Claude Frédéric Bastiat**, nado en Baiona o 29 de xuño de 1801 e finado en Roma o 24 de decembro de 1850, foi un economista francés, un dos divulgadores do liberalismo.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira como economista en 1844. Foi membro da Asemblea Nacional dende 1848. Bastiat pertenceu á escola harmónica de liberais, que consideraban ao Estado como algo inevitable, e tamén deplorou a revolución violenta como medio de obter o poder, aínda así mantíñase reacción a calquera control polo goberno dos individuos e a regulación da industria privada, mostrándose partidario do libre mercado como unha fonte de harmonía económica e consideraba que os argumentos utilitaristas e iusnaturalistas eran aspectos complementarios do mesmo mundo.

A idea de Bastiat que máis influíu na economía foi a explicou coa falacia do vidro roto, e que consiste en que para determinar se unha medida é boa ou mala, hai que mirar as súas consecuencias a longo prazo para toda a poboación, e non só as que teñen lugar a curto prazo para unha parte da poboación. A falacia consiste en pensar que un neno que xogando rompe un vidro dunha tenda realiza unha acción boa para a economía, xa que o dono da tenda terá que gastar diñeiro en substituílo, e dará emprego ao cristaleiro, que cos cartos que reciba dará emprego a outros. Malia iso, esa liña de pensamento non ten en conta que de non se romper o cristal, gastaría os cartos noutra cousa, co que tamén daría emprego a outros, ademais produciría cousas novas e non unha reconstrución de algo que xa existía.

Morreu de tuberculose, seguramente collida durante as súas viaxes por Francia para promover as ideas liberais.
Desertificación

miniatura|378x378px|Mapa sobre a vulnerabilidade á desertificación

A **desertificación** é o proceso polo que un territorio que non posúe as condicións climáticas dos desertos remata adquirindo as súas características debido á destrución da súa cuberta vexetal e á erosión do solo producidas pola acción humana. Segundo datos do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente (PNUMA), o 35 % da superficie dos continentes pode considerarse como áreas desérticas.  
Dentro destes territorios sobreviven millóns de persoas en condicións de persistente seca e escaseza de alimentos. A expansión destes desertos débese tanto a causas naturais como humanas.

## Etapas 
A primeira etapa na desertificación é a destrución da cuberta vexetal deuse en zonas que orixinariamente eran fértiles. Nelas practicábase unha agricultura rotativa. O aumento da poboación obrigou a unha explotación intensiva que produciu o esgotamento dos recursos.[miniatura|dereita|200px|Deserto de [Taklimakan na China.]]A segunda etapa comeza cando a terra deixa de ser fértil e encóntrase despoxada da súa cuberta vexetal, a auga e o vento erosionan máis rápido ata chegar á roca e modifican a paisaxe. 
[miniatura|esquerda|130px|Mapa de [Madagascar en que se percibe a ausencia de selva]]
Na maior parte das terras de cultivo o solo erosiónase moito máis á présa do que demora en formarse. Necesitaríanse moitas décadas para que a paisaxe volva a cubrirse de verde.

## Zonas con desertificación 
* **Madagascar**: É o país máis erosionado do mundo. O 93 % do bosque tropical e o 66 % da súa selva chuviñosa foron cortados.
* **África**: En países moi poboados e con poucos recursos, como os da franxa subsahariana, obsérvase un incremento nas zonas desérticas. Nacións que durante séculos sostiveran sociedades prósperas, áchanse agora no límite da subsistencia.
* ** España **: España é o país da Unión Europea con máximo índice de desertificación

## Nacións Unidas 
En 1977 celebrouse en Nairobi, Kenya, a Conferencia das Nacións Unidas sobre desertificación. En 1994 a Organización das Nacións Unidas proclamou o 17 de xuño como o **Día Mundial de loita contra a desertificación e a seca**.

## Notas 
## Véxase támen 
### Outros artigos 
* Gran Muralla Verde

### Ligazóns externas 
* Soluciones tecnológicas libres para ONGs y el tercer sector
François de Bassompierre

miniatura|François de Bassompierre.

**François de Bassompierre**, nado no castelo de Harrouel (Lorena) o 12 de abril de  1579 e finado o 12 de outubro de 1646, foi un militar e diplomático francés.

## Traxectoria 
Educouse en Baviera e Italia e en 1598 entrou na corte de Henrique IV de quen se converteu en favorito, en 1600 participou na campaña de Savoia e en 1603 loitou contra dos turcos en Hungría. Tras a morte de Henrique IV permaneceu leal á rexente, María de Medicis ata que Lois XIII asumiu o trono en 1617. Foi embaixador en España extraordinario en España para resolver o conflito da Valtelina e asinou o Tratado de Madrid. Foi tamén embaixador en Suíza (1625) e Inglaterra (1626).

Loitou contra dos hugonotes (1621-1622) e polas súas accións conseguiu o ascenso a mariscal de Francia. Participou no sitio de La Rochelle (1628) e en 1629 participou na campaña contra os rebeldes do Languedoc. Oposto ao cardeal Richelieu estivo preso na Bastilla dende 1631 ata a morte do cardeal en 1643 e nese tempo escribiu as súas memorias que se publicaron en 1665 co título de *Le Journal de ma vie*, e que son unha fonte importante para coñecer a historia do seu tempo.

## Véxase tamén
Smog gris

Denomínase '''*smog* gris** ou ***smog* industrial'* á contaminación do aire producida por charrizo e xofre. A principal fonte de emisións de contaminantes que contribúen ó *smog* gris é a combustión de carbón, que pode conter altos contidos en xofre.

A finais de 1952 e comezos de 1953 en Londres produciuse unha grave contaminación por este tipo de *smog* na cal morreron varios miles de persoas. A concentración de contaminantes aumentou debido á presenza de bruma estancada. Hai distintos contaminantes que puideron provocar efectos tan adversos: dióxido de xofre (SO2), pequenas gotas de ácido sulfúrico (H2SO4) ou partículas de sulfato.

Actualmente nas cidades de países occidentais este tipo de *smog* non é importante, inda que si o *smog* fotoquímico. Noutros países onde se segue empregando carbón como fonte de enerxía, nalgúns casos con altos contidos en xofre, o problema é especialmente considerable.

----

Véxase tamén: *smog* e *smog'' fotoquímico.
Henry Bataille

**Henry Félix Bataille**, nado en Nîmes en 1872 e finado en Rueil-Malmaison en 1922, foi un dramaturgo e poeta francés.

## Traxectoria
Estudou en París e o seu primeiro interese estivo na pintura. En 1895 publica unha colección de poesías *La chambre blanche*, que fixo que se achegase ao teatro, e que fose o autor de moda entre 1900 e 1914 con dramas pasionais que se adaptaron para Broadway e tamén para o cine.

## Obra
**La Chambre blanche*, 1895 (poesía)
**Le Beau Voyage*, 1904
**Maman Colibri*, 1904
**La marche nuptiale*, 1905
**La Divine Tragédie*, 1907
*''L'enfant de l'amour*, 1911
**La Quadrature de l'amour'', 1920 (poesía)
Joinville

**Joinville** é a máis grande cidade do Estado brasileiro de Santa Catarina (mais non é a súa capital). Foi fundada en 1851 por 191 familias de inmigrantes, orixinarias de Alemaña, Suíza e Noruega.

As súas terras localízanse xunto ao río Cachoeira, non moi distante do litoral. A sede do municipio sitúase a uns 4,5 m sobre o nivel do mar. Hai algunhas montañas próximas cubertas por vexetación remanecente da Mata Atlántica.

miniatura|esquerda|A cidade de Joinville.

## Historia 
Joinville ten ese nome pois foi fundada en terras de François Ferdinand Philippe, príncipe de Joinville e marido da irmá do emperador Pedro II do Brasil, Dona Francisca. As terras foron un regalo do casamento. O príncipe e Dona Francisca xamais visitaron as terras, mais unha casa foi construída para eles, que é hoxe o "Museu Nacional de Inmigración e Colonización Palacio dos Príncipes de Joinville". Non obstante, os primeiros habitantes da rexión foron os indios tupis e guaranís, feito comprobado por 40 sitios arqueolóxicos encontrados nas súas proximidades.

miniatura|esquerda|Hotel en Joinville con arquitectura en estilo alemán - chamada no Brasil de *estilo enxaimel*.
Entre os anos 1950 e 1980 a cidade tornouse eminentemente industrial, e recibiu a denominación de *Manchester catarinense*.

Hoxe a súa produción industrial é escoada por estradas para outras rexións do Brasil (ten acceso fácil ao sur do Brasil e Mercosur, e tamén a Curitiba, e desta até Sao Paulo e Río de Xaneiro), e por ferrocarril até os portos de Itajaí e de São Francisco do Sul, situados uns 40 e uns 90&nbsp;km da cidade, respectivamente. Tamén posúe unha Universidade privada - UNIVILLE - e algúns cursos da Universidade estatal - UDESC.
Asemblea Xeral das Nacións Unidas

A **Asemblea Xeral das Nacións Unidas** é un dos seis principais órganos das Nacións Unidas. Está constituída polos representantes de tódolos Estados membros das Nacións Unidas e reúnese en sesións anuais dirixidas por un Presidente da Asemblea Xeral elixido de entre os representantes.

## Funcións 
Como o único órgano da ONU na que están representados tódolos membros, a Asemblea serve como foro para que os membros propoñan iniciativas sobre paz, progreso económico e dereitos humanos. Pode iniciar estudos; facer recomendacións; desenvolver a lei internacional; promove-los dereitos humanos; e fomentar programas internacionais económicos, sociais, culturais e educativos.

A Asemblea Xeral tamén desempeña un papel crucial no financiamento da ONU. Decide o orzamento da organización e as contribucións económicas que os Estados membros deben realizar. Estas decisións requiren unha maioría de dous terzos dos Estados membros.

Ao longo da súa historia, a Asemblea adoptou unha serie de resolucións que tiveron unha influencia significativa no dereito internacional e nas políticas globais. Algúns exemplos son a Declaración Universal dos Dereitos Humanos en 1948 ou os Obxectivos de Desenvolvemento Sostíbel en 2015. Aínda que as resolucións da Asemblea non son vinculantes, pretenden ofrecer unha orientación moral e política para guiar a acción dos Estados.

## Funcionamento 
Ademais de sesións regulares anuais, a Asemblea pode convocar sesións extraordinarias en resposta a crises ou eventos significativos a nivel mundial. Estas sesións son convocadas cando se considera que é necesario unha rápida resposta ou mobilización internacional.

O traballo da Asemblea divídese en diferentes comités, cada un dos cales se centra en áreas específicas como desarme, asuntos económicos ou dereitos humanos. Estes comités preparan informes e recomendacións que logo son discutidos e votados na plenaria.

Dentro da estrutura da ONU, a Asemblea Xeral contrasta co Consello de Seguridade, que se encarga de manter a paz e a seguridade internacional e ten a capacidade de adoptar resolucións vinculantes.

## Véxase tamén 
* Secretario Xeral das Nacións Unidas 
* Presidente da Asemblea Xeral das Nacións Unidas
H. E. Bates

**Herbert Ernest Bates**, máis coñecido como **H. E. Bates**, nado o 16 de maio de 1905 e finado o 29 de xaneiro de 1974, foi un escritor inglés.

## Traxectoria
Naceu en Rushden, Northamptonshire, estudou en Kettering. Despois de deixar a escola traballou como xornalista e como mozo de almacén. A maioría dos seus libros inspíranse na vida rural de Northamptonshire.

Aínda que se sabe que escribiu dúas novelas antes, a primeira que publicou foi *The Two Sisters* (1926). Durante a segunda guerra mundial escribiu para a RAF novelas co alcume literario de **Flying Officer X**, aínda que a súa mellor novela bélica, *Fair Stood the Wind for France* (1944), escribiuna co seu propio nome.

Aínda que foi un autor coñecido en vida, o seu grande éxito chegoulle postumanente, coas adaptacións televisivas dos seus libros *The Darling Buds of May* e as súas secuelas, e *My Uncle Silas*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Konstantin Batiushkov

miniatura|dereita|Konstantin Batyushkov
**Konstantin Nikolaevich Batiushkov** (en ), nado en Vologda en 1787 e finado en 1855, foi un escritor ruso, precursor de Aleksandr Pushkin.

## Traxectoria 
Educouse na casa do seu tío, o poeta Mikhail Muraviov, xa dende novo quedou fascinado pola lingua italiana e pretendeu italianizar a poesía rusa, sobre todo con formas tomadas de Petrarca e Ludovico Ariosto. Os seus máis importantes poemas escribiunos entre 1809 e 1813 e quedaron recollidos nun volume que se publicou en 1817 co título de *Opyty*.
Arredor de 1823 perdeu a razón e durante o período da súa enfermidade mental seguiu versificando, pero aínda que os seus poemas son impecables metricamente, carecen de sentido.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía detallada