Psicostasia

A **psicostasia**, ou **kerostasia**, é un episodio contemplado por algunhas mitoloxías, no que, supostamente, tras a morte dun individuo a súa alma será sometida a exame pola divindade para decidir sobre o seu destino ultraterreo.

## Historia 
### Exipto 
[miniatura|Psicostasia. *Libro dos Mortos*, [-1275|1275 a. C.]]

O Libro dos Mortos conta as crenzas que se tiñan no antigo Exipto sobre o que acontecía coa alma das persoas que morrían. Ó morrer unha persoa a súa alma era conducida ó Amenti, onde se determinaba se era merecedor da vida eterna. No xuízo pesábase a alma cunha balanza, en cuxo extremo oposto se colocaba unha pluma de avestruz (pluma de Maat). Para que o finado puidese ser considerado “xusto de voz”, é dicir, unha alma pura, o peso do corazón non podía ser maior có da pluma. O xuízo realizábase na Sala das Dúas Verdades”, ou “Sala da pesaxe da alma”. Interviñan 42 xuíces, perante os cales o defunto recitaba a “Confesión negativa”, declarando que non cometera actos reprobables.

Na psicostasia interviñan tamén o deus Horus, que conducía o defunto á presenza de Osiris; Anubis, que vixiaba a balanza; Thoth, que rexistraba o resultado do xuízo; Ammyt, a “Devoradora de mortos”, que esperaba o veredicto para comerlle o corazón ó condenado; os catro fillos de Horus, que se situaban sobre unha flor de loto aberta; e os deuses do Alén, Shai e Mesjenet, que determinaban o destino da alma e estaban representados por ladrillos dos que emerxían as súas cabezas.

É significativa a relación entre Memnón e Exipto. Cando Memnón se dirixiu a Troia foi erixindo polo camiño unha serie de columnas monumentais para sinalar a súa ruta. Segundo Heródoto, estas columnas fixeron que fose confundido co faraón Sesostris. Alén diso, existía un Memnoneon en Tebas e outro en Ábido, e déuselle o nome de *Coloso de Memnón* a unha das dúas estatuas sedentes existentes en Tebas. Dicíase que Memnón emitía unha nota musical ó ser tocado polos raios do sol nacente.

A iconografía de Cristo e a Virxe María contén evidentes analoxías cos mitos e os temas iconográficos do antigo Exipto, que se incorporaron ó cristianismo por medio do Evanxeo de Mateu. A relixión exipcia e a cristiá aseméllanse en que os seus rituais son eminentemente funerarios. A escena da psicostasia protagonizada por san Miguel constitúe unha lembranza evidente dos frescos funerarios exipcios, transmitidos á igrexa occidental a través dos mosteiros coptos na Alta Idade Media.

A reforma protestante insistiu na idea do xuízo das almas, pero rexeitando a doutrina do purgatorio. O cristianismo occidental actual non defende a idea medieval do xuízo final, pero é indeciso á hora de formular unha doutrina alternativa

### En Galicia 
[miniatura|Igrexa de [Seteventos, O Saviñao, pinturas murais, século XV.]]

Porén, a psicostasia non é un tema frecuente na imaxinería galaica. Na igrexa de Arcade, en Soutomaior, aparece representada nun arco triunfal. Tamén no mosteiro de Moraime e en Santa María de Cambre, ambas cun mesmo esquema compositivo no que se representa a loita de san Miguel cun animal fantástico, probablemente un dragón. Ademais consérvanse fragmentos do Pórtico da Gloria nos que se representa a psicostasia.

De modo excepcional, a igrexa parroquial de Santa María de Seteventos, no concello do Saviñao, conserva uns frescos sobre o arco de triunfo da ábsida que conforman un programa iconográfico unitario que representa a encarnación e nacemento de Cristo e o seu regreso como xuíz. Están datados no século XV. Entre as moitas figuras que completan o conxunto destaca san Miguel, con arnés branco, que procede a executar a psicostasia mentres alancea a Satanás, que intenta coller unha alma da balanza. No espazo infernal de Seteventos, xunto co de Marrube, presenta un variado repertorio de castigos tipificados segundo as faltas, acompañados de epígrafes aclaratorios hoxe ilexibles. Advírtese un especial interese na amoestación contra os pecados da luxuria e a gula.

## Notas