Revolución Cultural

miniatura|Granxeiros na época da Revolución Cultural chinesa.
A **Revolución Cultural**, coñecida tamén como a **Gran Revolución Cultural Proletaria** (en chinés simplificado: 无产阶级文化大革命, en chinés tradicional: 無產階級文化大革命, en pinyin: *wúchǎn jiējí wénhuà dà gémìng*, habitualmente abreviada como 文化大革命, *wénhuà dà gémìng*, literalmente **Gran Revolución Cultural**), foi un movemento sociopolítico que acaeceu na China desde 1966 ata 1976.

O movemento iniciouse en maio de 1966, despois de que Mao alegase que elementos burgueses infiltráronse no goberno e na sociedade en xeral, co obxectivo de restaurar o capitalismo. Para eliminar aos seus rivais dentro do Partido Comunista da China (PCCh), Mao insistiu en que os revisionistas fosen eliminados mediante a loita de clases violenta. Os mozos chineses responderon ao chamamento de Mao formando grupos da garda vermella en todo o país. O movemento estendeuse ao exército, aos traballadores urbanos e ao propio liderado do Partido Comunista. Resultou en loitas entre faccións xeneralizadas en todos os ámbitos da vida. Na cúpula, conduciu a unha purga masiva de altos funcionarios, en particular Liu Shaoqi e Deng Xiaoping. Durante o mesmo período, o culto á personalidade de Mao creceu a proporcións inmensas. Membros das "cinco categorías negras" foron amplamente perseguidos e mesmo asasinados. Mao suxeriu que a Revolución Cultural había terminado en 1969, pero a súa fase activa durou ata a morte do líder militar e sucesor proposto por Mao Lin Biao en 1971. En 1972, a Banda dos Catro subiu ao poder e a Revolución Cultural continuou. Despois da morte de Mao e o arresto da Banda dos Catro en 1976, a Revolución Cultural finalmente chegou ao seu fin.

Durante a Revolución Cultural, decenas de millóns de persoas foron perseguidas, cunha cifra estimada de mortes que oscila entre centos de miles e os 20 millóns. A partir do agosto vermello de Pequín, tiveron lugar masacres en varios lugares, como a masacre de Guangxi (o canibalismo masivo tamén ocorreu), o incidente de Mongolia Interior, a masacre de Guangdong, o caso de Zhao Jianmin, a masacre de Daoxian e o incidente de Shadian. O "colapso da presa Banqiao", unha das maiores catástrofes tecnolóxicas do mundo, tamén tivo lugar en 1975 durante a Revolución Cultural. Nas violentas loitas que seguiron en todo o país, millóns de persoas foron perseguidas e sufriron todo tipo de abusos, incluíndo humillación pública, encarceramento arbitrario, tortura, traballos forzados, fustrigación sostida, confiscación de bens e, ás veces, execución. Un gran segmento da poboación foi desprazado pola forza, en particular a transferencia de mozos urbanos ás rexións rurais durante o movemento "envío ao campo". Destruíronse reliquias e artefactos históricos, e saqueáronse sitios culturais e relixiosos. O movemento paralizou politicamente a China e afectou negativamente tanto á economía como á sociedade do país nun grao significativo. [miniatura
|Durante a Revolución Cultural, os lemas de propaganda política dos [Garda vermella (China)|gardas vermellos na parede do campus da Universidade de Shanghái Fudan: "Defendan ao Comité Central do Partido con sangue e vida!" Defende ao presidente Mao con sangue e vida! ”.|250x250px]]

Despois da Revolución Cultural, os reformistas dirixidos por Deng Xiaoping comezaron a desmantelar gradualmente as políticas maoístas asociadas coa Revolución Cultural no período "Boluan Fanzheng". En 1978, Deng converteuse no novo líder supremo da China e comezou unha nova fase na China ao iniciar o histórico programa de reformas e apertura.

## Fondo
### Gran salto adiante
En 1958, tras o primeiro plan quinquenal, Mao fixo un chamamento ao "socialismo de base para acelerar os seus plans de converter a China nun Estado industrializado moderno. Con este espírito, Mao lanzou o Gran Salto Adiante, estableceu comunas populares no campo e iniciou a mobilización masiva do pobo en colectivos. A moitas comunidades asignóuselles a produción dun único produto: o aceiro. Así mesmo Mao prometeu aumentar a produción agrícola ao dobre dos niveis de 1957.

O Gran Salto foi un fracaso económico. Moitos agricultores sen educación foron retirados da agricultura e da colleita e, a cambio, instruíronos para producir aceiro a grande escala, confiando parcialmente nos *fornos de xardín* ou elaboración de aceiro caseira (土法炼钢) para acadar os obxectivos de produción establecidos polos cadros locais. O aceiro producido era de baixa calidade e na súa maioría inútil. O Gran Salto reduciu o tamaño das colleitas e provocou un declive na produción da maioría dos bens, excepto no arrabio e no aceiro de baixa calidade. Ademais, as autoridades locais esaxeraban con frecuencia as cifras de produción, ocultando e intensificando o problema durante varios anos.

Mentres tanto, o caos nas colectividades, o mal tempo e as exportacións de alimentos necesarias para asegurarse divisas deron lugar á gran fame negra chinesa. Os alimentos escaseaban desesperadamente e a produción reduciuse drasticamente. A fame negra causou a morte de máis de 30 millóns de persoas, sobre todo nas rexións máis empobrecidas do interior do país.

O fracaso do Gran Salto reduciu o prestixio de Mao dentro do PCCh. Obrigado a asumir responsabilidades, en 1959, Mao dimitiu como presidente da China, xefe de Estado *de iure* da China, e foi sucedido por Liu Shaoqi, mentres Mao permanecía como Presidente do Partido Comunista Chinés e Comandante en Xefe. En xullo, os altos dirixentes do Partido reuníronse no pintoresco monte Lu para discutir a política. Na conferencia, o mariscal Peng Dehuai, ministro de defensa, criticou a política do Gran Salto nunha carta privada a Mao, escribindo que estaba infestada de mala xestión e advertindo contra a elevación do dogma político sobre as leis da economía.

Mao cría que Khrushchev non se adhería ao marxismo-leninismo, senón que era un revisionista, que alteraba as súas políticas respecto a os conceptos básicos marxista-leninistas, algo que Mao temía que permitise aos capitalistas recuperar o control da URSS. As relacións entre ambos os gobernos agreáronse. A URSS negouse a apoiar a adhesión da China ás Nacións Unidas e incumpriu a súa promesa de fornecer a China dun arma nuclear. Como consecuencia das tensións que seguiron á ruptura chinés-soviética, os dirixentes soviéticos habían autorizado emisións de radio na China nas que se afirmaba que a Unión Soviética axudaría aos "auténticos comunistas" que derrocasen a Mao e o seu "rumbo erróneo". Mao preparou o terreo mediante a "limpeza" de poderosos funcionarios de Pequín de dubidosa lealdade. O seu enfoque non foi transparente, executado a través de artigos xornalísticos, reunións internas e pola súa rede de aliados políticos. Os exames para entrar na universidade canceláronse despois de 1966, para ser logo substituídos por un sistema onde os estudantes eran recomendados por fábricas, vilas e unidades militares; as probas non foron restauradas ata 1977 baixo o mandato de Deng Xiaoping. Segundo os documentos para perseguir a Banda dos Catro, foron perseguidos 142&nbsp;000 cadros do exército e profesores nos círculos educativos e menciónanse académicos, científicos e educadores que morreron, incluíndo a Xiong Qinglai, Jian Bozan, Rao Yutai, Wu Dingliang e Zhao Jiuzhang. A xeración enteira de individuos aflixidos precariamente cualificados denomínase comunmente como a "xeración perdida".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hsü, Immanuel C. Y. *The Rise of Modern China*, 6.ª edición, Oxford University Press, Oxford, 1999 (ISBN 0-19-512504-5).
* Fairbank, John King. *China, una nueva historia*, Editorial Andrés Bello, Barcelona, 1997 (ISBN 84-89691-05-3).
* Gray, Jack; Cavendish, Patrick. *La Revolución Cultural y la crisis china*. Barcelona: Ariel, 1970 (ISBN 84-344-0686-1).
* Spence, Jonathan D. *The Search for Modern China*, W. W. Norton and Company, Nova York, 1999 (ISBN 0-393-30780-8).
### Outros artigos 
* Mao Tse Tung