open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Metaarteríola

miniatura|Ilustración dun sistema de capilares con metaarteríolas e esfínteres precapilares, como os da microcirculación mesentérica.
Unha **metaarteríola** é un curto microvaso da microcirculación que conecta as arteríolas cos capilares. En vez de teren unha túnica media continua, as metaarteríolas teñen células de músculo liso individuais separadas por unha curta distancia, cada unha das cales forma un esfínter precapilar que rodea a entrada a unha rede de capilares. A constrición destes esfínteres reduce ou corta o fluxo sanguíneo por dita rede de capilares. Isto permite que o sangue sexa desviado a outra parte do corpo.

Hai metaarteríolas na microcirculación mesentérica. O nome foi concibido orixinalmente para referirse só ás "canles de paso" entre as arteríolas e as vénulas. Máis recentemente, o termo tense utilizado tamén para describir as arteríolas máis pequenas que están xusto antes dos capilares.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Histoloxía en uni-mainz.de
José Antonio Ledesma Sánchez

**José Antonio Ledesma Sánchez**, nado en San Roque, provincia de Cádiz, no 1936, é un xornalista, escritor e político español, e alcalde en funcións de San Roque.

## Traxectoria 
En 1992, converteuse en funcionario do concello de Castellar de la Frontera, cargo que ocupa na actualidade. Portavoz e presidente do partido Unidad por San Roque, foi elixido alcalde en funcións do concello de San Roque o 1 de marzo de 2009, tras o falecemento de José Vázquez Castillo. Ocupou este cargo durante só uns meses, cando, por motivos persoais, lle cedeu o cargo a José Cabrera. José Antonio Ledesma exerceu como tenente de alcalde e concelleiro de Urbanismo e Vivenda, cargo que ocupou ata 2010, cando volveu ao cargo, pero nas áreas de Cultura, Arquivos e Museos, cargo que ocupou despois de que Fernando Palma Castillo fose alcalde.

Fóra da política, tamén é escritor, tendo escrito *La Andalucía y mis coplas* (Andalucía e as miñas coplas, 2025).

## Notas
FELGTBI+

A **Federación Estatal de Lesbianas, Gais, Trans, Bisexuais, Intersexuais e máis**, fundada en 1992, coñecida polo seu acrónimo FELGTBI+, é a federación de asociacións LGBT+ máis numerosa de España.  

## Traxectoria 
En 2018 forman parte da organización 56 asociacións​ de carácter local, provincial e autonómico con presenza en case todas (en 16 de 17) as comunidades.​ Desde 2024 presídea a activista valenciana Paula Iglesias. 

Entre as súas finalidades atópanse a coordinación do movemento asociativo LGBTI+, a reivindicación da igualdade legal, o respecto social cara á diversidade afectivo-sexual, a posta en marcha de campañas de sensibilización e denuncia –incluíndo a celebración anual do Orgullo Estatal LGTBI+​ e a formación de activistas das súas asociacións membro.

FELGTBI+ foi a primeira organización LGTBI+ de España en reivindicar o matrimonio entre persoas do mesmo xénero en España. As súas accións caracterízanse por reivindicar os dereitos LGBTI+ desde formulacións integradoras (matrimonio, lei de identidade de xénero ou lei de igualdade) e identitarios (Orgullo LGTBI+ ou cultura LGTBI+). Para iso realiza campañas gráficas, promove a presenza nos medios e a negociación política, organiza conferencias e manifestacións e presta servizos ao colectivo LGTBI+ a través das súas asociacións membro.

Foi unha das entidades representantes de persoas trans e LGTBI+ que, xunto con Fundación Triángulo e Chrysallis, traballou na Lei Trans e LGTBI+ aprobada en febreiro de 2023.

### Nós Mesmas 
A asociación Nós Mesmas é a principal asociación galega que forma parte da FELGTBI+. É un colectivo transfeminista sen ánimo de lucro, fundado en Vigo no ano 2008. Naceu da necesidade de crear un espazo seguro e visible para as mulleres lesbianas, bisexuais, persoas trans e non binarias, desde onde facer fronte á discriminación e reivindicar os seus dereitos e dignidade.

Actualmente é a organización que coorganiza, xunto con Avante LGBT+, o Orgullo Crítico da cidade de Vigo.

## Notas
Castro de Penadominga

O **castro de Penadominga** é un castro situado en Bendollo, Quiroga, datado nos séculos IV e V. 

## Asentamento 
Consiste nun antigo asentamento que conta cun sistema defensivo formado por catro foxos. O outeiro onde se atopa sufriu unha importante alteración cando se erixiron as estruturas, o terreo foi escavado, aterrazado e reenchido con terra e cascallos. Estas terrazas, situadas a diferentes alturas, estaban conectadas por ramplas, semellantes ás do castro de Vilamor, situado no concello de Folgoso do Courel.

## Obxectos 
O tesouro de Penadominga: as fibelas de cinto metálicas, moedas e fragmentos de cerámica, que se conservan no Museo Provincial de Lugo dende a década de 1950 e que supostamente proceden deste xacemento. Non obstante, os arqueólogos sinalan que para confirmar esta procedencia, sería necesario escavar o castro de Penadominga e atopar outros materiais similares aos do museo de Lugo.

## Notas
Antonio Díaz Lara

**Antonio Díaz Lara**, nado en La Línea de la Concepción en 1951, é un político español do Partido Socialista Obreiro Español. Foi alcalde de La Línea de la Concepción de 1983 a 1986.

## Traxectoria 
Díaz Lara completou os seus estudos de bacharelato en La Línea de la Concepción e posteriormente estudou deseño industrial en Málaga. Está casado e é pai de dous fillos.

Afiliouse ao PSOE nos primeiros anos da democracia, converténdose nun dos membros máis veteranos do grupo socialista de La Línea.

En 1983, tras a dimisión de Juan Carmona de Cózar por motivos persoais, Antonio Díaz Lara foi nomeado alcalde de La Línea de la Concepción até 1986, cando foi substituído por Salvador Pagán.

Posteriormente, foi nomeado xerente da Feira Provincial pola Deputación Provincial de Cádiz. Durante este tempo, estudou Dereito na Universidade Nacional de Educación a Distancia, licenciándose en 1989.

Díaz Lara tamén foi xerente da Feira de Estepona. Posteriormente traballou para a Agrupación Liberal Independente (GIL), baixo cuxa dirección construíu o Recinto Feiral e de Exposicións da Costa del Sol. O seu contrato rematou en 1997.

Tras unha baixa médica, en 1998 comezou a impulsar unha planta química en Málaga, onde permaneceu ata 1999, cando tivo que deixar o negocio por motivos de saúde.

## Notas
Billio

**Billio** (en ) é un concello do departamento de Morbihan, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía
Accidente da Lavacolla

**Accidente da Lavacolla** pode referirse a:

* **Accidente da Lavacolla (1978)**, accidente habido no aeroporto da Lavacolla en 1978.
* **Accidente da Lavacolla (1988)**, accidente habido no aeroporto da Lavacolla en 1988.
Saleta

**Saleta** é un nome propio feminino galego. Esta forma escrita tamén é común co castelán e co catalán. A súa orixe é o topónimo francés *Salette*, diminutivo de Sale, que ten a mesma orixe có galego Sa (ou Saa), o xermánico *sala, de significado dubidoso, quizais ‘casa importante’.

En xaneiro de 2023 existían 154 mulleres en Galicia co nome Saleta, cunha media de idade de 30,9 anos.

## Saleta noutras linguas 
* Alemán: Salette
* Catalán: Saleta
* Castelán: Saleta
* Francés: Salette
* Inglés: Salette
* Italiano: Saletta
* Portugués: Salete

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de nomes femininos en galego
* Lista de nomes femininos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes femininos Real Academia Galega
Accidente de Monte Xiabre

O **accidente de Monte Xiabre** ocorreu o 8 de setembro de 1976 cara as cinco da tarde, preto de O Carril (Vilagarcía de Arousa. O avión Canadair CL-215, con código UD.13-7, do servizo contraincendios e que estaba participando na extinción dun incendio, caeu ao chan uns 200 metros despois de bater cun eucalipto que lle arrincou unha á. Faleceron tres membros do Exército do Aire.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Accidentes aéreos en Galicia
Abilio Álvarez Bernardo

**Abilio Álvarez Bernardo**, nado en Olelas (Entrimo) o 25 de xuño de 1916 e asasinado en Hartheim o 2 de febreiro de 1942, foi un exiliado galego deportado aos campos de concentración nazis.

## Traxectoria 
Emigrou a Tarragona, onde traballou de mineiro. Foi membro do PSUC (Partido Socialista Unificado de Catalunya) de Reus. Tralo inicio da guerra civil española entrou no Instituto de carabineros, pasando  a integrarse nas Brigadas mixtas do Exército Popular da República.

O 27 de xaneiro de 1941 entrou no campo de concentración de Mauthausen co número de prisioneiro 5&nbsp;404. O 30 de xaneiro de 1942 foi enviado ó castelo de Hartheim, onde foi asasinado na cámara de gas, rexistrándose a súa morte o 2 de febreiro de 1942.

O 6 de marzo do 2020 o seu sobriño neto Rafael Adán Rodríguez presentou no Consulado arxentino de Vigo unha denuncia en nome de Abilio para unila á Querela arxentina contra os crimes do franquismo. Ese mesmo día presentáronse outras seis denuncias en nome de todos os deportados da provincia de Ourense. O acto foi coordinado polo Grupo de Traballo de Ourense da Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica.

## Recoñecementos 
Nun acto celebrado o 14 de setembro de 2019 en memoria das vítimas do réxime franquista na comarca de Baixa Limia, onde se xuntaron membros do Comité pola Memoria Histórica do Val do Limia e familiares das vítimas, inaugurouse un monólito na honra dos asasinados da comarca na curva de Fonteboa, no concello de Bande, entre os que se encontra Abilio Álvarez Bernardo.

De igual xeito, o Concello de Entrimo e a Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica, organizaron un acto na praza do concello o 8 de maio de 2021 en memoria de Abilio Alvarez Bernardo, Avelino Pérez Rodríguez, Higinio Rodríguez Domínguez e Jaime Vázquez Estévez, no que se inaugurou un monólito no seu honor.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Sifi Ghrieb

**Sifi Ghrieb** (en ), nado en Tébessa o 20 de xaneiro de 1971, é un político alxeriano que exerce como primeiro ministro de Alxeria desde setembro de 2025.

## Traxectoria 
Estudou Enxeñaría Industrial e Economía, e obtivo un doutoramento en Fisicoquímica de materiais pola Universidade Badji Mokhtar Annaba de Annaba.

Dirixiu varios complexos industriais importantes e empresas estatais, como Sider e Imetal. Tamén foi director xeral da Universidade Industrial dependente do Ministerio de Industria e director xeral do Centro de Formación da Industria do Cemento, afiliado ao Grupo Industrial do Cemento de Alxeria (GICA).

Antes de unirse ao goberno alxeriano, o seu último cargo foi o de presidente do consello de administración da empresa mixta qatarí-alxeriana Algerian Qatari Steel (AQS).

O 28 de agosto de 2025, foi nomeado primeiro ministro interino tras a destitución de Larbaoui, conservando o seu cargo de ministro de Industria e Produción Farmacéutica. O seu nomeamento foi confirmado o 14 de setembro de 2025 e encargóuselle formar un novo goberno.

## Notas
Antonio Moreno Castro

**Antonio Fernando Moreno Castro**, nado en Baena o 27 de setembro de 1942, é un profesor e político español que foi alcalde de Baena de 1983 a 1995.

## Traxectoria 
É irmán de Luis Moreno Castro, tamén alcalde de Baena. Antonio Moreno comezou a súa carreira política como secretario xeral do Comité Executivo da súa cidade natal, cargo que ocupou de 1980 a 1991. De 1983 a 1995, foi alcalde de Baena, sendo sucedido posteriormente polo seu irmán, Luis Moreno Castro. Tamén ocupou o cargo de Delegado de Obras Públicas da Xunta de Andalucía de 1986 a 1995, e foi tamén membro do Comité Executivo do PSOE en Córdoba de 1984 a 1990. Ocupou o cargo de Deputado Provincial de 1987 a 1991, e o de Deputado no Parlamento de Andalucía, de 2000 a 2004 para a VI Lexislatura. 

Tamén foi membro da executiva provincial dos socialistas cordobeses e da Federación Andaluza de Municipios e Provincias.

## Notas
Roach

O apelido **Roach** pode estar referido a:

* **Alexandra Roach** (nada en 1987), actriz galesa de cinema e televisión;
* **Charles Roach Smith** (1807-1890), anticuario, arqueólogo afeccionado e numismático inglés;
* **Steven Roach** (nado en 1980), numismático estadounidense e editor da revista *Coin World*;

## Véxase tamén 
* **Papa** **Roach**, banda estadounidense de hard rock.
Steven Roach

**Steven Robert Roach**, tamén coñecido como **Steve Roach**, nado o 20 de marzo de 1980, é un editor numismático estadounidense. 

## Traxectoria 
Steve Roach cursou os seus estudos superiores na Universidade de Míchigan, onde se graduou en Historia da Arte e Estudos Organizativos, e posteriormente acadou o seu doutoramento en Dereito pola Universidade Estatal de Ohio, en 2006. É membro da Sociedade Internacional de Taxadores.

Traballou para as casas de poxas *Christies*, *Spink-America* e *Heritage Auctions Galleries*, e foi director de márketing de *Numismatic Guarantee Corporation*.

Roach tamén exerceu como avogado e dirixiu unha consultoría especializada en belas artes europeas e americanas, e moedas raras.

## Recoñecementos 
* 1997: Numismático Xuvenil Destacado do Ano, da *American Numismatic Association* (ANA).
* 1997: Premio Bill Fivaz, da *Combined Organization of Numismatic Error Collectors of America* (CONECA)*.*
* 1999: Premio Bill Fivaz (CONECA).
* 2015: Premio Embaixador Numismático, de *Florida United Numismatists* (FUN).
* 2016: Premio Adna G. Wilde Jr. Memorial (ANA).
* 2016: Premio Glenn Smedley Memorial (ANA).
* 2024: Premio ao Mérito (ANA).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Smith, P. (2025). "". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 361.

### Ligazóns externas 
* Vídeo: Steve Roach, de *Coin World*, fala con Vicken Yegparian sobre o dólar *Flowing Hair* de 1794
* Vídeo: Steve Roach, de *Coin World*, fala sobre poxas con Melissa Karstedt
* Vídeo: O editor de *Coin World*, Steve Roach, comparte novas
Concoret

**Concoret** (en ) é un concello do departamento de Morbihan, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía 
## Notas
LaLiga Gate

**LaLiga Gate** é o termo co que diversos medios de comunicación e especialistas en tecnoloxía se referiron a diversas polémicas relacionadas coas medidas adoptadas pola Liga de Fútbol Profesional para loitar contra a pirataría na retransmisión de partidos de fútbol en España. As disputas centráronse principalmente en tres aspectos: o uso da súa aplicación móbil para a espionaxe dos usuarios, os bloqueos masivos de enderezos IP que afectaron a terceiros non implicados na pirataría e a aparición desta cuestión no debate político no Congreso dos Deputados español .   

## Notas
Xosé María Gómez Clemente

**Xosé María Gómez Clemente,** nado en Ourense en 1962, é un filólogo e profesor galego.

En 2025 foi elixido académico correspondente da Real Academia Galega.

## Traxectoria 
É profesor titular na Área de Filoloxía Galega e Portuguesa, Departamento de Filoloxía Galega e Latina da Universiade de Vigo.

Foi secretario do Departamento de Filoloxía Galega da UVigo e secretario e vicedecano da Facultade de Filoloxía e Tradución, director da Área de Calidade (2014-2018) e secretario da Cátedra José Saramago.

Membro do grupo de Tecnoloxías Aplicadas á Lingua Galega da Universidade de Vigo, a súa investigación céntrase no campo da neoloxía, a lexicografía e a terminoloxía, así como na aplicación das ferramentas informáticas ao estudo do galego. Dende 2024 é membro dos Seminarios de Lexicografía e Terminoloxía da RAG. Foi ademais presidente da Asociación de Tradutores Galegos (2003-2011), promotora da Biblioteca Virtual de Literatura Universal en Galego.

Foi coordinador  da materia de Lingua Galega e Literatura da ABAU.

## Obras 
### Libros colectivos 
* *Diccionario de sinónimos da lingua galega* (1997). Galaxia.
* *Neoloxía e lingua galega: teoría e práctica* (2003). Universidade de Vigo.
* *Sementar para os que veñan: homenaxe a Camiño Noia* (2012). Universidade de Vigo.
* *Vocabulaire panlatin des pneumopathies professionelles* (2012). Office québécois de la langue française.
* *A colección fraseoloxica de Vicente Risco* (2020). Galaxia.

### Tradución 
* *Señor das moscas* de William Golding (1993). Sotelo Blanco.
* *Vida brava* de Richard Ford (1995). Sotelo Blanco.

### Edición 
* *Narrativa breve* de Ramón Otero Pedrayo (1993). Galaxia.

## Notas
Peter Smith

**Peter Craig Smith**, tamén coñecido como **Pete Smith**, nado en Redwood Falls, Minnesota, o 24 de xuño de 1944, é un autor numismático estadounidense. 

## Traxectoria 
Aínda que naceu en Redwood Falls, Peter Smith pasou a súa infancia na localidade de New Ulm, no mesmo estado de Minnesota. 

Logo da súa graduación na Universidade Estatal de Minnesota en Mankato en 1966, traballou en diversas escolas públicas de Minneapolis entre 1973 e 1989. Posteriormente traballou para o despacho de avogados *Dorsey & Whitney* (1993-2001) e para unha compañía dedicada ao comercio de moedas (2003-2018). na convención que esta entidade organizou ese ano en Denver, Colorado. 

## Recoñecementos 
* 1996: premio Howland Wood Memorial, da *American Numismatic Association.*
* 2017: Premio Robert Friedberg, do *Nunmismatic Literary Guild*.

## Escolma de publicacións 
A maior parte das súas publicacións son en liña, accesibles e actualizadas periodicamente. Tamén mantivo unha columna no xornal *The Numismatist*, desde 1993 a decembro de 2002, titulada "Names in Numismatics".

* (1985). "". En *America’s Copper Coinage 1783-1857. Coinage of the Americas Conference Proceedings Nº 1.* American Numismatic Society, Nova York. Páxinas 149-174. ISBN ISBN 0-89722-207-5
* (1992). '**. Edición en liña [actualizada periodicamente desde a 1ª ed. en 1992].
* (2022). **'. [actualizada periodicamente desde a 1ª ed. en 2022].
* (2024). ''*. Edición en liña [actualizada periodicamente desde a 1ª ed. en 2024].

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Smith, P. (2025). "". En *American Numismatic Biographies''. Páxina 401.
David Jay

**David Jay**, nado o 24 de abril de 1982, é un activista asexual estadounidense. Fundou a Asexual Visibility and Education Network (en ), a máis coñecida das comunidades asexuais establecidas dende os comezos da web e as redes sociais.

## Traxectoria 
David Jay naceu en St. Louis, Missouri. Graduouse da Crossroads College Preparatory School no ano 2000. Con 15 anos, comezou a considerarse asexual, saíndo do armario namentres estudaba na Universidade Wesleyana de Connecticut. Frustrado pola carencia de recursos dispoñibles sobre a asexualidade, en 2001 creou a páxina web da AVEN. Dende entón, converteuse nunha figura preeminente do movemento asexual, aparecendo en varios programas de televisión, incluíndo o documental de Arts Engine *(A)sexual*, de 2011.

A AVEN é recoñecida como a meirande comunidade asexual en liña. A data do 17 de xuño de 2013, conta con arredor de 70.000 usuarios rexistrados.

Jay forma parte dunha familia non romántica de tres pais, que entende como unha influencia da súa identidade asexual.

## Publicacións 
* *How Moving From Transactional to Transformational Relationships can Reshape Our Lonely World* (2024). 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Bob Gaiters

**Bob Gaiters**, nado en Zanesville, Ohio o 26 de febreiro de 1938 e falecido o 5 de xaneiro de 2024, foi un xogador de fútbol americano que xogou sete tempadas na NFL e na Continental Football League como corredor.

## Carreira 
### Universidade 
Sería traspasado do Santa Ana Junior College aos New Mexico State Aggies en 1959. Era coñecido como un corredor rápido que pesaba máis de 90 quilos.

### Profesional 
Foi seleccionado polos Denver Broncos no draft da American Football League de 1961 e polos New York Giants na NFL. Pasou dúas tempadas na NFL, cos Giants e cos San Francisco 49ers. Gaiters asinaría cos Broncos na AFL de 1963 e tamén xogou cos Hamilton Tiger-Cats da Canadian Football League en 1964.

Gaiters remataría a súa carreira profesional na Continental Football League, onde xogou para os Newark Bears en 1965, os Hartford Charter Oaks en 1966 e os Orange County Ramblers en 1967.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*pro-football-reference
Atsuo Fujimoto

**Atsuo Fujimoto** (en caracteres xaponeses ), nado o primeiro de abril de 1954 na cidade de Kamakura, prefectura de Kanagawa,  é un músico xaponés de pop-fusión e pianista de jazz, cantante, músico de sintetizador, compositor de música cinematográfica e anuncios e arranxador musical.

## Traxectoria 
Dende neno recibiu clases particulares de piano da nai do compositor Yūji Takahashi. Na infancia enrolouse nun coro infantil adquirindo experiencia continuada en canto ata a súa etapa adulta. Comezou a tocar a guitarra e a compor música nunha banda de rock aos primeiros anos da adolescencia. Durante o instituto, foi chamado para tocar en bandas de rock e jazz en clubs, salas de concertos e festivais universitarios: actuou como cantante, guitarrista, baixista e batería.

Comezou a súa carreira musical durante os seus estudos de Filosofía e Antropoloxía da Música na prestixiosa Universidade de Waseda en Tokyo. Pouco despois, pasou a ser solista en directo e na televisión, traballando principalmente como intérprete de música clásica. Fujimoto foi invitado a colaborar e gravar con moitos artistas de sona no ano 1980, como Kazumi Watanabe, Yosuke Yamashita, YMO e Tipographica, como un talentoso músico e multiartista, que dominaba a guitarra, o piano, o baixo, a batería, o saxofón e a voz, e que tamén podía compoñer e arranxar música.

Ademais, como líder de banda, actúou como un músico transcultural e levou a cabo moitas actuacións e gravacións experimentais, gañándose unha tremenda popularidade e o respecto tanto do público como dunha ampla gama de músicos. 

No ano 1981, formou o dúo de culto categorizado como electrónica xaponesa, proto-house ou *japanism* xunto á tamén pianista Ichiko Hashimoto bautizado como Colored Music, publicando un álbum homónimo. Durante o 1993 como doente das secuelas físicas dun grave accidente de tráfico pasou o ano prostrado na cama na súa vivenda en Tokyo eliminando as xiras musicais con colaboradores.

En 1998, formou "the Trio" xunto a Ichiko Hashimoto e Nobuyoshi Ino.En 2005, lanzou dous álbums e continuou a perseguir a súa visión da música cunha nova banda xunto a Kazuko Hashimoto e Nobuyoshi Ino no trío "Ub-X"; na banda a súa interpretación á batería acaba por alcanzar un polirritmo mediante a creación consciente de pulsos baseados en razóns de números enteiros.

Como compositor de música cinematográfica destaca o seu traballo en solitario cubrindo toda a banda musical da película de 1984, "O tren correu pola meseta" dirixida por Fuji Saeki. No seu traballo para a publicidade son coñecidas en Xapón as trillas sonoras dos anuncios para Canon Inc., Freixenet, Kao Corporation ou para a cervexa de HiteJinro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil
Colored Music

**Colored Music** foi un dúo musical xaponés, en activo durante o ano 1981 na cidade de Tokyo, catalogado como electrónica xaponesa, pop-fusión, new-wave funk, "Avant" ambient e, segundo a crítica, precursor do house. A banda mesturaba todo tipo de estilos dentro do Synthpop e foron usados durante anos por djs locais pola súa adaptabilidade á música de baile, con temáticas do fólclore xaponés, como na canción *Kitsune No Yomeiri* (en galego, *A voda do raposo*), unha lenda na que os animais invocan a choiva nun día despexado. Para obrigar aos humanos non desexados a meterse nas súas casas e permitir que a súa cerimonia teña privacidade. 

O conxunto estivo composto pola parella de pianistas de jazz Atsuo Fujimoto e Ichiko Hashimoto.

## Álbum 
* "Colored Music", publicado polo selo Better Days en 1981.
* As cancións do álbum orixinal de 1981 ao completo foron incluídas no álbum "Individual Beauty" do selo Shimizu do 2018, cunha edición adaptada para soar en clubs de baile.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A canción Heartbeat dos Colored Music , en youtube, ano 1981
Guada Reina Aragón

**Guada Reina Aragón**, nada en Chiclana de la Frontera, Cádiz, o 10 de novembro de 1994, tamén coñecida como **Lupe**, é unha profesora e novelista española. Desde novembro de 2025, traballa como mediadora na asociación chiclanesa de Amucodich, xunto con Patricia Bernal Chacón.

Foi mestra de educación infantil e especial, onde se especializou en habilidades sociais para nenos con discapacidade Intelectual.

## Vida persoal 
Lupe ten un irmán chamado, Andrés Reina Aragón. A súa nai é Francisca Aragón.

## Recoñecementos 
Foi galardoada polo Ministerio de Cultura e Deporte e co premio Empresa Responsable cos Nenos 2017.

## Libros 
* *Mi mundo en Silencio*.​ Editorial Badidi-BU. ISBN: 978-84-19904-27-0.
* *Mantén el equilibro*.​ Editorial Apuleyo Ediciones. ISBN: 978-84-1060-707-1.

## Notas
Ichiko Hashimoto

**Ichiko Hashimoto** (en caracteres xaponeses ), nada o primeiro de xullo de 1952 na cidade de Kobe, prefectura de Hyōgo,  é unha pianista xaponesa de jazz, pop-fusión, cantante, músico de sintetizador, compositora e actriz de cine e televisión.

## Traxectoria 
Nada no núcleo urbano de Kobe, comeza a tocar o piano con cinco anos.

Na Universidade de Música Musashino inicia a súa carreira musical como pianista, vocalista e compositora. No ano 1981 forma o grupo de electrónica e pop-fusión Colored Music xunto a Atsuo Fujimoto, e publican un disco homónimo co selo nipón *Better Days*. O álbum foi re-editado en 2018 e o orixinal é considerado como unha copia de culto do xénero.   

No Xapón, o seu talento e reputación son excepcionais dentro do jazz e a música avant-garde, na súa carreira foi contratada para arranxos e interpretacións pola Yellow Magic Orchestra, DJ Cloud, Sphinx, Kazumi Watanabe, Irene Schweizer, Samul Nori (grupo de percusión coreano) Macoto Tezka (artista visual) Han Bennink, Myra Melford, Gregg Bendian. Chegou a colaborar oficialmente en 20 discos no xapón entre o pop e a música clásica (como cos intérpretes de clásica Yuji Takahashi e Aki Takahashi).

As súas actividades musicais esténdense tamén á música contemporánea, mais inclúen moitos xéneros, como orquestra clásica, música electrónica e música de club.

En 1998, forma "the Trio" xunto a Atsuo Fujimoto e Nobuyoshi Ino. Tras o lanzamento de dous álbums con "the Trio" decide saír do Xapón e actuar a nivel internacional.

Como compositora é a autora da banda sonora do filme "HAKUCHI", dirixida por Macoto Tezka. Polo que recibiu o Premio Dixital no Festival de Cine de Venecia. E das cancións do anime "RAHXEPHON", do que tamén é actriz de dobraxe. 

Como actriz de cinema ten papeis nas películas MNEMOSYNE (1991) e Whisper of the ammonite was heard (アンモナイトのささやきを聞いた) (1992).

## Notas
Municipio de Varakļāni

O **municipio de Varakļāni ** (en letón, *Varakļānu novads*) foi un dos 36 municipios de Letonia, desde o 2021 ata o 2025. Os 36 municipios son resultado da última reorganización do territorio aprobada o 1 de xuño de 2021. É un pequeno municipio resultado da fusión da antiga cidade de Varakļānu do Municipio de Madona e as parroquias de Murmastiene e Varakļānu. Limita polo norte e oeste co municipio de Madona, polo leste co municipio de Rēzekne e polo sur cos municipios de Preiļi e Jēkabpils. O centro do municipio atopábase na cidade de Varakļānu. Aínda que o municipio de Varakļānu estaba situado na rexión histórica de Latgalia, pertencía á rexión de planificación de Vidzeme. No ano 2025, foi re-integrado dentro do municipio de Madona.. 

## Gueto durante o Holocausto 
As tropas da Alemaña nazi entraron en Varakļāni a principios de xullo de 1941, e xa desde os primeiros días impuxéronse restricións aos xudeus e producíronse os primeiros asasinatos. Estableceuse un gueto provisional xunto ao Cemiterio Xudeu, onde todos os xudeus tiveron que trasladarse. O 4 de agosto, unha unidade SD alemá ("O Comando Arājs"), coa axuda de autodefensas locais, fusilou a case todos os xudeus de Varakļāni (aproximadamente 540 persoas) no territorio do Cemiterio Xudeu.

Despois da guerra, os familiares superviventes erixiron dous monumentos no Cemiterio Xudeu de Varakļāni. Un deles está situado na cerca do cemiterio, onde tivo lugar o masacre dos xudeus. Unha inscrición en ruso e yídish sinala: "Choraremos eternamente polos nosos pais, irmáns e irmás, asasinados polos fascistas en 1941". O outro monumento atópase no interior do cemiterio, no lugar onde foron soterrados os xudeus asasinados, e tamén leva unha inscrición en yídish e ruso: "Lembranza eterna ás vítimas do terror xermano-fascista – os xudeus de Varakļāni, brutalmente asasinados o 4 de agosto de 1942".

Cada ano, o primeiro domingo de agosto, celébrase un acto conmemorativo no Cemiterio Xudeu de Varakļāni, dedicado aos xudeus asasinados en Varakļāni.. 

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Organización territorial de Letonia
*Rexións de Letonia
SGang Gwaay

**SG̱ang Gwaay Llnagaay** ("**Illa do Bacallau Vermello**"), coñecida comunmente polo seu nome en inglés **Ninstints**, é unha aldea do pobo haida e parte da Reserva do Parque Nacional Gwaii Haanas e Sitio Patrimonial Haida en Haida Gwaii na Costa Norte da Columbia Británica, Canadá.

O sitio da aldea é un Patrimonio da Humanidade da UNESCO, un Sitio Histórico Nacional, e un sitio nacional de conservación mariña.

## Nome
O nome do sitio da aldea, **SG̱ang Gwaay Llnagaay**, é o nome haida para Illa Anthony, onde se atopa a aldea e significa "Illa do Bacallau Vermello". Durante finais do século XVIII e principios do século No século XIX, a aldea era coñecida como *Koyahs* ou *Coyahs*, tamén traducido como *Quee-ah*, polo nome do xefe da época, *Koyah*. O nome "Ninstints", tamén escrito "Nan Sdins", era o nome do xefe máis poderoso da aldea a mediados do século XIX e chegou a usarse como nome da aldea como resultado da práctica dos capitáns de barco de referirse ás aldeas polo nome do xefe ou xefe do lugar.

## Sitio da aldea
A aldea era unha das máis meridionais das aldeas haida, situada nunha baía abrigada no lado leste da illa, xusto ao oeste e fronte á Illa Kunghit, a illa grande máis meridional do arquipélago. É pequeno pero tamén o asentamento haida importante máis illado e protexido debido á súa localización nunha baía rochosa abrigada. SG̱ang Gwaay llnagaay é a aldea rexistrada máis antiga no arquipélago meridional.

SG̱ang Gwaay Llnagaay conta hoxe coa maior colección de tótems haida nos seus lugares orixinais, todos eles celebrados como grandes obras de arte, aínda que os haida están a permitir que sucumban á decadencia natural do exuberante clima  do Bosque temprado húmido. As imaxes das ruínas de SG̱ang Gwaay Llnagaay son emblemáticas da cultura haida e de Haida Gwaii e aparecen nas promocións turísticas das illas e da provincia en xeral. O sitio é extremadamente remoto e o acceso só é por mar ou por aire desde as cidades da parte norte das illas. Para protexer os valiosos sitios patrimoniais haida, Haida leva a cabo un programa de vixilantes, estacionando haidas en sitios de aldeas tradicionais por todo Haida Gwaii, incluíndo dentro da Reserva do Parque Nacional Gwaii Haanas e o sitio patrimonial haida. Os Gardiáns asegúranse de que os visitantes actúen de maneira axeitada e manteñan unha presenza nos seus territorios tradicionais.

## Historia
miniatura|dereita|Tótems de S'G̱ang Gwaay Llanagaay
A evidencia arqueolóxica mostra que Haida Gwaii estivo habitada durante polo menos 10.000 anos, con territorios do haida estendéndose cara ao norte ata o sur de Alasca.

Ás veces chámase á xente de SG̱ang Gwaay llnagaay como Kunghit Haida. Os Kunghit Haida ocupaban a parte sur do arquipélago de Haida Gwaii, cun territorio que se estendía desde a illa Lyell ata o extremo sur máis afastado do arquipélago. Tiñan aproximadamente dúas ducias de aldeas permanentes, así como outros asentamentos estacionais máis pequenos situados preto das principais áreas de recursos.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Parks Canada website
Ibn Tufayl

**Ibn Ṭufayl** (en ), nado cara a 1105 e finado en 1185, foi un polímata árabe andalusí. Destacou como escritor, filósofo, teólogo islámico, médico, astrónomo e visir. A súa obra máis coñecida é a novela filosófica *Hayi ibn Yaqdhan* (coñecida no mundo occidental como *O filósofo autodidacta*), considerada unha das principais obras da literatura árabe producidas en Al-Andalus. Como doutor, foi pioneiro na defensa das diseccións e das autopsias, tal e como se expresa na súa novela.

## Traxectoria 
Ibn Tufayl naceu en Guadix, preto de Granada, e foi discípulo de Ibn Bajjah (en ). A súa familia pertencía a unha tribo árabe, os qays. Traballou como secretario de diversos líderes, entre eles os gobernadores de Ceuta e Tánxer, en 1154. Tamén serviu como secretario do gobernante de Granada e logo como visir e doutor do califa almohade Abu Yaqub Yusuf, a quen lle recomendou a Ibn Rushd como o seu futuro sucesor en 1169.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Mi ilustrísimo amigo

***Mi ilustrísimo amigo*** é un filme español de 2025, dirixido por Paula Cons e protagonizado por Lucía Veiga e Paco Déniz. 

## Sinopse 
O filme narra a historia de amor entre Emilia Pardo Bazán e Benito Pérez Galdós. A partir das apaixonadas cartas que intercambiaron, sábese da súa historia que desafiou as barreiras do convencional e o establecido.

## Notas
Francisco J. Leira Castiñeira

**Francisco Jorge Leira Castiñeira**, nado na Coruña o 24 de abril 1987, é un historiador e escritor galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, na que realizou o doutoramento coa tese *La socialización de los soldados del ejército sublevado (1936-1945). Su papel en la consolidación del Régimen franquista.* Realizou un mestrado en Historia Contemporánea na USC e en Ciencias Documentais na Universidade da Coruña. Realizou unha estadía como investigador visitante na University College Dublin – Centre of War Studies.

Foi director da Biblioteca Provincial de Santiago da Orde Franciscana. Foi contratado posdoutoral da Xunta de Galicia no departamento de Historia da USC e é membro do Grupo de Investigación HISTAGRA.

Ten publicado na prensa análises da actualidade cunha perspectiva histórica en *Praza.gal*, *Nuevatribuna.es,* *publico.es, El Ciervo*, *Lamarea* e *El Salto*. Fai labor de divulgación co podcast *memoria e historia.*

Tamén é Investigador na Universidade Carlos III, Departamento de Humanidades: Historia, Xeografía e Arte.

## Obras 
* 2013, *Consolidación social do franquismo. A influencia da guerra nos soldados de Franco*. Santiago: USC.  ISBN 978-84-15876-14-4.
* 2020, *Soldados de Franco. Reclutamiento forzoso, experiencia de guerra y desmovilización militar*. Siglo XXI Ed. 352 páxs. ISBN 978-84-323-1985-3.
* 2020, *De prisionero republicano a capellán insurgente*. Ed. Universidad de Navarra. 134 páxs. ISBN 978-8431335007.
* 2021, *Soldados forzosos. A memoria esquecida da Guerra Civil Española*. Vigo: Galaxia. 104 páxs. ISBN 978-84-9151649-1.
* 2022, *Los nadies de la Guerra de España* (2022). Madrid: Akal. ISBN 978-84-460-5320-0.
* 2023, ''Franco's Soldiers: Recruitment and Combat in the Spanish Civil War (1936-1939)*. Liverpool University Press. 248 páxs. ISBN  978-1789761771.

### Libros colectivos 
* *A xustiza pola man: Violencia e conflitividade na Galicia contemporánea* (2021). Vigo: Xerais. 392 páxs. ISBN 978-8491217992. Con Miguel Cabo.
* *The Crucible of Francoism: Combat, Violence, and Ideology in the Spanish Civil War* (2021). Con Ángel Alcalde e Foster Chamberlin. Sussex Academic Press
* *Galicia, un golpe sin cuartel, una guerra sin trincheras: La construcción sociopolítica de la dictadura franquista* (1936-1960) (2023). Publicacions de la Universitat de València. Con Lourenzo Fernández Prieto.
* *El pacifismo en España desde 1808 hasta el «No a la Guerra» de Irak* (2023). Akal.
* *Violence and Propaganda in European Civil War. Dinamics and Conflicts, 1917.1949* (2025). Con Yiannis Kokosolakis. Routledfge.
* *Patterns of Violence Behind the Lines in Europe’s Civil Wars'' (2025). Palgrave. Con John Sakkas.

## Premios 
* 2012: Premio en Ciencias Sociais Juana de Vega.
* 2012: Mención honorífica no concurso de ensaio George Watt da ALBA-VALB de Nova York.
* 2019: Premio Miguel Artola 2019 a tese de doutoramento da Asociación de Historia Contemporánea do Centro de Estudos Políticos e Constitucionais do Ministerio de Presidencia de España.
* 2021: Accésit no Premio Javier Tusell da Asociación de Historiadores do Presente.

## Notas
Miguel Ferrando-Rocher

**Miguel Ferrando-Rocher**, nado en Alcoi o 13 de setembro de 1985, é un director de escena, dramaturgo, profesor universitario e enxeñeiro de telecomunicación español. É Profesor Titular de Teoría da Sinal e Comunicacións na Universitat Politècnica de València (UPV) e investigador principal no iTEAM (*Institute of Telecommunications and Multimedia Applications*), onde lidera o *Antennas and Propagation Lab* (APL). No ámbito escénico, é fundador e director artístico da compañía valenciana Groc Teatre.
miniatura|dereita|Ferrando-Rocher no APL da UPV (2017).

## Traxectoria académica 
Ferrando-Rocher doutorouse en Enxeñaría de Telecomunicación na UPV. Desenvolve a súa actividade docente e investigadora no iTEAM (UPV), centrando o seu traballo en tecnoloxías de antenas de alta frecuencia, especialmente en aplicacións aeroespaciais e de vixilancia aérea. Participa en proxectos europeos como **SATERA** (SESAR 3 JU, Horizon Europe), orientado á vixilancia aérea baseada en satélites e á integración de ADS-B e técnicas de multilateración.

É membro activo do IEEE e desempeña responsabilidades dentro da súa sección española, incluíndo o cargo de presidente da *IEEE Spain Consultants Network* (desde 2024) e embaixador da *Antennas and Propagation Society* (desde 2022).

## Traxectoria teatral 
Como creador escénico, fundou en 2013 a compañía Groc Teatre, coa que desenvolve proxectos de investigación teatral e dramaturxia contemporánea. As súas obras abordan cuestións sociais e morais desde un punto de vista simbólico e documental.  

A produción *Genovese* (2017), baseada no caso real de Kitty Genovese, recibiu o Premio Max do Público 2019.

## Obras destacadas 
* *Genovese* (2017)
* *Tourmalet* (2018)
* *Áurea* (2019)
* *O Inocente* (2021)

## Premios e recoñecementos 
### Artes escénicas 
* Premio Max do Público (2019), por *Genovese* (Groc Teatre).
* Premio Mozos Investigadores (URSI España, 2017).
* Premio Extraordinario de Doutoramento (UPV, 2018).

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* 
* 
*
Estruturalismo (homónimos)

O **estruturalismo** é un enfoque presentado en 1949 da antropoloxía e as ciencias humanas en xeral, derivado da lingüística, que trata de analizar un campo específico como un sistema complexo de partes interrelacionadas..

O termo **estruturalismo** pode referirse tamén a:

*Estruturalismo (arquitectura), movemento en arquitectura e urbanismo da metade do século XX.
*Estruturalismo (bioloxía), escola do pensamento biolóxico que trata co comportamento parecido a unha lei da estrutura dos organismos. Utilizouse como explicación da evolución.
*Estruturalismo (relacións internacionais), estuda os efectos das estruturas económicas do mundo sobre a política dos países.
*Estruturalismo (lingüística), unha teoría de 1916 que di que unha linguaxe humana é estrutura autocontida relacionada con outros elementos que constitúen a súa existencia.
*Estruturalismo (filosofía das matemáticas), teoría das matemáticas como estrutura.
*Etruturalismo (filosofía da ciencia), teoría da ciencia que reconstrúe teorías empíricas.
*Estruturalismo (psicoloxía), unha teoría de 1879 que trataba de describir a estrutura da mente.
*Estruturalismo (socioloxía), tamén coñecida como funcionalismo estrutural.
*Marxismo estrutural, un enfoque da década de 1960 da filosofía marxista baseado no estruturalismo.
*Antropoloxía estrutural, unha teoría de 1949 dos compoñentes fundamentais en todas as culturas, historias e rituais, que se pode denominar "gramática profunda".
*Película estrutural, un movemento cinematográfico experimental importante nos Estados Unidos na década de 1960 e que se desenvolveu no Reino Unido en películas estruturais/materialistas na década de 1970.
Agustín Cameselle Fernández

**Agustín Cameselle Fernández**, nado en Vigo o 7 de outubro de 1907 e finado en Gusen o 1 de novembro de 1941, foi un exiliado galego deportado ós campos de concentración nazis.

## Traxectoria 
Traballou como axudante de aparellador do arquitecto Jenaro de la Fuente Álvarez.

Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 combateu nas filas do bando republicano, onde acadou o rango de tenente da Garda de Asalto. Concluída a guerra civil española exiliouse en Francia, quedando recluído nun dos campos de internamento franceses. Coa caída de Francia na segunda guerra mundial foi apresado polo exército alemán

O 27 de xaneiro de 1941 ingresou no campo de concentración de Mauthausen xunto con outros 1&nbsp;472 deportados republicanos procedentes de Fallingbostel. No campo de Mauthausen a alimentación era exigua e as condicións de traballo extremas. entre eles o de Agustín Cameselle Fernández.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Parque Nacional Darién

O **Parque Nacional Darién** é un Patrimonio da Humanidade en Panamá. Está a uns 325 km da Cidade de Panamá, é o máis extenso de todos os parques nacionais de Panamá e é un dos Patrimonio da Humanidade de América Central máis importantes.

## Xeografía
O Parque Nacional Darién é unha ponte natural que atravesa América do Norte e América do Sur. Está situado no extremo sur de Panamá, na Provincia de Darién, e o seu límite sur esténdese ao longo do 90 % da fronteira entre Colombia e Panamá. Atópase entre a Serranía do Darién, que corre paralela ao Mar Caribe (16 km. ao nordeste), e a costa do Océano Pacífico. É adxacente ao Parque Nacional Os Katíos (700.000 ha) en parte do Bosque de Protección do Alto Darién. En 1980 a zona foi declarada parque nacional. En 1983 unha área de 859.333 ha converteuse en reserva da biosfera da UNESCO. O parque abrangue 5.790 km².

## Medio ambiente
O Parque Nacional de Darién ten unha infinidade de hábitats, que van desde costas rochosas ata praias areosas e mangleiros. O parque tamén ten amplos pantanos e grandes áreas de bosques tropicais.

### Habitantes indíxenas
O parque é un dos poucos exemplos que quedan no mundo dunha área protexida habitada por humanos. Dúas tribos nativas habitan no parque.

[thumb|[Aguia harpía.]]
thumb|Paca manchada
thumb|Cocrodilo americano (*Crocodylus acutus*)

## Acceso
Debido ao seu extremo illamento, o Parque Nacional Darién non é moi accesible. Non obstante, hai dous lugares onde o parque se visita a miúdo. Santa Cruz de Cana (máis coñecido simplemente como Cana) é un deles. Situado no medio do parque preto da ladeira oriental do Cerro Pirre, Cana é unha das zonas ao aire libre máis incribles de Panamá. Foi chamado un dos dez mellores lugares de observación de aves do mundo. Hai varios sendeiros e unha estación de garda forestal alí.

O segundo punto de acceso é a Estación Pirre. Trátase dunha estación de garda forestal da ANAM situada no lado oposto do Cerro Pirre. Esta zona ten bosques primarios e abundancia de fauna salvaxe, incluíndo varios tipos de monos, preguiceiros e moitas especies de aves. Hai varios sendeiros que se saen da estación de garda forestal e que se poden percorrer a pé. Os viaxeiros poden aloxarse ​​nun dormitorio básico na estación de garda forestal.

O parque destaca polo Tapón do Darién, a única interrupción na Autoestrada Panamericana no seu camiño intercontinental desde a Arxentina ata Alasca.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* World Conservation Monitoring Centre (en inglés)
* Lista de sitios Patrimonio de la Humanidad (en inglés e francés)
Manuel Lamelas López

**Manuel Lamelas López**, nado en Viveiro o 23 de marzo de 1900 e finado en Mauthausen o 2 de abril de 1943, foi un exiliado galego deportado ós campos de concentración nazis.

## Traxectoria 
Estivo emigrado en Barcelona. Durante a guerra civil española combateu no bando republicano e exiliouse en Francia trala conclusión do conflito.

No ano 2025 colocouse unha *Stolperstein* en Viveiro na súa memoria, nun acto promovido pola  Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Otto Dix

**Wilhelm Heinrich Otto Dix**, nado en Untermhaus, preto de Gera, o 2 de decembro de 1891, e finado en Singen, o 25 de xullo de 1969, foi un pintor alemán, vinculado aos movementos do Expresionismo e da Nova Obxectividade. A súa obra abrangue unha ampla variedade de estilos, mais é especialmente coñecido polas súas representacións da guerra e da sociedade da República de Weimar.

## Traxectoria 
Dix naceu nunha familia obreira: o seu pai, Franz Dix, era ferreiro, e a súa nai, Louise, tiña afeccións artísticas e musicais. Durante a súa etapa escolar, foi alentado polo profesor de debuxo Ernst Schunke, e entre 1905 e 1909 formouse co pintor decorativo Carl Senff. Grazas a unha bolsa concedida polo principado de Reuß, estudou na Escola Superior de Belas Artes de Dresde (1909–1914), onde entrou en contacto coa tradición renacentista alemá e experimentou co cubismo, futurismo e posteriormente co dadaísmo.

Voluntario na primeira guerra mundial, serviu como suboficial en unidades de metralladoras no fronte occidental e oriental. Participou na Ofensiva do Somme, foi ferido en 1918 e condecorado coa Cruz de Ferro de segunda clase. As experiencias traumáticas da guerra marcaron profundamente a súa obra, como se reflicte na serie de gravados *Der Krieg* (1924).

En 1919 fundou o grupo Dresdner Secession Gruppe 1919, xunto a Conrad Felixmüller. En Düsseldorf uniuse ao colectivo *Das Junge Rheinland*, e en 1923 casou con Martha Koch, con quen tivo tres fillos. Entre 1925 e 1927 viviu en Berlín, onde desenvolveu obras críticas influídas pola Nova Obxectividade. En 1927 obtivo a cátedra na Academia de Belas Artes de Dresde.

Co ascenso do nazismo en 1933, foi destituído da súa cátedra e considerado “artista dexenerado”. Confiscáronse 260 obras súas, moitas das cales foron queimadas. A pesar da represión, continuou traballando en Randegg e Hemmenhofen, onde retratou paisaxes do Hegau. En 1939 foi detido pola Gestapo, acusado de participar nun atentado contra Adolf Hitler, e encarcerado durante dúas semanas.

Foi obrigado a servir no Volkssturm ao remate da segunda guerra mundial. Tras ser feito prisioneiro polos franceses en 1945, regresou a Hemmenhofen en 1946. 

Non se identificou nin co realismo socialista da República Democrática Alemá nin coa arte abstracta da República Federal Alemá, mais recibiu recoñecementos en ambas Alemañas. Entre eles, a Cruz do Mérito da República Federal (1959), a Medalla Carl von Ossietzky (1964), e o título de cidadán honorario de Gera (1966). 

Faleceu en Singen o 25 de xullo de 1969 tras sufrir un accidente cerebrovascular.

## Notas
Gabriel Gonzálvez Manzanares

**Gabriel Gonzálvez Manzanares**, nado en La Línea de la Concepción no século XX, é un profesor, terapeuta e político español do Partido Popular.

## Traxectoria 
Licenciado pola Universidade de Sevilla e pola Universidade Complutense de Madrid, foi alcalde en funcións de La Línea de la Concepción.

É membro do Partido Popular e primeiro tenente de alcalde do Concello de La Línea de la Concepción. Concelleiro de Educación, Cidadanía e Limpeza, de 2007 a 2011, foi alcalde dende o 14 de setembro ao 14 de outubro de 2009, tras a sentenza do anterior alcalde, Juan Carlos Juárez, ao que posteriormente sucedeu Alejandro Sánchez García. 

Tamén foi profesor e doutor en educación na Universidade Complutense de Madrid e formou parte do Gabinete de Comunicación da Mancomunidade de Municipios do Campo de Xibraltar.

## Notas