Merópidos

Os **merópidos** (**Meropidae**), coñecidos como **abellarucos** ou abelleiros, son unha familia de aves que comprende 3 xéneros e 27 especies. A maioría das especies encóntranse en África e Asia, cunhas poucas no sur de Europa e Australia e Nova Guinea. En Galicia atópanse o abellaruco europeo (*Merops apiaster*) e, máis raramente, o abellaruco persa (*Merops persicus*). A familia caracterízase por ter unha plumaxe ricamente coloreada, corpos esveltos, e xeralmente plumas centrais da cola alongadas. Todas as especies teñen longos bicos curvados cara a abaixo e ás de tamaño medio a longo, que poden ser apuntadas ou arredondadas. A plumaxe de machos e femias xeralmente é similar.

Como o seu nome suxire, os abellarucos comen predominantemente insectos voadores, especialmente abellas e avespas, que capturan no aire botándose a voar desde un pousadeiro aberto. Eliminan o aguillón dos insectos elimínano golpeándoos repetidamente e fretándoos sobre unha superficie dura. Durante este proceso, aplican presión sobre o insecto para extraerlle a maioría do veleno.

A maioría dos abellarucos son gregarios. Forman colonias, aniñan en buratos escavados en bancos de area verticais, a miúdo na beira dun río, ou nun chan plano. Como viven principalmente en colonias, poden verse un gran número de niños xuntos. Os ovos son brancos, e a posta normalmente é de cinco ovos. A maioría das especies son monógamas, e ambos os pais coidan as crías, ás veces coa axuda doutros paxaros emparentados da colonia.

Aos abellarucos poden matalos aves de presa, os seus niños son saqueados por roedores e serpes. Poden portar varios parasitos. Algunhas especies víronse afectadas negativamente pola actividade humana ou a perda de hábitats, pero ningún deles é considerado vulnerable segundo os criterios da Unión Internacional para a Conservación da Natureza, e todos están avaliados como en situación "menos preocupante". A súa rechamante aparencia fixo que fosen mencionados por escritores antigos e incorporáronse á mitoloxía.

## Taxonomía 
[miniatura|*[Merops ornatus*]]
 
Os abellarucos foron agrupados cientificamente por primeira vez polo erudito francés Constantine Samuel Rafinesque-Schmaltz, que creou a para eles a subfamilia Meropia en 1815.

## Status 
[miniatura|*[Merops nubicoides* está sendo moi negativamente afectado pola persecución e perda de hábitat.]]

A Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN) avalía a vulnerabilidade das especies en termos de poboación total e a velocidade de declive das poboacións. Ningún dos abellarucos está dentro dos criterios de vulnerabilidade da IUCN, polo que son avaliados como en situación de "menor preocupación".

As especies de campo aberto, que comprenden a maioría dos abellarucos, na súa maioría expandiron a súa área de distribución a medida que se convertía máis terra en terreos agrícolas, pero algunhas especies de bosques tropicais sufriron un declive pola perda do seu hábitat, aínda que ningunha especie ou subespecie está en situación preocupante. Hai certa persecución humana dos abellarucos, na que os seus niños son bloqueados, dispárase aos adultos ou son atrapados con trampas pegañentas, ou as crías son capturadas como alimento. O que xeralmente é máis problemático é a destrución non intencionada dos niños. Isto pode ocorrer cando son pisados polo gando, como lle ocorre ao *Merops muelleri* en Kenya, ou pola perda dos bosques como a conversión masiva dos bosques nativos en plantacións de palmeira aceiteira en Malaisia.

Un estudo feito sobre o *Merops nubicoides* en Zimbabwe demostrou que estaba afectado por interferencias deliberadas e a persecución e perda de bosques, e que os seus sitios de nidificación se perdían por unha mala xestión da auga que orixinaba danos nas ribeiras dos ríos, construción de presas e o lavado de areas auríferas. As colonias estanse concentrando nos parques nacionais e no val do Zambeze. O moi estudado abellaruco común europeo é capturado ou cazado a tiros durante as súas migracións aos países que abeiran o Mediterráneo, e estímase que só en Chipre se matan uns 4.000 a 6.000 ao ano, pero cunha poboación global existente de entre 170.000 e 550.000 incluso as perdas a esa escala teñen un impacto pequeno.

## Na cultura 
[miniatura|esquerda|[Aristóteles aconsellou matar os abellarucos para protexer as colmeas de abellas.]]

Os abellarucos foron mencionados por autores antigos como Aristételes e Virxilio, e ambos aconsellaron matar os abellarucos. Aristóteles sabía que os abellarucos aniñaban no fondo de túneles de 2 m de longo e cal era o tamaño da súa posta de ovos. Dixo que os adultos que nidificaban eran alimentados polos seus propios fillos, baseándose na observación, comprobada modernamente nalgunhas especies, de que os paxaros axudan a aos nidificantes emparentados. Na mitoloxía grega, Botres de Tebas foi mortalmente golpeado polo seu pai por profanar un sacrificio ritual dun carneiro ao deus Apolo ao probar o cerebro da vítima. O deus tivo piedade del e converteuno nun abellaruco.

Os antigos exipcios crían que os abellarucos tiñan propiedades medicinais, e prescribían a aplicación de graxa de abellaruco para deter as picaduras de moscas, e trataban os ollos co fume de patas queimadas de abellaruco para curar doenzas femininas non especificadas.

No hinduísmo a forma que adoptaba o paxaro durante o voo críase que semellaba un arco, no que o longo peteiro era a frecha. A isto débese un nome sánscrito da ave que significa "arco de Vishnu" e a súa asociación cos deuses arqueiros. Críase que os calumniadores se reencarnaban en abellarucos, debido ao veleno que metaforicamente levaban nas súas bocas.

As representacións na arte clásica son raras para ser un paxaro tan rechamante. O único exemplo coñecido do Antigo Exipto é un relevo que probablemente é dun pequeno *Merops orientalis*, que se encontra nunha parede do templo mortuorio da raíña Hatshepsut, e un mural romano antigo representando abellarucos persas na vila de Agripina. Os abellarucos aparecen en selos de correos de polo menos 38 países, os máis comúns son o abellaruco común europeo e os *Merops nubicus* e *Merops nubicoides*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vídeos de abellarucos en Internet Bird Collection
* Meropidae, Bird families of the World 
* Meropidae na páxina web Tree of Life