Meliloto

O **meliloto** (***Melilotus officinalis***) é unha especie herbácea pertencente á familia das leguminosas, que se cultiva como planta forraxeira.  O seu característico cheiro doce intensifícase pola secaxe e débese ao seu alto contido en cumarina.
miniatura|Follas
miniatura

## Descrición 
Herba anual ou bienal, dunha altura media de 8 dm, moi ramificada; raíz pivotante, cosmopolita en terreos incultos. Sistema radicular de eixo principal pivotante, groso, con algunhas ramificacións; en formas bienais é máis leñosa ca as anuais. Follas alternas trifoliadas, con folíolos dentados, de obovais a oblongos, estípulas enteiras soldadas co pecíolo. Flores pequenas con corola amarela, agrupadas en acios curtos semellantes a espigas. O froito é un legume ovado, liso, con costelas transversais, de 2&nbsp;mm de diámetro e con 1-2 sementes.

## Uso medicinal 
É usada na fitoterapia.  Promovería a "drenaxe linfática", redución de retención de líquidos, particularmente nos tecidos da parede venosa. Rouquén, catarros, amígdalas, antivaricoso (hedras). Adstrinxente.

Toda a planta bota un forte cheiro a cumarina, en especial ao fretala ou cando enxuga. Utilízanse as follas e os restos florais secos.

O principal compoñente (e ao cal se debe o seu recendo), é o glicósido cumarina, C9H6O2: lactona do ácido ortohidroxicinámico. Este glicósido é solúbel en alcol, cloroformo e éter e preséntase en forma de cristais prismáticos, incoloros, de cheiro fragrante e sabor moi agre.

A dicumarina, dicumarol ou antiprotrombina, C19O6H12, prodúcese por fermentación da forraxe cando a forraxe fenifica mal, é utilizada en medicamento humano para o tratamento da trombose. A dicumarina é o composto anticoagulante responsábel de hemorraxias internas xeneralizadas moi características dos animais cando inxiren a devandita forraxe.

A *Melilotus officinalis* é unha especie capaz de acumular nitratos en cantidades nocivas.
miniatura|*Melilotus officinalis*

## Néctar 
É moi boa fonte de néctar para apiarios (abellas, abesouros).

## Taxonomía 
*Melilotus officinalis* foi descrita por (L.) Pall. e publicado en Journal of Botany, British and Foreign 66: 141. 1928.
; Etimoloxía
***Melilotus***: nome xenérico que deriva das palabras gregas:  meli que significa "mel", e *lotos*, unha leguminosa.

***officinalis***: epíteto latíno que significa "oficinal", isto é, que ten aplicacións medicinais ou farmacéuticas.
; Sinonimia
* *Medicago officinalis* (L.)E.H.L.Krause	
* *Melilotus arenarius* Grecescu	
* *Melilotus arvensis* Wallr.	
* *Melilotus melilotus-officinalis* Asch. & Graebn.	
* *Melilotus neglectus* Ten.	
* *Melilotus pallidus* Ser.	
* *Melilotus petitpierreanus* Willd.	
* *Trifolium Melilotus officinalis* L.	
* *Trifolium melilotus-officinalis* L.
* *Trifolium officinale* L.

## Nome común 
* Galego: meliloto , chuchamel, chupamel, meliloto oficinal, meliloto amarelo, trevo de cheiro, herba abelleira (non confundir coa melisa, tamén chamada en galego así).
## Notas 

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* CONABIO. 2009. Catálogo taxonómico de especies de México. 1. In Capital Nat. México. CONABIO, Cidade de México.
* Correll, D. S. & M. C. Johnston. 1970. Man. Vasc. Pl. Texas i–xv, 1–1881. The University of Texas at Dallas, Richardson.
* Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., Nova York.
* Gleason, H. A. 1968. The Choripetalous Dicotyledoneae. vol. 2. 655 pp.&nbsp;In H. A. Gleason Ill. Fl. N. Ou.S.. New York Botanical Garden, Nova York.
* Hitchcock, C. H., A.J. Cronquist, F. M. Ownbey & J. W. Thompson. 1961. Saxifragaceae to Ericaceae. Part III: 614pp. In C. L. Hitchcock Vasc. Pl. Pacif. N.W.. University of Washington Press, Seattle.
* Hultén, E. 1968. Fl. Alaska i–xxi, 1–1008. Stanford University Press, Stanford.
* Marticorena, C. & M. Quezada. 1985. Catálogo da Flora Vascular de Chile. Gayana, Bot. 42: 1–157.
* Cabrera, A.L. e Zardini, E.M. 1978. Manual da Flora da Provincia de Buenos Aires - Buenos Aires, Ed. Acme, 2ª ed., 342 - 755 pp.

### Outros artigos 
* Historia da botánica
* Gramíneas