Cantus Arcticus

***Cantus Arcticus*** Op. 61, tamén coñecido como ***Concerto para paxaros e orquestra***, é unha composición orquestral do compositor finlandés Einojuhani Rautavaara escrita en 1972. A obra foi composta por encargo da Universidade de Oulu en 1971 para a primeira cerimonia de doutoramento de dita universidade, e foi estreada o 18 de outubro de 1972 en Oulu (Finlandia) pola Oulu Sinfonia baixo a batuta de Stephen Portman. Escrita en tres movementos trátase dunha das obras máis famosas do compositor finlandés e é a súa obra orquestral máis interpretada, así como unha das obras máis coñecidas e queridas da nova música finlandesa.

En 1955 a Koussevitzky Foundation outorgoulle a Jean Sibelius unha bolsa de estudos polo seu 90 aniversario para permitir que un novo compositor finlandés elixido por el estudase nos Estados Unidos. Sibelius escolleu a Rautavaara, que viña de pasar unha tempada en Viena, e que se trasladou a Nova York para estudar na Juilliard School con Vincent Persichetti entre 1955 e 1956. En 1955 chamou a atención internacional por primeira vez ao gañar a Thor Johnson Composer’s Competition de Cincinnati (Estados Unidos) co seu *A Requiem in Our Time* para metais e percusión.

Segundo parece, Rautavaara non puxo demasiada ilusión no encargo ao considerar que non sería un éxito duradeiro. e logo de deixar a súa idea de compoñer unha cantata para coro e orquestra deciciu observar e aceptar o que a natureza lle daba. Deste xeito, o compositor decidiu escribir unha cantata distinta, deixando de lado o academicismo e pasando a facer unha obra experimental, substituíndo o coro por gravacións de paxaros, rexistradas maioritariamente nas proximidades de Oulu, creando un concerto para orquestra e paxaros que alternase gravacións de cantos de paxaros con extensas texturas orquestrais para evocar as vastas extensións xeadas do Ártico.

Logo da súa estrea, que tivo lugar o 18 de outubro de 1972 na Universidade de Oulu coa Oulu Sinfonia baixo a dirección de Stephen Portman, *Cantus Arcticus* converteuse no primeiro éxito internacional de Rautavaara, sendo interpretada con moita máis frecuencia que calquera outra das súas obras, e en palabras do propio Rautavaara:]]
### Características xerais 
Polas propias características do acto para o que foi composta, a obra non é moi longa, tendo unha duración de entre 15 e 18 minutos.

*Cantus Arcticus* é posiblemente o máis coñecido dos 14 concertos escritos por Rautavaara. Ao contrario dos outros 13 concertos que compuxo ao longo da súa vida, *Cantus Arcticus* non está escrito para instrumento solista, senón que a orquestra toca cunha gravación dos cantos de aves que habitan o círculo polar ártico. A pesar deste carácter experimental da obra, Rautavaara non se afasta totalmente do sinfonismo posromántico, aínda que cun certo estilismo de intención mística.

Na obra, a textura orquestral entrelázase con contrapunto dos cantos de paxaros rexistrados por Rautavaara, o que resulta nun continuo diálogo entre a orquestra e as aves, cuxo canto emerxe e desaparece ao longo da obra. Esta continua interacción fai que a música sinxela da orquestra, grazas aos paxaros, adquira unha nova dimensión, "abríndose fóra das salas de concertos e auditorios á natureza ilimitada do norte". O compositor finlandés Kalevi Aho non concorda con esta visión e non a considera unha obra de música electrónica ao tratarse de sons naturais, polo que a encadra na música concreta, aínda que Rautavaara tamén empregou a música aleatoria.

Un dos primeiros exemplos da utilización de cantos de paxaros gravados empregados como parte dun concerto ao vivo é *Pini di Roma*, do compositor italiano Ottorino Respighi, onde incorporaba o rexistro en gramófono dun reiseñor. Dende ese momento téñense empregado frecuentemente gravacións para complementar e realzar a música escrita, sendo con frecuencia parte do proceso de composición, se ben *Cantus Arcticus* é o exemplo máis coñecido desta práctica.
**Suo* (*O pantano*): O primeiro movemento é un *crescendo* e *diminuendo* que se prolonga durante aproximadamente sete minutos. Comeza cun dueto de frautas que se suceden a unha á outra realizando arabescos ondulantes de fluídos que evocan a auga. Posteriormente únense os outros instrumentos de vento-madeira, seguidos polos sons dos paxaros, concretamente dun carrán ártico. Na seguinte sección, madeiras e metais imitan os paxaros mentres continúan soando a gravación e as frautas. Na parte central unha melodía xurdida das cordas graves avanza queda ata que soan dúas notas máis rápidas que as demais, e que segundo o compositor representan unha persoa camiñando pola natureza. Realízanse unha segunda e unha terceira exposicións con disonancias que reflicten os sons da natureza, e no final do movemento iníciase un lento *diminuendo*.

Amais do elenco orquestral, Rautavaara realizou gravacións de tres especies de aves que habitan no norte de Finlandia, o carrán ártico, a laverca cornuda e o cisne.

A obra é a segunda obra de Rautavaara máis gravada por detrás de *Pelimannit*. Selos como Naxos, Ondine, Finlandia ou BIS teñen rexistrado a obra da man de destacados directores como Leif Segerstam ou Osmo Vänskä e orquestras como a Sinfonia Lahti ou a Helsingin kaupunginorkesteri.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* *Cantus Arcticus* interpretado pola Deutsche Radio Philharmonie Saarbrücken Kaiserslautern baixo a dirección de Christoph Poppen