open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tucho de la Torre

**Antonio de la Torre Muñoz**, nado en Marín o 4 de xullo de 1939 e finado na mesma vila o 18 de setembro de 2017, foi un futbolista galego, que xogaba como centrocampista, coñecido como **Tucho de la Torre**.

## Traxectoria 
Comezou a xogar na categoría infantil no campo da Escola Naval Militar de Marín. Con 13 anos emigrou coa súa familia a Venezuela, onde xogou nos equipos Colonia Canaria e Banco Obrero. Nesa etapa foi disputou un torneo en Haití. Na súa mocidade practicou tamén boxeo, natación e esgrima.

Con 17 anos regresou a Galicia, e na campaña 1957-58 fichou polo Celta de Vigo, se ben foi cedido ao Racing de Ferrol. Na tempada seguinte debutou co equipo vigués, se ben descenderon a segunda división. Na tempada 1959-60 o equipo rematou segundo na liga regular, e antes dos partidos da promoción de ascenso anunciouse o seu traspaso ao Sevilla FC xunto con Juan Manuel, por un pago dun millón e medio de pesetas polos dous xogadores. Xogou en primeira división co Sevilla e logo pasou ao equipo filial. Despois fichou polo Real Zaragoza, Deportivo da Coruña, CD Badajoz e Cádiz CF.

## Retirada e recoñecemento
Despois de deixar o fútbol dedicouse á hostalaría. En 1970 abriu na súa vila natal a cafetería Xeitosa, na que traballou até a súa xubilación en febreiro de 2006. En 2015 o concello de Marín concedeulle un dos seus premios aos mellores deportistas locais en recoñecemento á súa traxectoria e ao seu apoio ao deporte base. Desde este ano a Escola de Fútbol Vila de Marín organiza un torneo de fútbol-8 prebenxamín e benxamín que leva o seu nome.

## Equipos
*Racing de Ferrol (1957-58; 2ª División; cedido polo Celta)
*Celta de Vigo (1958-60)
*Sevilla FC (1960-61; primeira división)
*Sevilla Atlético (1961-62; 3ª división)
*Real Zaragoza (1962-63; 1ª división)
*Deportivo da Coruña (1963-64; 2ª división)
*Racing de Ferrol (1964-65; 3ª división)
*CD Badajoz (1965-66; 2ª división)
*Cádiz CF (1966-70; 2ª e 3ª división)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Tucho de la Torre, ficha en *Yo jugué en el Celta* .
*Tucho de la Torre, ficha en *BDFútbol* .
Trinità dei Monti

A **igrexa da Santissima Trinità dei Monti**, máis coñecida como **Trinità dei Monti** é unha igrexa católica do Renacemento tardío de Roma, en Italia. É coñecida por atoparse no máis alto da escalinata que chega até Piazza di Spagna. A igrexa e os seus arredores (incluíndo Villa Medici) son responsabilidade do estado francés.
## Descrición 
A primeira parte da igrexa foi construída entre 1502 e 1519 en estilo gótico; a parte máis antiga, cuberta de bóvedas de aresta oxivais, está delimitada por un enreixado de bronce. Á nave gótica engadíuselle, a mediados do século XVI, un novo edificio cunha fachada adornada de dous campanarios simétricos, obra de Giacomo della Porta e Domenico Fontana. A igrexa foi consagrada en 1585 polo papa Sisto V.

Nunha das primeiras capelas Daniele da Volterra pintou en 1541 un célebre ciclo de frescos, entre os que se atopa a fermosa *Asunción*, unanimemente considerada unha das obras mestras do manierismo. A oitava capela dereita (*cappella Massimo*) conserva un ciclo de frescos de Perin del Vaga (*Historia do Antigo e do Novo Testamento*; 1537), completado entre 1563 e 1589 por Taddeo e Federico Zuccari. En orixe, a igrexa conservaba tamén unha pala de Jean Auguste Dominique Ingres. No convento cómpre salientar a *Galleria prospettica*, con frescos de Andrea Pozzo, cun singular exemplo de anamorfose; e a *Stanza delle rovine*, de finais do século XVIII, con frescos cuxa sensibilidade apunta xa ó romanticismo, obra do artista francés Charles-Louis Clerisseau.

A área sobre a que foi edificada a igrexa foi unha doazón do rei de Francia Carlos VIII á Orde dos Mínimos de San Francisco de Paula. Así, toda a zona da Trinità dei Monti foi, a partir do século XVI, unha área de influencia francesa. A escalinata da *Piazza di Spagna*, inaugurada por Bieito XIII en 1725, foi realizada por Alessandro Specchi con financiamento francés, para celebrar a paz entre Francia e España, conectando así a praza *española* (que debe o seu nome á embaixada ibérica) coa igrexa *francesa*. A un lado da escalinata atópase a Villa Medici, sede da Academia Francesa en Roma. Os dous reloxos da igrexa sinalan un a hora de Roma, e outro a de París. Esta igrexa, como a do conxunto adicado a San Lois dos Franceses, pertence ós Establecementos Piadosos de Francia en Roma e Loreto (*Pieux Établissements de la France à Rome et à Lorette*). A este título, a propiedade, a xestión e o mantemento deste edificio corren a cargo do Estado francés.

Diante da Trinità dei Monti, a finais do século XVIII, o papa Pío VI fixo erguer o Obelisco Salustiano, o último dos grandes obeliscos erguidos pola Roma papal, realizado en época romana imperial a imitación dos obeliscos exipcios.
## Galería de imaxes

Exterior of the Trinità dei Monti.jpg|Fachada da igrexa.
Spanish_Steps_&_Trinita_dei_Monti_from_Piazza_di_Spagna_Rome.jpg|A igrexa e a escalinata dende Piazza di Spagna.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hutton, Edward: *Rome* (1911. 7th revised & enlarged edn:1950)
* Lotz, Wolfgang: *Architecture in Italy 1500-1600*. (1974. Yale U.P.edition 1995)
* Macadam, Alta: *Rome* (Blue Guides. 6th edition. Londres. 1998)
Palazzo Montecitorio

O **Palazzo Montecitorio** é un palacio en Roma e a sede da Cámara dos Deputados de Italia.

## Historia 
A súa construción foi iniciada por Gian Lorenzo Bernini, baixo o papa Inocencio X, pero foi rematado por Carlo Fontana que modificou o proxecto de Bernini engadindo un campanario. En 1696, estabelecéronse no palacio os tribunais pontificios. A continuación foi a sede da Gobernadoría de Roma e a Dirección da policía.

Coa Unificación de Italia, en 1870 o palacio adquiriu a súa utilidade actual de sede da Cámara dos Deputados e tamén das reunións conxuntas da cámara baixa e alta do Parlamento

O pequeno outeiro no que foi construído o Palazzo Montecitorio orixinouse co vertido de material na Idade Media. A zona fora controlada polos Colonna, despois das loitas dos baróns, foi adaptada a hortas e xardíns, até que, en 1650, os Ludovisi lla deron a Gian Lorenzo Bernini para facer a súa residencia.

## Galería 

Image:Montecitorio Panini.jpg|*Montecitorio Panini* de Giovanni Paolo Pannini, c. 1747
Image:1459RomaMontecitorio.jpg|Praza co obelisco
Image:Palazzo Montecitorio, Rome.jpg|Fachada frontal
Image:Rear facade, Palazzo Montecitorio.jpg|Fachada de atrás
Image:Camera dei deputati Aula Palazzo Montecitorio Roma.jpg|Cámara dos deputados
A Eirexe, Aguada, Carballedo

**A Eirexe** é un lugar da parroquia de Aguada, do concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 19 habitantes (11 mulleres e 9 homes).

## Toponimia 
O topónimo **A Eirexe** (do latín , o lugar onde está a igrexa) débese á presenza no lugar da igrexa parroquial de Santa Baia.

## Patrimonio 
A igrexa data de principios do século XIII e é de estilo románico, a excepción da fachada e a sancristía. A porta sur presenta un arco apuntado.
## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Aguada 
### Parroquias de Carballedo
Agrexán, Aguada, Carballedo

**Agrexán** é un lugar da parroquia de Aguada, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 15 habitantes (6 mulleres e 9 homes). Ningún outro lugar de Galicia leva este nome.

## Toponimia 
O topónimo significa agro de Xián ou de Xoán.

## Agrexán na cultura popular 
## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Aguada 
### Parroquias de Carballedo
Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital de España

O **Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital** foi un dos trece departamentos ministeriais en que se dividiu o Goberno de España en 2016. O seu titular (desde o 4 de novembro de 2016) foi Álvaro Nadal.

## Historia 
O Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital nace debido á agrupación de competencias realizada polo goberno de Mariano Rajoy no ano 2016. O antigo Ministerio de Industria, Enerxía e Turismo foi divido en dous ministerios diferentes, o Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital que asumiu as competencias en Enerxía e Turismo e, o Ministerio de Economía, Industria e Competitividade, que fusionou as competencias en industria co antigo Ministerio de Economía e Competitividade.

## Funcións 
Corresponde ao Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital a proposta e execución da política do Goberno en materia de enerxía, turismo, telecomunicacións e sociedade da información, así como o desenvolvemento da Axenda Dixital.

## Estrutura 
A estrutura do actual ministerio é:
* Secretaría de Estado de Enerxía.
** Dirección Xeral de Política Enerxética e Minas.
* Secretaría de Estado para a Sociedade da Información e a Axenda Dixital.
** Dirección Xeral de Telecomunicacións e Tecnoloxías da Información.
* Secretaría de Estado de Turismo
* Subsecretaría de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital
** Secretaría Xeral Técnica.

## Titulares 
|PP
|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ministerio de Enerxía, Turismo e Axenda Dixital
Navia Rivas

**Navia Rivas de Castro**, nada en Boimorto o 24 de xullo de 1992, é unha cantante e política galega do BNG. É responsable internacional de Galiza Nova, integrante do consello nacional do BNG e concelleira polo mesmo partido en Santiago de Compostela.

## Traxectoria 
É filla de Mini, deputado galego do BNG e cantautor, histórico membro de Fuxan os Ventos e fundador de A Quenlla.

No 2015, puxo música á campaña de Nós - Candidatura Galega para as Eleccións xerais de España de 2015 coa canción “Nós, porque este soño é necesario para un soño” en colaboración con Mini e NAO. A partir do 2016, participou en concertos de promoción da lingua galega xunto con artistas como Skandalo GZ e O Leo i Arremecághona! en xornadas organizadas polas mocidades do BNG. En 2020 colaborou no primeiro álbum de SonDaRúa, *Combate eterno*, no tema "Éxodo".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Navia Rivas en Galiza Nova
Chaián

O topónimo **Chaián** pode referirse a:

;En Galiza
***Chaián**, parroquia do concello de Trazo;
***Chaián**, lugar da parroquia de Laxe, no concello de Moraña;
***Chaián de Abaixo**, lugar da parroquia de Lamas, no concello de Moraña.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Chairas

O topónimo **Chairas** é un orónimo que indica un territorio chan. Pode referirse a:

;En Galiza
***Chairas**, lugar da parroquia de Riotorto, no concello de Riotorto;
***As Chairas**, lugar da parroquia de Ferreiravella, no concello de Riotorto.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Isidro García Tato

**Isidro García Tato**, nado en Viladequinta (Carballeda de Valdeorras) o 21 de decembro de 1947, é un teólogo e historiador galego. É investigador no Consello Superior de Investigacións Científicas e o Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento desde xuño de 1984.

## Traxectoria
En 1973 licenciouse en Teoloxía pola Universidade Pontificia de Salamanca. Entre 1973 e 1976 foi bolseiro nas Universidades de Múnic e Ratisbona (Alemaña), onde foi alumno de Joseph Ratzinger. Entre 1976 e 1981 foi axudante de Cátedra na Facultade de Teoloxía da Ludwig-Maximilians-Universität de Múnic, pola que se doutorou en Teoloxía en 1981.

Entre 1982 e 1986 bolseiro posdoutoral no Instituto Francisco Suárez e no Departamento de Historia Medieval do Centro de Estudos Históricos do CSIC. En 1986 doutorouse en Filosofía pola Universidade Complutense, e nese ano foi contratado no Departamento de Historia Medieval do CSIC.

É membro do consello científico da revista *Estudios Mindonienses*, do consello de redacción do Instituto de Estudos Valdeorreses (do que é membro de mérito desde 1990), secretario e membro do consello de redacción de *Cuadernos de Estudios Gallegos*, e secretario de publicacións do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento.

## Obra
**Die Trinitätslehre Karl Barths als dogmatisches Strukturprinzip* (Bad Honnef, 1983)
**Anselmo de Canterbury y el ‘racionalismo deductivo’ medieval* (Madrid, 1986)
**Tomás de Aquino y el latín medieval* (Madrid, 1986)
**La Reforma Hirsauense (Madrid, 1986)
**La documentación medieval del Tumbo del monasterio de San Martín de Castañeda relativa a Valdeorras* (O Barco de Valdeorras, 1986)
**Telesforo Ojea y Somoza. Vida e ideología de un republicano federal (1858-1890)* (O Barco, 1990)
**Valdeorras de cara al año 2000. Pasado, presente y futuro de una Comarca* (O Barco de Valdeorras, 1996). 2 Vols., 1400 pp. Premio de investigación histórica Pedro Tertuliano Hervella 1993
**Vilanova, Outarelo y San Francisco Blanco. Monografía histórica de una parroquia gallega* (O Barco)
**Vicente Fidalgo Tato, médico y valdeorrés ilustre (1859-1937)* (O Barco de Valdeorras, 2000)
**Actividad del Santo Oficio de la Inquisición en tierras de Viana, O Bolo, Trives y Valdeorras* (O Barco, 2001). Premio Pedro Tertuliano Hervella
**Bolo y Viana do Bolo, dos jurisdicciones de realengo* (Santiago, 2001)
**La Casa de Outarelo de Valdeorras. Formación y desarrollo de su patrimonio* (Santiago, 2001)
**Biografía anónima del Padre Sarmiento* (Xunta de Galicia, Instituto de Estudos Galegos ‘Padre Sarmiento’; Santiago, 2003)
**Doce grandes filósofos* (Santiago de Compostela, 2003)
**Ludwig Feuerbach* (A Coruña, 2003)
**Las encomiendas gallegas de la Orden Militar de San Juan de Jerusalén, Estudio y edición documental. Tomo I: Época medieval* (CSIC, Xunta de Galicia. IEG Padre Sarmiento; Santiago, 2004)
**La fundación do Hospital de Nosa Señora dos Anxos de Ribadavia (1560)* (Cadernos de Ribadavia; setembro 2004; Ribadavia, 2004).
**El Destacamento Penal de las minas de wolfram de Valborrás de Casaio (Carballeda de Valdeorras)* (2016)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Ficha na web *Galegos''.
María de Aragón

**María de Aragón** pode referirse a:
* Varias raíñas da Casa de Trastámara, que tamén poden ser chamadas **María de Trastámara** ou **Trastamara**:
:* **María de Aragón (raíña de Castela)** ou *María de Trastámara* (1403-1445), unha das infantas de Aragón. Foi raíña nos reinos da Coroa de Castela como consorte de Xoán II de Castela desde o s3u matrimonio en 1420;
:* **María de Castela**, que tamén pode ser chamada *María de Trastámara* (1401-1458), infanta castelá e irmá de Xoán II de Castela. Foi raíña nos reinos da Coroa de Aragón como consorte de Afonso V de Aragón;
:* **María de Aragón** (1482-1517), raíña do reino de Portugal como consorte de Manuel I de Portugal desde o seu matrimonio en 1500;

* Unha raíña da Casa de Aragón:
:* **María de Luna** (1358-1406), raíña nos reinos da Coroa de Aragón como consorte de Martiño I de Aragón, *o Humano*, último rei da Casa de Aragón;

* Varias infantas da Casa de Aragón:
:* **María de Aragón** (1248-1267), monxa, filla de Xaime I de Aragón e Violante de Hungría;
:* **María de Aragón** (1299-1347), filla de Xaime II de Aragón e Branca de Nápoles. Foi tamén infanta de Castela por matrimonio con Pedro de Castela;
:* **María de Aragón** (n. 1455), filla ilexítima de Xoán II de Aragón.
María de Aragón (1482-1517)

**María de Aragón**, nada en Córdoba o 29 de xuño de 1482 e finada en Lisboa o 7 de marzo de 1517, foi raíña de Portugal.

Cuarta filla dos Reis Católicos, Isabel I de Castela e Fernando II de Aragón, foi raíña de Portugal como segunda esposa de Manuel I, falecido en 1521.

## Traxectoria 
María naceu en Córdoba, pertencente entón ao reino de Castela. A súa nai, Isabel, estaba embarazada de xemelgos. A primeira en nacer foi María. O segundo, varón, naceu morto.

Nese mesmo ano, Boabdil arrebatou o trono ao seu pai Muley Hacén, converténdose no último rei nazarí de Granada.

María casou con dezaoito anos, o 30 de outubro de 1500, co rei Manuel I de Portugal, viúvo da súa irmá máis vella Isabel de Aragón desde 1498, continuando así coa política de sucesivas vodas entre as familias reais portuguesa e castelá-aragonesas, no intento de unir os reinos ibéricos que, nesa época, comprendían baixo unha coroa Portugal, Aragón e Castela. Desta relación naceu Antonio, prior de Crato (1531 – 1595), que reclamou os dereitos ao trono luso en 1580 fronte ás pretensións de Filipe II de España, pese a ser ilexítimo.
* Fernando, duque de Guarda e Trancoso (1507-1534), casado con Guiomar Coutinho, condesa de Marialva.
* Afonso de Portugal, cardeal de Portugal (1509-1540).
* María (1511-1513)
* Henrique I, rei de Portugal (1512-1580).
* Duarte de Portugal, IV duque de Guimarães (1515-1540), casado con Isabel de Braganza, cuxa filla a duquesa Catarina, disputou tamén os dereitos sucesorios ao trono portugués do seu primo irmán, Filipe II de España, I de Portugal. Duarte e Isabel foron bisavós de Xoán IV de Portugal.
* Antonio (1516).

## Antepasados de María de Aragón 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Guimarães Sá, Isabel dos, e Michel Combet (2012): *Rainhas consortes de D. Manuel I: Isabel de Castela, Maria de Castela, Leonor de Áustria*. Lisboa: Circulo de Leitores. Serie: Rainhas de Portugal, nº 9. ISBN 978-97-2424-710-6.
* Queralt del Hierro, María Pilar (2011): *Las damas del rey*. Barcelona: Roca Editorial. Serie: Histórica. ISBN 978-84-9918-282-7. Novela sobre as mulleres que rodearon a vida e o reinado dos Reis Católicos, as súas fillas e algunhas otras mulleres destacadas, como Margarita de Austria ou Leonor de Habsburgo.
* Viera, David John (1994): *A rare sixteenth century biography of Maria of Portugal: (1482-1517)*. Roma: Archivum Franciscanum Historicum.

### Outros artigos 
* Manuel I de Portugal
Procesionaria do piñeiro

A **procesonaria do piñeiro** ou **procesionaria** (*Thaumetopoea pityocampa*) é o nome común dunha especie de Lepidóptero

## Características 
A procesionaria é o parasito máis importante dos piñeiros e cedros. Porén trátase dunha especie fundamental no ecosistema, debido a que está na base da pirámide trófica. Así moitas especies aliméntanse dela sexa no seu estado de larvas, crisálidas ou adultos. E incluso os seus ovos son alimento doutros insectos. O macho ten unha envergadura entre 30–35&nbsp;mm e a femia entre 35–45&nbsp;mm. As ás anteriores son de cor agrisada con tres liñas negras en zigzag. As ás posteriores son máis claras cunha pequena mancha escura na parte inferior. As antenas do macho teñen feitura de forma e as da femia son filamentosas.

## Ciclo biolóxico 
No verán, os adultos deixan os ovos nas acículas das árbores, agrupadas en forma de cilindro. Posteriormente as larvas nacen dende agosto ata outubro e pasan por cinco estados diferentes. A partir do terceiro estado, a larva posúe uns filamentos urticantes moi característicos. Durante o inverno forman as típicas bolsas brancas e agrisadas nas pólas da árbore parasitada. Producindo defoliacións que nalgúns casos adoitan ser moi acusadas. Entre febreiro e marzo baixan á terra formando as típicas procesións en ringleiras de un. Cando atopan un lugar axeitado entérranse e transfórmanse en crisálidas. Poden entrar en diapausa e manterse nesta fase durante un ano ou máis.

## Praga 
As eirugas succionan a resina da árbore, producindo unha caída de agullas masiva, que pode diminuír o crecemento da árbore e o seu estado sanitario. Os danos máis importantes afectan as repoboacións por parte do humano e afectan a todas as especies de piñeiros e cedros. Canto máis pequena é unha superficie forestal, máis se ven afectados os individuos.

## Notas
María de Aragón (raíña de Castela)

**María de Aragón**, nada o 24 de febreiro de 1403, ao parecer en Medina del Campo (reino de Castela) e finada o 18 de febreiro de 1445 en Villacastín (reino de Castela), tamén coñecida como **María de Trastámara**, foi unha infanta de Aragón que ocupou o trono de Castela como consorte do rei Xoán II entre 1420 e 1445.

Era filla de Fernando I de Antequera, infante e rexente de Castela, e rei de Aragón, e da súa esposa Lionor Orraca de Castela, III condesa de Alburquerque, polo que tamén se coñece como **Lionor de Alburquerque**.

Foi, ademais, a nai do rei Henrique IV de Castela, irmá dos «Infantes de Aragón» e tía de Fernando II de Aragón.

## Traxectoria 
María foi comprometida en matrimonio co seu primo irmán Xoán, o futuro Xoán II de Castela, xa durante a minoría de idade deste, dentro da estratexia que establecera seu pai para situar ao seus fillos nos principais núcleos do poder hispano.

A súa voda celebrouse o 20 de outubro de 1418 en Medina del Campo.

Pouco tempo despois, o irmán de María, o infante Henrique, protagonizou o *golpe de Tordesillas* contra o rei de Castela, seu primo.

O infante Henrique, para asegurar o seu poder, convocou Cortes en Ávila, e forzou o seu matrimonio coa renuente irmá do rei de Castela, a infanta Catarina. A voda, que se realizou o 8 de novembro de 1420, dado o ambiente político, levose a cabo sen grandes cerimonias e sen ningún tipo de festexo, o que supoñía toda unha anomalía, e quedou reflectido nas crónicas do reinado.

María participou nalgunhas ocasións de forma activa na política, axudando sempre aos seus irmáns, os infantes de Aragón, aínda que isto supuxese opoñerse aos desexos do seu marido ou, mesmo, arrebatarlle o poder. Isto fixo que se vise afastadaa polo seu esposo en diversas ocasións.

A raíña María faleceu o 18 de febreiro de 1445 en Villacastín, e o seu corpo xace enterrado no panteón real do Mosteiro de Guadalupe.

## Matrimonio e descendencia 
Do seu matrimonio con Xoán II de Castela naceron catro fillos:
* Catarina, princesa de Asturias (1422-1424).
* Lionor, princesa de Asturias (1423-1425).
* Henrique (1425-1474), que sucedería a seu pai como **Henrique IV**.
* María (1428-1429).

## Antepasados de María de Aragón 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Martín Vaquero, Rubén (2012): *Tres reinas Trastámara*. Boadilla del Monte (Madrid): Buenaventura. ISBN 978-84-9383-842-3. (María, Reina consorte de Juan II, Rey de Castilla; Blanca, Reina consorte de Enrique IV, Rey de Castilla; Juana, Reina consorte de Enrique IV, Rey de Castilla). 
* Trichet du Frésne, Pierre (1625): *Maria Aragonia, tragoedia*. Ed. Burdigalæ, Apud P. de la Court .

### Outros artigos 
* Xoán II de Castela
* Fernando I de Aragón
* Infantes de Aragón

### Ligazóns externas
Maya Karimata

A illa **Maya Karimata** (en indonesio: *Pulau Maya Karimata*, , tamén chamada Maya ou Maja) é unha illa no distrito Ketapangen da provincia de Kalimantan oeste, en Indonesia. A súa superficie é de 992,1&nbsp;km². Pertence ao arquipélago de Borneo a maior altitude da illa é de 509 m. Ten un litoral de 140´5 quilómetros e a súa principal cidade é Tanjungsatai.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Borneo
Bidueiros, Aguada, Carballedo

**Bidueiros** é un lugar da parroquia de Aguada, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 11 habitantes (4 mulleres e 7 homes).

## Toponimia 
O topónimo fai referencia ao fitónimo do mesmo nome (latín ) e pode ter orixe na palabra celta *bidu*..

## Alcumes populares en Aguada 
## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Aguada 
### Parroquias de Carballedo
O Portelo, Aspai, Outeiro de Rei

**O Portelo** é un lugar da parroquia de Aspai, no concello lugués de Outeiro de Rei na comarca de Lugo. O Instituto Galego de Estatística non achega datos de poboación para a localidade.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Aspai 
### Parroquias de Outeiro de Rei
Aethelred II de Anglia Oriental

**Aethelred** foi rei de Anglia Oriental preto do ano 875.

## Traxectoria
Non se coñecen evidencias escritas acerca do seu reinado. Con todo, a evidencia numismática coloca o seu reinado na década dos 70 do século IX, quizais xunto con Oswald, cuxas moedas se sabe que pertencen a esa mesma época.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
* **Kirby**, D.P., *The Earliest English Kings.* Londres: Unwin Hyman, 1991. ISBN 0-04-445692-1
Pico, Aguada, Carballedo

**Pico** é un lugar da parroquia de Aguada, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 5 habitantes (2 mulleres e 3 homes).

## Toponimia 
O topónimo é un orónimo que deriva do latín , alto dun monte..

## Pico na cultura popular 
## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Aguada 
### Parroquias de Carballedo
Vilar do Monte, Aguada, Carballedo

**Vilar do Monte** é un lugar da parroquia de Aguada, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2018 tiña doce habitantes (sete mulleres e cinco homes).

## Toponimia 
O topónimo está relacionado co latín , derivado de . Do monte, por estar situado nun monte, é pois un orónimo.

## Patrimonio 
miniatura|320x320px|Restos de hórreos en Vilar do Monte en 2019
Neste lugar hai mámoas, túmulos megalíticos.

En Vilar do Monte naceu Vicenta Sotelo Puga, a avoa de Ramón Otero Pedrayo.

## Alcumes populares en Aguada 
## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Aguada 
### Parroquias de Carballedo
Chan da Aldea

Como topónimo **Chan da Aldea** pode referirse a:

;En Galiza
***Chan da Aldea**, lugar da parroquia da Somoza, no concello da Estrada;
***Chan da Aldea**, lugar da parroquia de Veigue, no concello de Sada;
***O Chan da Aldea**, lugar da parroquia de Carnoedo, no concello de Sada.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Piazza di Spagna

miniatura|dereita|Piazza di Spagna vista dende as escaleiras.
**Piazza di Spagna** é unha das prazas con máis sona de Roma. Toma o seu nome do Palacio de España, sede da embaixada española ante a Santa Sé e a Orde de Malta. Na praza salientan a coñecida escalinata que chega atá a igrexa de *Trinità dei Monti* e a barroca *Fontana della Barcaccia*.

## A praza 
A praza atópase no cruzamento das rúas *Via del Babuino* (que leva a Piazza del Popolo) dende o norte, polo oeste a *Via del Condotti* e polo sur a *Via dei due Macelli* e a *Via della Propaganda*. Xusto no centro atópase a famosa *Fontana della Barcaccia*, do barroco temperá, esculpida por Pietro Bernini e o seu fillo, o célebre Gian Lorenzo Bernini. Ó sur da fonte, atópase a columna da Inmaculada Concepción, artigo de fe destacado entre os católicos españois.

Na esquina dereita da escalinata atópase a casa do poeta inglés John Keats, que viviu e morreu no lugar en 1821. Hoxe é un museo adicado a el e o seu amigo Percy Bysshe Shelley, ámbolos dous figuras do Romanticismo inglés.

Na parte norte da praza, á esquerda da escalinata, está a estación de metro Spagna, da liña A, que toma o seu nome da praza.

Preto desta praza atópase a Via Condotti moi coñecida en Roma polas súas exclusivas tendas.

## Notas
Chan de Souto

Como topónimo **Chan de Souto** pode referise a:

;En Galiza
***Chan de Souto**, lugar da parroquia de Godóns, no concello de Covelo;
***A Chan de Souto**, lugar da parroquia de Sendelle, no concello de Crecente.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A Vella do Monte

**A Vella do Monte** é un personaxe mitolóxico da tradición oral dos pobos da montaña de León. Trátase dunha figura bondadosa que deixa escondidos agasallos para os nenos por diferentes lugares da montaña, como chozos ou currais.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Apalpador
* Olentzero
* Reis Magos
Fórceps

dereita|miniatura|300x300px|Fórceps, por Smellie (1792).
Un **fórceps** é un instrumento cirúrxico que semella unhas tenaces que pode ser utilizado en cirurxía para coller, mover ou extraer varias cousas dentro ou dende o corpo. Adoitan empregarse durante o parto para axudar ó bebé a saír.

En odontoloxía, refírese ó instrumento empregado para a exodoncia de pezas dentarias. Aseméllase a un alicate duns 17 cm de longo. Hai unha gran variedade de formas, segundo o uso para o cal está indicado, xa sexa exodoncia de pezas posterosuperiores (forma en S itálica), para dentes anteriores como o fórceps recto anterior ou para inferiores como o curvo sobre o bordo, entre outros. Asemade, hai de diferentes tamaños de bocados ou parte activa (coa que se fai a aprehensión dos dentes): fino, mediano e groso.

## Notas
Chamusqueira

O topónimo **Chamusqueira** pode referirse a:

;En Galiza
***Chamusqueira**, lugar da parroquia de Lema, no concello de Carballo;
***A Chamusqueira**, lugar da parroquia de Larín, no concello de Arteixo;
***A Chamusqueira**, lugar da parroquia de Montemaior, no concello da Laracha.
A Chan da Salgosa

Como topónimo **Chan da Salgosa** pode referirse a:

;En Galiza
***A Chan da Salgosa**, lugar da parroquia de Liñares, no concello das Neves;
***A Chan da Salgosa**, lugar da parroquia de Oleiros, no concello de Salvaterra de Miño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Chandoiro, Chandoiro, O Bolo

**Chandoiro** é o único lugar da parroquia de Chandoiro no concello ourensán do Bolo, na comarca de Valdeorras. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 72 habitantes (38 homes e 34 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Chandoiro 
### Parroquias do Bolo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Bolo
Chaodarcas

Como topónimo **Chaodarcas** pode referirse a:

;En Galiza
***Chaodarcas**, parroquia do concello do Pereiro de Aguiar;
****Chaodarcas de Abaixo**, lugar de dita parroquia;
****Chaodarcas de Arriba**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Furco, Furco, Carballedo

**Furco** é un lugar da parroquia de Furco no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. En 2016 tiña 45 habitantes, 24 mulleres e 21 homes, segundo o INE.

## Toponimia 
O topónimo pode aludir a unha bifuración de camiños, a un buraco na terra ou a algo en forma de Y

## Patrimonio 
A **igrexa**, situada no lugar de Furco, data do século XVIII. A **Reitoral** –priorado de San Gregorio de Furco é do século XVIII con muros de granito. Destaca o escudo de Oseira no lintel da porta principa porque foi priorado de Oseira..

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Furco 
### Parroquias de Carballedo
Atrapasoños

dereita|miniatura|Atrapasoños.
Nalgunhas cultura nativas americanas, os **atrapasoños** (en , a forma inanimada da palabra "araña", en ) son aros feitos de salgueiro, en cuxo oco hai unha rede ou arañeira. O atrapasoños tamén pode incluír obxectos sagrados como certas plumas ou contas. Traditionalmente pendúranse nos berces como xeito de protección.

Os atrapasoños son orixinarios do pobo ojibwa e foron adoptados gradualmente por pobos veciños a través da matrimonio mixto e o comercio. Non foi até o movemento panindianista da década de 1960 e 1970 cando foron adoptados por nativos americanos de diversos pobos e culturas. Algúns considérano como un símbolo de unidade das diferentes nacións indias, e un símbolo xeral de identificación cos nativos americanos e as Primeiras Nacións. Porén, outros nativos americanos consideran que os atrapasoños están sobreexplotados comercialmente e que foron apropiados ofensivamente por non nativos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Indian Arts and Crafts Act of 1990
Aeroporto de Luxemburgo

O **aeroporto de Luxemburgo** (IATA: **LUX**, ICAO: **ELLX**) é o principal aeroporto de Luxemburgo e o único que conta cunha pista pavimentada no país. Anteriormente chamábase **Aeroporto de Luxemburgo-Findel** debido a que se atopa na localidade de Findel. Atópase a 6&nbsp;km ao leste da cidade de Luxemburgo. No ano 2016 pasaron polas súas intalacións un total de 3 021 915 pasaxeiros. Por toneladas de carga, Luxemburgo é o quinto aeroporto máis concorrido de Europa e 28º do mundo. Luxair, a aeroliña nacional do país, e a compañía de carga Cargolux teñen as sías oficinas principais nas instalacións do aeroporto.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Villacastín

**Villacastín** é un municipio da provincia de Segovia, comunidade autónoma de Castela e León.

Ten unha superficie de 110 km² e unha poboación de 1&nbsp;600 habitantes (2006), polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 14,40 hab/km².

A localidade, situada na Serra de Guadarrama, está a unha altitude de 1&nbsp;099 msnm.

Dista 34 km de Segovia, 27&nbsp;km de Ávila e 83&nbsp;km de Madrid.
 
## Demografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estrada Villacastín-Vigo
Penaboa, Furco, Carballedo

**Penaboa** é un lugar da parroquia de Furco no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. En 2016 tiña 2 habitantes, 1 muller e 1 home, segundo o INE.

## Toponimia 
O topónimo deriva do latín , pedra ou pena boa.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Furco 
### Parroquias de Carballedo
Madison Keys

miniatura|Keys no Aegon International Tennis, en Devonshire Park, Eastbourne en xuño de 2015.

**Madison Keys**, nada en Rock Island (Illinois) o 17 de febreiro de 1995, é unha tenista estadounidense.

## Traxectoria
Xunto con outras xogadoras novas estadounidenses como Sloane Stephens ou Coco Vandewhege están chamadas a ser o recambio xeracional de Venus e Serena Williams. Posúe no seu palmarés os torneos de Standford 2017, Birmingham 2016 e Eastbourne 2014 ademais de ser finalista noutros importantes campionatos como Roma, Montreal ou Charleston.

A súa mellor participación nun Grand Slam foron no US Open de 2017 onde perdeu a final contra a súa compatriota Sloane Stephens  e o Open de Australia de 2015 cando quedou ás portas da final ó caer na semifinal contra Serena Williams.

## Notas
Illa Banks, Columbia Británica

A **illa Banks** é unha illa na costa da provincia canadense da Columbia Británica. Está situada ao sur de Príncipe Rupert, no Estreito de Hecate, ao leste de e en fronte das illas Haida Gwaii. Ao leste da Illa Banks atópanse a Illa Pitt e a Illa McCauley. Ao sur atópase o arquipélago do Grupo Estevan, máis aló do cal atópase o Estreito Caamaño.

A illa Banks ten 72&nbsp;km de longo e varía desde 9´7&nbsp;km a 18&nbsp;km de largo. Ten 1.005&nbsp;km² de superficie. A illa alcanza 536 m. de altura. Localízase dentro do Distrito Rexional Skeena-Queen Charlotte.

Illa Banks foi bautizada en 1788 por Charles Duncan, capitán do buque mercante de peles *Princess Royal*, na honra de Sir Joseph Banks, que entón era presidente da Royal Society e acompañara a James Cook durante as viaxes exploratorias de 1768-1771.

## Historia 
A finais de agosto de 1787, os comerciantes británicos de peles James Colnett e Charles Duncan chegaron a Illa Banks. Ancoraron as súas dúas naves, "Prince of Wales" e "Princess Royal" no extremo sur da Illa Banks en Calamity Bay (que chamaron Port Ball). Os barcos permaneceron alí durante once semanas mentres se reparaban. Durante este tempo houbo unha serie de encontros primeiro contacto entre os británicos e algúns dos Kitkatla Tsimshian. Os conflitos menores convertéronse en máis grandes. Pronto seguiu a violencia, co uso de mosquetes, pistolas e canóns polos británicos. Numerosos tsimshian foron asasinados, feridos ou levados cutivos. Tamén durante o seu tempo en Calamity Bay, os británicos usaron barcos para explorar as complexas canles de auga da rexión, incluíndo a Canle Príncipe, Canle Douglas e o Estreito Laredo. No proceso de produción dos primeiros mapas significativos desta parte da costa.

O explorador español Jacinto Caamaño explorou a rexión en 1792, pasando pola Canle do Príncipe na corveta Aranzazu. Caamaño axudouse con copias dos mapas feitos por Colnett. As entradas incompletamente exploradas nos mapas levaron ao Vicerrei de Nova España a ordenar unha expedición exploratoria, que foi entregada a Caamaño. Durante a súa viaxe, Caamaño pasou unha estancia do mes no extremo meridional da illa Pitt, durante cuxo tempo logrou unha interacción considerable cos Tsimshian das illas Pitt e Banks.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
### Ligazóns externas
Club Universitario de Ferrol

O **Club Universitario de Ferrol**, na actualidade coñecido como **Baxi Ferrol** por motivos publicitarios, é un equipo de baloncesto de Ferrol. Foi fundado en 1997, e milita na liga Feminina. Xoga os seus partidos como local no pavillón municipal da Malata.

## Historia 
### Debut europeo 
Na tempada 2024-25 o equipo debutou en competición europea ao clasificarse para a Eurocup Women. O equipo ferrolán debutou o 9 de outubro no Pavillón Municipal da Malata ante o Galatasaray turco, un dos equipos candidatos a chegar ás fases finais da competición, ante 1&nbsp;500&nbsp;persoas nas bancadas. As xogadoras de Lino López acabaron caendo por 66-83, nun partido no que foron por diante no marcador durante moitos minutos, con todo, o esforzo defensivo do equipo nos tres primeiros cuartos acabou por condicionar o partido do cadro galego, que chegou sen forzas aos minutos finais. Finalmente o Baxi Ferrol conseguiu a clasificación para os *play-offs* na penúltima xornada da fases regular logo de derrotar o KP Brno (79-59) en Ferrol. Logo de cinco vitorias e unha derrota nos *play-off*, pasaron ás roldas eliminatorias, e tras superaren o Castors Braine, o DVTK Hun-Therm, o BDS Dinamo Sassari e o LDLC ASVEL Féminin perderon na final fronte ao ESB Villeneuve-d'Ascq.

## Traxectoria
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Perfil na Federación Española de Baloncesto
Anllo, Santa Cristina de Asma, Carballedo

**Anllo** é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Asma, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 8 habitantes (4 mulleres e 4 homes).

## Toponimia 
O topónimo deriva do latín , confluencia de dous ríos (orónimo).

Algúns dos microtopónimos da zona son O Agro das Bouzas, A Albariza, O Alboredo, O Bosque, A Bouciña do Río, O Camiño Vello, A Campaceira, A Carballa, A Casarella, A Cérveda, O Chouso, A Cotarreiria, A Cruz, A Cubela de Casdepedro, A Devesa de Valdoarado, O Fondal, A Forxa, A Gandeiriña, A Hortiña, O Lameiro, A Lamela, A Leira de Esmolfe, A Leira Grande, O Monte do Gaiás, A Nabeira da Aira, A Nabeira da Fonte, A Nabeira de Baixo, A Nabeira de Riba, A Nabeira Nova, O Outeiriño, Portaquintás, O Pradiño, O Prado de Baixo, O Prado do Medio, O Prado do Muíño, O Prado Novo, O Prado de Rubiás, O Puzo, Os Ramiños, A Revolta, A Rigueira, O Salgueiriño, O Soutiño, O Souto, O Tombo, O Toxal, A Xesteira (fonte: a señora Maruja do Torozas de Aspai e familia)

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Cristina de Asma 
### Parroquias de Carballedo 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Carballedo
Cas de Pedro, Santa Cristina de Asma, Carballedo

**Cas de Pedro** é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Asma, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución con respecto a 2016, cando tiña 16 habitantes.

## Toponimia 
O topónimo fai referencia a *Casa de Pedro*.
## O atador
Cas de Pedro é a terra dun coñecido *atador* ou compoñedor de ósos. Durante 3 xeracións, o *atador* arranxa torceduras, luxacións e antigamente rotura de ósos. A día de hoxe, segue arranxando a neta do primeiro *atador*, que recolleu a sabedoría do seu pai e do seu avó. Actualmente as roturas son derivadas ao hospital, pero as luxacións e torceduras seguen a ser arranxados polas mans da actual "atadora". É a realización dunha serie de movementos e xiros que compoñen e colocan os ósos e ligamentos ao sitio. Centos de persoas acoden a este lugar a compoñer as súas escordaduras, torceduras e luxacións, e marchan do lugar cunha venda, pero sen dor.

## Galería de imaxes

Sinal entrada.jpg|Sinal do lugar

Pobo aerea.jpg|O lugar
Casas lugar.jpg|Algunhas casas

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Cristina de Asma 
### Parroquias de Carballedo 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Carballedo
Villa Medici

A **Villa Medici** é unha vila&nbsp;manerista e un complexo arquitectónico cos xardíns Borghese no Pincio, preto da igrexa Trinità dei Monti en Roma, Italia. A Villa Medici, fundada por Fernando I de Medici e no presente propiedade do estado francés, foi a sede da Academia Francesa en Roma dende 1803. Unha evocación musical dos seus xardíns aparece no poema sinfónico de Ottorino Respighi *Fontane di Roma*.

## Historia 
[miniatura|esquerda|Xardín da Villa Medici en Roma pintado por [Diego Velázquez.]]
Na Antigüidade, o terreo onde se ergue a Villa Medici formaba parte dos Xardíns de Lúculo, que pasaron pola mans da familia imperial a través de Mesalina, muller de Claudio, que foi asasinada alí.

En 1564, cando os sobriños do Cardeal Giovanni Ricci de Montepulciano adquiriron a propiedade, esta estaba abandonada á viticultura había moito tempo. A única habitación era o pavillón do Cardeal Marcello Crescenzi, o cal mantiña aquí un viñedo, comezando a facer melloras na vila baixo a dirección do florentino Nanni Lippi. Porén, Lippi finou antes de que as obras tiveran comezado. Os novos propietarios contrataron a Annibale Lippi, fillo do falecido arquitecto, para continuar o traballo. Intervencións de Michelangelo son unha tradición.

En 1576, a propiedade foi adquirida polo Cardeal Fernando de Medici, o cal concluíu a estrutura segundo deseños de Bartolomeo Ammanati. A Villa Medici converteuse na única propiedade dos Medici en Roma. Foi concibida para dar expresión concreta á ascendencia da familia entre os príncipes italianos e afirmar a súa presenza permanente en Roma. Baixo a insistencia do Cardeal, Ammanati incorporou no deseño baixorrelevos e estatuas romanos. Como resultado, as fachadas da Villa Medici convertéronse nun museo virtual ee espazo aberto. Unha serie de grandes xardíns lembraban os xardíns botánicos creados en Pisa e Florencia polo pai do Cardeal, Cosme de Medici, protexidos en plantacións de piñeiros, alciprestes e carballos.

## Notas
Santa Cristina, Santa Cristina de Asma, Carballedo

**Santa Cristina** é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Asma, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 31 habitantes (12 mulleres e 19 homes).

## Toponimia 
O topónimo **Santa Cristina** (do latín ) é un haxiotopónimo referido a Cristina de Bolsena e débese á presenza no lugar da igrexa parroquial.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial, situada neste lugar, data do século XVIII

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Cristina de Asma 
### Parroquias de Carballedo 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Carballedo
A Lama de Fente, Santa Mariña do Castro, Carballedo

**A Lama de Fente** é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Castro, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 8 habitantes (5 mulleres e 3 homes).

O lugar de Fente, moi próximo, é da parroquia de Santa Cristina de Asma.

## Toponimia 
O topónimo fai referencia a unha lama (sitio húmido) de , antropónimo.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Mariña do Castro 
### Parroquias de Carballedo 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Carballedo
Aguada de Arriba, Aguada, Carballedo

**Aguada de Arriba** é un lugar da parroquia de Aguada que se localiza no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada.  Segundo o INE  en 2016 tiña 22 habitantes (9 mulleres e 13 homes).

## Toponimia 
O topónimo procede do latín  e pode significar auga levada, traída ou abundante. "De Arriba" por estar nun lugar alto.

## Patrimonio 
A capela de San Roque de Aguada de Arriba foi restaurada polo Obradoiro de Emprego durante o ano 2003.

## Alcumes populares en Aguada 
## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Aguada 
### Parroquias de Carballedo
Eohric

**Eohric** ou **Eric** de Anglia Oriental (inglés antigo: *Eohric*; nórdico antigo: *Eiríkr*), finado en 902, foi un xefe viquingo de orixe danesa que gobernou o Danelaw tras a morte de Guthrum I no ano 890, ambos procedían da segunda horda viquinga que invadiu Inglaterra e se coñece como o grande exército de verán.

### Traxectoria 
Pouco se sabe sobre o seu reinado que durou doce anos pois as crónicas contemporáneas non aportan moita luz sobre o seu papel na política anglosaxoa, ata que no ano 899 Eric toma partido na guerra civil pola sucesión do trono do reino de Wessex tra a morte de Alfredo o Grande apoiando ao príncipe Aethelwold, fillo de Aethelred I (irmán máis vello de Alfredo), que reclama o trono fronte ao herdeiro de Alfredo, Eduardo.

Segundo a crónica anglosaxoa, Aethelwold refúxiase en territorio escandinavo e ofrécenlle un título como jarl dos gobernantes de Jórvik, Sigfrøðr e Knútr que gobernaban en diarquía.

Eduardo albisca un sanguento desenlace e prefire de momento non participar no conflito, pero os seus aliados do reino de Kent ven a alianza como unha ameaza aos seus intereses e deciden enfrontarse aos exércitos hostís do rebelde Aethelwold e os daneses na batalla do Holme, o 13 de decembro de 902. Os viquingos venceron pero tanto o pretendente de Wessex, Aethelwold como o rei viquingo Eohric morren no campo de batalla.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Brenda Ralph Lewis & David Nash Ford, "York: Viking Times"
* Timeline of Anglo-Saxon England
Charrúa

**Charrúa** pode referirse a:

***Arado** de ferro;
***Charrúa**, personaxe do Entroido de Allariz, que leva roupa vella, careta e unhas bandoleiras con campaíñas.

Amais, o topónimo galego **A Charrúa** pode referirse a:

;En Galiza
***A Charrúa**, lugar da parroquia de Bértoa, no concello de Carballo;
***A Charrúa**, lugar da parroquia de Sofán, no concello de Carballo.

## Véxase tamén
***Pobo charrúa**, pobo indíxena de América do Sur.
***Linguas charrúas**, conxunto de polo menos catro linguas indíxenas de América extintas.
Pobo ojibwa

Os **ojibwa**, **ojibwe** ou **chippewa** son un pobo indíxena do grupo anishinaabe que habita en América do Norte. Viven no Canadá e nos Estados Unidos e son un dos meirandes grupos étnicos indíxenas ó norte do río Bravo. No Canadá, son a segunda das Primeiras Nacións por poboación, só superados polos cree. Nos Estados Unidos, son o cuarto maior grupo de indíxenas, superados polos navagho, cherokee e os síux.

Tradicionalmente, os ojibwa falan a lingua ojibwa, unha lingua da familia algonquina. Forman parte do concilio de tres lumes e dos anishinaabeg, que inclúen os pobos algonquino, nipissing, oji-cree, odawa e potawatomi.

No Canadá hai 77&nbsp;940 ojibwas; 76&nbsp;760 saulteaux e 8&nbsp;770 mississaugas, organizados en 125 bandas, que viven dende o oeste do Quebec até o leste da Columbia Británica. No ano 2010, os ojibwa dos Estados Unidos sumaban 170&nbsp;742.

miniatura|250px|Distribución dos falantes de ojibwa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lingua ojibwa
Santa Coloma d'Andorra

'''Santa Coloma d'Andorra**, oficialmente **Santa Coloma''', é un núcleo de poboación do Principado de Andorra situado na parroquia de Andorra la Vella. En 2009 tiña 2.994 habitantes.

Igual que do resto da parroquia, os datos históricos conservados son moi xerales. No século X foi cambiasa por Borrell II por outros territorios na Cerdanya e o Alt Urgell, posesións do bispo de Urgell. Foi a primitiva parroquia de Andorra, como aparece na acta de consagración de La Seu d'Urgell (1007) na que se cita *Andorra cum Sancta Columba*.

A localidade é moi coñecida pola súa igrexa parroquial prerrománica de Santa Coloma, xa citada no 839, co campanario cilíndrico que constitúe a súa característica máis destacada. O conxunto histórico de Santa Coloma, coas súas igrexas de Santa Coloma e Sant Vicenç d'Enclar, foi proposto como Patrimonio da Humanidade en 1999 na categoría de patrimonio cultural.

Santa Coloma d'Andorra é a sede do arciprestado de Andorra. Nela atópase a sede social de varias institucións da igrexa andorrana, como por exemplo Càrites.

## Notas