open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística

O **Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística** (**IBGE**) é un organismo público da administración federal brasileira creado en 1934 e instalado en 1936 co nome de *Instituto Nacional de Estatística*. O seu fundador e grande incentivador foi o estatístico Mário Augusto Teixeira de Freitas. O nome actual data de 1938. A sede do IBGE está localizada na cidade de Río de Xaneiro.

O IBGE ten atribucións ligadas ás xeociencias e estatísticas sociais, demografía e economía, o que inclúe realizar censos e organizar as información obtidas neses censos, para suprir órganos das esferas gobernamentais federal, estatal e municipal, e para outras institucóns e o público en xeral.

A lexislación vixente, de acordo co Decreto Federal nº 73 177 do 20 de novembro de 1973 e a Lei nº 5 534 do 14 de novembro de 1968, modificada pola Lei nº 5 878 do 11 de maio de 1978, dispón sobre a obrigatoriedade e sixilo das informacións recadadas polo IBGE, as cales destináranse, exclusivamente, a fins estatísticos e non poderán ser obxecto de certeza e nin terán eficacia xurídica como medio de proba. 

O IBGE é unha entidade da administración pública federal, constituída na forma de fundación pública polo Decreto-lei nº 161, do 13 de febreiro de 1967, vinculada ao ministerio de Economía.

## Historia 
### Antecedentes 
Anteriormente ao IBGE, foi instituída en 1871 a *Diretoria Geral de Estatística* (DGE), subordinada ao Ministerio de Negocios do Imperio Brasileiro, e que realizou o primeiro censo o ano seguinte. A DGE pasou tamén a catalogar rexistros de nacemento, matrimonio e óbito cando se implantou a República, realizando tres censos máis, en 1890, 1900 e 1920. Un ano despois da Revolución de 1930, a DGE foi disolto.

### Fundación 
A data oficial de creación do IBGE é o 29 de maio de 1936, cando foi regulamentado o Instituto Nacional de Estatística (INE), aínda que o Decreto n. 24 609, que o instituíu, data do 6 de xullo de 1934. O INE foi fundado por un conxunto de estudosos liderado por Mário Augusto Teixeira de Freitas, quen vían a necesidade de organizar os datos estatísticos nun organismo centralizado. Polo Decreto n. 1 527 (1937), foi creado temén o *Conselho Brasileiro de Geografia* (CBG).

O IBGE, no seu formato actual, foi creado mediante o Decreto-Lei n. 218 do 26 de xaneiro de 1938, resultante da integración das competencias do INE e do CBG nun único órgano.
[miniatura|Sede do *Centro de Documentação e Disseminação de Informação* (CDDI) do IBGE, no [barrio do Maracanã. Ao fondo, a sede da Golden Cross. Á dereita, unha sucursal da Petrobras.]]
[miniatura|Un [Toyota Bandeirante, utilizado polo IBGE na axencia de Sinop, en Mato Grosso.]]
[miniatura|Agencia do IBGE en [Campo Maior, no Piauí.]]

## Publicacións 
Ao longo dos anos a institución ten publicado obras cuxa liña editorial ten a ver coas competencias do órgano, de entre as publicacións, atópase a *Enciclopédia dos Municípios Brasileiros* inicialmente publicada en 1957.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Memória IBGE
* Galeria de Presidentes - Memória IBGE
* Todas as Indagacións e Estudos  IBGE
Wikipedia en sefardí

A **Wikipedia en sefardí** (en ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua sefardí. Esta edición foi aprobada o 21 de decembro de 2006, mais os seus primeiros artigos datan de agosto de 2006. Malia que o sefardí foi escrito historicamente en alfabeto hebreo, no presente é máis común escribilo en alfabeto latino. A Wikipedia en sefardí contén artigos escritos en ámbalas dúas formas, aínda que a maior parte está en alfabeto latino.

Esta versión da enciclopedia contén  artigos e  usuarios, dos cales  son activos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Wikipedia en sefardí 
* Wikipedia en sefardí (móbil)
Wikipedia en konkani

A **Wikipedia en konkani** é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua konkani. Foi creada en xullo de 2015. Antes diso, estivo en incubación dende o ano 2006.

Esta versión da enciclopedia contén  artigos e  usuarios, dos cales  son activos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Wikipedia en konkani
* Wikipedia en konkani (móbil)
International Cricket Council

O **International Cricket Council** (do inglés: *Consello Internacional de Crícket*), universalmente coñecido polo seu acrónimo **ICC**, é o organismo mundial reitor do crícket. Fundouse o en 1909 co nome de **Imperial Cricket Conference** (*Conferencia Imperial de Crícket*) con representantes de ,  e . En 1965 mudou o nome a **International Cricket Conference** (*Conferencia Internacional de Crícket*) e en 1987 adoptou o seu actual nome. A súa sede está en Dubai, nos Emiratos Árabes Unidos. 

A ICC agrupa actualmente 106 membros: 12 de plano dereito, que xogan Test matches, e 94 asociados. O ICC é responsábel da organización e goberno dos principais torneos internacionais de crícket, en particular a Copa do Mundo de Crícket e a Copa do Mundo T20. Tamén nomea aos árbitros e árbitros que oficiarán en todos os partidos de Test, One Day International e Twenty20 International. Tamén promulga o Código de Conduta da ICC, que establece estándares profesionais de disciplina para o crícket internacional e coordina a acción contra a corrupción e o amaño de partidos a través da súa Unidade de Seguridade e Anticorrupción (ACSU). 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Membros do International Cricket Council

## Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do International Cricket Council
Instituto de Empresa

O **Instituto de Empresa S.L.** é unha empresa española dedicada ao ensino. 

## Profesorado e alumnado 
O Instituto de Empresa conta cun claustro integrado por máis de 500 profesores que imparten clases a alumnos de máis de 90 países en titulacións de pregrao, posgrao e formación de executivos a través de IE Universidad.

A plataforma de antigos alumnos do IE está presente en máis de 100 países.

### Algúns profesores e alumnos destacados 
Entre outros, foron profesores ou alumnos desta institución:
* Luis de Guindos (profesor e director)
* Eduard Punset (profesor)
* Félix Bolaños (profesor)
* Rosa María Sánchez-Yebra Alonso (alumna)
* Leticia Iglesias Herraiz (alumna)
* José Joaquín Martínez Sieso (alumno)
* Daniel Álvarez Lamas (alumno)
* José Joaquín Martínez Sieso (alumno)
* Diego Sánchez de la Cruz (alumno)

## Historia 
*1973: Nace o IE, actual IE Business School, como unha escola de negocios privada.
*1983-1992: Dá inicio ao seu programa International MBA. O seu campus de Madrid medrou até alcanzar os 7 000 m², con capacidade para acoller a 1 000 alumnos.
*1993-2002: Creouse a Fundación IE para promover a investigación e conceder bolsas de estudos a alumnos sobresalientes. Adheriuse á *Alianza Sumaq* de *executive education*.
*Xaneiro de 2007: Subscribe un acordo coa Universidade SEK de Segovia, e o IE faise co 80 % do seu accionariado.
*2008: A Universidade SEK de Segovia cambia a súa denominación pola de IE University.
miniatura|Monasterio de Sa. Cruz la Real. Universidade SEK. Portada da igrexa|centro
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* IE University
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial  .
Pandeirada

Unha **pandeirada**, ou **cantar de pandeiro**, é un canto de festa que se acompaña da percusión dos pandeiros. Cando se toca coas pandeiretas pode recibir tamén o nome de **pandeiretada**.'''''' 

## Características 
Os pandeiros, redondos ou cadrados, tocáronse copiosamente por toda a xeografía galega. Foron estes os principais instrumentos, até a aparición da pandeireta, cos que se cantaba e bailaba nas festas tradicionais da sociedade rural. Do nome do instrumento derivou o dos cantos de lecer que, a ritmo de muiñeira ou xota, se realizaban con el. Deste xeito xurdiu a denominación pandeirada, un termo que, nalgunhas zonas do país, chegou a facerse extensivo á propia festa, equivalente a foliada, serán, fiadeiro,etc, e noutras foi empregado como sinónimo de muiñeira vella ou ribeirá.  

A finais do século XIX, os coros galegos emprenderon un traballo de posta en valor da música popular, levaron daquela a escenarios e estudios de gravación moitas pandeiradas, cantares e cantos de pandeiro. Nesta época de rexurdimento cultural, tamén algúns compositores de música culta empregaron o termo "pandeirada" para dar título as súas obras, o que contribuíu á súa popularización e ao seu paso á posteridade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Pandeirada de Mens  - Pandeireteiras de Mens (1986). -  Ruada (TVG).
Carlos Gil Pérez

**Carlos Gil Pérez**, nado en Santiago de Compostela o 28 de xaneiro de 1931 e finado en Salamanca o 25 de decembro de 2009, foi un atleta, adestrador e dirixente deportivo galego.

## Traxectoria 
Aínda que naceu en Santiago de Compostela viviu a maior parte da súa vida en Salamanca. Nesa cidade adestrou ducias de deportistas entre 1955 ata 2009, case todos homes e case todos velocistas. En 1958, un dos seus pupilos, José Luís Albarrán, proclamouse campión de España de 200 metros no vello Estadio de Anoeta en Donostia, e en 1960 converteuse no primeiro salmantino en participar nuns Xogos Olímpicos. Despois del fixérono José Luis Sánchez Paraíso, Rosa Colorado e Antonio Sánchez, así como o zamorano Frutos Feo. Os seus atletas acadaron numerosos campionatos e récords de España.

En Salamanca celébrase desde 1999 o Memorial Carlos Gil Pérez, un evento de atletismo. Tamén leva o seu nome a pista cuberta de La Aldehuela, unha vila nos arrabaldes de Salamanca que dous antigos atletas foran vítimas de abusos sexuais por parte de Carlos Gil nas décadas de 1970 e 1980, mentres adestraban con el ou eran amigos de xente que adestraba con el. A mesma investigación tamén recolle testemuños doutros atletas que non sufriron abusos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
*
Nikola Milinković

**Nikola Milinković** (en ), nado en Sanski Most o 19 de marzo de 1968, é un ex futbolista serbio que xogaba como centrocampista.

## Traxectoria 
Naceu en Sanski Most, na entón República Socialista de Bosnia e Hercegovina, dentro de Iugoslavia, e comezou a xogar ao fútbol no Radnički Zdena. Xusto antes de comezar a guerra de Bosnia trasladouse a Serbia e alí xogou dous anos no FK Bečej, antes de se mudar a España. 

En 1993 fichou polo Lleida, co que debutou na Primeira División na terceira xornada da tempada 1993/94 contra o Rayo Vallecano. Marcou o seu primeiro gol en España na seguinte xornada, contra o Logroñés nas Gaunas, onde bateu ao gardameta Julen Lopetegui. Disputou un total de 31 partidos esa tempada, 26 deles de liga e 5 de Copa do Rei, e marcou seis goles, pero o equipo acabou descendendo. Xogou unha tempada máis co club catalán na Segunda División, disputando a promoción de ascenso, e a continuación fichou polo Almería, tamén de Segunda. Xogou unha tempada no club andaluz, onde foi o máximo goleador do equipo con 12 tantos. 

En 1996 fixo a súa primeira incursión no fútbol portugués, fichando polo Chaves, que militaba na Primeira Liga. Disputou 39 partidos de liga nunha tempada e media co club portugués, anotando 8 goles. En decembro de 1997 chegou a Galicia, onde fichou polo Ourense, adestrado por Luis Rodríguez Vaz. No equipo ourensán fíxose coa titularidade no que restaba de tempada e logrou o obxectivo da permanencia. Na tempada 1998/99 contou con poucos minutos e deixou o equipo antes do remate da campaña. Regresou a Portugal e xogou dúas tempadas e media co Alverca na máxima categoría.  

En 2001 trasladouse a Austria, onde xogou no Grazer AK, co que gañou a Bundesliga austríaca e dúas Copas de Austria, e no ASK Schwadorf, antes de regresar en 2005 a Serbia para militar no Radnički Niš. Retirouse no USV Markt Hartmannsdorf austríaco en 2006.

## Vida persoal 
Casou coa xogadora profesional de baloncesto Milana Savić e é pai dos futbolistas Sergej Milinković-Savić e Vanja Milinković-Savić e da xogadora de baloncesto Jana Milinković-Savić.

## Palmarés 
**Grazer AK**

* **Bundesliga austríaca (1):** 2003/04
* **Copa de Austria (2):** 2001/02, 2003/04.
* **Supercopa de Austria (1):** 2002.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en WorldFootball.net .
*Datos do xogador en BDFutbol .
*Datos do xogador en Transfermarkt .
Ferreira Club de Fútbol

O **Ferreira Club de Fútbol** é un club de fútbol galego de Ferreira de Pantón, na provincia de Lugo, fundado en 1991. Na tempada 2021/22 xoga na Segunda Galicia.

## Estadio
O Ferreira xoga no Campo Municipal do Baliño.

## Datos do club 
***Tempadas en Preferente**: 1
***Tempadas en 1ª Galicia**: 11
***Tempadas en 2ª Galicia**: 18
***Mellor posto en Liga**: 18º (Preferente, tempada 2007/08)

### Historial 
|valign="top" width=0%|

|}

## Palmarés 
* **Segunda Autonómica (2)**: 1996-97, 2002-03
* Subcampión de Segunda Autonómica (1): 2016-17

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha do equipo en futbol-regional.es
Avelino Méndez Suárez

**Avelino Méndez Suárez**, coñecido como **Asturiano**, nado en Oviedo cara a 1914 e finado en Vilacova (Lousame) o 24 de abril de 1939, foi un mineiro e sindicalista anarquista asturiano.

## Traxectoria 
Instalado en Lousame, pertenceu ao Sindicato Minero y Profesiones Varias das minas de San Fins. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia marchando cos mineiros a Santiago de Compostela e despois á Coruña. Logo fuxiu ao monte. Formou parte do grupo de guerrilleiros comandado por Ramón Rodríguez Varela no que se integraron Celestino Horta Resúa, Hilario Arroyo, Manuel Fernández Valle, Abdón de Ces e José Dias, que actuaron en Lousame. Logo dun atraco nas minas o 14 de abril de 1937 tentaron marchar cara Asturias. Ao non conseguilo volveron a Lousame e seguiron agochados no monte. Avelino foi asasinado nunha galería na que se agochaba na Fionsa polo cabo da Garda Civil Ríos, destacado nas minas de San Fins, o 24 de abril de 1939.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Breve historia da coluna Sanfins
Certosa di Padula

A **Cartuxa de Padula**, en italiano **Certosa di Padula** (ou *Certosa di San Lorenzo di Padula*), é un gran mosteiro cartuxo, ou cartuxa, situada na localidade de Padula, no Parque Nacional do Cilento, no Sur de Italia. É Patrimonio da Humanidade.

O mosteiro é o máis grande de Italia. A súa historia de construción abrangue 450 anos, pero as partes principais dos edificios son de estilo Barroco. É un mosteiro moi grande, que comprende 51.500 m², con 320 cuartos e salóns.

## Historia
A Cartuxa de Padula fundouna Tommaso di San Severino o 27 de abril de 1306 no sitio dun mosteiro anterior. Está adicado a San Lourenzo, e a súa estrutura arquitectónica supostamente recorda a unha grella sobre a que queimaron vivo ao santo.

miniatura|esquerda|Fachada do mosteiro

O mosteiro ten o claustro máis grande do mundo, cunha extensión de 12.000 m² está rodeado por 84 columnas. Unha famosa escaleira de caracol de mármore branco dentro dun anexo conduce á gran biblioteca.

Segundo a estrita distinción cartuxa entre contemplación e traballo, hai dous lugares distintos para estas prácticas: por unha banda os pacíficos claustros, a biblioteca co seu fino pavimento de baldosas cerámicas de Vietri, as capelas decoradas con finas obras de mármore incrustadas. Os frontais dos altares da maioría das capelas están incrustados, non con mármore, senón con algunhas das máis espectaculares obras de escaiola do século XVIII. Esta é a maior concentración deste tipo de traballo nun só lugar. Un dos centros de produción estaba en Nápoles outro nas hortas do claustro e por outro a gran cociña, as adegas coas súas enormes cubas de viño, os lavadoiros e os enormes patios exteriores, onde había xente traballando nas cuadras, nos fornos, nas tendas e no muíño de aceite. Os estaleiros foron empregados para actividades produtivas e para o comercio entre a cartuxa e o mundo exterior.

O mosteiro tamén alberga o museo arqueolóxico da Lucania Occidental, que conserva unha colección de todos os achados desenterrados nas escavacións na necrópole de Sala Consilina e Padula. Este museo representa un período de tempo que vai dende a protohistoria ata a Período helenístico.

O edificio tamén xogou un papel na historia militar de Italia. Serviu como cuartel xeral francés durante as Guerras napoleónicas, logo como base do exército do sur de Garibaldi durante o Risorgimento, finalmente, como campo de internamento para prisioneiros durante a primeira e a segunda guerra mundial. Foi aquí onde se estableceu a Lexión Checoslovaca en Italia en 1917.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Villaprato
Membros do International Cricket Council

[thumb|upright=1.5|Membros do [International Cricket Council|ICC por status:
 Membro de pleno dereito
 Membro asociado con status ODI
 Membro asociado
 Membro antigo ou suspendido
 Non membros]]
O **International Cricket Council (ICC)** foi fundado no Lord's de Londres o 15 de xuño de 1909 como a Imperial Cricket Conference (do inglés: *Consello Internacional de Crícket*) con ,  e  como membros fundadores. Nun comezo, tan só podían unirse membros da Commonwealth. En 1926 uníronse a ,  e as , mentres que  uniuse en 1953. En 1961  foi obrigada a abandonar a organización polo súa saída da Commonwealth, aínda que continuou a xogar Tests até o seu exilio en 1970.

A Imperial Cricket Conference mudou o seu nome a International Cricket Conference  (*Conferencia Internacional de Crícket*) en 1965, aceptando membros de fora da Commonwealth por vez primeira, sendo os primeiros membros asociados de fóra da mancomunidade os  e . En 1981  foi o primeiro membro asociado en converterse en mombro de pleno dereito. En 1989 o ICC adopta o seu actual nome e en 1991 Suráfrica regresa á Organización. Despois de diversas incorporacións ao organismo, actualmente conta con 106 membros: 12 de plano dereito e 94 asociados.

## Membros de pleno dereito 
## Membros asociados 
*Denota membros que están actualmente suspendidos polo ICC.*

### Membros asociados con status ODI 
### Membros asociados con status T20I 
En abril de 2018, o ICC anunciou que outogaría status T20I announced T20I a todos os membros desde o 1 de xaneiro de 2019.

## Antigos membros 
Hai cinco países que foron membros do International Cricket Council no pasado, sexa como membros asociados ou afiliados, mais posteriormente foron expulsados.

### Membros disoltos 
Hai dous equipos que representaban unha combinación de xogadores de pertencentes a varios países que eran membros asociados do International Cricket Council, mais que foron disoltos.

* border|25px|África Oriental  (representaba a Kenya, Uganda, Tanzania e Zambia): admitido como membro asociado en 1966, este equipo xogou na primeira edición da Copa do Mundo de Crícket de 1975. Kenya converteuse en membro asociado por dereito propio en 1981.
* border|25px|África Oriental e Central  (representaba a Malawi, Uganda, Tanzania e Zambia): en 1989 o equipo de África Oriental foi sucedido por un combinado de países do oriente e o centro de África, que pasou a ser membro asociado. Uganda e Tanzania convertéronse en membros asociados en 1998 e 2001, repectivamente. En 2003, o ICC, Malawi e Zambia decidiron disolver o combinado, con Zambia converténdose en membro asociado ese mesmo ano (aínda que expulsado en 2021) e Malawi en 2017.
* border|25px|África Occidental  (representaba a Gambia, Ghana, Nixeria e Serra Leoa): admitido como membro asociado en 1976, o equipo foi disolto en 2003, con Nixeria converténdose en membro asociado ese mesmo ano e os outros tres desde 2017.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* International Cricket Council

## Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do International Cricket Council
Gil González Dávila

**Gil González Dávila**, nado en Ávila en 1480 e finado na mesma cidade en 1526, foi un capitán, explorador e conquistador español,. Foi o xefe da expedición ao territorio das actuais Costa Rica e Nicaragua, chegando mesmo a penetrar en territorio da actual Honduras. 

## Traxectoria 
Foi criado do influente bispo Fonseca e en 1511 conseguiu o cargo de contador na Española. 

En 1520 asinou unha capitulación para explorar a ruta que ía ás illas Molucas desde o istmo de Panamá, realizando a viaxe dous anos máis tarde. 

En 1522 realizou a primeira expedición pola *Mar do Sur* desde *Terra Firme*, alcanzando territorios costarriqueños, na súa procura de ouro, obtendo certa cantidade, aínda que menos da esperada. Na expedición percorreron a costa do Pacífico da actual Costa Rica, e visitaron os dominios de numerosos monarcas amerindios, entre eles os caciques Huetar, Chorotega, Gurutina, Orosi, Nicoya e Nicarao. Tivo que enfrontarse ao ataque do cacique Diriangén que o obrigou a retirarse cara a San Lucar (Golfo de Nicoya), e logo regresar a Panamá.

En 1523 iniciou a conquista de Nicaragua, tendo lugar un encontro entre o conquistador e o rei Nicarao. O seu piloto, Andrés Niño, chegou até o actual golfo de Fonseca, que foi bautizado así en honra do bispo Juan Rodríguez de Fonseca.

En marzo de 1524 desembarcou en Honduras, cunha orde de poboamento e enfrontouse coas forzas de Hernando de Soto; fundou San Gil de Buena Vista. Indebidamente, foi acusado de usurpador por Hernán Cortés, o que motivou o seu apresamento. Enviado a México, mandouse a España como prisioneiro, onde foi logo liberado. Morreu na súa Ávila natal o 21 de abril de 1526.

## Notas
Guerra civil de Perusia

A **guerra civil de Perusia** ou **guerra de Perusia** (tamén coñecida como ***Bellum Perusinum)*** foi unha guerra civil entre distintas faccións da república romana, que transcorreu entre o ano 41 a.C. e o 40 a.C. Enfrontou a Lucio Antonio e Fulvia, co apoio de Marco Antonio, contra o seu inimigo político (e futuro emperador Augusto), Octaviano.
## Historia 
Fulvia, quen casara con Marco Antonio durante a guerra civil, sentiu que o seu marido debía gobernar Roma en solitario, no canto de compartir o poder cos outros dous triunviros, en especial Octaviano.

Fulvia e o irmán máis novo de Marco Antonio, Lucio, recrutaron oito lexións en Italia. O exército estableceuse en Roma durante un breve tempo, aínda que logo tivo que replegarse á cidade de Perusia (a actual Perugia). Durante o inverno do 41-40 a.C., o exército de Octaviano, tras un longo asedio, conquistou a cidade que finalmente se rendeu por mor da fame. Nin Fulvia nin Lucio morreron no asedio; a primeira, foi exiliada a Sición e o segundo foi enviado a gobernar unha provincia de Hispania. O resto da poboación da cidade foi masacrada polos soldados de Octaviano.

Fulvia morreu no 40 a.C., e coa súa morte retornou a paz entre Marco Antonio e Octaviano coa firma do tratado de Brindisi. A paz, con todo, durou moi pouco, xa que outra guerra civil estalou oito anos máis tarde.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*

### Outros artigos 
* Marco Antonio
Paula Kasares

**Paula Kasares Corrales**, nada en Pamplona, Navarra o 15 de abril de 1969, é unha filóloga navarra. Foi deputada no Parlamento de Navarra.

## Traxectoria 
Despois de estudar Filoloxía Vasca e Antropoloxía Social e Cultural, comezou a estudar Sociolingüística. Técnica de éuscaro de Baztan, é profesora asociada  na Universidade Pública de Navarra. Nas eleccións de 2007 quedou décima na lista de Nafarroa Bai, como independente.

Foi a primeira directora do Observatorio dos Dereitos Lingüísticos de 2001 a 2003. É membro de Euskaltzaindia desde 2006.

En 2017, e en 2019, formou parte da comisión académica do congreso Ikergazte no ámbito das ciencias humanas e da arte.

En 2020, foi nomeada xunto con Paskual Rekalde por Euskaltzaindia como membro de pleno dereito.

En 2021 participou nos XXIII Encontros para a Normalización Lingüística organizados polo Consello da Cultura Galega sobre a transmisión interxeracional da lingua galega poñendo en cuestión o concepto de transmisión lingüística.

## Notas
Wikipedia en alemán do Palatinado

A **Wikipedia en alemán do Palatinado** é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en alemán do Palatinado.

Esta versión da enciclopedia contén  artigos e  usuarios, dos cales  son activos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Wikipedia en alemán do Palatinado
* Wikipedia en alemán do Palatinado (móbil)
Light Up Gold

***Light Up Gold*** é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Parquet Courts, publicado inicialmente o 18 de agosto de 2012 a través do selo do líder A. Savage, Dull Tools. O 15 de xaneiro do ano seguinte foi lanzado por unha discográfica máis grande, What's Your Rupture?.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Comarca Naso Tjër Dei

A **Comarca Naso Tjër Di** é unha comarca indíxena de Panamá, que se atopa no extremo noroeste do país, a beiras do Río Teribe e adxacente á fronteira entre Costa Rica e Panamá. A comarca está habitada principalmente pola etnia naso, conformada por unhas 5000 persoas. Foi creada o 4 de decembro de 2020 e ten unha extensión de 1606,16 km², dos cales 1468,63 km² (un 91% do territorio) son áreas protexidas do Parque Internacional La Amistad e o bosque protector de Palo Seco.

## Historia 
O pobo naso, a través do seu rei, estivo reclamando nos últimos anos a conformación dunha comarca indíxena, ao ver que as demais etnias indíxenas en Panamá tiñan conformadas as súas, e tamén como unha forma de protexer a identidade cultural propia.

O 25 de outubro de 2018, a Asemblea Nacional de Panamá aprobou o proxecto de lei 656 que creaba a comarca; aínda que o presidente de Panamá daquelas, Juan Carlos Varela, vetouno o 14 de decembro do mesmo ano tomando en conta as preocupacións de sectores ambientalistas de que nunha zona protexida non podía erixirse unha comarca indíxena e que puidera estar en conflito cos artigos 4 e 120 da Constitución de Panamá. 

O caso foi levado á Corte Suprema de Xustiza de Panamá, onde o 12 de novembro de 2020 emitiu un fallo indicando que o proxecto de lei non entraba en conflito coa Constitución e ademais agregou que o pobo naso é un dos sete pobos indíxenas que ancestralmente habitaron Panamá, dando luz verde á creación da comarca. 

O 4 de decembro o presidente de Panamá vixente, Laurentino Cortizo Cohen, sancionou a Lei 188, permitindo así a creación da nova comarca.

## División política 
A capital da comarca é a comunidade de Sieyic, onde se encontra asentado o rei naso.

A comarca está conformada polo distrito especial Naso Tjër Di, e á súa vez dividido en tres correxementos: 
* Teribe
* San San Drui
* Bonyik

## Notas
Aida Míguez Barciela

**Aida Míguez Barciela** é unha estudosa da filosofía, pensadora e escritora galega.

## Traxectoria 
Doutora en Filosofía pola Universidade de Barcelona. A súa tese (2008), dirixida por Felipe Martínez Marzoa, virou ao redor dos problemas hermenéuticos na lectura da Ilíada.

Foi profesora asociada na Universidade Pompeu Fabra, investigadora postdoctoral na Universidade Libre de Berlín e profesora visitante na Universidade de Vigo. Na actualidade, é profesora na Universidade de Zaragoza de filosofía antiga, helenística e medieval. Especializada en filosofía antiga, o seu traballo de investigación céntrase na hermenéutica dos textos da Antiga Grecia, en especial das grandes obras como a Odisea ou a Ilíada.

## Obras 
* *La visión de la Odisea* (La oficina, 2014)
* *Mortal y fúnebre. Leer la Ilíada* (Dioptrías, 2016)
* *Cuando los pájaros cantan en griego* (Punto de Vista Editores, 2017)
* *Talar madera. Naturaleza y límite en el pensamiento griego antiguo* (La oficina, 2017)
* *El llanto y la polis* (La oficina, 2019)

## Notas
Hammer of the Witches

***Hammer of the Witches*** é o décimo primeiro álbum de estudio da banda inglesa de metal extremo Cradle of Filth, publicado o 10 de xullo de 2015 a través do selo Nuclear Blast, sendo o seu primeiro traballo lanzado por esta discográfica. *Hammer of the Witches* conta coa nova formación do grupo tras a marcha de Paul Allender e James McIlroy, que inclue aos novos guitarristas Marek 'Ashok' Šmerda e Richard Shaw, e á nova teclista e vocalista Lindsay Schoolcraft.

## Antecedentes 
*Hammer of the Witches* é o primeiro álbum de Cradle of Filth dende o *Midian* do ano 2000 que non conta coa aparición do guitarrista Paul Allender. A banda comezou a traballar no disco a principios de 2014, enfatizando o líder Dani Filth que a banda planeaba tomarse o seu tempo con el. Nunha entrevista en 2016 Lindsay Schoolcraft afirmou que estaba encantada coa resposta dos seguidores e que a banda realmente rematara de traballar no disco antes do que agardaba.

## Listaxe de cancións 
## Notas
David, Panamá

**David** é a capital do distrito do mesmo nome e da provincia panameña de Chiriquí. Ocupa o quinto posto das cidades por poboación do país, segundo o censo do ano 2010. Foi fundada en 1602 co nome de **San José de David** durante a colonia española.

É o principal centro urbano do distrito, onde se atopan as principais institucións públicas, ademais dos maiores centros comerciais. A súa área metropolitana posúe arredor de 97.000 habitantes, e 47.000 son urbanos, dando ao distrito de David en total aproximadamente 144 000 habitantes.

David atópase sobre unha planicie costeira a uns 30 quilómetros do océano Pacífico. Caracterízase por ser o centro da actividade comercial, gandeira e agroindustrial da provincia de Chiriquí.

## Toponimia 
O nome de David foi dado polos xudeus conversos que chegaron nas súas primeiras viaxes a América logo da Inquisición e cristianización forzada iniciada en España, segundo informes de fontes varias. Ademais, naquel lugar pasaba o camiño que comunicaba a América Central coa cidade de Panamá, este camiño era chamado "Paso da Sacra" ou "Camiño Real".  

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Historia: http://barriobolivar.wordpress.com/2012/05/21/historia-del-barrio-bolivar/#more-56
* Censos nacionales: https://web.archive.org/web/20140216004439/http://estadisticas.contraloria.gob.pa/Resultados2010/cuadros.aspx
* Modificación Política: http://www.asamblea.gob.pa/aprueban-en-segundo-debate-proyecto-que-crea-corregimientos-en-david/ 
*https://issuu.com/leizelverbel/docs/la_etnia_hebrea_en_panama_-_etnogra
*https://www.panamaamerica.com.pa/variedades/panama-e-israel-traves-de-los-siglos-141646
Palermo árabe-normando e as catedrais de Cefalú e Monreale

**Palermo árabe-normanda e as igrexas catedralicias de Cefalú e Monreale** é unha serie de nove estruturas relixiosas e cívís situadas na costa norte de Sicilia que datan da época do Reino normando de Sicilia (1130-1194): dous pazos, tres igrexas, unha catedral e unha ponte en Palermo, así como as catedrais de Cefalú e Monreale. Foron designados xuntos como Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Este nomeamento tivo lugar en 2015.

Os novos gobernantes normandos construíron varias estruturas no que se coñeceu como estilo árabe-normando. Incorporaron as mellores prácticas da arquitectura árabe e bizantina na súa propia arte. É importante ter en conta que un construtor diferente construíu cada un dos sitios, están ligados entre si pola súa arquitectura e período de tempo compartidos. Estes sitios traballan para crear unha identidade compartida entre as áreas nas que están integrados. Isto débese a que moitas persoas optaron por visitar os sitios xuntos, non só un á vez. Proporcionando non só uns ingresos constantes do turismo, senón tamén uns ingresos dos turistas que visitan cada un dos sitios e traen esa experiencia consigo.

Actualmente todos os edificios están en continua restauración e coidado. Este coidado varía dun lugar a outro, pero a maioría das veces consiste en restauracións tópicas (limpeza, mantemento de murais etc.), investigación (como puido ser o edificio orixinalmente e que se fixo alí) e restauración estrutural (asegurándose de que os edificios son seguros e estruturalmente sólidos). 

## Estruturas
## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
École spéciale de mécanique et d'électricité

A '''École spéciale de mécanique et d'électricité'*, tamén coñecida como ESME ou ESME-Sudria, é unha das escolas de enxeñería máis históricas de Francia. Situado en Ivry-sur-Seine, na rexión de París, Bordeos, Lille e Lión, ten o status de "*Grande Ecole*". Tamén é membro da *Conférence des Grandes Écoles'', e do Grupo de Educación IONIS, e forma principalmente enxeñeiros xerais de moi alto nivel, destinados principalmente ao emprego en empresas.

## Graduados famosos 
* Marie-Louise Paris, unha enxeñeira francesa pioneira na formación científica das mulleres

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial
Raised by Wolves

***Raised by Wolves*** é unha serie de televisión estadounidense de ciencia ficción creada por Aaron Guzikowski que se estreou en HBO Max o 3 de setembro de 2020. Os primeiros dous episodios foron dirixidos por Ridley Scott, quen tamén é o produtor executivo. A serie foi renovada para unha segunda tempada pouco despois da súa estrea.

A primeira tempada da serie recibiu en xeral críticas positivas.

## Sinopse 
*Raised by Wolves* céntrase en dous androides (Nai e Pai), encargados de criar nenos humanos no planeta Kepler-22b após que a Terra fose destruída por unha guerra. A medida que se vai desenvolvendo a colonia humana, as diferenzas relixiosas ameazan a súa supervivencia, polo que os androides aprenden que controlar as crenzas dos humanos é unha tarefa traizoeira e difícil."

## Elenco e personaxes 
### Principais 
* Amanda Collin como Nai/Lamia.
* Abubakar Salim como Pai. 
* Winta McGrath como Campion.
* Niamh Algar como Sue/Mary.
* Travis Fimmel como Marcus/Caleb.
* Jordan Loughran como Tempest.
* Felix Jamieson como Paul.
* Ethan Hazzard como Hunter.
* Aasiya Shah como Holly.
* Ivy Wong como Vita.
* Matias Varela como Lucius.
* Peter Christoffersen como Cleaver (tempada 2)
* Selina Jones como Avoa (tempada 2)
* Morgan Santo como Vrille (tempada 2)
* James Harkness como Tamerlane (tempada 2)
* Kim Engelbrecht como Decima (tempada 2)
* Jennifer Saayeng como Nerva (tempada 2)

### Recorrentes 
* Cosmo Jarvis como Campion Sturges.

### Convidados 
* Steve Wall como Ambrose.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Premios Sofía Novoa

Os **Premios Sofía Novoa** outorgados pola Deputación de Pontevedra,  premian os traballos  de Fin de Grao ou de Fin de mestrado realizados polo alumnado da Universidade de Vigo, nos campus de Pontevedra e Vigo, que integran a perspectiva de xénero.

Os obxectivos destes galardóns son por un lado  promover a investigación en xénero e nos estudos feministas, e por outro recoñecer, publicitar e premiar os mellores traballos realizados polo alumnado desta universidade na provincia de Pontevedra.

## Traballos premiados 
## Notas
Premios Uviguala

Os  **Premios de compromiso coa igualdade de xénero da Universidade de Vigo Uviguala,**  outórganse as persoas que destaquen por facer alguna actividade a prol da igualdade.
## Edicións
* O Premio Uviguala 2025 recoñece ás técnicas especialistas da Biblioteca Universitaria Rosalía de Castro e impulsoras do «Espazo violeta», Alejandra Babarro Nóvoa, Alba Portela Santos e Mercedes Pérez Gómez.
* No ano 2024 o XII premio outorgouse ás docentes e investigadoras do Campus de Vigo promotoras da actividade ElasFanCienTec, un programa de obradoiros impulsado no ano 2017 por Soledad Torres Guijarro, Verónica Salgueiriño Maceira e Ana Mejías Sacaluga para promover as vocacións femininas no ámbito das disciplinas CTEM.

* En 2023 foi recoñecida co XI premio a integrante do PAS,  Rosa Graña Costas, polo seu traballo integrando a perspectiva de xénero como xefa do Servizo de Axudas ao Estudo, Bolsas e Prezos Públicos.
* En 2022 a antiga alumna Ángela González Garrido foi recoñecida co X Premio Uviguala da UVigo.
* En 2021 as profesoras Alma Gómez, Julia Carballo e Nieves Lorenzo, responsables de Exxperimenta en feminino, foron galardoadas co IX Premio Uviguala da UVigo.
* En 2020 a Delegación de Alumnado da Escola de Enxeñaría de Telecomunicación recibiu o VIII Premio Uviguala da UVigo.
* En 2019   Anabel Penín López recibiu o VII Premio Uviguala da UVigo. 
*En 2018 o Duvi recibiu o Premio VI Uviguala de Uvigo.  
*En 2017 a profesora María Álvarez Lires recibiu  o V Premio Uviguala da Uvigo. 
*En 2016 a  asociación universitaria AUCE recibiu o  IV  Premio Uviguala.  
*En 2015 o persoal de administración e servizos María Teresa Díaz, Raquel Iglesias e David Basalo recibiron o III Premio Uviguala da Uvigo. 
*En 2014 as profesoras  Purificación Mayobre Rodríguez e a Beatriz Suárez Briones recibiron o II Premio Uvigula da Uvigo. 
*En 2013 o Servizo de Deportes recibiu o I Premio Uviguala da Uvigo.  

## Notas
Sociedad de Artistas Ibéricos

A **Sociedad de Artistas Ibéricos** foi unha asociación cultural, creada a finais de 1924 en Madrid, co obxectivo de «incorporar a arte española ás vangardas». Activa até 1936, emitiu varios manifestos, promoveu diversas revistas de arte e organizou exposicións dentro e fóra de España. A última delas, «L'art espagnol contemporain», tivo lugar en París entre febreiro e abril de 1936, coa xa entón impoñente implicación de Pablo Picasso.

No seu conxunto, a SAI contou co apoio de diversos intelectuais e críticos. Entre eles tiñan maior influencia Juan de la Encina, Eugenio d'Ors e Guillermo de Torre. Tamén destacaron José Bergamín, Manuel Abril, Antonio Marichalar, José Ortega y Gasset, Ernesto Giménez Caballero, Ramón Gómez de la Serna ou Marjan Paszkiewicz.

Cunha formulación revolucionaria na época, a exposición organizada pola SAI incluía conferencias e o lanzamento de revistas especializadas. Malia o entusiasmo de D'Ors, varios enfrontamentos provocaron importantes ausencias de artistas cataláns na primeira mostra. Aínda así, en xaneiro de 1926 organizouse a exposición *Arte catalán moderno*. Todo isto estaba enmarcado no contexto da ditadura de Miguel Primo de Rivera, entre 1923 e 1931. 

Xa co respaldo da Segunda República Española, a seguinte exposición tivo lugar en Donostia en setembro de 1931. Fóra de España, destacan as de Copenhague, en setembro de 1932, e Berlín, entre decembro de 1932 e xaneiro de 1933.

## Participantes 
Quizais a mellor definición do alcance e os orzamentos artísticos da SAI na Exposición de 1925 sexa a lista de participantes, «estilisticamente non homoxénea»: Juan Adsuara, Alberto Sánchez Pérez, Aurelio Arteta (realismo tradicional), Rafael Barradas (alma da asociación), Luis Bagaría, Emiliano Barral, Luís Berdejo, Francisco Bores (*Novecento italiano*), Norah Borges, José Capuz Mamano, Pancho Cossío, Alfonso de Olivares (pintor da Escola de París e un dos organizadores da exposición), Salvador Dalí, Juan de Echevarría, Roberto Fernández Balbuena (*Nueva Objetividad*), Ángel Ferrant, José Frau Ruiz, Gabriel García Maroto, Enrique Garrán, Antonio de Guezala, José Gutiérrez Solana, Victorio Macho, José Moreno Vila, Benjamín Palencia, Joaquín Peinado, Santiago Pelegrín Martínez, Ernesto Pérez Orúe, Ramón Pichot, Nicanor Piñole, José Planes, Cristóbal Ruiz Pulido, Carlos Sáenz de Tejada, Francisco Santa Cruz, José Gutiérrez Solana, Julián Tellaeche, Quintín de la Torre, José María Ucelay, Jenaro Urrutia e os irmáns Ramón e Valentín Zubiaurre. Como grandes ausentes, a crítica mencionou posteriormente os nomes de Daniel Vázquez Díaz ou Joaquín Sunyer.

A esta lista cómpre engadir artistas que participaron ou integraron actividades da SAI. Algúns nomes foron os de Pedro Flores, Manuel Ángeles Ortiz, Maruxa Mallo, Genaro Lahuerta, Joaquín Torres García, Ismael González de la Serna, Rosario de Velasco, Pablo Zelaya Sierra, Manuela Ballester, Ángeles Santos Torroella, Carlos Ribera Sanchís, Fernando Arranz ou José Caballero.

## Referencias 
## Bibliografía 
* 
* 
*
Wikipedia en igbo

A **Wikipedia en igbo** é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua igbo. Foi creada non ano 2004.

Esta versión da enciclopedia contén  artigos e  usuarios, dos cales  son activos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Wikipedia en igbo
* Wikipedia en igbo (móbil)
Wang Yaping

**Wang Yaping**  é unha piloto e astronauta chinesa. Wang foi a segunda muller astronauta nomeada pola CNSA e a segunda muller chinesa no espazo.

## Carreira 
Wang é capitá da Forza Aérea do Exército Popular de Liberación.

Foi candidata para a misión espacial Shenzhou 9  Non obstante, Liu Yang foi seleccionada para a histórica misión da primeira muller chinesa en viaxar ao espazo. Wang era membro da tripulación de reserva do SZ-9. 

Wang converteuse na segunda muller astronauta chinesa como membro da tripulación da nave espacial Shenzhou 10, que orbitaba a Terra en xuño de 2013, e da Tiangong-1 que orbitaba á estación espacial na que atracou.  Foi a primeira persoa da tripulación que se anunciou, en abril, mentres que o resto da tripulación foi anunciada en xuño. Wang Yaping foi unha das dúas mulleres no espazo para o 50 aniversario de Vostok 6, o primeiro voo espacial dunha muller, Valentina Tereshkova . A outra muller no espazo, o 16 de xuño de 2013, era Karen Nyberg, unha astronauta estadounidense a bordo da Estación Espacial Internacional. Mentres estaba a bordo do Tiangong-1, Wang realizou experimentos científicos e ensinou unha lección de física a estudantes chineses a través da transmisión de televisión en directo. Wang participou tamén na misión Shenzhou 13, de 182 días de duración e que foi lanzada o 15 de outubro de 2021.

## Notas
Rexión de Bohemia Meridional

A **Rexión de Bohemia Meridional** ou **Bohemia do Sur** (en checo *Jihočeský kraj*; , ) é unha unidade administrativa (*kraj*) da República Checa, situada na parte sur da rexión histórica de Bohemia, aínda que tamén inclúe unha pequena parte do suroeste de Moravia. Limita coas rexións de Pilsen, Bohemia Central, Vysočina e Moravia Meridional. Tamén limita con Alemaña e Austria. Esta rexión tamén pode chamarse *Budĕjovický kraj* ou *Českobudĕjovický kraj* mais desde 2001 estes nomes considéranse obsoletos. A súa capital é České Budějovice.

## Distritos (poboación ano 2018) 
thumb|300px|Distritos na Rexión de Bohemia Meridional.
A rexión está, á súa vez, dividida en varios distritos (en checo *okresy*):

* Distrito de České Budějovice 193,337  
* Distrito de Český Krumlov 61,187  
* Distrito de Jindřichův Hradec 90,835  
* Distrito de Písek 71,067  
* Distrito de Prachatice 50,700  
* Distrito de Strakonice 70,760  
* Distrito de Tábor 102,310

## Cidades importantes 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Páxina oficial 
* Bosque de Bohemia 
* Estatísticas rexionais
A cidade de Vicenza e as vilas palladianas do Véneto

**Cidade de Vicenza e as vilas palladianas do Véneto** é un Patrimonio da Humanidade en Italia, que protexe edificios do arquitecto Andrea Palladio. A UNESCO inscribiu o sitio na Lista do Patrimonio Mundial en 1994. Nun principio o sitio chamábase "Vicenza, Cidade de Palladio" e só protexía os edificios da zona inmediata a Vicenza.

No lugar orixinal estaban representados varios tipos de edificios, que incluían a Basílica Palladiana, o Teatro Olímpico e o *palazzi* na propia cidade, xunto con algunhas vilas nas proximidades. Non obstante, a maioría das vilas supervivientes de Palladio atopáronse fóra do sitio. En 1996 o sitiofampliouse. O seu nome actual reflicte o feito de que inclúe todas as Vilas Paladianas do Véneto. *Cidade de Vicenza e as vilas palladianas do Véneto* tamén ten algúns exemplos de arquitectura eclesiástica, incluíndo a relativamente pequena igrexa de Maser. En total hai 47 edificios palladianos rexistrados na lista da UNESCO na rexión do Véneto.

Hai outro grupo importante de edificios urbanos de Palladio en Venecia, unha cidade que tamén ten a condición de Patrimonio da Humanidade. Venecia ten exemplos notables de arquitectura eclesiástica de Palladio, incluíndo a Basílica de San Giorgio Maggiore, en Venecia.

## Lista de sitios no centro de Vicenza
A Lista do Patrimonio Mundial está rexistrada desde 1994: o centro histórico de Vicenza cos 23 monumentos palladianos situados dentro das antigas murallas medievais da cidade. 

## Lista de vilas 
Máis tarde, en 1996, o sitio foi ampliado mediante a inserción doutras 24 vilas palladianas distribuídas na rexión do Véneto

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Palladio Museum
* Architectural Reference drawings of The Villas of Palladio
*Palladio and Britain  
*Palladio and The Veneto 
*Palladio Centre and Museum in Vicenza, Italy , 
*The Center for Palladian Studies in America, Inc.
*Palladio's Italian Villas website which includes material by the owners of Villa Cornaro
*Official Website of the 500 Years Exhibition in Vicenza – Italy (2008) , 
*Quincentenary of Andrea Palladio's birth –  Celebration Committee
*Year of Palladio
*Andrea Palladio on Empty Canon
*Andrea Palladio: His Life and Legacy, at the Royal Academy, review, The Telegraph, 2 de febreiro de 2009
*How I Spent A Few Days in Palladio's World, The Wall Street Journal, 3 de marzo de 2009.
*All He Surveyed, Paul Goldberger, The New Yorker, 30 de marzo de 2009.
*Principles of Palladio's Architecture: II, Journal of the Warburg and Courtauld Institutes, 1945
*Nature and Antiquity in the Work of Andrea Palladio, Journal of the Society of Architectural Historians, setembro de 2000
*Digital images of 1721 and 1742 edition of The architecture of A. Palladio
*''Quattro libri dell'architettura'' From the Rare Book and Special Collections Division na Library of Congress
*Andrea Palladio Architecture on Google Maps
*Bertotti Scamozzi, Ottavio, " 177
Andrés Santiago Suárez Suárez

**Andrés Santiago Suárez Suárez**, nado en Luaña (Brión) o 6 de outubro de 1939 e finado en Madrid o 22 de outubro de 2005, foi un economista e escritor galego, membro da American Economic Association e da American Finance Association.

## Traxectoria 
Cursou Peritaxe e Profesorado Mercantil na Escola Superior de Comercio da Coruña e Ciencias Políticas, Económicas e Comerciais na Universidade Complutense de Madrid, na que se doutorou con premio extraordinario en 1969. Foi catedrático da Universidade de Alacant, catedrático e decano da Facultade de Economía da Universidade de Málaga e conselleiro do Tribunal de Contas do Reino (1982-1991) por designación das Cortes. Desde 1973 foi catedrático de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade Complutense de Madrid. Dirixiu o Departamento de Economía da Empresa da Universidade Nacional de Educación a Distancia.

## Obra escrita publicada 
Publicou máis de dúas ducias de libros e numerosos artigos en revistas sobre temas relacionados coa economía e a administración de empresas.

Entre as súas obras máis coñecidas están:
* *Decisiones óptimas de inversión y financiación en la empresa*, 1976.
* *Curso de introducción a la economía de la empresa*, 1986.
* *Diccionario de economía y administración*, 1992.
* *Diccionario terminológico de economía, administración y finanzas*, 2000.
* *Nueva economía y nueva sociedad. Los grandes desafíos del siglo XXI*, 2001.
* *Capitalismo y multinacionales*, 2004.

### Obra en galego 
* *O problema económico e humán de Galicia*, Caixa Vigo, 1978.
* *Luaña. Mitos, costumes e creencias dunha parroquia galega*, Editorial Galaxia, 1979.
* *A regueifa*, Edicións Castrelos, 1982
* *O raposo Careto*, Ediciós do Castro. 1983, literatura infantil.

## Recoñecementos 
* Foille concedido o título de doutor honoris causa polas universidades de Sevilla, Santiago de Compostela (en 2001) e Rey Juan Carlos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Páxina web de Andrés Suárez  no sitio web da Universidade Complutense de Madrid .
Naoko Yamazaki

, nada o 27 de decembro de 1970, é unha astronauta xaponesa da JAXA, a segunda muller desa nacionalidade en converterse en astronauta, tras Chiaki Mukai. Graduouse en enxeñería aeroespacial na Universidade de Tokio en 1993, onde tamén obtivo o mestrado  en 1996, nesa msma especialidade.  

## Notas
Georgios Viziinos

**Georgios Viziinos** (no alfabeto grego, **Γεώργιος Βιζυηνός**), nado en Bidsi en 1849 e finado en Atenas en 1896, foi un escritor tracio en lingua grega considerado un dos principais representantes da literatura grega moderna, de grande influencia nos autores posteriores. Son as súas novelas curtas as que acadaron unha maior sona.

## Obra 
### Poesía 
* *Ποιητικά Πρωτόλεια*, Istanbul, 1873
* *Βοσπορίδες Αύραι*, 1876
* *Εσπερίδες*, 1877

### Narrativa breve 
* *Το αμάρτημα της μητρός μου*, París, Atenas e 1883
* *Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως*, Atenas, 1883
**Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου*, Atenas, 1883
* *Αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας*, Atenas, 1884
* *Το μόνον της ζωής του ταξείδιον*, Atenas, 1884
* *Πρωτομαγιά*, Atenas, 1884
* *Ο Μοσκώβ-Σελήμ*, Atenas, 1894

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de Georgios Viziinos