open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Euskaltel-Euskadi

O **Euskaltel-Euskadi** (oficialmente **Fundación Ciclista Euskadi - Euskadiko Txirrindularitza Iraskundea**), é un equipo ciclista profesional español que participa no UCI ProTour. A día de hoxe, é o equipo que máis anos leva nas estradas a nivel mundial, xunto con outros como Lampre ou T-Mobile. Tamén participa nalgunhas carreiras do *Circuíto Continental*. O seu código de equipo da UCI é **EUS**.

O director xeral do equipo desde a súa fundación é Miguel Madariaga, actualmente axudado polo secretario técnico Igor González de Galdeano. Os directores do equipo son Jon Odriozola, Gorka Gerrikagoitia e Xabier Carbayeda.

Os seus principais patrocinadores son a empresa vasca de telecomunicacións Euskaltel e o Goberno Vasco baixo a marca *Euskadi*, patrocinando ó País Vasco.

## Historia do equipo 
Fundouse o 17 de xuño de 1993 baixo o nome de *Fundación ciclista de Euskadi* coa intención de fomentar, promover e divulgar o ciclismo e a canteira vasca, co apoio institucional do Goberno Vasco. Actualmente ten o patrocinio da empresa de telecomunicacións Euskaltel, empresa coa que seguirá ata finais do 2010. O equipo Orbea fai ás veces de filial, tendo un pacto de colaboración e de formación de corredores, que foi renovado a finais de 2006 e vixente ata 2008.

Entre os ciclistas que forman ou formaron parte do seu cadro de corredores están algúns tan importantes como Igor González de Galdeano, Joseba Beloki, Iban Mayo, Aitor González, Roberto Laiseka (retirado da actividade deportiva por culpa dunha inoportuna lesión no xeonllo, froito dunha caída no Giro de Italia de 2006), Haimar Zubeldia ou Samuel Sánchez (estes dous últimos actualmente no equipo).

En 2006 logrou un total de 11 vitorias, destacando as logradas na Vuelta a España por Igor Antón e Samuel Sánchez, ademais das vitorias ProTour na Dauphiné Libéré de Iban Mayo, no GP de Zurich de Samuel Sánchez, e tamén as 2 etapas na Volta ó País Vasco do propio Samuel Sánchez. Tamén destaca a vitoria de David Herrero nunha etapa da Euskal Bizikleta.

## Vitorias en 2007 
**UCI ProTour**

**Circuíto Continental**

## Cadro de xogadores en 2007 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do equipo
Tafahi

**Tafahi**, (Cocos) é unha illa do grupo Niuas, no reino de Tonga. Está situada a 7&nbsp;km ao norte de Niuatoputapu.

A illa é un estratovolcán de forma cónica que se eleva ata os 610 metros. O volcán non está activo e non se teñen rexistros históricos de erupcións, pero a súa morfoloxía é nova. Está cuberta de vexetación, especialmente de cocos.

Tafahi foi descuberta polos holandeses Le Maire e Schouten en 1616, e a chamaron Cocos Eylandt. En 1767 chegou o inglés Samuel Wallis que a denominou Boscawen's Island en honra ao almirante Edward Boscawen con quen navegara como primeiro lugartenente.
Grupo Niuas

300px|miniatura|Localización da illas
O **grupo Niuas** é o arquipélago máis setentrional e afastado de Tonga. Consta tan só de tres illas volcánicas: Niuatoputapu, Niuafo´ou e Tafahi. Administrativamente é unha das cinco divisións de Tonga, con capital en Hihifo da illa Niuatoputapu, pero gobernada desde Nuku'alofa, a capital en Tongatapu.

O nome «niua» significa 'folla de palma' e indica a gran cantidade de cocos. É un nome moi utilizado en diferentes lugares da Polinesia, significativamente na illa e estado de Niue.

As Niuas quedan moi illadas, cuns enlaces aéreos e marítimos irregulares. Non existe turismo e mantivéronse as tradicións tonganas. Os datos básicos das illas do grupo son:

Ademais, a 38&nbsp;km ao norte de Tafahi, atópase o arrecife Curacoa dividido en dúas partes separadas 90 m. A 6&nbsp;km ao suroeste do arrecife atópase o volcán submarino de Curacoa, e a 10&nbsp;km máis ao sur atópase o banco Curacoa de 18 m de profundidade.

As Niuas foron descubertas polos holandeses Jacob Le Maire e Willem Schouten en 1616, no camiño de leste para oeste entre Rangiroa, nas Tuamotu, e as illas Hoorn, en Wallis e Futuna. A primeira illa bautizárona como Cocos. É Tafahi, precisamente a única das tres Niuas que non leva o prefixo *niua*. 
Mentres estaban negociando chegaron os veciños de Niautoputapu e atacáronlles por sorpresa. Bautizaron esta illa como *Verraders Eylandt*, *illa dos Traidores*. Seguindo a súa ruta ao oeste atoparon a terceira illa, Niuafo'ou, onde esperaban atopar auga e víveres e denominárona *Goede Hoop*, *Boa Esperanza*, de forma precipitada xa que non atoparon onde fondear.
Niuatoputapu

A illa de **Niuatoputapu** ou **Traidores** é a illa principal do grupo Niuas, ao norte de Tonga. Está situada a 167&nbsp;km ao norte de Vava'u e a 516&nbsp;km ao norte de Tongatapu.

A illa é de orixe volcánico. A parte central boscosa, de 157 metros de altitude, é o antigo cráter erosionado. O litoral baixo é un antigo arrecife coralino que creceu ao redor do volcán e foi cuberto de cinzas volcánicas. Hoxe en día outro arrecife coralino pecha unha lagoa ao redor da illa. A superficie total é de 18&nbsp;km².

A vila principal é Hihifo, situada ao noroeste da illa. É o centro administrativo, sede do axente do goberno e da policía. A poboación total, no censo de 1996, era de 1.161 habitantes. Dispón dun aeroporto.

Niuatoputapu foi descuberta polos holandeses Le Maire e Schouten en 1616. Mentres estaban negociando para intercambiar víveres foron atacados por sorpresa e chamárona Verraders Eylandt, ***illa dos Traidores***, nome que coa forma inglesa ou francesa mantívose durante un tempo nos mapas da época, ata que o inglés Samuel Wallis en 1767, denominouna *Keppel Island* en honra a Augustus Keppel, primeiro Lord do Almirantado.
A estraña que hai en ti

***A estraña que hai en ti*** (en ) é un filme americano realizado por Neil Jordan. A súa estrea tivo lugar nos Estados Unidos o 14 de setembro de 2007. Estreouse en galego na TVG o 5 de marzo de 2011.

## Sinopse 
Despois do seu prometido David (Naveen Andrews) ter sido asasinado, Erica Bain (Jodie Foster) inicia a caza dos posíbeis sospeitosos coa perspectiva dunha vinganza letal. Mentres é seguida polo detective Mercer (Terrence Howard), Bain comeza a amosar precisamente as características homicidas que fixeran anacos a súa vida cando lle quitaran a vida ao seu prometido.

## Personaxes 
* Jodie Foster como Erica Bain
* Naveen Andrews como David Kirmani
* Terrence Howard como Detective Sean Mercer
* Nicky Katt como Detective Vitale
* Zoë Kravitz como Chloe
* Mary Steenburgen como Carol
* Jane Adams como Nicole
* Dana Eskelson como Sketch Artista
* Julia Garro como Shauna Nelson

## Galardóns e nomeamentos 
* 2007: Nomeada ó Globo de Ouro: Mellor actriz - Drama (Jodie Foster).

## Recepción 
Na fin de semana da estrea nos Estados Unidos, o filme foi o primeiro en portelo, recadando 13,4 millóns de dólares en 2755 cinemas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Aiwo

**Aiwo** (Tamén **Aiue**, antigamente *Yangor*) é un distrito de Nauru, situado no oeste da illa. Cobre unha área de 1,1&nbsp;km² cunha poboación de 1.300 habitantes, 
ás veces é chamada a capital non oficial de Nauru, (a capital oficial é Yaren). 
En Aiwo atópase o sector industrial da illa.

## Sitios de interese 
Algúns sitios interesantes neste distrito son:

* O Boulevard Aiue. 
* O Novo porto. 
* O barrio chinés. 
* O hostal xuvenil ou albergue xuvenil (único hotel en Meneng).
Yaren

**Yaren** (anteriormente chamada **Makwa**) é un distrito de Nauru. Posto que en Nauru non hai presenza de núcleos urbanos ben definidos, este distrito transformouse na capital non oficial do país, xa que nel atópase o centro do goberno.

## Descrición 
Yaren é unha pequena localidade localizada na costa suroccidental de Nauru. Yaren é o principal centro administrativo do país, onde se atopa o parlamento do país, a sede de goberno e o seu tribunal supremo. Nas súas proximidades hai un aeroporto internacional que é o único vínculo da illa co mundo, dado que o seu único porto está dedicado á atracada de cargueiros que transportan o fosfato de Nauru, a súa principal fonte de riqueza. 
En Yaren hai ao redor de 1 100 habitantes. 
É un clima tropical, con estacións de choiva definidas e temperaturas altas durante todo o ano.

## Sitios de interese 
* O parlamento 
* As oficinas administrativas 
* A estación de policía 
* O aeroporto internacional e o terminal aéreo
Molène

**Molène** *(Molenez en bretón)* é unha localidade situada sobre illa francesa do mesmo nome no Mar de Iroise, ao longo da costa do departamento de Finistère, na Bretaña. Igual que a súa veciña Ouessant, segue estando habitada na actualidade.

Xunto con outros illotes anexos, constitúe a comuna de "Île-Molène".

## Xeografía
Molène é unha pequena illa de menos de 1&nbsp;km de longo por 900 m de ancho, o que é unha superficie de 95 ha (0,95&nbsp;km²). É a illa principal dun arquipélago de vinte illas (Balanec, Bannec, Béniguet, Morgol, Quéménès, Trielen...). A altitude máxima do arquipélago é de 26 m.

O arquipélago de Molène é desde 1988 "Reserva da Biosfera", atribuído pola UNESCO. Esta reserva atópase no límite do Parque Rexional de Armorique. Desta forma preténdese preservar a fraxilidade de certos lugares que poderían degradarse por sobrexplotación ou exceso de frecuentación turística durante a época estival.

Pódese acceder mediante barcos todo o ano desde os portos de Brest e de Le Conquet.

## Demografía
En 2006 quedaban 221 persoas residentes en Molène, cunha densidade de 291 habitantes/km².
Museo Galego da Marioneta

O **Museo Galego do Xoguete e a Marioneta**, inaugurado en outubro do 2001, e albergado, dende o 13 de decembro de 2014, no Pazo de Liñares,  é froito dun convenio de colaboración entre o Concello de Lalín e compañía de monicreques Viravolta, que aproveita este espazo permanente para mostrar a súa colección de marionetas (máis de 300 pezas) e para fomentar o gozo, estudo e recuperación da arte dos monicreques. O museo amplía cada ano o seu fondo documental coa incorporación de novas pezas, libros, vídeos e outros materiais sobre esta materia.
miniatura|Sede do museo.
## Descrición
No ano 1998, con motivo do 15 aniversario da primeira estrea como compañía de monicreques de Viravolta, realizouse unha exposición conmemorativa no Museo Municipal de Lalín, que foi o punto de partida para a creación da **Casa do títere**, onde o concello exerce a titularidade e as compañías Viravolta e Seisdedos son as encargadas da súa xestión.

O Museo Galego da Marioneta mantén unha programación estábel, organizando talleres de iniciación, cursos para profesionais dos monicreques e da educación e mostras de teatro de marionetas como Titirientroido, Titirideza e Cantos e Contos de Nadal

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Pazo de Liñares
### Ligazóns externas
*
Illa do Diaño

A **Illa do Diaño** (en francés "Île du Diable") é a illa máis pequena das tres Illas da Salvación (en francés Iles du Salut), localizada a 11 km da costa de Güiana Francesa ten unha área de 14 hectáreas. As súas coordenadas xeográficas son: 5°17'N, 52°35'W. A illa foi utilizada como unha colonia penal francesa, moi famosa pola brutalidade con que eran tratados os prisioneiros.

A illa é rochosa e esta cuberta de selva tropical. Ten unha altitude media de 40 metros sobre o nivel do mar. Foi aberta en 1851 por Napoleón III para albergar todo tipo de prisioneiros, desde asasinos a criminais políticos. A pesar de que os edificios administrativos se atopaban en Kourou en terra firme, co tempo todo o complexo foi chamado A Illa do Diaño.

Desde 1852 ata 1938 chegaron máis de 80,000 prisioneiros, e debido ás terribles condicións sanitarias da illa, a maioría nunca volveron ser vistos. A única forma de escapar era por bote, e logo debía superarse unha selva impenetrable, polo que poucos convictos lograron escapar.

Algúns sobreviventes deixaron relatos dos horrores do penal, entre eles atópase o anarquista Clément Duval, o autor de Papillon Henri Charrière e o famoso capitán Alfred Dreyfus, que estivo alí máis de catro anos ata que foi perdoado en 1899 e finalmente declarado inocente en 1906.

O penal foi clausurado en 1946 e a maioría dos prisioneiros regresou a Francia, aínda que algúns decidiron quedar na Güiana Francesa.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Departamentos e territorios de ultramar de Francia

### Ligazóns externas
*
María Castaña

**María Castaña**, **Maricastaña** ou **María Castiñeira**, afirma que o 18 de xuño de 1386 María Castaña, muller de Martín Cego, Gonzalo e Alfonso Cego confesaron que lle fixeran moitas inxurias á Igrexa de Lugo e terlle dado morte ao mordomo do bispo. Sufocada a revolta, María Castaña e os dous cuñados (ou fillos) foron obrigados a doar os seus bens á Igrexa, entre eles as posesións en couto de Cereixa e mil marabedís.
[miniatura|*[El Heraldo Gallego (1874)|El Heraldo Gallego*, n.º 383, 1880.]]

## Cultura popular 
María Castaña é unha figura histórica e lendaria coñecida en toda a Península Ibérica co nome de *Maricastaña*. Tamén é protagonista de textos literarios. É frecuente aludir a ela para referirse ao pasado remoto.

En 1986 o concello de Lugo propuxo o seu nome para unha rúa da cidade, pero a proposta rexeitouse. Con todo, e en parte polo labor pedagóxico do profesor e investigador Isidoro Rodríguez Pérez, que colaborou na creación da asociación María Castaña, no ano 2000 púxoselle o nome da fidalga a unha das rúas extramuros da cidade. Así mesmo, o concello da Pobra do Brollón adicoulle o nome dunha pequena rúa sen saída.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* María Balteira
* María Soliño
* María Pita
### Ligazóns externas 
* 
*  (2009): "María Castaña. Unha rebelde do século XIV que se convertiu nunha lenda popular"   Álbum de mulleres, CCG.
Niuafo'ou

'''Niuafo'ou''' é a illa máis setentrional do reino de Tonga, no grupo Niuas. Situada a 337&nbsp;km ao noroeste de Mayorga e a 640&nbsp;km ao norte da illa de Tongatapu, é a illa máis remota de Tonga, de feito atópase máis preto de Samoa e Fiji.

## Xeografía
A illa é unha caldeira volcánica co bordo por encima dos 120 metros de alto, e cunha altitude máxima de 250 metros en Mokotu. O litoral é rochoso e costeiro con poucas praias e sen un lugar cómodo para desembarcar.

A caldeira forma un anel de 8&nbsp;km de diámetro que envolve dous lagos. O máis grande, Vai Lahi, é o lago do cráter de 4&nbsp;km de ancho, 23 metros por encima do nivel do mar e 84 m de profundidade. Vai Lahi está separado do lago Vai Mata'aho, máis pequeno, por unha paisaxe desoladora de bancos de area. O fondo do lago atópase a 60&nbsp;°C.

O volcán está activo con oito erupcións rexistradas no século XX. Ademais, atópase na rexión dos ciclóns. Actualmente Niuafo'ou está habitada, cunha poboación de 735 habitantes segundo o censo de 1996.

## Historia
Os holandeses Le Maire e Schouten foron os primeiros occidentais en chegar á illa en 1616, e como precisaban con urxencia auga e víveres, chamárona Goede Hoop, **Boa Esperanza**, pero se atoparon cun litoral de roca negra inaccesible e só conseguiron intercambiar catro peixes.

O volcán estivo activo durante moitos anos. No século XIX rexistráronse erupcións nos anos 1814, 1853, 1867, 1886 e 1887. A erupción de 1853 destruíu o pobo de 'Ahau, matando 25 persoas. A láva das erupcións de 1912 e de 1929 destruíu a vila de Futu, inutilizando o único porto, e queimando toda a vexetación da parte occidental da illa. Outras erupcións ocorreron nos anos 1935, 1936, 1943 e 1946. A erupción de 1946 resultou especialmente violenta e en decembro de 1946, os 1.300 habitantes de da illa foron evacuados e reinstalados na illa de 'Eua. Non foi ata 1958 cando se permitiu retornar aos primeiros grupos de habitantes, pero o ano seguinte volvía entrar en erupción. A última é de 1985.

Niuafo'ou foi tamén coñecida como **Tin Can Island**, 'illa do Pote de Lata'. Como non ten nin un porto natural nin un embarcadoiro, usábase un método pouco convencional para as comunicacións postais: o correo en lata. O correo selábase nunha lata de galletas e lanzábase pola borda desde os barcos de paso. Despois os nadadores recuperábano. O correo en lata funcionou desde finais do século XIX ata 1931, cando unha quenlla matou un empregado de correos.
Canle de Mozambique

A **Canle de Mozambique** é unha porción do océano Índico entre a illa de Madagascar e o sueste de África, isto é, Mozambique. Foi un punto de choque durante a segunda guerra mundial. A canle ten un ancho de aproximadamente 460 quilómetros nos seus punto máis angosto entre Angoche (Mozambique) e Tambohorano (Madagascar).

A canle alcanza unha profundidade de 3,292 metros ao redor dos 230 quilómetros ao interior desde a liña litoral de Mozambique. Unha corrente cálida flúe ao longo da canle en dirección sur para logo internarse na Corrente Agulhas, fóra da costa occidental de Suráfrica.

## Illas na canle 
### Comoros 
* Gran Comora 
* Mohéli 
* Anjouan

### Francia 
* Mayotte 
* Illas Gloriosas 
* Illa Juan de Nova 
* Illa Europa 
* Bassas da India
Illa Tromelin

A **Illa Tromelin** (en francés **île Tromelin**), é un illote de 0´8 km² situado no océano Índico, ao leste de Madagascar e ao norte da Reunión. Tromelin é unha posesión da República Francesa (un dominio privado do Estado) e forma parte do grupo de illas francesas chamado Illas Dispersas do Océano Índico no océano Índico.

## Historia 
A illa foi descuberta en 1722, polo buque francés «Diane», sendo bautizada como «île des Sables». En 1761, o barco negreiro *Utile* naufragou e os sobreviventes tiveron que buscar refuxio na illa. Cos restos do naufraxio, os mariños construíron unha barca, coa que puideron chegar a Madagascar. Os sesenta escravos, con todo, foron abandonados en Tromelin e os poucos que sobreviviron, só oito non foron rescatados ata o 29 de novembro de 1776, cando o *Cabaleiro de Tromelin* (en honra do que a illa foi rebautizada) desembarcou coa súa corveta *La Dauphine*.

En 1954, construíuse unha estación meteorolóxica permanente. A illa foi habitada por meteorólogos ata que se automatizaron as estacións meterolóxicas. Actualmente só a habíta unha pequena guarnición de quince soldados Franceses, para reforzar a súa soberanía na rexión.

## Xeografía 
A illa de Tromelin forma parte do arquipélago das illas Mascareñas.

Tromelin é unha illa de difícil acceso e moi illada, xa que dista 450&nbsp;km da terra máis próxima e está rodeada de fondos mariños de 4.000 metros de profundidade e de arrecifes coralinos.

O terreo da illa é plano e areoso, e está recuberto por arbustos dispersos. A altitude máxima non supera os sete metros. De forma ovoidal, a illa ten uns 1.700 metros de longo e uns 700 de ancho.

## Administración 
A illa foi administrada polo prefecto da Reunión desde 1814 ata 2005, a pesar de non formar parte deste departamento.

En virtude do decreto de 3 de xaneiro de 2005, a administración das Illas Dispersas do océano Índico foi confiada ao administrador superior das Terras Austrais e Antárticas Francesas, con sede na cidade de Saint-Pierre, na illa da Reunión.

A República de Mauricio reclama a soberanía.

## Flora e fauna 
A flora está moi pouco desenvolvida debido á falta de auga, os ventos que sopran a maior parte do ano e dos ciclóns e depresións que pasan encima ou preto da illa.

A fauna da illa fórmana tartarugas, paxaros mariños e garzas ermitás. Así mesmo, atópanse ratas e ratos provenientes dos barcos naufragados. Ata 1986, tamén había coellos -introducidos polo ser humano-, que morreron a consecuencia do ciclón Erinesta.

## Clima 
O clima de Tromelin é tropical marítimo con temperaturas medias mensuais de entre 20´7 e 25´4 graos. As Îles Éparses As precipitacións varían entre un metro e un metro cincuenta de auga de media por ano, dos cales case a metade recóllense de xaneiro a marzo. Xeralmente, as choivas son de curta duración e de intensidade moderada ou forte.

Durante a maior parte do ano, os ventos do sueste sopran a unha velocidade de 15 a 35&nbsp;km / hora.
Vilariño, O Hío, Cangas

**Vilariño** é un lugar da parroquia do Hío no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 564 habitantes (274 homes e 290 mulleres).

En Vilariño celébrase tódolos anos un festival de música folk-rock. Neste lugar naceu o piragüista David Cal.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Hío 
### Parroquias de Cangas 
## Notas
Verdad y Justicia (Lalín)

***Verdad y Justicia*** foi un periódico bimestral que se editou en Lalín entre 1922 e 1924.

## Historia e características 
Apareceu o 18 de abril de 1922. De tendencia agrarista, foi fundado polos emigrantes retornados de Cuba Máximo López Carral e Jesús Iglesias Surribas. Máximo López foi o seu primeiro director e Jesús Iglesias o administrador. Cando Máximo López volveu a Cuba en setembro de 1923, Jesús Filloy converteuse en director. Entre os seus colaboradores figuraban Jesús Filloy e Xesús Froiz. Foi acosado polas autoridades e atacado pola Igrexa; en xaneiro de 1923 o bispo de Lugo prohibiu a súa lectura. Cesou a súa publicación en decembro de 1924 cando o seu administrador, Jesús Iglesias volveu precipitadamente a Cuba.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Igrexas, Manuel (12/07/2016). "Xesús Iglesias Surribas, infatigábel xornalista" Historias de Deza.
* Igrexas, Manuel (31/12/2022). "O periódico que chegou de Cuba" Historias de Deza.
Dalton

**Dalton** pode referirse a:

* John Dalton, químico e físico inglés.
* Timothy Dalton, actor inglés.
* Dalton Trumbo, novelista, e guionista e director de cine estadounidense.
* Os Irmáns Dalton, uns bandidos do oeste dos Estados Unidos:
** Grattan (nado en 1861), Bob (nado en 1869), e Emmett (nado en 1871).
** Joe, William, Jack e Averell Dalton son personaxes ficticios das historietas e debuxos animados de Lucky Luke, concibidos por Morris e René Goscinny.
* Dalton, unidade de masa molecular e de masa atómica.
* Dalton Noboa, politécnico, enxeñeiro en Estatística Informática, docente Espol e USM.
Samsung

**Samsung** (en hangul: 삼성; en hanja: 三星; en coreano: Samseong) é unha das máis fortes e recoñecidas empresas surcoreanas a nivel mundial e líder en diversas ramas da industria electrónica e a industria en xeral.

## Historia 
[esquerda|miniatura|Primeiro edificio de *Samsung Sanghoe* en [Daegu (1938).]]
As orixes do actual grupo Samsung remontanse ao 1 de marzo de 1938. Ese día, o empresario coreano Lee Byung-chul (1910–1987) inaugurou en Daegu unha compañía de importación e exportación de produtos perecedeiros á que chamou Samsung Sanghoe (en coreano, «tres estrelas»). Durante o tempo que Corea estivo ocupada polo Xapón, o principal negocio foi a venda de peixe seco e foitas a Manchukuo.​ Ao rematar a segunda guerra mundial, Corea recuperou a súa independencia e Samsung prosperou ao ampliar a súa actividade ao proceso de alimentos e a fabricación de téxtiles.

**Samsung Electronics**, fundada en 1969, é o membro máis grande do Grupo Samsung, que é á vez unha das compañías de aparellos eléctricos máis importantes ao redor do mundo. Samsung opera en ao redor de 58 países e ten máis de 208.000 empregados. As súas vendas no ano 2003 foron de ao redor de 101.700 millóns de dólares (uns 86.200 millóns de Euros).

Samsung Electronics é recoñecida por ser unha das dez meirandes marcas de fabricantes no mundo; é especificamente a segunda maior produtora do mundo, tendo o primeiro lugar, a tamén coreana Hyundai; a cal ten á venda produtos de telecomunicacións, electrodomésticos e pantallas.

Foi a empresa que lanzou a primeira TV de plasma. Na área da electrónica, hoxe en día é a compañía con maior valor no mercado, gañándolle á xaponesa Sony.

Hoxe en día, é a empresa número 20 con maiores ganancias e as súas maiores ganancias están na venda de teléfonos celulares e chips de memoria.

Os teléfonos celulares Samsung utilizan as tecnoloxías celulares utilizadas polos principais operadores de telecomunicación móbil: CDMA, GSM e GPRS.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Samsung Korea
Misión

Unha **misión**, do latín *missum* (*enviado*),  é unha tarefa específica, ás veces relixiosa, que unha persoa ou grupo ten encomendada ou que adopta como propósito fundamental.

A misión dunha organización normalmente formúlase explicitamente en forma da misión organizativa.

## Relixión
* Misión cristiá

## Política
* Misión diplomática, nun territorio estranxeiro.
* Misión espacial
* Misión de combate

## Prensa
* A revista *Misión*, publicada en Ourense de 1937 a 1938.

## Outros
* Misión organizativa, unha breve formulación do propósito dunha organización.
Marta

A **marta** (*Martes martes*) é unha especie de mustélido carnívoro europeo duns 25 centímetros de altura e 50 dende a cabeza ata o arranque da cola, que ten preto de 30&nbsp;cm.

## Características 
Un exemplar adulto pesa ao redor dun quilogramo e medio. Posúe unha cabeza pequena, un fociño agudo, un corpo delgado, patas curtas e pelame espeso e suave, máis escuro polo lombo que polo ventre.

Os seus hábitos son nocturnos, adoitan vivir nas árbores e aliméntanse de pequenos mamíferos, pequenas aves, insectos e ras. Tamén comen algúns froitos e ovos de paxaros. Asemade as martas son presas das aguias e dos raposos. Non obstante, o seu maior inimigo é o home, que a aprecia pola súa fina pel. En cativerio viven ata 18 anos, mentres que a súa vida silvestre apenas supera os catro anos. Chegan á súa madurez sexual aos dous anos. As súas crías adoitan nacer en marzo ou abril, logo dun período de xestación de ao redor dun mes. O seu peso ao nacer é de aproximadamente 30 gramos.

## En Galicia 
A miúdo confundida coa fuíña ou garduña, as dúas especies presentes en Galicia, coa que comparte nome popular, martuxa ou martuxo, distínguese desta polo seu babeiro de cor branca, ou abrancado, que se abre en pinza cara ás extremidades dianteiras. Para evitar erros, en ADEGA recomendan
fixarse tamén no fociño, xa que a marta teno negro e a garduña ten a punta rosada. . 
Ambos animais están asociados na cultura popular aos asaltos aos galiñeiros, de onde se recolle o dito “morra a marta, morra farta” . Mais a garduña ten uns hábitos de caza onde se pode achegar máis a carón das casas, sendo a marta a máis localizada no interior das fragas, polo que cabería supoñer que é a primeira a que espreita as galiñas no maior número de casos. 

## Notas 
## Véxase tamén
Garduña

miniatura|Esqueleto.
A **garduña**, **fuíña**, **furatoxos**, **martaraña**, **martuxa**, **martuxo** **rabisaco** ou **gatela** (*Martes foina*) é un mamífero depredador nocturno de tamaño mediano da familia *Mustelidae*. En estado adulto, a garduña mide entre 40 e 50&nbsp;cm de lonxitude sen contar coa cola, que mide entre 21 e 27 centímetros, e o seu peso oscila entre 1 e 2&nbsp;kg. Moi semellante á *marta*, non en balde teñen antepasados comúns; distínguese desta polo seu babeiro de cor branca que se abre en pinza cara ás extremidades dianteiras. Ten un excelente oído e moi boa vista e olfacto.

(*Vexa embaixo a área de distribución da Garduña en Galicia*)

## Hábitat 
É estritamente nocturna e pódese ver por toda a Península Ibérica por fragas, toxeiras, pedregais ou zonas rurais e suburbanas. Vive en zonas moi asolladas, normalmente prados, zonas montañosas e rochosas con pouca vexetación. Adaptouse a lugares onde vive o home e caza en granxas, pero tamén se pode atopar en fragas e bosques de aciñeiras.

## Comportamento e alimentación 
Aliméntase de pequenos roedores, pequenos mamíferos, paxaros, anfibios, ovos, insectos, froita e mel. É un animal solitario. Desprázase rapidamente a saltos polo seu amplo territorio de caza que pode ser de 2 a 10 km e non dubida en defendelo doutros machos adultos. Adoita dispoñer de varios tobos entre penedos e caracochas de árbores vellas que ocupa indistintamente. Moi a miúdo vive soa na súa toqueira (un oco entre rochas, nunha árbore ou o ocupado anteriormente por outro animal), marca o seu territorio que, normalmente, é de 80 hectáreas. É basicamente nocturna e silenciosa.

## Reprodución 
As garduñas alcanzan a madureza sexual entre os 18 meses e os 3 anos. A garduña ten dúas épocas de reprodución ao ano, a primeira durante o mes de febreiro e a outra entre xuño e agosto. Ao seren de costumes solitarios, machos e femias unicamente se xuntan para aparearse. Os machos pelexan e berran, percorren longas distancias ata atoparen unha femia. Este período de saída dura uns 15 días. A femia reterá os espermatozoides vivos do macho no seu interior ata máis ou menos o mes de xaneiro debido á implantación diferida. A xestación dura uns 56 días. Cría a partir do mes de marzo en tobos ou debaixo das cavidades dos bloques de pedras. Pode ter de 3 a 7 crías. Aliméntanas grazas aos seus catro glándulas mamarias.

## Subespecies 
Recoñécense as seguintes: subespecies:
* *Martes foina foina*
* *Martes foina bosniaca*
* *Martes foina bunites*
* *Martes foina kozlovi*
* *Martes foina intermedia*
* *Martes foina mediterranea*
* *Martes foina milleri*
* *Martes foina nehringi*
* *Martes foina rosanowi*
* *Martes foina syriaca*
* *Martes foina toufoeus*

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Ficha do Atlas de Mamíferos, Ministerio de Medio Ambiente (castelán)
* A garduña  (castelán)
Vermicultura

A **vermicultura** é unha práctica concreta de compostaxe que consiste na produción de fertilizante mediante o coidado de poboacións de vermes e miñocas, alimentados por residuos orgánicos.

## Características
miniatura|dereita|300px|Planta de vermicultura
A vermicultura é un tipo particular de compostaxe que ten como vantaxes principais a redución de espazo e tempo, e un maior aproveitamento dos residuos vexetais procedentes de alimentación. Por iso é unha práctica cada vez máis estendida na compostaxe comunitaria, porque permite traballar sobre residuos de baixa calidade, con grandes desequilibrios internos (unha proporción rica en hidróxeno e pobre en carbono) e cun nivel de reutilización baixo.

Con todo, a vermicultura tamén está desenvolvida para a compostaxe caseira ou familiar, e distribúense comercialmente soportes apilables para a súa produción, así como miñocas e vermes en grandes cantidades.
Fundador vermicultivation  Dr. Thomas J. Barrett 

## Funcionamento
Os vermes e miñocas actúan sobre a materia orgánica liberando nitróxeno, potasio, fósforo, cobre, calcio ou magnesio.

Os composteiros de vermicultura son baixos, e funcionan sobre pequenas cantidades de materia orgánica, posto que non necesitan unhas condicións de temperatura críticas, como o resto dos procesos de compostaxe. Cando un composteiro é suficientemente traballado polos vermes, múdanse a outro e aprovéitase o compost para o seu uso en cultivos.

## Principais especies
Entre as especies máis utilizadas en vermicultura atópanse as miñocas Eisenia foetida e a Lumbricus rubellus.

## Notas
Lista de minerais

O que a continuación segue é unha **lista de minerais**, mineraloides e exemplares de orixe natural en orde alfabética.

## A B C D 
## E F G H 
## I K L M 
## N O P R 
## S T U V 
## W X Y Z 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mineral
Merlo rieiro europeo

O **merlo rieiro europeo** (*Cinclus cinclus*) é unha ave paseriforme pertencente á familia *Cinclidae*. O seu hábitat inclúe contornas acuáticas de Europa. Os merlos acuáticos adoitan vivir nas beiras de ríos rápidos de montaña, aínda que se poden atopar individuos erráticos en lagoas de montaña. A súa preferencia polas augas non contaminadas converteuno nun bioindicador da pureza dun río.

## Descrición 
A súa plumaxe é pardo escura con peito branco. Pálpebra branca moi visible cando parpadea. Tamaño duns 18&nbsp;cm de altura e 30 de envergadura. Non hai diferenciación sexual.

## Alimentación 
A súa alimentación é case exclusivamente a base de insectos.

Mergúllase nunha media de 3 segundos. O seu sangue pode portar máis osíxeno que o doutros paseriformes, o que lles permite permanecer baixo a auga ata 30 segundos, aínda que por norma xeral non excede dos 10 ou 20 segundos. As súas adaptacións permítelle mergullarse e camiñar polo fondo do río para alimentarse de insectos, axudándose do seu bater de ás se a corrente é forte. Atopa os insectos revirando os coios do leito do río.

## Reprodución 
O merlo acuático aniña preto da auga, nunca a grandes alturas, en árbores, pontes e gretas. As postas varían entre os 4 e os 6 ovos, brancos e duns 26x18 milímetros, que son incubados unicamente pola femia. Os pitos eclosionan aos quince días da posta, e son cebados por ámbolos dous adultos durante aproximadamente un mes, ata que deixan o niño. As parellas de merlos adoitan pór dúas postas na mesma primavera, aínda que a segunda con unicamente 3 ou 4 ovos.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Ficha da especie (PDF), por Javier Blasco-Zumeta
Santana

**Santana** pode ser o nome de:

* a aldea de **Santana**, no municipio xienense de Alcalá la Real, España;
* **Historia Apelido Santana** 
* varias persoas:
** o músico mexicano naturalizado estadounidense **Carlos Santana;
** o actor peruano **Víctor Santana Granda;
** o beisbolista venezolano **Johan Santana**;
** o tenista español **Manuel Santana**;
* a banda de música ***Santana***, liderada polo músico xa mencionado;
* a fábrica de automóbiles **Santana Motor**.
* o municipio brasileiro de **Santana do Livramento**

## Véxase tamén
Illa de Ré

A **Illa de Ré** (coñecida antigamente como *Illa de Rhé*) ou **Ré a branca**, é unha illa costeira francesa situada no océano Atlántico fronte a La Rochelle, no departamento de Charente Marítimo, separada do continente ao norte polo Pertuis Bretón e a illa de Oléron, e ao sur polo Pertuis de Antioquía.

A illa ten 30&nbsp;km de longo e 5&nbsp;km de ancho, de superficie plana está conectada co continente por unha ponte de 2´9&nbsp;km de longo terminado en 1988.

## Administración 
Administrativamente é parte do departamento de Charente Marítimo na rexión de Poitou-Charentes.

Está dividida en 10 comunas (de leste a oeste): Rivedoux-Plage, La Flotte, Sainte-Marie-de-Ré, Saint-Martin-de-Ré, Le Bois-Plage-en-Ré, La Couarde-sur-Mer, Loix, Ars-en-Ré, Saint-Clément-des-Baleines e Les Portes-en-Ré.

## Historia 
Durante a época romana, a Illa de Ré era un arquipélago conformado por tres illas pequenas. O espazo entre estas foise enchendo progresivamente, por unha combinación de actividade humana (campos de sal gañados ao mar) e sedimentación. 
200px|esquerda| Un búnker alemán nunha das praias da illa. 
En 1627, unha forza inglesa de invasión comandada por George Villiers, duque de Buckingham, atacou a illa para relevar o sitio de La Rochelle. Logo de tres meses de combates e de sitios, o duque foi derrotado e viuse obrigado a retirarse.

O porto principal, Saint Martin, foi fortificado por Vauban en 1681, e utilizado máis adiante como un cárcere ao xeito dos asentamentos penais de Nova Caledonia e Güiana Francesa - Guyane française.

Durante a segunda guerra mundial, as praias da illa foron fortificadas polas forzas alemás con búnkers, para bloquear unha posible invasión marítima. Moitos dos búnkers seguen sendo visibles, en estado máis ou menos abandonado. Varias escenas da película O día máis longo foron filmadas nas praias da Illa de Ré.

## Turismo 
miniatura|300px|dereita| Ponte que conecta a illa co continente.

A zona é un destino turístico coñecido. Ten aproximadamente as mesmas horas de sol que a Costa Azul. Na illa sopra constantemente unha lixeira brisa, e a temperatura da auga adoita ser fresca. Está rodeada de praias areosas lixeiramente inclinadas.

A poboación varía enormemente. No inverno adoita haber unhas 16.000 persoas, pero no verán esta cifra dispárase chegando ás 160.000. A illa está cuberta de vías para bicicletas, o que demostra que os residentes de rara vez utilizan o coche para os seus desprazamentos. Nela abundan os cámpings e os hoteis, así como os grandes supermercados e todo tipo de instalacións de lecer. Ten unha poboación flotante que só está alí o tempo que duran as súas vacacións.

miniatura|300px|dereita|Foto feita por satélite da Illa de Ré (NASA)
Iñigo Urkullu

**Iñigo Urkullu Renteria**, nado en Alonsotegi o 18 de setembro de 1961, é un político vasco e nacionalista, parlamentario vasco de 1994 a 2005. Foi presidente do Euzkadi Buru Batzar (EBB) do Partido Nacionalista Vasco entre xaneiro de 2008 e decembro de 2012. É o Lehendakari dende o ano 2012.

## Traxectoria 
Antes de dedicarse á política, os seus inicios profesionais relacionáronse co mundo da educación e foi profesor da ikastola "Asti-Leku" de Portugalete e do colexio público Félix Serrano de Bilbao. É profesor funcionario de carreira de Educación en excedencia no colexio Landako de Durango.

### Cargos internos 
Desempeñou cargos de responsabilidade no PNV dende 1980:

Afiliado ó EAJ-PNV dende 1977, foi membro do Consello Rexional de EGI, as mocidades de dito partido, dende 1980 a 1985 e membro do Bizkai Buru Batzar (BBB), que é a Executiva de EAJ-PNV en Biscaia, (1984-1987) (1996-2000), sendo o seu presidente dende o ano 2000.

Tamén foi o representante do partido por ese territorio no EBB dende o ano 2000, máximo órgano do PNV e Presidente de Mesa na Asemblea Nacional (1992-1994). En 2007 foi elixido presidente do Euskadi Buru Batzar, na práctica o presidente do PNV, e reelixido para ese cargo en xaneiro de 2012. O 13 de decembro de 2012 foi investido lehendakari, isto é, presidente da Comunidade Autónoma Vasca.

### Cargos institucionais 
Dende 1987 tamén ten desempeñado o seu labor a cargo de institucións e organismos públicos:
*Ex-Director de Xuventude e Acción Comunitaria da Deputación Foral de Biscaia (1987-1994).
*Membro do Consello Asesor de Éuscaro
*Parlamentario Vasco (1994-2005).

Actualmente Lehendakari e Membro da Xunta Reitora da Fundación Sabino Arana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de Iñigo Urkullu no Parlamento Vasco
Soweto

[dereita|miniatura|Xohanesburgo, incluída Soweto, desde a [Estación Espacial Internacional.]]
**Soweto** é unha área urbana próxima a Xohanesburgo, na provincia de Gauteng (Suráfrica). Soweto é unha da cidades con máis crecemento do país, con 1&nbsp;098&nbsp;094 habitantes no censo de 1996.

## Historia
O nome *Soweto* é unha abreviación silábica do inglés "*So*uth *We*stern *To*wnship" (Municipio do Suroeste).

Durante os tempos do apartheid, Soweto foi construída co fin de aloxar aos africanos negros que ata entón vivían en áreas designadas polo goberno para os brancos (como a área multirracial chamada Sophiatown). Hoxe en día, a poboación de Soweto segue sendo maioritariamente negra.

Soweto chegou ás noticias en 1976, cando se produciron disturbios ante a decisión do goberno de promover a educación en afrikaans no canto de inglés.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Historia de Suráfrica
Antipoesía

A **Antipoesía** é un xénero literario afín á poesía. O seu máis importante expoñente e creador é Nicanor Parra, que se caracteriza polo uso de clixés e de linguaxe coloquial. A antipoesía utiliza elementos da linguaxe común modificándoos ata o extremo do absurdo para atraer a atención do lector e nace coa publicación do libro *Poemas e Antipoemas*.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
**Las huellas del antipoema*. Federico Schopf
Salamandra salamandra gallaica

***Salamandra salamandra gallaica*** é unha subespecie de anfibio caudado pertencente á familia *Salamandridae*.

A *Salamandra salamandra gallaica* é unha das subespecies da píntega común que habitan Galiza, o noroeste español e Portugal.

Esta píntega posúe un corpo negro con manchas amarelas en forma de ferradura, anel ou arabesco, no centro das cales por veces aparece unha pinta avermellada.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gilbert Matz; Denise Weber. ''Guide des amphibien et reptiles d'Europe''. Delachaux & Niestlé (1999)
### Outros artigos 
* Lista de anfibios de Galicia
Apatura iris

300px|dereita|miniatura|*Apatura iris*
300px|dereita|miniatura|Femia da *Apatura iris*
A ***Apatura iris*** é unha bolboreta da familia Nymphalidae.

## Distribución 
A *Apatura iris* atópase ao longo de Europa central e occidental, chegando a súa distribución ata o norte da Península Ibérica, incluída Galiza.

## Descrición 
Os adultos da *Apatura iris* caracterízanse polas súas ás marróns con liñas brancas e cun pequeno anel laranxa situado nas ás secundarias. As bolboretas macho caracterízanse polo brillo violeta das súas ás, brillo do que as femias carecen. As eirugas da especie son de cor verde, con pintas brancas e amarelas, e caracterízanse polos seus dous grandes cornos.
 

Apatura iris MHNT CUT 2013 3 18 Compiegne Dos.jpg| *Apatura iris* 
Apatura iris MHNT CUT 2013 3 18 Compiegne Ventre.jpg|△ *Apatura iris*

## Comportamento 
As femias pasan a maior parte das súas vidas nas copas das árbores, baixando só para reproducirse e poñe-los seus ovos. Os machos tamén pasan case toda a súa vida nas copas das árbores, defendendo o seu territorio dos rivais, aínda que tamén descenden para alimentarse e beber, ao igual que as femias.

## Alimentación 
A diferenza do resto das bolboretas, a *Apatura iris* non se alimenta de flores, senón das secrecións dos afidios, do esterco, dos ouriños e dos cadáveres dos animais.

## Posta 
Fai a súa posta a finais do verán na parte superior das follas, dunha tonalidade amarelenta. Trala eclosión, as eirugas da bolboreta establécense na parte posterior da folla, estando ben camufladas, saíndo a alimentarse só durante a noite. Durante o inverno as eirugas ivernan na póla da folla onde eclosionaron, cambiando a súa cor do verde ao marrón para camuflarse. Trala súa ivernación, no mes de xuño comezan a formar unha crisálide de cor branca semellante a un abrocho da planta, saíndo xa formados como adultos a mediados do mes de xullo.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Vídeo dunha Apatura iris gravado por un afecionado.
Anubía

**Anubía** é un grupo musical de tradicional folk galego formado en 1998 por seis mulleres pandeireteiras –Isabel Vilaseco, Eva Blanco, Ana Blanco, Maite Castro, Teresa Triáns e Patricia Blanco– que combinan nas súas cancións tradición e modernidade.

## Traxectoria 
Antes de formar Anubía as membros do grupo formaban parte do grupo de música e baile tradicional Cantigas e Agarimos,  e participaron en 1996 no álbum de estrea de Berrogüetto, *Navicularia*, acompañando á banda durante os directos na xira internacional que emprenderon entre 1996 e 1998.No 2014 retomaron a colaboración participando na xira de despedida do grupo. 
 
Anubía formaríase en 1998 e o seu primeiro traballo discográfico titulouse *Segredo a voces* (Boa Music, 2001), e fai referencia á riqueza da tradición musical galega pouco recoñecida naquel momento e que elas recuperaban facendo traballo de campo cos trasmisores das melodías e bailes de lugares, parroquias e aldeas de Galicia tratando de rexistralas e difundilas para evitar a súa perda, nas actuacións e colaboracións que fixeron con múltiples artistas, entre eles Kepa Junkera ou Anxo 

Nos doce temas que se recollen no disco, escoitamos polifonías vocais ben equilibradas entre elas e cos instrumentos. . A dirección e arranxos musicais do disco foi de Pablo Pérez Sanmamed contrabaixista e compositor cunha diltada traxesctoria compositiva no campo da bandas sonoras e míusica para danza, teatro ou televisión ademais de ter participado en máis de 50 discos de música clásica e jazz. Durante os directos estaban compañadas de Pablo Pérez Sanmamed, Nuria de León, Ramón Feás Chiri, Jorge Juncal e Jacobo á batería. A produción correu a cargo de Pancho Álvarez, membro da banda de Carlos Núñez. Nesta ducia de temas hai influencias árabes e pop, xunto á tradición. A música de catro dos membros de Berrogüetto na gravación do álbum contribúe a dotar o son dunha calidade excepcional.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Playlist de YouTube
Caracol de Quimper

O **caracol de Quimper** (*Elona quimperiana*) é un caracol de tamaño considerable que habita as zonas arboradas da Bretaña francesa e da cordilleira Cantábrica. Debido á súa limitada e particular distribución está protexido en Francia e España.

## Descrición e características 
[miniatura|esquerda|O *Planorbarius corneus*, é un [gasterópodo que se asemella moito ao caracol de Quimper.]]
Debido á súa forma e coloración, o caracol de Quimper adoita confundirse co *Planorbis corneus*, gasterópodo de auga doce moi empregado nos acuarios.

A cuncha do caracol mide uns 30&nbsp;mm de diámetro e uns 12&nbsp;mm de altura, estas medidas o converten nun dos caracois maiores da fauna galega. A súa característica máis destacada son os seus laterais chás. Isto é debido a que as cinco ou seis voltas en espiral da cuncha están enroladas dun xeito chan e sen volume como adoita ser noutras especies. No adulto, a abertura da cuncha (peristome) está bordeada cun beizo.

A cuncha do caracol de Quimper é de cor marrón con pintas máis escuras nos individuos vivos, algúns caracois presentan matices amarelentos, sendo escaso nos caracois vivos, e común entre as cunchas dos mortos. A superficie da cuncha é bastante suave e mate, o cal o diferenza da *Retinella incerta*, caracol cuxa cuncha é brillante; as dúas especies cohabitan xuntas ao pé dos Pireneos e poden ser doadamente confundibles polos seus tamaños, cores e formas semellantes.

Unha das probas para diferenciar o caracol de Quimper doutros caracois é a translucidez da súa cuncha, o que permite ver o interior da mesma.

## Distribución 
Foi en 1817 cando un naturalista se interesou por primeira vez polo caracol de Quimper. Os primeiros espécimes do caracol foron recollidos na área de Quimper, sendo enviados ao Barón André de Férussac quen, en 1821, describiu á especie baixo o nome de *Helix quimperiana*. Durante décadas, malacólogos e naturalistas seguiron traballando para establece-la súa distribución. Inicialmente foi descuberto na Bretaña, máis adiantes en España en 1855 e no País Vasco Francés en 1853, sendo coñecida a súa distribución xa a finais do século XIX.

Ao sur do golfo de Biscaia, o caracol de Quimper habita ao pé dos Pireneos, estendéndose a súa distribución ao longo do Cordal Cantábrico ata Galiza. En 1992 descubríronse por primeira vez novas poboacións ao sur do río Ebro, na Rioxa.

## Galería

Elona quimperiana shell.jpg|Vista apical 
Elona quimperiana shell 2.jpg|Vista apertural
Elona quimperiana shell 3.jpg|Vista umbilical

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Daguzan J. & Gloaquen J. C. (1986): "Contribution à l'écologie d'Elona quimperiana (de Férussac) (Gastéropode Pulmoné Stylommathophore) en Bretagne occidentale". *Haliotis* **15**: 17-30.

### Outros artigos 
* Catálogo galego de especies ameazadas
* Estilomatóforos

### Ligazóns externas
* Elona quimperiana (Blainville, 1821). Escargot de Quimper  
* Elona quimperiana no NCBI.
Buffalo

**Buffalo** é o nome en inglés coloquial do bisonte americano, *Bison bison* (o nome oficial deste animal é *American bison*). Deu nome a:

; Topónimos
* **Buffalo** (Nova York);
* Buffalo (Illinois);
* Buffalo Grove (Illinois);
* Buffalo (Indiana);
* Buffalo (Iowa);
* Buffalo (Kansas);
* Buffalo (Kentucky);
* New Buffalo (Míchigan);
* Buffalo (Minnesota);
* Buffalo (Missouri);
* Buffalo (Dacota do Norte);
* Buffalo (Oklahoma);
* Buffalo (Carolina do Sur);
* Buffalo (Dacota do Sur);
* Buffalo (Texas);
* Buffalo (Virxinia Occidental);
* Buffalo (Wyoming);

ademais, moitos cursos fluviais reciben o nome de río Buffalo.

; Persoas

Moitos xefes indios nativos de América do Norte, especialmente das tribos dos ojibwa, síux e cheyenne, levaban o apelativo de **Buffalo**.

; Deporte
* Buffalo Bills, equipo profesional da NFL;
* Buffalo Braves, equipo profesional da NBA entre 1970 e 1978, na actualidade Los Angeles Clippers;
* Buffalo Sabres, equipo profesional da NHL;
Manchuria

**Manchuria** (en manchú:, en , Mǎnzhōu), é unha rexión xeográfica do nordeste da China, cunha superficie de 801.600&nbsp;km². Na actualidade non ten unidade administrativa dentro da República Popular da China.

## Etnias 
A rexión é o lar das etnias Xianbei, Khitán, e Xurchen, sendo a máis importante a etnia que lle dá nome, o pobo manchú. Esta última dinastía gobernou a China dende o século XVII até o 1911, dándolle á súa dinastía o nome de dinastía Qing e converténdose na última dinastía imperial chinesa.

## Extensión 
Existen 3 definicións popularmente aceptadas:

# (*Vermello máis escuro na imaxe*). Comprende as provincias de Liaoning, Heilongjiang e Jilin
# (*O anterior incluíndo o vermello medio*). Inclúe a parte oriental da provincia de Mongolia Interior 
# (*O anterior incluíndo o vermello máis claro*). Incluíndo a chamada Manchuria Rusa.
# (*Non aparece no mapa*). Engádelle ao anterior a illa de Sakhalín, reclamada polo goberno chinés como parte integrante do seu territorio nacional.