open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Conxo, Santiago de Compostela

**Santa María de Conxo**

## Cultura 
Existe unha locución moi común referida a Conxo: *Vaiche na misa en Conxo*, que se di cando alguén non está, e vai tardar en chegar. Segundo Eladio Rodríguez, a expresión provén de cando foi asasinado o arcebispo Sueiro, en 1366, no contexto duns graves enfrontamentos polos que se ordenou o peche de tódalas igrexas de Santiago. En consecuencia, os composteláns tiñan que ir a misa a Conxo, daquela lonxe da cidade, polo que tardaban moito en ir e volver..

En setembro celebran a festa na honra a San Serapio.

## Economía 
En Conxo ten a súa sede a multinacional galega das telecomunicacións Televés.
miniatura|300px|Anoitecer en Santiago dende A Rocha Vella.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Conxo_060325_04.jpg|Hospital psiquiátrico.
Ficheiro:Hospital psiquiátrico de Conxo.jpg|Hospital psiquiátrico.
Ficheiro:castrino_de_conxo_gravado.jpg|Gravados do Castriño de Conxo.
Ficheiro:Proxectiles de catapulta do Castelo da Rocha.JPG|Proxectís de catapulta do castelo da Rocha Forte.
Ficheiro:Parque_infantil_no_barrio_de_Conxo,_Santiago.jpg|Parque infantil.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Conxo 
### Parroquias de Santiago de Compostela 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
*

### Outros artigos 
* Concello de Conxo
* Lugares de Santiago de Compostela
Fecha, Santiago de Compostela

**San Xoán de Fecha** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2013 tiña 297 habitantes (155 mulleres e 142 homes) 83 menos ca en 1999. Ten nove entidades de poboación.
## Galería de imaxes 

A Pedra que fala, San Xoán de Fecha, Santiago de Compostela.jpg|A Pedra que Fala

Ficheiro:A Pedra que fala - San Xoán de Fecha - Santiago de Compostela.jpg|A Pedra que Fala

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Fecha 
### Parroquias de Santiago de Compostela 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Santiago de Compostela
A Enfesta, Santiago de Compostela

**San Cristovo da Enfesta**

## Historia 
Entre 1836 e 1962 foi capital do concello da Enfesta, que foi anexionado ao de Santiago de Compostela.

## Patrimonio 
A igrexa de San Cristovo da Enfesta foi fundada no ano 1923. Ten unha planta simple e a fachada conta cunha torre con dúas campás. Hai unha estatua de San Cristovo que sacan de procesión o día da festa na segunda semana de xullo.

Aos arredores da igrexa encóntrase o cemiterio, a casa do cura e un cruceiro que foi feito na mesma data que a igrexa.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Enfesta 
### Parroquias de Santiago de Compostela 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Santiago de Compostela
O Eixo, Santiago de Compostela

**San Cristovo do Eixo** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2018 tiña 1.005 habitantes (511 mulleres e 494 homes) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.060 habitantes.

## Xeografía 
O Eixo atópase rodeada polas parroquias de San Martiño de Aríns, Santa María de Marrozos, Cacheiras e Os Tilos. Por ela discorre o río Aríns, que ó chegar alí cambia o seu nome polo de río Santa Lucía. É así debido a que o seu leito flúe a carón da capela de Santa Lucía, un referente parroquial que se une cos cruceiros estendidos ó longo da vila á variedade cultural existente.

É unha das parroquias compostelás que máis sofre o desenvolvemento das infraestruturas xa que se ve rodeada polas autoestradas AP-9, AP-53 e a liña do tren de alta velocidade (AVE). Deste último cabe sinalar a ponte sobre o val que chega a acadar os 95 metros de altura na súa parte máis alta, referente a nivel estatal ó converterse na segunda ponte máis elevada do país.

## Topónimo
Para este topónimo atópanse referencias medievais que alternan a forma *Olegio* (século XI) (ou *Oeyo*, ou *Oegio*), coas formas *Eio, Eyo, Eo*. Como *Olegio*, podería ter unha orixe hidronímica, e que xa naquela altura (século XIV) se reinterpretase como un artigo máis un substantivo.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa do Eixo, Santiago de Compostela.jpg|Igrexa do Eixo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Eixo 
### Parroquias de Santiago de Compostela 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Santiago de Compostela
Comunión Tradicionalista Carlista (1986)

A **Comunión Tradicionalista Carlista** (CTC) é un partido político español de ideoloxía carlista e tradicionalista constituído en 1986. Está presidida por María Cuervo-Arango Cienfuegos-Jovellanos e Javier Zazu Lafuente é o secretario xeral. O seu boletín oficial é *Acción Carlista* aínda que a súa publicación máis relevante é *Ahora-Información* que edita CTC-Cataluña. As mocidades da CTC agrúpanse na Asociación Cruz de Borgoña.

## Traxectoria
Fundouse en 1986 tras a celebración dun congreso de reunificación carlista que celebraron diversas forzas carlistas que se mantiñan fóra do Partido Carlista por non asumiren o xiro cara a esquerda deste partido baixo o liderado de Carlos Hugo de Borbón-Parma

## Eleccións
Nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1994 a CTC recibiu 5.226 votos (0.03%), deles 473 (0.21%) en Navarra. Nas eleccións lexislativas de 2004 presentouse só ao Senado levando candidaturas en tódalas circunscricións, obtendo uns 45.000 votos en total.

## Galicia
CTC-Galicia edita o boletín *Aturuxo Carlista*. Nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1994 conseguiu 309 votos (0.03%). No ano 2004 nas eleccións para o Senado o candidato da CTC que máis votos recibiu foi Ignacio Sánchez-Ocaña, o coordinador de CTC-Galicia, con 646 na provincia da Coruña.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Web da CTC
*Cruz de Borgoña
Aríns, Santiago de Compostela

**San Martiño de Aríns** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela na comarca de Santiago. Segundo o IGE en 2018 tiña 1.402 habitantes (713 homes e 689 mulleres) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 904 habitantes.

## Xeografía 
Dentro da *Historia política, religiosa y descriptiva de Galicia*, de Martínez de Padín, indícase que un dos ríos que bañan esta parte é o Aríns, do que recibe o nome a parroquia.

## Historia 
No *Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar* de Pascual Madoz, indícase:

## Festas 
A parroquia celebra as festas populares máis grandes a última fin de semana de agosto, e o seu patrón (San Martiño) o 11 de novembro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Aríns 
### Parroquias de Santiago de Compostela 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Santiago de Compostela
Yoshito Usui

, nado en Shizuoka o 21 de abril de 1958 e finado o 11 de setembro de 2009, foi un debuxante de manga xaponés, coñecido fundamentalmente por crear o manga e anime *Shin-chan*.

## Traxectoria 
En 1977 graduouse na Escola Saitama. Simultaneamente comezou a traballar nun supermercado durante o día e asistía ás clases da escola de deseño pola noite. No 1979 entrou a traballar nunha empresa de publicidade e no 1985 iniciou a súa incursión máis profunda no mundo da banda deseñada ó gañar o premio “New-Comer” da revista *Manga Action*. Comezou o seu primeiro cómic de series *Stories of Darakuya Store*, no 1990 continuou cos cómics *Office Lady Gumi* e, en setembro dese mesmo ano, con *Crayon Shin-chan*.

*Shin-chan* converteuse nunha serie animada para televisión en 1992, estreada na canle Asahi. A primeira película de cine estreouse un ano máis tarde e a partir desa data cada ano realízase unha nova. En decembro de 2002 recibiu o gran premio de animación The Media Arts Festival de Tokyo.

O 11 de setembro de 2009 desaparece logo de ter ido a facer sendeirismo nunha zona montañosa na prefectura de Nagano. O 19 de setembro de 2009 atópase un cadáver, que se atribúe ó do debuxante; xa que se atopou o corpo coas mesmas roupas que levaba o 11 de setembro e na mesma zona na que dixo que ía facer sendeirismo.
Figueiras, Santiago de Compostela

**Santa María de Figueiras** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2013 tiña 995 habitantes (500 mulleres e 495 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 927 habitantes.

## Xeografía 
A freguesía de Figueiras está dominada polos montes da Cova e de Correxíns. O clima é morno e posúe bos terreos de cultivo, especialmente logo da concentración parcelaria.

## Historia 
A principios do século XX tiña case que seiscentos fregueses. A súa poboación foi medrando polo éxito do cultivo do millo, xa que a principios do século XVII, segundo fai constar o cardeal Jerónimo del Hoyo nas súas *Memorias do Arcebispado de Santiago*, na parroquia de Santa María de Figueiras so residían trinta fregueses que pagaban con centeo e pan os seus décimos á igrexa de Santiago.

Era unha das primeiras paradas no camiño tradicional para Portomouro.

## Patrimonio 
A súa igrexa parroquial conserva interesantes pinturas murais.

Nesta parroquia, no lugar de Codesedas, atópase o castro de Marmancou, que presenta plataformas defendidas por muros de cachotería. O viaxeiro británico Howes escribiu en 1925 no relato da súa viaxe a Compostela sobre este castro e outro situado en Fecha. Neste castro apareceu abonda cerámica castrexa e tamén romana.

No lugar de Correxíns consérvanse gravados rupestres da mesma maneira que na aldea de Folgoso onde aparece unha laxe parcialmente destruída pero con varias coviñas, ou cazoletas, que poderían ser unha representación de Orión.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Santa Maria de Figueiras, Santiago de Compostela.jpg|Santa María de Figueiras.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Figueiras 
### Parroquias de Santiago de Compostela 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Santiago de Compostela
Moa Martinson

[miniatura|estatua de Moa Martinson en [Norrköping]]
**Helga Maria Swartz**, coñecida como **Moa Martinson**, nada en Vårdnäs o 2 de novembro de 1890 e finada en Sorunda o 5 de agosto de 1964, foi unha escritora sueca.

## Traxectoria
Publicou vinte novelas sobre a dura vida cotiá da muller na industria e no campo. Destaca a súa triloxía autobiográfica *Mor gifter sig* (Mamá casa), 1936, *Kyrkbröllop* (*Voda na igrexa*) e *Kungens rosor* (*As rosas do rei*), 1939, que eran solicitadas por colas de lectores nas bibliotecas públicas.

En 1929 casou co escritor sueco Harry Martinson, Premio Nobel de Literatura en 1974, do que se divorciou oficialmente en 1940.

## Obra
**Kvinnor och äppelträd* (1933)
**Sallys söner* (1934)
**Rågvakt* (1935)
**Mor gifter sig* (1936)
**Kyrkbröllop* (1938)
**Kungens rosor* (1939)
**Vägen under stjärnorna* (1940)
**Brandliljor* (1941)
**Den osynliga älskaren* (1943)
**Jag möter en diktare* (1950) 
**Kvinnorna på Kummelsjö* (1955)
**Klocker vid sidenvägen* (1957)
**Hemligheten* (1959)
Moa (ave)

As **moas** (*Dinornithiformes*) eran aves non voadoras xigantes de Nova Zelandia. Coñécense seis xéneros e nove especies de diferentes tamaños, sendo a máis grande a **moa xigante** (*Dinornis robustus* e *Dinornis novaezelandiae*), que medían preto de 3 metros de alto e tiñan un peso de 250&nbsp;kg.

As moas extinguíronse ao redor do ano 1500, pouco despois de que os primeiros cazadores maorís chegasen ás illas. Previamente, o número de moas descendera no último millón de anos debido tanto aos períodos glaciais (case toda a Illa Sur foi ocupada polo xeo) como á ameaza das aguias de Haast (*Harpagornis moorei*), as maiores aves de presa coñecidas e hoxe tamén extinguidas. Os kiwis considéranse emparentados coas moas.

Unha moa xigante (*Dinornis robustus*) alcanzaba moi serodiamente a súa madurez reprodutiva: aos dez anos de nada. Esta demora facilitou a súa extinción xa que non se deu unha suficiente taxa de reposición ante o ritmo co que eran cazadas polos maorís.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Megafauna
Terceira lei da termodinámica

A **terceira lei da termodinámica**, na súa formulación clásica, debido a Walther Hermann Nernst, estabelece que **é imposíbel**, por medio dun número finito de etapas (ou estados) **atinxir a temperatura do cero absoluto** (cero kelvin). Adoita, por isto, recibir tamén o nome de *principio da inaccesibilidade do cero absoluto*.

De forma equivalente:

* Ao chegar ao cero absoluto, 0 K, calquera proceso nun sistema físico está detido.
* Ao chegar ao cero absoluto, a entropía alcanza un valor mínimo.

A lei, polo tanto, establece un punto de referencia para  determinación do valor da entropía. A ecuación  proposta por Nernst e:

\lim_{T \to 0}\Delta S=0

onde \Delta S  e a variación de entropía e  T   a temperatura.

No caso dun cristal perfecto dunha substancia pura, a entropía achégase a cero segundo  a temperatura tende a cero. 

Esta lei entronca co principio de incerteza de Heisenberg, prohibindo do punto de vista microscópico, o acadar o repouso absoluto das moléculas, átomos ou partículas que constitúen a materia.

Co desenvolvemento da mecánica estatística, a terceira lei da termodinámica (como as outras leis) pasou de ser unha lei fundamental (justificado por experiencias) a unha lei derivada (derivado de leis mais básicas). A lei básica da qual e derivada principalmente e a definición estatístico-mecánica de entropía dun sistema  macroscópico: 

 S - S_0 = k_B \ln \, w \ 

onde *S* e a entropía, *kB* a constante de Boltzmann, e  w o número de microestados consistentes coa configuración macroscópica. A conta de estados é a partir do estado de referencia do cero absoluto, o que corresponde a entropía de S0.
Primeira lei da termodinámica

A **primeira lei da termodinámica** é a lei de conservación da enerxía aplicada aos procesos térmicos. Nela observamos a equivalencia entre traballo e calor. Este principio pode enunciarse a partir do concepto de enerxía interna. Esta pode ser entendida como a enerxía asociada aos átomos e moléculas nos seus movementos e interaccións internas ao sistema. Polo tanto, non envolve outras enerxías potenciais e cinéticas, que o sistema como un todo presenta nas súas relacións co exterior.

Podemos dicir que existe unha función “U”(enerxía interna) cuxa variación durante unha transformación depende unicamente de dous estados, o inicial, e o final. Nun sistema pechado a indicación desta variación dáse como :

\Delta U = W + Q

onde Q é a cantidade de calor absorbido (ou emitido) polo sistema e W o traballo realizado polo (ou no) sistema . As cantidades W e Q son expresadas alxebricamente.

A enerxía interna dun sistema defínese como a suma das enerxías cinéticas e de interacción dos seus constituíntes.

Este principio enuncia, entón, a conservación de enerxía. De xeito que se tivermos un sistema illado (i.e. *o universo*) como non pode intercambiar nin calor nin traballo, mantén constante a súa enerxía interna, sen importaren os procesos que sufra.
Segunda lei da termodinámica

A **segunda lei da termodinámica** ou **segundo principio da termodinámica** expresa, dunha forma concisa, que "a cantidade de entropía de calquera sistema illado termodinamicamente tende a incrementarse co tempo, até alcanzar un valor máximo".

Matematicamente, exprésase así:

:\frac{dS}{dt}\ge 0 \qquad \mbox{(1)} 

onde *S* é a entropía e o símbolo de igualdade só existe cando a entropía se encontra no seu valor máximo (en equilibrio).

:\int \frac{\delta Q}{T} = -S

Mentres a primeira lei da termodinámica estabelece a conservación de enerxía en calquera transformación, a segunda lei estabelece condicións para que as transformacións termodinámicas poidan ocorrer. En relación á transferencia de calor, de acordo coa **segunda lei**: "a calor non pasa espontaneamente dun corpo de menor temperatura (frío) a un corpo de maior temperatura (quente)".

Outra maneira de ver a segunda lei é pola observación da súa relevancia. A primeira lei é en verdade, un principio de contabilidade de enerxía: as parcelas de enerxía deben sumarse. Ou sexa, a primeira lei trata das cantidades de enerxía. A segunda lei, entrementres, ao dicir que a enerxía cinética (por exemplo) pode ser integramente transformada en enerxía térmica (calor) mais non ao contrario, indica unha cualidade para a enerxía:

Imaxine un automóbil a 50&nbsp;km/h. Subitamente é freado. Toda a súa enerxía cinética será eventualmente transformada en enerxía interna das pastillas de freo (e outras fontes de fricción) que quecerán. Finalmente, unha certa cantidade de calor será transferida ao medio ambiente. Entre tanto, se eu cedo esta mesma cantidade de calor ao automóbil (ou ao freo), non botará a andar. A enerxía mecánica é máis *nobre* que a calor.

miniatura|centro|Máquina térmica

Para transformar calor en enerxía cinética é preciso unha máquina térmica e esta non é 100% eficiente; sempre ten que haber un fluxo de calor dun foco quente a un foco frío para que algún calor se converta en traballo, ademais a porcentaxe mínima que esa calor representa depende das temperaturas dos focos, isto é, a eficiencia máxima dunha máquina térmica depende das temperaturas dos focos de calor entre os que traballa. É por isto que se fala de **degradación da calor** cando este pasa a un corpo de temperatura inferior.

Porén o proceso inverso, a conversión de traballo en calor, pode ser íntegra: todo o traballo é transformábel en calor nun proceso.

Este principio dá lugar á definición da entropía, de xeito que outra formulación do mesmo é que en calquera proceso físico, a entropía dun sistema illado (por exemplo, *o universo*) aumenta (proceso irreversíbel) ou todo o máis mantense constante (proceso reversíbel).

Esta característica da **entropía** forneceu a base para que for considerada como a garante da irreversibilidade do tempo, e daquela a imposibilidade de *viaxar ao pasado*. As especulacións neste sentido fixeron furor na literatura de ciencia ficción.
Sono (homónimos)

O termo **Sono** pode referirse a:

***Sono**, proceso no cal os seres humanos e animais descansan periodicamente.

Como topónimo, pode referirse a:

;Fóra de Galiza

;No Brasil
***Río do Sono**, río dos estados de Goiás e Tocantins;
***Río Sono**, concello do Estado de Tocantins.

;En Burkina Faso
***Sono**, departamento de Burkina Faso.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Somo**, lugar da parroquia de Covelas, no concello de Ribadeo.
Lei cero da termodinámica

A **lei cero da termodinámica** parte da noción de comparación entre quente e frío. Se observarmos a diferenza térmica polo contacto coa pel podemos chegar a avaliacións erradas de sensación de calor e frío. Porén, é pola observación dos elementos quentes e fríos que chegamos á conceptuación de temperatura.

Logo a lei cero postulouse da seguinte forma: *se os corpos A e B están en equilíbrio térmico cun corpo C, entón A e B están en equilíbrio térmico un co outro, ou sexa, a temperatura deses sistemas é a mesma.*

Este principio, realmente unha definición, é o que fornece a base para a construción das escalas de temperatura, isto é, para a medición da temperatura. Tamén permite a construción de instrumentos para poder medir a temperatura dun sistema.

### Dedución da Lei Cero a partir do Segundo Principio da Termodinámica
O principio cero, de feito, pode deducirse da segundo principio da termodinámica dunha maneira moi sinxela.

Sexa inicialmente un sistema illado Σ formado por dous subsistemas Σ1 e Σ2 sexa *E* a enerxía total e *E*1 e *E*2 = *E* - *E*1 as enerxías dos dous subsistemas. Funcionalmente tense que *S*(*E*) = *S*(*E*1)+*S*(*E*2), se admitimos como única variable independente *E*1 e derivamos:

 \frac{dS}{dE_1} = \frac{dS_1}{dE_1}+\frac{dS_2}{dE_2}\frac{dE_2}{dE_1} = \frac{dS_1}{dE_1}-\frac{dS_2}{dE_2} = 0 

De onde se segue que:

 \frac{dS_1}{dE_1} = \frac{1}{T_1} = \frac{1}{T_2} = \frac{dS_2}{dE_2}

Se aplicamos o anterior principio a un sistema Σ*AB* formado por dúas partes Σ*A* e Σ*B* de ducimos que *TA* = *TB*. Facendo o mesmo cun sistema Σ*BC* formado por Σ*B* e Σ*C* chegamos a *TB* = *TC*, e polo tanto, *TA* = *TB* = *TC*.
Termodinámica de equilibrio

[miniatura|A 0&nbsp;°C, o [xeo está en equilibrio termodinámico coa auga.]]
A **termodinámica de equilibrio**  trata de sistemas en equilibrio, considérase que un sistema termodinámico está en **equilibrio termodinámico** se a súa distribución de enerxía é igual á distribución de Maxwell-Boltzmann. Iso permite unha única temperatura en todo sistema.

Un sistema illado está en equilibrio cando as súas propiedades macroscópicas permanecen constantes no tempo pero un non illado so está en equilibrio se as propiedades do sistema permaneceren constantes ó longo do tempo e de eliminar o contacto do sistema co seu arrededor.

Hai tres tipos de equilibrio que se deben dar para que se dea equilibrio termodinámico:
*Equilibrio mecánico, cando as forzas que actúan sobre o sistema como as existentes no seu interior están equilibradas, polo que non hai aceleración no sistema
*Equilibrio material, non se producen reaccións químicas globais no sistema nin hai transferencia neta de materia desde unha parte do sistema a outra
*Equilibrio térmico, non pode existir variación nas propiedade do sistema ou arredores cando están separados por unha parede termicamente condutora.
Ernst Ludwig Kirchner

miniatura|dereita|Autorretrato de Ernst Ludwig Kirchner caracterizado como un soldado, 1915
**Ernst Ludwig Kirchner**, nado en Aschaffenburg o 6 de maio de 1880 e finado en Frauenkirch (Suíza) o 15 de xuño de 1938, foi un pintor alemán, un dos máximos expoñentes do expresionismo e principal impulsor do grupo alemán *Die Brücke* ('A ponte').

## Traxectoria 
En 1904 traballou no estudio de Wilhelm Debschitz e Herrmann Obrist e coñeceu o gravado en madeira. Neste mesmo ano participou nunha creación do grupo, de ideas revolucionarias e unha intensa actividade en común, aínda que non tiveron un recoñecemento inmediato. Kirchner comezou a pintar de forma autodidáctica ao tempo que estudaba arquitectura na Technische Hochschule de Dresden na que obtivo o diploma en 1905; tratou de derivar as formas naturais a simplificacións radicais, e mesmo ás veces, brutais.

En obras como *Autorretrato con modelo* (1907, Hamburgo), as súas liñas marcadas e as súas cores desentoadas crean un sentido de emoción violenta. O seu interese pola arte primitiva viuse reflectida tanta na súa obra como nos mobles e murais que fabricou para o estudio que compartía con Heckel nunha antiga carnizaría do barrio obreiro.

En outubro de 1911 trasladouse a Berlín onde pintou as obras máis significativas do expresionismo alemán e comezou a ter certo éxito que lle levou a ser seleccionado para o Armory Show (1913, exposición de arte contemporánea europea en Nova York).

Especialmente as obras máis características eran representacións de mulleres como *Cinco mulleres na rúa*, nas que se burla mediante a distorsión grotesca, da artificialidade amaneirada e da sociedade berlinesa.

En 1915 a súa saúde física e mental foise deteriorando e trasladouse a Davos, Suíza, onde viviu illado ata o final da súa vida. Comezou de novo a pintar e a escribir crítica de arte baixo o pseudónimo de Louis de Marsalle.

En 1937 os nazis, cando chegaron ó poder en Alemaña, considerárono un artista dexenerado e, confiscaron 639 das súas pinturas. Kirchner sufriu un recaída do seu estado depresivo e suicidouse en xuño de 1938.

A súa obra mantivo sempre a simplificación e a deformación expresionista da forma e o uso arbitrario da cor. Como os demais pintores expresionistas de *Die Brücke*, evolucionou desde un primeiro momento de influencia de Van Gogh a un estilo mas sintético e bidimensional, de pinceladas grosas e unha maior autonomía da cor.

A súa temática estivo nun principio dedicada á paisaxe, con ou sen figuras, e ó espido. Xa en Suíza pintou paisaxes nas que acentuou a compoñente mística.
Ton (música)

O **ton** é a sexta parte do intervalo entre unha nota e a súa oitava, correspondendo polo tanto co dobre dun semitón.
Xoán de Cangas

**Xoán de Cangas** ou **Johan de Cangas**, nado no século XIII, foi un trobador galego activo no último cuarto do XIII e comezos do XIV, procedente da Península do Morrazo.

Foi homenaxeado no Día das Letras Galegas de 1998 xunto a Martín Codax e Mendinho.

## Cantigas 
Recollidas no *Cancioneiro da Biblioteca Nacional* (B) de Lisboa —ou *Cancioneiro Colocci-Brancuti*— e no *Cancioneiro da Biblioteca Vaticana* (V), consérvanse unicamente tres cantigas de amigo da súa autoría.

Do subxénero de romaría, sobre a capela de San Mamede, situado en Beluso, Bueu, as súas composicións teñen como elemento importante o mar. Empregaba mozas namoradas como voz poética.

[miniatura|page=570 |Cancioneiro da Biblioteca Nacional ou [Cancioneiro da Biblioteca Nacional|Cancioneiro Colocci-Brancuti: B&nbsp;1267, B&nbsp;1268 e B&nbsp;1269.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Xograr
* Trobadorismo
* Literatura galego-portuguesa

### Ligazóns externas 
* Trobadores da ría de Vigo  Real Academia Galega.
* Joan de Cangas na Biblioteca Virtual Galega.
* Joham de Cangas  en Vieiros.
* O portal da lingua galega Xunta de Galicia.
* 20px
Laraño, Santiago de Compostela

**San Martiño de Laraño** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 1.180 habitantes (561 homes e 619 mulleres) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.069 habitantes.

## Xeografía
No lugar da Barcia, na estrema do seu territorio, está o Sistema de Información Territorial de Galicia, TurGalicia e o Centro Superior de Hostalaría de Galicia. Ata o ano 2014 tamén estivo o Centro Ramón Piñeiro.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Acisclo Manzano Ramon Piñeiro 02.jpg|Estatua de Acisclo Manzano, A Barcia, Laraño
Ficheiro:Ponte-Laraño.jpg|Vella ponte no regato que pasa entre o CIRP e o núcleo parroquial

## Lugares e parroquias
### Lugares de Laraño
### Parroquias de Santiago de Compostela
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Santiago de Compostela

### Ligazóns externas
*Páxina web sobre a parroquia
*Foro sobre a parroquia
Marantes, Santiago de Compostela

**San Vicente de Marantes** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2018 tiña 382 habitantes (186 homes e 196 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 389 habitantes.

O Camiño Inglés atravesa a parroquia cara a Santiago.

## Marantes na literatura popular
* *San Vicente de Marantes / é un santo moi galanteiro / quere que lle fagan a festa / o vinte e dous de xaneiro*.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Marantes
### Parroquias de Santiago de Compostela
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Santiago de Compostela
Nemenzo, Santiago de Compostela

**Santa Cristina de Nemenzo** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2013 tiña 218 habitantes (110 homes e 108 mulleres), 30 menos ca en 1999. Ten dez entidades de poboación.

Na aldea de Nemenzo está o castro das Uces Brancas.
Até 1962 pertenceu ao Concello da Enfesta.

## Notas
## Lugares e parroquias
### Lugares de Nemenzo
### Parroquias de Santiago de Compostela
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Santiago de Compostela
Caudal (fluído)

dereita|miniatura|Río Lérez ao seu paso polo salto do Anllo.
En dinámica de fluídos, o **caudal** é o volume de fluído que pasa por determinado elemento na unidade de tempo en determinado sistema ou elemento. Exprésase na unidade de volume dividida pola unidade de tempo (ex: m³/s).
No caso de concas de ríos, os caudais adóitanse expresar en metros cúbicos por segundo ou miles de metros cúbicos por segundo. Son variables no tempo e no espazo e esta evolución pódese representar cos denominados hidrogramas.

## Fórmula 
Dada unha área *A*, e un fluído con velocidade uniforme *v* e un ángulo θ (respecto da perpendicular á superficie), entón o fluxo é
: \phi = A \cdot v \cdot \cos \theta.  

No caso particular de que o fluxo sexa perpendicular á área A (sendo θ = 0 e  \cos \theta = 1 ), logo o fluxo é:

 \phi = A \cdot v. 

Se a velocidade do fluído non é uniforme ou a área non é plana, o fluxo debe calcularse por medio dunha integral:

 \phi = \iint_{S} \mathbf{v} \cdot d \mathbf{S}  

onde *d***S** é a superficie descrita por:
 d\mathbf{S} = \mathbf{n} \, dA, 
con **n** (vector unitario) normal á superficie e *dA* a magnitude diferencial da área.

Se se ten unha superficie *S* que pecha un volume *V*, o teorema da diverxencia establece que o fluxo ao través da superficie é a integral da diverxencia da velocidade **v** nese volume:

\iint_S\mathbf{v}\cdot d\mathbf{S}=\iiint_V\left(\nabla\cdot\mathbf{v}\right)dV.

## O caudal na enxeñería civil 
O caudal dun río é fundamental no dimensionamiento de:
* Presas hidráulicas
* Obras de control de avenidas

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Río
San Caetano, Santiago de Compostela

**San Caetano** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2024 tiña 946 habitantes (481 mulleres e 465 homes) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 838 habitantes.

Na parroquia están os edificios administrativos da Xunta de Galicia, amais do cemiterio de Boisaca.

A sede parroquial é a Igrexa de San Caetano, fundada no ano 1701 polo Capitán Bartolomé de Verea y Vázquez e a súa esposa Ángela de Cora y Ponte y Andrade.

dereita|miniatura|Edificios administrativos da Xunta de Galicia.

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Caetano
### Parroquias de Santiago de Compostela
## Demografía 
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Santiago de Compostela
San Lázaro, Santiago de Compostela

**San Lázaro** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2013 tiña 206 habitantes (100 homes e 106 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 244 habitantes.

## Xeografía 
Na parroquia sitúase o Estadio Vero Boquete de San Lázaro e o Museo Pedagóxico de Galicia.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Museo Pedagóxico de Galicia.jpg|Museo Pedagóxico de Galicia.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Lázaro 
### Parroquias de Santiago de Compostela 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Santiago de Compostela
Verdía, Santiago de Compostela

**Santa Mariña de Verdía** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2009 tiña 306 habitantes (162 mulleres e 144 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 323 habitantes.

## Patrimonio
***Igrexa de Santa Mariña de Verdía**, románica.
*Estación de Verdía, antiga estación de tren reconvertida en centro sociocultural.

## Festas
As festas parroquiais son o 18 e 19 de xullo.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Verdía
### Parroquias de Santiago de Compostela
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Santiago de Compostela
Grixoa, Santiago de Compostela

**Santa María de Grixoa** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2013 tiña 261 habitantes (132 mulleres e 129 homes), 26 máis ca en 1999. Ten sete entidades de poboación.

## Toponimia 
O topónimo **Grixoa**  (do latín , diminutivo de ) débese á igrexa de Santa María.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Grixoa 
### Parroquias de Santiago de Compostela 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Santiago de Compostela
Villestro, Santiago de Compostela

**Santa María de Villestro** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 1.807 habitantes (873 homes e 934 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.557 habitantes.

Desta parroquia é a Sociedade Deportiva Villestro. Está comunicada co núcleo urbano compostelán a través da liña de autobús P8 en dirección a San Roque.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de Santa Maria de Villestro - 01.jpg|Igrexa de Santa María de Villestro.
Ficheiro:Petróglifo de Tras Igrexa - Villestro - Santiago de Compostela 6.jpg|Petróglifo de Tras Igrexa.
Ficheiro:Petróglifo de Tras Igrexa - Villestro - Santiago de Compostela.jpg|Petróglifo de Tras Igrexa.
Ficheiro:Petróglifo de Tras Igrexa - Villestro - Santiago de Compostela 2.jpg|Petróglifo de Tras Igrexa.
Ficheiro:Petróglifo de Tras Igrexa - Villestro - Santiago de Compostela 3.jpg|Petróglifo de Tras Igrexa.
Ficheiro:Petróglifo de Tras Igrexa - Villestro - Santiago de Compostela 4.jpg|Petróglifo de Tras Igrexa.
Ficheiro:Petróglifo de Tras Igrexa - Villestro - Santiago de Compostela 5.jpg|Petróglifo de Tras Igrexa.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Villestro 
### Parroquias de Santiago de Compostela 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Santiago de Compostela
A Peregrina, Santiago de Compostela

**Santa María da Peregrina** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2024 tiña 588 habitantes distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 524 habitantes.

## Xeografía 
Segundo o Nomenclátor do IGE consta dos seguintes núcleos de poboación: Aradas, O Bargo, Pardaces de Abaixo, Pardaces de Arriba, A Peregrina, Sarela de Arriba, Monte da Vila e O Queiroal.

## Cultura
Neste lugar nace o río Sarela, que lle dá nome ao grupo de danza e música da aldea. Este mantén unha tradición antiga que consiste en xuntarse na carballeira ao lado da igrexa, nas festas da parroquia, para bailar e tocar pezas populares con gaita, pandeireta, tamboril e bombo. Tamén acompaña a Virxe no primeiro domingo de setembro, na procesión que vai dende a Algalia de Abaixo, na zona antiga de Santiago de Compostela, até a igrexa da Peregrina. Ao chegar, tócanlle e báilanlle á Virxe na carballeira, antes de que entre na igrexa. 

Ademais, na parroquia situouse o Furancho de Arte Contemporánea.

## Lugares e parroquias
### Lugares da Peregrina
### Parroquias de Santiago de Compostela
## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Sitio web do Furancho de Arte Contemporánea.

### Outros artigos
*Lugares de Santiago de Compostela
Acadia, Luisiana

A **Parroquia de Acadia** é unha das 64 parroquias do Estado de Louisiana. A sede da parroquia é Crowley, e a súa maior cidade é Crowley. A parroquia posúe unha área de 1&nbsp;703 km² (dos cales 6&nbsp;km² están cubertos por auga), unha poboación de 58&nbsp;861 habitantes, e unha densidade de poboación de 35 hab./km² (segundo o censo nacional de 2000).
Vidán, Santiago de Compostela

**Divino Salvador de Vidán** é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2018 tiña 30 habitantes (12 homes e 18 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 57 habitantes.

## Xeografía
Situado na saída suroeste cara Noia, nun val que forman os ríos Sar e Sarela.

## Historia
Foi constituída como parroquia nos anos 1940, segregada da parroquia de Conxo. Ten diferentes zonas como o Chouchiño, Ponte Vella, a Rocha Nova, Vidán Vello, Brandia, a Cantaleta..., sendo a Av. Mestra Victoria Míguez o núcleo principal.

A poeta Rosalía de Castro menciónao no seu poema "¡Adiós", contido en *Follas novas*:

## Lugares e parroquias
### Lugares de Vidán
### Parroquias de Santiago de Compostela
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Santiago de Compostela
Barazón, Santiso

**Santa María de Baranzón** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Santiso na comarca da Terra de Melide. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 130 habitantes (67 homes e 63 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 176 habitantes e 1999 cando tiña 194 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Barazón 
### Parroquias de Santiso 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Santiso
Sentimentalismo (movemento galego)

:*Non confundir co **Sentimentalismo***
miniatura|ASTRAZ, símbolo do sentimentalismo.
O **sentimentalismo** é un movemento filosófico, artístico e espiritual fundado polo escritor Xesús Manuel Valcárcel. Segundo os seus textos programáticos, o sentimentalismo “promove a liberación da persoa a través da arte e do coñecemento”.

## Historia 
Como movemento literario e artístico, o sentimentalismo comezou en Lugo na década de 1970 arredor do semanario *Táboa Redonda* do xornal *El Progreso* e do programa radiofónico *Fogar de Breogán* da Cadena SER, dirixido por Xesús Manuel Valcárcel. Nestes medios, o movemento tivo a editorialización dos seus primeiros comunicados. Tamén está vencellado ao colectivo poético Cravo Fondo, do que foi inspirador. A base teórica do sentimentalismo preséntase nunha triloxía conformada polos ensaios *Animal sentimental*, *Dialéctica sentimental* e *Práctica sentimental*, publicados por Ir Indo Edicións.

Segundo os textos fundacionais, “o sentimentalismo parte do esgotamento da tradición racionalista occidental, da necesidade de alternativas e da importancia dos sentimentos na interpretación e na xestión do mundo; parte da valoración individualista da persoa, a través da rebeldía, para promover un cambio de conciencia, reivindicando a sabedoría ancestral e a rica variedade das culturas e dos seres concretos”.

## Antoloxías do sentimentalismo
O sentimentalismo publicou a través do seu órgano de comunicación as coñecidas como TAR (Tres Antoloxías de Referencia), correspondentes á Etapa de Fundación, á Etapa de Implantación e á Etapa de Expansión.

Na Etapa de fundación (2011), Manuel Celso Matalobos e Olga Patiño Nogueira xuntaron unha selección de textos dos autores que se sumaron nun inicio aos Manifestos do Movemento. A Etapa de implantación (2012) foi coordinada por Carlos Arias Iglesias e Mariña Pérez Rei. Finalmente, na Etapa de Expansión (2013) Xavier Lama e Branca Novoneyra seleccionaron varios poetas novos para compoñer unha nova antoloxía do sentimentalismo, que valoran como un “movemento xa suficientemente vertebrado desde a perspectiva ideolóxica e a adscrición autoral”.

## Autoras e autores 
alt=Autoras e autores do sentimentalismo.|miniatura|300x300px|Autoras e autores do sentimentalismo.
* Carlos Arias Iglesias
* Yolanda Castaño
* Xulio Cid Neira
* Olalla Cociña Lozano
* Berta Dávila
* Cristina Ferreiro Real
* Francisco Xosé Fernández Naval
* Xavier Lama
* Xabier López Marqués
* Xurxo Martínez González
* Manuel Celso Matalobos
* Branca Novoneyra
* Celia Parra
* Olga Patiño Nogueira
* Mariña Pérez Rei
* Elías Portela
* Baldo Ramos
* Ismael Ramos
* Helena Salgueiro
* Xesús Manuel Valcárcel
* Eva Veiga

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Beigondo, Santiso

**San Cosme de Beigondo** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 63 habitantes (29 homes e 34 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 64 habitantes e 1999 cando tiña 71 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Encoro Portodemouros Beigondo, Santiso, Coruña 5.JPG|Vista do encoro de Portodemouros desde Beigondo.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Beigondo
### Parroquias de Santiso
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Illa da Altura
*Lugares de Santiso
Mourazos, Santiso

**San Xurxo de Mourazos** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 46 habitantes (26 homes e 20 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación a 2004 cando tiña 56 habitantes e 1999 cando tiña 55 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Vista San Xurxo, Mourazos, Santiso, Coruña.JPG|Vista do lugar de San Xurxo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mourazos 
### Parroquias de Santiso 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Santiso
Pezobre, Santiso

**San Cristovo de Pezobre** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 137 habitantes (77 homes e 60 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 175 habitantes e 1999 cando tiña 182 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Rúa José Montero Salgado, Pezobre, Santiso, Coruña.JPG|Rúa José Montero Salgado en Pezobre.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Pezobre
### Parroquias de Santiso
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Santiso
A Ponte Arcediago, Santiso

**San Xoán da Ponte Arcediago** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 117 habitantes (63 homes e 54 mulleres), 34 menos ca en 2004 e 37 menos ca en 1999. Ten nove entidades de poboación.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Ponte Arcediago 
### Parroquias de Santiso 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Santiso
Pezobrés, Santiso

**Santo Estevo de Pezobrés** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 115 habitantes (56 homes e 59 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 145 habitantes e 1999 cando tiña 155 habitantes.

## Galería de imaxes 

File:Igrexa de Santo Estevo de Pezobrés, Santiso 2.jpg|Igrexa de Pezobrés.
File:Igrexa de Santo Estevo de Pezobrés, Santiso 3.jpg|Igrexa de Pezobrés.
File:Igrexa de Santo Estevo de Pezobrés, Santiso 4.jpg|Igrexa de Pezobrés.
File:Igrexa de Santo Estevo de Pezobrés, Santiso 5.jpg|Igrexa de Pezobrés.
File:Igrexa de Santo Estevo de Pezobrés, Santiso 6.jpg|Igrexa de Pezobrés.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pezobrés 
### Parroquias de Santiso 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Santiso
Santiso, Santiso

**Santa María de Santiso** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 64 habitantes (30 homes e 34 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2004 cando tiña 85 habitantes e 1999 cando tiña 82 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cebolas Santiso, Santiso, Coruña.jpg|Plantación de cebolas na parroquia de Santiso.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santiso 
### Parroquias de Santiso 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Santiso
Manto

[miniatura|350px|Corte da [Terra desde o núcleo á exosfera.]]

O **manto** terrestre é a capa na estrutura da Terra que se atopa directamente debaixo da codia da Terra (separado dela pola descontinuidade sísmica de Mohorovicic) e sobre o núcleo externo (separado del pola descontinuidade sísmica de Gutenberg. O termo é aplicado tamén ás estruturas doutros planetas. O manto terrestre vai aproximadamente desde os 70 aos 2.900 km de profundidade.

O **manto superior** vai dos 70 aos 800&nbsp;km de profundidade, aproximadamente, e o **manto inferior** vai dos 800 aos 2.900&nbsp;km de profundidade, aproximadamente.
Carlos Sainz

260px|miniatura|Carlos Sainz sendo entrevistado antes do Rally Dakar 2009
[miniatura|dereita|300px|Carlos Sainz conducindo un [Toyota Corolla|Toyota Corolla WRC no Rally de Montecarlo.]]
**Carlos Sainz Cenamor**, nado en Madrid o 12 de abril de 1962, é un piloto español de rallys.

Comezou a competir en 1980. Durante catorce anos estivo ligado ao galego Luis Moya xunto co cal gañou dous campionatos do mundo de rallies con Toyota en 1990 e 1992, e terminou en segundo lugar catro veces. Os Campións do mundo de construtores que se beneficiaron de Sainz son Subaru (1995), Toyota (1999) e Citroën (2003, 2004 e 2005). Na tempada 2018 é un dos pilotos oficiais do Team Peugeot Total.

Alcumado *O Matador*, Sainz ostenta o récord do WRC na maioría dos inicios de carreira. Tamén foi o primeiro piloto dun país non nórdico en gañar o Rally dos 1000 Lagos en Finlandia. Estivo a piques de repetir a fazaña no Rally de Suecia terminando segundo catro veces e terceiro dúas veces. Ademais dos éxitos do WRC, gañou o Rally Dakar en tres ocasións (2010, 2018 e 2020), o Campionato de España dúas veces (1987 e 1988), a Carreira de Campións (1997) e o Campionato de Rally de Asia-Pacífico (1990). Os seus copilotos foron Antonio Boto, Luís Moya e Marc Martí. En 2020 foi galardoado co Premio Princesa de Asturias dos Deportes.

O seu fillo, Carlos Sainz Vázquez de Castro, nado o 1 de setembro de 1994, tamén é un piloto de carreiras profesional, actualmente compite con Renault na Fórmula 1.

## Rexistro de carreiras 
### Traxectoria profesional 
## Títulos 
[miniatura|Sainz pilotando un [Volkswagen Race Touareg durante o Rally Dakar 2007.]]

### Campionato Mundial de Rally 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Carelle, Sobrado

**San Lourenzo de Carelle**

[miniatura|Carelle no [Catastro de Ensenada (1752).]]
[miniatura|Carelle no *[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar* de Pascual Madoz (1846). pola que se espallan 15 núcleos de poboación.

## Demografía 
No *Censo de Pecheros* de 1528, a parroquia aparece con 110 pecheros ―os que teñen que pagar un tributo― mentres no censo de 1591 ten 177 veciños, dos cales 157 son pecheros.

### Século XVIII 
### Século XIX 
### Século XX 
### Século XXI 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Carelle 
### Parroquias de Sobrado 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sobrado
Codesoso, Sobrado

**San Miguel de Codesoso**, en 2014 tiña 199 habitantes (106 homes e 93 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 226 habitantes.

Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello.

[miniatura|Codesoso no [Catastro de Ensenada (1752).]]
[miniatura|Codesoso no *[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar* de Pascual Madoz (1847). pola que se espallan 18 núcleos de poboación.

## Demografía 
### Século XVIII 
### Século XIX 
### Século XX 
### Século XXI 

## Galería de imaxes 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Codesoso 
### Parroquias de Sobrado 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sobrado
A Porta, Sobrado

**San Pedro da Porta**

Aquí nace o río Tambre.

[miniatura|A Porta no [Catastro de Ensenada (1752).]]
[miniatura|A Porta no *[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar* de Pascual Madoz (1849). pola que se espallan 24 núcleos de poboación.

## Demografía 
### Século XVIII 
### Século XIX 
### Século XX 
### Século XXI 

## Patrimonio 
En 1986 achouse no lugar de Gondrei o denominado Tesouriño de Gondrei: unha vasilla con centos de moedas. Datadas no século IV consérvanse no Museo da Terra de Melide.

## Etnografía 
### A Porta na cultura popular 
* *Home de Melide, muller de Sobrado e vaca de Furelos, que os leven os demos*.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Sobradodosmonxes.jpg|Lagoa de Sobrado.
Ficheiro:Fonte Caminho, Sobrado (3).jpg|Fonte Camiño
Ficheiro:Fonte Palomo, Sobrado (3).jpg|Fonte Palomo
Ficheiro:Monasterio de Sobrado dos Monxes (2671093651).jpg|Mosteiro de Sobrado

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Porta 
### Parroquias de Sobrado 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sobrado