Cason

O ***Cason*** (pronunciado *Casón*) foi un cargueiro panameño que o 5 de decembro de 1987, mentres navegaba fronte ás costas galegas, sufriu un accidente por mor dun temporal que fixo que a carga se correse e provocase un incendio. O barco terminou varando nas costas de Fisterra, na punta do Castelo da praia do Rostro, e morreron 23 dos 31 tripulantes do navío, todos de nacionalidade chinesa.

## Características 
[miniatura|dereita|Áncora do Cason en [Fisterra.]]
miniatura|Placa da áncora da imaxe anterior.
O barco fora botado en 1969. Tiña unhas dimensións de 136,84 metros de eslora e 21,06 metros de manga. Navegaba desde Rotterdam ó porto chinés de Shanghai transportando unha carga de case 10.000 toneladas de produtos químicos, distribuídos en 5000 bidóns, sacos e contedores, clasificados como inflamables (xileno, butanol, butil de acrilato, ciclohexanona, sodio), tóxicos (aceite de anilina, difenilmetano, ortocresol, dibutilfalato, formaldehido) e corrosivos (ácido fosfórico, anhídrido alifático), que se embarcaran nos portos de Hamburgo e Anveres e a propia Rotterdam.

## O accidente 
A solicitude de socorro foi lanzada ás 7:45 horas da mañá e atendida pola Axudantía de Mariña de Corcubión. Ás 10:30 chegaron xunto ó barco os servizos de salvamento, cando xa estaba a unhas cinco millas da costa, e observaron unha columna de fume que xurdía dunha das súas bodegas. Os mariñeiros saltaran á auga e comezaron a recollerse os primeiros oito cadáveres.

Ás 8 da tarde embarrancaba preto da praia do Rostro, na contorna da Punta do Castelo. Sospeitouse que o barco foi encallado deliberadamente polo remolcador español *Remolcanosa 5*, despois de que o armador se negase a responder economicamente do custo do rescate O xornal *El País* fíxose eco dun informe elaborado por unha comisión parlamentaria presidida por Joaquín Ruíz Giménez, e sinalaba que "El informe recoge la sospecha de que el buque fue dejado a la deriva por falta de interés en evitarlo, de suerte que la recompensa por el salvamento sería 10 veces mayor si el barco embarrancaba. O sea, que lo embarrancaron voluntariamente".

Nas poboacións costeiras xurdiu inmediatamente a inquietude ante o descoñecemento das características da carga que transportaba. O capitán, único membro da tripulación que coñecía esta información, morrera nas primeiras horas do accidente. O xefe de máquinas advertiu da existencia de bidóns marcados co símbolo de produto tóxico da clase 6. O feito de que os mariñeiros saltasen ao mar en vez de permanecer a bordo, tendo en conta que o incendio era local e non semellaba de gravidade, facía pensar nun grave perigo da posible explosión do barco e da súa carga. Todo o anterior, unido á falta de información oficial e ó confusa que era a información existente, fixo que nas vilas próximas se sucedesen as asembleas populares pero non serviron para dar a información que esixían os veciños nin moito menos para tranquilizalos. O gobernador civil da Coruña, Andrés Moreno Aguilar, insistía en que a situación estaba controlada pero, simultaneamente, a Consellería de Educación ordenaba suspender as clases nos colexios da zona.

A mesma falta de información sobre as características da carga e sobre as causas do incendio afectou tamén as autoridades, que non tiñan elementos para adoptar decisións sobre o rescate. O que publicaban os medios, moitas veces contraditorio, tamén colaboraba en fomentar a confusión e a desconfianza entre os veciños.

Cando por fin se coñeceu o manifesto de carga, o día 7, cos produtos transportados e as súas cantidades exactas, tampouco se conseguiu tranquilizar a poboación, estendéndose os rumores da posible existencia de armas químicas ou materiais para fabricalas, ou mesmo material radioactivo. En 2009 Xosé Manuel Beiras Torrado, daquela parlamentario do BNG, dixo no programa de televisión *A caixa negra* que "Aínda hoxe non se sabe se había elementos radioactivos dentro do Casón". Para xestionar a recollida da carga, acudiron varios expertos neerlandeses enviados pola Comunidade Económica Europea. pero os políticos locais e algúns medios de comunicación cuestionaron a súa experiencia e a veracidade da información que proporcionaban.

Durante os días 9 e 10, os remolcadores *Punta Salinas* e *Alonso de Chaves* comezaron a retirar bidóns das bodegas do barco. O día 10 empeorou o tempo e as ondas terminaron por mollar a carga que aínda permanecía no barco e, con ela, os bidóns de sodio. O sodio, en contacto coa auga, dá lugar a sosa cáustica e libera hidróxeno, que é inflamable e explosivo. Iso explica que comezaran a producirse numerosas explosións no barco e un violento incendio que provocou unha grande alarma social ante a posibilidade de que a nube tóxica que se formou sobre o barco e que avanzaba cara á costa puidese caer sobre os habitantes dos lugares costeiros. A TVG retransmitiu o momento en directo.

Inmediatamente, o medo ante as explosións e a densa nube que se levantaba do barco apoderouse da maioría dos veciños e moitos deles abandonaron a zona cara ó interior. As informacións confusas que daban as autoridades nacionais, autonómicas e locais e os medios contribuíron a crear unha situación que se deu en chamar de "histeria colectiva".

Por fin, na noite do día 10, o Goberno central, presidido por Felipe González, e mais o galego, presidido por Fernando González Laxe, que acababa de tomar posesión había poucas semanas, decidiron evacuar as poboacións de Fisterra, Cee e Corcubión (unhas 15&nbsp;000 persoas) cara á Coruña, Santiago de Compostela etc.. Domingo García-Sabell, Delegado do Goberno en Galicia, afirmou que non se sabía a toxicidade das emisións que saían do barco pero que a posibilidade de que fose tóxico aconsellaba tomar esa medida, e anunciou o envío de 300 autobuses (cifra que prometeu aumentar a 700 se fixese falta). En calquera caso, os veciños de Fisterra, Corcubión, Cee, Muxía, Camariñas etc. comezaron a abandonar as súas casas polos seus propios medios cara a distintas poboacións do interior, nunha fuxida masiva durante unha noite caótica que provocou numerosos problemas de circulación; mesmo houbo quen escapou nos barcos pesqueiros. Só tres horas despois de comunicar a necesidade de evacuar a zona, o Goberno anulouna explicando que novas análises demostraran que non existía ningún perigo para as persoas: os niveis de contaminación non eran tóxicos, asegurou. Como era esperable, a coexistencia destas mensaxes contraditorias por parte das autoridades non fixo senón incrementar a desconfianza.

Nos días seguintes foise recuperando a tranquilidade e os veciños foron regresando paulatinamente ás súas casas, aínda que primeiro o fixeron os adultos, deixando os meniños nos distintos puntos de acollida.

Anos despois correron os rumores de que aumentaran considerablemente os casos de cancro entre os habitantes da zona, especialmente o cancro de estómago, pero ningún estudo conseguiu evidenciar nin o incremento desta patoloxía nin que os casos que se deron tivesen relación co *Cason*.

## Retirada dos bidóns recollidos 
Durante os primeiros días sacáronse do barco 255 bidóns de distintos produtos que se almacenaron no porto de Brens, en Cee, pero o Goberno central decidiu levar a carga lonxe, ante a sensibilización da poboación. O destino inicialmente previsto foi unha base que o Exército tiña en Parga, no concello de Guitiriz, unhas antigas instalacións militares nas que a carga tóxica estaría segura.

Os veciños de Guitiriz tampouco aceptaron ser o depósito dos bidóns tóxicos e interceptaron o convoi, que viña protexido pola Garda Civil, colocando barricadas nas estradas e parándose diante dos camións, polo que se decidiu entón trasladar a carga ó peirao de Alumina-Aluminio (hoxe Alcoa) en San Cibrao.

Ó ser rexeitada a carga en Alúmina-Aluminio, os camións foron descargar ó porto de Morás, en Xove, onde se repetiron as protestas e as concentracións de veciños. Finalmente a carga foi embarcada o día 12 no barco *Galerna* e trasladada a Antuerpen, onde foi descargada sen que se producise conflito ningún. A citada reportaxe sobre o informe da Comisión parlamentaria concluía dicindo que "a comisión, con todos os seus parlamentarios, que son os nosos representantes democráticos, descoñece hoxe en día a carga exacta do *Cason* e dubida que a Administración saiba máis ca eles".

### Conflito laboral en Alúmina-Aluminio 
Na noite do día 11, o Gobernador Civil de Lugo comunicou ó director da empresa que ía recibir unha "*carga reservada*" que sería cargada nun barco á medianoite dese mesmo día. Os camións non chegaron ata as 8:45 horas do día 12 e do barco non se sabía aínda nada, e o director da planta, cando comprobou que o que transportaban os camións se trataba da carga do *Cason* prohibiu a súa entrada nas instalacións, e quedaron aparcados a uns 600 metros da entrada, cerca do porto de Morás.

Na factoría reproducíronse os enfrontamentos e o Comité de Empresa acordou rexeitar a entrada dos camións, para o que colocou maquinaria pesada obstruíndo os accesos, á vez que ameazaba con impedir que o Goberno Civil usase o porto con este fin e co abandono das instalacións polos traballadores. Os intentos da dirección, de membros de Protección Civil e do mesmo Gobernador Civil en persoa, desprazado ante o Comité, de obxectivizar o risco (os produtos transportados nos bidóns non representaban perigo ningún) foron infrutuosos, así como as propostas ó gobernador de efectuar a carga no porto de Morás ou noutros portos próximos (ó que se opuxeron terminantemente as autoridades locais correspondentes).

Finalmente, na mañá do día 13 pareceu chegarse ó acordo de facer a carga en Morás, sen entrar na factoría nin usar o porto da empresa, sen necesitar que ningún dos operarios da empresa tivesen que intervir na operación da carga no barco. Non obstante, na mañá do día 14, cando os camións se puxeron en marcha, os traballadores abandonaron a fábrica sen cubrir os servizos mínimos. Os mandos da planta intentaron manter as cubas en funcionamento.

Con toda a rapidez posible o *Galerna* entrou no porto de Morás e rematouse a carga ás 21:30 horas, para abandonar o porto menos dunha hora despois. O xefe de Protección Civil expediu un certificado de non contaminación. Pero aínda así, os traballadores non se reincorporaron ós seus postos pois esixían que non se tomasen represalias nin se lles descontasen as horas non traballadas, condicións que a dirección da empresa non aceptaba, á vez que advertía de que a situación das cubas era crítica e que existía o perigo de paralización. As negociacións sucedéronse durante toda a mañá do día 15, sen que ninguén se reincorporase ó traballo, e produciuse a paralización, apagándose liñas que alimentaban as cubas de electrólise sen aplicar o procedemento de parada establecido, polo que o aluminio se solidificou no seu interior.

O custo da avaría provocada e os derivados de poñer de novo a factoría en funcionamento estimouse en máis de 20&nbsp;000 millóns de pesetas, aínda que a aseguradora estatal Musini só recoñeceu 3&nbsp;300 millóns. Unha vez paralizada irreversiblemente a liña de fabricación, a empresa endureceu a súa postura e adoptou medidas disciplinarias: o despedimento de 111 traballadores por non prestaren os servizos mínimos necesarios e apertura de expediente disciplinario ós 23 membros do Comité de Empresa, que tamén se resolveu no seu despedimento, neste caso, procedente.

Un dos membros do Comité explicou anos despois que a empresa aproveitou a ocasión para desfacerse do Comité e acabar co conflito laboral que viña xestándose desde un ano antes para evitar unha reconversión.

En 2008, o Parlamento de Galicia aprobou por unanimidade unha iniciativa proposta polo BNG un recoñecemento explícito do labor sindical dos 23 despedidos.

## Final do *Cason* 
O barco foi parcialmente despezado no lugar onde varou, aínda que boa parte da súa estrutura permanece aínda baixo as augas da praia do Rostro. Unha áncora do *Cason* foi colocada no peirao de Fisterra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Galiciae.com: "O Casón: a memoria oxidada", "Dez días de decembro" e "Alúmina-Aluminio: unha carga inesperada"
* Rafael García Lavandera (Director de Recursos Humanos de INESPAL): "Una experiencia singular en mediación", xuño de 1995 http://www.copmadrid.org/webcopm/publicaciones/trabajo/1996/vol2/arti16.htm.
* Ángel Palmou: "La misteriosa carga del Cason", en *La Voz de Galicia: Ola negra*, monográfico sobre o Prestige publicado en novembro de 2002, px. 69.
* *Gran Enciclopedia Galega*, s. v. *marea*.

### Outros artigos 
* Aegean Sea
* Polycommander
* Prestige

### Ligazóns externas 
* Álbum fotográfico sobre o *25º Aniversario del accidente del Casón* (*La Voz de Galicia*, 6.12.2012).
* Informe do CEDRE (Centre de Documentation, de Recherche et d'Expérimentations sur les Pollutions Accidentelles des Eaux) 
* *A catástrofe do Casón en directo*, TVG.
* Cason 1987, unha reportaxe emitida por TVG no programa *A caixa negra* Parte 1, 2, 3, 4 e 5
* Cason 1987. CRTVG. 2008.