open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Argul, Pezós, Pezós

**Argul** é un lugar da parroquia e concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias. 

Situado a 268 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 4,6 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 contaba con 9 habitantes. 

## Conxunto histórico 
O goberno de Asturias declarou Ben de Interese Cultural o conxunto histórico de Argul o 22 de xullo de 2002.

O núcleo asenta nunha zona de media montaña próxima ao río Augüeira e constitúe unha das maiores singularidades arquitectónicas da Terra Eo-Navia e de todo o occidente de Asturias. As edificacións de pedra recostanse na rocha e nalgúns casos sobre o propio muro do camiño e entre as casas ábrese o beiril, un pasadizo subterráneo para pasaren as persoas e o gando co que se configura un apiñado complexo de paisaxes subterráneas so as casas. O conxunto configúrase a xeito de anel concéntrico, con comunicación entre as casas con solainas e beirís. Os casais constrúense por diferentes elementos organizados en torno ao patio, entre eles salientan o hórreo e o *palombar* e tamén son frecuentes as *palombeiras* nos faiados. 

Algunhas das casas edifícanse sobre a rocha do muro do camiño, sen outros alicerces, co que se logra unha edificación sólida, unha maior amplitude da casa co beiral que nalgún caso chega ata os 20 metros de longo. Os materiais que se utilizaron na construción foron os da zona: pedra, lousa, madeira e barro. Entre os edificios máis característicos está a casa de Vilar, construción rectangular de gran lonxitude con grosos muros de pedra e cun beiril de 20 metros. A casa de Juan Alonso Villabrille Ron, escultor barroco. Outras construcións son a casa de Bastián; casa Muxardín, convertida en oficina de turismo rural ou a casa de Cangas. No conxunto tamén hai dúas capelas, a de Santo Antonio e a de San Miguel. A poboación tradicionalmente vivía da agricultura e mais a gandería, con especial preferencia polo cultivo da vide e o cereal. Na Idade Media construíronse 30 casais e ao longo dos séculos XIX e XX viviu un continuo éxodo de poboación, particularmente intensa foi a emigración ao Uruguai.

A 100 metros ao suroeste da aldea está o xacemento castrexo de El Castro, nun outeiro sobre o río Augüeira, e como no resto do territorio galegofalante existen lendas relacionados cos mouros. Localízase nunha área con abondosas explotacións auríferas, quizais da época romana, entre elas As Furadías, El Canal, A Carcavúa en Argul e As Antiguas en San Pedro de Augüeira e na que habitaba o pobo galaico dos albións como no resto do Eo-Navia.

A referencia escrita máis antiga na que se fai referencia á localidade é un documento do 30 de maio de 972 que se conserva no arquivo da catedral de Oviedo.

## Notas
Bandeira dos sículos

A **bandeira dos sículos** (en ; en ) é unha bandeira étnica do pobo sículo de Transilvania. Componse dun fondo de cor azul cunha faixa en ouro e un "sol-estrela" e lúa crecente, ámbolos dous considerados símbolos antigos dos sículos. Foi deseñada por Ádám Kónya, o Consello Nacional Sículo adoptouna en 2004. Dende entón é un símbolo para o pobo sículo. As autoridades romanesas impuxeron algunhas restricións sobre as condicións en que se pode mostrar a bandeira, o que supostamente fomentou a súa popularidade.

O deseño da bandeira susténtase en que tanto os símbolos da bandeira como as súas cores son tradicionais dos sículos. Respecto deste último, non hai probas fixas, pero a lúa crecente e o sol utilízanse polo menos desde o século XV en Transilvania. Porén, o uso dunha "estrela do sol" como a definiu Kónya é controvertido xa que non cumpre coas regras heráldicas. Ademais da azul e dourada, existe outra versión non oficial da bandeira sícula, unha vermella e negra utilizada por algúns grupos e organizacións sículas.

[miniatura|A bandeira dos sículos ondeando no [Gran Kurultáj de 2014 en Bugac, Hungría.]]

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Székely Himnusz*
### Ligazóns externas 
*
A Baiuca, Arteixo, Arteixo

**A Baiuca** é un lugar da parroquia de Arteixo, no concello coruñés de Arteixo, na comarca da Coruña. Durante o século XX o lugar foi absorbido polo núcleo urbano de Arteixo. Nel sitúase a capital do concello.

## Toponimia 
Unha baiuca é un local público onde se serve alcohol, como unha taberna ou tasca.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Arteixo
### Parroquias de Arteixo
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Arteixo
London School of Economics

A **London School of Economics and Political Science** (máis comunmente **London School of Economics** ou **LSE**) é unha facultade da Universidade de Londres en Westminster. A facultade abriu en 1895 e ingresou na Universidade de Londres en 1900. Hoxe é unha das principais universidades de Dereito, Economía e Ciencias Políticas. QS clasificouno como a segunda mellor universidade do mundo para ciencias sociais en 2013.

Algunhas das persoas coñecidas que asistiron á facultade son Bertrand Russell, John Fitzgerald Kennedy, George Bernard Shaw, John Richard Hicks ou Mick Jagger.

É membro do grupo Russell, da *European University Association* e de *CIVICA - The European University of Social Sciences*, unha rede de oito universidades europeas centradas na investigación en ciencias sociais. Foi destacada no relatorio sobre investigación académica *2014 Research Excellence Framework.*

No ano 2011, 17.654 persoas solicitaron 1.271 prazas de grao. Isto significa que houbo 13,8 solicitantes por cada praza. Máis da metade dos estudantes de LSE son posgraos. 16 gañadores do Premio Nobel foron estudantes ou persoal da LSE. Ten a maior porcentaxe no mundo de estudantes estranxeiros e o 46% do persoal é doutros países.

## Finanzas 
O grupo LSE ten unha dotación (2016) de 119 millóns de libras esterlinas e tivo uns ingresos totais para 2015-2016 de 311 millóns de libras (293 millóns de libras en 2014-2015 cun gasto de 307 millóns de libras no orzamento de 2015). As principais fontes de ingresos incluíron 177 millóns de libras de matrícula e contactos educativos (2014-15 167 millóns de libras), 25 millóns de libras de subvencións do consello de financiamento (22 millóns de libras para 2014-15), 32 millóns de libras de subvencións de investigación (27 millóns de libras entre 2014 e 2015) e 27 millóns de libras. 5,3 millóns de ingresos de investimento (2014–15 4,7 millóns de libras esterlinas). 

Entre as maiores institucións non especializadas, os profesores e académicos de LSE foron os mellor pagados do Reino Unido, cuns ingresos medios de £103.886 e £65.177 respectivamente.

A LSE ten como obxectivo aumentar o tamaño do seu fondo de dotación a máis de 1.000 millóns de libras, o que a convertería nunha das institucións con mellores recursos do Reino Unido e do mundo. O esforzo foi iniciado en 2016 por Lord Myners, e o plan inclúe traballar con antigos alumnos ricos da LSE para facer grandes contribucións, aumentar o superávit orzamentario anual e lanzar unha nova campaña de doadores de antigos alumnos a grande escala. A LSE declarou que actualmente *"a dotación limitada o financiamento restrinxe a nosa capacidade de ofrecer a admisión "cega das necesidades" aos estudantes".* 

A LSE recibiu doazóns de The Atlantic Philantropies para o apoio ao *International Inequalities Institute*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Londres
### Ligazóns externas 
*  
*  
*  
*
Elisabeth Nobiling

miniatura| A *Torre do relógio* da Cidade Universitária Armando de Salles Oliveira é obra de Nobiling.
**Olga Elisabeth Magda Henriette Nobiling** nada o 9 de decembro de 1902 en São Vicente e finada o 5 de maio de 1975 en São Paulo, foi unha escultora, ceramista e gravadora brasileira.

## Traxectoria 
Estudou con Edwin Scharff e Klipech en Alemaña antes de regresar ao Brasil en 1934. Alí traballou con Victor Brecheret e incorporouse ao *Grupo dos Sete*. 

A finais da década de 1940 foi profesora no Museu de Arte Moderna do Río de Xaneiro. En 1953 foi profesora na Facultade de Arquitectura e Urbanismo da Universidade de São Paulo. 

Participou na primeira e segunda Bienais de São Paulo en 1951 e 1953. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Antonio Vázquez Mouzo

**Antonio Vázquez Mouzo**, nado en Carballo e finado no Algarve o 3 de abril de 1983, foi un avogado galego.

## Traxectoria 
Era fillo do comerciante de Vimianzo Antonio Vázquez Varela, finado en 1932, e de Manuela Mouzo. Membro do Partido Republicano Conservador durante a Segunda República, foi vicepresidente do Colexio de Avogados da Coruña e presidente do Bergantiños entre 1947 e 1952.

## Vida persoal 
Casou en 1940 con María del Pilar Guillén Madriñán, filla do que fora alcalde de Cee, Argimiro Guillén. Foi pai do tamén avogado Antonio Vázquez Guillén, deputado no Congreso.

## Notas
Obra arquitectónica de Le Corbusier

A **obra arquitectónica de Le Corbusier, unha contribución destacada ao movemento moderno** é un Patrimonio da Humanidade que consta dunha selección de 17 proxectos de construción en varios países do arquitecto franco-suízo Le Corbusier. Estes sitios demostran como a arquitectura do movemento moderno aplicouse para responder ás necesidades da sociedade e mostrar a gama global dun estilo e dun arquitecto.

## Lista de sitios
## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Architectural Work of Le Corbusier, an Outstanding Contribution to the Modern Movement / UNESCO Official Website
* Association des sites Le Corbusier
* The Architectural Work of Le Corbusier: An Outstanding Contribution to the Modern Movement  at Fondation Le Corbusier website
Goiva

miniatura|250x250px|Xogo de gobias para tallar.
miniatura|250x250px|Goiva con cabeza semicircular
miniatura|255x255px|Gobia con lámina en formato V.
Unha **gobia**, **goiba**, **govia** ou **gubia** é unha serie de instrumentos de corte utilizados para esculpir ou tallar madeira. 

## Etimoloxía 
Do latín tardío *gubĭa* , este do latín *gubiam* *,* un posíbel préstamo de céltico **gulbi*  (bico de ave), tamén é a posíbel orixe de varios topónimos e hidrónimos de Asturias  ou Galiza, aínda que tamén se apuntan outras orixes (unha acepción do termo é *leito do río* ) ou mesmo Cataluña e Italia.

### Outros termos 
En galego e portugués existe o verbo *gobiar/ goivar*, que significa traballar con goiva ou gobia, ou tamén *contraer gobia* (Curvatura convexa esaxerada das costas, tamén chepa, nesta acepión talvez derivado do latín *gibba* ou *gubbus* , “convexidade, corcova”).

En portugués ás veces é usado o termo govia para dar nome a un tipo de arado, con forma similar á ferramenta de gravado ou carpintaría.

## Tipos 
Coa folla curta, é semellante ao cicel, pero a menor escala. As gobias poden ter diferentes formas, cunha folla recta, semiredonda, cun corte no lado convexo, redondeada en forma de "U" ou en forma de "V".

## Notas 
## Véxase tamén 
* Cicel
* Gravado
* Xilografía
* Carpintería
* Buril
Ladeiras, casas e adegas de Champaña

**Ladeiras, casas e adegas de Champaña** é o nome que reciben varios sitios da rexión de Champaña de Francia inscrito na lista da UNESCO do Patrimonio da Humanidade en 2015 polos seus vínculos históricos coa produción e venda de champaña, así como o seu testemuño do desenvolvemento dunha empresa agroindustrial de renome internacional. 

## Descrición
Aínda que só ocupa unha pequena parte da rexión vinícola de Champaña, o Patrimonio da Humanidade está formado por lugares que representan todo o proceso de creación e venda de champaña. En total, hai 14 sitios distintos, agrupados en tres categorías:
* Outeiro de Saint-Nicaise en Reims, un viñedo urbano con adegas propias que se combina con espazos públicos e parques.
* Avenida de Champaña e Fort Chabrol en Épernay, o lugar máis coñecido para amosar e vender o champaña.

Os viñedos de Hautvillers, Aÿ e Mareuil-sur-Aÿ inclúen cabanas e prensas de colleita in situ, para procesar as uvas cun transporte mínimo. As adegas debaixo das aldeas e viñedos, escavadas nas ladeiras calcarias nos séculos XVII e XVIII, corren costa arriba desde os viñedos. Non obstante, as adegas máis grandes atópanse no Outeiro Saint-Nicaise. Estas adegas, construídas máis tarde que as das bisbarras da cidade, expandíronse sobre canteiras de calcaria subterráneas xa existentes e esténdense varios quilómetros por debaixo dos viñedos e da cidade. A Avenida de Champaña en Epernay contén a sede de moitos dos eminentes fabricantes de champaña. Construída ao longo dunha importante ruta comercial entre Francia e Alemaña, a rúa alberga edificios de comerciantes de champaña desde o século XVIII.

## Lista de sitios rexistrados 
A inscrición na Lista do Patrimonio Mundial conserva en particular 14 sitios distribuídos no noroeste do departamento de Marne.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* .
* Site de l'inscription.
Manuel Enríquez Fernández

**Manuel Enríquez Fernández**, nado en Taramundi cara a 1878 e finado en Lugo o 29 de abril de 1937, foi un obreiro, sindicalista e político asturiano.

## Traxectoria 
Veciño de Pacios. Directivo da UGT da Pontenova, foi vicepresidente do Sindicato Obreros Mineros Lugo-Sección Pontenova en 1923 e presidente da Agrupación Socialista Obrera La Lucha de Puentenuevo en 1936. Foi concelleiro do Concello de Vilaoudriz. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do comité da Fronte Popular de Vilameá e Vilaoudriz xunto con Ángel Pérez Gándaras, José Antonio Dopacio Mesa e Jesús Sampedro Vázquez. Foi detido o 17 de agosto. Xulgado en Lugo por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Lugo o 29 de abril de 1937 con Emilio Timiraos Cervo, Eduardo Suárez García, Daniel Fernández López, Marcelino Alba Meicín, Antonio García Gómez, José María Gallo Gallo e Faustino Fernández Cartategui.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Joênia Wapichana

[miniatura|308x308px| Joênia conversa co entón ministro de Xustiza, Tarso Genro, en [2008. Foto: Elza Fiúza/ABr]]
**Joênia Batista de Carvalho**, máis coñecida como **Joênia Wapichana**, nada en Boa Vista o 20 de abril de 1974, é unha avogada do pobo wapishana, sendo a primeira muller indíxena en exercer a profesión no Brasil, e política brasileira afiliada á "Rede de Sustentabilidade" (REDE). É a primeira muller indíxena en ser elixida deputada federal, en representación de Roraima, durante as eleccións de 2018.

## Traxectoria 
Naceu na comunidade indíxena Cabeceira do Truarú, localizada na etnorexión Murupú e no rural do Municipio de Boa Vista. É de etnia wapishana (un grupo étnico arauaco) e aos 8 anos deixou a comunidade onde naceu e trasladouse coa súa nai á sede municipal (á área urbana) de Boa Vista. Falante nativa da lingua wapishana, aprendeu portugués e comezou a interesarse por estudar na capital de Roraima. Despois de concluír o ensino medio, pasou a traballar nunha empresa de contabilidade durante o día, mentres estudaba Dereito pola noite. Licenciouse en 1997 na Universidade Federal de Roraima (UFRR) e na Universidade de Arizona, nos Estados Unidos, realizou un mestrado.

Foi a primeira presidenta da *Comissão de Direitos dos Povos Indígenas* do Colexio de Avogados do Brasil (OAB), criada en 2013.

En 2004, recibiu o Premio Reebok aos mozos menores de 30 destacados na defensa dos dereitos humanos. En 2010 recibiu a Ordem do Mérito Cultural do Ministério da Cultura .  Nas eleccións de 2018 foi elixida á Cámara dos Deputados por Roraima, pola Rede Sustentabilidade. Recibiu o Premio de Dereitos Humanos das Nacións Unidas (ONU) en 2018.

Aínda en 2021, Joênia Wapichana, nunha audiencia promovida polo Colexio de Avogados do Brasil (OAB), criticou o goberno federal e a “Nova Funai”, cuestionando a afirmación de que a nova entidade escoita aos pobos indíxenas e defende o medio ambiente, divulgada polo xeneral Augusto Heleno, membro do goberno de Bolsonaro. Joênia afirmou que a “Nova Funai” incumpriu a súa tarefa máis importante: a demarcación das terras indíxenas. Tamén se queixou da omisión ante o avance do garimpo (minería ilegal) na Amazonia: *“A situação é muito preocupante. E a Funai só atende o lado que está de acordo com as ideias do governo”*, acusou.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* RenovaBR

### Ligazóns externas 
* Entrevista con Joênia Wapixana  - EBC
Alberto Martín Gamero

**Alberto Martín Gamero**, nado en San Martín de Montalbán (Toledo) o 5 de maio de 1915 e finado en Madrid o 11 de decembro de 1990, foi un notario e político falanxista español.

## Traxectoria 
Delegado do SEU na Facultade de Dereito de Madrid en 1935, *Camisa vieja* membro de Falange Española de las JONS, estivo no interior do Alcázar de Toledo durante o asedio ao inicio da guerra civil. Combateu no bando sublevado como alférez provisional. Ao remate da guerra foi xefe provincial de FET y de las JONS de Toledo. Durante a segunda guerra mundial, marchou como voluntario da División Azul á fronte oriental en 1941. Volveu logo de seis meses condecorado coa Cruz de Ferro de segunda clase.

Foi gobernador civil de Soria (novembro de 1944 a marzo de 1946) e de Logroño (marzo de 1946 a febreiro de 1956). A principios de febreiro de 1956 foi nomeado gobernador civil de Pontevedra. A mediados dese mes de febreiro foi nomeado Delegado Nacional de Información de FET y de las JONS. Permaneceu no cargo de gobernador civil de Pontevedra até principios de abril, cando foi substituído por Rafael Fernández Martínez.

Foi procurador nas Cortes franquistas, como conselleiro nacional, entre 1956 e 1964.​ Desempeñou os cargos de inspector xeral económico-administrativo do Ministerio da Vivenda, secretario xeral técnico do Ministerio da Vivenda, inspector xeral do Ministerio da Vivenda e Inspector Nacional do Ministerio da Vivienda.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Bandeira do Acre

A **bandeira do Acre** é un dos símbolos oficiais do estado do Acre, no Brasil. A bandeira actual foi presentada pola Lei nº. 1170 o 22 de decembro de 1995, adoptando o deseño da bandeira da República do Acre.

O seu deseño consiste nun rectángulo cunha proporción 7:10, dividido por unha liña diagonal dende a esquerda inferior á dereita superior. A esquerda superior é amarela cunha estrela vermella na esquina, e o dereita inferior é verde.

## Simbolismo 
As principais cores da bandeira (verde e amarelo) son as mesmos que a bandeira do Brasil e son unha representación da integración no Brasil; por separado cada cor ten un significado específico:

* A cor amarela, que representa a paz;
* A cor verde na esperanza.

A estrela vermella na esquina superior esquerda, chamada a "Estrela Solitaria", representa o sangue dos valentes que loitaron pola anexión do estado do Acre ao Brasil. A bandeira foi adoptada oficialmente polo gobernador Epaminondas Jácome.

Bandeira do Estado Independente do Acre.svg|11:20 23px Bandeira do Estado Independente do Acre (1899-1900)
Bandeira da Terceira República do Acre.svg|11:20 23px Bandeira da República do Acre (1902-1903)
Bandeira do Acre (verso).svg|Reverso da bandeira do Acre.
GovAC.gif|25px Bandeira insignia do gobernador do estado do Acre.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira de Adiguesia

A **bandeira de Adiguesia** (en ) é a bandeira nacional dos circasianos e bandeira oficial da República de Adiguesia. Consiste nun campo verde con doce estrelas de ouro, nove formando un arco e tres en horizontal, e tres frechas de ouro cruzadas no centro.

## Simbolismo e significado 
O verde representa a natureza e o islam. A cor de ouro representa un futuro brillante en paz e as colleitas de gran e trigo. Hai doce estrelas, representando as doce tribos de Circasia. As frechas son unha referencia a Adyghe Xabze, a cosmovisión circasiana, que quere dicir "paz se es o meu amigo, guerra se es o meu inimigo".

## Cores 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Mate de coca

O **mate de coca** ou **té de coca** (do quechua ''kuka mat'i*) é unha infusión de follas de coca das rexións andinas de Bolivia e do Perú. A súa presenza abrangue tamén outros países andinos, como Ecuador, o norte de Chile, algunhas zonas de Colombia e todo o norte da Arxentina.

É unha bebida consumida como estimulante e tamén para curar o *soroche* ou mal de montaña. Posúe, amais, un valor simbólico. A bebida ten efectos enerxizantes similares aos do café.

A venda e consumo das follas de coca é legal no Perú, Colombia e Bolivia, e tamén é moi común no norte da Arxentina. Nos restaurantes, ao finalizar a comida, é común ofrecer mate de coca en bolsas filtrantes para estimular a dixestión. Pode ser endulzado con azucre ou mel.

## Plantas utilizadas 
Polo xeral, utilízanse catro variedades de plantas da familia das Erythroxylaceae: 

* E. coca var. *coca*
* E. coca var. *ypadu* (coca amazónica)
* E. novogranatense var. *novogranatense* (coca boliviana)
* E. novogranatense var. *truxillense'' (coca de Trujillo)

## Características 
A infusión conserva algunhas propiedades farmacolóxicas da folla de coca. A comercialización en bolsas filtrantes é legal no Perú e Bolivia, do mesmo xeito que a fariña de coca.

É de cor verde amarelenta. Ten un lixeiro sabor amargo, parecido ao té verde, mais lixeiramente máis doce.

## Usos en Suramérica 
### Uso medicinal 
O consumo de mate de coca é común en varios países de Suramérica. Os pobos indíxenas das montañas dos Andes emprégano con fins medicinais e relixiosos.

O consumo de mate de coca e o mascado das follas de coca incrementan a absorción do osíxeno no sangue. En consecuencia, axudan a combater o mal de montaña e favorecen a dixestión. Ademais, ten un efecto carminativo, é dicir, favorece a expulsión de gases do tubo dixestivo.

A fariña de coca consiste en follas de coca moídas finamente. Pode empregarse como o café nunha máquina de café, para obter unha bebida máis forte e concentrada.

### Turismo 
Nos "Camiños do Inca" a Machu Picchu os guías ofrecen mate de coca frecuentemente en cada comida, para aliviar o mal de montaña.

## Notas
Henrietta H. Fore

**Henrietta Holsman Fore**, nada en Chicago, Illinois, o 9 de decembro de 1948, é unha alta funcionaria e diplomática estadounidense, que foi directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos (2001-2005) e directora executiva de UNICEF (2018-2022).

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Fore naceu en Chicago o 9 de decembro de 1948,

En 1966, Fore graduouse de ensino secundario na institución privada *Baldwin School*, en Bryn Mawr, Pensilvania. Posteriormente ingresou no Wellesley College, onde en 1970 acadou a súa graduación en Historia, Economía e Arte. En 1986 estudou Política Internacional na Universidade de Oxford e o ano seguinte formouse tamén na Escola de Negocios da Universidade Stanford.

### Carreira profesional 
[miniatura|Henrietta H. Fore coa primeira ministra [Escocia|escocesa, Nicola Sturgeon, en 2019.]]

Logo do período universitario, Fore comezou a traballar no Goberno federal dos EEUU, e tamén nunha empresa familiar, un pequeno negocio de fabricación no sector do aceiro, ao que estivo vinculada durante 12 anos.

O 3 de outubro de 1991 foi nomeada administradora axudante da Axencia para o Desenvolvemento internacional. Entre 1993 e 2017 foi tamén a presidenta da corporación de investimentos *Holsman International*. Permaneceu no cargo ata agosto de 2005.

Entre 2005 e 2007, Fore ocupou o posto de subsecretaria de Estado de Xestión e directora de operacións do Departamento de Estado dos Estados Unidos. Nesta condición, Fore traballou en colaboración coa Coalición para as Innovacións na Preparación ante Epidemias (GAVI, polas súas siglas en inglés), e coa Organización Mundial da Saúde, entre outros organismos, para facilitar a vacinación contra a pandemia de COVID-19.

## Vida persoal 
Fore casou, durante o seu derradeiro curso na universidade, con Richard L. Fore, con quen ten catro fillos.

## Escolma de publicacións 
* (1994). "Lean Development and the Privatization of U.S. Foreign Assistance". En *The Washington Quarterly*. Vol. 17. Nº 1.
* (2018). "[Primary health care for the 21st century, universal health coverage, and the Sustainable Development Goals](https://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(18)32556-X/fulltext)" (con T. A. Ghebreyesus et al.). En *The Lancet*. 392 (10156): 1371-1372.
* (2019). "Health for all" (con S. Berkley). En *Science*. 364 (6438): 309.
* (2020). "A wake-up call: COVID-19 and its impact on children's health and wellbeing". En *The Lancet Global Health*. 8 (7): e861e862.
* (2020). "Child malnutrition and COVID-19: the time to act is now" (con Qu Dongyu et al.). En *The Lancet*. 396 (10250): 517-518.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos
* Casa da Moeda dos Estados Unidos
Penouqueira Sociedade Recreativa Deportiva

O **Penouqueira Sociedade Recreativa Deportiva** é un club de fútbol galego, creado na Baiuca, Arteixo, en 1934, aínda que non se fundou oficialmente ata 1954.

As súas cores son o negro e o vermello.

## Historia 
Foi creado na Baiuca en 1934, trala desaparición da Sociedade de Recreo e Expansión “El Alba”, entidade que contaba con dous equipos de fútbol. Disputou o seu primeiro partido contra o Sporting Pastoriza, e continuou xogando partidos amigables durante dúas décadas, ata que en 1954 un dos seus antigos xogadores, Arsenio Iglesias, que por entón militaba xa no Deportivo da Coruña, decidiu xunto con Enrique Iglesias Rey “Cuesta”, Manuel Orgeira Dopico e Pablo Diego Mosquera Calvete, darlle oficialidade á entidade. Deste xeito, o 23 de maio constituíuse oficialmente o Penouqueira, sendo Enrique Iglesias o seu primeiro presidente. 

Un dos partidos máis destacados daqueles primeiros anos foi o que enfrontou ao Penouqueira, reforzado con Arsenio, contra un Fabril reforzado polo internacional coruñés Luis Suárez, encontro que rematou con vitoria para o equipo da Coruña por 2-5. 

O Penouqueira comezou a competir oficialmente en 1962, xogando na Segunda Rexional, e na tempada 1965/66 proclamouse campión despois dunha destacada campaña, que incluíu unha goleada por 6-0 contra o seu máximo rival, o Atlético Arteixo. Pasou entón a ter só equipos de categorías inferiores e veteranos, e máis tarde só veteranos, única categoría que mantén na actualidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do club no sitio web da Real Federación Galega de Fútbol.
Bandeira dos ainus

A **bandeira dos ainus** é unha bandeira étnica que representa ao pobo ainu do Xapón que foi deseñada por Bikki Sunazawa, un escultor xaponés de ascendencia ainu, no ano 1973. O fillo de Bikki, Jin Sunazawa reclama a propiedade dos dereitos de autor e solicita o desuso da bandeira.

Tras repetidas peticións dun amigo seu, Bikki Sunazawa deseñou a bandeira en 1973, aínda que se distanciou do activismo político que buscaba apoio do goberno. Porén, un grupo ainu mostrou a bandeira cando marcharon nunha celebración dos maios en Sapporo ese mesmo ano. Aínda que está amplamente aceptada como a bandeira ainu, a súa visibilidade como símbolo é moi ocasional.

## Descrición 
A proporción da bandeira é 2:3. A bandeira consiste nun campo azul cerúleo que representa o ceo e o mar, unha figura branca que representa a neve e unha frecha vermella que voa debaixo do ceo de Hokkaido. A frecha é vermella debido ao veleno do acónito que se usa na caza tradicional, unha forma de vida prohibida polos xaponeses.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Aplauso ao persoal sanitario

[miniatura|Aplausos do día 23 de marzo en [Pamplona durante o confinamento pola pandemia de COVID-19.]]
O **aplauso polo persoal** **sanitario** foi un xesto de aclamación, recoñecemento e gratitude cara ao persoal sanitario en homenaxe ao seu labor durante a pandemia de COVID-19 (SARS-CoV-2). A iniciativa xurdiu en xaneiro de 2020 na cidade chinesa de Wuhan, orixe da pandemia. Posteriormente estendeuse a outros países durante as corentenas e cordóns sanitarios ordenados como medidas preventivas durante a pandemia. Os primeiro país en replicar o agradecemento foi Italia, os primeiros días de marzo durante a corentena decretada polo goberno italiano o día 9 dese mes.

## Descrición 
Consistía en brindar unha ovación a xeito de aplauso especialmente nas grandes aglomeracións urbanas, onde hai unha gran cantidade de edificios multifamiliares. Constituía unha homenaxe e agradecemento ao persoal sanitario, quen se atopaban nun alto risco de exposición ao virus, amais de promover que as persoas permanecesen nos seus fogares. Este evento filantrópico foi altamente difundido polas redes sociais e converteuse en todo un fenómeno de Internet.

Orixinalmente xurdiu por mor das aclamacións da poboación de Wuhan, que berraban *jiāyóu*, literalmente "bota aceite" (un modismo chinés para expresar "mantede a loita") ao persoal sanitario e á veciñanza desde as súas casas.

Tamén se sumaron algunhas figuras públicas a esta iniciativa, con vídeos nas súas redes sociais aplaudindo o labor do persoal sanitario. Algunha delas foron o futbolista brasileiro Neymar e os fillos do príncipe Guillerme de Cambridge, Xurxo, Carlota e Lois, en nome da familia real británica.

## Países e cidades onde se levou a cabo a iniciativa 
* 
* 
* 
* 
* : Bruxelas
* 
* : Santiago de Chile
* 
* : Bogotá
* 
* 
* : Quito
* : Dubai
* 
* 
* 
* : Bombai
* 
* : Cidade de México 
* 
* : Ámsterdam
*: Cidade de Panamá
*: Asunción
*: Lima
* 
* 
* : Bangkok
* 
* : Montevideo

## Véxase tamén 
* Eu quedo na casa

## Notas
Bandeira da República de Altai

A **bandeira da República de Altai** (en ), é unha bandeira étnica do pobo altai e un símbolo oficial da república federal rusa. O ancho das franxas, de arriba a abaixo, son 67+4+4+25. O branco simboliza a eternidade, a tendencia ao renacemento, o amor e o consentimento dos pobos dentro da república. O azul simboliza a limpeza, as montañas, os ríos, os lagos e o ceo.

A bandeira foi deseñada polo artista V. P. Chukuyev. Foi adoptado o 2 de xullo de 1992, cunha proporción de 1:2. As proporcións cambiaron a 2:3 o 29 de xuño de 1994, 1:2 o 24 de abril de 2003 e de novo a 2:3 o 22 de marzo de 2016.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
*
Bandeira do Amazonas (Colombia)

A **bandeira do Amazonas** é un dos símbolos oficiais do departamento colombiano dende o 21 de agosto de 1974. O deseño da bandeira componse dunha tribanda horizontal de tres cores con tamaños desiguais, trazos estabelecidos polo Goberno Comisarial, que foi encabezado polo comisionado especial César Moreno Salazar e o Secretario de Goberno José Salazar Ramírez.

## Deseño 
A bandeira componse de cinco franxas horizontais, verde na parte superior, amarelo na parte media e branca na parte inferior, e dúas franxas negras, unha por enriba e outra por debaixo da franxa amarela. As proporcións da bandeira son 21 por 13. A proporción entre as franxas é 180:1:16:1:64. As figuras (de cor negra), as súas posicións e dimensións son as seguintes:

* A primeira delas atópase na parte superior esquerda da bandeira, xusto na franxa verde, representando un guerreiro indíxena disposto nunha posición de tiro cun arco cara a arriba. Mide 29 cm de longo por 23 cm de alto.
* A segunda atópase na parte superior dereita, tamén na franxa verde, representando un xaguar saltando en dirección á frecha. Mide 37 cm de longo por 15 cm de alto.
* A terceira é unha estrela de cinco puntas que se atopa na franxa amarela xusto debaixo da do jxaguar, e representa a cidade de Leticia. Mide 20 cm de longo por 15 cm de alto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Escudo do Amazonas (Colombia)
### Ligazóns externas 
*
Bikki Sunazawa

**Bikki Sunazawa** (en ; tamén coñecido como **Bikky Sunazawa** ou **Hisao Sunazawa**)  nado o 6 de marzo de 1931 e finado o 25 de xaneiro de 1989, foi artista, pintor e escultor ainu. Sunazawa é recoñecido por axudar a dar a coñecer a cultura ainu ao mundo a través das súas obras interpretadas ao xeito ainu. Sunazawa tamén é coñecido por deseñar a bandeira dos ainus en 1971. O seu fillo Oki aplica o mesmo enfoque á música.

## Traxectoria 
[miniatura|250px|[Bandeira dos ainus deseñada por Bikki Sunazawa.]]
### Primeiros anos 
Naceu como Hisao Sunazawa en 1931, sendo os seus pais Koa-kanno e Peramonkoro Sunazawa, que foron figuras destacadas no movemento pola terra e os dereitos civís dos ainus. "Bikki" era un alcume da súa infancia. A súa nai Peramonkoro foi tamén unha das artistas téxtiles xaponesas máis respectadas do século XX. Ao final da súa adolescencia, Sunazawa traballou coa súa familia e outras persoas para estabelecer un novo asentamento. Con 21 anos deixou Hokkaido para ir a Tokyo, onde quedou atrapado no mundo artístico de vangarda do Xapón dos anos 50 e 60. Máis tarde foi recoñecido como un escultor destacado na arte xaponesa de posguerra. Na década de 1970, volveu a Hokkaido e estivo moi implicado no movemento de liberación ainu.

### Últimos anos
Tendo que disfrazar a súa arte ainu por mor da prohibición imposta polos xaponeses a principios do século XX, Sunazawa dedicou toda a súa vida á defensa da cultura ainu. Foi un dos primeiros iniciadores en estabelecer conexións coas tribos nativas americanas, a través da exposición dalgunhas das súas esculturas na Columbia Británica, onde se instalou durante un tempo. Coa súa fama crecendo, continuou usando a súa arte para difundir a cultura ainu a través de explicacións das súas creacións, entrevistas ou relacións dentro da comunidade artística.

Como sinal de respecto, dous astrónomos afeccionados xaponeses, Kin Endate e Kazuro Watanabe, déronlle o seu nome ao planeta 5372 que eles descubriron o 29 de novembro de 1987.

### Pasamento 
Bikki Sunazawa morreu o 25 de xaneiro de 1989 por mor do cancro de medula ósea no Hospital Sapporo Aiiku. As esculturas de Sunazawa aínda están expostas, e o seu estudio "Sun More" está aberto ao público en Otoineppu, preto do río Teshio na illa de Hokkaido.

## Notas
Thor Ablestar

miniatura|Un Thor Ablestar engalando.
**Thor Ablestar** ou **Thor Able-Star** foi unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos.

## Características 
Houbo dúas versións do Thor Ablestar: o primeiro usaba unha primeira etapa Thor DM21 acompañada dunha segunda etapa Able-Star e o segundo usaba unha primeira etapa Thor DSV-2A xunto cunha segunda etapa Able-Star mellorada. Podían poñer aproximadamente 150 kg de carga en órbita. En total lanzáronse 19 Thor Ablestar: 11 da versión DM21 e 8 da DSV2A, cun total de cinco fallos e tres fallos parciais.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* PGM-17 Thor
* Thor Able
* Able-Star
Thor Agena

miniatura|Un Thor Agena A engalando.
**Thor Agena** foi unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1959 e 1972.

## Características 
A serie de foguetes Thor Agena estivo formada por tres membros que usaban unha primeira etapa común Thor nalgunha das súas variantes e unha de tres posibles variantes do foguete Agena como etapa superior. Lanzáronse 186 foguetes desta serie, con 23 fallos totais e 4 parciais.

### Thor Agena A 
O Thor Agena A usaba unha primeira etapa Thor DM18 e unha segunda etapa Agena A. Podía poñer ata 250 kg en órbita baixa terrestre. Voou entre 1959 e 1960.

### Thor Agena B 
O Thor Agena B podía usar unha primeira etapa Thor DM21 ou Thor SLV2A xunto cunha segunda etapa Agena B. Podía poñer ata 400 kg en órbita baixa. Voou entre 1960 e 1966.

### Thor Agena D 
O Thor Agena D podía usar unha primeira etapa Thor DM21 ou Thor SLV2A ou as etapas melloradas Thor SLV2G e Thor SLV2H xunto cunha segunda etapa Agena D. Voou entre 1962 e 1972.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*PGM-17 Thor
*Thor Able
*Thor Ablestar
*Able-Star
*Agena (foguete)
Jak pokochalam gangstera

***Jak pokochałam gangstera*** é un filme polaco de 2022 dirixido por Maciej Kawulski, escrito por Krzysztof Gureczny e Maciej Kawulski e protagonizado por Tomasz Wlosok, Aleks Kurdzielewicz e Antoni Królikowski.

## Personaxes 
* Tomasz Wlosok como Nikodem 'Nikos' Skotarczak
* Aleks Kurdzielewicz como Nikodem Skotarczak de neno
* Antoni Królikowski como 'Komo'
* Agnieszka Grochowska como Milena 'Czarna'
* Magdalena Lamparska como Halina Ostrowska
* Krystyna Janda como Rita
* Klaudiusz Kaufmann como Karl
* Eryk Lubos como 'Kleks'
* Sebastian Fabijanski como 'Silvio'
* Julia Wieniawa-Narkiewicz como Nikita (acreditado como Julia Wieniawa)
* Mikolaj Kubacki como Piotr Kamcz
* Dawid Ogrodnik como Andrzej Kolikowski 'Pershing'

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira do Amazonas (Brasil)

A **bandeira do Amazonas** é un dos símbolos oficiais do estado do Amazonas, no Brasil. A bandeira actual foi presentada por Lei 1513 o 14 de xaneiro de 1982.

## Deseño 
O seu deseño consiste nun rectángulo cunhas proporcións ancho-lonxitude iguais a 15:21, dividido en tres bandas horizontais de igual ancho nas cores branco, vermello e branco. Na esquina superior esquerda hai un cantón azul na franxa branca, no que aparecen 25 estrelas brancas de cinco puntas, unha das cales destaca polo seu maior tamaño. As estrelas dispóñense do seguinte xeito: dúas liñas, unha na parte superior e outra na inferior con oito estrelas cada unha. Tamén hai oito estrelas dispostas en pares verticalmente entre as posicións superior e inferior iguais á primeira, terceira, sexta e oitava estrelas. No centro hai unha estrela máis grande que as demais.

## Simbolismo 
As 25 estrelas da esquina superior esquerda representan os 25 concellos nos que se dividiu o estado o 4 de agosto de 1897. A estrela máis grande representa a capital, Manaus. As dúas franxas brancas horizontais representan a esperanza e a vermella, dificultades para superar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
The Tinder Swindler

***The Tinder Swindler*** é un filme documental británico de 2022 dirixido por Felicity Morris e estreado en Netflix o 2 de febreiro de 2022. O filme conta a historia real do estafador israelí Simon Leviev, quen utiliza a aplicación de citas Tinder para localizar mulleres emocionalmente manipulables co obxectivo de sufragar o seu luxoso estilo de vida.

Tralo lanzamento do filme, Tinder prohibiu permanentemente a Leviev o uso da aplicación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Mijn beste vriendin Anne Frank

***Mijn beste vriendin Anne Frank*** é un filme neerlandés de 2021 dirixido por Ben Sombogaart. O filme conta a historia real da amizade entre Hanneli Goslar e Anne Frank dende a perspectiva de Goslar. Baséase no libro *Memories of Anne Frank: Reflections of a Childhood Friend* escrito pola autora estadounidense Alison Leslie Gold. É o primeiro filme neerlandés sobre a vida de Anne Frank.

O filme distribuíuse internacional a través de Netflix o 1 de febreiro de 2022.

## Produción 
Parte do filme foi rodado en Hungría.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
The Fallout (filme)

***The Fallout*** é un filme estadounidense de 2021 escrito e dirixido por Megan Park. Está protagonizado por Jenna Ortega como Vada Cavell, unha estudante de instituto que sofre un importante trauma emocional despois dun tiroteo no seu centro. O filme conta coas actuacións Maddie Ziegler, Julie Bowen, John Ortiz, Niles Fitch, Will Ropp e Shailene Woodley nos papeis secundarios. A banda sonora é obra de Finneas O'Connell.

*The Fallout* estreouse no festival South by Southwest o 17 de marzo de 2021, e estreouse o 27 de xaneiro de 2022 en HBO Max a través de Warner Bros. Pictures e New Line Cinema. Recibiu a aclamación da crítica, que eloxiou a dirección, o guión, a banda sonora de O'Connell e a interpretación de Ortega. No South by Southwest, foi galardoado co Gran Premio do Xurado na competición de Filme Narrativo, o Premio da Audiencia e o Premio Iluminación Brightcove.
 
## Personaxes 
* Jenna Ortega como Vada Cavell
* Maddie Ziegler como Mia Reed
* Niles Fitch como Quinton Hasland
* Will Ropp como Nick Feinstein
* Lumi Pollack como Amelia Cavell
* John Ortiz como Carlos Cavell
* Julie Bowen como Patricia Cavell
* Shailene Woodley como Anna
* Christine Horn como Mrs. Victor
* Austin Zajur como Dan Bonavure
* Yindra Zayas como Megan

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Descenso a nado da ría de Navia

O **Descenso a nado da ría de Navia** celébrase dende 1958 na fin de semana de agosto que a marea o permitir na ría que forma o río Navia ao seu paso pola localidade de igual nome. A proba organízaa a Asociación de Amigos da Ría de Navia e está declarada de Interese Turístico Nacional.

## Historia 
Navia é unha vila costeira da Terra Eo-Navia, que se sitúa á beira dunha ría e existe na localidade unha afección significativa pola natación como deporte competitivo polo menos dende o comezo do século XX. En 1958 esa afección deu lugar a unha convocatoria regular, o descenso a nado da ría, que continuou todos os anos dende aquela ao tempo que xurdiron ao seu redor outras actividades salientables,  o Criterium dos Ases, o MiniDescenso, a Copa Asturias de Longa Distancia, e, recentemente, a celebración de probas da Copa de Europa de Natación de Longa Distancia (Copa LEN), entre elas, a Superfinal de 2006. No ano 2020 non se celebrou a competición por mor da pandemia de COVID-19.

## Categorías 
* Proba masculina absoluta: para maiores de 16 anos cun percorrido de 5000 metros.
* Proba feminina absoluta: para maiores de 16 anos cun percorrido de 5000 metros.
* Proba específica para a categoría de menores A (conxunta para mozos e mozas de entre 13 e 15 anos, con clasificacións separadas para uns e outras): 2400 metros.
* Proba específica para menores B (tamén conxunta para nenos e nenas menores de 12 anos con clasificacións separadas): 1100 metros.
* Masters: de 30 anos de idade en diante. Distancia a elixir
* Trofeos Venera (equipos que máis integrantes sumen nas distintas categorías)

## Palmarés 
## Notas
Escudo do Amazonas (Colombia)

O **escudo de armas do Amazonas** é un dos símbolos oficiais do departamento colombiano dende o 2 de marzo de 1995. O escudo do Amazonas tamén aparece como carga no centro da banda superior da bandeira do Amazonas.

O escudo foi deseñado por Rodrigo Gómez Claros, gañador do Premio Nacional de Deseño Gráfico en 1994 por esta obra.

## Deseño 
A forma do escudo é un círculo rodeado por unha coroa de plumas. Foi deseñado dun xeito sinxelo e moderno para facilitar a súa identificación e uso. O elemento principal do círculo é a súa forma, que se asemella á da vitoria rexia, que é moi difícil identificar a primeira vista; arriba e abaixo ten dous ocos, e a súa cor verde tamén simboliza a selva amazónica.

Na parte media desta figura están as correntes do río Amazonas, que dá nome ao departamento e que é a parte máis importante da comarca. Representa a vida en todas as súas formas e ambas representan a flora e a fauna da rexión.

A coroa exterior é de cores cálidas e baséase nas coroas de plumas que usan os indíxenas da rexión nas súas cerimonias e rituais, o que tamén é un símbolo de coñecemento e xerarquía. A coroa de plumas rodea todo o escudo, xa que tamén representa o Sol como fonte de vida e enerxía, outro elemento importante da cultura autóctona.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bandeira do Amazonas (Colombia)
Arga de Baixo

miniatura|Aldea de Castanheira en Arga de Baixo

**Arga de Baixo** é unha lugar do concello de Caminha na Rexión Norte de Portugal. Ten unha superficie de  10,95&nbsp;km² e unha poboación de 74 habitantes (2011). Ata o ano 2013 constituíu unha freguesía propia mais unha reforma administrativa nacional, modificou esa situación e coas freguesías de Arga de Cima e Arga de São João pasou a formar unha nova freguesía denominada Unión das Freguesías de Arga (Baixo, Cima e São João) da que é a sede.

Na localidade está o Centro de Interpretación da Serra de Arga, nunha antiga casa da garda forestal.

## Poboación
*Nos anos de 1911 a 1930 incluía a freguesía de Arga de Cima*
		
.

## Patrimonio 
* Mosteiro de São João de Arga con festa anual que se celebra os días 28 e 29 de agosto.
## Notas
Juan Touzón

**Juan Touzón Jurjo**, nado en Folgoso do Courel o 7 de maio de 1898 e finado en Madrid o 13 de agosto de 1972, foi un avogado galego. Foi presidente do Atlético de Madrid e da Real Federación Española de Fútbol, e chegou a dirixir un partido internacional como seleccionador de España.

## Traxectoria 
Aínda que nacido en Folgoso do Courel, viviu dende novo en Madrid. Avogado de profesión, foi subdirector do Banco de Vizcaya e membro de honra da Asociación da Prensa de Madrid. Afeccionado do Atlético de Madrid, foi directivo do club dende os anos 30, realizando diversos trámites, como a fusión co Aviación Nacional ou a compra ao Patronato de Huérfanos del Ejército del Aire "Nuestra Señora de Loreto", do Estadio Metropolitano, que posibilitou a súa rehabilitación e conservación despois de resultar moi danado na Guerra Civil.

O 15 de xaneiro de 1946 foi nomeado presidente do club, daquela denominado Club Atlético Aviación, aínda que a finais dese mesmo ano cambiaría de denominación polo actual Club Atlético de Madrid. Durante o seu mandato tamén se fundou a sección de balonmán. En xullo de 1947 foi substituído como presidente do club por Cesáreo Galíndez.

Despois de deixar a presidencia do Atlético de Madrid, seguiu ligado ao mundo do fútbol. En marzo de 1954 foi nomeado presidente da Federación Española, período no que, a falta dun adestrador fixo, alternaron varios no banco da selección española, chegando o propio Touzón a dirixir un partido en 1955. Foi nun partido contra a selección suíza, correspondente á clasificación para o Mundial de 1958. O encontro rematou con vitoria española por 0-3. Touzón estivo no banco xunto a Ramón Melcón e o expresidente do Atlético de Madrid José Luis del Valle. En 1956 deixou a presidencia da RFEF, aínda que seguiu sendo directivo da mesma.

Morreu en Madrid o 13 de agosto de 1972.

## Notas
Lenape (homónimos)

**Lenape** pode referirse a:
*Aos **lenape**, pobo indíxena que vive no Canadá e nos Estados Unidos.
*Ao **lenape**, lingua falada por dito pobo, tamén chamada lingua delaware.
Climats, terroirs de Borgoña

'''*Climats*, *terroirs* de Borgoña'* é unha paisaxe cultural e unha serie de sitios que exemplifican as prácticas da viticultura da rexión do viño de Borgoña. Os climats son pequenas parcelas de terreo delimitadas con precisión que se diferencian entre si polo microclima, xeografía, solo e tipo de uva. Os climats de Borgoña son o berce do sistema *terroir* sistemas do viño francés, onde cada rexión xeográfica ten o seu propio viño único. A rexión foi inscrita na Lista do Patrimonio Mundial da  UNESCO en 2015 debido á súa importancia histórica e á súa importancia na produción e desenvolvemento do viño. No século XVI desenvolveuse o concepto de *climats'', cada parcela contando co seu propio viño. Este sistema desenvolveuse na AOC e no concepto actual de describir os viños desde o lugar preciso no que foron producidos.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Borgoña

### Ligazóns externas
* Páxina web oficial dos viños de Borgoña (en francés)
* Os viños de Borgoña - O sitio oficial de Francia 
* Viños de Borgoña, en mundovino
* Borgoña: 110 denominacións para a confusión en El Mundo
* Web especializada en Viños Borgoña