open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Avelino Chaves

**Avelino Chaves Couto**, nado en Verín o 2 de febreiro de 1931 e finado en Zaragoza o 10 de xaneiro de 2021, foi un futbolista e director deportivo galego. Debutou na Primeira División con só 17 anos, nas filas do Real Valladolid, e tras pasar polo Granada recalou no Real Zaragoza, onde se convertería nunha das maiores figuras da historia do club. Marcou 54 goles ata que unha lesión aos 25 anos o obrigou a retirarse, pero volveu ao club en 1963, entrando na secretaría técnica, e foi o artífice da confección do equipo durante os seguintes 33 anos, nos que gañou catro Copas do Rei, unha Copa de Feiras e unha Recopa de Europa.

## Traxectoria 
Fillo dun transportista verinés, foi o terceiro de catro irmáns e comezou a xogar ao fútbol nas leiras de Ábedes xunto aos seus irmáns maiores Emilio e Pepe. Estudou no colexio de La Salle, onde compaxinou o fútbol co atletismo, pois corría os 100 e 200 metros lisos, chegando a proclamarse campión provincial e rexional en categorías inferiores. Máis tarde xogou no Támega de Verín, sen estar federado, e participaba habitualmente en partidos doutros equipos que o chamaban para que os reforzase, debido á súa calidade, chegando a coincidir con Carriega en Allariz. Marcou o seu primeiro gol dous meses despois, ante o Athletic Club, e completou as súas dúas campañas en Valladolid cun total de 12 partidos oficiais e 5 goles.

Para a tempada 1950/51 fichou polo Granada CF, da Segunda División, onde militou durante dous anos, contabilizando 31 partidos e 18 goles. A continuación regresou á Primeira División, asinando contrato co Zaragoza. Marcou cinco goles na súa primeira campaña en Aragón, na que o equipo acabou descendendo, pero xa na seguinte aumentou a conta goleadora ata 13. Na tempada 1954/55 foi o máximo goleador do grupo Norte de Segunda, con 21 dianas, e sumou dúas máis na promoción de ascenso. O equipo fracasou no seu intento de volver á máxima categoría, pero conseguiuno na seguinte campaña, nunha fase de promoción na que Avelino marcou catro goles. Na última xornada desa promoción, o 29 de xuño de 1956 ante o Alavés en Mendizorrotza, disputou con 25 anos o seu derradeiro partido como futbolista, ascendendo a Primeira. Xogou ese encontro xa afectado por unha lesión de xeonllo, e aínda continuou no club un tempo, pero nunca puido volver xogar.

Trala súa retirada regresou a Verín para xestionar o negocio de transportes de seu pai. Durante ese tempo realizou algúns informes de xogadores para o Zaragoza, como o do dianteiro do Deportivo da Coruña Jorge Mendonça, e en 1963 o presidente do club, Waldo Marco, ofreceulle un posto de observador de xogadores.

Durante a súa longa etapa na secrataría técnica do Zaragoza, o club gañou catro Copas do Rei, unha Copa de Feiras e unha Recopa de Europa. 

## Notas
Sina 1

**Sina 1** (ás veces escrito como *Sinah 1*) foi un satélite artificial iraniano lanzado o 27 de outubro de 2005 a bordo dun foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk.

## Características 
Sina 1 foi o primeiro satélite iraniano, construído pola empresa rusa NPO Polyot usando o bus Sterkh. O satélite tiña unha masa de 160 kg e levaba unha carga experimental para comunicacións, aínda que algúns informes indican que tamén tiña capacidade para obter imaxes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*

### Outros artigos 
*Kosmos 3M
Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña

[miniatura|*[El Catón Compostelano*, 1800.]]
Esta é unha **lista**, moi incompleta, dos **xornais e outras publicacións periódicas impresas** que hai ou houbo na Provincia da Coruña. 
## Publicacións impresas da provincia da Coruña
[miniatura|*[Diario de La Coruña (1808)|Diario de La Coruña*, 1808.]]
[miniatura|*[Galicia. Revista Universal de este Reino*, A Coruña, 1860.]]
[miniatura|*[El Día de Fiesta*, A Coruña, 1881.]]
[miniatura|*[La Democracia (Ferrol)|La Democracia*, Ferrol, 1888.]]
[miniatura|*[El Condado de Ortigueira*, 1894.]]
[miniatura|*[Claroscuro*, 1900.]]
[miniatura|*[El Correo Gallego*, inicialmente editado en Ferrol.]]
[miniatura|*[Coruña Cómica*, 1914.]]
[miniatura|*[Maruxa (Ferrol)|Maruxa*, Ferrol, 1925.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas galegas
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
* Publicacións impresas da diáspora galega
* *Diccionario da literatura galega II. Publicacións periódicas*
I milanesi ammazzano al sabato

***I milanesi ammazzano al sabato*** é unha novela de 1969 do escritor italiano Giorgio Scerbanenco. A novela trata sobre a desaparición da fermosa filla dun condutor de camión, o cal guía o detective polos barrios baixos e bordeis de Milán. É o último título de Scerbanenco da súa serie Cuarteto de Milán sobre o doutor e detective Duca Lamberti.

## Publicación 
A novela publicouse en 1969 a través de Garzanti en Milán. Foi traducido ao francés, castelán, catalán e alemán.

## Legado 
A novela foi a base para o filme italo-alemán de 1970 *La morte risale a ieri sera*. O filme dirixiuno Duccio Tessari e está protagonizado por Frank Wolff como Lamberti.

Prestou o seu título ao álbum de 2008 *I Milanesi Ammazzano il Sabato* da banda italiana de rock Afterhours.

## Notas
Alexander (filme de 2023)

***Alexander*** é un filme documental albanés-estadounidense de 2023 escrito e dirixido por Ardit Sadiku. A historia baséase nun feito notable que ocorreu en 1990 en Albania. Alexander Gruda, un mecánico que fora despedido pola armada pola súa disidencia, secuestra un buque de guerra para garantir a liberdade para el e a súa familia. Estreouse internacionalmente no festival Dokufest de Kosovo o 6 de agosto de 2023, e nos cinemas de Albania o 5 de outubro dese mesmo ano.

Foi escollido como candidato de Albania para o Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Albania propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 96ª edición dos Óscar
Xusto López Carril

**Xusto Vicente López Carril**, nado en Muxía, é un xornalista galego.

## Traxectoria 
Iniciou a súa carreira na radio en 1983, na cadea Ondas Galicia (Cadena SER). En 1985 comezou a traballar na Radio Galega. Dende o ano 2017 presenta os programas *Mar de ardora* e *Ferrado e medio*.

Presidiu o Club do mar e náutico de Muxía, constituído no ano 2007 co propósito de conseguir a xestión do porto deportivo de Muxía.

Foi nomeado xefe de prensa do PSdeG no ano 2007, durante a presidencia de Emilio Pérez Touriño.

## Programas de radio 
## Outros traballos 
### Artigos 
* 
* 
* 

### Gravacións 
* 

## Premios 
* O programa *Mar de ardora*, conducido por López Carril, foi finalista na 3º edición dos Premios de Xornalismo e Sector Pesqueiro Español, convocados pola Confederación Española de Pesca (Cepesca).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 20px 
*
Giorgio Scerbanenco

**Giorgio Scerbanenco** (en ; *Vladimir Shcherbanenko*; en ; *Volodymyr Shcherbanenko*), nado en Kíiv en 1911, e finado en Milán o 27 de outubro de 1969, foi un escritor italiano de orixe ucraína.

## Traxectoria 
Giorgio Scerbanenco naceu en Kíiv, daquela parte do Imperio Ruso. A unha idade temperá, a súa familia emigrou a Roma (o pai de Scerbanenco era ucraíno, a súa nai era italiana), e despois trasladouse a Milán cando tiña 18 anos, entrando na terceira xeración da liña lombarda.

Atopou traballo como escritor independenter para moitas revistas italianas, a principal delas *Annabella* antes de converterse en novelista. Os seus primeiros libros de ficción foron novelas policiais ambientadas nos Estados Unidos e claramente inspiradas nas obras de Edgar Wallace e S.S. Van Dine asinou cun seu pseudónimo que soa inglés. Aínda que Scerbanenco escribiu en varios xéneros, é famoso en Italia polas súas novelas policiais, moitas das cales foron dramatizadas no cinema e na televisión italianas. Estes inclúen a serie de novelas co personaxe principal Duca Lamberti, un médico cancelado do rexistro por ter realizado unha eutanasia e convertido en detective (*Venere privata*, 1966; *Traditori di tutti*, 1966; *I ragazzi del massacro*, 1968; *I milanesi ammazzano al sabato*, 1969), así como *Sei giorni di preavviso*, a súa primeira novela. Morreu dun infarto en Milán o 27 de outubro de 1969. Ademais de en Milán, o escritor viviu durante un longo período en Lignano Sabbiadoro, unha cidade no mar Adriático en Friúl-Venecia Xulia. A cidade garda o seu arquivo.

## Notas
Los delincuentes

***Los delincuentes*** é un filme de 2023 escrito e dirixido por Rodrigo Moreno. Está protagonizado por Daniel Elías e Esteban Bigliardi. É unha coprodución entre a Arxentina, o Brasil, Chile e Luxemburgo.

Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes o 18 de maio de 2023. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Daniel Elías como Morán
* Esteban Bigliardi como Román
* Margarita Molfino como Norma
* Germán de Silva como Del Toro e Garrincha
* Laura Paredes como Laura Ortega
* Mariana Chaud como Marianela
* Cecilia Rainero como Morna
* Javier Zoro Sutton como Ramón
* Gabriela Saidón como Flor
* Adriana Aizemberg como clienta do banco

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da Arxentina propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 96ª edición dos Óscar
Alhamour H.A.

**Alhamour H.A.** (en ) é un filme saudita de 2023 dirixido por Abdulelah Alqurashi. Foi escollido como candidato de Arabia Saudita para o Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Fahad Alqahtani como Hamed
* Khaled Yeslam como Soliman
* Ali Al Sharif como Rakan
* Ismail Alhassan como Abo Azzah
* Fatima AlBanawi como Jihan
* Khairia Abu Laban como Fatima

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Arabia Saudita propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 96ª edición dos Óscar
Shayda (filme)

***Shayda*** é un filme australiano de 2023 escrito, dirixido e coproducido por Noora Niasari. O filme está protagonizada por Zar Amir Ebrahimi, Osamah Sami, Mojean Aria, Jillian Nguyen, Rina Mousavi, Selina Zahednia e Leah Purcell. Inspirada nas experiencias da infancia de Niasari, a historia conta a vida dunha inmigrante iraniana en Australia que está a criar á súa pequena filla mentres vive nun refuxio de mulleres. Ademais intenta divorciarse do seu marido abusivo que está en Irán.

Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Sundance o 19 de xaneiro de 2023, e nos cinemas de Australia o 5 de outubro de 2023. Foi escollido como candidato australiano para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Zar Amir Ebrahimi como Shayda
* Selina Zahednia como Mona
* Osamah Sami como Hossein
* Leah Purcell como Joyce
* Mojean Aria como Farhad
* Jillian Nguyen como Vi
* Rina Mousavi como Elly
* Eve Morey como Lara
* Lucinda Armstrong Hall como Renee
* Bev Killick como Cathy
* Jerome Meyer como Pierre

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Australia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 96ª edición dos Óscar
Javier Lancho

**Javier Rodríguez Lancho**, nado en Madrid o 8 de abril de 2002, é un futbolista español que xoga como lateral esquerdo na Ponferradina, da Primeira División RFEF. 

## Traxectoria 
Formouse como futbolista na canteira do Real Madrid, na que ingresou aos 11 anos. Nos seus inicios xogaba nunha faceta ofensiva e foi subindo polas diferentes categorías do club superando o cento de goles, antes de ser reconvertido ao lateral esquerdo. En febreiro de 2021 deixou o seu Madrid natal e fichou polo equipo xuvenil do Espanyol. Na seguinte tempada subiu xa ao Espanyol B, co que xogou durante dous anos na Segunda División RFEF.

Despois de dous anos e medio en Barcelona, no verán de 2023 instalouse no Bierzo, onde asinou como novo xogador da Ponferradina, da Primeira División RFEF.

## Notas
Péter Szondi

**Péter Szondi**, nado en Budapest o 27 de maio do 1929 e finado en Berlín o 18 de outubro do 1971, foi un filólogo da literatura alemá e intelectual da posguerra. Contribuíu a establecer o eido da literatura comparada na República Federal Alemá.

## Traxectoria 
Péter Szondi naceu en Budapest no 1929, fillo do coñecido psicanalista Leopold Szondi. En decembro do mesmo ano, foron liberados como parte da convención Kasztner, e trasladáronse a Zürich. Nesa cidade, Szondi estudou filoloxía alemá e das linguas romances, así como filosofía. Continuou os seus estudos en París, doutorándose cunha tese titulada *Theorie das modernen Dramas* ("Teoría do drama na modernidade", 1956), dirixida por Emil Staiger, catedrático da Universidade de Zürich. No 1960, publicou a súa habilitación da Universidade Libre de Berlín, *Ensaio sobre o tráxico*.
miniatura|Tumba da familia Szondi
Durante a década dos 60, foi un dos filólogos máis destacados de Alemaña, fundador do Instituto de Literatura Comparada da Universidade Libre de Berlín, do que sería o primeiro catedrático.

Szondi suicidouse no 1971, afogando no río Halensee de Berlín. Deixou sen rematar un libro sobre a obra do seu amigo Paul Celan, que se suicidara o ano anterior en París de xeito similar. Está soterrado no cemiterio Fluntern de Zürich, xunto cos seus pais e a súa irmá.

## Obra 
Na súa carreira abarcou numerosos temas, entre os que se atopan a teoría dos xéneros literarios, a hermenéutica literaria ou a poesía de autores coma Hölderlin ou Celan. As súas obras completas publicáronse en alemán en dous volumes de *Schriften* ("Escritos") e cinco volumes de *Studienausgabe der Vorlesungen* ("Leccións"). Tamén se editou a súa correspondencia (*Briefe*, 1993) e as súas cartas con Paul Celan (*Briefwechsel*, 2005). Entre os seus libros, destacan:

* *Theorie das modernen Dramas* ("Teoría do drama moderno", 1956).
* *Versuch über das Tragische* ("Ensaio sobre o tráxico", 1961).
* *Der andere Pfeil* ("A outra frecha", 1963).
* *Satz und Gegensatz* ("Sentencia e oposición", 1964).
* *Hölderlin-Studien* ("Estudos sobre Hölderlin", 1967).
* *Celan-Studien* ("Estudos sobre Celan", 1972); póstumo.
* *Lektüren und Lektionen: Versuche über Literature, Literaturtheorie und Literatursoziologie* ("Lecturas e leccións: Tentativas sobre a literatura, a teoría literaria e a socioloxía da literatura", 1973); póstumo.
* *Über eine "Freie (d.h. freie) Universität"* ("Sobre unha universidade libre (é dicir, gratuita)", 1973); póstumo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Péter Szondi (Dialnet)
Fernando Saco

**J. Fernando Saco Pérez**, nado no Saviñao en 1959, é un enxeñeiro, matemático, profesor e escritor galego.

## Traxectoria 
Enxeñeiro civil pola Universidade Politécnica de Madrid e licenciado en Matemáticas, especialidade de Estatística e Investigación Operativa, pola UNED. 

Exerceu de enxeñeiro no Metro de Caracas, entre 1982 e 1983. Desde 1985 foi profesor de Matemáticas no IES Indalecio Pérez Tizón de Tui. Presidiu o Comité Organizador do IV Congreso de ENCIGA (Ensinantes de Ciencias de Galicia) en 1991.

## Obra 
* *Os irmáns Saco ou a loita galeguista baixo o franquismo* (2006). Caballo de Troya, Col. O fardel da memoria. 144 páxs. ISBN 978-84-8341-042-4.
* *As matemáticas máis sorprendentes* (2024). Vigo: Xerais. 160 páxs. ISBN 978-84-1110-495-1. ePub: ISBN 978-84-1110-496-8. Os resultados matemáticos que chocan coas nosas ideas intuitivas previas e que nos producen sorpresa, admiración e asombro.

## Notas
Lycopodiopsida

:*Licopodios redirixe aquí.*

**Lycopodiopsida** é unha clase de plantas vasculares, tamén coñecidas como **Lycopsida**, **licopodios**, ou **licófitas**, entre outros nomes. Teñen unha ramificación dos talos dicótoma e follas simples chamadas microfilos e reprodúcense por medio de esporas xeradas en esporanxios situados na parte lateral dos talos na base das follas. Aínda que as especies vivas son pequenas, durante o Carbonífero formas arbóreas extintas (Lepidodendrales) formaron enormes bosques que dominaban a paisaxe e contribuíron a formar depósitos de carbón.

A nomenclatura e clasificación das plantas con microfilos varía substancialmente entre os autores. Unha clasificación consenso para as especies existentes hoxe elaborouna en 2016 Grupo da Filoxenia das Pteridófitas (*Pteridophyte Phylogeny Group*, PPG&nbsp;I), que as situou a todas na clase Lycopodiopsida, que inclúe as clases **Isoetopsida** e **Selaginellopsida** usadas noutros sistemas. (Ver Táboa 2.) Sistemas de clasificación alternativos utilizaron para elas categorías diversas, desde división (filo) a subclase. No sistema do PPG&nbsp;I, a clase está dividida en tres ordes, que son: Lycopodiales, Isoetales e Selaginellales.

## Características 
Dentro das Lycopodiopsida, as Lycopodiales son homospóreas, pero os xéneros *Selaginella* e *Isoetes* son heterospóreos, xa que as esporas femininas son máis grandes que as masculinas. Como son heterospóreos, os gametófitos das *Selaginella* e *Isoetes* deben ser dioicos (con machos e femias separados). Ademais, os gametófitos de Lycopodiales son monoicos (os órganos sexuais masculinos e femininos fórmanse no mesmo gametófito). Como resultado da fecundación, o gametófito feminino produce esporófitos. Unhas poucas especies de *Selaginella* como *S.&nbsp;apoda* e *S.&nbsp;rupestris* son tamén vivíparas; o gametófito desenvólvese na planta nai e soamente cando o brote e raíz primarios do esporófito están suficientemente desenvolvidos para seren independentes, a nova planta se solta e cae no chan. Durante o Carbonífero, plantas arbóreas como *Lepidodendron*, *Sigillaria* e outros xéneros extintos da orde *Lepidodendrales* formaron enormes bosques que dominaban a paisaxe. A diferenza das árbores modernas, as follas crecían por toda a superficie do tronco e ramas, pero caían a medida que a planta crecía, deixando só un pequeno grupo de follas na parte superior. As licópsidas tiñan características distintivas como as que se observan nas licófitas do xénero *Lepidodendron*, que estaban marcadas con cicatrices con forma de diamante nos sitios onde tiveran follas, que posteriormente caeron. Os Isoetales e Selaginella considéranse os seus parentes actuais vivos máis próximos e comparten algunhas características pouco comúns con estes licopodios fósiles, como o desenvolvemento de casca cámbium e madeira, un sistema de brotes modificados que actúan como raíces, creceemnto secundario e bipolar, e un porte ergueito.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Introdución ás Lycophyta do Museo de Paleontoloxía da Universidade de California
Inés Hernand

**Inés Hernández**, nada o 10 de maio de 1992 en Madrid, e coñecida, mormente, coma **Inés Hernand**, é unha presentadora, celebridade da Internet, humorista, comunicadora e avogada española. En 2022, exerceu o seu rol de presentadora na primeira edición do Benidorm Fest, organizada por RTVE para escolmar a cántiga que representaría a España no Festival de Eurovisión dese mesmo ano. Rol que, no 2023, tornou a repetir.
## Traxectoria televisiva 
### Como presentadora 
### Como colaboradora 
## Notas
Iván Guerrero

**Iván Guerrero Seoane**, nado en Ferrol o 31 de marzo de 2001, é un futbolista galego que xoga como lateral dereito no Bergantiños, da Segunda División RFEF.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol sala na canteira do Parrulo do seu Ferrol natal e máis tarde cambiou ao fútbol herba, pasando polas categorías inferiores da SD O Val e do Racing de Ferrol. Aos 14 anos chegou ao Deportivo da Coruña, no que militou durante as seguintes sete campañas, comezando no equipo cadete. Na tempada 2020/21 subiu ao Fabril e debutou co primeiro equipo na Copa do Rei, nun partido ante o Numancia no Nuevo Los Pajaritos, onde o adestrador Rubén de la Barrera lle deu entrada na segunda metade, como substituto de Jorge Valín.

No verán de 2022 deixou o Deportivo e asinou como novo xogador do Ourense CF, da Segunda División RFEF. Militou no club ourensán durante unha tempada e media, ata que en xaneiro de 2024 fichou polo Bergantiños, da Terceira RFEF.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en LaPreferente.com .
Marco Licinio Craso (homónimos)

**Marco Licinio Craso** é o nome de varias persoas das Roma antiga. Entre eles:
* **Marco Licinio Craso**, máis coñecido como *Craso o Triunviro* (115 a. C.- xuño de 53 a. C.). Cónsul da República romana no 70 a. C. e no 55 a. C. e gobernador de Siria no 54 a. C..
* **Marco Licinio Craso**, fillo do anterior. Cuestor de Xulio César na Galia.
* **Marco Licinio Craso**, fillo do anterior e neto de *Craso o Triunviro*. Cónsul no ano 30 a. C.
* **Marco Licinio Craso**, senador romano. Cónsul no ano 14 a. C.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de cónsules romanos
O Carroleiro, Ceboliño, Ourense

**O Carroleiro** é un lugar da parroquia de Ceboliño, no concello ourensán de Ourense, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2022 tiña 32 habitantes (14 homes e 18 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Ceboliño
### Parroquias de Ourense
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ourense
Santiago Tarrío

**Santiago Tarrío Ben**, nado en Touro o 21 de novembro de 1990, é un golfista galego que actualmente compite no Challenge Tour, no que conseguiu dúas vitorias.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao golf aos 7 anos no Club de Golf Val de Rois, por influencia de seu pai, golfista profesional, e aos 17 decidiu facerse el tamén profesional. Comezou a competir internacionalmente en 2016. Na Orde do Mérito de 2017 foi 19º, rematando un golpe detrás de James Sharp no Cervino Open. Ademais gañou tres eventos en 2016 e 2017 no Gambito Tour nacional.

O 2018 foi un ano de grandes progresos para o xogador galego, que gañou dúas probas do Alps Tour, o Open de Gösser e o Open Internacional da Mirabelle d'Or de 72 buratos. Ademais acabou dúas veces segundo e liderou a Orde do Mérito, conseguindo un posto no Challenge Tour de 2019. No Challenge Tour de 2020, limitado pola pandemia de COVID-19, Tarrío obtivo un cuarto posto no Dimension Data Pro-Am en Suráfrica e o segundo posto na Gran Final do Challenge Tour, finalizando a tempada sétimo na Orde do Mérito. A semana seguinte foi terceiro no Challenge de Cádiz e conseguiu a súa segunda vitoria unha semana despois no Challenge de España. En agosto de 2021 terminou terceiro en solitario no Hero Open, un evento do PGA European Tour, despois de facer dous birdies en dous dos tres últimos buratos.

## Notas
Peale

O apelido **Peale** pode estar referido a:

***Charles Wilson Peale** (1741-1827), pintor e reloxeiro estadounidense;
***Franklin Peale** (1795-1870), funcionario da Casa da Moeda de Filadelfia;
***Titian Peale** (1799-1885), un artista, naturalista e explorador estadounidense;
Donkey Kong

***Donkey Kong*** (en  *Donkī Kongu*) é unha serie de videoxogos e franquía dos medios creada polo deseñador xaponés de videoxogos Shigeru Miyamoto para Nintendo. A franquía segue as aventuras de Donkey Kong, un gorila grande e poderoso. A serie *Donkey Kong* inclúe a triloxía orixinal do xogo de arcade de Nintendo R&D1; a serie *Donkey Kong Country* de Rare e Retro Studios; e a serie *Mario vs. Donkey Kong* de Nintendo Software Technology. Varios estudios desenvolveron spin-offs noutros xéneros como as carreiras e o baile. A franquía tamén incorpora animación, banda deseñada e mercadoría.

Miyamoto deseñou o *Donkey Kong* orixinal de 1981 para aproveitar as máquinas de arcade sen vender tras o fracaso de *Radar Scope* (1980). Foi un grande éxito e foi seguido polas secuelas *Donkey Kong Jr.* (1982) e *Donkey Kong 3* (1983). A franquía fixo unha pausa cando Nintendo cambiou o seu foco na franquía derivada *Mario*. O reinicio de Rare de 1994, o xogo de Super Nintendo Entertainment System (SNES) *Donkey Kong Country*, restabeleceu *Donkey Kong* como unha das principais franquías de Nintendo. Rare desenvolveu os xogos de *Donkey Kong* para SNES, Game Boy e Nintendo 64 ata que foron adquiridos por Microsoft en 2002; os xogos posteriores foron desenvolvidos por Nintendo, Retro Studios, Namco e Paon.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
The Monk and the Gun

***The Monk and the Gun*** é un filme butanés de 2023 escrito, coproducido e dirixido por Pawo Choyning Dorji. Está protagonizado por Tandin Wangchuk, Deki Lhamo, Pema Zangmo Sherpa, Tandin Sonam, Harry Einhorn, Choeying Jatsho, Tandin Phubz, Yuphel Lhendup Selden e Kelsang Choejay. É unha coprodución entre Bután, Francia, os Estados Unidos e Taiwán.

Foi escollido como candidato de Bután para o Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de decembro.

## Sinopse 
Ambientado no ano 2006, o Reino de Bután busca converterse nunha democracia e para iso deciden facer unhas eleccións. Como exercicio de adestramento, os funcionarios gobernamentais organizan unhas eleccións simuladas. Na vila de Ura, un vello lama ordena a un monxe que consiga un par de armas para afrontar o cambio inminente do reino. Mentres tanto, un coleccionista estadounidense de armas antigas desembarca en Bután na procura dun valioso rifle que caeu nas mans do monxe.

## Personaxes 
* Harry Einhorn como Ron Colman
* Tandin Wangchuk como Tashi
* Deki Lhamo como Tshomo
* Pema Zangmo Sherpa como Tshering Yangden
* Tandin Sonam como Benji
* Choeying Jatsho como Choephel
* Tandin Phubz como Phurba
* Yuphel Lhendup Selden
* Kelsang Choejay

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bután propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 96ª edición dos Óscar
Vía Egnatia

A **vía Egnatia** foi unha vía romana construída pola República Romana da man de Cneo Egnatio no século II a. C. Atravesaba Iliria, Macedonia e Tracia, atravesando territorio que agora forma parte da moderna Albania, Macedonia do Norte, Grecia e a Turquía europea como continuación da vía Appia.

Comezando en *Dyrrachium* (agora Durrës) no mar Adriático, a estrada seguiu unha ruta difícil ao longo do río *Genusus* (Shkumbin), sobre as montañas *Candaviae* (Jablanica) e desde alí ata as terras altas arredor do lago de Ohrid. Logo xirou por partes cara ao sur, seguindo varios pasos de alta montaña para chegar á costa norte do mar Exeo en Tesalónica. Desde alí atravesou Tracia ata a cidade de Bizancio (máis tarde Constantinopla, agora Istanbul). Cubria unha distancia total duns 1.120 km (746 millas romanas). Como outras vías romanas importantes, tiña uns seis metros de ancho, pavimentada con grandes lousas de pedra poligonais ou cuberta cunha dura capa de area.

## Poboacións ao longo da vía Egnatia 
## Notas
Diddy Kong

é un personaxe ficticio que aparece nas franquías de videoxogos *Donkey Kong* e *Mario*. Fixo o seu debut no xogo de 1994 *Donkey Kong Country*. O deseñador da compañía Rare, Kevin Bayliss, comentou que Diddy Kong fora "debuxado" como un mono araña, aínda que non se fixo unha referencia específica a el como pertencente a unha especie en particular. Vive con Donkey Kong na Illa Donkey Kong Island e na xungla Kongo, e identifícase pola súa gorra vermella co logotipo de Nintendo e a súa camiseta vermella con estrelas.

Diddy Kong é o acompañante e mellor amigo de Donkey Kong. Rare referiuse por primeira vez a Diddy como o sobriño de Donkey Kong en setembro de 1999 na súa páxina web. Isto tivo unha continuación en novembro de 1999, onde o manual de *Donkey Kong 64* o chamou "o aspirante a sobriño máis novo de Donkey". O elenco oficial do xogo en 2002 tamén o incluíu como "sobriño de DK". Foi creado orixinalmente por Rare para o xogo *Donkey Kong Country* como unha versión actualizada de *Donkey Kong Jr.*, pero foi renomeado debido á resposta de Nintendo. No segundo xogo presentouse a Dixie Kong e xuntos foron descritos como "amigos inseparables", aínda que Cranky referiuse a Dixie como "a moza del".

## Notas
Dixie Kong

un personaxe ficticio que aparece nas franquías de videoxogos *Donkey Kong* e *Mario*. É unha chimpancé ou mona cunha cola de cabalo prénsil. A súa primeira aparición foi ''Donkey Kong Country 2: Diddy's Kong Quest* onde ela e Diddy Kong son "amigos inseparables" e deben rescatar a Donkey Kong. Cranky referiuse a ela como "a moza del". Tamén é un personaxe xogable en *Donkey Kong Land 2*.

Dixie foi posteriormente a protagonista de *Donkey Kong Country 3: Dixie Kong's Double Trouble!* e *Donkey Kong Land III*, con Kiddy Kong como o seu acompañante. Aínda que non volveu en *Donkey Kong 64*, a súa irmá, Tiny Kong, serviu de substitución.

A súa seguinte aparición foi en *Donkey Konga 2* para a consola GameCube, un xogo de ritmo de bongo. Ela apareceu unha vez máis no xogo exclsivo para o Xapón *Donkey Konga 3*. Tamén é un personaxe xogable en *DK: King of Swing* para a consola Game Boy Advance, *Diddy Kong Racing DS* e *DK: Jungle Climber* para Nintendo DS e *Donkey Kong Barrel Blast* para a Wii.

Dixie Kong tamén está dispoñible como personaxe xogable en *Mario Superstar Baseball*, este tamén foi o debut de Dixie Kong na franquía *Mario*. A súa seguinte aparición nun xogo de *Mario* foi en *Mario Hoops 3-on-3*. Máis tarde apareceu en *Mario Super Sluggers*. Ademais, fixo a súa aparición debut na serie *Mario Kart* en *Mario Kart Tour* para teléfonos móbiles. Despois de 6 anos sen aparecer nos xogos dende *Mario Super Sluggers*, volveu en *Donkey Kong Country: Tropical Freeze* para Wii U e Nintendo Switch. 

Dixie aparece na serie de televisión *Donkey Kong Country'', na que a actriz Louise Vallance lle daba voz. Actualmente s súa voz pona Kahoru Sasajima.

## Notas
Albizia guachapele

***Albizia guachapele*** é unha especie de árbore da familia das fabáceas ou leguminosae.

## Taxonomía 
;Sinonimia:
**Acacia guachapele* Kunth
**Albizia longepedata* (Pittier) Britton & Rose ex Record 
**Lysiloma guachapele* (Kunth) Benth. 
**Pithecellobium guachapele* (Kunth) J.F. Macbr. 
**Pithecellobium guachapele* (Kunth) R.S. Cowan
**Pithecellobium longepedatum* Pittier 
**Pithecellobium samaningua* (Pittier) J.F. Macbr. 
**Pseudosamanea guachapele* (Kunth) Harms 
**Samanea samaningua* Pittier

## Descrición 
É unha árbore con ramificación dicotómica, aparasolada. Fuste até a primeira rama 5 ou máis m. Ritidoma de cor esbrancuxada carmelita, escamento, que se desprende en forma de placas ou láminas. Follas paripinnadas, bipinnadas; raque de 17 cm. l., con 5-6 pares de raquillas opostas ou alternas, de 10 cm.l.; folíolos en número de 7 pares, oblongos, asimétricos, os dous terminais espatulados, verde claros, de 4 cm. l. x 1,5 de ancho. Flores filamentosas, branco amareladas. Froito, vaíña aplanada, apiculada, duns 15 l. x 2,7 cm de ancho.

## Distribución e hábitat 
Está presente en en Colombia, Bolivia, Ecuador, Panamá, Nicaragua e Honduras.

A madeira de fibra dura e trabada é especial para usos que demanden gran resistencia, como travesas de ferrocarril, píos, portas de golpe, currais para gando, construcións, postes, carrozarías; tamén para ebanistería e carpintaría en xeral; resiste o ataque dos térmites e a couza.

As súas follas utilízanse normalmente para forraxe de gando de alta calidade cun 24% de proteína.

## Notas
King K. Rool

é un personaxe ficticio con forma de crocodilo antropomórfico que aparece na franquía de videoxogos *Donkey Kong*. É o inimigo de Donkey Kong e Diddy Kong. K. Rool é o malvado líder dun grupo de asaltantes crocodilianos coñecidos como kremlings, que se cruzaron cos Kongs en moitas ocasións. Apareceu por primeira vez no videoxogo de 1994 *Donkey Kong Country* para Super Nintendo Entertainment System, e foi descrito como "King K. Rool é para Donkey Kong o que Bowser é para Mario".  Preséntase como inestable, adoptando diferentes personalidades e títulos e utilizando unha variedade de armas para o seu beneficio. K. Rool aseméllase a un crocodilo con sobrepeso cun ollo saltón e infectado. O nome "K. Rool" é un xogo coa palabra "cruel", unha referencia á súa natureza malévola. Tamén apareceu como personaxe xogable na serie *Super Smash Bros.*. Ademais dos videoxogos, K. Rool apareceu na adaptación ao manga de *Donkey Kong Country*, a serie de animación *Donkey Kong Country*, banda deseñada e varias pezas de mercadoría de Nintendo.

Na triloxía de *Donkey Kong Country*, na súa versión para Game Boy Advance, e en *Donkey Kong 64*, a voz de K. Rool foi achegada polo antigo desenvolvedor de Rare, Chris Sutherland. K. Rool ten a voz xaponesa de Toshihide Tsuchiya, quen tamén pon voz a Funky Kong.

## Notas
Verismo (literatura)

[alt=Giovanni Verga (1840-1922), un dos principais expoñentes do verismo literario|miniatura|[Giovanni Verga (1840-1922), un dos principais expoñentes do *verismo* literario]]
O ***verismo*** ("realismo", do italiano *vero*, "verdade") foi un movemento literario italiano que chegou ao seu cumio entre 1875 e comezos do século XX. Os seus máximos expoñentes foron Giovanni Verga e Luigi Capuana, autores do manifesto *verista*. A diferenza do naturalismo francés, baseado nos ideais positivistas, Verga e Capuana rexeitaron calquera defensa da natureza científica e utilidade social do seu movemento.

## Historia 
O *verismo* literario comezou entre o 1875 e o 1895, da man dun grupo de escritores, principalmente novelistas e dramaturgos. Non constituíron unha escola formal, pero si se baseaban nuns principios específicos. O seu nacemento estivo influenciado polo clima positivista da época, que confiaba na ciencia, o empirismo e mais a investigación racional. Tamén foi influenciado polo naturalismo, un movemento literario que se estendera dende Francia no século XIX. Para o naturalismo, a literatura debía reflectir con obxectividade a sociedade e a humanidade, como unha fotografía, representando de maneira estrita incluso as clases sociais máis baixas nos seus aspectos máis desagradables, coma unha análise científica da realidade da vida moderna. Entre os escritores naturalistas, destacan Émile Zola e Guy de Maupassant.

O *verismo* desenvolveuse na florecente cultura urbana de Milán, que reunía intelectuais de distintas áreas; porén, os autores *veristas* representaban a vida do sur e o centro de Italia. As obras de Verga, Capuana e Federico de Roberto describen Sicilia; as de Matilde Serao e Salvatore di Giacomo, Nápoles; as de Grazia Deledda, Sardinia; as de Cesare Pascarella, Roma; e as de Renato Fucini, Toscana. 

O primeiro autor en teorizar o *verismo* foi Capuana, que analizaba a "poesía do real".

A escritora *verista* Grazia Deledda recibiu o premio Nobel de Literatura no 1926.

## Notas
Questo mondo non mi renderà cattivo

***Questo mondo non mi renderà cattivo*** é unha serie de televisión italiana de 2023 escrita e dirixido polo debuxante Zerocalcare. É a segunda serie animada de Zerocalcare despois de *Strappare lungo i bordi*, que conta cos mesmos personaxes, e pódese considerar unha secuela independente do traballo anterior. Foi lanzado internacionalmente pola plataforma de streaming Netflix o 9 de xuño de 2023. A serie recibiu críticas xeralmente positivas, con eloxios pola súa animación, historia e peso emocional.

## Personaxes 
A historia xira en torno á apertura dun centro de refuxiados nun barrio do leste de Roma, que agravou as tensións entre o neonazis e os antifascistas locais, incluído Zero. Mentres tanto, un vello amigo volve ao barrio despois de varios anos de ausencia e loita por recoñecer o mundo no que creceu. A Zero gustaríalle facer algo por el, pero decátase de que non pode axudalo a sentirse como na casa de novo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
O Viso, Cudeiro, Ourense

**O Viso** é un lugar da parroquia de Cudeiro, no concello ourensán de Ourense, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2022 tiña 68 habitantes (27 homes e 41 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Cudeiro
### Parroquias de Ourense
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ourense
Discorsi del poema eroico

'''''Discorsi dell'arte poetica e in particolare sopra il poema eroico*** (1594), tamén coñecido coma ***Discorsi del poema eroico'''*, é unha obra de Torquato Tasso. Trátase dunha reflexión filosófica sobre a natureza da poesía épica, escrita durante a elaboración do seu poema *Gerusalemme Liberata* (1581).

## Historia 
A recente edición do primeiro libro da *Poética* de Aristóteles levou á publicación de numerosos libros de preceptos baseados nas ideas do filósofo grego. Estas normas ríxidas contrastaban coa liberdade e inspiración do *Orlando Furioso* de Ludovico Ariosto, o que conduciu a un debate público nos círculos literarios da época.

A obra de Tasso buscaba organizar dun xeito orgánico as reflexións xurdidas neste debate, así como fundamentar teoricamente os valores da cultura cortesana de Ferrara, onde vivía o poeta, centrados no hedonismo e a magnificencia.

Por outra banda, tamén considera o problema do valor pedagóxico das obras literarias, segundo o *dictum* de Horacio "*miscere utile dulci*" ("integrar o útil co doce"), que se estaba a considerar con moita seriedade co gallo da Contrarreforma.

## Estrutura 
A obra estrutúrase en varios libros. No primeiro deles, fálase da poesía coma imitación (mímese) orientada ao pracer. No segundo, Tasso argumenta que o tema da poesía debe ser "virtuoso e piadoso", subordinando a inspiración poética á razón e á relixión. No terceiro libro, compara as características do poema épico e do romance, defendendo a superioridade do primeiro. Porén, rexeita unha distinción ríxida entre ambos xéneros, xa que dende novo avogou por conciliar a tradición clásica coa romance, integrando a gravidade da épica coa variedade do romance. No cuarto libro, analiza os mecanismos típicos da fábula, enriquecendo a súa argumentación con abondosos exemplos. Nos dous derradeiros libros, trata en xeral sobre a elocución, da linguaxe poética e da compatibilidade da elegancia coa poesía épica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Discorsi dell'arte poetica e in particolare sopra il poema eroico'' (Biblioteca Italiana)
A volta ao mundo en oitenta días

***A volta ao mundo en oitenta días***

Foi traducido ao galego por Valentín Arias e publicado pola editorial Edicións Xerais de Galicia no ano 1983 co título *A volta ó mundo en oitenta días*, dentro da colección literaria Xabarín. En 2005 publicouse de novo cunha tradución de María del Carmen Campos e o título *A volta ao mundo en 80 días*. Publicouna nunha edición bilingüe Baía Edicións, dentro da colección "As Mellores aventuras de Xulio Verne" En 2008, Edicións Xerais de Galicia publicou de novo a tradución de Valentín Arias, desta volta co título *A volta ao mundo en oitenta días*, dentro da colección literaria Xabaril.

## Sinopse 
Phileas Fogg é un rico cabaleiro inglés que vive unha vida solitaria en Londres. A pesar da súa riqueza, Fogg vive modestamente e leva a cabo os seus hábitos con precisión matemática. É membro do Reform Club, onde pasa boa parte dos seus días. Despois de despedir o seu axudante por traerlle auga de afeitar a unha temperatura lixeiramente inferior á esperada, Fogg contrata o francés Jean Passepartout como substituto.

No serán do 2 de outubro de 1872, mentres estaba no Club, Fogg vese envolto nunha discusión sobre un artigo en *The Daily Telegraph* que afirma que coa apertura dun novo treito ferroviario na India, agora é posible viaxar polo mundo en oitenta días. Acepta unha aposta de 20&nbsp;000 libras esterlinas, a metade da súa fortuna, dos seus compañeiros do club para completar esa viaxe neste período. Con Passepartout acompañándoo, Fogg parte de Londres en tren ás 20:45&nbsp;p.m.; para gañar a aposta debe regresar ao club a esa mesma hora o 21 de decembro, oitenta días despois. Levan canda si as 20&nbsp;000 libras restantes para cubrir os gastos durante a viaxe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* William Butcher, ed. and trans., *Around the World in Eighty Days*, Oxford World's Classics (1995, 1999).
Donkey Kong Country 3: Dixie Kong's Double Trouble!

'''''Donkey Kong Country 3: Dixie Kong's Double Trouble!'''* (estreado no Xapón como  é un videoxogo de plataformas de 1996 desenvolvido por Rare e publicado por Nintendo para Super Nintendo Entertainment System (SNES). Foi lanzado en novembro de 1996 en América do Norte e o Xapón, e o 13 de decembro en Europa e Australia. É o terceiro título da serie de videoxogos *Donkey Kong Country* e serve como secuela directa de *Donkey Kong Country 2: Diddy's Kong Quest*. Foi relanzado para a consola Game Boy Advance (GBA) en 2005. O xogo estivo dispoñible para a súa descarga na Virtual Console de Wii en 2007, así como para a Virtual Console de Wii U en 2014.

A trama céntrase en Dixie Kong e o seu curmán, Kiddy Kong, nos seus intentos por salvar a Donkey Kong e a Diddy Kong do antagonista da serie King K. Rool. O xogo está ambientado no "Northern Kremisphere", unha versión ficticia de norte de Europa e o Canadá. *Dixie Kong's Double Trouble!'' utiliza a mesma tecnoloxía Silicon Graphics dos seus predecesores, que inclúe o uso de prerenderizado de imaxes 3D. O xogo recibiu críticas positivas logo do seu lanzamento; os críticos eloxiaron as imaxes e varios aspectos do xogo, pero a maioría estaban divididos sobre a banda sonora do mesmo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Manuel Ferreirós Batallán

**Manuel Ferreirós Batallán**, finado en Pontevedra o 7 de abril de 1912, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Avogado en Poio. Membro do Partido Liberal, foi concelleiro de Pontevedra. En 1911 gañou as eleccións a deputado provincial por Pontevedra fronte a Celestino López de Castro. Finou en Pontevedra o 7 de abril de 1912.

## Vida persoal 
Casou con Lucía Oca Vila, e foi pai de María, Manuel, Lucía, Antonio e María del Carmen Ferreirós Oca. Foi avó de Carlos e Manuel Ferreirós Espinosa.
## Notas
Maximino Matalobos

**Maximino Matalobos Loureiro**, nado en Cereixo (A Estrada) e finado en Cuba, foi un político xornalista galego.

## Traxectoria 
Emigrou a Cuba. Membro das Sociedade Hijos del Ayuntamiento de la Estrada en Cuba, da que chegou a ser presidente en 1924, e Unión de Visneiro e Cereijo. Foi redactor de *Galicia*. Membro das Irmandades da Fala. Retornou a Galicia e foi directivo do Centro de Emigrados da Estrada. Xunto co seu irmán Albino e José Otero Abelleira fundaron *El Emigrado* en 1920. Volveu marchar a Cuba en 1922. Foi presidenta da Agrupación Artística Gallega. Retornou á Estrada coa República. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 volveu a Cuba. Participou no I Congreso da Emigración Galega (1956) como representante de Cuba.

## Vida persoal 
Casou con Efigenia González, e foi pai de Serafina, Ofelia, Raúl e Maximino Matalobos González.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Xornais da Estrada dos séculos XX e XXI
María Teresa Otero Sande

**María Teresa Otero Sande**, nada en Lugo o 2 de novembro de 1944 e finada na Coruña o 21 de decembro de 2001, foi unha profesora e escritora galega.

## Traxectoria
Naceu na rúa Conde Pallares, filla de Teresa Otero Sande (á súa vez filla do músico Antonio Otero Lamas) e de pai descoñecido. Pasou a infancia coa nai, unha tía e unha tía avoa. Cursou os estudos secundarios no Instituto Feminino de Lugo (actual IES Nosa Señora dos Ollos Grandes) e en 1967 licenciouse en Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela.

No curso 1967-68 desempeñou a Cátedra vacante de Italiano na facultade compostelá de Filosofía e Letras e a de Francés no Instituto Rosalía de Castro de Santiago. Tamén en 1968, con 23 anos, aprobou en Madrid as oposicións á cátedra de Lingua e Literatura Francesa, converténdose na catedrática máis nova do estado nese momento. Rematou neste período os cursos de doutoramento.

No curso 1968-69 presentou a tese de licenciatura *Contribución ao Estudo da obra literaria de Alfonso Rodríguez Castelao* dirixida por Ricardo Carvalho Calero. É a primeira tese en galego dun tema vinculado a Castelao e feita por unha muller.

En agosto de 1973 ocupou a cátedra de Lingua Francesa  do Instituto da Guía de Vigo, onde exerceu o cargo de directora. No curso 1974-75 participou solidariamente nas folgas de PNN e foi expedientada administrativamente por “actividades políticas” xunto con outros cinco profesores catedráticos de Pontevedra, catro dos cales (Carmen Arnoso Clavo, Carlos Casares, Xosé Luís Méndez Ferrín e Francisco Rodríguez Sánchez) e ela mesma terminarán sendo indultados.

Colaborou, entre outras publicacións, en *Grial* con artigos sobre Rosalía de Castro e Castelao,  e en *Fablas. Revista de Poesía y Crítica. Número especial dedicado a las Letras Gallegas* (1971).

No ano 1997 regresou a Lugo destinada ao IES Nosa Señora dos Ollos Grandes, volvendo á casa natal da rúa Conde Pallares. En 1998 presentou a tese *Estructuras narrativas y elaboración lingüística en cuatro novelas de Alejo Carpentier*, dirixida por Benito Varela Jácome.

Impartiu aulas ata o curso 2001-02 que non chegou a rematar.

Faleceu no Centro Oncolóxico de Galicia, na Coruña.

## Obra
**Relatos* (1990). Sotelo Blanco. 123 páxs. ISBN 8478240683.
**A illa* (1991). Sotelo Blanco. 150 páxs. ISBN 8478241159. Ilustracións de Ánxel Huete.

### Libros colectivos 
**Lugo, una radiografía* (1996). Coordinadora

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Maribel Outeiriño

**María Isabel Outeiriño Rodríguez**, coñecida como **Maribel Outeriño**, nada en Ourense en 1944, é unha xornalista e escritora galega.

## Traxectoria 
Filla de Alejandro Outeiriño Rodríguez e Rocío Rodríguez Fernández. Estudou nas Teresianas e Xornalismo na Escola Oficial de Periodismo de Madrid e Historia de América (Filosofía e Letras).

Foi conselleira e colaboradora de *La Región* de Ourense, xornal ao que estivo ligada sempre familiar e laboralmente. Ten colaborado en *Radio Nacional de España*, *Atlántico Diario*. Foi comisaria dunha exposición sobre a Xeración Nós.

## Obra 
* *Lauro Olmo* (1995). Xunta de Galicia. 61 páxs. ISBN 978-84-453-1268-1.

* *Ourense, 31 marzo 1881, 18:00 horas* (2008). Deputación Provincial de Ourense. 148 páxs. ISBN 978-84-96503-22-9.
* El Camino Mozárabe a Santiago. Prolongación de La Vía de la Plata (1999).
* *De Sevilla a Santiago por el Camino Mozárabe* (2011). Asociación de Amigos Vía da Prata de Ourense. 128 páxs. ISBN 9788461387151.
* *Anuncios* (2014). Elena Outeiriño Meana. 200 páxs. ISBN 978-84-616-7142-7.

### Compilación: 
* *Del Orense antiguo y otras colaboraciones: Ramón Otero Pedrayo en La Región (1958-1960)* (2019). Deputación de Ourense. 448 páxs. ISBN 
## Premios 
* Premio Trasalba 2024, polo seu interese na recollida das publicacións realizadas por Otero Pedrayo en *La Región*.

## Vida persoal 
É irmá de Belén e José Luís Outeiriño Rodríguez, presidente de *La Región*.

## Notas
Outeiro, Perdecanai, Barro

**Outeiro** é un lugar da parroquia de Perdecanai no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 113 habitantes (55 homes e 58 mulleres).

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Perdecanai 
### Parroquias de Barro
Conversión ao islam

A **conversión ao islam** é a aceptación do islam como relixión ou fe e o rexeitamento a outra relixión ou irrelixión.

## Requirimentos 
Converterse ao islam require declarar a *shahādah*, a profesión da fe musulmá ("non hai máis Deus que Alá; Mahoma é o mensaxeiro de Alá, en árabe clásico: أَشْهَدُ أَن لا إِلٰهَ إلَّا الله و أَشْهَدُ أَنَ مُحَمَّدًا رَسُول الله) Na relixión islámica, crese que todas as persoas son musulmáns ao nacer. 

No islam, a circuncisión (khitan) considérase un costume *sunnah* que non se menciona no Corán mais si nos hadith. A maioría das opinións clericais sosteñen que a circuncisión non é necesaria ao entrar na fe musulmá.

## Notas