open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Segunda Cámara dos Estados Xerais (Países Baixos)

miniatura|Escudo da Segunda Cámara dos Estados XeraisA **Segunda Cámara dos Estados Xerais** ou Cámara de Representantes (en neerlandés: *Tweede Kamer der Staten-Generaal*) é a cámara baixa do parlamento dos Países Baixos (*Staten-Generaal)*. Xunto co Senado, ou Primeira Cámara, exerce o poder lexislativo do sistema político neerlandés. Ten a súa sede na Haia no complexo histórico do Binnenhof que alberga ás principais institucións do país. 

## Funcións 
O capítulo 3 da Constitución dos Países Baixos (artigos do 50 ao 72) establece as atribucións da Segunda Cámara dos Estados Xerais:

* Exercer a iniciativa lexislativa: propor leis ou debater e aprobar aquelas propostas polo goberno. A diferenza da Primeira Cámara, ou Senado, que non pode máis que aceptar ou rexeitar a totalidade do proxecto de lei, a Segunda Cámara pode introducir emendas aos proxectos.
* Aprobar ou rexeitar os orzamentos do goberno para o Estado. 
* Controlar a acción do goberno: os ministros son responsables ante o parlamento e responden ante o lexislativo de diferentes xeitos. Dunha parte, os  membros do parlamento poden elevar cuestións por escrito ao executivo, que deben responder en tres semanas. Ademais, os membros da Segunda Cámara poden preguntar oralmente aos ministros nunha sesión parlamentaria que con tal fin se celebra os martes e que é retransmitida por televisión. Doutra banda, un deputado poder convocar a un ministro ou secretario de Estado para debater de forma urxente sobre un tema sempre que consiga o apoio da maioría da cámara, nestes casos, o ministro ou secretario de Estado non pode eludir a convocatoria. 
* Investigar: a Segunda Cámara pode constituír unha comisión composta por algúns dos seus membros para investigar cuestións específicas. Para facer as súas investigacións pode convocar a calquera cidadán, que está obrigado a comparecer baixo xuramento. As conclusións da comisión de investigación son presentadas ante o conxunto da Segunda Cámara e poden incluír recomendacións, máis non sancións. A Segunda Cámara adoita investigar para dar resposta a problemas que teñen forte impacto na opinión pública, como por exemplo para esclarecer o accidente aéreo do voo 1862 de El Al, ou as responsabilidades do exército dos Países Baixos no masacre de Srebrenica. 

## Composición 
A Segunda Cámara dos Estados Xerais está conformada por 150 membros electos pola cidadanía cada 4 anos por sufraxio universal. Os membros da Segunda Cámara teñen dedicación exclusiva ás súas tarefas parlamentarias. O número de membros foi de cen entre 1830 e 1956, cando foi ampliado aos 150 actuais. Os deputados electos intégranse en grupos parlamentarios que se corresponden cos partidos polos que foron escollidos. Ademais das sesións plenarias, os deputados integran comités específicos para facer o seguimento da cada unha das políticas gobernamentais. As sesións da Segunda Cámara dos Estados Xerais teñen lugar os martes, mércores e xoves. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos: 
* Países Baixos
*Estados Xerais dos Países Baixos

### Ligazóns externas: 
* Páxina web oficial da Segunda Cámara dos Estados Xerais (en neerlandés)
Arash Motor Company

A **Arash Motor Company** é un fabricante de coches deportivos con sede en Newmarket, Suffolk, Inglaterra. Orixinalmente fundada por Arash Farboud como Farboud Limited en 1999 cambiou de nome no 2006.

## Historia 
A compañía comezou a desenvolver o Farboud GT en 1999 co nome de Farboud Ltd. Este presentouse no Autosport Show celebrado no Birmingham NEC en 2001. Continuou deseñando o Farboud GTS que presentouse oficialmente no British Motorshow de Londres en 2004. Nese momento Chris Marsh traballaba con Arash como representante de vendas. O seu historial era que era o fillo de Jen Marsh que fundou Marcos cars con Frank Costin (Marsh + Costin = Marcos). Marsh entusiasmouse co Farboud GTS e Arash concedeulle posteriormente unha licenza para usar a forma do coche e axudar no desenvolvemento a cambio de accións da nova compañía automobilística.
Posteriormente, Marsh simplificou o deseño substituíndo o motor de carreiras baseado no Audi RS4 por un Ford V6. Tamén cambiou algunhas características cosméticas, incluíndo as portas, ventás e pezas interiores. Despois dunha disputa en 2005, Marsh cambiou o nome do coche "The Farbio". Isto foi para anunciar a ligazón do coche Farboud co "biocombustible" (Far + bio) e encaixaba máis coa reformulación da marca. Orixinalmente intentou chamar ao coche "The Fangio", pero a familia arxentina do piloto de Fórmula 1 falecido rexeitou a renumeración.

Arash vendeu as súas accións de Farbio a Michael Simmonds. Arash continuou como accionista ao 100% de Farboud Ltd. Máis tarde converteuse en Arash Motor Co.
O deseño e o concepto vendérono máis tarde a Laurence Tomlinson, de fama Ginetta, quen mantivo o deseño e renomeou o coche como G50.

## Modelos 
thumb | Farbio GTS, modelo de produción no Goodwood Festival of Speed ​​2005
thumb | Farbio GTS 350
thumb| 2016 Arash AF10
thumb | Arash AF8 Cassini no Salón do Automóbil de Xenebra 2016

### Farboud GT 
O Farboud GT foi o primeiro modelo da compañía, presentado en 2002 no salón Autosport International de Birmingham. Contaba cun motor V6 de 2,8 litros e turbo que producía 620 CV.

### Farboud GTS 
O Farboud GTS amosouse como un concept car no Autosport International en 2003. Construíronse tres coches antes de que o deseño vendérase a Farbio Sports Cars, a produción comezou en 2007 e o coche vendeuse como Farbio GTS. Despois da fusión de Farbio con Ginetta, o GTS foi desenvolvido como o Ginetta F400.

### Arash AF10 
En 2009, Arash amosou o AF10, cun motor V8 de 7.0 litros de orixe Chevrolet Corvette que producía polo menos 500 CV. O coche non se puxo en produción, pero Arash presentou máis tarde un modelo revisado en 2016 cunha transmisión híbrida e unha potencia de 2080 CV.

Tamén aparece no xogo de carreiras de coches Asphalt 8 airborne.

### Arash AF8 
O AF8 deseñouno Arash e presentouse no Salón do Automóbil de Xenebra de 2016. Contaba cun chasis con tubos de carbono/aceiro e un motor V8 central de 7,0 litros que producía 505 CV. Máis tarde competiu na subida do Festival de Velocidade de Goodwood en 2015 e 2016.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Páxina oficial
José Manuel Barbosa Álvares

**Jose Manuel Barbosa Alvares**, nado en Ourense no 1963, é un profesor, escritor e historiador galego.

## Traxectoria 
Diplomado como profesor de Educación Xeral Básica pola Universidade de Santiago de Compostela no ano 1984, fixo estudos de historia na UNED. Actualmente exerce como profesor de Educación Física no ensino primario. É un destacado reintegracionista, membro da Associaçom Galega da Lingua e académico da Academia Galega da Lingua Portuguesa. Fai parte tamén do Instituto Galego de Estudos Célticos.

## Obra 
Ten publicados os seguintes libros:

* *Curso prático de Galego* (1999). Associaçom Galega da Língua.
* *Âmago/Mágoa* (2002). Baía Edicións.
* *Bandeiras da Galiza* (2006), Associaçom Galega da Língua.
* *Atlas Histórico da Galiza* (2008), Edições da Galiza. 
* *Bandeiras da Galiza* (2011), Através Editora
* *A evolução histórica dos límites da Galiza* (2021), Através Editora.
* *Porque caiu a Galiza?. A Coroa Galaica durante a Era Compostelana* (2022). Através Editora.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Desperta do teu sono - Blog de Jose Manuel Barbosa.
*José Manuel Barbosa: “Aceitamos a narrativa imposta pela inércia historiográfica oficial” - Portal Galego da Lingua (08/02/2021)
Arrinera

**Arrinera Automotive S.A.**, é un fabricante polaco de automóbiles con sede en Varsovia.

## Historia 
A compañía fundouse en 2008 polos irmáns Łukasz e Marek Tomkiewicz. En 2011 presentaron o seu primeiro coche de proba de concepto, utilizando un deseño de tracción traseira con motor central. O seu segundo prototipo presentouse en 2012, inicialmente chamado Venocara, despois renomeado como Hussarya.

Arrinera desenvolveu unha variante de carreiras do coche coas especificacións de carreiras GT3, o Hussarya GT. Presentouse por primeira vez no salón do automóbil *Autosport International* en Birmingham, Reino Unido, en xaneiro de 2016. En xuño do mesmo ano, o Hussarya GT, que funcionaba na clase de superdeportivos, converteuse no primeiro coche polaco en participa no Goodwood Festival of Speed.

## Coches 
### Hussarya GT 
[thumb | [Arrinera Hussarya no Salón do Automóbil de Poznań 2015]]
O Arrinera Hussarya GT é un coche de carreiras que cumpre as normas FIA GT3. Funciona cun motor V8 baseado no General Motors LS7, como o que se usa no Chevrolet Corvette, empurrando 500 CV. cunha caixa de cambios de carreiras secuencial de seis velocidades operada por levas de cambio. Posúe un chasis modular de marco de aceiro, suspensión de varilla, discos de freo de 380 mm, ABS e control de tracción.

A carrozaría do coche deseñada por Pavlo Burkatskyy con aerodinámica de Janusz Piechna da Universidade de Tecnoloxía de Varsovia, e a mecánica deseñada por Krzysztof Stelmaszczuk. Está construído en Cambridgeshire.

Anthony Reid probou o coche de carreiras en 2016 nos circuítos de Snetterton e Donington Park. 

Arrinera inscribiu un Hussarya GT na DMV GT & Touring Car Cup en Hockenheim en abril de 2017. Na primeira das carreiras da fin de semana o coche acabou o 22 de 24 corredores, cun tempo rápido 20 segundos máis lento que o gañador. Na segunda carreira o coche retirouse cun fallo do alternador.

En setembro de 2017 o coche participou na rolda de Donington do campionato Britcar, pilotado por Jonny MacGregor. Durante a cualificación, o motor do coche explotou e retirouse do evento.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Arrinera  (páxina oficial)
* Arrinera Hussarya Supercar V8
Partido Agrario Republicano Autonomista

O **Partido Agrario Republicano Autonomista** foi un pequeno partido liderado polo político galego Manuel Portela Valladares con especial implantación na provincia de Lugo que conseguiu un *escano* nas Cortes constituíntes de 1931 da República Española pola mesma provincia. Foi claramente herdeiro do agrarismo das dúas primeiras décadas do século XX de Galiza, posto que Portela Valladares xa tiña sido deputado polo distrito da Fonsagrada durante a Restauración en diferentes eleccións, combatendo ao caciquismo e defendendo os intereses agraristas, seguindo a liña de Solidaridad Gallega, do Directorio Antiforista de Teis, da Acción Gallega de Basilio Álvarez, da Liga Agrario-Redencionista e das Asembleas Agrarias.

## Historia 
O partido tivo unha curta vida e non logrou agromar no resto do país coma herdeiro do agrarismo galego, deste xeito non puido facer fronte aos dous grandes partidos republicanos de Galiza: a ORGA ou PRG, de Casares Quiroga, e o PRR, de Lerroux, que dominaron a política galega entre 1931 e 1936 xunto co PG de Bóveda e Castelao.

O PARA mantivo unha postura claramente autonomista e a prol do Estatuto, coincidindo cos galeguistas e cos sectores máis comprometidos coa autonomía da ORGA. Tan foi este talante autonomista que Portela Valladares foi un dos propostos a presidir a Xunta trala aprobación do Estatuto por sectores do galeguismo, ao ser visto como un home conciliador. Contaban cunha arma importante grazas ao seu líder: o xornal *El Pueblo Gallego*, o maior xornal do país na época.

## Notas
Dong

**Dong** pode estar referido a:

* **Dong**, lingua kam-sui falada na China e en Vietnam;
* **Dong**, unha das 56 etnias da China;
* **Dong**, un dos principais ríos da China;
* **Dong**, unidade monetaria de Vietnam.

## Véxase tamén 
### Lugares 
* **Dong Ha**, cidade vietnamita;
* **Dong Hoi**, cidade vietnamita

### Industria espacial 
* **Dong Fang Hong 1**
* **Dong Fang Hong 2**
* **Dong Fang Hong 3**
* **Dong Fang Hong 3 (bus)**
* **Dong Fang Hong 4 (bus)**
* **Dong Fang Hong 5 (bus)**
* **Dong Feng 5**

### Outros 
* **Ding Dong Song**, canción de Günther,
* **Lee Dong-gook** (nado en 1979), futbolista surcoreano;
* **Ming dong**, lingua min falada na China;
* **Pham Van Dong** (1906-2000), político vietnamita;
Tohloppi

O **Tohloppi** (tamén chamado **Iso-Tohloppi**, en galego **Tohlopi Grande**) é un lago situado na cidade de Tampere, Finlandia. Encóntrase nos barrios de Tohlopi, Ristimäki e Epilänharju.

Con 63 hectáreas é o 13º lago máis grande da cidade. Está situado a 104,8 msnm e ten unha profundidad máxima de 10 metros. O Tohloppi conta cunha única illa chamada Tohlopinsaari. No seu extremo norte encóntrase un pequeno estanque chamado Pikku-Tohloppi (en galego *Pequeno Tohloppi*).

O Tohloppi é habilitado durante o inverno como pista de xeo cun percorrido que segue a costa do lago. Existe ademais unha rota duns cinco quilómetros entre a área do lago e Epilänharju.

## Notas
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 80ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Stefan Ruzowitzky, director do filme gañador]]
Esta é unha lista dos filmes propostos na 80ª edición dos Óscar para o **mellor filme en lingua non inglesa**. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados. recibíndose sesenta e tres propostas, o maior número ata ese momento. Acerbaixán e Irlanda enviaron filmes por primeira vez.

A lista curta de nove candidatos anunciouse o 15 de xaneiro de 2009. A selección foi controvertida, especialmente pola ausencia do filme romanés *4 luni, 3 săptămâni și 2 zile*, gañador da Palma de Ouro no Festival de Cannes e do francés *Persepolis*, Premio do Xurado do mesmo festival. Os cinco candidatos (Austria, Casaquistán, Israel, Polonia e Rusia) anunciáronse o 22 de xaneiro de 2008. O filme *Die Fälscher* de Stefan Ruzowitzky gañou o premio, primeiro filme austríaco que o conseguiu.

## Propostas 
## Cambios e ontroversias 
* A Academia determinou que as propostas iniciais de Israel e Taiwán non cumprían os requirimentos. A israelí ''The Band's Visit* porque contiña demasiados diálogos en inglés e *Sè, Jiè* por non ter suficiente participación taiwanesa. Ambos os países enviaron outros filmes.
* A proposta oficial de Bolivia, *Los Andes no creen en Dios*, non aparece na listaxe final.
* A proposta da India, *Eklavya: The Royal Guard*, foi obxecto dunha demanda por considerarse que o comité de selección tiña ligazóns co equipo que produciu *Eklavya*; porén, a India mantivo o filme como a súa selección.
* A British Academy of Film and Television Arts foi obxecto de crítica por non enviar nin o filme en gaélico escocés *Seachd: The Inaccessible Pinnacle* nin o filme en galés *Calon Gaeth''.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Official website of the Academy Awards
Talladas

**José Tunel Cabaleiro**, máis coñecido como **Talladas**, nado en Redondela o 3 de agosto de 1912 e finado no mesmo lugar o 8 de marzo de 1993, foi un futbolista galego que xogaba de porteiro.

Tras comezar no Redondela e no Porriño, disputou co Unión Sporting de Vigo a histórica campaña 1935/36 na Segunda División. Ao remate desta marchou ao Brasil para xogar no Galícia de Salvador. Pouco despois converteuse no primeiro galego e o primeiro español en xogar no Flamengo, así como no seu primeiro gardameta estranxeiro. A continuación foi tamén o primeiro e único español en vestir a camiseta do Santos FC, equipo no que estivo de 1938 a 1941. Rematou a súa carreira no Jabaquara.

## Traxectoria 
### Inicios 
Naceu en Redondela, onde seu pai tiña unha pequena empresa de transporte de pasaxeiros con carruaxes de cabalos. Xogou no Redondela e no Porriño, ata que en agosto de 1935 foi fichado polo Unión Sporting de Vigo, para disputar a histórica campaña 1935/36 na Segunda División. O equipo rematou na derradeira posición do grupo despois de sumar só tres vitorias (fronte a Sporting de Gijón, Valladolid e Deportivo da Coruña) e un empate (fronte ao Zaragoza).

### Galícia EC 
O 4 de marzo de 1936 embarcou para o Brasil no buque Antonio Delfino, despois de recibir unha oferta do Galícia Esporte Clube, o equipo creado en Salvador de Baía por emigrantes galegos tres anos antes. As súas primeiras actuacións no equipo baiano foron malas, debido a que estaba acostumado a xogar de día, mentres que os partidos do Galícia no Campo da Graça disputábanse de noite e con luz artificial, por mor da calor que facía polo día. Foi ademais o primeiro gardameta estranxeiro do equipo. 

No club de Río de Xaneiro tivo como competidor polo mesmo posto ao brasileiro Dorival Knipel, alcumado Yustrich, e compartiu equipo entre outros con Leônidas e Fausto. Xogou 19 partidos co equipo vermello e negro, que acabou segundo no Campionato Carioca por detrás do seu máximo rival, o Fluminense. 

### Santos FC 
A comezos de 1938 trasladouse a Santos, no estado de São Paulo onde fichou polo Santos FC. Debutou o 9 de xaneiro nunha vitoria fronte ao Corinthians no Vila Belmiro e pronto destacou pola súa gran elasticidade e flexibilidade. Xogou catro anos no equipo, disputando 67 partidos. Foi o único futbolista español en militar no club santista en toda a súa historia.

### Jabaquara 
A finais de 1941 fichou polo Hespanha FC, logo chamado Jabaquara, tamén vencellado á colonia española no país. Con este equipo xogou durante os seguintes anos o Campionato Paulista e sufriu tamén unha rotura de peroné despois dunha entrada do dianteiro Pardal. Tras a súa retirada rexentou un matadoiro en Redondela.

Á súa volta do Brasil coñeceu a Carmen Carrera Queimaliños, coa que casou en 1948. Tiveron tres fillos: Marcelina, Jose Luis e Manuel Ignacio.  

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Nicanor Villar Martínez

**Nicanor Villar Martínez**, nado en Redondela o 14 de xullo de 1901 e finado en Bemil (Caldas de Reis) o 18 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Fillo do xastre Miguel Villar Sánchez e de Celia Martínez Pérez. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Exerceu de mestre en Sacos (1924), Santa Cristina de Cobres (1925), e O Salto (1926). Aprobou as oposicións en 1926 e ao ano seguinte foi nomeado mestre da escola mixta de Chacín (Mazaricos). O 26 de decembro de 1930 foi nomeado alcalde de Mazaricos, permanecendo no posto ata xullo de 1931. En 1931 integrouse na ORGA pola que se presentou ás eleccións municipais do 12 de abril, logrando acta de concelleiro e sendo nomeado síndico. Porén, o 12 de xullo renunciou á acta de concelleiro. Nesta época construíu unha casa-escola en Chacín.

O 9 de febreiro de 1933 un delegado do gobernador civil da Coruña nomeado polo ministro de Gobernación Santiago Casares Quiroga suspendeu a Corporación de Mazaricos por supostas irregularidades e nomeou unha nova corporación presidida por Nicanor Villar. O nomeamento foi revertido o 16 de agosto dese ano. Presentouse a deputado pola ORGA nas eleccións do 19 de novembro de 1933 sen chegar a ser elixido. Concédenlle o traslado para a escola número 2 da Guarda en novembro de 1935. Logo da vitoria da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 e o nomeamento de Casares Quiroga como presidente do Consello de Ministros, Nicanor foi nomeado profesor-bibliotecario da Escuela Nacional de Sordomudos de Madrid.

Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba en Redondela. Foi detido e encerrado no cárcere de Redondela por ser amigo persoal de Casares Quiroga. Foi sacado da cadea o 18 de agosto de 1936 co pretexto de trasladalo a Caldas de Reis e paseado nunha cuneta preto de Pía de Casas, na parroquia de Bemil en Caldas de Reis. Informada a familia de Nicanor, saíron detrás do coche que o levaba, pero cando o alcanzaron xa se producira o crime.

## Vida persoal 
Casou con Ángela Amado Montes cara a 1918, e foi pai de Ángela, Celia, Nicanor, Enrique e José Villar Amado.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Nicanor Villar Martínez: Un mestre e ex-alcalde de Mazaricos asasinado en 1936
Manuel Iglesias Filgueira

**Manuel Iglesias Filgueira**, nado en Pontevedra o 9 de outubro de 1905 e finado no mesmo concello o 20 de xullo de 1936, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Mourente. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Foi mestre en Merza (1931), Folgoso e dende 1935 do Confurco (Xinzo, Ponteareas). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado en Pontevedra o 20 de xullo cando fuxía cara á súa casa de Mourente polo campo da feira, rexistrándose a súa morte a causa de hemorraxia por disparo de arma de fogo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Represión en Mourente. A aniquilación dunha parroquia combativa
Iván Martínov

**Iván Ivánovich Martínov** (en ruso **Иван Иванович Мартынов**), tamén coñecido na bibliografía internacional como *Iván Martýnovich Martýnov*, *Ivan Ivanovich Martynov* e *Jean Martinoff*, foi un filólogo, tradutor, botánico  e profesor universitario ruso,

## Traxectoria 
Fillo dun sacerdote, Martynov, estudou no  Seminario Teolóxico de Vladimir, en Poltava, onde se graduoi en 1788, e despois estudou na Academia Teolóxica de {San Petersburgo, na que se graduou en 1792. Traballou como profesor de grego antigo, e despois tamén ensinou gramática latina, poesía e retórica. Máis tarde entrou a traballar ao servizo da Chancelería do Colexio de Relaciónes Exteriores do Goberno en San Petersburgo. En 1796 comezou a publicar na revista *Musa*, xunto co poeta Gavrila Derzhavin, entre outros. Para os estadistas Nikolai Nikoláieivich Novosíltsov e Alexander Sergueivich Stroganov, Martínov realizou moitas traducións. En 1803 foi nomeado director xeral no Ministerio de Educación Popular. Promoveu o establecemento de moitas institucións educativas, incluído o Instituto de Pedagoxía, onde ditou unha conferencia sobre estética. De 1804 a 1805 publicou a revista mensual *Sewerny Westnik*. En 1806 escribiu un *Contrato social* sobre a censura. Neste dicionario usou terminoloxía latina e rusa, baseada no francés. 

Nesta obra hai catro rexistros das sus identificaciónes e nomenclatura taxonómica:
* *Asteraceae* Martinov - *Tekhno-Bot. Slovar* **55**. 1820
* *Avenaceae* Martinov - *Tekhno-Bot. Slovar* **60**. 1820
* *Andropogonaceae* Martinov - *Tekhno-Bot. Slovar* **28**. 1820
* *Prunaceae* Martinov - *Tekhno-Bot. Slovar* **511**. 1820

Nunha nova edición deste traballo de 1990, tivose en conta a autoría dalgúns taxons de alto rango, que se cambiaron a favor de Martínov. Moitas especies da familia de plantas *Asteraceae* levaban o nome de Martínov (hoxe, por decisión do Código Internacional de Nomenclatura para Algas, Fungos e Plantas, atribúense a Friedrich von Berchtold e a Karel Bořivoj Presl no seu lugar. *Avenaceae* Martinov (agora considérase sinónimo de *Poaceae*), *Andropogonaceae* Martinov (agora tamén se considera sinónimo de *Poaceae*), *Prunaceae* Martinov, (agora considérase sinónimo de *Rosaceae*) e *Zingiberaceae*, moitos autores considérana descrita por Martínov, aínda qude algúns atrubúenlla a John Lindley. 

De 1823 a 1829 Martínov publicou 26 volumes con traducións de obras dos clásicos gregos Sófocles, Homero, Herodoto, Píndaro e outros, engadindo extensas explicacións históricas e filolóxicas ás traducións. Traduciu os versos á prosa coa excepción dos versos de Anacreonte, que traduciu en verso branco.

## Abreviatura 
A abreviatura **Martinov**  emprégase para recoñecer a Iván Martínov como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Obras de e sobre Martínov
Área sanitaria de Santiago de Compostela e A Barbanza

miniatura|Mapa da área sanitaria de Santiago de Compostela e A Barbanza.
A **área sanitaria de Santiago de Compostela e A Barbanza** é unha das sete áreas sanitarias en que se divide o sistema público de saúde galego. Divídese en dous distritos sanitarios: a meirande parte do territorio ocúpao o Distrito sanitario de Santiago de Compostela, salvo no suroeste da área, onde se atopa o Distrito sanitario da Barbanza. É a única área sanitaria de Galicia que se estende por concellos de distintas provincias, a da Coruña e a de Pontevedra.

O Distrito sanitario de Santiago de Compostela abrangue os seguintes concellos: Ames, Arzúa, A Baña, Boimorto, Boqueixón, Brión, Carnota, Dodro, Dozón, A Estrada, Frades, Agolada, Lalín, Lousame, Mazaricos, Melide, Mesía, Muros, Negreira, Noia, Ordes, Oroso, Outes, Padrón, O Pino, Pontecesures, Rianxo, Rois, Rodeiro, Santa Comba, Santiago de Compostela, Santiso, Silleda, Teo, Toques, Tordoia, Touro, Trazo, Val do Dubra, Valga, Vedra e Vila de Cruces. Pola súa banda, o Distrito sanitario da Barbanza esténdese polos concellos de Boiro, Porto do Son, A Pobra do Caramiñal e Ribeira.

Os hospitais do Distrito sanitario de Santiago de Compostela están integrados no Complexo Hospitalario Universitario de Santiago, que ofrece atención sanitaria a unha poboación de 379.717 cidadáns con tarxeta sanitaria. O Distrito sanitario da Barbanza conta pola súa banda co Hospital da Barbanza, que dá servizo aos 62.957 cidadáns con tarxeta sanitaria do distrito.

## Notas
Área sanitaria de Pontevedra e O Salnés

miniatura|Mapa da área sanitaria de Pontevedra e O Salnés.
A **área sanitaria de Pontevedra e O Salnés** é unha das sete áreas sanitarias en que se divide o sistema público de saúde galego. Divídese en dous distritos sanitarios: a meirande parte do territorio ocúpao o Distrito sanitario de Pontevedra, salvo no noroeste da área, onde se atopa o Distrito sanitario do Salnés.

O Distrito sanitario de Pontevedra abrangue os seguintes concellos da provincia de Pontevedra: Barro, Bueu, Caldas de Reis, Campo Lameiro, Cerdedo-Cotobade, Cuntis, Forcarei, O Grove, A Lama, Marín, Meaño, Meis, Moraña, Poio, Ponte Caldelas, Pontevedra, Portas, Sanxenxo, Soutomaior e Vilaboa. Pola súa banda, o Distrito sanitario do Salnés esténdese polos concellos de Cambados, Catoira, A Illa de Arousa, Ribadumia, Vilagarcía de Arousa e Vilanova de Arousa.

Os hospitais do Distrito sanitario de Pontevedra están integrados no Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra, que ofrece atención sanitaria a unha poboación de 218.792 cidadáns con tarxeta sanitaria. O Distrito sanitario do Salnés conta pola súa banda co Hospital Público do Salnés, que dá servizo aos 73.238 cidadáns con tarxeta sanitaria do distrito.

## Notas
Ascari Cars

**Ascari Cars Ltd.** foi un fabricante británico de automóbiles con sede en Banbury, Inglaterra, e fundado por Klaas Zwart. A compañía recibiu o nome de Alberto Ascari (1918–1955), o primeiro dobre gañador do Campionato Mundial de Pilotos.

A compañía cesou a súa actividade en 2010.

thumb|Ascari KZ1
thumb|Ascari KZR-1

## Historia 
Ascari Cars estableceuse en Dorset en 1995. O seu primeiro coche de edición limitada, o Ascari Ecosse, presentouse en 1998.

No 2000 Ascari Cars construíu unha nova instalación en Banbury no norte de Oxfordshire. O segundo coche de Ascari Car, o Ascari KZ1, desenvolveuse en Banbury, que tamén albergaba os activos de carreiras do Team Ascari. Os locais están agora ocupados por Haas F1 Team.

### Coches de estrada 
thumb | dereita | 250px | Un Ascari KZ1 (primeiro plano) e Ecosse expostos.

### Coches de carreiras
## Notas
## Véxase tamén
Área sanitaria de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras

miniatura|Mapa da área sanitaria de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras.
A **área sanitaria de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras** é unha das sete áreas sanitarias en que se divide o sistema público de saúde galego. O seu territorio coincide co da provincia de Ourense, e divídese en tres distritos sanitarios: o Distrito sanitario de Ourense, ao oeste da provincia, o Distrito sanitario do Barco de Valdeorras ao nordés da provincia, e o Distrito sanitario de Verín ao sueste.

O Distrito sanitario de Ourense abrangue os seguintes concellos: Allariz, Amoeiro, A Arnoia, Avión, Baltar, Bande, Baños de Molgas, Barbadás, Beade, Beariz, Os Blancos, Boborás, A Bola, Calvos de Randín, Carballeda de Avia, O Carballiño, Cartelle, Castrelo de Miño, Castro Caldelas, Celanova, Cenlle, Chandrexa de Queixa, Coles, Cortegada, Entrimo, Esgos, Gomesende, O Irixo, Leiro, Lobeira,Lobios, Maceda, Maside, Melón, A Merca, Montederramo, Muíños, Nogueira de Ramuín, Ourense, Paderne de Allariz, Padrenda, Parada de Sil, O Pereiro de Aguiar, A Peroxa, Piñor, Pontedeva, Porqueira, Punxín, Quintela de Leirado, Rairiz de Veiga, Ramirás, Ribadavia, San Amaro, San Cibrao das Viñas, San Cristovo de Cea, Sandiás, San Xoán de Río, Sarreaus, Taboadela, A Teixeira, Toén, Trasmiras, Verea, Vilamarín, Vilar de Barrio, Vilar de Santos, Xinzo de Limia, Xunqueira de Ambía e Xunqueira de Espadanedo. Por outra banda, o Distrito sanitario do Barco de Valdeorras esténdese polos concellos do Barco de Valdeorras, O Bolo, Carballeda de Valdeorras, Larouco, Manzaneda, Petín, A Pobra de Trives, A Rúa, Rubiá, A Veiga, Vilamartín de Valdeorras e Viana do Bolo. Por último, os concellos do Distrito sanitario de Verín son Castrelo do Val, Cualedro, A Gudiña, Laza, A Mezquita, Monterrei, Oímbra, Riós, Verín, Vilardevós e Vilariño de Conso.

O Distrito sanitario de Ourense conta co Complexo Hospitalario Universitario de Ourense, que ofrece atención sanitaria a unha poboación de 240.820 cidadáns con tarxeta sanitaria. O Distrito sanitario do Barco de Valdeorras conta pola súa banda co Hospital Público de Valdeorras que dá servizo aos 30.229 cidadáns con tarxeta sanitaria do distrito. Por último, no Distrito sanitario de Verín, o Hospital Público de Verín ten adscritas 26.097 tarxetas sanitarias.

## Notas
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 79ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Florian Henckel von Donnersmarck, director do filme gañador]]
Esta é unha lista dos filmes propostos na 79ª edición dos Óscar para o **mellor filme en lingua non inglesa**. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados. recibíndose sesenta e tres propostas, das que se aceptaron sesenta e unha, o maior número ata ese momento. Lituania presentou un filme por primeira vez.

Nesta edición cambiáronse dúas regras. A primeira foi instituír un proceso en dous pasos para escoller os filmes candidatos para permitir que os membos da Academia en Nova York puidesen participar. Un comité inicial seleccionaría nove filmes para formar unha lista curta en xaneiro que entón sería revisada por un comité composto de dez membros do comité inicial, dez membros dos Ánxeles e dez de Nova York para escoller os cinco candidatos finais. O segundo cambio foi suprimir a regra que requiría que os filmes estivesen nunha lingua do país que o propuxo. Isto fíxose como resposta ao rexeitamento dos filmes propostos por Italia e Austria para a 78ª edición dos Óscar, *Private* e *Caché* respectivamente, por non estar filmados en linguas dos respectivos países. Isto permitiu aceptar propostas como a canadense *Water*, que só contén diálogos en hindi.

## Propostas 
## Descualificacións 
As propostas de Finlandia e Luxemburgo foron rexeitadas antes do proceso de revisión. O filme finlandés foi retirado da competición polo seu director Aki Kaurismäki e o luxemburgués porque se considerou que a presenza creativa do país na realización do filme non cumpría os requirimentos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Official website of the Academy Awards
Finau Tabakaucoro

**Adi** **Finau Tamari Tabakaucoro** é unha ex política de Fiji, que traballou como Axudante do Ministerio para Mulleres, Cultura e Benestar Social no gabinete interino formado por Laisenia Qarase a raíz do golpe de Fiji de 2000. Ocupou o cargo ata que un goberno electo tomou poder en setembro de 2001.  Presentouse como candidata independente na circunscrición aberta de Tailevu South Lomaiviti nas eleccións de 2001, pero non tivo éxito.

Tabakaucoro é membro do clan Tui Kaba, a familia real de Tailevu e da Confederación Kubuna. Foi franca nos seus chamamentos para que o próximo Vunivalu de Bau (xeralmente recoñecido como o título principal máis alto de Fiji) sexa elixido por todo o clan Tui Kaba, en lugar de ser designado por uns poucos anciáns.

## Traxectoria 
Tabakaucoro naceu en Savusavu, Cakaudrove e criouse na vila de Nagigi.  Ela foi a segunda de catro fillos. O seu pai, Ratu Josefa Tabakaucoro (1900-1993), era de Bau, Tailevu. Durante a nenez de Tabakaucoro  vendía copra para axudar ás finanzas familiares. A súa nai Eka (1919-1992) era ama de casa.  

Tabakaucoro asistiu á escola do distrito de Navatu en Nasinu, a escola Draiba Fijian, a escola Adi Cakobau e a escola secundaria Suva. Estudou historia na Universidade de Vitoria en Wellington de 1964-1967. Para complementar a súa bolsa do goberno, tivo varios traballos a tempo parcial. Traballaba como aia e camareira. Tamén traballaba nunha tenda de velas e nunha fábrica de costura de panos e fundas de almofada. Despois de graduarse,  realizou unha formación docente en Epsom Secondary Teachers College.

Finau Tabakaucoro ten un fillo chamado Ratu Silivenusi Robin Waqausa.

## Golpe de estado de 2006 
A medida que a tensión entre o goberno de Fiji e as Forzas Armadas intensificábase cara a finais de 2006, Tabakaucoro pediu ao goberno de Laisenia Qarase que renunciase.  Fiji Live citouna o 3 de decembro pedindo o nomeamento dun goberno interino que aplicaría as demandas do Comandante Militar, Comodoro Frank Bainimarama. O goberno rexeitou dimitir, e, despois de que as Forzas Armadas tomasen o poder o 5 de decembro, culpou ao goberno de non ceder. O Fiji Times cítaa dicindo que o golpe ía suceder de todos os xeitos, xa que o goberno e as Forzas Armadas estiveran tratando de comunicarse en liñas paralelas que nunca se atoparían. Ela escusou o derrocamento do seu parente próximo, o vicepresidente Ratu Joni Madraiwiwi, e o seu desaloxo da súa residencia oficial por parte dos militares, dicindo que se resistiu ás demandas dos militares e defendía unha interpretación literal da lei.

## Notas
Manizha Bakhtari

**Manizha Bakhtari** (Persa: منیژه باختری) é unha diplomática, autora e xornalista afgá. Actualmente serve como embaixadora afgá en Austria. Foi a anterior  embaixadora afgá nos Países nórdicos (Noruega, Suecia, Dinamarca, Islandia, e Finlandia). Bakhtari anteriormente serviu como Xefa de Gabinete do Ministerio afgán de Asuntos Exteriores e como conferenciante a tempo parcial na Universidade de Cabul.

## Traxectoria 
Bakhtari é a filla do poeta afgán Wasef Bakhtari. Bakhtari ten un B.A. en xornalismo e unha mestría en Literatura e Lingua persas da Universidade de Cabul. En 2002  foi acreditada como conferenciante na Facultade de Xornalismo da Universidade de Cabul.

Con anterioridade aos seus postos diplomáticos, Bakhtari traballou co Centro de Cooperación para Afganistán (CCA), unha organización non gobernamental. É a autora  de dous libros xornalísticos: *The interesting World of News* e *Ethics e Law in Journalism*, os cales son actualmente utilizados como libros de texto na Facultade de Xornalismo da Universidade de Cabul. É a autora de *Angabin Neshkhand wa Sharang Noshkhand*, un libro sobre a historia contemporánea do xénero satírico en Afganistán. Publicou unha colección de historias titulada *Three Angels*, que destaca os desafíos das mulleres afgás. Foi editora en xefe de *Parnian Magazine* (unha revista trimestral de cultura e literatura).

Bakhtari está casada con Naser Hotaki, un empresario e executivo deportivo afgán. Teñen catro fillos xuntos: Mariam Hotaki, Mustafa Hotaki, Nosheen Hotaki e Parnian Hotaki.

## Notas
Maliha Zulfacar

**Maliha Zulfacar**, nada en 1961, é unha profesora universitaria afgá que foi a embaixadora de Afganistán en Alemaña de 2006 a 2010.

## Traxectoria 
Zulfacar naceu en 1961 en Cabul, a capital de Afganistán. O seu pai era diplomático. Despois de completar a súa educación escolar,  mudouse a Alemaña e asistiu á  Universidade de Técnica de Braunschweig. Fixo a súa licenciatura, mestría e doutoramento en socioloxía no Western College for Women, Universidade de Cincinnati e Universidade Paderborn respectivamente.

Zulfacar ensinou socioloxía na Universidade de Cabul até 1979. Deixou o país despois da invasión soviética e estableceuse en Alemaña por un pequeno período antes de trasladarse aos Estados Unidos. Nos Estados Unidos, uniuse á facultade da Universidade Estatal Politécnica de California. Tamén traballou como directora do Instituto Americano de Estudos de Afganistán e o seu libro, *Afghan Immigrants in the USA and Germany*, publicouse en 1998. Despois de regresar a Afganistán en 2001, Zulfacar participou na loya jirga de 2002 para elixir a administración de transición. En novembro de 2006 foi nomeada embaixadora de Afganistán en Alemaña, cargo que ocupou até 2010. Tamén produciu e dirixiu dous documentais sobre a vida en Afganistán.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Arta Dade

**Arta Dade**, nada en  Tirana, Albania, o 15 de marzo de 1953, é unha política albanesa. É membro do Parlamento de Albania polo Partido Socialista de Albania desde 1997. Durante a súa carreira como política foi Ministra de Cultura e Ministra de Exteriores, sendo a primeira muller en ocupar este cargo. Actualmente é presidenta do Comité de Política Exterior.

## Traxectoria
Despois de asistir á escola, de 1972 a 1975 estudou Literatura inglesa na Universidade de Tirana. Despois de completar os seus estudos, foi profesora na escola secundaria de idiomas *Asim Vokshi* entre 1975 e 1985, antes de traballar como conferenciante no departamento de estudos de inglés na universidade ata 1997. Cando empezou a súa carreira política. No parlamento representa ao Condado de Fier.

En 1991 converteuse en membro do Partido Socialista de Albania, o sucesor do previamente comunista Partido Laborista, e ó mesmo tempo membro na executiva do partido. En 1993 tamén se converteu en membro do foro de mulleres da actual Esquerda europea.

En 1996 postulouse con éxito como representante do PS para o Parlamento albanés e pertenceu a el durante o 15º período lexislativo de 1997 a 2001. Foi reelixida nas eleccións parlamentarias de 2001 e 2005 e foi membro do parlamento ata 2009. En xullo de 1997 foi nomeada Ministra de Cultura, Xuventude e Deporte por Fatos Nano e foi membro deste ata abril de 1998.

Posteriormente foi, entre outras cosas, vicepresidenta da comisión parlamentaria de asuntos exteriores e relacións internacionais, membro da comisión de expertos para o pacto de estabilidade, membro da sociedade parlamentaria albanesa-francesa e dende xaneiro de 1999 a xuño de 2001 delegada suplente da Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa. Ademais, ocupou o cargo de Secretaria de Relacións Internacionais no Consello de Administración do PS dende 1998 e foi reelixida como tal en varias ocasións.

En setembro de 2001 foi nomeada sucesora de Paskal Milo polo primeiro ministro Ilir Meta como primeira ministra de Relacións Exteriores de Albania e ata 2021 a única. Ocupou este cargo ata xullo de 2002. Posteriormente, Ilir Meta asumiu o cargo de chanceler el mesmo baixo o novo primeiro ministro Fatos Nano.

Ademais, é autora de numerosos artigos de ciencias políticas e sociais.

## Notas
Floreta Faber

**Floreta Faber**, nada en Shkodër o 19 de marzo de 1968, é unha diplomática albanesa, embaixadora do seu país nos Estados Unidos.

## Traxectoria 
Faber é licenciada da Universidade de Tirana, Facultade de Economía, na Esfera de Circulación en 1990. De 1993 a 1995, estivo inscrita nun programa de mestría de dous anos en mercadotecnia internacional e estratexia na Escola de Administración de Noruega en Oslo, Noruega, incluído un período de estudos como estudante de intercambio na Universidade Estatal de Washington. O seu Diploma de Mestría en Mercadotecnia e Xestión Operativa foi outorgado pola Universidade de MB, en Albania. Completou programas e capacitación para executivos, como o Programa de Liderado para Visitantes Internacionais do Departamento de Estado e a Universidade Harvard.

De 1990 a 1993 Faber traballou en Shkodër en varias organizacións, incluída unha cámara de comercio local, unha axencia comercial rexional e unha empresa pública de importación e exportación. De 1995 a 2000 traballou en Deloitte & Touche en Tirana e mais en Praga (República Checa). Axudou a abrir a oficina de Deloitte & Touche en Tirana e traballou en varios postos.

Despois de Deloitte & Touche, Faber traballou como Directora Executiva da Cámara de Comercio Estadounidense en Albania durante 14 anos. Neste posto, Faber traballou con representantes dos gobernos de Albania e os Estados Unidos, organizacións internacionais e a UE, e organizacións comerciais similares nos Estados Unidos e Europa.

En xaneiro de 2015, Faber foi nomeada embaixadora de Albania nos Estados Unidos polo entón presidente Bujar Nishani.

## Notas
Amalaberga

**Amalaberga** foi unha nobre gótica do século VI, do reino ostrogodo e do reino dos Turingii. Era filla dun nobre de nome descoñecido falecido ca. 500 e Amalafrida, a futura esposa do rei vándalo Trasamundo (r. 496-523), e sobriña do rei ostrogodo Teodorico, o Grande (r. 474–526). Tiña un irmán chamado Teodato que chegou a ser rei dos ostrogodos (r. 534–536).

## Traxectoria 
Pertencía á dinastía dos Amalos. Educada en Italia, casou polo 507/511 co rei dos turingii Hermanfredo, fillo do rei Bisinus e da súa esposa longobarda Menia, con quen tivo dous fillos, Amalafredo e Rodelinda. Como dote, Hermanfredo pagou a Teodorico algúns cabalos branco-prateados. Procopio de Cesarea afirma que o matrimonio foi para pechar unha alianza entre os ostrogodos e os turingii dirixida contra os francos.

### As guerras dos Turingii 
Hermanfredo e mailos seus irmáns Baderico e Berthar sucederon a seu pai como co-gobernantes, mentres que a súa nai regresou co seu pobo, onde a súa irmá, Radegunda, casara con Wacho, rei dos lombardos. Impulsado pola influencia da súa esposa, Hermanfredo matou a Berthar e tratou de eliminar tamén ao seu outro irmán Baderico para quedar como único rei. De novo, aconsellado pola súa muller, Hermanfredo aliouse co rei franco Teodorico I da Austrasia (r. 511–534/535) contra seu irmán Baderico. A cambio da axuda, prometeu ao franco a metade do reino. De contado, Baderico foi derrotado e decapitado polos francos; mais, unha vez que tomou posesión do reino, Hermanfredo non atendeu as cláusulas da alianza esperando que, en caso dun ataque franco, contaría coa axuda do tío da súa muller. Como consecuencia, naceu unha profunda inimizade entre ambos. 

No 531, cinco anos despois da morte de Teodorico o Grande, os francos de Teodorico I axudados polo seu medio irmán, Clotario I de Neustria, e polos saxóns lanzaron unha segunda campaña contra os turingii de Hermanfredo que, segundo o *Decem Libri* de Gregorio de Tours, foron completamente derrotados e masacrados en masa na batalla nos arredores do río Unstrut e tomaron o palacio real de Scithingi (o actual Burgscheidungen) e o reino turinxio foi anexionado polos francos. 

Posteriormente, Hermanfredo, polo 532-533, morreu a carón das murallas de Zülpich, no que semellaba unha trampa polo que Amalaberga retornou para a corte ostrogoda en Italia onde gobernaba seu irmán Teodato. Trala toma de Rávena por Belisario, seus fillos foron levados a Constantinopla onde Amalafredo se converteu en xeneral imperial e Rodelinda foi obrigada a casar co rei longobardo Audoíno.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
* 
*
*
Samanunu Cakobau-Talakuli

**Adi** **Litia Samanunu Cakobau-Talakuli**, nada en 1940 e finada en 2012, foi unha xefa, política e diplomática de Fiji. A filla máis vella de Ratu Sir George Cakobau (o defunto Vunivalu de Bau e gobernador xeral), Talakuli, ocupou varios postos importantes no goberno de Fiji. Foi Ministra de Asuntos de iTaukei en 1994 e 1995, e foi considerada candidata á Vicepresidencia en 1997. Converteuse en Alta Comisionada de Fiji en Malaisia e Embaixadora en Tailandia e na Comisión Económica e Social para Asia e o Pacífico en 1999.

Nomeada para o Senado de Fiji en xuño de 2006 como unha dos nove candidatos ó goberno de Fiji, Talakuli tamén foi designado para o Gabinete como Ministro sen carteira. Como a filla máis vella do último Vunivalu de Bau, foi considerada a xefa de maior rango da Confederación Kubuna; con todo, ela non era membro de Bose Levu Vakaturaga.

## Vida persoal 
Talakuli era a filla máis vella de Ratu Sir George Cakobau (o último undécimo Vunivalu de Bau e gobernador xeral).  Os seus irmáns inclúen Ratu Epenisa Seru Cakobau (medio-irmán), Ratu George Cakobau, Jr e Adi Litia Qalirea Cakobau. Casou con Manasa Talakuli, quen foi o primeiro fixiano en ser comisionado no Exército británico.

## Notas
Anna María Martínez Sagi

**Anna María Martínez Sagi**, nada en Barcelona o 16 de febreiro de 1907 e finada en Moià o 2 de xaneiro de 2000, foi unha xornalista, poetisa e feminista catalá.
## Traxectoria
De raíces na alta burguesía catalá, estudou en castelán e francés. Chegou a ser campioa de España de lanzamento de xavelina e foi a primeira muller en participar na directiva do Fútbol Club Barcelona, en 1934, encargada de montar unha sección feminina.

Durante a guerra civil exerceu de xornalista na fronte de Aragón. Ó remate da contenda, fuxiu primeiro a Francia, onde recalou en París e logo en Chartres e rematou uníndose á resistencia antinazi e despois ós EUA, onde deu clases na Universidade de Illinois.

Volveu a España nos anos setenta, residindo en Moià ata a súa morte, totalmente esquecida.

## Notas
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 78ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Gavin Hood, director do filme gañador.]]
Esta é unha lista dos filmes propostos na 78ª edición dos Óscar para o **mellor filme en lingua non inglesa**. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados.

Os filmes candidatos debían terse estreado nos cinemas dos seus respectivos países entre o 1 de outubro de 2004 e o 30 de setembro de 2005. A lista oficial de filmes aceptados incluíu 54 filmes. Costa Rica, Fiji e Iraq presentaron filmes por primeira vez.

Os cinco candidatos (Alemaña, Francia, Italia, Palestina e Suráfrica) anunciáronse o 31 de xaneiro de 2006. O filme *Tsotsi* de Gavin Hood gañou o premio, primeiro filme surafricano que recibiu o premio.

## Propostas 
## Cambios e controversias 
* O filme candidato *Paradise Now* foi nomeado inicialmente como procedente de Palestina. Porén, despois de protestas de grupos proisraelís nos Estados Unidos, a Academia decidiu designar a proposta como da Autoridade Palestina, movemento que foi criticado por Hany Abu-Assad, director do filme. Durante a cerimonia de entrega dos premios, o filme foi anunciado polo presentador Will Smith como proposta dos Territorios Palestinos.
* Venezuela seleccionou *1888: El Extraordinario Viaje de Santa Isabel*, mais o envío atrasado por unha demanda e pasou a data límite. O Uruguai informou da elección de *Alma Mater*, mais finalmente só foi enviado aos premios Goya.
* O Nepal seleccionou *Basain*, mais debido a un cambio na data de estrea foi proposto o ano seguinte.
* Filipinas non propuxo ningún filme por primeira vez en dez anos. A Academia filipina indicou que pensaban que non foran convidados a participar porque a invitación oficial non chegou ao seu novo enderezo.
* Italia seleccionou inicialmente of filme *Private*, mais a Academia informou que o filme sería descualificado por non ser nunha lingua italiana. A Academia italiana apelou a decisión, mais finalmente seleccionou outro filme.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Official website of the Academy Awards