Neisseria meningitidis

***Neisseria meningitidis***, tamén chamada **meningococo**, é unha especie de bacterias que pode causar a meninxite meningocócica e outras formas de infección como a meningococcemia (unha septicemia que pode ser mortal). Porén, hai outros axentes infecciosos que poden causar tamén meninxite. *N. meningitidis* é unha causa importante de morbilidade e mortalidade durante a infancia nos países industrializados e foi responsable de epidemias en África e Asia. Coa tinguidura de Gram mostra ser un diplococo gramnegativo e os cultivos da bacteria dan positivo na proba do encima citocromo c oxidase.

A bacteria vive como parte da flora normal non patoxénica na nasofarinxe dun 5-15% dos adultos. Causa a única forma de menixite bacteriana que orixina epidemias. O *Streptococcus pneumoniae* (ou *pneumococo*) é outra especie bacteriana común causante de meninxite. Os meningococos só infectan a humanos e nunca foron illados de animais porque a bacteria só pode obter ferro de fontes humanas, como as proteínas transferrina e lactoferrina.

O meningococo espállase por medio do intercambio de saliva e outras secrecións respiratorias durante actividades como tusir, bicar ou morderen xoguetes os nenos. Infecta a célula hóspede ao adherirse a ela utilizando adhesinas autotransportadoras triméricas (TAA). Aínda que produce inicialmente síntomas xerais como fatiga, pode rapidamente progresar desde a febre, dor de cabeza e rixidez de pescozo ao coma e morte. Os síntomas da meninxite meningocócica confúndense doadamente cos producidos por outros organismos como *Hemophilus influenzae* e *Streptococcus pneumoniae*.

## Subtipos 
Clasifícanse segundo a súa estrutura antixénica. Os antíxenos utilizados máis importantes son o polisacárido capsular, que define o serogrupo das cepas, as proteínas de membrana porinas de clase 2/3, que serven para definir os serotipos e as proteínas de clase 1, tamén porinas, que definen os serosubtipos. Coa nomenclatura actual, as cepas quedan definidas polo seu serogrupo:serotipo:serosubtipo; por exemplo, B:2b:P1.5,10 ou C:NT:P1.13. A distribución de serotipos varía segundo a parte do mundo, o que dificulta o desenvolvemento dunha vacina universal. Hai moitas cepas de meningococos; as máis importantes clinicamente son: A, B, C, Y, X e W135. O 90% dos casos mundiais débense aos serogrupos A, B e C.

* ***A***. O tipo A é o máis frecuente en África e Asia pero está practicamente ausente de América e é raro en España. Para viaxar á zona subsahariana pode administrarse a vacina Men A&C. Na África subsahariana as taxas de infección por *N. meningitidis* van de 1 de cada 1.000 a 1 de cada 100 (mentres que en países desenvolvidos como EEUU son de 1 de cada 100.000, sobre todo en nenos de menos de 5 anos).
* ***B***. É a forma maioritaria no Estado Español desde a década de 1980. A máis común en Europa e Oceanía. Investígase na produción dunha vacina efectiva contra o serogrupo B, que é pouco inmunoxénico, pero aínda non se deu cunha solución definitiva. En Nova Zelandia desenvolveuse unha vacina específica (MeNZB) contra unha variante concreta do grupo B. Esta epidemia foi grave porque non se dispoñía de ningunha vacina para esta cepa.
* ***Y***. Na última década o serogrupo Y emerxeu como causa da enfermidade en Norteamérica, Colombia e Israel. Raro en España. 
Outras cepas son D, 29-E, H, I, K, L, e Z.

## Virulencia 
O lipooligosacárido (LOS) é un compoñente da membrana externa de *N. meningitidis* que actúa como unha endotoxina e é responsable de choques sépticos e hemorraxias debidas á destrución dos glóbulos vermellos do sangue. Outros factores de virulencia son unha cápsula de polsacárido que impide a fagocitose por parte do hóspede e axuda a que o microbio se evada da acción do sistema inmunitario; e fimbrias que median a adhesión da bacteria ás células epiteliais da nasofarinxe.

Recentemente descubriuse unha nova cepa hipervirulenta na China, cuxo impacto aínda non foi determinado.

## Signos e síntomas 
A sospeita dun caso de meninxite é unha emerxencia médica e debe ter unha atención médica inmediata. Nos casos en que se sospeita meninxite meningocócica ou septicemia (infección no sangue) xeralmente adminístranse antibióticos intravenosos rapidamente e o paciente debe ser internado nun hospital. Isto implica que por causa do antibiótico o número de bacterias pode quedar moi reducido e é probable que despois as probas de laboratorio para confirmar a presenza de *N. meningitidis* non a detecten, pero considérase prioritario reducir as taxas de mortalidade.

A septicemia causada por *N. meningitidis* recibiu menos atención do público do que a meninxite, a pesar de que está asociada con mortes infantís. A septicemia meningocócica causa tipicamente erupcións purpúricas que non perden a súa cor cando as presionamos cun vidro e non causan os síntomas clásicos da meninxite. Esta septicemia ten aproximadamente unha taxa de mortalidade do 50% en poucas horas desdde o seu comezo. Porén, non todos os casos de erupcións de tipo púrpura se deben a septicemia meningocócica, pero as outras posibles causas requiren tamén unha atención rápida (por exemplo a púrpura trombocitopénica idiopática, un trastorno plaquetario, ou a púrpura de Henoch-Schönlein).

Outras complicacións graves son a síndrome de Waterhouse-Friderichsen (unha hemorraxia xeralmente bilateral masiva, hemorraxia nas glándulas adrenais causada por unha meningococcemia fulminante), insuficiencia adrenal, e a coagulación intravascular diseminada.

Para previr a infección, as persoas que estiveron en contacto cun paciente infectado nos últimos sete días poden recibir medicación con antibióticos como a rifampicina oral.

A vacina contra o serogrupo B está aínda en investigación e está a ser difícil de obter debido á baixa inmunoxenicidade do polisacárido B, posibles efectos de autoinmunidade e a variación dos tipos en diversas partes do mundo. En Nova Zelandia obtiveron unha pero só era específica para a cepa que estaba a producir a epidemia naquel momento, e tamén se fixeron vacinas en Cuba, e Noruega.
En Europa aprobouse unha vacina nova MenB en xaneiro de 2013; seguindo a recomendación positiva do Comitée para Produtos Médicos para Uso Humano, déuselle licenza da Comisión Europea á vacina Bexsero® producida por Novartis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Meninxite
* Neisseria gonorrhoeae
* Neisseria