open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Estanza

Unha **estanza** é unha estrofa de orixe italiana propia da canción e cuxa estrutura foi fixada por Dante e Petrarca. Está formada por un número variable de versos heptasílabos e hendecasílabos e presenta rima consoante. Moitas estanzas axústanse ao esquema seguinte: *capo* ou *fronte* (dous conxuntos de tres versos cada un unidos pola rima), *corpo* (verso heptasílabo que rima co último da *fronte* e no que está o verso de volta), *sirima* (conxunto de varios versos que inclúe o verso de volta a modo de enlace e introducen rimas novas), e *coda* (pareado final). Algúns dos introdutores da estanza na métrica castelá son Garcilaso de la Vega e Juan Boscán.

## Exemplos
:El aspereza de mis males quiero
:que se muestre también en mis razones,
:como ya en los efectos s'ha mostrado;
:lloraré de mi mal las ocasiones,
:sabrá el mundo la causa porque muero,
:y moriré a lo menos confesado,
:pues soy por los cabellos arrastrado
:de un desatino pensamiento
:que por agudas peñas peligrosas,
::por matas espinosas,
:corre con ligereza más que el viento,
:bañando de mi sangre la carrera.
:Y para más despacio atormentarme,
:llévame alguna vez por entre flores,
:adó de mis tormentos y dolores
:descanso y dellos vengo a no acordarme;
:mas él a más descanso no me espera:
:antes, como me ve desta manera,
:con un nuevo furor y desatino
:torna a seguir el áspero camino.

(Estanza 1 da "Canción IV" de Garcilaso de la Vega)
Vilar de Condes

Como topónimo **Vilar de Condes** pode referirse a:

;En Galiza
***Vilar de Condes**, parroquia do concello de Carballeda de Avia;
****Vilar de Condes**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Juan Antonio Saco y Arce (homónimos)

O nome de **Juan Antonio Saco y Arce** pode referirse a:

***Juan Antonio Saco y Arce**, escritor e lingüista  galego (1835-1881);
***Juan Antonio Saco y Arce**, fillo do anterior, político galego e alcalde de Ourense entre 1918 e 1919.
Nefrotoxicidade

A **nefrotoxicidade** é a toxicidade exercida sobre os riles, órganos cuxa integridade funcional é esencial para o mantemento da homeostase corporal dos seres humanos. Isto é debido o seu papel primordial en funcións tan esenciais coma a excreción dos desfeitos metabólicos, a regulación do volume de líquido extracelular, a composición de electrólitos e o equilibrio ácido-base. Ademais, os riles sintetizan hormonas, tales como renina e eritropoetina, e metabolizan a vitamina D3.

Os riles son, con frecuencia, órganos diana de moitos axentes tóxicos que provocan perturbacións no seu comportamento fisiolóxico, que nalgunhas ocasións tradúcense en lesións graves... Porén, estes órganos dispón de diversos mecanismos de desintoxicación e teñen reserva funcional e capacidade de rexeneración considerables.

## Causas da sensibilidade do ril aos axentes tóxicos
Polas súas características, os riles entran en contacto cunha gran cantidade de fármacos e substancias químicas que circulan polo sangue. Os procesos que interveñen na concentración dos ouriños serven tamén para concentrar os tóxicos, que chegan finalmente ó líquido tubular, pois favorecen a súa penetración por difusión pasiva nas células tubulares. Polo tanto, pode ocorrer que un axente químico cuxa concentración non chega a ser tóxica no plasma alcance concentracións tóxicas nos riles. Finalmente o transporte, o depósito e o metabolismo dos xenobióticos contribúen notablemente á predisposición do ril para sufrir lesións tóxicas.

## Axentes nefrotóxicos específicos
Un axente nefrotóxico é toda estrutura química que, situada no sistema renal, é capaz de producir perturbacións e desequilibrios nos seus aspectos morfolóxicos e fisiolóxicos que conducen a lesión do órgano.

Existen moitos fármacos, substancias químicas ambientais e metais que poden causar nefrotoxicidade e lesións de localización específica,  podendo causar insuficiencia renal aguda (IRA) ou outros tipos de patoloxía, con consecuencias moi variables, que van dende a recuperación completa ata a aparición de lesións renais permanentes que poden obrigar a tratamentos de diálise ou de transplante renal.

### Fármacos
Entre os fármacos nefrotóxicos figuran )
*Micotoxinas 
*Disolventes orgánicos (como a gasolina ou o tricloroetileno).

## Valoración de nefrotoxicidade
Os estudos de avaliación da nefrotoxicidade que se efectúan en animais de experimentación consisten na valoración fisiopatolóxica dos riles despois do tratamento e son cruciais para identificar o sitio da lesión nefrotóxica, así como da natureza e gravidade da mesma. Estes estudos, que deben incluír o exame xeral de ouriños, a bioquímica sérica clínica, o estudo histopatolóxico, permitirán coñecer os efectos funcionais e morfolóxicos que produciu a substancia química sobre os riles.

## Notas
O Naranxo

O termo **O Naranxo** pode referirse a:

****O Naranxo***, libro de relatos de Ramón de Valenzuela;
*A **Asociación Cultural O Naranxo** de Lalín.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***O Naranxo**, lugar da parroquia de Abegondo, no concello de Abegondo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Naraxa**, lugar da parroquia de Vilabol de Suarna, no concello da Fonsagrada.
CS Chênois

O **Club Sportif Chênois** é un club de fútbol de Thônex, Suíza. Fundouse en 1907 e compite na 1. Liga. O seu campo é o Stade des Trois-Chêne, con capacidade para 4.000 espectadores.

## Ligazóns externas
*Páxina oficial do club
Pataca (homónimos)

**Pataca** pode facer referencia a:

***Pataca**, un tubérculo comestible que produce planta da pataca ou pataqueira (*Solanum tuberosum*)
***Pataca**, o nome de diversas moedas.
Jonas Staugaitis

**Jonas Staugaitis**, médico e político, foi o Presidente de Lituania entre o 18 e o 19 de decembro de 1926.
Demografía de Cangas

A **demografía de Cangas** é similar á de Galiza, estando moi avellentada.

## Poboación 
A poboación moza é reducida, aumentando a partir dos 15 anos ata acadar un número de poboación entre os 25 e 29 anos, a partir de aí empeza a decrecer progresivamente. A poboación anciá é maior en número de mulleres que de homes.

Tres parroquias aparecen moi igualadas (Cangas, Coiro e Darbo), cunha media de 6431 habitantes e as outras dúas mostran unha situación inferior, o redor de 2.781 habitantes. Cangas, en extensión territorial é máis pequena con só 0,87&nbsp;km² pero ten un número de poboación elevada e Hío é a máis extensa con 18&nbsp;km² e con 2.911 habitantes.

A estrutura de poboación por sexo e idade de Cangas pódese analizar na pirámide de idades. Trátase dunha poboación en proceso de avellentamento; onde a esperanza de vida é alta, xa que o 3,66% da poboación supera os 80 anos.

Na pirámide tamén se mostra como a taxa de natalidade é dun 9,97%, un índice baixo pero preto de ser moderado.

## Emprego 
En 1996 había unha poboación activa de 8.847 (46,26 %), sendo o groso da pirámide de poboación. Nos últimos anos vese que en Cangas está evolucionando moito a industria e a construción. O sector terciario vai medrando cada vez máis. Máis da metade da poboación é activa e o número de parados (2.468) representaba un 28% desa poboación. Case a metade da poboación que traballa son homes presentando un 49,3% pero pouco a pouco vai medrando o número de mulleres que se van incorporando. Nos últimos anos, grazas ao crecemento do sector da industria, moitas mulleres incorpóranse ao mundo laboral, sobre todo en fábricas de conservación de peixe etc.

A economía baséase na agricultura (patacas, legumes e vides), gandería (vacún, avícola e porcino), pesca (polbo, ollomol, xurelo e sardiña), industria (conservas) e comercio.

## Poboación estranxeira 
En Cangas hai que ter en conta os movementos migratorios. O número de inmigrantes é cada vez maior, sobre todo a poboación procedente de países desmellorados. En Cangas hai sobre 357 inmigrantes. Tamén hai que ter en conta que o número de persoas que marchan a outros países para adicarse ao traballo no mar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Demografía de Galicia
Evanxeos sinópticos

[miniatura|San Mateu evanxelista, de [Xosé Ferreiro, na sancristía de San Martiño Pinario en Santiago de Compostela]]
**Evanxeos sinópticos** é o termo co que se coñece o conxunto que forman os evanxeos de Mateu, Marcos e Lucas. Etimoloxicamente provén do grego *σύν* (*syn*, "xunto") e *ὄψις* (*opsis*, "ollar"), é dicir, que se poden ver os tres dunha ollada simultánea, posto que teñen moito texto común.

## Os evanxeos sinópticos 
Os tres evanxeos citados comparten moito material: parábolas que se repiten nos tres evanxeos e milagres de Xesús relatados do mesmo xeito. Aínda coas características propias de cada un, deixan ver ás claras que teñen unha orixe común, moito máis cando se comparan co outro evanxeo, o de Xoán.

Dun xeito esquemático, están son as súas características principais:

## A teoría das tres fontes 
Entre os investigadores hai bastante unanimidade en que as causas das coincidencias entre os tres evanxeos hai que buscalas nas fontes comúns que usaron os seus autores.

A teoría máis aceptada é a das tres fontes. Segundo esta, habería tres fontes das que beberon os autores; as relacións que se establecen entre as fontes e os distintos evanxeos explica ás súas coincidencias, a súa sinopse, e tamén as diferenzas. As tres fontes son:

* Evanxeo de Marcos: sendo o máis antigo era coñecido polos outros dous autores e serviu de base para os seus escritos.
* Fonte Q: do alemán *Quelle* ("fonte"). Sería unha colección de discursos e feitos de Xesús, á que tiveron acceso Mateu e Lucas, pero non Marcos. Explica os elementos comúns daqueles que non aparecen neste.
* Fontes propias de cada evanxelista, por exemplo as seccións dedicadas á infancia de Xesús son moi distintas en Mateu e en Lucas. Son fontes exclusivas de cada autor ou froito do traballo de autoría.
Luis Fábrega Coello

**Luis Fábrega Coello**, nado en Ourense o 5 de maio de 1874 e finado na mesma cidade o 27 de decembro de 1960, foi un farmacéutico e político galego.

## Traxectoria 
Fixo os estudos de bacharelato no Instituto de Ourense. En 1891 matriculouse en preparatorio para cursar os estudos de Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en 1899. Fixo un ano de prácticas en Arnedo (A Rioxa), e despois de rexentar unha farmacia en Monforte de Lemos, abriu a súa farmacia en Ourense o 3 de xullo de 1904.

Membro do Partido Republicano Radical de Alejandro Lerroux, foi o líder desta formación en Ourense por volta de 1930. O 26 de marzo de 1930 foi un dos asinantes do Pacto de Lestrobe. Encabezou a lista da Federación Republicana de Ourense nas eleccións municipais que deron paso á Segunda República, con sete concelleiros, por detrás dos monárquicos. Logo de encabezar a manifestación local polo cambio de réxime. Foi elixido alcalde de Ourense por 11 votos, o día 16 de abril de 1931 cargo do que dimitirá catro días máis tarde para facerse cargo da presidencia da Comisión Xestora da Deputación Provincial.

Nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 foi escollido deputado pola provincia de Ourense obtendo 41.327 votos, sendo o deputado máis votado da provincia. Dende a Deputación Provincial, promoveu en 1932 a creación da Caixa de Aforros Provincial de Ourense, da que foi o seu primeiro presidente trala súa creación en 1933. Non se presentou ás eleccións de novembro de 1933 por incompatibilidade coa presidencia da Deputación Provincial, nelas saíu elixido deputado o seu fillo Luis Fábrega Santamarina.
 
O 11 de febreiro de 1934 foi renovada polo Gobernador Civil a Xunta Xestora da Deputación, manténdolle o cargo de presidente a Luís Fábrega Coello, pero non así aos seus colaboradores, os deputados Manuel Suárez (socialista) e Eleuterio González (galeguista), razón pola cal rexeitou a designación e abandonou a presidencia da Deputación. O xornal *La Zarpa* publicou o 16 de febreiro unha carta asinada por el, dando conta dos motivos da súa dimisión. O 30 de marzo a Deputación nomeouno conselleiro da Caixa Provincial de Aforros co carácter de fundador, ao cesar na presidencia da Caixa por cesar na da Deputación. O 25 de xuño de 1934 tras os escándalos e a dereitización do Partido Radical, abandónao para integrarse como militante de base en Unión Republicana, escisión do Partido Republicano Radical liderada por Diego Martínez Barrio. A partir dese momento deixa a actividade política, para dedicarse a rexentar a súa farmacia. Foi presidente do Colexio Farmacéutico de Ourense dende 1927 ata 1935

O 27 de outubro de 1937 foi detido por orde do gobernador Tte.Coronel Luis Soto e estivo confinado oito meses na prisión de Ourense e sufriu unha forte sanción económica e incautación de bens.

## Recoñecementos 
O 27 de decembro de 2010 o Concello de Ourense (Concellería de Cultura) dedicoulle unha placa de bronce na súa casa da rúa de Alba nº 31 (antigo) co gallo do 50 cabo de ano do seu pasamento.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Biografía
Carl Johan Thyselius

**Carl Johan Thyselius**, nado o 8 de xuño de 1811 en Österhaninge e finado o 11 de xaneiro de 1891 en Estocolmo, político e xuíz da Suprema Corte, foi o primeiro ministro de Suecia entre 1883 e 1884.
Manuel Bermúdez Couso

**Manuel Bermúdez Couso**, nado na Pobra de Trives o 11 de novembro de 1924 e finado na mesma vila o 20 de abril de 2010, foi un mestre, político e dirixente ourensán.

## Traxectoria 
Mestre de profesión, alternou a súa carreira docente coa política. Comezou de docente dando clase en 1951 en Ourense, e despois pasou á escola de formación do profesorado da Universidade de Santiago de Compostela, con sede en Ourense, onde foi catedrático de matemáticas e logo, na década dos setenta, director. Posteriormente, traballou como inspector de ensino en Madrid. Tamén foi director da Escola de Comercio dependente da Deputación de Ourense.

En política, durante o franquismo foi deputado provincial na década dos sesenta e setenta, e xa na democracia, ingresou en Centristas de Galicia. Foi ademais nomeado vicepresidente de Caixa Ourense, e ocupou a presidencia da entidade á morte do presidente David Ferrer en 1998. Neste cargo de presidente dirixiu a fusión con Caixavigo en 1999 e polo tanto a desaparición da entidade independente, mais continuou no consello de administración da nova entidade, a partir de 2000 denominada Caixanova. Finou na Pobra de Trives o 20 de abril de 2010.

## Notas
Primeiro ministro de Suecia

90px|miniatura|Escudo de Suecia.
O **primeiro ministro de Suecia** (en sueco *statsminister*, *«Ministro do Estado»*) é xefe de goberno de Suecia. De 1876 a 1970 tiveron o título de "*A Súa Excelencia o Primeiro Ministro*".

## Primeiros ministros durante a unión con Noruega (1873 - 1905)
## Primeiros ministros da Suecia despois de 1905
Pedro Campos Couceiro

**Pedro Campos Couceiro**, nado en Meavía (Forcarei) en 1871 e finado en Buenos Aires o 10 de xaneiro de 1954, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Campos López. Emigrou a Arxentina en 1887 e aínda que retornou en 1895 só por uns meses, instalouse definitivamente en San Juan onde casou e tivo doce fillos.

En 1921, xa viúvo, trasladouse a Bos Aires, e participou na creación da sociedade dos emigrantes da Terra de Montes, *Residentes del Ayuntamiento de Forcarey en El Plata Pro Cultura y Protección*, fundada o 22 de outubro de 1922. A Sociedade axudou a erguer un edificio escolar no lugar de Leboso, na parroquia de Quintillán, inaugurando en 1928. Pedro Campos e Manuel Pichel foron os directores de *Umia y Lérez* a publicación mensual da Sociedade, que apareceu en 1923.

Asociouse ao Centro Galego e coa Sociedade de Forcarei, integrouse na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales (FSG), sendo elixido para a súa Executiva, e colaborou no seu órgano *El Despertar Gallego*. Afiliado a Sociedade Nazonalista Pondal, en 1930 apareceron en *A Fouce* algúns escritos seus.

Proclamada a República, a FSG enviouno a Galicia como representante da emigración con Ramón Suárez Picallo e Antón Alonso Ríos. Chegou a Galicia a finais de maio de 1931. Participou, con Alonso Ríos, na efémera proclamación da I República Galega. Regresou a Arxentina en novembro dese ano. Colaborou en *Galicia* e *Raza Celta*, Órgano del Comité Autonomista Gallego de Montevideo.

En 1939 promoveu unha campaña entre as entidades galegas da Arxentina, para que se dirixiran ás casas anunciadoras pedíndolles que non contrataran artistas para ridiculizar aos galegos.

Finou no sanatorio do Centro Galego de Buenos Aires o 10 de xaneiro de 1954.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
ES FC Malley

**Etoile Sportive Football Club Malley**, coñecido como **ESFC Malley**, é un club de fútbol de Malley, Suíza. Fundouse en 1927 e compite na 1. Liga. O seu campo é o Stade du Bois Gentil, con capacidade para 3.500 espectadores.
## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta amarela con detalles negros, pantalón negro, medias amarelas.
* **Uniforme alternativo**: Camiseta negra, pantalón negro, medias amarelas.

## Xogadores 
### Cadro actual 
## Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Étoile Carouge FC

O **Étoile Carouge FC** é un club de fútbol de Carouge, Suíza. Fundouse en 1904 e xoga na 1. Liga. O seu campo é o Stade de la Fontenette, con capacidade para 7.200 espectadores.

## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta azul con detalles brancos, pantalón azul, medias azuis.
* **Uniforme alternativo**: Camiseta branca, pantalón azul, medias brancas.

## Xogadores 
### Cadro 2010-2011 
## Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Xulio Francisco Ogando

**Xulio Francisco Ogando Vázquez**, nado en Beariz o 11 de decembro de 1913 e finado en Ourense o 1 de abril de 2005, foi un profesor, escritor, académico e dirixente galego.

## Traxectoria 
miniatura|Petición de informe da Comisión C de Depuración de Enseñanza ao Instituto e resposta deste
Militante das Mocedades Galeguistas na preguerra, estudou Filosofía e Dereito en Santiago, onde en 1931 se incorpora ao Seminario de Estudos Galegos. En 1940 diríxese a Pontevedra para dar clase de lingua e literatura española no instituto de bacharelato, e posteriormente sería destinado a Lugo (1943), Astorga (1949) e Ourense (1954). Nesta cidade, a súa traxectoria docente está vencellada ao instituto feminino, logo chamado Otero Pedrayo por iniciativa do propio Ogando, onde foi catedrático e director, e onde se xubilou en 1983.
[miniatura|300px|O [SEG en 1936: Xesús Carro, Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Luís Iglesias Iglesias, Sebastián González García-Paz, Felipe Cordero Carrete, Salustiano Portela Pazos, Paulino Pedret, Jaime Vidal Rey, Antón Iglesias Vilarelle, Manuel Díaz Rozas, Alfonso Vázquez Martínez, Xosé Filgueira Valverde, Xulio Francisco Ogando, Ramón Sobrino Buhigas, Anxelo Ramos Colemán, Isidro Parga Pondal, Florentino López Cuevillas e Xoán López Durá]]
Dinamizador da vida cultural ourensá, dedicouse ao estudo da historia local e de Galicia, e a súa posición permitiulle ocupar en 1981 a presidencia da Caixa de Aforros Provincial de Ourense.

Foi designado académico correspondente da Real Academia Galega en 1942 e xa en 1980 foi designado académico, a proposta de Sebastián Martínez-Risco, Ramón Otero Pedrayo, Xesús Ferro Couselo e Xosé Trapero Pardo. Formou parte das direccións da Fundación Otero Pedrayo (foi o testamenteiro de Otero Pedrayo) e da Fundación Alexandre Bóveda, e foi membro correspondente da Real Academia da Historia, e membro de honra da Academia Galega de Xurisprudencia e do Instituto de Coímbra. Recibiu a Medalla de Prata de Galicia en 1994 e a distinción de Cabaleiro da Gran Cruz da Orde de San Silvestre en 2004.

Está soterrado en Vilafranca do Bierzo, de onde era a súa muller. Cos seus fondos bibliográficos constituíuse a Fundación Casdemiro.

## Obras 
* *Dolor y olvido de López Ferreiro* (1939)
* *Tres notas sobre la Historia Compostelana* (1943)
* *Catálogo de la Primera Exposición del Libro Lucens* (1945)
* *La Biblioteca ideal de un cura mindoniese del siglo XVI* (1947)
* *Cuatro grandes juristas orensanos* (1960)
* *La custodia de Arfe en la catedral de Santiago* (1973)
* *Supersticiones mindonienses en las sinodales del Obispo Fr. Antonio de Guevara* (1979)
* *Tres fitos senlleiros na historiografía da lingua galega: 1768, 1868, 1968* (1980)
* *Fantasía e realidade en “La Catedral y el niño”* (1997)
* *Otero Pedrayo, orador* (2001).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
*
FC Bremgarten

O **FC Bremgarten** é un club de fútbol de Bremgarten, Suíza. Fundouse en 1920 e actualmente compite na 2. Liga.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do club
*FC Bremgarten en my-sci.com
*FC Bremgarten en football.ch
FC Triesenberg

O **Fußball Club Triesenberg** é un club de fútbol de Triesenberg, Liechtenstein. Fundouse en 1972 e actualmente compite na 3. Liga de Suíza. O seu campo é o Sportanlage Leitawis, con capacidade para 800 espectadores.
## Uniforme
***Uniforme titular**: Camiseta amarela con detalles azuis, pantalón azul, medias amarelas.
***Uniforme alternativo**: Camiseta azul, pantalón azul, medias azuis.

## Ligazóns externas
*Páxina oficial do club
FC Baulmes

O **FC Baulmes** é un club de fútbol de Baumes, Suíza. Fundouse en 1940 e actualmente compite na 1. Liga. O seu campo é o Stade Sous-Ville, con capacidade para 2.000 espectadores.
## Uniforme
***Uniforme titular**: Camiseta azul, pantalón azul, medias azuis.
***Uniforme alternativo**: Camiseta vermella, pantalón vermello, medias vermellas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*FC Baulmes en soccerway.com
FC Tuggen

O **FC Tuggen** é un club de fútbol de Tuggen, no Cantón de Schwyz, Suíza. Fundouse en 1966 e actualmente compite na 1. Liga. O seu campo é Linthstrasse, con capacidade para 2.800 espectadores.

## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta branca, pantalón azul, medias azuis.
* **Uniforme alternativo**: Camiseta vermella, pantalón vermello, medias vermellas.

## Xogadores 
### Cadro actual 
## Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Proxecto Home

O **Proxecto Home** é unha ONG dedicada ao tratamento e prevención das drogodependencias que naceu en España en 1984. Traballa tres aspectos fundamentais: a prevención do consumo de drogas, a rehabilitación e a reinserción do drogodependente en todas as áreas da sociedade.

Ramón Gómez Crespo é o presidente de Proxecto Home de Galicia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Proxecto Home Galicia
FC Münsingen

O **FC Münsingen** é un club de fútbol de Münsingen, Suíza. Fundouse en 1928 e actualmente compite na 1. Liga. O seu campo é o Sportanlage Sandreutenen, con capacidade para 1.400 espectadores.
## Uniforme
***Uniforme titular**: Camiseta branca, pantalón azul, medias azuis.
***Uniforme alternativo**: Camiseta vermella, pantalón vermello, medias vermellas.

## Xogadores
### Xogadores famosos
*Erhan Kavak
*Christoph Spycher

## Ligazóns externas
*Páxina oficial do club
*FC Münsingen en football.ch
Robert Themptander

**Oscar Robert Themptander**, nado o 14 de febreiro de 1844 en Estocolmo e finado na mesma cidade o 30 de xaneiro de 1897, bacharel en Dereito, político, foi o primeiro ministro de Suecia entre 1884 e 1888.

## Traxectoria
Era fillo do tenente Nils Themptander e de Adolphina Laurent. Tras cursar estudos de Dereito en Uppsala e dunha moi exitosa carreira no servizo civil, en 1879 converteuse en membro da segunda Cámara, onde desde o comezo estivo preto do centro do goberno leal, pero máis tarde aproximouse ao Partido Agrario. No goberno de Arvid Posse, en 1880, foi designado ministro sen carteira, e en 1881 ministro de Finanzas, cargo que ocupou durante tres anos ata asumir como primeiro ministro, o 16 de maio de 1884, á idade de 40 anos. Só Louis De Geer chegou a devandito cargo con menos idade.

A través de bos contactos en diferentes posicións parlamentarias, tivo éxito en romper o punto morto no que entrara a cuestión da defensa, e puxo en marcha as decisións sobre este tema en 1885. Tivo menos éxito no seu esforzo por protexer o sistema de libre mercado que Louis de Geer e o ministro de Finanzas Johan Gripenstedt importaran e que acelerara a modernización de Suecia. Como os prezos da comida nos mercados mundiais derrubáronse por mor das importacións provenientes de Estados Unidos, creceu a demanda de implantar grandes tarifas para protexer os intereses suecos.

Finalmente Themptander foi obrigado a retirarse, aínda que aínda non nas eleccións de 1887, nas que a súa resistencia cara ás novas correntes favorables as taxas levounos a un debate electoral maior ao anterior. Os candidatos para o *Riksdag* foron compelidos a responder sobre os puntos de vista que tiñan, si eran partidarios do libre comercio ou dos tarifas. Isto foi visto por moitos como común. Os membros do Riksdag sempre foran electos sobre a base da súa reputación persoal e confianza. Os partidarios do libre mercado gañaron en Estocolmo e obtiveron 22 escanos no Parlamento. Pero revelouse que un membro non pagara as taxas, e a consecuencia diso a lista enteira foi declarada inválida. Os membros de sempre do Riksdag que eran partidarios do libre mercado foron substituídos polos favorables ás cotas e a segunda Cámara quedou conformada dese modo por unha maioría proteccionista.

Themptander intentou que o rei Óscar II chamase a unha nova elección, pero o monarca denegoulle esta solicitude. Entón, o 6 de febreiro de 1888, Themptander retirouse. Entre 1888 e 1896 foi gobernador do distrito de Estocolmo, e logo director de *Trafik AB Grängesberg–Oxelösundää*.
Casado en 1874 con Frida Dahlberg, tivo tres fillos.
Chárbel Makhlouf

**San Chárbel** (en árabe: *مار شربل*), nado como **Youssef Antoun Makhlouf** en Bekaa Kafra (Líbano) o 8 de maio de 1828, e morto o 24 de decembro de 1898, foi un monxe e sacerdote católico maronita, venerado hoxe en día como santo na Igrexa Católica.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Saint Charbel Makhlouf, entrada de San Chárbel en Saints.sqpn .
Cona

***Cona**, vulgarmente significa **vulva**
***Cona, Italia**, un concello da provincia de Venecia, Véneto, Italia.
Post-bop

**Post-bop** é un termo que designa a un estilo de jazz que evolucionou entre principios e mediados dos 60. O xénero orixínase a partir dos traballos de músicos como John Coltrane, Miles Davis, Bill Evans, Charles Mingus, Wayne Shorter e Herbie Hancock.

## Historia e características 
En xeral, o termo post-bop emprégase para designar o jazz feito dende mediados dos 60 en adiante que asimila a influencia do hard bop, o modal jazz, o jazz de vangarda e o free jazz, sen ser necesariamente identificable como algún deles. O termo é moi recente e (como "Northern soul") non se empregou mentres o xénero estaba en vigor.

Moito do "post-bop" foi gravado en Blue Note Records. Os álbums clave son *Speak No Evil* de Wayne Shorter; *The Real McCoy* de McCoy Tyner; *Maiden Voyage* de Herbie Hancock e *Search For the New Land* de Lee Morgan (un artista que non se adoita asociar ao xénero). Moitos dos músicos post-bop traballaron tamén noutros xéneros, en particular no posterior hard bop.

A principios dos 70, moitos dos principais músicos post-bop pasáronse ao jazz fusion. Wynton e Branford Marsalis resucitaron o xénero a comezos 80, movemento que continúa ata hoxe.

## Lista parcial de músicos ou grupos relacionados co post-bop
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Artigo en Indie jazz sobre o Post-bop .
*Rhapsody.com  .
Marc Márquez

**Marc Márquez Alentà**, nado na localidade de Cervera (provincia de Lleida) o 17 de febreiro de 1993, é un piloto catalán de motociclismo. Gañou 9 títulos do Campionato do Mundo de Motociclismo en tres categorías diferentes: 125cc (2010), Moto2 (2012) e MotoGP (2013, 2014, 2016, 2017, 2018, 2019 e 2025). É piloto do equipo Ducati Lenovo.

## Traxectoria 
Comezou a súa andaina en 1998, disputando a súa primeira carreira na modalidade de enduro, disciplina que naceu como híbrido entre o trial e o motocrós. Nesta especialidade a rapidez é tan importante como a destreza. Foi no ano 2002 cando empezou a destacar no motociclismo de velocidade. No ano 2010 proclamouse campión do mundo na extinta categoría de 125cc e dous anos despois en Moto2. En 2013 subiu á máxima categoría, MotoGP, logrando gañar o título mundial no seu primeiro ano e sendo o piloto máis novo en acadalo. En 2014, 2016, 2017, 2018, 2019 e 2025 revalidou o título en MotoGP.

É o irmán máis vello do tamén piloto e campión do mundo de motociclismo Àlex Márquez.

## Palmarés 
:*As carreiras en **negra** indican as pole position, as carreiras en *cursiva* indican volta rápida*.
Herbie Hancock

**Herbert Jeffrey "Herbie" Hancock**, nado en Chicago o 12 de abril de 1940, é un pianista e compositor estadounidense. É recoñecido non só como un dos máis grandes músicos de jazz vivo senón tamén como un dos músicos de jazz máis influente do século XX. A súa música toma elementos do funk e o soul e adopta elementos estilísticos máis libres do jazz. Na súa improvisación posúe unha mestura única e creativa de jazz, blues e música clásica moderna, cun estilo harmónico moi influenciado por Claude Debussy e Maurice Ravel.

## Traxectoria 
Como parte do *segundo grande quinteto* de Miles Davis, Hancock contribuíu a redefinir o rol da sección rítmica de jazz, e foi un dos principais arquitectos do son "post-bop". Logo sería un dos primeiros músicos de jazz en incorporar os sintetizadores e o funk á súa música. A música de Hancock adoita ser melódica e accesible; ten moitos temas a medio camiño entre o jazz e outras músicas e acadou o éxito entre a audiencia pop.

Os traballos en solitario máis coñecidos de Herbie Hancock inclúen "Cantaloupe Island", "Watermelon Man" (interpretada logo por ducias de músicos, como Mongo Santamaría), "Maiden Voyage", "Chameleon" e os sinxelos "I Thought It Was You" e "Rockit". O seu álbum tributo de 2007 *"River: The Joni Letters"* gañou o *grammy* de 2008 ao álbum do ano, sendo un dos dous únicos álbums de jazz en gañalo xunto co Getz/Gilberto en 1965.

É practicante da escola Nichiren do budismo Mahayana.

## Notas
Bolsa

**Bolsa** pode referirse a:

*Bolsa - especie de pequena saca para gardar ou carrexar obxectos.
*Bolsa de valores - lugar onde investidores se reúnen para negociar accións.
*Bolsa de estudos - cuantía recibida por un estudante, mediante a realización de certa actividade.
Casa da Parra

A **casa da Parra** é un edificio de finais do século XVII situado na praza da Quintana de Santiago de Compostela. Foi deseñado por Domingo de Andrade.

## Historia e características 
O edificio é de fábrica de cantaría de granito con cuberta de tella. Consta de planta terrea e un sobrado. No século XX foi obxecto de reformas, no que se lle engadiu a balaustrada superior e un segundo andar máis. O último andar remata coa balaustrada e un balcón.

Destaca pola riqueza da ornamentación: as oito gárgolas da cornixa, as métopas, as ménsulas e os canzorros labrados na parte inferior do balcón e a decoración a base de acios que enmarcan as portas inferior e superior do lado dereito e dan nome á casa. A gran cheminea acubada é unha das máis emblemáticas da cidade. Tamén ten unha representación do home verde. Na actualidade funciona como sala de exposicións adicada a autores galegos e sede do Instituto Galego de Seguridade e Saúde Laboral.

No balcón da Casa da Parra hai unha cámara web da CRTVG, que renova a imaxe cada dous segundos e abrangue aproximadamente un ángulo de visión de 90º.

## Galería de imaxes 

File:Casa da Parra en Compostela, detalle.jpg|Detalle das gárgolas.
File:Casa da Parra, porta.jpg|Porta.
File:Entrada Casa da Parra.jpg|Entrada e fachada.
File:Plaza de Quintana, situada en la ciudad de Santiago de Compostela.JPG|Praza da Quintana coa casa no fondo.
File:Santiago de Compostela, Spain-33 (8611628306).jpg|Detalle dos acios da porta.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da cámara web sita na Casa da Parra
* Programación cultural da Casa da Parra
Casa da Conga

A **casa da Conga** é un edificio de principios do século XVIII sito na praza da Quintana de Santiago de Compostela.

Trátase dun edificio barroco construído para vivenda dos cóengos da catedral. As trazas iniciais débense a Domingo de Andrade, pero quen rematou a construción en 1730 foi Casas e Novoa. Está situada pechando a parte sur da praza da Quintana. Estrutúrase como un bloque de catro casas cun vistoso pórtico corrido que une as catro edificacións. É de estilo moi clasicista en contraste coa Casa da Parra situada na parte superior da praza. Na actualidade a casa da dereita é sede do Colexio de Arquitectos de Galicia e sala de exposicións. O resto está ocupado por comercios, restaurantes, bares e cafeterías.
Decumano

[miniatura|*Decumanus maximus* da antiga urbe romana de [Palmira, Siria. Obsérvese a dirección leste - oeste pola sombra da luz solar (cara ao nordeste, o que indica a posición do sol en horas da tarde, cara ao suroeste).]]
**Decumano** (en latín, *decumanus*) é un termo empregado na planificación urbanística no Imperio romano. Indica unha rúa con orientación leste-oeste tanto nunha cidade romana coma nun campamento militar ou nas colonias. O decumano principal era o *Decumanus maximus*, que se cruzaba perpendicularmente co *Cardus Maximus*, a outra rúa principal.

A palabra ten a súa orixe na liña que trazaban os augures de leste a oeste cando realizaban os auspicios durante a fundación dunha cidade. Nos campamentos, o decumano adoitaba conectar dúas portas: a *Praetoria* (a máis próxima ao inimigo) e a *Decumana*, no extremo oposto. Nesta vía situábanse os mercadores, sendo o centro comercial da cidade.

Aínda que orixinalmente o foro se situaba nun extremo do Cardo ou do Decumano xunto á muralla que rodeaba a cidade ou fóra dos mesmos (de onde vén a denominación de *foro*, é dicir, fóra do casco urbano), co tempo situouse na intersección do *Cardus Maximus* co *Decumanus Maximus*, onde se veu a construír esta praza que, a partir da Idade Media, converteuse na área do mercado, denominación que aínda se mantén (pode usarse o termo praza co significado de mercado).

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Cardo (rúa)
* Cidade romana
Jonathan Urretaviscaya

**Jonathan Matías Urretaviscaya da Luz**, nado en Montevideo o 19 de marzo de 1990, é un futbolista uruguaio que xoga de extremo. Actualmente milita no Pachuca de México.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira futbolística no River Plate uruguaio debutando no primeiro equipo en 2008. Tras só uns poucos partidos disputados foi fichado polo Benfica portugués. O 5 de xaneiro chega cedido ao Peñarol de Montevideo co que consegue o campionato nacional. En xuño de 2010 o Deportivo da Coruña chega a un acordo co Benfica para unha cesión dun ano con opción de compra. En xaneiro de 2011, Urreta volveu ao Peñarol en calidade de cedido.

Na tempada 2011–12 foi cedido ao Vitória de Guimarães.

### Selección nacional 
Foi internacional coa selección sub-20 do Uruguai no Campionato Suramericano Sub-20 de 2009 disputado en Venezuela e na Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2009 disputada en Exipto.

## Palmarés 
;Benfica
* Liga de Portugal: 2009-10
* Copa da Liga portuguesa: 2009-10

;Peñarol
* Liga do Uruguai: 2009–10
* Copa Libertadores: Finalista 2011

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en tenfieldigital.com
* Datos do xogador en zerozerofootball.com
* Datos do xogador en foradejogo.net 
* Datos do xogador na páxina oficial do Deportivo
Bandeira de Alxeria

A **bandeira de Alxeria** foi adoptada o 3 de xullo de 1962. Está composta por dúas metades, unha verde xunto á hasta e outra branca ao batente. Ao centro da bandeira sitúase unha media lúa minguante xunto a unha estrela de cinco puntas, ambas as de cor vermella. A cor branca representa a pureza, mentres o verde e a media lúa representan ao islam.

Dise que esta bandeira foi utilizada por primeira vez polas tropas de Abdel Kadir no século XIX. Con todo, non hai probas concretas daquilo. O que si é claro é que modelos semellantes foron usados pola Fronte de Liberación Nacional durante a Guerra de Independencia, e serían estes símbolos nos que se basearon os alxerinos para crear a súa bandeira nacional.

## Outras bandeiras 

Ficheiro:Naval Ensign of Algeria.svg|20px Bandeira naval.
Ficheiro:Flag of Algeria (1958-1962).svg|23px|Bandeira histórica Bandeira do goberno de Alxeria no exilio (1958 a 1962).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandeira de Alxeria en Flags of the World
Emblema de Alxeria

A versión actual do **escudo de Alxeria** adoptouse o 1 de novembro de 1976.

## Descrición 
Na parte superior do escudo figura o sol nacente, símbolo dunha nova era. Debaixo do sol aparece representada o Hamsa ou man de Fátima, símbolo tradicional islámico. No horizonte aparece representada a cordilleira do Atlas. Aos pés da cordilleira aparecen representados elementos vexetais e edificios que simbolizan o desexo de progreso industrial e agrícola do país. Na parte inferior do escudo aparecen representados o crecente (lúa crecente) e a estrela de cinco puntas de cor vermella que tamén figuran na bandeira nacional.

Os elementos do escudo aparecen rodeados pola denominación oficial do país en árabe: الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية, ''Al Jumhūrīyah al Jazā'irīyah ad Dīmuqrāţīyah ash Sha'bīyah'', é dicir República Democrática e Popular de Alxeria.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alxeria
* Bandeira de Alxeria
Dino Rađa

**Dino Rađa**, romanizado habitualmente como **Dino Radja**, nado o 24 de abril de 1967 en Split, Iugoslavia (actual Croacia) é un ex xogador profesional de baloncesto croata. Está considerado un dos trinta e cinco mellores xogadores da historia da Euroliga. Cunha altura de 2,11 metros xogaba nas posicións de pivote e ala-pivote. Foi membro do lendario equipo da Jugoplastika cos que gañou dúas Copas de Europa. Tamén xogou durante catro tempadas na NBA cos Boston Celtics, sendo elixido no seu ano de debut no segundo mellor quinteto de rookies. Actualmente é presidente do KK Split.

## Traxectoria deportiva 
### Os seus primeiros anos 
Comezou xogando no KK Dalvin até a categoría júnior, de onde foi fichado con 20 anos pola Jugoplastika de Split, onde pronto destacou e fíxose coas rendas do equipo xunto ao seu compañeiro Toni Kukoč, dominando o baloncesto europeo a finais dos anos 80. Xuntos gañaron en dúas ocasións consecutivas a Copa de Europa (actual Euroliga), perdéndose o terceiro título consecutivo tras fichar por Il Messaggero dei Roma por tres tempadas, a pesar de ser elixido no Draft da NBA de 1989 polos Boston Celtics, que terían que esperar uns anos para gozar do seu xogo.

### Roma 
No seu primeiro ano en Roma conseguiu ter unha media de 18,1 puntos, o que fixo que a prensa europea especializada o elixise como segundo mellor xogador europeo da tempada, por detrás do seu amigo Toni Kukoč. Estas estatísticas foron melloradas nas dúas seguintes tempadas, chegando a 20,2 e 21,5 puntos por partido respectivamente. En 1992 axudou ao seu equipo a gañar a Copa Korać.

### Boston Celtics 
Con 26 anos deu por fin o salto á NBA, ao equipo que o seleccionou no posto 40 da segunda rolda no Draft da NBA de 1989, os Boston Celtics, e non defraudou, xa que fixo unha media de 15,1 puntos e 7,2 rebotes, o que lle permitiron ser elixido o segundo mellor quinteto de rookies desa tempada, xunto a Kukoč, novato ese ano nos Chicago Bulls. En Boston pasou tres tempadas e media de forma exitosa, promediando 16,7 puntos e 8,4 rebotes, pero tras un traspaso errado aos Sixers, tomou a decisión de regresar a Europa.

### Regreso a Europa 
En 1997 fichou polo Panathinaikos BC da Liga Grega, onde gañou dous campionatos nas dúas tempadas que disputou alí. Regresou ao seu país, asinando polo KK Zadar, volvendo a Grecia ao ano seguinte para xogar no Olympiacos BC, onde tras unha tempada na que non conseguiu o seu obxectivo de gañar a liga, volveu de novo ao seu país, ao Cibona Zagreb. Acabou a súa carreira no seu primeiro equipo, o KK Split, gañando a liga croata.

## Equipos 
*  Jugoplastika Split (1987-1989)
*  Il Messaggero di Roma (1990-1993)
*  Boston Celtics (1993-1997)
*  Panathinaikos (1997-1999)
*  KK Zadar (1999-2000)
*  Olympiacos (2000-2001)
*  Cibona Zagreb (2001-2002)
*  KK Split (2002-2003)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas de Dino Rađa na NBA 
* Dino Radja en Interbasket.net
Portonovo Sociedade Deportiva

O club **Portonovo Sociedade Deportiva** é un club de fútbol de Galicia, do lugar de Portonovo, no concello de Sanxenxo. Foi fundado en 1948 e actualmente milita no Grupo 2 da Preferente Galicia.

## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta arlequinada branquiazul, pantalón azul e medias azuis.
* **Uniforme alternativo**: Camiseta arlequinada branquivermella, pantalón vermello e medias vermellas.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 0
* **Tempadas en 2ªB**: 0
* **Tempadas en 3ª**: 13
* **Mellor posto en liga**: 6º (tempada 1985-86)
* **Peor posto en liga**: 19º (tempadas 1987-88 e 2010-11)

### Historial na liga 
|valign="top" width=0%|

|valign="top" width=0%|

|}

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Cuentos chinos para niños del Japón

**Cuentos chinos para niños del Japón** é o quinto álbum da banda española de indie Love of Lesbian. No segundo disco en castelán tras *Maniobras de escapismo*, os barceloneses editaron este álbum formado por catorce cancións en 2007.

## Lista de cancións 
# *Universos infinitos
# *La niña imantada
# *Noches reversibles
# *Los colores de una sombra
# *Un día en el parque
# *Villancico para mi cuñado Fernando
# *Shiwa
# *Me amo
# *Historia de una hache que no quería ser muda
# *La parábola del tonto
# *Momento de reflexión 1
# *Dios por dios es cuatro
# *Moment de reflexió 2
# *Shiwa (tot a zen)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial
* MySpace Oficial
Kassaman

**Kassaman** ou **Qassaman** (do árabe: *Prometemos*, قَسَمًا‎) é o himno nacional de Alxeria. Foi adoptado en 1963, pouco tempo despois de acadar a independencia de Francia. A letra foi escrita por Mufdi Zakariah en 1955 mentres estaba preso polas forzas coloniais francesas. O compositor da música é o exipcio Mohamed Fawzi.

## Letra 
:* A estrofa que comeza *"O Francia, o tempo da represión rematou..."* foi suprimida do himno.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Letra en árabe
* Versión MP3 do Kassaman
* Himno de Alxeria en youtube.com
* Partitura e letra en árabe e francés no sitio web da Presidencia
Gadna

**Gadna** (en hebreo: גדנ"ע) é un programa militar Israelí que prepara a mocidade para o servizo militar obrigatorio nas Forzas de Defensa Israelís ou a Policía Fronteiriza. Os soldados da brigada de infantaría de Nahal imparten un programa dunha semana de disciplina e adestramento militar, os anfitrións de gazna estímanse nuns 19 000 mozos israelís anuais, así como numerosos mozos estranxeiros.

## Historia 
Gadna, unha abreviación de '''Gdudei No'ar''' (en hebreo: גדודי נוער), foi creada antes da Declaración de independencia israelí. Os adestrados servían orixinariamente como combatentes para todos os servizos e propósitos, participando activamente na Guerra arábigo-israelí, particularmente no fronte de Xerusalén.

### Insignia 
Os comandantes, sarxentos e oficiais levan unha "bereta" verde da brigada de infantaría de Nahal, pero non teñen a placa de infantaría na súa "bereta" ou o o galón de Nahal no ombreiro, senón a placa e galón dos Corpos xuvenís e de educación.

## Controversia 
O programa de Gadna foi criticado como "sobre militarístico" por certos educadores e profesores en Israel,, pero os corpos de Educación e Xuventude prepararon un programa que podería verse máis militarístico e con valores combatentes inseridos nas clases levadas a cabo no programa, aínda que se pon menos énfase no aspecto físico do programa.

## Notas
Xabi Aburruzaga

**Xabi Aburruzaga**, nado en Portugalete (Biscaia) en 1978, é un músico e compositor vasco, mestre da trikitixa.

## Biografía
Xabi Aburruzaga é un trikitilari biscaíño, que forma parella co pandeireteiro Irkus Ansotegi. Comezou a estudar solfexo con só 7 anos e un ano despois empezou a tocar o acordeón de piano. Despois de gañar varios premios con este intrumento decide pasarse ao acordeón diatónico. O seu primeiro mestre foi Rufino Arrola. Xabi gañou múltiples premios tocando o seu instrumento e publicou varios libros e discos.

## Traballos
Xabi, des que aprendeu a tocar a trikitixa até agora traballou como mestre e alén diso publicou varios libros e discos. Ademais dos estilos que teñen que ver coa triki é un gran seguidor de diferentes estilos.

Até o ano 1999 non se atreveu a ensinar ao mundo o que el sabe, pero nese ano publicou o seu primeiro disco, recibindo boas críticas. Ao recibir tan boas críticas, ao comezo do seguinte ano recibiu a proposta de realizar a canción da Ikastola Karmelo.

Aos poucos foi facéndose coñecido e decidiu pór en marcha a súa escola de Trikitixa: Trikileku. Ao principio só ían estudantes dos arredores pero hoxe en día hai estudantes de toda Biscaia. O tempo foi transcorrendo e foise facendo máis coñecido e con iso as peticións de participar en diversos proxectos. No ano 2002 tivo que crear a canción de festas de Bermeo. Consecuentemente publicou un novo disco coas colaboracións de Mikel Urdangarin, Joseba Tapia e Iñaki Aurrekoetxea. No ano 2004 participou na canción do Ibilaldia con outros artistas como Eñaut Elorrieta ou Oreka Tx. En 2005 publicou o libro *Bizkaiko Trikitixa* coa partitura dos trikitilaris biscaíños. Tras publicar o libro e utilizando esas partituras publicou un disco co mesmo título. Vendéronse moitos discos e a consecuencia foi empregando unhas partituras escritas por Faustino Arrola que publicou outro libro e disco, adaptando os novos sons e con música máis moderna. É de destacar a modernidade dada por Xabi xa que as cancións de Faustino son moi antigas. Neste proxecto colaboraron diversos artistas: Amaia Oreja, Mikel Markez, Leturia e Xabi Zeberio.

En 2009 publica un disco con letras propias, *Denboraren naufrago*, con textos de Kirmen Uribe. Actualmente, está a preparar novos proxectos, compaxina as clases coas súas actuacións e colabora co grupo Oskorri. En 2010 é un dos artistas convidados ao famoso Festival de Ortigueira.

## Discografía
**Denboraren Naufrago* (2009)
**Bizkaiko Trikitixa Diskoa* (2007)
**Sakabi* (2007)
**Bizkaiko Trikitixa liburua* (2005)
**Alkarregaz heldu ibilaldia* (2004)
**Egunaro egunaro kalien* (2002)
**Maketa* (2001) 
**Karmelo Ikastolako Kanta* (2000)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial
Revelations

***Revelations*** é o terceiro e derradeiro álbum da banda estadounidense de hard rock Audioslave, editado o 4 de setembro do 2006 no Reino Unido e un día despois nos Estados Unidos.

## Listaxe de cancións 
Todas as letras por Chris Cornell e a música por Audioslave.

# "Revelations" – 4:12
# "One and the Same" – 3:38
# "Sound of a Gun" – 4:20
# "Until We Fall" – 3:50
# "Original Fire" – 3:38
# "Broken City" – 3:48
# "Somedays" — 3:33
# "Shape of Things to Come" – 4:34
# "Jewel of the Summertime" – 3:53
# "Wide Awake" – 4:26
# "Nothing Left to Say But Goodbye" – 3:32
# "Moth" – 4:57
Black Gives Way to Blue

***Black Gives Way to Blue*** é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense Alice in Chains, editado o día 25 de setembro do 2009 en Australia e catro días máis tarde nos Estados Unidos a través do selo Virgin Records. É o primeiro álbum de Alice in Chains en catorce anos e tamén o primeiro co seu novo vocalista William DuVall.

*Black Gives Way to Blue* foi elixido segundo mellor disco do ano 2009 pola revista *Metal Hammer*.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Jerry Cantrell agás onde se indique.
# "All Secrets Known" - 4:43
# "Check My Brain" - 3:58
# "Last of My Kind" (Cantrell, William DuVall) - 5:53
# "Your Decision" - 4:43
# "A Looking in View" (Cantrell, DuVall, Sean Kinney, Mike Inez) - 7:06
# "When the Sun Rose Again" - 4:00
# "Acid Bubble" - 6:56
# "Lesson Learned" - 4:17
# "Take Her Out" - 4:00
# "Private Hell" - 5:38
# "Black Gives Way to Blue" - 3:04

## Notas