open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Torreblacos

**Torreblacos** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). Pertence á comarca de Tierras del Burgo.

## Demografía 
En 2023 a poboación ascendía a 26 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Soria
Voo 820 de Varig

O **voo 820 de Varig** era un servizo da aeroliña brasileira Varig que engalou do aeroporto internacional do Río de Xaneiro-Galeão, no Brasil, o 11 de xullo de 1973 en ruta cara ao aeroporto de Orly, en París. O avión, un Boeing 707 con rexistro PP-VJZ, tivo que realizar unha aterraxe de emerxencia en campos de cebolas a uns cinco quilómetros do aeroporto de Orly debido a fume na cabina causado por un incendio nun baño. O lume causou 123 mortes e só houbo 11 superviventes (10 tripulantes e 1 pasaxeiro). O capitán de relevo Antonio Fuzimoto foi o piloto que manexou os mandos e fixo aterrar o avión no campo.

## Notas
Morado (cor)

**Morado** ou **morada** é unha cor entre azulada e púrpura, que pode ser escura e profunda, cuxa referencia orixinal é a cor da moreira negra.

A denominación de cor "morado" non denota unha cor específica ou precisa, só designa unha familia de cores que son similares entre si.

[miniatura|Cores frías (en [Lingua inglesa|inglés *Cool colors*, á esquerda) e cores cálidas (en inglés *Warm colors*, á dereita).]]

### Lingüística 
***Morado*** provén do latín *morātu*, de *moru* -, *amora*, ou do galego-portugués antigo *mora*, de amora + participio pasado, -ado. 

#### Morado e roxo en portugués 
O termo *roxo* hoxe en portugués, e segundo dicionarios de galego reintegracionista, designa unha cor moi similar ou coincidente co **morado**.

Aínda que recentemente variou o seu matiz semántico tanto en galego como en portugués, en galego normativo cara ao alaranxado e en portugués cara ao violeta/azulado, o termo *roxo* designaba até unha época relativamente recente a cor vermella (como o *roxo vivo*, en inglés *red hot* e *red heat,* e en castelán *rojo vivo)* e en particular a cor dos corpos incandescentes, tanto en galego como en portugués. Así, o termo *roxo* abranguía toda a parte cálida do espectro.

Hoxe, en galego e portugués a **cor morada** é un termo que designa unha cor fría segundo a teoría da cor, e non mudou de significado como o termo *roxo*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cor anil ou índigo
* Cor azul
* Cor lila ou violeta
* Cor púrpura
Aeroporto de Mirim

O **aeroporto de Mirim**, tamén coñecido como **aeródromo leste de Pyongyang** ou **base aérea K-24**, é un aeroporto de Corea do Norte situado en Mirim-dong, no distrito de Sadong, ao leste de Pyongyang.

O aeródromo foi construído nos anos 40 polo Servizo Aéreo do Exército Imperial Xaponés. Durante a guerra de Corea, tras a captura de Pyongyang o 19 de outubro de 1950, a base aérea foi posta en servizo polas forzas da ONU. Tras a guerra a Forza Aérea de Corea do Norte alongou a súa pista.

## Instalacións 
O aeródromo ten unha única pista de formigón, a 09/27, que mide 1 314 x 21 m. Atópase ao longo do río Taedong no bordo oriental da capital de Pyongyang. Ten varias pistas de rodaxe, pero as antigas instalacións da base aérea xa non son usadas para o tráfico aéreo. O lugar converteuse dende entón nun escenario de grandes desfiles.

Ao norte do antigo aeroporto hai unha pista de 200 metros con dous heliportos e unha estrutura sinxela.

As novas instalacións están formadas por unha única pista construída en 2016 en 39°0′35″N 125°50′50″E. O aeroclub de Mirim Air opera ultralixeiros dende o aeródromo para realizar tours ao redor da cidade dende 2016.

Os ensaios para todos os desfiles militares adoitan ter lugar entre 3 e 6 semanas antes do desfile real nas instalacións de adestramento de desfiles de Mirim Parade, situadas no lado leste da base.

## Notas
Estilo Lois XVI

[miniatura|[Grande Teatro de Budeos de Victor Louis (1780)]]
O **estilo Lois XVI**, tamén chamado ***Luís Seize***, é un estilo de arquitectura, mobiliario, decoración e arte que se desenvolveu en Francia durante o reinado de 19 anos de Lois XVI (1774–1793), xusto antes da Revolución Francesa. Viu a fase final do estilo barroco así como o nacemento do neoclasicismo francés. O estilo foi unha reacción contra o elaborado ornamento do período barroco anterior. Inspirouse en parte nos descubrimentos de pinturas, esculturas e arquitectura romanas antigas en Herculano e Pompeia. As súas características incluían a columna recta, a sinxeleza do poste e lintel, o arquitrabe do templo grego. Tamén expresaba os valores inspirados por Rousseau do retorno á natureza e a visión da natureza como un modelo idealizado e salvaxe, pero aínda ordenado e inherentemente digno para as artes.

Entre os arquitectos notables da época figuran Victor Louis (1731–1811), quen completou o teatro de Burdeos (1780). O teatro Odeón de París (1779–1782) foi construído por Marie-Joseph Peyre (1730–1785) e Charles de Wailly (1729–1798). François-Joseph Bélanger completou o Chateau de Bagatelle en só sesenta e tres días para gañar unha aposta polo seu construtor, o irmán do rei. Outro fito de época foi o miradoiro do *Petit Trianon*, construído por Richard Mique. O edificio máis característico do estilo residencial de finais de Lois XVI é o Hôtel de Salm en París (hoxe ''Palais de la Légion d'Honneur''), construído por Pierre Rousseau entre 1751 e 1783.

Os ebanistas Jean-Henri Riesener e David Roentgen crearon escritorios e armarios moi elaborados para o Palacio de Versalles e outras residencias reais , utilizando incrustacións de madeiras finas (especialmente caoba) e decoradas con bronce dourado e nácara. Conxuntos igualmente finos de cadeiras e mesas foron feitos por Jean-Henri Riesener e Georges Jacob.

Os traballos de tapicería reais dos Gobelinos, Aubusson e Beauvais continuaron facendo grandes tapices, pero unha parte cada vez maior da súa actividade foi a fabricación de tapicerías para os novos conxuntos de cadeiras, sofás e outros complementos para as residencias reais e a nobreza. O papel tapiz tamén se converteu nunha parte importante do deseño interior, grazas aos novos procesos desenvolvidos por Reveillon.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estilo Lois XIV
* Estilo Lois XV

## Notas
Elementos clásicos

[miniatura| A imaxe de arriba ten dous cadrados, un encima do outro. Os vértices dun son os **catro elementos clásicos** (aire, lume, terra e auga) en [Lingua inglesa|inglés. Os do outro son as propiedades (quente, seco, frío e húmido).]]
Os **elementos clásicos** gregos son o lume, o aire, a auga e a terra. Na filosofía, ciencia e medicina gregas, estas forman un todo.

## Na Grecia antiga 
### Propiedades 
* O lume é tanto quente como seco.
* O aire é quente e húmido.
* A auga é fría e húmida.
* A terra é á vez fría e seca.

### Elementos no corpo 
Galeno, médico grego do século II, desenvolveu e expandiu significativamente a **teoría dos catro humores**, que se asocia cos **catro elementos** da natureza. Aínda que Hipócrates, considerado o "pai da medicina", tamén se referiu aos humores para describir o corpo humano, foi Galeno quen detallou de forma máis explícita a súa asociación cos catro elementos clásicos: auga, lume, terra e aire.

Na teoría dos catro humores de Galeno, cada humor estaba asociado cun dos elementos:

* Flegma: asociada coa **auga**.
* Bile amarela: asociada co **lume**.
* Bile negra: asociada coa **terra**.
* Sangue: asociado co **ar**.

Esta teoría foi unha parte central da medicina antiga e da comprensión do corpo e a saúde. Segundo esta teoría, o equilibrio entre os catro humores era necesario para manter a saúde, mentres que un desequilibrio levaba á doenza.

## Na alquimia 
A teoría dos catro elementos tivo unha influencia significativa na alquimia, que foi unha práctica antiga centrada na transformación e purificación das substancias e en como os alquimistas tentaron transformar materiais comúns en elementos máis nobres (por exemplo a transmutación, converter metais base en ouro). Os catro elementos eran vistos como os compoñentes fundamentais de toda a materia, que interactuaban para formar as diferentes substancias do mundo natural. As operacións alquímicas, como a destilación, calcinación, sublimación e fermentación, foron entendidas e explicadas a través das propiedades dos catro elementos. Por exemplo, o lume era esencial no proceso de calcinación, mentres que a auga xogaba un papel clave na destilación. Ademais da súa aplicación práctica, os elementos tamén tiñan unha forte dimensión simbólica na alquimia. Eran asociados con cualidades espirituais, filosóficas e astrolóxicas (cada elemento asociábase con certos signos zodiacais e planetas, o que se cría que afectaba ás propiedades e efectos das substancias alquímicas).
## En Oriente 
No taoísmo chinés os elementos son metal, madeira, auga, lume, terra ().

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alquimia
* Elemento químico
* Empédocles
* Esoterismo 
* Filosofía grega antiga 
* Galeno
* Hipócrates
* Historia da ciencia 
* Medicina
* Medicina antiga
* Química
* Química premoderna
* Transmutación nuclear
Yan Ge

**Yan Ge** (chinés simplificado: 颜歌; *pinyin*: Yán Gē), nada en Chengdu (Sichuan) en decembro do 1984, é unha escritora chinesa.

## Traxectoria 
Yan Ge naceu na cidade de Chengdu, no distrito de Pixian. O seu nome de nacemento é **Dai Yuexing** 戴月行. Aos dezanove anos, perdeu á súa nai, o que tivo un forte impacto na escritora. En novembro do 2012, foi escritora invitada no Festival Cruzando Fronteiras celebrado na Haia, participando tamén noutros festivais de literatura europeos. Dende o 2015, vive en Dublín co seu marido e o seu fillo.

## Obra 
Yan Ge escribe en sichuanés, máis ca en mandarín estándar. No ano 2023 publicou o seu primeiro relato en inglés, na antoloxía *Elsewhere: Stories*. A súa novela máis coñecida, *Yi shou zhi* 异兽志 ("Monstros estraños", 2006), ambientada na ficticia vila de Yong'an, é unha caricatura da sociedade contemporánea.

## Premios 
* 2002 - Concurso de Novos Conceptos de Escritura (1.º Premio)
* 2003 - Premio de Literatura Chinesa dos Medios.

## Publicacións 
### Novelas 
* *Guan he* 关河 ("O río Guan", 2004).
* *Wu yue nü wang*  ("A raíña de maio", 2008).

## Notas
A Tellada, Armariz, Nogueira de Ramuín

**A Tellada** é un lugar da parroquia de Armariz, no concello ourensán de Nogueira de Ramuín, na comarca de Ourense.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Armariz 
### Parroquias de Nogueira de Ramuín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Nogueira de Ramuín
Paula Alvarellos

**Mercedes Paula Alvarellos Fondo**, coñecida como **Paula Alvarellos**, nada en Ponteceso o 21 de febreiro de 1963 e finada na Coruña o 1 de marzo de 2025, foi unha avogada e política galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e Mestrado en Tributación e Asesoría Fiscal polo Centro de Estudos Financeiros. Foi profesora no Mestrado da Avogacía da USC en Lugo, profesora-colaboradora en IFFE business school, avogada para Lugo de ACOUGA, membro do Consello Social da USC, ademais de exercer de avogada e de mediadora en Lugo. Tamén traballou na inserción de expresos coa asociación Concepción Arenal.

Nas eleccións municipais de 2019 foi escollida concelleira polo PSOE, e formou parte do goberno de Lara Méndez como tenenta de alcaldesa delegada da Economía e Recursos Humanos, e Sostibilidade Urbana e Recursos Internos.

O 18 de xaneiro de 2024 foi nomeada alcaldesa de Lugo despois da dimisión de Lara Méndez para presentarse ás eleccións ao Parlamento de Galicia.

O 28 de febreiro de 2025, durante o pregón das festas do Antroido, deulle un infarto. Alvarellos atopábase estable no momento da primeira intervención no Hospital Universitario Lucus Augusti. Con todo, o seu estado complicouse durante as horas posteriores, o que motivou o seu traslado urxente ao hospital da Coruña, especializado en procedementos cardiovasculares complexos. A pesar dos esforzos médicos, a alcaldesa non superou o episodio cardíaco e finou ás poucas horas.

## Vida privada 
Casou en Lugo cun arquitecto da cidade. É curmá do poeta bergantiñán Miguel Anxo Mato Fondo.

## Notas
Valdelagua del Cerro

**Valdelagua del Cerro** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). 

## Demografía 
En 2023 a poboación ascendía a 13 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:ValdelaguaCerroStaMMagdalenayCmt.jpg|Vista da igrexa de Santa María Magdalena dende o cemiterio parroquial.
Ficheiro:ValdelaguaCerroCasonas.jpg|Casas.
Ficheiro:ValdelaguaCerroPzaSaturninoDominguez.jpg|Praza de Saturnino Domínguez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Soria
Valdemaluque

**Valdemaluque** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). Pertence á comarca de Tierras del Burgo.

## Demografía 
En 2023 a poboación ascendía a 141 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Valdemaluque. Entrada al pueblo desde Ucero.jpg|Entrada a Valdemaluque dende Ucero.
Ficheiro:Valdemaluque. Calle Mayor.jpg|Rúa Maior.
Ficheiro:Valdemaluque (Soria). Iglesia.jpg|Igrexa de Valdemaluque.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Soria
The Siege of Jadotville (filme)

***The Siege of Jadotville*** é un filme irlandés-surafricano de 2016 dirixido por Richie Smyth e escrito por Kevin Brodbin. Baséase no libro de Declan Power, ''The Siege at Jadotville: The Irish Army's Forgotten Battle'' (2005), e conta a historia dunha unidade do exército de Irlanda e o seu papel no asedio de Jadotville durante a Operación das Nacións Unidas no Congo en setembro de 1961, como parte da crise do Congo que se produciu dende 1960 a 1965.

Estreouse orixinalmente no Festival de Cinema de Galway, e tivo unha estrea limitada nos cinemas de Irlanda en setembro de 2016. Estreouse internacionalmente a través de Netflix en outubro de 2016.

## Personaxes 
* Jamie Dornan como Patrick Quinlan
* Emmanuelle Seigner como Madame LaFontagne
* Jason O'Mara como Jack Prendergast
* Mikael Persbrandt como Dag Hammarskjöld
* Mark Strong como Conor Cruise O'Brien
* Michael McElhatton como Xeneral McEntee
* Danny Sapani como Moise Tshombe
* Sam Keeley como Billy (Sniper) Ready
* Ronan Raftery como John Gorman
* Mike Noble como Charles Cooley
* Charlie Kelly como Walter Hegarty
* Conor MacNeill como operador de radio
* Fionn O'Shea como William Reidy
* Guillaume Canet como Rene Faulques
* Conor Quinlan como Patrick Joyce
* Jordan Mifsud como John Donnelly

## Notas
Sunset Rubdown

**Sunset Rubdown** ñe unha banda canadense de art rock procedente de Montreal. O grupo naceu como un proxecto en solitario de Spencer Krug, membro de Wolf Parade, que publicou o seu álbum de estrea, ''Snake's Got a Leg'', a principios do ano 2005. O ano seguinte o proxecto aumentou e converteuse nunha banda completa que incluía a Camilla Wynne Ingr (anteriormente en Pony Up!), Jordan Robson-Cramer (Magic Weapon), e Michael Doerksen.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandcamp da banda
Hunger (filme de 2023)

***Hunger*** é un filme tailandés de 2023 dirixido por Sitisiri Mongkolsiri e escrito por Kongdej Jaturanrasamee. Está protagonizado por Chutimon Chuengcharoensukying como Aoy, unha cociñeira de comida da rúa que é convidada a unirse a un restaurante de alta cociña baixo a tutela do infame chef Paul, interpretado por Nopachai Jayanama, xunto con Gunn Svasti como Tone, o seu subchef. O filme anunciouno Netflix en 2022 como unhas das seis producións orixinais tailandesas que farían, e estreouse na plataforma en abril de 2023. O filme recibiu valoracións na súa maioría positivas, cunha valoración do 87 por cento en Rotten Tomatoes. A recensión de Tatat Bunnag do *Bangkok Post* criticou o guión e o diálogo, pero concluíu que "malia os seus defectos, paga a pena ver *Hunger*, especialmente para os que aman o drama intenso e os escenarios exóticos".

## Personaxes 
* Nopachai Chaiyanam como Chef Paul
* Chutimon Chuengcharoensukying como Aoy
* Gunn Svasti Na Ayudhya como Tone
* Majid Sajadi como Food Taster
* Bhumibhat Thavornsiri como Au
* Kenneth Won como convidado na festa

## Notas
Bos presaxios

***Bos presaxios*** (en ) é unha serie de televisión británica creada por Neil Gaiman e baseada na novela de 1990 de Terry Pratchett *Good Omens*. É unha coprodución entre Amazon MGM Studios e BBC Studios, e dirixiuna Douglas Mackinnon, con Gaiman como produtor. Michael Sheen e David Tennant lideran un elenco composto por Jon Hamm, Miranda Richardson, Michael McKean, Derek Jacobi, Brian Cox, Benedict Cumberbatch e Frances McDormand como a voz de Deus, que narra a serie.

Do mesmo xeito que a novela, *Bos presaxios* presenta varios temas e figuras do cristianismo e segue a varios personaxes que intentan alentar ou evitar un Armagedón inminente, visto a través dos ollos do anxo Aziraphale e o demo Crowley.

Tódolos episodios da primeira tempada foron estreados en Amazon Prime Video o 31 de maio de 2019, onde conta con versión dobrada e subtitulada en galego.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Mercedes Docampo

**Mercedes Docampo de la Fuente**, nada en Ourense o 7 de abril de 1906 e finada en Vigo o 23 de maio de 1978, foi unha mestra e política galega.

## Traxectoria 
Filla de Manuel do Campo López e Corona de la Fuente Iglesias. Matriculouse en 1922 na Escola Normal de Ourense, compaxinando os estudos coa colaboración na Escola Obreira da Inmaculada Concepción dirixida por Blanca Calvo. En 1926 rematou brillantemente os estudos de maxisterio. Comezou a exercer en 1927 no colexio Concepción Arenal cos compañeiros Ángel Martínez Doval e Eleuterio González Salgado. Solicitou entrar nas listas de interina en 1933 e obtivo praza na escola de Cerdeira (San Xoán de Río). O 16 de marzo de 1934 foi destinada a Cusanca (O Irixo) e en novembro desde ano fois traslada á escola de Soutopenedo (San Cibrao das Viñas). Nestes anos comezou a súa implicación co galeguismo sendo unha das fundadoras do Grupo Feminino do Partido Galeguista de Ourense constituído en setembro de 1933. Mercedes foi a secretaria de agrupación.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi denunciada, acusada polo párroco de Soutopenedo de ser socialista e de apoiar á Fronte Popular. Foi sancionada pola comisión depuradora do maxisterio co desterro a Manzaneda. Xubilou en 1965 e trasladouse a Vigo para vivir coa súa irmá Rosa. Finou en 1978 e foi soterrada en Tui.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Mercedes Docampo, a muller desterrada que axitou o feminismo no Partido Galeguista na Segunda República
O Coitelo, Viñoás, Nogueira de Ramuín

**O Coitelo** é un lugar da parroquia de Viñoás, no concello ourensán de Nogueira de Ramuín, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2022 tiña 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Viñoás 
### Parroquias de Nogueira de Ramuín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Nogueira de Ramuín
Villaciervos

**Villaciervos** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). Pertence á comarca de Frentes.

## Demografía 
En 2023 a poboación ascendía a 77 habitantes.

### Poboación por núcleos 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:VILLACIERVOS-01.jpg|Torre do reloxo.
Ficheiro:Villaciervos.Soria.jpg|Casa de cachotaría típica, dun só andar e con cheminea cónica. 
Ficheiro:Iglesia de San Blas, Villaciervitos, Soria, España, 2017-05-26, DD 87.jpg|Igrexa de San Brais en Villaciervitos.
Ficheiro:Villaciervitos, Soria, España, 2017-05-26, DD 86.jpg|Vista de Villaciervitos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Soria
Vozmediano

**Vozmediano** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). Pertence á comarca do Moncayo.

## Demografía 
En 2023 a poboación ascendía a 36 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Castillo de Vozmediano.JPG|Castelo de Vozmediano.
Ficheiro:Castillo, Vozmediano, España, 2012-08-27, DD 03.JPG|Torre do castelo.
Ficheiro:Vista de Vozmediano, España, 2012-08-27, DD 03.JPG|Vista da vila.
Ficheiro:Vozmediano5.JPG|Vista dende o Moncayo.
Ficheiro:Nacimiento del río Queiles, Vozmediano, Soria, España, 2015-01-02, DD 001.JPG|Nacemento do río Queiles.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Soria
Yanguas

**Yanguas** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). Pertence á comarca de Tierras Altas.

## Demografía 
En 2023 a poboación ascendía a 113 habitantes.

### Poboación por núcleos 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Snowed Yanguas, Soria, Spain.jpg|Yanguas no inverno.
Ficheiro:Yanguas - Castillo - 47338862.jpg|Castelo de Yanguas.
Ficheiro:Torre de San Miguel, en Yanguas.jpg|Torre de San Miguel.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Soria
Yelo

**Yelo** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). Pertence á comarca de Tierra de Medinaceli.

## Demografía 
En 2023 a poboación ascendía a 40 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Yelo, Soria, España, 2017-05-23, DD 12.jpg|Vista de Yelo.
Ficheiro:Yelo - palomares01.JPG|Pombais de Yelo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Soria
Cosmos

O **cosmos** (do grego antigo κόσμος, transl. *kósmos*, "orde", "organización", "beleza", "harmonía") é un termo que designa ao Universo no seu conxunto, a toda a estrutura universal na súa totalidade, desde do microcosmos ao macrocosmos. 

O cosmos é a totalidade de todas as cousas deste Universo ordenado, dende as estrelas até as partículas subatómicas. Pódese ser estudado na rama da Astronomía denominada Cosmoloxía.

O astrónomo Carl Sagan define o termo cosmos como *"todo o que foi, todo o que é e todo o que será"*.

## Etimoloxía 
[miniatura| "**Os 9 mundos**", unha representación do **Cosmos** segundo a [mitoloxía nórdica.|220x220px]]
A palabra deriva do termo grego κόσμος (kosmos), que literalmente significa "ben ordenado" ou "ornamentado" e metaforicamente "mundo", e é contrario ao concepto de caos (feo ou desordenado). Hoxe, a palabra úsase xeralmente como sinónimo de "Universo". A palabra "cosmético" orixínase da mesma raíz. En moitas linguas eslavas, como o ruso, o polaco, o búlgaro e o serbio, a palabra kosmos (космос) significa espazo exterior. En galego tamén é un termo referido ao espazo exterior á atmosfera terrestre. A cosmoloxía é tamén unha rama da metafísica que se ocupa da natureza do Universo, unha teoría ou doutrina que describe a orde natural física do mesmo.

## Cosmoloxía 
[esquerda|miniatura| [NGC 6744, unha galaxia.|220x220px]]
A cosmoloxía é o estudo do cosmos en varios dos seus significados, dependendo do contexto. Todas as cosmoloxías teñen en común un intento de comprender a orde implícita e a beleza dentro do conxunto do ser. Deste xeito, a maioría das relixións e sistemas filosóficos teñen unha cosmoloxía. O Dicionario da Real Academia Galega recolle o termo cosmovisión (literamente visión do cosmos) e o sinónimo tomado do alemán weltanschauung  (literamente visión do mundo). 

En cosmoloxía física, o termo "cosmos" úsase a miúdo de xeito técnico, referíndose a un continuo espazo-tempo particular dentro do (postulado) Universo. O noso cosmos particular, o Universo observábel, é xeralmente escrito con letra maiúscula no inicio (**Cosmos**) en portugués; en galego úsase a maiúscula cando se refire a un nome propio (por exemplo a serie de Sagan ou o filme *Cosmos*). A cosmoloxía tamén estuda o Universo dende a súa orixe, até agora onde está en expansión.

## Teoloxía 
[miniatura| *Universum - Urbi et Orbi*, unha representación do Cosmos no *Gravado Flammarion* ([1888)|219x219px]]
En teoloxía, o termo pódese usar para designar o Universo creado, sen incluír o creador. Na teoloxía cristiá, a palabra tamén se usa como sinónimo para referirse á "vida mundana" ou "este mundo", en oposición á outra vida ou ao mundo por vir.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Cosmoloxía
* Cosmoloxía física
* Cosmogonía
* Kosmos/Cosmos (foguete soviético)
* Universo
Berto González

**Alberto "Berto" González García**, nado en Avilés o 2 de abril de 1998, é un futbolista español que xoga como extremo esquerdo na Cultural Leonesa, da Primeira División RFEF. 

## Traxectoria 
Formouse como futbolista nas canteiras do Avilés e do Sporting de Gijón e na tempada 2016/17 debutou co Sporting B na Terceira División. Co filial sportinguista conseguiu ese ano o ascenso á Segunda División B e militou nel nas seguintes catro campañas.

En novembro de 2019 debutou co primeiro equipo do Sporting na Segunda División, substituíndo a Aitor García nun empate sen goles ante Mirandés. Na campaña 2021/22 subiu definitivamente ao primeiro equipo, co que disputou un total de 21 encontros.

En xullo de 2022 asinou contrato co Alcorcón, da Primeira División RFEF, no que militou durante unha tempada, conseguindo o ascenso á Segunda División. Contribuíu cun total de 33 partidos e 5 goles, un deles na promoción de ascenso ante a Real Sociedad B. No verán de 2023 fichou pola Cultural Leonesa, da mesma categoría.

## Notas
Francisco Lacueva

**Francisco Lacueva Lafarga**, nado en Sant Celoni, Barcelona, o 28 de setembro de 1911 e finado en Bath, Somerset, Inglaterra, o 11 de setembro de 2005, foi un teólogo e escritor de nacionalidade española, recoñecido pola súa traxectoria na Igrexa romana e posterior conversión á fe evanxélica.

## Traxectoria 
[esquerda|miniatura|Na catedral da Nosa Señora da Horta de Tarazona, antes de adoptar a fe evanxélica, Lacueva serviu como coadxutor, profesor e [cóengo maxistral.]]

Nado nunha familia católica, Lacueva iniciou a súa formación sacerdotal e obtivo licenciatura e doutoramento en teoloxía dogmática na Universidade Pontificia de Salamanca. Despois de desempeñar diversos cargos eclesiásticos, a súa vida cambiou a finais de 1961, cando, mediado polo pastor Samuel Vila, converteuse á fe evanxélica.

Tras renunciar ás súas responsabilidades eclesiásticas, trasladouse a Inglaterra, onde colaborou na difusión do Evanxeo mediante mensaxes radiofónicas. O seu bautismo na Igrexa Bautista de Holland Road en Hove en xuño de 1962 marcou oficialmente a súa nova traxectoria espiritual. Posteriormente, traballou na evanxelización e ensino con diversas organizacións evanxélicas, sendo enviado como misioneiro a España en 1969.

Despois de períodos en Guatemala e en Inglaterra, Lacueva estableceuse na cidade española de Vigo, onde, ademais de ensinar no Instituto Bíblico de Galicia, dedicouse a afondar en doutrinas teolóxicas e á preparación dun léxico hebreo. Finalmente, tras o falecemento da súa esposa, mudouse definitivamente a Inglaterra para vivir coas súas fillas.

## Contribucións e obras 
dereita|miniatura|*Novo Testamento interlineal grego-español: co texto grego de Nestle*

Lacueva destacou pola súa copiosa produción literaria e teolóxica, con obras como *Nuevo Testamento interlineal griego-español*, *Espiritualidad trinitaria*, *Doctrinas da gracia*, entre outras. O seu enfoque teolóxico abarca desde a escatoloxía dispensacional premilenial ata a soterioloxía, con evolución nas súas posicións doctrinais ao longo dos anos.

O seu legado perdura na influencia que tivo como escritor e teólogo evanxélico. A súa autobiografía *Mi camino de Damasco* e a súa participación na revisión da Reína-Valera 1977 son aspectos relevantes do seu impacto na comunidade cristiá.

## Legado e falecemento 
Lacueva faleceu o 11 de setembro de 2005 na cidade inglesa de Bath, a poucos días de cumprir 94 anos. O seu legado perdura a través dos seus escritos e contribucións á teoloxía evanxélica.

## Notas
Espazo Común Galeguista

**Espazo Común Galeguista** é unha coalición electoral formada por Espazo Común, Galicia Sempre, Unidade Local, Coalición Galega e Compromiso por Galicia, co obxectivo de presentarse as Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2024.

## Parlamento de Galicia 
## Notas
Pauleta Pàmies i Serra

**Paula Catalina Carmen Pàmies i Serra**, nada en Barcelona o 10 de abril de 1851 e finada na mesma cidade o 31 de marzo de 1937, máis coñecida como **Pauleta Pàmies**, foi unha bailarina clásica e española.

## Traxectoria 
Era filla de Josep Pamias i Anguera, barbeiro natural de Reus, e de Joana Serra i Bordas, nada en Barcelona. Foi directora da Compañía de Danza do Gran Teatre del Liceu de Barcelona. Tamén foi profesora de danza durante setenta anos, entre outros, no Liceu e na escola de danza que fundou en Barcelona coa bailarina rusa Sacha Goudine. Formou bailarinas como Rosita Segovia, Teresina Boronat, Trini Borrull, Carmita García  e María de Ávila, entre outras moitas, e tamén a bailarina e profesora de castañola Emma Maleras.

En Barcelona era moi coñecida por ser profesora de danza no Liceu. Tiña alumnas da alta sociedade, mozas levadas polas súas familias para adquiriren unha postura elegante e estilizaren o seu corpo, e tamén outras de orixe humilde, algunhas das cales podían pasar despois á Compañía de Danza do Liceu. Algúns barceloneses tamén a lembraban como intermediaria para poñer en contacto as mozas cos seus admiradores. Parece que algunhas mesmo podían recibir un agasallo dun abonado a cambio dun sorriso persoal dende o escenario.

Menos coñecido é o seu traballo como coreógrafa. Pauleta Pàmies coreografiou numerosos espectáculos de danza no Liceu, comezando en 1917 con *El corregidor y la molinera*, con música de Manuel de Falla, e ópera, como *Le nozze di Figaro*, dirixida por Eugène Szenkar en 1935. Tamén fixo, por exemplo, as coreografías do filme *El* *sino manda* (1917), drama social dirixido por Fructuós Gelabert i Badiella; e ''La viola d'or ,'' de Apel·les Mestres (1914), fábula poética estreada no festival do Teatre de la Naturalesa, organizado por artistas e intelectuais modernistas.

### Bailarina profesional 
Pauleta Pàmies entrou no Liceu como bailarina profesional en 1864 e en 1880 converteuse en primeira bailarina. Tamén bailou noutros teatros da cidade, como o Teatre Principal, onde foi primeira bailarina de 1871 a 1873. Aos 42 anos decidiu retirarse dos escenarios para dedicarse exclusivamente á coreografía, dirección e formación de danza.

Colaborou co etnólogo Aureli Capmany no seu labor en relación coa danza, os bailes e os espectáculos populares e tradicionais, especialmente a composición e dirección da danza e a técnica.

## Notas
Eleccións presidenciais dos Estados Unidos de 2024

As **eleccións presidenciais de 2024**, celebraranse o martes 5 de novembro de 2024, serán as 60 eleccións presidenciais nos Estados Unidos. 

Os votantes elixen aos compromisarios que á súa vez deberán escoller ao novo presidente e vicepresidente a través do Colexio Electoral. Nótese que os resultados do censo de 2020 determinarán o número de delegados para cada estado no Colexio Electoral para estas eleccións.

O límite establecido pola Vixesimosegunda Emenda constitucional permite ao presidente no cargo, Joe Biden, ser reelecto para un segundo período de goberno. É probable que as eleccións primarias presidenciais e asembleas electorais se celebren durante os primeiros seis meses de 2024. Este proceso electoral é tamén unha elección indirecta, onde os votantes emiten os seus votos por unha lista de delegados para unha convención de nomeamento dun partido político, quen logo elixen ao nomeado presidencial do seu partido. Ademais, elíxense 33 senadores e a totalidade da Cámara de Representantes.

## Partido Republicano 
#### Candidaturas en disputa 
A seguinte é unha listaxe de aqueles candidatos que expresaron a súa intención de participar nas primarias presidenciais do Partido Republicano.

#### Candidaturas retiradas antes das primarias 
A seguinte é a listaxe dos candidatos republicanos que declinaron a súa aspiración presidencial antes do comezo das eleccións primarias.

## Partido Demócrata 
#### Candidaturas en disputa 
A seguinte é a listaxe de aqueles candidatos que expresaron a súa intención de participar nas primarias presidenciais do Partido Demócrata.

#### Candidaturas retiradas antes das primarias 
A seguinte é a listaxe dos candidatos demócratas que declinaron a súa aspiración presidencial antes do inicio das eleccións primarias.

## Partido Libertario 
## Partido Verde 
## Candidaturas independentes ou outros partidos 
A seguinte é a listaxe dos candidatos e candidatas á presidencia dos Estados Unidos que aspiran de forma independente ou avalados polos partidos minoritarios:

O activista e guardián de zoolóxico Joe Exotic, que por entón estaba cumprindo condena en prisión, presentou unha candidatura independente logo de abandonar o partido libertario en 2020.
## Enquisas 
#### 2023 
#### 2022 
### Donald Trump vs. Joe Biden 
#### 2023 
### Donald Trump vs. Kamala Harris 
#### 2022 
### Ron DeSantis vs. Joe Biden 
#### 2023 
## Notas
Attilio Stazio

**Attilio Stazio**, nado en Nápoles o 18 de xuño de 1926 e finado na mesma cidade o 7 de marzo de 2010, foi un historiador, arqueólogo e numismático italiano especializado na Magna Grecia.

## Traxectoria 
Attilio Stazio, nado en Nápoles o 18 de xuño de 1923, cursou o seu ensino superior na Universidade de Nápoles, onde en 1943 se licenciou en Estudos Clásicos. Alí tivo como profesora a Laura Breglia, con quen se formou en numismática da antiga Grecia e da Antiga Roma.

No ámbito académico, a partir de 1960 comezou a impartir conferencias sobre Numismática Grega e Romana de xeito independente. Posteriormente exerceu a docencia destas materias nas Universidades de Bari, Catania, Lecce e finalmente Nápoles.

Stazio foi tamén membro da xunta directiva da Sociedade Magna Grecia e da Sociedade Napolitana de Historia Patria.

No ámbito numismático, en 1954 ingresou no *Circolo numismatico pugliese*; de Roma, e do Círculo Numismático Napolitano.
* 2006: Medalla de Ouro ao Mérito na Cultura e a Arte, do Ministerio de Cultura italiano.
* 2008: Cidadán Honorario de Tarento.

### Escolma de artigos 
* (1976). "I rapporti tra le due sponde adriatiche attraverso la documentazione numismatica". En *Iliria*. IV. Páxinas 317-318.
* (1983). "Monetazione greca e indigena nella Magna Grecia". En  *Modes de contacts et processus de transformation dans les sociétés anciennes*. École Française de Rome. Páxinas 963-978. 
* (1987). "Carosino", En *Bibliografia topografica della colonizzazione greca in Italia e nelle Isole Tirreniche.* V. Páxinas 15-16.
* (1995). "Monetazione dei Greci d'Occidente". En ''Colloque Les Grecs et l'Occident. Actes*.  Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, Roma. Páxinas 141-150.
* (1999). "Modelli di gestione del territorio delle *poleis* italiote e siceliote nella documentazione numismatica". En *La colonisation grecque en Méditerranée occidentale*. École Française de Rome. Páxinas 411-418. 

### Compilacións 
* (2011). *Scritti di numismatica* (ed.: A. Siciliano). C. Grenzi Ed., Foggia. ISBN 978-88-8431-451-2

### Monografías 
* (1957). *Ripostigli di vittoriati nel Museo nazionale di Napoli*. Istituto Italiano di Numismatica, Roma.
* (1988). *Magna Grecia* (con G. Vallet). IASM / Edizioni del Sole, Nápoles. 
* (1988). *Via Appia*. IASM / Edizioni del Sole, Nápoles. 
* (1990). *Magna Grecia Epiro e Macedonia'' (ed., con M. L. Napolitano). ISAMG. ISBN 978-8898066223

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Instituto Italiano de Numismática
Súper 4

***Súper 4*** é unha serie de animación creada en 2014, co gallo do 40 aniversario dos xoguetes de Playmobil. Presenta unha banda de heroes que protexen os habitantes dos mundos de Kingsland, Enchanted Island e City of Technopolis contra calamidades e inimigos. A serie está coproducida por Method Animation e Morgen Studios, coa participación de France Télévisions e Cartoon Network Italia (tempada 1), en asociación con Turner Broadcasting System Italy (tempada 1) e SOFITVCINE 3 (tempada 2), con animación proporcionada por Vision Globale (tempada 1) e DQ Entertainment (tempada 2).

Estreouse en galego o 13 de xaneiro de 2024 no Xabarín Club a través da tvG2. Foi traducida por Rosa Moledo e a dirección da dobraxe é obra de Charo Pena.

## Notas
Cryptochloris wintoni

***Cryptochloris wintoni*** é unha especie de mamífero da familia Chrysochloridae. É unha especie endémica de Suráfrica. Os seus hábitats naturais son subtropical seco e amatogueira, a vexetación de tipo mediterránea e as costas areosas. Está ameazada pola destrución do seu hábitat e está "gravemente en perigo". Recibe o seu nome polo zoólogo británico William Edward de Winton.

Despois dun avistamento en 1937, esta especie de toupa non se observou durante máis de 86 anos ata o seu redescubrimento en 2023.

## Notas
A Agrela, Arrabaldo, Ourense

**A Agrela** é un lugar da parroquia de Arrabaldo, no concello ourensán de Ourense, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2022 tiña 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Arrabaldo
### Parroquias de Ourense
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ourense
The Midnight Sky

***The Midnight Sky*** é un filme estadounidense de 2020 dirixido por George Clooney. Baséase na novela de 2016 *Good Morning, Midnight* de Lily Brooks-Dalton. O guión foi escrito por Mark L. Smith. Clooney interpreta o papel principal no filme, un científico avellentado que debe aventurarse a través do frío círculo polar ártico para avisarlle a unha nave espacial interplanetaria que ocorreu unha catástrofe global na Terra. Felicity Jones, David Oyelowo, Tiffany Boone, Demián Bichir, Kyle Chandler e Caoilinn Springall compoñen o resto do elenco.

*The Midnight Sky* tivo unha estrea limitada nos cinemas dos Estados Unidos o 11 de decembro de 2020, antes da súa estrea en Netflix o 23 de decembro. Recibiu valoracións dispares da crítica, mais foi nomeado un dos dez mellores filmes de 2020 por National Board of Review. Na 93ª edición dos Óscar, o filme foi nomeado na categoría de mellores efectos visuais, mais perdeu fronte a *Tenet*.

## Personaxes 
* George Clooney como Augustine
* Felicity Jones como Sully
* David Oyelowo como Adewole
* Tiffany Boone como Maya
* Demián Bichir como Sanchez
* Kyle Chandler como Mitchell
* Caoilinn Springall como Iris
* Sophie Rundle como Jean
* Ethan Peck como Augustine máis novo

## Notas
Simón de Ons

**Simón de Ons**, máis coñecido como **san Simón de Ons**, foi un monxe lendario galego. Venérase como santo na parroquia de Cacheiras. 

## Lenda 
miniatura|Igrexa de Cacheiras, onde se venera
Segundo a lenda recollida en Cacheiras por Carme Hermida, san Simón estaba buscando unha freguesía para atender. Parou nun determinado lugar e subiu enriba dunha laxe dende onde contemplaba as parroquias do redor. Porén, estaban todas ocupadas, Recesende por san Xoán Bautista e Cacheiras por santa Marta. Como lle gustou a zona, decidiu escoller unha, Cacheiras. Por iso é o padroeiro da devandita parroquia. 

Tamén existen unhas pegadas nunha laxe, que, segundo a crenza, corresponden coas de san Xoán Bautista e san Simón de Ons, cando se separaron os dous. A súa forma parece vinculalos cos petróglifos  de podomorfos. Foron redescubertas e postas en valor en 2012 polo concello. Preto tamén se encontra a fonte de Ons, que lle dá nome ao santo e que posúe tradición de meigas. 

## Iconografía 
Non se debe confundir co outro san Simón. San Simón de Ons represéntase como abade, con hábito negro e branco, como un frade dominico. Así o describe xa en 1607 o cardeal Jerónimo del Hoyo.

## Notas
Ilirios

miniatura|Tribos ilirias nos séculos I-II d.C.
Os **ilirios** (grego antigo: Ἰλλυριοί , *Illyrioi* ; latín : *Illyrii* ) foron un grupo de persoas de linguas indoeuropeas que habitaban na antigüidade a península balcánica occidental. Constituían unha das tres principais poboacións paleobalcánicas, xunto cos tracios e os gregos.

O territorio que habitaban os ilirios pasou a ser coñecido como Iliria polos autores gregos e romanos posteriores, que identificaron un territorio que corresponde á maior parte de Albania, Montenegro, Kosovo, gran parte de Croacia e Bosnia e Hercegovina, o oeste e o centro de Serbia e algunhas partes de Eslovenia, entre o mar Adriático ao oeste, o río Drava ao norte, o río Morava ao leste e as montañas Ceraunias ao sur. O primeiro relato do pobo ilirio remóntase ao século VI a. C., nas obras do escritor grego Hecateo de Mileto.

O nome "ilirios", tal como o aplicaban os antigos gregos aos seus veciños do norte, puido referirse a un grupo amplo e mal definido de persoas. Suxeriuse que as tribos ilirias nunca se identificaron colectivamente como "ilirios", e que é improbable que utilizasen ningunha nomenclatura colectiva. "Ilirios" parece ser o nome dunha tribo específica dos ilirios que foron dos primeiros en atoparse cos antigos gregos durante a Idade de Bronce. Máis tarde, os gregos aplicaron este termo *ilirios*, *pars pro toto*, a todas as persoas con linguaxe e costumes similares.

Nos estudos arqueolóxicos, históricos e lingüísticos, a investigación sobre os ilirios, desde finais do século XIX ata o século XXI, pasou das teorías panilíricas, que identificaban como ilirios incluso grupos ao norte dos Balcáns a agrupacións máis ben definidas baseadas na onomástica iliria e antropoloxía material desde a década de 1960 a medida que se atoparon inscricións máis novas e se escavaron xacementos. Hai dúas principais áreas onomásticas ilirias: a meridional e a dálmata-panoniana, coa área de Dardania como rexión de superposición entre ambas. Unha terceira zona, ao norte delas, que na literatura antiga adoitaba identificarse como parte de Iliria, estivo máis relacionada coa lingua venética que coa iliria. O asentamento ilírico en Italia foi e aínda se atribuíu a algunhas tribos antigas que se pensa que emigraron ao longo das costas do Adriático ata a Península Itálica desde a "Iliria" xeográfica: os daunios, os peucetios e os mesapios (coñecidos colectivamente como iapigos).

O termo "ilirios" aparece por última vez no rexistro histórico no século VII, referíndose a unha guarnición bizantina que operaba na antiga provincia romana de Illyricum. O que pasou cos ilirios despois do asentamento dos eslavos na rexión é un asunto de debate entre os estudosos, e inclúe a cuestión de se a lingua albanesa é un descendente dunha lingua iliria.

## Notas
Asedio de Lovech

O **asedio de Lovech** (, romanizado: *Obsada na Lovech*) tivo lugar na primavera de 1187 entre as forzas de Bulgaria e o Imperio Bizantino. O asedio, que se prolongou durante tres meses, resultou en vitoria búlgara.

## Orixes do conflito 
En 1185, os irmáns Asen e Peter liderou unha sublevación contra o bizantinos para restaurar o Imperio Búlgaro. A rexión enteira de Moesia, exceptuando Varna, foi rapidamente liberada e os irmáns comezaron a atacar as gornicións bizantinas ao sur dos Montes Balcáns. A táctica búlgara incluía movementos e asaltos rápidos, polo que os bizantinos eran incapaces de alcanzalos.

Para reverter a situación, o emperador bizantino, Isaac II Anxo, decidiu trasladar o escenario de guerra ó norte de Bulgaria, directamente ao núcleo do poder rebelde arredor de Tarnovo.

## O asedio 
A finais do outono de 1186 o exército bizantino marchou cara ao norte por Sredets (actual Sofía) nunha campaña proxectada para sorprender os búlgaros. Porén, as duras condicións meteorolóxicas e a pronta chegada do inverno obrigaron aos bizantinos a aprazaren as operacións, e o seu exército tivo que ficar en Sredets durante todo o inverno.

Na primavera do ano seguinte a campaña foi retomada, mais o elemento sorpresa estaba xa perdido e os búlgaros tomaran medidas para bloquear o camiño á súa capital, Tarnovo. Porén, os bizantinos asediaron a fortaleza de Lovech. O asedio durou tres meses, e resultou nun completo fracaso. O único éxito que os bizantinos acadaron durante o mesmo foi a captura da muller de Asen nunha emboscada, mais Isaac foi forzado a aceptar unha tregua, recoñecendo así *de facto* a restauración do Imperio Búlgaro.

## Consecuencias 
Segundo o tratado, o máis novo dos irmáns de Asen, Kaloyan, foi enviado coma refén a Constantinopla para garantir a paz, mentres que a muller de Asen foi liberada. Emporiso, o historiador Nicetas Coniates anotou que a situación devira mesmo máis complicada para os bizantinos porque pouco despois os búlgaros de Macedonia rebeláronse so o comando de Dobromir Crysós.

A paz durou até 1189, cando a causa da intención dos búlgaros de apoiaren a Terceira Cruzada contra os bizantinos, Isaac II Anxo lanzou outra campaña e sufriu unha gran derrota na batalla de Triavna.

## Fontes 
* Йордан Андреев, Милчо Лалков, Българските ханове и царе, Велико Търново, 1996.
Valderrodilla

**Valderrodilla** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). Pertence á comarca de Berlanga.

## Demografía 
En 2023 a poboación ascendía a 63 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Soria
Carmen Fernández Seguín

**Carmen Fernández Seguín** nada en Coalloso en 1905 e finada en Sandiás en 1999, foi unha guerrilleira antifranquista galega.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia conservadora, pero cando coñeceu a Jesús de Dios, fundador do Partido Comunista de España (PCE) en Sandiás, politizouse e máis tarde casou con el e tiveron tres fillos, dous deles Perfecto e Camilo de Dios Fernández. Fuxiron a Portugal cando se declarou a guerra civil española e Galicia quedou en mans dos rebeldes. Poucos días despois ela regresou a Galicia coa axuda de dous irmáns falanxistas, pero sufriu insultos, ameazas e a incautación da súa casa, utilizada como centro de detención. 

Rematada a guerra civil o seu marido volveu ocasionalmente a España, pero foi detido e condenado, falecendo poucos anos despois debido unha anxina de peito. Carmen Fernández seguiu o compromiso político do seu marido e, xunto cos seus fillos Camilo e Perfecto, foi enlace e subministradora de alimentos da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia.  e coa idea de establecer contacto cos grupos da zona co seu fillo, Perfecto de Dios, pensaron marchar a Madrid desde Ourense, e logo ao exilio. No entanto, o 16 de maio, en Chaherrero (Crespos, Ávila), o grupo foi descuberto e tras un tiroteo da Garda Civil, mataron a Perfecto e detivérona a ela, que quedara xunto ao corpo do seu fillo morto. 

Carmen Fernández foi trasladada a Ourense e acusada de participar en varios atracos efectuados pola guerrilla na Limia e na queima da casa do cura de Couso de Salas. A causa militar nº 111/50 recollía que eses feitos era constitutivos do delito de formar partidas armadas dedicadas ao bandidaxe e o terrorismo, polo que o Fiscal Militar solicitou a pena de morte e a responsabilidade civil para pago de indemnizacións. Finalmente, o 27 de outubro de 1950 foi condenada a 30 anos de prisión maior e o embargo dos bens.  

Estivo 13 anos en diferentes cárceres e destacou pola súa actividade clandestina organizando celas comunistas en cárceres, colaborando con *Mundo Obrero* e realizando diferentes tipos de protestas e folgas. Durante anos mantivo correspondencia co seu fillo Camilo estando na cadea.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* 
* Archivo Intermedio Militar Noroeste. Procedimientos judiciales incoados por la Justicia Miliatar a raiz de la Guerra Civil y durante el franquismo. Tribunal Militar Territorial 4º. Galicia (Listado procedimientos judiciales Ourense)
Gone Baby Gone

***Gone Baby Gone*** é un filme estadounidense de 2007 dirixido por Ben Affleck, no seu debut como director. Affleck escribiu o guión xunto con Aaron Stockard e baséase na novela homónima de 1998 de Dennis Lehane. Está protagonizado por Casey Affleck e Michelle Monaghan no papel de dous investigadores privados de Boston na procura dunha nena secuestrada do seu apartamento. O resto do elenco está composto por Morgan Freeman, Ed Harris e Amy Ryan. Foi o derradeiro filme estreado por The Ladd Company antes do seu peche.

Estreouse nos cinemas o 19 de outubro de 2007, tivo unha boa acollida por parte da crítica e recadou 34 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de produción de 19 millóns. Ben Affleck foi eloxiado pola crítica no seu debut como director, e Amy Ryan recibiu un nomeamento ó Óscar á mellor actriz secundaria.

## Personaxes 
* Casey Affleck como Patrick Kenzie
* Michelle Monaghan como Angie Gennaro
* Morgan Freeman como Capitán Jack Doyle
* Ed Harris como Detective Sarxento Remy Bressant
* John Ashton como Detective Nick Poole
* Amy Ryan como Helene McCready
* Madeline O'Brien como Amanda McCready
* Amy Madigan como Beatrice "Bea" McCready
* Titus Welliver como Lionel McCready
* Slaine como Bubba Rogowski
* Edi Gathegi como Cheese
* Matthew Maher como Corwin Earle
* Mark Margolis como Leon Trett
* Michael K. Williams como Devin Amronklin 
* Jimmy LeBlanc como Chris Mullen

## Notas