Toxina da síndrome de choque tóxico-1

A **toxina da síndrome de choque tóxico-1** (**TSST-1**) é un superantíxeno cun tamaño de 22 kDa Esta cepa bacteriana pode encontrarse en calquera parte do corpo, pero vive principalmente na vaxina de mulleres infectadas. A TSST-1 é unha exotoxina bacteriana que se encontra en pacientes que desenvolveron a síndrome de choque tóxico (TSS nas súas siglas en inglés), que se pode dar maiormente en mulleres menstruantes, pero tamén en homes e nenos. Un terzo e todos os casos de síndrome de choque tóxico danse en homes. A TSST-1 é a causa do 50% dos casos non menstruais e do 100% dos casos menstruais.

## Estrutura 
A secuencia nucleotídica da TSST-1 consta dun marco de lectura aberto de 708 pares de bases e unha secuencia Shine-Dalgarno que está sete pares de bases augas abaixo do sitio de inicio. En toda a secuencia de nucleótidos só 40 aminoácidos forman o péptido sinal. O péptido sinal consta de 1 a 3 aminoácidos básicos terminais, unha rexión hidrofóbica de 15 residuos, unha prolina (Pro) ou glicina (Gly) no núcleo da rexión hidrofóbica, unha serina (Ser) ou treonina (Thr) preto do extremo carboxilo terminal do núcleo hidrofóbico e unha alanina (Ala) ou glicina (Gly) no sitio de clivaxe. A súa estrutura tridimensional determinouse purificando cristais da proteína. ademais da presenza no medio de proteína animal, baixos niveis de glicosa e temperaturas entre 37-40&nbsp;°C.
A TSST-1 tamén é diferente doutros superantíxenos deste tipo pola súa capacidade de cruzar as membranas mucosas, o cal explica que sexa un factor importante na síndrome de choque tóxico menstrual. A TSST-O non causa síndrome de choque tóxico, e non é mitoxénica e difire en secuencia da TSST-1 en 14 nucleótidos, o cal corresponde a 9 aminoácidos. Se a lisina no residuo 132 da TSST-O se cambia a glutamato, o mutante recupera pouca superantixenicdade, pero faise letal, o que significa que a capacidade de causar síndrome de choque tóxico é o resultado da incorporación do glutamato no residuo 132. Adicionalmente, cultivar bacterias  in vitro proporciona un ambiente rico en nutrientes, en contraste coa realidade dos experimentos in vivo, nos cales os nutrientes adoitan ser máis escasos.

## Mecanismo 
Un superantíxeno como TSST-1 estimula as células T humanas que expresan o receptor Vβ 2, as cales poden supoñer do 5 ao 30% de todas as células T. Os superantíxenos de toxinas piroxénicas inducen a expansión específica de Vβ de poboacións de linfocitos T CD4 e CD8. A TSST-1 forma homodímeros na maioría das súas formas que foron cristalizadas. A unión do MHC coa TSST-1 é parcialmente dependente do péptido. Estudos de mutaxénese realizados coa toxina SEA indicaron que ambos os sitios de unión son necesarios para unha activación óptima das células T. Estes estudos con TSST-1 indican que o dominio de unión ao TCR encóntrase na parte superior do lado posterior desta toxina, aínda que a interacción completa aínda está por determinar. Indicouse tamén que o sitio de unión ao TCR da TSST-1 está mapado na fenda maior da hélice alfa central ou a curta hélice alfa amino terminal. Os residuos do motivo garra da TSST-1 interaccionan principalmente coa rexión invariable da cadea alfa desta molécula do MHC II. Os residuos que establecen contactos menores coa TSST-1 tamén se identificaron na cadea β HLA-DR1, así como o péptido antixénico, localizado na fenda entre as cadeas. A disposición da TSST-1 con respecto á molécula MHC II impón restricións estéricas sobre o complexo de tres compoñentes composto pola TSST-1, o MHC II e o TCR.

### Análise mutacional 
Os estudos iniciais de mutantes revelaron que os residuos do lado posterior da hélice alfa central eran necesarios para a actividade de superantíxeno. Cambiar a histidina na posición 135 a unha alanina causaba que a TSST-1 non fose nin letal nin superantixénica. Os cambios en residuos que estaban moi próximos a H135A tamén tiñan o efecto de diminuíren a letalidade e a superantixenicidade destes mutantes. Porén, a maioría destes mutantes non orixinan a perda de antixenicidade da TSST-1. Os tests feitos usando toxinas TSST-1 mutadas indican que as propiecdades letal e superantixénica son separables. Cando a Lys-132 da TSST-O se cambiaba por Glu, o mutante resultante era completamente letal pero non superantixénico. Os mesmos resultados, letal pero non superantixénico, atopáronse na TSST-1 Gly16Val. Propúxose que os residuos Gly16, Glu132 e Gln 136, localizados na parte de atrás da fenda do lado posterior da suposta rexión de unión ao TCR da TSST-1, tamén forman parte dun segundo sitio funcionalmente letal da TSST-1.

## Notas