Henrique II de Suabia

:*Para o emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, véxase Henrique VII*.

[miniatura|315px|Henrique II de Suabia, [Rei de romanos, recibindo homenaxe en Würzburg, en 1234.Miniatura da *Crónica do bispo Lorenz Fries* (século XVI).]]
**Henrique II de Suabia** ou **Henrique II de Hohenstaufen**, nado en 1211 e finado en Martirano, Calabria, Reino de Sicilia o 12 de febreiro de 1242, foi Rei de romanos, rei de Sicilia e duque de Suabia.

Era fillo do emperador Frederico II e da súa primeira esposa Costanza de Aragón e de Castela, filla do rei Afonso II de Aragón, e irmán máis vello de Conrado IV de Alemaña, Rei de romanos.

Entre os gobernantes do Sacro Imperio Romano Xermánico Henrique menciónase como Henrique (VII), xa que non exerceu como rei exclusivo, senón subordinado ao seu pai; ademais esta denominación utilízase para non confundilo co emperador Henrique VII, da casa de Luxemburgo.

Naceu en Sicilia en 1211. Cando Frederico II pretendía a coroa de Rei de romanos, coroou ao seu fillo Henrique como rei de Sicilia en febreiro de 1212 (sendo un neno dun ano de idade). En virtude dun acordo co papa Inocencio III establecíase que os reinos de Alemaña e de Sicilia non terían o mesmo gobernante. Porén, á morte do papa (1216), Frederico asumiu de novo o título real siciliano.

En Alemaña, Frederico II enfeudou ao seu fillo Henrique co Ducado de Suabia, ao extinguirse a familia Zähringer en 1219, e invistiuno como *reitor* do Reino da Alta Borgoña, En novembro de 1225 Henrique casou en Núremberg, por disposición de seu pai, con Margarida, filla do duque de Austria Leopoldo VI.

As disposicións da Dieta de Rávena de 1231, en contra das cidades lombardas, provocou unha nova alianza entre elas (a chamada Liga Lombarda, principal e poderosa inimiga do emperador), vinculándose co malestar en Alemaña. Henrique, oposto aos privilexios en favor da nobreza, non quixo aparecer na Dieta.

Así e todo, en maio de 1232, Henrique prestou obediencia ao seu pai en Cividale, prometendo seguir a política do emperador en favor dos príncipes e obedecer as súas disposicións, xa que seu pai o emperador dependía do apoio dos príncipes en Alemaña para continuar a súa política en Italia, polo que confirmou o *Privilegio de Worms* en maio de 1232 mediante o *Statutum in favorem principum*, para garantir o apoio dos príncipes en Alemaña e así proseguir a súa política en Italia.

Con posterioridade chegouse a unha paz temporal coas cidades lombardas en xuño de 1233. Pero á súa volta a Alemaña, o rei Henrique non mantivo a súa palabra e, contradicindo a vontade do emperador, publicou un manifesto aos príncipes erixíndose en símbolo da revolta das cidades en Boppard en 1234.

## Investigación paleopatolóxica 
En 1998 os restos humanos de Henrique VII foron obxecto dun estudo palaeopatolóxico realizado por un equipo dirixido por Gino Fornaciari, da Universidade de Pisa, e por Pietro De Leo, historiador da Universidade de Calabria.

O exame revelou que os restos pertencían a un home de cerca de 1,66 m de altura, de estrutura física vigorosa e fortes músculos. O esqueleto revelou resultados de traumatismos debidos probabelmente á práctica da equitación e unha antiga lesión secundaria causada por un traumatismo no xeonllo sufrido na xuventude: a deformación da rótula foi capaz de inducir unha coxeira, que é unha das poucas características coñecidas da aparencia física de Henrique, do que as crónicas dicían que nera rengo.

O exame do cranio e das articulacións das extremidades puxo en evidencia claramente unha *facies* froito dunha lepra lepromatosa nun discreto grao avanzado, contraída uns anos antes da súa morte. A desfiguración fisionómica era tan severa como para forzar á persoa a un illamento forzado: debe ser rexeitada a suposta crueldade de Frederico II na segregación do seu fillo, e desbótase tamén, na opinión dos autores, a sospeita dun asasinato.

## Antepasados 

Antepasados de Henrique II de Suabia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Abulafia, David (1990): *Federico II. Un imperatore medievale*. Torino: Einaudi. ISBN 978-88-0613-197-5. Editada en inglés en 1992 pola Oxford University Press (USA). ISBN 978-0-1950-8040-7.
* Abulafia, David (1999): *The New Cambridge Medieval History*. Vol. V. c.1198–c.1300. Cambrtidge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-1-1390-5573-4.
* Runciman, Steven (2000): [*The Sicilian Vespers*](https://books.google.es/books?id=0GsTqFtBIiUC&pg=PP6&lpg=PP6&dq=Steven+Runciman,+The+Sicilian+Vespers,+(Cambridge+University+Press,+2000),&source=bl&ots=HPFPlc_vBW&sig=eBCZbo1Ps54c1csASQuZriJ9h_s&hl=gl&sa=X&ved=0ahUKEwjBrvzRqunPAhVGNxQKHau-A3oQ6AEIGjAA#v=onepage&q=Steven%20Runciman%2C%20The%20Sicilian%20Vespers%2C%20(Cambridge%20University%20Press%2C%202000)%2C&f=false). Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-0-5214-3774-1.
* Stürner, Wolfgang (2009): ''Federico II e l'apogeo dell'impero*. Roma: Salerno Editrice. ISBN 978-88-8402-679-8.

### Outros artigos 
* Frederico II Hohenstaufen

### Ligazóns externas 
* Gino Fornaciari: *La lebbra di Enrico VII (1211-1242), figlio di Federico II e re di Germania'', Divisione di Paleopatologia dell'Università di Pisa . Consulatada o 19 de outubro de 2016.
* **Heinrich**, na web Medieval Lands .