Zurrasca eurasiática

A **zurrasca eurasiática**, comunmente **zurrasca** e **furamatos**, (***Rallus aquaticus***) é unha ave da familia dos rálidos, que se reproduce en zonas húmidas ben cubertas de vexetación de Europa, Asia e norte de África. As poboacións do norte e leste son migratorias, pero esta especie é sedentaria durante todo o ano nas partes máis cálidas da súa área reprodutora. En Galicia é unha ave nativa sedentaria. O adulto é unha ave de 23 a 28&nbsp;cm de longo e, igual que outros membros da súa familia, ten un corpo aplanado lateralmente, o que lle facilita pasar entre a vexetación de xuncos do hábitat onde vive. A súa parte superior é principalmente marrón e a inferior gris azulada, con barras negras nos flancos, dedas longas, cola curta e peteiro longo e avermellado. Os exemplares inmaturos son xeralmente similares en aparencia aos adultos, mais a cor gris azulada da plumaxe é substituída por beixe. Os polos cubertos de penuxe son negros, como é característico nos rálidos. A antiga subespecie *R.&nbsp;a.&nbsp;indicus*, ten marcas distintivas e unha chamada que é moi diferente do chío parecido ao dun porco das razas occidentais e agora xeralmente se separa como unha especie diferente co nome *Rallus indicus*.

Reprodúcese en xunqueiras e outros sitios pantanosos con vexetación alta e densa, construíndo o niño un pouco por riba do nivel da auga coas plantas das que dispoña na contorna. Os seus ovos abrancazados e con manchas son incubados principalmente pola femia, e as crías fan eclosión en de 19 a 22&nbsp;días e son precoces. A femia defende os ovos e pitos contra os intrusos ou trasládaos a outro lugar se son descubertos. Pode reproducirse ao chegar a un ano de idade e normalmente fai dúas postas en cada tempada. Son omnívoros que se alimentan principalmente de invertebrados durante o verán e de bagas ou talos de plantas durante o inverno. Son animais territoriais incluso rematada a reprodución e defenden agresivamente as súas áreas de alimentación en inverno.

Son vulnerables ás inundacións ou ás temperaturas de conxelación, á perda de hábitat e predación por mamíferos e grandes aves. Os visóns americanos introducidos exterminaron algunhas poboacións de illas, pero en conxunto a amplísima área de distribución da especie e a gran cantidade de exemplares que hai fan que sexa considerada unha especie non ameazada.

## Taxonomía 
Os rálidos son unha familia que comprende case 150 especies. Aínda que as orixes do grupo son moi antigos, o maior número de especies e as formas máis primitivas encóntranse no Vello Mundo, o que suxire que esta familia se orixinou alí. Porén, o xénero *Rallus*, o grupo dos especialista de longo peteiro en vivir nas xunqueiras ao que pertence a zurrasca eurasiática, orixinouse no Novo Mundo. Os seus membros do Vello Mundo, zurrascas de África continental *Rallus caerulescens* e os de Madagascar *Rallus madagascariensis*, forman unha superespecie, e pénsase que evolucionaron a partir dunha soa invasión de aves que atravesaron o Atlántico.

A antiga subespecie *R. a. indicus* ten vocalizacións moi diferentes das da zurrasca eurasiática e nos traballos recentes é considerada unha especie separada. Foi restaurada como especie de seu co nome *R.&nbsp;indicus* por Pamela Rasmussen na súa obra *Birds of South Asia* (2005). O tratamento que lle dá esta autora conseguiu aceptación e é tamén o seguido en *Birds of Malaysia and Singapore* (2010). Un estudo de 2010 da filoxenia molecular deu un apoio adicional á posibilidade de dar un status de especie a *R.&nbsp;indicus*, que se pensa diverxeu das formas occidentais hai arredor de 534&nbsp;000 anos.. Os machos pesan normalmente de 114 a 164&nbsp;g e as femias son lixeiramente menos pesadas, de 92 a 107&nbsp;g. Os adultos poden identificarse individualmente polas marcas subcaudais, que son únicas para cada exemplar. Os machos adultos son os que teñen as liñas subcaudais máis nítidas.

A poboación islandesa de *R. a. hibernans* extinguiuse arredor de 1965 como resultado da perda de hábitat pola drenaxe de zonas húmidas e a predación polo *visón americano* introducido. Antes da súa extinción, polo menos algunhas desas aves estaban presentes todo o ano na illa, dependendo de fontes termais volcánicas para sobrevivir durante os meses máis fríos, pero esta raza encontrábase tamén en inverno nas illas Feroe e Irlanda, e como ave de paso nas illas Hébridas Exteriores, o que suxire que a forma islandesa era unha migrante parcial.

A subespecie nominal, *R. a. aquaticus*, é residente na parte sur e oeste, de clima máis suave, da súa área, pero migra ao sur desde áreas que están sometidas a invernos duros. Inverna dentro da súa área de reprodución e tamén máis ao sur no norte de África, Próximo Oriente e a área do mar Caspio. O pico de migración é entre setembro e outubro, e a maioría destas aves volven aos seus terreos de reprodución desde marzo á metade de abril. Un espécime da poboación nominal etiquetada como de "Baluchistán" e recollida por Richard Meinertzhagen é considerada de dubidosa procedencia. *R. a. korejewi* é outro migrante parcial, con parte da poboación que inverna en Iraq e leste de Arabia Saudita e cara ao leste a través de Paquistán e norte da India ata ao oeste da China.

O hábitat reprodutor da zurrasca eurasiática son as zonas húmidas permanentes de augas doces ou salobres quietas ou lentas e con densa vexetación alta, entre a cal pode haber plantas como *Phragmites*, *Typha*, *Iris*, *Sparganium* ou *Carex*. En áreas costeiras, é común o *Juncus maritimus* en sitios reprodutores de marismas de augas salgadas, con predominio de *Carex* e *Sparganium* en ambientes algo menos salinos. Un estudo nos Países Baixos e España mostrou que os xuncos proporcionan unha ocultación mellor que outras plantas marítimas. Como noutros lugares, os niños son construídos coas plantas dispoñibles máis á man. O *Cladium mariscus*, onde o hai, proporciona un bo hábitat reprodutor, a súa densa estrutura de 1,5&nbsp;m de altura proporciona unha boa cobertura para as zurrascas nidificadoras. O hábitat preferido son as xunqueiras con *Phragmites* con plantas que emerxen da auga, cunha profundidade de 5 a 30&nbsp;cm, áreas lamacentas para alimentarse e unha rica diversidade de especies de invertebrados. As localizacións con salgueiros ou arbustos nas proximidades son as preferidas sobre as áreas grandes de hábitat uniforme. Ademais dos pantanos ou marismas naturais de auga fresca ou mariña, esta zurrasca pode utilizar escavacións para extraer grava ou arxila e turbeiras traballadas sempre e cando sexan un hábitat axeitado con boa cobertura. Pode encontrarse en campos de arroz ou en illas flotantes, e en Caxemira pode vivir en campos de cana de azucre asolagados. Un estudo finlandés mostrou que o principal factor que inflúe na distribución das zurrascas eurasiáticas é a cobertura de vexetación, coas maiores densidades nas áreas con máis vexetación; a presenza doutras marismas nas proximidades é tamén significativa. Porén, factores como a temperatura, chuvias, lonxitude da liña de costa e a extensión de zona de turba, que son importantes para algunhas outras aves de marisma, non son estatisticamente relevantes. As áreas coas maiores densidades de rescóns tamén eran as que tiñan maiores cantidades das tres especies consideradas en risco en Finlandia, a folosa grande, o abetouro común e o tartaraña das xunqueiras. O límite norte da área de reprodución parece estar determinado pola transición das zonas húmidas ricas en nutrientes a máis pobres e de augas máis ácidas. Isto fai que os xuncos comúns se substitúan por un tipo de vexetación máis aberta dominada por *Comarum palustre*, que non é axeitada para as zurrascas.

Ocasionalmente, utilizan localizacións menos frecuentes. Unha parella en Escocia nidificou en campo aberto á beira dunha estrada, e cando se instalaron caixas de nidificación para *Panurus biarmicus* ("casetas" de xuncos con piso de madeira), as zurrascas nidificaron tanto nas caixas coma baixo o piso de madeira, neste último caso ás veces cos *Panurus* vivindo arriba. Aínda que principalmente é unha especie de terras baixas, as zurrascas eurasiáticas reprodúcense a 1240&nbsp;m de altura nos Alpes e a 2000&nbsp;m en Armenia. Un estudo italiano suxeriu que as aves das xunqueiras necesitan unha área mínima de zona húmida para reproducirse, a cal para a zurrasca eurasiática é de 1&nbsp;ha, aínda que as maiores densidades se dan en marismas de 10&nbsp;ha ou máis.

Durante a migración ou en inverno, poden usar unha ampla variedade de hábitats, incluíndo as matogueiras asolagadas ou fenteiras. As temperaturas de conxelación poden forzar as aves a ir a localizacións máis abertas como as canles, vertedoiros de lixo e xardíns, ou mesmo sobre xeo exposto. Un estudo galés suxeriu que os territorios invernais individuais se solapan, e cada ave usa unha porción significativa da xunqueira. Despois do abandono do sitio cando as temperaturas son baixo cero, as aves regresan á súa área anterior. Rexistrouse unha densidade de 14 aves por hectárea. As aves que invernan en Islandia dependen de regatos cálidos xeotermais e poden acceder aos regatos a través de túneles baixo a neve. Cando non se alimentan, poden refuxiarse en buratos e gretas entre a lava solidificada. Esta especie ás veces deambula ata saír bastante fóra da súa área normal e atopáronse aves errantes nos Azores, Madeira, Mauritania, o Ártico, Groenlandia, Malaisia e Vietnam.

## Comportamento 
Esta zurrasca é unha ave que rolda o seu territorio, a súa plumaxe veada fai que sexa difícil de ver no seu hábitat pantanoso. O seu corpo está comprimido lateralmente o que lle axuda a esguirse entre a vexetación máis espesa, e ten o comportamento de deterse e quedar como "conxelado" se é sorprendido en zonas abertas. Camiña con alancadas altas, aínda que adopta unha postura agachada cando corre buscando esconderse. Cando lle cómpre pode botarse a nadar, co movemento errático típico das zurrascas, e voa durante curtas distancias a baixa altura sobre os xuncos coas súas longas patas colgando. Aínda que o seu voo parece débil, poden facer voos longos sostidos durante as súas migracións nocturnas, e por veces morren debido a choques con arames ou faros. Hai casos de exemplares anelados en Gran Bretaña que foron despois recollidos en Polonia, Checoslovaquia e Suecia.

Defende os seus territorios de reprodución e invernada. As aves cargan unhas contra outras co pescozo estirado cando están en época reprodutora e ás veces ambos os membros da parella atacan xuntos. Os machos grandes con marcas máis fortes son os dominantes en inverno, cando a agresión directa é substituída por cantos feitos ergueitos sobre a punta das dedas, sacudidas da cabeza e estocadas co peteiro.

### Reprodución 
upright|miniatura|Ovo

É unha especie monógama e moi territorial cando se reproduce. A parella fórmase despois de chegaren ás áreas de nidificación ou posiblemente incluso antes da migración primaveral. Nas zonas húmidas grandes con boas condicións para estas aves as parellas poden nidificar separadas por unha distancia de entre 20 e 50&nbsp;m. Os territorios varían en tamaño, pero o típico é de 300&nbsp;m2. A parella fai chamadas de cortexo e de contacto durante a estación reprodutora. O macho selecciona o sitio para o niño e móstrallo á femia mentres adopta unha postura coas plumas do dorso ergueitas, ás arqueadas sobre o dorso, cola estirada e peteiro apuntando verticalmente cara a abaixo. Esta exhibición vai acompañada dunha chamada alta. Antes de aparearse el ergue as ás e cola e inclínase co seu peteiro tocando o seu propio peito. O macho alimenta a femia durante o cortexo e, cando están chocando os ovos, ela pode abandonar o niño para facerlle unha exhibición ao macho, camiñando arredor del, chamando suavemente, fretando o seu peteiro co peito del e facendo pequenas carreiras dun lado para outro.

O niño está feito de calquera materia vexetal que estea dispoñible e é construído principalmente polo macho, normalmente nun só día. O niño érguese a uns 15&nbsp;cm ou máis por riba do nivel da auga da marisma, e é ás veces construído sobre matas de raíces, tocos de árbores ou soportes similares. Poden construílo máis alto se as augas da marisma empezan a subir. O niño é de 13 a 16&nbsp;cm de diámetro e uns 7&nbsp;cm de alto. Está ben escondido e accesible por estreitos camiños.

A posta típica é de 6 a 11 ovos na maior parte da súa área de distribución, pero parece ser menor (de 5 a 8) en Caxemira a altitudes de 1&nbsp;500&nbsp;m. As datas de posta varían coa localidade, e son desde finais de marzo en Europa occidental e norte de África, ata finais de maio en Caxemira e xuño en Islandia. O tamaño de posta pode ser menor a principios ou finais da estación reprodutora. A estación reprodutora pode ampliarse por mor de resituar a posta ou facer unha segunda posta. Os ovos son romos e ovais, lisos e lixeiramente brillantes; a cor varía desde abrancazado a beixe rosado, con manchas marróns avermelladas no extremo máis ancho, que ás veces se fusionan nunha soa mancha grande. A variación no tamaño dos ovos entre as subespecies é moito menor que as diferenzas entre ovos individuais; a media de tamaño dos ovos da subespecie nominal, que é 36&nbsp;×&nbsp;26&nbsp;mm, é o típico para toda a especie. Os ovos pesan uns 13&nbsp;g, dos cales o 7% corresponde á casca.

Ambos os pais incuban os ovos, aínda que a femia fai a maior parte. Os ovos son incubados durante 19 a 22&nbsp;días ata a eclosión, con polo menos un 87% de éxito. O alimento é traído ao niño polo outro proxenitor e pasado ao que está sentado no niño, o cal alimenta os polos. Os poliños cubertos de penuxe son precoces, xa que abandonan o niño aos dous días da eclosión, pero continúa sendo alimentado polos seus pais, aínda que tamén encontran parte da comida por si mesmos desde os cinco anos de vida. Son independentes dos seus pais aos 20 a 30&nbsp;días e poden voar ás 7 a 9&nbsp;semanas. Se a femia cre que o niño foi descuberto, pode transportar os ovos ou os polos un por un a outro lugar; os ovos son transportados no peteiro, pero os polos pequenos pode metelos baixo as ás. Os exemplares que están incubando poden permanecer sobre os ovos mesmo cando algún intruso se achega bastante preto, atacar o intruso, ou finxir estar ferido como distracción. a zurrasca eurasiática pode reproducirse ao cumprir un ano e normalmente crían dúas roladas.

A supervivencia media despois de emplumar estimouse entre 17 e 20&nbsp;meses, cunha taxa de supervivencia anual lixeiramente menor do 50% ao ano durante os primeiros tres anos, e algo maior despois. A idade máxima rexistrada é de 8&nbsp;anos e 10&nbsp;meses.

### Alimentación 
[miniatura|As marismas de [Parkgate, Cheshire poden albergar centos de zurrascas eurasiáticas en inverno.]]
As zurrascas eurasiáticas son omnívoros, aínda que se alimentan principalmente de animais, como samesugas, vermes, gasterópodos, pequenos crustáceos, arañas e unha ampla variedade de insectos terrestres e acuáticos e as súas larvas. Poden matar ou comer como prea pequenos vertebrados, como anfibios, peixes, aves e mamíferos. Os vertebrados son empalados cun golpe do peteiro que rompe a medula espiñal da presa. A comida vexetal consómena máis en outono e inverno, e consta de xemas, flores, brotes e sementes de plantas acuáticas, bagas e outras froitas. No sur de Asia, poden comer ás veces en campos de arroz (grans de arroz que encontran despois da colleita). Os xoves son alimentados principalmente de insectos e arañas. O alimento obtido en terra ou no barro é normalmente lavado na auga antes de tragalo. Despois de chover, poden sondar o chan mol procurando miñocas. Esta especie aliméntase ocasionalmente en zonas abertas incluso cando non está forzado a facelo polas baixas temperaturas; Edmund Meade-Waldo describiu sete zurrscas que se alimentaban nun prado aberto. Malia a súa natureza de animal roldador, a zurrasca eurasiática parece prosperar en catividade cando se lle dá de comer alimentos animais como carne crúa ou miñocas; un individuo foi ensinado a saltar para coller vermes pendurados en alto dunha liña de cana de pescar.

As zurrascas eurasiáticas seguen rutas definidas cando se alimenta, tornando frecuentemente ás boas áreas de alimentación. Estas zurrascas son versátiles e oportunistas á hora de alimentarse. Choutan para apañar insectos que están sobre plantas, trepan para atopar bagas, ou arrincan mazás das árbores para poder comelas no chan. Matan aves atravesándoas co peteiro ou afogándoas, especialmente se a capacidade da ave de fuxir está restrinxida. Informouse que mataron un verderolo común e un paspallás chinés *Excalfactoria chinensis* nun aviario, e pequenos paxaros atrapados en redes de néboa dos aneladores de aves. Un exemplar matou un liñaceiro bicoamarelo capturado nunha trampa de Heligoland (ou de túnel). Son tamén predadores de niños, especialmente de pequenas aves que aniñan en xunqueiras, como a folosa grande. As zurrascas eurasiáticas poden defender un territorio de alimentación invernal, aínda que este é de menor tamaño cando se reproducen, con individuos separados a menos duns 10&nbsp;m; e os lugares preferidos poden albergar centos de aves. O comportamento agresivo fóra da estación reprodutora pode ampliar os ataques contra outros rálidos das marismas, como a galiñola pinta e a galiñola anana.

## Predadores e parasitos 
[miniatura|[Espiroquetas de *Borrelia burgdorferi* vistas con microscopio de campo escuro. As zurrascas poden ser infectados por esta bacteria, a cal pode ser transmitida aos humanos por picaduras de carrachas causando a enfermidade de Lyme.]]

Entre os predadores da zurrasca eurasiática están diversos mamíferos e grandes aves. O visón americano foi parcialmente responsable da extinción da poboación islandesa, e os gatos e cans tamén matan esta especie. Polo menos localmente, as londras comen zurrascas e outras aves acuáticas. O abetouro común, que é outra ave das xunqueiras, come zurrascas, e tamén o fai a garza real. As zurrascas eurasiáticas son especialmente vulnerables á depredación das grazas cando son forzados a saír da protección dos xuncos por mareas moi altas. Os tartarañas que cazan nas zonas húmidas son predadores previsibles, pero o máis habitual é que sexan presas da avelaiona, a curuxa das xunqueiras, o bufo real, a aguia manchada, o lagarteiro, e os falcóns peregrinos que cazan de noite.

Entre os seus parasitos están os piollos *Nirmus cuspidiculus* e *Pediculus ralli*, a carracha *Ixodes frontalis*, e a mosca hipobóscida *Ornithomyia avicularia*. a zurrasca eurasiática pode ser infectado tamén polo virus da gripe aviaria e a bacteria *Borrelia burgdorferi*, transmitida polas carrachas *Ixodes*, que é tamén un patóxeno humano que causa a enfermidade de Lyme. Descubríronse tres especies de piollos, *Fulicoffula rallina*, *Pseudomenopon scopulacorne* e *cuspidatus* en zurrascas mortas en 2005 nas illas Faroe, que son especies que non se atoparan antes no arquipélago. O verme plano parasito *Ophthalmophagus nasciola* atopouse tamén nas fosas nasais dunha zurrasca, e detectáronse polo menos tres especies de piollos das plumas na súa plumaxe. O piollo *Philopterus ralli* e o nematodo *Strongyloides avium* atopáronse no estreitamente emparentado *R. indicus*.

## Status 
Predadores introducidos como o visón americano causaron un acentuado declive nas poboacións de zurrascas e outras aves que nidifican no chan.|miniatura
A cantidade de zurrascas eurasiáticas está declinando, pero, malia todo, ten unha gran poboación de 100&nbsp;000 a 1&nbsp;000&nbsp;000 de adultos e unha enorme área de reprodución calculada en 15&nbsp;600&nbsp;000&nbsp;km2; por todo o cal está clasificado como *especie pouco preocupante* na Lista vermella da IUCN. Na maioría dos países europeos, a poboación é estable ou está diminuíndo lixeiramente debido á perda de hábitat. En Marrocos está aumentando o seu número e expandindo a área reprodutora e reprodúcese incluso bastante ao sur en Oued Massa. Sábese pouco sobre a súa área en Asia, pero o *korejewi* é un reprodutor común en Paquistán e Caxemira.

Os predadores introducidos son unha ameaza para as poboacións vulnerables de illas. Ademais da extinción da raza islandesa, o visón foi responsable de acusados declives nas poboacións de zurrascas eurasiáticas e outras aves que se reproducen no chan nas illas Hébridas, onde as londras comedoras de peixe eran os únicos predadores nativos. Estes visóns proceden de exemplares escapados de granxas peleteiras. Os programas de erradicación de visóns e furóns permitiron que os zurrascas volvesen a esas illas, e están previstos novos programas para o resto do territorio escocés. Localmente, o seu hábitat pode ser afectado polo desecamento de marismas e pantanos, canalizacións de cursos de auga, crecemento urbano, e pola contaminación.

Os humanos levan comendo zurrascas eurasiáticas desde hai miles de anos; xa os comían os romanos, e aparecen representados nas pinturas dos muros de Pompeia, e o seu consumo continuou durante a Idade Media e nos tempos modernos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Crex crex

### Bibliografía 
*
*
*
* 

### Ligazóns externas 
* Ageing and sexing de Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze (PDF, 5.2 MB)
* 
* 
* 
* 
* 
*