open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Laureano Salgado de la Riva

**Laureano Salgado de la Riva**, nado en Caldas de Reis o 5 de maio de 1885, foi un empresario e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Salgado Rodríguez e sobriño do empresario Laureano Salgado Rodríguez. Colaborou en *El Eco Comercial* e *Fray Prudencio*, dirixiu o periódico *El Mirlo Blanco* que se editou en Caldas de Reis entre 1909 e 1910. Colaborou en *La Defensa*, *Galicia Nueva* e *Suevia*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Los periódicos o publicaciones de Laureano Salgado: “Paliques”. Colaboradores y conexión con el entorno de la cultura. Vicente Carnota, Enrique Amado, Enrique Labarta Pose. Laureano Salgado de la Riva
Joaquín Botana Míguez

**Joaquín Botana Míguez**, nado no pazo de Dioño (Cornado, Touro) e finado no Pazo (Vigo) o 15 de decembro de 1898, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Ramón Botana Parragués. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e fixo o doutoramento na Universidade Central. Na Restauración integrouse no Partido Conservador e foi concelleiro de Santiago de Compostela, deputado provincial e alcalde de Santiago (1877). Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Santiago de Compostela na elección parcial de 7 de xullo de 1878 substituíndo a Juan José Viñas Balduvieco, sendo reelixido polo mesmo distrito nas eleccións de 1879 e 1884. Foi elixido senador pola provincia da Coruña nas lexislaturas 1891-1893 e 1896-1898.

## Vida persoal 
Casou con Josefa Cadaval Calderón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Toby Jones

**Toby Edward Heslewood Jones**, nado o 7 de setembro de 1966 en Londres, é un actor inglés de cinema, televisión e teatro. Tamén ten traballado como actor de voz e actor de radio.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha na IMDb
Segunda división española 1967/68

A tempada **1967–68** da **Segunda División de España** foi a 36ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 32 equipos, repartidos segundo criterios xeográficos en dous grupos de 16 equipos cada un. Deportivo da Coruña e Granada ascenderon a Primeira División. Badalona, Langreo, Racing de Santander, Lérida, Badajoz, Europa, Osasuna, Gimnástica de Torrelavega, Tenerife, Castellón, Real Jaén, Xerez, Recreativo de Huelva, Levante, Hércules, Constancia e Atlético Ceuta descenderon a Terceira División.
## Clasificación
### Grupo I
**X** = Partidos xogados; **G** = Partidos gañados; **E** = Partidos empatados; **P** = Partidos perdidos; **GF** = Goles a favor ; **GC** = Goles en contra; **DG** = Diferenza de goles; **Pts** = Puntos

### Grupo II
**X** = Partidos xogados; **G** = Partidos gañados; **E** = Partidos empatados; **P** = Partidos perdidos; **GF** = Goles a favor ; **GC** = Goles en contra; **DG** = Diferenza de goles; **Pts** = Puntos

## Promoción de ascenso
## Promoción de descenso
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Web oficial da LFP 
* Web oficial da Real Federación Española&nbsp;
* Datos do competición en AREFE
Ramón Sanjurjo Pardiñas

**Ramón Sanjurjo Pardiñas Villardefrancos**, nado en Crendes (Abegondo) o 22 de setembro de 1834 e finado en Vilaxoán o 12 de xaneiro de 1917, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Agustín Sanjurjo Montenegro e María Ascensión Pardiñas de Villardefrancos, irmá do xeneral Ramón Pardiñas Villardefrancos. Propietario e descendente de fidalgos, foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Pontevedra nas eleccións de 1865. Durante o Sexenio Democrático foi elixido deputado polo distrito de Corcubión en 1871, sendo reelixido en 1872. Na Restauración volveu ser elixido deputado por Corcubión en 1876. Foi un dos representantes do monterismo en Santiago de Compostela, onde foi alcalde entre 1887-1891 e entre 1895-1903.
## Vida persoal
Casou con Sofía Neira Flórez (irmá de Gerardo Neira Flórez) e foi pai de Ramón Sanjurjo Neira.

## Distincións
En 1890 a monarquía concedeulle o título de Marqués de Casa Pardiñas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* *Dicionario biográfico de Galicia*, Ir Indo Edicións, 2010-2011, Vigo.

### Ligazóns externas 
* Xenealoxía Marqueses de Casa Pardiñas
El Mirlo Blanco

***El Mirlo Blanco*** foi un periódico editado en Caldas de Reis entre 1909 e 1913.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico católico-social*, apareceu en novembro de 1909. Era propiedade de Laureano Salgado Rodríguez e estaba dirixido polo seu sobriño Laureano Salgado de la Riva. Saíu á rúa con motivo da iniciativa de Laureano Salgado Rodríguez de erixir o monumento á Virxe da Rocha en Baiona. Aparecía tres veces ao mes. O número 7 apareceu en xaneiro de 1913.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
### Ligazóns externas 
* Iglesias Veiga, Xosé Ramón (2002). "A Virxe da Rocha: un singular proxecto de Antonio Palacios, por Xosé Ramón Iglesias Veiga" Instituto de Estudos Miñoranos
Casiano Pérez Batallón

**Casiano Pérez-Batallón Losada**, nado en Sarria o 12 de agosto de 1839 e finado na mesma vila o 1 de xullo de 1903, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo único de Manuel Antonio Pérez Batallón e Claudina Losada González. Herdou o patrimonio territorial conseguido polo seu pai nos procesos desamortizadores das décadas de 1830 e 1840. Estudou no Colexio da Nosa Señora da Antiga de Monforte de Lemos e na Universidade de Santiago de Compostela, rematando a carreira de Dereito na Universidade Central (1864). Exerceu a avogacía e foi nomeado oficial da administración civil (1866). Foi elixido deputado polo distrito de Lugo nas eleccións de 1867. Durante o Sexenio Democrático retornou a Sarria onde exerceu a avogacía. En 1871 constituíu con outros correlixionarios a Comisión Provincial do Partido Conservador que presidiu o conde Pallarés. Na Restauración militou no Partido Conservador, foi deputado provincial e volveu ser elixido deputado a Cortes polo distrito de Lugo nas eleccións de 1879 e 1884. Foi elixido senador pola provincia de Lugo en 1886 e en 1891.
## Vida persoal 
Casou na década de 1860 con Ángela López Fernández Batallón, e logo de enviuvar, volveu casar con Josefa López Méndez. Foi pai de Manuel, Jesús, Dolores, Antonio e José Pérez-Batallón López.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Congreso dos Deputados
* Ficha no Senado
Cleto Troncoso Pequeño

**Cleto Troncoso Pequeño**, nado en Santiago de Compostela o 16 de decembro de 1849 e finado na mesma cidade o 14 de marzo de 1922, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Estudou no Seminario e despois fixo a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, na que se doutorou en 1872. Obtivo a cátedra de Dereito Romano na Universidade de Oviedo. Permutou despois pola de Compostela, universidade da que foi secretario. Amigo de Eugenio Montero Ríos, militou con el en política. Concelleiro de Santiago en 1877, foi alcalde da cidade (1891-1895). Foi presidente da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago (1899-1906) e reitor da USC (1906-1919). En 1910 foi elixido senador pola provincia de Pontevedra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  

### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
* Ficha e retrato na Sociedade Económica de Santiago
Mari Kaasinen

**Mari Kaasinen**, nada o 6 de decembro de 1971 en Rääkkylä, Carelia do Norte (Finlandia), é unha vocalista finesa membro do grupo folk finés Värttinä dende a súa creación.

Mari Kaasinen é membro da formación orixinal de Värttinä, sendo cofundadora do mesmo en 1983. A súa primeira actuación en público tivo lugar cando tan só contaba con dous anos e medio. Ao longo da súa carreira estudou canto clásico, acordeón e fiddle, e especializouse en canto tradicional no Departamento de Música Folk da Academia Sibelius (Helsinqui). En parte debido ás súas propias raíces e dialecto carelio, sempre sentiu interese na poesía do Kalevala e converteuse na principal letrista de Värttinä. Actualmente compaxina a súa carreira en Värttinä, coas súas clases de canto e kantele en Helsinqui, así como a súa participación noutros proxectos externos.

## Notas
Jacobo Gil Villanueva

**Jacobo Gil Villanueva**, nado en Santiago de Compostela o 25 de xaneiro de 1831 e finado na mesma cidade o 27 de novembro de 1906, foi un xurista e político galego.

## Traxectoria 
Doutor en Xurisprudencia pola Universidade Central de Madrid, foi catedrático de Dereito Mercantil na Universidade de Santiago de Compostela. Foi decano do Colexio de Avogados e da facultade de Dereito. Foi reitor da Universidade de Santiago de Compostela e membro da Real Academia de Jurisprudencia y Legislación.

O personaxe "don Servando" da novela *La Casa de la Troya* está inspirado na súa figura.

## Obras 
* *De los Censos en la Legislación General de España: Indicaciones*, 1880.
* *Proyecto que el vogal de la comisión constituida para emitir informe acerca del derecho foral de Galicia, o denominado así, somete como ponente de la misma comisión al juicio de sus ilustrados compañeros*, 1889.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Glándula de Bartholin

As **glándulas de Bartholin** ou **glándulas vestibulares maiores** son dúas glándulas do aparato reprodutor feminino situadas a esquerda e dereita do orificio vaxinal lixeiramente posteriores a el. Producen unha secreción mucosa que lubrica a vaxina (probablemente só a zona externa que rodea o orificio vaxinal). Son homólogas embrioloxicamente ás glándulas bulbouretrais ou de Cowper dos machos. Porén, as glándulas de Bartholin están situadas na bolsa perineal superficial, mentres que as glándulas bulbouretrais masculinas están situadas na bolsa perineal profunda.

## Función 
A súa función é segregar mucus para proporcionar lubricación vaxinal. As glándulas de Bartholin segregan cantidades relativamente pequenas (unha ou dús pingas) de fluído cando unha muller está sexualmente excitada. e no coito. Estas pequenas gotas consideráronse tradicionalmente como importantes para a lubricación vaxinal, pero as investigacións máis recentes feitas por William H. Masters e Virginia E. Johnson demonstraron que a lubricación vaxinal procede de partes máis profundas da vaxina. O conduto excretor, que termina no orificio vulvar, está revestido de epitelio plano estratificado.

## Patoloxía 
Aínda que é pouco usual, é posible que as glándulas de Bartholin se irriten ou infecten, producindo dor.

## Epónimo 
As glándulas de Bartholin denomínanse así porque as describiu por primeira vez no século XVII o anatomista danés Caspar Bartholin o novo (1655–1738). Algunhas fontes adxudican erroneamente o descubrimento ao seu avó, o teólogo e anatomista Caspar Bartholin o vello (1585–1629). Nos textos antigos usábase o nome latinizado como Bartholinus, de onde procede Bartolino (**glándulas de Bartolino**), que é outra denominación que se lle deu a estas glándulas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Glándula de Skene
* Lubricación vaxinal

### Ligazóns externas 
* SUNYAnatomyLabs|41|11|02|00 http://ect.downstate.edu/courseware/haonline/labs/l41/110200.htm—"O perineo feminino: Músculos da bolsa perineal superficial"
* SUNYAnatomyImage|9|2|43 http://ect.downstate.edu/courseware/haonline/imgs/00000/9000/200/9243.jpg
* SUNYAnatomyImage|9|6|94 http://ect.downstate.edu/courseware/haonline/imgs/00000/9000/600/9694.jpg —abertura
* eMedicineDictionary|greater+vestibular+gland http://www.emedicinehealth.com/bartholin_cyst/article_em.htm
Take Shelter

***Take Shelter*** é un filme estadounidense dirixido por Jeff Nichols que se estreou no 2011.

## Sinopse 
Curtis LaForche vive nun pequeno pobo de Ohio coa súa muller, Samantha, e a súa filla Ana, unha nena xorda de seis anos. Curtis comeza a sufrir fortes alucinacións apocalípticas, unhas alucinacións que non sabe se son consecuencia dunha enfermidade mental ou se son premonicións reais.

## Personaxes 
* Michael Shannon como Curtis LaForche 
* Jessica Chastain como Samantha LaForche 
* Katy Mixon como Nat 
* Shea Whigham como Dewart 
* Kathy Baker como Sarah 
* Ray McKinnon como Kyle
* Lisa Gay Hamilton como Kendra
* Tova Stewart como Hannah LaForche
* Stuart Greer como Army/Navy Dave

## Galardóns e nomeamentos 
* 2011: Festival de Cannes: Premio FIPRESCI. Gran Premio - Semana da Crítica.
* 2011: Festival de Sundance: Sección oficial competitiva.
* 2011: Festival de Xixón: Premio Especial do Xurado.
* 2011: Círculo de críticos de Nova York: Mellor actriz secundaria (Jessica Chastain).
* 2011: Independent Spirit Awards: 4 nomeamentos, incluíndo mellor filme e director.
* 2011: Premios Gotham: Nomeada a Mellor filme e mellor elenco.
* 2011: Asociación de Críticos de Los Angeles: Mellor actriz secundario (Jessica Chastain).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Elizabeth Banks

**Elizabeth Banks**, nada como **Elizabeth Irene Mitchell** o 10 de febreiro de 1974 en Pittsfield, Massachusetts, é unha actriz, produtora e directora de cine estadounidense.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Naufragio

***Naufragio*** é un filme español dirixido por Pedro Aguilera que se estreou no 2010.

## Sinopse 
Robinson naufraga fronte ás costas do sur de España. Con dificultade, consegue chegar a unha praia e salva-la vida. É un ser anónimo e un proscrito, como tantos outros milleiros de inmigrantes subsaharianos. Consegue traballo nos invernadoiros da costa de Almería, pero a situación aí é precaria para os inmigrantes e decide avanzar cara ao interior da península. A mente de Robinson está chea de voces de espíritos que o confunden e o gobernan. Para liberarse delas terá que cumprir unha misión: matar un home.

## Personaxes 
* Solo Touré como Robinson
* Kándido Uranga como Ángel Jesús
* Iñake Irastorza como Paulina
* Álex Merino como Daniel
* Julio Perillán como José
* Yakob Dembele como Sankum
* Ruth Armas como Rosa
* Carlos Bravo como Grimal
* Ramón Barea como Luismi
* Yacouba Dembele como Soundiata

## Galardóns e nomeamentos 
* 2010: Festival de Sevilla: Mención especial

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb
Chris Evans

**Christopher Robert "Chris" Evans**, nado o 13 de xuño de 1981 en Boston, Massachusetts, é un actor de cinema e televisión e director de cine estadounidense.

## Filmografía 
[miniatura|Chris Evans no [2010.]]
### Cinema 
### Televisión 
### Videoxogos 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
The Darkest Hour

***The Darkest Hour*** é un filme ruso-estadounidense dirixido por Chris Gorak e producido por Timur Bekmambetov que se estreou no 2011. O filme está protagonizado por Emile Hirsch, Max Minghella, Olivia Thirlby, Joel Kinnaman e Rachael Taylor, que interpretan a un grupo de mozos que intentan sobrevivir en Moscova tras unha invasión extraterrestre.

## Personaxes 
* Emile Hirsch como Sean
* Olivia Thirlby como Natalie
* Max Minghella como Ben
* Rachael Taylor como Anne
* Joel Kinnaman como Skyler
* Gosha Kutsenko como Matvei
* Veronika Vernadskaya como Vika
* Dato Bakhtadze como Sergei
* Nikolay Efremov como Sasha
* Pyotr Fyodorov como Anton Batkin
* Georgiy Gromov como Boris
* Artur Smolyaninov como Yuri
* Anna Rudakova como Tess

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en Metacritic
SK Sigma Olomouc

O **SK Sigma Olomuc** é un equipo de fútbol da cidade checa de Olomuc, na rexión de Moravia. Na actualidade xoga na Primeira División, sendo un dos principais equipos do país.

## Historia
Foi fundado no ano 1919, porén sufriu varios cambios de nome ao longo da súa historia.

O seu maior logro internacional foi na Copa da UEFA da tempada 1991-92, na que chegou ata cuartos de final, pendendo ante o Real Madrid.

### Evolución do nome
* SK Sigma Olomouc     (1996 - presente)
* SK Sigma Olomouc BY  (1990 - 1996)
* TJ ZTS Sigma Olomouc (1979 - 1990)
* BY TJ Sigma Olomouc  (1965 - 1978)
* BY TJ Olomouc        (1960 - 1965)
* Spartak BY Olomouc   (1954 - 1960)
* DSO Banik BY Olomouc (1953 - 1954)
* ZSJ BY Olomouc       (1949 - 1953)
* HSK BH Olomouc       (1947 - 1948)
* SK Hejčín            (1920 - 1946)
* Hejčín FK            (1919 - 1920)

### Equipo directivo
* Director: Jaromir Gajda
* Director de mercadotecnia: Martin Rak
* Director deportivo: Adam Košař
* Secretario técnico: Jan Chladil
* Xefe de seguridade: Milan Zapletal

### Equipo técnico
* Adestrador: Peter Uličný

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Gabourey Sidibe

**Gabourey "Gabby" Sidibe**, nada o 6 de maio de 1983 en Bedford–Stuyvesant, Brooklyn, Nova York, Estado de Nova York, é unha actriz estadounidense de cinema e televisión.

## Filmografía 
### Cinema 
### Televisión 
### Vídeos musicais 
* Foster the People: "Don't Stop (Color on the Walls)" (2011)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Cándido Martínez Montenegro

**Cándido Martínez Montenegro**, nado en Mondoñedo o 9 de marzo de 1831 e finado en Madrid o 21 de decembro de 1899, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1851). Foi Xuíz de paz en Mondoñedo e deputado provincial. Durante o Sexenio Democrático foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Mondoñedo nas eleccións de 1871 e volveu ser reelixido en 1872. Na Restauración foi elixido deputado polo distrito de Mondoñedo nas sucesivas eleccións entre 1876 e 1899. Foi oficial de Fomento, Director Xeral de Correos e Telégrafos, conselleiro de Estado e ministro do Tribunal Contencioso-Administrativo.

## Recoñecementos 
O Concello de Mondoñedo nomeouno fillo predilecto en 1890 e dedicoulle unha rúa (agora chamada rúa Eduardo Lence-Santar).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O 21 de decembro de 1899 morre Cándido Martínez Montenegro
* "Chambriles"
Castor García Fernández

**Castor García Fernández**, nado en Viana do Bolo o 20 de marzo de 1813 e finado en Madrid o 17 de maio de 1891, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Manuel García Araújo e Francisca Fernández Maldonado. Foi deputado provincial. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Xinzo de Limia nas eleccións de 1865. Durante o Sexenio Democrático foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Bande nas eleccións de 1871 e polo de Xinzo de Limia en abril de 1872. Na Restauración foi elixido senador pola provincia de Ourense nas lexislaturas de 1876 e 1877, deputado polo distrito de Verín nas eleccións de 1879 e polo de Ponteareas nas de 1881 e outra vez senador por Ourense en 1884, 1886 e 1891.
Canón de pau

miniatura|200px|O canón de pau no escudo de Cotobade

O **canón de pau** foi unha arma tipicamente de guerrilla, usada principalmente durante a Guerra da Independencia española (1808-1814), guerra que enfrontou a españois contra os exércitos napoleónicos.

## Características
A arma en si tratase dun canón realizado mediante a unión de cuñas alongadas de madeira dura, coma carballo ou castiñeiro, unidas entre elas con abrazadeiras, e furadas lonxitudinalmente, realizando un canón de artillaría de bastante potencia, pero moi efémero.

Normalmente, estes canóns usábanse en batidas rápidas e defensa de poboamentos onde non había posibilidade de usar artillaría típica, de bronce ou ferro, debido a falta de aparellos, ou por falta de espazo para manobrar.

Estes canóns enchíanse xeralmente de pólvora negra para realizar o disparo, e metralla coma cravos, pedras, anacos de ferro, madeira etc, a modo de proxectís. Contaban cun alcance medio de 20 metros, onde resultaban letais, e non tiñan un peso de carga típico, xa que eran totalmente artesanais.

Ao cabo duns poucos disparos podían acabar ardendo ou rebentando, polo que non eran moi fiables, nin moi duradeiros.

O escudo do Concello de Cotobade posúe un canón de pau, en honor a defensa do poboamento realizado mediante o uso desa arma de artillaría. Un caso documentado de uso destes canóns, foi na batalla de Ponte Sampaio, en xuño de 1809, onde se enfrontaron o exército napoleónico e o exército regular español, xunto ás milicias galegas.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*, S. (1976): *O cañón de pau*. Concello de Cotobade.
Doug Jones

**Doug Jones**, nado o 24 de maio de 1960 en Indianapolis, Indiana, é un actor e contorsionista estadounidense coñecido polos seus papeis en obras de ciencia ficción e terror, interpretando a personaxes non humanos. É famoso por aparecer en filmes e series de televisión como *Buffy the Vampire Slayer*, *Hellboy* e a súa secuela *Hellboy II: The Golden Army*, *El laberinto del fauno* e *Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer*.

## Filmografía 
### Cine 
### Televisión 
### Videoxogos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Poligal

**Poligal** (Polipropileno de Galicia SA) é unha empresa galega fundada no polígono da Gándara, Narón (A Coruña) adicada á fabricación de película de polipropileno. Ten delegacións comerciais en Barcelona e Sevilla. E no estranxeiro en Alemaña, Francia, México e Portugal.

## Historia 
Poligal (Narón) e Polipropigal (Portugal) son empresas do Grup Peralada. Poligal foi fundada en Narón en 1991. Dende 2017 ten fábrica en Polonia. O grupo Peralada é unha empresa familiar catalá e ten a súa orixe en 1904 coa marca Hispano Suiza adícase a diversos sectores como o lecer, o viño, a cultura e a industria.

Poligal fabrica plástico empregado en envoltorios en todo tipo de produtos comerciais ou sector alimentario. 
Poligal ten dúas liñas de produción cunha capacidate total de fabricación de 22.000 toneladas/ano das cales 6.500 toneladas son metalizadas en Narón.

A empresa pechou o exercicio de 2011 cunhas perdas de 8 millóns de euros.

## Produtos 
Película de polipropileno biorientado (BOPP)
* Metalizado
* Transparente
* Pigmentado
* Mate

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de poligal  
* Páxina web do Grup Peralada
Luigi Lucheni

**Luigi Lucheni** nado en París o 22 de abril de 1873 e finado en Xenebra 19 de outubro de 1910, foi un obreiro e anarquista francés.

## Traxectoria 
Fillo de nai italiana, foi abandonado por esta nun orfanato de París onde traballaba. Tras pasar anos en familias de acollida conseguiu traballo en Suíza. No ano 1896 alistouse na cabalería italiana da Guerra de Abisinia, onde foi distinguido con varios condecoracións.

Unha vida sostida co mínimo para vivir, observando as penurias da clase traballadora levouno a iniciarse no estudo do anarquismo e na militancia activa. A terríbel represión coa que rei o de Italia Humberto I sufocou unha revolta de obreiros en Milán en maio de 1898 empuxouno á loita armada, ideando varios atentados posíbeis e ante a imposibilidade de viaxar decantouse pola Emperatriz Sabela de Wittelsbach máis coñecida como "Sisi" como obxectivo.

A Emperatriz de Austria visitou a cidade de Xenebra no mes de setembro de 1898 dándolle tempo a Luigi Lucheni a deseñar o atentado, que tivo lugar cando esta se dirixía a un barco de recreo do Lago Lemán acompañada dunha doncela. O anarquista simulando que tropezara con ela apuñalouna cunha lima triangular fabricada por el mesmo no corazón, provocándolle feridas tan pequenas que nin a propia emperatriz foi consciente. Unha vez xa no barco e tras varios desfalecementos descubriuse o feito e Luigui Lucheni foi detido, aínda que a propia Sabela Wittelsbach morreu esa mesma tarde.

O obreiro confesou o asasinato e foi condenado o 10 de novembro a cadea perpetua, aínda que o propio reo pediu a extradición a Italia onde aínda existía a pena de morte para non cumprir a condena. A petición non foi atendida e o 19 de outubro de 1910 aforcouse na súa cela cun cinto.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Biografía no *Dictionnaire des militants anarchistes*
Pedro Juan Muchada

**Pedro Juan Muchada**, nado en Cádiz en 1835 e finado en Madrid en xaneiro de 1911, foi un político español.

## Traxectoria 
Fillo de Juan Pedro Muchada Lagarde. Estudou Dereito en Sevilla e Madrid, doutorándose na Universidade Central. Foi concelleiro de Cádiz e deputado provincial en Madrid. Na Restauración militou no Partido Conservador na facción de Romero Robledo. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Lalín na elección parcial de 1878 e foi reelixido polo mesmo distrito nas eleccións de 1879. Nas eleccións de 1884 foi elixido deputado polo distrito de Cádiz.

## Notas
Armiño (heráldica)

miniatura|Escudo da Bretaña, co campo cuberto de armiños.
O **armiño** é un forro heráldico. Segundo a tradición e a mitoloxía, o primeiro en utilizar os armiños en heráldica foi Bruto, fillo de Silvio, neto de Ascanio e bisneto de Eneas.

Cando Bruto desembarcou en Francia, atopou sobre o seu escudo un armiño e interpretouno como vaticinio da súa futura vitoria. Cambiou nese momento as súas armas, (un león dragonado), e coas súas novas armas, conquistou aquelas terras, que chamaron *Brutania* na súa honra. Co paso do tempo, aquel nome, evolucionou ó actual da Bretaña.

## Representación 
En heráldica coñécense baixo o nome de *armiño* dous forros distintos:
* *Armiños* 
* *Contraarmiños*

Cando a categoría e un dos seus elementos teñen o mesmo nome debemos acudir ó contexto para distinguir a cal dos dous se refire o autor.

O armiño represéntase como un fondo branco, con "colas" negras, mentres que o contraarmiño é o seu negativo; un fondo negro con colas brancas. Os armiños son uns animais da magnitude dunha denociña ou rata co pelo branco e moi suave, que ten a extremidade da cola negra coa que se fai un forro moi apreciado. Os comerciantes desta especie combínanas con pequenos anacos pel de cordeiro negro para facelas máis vistosas e por iso chámase en armería *armiños* ó campo branco sementado destas pequenas manchas negras, que parecen estar feitas das puntas das colas deste animal.

## Significado
miniatura|Representación dun escudo co campo cuberto de contraarmiños.
Algúns expertos din que o nome *armiño* pode derivar de Armenia, rexión de Asia, onde os seus naturais comerciaban moito con estas peles por ser moi comúns naquel país. Algúns din que significan os armiños en heráldica a inclinación divagante que teñen os homes a ir por mar e terra, propensión que atribúen ós bretóns ou ingleses e que por iso o teñen por armas. Tamén se di que representa a pureza polo exemplar da princesa Hermiona da Bretaña que, acusada de incontinencia, declarándose despois o contrario, tomou por armas os armiños en símbolo da súa pureza.

Fernando V, rei de Aragón, cando botou da Calabria ó duque de Lorena, descuberta a conspiración do príncipe de Resana, o seu parente, con que quedou posuidor do reino de Nápoles, instituíu unha orde de Cabalaría do Armiño dando ós cabaleiros del un colar de ouro cun armiño pendente e por divisa a epígrafe: *Malo mori quam faedari* para mostrar ós cabaleiros del que primeiro se debe morrer que faltar á fidelidade do seu príncipe. Este e outros exemplares, como o uso de traelos por forros nos seus vestidos só os gobernadores e persoas de representación, deu tamén motivo a algúns para ter os armiños por símbolo de dignidade.

Brasonando un escudo, dise en heráldica *trae de armiños* e na diferenza de ser un escudo grande ou pequeno, ponse sete, once e até dezaseis, formándose da magnitude que parece cómoda e non sendo necesario contar as manchas, como fan algúns heraldos. Basta dicir simplemente *mosqueado de tantas pezas* cando non chega o seu número a sete e uns fano dunha maneira e outros doutra, no que non hai reparo.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Heráldica
María Concepción Álvarez Lebredo

**María Concepción Álvarez Lebredo**, nada en Vigo en 1970, é unha escritora galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela en 1993, exerce como profesora de Lingua Castelá e Literatura.

Vencellada familiarmente coa localidade de Tapia de Casarego, ten publicado varios artigos relacionados coa conservación e recuperación da lingua galega en territorio asturiano. Tamén publicou (soa ou en colaboración) artigos sobre Lingüística Computacional en revistas especializadas ou de ámbito académico.

## Obra literaria 
### Libros de poesía 
**Distancias e simetrias*, Instituto de Estudos Miñoranos, 2012.
**Na palma da túa mao,* Ediciones Trabe, 2020.

### Colaboracións en revistas e libros de autoría colectiva 
* Revista *Trabatel* 5, 2014.
* *Que nun se perda nel aire*, Ed. Trabe / Goberno de Asturias, 2016.
* ''Escritores asturianes. Antoloxía de testos n'asturianu y gallego-asturiano*, Trabe / Goberno do Principado, 2017.
* *Manuel María. Libro colectivo de homenaxe no seu día das Letras Galegas*, Deputación de Lugo, 2017.
* Revista *Trabatel* 9, 2018.
**Al aveiro d'un trabatel. Úa escoyeta de poesía contemporánea en gallego-asturiano*, Goberno do Principado de Asturias, 2021.
*Revista *Lliteratura* 37, 2021.

## Premios
*Segundo premio no certame de relato histórico *Reconquista*, do Instituto de Estudos Vigueses no 2002.
*Premio de poesía Victoriano Taibo no 2012, por *Distancias e Simetrías*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
**Distancias e Simetrías'', de Mª Concepción Álvarez Lebredo, gaña o V Certame de Poesía Victoriano Taibo - Entidade Local de Morgadáns
*"Algunhas cancióis tradicionales pr'aneinar da comarca eo-naviega" , Lletres Asturianes, nº 81, 2002.
*"Pequena contribución al galego-asturiano: voces, espresióis y ditames tapiegos" , Lletres Asturianes, nº 83, 2003.
**Que nun se perda nel aire*, Semana das Letra Asturianas, 2016. Goberno do Principado de Asturias.
Francisco Romero Robledo

[260px|miniatura|Francisco Romero Robledo, [1904. Óleo sobre lenzo de Ignacio Pinazo Camarlench. Conservado no Congreso dos Deputados.]]
**Francisco Romero Robledo**, nado en Antequera o 8 de marzo de 1838 e finado en Madrid o 3 de marzo de 1906, foi un avogado e político español.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito en 1862, nese mesmo ano obtivo a súa primeira acta de deputado pola Unión Liberal representando a Málaga mantendo este escano ata 1866. Participou activamente na Revolución de 1868 que destronou a Isabel II formando parte da Xunta revolucionaria de Madrid. Pasou a militar no Partido Constitucional de Sagasta co que concorreu, obtendo escano pola circunscrición de Málaga, nas eleccións de 1869 a 1872 e chegou a ser nomeado subsecretario de Gobernación en 1871 e ministro de Fomento entre o 20 de febreiro e o 26 de maio de 1872.

Coa proclamación, en 1873, da I República, volveu ser elixido deputado nesta ocasión por León e situouse entre os detractores do réxime republicano, acercándose politicamente a Cánovas e á súa idea de lograr a restauración borbónica. Lograda esta, continuou sendo elixido deputado ata as eleccións de 1898, e foi ministro de Gobernación en tres ocasións: entre o 31 de decembro de 1874 e o 7 de marzo de 1879 nos gobernos que presidiron sucesivamente Cánovas e Soler; entre o 9 de decembro de 1879 e o 8 de febreiro de 1881 e entre o 18 de xaneiro de 1884 e o 13 de xullo de 1885 en gabinetes tamén presididos por Antonio Cánovas.

A cesión do poder aos liberais que se acordou entre Sagasta e Cánovas no Pacto do Pardo logo da morte de Afonso XII, provocou a súa ruptura con Cánovas e o achegamento ao xeneral José López Domínguez con quen formou en 1886 o Partido Liberal-Reformista, pero retornou ás filas do Partido Conservador en 1890, iniciando unha nova etapa na que ocupou as carteiras ministeriais de Ultramar, entre o 23 de novembro de 1891 e o 11 de decembro de 1892, e de Graza e Xustiza, entre o 23 de marzo e o 14 de decembro de 1895, en ambos casos baixo a presidencia de Cánovas.

Á morte de Cánovas en 1897 foi incapaz de facerse co liderado do partido polo que creou a súa propia facción, coñecida como "romerista", chegando a presidir o Congreso entre 1903 e 1905, período no que tivo que facer fronte ata a tres votos de censura.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Un político de la Restauración: Romero Robledo

### Ligazóns externas 
* Ficha na Base documental d'Història Contemporània de Catalunya
José Montero Ríos

**José Montero Ríos**, nado en Santiago de Compostela o 20 de xullo de 1830 e finado en Madrid o 27 de outubro de 1890, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Irmán de Eugenio Montero Ríos. Estudou na Universidade de Santiago de Compostela, onde se doutorou. Dedicouse ao coidado de enfermos de cólera nos primeiros anos como médico. Foi reitor da Universidade de Santiago de Compostela entre 1868 e 1870. En 1870 trasladouse á Universidade de Madrid, e foi nomeado reitor da Universidade da Habana (1872-1876). Foi elixido deputado polo distrito de Taveirós (1871-1872), senador pola provincia de Pontevedra (1872-1873), pola Universidade de Santiago de Compostela (1881-1882 e 1884-1885) e en 1886 foi nomeado senador vitalicio.

## Obras 
* *Deberes que el médico tiene contraídos con la humanidad*, 1862

### Traducións 
* *Guía de médico práctico. Resumen general de patología intensa y de terapéutica aplicada* 1871-1873 (con M. Teijeiro).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  

### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Cabalo Tolo

**Tȟašúŋke Witkó** (; literalmente vén a significar *o seu cabalo está tolo*), máis coñecido como **Cabalo Tolo**, nado en 1840 e finado o 5 de setembro de 1877 en Fort Robinson, Nebraska, foi un home nativo americano e xefe prominente dos Lakota Oglala.

É coñecido por alzarse en armas contra o goberno federal dos Estados Unidos para loitar contra a invasión dos seus territorios e a destrución do modo de vida do pobo lakota. Liderou ó seu pobo na Batalla de Little Bighorn en xuño de 1876, da cal saíu vitorioso.

Finalmente, rematou por se render ás tropas dos Estados Unidos ante o xeneral Crook en 1877. Trala rendición, resultou fatalmente ferido por un garda militar por ofrecer unha suposta resistencia a ser encarcerado en Fort Robinson, na actual Nebraska.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Monumento a Cabalo Tolo

### Ligazóns externas 
* Biografía de Cabalo Tolo
Emblema de Bután

O **emblema de Bután** (dzongkha: རྒྱལ་ཡོངས་ལས་རྟགས་; transliterado: *rgyal-yongs las-rtags*) contén numerosos elementos da bandeira de Bután, cunha arte un pouco diferente, e contén moito simbolismo budista.

A descrición oficial é a seguinte:

"O emblema nacional, contido no interior dun círculo, está composto por un diamante- raio dobre (dorji) que aparece colocado sobre unha flor de loto, está flanqueado por dous dragóns e surmontado por unha xoia. O raio representa a harmonía entre os poderes secular e relixioso. A flor de loto é o símbolo da pureza; a xoyia expresa o poder do monarca; e os dous dragóns, un de sexo masculino e outro feminino, representan o nome do país que pronuncian coa voz do trono".

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bandeira de Bután
Grupo de Coordinación Internacional para Kosovo

[miniatura|250px|[Kosovo]] 
O **Grupo de Coordinación Internacional para Kosovo** (**ISG**) é unha organización formada de acordo co Plan Ahtisaari sobre o proceso do estatuto de Kosovo, configurado para guiar o desenvolvemento democrático e promover a boa gobernanza de Kosovo, a súa multietnicidade e o mantemento do Estado de dereito.

O grupo é responsábel da supervisión do Representante Especial da Unión Europea para Kosovo (REUE), nomeado polo Consello da Unión Europea, como representante Civil Internacional para Kosovo (ICR).

O ICR é a autoridade final en Kosovo en canto á interpretación do Plan e ten a "capacidade de anular decisións ou leis aprobadas polas autoridades de Kosovo e de sancionar e destituír a funcionarios públicos cuxas accións sexan contarias aos obxectivos do Plan. O primeiro responsábel do ICR e a REUE en Kosovo foi o diplomático Pieter Feith.

Na Declaración de indpendencia de Kosovo en 2008 aceptábanse totalmente as obrigas do Plan Ahtisaari. A reunión inaugural tivo lugar o xoves 28 de febreiro de 2008. O grupo foi declarado "ilegal" por Serbia e condenado por Rusia.

O 10 de setembro de 2012, o Grupo de Coordinación Internacional terminou formalmente a súa supervisión.

## Membros 
Hai 25 países que son membros do Grupo de Coordinación, dos cales 15 estaban xa na súa formación, e outros 10 que se uniron máis tarde. Todos os países do grupo recoñecen a declaración de independencia de Kosovo.

No proxecto do plan de Ahtisaari o ISG estaba composto por:

* Francia 
* Alemaña 
* Italia 
* Rusia 
* Reino Unido 
* Estados Unidos
* Unión Europea 
* Comisión Europea 
* OTAN

O grupo está composto actualmente por 20 estados membros da UE e cinco países non comunitarios:

* Alemaña
* Austria 
* Bélxica 
* Bulgaria 
* Croacia (que se uniu o 30 de xuño de 2008) 
* Dinamarca
* Eslovenia
* Estados Unidos
* Estonia 
* Finlandia 
* Francia 
* Hungría 
* Irlanda 
* Italia 
* Letonia 
* Lituania (que se uniu o 30 de xuño de 2008) 
* Luxemburgo 
* Noruega (que se uniu o 30 de xuño de 2008) 
* Países Baixos
* Polonia 
* Reino Unido
* República Checa
* Suecia 
* Suíza 
* Turquía

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Declaración de independencia de Kosovo
* Guerra de Kosovo
* Guerras iugoslavas
* Kosovo
* Historia dos eslavos do sur
* Serbia
* ONU
* OTAN
Camiño de Pequena Polonia

miniatura|280px|Símbolo
O **Camiño de Pequena Polonia** (**Ruta Xacobea de Pequena Polonia** ou **Camiño Małopolska**) son as vías do Camiño de Santiago que dende Polonia van cara a Santiago de Compostela. O camiño vai dende Sandomierz e pasa por Klimontów, Kotuszów, Szydów, Szczaworyż, Wiślica, Pałecznica, Niegardów, Więcławice, Cracovia. De Cracovia pode ir a Sanka, Oświęcim e, finalmente, á fronteira coa República Checa.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Via Regia
* Via Jagiellonica

### Ligazóns externas 
* Información xeral en polaco
* Funpage
Século -IX

O **século IX a. C.** comezou o 1 de xaneiro do 900 a. C. e terminou o 31 de decembro do 801 a. C.

## Acontecementos 
200px|miniatura|dereita|Ruínas de Cartago

* 900-800 a. C.: Depósito da Ría de Huelva, máis de 400 pezas de metalurxia atlántica do Bronce final.
* 825 a 820a.C: no norte de África, os fenicios fundan Cartago. Segundo a mitoloxía grega, a princesa Dido fundouna no 813 a.C.
* 853 a. C.: Asiria conquista Babilonia.
* 850 a. C.: no actual Perú empeza a desenvolverse a cultura chavín.
* 850-750 a. C.: na Península Ibérica, Tartessos estende a súa cultura pola Andalucía oriental.

## Personaxes 
## Anos 

## Notas 
## Ligazóns externas
Ramón Castromil

**Ramón Evaristo Castromil Ventureira**, nado en Santiago de Compostela o 11 de setembro de 1930 e finado na mesma vila o 19 de abril de 2022, foi un empresario, pianista e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito en 1954, realizou estudos musicais en Santiago de Compostela e no Conservatorio de Música de Madrid. Continuou a súa formación pianística en París, na École Normale de Musique. Foi discípulo de Carlo Zecchi en Roma e de Guido Agosti en Siena, e deu concertos. Docente no Conservatorio de Santiago de Compostela, actuou como solista en orquestras españolas e europeas. En 1969 foi designado presidente da empresa Castromil trala morte do seu avó, Evaristo Castromil. Baixo a súa dirección a empresa experimentou unha expansión e modernización. Preocupado pola galeguización do mundo empresarial, desenvolveu iniciativas na súa empresa (publicación da colección Contos do Castromil e bautizo dos autobuses da frota Castromil con nomes de persoeiros galegos do mundo da cultura) e no marco da Fundación Galicia-Empresa, da que foi presidente.

Foi elixido deputado por Alianza Popular nas primeiras eleccións ao Parlamento de Galicia (1981-1985) e durante eses anos foi secretario xeral deste partido en Galicia. Foi vicepresidente do Consello da Cultura Galega, coordinou o relatorio de Música e Artes Escénicas e dirixiu o programa do Arquivo Sonoro de Galicia. Académico numerario da Real Academia de Belas Artes de Galicia dende 1992.

## Recoñecementos 
* Premio Pedrón de Ouro en 1992 
* Premio San Martiño de nomalización lingüística en 1992 no Concello da Estrada.
* Premio da Crítica Galicia, no apartado de iniciativas culturais, en 1993. 
* Premio das Letras e das Artes de Galicia en 2005.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
*
### Ligazóns externas 
* 17px *Galegos* Televisión de Galicia, 7/6/2014.
Messier 91

**Messier 91** (tamén coñecida coma **NGC 4548** ou **M91**) descubriu que M91 era NGC 4548, galaxia que foi descuberta independentemente por William Herschel no ano 1784.

## Historial de observacións 
Messier 91 foi descuberta a noite do 18 de marzo do ano 1781, Charles Messier describiuna coma unha nebulosa sen estrelas, menos luminosa cá M90. Messier rexistrou erroneamente a posición de M91, a posición foi rexistrada en relación a Messier 58, pero na realidade a posición fora establecida en relación a Messier 89. William Herschel redescubriu a mesma galaxia o 8 de abril do ano 1784. Pero sería o astrónomo afeccionado William C. Williams quen resolvería o misterio da situación do obxecto *perdido* no ano 1969, medindo a súa ascensión recta e a súa declinación respecto das galaxias próximas (non hai estrelas de referencia nas proximidades) a M89 (incluíndo esta última). Williams aplicou os datos obtidos para observar diferenzas de posición de M91 respecto de M58, unha galaxia de novena magnitude que Messier descubrira no ano 1778. Os datos obtidos por Williams da relación da posición entre M91 e M89  eran os mesmos cós obtidos por Messier da relación da posición entre M91 e M58, 0,1' na ascensión recta e 1' de declinación, polo que desfacíase o erro e M91 *obtiña a súa posición correcta*.

## Propiedades 
thumb|left|Mapa coa situación de M91

A inclusión de Messier 91 no Cúmulo de Virgo galaxias de Virxe foi confirmada pola detección de variables cefeidas, observadas nunhas procuras recentes. A barra de M91 é moi visible xa que repousa nun ángulo de 65/245 graos, facendo está relación coma se o norte estivese nas 12 do mediodía e xirando cara ao leste, no sentido das agullas do reloxo e ademais a galaxia vese de fronte. Existe un particularidade moi considerable na velocidade na que se afasta M91 do Sistema Solar, de feito M91 movese dentro do cúmulo de Virgo cara nós a unha velocidade 700&nbsp;km/s, pero o cúmulo enteiro afastase de nós a case 1100&nbsp;km/s, isto danos coma resultado que M91 afastase de nós a só 400&nbsp;km/s.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira de Hawai

A **bandeira de Hawai** (hawaiano: ''Ka Hae Hawai'i'') é a bandeira oficial que representa a Hawai como estado dos Estados Unidos de América. A mesma bandeira foi usada con anterioridade polo reino, protectorado, república e o territorio de Hawai. É o único estado americano que inclúe á bandeira do Reino Unido na súa propia bandeira, un vestixio do período da historia hawaiana no que estivo baixo a influencia do Imperio Británico.

## Cronoloxía 
:

## Outras bandeiras 

 Standard of the King Kalakaua.svg|Estandarte persoal do rei Kalākaua
Ficheiro:Flag of Princess Kaiulani (1875–1899).svg|Estandarte persoal da princesa Kaʻiulani
Ficheiro:Hawaiian Islands. Johnson's new chart of national emblems, 1868.jpg|Bandeira de 1868
Ficheiro:Ku'u Hae Aloha (My Beloved Flag), Hawaiian cotton quilt from Waimea, before 1918, Honolulu Academy of Arts.jpg|Bandeira de Hawai antes de 1918
Ficheiro:Flag of Honolulu, Hawaii.svg|Bandeira da cidade de Honolulu
Ficheiro:Ka Lahui Hawai Flag.svg|Bandeira do movemento soberanista Ka Lahui Hawaii

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Escudo de Hawai
* Hawaiʻi Ponoʻī

* Lema de Hawai
Código de cores de 25 pares

dereita|miniatura|Cable desfiado de 25 pares, 50 fíos (máis par piloto, branco/negro).
dereita|miniatura|Táboa código de cores para 25 pares.
O **código de cores de 25 pares** é empregado en telecomunicacións para identificar os pares entrelazados e os fíos que os compoñen. Os cables de cobre van cubertos de plástico illante de cor. A primeira cor selecciónase de entre un grupo de cinco cores e a outra dun segundo grupo doutras cinco cores, dando 25 combinacións de dous pares de cores.

## Táboa de cores 
* O primeiro grupo de cores (chamado primario) é, en orde: branco, vermello, negro, amarelo, violeta.
* O segundo grupo de cores (chamado complementario) é, en orde: azul, laranxa, verde, marrón, gris.

As 25 combinacións de cores son as seguintes:

## Descrición
As cores dos cinco primeiros pares son as máis empregadas tanto en telecomunicacións coma nos conectores RJ-45 ou cable UTP.

As 10 cores son as empregadas en electrónica e as que forman o arco da vella.

Cada feixe de 25 pares leva asociado un par branco/negro chamado "*piloto*". Este par emprégase para uso técnico, supervisión.

Se o cable de telecomunicacións ten máis de 25 pares agrúpanse en feixes múltiplos de 25. Cada un destes feixes de 25 pares máis o piloto van agrupados cunha ligadura, unha cinta coas cores da ligadura. Así, os 25 primeiros pares levan unha ligadura de cor branca/azul (como se indica na táboa). Os 25 seguintes (pares do 26 ao 50) levan unha ligadura branca/laranxa, e así sucesivamente ata os 600 pares que levan unha ligadura violeta/marrón. Os cables de máis de 600 pares levan unha cinta branca para os primeiros 600 pares, os seguintes seiscentos levan a vermella, e así sucesivamente.

Co uso da fibra óptica os cables de centos de pares cada vez teñen menos uso. Cable R emprega cables de telecomunicacións cun máximo de douscentos pares.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Example 66 Block Documentation Template CCL
Relacións exteriores de Azerbaidján

As **relacións exteriores de Azerbaidján** son as relacións que ten dito país cos demais países do exterior, tanto no campo político como nos campos económico, comercial, militar, xurídico, xeopolítico e xeoestratéxico. 

Estas relacións son próximas con algúns países (como Rusia, Turquía, Estados Unidos e Israel) e distantes con outros (como Armenia e Irán). Azerbaidján é membro de máis de 50 organizacións internacionais incluíndo as Nacións Unidas, o Consello de Europa, a Comunidade de Estados Independentes, a Organización da Conferencia Islámica, a Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa, o Consello de Cooperación do Atlántico Norte, o Fondo Monetario Internacional, a Organización Mundial do Comercio ou a Organización Internacional da Cultura Túrquica. É tamén membro observador da Comunidade Económica Eurasiática.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Política de Azerbaidján
* Misións diplomáticas de Azerbaidján

### Ligazóns externas 
* Ministerio de Asuntos Exteriores de Azerbaidján
Hyvinkään Ahmat

O **Hyvinkään Ahmat** é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Hyvinkää (Finlandia), fundado en 1973 e que en 2004 quebrou, suprimindo o seu equipo sénior e pasando a adicarse ao deporte de base, tendo na actualidade diversos equipos en categoría júnior. O equipo xogou na segunda categoría do hóckey sobre xeo finés durante oito tempadas consecutivas entre 1996 e 2004

## Historia 
O club foi fundado en 1973 e en 1987 participou na terceira categoría do hóckey sobre xeo finés. Na tempada 1996-97 o equipo participou na segunda cateoría do hóckey sobre xeo finés (daquela denominada I-divisioona e dende o ano 2000, Mestis), finalizando os dous primeiros anos nas últimas prazas e tendo que xogar as eliminatorias pola permanencia e gañándoas. Ao ano seguinte a historia mudou, xa que o quipo descendeu, mais conseguiu manterse na segunda categoría. Conseguiron meterse nos *play-offs* da categoría en dúas ocasións, mais sen conseguir pasar de cuartos. Na tempada 2003-04, o equipo finalizou na última praza da liga e descendeu, aínda pasou un ano na terceira categoría, a Suomi-sarja, antes de poñer fin á actividade do equipo sénior.

## Estatísticas por tempada 
## Xogadores destacados 
* Pekka Tuokkola
* Nico Aaltonen
* Janne Ansakorpi
* Timo Blomqvist
* Patrik Forsbacka
* Juha Gustafsson
* Pasi Järvinen
* Mikko Kalteva
* Juha Kaunismäki
* Olli Korkeavuori
* Mikko Laine
* Juha-Pekka Loikas
* Marko Mäkinen
* Mika Oksa
* Mikko Outinen
* Tuomas Pihlman
* Kimmo Pikkarainen
* Aki Seitsonen
* Mikko Strömberg
* Sebastian Sulku
* Jaakko Suomalainen
* Lauri Tukonen
* Mikko Viitanen
* Petteri Wirtanen

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial