open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
San Cibrán, Donas, Gondomar

**San Cibrán** é un lugar da parroquia de Donas, no concello pontevedrés de Gondomar, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 221 habitantes (118 homes e 103 mulleres).
## Topónimo 
O topónimo **San Cibrán** é un haxiotopónimo referido a Cibrán de Cartago. Débese a que no lugar hai unha capela coa dita advocación.

## Patrimonio 
No verán ten lugar o curro de San Cibrán, un dos varios que se celebran na Serra da Groba.

miniatura|Cruceiro en San Cibrán.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Donas 
### Parroquias de Gondomar 
## Notas
Abando (barrio)

**Abando** é un barrio do distrito de Abando da cidade de Bilbao. Ten unha superficie de 11,6&nbsp;km² e unha poboación de 23.407 habitantes (2008).

Limita ao norte co barrio de Deustuko Doneperiaga, ao oeste con Indautxu e Ametzola, ao sur con San Frantzisko e Zazpikaleak e ao leste con Gazteleku. O centro tradicional do barrio son os Xardíns de Albia, onde se situaba a praza maior da elizate de Abando antes de anexionarse a Bilbao.

Mentres que o centro do barrio sempre tivo un uso residencial, coas vivendas máis grandes e caras da cidade, a zona máis próxima á ría tivo un uso exclusivamente industrial. Así, na contorna da ría, a zona de Abandoibarra, predominaron os estaleiros, entre eles o máis importante Estaleiros Euskalduna. Ademais, tamén se situaron aquí outras empresas relacionadas coa construción naval. Hoxe en día, con todo, toda a zona industrial desapareceu, dando paso a unha rexeneración da zona de Abandoibarra e Uribitarte.
Portu Zaharra

thumb|250px|Portu Zaharra.
**Algortako Portu Zaharra** (en castelán: *Puerto Viejo de Algorta*) é un barrio de pescadores do concello de Getxo, en Biscaia.

O barrio sobreviviu ao paso do tempo conservando o seu encanto. Xurdiu no século XVIII como vila de pescadores e xa no século XIX estendeuse cara ao interior formando o barrio de Algorta. Articúlase arredor de tres rúas: Kale Berria, Erribera e Portu Zaharra.

As casas de pescadores de cores alegres forman calexas desordenadas e estreitas onde hai un gran número de restaurantes e tabernas. É un lugar de encontro de getxotarras e visitantes para tomar pintxos ou dar unha volta.

Nas festas populares deste pequeno porto naceu un dos combinados máis internacionais, o kalimotxo.
Realidade aumentada

[miniatura|O xogo *AR Tower Defense* nun móbil [Nokia N95 (Symbian OS) emprega marcadores de referencia.]]
A **realidade aumentada** (**RA**) é unha forma de visión directa ou indirecta dun contorno físico do mundo real, cuxos elementos están *aumentados* (ou substituídos) por contidos xerados por computador, como son, vídeo, gráficos ou datos de GPS. É un tipo de **Contorno Sintético** (CS) e está estreitamente relacionado cun concepto máis xeral chamado ***realidade mediada***, na cal a visión da realidade é modificada (posibelmente máis diminuída que aumentada) por un computador. Como resultado, as funcións da tecnoloxía reforzan a percepción actual da realidade. Pola contra, a realidade virtual subtitúe o mundo real por un simulado. O aumento é convencionalmente en tempo real e nun contexto semántico con elementos da contorna, como as puntuacións deportivas nun encontro televisado. Coa axuda da RA avanzada (por exemplo engadindo visión artificial e recoñecemento de obxectos) a información sobre o mundo real do usuario convértese en interactiva e dixitalmente manipulable. A información sobre a contorna e os seus obxectos é sobreposta ao mundo real. Esta información pode ser virtual ou real, por exemplo a visión doutra información real ou medida como as ondas de radio electromagnéticas sobrepostas en liña exactamente no lugar onde realmente están no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Realidade aumentada 
* The Future of Augmented Reality is Contextual
Irynei-Ivan Ivanovych Nazarko

**Irynei-Ivan Ivanovych Nazarko** (en ), nado o 7 de xullo de 1905 en Tovstoluh (hoxe Ucraína) e finado en Ottawa o 20 de abril de 1976, foi un sacerdote grecocatólico ucraíno, académico e teólogo. Foi membro da Sociedade Científica Shevchenko dende 1954, e membro da Academia Libre Ucraína das Ciencias, da Sociedade Académica Teolóxica Ucraína e da Sociedade Histórica Ucraína.

## Traxectoria 
Naceu o 7 de xullo de 1905 en Tovstoluh (hoxe Ucraína). Logo de graduarse no ximnasio en Ternopil, entrou no mosteiro de Krekhiv da Orde de San Basilio Magno, e posteriormente graduouse polo seminario de Krystynopil.

O 30 de novembro de 1930 foi ordenado sacerdote, e continuou os seus estudos en Viena e Innsbruck. Foi organizador (1932) da Sociedade Mariana de Lviv, e editor das súas publicacións.

Entre 1941 e 1944 foi abade da Igrexa de San Onofrio de Lviv.

Entre 1946 e 1948 viviu en Alemaña, e en 1948 emigrou ao Canadá. Alí doutorouse en Filosofía na Universidade de Ottawa, e posteriormente foi profesor de Historia da Igrexa nas universidades de Montreal e Ottawa.

En 1953 trasladouse a Roma, onde formou parte da Curia Xeral da súa orde até 1963. Entre 1954 e 1967 foi editor dos *Analecta OSBM*, e entre 1955 e 1967 reitor do Pontificio Colexio Ucraíno. En 1967 volveu ao Canadá, onde foi párroco en Ontario até 1974, e asistente espiritual para os basilianos na Universidade Católica de Ottawa.

## Obra 
*
*
*
*
*

## Notas
Villanueva del Pardillo

**Villanueva del Pardillo** é un concello da Comunidade de Madrid, en España. Está situado na Cuenca del Guadarrama, 26&nbsp;km ao oeste da cidade de Madrid.

Limita ao norte con Galapagar, ao nordés con Las Rozas, ao leste con Majadahonda, ao sur con Villanueva de la Cañada, ao oeste con Valdemorillo e ao noroeste con Colmenarejo.

Tiña en 2015 unha poboación de 16.797 habitantes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Castro de Galán

O **Castro da Galán** é un poboado castrexo situado na parroquia de Oseiro (Arteixo). Ten planta circular duns 90 metros de diámetro.

## Descrición 
Situado nun pequeno alto no val de Rañobre, nunha chaira na ladeira dos montes. Domina o acceso á Agra de Rañobre e á costa de Arteixo. O castro ten planta circular con parapetos baixos dos que só quedan os perímetros norte e oeste duns dous ou tres metros de alto. O castro é empregado como horta e pradeira.

O castro está entre liñas eléctricas de alta tensión.

Comparte antecastro co castro de Rañobre.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castros de Galicia
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
Santutxu

**Santutxu** é un barrio do distrito de Begoña da cidade de Bilbao. Ten unha superficie de 8,06&nbsp;km² e unha poboación de 33.346 habitantes (2008).

Limita ao norte con Begoña, Iturrialde, Solokoetxe e Atxuri, ao sur con Bolueta, ao leste con Txurdinaga e ao oeste con Abusu.

*Santutxu* ("santiño") é o resultado da unión da palabra *Santu* ("santo" en éuscaro) e o sufixo diminutivo *txu* e debe o seu nome á ermida dedicada a San Francisco de Paula, levantada en 1737. Debido ao pequeno tamaño tanto do santo como da ermida, recibiu o nome popular de *santutxu*.
Bolueta

**Bolueta** é un barrio do distrito de Begoña da cidade de Bilbao. Ten unha superficie de 0,77&nbsp;km² e unha poboación de 4.486 habitantes (2008).

Ten forma alongada e limita ao nort con Santutxu, Txurdinaga e Otxarkoaga, ao sur con Etxebarri, Basauri e a estación de Ollargan (Arrigorriaga), e ao oeste con Abusu.

## Historia 
En 1840 construíuse a primeira planta de transformación de aceiro moderna, Santa Ana de Bolueta. Posteriormente desenvolvéronse outras industrias relacionadas co metal, pero a xente non vivía no barrio. Só se construíron algunhas vivendas para partir do 1950 na zona fronteiriza con Santutxu, coñecidas como Grupo Sagarminaga. En 1995, o metro de Bilbao chega ao barrio coa estación de Bolueta. O Euskotren comunica o barrio coas comarcas do Duranguesado e Busturialdea-Urdaibai.

Os terreos onde se situaban Santa Ana de Bolueta e Cilindros Bolueta, propiedade de Sidenor, foron adquiridos polo Goberno Vasco, que fixo un proxecto para construír 1.100 vivendas (delas, 600-700 de protección oficial) e as chamadas Torres Bolueta, as máis altas do País Vasco. A construción iniciouse en 2007.

## Véxase tamén
Nosa Señora de Nuria

A **Virxe de Núria** é unha advocación mariana católica que se venera no val de Núria, no concello de Queralbs, provincia de Xirona. *Núria* procede do éuscaro e significa "aquela nada nun val entre montañas".

Segundo a tradición, San Xil chegou ao val no ano 700 e residiu durante catro anos. Sempre segundo a lenda, San Xil esculpiu unha imaxe da Virxe que escondeu dentro dunha cova ao fuxir do val cando os romanos iniciaron unha persecución contra os cristiáns.

O certo é que a imaxe da Virxe de Núria que hoxe venérase é unha talla datada do século XII ou XIII. Trátase dunha talla de madeira de estilo románico. Con trazos de carácter primitivo, a talla conserva aínda a súa policromía en perfecto estado de conservación. Os pastores consideraban esta virxe a patroa da fertilidade.

A coroación canónica de Virxe de Núria tivo lugar no ano 1965. A súa festividade celébrase o 8 de setembro.
José Benito Suárez Costa

**José Benito Suárez Costa**, nado en Pontevedra o 8 de marzo de 1955, é un capitán da Mariña mercante, enxeñeiro industrial, profesor universitario e político galego. Desde 2009 é presidente da Autoridade Portuaria de Marín e Ría de Pontevedra.

## Traxectoria 
No ámbito da actividade política ocupou diferentes responsabilidades tanto a nivel local como autonómico. Entre os anos 1995 a 1999 foi tenente de alcalde en Pontevedra encargado inicialmente da área de Policía e Seguridade e concellerio encargado das parroquias, para pasar a dirixir a de Medio Rural tras a integración no goberno de Juan Luis Pedrosa

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Porto de Marín .
Juan Antonio Ubillos

**Juan Antonio Ubillos Galatas**, nado en 1707 en Amasa (Villabona), e finado en 1789, foi un escritor vasco.

## Traxectoria 
miniatura|320x320px|*Kristau dotrina (*1785), título co que se coñece en éuscara moderno
Entrou na orde franciscana en 1722 no convento de Arantzazu e logo realizou estudos de teoloxía e filosofía na Universidade de Alcalá. Deu clases no convento de Tolousa e despois no de Arantzazu.

Publicou en latín, en colaboración con Francisco de Elejondo, tres volumes de filosofía: *Philosophia rationalis* (1755), *Philosophia transnaturalis* (1759) e *Philosophia naturalis* (1762). En 1785 publicou unha tradución ao éuscara do *Catéchisme Historique* (1679) de Claude Fleury co título de *Christau doctriñ berriecarlea, Christauari degozcan Eguia sinisbeharren berria dacarrena. Jaun Claudio Fleuri Abadeac*
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* **(Éuscara)** Juan Antonio Ubillos literatura zubitegian
Proton K/DM-2

**Proton K/DM-2** é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K, pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como **UR-500**. Foi usado para enviar cargas á órbita terrestre. A principal diferenza co Proton K é que usaba unha etapa adicional Block DM-2 co seu propio sistema de guiado.

## Características 
O Proton K/DM-2 foi unha mellora do Proton K/DM na que se usaba unha etapa Block DM-2 en lugar da Block DM co fin de enviar cargas con maior precisión á órbita terrestre, e en especial á órbita xeoestacionaria, incluíndo cargas militares. O primeiro voo dun Proton K/DM-2 tivo lugar o 12 de outubro de 1982 e o último o 30 de marzo de 2012.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Proton K
*Proton K/D
*Proton K/D-1
*Proton K/D-2
*Proton K/DM
*Proton K/DM-3
*Proton K/DM-2M
*Proton M/Briz-M
*Proton M/DM-2
Finding Dory

***Finding Dory*** é un filme estadounidense de animación por ordenador producido por Pixar Animation Studios e distribuído por Walt Disney Pictures no 2016. Dirixido e coescrito por Andrew Stanton, con codirección de Angus MacLane, o guión foi coescrito por Victoria Strouse e Stanton. 

O filme é unha secuela de *Finding Nemo* (2003) e está protagonizado polas voces de Ellen DeGeneres e Albert Brooks, Hayden Rolence, Ed O'Neill, Kaitlin Olson, Ty Burrell, Diane Keaton e Eugene Levy. A historia de *Finding Dory* céntrase no peixe amnésico Dory, que viaxa para reunirse cos seus pais. No seu camiño, é capturada e levada a un acuario de California, do cal Marlin e Nemo intentan rescatala.

## Personaxes 
* Ellen DeGeneres como Dory
** Sloane Murray como Dory de bebé
* Albert Brooks como Marlin
* Hayden Rolence como Nemo
* Ed O'Neill como Hank
* Diane Keaton como Jenny
* Eugene Levy como Charlie
* Kaitlin Olson como Destiny
* Ty Burrell como Bailey
* Idris Elba como Fluke
* Dominic West como Rudder
* Bob Peterson como Mr. Ray
* Andrew Stanton como Crush
* Bennett Dammann como Squirt
* Bill Hader como Stan
* Kate McKinnon como muller de Stan
* Angus MacLane como Charlie Back-and-Forth
* Katherine Ringgold como chickenfish.
* Sigourney Weaver como Ela mesma
* Alexander Gould como Pasaxeiro Carl
* John Ratzenberger como Bill
* Torbin Xan Bullock como Gerald
* Willem Dafoe como Gill
* Brad Garrett como Bloat
* Allison Janney como Peach
* Austin Pendleton como Gurgle
* Stephen Root como Bubbles
* Vicki Lewis como Deb
* Jerome Ranft como Jacques

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial de Pixar
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en AllMovie
Proton M

**Proton M** é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como **UR-500**.

## Características 
O Proton M foi unha mellora dos foguetes Proton no que se optimizou a primeira etapa para reducir a masa estrutural, aumentar o pulo e utilizar totalmente os propelentes tóxicos co fin de reducir a súa liberación cando a etapa cae a terra. Usa unha etapa superior Briz M que utiliza propelentes hipergólicos (tetróxido de nitróxeno e UDMH) en lugar das etapas crioxénicas Block D. A etapa Briz M deriva da Briz K usadas nos foguetes Rokot e consiste nun cilindro central cun tanque externo exectable para reducir masa. O primeiro voo dun Proton M tivo lugar o 7 de abril de 2001 e o último o 21 de decembro de 2018.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Proton K
*Proton K/D
*Proton K/D-1
*Proton K/D-2
*Proton K/DM
*Proton K/DM-2
*Proton M/DM-2
Nosa Señora de Begoña

A **Virxe de Begoña** é unha advocación mariana católica orixinaria da elizate de Begoña, actualmente no concello de Bilbao. Foi declarada canonicamente patroa de Bilbao e Biscaia en 1903 por Pío X, e a súa festividade celébrase o 11 de outubro. Venérase na Basílica da Nosa Señora de Begoña, que comezou a construírse no século XVI.

Tamén é a patroa de Xixón. Atópase na parroquia da nosa Señora de Begoña, na Avenida da Costa. Esta advocación apareceu na cidade no século XVIII, coa construción dunha capela na súa honra.

Venérase tamén nunha ermida en Almáciga (Santa Cruz de Tenerife), nunha gruta en Miraflores de la Sierra, na Colonia Virgen de Begoña e en Naguanagua (Venezuela).
Begoña Villacís

**Begoña Villacís Sánchez**, nada en Madrid o 4 de novembro de 1977, é unha avogada e política española. Dende 2015 é concelleira e voceira de Ciudadanos-Partido de la Ciudadanía no Concello de Madrid. Dende xuño de 2019, foi a vicealcaldesa de Madrid.

## Traxectoria 
Estudou no colexio concertado de La Salle San Rafael, e tras ver a película *Doce homes sen piedade*, decidiu ser avogada. no ano 2000. Dous anos despois realizou un máster en asesoría fiscal e dereito tributario na Universidade Pontificia de Comillas. Durante tres anos viviu en Virxinia, nos Estados Unidos. En febreiro de 2015, mantivo unha xuntanza con Vox, na que este partido lle ofreceu un posto na súa candidatura para as eleccións de 2015 á Asemblea de Madrid, mais preferiu  manter o seu compromiso con Ciudadanos. No mesmo mes, conseguiu 234 avais para se presentar como candidata de Ciudadanos á alcaldía de Madrid e, finalmente, impúxose a Jaime Trabuchelli, o outro precandidato, por 357 votos fronte a 230.

Nas eleccións municipais de maio de 2019 en Madrid, a candidatura de Ciudadanos, encabezada de novo por ela, conseguiu 11 concelleiros (catro máis que en 2015). Posteriormente, pactou un goberno de coalición PP+C's no que se investiu como alcalde a José Luis Martínez-Almeida e, ela, ocupou o cargo de Vicealcaldesa. Unha das súas iniciativas foi o desenvolvemento do Bosque Metropolitano.

### Polémica 
Até o seu cesamento en marzo de 2018, foi administradora solidaria da empresa Iuriscontencia, despacho de avogados que asesorou legalmente á Unión de Policías de Madrid. Esta circunstancia non quedou reflectida nas ​declaracións de 2015,2016 e 2017, como se pode observar no portal de transparencia municipal, a pesar de que, como concelleira electa en 2015 do Concello de Madrid, estaba obrigada a facelo tanto na declaración de bens como nas súas actividades, entre elas os cargos mercantís, segundo establece o artigo 8.1 h) da Lei de Transparencia e 0 75.7 da Lei Reguladora de Bases de Réxime Local (LBTL).

## Vida persoal 
Estivo casada co tamén avogado Antonio Suárez-Valdés, con quen tivo tres nenas, e do que se divorciou en 2020. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista en *Impasse Mag*
* Entrevista na revista *Jot Down*
Alén

[300px|dereita|miniatura|*Paraíso de Bhaishajyaguru* descuberto nas [Covas de Mogao.]]
O **Alén** (tamén coñecido como **vida após a morte**, **outro mundo** ou **máis alá**) é o concepto do reino, ou o reino en si mesmo (ora físico, ora transcendental), no que unha parte esencial da identidade ou consciencia individual continúa a existir despois da morte do corpo. Segundo diversas ideas sobre o Alén, o aspecto esencial do individuo que vive no alén pode ser algún elemento parcial, a alma ou o espírito, que son os que lle confiren a identidade persoal. A crenza no Alén, que pode ser naturalista ou sobrenatural, oponse á crenza no esquecemento eterno.

Nalgunhas culturas, esta existencia sen fin prodúcese nun reino espiritual, e noutras, o individuo pode renacer neste mundo e comezar de novo o ciclo da vida, sen ningunha lembranza do que viviu no pasado. Noutras culturas, as mortes e os renacementos poden producirse unha e outra vez até que o individuo consegue entrar no reino espiritual ou Outro Mundo. As principais teorías sobre o Alén derivan da relixión, do esoterismo e da metafísica.

Nalgunhas crenzas, como as tradicións abrahámicas, sosteñen que o morto vai a un plano de existencia específico despois da morte, o cal é determinado por un Deus, deuses, ou outro xulgamento divino baseado nas accións ou crenzas durante a vida. Pola contra, nas tradicións da reencarnación como as relixións indias, a natureza da existencia sen fin é determinada directamente polas propias accións do individuo máis que pola decisión doutro ser.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Santa Compaña
### Bibliografía 
* *Death and Afterlife: Perspectives of World Religions* editado poe Hiroshi Obayashi, Praeger, 1991.
* *Beyond Death: Theological and Philosophical Reflections on Life after Death* editado por Dan Cohn-Sherbok e Christopher Lewis, Pelgrave-MacMillan, 1995.
* *The Islamic Understanding of Death and Resurrection* por Jane Idelman Smith e Yazbeck Haddad, Oxford UP, 2002.
* *Life After Death: A History of the Afterlife in Western Religion* por Alan F. Segal, Doubleday, 2004.
* *Brain & Belief: An Exploration of the Human Soul* por John J. McGraw, Aegis Press, 2004.
* *Beyond the Threshold: Afterlife Beliefs and Experiences in World Religions* por Christopher M. Moreman, Rowman & Littlefield, 2008.
* *Is there an afterlife: a comprehensive overview of the evidence* por David Fontana, O Books 2005.
* *Death and the Afterlife*, por Robert A. Morey. Minneapolis, Minn.: Bethany House Publishers, 1984. 315 p. ISBN 0-87123-433-5
* *Conceptions of the Afterlife in Early Civilizations: Universalism, Constructivism and Near-Death Experience* por Gregory Shushan, Nova York e Londres, Continuum, 2009. ISBN 978-0-8264-4073-0.
* *The Myth of an Afterlife: The Case against Life After Death* editado por Michael Martin e Keith Augustine, Rowman & Littlefield, 2015. ISBN 978-0-8108-8677-3.
Garmarna

**Garmarna** é un grupo musical sueco de folk rock nórdico. As súas cancións son principalmente baladas escandinavas antigas.

## Discografía 
### Álbums 
* *Garmarna* (1993, EP)
* *Vittrad* (1994)
* *Guds spelemän* (1996)
* *Vedergällningen* (1999)
* *Hildegard von Bingen* (2001)
* ''Garmarna' (2003, relanzamento do EP de 1993 con seis cancións novas)
* *6* (2016)

### Sinxelos 
* "Herr Holger" (1996)
* "En gång ska han gråta" (1997)
* "Euchari" (1999)
* "Gamen" (1999)
* "Över gränsen" (2015)

### Outros 
* "Rastlös" (Rasta Hunden) (1999)
**Nordic Woman* (2012)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Cremalleira de Núria

250px|thumb|Cremalleira de Núria
O **Cremalleira de Núria** (en catalán: *Cremallera de Núria*) é unha liña ferroviaria que conecta Ribes de Freser, Queralbs e o Val de Núria na comarca do Ripollès, na provincia de Xirona. Xunto co de Montserrat é a única liña ferroviaria de tren cremalleira que hai na Península Ibérica.

Inaugurouse en 1931 e está operado por Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya (FGC). Como Queralbs é o punto máis alto do val con acceso por estrada, o cremalleira é a única vía de acceso ao santuario de Núria e á estación de esquí a parte do camiño de montaña. O cremalleira converteuse nunha das iconas características do val e da comarca.

O traxecto ten catro estacións e un baixador. As estación son Ribes-Enllaç, Ribes-Vila, Queralbs e Núria. O baixador é Rialb, que funciona como parada facultativa, e está situado entre Ribes de Freser e Queralbs.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio sobre o Cremalleira de Núria, do portal TrensCat
* Sitio oficial do Val de Núria
Ribes de Freser

**Ribes de Freser** é un concello catalán da provincia de Xirona que forma parte da comarca do Ripollès. Limita ao norte con Queralbs, ao oeste con Planoles e Campelles, ao sur con Campdevànol e Ogassa, e ao leste con Pardines.

Tiña en 2015 unha poboación de 1.818 habitantes, agrupados en varias entidades: Armàncies, Batet, Bruguera, Ribes de Freser, Ribes Altes e el Solà i Ventolà.

Ten dúas estacións do tren cremalleira que chega ao Val de Núria.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Queralbs

**Queralbs** é un concello catalán da provincia de Xirona que forma parte da comarca do Ripollès. Atópase ao norte de Ribes de Freser, ao oeste de Setcases e no límite coa Cerdaña e a comarca francés do Conflent.

Tiña en 2015 unha poboación de 1.818 habitantes, agrupados en varias entidades: Queralbs, la Farga, Fustanyà, Núria, Rialb, Serrat e Vilamanya.

No concello hai dúas igrexas románicas en Queralbs (s. X) e Fustanyà (s. XII). Ademais no termo atópase o val de Núria, onde hai un santuario no que se venera á Virxe de Núria e unha estación de esquí. Ao val accédese a pé por un camiño de montaña ou nun tren cremalleira.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Ferrocarril de cremalleira

thumb|250px|Vía dun ferrocarril de cremalleira.
Un **ferrocarril de cremalleira** é un tipo particular de ferrocarril que basea o seu funcionamento no axuste mecánico coa vía por medio dun terceiro raíl dentado ou «cremalleira».

A disposición mencionada permite que sexa utilizado en zonas onde haxa unha gran pendente de máis do 8%, nas cales o funcionamento por adherencia entre carrís e rodas non sería posible debido á escasa fricción entre elas.

A súa orixe remóntase a 1812 cando o inglés John Blenkinsop construíu unhas vías de cremalleira para unha máquina locomotora lenta. Despois, en 1862 o suízo Niklaus Riggenbach colocou a cremalleira nun terceiro raíl.

En España hai dous trens cremalleira, os dous en Cataluña, para acceder a Montserrat e Núria.

## Galería de imaxes 

Rack and pinion animation.gif|Funcionamento do cremalleira
Ficheiro:Cremallera de Nuria.jpg|Cremalleira de Núria

## Notas
Ninfa (bioloxía)

[miniatura|450x450px|'*Ninfas e imagos de *Lygaeus turcicus* ([Chinche|Hemiptera).**]]
[miniatura|**Ninfa temperá do [saltón&nbsp;*Caedicia simplex* (Orthoptera).**]]
**Ninfa*' é a fase inmatura da metamorfose dos insectos con metamorfose sinxela (hemimetabolismo), na que se presentan case todas as características do individuo adulto.&nbsp;A diferenza das larvas, as ninfas son semellantes aos adultos, dos que difiren pola falta de madureza das gónadas (órganos sexuais produtores dos gametos), pola miudeza dos apéndices que se atopan onde están as ás nos adultos -"esbozos alíxeros", nos insectos alíxeros-, e no tamaño, máis pequeno. Cando estes estadios inmaturos non amosan os esbozos alíxeros, denomínanse neánidas.

O termo larvas&nbsp;resérvase para as fases xuvenís dos grupos nos que existe metamorfose completa, ou holometabolismo. As larvas distínguense profundamente dos adultos, con anatomías internas e externas diferentes e ás veces tamén hábitos alimentarios, etc., e pasan polo estadio de pupa antes de chegar a adultos.

As ordes de insectos con ninfas nas súas fases xuvenís son:
* Ephemeroptera (efémeras)
* Odonata (libélulas, cabaliños do demo)
* Blattodea (cascudas)
* Isoptera (térmites)
* Mantodea (barbantesaa)
* Dermaptera (forcadelas)
* Plecoptera (perlarios)
* Orthoptera (lagostas e saltóns)
* Phasmatodea (bichos pau e bichos folla)
* Embioptera
* Zoraptera
* Grylloblattodea
* Mantophasmatodea
* Psocoptera (piollos dos libros)
* Thysanoptera (trips)
* Phthiraptera (piollos)
* Hemiptera (chinchas ou percebellas, pulgóns ou piollos das plantas)

## Notas&nbsp; 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Larvas de insectos
* Casulo
* Imago,&nbsp;insecto que experimentou a súa derradeira metamorfose, alcanzando polo tanto o seu desenvolvemento completo.
* Crisálide,&nbsp;fase da metamorfose dos insectos da orde dos lepidópteros caracterizada por un estado quiescente inactivo.
* Pupa
Caimán almiscreiro común

O **caimán almiscreiro común**  (***Paleosuchus palpebrosus***), é unha especie de pequeno caimán suramericano presente en varios países: Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Güiana, Paraguai, Perú, Suriname e Venezuela. É unha das especies da orde Crocodilia menos ameazada, cuxas poboacións mantéñense estábeis.

## Etimoloxía e nome 
O seu nome científico deullo o zoólogo francés Frédéric Cuvier en 1807. O nome xenérico *Paleosuchus* vén do grego *palaios* 'antigo' e *soukhos* 'crocodilo'. Isto fai referencia á crenza de que este crocodiliano procedía dunha antiga liñaxe que diverxeu das outras especies de caimáns hai uns 30 millóns de anos. O nome específico *palpebrosus* deriva do latín *palpebra* 'pálpebra' coa terminación latina *osus* 'provisto de', e fai referencia á placas óseas que posúe sobre as pálpebras superiores. O nome común de *caimán anano de Cuvier* que se lle dá nalgúns idiomas  deriva do seu pequeno tamaño e do autor que o describiu.

## Descrición e hábitat 
Os machos alcanzan 1,6 metros de longura na idade adulta e as femias 1,2 metros. Son a especie de crocodilos máis pequena do mundo.
Este tipo de caimán mostra en xeral preferencia  por cursos de auga con corrente e sobre todo por aqueles onde a vexetación ofrece sombra. Nestes lugares as femias constrúen os seus niños, fabricados con follas secas. A posta usual consta de 5 a 9 ovos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Paleosuchus trigonatus
* Crocodilo anano

### Ligazóns externas 
* Jiménez, M. (1 de xaneiro de 2009): El caimán enano *Paleosuchus palpebrosus*. Extraído o 8 de abril de 2011 de http://www.damisela.com/zoo/rep/cocodrilos/enano/index.htm
Mariña mercante

[miniatura|200px|[Barco|Buque portacontedores.]]
[miniatura|200px|O *[Queen Mary 2* na ría de Vigo.]]
A **Mariña mercante** é a frota de barcos usados para o comercio e o turismo, e que en caso de catástrofe poden formar parte da Mariña militar. (Véxase barco mercante). A mariña mercante de Grecia é a máis grande do mundo. Hoxe, a frota grega representa preto do 16 por cento da tonelaxe mundial; isto convértea na actualidade na frota mercante internacional máis grande do mundo, aínda que non a maior da historia.

## Categorías 
Estas frotas poden seren divididas en diversas categorías de acordo co seu propósito ou o seu tamaño:
*Buques de carga seca, principalmente portacontedores.
*Buques especializados, por exemplo, para cargas moi pesadas, para o transporte de vehículos ou de maquinaria especial.
*Costeiros, barcos máis pequenos para calquera categoría de carga que normalmente non fan rotas transoceánicas, senón transportes ao longo das costas (cabotaxe).
*Cruceiros, barcos de pasaxeiros para realizaren viaxes de lecer.
*Transbordadores, que na súa maioría combinan a carga de pasaxeiros e os seus automóbiles, e que se utilizan normalmente para rotas regulares entre dous portos.
*Tanques para o transporte de combustíbeis ou outros líquidos, como petróleo cru, petróleo refinado e outros produtos petrolíferos, gas licuado de petróleo (como o gas natural, o propano e o butano) e produtos químicos (*quimiqueiros*). Tamén líquidos comestíbeis, como aceites vexetais, viño e outros alimentos. O sector dos buques tanque comprende unha terceira parte da tonelaxe mundial.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Armada (mariña)
* Barco mercante

### Bibliografía 
* Barros, Amândio Jorge Morais. *Os portos marítimos da Península Ibérica durante a Idade Média*.
Palacio Euskalduna

O **Palacio Euskalduna de Congresos e da Música** (en éuscaro: *Euskalduna Jauregia*), máis coñecido como **Palacio Euskalduna**, é un centro de convencións e de espectáculos situado na cidade de Bilbao, no País Vasco.

Foi inaugurado o 19 de febreiro de 1999. Os seus arquitectos son Federico Soriano e Dolores Palacios. Ten espazos para espectáculos escénicos e para a celebración de reunións e demais actos do mundo empresarial. É tamén sede da histórica Bilbao Orkestra Sinfonikoa. Ademais, dentro do edificio, na terceira planta atópase o famoso restaurante Etxanobe, dirixido por Fernando Canales, cociñeiro vasco que conta cunha estrela Michelin.

Sitúase xunto á ría de Bilbao, ocupando parte dos terreos sobre os que se levantaron os Estaleiros Euskalduna.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
* Sitio web oficial do Restaurante Etxanobe
Tejo (deporte)

miniatura|200px|Pictograma deportivo do Tejo.
200px|miniatura|Cancha de tejo.
200px|miniatura|Medidas do campo de tejo 1.Cancha 2.Zona de lanzamento.
miniatura|200px|esquerda|Campo de tejo con persoa.
[miniatura|200px|Estatua de indíxena practicando o deporte no concello de [Turmequé, Boyacá.]]
O **tejo** ou **turmequé** (sendo o nome da localidade de Turmequé) é un xogo que consiste en lanzar un disco metálico de preto de 680 gramos a través dunha cancha de arxila de 18 metros de longo para facer estoupar as mechas (pequenos sobres con pólvora) que se atopan no bocín (círculo metálico que se atopa na cancha) e así ir engadindo puntos. Está considerado deporte nacional de Colombia.

## Historia 
Este deporte autóctono de Colombia, era practicado xa hai máis de 500 anos polos habitantes do altiplano cundiboyacense nos departamentos de Cundinamarca e Boyacá.

O xogo do turmequé consistía en lanzar un disco de ouro chamado "zepguagoscua", o cal evolucionou cos séculos no xogo do tejo practicado hoxe en Colombia. Ó popularizarse, o "zepguagoscua" foi substituído por un disco de pedra e actualmente emprégase un de metal (tejo).

O tejo é un deporte de competencia, no cal se enfrontan xogadores de xeito individual ou conformando equipos. O xogo consiste en guindar o tejo dende unha cancha até a outra, co obxectivo de enterralo dentro do bocín, rebentar unha mecha ou no seu defecto, enterralo máis preto do bocín que os demais competidores.

## Notas 
## Véxase tamén
Adrià Carmona

**Adrià Carmona Pérez**, nado o 8 de febreiro de 1992 en Igualada (Cataluña), é un futbolista profesional español das canteiras do Barcelona e do Milan. É internacional coas categorías inferiores da .

## Traxectoria 
Nado en Igualada (Barcelona, Cataluña), a carreira deportiva de Adrià comeza na canteira do Futbol Club Barcelona, onde chegou con tan só 9 anos. En 2010 asina co AC Milan debido a que non dispón de minutos no primeiro equipo. No filial sub-19 do Milan, xoga 44 partidos onde anota 11 goles. Con todo, a pesar de ter sido convocado en varias ocasión co primeiro equipo no chega a debutar. En xaneiro de 2013 é cedido ao Real Zaragoza polo que resta de temporada. Debuta como profesional o 16 de febreiro dese mesmo ano nunha derrota ante o Club Atlético Osasuna por 0−1. En xullo de 2013 recibe a carta de liberdade do Milan, co que aínda lle restaba un ano máis de contrato, sendo presentado o 2 de xullo como novo xogador do Girona FC para as seguintes dúas temporadas. No verán de 2014 o RCD Espanyol faise cos seus servizos para o filial. Alí permanece un ano até que volta á segunda división da man do Albacete Balompié. Tras o descenso do club albaceteño, asina co Club Deportivo Lugo por dúas temporadas.

### Clubs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en Transfermarkt
Piper (filme de 2016)

***Piper*** é unha curtametraxe de animación por ordenador producida por Pixar Animation Studios e estreada no 2016. Dirixida por Alan Barillaro, foi emitido nos cines xunto co filme de Pixar *Finding Dory* o 17 de xuño de 2016.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Castro das Barreiras

O **Castro das Barreiras** é un castro de chaira situado no lugar de Ogas (Vimianzo), a escasa distancia da capital municipal e ao pé da estrada AC-552. A súa propiedade é pública e pode ser visitado.
## Características
No castro das Barreiras, aprécianse claramente vestixios do foxo e unha potente muralla que nalgún punto supera os 8 metros de altura. Estas defensas non son habituais nos xacementos castrexos e demostran que este castro foi, no seu día, un poboado importante e que era, probablemente, aínda máis extenso do que se aprecia na actualidade.

Está localizado en pleno val de Vimianzo para poder aproveitar as terras de cultivo e o dominio da zona. Para que os seus moradores o puideran defender tivo que se fortalecer coas súas enormes barreiras. A croa conta cunha superficie duns 4.000 metros cadrados. O eixe maior do recinto ovalado ten 110 metros e se orienta de norte a sur, mentres o seu eixe menor é de 65 metros e vai de leste a oeste. Pertence á coñecida como II Idade de Ferro, entre os séculos II e I a.C.

Despois de sucesivas limpezas, no ano 2010 fíxose a primeira prospección arqueolóxica cuns bos resultados. Descubríronse restos de tres construcións circulares, en moi bo estado de conservación, o que fai pensar que é do mesmo estilo có Castro da Cidá de Borneiro, no concello veciño de Cabana de Bergantiños. Tamén se cre que o xacemento está cheo de vivendas da época. Ademais das construcións, na escavación atopáronse máis de 500 anacos de cerámica e pezas de ferro. No ano 2020 leváronse a cabo novas escavacións, baixo a dirección do arqueólogo Tito Concheiro.

Este castro está considerado polos expertos unha xoia dentro do noroeste peninsular. Está pendente a escavación total do xacemento. Arredor deste castro creáronse multitude de lendas ao longo dos anos, e unha das máis populares falaba da existencia dun túnel que conectaba o xacemento co castelo.
## Galería de imaxes

Castro das Barreiras 2020 01.jpg|Escavacións de 2020

Castro das Barreiras 2020 03.jpg|Escavacións de 2020

Castro das Barreiras 2020 06.jpg|Escavacións de 2020

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Castros da provincia da Coruña
* Cultura castrexa
Praia de Areeta

A **praia de Areeta** (en castelán: *Las Arenas*) é unha praia urbana do concello de Getxo, en Biscaia. É un pequeno areal situado no barrio de Areeta, xunto ao porto deportivo. Hai un paseo marítimo que rodea a praia e chega ata Algorta.

É a primeira praia da marxe dereita da ría de Bilbao. Despois de moitos anos nos que estaba prohibido o baño pola contaminación das súas augas, a mellora da súa calidade permitiu que actualmente sexa apta para bañarse.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na web de Turismo de Euskadi
Mascota

* **Mascota**, un municipio de Xalisco, México.
* **Mascota** ou **animal de compaña**, un animal doméstico que convive cos seres humanos.
* **Mascota**, animal ou obxecto animado utilizado como emblema representativo dunha empresa, equipo deportivo, evento ou determinada manifestación.
Herba becerra

A **herba becerra** ou **herba do can** ***Antirrhinum majus*** é unha especie de planta da familia das plantaxináceas de talo ergueito, con follas simples, opostas na base do talo e alternas máis arriba e flores en acios de distintas cores, de forma característica, nativa do Mediterráneo, desde Marrocos, Portugal e sur de Francia, até o leste de Turquía e Siria.

## Descrición 
Planta bienal até perenne, de 1,5–2 m de altura, coa base algo leñosa, máis ou menos ramificada, ascendente até recta, desigualmente vilosa e glandulosa. Follas inferiores opostas, as superiores alternas, lineares, de 1–7&nbsp;cm de longo e 1–25&nbsp;mm de ancho, sésiles, de marxes enteiras, de base acuñada. Inflorescencias en acios terminais. Cáliz de até 8&nbsp;mm de longo, con sépalos de igual lonxitude, oblongos até largos. Corola vermello púrpura, de até case 5&nbsp;cm de longo, cun labio superior bilobado e un inferior dividido en tres partes. Tubo corolino pechado por 2 prominencias avultadas. 4 estames no tubo corolino. Cápsula de até 14&nbsp;mm de longo, gladulosa até glabra, oblonga, con tres poros.

## Hábitat 
Pedregueiras, rochedos, paredes, pendentes pedrentas.

## Distribución 
Mediterráneo de España até Turquía e Siria. Cultivada e moi estendida.
miniatura|*Antirrhinum majus* subsp. *linkianum*.
miniatura|Ilustración
miniatura|Detalle da flor
miniatura|Nun selo postal de Rusia
miniatura|Inflorescencia
miniatura|Cultivar

## Cultivo e usos 
As diversas especies son plantadas en xardíns polas súas flores.  É tratada como planta anual, especialmente en zonas frías onde non sobrevive ao inverno. Numerosos cultivares están dispoñíbeis, incluíndo plantas con flores de cor lavanda, laranxa, rosa, amarela, ou brancas, e tamén cunha floración simétrica.

## Propiedades 
**Principios activos**: contén mucilaxes, ácido gálico, resinas, pectina, rinantina, amargos.

**Indicacións**: é emoliente tópico. Antifloxístico, resolvente. Adstrinxente, detersivo, antiescorbútico, hepático, diurético. É eficaz contra as inflamacións, úsase para as almorrás. Utilizouse en gargarexos contra ulceraciones da cavidade bucal. Internamente en colite e pirose. Externamente, como cataplasmas, sobre os eritemas.

## Taxonomía 
*Antirrhinum majus* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 2: 617. 1753.
; Etimoloxía
***Antirrhinum***: nome xenérico que deriva do grego *anti* =  "como," e *rhinon* = "nariz," por mor de que as flores semellan teren un nariz.

***majus***: epíteto latino que significa "maior".
; Subespecies
Hai 5 subespecies:

## Notas 
## Véxase tamén
Animal de compaña

[miniatura|Un [gato e un can, dúas mascotas populares.]]
Un **animal de compaña**, **animal de compañía**, **animal doméstico** ou **mascota** é un animal que serve principalmente para a compaña ou protección dunha persoa, en contraste cos de traballo, de deporte, do gando e de animais de laboratorio, que serven para a súa exhibición, polo seu valor agroalimentario ou para a investigación. As mascotas máis populares son escollidas polas súas aparencias atractivas, a súa lealdade ou personalidade.

As mascotas achegan ós seus donos (ou gardiáns) beneficios físicos e emocionais. Pasear co can pode suplir o exercicio humano e animal, e fai medrar a interacción social. As mascotas poden dar compaña a adultos anciáns que non teñen interaccións socias axeitadas con outra xente, así como outra xente que vive soa. Existe unha clase, medicamente aprobada, de terapia asistida con animais, principalmente cans e gatos, que son empregados como apoio en tratamentos e terapias para pacientes de tódalas idades, con doenzas que os debilitan e afectan no eido social, emocional e cognitivo.

Os animais de compaña máis populares son os cans e os gatos, pero tamén poden ser mascotas os coellos domésticos e os furóns; roedores como xerbos, hámsteres, chinchillas, ratas e cobaias; aves como canarios, córvidos e papagaios; réptiles como tartarugas, lagartos e cobras; peixes de acuario como carpas, peixes tropicais e ras, e artrópodos como tarántulas e cangrexos ermitáns.

Algúns estudosos e organizacións dos dereitos dos animais ergueron a voz para facer conciencia de ter mascotas tendo en conta a súa autonomía e non obxectificación.

## Historia 
A orixe da domesticación animal estabeleceuse arredor do ano -9000 ndurante a revolución neolítica. Comezáronse a empregar os animais con propósitos alimenticios, pero tempo despois descubriuse que podían ser utilizados como ferramentas de caza ou compañeiros de caza, adoptando un valor máis produtivo como tales ca como alimento. Os animais foron constantemente relacionados coa identidade das diferentes clases sociais na historia, xa que a capacidade económica permitía posuír cobizadas e exóticas especies de animais e plantas.

A orixe da domesticación de animais é inexacta, mais cóidase que comezou cando o ser humano se decatou de que precisaba estabelecer ligazóns entre el e a natureza para a súa supervivencia e desenvolvemento. Crese que os cans, unha das primeiras especies animais domesticadas, foron criados como animais de compaña hai uns 10&nbsp;000 anos. Arredor do ano -3&nbsp;500 comezou a domesticación de gatos en Exipto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Universo observable

O **universo observable**, **horizonte cosmolóxico** ou **volume de Hubble** é o anaco de Universo que se pode ver dende a Terra cos nosos métodos de detección de obxectos, como telescopios. Isto acontece porque o universo ten 13&nbsp;825 millóns de anos e a luz percorre 300&nbsp;000 quilómetros por segundo, é dicir 9,5 billóns de quilómetros nun ano (ano luz). Hai galaxias das que aínda non nos chegou a súa luz. Porén, vemos as galaxias do universo observable máis afastadas aínda da idade do universo, pero, aínda así, estas vémolas como se estivesen máis preto. Isto débese a que, cando a súa luz foi emitida, estaban máis preto. Polo tanto, diámetro do universo observable é de 46&nbsp;500 millóns de anos luz, sendo isto denominado como distancia comóbil.

Hai científicos que pensan que o universo observable é unha mínima parte do universo. Pola contra, outros científicos pensan que é case todo o universo. A Terra representaría o centro do universo observable, non a do universo na súa totalidade. Podemos ver a mesma distancia en todas as direccións. O universo observable está medrando cara a todas as direccións. En principio, suponse que de xeito isótropo, é dicir, coa mesma taxa de expansión en todas as direccións, pero na actualidade é algo que está posto en dúbida.

## Métodos de detección
Para observar o universo observable hai catro telescopios principais que son:

* Hubble: Utiliza luz visible, ultravioleta e infravermella próxima.
* Chandra: Utiliza raios X.
* Compton: Utiliza raios gamma.
* Spitzer: Utiliza luz infravermella afastada.

A simple vista podemos ver a 2,5 millóns de anos luz no que se denomina esfera celeste.

## Composición
O universo observable está composto segundo a sonda Planck por un 68,3 % de enerxía escura 26,8% de materia escura e un 4,9% de materia visible. Sabémolo pola densidade dos átomos na orde do núcleo de hidróxeno sinxelo para catro metros cúbicos. Non se sabe que é a materia e a enerxía escura.

O seu volume é de 1,09×1079 metros cúbicos e a súa masa é de 9,27×1052 kg.
250px|miniatura|Ilustración do universo observable co Sistema Solar no medio e o Big Bang nos extremos.
## Estrutura
As galaxias tenden a agruparse en cúmulos e supercúmulos.

Nós vivimos na Vía Láctea no chamado Brazo de Orión. A Vía Láctea está no Grupo Local e este no Supercúmulo Laniakea.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Universo
* Universos paralelos
### Ligazóns externas 
*
*
Trofeo Teresa Herrera 2016

A 71.ª edición do **Trofeo Teresa Herrera** celebrouse na Coruña o día 9 de agosto de **2016**, en formato de partido único. O vencedor foi o Deportivo da Coruña, que derrotou ao Villarreal logrando o seu vixésimo título.

## Participantes 
## Partido 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trofeo Teresa Herrera Feminino 2016

### Ligazóns externas 
* Datos da final en rsssf.com .
Tossa de Mar

**Tossa de Mar** é un concello catalán da comarca da Selva, na provincia de Xirona, chamado sinxelamente **Tossa** até 1985. Forma parte da coñecida como Selva Marítima, a carón das comarcas do Baix Empordà e o Gironès, limita cos concellos de Lloret de Mar, Vidreres, Caldes de Malavella, Llagostera e Santa Cristina d'Aro. Tossa de Mar é unha das poboacións senlleiras da Costa Brava. A beleza das súas praias e bosques e do seu patrimonio histórico e cultural, fan deste concello un punto de referencia para o turismo da comarca.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Tossa de Mar
Volta a Cataluña 2016

A **96ª edición da Volta a Cataluña** disputouse en Cataluña entre o 21 e o 27 de marzo de 2016.

A carreira comezou en Calella e finalizou como é habitual na capital, Barcelona. Esta carreira foi a quinta proba do calendario do UCI WorldTour 2016.

A carreira venceuna o ciclista colombiano do Movistar Team, Nairo Quintana. Detrás del rematou o español do Tinkoff Alberto Contador e de terceiro o irlandés do Etixx Quick-Step Dan Martin.

En canto ás clasificacións secundarias, o belga Thomas De Gendt levou as dúas principais, a da montaña e a das metas voantes, mentres que o británico do Caja Rural Hugh Carthy logrou a dos corredores novos e o BMC Racing Team a de equipos.

## Equipos 
Nesta proba tomaron parte 24 equipos diferentes de 8 corredores: os 18 do UCI WorldTour (participación obrigada) máis 6 convidados de categoría Profesional Continental.

## Etapas 
## Clasificación xeral 
A seguinte táboa amosa os dez mellores clasificados da xeral á fin da carreira:

## Outras clasificacións 
### Clasificación da montaña 
### Clasificación das metas voantes 
### Clasificación dos corredores novos 
### Clasificación por equipos 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Volta a Cataluña

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
San Brais, Mañufe, Gondomar

**San Brais** é un lugar da parroquia de Mañufe, no concello pontevedrés de Gondomar, na Comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 27 habitantes (14 homes e 13 mulleres).

## Descrición 
San Brais é unha entidade de poboación de Mañufe situada nas abas do Outeiro do Pico Sacro ou Outeiro do Concello, cun total de 14 vivendas construídas.  Fai estremas ao sur, coas terras do Barco, ao sueste con Seidóns e ao leste e suroeste o lugar da Costa.  Os norte cos barrios de Cristillóns e Piquetes, e cara levante con Seidóns novamente.

As súas terras formaron parte do couto de Moldes, cuxa casa principal segue en pé como a maior peza patrimonial do lugar.

Maioritariamente este territorio está ocupado por casas residencias e algunhas terras de labor destinadas a hortas familiares.

## Patrimonio 
**Pazo de Moldes e capela de San Brais**

O Pazo de Moldes, tamén coñecido como Casa Forte de Moldes ou Pousa de San Blas é un antigo couto sobre o que foi edificada unha casa grande galega arredor do século XIV. Canda ela, unha capela baixo advocación de San Brais, sede dunha romaxe tradicionais da parroquia de Mañufe. No século XXI, inda que con algunha reforma no exterior, mantén en boa conservación as súas estruturas, sendo utilizada como vivenda familiar.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mañufe 
### Parroquias de Gondomar 
## Notas
Artai

**Artai**, segundo a mitoloxía galega, é o fillo maior de Brigo, o primeiro poboador de Galicia. As lendas din que el foi o fundador do pobo dos ártabros, que se espallaron polas mariñas betanceiras cara ao Cabo Fisterra, e que lle deu nome á vila de Arteixo. Tivo unha filla chamada Celt, proxenitora da raza celta.

## Antropónimo 
Artai é un antropónimo masculino galego de orixe celta-galaica. En xaneiro de 2023 existían 441 varóns en Galicia co nome Artai, cunha media de idade de 7,2 anos.

## Notas