open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Expulsión dos mouriscos

miniatura|300x300px|Embarque de mouriscos no Grao de Valencia, pintado en 1616 por Pere Oromig.
A **expulsión dos mouriscos** da Monarquía Hispánica foi ordenada polo rei Filipe III e foi levada a cabo de forma graduada entre 1609 e 1613. Os primeiros mouriscos expulsados foron os do Reino de Valencia (o decreto fíxose público o 22 de setembro de 1609), ós que seguiron os de Andalucía (10 de xaneiro de 1610), Estremadura e as dúas Castelas (10 de xullo de 1610), a Coroa de Castela, e os da Coroa de Aragón (29 de maio de 1610). Os últimos expulsados foron os do Reino de Murcia, primeiro os de orixe granadina (8 de outubro de 1610), e máis tarde os do Valle de Ricote e o resto de mouriscos *antigos* (outubro de 1613). Trala promulgación dos decretos de expulsión, celebrouse o 25 de marzo de 1611 en Madrid unha procesión de acción de grazas «á que asistiu S. M. vestido de branco, moi galán», segundo relatou un cronista. En total foron expulsadas unhas 300 000 persoas, a maioría delas dos reinos de Valencia e de Aragón que foron os máis afectados, xa que perderon un terzo e un sexto da súa poboación, respectivamente.

## Antecedentes 
A poboación mourisca consistía nunhas 325 000 persoas nun país duns 8,5 millóns de habitantes. Estaban concentrados nos reinos de Aragón, no que constituían un 30% da poboación, e de Valencia, onde representaban un 33% do total de habitantes, mentres que en Castela estaban máis dispersos, chegando nalgúns casos, aínda que excepcionais, a concentrarse en torno ó cincuenta por cento da poboación, como en Villarrubia de los Ojos, segundo investigou Trevor J. Dadson; neste exemplo concreto, o exercicio efectivo da desobediencia civil impediu o seu desarraigamento. A isto hai que engadir a crenza xeral da época, que o hispanista holandés  Govert Westerveld demostrou ser falsa mediante árbores xenealóxicas, de que o crecemento da poboación mourisca era bastante superior ó da "cristiá vella". As terras ricas e os centros urbanos deses reinos eran maiormente cristiáns vellos, mentres que os mouriscos ocupaban a maior parte das terras pobres e concentrábanse nos suburbios das cidades, dedicados ás únicas tarefas que as leis lles deixaban practicar: a albanelaría, a agricultura, a medicina e algunhas pólas da artesanía, xa que os gremios cristiáns foron estritamente exclusores dos mouriscos.

En Castela a situación era moi distinta: dunha poboación de seis millóns de persoas, entre os mouriscos sumaban uns 100 000 habitantes. Debido a esta porcentaxe moita menor de poboación mourisca, posiblemente o resentimento por parte dos cristiáns vellos cara ós mouriscos fose menor que na coroa de Aragón.

Un gran número de eclesiásticos apoiaban a opción de dar tempo, unha opción en parte apoiada por Roma, pois consideraban que unha total conversión requiría dunha prolongada asimilación nas crenzas e sociedade cristiás. A nobreza aragonesa e valenciana era partidaria de deixar as cousas como estaban, pois estes eran os grupos que máis se beneficiaban da man de obra mourisca nas súas terras. Porén, o campesiñado víaos con resentimento e considerábaos rivais.

## Notas
Fullmetal Alchemist (filme)

***Fullmetal Alchemist*** (en ) é un filme xaponés de 2017 dirixido por Fumihiko Sori. Está protagonizado por Ryosuke Yamada, Tsubasa Honda e Dean Fujioka e baséase na serie manga do mesmo nome por Hiromu Arakawa. Abrangue os catro primeiros volumes da historia orixinal. Foi estreado no Xapón por Warner Bros. o 1 de decembro de 2017. O tema principal do filme, Kimi no Soba ni Iru yo, está interpretado por Misia.

## Personaxes 
*Ryosuke Yamada como Edward Elric
*Atomu Mizuishi como Alphonse Elric (voz)
*Tsubasa Honda como Winry Rockbell
*Dean Fujioka como Roy Mustang
*Misako Renbutsu como Riza Hawkeye
*Kanata Hongō como Envy
*Jun Kunimura como Tim Marcoh
*Kenjirō Ishimaru como Father Cornello
*Natsuki Harada como Gracia Hughes
*Shinji Uchiyama como Gluttony
*Natsuna Watanabe como Maria Ross
*Yo Oizumi como Shou Tucker
*Ryuta Sato como Maes Hughes
*Fumiyo Kohinata como Xeneral Hakuro
*Yasuko Matsuyuki como Lust

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Marta Gil González

**Marta Gil González**, nada en Lalín en 1986, é unha oceanógrafa galega.

## Traxectoria 
Investigadora do Departamento de Ecoloxía e Bioloxía Animal da Universidade de Vigo, licenciada en Ciencias do Mar e doutora en Taxonomía. No 2017 publica na revista *Zootaxa*, con Fran Ramil, a descuberta de catro novas especies de hidrozoos como un dos resultados da colaboración dentro do proxecto EcoAfrik de estudo da fauna bentónica de augas profundas nas costas de África.

A científica lalinense descubriu catro especies do xénero *Diphasia*: *Diphasia anaramosae*, *Diphasia saharica*, *Diphasia africana* e *Diphasia leonisae*, chamada así en homenaxe a súa avoa Leonisa. As descubertas foron froito dos datos recollidos en once campañas oceanográficas realizadas no noroeste de África, dende o estreito de Xibraltar ata a fronteira sur de Guinea-Conakry, entre os anos 2004 ao 2012.

## Notas
Castro de Vilarrube

O **Castro do Vilarrube** é un poboado castrexo de cumio fortificado situado no concello de Valdoviño.

## Descrición 
É un castro situado no cumio do monte, tería unha forma case circular duns 70 metros de diámetro. Está moi danado e só se aprecian no cumio do monte pedras e terra, sen estruturas definidas.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
Castro de Vidueiros

O **Castro do Vidueiros** é un poboado castrexo de cumio fortificado situado no concello de Valdoviño.

## Descrición 
É un castro situado no cumio do monte. Ten forma elíptica cunha orientación no eixe maior NL-SO de 95 m e no menor de 60 m. Ten unha soa liña defensiva completa duns cinco metros de altura, con foxo aproveitando as formas do monte. Non se aprecia o acceso orixinal.
 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
Castro de Loira

O **Castro de Loira** ou Os Castros, é un poboado castrexo de ladeira situado no concello de Valdoviño.

## Descrición 
Ten forma ovalada cara ao sueste. Mide de norte-sur 105 m e de leste-oeste 86 m. Ten unha soa liña defensiva con foxo.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro

### Ligazóns externas 
* Castro do Rodo  .
Castro de Frádigas

O **Castro do Frádigas** é un poboado castrexo de ladeira fortificado situado no concello de Valdoviño.

## Descrición 
Recinto de forma ovalada, de dimensións de norte-sur 65 m e leste-oeste 123 m.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
Xenocidio camboxano

miniatura|250px|Cranios das vítimas dos Khmer vermellos.

O **xenocidio camboxano** (en ) foi obra do réxime maoísta dos Khmer vermellos (en francés: *Khmer Rouge* ou **KR**; en khemer: *Khmer Krahom*), un partido político que gobernou a chamada *Kampuchea Democrática* entre 1975 e 1979, cunha concepción extremista da revolución. 

Baixo a dirección de Pol Pot, o réxime propúxose a creación dun modelo socialista agrario baseado nos ideais do maoísmo e o stalinismo. A súa política caracterizouse pola ruralización forzada dos habitantes dos núcleos urbanos, torturas, execucións masivas, traballos forzados xeneralizados e malnutrición, custando a vida de aproximadamente un cuarto da poboación do país. En cifras concretas, entre millón e medio e tres millóns de camboxanos faleceron. O xenocidio finalizou coa invasión vietnamita. Descubríronse máis de 20 000 fosas comúns, chamadas *Campos da Morte.* Os principais descubrimentos destas fosas déronse entre 1995 e 1996.

O obxectivo principal dos Khmer vermellos era purificar o país, en similitude ó tentado pola Alemaña nazi, crear unha raza superior ou, como dixo un líder khemer: «a purificación da poboación». Como a maioría das vítimas eran de etnia khmer, a mesma dos seus verdugos, ás veces denomínase ó proceso un "autoxenocidio".

O 2 de xaneiro de 2001, o goberno camboxano aprobou unha lexislación para axuizar un número limitado de dirixentes vermellos. Estes comezaron o 17 de febreiro de 2009. O 7 de agosto de 2014, Nuon Chea e Khieu Samphan foron declarados culpables e sentenciados a cadea perpetua polos seus crimes de lesa humanidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
*  
* 
* 
* 
*  
* 
* 
* 
*
* 
* 
*  
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* Waller, James. "Communist Mass Killings: Cambodia (1975–1979)". Keene State College. Cohen Center, Keene, NH. 17 de febreiro de 2015. Powerpoint Lecture.
Coxía (náutica)

**Coxía** é como se denomina ao plano lonxitudinal de simetría dun buque; é dicir, ao espazo de proa a popa. É unha liña imaxinaria que divide a cuberta en dous partes exactamente iguais, sendo paralela á quilla.

Cando o buque leva cordas na súa cuberta, a coxía é o espazo que ocupan estas no centro, sempre do codaste á roda.

Nos buques tamén recibe o nome de coxía o pasaman que cruza todo o barco lonxitudinalmente, de proa a popa, pola borda.

A expresión *pasar coxía* fai referencia a un antigo castigo consistente en pasar o reo entre dúas filas de homes por cuberta, recibindo golpes con cordeis ou varas.
centro|miniatura|500x500px|Plano de coxía.

## Véxase tamén 
Barco
Castro de Pereiro

O **Castro de Pereiro** é un poboado castrexo situado no concello de Valdoviño.

Está formado por un recinto ovalado de medidas aproximadas norte-sur de entre 65 e 95 m e de leste-oeste de entre 110 e 125 m.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
Saramagal

O topónimo **Saramagal** é un fitónimo que indica a presenza de saramagos. Pode referirse a:

;En Galiza
***Saramagal**, lugar da parroquia de Veascós, no concello de Carballedo;
***O Saramagal**, lugar da parroquia de Chenlo, no concello do Porriño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Saramagal**, cervexa artesá galega.
Likbez

O **likbez** (en ruso: *ликбез* = ***лик**видация **без**грамотности*, *likvidátsiya bezgrámotnosti*; literalmente *liquidación do analfabetismo*) foi unha campaña de erradicación do analfabetismo na Unión Soviética iniciada logo após a revolución, nas décadas de 1920 e 1930. A campaña foi lanzada o 26 de decembro de 1919, cando Lenin asinou o decreto "Sobre a erradicación do analfabetismo entre a populación da RSFSR" ("О ликвидации безграмотности среди населения РСФСР"). De acordo con este decreto, todas as persoas entre 8 e 50 anos de idade eran obrigadas a se alfabetizar en súa lingua materna.

A campaña foi, no xeral, ben sucedida. En 1917, soamente 32% de todos os adultos da Rusia sabían ler e escribir. Xa en 1926, a porcentaxe de alfabetizados saltou para 60,9%. De acordo co censo de 1939, os alfabetizados xa eran 89,7% (RSFSR, idades de 9 a 49 anos). Desde a década de 1950, a Unión Soviética xa se tíña tornado un país con índice de alfabetización de case 100%.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Analfabetismo
* Alfabetización
Tagetes erecta

***Tagetes erecta*** é unha especie de planta do xénero *Tagetes* que é orixinaria de México. En México, tamén é coñecida como **cempasúchil**, **cempoalxóchitl**, **cempaxochitl**, **cempoal** ou **flor de mortos**, e atópase en estado salvaxe nos estados de México, Puebla, e Veracruz.

## Descrición 
Planta herbácea anual ou perenne, de días curtos cuxa altura rolda entre 30 e 110&nbsp;cm. A raíz é cilíndrica, pivotante, cun sistema ramificado fibroso e pouco profundo. O talo é estriado, liso ou lixeiramente con velosidades, cilíndrico, con canles de resina na cortiza, son aromáticos ó esmagarse. Follas opostas na parte inferior, alternas na parte superior, até 20&nbsp;cm de longo, pinnadas, compostas de 11 a 17 foliolos, lanceolados a linear-lanceolados, de até 5&nbsp;cm de longo e 1,5&nbsp;cm de ancho, agudos a acuminados, aserrados a subenteiros.

## Sinónimos 
**Tagetes corymbosa* Sweet
**Tagetes erecta* var. *erecta* 
**Tagetes ernstii* H.Rob. & Nicolson 
**Tagetes excelsa* Soule 
**Tagetes heterocarpha* Rydb. 
**Tagetes major* Gaertn. *nom. illeg.* 
**Tagetes patula* L. 
**Tagetes patula* var. *patula* 
**Tagetes patula* f. *patula* 
**Tagetes remotiflora* Kunze 
**Tagetes tenuifolia* Millsp.

## Notas
Aeroporto internacional de Freetown

O **aeroporto internacional de Freetown** , localmente coñecido como **aeroporto de Lungi**, é un aeroporto situado na cidade costeira de Lungi, Serra Leoa. Serve á capital do país, Freetown, separada do aeroporto polo río Serra Leoa e é o seu único aeroporto internacional. 

O aeroporto está operado pola Autoridade Aeroportuaria de Serra Leoa. Antes do seu uso como aeroporto civil foi unha base da Royal Air Force británica. No ano 2012 a súa dirección foi contratada á compañía británica Westminster Aviation Security Services Ltd.

## Aeroliñas e destinos
## Notas
Botryllus schlosseri

***Botryllus schlosseri*** é un tunicado ascidiáceo colonial, que crece en obxectos mergullados, de movementos lentos, plantas e animais en ambientes de auga salgada próximos á costa.

## Descrición 
Os zooides individuais poden crecer ata os 3&nbsp;mm, e as colonias chegan a ser de 50&nbsp;mm de longo.

[miniatura|esquerda|Colonias de tunicados *[Didemnum* (esquerda) e *Botryllus schlosseri* (dereita) crecendo sobre individuos do tunicado *Styela clava*]]
Esta especie pode distinguirse de *Botrylloides sp.* polo padrón de crecemento dos zooides. Os zooides de *B. schlosseri* emanan do centro como se fosen os brazos dunha estrela. Ademais , xeralmente hai menos zooides por agrupamento (de 5 a 8 en *B. schlosseri* e 10 ou máis en *Botrylloides*). A especie pode presentarse en diversas cores, que van do laranxa, ao azul e gris. Unha colonia pode ser separada doadamente do corpo principal para formar unha colonia independente xeralmente chamado subclón. Dúas colonias poden tamén fusionarse se comparten alelos comúns para o historrecoñecemento.

## Distribución 
A área de distribución nativa de *Botryllus schlosseri* é o nordés do océano Atlántico, o mar Mediterráneo e o mar do Norte.

## Bioloxía 
*Botryllus schlosseri* utilízase como organismo modelo. Os clons mantivéronse en cultivos de laboratorio continuos durante varias décadas, nos que os novos adultos se desenvolven a partir de xemas que se forman na parede corporal dos adultos existentes. Baixo as condicións de cultivo típicas, a reprodución asexual ten lugar en aproximadamente un ciclo de dúas semanas, durante os cales crece unha nova xema e empeza a alimentarse activamente, mentres que os adultos dos cales emerxeron sofren regresión e son finalmente reabsorbidos.

Cando son sexualmente produtivos, estes *Botryllus* producen, "larvas con forma de cágado brancas amareladas ou laranxas claras" que mostran un perfil oval.

Os tunicados coloniais son os únicos cordados que teñen a capacidade de reproducirse tanto sexualmente coma asexualmente. *B. schlosseri* é un hermafrodita secuencial (protoxino), e nunha colonia, os ovos son expulsados uns dous días antes do pico de emisión de esperma. Así evítase a autofecundación e favorécese a fecundación cruzada. Aínda que sexa evitada, a autofecundación segue sendo posible en *B. schlosseri.*  Os ovos autofecundados desenvólvense cunha frecuencia de anomalías substancialmente máis alta durante a segmentación que a dos ovos resultantes de fecundacións cruzadas (23,1% fronte a 1,6%).

## Xenoma 
O xenoma desta especie foi secuenciado. Ten unha lonxitude de 580 megabases e está organizado en 16 cromosomas. Comprende case 14&nbsp;000 xenes preditos que conteñen intróns e 13&nbsp;500 xenes preditos sen intróns. Os datos tamén confirmaron que os Tunicata son os invertebrados máis próximos relacionados cos vertebrados, e, por tanto, co *Homo sapiens*.

## Notas 
## Véxase tamén
Zhou Xuan

**Zhou Xuan** ou **Chow Hsuan** (chinés tradicional e simplificado: 周璇; *pinyin*: *Zhōu Xuán*; Wade-Giles: *Chou1 Hsüan2*), nome de nacemento **Su Pu** (chinés tradicional: 蘇璞; chinés simplificado: 苏璞; *pinyin*: *Sū* *Pú*; Wade-Giles: ''Su1 P'u2''), nada en Changzhou o 1 de agosto de 1918 e finada en Shanghai o 22 de setembro de 1957 foi unha cantante e actriz chinesa. Na década de 1940 convertérase nunha das "sete grandes estrelas da canción", sendo a máis coñecida das sete e alcumada a "voz de ouro". Gravou máis de 200 cancións e mantivo unha carreira cinematográfica ata 1954, aparecendo en máis de 40 filmes.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Zhou naceu como Su Pu (蘇璞), mais foi separada dos seus pais naturais de nena e creceu con pais adoptivos. Pasou toda a súa vida buscando os seus pais biolóxicos pero a paternidade non foi establecida ata despois da súa morte. Segundo a posterior pescuda familiar, un parente adicto ao opio levouna con tres anos a outra cidade e vendeuna a unha familia apelidada Wang, que a chamou Wang Xiaohong. Despois foi adoptada por unha familia apelidada Zhou, que lle cambiou o nome polo de Zhou Xiaohong.

Aos trece anos, tomou como nome artístico Zhou Xuan, pois 'Xuan' (璇) significa "xade fermoso" en chinés.

### Carreira 
En 1932, Zhou comezou a actuar como membro da Bright Moon Song and Dance Troupe, de Li Jinhui. Cando tiña catorce anos, gañou o segundo premio nun concurso de canto en Shanghai e recibiu o sobrenome de "voz de ouro" (金嗓子) polas súas melodías naturalmente agudas. Unha posible causa da morte puido ser encefalite tras unha crise nerviosa.

Foi sobrevivida polos seus dous fillos, Zhou Min e Zhou Wei, de diferentes pais. Segundo a biografía de Zhou Min, o fillo máis novo, Zhou Wei, era fillo de Tang Di (唐棣), mentres que o pai de Zhou Min é descoñecido.

## Filmografía 
* 狂歡之夜 (1935)
* *Street Angel* (馬路天使, 1937)
* 西廂記 (1940)
* 孟麗君 (1940)
* *Dream of the Red Chamber* (红楼梦, 1944)
* *Night Inn* (夜店, 1947)
* 長相思 (1947)
* *Sorrows of the Forbidden City* (1948)
* 花外流鶯 (1948)
* 歌女之歌 (1948)
* 莫負青春 (1949)
* 花街 (1950)

## Notas
Aeroporto Gregorio Luperón

O **aeroporto internacional Gregorio Luperón** , tamén coñecido como **aeroporto de Puerto Plata**, é un aeroporto da República Dominicana situado en Puerto Plata. É o cuarto aeroporto máis concorrido do país, despois dos de Punta Cana, Santo Domingo e Santiago de los Caballeros. Recibe o seu nome na honra do xeneral Gregorio Luperón, un militar e líder dominicano.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
José Imaz Baquedano

**José** (ou **Joseph**) **Agustín Imaz Baquedano**, nado en Errenteria (Guipúscoa) o 24 de abril de 1767 e finado en Madrid o 27 de xullo de 1834, foi un político e economista vasco.

## Traxectoria 
Foi fillo de Francisco de Imaz y Goyburu, e María Magdalena de Baquedano Yrabe. Durante a Guerra da Independencia española atopábase  en Andalucía, onde casara en 1797, con Antonia Arias de Saavedra López, natural da Habana., o mesmo Despacho de Facenda relevando despois a Martín de Garay. Destacou pola reestruturación dos departamentos dentro do plan de renovación patrocinado por Garay para racionalizar a área facendística do goberno. 

Durante o Trienio liberal, foi director director de Aduanas e Resgardos, presidente da Xunta de Aranceis e vicepresidente da Compañía de Filipinas. Ao final do trienio, ocupou interinamente só durante tres días (renunciando por considerar que non estaba preparado para este destino), o Despacho de Facenda baixo a presidencia de Eusebio Bardají.

Durante a Restauración absolutista no reinado de Fernando VII, como moitos outros liberais, foi represaliado e expulsado a Cuenca e, a continuación, a Málaga. En 1829, foi parcialmente rehabilitado, volvendo a Madrid, e traballando, de novo, na área facendística.

En 1830, foi nomeado Director Xeral de Rendas, en comisión, e participou en varias comisións creadas para aliviar os problemas de tesourería do reino. Unha desas comisións, asinada por Imaz, alertou dos graves problemas de déficit público. En 1833, dimitiu de tódalas súas responsabilidades por problemas de saúde, Mais en 1834, durante a rexencia e a minoría de idade de Isabel II, despois de xurarlle fidelidade, volveu para ocupar a carteira de Facenda do goberno de Francisco Martínez de la Rosa, un cargo que ocupou durante pouco máis de catro meses por mor do seu mal estado de saúde. Cando no Estatuto Real de 1834 se crea o Estamento de Próceres, polo que xunto cos Grandes de España, aparece unha lista cos que teñen dereito a ser membros natos polos seus servizos, compróbase que Imaz Baquedano non está, polo que o 18 de xuño de 1834, faise un decreto que no que se inclúe exclusivamente o seu nome co nomeamento como Prócer do Reino. Porén, a súa morte, un mes máis tarde, non llle deu tempo a ocupa-la cadeira. 

Entre outras distincións, que recibiu en vida, cómpre destacar a súa participación na Real Academia de Belas Artes de San Fernando como académico de honra de 1817.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Olmos, José María de Francisco (1997). *Los miembros del Consejo de Hacienda (1722-1838) y organismos económico-monetarios*. Madrid: Castellum. ISBN 84-605-6325-1.

* Urquijo Goitia, José Ramón (2010). "*Joseph Agustín Imaz Baquedano, de Rentería al Ministerio de Hacienda*" (PDF). *Bilduma* (23): 215 a 231. ISSN 0214-624X.

### Outros artigos 
* Lista de ministros de Economía e Facenda
Un ás na manga

***Un ás na manga*** (en , tamén coñecido en ), é un filme de 1976.

Estreouse en galego o 14 de novembro de 1988 a través da TVG.

## Personaxes 
* Omar Sharif como André Ferren
* Karen Black como Susan Winters
* Joseph Bottoms como Larry
* Bernhard Wicki como Hermann Rolf
* Heinz Ehrenfreund como Henkel
* Elma Karlowa como Masseuse
* Volker Prechtel como Gastwirt
* Erich Padalewski como Autoverkäufer
* Robert L. Abrams como Mr. Blatt
* Franz Muxeneder como Priester
* Margarete Soper como Sylvia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
La Maquinista Terrestre y Marítima

miniatura|dereita|Guindastre pórtico de Astano, construído por MTM en 1970-1971.
**La Maquinista Terrestre y Marítima** (tamén coñecida como **MTM**) foi unha empresa metalúrxica de orixe catalá adicada ao deseño e construción de infraestruturas. Foi fundada en Barcelona o 14 de setembro de 1855 por Nicolau Tous i Soler, Nicolau Tous i Mirapeix e Celedonio Ascacíbar, situados en el Raval de Barcelona. Dende 1989 pertence á multinacional francesa Alstom.

En Galicia construíu o guindastre pórtico de Astano entre 1970-71, deseño da empresa alemá PHB Junko, sendo a maior de toda Europa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Museo de La Maquinista
Castro de Punta Castrelo

**Castro de Punta Castrelo** é un poblado castrexo costeiro do concello de Valdoviño.

É un castro costeiro fortificado situado no medio dunha península, na zona máis alta a uns 90 metros sobre o nivel do océano. Ten forma circular duns 70 metros de diámetro cunha soa liña defensiva.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro

### Ligazóns externas 
* Castro de Punta Castrelo  .
Posverdade

***Posverdade*** é un neoloxismo que describe a situación na cal, na hora de crear e modelar a opinión pública, os feitos obxectivos teñen menos influencia que os chamamentos ás emocións e ás crenzas persoais. Na cultura política, denomínase **política da posverdade** (ou **política posfactual**) aquela na cal o debate se encadra en chamamentos emocionais, desconectándose dos detalles da política pública, e pola reiterada afirmación de puntos de discusión nos cales as réplicas fácticas — os feitos— son ignoradas. A posverdade difire da tradicional disputa e falsificación da verdade, dándolle unha "importancia secundaria". Resúmese como a idea en que “algo que aparente ser verdade é máis importante que a propia verdade”. Para algúns autores, a posverdade é simplemente mentira, fraude ou falsidade encubertas co termo politicamente correcto de "posverdade", que ocultaría a tradicional propaganda política.

A cuestión da posverdade relaciónase coa dimensión hermenéutica na fala de Nietzsche, admitíndose que "non hai feitos, só versións". A procura da suposta verdade pasa a segundo plano, gañando expresión o perspectivismo de Foucault e as teorías da disonancia cognitiva e percepción. Actualmente, en ciencias humanas e sociais, a discusión gaña importancia coa agonística, que investiga e analiza o contexto social a través da teoría dos xogos. Conceptos clásicos acerca do dominio dos feitos, da verdade, da información e da esfera pública son, por tanto, resignificados.

En 2016, o Oxford English Dictionaryescolleu *post-truth* como a palabra do ano na lingua inglesa. Segundo a mesma institución, o termo “posverdade” coa definición actual foi usado por primeira vez en 1992 polo dramaturgo serbio-americano Steve Tesich. O termo ten sido empregado con algunha constancia desde mediados da década de 2000, mais houbo un pico de uso da palabra co crecemento dos medios sociais. Só no ano 2016, por exemplo, houbo un crecemento dun 2000 % no uso do termo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Verdade
* Feitos alternativos
* Embuste
* Mito
* Ficción
* Teoría da conspiración
* Comprobación xornalística
* Fiabilismo
* *Argumentum ad nauseam*
* Verdade absoluta

/
Aeroporto de Hangzhou-Xiaoshan

O **aeroporto internacional de Hangzhou-Xiaoshan**  é o principal aeroporto que serve a Hangzhou, unha gran cidade na rexión da conurbación do Delta do Yangtzé e a capital da provincia chinesa de Zhejiang. Está situado na ribeira sur do río Qiantang, no distrito de Xiaoshan, a 27 quilómetros do centro de Hangzhou.

O aeroporto opera voos a destinos en toda China. Os destinos internacionais atópanse principalmente no leste e sueste de Asia, aínda que tamén opera voos a algunhas cidades de África, Europa e do sur de Asia. Hangzhou-Xiaoshan serve como cidade focal para Air China, China Eastern Airlines, China Southern Airlines, Hainan Airlines e Xiamen Airlines.

No ano 2017 o aeroporto de Hangzhou foi usado por 35 570 411 pasaxeiros, sendo o 10º máis concorrido da China en termos de pasaxeiros. Ademais, o aeroporto foi o 6º máis concorrido do país en termos de carga con 589 461 toneladas e o 9º en movemento de avións con 271 066.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Castro de Prismos

**Castro de Prismos** é un castro de cumio fortificado situado no concello de Fene.

Está situado no cumio do monte Péon da Pedra. Ten forma ovalada, cunhas medidas de 150 m de N-S por 100 metros de L-O. Atravesado por un camiño. Ten unha soa liña defesiva dos dez aos dous metros de altura e foxo. No muro abriuse un camiño forestal que rompeu as defensas. 

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castros de Galicia
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
Castro de Loiravella

**Castro de Loiravella** é un castro de ladeira fortificado situado no concello de Valdoviño.

Ten forma elíptica duns 90 metros de L-O e 50 m de N-S, cunha soa liña defensiva.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro

### Ligazóns externas 
* Castro de Loiravella  .
In Spades

***In Spades*** é o oitavo álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Afghan Whigs, publicado o 5 de maio de 2017 a través do selo Sub Pop Records.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Ás veces unha grande noción

***Ás veces unha grande noción*** (en ) é un filme estadounidense de 1971 dirixido por Paul Newman. Está protagonizado polo propio Newman, Henry Fonda, Michael Sarrazin e Lee Remick. O elenco tamén inclúe a Richard Jaeckel, cunha interpretación que lle valeu un nomeamento ó Oscar ó mellor actor secundario na 44ª edición dos premios.

Estreouse en galego o 27 de maio de 1989 a través da TVG.

## Personaxes 
* Paul Newman como Hank Stamper
* Henry Fonda como Henry Stamper
* Lee Remick como Viv Stamper
* Michael Sarrazin como Leland Stamper
* Richard Jaeckel como Joe Ben Stamper
* Linda Lawson como Jan Stamper
* Cliff Potts como Andy Stamper
* Roy Jenson como Howie Elwood
* Joe Maross como Floyd Evenwrite

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Why Are You OK

***Why Are You OK*** é o quinto álbum da banda estadounidense de indie rock Band of Horses, publicado o 10 de xuño de 2016 a través do selo Interscope Records. Producido por Jason Lytle, de Grandaddy, o disco foi precedido polos sinxelos "Casual Party", "In A Drawer" e "Solemn Oath". É o derradeiro traballo da banda co guitarrista Tyler Ramsey e o baixista Bill Reynolds, que deixaron Band of Horses en 2017.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Volaris

**Volaris**, legalmente *Concesionaria Vuela Compañía de Aviación, S.A.B. de C.V.*, é unha aeroliña de baixo custo mexicana baseada no distrito de Santa Fe, na Cidade de México. Ten centros de conexións en Guadalaxara, Cidade de México e Tijuana e cidades focais en Cancún, Os Ánxeles e Monterrey. É a segunda aeroliña máis grande do país despois de Aeroméxico e opera voos domésticos e internacionais dentro do continente americano. Volaris ten unha cota de mecado do 21% no tráfico doméstico de México.

## Historia 
A fase de pre-operacións da aeroliña (fundación das entidades legais e establecemento da infraestrutura requirida) comezou en agosto de 2005 baixo o nome Vuela Airlines. Os principais accionistas iniciais da compañía foron o Grupo Televisa (o maior conglomerado de medios en casteln do mundo), Inbursa (unha compañía de seguros pertencente a Carlos Slim), Avianca (entón TACA Airlines) e o Discovery Americas Fund. Cada un deles investiron o 25% do custo inicial das actividades, 100 millóns de dólares. En xullo de 2010 anunciouse que Televisa e Inbursa venderan as súas accións en Volaris quedando como accionistas TACA Airlines, o fondo de investimento Discovery Americas e Indigo Partners, fondo dirixido polo antigo CEO de America West Airlines Bill Franke.

A venda de billetes comezou o 12 de xaneiro de 2006, e, tras a entrega do primeiro avión da aeroliña, o primeiro voo (non comercial) operouse no mes de febreiro. Os voos regulares comerciais iniciáronse o día 13 de marzo, sendo o primeiro entre Toluca e Tijuana.

Inicialmente a aeroliña evitou voar á Cidade de México debido á que era un aeroporto conxestionado e caro. A aeroliña fíxose co control de varios *slots* que pertenceran á defunta Mexicana e ás súas subsidiarias MexicanaClick e MexicanaLink, iniciando un servizo en marzo de 2010 cara Tijuana. En marzo de 2011 a compañía anunciou que o seu centro de conexións de Toluca se trasladaría a Guadalaxara.

O 5 de xuño de 2012 a aeroliña lanzou un programa de viaxeiro frecuente chamado VClub. Ao día seguine PayPal converteuse nunhaalternativa de pago para a aeroliña, permitindo aos seus clientes mercar billetes directamente dende a páxina web da compañía. O 17 de setembro Volaris anunciou unha asociación de código compartido coa aeroliña alemá Condor Flugdienst.

O 13 de marzo de 2013 Volaris celebrou o seu sétimo aniversario ofrecendo aos pasaxeiros un 70% de desconto en todos os seus voos, e ven facendo o mesmo todos os anos dende entón. Volaris anunciou a creación dunha subsidiaria, Volaris Costa Rica, en marzo de 2016. A nova aeroliña, baseada no aeroporto Juan Santamaría de San Xosé, comezou a operar en novembro dese ano.

## Frota 
[thumb|[Airbus A320-200 de Volaris]]
En marzo de 2018 a frota de Volaris estaba formada polos seguintes avións:

O 15 de novembro de 2017, durante o Dubai Airshow 2017 Indigo Partners anunciou un pedido por 430 avións da familia Airbus A320neo, dos cales 80 serán para Volaris: 46 A320neo e 34 A321neo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Aeroporto de Wuhan-Tianhe

O **aeroporto internacional de Wuhan-Tianhe**  é un aeroporto que serve a Wuhan, a capital da provincia chinesa de Hubei. Foi inaugurado o 15 de abril de 1995 substituíndo aos vellos aeroportos de Hankou-Wangjiadun e Nanhu como principais aeroportos de Wuhan. Está situado no distrito de Huangpi, a uns 26 quilómetros ao norte do centro de Wuhan. É o aeroporto máis concorrido do centro da CHina, atopándose xeograficamente situado no centro da rede doméstica do país. É unha cidade focal para Air China, China Eastern Airlines e China Southern Airlines. O aeroporto ten voos cara a destinos internacionais como Bangkok, Moscova, Osaca, París, Seúl e Singapur.

No ano 2017 o aeroporto foi utilizado por 23 129 400 pasaxeiros, sendo o 14º máis concorrido do país en número de pasaxeiros. O nome Tianhe (天河) pode traducirse literalmente como "río do ceo"; é tamén un dos nome para a Vía Láctea na antiga China.

Dende o 1 de maio de 2015, pasaxeiros de países como os da Unión Europea, Xapón, Corea do Sur, Rusia e Estados Unidos, cando viaxan a un terceiro país, poden entrar na China dende este aeroporto sen unha visa chinesa ata 72 horas.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas
Say You're One of Them

'''''Say You're One of Them''''' é unha colección de historias curtas escritas polo nixeriano Uwem Akpan, que foi publicada en 2008. Contén cinco historias, cada unha ambientada nun país africano diferente. Esta colección gañou o Premio Commonwealth Writers de 2009 (rexión de África) e o Premio Beyond Margins de 2009.

## Stories
*"An Ex-Mas Feast": conta a historia dende o punto de vista dun neno dos suburbios de Nairobi. O neno dálle pegamento para que súa nai o nifre, e así calmar a fame, mentres que a súa irmá de doce anos traballa como prostituta e contempla abandonar a súa familia.
*"Fattening for Gabon": é unha relato sobre un neno de 10 anos e a súa irmá máis nova cuxos pais morreron por mor da SIDA. Nun principio, estaban felices por ser acollidos polo seu tío, mais o neno comeza a decatarse pouco a pouco que el e a súa irmá van a ser vendidos para a escravitude. O pago por eles dous, unha moto nova, xa lle foi dado ó tío e o trato xa non pode ser cancelado.
*"My Parents’ Bedroom": ambientado en Ruanda e escrito en primeira persoa, conta a historia dunha nena que se agocha no teito do cuarto dos seus pais mentres que os adultos da súa vila e de zonas veciñas toman parte nunha brutal matanza. 
*"Luxurious Hearses": conta a historia dun rapaz musulmán de Nixeria, disfrazado de cristián, que trata de chegar a unha área segura en medio de disturbios masivos entre membros das dúas relixións.
*"What Language is That?": é a historia de dúas nenas de Etiopía, unha cristiá e outra musulmá, que son obrigadas a desfacer a súa amizade por mor da tensión relixiosa da súa comunidade.

## Notas
Estados Unidos de Colombia

miniatura|250px|Mapa dos Estados Unidos de Colombia.
**Estados Unidos de Colombia** foi un estado federal que abranguía o territorio das actuais repúblicas de Colombia e Panamá na súa totalidade e porcións do Brasil e do Perú. Sucedeu á Confederación Granadina en 1861 —acción que foi confirmada coa constitución de 1863— dotando o país dun sistema político federalista e liberal que iniciou as dúas décadas coñecidas como a era do **Olimpo Radical**.

O país foi oficialmente chamado Estados Unidos de Colombia o 3 de febreiro de 1863 pola Constitución de Rionegro, a cal foi promulgada o 8 de maio polos liberais radicais quen acabaran de gañar a guerra civil de 1860 a 1862. Esta república foi creada polos liberais radicais, baseándose nos modelos constitucionais europeos, sen tomar en conta as diferenzas entre un sistema capitalista, e un sistema que recentemente saía dunha economía feudal.

A Constitución nacional favorecía os grandes comerciantes liberais, posto que permítia unha liberalización da economía e impedía un control desta por parte do estado, permitindo un completo desenvolvemento destes sectores, impedindo a unificación da economía nacional.

Despois de varios anos de guerras civís, en 1886 o partido conservador, liderado por Rafael Núñez, gañou a guerra e proclamou unha nova constitución de carácter centralista que aboliu os Estados Unidos de Colombia e creou a República de Colombia.

## Notas
Potencia intermedia

**Potencia intermedia** ou **potencia media** é un termo empregado no campo das relacións internacionais para describir os estados que non son superpotencias ou grandes potencias, mais que aínda así teñen influencia internacional. Non hai ningunha definición específica de que os países poidan ser potencias intermedias.

## Globalmente 
Economicamente, as potencias intermedias son xeralmente aquelas nacións que teñen influencia sobre outros países mais non son consideradas grandes potencias. Por exemplo, moitas veces as medias potencias son descritas como as trinta mellores economías do mundo. Porén, a economía non sempre é considerada o factor de definición.

Por baixo do sentido orixinal do termo, unha potencia intermedia é aquela que ten algún grao de influencia global, mais que non posúe dominancia sobre calquera área. Porén, este termo non é universal, e algúns definen o termo potencia intermedia para incluír nacións que poden ser consideradas como potencias rexionais. Os dous termos son ás veces usados de modo intercambiable, aínda que as súas definicións non sexan estritamente as mesmas.
## Potencias intermedias 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
[miniatura|500x500px|Mapa reflectindo as categorías do poder nas relacións internacionais. &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Países frecuentemente considerados [Potencia mundial|Superpotencias &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Países frecuentemente considerados Grandes potencias &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Países frecuentemente considerados Potencias rexionais &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Países freciuentemente considerados Potencias intermedias.|centro]]
## Notas
Confederación Granadina

miniatura|250px|Mapa da Confederación Granadina.
A **Confederación Granadina** foi unha república conformada polas actuais Colombia e Panamá entre 1858 e 1863. Foi estabelecida na Constitución de 1858 durante o goberno de Mariano Ospina Rodríguez. Esta carta constitucional substituíu o sistema centro-federal que se organizou coa constitución de 1853, e foi a antesala da formación do denominado Olimpo Radical, período no que as ideas do liberalismo radical colombiano impuxéronse baixo o nome dos Estados Unidos de Colombia (1863-1886).

## Historia 
A Confederación Granadina formaba parte dunha serie de reformas que comezaron a mediados do século XIX en toda Hispanoamérica, e que tiñan por propósito romper de forma definitiva con calquera atraso do sistema colonial. No caso do que hoxe é Colombia e Panamá, esta trasformación viviuse a través dun paulatino proceso de cambio no modelo político, económico e social imperante dende o período das independencias. Os cambios á orde establecida espertaron profundas contradicións no seo da sociedade, que se expresaron en dúas guerras civís en 1851 e 1860, máis un golpe militar en 1854. A primeira destas conflagracións estivo relacionada co papel da Igrexa na sociedade, mentres que a segunda e o golpe de estado de Tomas Cipriano de Mosquera vincúlanse ás tensións producidas polo afondamento do sistema federal, entre a soberanía nacional e os poderes rexionais.

Neste senso, a Confederación Granadina salienta porque a súa efémera existencia deu conta tanto das trasformacións políticas, como da resistencia que isto xerou nalgúns sectores da sociedade, que aínda sendo parte da idea dun modelo de República federal, consideraban que a existencia dun goberno xeral forte era preciso para manter a orde despois da guerra do 1851. Estas contradicións, sumadas ás tensións que existían ó redor da separación Igrexa-Estado como parte do ideario liberal que se impuñan no momento, foron procesos que levaron ó levantamento dos seguidores do Xeneral Mosquera e o radicalismo liberal en 1860-1863, como evento central deste período Confederado da historia de Colombia e Panamá.

## Notas
Independencia de Panamá

miniatura|dereita|250px|Separación de Panamá.
A **independencia de Panamá** ou a **separación de Panamá de Colombia** foi un feito ocorrido o 3 de novembro de 1903, despois da Guerra dos Mil Días, e que desencadeou a proclamación da *República de Panamá*.

O istmo de Panamá foi parte integral de todas as formas de organización política e territorial que tivo a República de Colombia dende 1831 até 1903, con ó redor de dezasete intentos de secesión e catro separacións consumadas durante o século XIX.

Para a historiografía panameña, a proclamación da República de Panamá foi o resultado dun proceso nacionalista e autonomista que se foi construíndo dende finais do século XVIII, e que concluíu coa separación de Panamá de Colombia. En troques, para a historiografía colombiana, a secesión de Panamá, constitúe un atentado contra a integridade político-territorial de Colombia, que foi ideado polos Estados Unidos de América en asociación coa oligarquía istmeña da época.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Mellander, Gustavo A.; Nelly Maldonado Mellander (1999). *Charles Edward Magoon: The Panama Years.* Río Piedras, Puerto Rico: Editorial Plaza Mayor. ISBN 1-56328-155-4. OCLC 42970390.
* Mellander, Gustavo A. (1971). *The United States in Panamanian Politics: The Intriguing Formative Years.* Danville, Ill.: Interstate Publishers. OCLC 138568
### Ligazóns externas 
* Historia Patria na páxina oficial da República de Panamá.
* Demetrio H. Brid Presidente *de facto* da República - 1903
Germán Vargas Lleras

**Germán Vargas Lleras**, nado en Bogotá o 19 de febreiro de 1962, é un político e avogado colombiano.

## Traxectoria
Graduado da Universidade do Rosario. Foi Senador da República de Colombia, cargo que ocupou por elección popular dende 1994 até 2008, chegando a obter a votación máis alta do país nas eleccións lexislativas de 2006. Foi ademais presidente do Senado da República, xefe do Partido Cambio Radical, candidato á Presidencia da República en 2010, Ministro do Interior e de Xustiza e Ministro de Vivenda, Cidade e Territorio, cargo do cal se retirou o 22 de maio de 2013.

En xaneiro de 2014, o presidente Juan Manuel Santos escolleu a Vargas Lleras como o seu candidato vicepresidencial para as eleccións presidenciais de 2014, nas cales a súa fórmula resultou gañadora. Ocupou o cargo de Vicepresidente de Colombia dende o 7 de agosto do 2014 até o 21 de marzo de 2017, cando o Senado aceptou a súa renuncia. Vargas Lleras renunciou á Vicepresidencia para ser elixible ás Eleccións Presidenciais de 2018.

## Notas 
## Véxase tamén
O redondel

***O redondel. (Li Hsing-Tao). Adaptación e versión galega nun acto para teatro infantil*** é unha pequena peza teatral de Ricardo Carballo Calero. Escrita en 1951, foi publicada no nº 64 da revista *Grial* en 1979 e reeditada en 1982.

## Personaxes 

* O Xuíz
* O Secretario
* O Aguacil
* O Portaestandarte
* Axudante 1º
* Axudante 2º
* Hai-Tang
* Señora Ma
* Señora Pe
* Señora Lin
* Señora Chang
* Chu-Lang

## Desenvolvemento 
Constitúese o tribunal e o xuíz proclama súa rectitude e independencia. A acusada é Hai-Tang, a querelante a señora Ma. As dúas pretenden ser a nai do meniño Chu-Lang. Hai-Tang confesou a súa impostura, pero alega dinte do xuíz que por causa da tortura que lle sacaron a confesión.

Segundo o Secretario o príncipe Tung enemistouse con seu pai e marchou ao exilio. A súa curmá Ma foise xuntar con el, namoraron, casaron e tiveron a Chu-Lang. Tempo despois o pai perdooulle ao príncipe e emprenderon o regreso acompañados da escrava Hai-Tang. O príncipe morre no regreso e agora a escrava afirma ser  a verdadeira esposa del e reclama a herdanza que lle corresponde do avó de Chu-Lang.

As testemuñas confirman a versión da señor Ma. Pero Hai-Tang afirma que as testemuñas están compradas con diñeiro e non din a verdade. O propio meniño confirma que Hai-Tang é a súa nai.

Para arranxar o problema o xuíz manda facer un redondel marcado cunha liña de xiz, poñerase o meniño dentro e as dúas pretendidas nais turrarán para sacalo, a que o consiga será a verdadeira nai.

Por dúas veces a señora Ma consegue sacar o meniño do redondel mentres que Hai-Tang nin intenta turrar por el. O Xuíz pregúntalle por que non o intenta. Responde Hai-Tang que unha verdadeira nai non quere mancar o seu fillo e se tirase dos seus brazos, se fixese forza, o neno de cinco anos sufriría moito e mancaríase, romperíanse os seus ósos.

E o xuíz resolve sobre quen é a verdadeira nai, sobre a responsabilidade do xuíz instrutor e os funcionarios responsables da tortura, tamén sobre as falsas testemuñas. 

Toma a palabra Hai-Tang:

## Características
A obra é unha adaptación para teatro infantil do drama *Hui Lan Ji* do autor chinés Li Qianfu (Li Hsing-Tao), a partir da versión castelá *El círculo de tiza*. A historia refírese ao motivo da coñecida historia bíblica de Salomón cando un xuíz demostra a súa sabedoría nun caso semellante ao desta peza teatral. A obra foi adaptada tamén por Bertolt Brecht en 1944 co título de *Der kaukasische Kreidekreis*.

Segundo Henrique Rabuñal: *Carvalho recorre á técnica da autopresenación no caso dun xuíz que debe derimir a maternidade de Chu-Lang... Nesta disputa asistimos a unha reflexión, na liña doutras que aparecen nos textos do autor, sobre a xustiza, a mentira e os intereses económicos*.

Carballo Calero dixo sobre a obra:

## Notas
Isabel (obra de teatro)

***Isabel***. *Comédia en tres actos (1945)* é unha peza teatral de Ricardo Carballo Calero publicada en Ediciós do Castro en 1982 .

Segundo Sindo Villamayor:

Para Henrique Rabuñal:
E:

## Personaxes 

* Dona Xulia
* Rosalía
* Rego
* Isabel
* O Espolique
* Mario
* Quiroga
* Rafael

## Desenvolvemento 
A acción desenvólvese nun pazo de Galicia, na época actual.
* **Acto I**
Dona Xulia é a ama, a criada de sempre na familia, vén da cidade onde vivía co señor, dille á nova criada da aldea, Rosalía, que a trate de dona e non de señora. Conversan as dúas sobre o servizo das criadas e a súa disposición. Rego é o criado que vai e vén coa besta levando o correo e os recados.

Falan de que o señor, don Mario, non sae case nunca, está recluído en si mesmo desde que lle morreu a muller, dona Isabel. Mais saíu ver o seu amigo, o fidalgo don Rafael. 

Inesperadamente chega unha moza que se fai chamar Isabel e se comporta como se fose a señora do pazo ante o asombro dos criados.

Rosalía canta:
.

* **Acto II**
Isabel goberna o pazo coma se o fixese sempre con tino e sabendo de todo. 

Chega un cabaleiro descoñecido, Quiroga, e infórmase por Rosalía da vida do pazo e de quen é e como vive don Rafael.

Encóntranse Mario, Rafael e Quiroga. Conta Mario que o visitante é un antigo compañeiro seu de estudos e grande amigo da cidade, e que se alegra moito da visita. Xulio Quiroga dille que vén velo e tamén coñecer a súa señora.

Aparece Isabel que é presentada a Quiroga. Remata o acto dicindo Quiroga á parte:

* **Acto III**
Quiroga infórmase con Xulia do ben que leva a casa Isabel, a criada coñeceuna cando veu ao pazo. O mesmo acontece co criado Rego, tamén a coñeceu así.

Nunhas intervencións moi longas Quiroga cóntalle a Rafael toda a historia de Mario de cando vivía na cidade. Namorou de Isabel e casaron. A delicada saúde dela decidiunos a vir á aldea dos avós por ver se melloraba. Mais morreu ao chegar e desde entón Mario quedou desfeito, sen superalo, pechado en si mesmo no pazo.

O grupo de amigos de Quiroga na cidade segue coa súa vida e entre alcohol e alcohol deciden contratar a unha actriz secundaria para que faga o papel de Isabel e alegre a Mario. Adéstrana moi ben contándolle todo o que ten que saber e mándana ao pazo para ver en que dá a cousa. Esa é a razón da súa visita, saber como está o experimento.

Rafael coméntalle que todo o servizo non chegara a coñecer a verdadeira Isabel, só coñece a esta. El mesmo estaba intrigado sabendo da morte da primeira mais vendo agora que coa segunda Mario reviviu e todo vai mellor non se atreveu a facer preguntas. Por fin agora enténdeo todo.

O espectador coñece a reacción final de Quiroga e de Rafael, observa a Isabel e Mario. Remata a peza cantando Rosalía:

## Características
Carballo Calero díxolle a Carmen Blanco:

## Notas
Pontevedra Viva

***Pontevedra Viva*** é unha revista dixital galega fundada en outubro de 2012. Se ben trata temas de carácter nacional e internacional, centra o seu interese nas noticias relacionados coa cidade e máis na provincia de Pontevedra. As linguas de publicación dos redactores son a galega e a castelá.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da revista.