Fabre d'Églantine

**Philippe François Nazaire Fabre**, nome verdadeiro de '''Fabre d'Églantine'*, nado o 28 de xullo de 1750 en Carcasona (Francia) e finado o 5 de abril de 1795 en París, foi un actor teatral, dramaturgo e revolucionario francés.

## Biografía 
Nado en Carcasona en xullo de 1750, fillo de François Fabre, comerciante de tecidos, e de Anne-Catherine Fons, fixo os seus primeiros estudos en Limoux, a onde se trasladou a súa familia en 1757, e alí aprendeu grego, latín, música e debuxo. En 1771 entrou na congregación dos doutrinarios en Tolosa como ensinante. Nese ano participou nos xogos florais co *Soneto á virxe*, que foi premiado co "lirio de prata".
Deixou case de súpeto a congregación para se unir a unha compañía de teatro ambulante. En 1772 actuou en Grenoble, en 1775 en Chalon-sur-Saône, en 1775 en Beauvais e en 1776 en Namur. En 1777 estivo en París, onde lle dedicou ao Conde de Buffon a *Histoire naturelle et son étude dans le cours des Saisons'', e logo en Sedan, onde intentou sen éxito pasar á dirección teatral, e en 1778 en Troyes e en Estrasburgo.
O 9 de novembro de 1778 casou coa actriz Marie-Nicole Godin e o ano seguinte naceu o seu fillo Jules-Louis-Théodore-Vincent. A parella actuou entre 1779 e 1780 en Maastricht, onde o 12 de abril de 1779 Fabre d'Églantine debutou como protagonista con *Le Misanthrope* de Molière. O 7 de febreiro de 1780 púxose en escena a obra propia *Laure et Pétrarque*, opéra cómica nun acto con música de Frans Rouwijzer (1737-1827).

De 1780 a 1786 constinuou a actividade da súa compañía. O 23 de setembro de 1780, en Liexa, representou *Le Triomphe de Grétri*; en 1783, en Xenebra, compuxo o poema *La Treille de Genève* e en Lióo representou a súa traxedia *Augusta*. En 1785 dirixiu o teatro de Nîmes e o 30 de xuño de 1786 actuou no teatro de Aviñón. En 1787 estableceuse en París, decidido a obter a consagración como autor dramático, pero ao principio as súas obras gozaron de escaso éxito: *Les Gens de lettres ou le Poète provincial à Paris*, comedia en cinco actos, cunha soa representación; *Augusta*, e ''Le Présomptueux, ou l'Heureux imaginaire*, pola que mesmo se lle chegou a acusar de plaxio.

### A Revolución 
En 1789 rompeu coa súa parella e foi convivir coa actriz Caroline Remy, quen, entusiasta da Revolución, propagaba os seus principios gañando o favor do público. *Le Philinte de Molière ou la Suite du Misanthrope, ''comedia en cinco actos representada o 22 de febreiro de 1790, obtivo un éxito importante. Fabre d'Églantine participou activamente na vida política parisiense, iniciou unha colaboración co xornal *Révolutions* *de Paris,* de Camille Desmoulins, e intentou sen éxito ser elixido xuíz de paz en Chevreuse: un panfleto anónimo definiuno como "ávido de cartos, gastador e avaro, mal pai e mal marido".
E ao mesmo tempo continuaba a súa actividade como dramaturgo. O 20 de agosto de 1790 representouse *Isabelle de Salisbury*, comedia heroica e lírica en tres actos con música de Bernardo Mengozzi; o 28 de xaneiro de 1791 a súa primeira comedia en dous actos, ''Le Convalescent de qualité, ou l'Aristocrate*, seguida en xuño por *L'Intrigue épistolaire*, e en xullo por *L'Apothicaire*. *L'Héritière, ou les Champs et la Ville*, comedia en cinco actos, foi representada o 5 de novembro de 1791, e *Le Sot orgueilleux ou L'école des élections'', púxose en escena o 7 de marzo de 1792.
No verán de 1792, pouco antes da caída da monarquía, Fabre d'Églantine ofrecería a súa colaboración á Corte, aínda que só como engano e para obter cartos, como xa fixeran Danton e outros dantonistas. Despois do 10 de agosto de 1792, Danton, novo ministro de Xustiza, nomeouno secretario.&nbsp;

Desde finais de agosto publicou o xornal *Compte Rendu au Peuple Souverain*. No cuarto número apareceu un chamamento ao derramamento de sangue e no sétimo número xustificou os masacres de setembro. Porén, logo de ser elixido o 16 de setembro dese mesmo 1792 pola Convención, chamou á concordia nacional. Votou a favor da morte de Lois XVI e rompeu cos Xirondinos logo da traizón de Dumouriez, lanzando contra el unha campaña xornalística desde a *Gazette Nationale de France*.

O 3 de xaneiro de 1793 formou parte do *Comité de Guerra* e foi enviado en misión a Seine-et-Oise e a Eure-et-Loir para o recrutamento de 300.000 homes. Substituído neste posto por Armand-Joseph Guffroy, o 26 de marzo entrou na *Commisión de Saúde Pública*. Foi tamén membro da comisión encargada de proxectar o novo calendario republicano francés e, en concreto, Fabre d'Églantine foi o creador da denominación dos días e dos meses.&nbsp;
Diversos episodios de denuncias, conspiracións, traizóns e corrupción levárono posteriormente á ruína económica e ao descrédito social e político.&nbsp;
Expulsado do club dos Xacobinos, Fabre d'Églantine foi arrestado o 12 de xaneiro de 1794 con cargos de extorsión e falsidade ideolóxica, e recluído na cadea en Luxemburgo. No seu procesamento defendeuse presentando un *Compendio apoloxético* no que negaba calquera responsabilidade. Fabre d'Églantine e outros acusados na mesma causa foron condenados a morte e posteriormente guillotinados, o día 5 de abril de 1794. O seu corpo foi enterrado no cemiterio de Errancis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Albert Mathiez, ''La conspiration de l'étranger*, París, Armand Colin, 1918 
* Albert Mathiez, *L'Affaire de la Compagnie des Indes*, París, Félix Alcan, 1920
* Corinne Wolikow, *Fabre d'Églantine*, en VVAA., *Dictionnaire historique de la Révolution française*, París, PUF, 2006, pp.&nbsp;429–430 ISBN 2-13-053605-0
* Raymonde Monnier, *Conspiration de l'étranger*, en VVAA, *Dictionnaire historique de la Révolution française*, París, PUF, 2006, p.&nbsp;280
* François Hinckler, *L'Affaire de la Compagnie des Indes*, in VVAA, *Dictionnaire historique de la Révolution française'', París, PUF, 2006, p.&nbsp;272

### Ligazóns externas 
* 
* 
*