Célula satélite glial

As **células satélites gliais**, **células gliais satélites** ou **células capsulares** son un tipo de células gliais que cobren a superficie dos corpos das neuronas nos ganglios nerviosos do sistema nervioso periférico. Teñen a mesma orixe embriolóxica cás células de Schwann, xa que derivan ambas da crista neural do embrión. As células satélites gliais desempeñan varias funcións, como o control sobre o microambiente dos ganglios simpáticos. Moitos deses receptores e canles iónicas foron recentemente implicados en problemas de saúde como dor crónica e a infección por herpes simplex. Aínda se descoñecen moitas cousas sobre estas células, e investígase moito sobre outras propiedades e funcións destas células.

## Características 
[miniatura|As células satélites gliais aparecen nos ganglios dos sistemas simpático e parasimpático.

A pesar de seren células aplanadas, as células satélites conteñen todos os [orgánulos comúns necesarios para fabricaren os seus produtos celulares e manteren o ambiente homeostático da célula. A membrana plasmática da célula satélite é fina e non moi densa, e está asociada con moléculas de adhesión, ten receptores para neurotransmisores e outras moléculas, En cada célula satélite glial, hai retículo endoplasmático  rugoso e liso, pero o liso é menos abundante. Teñen tanto microtúbulos coma filamentos intermedios, que normalmente se dispoñen paralelamente á vaíña que forman as células satélite. Estes filamentos atópanse en maiores concentracións no cono axónico e na porción inicial do axón nas células satélites dos ganglios simpáticos. Este cilio só ten os nove pares de microtúbulos periféricos, polo que carece do par de microtúbulos centrais, o que fai a esta estrutura moi similar ao cilio observado nas neuronas, células de Schwann e astrocitos do sistema nervioso central. Estas unidades funcionais están separadas por áreas de tecido conectivo. Porén, hai algunhas neuronas sensoriais que están xuntas dentro do mesmo espazo rodeado de tecido conectivo formando un clúster de dúas ou tres neuronas. Normalmente cada unha das neuronas do clúster está rodeada pola súa propia vaíña de células satélites, pero nalgúns casos non é así. Algunhas neuronas sensoriais teñen pequenas proxeccións chamadas *microvilli* na súa superficie, os cales están moi próximos á vaíña de células satélite, polo que chegan ás fendas ou sucos da vaíña, e poden intervir no intercambio de substancias entre as células.

### Nos ganglios simpáticos 
Nos ganglios simpáticos, hai tres tipos principais de células: as células satélites gliais, as neuronas e as chamadas células pequenas intensamente fluorescentes (SIF). As células satélites gliais dos ganglios simpáticos proceden da crista neural e non proliferan durante o desenvolvemento embrionario ata que as neuronas están formadas e maduras, o que indica que son as neuronas as que sinalan o momento para a división e maduración das células satélites. As rexións da vaíña que rodean o núcleo e o cono axónico son máis grosas cás que rodean o resto da neurona. Isto indica que a célula satélite xoga un papel no ambiente da sinapse, e, por tanto, inflúe na transmisión sináptica.

### Diferenzas con outras células gliais 
Compáranse con frecuencia as células satélites gliais cos astrocitos do sistema nervioso central porque comparten certas propiedades anatómicas e fisiolóxicas, como a presenza de transportadores neurotransmisores e a expresión de glutamina sintetase. e diferentes proteínas S-100, o marcador máis útil de que se dispón hoxe para identificalas é a glutamina sintetase. Os niveis de glutamina sintetase son relativamente escasos en repouso, pero aumentan moito se a neurona que envolven sofre danos no axón. Algúns especulan con que as células satélites dos ganglios autónomos teñen un papel similar ao da barreira hemetoencefálica actuando como barreira funcional para as grandes moléculas.

O papel das células satélites como reguladores do microambiente neuronal está ademais caracterizado polas súas propiedades eléctricas que son moi similares ás dos astrocitos. Os astrocitos teñen un papel ben estudado e definido no control do microambiente no cerebro, polo que se está a investigar algún papel similar que poderían exercer as células satélites nos ganglios simpáticos. Un modo establecido de controlar o microambiente nos ganglios sensoriais é a captación de substancias por transportadores especializados que levan os neurotransmisores ao interior das células en combinación co transporte de Na+ e Cl−. Atopáronse nas células satélites transportadores do glutamato e ácido gamma-aminobutírico (GABA). Parecen estar envolvidos activamente no control da composición do espazo extracelular dos ganglios. O encima glutamina sintetase, que cataliza a conversión do glutamato en glutamina, atópase en grandes cantidades nas células satélites gliais. Ademais, as células satélites conteñen encimas relacionados co glutamato como a glutamato deshidroxenase e a piruvato carboxilase, e así poden proporcionar ás neuronas non só glutamina, senón tamén malato e lactato. As investigacións actuais están revelando que as células satélites tamén poden responder a algúns dos mesmos estímulos químicos cás neuronas. O papel das células satélites nos mecanismos de reparación de lesións nerviosas aínda se está a investigar.

#### Características moleculares das células satélites gliais 
## Implicación en enfermidades 
### Dor crónica 
As células gliais, incluíndo as satélites, teñen importantes funcións na resposta ás lesións neuronais. As células satélites foron implicadas na creación e persistencia de dores crónicas, que poden dar lugar a hiperalxesia e outras formas de dor espontánea.

#### Secreción de moléculas bioactivas 
As células satélites gliais teñen a capacidade de liberar citocinas e outras moléculas bioactivas que transmiten dor por vía neuronal. Cando estes virus dormentes se reactivan, producen ampolas na pel e membranas mucosas. Durante o estado latente, os virus raramente se localizan nas células satélites gliais dos ganglios sensoriais espiñais, pero as células satélites poden malia todo desempeñar un importante papel na enfermidade. Se esta barreira de protección non funciona, a infección pode estenderse máis. Esta propiedade pode explicarse vendo a localización e disposición das células satélites, xa que están centradas arredor das neuronas, protexéndoas. Propúxose tamén que as células satélites poden ter un papel na eliminación dos virus dos ganglios e na protección e reparación do sistema nervioso de virus en estado latente. O Ca2+ e o NO (óxido nítrico) e o seu impacto deberán tamén examinarse para comprender as interaccións entre estes dous tipos de células. Finalmente, a posibilidade de que as células satélites exerzan unha influencia na transmisión sináptica nos ganglios do sistema nervioso autónomo é outra liña de investigación futura.

## Notas