open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Radoaldo de Benevento

**Radoaldo** (tamén *Radualdo*) (morto en 651) foi o duque de Benevento (o máis meridional dos ducados longobardos na Italia medieval) desde o 646 ata a súa morte en 651.
## Traxectoria
O seu irmán máis vello, Aiulfo tiña problemas mentais e Radoaldo e o seu irmán máis novo Grimoaldo foron rexentes. Radoaldo e Grimoaldo eran os fillos máis novos de Xisulfo II de Friúl. Eran fillos adoptivos de Arechis I de Benevento, do que era fillo Aiulfo.

En 646, asaltantes eslavos desembarcaron preto de Siponto no Adriático. Aiulfo en persoa dirixiu as súas tropas contra os invasores, pero o seu cabalo caeu nun foxo cavado polos eslavos ao redor do seu campamento e foi rodeado e matado. Sucedeuno Radoaldo coa axuda do rei Rotario. Radoaldo coñecía o eslavo e induciunos a partiren. Sucedeuno Grimoaldo.
Aiulfo I de Benevento

**Aiulfo I** (tamén *Aión*) foi duque de Benevento desde o 641 ata a súa morte en 646 como fillo e sucesor de Arechis I. 
## Traxectoria
Con todo, tiña problemas mentais e os seus irmáns adoptivos Radoaldo e Grimoaldo foron rexentes seus. No 646, invasores eslavos desembarcaron preto de Siponto no Adriático. Aiulfo dirixiu en persoa as súas forzas contra os invasores, pero o seu cabalo caeu nun foxo cavado polos eslavos arredor do campamento e foi rodeado e matado. Sucedeuno o seu irmán Radoaldo.
Manifesto Dobarrista

***Manifesto Dobarrista*** é un duplo CD lanzado no ano 2007 pola Regueifa Plataforma, Falcatruada e Lonxa Cultural como tributo a Andrés do Barro. Reúne a 30 grupos do panorama musical galego, en especial de estilos próximos ao pop e ao rock.

O proxecto culmina unha serie de iniciativas dos anos precedentes nos que se pretendeu dignificar e recuperar a figura do artista ferrolán, actualizando o seu legado e afastándoo das visións oficialistas precedentes. Tamén se pretende recuperar a influencia de Andrés do Barro como compositor de cancións populares e comprometido cultural e politicamente. O disco constitúe a primeira homenaxe desta envergadura que non ven feita directamente polos medios de comunicación do goberno galego. Algunhas das iniciativas que reivindicaron a figura de Andrés do Barro a principios do século XXI foron a web *Saudade de ti*, e o blog *A Regueifa* conducido por Noel Feáns, onde se puxeron a circular algúns machucos que combinaban cancións do cantante galego con outras de grupos galegos contemporáneos ou de grupos míticos da escena pop e rock internacional. Tamén se consideraron un precedente as actuacións do grupo Safari Orquestra durante o recital Ao pé da letra do ano 2005, onde presentaron unha versión trip-hop da canción "Teño saudade", incorporada máis tarde ao disco.

O traballo contou co apoio da familia de Andrés do Barro. Andrea Lapique, filla do cantante, contribuíu cun texto para acompañar ao disco, e aparece recitando versos do seu pai na canción de Fanny + Alexander. Xurxo Souto e o poeta Daniel Salgado acompañan tamén con textos seus a presentación do disco.

## Lista de cancións
### Disco 1
#"O Tren" (Elodio y los seres queridos)
#"Corpiño xeitoso" (Projecto Mourente)
#"Llorar por llorar" (6PM)
#"Meu amor" (Fanny + Alexander con Andrea Lapique Do Barro)
#"Con máis amor" (The Homens)
#"Teño saudade" (Safari Orquestra)
#"Homes" (Samesugas)
#"O meu pequeno pobo" (Zimmer 103)
#"Maruxiña" (Iribarnes)
#"Un poquiño de mambo... ou así" (Colectivo Oruga)
#"San Antón" (The Policarposound Inc.)
#"Vou a Bueu" (O Leo i Arremecághona!!!/o Kolhóz)
#"A uns ollos verdes" (Hanom Ausse)
#"Rapaciña" (Noise Project)
#"Adeus, adeus" (Misquious)

### Disco 2
#"O Tren" (Niño y Pistola)
#"Por non poder" (Boy Elliott & The Plastic Bags)
#"Noite de estrelas" (Narf)
#"Salgueiro" (Ectoplasma)
#"Pra che falar de amor" (Ataque Escampe)
#"Pois eu" (Quant)
#"¡Pum!" (Annie Hall)
#"Pandeirada" (Nouvelle Cuisine)
#"As namoradiñas" (Nalda)
#"Virando louco" (Os da Ría)
#"Hoxe voltei pra casa" (Huéspedes Felices)
#"Corpiño xeitoso" (Tesouro)
#"San Antón" (Jules, Jim & Catherine)
#"Quiero hacer mi casa en el cielo" (Todo el largo verano)
#"Fogar de Breogán" (The Rexurdidos)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina de promoción do disco.
Tema verbal

O **tema verbal** está constituído pola suma da raíz verbal e da vogal temática. Hai dous tipos de temas verbais: o tema de presente e o tema de perfecto.

Os verbos regulares posúen un único tema, pois nos mesmos non se distinguen o tema de presente e o tema de perfecto; mentres que algúns verbos irregulares presentan un tema de perfecto diferente, por exemplo o verbo *haber* ten un tema de presente *habe* e un tema de perfecto *hoube*.

## Tema de presente
O tema de presente áchase nos seguintes tempos verbais:

*Presente de indicativo
*Copretérito de indicativo (imperfecto de indicativo)
*Futuro de indicativo
*Pospretérito (condicional)
*Imperativo
*Presente de subxuntivo

## Tema de perfecto
O tema de perfecto áchase nos seguintes tempos verbais:

*Pretérito de indicativo (pretérito perfecto)
*Antepretérito de indicativo (pluscuamperfecto)
*Pretérito de subxuntivo (imperfecto de subxuntivo)
*Futuro de subxuntivo
Zotto de Benevento

**Zotto** (tamén **Zottón** ou **Zottone**) foi o xefe militar (latín *dux*) dos longobardos no Mezzogiorno. É considerado como o fundador do Ducado de Benevento en 571 e o seu primeiro duque. 
## Traxectoria
Coas súas tropas penetrou en Campania en agosto de 570, enfrontándose ao exército bizantino, ao que venceu. Estableceu o seu campamento en Benevento, que se converteu na capital do seu ducado. Intentou tomar Nápoles, pero non deu e tivo que levantar o cerco (581).

Como duque era case independente, ao estar o norte da península baixo o control do rei longobardo, que tiña pouca influencia no sur. Ao final someteuse á autoridade real en 589.

Morreu en 591 e sucedeuno Arechis, o seu sobriño.
Futuro de subxuntivo

O **futuro de subxuntivo** tiña plena vixencia funcional no galego-portugués medieval, pervive no portugués actual, mais viuse desprazado no caso da lingua galega polas outras formas do subxuntivo e mais polo presente de indicativo.

O futuro de subxuntivo, que se acha fosilizado en refráns e no cancioneiro popular, pervive feblemente na fala e na literatura do século XIX e na lingua culta actual, fórmase co tema de perfecto e engádense a este os mesmos sufixos que ten o  infinitivo conxugado. Por este motivo, nos verbos regulares hai sincretismo ao seren idénticas as formas do infinitivo conxugado e do futuro de subxuntivo (aínda que os usos son distintos). Este sincretismo non acontece naqueles verbos que teñen un tema de perfecto irregular.

O futuro de subxuntivo utilízase nos seguintes tipos de cláusulas:
* Temporais (nexo *cando*), por exemplo: Cando **estudares**, regalereiche un xogo.
* Locativas (nexo *onde*), p. ex.: Onde **vires** moito fume, non te vaias quentar.
* Modais (nexo *como*)
* Relativas (nexos *quen*, *o que* etc). 
* Condicionais (nexos *se*, *no caso de* etc), por ex.: Se **estudares**, pasas. Se **estudares**, pasarás.

A orientación temporal é habitualmente prospectiva (cara ao futuro), pero pode ter tamén valor atemporal. O seu significado modal é máis ben hipotético. O futuro de subxuntivo sempre irá en oracións cun verbo principal do que depende e este necesariamente irá en presente (de indicativo ou subxuntivo), en futuro ou en imperativo.

### Formas 
Vexamos algúns exemplos máis:
* Se Deus **quixer**, mañá verémonos outra vez.
* Empregue o futuro do subxuntivo nas frases onde **for** posíbel.
* Cobrarán unha pensión especial os que **cotizaren** durante 20 anos.
* Onde **fores**, fai como **vires**. (refrán popular)
Pretérito de subxuntivo

O **pretérito de subxuntivo** é un tempo verbal modalmente marcado e referente. Pode ter orientación retrospectiva, simultánea ou prospectiva. Caracterízase morfoloxicamente por presentar vogal temática e un sufixo modo-temporal "*se*":

## Valores 
*Desiderativo: *Quen tivese esa sorte*
*Pode expresar hipótese ou dúbida: *Quizais fose el o ladrón*
## Formas
Radelgardo de Benevento

**Radelgar** foi o fillo máis vello de Radelchis I de Benevento e sucedeuno como Príncipe de Benevento á súa morte no 851. A nai de Radelgar era Caretrude e o seu irmán Adelchis.
## Traxectoria
Sucedeuno como príncipe o seu irmán, porque o seu fillo, Gaifeiros, era demasiado novo. Ademais tivo unha filla, que casou con Lando III de Capua.
Adelchis de Benevento

**Adelchis** era fillo de Radelchis I, Príncipe de Benevento, e sucesor do seu irmán Radelgardo en 854. 
## Traxectoria 
Adelchis deu preservado o antigo principado e a súa independencia fronte a repetidos ataques dos sarracenos desde o sur, o emperador Lois II desde o norte, e a Langobardia bizantina polo leste. Ao comezo non tivo éxito nas súas guerras contra os musulmáns. Foi vencido en Bari en 860 e forzado a facer unha tregua co emir e pagar un tributo. En episodios posteriores, forzárono a reclamar a axuda do Emperador. En 866, o emperador venceu os sarracenos e, en 871, caeu a mesma Bari. Luís tentou entón establecer un meirande control sobre todo o sur con gornicións súas nas fortalezas beneventinas.

A resposta de Adelchis a esta acción foi mandar ao emperador á cadea e roubalo mentres estaba no palacio do príncipe en Benevento en agosto. Un mes máis tarde, os sarracenos dirixiron unha nova forza invasora e Adelchis liberou a Luís para que guiase os exércitos contra ela. Adelchis forzou a Luís a prometer que nunca había volver a Benevento cun exército ou vingarse pola súa detención. Luís foi a Roma en 872 e foi liberado do seu xuramento polo papa Hadrián II o 28 de maio. Tentou castigar a Adelchis, pero non tivo demasiado éxito. Adelchis volveuse aos bizantinos. Foi asasinado en maio de 878.

Cómpre subliñar que foi o último dirixente longobardo en revisar o *Edictum Rothari*.
Gaifeiros de Benevento

**Gaifeiros** (tamén **Waifer**, **Waifar**, ou **Gaideris**) foi príncipe de Benevento desde 878, morte do seu tío Adelchis, ata a súa propia morte, algo máis de tres anos despois, en 881.

## Traxectoria
Gaifeiros era o fillo de Radelgardo, pero era demasiado novo para o suceder á morte do seu pai en 854 e debeu agardar primeiro a morte do seu tío. 

En 879, durante a pelexa polo trono de Capua e a súa diocese, foi na axuda de Pandenulfo contra o seu propio cuñado, Lando III. 

## Notas
Radelchis II de Benevento

**Radelchis II**, finado en 907, foi o príncipe de Benevento desde 881 ata 900 cunha longa interrupción durante a cal os bizantinos e os de Spoleto se disputaban o principado. En 884 (ou 885), foi deposto e enviado ao exilio polo seu irmán Aiulfo. En 897 (ou 898), restaurárono só para ser conquistado polo seu curmán Atenulfo I de Capua en xaneiro de 900. Non volveu gobernar.
Sufixo de número e persoa

O **sufixo de número e persoa** ou *sufixo número-persoal* expresa con medios morfolóxicos a persoa gramatical suxeito da acción verbal.

A persoa é unha categoría gramatical fundamentalmente deíctica, pois localiza o suxeito da acción verbal con respecto ó falante. A esta persoa oponse un oínte. Fronte a falante e oínte oponse a ‘non persoa’ que abrangue todo o demais, o que non é nin falante, nin oínte.

Benveniste traduce a estrutura en que se asentan as tres persoas gramaticais a dúas correlacións fundamentais: a correlación de ‘personalidade’ e a correlación de ‘subxectividade’. Pola correlación de ‘personalidade’ enfróntanse as chamadas persoas estritas (primeira e segunda persoa) á denominada non persoa (terceira persoa), sendo as primeiras o membro marcado, determinado, fronte á terceira persoa que é o membro non marcado, indeterminado. Pola relación de subxectividade enfróntase a primeira persoa, o eu subxectivo, e a segunda persoa, a non subxectiva.

Schmidely establece unha serie de distincións que matizan dun modo máis acabado a concepción de Benveniste. Así, a non persoa (terceira persoa) está organizada en dous subconxuntos, o correspondente á terceira persoa e o correspondente á persoa nula. A terceira persoa de Schmidely refírese a entidades animadas, mentres que a persoa nula a entidades non animadas.

## Formas
centro
## Bibliografía
*Andrés-Suárez, I. (1994). *El verbo español*. Gredos. (Madrid)
*Fernández Pérez, M. (1993) *Las categorías gramaticales (morfolóxicas) en español*. Verba. Santiago
*Vidal Lamíquiz. (1982). *El sistema verbal del español*. Librería Ágora
Aiulfo II de Benevento

**Aiulfo II**, tamén chamado **Aio**, **Ajo**, ou **Aione**, reinou como príncipe de Benevento entre os anos 884 e 891, durante un período particularmente tormentoso para o principado independente.

## Traxectoria 
Depuxo ao seu irmán máis vello, Radelchis II, en 884 ou 885 nun momento no que os bizantinos, baixo Nicéforo Focas o Vello, reconquistaran Calabria desde 883. Nicéforo concentrou os seus ataques no territorio arredor de Benevento e Aiulfo respondeu capturando Bari. Bari foi retomada nese mesmo ano.

Aiulfo tamén tivo que se enfrontar cunha invasión do Ducado de Nápoles. http://fmg.ac/Projects/MedLands/SOUTHERN%20ITALY,%20PRE-NORMAN.htm#_Toc111996647
Orso de Benevento

**Urso** ou **Orso** (morto en 892) sucedeu ao seu pai, Aiulfo II, como Príncipe de Benevento en 890 ou 891. 
## Traxectoria
Urso non mantivo o posto moito tempo. Foi capturado despois da captura de Benevento polo *strategos* bizantino de Calabria, Sibbaticio. Benevento converteuse, se ben por pouco tempo, na capital do *thema* de Langobardia. O seu epitafio di:

:*Ursus . . . splendida progenies . . . hunc genuit princeps Bardorum stemmate clarus Radelchis*. http://fmg.ac/Projects/MedLands/SOUTHERN%20ITALY,%20PRE-NORMAN.htm#_Toc111996652
Atenulfo I de Capua

**Atenulfo I**, chamado **o Grande** (latín *magnus*), finado en 910), foi o príncipe de Capua desde o 7 de xaneiro de 887 e de Benevento desde 899, cando conquistou este principado. Usou tamén o título de *prínceps gentis Langobardorum*: "príncipe dos longobardos" un eco do título empregado polo máis antigo príncipe de Benevento tras o colapso da cohesión longobarda en 774.

## Traxectoria 
O fillo de Landenulfo, gastaldo de Teano, Atenulfo, polas súas influencias e conquistas, tivo éxito na súa reivindicación da súa familia longobarda ao status de príncipe, como os de Benevento e Salerno. Desde o 879, varios candidatos disputábanse Capua, pero, sobre 887, Atenulfo eliminara da contenda aos seus irmáns e curmáns e converteuse en príncipe único coa axuda do *hypatos* Atanasio de Nápoles. No ano seguinte (888), estaba en guerra con Atanasio sobre "Liburnia". Libraron unha non decisiva batalla en San Carzio sobre o Clanio.

Atenulfo volveu daquela a súa atención sobre Benevento, que estivera había pouco baixo control bizantino e que daquela estaba baixo o control de Spoleto. Conquistoullo ao xa unha vez deposto príncipe Radelchis II en 899 e foi proclamado príncipe en Santa Sofía en Benevento en xaneiro de 900. Venceu a resistencia do que fora rexente de Benevento, o Bispo Pedro, ao cal enviou ao exilio en Salerno. Tras ter unido a maior parte do Mezzogiorno longobardo, dirixiu as súas agresións cara aos sarracenos do Garigliano.

Atenulfo aliouse con Amalfi e Gregorio IV de Nápoles e atacou e venceu os sarracenos en 903. Fíxose vasalo dos bizantinos coa idea de recibir axuda militar, pero no obtivo ningunha. Pasou o resto da súa vida preparándose para unha segunda expedición meirande. Morreu antes de vela, aínda que resultou na famosa e exitosa Batalla de Garigliano en 915. Polos seus éxitos contra os musulmáns Eugenio Vulgario dedicoulle un poema. A Atenulfo sucedeuno o seu fillo Landulfo I, ao que asociara ao principado en 901. Atenulfo declarou inseparábeis os principados de Capua e Benevento e instituíu o principio de cogoberno entre fillos e irmáns que guiou o principado ata a súa división en 981.

## Fontes 
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: IV Arconati – Bacaredda*. Rome, 1962.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2007

O **Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2007** é o campionato anual número 58 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 17 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 18 de marzo, estando prevista a finalización para o 21 de outubro. Nel se outorgarán o 58º título de Campión Mundial de Pilotos e o 49º título de Campión Mundial de Construtores.

## Datos xerais 
Este ano está marcado por varios sucesos extradeportivos que foron xurdiron ó longo da tempada, comezando porque é a derradeira tempada no que estará vixente o Pacto da Concordia firmado en 1998 por Bernie Ecclestone, a FIA e os construtores de monoprazas. Por outro lado, a polémica da espionaxe entre McLaren e Ferrari ameaza con ter consecuencias nefastas para o equipo inglés, se o recurso da escudería do *cabalino rampante* ante o Tribunal de Apelación da FIA prospera. Porén, esta non sería a única polémica para McLaren, xa que a comezos de agosto, confirmouse o que xa era un segredo a voces: as malas relacións entre os seus pilotos, o bicampión defensor do título de pilotos Fernando Alonso e o primeiro piloto de raza negra da historia da competición e actual líder da clasificación sendo un debutante, Lewis Hamilton.

Moitos cambios viñeron nesta tempada en comparación coa anterior: desaparecía o Gran Premio de Alemaña que se disputaba inenterrumpidamente dende case fai 50 anos e o Gran Premio do Xapón pasou a disputarse no Fiji Speedway dende o Circuíto de Suzuka; dende 1986 non se podía atopar un motor Cosworth na grella, Michelin retiraba os seus pneumáticos da competición, e o Honda RA107 convertíase no primeiro monopraza dende a década dos 70 que estaba totalmente libre de publicidade

## Tests de pretempada 
A pretempada comezaba no Circuíto de Cataluña o 28 de novembro de 2006, cando tódolos equipos agás Spyker F1 facían a súa primeira aparición nalgún dos catro días que duraron os primeiros adestramentos libres con vistas cara ao 2007. Estas primeiras probas estiveron centradas en desenvolve-lo monopraza do ano vindeiro, e sobre todo, para os antigos equipos Michelin, adaptarse ós novos pneumáticos Bridgestone.

## Escuderías e pilotos 
### Presentación dos monoprazas 
## Calendario de Grandes Premios 
## Resultados e clasificacións 
### Grandes Premios 
### Resultados en cualificación 
|}

### Clasificación do Mundial de Pilotos 
(Lenda)

#### Estatísticas do Mundial de Pilotos 
### Clasificación do Mundial de Construtores 
(Lenda)

#### Estatísticas do Mundial de Construtores 
## Notas 
## Véxase tamén
Landulfo I de Benevento

**Landulfo I**, finado o 10 de abril de 943, ás veces chamado **Antipater**, (Antipater parece derivar do seu título grego *anthypatos*) foi príncipe de Capua (como **Landulfo III**) e príncipe de Benevento desde o 12 de xaneiro de 901, cando o seu pai, Atenulfo I, príncipe de Capua e conquistador de Benevento, o asociou no goberno. A súa nai foi Sichelgaita de Gaeta. 
## Traxectoria 
En 909, foi a Constantinopla recibir os títulos *antipatos* e *patrikios*. O seu irmán Atenulfo II ficou en Italia e recibiu unha investidura semellante. En xuño de 910 o seu pai morreu e converteuse en príncipe en solitario. Inmediatamente, investiu ao seu irmán como copríncipe. 

O 2 de xullo de 911, Landulfo asinou un tratado co duque Gregorio IV de Nápoles, parte da política de alianzas e amizade cos líderes cristiáns do Mezzogiorno. Tamén continuou unha política de alianzas con Bizancio, pero nunca servidume. Nunca xurou fidelidade ao emperador de Constantinopla. En 914, deu transferido a grande abadía de Monte Cassino de Teano a Capua e el e máis Atenulfo designaron un abade Xoán. O ano seguinte (915), enviaron a Xoán como embaixador a Constantinopla para renovar os vínculos de alianza. Ese verán, as forzas do novo *strategos* bizantino de Bari, Nicolaus Picingli, uniu as doutros príncipes italianos meridionais: Xoán I e Docibilis II de Gaeta, Gregorio IV e Xoán II de Nápoles, e Guaimaro II de Salerno. A través de matrimonios diplomáticos, Landulfo logrou aliarse con estes gobernantes: casara con Gemma, filla de Atanasio de Nápoles, e a filla de Atenulfo Gaitelgrima casou con Guaimaro II. o seu propio fillo, Atenulfo III, casou con Rotilda, filla de Guaimaro. Xunto ao exército greco-longobardo puxéronse as forzas norteñas do papa Xoán X e Alberico I de Spoleto e venceu aos Sarracenos na Batalla de Garigliano. 

En 921, apoiou unha rebelión antigrega en Apulia, chegando nos seus ataques ata Ascoli. Foi obrigado, con todo, a enviar ao seu segundo fillo, Landulfo II, a Constantinopla como refén. En 923 ou 926, de acordo con Guaimaro, atacarían posesións bizantinas: Landulfo tomaría Apulia e Guaimaro Campania. Landulfo fracasou, cousa que non fixo Guaimaro. En 929, con Atenulfo II, Guaimaro II, e Teobaldo de Spoleto, invadiu Apulia e Calabria outra vez. Desta vez, fracasaron todos e Teobaldo botou a perder a vella alianza. 

En 933 Landulfo asociou ao seu fillo Atenulfo con el e o seu irmán no goberno. En 934, o axente bizantino Cosmas de Tesalónica convenceu a Guaimaro de que abandonase alianza. En 935, o rei Hugo de Italia deu o seu apoio aos gregos. Nuns poucos anos, a exitosa política antibizantina de Landulfo fora invertida e obrigárono a asinar a paz, pero continuabas as hostilidades: en Siponto en 936 e en Matera en 940. En 939 morreu Atenulfo o irmán de Landulfo e asociou ao trono ao seu segundo fillo, Landulfo. Morreu catro anos despois, o 10 de abril.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza*. Roma, 2004.
Arechis I de Benevento

**Arechis I** (tamén *Arigis*, *Aretchis*, en italiano Arechi) foi o segundo duque de Benevento desde o 591 ata a súa morte en 641, un reinado de medio século. 
## Traxectoria
Era orixinario de Friúl e era parente dos seus duques, se cadra era sobriño de Zotto, o seu predecesor. Foi nomeado polo rei Axilulfo na primavera de 591, tras da morde de Zotto. Era practicamente independente debido a que o seu territorio estaba separado dos territorios longobardos da Italia setentrional por unha franxa de territorio bizantino.

Conquistou Capua e Venafro na Campania e zonas da Basilicata e Calabria. Estivo a piques de conquistar Nápoles tras un cerco (tamén Zotto fracasara neste intento), pero tomou Salerno a finais das década de 620. Pasou os derradeiros anos do seu reinado establecendo boas relacións cos católicos do seu territorio e facendo sucesor ao seu fillo. Á súa morte, tras sobrevivir a varios reis, a súa independencia estaba asegurada e o seu dominio pasou ao seu fillo Aiulfo.
Atenulfo II de Benevento

**Atenulfo II** (tamén *Atenolf*, *Atenolfo*, *Atinolfo*, *Adenolfo*, *Atenulfo*, ou *Adenulfo*; morreu en 940) foi o irmán máis novo do príncipe Landulfo I de Benevento, quen o asociou ao trono en xuño de 910 ou 911 (como o seu pai, Atenulfo I, asociara a Landulfo unha década antes).

## Traxectoria 
En 909, Landulfo foi a Constantinopla para recibir os títulos de *antipatos* e *patrikios* e Atenulfo ficou na casa, pero recibiu parella investidura. Atenulfo tomou parte na Batalla de Garigliano en 915 e na campaña contra os bizantinos en 921 en Apulia, chegando ata Ascoli. Continuou a guerra contra Bizancio, mesmo chamando mercenarios maxiares ao mando dun capitán chamado Szovard (italianizado como *Salardo*). En 929, con Landulfo, Guaimaro II de Salerno e Teobaldo de Spoleto, invadiu Apulia e Calabria outra vez. Desta vez fallaron todos e a vella alianza rompeu.

Morreu en 940. coa súa anónima esposa tivo dous fillos: Landulfo, que se apoderou de Salerno en 973-974, e Atenulfo, gastaldo de Aquino.

## Fontes 
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: IV Arconati – Bacaredda*. Roma, 1962.
The Edge

**David Howell Evans**, máis coñecido como **The Edge**, nado o 8 de agosto de 1961, é o guitarrista e principal compositor da banda irlandesa U2. O distintivo son da súa guitarra e o seu percutivo estilo de tocar, á parte do seu uso innovador de procesadores de son dixitais (sobre todo do *delay*), axudaron a definir o son único de U2. A pesar de que naceu en Inglaterra, considérase a si mesmo de Dublín.
Landulfo II de Benevento

**Landulfo II**, finado en 961, chamado **o Vermello**, foi príncipe de Benevento e príncipe de Capua (como **Landulfo IV**) desde 939 ou 940, cando o seu pai, Landulfo I, o asociou ao trono; a súa nai foi Gemma, filla de Atanasio de Nápoles. Podía ter sido asociado xa en 933, cando o seu irmán máis vello, Atenulfo III, foi nomeado correxente. O seu tío Atenulfo II morreu en 940 e é probábel que Landulfo servise como substituto.
## Traxectoria
Sexa como for, cando o vello Landulfo morreu o 10 de abril de 943, Landulfo enviou ao seu irmán máis vello Atenulfo a Benevento e a Landulfo, fillo do seu tío Atenulfo, a Capua. Temendo polas súas vidas, os dous fuxiron onda Guaimaro II de Salerno e Landulfo o Vermello converteuse en príncipe en solitario. O seu primeiro acto foi continuar a política familiar de asociar ao trono aos fillos máis novos. Fixo copríncipe ao seu fillo máis vello Pandulfo. Ademais disto, Landulfo pouco esforzo fixo en continuar coa política familiar de alianzas cos seus colegas longobardos e de entente cos bizantinos. Distanciouse de Constantinopla, intentando non entrar en guerra aberta, e fixo varios intentos de reunificar o longobardo principado de Salerno con Capua-Benevento. Abandonou a datación imperial e datou co seu propio reinado.

En 946, aliouse con Xoán III de Nápoles para expulsar a Xisulfo I de Salerno, fillo de Guaimaro. Mastalo I de Amalfi fíxolle unha emboscada nun paso en La Cava pero todo fallou. Deseguida aliouse con Nápoles e con Xisulfo para cercar Nola, que pertencía a Nápoles. En 950, convocárono na axuda de Aligerno, abade de Monte Cassino. Os seus descendentes resultarían ser os peores perseguidores do grande mosteiro. Completou os seus fracasos en Salerno e Nápoles con exitosas campañas contra o gastaldo de Aquino, Atenulfo Megalu, ao que enviou ao exilio onda Docibilis II de Gaeta.

En 955, Landulfo acadou o seu meirande fracaso ao apoiar unha rebelión en Apulia contra a autoridade grega. Foi obrigado a recoñecer a supremacía bizantina. O resto do seu reinado foi menos accidentado, fracasou nas súas dúas grandes ambicións: conquistar Salerno e enfrontarse aos bizantinos. Asociou ao trono ao seu segundo fillo, Landulfo, en 959 e morreu en 961.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza*. Roma, 2004.
Machuco (música)

**Machuco**, expresión galega para o concepto **mash-up** ou **mashup** do inglés. Emprégase para referirse a unha canción composta por partes doutras cancións. Púxose de moda co xurdimento e mellora dos programas informáticos de edición de son. A maior parte das veces consiste en combinar estrofas e melodías de dúas cancións diferentes para crear un produto novo.
Derek Walcott

**Derek Walcott**, nado o 23 de xaneiro de 1930 en Castries (Santa Lucía) e finado o 17 de marzo de 2017 na mesma illa, foi un escritor en lingua inglesa procedente de Santa Lucía. Gañador do Nobel de Literatura no ano 1992, destaca especialmente como poeta e como autor dramático.

## Traxectoria 
Na súa obra, vinculada ao realismo máxico, ten unha especial relevancia a mestizaxe cultural, producindo versións propias dos vellos mitos europeos. Considérase un dos representantes da literatura poscolonial. A súa escrita é barroca e emprega un inglés que recolle moitas das súas variantes caribeñas. En 1953 emigrou a Trinidad e Tobago, onde fundou o Obradoiro de Teatro de Trindade e comezaría a escribir as súas primeiras obras dramáticas. Hoxe é catedrático de literatura e composición da Universidade de Boston.

## Escolma de obras 
* *Dream on monkey mountain* (teatro, 1970)
* *Another Life* (1973)
* *Sea Grapes* (1976)
* *The star-apple kingdom*  (1979)
* *The fortunate traveller* (1981)
* *Midsummer* (1984)
* *The Arkansas testament* (1987) 
* *Omeros* (1990)
* *The Bounty* (poemas, 1997)
Harmonización

A **harmonización vocálica** consiste no pechamento da vogal pretónica ante as vogais [i], [u] e o ditongo [ei] tónicos, en casos como: **viciño, *Curuña, *buqueira, *fuciño.*

A harmonización provoca que nesa posición a oposición entre as vogais semipechadas /e/ e /o/ e as pechadas /i/ e /u/, respectivamente, se neutralicen.

Esta neutralización afecta de maneira especial ós verbos da segunda e da terceira conxugación, que en moitas persoas teñen o /i/ tónico da vogal temática (*divertinme* / **divirtinme*). En cambio non se produce este fenómeno cos verbos *quecer* ou *esquecer*: *quecía, esquecín.*
Asimilación

A **asimilación** é un proceso de cambio fonético polo cal a pronuncia dun segmento de lingua se acomoda á pronuncia doutro, nunha mesma palabra (ou no límite da mesma), así que se dá lugar un cambio no seu son. A asimilación consiste en que un segmento modifica a súa articulación para semellarse nalgún trazos fonolóxicos a outro segmento adxacente ou próximo.

## Descrición 
Un exemplo de asimilación poden se-las palabras **eí, *eiquí* ou **samáforo*. Un proceso relacionado é a coarticulación, na cal un segmento inflúe ó outro e prodúcelle unha variación alófona, como as vogais que adquiren o timbre nasal (nasalización) ante consoantes deste tipo cando o veo do padal se abre antes, ou a labialización, velarización etc de certas consoantes. Este artigo describirá ambos procesos os englobando no termo xeral de asimilación.

Os mecanismos fisiolóxicos ou psicolóxicos da coarticulación non son totalmente descoñecidos, apuntáronse por exemplo leis de mínimo esforzo ou emprego de menor enerxía articulatoria. A miúdo falamos indirectamente dun segmento fonémico como "causante" do cambio asimilatorio noutro.

### Modos de asimilación: precedencia e adxacencia 
A asimilación dáse tanto en condicións de adxacencia estrita , e pódese dar respecto do fonema anterior (progresiva ou "de esquerda a dereita") ou do fonema posterior (regresiva, "de dereita a esquerda" ou anticipatoria). Pódense distinguir os seguintes tipos de asimilación

* **Asimilación regresiva por adxacencia** ou anticipatoria, cando un fonema se articula con trazos fonéticos do fonema inmediatamente posterior.
* **Asimilación progresiva por adxacencia**, cando un fonema se articula con trazos fonéticos do fonema inmediatamente precedente.
* **Asimilación regresiva e por proximidade**, cando un fonema se articula con trazos fonéticos un fonema próximo posterior.
* **Asimilación progresiva e por proximidade**, cando un fonema se articula con trazos fonéticos un fonema próximo precedente.
* **Asimilación recíproca**, que é unha asimilación dobre en dous fonemas adxacentes sufrindo o primeiro asimilación progresiva e o segundo asimilación regresiva.

Algúns autores distinguen entre asimilación parcial e completa.

Un caso particular de asimilación é a **labialización**, que consiste en que unha vogal se redondea (labializa) por contacto con sons consonánticos labiais: levar/*lovar, fermento/*formento...

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Labialización
* Palatalización
* Velarización
* Disimilación
* Crase
* Lenición
Labialización

A **labialización** é un cambio fonético asimilatorio ou disimilatorio polo cal un fonema ou son despraza o seu punto de articulación ata a rexión labial.

## Exemplos 
*No galego popular a labialización dáse en casos como *lovar (levar), *somana (semana), *formento (fermento), *romedio (remedio).
* No español popular a velarización é unha tendencia disimilatoria que afecta ás consoantes velares ante vogal labial: *a**gu**ja* > *a**bu**ja*, *a**gu**zado* > *a**bu**zado* (México). 
* Nas linguas uto-aztecas a consoante labio-velar *kw* do proto-utoazteca (PÚA) labializa frecuentemente:

Como se pode ver, o mayo labializa sempre, o papago só en certos contextos e o náhuatl non labializa nunca.
Atenulfo III de Benevento

**Atenulfo III**, chamado **Carinola**, foi copríncipe de Capua e Benevento desde 933, cando o seu pai, Landulfo I, e tío, Atenulfo II, o nomearon. 
## Traxectoria 
O seu irmán máis novo Landulfo o Vermello sucedeu ao copríncipe Atenulfo en 939 ou 940. Cando o Landulfo máis vello morreu o 10 de abril de 943, o Landulfo máis novo enviou ao seu irmán máis vello Atenulfo a Benevento e a Landulfo, fillo do seu tío Atenulfo a Capua. Temerosos polas súas vidas, fóronse refuxiar onda Guaimaro II de Salerno e Landulfo o Vermello converteuse en príncipe en solitario.

Atenulfo III casou con Rotilda, filla de Guaimaro II e a súa promeira muller. Foi un matrimonio diplomático.

## Fontes 
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: IV Arconati – Bacaredda*. Roma, 1962.
Racionalismo

O **racionalismo** (do latín *ratio*, razón) é unha corrente filosófica que concede primacía absoluta á razón humana na adquisición de coñecemento, en contraste co empirismo, que resalta o papel da experiencia, en especial o sentido da percepción.

A distinción entre racionalismo e empirismo é unha subdivisión posterior dos historiadores, pero nun principio ambos conceptos estaban incluídos no termo 'racionalismo'. Comprende todo o século XVII e é un largo e intenso epígono metafísico aos grandes progresos da ciencia do Renacemento. Nel, a filosofía adopta o paradigma matemático da xeometría e o paradigma experimental da física, opoñéndose tanto ao escepticismo pirrónico coma ao formalismo escolástico.

O racionalismo epistemolóxico aplicouse a outros campos da investigación filosófica.

Na ética, o racionalismo é a afirmación de que certas ideas morais primarias son innatas na especie humana, e que tales principios morais son evidentes en si á facultade racional.

Dentro da filosofía da relixión, o racionalismo afirma que os principios fundamentais da relixión son innatos ou evidentes en si e que a revelación non é precisa, coma no deísmo. Dende finais do século XVIII, o racionalismo xogou na teoloxía un papel fundamentalmente antirrelixioso.

## Orixe
O racionalismo apareceu de distintos xeitos dende as primeiras etapas da filosofía occidental, mais identifícase ante todo coa tradición procedente do filósofo e científico francés do século XVII René Descartes. O filósofo pensaba que a xeometría representaba o ideal de todas as ciencias e tamén da filosofía. Mantiña que certas verdades universais, evidentes en si, só podían ser descubertas por medio da razón, e que delas é posible deducir o resto de contidos da filosofía e máis das ciencias. Manifestaba que estas verdades "evidentes en si" eran innatas, non derivadas da experiencia.

Este tipo de racionalismo foi desenvolto por outros filósofos europeos, coma o francés Baruch Spinoza e o pensador e matemático alemán Gottfried Wilhelm Leibniz. Opuxéronse a el os empiristas británicos, coma John Locke e David Hume, que pensaban que todas as ideas proviñan dos sentidos.

## Principais características
As principais características desta corrente filosófica son:
*Confianza no poder da razón.
*Postulación das ideas innatas. Crenza de que os seres humanos nacemos xa con certas ideas.
*Utilización do método lóxico-matemático para explicar os razoamentos e do empírico para confirmalos se é posible.
*Recuperación de doutrinas clásicas, tales como o atomismo, o fatalismo e o platonismo gnoseolóxico.
*Crítica e revisionismo escolástico. Crítica dos principios Igrexa.
*Mecanicismo do universo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Racionalismo arquitectónico
Clarín

O termo **Clarín** pode referirse a:

***Clarín**, instrumento musical similar á trompeta;
***Leopoldo Alas**, escritor zamorano coñecido co pseudónimo de **Clarín** (1852-1901);
****Clarín***, xornal arxentino fundado en 1945;
***Grupo Clarín**, grupo económico da Arxentina, propietario de dito xornal;
****Clarín***, xornal chileno creado en 1954 e clausurado en 1973 pola Xunta Militar encabezada por Augusto Pinochet tras o golpe militar;
****Clarín***, semanario editado en Pontevedra en 1936.
Landulfo III de Benevento

**Landulfo III**, finado en decembro de 968 ou 969, foi Príncipe de Capua (como **Landulfo V**) e Benevento desde 959 como copríncipe co seu pai, Landulfo II e irmán Pandulfo Testa de Ferro, e desde 961 só co seu irmán. A súa nai foi Yvantia. 
## Traxectoria 
En 961, morreu Landulfo II e Landulfo e o seu irmán convertéronse en príncipes en solitario, pero Pandulfo o vello era con moito o máis dominante. O *Chronicum Salernitanum* afirma a correxencia, con todo, e o principio de indivisibilidade da unión Capua-Benevento como a declarara Atenulfo I en 900, cando di *Beneventanorum principatum eius filii Pandolfum et Landulfum bifarie regebant . . . communi indivisoque iure*, isto é, "*O principado de Benevento era rexido conxuntamente por Pandulfo e Landulfo baixo unha xurisdición común indivisible*". Con todo, este sistema co tempo caeu e Pandulfo gobernou en Capua mentres Landulfo o facía en Benevento.

En 967, o emperador Odón I baixou a Roma e encargou a Pandulfo que proseguise a guerra contra o Imperio Bizantino en Apulia. Landulfo tomou parte na subsecuente campaña de 968, pero tivo que se retirar enfermo e morreu en Benevento deixando dous fillos: Pandulfo e Landulfo. O *Chronicum* di que Landulfo *tenuit principatum una cum suo germanus annos octo*, isto é, " mantivo o principado xunto co seu irmán oito anos". Pandulfo, con todo, expulsou os seus sobriños do seu patrimonio, converteuse en príncipe único. Ambos fillos de Landulfo habíanse converter en príncipes de Benevento.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza*. Roma, 2004.
Chronicum Salernitanum

O ***Chronicon Salernitanum***, ou "*Crónica de Salerno*'", é unha crónica anónima do século X da historia do principado de Salerno. É posíbel que se escribise sobre o 990 (ou 974) e foi atribuído a Radoaldo de Salerno, abade de San Benedetto, por Huguette Taviani-Carozzi. ten "Ten algunhas trazas de mérito literario" e "material é bo malia a falta de aptitude crítica que desfigura a obra", segundo a Enciclopedia católica.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Extractos do *Chronicon Salernitanum*.
**Chronicon Salernitanum* no *Institut für Mittelalter Forschung*
Movemento Social Italiano-Dereita Nacional

O **Movemento Social Italiano**, denominado desde 1972 **Movemento Social Italiano-Dereita Nacional** (**Movimento Sociale Italiano-Destra Nazionale**) foi un partido político italiano neofascista fundado o 26 de decembro de 1946 por antigos dirixentes da República Social Italiana e do movemento fascista italiano, o prohibir o goberno provisorio o Partido Nacional Fascista. O seu primeiro dirixente foi Giorgio Almirante.
Mantiña o programa socializante, anticapitalista e antiburgués elaborado no I Congreso do Partido Fascista Republicano en novembro de 1943 coñecido como a Carta de Verona, nun primeiro momento negouse a recoñecer a lexitimidade da nova república, manténdose leal ao fascismo da República de Saló, e xogando un papel destacado no movemento nacionalista paneuropeo impulsando o Movemento Social Europeo, a Nova Orde Europea e o Partido Nacional de Europa. Moitos membros e simpatizantes do MSI estiveron envolvidos na estratexia de tensión durante os coñecidos como anos de chumbo.

Tradicionalmente coexistían no seu interior catro tendencias principais, a centrista de Arturo Michelini, a tradicionalista, a nacional de Giorgio Almirante e Pino Rauti e a conservadora de Ezio Gray.

Nas primeiras eleccións ás que se presentou, en 1948 sacou o 525.000 votos, o 2% dos votos na Cámara dos Deputados e o 0,8% no Senado pero coa desaparición da lista de Uomo Qualunque o MSI aumentou a súa militancia, en especial no sur onde contaba co apoio dos grandes propietarios de terras en resposta ás protestas e ocupacións de terras dos campesiños apoiados polo PCI.

En 1950 fundouse na súa órbita un sindicato, o CISNAL, dirixido por un deputado do MSI, Giovanni Roberti. Nas eleccións de 1953 sacou o 5,8% dos votos, pasou a ser secretario do MSI Arturo Michelini, o partido aceptou a OTAN, apoiou os gobernos da DCI.

En 1970 o MSI abandonou o saúdo fascista e a camisa negra, aceptou o sistema democrático en Italia e en 1972 formou unha alianza co Partido Democrático Italiano de Unidade Monárquica adoptando o novo nome de MSI-DN e obtivo nas eleccións de 1972 os mellores resultados electorais da súa historia, o 8,7% dos votos, o que lle valeu 56 deputados e 26 senadores.

Disolveuse en xaneiro de 1995 dirixido por Gianfranco Fini para dar paso á Alianza Nacional de corte neoliberal e que aceptaba o réxime democrático, o que supuxo a saída dos elementos que regardaban a tradición fascista para fundar Fiamma Tricolore.
Chris Rea

miniatura|dereita|Chris Rea.

**Christopher Anton Rea**, nado en Middlesbrough (Inglaterra) o 4 de marzo de 1951 e finado o 22 de decembro de 2025, foi un cantante e compositor británico.

Refugado, ao comezo da súa carreira, o nome artístico "Benny Santini" (título do seu primeo disco), adoptou finalmente o nome de Chris Rea. Autor prolífico e libre, en diferentes momentos da súa carreira, distintas discográficas intentaron o seu contrato, pero a liberdade dunha pequena compañía como na que estaba compoñendo, podía máis que os posibles ingresos.

Da súa extensa carreira musical destacan entre outros éxitos comerciais coma "Fool (if you think it's over)", "On the beach", "Josephine", "Looking for the summer", "Julia", "Auberge" ou "Road to hell".

No ano 2002, tras superar un grave cancro (as posibilidades de sobrevivir eran dun 50 %), a súa música volveu ás raíces jazz-blues.

Trala xira europea de 2006 e a edición do seu set *Blue Guitar*, obra composta por 11&nbsp;cd's temáticos e deseño do propio artista, a súa carreira baixo o nome de Chris Rea, deixa paso a The Fire Flies, a súa nova banda.

## Discografía 
* *Whatever Happened To Benny Santini?* (1978)
* *Deltics* (1979)
* *Tennis* (1980)
* *Chris Rea* (1982)
* *Water Sign* (1983)
* *Wired To The Moon* (1984)
* *Shamrock Diaries* (1985)
* *On The Beach* (1986)
* *Dancing With Strangers* (1987)
* *New Light Through Old Windows* (1988)
* *The Road To Hell* (1989)
* *Auberge* (1991)
* ''God's Great Banana Skin* (1992)
* *Espresso Logic* (1993)
* *The Best Of Chris Rea* (1994)
* *La Passione* (1996)
* *The Blue Cafe* (1998)
* *The Road To Hell: Part 2* (1999)
* *King Of The Beach* (2000)
* *The Very Best Of Chris Rea* (2001)
* *Dancing Down The Stony Road* (2002)
* *Blue Street (Five Guitars)* (2003)
* *Hofner Blue Notes* (2003)
* *The Blue Jukebox* (2004)
* *Heartbeats - Chris Rea's Greatest Hits* (2005)
* *Blue Guitars* (2005; 11 discos, 1 dvd e pinturas do propio Rea)
* *The road to hell and back'' (2006; disco en directo)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Chris Rea (audio archive)
* Sitio Oficial denominado JazzeeBlue  
* Sitio Oficial
Serifos

**Serifos** (, , tamén Seriphos; antigamente Serpho ou Serphanto) é unha illa e municipio grego no mar Exeo, que se atopa no oeste das Cícladas, ao sur de Kythnos e o noroeste de Sifnos. É parte da unidade rexional de Milos. A superficie é de 75´207&nbsp;km² e a poboación era 1.420 habitantes no censo de 2011. Atópase a uns 170&nbsp;km ESE do Pireo.

Na mitoloxía grega, Serifos é onde chegaron Dánae e o seu pequeno fillo Perseo logo de que o seu pai Acrisio, en resposta a un oráculo que o advertía que o seu propio neto mataríao, deixounos á deriva no mar nun cofre de madeira. Cando Perseo volveu a Serifos coa cabeza da Gorgona Medusa, converteu a Polidectes, o rei de Serifos, e aos seus criados en pedra, como castigo polo intento do rei de casar coa súa nai pola forza.

Na antigüidade a illa era proverbial polo presunto mutismo das súas ras.

## Historia 
A illa foi colonizada polos xonios de Atenas e foi das poucas illas que rexeitou someterse a Xerxes I no 480 adC. 
Durante o período imperial romano, Serifos foi un lugar de desterro. Logo de 1204 converteuse nunha dependencia menor dos duques venecianos do Arquipélago. A finais do século XIX Serifos experimentou un auxe económico moderado pola explotación de extensos depósitos de mineral de ferro da illa. As minas pecháronse na década de 1960, e agora Serifos depende do turismo e a agricultura a pequena escala.

A cidade moderna está na costa leste, próxima á antiga e chegou a ter máis de 2.000 habitantes. Da cidade antiga quedan algúns restos.

**Os mineiros, folga de 1916** 
En 1916 os mineiros fixeron folga e o estado grego a petición do propietario (a familia alemá Groman) envióu á garda nacional. Os soldados dispararon aos mineiros e mataron a catro, pero o resto e as súas mulleres atacaronos e mataron a todos e proclamaron a República soviética. Unhas semanas despois forzas militares gregas recuperaron o control, pero os mineiros obtiveron mellores condicións laborais e a xornada de 8 horas.

## Comunidades 
* Galani 
* Kallitsos 
* Koutalas 
* Livadi Serifou 
* Mega Chorio 
* Mega Livadi 
* Panagia 
* Serifos

## Referencias 
## Véxase tamén
* Outras illas gregas

### Ligazóns externas
Samesugas

**Samesugas** é un grupo galego de rock and roll con son garage,  formado en Santiago de Compostela en 1999. Cantan en inglés e galego, e está constituído por antigos formantes doutros grupos como Fame Neghra e Dirty Barriguitas. Está composto por Joaquín (guitarra e voz), Alberte (baixo), Álex (guitarra) e Ramón (batería).

## Traxectoria
A súa discografía até o ano 2006 estaba formada basicamente por sinxelos e EP's, e foron seleccionados para varios recompilatorios. Un deses traballos colectivos e o tributo a Turbonegro en 2002, no que participan cunha versión en galego da canción "I fucked Betty Page". Nese mesmo ano editaron un vinilo titulado *Machine in your brain*, que foi reeditado en CD en 2006. No ano 2003 fixeron unha xira por Finlandia.

O seu primeiro traballo longo foi *Alá vai!*, no ano 2007. Nese mesmo ano versionaron para Manifesto Dobarrista, o disco colectivo tributo a Andrés do Barro, a súa canción "Homes". En marzo do 2008, e xunto con The Homens, unha banda amiga coa que comparten comezos, sacaron en vinilo o EP conxunto *The Homens Vs. Samesugas*, no que ambos os grupos intercambian versións e inclúen tamén temas novos.

## Discografía 
**Pocket Monsters* EP (Lixo Urbano, 2000)
* Single compartido con Garage 13, cos temas "Psyche's Hell" e "Move-Te!" (Bad Attitude! Records, 2003)
* *Machine In Your Brain* (H-Records, 2003; Lixo Urbano, 2004; Lixo Urbano e H-Records, 2006)
* *Alá vai!* (H-Records, 2007)
* *The Homens Vs. Samesugas* (Lixo Urbano, Crack! Records, 2008)
* *Samesugas Vs. Marcelo Pocavida & The Viagra Boys* (Rastrillo Records, Argentina, 2008)
* *They are Out There* (Lixo urbano, Galiza, 2011)

### Participación en recompilatorios 
* *Killer Lixo Vol. 2* (Lixo Urbano, 2001)
* *Alpha Motherfuckers* (Bitzcore, 2001, co tema "I Fucked Betty Page").
* *Riot on the Rocks Vol. 5* (Safety Pin Records, 2002)
* *A Collection Of Great Dance Tunes - Vol 2* (HDP Records, 2002, co tema "Muito Para Ti").
* ''Rawk 'N' Roll Revolution CD* (Myrmecoleo Records, 2002, co tema "Machine In Your Brain").
* *Manifesto Dobarrista'' (A Regueifa Plataforma, Falcatruada e Lonxa Cultural, 2007, co tema "Homes").

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista na revista Sono-Tone.