open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mes courants électriques

***Mes courants électriques*** (en galego: ***As miñas correntes eléctricas***) é o segundo álbum da cantante francesa Alizée. Lanzouse o 18 de marzo 2003. Como no seu anterior álbum Gourmandises, as letras das cancións de *Mes courants électriques* foron escritas por Mylène Farmer, a música para as cancións compúxoa Laurent Boutonnat e foi producido por ambos. Este álbum ten versións en inglés de catro das súas cancións. Comercializouse en distintas rexións con diferente contido. A versión francesa non contén ningunha versión en inglés, as cales foron incluídas na versión internacional; a versión xaponesa cambia o nome de "J'en ai marre" e pasa a chamarse "Mon bain de mousse"; en Hong Kong e outras partes de Asia lanzouse en disco dobre e un disco interactivo cos vídeos "Moi… Lolita" e "I'm fed up" (versión en inglés de "J'en ai marre"). O álbum vendeu en Francia 259.000 exemplares, foi certificado como dobre disco de ouro, pero é unha cifra baixa se se compara con *Gourmandises*, que vendeu 800.000 copias só en Francia.

O primeiro sinxelo, "J'en ai marre", saíu á venda o 25 de febreiro de 2003, chegou ao cuarto lugar nas listas francesas e vendeu máis de 200.000 copias; foi certificado como disco de ouro. Os seguintes sinxelos, "J'ai pas vingt ans" e "A contre-courant", non tiveron tanta sorte ao posicionarse no décimo sétimo e no vixésimo segundo lugar, respectivamente.

## Lista de cancións 
miniatura|Alizée, asinando autógrafos.
A letra de Mylène Farmer e a música de Laurent Boutonnat.
### Versión francesa 
# "J'en ai marre!" – 5:12
# "À contre-courant" – 4:32
# "Toc de mac" – 4:29
# "Amélie M'A dit" – 3:51
# "C'est trop tard" – 4:43
# "Tempête" – 4:42
# "J'ai pas vingt ans" – 4:23
# "Hey! Amigo!" – 3:54
# "L'e-mail a des ailes" – 4:10
# "Youpidou" – 4:09
# "Cœur déjà pris" – 4:16

### Versión internacional 
# "I'm Fed Up!"
# "A contre-courant"
# "Toc de mac"
# "Amélie"
# "C'est trop tard"
# "Tempête"
# "I'm Not Twenty!"
# "Hey! Amigo!"
# "L'e-mail a des ailes"
# "Youpidoo"
# "Cœur déjà pris"
# "J'en ai marre!"
# "Amélie m'a dit"
# "J'ai pas vingt ans!"
# "Youpidou"

### Versión xaponesa 
# "Mon bain de mousse"
# "À contre-courant"
# "Toc de mac"
# "Amélie"
# "C'est trop tard"
# "Tempête"
# "I'm Not Twenty"
# "Hey! Amigo!"
# "L'e-mail a des ailes"
# "Youpidoo"
# "Cœur déjà pris"
# "Mon bain de mousse" (Versión inglesa)

## Sinxelos 
# "J'en ai marre!" ("I'm Fed Up!")
# "J'ai pas vingt ans" ("I'm Not Twenty")
# "À contre-courant"

## Postos nas listas e vendas 
### Vendas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Chart Information*(En inglés)*
A Quinta, Abades, Baltar

**A Quinta** é un lugar da parroquia de Abades no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Tiña 22 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 12 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres).
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Abades 
### Parroquias de Baltar 
## Notas
Rogelio González Suárez

**Rogelio González Suárez**, nado en Salcedo (Pontevedra) o 5 de decembro de 1906 e finado en 1955, foi un loitador antifranquista galego.

## Traxectoria 
Traballou como carpinteiro na empresa de construcións Rodolfo Lama Prada. Militaba no PCE na célula da Ruibal. En 1930 pertenceu ao gremio de carpinteiros en Pontevedra adscrito primeiro á CGTU (Confederación General de Trabajadores Unitaria) de obediencia comunista e, máis tarde, integrada na UGT; foi presidente do Sindicato. En 1936 desempeñou a vicepresidencia do Sindicato e da Federación Obreira Local. Presidiu o mitin do 1 de maio de 1936 no que participaron Manuel García Filgueira, Julio Álvarez del Vayo e Margarita Nelken. Foi membro da comisión provincial pro estatuto galego e do comité local da Fronte Popular.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado no monte con Manuel García Filgueira ata regresar ao seu domicilio, no que seguiu ocultándose ata novembro de 1945. Dende 1938 estaba en busca e captura por ser de marcada significación contraria ao Réxime e figurar como fuxido. En agosto de 1940 foi condenado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas a 10 anos de desterro a 150 quilómetros de Pontevedra, 10 anos de inhabilitación absoluta e multa de 250 pesetas. En 1945 trasladouse a Coruña, adoptou o nome de **Braulio Fernández Portela**, e contactou con Ramón Seoane Suárez e Alejandro Gama Casalderrey a quen xa coñecía de Pontevedra, organizando o Comité Provincial do Partido Comunista de España, do que foi nomeado secretario político.

En xaneiro de 1947, cando era perseguido pola policía franquista, ausentouse da cidade con destino a Cádiz. Pero foi detido en febreiro. Procesado na Causa 36/1947, xunto a Gama Casalderrey e Seoane Suárez, cun total de 56 individuos acusados de actividades comunistas, o fiscal militar solicitou a pena de morte en consello de guerra celebrado na Coruña o 30 de xullo de 1947, acusado de estar relacionado cos guerrilleiros, de militar en organización política ilegal e de repartir propaganda subversiva. Cumpriu condena primeiro na Prisión de Burgos, e dende xaneiro de 1949 na Colonia Penitenciaria de El Dueso (Santoña), de onde saíu en liberdade condicional o 23 de xullo de 1952.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Contra o esquecemento: Rogelio González Suárez.

* Rogelio González Suárez no blog Pontevedra nos anos do medo
Vicente Quintá Somoza

**Vicente Quintá Somoza**, finado en Pontevedra o 3 de maio de 1965, foi un político galego.

## Traxectoria 
Membro do Partido Republicano Radical, pertenceu ao Comité Provincial de Pontevedra dende 1931. O 12 de novembro de 1934 foi elixido alcalde de Pontevedra, permanecendo co cargo ata o 8 de xaneiro de 1936.

## Notas
Hockey Club Monza

O **Hockey Club Monza** foi un equipo de hóckey a patíns da cidade de Monza, Lombardía (Italia).

## Historia 
O Hockey Club Monza foi fundado por Ambrogio Mauri e Gianni Redaelli en 1933 baixo o nome de **Skating Hockey Club Monza**. Contra 1936 a pista de xogo era unha pista ao aire libre na via Boccaccio de Monza, o a via Ardigò de MOnza e o palazzetto de Biassono.

En 1997 o club cesou a súa actividade no hóckey a patíns para adicarse ao hóckey liña ata a tempada 2003-04, cando cesou definitivamente a súa actividade.

## Xogadores 
Algúns dos xogadores máis destacados que vestiron a camisola branca e vermella foron: Kullmann, Massironi e os irmáns Castoldi, Gelmini, o portugués António Livramento (un dos mellores xogadores de tódolos tempos), o porteiro Citterio e, máis recentemente, Federico Paghi, Massimo e Enrico Mariotti e Pino Marzella.

## Palmarés 
* **7 Campionatos de Italia:** 1951, 1953, 1956, 1961, 1965, 1966 e 1968
* **3 Copas italianas:** 1984, 1984 e 1989
* **1 Copa CERS:** 1989
* **1 Copa das Nacións:** 1946

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hockey Monza e Brianza
* Roller Monza
Bexe, Seixo, Marín

**Bexe** é un lugar da parroquia de Seixo no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 73 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 37 eran homes e 36 mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Seixo 
### Parroquias de Marín 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Marín
San Paio, Abades, Baltar

**San Paio** é un lugar da parroquia de Abades no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 115 habitantes (58 homes e 57 mulleres), cinco máis ca en 2010 (54 homes e 56 mulleres nese ano).

## Toponimia 
O topónimo **San Paio** é un haxiotopónimo referido a Paio de Albeos e débese á presenza no lugar da igrexa de San Paio de Abades.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Abades 
### Parroquias de Baltar 
## Notas
Cabrillanes

**Cabrillanes** é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 936 habitantes (INE 2011).

## Localidades
*Cabrillanes
*La Cueta
*Huergas de Babia
*Lago de Babia
*Mena de Babia
*Meroy
*Las Murias
*Peñalba de Cilleros
*Piedrafita de Babia
*Quintanilla de Babia
*La Riera de Babia
*San Félix de Arce
*Torre de Babia
*Vega de Viejos

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do concello
A Porteliña, Mogor, Marín

**A Porteliña** é un lugar da parroquia de Mogor no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2011 tiña 25 habitantes (once homes e catorce mulleres). Sitúase xunto á Porteliña (San Xián de Marín).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mogor 
### Parroquias de Marín 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Marín
Baltar, Baltar, Baltar

**Baltar** é un lugar da parroquia de Baltar no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 245 habitantes (134 homes e 111 mulleres), catro menos ca en 2010 (135 homes e 114 mulleres).

É a capital do concello, ao que dá nome.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Baltar 
### Parroquias de Baltar 
## Notas
Gomariz, Baltar, Baltar

**Gomariz** é un lugar da parroquia de Baltar no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Tiña 31 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 16 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 32 habitantes (15 homes e 17 mulleres).
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Baltar 
### Parroquias de Baltar 
## Notas
Noise pop

O **noise pop** é un subxénero do rock alternativo desenvolvido a mediados dos anos 80 no Reino Unido e nos Estados Unidos que mestura ruído disonante ou *feedback*, ou ámbolos dous, coa instrumentación melódica e elementos que adiatan a atoparse na música pop, facéndoo máis melódico que o noise rock.

## Historia 
O noise pop foi descrito como "o punto medio entre o *bubblegum* e a música de vangarda". Combina a composición tradicional de cancións pop con ruído, guitarras distorsionadas e zunidos. The Velvet Underground foi unha grande influencia no xénero, cos seus experimentos con *feedback* e distorsión nos seus primeiros álbums. Algunhas das primeiras bandas estadounidenses de rock alternativo como Sonic Youth e Dinosaur Jr., que mesturaban estruturas de temas rock con guitarras distorsionadas, foron os precursores inmediatos. The Jesus and Mary Chain está considerado o primeiro grupo noise pop, e o seu álbum de estrea, *Psychocandy*, guiaría o xénero. Outra importante banda dos inicios é Yo La Tengo. Posteriormente o noise pop dos 80 sería fonte de inspiración para o movemento shoegaze británico. O noise pop continuou sendo influente no indie rock dos anos 90.
David II de Escocia

miniatura|right|David II de Escocia
**David II** (gaélico medieval: *Daibhidh a Briuis*, gaélico moderno: *Dàibhidh Bruis*) nado en 1324 e finado 1371. Foi rei de Escocia entre 1329 e 1371.

## Traxectoria 
David foi fillo de Roberto I e a súa segunda esposa, Isabel de Burgh. Accedeu ao trono no 1329 sendo menor de idade.

### Derrotas 
Pese ao tratado con Inglaterra de 1328, Escocia foi invadida por Eduardo III e David tivo que exiliarse trala derrota na batalla do outeiro Halidon en xullo de 1333. A loita contra os ingleses quedou baixo o mando do sobriño de David, Roberto Estuardo. O rei inglés impuxo no trono a Eduardo de Balliol (fillo de Xoán de Balliol), co nome de Eduardo I. Máis tarde David recuperou o trono.

David II foi derrotado novamente por Eduardo III en 1346, e permaneceu prisioneiro en Inglaterra ata 1357. Nese período, Escocia volveu quedar baixo a rexencia de Roberto Estuardo.

### Matrimonios 
Casou en 1328 con Xoana da Torre, irmá de Eduardo III de Inglaterra, coa que non tivo descendentes. 
En 1364 casou con Margarida Drummond, tamén sen sucesión.

Por esta razón, ao morrer, proclamouse herdeiro ó seu sobriño Roberto Estuardo, dando así comezo á dinastía dos Estuardo.
Castro de Eiravedra

O **castro de Eiravedra** é un castro de ladeira situado en Sedes, Narón.

## Descrición 
É un castro cun só muro moi rebaixado por traballos agrícolas e forestais. Ten forma ovalada..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
Xoán I de Escocia

**Xoán (II) de Balliol** ou **Xoán de Balliol**, tamén coñecido como **Xoán I de Escocia** (en escocés *Iain Bailiol*; en inglés *John Balliol*) nado en 1248 e finado no Château-Gaillard en 1315. Foi *de facto* rei de Escocia entre 1292 e 1296. Fillo de Devorguilla de Galloway e de Xoán de Balliol.

## Acceso ao trono
miniatura|right|200px|Xoán de Balliol e a súa esposa.
Trala morte do rei Alexandre III de Escocia en 1285,  Margarida “a dama de Noruega” herdou o trono escocés, circunstancia que aproveitou o rei Eduardo I de Inglaterra para intentar casar ao seu fillo Eduardo con Margarida e así anexionarse o Reino de Escocia.
Antes de celebrarse a voda en&nbsp;1290, Margarida morre e comezan as tensións entre as dúas liñaxes máis importantes da aristocracia escocesa (os Balliol e os Bruce). Sen acadar un acordo, o futuro Roberto I de Escocia, V Señor de Annandale, e Xoán de Balliol, descendente da filla máis vella de David. Jonh Balliol reclamou o seu dereito como neto de David; Xoán e Roberto disputáronse a coroa. Houbo enfrontamentos continuos entre as dúas familias ata que Xoán de Balliol conseguiu coa axuda de Eduardo I facerse co trono escocés, ao que accedeu co nome de Xoán I o 17 de novembro de 1292.
### Reinado
A partir dese momento Escocia estivo ao servizo do Inglaterra. Isto tróuxolle problemas ao seu reinado pois non podía tomar decisións sen pasar pola aprobación do rei inglés. Pouco tempo despois, en 1265, o rei Xoán buscou a alianza con Francia, aproveitando que este reino estaba en guerra con Inglaterra, polo que Escocia negou o seu exército aos ingleses para combater contra Francia, en lugar disto, preparáronse para combater contra eles, desafortunadamente Eduardo I soubo do pacto e decidiu invadir Escocia. Tras sufrir unha derrota na batalla de Dunbar, Xoán viuse forzado a abdicar e foi encarcerado en 1297 xunto co seu fillo Eduardo na *Salt Tower*. 
### Últimos anos
Despois de dous anos en prisión Xoán de Balliol foi liberado, en xullo de 1299, grazas ao Papa Bonifacio VIII pero prohibíuselle regresar a Escocia e foi obrigado a negociar a paz entre Francia e Inglaterra. Baillol acordou vivir en Francia, onde tiña terras e propiedades. 
Aínda que nunca volveu a Escocia, o seu pobo recordábao como un precursor da guerra de Independencia de Escocia e como lexítimo rei.

Finou en 1315 en Francia e esta soterrado na Igrexa de San Waast en Bailleul-sur-Eaune.

## Familia 
Xoán contraeu matrimonio en 1281 con Isabel de Warenne, filla de John de Warenne, VII conde de Surrey. Os seus avós paternos foron Hugo X de Lusignan e Isabel de Angulema, viúva do rei Xoán I de Inglaterra.

Xoán e Isabel tiveron dous fillos:

* Eduardo de Balliol, Rei de Escocia, (m. 1364). Segundo algunhas opinións Eduardo contraeu matrimonio con Margarida de Tarento, que era filla de Filipe de Tarento (m. 1332), irmán do rei Roberto I de Nápoles. 
* Enrique de Balliol, caído durante a Batalla de Annan en 1332, non tivo fillos.
Castro de Pereiruga

**Castro de Pereiruga** é un castro de cumio situado na parroquia de Pedroso (Narón).

## Descrición 
miniatura|175px|esquerda|Camiño NS dentro do castro.
O castro é unha construción de forma ovalada, segundo a forma do monte. Mide de norte a sur case 90 metros e de leste para oeste 60 metros. O castro ten tres liñas defensivas concéntricas separadas entre 10 metros (a máis preto) e 20 metros. Un camiño peonil atravesa todo o xacemento de norte a sur. Actualmente é unha plantación de eucaliptos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
### Ligazóns externas 
* Castro de Pereiruga  .
Alexandre III de Escocia

**Alexandre III**, chamado *o Glorioso*. Nado en Roxburgh o 4 de setembro de 1241 e finado o 19 de marzo de 1286. Foi rei de Escocia desde o 6 de xullo de 1249 ata o 19 de marzo de 1286.

## Reinado 
Alexandre III foi o único fillo do rei Alexandre II de Escocia e a súa segunda esposa María de Coucy. Ascendeu ao trono en 1249, aos oito anos de idade por mor da morte do seu pai, sendo coroado na Abadía de Scone o 13 de xullo dese ano. Debido a súa minoría de idade, creouse un Consello de Rexencia, quen pasou a estar formado polos nobres do Reino, co que o país entrou nun período de inestabilidade.

O seu reinado supuxo para Escocia unha época de desenvolvemento económico, engrandecendo ademais o país mediante a compra a Noruega en 1266 da illa de Man e das illas Hébridas, polas que loitara sen éxito contra os noruegueses no ano 1263 na guerra escocesa-norueguesa, e en especial na batalla de Largs. Por estes territorios pagou 4000 marcos, ademais dunha renda de duración indefinida doutros 100 marcos anuais.

Finou por accidente, aos 44 anos, por mor dunha caída de cabalo cando se dirixía ao encontro da súa esposa. Foi inhumado na Abadía de Dunfermline.

## Matrimonio 
O 26 de decembrode 1251 casou con Margarida de Inglaterra, filla do rei Henrique III de Inglaterra, coa que tivo tres fillos:
* Margarida de Escocia, finada en 1283, esposa de Erik II de Noruega. Nai da raíña Margarida I de Escocia. 
* Alexandre, finado en 1284.
* David, finado en 1281. 
 
Dez anos despois de quedar viúvo, e non tendo herdeiro varón, casou de novo o 1 de novembro de 1285 con Iolanda de Dreux, filla de Roberto IV de Dreux.
Cándido Alfonso González

**Cándido Alfonso González Tiradas**, nado en Carballo o 13 de novembro de 1905 e finado en Buenos Aires o 26 de febreiro de 1966, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Cara 1918 marchou estudar a Miranda de Ebro no Colexio Jovenado de los Redentoristas El Espino, no que estivo cinco anos. Volveu a Carballo e estudou co profesor Francisco Perdigón. Finalmente marchou a Buenos Aires o 7 de xaneiro de 1925. Na capital arxentina desenvolveu un intenso labor no ámbito político e cultural da emigración galega. Colaborou na prensa, ás veces utilizando os pseudónimos **Paio de Rebordelos**, **Alfonso A. Leriar** e **Xilo da Goubea**, foi redactor e subdirector do semanario *Galicia*, subdirector de *Opinión Gallega* durante cinco anos e director de *Orientación Gallega*. Foi autor de comedias, dramas, poesía, lendas e glosas. Foi secretario da S.C.R. de Carballo Lar Bergantiñán nos anos cincuenta. Participou no Congreso da Emigración Galega de 1956 co relatorio "Da necesidade de arrequecer a nosa cultura. Teatro galego e radiotelefonía" e como representante da Juventud Republicana Federal Movimiento Federal con outro titulada "As sociedades galegas, o que se ten feito, o que se pode facer".

## Obras 
* *¡Mal ollo!... Comedia de ambente mariñeiro*, 1954. Editorial Nós.

Foi autor de dramas, poesía, glosas, comedias como *Mala Semilla* (1932), *Por la pendiente* (1932); lendas como: "A moza do Risco Roxo", "O Castelo de lúa", "A tumba dos namorados"; estampas galegas: "Esfolla na eira" (en colaboración con Antón Comesaña), "Terra nosa" e "Adiós Ríos", publicadas en 1949 polo semanario *Galicia*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
* 
### Ligazóns externas 
* «Era moi importante recuperar a obra de González Tiradas»
Eduardo Araujo Conde

**Eduardo Araujo Conde**, nado en Vigo en 1900 e finado no mesmo concello o 2 de abril de 1938, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Irmán de Marcial e Florencio Araujo Conde. Membro da dirección do Sindicato do Metal de Vigo e militante do PCE dende 1931, en maio de 1935 era o Secretario do Comité Rexional. Foi elixido compromisario para a elección do Presidente da República en maio de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Reclamado polo xuíz militar de Vigo mediante requisitoria o 10 de decembro de 1936, e novamente reclamado o 20 de decembro xunto co seu irmán José, Álvaro Ballesteros Estévez e outros republicanos de Lavadores e Bembrive. Foi xulgado en Vigo por rebelión militar e declarado en rebeldía. Foi abatido o 2 de abril de 1938 xunto con Álvaro Ballesteros nun enfrontamento cun destacamento falanxista de Cabral.

## Vida persoal 
Casou con Dolores Bastos Martínez e foi pai de Eduardo Araujo Bastos.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
J'en ai marre

**J´en ai marre** (en galego: *Estou farta!*) foi o primeiro sinxelo do álbum *Mes Courants Électriques* de Alizée, o cal destacou nas listas de vendas francesas, nas que chegou ao cuarto lugar. Vendéronse máis de 200.000 copias, polo que obtivo o disco de ouro. Porén, non tivo tanto éxito como outros sinxelos do álbum anterior, *Gourmandises*. A canción tivo éxito e por iso os deseñadores do xogo World of Warcraft utilizaron parte da coreografía para o baile dunha das razas, chamada Elfas da noite.

## Vídeo 
No vídeo vese como Alizée non pode saír dos seus límites, atrapada en paredes de vidro. Ela goza coa auga. Logo rompe o vidro, co significado de que xa non se deixa manipular.

''J'en ai marre'' contou cunha versión internacional en inglés titulada "I'm Fed Up!". No Xapón chamouse "Mon bain de mousse".

## Versión 2008 
No ano 2008 Alizée sacou unha versión nova desta canción, que se cantou por primeira vez o 18 de maio. Esta versión foi a utilizada durante o Psychédélices Tour en Rusia e México.

## Formatos 
### CD sinxelo en francés 
# ''J'en ai marre* 4:35
# *J'en ai marre (Instrumental Mix)* 5:05

### CD maxisingle en francés 
# *J'en ai marre (versión single)* 4:35
# *J'en ai marre (Soft Skin Club Mix)* 7:40
# *J'en ai marre (Bubbly Club Remix)* 7:50
# *J'en ai marre (My Goldfish is Under me Remix)* 3:40

### Sixelo en vinilo de 12" en francés 
Cara A:
# *J'en ai marre (Soft Skin Club Mix)* 7:40

Cara B:
# *J'en ai marre (Bubbly Club Remix)* 7:50
# *J'en ai marre (My Goldfish is Under me Remix)'' 3:40

## Listas de éxitos e vendas
### Vendas
Manuel Blanco Pascual

**Manuel Blanco Pascual**, nado en Lleida o 3 de agosto de 1900 e finado en xullo de 1940, foi un fotógrafo e político galego.

## Traxectoria 
Trasladouse a Galicia para cumprir o servizo militar na Coruña, onde exerceu a súa profesión de fotógrafo. Viaxou a Cuba, onde foi administrador de *Terra Gallega* e posteriormente a Barcelona. En 1927 instalouse no Barco de Valdeorras, montou estudio de fotografía no barrio de San Roque e Rubiá. Durante a República militou no grupo troskista Oposición Comunista de España dirixido por Andreu Nin. Despois da creación do POUM comezou o seu achegamento ao PCE, converténdose en secretario do radio comunista do Barco. En marzo de 1936 foi nomeado concelleiro e elixido primeiro tenente de alcalde. Ás poucas semanas o alcalde Eulogio Gavela Vega renunciou e Manuel Blanco substituíuno ata principios de xuño cando foi nomeado alcalde Abdón Blanco García. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte canda Manuel Martínez Blanco. Xulgado en Ourense por rebelión militar, foi declarado en rebeldía. Fuxiu cara Cabreira e posteriormente a Asturias, onde permaneceu baixo control gobernamental até outubro de 1937. Cando tamén Asturias caeu, volveu cruzar cara terras cabreiresas, pasando a formar parte dos grupos fuxidos que permanecían na zona, dirixidos por Manuel Girón Bazán e Manuel Álvarez Arias, alias *O Bailarín*.

O 6 de xullo de 1940 un continxente de regulares e falanxistas rodeou a casa da Lomba onde se ocultaba xunto cos asturianos Arcadio Ríos e Valentín García e o cabreirés Domingo Valle Cañal. Iniciado o combate os asturianos puideron saír do cerco xunto a Laura Blanco Rodríguez, a dona da casa, e o seu fillo Manuel Jesús López Blanco. Domingo Valle foi apresado con vida e morreu a consecuencia das feridas do combate no traxecto ata Ponte de Domingos Flórez. Manuel Blanco, gravemente ferido, conseguiu saír do cerco, pero foi detido posteriormente, torturado e finalmente asasinado.

Foi fusilado polo exército franquista en xullo de 1940 nos arredores da aldea de Lomba, na Cabreira leonesa, e enterrado nunha fosa común; os seus restos foron localizados por técnicos e voluntarios da Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica e exhumados o 4 de xullo de 2009. Posteriormente foi enterrado nun acto do Concello do Barco, o 27 de marzo de 2010, no cemiterio civil da vila.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha e imaxe no Outono fotográfico
Manuel García Filgueira

**Manuel García Filgueira**, nado en Mourente (Pontevedra) o 16 de febreiro de 1882, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Era o líder da Sociedade Agraria de Mourente e o presidente da Federación Obreira Local de Pontevedra. Foi concelleiro socialista en Pontevedra nas eleccións de 1913 e volveu ser concelleiro en 1920. Foi membro do primeiro Comité Rexional do PCE (1923). Na República foi concelleiro en Pontevedra e colaborou en *¡¡Revolución!!*. Participou como representante comunista no mitin contra o fascismo e a lei de amnistía do Cine Coliseum de Pontevedra en abril de 1934, xunto con Delmiro Sarmiento, Desiderio Comesaña Prado, Ramón Suárez Picallo e José Adrio Barreiro. Foi acusado de traballo sectario polo PCE en 1934. Cos sucesos de outubro de 1934 foi detido e destituído como concelleiro. Despois do triunfo da Fronte Popular foi elixido primeiro tenente alcalde e despois alcalde en substitución de Bibiano Fernández Osorio-Tafall que marchou a Madrid coma Subsecretario de Gobernación.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado no monte con Rogelio González Suárez, aínda así en agosto de 1940 foi condenado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas a 10 anos de desterro a 150 quilómetros de Pontevedra, 10 anos de inhabilitación absoluta e multa de 250 pesetas. O 19 de xullo de 1949 presentouse ás autoridades. Foi xulgado o 29 de outubro de 1949 acusado de auxilio á rebelión e sentenciado a 12 anos de reclusión menor. En novembro reducíronlle a pena a 2 anos de prisión menor e finalmente foi indultado. Non tivo moita actividade política posteriormente e sufriu un estraño atropelo do que quedou coxo.

## Vida persoal 
Casou con Emma Mourón Álvarez, que foi encarcerada en 1936. Foron pais de Manuel, Pilar, Rosario e Carlos García Mourón.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Mourente (1)
* Comunistas en Pontevedra
* García Filgueira, alcalde en vísperas de la Guerra Civil
Adam Levine

**Adam Noah Levine**, nado nos Ánxeles (California) o 18 de marzo de 1979, é un cantante, compositor e actor estadounidense. É coñecido por ser a voz principal, e tamén guitarrista, de Maroon 5.

## Traxectoria 
É fillo de Fred e Patsy Levine, e ten dous irmáns, Michael e Julia, ademais de dous medio irmáns, Sam e Liza. Tamén ten un tío que é escritor e periodista, Timothy Noah. O seu pai e a súa madrasta posúen dúas tendas de moda. A súa relixión é a xudía, ao igual que o seu pai.

Levine asistiu á escola "French Woods Festival of the Performing Arts" (Hancock, Nova York) onde coñeceu a Jesse Carmichael, Mickey Madden e Ryan Dusick cos que formou o grupo Kara's Flowers.

Coñecéndose no Colexio Brentwood en "Los Angeles", a banda lanzou o seu primeiro disco titulado *The Fourth World* en 1997. Ese mesmo ano a banda apareceu nun episodio de *Beverly Hills, 90210*. O disco tivo pouco éxito, e o seu único *single*, "Soap Disco", fracasou comercialmente. Decepcionados cos resultados do seu primeiro disco, os membros da banda separaron os seus camiños.

## Discografía 
### Como artista invitado 
### Outras cancións 
### Aparicións coma invitado 
## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kimpel, Dan (2006), ''How They Made It: True Stories of How Music's Biggest Stars Went from Start to Stardom!''. Hal Leonard Corporation. ISBN 0-634-07642-6
Pierre Joseph Bonnaterre

O abade **Pierre-Joseph Bonnaterre**, nado contra 1752 en Saint-Geniez-d'Olt (no actual departamento de Aveyron, Mediodía-Pireneos, Francia) e finado na mesma vila o 20 de setembro de 1804, foi un naturalista francés.

## Traxectoria 
Bonnaterre entrou no seminario de Rodez en 1772 e foi ordenado como presbítero o 22 de febreiro de 1779.

Exerceu como cura na Rouergue (antiga provincia do mediodía francés que se corresponde aproximadamente co actual departamento do Aveyron), e ensinou historia natural en Rodez.

Foi un dos primeiros naturalistas franceses en romper coa escola de Buffon para adoptar o sistema linnenano. Participou na parte ornitolóxica (1790-1792) e ictiolóxica da enciclopedia tituada *Tableau encyclopédique et méthodique des trois règnes de la nature*.

Bonnaterre contribuíu aos estudos dos mamíferos (e en especial, dos cetáceos), aves, réptiles, anfibios, peixes e insectos.

Tamén se recorda como o primeiro científico que estudou o *neno salvaxe* Victor de Aveyron (cuxa vida inspirou a François Truffaut no seu filme ''L'Enfant sauvage*.

Bonnaterre identificou preto de 25 novas especies de peixes, e dotou á súa enciclopédica obra con preto de 400 ilustracións.

## Algunhas publicacións 
* *Tableau encyclopédique et méthodique des trois règnes de la nature, dix-huitième partie, insectes.* Agasse, París 1797.
* *Recueil de médecine vétérinaire ou Collection de mémoires d'instructions et de recettes sur les maladies des animaux domestiques.* 
* *Tableau encyclopédique et méthodique des trois règnes de la nature, Cétologie, Ophiologie, Erpétologie.* Padoue 1795.
* *Tableau encyclopédique et méthodique des trois règnes de la nature, Ophiologie.* Panckoucke, París 1790.
* *Tableau encyclopédique et méthodique des trois règnes de la nature, Ornithologie.* Panckoucke, París 1790/91.
* *Tableau encyclopédique et méthodique des trois règnes de la nature, Cétologie.* Panckoucke, París 1789.
* *Tableau encyclopédique et méthodique des trois règnes de la nature, Erpétologie.* Panckoucke, París 1789/90.
* *Tableau encyclopédique et méthodique des trois règnes de la nature, Ichthyologie. *Panckoucke, París 1788.

## Abreviatura 
A abreviatura **Bonnaterre** emprégase para indicar a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Walters, Micahel (2003): *A Concise History of Ornithology.* New Haven, Connecticut: Yale University Press. ISBN 0-300-09073-0

### Ligazóns externas 
* *Agence régionale de l'environnement de Haute-Normandie'' (AREHN) Breve biografía de Bonnaterre e análise da súa obra.  Consultada o 14/11/2012.
Yohan Blake

**Yohan Blake**, nado en Saint James (Xamaica) o 26 de decembro de 1989, é un atleta xamaicano de velocidade. Gañou unha medalla de ouro nas remudas de 4×100 metros nos Xogos Olímpicos de 2012 amais de dúas medallas de prata, nos 100 e 200 metros. É coñecido como *A Besta* ("Beast").

A mellor marca persoal de Blake nos 100 metros é de 9,69 segundos, o que o converte, xunto a Tyson Gay, no home máis rápido do mundo despois de Usain Bolt. A súa mellor marca para os 200 metros (19,26 segundos) é a mellor despois de Bolt. Ten o récord nacional xuvenil nos 100 metros e é o velocista máis novo en romper a barreira dos 10 segundos (aos 19 anos e 196 días).

En 2009, xunto con outros tres velocistas, foi suspendido por tres meses tras dar positivo cunha substancia similar a un estimulante prohibido.

Foi adestrado por Glen Mills. os seus compañeiros de adestramento son Usain Bolt e Daniel Bailey.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Chegou a St. Jago High School, unha cidade onde o primeiro deporte era o crícket. Blake era un xogador de birlos, e foi só despois de que o director da escola vise o rápido que correu ao portelo da escola, que lle insistiu en que se dedicase á velocidade.

### Júnior 
Blake marcou o mellor tempo e estableceu un novo récord júnior nos Xogos CARIFTA celebrados no Turks e Caicos en 2007, onde tamén levou ao seu equipo ao ouro nas remudas 4×100 metros. Nesta ocasión, foi galardoado co Trofeo Austin Sealy ao atleta máis destacado do campionato.

No 2008 cando se lle preguntou a Usain Bolt se había algún velocista que o puidese desafiar, Bolt sinalou o seu compañeiro de adestramento, Blake, dicindo:

Blake gañou a carreira dos 100 metros "B" no 2009 Reebok Grand Prix. As súas fazañas na Golden Gala en xullo representaron unha clara mellora no seu rendemento. Demostrou ser un serio competidor no nivel superior: tomou o terceiro lugar despois de Tyson Gay e Asafa Powell e mellorou a súa marca persoal rompendo a barreira dos 10 segundos cunha marca de 9,96 segundos, converténdose no atleta mais novo en facelo. Mellorou a 9,93 segundos quedando en terceiro lugar tralos seus compañeiros de adestramento, Bolt e Daniel Bailey na reunión de Areva.

### Prohibición de drogas 
Antes do Campionato do Mundo de 2009, Blake (xunto con Marvin Anderson e Sheri-Ann Brooks) deu positivo no estimulante 4-Metil-2-hexanamina. Unha comisión disciplinar organizada pola Comisión Antidopaxe de Xamaica (JADCO) exonerouno dunha infracción de dopaxe alegando que a droga non estaba na lista da Axencia Mundial Antidopaxe. Pero a JADCO apelou o fallo da súa propia comisión, indicando que o atleta debía ser sancionado posto que o fármaco tiña unha estrutura similar á substancia prohibida tuaminoheptano. O tribunal de apelación decidiu que a sanción era apropiada, e Blake e os outros tres velocistas recibiron unha sanción de tres meses de suspensión.

## Notas
Antonio López Habas

**Antonio López Habas**, nado en Pozoblanco (provincia de Córdoba) o 28 de maio de 1957, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol que xogaba na demarcación de defensa.

## Traxectoria 
### Como xogador 
Formouse nas categorías inferiores do Sevilla FC chegando a formar parte do primeiro equipo, disputando oito encontros nas tempadas 1978-79 e 1979-80. Posteriormente xogou no Real Murcia e no Real Burgos e viviu o seu mellor ano no Atlético de Madrid na tempada 1985-86 onde gañou a Supercopa de España.

### Como adestrador 
Desenvolveu case toda a súa carreira nos bancos como segundo adestrador, comezou adestrando ao Atlético de Madrid B de onde pasaría ao Las Rozas e Real Aranjuez.

O gran salto deuno actuando como axudante de Xabier Azkargota como seleccionador de Bolivia, participando no Mundial de Fútbol Estados Unidos 1994, cun gran papel da selección boliviana.

Ao cabo dun ano fichou polo Bolivar con quen se proclamaría campión da liga boliviana. En 1996 chega a ser primeiro adestrador da selección de Bolivia tras un breve paso pola Liga española de fútbol no UE Lleida.

Na tempada 1998-99 volve a España para adestrar o Sporting de Xixón, equipo que tras destituír tres adestradores, dos cales Antonio López foi o primeiro, acabou descendendo a Segunda División.

Tras outro período en Bolivia afincouse definitivamente en España, para adestrara ao Granada CF.

Nos anos seguintes comezou unha etapa fundamental na vida de Antonio López, xa que entrou no equipo técnico do Valencia CF como axudante de Rafael Benítez, conseguindo dous campionatos de Liga (2001-02 e 2003-04) e unha Copa da UEFA na 2003-04.

En 2005 faise cargo do equipo en lugar de Claudio Ranieri que á súa vez fora o substituto de Benítez, baixo a súa dirección o equipo gañaría a Supercopa de Europa pero a final de tempada non renovaría o contrato.

O seu seguinte equipo seía o CD Tenerife, onde tampouco tería sorte xa que foi un dos seis adestradores que tivo o equipo esa tempada e so o dirixiu en cinco encontros.

No verán de 2007 ficha polo Celta de Vigo como axudante do adestrador Búlgaro Hristo Stoichkov, para completar a escasa experiencia nos bancos deste. O equipo estaba lonxe de acadar o obxectivo do ascenso polo que o adestrador foi destituído e fichado no seu lugar Juan Ramón López Caro, Antonio López seguiu actuando como axudante compartindo a función co exfutbolista Juanjo Maqueda. Porén López Caro tampouco duraría moito no posto e aos 21 encontros Antonio López converteuse no primeiro adestrador. Situación que non duraría moito tampouco xa que o equipo rematou a tempada baixo as ordes de Alejandro Menéndez, ata o momento adestrador do Celta de Vigo B.

Despois pasou a ser axudante de Stoichkov no Mamelodi Sundowns de Suráfrica.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Jacobo Rey Daviña

**Jacobo Rey Daviña**, nado en Santiago de Compostela o 18 de setembro de 1881 e finado en Vilagarcía de Arousa o 7 de febreiro de 1979, foi un comerciante e político galego.

## Traxectoria 
Educouse na escola de seu pai en Compostela. Foi socio-xerente de Hijos de Simeón García en Vilagarcía de Arousa, e en 1927, durante a ditadura de Miguel Primo de Rivera, foi nomeado delegado provincial en Pontevedra do Monopolio de Petróleos. Deputado provincial en representación da Cámara de Comercio, Industria e Navegación de Vilagarcía de Arousa, foi presidente da Deputación de Pontevedra entre o 7 de outubro de 1938 e o 9 de agosto de 1939, en plena guerra civil. Foi alcalde de Vilagarcía de Arousa, na ditadura franquista, de febreiro de 1952 ao 1 de xullo de 1965.

## Distincións
En 1970 recibiu a Medalla ao Mérito no Traballo.

## Recoñecementos 
Ten dedicada unha céntrica rúa en Vilagarcía de Arousa, pendente de cambio de nome en función da Lei de memoria histórica de España e a petición de partidos políticos e colectivos cidadáns.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Eej Khad

**Eej Khad**, ou **Eej Khald** (*Eej* significa "Nai", *Khad* significa "Pedra") é unha deusa que recibe adoración baixo a forma dunha pedra granítica localizada en Sergelen Soum a 50 quilómetros de Ulán Bátor, Mongolia.

## Historia
Esta deusa encarna a fertilidade, debido a que é antropomorfolito (rocha con forma humana). Está situada en plena estepa mongol, dentro dun modesto santuario de madeira. Mide 2 metros de alto por 4 de ancho e o aspecto antropomorfo fai que sexa adorada pola xente tódolos días do ano, ofrecéndolle galletas, caramelos e vodka da marca "Chinghis Khan"(nome en mongol de Xenxis Khan).

Está vestida como unha muller nativa cun amplo saial de cor crema e panos votivos(*khatags* de seda ó estilo mongol), algúns poñen billetes no cinto da deusa e logo a tocan coas mans ou coa fronte e piden desexos concretos. O santuario de Eej Khald foi construído a principios do século XX para distinguila dos *ovó*(montículos de pedras como os milladoiros en Galicia). Os soviéticos tentaron destruír o seu santuario e á mesma rocha sen ningún éxito.

O culto asóciase a outras litolatrías polo mundo adiante e outras épocas, como as pedras Bal-Bal de Kirguizistán, o betilo de Cibeles, as pedras "tiki" de Polinesia, as *inukshuk* dos inuit no Ártico,a *Pedra Negra* da Kaaba, o *Irminsul* dos saxóns, as pedras casadas (Meoto Iwa) dos xaponeses e moitos penedos de Galicia relacionados aínda hoxe con santuarios (*Torre da Moa* en Corme, a *pedra das serpes* en Gondomil, a *barca da Virxe* en Muxía, a cama de pedra de San Xiao no Monte Aloia ou *Pena dos Namorados* en Ponteareas).

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Amilladoiro (túmulo)
*Stonehenge
*Menhir
*Cibeles
Lamniformes

Os **Lamniformes** son unha orde de condrictios elasmobranquios selaquimorfos que inclúe numerosas especies de tiburóns, algunhas tan coñecidas como o tiburón branco (*Carcharodon carcharias*), mentres que outras son tan estrañas como o tiburón de boca ancha (*Megachasma pelagios*) ou a quenlla fociñuda (*Mitsukurina owstoni*).

## Características 
Posúen dúas aletas dorsais sen espiñas e unha aleta anal. Teñen cinco fendeduras branquiais e, normalmente, espiráculos pequenos situados tras os ollos, que carecen de membranas nictitantes. Aas mandíbulas esténdense até máis atrás dos ollos.

## Clasificación 
'*Orde *Lamniformes'''*
* Familia *Odontaspididae*
* Familia *Mitsukurinidae*
* Familia *Pseudocarchariidae*
* Familia *Megachasmidae*
* Familia *Alopiidae*
* Familia *Cetorhinidae*
* Familia *Lamnidae*

## En Galicia 
En augas próximas ás nosas costas están citadas as seguintes especies da orde:

* *'Familia *Lamnidae*:'*
** *Lamna nasus* (Bonnaterre, 1788) - o marraxo
** *Carcharodon carcharias* (Linnaeus, 1758) - o tiburón branco 
** *Isurus oxyrhinchus* Rafinesque, 1810 - o marraxo azul 
* *'Familia *Cetorhinidae*:'*
** *Cetorhinus maximus* (Gunnerus, 1765) - o peixe bobo
* *'Familia *Alopiidae*:'*
** *Alopias vulpinus* (Bonnaterre, 1788) - o raposo do mar

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World''. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.

### Outros artigos 
* Condrictios
* Tiburóns
Tomás Pérez Lorente

**Tomás Pérez Lorente**, nado en Vigo o 4 de xaneiro de 1901 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 1962, foi un enxeñeiro e político galego.

## Traxectoria 
Enxeñeiro militar. Foi presidente da Cámara de Comercio (1947-1959) e alcalde de Vigo dende o 6 de febreiro de 1949 ao 18 de agosto de 1960. Durante o seu mandato inaugurouse o aeroporto de Peinador (1954), creouse a Zona Franca de Vigo e abriuse o encoro de Zamáns, ao que en 1960 se lle deu o seu nome. Foi procurador en Cortes como representante de Municipios provinciais (1949-1961). Finou en Vigo o 1 de setembro de 1962.

## Vida persoal 
Casou en 1925 con Marina Quirós Mateo.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Xenealoxía Pérez Lorente Tomás
Luis Rocafort Martínez

**Luis Rocafort Martínez**, nado en Pontevedra en 1912 e finado en Sanxenxo o 25 de febreiro de 1967, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Madrid (1932). Especializouse en Ciencias Económicas e Políticas en París, Exeter e Glasgow. Foi delegado provincial de Auxilio Social. Foi presidente da Deputación de Pontevedra do 13 de setembro de 1951 ata 1958. Foi procurador en Cortes como representante de Deputacións Provinciais (1952-1958). Finou en Sanxenxo o 25 de febreiro de 1967.

## Vida persoal 
Casou con Isabel Quinteiro e foi pai de Luis Rocafort Quinteiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Garabelos, Garabelos do Bouzo, Baltar

**Garabelos** é un lugar da parroquia de Garabelos do Bouzo no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Tiña 53 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 30 eran homes e 23 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010 cando tiña 51 habitantes (30 homes e 21 mulleres).
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Garabelos do Bouzo 
### Parroquias de Baltar 
## Notas
Alexandre II de Escocia

**Alexandre II de Escocia** nado en Haddington, East Lothian o 24 de agosto de 1198 e finado en Kerrera o 6 de xullo de 1249. Foi rei de Escocia entre 1214 e 1249.

## Reinado 
miniatura|250px|Selo de **Alexandre II de Escocia**
Foi fillo de Guillerme o León e Ermengarda de Beaumont. Á morte do seu pai, o 4 de decembro de 1214, sucedeuno no trono, sendo coroado o 6 de decembro dese mesmo ano.

Ao ano seguinte da súa ascensión ao trono, os clans Meic Uilleim e MacHeths, inveterados inimigos da monarquía escocesa, rebeláronse, pero as forzas leais ao trono derrotáronos. Ao mesmo tempo, Alexandre uniuse aos baróns ingleses contra o rei Xoán sen Terra, e enviou tropas para apoialos. Trala morte do rei Xoán, e a conclusión da paz entre o xove sucesor deste, Henrique III, e o rei francés Lois VIII con Alexandre, concertouse o matrimonio do escocés con Xoana Plantagenet, irmá do rei de Inglaterra. O mesmo celebrouse o 18 ou o 25 de xuño de 1221.

Tras sufocar a rebelión do distrito semi independente de Argyll, as forzas leais a Alexandre esmagaron outra rebelión en Galloway en 1235. Tamén resolvéronse as disputas limítrofes con Inglaterra por un compromiso acordado en 1237.

Trala morte da súa esposa, Alexandre volveu a casar o 15 de maio de 1239 con María de Coucy, coa que tivo un único fillo, Alexandre, en 1241.

Un novo intento de invasión inglesa en 1243 interrompeu por breve tempo as boas relacións entre escoceses e ingleses, pero tanto a anticipación de Alexandre a este ataque como os poucos aires bélicos que tiñan os baróns ingleses, levaron a unha pronta conclusión da paz en Newcastle upon TyneNewcastle, en 1244. Tras estes acontecementos, Alexandre volveu a súa mirada cara ás illas occidentais do seu reino, reclamadas como posesión polos noruegueses. Tras intentar negociar ou mercar as illas, intentou disuadir a Ewen, fillo de Duncan, señor de Argyll, de pregarse á causa do rei Haakon IV de Noruega. Ao non conseguilo, dirixiu as súas forzas contra el, pero foi atacado por unha febre na illa de Kerrera, nas Hébridas Interiores, onde finou en 1249.

Sucedeuno o seu fillo, Alexandre III.
Niñodaguia, Niñodaguia, Baltar

**Niñodaguia** é o único lugar da parroquia de Niñodaguia no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Tiña 56 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 27 eran homes e 29 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 59 habitantes (28 homes e 31 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Niñodaguia 
### Parroquias de Baltar 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Baltar
Vilamaior da Boullosa, Vilamaior da Boullosa, Baltar

**Vilamaior da Boullosa** é un lugar da parroquia de Vilamaior da Boullosa no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Segundo  o INE e o IGE en 2011 tiña 222 habitantes (110 homes e 112 mulleres), un menos ca en 2010 (112 homes e 111 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilamaior da Boullosa 
### Parroquias de Baltar 
## Notas
Montecelo, Vilamaior da Boullosa, Baltar

**Montecelo** é un lugar da parroquia de Vilamaior da Boullosa no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Segundo o INE e o IGE en 2011  tiña 36 habitantes (20 homes e 16 mulleres), dous máis ca en 2010 (18 homes e 16 mulleres nese ano).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilamaior da Boullosa 
### Parroquias de Baltar 
## Notas
Buxán, Bande, Bande

**Buxán** é un lugar da parroquia de Bande no concello ourensán de Bande na comarca da Limia. Tiña 33 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 16 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 34 habitantes (18 homes e 16 mulleres).
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bande 
### Parroquias de Bande 
## Notas