Eddie Irvine

**Edmund "Eddie" Irvine, Jr.** (nado o 10 de novembro de 1965) é un piloto de carreiras retirado británico de Irlanda do Norte. Foi o subcampión na tempada de  pilotando para Ferrari.

Irvine foi influenciado polos seus pais para participar nas carreiras de coches. Comezou a súa carreira á idade de dezasete anos cando participou no Campionato de Fórmula Ford logrando pronto o éxito, antes de pasar aos campionatos de Fórmula Tres e á Fórmula 3000. A primeira vez que pilotou un Fórmula Un foi co equipo Jordan en , onde alcanzou temperá notoriedade pola súa participación en incidentes múltiples ocasións durante a súa carreira. Conseguiu o seu primeiro podio en  antes de trasladarse a Ferrari en .

A súa tempada máis exitosa foi en  cando logrou catro vitorias e desafiou ao piloto de McLaren Mika Häkkinen para o Campionato Mundial, terminando en segundo lugar. Trasladouse a Jaguar en  e soportou os malos resultados, pero logrou facerse co primeiro podio para o seu equipo en  e logrou outro podio en . Irvine deixou Jaguar debido ás friccións dentro do seu equipo e anunciou a súa retirada do automobilismo de competición cando non conseguiu un asento para a tempada .

Desde que abandonou os deportes de motor, Irvine converteuse nunha personalidade dos medios en Gran Bretaña. Tamén vinculóuselle coa adquisición dos equipos Jordan e Minardi en , aínda que as conversacións non chegaron a nada. Irvine tamén ampliou os seus intereses ao mercado inmobiliario, acumulando un bo investimento durante a súa carreira deportiva.

## Primeiros anos e carreira 
Irvine naceu o 10 de novembro de 1965, en Newtownards, Condado de Down en Irlanda do Norte, fillo de Edmund e Kathleen. Pasou a súa infancia na vila de Conlig. Ten unha irmá máis vella, Sonia, que actuou como fisioterapeuta de Irvine ata 1999. Cursou estudos na escola secundaria de Regent House, sen sobresaír nunca nos resultados. O seu primeiro contacto co automobilismo foi cando a súa familia estando de vacacións asistiu ao Gran Premio do Reino Unido. O seu pai tamén correu en monoprazas por diversión. Irvine expresou inicialmente interese nas motocicletas pero o seu pai pensaba que eran demasiado perigosas. Irvine traballou sen remuneración na chatarrería da súa familia, a cambio de que o seu pai financiara a súa paixón polas carreiras.. Máis tarde apareceu John Watson como o heroe da súa infancia .

Irvine comezou a competir cos coches de carreiras en 1983, animado polo seu pai; Inicialmente interesouse polas carreiras de motos, pero os seus pais pensaron que o deporte era demasiado perigoso e así se viu obrigado a participar na Fórmula Ford. Durante esa tempada non logrou ningún éxito e terminou no quinto lugar. Tamén participou no Gran Premio de Macau, que forma parte do calendario da liga de Fórmula Tres, en substitución do pole position, pero non gañou a carreira. Grazas a Marlboro tamén puido participar, ao ano seguinte, no campionato de F3000 co equipo de Pacific Racing. Flanqueado por JJ Lehto, considerado entón unha nova promesa do automobilismo, logrou terminar na novena posición por diante do seu compañeiro de equipo, 13º.

En 1990 asinou un contrato para competir na Fórmula 3000 co equipo Jordan. Durante a tempada, obtivo unha vitoria en Alemaña e terminou a tempada en terceiro lugar, con mellores resultados que os seus compañeiros de equipo Heinz-Harald Frentzen e Emanuele Naspetti. A finais de ano, participou de novo no Gran Premio de Macau e na *Copa Fuji F3*, terminando no podio nas dúas carreiras. O final da tempada coincidiu, con todo, co fin da relación co equipo e Irvine trasladouse ao Xapón para competir na Fórmula Nippon. Durante 1991, Irvine correu para Cerumo Racing onde logrou unha vitoria anotou 17 puntos para terminar sétimo no campionato de pilotos.

Irvine participou por primeira vez nas 24 Horas de Le Mans en 1992 co equipo SARD pilotando un automóbil Toyota Grupo C xunto con Roland Ratzenberger e Eje Elgh. O equipo acabou noveno na xeral e ocupou o segundo lugar na clase Grupo C.

## Carreira na Fórmula Un 
### Jordan (1993-1995) 
#### 1993 
Irvine entrou na Fórmula Un, a categoría máis alta das carreiras de circuíto, co equipo Jordan, como compañeiro de equipo de Rubens Barrichello. Facendo o seu debut no Gran Premio do Xapón, Irvine terminou nos puntos no sexto lugar. De inmediato alcanzou a fama ao impedir adiantar ao piloto de McLaren Ayrton Senna durante varias voltas. Logo da carreira, Senna entrou na casa rodante de Jordan e golpeou na cara a Irvine. Irvine retirouse no final da carreira en Australia, cando sufriu un accidente. Na xeral, Irvine acabou 22º no campionato de pilotos logrando un punto.

#### 1994 
Irvine continuou en Jordan na tempada  de novo acompañando a Barrichello. Na primeira rolda en Brasil, Irvine estivo involucrado nun choque en cadea de catro coches. Máis tarde recibiu unha sanción dunha carreira e unha multa de 10,000 $. Irvine recorreu a decisión da FIA, que decidiu rexeitar o recurso o 6 de abril e aumentou a pena a unha prohibición de tres carreiras. O seu asento foi ocupado por Aguri Suzuki no seguinte Gran Premio do Pacífico e Andrea de Cesaris para as carreiras en San Marino e Mónaco. Irvine volveu no Gran Premio español no que anotou os seus primeiros puntos da tempada co sexto lugar, logo sufriu retiradas consecutivas nas cinco carreiras seguintes. Non foi capaz de terminar o Gran Premio de Bélxica debido a unha falla no alternador, malia que se clasificou 13º debido a completar máis do 90% da distancia da carreira, non terminou a carreira celebrada en Italia debido a un fallo de motor e máis tarde foi suspendido por tres carreiras por un incidente na primeira volta co piloto de Lotus Johnny Herbert durante a carreira.

Irvine tivo unha polémica adicional durante a primeira sesión de clasificación do Gran Premio de Portugal cando lle pegou ao piloto de Williams Damon Hill. Irvine foi advertido de que se volvía a provocar un incidente similar vería revogada a súa Súper Licenza terminou sétimo na carreira e logrou puntuar consecutivamente na seguintes dúas carreiras, foi cuarto no Gran Premio de Europa e quinto no Gran Premio do Xapón. Terminou o ano 16º no campionato de pilotos, con 6 puntos. Fóra da Fórmula Un, Irvine participou na súa terceira carreira consecutiva nas 24 Horas de Le Mans pilotando para ADRS xunto con Mauro Martini e Jeff Krosnoff. O equipo terminou segundo na xeral e levouse a vitoria na clase LMP1 / C90 lideraron durante 90 minutos e víronse obrigados a reducir a velocidade debido a un problema na caixa de cambios.

#### 1995 
[miniatura| right | Irvine pilotando para Jordan no [Gran Premio do Reino Unido de 1995]]
Irvine continuou en Jordan en  de novo xunto a Barrichello. Soportou un mal comezo: Irvine viuse obrigado a retirarse na primeira carreira celebrada en Brasil debido a un problema na caixa de cambios, e na seguinte carreira en Arxentina, entrou en contacto co pneumático traseiro esquerdo do piloto de McLaren Mika Häkkinen e retirouse cun fallo de motor logo de seis voltas. Terminou oitavo no GP de San Marino e logrou os seus primeiros puntos ao alzarse coa quinta posición en España. Logo de retirarse do Gran Premio de Mónaco, Irvine conseguiu o primeiro podio da súa carreira na Fórmula Un co terceiro posto en Canadá. Malia este éxito, Irvine non anotou puntos nas seguintes sete carreiras. No Gran Premio de Bélxica, o coche de Irvine incendiouse durante unha parada en boxes cando a válvula de combustible atascouse aberta e viuse obrigado a retirarse.

Na semana antes do Gran Premio de Europa, Jordan anunciou que Irvine siguiría por dous anos máis. Con todo, Ferrari anunciou que contratara a Irvine, e que sería o compañeiro de equipo de Michael Schumacher para 1996. Tivo un bo resultado na carreira terminando sexto, malia que terminou fóra dos puntos no Gran Premio do Pacífico. Irvine anotou os seus últimos puntos da tempada cun quinto lugar no Xapón e terminou a tempada cunha retirada debido á presión dos pneumáticos en Australia. Terminou 12º no campionato de pilotos con 10 puntos.

### Ferrari (1996-1999) 
#### 1996 
[miniatura| right | Irvine pilotando para Ferrari no [Gran Premio de San Marino de 1996]]
Na primeira carreira en Australia, Irvine logrou a terceira posición; na seguinte rolda disputada no Brasil, terminou fóra dos puntos en sétima posición e quedou en quinto lugar en Arxentina. No Gran Premio de Europa, tivo problemas co manexo do seu coche e viuse involucrado nun incidente con Olivier Panis obrigando aos dous pilotos a retirarse. Irvine logrou o cuarto lugar no GP de San Marino. Con todo, Irvine soportou a falta de fiabilidade do seu coche e viuse obrigado a retirarse nas seguintes oito carreiras consecutivas, xa fora por verse involucrado en incidentes ou por problemas co seu coche. A racha terminou cando Irvine acabou quinto no Gran Premio de Portugal malia que sufriu outra retirada na carreira de peche de tempada en Xapón. Irvine terminou décimo no campionato de pilotos con 11 puntos.

#### 1997 
A primeira carreira da tempada en Australia viu a Irvine involucrado nun accidente co piloto de Williams Jacques Villeneuve. O incidente creou polémica, xa que provocou un distanciamento con Irvine que se prolongou durante toda a tempada. Irvine logrou o 16º posto na seguinte carreira celebrada no Brasil, logo de atopar o seu coche difícil de conducir, e acadaría o segundo posto en Arxentina dúas semanas máis tarde, onde Irvine desafiou a Villeneuve pola vitoria que sufría unha doencia estomacal e tiña problemas de freos no seu coche. O resultado terminou coa demanda da prensa italiana para que Irvine fora despedido. Mantivo a súa forma logrando dous terceiros postos consecutivos nas dúas carreiras seguintes. Isto viuse interrompido cando Irvine retirouse do Gran Premio español onde cosechou críticas por parte de Panis e Jean Alesi.

Na seguinte carreira celebrada no Canadá Irvine estivo involucrado nun incidente xunto ao piloto de McLaren Mika Häkkinen na primeira volta. Amañouse para recuperarse e lograr un novo podio en Francia, a partir deste momento a forma de Irvine caeu e terminou fóra dos puntos nas seguintes sete carreiras. Durante o verán, anunciouse que Irvine permanecería en Ferrari para . A súa racha de malos resultados terminou cun terceiro posto no Gran Premio do Xapón, e concluíu a tempada cun quinto lugar no Gran Premio de Europa. Irvine terminou sétimo no campionato de pilotos con 24 puntos.

#### 1998 
[miniatura | left | Irvine no [Gran Premio de Australia de 1999]]
Irvine mantívose en Ferrari en  de novo como compañeiro de Schumacher. O nivel da condición física de Irvine foi posta en dúbida cando sufriu de dor de costas. Para combater o problema, instalouse un novo asento no seu coche. Irvine fixera moi poucas probas co coche do seu equipo, o Ferrari F300, durante a pretempada e resultou afectado pola guerra de pneumáticos entre Bridgestone e Goodyear, pero mostrouse confiado sobre as súas posibilidades na tempada. Na primeira carreira da tempada en Australia, Irvine terminou cuarto e na seguinte carreira celebrada no Brasil quedou na oitava posición. Tras estes resultados, Irvine fixo unha boa primeira parte da tempada, nas seguintes oito carreiras terminou no podio seis veces retirouse en España cando se viu involucrado nunha colisión co piloto de Benetton Giancarlo Fisichella, creando outra polémica e terminou en segundo lugar en Francia detrás do seu compañeiro Schumacher, foi o primeiro dobrete de Ferrari en oito anos.

En xullo, anunciouse que Irvine asinara unha extensión de dous anos do seu contrato. O contrato estipulaba que Irvine podía elixir a súa propia estratexia e configuración, malia que mantería un papel de apoio a Schumacher. Logo de dous abandonos nas seguintes tres carreiras, Irvine recuperouse para terminar segundo en Italia e na cuarta posición no Gran Premio de Luxemburgo. Pechou a tempada cun segundo posto no Xapón. Irvine terminou a tempada no cuarto lugar do campionato de pilotos e anotou 47 puntos.

#### 1999 
[miniatura| left | Irvine pilotando para Ferrari no [Gran Premio do Canadá de 1999]]
Para a tempada , Irvine mostrouse confiado de cara á tempada, dicindo: "Logo dos resultados do ano pasado, onde obtiven o meu mellor resultado da historia do campionato coa cuarta posición da xeneral, agora, para este ano, quero facelo aínda mellor". A súa tempada tivo un bo comezo: Irvine conseguiu a súa primeira vitoria na Fórmula Un na carreira de apertura da tempada en Australia; e na seguinte carreira no Brasil, obtivo a quinta posición malia unha parada en boxes non programada. Tres semanas máis tarde retirouse no GP de San Marino, o coche de Irvine sufriu un fallo de motor logo de 46 voltas e perdeu o liderado do Campionato Mundial de Pilotos co seu compañeiro de equipo Schumacher. Conseguiu o seu segundo podio da tempada na seguinte rolda en Mónaco. Irvine alzouse co terceiro lugar no Canadá malia unha colisión co piloto de McLaren David Coulthard logrando a volta rápida.

No Gran Premio do Reino Unido. Onde Irvine logrou o segundo lugar, Schumacher chocou tras saírse da curva de alta velocidade *Stowe Corner* cando fallou o freo traseiro do seu coche, o resultado foi unha perna rota. Irvine asumiu o papel de líder do seu equipo e tivo como compañeiro ao piloto finlandés Mika Salo nas seguintes seis carreiras. Irvine logrou dúas vitorias consecutivas en Austria e Alemaña recuperando o liderado do Campionato de Pilotos e asegurou un podio máis en Hungría no que tivo problemas co sobreviraxe no seu coche. Con todo, Irvine e Salo queixáronse da falta de desenvolvemento co coche e Irvine ameazou con abandonar Ferrari se a súa candidatura ao campionato non era apoiada plenamente. Con todo, Irvine puntuou consecutivamente nas dúas carreiras seguintes, foi cuarto en Bélxica e sexto en Italia. En setembro, anunciouse que Irvine fichara co equipo Jaguar que adquirira o equipo Stewart en xuño e sería compañeiro de Johnny Herbert. Irvine terminou sétimo no Gran Premio de Europa logo de facer unha parada de 48 segundos cando un dos seus pneumáticos de auga quedou mal posto e quedou detrás seu rival Mika Häkkinen.

Na penúltima rolda en Malaisia, Irvine conseguiu a súa cuarta vitoria da tempada, aínda que el e Schumacher foron posteriormente descualificados cando se descubriu que os bargeboards dos seus coches non cumpría cos regulamentos técnicos da Fórmula Un. Ferrari fixo unha reclamación á FIA que se escoitou o 22 de outubro. Ao día seguinte, anunciouse que o Tribunal de Apelación anulara a decisión asegurando un último enfrontamento. Na rolda de pechadura da tempada no Xapón, Irvine caeuse da cualificación e só logrou terminar terceiro na carreira e perder o campionato de pilotos con Häkkinen por 2 puntos. Non obstante os esforzos de Irvine durante a tempada axudaron a Ferrari para facerse co primeiro campionato de construtores en 16 anos. Irvine foi galardoado co Hawthorn Memorial Trophy, un premio anual outorgado ao piloto británico ou da Commonwealth máis exitoso na Fórmula un no transcurso dunha tempada. foi tamén nomeado por Autosport como o mellor piloto británico de competición do no 1999.

### Jaguar (2000-2002) 
#### 2000 
[miniatura|dereita|O [Jaguar R1 pilotado por Irvine en 2000.]]
O expiloto de carreiras británico Stirling Moss expresou as súas dúbidas sobre as esperanzas de Irvine para ser un aspirante ao título con Jaguar durante a seguinte tempada. Os ex Campión Mundial de Pilotos británico Jackie Stewart, dixo: "... realmente volve de novo. Estivo baixo a sombra dun gran piloto en Ferrari. Creo que é o momento que abandonar esa sombra e pasar a correr para se mesmo". Irvine tivo un mal comezo, nas dúas primeiras carreiras celebradas en Australia e Brasil, Irvine sufriu retiradas consecutivas debido a trompos. Posteriormente logrou terminar nas seguintes tres carreiras, aínda que fóra das posicións dos puntos. Retirouse do Gran Premio de Europa logo dunha colisión co piloto de Williams Ralf Schumacher despois de trompear e ser superado polo piloto de Arrows Jos Verstappen. Na seguinte carreira en Mónaco Irvine anotou os primeiros puntos co cuarto lugar.

Viuse obrigado a retirarse no Gran Premio de Austria debido a dores abdominais causados por un ataque de apendicite malia que participou na primeira sesión de adestramentos libres do evento. Foi substituído polo piloto de probas do equipo Luciano Burti. Irvine foi considerado apto para participar no Gran Premio de Alemaña, onde se asegurou a décima posición malia un trompo. Non foi capaz de anotar máis puntos nas seguintes cinco carreiras, que incluíron unha retirada en Italia cando chocou con Salo na primeira volta. Terminou a tempada chegando á meta nas tres últimas carreiras, puntuando na carreira que pechaba a tempada, o Gran Premio de Malaisia onde terminou sexto. Irvine terminou a tempada 13º no campionato de pilotos e anotou catro puntos. Fóra da Fórmula Un, Irvine participou no Belfast City Open e o Direct Millennium Motorsport Festival pilotando un coche deportivo de Jaguar para celebrar a participación da marca no Tourist Trophy.

#### 2001 
miniatura|left | Jaguar R2 de Irvine para a tempada 2001
Irvine mantívose en Jaguar na tempada  e foi compañeiro de Luciano Burti. Malia as súas críticas, o director do equipo Jaguar Bobby Rahal apoiou a Irvine para a seguinte tempada, aínda que non confiaba en Irvine debido as súas dúbidas sobre que o seu equipo chegara a ser competitivo. Rahal preocupouse pola actitude de Irvine cando o coche do equipo, o Jaguar R2, deu un baixo rendemento durante as probas de pretempada. Irvine apoiou a opinión de ser despedido ao final da tempada se as súas actuacións non satisfacían ao equipo. Irvine logrou o 11º posto na primeira rolda en Australia e non puido terminar as seguintes catro carreiras consecutivas. Antes do Gran Premio español, Burti deixou Jaguar para unirse ao equipo Prost e o equipo contratou como compañeiro de Irvine a Pedro de la Rosa. Irvine logrou terminar o Gran Premio de Austria na sétima posición e logrou o primeiro podio de Jaguar co terceiro lugar na seguinte rolda en Mónaco. En xuño, confirmouse que Irvine e de la Rosa serían retidos por Jaguar para .

Malia este éxito, Irvine non puido terminar seis das seguintes oito carreiras. Sufriu unha tensión no pescozo nunha sesión de probas en Silverstone e tomouse o tempo de descanso durante as vacacións de verán Durante este período, Rahal intentou vender a Irvine ao equipo Jordan cun salario adicional de 10 $ millóns de dólares para Irvine. Irvine rexeitou o contrato xa que quería axudar a Jaguar a ser máis competitivo. O contrato, concibido orixinalmente por Rahal como unha broma, conduciu ao seu despedimento e foi substituído polo austríaco campión do mundo Niki Lauda. No Gran Premio de Bélxica, Irvine estivo involucrado nunha colisión con Burti que trataba de alcanzalo. Burti estrelouse a máis de 240 kph e absolveu calquera culpa posta sobre Irvine. Irvine logrou facerse cuns puntos ao final da tempada co quinto lugar nos Estados Unidos e terminou a tempada cunha retirada no Gran Premio do Xapón. Irvine terminou a tempada 12º no campionato de pilotos logo de anotar seis puntos.

#### 2002 
[miniatura| left | Irvine pilotando para Jaguar no [Gran Premio dos Estados Unidos de 2002]]
	
Irvine continuou en Jaguar na tempada  de novo como compañeiro de Pedro de la Rosa. Na preparación para a tempada, Irvine fixo un exame físico e rexistrou unha alta puntuación. Con todo, mostrouse cauteloso sobre as perspectivas do seu equipo cara ao próximo ano, dicindo: "Só temos que esperar e ver o que sucede con este coche, é un interrogante". Na primeira rolda en Australia, Irvine terminou cuarto, e na seguinte carreira en Malaisia, viuse obrigado a retirarse por un problema hidráulico. Posteriormente Irvine logrou facerse coa sétima posición no Gran Premio do Brasil, antes de sufrir tres retiradas consecutivas nas seguintes carreiras. Máis tarde no Gran Premio de Mónaco terminou en novena posición, que foi seguido con seis retiradas consecutivas nas seguintes sete carreiras. Con todo, isto marcou un punto de inflexión e Irvine logrou terminar todas as carreiras restantes. Puntuando en dúas ocasións, cun sexto lugar en Bélxica e o seu último podio co terceiro lugar en Italia. Terminou a tempada noveno no campionato de pilotos, con oito puntos.

Durante a tempada, houbo unha gran fricción entre Irvine e o seu equipo debido á súas críticas pola falta de desenvolvemento do coche. Nun esforzo por reter a Irvine, Jaguar ofreceulle 6 $ millóns de dólares de salario, con todo, non se alcanzou un acordo. Considerou volver ao seu antigo equipo Jordan para a tempada , pero non alcanzaron un acordo debido aos problemas financeiros do equipo. Polo que finalmente retirouse da competición.

## Logo da Fórmula Un (2003-presente) 
[miniatura| right | Irvine nunha exhibición nun [Ferrari 312T3 no Festival da Velocidade de Goodwood de 2009]]

O 24 de xullo de 2003, Irvine foi detido tras ser sorprendido conducindo unha moto de máis de 50&nbsp;km/h por Hyde Park sen licenza nin seguro. Debía ser condenado nos xulgados de Bow Street, pero Irvine non asistiu. Emitiuse unha orde de arresto con fianza.

En maio de 2005, rumoreouse que Irvine dirixía un consorcio para comprar o equipo Jordan e o seu interese en correr co equipo. Máis tarde vinculárono a unha posible venda do equipo Minardi e conversacións co director do equipo Paul Stoddart.

Fíxose millonario a través de investimentos inmobiliarios antes de chegar á Fórmula Un. Fóra da F1, dise que Irvine ten unha carteira de propiedades multimillonaria, posúe máis de corenta propiedades en todo o mundo. De acordo coa Sunday Times Rich List, publicada en abril de 2006, Irvine era a quinta persoa máis rica de Irlanda do Norte nese momento, logo de aumentar a súa fortuna persoal a aproximadamente 160 millóns de libras. Tamén é o propietario de *Eddie Irvine Sports*, unha instalación con mesas de snooker e billares, pista de carreiras de karts, paintball, e campos de fútbol en Bangor, preto da súa nativa Conlig.

O 9 de xaneiro de 2014, Irvine foi condenado a seis meses de prisión tras ser declarado culpable de "dano mutuo" tras unha pelexa nun club nocturno en Milán, Italia, con Gabriele Moratti, fillo da ex alcalde de Milán Letizia Moratti. O avogado de Moratti, Vincenzo Saponara, dixo aos medios que a sentenza era susceptible de ser suspendida e que ningún dos dous iría ao cárcere.

## Nacionalidade 
Como naceu en Irlanda do Norte, un país constituínte do Reino Unido, Irvine foi cidadán británico durante toda a súa carreira. Tamén tivo unha licenza de carreiras emitida pola Autoridade Deportiva Nacional da República de Irlanda.

Esta situación creou certa confusión en canto á nacionalidade de Irvine, na cerimonia do podio do Campionato Mundial de Fórmula 1. No seu terceiro podio, un segundo lugar para Ferrari no Gran Premio da Arxentina de 1997, a bandeira tricolor irlandesa izouse por erro polos organizadores da carreira. Isto levou á súa familia a recibir ameazas telefónicas. Irvine pediu entón que nas carreiras posteriores, poder izar unha bandeira politicamente neutral o trevo, e que soara a canción Londonderry Air en vez do himno para marcar unha vitoria. Un portavoz da FIA dixo:

Irvine auto-identificouse como irlandés:

## Vida persoal 
Fíxose coñecido polos seus flirteos con varias mulleres, incluíndo Pamela Anderson.

Irvine nomea a súa ex noiva María Drummond como a súa maior influencia, a coñeceu no Gran Premio de Macau en 1988. O par mantivéronse como amigos durante un ano, permanecendo en contacto regular, a relación fíxose máis profunda cando Drummond separouse do seu noivo. desta relación Irvine ten unha filla, Zoe. Dixo que o nacemento da súa filla foi o mellor momento da súa vida malia non ser un amante natural dos bebés.

Irvine é visto por moitos como un playboy tipo James Hunt, en contraste coas estrelas modernas deste deporte, que son vistos como sobrios e menos extravagantes. Irvine tamén é recordado pola súa tendencia a dicir o que pensa, a miúdo irritando a moitos. Malia isto, Irvine non se considera a si mesmo como un playboy e indica a súa vida é "un 90% de traballo".

## Rexistro de carreiras 
### Resumo da súa carreira 
### Resultados completos na International Formula 3000 
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en *itálica* indican volta rápida.)

### Resultados completos no campionato xaponés de Formula 3000 
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)

### Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans 
### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

† O piloto non terminou o Gran Premio, pero se clasificou ao completar máis do 90% da distancia de carreira.

## Notas 
## Bibliografía 
* 

## Outras leturas 
* 
* 

## Ligazóns externas 
* eddieirvine.com