open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Joseph Sabine

**Joseph Sabine**, nado o	6 de xuño de 1770 en Tewein, Hertfordshire (Reino Unido), e finado o 24 de xaneiro de 1837 en Londres, foi un avogado e naturalista inglés.

## Traxectoria 
Joseph Sabine naceu no seo dunha prominente familia anglo-irlandesa en Tewin, Hertfordshire. Era o fillo máis vello de Joseph Sabine. Seu irmán máis novo foi Sir Edward Sabine.
 
Practicou o dereito até 1808, cando foi nomeado inspector xeral de impostos, posto que ocupou até 1835. 

Seu irmán Edward Sabine foi un dos membros da viaxe polo Ártico de John Ross en 1818. Enviou a Joseph un exemplar dunha nova gaivota que fora descuberta durante a expedición, á que Joseph chamou a gaivota de Sabine (*Larus sabini*) na honra do seu irmán.

Joseph Sabine morreu en Londres o 24 de xaneiro de 1837, e foi soterrado no cemiterio de Kensal Green o 1 de febreiro.
* (Poaceae) *Pleuropogon sabinei* R.Br.

## Abreviaturas 
* A abreviatura **Sabine** emprégase para indicar a Joseph Sabine como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
* A abreviatura **Sabine** emprégase para recoñecer a Joseph Sabine como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.  

## Notas
Titan IIIB

miniatura|Un Titan IIIB engalando co satélite KH 8-5 a bordo.
**Titan IIIB**, coñecido tamén como **Titan 3B**, foi unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1966 e 1984.

## Características 
Os Titan IIIB eran mísiles Titan II modificados como lanzadores orbitais non tripulados cunha terceira etapa Agena D. Segundo a versión podían poñer ata 3300 kg en órbita baixa terrestre. As versións diferenciábanse en modificacións na primeira e segunda etapas, en especial o uso de diferentes motores e diámetros das etapas, dando lugar a diferentes variantes: o Titan IIIB orixinal, o Titan 23B, o Titan 33B, o Titan 24B e o Titan 34B.

Lanzáronse 57 foguetes Titan IIIB en total, con catro fallos totais e tres fallos parciais.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Titan (foguete)
Titan IIIC

miniatura|Un Titan IIIC engalando.
**Titan IIIC**, coñecido tamén como **Titan 3C**, foi unha serie de dous foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1965 e 1982.

## Características 
Os Titan IIIC eran foguetes Titan IIIA modificados con foguetes aceleradores laterais. Inicialmente foron deseñados tamén para voos tripulados usando o avión espacial Dynasoar que nunca chegaría a ser lanzado. Ademais da versión básica usouse unha versión denominada **Titan 23C** de maior capacidade. Eran capaces de poñer en órbita baixa terrestre cargas de máis de 13 toneladas.

Lanzáronse 36 foguetes Titan IIIC en total, con tres fallos totais e tres fallos parciais.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Titan (foguete)
Kaleidoscope (Expo 67)

O **Kaleidoscope Pavilion** (Pavillón Caleidoscopio) foi un pavillón patrocinado na Expo 67, a Exposición Universal celebrada en Montreal, Quebec, Canadá en 1967.

## Tema 
Deseñado para reflectir un tema baseado en cores, o pavillón actuou como unha roda de cores tridimensional de gran tamaño inspirado no calidoscopio.

Construído en forma de carrusel, presentaba 112 aletas de cores que creaban a ilusión de que a estrutura se movía mentres os espectadores se desprazaban polo recinto da Expo. O interior do pavillón consistía nunha película de 12 minutos titulada *Man and Color* que se proxectaba en pantallas de gran tamaño. Amosados ao longo de tres salas de deseño diferentes, os espellos utilizáronse para crear unha experiencia de cor abstracta e impulsada pola reflexión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Calidoscopio
* Exposición Universal
* Quebec
* Canadá
* Olafur Eliasson
Ring Fit Adventure

é un videoxogo de exercicio e rol de acción desenvolvido e publicado por Nintendo para a consola Nintendo Switch. O xogo vén con dous compoñentes físico: o Ring-Con, un anel de Pilates no cal encaixa un dos Joy-Con, e unha correa para as pernas, un anaco de tecido pegado á perna do usuario que suxeita o outro Joy-Con.

A demanda do xogo aumentou drasticamente durante 2020, en gran parte debido á pandemia de COVID-19 e aos peches relacionados de ximnasios e outras instalacións de deporte, o que provocou escaseza do xogo en moitos países. Isto levou a que os retallistas estadounidenses vendesen o xogo por máis de 300 dólares, prezo moi superior ao inicial de 80 dólares.

## Modo de xogo 
*Ring Fit Adventure* conta co Ring-Con e a correa para as pernas, nos cales encaixan os Joy-Con de Switch. Estes accesorios son necesarios para xogar, xa que as interaccións do xogador con eles son rastrexadas polo control de movemento integrado no Joy-Con.

## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Super Mario Party

é un videoxogo desenvolvido por NDcube e publicado por Nintendo para a consola Nintendo Switch. É o décimo primeiro título da serie de videoxogos *Mario Party*, e foi descrito como unha "renovación completa" da franquía, traendo e revitalizando elementos de xogo de títulos máis antigos á vez que introducía outros novos para acompañalos. Foi lanzado en todo o mundo o 5 de outubro de 2018 e vendeu 1,5 millóns de copias a finais dese mes. En decembro de 2021, o xogo vendeu máis de 17,39 millóns de copias en todo o mundo, o que o converte nun dos dez xogos máis vendidos de Nintendo Switch. En 2021, anunciouse e lanzouse un título adicional para Nintendo Switch, *Mario Party Superstars*.

## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Just Dance 2022

***Just Dance 2022*** é un videoxogo de danza desenvolvido por Ubisoft. O xogo foi anunciado o 12 de xuño de 2021 durante a conferencia de prensa Ubisoft Forward E3, sendo o décimo terceiro título da serie. Estreouse o 4 de novembro de 2021 para as consolas Nintendo Switch, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X/S e Stadia.

## Modo de xogo 
Do mesmo xeito que coas entregas anteriores da franquía, os xogadores deben imitar a coreografía do bailarín en pantalla cunha canción escollida usando controladores de movemento (excluíndo Xbox Series X/S e Stadia) ou a aplicación para teléfono intelixente asociada ao xogo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Mi ricordo Anna Frank

***Mi ricordo Anna Frank*** é un telefilme italiano de 2010 dirixido por Alberto Negrin. O filme baséase no libro de 1997 *Memories of Anne Frank: Reflections of a Childhood Friend* escrito por Alison Leslie Gold, e conta a historia real da amizade entre Anne Frank e Hanneli Goslar.

## Personaxes 
*Emilio Solfrizzi como Otto Frank
*Rosabell Laurenti Sellers como Anne Frank
*Moni Ovadia como Rabino
*Mari Nagy como Edith Frank
*Gaspar Meses como Peter van Pels
*Csilla Bakonyi como Miep Gies
*Panna Szurdi como Hanneli Goslar

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira de Pezós

miniatura|Bandeira oficial de Pezós
A **bandeira de Pezós** é a bandeira oficial do concello de Pezós no occidente de Asturias.

## Características 
Trátase dunha bandeira rectangular con tres bandas horizontais co mesmo grosor. A superior e a inferior son de cor rosa avermellada e a do medio branca. Sobre destas tres bandas resalta un amplo círculo de oito follas de videira de tamaños semellantes, divididos en dous grupos simétricos, de espello lonxitudinal pero coa orde invertida, de catro follas verdes; en cada grupo dúas follas con nervadura negra e as dúas restantes sen ela. 
## Historia 
No ano 2020 principiou o proceso de creación da bandeira por medio dun concurso público que recibiu 105 propostas e tras a escolla polos veciños de 23 un xurado composto por expertos en vexiloloxía, heráldica, xurisprudencia e historia seleccionou cinco e, finalmente, a corporación municipal elixiu o deseño definitivo que se converteu en oficial logo da súa publicación no *Boletín Oficial del Principado de Asturias* o 30 de abril de 2021 e, xa que logo, puido procederse ao seu izado na casa do concello de Pezós o 25 de xullo de 2021.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Escudo de Pezós
Pica nuttalli

***Pica nuttalli*** é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das sete comprendidas no xénero *Pica*, propia do oeste de California.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1837 polo ornitólogo estadounidense John James Audubon, baixo o nome de *Corvus nutalli*.

### Etimoloxías 
Para a do xénero, ver *Pica*.

O epíteto específico, *nuttalli* foi unha homenaxe de Audubon ao naturalista inglés Thomas Nuttall.

Sábese que as bandadas destas aves compórtanse como nun *funeral* polos seus mortos. Cando unha pega morre, un grupo delas congrégase ao redor da ave falecida onde gritan con chíos altos durante 10 ou 15 minutos.

### Nutrición 
Estas aves son omnívoras e aliméntanse no chan, comendo principalmente insectos, especialmente saltóns, pero tamén preas, landras e froitas no outono e no inverno. Son atraídos polos cadáveres de animais recentemente matados en granxas e ranchos. Recollen o lixo nos vertedoiros, e ás veces cazan roedores. Os niños poden estar a 14 m sobre o chan e ás veces están construídos moi lonxe sobre ramas longas para evitar que os depredadores os alcancen. A niñada contén de 5 a 7 ovos que son incubados pola femia durante 16 ou 18 días. Ambos os pais alimentan aos polos cunha dieta composta principalmente de insectos até que empluman aos 30 días. Debido a que a ave tende a pousar cerca de corpos de auga, como ríos, a miúdo está exposta aos mosquitos. 

## Estado de conservación 
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), considerando que entre 2003 e 2008 a especie sufriu unha rápida redución da poboación debido á mortalidade causada polo virus do Nilo Occidental e, aínda que os descensos diminuíron, aínda se están reproducindo a un ritmo suficiente para alcanzar o limiar para non ser catalogada como  vulnerábel, polo que actualmente esta especie está cualificada como *VU* (vulnerábel). 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Airola, D. A.; Hampton, S. & Manolis, T. (2007): "Effects of West Nile Virus on sensitive species in the Lower Sacramento Valley, California: An evaluation using Christmas Bird Counts". *Central Valley Bird Club Bulletin* **10**: 1-22.
* Crosbie, S. P.; Koenig, W. D.; Reisen, W. K.; Kramer, V. L.; Marcus, L.; Carney, R.; Pandolfino, E.; Bolen, G. M.; Crosbie, L. R.; Bell, D. A. & Ernest, H. B. (2008): "Early impact of West Nile Virus on the Yellow-billed Magpie (*Pica nuttalli*). *The Auk* **125** (3): 542-550.
* del Hoyo, J.; Elliott, A.; Christie, D. (2009): *Handbook of the Birds of the World, vol. 14: Bush-shrikes to Old World Sparrows*. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 978-84-9655-350-7.
* Kilpatrick, A. M. & Wheeler, S. S. (2019): "Impact of West Nile Virus on Bird Populations: Limited Lasting Effects, Evidence for Recovery, and Gaps in Our Understanding of Impacts on Ecosystems". *Journal of Medical Entomology* **56** (6): 1491-1497. 

### Outros artigos 
* Córvidos
* *Pica*
* *Pica hudsonia*

### Ligazóns externas 
* Imaxes
Adolphe Delessert

**Adolphe Delessert**, nado o 15 de setembro de 1809 en Cossonay, Vaud (Suíza), e finado o 6 de abril 1869 en Saint-Barthelemy, Vaud (Suíza), foi un explorador e naturalista francés.

## Traxectoria 
Decidiu marchar de Francia para estudar as plantas do sueste asiático, e saíu de Nantes o 24 de abril de 1834 cun amigo, George Samuel Perrottet, fixo escala na illa de Madeira e nas illas Canarias, e chegou o 15 de xullo á illa de Francia (hoxe Mauricio). Comezou o seu traballo nas Mascareñas e logo foi a Pondicherry.

A finais de ano embarcou para as Indias Orientais Neerlandesas, fixo escala en Penang, no estreito de Malaca e despois en Malaca. Despois marchou a Singapur, e chegou a Batavia o 27 de xaneiro de 1835 despois de ter que enfrontarse a un terrible tifón.

De volta en Pondicherry, enviou as súas coleccións de historia natural a Francia. Despois visitou Madrás e cazou nos seus arredores.

En 1836 Delessert permaneceu gran parte do ano na illa Bourbon (hoxe Reunión), e despois, en xaneiro de 1837 embarcou cara a Bengala. Despois visitou Calcuta onde coñeceu a Charles Gaudichaud-Beaupré.

De novo en Pondicherry en 1838, visitou as montañas Nilgiri e multiplicou as súas herborizacións. Tamén fixo alí observacións meteorolóxicas que comunicou á Sociedade Asiática de Calcuta. Descansando en Calcuta, chegou a Mahé, Cananor, Goa e Bombai pola costa de Malabar. Saíu definitivamente da India o 25 de febreiro de 1839, e marchou a Adén, regresando despois a París o 30 de abril. 

Trouxo das súas viaxes numerosas coleccións de mamíferos, aves, réptiles, peixes, insectos, cunchas, plantas e minerais.

## Abreviatura 
A abreviatura **Delessert** emprégase para recoñecer a Adolphe Delessert como autoridade na descrición e taxonomía en  zooloxía.
Pica bottanensis

***Pica bottanensis*** é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das sete comprendidas no xénero *Pica* propia do Himalaia oriental e as montañas da meseta tibetana.  

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1840 polo naturalista francés Adolphe Delessert. no seu traballo "Oiseaux nouveaux provenant du Bottan ou Boutan, au nord du Bengale" publicado en *Rev. Zool*. p. 100.   

### Etimoloxías 
Para a do xénero ver *Pica*.

O epíteto específico, *bottanensis* procede do nome francés *Bottan* ou *Boutan*, Bután. 

### Sinónimo 
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén como a subespecie:

Estudos de ADN mostran que *Pica bottanensis* está xeneticamente ben diferenciada, xunto coa recentemente distinguida especie irmá *Pica asirensis*, nun complexo de especies formado, entre outros, por *Pica pica* e as especies norteamericanas *Pica hudsonia* e *Pica nuttalli*.  

## Distribución 
*Pica bottanensis* esténdese polo Himalaia oriental e as montañas do leste da meseta tibetana, chegando até o interior occidental da China (Qinghai e Xinjiang).  

## Características 
*Pica bottanensis* é unha pega de 46-50 cm de lonxitude. Como outras especies do xénero *Pica*, ten a cabeza, o pescozo, o peito e o lombo negros, as partes inferiores brancas e a cola é longa, en forma de cuña. As ás brillan en tonalidaes azul verdosas e avermellados. Diferénciase de *Pica pica*, da que até hai pouco tempo se consideraba unha subespecie, pola parte superior negra do corpo, a cola máis curta, o peteiro máis forte e a plumaxe menos brillante.  

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* del Hoyo, J.; Collar, N. J.; Christie, D. A.; Elliott, A., Fishpool, L. D. C.; Boesman, P. & Kirwan, G. M. (2016): *HBW and BirdLife International Illustrated Checklist of the Birds of the World. Volume 2: Passerines*. Barcelona / Cambridge, UK: Lynx Edicions / BirdLife International. ISBN 978-84-9655-398-9.

### Outros artigos 
* Córvidos
* *Pica*

### Ligazóns externas 
* *Pica bottanensis* Delessert, 1840 en AviBase.
* *Pica bottanensis* Delessert, 1840 en Xeno-canto.
Zendaya

**Zendaya Maree Stoermer Coleman**, nada o 1 de setembro de 1996 en Oakland, é unha actriz e cantante estadounidense. Gañadora de numerosos premios de elevado prestixio no cine, entre os que se atopan dous Premios Emmy, un Globo de Ouro e un Critics Choice Award.

## Filmografía 
### Cinema 
### Televisión 
### Vídeos musicais 
#### Como artista principal 
#### Como artista colaboradora 
#### Aparición como convidada 
## Vida privada 
Dende o ano 2016, mantén unha relación co actor británico Tom Holland.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Zendaya  
*
Carmen Climent

**Carmen Climent Roca**, nada en Bilbao o 13 de febreiro de 1996, é unha actriz de cinema, teatro e televisión, cantante e bailarina española.

É coñecida polos seus papeis en diferentes películas e series como *Cuéntame cómo pasó* (La 1), *Terror.app* (Flooxer) ou *Alardea* (ETB1). En teatro, traballou en diferentes montaxes teatrais como *Soño dunha noite de verán* (2014), *Verano de Cristal* (2015), *Luna On Beat, sobre Ruedas* (2018), *A lenda do tempo* (2019) ou *Madrid 24h* (2021).

## Traxectoria 
Provén dunha familia de músicos valencianos, polo que conviviu coa música desde pequena. Os pais son naturais de Tavernes de la Valldigna (Valencia). Porén, trasladáronse a Bilbao polo pai, Rafael Climent, membro da banda municipal de música de Bilbao desde hai moitos anos.

Comezou os seus estudos de teatro en talleres de diferentes escolas de Bilbao. Formouse en artes escénicas e interpretación na Escola Superior de Artes Escénicas Ánima Eskola onde estudou Arte Dramática baixo os métodos Stanislavsky, Mikhail Chekhov e Vajtangov (método ruso) con David Valdelvira e Marina Shimanskaya. Alí coincidiu cos tamén actores Nerea Elizalde, Julen Guerrero, Lorea Lyons i Ane Inés Landeta, xunto cos que estudou.

Tamén se formou en canto musical e lírico e en danza clásica, con Igor Yebra, contemporánea, jazz e claqué. Como bailarina participou na compañía de baile de Rakel Rodríguez.

En decembro de 2018 incorporouse ao elenco da serie *Cuéntame cómo pasó* de La 1, na que interpreta a María Alcántara, tras a saída de Paula Gallego. A3 incorpóraa como protagonista para a súa canle web Flooxer na serie Terror.app. A EITB aborda na serie en éuscaro *Alardea* un tema controvertido: a tradición contra o progreso na celebración do Alarde en Hondarribia. As protagonistas son Itziar Ituño e Carmen Climent como nai e filla respectivamente.

## Filmografía 
### Televisión 
**Curtametraxes**

### Teatro 
* 2021, *Madrid 24h*, Dir. Marc Flynn e Dídac Flores
* 2019, *La leyenda del tiempo*, Dir. Carlota Ferrer e Darío Facal
* 2018, *Luna, sobre ruedas*, Dir. Antonio Martín Regueira
* 2015, *La tristeza del Caracol*, Dir. Richard Sahagún (hACERÍA)
* 2015, *Verano de Cristal*, Dir. Richard Sahagún (hACERÍA)
* 2015, *Diálogos Imposibles*, Dir. Marina Shimanskaya
* 2014, *Sueño de una noche de verano*, Dir. David Valdelvira​

## Notas
Saint-Barthélemy

**Saint-Barthélemy** é a forma francesa para referirse a San Bartolomeu. Como topónimo pode referirse a:

;No Canadá:

***Saint-Barthélemy**, municipio situado no Quebec.

;En Francia:
***Saint-Barthèlemy**, illa situada nas Antillas.
***Saint-Barthélemy**, comuna situada en Isère.
***Saint-Barthélemy**, comuna situada en Landas.
***Saint-Barthélemy**, comuna situada en Mancha.
***Saint-Barthélemy**, comuna situada en Morbihan.
***Saint-Barthélemy**, comuna situada en Alto Saona.
***Saint-Barthélemy**, comuna situada en Sena e Marne.

;En Suíza
***Saint-Barthélemy**, comuna situada no cantón de Vaud.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*
Saint-Barthélemy, Vaud

**Saint-Barthélemy** é unha vila e comuna suíza (municipio) do cantón de Vaud, situada no distrito de Gros-de-Vaud.

## Xeografía 
Limita ao norte coa comuna de Goumoëns, ao leste con Echallens, ao sueste con Assens, ao sur con Bioley-Orjulaz, ao suroeste con Bettens e a oeste con Oulens-sous-Echallens.

Situada a 593 msnm, a vila ocupa unha superficie de 4,11 km².

Segundo o censo de 2014 contaba con 777 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 189 hab./km².

## Historia 
A comuna formou parte até o 31 de decembro de 2007 do distrito de Echallens.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Saint-Barthélemy (VD) no *Dicionario Histórico de Suíza* .
Cossonay

**Cossonay** é unha comuna suíza (concello) do cantón de Vaud.

## Xeografía 
Situado a 560 msnm, o concello ocupa unha superficie de 8,29 km2.

Segundo o censo do 31 de decembro de 2020, contaba con 4 223 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de  509 hab./km2.

Cossonay está situada a uns 15 km ao noroeste de Lausana. O río Venoge separa a esta poboación da veciña Penthalaz.

## Transportes 
Cossonay non tiene propiamente unha estación de ferrocarril senón que está conectada mediante un funicular coa estación da veciña Penthalaz. O funicular necesita uns 6 minutos para realizar o traxecto entre ambas as poboacións.

## Monumentos 
A vila conta con varios monumentos, entre os que destaca unha igrexa reformada dedicada a *Saint Pierre et Saint Paul*, que está catalogada como "ben cultural de importancia nacional" polo goberno suízo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* web oficial
Jorge Armesto

**Jorge Armesto Rodríguez**, nado en Caldas de Reis en 1968, é un funcionario, músico, escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Estudou historia na Universidade de Santiago de Compostela. Programador cultural do Concello da Estrada dende 1994, foi premio de poesía Avelina Valladares no 2001, por *As feridas dos pequenos*. Entre 2009 e 2011 dirixiu o Festival Rock and Clown. Nese mesmo ano deixou o posto de programador cultural e pasou a ser funcionario xudicial en Santiago de Compostela.

Participou nas primarias de Podemos na lista de Antón Gómez-Reino para as eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.

Foi vocalista do grupo Robín de los Estercoleros y su Alegre Banda de Pataphísicos durante dúas décadas editando varios traballos discográficos. Continuou a súa faceta  musical no grupo de folk-rock Los Hermanitos. Colabora en *Praza.gal*, *Periódico Diagonal*, *Rebelión* e *El Salto*.

## Obras 
* *As bágoas dos seres pequenos*, 2007, Fervenza.
* *Lanzarse a las heridas*. 2006. CD
### Obras colectivas 
* *Debate prostitución. 18 voces abolicionistas*, 2019.
## Premios
*Premio de poesía Avelina Valladares 2001 por *As bágoas dos seres pequenos*.

## Notas
Festival de Mozos Músicos de Eurovisión 2022

O **Festival de Mozos Músicos de Eurovisión 2022** (**Eurovision Young Musicians 2022**, en inglés e en francés: **Concours Eurovision des jeunes musiciens 2022**) é a vixésima edición do festival despois da cancelación da edición de 2020 pola pandemia do Covid-19 que se tería celebrado en Zagreb Crocia por primeira vez na Praza Rei Tomislav e coincidindo co día da música. Onde só tería 11 países participantes (Alemaña, Croatia, Eslovenia, Estonia, Grecia, Malta, Noruega, Polonia, Suecia e Ucraína).

## Localización
O festival celebrarase no sur de Francia, na cidade occitana de Montpellier no mes de xullo (por primeira vez). Será a primeira que sexa acollido pola nación gala. 

## Participantes
*Alemaña
*Bélxica
*Francia
*Noruega
*Polonia
*República Checa

## Outros países
### Membros activos da UER
*Dinamarca: Descartou regresar.
*Eslovenia: O país tería participado na edición de 2020 con Sebastijan Buda e a súa trompa. Descartou regresar debido a problemas financeiros.
*Gales: Descartou o seu debut.
*San Marino: Descartou regresar.

**Posibles regresos**
*España: Descartou regresar na edición de 2020. Aínda que estivo pensando en participar ata o final pero chegou a pandemia do Covid-19. Podería volver aínda que a emisora ​​non fixo ningún anuncio ao respecto polo momento.
*Italia: Podería volver aínda que a emisora ​​non fixo ningún anuncio ao respecto polo momento.
*Reino Unido: Podería volver aínda que a emisora ​​non fixo ningún anuncio ao respecto polo momento..

### Membros asociados da UER
* Australia – O país emitiu a edición de 2004 pero nunca participou no festival.
* Casaquistán – Para que a emisora pública de Casaquistán Khabar Agency (KA) participe no festival, debe recibir unha invitación da UER e da emisora organizadora do concurso. O país ata agora só participou en Eurovisión Junior.

### Non membros da UER
* Belarús – A emisora bielorrusa BTRC foi expulsada da UER o 1 de xullo de 2021 despois de que a súa entrada non cumprise as regras da EBU. A súa última aparición foi en 2012 coa Alexandra Dzenisenia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Festival de Eurovisión 2022
* Festival de Eurovisión Júnior 2022
* Festival de Mozos Músicos de Eurovisión
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do festival
Titan IIID

miniatura|Un Titan IIID engalando.
**Titan IIID**, coñecido tamén como **Titan 3D**, foi un foguete espacial dos Estados Unidos usado entre 1971 e 1982.

## Características 
Os Titan IIID eran foguetes Titan IIIC modificados sen a terceira etapa. Eran capaces de poñer en órbita baixa terrestre cargas de máis de 12 toneladas. Lanzáronse 22, todos con éxito.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Titan (foguete)
Titan IIIE

[miniatura|O Titan IIIE que lanzou a [Voyager 2.]]
**Titan IIIE**, coñecido tamén como **Titan 3E**, foi unha serie de dous foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1974 e 1977.

## Características 
Os Titan IIIE eran foguetes Titan IIID cunha etapa superior Centaur D1T e nalgúns casos unha etapa adicional Star 37E. Podían poñer máis de 15.000 kg en órbita baixa terrestre ou enviar 3700 kg a órbitas interplanetarias. Os Titan IIIE foron usados pola NASA para o lanzamento de varias sondas espaciais. Lanzáronse sete Titan IIIE cun só fallo, o do voo inaugural, que só levaba cargas de proba.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Titan (foguete)
Genoveffa Franchini

**Genoveffa Franchini** é unha hematóloga e retroviróloga italo-estadounidense. É investigadora da rama de vacinas e xefa da sección de modelos animais e vacinas retrovirais do National Cancer Institute (NC, *Instituto Nacional do Cancro*). Franchini foi pioneira na investigación sobre oncoxenes e retrovirus humanos. Investiga o desenvolvemento de vacinas contra o VIH e os métodos translacionais de prevención de enfermidades.

## Traxectoria 
Cando era adolescente en Italia, Franchini pretendía realizar traballos de servizo como monxa misioneira. O seu foco máis tarde cambiou á bioloxía e á medicina como un medio para axudar os pacientes. Completou un doutoramento en medicina na Universidade de Módena e Reggio Emilia en 1977. Foi bolseira posdoutoral na súa alma mater no instituto de hematoloxía de 1977 a 1979.

## Carreira 
Franchini é hematóloga e retroviróloga. Comezou a traballar no NC en 1979 como investigadora. Franchini tamén é investigadora sénior na rama de vacinas no Centro de Investigación do Cancro do NCI. Desde 1997, Franchini é xefa da sección de modelos animais e vacinas retrovirais.

### Investigación 
Franchini foi pioneira na investigación sobre oncoxenes e retrovirus humanos (HTLV e VIH). Realizou numerosos logros en viroloxía e enfoques translacionais para previr enfermidades humanas causadas por retrovirus. O seu traballo profundou na comprensión da patoxénese do VIH e do HTLV-1, o que levou á identificación e caracterización de novos xenes virais do VIH e do HTLV-1 e as súas funcións. Os logros de Franchini no desenvolvemento da vacina contra o VIH inclúen o preclínico que levou ao primeiro ensaio da vacina en 16&nbsp;000 voluntarios en Tailandia, que demostrou unha protección significativa, aínda que limitada, contra a adquisición do VIH. O seu traballo básico en mecanismos inmunolóxicos de protección profundou na comprensión da eficacia da vacina contra a varíola actualmente dispoñible nos primates. Tamén foi pioneira en estratexias para diminuír os reguladores da resposta inmune en individuos infectados polo VIH-1, utilizando o modelo de macaco de infección por SIV.

## Premios e honras 
Franchini foi elixida membro da American Society for Clinical Investigation (Sociedade Americana de Investigación Clínica) en 1990. En 2007, foi elixida para a Association of American Physicians (Asociación de Médicos Americanos).  Pouco antes da pandemia de COVID-19 foi investida doutora honoris causa pola Universidade Médica de Białystok.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hematoloxía
* Viroloxía
* Universidade

### Ligazóns externas
Antonio Valero Yubero

**Antonio Valero Yubero**, nado en Madrid o 31 de marzo de 1932 e finado en Sevilla o 3 de outubro de 2018, foi un futbolista español, que xogaba de lateral esquerdo. Militou durante case toda a súa carreira no Sevilla FC, sendo considerado un dos mellores defensas da súa historia.

## Traxectoria 
Nado en Madrid, comezou xogando no Castilla, para pasar logo ao Cuatro Caminos. Comezou a súa carreira como futbolista profesional no RCD Córdoba, na Segunda División, categoría na que debutou na primeira xornada da tempada 1951/52 contra o CD Málaga. Titular indiscutible disputou 58 partidos na categoría de prata, ademais doutros 11 de promoción de permanencia.

Tras realizar o servizo militar fichou polo Sevilla FC,

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Quest for Camelot (videoxogo)

***Quest for Camelot*** é un videoxogo de acción e rol de 1998 desenvolvido e publicado por Titus Interactive con asistencia de Nintendo para a consola Game Boy Color. Baséase no filme animado homónimo de Warner Bros. O xogo é compatible con Super Game Boy, Game Boy Printer e tamén pode ser xogado na Game Boy orixinal. Estaba prevista unha versión para Nintendo 64 mais foi descartada por mor da mala recadación do filme.

## Modo de xogo 
*Quest for Camelot* é un videoxogo de acción e rol en terceira persoa e computación gráfica 2D. Como Kayley, o xogador ten que vingar a morte do seu pai e enfrontarse a Ruber, o malvado. O xogo estreouse o 16 de decembro de 1998.

## Acollido 
O xogo tivo unha recepción negativa, xa que GameRankings deulle unha puntuación do 50%. Adam Cleveland de IGN resumiu o xogo como "malo". Describiu a súa mecánica central como "aburrida": camiñar entre puntos e buscar obxectos. Cleveland sinalou a reputación de Titus como de mala calidade, especialmente os xogos con contido licenciado. Criticou a música repetitiva, e dixo que a única parte decente do xogo era o uso da cor. Joe Ottoson de Allgame criticou como se necesitaban xoias coleccionables para salvar o progreso do xogo. Engadiu que o xogo era tedioso e os menús estaban mal deseñados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do videoxogo en MobyGames
Javier Berasaluce

**Javier Berasaluce Marquiegui**, nado en Deba o 4 de xaneiro de 1931 e finado en Vitoria o 8 de febreiro de 2022,  foi un futbolista vasco que xogaba de porteiro. Destacou no Alavés antes de fichar polo Real Madrid, club co que gañou cinco Copas de Europa na década de 1950.

## Traxectoria 
Educouse de neno nos Salesianos de Deusto e comezou a xogar ao fútbol como porteiro no Amaika Bat da súa localidade natal. En decembro de 1949 fichou pola Real Sociedad, saíndo cedido na súa primeira tempada ao Pasaia. 

Na tempada 1951/52 regresou á Real, pero a presenza dos porteiros Ignacio Eizaguirre e Juan Bagur fixo que volvese marchar cedido, desta vez ao Alavés. A cesión prolongouse tamén para a tempada 1952/53, na que Berasaluce realizou grandes actuacións, e tras quedar libre da Real permaneceu no club vitoriano. e formou parte dunha das épocas douradas do club, gañando 5 Copas de Europa seguidas, aínda que o titular na portería foi case sempre Juanito Alonso. Compartiu equipo con futbolistas históricos como Puskás, Héctor Rial, Di Stéfano ou Gento, entre outros, e disputou un total de 20 partidos oficiais co club branco.

Posteriormente pasou ao Racing de Santander, onde xogou tres tempadas ata que unha lesión nunha man acabou definitivamente coa súa carreira en 1962.

## Palmarés 
;Alavés
* **Segunda División (1):** 1953/54.

;Real Madrid
* **Primeira División (2):** 1956/57, 1957/58.
* **Copa de Europa (5):** 1955/56, 1956/57, 1957/58, 1958/59, 1959/60.
* **Copa Latina (1):** 1957.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Bandeira dos cherokees

A **bandeira dos cherokees** foi adoptada oficialmente pola Nación Cherokee de Oklahoma o 9 de outubro de 1978.

## Contexto 
A Nación Cherokee é a meirande das tres tribos federalmente recoñecidas do pobo cherokee nos Estados Unidos. Foron recoñecidos por primeira vez pola administración de Franklin Roosevelt en 1941, que elaborou unha constitución baixo o nome de "Nación Cherokee de Oklahoma". A constitución non foi finalmente ratificada polos membros da tribo ata 1976.

[dereita|miniatura|A bandeira cherokee moderna na tumba de [Will Rogers en Claremore.]]

## Deseño 
A bandeira para a nova nación foi deseñada por Stanley John e aprobada polo Consello Tribal Cherokee o 9 de outubro de 1978. A bandeira ten un campo laranxa co "Gran Selo da Nación Cherokee" no centro. O selo está rodeado por sete estrelas amarelas con sete puntas. Cada unha das estrelas apunta cara á estrela do centro do selo. As estrelas de sete puntas representan os sete clans do pobo cherokee. A bandeira oficial tamén ten un bordo de corda verde e negro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Dinotopia: The Timestone Pirates

***Dinotopia: The Timestone Pirates*** é un videoxogo de plataformas de 2002 para a consola Game Boy Advance, desenvolvido por RFX Interactive e publicado por TDK Mediactive. Está ambientado no universo Dinotopia de James Gurney.

## Sinopse 
Clayton rematou o seu adestramento Skybax cando os seus amigos Hyla, unha muller humana, e Krekor, un hadrosauro, lle comunican unha ameaza para Dinotopia. Unha banda de piratas está roubando e escondendo ovos de *Tyrannosaurus* por toda a illa, intentando sacar as criaturas dos seus lugares de anidación para que poidan buscar algún artefacto. Clayton recibe un Sunstone Prod, un dispositivo similar a un bastón, para usar contra os piratas mentres busca os ovos.

A medida que o xogo avanza, faise evidente que os piratas perseguen o Timestone, un artefacto mítico que se di que ralentiza o tempo en torno a quen o ten. Clayton debe correr para atopar todos os ovos restantes e localizar o Timestone antes que o fagan os piratas.

Cada nivel ten lugar nunha parte diferente de Dinotopia]. Despois de tres seccións de cada nivel, Clayton enfróntase a un desafío adicional, normalmente un xefe co cal loitar, e despois debe devolver os ovos que recuperou á zona de anidación dos tiranosauros antes de pasar ao seguinte nivel.

## Modo de xogo 
Para os dous primeiros niveis, Clayton usa o seu Sunstone Prod con tres pedras solares diferentes: Laser Sunstone, que dispara un láser aos inimigos, Flash Sunstone, que cega temporalmente aos inimigos e Earthquake Sunstone, que elimina todos os inimigos visibles. Clayton tamén pode balancear o Prod como un garrote a curta distancia.

No terceiro nivel, o xogo cambia a medida que Clayton voa en Canyon City, pilota o *Remora* baixo a auga e corre con Kreekor nas Cavernas do Diamante. Nos desafíos finais do segundo e quinto niveis, Clayton debe usar o seu Prod contra os seus inimigos mecanizados, pero non pode usar pedras solares.

## Acollida 
O xogo tivo unha recepción mixta, xa que GameRankings deulle unha puntuación de 59,22% mentres que Metacritic deulle unha puntuación de 64 sobre 100.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Artigo sobre o xogo na páxina oficial de Dinotopia 
* Información da estrea en GameFAQs
Thomas Nuttall

miniatura|dereita|Thomas Nuttalle entre 1894 e 1895. 
miniatura|dereita|Memorial de Thomas Nuttall no Missouri Botanical Garden.
**Thomas Nuttall**, nado en Long Preston, condado de Yorkshire (hoxe Yorkshire Norte) o 5 de xaneiro de 1786, e finado en St Helens, condado de Lancashire (hoxe Merseyside) o 10 de setembro de 1859, foi un botánico (pteridólogo e micólogo) e zoólogo inglés, que viviu e traballou nos Estados Unidos desde 1808 até 1841. 

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Nuttall naceu na vila de Long Preston, no condado de Yorkshire (actualmente Yorkshire Norte). Era fillo de Jonas Nuttall, impresor de Blackburn, Lancashire, e naceu en Long Preston, Settle, Yorkshire, o 5 de xaneiro de 1786, mentres a súa nai estaba alí de visita. Educouse en Blackburn e pasou varios anos como aprendiz de impresor. Iniciouse no estudo da botánica, en particular da flora dos seus outeiros nativos.  

### O seu labor nos Estados Unidos 
En marzo de 1807 marchou aos Estados Unidos, onde dedicou a súa vida a actividades científicas. Asa Gray, escribindo en 1844, dixo que "desde ese momento [1808] até a actualidade ningún botánico visitou unha parte tan grande dos Estados Unidos, nin fixo tantas observacións no campo e no bosque". mansión que construíra seu pai en 1810. Morreu alí o 10 de setembro de 1859, e está enterrado na Christ Church da vila próxima de Eccleston (Merseyside).

Tamén é conmemorado no que os anglofalantes chaman ''Nuttall's oak* (carballo de Nuttall), *Quercus texana*, e na *Mimosa nuttallii*. 

No World Register of Marine Species rexístranse 44 xéneros e especies co epónimo *nuttalli*.

E no IPNI, 523 de especies e variedades botánicas.

A abreviatura **Nuttall** emprégase para recoñecer a Thomas Nuttall como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Francis W. Pennell (1936): "Travels and scientific collections of Thomas Nuttall". *Bartonia, Proc. of the Philadelphia Botanical Club* 18, 64 pp.

### Ligazóns externas 
*Chisholm, Hugh, ed. (1911): "Nuttall, Thomas" *Encyclopædia Britannica* (11ª ed.). Cambridge University Press.
**North American sylva''  - facsímiles dixitais de Linda Hall Library,
*
Castelo das Ellas

miniatura|Torre da homenaxe
O **castelo das Ellas** (*Castelu das Ellas* en lagarteiro) é unha fortaleza situada na localidade homónima do val de Xálima en Estremadura.

## Historia 
En novembro de 1302 o rei Fernando IV doou o seu territorio á Orde de Alcántara e quedou baixo a encomenda de Salvaleón . O castelo construíuse durante o século XV e reformouse no XVI. Como sede, dende 1455, dunha das encomendas da Orde de Alcántara logrou unha salientable importancia e no século XVII, durante a guerra con Portugal, foi un enclave estratéxico, porén quedou parcialmente destruído. 

### Conservación 
A partir do século XVIII viviu unha progresiva decadencia e acabou por quedar nun estado de ruína pola falta de conservación. En 2005 o concello, o seu propietario, investiu preto de 80.000 euros na súa consolidación e restauración. 

En 1976 o castelo declarouse Monumento Histórico Artístico e atópase so a protección da declaración xenérica do Decreto de 22 de abril de 1949, e máis a Lei 16/1985 sobre o Patrimonio Histórico Español. Do castelo consérvanse as súas dúas torres, unha prismática e outra redonda, e vestixios da muralla, ademais de parte do peche do recinto principal que forma parte das tapias do actual cemiterio, que se sitúa no que era o recinto interior do castelo. Parte das pezas labradas do catelo utilizáronse para enmarcar as sepulturas.

## Notas
St Helens

O nome inglés **Saint Helens** ou '''Saint Helen's**, frecuentemente abreviado **St. Helens**, **St Helens**, **St. Helens'** ou **St Helen's''', é o equivalente ao galego Santa Helena, e pode referir a varios lugares diferentes:
*En Inglaterra (Reino Unido):
**Saint Helens, máis frecuentemente St Helens, unha cidade do condado de Merseyside;
**Saint Helen's, comunmente St Helen's, un pequeno illote deshabitado das illas Sorlingas (Cornualla);
**Saint Helens, ou St Helens, unha poboación e parroquia na illa de Wight;
**Saint Helen Auckland, tamén chamado St Helens Auckland, un pobo do condado de Durham;

*Nos Estados Unidos:
**O monte Saint Helens, un estratovolcán activo no estado de Washington;
**Saint Helens, ou St. Helens, unha cidade, capital do condado de Columbia (Oregón);
**Saint Helens ou tamén St. Helens, unha pequena poboación do condado de Lee (Kentucky)

*En Australia:
**Saint Helens, ou St Helens, a maior poboación da costa nordeste da illa de Tasmania.
Carla Simón

**Carla Simón Pipó**, nada en Barcelona en 1986, é unha directora de cine e guionista española. En 2017 a Academia Española das Artes e das Ciencias Cinematográficas elixiu a súa primeira longametraxe, *Estiu 1993* (2017), filmada en catalán, para representar España nos Óscar.

## Traxectoria 
Carla naceu en 1986 en Barcelona e creceu en Les Planes d'Hostoles, unha pequena cidade catalá. Os seus pais morreron de sida cando tiña seis anos, e foi vivir cos seus tíos e cunha curmá algo máis nova á Garrocha. A experiencia vivida foi a cerna da súa primeira longametraxe, filmada enteiramente en catalán *Estiu 1993* e estreada en 2017. O seu pai era galego.

Licenciouse en Comunicación Audiovisual pola Universidade Autónoma de Barcelona en 2009; estudou o máster en Calidade e Innovación TV organizado por Televisió de Catalunya en 2010 e o máster en Artes na London Film School (bolsa de posgrao da Obra Social "la Caixa"). En Londres dirixiu o documental *Born Positive* e a curtametraxe de ficción *Lipstick*.

## Filmografía 
### Director 
* 2025- *Romería*
* 2022 - *Alcarràs* (longametraxe), - [Estrea o 29 de abril de 2022]
* 2020 - *Correspondencia* (curtametraxe), codirixida con Dominga Sotomayor.
* 2018 - *After Also* (curtametraxe), España.
* 2017 - *Estiu 1993* (longametraxe, 96'), España.
* 2014 - *The Little Things* (curtametraxe, 27'), Reino Unido.
* 2013 - *Lipstick* (curtametraxe, 9'), Reino Unido.
* 2012 - *Born Positive* (documental, 18'), Reino Unido,
* 2009 - *Women* (vídeo experimental, 6'), EUA
* 2009 - *Lovers* (vídeo poema, 25'), USA

### Guionista 
* 2022 - *Alcarràs* (longametraxe), co-guión con Arnau Vilaró
* 2018 - *After Also* (curtametraxe), co-guión con Aina Clotet
* 2017 - *Estiu 1993* ( *Verán 1993* ), longametraxe
* 2012 - *Born Positive* (documental)
* 2013 - Barra de *beizos* (ficción)

## Premios e recoñecementos 
[dereita|miniatura|300x300px| Simón recibiu dúas medallas CEC 2017 por *[Estiu 1993|Verano 1993*.]]
* 2017 - Biznaga de Ouro á mellor película do Festival de Málaga en castelán así como o Premio Feroz Puerta Oscura á mellor longametraxe da sección oficial do mesmo festival -outorgado pola Asociación de Reporteiros Cinematográficos de España (AICE) -. Premio SGAE Dunia Ayaso, Premio SIGNIS, Premio ASECAN
* 2022 - Oso de Ouro na Berlinale pola súa película *Alcarràs*.
* 2023 - Premio Nacional de Cinematografía.

## Notas 
## Véxase tamén
St Helens, Merseyside

miniatura|240px|Casa do Concello de St Helens 
**St Helens** é unha gran cidade do condado de Merseyside, en Inglaterra.

## Xeografía 
A cidade, cunha poboación de 102 629 habitantes, é o centro administrativo do municipio metropolitano de St Helens, que tiña unha poboación de 176 843 habitantes no censo de 2001.

St Helens está no suroeste do histórico condado de Lancashire, a 10 km ao norte do río Mersey. 

## Historia 
A cidade historicamente atopábase dentro da antiga división de Lancashire de West Derby coñecida como "hundred" (división dun  condado).

A cidade comezou inicialmente como un pequeno asentamento no municipio de Windle, pero a mediados do século XVII converteuse en sinónimo dunha área máis ampla e, en 1838 fíxose oficialmente responsábel da administración dos catro concellos de Eccleston, Parr, Sutton e Windle. En 1868 a cidade foi creada por incorporación como concello municipal e máis tarde converteuse nun municipio comarcal, e en 1887 e nun concello metropolitano e, finalmente, en 1974 cunha responsabilidade administrativa ampliada para as cidades e aldeas próximas. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*St Helens Council Web do Concello 
*Información turística .
Long Preston

miniatura|230px|Cemiterio preto da autoestrada A65
**Long Preston** é unha vila e parroquia civil do condado de Yorkshire Norte, en Inglaterra (Reino Unido).

## Xeografía 
Long Preston encóntrase situada ao norte da rexión Yorkshire e Humber, cerca da fronteira coa rexión Nordeste de Inglaterra, dos montes Peninos, da costa do mar do Norte e das cidades de York e Northallerton, esta última a capital do condado.

A poboación de Long Preston en 2001 era de 680 habitantes, que aumentaron a 742 no censo de 2011. 

## Historia 
A aldea formou parte historicamente do West Riding of Yorkshire, até 1974.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
* 
*

### Ligazóns externas 
* Long Preston Village Website
* A History of Long Preston 
* Long Preston in the Medieval Period
* Maypole Inn
* Long Preston Gallery
Bandeira dos hopi

A **bandeira dos hopi** é utilizada polo pobo hopi de Arizona que vive na reserva Hopi, nos Estados Unidos de América, a cal está rodeada pola Nación Navagho. A bandeira é unha tricolor vertical coas cores turquesa, branco e amarelo, e co símbolo dos hopi no medio. A bandeira vai acompañada dunha franxa vermella.

## Simbolismo 
### Cores 
As cores da bandeira dos hopi representan o millo e o modo de vida hopi.
* Turquesa: *Natwani*, todos os cultivos tradicionais do pobo hopi, a continuidade de toda a vida e o deber de manter a familia.
* Branco: *Qastiyayngwani*, pureza na vida e equilibrio no momento da creación.
* Amarelo : *Sitala*, moitas flores, pois cando a vida vexetal se rexuvenece, a terra bendícese con espíritos renovados.

### Símbolo hopi 
O *Tuuwaqatsi* ou símbolo da terra é o principal símbolo do pobo hopi. Donald Healy fala del no seu libro "Native American Flags":

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira da Confederación Iroquesa

A **bandeira da Confederación Iroquesa** ou **Haudenosaunee** é a bandeira adoptada para representar as seis nacións de Haudenosaunee. O seu deseño componse dun fondo de cor púrpura con catro cadrados brancos e un piñeiro branco no centro.

## Historia 
Na década de 1980, o equipo nacional masculino Iroquois Nationals de lacrosse precisaba unha bandeira para unha competición con Australia para representar a Haudenosaunee como entidade independente. Rick Hill, un artista escritor e educador tuscarora asociouse co equipo de lacrosse, e traballou xunto con Harold e Tim Johnson (pai e fillo mohawk de North Tonawanda, Nova York) para crear o deseño. Harold Johnson rexentaba unha tenda de camisetas en Niagara Falls, Nova York e o seu fillo Tim Johnson era estudante na Universidade de Buffalo. O borrador orixinal de Hill foi inspirado polo onondaga Oren Lyons e adaptado polos Johnson. O equipo de lacrosse aceptou o deseño e máis tarde converteuse nun símbolo para Haudenosaunee.

## Simbolismo 
dereita|miniatura|Cinto de Hiawatha.
O deseño da bandeira baséase no cinto de Hiawatha, un símbolo que se remonta á unión orixinal das cinco tribos de Haudenosaunee.

O violeta considérase a "cor dos iroqueses" xa que é a cor derivada das cunchas dos moluscos empregadas na elaboración do wampum. A súa colocación na bandeira reflicte a súa localización xeográfica. A árbore de piñeiro branco orienal tamén representa a Árbore da paz dentro da nación onondaga, onde as cinco nacións se uniron para formar Haudenosaunee. Convenientemente, as agullas do piñeiro branco oriental están agrupadas en grupos de cinco.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pobos iroqueses
### Ligazóns externas
Bandeira dos métis

A **bandeira dos métis** é un dos símbolos do pobo métis do Canadá. Foi empregada por primeira vez polos loitadores da resistencia métis da Terra de Rupert na batalla de Seven Oaks. Segundo un único relato contemporáneo, a bandeira "foi" un agasallo da Compañía do Noroeste en 1815, mais ningún outro relato sobrevivente confirma isto. Tanto a versión vermella como a azul da bandeira foron utilizadas para representar a forza política e militar dos métis dende entón. A bandeira métis é anterior á bandeira do Canadá cando menos 150 anos, e é a bandeira patriótica indíxena máis antiga do Canadá.

A bandeira de fondo azul foi aceptada polo Consello Nacional Métis como bandeira oficial da nación métis. En 2013, o Consello Nacional Métis conseguiu unha marca oficial para a bandeira para protexela como símbolo da nación métis e garantir a súa propiedade colectiva polos cidadáns métis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Métis
### Ligazóns externas 
*
Bandeira dos musqueam

A **bandeira dos musqueam** é o símbolo que representa ao pobo musqueam e á súa nación federal recoñecida. Foi deseñada pola artista musqueam Susan Point, quen tamén axudou a deseñar a bandeira de Nunavut. O deseño da bandeira é un rectángulo canadense branco sobre un campo de verde azulado, cunha punta de frecha no centro que representa un salmón saltando sobre unha rede.

A bandeira foi izada permanentemente no campus de Vancouver da Universidade da Columbia Británica durante unha cerimonia pública o 25 de febreiro de 2019. O acto pretendía simbolizar o compromiso da universidade de promover a súa colaboración co pobo musqueam, xa que o campus de Vancouver está situado nun territorio musqueam que nunca foi cedido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*