Friedrich Karl von Savigny

**Friedrich Karl von Savigny**, nado en Frankfurt do Meno o 21 de febreiro de 1779 e falecido en Berlín o 25 de outubro de 1861, foi un xurista alemán, dos máis influentes no século XIX e fundador da escola histórica do dereito alemá. As súas ideas tiveron unha grande influencia no dereito alemán e tamén nos países de tradición romano-xermánica especialmente no eido do dereito civil. 

Savigny foi o creador e desenvolvedor do concepto de relación xurídica e doutros conceptos relacionados, como o feito xurídico; igualmente, o seu método histórico influíu, entre outros movementos, na xurisprudencia dos conceptos.

Foi profesor nas universidades de Marburgo (1803-1808) e de Landshut (1808-1810) e o primeiro catedrático de Dereito romano na Universidade de Berlín, onde ensinou até 1842. Ocupou tamén varios cargos públicos no Estado prusiano, do que foi ministro para a reforma lexislativa (1842-1848). Renunciou en 1848, por mor da vaga de revolucións e se dedicouse exclusivamente a realizar traballos científicos.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
esquerda|miniatura|Retrato en 1805.
Naceu en Frankfurt no seo dunha familia de Lorena, cuxo nome deriva do castelo de Savigny preto de Charmes, no val do Mosela.  

### En Berlín 
miniatura|Capa de *Das Recht des Besitzes* (4ª edición de 1822).En 1810, chamárono para ocupa-la cátedra de Dereito romano na nova Universidade de Berlín, por mor da marcha de Wilhelm von Humboldt. Aquí un dos seus obxectivos foi crear un *Spruch-Collegiu*, un tribunal extraordinario competente de opinar sobre casos remitidos polos tribunais ordinarios; e tomou unha parte activa nos seus traballos. Este foi o momento máis activo da súa vida laboral. 

Posteriormente, foi nomeado reitor da universidade (foi o terceiro) e, a seguir, traballou como o titor do príncipe herdeiro para  lle ensinar dereito romano, o código penal e a lei prusiana. Unha consecuencia importante da súa estancia en Berlín foi a súa amizade con Niebuhr e Eichhorn.  

En 1814, publicou o seu folleto *Vom Beruf unserer Zeit für Gesetzgebung ind Rechtswissenschaft* (nova edición, 1892). O folleto protestaba contra a demanda da codificación, e foi estimado como unha resposta ao folleto de Thibaut que impulsaba a necesidade de crear un código para Alemaña que debería ser independente da influencia de sistemas legais estranxeiros. Neste folleto famoso, Savigny non se opoñía á introdución de novas leis ou, mesmo, a un novo sistema de leis. Porén, a súa oposición á codificación proposta radicaba en dous aspectos: 

* O dano causado pola neglixencia das antigas xeracións de xuristas non podía ser reparado con rapidez, e decidiron que o tempo poría as cousas no seu lugar.
* Medo á unha suposta lei natural, coa súa "arrogancia infinita " e a súa "filosofía mediocre" que arruína o esquema.

O valor verdadeiro deste folleto residía en que salvou á xurisprudencia das abstraccións, como nas *Institucións juris naturae et gentium* de Christian Wolff, e demostrou que un estudo histórico da lei positiva precedente era unha condición necesaria para a comprensión das leis da ciencia do dereito.

En 1815, Savigny fundou, con Karl Friedrich Eichhorn, e Johann Friedrich Ludwig Göschen, o *Zeitschrift für geschichtliche Rechtswissenschaft*, o órgano da nova escola histórica, da cal el era o representante. Neste xornal (vol. III, p. 129 seq.) Savigny deu a coñecer ao mundo o descubrimento en Verona, por Barthold Georg Niebuhr, dun texto perdido de Gaio, demostrando que era deste e non de Ulpiano, como suxería Niebuhr.

O resto da vida de Savigny consistiu en pouco máis que unha lista das honras merecidas que recibiu de mans do seu soberano, e dos traballos que publicou con actitude infatigable. En 1815 apareceu, tamén, o primeiro volume do seu *Geschichte des la römischen Rechts im Mittelalter*, e a publicación do derradeiro volume prolongouse até 1831. Este traballo, ao qu fora incitado por un dos seus primeiros profesores -Weiss-, estaba pensado par ser unha historia literaria de Dereito romano dende Irnerius até o presente. Porén, non seguiu máis aló do século, cando a separación de nacionalidades molestou as fundacións da ciencia de lei.

O seu método non era simplemente de tipo bibliográfico senón que era filosófico. Isto revelou a historia do Dereito romano, da rotura do Imperio até o principio do século&nbsp;XII, e mostrou como, aínda que considerado morto, o Dereito romano perviviu, en certa maneira, en cidades, en doutrinas eclesiásticas e ensinanzas da escola, até que volveu florecer unha vez máis no esplendor de Boloña e outras cidades italianas. Esta historia foi unha *prima opera* de moitos traballos valiosos nos que publicou o resultado das súas investigacións. 

En 1817, foi designado membro da comisión para organiza-los estados prusianos provinciais, e tamén foi membro do Ministerio de Xustiza no *Staatsrath*, e en 1819 converteuse en membro do tribunal de casación para as *Provincias do Rin.* En 1820, foi nomeado membro da comisión para revisar o código prusiano.

En 1822, sufriu unha grave enfermidade nerviosa que o obrigou a se refuxiar en viaxes. En 1835 comezou a elaborar o seu traballo no dereito romano contemporáneo, *System deas heutigen römischen Rechts* (realizado en 8 volumes, entre 1840-1849). A súa actividade como profesor rematou en marzo de 1842, cando foi nomeado *Grosskanzler* (Alto Chanceler), un título creado por Federico o Grande en 1746 ao funcionario que estaba á cabeza do sistema xurídico en Prusia. Nesta posición levou a cabo diversas e importantes reformas da lexislación en materia de letras de cambio e o divorcio. Ocupou o cargo até 1848, cando dimitiu.

En 1850, con ocasión da conmemoración da obtención do seu grao de doutor, apareceu en cinco volumes o seu *Vermischte Schriften*, que consistía nunha colección das súas obras menores publicadas entre 1800 e 1844. Este evento deu lugar a moito entusiasmo en toda Alemaña en honra do *gran mestre* e fundador da moderna xurisprudencia. En 1853 publicou o seu tratado sobre os Contratos (*Das Obligationenrecht*), un complemento ao seu traballo sobre o dereito romano moderno, no que demostrou claramente a necesidade do tratamento histórico da lei. 

En 1861, Savigny morreu en Berlín. O seu fillo, Karl Friedrich von Savigny (1814-1875), foi ministro de Prusia de relacións exteriores en 1849. Representou a Prusia en importantes transaccións diplomáticas, especialmente en 1866.

## Historiografía 
Pertenceu á escola histórica do *dereito*, co*a* cal encabezou a reacción contra o dogmatismo racionalista dos Ilustrados, e a súa tráxica consecuencia: a Revolución francesa. Na súa obra "Da vocación do noso tempo pola lexislación e a xurisprudencia" expuxo unha oposición ao dereito natural racionalista (Samuel Puffendorf), que podía ser atopado pola razón e que non son máis que ideas.

Sostiña que o dereito debía ser á medida de cada pobo, do seu Espírito (*Volkergeist*), do mesmo xeito que o é a linguaxe. Atopar o dereito faise por medio da historia para que logo o estuden os xuristas. Así cousas que para uns pobos están moi mal, para outros están ben, como a escravitude.
miniatura|Selo alemán de 1957 en homenaxe a Savigny.

## Legado 
Marcou un gran avance tanto nos resultados como nos métodos xurídicos. Savigny tratou de demostrar que no dereito romano sempre a posesión fai referencia a *usucapion* ou a *interdicts*; que non existe un dereito á continuidade na posesión, senón só á inmunidade de interferencia; posesión que se basea na conciencia de poder ilimitado.

Estas e outras propostas mantéñense con gran agudeza e o enxeño inigualable na interpretación e a harmonización dos xuristas romanos. A polémica que se levou a Alemaña é por Ihering, o barón, Gans Bruns e pon de manifesto que moitas conclusións de Savigny non foron aceptadas. O *Beruf unserer Zeit* expresa a idea, descoñecida en 1814, de que o dereito é parte integrante da vida nacional, e combate a idea, demasiado asumida polos franceses, sobre todo no século XVIII, e levada á práctica por Bentham, de que a lei podería ser arbitrariamente imposta a un país, independentemente do seu grao de civilización e a historia pasada. Mesmo máis valioso que os seus servizos na consolidación da "escola histórica de xurisprudencia" é o enfático recoñecemento á súa obra o feito de que a práctica e a teoría da xurisprudencia non poden separarse sen prexuízo para ámbalas dúas.

## Obra 
### Como autor 
* 1803 - *Das Recht des Besitzes (O dereito de posesión)*
* 1814 - *Vom Beruf unserer Zeit für Gesetzgebung und Rechtswissenschaft* (*Da profesión do noso tempo para a lexislación e a xurisprudencia*)
* 1815 a 1831 - *Geschichte des römischen Rechts im Mittelalter* (*Historia do Dereito romano na Idade media*)
* 1840 a 1849 - *System des heutigen römischen Rechts* (*Sistema do Dereito romano actual*, en 8 volumes)
* 1850 - *Vermischte Schriften* (*Escritos Diversos*)
* 1851 - *"Methodenlehre der Rechtswissenschaft"* (*Metodoloxía xurídica*)
* 1853 - *Obligationenrecht* (*Dereito de obrigas*)

### Como editor 
* 1815 a 1850 - *Zeitschrift für geschichtliche Rechtswissenschaften* (*Revista para a Historia da Ciencia do Dereito*, co Karl Friedrich Eichhorn e Johann Friedrich Ludwig Göschen)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  LCCN 14013574
* 

### Ligazóns externas 
*Obras e ediciones completas de Savigny en *ParalipomenaIuris*
*'''', en Archive.org