open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cachao López

**Israel "Cachao" López**, decote coñecido como "**Cachao**", nado na Habana o 14 de setembro de 1918 e finado o 22 de marzo de 2008 en Miami, foi un músico e compositor cubano.

## Traxectoria 
"Cachao" saíu de Cuba en 1962 cunha longa lista de éxitos e asegurou nunha entrevista concedida en 2007 que se non fose polo seu compatriota e amigo Dámaso Pérez Prado "non se tería escoitado o mambo mundialmente". A súa primeira parada foi Madrid, onde permaneceu un ano antes de emigrar a Nova York.

López tocaba o baixo acústico co seu irmán, o multi-instrumentista Orestes López. Ambos compuxeran literalmente máis de 3.000 cancións xuntos e foran moi influentes na música cubana desde os anos 1930 á década de 1950. Crearan o *"novo ritmo"* a finais dos anos 1930, que transformou o danzón mediante a introdución de ritmos africanos na música cubana, que levou ao mambo.

Converteuse nunha lenda da música cubana co seu maxistral manexo do baixo e destacou polas súas actuacións musicais no mambo e o jazz latino. O seu talento levouno a obter unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood, e ten sido descrito como "o inventor do mambo". Considerábase un mestre da *descarga* (improvisacións en vivo).

Gañou varios premios Grammy tanto polo seu propio traballo como polas súas contribucións en álbums de estrelas da música latina, incluíndo a Gloria Estefan. En 1995, gañou un Grammy por *Master Sessions Volumen 1*, e en 2003, gañou un Grammy Latino ao Mellor Álbum Tropical Tradicional Latina xunto con Bebo Valdés e Patato por *El Arte Del Sabor*. Volveu gañar un Grammy en 2005 polo seu traballo *¡Ahora Sí!*.

Seu sobriño, Orlando "Cachaíto" López converteuse nun dos piares do famoso Buena Vista Social Club.

Cachao tocou con artistas como Tito Puente, e a súa música aparecera en películas como A gaiola das tolas, e a banda sonora do videoxogo Grand Theft Auto: Vice City. O actor Andy García produciu un documental titulado *Cachao... Como su ritmo no hay dos* en 1993 sobre a súa música. Tamén compartiu escenarios con Celia Cruz e o seu home, Pedro Knight, así como co trombonista Generoso Jiménez. A súa última colaboración musical realizouna con Gloria e Emilio Estefan no álbum da cantante titulado *90 Millas*.

López morreu na mañá do 22 de marzo de 2008 en Coral Gables, Florida, á idade de 89 anos, vítima dunha doenza renal.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista realizada por Liz Balmaseda para *Miami Herald (en castelán)*
* Cuba's Cachao is king of Tumbao 
*Cachao gets star on Walk of Fame
Ilias Hrawi

**Ilias Hrawi** (en ), nado en Sahla o 4 de setembro de 1926 e finado en Beirut o 7 de xullo de 2006, foi un avogado e político libanés, presidente do seu país entre 1989 e 1998.
Sejm

[miniatura|Edificio do Sejm, en [Varsovia.]]
O **Sejm** é a cámara baixa do Parlamento da República de Polonia. Historicamente o Sejm era o nome que recibían as tres cámaras do Parlamento polaco, a *Izba Poselska*, o *Senat* e o Rei. Desde 1918, o Sejm refírese unicamente á cámara baixa, mentres a cámara alta é o Senado (*Senat*). No réxime comunista da República Popular de Polonia o Sejm era a cámara única do Parlamento. Desde a caída do comunismo, o Sejm ten 460 deputados elixidos en eleccións proporcionais cada catro anos. Para ter representación os partidos teñen que obter o 5% dos votos e as coalicións o 8% para poder estar representadas no Sejm, esta porcentaxe mínima non se aplica aos partidos que representas as minorías étnicas.

## Composición 
Tralas eleccións do 21 de outubro de 2007 a composición do Sejm quedou así:
* Plataforma Cívica: 209 deputados
* Lei e Xustiza: 166 deputados
* Esquerda e Demócratas: 53 deputados
* Partido Popular Polaco: 31 deputados 
* Minoría alemá: 1 deputado
Bandeira de Osetia do Norte

[dereita|miniatura|Bandeira de [Osetia do Norte]]

A **bandeira de Osetia do Norte-Alania** é unha tricolor branca, vermella e marela. As cores simbolizan a pureza moral (branco), a coraxe marcial (vermello), e a saúde e a prosperidade (marelo).

Da bandeira tamén se di que representa a estrutura social da antiga sociedade oseta, que foi dividida en tres grupos sociais que formaban un conxunto orgánico: a aristocracia militar, o clero, e o pobo ordinario.

A bandeira de Osetia do Sur ten cores idénticas, pero proporcións levemente diferentes (sendo máis estreita horizontalmente).

Baixo a Unión Soviética, Osetia do Norte tivo unha bandeira case totalmente vermella cun recorte azul á esquerda, a fouce e martelo e o nome da república tanto en lingua rusa e lingua oseta. Pouco antes do colapso da URSS, foi substituída coa actual bandeira, que foi adoptada o 2 de outubro de 1991.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Escudo de Osetia do Norte
Río Sura

O **Sura** (en ruso Сура́, en chuvash Сăр) é un río de Rusia, afluente, pola dereita, do río Volga, no que desauga logo dun curso de 841&nbsp;km.

## Percorrido 
O Sura nace no nordeste do oblast de Penza, atravesando logo a rexión de Mordovia, e os oblast de Ulyanovsk, Chuvashia e de Nizhnii Novgorod. Desemboca no Volga na altura da cidade de Vasilsursk. A partir da desembocadura é navegábel durante 394&nbsp;km.

## Afluentes e conca 
Entre os principais tributarios do Sura cómpre contar:
* Pola esquerda: Kadada, Uza, Shuksha, Pielietma, Alatyr, Mienia, Miediana, Pjana, Urga;
* Pola dereita: Ajwa, Inza, Barysh, Biezdna, Kiria, Aglashka, Kumashka.

A súa conca ocupa 67.500&nbsp;km².

## Cidades que atravesa 
O Sura pasa a través das cidades de Penza, Alatyr, Shumerlya e Yadrin.
Río Henares

[miniatura|O Henares ao seu paso por [Alcalá de Henares.]]

O **río Henares** é un curso fluvial de Castela, afluente do río Jarama.

## Percorrido
thumb|alt=Nacemento do río Henares.|Nacemento do río Henares en Horna (provincia de Guadalajara).
[thumb |Desembocadura no [río Jarama.]]
O Henares nace na Serra Ministra, cerca de Sigüenza, na provincia de Guadalaxara, a uns 1.220 m.s.n.m. Pasa pola cidade de Guadalaxara, para entrar posteriormente na provincia de Madrid, onde pasa xunto as cidades de Alcalá de Henares e San Fernando de Henares. Desauga logo de 150&nbsp;km de curso na beira esquerda do río Jarama, á súa vez tributario do río Texo, preto da localidade de Mejorada del Campo.

### Afluentes 
Entre os afluentes do Henares destacan: o Torote, o Sorbe e o Bornova.
Liga das Familias Polacas

A **Liga das Familias Polacas** (*Liga Polskich Rodzin*, LPR) é un partido conservador, nacionalista e euroescéptico de Polonia que se fundou o 31 de maio de 2001. Estivo representado no Parlamento polaco e formou parte do goberno de Jarosław Kaczyński ata que se disolveu en setembro de 2007. O partido oponse aos dereitos dos homosexuais, o que levou a unha condena da Comisión Europea por accións dun dos seus ministros.

Nas eleccións xerais de 2001 obtivo o 7,87% dos votos e 38 deputados e 2 senadores. Nesas eleccións un dos seus fundadores, Ryszard Bender negou a existencia do pogrom de Jedwabne (1941), acusando ao presidente de Polonia Aleksander Kwaśniewski, que participara na cerimonia conmemorativa, de estar aos intereses de grupos xudeus. Pouco despois das eleccións un feixe de deputados marchou do partido fundando a Alianza Polaca.

Nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2004 obtivo o 16% de votos e 15 deputados, converténdose así no segundo partido polaco máis votado. Nas eleccións xerais de 2005, co 8% dos votos, tivo 34 deputados e 6 senadores e formou goberno con Lei e Orde. Nas eleccións xerais de 2007 perdeu a súa representación parlamentaria ao ter só o 1,3% dos votos, o seu líder Roman Giertych cesou e Sylwester Chruszcz asumiu interinamente a dirección do partido.

## Notas
Río Guadiato

O **Guadiato** é un río, afluente do Guadalquivir, que corre enteiramente pola provincia de Córdoba, na comunidade autónoma de Andalucía, España.

## Percorrido 
O Guadiato nace na Serra Morena, no lugar denominado *Los Prados*, no concello de Fuente Obejuna. Realiza un curso moi encaixado cara ao sur, polo que apenas ten afluentes de importancia. Logo de 118 kms de curso desauga na beira dereita do Guadalquivir, entre as localidades de Almodóvar del Río e Posadas.

## Explotación 
No curso do Guadiato hai dous encoros (Sierra Boyera, Encoro de Puente Nuevo. Un terceiro está levantado xa na confluencia co Guadalquivir (Breña).
Mombuey

**Mombuey** é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Ocupa unha superficie de 38,89&nbsp;km², cunha poboación de 434 habitantes no ano 2007 (INE), o que lle confería unha densidade de poboación de 10,8 hab/km². O xentilicio dos naturais é *palanquinos*.

## Nome
O nome do lugar está consignado na documentación medieval como *Montem Bovem*, *Monte ad Bove*, e outros similares.

## Situación
Mombuey está situado na comarca de La Carballeda, bañada polo río Negro, afluente do Tera (conca do Douro), no noroeste da provincia zamorana, a 25&nbsp;km ao leste da Puebla de Sanabria, da comarca da Sanbria, da que é, en parte, unha continuación. Dista 80&nbsp;km da capital provincial, Zamora.

## Patrimonio
* Igrexa da Nosa Señora da Asunción, do século XIII, de nave única. O campanario é románico-gótico.

## Festas
* Entroido.
* Semana Santa, celebrada tradicionalmente.
* 11 de novembro, festa maior.
Scummy Man

***Scummy Man*** é unha curtametraxe escrita e dirixida por Paul Fraser e producida por Mark Herbert e Diarmid Scrimshaw, baseada na canción "When the Sun Goes Down" dos Arctic Monkeys, e lanzada en DVD o 10 de abril de 2006 por Domino Records. A curta, ao igual ca canción, céntrase na prostitución en Sheffield, e utiliza os mesmos actores co vídeo musical. Versa sobre unha noite na vida da personaxe de ficción 'Nina', drogadicta de 15 anos que traballa como prostituta no suburibio de Neepsend, en Sheffield.

Os actores son Lauren Socha como 'Nina' e Stephen Graham como George, coñecido polo alcuño de 'Scummy Man'(*home desprezable*), un violento e manipulador «cliente» de Nina, que intimida e ataca a Nina e a aqueles que tratan de axudala a escapar da prostitución, como un meigo que lle ofrece traballo como asistente no seu número máxico. O mago convértese noutra vítima do comportamento Scummy Man's, pero non carece dos seus propios defectos, polo que o director da curta sopesa se alguén realmente é inherentemente bo.

Co fin de aparentar un documental para dotar de maior sentimentalismo ás escenas, o filme foi rodado en 16mm. O DVD contén un extra titulado "Just Another Day" (só outro día), máis esperanzador e en ton optimista. Céntrase nos acontecementos que pasan tódolos días. "Just Another Day" representa a mesma cadea de acontecementos, pero desde a perspectiva do taxista que leva a Scummy Man a xunto Nina, que ten piedade dela cando lle lembra a súa propia filla, que morreu xove, e que tería a mesma idade cá nena se estivese aínda viva.

O nome do filme provén dunha liña en "When The Sun Goes Down", que describe ao proxeneta da rapaza da canción:

''And what a scummy man
Just give him half a chance
I bet he'll rob you if he can
You can see it in his eyes, yeah, that he's got a driving ban
Amongst some other offences*

*E vaia tipo máis desprezable
Dálle só media oportunidade
Aposto a que che roubaría se puidese
Podes velo nos seus ollos, si, ten unha multa de tráfico
á parte doutros delitos''

A película gañou un premio por "Mellor Música DVD", nos NME Awards, o 1 de marzo de 2007
Mago

miniatura|300px|Reprodución dun mago consultando un grimorio.

Un **mago** (do persa antigo *magus*, por mediación do grego e finalmente do latín *magus*) adoita referirse en termos modernos a unha especie de astrólogo ou adiviño, que practica maxia ou feiticería ou bruxería. Comunmente, "Mago" refírese a feiticeiro masculino, e "Bruxa" a unha feiticeira. O sentido orixinal da palabra *Mago*, referíase os integrantes dunha tribo de Media e logo aos sacerdotes persas.

## Historia 
Orixinalmente, un *magie* era o membro dunha tribo da antiga Media que se encargaba das prácticas relixiosas e funerarias. Logo da conversión desta tribo ao zoroastrismo foron considerados polos tres imperios persas, gardiáns do legado de Zaratustra (a pesar de que introduciron algunhas modificacións á mensaxe orixinal). Os magos de Persia foron incluíndo na súa relixión algúns temas ou elementos de Babilonia, como a astroloxía, a demonoloxía e a maxia. No seu ritual relixioso vertían libacións de leite, aceite e mel sobre unha chama e ao mesmo tempo entoaban rezos e cancións. Levaban vestiduras brancas, tiara, e na man un feixe de ramas de tamargueira.

Xa no século I foron recoñecidos como homes sabios e adiviños. Os máis tarde chamados reis magos, personaxes chegados de Oriente e mencionados na Biblia, eran magos no sentido orixinal do termo, isto é, sacerdotes persas.

O cambio de significado do termo, que pasa a designar a alguén que practica a maxia ou feiticería, débese á asimilación que o cristianismo fixo das crenzas e rituais relixiosos non cristiáns (como os zoroastrianos) coa bruxería e prácticas similares.

Nun sentido moi diferente, en épocas recentes o título de "Mago" asignouse aos artistas que practican o ilusionismo, é dicir a quen realizan xogos para crear ilusións visuais ou en calquera dos sentidos, simulando poderes especiais, con obxectivos recreativos. Esta "maxia" entrou a formar parte das artes escénicas contemporáneas. Por outra banda, Xoán Bosco practicou o ilusionismo con fins pedagóxicos, na educación de mozas e nenos, e actualmente o "Círculo Máxico Don Bosco" reúne a ilusionistas de diferentes países que queren facer o mesmo.

## Tipos de magos 
(Referente ao termo do practicante da feiticeiría, e o tipo de fonte do seu poder con que se lle relaciona popularmente, é dicir, non necesariamente o único tipo que usaría). 
* Nigromante
* Druída (natureza)
* Xamán (espíritos)
* Wicca (elementos)
* Feiticeiro (enerxías diversas)
* Bruxo (demos)
* chaman (rashalhull)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ilusionismo
* Maxia
* Merlín
* Gandalf
* Harry Potter
Gaceta de Galicia

***Gaceta de Galicia*** foi un xornal que se editou en Santiago de Compostela entre 1879 e 1918.

## Historia e características 
[miniatura|esquerda|Redacción en 1904: Dámaso Carrero, José Caramelo, [Antonio Fernández Tafall e Constantino Martínez Soto.]]
Apareceu o 1 de xaneiro de 1879, como continuación de *El Diario de Santiago*, con Manuel Bibiano Fernández como propietario e primeiro director. Foi un periódico de orientación política liberal vinculado a Eugenio Montero Ríos, polo que foi cualificado de "monterista". En 1887 dirixiuno Joaquín Arias Sanjurjo e ao ano seguinte Manuel Álvarez Uzal. Foi o seu redactor xefe Eusebio Alonso Vieites. Dende o 30 de decembro de 1892 exerceu como director Antonio Fernández Tafall. Cesou a súa publicación en outubro de 1915 pero reapareceu de inmediato, o 1 de febreiro de 1916, refundido con *Voz del Pueblo* e con Ramón Rivera Torres como propietario e director. En novembro de 1917 pasa a dirixilo o avogado Francisco Vázquez Enríquez, e comezan as colaboracións de Valentín Paz-Andrade. O 30 de novembro de 1918 desaparece definitivamente. Foi substituído por *El Noticiero Gallego*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* *Gaceta de Galicia. Letras, artes, industrias, actualidades, etc.*
Optimismo

O termo **optimismo** xorde do latín *optimum*: "o mellor". O termo foi usado por primeira vez para referirse á doutrina sostida polo filósofo alemán Gottfried Wilhelm Leibniz na súa obra *Ensaios de Teodicea sobre a bondade de Deus, a liberdade do home e a orixe do mal* (Ámsterdam, 1710), segundo a cal o mundo no que vivimos é o mellor dos mundos posibles.

Comunmente crese que Voltaire foi o primeiro en usar a palabra en 1759, como subtítulo ao seu conto filosófico *Cándido* (no que se burla en case cada páxina da idea de Leibniz). Certamente Voltaire foi o primeiro personaxe famoso que usou aquela palabra no século XVIII e quizais tamén o que a popularizou; non foi, con todo, o seu inventor. O termo "optimismo" aparece por primeira vez en francés (*optimisme*), nunha recensión da *Teodicea* publicada no magazín dos xesuítas franceses *Journal de Trévoux* (non. 37), en 1737. Nese mesmo ano, o filósofo e matemático suízo Jean-Pierre de Crousaz repetiu a palabra nun exame crítico do *Ensaio sobre o home* de Alexander Pope. Aqueles primeiros usos, como o posterior de Voltaire, foron burlóns. En 1752, o *Dictionnaire universel de Trévoux* aproba o termo; dez anos despois, a Academia francesa inclúeo por primeira vez na súa *Dictionnaire*. O termo é usado por primeira vez en inglés ("*optimism*") en 1743 polo británico William Warburton, nunha resposta ao exame de Crousaz arriba mencionado. Pola súa banda, os primeiros en usar o termo en alemán ("*Optimismus*") foron Gotthold Ephraim Lessing e Moses Mendelssohn, no seu escrito *Pope: ¡un metafísico!* de 1755.

Polo demais, a noción de optimismo oponse ao concepto filosófico de pesimismo.

## Notas
Fernando de Rojas

miniatura|dereita|150px|Portada de *La Celestina* na súa versión definitiva de *Tragicomedia*.
**Fernando de Rojas**, nado en La Puebla de Montalbán cara a 1470 e finado en Talavera de la Reina en abril de 1541, foi un dramaturgo castelán.

## Traxectoria 
Pertencía a unha familia de conversos. Porén, polo que este dramaturgo é coñecido e á vez loado é por ser o autor de *La Celestina*, unha das obras cume da historia da literatura española, e a máis importante na transición entre a Idade Media e o Renacemento. 

Cara a 1488 trasládase a estudar na Universidade de Salamanca para obter o título de bacharel en leis, onde estuda latín, filosofía e outras materias necesarias para conseguir o título. Durante estes anos de estudante, redactaría os quince últimos actos da súa única obra coñecida, *La Celestina*, impresa en 1499, e que nun principio levaba por título *Comedia de Calisto y Melibea*. Non obstante, parece ser que Fernando de Rojas non foi o autor do primeiro acto, pois el mesmo afirmou que era soamente o seu continuador, cuxa autoría atribuíu a autores como Juan de Mena ou Rodrigo de Cota. Máis tarde, a obra pasaría a ter vinte e un actos e a chamarse *Tragicomedia de Calisto y Melibea*.

En 1507 muda a Talavera de la Reina, ao parecer debido a un altercado fiscal cun veciño. Alí exerce de home de leis e casará con Leonor Álvarez de Montalbán, con quen tivo sete fillos. Sábese que durante a súa estancia nesa localidade exerceu de alcalde da mesma. Morre no ano 1541 sen facer a menor alusión á súa obra, feito que pode estar xustificado pola persecución que tanto a súa familia coma el mesmo tivo que padecer en mans da Inquisición, xa que a obra era un claro produto da súa condición de converso; de feito, dise que a falta de fe firme nesta obra dramática xustificaría o seu pesimismo e a falta de esperanza patente no seu dramático final.
Benegiles

**Benegiles** é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León, España. Ocupa unha área de 23,59 km², cunha poboación de 399 habitantes (2007) e unha densidade de 16,91 hab/km².
## Nome 
O topónimo é un híbrido, composto do árabe *ben* < *ibn* "fillo de", e un antropónimo romance Gil, talvez en plural, ou mellor como patronímico, Gílez, con sufixo en -es, ben por arcaísmo, ben por acomodación, ao resultar pouco audíbel como apelido. Moi posibelmente correspondería a un posesor mozárabe, como foi corrente en terras leonesas.

## Límites 
Benegiles linda ao norte co concello de Aspariegos, ao sur con Molacillos, ao sueste con Gallegos del Pan, e a oeste con Torres del Carrizal.

## Hidrografía 
Está atravesado polo río Valderaduey.
Alexandre Millerand

**Alexandre Millerand**, nado en París o 10 de febreiro de 1859 e finado en Versalles o 7 de abril de 1943, foi un avogado e político francés, presidente do seu país entre 1920 e 1924 e primeiro ministro entre o 20 de xaneiro e 20 de setembro de 1920.

## Traxectoria
Empezou a súa carreira política na contorna do Partido Radical de Georges Clemenceau, pero despois achegouse ao socialismo, chegando a ser ministro de Comercio e Industria no gabinete do radical Pierre Waldeck-Rousseau entre 1899 e 1902, feito que suscitou as críticas de contemporáneos franceses como Jules Guesde e mesmo da Segunda Internacional (por exemplo de Rosa Luxemburg), por considerar inxustificada esta colaboración con gobernos burgueses. Con todo, foi apoiado por Jean Jaurès. A súa tendencia dereitista levoulle a ser expulsado da Sección Francesa da Internacional Obreira en 1904 e posteriormente formou parte de varios gobernos como independente (Obras Públicas, 1909-1910, e Guerra, 1912-1913 e 1914-1915). A experiencia da primeira guerra mundial, que viviu como ministro, serviu - da mesma forma que para outros socialistas da época - para completar a súa viraxe cara á dereita pola vía do patriotismo.

En 1919 encabezou unha coalición conservadora, o Bloque Nacional, coa que chegou a ser presidente da República en 1920, tras uns meses como primeiro ministro e encargado de Asuntos Exteriores. El e o seu primeiro ministro Raymond Poincaré promoveron a ocupación do Ruhr para obrigar a Alemaña a pagar as reparacións de guerra. Tamén impulsaron unha política de rigor orzamentario que os fixo impopulares. En 1924, tras a vitoria electoral da esquerda, dimitiu e abandonou a primeira liña da política francesa, ocupando un escano no senado.

## Véxase tamén
Sofia Rotaru

**Sofia Mihailovna Evdokimenko-Rotaru**, nada en Marshintsy (Oblast de Chernivtsi) o 7 de agosto de 1947, coñecida simplemente como **Sofia Rotaru**, é unha cantante, bailarina e actriz ucraína.

## Traxectoria 
De orixes rusas e moldovas, a súa carreira, que abarca máis de tres décadas, foi marcada por varios cambios de imaxe e nalgúns momentos pola controversia polas súas orixes multiétnicas.
Etmoide

miniatura|250px|dereita|Óso etmoide na parte de diante da cara	
O **óso etmoide** (*os ethmoidale* PNA) é un óso do cranio, curto e compacto, central, impar e simétrico composto por unha *lámina vertical* e media, unha *lámina horizontal* perpendicular á primeira e dúas masas laterais. É un óso de superficies moi anfractuosas e con numerosas cavidades (celas etmoidais).

Atópase na incisura etmoidal do óso frontal e diante do esfenoide. Articúlase con estes e cos palatinos por detrás, co óso nasal por diante, co maxilar superior e ungüe por fóra e co vómer por baixo.

Forma parte do chan da fosa cranial anterior e participa no macizo facial (cavidade nasal e órbitas).

## Porción horizontal 
Tamén denominada **lámina cribosa** do etmoide. É unha lámina cuadrangular con múltiples orificios para os nervios olfactorios. Na súa cara superior, na liña mediosaxital, presenta unha prominencia denominada *Crista Galli*.

## Porción vertical 
* **Apófise Crista Galli**: situada por encima da lámina horizontal. A súa base descansa na lámina hoizontal. O seu vértice dá inserción á fouce do cerebro. O seu bordo anterior completa o burato cego
* **Lámina perpendicular do etmoide**: sae da lámina cribosa cara a abaixo, formando a parte superior do tabique nasal.

## Masas laterais 
Tamén se coñecen como **labirintos** ou masas esponxosas. Conteñen as celas aéreas etmoidais que, segundo a súa localización, denomínanse anteriores, medias ou posteriores. Forman parte da parede medial das órbitas e das paredes laterais (externas) das fosas nasais.

## Véxase tamén 
* Lista de ósos no esqueleto humano
Palatino

miniatura|dereita
O óso **palatino** (*os palatinum*) é un óso da cara, par, curto e compacto, de forma irregular. Consta de dúas porcións, horizontal e vertical, con dúas caras e catro bordos cada unha delas.

Sitúase detrás do maxilar superior e articúlase con este, co palatino ao lado oposto, co esfenoide, etmoide, cornete inferior e vómer.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lista de ósos no esqueleto humano
Leifr Eiríksson

**Leif Eriksson** ou **Leifr Eiríksson** en nórdico antigo significando *O afortunado*, nado en 970 e morto en 1020, foi un explorador viquingo, con gran sona a raíz da súa viaxe a América.

## Traxectoria 
Naceu en Islandia. Fillo do explorador noruegués Erik o Vermello, continuou a tarefa de colonización cara ao oeste iniciada polo seu pai. Arredor do ano 1000, guiado polos relatos do comerciante Bjarni Herjólfsson, dirixiuse cara ao oeste e pasou un inverno nunha terra á que nomeou *Vinlandia* e que describiu como abundante en salmóns e pasteiros. O campamento constituiría o primeiro asentamento europeo en América, cincocentos anos antes de que Cristovo Colón chagase. O seu irmán Thorvald Eriksson foi o primeiro europeo en ter contacto con amerindios, e tamén a súa primeira vítima. O campamento, Leifbundir, estaba situado no extremo norte da illa de Terra Nova, no lugar coñecido actualmente como L'Anse aux Meadows e durou só unhas décadas antes de ser abandonado, por mor da agresividade dos indíxenas e pola continua fustrigación que sufrían os colonizadores.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Descubrimento de América
* Colonización viquinga en América
* Moedas do milenario de Leif Eriksson
Vómer

miniatura|dereita

O **vómer** é un óso da cara, de forma laminar, cuadrilátera compacta, impar e central. Situado na parte posterior das fosas nasais, cuxo tabique constitúe. Articúlase co óso esfenoide e o etmoide por arriba, e cos palatinos e maxilar superior por abaixo. É un dos compoñentes do tabique nasal, que divide o nariz en fosas nasais esquerda e dereita.

## Véxase tamén
*Lista de ósos no esqueleto humano
Óso nasal

miniatura|200px|dereita|Corte saxital da cavidade nasal. Na súa raíz identifícanse os ósos propios articulándose co frontal e coa cartilaxe nasal.
O **óso nasal** (ou *óso propio do nariz*) é un óso da cara, par en número de dous, que forma a raíz e o dorso ou ponte do nariz.

É curto e compacto, en forma cuadrilátera, con dúas caras (anterior e posterior) e catro bordos (superior, inferior, lateral ou externo e medial ou interno). O bordo medial de cada un articúlase co seu homólogo, constituíndo a sutura internasal; o bordo lateral (externo), coa apófise ascendente do maxilar superior; o bordo superior, co óso frontal; e o bordo inferior coa cartilaxe nasal (ou cartilaxe dorsal). A súa cara interna articúlase coa lámina perpendicular do etmoide, que forma parte do tabique nasal.

## Véxase tamén 
*Lista de ósos no esqueleto humano
Nucleón

Un **nucleón** é calquera das particules (neutróns ou protóns) que compoñen o núcleo dun átomo. O número de protóns (que teñen carga positiva) máis o número de neutróns (que teñen carga neutra) constitúen o número másico dun átomo.

Na simetría de isospín o protón e o neutrón son diferentes estados da mesma Partícula elemental: o nucleón. Esta simetría non é estritamente certa posto que o protón e o neutrón non teñen exactamente a mesma masa, pero é útil considerala no caso das interaccións fortes.
John von Neumann

**John von Neumann**, ou polo seu nome orixinal húngaro **Margittai Neumann János Lajos**, nado en Budapest o 28 de decembro de 1903 e finado en Washington, D.C. o 8 de febreiro de 1957, foi un científico, físico e matemático húngaro. Está considerado un dos máis importantes científicos do século XX.

## Traxectoria 
Xa desde ben pequeno mostrou xenio e boa memoria, realizando complicadas operacións matemáticas ou podendo incluso memorizar páxinas completas da guía telefónica. Sen ir moito a clase, obtivo brillantes cualificacións en matemáticas na Universidade de Budapest. De 1921 a 1923 estudou química en Berlín e, despois, graduouse en enxeñaría química en Zürich. Doutorouse en Matemáticas aos vinte e tres anos e con vinte e cinco xa era considerado un xenio para a comunidade de matemáticos. En 1933 xunto a Alexander, Veblen, Einstein, Morse e Weyl converteuse nun dos grandes seis primeiros profesores de matemáticas do Instituto para o Estudo Adiantado de Princeton (USA) onde estivo o resto da súa vida. Durante a segunda guerra mundial foi conselleiro das Forzas Armadas dos Estados Unidos, formou parte do Proxecto Manhattan e contribuíu á fabricación da bomba de hidróxeno.

Xunto a Oskar Morgenstern, en 1944 publicou *Theory of Games and Economic Behavior*, que revolucionou a área da economía, introducindo novos métodos matemáticos para a análise de problemas económicos, en concreto aplicou a teoría de xogos de suma cero. Foi un dos iniciadores das ciencias da computación, e precursor do primeiro computador, para os que definiu o bit -contracción de "binary digit"- como unidade de memoria, o seu último libro dedicouno a este campo *The Compute and the Brain* do 1958.

## Obras principais
* *Mathematical Foundations of Quantum Mechanics*, 1932.
* *Theory of Games and Economic Behavior*, 1944.
* *The Compute and the Brain*, 1958.

## Notas
Narón, Narón

**Narón** é a zona urbana que se localiza no sur do concello de Narón na provincia da Coruña, cunha superficie de 8,5 km². Esta denominación foi tomada da parroquia onde se situou a primeira casa consistorial, na parroquia de San Xiao de Narón. Os límites actuais concordan exactamente cos da antiga parroquia de San Martiño de Xuvia, que pouco a pouco foi dividíndose noutras parroquias conforme a poboación ía aumentando.

A zona urbana limita ao norte coas parroquias de Trasancos, Castro, San Xiao de Narón e Sedes, ao sur coa ría de Ferrol, ao leste co concello de Neda e a ría de Ferrol, e ao oeste co concello de Ferrol.
## Poboación 
Segundo o padrón municipal de 2024 tiña 32 725 habitantes (15 722 mulleres e 17 003 homes) distribuídos en 6 barrios ou parroquias urbanas, o que supón un aumento en relación ao ano 2003 cando tiña 27 327 habitantes, pero unha lixeira diminución con respecto a 2017, cando tiña 32 825.  A súa densidade de poboación é, por tanto, de 3850 hab./km².

Aínda que xa aparece como unha entidade colectiva única no Nomenclátor de Galicia de 2003, na realidade, a efectos estatísticos, non se constitúe até 2010. Até ese momento estaba constituído por 6 parroquias:

* **Xubia (Nosa Señora dos Desamparados)**, coincidente co actual barrio de Piñeiros.
* **Xubia (San Martiño)**, coincidente co actual barrio do Couto.
* **Xubia (San Xosé Obreiro)**, coincidente co actual barrio do Alto do Castaño.
* **Xubia (Santa Icía)**, coincidente co actual barrio da Solaina.
* **Xubia (Santa Rita)**, coincidente co actual barrio de Xuvia.
* **Xubia (Santiago Apóstolo)**, coincidente co actual barrio da Gándara.
Na actualidade, estas parroquias seguen a existir de forma eclesiástica.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Narón 
### Parroquias de Narón 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Narón
*
Lingua pintupi

O **pintupi** é unha lingua aborixe australiana. É unha das linguas wati da zona suroeste pertencente a unha póla da familia pama-nyungana. É unha das variedades da lingua do deserto occidental (*WDL* nas súas siglas en inglés). O pintupi está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Características 
Pintupi é o nome comunmente usado para se referir a unha variedade das linguas do Deserto Oeste faladas por aborixes da área oeste do lago MacDonald e o lago Mackay no oeste de Australia. Esta xente moveuse (ou foi movida) das comunidades aborixes da Papunya e Haasts Bluff ao oeste do Territorio do Norte entre 1940 e 1980 (os últimos pintupis deixaron o seu tradicional modo de vida no deserto en 1984). En décadas recentes volveron ao seu territorio de orixe, xuntándose aos Kintore (en pintupi coñecidos como *Walungurru*) no Territorio do Norte, e aos Kiwirrkura e Jupiter Well (en Pintupi *Puntutjarrpa*) no oeste da Australia.

Os rapaces que naceron en Papunya e Haasts Bluff medran falando unha nova variedade de Pintupi, agora coñecida como Pintupi-Luritja, consecuencia do seu próximo contacto con falantes de arrernte, warlpiri e outras variedades das WDL. Isto continuou mentres seguiron movéndose cara ao oeste até o punto de que hoxe en día case todos os pintupi falan Pintupi-Luritja, malia que quedan claras distincións entre a maioría das variedades do oeste e o leste.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Código Ethnologue para o pintupi:piu
Ría de Betanzos

[miniatura|300px|*PLANO DEL PAISadyacente a las tres rías de laCORUÑA, BETANZOS Y FERROL,llamado de las Mariñas,Por el [Domingo Fontán|D.r D.n Domingo Fontán*]]
A **ría de Betanzos** é unha ría galega, unha das doce que conforman as Rías Altas, e unha das catro que forman o Golfo Ártabro. Atópase no norte da provincia da Coruña, e baña os municipios de Oleiros, Sada, Bergondo, Betanzos, Paderne, Miño e Pontedeume.
## Descrición 
A ría nace na cidade de Betanzos, como consecuencia da desembocadura conxunta dos ríos Mendo e Mandeo. Discorre entre marismas e xunqueiras durante uns oito quilómetros, para ampliarse notablemente a partir de entón, e acabar uníndose á ría de Ares na punta da Carboeira. Ademais dos mencionados ríos, desembocan nas súas augas o Lambre e o Baxoi, ambos pola súa marxe dereita.

Duramente castigada polas mareas negras provocadas polos petroleiros Urquiola (1975) e Mar Exeo (1992), ámbolos dous sinistrados no veciño porto da Coruña, a ría loita por recuperar a riqueza marisqueira que noutrora a caracterizaba. Conta con algunhas das mellores praias de Galicia, destacando especialmente a de Perbes e a praia Grande, no concello de Miño, e a de Gandarío, no termo municipal de Bergondo.

Aínda que na antigüidade foi navegable en toda a súa extensión, os sedimentos depositados nos seus fondos e ribeiras foron reducindo ostensiblemente o seu calado, ata permitir a navegación unicamente no seu tramo final. Porén, esta circunstancia permitiu a construción de tres pontes sobre as súas augas: unha de ferrocarril e dous viadutos, que permiten acurtar o traxecto que separa A Coruña de Ferrol.

Esta condición permitiu, con todo, a súa catalogación como espazo natural protexido dentro da Rede Natura 2000 da Unión Europea ao ser declarada en boa parte dentro da zona especial de conservación (ZEC) Betanzos - Mandeo. Así, a ría de Betanzos conságrase dentro da rede natura grazas á súa riqueza faunística típica dun espazo intermareal.

## Galería de imaxes 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ría da Coruña
* Ría de Ferrol
Ría de Aldán

A **Ría de Aldán** é unha enseada  galega que forma parte do conxunto das rías Baixas.

## Contexto xeográfico
Ten forma triangular. Sitúase no extremo da península do Morrazo, coa súa boca ao final da ría de Pontevedra. O río que desemboca ao comezo da enseada é o Orxas.

## Poboacións
Tres parroquias dan ás súas costas: O Hío e Aldán (pertencentes ao concello de Cangas), e Beluso (pertencente ao concello de Bueu). Posúe un porto pesqueiro, o de Aldán, e un deportivo, no Hío.

## Praias
Posúe numerosas praias, varias con Bandeira Azul. Nas costas de Aldán atópanse as praias de San Cibrán, Areacova, Francón, Menduíña e Lagoelas. En Beluso atópanse Area de Bon, Lagos e Ancoradoura. No Hío destacan Vilariño, Castiñeiras e Areabrava. As praias que conseguiron en polo menos unha ocasión a denominación de bandeira azul son Menduíña, Areabrava e Vilariño.
## Notas
Guerra nuclear

miniatura|300px|dereita
A **guerra nuclear** é a que se leva a cabo mediante o emprego de armas nucleares. Esta pode ser unha *guerra nuclear limitada* ou unha *guerra nuclear total*. A guerra nuclear ten as súas propias teorías e conceptos que foron variando ao longo das décadas.

Supomos que nunha guerra nuclear total a radiación e o cambio climático produto dela deixarían a atmosfera da Terra moi afectada e posiblemente sufririamos os efectos dun inverno nuclear. Os superviventes deberían realizar a reconstrución das infraestruturas do planeta nunhas condicións moi difíciles. A flora e a fauna sería afectada por centos de mutacións.

A guerra nuclear é un recurso utilizado comunmente na literatura de ciencia ficción que se puxo de moda nos anos 1960 durante a guerra fría, debido á tensión entre as dúas superpotencias, ambas as posuidoras de armas nucleares, o que derivou en multitude de relatos nos cales as armas nucleares eran as protagonistas.

Dependendo da potencia das armas, pódense clasificar en *armas nucleares tácticas* ou *armas nucleares estratéxicas*:

*As armas nucleares tácticas adoitan ser de menor potencia, da orde de quilotóns e de menor radio de acción. Aínda que se atopan baixo o control político, poden ser empregadas polos mandos en apoio das forzas convencionais.
*As armas nucleares estratéxicas teñen un gran radio de acción e son armas de gran potencia, moitas son de varios megatones. Utilízanse para destruír a capacidade nuclear, militar e económica do inimigo.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Bomba atómica

### Ligazóns externas 
*Efectos globais dunha guerra nuclear.
Cidade de Narón

O **Cidade de Narón** é un equipo de fútbol sala, fundado en 2006. Actualmente xoga na Primeira Nacional "A", a terceira categoría da LNFS. O club naceu da unión do Fútbol Sala Narón e do Ferretería Outeiro Trafoga, que por entón militaba en Primeira Nacional "B". O club comezou participando nesa categoría, conseguindo o título e o ascenso no seu primeiro ano de historia. O seu equipo filial milita na Liga Autonomica galega.

Ademais, conta con equipo nas categorías xuvenil (liga autonómica), cadete, infantíl, alevín, benxamín e prebenxamín (liga local), e o equipo de "biberóns", os máis cativos. Tamén ten un equipo de veteranos na liga local.
## Cadro de xogadores na tempada 2007-2008
Adestrador: 20px|Galiza Fernando Maroño Buján "Nano"

## Palmarés
*Campión Primeira Nacional "B" (2006-07)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial
A Severa

**Maria Severa**, nada en Lisboa en 1820 e finada o 30 de novembro de 1846, foi unha cantante portuguesa de fado, considerada a mítica fundadora deste estilo, caracterizada polos seus fados lisboetas.

## Traxectoria 
A Severa naceu en Lisboa, no barrio da Madragoa. Era filla de Severo Manuel, de etnia xitana, e Ana Gertrudes. A súa nai era propietaria dunha taberna, e era alcumada *A Barbuda*, debido á barba que tiña na cara.

A Severa era unha prostituta alta e graciosa, que cantaba o fado (especialmente nunha taberna da Rúa do Capelão). Tivo varios amantes coñecidos, entre eles o Conde de Vimioso (Don Francisco de Paula Portugal e Castro), que ó parecer quedaba enfeitizado pola forma como cantaba e tocaba a guitarra, levándoa frecuentemente ós touros.

Morreu de tuberculose en 1846 na rúa do Capelão, na Mouraria (Lisboa), sendo sepultada no camposanto do Alto de São João nunha foxa común.

A súa fama débese en boa parte a Júlio Dantas, que escribiu a novela *A Severa*. A obra foi levada ó teatro en 1901, e foi adaptada para facer a primeira película sonora portuguesa, realizada por Leitão de Barros en 1931.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bibliografía sobre o fado
Gaston Doumergue

**Pierre-Paul-Henri-Gaston Doumergue**, político n.1863 e m.1937, foi o presidente de Francia entre 1924 e 1931. Tamén foi o primeiro ministro de seu país en dúas ocasións: de 1913 ata 1914 e de 1934 ata 1935.

## Véxase tamén
Bobbio

**Bobbio** é un concello italiano da provincia de Plasencia, na rexión da Emilia-Romaña. En 2001 a súa poboación era de 3816 habitantes, sobre unha superficie municipal de 106,5&nbsp;km².

## Lindes 
O concello de Bobbio linda cos municipios de Brallo di Pregola, Coli, Corte Brugnatella, Menconico, Pecorara, Piozzano, Romagnese, Santa Margherita di Staffora e Travo.

## Lugares do concello 
Cassolo, Ceci, Dezza, Mezzano Scotti, Santa Maria San Cristoforo, San Salvatore, Vaccarezza.

## Patrimonio artístico 
En Bobbio radica a abadía de Bobbio, fundada por san Columbano de Luxeuil no século VII. Foi unha das abadías con máis sona da Idade Media.

## Irmandamentos 
* Ybbs an der Donau, Austria.
* Navan, Irlanda.
Xosé Manuel Vélez

**Xosé Manuel Vélez Latorre**, nado en Ourense en 1963, é un poeta e latinista galego.

## Biografía 
Estudou Filoloxía clásica na Universidade de Salamanca e Filoloxía xermánica na de Würtzburg (Alemaña). Actualmente exerce como profesor de latín no IES Eduardo Blanco Amor de Ourense. Tamén é crítico literario na prensa galega.

## Obra 
Iniciou a súa obra poética con *Ritos de auga* (1993), co que gañou o II Premio de poesía Martín Codax. Este poemario continúa a liña de Gonzalo Navaza en *Fábrica íntima*, de continuas referencias ao mundo greco-latino e de forte presenza da metaliteratura, referencias continuas e citas explícitas.

En *Contra saudade* (1996, accésit do Premio de poesía Miguel González Garcés), o seu segundo poemario, fai unha reflexión sobre a saudade.

En xeral, a súa poesía caracterízase polo cultismo, a narratividade, o distanciamento entre autor e voz poética, os xogos irónicos e o simbolismo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do autor na Editorial Galaxia
Agustín Díaz Blanco

**Agustín Díaz Blanco**, nado en Silva (Pol) o 23 de setembro de 1945 e finado o 21 de marzo de 2008 en Santiago de Compostela, foi un xornalista e profesor galego.

## Traxectoria 
### Formación 
Cuarto fillo dunha familia labrega, orientouse nun primeiro tempo cara a unha carreira eclesiástica. O seu padriño e párroco de Silva sufragou os seus estudos no Seminario. Estudou primeiro en Lugo e despois en Comillas Teoloxía e Filosofía. Renunciou a ordenarse sacerdote e proseguiu estudos de Socioloxía en Lovaina (Bélxica), onde se licenciou.

### Regreso a Galiza 
De volta en Galiza en 1971 iniciou a súa carreira como xornalista en *La Voz de Galicia* e despois en *El Ideal Gallego*, traballando na súa delegación de Santiago de Compostela até 1981. Simultaneou a súa actividade profesional cos estudos de xornalismo en Madrid, de filoloxía románica en Santiago de Compostela e co seu cargo como concelleiro en Santiago de Compostela -tras ser elixido polas listas de Unidade Galega nas primeiras eleccións democráticas de 1979-.

### Do ensino ao xornalismo 
En 1982 aprobou oposicións e foi nomeado profesor de francés no Instituto de Bacharelato de Monforte de Lemos, onde en realidade deu clases de galego. En 1983 aprobou a Cátedra de Galego e exerceu a docencia dous anos máis, esta vez no Instituto de Bacharelato de Ordes. En 1985 foi nomeado Inspector de Ensino Medio, pero aos poucos meses a súa paixón polo xornalismo levouno a concursar para un posto de redactor para a Delegación Territorial de Galicia de TVE, traballo que exerceu até a súa prexubilación en 2007.

Colaborou na revista galega de pensamento cristián *Encrucillada* até a súa morte.
Escudo de Bélxica

O **escudo de Bélxica** está composto por un cuartel de sable cun león rampante de ouro, linguado e uñado de goles. A ambos os dous lados do escudo aparecen dous leóns de ouro sostendo unha bandeira de Bélxica cada un, e o brasón aparece rodeado polo colar da Orde de Leopoldo e, en ocasións os dous cetros do monarca belga de ouro.

O lema nacional tamén aparece recollido no escudo: ''L'union fait a force* (en francés) ou *Eendracht maakt macht'' (en holandés), que significa "A unión fai a forza".

O escudo aparece rematado por unha coroa real e, no escudo grande, (empregado como brasón persoal polo monarca belga) engádeselle un helmo, o manto real, dúas coroas reais (unha sobre o helmo e outra sobre o manto) e as bandeiras das provincias de Bélxica (a bandeira central representa as dúas provincias do Brabante e Bruxelas). O escudo de armas grande foi adoptado o 17 de maio de 1837.
Bandeira de Bélxica

A **bandeira de Bélxica** (en alemán: *Flagge Belgiens*, en francés: *Drapeau de la Belgique*, en neerlandés: *Vlag van België*) componse de tres bandas verticais iguais de cor negra, amarela e vermella; o deseño vertical baséase na bandeira de Francia, mentres que as cores foron tomadas do escudo do Ducado de Brabante. As proporcións infrecuentes da bandeira (13:15) son de orixe descoñecida.

A bandeira foi adoptada oficialmente o 23 de xaneiro de 1831, logo da independencia belga do Reino Unido dos Países Baixos en 1830. A mesma xogou un rol importante durante a revolución, servindo as súas cores como lembranza dunha vella insignia con bandas horizontais empregada durante unha revolta anterior en 1789, época na que os Países Baixos estaban baixo dominio austríaco.

## Outras bandeiras 

Ficheiro:Flag of Belgium (civil).svg|20px Bandeira civil
Ficheiro:Naval Ensign of Belgium.svg|20px Bandeira naval
Ficheiro:Government Ensign of Belgium.svg|20px Bandeira gobernamental
Ficheiro:Royal Standard of King Philippe of Belgium.svg|Estandarte real

## Bandeiras rexionais 

Ficheiro:Flag Belgium brussels.svg|Bruxelas-Capital
Ficheiro:Flag of Flanders.svg|Flandres
Ficheiro:Flag of Wallonia.svg|Valonia

## Bandeiras provinciais 

Ficheiro:Flag of Antwerp.svg|Anveres
Imaxe:Flag of West Flanders.svg|Flandres Occidental
Ficheiro:Vlag van Oost-Vlaanderen.svg|Flandres Oriental
Ficheiro:Flag of Hainaut.svg|Hainaut
Ficheiro:LuikVlag.svg|Liexa
Ficheiro:Flag of Limburg (Belgium).svg|Limburgo
Ficheiro:Flag of the Province of Luxembourg (Belgium).svg|Luxemburgo
Ficheiro:Flag of Namur Province.svg|Namur

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
-466

## Acontecementos 
## Ciencia e tecnoloxía 
* Primeiro rexistro recoñecíbel do paso do cometa Halley.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
Illa de Insua Bela

A **Insua Bela** é un pequeno illote rochoso entre Aguiño e a illa de Sálvora. Alí aproan as lanchas para ir e vir entre eses lugares, librando as touzas e baixos da canle.
Chamábanlle Trindade

***Chamábanlle Trindade*** (en ) é un filme cómico do xénero spaghetti western. Foi dirixido no ano 1970 por E.B. Clucher, e ó ano seguinte rodouse a secuela *Seguíanlle chamando Trindade*.

*Lo chiamavano trinità* está considerado un filme de culto tanto polos amantes do cine cómico como polos do cine do oeste, aínda que se trata principalmente dunha sobria e divertida parodia do spaghetti western. Está definida por algúns como o inicio do Fagioli Western, serie de filmes de pistoleiros que acadou fama grazas a Bud Spencer e Terence Hill.

## Trama 
**Trindade** (Terence Hill), tamén coñecido como "a man dereita do diaño", aparentemente un sucio e sórdido vagabundo, é en realidade un pistoleiro rápido e mañoso, ávido de conseguir pelexa á menor ocasión. Trindade atopa ó seu irmán **Bambino** (Bud Spencer), alcumado "a man esquerda do diaño", nunha aldea perdida do oeste. Alí "Bambino" é o shérif, procurando manter a orde, dado que é un maleante escapado da lei que malferiu ó que debería ser o sheriff. Alí agarda polos seus compañeiros, Faina e "Tímido", para regresar a California a dar un novo golpe.

O "Maior", influente home de negocios da aldea, quere marcar un gran rabaño de cabalos, pero o val que desexa para alimentalos está ocupado por uns mormóns que se adican á agricultura e gandería. Quere botalos do val, valéndose para iso da axuda duns mexicanos dispostos a axudalo. Porén, Trindade decide que quere quedar coa comunidade mormón, atraído pola posibilidade de dedicarse á boa vida e practicar a poligamia, polo que pide axuda ó seu irmán para desfacerse do Maior.

## Versións 
A duración integral da película, tal como se retransmite na televisión, é de 111 minutos, mais na versión para DVD, editada en 2003, dura só 106 minutos debido ó corte dalgunhas escenas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio Oficial
Jesús Eguiguren

**Jesús Eguiguren Imaz**, nado en Alzarna o 2 de xuño de 1954, é un profesor universitario, xurista e político socialista da Comunidade Autónoma do País Vasco.

## Traxectoria 
Doutorado en Dereito, é membro do Parlamento Vasco polo Partido Socialista de Euskadi desde 1982, onde chegou a ser Presidente de 1988 a 1991. É Presidente do Partido Socialista de Euskadi - Euskadiko Ezkerra e, con anterioridade, foi Secretario Xeral do mesmo partido en Guipúscoa. Tamén é membro do Comité Federal do PSOE.

Jesús Eguiguren participou e foi clave nos contactos previos con membros de ETA e Batasuna, desde 2002 cando era Presidente do Goberno José María Aznar, que no Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero permitiron a declaración de alto o fogo permanente e o proceso de paz coa organización, máis tarde frustrado por un atentado da mesma organización.

Ten publicado distintos ensaios políticos: *El PSOE en el País Vasco, 1886-1986*, *Euskadi, tiempo de conciliación*, *El socialismo vasco y la izquierda vasca, 1886-1994*, *Los últimos españoles sin patria (y sin libertad)*, e *La crisis vasca. Entre la ruptura y el diálogo*.

## Notas