Francisella tularensis

***Francisella tularensis*** é unha especie de bacterias gramnegativas patóxenas causantes dunha enfermidade chamada tularemia, cuxa forma pneumónica adoita ser letal sen tratamento. É unha bacteria esixente para o seu cultivo, intracelular facultativa, que require cisteína para crecer. A bacteria considérase como un axente perigoso polo seu posible uso no bioterrorismo e foi desenvolvida como arma biolóxica.

## Subespecies 
Esta especie descubriuse en esquíos de terra no condado californiano de Tulare en 1911, e denominouse *Bacterium tularense*, illada por George Walter McCoy en San Francisco, do que se informou en 1912. Máis tarde o nome do xénero mudouse a *Francisella* en honor do bacteriólogo Edward Francis, que a asociou coa tularemia. Clasificáronse catro subespecies (biovares) de *F. tularensis*. 
# O biovar *tularensis* (ou tipo A) atópase fundamentalmente en Norteamérica, é o máis virulento e está asociado con infeccións pulmonares mortais. O biovar inclúe a cepa de laboratorio primaria do tipo A, a SCHUS4. 
# O biovar *palearctica* (tamén chamado *holarctica* ou tipo B) encóntrase predominantemente en Europa e Asia pero raramente provoca doenzas mortais. Obtívose unha vacina viva atenuada da cepa da subespecie *palearctica*, mais non obtivo aínda licenza para o seu uso.
# Subespecie *novicida* (antes clasificada como *F. novicida*) considérase unha cepa relativamente non virulenta. Xeralmente só afecta a individuos gravemente inmunocomprometidos. 
# Biovar *mediasiatica*, que se encontra principalmente en Asia central e da que se sabe pouco das súas características e da capacidade de infectar a seres humanos.

## Patoxénese 
Informouse da presenza de *F. tularensis* en aves, réptiles, peixes, invertebrados e mamíferos incluíndo os humanos. Con todo, non se viu ningún caso de tularemia que se iniciase por unha transmisión de humano a humano, polo que se pode dicir que a tularemia se contrae por contacto con animais infectados ou vectores como as carrachas, mosquitos, e certas moscas *Chrysops*. Entre os hóspedes que fan de reservorio importantes están os lagomorfos, roedores, aves galiformes e cervos.

A infección por *F. tularensis* pode producirse por varias rutas. A máis común é por contacto coa pel, que orixina a forma *ulceroglandular* da doenza. A inhalación da bacteria, especialmente a do biovar *tularensis*, orixina a tularemia pneumónica, que é potencialmente letal. Aínda que as formas pulmonar e ulceroglandular da tularemia son máis comúns, describíronse tamén outras rutas de inoculación, entre as que están a infección *orofarínxea* causada polo consumo de comida contaminada e a infección *conxuntiva* debida á inoculación no ollo.

*F. tularensis* pode sobrevivir fóra do hóspede mamífero durante semanas e foi atopada na auga, praderías, e pacas de feo. Os aerosois que conteñen a bacteria poden xerarse ao mover restos de cadáveres, por exemplo ao segar herba; polo que á turalemia se lle ten chamado a *enfermidade do segador de herba*. Estudos epidemiolóxicos recentes indican unha correlación positiva entre os traballos que implican a mencionada actividade e a infección por *F. tularensis*.

### Ciclo de vida 
*F. tularensis* é unha bacteria intracelular facultativa que pode infectar á maioría dos tipos celulares, pero principalmente aos macrófagos do organismo hóspede. *F. tularensis* entra no macrófago por medio da fagocitose que este realiza, e a bacteria queda secuestrada no interior da célula infectada dentro dun fagosoma. Despois, *F. tularensis* sae do fagosoma e pasa ao citosol e prolifera rapidamente. Finalmente, a célula infectada sofre apoptose, e a proxenie da bacteria liberase para iniciar unha nova rolda de infección.

### Factores de virulencia 
miniatura|dereita|250px|Unha lesión provocada pola tularemia na pel da parte dorsal da man dereita.
Os mecanismos de virulencia de *F. tularensis* non están ben caracterizados. Como outras bacterias intracelulares que saen dos compartimentos fagosómicos para replicarse no citosol, as cepas de *F. tularensis* producen diferentes axentes hemolíticos, que poden facilitar a degradación do fagosoma. Identificouse a actividade de hemolisina, denominada NlyA, con reactividade inmunolóxica para o anticorpo anti-HlyA de *Escherichia coli* no biovar *novicida*. A fosfatase ácida AcpA doutras bacterias actúa como hemolisina, pero en *F. tularensis* o seu papel como factor de virulencia é moi debatido.

Aínda que *F. tularensis* non contén os sistemas de secreción de virulencia típicos dalgunhas das bacterias patóxenas máis coñecidas, si contén varias proteínas ABC (*ATP-binding cassette*) transportadoras, que poden estar ligadas á secreción de factores de virulencia. *F. tularensis* utiliza pili de tipo IV para unirse ao exterior da célula hóspede e así ser fagocitada. As cepas mutantes que carecen deses pili mostran unha patoxenicidade moi atenuada.

A expresión da proteína de 23 kD IglC é necesaria para que *F. tularensis* saia dos fagosomas e para a replicación intracelular. Na súa ausencia a *F. tularensis* mutante morre e é degradada polo macrófago. Esta proteína está localizada nunha suposta illa de patoxenicidade regulada polo factor de transcrición MglA.

*F. tularensis*, *in vitro*, regula á baixa a resposta inmunitaria das células infectadas, o que é unha táctica usada por moitos organismos patóxenos para asegurarse que a replicación non é (aínda que sexa por un tempo breve) obstaculizada polo sistema inmunitario do hóspede, ao bloquear os sinais de alarma das células infectadas. Esta regulación á baixa da resposta inmune require a proteína IglC, aínda que unha vez máis non está de todo claro cales son as contribucións a isto da IglC e outros xenes.

Existen outros varios xenes de virulencia supostos pero non se caracterizou a súa función na patoxenicidade de *F. tularensis*.

## Xenética 
Como moitas outras bacterias, *F. tularensis* divídese asexualmente, dividíndose en dúas células fillas idénticas xeneticamente, polo que as variacións xenéticas deben ser introducidas por mutacións ou transferencia horizontal de xenes.

Secuenciouse o xenoma de *F. tularensis* biovar tularensis cepa SCHU4. Os estudos resultantes desta secuenciación indican que varias rexións codificantes de xenes do xenoma de *F. tularensis* están interrompidas por mutacións e isto crea bloqueos en varias vías metabólicas e sintéticas que cómpren para a supervivencia. Isto indica que *F. tularensis* evolucionou cara a unha dependencia do organismo hóspede para obter certos nutrientes e outros procesos que normalmente estaban a cargo dos xenes inutilizados.

O xenoma de *F. tularensis* contén elementos de tipo transposón infrecuentes, que lembran a outros similares que se encontran en organismos eucarióticos.

### Xenoma 
* Francisella Genome Projects (de Genomes OnLine Database)
* Análise comparativa dos xenomas de Francisella (no Sistema de Xenomas Microbianos Integrado do Departamento de Enerxía dos Estados Unidos)

## Filoxenética 
Moita da diversidade xenética global de *F. tularensis subsp. holarctica* está presente en Suecia. Isto suxire que esta subespecie se orixinou en Escandinavia e espallouse desde alí ao resto de Eurosiberia.

## Uso como arma biolóxica 
Ao finalizar o programa de guerra biolóxica dos EEUU en 1969, unha das sete armas biolóxicas estandarizadas que se desenvolveron foi *F. tularensis*.

Debido á súa baixa dose infecciosa, á súa facilidade de espallarse en forma de aerosol e a que ten unha alta virulencia, *F. tularensis* clasifícase como axente de bioterrorismo do tipo Axente Selectivo de clase A polo goberno dos Estados Unidos (a mesma categoría que *Yersinia pestis*, e os virus da varíola e Ebola).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tularemia

### Ligazóns externas 
* *Francisella tularensis* information from the CDC/National Center for Infectious Diesase:
* BioHealthBase centro de recursos bioinformáticos  do NIAID. Xenoma, proteínas e caracterísitcas de *F. tularensis*.