June Allyson

**Eleanro Geisman**, nada no Bronx o 7 de outubro de 1917 e finada en Ojai, California, o 8 de xullo de 2006, foi unha actriz estadounidense, coñecida como **June Allyson**, unha das actrices máis populares das décadas de 1940 e 1950.

## Traxectoria 
Nada en Nova York, non pasou unha infancia doada. En abril de 1918 (cando Allyson tiña seis meses), o seu pai alcohólico, que traballaba de conserxe, abandonou a familia. Allyson quedou na pobreza, vivindo cos seus avós maternos. A súa nai traballaba como telefonista e caixeira de supermercado e cando tiña cartos abondos reuníase coa súa filla. Porén, habitualmente Allyson estaba cos seus avós ou outros parentes. Ela sufriu fracturas moi graves e o can morreu. Ata os doce anos tivo que realizar rehabilitación con terapias de natación e baile.

O seu primeiro papel foi como "inxenua" para Educational co cantante Lee Sullivan, os bailaríns cómicos Herman Timberg, Jr. e Pat Rooney, Jr., e a futura estrela Danny Kaye nunha serie de curtametraxes, incluídas *Swing for Sale* (1937), *Pixilated* (1937), *Ups and Downs* (1937), *Dime a Dance* (1938), *Dates and Nuts* (1938) e *Sing for Sweetie* (1938).

Debutou en Broadway en 1938 como corista na obra *Sing Out the News* aos vinte anos e en 1943 apareceu no filme *Best Foot Forward*. A súa carreira tivo grandes éxitos musicais como *Thousands Cheer and Good News!* (1947), e asinou un importante contrato con Metro Goldwyn Mayer que en 1949 a levou a interpretar entre outros filmes o papel de "Jo" March no filme *Little Women*, baseado no libro homónimo de Louisa May Alcott, que foi un grande éxito. Allyson era experta en chorar cando lle daban pé e moitos dos seus filmes incluían unha escena de bágoas. A súa colega en MGM Margaret O'Brien dixo que ela e Allyson eran chamadas "as choronas da vila". Posteriormente dixo "chorei unha vez nun filme e dixeron 'fagámolo outra vez'. E chorei o resto da miña carreira".

A partir da década de 1950 interpretou especialmente o papel de rapaza sensible e bondadosa, que lle permitiu destacar en filmes como *The Girl in White* (1952), *The Glenn Miller Story* (1954) ou ''Woman's World* (1954), de Jean Negulesco. En 1951 gañou o Globo de Ouro á mellor actriz de comedia polo seu papel no filme *Too Young to Kiss*, en que interpretaba unha nena prodixio e a súa irmá máis vella.

A serie *The DuPont Show with June Allyson* (1959–60) tivo dúas temporadas na CBS e foi descrita por Allyson como "a cousa máis dura que fixen nunca". Tamén apareceu en programas como *Zane Grey Theater*, *The Dick Powell Theatre* e *Burke's Law* antes de retirarse varios anos tras enviuvar en 1963.

## Vida persoal 
Cando chegou a Hollywood, os directivos do estudio intentaron emparellala con Van Johnson obrigándoos a ter unha serie de "citas oficiais" moi publicitadas. Aínda que tivo citas con David Rose, Peter Lawford e John F. Kennedy, Allyson estaba en realidade saíndo con Dick Powell, trece anos máis vello ca ela e que estivera casado con Mildred Maund e Joan Blondell.

O 19 de agosto de 1945, Allyson provocou o enfado de Louis B. Mayer ao casar con Powell. O matrimonio tivo dous fillos, Pamela Allyson Powell (adoptada en 1948) e Richard Powell, Jr., nado o 24 de decembro de 1950. A mediados da década de 1950 Allyson tivo un romance co actor Alan Ladd.

Allyson solicitou o divorcio de Powell en 1961 por mor da obsesión polo traballo del. En febreiro dese ano recibiu 2,5 millóns de dólares e a custodio dos seus fillos. Porén, antes de que se consolidase o divorcio reconciliáronse e permaneceron casados ata a morte de Powell o 2 de xaneiro de 1963. A perda de Powell levou a Allyson a beber demasiado. En 1963 ía fugarse co barbeiro do seu marido, Glenn Maxwell, mais finalmente decidiu non facelo. Ela e Maxwell casaron posteriormente e divorciáronse para volver a casar e divorciarse máis adiante.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Allyson, June. *June Allyson's Feeling Great: A Daily Dozen Exercises for Creative Aging.* Nova York: Da Capo Press, 1987. 
* Basinger, Jeanine. *The Star Machine*. Nova York: Knopf, 2007. 
* Becker, Christine. *It's the Pictures That Got Small: Hollywood Film Stars on 1950s Television (Wesleyan Film)*. Indianapolis, Indiana: Wesleyan, 2009. 
* Davis, Ronald L. *Van Johnson: MGM's Golden Boy (Hollywood Legends Series)*. Jackson, Mississippi: University Press of Mississippi, 2001. .
* Eyman, Scott. *Lion of Hollywood: The Life and Legend of Louis B. Meyer*. Nova York: Simon & Schuster, 2005. 
* Fordin, Hugh. *M-G-M's Greatest Musicals*. Nova York: Da Capo Press, 1996. 
* Hirschhorn, Clive. *The Hollywood Musical*. Londres: Pyramid Books, 1991, primeira edición de 1981. 
* Kennedy, Matthew. *Joan Blondell: A Life between Takes (Hollywood Legends Series)*. Jackson, Mississippi: University Press of Mississippi, 2007. 
* Milner, Jay Dunston. *Confessions of a Maddog: A Romp through the High-flying Texas Music and Literary Era of the Fifties to the Seventies*. Denton, Texas: University of North Texas Press, 1998. 
* Mormon, Robert. *Demises of the Distinguished*. Bloomington, Indiana: AuthorHouse, 2007. 
* Parish, James Robert e Michael R. Pitts. *Hollywood Songsters: Singers Who Act and Actors who can Sing.* Londres: Routledge, 2003. 
* Wayne, Jane Ellen. *The Golden Girls of MGM: Greta Garbo, Joan Crawford, Lana Turner, Judy Garland, Ava Gardner, Grace Kelly and Others*. Nova York: Carroll & Graf Publishers, 2002. 
* Wayne, Jane Ellen. *The Leading Men of MGM''. Nova York: Da Capo Press, 2006. 

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Joe Daurril's Allyson Without Tears 
* Obituary in the *Los Angeles Daily News*
* Obituario en *The New York Times* (11 de xullo de 2006)
* Photographs and literature