open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
John M. Kleeberg

**John M. Kleeberg**, nado en Nova York, é un numismático estadounidense especializado na historia da moeda norteamericada e hispanoamericana.

## Traxectoria 
Logo de completar o ensino secundario na *Stuyvesant High School* de Nova York en 1975, Kleeberg realizaou os seus estudos superiores na Universidade Yale, onde en 1979 se graduou cunha dobre titulación en Latín e Historia, cunha tese titulada *The interrelationship between Contemporary events and Mommsen’s Historiography*. Posteriormente trasladouse a Inglaterra, onde en 1988 se doutourou na Universidade de Oxford, cunha tese sobre a Historia moderna titulada *The Disconto-Gesellschaftand German Industrialization: A Critical Examination of the Career of a German Universal Bank, 1851-1914*”. 

En 1990 comezou a desenvolver a súa carreira profesional na *American Numismatic Society*, de Nova York, onde foi nomeado conservador axudante de moeda moderna, e catro anos despois foi ascendido ao posto de conservador titular. Así mesmo, forma parte do comité editorial da publicación periódica *American Journal of Numismatics* e é editor asociado de *The Colonial Newsletter*.** e mantén  a súa dedicación á investigación e á edición, fundamentalmente en forma de artigos.

## Publicacións 
John M. Kleever é un autor prolífico de artigos publicados en prestixiosas revistas numismáticas e historiográficas. Ademais, é autor de dous traballos monográficos e editor doutra media ducia:

### Como autor 
* (2009). **'. Numismatic Notes and Monographs 169. American Numismatic Society. ISBN 978-0-89722-311-9
* (2009). *An Island of Civility. The Centennial History of the New York Numismatic Club 1908/09-2008/09* (con D. T. Alexander). The New York Numismatic Club. ISBN 9780615329628

### Como editor 
* (1992). ''*. *Proceedings of the Coinage of the Americas Conference, 7*. American Numismatic Society, Nova York. ISBN 9780897222488
* (1994). *Canada's Money*. *Proceedings of the Coinage of the Americas Conference, 8*. American Numismatic Society, Nova York. ISBN 9780897222525
* (1995). *America's Silver Dollars*. *Proceedings of the Coinage of the Americas Conference, 9*. American Numismatic Society, Nova York. ISBN 9780897222570
* (1998). **. *Proceedings of the Coinage of the Americas Conference, 12*. American Numismatic Society, Nova York. ISBN 9780897222716
* (2000). *Circulating Counterfeits of the Americas*. *Proceedings of the Coinage of the Americas Conference, 14*. American Numismatic Society, Nova York. ISBN 9780897222792
* (2006). ** (con R. G. Doty, eds.). *Proceedings of the Coinage of the Americas Conference, 15.'' American Numismatic Society, Nova York. ISBN 978-0-89722-285-3

## Notas
Cristina Ramos

**Cristina Ramos Pérez**, nada nas Palmas de Gran Canaria, Illas Canarias, o 19 de febreiro de 1979, é unha cantante española de rock e ópera. É coñecida por ser gañadora de Talent Shows de televisión como a sétima tempada de La voz (México) e a primeira edición de Got Talent España. É unha das 5 artistas do Top 5 de America's Got Talent the Champions que se emitiu na NBC e que reuniu aos mellores artistas dos 15 anos de historia do programa nos seus máis de 50 versións no mundo. Foi ademais o botón dourado de David Foster no World's Got Talent de China e entre 2020 e 2021 participa na oitava tempada de Tu cara me suena.

## Traxectoria 
### Inicios 
É licenciada superior en Canto polo Conservatorio Profesional de Música das Palmas de Gran Canaria, cidade onde naceu e reside. Comezou sendo corista habitual desde 2006 até 2015 de artistas da talle de José Vélez e Braulio.

Colaborou habitualmente co Coro da Filarmónica de Gran Canaria nun amplo repertorio de oratorio, zarzuela e ópera onde actúa tamén como solista. Tamén realiza diversos recitais líricos e producións de musicais, e debuta con papeis principais na tempada de Zarzuela das Palmas. Ademais compaxina a súa actividade lírica coa súa faceta como vocalista en diferentes bandas de música latina, funky e pop-rock.

### 2016: Got Talent España 
O 27 de abril de 2016 converteuse na gañadora da primeira edición de Got Talent España, de Telecinco.

### 2018: La voz (México) 
O 16 de decembro de 2018 gañou tamén a sétima tempada da voz (México) no equipo do cantante mexicano Carlos Rivera. Posteriormente participou na final do concurso ''World's Got Talent* celebrado na China en 2019.

Tamén participou nas versións *Champions'' de America's Got Talent e en Britain's Got Talent.

### 2020: Tu cara me suena 
O 18 de outubro de 2019 anunciouse que ela sería a sexta concursante da oitava tempada de *Tu cara me suena* en Antena 3 xunto a outros artistas como Belinda Washington ou Mario Vaquerizo. Debutou no programa o día 10 de xaneiro de 2020. As súas imitacións son:

## Televisión 
## Discografía 
**Rock Talent Live* (2017)
**Rock Talent Live LPA* (2020)
**Un Canto de Esperanza* (2020)
**Superstar* (2021)

### Cancións 
*«Loca: Winter Pride Theme» (2017)
*«We Can't Know» (2018)
*«The Show Must Go On» (2019)
*«Tu nombre» (2019)
*«Even If» (2019)
*«Survivors» (2020)
*«Superstar» (2021)

## Notas
O Vao, Reigada, Manzaneda

**O Vao** é un lugar da parroquia de Reigada no concello ourensán de Manzaneda na Comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE en 2020 estaba despoboado.
## Historia
O lugar construíuse en 1956 para acoller traballadores da empresa Saltos del Sil durante a construción do encoro do Vao, no río Bibei, que recibe o seu nome da veciña aldea do Vao (na parroquia de Tuxe, no concello do Bolo). O lugar chegou a ter capela e cinema. Logo do seu abandono, no espazo construíuse un cámping.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Tuxe 
### Parroquias do Bolo 
## Notas
Rebirth (filme de 2016)

***Rebirth*** é un filme estadounidense de 2016 escrito e dirixido por Karl Mueller. Está protagonizado por Fran Kranz, Adam Goldberg, Nicky Whelan, Kat Foster, Andrew J. West e Eric Ladin. O filme estreouse no Festival de Cinema de Tribeca o 17 de abril de 2016, e o 15 de xullo de 2016 a través de Netflix. 

## Personaxes 
*Fran Kranz como Kyle
*Adam Goldberg como Zack
*Nicky Whelan como Naomi
*Kat Foster como Mary
*Andrew J. West como J.R.
*Eric Ladin como Todd
*Steve Agee como Ray
*Luis Gerardo Méndez como Doctor
*Pat Healy como Jesse
*Harry Hamlin como Gabe
*Kevin Bigley como Chad
*Tom Wright como The Expert
*Aynsley Bubbico como Abby
*Fabianne Therese como Betty
*Nathalie Autumn Bennett como Rhonda
*Kevin Burns como Meth
*Sheryl Lee como Air

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
About Time (filme de 2013)

***About Time*** é un filme británico de 2013 escrito e dirixido por Richard Curtis, e protagonizado por Domhnall Gleeson, Rachel McAdams e Bill Nighy. O filme conta a historia dun mozo coa habilidade de viaxar no tempo que tenta cambiar o seu pasado e mellorar o seu futuro. O filme estreouse no Reino Unido o 4 de setembro de 2013. O filme recibiu valoracións dispares por parte da crítica. Conseguiu recadar 87,1 millóns de dólares sobre un orzamento de 12 millóns.

## Personaxes 
* Domhnall Gleeson como Tim Lake
* Rachel McAdams como Mary
* Bill Nighy como James Lake
* Tom Hollander como Harry Chapman
* Lindsay Duncan como Mary Lake
* Margot Robbie como Charlotte
* Lydia Wilson como Kit Kat
* Richard Cordery como tío Desmond
* Joshua McGuire como Rory
* Tom Hughes como Jimmy Kincade
* Vanessa Kirby como Joanna
* Will Merrick como Jay
* Lisa Eichhorn como Jean
* Jenny Rainsford como Polly
* Richard Griffiths como avogado defensor na obra
* Richard E. Grant como avogado na obra

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Quinto Aurelio Memio Símaco

**Quinto Aurelio Memio Símaco** finado no 526, foi un aristócrata romano do século VI, historiador e partidario da ortodoxia nicena.  Foi un mecenas do coñecemento secular e converteuse en cónsul no ano 485. Apoiou ao papa Símaco no cisma da elección dos papas e foi executado como o seu xenro Boecio despois de ser acusado de traizón. Era neto do célebre orador pagán Quinto Aurelio Símaco que polemizou con san Ambrosio.

## Traxectoria 
Pertenceu á familia Símaco, unha das familias senatoriais máis ricas e influentes de Roma. O seu pai, Quinto Aurelio Símaco, fora cónsul no 446. Memio Símaco tivo tres fillas (Rusticiana, Gala e Proba) e adoptou ao mozo Anicio Manlio Severino Boecio ao morrer o pai deste; máis tarde, Boecio casou con Rusticiana e a parella tivo dous fillos, Símaco e Boecio, ambos cónsules no 522. Os cargos civís de Memio Símaco incluían ser nomeado cónsul único para 485, o terceiro membro coñecido da súa familia para ocupar este cargo. 

Aínda que Símaco era o xefe dunha familia cunha longa conexión coa tradición pagá -o seu avó Quinto Aurelio Símaco pronunciou un famoso discurso instando ao regreso do Altar da Vitoria á Casa do Senado romano- era un fervente cristián, interesado tanto nas disputas teolóxicas. e, máis prosaicamente, nas loitas polo control do Papa. Durante e despois da disputada elección do papa Símaco (que aparentemente non estaba relacionado con el), el xunto con Anicio Probo Fausto Niger foron os dous únicos senadores que apoiaron ao papa contra o seu rival máis popular, Lourenzo, antipapa. 

Símaco cultivou a antiga cultura romana, escribindo unha historia romana en sete volumes; esta obra perdeuse agás unha sección citada por Xordanes no seu *Getica*. A riqueza de Símaco permitiu o seu patrocinio: participou na publicación do *Commentarii in Somnium Scipionis* de Macrobio Ambrosio Teodosio, e incluso hai unha copia do traballo corrixido pola súa man. 

Na súa maior parte, Símaco mantivo boas relacións cos novos gobernantes de Italia, tanto Odoacro como Teodorico o Grande, demostrado polo seu nomeamento como *praefectus urbi* entre 476 e 491, cónsul en 485, patricio durante o 510 e, mesmo converténdose no, influente cargo de, *caput senatus* (presidente do Senado). A súa visita a Constantinopla, despois da cal Prisciano dedicoulle algúns poemas, foi probablemente en nome do rei Teodorico.  

Non obstante, Símaco contradixo ao rei ostrogodo, que o condenou a morte por traizón no 526, un ano despois da execución de Boecio. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
*
James e Oliver Phelps

**James Andrew Eric Phelps** e **Oliver Martyn John Phelps**, nados o 25 de febreiro de 1986, son dous actores xemelgos ingleses. Son coñecidos polos seus respectivos papeis nos filmes de *Harry Potter* como Fred e George Weasley.

## Traxectoria 
James e Oliver Phelps naceron en Sutton Coldfield, en Birmingham, o 25 de febreiro de 1986. Son os únicos fillos de Susan (nada Spare) e Martyn Phelps. Oliver é o maior dos dous por 13 minutos. Os xemelgos asistiron á Escola Primaria Little Sutton e á Escola Secundaria Arthur Terry. Durante a rodaxe da serie de filmes *Harry Potter*, foron titorizados no set de rodaxe.

No ano 2000, e malia non ter experiencia previa na interpretación, os xemelgos faltaron á escola para asistir a unha audición aberta en Leeds. Logo de seis audicións, os xemelgos foron escollidos para intepretar a Fred e George Weasley no filme *Harry Potter e a pedra filosofal*. Logo da primeira sesión de lectura do guión, James foi escollido para o papel de Fred e Oliver para o de George.

[miniatura|James e Oliver para *[Harry Potter e a Cámara dos Segredos (filme)|Harry Potter e a Cámara dos Segredos*.]]

Ademais de actuar, James Phelps traballou como parte do equipo de rodaxe de *Harry Potter e o misterio do príncipe* e en *The Da Vinci Code*. En 2009, os xemelgos apareceron no quinto episodio da terceira tempada da serie *Kingdom*.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Laitakaupungin valot

***Laitakaupungin valot*** é un filme de 2006 escrito, producido e dirixido por Aki Kaurismäki. Está protagonizado por Janne Hyytiäinen, Ilkka Koivula e Maria Järvenhelmi, e foi presentado no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2006. É o derradeiro título da triloxía "Finlandia" de Kaurismäki, logo de *Kauas pilvet karkaavat* (1996) e *Mies vailla menneisyyttä* (2002).

O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 79ª edición dos premios, mais finalmente foi retirado da competición polo propio director como protesta pola política exterior de George W. Bush.

## Personaxes 
* Janne Hyytiäinen como Koistinen
* Maria Järvenhelmi como Mirja
* Maria Heiskanen como Aila
* Ilkka Koivula como Lindholm
* Sergei Doudko como ruso
* Andrei Gennadiev como ruso
* Arturas Pozdniakovas como ruso
* Matti Onnismaa como Shift Manager
* Sulevi Peltola como Foreman

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 79ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en Metacritic 
* Ficha en RottenTomatoes
Bintou Keita

**Bintou Keita**, nada en 1958, é unha funcionaria das Nacións Unidas guineana experta en paz, seguridade, desenvolvemento e dereitos humanos en situacións de conflito e postconflito. Tamén traballou na incorporación das mulleres nas misións internacionais de mantemento da paz. O 14 de xaneiro de 2021 foi nomeada Representante Especial do Secretario Xeral da ONU na República Democrática do Congo e xefa da Misión das Nacións Unidas na República Democrática do Congo (MONUSCO) que asumiu en febreiro de 2021 substituíndo a Leila Zerrougui.

## Traxectoria 
O seu pai é militar e creceu, explica nunha entrevista, escoitando historias sobre como o compromiso militar entre varios países pode ser unha cuestión positiva ou pode implicar dificultades. 

Estudou Administración de negocios, dereito, xestión en economía social na Universidade París II (1979-1983), ten unha mestría neste tema e un posgrao en administración e xestión de empresas da Universidade de París IX, (1983-1984).  Incorporouse ás Nacións Unidas en 1989 onde traballou en varias axencias: UNICEF e PNUD.

Durante máis de 18 anos asumiu varias funcións directivas e de alta dirección no Fondo das Nacións Unidas para a Infancia (UNICEF) no Chad, Congo, Madagascar, Cabo Verde, Ruanda, Burundi e os Estados Unidos de 1989 a 2007. Posteriormente, de 2007 a 2010, foi Representante Executiva Adxunta do Secretario Xeral da Oficina Integrada das Nacións Unidas en Burundi. Tamén traballou co Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) e a Axencia Canadense de Desenvolvemento Internacional en Guinea.

De 2014 a 2015 xestionou a Crise do Ébola en Serra Leoa, e foi xefa de Gabinete e directora de Operacións da Misión das Nacións Unidas para a Resposta de Emerxencia ao Ébola. En 2015, incorporouse como Representante Especial Adxunta Conxunta na Operación Híbrida da Unión Africana e as Nacións Unidas en Darfur (UNAMID).

O 18 de setembro de 2017 foi nomeada asistenta do Secretario Xeral Antonio Guterres para Misións de Paz e en xaneiro de 2019 subsecretaria Xeral da ONU para África en misións de paz.

O 14 de xaneiro de 2021 foi nomeada Representante Especial do Secretario Xeral da ONU na República Democrática do Congo e Xefa da Misión das Nacións Unidas na República Democrática do Congo (MONUSCO), substituíndo a Leila Zerrougui tras o final do seu mandato en febreiro. A MONUSCO conta cuns 15.000 cascos azuis cun orzamento anual de máis dun milleiro de dólares e sendo a misión con maior número de efectivos e orzamento das misións de Nacións Unidas.

## Notas
Lisa Phillips

**Lisa Kathleen Phillips** é unha diplomática británica que traballou como Gobernadora de Santa Elena, Ascensión e Tristán de Acuña desde 2016 até 2019. Tras 359 anos de dominación británica, Phillips converteuse na primeira muller no posto.

## Traxectoria 
Desde 1988 formou parte do programa británico de Axuda Oficial ao Desenvolvemento en Barbados, India, Sri Lanka e Indonesia. Desde 1996 traballou para o Departamento de Desenvolvemento Internacional (DFID) do goberno británico. Entre 2002 e 2004 foi xerente do Programa UNICEF e Mancomunidade de Nacións do Departamento de Nacións Unidas e Mancomunidade de Nacións.

Logo retornou ao DFIF onde en 2006 foi designada titular do equipo de Políticas Migratorias e Invesitagción, en 2009 xefa de gabinete da Dirección de Políticas e Investigación e en 2011 xefa do Departamento de Gobernabilidade e Estados Fráxiles. En 2013 foi designada como xefa da oficina do DFID en Kenya, onde traballou até 2016.

Foi nomeada Comendadora da Orde do Imperio Británico nas honras dos aniversarios da raíña Isabel II de 2016 polos seus servizos de axuda internacional.

En canto á súa vida persoal, ten un fillo.

## Notas
Äideistä parhain

***Äideistä parhain*** é un filme finlandés de 2005 dirixido por Klaus Härö. O filme baséase na novela de Heikki Hietamies. Recibiu boas valoracións por parte da prensa finlandesa, e foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Topi Majaniemi como Eero Lahti
* Esko Salminen como Eero Lahti (no presente)
* Marjaana Maijala como Kirsi Lahti, nai de Eero
* Aino-Maija Tikkanen como Kirsi Lahti (no presente)
* Maria Lundqvist como Signe Jönsson
* Michael Nyqvist como Hjalmar Jönsson

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 78ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Lapsia ja aikuisia

***Lapsia ja aikuisia*** (cuxo título completo é ***Lapsia ja aikuisia – kuinka niitä tehdään?***) é un filme finlandés de 2004 dirixido por Aleksi Salmenperä. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Minna Haapkylä como Venla
* Kari-Pekka Toivonen como Antero
* Minttu Mustakallio como Satu
* Tommi Eronen como Rönkkö	
* Pekka Strang como Miro
* Dick Idman como Claes

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 77ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Lakshmi Puri

**Lakshmi Puri**, nada en 1952, é unha historiadora, embaixadora e funcionaria india. 

## Traxectoria 
Estudou na Universidade de Delhi logrando un máster da Universidade do Punxab na India.
Directora Executiva Adxunta, Oficina de Apoio Intergobernamental e Alianzas Estratéxicas e Subsecretaria Xeral das Nacións Unidas.
Puri foi embaixadora e tivo unha distinguida carreira de 28 anos no Servizo Exterior da India.
Ten como empeño persoal e político a igualdade de xénero. Posteriormente asumiu interinamente o cargo de Directora Executiva Adxunta de ONU Mulleres o 26 de marzo de 2013.

## Notas
Postia pappi Jaakobille

***Postia pappi Jaakobille*** (en galego, *Correo para o o pai Xacobe*) é un filme finlandés de 2009 escrito e dirixido por Klaus Härö. Ambientado a comezos da década de 1970, baséase na historia de Jaana Makkonen, e conta a historia de Leila, unha convicta que se converte na asistente dun sacerdote cego, Jacob. O filme amosa a súa transformación dunha escéptica quen, a contragusto, le as cartas en voz alta ao seu benfeitor para unha cariñosa salvadora da desesperación que invade ao pastor logo das cartas deixar de chegar. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 82ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 82ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Confiteor

O ***Confiteor*** (así chamado pola primeira palabra en latín, que significa 'eu confeso') é unha oración católica para a confesión xeral dos pecados ante Deus, usada no rito romano ao comezo da misa e noutras ocasións como preparación para a recepción dalgunha graza. Tamén se reza nos servizos luteranos e nos cultos anglicanos.

## Historia 
O texto aparece no *Ordo Missæ* do Misal romano. É dicir, forma parte fixa do rito romano da misa e da administración do sacramento da comuñón. Co *Confiteor*, tanto o sacerdote coma os acólitos e os fieis recoñecen pecaren e solicitan a misericordia e perdón de Deus.

Baixo diferentes fórmulas, a oración existe desde os inicios do Cristianismo. Santo Agostiño xa fai referencia ao costume de recitala batendo no peito coa man dereita en sinal de humildade. O xesto de se golpear un mesmo durante o arrepentimento aparece tamén en Xeremías 31, 19.

O *Confiteor* foi dende datas temperás unha das oracións privadas que dicía o celebrante na sancristía antes de comezar a Misa. Nas *Regula Canonicorum* de San Crodegango (s. VIII), as preguntas que lle fai sacerdote ao penitente denantes da confesión conteñen unha fórmula semellante ao *Confiteor*: “Primeiro de todo, próstrate humildemente ante Deus… e ora á Bendita Virxe María cos santos Apóstolos e mártires e confesores para que oren por ti ante o Señor". Tamén Egberto de York (s. VIII) dá unha forma curta que é o xerme da oración actual: “Dille a El a quen desexas confesar os pecados: pola miña culpa pequei abondo de pensamento, palabra e obra”.

No *Micrologus*, de Bernoldo de Constanza (s. XI), o Confiteor aparece por primeira vez como parte da introdución da Misa e a preparación facíase xa no altar.

A forma, e especialmente a listaxe dos santos invocados, varía considerablemente na Idade Media. No misal do papa Paulo III (1534-1549) engádese a san Pedro. Desde a edición de Pío V (1566-1572) só algunhas ordes teñen o privilexio de incluír o nome do seu fundador. Fóra diso, a oración debe dicirse sempre tal como está no Misal Romano de Paulo VI.

## Texto 
| colspan="1" align="center" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Misa
Evdokia Uralova

**Evdokia Uralova**, nada en Sokolyanka o 22 de agosto de 1902 e finada en Minsk o 17 de maio de 1985, foi unha política e diplomática soviética da República Socialista Soviética de Belarús activa na política internacional na década de 1940, defensora dos dereitos humanos e dos dereitos das mulleres.

## Traxectoria 
En 1946 foi unha das asinantes da Carta aberta ás mulleres do mundo presentada e lida por Eleanor  Roosevelt na 29 sesión plenaria da Asemblea Xeral de Nacións Unidas celebrada en Londres o 12 de febreiro de 1946.

En 1947 foi membro fundadora e relatora da Comisión da Condición Xurídica e Social da Muller ante a Comisión de Dereitos Humanos. onde defendeu con firmeza a igualdade de salario para as mulleres. Grazas a ela, o Artigo 23 afirma o seguinte: «Toda persoa ten dereito, sen ningunha discriminación, a igual salario por igual traballo». Ademais, xunto con Fryderyk Kalinowski, de Polonia, e Elizavieta Popova, da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas, puxo de relevo os dereitos das persoas que viven en territorios *non* autónomos tal como establece o Artigo 2 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos: «non se fará ningunha distinción baseada no estatuto político, xurídico ou internacional do país ou do territorio ao cal pertenza unha persoa, tanto se é independente coma se está baixo administración fiduciaria, se non é autónomo, ou está baixo calquera outra limitación de soberanía».

En febreiro de 1948 visitou Estados Unidos como ministra do seu país.

## Notas
Zenani Mandela-Dlamini

A princesa **Zenani Mandela-Dlamini**, nada o 4 de febreiro de 1959, é unha diplomática surafricana. É a filla máis vella de Nelson Mandela e a súa segunda esposa, Winnie Mandela. 

## Traxectoria 
Mandela-Dlamini estivo a piques de nacer en prisión, xa que a súa nai Winnie Mandela foi arrestada preto do seu nacemento en 1959. Cando tiña catro anos, o seu pai foi encarcerado, permanecendo en prisión durante  27 anos. Ata que non cumpriu 16 anos en 1974, non puido visitalo. É irmá da tamén diplomática Zindzi Mandela.

Mandela-Dlamini estudou no Waterford Kamhlaba United World College of Southern Africa e cursou ciencias na Universidade de Boston. Foi alí onde coñeceu ao Príncipe Thumbumuzi Dlamini de Suazilandia, irmán máis vello do monarca reinante, Mswati III de Suazilandia e da raíña Mantfombi dos zulús.  Casaron en 1973 e tiveron catro fillos: Zaziwe (1977), Zamaswazi (1979), Zinhle (1980) e Zozuko (1992), ademais de seis netos. Actualmente están separados.

Mandela-Dlamini foi nomeada embaixadora de Suráfrica na Arxentina en xullo de 2012, converténdose na primeira dos fillos de Mandela en ingresar no servizo público. Sucedeu ao diplomático e exlíder opositor Tony Leon. Deixou o cargo en 2017, cando foi nomeada alta comisionada surafricana en Mauricio. 

Tralo divorcio dos seus pais, Mandela-Dlamini converteuse na Primeira Dama substituta de Suráfrica ata que o seu pai volveu casar no seu 80 aniversario coa ex primeira dama de Mozambique, Graça Machel.

## Notas
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 77ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Alejandro Amenábar, director do filme gañador.]]
Esta é unha lista dos filmes propostos na 77ª edición dos Óscar para o **mellor filme en lingua non inglesa**. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados.

A lista oficial de filmes aceptados incluíu 51 filmes. Malaisia presentou un filme por primeira vez. Os candidatos de Colombia, Hong Kong e Ucraína foron rexeitados antes de comezar o proceso formal de revisión, mais Colombia presentou outro filme no seu canto. Os cinco nomeados (Alemaña, Francia, España, Suecia e Suráfrica) anunciáronse o 25 de xaneiro de 2005. O galardón recaeu sobre España, co filme *Mar adentro* dirixido por Alejandro Amenábar.

## Propostas 
## Descualificacións 
* A proposta orixinal de Colombia, *María, llena eres de gracia*, foi descualificada porque a Academia considerou que tiña demasiado diálogo en inglés.
*  Aproposta de Ucraína foi descualificada porque a Academia considerou que era unha produción principalmente rusa e non ucraína.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial dos Premios da Academmia
Virginia Gamba

**Virginia Gamba Stonehouse**, nada en Ciudad de San Martín en 1954, é unha diplomática arxentina especialista en desarmamento, paz e seguridade humana. Desde abril de 2017 é Representante Especial do Secretario Xeral de Nacións Unidas para a infancia e os conflitos armados.

## Traxectoria 
Naceu en San Martín, provincia de Buenos Aires, en 1954. Pasou a súa infancia en Bolivia e o Perú e foi educada en Suíza, España e o Reino Unido. Ten unha mestría en Estudos Estratéxicos pola University College of Wales (1981) e un B.A. en Estudos españois e americanos pola Universidade de Newcastle Upon Tyne.

Seguiu de cerca a guerra das Malvinas en 1982, traballou como xornalista e publicou varios libros sobre o conflito, entre eles "Señales de guerra" co historiador británico Lawrence Freedman. Entre 1983 e 1987 foi profesora de estratexia de guerra das Forzas Armadas e da Xendarmería da Arxentina.

Traballou como profesora titular da cátedra de Estudos de Seguridade de América Latina no Departamento de Estudos de Guerra do King's College de Londres até 1991 cando asumiu a responsabilidade da área sobre desmilitarización, desmobilización e control de armas da Fundación Macarthur de Chicago. De 2001 a 2007 foi Directora de Interaccións Sur-Sur en SaferAfrica tamén en Suráfrica. Como especialista en armamento, durante dous anos (2007-2009) foi consultora experta da Unión Europea para apoiar á Unión Africana no desenvolvemento da estratexia de implementación do Enfoque común africano para combater o tráfico ilícito de armas lixeiras.

Regresou a Arxentina en 2010 e traballou como asesora internacional do Instituto de Seguridade Pública do goberno porteño e da Organización de Entidades Mutuales Americanas.

En abril de 2017 foi nomeada por António Guterres, Secretario Xeral da ONU Representante Especial do Secretario Xeral para a infancia e os conflitos armados substituíndo á alxerina Leila Zerrougui.

## Publicacións 
* *Signals of War: The Falklands Conflict of 1982* por Lawrence Freedman e Virginia Gamba‐Stonehouse.
* *El peón de la reina* (1984)
* *Estrategia, intervención y crisis* (1985)
* *Strategy in the Southern Oceans: A South American View (Studies in Contemporary Maritime Policy and Strategy)*
* *Chocolate chino en Budapest: Experiencias y esperanzas de una mujer sin fronteras* (2012) Ed. Sudamericana ISBN 9789500737340

## Notas
Silvia Fernández de Gurmendi

**Silvia Alejandra Fernández de Gurmendi**, nada o 24 de outubro de 1954, é unha avogada, xuíza e diplomática arxentina, que desde 2010 integra a Corte Penal Internacional e presidiuna entre 2015 e 2018. 

## Traxectoria 
Estudou dereito na Universidade de Córdoba e a Universidade de Limoges, e obtivo posteriormente un doutoramento na Universidade de Buenos Aires. Ingresou no servizo exterior en 1989, entre 1994 e 2000 foi conselleira legal da delegación arxentina nas Nacións Unidas e en 2006 traballou como Directora Xeral de Dereitos Humanos no ministerio de Relacións Exteriores e Culto. Á súa vez, representou a Arxentina na Comisión Interamericana de Dereitos Humanos e a Corte Interamericana de Dereitos Humanos.

En novembro de 2009. foi elixida como xuíza na división de Cuestións-Preliminares da Corte Penal Internacional, destinada a xulgar o xenocidio e os crimes de agresión, de guerra e contra a humanidade. En marzo de 2015 foi elixida para presidir a corte até 2018. Previamente fora vicepresidenta da conferencia que decidiu a súa creación en 1998 e coordinara a División de Competencia, Complementariedade e Cooperación da fiscalía.

No ámbito académico traballou como profesora da Universidade de Buenos Aires, a Universidade de Palermo e actualmente faio na Universidade Americana.

## Notas
Louise Fréchette

**Louise Fréchette**, nada en Montreal o 16 de xullo de 1946, é unha diplomática canadense que ocupou a Vicesecretaría Xeral das Nacións Unidas durante oito anos, e unha diplomática e funcionaria pública por longo tempo. Exerceu un período de tres anos no Centre for International Governance Innovation, un centro de investigación sobre relacións e políticas internacionais localizado en Waterloo, Ontario, nun proxecto de investigación sobre a enerxía nuclear e a seguridade mundial.

## Traxectoria 
Graduouse na Universidade de Montreal cun grao en historia en 1970 e no College of Europe (Bruxas, Bélxica) cun Certificate of Advanced European Studies de posgrao (equivalente a un mestrado) en 1978. Comezou a súa carreira diplomática en 1971 cando se une ao Ministerio de Asuntos Exteriores do Canadá. Foi asignada á embaixada canadense en Atenas antes de unirse á delegación canadense fronte ás Nacións Unidas en Xenebra en 1978.

En 1985, á idade de 39, foi nomeada embaixadora do Canadá na Arxentina. En 1989, foi enviada nunha misión secreta a Cuba para meter presión a Fidel Castro para que apoiase a Guerra do Golfo. A pesar de fracasar, impresionou a Ottawa cos seus esforzos e foi nomeada embaixadora do Canadá nas Nacións Unidas en 1992.

En 1995, abandonou o servizo exterior para converterse en viceministra adxunto de finanzas en Ottawa. Máis tarde foi promovida a viceministra da defensa nacional, a primeira muller en alcanzar ese posto.

En 1997, Louise Fréchette foi nomeada vicesecretaria Xeral de Nacións Unidas, cargo recentemente creado polo Secretario Xeral das Nacións Unidas Kofi Annan tralas reformas da organización, sendo a primeira persoa en asumir o cargo.

En 2005, despois de ser criticada polo expresidente da Reserva Federal dos Estados Unidos Paul Volcker pola fallada administración do Programa de Petróleo-por-Alimentos para Iraq, Fréchette anunciou a súa renuncia.

Louise Fréchette é membro da Global Leadership Foundation e é membro do Consello Asesor Internacional do Instituto para o Estudo do Desenvolvemento Internacional (ISID) da Universidade McGill. Foi membro da Comisión de Persoas Eminentes do Organismo Internacional de Enerxía Atómica (OIEA) sobre os desafíos da enerxía nuclear, que emitiu o seu informe en abril de 2008.

Tamén é membro da Xunta Asesora da Montreal Centre for International Studies.

En 1998, foi nomeada Oficial da Orde do Canadá.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*Biografía da Secretaria Xeral Adxunta das Nacións Unidas (en inglés)
*Biografía de Membros Distinguidos do CIGI (en inglés)
Fauzia Nasreen

**Fauzia Nasreen**, nada o 6 de decembro de 1950, é unha diplomática e profesora paquistaní. Foi a embaixadora de Paquistán en Polonia e o Nepal. Foi a primeira muller diplomática do seu país, tras permitirse a incorporación da muller no servizo diplomático en 1973.

## Traxectoria 
Nasreen incorporouse ao servizo diplomático en 1973. Estivo destinada ás embaixadas de Irán, Malaisia, Filipinas e Italia entre outras. Chegou a ser a embaixadora do seu país no Nepal e Polonia, e foi tamén a Alta Comisionada do seu país en Australia en novembro de 2009. Desde que deixou a vida diplomática dedicouse ao ensino en Paquistán.

En 2015 foi elixida como unha das 21 mulleres que se reuniron paia unha conferencia na Escola de Goberno Kennedy da Universidade Harvard financiada por Hunt Alternatives. O grupo incluía a Judy Thongori de Kenya e a Olufunke Baruwa, Esther Ibanga, Hafsat Abiola e Ayisha Osori de Nixeria.

## Recoñecementos
Entre as súas condecoracións está a Cruz do Comandante da Orde do Mérito, outorgada polo goberno de Polonia.

## Notas
Margot Klestil-Löffler

**Margot Klestil-Löffler**, nada en Dobersberg, Baixa Austria o 4 de marzo de 1954, é unha diplomática austríaca, ex Primeira Dama de Austria de 1998 a 2004 e viúva de Thomas Klestil, expresidente federal de Austria. Traballou como Embaixadora de Austria na República Checa de 2004 a 2009 e Embaixadora en Rusia de 2009 a 2014. Traballou como enviada a Rusia baixo a dirección da Ministra de Relacións Exteriores Karin Kneissl desde 2018.

## Primeiros anos e carreira 
Margot Löffler naceu en Dobersberg, Baixa Austria. Os seus pais, Karl e Gerda Löffler, eran agricultores. Fala alemán, inglés, francés, ruso e checo. e casou con Margot Löffler o 23 de decembro de 1998. Ela converteuse na primeira dama do país, pero continuou o seu traballo no Ministerio de Relacións Exteriores, o que levou á estraña situación de que ocupaba un posto máis alto que a súa ex xefa, a ministra de Relacións Exteriores Benita Ferrero-Waldner, en visitas de estado ou outras ocasións oficiais.

Cando Thomas Klestil morreu no cargo o 6 de xullo de 2004, as súas dúas esposas asistiron ao funeral celebrado na Catedral de San Esteban en Viena. O arcebispo católico de Viena, o cardeal Christoph Schönborn, deu a benvida primeiro a Edith Klestil.

## Carreira posterior 
Trala morte do seu marido o 6 de xullo de 2004, Klestil-Löffler foi nomeada embaixadora de Austria na República Checa. De decembro de 2009 a decembro de 2014, foi embaixadora de Austria na Federación de Rusia.

## Notas
Miehen työ

***Miehen työ***  é un filme finlandés de 2007 dirixido por Aleksi Salmenperä. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Tamén participou na 29ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova.

## Personaxes 
* Tommi Korpela como Juha
* Maria Heiskanen como Katja
* Jani Volanen como Olli
* Stan Saanila como Jamppa
* Konsta Pylkkönen como Akseli
* Noora Dadu como Nuori nainen 1
* Joanna Haartti como Nuori nainen 2
* Kaarina Hazard como Asiakas / lääkäri 1
* Vilma Juutilainen como Oona
* Helmi Kaartinen como Ida
* Arttu Kapulainen como Nuori taksikuski
* Leea Klemola como asistente de Katrin

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 80ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Asma Mohamed Abdallá

**Asma Abdallá** ou **Asma Mohamed Abdallá**  (tamén coñecida como: *Asmaa*, *Abdallah*, *Abdullah*; en  ), nada en Khartún en 1946, é unha diplomática sudanesa. Desde o 8 de setembro de 2019 é a ministra de Asuntos Exteriores do Sudán no gabinete do primeiro ministro Abdalla Hamdok, durante a transición sudanesa de 2019 á democracia.  É a primeira muller en asumir o posto de Ministra de Exteriores na historia do Sudán. 

## Traxectoria 
Abdalla naceu en Khartún en 1946. Estudou Economía e Ciencias Políticas na Universidade de Khartún e tras graduarse en 1971  foi unha das tres mulleres pioneiras en incorporarse como embaixadoras no Ministerio de Asuntos Exteriores xunto a Fatima Albeeli e Zainab Abdlkareem. Ten tamén unha mestría en relacións internacionais pola Universidade de Siracusa.

Representou ao seu país en diversos foros africanos e europeos incluídas as misións diplomáticas sudanesas en Estocolmo, Oslo e Rabat.

## 2018-19 protestas sudanesas 
Durante as protestas no Sudán de 2018-19, Abdallá uniuse ás Forzas da Liberdade e o Cambio (FFC) aproveitando a súa experiencia no traballo diplomático para o movemento revolucionario do país participando no Grupo de Traballo de Política Exterior. Promoveu as demandas do movemento popular en diversos foros internacionais.

## Ministra de Asuntos Exteriores 
Abdallá non estaba na lista inicial de candidatos a carteiras ministeriais, con todo o primeiro ministro Abdalla Hamdok preferiuna a outros candidatos polo seu papel na oposición ao goberno de al-Bashir, o seu apoio ás protestas reclamando un cambio político e a súa experiencia diplomática.  Abdallá converteuse así na primeira muller ministra de Asuntos Exteriores do Sudán o 8 de setembro de 2019 no Gabinete de Transición da transición sudanesa de 2019 á democracia.  No mundo árabe é a terceira ministra de Asuntos Exteriores, precedida por dúas ministras de Mauritania. 

Entre os seus obxectivos prioritarios de traballo como ministra ten o reto de levantar as sancións dos Estados Unidos sobre Sudán pola crise de Darfur e por acoller durante un tempo ao líder de Al Qaeda Osama Bin Laden.

Outras tres mulleres forman parte do primeiro gabinete de transición: a activista Wala'a Essam al-Boushi, Ministra de Mocidade e Deportes, Lena el-Sheikh  Ministra de Traballo e Desenvolvemento Social e a profesora de arqueoloxía Intisar el-Zein, Ministra de Educación Superior.

## Notas
Carl Ludwig Willdenow

**Carl Ludwig Willdenow**, nado en Berlín o 22 de agosto de 1765 e finado na mesma cidade o 10 de xullo de 1812, foi un botánico, pteridólogo, micólogo e farmacéutico alemán. É considerado un dos fundadores da Fitoxeografía, o estudo da distribución xeográfica das plantas. Tamén foi mentor de Alexander von Humboldt un dos máis coñecidos e precoces fitoxeográfos.

## Traxectoria 
Tras estudar Farmacia proseguiu os seus estudos en Medicina e Botánica na Universidade de Halle obtendo o título de Doutor en Medicina en 1789. Traballou como farmacéutico en Berlín. En 1789 traballa como profesor de "Historia Natural" no *Collegium medico-chirurgicum*. En 1801 é profesor de botánica na nova Universidade de Berlín. En 1810 é nomeado director do Xardín Botánico de Berlín, cargo que mantivo até a súa morte.

En 1811 traballou en París analizando as plantas traídas por Alexander von Humboldt da súa viaxe por Suramérica. Interesouse na adaptación das plantas ao clima, demostrando que nun mesmo clima presentábanse plantas con características comúns. O seu herbario, que contiña máis de 20.000 espécimes, aínda se conserva en Berlín.

Debido a unha enfermidade volveu a Berlín onde morreu.

*Willdenow* foi un dos máis famosos biólogos sistemáticos debido sobre todo á fundación da dendroloxía.

A abreviatura «Willd.» emprégase para indicar a Carl Ludwig Willdenow como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.

## Obras 
* *Florae Berolinensis prodromus*, 1787.
* *Historia Amaranthorum*, 1790, 1798.
* *Grundriß der Kräuterkunde*, 1792.
* *Berlinische Baumzucht*,  1796, 2.ª ed. 1811.
* *Phytographia*, 1794.
* *Linnaei species plantarum*, 1798-1826, 6 vols.
* *Anleitung zum Selbststudium der Botanik*, 1804; 4.ª ed. 1832.
* *Enumeratio plantarum horti regii botanici Berolinensis* 1792, 9.ª ed. e outras edicións entre 1798 e 1831.
* *Caricologia*, 1805.
* *Enumeratio plantarum horti regii botanici Berolinensis*, 1809.
* *Hortus Berolinensis, sive icones et descriptiones ….* 1803-1816.
* Xunto con F. Guimpel & F. G. Hayne. *Abbildungen der deutschen Holzarten*, 1810-1820.

## Recoñecementos 
* 1801: nomeado membro estranxeiro da Real Academia das Ciencias de Suecia

### Epónimos 
; Xéneros :
* (Asteraceae) *Willdenowia* Steud.

* (Restionaceae) *Willdenowia* Thunb.

* (Rubiaceae) *Willdenowia* Steud.

; Especies :
* *Carex willdenowii* Schkuhr ex Willd.
* *Croton willdenowii* G.L.Webster
* *Quercus × willdenowiana* (Dippel) Beissn., Schelle & Zabel (pro sp.)
* *Selaginella willdenowii* (Desv. ex Poir.) Baker
* *Trifolium willdenowii* Spreng.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Clara Willdenow

### Bibliografía 
* Meyers Konversationslexikon 1888-1889
* Jahn: Geschichte der Biologie. Spektrum 2000
* Mägdefrau: Geschichte der Botanik. Fischer 1992
Trofeo Conde de Fenosa de 1976

O **Trofeo Conde de Fenosa de 1976** foi a 8ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 26 e o 29 de agosto de 1976. O campión foi o Atlético Mineiro, que derrotou na final ao Deportivo da Coruña.

Na semifinais, o Deportivo da Coruña eliminou ao Deportivo Galicia, club fundado en Caracas por emigrantes galegos, e o Atlético Mineiro fixo o propio co Celta de Vigo.

## Participantes 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Disputa polo 3º e 4º posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Pedro Castro Eiroa

**Pedro Castro Eiroa**, nado en Mera o 25 de novembro de 1947, é un exfutbolista galego, que desenvolveu a súa carreira en Venezuela. Defendeu durante máis dunha década a camiseta do Deportivo Galicia e foi capitán da selección venezolana.

## Traxectoria 
Xogou no Hércules de San Pedro de Nós, antes de emigrar coa súa familia a Venezuela. En Caracas xogou no Sporting Coruñés, adestrado por Antonio Villar Chao, conquistando o Torneo Ibérico e en 1968 levouno para o Deportivo Galicia Lázaro Candal, secretario técnico do club.

En 1971 foi chamado polo adestrador galego Eduardo Toba para facer unha proba co Real Oviedo. Ademais adestrou co Deportivo da Coruña ás ordes de Arsenio pero acabou regresando a Caracas. Xogou no Galicia ata 1982, conquistando tres veces a Primeira División de Venezuela e outras tres a Copa de Venezuela.

Tras a súa retirada traballou coas categorías inferiores da selección venezolana.

### Selección de Venezuela 
Debutou coa selección venezolana o 31 de xullo de 1975, nun partido da Copa América fronte ao Brasil en Caracas. Ao comezo da segunda parte sufriu unha grave lesión que o mantivo afastado dos terreos de xogo durante dous anos. Con todo, volveu á selección anos despois e converteuse no seu capitán. Xogou o seu último partido coa *Viño Tinto* o 28 de xuño de 1981 fronte a España.

## Palmarés 
### Sporting Coruñés 
* **Torneo Ibérico (1):** 1967/68.

### Deportivo Galicia 
* **Primeira División de Venezuela (3):** 1969, 1970 e 1974.
* **Copa Venezuela (3):** 1969 , 1979 e 1981.

## Notas
Friame

240px|miniatura|Mostrador dunha tenda de friames.
O **friame** é un grupo de alimentos de orixe cárnica e xa procesados. Entre os alimentos englobados baixo o termo de friame están os embutidos, xamón, salchichas, pasteis de carne etcétera. Por regra xeral córtanse en rebadas e cómense en forma de emparedados ou bocadillos e tamén se serven nunha táboa de embutidos (acompañada xeralmente con ovo cocido) coma entremés.

## Conservación e hixiene 
Os embutidos e friames deben conservarse sempre en ambientes frescos (sobre todo nos meses calorosos de verán), o ideal para a conservación dos friames é que estes se consuman xusto no intre do seu cortado, debido a que un friame cortado posúe máis superficie, aféctana máis as bacterias e os organismos e oxídase con máis facilidade, por esta razón é aconsellábel mercar o friame cortado que se vaia a consumir no día, ou como máximo noutro día.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Friameira
* Embutido
* Chacinaría
### Ligazóns externas 
* Portal informativo sobre o friame (en castelán).
Mies vailla menneisyyttä

***Mies vailla menneisyyttä*** é un filme finlandés de 2002 producido, escrito e dirixido por Aki Kaurismäki. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 75ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado. Gañou o Gran Premio no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2002.

## Sinopse 
Un home chega en tren a Helsinqui e é agredido brutalmente por tres individuos para roubarlle. A causa dos golpes recibidos, perde a memoria e con ela a súa identidade. Atopa axuda nun matrimonio de escasos recursos e de Irma, oficial do Exército de Salvación, coa que acabará tendo un idilio. Cando se atopa nun banco tentando abrir unha conta, un empresario arruinado entra para atracalo. No interrogatorio posterior, ao non poder dar os datos da súa identidade, é detido como sospeitoso de colaborar no atraco, mais un avogado ao servizo do Exército de Salvación consegue que o deixen en liberdade. Non obstante, a policía continúa a súa investigación e logra descubrir a súa identidade: é un traballador metalúrxico que está casado. Visita a súa esposa, quen lle comunica que acaban de divorciarse, polo que volve con Irma para retomar a súa relación.

## Personaxes 
* Markku Peltola como M
* Kati Outinen como Irma
* Juhani Niemelä como Nieminen
* Kaija Pakarinen como Kaisa Nieminen
* Sakari Kuosmanen como Anttila
* Annikki Tähti como director do mercado de pulgas
* Anneli Sauli como dono do bar
* Elina Salo como empregado do peirao
* Outi Mäenpää como empregado do banco
* Esko Nikkari como ladrón do banco
* Pertti Sveholm como detective de policía
* Matti Wuori como el mesmo (avogado)
* Aino Seppo como ex muller
* Janne Hyytiäinen como Ovaskainen
* Antti Reini como electricista

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 75ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en Metacritic 
* Ficha en RottenTomatoes
Universidade de Tampere

A **Universidade de Tampere** (abreviado **TAU** ou **TUNI**) é unha institución universitaria con sede en Tampere, Finlandia. Foi fundada en 2019, cando a Universidade de Tampere e a Universidade Tecnolóxica de Tampere se fusionaron. É a segunda universidade máis grande do país con máis de 20&nbsp;000 estudantes. A Universidade de Tampere é ademais o maior accionista da Universidade de Ciencias Aplicadas de Tampere, aglutinado a máis de 30&nbsp;000 estudantes entre ambas, o que a sitúa como a segunda comunidade universitaria máis grande de Finlandia.

## Facultades 
A Universidade de Tampere conta con 7 facultades:

* Facultade de Tecnoloxías da Información e a Comunicación (ITC)
* Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais (MAB)
* Facultade de Educación e Cultura (EDU)
* Facultade de Medicina e Tecnoloxía da Saúde (MET)
* Facultade de Contorno Construído (BEN)
* Facultade de Tecnoloxía e Ciencias Naturais (ENS)
* Facultade de Ciencias Sociais (SOC)

## Outras unidades 
* Centro Lingüístico
* Biblioteca
* Unidade de Pori
* Unidade de Seinäjoki
* Escola Normal de Tampere
* Universidade de Ciencias Aplicadas de Tampere (87&nbsp;%)

## Notas