open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Península do Barbanza

[dereita|miniatura|Vista da península desde [Monte da Curota|A Curota.]]
A **Península do Barbanza** ou **Península da Barbanza** é unha área xeográfica do oeste provincia da Coruña, entre a ría de Arousa e a ría de Muros e Noia. Abrangue os concellos da comarca de Barbanza (Ribeira, A Pobra do Caramiñal, Boiro e Rianxo) e algúns outros da comarca de Noia (Porto do Son, Lousame e Noia).
## Descrición 
Está bañada, polo noroeste, pola ría de Muros e Noia, e polo sueste, pola ría de Arousa. O punto máis occidental é o cabo Corrubedo e o máis meridional, a punta Perico, ambos no concello de Ribeira. Os puntos máis setentrionais e orientais non lindan co mar senón con outros concellos coruñeses.

O punto máis alto é Iroite, monte de 691 metros entre os concellos de Boiro, Lousame e Porto do Son. Mais supérao en fama, quizais, a Curota, de 514 metros de altura, dende o que se albisca toda a ría de Arousa.

A extensión dos concellos é, aproximadamente, de 468&nbsp;km², nos que se concentra unha poboación moi elevada: 114.375 en 2023 .

A península do Barbanza é un lugar onde se poden atopar moitos ríos, algúns bastante caudalosos, coma o río Sieira ou o río Barbanza. Pero, indubidablemente, o maior río que pasa polo Barbanza, é tamén un dos maiores de Galicia, é o Tambre, que pasa polo concello de Lousame e desemboca no de Noia.

No apartado económico, pódese salientar a grande industrialización de Santa Uxía, capital de Ribeira; a vila de Noia, onde se atopa unha gran cantidade de comercios; e a vila de Boiro, coñecida tanto pola súa importante industria conserveira así como pola gran cantidade de establecementos de hostalería. Son importantes tamén núcleos urbanos que non son capital de concello, por exemplo, os que rodean Santa Uxía (Palmeira, Aguiño...) ou Portosín, no concello de Porto do Son.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Serra do Barbanza
* Comarca de Barbanza
Tian Han

**Tian Han** (chinés tradicional: 田漢; chinés simplificado: 田汉; *pinyin*: *Tián Hàn*; Wade-Giles: ''T'ien2 Han4*), nado o 12 de marzo de 1898 en Changsha (Hunan) e falecido o 10 de decembro de 1968 en Pequín, foi un escritor e dramaturgo chinés do século XX. 

## Biografía 
Tian Han foi o principal promotor na China do teatro falado ou *huàjù* (話劇), un estilo de tipo occidental. Traducíu ao chinés o *Romeu e Xulieta* e mais o *Hamlet* de Shakespeare. Foi o autor da letra do himno nacional chinés: *A marcha dos voluntarios*. 

Tian estivo politicamente comprometido cos movementos da esquerda e, despois, co réxime comunista. Durante a Segunda Guerra Sino-Xaponesa (1937-1945), compuxo pezas para manter o ánimo entre as tropas. Faleceu en prisión durante a Revolución Cultural. Foi rehabilitado polas autoridades chinesas postumamente, en 1979.

## Obras 
Entre as súas obras, destacan *Kafeidian zhi yiye* 咖啡店之一夜 ("Unha noite na cafetería", 1920) e *Huohu zhi ye'' 获虎之夜 ("A noite na que cazaron ao tigre", 1924).

## Notas
Galicia visual

***Galicia visual*** foi unha serie de 120 documentais producidos por Adivina Producciones para a TVG no ano 2000. Dirixidos por Jorge Algora, cada documental tiña unha duración de 30 m e pretendían dar a coñecer a riqueza turística de Galicia. A narración dos documentais corría a cargo dos locutores e actores de dobraxe Antón Cancelas e Miriam Aldrei, e a xefatura de produción foi exercida por María Fernández e Miguel Fernández.

Recibiu o Premio Mestre Mateo 2004 ao mellor programa de televisión e mereceu un accésit ao mellor programa de televisión de contido turístico en Ferpalia (Pontevedra, 2001).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do programa en culturagalega.org
Oni

**Oni** é unha cidade do oeste de Xeorxia. En 2014 tiña 3.656 habitantes. Está localizada ás beiras do río Rioni na provincia de Ratcha. A cidade conta cunha sinagoga construída en 1895 e aínda permanece unha pequena comunidade xudía.
Osturňa

**Osturňa** (*Osztornya* en húngaro) é un concello de Kežmarok, Eslovaquia.

## Demografía 
Ten 398 habitantes, o 93% da poboación é de nacionalidade eslovaca, 1% checa.

## Relixión 
Por relixións o 84.42% é grecocatólica e 8.79% catolicoromana.
Viktor Dyk

**Viktor Dyk**, nado o 31 de decembro de 1877 en Pšovka u Mělníka e finado o 14 de maio de 1931, preto da illa de Lopud, Iugoslavia, foi un poeta, escritor, político e avogado checo.

## Traxectoria 
Despois do bacharelato estudou leis en Praga. Desde 1907 ata a súa morte foi redactor do xornal *Lumír* e participou tamén en *Samostatnost*. Durante a primeira guerra mundial foi arrestado pola súa actividade literaria. En 1918 entrou a formar parte da redacción de *Národní listy*. Politicamente, en 1911 entrara no *Státoprávně pokroková strana* e en 1918 participou na creación do *Národní demokratická strana*, polo que foi elixido deputado e senador no Parlamento checo.

### Poesía 
* *A porta inferi*, 1897.
* *Síla života*, 1898.
* *Marnosti*, 1900.
* *Buřiči*, 1903.
* *Satiry a sarkasmy*, 1905.
* *Milá sedmi loupežníků*, 1906.
* *Pohádky z naší vesnice*, 1910.
* *Giuseppe Moro*, 1911.
* *Prohrané kampaně*, 1914.
* *Lehké a těžké kroky* , 1915.
* *Zápas Jiřího Macků*, 1916.
* *Noci chiméry*, 1917.
* *Anebo*, 1918.
* *Okno*, 1921.
* *Pan poslanec*, 1921.
* *Poslední rok*, 1922.
* *Podél cesty*, 1922.
* *Domy*, 1926.
* *Zpěvy v bouři*, 1928.
* *Devátá vlna*, 1930.
### Narracións 
* *Hučí jez a jiné prózy*, 1903.
* *Píseň o vrbě*, 1908.
* *Příhody*, 1911.
* *Krysař*, 1915.
* *Tichý dům*, 1921.
* *Tajemná dobrodružství Alexeje Iványče Kozulinova*, 1923.
* *Můj přítel Čehona*, 1925.
* *Holoubek Kuzma*, 1928.
### Novelas 
* *Konec Hackenschmidův*, 1904.
* *Prosinec*, 1906.
* *Prsty Habakukovy*, 1925.
* *Soykovy děti*, 1929.
### Teatro 
* *Epizoda*, 1906.
* *Smuteční hostina*, 1906.
* *Posel*, 1907.
* *Zmoudření Dona Quijota*, 1913.
* *Veliký mág*, 1914.
* *Zvěrstva*, 1919.
* *Ondřej a drak*, 1920.
* *Revoluční trilogie*, 1921.
* *Napravený plukovník Švec*, 1929.
### Memorias 
* *Vzpomínky a komentáře*, 1927.
Axis de Argos

**Axis de Argos** (en grego antigo: Ἄγις, *xen*.: Ἄγιδος) foi un poeta grego de Argos, contemporáneo de Alexandre o Grande, a quen acompañou na súa expedición asiática. Quinto Curcio Rufo así como Arriano e Plutarco descríbeno como un sicofanta, un dos aduladores máis baixos do rei. Curtius chámao "o compositor dos peores poemas dende Choerilus" ("pessimorum carminum post Choerilum conditor"), o que probablemente se refería ó seu carácter obsequioso e halagador que á súa poesía. A Antoloxía grega contén un epigrama que probablemente da súa autoría.

Ateneo menciona un Axis como o autor dunha obra sobre a arte da cociña ().

## Notas
Dolón

Na mitoloxía grega **Dolón**, fillo de Eumedes, loitou do lado de Troia durante a Guerra de Troia e foi capturado mentres espiaba por Ulises e Diomedes e foi axustizado no campamento grego. A súa historia aparece no canto X da Ilíada
Compañía da Baía de Hudson

A **Compañía da Baía de Hudson** ('''Hudson's Bay Company**, en inglés ou **HBC''') é a máis antiga corporación comercial de América do Norte e unha das mais antigas do mundo aínda en actividade, actualmente ten a súa sede en Toronto. Fundouse en 1670 e controlou o comercio de peles nas colonias británicas de América do Norte por varios séculos. 

A rexión onde actualmente se atopan as provincias canadenses de Alberta, Manitoba, Saskatchewan, Nunavut e os Territorios do Noroeste foron gobernadas pola Compañía da Baía de Hudson. Co declive do comercio de peles, a compañía cedeu os seus territorios ao Canadá, e pasou a ser vendedora de alimentos aos colonos do oeste do Canadá. Actualmente, a compañía é unha das maiores redes comerciais do país, con tendas por todo o país, que venden unha gran variedade de produtos.

Os ingresos estimados da compañía para 2005 son de 7 mil millóns de dólares canadenses. A sede da compañía encóntrase en Toronto, Ontario.

## Goberno corporativo 
Os membros actuais da xunta directiva da Compañía da Baía de Hudson son: 
* Jerry Zucker, gobernador (presidente) e CEO
* Peter C. Bourgeois
* Paul Campoli
* George Heller
* James A. Ingram
* Robert B. Johnston
* Michael P. Lowry
* Michael Rousseau
* Brice Sweatt
* Julian A. Tiedemann

## Gobernadores 
* Príncipe Rupert do Rhin (1670-1682)
* Príncipe James, Duque de York (1683-1685)
* John Churchill (1685-1692)
* Sir Stephen Evans (1692-1696)
* Sir William Trumbull (1696-1700)
* Sir Stephen Evans (1700-1712)
* Sir Bibye Lake, Sr. (1712-1743)
* Benjamin Pitt (1743-1746)
* Thomas Knapp (1746-1750)
* Sir Atwell Lake (1750-1760)
* Sir William Baker (1760-1770)
* Sir Bibye Lake, Jr. (1770-1782)
* Samuel Wegg (1782-1799)
* Sir James Winter Lake (1799-1807)
* William Mainwaring (1807-1812)
* Joseph Berens (1812-1822)
* Sir John Henry Pelly (1822-1852)
* Andrew Wedderburn Colvile (1852-1856)
* John Shepherd (1856-1858)
* Henry Hulse Berens (1858-1863)
* Sir Edmund Walker Head (1863-1868)
* John Wodehouse (1868-1869)
* Sir Stafford Henry Northcote (1869-1874)
* George Joachim Goschen (1874-1880)
* Eden Colvile (1880-1889)
* Donald Alexander Smith (1889-1914)
* Sir Thomas Skinner (1914-1915)
* Sir Robert Molesworth Kindersley (1916-1925)
* Charles Vincent Sale (1925-1931)
* Sir Patrick Ashley Cooper (1931-1952)
* William Keswick (1952-1965)
* Derick Heathcoat Amory (1965-1970)
* George T. Richardson (1970-1982)
* Donald S. McGiverin (1982-1994)
* David E. Mitchell (1994-1997)
* L. Yves Fortier (1997-2006)
* Jerry Zucker (2006-)
Steve Harris

**Stephen Percy Harris**, nado o 12 de marzo, 1957 en Leytonstone, Londres, é o baixista e principal letrista da banda de heavy metal Iron Maiden, e é con Dave Murray un dos únicos membros orixinais da banda que permanecen. Entre as súas cancións están as máis famosas do grupo como "The Number Of The Beast" e "Fear of The Dark".
Queratina

A **queratina** é unha proteína da serie das escleroproteínas que sintetizada constitúe os tecidos córneos da epiderme dos vertebrados. É o exemplo tipo de proteína fibrosa.

É unha proteína con estrutura secundaria con forma tridimensional de hélice α (α-queratina) ou de folla-β-pregada (β-queratina), constituídas por cerca de 15 aminoácidos, principalmente dun aminoácido sulfurado denominado cisteína. Esas estruturas aparecen porque os aminoácidos da queratina interactúan entre si a través de pontes de hidróxeno e ligazóns covalentes bisulfuro (-S-S-) denominadas ligazóns cisteínicas ou pontes disulfuro.
Budzhak

**Budzhak** é o sur da rexión histórica de Besarabia, agora forma parte do óblast de Odesa, en Ucraína. Localízase no Mar Negro entre os ríos Danubio e Dniester e Moldova.

O nome déuselle durante a ocupación otomá e deriva da palabra turca *bucak* (recanto) e nun principio designaba o territorio atinxido entre Akkerman, Bender e Ismail.

Budzhak foi e aínda é unha rexión multiétnica, os nogai habitaban a rexión ata o século XVIII cando foron forzados a emigrar pola colonización rusa. Unha parte da terra deixada polos nogais foi ocupada por gagausos e búlgaros. No século XIX chegaron colonos alemáns de Württemberg e Prusia, poboación que foi deportada en 1940. A antiga colonia xudía da rexión foi masacrada ou deportada durante a segunda guerra mundial. Segundo o censo ucraíno de 2001 a poboación da rexión era de 617.200: 40% ucraínos, 21% búlgaros, 20% rusos, 13% romaneses.

## Distritos actuais 
* Artsyz (Арциз/Arciz/Artsiz)
* Bilhorod-Dnistrovs'kyi (Білгород-Дністровський/Cetatea Albă/Akkerman)
* Bolhrad (Болград/Bolgrad/Bolgrad)
* Izmayil (Ізмаїл/Ismail/Izmail)
* Kiliya (Кілія/Chilia-Nouă/Kiliya)
* Reni (Рені/Reni/Reni/Tomarovo)
* Tarutyne (Тарутине/Tarutino/Tarutino)
* Tatarbunary (Татарбунари/Tatarbunar/Tatarbunary)
* Sarata (Сарата/Sărata/Sarata)
958

## Acontecementos 
* Ordoño IV é coroado en Santiago de Compostela

## Nacementos 
* Samuil de Bulgaria.
* Basilio II, emperador bizantino.

## Mortes 
*Drogón da Bretaña, duque da Bretaña (n. 950).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia ano a ano
His New Profession

***His New Profession*** é un filme estadounidense de 1914 dirixido e protagonizado por Charles Chaplin. Proxectouse por vez primeira o 31 de agosto. Ten unha duración de 16 minutos.

## Sinopse 
Un mozo vai co seu tío inválido ó parque, pero o mozo arela maior liberdade para xuntarse coa súa moza e así deixa a seu tío ó coidado de Charlot.

## Intérpretes
*Charles Chaplin como Charlot 
*Jess Dandy	 como tío 
*Charley Chase como sobriño 
*Cecile Arnold como rapaza 
*Harry McCoy como policía

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Refrán

* Para outro significado da palabra "refrán", véxase a entrada "proverbio".

O **refrán** é un recurso poético consistente nun pequeno grupo de versos que se repiten nunha composición. Tradicionalmente atópase no principio da composición e repítese ao final de cada estrofa, aínda que os lugares onde aparece poden ser moi variables.

## Na canción e na poesía actuais 
Actualmente coñécese tamén como refrán unha estrofa que se repite varias veces nunha composición, e mesmo a parte que se quere salientar do poema ou da letra dunha canción. O refrán é, xa que logo, unha forma de repetición, base do ritmo, que lle dá ligazón e unidade ao poema ou á canción.

## Na lírica medieval 
Nas composicións medievais da lírica galego-portuguesa, o refrán é o verso ou o conxunto de versos que se repite ao final de cada obra.

Por exemplo, nas cantigas de amigo repítese o derradeiro verso en cada cobra da cantiga. Podémolo ver na seguinte cantiga de don Dinís:

Ai flores, ai flores do verde pino,
se sabedes novas do meu amigo!
ai Deus, e u é?

Ai flores, ai flores do verde ramo,
se sabedes novas do meu amado!
ai Deus, e u é?

Se sabedes novas do meu amigo,
aquel que mentiu do que pôs comigo!
ai Deus, e u é?

Se sabedes novas do meu amado,
aquel que mentiu do que mi há jurado!
ai Deus, e u é?"
(...)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Refraneiro
Wiset Chai Chan

**Wiset Chai Chan** é un distrito da provincia de Ang Thong, Tailandia. Ten 224,7&nbsp;km² e 65.298 habitantes (2005). O distrito divídese en 15 municipalidades.
Baccalauréat

[miniatura|200px|[Lycée Henri IV, no 23 da rúa Clovis, en París.]]
O ***baccalauréat***, familiarmente coñecido como o *bac* e antigamente como *bachot*, é un título académico que os estudantes franceses poden obter ó rematar o lycée (instituto de secundaria). Creado baixo Napoleón I por decreto orgánico do 17 de marzo de 1808.

O *baccalauréat* permite os estudantes franceses pasar á educación superior ou obter unha cualificación profesional que lles permitirá conseguir un traballo nun determinado campo. É legalmente un grao universitario, o que significa que o exame debe ser feito por xurado presidido por un profesor universitario. Os estudantes no *lycée* poden elixir non presentarse para o *baccalauréat* ó remataren o lycée, xa que é máis un exame para entrar na universidade que un exame do lycée. A nota final máxima é 20, e as cualificacións dos que aproban van entre Assez Bien (12-14), Bien (14-16), Très Bien (16-18) e Excellent (18-20). É o equivalente do A-level no  Reino Unido, do Abitur en Alemaña ou da selectividade en España.

Hai tres tipos de baccalauréat:
*Baccalauréat général
*Baccalauréat professionnel 
*Baccalauréat technologique

## Véxase tamén
Anaconda

Dáselle o nome de **anaconda** a catro especies de boa acuática do xénero ***Eunectes*** que habitan nos pantanos e os ríos do denso bosque tropical de América do sur e tamén no sur da illa Trinidad. A anaconda amarela pódese atopar tan lonxe como na Arxentina. As anacondas son as maiores serpes do continente americano e das de maior peso do mundo. É un predador nocturno que caza emboscando ás súas presas, sorprendéndoas coa súa camuflaxe. Non son velenosas e matan por esganamento.

## Especies 
* *Eunectes murinus* (Anaconda común)
* *Eunectes notaeus* (Anaconda amarela)
* *Eunectes deschauenseei* (Anaconda de Deschauen)
* *Eunectes beniensis*

## Notas
Pobos indíxenas de Taiwán

Os **pobos indíxenas de Taiwán**, ou antigamente **aborixes taiwaneses**, **taiwaneses austronesios** ou **gaoshan**, son os pobos indíxenas de Taiwán, cuxo número é de 530&nbsp;000 ou o 2,3% da poboación da illa. A súa cifra pode chegar a máis de 800&nbsp;000 persoas, considerando o potencial recoñecemento oficial nun futuro dos pobos indíxenas das chairas. Investigacións recentes suxiren que os seus devanceiros puideron vivir en Taiwán durante aproximadamente 5&nbsp;500 anos en relativo illamento antes da primeira migración de chineses han a comezos do século XVII. Os indíxenas taiwaneses son pobos austronesios, con vencellos lingüísticos e xenéticos con outros pobos austronesios. Outros grupos étnicos relacionados son os polinesios, a maioría dos pobos de Filipinas, Indonesia, Malaisia e Brunei, entre outros.

## Lista de pobos
Recoñecidos pola República da China:
miniatura|Mapa mostrando a distribución tradicional dos nativos taiwaneses.
* Amis (Ami, Pangcah) (阿美)
* Atayal (Tayal, Tayan) (泰雅)
** Atayal
* Bunun (布農)
* Kavalan (噶瑪蘭)
* Paiwan (排灣)
* Puyuma (卑南)
* Rukai (魯凱)
* Saisiyat (Saisiat) (賽夏)
* Sakizaya (撒奇萊雅族)
* Tao (Yami) (雅美/達悟)
* Thao (邵)
* Tsou (Cou) (鄒)
** Norte Tsou
** Sur Tsou
* Truku (Taroko) (太魯閣)
** Sediq (賽德克)

Non recoñecidos: 
* Babuza (貓霧捒)
* Basay (巴賽)
* Hoanya (洪雅 ou 洪安雅)
* Ketagalan (凱達格蘭)
* Luilang (雷朗)
* Pazeh/Kaxabu (Pazih) (巴宰 ou 巴則海)
* Popora (巴布拉)
* Qauqaut (猴猴)
* Siraya (西拉雅)
* Taokas (道卡斯)
* Trobiawan (多囉美 ou 多囉美遠)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Consultado o 31 de marzo de 2007.
*
*  & .
Van Starkenborghkanaal

**Van Starkenborghkanaal** é unha canle na provincia de Groninga, Países Baixos. A canle conduce a auga do Prinses Margrietkanaal ó Eemskanaal. Inaugurouse en 1938, ten unha extensión de 27 km e liga as cidades de Stroobos, Grijpskerk, Zuidhorn, Noordhorn, Aduard e Groninga.
Mora ting

miniatura|Fragmentos da Pedra de Mora
O **Mora ting** era o lugar onde se elixían os reis suecos durante a Idade Media. Está situada na parroquia de Lagga, na municipalidade de Knivsta, a dez quilómetros ó sueste de Uppsala.

Logo que os svear elixiran un rei os seus súbditos o aclamaban logo de que fora elevado encima dunha pedra plana, coñecida como a pedra de Mor, que estaba arrodeada por moitas outras pedras con inscricións conmemorando eleccións de reis anteriores. Con todo, as pedras foron destruídas en 1515 durante a guerra civil contra os daneses. Seica Gustavo Vasa e Xoán III trataron de reconstruír as Pedras de Moura sen éxito.

Un dos fragmentos coñécese como a pedra das Tres Coroas xa que é o exemplo máis antigo do uso do símbolo nacional sueco. O fragmento é o que quedou da elección de Alberte III de Mecklemburgo.

Cristián I en 1457 foi o último dos reis de Suecia en ser elixido no lugar. En 1770 Carl Wijnbladh construíu un edificio para gardar os restos das pedras que se conservaban.
Schindleria

*Schindleria* é un xénero de peixes mariños, é o único xénero da familia *Schindleriidae*, da orde dos Perciformes. A especie tipo é *Schindleria praematura* e o xénero é nativo do sur do océano Pacífico desde o mar da China Meridional e a Gran Barreira de Coral ó leste de Australia. Entre as súas especies está a *Schindleria brevipinguis*, a segunda especie de vertebrado máis pequena do mundo con 8 mm.
Dornbirn

**Dornbirn** é unha cidade de 43.583 habitantes pertencente ao estado federado de Vorarlberg, en Austria e centro administrativo do distrito de Dornbirn. Está situada preto das fronteiras con Suíza, Alemaña e Liechtenstein. O río Dornbirner Ach atravesa a cidade antes de desembocar no Lago Constanza. A cidade divídese en seis distritos administrativos.

Dornbirn é a maior cidade de Vorarlberg e un importante centro comercial. O centro rexional da ORF (Radio Television Austríaca), a escola de ciencias aplicadas (Fachhochschule) de Vorarlberg e outras institucións atópanse aquí. A cidade foi un centro importante da industria téxtil, ata que este comercio comezou a declinar na década de 1980. Destaca tamén como centro de deportes de inverno.

Ademais da cidade homónima, o distrito de Dornbirn (un dos catro nos que se divide Vorarlberg), inclúe a cidade de Hohenems e a vila de Lustenau.

## Galería 

Ficheiro:Marktplatz012.JPG|ligazón=|Vista da Praza do Mercado
Ficheiro:Marktplatz04.JPG|ligazón=|Vista da Praza do Mercado
Ficheiro:Schiltach Marktplatz04.jpg|ligazón=|Detalle

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Dornbirn
Joseph Labitzky

**Joseph Labitzky**, nado o 4 de xullo de 1802 e finado o 18 de agosto de 1881, foi un mestre de capela e compositor austríaco.

## Traxectoria 
A morte dos seus pais cando el era un neno fíxoo traballar duro e de xeito autodidacta para se converter nun músico, atopou emprego nunha orquestra de Marienbad, profesor da orquestra de Karlsbad desde 1835 e o seu director desde 1842, Labitzky fíxose coñecido en toda Europa e moi popular en Viena.
Lingua aimará

O **aimará** é a lingua que falan os aimarás dos Andes. Ten o rango de lingua oficial no Perú e Bolivia; conta tamén cuns miles de falantes en Chile e na Arxentina. En total hai entre dous e tres millóns de falantes. O aimará está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

Constitúe a primeira lingua dun terzo da poboación de Bolivia e é o principal idioma amerindio do sur peruano e o norte chileno.

O aimará ten outras dúas linguas irmás: o kawki, que se dá por extinto e o jaqaru, falado no distrito de Tupe (provincia de Yauyos, Lima) por uns poucos millares de persoas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en aimará
Chacal de lombo negro

O **chacal de lombo negro** (*Canis mesomelas*) é un membro da familia canidae nativo de dúas áreas de África separadas por 900&nbsp;km. Unha das rexións abrangue a parte sur do continente, incluíndo Suráfrica, Namibia, Botswana e Zimbabwe. A outra área esténdese pola costa leste do continente, en Kenya, Somalia, Djibuti e Etiopía. A súa situación está clasificada pola IUCN como pouco preocupante, debido a súa ampla distribución e adaptabilidade, malia que é perseguido por ser un depredador e por portar o vector da rabia.

Comparado con outros membros do xénero *Canis*, o chacal de lombo negro é unha especie antiga, que evolucionou pouco dende o Plistoceno, sendo o cánido máis basal xunto co chacal raiado. É un cánido con aspecto de raposo con pel avermellada e unha mancha negra que percorre dende os ombreiros até a base do rabo. É un animal monógamo, cuxas crías poden ficar coa familia para axudar a criar novas xeracións.

## Notas
Tannhäuser

**Tannhäuser** foi un cabaleiro e poeta alemán morto no 1265 que, segundo as lendas alemás, fundou o Venusberg, o fogar subterréneo de Venus e durante un ano estivo alí dándolle culto. Tras arrependirse peregrinou a Roma, onde o papa Urbano IV lle dixo que era tan imposible concederlle o perdón como ver reverdecer a súa caxata de peregrino. Algunhas versións contan que, durante o seu camiño de volta, a súa caxata se cubriu de follas; outras, que se arrepentiu e foi a parar a Terra Santa, onde morreu. A lenda fíxoa famosa a ópera Tannhäuser de Richard Wagner.
Mansur Al-Hallaj

**Mansur Al-Hallaj**, nado no 858 e finado no 922, foi un escritor, místico e mestre sufí persa. A súa poesía está considerada, mesmo hoxe en día, como unha herexía por numerosos islamólogos, na súa procura do absoluto e pola súa linguaxe.

## Traxectoria 
Naceu na cidade de Tur. O avó puido ser un zoroastrista. O seu pai viviu unha vida tranquila, e esta forma de vida interesou grandemente o Hallaj mozo, que desde os seus anos máis novos memorizaba o Alcorán, insatisfeito co ensino tradicional do Alcorán retirouse a unha vida ascética, frecuentou a mestres do sufismo como Sahl at-Tustari, 'Amr ibn 'Uthman al-Makki e Abu al-Qasim al-Junayd.

Predicador en Irán, a India e nas fronteiras da China, cando chegou a Bagdad fíxose sospeitoso tanto entre os sunitas como entre os xiítas polas súas ideas místicas e a súa influencia entre as masas. Acusado de participar na rebelión de Zajn, foi condenado a morte e cruficicado o 26 de marzo do 922.
Antoine Pesne

**Antoine Pesne**, nado o 29 de maio 1683 en París e finado en 5 de xullo de 1757 en Berlín, foi un pintor rococó francés, coñecido polo seu traballo na Corte de Prusia.

Pesne estudou arte co seu pai e tío. Entre 1704 e 1710 recibiu unha bolsa para estudar en Italia. En 1710, o rei Federico I de Prusia chamouno a Berlín. Como o director da Academia das Artes de Berlín a partir de 1722, Pesne chegou a ser famoso polos seus retratos da familia real prusiana. Moitos dos seus retratos colgan nos museos de Berlín e no palacio de Charlottenburg. Estes inclúen (entre outros) os seus retratos de Federico II, o seu irmán Heinrich, e Julia de Voss. As pinturas do teito nos palacios de Charlottenburg, Rheinsberg e Sanssouci son, polo menos parcialmente, seus.miniatura|Antoine Pesne e as súas fillas|centro
IBM RS64

A familia de procesadores **IBM RS64** usouse nos servidores e estacións de traballo RS/6000 e AS/400. É unha póla da familia PowerPC pero inclúe características que non están nela e tivo 64 bit desde o principio.

RS64 (Apache) apareceu en 1997 no RS/6000 e AS/400. Desenvolveuse a partir dun anterior procesador Power PC designado especificamente para o AS/400. Tiña 128 KB de memoria caché, 4 MB de memoria e un bus de 128 bit, e un reloxio de 125&nbsp;MHz.

RS64-II (Northstar) data de 1998, tiña 8 MB de memoria e un bus de 256 bit

RS64-III (Pulsar) data de 1999, con 8 MB DDR SRAM L2 nun reloxio de 450&nbsp;MHz e un bus de 256 bit. A memoria caché aumentou ata 256 KB.

RS64-IV (Istar, Sstar) data de 2000. Ten  16 MB DDR L2.
Konqi

**Konqi**, a mascota do proxecto KDE, é un dragón e o personaxe que aparece no software de KDE así como en varias páxinas web, incluíndo a páxina de KDE. O seu nome provén de Konqueror, o navegador de dito proxecto. Foi creado por Stefan Spatz.

Konqi apareceu nas versións 3.x de KDE, substituíndo á antiga mascota de KDE 2.x, un mago chamado Kandalf.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista ficticia con Konqi 
* Videos de Konqi
Economía de Laos

[miniatura|left|Mercado de rúa en [Luang Prabang.]]
O Laos é un dos poucos países comunistas do mundo actual. O goberno comezou a descentralizar o control e a promover a iniciativa privada en 1986. Os resultados fixeronse sentir: o crecemento alcanzou a media do 6% a.a. no período 1988-2008, excepto no curto período da crise asiática iniciada en 1997. Entre 2008 e 2012 o crecemento superou os 7% ao ano, mais a pesar diso o país permanece cunha infraestrutura pouco desenvolvida, particularmente nas áreas rurais.

O país aínda depende moito da súa agricultura e ten unha infra-estrutura bastante deficiente. Non hai ferrocarriles. As principais estradas do país conectan os principais centros urbanos, pero case todas as pequenas vilas soamente se ligan ás estradas mellores por pequenas estradas sen asfalto. As telecomunicacións internas e co exterior tamén son limitadas.

## Notas
Óxido

Un **óxido** é un composto químico formado por un ou máis átomos de osíxeno (O) unidos a un ou máis átomos doutro elemento. Exemplos: dióxido de carbono (CO2), monóxido de carbono (CO), óxido de ferro (FeO) etc.[miniatura|[Porqueta|Porca enferruxada (óxido de ferro).|centro]]
Poiana Fagului

**Poiana Fagului** (Bükkhavaspataka en húngaro) é unha localidade de Harghita, Transilvania, Romanía. Situada a 10 quilómetros da estrada nacional 12A ten 70 habitantes: 66 húngaros e 4 romaneses. Pola localidade pasan catro regatos:André-pataka, Barát-pataka, Kalócsás-pataka e  Körösös-pataka.
Gradefes

**Gradefes** é un concello español da provincia de León (Castela e León) a 35 km da cidade de León. Ten 206 km² e 1.118 habitantes (INE 2011). A altura media é de 856 metros. Celebra a súa festa o 13 de xuño. Destaca o Mosteiro cisterciense feminino de Santa María la Real fundado en 1177.

## Localidades
*Cañizal de Rueda 
*Carbajal de Rueda
*Casasola de Rueda 
*Cifuentes de Rueda 
*Garfín 
*Gradefes 
*Mellanzos 
*Nava de los Caballeros 
*Rueda del Almirante 
*San Bartolomé de Rueda 
*San Miguel de Escalada 
*Santa Olaja de Eslonza 
*Valdealcón 
*Valdealiso
*Valduvieco 
*Villacidayo 
*Villanofar 
*Villarmún 
*Villarratel

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do concello
Kęstutis Navakas

**Kęstutis Navakas**, nado en Šeimyniškiai o 24 de febreiro de 1964 e finado o 16 de febreiro de 2020, foi un poeta, crítico literario, tradutor e libreiro lituano.

## Traxectoria 
Foi á escola en Kaunas, tras a independencia do seu país pasou unha temporada perfeccionando o alemán en Salzburgo (1992). Escribiu unha columna semanal de cultura no xornal *Kauno diena* (1993-1996). Crítico literario da Televisión lituana (LTV) (1998-1999) presentou o programa cultural *Kultūros nama* (2002-2004). Tradutor de poesía alemá ó lituano, publicou dous libros de poemas, *Krintantis turi sparnus* (1988) e *Pargriautas barokas* (1996).
Dureza

A **dureza** é a capacidade que ten un material de soportar esforzos sen se deformar permanentemente. Non debe confundirse coa tenacidade. Hai diversas formas de medir a dureza, se ben a maioría consiste en utilizar un pequeno indentador, dispositivo que trata de penetrar no material e que pode ser un pequeno balote ou unha agulla.

## Escalas de uso industrial 
En metalurxia a dureza mídese utilizando un durómetro para o ensaio de penetración. Dependendo do tipo de punta empregada e do rango de cargas aplicadas, existen diferentes escalas, axeitadas para distintos rangos de dureza.

O interese da determinación da dureza nos aceiros estriba na correlación existente entre a dureza e a resistencia mecánica, sendo un método de ensaio máis económico e rápido que o ensaio de tracción, polo que o seu uso está moi estendido.

Ata a aparición da primeira máquina Brinell para a determinación da dureza, esta medíase de forma cualitativa empregando unha lima de aceiro temperado que era o material máis duro que se empregaba nos talleres.

As escalas de uso industrial actuais son as seguintes:

* **Dureza Brinell:** Emprega como punta unha bóla de aceiro. Para materiais duros, é pouco exacta.
* **Dureza Rockwell:** Utilízase como punta un cono de diamante (nalgúns casos unha bóla de aceiro). É a máis estendida, xa que a dureza se obtén por medición directa e é apta para todo tipo de materiais. Adóitase considerar un ensaio non destrutivo polo pequeno tamaño da pegada.
* **Rockwell superficial**: Existe unha variante do ensaio, chamada Rockwell superficial, para a caracterización de pezas moi delgadas, coma coitelas de afeitar ou capas de materiais que recibiron algún tratamento de endurecemento superficial.
* **Dureza Webster:** Emprega máquinas manuais na medición, sendo apto para pezas de difícil manexo coma perfiles longos extruídos. O valor obtido adoita converterse a valores Rockwell.
* **Dureza Vickers:** Emprega coma penetrador un diamante con forma de pirámide cuadrangular. Para materiais brandos, os valores Vickers coinciden cos da escala Brinell.

## Escala de Mohs 
En mineraloxía utilízase a escala de Mohs, creada por Friedrich Mohs, que mide a resistencia ó raiado dos minerais.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Método da raia
Muruxa

miniatura|*Stellaria media*

A **muruxa** (***Stellaria media***) é unha planta da familia das Caryophyllaceae. É unha planta invasora pero fácil de eliminar ao labrar. É sensible aos herbicidas en xeral, pese a que as sementes aseguran unha nova reinfestación. Esta herba non soporta a seca nin a calor forte do verán. Normalmente aparece desde o outono á primavera. Nas zonas de montaña era importante na primavera, xa que a pesar do seu valor pouco alimentario, agromaba antes ca outras herbas.

## Descrición 
A súa xerminación prodúcese polo outono ou a finais do inverno e medra formando grandes matos que poden chegar a medir 30&nbsp;cm, xeralmente de porte rastreiro xa que a pouca firmeza dos seus talos impídelle manterse ergueita. As follas son ovais, en forma de punta e opostas. Ten pequenas flores brancas (uns 4&nbsp;mm.), cáliz de cinco sépalos libres, cinco pétalos moi divididos, de tres a cinco estames con anteras purpúreas e pistilo con tres estilos, xorden na zona apical sobre delgados pedúnculos.

## Hábitat e distribución 
Atópase abundantemente en bouzas e terras húmidas e sombrizas e tamén en poulas, así coma á beira das casas abeiradas polos muros.

Tanto en Europa como en América do Norte considérase unha planta invasiva de xardíns, veigas e pasteiros, difícil de controlar por mor á súa masiva xerminación.

## Uso medicinal 
* Antigamente utilizábase coma expectorante por mor ao seu contido en saponinas. P. C. Palau, no seu libro «Les plantes medicinals baleàriques» recomendaba o uso do zume da planta fresca coma fortalecedor das vías respiratorias e dos pulmóns. 
* Remineralizante polo seu contido de potasio e silicio.
* En forma de cataplasma, envolta nunha gasa, úsase para o tratamento de úlceras e feridas.
* En homeopatía úsase contra os reumatismos e a psoríase.

## Etimoloxía 
A marcada división dos pétalos dá a estas floriñas o aspecto de estrelas, o que deu o nome ao xénero *stellaria*, do latín *stella*.

### Nome vulgar 
Recibe en galego tamén os nomes comúns de **herba paxareira** e **maruxa** (*moruxa*)
;Citoloxía:
Número de cromosomas de *Stellaria media* (Fam. Caryophyllaceae) e táxones infraespecíficos: 2n=40, 44
;Subespecies:
* *Stellaria media subsp. cupaniana* (Jord. & Fourr.) Nyman
* *Stellaria media var. media*	
* *Stellaria media var. micrantha* (Hayata) T.S. Liu & S.S. Ying
;Sinonimia:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Plantas medicinales, El Dioscórides renovado* - Pío Font Quer.

### Ligazóns externas
Provincia de Brindisi

**Brindisi** é unha provincia de Italia na rexión de Puglia. A capital é a cidade de Brindisi. Ten unha área de 1.839&nbsp;km² e unha poboación de 402.093 (2001). Hai 20 comunas na provincia. Formouse en 1927 dunha escisión da antiga rexión de Terra d'Otranto.
Memanbetsu

**Memanbetsu** (女満別町, めまんべつちょう) foi unha localidade do distrito de Abashiri, na subprefectura de Abashiri (Hokkaido, Xapón). Ten 159.24&nbsp;km² e 5.896 habitantes. O asentamento data de 1890 pero non foi ata 1921 cando se separou da cidade de Abashiri.

O 31 de marzo de 2006 uniuse á vila de Higashimokoto para formar a nova municipalidade de Ōzora.
Touciño

240px|miniatura|Touciño (arriba) e touciño entrefebrado (debaixo).
O **touciño** () ou **lardo** é a graxa que ten o porco debaixo da pel, particularmente a do abdome e a do lombo. O sinónimo *lardo* úsase especialmente para referirse ao touciño do xamón.
miniatura|Touciño entrefebrado (*beicon*).
É un produto cárnico que comprende a epiderme e as capas de tecido adiposo que se encontran baixo dela, na derme. Fundido, obtense a manteiga de porco.

Ás veces está entrefebrado, é dicir, que ten febras de carne ou magro. Daquela adoita chamarse **touciño entrefebrado**, *bacon*, ou *beicon*..

É un alimento de gran valor enerxético, unhas 9&nbsp;kcal/g (37,7&nbsp;kJ/g).

## Etimoloxía 
Semella que a súa orixe está no latín *tucca* ‘caldo manteigoso’, que daría lugar a *tuccetum* ‘carne salgada’ e no latín vulgar a **tuccinum (lardo)*.

## Consumo 
[200px|miniatura|[Dátiles con *beicon*.]]
En Galicia adoita encontrarse nos mercados (e consumirse) fresco ou conservado salgado e, modernamente, na industria, afumado (especialmente o *béicon*).

O touciño pode comerse cru, frito, asado, grellado ou formando parte do cocido, ou utilizado como ingrediente coadxuvante na saborización de pratos (por exemplo, nos arroces e nas pizzas). Así mesmo úsase para envolver pezas de carne en asados, especialmente de aves de caza, ou salchichas ou dátiles en tapas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cunqueiro, A. (1973): "A matanza caseira", en *A cociña galega*. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-7154-181-5, pp.&nbsp;13–21.
* Sueiro, J.-V. (1981): *Comer en Galicia*. Madrid: Penthalon Ediciones. ISBN 84-85337-32-8.

### Outros artigos 
* Manteiga de porco
* Cocido

### Ligazóns externas 
* "El tocino" . Artigo da Universidade de Córdoba, 1998.
Pobo malaio

:*Para a lingua dos malaios véxase o artigo:* **Lingua malaia**.

O **pobo malaio** (en , en jawi: أورڠ ملايو) é un grupo étnico que habita a península Malaia e o arquipélago Malaio e por emigración esparexeuse a outras rexións. É o principal grupo étnico de Malaisia, Brunei, Timor Leste, Filipinas e Madagascar, e forma unha minoría importante en Indonesia, Singapur, sur de Tailandia e Suriname. Os malaios comprenden aproximadamente 327.500.000 persoas.

## Notas
Óxido nitroso

O **óxido de dinitróxeno**, **óxido de nitróxeno (I)** ou **óxido nitroso** (N2O) é un gas incoloro cun cheiro doce e lixeiramente tóxico. Provoca alucinacións e un estado eufórico. Por iso foi utilizado como droga nalgúns casos.

**Datos adicionais**
* Presión de vapor: 5080 kPa a 20&nbsp;°C
* Solubilidade en auga: 1,305 l/l auga a 0&nbsp;°C; 0,596 l/l auga a 25&nbsp;°C
* Concentración máxima permitida en lugares de traballo: 100 ppm

## Síntese 
O óxido de dinitróxeno (N2O) xérase convenientemente pola termólise controlada do nitrato de amonio ou por reacción de amoníaco con ácido nítrico:

NH4NO3 -> 2 H2O + N2O 

Hai que controlar ben as condicións desta reacción porque existe o perigo de explosión.
O óxido de dinitróxeno fórmase tamén en condicións anaeróbicas a partir de fertilizantes minerais no solo. É un importante gas de efecto invernadoiro cunha permanencia media de 100 anos na atmosfera. Actualmente atribúeselle o 5 % do efecto invernadoiro artificial a este gas. Ademais ataca a capa de ozono, reducindo o ozono a osíxeno molecular e liberando dúas moléculas de monóxido de nitróxeno.
miniatura|320px|Estrutura do óxido nitroso|centro

## Aplicacións 
O químico Humphry Davy descubriu as propiedades narcóticas deste gas no ano 1799 en experimentos co seu propio corpo. O primeiro dentista que aplicou o gas como sedativo nunha extracción dental foi Horace Wells en Hartford (Connecticut) en 1844 tras observar a actividade fisiolóxica nunha atracción de feira.

Aínda hoxe se utiliza este gas mesturado co 30 % de osíxeno como narcótico, mellorando a súa eficacia con outras substancias.

Na industria alimenticia utilízase para facer os alimentos máis espumosos(natas, iogures etc.).

Na técnica aproveitase o poder oxidante do gas para utilizalo no canto de aire nas combustións dos motores convencionais ou nalgúns foguetes, na segunda guerra mundial usouse o óxido nitroso nalgúns avións. Así aumentase a potencia dos motores. Nos foguetes aproveitase o feito de que é un gas facilmente licuable que elimina a necesidade de traballar con tecnoloxías crioxénicas complicadas e custosas. Aínda así, un uso prolongado do óxido nitroso pode acabar danando motor e acurtando a súa vida útil.

En España, levar un kit de óxido nitroso no coche é legal **mentres non se utilice**, aínda que é difícil saber se foi usado.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Instituto Nacional de Seguridade e Hixiene no Ministerio de Traballo de España: Ficha internacional de seguridade química do óxido de dinitróxeno.
* Nitrous Express, óxido Nitroso para vehículos.
Renderización

miniatura|300x300px|Imaxe renderizada.
A palabra **renderización** (procedente do inglés ***rendering***) define un proceso de cálculo complexo desenvolvido por un ordenador destinado a xerar unha imaxe ou secuencia de imaxes. Unha tradución máis literal sería *interpretación*; tamén se empregan coloquialmente os termos *renderizar* e *renderizado*.

A renderización aplícase ós gráficos por ordenador, máis comunmente á infografía, aínda que é aplicable tamén a procesos 2D como a edición de vídeo ou o filtrado de imaxes.

Na infografía, este proceso desenvólvese co fin de imitar un espazo 3D formado por estruturas poligonais, comportamento de luces, texturas, materiais, animación, simulando ambientes e estruturas físicas verosímiles. Unha das partes máis importantes dos programas dedicados á infografía son os motores de renderización, os cales son capaces de realizar técnicas complexas como radiosidade, *raytrace* (trazador de raios) e iluminación global, entre outros.

Cando se traballa nun programa de deseño 3D por computadora, non é posible visualizar en tempo real o acabado final desexado dunha escena complexa en tres dimensións, xa que isto require unha potencia de cálculo demasiado elevada. Por iso, óptase por crear o contorno 3D cunha forma de visualización máis simple e técnica e logo xerar o lento proceso de renderización para conseguir os resultados finais desexados.
Kilby

**Kilby** pode ser:
*Kilby, Leicestershire, unha localidade de Inglaterra
*Kilby, Alabama, unha localidade de Alabama, Estados Unidos
*Kilby, Virxinia, unha localidade de Virxinia, Estados Unidos
*Jack Kilby, enxeñeiro americano
*Thomas Erby Kilby, Gobernor de Alabama en 1919-1923
Renault 5

O **Renault 5** é un automóbil compacto da marca francesa Renault que se comercializou dende 1972 ata 1996.
Fabricado en España na factoría que Renault ten na provincia de Valladolid, o modelo tivo un grande éxito no mercado español así como en moitos outros países.

## Primeira xeración: 1972 - 1985 
miniatura|200px|dereita|Renault 5 I.
Foi a primeira incursión de Renault no mercado dos utilitarios pequenos, cun vehículo de tres portas sinxelo e de liña elegante.

Montaba motores de entre 850 e 1400 cc, cunha mecánica simple compartida con outros modelos da marca. A suspensión era por barras de torsión.

No 1977 lanzouse a versión GTL, máis equipada e en 1979 a carrozaría de 5 portas.
No 1981 sufriu unha reestilización interior mellorando a contorna notablemente.

Tamén existiron varias versións deportivas denominadas Alpine (1981), externamente moi similares ós modelos inferiores e con 93 CV; Copa, homólogos dos Alpine para o mercado español; e as versións Turbo 1 (1980) e Turbo 2 (1982), modelos especiais orientados á competición de produción moi limitada, co motor en posición central, e a carrozaría notablemente ensanchada e alixeirada.

## Segunda xeración: 1985 - 1996 
miniatura|200px|dereita|Renault 5 Supercinco
O modelo da segunda xeración, denominado comercialmente como Supercinco, apareceu en 1985 cunha carrozaría totalmente nova, aínda que conservando as liñas mestras do Renault 5 orixinal, novas motorizacións e suspensións MacPherson.

Posteriormente apareceu a versión deportiva GT Turbo con 115 CV na súa fase inicial e 120 CV posteriormente.

Foi comercializado ata 1996 e substituído polo Renault Clio.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Renault 5.net - Información sobre o Renault 5.
L'Homme du train

'''''L'Homme du train''''' é un filme de Patrice Leconte do 2002 realizado como unha coprodución entre Francia, Alemaña, Reino Unido e Suíza.

## Trama 
Un estranxeiro (Johnny Hallyday) aparece nunha estación de tren dunha vila francesa coa intención de atraca-lo banco do lugar. Alí coñece a un mestre xubilado (Jean Rochefort). A pesar de nada os uniren aparentemente, os desexos ocultos de cada un crean unha relación que fai que todo cambie para eles.

## Personaxes 
* Johnny Hallyday como Milan
* Jean Rochefort como Manesquier
* Jean-François Stévenin como Luigi
* Charlie Nelson como Max
* Pascal Parmentier como Sadko
* Isabelle Petit-Jacques como Viviane
* Édith Scob como irmá de Manesquier
Colunga

**Colunga** é un concello asturiano, situado ao noroeste do principado. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao sur cos concellos de Parre e Piloña, ao leste co de Caravia e ao oeste co de Villaviciosa.
**Colunga** ten 5.095 habitantes repartidos nunha superficie total de 97&nbsp;km² (cunha densidade de 52'5 hab./km²). A poboación concéntrase sobre todo nos núcleos de Colunga, Lastres, Gobiendes, Luces, La Isla, Lué, Pivierda, Libardón e Carrandi. A vila capital ten un bo trazado urbano con modernos edificios e recunchos pintorescos.

A mobilidade da topografía do concello sorprende polos seus cambios paisaxísticos: a súa configuración montañosa do interior contrasta coas súas praias.

## Política 
300px|miniatura|Concello de Colunga.

PSOE
PP
IU-BA
Outros
Total

**2003**
4
4
1
2
**11**

**2007**
6
5
0
0
**11**

## Cumes 
El Sueve e El Fito.

## Praias 
As tres máis importantes son: Lastres, La Griega e La Isla.

## Monumentos 
Os edificios prerrománicos constitúen seña de identidade do Principado.

## Festas 
Festa patronal da Nosa Señora de Loreto na vila Colunga o Domingo "Dia Grande" e poxa do Ramu, tradición asturiana. O martes seguinte é a "xira" na praia de La Griega cunha unha gran romaría con repartición do "Bollu Preñau" e a botella de viño.

Festas de San Roque na vila pesqueira de Lastres.

Festa da Nosa Señora do Carmen en Lastres con procesión Mariñeira nas embarcacións.

Festa de Espuneres; na Majada de Espuneres(Serra do Sueve)

Festas dos Asturcones.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Colunga en www.pueblos-espana.org
Camila Bossa

**Camila Bossa Pereira**, nada en Bogotá (Colombia) en 1973, é unha actriz galega de cinema, teatro e televisión.

## Traxectoria 
É filla da actriz Pilar Pereira. Comezou actuando en 1994 no teatro universitario en Santiago de Compostela. En 1996 apareceu no programa da TVG *Luar* e en *Pratos combinados*, mais o seu éxito definitivo foi no papel de Belinda en *Mareas vivas*, que interpretou durante case catro anos entre 1999 e 2002.

Ao longo da súa traxectoria participou en numerosas series da TVG, tales como *Hospital Real*, *Serramoura*, *Escoba!*, *As leis de Celavella* ou *Matalobos*, que lle valeu o Premio Mestre Mateo 2009 á mellor interpretación feminina secundaria. Recentemente participou na exitosa serie de Netflix *A desorde que deixas* (2020).

## Filmografía 
### Cinema 
### Televisión 
## Teatro 
## Galardóns e nomeamentos 
### Premios Mestre Mateo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Camila Bossa 
* Camila Bossa en AVG
Toni Kuivasto

**Toni Kuivasto**, nado en Tampere o 31 de decembro de 1975, é un futbolista finlandés que actualmente xoga no Djurgårdens IF da Allsvenskan sueca.

## Traxectoria 
Kuivasto, un defensa central, principiou a súa carreira no club da súa cidade, o FC Ilves, facendo o debut na Veikkausliiga en 1992. Do Ilves pasou ó MyPa en 1997 e de alí ó principal club finlandés, o HJK Helsinki en 1999, antes de xogar fóra para entrar no Viking F.K. da Tippeligaen norueguesa no 2001. Despois duns anos en Noruega buscaba novos horizontes e marchou ó Djurgården no verán do 2003. Kuivasto axudou a conseguir dous campionatos suecos e dúas Copas de Suecia ó seu novo club.

A súa primeira participación coa Selección de fútbol de Finlandia foi en 1997.
Enxeñaría mecánica

A **enxeñería mecánica** é un campo moi amplo da enxeñería que implica o uso dos principios físicos para a análise, o deseño, a fabricación, e o mantemento de sistemas mecánicos. O sistema pode ser tan simple como o deseño dunha cadeira para a comodidade ou tan complexo como as operacións do turbocompresor dun motor para a velocidade. Pode ser tan pequeno como a fabricación dunha engrenaxe usando a nanotecnoloxía ou tan grande como a estrutura dun supertanque usado para transportar petróleo ao redor do mundo.

 	
O desenvolvemento da enxeñería mecánica fixo aparecer novas ramas no campo da enxeñería xa que foi necesario cubrir algunhas carencias que aparecían. Aínda que nun principio estas carencias eran de fácil corrección, co tempo foi necesario aplicar maior especialización, e isto deu como consecuencia a creación de novas ramas. Comezouse a observar que ao utilizar certos materiais ao construír un mecanismo este podía resistir máis, ou que certas máquinas fallaban ao ser utilizadas en condicións extremas, co que se tivo que estudar máis a fondo as propiedades dos materiais, dando como resultado unha área coñecida como enxeñería dos materiais.

De modo análogo, cando se comezaron a percibir os inconvenientes de utilizar enerxía procedente da combustión viuse a conveniencia de aproveitar a electricidade e o magnetismo para facer funcionar máquinas, dando orixe á enxeñería eléctrica.

Aínda que certos traballos son facilmente realizados polo ser humano, outros requiren moita precisión ou son labores moi repetitivos, o cal provoca erros. O uso de interruptores e máis adiante o uso de circuítos permitiu reducir estas marxes de erro a niveis razoables, desenvolvéndose a enxeñería electrónica e, posteriormente, a enxeñería mecatrónica.
Reksjå

**Reksjå** é un lago da comuna de Tinn, Telemark, Noruega. Localizado a unha altitude de 1212 metros, ten unha superficie de 2,82&nbsp;km² e un perímetro de 20,94&nbsp;km.