open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Manuel López Rodríguez (1946)

**Manuel López Rodríguez**, nado en Vilasantar o 5 de marzo de 1946 e finado en Dénia o 12 de decembro de 2014, foi un xornalista, editor gráfico, profesor, autor e fotógrafo de prensa galego.

## Traxectoria 
Nado no concello coruñés de Vilasantar en 1946, nos anos sesenta emigrou coa súa familia a Colonia (Alemaña), onde estudou fotoxornalismo na Schule für Fotografía Bikla e Fotografik. No seu retorno a España estableceuse en Madrid, onde traballou como fotógrafo de prensa en redaccións de *Gaceta Ilustrada*, *Cuadernos para el diálogo, El Periódico de Madrid, El Periódico de Catalunya*, e *Tiempo*.

En 1982, debido a unha enfermidade que non lle permitiu continuar cargando co peso das cámaras, deixou o fotoxornalismo activo para liderar a edición española da revista *Photo* e, posteriormente, fundou a revista mensual *Photo Professional*, que pasaría a ser chamada *Revista Foto* e da que editou 287 números impresos ata 2009 e posteriormente en formato dixital.

Militante social-liberal, estivo vinculado ao PSOE dende a súa mocidade e foi membro activo da comunidade internacional protestante. Foi distinguido por Kodak en 1980 "en recoñecemento ao seu traballo a favor da fotografía e a súa difusión".

En 2006 foi nomeado "Fotógrafo Histórico" pola Deputación da Coruña.

Morreu aos 68 anos de idade, vítima dun cancro.

## Actividade docente e xornalística 
Dende 1978 traballou como profesor (Taller de Artes Imaginarias, Universidade Popular de San Sebastián de los Reyes, Universidade Antonio de Nebrija, Escola Superior de Publicidade, UNED de Denia), colaborador de prensa e sitios web como Canfali Marina Alta, www.periodistas-es.org e Lupa Protestante, profesor e director de talleres e cursos de educación continua. A súa actividade docente estivo enfocada á educación da mirada e a reflexión sobre o papel da imaxe na sociedade da información e do coñecemento. Tamén foi secretario xeral da Asociación Provincial de Informadores Gráficos de Madrid (1976-1978), cofundador da European Imaging and Sound Association (http: www.eisa.eu) e membro da Asociación da Prensa de Madrid dende 1980.

En 2010 doou a súa colección particular de libros e revistas sobre fotografía á Deputación da Coruña e en marzo de 2011, inaugurouse a Sala bibliográfica e documental "Manuel López" composta por máis de 5.000 volumes e que posiblemente constitúen unha das coleccións especializadas en fotografía máis importantes do país. Para o catálogo da exposición, contou cun prólogo escrito por Felipe González, expresidente do goberno de España.

## Notas
Pobo talysh

Os **talysh** (tamén coñecidos como **talishi**, **taleshi** ou **talyshi**) son un pobo iraniano e un grupo étnico indíxena da rexión que hai entre Azerbaidján e Irán, que se estende dende o sur do Cáucaso até a costa suroeste do mar Caspio. Falan a lingua talysh, unha das linguas iranianas noroccidentais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grupos étnicos de Europa
* Demografía de Azerbaidján
William Laud

miniatura|Retrato de William Laud
**William Laud**, nado o 7 de outubro de 1573 en Reading, Berkshire, e finado o 10 de xaneiro de 1645, foi un líder relixioso británico, arcebispo de Canterbury (1633-1645). Un dos teólogos principais da igrexa do rei Carlos I, opúxose as formas radicais do puritanismo.

## Traxectoria 
William Laud, fillo dun comerciante de tecidos acomodado, foi bautizado na Igrexa de Saint Laurence, en Reading. Educouse na Reading School e, a través dunha bolsa de estudos, no Saint John's College, en Oxford, onde acadou o título de bacharel de artes en 1594 e o mestrado en 1598. O 9 de maio de 1601 foi elixido membro sénior e converteuse en inspector da Universidade de Oxford en 1603.

Paralelamente, Laud foi ordenado sacerdote o 5 de abril de 1601, e de camiño gañou reputación de ser partidario das tendencias arminianas e  da alta igrexa, afastado do puritanismo e intelectualmente brillante, nun tempo en que a ideoloxía calvinista era forte na Igrexa de Inglaterra. Ademais disto, as súas afirmacións sobre a sucesión apostólica resultaban impopulares nalgúns ámbitos.

Xa como arcebispo de Canterbury e desde o seu posto na universidade, William Laud empeñouse en reorganizar a Oxford University Press para lle dar un verdadeiro status de empresa editorial, polo que lle pediu ao rei Carlos I as axudas públicas necesarias para poder competir cos libreiros e impresores aos que o rei lles concedera privilexios de edición. A raíz disto, en 1634 esa casa editorial pasou a ser considerada como unha das dúas privileged presses, xunto con Cambridge University Press.

En 1645, durante a Primeira Revolución inglesa, despois de intentar reformar a Igrexa, Laud foi executado por orde do Parlamento, sen ter conseguido a clemencia real.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Charles Carlton, *Archbishop William Laud*. Nova York. Routledge & Kegan Paul, 1987. *(En inglés)*
* W. E. Collins (ed.). *Archbishop Laud commemoration*, 1895. *(En inglés)*
* Conrad Russell. *Parliaments and English Politics. 1621-1629.* Oxford. Clarendon Press, 1979. *(En inglés)*
* Conrad Russell. *The Fall of the British Monarchies. 1637-1642.* Oxford. Clarendon Press, 1991. *(En inglés)*
* Hugh Trevor-Roper. *Archbishop Laud, 1573–1645.* Phoenix, 2000. *(En inglés)*

### Ligazóns externas 
* "William Laud". En *Royal Berkshire History*. *(En inglés)*
* Retratos de William Laud. *National Portrait Gallery*. *(En inglés)*
Lingua talysh

A **lingua talysh** (Tolışi / Толыши / تالشی زَوُن) é unha lingua irania occidental falada nas rexións norte das provincias de Gilan e Ardabil, en Irán, e na rexión sur da República de Azerbaidján. O talysh está estreitamente relacionado coa lingua tati. O talysh é parcialmente intelixible coa lingua persa. Está clasificada como unha lingua "vulnerable" segundo o Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en talysh
### Bibliografía 
*Abdoli, A., 1380 AP / 2001 AD. Tat and Talysh literature (Iran and Azerbaijan republic). *Entešâr Publication*, Tehran, ISBN 964-325-100-4. 
*Asatrian, G., e Habib Borjian, 2005. Talish: people and language: The state of research. *Iran and the Caucasus* 9/1, pp.&nbsp;43–72 (published by Brill).
*Bazin, M., 1974. Le Tâlech et les tâlechi: Ethnic et region dans le nord-ouest de l’Iran, *Bulletin de l’Association de Geographes Français*, no. 417-418, 161-170. 
*Bazin, M., 1979. Recherche des papports entre diversité dialectale et geographie humaine: l’example du Tâleš, G. Schweizer, (ed.), *Interdisciplinäre Iran-Forschung: Beiträge aus Kulturgeographie, Ethnologie, Soziologie und Neuerer Geschichte*, Wiesbaden, 1-15. 
*Bazin, M., 1981. Quelque échantillons des variations dialectales du tâleši, *Studia Iranica* 10, 111-124, 269-277. 
*Paul, D., 2011. A comparative dialectal description of Iranian Taleshi. PhD Dissertation: University of Manchester. https://www.escholar.manchester.ac.uk/uk-ac-man-scw:119653 
*Yarshater, E., 1996. The Taleshi of Asalem. *Studia Iranica*, 25, Nova York.
*Yarshater, E., "Tâlish". *Encyclopaedia of Islam*, 2nd ed., vol. 10.
Ignacio Malcorra

**Víctor Ignacio Malcorra**, máis coñecido como **Ignacio Malcorra**, nado en Río Colorado (Río Negro) o 24 de xullo de 1987, é un futbolista arxentino. Xoga como punta esquerda e o seu primeiro equipo foi o C.A.I. Comodoro Rivadavia. Actualmente xoga no Tijuana da Primeira División de México.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Ficha en soccerway
Theodoric Rood

**Theodoric** **Rood** (tamén **Theoderic** ou **Theodericus**) foi un impresor de incunables de Oxford, Inglaterra. A súa actividade na cidade poden ser datadas con algunha certeza entre os anos 1481 e 1482, mais é probable que se estendesen ata 1484. Algúns dos primeiros libros impresos, entre 1478 e 1479, así como unha edición do *Liber Festivalis*, de John Mirk, de 1486 ou 1487, que outrora foron atribuídos á imprenta de Rood, considéranse hoxe obras doutros impresores non identificados.
## Traxectoria 
Rood foi a Oxford desde Colonia, en Alemaña, e con el levou tipos e, probablemente, tamén unha prensa. Logo de se establecer Oxford, trabou ligazóns coa universidade da cidade a través da incipiente Oxford University Press, onde imprimiu algúns traballos académicos en latín, entre os que é de salientar *Compendiun totius grammaticae*, de John Anwykyll, arredor de 1483 (do que se coñece só unha copia fragmentaria na Bodleian Library).

Hoxe estímase en trece o número de edicións conservadas saídas do prelo de Rood. Entre estes libros, só dous están datados: o máis temperán, de 1481, é *Expositio super libros Aristotelis de anima*, de Alexandre de Hales; e o máis tardío é  *Liber moralium super threnis Ieremiae*, de John Lathbury, datado o 31 de xullo de 1482. As restantes edicións que hoxe se conservan carecen de data.

## Notas
Klymentii Sheptytskyi

O beato **Klymentii Sheptytskyi** (en ; en ), nado o 17 de novembro de 1869 en Prylbychi (Reino de Galicia e Lodomeria) e finado o 1 de maio de 1951 na prisión de Vladimir (RSFS de Rusia) foi un eclesiástico grecocatólico ucraíno, exarca apostólico de Rusia dende 1939 até o seu pasamento, e hieromártir beatificado por Xoán Paulo II.
## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Kazymyr Mariia Sheptytskyi naceu o 17 de novembro de 1869 en Prylbychi, unha vila do distrito de Yavoriv, entón parte do Reino de Galicia e Lodomeria, no Imperio Austríaco. A súa familia era da nobreza católica polaca, aínda que tamén con ascendencia ortodoxa ucraína.
### Arresto e martirio 
O 5 de xuño de 1947 foi arrestado polo NKVD. Finou mártir na prisión de Vladimir o 1 de maio de 1951.

## Culto 
O papa Xoán Paulo II beatificouno o 27 de xuño de 2001 na súa visita pastoral a Ucraína, xunto a Mykolai Charnetskyi e compañeiros mártires.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Ligazóns externas 
* *Blessed Klymentii Sheptytskyi* en CatholicSaints.info 
* [Http://www.catholic-hierarchy.org/bishop/bsheptk.html Perfil en Catholic-Hierarchy.org]
Linguas de Europa

miniatura|250px|Principais linguas de Europa.
A maioría das **linguas de Europe** pertencen á familia de linguas indoeuropeas. Esta familia está dividida en numerosas pólas, incluíndo a itálica, a xermánica, a báltica, a eslava, a albanesa, a céltica, a armenia e a helénica (grego). As linguas urálicas, que inclúen o húngaro, o finés e o estoniano, tamén teñen unha presenza significativa en Europa. As familias turca e mongólica tamén teñen varios membros en Europa, mentres que as caucásicas noroccidentais, as caucásicas nororientais e kartvelianas son importantes nos extremos xeográficos de Europa. A lingua éuscara do oeste dos Pireneos é unha lingua illada sen relación con outro grupo, mentres que o maltés é a única lingua semítica co status de lingua nacional en Europa.

## Número de falantes 
A seguinte táboa amosa o número de falantes europeos de cada lingua de Europa. Existe un nivel alto de perigo de desaparición das linguas en Europa, só 42 linguas teñen máis dun millón de falantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Cristóbal Parralo

**Cristóbal Parralo Aguilera**, nado en Priego de Córdoba (Córdoba) o 21 de agosto de 1967, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección española. Dende 2021 e ata comezos de 2025 adestrou o Racing de Ferrol.

## Traxectoria 
### Adestrador 
O 27 de xuño de 2016 fíxose oficial a súa contratación polo Deportivo da Coruña para adestrar o seu equipo filial, en Terceira División. Nesa mesma campaña o equipo logrou o ascenso a Segunda División B, logo de ser campión de grupo e superar ao CP Cacereño na promoción de ascenso.

O 24 de outubro de 2017 foi anunciado como novo adestrador do Deportivo da Coruña, logo da destitución de Pepe Mel, facéndose cargo do filial temporalmente Cristóbal Coméndez e Manuel Pablo. O 4 de febreiro de 2018 foi cesado, debido aos malos resultados (2 vitorias, 3 empates e 7 derrotas). O seu substituto foi Clarence Seedorf.

Adestrou o Rácing de Ferrol de 2021 a 2025. Co clube depatamental conseguiu o ascenso a 2ª División. Logo dunha serie de malos resultados e unha derrota ante o líder por 6-0, foi destituído en xaneiro de 2025.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do adestrador en bdfutbol.com
Corvos da Torre de Londres

miniatura|220px|dereita|Jubilee e Munin, dous dos corvos da Torre.
Os **corvos da Torre de Londres** son un grupo de, polo menos, seis corvos que viven na Torre de Londres. Tradicionalmente, crese que a súa presenza protexe a Coroa e a torre. Unha superstición di que "se os corvos da Torre de Londres se perden ou marchan, a Coroa vai caer e, con ela, Gran Bretaña".

A nivel histórico, os corvos salvaxes eran comúns en Gran Bretaña, mesmo nas cidades, e a torre atopábase dentro da súa área de distribución natural. Cando foron exterminados de boa parte do seu hábitat natural, incluíndo Londres, só podían vivir en catividade na torre e co apoio oficial. A lenda sitúa a orixe da poboación de corvos en catividade nos tempos do Rei Carlos II (reinado entre 1660-85). Algúns historiadores cren que o "mito dos corvos da torre é, probablemente, unha fantasía da era vitoriana". Algúns dos corvos da torre foron criados especificamente en Somerset.

## Notas
13 Reasons Why

***13 Reasons Why*** (estilizado coma ***TH1RTEEN R3ASONS WHY***) é unha serie de televisión estadounidense de drama e misterio baseada na novela de 2007 *Thirteen Reasons Why* de Jay Asher e adaptada por Brian Yorkey para Netflix. A serie trata o tema do acoso escolar, centrándose nun estudante de instituto, Clay Jensen, e a súa amiga Hannah Baker, unha rapaza que se suicidou tras vivir unha serie de situacións xunto a varios individuos da súa escola. En cada capítulo Clay escoita unhas cintas de casete gravadas por Hannah antes de suicidarse nas que detalla trece motivos polos que decidiu poñer fin á súa vida.

Diana Son e Brian Yorkey foron os coprodutores da serie, e a primeira tempada é de trece episodios. A serie estivo producida por July Moon Productions, Kicked to the Curb Productions, Anonymous Content e Paramount Television. Concibida orixinalmente coma un filme para que fose publicado por Universal Pictures con Selena Gomez no papel protagonista, Netflix optou pola adaptación como serie de televisión a finais de 2015, e Gomez fixo finalmente de produtora executiva. A serie xunto co especial *13 Reasons Why: Beyond the Reasons* publicáronse en todo o mundo en Netflix o 31 de marzo de 2017.

A serie recibiu críticas positivas e unha boa acollida de audiencia, louvando a súa temática e o seu elenco de actores, particularmente os dous protagonistas Dylan Minnette e Katherine Langford. Algunhas representacións gráficas na serie foron obxectivo de controversia, particularmente os temas do suicidio e violación, ademais doutros contidos. En maio de 2017 anunciouse que a serie renovara por unha segunda temporada, programada para a súa estrea en 2018.

## Personaxes 
### Principais 
* Dylan Minnette como Clay Jensen
* Derek Luke como Kevin Porter

### Recorrentes 
* Brian d'Arcy James como Andrew "Andy" Baker
* Josh Hamilton como Matt Jensen
* Michele Selene Ang como Courtney Crimsen
* Steven Silver como Marcus Cole
* Ajiona Alexus como Sheri Holland
* Tommy Dorfman como Ryan Shaver
* Sosie Bacon como Skye Miller
* Brandon Larracuente como Jeff Atkins
* Timothy Granaderos como Montgomery de la Cruz
* Steven Weber como Director Gary Bolan
* Keiko Agena como Pam Bradley
* Mark Pellegrino como Sheriff Standall
* Joseph C. Phillips como Mr. Davis
* Cindy Cheung como Karen Dempsey
* Henry Zaga como Brad
* Robert Gant como Todd Crimsen
* Wilson Cruz como Dennis Vasquez

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
*Ficha en RottenTomatoes
Centre Nacional Catalá

O **Centre Nacional Catalá** (en galego, **Centro Nacional Catalán**)  foi un grupo político catalanista fundado en Barcelona o 3 de setembro de 1899 promovido pola revista *La Veu de Catalunya*, creada ese mesmo ano, e por ex-membros de Unió Catalanista contraria ao apoliticismo e ao radicalismo verbal desta organización, que contrastaba coa falta de actuación pública ou organizativa. Finalmente, en 1901, acabarían integrándose na Lliga Regionalista.

## Traxectoria 
### Contexto 
A crise en Cuba dende 1868 fixera perder o 60% do seu mercado á industria catalá. Para comezar, a renovación era indispensable deter o declive do Estado, e  Prat de la Riba foise achegando ao xeneral Camilo García de Polavieja y del Castillo, que apostaba por unha descentralización como a ferramenta para acadar a modernización necesaria. 

### Disolución 
Eses mesmos industriais que apoiaban o rexeneracionismo de Polavieja crearan en 1898 Unió Regionalista, un partido moderado e catalanista pero non nacionalista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Nacionalismo catalán
Pobo inglés

Os **ingleses** (), son unha nación e grupo étnico nativo de Inglaterra, que fala a lingua inglesa. A identidade inglesa ten orixe medieval, cando eran coñecidos en inglés antigo como *Angelcynn* ("familia dos anglos").  O seu etnónimo provén dos anglos, un dos pobos xermánicos que migraron cara a Gran Bretaña durante o século V. Inglaterra é un dos países do Reino Unido.

Historicamente, a poboación inglesa descende de diferentes pobos — os antigos britanos e as tribos xermánicas que se asentaron en Britania despois da marcha dos romanos, incluíndo os anglos, os saxóns, os xutos e os frisóns. Coñecidos colectivamente como anglosaxóns, fundaron o que se convertería en Inglaterra (do inglés antigo *Englaland*) xunto cos dinamarqueses, normandos e outros grupos. Na Lei de Unión (1707), o Reino de Inglaterra foi sucedido polo Reino de Gran Bretaña. Co paso dos anos, a identidade e costumes ingleses foron identificados coa identidades e os costumes británicos en xeral.

O pobo inglés son os responsables da lingua inglesa, do sistema Westminster, do dereito anglosaxón e de numerosos deportes, como o crícket, o fútbol, o rugby e o tenis. Estas e outras características da cultura inglesa espalláronse por todo o mundo, en parte por mor do Imperio Británico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bueltmann, Tanja, David T. Gleeson, and Donald M. MacRaild, eds. *Locating the English Diaspora, 1500–2010* (Liverpool University Press, 2012) 246 pp.
### Outros artigos 
* Grupos étnicos de Europa
Andrés Suárez Otero

**Andrés Suárez Otero**, nado en Ferrol o 16 de abril de 1983, é un cantautor galego en lingua castelá.

## Traxectoria 
Con dez anos de idade montou o seu primeiro grupo na súa cidade natal, Ferrol. Dende entón pasou por distintos grupos de pop e rock até viaxar a Santiago de Compostela. Alí fíxose cantautor, actuou polos locais da zona vella e gravou o seu primeiro disco, *De ida*, cunha distribución de case tres mil copias e que o levou de xira por todo o país.

No ano 2006 gañou o Certamen de Jóvenes Cantautores Burgos, o primeiro premio á mellor letra no certame Cantautores Elche e, tamén á mellor letra, no Certame Descubre la Región de Murcia de Madrid. Ademais, logrou o segundo premio no Certame Marcilla Trovadora de Navarra, e o terceiro premio no Certame Alameda de Málaga.

## Discografía 
* *De ida*
* *Maneras de romper una ola* (2008) - Produción: Tontxu
* *Piedras y charcos* (EP) (2010)
* *Cuando vuelva la marea* (2011)
* *Moraima* (2013)
* *Mi pequeña historia* (2015)
* *Desde una ventana* (2017)
**Andrés Suárez (2020)*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de Andrés Suárez .
Thomas Combe

[miniatura|Thomas Combe nunha [fotografía tomada o 30 de xuño de 1860]]
**Thomas Combe**, nado en 1796 e finado o 30 de xuño de 1872, foi un impresor, editor e mecenas das artes inglés. Traballou como impresor na editora universitaria Oxford University Press e foi tamén o fundador e benfeitor da igrexa de San Bernabé (*St Barnabas Church*) de Oxford.

## Traxectoria 
Thomas Combe era fillo dun impresor do mesmo nome finado cara a 1836, que tamén tiña unha libraría e era propietario dun xornal en Leicester. Despois de traballar co seu pai e como empregado noutros traballos similares en Oxford, emprendeu os seus propios negocios no ámbito editorial. En 1826 formou parte dunha sociedade en Londres, pero antes da fin do ano regresou a Leicester para retomar os negocios familiares (baixo o nome de *T. Combe and Son* entre 1826 e 1835).

Despois da morte do seu pai trasladouse a Oxford e pasou a formar parte de Oxford University Press (ou Clarendon Press) en 1837, da que, logo de adquirir partes do negocio desde o ano seguinte, chegou a ser socio principal en 1851. Como resultado, manexou unha fortuna considerable.

El e a súa muller Martha (1806-1893) exerceron como mecenas des artistas, particularmente dos prerrafaelistas. En 1849 coñeceu en Oxford a John Everett Millais, quen pintou retratos de varios membros da familia de Combe. Eran tamén partidarios do chamado Movemento de Oxford.
miniatura|Placa en lembranza do matrimonio Combe, na igrexa de San Bernabé, en Oxford
Combe morreu o 30 de xuño de 1872 e foi enterrado no cemiterio do Santo Sepulcro, de Oxford. A súa viúva mantivo e agrandou a súa colección de arte prerrafaelista e, tras a súa morte en 1893, a parte máis importante da colección foille legada á Universidade de Oxford e hoxe está no Museo Ashmolean.

Unha placa na parede exterior da igrexa de San Bernabé conmemora as figuras de Thomas Combe e a súa muller Martha cando fundadores e benfeitores da igrexa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Thomas Combe" en *Oxford Dictionary of National Biography*. *(En inglés)*
* "" en Mcmullen Rigg, James. *Dictionary of National Biography. 1885-1990. Volume 1*. *(En inglés)*
* "Thomas Combe (1796-1872). Martha Combe (1806-1893)". En *Oxfordshire Blue Plaques Scheme*. *(En inglés)*
* Notas sobre o sepulcro do matrimonio Combe. *(En inglés)*
Lista de especies de Anthurium

Velaquí unha '*lista de especies de *Anthurium***:

***Anthurium'''* é un amplo xénero de plantas con flor da familia dos *Arum'' (Araceae)

## Notas 
* Anthurium nomenclature and reference
* Croat, Tom. date? A Revision of the Genus Anthurium (Araceae) of Mexico and Central America, Part I : Mexico and Middle America; Part II: Panama. MBG Press
Xavier Bettel

miniatura|250px|Xavier Bettel.
**Xavier Bettel**, nado na Cidade de Luxemburgo o 3 de marzo de 1973, é un político liberal e avogado luxemburgués que foi primeiro ministro de Luxemburgo dende o 4 de decembro de 2013 ata finais de 2023. 

## Biografía 
Bettel comezou os seus estudos na Escola Europea e logo continuou cun Diploma de Estudos Avanzados en Dereito Público e Ciencias Políticas na Facultade de Dereito de Nancy, e concluíunos na Universidade Aristóteles de Tesalónica onde obtivo un mestrado en Dereito Público e Dereito Comunitario, sendo Licenciado en dereito marítimo e dereito eclesiástico.

Foi alcalde da cidade de Luxemburgo entre os anos 2011 e 2013. Tamén exerceu como membro da Cámara de Deputados e do Consello comunal da cidade de Luxemburgo. Foi primeiro ministro de Luxemburgo dende o 4 de decembro de 2013 ata finais de 2023. Logo das eleccións de outubro de 2023, as forzas que o apoiaban baixaron e non puido revalidar a maioría con elas. Finalmente, a finais dese ano foi substituído polo conservador Luc Frieden, se ben no pacto de goberno entrou a asumir a carteira de ministro de Asuntos Exteriores.

## Vida persoal 
Bettel é abertamente gai, e sinalou que en Luxemburgo, «a xente non considera o feito de se alguén é gai ou non». Bettel está nunha relación con Gauthier Destenay, co que a miúdo aparece nos eventos públicos. O 15 de maio de 2015 Bettel e Destenay contraeron matrimonio.

## Notas
Lingua wymysorys

O **wymysorys** (*wymysiöeryś*), tamén coñecido como **vilamoviano**, é unha lingua xermánica falada na pequena vila de Wilamowice, en Polonia (*Wymysoü* en wymysorys), na fronteira entre Silesia e Pequena Polonia, preto de Bielsko-Biała. Está considerada unha lingua seriamente ameazada, todos eles bilingües e a maioría de avanzada idade. e signo de identidade local. O wymysorys está clasificado como en perigo severo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Alexander MacMillan

**Alexander MacMillan** (en ) nado o 3 de outubro de 1818 en Irvine (Ayrshire, Escocia), foi cofundador, xunto co seu irmán Daniel da editora Macmillan Publishers, en 1843. Proviña dunha familia de agricultores da illa de Arran.

## Traxectoria 
Como socio do seu irmán, Alexander ocupouse do desenvolvemento da reputación literaria da compañía mentres que Daniel se encargaba das cuestións máis burocráticas. 
miniatura|Logo da editora *Macmillan and Co.* extraído da obra de Leslie Stephen *Alexander Pope* (1880)
A empresa, chamada orixinariamente *Macmillan* *& Co*., comezou sendo unha exitosa libraría en Cambridge, aínda que axiña os irmáns se decidiron a publicar os seus propios libros á parte de vendelos. Logo da morte de Daniel  en 1857, Alexander continuou dirixindo a empresa en solitario; expandiuna internacionalmente, asinou un acordo de difusión con Oxford University Press e comezou coa publicación de revistas, entre as que cómpre salientar *Nature*, a revista científica máis prestixiosa. Macmillan encargoulle ao editor George Edward Brett para establecer a súa oficina en Nova York en agosto 1869 e contratou a compañía norteamericana *Messrs. Pott & Amery* para encargarse da mercadotecnia e a distribución dos libros da editorial.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* James, Elizabeth. *Macmillan: A Publishing Tradition*. Palgrave Macmillan. 2002. []
* Macmillan and Co. ''*. Macmillan. Londres, 1891. *(En inglés)* 
* Morgan, Charles. *The House of Macmillan (1843-1943)''. Macmillan. 1943.
Moving Pictures

***Moving Pictures*** é o oitavo álbum da banda canadense de rock progresivo Rush, publicado o 12 de febreiro de 1981 a través do selo Anthem Records. Foi gravado e mesturado entre outubro e novembro de 1980 en Le Studio, en Morin-Heights, Quebec. Construído a partir do seu anterior traballo, *Permanent Waves*, *Moving Pictures* ten un formato máis amigable e inclúe varias das cancións máis coñecidas do grupo, como os sinxelos "Tom Sawyer" e "Limelight", "Red Barchetta", e o tema instrumental "YYZ".

*Moving Pictures* converteuse no seu álbum máis vendido nos Estados Unidos, chegando ao número 3 da lista *Billboard 200*, e a día de hoxe continua a ser o seu disco máis exitoso comercialmente. O álbum foi un dos primeiros en ser certificado multi-platino pola RIAA tras establecer esa categoría en outubro de 1984, chegando a ser finalmente cuádruplo platino. *Moving Pictures* é un dos dous disco de Rush listados no libro *1001 álbums que debes escoitar antes de morrer* (*2112* e o outro). A revista *Kerrang!* situou a *Moving Pictures* no 43 da lista dos "100 mellores álbums de heavy metal de todos os tempos". No ano 2012 foi listado como número 10 na lista "Your Favorite Prog Rock Albums of All Time" da *Rolling Stone*. En 2014 os lectores de *Rhythm* votaron a *Moving Pictures* como o álbum con mellores baterías de toda a historia do rock progresivo.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Piroxeno

Os **piroxenos** (/piroksenos/) son un importante grupo de minerais inosilicatos que forman parte de moitas rochas  ígneas  e metamórficas. O seu nome procede das palabras gregas "pyros" 'lume' e "xenos" 'estraño'. Este nome deullo René Just Haüy debido a que este consideraba a súa presenza nas lavas como algo alleo a elas, é dicir, impurezas que resistiran o lume. Na súa aparencia e química teñen un parecido aos anfíbolos pero os piroxenos diferéncianse por carecer de hidroxilo (OH) na súa estrutura cristalina e carecer do sitio "A" dos anfíbolos polo cal non poden acomodar grandes elementos alcalinos. Outra diferenza máis fácil de detectar é que os piroxenos teñen un plano de exfoliación aproximadamente en 93° e 87°,

Segundo a súa simetría os piroxenos subdivídense en ortopiroxenos, que son ortorrómbicos, e clinopiroxenos, que son monoclínicos.

### Clinopiroxenos 
:

### Ortopiroxenos 
:

[miniatura|200px|Cristal de [auxita nunha rocha plutónica.]]

## Paraxénese 
Os piroxenos forman parte de moitas rochas  ígneas  e metamórficas. A súa rápida meteorización fai que non adoiten formar parte de rochas sedimentarias. Dita situación exprésase coa seguinte reacción química:

A meteorización e alteración da auxita pode producir tanto anfíbolos actinolíticos (uralíticos) coma clorita e máis raramente epidota e carbonatos. Os anfíbolos actinolíticos producidos pola alteración aparecen comunmente en forma de agregados de pequenos cristais prismáticos aínda que tamén máis infrecuentemente en forma dun só cristal. A alteración da auxita adoita iniciarse nos seus bordos ou nas zonas de exfoliación producindo pequenas áreas con piroxeno destinguido con diminutas placas de anfíbolo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Asociación Mineralóxica Internacional*
Primitiva

**Primitiva** pode facer referencia a:
*Lotería Primitiva
*Función primitiva
*Palabra primitiva
*Sopa primitiva
## Véxase tamén 
*Primitivo
Lingua tabasaran

O **tabasaran** é unha lingua caucásica que pertence á familia de linguas lezguias. É falada polo pobo tabasaran, que vive no sur de Daguestán. Existen dous dialectos principais: o norte (khanag) e o sur. É unha lingua literaria baseada no dialecto do sur, e é unha das linguas oficiais de Daguestán.

O tabasaran é unha lingua ergativa. Os nomes teñen até 48 casos diferentes. O sistema verbal é relativamente sinxelo; os verbos concordan co suxeito en número, persoa e clase.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Chanmagomedov, B.G.-K. & K.T. Šalbuzov, *Tabasaransko-russkij slovar’*, Moskva: Ilim, 2001, ISBN 5-02-022620-3 [Includes outline of Tabasaran grammar (Grammatičeskij očerk tabasaranskogo jazyka) por K.K.&nbsp;Kurbanov&nbsp;(p.&nbsp;395-476)]

### Outros artigos
* Abumuslim Dzhafarov
Magda Donato

**Magda Donato**, pseudónimo de **Carmen Eva Nelken Mansberger**, nada o 6 de febreiro de 1898 en Madrid e finada o 3 de novembro de 1966 en Cidade de México, foi unha xornalista, dramaturga, narradora e actriz española que tivo que se exiliar en México tras a Guerra Civil Española. Foi irmá da escritora e política Margarita Nelken.

## Traxectoria 
Naceu en Madrid no seo dunha familia comerciantes de ascendencia xudeu-alemá. O seu pai era un xoieiro español, e a súa nai, nada en Francia, era filla dun reloxeiro que, en 1889, fora a Madrid a traballar como reloxeiro de palacio e, ademais, que posuíu unha reloxaría e xoiaría na Puerta del Sol, nº 15 de Madrid. A súa rica familia proporcionoulle unha esmerada educación superior, pouco común para as mulleres nese momento.

Nos anos trinta realizou para o diario *Ahora* unha serie chamada *Reportajes vividos*, nos que coñeceu desde dentro un hospital psiquiátrico, un albergue de mendigos e un cárcere de mulleres.

En 1939 viuse obrigada a saír ao exilio pola guerra civil española, foi a Francia, e en novembro de 1941 chegou a México, onde iniciou a súa carreira como actriz no grupo *Les comediéns de France*. Escribiu xunto coa súa parella Salvador Bartolozzi obras de teatro para nenos como *Pinocho en el país de los cuentos* ou *Las aventuras de Cucuruchito y Pinocho*, estreadas en México durante a década de 1940. Algunhas das súas películas máis coñecidas foron *La liga de las muchachas* (1949), *Curvas peligrosas* (1950), *El amor no es negocio* (1949) e *Caperucita y Pulgarcito contra los monstruos* (1960). O seu labor como actriz sería recoñecido en 1960 co premio á mellor actriz concedido pola Agrupación de Críticos de Teatro.

Tras a súa morte o 3 de novembro de 1966 en Cidade de México, creouse o Premio Magda Donato co fin de recoñecer e premiar a mellor obra escrita do ano, premio que foi administrado pola Asociación Nacional de Directores y Actores (ANDA) ata a súa desaparición en 1973.

## Obras
* *La carabina* (1924) 
* *¡Maldita sea mi cara!* (1929) 
* *Las otras dos*  (1931) 
* *La protegida de las flores*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Magda Donato, la eterna desconocida, ctxt, 8 de febreiro de 2017.
Mercedes González Castro

**Mercedes González Castro**, máis coñecida como **Mercedes Castro**, nada nas Pontes de García Rodríguez o 22 de xuño de 1961, é unha actriz galega de teatro, televisión e cine.

## Traxectoria 
É coñecida, entre outros papeis, polo de *Amelia* na serie da TVG *Padre Casares* e por Susana nas primeiras tempadas de Pratos Combinados.

## Galardóns e nomeamentos 
Premio María Casares á mellor actriz protagonista en 1998.

### Premios Mestre Mateo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Asociación de Actores e Actrices de Galicia
Vincentas Sladkevičius

**Vincentas Sladkevičius**, nado o 20 de agosto de 1920 en Žasliai e finado o 28 de maio de 2000 en Kaunas, foi un eclesiástico católico latino lituano, arcebispo de Kaunas entre 1989 e 1996, e cardeal dende 1988.

## Traxectoria 
Vincentas Sladkevičius naceu en Žasliai (Kaišiadorys) o 20 de agosto de 1920, sendo o menor dos cinco fillos que tiveron Mykolas Sladkevičius e a súa dona Uršule Kavaliauskaite (os outros foron Ona, Emilija, Jonas e Marija). Logo de estudar no seminario de Kaunas e na Facultade de Teoloxía da Universidade Vytautas Magnus, foi ordenado sacerdote o 25 de marzo de 1944. A continuación, exerceu o seu ministerio pastoral en Kaišiadorys até 1959, ademais de exercer de profesor e director de estudos no seminario de Kaunas.

O 14 de novembro de 1957 Sladkevičius foi nomeado bispo auxiliar *sedi datus* de Kaišiadorys e bispo titular de *Abora*. Recibiu a súa consagración episcopal no seguinte 25 de decembro de mans do bispo Teofilius Matulionis. Porén, o goberno comunista do seu país impediulle exercer o seu ministerio, e pasou a residir en Nemunėlio Radviliskis baixo virtual arresto domiciliario entre 1963 e 1982. En 1975 ingresou na Congregación dos Padres Marianos. O 15 de xullo de 1982 foi nomeado administrador apostólico *ad nutum Sanctae sedis* de Kaišiadorys, e converteuse en presidente da Conferencia Episcopal Lituana o 27 de abril de 1988.

O papa Xoán Paulo II creouno cardeal no consistorio do 28 de xuño de 1988, co título de cardeal-presbítero de Spirito Santo alla Ferratella. O mesmo papa nomeouno o 10 de marzo de 1989 arcebispo de Kaunas, permanecendo no cargo até a súa renuncia o 4 de maio de 1996.

En 1998 foi condecorado coa Orde de Vytautas o Grande. Finou en Kaunas o 28 de maio de 2000, e está enterrado na catedral local.
## Notas
Lingua laz

A **lingua laz** (, ''*; , *lazuri ena'', ou , '**, ou tamén **') é unha lingua kartveliana falada polo pobo laz, que habita na costa sur do mar Negro. Estímase hai que arredor duns 20&nbsp;000 falantes nativos de laz en Turquía, nunha franxa de terra que se estende dende Melyat até a fronteira xeorxiana (oficialmente chamada Lazistán até 1925), e arredor duns 2&nbsp;000 en Xeorxia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Grove, Timothy (2012). Materials for a Comprehensive History of the Caucasus, with an Emphasis on Greco-Roman Sources. http://timothygrove.blogspot.com/2012/07/materials-for-comprehensive-history-of.html
* Kojima, Gôichi (2003) *Lazuri grameri* Chiviyazıları, Kadıköy, İstanbul, ISBN 975-8663-55-0 (notes in English and Turkish)
* Nichols, Johanna (1998). The origin and dispersal of languages: Linguistic evidence. In N. G. Jablonski & L. C. Aiello (Eds.), The origin and diversification of language. San Francisco: California Academy of Sciences.
* Nichols, Johanna (2004). The origin of the Chechen and Ingush: A study in Alpine linguistic and ethnic geography. Anthropological Linguistics 46(2): 129-155. 
* Tuite, Kevin. (1996). Highland Georgian paganism — archaism or innovation?: Review of Zurab K’ik’nadze. 1996. Kartuli mitologia, I. ǰvari da saq’mo. (Georgian mythology, I. The cross and his people [sic].). Annual of the Society for the Study of Caucasia 7: 79-91.
Prophets of Rage

**Prophets of Rage** foi un supergrupo estadounidense de rap rock formado no ano 2016. O grupo estaba composto por tres membros de Rage Against the Machine e Audioslave (o baixista Tim Commerford, o guitarrista Tom Morello e o batería Brad Wilk), xunto a dous membros de Public Enemy (DJ Lord e o rapeiro Chuck D), ademais do rapeiro B-Real de Cypress Hill. A banda separouse en 2019, tras a reunión de Rage Against the Machine. Durante os seus tres anos de existencia, Prophets of Rage publicou un EP e un álbum de estudio.

## Discografía
### Álbums 
;EPs
* ''The Party's Over'' (2016)

## Membros
* Tom Morello – guitarra (2016–)
* Tim Commerford – baixo, coros (2016–)
* Brad Wilk – batería (2016–)
* DJ Lord – mesa de mesturas (2016–)
* Chuck D – vocals (2016–)
* B-Real – voces (2016–)

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Web oficial
Toyota Corolla

O **Toyota Corolla** é un automóbil do segmento C producido polo fabricante xaponés de automóbiles Toyota desde o ano 1966. En 1997, o Corolla converteuse no automóbil máis vendido do mundo, desprazando de devandito lugar ao Volkswagen Escaravello, superando na actualidade as 32 millóns de unidades vendidas. Ao cumprirse 50 anos da súa aparición no mercado, este modelo superou as 44&nbsp;000&nbsp;000 de unidades vendidas en todo o mundo. Aínda que tendo en conta as múltiples modificacións que sufriron os turismo desde o ano 1971, os expertos atribúen a marca de vendas ao modelo Volkswagen Golf xa que, a diferenza do Corolla, que cambiou en varias ocasións de nome e de aparencia, o VW Golf permaneceu invariable.

O Corolla abarca once xeracións, a última das cales foi lanzada en 2013. As últimas xeracións tiveron diferenzas de aspecto importantes segundo o mercado.

A marca australiana Holden vendeu o Corolla E90 desde 1989 até 1994 e o Corolla E100 entre 1994 e 1996 coa denominación **Holden Nova**.

## Vendas 
A produción do Toyota Corolla iniciouse en 1966 e para o ano 1997 converteuse no automóbil máis vendido de todos os tempos alcanzando 39&nbsp;000&nbsp;000 de unidades vendidas en todo o mundo.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Volkswagen Escaravello

### Ligazóns externas 
* Toyota Corolla Fielder 2008 
* Toyota Corolla México
* Toyota Corolla 2008 - Mercosur 
* Toyota Corolla 2009 e 2010  - Información técnica
José María Cibeira

**José María Cibeira**, nado no Carballiño e finado no mesmo concello en 1932, foi un escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Colaborou en *El Regionalista* de Chantada, *Céltiga*, *Vida Gallega* e *El Pueblo Gallego*. Morreu no Carballiño aos 29 anos.

## Notas
Kaliopi

**Kaliopi Bukle** ou sinxelamente Kaliopi é unha cantante macedonia.

## Discografía 
* 2000: "Oboi Me"
* 2001: "Ako Denot Mi E Nokj"
* 2004: "Ne Mi Go Zemaj Vremeto"
* 2008: "Zelim Ti Reci"
* 2010: "Poraka"
* 2013: "Melem"
Friedrich Wilhelm Cloos

**Friedrich Wilhelm Cloos**, coñecido como **Guillermo Cloos**, finado en Monforte de Lemos o 22 de setembro de 1949, foi un enxeñeiro alemán.

## Traxectoria 
Dirixiu os traballos mineiros nos montes Silvarosa e Choupin (Viveiro) en 1899. Enxeñeiro xefe da Compañía General Minera de Galicia que nos anos vinte puxo en marcha Minerales de Hierro de Galicia, empresa que explotaba ferro e volframio para a sociedade SOFINDUS. Instalouse en Monforte de Lemos para ocuparse da xerencia das minas de Freixo, na parroquia de Marcelle e explotadas por Minerales de Hierro de Galicia. Entre 1924 e 1925 encargouse de poñer en funcionamento un funicular para o transporte do mineral desde a explotación á estación de ferrocarril de Canaval, desde onde o levaban ao cargadoiro de Rande.  Casou en Monforte de Lemos, onde foi vicecónsul de Alemaña.

## Recoñecementos 
Cabaleiro da Orde de Isabel A Católica.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O volframio galego de Don Federico Guillermo

* Un viceconsulado alemán en una ciudad de Lugo: la desconocida historia que dejó la minería del hierro
A Cabreira, A Cabana, Ferrol

**A Cabreira** é un lugar da parroquia da Cabana no concello de Ferrol na provincia da Coruña.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Cabana 
### Parroquias de Ferrol
Alexander Wang

**Alexander Wang**, nado en San Francisco o 26 de decembro de 1983, é un deseñador de moda e antigo director creativo de Balenciaga.

## Traxectoria 
Con 18 anos, mudouse á cidade de Nova York para asistir á Escola de Deseño Parsons. No 2005, após dous anos en Parsons, decidiu lanzar a súa propia marca de moda. 

Wang é coñecido polos seus deseños urbanos. Despois de deseñar a colección de outono de 2008 que empregou o negro como a cor predominante, deseñou a súa colección de primavera 2009 que emprega cores brillantes como o laranxa, o púrpura e o rosa. O 31 de xullo de 2015, anunciouse que Alexander Wang deixaría Balenciaga.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Alexander Wang Vogue Voice
Yosyf Bolharynovych

**Yosyf Bolharynovych** (en ; en ), finado en 1501 en Kíiv, foi metropolita de Kíiv, Galicia e toda a Rus entre 1499 e 1501, o último dos que aceptaron a Unión de Florencia.

## Traxectoria 
Era arquimandrita do mosteiro da Santa Trindade de Sluck, e en 1494 foi elixido bispo de Smolensk. Partidario da unión con Roma, en 1498 tentou obter o apoio do patriarca ecuménico Nifón II ao seu proxecto; o patriarca respondeulle cunha carta na que aprobaba as súas intencións mentres mantiveran o rito bizantino e a comuñón simultánea con Roma e Constantinopla.

En 1499 foi elixido metropolita de Kíiv, Galicia e toda a Rus. e o 20 de agosto asinou en Vilnius a acta de unión; Foi o último metropolita en comuñón coa Igrexa católica até a Unión de Brest, xa que logo do seu pasamento a raíña Helena asegurou o nomeamento como metropolita do seu capelán Yona, contrario á unión. Finou a mediados ou finais de 1501.

## Notas
August Immanuel Bekker

**August Immanuel Bekker**, nado en Berlín o 21 de maio de 1785 e finado na mesma cidade o 7 de xuño de 1871, foi un filólogo e crítico alemán.

## Traxectoria 
Bekker completou a súa preparación clásica na Universidade de Halle baixo a titoría de Friedrich August Wolf, quen o consideraba como o seu alumno máis prometedor. En 1810 foi nomeado profesor de Filosofía na Universidade de Berlín. Durante varios anos, entre 1810 e 1821, viaxou por Francia, Italia, Inglaterra e diversas zonas de Alemaña, para examinar manuscritos clásicos e reunir material para os seus grandes labores editoriais.

Algúns dos froitos das súas investigacións foron publicados na *Anecdota Graeca* (en tres volumes, 1814-1821), pero os principais escritos atópanse na variedade de autores clásicos que el editou. As súas edicións máis coñecidas son as de Platón (1816-1823),  *Oratores Attici* (1823-1824); Aristóteles (1831-1836); Aristófanes (1829); e vinte e cinco volumes dos cincuenta pertencentes ao *Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae.* Os únicos autores latinos editados por el foron Tito Livio (1829-1830) e Tácito (1831).
miniatura|Páxina de *Aristotelis Opera*, editada por August Immanuel Bekker en 1831
Dedicouse por completo á investigación de manuscritos e á crítica textual, á revisión dunha ampla variedade de gramáticas e historiografías bizantinas, pero contribuíu pouco á ampliación doutras erudicións. Os "múmeros de Bekker" convertéronse no xeito estándar de se referir ás obras de Aristóteles e o *Corpus Aristotelicum.* Foi elixido membro honorario estranxeiro da Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias en 1861.

Morreu en Berlín aos 86 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Loeben, Klaus Günther. "Bekker, Immanuel". En *Neue Deutsche Biographie.* **II**. Berlín: Duncker und Humblot. 1955. Páxina 24. []. OCLC 310770433. *(En alemán)*
* Schröder, Wilt Aden. "Immanuel Bekker: der unermüdliche Herausgeber vornehmlich griechischer Texte". En Bartschi, Annette M; King, Colin G. *Die modernen Väter der Antike: die Entwicklung der Altertumswissenschaften an Akademie und Universität im Berlin des 19. Jahrhunderts*. Transformationen der Antike **III**. Berlín. Walter de Gruyter. 2009. Páxinas 329 a 368. []. OCLC 642690023. *(En alemán)*
* Von Halm, Karl Felix. "Bekker, Immanuel". "n *Allgemeine Deutsche Biographie* **II**. Leipzig: Duncker und Humblot. 1875. Páxinas 300 a 303. OCLC 309922818. *(En alemán)*

### Ligazóns externas 
* Guide to the Immanuel Bekker Papers 1806-1853. *University of Chicago Library*. *(En inglés)*
* Corpus Scriptorum Historiae Byzantine. Páxina con ligazóns aos 50 volumes da colección.
* Aristotelis Opera. Volume 1. *(En grego e latín)*
* Aristotelis Opera. Volume 2. *(En grego e latín)*
* Aristotelis Opera. Volume 3. *(En grego e latín)*
* Aristotelis Opera. Volume 4. *(En grego e latín)*
* Aristotelis Opera. Volume 5. *(En grego e latín)*
Lingua svanuri

O **svanuri** (en svanuri:  *lušnu nin*; en  *svanuri ena*) é unha lingua kartveliana falada no oeste de Xeorxia polo pobo svanuri. As estimacións do número de falantes varían moito, entre os 30&nbsp;000 e os 80&nbsp;000, e a UNESCO considéraa "definitivamente ameazada". É especialmente interesante xa que retivo numerosos trazos arcaicos que se perderon noutras linguas kartvelianas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kevin Tuite, *Svan*. Université de Montréal. ISBN 3-89586-154-5.
Estatuto da Raíña Ana

miniatura|Primeira páxina do Estatuto da Raíña Ana (1710)
O **Estatuto da** **Raíña Ana** (nome completo en inglés: *An Act for the Encouragement of Learning, by Vesting the Copies of Printed Books in the Authors or Purchasers of such Copies, during the Times therein mentioned*), promulgado pola raíña Ana de Gran Bretaña o 10 de abril de 1710, constitúe un antecedente histórico de grande importancia no ámbito dos dereitos de propiedade intelectual. Foi a primeira norma legal que recoñeceu o que se coñece no dereito anglosaxón como copyright. Esta normativa foi enfocada a corrixir os problemas existentes nese momento arredor da reprodución e a venda de obras literarias, e recoñécelle ao autor o seu dereito de propiedade.

O que se pretendía era eliminar os monopolios que se crearan e brindarlles aos autores o recoñecemento como titulares da súa obra e, por conseguinte, dos dereitos que dela derivan, entre estes, o de autorizar a reprodución e poder escoller o editor que as realice.

Este estatuto foi derrogado pola Lei do Copyright de 1842.
## Dereitos e prazos 
No estatuto da raíña Ana determinouse que os autores das obras literarias tivesen o dereito para explotar a súa obra e, xa que logo, a escoller o editor co cal quixesen traballar.

O que se pretendía era eliminar os monopolios dos editores, pero foron eles mesmos os quen propuxeron ter un prazo de protección de 14 anos, prorrogables a outros 14 anos se o autor aínda estavese vivo. A outra opción que tiña o autor era que, transcorridos os 14 anos, podía escoller outro editor.

Doutra banda, as obras impresas anteriormente á expedición do estatuto, gozaban dun prazo de protección único de 21 anos, a partir da data de aprobación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bently, Lionel. *The History of Copyright.* Global Copyright: 300 Years Since the Statute of Anne, from 1709 to Cyberspace. Edward Elgar. 2010. [ISBN 978-1-84980-831-6] *(En inglés)*
* Bracha, Oren. "The Adventures of the Statute of Anne in the Land of Unlimited Possibilities; The Life of a Legal Transplant". *En Berkeley Technology Law Journal*. UC Berkeley School of Law. 25 (1). 2010. [ISSN 1086-3818] *(En inglés)*
* Cornish, William. *The Statute of Anne 1709-10: its Historical Setting*. Global Copyright: 300 Years Since the Statute of Anne, from 1709 to Cyberspace. Edward Elgar. 2010. [ISBN 978-1-84980-831-6] *(En inglés)*
* Deazley, Ronan. "The Statute of Anne and the Great Abridgement Swinde". En Houston Law Review. University of Houston Law Center. 47 (4). 2010. [ISSN 0018-6694] *(En inglés)*

### Ligazóns externas 
* Imaxes e transcrición do texto do Estatuto da Raíña Ana.
* "The Statute of Anne: The First Copyright Statute (1709)". En *HistoryofInformation.com*. *(En inglés)*
Linguas xudeoitalianas

O **xudeoitaliano** é un conxunto de falas xudías faladas por 250 persoas en Italia. A lingua está formada por un conxunto de dialectos italianos. Algunhas palabras conteñen prefixos e sufixos italianos engadidos a verbas hebreas, así como a raíces arameas. O xudeoitaliano está clasificado como en perigo crítico polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xudeoportugués