open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hemateína

A **hemateína** é un derivado oxidado da haematoxilina, usado como tinguidura. A hemateína non debería confundirse coa hematina, a cal é un pigmento castaño o u negro que contén ferro formado pola descomposición da hemoglobina. No *Colour Index* (pero en ningún sitio máis), a hemateína denomínase hematina, o que pode contribuír á confusión.

## Propiedades 
A hemateína presenta propiedades similares ás dun indicador de pH, xa que é azul e menos soluble en condicións acuosas alcalinas, e vermella e máis soluble en condicións alcohólicas ácidas. A hemateína disolta reacciona lentamente co oxíxeno atmosférico, rendendo produtos que non atoparon aplicacións.

## Aplicacións 
En solucións ácidas, os complexos de hemateína con metais (xeralmente aluminio ou ferro, mais tamén cromo, circonio e outros) úsanse como tinguiduras biolóxicas. A aluminio-hemateína (hemalum) é unha tinguidura de rutina para núcleos celulares en preparacións de tecidos humanos e animais. As tinguiduras de metal-hemateína están dispoñibles tamén para outras partes ademais dos núcleos, como as vaíñas de mielina de fibras nerviosas e varios orgánulos citoplasmáticos. A cor dos obxectos tinguidos depende do sal usado. Os complexos aluminio-hemateína adoitan ser azuis, mentres que os complexos férricos son azuis moi escuros ou negros.

Os complexos aluminio-hemateína (hemalum, haemalum) únense á cromatina dos núcleos celulares. Aínda que os métodos de tinguidura hemalum veñen utilizándose desde a década de 1860, a identidade química da substancia ou substancias que se unen ao complexo tinguidura-metal aínda non se coñece con certeza. Algunhas investigacións histoquímicas indican claramente que un complexo aluminio-hemateína catiónico é atraído polos anións fosfato do ADN. Outros consideran que os residuos de arxinina das histonas do núcleo son os substratos da tinguidura nuclear por hemalum.

As estruturas que se tinguen con aluminio-hemateína (hemalum) adoita dicirse que son basófilas, pero o mecanismo de tinguidura non é tan simple coma nas tinguiduras (catiónicas) básicas con pequenas moléculas. As estruturas verdadeiramente basófilas son as que conteñen ácidos nucleicos ou outros polianións, como os glicosaminoglicanos da matriz extracelular ou glicoproteínas ácidas en moitos tipos de mucus. Como se usa habitualmente, o aluminio-hemateína tingue só cromatina nuclear e uns poucos materiais máis como os gránulos de queratohialina e depósitos calcificados. As solucións moi diluídas de aluminio-hemateína, usada a pH 3,2 (maior que o usual para a tinguidura), conteñen un complexo catiónico tinguidura-metal e tinguen lentamente os ácidos nucleicos. As solucións de hemalum utilizadas para a tinguidura de rutina son máis concentradas e máis ácidas (pH 2-2,5) e poden tingir núcleos despois dunha extracción química ou encimática do ADN ou ARN dos tecidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hemateína ácida de Baker, técnica de tinguidura
Soiuz MS-20

**Soiuz MS-20** foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 8 de decembro de 2021 mediante o un foguete Soiuz 2-1a desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Soiuz MS-20, unha Soiuz  modelo MS cos cosmonautas Alexander Misurkin, Yusaku Maezawa e Yozo Hirano a bordo (a tripulación de respaldo eran Aleksandr Skvortsov e Shun Ogiso), foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. Unha vez en órbita chegou á estación seguindo unha traxectoria rápida de seis horas e acoplándose ao módulo Poisk.

A Soiuz MS-20 levou a bordo aos turistas espaciais Yusaku Maezawa (empresario) e Yozo Hirano (axudante do primeiro) para unha estancia de 12 días na estación. A tripulación fixo un total de nove experimentos na estación antes de volver, o 20 de decembro. A nave aterrou a 148 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Kazakhstán).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 2-1a
*Estación Espacial Internacional
Soiuz MS-21

**Soiuz MS-21** foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 18 de marzo de 2022 mediante o un foguete Soiuz 2-1a desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Soiuz MS-21, unha Soiuz  modelo MS cos cosmonautas Oleg Artemiev, Denis Matveev e Sergei Korsakov a bordo (a tripulación de respaldo eran Sergei Prokopiev, Dimitri Petelin e Anna Kikina), foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. Unha vez en órbita chegou á estación seguindo unha traxectoria rápida de tres horas, acoplándose ao módulo Prichal. Tras 195 días no espazo a Soiuz MS-21 desacoplouse da estación o 29 de setembro e tras tres horas de viaxe aterrou a 148 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Kazakhstán).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 2-1a
*Estación Espacial Internacional
Protestas agrícolas en Alemaña (2023-2024)

As **protestas agrícolas alemás (2023-2024)** foron unha serie de protestas nacionais que forman parte da revolta agrícola europea que tivo lugar en Alemaña. Estas protestas foron levadas a cabo por agricultores e campesiños alemáns, en desacordo coas políticas restritivas da Unión Europea que dificultan a produción agrícola do país. As protestas comezaron o 18 de decembro de 2023.miniatura|Cartel das protestas dos agricultores en Alemaña (Leipzig, 18 de decembro de 2023).|centro
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Protestas agrícolas en España (2024)
* Revolta agrícola europea
O Coutiño, Caxide, Parada de Sil

**O Coutiño** é un lugar da parroquia de Caxide, no concello ourensán de Parada de Sil, na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE, en 2023 tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Caxide 
### Parroquias de Parada de Sil 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Parada de Sil
Sebastián Lores González

**Sebastián Lores González**, nado en Lérez o 16 de novembro de 1879 e finado en Pontevedra o 21 de outubro de 1965, foi un empresario da construción, concelleiro de Pontevedra, vogal nacional e xefe provincial do Sindicato da Construción, conderado coa Medalla ao Mérito no Traballo.

## Traxectoria 
Foi fillo de Andrés Lores Solla, presidente da Asociación Protectora do Obreiro. Traballou coma contratista de obras en Pontevedra e en Santiago de Compostela, chegando a converterse nun destacado empresario da construción a nivel provincial tras participar en proxectos como a fábrica de Cerámica A Caeira do marqués de Riestra en Pontevedra, a Casa de Baños A Iniciadora de estilo *art nouveau* na avenida Cánovas do Castelo de Vigo, os Saltos da Barbanza en Pobra do Caramiñal, e a fábrica de Massó de estilo *art déco*, actual Museo Massó, en Bueu.

Demostrando sempre interese polas condicións laborais dos traballadores, comezou a súa actividade sindical como secretario da Federación Obreira de Pontevedra e membro directivo da Sociedade de Socorros Mutuos, e en recoñecemento á súa xestión durante case tres décadas, en 1947 foi nomeado xefe provincial e vogal nacional do Sindicato da Construción. En 1952 acedeu a través do Terzo Sindical como candidato máis votado ao Concello de Pontevedra en calidade de concelleiro e membro da Comisión de Gobernación baixo a alcaldía de Juan Argenti Navallas, e o mesmo ano foi elixido Presidente da Sociedade Recreativa de Artesáns.

Á fronte do Sindicato trazou e promoveu durante o seu mandato un plan de construción de vivendas para obreiros a través dun sistema de axudas mutuas e subvencións de materiais mediante o cal todos os traballadores poderían dispor dunha vivenda familiar en propiedade á conta dunha renda mensual mínima. Por decisións alleas, lamentablemente nunca logrou pór en práctica esta iniciativa a pesar de tentalo até a súa xubilación, con preto de oitenta anos de idade.

Tendo aínda tres anos por diante en activo, o 13 de decembro de 1953 foi condecorado no Palacio Municipal de Pontevedra coa Medalla ao Mérito no Traballo, en recompensa a “unha vida de exemplar honestidade, modelo de virtudes profesionais”, “así coma pola destacada labor social realizada desde o Sindicato en favor dos traballadores do gremio”, sendo considerado “o primeiro aristócrata pontevedrés do traballo” e “un exemplo digno de imitación para patróns e obreiros”.

## Vida persoal 
Foi tío do futbolista e adestrador Manuel Carballo Lores “Carolo”, e avó de Agustín Estévez Lores “Tito”, porteiro do Pontevedra Club de Fútbol.

## Condecoracións 
* ligazón=Archivo:Gold_Medal_of_Work_Merit_(Spain).svg|25px Medalla ao Mérito no Traballo (11 de setembro de 1953).

## Notas
Hemina

A **hemina** (hemo cloruro férrico) é unha porfirina que contén ferro con cloro que se pode orixinar a partir dun grupo hemo, como o hemo B presente na hemoglobina do sangue humano.

## Química 
A hemina é unha protoporfirina IX que contén un ión férrico (Fe3+) cun ligando cloruro coordinado.

Quimicamente, a hemina difire do composto hemo relacionado hematina principalmente en que o ion coordinante é un ión cloruro na hemina, mentres que este é un hidróxido na hematina. O ión ferro no hemo é ferroso (Fe2+), mentres que este é férrico (Fe3+) tanto na hemina coma na hematina.

A hemina prodúcese endoxenamente no corpo humano, por exemplo durante a substitución dos glóbulos vermellos vellos. Pode formarse inapropiadamente como resultado de hemólise ou lesión vascular. Varias proteínas do sangue humano únense á hemina, como a hemopexina e a albumina sérica humana.

## Uso farmacolóxico 
Unha forma liofilizada da hemina utilízase como axente farmacolóxico en certos casos para o tratamento de ataques de porfiria, especialmente na porfiria aguda intermitente. A administración de hemina pode reducir os déficits de hemo en ditos pacientes, suprimindo así a actividade da ácido delta-amino-levuliínico sintase (un encima clave na síntese das porfirinas) por retroalimentación bioquímica, que á súa vez reduce a produción de porfirinas e de precursores tóxicos do hemo. En ditos contextos farmacolóxicos, a hemina é formulada normalmente con albumina sérica humana antes da súa administración por un profesional da Medicina, para reducir o risco de flebite e estabilizar o composto, o cal é potencialmente reactivo se se lle permite circular en forma libre. Tales formas farmacolóxicas da hemina véndense con diversos nomes comerciais, como Panhematin e Normosang.

## Uso forense 
A hemina pode producirse a partir da hemoglobina no denominado **test de Teichmann**, no que a hemoglobina se quenta con ácido acético glacial (saturado con solución salina). Isto pode usarse para detectar trazas de sangue.

## Outros 
A hemina considérase o "factor X" necesario para o crecemento da bacteria *Haemophilus influenzae*.

## Historia do seu illamento 
A hemina cristalizouna por primeira vez do sangue en 1853 Ludwik Karol Teichmann. Teichmann descubriu que os pigmentos sanguíneos poden formar cristais microscópicos e os da hemina son rómbicos. Por iso, os cristais de hemina denomínase por veces "cristais de Teichmann". Hans Fischer sintetizou a hemina, trabsllo polo que foi galardoado co Premio Nobel de Química de 1930. O procedemento de Fischer consistía en tratar sangue desfibrinado cunha solución de cloruro de sodio en ácido acético.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hematina
* Hemozoína

### Ligazóns externas 
* Información da American Porphyria Foundation
* Hemina en RxList
*
Protestas agrícolas en España (2024)

As **protestas agrícolas en España de 2024** foron unha serie de manifestacións e protestas no marco da revolta agrícola europea levada a cabo desde o 6 de febreiro do mesmo ano. Estiveron apoiadas por asociacións e organizacións de apoio agrícola como ASAJA, COAG e UPA (que se desmarcaron das protestas en Ferraz e o intento de bloquear Madrid) co obxectivo de animar os agricultores e gandeiros españois para manifestarse en contra de políticas agrícolas restritivas europeas postas en práctica pola Unión Europea ou polo mesmo goberno de España, entre as máis coñecidas, o PAC e o Pacto Verde Europeo, as cales tamén desencadearon unha gran serie de revoltas noutros países como Francia, Alemaña ou Polonia, entre outros.

Estas políticas expoñen a implantación de medidas que benefician a un novo sistema de agricultura sostible, baseada primordialmente en reformas que prohiben o uso de certos produtos agrícolas como pesticidas, fertilizantes e demais. Tamén a firma de pactos con competencias comerciais como Marrocos​ e o Mercosur e o beneficio a explotacións agrícolas, todas estas medidas con tal de retirar prestixio ao cultivo tradicional e así incentivar á importación de recursos primarios desde outras entidades e á produción en masa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Protestas agrícolas en Alemaña (2023-2024)
* Revolta agrícola europea
Camila Kater

**Camila Kater** nada en São Paulo o 21 de abril de 1990 é unha directora, guionista e animadora brasileira. A súa curtametraxe *Carne* valeulle o maior recoñecemento en premios e festivais de todo o mundo.

## Biografía 
Camila Kater é licenciada en Ciencias da Comunicación pola Universidade Estatal de Campinas (UNICAMP) de Brasil. En 2012 obtivo unha bolsa, dentro do programa Ciencia Sen Fronteiras do goberno brasileiro, para estudar Produción de Cine e Televisión na Universidade Británica Anglia Ruskin de Cambridge.

Os seus traballos son numerosos, tanto en curtas como en longametraxes de animación. Traballou en producións stop motion como animadora, directora de arte e creadora de monicreques en curtametraxes como *Apple, The Trial*, *Flirt*, *Unspeakable*. Participou nas longametraxes *Voyagers of the Enchanted Forests* e en *Bob Spit*, ''We Don't Like People*, como asistente de arte e animación.

Kater forma parte do Centro de Cine de Animación de Campinas e é cofundadora e coordinadora de La Extraordinária Semana de Mostras Animadas (LESMA), no Brasil,que completou tres edicións en Unicamp, co apoio de festivais como MONSTRA (Festival de Cine Animado de Lisboa), ANIMAGE (Festival Internacional de Animación de Pernambuco) e Festival Internacional StopTrik (Eslovenia, Polonia).

### *Carne* 
*Carne* foi a súa primeira curtametraxe e pola que recibiu o maior recoñecemento do seu traballo ata a data. *Carne,* coñecida internacionalmente como *Flesh* é coproducida entre España (Chelo Lourero, Abano Produccións) e Brasil (Livia Pérez, Doctela). A música foi composta por Sofía Oriana Infante e o guión é de Camila Kater e Ana Julia Carvlheiro.

A crítica dixo de *Carne* que é un "exemplo brillante de documental de animación e do estimulante que pode ser a perspectiva de xénero no cine"e tamén, no que respecta ao seu contido, "*Carne* celebra e explora a feminidade a través das sucesivas etapas da vida, ademais de presentar un novo exame dos tabús perennes que pesan sobre as concepcións do corpo feminino". En *Carne* cóntase a historia de cinco mulleres e a súa relación co corpo, dende a infancia ata a vellez.

Estreouse no Festival Internacional de Locarno de 2019 e desde entón foi seleccionado para máis de 300 festivais de cine de todo o mundo, entre eles TIFF, IDFA, DOK Leipzig, AFI, Palm Springs ShortFest, Annecy e Tampere, entre moitos outros. Recibiu preto de 70 premios.

*Carne* estaba na lista de candidatos aos Premios Goya 2021 e clasificado para os Premios Oscar 2021. 

## Premios e honras 
*Carne'' recibiu numerosos premios en todo o mundo, entre os que destacan: a Mención Especial do Xurado Mozo da sección Pardi di domani de Locarno, o premio Mikeldi á Mellor Curtametraxe Documental en ZINEBI (cualificada para os Premios Óscar), Mellor Curtametraxe Europea na SEMINCI, a Mellor Curtametraxe de Animación no Festival da Habana, a Biznaga de Prata á Mellor Curtametraxe Documental así como o Premio do Xurado no Festival de Cine de Ann Arbor 2020.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* ABCA – Asociación Brasileira de Cine de Animación
* 10 shorts que non podes perderte en 2020
Ángela Loij

**Ángela Loij López**, nada en Estancia Clara, Río Grande c. 1900 e finada na Terra do Fogo o 28 de maio de 1974, foi unha muller selk'nam, coñecida como a última representante do pobo amerindio dos selk'nam que habitou o arquipélago de Terra do Fogo, nos actuais territorios da Arxentina e Chile.

## Traxectoria 
O seu pai, Loij, era pastor de ovellas. Sendo moi nova, ela casou con Nelson Qànqòt, un haush fillo dun indíxena chamado Kankoat, e tivo dúas fillas e un fillo con el, Víctor Nelson (nado en 1919), Laura Soto (nada en 1922) e Luisa Nelson (nada en 1926). Todos morreron de tuberculose en 1938 sen deixar descendencia. 

Estímase que contra o ano 1881, ao momento de iniciarse a colonialización moderna do arquipélago, vivían en total uns catro mil indíxenas selk'nam, estando aproximadamente a metade en territorio chileno, e a outra metade en territorio arxentino. A fins do século XIX, a explotación do ouro en ríos sureños e o explosivo desenvolvemento da gandaría aumentaron progresivamente a cantidade de colonos no sector. Isto, sumado especialmente ao xenocidio selk'nam e a introdución de enfermidades infecto-contaxiosas foráneas, provocou unha rápida e crítica diminución da poboación. Contra o ano 1966 só quedaban trece indíxenas de orixe selknam, na súa maioría mestizos, no sector arxentino do arquipélago. Unha das últimas foi Lola Kiepja, sendo Ángela Loij a última indíxena de sangue puro desta etnia.

Os seus testemuños foron documentados pola antropóloga franco-estadounidense Anne Chapman, especializada no estudo dos pobos fueguinos.

Hoxe en día, hai unha escola arxentina co seu nome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lola Kiepja
* Xenocidio selk'nam
Lola Kiepja

**Lola Kiepja**, nada na Illa Grande de Terra do Fogo  e finada en Río Grande o 9 de outubro de 1966, foi unha xamán selk'nam, coñecida como a "derradeira selk'nam", debido a que foi a última persoa pertencente a esta cultura cun coñecemento directo das tradicións, a lingua e o modo de vida dese pobo da Terra do Fogo, no extremo sur do continente americano. Por outra banda, sinalouse que Lola Kiepja non foi en realidade a última persoa de etnia selk'nam, e que esa condición perténcelle a Ángela Loij, finada en 1974.

A morte de Lola Kiepja foi relacionada co xenocidio e a marxinación sufridas polo pobo selk'nam e outras culturas indíxenas en América.

## Traxectoria 
Naceu ao redor do ano 1874, como filla de Ket e Ejih, unha parella selk'nam da Illa Grande da Terra do Fogo. O seu avó materno, Alaken, era un historiador xamán recoñecido dentro do seu pobo polo seu coñecemento expansivo do pasado lendario. Dous dos seus tíos maternos tamén eran xamáns.  

Tivo 7 fillos co seu primeiro esposo, Anik, un haush que foi gravemente ferido durante un masacre parte do xenocidio selk'nam, o cal detivo o seu proceso de converterse nun xamán. Anik faleceu ao redor de 1915, polo cal Kiepja contraeu un segundo matrimonio cun chileno, alcanzando a ter 5 fillos con el. Todos os seus fillos faleceron antes ca ela. 

Chapman rexistrou os cantos de Lola Kiepja nun gravador magnetofónico e varios deses rexistros foron publicados en dous discos producidos polo Museo do Home de París, baixo o título ''Selk'nam chants of Tierra del Fuego, Argentina'' (Cantos selk'nam de Terra do Fogo, Arxentina), algunhas das cales poden escoitarse en Internet.

No inverno de 1966, foi trasladada en contra da súa propia vontade ao Hospital Rexional de Río Grande, malia que ela declarou non querer saír máis da súa vila natal. Faleceu tres días despois, o 9 de outubro, sendo enterrada no cemiterio de Río Grande, onde tamén serían enterradas en 1974 Ángela Loij e en 1999 Virginia Choquintel, a cal foi a última selk'nam pura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ángela Loij
* Xenocidio selk'nam
ALAS1

A **delta-aminolevulinato sintase 1**, tamén coñecida como '''5'-aminolevulinato sintase 1** ou **ALAS1'*, é unha proteína encimática que nos humanos esta codificada no xene *ALAS1* do cromosoma 3. ALAS1 é un tipo de ácido aminolevulínico sintase.

A delta-aminolevulinato sintase cataliza a condensación da glicina co succinil-CoA para formar o ácido delta-aminolevulínico. Trátase dun encima de localización mitocondrial codificado no núcleo, que é o encima primeiro e limitante na vía de biosíntese do hemo en mamíferos. Hai dous isocimas deste tipo específicos de tecidos: un encima de mantemento doméstico codificado polo xene *ALAS1* e un encima específico do tecido eritroide codificado polo xene *ALAS2''.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 

### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
Aldonza Lourenzo de Valadares

**Aldonza Lourenzo de Valadares**, finada despois de 1360, foi unha nobre portuguesa (galega para Eduardo Pardo de Guevara), e nai de Alvar Peres de Castro e Inés de Castro.
## Traxectoria 
Filla do nobre portugués Lourenzo Soares de Valadares, ricohome, conselleiro dos reis Afonso III e Dinis de Portugal, tenente de Riba Fouga e de Riba Minho e señor de Tangil, e de Sancha Nunes de Chacim, filla de Nuno Martins de Chacim, ricohome, tenente de Braganza, meiriño maior de Afonso III e mordomo maior do rei Dinis I de Portugal, e da súa segunda esposa, Teresa Nunes Queixada. O pai de Aldonza foi aio de Pedro Fernández de Castro, quen lle foi entregado pola súa nai para a súa protección despois da morte do seu pai. 

Tivo varias irmás de nai e pai, entre elas: Berenguela Lourenzo de Valadares, esposa de Afonso Téllez de Meneses *O Raposo*; Branca, que casou con Martín Eanes de Briteiros; Xoana, comendadora do Mosteiro de Santos até 1348; e Constanza e Beatriz Lourenzo de Valadares, ámbalas dúas monxas no Mosteiro de Arouca.

Aldonza, que nunca chegou a casar, mantivo unha relación con Pedro Fernández de Castro co que tivo dous fillos:

* Alvar Peres de Castro, (m. en xullo de 1384), conde de Arraiolos e primeiro Condestable de Portugal;

* Inés de Castro (m. en 1355), raíña a título póstumo de Portugal, polo seu matrimonio secreto con Pedro I de Portugal.

Francisco Fernández de Béthencourt mantén que Aldonza estivo lexitimamente casada con Pedro Fernández de Castro "*aunque se anulara después por motivos que no ha logrado descubrir nuestra diligencia*".

A data de falecemento de Aldonza sería despois de 1360, ano no que figura unha doazón ao mosteiro de Ancede dos seus dereitos na igrexa de Leocadia de Lágea.

## Notas
Broad (moeda)

O ***broad*** é unha moeda inglesa de ouro cuñada inicialmente pola *Commonwealth* de Inglaterra en 1656, e novamente en 1660 xa a nome de Carlos II, co valor 20 xilins. 

O seu deseñador foi, en ambos os casos, o daquela gravador xefe da *Royal Mint*, Thomas Simon.

## Caracterización 
### *Commonwealth* de Inglaterra 
A moeda emitida pola *Commonwealth* de Inglaterra, logo da guerra civil inglesa, ten un diámetro de entre 29 e 30 milímetros e un peso de entre 9,00 e 9,10 gramos, e está cuñada en ouro cunha pureza de 916 milésimas. No seu anverso represéntase o busto do Lord Protector Oliver Cromwell que se amosa laureado, á maneira dos emperadores romanos. A inscrición latina que o rodea é OLIVAR D G R P ANG SCO HIB &c PRO (*Olivarius Dei Gratia Res Publicae Angliae, Scotiae et Hiberniae etc. Protector*; galego: "Oliver, pola graza de Deus, protector da República de Inglaterra, Escocia, Irlanda, etc.").

### Carlos II (1660-1685) 
Pola súa banda, a proposta de Thomas Simon para o broad a nome de Carlos II amosaba no seu anverso un busto drapeado e laureado do monarca cara á dereita, coa lenda CAROLVS II REX ("Rei Carlos II"), en tanto que o reverso presentaba unha composición cruciforme cos escudos de armas de Inglaterra, Escocia, Francia e Irlanda, coas letras CC coroadas, rodeado pola lenda MAG MALI A·DEI ("Poderosas accións de Deus"), e a data de 1660.

Coñécense diversas variantes do *broad* de Carlos II, creadas tamén por Simon e datadas en 1660 e en 1662. Todas elas foron cuñadas unicamente como moedas de proba, e non chegaron a cuñarse para a súa posta en circulación, xa que o monarca decidiu encomendarlles a confección das súas moedas ordinarias aos irmáns Joseph e John Roettiers, rivais de Thomas Simon na *Royal Mint*.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Carter, E. C. (1929). "A review of the pattern broads of Charles II". En *British Numismatic Journal*. Vol. 20. Páxinas 207-213.
* Frey, A. R. (1916). *A dictionary of numismatic names; their official and popular designations*. American Journal of Numismatics. Vol 50.
* Lessen, M. (1966). "A summary of the Cromwell coinage". En *British Numismatic Journal*. Vol. 35. Páxinas 163-172.
* Martinori, E. (1915). *La moneta. Vocabolario generale*. Roma. Istituto italiano di numismatica.

### Outros artigos 
* Libra esterlina
* Guinea (moeda)
A Telva

O topónimo **A Telva** pode referirse a:

;En Galiza
***A Telva**, lugar da parroquia de Sigrás, no concello de Cambre;
***A Telva**, lugar da parroquia de Almeiras, no concello de Culleredo.
Soiuz MS-22

**Soiuz MS-22** foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 21 de setembro de 2022 mediante o un foguete Soiuz 2-1a desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Soiuz MS-22, unha Soiuz  modelo MS cos cosmonautas Sergei Prokopiev, Dimitri Petelin e Frank Rubio a bordo (a tripulación de respaldo eran Oleg Kononenko, Nikolai Chub e Loral O'Hara), foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. Unha vez en órbita chegou á estación seguindo unha traxectoria rápida de tres horas e media, acoplándose ao módulo Rassvet. Coa tripulación da Soiuz MS-22 os ocupantes da estación pasaron de sete a dez.

O 15 de decembro, durante a preparación dun paseo espacial desde o módulo Poisk, detectouse a perda de refrixerante no circuíto externo do sistema de control térmico da Soiuz MS-22, visible como unha expulsión de partículas desde a nave ao espazo. O paseo espacial foi cancelado de inmediato e ao día seguinte fixéronse varias probas para determinar o estado da Soiuz, que se considerou bo, aínda que a temperatura no seu interior subeu ata os 30 °C, obrigando a ventilalo. Roskosmos non veu motivos para un regreso de emerxencia da nave e probas posteriores mostraron que a causa da fuga era un burato de 0,8 mm no radiador do sistema de refrixeración. A conclusión despois da revisión de tódolos datos é que o burato foi causado por un "dano mecánico externo", posiblemente un micrometeorito ou un defecto de fabricación. O 8 de xaneiro Roskosmos tomou a decisión de que a Soiuz 22 aterrase sen tripulación para non poñer en risco aos cosmonautas, mentres que a Soiuz MS-23 sería lanzada en modo automático para ser usada polos cosmonautas da MS-22, que só volvería a terra despois do acoplamento da MS-23 por precaución. Finalmente a Soiuz MS-22 regresou o 28 de marzo de 2023 sen tripulación, aterrando a 147 km ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Kazakhstán).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 2-1a
*Estación Espacial Internacional
Soiuz MS-23

**Soiuz MS-23** foi unha misión espacial rusa lanzada sen tripulación o 24 de febreiro de 2023 mediante un foguete Soiuz 2-1a desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Soiuz MS-23, unha Soiuz  modelo MS, foi unha misión lanzada para acoplarse automaticamente coa Estación Espacial Internacional para traer de volta a Sergei Prokopiev, Dimitri Petelin e Frank Rubio despois dun problema de perda de refrixerante na súa nave, a Soiuz MS-22. Unha vez en órbita chegou á estación seguindo unha traxectoria de dous días e acoplándose ao módulo Poisk. O 6 de abril de 2023 a nave foi recolocada no módulo Prichal para deixar o Poisk libre para a chegada da nave de carga Progress MS-23. A Soiuz MS-23 desacoplouse da estación o 27 de setembro para volver tripulada a terra unhas horas despois, aterrando ao sueste da cidade de Dzhezkazgan (Kazakhstán).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 2-1a
*Estación Espacial Internacional
A Pena, A Capela, A Capela

**A Pena** é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Capela 
### Parroquias da Capela
SAD Majadahonda

O **SAD Majadahonda** é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Majadahonda, España.
O equipo feminino do SAD Majadahonda comezou a súa andaina no ano 2008 cun elenco de 12 xogadoras con idades comprendidas entre os 12 e os 46 anos. O club foi un dos equipos fundadores da Liga Nacional de Hockey Hielo Femenina na tempada 2008-09.

## Notas
Xalo

O topónimo **Xalo** pode referirse a:

;En Galiza
***Xalo**, lugar da parroquia de Castelo, no concello de Culleredo;
***O Xalo**, lugar da parroquia de Paleo, no concello de Carral;
***O Xalo**, lugar da parroquia das Encrobas, no concello de Cerceda.

;Monte de Galiza
***Monte Xalo**, monte da provincia da Coruña.
Casa do Camiño, Toba, Cee

**Casa do Camiño** é un lugar da parroquia de Toba no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra.

## Lugares e parroquias
### Lugares da parroquia de Toba
### Parroquias de Cee
Bandeira dos selk'nam

A '''bandeira dos selk'nam'* (coñecida como *Oleymweyen'' na lingua selk'nam), é o símbolo que identifica o pobo selk'nam, un pobo indíxena orixinario da Terra do Fogo, na Arxentina e Chile.

A bandeira dos selknam serviu de inspiración para as cores do club Selknam Rugby, creado en 2019 como homenaxe a este pobo.

## Descrición 
A bandeira componse dun fondo dividido en dúas parte, marrón na parte superior e branca na inferior. Ten unha frecha negra que divide as dúas metades horizontalmente de esquerda a dereita, sen chegar a tocar o extremo dereito. Conta ademais con catro estrelas amarelas (a Cruz do Sur) na esquina esquerda do fondo marrón. As cores representan a Terra do Fogo, xa que o vermello son as pampas do norte e o branco os bosques nevados do sur.

## Notas
Enriqueta Gastelumendi

**Enriqueta Gastelumendi**, nada no departamento Río Grande o 15 de xullo de 1913 e finada en Ushuaia o 29 de agosto de 2004, foi unha talladora artesanal fueguina coñecida tamén como a *India Varela*, considerada unha dos maiores expoñentes da cultura da rexión, e unha dos últimos descendentes directos do pobo selk'nam, mestiza de nai selk'nam e pai vasco.

## Traxectoria 
Naceu o 15 de xullo de 1913 no departamento Río Grande, Terra do Lume, na estancia Viamonte. Era a menor de cinco irmáns, fillos de María Felisa Cusanchi -derivado do orixinal *Kusanche-*, falecida en 1949 e Ramón Gastelumendi, falecido en 1918. O apelido vasco do pai fai referencia a un topónimo e significa "monte do castelo".

Naqueles anos, a poboación selk'nam diminuíra drasticamente por mor do xenocidio selk'nam; de catro mil indíxenas que había en 1880, quedaban uns cincocentos en 1905, amparados polas misións salesianas e a misión de Bridges nas estancias Harberton e Viamonte.

Comezou a tallar figuras de animais da zona en madeira de lenga empregando as ferramentas mínimas indispensables. Cando Enriqueta cumpriu cinco anos, trasladáronse á estancia Harberton, e máis adiante á estancia Moat, onde falece o seu pai, con quen tiña unha excelente relación. Alí, o encargado da estancia era Jesús Varela, que en principio se converte en padrasto de Enriqueta, converteuse no seu marido, a instancias da súa propia nai, que a obrigou a casar co español.

Enviuva en 1959 e queda a cargo dos seus nove fillos. Molestáballe o alcume co que a xente se refería a ela, a *India Varela*.

## Obra 
miniatura|150x150px|Guanaco: a figura que máis tallaba en lenga a India Varela.
A maior parte dos seus tallados foi vendida aos turistas que de todas partes do mundo chegaban a Ushuaia e vían as súas obras a través da xanela da súa casa, na céntrica rúa San Martín. A peza de maior dimensión é un guanaco, demorou dous anos en tallala. Até 1992 traballou como docente no taller de libre expresión da Dirección de Cultura de Terra do Fogo, en Ushuaia. Nos anos 1980 traballou como mestra de tallado no colexio salesiano da obra de Don Bosco en Ushuaia. Confeccionou a chave da cidade de Ushuaia.

## Recoñecementos 
* Foi declarada *Cidadá Ilustre de Ushuaia* en 1993.
* As súas obras exhíbense no Museo da Fin do Mundo.
* O seu nome foi imposto á Casa Municipal de Cultura, á biblioteca da Escola N.º 9 de Ushuaia, unha escola de ensino secundario e á feira do paseo dos artesáns de Ushuaia.
* Manuel Tomás Valdivia, autor da novela *El Secreto de Darwin*, realizou un vídeo de 30 minutos chamado *Enriqueta, la última selk’nam*, no que a entrevista.

## Falecemento 
Faleceu o 29 de agosto de 2004, aos 91 anos, como consecuencia dunha pneumonía que se lle presentou en xuño dese ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* “Enriqueta, La Última Selk’nam”. Filme documental de Valdivia, Manuel. Ano 1996. Duración 30 minutos. Ushuaia, Arxentina.
A Casalta, Chandrexa, Parada de Sil

**A Casalta** é un lugar da parroquia de Chandrexa, no concello ourensán de Parada de Sil, na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE, en 2023 tiña 26 habitantes (12 homes e 14 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Chandrexa 
### Parroquias de Parada de Sil 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Parada de Sil
ALAS2

A **delta-aminolevulinato sintase 2**, tamén coñecida como '''5'-aminolevulinato sintase 2** ou **ALAS2'*, é un encima que nos humanos está codificado polo xene *ALAS2'' do cromosoma X. ALAS2 é un tipo de ácido aminolevulínico sintase; outro tipo é o ALAS1.

O produto deste xene é un encima específico de tecido eritroide de localización mitocondrial. A proteína codificada cataliza o primeiro paso da biosíntese do grupo hemo na que se sintetiza ácido 5-aminolevulínico a partir de glicina e succinil-CoA, para o cal utiliza o piridoxal 5-fosfato (PLP) como cofactor. Defectos neste xene causan a anemia sideroblástica que responde á piridoxina ligada ao X. Identificáronse variantes de transcrición de empalme alternativo que codifican diferentes isoformas.

O seu xene contén un elemento de resposta ao ferro (IRE) na súa rexión 5'-UTR ao cal se une unha proteína que se une ao elemento de resposta ao ferro (IRP) se o nivel de ferro é demasiado baixo, inhibindo así a tradución.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
*GeneReviews/NCBI/NIH/UW entrada sobre a anemia sideroblástica e ataxia ligada ao X
Bandeira de Aiguafreda

A **bandeira oficial** do concello barcelonés de Aiguafreda ten a seguinte descrición:
:Bandeira apaisada, de proporcións de dous de alto por tres de longo, coa metade superior vermella sementada de cruces brancas, das que só 3 son enteiras; e coa metade inferior composta por dúas bandas iguais xustapostas, unha amarela e a inferior negra.

## Historia 
Foi aprobada o 11 de decembro de 1997 e publicada no DOGC o 13 de xaneiro do ano seguinte co número 2555.

## Notas
Javi Montero

**Francisco Javier Montero Rubio**, coñecido como **Javi Montero**, nado en Sevilla o 14 de xaneiro de 1999, é un futbolista español que xoga como defensa no Racing de Santander, da Segunda División.

## Traxectoria 
### Atlético de Madrid 
Nacido en Sevilla, comezou a xogar ao fútbol na AD Nervión, ingresando aos 15 anos na canteira do Atlético de Madrid. En 2018, rematada a súa etapa xuvenil, foi subido ao filial e foi convocado para realizar a pretempada co primeiro equipo ás ordes de Diego Simeone, xogando con lentes de protección debido a unha lesión ocular sufrida en 2017.

O 23 de setembro de 2018 debutou co Atlético de Madrid B na Segunda División B, nunha vitoria por 4-2 ante o Navalcarnero. Un mes e unha semana despois, o 30 de outubro, debutou co primeiro equipo, disputando os 90 minutos da derrota por 1-0 contra o Sant Andreu nos oitavos de final da Copa do Rei.

Unha semana despois debutou tamén na Liga de Campións, na vitoria por 2-0 contra o Borussia Dortmund no Estadio Metropolitano, substituíndo no descanso ao lesionado José Giménez. E catro días despois realizou a súa estrea na Primeira División, xogando como titula nunha vitoria por 3-2 contra o Athletic de Bilbao. Completou a tempada cun total de 33 partidos, 19 deles co filial e 14 co primeiro equipo.

#### Cesión ao Deportivo 
O 2 de setembro de 2019, o Atlético renovou o seu contrato ata 2024, sendo inmediatamente cedido ao Deportivo da Coruña, da Segunda División. Foi titular na maioría de partidos do equipo galego, pero o club completou unha nefasta tempada, descendendo á Segunda División B por segunda vez na súa historia. Montero contribuíu con 31 partidos, 30 deles como titular.

### Beşiktaş 
Para a tempada 2020/21 foi cedido ao Beşiktaş da Süper Lig turca. Na súa primeira tempada en Turquía, conquistou tanto a liga como a Copa de Turquía e no verán firmou un contrato permanente co club. Xogou de xeito habitual durante a tempada 2021/22, pero a súa participación caeu drasticamente na 2022/23, e trala chegada de Şenol Güneş ao banco, o xogador saíu cedido en xaneiro de 2023 ao Hamburger SV da 2. Bundesliga. 

#### Cesións a Hamburger e Arouca 
Tampouco contou con oportunidades no equipo dirixido por Tim Walter, co que xogou só cinco partidos. En agosto de 2023 saíu cedido de novo, desta vez ao Arouca, da Primeira Liga portuguesa, onde coincidiu cos tamén españois Jason Remeseiro, Cristo, Rafa Mujica, Puche e Oriol Busquets. No conxunto portugués foi titular indiscutible, disputando un total de 34 partidos, todos saíndo dende o once inicial.

### Racing de Santander 
No verán de 2024 rescindiu o seu contrato co Beşiktaş e asinou polo Racing de Santander, da Segunda División. No conxunto cántabro foi unha peza importante dos esquemas de José Alberto, disputando 25 encontros, todos como titular, ata que en marzo sufriu unha grave lesión de menisco que lle fixo perder o resto da campaña.

### Selección española 
Foi internacional coa selección española sub-21 nunha ocasión, o 10 de outubro de 2019, disputando 17 minutos nun amigable contra Alemaña en Córdoba.

## Notas
XXXVIII edición dos Premios Goya

A **38 edición dos Premios Goya**, entregados pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas de España, recoñeceu o mellor do cine español en 2023 e tivo lugar na Feira de Valladolid o 10 de febreiro de 2024. Os nomeamentos aos diferentes premios foron anunciados o 30 de novembro de 2023 por LuÍs Tosar e Anna Castillo como parte do programa matutino *Mañaneros* de La 1, sendo a primeira vez que se facía dese xeito e non na Academia de Cine.​ Entre as películas nomeadas, destacou *20.000 especies de abejas* con quince, seguida de *La sociedad de la nieve* con trece e *Cerrar los ojos* e *Saben aquell* con once.

A seguinte edición, en 2025, realizarase en Granada.

## Nomeamentos e premios das películas 
## Premios 
miniatura|228x228px|Juan Antonio Bayona
miniatura|200x200px|Malena Alterio
miniatura|David Verdaguer|216x216px
miniatura|207x207px|José Coronado
miniatura|214x214px|Pablo Berger

## *In Memoriam* 
Tamén foron homenaxeados *In Memoriam*, os que finaron durante o 2023.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da XXXVIII edición dos Goya 2024
Concellos de Galiza por poboación

En Galiza existen 313 concellos cunha poboación total de 2&nbsp;689&nbsp;152 hab. O territorio organízase ao redor de sete núcleos urbanos principais, todos con máis de 60&nbsp;000 habitantes, e que suman 995&nbsp;126 hab. Existen outros 49 concellos de máis de 10&nbsp;000 hab. que acumulan outro millón de persoas.

Listaxe dos 313 concellos de Galiza ordenados por poboación (segundo o INE 2022):

O número de concellos por tamaño reflicte unha concentración da poboación nos núcleos urbanos e periurbanos cada vez maior. O número de concellos de menos de 10&nbsp;000 hab. é de 257, fronte aos 56 maiores dese límite de referencia.

## Notas 
Fonte: INE 1-1-2013
Yuejing

O ***Yuejing*** ou ***Clásico da música*** (chinés tradicional: 樂經; chinés simplificado: 乐经; *pinyin*: *Yuèjīng*; Wade-Giles: *Yüeh4-ching1*) foi un dos libros clásicos do confucianismo, perdido contra a dinastía Han. Autores coma Sima Qian considerárono o "Sexto Clásico", e pénsase que sería importante nas interpretacións tradicionais do *Shijing* 詩經 ou *Clásico da poesía*.

## Historia 
Sobreviven trazas da obra noutros textos, coma o *Zuo zhuan* 左傳 ou *Os anais de Zuo*, o *Zhou li* 周禮 ou *Os ritos dos Zhou*, e no *Yueji* 樂記 ("Rexistro da Música"), décimo noveno volume do *Liji* 禮記 ou *Clásico dos Ritos.* Segundo o *Han shu* 漢書 ("Libro dos Han"), o músico Dou Gong 竇公, do reino de Wei, entregou unha copia do *Yuejing* ao emperador Wen dos Han.

O erudito da dinastía Qing Shao Yichen 邵懿辰 (1810-1861) propuxo a hipótese de que o libro nunca existiu. Esta tese foi recuperada recentemente por algúns estudosos contemporáneos, como Luke Waring. Porén, a versión máis aceptada é que todas as copias se destruíron durante a queima dos libros e o enterramento dos eruditos promovida polo emperador Qin Shihuang, tal e como se recolle na historia dinástica dos Song. A poética de Liu Xie 劉勰 (465-522), o *Wenxin diaolong* 文心雕龍, comparte a mesma idea.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Confucianismo
* Os Catro Libros e os Cinco Clásicos
Wenxin diaolong

é unha poética chinesa do século V, escrita por Liu Xie.

## Estrutura 
O libro está composto por cincuenta capítulos ou *pian* 篇, seguindo os principios da numeroloxía e adiviñación establecidos no *Yijing* 易經 ou *Libro dos cambio*s. Así, intenta establecer a orixe da literatura, as leis da composición poética ou a estrutura dos xéneros literarios.

## Traducións 
### En castelán 
* *El corazón de la literatura y el cincelado de dragones*. Tradución directa de Alicia Relinque Eleta. Editorial Comares.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Owen, S. (1992): Readings in Chinese literary thought. Harvard University Asia Center.
* Richter, A. (2007): "Notions of Epistolarity in Liu Xie's *Wenxin dialong.*" *Journal of the American Oriental Society* 127(2), 143-160.
* Zhao, H. (1990): *"Wen Xin Diao Long": An early Chinese rhetoric of written discourse.*  Purdue University [Tese de doutoramento]
* Zong-qi, C. (ed.) (2001): *A Chinese Literary Mind: Culture, Creativity and Rhetoric in Wenxin Diaolong*.

### Ligazóns externas 
*  (Proxecto Gutenberg)
* *Wenxin diaolong* 文心雕龙 (Chinese Text Project)
* *The Literary Mind and the Carving of Dragons* (Chinese Notes)
Soiuz MS-24

**Soiuz MS-24** é unha misión espacial rusa lanzada o 15 de setembro de 2023 mediante un foguete Soiuz 2-1a desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Soiuz MS-24, unha Soiuz  modelo MS, foi unha misión lanzada cos cosmonautas Oleg Kononenko, Nikolai Chub e Loral O'Hara a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A tripulación de respaldo era Oleg Novitski, Marina Vasilevskaia e Loral O'Hara. A nave chegou á estación seguindo unha traxectoria rápida de tres horas e acoplándose ao módulo Rassvet.

A nave regresou a terra o 6 de abril de 2024 con Oleg Novitski e Marina Vasilevskaia a bordo, chegados á estación na Soiuz MS-25, xunto con Loral O'Hara. A cápsula cos tripulantes tocou terra a 147 km ao sueste de Dzhezkazgan (Kazakhstán).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 2-1a
*Estación Espacial Internacional
Cadros de xogadoras da Naisten Liiga 2023-2024

Un total de nove equipos participaron na tempada 2023-24 da Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia. En total máis de 250 xogadoras foron inscritas na competición, das cales o 92,5&nbsp;% eran de nacionalidade finlandesa, mentres que as restantes procederon da República Checa (3,6&nbsp;%), Francia (1,2&nbsp;%), Eslovaquia (1,2&nbsp;%), o Xapón (0,4&nbsp;%) e Polonia (0,4&nbsp;%).

## HIFK (Stadin Gimmat) 
miniatura|O IFK na tempada 2023-24.

## HPK 
miniatura|O HPK na tempada 2023-24.

## Ilves 
miniatura|O Ilves na tempada 2023-24.

## KalPa 
## K-Espoo 
miniatura|O K-Espoo na tempada 2023-24.

## Kärpät 
## RoKi 
## Team Kuortane 
## TPS 
## Notas 
;Referencias
Patricia Domínguez Barja

**Patricia Domínguez Barja**, nada na Pobra de Trives o 28 de xaneiro de 1979, é unha avogada e política galega do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria
Avogada. Foi membro da executiva provincial do Partido Popular de Ourense entre 2013 e 2015, tralo cal se deu de baixa.

Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE na Pobra de Trives e foi elixida alcaldesa grazas ao apoio de Son de Trives. Gobernou en coalición con esta formación ata o mes de agosto dese ano, cando abandonaron o goberno, polo que continuou en minoría o resto do mandato. Nas municipais de 2023 foi reelixida alcaldesa con maioría absoluta.

En 2022 pasou a formar parte da Executiva provincial do PSdeG-PSOE en Ourense como Secretaria de Acción Electoral e dende 2024 forma parte tamén da Executiva Nacional galega como responsable de Emprendemento. En abril de 2025 presentou a súa candidatura á Secretaría Xeral do PSdeG da provincia de Ourense, perdendo finalmente contra o portavoz socialista na Deputación Álvaro Vila.

## Vida persoal
Está casada e ten un fillo.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais na Pobra de Trives
Hamaca (móbel)

250px|miniatura|Varias hamacas.
Unha **hamaca** é un móbel de piscina, terraza, xardín, praia ou cuberta de barco, formado por unha estrutura lixeira e encartábel de ripas de madeira ou ben de tubos de aluminio, e, na súa versión máis moderna e arestora máis habitual, por láminas de plástico branco ou doutra cor, pensado para que unha persoa se poida recostar ou ben sentar para relaxarse. O respaldo tamén pode ser feito dunha soa peza de tea.

## Variedades 
* Hamaca con rodas traseiras para facilitar o desprazamento.
* Hamaca con bandexa auxiliar para colocar vasos ou pratos.
* Hamaca encartábel para ver a vista ou para tomar unha sesta.
* Hamaca gravidade cero, que achegan sensación de ingravidez e adóitanse utilizar tanto en ambientes interiores como de exteriores.
* Hamaca con parasol, moi utilizada para a praia ou piscina durante o verán.

## Notas
Soiuz 2

**Soiuz 2** foi unha misión espacial non tripulada soviética lanzada o 25 de outubro de 1968 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Soiuz 2, unha Soiuz  modelo 7K-OK sen tripulación a bordo, foi lanzada para acoplarse coa Soiuz 3, tripulada por Georgi Beregovoi e lanzada unhas horas despois. A misión foi planeada para gañar práctica nas citas e acoplamentos espaciais. Beregovoy non conseguiu acoplarse coa Soiuz 2, que debía servir como obxectivo pasivo, debido á súa insistencia en usar os controis manuais e saltarse os sistemas automáticos, gastando a maior parte do propelente adicado a manobras no seu primeiro intento de acoplamento. O resto da misión adicouse a facer diferentes probas coa cápsula, así como experimentos dirixidos á observación astronómica e á observación terrestre.

A Soiuz 2 volveu a terra o 28 de outubro de 1968.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 11A511
*Soiuz 3

## Notas
Raúl Dacosta

**Rául Dacosta Cerqueda**, nado en Ourense o 26 de xaneiro de 2002, é un futbolista galego que xoga como extremo esquerdo na Ponferradina, da Primeira División RFEF.

## Traxectoria 
Naceu en Ourense, sendo fillo do tamén futbolista José Ramón Dacosta, xogador histórico do Club Deportivo Ourense. Tamén Raúl ingresou no hoxe desaparecido club ourensán, xogando nas súas categorías inferiores dende os 6 anos. Posteriormente pasou polo Pabellón, ata que no 2014 entrou na canteira do Celta de Vigo.

Tras tres anos en Vigo, en xullo de 2017 foi fichado polo Real Madrid, pasando tres anos na súa canteira, ata que en 2020 pasou á do Espanyol.

O 7 de febreiro de 2021 debutou co Espanyol B na Segunda División B, nun partido ante o Hospitalet, e na tempada 2021/22 pasou a formar parte definitivamente do filial. Disputou un total de 62 partidos co Espanyol B ata 2023, marcando 8 goles.

En agosto de 2023 fichou pola Ponferradina, que acababa de descender á Primeira División RFEF.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en LaPreferente .