Pteridium

miniatura|dereita|200px|*Pteridium aquilinum* 
***Pteridium*** é un xénero botánico de preto de dez especies de fieitos grandes e grosos, na familia das Dennstaedtiaceae.

## Etimoloxía 
*Pteridium* é un diminutivo de *Pteris*, nome latín procedente do grego *pteron*, que significa á, pola forma das frondes.

## Ecoloxía 
Este xénero é probablemente o máis distribuído de calquera xénero de fieitos no mundo, aparece en todos os continentes excepto Antártica e en todos os ambientes excepto os cálidos e os fríos de desertos. Así é considerado cunha distribución cosmopolita. No pasado, considerábase ao xénero cunha soa especie, *Pteridium aquilinum*, pero agora se subdivide en varias especies.

Evolucionalmente, pódese considerar como un dos máis exitosos fieitos en sobrevivir. A planta posúe frondes grandes, triangulares desde unha moi expandida zona radicular, e pode formar densas matas. As raíces poden moverse 1 m ou máis entre frondes; e estas medrar a 2,5 m de longo ou máis con soporte, pero o típico é o rango de 0,6–2 m de altura. En ambientes fríos, é decidua no inverno. Require chan ben drenados, xeralmente áchase en ladeiras de serras.

É alimento de larvas de lagoas spp. de Lepidoptera como *Melanchra persicariae*, *Phymatopus*, *Pharmacis*, *Triodia sylvina*, e *Euplexia lucipara*.

## Usos 
miniatura|esquerda|Folla nova de *P. aquilinum*

As frondes inmaturas, firmemente enroladas, emerxentes, foron consideradas comestibles por moitas culturas a través da historia, e aínda é usada como alimento fresco (ou cocido) ou preservado en sal, en pickles, ou secados ao sol. En Corea, onde se chama *gosari namul*, é un ingrediente típico no prato con arroz *bibimbap*.

Tanto frondes como rizomas empregáronse para prepararen cervexa, e o amidón do rizoma emprégase como substituto da *Maranta arundinacea*. Pode facerse pan con fariña de rizoma seco e pulverizado, só ou con outras fariñas. Os pobos indíxenas de América cociñaban os rizomas, pelábanos e comíanos, e tamén pulverizaban as fibras amidonais en fariña. No Xapón, o amidón de rizomas emprégase para facer confeccións.

Os maorís de Nova Zelandia usan os rizomas de *P. esculentum* (*aruhe*) como unha comida de primeira necesidade, especialmente en grupos de exploración ou de caza, fóra dos seus asentamentos permanentes; moita da inmensa distribución desta especie actualmente en Nova Zelandia, é consecuencia de prehistóricas deforestacións e subsecuente tendencia do *aruhe* a colonizar os chans ricos (que producen os mellores rizomas). Os rizomas secados ao aire perden peso; para logo consumilos, quéntanse brevemente e mestúrase cun *patu aruhe* (po de rizoma); o amidón pode logo chuparse das fibras en cada comida, ou xuntarse para preparalo logo. O *patu aruhe* tivo ítems significativos e desenvolvéronse varios estilos (McGlone *et al.* 2005).

Tamén ten un uso medicinal. Os rizomas en po considéranse particularmente efectivos contra vermes parasitos. En América comíase rizoma en cru como remedio para a bronquite.

Mostrouse que é carcinóxeno e pénsase que é unha importante causa de alta incidencia de cancro de estómago no Xapón, onde se consome como unha verdura, chamada warabi. Está a ser investigada como posible fonte de novos insecticidas.

Ademais de causar cancro, o fieito non cociñado contén a encima tiaminasa, que rompe a tiamina. Polo que, un consumo excesivo pode causar beriberi, especialmente en spp. con estómago simple. Os ruminantes son menos vulnerables debido a que sintetizan a tiamina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bibimbap

### Ligazóns externas 
* Marrs, R. H.