open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Fernando Miramontes

**Fernando Miramontes Vázquez**, nado na Coruña en 1935 e finado en Vilagarcía de Arousa o 13 de xaneiro de 2021, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Dende os 10 anos marchou vivir a Ferrol onde traballou dende os 14 anos como escaiolista. Emigrou a Francia e retornou a Ferrol nos anos sesenta. Sindicalista, foi loitador antifranquista. Foi detido nove veces. Estivo preso no cárcere da Coruña 5 veces e a raíz dos sucesos de Ferrol de 1972 foi torturado salvaxemente pola policía. Militante do PCE Nas primeiras eleccións municipais da democracia foi elixido concelleiro de Ferrol. Volveu ser concelleiro en varias lexislaturas e foi tenente alcalde de Ferrol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fernando Miramontes: Unha vida de militancia sindical e política
* El Gavilán que voló sobre el franquismo y el Ayuntamiento de Ferrol
* Fernando Miramontes, o home tranquilo
Manuel Amor Deus

**Manuel Amor Deus**, nado en Ferrol o 16 de febreiro de 1941 e finado na mesma cidade o 26 de xuño de 2007, foi un dirixente sindicalista comunista galego.

## Traxectoria 
Criouse no barrio de Esteiro, o seu pai e o seu tío eran militantes do PCE. Con 14 anos entrou de aprendiz na Bazán. A mediados dos sesenta era oficial de segunda e converteuse en activista das Comisións Obreiras e do PCE. Dirixente de CCOO, como consecuencia das mobilizacións obreiras de 1972, xunto cos outros membros do xurado de empresa de Bazán Rafael Pillado e José María Riobó, foi encausado e sometido a consello de guerra. Pasou á clandestinidade e foi detido dous meses despois e encarcerado, permanecendo en prisión ata a morte de Franco.

Logo da legalización dos sindicatos foi elixido secretario xeral de CCOO de Galicia, permanecendo no cargo ata 1988 cando volveu ao seu traballo na Bazán. En 1992 deixou o traballo por unha incapacidade permanente total. Finou en Ferrol o 26 de xuño de 2007 vítima dun cancro de pulmón provocado polo amianto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Manuel Amor Deus, dirigente histórico de CC.OO.
Scream Queens (serie de televisión)

***Scream Queens*** é unha serie de televisión estadounidense de comedia negra e satírica que se estreou en Fox dende o 22 de setembro de 2015 até o 20 de decembro de 2016. A serie foi creada por Ryan Murphy, Brad Falchuk e Ian Brennan, e foi producida por Murphy, Falchuk, Brennan e Alexis Martin Woodall, e por 20th Century Fox Television, Ryan Murphy Productions, Brad Falchuk Teley-vision e Prospect Films. A primeira tempada está protagonizada por Emma Roberts, Skyler Samuels, Lea Michele, Glen Powell, Diego Boneta, Abigail Breslin, Keke Palmer, Oliver Hudson, Nasim Pedrad, Billie Lourd e Jamie Lee Curtis, xunto con Niecy Nash, Ariana Grande e Nick Jonas nos papeis secundarios. A acción ten lugar na universidade ficticia de Wallace, e foi filmada na universidade de Tulane en Nova Orleáns, Luisiana. Conta a historia dunha irmandade, Kappa Kappa Tau (KKT), que é o obxectivo dun asasino en serie que usa como disfrace a mascota da universidade, un demo vermello.

## Personaxes 
### Introducidos na tempada 1 
* Emma Roberts como Chanel Oberlin
* Skyler Samuels como Grace Gardner (tempada 1)
* Lea Michele como Hester Ulrich/Chanel #6
* Glen Powell como Chad Radwell (tempada 1; recorrente na tempada 2)
* Diego Boneta como Pete Martinez (tempada 1)
* Abigail Breslin como Libby Putney/Chanel #5
* Keke Palmer como Zayday Williams
* Oliver Hudson como Weston "Wes" Gardner (tempada 1; convidado na tempada 2)
* Nasim Pedrad como Gigi Caldwell/Jess Meyer (tempada 1)
* Lucien Laviscount como Earl Grey (tempada 1)
* Billie Lourd como Sadie Swenson/Chanel #3
* Jamie Lee Curtis como Dean/Dr. Cathy Munsch

### Introducidos na tempada 2 
* Kirstie Alley como enfermeira Ingrid Hoffel
* Taylor Lautner como Dr. Cassidy Cascade 
* James Earl III como Chamberlain Jackson 
* John Stamos como Dr. Brock Holt

## Notas
José María Riobó

**José María Riobó Millán**, nado en Ferrol en 1945 e finado na mesma cidade o 21 de maio de 2003, foi un dirixente sindicalista galego.

## Traxectoria 
Criouse no barrio de Esteiro. Traballador da Bazán. Converteuse en activista das Comisións Obreiras. Como consecuencia das mobilizacións obreiras de 1972, xunto cos outros membros do xurado de empresa de Bazán Rafael Pillado e Manuel Amor Deus, foi encausado e sometido a consello de guerra. Permaneceu en prisión ata a amnistía de 1976. Logo da legalización dos sindicatos foi elixido secretario xeral de CCOO de Ferrol. Finou no Hospital Novoa Santos de Ferrol o 21 de maio de 2003 vítima dun cancro producido polo amianto.

## Notas
Relacións Bangladesh-Bután

As **relacións entre Bangladesh e Bután** refírense ás relacións bilaterais entre Bangladesh e Bután. O rei de Bután foi o primeiro líder mundial en anunciar un recoñecemento oficial da independencia de Bangladesh o 6 de decembro de 1971. Dende entón, os líderes de ámbolos países intercambiaron moitas visitas estatais. En 2016, o Presidente de Bangladesh dirixiuse ao Parlamento de Bután. O 6 de decembro de 2020, ambos os países asinaron un Acordo de comercio preferencial (PTA) con disposicións para o libre comercio de determinadas mercadorías. A sinatura do acordo foi presenciada polo Primeiro Ministro de Bangladesh e o Primeiro Ministro de Bután.

[miniatura|Os primeiros ministros de Bangladesh e Bután con outros líderes do sur de Asia durante o XVI Cumio da SAARC en [Thimphu.]]

## Cambio climático 
Bután e Bangladesh forman parte do Foro de Vulnerabilidade Climática e do Grupo V20 de Ministros de Facenda. O derretemento dos glaciares e o aumento do nivel do mar son as principais preocupacións en ámbolos dous países.

## Notas
Relacións Bután-Paquistán

As **relacións entre Bangladesh e Paquistán** refírense ás relacións bilaterais entre Bután e Paquistán. As relacións estiveron activas polo menos dende 2004. Ambas as dúas nacións son membros da Asociación Surasiática para a Cooperación Rexional e das Nacións Unidas. Ningún país ten un embaixador residente.

Ambos son estados do Himalaia e teñen dous veciños comúns, a China e a India. Bután ten estreitas relacións coa India mentres que Paquistán ten relacións estreitas coa China. Porén, as relacións paquistanís coa India son ​​máis tensas, polo que a India observou ás veces as aproximacións paquistanís a Bután con desconfianza.

## Representación diplomática 
Ningún dos dous países ten un embaixador residente. A embaixada de Paquistán en Bangladesh está acreditada en Bután. No ano 2006, o embaixador de Paquistán en Bután era Alamgir Bashar Khan Babar.

No ano 2012, o embaixador de Bután en Paquistán era Dasho Bap Kesang.

## Notas
Augusto Docampo Soto

**Augusto Docampo Soto**, nado en Lavadores (Vigo) o 21 de maio de 1940, é un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
En abril de 1960 participou con Víctor Francisco Cáceres, Manuel Rodríguez González e Jaime Garrido Vila nunha reunión en Vigo na que se constituíu un grupo anarquista denominado Frente Democrático Juvenil (FDJ), do que ía ser nomeado tesoureiro. Despois da participación do grupo nunha folga de Vulcano e Barreras en solidariedade cos mineiros asturianos, unha serie de arrestos en agosto de 1962 desmantelaron a CNT e o grupo. Augusto Docampo e o resto dos compoñentes do grupo foron arrestados o 4 e 5 de agosto. Foi condenado en consello de guerra o 23 de novembro a cinco anos de prisión. Ingresou posteriormente no PCE e foi un dos dirixentes das Comisións Obreiras en Galicia.

Nas primeiras eleccións democráticas foi candidato suplente do PCE pola provincia de Pontevedra. e nas primeiras eleccións municipais da democracia foi candidato número dous ao concello de Vigo polo PCE e foi elixido concelleiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Relacións Bután-Kuwait

As **relacións entre Kuwait e Bután** son as relacións bilaterais entre Bután e Kuwait. As relacións entre Kuwait e Bután estabelecéronse formalmente o 23 de maio de 1983, sendo o terceiro país en ter relacións bilaterais con Bután. sendo unha das seis embaixadas que ten no estranxeiro.

Os dous países son membros dunha serie de organizacións internacionais, incluíndo a UNESCO e as Nacións Unidas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Noroeste (Suráfrica)

:*Para a provincia homónima en Zambia, véxase Provincia do Noroeste (Zambia)*.

**Noroeste** é unha das nove provincias que forman a República de Suráfrica. A súa capital é Mafikeng.

## Xeografía 
Situada ao norte do país, a unha altitude media de 1.453 msnm, limita ao norte con Botswana, a nordeste con Limpopo, ao leste con Gauteng, ao sur co Estado Libre e ao oeste co Cabo Setentrional.

Ocupa unha superficie de 104.882 km². Segundo o censo de 2010 tiña unha poboación de 3.509.953 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 33 hab./km².

## Historia 
Foi creada tras a fin do Apartheid en 1994, e inclúe partes das antigas provincias de Transvaal e da provincia do Cabo, así como a maior parte do antigo Bantustán de Bofutatsuana.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web oficial do Goberno da Provincia do Noroeste  
*Oficina de turismo da Provincia do Noroeste
Manuel Calviño Cobas

**Manuel Calviño Cobas**, nado en Amil (Moraña) cara a 1855 e finado en Meaño en 1918, foi un médico galego.

## Traxectoria 
Fillo de Benita Cobas. Médico titular de Meaño e subdelegado de medicina do partido de Cambados. Dirixiu a política de Meaño nos anos dez do século XX. Finou como consecuencia da gripe de 1918.

## Vida persoal 
Casou en 1886 con Esperanza Salazar de Lis, dona do pazo de Lis, e foi pai de José, Dolores, Socorro, Luisa, Manuel, Marcial, Purificación, Esperanza, Rosa, Ramón, Elena, Francisco e Ángeles Calviño Salazar, que casou con Virgilio Trabazo Serapio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* La casona de los Calviño, en venta
Península de Yamal

miniatura|200px|En vermello, a península de Yamal
miniatura|200px|Mapa do distrito

A **península de Yamal** (en ruso: полуо́стров Яма́л) está situada no distrito autónomo (ókrug) de Yamalo-Nenets, no noroeste de Siberia, en Rusia.

## Xeografía 
Mide uns 700 km de lonxitude, 240 km de ancho, e ten unha extensión duns 120 000 km². 

Limita co mar de Kara, a baía de Baydarátskaya ao oeste e o golfo de Ob ao leste.

No extremo norte desta península encóntrase o *estreito de Malygina*, de 8,5 km de ancho mínimo, que está conxelado, como todo o mar de Kara, a maior parte do ano, e, máis aló, a illa Bely. Ao outro lado do río atópase a península de Guida.

Na lingua dos seus habitantes indíxenas, os nenets, "Yamal" significa "Fin da Terra".

A península está composta principalmente de permafrost e xeoloxicamente é un lugar moi xove (algunhas zonas poderían ter menos de 10 000 anos).

Yamal ten as maiores reservas de gas natural de Rusia. O depósito Bovanénkovskoye está desenvolvido polo monopolio ruso de gas, Gazprom, desde 2012, unha circunstancia que pode facer perigar o futuro da cría de renos nómades.

## Fauna 
miniatura|230px|esquerda|Familia de nenets
A península de Yamal é o lugar onde se conserva mellor a cría tradicional a grande escala de renos de toda a Federación de Rusia. Na península, varios miles de pastores nómades, nenets e jantys, pastorean uns 500 000 renos domésticos.  

A tundra desta rexión (xunto á da próxima  península de Guida) constitúe unha ecorrexión do Fondo Mundial para a Natureza: Tundra das penínsulas de Yamal e Guida. 

Así mesmo, Yamal está habitada por multitude de especies de aves migratorias como, por exemplo, o eider de Esteler.

## Paleontoloxía 
Os restos ben conservados de *Lyuba*, unha cría de mamut de 37 000 anos de idade, foron atopados por un pastor de renos na península no verán de 2007. O animal era unha femia e determinouse que tiña un mes de idade, no momento da morte.

En 2018 achouse un cachorro de mamut duns 18 000 anos, na rexión do permafrost do Extremo Oriente ruso.

O 23 de xullo de 2020 descubríronse, nesta zona, debido ao desconxelamento provocado polo cambio climático, restos moi ben conservados (parte do seu cranio, varias costelas, ósos dunha pata dianteira e tecidos brandos) dun mamut de hai uns 10 000 anos.​ 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Artigo sobre os nenets
Relacións Bután-Tailandia

As **relacións bilaterais** entre o Reino de Bután e o Reino de Tailandia estabelecéronse en 1989. Tailandia é un dos 53 países con relacións diplomáticas formais con Bután.

## Historia 
[miniatura|300px|O antigo primeiro ministro de Bután [Kinzang Dorji (á esquerda) co exprimeiro ministro de Tailandia Surayud Chulanont, nunha reunión en Bangkok en 2007. O primeiro ministro de Bután leva a roupa tradicional.]]
Fundada en 1989, as relacións diplomáticas entre Bután e Tailandia foron máis fortes ao longo dos anos. Ambas as nacións teñen moitas características en común. Situadas no sueste asiático, ambas as nacións teñen un sistema de monarquía. Tanto Bután como Tailandia teñen poboacións de maioría budista, cunha forte herdanza e cultura budistas. Bután ten unha embaixada en Bangkok, Tailandia. Por outra banda, Tailandia non ten unha misión diplomática en Bután; realiza as súas relacións a través da súa embaixada en Dacca, Bangladesh, que está acreditada ante o reino do Himalaia.

## Lazos culturais 
Nos últimos anos produciuse un importante crecemento do turismo entre as dúas nacións. Bután e Tailandia tamén promoven a cooperación no eido da educación. Varias universidades tailandesas, incluíndo a Universidade do Príncipe de Songkla e a Universidade Rangsit, teñen estudantes butaneses. As universidades tailandesas ofrecen programas de bolsas para atraer estudantes butaneses.

O 10 de novembro de 2009, a Embaixada de Tailandia en Dacca anunciou a creación do "Parque da Amizade Bután-Tailandia" na cidade de Thimphu, a capital de Bután. O parque tiña como obxectivo celebrar tanto o 20 aniversario do establecemento de relacións diplomáticas como o aniversario da coroación do quinto Rei de Bután, Jigme Khesar Namgyel Wangchuck.

## Notas
Ramón Calviño Salazar

**Ramón Antonio Calviño Salazar**, nado en Meaño o 27 de abril de 1904 e finado en Vigo en 1984, foi un funcionario e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Calviño Cobas e Esperanza Salazar de Lis, donos do pazo de Lis.  Orfo de pai aos 14 anos, marchou a Cuba e despois á Arxentina en 1929. Retornou e foi funcionario municipal do Concello de Meaño, e correspondente de *El Pueblo Gallego* en Meaño.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu co seu cuñado Virgilio Trabazo Serapio na madrugada do 19 de xullo á Coruña, onde embarcaron para Buenos Aires. Anos despois logrou levar á muller e o fillo ao exilio arxentino. Ramón dedicouse ao transporte público de viaxeiros. Retornaron a Galicia nos anos sesenta.

## Vida persoal 
Casou en Cuntis con Camila Carballo Blanco en 1935,  e foi pai de Ramón Calviño Carballo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Cova de vagalumes da montaña de Tamborine

miniatura|Placa fundacional da cova de vagalumes de Tamborine. Outubro de 2022.
A **cova de vagalumes da montaña de Tamborine** é unha iniciativa de conservación animal e vexetal e atracción turística que se acha en Queensland (Australia), exactamente na selva do sueste de Queensland, en fase de recuperación, onde os activistas construíron unha cova artifical para protexer os vagalumes da especie *Arachnocampa flava*, cunha entrada continua de auga e onde limpan e replantan na fraga coa intención de sacalos ao exterior no futuro. 

Foi inaugurada en 2004; só existen 9 especies coñecidas de vermes da luz, todas elas divididas entre Australia e Nova Zelandia, e o parque acolle unha delas con preto de 8000 exemplares. Os vagalumes son chave no ecosistema australiano, controlando a cantidade de insectos nas selvas.

## Acceso ao parque e ruta 
Situado no cumio da montaña de Tamborine e anexo ao viñedo Cedar Creek Estate, os visitantes teñen a opción de contratar un tour guiado a través da fraga e a cova. O tour é accesíbel durante o día e durante días solleiros ou chuviosos. 
Cedar Creek ten accesos desde a cidade de Gold Coast, a uns 40 quilómetros ao noroeste de Surfers Paradise, cun tempo de traxecto de 45 minutos. A montaña Tamborine está dominada por fértiles rochas volcánicas vermellas, con abundante chuvia en todas as estacións e aire limpo. A cova é veciña a unha famosa galería de arte (Gallery Walk), unha fábrica de queixo, unha cervexaría, un restaurante polaco e ao Thunderbird Park.

A base de protección dos vagalumes é a sección da selva tropical chamada Cedar Creek Villa, parcialmente desaparecida como selva tropical ata que se comezou a limpeza e replantado das especies autóctonas en 2004. Mediante a implementación dun proxecto de reserva natural deste tipo, o risco de extinción desta especie en natureza pódese evitar de maneira efectiva.

Todo o percorrido divídese en dúas partes: antes de ver aos vagalumes, veremos un vídeo de coñecemento dos vermes da luz azul de 5 minutos na entrada da cova de estalactitas a escuras, e deixaremos que os ollos se adapten á escuridade. Antes de ingresar á cova dos vagalumes, para manter a salvo a cada visitante, débese usar un anel de luz fluorescente sobre as costas para garantir que todos sexan vistos.
Camiñando polo túnel da cova, non só se pode ver o espectáculo dos verme alumeando e simulando o ceo nocturno, senón que tamén poderemos usar unha lanterna de infravermellos especial baixo a supervisión do persoal para observar os vermes de cerca sen danalos. A forma do vagalume, a parte emisora ​​de luz, o estado de depredación e os filamentos pegañentos como perlas con raíces para capturar a súa presa cando se dirixe ao que cre que é o exterior da cova. Durante o percorrido, podemos facer preguntas sobre o material presentado, a actividade é moi popular nos colexios e centros educativos da zona. 

### Servizos 
O parque conta con varios restaurantes, quioscos de comida e tendas de recordos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Vigozoo
### Ligazóns externas 
* Especies de vermes da luz
Batalla de Cartaxena (461)

A **batalla de Cartaxena** foi un enfrontamento militar naval que ocorreu o 13 de maio de 460 ou 461 entre a armada romana e a vándala, no contexto dos intentos do emperador Maioriano de reconquistar os territorios perdidos. O encontro, que tivo lugar fronte ás costas da provincia romana Cartaxinenese, saldouse cunha vitoria vándala.

## Contexto 
En 457, Maioriano accedeu ao trono do Imperio Romano de Occidente, limitado territorialmente, naquel momento, á Península Itálica, Dalmacia e algunhas partes do norte da Galia. Partindo para restaurar as antigas fronteiras do imperio, invadiu o sur da Galia en 458 e derrotou aos visigodos de Teodorico II na batalla de *Arelate* (actual Arles, Francia). Despois de derrotar aos godos asentados en Hispania e Septimania e impoñer a condición legal de pobo federado, Maioriano comezou a montar unha frota en *Portus Ilicitanus* (Santa Pola), porto de Ilici (Elx), preto de *Carthago Nova* (Cartaxena), coa que pretendía invadir o reino vándalo do norte de África.

## Batalla 
Na primavera de 460 ou 461, Maioriano tiña xa construídas 300 naves e esperaba máis no outono. Os vándalos decidiron atacar antes de que o exército romano se convertese nunha forza insuperable. O 13 de maio, unha frota vándala ao mando de Xenserico atacou os romanos por sorpresa. Moitos dos capitáns romanos foran subornados, polo que case non houbo resposta. A mariña romana quedou totalmente destruída xunto con calquera esperanza romana de reconquistar o norte de África.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Xenserico
* Maiorano
* Vándalos
* Reino vándalo do norte de África
Pato arlequín

O **pato arlequín** (***Histrionicus histrionicus***) é unha especie de ave da orde das anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos merxinos, a única incluída no xénero *Histrionicus*.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1828 polo cirurxián, botánico, ornitólogo e naturalista francés René Primevère Lesson. 

A especie fora definida por Linneo en 1758 na 10ª edición do seu *Systema Naturae*, co nome de *Anas histrionica*. en alusión á súa fermosa plumaxe.

### Sinónimo 
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:

En Europa occidental rexistráronse exemplares divagantes. o que fai que a especie sexa vulnerábel aos impactos de grandes verteduras de petróleo. O número de aves invernantes foi un 25 % menor nas áreas rexistradas tras a vertedura do *Exxon Valdez*, e aínda mostraba taxas de supervivencia reducidas entre os 11 e os 14 anos despois do incidente, o que suxire unha contaminación crónica por petróleo. Estímase que a recuperación total despois do catastrófico vertido do *Exxon Valdez* levará 24 anos. A introdución a grande escala do salmón do Atlántico (*Salmo salar*) e da troita (*Salmo trutta*) pode provocar a competencia polas larvas e as pupas da mosca negra, a principal fonte de alimento deste pato. Na década de 1930 o visón americano (*Neovison vison*) introduciuse na área de distribución europea e puido ter reducido o éxito reprodutivo, aínda que o impacto non se cuantificou.

## Estado de conservación 
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da área de distribución, que a tendencia de poboación parece estar en aumento e, polo tanto, a especie non se achega aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tendencia de poboación, e que o tamaño da poboación é moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio do tamaño da poboación, cualifica o seu status como *LC* (pouco preocupante).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Carboneras, Carles; del Hoyo, Josep; Elliot, Andrew & Sargatal, Jordi (1992): "Family Anatidae (Ducks, Geese and Swans)" en *Handbook of the Birds of the World. Volume 1*. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 84-8733-410-5.

### Outros artigos 
*Anseriformes
*Anátidos
*Merxinos

### Ligazóns externas 
*Pato Arlequín, *Histrionicus histrionicus* en Audubon. Guía de Aves de América del Norte. .
Keldon Johnson

**Keldon Wilder Johnson**, nado o 11 de outubro de 1999 en Chesterfield, Virxinia, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos San Antonio Spurs da National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria profesional 
O 20 de xuño de 2019, Johnson foi escollido na 29ª posición do Draft da NBA de 2019 polos San Antonio Spurs. Johnson asinou cos Spurs o 1 de xullo de 2019. O 30 de outubro de 2019, Johnson foi asignado ós Austin Spurs, afiliado de San Antonio na NBA G League. Debutou na NBA o 22 de novembro de 2019, na derrota dos Spurs por 115–104 contra os Philadelphia 76ers. O 18 de xullo de 2022, Johnson asinou un novo contrato cos Spurs por catro anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference
Cam Reddish

**Cameron Elijah Reddish**, nado o 1 de setembro de 1999 en Norristown, Pensilvania, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Los Angeles Lakers da National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria profesional 
O 20 de xuño de 2019, Reddish foi escollido na 10ª posición do Draft da NBA de 2019 polos Atlanta Hawks. Reddish asinou cos Hawks o 1 de xullo de 2019. O 24 de outubro de 2019, Reddish debutou na NBA, na vitoria dos Hawks por 117–100 contra os Detroit Pistons.

O 13 de xaneiro de 2022, Reddish foi traspasado xunto a Solomon Hill e unha elección da segunda rolda do Draft de 2025 ós New York Knicks, a cambio de Kevin Knox e unha elección de primeira rolda do Draft. Reddish debutou cos Knicks o 23 de xaneiro de 2022.

O 9 de febreiro de 2023, os Knicks traspasaron a Reddish ós Portland Trail Blazers, nun traspaso entre catro equipos no que tamén participaron os Charlotte Hornets e os Philadelpha 76ers. Debutou cos Trail Blazers o día seguinte, facendo 11 puntos na derrota por 138–129 contra os Oklahoma City Thunder.

O 6 de xullo de 2023, Reddish asinou cos Los Angeles Lakers.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference
Indar Gorri

**Indar Gorri** é o grupo de seareiras e seareiros do equipo de fútbol Club Atlético Osasuna. Sitúase nas bancadas inferiores da portería sur do estadio El Sadar. O nome en galego significa "Forza Vermella" (*Indarra* = forza; *Gorria* = vermella).
## Características 
A súa ideoloxía baséase no nacionalismo abertzale, o antifascismo e o antirracismo. Indar Gorri é un dos grupos pertencentes e fundadores de Euskal Hintxak, entidade que agrupa un gran número de filas antifascistas de Euskal Herria e que reivindica a oficialización da selección de fútbol do País Vasco.

Indar Gorri ten case 1000 membros entre socios e simpatizantes, entre os que hai uns 50 Red &amp;amp; Anarchist Skin Heads. Dito grupo pasou por estes vinte anos de ter un carácter local (nun principio a maioría eran de Pamplona), a estenderse por Navarra e por outras zonas do Estado, como Madrid, Cataluña e Andalucía.

## Amizade e rivalidade 
As principais amizades do grupo son, amais dos grupos de Euskal Hintxak e outros máis, os seguintes grupos: 

* Brigadas Amarillas (Cádiz CF)
* Resaca Castellana (Burgos CF)
* Bukaneros (Rayo Vallecano)
* Peña Mújika Taldea (Real Sociedad)
* Eztanda Norte (Deportivo Alavés)
* UM02 (CF Montréal)
* Desperdicis (Unió Esportiva Sant Andreu)
* Herri Norte Taldea (Athletic Club)

Por contra, as principais rivalidades son cos seguintes ultras: 

* Supporters Gol Sur (Real Betis)
* Ligallo Fondo Norte (Real Zaragoza)
* Juventudes Verdiblancas (Racing de Santander)
* Ultras Sur (Real Madrid CF)
* Ultras Yomus (Valencia CF)
* Gaunas Sur (CD Logroñés)
* Ultra Boys (Real Sporting de Gijón)

## Historia 
O 13 de decembro de 1987, a tribuna sur do entón El Sadar foi o escaparate para a estrea dun novo grupo de seareiras e seareiros chamado "Indar Gorri". A afección do Club Atlético Osasuna estaba un pouco anoxada por molestias en viaxes anteriores. Por este motivo, da unión dun par de grupos de afeccionados e co Monumento aos Foros como punto dos seus primeiros encontros, xorde Indar Gorri. O grupo converteuse en oficial nun encontro entre o Club Atlético Osasuna e o CD Sabadell.

A diferenza doutros grupos de seareiras e seareiros do Osasuna, Indar Gorri non ocultaba o seu carácter. Pasou de ser un movemento espontáneo a ter un gran grupo de seguidores. Unha das súas actividades máis sinaladas é o Día contra o Racismo. De feito, foron dos pioneiros en organizar actos contra a xenofobia no fútbol. Amais de conferencias e exposicións sobre esta cuestión, xógase un partido amigábel.

A organización leva case un cuarto da historia do club vermello animando de forma ininterrompida. O 2 de febreiro de 2016 foron detidos 18 membros acusados de lesións. O 5 de maio de 2022 anunciou que deixaría de animar no estadio local de El Sadar durante o que quedaba de tempada. O motivo era a avalancha de sancións económicas que estaba a recibir, principalmente por estar nunha zona da bancada que, en teoría, está habilitado para ese fin.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Indar Gorri
* Blog de Indar Gorri 
* Foro de Indar Gorri
Wiretap Scars

***Wiretap Scars*** é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de post-hardcore Sparta, publicado o 13 de agosto de 2002 a través do selo DreamWorks Records. O disco chegou ao número 71 da lista estadounidense *Billboard 200*, e lanzouse tan só cinco meses despois do seu EP de estrea, *Austere*. O álbum está moi influenciado pola música de At the Drive-In, banda na que tocaron a meirande parte dos membros de Sparta antes da súa separación en 2001.

As voces e o nome dos temas reflicten en particular os de *Relationship of Command* de At the Drive-In, o último álbum lanzado polo grupo. Isto contrasta coa música de The Mars Volta, formado por outros dous membros de AtDI (Omar e Cedric), que se afasta completamente do xénero do post-hardcore.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Alien Lanes

***Alien Lanes*** é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de lo-fi Guided by Voices, publicado o 4 de abril de 1995 a través do selo Matador Records.

O disco foi o primeiro lanzamento do grupo a través de Matador. Segundo o libro de James Greer *Guided by Voices: A Brief History: Twenty-One Years of Hunting Accidents in the Forests of Rock and Roll* o avance do disco foi de preto de 100 000 dólares, un dos contratos máis caros na historia de Matador. En contraste co lucrativo acordo, Greer menciona que "o custe de gravar *Alien Lanes*, se deixamos de lado a cervexa, foi duns dez dólares".

## Recepción 
Nunha recensión contemporánea de *Alien Lanes*, Matt Diehl de *Rolling Stone* describiu a música do álbum como "rock pegadizo que infunde intelixencia para escribir cancións e amor pola melodía cun sentido de experimentación ás veces punzante e ás veces caprichoso". Caroline Sullivan de *The Guardian* escribiu unha crítica positiva do álbum, afirmando que "as cancións de Pollard son xoias que se manteñen xusto ao bordo da excentricidade consciente". Sullivan sinalou a duración das cancións, afirmando que eran "o tempo suficiente para que Pollard estivese a respirar unhas liñas oblicuas e o guitarrista Tobin Sprout trazase unha melodía estridente".

## Listaxe de cancións 
## Notas
Telephono

***Telephono*** é o primeiro álbum de estudio da banda  de indie rock Spoon, publicado o 23 de abril de 1996 a través do selo Matador Records. O disco foi posteriormente reeditado en 2006 xunto co EP *Soft Effects* por Merge Records.

"Idiot Driver" aparecera anteriormente no recompilatorio *Bicycle Rodeo* de Peek-A-Boo Records en novembro de 1995.

## Listaxe de cancións 
## Notas
The Car

***The Car*** é o sétimo álbum de estudio da banda inglesa de indie rock Arctic Monkeys, publicado o 21 de outubro de 2022 a través do selo Domino Recording Company. Foi composto polo líder do grupo Alex Turner na súa casa dos Ánxeles. Gravouse entre París, Suffolk e Londres coa produción do colaborador habitual do grupo James Ford, xunto cos músicos invitados Tom Rowley, Loren Humphrey e Tyler Parkford. Foi arranxado por Bridget Samuels e Turner. O batería Matt Helders sacou a fotografía da portada, que representa un coche branco nun aparcadoiro baleiro. O seu título refírese a dita portada e á abundancia de referencias a vehículos nas letras.

*The Car* baséase no son do anterior disco da banda, *Tranquility Base Hotel and Casino* (2018). Conta cunha ampla gama de xéneros que inclúen rock orquestral, lounge pop, baroque pop e funk, así como elementos de jazz. Tamén está influenciado pola música soul, a electrónica, o glam rock, a bossa nova, o pop tradicional e a música de películas antiga.

O álbum foi aclamado pola crítica tras o seu lanzamento. Os críticos loubaron a progresión artística da banda, a produción do álbum e as letras de Turner. O traballo estreouse no número 2 en dez países, incluído o Reino Unido, non chegando ao primeiro lugar por mor do disco *Midnights* de Taylor Swift. Foi o primeiro álbum de Arctic Monkeys que non chegou ao número 1 da lista británica. O disco foi promovido polos sinxelos "There'd Better Be a Mirrorball", "Body Paint" e "I Ain't Quite Where I Think I Am". *The Car* acadou o posto 6 da lista estadounidense *Billboard 200*.

## Listaxe de cancións 
## Notas
My Morning Jacket

**My Morning Jacket** é unha banda estadounidense de indie rock formada en Louisville, Kentucky no ano 1998. O grupo está composto polo vocalista e guitarrista Jim James, o baixista Tom Blankenship, o batería Patrick Hallahan, o guitarrista Carl Broemel, e o teclista Bo Koster. O son da banda, enraizado no rock e no country, adoita a ser experimental e psicodélico. O grupo amasou seguidores a partir da década de 2000, en pate debido ás súas actuacións ao vivo.

My Morning Jacket conseguiu o seu primeiro éxito en Europa tras o lanzamento do seu álbum de estrea, *The Tennessee Fire* (1999). O seu seguinte traballo, *At Dawn* (2001), conseguiu unha gran cantidade de seguidores nos Estados Unidos e precedeu a varios cambios na formación. Tras fichar polo gran selo ATO Records, o grupo lanzou dous álbums, *It Still Moves* (2003) e *Z* (2005), sendo este último un grande éxito. O seguinte lanzamento da banda, *Evil Urges* (2008), tivo críticas divididas, mentres que *Circuital* (2011), o seu sexto álbum, tivo unha resposta máis unánime. O seu sétimo álbum, *The Waterfall*, foi lanzado en 2015, seguido por *The Waterfall II* en 2020 e *My Morning Jacket* en 2021.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Simple Minds

**Simple Minds** é unha banda escocesa de rock band formada en Glasgow no ano 1977. O grupo editou unha serie de exitosos sinxelos, facéndose internacionalmente coñecido por "Don't You (Forget About Me)" (1985), que chegou ao número 1 da lista *Billboard Hot 100* nos Estados Unidos. Outros sinxelos comercialmente exitosos foron "Glittering Prize" (1982), "Someone Somewhere in Summertime" (1982), "Waterfront" (1983) e "Alive and Kicking" (1985), así como o número 1 no Reino Unido "Belfast Child" (1989).

Simple Minds conseguiu cinco números 1 na lista británica de álbums, *Sparkle in the Rain* (1984), *Once Upon a Time* (1985), *Live in the City of Light* (1987), *Street Fighting Years* (1989) e *Glittering Prize 81/92* (1992); vendendo máis de 60 millóns de álbums. Foi a banda escocesa máis exitosa dos anos 80. Simple Minds tamén tivo un éxito considerable nas listas dos Estados Unidos, Australia, Alemaña, España, Italia e Nova Zelandia. Outros recoñecementos destacables inclúen nomeacións a dous MTV Video Music Award por "Don't You (Forget About Me)" en 1985, unha nomeación a un Brit Award en 1986 e unha ao American Music Award en 1987. "Belfast Child" foi nomeada a Canción do Ano nos Brit Awards de 1990.

O núcleo de Simple Minds está formado polos dous membros orixinais que quedan, Jim Kerr (voces) e Charlie Burchill (guitarra, teclados, saxofón e violín). Os outros membros actuais son Ged Grimes (baixo), Cherisse Osei (batería), Sarah Brown (coros), Gordy Goudie (guitarras e teclados) e Berenice Scott (teclados). Entre os seus ex-membros destacan Mick MacNeil (teclados), Derek Forbes (baixo), Brian McGee e Mel Gaynor (batería).

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Javier Galán

**Javier Galán Gil**, nado en Badaxoz o 19 de novembro de 1994, é un futbolista estremeño, máis coñecido coma **Javi Galán**. Xoga como defensa no Real Club Celta de Vigo da Primeira División de España.

## Traxectoria
Os seus inicios deportivos foron no club da súa cidade natal, o CD Badajoz. Posteriormente militou no Córdoba B, o Córdoba CF, a SD Huesca e, finalmente, no Celta de Vigo.

### Clubs 
20px *Actualizado co último partido disputado o .*

## Notas
Avenida das Esfinxes

thumb|275px|Mapa de Karnak, os números 2, 15, 29, 36 e 37 corresponden a dromos
**Avenida das Esfinxes** ou **O Camiño das Festas do Rei**, (, «vía dos cordeiros») () é unha longa avenida de 2´7 km. (dromos) que conecta o Templo de Karnak co Templo de Luxor que foi descuberta na antiga cidade de Tebas (a moderna Luxor), con esfinxes e estatuas con cabeza de carneiro aliñadas en ambos os lados.
 
## Historia 
A construción da Avenida das Esfinxes comezou durante a era do Novo Reino e completouse durante o Período tardío durante o reinado do gobernante da XXX Dinastía Nectanebo I (380–362 a.C.), a estrada foi posteriormente soterrada baixo capas de area ao longo dos séculos.

En ''Description de l'Égypte'' (1809) a Avenida das Esfinxes descríbese con 2.000 metros de lonxitude, bordeada por máis de 600 esfinxes.

Georges Daressy informou en 1893 de que en Luxor a estrada está soterrada e non se puido escavar porque estaba por debaixo do nivel das augas subterráneas, mentres que en Karnak é visible case un quilómetro da mesma.

O primeiro rastro da avenida (en Luxor) atopouse en 1949 cando o arqueólogo exipcio Mohammed Zakaria Ghoneim descubriu oito estatuas preto do templo de Luxor con 17 estatuas máis descubertas de 1958 a 1961 e 55 de 1961 a 1964, todas dentro dun perímetro de 250 metros. De 1984 a 2000 determinouse finalmente todo o trazado da avenida, deixándo ás escavadoras o descubrimento da calzada. As 1.057 estatuas orixinais están no camiño, e están divididas en tres formas: Nese momento, a avenida estaba bordeada de 1.057 estatuas en total, incluídas 807 en forma de esfinxe e outras 250 con cabeza en forma de carneiro.

Zahi Hawass chamou ao sitio de Luxor "o maior museo [ao aire libre], o sitio arqueolóxico máis grande do mundo que conta a historia de Exipto desde a era do 2.000 a.C. coñecida como a XI dinastía, ata o período romano".

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Templo de Luxor
*Karnak
Templo de Khonsu

thumb|Entrada ao Templo de Khonsu (Porta de Ptolomeo III)
O **Templo de Khonsu** é un antigo templo exipcio. Está situado dentro do gran Recinto de Amón-Ra en Karnak, en Luxor, Exipto. O edificio é un exemplo dun templo case completo do Reino Novo, construído orixinalmente por Ramsés III no lugar dun templo anterior. A porta de entrada deste templo está ao final da Avenida das Esfinxes que chegaba ao Templo de Luxor. Na época Ptolemaica, Ptolomeo III Euergetes construíu unha gran porta de entrada e un muro de peche para o templo, agora só queda a entrada (véxase máis abaixo). As inscricións no interior do patio anterior do templo foron feitas na época de Herihor.

A Sala hipóstila erixíuna Nectanebo I e non é de gran tamaño, no seu interior atopáronse dous babuínos que parecen ser tallados na época de Seti I. Probablemente pertenceron ao edificio anterior no lugar.

Pódense ver numerosos bloques con decoracións incomparables e invertidas, que mostran a cantidade de reconstrución e reutilización do material dos complexos do templo circundante, especialmente na época  tolemaica.

De 2006 a 2018, o Centro de Investigación Estadounidense en Exipto realizou traballos de conservación.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Karnak Khonsou 080508.jpg
Ficheiro:Karnak Khonsou 080507.jpg
Ficheiro:Karnak Khonsou 080502.jpg
Ficheiro:Karnak Khonsou 0805121.jpg
Ficheiro:Karnak Khonsou 080514.jpg
Ficheiro:Karnak Khonsou 080520.jpg
Ficheiro:Karnak Khonsou 080522.jpg
Ficheiro:Karnak Khonsou 080528.jpg
Ficheiro:KhonsuTemple-Karnak-Khonsu.jpg

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
* The Epigraphic Survey, The Temple of Khonsu, volume 1, Chicago 1978, Oriental Institute Publications, volume 100
* The Epigraphic Survey, The Temple of Khonsu, volume 2, Chicago 1981, Oriental Institute Publications, volume 103
* Ad Thijs, The scenes of the High Priest Pinuzem in the Temple of Khonsu, Zeitschrift für Ägyptische Sprache 134 (2007), 50-63
### Outros artigos
### Ligazóns externas
Caso Jimmy

[miniatura|Pintada en homenaxe a Jimmy nos arredores do [Estadio Municipal de Riazor|Estadio de Riazor, A Coruña]]
O **caso** ***Jimmy*** refírese aos sucesos relacionados co asasinato de Francisco Javier Romero Taboada «Jimmy» o 30 de novembro de 2014 en Madrid, España. Jimmy era un membro do grupo ultra Riazor Blues, seareiros do  Deportivo da Coruña. Desprazárase a Madrid para asistir ao encontro contra o Club Atlético de Madrid no estadio Vicente Calderón, da 13ª xornada da Primeira División de España 2014/15. Esa mañá, os membros de Riazor Blues víronse implicados nunha pelexa multitudinaria contra membros do grupo Frente Atlético no Parque Madrid Río.

Na liorta, Jimmy foi chimpado ao río Manzanares por membros do Frente e finou por un forte traumatismo cranioencefálico.

## Liorta 
Francisco Javier Romero Taboada «Jimmy» era un coruñés de 41 anos, pai dun fillo. Formaba parte desde a súa fundación dos Riazor Blues, o grupo ultra de seguidores do Real Club Deportivo da Coruña. Dentro destes, era membro da sección denominada «Los Suaves», a máis violenta e radical do grupo.

O 30 de novembro de 2014 xogábase ás 12:00 no estadio Vicente Calderón de Madrid o encontro correspondente á 13ª xornada da Primeira División 2014-15. Membros dos Riazor Blues e do Frente Atlético citáronse contra as 8:00 dese día a través de redes sociais, para agredírense mutuamente.

En setembro dese ano o mesmo xulgado sobreseu as actuacións contra 87 investigados no caso en relación co delito de rifa tumultuaria, xa que «non resultaba debidamente acreditada a perpetración do delito que deu lugar á causa». Mantense a causa polo delito de rifa tumultuaria contra oito investigados e contra outros dous polos delitos de atentado á autoridade e lesións.

## Notas
Aborto en Azerbaidján

O **aborto en Azerbaidján** foi legalizado o 23 de novembro de 1955, mentres que Azerbaidján formaba parte da Unión Soviética como República Socialista Soviética de Azerbaidján. A lei actual sobre o aborto nunca foi modificada, permanecendo en vigor despois do colapso da Unión Soviética e a independencia de Azerbaidján en 1991. A lei é unha das leis de aborto máis liberais do mundo, que permite o aborto baixo demanda ata 28ª semana de embarazo por varias razóns.

## Notas
Dalmacio Giráldez Buceta

**Dalmacio Giráldez Buceta**, nado en Valeixe (A Cañiza) o 9 de decembro de 1881 e finado na Habana o 22 de marzo de 1957, foi un farmacéutico galego.

## Traxectoria 
Fillo do comandante Benito Giráldez González e de Gumersinda Buceta Rivera. Estudou o Bacharelato no Instituto da Coruña, e Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela. Marchou a Cuba cara a 1912 instalándose en Baracoa onde abriu unha farmacia. Foi vogal da directiva do Comité Pro-Libertad de España contra a ditadura de Primo de Rivera. Visitou Valeixe en 1928. Retornou a España en xullo de 1929, e instalouse en Madrid, onte estivo adherido á Liga Nacional Laica. Na República viaxou varias veces as Cuba. Pasaba moitos veráns en Valeixe. Volveu a Cuba, onde morreu en 1957.

## Vida persoal 
Casou con Angustias Rodríguez e foi pai de Hilda, Elena e Rosa Giráldez Rodríguez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Dalmacio Giráldez Buceta
San Cristovo, San Cristovo, Vilariño de Conso

**San Cristovo** é un lugar da parroquia de San Cristovo no concello ourensán de Vilariño de Conso. Segundo o IGE, en 2023 tiña 26 habitantes (14 homes e 12 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Cristovo 
### Parroquias de Vilariño de Conso 
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Lugares de Vilariño de Conso
Serafín de Castro García

**Serafín de Castro García**, nado nas Quintas (Codeseda, A Estrada) o 6 de outubro de 1854 e finado en Tabeirós en marzo de 1936, foi un mestre galego.

## Traxectoria 
Estudou Maxisterio en Santiago de Compostela. En 1874 foi nomeado mestre da escola de Tabeirós. Cando construíu a súa casa familiar na Consolación trasladou a escola, instalada nun alpendre, aos baixos da súa vivenda. Foi mestre de Manuel Bergueiro e José Fernández da Ponte. Impartiu clases en Tabeirós durante 50 anos. Xubilouse por idade en 1924. Finou na Consolación en marzo de 1936.

## Recoñecementos 
* O 6 de xaneiro de 1935 recibiu, xunto co seu fillo Plácido, unha homenaxe do Sindicato Cultural Agrario de Tabeirós.
* O 27 de novembro de 1958 recibiu unha homenaxe póstuma en Tabeirós, coa colocación dunha placa conmemorativa na súa casa da Consolación.
## Vida persoal 
Casou con Manuela Pena Coto, de Tabeirós, e foi pai de Manuel, Ramiro, José, Laurentino, Plácido e Alfonso Castro Pena.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Revista de Tropas Coloniales

A ***Revista de Tropas Coloniales*** foi unha revista mensual publicada en Ceuta, fundada o 1 de xaneiro de 1924 por Gonzalo Queipo de Llano. Tiña como subtítulo "Propagadora de Estudios Hispano-Africanos" e foi continuada, a partir de febreiro de 1926, por *África. Revista de Tropas Coloniales*. Era o voceiro das opinións dos militares "africanistas" e tamén tiña colaboracións de ultranacionalistas como Antonio Goicoechea.

## Traxectoria 
Editada en Ceuta, o seu número inicial publicouse o 1 de xaneiro de 1924. O seu fundador e primeiro director foi Gonzalo Queipo de Llano, e no consello de dirección tamén aparecían Francisco Franco e Silverio Cañadas Valdés, coronel de enxeñeiros, e o capitán de artillaría Luis Martí Alonso; este último como director artístico. Na súa aparición adoptou como modelo a cabeceira francesa *Revue des Troupes Coloniales*, posta en marcha comezos de século

Dende o principio tivo problemas coa Ditadura e dende as súas páxinas difundíronse artigos con posturas africanistas e antiabandonistas críticas coa acción política do Directorio Militar da Ditadura de Primo de Rivera. Así, no número 1 ao mesmo tempo que o editorial de Queipo de Llano eloxiaba a Primo de Rivera, tamén aparecía outro artigo asinado por Antonio Goicoechea pedía unha ofensiva de desembarco en Alhucemas. No número 2, outro artigo de Franco, daquela tenente coronel, que se titulaba "Pasividad e inacción", e no que se criticaba a política defensiva que era aproveitada por Abd el-Krim para hostiga-las tropas españolas, provocou grandes discusións e Primo de Rivera, rematou por prohibila a partir dese segundo número.

Estas críticas, xunto con outras nas que Queipo de Llano criticaba a política de ascensos e condecoracións a oficiais que non os merecían levou a que, primeiro, fose relegado a un posto de guarnición en Tetuán, sen mando en campaña para, posteriormente, ser trasladado a Cádiz e substituído como comandante xeneral de Ceuta e que se fixese cargo da revista o xeneral Luis Bermúdez de Castro, quen no número de xullo de 1924, aparece como director honorario, e Queipo de Llano como fundador. data a partir da cal considera que comezaría *África. Revista de Tropas Coloniais,* González González, entenden ámbolos dous títulos como distintas etapas dunha mesma publicación, pois a revista segue a mante-la mesma estrutura e ten contidos da mesma natureza, e seguirá sendo apoiada polo grupo de militares africanistas encabezados por Queipo de Llano e Franco, que seguirá a se-lo seu director até 1932 en que foi substituído por Antonio Martín de la Escalera. Esta etapa, durou até 1936, en que se deixou de publicar por mor da Guerra civil.

Finalmente, a terceira etapa, cando se recuperou a publicación a partir de 1942, co título de África, que mantivo até a desaparición en 1972.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Gonzalo Queipo de Llano
Escape from Tarkov

***Escape from Tarkov*** é un videoxogo de disparos en primeira persoa multixogador en desenvolvemento por Battlestate Games para Windows no motor gráfico Unity. 

O xogo está ambientado na rexión ficticia de Norvinsk, onde está a ter lugar unha guerra entre dúas compañías militares privadas (*United Security* "USEC" e o *Battle Encounter Assault Regiment* "BEAR"). Os xogadores equípanse, únense a partidas chamadas *raids* (incursións) nas que loitan contra outros xogadores e *bots* (IA) polo equipamento dos demais e o *loot* (botín) do mapa e precisan "escapar" do mapa por uns puntos de extracción para conservar o equipo.

## Notas
Unity (motor de videoxogo)

**Unity** é un motor de videoxogos multiplataforma desenvolvido por Unity Technologies, anunciado e lanzado por primeira vez en xuño de 2005 na *Apple Worldwide Developers Conference* como motor de xogos para macOS. Desde entón, o motor ampliouse gradualmente para admitir unha variedade de plataformas de escritorio, móbiles, consolas e de realidade virtual. É particularmente popular para o desenvolvemento de xogos móbiles para iOS e Android, considérase fácil de usar para desenvolvedores principiantes e é popular para o desenvolvemento de xogos independentes.

O motor pódese usar para crear xogos tridimensionais (3D) e bidimensionais (2D), así como simulacións interactivas e outras experiencias. O motor foi adoptado por industrias alleas aos videoxogos, como o cine, a automoción, a arquitectura, a enxeñería, a construción e as Forzas Armadas dos Estados Unidos.

## Notas