open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Arshaluysi lusabats’y

***Arshaluysi lusabats’y*** (en ) é un filme de 2022 dirixido por Inna Sahakyan. É unha coprodución entre Armenia, Alemaña e Lituania. Baséase na historia real de Aurora Mardiganian, unha supervivente do xenocidio armenio que despois de fuxir convértese en actriz nos Estados Unidos. O filme inclúe escenas curtas da longametraxe de 1919 *Auction of Souls*, no cal Aurora Mardiganian fixo o papel principal.

Foi escollido como candidato de Armenia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Estrea 
O filme estreose no Festival Internacional de Cinema de Animación de Annecy en xuño de 2022. Estreouse en Iereván, a capital de Armenia en novembro dese mesmo ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Armenia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 95ª edición dos Óscar
Gabián, A Barcia do Seixo, A Lama

**Gabián** é un lugar da parroquia da Barcia do Seixo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 34 habitantes (16 homes e 18 mulleres).

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Barcia do Seixo 
### Parroquias da Lama
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Lama
Thomas Struth

**Thomas Struth**, nado en Geldern, Alemaña, o 11 de outubro de 1954, é un fotógrafo alemán, cun extenso traballo que inclúe imaxes de paisaxes urbanas, selvas asiáticas e retratos familiares, así como instantáneas no interior de igrexas e algúns dos museos máis famosos do planeta que lle deron fama mundial.

## Paisaxes Urbanas 
Nacido en Geldern, Alemaña, Struth estudou na Academia de Arte de Düsseldorf, de 1973 a 1980. Alí comezou a estudar pintura, antes de terminar no estudo fotográfico de Bernd e Hilla Becher. Pouco a pouco abandonou as estritas técnicas documentais da parella, que o levaron a situar a cámara no centro exacto da rúa, para retratar con máis liberdade. En 1978 obtivo unha bolsa para traballar na PS1 de Nova York, un viveiro de artistas actualmente vinculado ao MoMA. Os traballos presentados entón eran fotografías en branco e negro das rúas da cidade, que nos anos seguintes se enriquecerían con instantáneas de París, Roma, Edimburgo ou Tokyo, entre outras. Son imaxes sen acción e sen persoas que tratan de describir a relación entre o ser humano e o ambiente actual que el mesmo creou.

## Retratos de familias 
En 1982 a súa obra faise máis complexa, pasa á fotografía en cor e comeza a retratar familias, na serie que se coñecerá como 'Vida familiar'. Este proxecto naceu en colaboración co psicanalista Ingo Hartmann,  que lle mostra as fotografías familiares que os pacientes levan á terapia. Xuntos tratan de analizar os trazos comúns das distintas imaxes, e isto levará a Struth a dedicarse aos retratos familiares para demostrar que a fotografía pode ser unha "ferramenta científica para a exploración psicolóxica".  A intención destas imaxes é detectar os papeis e as relacións íntimas entre os membros dunha familia en función da disposición, distancias e actitudes dos seus membros cando son retratados, e mostrar como estas dinámicas sociais son as mesmas nas familias de todo o mundo.

## Fotografías de museos 
En 2003 expuxo no Museo Metropolitano de Arte de Nova York  posiblemente a súa serie máis famosa, 'Museum Photographs', que retrata persoas no interior de igrexas, catedrais ou museos, a miúdo mirando obras icónicas da historia da arte occidental. A intención destas imaxes podería ser retratar o "ritual social complexo" que se realiza no interior dos museos.  

Struth segue traballando desde Düsseldorf, a capital artística de Alemaña. 

## Notas
Jacinto Nogueira Nogueira

**Jacinto Nogueira Nogueira**, nado en Vigo cara a 1910 e finado en febreiro de 1988, foi un político comunista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Ángel Nogueira Grossi, e irmán de Ángel Nogueira Nogueira, que se suicidou no asalto do bou *Eva* coa súa muller Carmen Miguel Agra. Con ese motivo rexistraron o seu domicilio e foi detido. Foi destinado a un batallón de traballadores. Regresou a Vigo e estivo agochado. Integróuse na dirección do Partido Comunista de España en Vigo na clandestinidade xunto con Eladio Rodríguez González, axudados por Francisco Herrera. Foi secretario xeral do Comité Rexional do PCE de Galicia, que tiña a Francisco Barreiro Barciela como secretario de Axitación e Propaganda e a Francisco Herrera como secretario de organización.

Trala caída de Eleuterio Lobo Martín foi detido en Vigo por axentes da Brigada Político Social 26 de outubro de 1941 xunto con Eladio Rodríguez e Francisco Barreiro. Xulgado en Madrid, foi condendo á pena de morte. Conmutada a trinta anos de prisión, pasou por varias cadeas recalando finalmente no penal de El Dueso (Santoña) de onde saíu en liberdade condicional en 1949. Nos anos cincuenta foi axente de COPIBA en Barcelona.
## Vida persoal 
Casou con María Cao Rodríguez e foi pai de Ángel Nogueira Cao e María José Nogueira Cao.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Jacinto Nogueira y el bou Eva
Palacio da ópera do Margrave

O **palacio da ópera do Margrave** () é unha ópera barroca na cidade de Bayreuth, Alemaña. Construído entre 1745 e 1750, é un dos poucos teatros europeos que se conservan da época e foi amplamente restaurado. O 30 de xuño de 2012, o teatro da ópera inscribiuse na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO pola súa excepcional arquitectura barroca.

## Descrición
Situado nunha parte ensanchada da rúa para que as carruaxes poidan parar por diante, o palacio da ópera ten 71,5 metros de longo, 31 metros de ancho e 26 metros de alto. O edificio construíuse segundo planos deseñados polo arquitecto francés Joseph Saint-Pierre (ca 1709 – 1754), construtor da corte do margrave de Hohenzollern Frederico de Brandenburg-Bayreuth e a súa esposa a princesa Guillermina de Prusia. e o seu fillo Carlo de Boloña nun italiano de estilo barroco tardío. O auditorio construíuse en forma de campá e pode acomodar a unhas 500 persoas. Cuberto con detalles de ouro, cun teito de trompe-l'œil, o interior tenta imitar pedras preciosas como o lapislázuli. Hoxe aparece nunha presentación sonora e luminosa para turistas. Tras a súa morte en 1758, as actuacións cesaron e o edificio entrou en desuso, motivo do seu bo estado de conservación.

Máis de cen anos despois, a gran profundidade do escenario de 27 m. atraeu ao compositor Richard Wagner, que en 1872 escolleu Bayreuth como centro de festivais e fixo construír o Festspielhaus ao norte da cidade. A cerimonia da primeira pedra celebrouse o 22 de maio, aniversario de Wagner, e incluíu a interpretación da Sinfonía número 9 de Beethoven, dirixida polo mestre.

Partes da película biográfica Farinelli de 1994 filmáronse no Palacio da Ópera. O teatro foi o lugar do festival anual Bayreuther Osterfestival ata 2009. Cada setembro do ano 2000 a 2009, o teatro tamén acolleu o festival barroco de Bayreuth, con representacións das primeiras rarezas operísticas. O festival de 2009 incluíu as actuacións da *festa teatrale*, ''L'Huomo'', de Andrea Bernasconi, cun libreto da Margravina Guillermina. O barroco de Bayreuth reviviu en 2020. O teatro pechou entre outubro de 2012 por unha ampla reforma e remodelación e reabriu o 12 de abril de 2018.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Patrimonio da Humanidade en Alemaña

### Ligazóns externas
* Margravial Opera House Bayreuth UNESCO Officiel Website
* Official Information 
* Homepage (German / English)
O Toural, Teis, Vigo

**O Toural** é un lugar da parroquia de Teis, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo.

## Toponimia 
O Toural é un zootopónimo galego, que fai referencia a un lugar onde se celebraba unha feira de gando vacún.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Teis 
### Barrios da cidade de Vigo 
### Parroquias de Vigo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vigo
A Pena, Marín (San Xián), Marín

**A Pena** é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña, xunto coa veciña localidade do Caeiro, 27 habitantes (12 homes e 15 mulleres).

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xián de Marín 
### Parroquias de Marín 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Marín
Marín, Marín (Santa María do Porto), Marín

**Marín** é un lugar da parroquia de Santa María do Porto de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 15660 habitantes (7775 homes e 7885 mulleres).

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa María do Porto de Marín 
### Parroquias de Marín 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Marín
Caroi, A Armenteira, Meis

**Caroi** é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Armenteira 
### Parroquias de Meis 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Meis
Edificio do Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos de Pontevedra

O **edificio do Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos de Pontevedra** é unha casa señorial de principios do século XX na cidade de Pontevedra.

## Localización 
O edificio está situado no número 23 da rúa Enfesta de San Telmo, no centro histórico de Pontevedra, con fachadas para a praza do Peirao e a rúa do Barón. Está en fronte do pazo dos Condes de Maceda, actual Parador de Turismo de Pontevedra. Nun plano da cidade de 1856 do cartógrafo e tenente coronel de enxeñeiros Francisco Coello de Portugal y Quesada xa se recolle a existencia dunha construción neste espazo. A casa pertenceu ao empresario e filántropo Casimiro Gómez Cobas. e o edificio inaugurouse como sede do Colexio de aparelladores da provincia de Pontevedra o 25 de maio de 2005 para prestar servizo aos colexiados de toda a provincia.

## Descrición 
O edificio ten unha superficie de 1800 metros cadrados, divididos en planta baixa, dous andares e faiado. de pedra de planta rectangular. A fachada exterior presenta unha gran cheminea de pedra na parte dereita da fachada norte e arcos rebaixados nas fiestras do primeiro e segundo andares. Na fachada da rúa Barón presenta no primeiro piso un balcón ao longo da fachada e no segundo piso un balcón no centro e dúas galerías nos extremos. As escaleiras terminan nun espazo libre na planta baixa no que conflúen as dúas entradas. No faiado ábrese unha xanela na fachada norte que ilumina diagonalmente o interior. Os chans son de madeira e o formigón á vista e a madeira constitúen a base da estrutura. a segunda sala de xuntas, aulas de formación e despacho do decano do colexio e o baixo cuberta un arquivo.

## Galería 

Ficheiro:Pontevedra-Praza do peirao02 (3751792724).jpg|Fachada norte do edificio
Ficheiro:Pontevedra capital Plaza del muelle.jpg|O edificio na praza do Peirao
Ficheiro:Pontevedra, Galiza. Praza do Peirao.jpg|O edificio e a fonte de 1876 de Alejandro Sesmero coa escultura da deusa romana Fama
Ficheiro:Pontevedra Capital Plaza del Muelle.jpg|O edificio tras as laranxeiras da praza
Ficheiro:Plano de Pontevedra Capital, Francisco Coello 1856.png|Plano de 1856 coas edificacións da praza do Peirao (*Muelle*) ou da *Plancha* no número 11 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Varios autores. *Sede del Colegio Oficial de Aparejadores y Arquitectos de Pontevedra*. Ed. COAAT. Pontevedra 2006.

### Outros artigos 
* Praza do Peirao
* Centro histórico de Pontevedra

### Ligazóns externas 
* Sede do Colexio Oficial de Aparelladores de Pontevedra
María Salvo Iborra

**María Salvo Iborra**, nada en Sabadell o 27 de maio de 1920 e finada en Barcelona o 16 de novembro de 2020, foi unha activista antifranquista española, vítima da represión durante a ditadura franquista.

## Traxectoria 
Filla dun carpinteiro ebanista que participou no movemento obreiro sen militar en ningún partido político nin sindicato. A súa nai era ama de casa, católica practicante e analfabeta. Cando tiña sete anos a súa familia trasladouse ao barrio de Les Corts de Barcelona. Aos trece abandonou a escola e traballou de porteira no edificio no que vivían. Posteriormente traballou de costureira e pranchadora. En 1935 comezou a frecuentar os centros culturais de Esquerra Republicana, pero influenciada pola moza do seu irmán maior ingresou nas Juventudes Socialistas Unificadas de Cataluña (JSUC).

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 afiliouse á Unión General de Trabajadores e traballou nun taller de roupa colectivizado pola CNT e a UGT. En 1938 fíxose cargo da secretaría de Propaganda do comité de Barcelona das Juventudes Socialistas Unificadas de Cataluña. O 26 de xaneiro de 1939 marchou ao exilio en Francia, onde foi internada nos campos de concentración de Le Pouliguen e Moisdon-la-Rivière. Formou parte dos grupos de españois aos que as autoridades francesas obrigaron a regresar a España.

Traballou na clandestinidade para o Partido Comunista de España sendo coñecida como **Alba** e **Cionín**. Viaxou a Galicia onde contactou con Eladio Rodríguez a través de Jacinto Nogueira. Trala caída de Eleuterio Lobo Martín foi detida en Madrid o 9 de setembro de 1941 xunto con Consuelo Alonso, Perpetua Rejas e Antonia Benito, ingresando na Prisión de Les Corts (prisión provincial de Barcelona). Tres anos despois celebrouse o xuízo en Alcalá de Henares ante un tribunal militar, que a condenou a trinta anos de prisión por conspiración contra a seguridade interior do Estado,

Membro na clandestinidade do Partido Socialista Unificado de Cataluña, conseguiu regresar a Barcelona burlando o desterro. Desde a transición presidiu a ''Associació Catalana d'Expresos Polítics* e cofundou a asociación *Les Dones del 36*.

O historiador Ricard Vinyes escribiu o libro *El daño y la memoria. Las prisiones de María Salvo'' (ISBN 84-01-53070-9).

## Reconoñecmentos 
* Medalla de Honor de Barcelona (2003)
* Doutora honoris causa pola Universidade Politécnica de Barcelona (2004)
* Creu de Sant Jordi (2005)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Testuñas da súa estancia en prisión

* María Salvo Iborra cumplió cien años el pasado 27 de mayo. (la lucha no acaba nunca…)
* Entrevista revista Pueblos
Parque Muskauer / Parque Mużakowski

**Parque Muskau** (, oficialmente: *Fürst-Pückler-Park Bad Muskau*; ) é un parque paisaxístico na rexión da Alta Lusacia de Alemaña e Polonia. É o xardín inglés máis grande e un dos máis famosos de Europa Central, que se estende a ambos os dous lados da fronteira alemá-polaca no río Lusatian Neisse. O parque construíuse a partir de 1815 a instancias do príncipe Hermann von Pückler-Muskau (1785–1871), centrado na súa residencia Castelo de Muskau.

En xullo de 2004, o parque Muskau engadíuse á lista de Patrimonio da Humanidade da UNESCO (como un esforzo conxunto entre Polonia e Alemaña) debido ao seu deseño "utópico" que incorpora tanto plantas autóctonas como a cidade próxima , e a súa influencia no desenvolvemento da arquitectura paisaxística. O parque tamén é un dos Monumentos Históricos oficiais de Polonia (*pomnik historii*), tal e como se designou o 1 de maio de 2004 e dirixido pola Xunta Nacional do Patrimonio de Polonia.

## Descrición xeral
O parque abarca 3,5 km² de terra en Polonia e 2,1 km² en Alemaña. Esténdese a ambos os dous lados do Neisse, que constitúe a fronteira entre os países. Os 17,9 km² da zona colchón ao redor do parque abarcaba a cidade alemá de Bad Muskau () no oeste e a polaca 
Łęknica (*Wjeska*, antiga *Lugknitz*) no leste. Mentres que o castelo de Muskau está situado ao oeste do río, o corazón do parque son as áreas elevadas parcialmente arboradas na marxe leste chamadas *O Parque das Terrazas*. En 2003 reconstruíuse unha ponte peonil que atravesa o Neisse para conectar ambas partes. Deseñado como unha *pintura con plantas*, o parque utiliza plantas autóctonas, fontes de auga, pontes e camiños para mellorar a beleza natural inherente do lugar.

Despois das Revolucións de 1989, a administración alemá e polaca uniron forzas na remodelación do conxunto do parque. Desde que Polonia entrou no espazo Schengen en 2007, os visitantes poden explorar libremente ambas partes do parque sen controis fronteirizos.

## Galería

Ficheiro:Englische Brücke.jpg| ``Ponte inglés'' (Alemaña en primeiro plano, Polonia en segundo plano)     
Ficheiro:Orangerie im Schloßpark Muskau (2).jpg|O invernadoiro
Ficheiro:Fürst-Pückler-Park in Bad Muskau 74.JPG
Ficheiro:Park Muzakowski1.jpg
Ficheiro:Park Muzakowski3.jpg

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
* Patrimonio da Humanidade en Alemaña
### Ligazóns externas
* Muskauer Park / Park Mużakowski Páxina oficial da UNESCO

*Muskauer Park website
Francisco Somoza de Monsoriu

**Francisco Somoza de Monsoriu**, nado en Cabreira (Mera), na segunda metade do século XVIII e finado en 1809, foi un escritor, xurista e político galego. 

## Traxectoria 
De familia fidalga estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Neste oficio desempeñouse como avogado, procurador xeral, e decano do colexio de avogados da Real Audiencia de Galicia. Foi nomeado rexedor perpetuo da cidade da Coruña.

Publicou en 1775 a súa única obra coñecida: *Estorbos y remedios de la riqueza de Galicia. Discurso político legal*, na que analiza a situación económica da Galiza do seu tempo, deixando patente a súa preocupación polas clases sociais máis desfavorecidas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Batalla de Aguioncha

A **batalla de Aguioncha** ou **Aguiuncias**, foi a culminación das diferenzas entre dúas poderosas familias nobiliarias no Reino de Galiza, foi librada no monte Aguioncha, no río Salas, na provincia de Ourense. O líder do bando vencedor foi o conde portugués Gonzalo Menendiz, o do vencido foi o conde galego Rodrigo Velázquez.

Adóitase acreditar a Rodrigo como un dos líderes do partido que apoiou a Sancho I e ao seu fillo Ramiro III nas guerras pola sucesión que comezaron arredor de 950 e que se prolongaron ata o 980. O principal clan rival estaba dirixido por Gonzalo, e apoiou primeiro a Ordoño III e máis tarde ao seu fillo Vermudo II. A ausencia da corte de Rodrigo durante un total de seis anos durante os reinados de Sancho I e Ramiro III, e a súa recorrencia relativamente frecuente nos diplomas de Ordoño III, non avalan a hipótese de que fose fillo do primeiro, como M. R. García Álvarez cría. A rivalidade entre as dúas familias tiña máis que ver cunha disputa entre a nai de Gonzalo, Muniadona Díaz, abadesa de Guimarães, e unha parente de Rodrigo, Guntroda, abadesa de Pazóo. Guntroda apropiárase do mosteiro de Santa Comba, que pertencía a un monxe de nome Odoino, quen reclamou apoio a Muniadona. Ela enviou aos seus fillos Gonzalo e Ramiro para obrigar a Guntroda a devolvelo *volens nolens* (queira ou non).

A data da batalla está en disputa. Puido ter lugar no 966 ou 967, durante a rexencia de Elvira Ramírez. De ser así, os dous condes reconciliáronse cara ao 968. Justo Pérez de Urbel argumentou que a ausencia xudicial de Rodrigo e Gonzalo durante a rexencia de Elvira era unha proba de que durante este período eran independentes *de facto*, pero estiveron en León o 20 de setembro de 968 para a confirmación dunha doazón nobiliaria ao mosteiro de Sobrado. Por outra banda, puido ocorrer entre 970 e 974. Gonzalo pelexou con Ramiro III en 968 despois de que este rexeitase aos viquingos que asolaban entón o Reino de Galiza. A mala relación entre as familias alúdese ata o 1 de outubro de 982 nun documento que conta:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Manuel Rubén García Álvarez (1967), "La Batalla de Aguioncha: una guerra civil galaico-portuguesa del siglo X," *Bracara Augusta*, 20, 307–42.
Porta de galegos

A **porta de galegos**, en castelán *puerta de Gallegos*, foi unha porta de acceso situada no tramo occidental da muralla de Córdoba, Andalucía. Estaba situada na actual confluencia entre a rúa Concepción e o Paseo da Victoria. Esta porta foi unha das máis importantes da cidade xa que era a saída a Sevilla pola Vía Augusta, polo que foi utilizada dende a súa construción en época romana até a súa demolición no século XIX.

## Historia 
A porta orixinal construíuse en época romana, chamada ***Porta Principalis Sinistra*** por ser a porta occidental da cidade, e pola que pasaba a Vía Augusta que unía Corduba con Hispalis.  Durante o dominio árabe recibiu o nome de ***Bab al-Amir***. Os musulmáns reconstruírona con cantaría de pedra franca almofadada e dúas colosais columnas nos laterais; os capiteis destes eran romanos, o que fai sospeitar que eran restos da porta anterior.

En 1755 sufriu importantes danos debido ao terremoto de Lisboa, polo que foi reconstruída na forma que mantivo até 1864.

En abril de 1863 iniciouse a demolición da porta de galegos como parte da actuación urbanística na zona así como a construción da *avenida del Gran Capitán*. En 1864 foi totalmente derrubada para ampliar a saída ao *Paseo de la Victoria* e facilitar o tránsito de persoas e mercadorías, sobre todo os días da *Feria de Nuestra Señora de la Salud* . 

## Topónimo 
O nome que recibe a **Porta de galegos** ten dúas hipóteses diferentes:

* Esta foi a entrada das tropas galegas que acompañaron a Fernando III no ano 1236 na conquista de Córdoba. 
* A Porta de galegos foi o lugar onde se reunían os galegos especialistas no traslado de vultos ou paquetes.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Corduba
* Córdoba
* Murallas de Córdoba
* Monumentos funerarios da Porta de galegos
Hop Along

**Hop Along** é unha banda estadounidense de indie rock de Filadelfia, Pensilvania, formada no ano 2005 e coñecida anteriormente como Hop Along, Queen Ansleis.

## Historia 
Hop Along naceu como un proxecto en solitario de freak folk acústico coñecido como Hop Along, Queen Ansleis en 2004, durante o derradeiro ano de secundaria de Frances Quinlan. Quinlan publicou o seu álbum de estrea, *Freshman Year*, no verán de 2005.

Quinlan actuou como artista acústico en solitario durante varios anos mentres perfeccionaba o seu estilo. Tres anos despois do seu primeiro álbum o seu irmán Mark uniuse a ela como batería, seguido polo baixista Tyler Long en 2009. Con esta nova formación, o nome da banda acurtouse a Hop Along. conseguindo unha resposta moi positiva da crítica da prensa da música independente. O disco foi producido por Joe Reinhart, da banda Algernon Cadwallader, ao que Quinlan coñecera na escena de concertos en sotos de Filadelfia. a través do cal editou o seu terceiro álbum de estudio, *Painted Shut*, o 4 de maio de 2015.

O 22 de xaneiro de 2018 revelouse o título e a listaxe de cancións do seu cuarto álbum. O primeiro sinxelo, "How Simple", apareceu en páxinas de streaming ao día seguinte. O álbum *Bark Your Head Off, Dog* publicouse o 6 de abril dese ano. O disco foi gravado por Joe Reinhart e Kyle Pulley nos Headroom Studios.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Palacios e parques de Potsdam e Berlín

Os **Palacios e parques de Potsdam e Berlín** () son un grupo de complexos de palacios e grandes xardíns paisaxísticos situados na rexión de Havelland ao redor de Potsdam e a capital alemá de Berlín. O termo utilizouse tras a designación do conxunto cultural como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1990. Foi recoñecido pola unidade histórica da súa paisaxe, un exemplo único de deseño paisaxístico no contexto das ideas monárquicas do estado de Prusia e esforzos comúns de emancipación.

## Extensión
Inicialmente, o patrimonio mundial abarcaba 500 hectáreas, que abarcaban 150 proxectos de construción, que abarcaron os anos de 1730 a 1916. Ata a Revolución Pacífica de 1989, estas áreas estaban separadas polo Muro de Berlín que discorría entre Potsdam e Berlín Oeste, e varios sitios históricos foron destruídos polas fortificacións fronteirizas da "franxa da morte".

Dúas etapas de ampliación do Patrimonio da Humanidade, en 1992, e 1999, propiciaron a incorporación dunha superficie maior. A Fundación de Palacios e Xardíns Prusianos Berlín-Brandeburgo, que administra o lugar, sitúa a superficie en 2.064 hectáreas.

## Denominación de 1990
[thumb|Aspecto do [Palacio Glienicke de Babelsberg, Carl Daniel Freydank, arredor de 1838]]
* Palacio e Parque de Sanssouci, Potsdam
* *Neuer Garten* (Xardín novo), Marmorpalais (Palacio de Mármore), e *Castelo Cecilienhof*, ao nordés de Sanssouci, Potsdam
* *Parque de Babelsberg* e *Castelo de Babelsberg*, Potsdam 
* *Castelo de Glienicke* e *Park Klein-Glienicke*, Berlín
* *Nikolskoe* casa de troncos, Berlín
* *Pfaueninsel* (Illa Peacock), Berlín
* *Böttcherberg* (Monte Böttcher), Berlín
* *Jagdschloß Glienicke* (pavillón de casa de Glienicke), Berlín

## 1992 extensión
* *Heilandskirche* (Igrexa de Redeemer), Sacrow (Potsdam)
* Palacio e parque de Sacrow, Potsdam

## 1999 extensión
* *Lindenallee*, Potsdam
* *Königliche Gärtnerlehranstalt* (antiga escola de xardineiros) e o *Kaiserbahnhof*, Potsdam
* Palacio e parque de Lindstedt, Potsdam 
* Vila de Bornstedt, igrexa, cemiterio e paisaxe ao norte do parque Sanssouci, Potsdam 
* O *Seekoppel* (área paisaxística ao oeste de *Ruinenberg* (Monte das Ruínas)), Potsdam 
* *Voltaireweg* (cinto verde e estrada entre Park Sanssouci e *Neuer Garten*), Potsdam 
* Zona de entrada do Parque Sanssouci, Potsdam
* *Alexandrowka* casa de troncos ("colonia rusa"), Potsdam
* O *Pfingstberg* e *Belvedere auf dem Pfingstberg*, Potsdam 
* Unha zona entre o *Pfingstberg* e *Neuer Garten*, Potsdam 
* Costa sur do *Jungfernsee*, Potsdam 
* *Königswald* (Bosque do Rei, bosques que rodean o Palacio e o Parque de Sacrow), Potsdam
* Accesos ao Parque Babelsberg, Potsdam 
* Observatorio en Babelsberg, Potsdam

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Patrimonio da Humanidade en Alemaña

### Ligazóns externas
*Palaces and Parks of Potsdam and Berlin  Páxina oficial da UNESCO
*Prussian Palaces and Gardens Foundation
Goberno Militar de Pontevedra

O **Goberno Militar de Pontevedra** é un edificio de finais do século XIX na cidade de Pontevedra deseñado polo arquitecto Alejandro Sesmero.

## Localización 
O edificio está situado no límite sueste do Parque das Palmeiras no centro de Pontevedra.

## Historia 
En 1879 o alcalde de Pontevedra Alejandro Mon Landa propuxo crear unha casa escola para agrupar as escolas de instrución primaria da cidade. En 1882 o arquitecto Alejandro Sesmero presentou o deseño. Debido a que se considerou que o orzamento era demasiado elevado, a execución do proxecto sufriu un importante atraso. A finais de 1885 o alcalde José López Pérez retomou o proxecto e Sesmero retocouno para rebaixar o orzamento. En setembro de 1887 aprobouse a construción do edificio no antigo campo da feira de San Xosé. 

As obras adxudicáronse ao construtor José Cons Estévez e empezaron en 1889 e concluíron en abril de 1892. O edificio inaugurouse como escola en agosto de 1892. En setembro dese ano iniciouse no edificio, que se denominou Grupo Escolar Eduardo Vincenti (popularmente *Grupo Escolar Las Palmeras*), o curso académico de todas as escolas graduadas da cidade reunidas. 

O edificio funcionou provisionalmente como Hospital de Campaña no período comprendido entre a derriba do Hospital de San Xoán de Deus da praza de Curros Enríquez e a construción do Hospital Provincial de Pontevedra (1896-1897). Desde 1898 o edificio acolleu a Brigada Topográfica do Goberno Militar de Pontevedra ata que en 1909 foi devolto ao concello. Con todo, o concello de Pontevedra cedeu definitivamente ao Exército o edificio para uso militar en 1913 como sede do Goberno Militar da provincia de Pontevedra. Algúns anos despois, por orde do 7 de novembro de 2003 a Delegación de Defensa de Pontevedra converteuse como na maioría das capitais provinciais españolas en Subdelegación de Defensa da provincia.

## Descrición 
O edificio foi deseñado inicialmente polo arquitecto Alejandro Sesmero cunha soa altura para evitar as caídas dos nenos ao subir e baixar escaleiras.

A fachada traseira ten un deseño similar ao da fachada principal pero ten un corpo central saínte no lugar da balconada e da entrada porticada ao edificio. Está rodeada dun espazo con árbores e xardíns de uso privado para o ministerio de Defensa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Parque das Palmeiras
* Ministerio de Defensa de España
* Cuartel de San Fernando de Pontevedra

### Ligazóns externas 
* Ficha da Delegación de Defensa en Pontevedra 
* Servizos da Delegación de Defensa de Pontevedra
Smiley (serie de televisión)

***Smiley*** é unha serie de televisión española dirixida por David Martín Porras e Marta Pahissa, baseada na obra de teatro homónima de Guillem Clua. Producida por Minoria Absoluta, está interpretada por Carlos Cuevas, Miki Esparbé, Pepón Nieto, Meritxell Calvo e Giannina Fruttero, entre outros. Está gravada principalmente en castelán e, nalgúns diálogos, en catalán. Ambientada en Barcelona, a serie relata unha relación entre dous homes.

## Sinopse 
Álex acaba de superar un desengano amoroso e Bruno xamais pensaría que puidese sentir atracción por alguén como Álex. Aínda así, unha equivocación (Álex envíalle unha nota de voz por erro) fai que os dous se coñezan e comecen a construír unha relación.

## Elenco 
* Carlos Cuevas como Álex
* Miki Esparbé como Bruno Merino
* Pepón Nieto como Javier / Keena Mandrah
* Meritxell Calvo como Verónica "Vero"
* Giannina Fruttero como Patricia
* Eduardo Lloveras como Albert Costa
* Ruth Llopis como Núria Sunyer
* Amparo Fernández como Rosa
* Carles Sanjaime como Ramiro
* Ramón Pujol como Ramón Martínez
* Pep Munné como Salvador Sunyer
* Pilar Martínez como Dolo
* Cedrick Mugisha como Ibra Ndiongue
* María Isabel Díaz Lago como Yessenia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial na páxina de Netflix 
*
Monoulious DOP

**Monoulious DOP** é un grupo de música pop nado na vila de Noia.

## Traxectoria 
En 2012 publicaron o seu primeiro sinxelo, "Cansión jallejo americana", e desde entón publicaron os discos *LP Padre* e *LP Madre*, este último un compilatorio dos 12 sinxelos lanzados con anterioridade á publicación do dobre álbum, financiado a través de *crowdfunding*. Da súa formación orixinal seguen no grupo Julio Mayo (Ula) e Xoán Montes (Mon).

## Discografía 
### Álbums de estudio 
* *Os Bolechas (Chis Pum)* (2016)
* *L.P. Padre* (2017)
* *Black Album* (2020)
* *Disco Disko* (2022)
Homo sapiens afer

O ***Homo sapiens afer*** é un taxon obsoleto inventado polo naturalista sueco Carl von Linnaeus en 1758 no seu libro *Systema naturae*       . Designou unha subespecie do *Homo sapiens*.

Este taxon xa non se utiliza hoxe en día en zooloxía. O consenso científico actual rexeita en todo caso a existencia de argumentos biolóxicos que poidan lexitimar unha clasificación científica interna da especie humana segundo criterios morfolóxicos ou culturais.  

## Histórico 
### Orixes 
En 1684, o filósofo francés François Bernier publicou un intento teórico de dividir a especie humana en razas co artigo *Nouvelle Division de la Terre par les différentes Espèces ou races d’homme qui l’habitent, envoyé par un fameux Voyageur à M. l’abbé de la *** à peu près en termes* no *Journal des savants*. Segundo el habería catro razas, sendo unha delas o pobo saami e  dividindo en tres razas os demais humanos de todos os continentes.

En 1735, o naturalista Carl von Linné publicou *Systema naturae*, a súa obra principal na que expuxo o seu método de clasificación da natureza. Alí divide os humanos en cinco especies, a saber, *Homo africanus niger*, *Homo americanus rubescens*, *Homo asiaticus fuscus* e *Homo europeanus albescens.* 

*Homo africanus niger* é o primeiro taxon que agrupa os africanos. Polo tanto, é un prototipo de *Homo sapiens afer*. Linneo fixo cambios na súa clasificación sobre as novas edicións de *Systema naturae*.

### Aparición 
En 1758, na 10ª edición de *Systema naturae*, fixo dos humanos unha única especie, *Homo sapiens*, dividida en varias subespecies. Cada unha delas caracterízase por unha zona xeográfica, unha cor de pel e un comportamento. Entre eles está *o Homo sapiens afer* que é descrito por Linneo, desde unha perspectiva racista, como «flegmático, de pel escura, lento, relaxado e descoidado».

En 1825, o naturalista francés Jean-Baptiste Bory de Saint-Vincent presentou a súa propia clasificación da humanidade. Os pobos da África subsahariana están representados alí polas especies *Homo aethiopicus*, *Homo cafer* e *Homo hottentotus.* 

### Posteridade 
O taxon *Homo sapiens afer* xa non se emprega. A teoría racista está desbotada polo consenso científico. O falso taxon *Homo africanus* aínda é empregado ás veces para referirse aos africanos ou *Homo sapiens*, para salientar as súas orixes africanas,  mais é criticado o termo por prexuizoso, estereotipado e sen rigor, sendo confundido ás veces co *homo australopithecus africanus*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Racismo
* Racialización
* Raza humana
Manot 1

miniatura| Cova Manot durante as escavacións en 2011

**Manot-1** é un cranio humano moderno atopado fóra de África, que data de hai aproximadamente 60.000 a 50.000 anos.
En 2008, durante os traballos de construción preto da aldea de Manot, na Alta Galilea, no norte de Israel, ao nordeste da cidade de Acre (Akko), descubriuse a cova de Manot, e nela unha caveira única, que se considera inestimable para os arqueólogos. A descrición científica foi publicada en 2015.

Proba a proposta científica de que os humanos modernos abandonaron o continente africano hai aproximadamente 60.000 a 70.000 anos. O cranio de Manot-1 está datado no  ou  anos. 

Este fragmento de cranio pertenceu a un parente próximo das persoas que se asentaron en Europa.

Grazas a el, os científicos puideron descubrir como eran os primeiros europeos. Os seus cerebros eran máis pequenos (hoxe o volume medio do cerebro é de 1400 mililitros, e en Manot-1 era de 1100 mililitros). A proxección redondeada na parte posterior da cabeza lembra tanto aos antigos europeos como aos fósiles africanos máis recentes. As análises detalladas do tamaño e da forma do endomolde Manot 1 indica unha anatomía moderna de Homo sapiens, a pesar da presenza dalgúns trazos primitivos. A calvaria de Manot 1 é máis semellante á H. sapiens do Paleolítico Superior posterior que ás poboacións levantinas anteriores de Skhul e Qafzeh. A data do Paleolítico Medio tardío de Manot 1 ofrece unha oportunidade para analizar os desenvolvementos recentes na morfoloxía e organización do cerebro humano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Gerhard W. Weber* et al. Antes da masiva dispersión humana moderna en Eurasia: un cranio parcial de 55.000 anos da cova de Manot, Israel, 2019 (en inglés)
Homo tsaichangensis

***Homo tsaichangensis*** é o nome dunha especie do xénero *Homo* cuxos únicos restos fósiles atopados até agora son os dunha hemimandibula coñecida como **Penghu 1**, que foi descuberta en Taiwán en estratos que datan do Plistoceno.

## Historia 
O fósil foi recuperado antes de 2008 por pescadores que traballaban na canle Penghu -entre as illas Pescadores e Taiwán- e foi descrito en 2015 por un equipo internacional de científicos xaponeses, taiwaneses e australianos.

### Datación 
Estratigraficamente, o fósil ten menos de 450&nbsp;000 anos, e en función da baixada do nivel do mar podería estar entre 190&nbsp;000 e 130&nbsp;000 anos ou entre 70&nbsp;000 e 10&nbsp;000 anos, como intervalos máis probables. Outros eventos relacionados coa baixada do nivel do mar ocorreron entre os anos 225, 240–280, 300?, 335–360 e 425–450 ka e non se poden excluír como posibles datas para **Penghu 1**, pero esta situación require unha explicación para a súa conservación a través de eventos sedimentarios repetidos e a infrecuenteual distribución da hiena *Crocuta crocuta ultima*. Polo tanto, Penghu 1 ten menos de 450 ka, e moi probabelmente entre 10-70 ka ou 130-190 ka.

### Taxonomía 
O fósil está formado pola metade dereita case completa da mandíbula e catro dentes, incluíndo molares e premolares. O exemplar foi asignado ao xénero *Homo* en función das proporcións dos dentes e da mandíbula, descritas como moi semellantes ás dos fósiles hexianos de *Homo erectus*, pero a identidade desta especie ou as súas relacións taxonómicas carecen de consenso debido á limitación do material. O coautor Yousuke Kaifu advertiu de que se necesitan partes esqueléticas adicionais antes de avaliar a que especie pertence,  pero o paleontólogo Mark McMenamin afirmou que as características dentais únicas da mandíbula son suficientes para establecer unha nova especie, ***Homo tsaichangensis***. Greg Laden sinalou que **Penghu 1** "probabelmente sexa unha especie nova". Nun artigo de 2015, Lelo Suvad aceptou a validez da nova especie *H. tsaichangensis*.

### Localización 
**Penghu 1** está depositado no Museo Nacional de Ciencias Naturais de Taichung, Taiwán. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de fósiles humanos
Cranio de Florisbad

[miniatura| Reprodución do cranio de Florisbad-1 (Salón das Orixes Humanas, [Museo Nacional de Historia Natural dos Estados Unidos)]]
**Florisbad 1** é o nome dun cranio fósil parcialmente conservado que foi descuberto en 1932 no xacemento *de Florisbad* preto de Brandfort no que entón era o Estado Libre de Orange, Suráfrica. O fósil tamén é coñecido como **cranio de Florisbad** ou ***Florisbad Skull*** nos países de fala inglesa. Na primeira descrición do achado, Thomas F. Dreyer chamou o cranio despois do patrocinador da investigación de Dreyer, RE Helme, como "***Homo helmei***"; o anatomista Matthew Robertson Drennan propuxo o nome "***Homo florisbadensis***" dous anos máis tarde.

Datada por primeira vez con 40.000 anos de antigüidade, determinouse unha idade de 259.000 ± 35.000 anos para o fósil en 1996. Debido ás súas características anatómicas, considérase que o cranio é un *Homo sapiens* arcaico moi temperán, é dicir, un parente próximo dos antepasados dos humanos anatomicamente modernos.

Consérvase case todo o cranio, en particular o óso frontal, o óso parietal a ambos os dous lados, o óso nasal, o pómulo dereito cun fragmento da mandíbula superior dereita e tamén a moa do xuízo superior dereita (M³). como fragmentos da mandíbula superior esquerda. Reconstruíuse un volume de 1200 a 1400 centímetros cúbicos para o cranio. Ten unha protuberancia superocular prominente, que é menos pronunciada que nos fósiles antigos Kabwe 1 de Rodesia do Norte e Saldanha 1 de Suráfrica.

En comparación cos dentes dos humanos vivos hoxe, o dente do xuízo é bastante grande, as súas dimensións corresponden ás do *Homo erectus*. Non obstante, aínda hai poboacións de *Homo sapiens* en África hoxe en día que teñen dentes de tamaño comparable.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* G. Philip Rightmire : *Florisbad and Human Population Succession in Southern Africa..* En: *American Journal of Physical Anthropology.* Vol 48, n.o 4, 1978, páxinas 475–486, , texto completo (PDF cunha imaxe da caveira)
* John Francis Thackeray : *Homo sapiens helmei from Florisbad, South Africa.* En: *A vara de escavación.* Volume 27, nº 3, 2010, páxs. 13–14, texto completo (PDF)
Estepa mamut

[miniatura| A meseta de Ukok, [Siberia, vestixio actual das estepas mamuts. ]]
A chamada **estepa mamut** ou **estepa dos mamuts** foi o bioma máis común do planeta Terra durante o Último Máximo Glacial (hai uns 20.000 anos), estendéndose desde a Península Ibérica até o norte de Norte América, actual Canadá, por toda Eurasia e dende o Ártico até o sur da China.    Caracterizábase por un clima frío e seco.  A flora estaba dominada por herbas e arbustos (*Artemisia*, *Cyperaceae*, etc.)  con manchas de bidueiro anano e alerce, e a fauna por bisontes, cabalos e mamuts (véxase a  megafauna do Plistoceno)   Este ecosistema, que ocupaba grandes áreas no norte do globo, durou uns 100.000 anos antes de desaparecer hai uns 12.000 anos. O clima frío e seco do Último Máximo Glacial persiste hoxe na rexión do extremo oriental entre os montes Saian e os montes Altai (Eurasia central).  Os paleobiomas reconstruídos recentemente,  xunto co estudo dos poles,    suxeriron que as áreas de Altai-Saian poden considerarse como un vestixio eficaz das estepas mamuts cuxo medio permanece inalterado desde 40 000 anos, constituíndose como unha "Reserva do Último Máximo Glacial". A rexión, tanto no Plistoceno como hoxe, soporta a supervivencia de grandes herbívoros e carnívoros nun contexto de estepa, deserto e montañas non intercalados con bosques. Ningunha das especies de mamíferos do Plistoceno sobrevive en bosques temperados, taiga ou tundra. A meseta de Ukok no sur de Altai e o lago Har-Us nuur no oeste de Mongolia conservaron tanto renos como saiga tatarica da Idade do Xeo. 

## Notas 
## Véxase tamén
Palais des congrès de Paris

O **Pazo de Congresos de Paris**, en francés ***Palais des congrès de Paris*** é unha sala de concertos, un centro de convencións e un centro comercial no 17º distrito de París, a capital de Francia. O lugar foi construído polo arquitecto francés Guillaume Gillet, e foi inaugurado en 1974. Preto do edificio atópanse o Bois de Boulogne e o próspero barrio de Neuilly-sur-Seine. As estacións de metro e RER máis próximas son Porte Maillot e Neuilly - Porte Maillot, accesibles a través dos niveis inferiores do edificio. O centro comercial conta con algunhas das principais compañías de venda polo miúdo estadounidenses como Sephora e Starbucks. As súas partes principais consisten no Gran Anfiteatro con 3.723 asentos, o Anfiteatro Bordeaux cunha capacidade de 650 e un estudio de televisión.

En 1978 foi sede do Festival de Eurovisión.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Anfiteatro
* Asemblea
* Concerto
* Conferencia
Distrito de Kontorhaus

thumb|Vista aérea do distrito de Kontorhaus
thumb|Mapa de Speicherstadt e do distrito de Kontorhaus
O ** Distrito de Kontorhaus ** é a parte sueste de Altstadt, Hamburgo, entre Steinstraße, Meßberg, Klosterwall e Brandstwiete. A paisaxe urbana caracterízase por grandes edificios de oficinas ao estilo do Expresionismo do Ladrillo de principios do século XX.

Desde o 5 de xullo de 2015, partes do distrito de Kontorhaus e do distrito adxacente de Speicherstadt son ​​Patrimonio da Humanidade da UNESCO.

## Antecedentes históricos
Dende o século XVII a zona está densamente urbanizada; o resultado foi o chamado *Gängeviertel* (*"barrio do corredor"*) con moitas rúas estreitas. A densidade dos edificios aumentou aínda máis cando houbo escaseza de vivendas despois do Incendio de Hamburgo en 1842. En 1892, estalou unha epidemia de cólera e as malas condicións de hixiénicas no barrio fixeron que a enfermidade se propagase de forma espectacular, entón decidiuse reconstruír a zona. Como resultado, moitos habitantes foron reasentados.

Fritz Schumacher, que fora Director de Construción e Xefe de Construción de Edificios desde 1909, impúxose na replanificación do sitio; Debe o seu nome ao seu propietario, o armador Henry B. Sloman, que debía a súa fortuna ao comercio da sal con Chile. O deseño foi do arquitecto Max Bach. O frontón ficticio da Bartholomayhaus, unha reminiscencia das antigas casas hanseáticas, xa se consideraba obsoleto no momento da súa construción. As esculturas de arenito no Altstädter Hof tamén deseñounas Richard Kuöhl,

Dous edificios formativos xa foron construídos antes do redeseño do barrio por parte de Schumacher: a casa de *Schopenstehl 32*, unha casa construída orixinalmente en 1780 cun portal rococó, que integrouse nun novo edificio por Arthur Viol en 1885–1888; Na 39ª reunión do Comité do Patrimonio Mundial da UNESCO en Bonn o 5 de xullo de 2015, o Kontorhausviertel e Speicherstadt foron engadidos á lista de Patrimonio da Humanidade.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
* Ralf Lange: *Das Hamburger Kontorhaus: Architektur Geschichte Denkmal* (Hamburger Kontor Houses: Architecture History Monument). Dölling und Galitz, Hamburg 2015 
* Hermann Hipp, Hans Meyer-Veden: *Hamburger Kontorhäuser.* (Hamburger Kontor Houses) Ernst, Berlin 1988,  
* Rita Bake: *Verschiedene Welten I. 45 historische Stationen durch das Kontorhausviertel* (Different worlds I. 45 historical stations through the Kontorhaus district). Landeszentrale für politische Bildung (Agency for Civic Education), Hamburg, 2010 

### Outros artigos
* Patrimonio da Humanidade en Alemaña
### Ligazóns externas
* Entry on the website of the UNESCO World Heritage Centre
* Short portrait – www.hamburg.de
* Maps showing the condition before and after the rebuilding of the quarter
Fodechincho

miniatura|Peregrinos chegando a Santiago.
**Fodechincho** é un termo despectivo empregado en Galiza para referirse aos turistas españois, en especial aqueles que nin respectan nin se adaptan aos costumes locais.

## Orixe 
A teoría máis estendida sobre a denominación sitúa o seu nacemento nas Rías Baixas na década de 1970, e está relacionada cos *chinchos*, xurelos de pequeno tamaño desprezados polos pescadores que eran consumidos (*fodidos)* polos turistas de interior. O aumento do turismo, e as consecuentes molestias orixinadas, amplificou o uso do termo, pasando a definir todo veraneante, en especial os procedentes da meseta madrileña, que causan molestias pola súa ignorancia ou prepotencia. Neste sentido destaca a personaxe paródica do "Turista madrileño", interpretada por Evaristo Calvo no programa da TVG *Air Galicia*.

Na provincia de Ourense tamén se emprega o termo *escallá*, referido á xente que ao ir ao rural fai comparacións co lugar de orixe dicindo "Es que allá...". No interior, en zonas como no Incio-Sarria, reciben o nome de roncos do xamón (porque acaban con el).

Relacionado co concepto de *fodechincho* tamén está o de *turigrino* (contracción de turista e peregrino) que se utiliza para referirse ás persoas que realizan o Camiño de Santiago sen ánimo de transcendencia e sen aceptar, máis que para aproveitarse deles, os conceptos de hospitalidade, solidariedade, compañeirismo e esforzo que se supón que caracterizan aos que fan a Ruta Xacobea. É común que estas persoas non carguen as súas mochilas senón que sexan usuarias das empresas de transporte de equipaxe, que a súa roupa e comportamento sexa pouco respectuoso, e que realicen prácticas pseudo-espirituais daniñas para o contorno natural como amorear pedras ás beiras do camiño.

Máis recentemente, a dexeneración progresiva do turismo está a chegar a tal extremo que agora empregase o termo "cagagrino" (contracción de "cagón" e "peregrino"), un tipo de peregrino que xa non achega nada económica nin espiritualmente, senón só as súas defecacións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fodechinchos en Galiza. Twitter
The Dragon Prince

***The Dragon Prince***, tamén coñecida como ***The Dragon Prince: Mystery of Aaravos*** após o lanzamento da cuarta tempada, é unha serie de televisión fantástica de animación por ordenador creada para Netflix por Aaron Ehasz e Justin Richmond, producida por Wonderstorm e animada por Bardel Entertainment. A serie relata as aventuras dos príncipes irmáns Callum e Ezran e a elfa Rayla, que deben coidar do príncipe dragón Azymondias e rematar o conflito entre os reinos humanos e as criaturas máxicas do reino de Xadia, do que proveñen as sete fontes primarias da maxia. 

A serie foi aclamada pola crítica polo seu guión, a súa temática, a actuación de voz, a súa animación e o seu humor. A primeira tempada estreouse o 14 de setembro de 2018. A segunda o 15 de febreiro de 2019 e a terceira o 22 de novembro de 2019. A cuarta tempada estreouse o 3 de novembro de 2022, despois dun hiato de 3 anos. A serie renovou contrato por outras tres tempadas máis, con cadanseus nove episodios. Hai en desenvolvemento un videoxogo ambientado no mesmo mundo da serie.

## Sagas e episodios 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial da serie 
*The Dragon Prince na páxina oficial de Netflix