open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pectinoideos

[miniatura|260px|*[Chlamys varia*, unha zamburiña]] 
A dos **pectinoideos** (*Pectinoidea*) é unha superfamilia de moluscos bivalvos mariños da orde dos ostreidos e a suborde dos pectininos.

A superfamilia inclúe as vieiras e as chamadas na bibliografía internacional *ostras espiñentas*.

## Taxonomía 
### Descrición 
A superfamilia foi descrita en 1815 polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana  Constantine Samuel Rafinesque-Schmaltz,

### Familias 
Na actualidade (2020) recoñécense na superfamilia as tres familias seguintes:

## Galería de imaxes 

ヒオウギガイ (桧扇貝、Noble scallop) Chlamys nobilis3.jpg|*Chlamys nobilis*(pectínido)
Pecten jacobaeus.jpg|*Pecten jacobaeus*(pectínido)
Pecten squamosus (YPM IZ 007931.BV).jpeg|*Propeamussium inversum*(propeausíido)
Spondylus americanus.jpg|*Spondylus americanus*(espondílido)
Spondylus varius.jpg|*Spondylus varius*(espondílido)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Raines, B. K. & Poppe, G. T. (2006): "The Family Pectinidae". En: Poppe, G. T. & Groh, K.: *A Conchological Iconography*.  , Hackenheim: ConchBooks. ISBN 3-9259-1978-3.
* Bieler R., Carter J. G. & Coan E. V. (2010): "Classification of Bivalve families".  En: Bouchet P. & Rocroi J.-P. "Nomenclator of Bivalve Families". *Malacologia* **52** (2): 1-184, pp.&nbsp;113–133,.
* Dijkstra H. H. & Maestrati P. (2012): "Pectinoidea (Mollusca, Bivalvia, Propeamussiidae, Cyclochlamydidae n. fam., Entoliidae and Pectinidae) from the Vanuatu Archipelago". *Zoosystema* **34** (2): 389-408.

### Outros artigos 
* Bivalvos
* Ostreidos
* Pectininos (suborde)
* Lista de bivalvos de Galicia
Tempada 2017 do Campionato de Galicia de Rally

dereita|miniatura|Víctor Senra no Rally do Cocido.
A **tempada 2017** foi a 39ª edición do **Campionato de Galicia de Rally**. Estivo composta por sete probas, dando comezo o 10 de febreiro no Rally da Coruña e finalizando o 29 de outubro no Rally de San Froilán. O Rally Comarca da Ulloa tamén estaba programado para o mes de decembro pero finalmente foi cancelado.

O vencedor final do campionato foi o piloto dumbriés Víctor Senra, que conseguía cun Ford Fiesta R5 o seu primeiro título, seguido por Alberto Meira, campión do ano anterior.

## Calendario 
## Clasificación final 
[miniatura|[Alberto Meira, subcampión, no Rally do Cocido.]]

### Campionato de pilotos 
[miniatura|[Ford Fiesta|Ford Fiesta R5 de Iago Caamaño no Rally San Froilán.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da FGA
* Clasificacións finais da tempada
Ariamnes II de Capadocia

**Ariamnes II** (en grego Aριάμνης), finado no 230 a. C., foi un gobernador e rei ​​de Capadocia dende o 280 a. C. até aproximadamente o 230 a. C.; sucedeu ao seu pai Ariarates II.

## Traxectoria 
O seléucida Antíoco I Soter ("o Salvador") continuou o traballo do seu pai e foi recoñecido entódolos seus dominios, e no 280 a. C. enviou un exército a Capadocia que non o recoñeceu, polo que ocupou o país. Ariarates II fuxiu cara a Armenia onde foi acollido polo rei Adrat. Finalmente, Antíoco, aceptará que o fillo de Ariarates, Ariamnes, poida recuperar o título de sátrapa.  

Non foi até o 256 a. C. que conseguiu de Antíoco II Theos, de Siria a independencia para o seu reino e o dereito a levar o título de Rei. Para iso, estableceu unha alianza con Antíoco na que casou a seu fillo, Ariarates III, con Estratonice III, filla de Antíoco. Daquela, gobernou co seu fillo Ariarates III asociado ao trono, até o 230 a. C. cando morreu.  

Favoreceu a helenización e crese que é foi o fundador do estado de Capadocia. Probablemente, foi o primeiro en obter a independencia de Capadocia do imperio seléucida. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*

### Outros artigos 
* Lista de gobernantes de Capadocia
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 31ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Jacques Tati, director do filme gañador.]]
Os **seguintes 10 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 31ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Francia, Italia, España, Alemaña Occidental e Iugoslavia. Francia gañou o seu primeiro premio co filme *Meu tío* (*Mon oncle*), unha comedia con pouco diálogo.

Exipto e Iugoslavia presentaron filmes a competición por primeira vez.

## Propostas 
## Notas
Corona González

***Corona González Estévez**, xornalista galega (1889-1963).

***Corona González Santos**, filántropa e fotógrafa galega (1875-1972).
Pedro I de Alençon

**Pedro de Francia** ou **Pedro de Alençon**, nado o 29 de xuño de 1251 en Château Pèlerin, Palestina (hoxe Atlit, Israel) e finado o 6 de abril de 1283 en Salerno, Italia, foi un príncipe de sangue real francés, quinto fillo de Lois IX, rei de Francia, e de Margarida da Provenza. Foi conde de Alençon de 1268 a 1283, conde de Blois, de Chartres e señor de Guisa de 1272 a 1283. 
## Traxectoria 
miniatura| Tumba dos seus fillos, Lois e Filipe, soterrados na Abadía de Royaumont.
Naceu durante a Sétima Cruzada na fortaleza templaria de Château-Pèlerin, onde a súa nai, Margarida da Provenza, permanecía fóra dos combates, despois de dar a luz un primeiro fillo en Exipto. Viviu en París ata 1268, ano no que en marzo o seu pai lle deu en asignación e como paria o condado de Alençon e o de Perche así como os señoríos de Mortagne-au-Perche e Bellême. 

Acompañou a seu pai a Tunes durante a Oitava cruzada (1270), pero esta expedición converteuse nun fiasco, baseándose na epidemia de disentería que decima o exército cruzado. O seu pai, así como o seu irmán máis vello Xoán Tristán sucumbiron á enfermidade. 

Á súa volta a Francia, casou con Xoana de Châtillon (c. 1254 - 1291) en 1272 (coa que se prometera en febreiro de 1263), quen lle achegou as terras de Blois, Chartres e Guisa. A parella tivo dous fillos que morreron a unha idade curta: 
* Lois (1276-1277). 
* Filipe (1278-1279). 
En 1282, despois das Vésperas sicilianas, foi ao reino de Nápoles para levar axuda ao seu tío paterno Carlos I de Anjou. Loitou por Carlos, pero morreu en Salerno o 6 de abril de 1283. O seu corpo foi levado aos franciscanos en París, onde foi enterrado e o seu corazón foi levado á igrexa dos dominicanos (Convento dos Xacobinos). Despois da súa morte, sen fillos sobreviventes, a súa herdanza de Alençon volveu á coroa; a súa viúva non volveu a casar e vendeu en 1286 o condado de Chartres a Filipe IV de Francia. Blois e Guisa pasaron entón a un primo, da familia de Chatillon. 
### Devanceiros 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* P.-V. Claverie, "Un *nouvel éclairage sur le financement de la première croisade de Saint Louis* ", ''Mélanges de l'École française de Roma.* *Moyen Âge'', CXIII (2001), p. 621-635
### Ligazóns externas
Diffuse Ultraviolet Experiment

**DUVE**, acrónimo de *Diffuse Ultraviolet Experiment*, foi un experimento da NASA lanzado o 24 de xullo de 1992 mediante un foguete Delta 6925 desde Cabo Cañaveral para estudar o fondo cósmico ultravioleta.

## Características 
DUVE foi posto en órbita como carga secundaria no mesmo lanzamento que enviou o satélite Geotail ao espazo. DUVE en si permaceu unido á segunda etapa do foguete tras entrar en órbita. O obxectivo era estudar o fondo difuso ultravioleta do espazo interestelar mediante espectroscopía para avanzar na comprensión da dinámica e evolución do medio interestelar e da Vía Láctea. DUVE acendeuse despois da separación de Geotail para non interferir coa misión primaria e non podía recibir instrucións desde terra. Funcionou durante 4 horas, o tempo que duraron as baterías que o alimentaban. O experimento usaba varios detectores de imaxe para facer as medicións. Ao final da misión recolectáronse 19 imaxes totais a partir de 4151 segundos de tempo de observación.

DUVE reentrou na atmosfera, destruíndose, o 16 de marzo de 1993.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Delta 6925
Filmes do Brasil propostos ó Óscar ó mellor filme internacional

[miniatura|[Walter Salles, director de *Ainda Estou Aqui*, filme gañador do premio na 97ª edición.]]
O **Brasil presentou filmes** para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1960. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.

Até o ano 2024, presentáronse 54 filmes brasileiros ó premio. Catro destes filmes resultaron nomeados ó Óscar ó mellor filme internacional, e na 97ª edición dos Óscar gañou o seu primeiro Óscar con *Ainda Estou Aqui*. *Orfeo negro*, un filme en lingua portuguesa rodado no Brasil polo director francés Marcel Camus, gañou o premio na 32ª edición, mais foi presentado polo goberno francés.

## Propostas 
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou o Brasil para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.

## Notas
Filmes do Canadá propostos ó Óscar ó mellor filme internacional

[miniatura|dereita|[Denys Arcand, director de *Les Invasions barbares* (2003), o primeiro filme canadense en acadar o premio.]]
O **Canadá presentou filmes** para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1971. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.

Até o ano 2023, sete filmes canadenses foron nomeados ó Óscar ó mellor filme internacional, e un deles foi o gañador do premio. Destes filmes, tres foron dirixidos por Denys Arcand: *Jésus de Montréal*, nomeado na 62ª edición dos premios; ''Le Déclin de l'empire américain*, nomeado na 59ª edición; e a súa secuela *Les Invasions barbares*, que foi o gañador da 76ª edición. *Days of Darkness* de Arcand entrou na lista mais finalmente non foi nomeado. Os outros catro directores canadenses cuxos filmes foron nomeados son Deepa Mehta por *Water* na 79ª edición, Denis Villeneuve por *Incendies* na 83ª edición, Philippe Falardeau por *Profesor Lazhar* na 84ª edición, e Kim Nguyen por *Rebelle* na 85ª edición dos premios.

## Propostas 
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. Outras das propostas teñen partes substanciais do seu diálogo noutras linguas como o inuktitut (*Ce qu'il faut pour vivre*), lingala (*Rebelle*), yiddish (*Félix et Meira''),

## Notas
Vanessa Nakate

**Vanessa Nakate**, nada en Kampala o 15 de novembro de 1996, é unha activista climática ugandesa. Medrou en Kampala e comezou o seu activismo en decembro de 2018, despois de térense rexistrado unhas temperaturas infrecuentemente altas no seu país.

## Traxectoria 
Nakate graduouse en xestión empresarial en Márketing pola Escola de Negocios da Universidade Makerere. Ó longo de varios meses foi a única manifestante fóra das portas do Parlamento de Uganda. Finalmente, outros mozos comezaron a responder ás súas chamadas nas redes sociais para axudala e chamar a atención sobre a difícil situación das selvas tropicais no Congo. Nakate fundou "Youth for Future Africa" (Mocidade pola África do Futuro) e o movemento *Rise Up* (Érguete), con sede en África.  

En decembro de 2019, Nakate foi unha das poucas activistas xuvenís que falou na reunión da COP25 en España. 

A comezos de xaneiro de 2020, uniuse a outros 20 mozos activistas climáticos de todo o mundo para publicar unha carta ós participantes no Foro Económico Mundial, pedindo ás empresas, bancos e gobernos que deixen de subsidiar os combustibles fósiles. Quedou no campamento base do Ártico en Davos durante o Foro Económico Mundial. Posteriormente, os delegados uníronse a unha marcha climática o derradeiro día do Foro.

En marzo de 2022, activistas ambientais ugandeses atacaron o megaproxecto petroleiro TotalEnergies no leste de África. A Asemblea Nacional francesa recibiu catro principais activistas xuvenís, os cales fixeron presión para que o goberno se posicione sobre o proxecto. Vanessa Nakate foi unha delas.

## Notas
Colección de moedas

A expresión **colección de moedas** pode referirse a unha:
***Colección particular de moedas**, movida pola afección ou outros intereses particulares;
***Colección pública de moedas**, a modo de gabinete numismático dun museo, dunha universidade ou outra institución.
Verto

**Verto** foi un grupo independente de música pop, disco e trap galego que comezou en 2019. Estaba composto por Alberto Mira "Berto" e Fernando Peleteiro "Fer". Son considerados un dos grupos pioneiros da música pop en galego, tendo millóns de escoitas na plataforma Spotify.

A partir de 2021 Alberto Mira continuou en solitario co seu proxecto "Berto", e produciu discos como “Acrópole” de Fillas de Cassandra ou “Ardén” de Mondra, consolidándose coma un dos produtores referencia da Galiza.

## Traxectoria 
Debutaron en novembro de 2019 cos seus primeiros traballos "Amolecer" e "Rebolando x Ti", xa coa estética pop que caracteriza actualmente ao grupo. 

Máis tarde, en decembro de 2019, saíu o "Pack do nadal", EP conceptual co que simbolizaron os estados emocionais polos que pasa unha ruptura. Un dos temas, "Algo que non sexa", segue a ser na actualidade un tema insignia do seu proxecto.

O 17 de xaneiro de 2020, o grupo participou no *Luar* da TVG co seu tema "Oie Gayego", unha canción trap  retranqueira que lles deu gran popularidade.

O 14 de marzo de 2020 lanzaron o seu primeiro EP *Puro Ocio*, composto por sete temas de estética urbana, que acumula máis dun millón de escoitas en Spotify.

O 9 de abril de 2021 sacaron a luz o seu primeiro LP *Embora*, composto por catorce temas pop con ritmos disco e techno que acumulan máis de tres millón de escoitas en Spotify.

## Discografía 
### Álbums 
**Puro ocio* (2020)
**Embora* (2021)
### Sinxelos 
* "Amolecer" (2019)
* "Rebolando x ti" (2019)
* "Pack do nadal" (2019)
* "Oie Gayego" (2020)
* "Pegadiño a ti" (2020)
* "Ambiente" con Rhome (2020)
* "Comando Sabor" con LORA (2020)
* "Muinheira de Chantada" (2021)

## Notas
Torneo das Seis Nacións 2020

O **Torneo das Seis Nacións 2020**, denominado oficialmente en inglés ***2020 Guinness Six Nations*** co patrocinio da cervexeira irlandesa Guinness, será a 21ª edición da principal competición europea de rugby union entre seleccións nacionais. Nela participarán os equipos de Inglaterra, Gales, Francia, Irlanda, Escocia e Italia.

Incluíndo os antigos formatos da competición denominados *Home Nations* e *Five Nations*, esta será a 126ª edición do torneo.

O defensor do título é Gales, que en 2019 gañou tódolos encontros do torneo, acadando polo tanto o "Grand Slam".

## Seleccións 
## Táboa 
## Datas 
### 1ª Xornada 
### 2ª Xornada 
### 3ª Xornada 
### 4ª Xornada 
### 5ª Xornada 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Seis Nacións
Rally Terra da Auga

[miniatura|dereita|[Xevi Pons, tres veces gañador do rally, na edición de 2018.]]
O **Rally** **Terra da Auga** é unha proba de rally organizada dende 2014 nas comarcas de Betanzos e Arzúa, polo equipo A.D.N. Motor, ligado á Escudería Coruña, e que é puntuable para o Súper Campionato de España de Rallys.

Ata 2020 foi puntuable para o Campionato de España de Rallys de Terra. Inicialmente recibiu o nome de **Rally Concello de Curtis**, despois pasou a chamarse **Rally Terras do Mandeo** e dende 2017 leva o nome actual. 

## Historia 
Na súa primeira edición disputouse no concello de Curtis, onde o piloto de Vimianzo Amador Vidal se fixo coa vitoria aos mandos dun Volkswagen Polo N1, cunha vantaxe de máis de dous minutos sobre Nil Solans que foi segundo cun Škoda Fabia S2000. O podio completouno Juan Pablo Castro cun Subaru Impreza STi N15. Ao ano seguinte a proba contou coa presenza do estoniano Karl Kruuda, piloto do Campionato do Mundo, que se impuxo con clara vantaxe co seu Citroën DS3 R5, fronte a Amador Vidal, esta vez segundo clasificado e Ángel Pérez "Lanchiñas", terceiro cun Mitsubishi Lancer Evo IX. Na súa terceira edición a organización realizou o primeiro cambio de nome, pasando a proba a chamarse Rally Terras do Mandeo. Xevi Pons, na súa segunda participación, logrou a vitoria co Peugeot 208 N5, mesmo modelo de vehículo que o que logrou o triunfo en 2017, esta vez nas mans de José Antonio Suárez. Ese ano a proba cambiou de novo o nome a rally Terra da Auga, en referencia á abundante presenza da choiva e pasou a celebrarse no mes de maio. En 2018 Pons logrou a súa segunda vitoria, esta vez co Peugeot 208 T16 e ao ano seguinte a terceira cun Škoda Fabia R5, edición que foi ademais puntuable para o recentemente estreado Súper Campionato de España de Rally.
[miniatura|O piloto [Bélxica|belga Guillaume de Mevius na edición de 2019]]

## Palmarés 
[miniatura|Os irmáns [Sergio Vallejo|Sergio e Diego Vallejo na edición de 2019.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Escudería La Coruña
Lucía Sicre

**Lucía Sicre Maside**, nada o 1 de xuño de 2001 en Ferrol, é unha atleta galega. 

## Traxectoria 
Adestra no club Ría Ferrol e en 2019 proclamouse subcampioa galega nos 800 metros en pista cuberta. Acudiu no 2018 ao Festival Olímpico da Xuventude Europea (FOGE) en Hungría. Tamén participou nos Xogos Olímpicos xuvenís organizados en Buenos Aires en outubro de 2019 na proba de 800 metros.
Entre os seus resultados destaca como subcampioa de España de 800 metros en aire libre e terceira de España 3 veces na mesma proba.

## Notas
Filmes do Xapón propostos ó Óscar ó mellor filme internacional

[miniatura|200px|Póster do filme *[Rashomon* de Akira Kurosawa, que foi votado como o mellor filme en lingua non inglesa estrado nos Estados Unidos en 1951, o cal recibiu un Óscar Honorífico.]]

O **Xapón presentou filmes** para o Óscar ó mellor filme internacional dende a primeira edición do premio. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos. Estes premios non eran competitivos, xa que non había nomeados senón simplemente un gañador cada ano que era elixido por votación da Xunta de Goberno da academia.

Até o ano 2025, dezaoito filmes xaponeses foron nomeados ó Óscar ó mellor filme internacional, e dous deles gañaron o premio, *Okuribito* e *Doraibu mai kā*. Ademais dos seus tres premios honoríficos, o total de filmes xaponeses premiadas é de cinco.

Entre tódolos países que presentaron filmes para o premio, o Xapón clasifícase no cuarto posto en termos de nomeados, por detrás de Suecia (catorce nomeados) e por diante da antiga Unión Soviética (nove nomeados).

## Propostas 
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. Por outra banda, o filme de Kurosawa *Ran* non foi proposto deliberadamente pola industria cinematográfica xaponesa por mor da pobre acollida que tivo entre os cineastas xaponeses da época. Nakamura contou con dous filmes, *Koto* e *Chieko-sho*, que foron nomeados para o premio.

En 2023, o cineasta alemán Wim Wenders converteuse no primeiro director non xaponés en ter un filme seleccionado, o filme ambientado en Tokyo *Perfect Days*, unha homenaxe aos filmes de Yasujirō Ozu. Foi nomeada, o que supuxo a 18ª candidatura para o Xapón.

Tódalas propostas foron rodadas en lingua xaponesa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Base de datos oficial da Academia
*Base de datos de créditos cinematográficos
*Páxina en IMDb dos Óscar
Os tumbos

***Os tumbos*** é un relato de Ricardo Carvalho Calero publicado en 1950 no nº 5 de Alba (Vigo). Foi reeditado en 1982 en *A gente da Barreira e outras histórias* e en 1984 na *Narrativa completa*. Son só unhas catro páxinas.

## Trama 
Lembra a estrada que levaba cando era neno á casa onde pasaba os veráns a familia. Soña e esperta escoitando un tumbo oco, seco, fatal. Todas as noites empeza a escoitarse, el non ten medo mais a familia asústase. A principio non o contan a ninguén por vergoña. Os tumbos seguen, as meniñas choran, a neneira berra. O pai pon un fío no muro da horta pero non atrapa nada e mesmo anda con revólver na man. Acábao sabendo todo o mundo. Unha noite veñen todos os veraneantes quedaren con eles, mais esa noite non se escoita. A neneira empeza a dicir que viu un fantasma no seu cuarto.

Acaban chamando a Benemérita que non atopa nada. O consumeiro -o encargado de cobrar na caseta os consumos, as mercadorías, que pasaban de concello a concello- protesta porque lle tiraron mazás desde a casa do neno. Volve a Garda Civil e a neneira conta que acaban de caer mazás pola cheminea. Finalmente a neneira asústase coa Garda Civil e aclara a orixe de todos os sucesos que semellaban de trasnos. Fora un pecado de amor "e é mester perdoa-la”. Era moza e tiña mozo mariñeiro na cidade, esmorecía por estar col. Por iso cumpría volver á cidade sen que tivese que deixar o traballo, que era bo. Por iso ideou o asunto dos trasnos, se se asustaban todos volverían á cidade e asunto resolto. Ela mesma collía unha zoca e petaba con toda a alma na parede. Como o do tumbo non deu o resultado debido tamén o intentou coas mazás. A rapaza acabou despedida. 

## Características 
Na edición de 1984 sinálase:.

Henrique Rabuñal comenta:

## Notas
Filmes de Turquía propostos ó Óscar ó mellor filme internacional

**Turquía presentou filmes** para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1964, e de xeito regular dende 1989. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.

En 1982, Suíza presentou *O camiño*, unha produción turca dos directores turcos Şerif Gören e Yılmaz Güney, que foi levada a Suíza na fase de posprodución por motivos políticos. O mesmo país presentou en 1990 *Umuda yolculuk*, filme sobre refuxiados turcos con director suízo. En 2015, Francia foi candidata ao Óscar co filme *Mustang*, dirixido pola turco-francesa Deniz Gamze Ergüven e ambientado en Turquía.

## Propostas 
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Turquía para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.

## Notas
A cegoña

***A cegoña*** é un relato de Ricardo Carvalho Calero publicado en 1957 en *Vida Galega*, nº 729, Lugo. Foi reeditado en 1982 en *A gente da Barreira e outras histórias* e en 1984 na *Narrativa completa*. Son unhas sete páxinas.

## Trama 
Comeza describindo o país de Erika.
Erika ten sete anos, ollos azuis, pequenas trenzas louras e dous irmáns máis noviños. Ela xoga cos animais pero bota moito de menos outra irmá coa que poder xogar.  Súa nai está no cuarto pechada e o pai vai buscar a señora Dorothea que xa veu cando naceu o seu irmán. O pai déitaa e dille que esa noite vai vir a cegoña. No país de Erika os nenos son cousa da cegoña, están no fondo do río durmindo e cando os pais queren un neno pídenllo á cegoña. E ata se pode escoller, se se quere unha nena tres terróns de azucre a carón dos vidros da fiestra, se se quere un neno, dous. A cegoña vén, mira o azucre e vai buscar a criatura sen que a vexan. E a nena vai á cociña coller os tres terróns, déixaos na xanela e volve durmir, pois pensa que irmá nena está encargada. 

Á mañá o pai chámaos, xa hai meniño, é un neno e chámase Hans. A nena ve voar a cegoña, pero trabucouse, estará medio cega ou vella. Vai durmir e esperta mentres os pais dormen. Colle o sei irmanciño e vai cara ao río. Alí deposítao na auga para que durma ata que outros pais doutra granxa o pidan. Volve á casa e pon os tres terróns, e outros tres na outra banda por se a cegoña non ve ben. Erika ten sono e dorme feliz, todo se solucionará.

## Características 
Na edición de 1984 sinálase:  

Henrique Rabuñal comenta:

## Notas
Haumea

**Haumea** pode referirse a a:
* **Haumea**, na mitoloxía hawaiana, a deusa da fertilidade e os partos.
* **Haumea**, en astronomía, planeta anano do sistema solar que se encontra máis alá da órbita de Neptuno.
* ***Haumea***, un xénero de moluscos bivalvos da familia dos pectínidos.
Condado de Napa

O **condado de Napa** (en ) é un dos 58 condados do estado de California, nos Estados Unidos. No ano 2010 tiña unha poboación de 136.484 habitantes e unha densidade de poboación de 67 persoas por quilómetro cadrado. A sede do condado é a cidade de Napa.

É coñecido por ser unha das zonas con maior produción de viño dos Estados Unidos.

## Xeografía 
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos de América, o condado ten unha área total de 2040.9 km², dos cales 1952.9 km² son terra e 90.6 km² (4.38%) son auga.

### Condados adxacentes 
* Condado de Lake (norte)
* Condado de Yolo (leste)
* Condado de Solano (sur)
* Condado de Sonoma (oeste)

### Localidades 
#### Cidades 
* American Canyon
* Calistoga
* Napa
* St. Helena
* Yountville

#### Lugares designado polo censo 
* Angwin
* Deer Park
* Moskowite Corner
* Oakville
* Rutherford
* Silverado Resort

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do condado
Rally de Terra de Lugo

O **Rally de Terra de Lugo** foi unha proba de rally organizada polo RACE e a Escudería Miño-Lugo na provincia de Lugo, que foi cita puntuable para o Campionato de España de Rally de Terra en varias ocasións e tamén para o Campionato de Galicia de Rallys de Terra. Disputouse por primeira vez en 1984 e recibiu outros nomes como **Rally RACE Lugo** ou **Rally de Lugo de Terra**.

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rally San Froilán
* Rally Comarca da Ulloa
As pitas baixo a chuvia

***As pitas baixo a chuvia*** é un relato de Ricardo Carvalho Calero publicado en 1952 no nº 224-225 da revista *Lar*, da Asociación Galega de Beneficiencia e Mutualidade Hospital Gallego de Buenos Aires. Reeditouse en 1982 en *A gente da Barreira e outras histórias* e en 1984 na *Narrativa completa*. Tamén reeditado en 2008 por Edicións Embora como *As pitas baixo a choiva*. Son só unhas tres páxinas.

Foi levada ao teatro en 2022 pola compañía Ghazafelhos.

## Trama 
Lembra, trinta e cinco anos antes, aqueles galos de cando neno, eran outra cousa, non como os de agora. 
Moito quería o neno os animais. Pasa tempo véndoas escaravellar, recolle os ovos, ponlles nomes a todas. De súpeto empeza a chover torrencialmente. Non había poleiro no curro, que se metían nun rocho da casa. Ve as galiñas todas molladas e arrimadas aos muros, tenta collelas para metelas dentro, mais elas non se deixan e acaba o rapaz todo mollado. O pai tenta que se recolla e o cativo non está disposto a deixar as galiñas. Acaba saíndo toda a familia con paraugas a recoller as pitas. Só queda o galo, píllao a avoa polo rabo, pero esvara e cae toda mollada. 

## Características 
Na edición de 1984 sinálase: 

Henrique Rabuñal comenta:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *As pitas baixo a choiva*, proxecto educativo, 2020
Haumea (mitoloxía)

**Haumea** é a deusa da fertilidade e os partos na mitoloxía hawaiana. É a nai de importantes deidades, como Pele, Kāne Milohai, Kāmohoaliʻi, Nāmaka, Kapo e Hiʻiaka. Haumea é unha das deidades hawaianas máis importantes, e a súa adoración é das máis antigas nas illas de Hawai. Segundo as lendas, foi finalmente asasinada por Kaulu.

## Legado 
O 17 de setembro de 2008 a Unión Astronómica Internacional (IAU) anunciou o nome de **Haumea** para deniminar ao quinto planeta anano do sistema solar na honra desta deidade hawaiana. As dúas lúas deste planeta nomeáraronse como as fillas da deusa Haumea: Hiʻiaka e Namaka.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Haumea (planeta anano)
### Bibliografía 
*
Napa

**Napa** é unha cidade do estado de California, nos Estados Unidos. É a sede e cidade máis poboada do condado do mesmo nome, con 80.011 habitantes e unha densidade de poboación de 1.748 hab/km².

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da cidade
Carlos III da Provenza

**Carlos III da Provenza** e **IV ou V de Anjou**, nado en 1436 e finado en Marsella en 1481, foi conde de Guisa, Maine e Mortain (1472 - 1481) e duque de Anjou e conde da Provenza (1480 - 1481). 
## Traxectoria  
Fillo de Carlos de Anjou e Isabel de Luxemburgo, e polo tanto neto de Lois II de Anjou, conde da Provenza e rei de Nápoles, e de Iolanda de Aragón. Á morte do seu pai en 1472, herdou os títulos adxacentes ao título principal de Conde-Duque de Anjou. Na numeración do ducado de Anjou a miúdo preséntase como Carlos V fronre ao correcto Carlos IV. En 1480, á morte do seu tío, Renato I, sucedeuno como quinto duque de Anjou, así como conde da Provenza. A sucesión recaeu en Carlos, xa que naquel ano Renato de Anjou só tiña unha filla sobrevivente, Iolanda, que xa recibira o condado de Bar e o Ducado de Lorena. En 1474 casou con Xoana de Lorena, filla de Iolanda de Anjou e, polo tanto, neta de Renato. Non houbo descendencia deste matrimonio. Á súa morte, o condado da Provenza, así como o título de duque de Anjou, pasaron ao seu curmán o rei de Francia Lois XI e integráronse á coroa francesa.
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
*
Provérbios otomanos

*** Provérbios otomanos "De Selim a Solimám"*** é un relato de Ricardo Carvalho Calero publicado en 1985 no nº 4 da revista *Agália* (páxs. 475-476). Publicouno baixo o pseudónimo Namiq Ziyá.

Segundo Henrique Rabuñal *o relato conta como no reinado de Selim I, sultán dos turcos otomanos e Comendador dos Crentes, entrou no seu harén unha adolescente xeorxiana e cristiá, dona de “encantos arrebatadores” e influencia política no sultán. Esa muller acaba representando unha “proteica capacidade de adaptaçom” e unha probada fidelidade aos seus señores. Coa morte de Selim e a proclamación califal do seu fillo Solimán, este fica engaiolado polos saberes políticos da Bela Xeorxiana quen mantén o seu poder e o seu status así como os seus ministros de confianza. A Bela Xeorxiana pasou do pacifismo de Selim ao belicismo de Solimán*..
## Notas
Laurynas Beliauskas

**Laurynas Beliauskas**, nado o 2 de marzo de 1997 en Klaipėda, é un xogador profesional de baloncesto lituano. Mide 1,92 metros de altura, e xoga nas posicións de base e escolta.

## Traxectoria profesional 
O 30 de xaneiro de 2020, anunciouse a fichaxe de Beliauskas por tres tempadas polo Obradoiro CAB da Liga ACB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en FIBA.com
Haumea (xénero)

***Haumea*** é un xénero de moluscos bivalvos da orde dos ostreidos, suborde dos pectininos, superfamilia dos pectinoideos e familia dos pectínidos.

As súas especies son unhas pequenas vieiras que habitan nos océanos Índico e Pacífico. 

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1938 por Dall, Bartsch e Rehder. polo que Dall, Bartsch & Rehde déronlle este nome en memoria de Haumea que, na mitoloxía hawaiana, era a deusa da fertilidade e dos partos. 

### Especies 
Na actualidade (2020) recoñécense no xénero as seguintes tres especies:
* *Haumea rehderi* (Grau, 1960) — Nas costas de Indonsia, Salomón e Vanuatu.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bieler R., Carter J. G. & Coan E. V. (2010): "Classification of Bivalve families". En: Bouchet P. & Rocroi J.-P. "Nomenclator of Bivalve Families". *Malacologia* **52** (2): 1-184, pp. 113–133.
* Dall, W. H. (1925): "Notes on the Nomenclature of our East American Species of *Pecten*". *The Nautilus* **38**: 112–120.
* Dall, W. H.; Bartsch, P. & Rehder, H. A. (1938): "A Manual of the Recent and Fossil Marine Pelecypod Mollusks of the Hawaiian Islands". *Bemice P. Bishop Museum Bulletin* **153**: 1–233.
* Dijkstra, H. H. (1994): "Type specimens of recent species of Pectinidae described by Lamarck (1819), preserved in the Museum ďHistoire Naturelle of Geneva and the Museum National ď'Histoire Naturelle of Paris". *Revue Suisse de Zoologie* **101** (2): 465–532.
* Raines, B. K. & Poppe, G. T. (2006): "The Family Pectinidae". En: Poppe, G. T. & Groh, K.: *A Conchological Iconography*.  Hackenheim: ConchBooks. ISBN 3-9259-1978-3.

### Outros artigos 
* Bivalvos
* Ostreidos
* Pectininos (suborde)
* Pectinoideos 
* Pectínidos

### Ligazóns externas 
* Dijkstra, Henk H. (1999): "Type specimens of Pectinidae (Mollusca: Bivalvia) described by Linnaeus (1758–1771)". *Zoological Journal of the Linnean Society* **125** (4): 383–443. 
* *Haumea* na EOL.
* *Haumea*  en Fossilworks.
* Imaxes de *Haumea loxoides*
Filmes de Italia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional

[miniatura|200x200px|O director italiano [Federico Fellini recibiu catro Óscar ó mellor filme internaciona, máis ca ningún outro director na historia da Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas, e presentou outros tres filmes á Academia.]]
**Italia presentou filmes** para o Óscar ó mellor filme internacional dende a concepción do premio. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.

Até o ano 2023, trinta e catro filmes italianos foron nomeados ó Óscar ó mellor filme internacional, e catorce deles conseguiron o premio. Entre tódolos países que presentaron filmes ó premio, Italia atópase no primeiro posto en termos de filmes premiados, seguido por Francia (nove premios) e España (catro premios), e segundo en termos de nomeamentos, detrás de Francia (trinta e catro nomeamentos) e por diante de España (dezanove nomeamentos). Os únicos directores italianos con múltiples premios son Federico Fellini e Vittorio De Sica. Fellini recibiu catro premios por *La strada*, *Le notti di Cabiria*, *Fellini 8½* e *Amarcord*, máis ca ningún outros director nos Óscar, e tivo outros tres premios presentados, aínda que ningún deles foi finalmente nomeado. De Sica recibiu dous premios de Honra antes da creación formal do premio por *Sciuscià* e *Ladrón de bicicletas* e tivo dous premios Óscar por *Ieri, oggi, domani* e *Il giardino dei Finzi-Contini*, e tivo outro filme, ''Matrimonio all'Italiana'', aceptado como nomeado.

## Propostas 
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Italia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.

## Notas
Guillerme IV de Tolosa

**Guillerme IV de Tolosa**, finado en 1094, foi conde de Tolosa desde 1060 ata 1094. Fillo máis vello de Ponce, conde de Tolosa, e de Almodis da Marca. 
## Traxectoria  
Sucedeu ao seu pai en 1060 e herdou a maior parte dos seus bens; o seu irmán Ramón herdou só os condados de Saint-Gilles (e quizais Nîmes, se non é que se refire ao mesmo Saint Gilles, que formaba parte do antigo condado de Nîmes). Parece tamén que Guillerme e Ramón compartiron o título de Conde de Tolosa, segundo unha carta de 1088, entre outros atributos deste título. En 1065, logo da morte da súa curmá Berta, condesa de Rodez, Ramón apoderouse do seu condado e dos dereitos e feudos do marquesado de Gotia e do condado de Narbona ou ducado de Septimania reclamando os seus dereitos sen que Guillerme actuase contra o seu irmán. 

A diferenza do seu pai e irmán, Guillerme era un home ambicioso que se centrou na súa gran afección polas armas. 

A primeira esposa de Guillerme foi Matilde, e a súa segunda esposa (en 1080) Emma de Mortain, filla de Roberto de Conteville, conde de Mortain e de Matilde de Montgomery. Esta segunda unión deu lugar ao nacemento de dous fillos: 
* Ponce, que morreu novo.
* Filipa Matilde de Tolosa (m. 1117), casada en 1094 con Guillreme IX o Trobador (1071 - 1127), Duque de Aquitania e conde de Gascuña e de Poitiers.
Guillerme morreu probablemente en 1094 durante unha peregrinación a Terra Santa. A vontade do seu pai era que se Guillerme morrese sen fillos varóns, todas as súas posesións serían cedidas ao seu segundo fillo máis novo, Ramón, que sucedeu a Guillerme como *Ramón IV*. Non obstante, dúas décadas despois, Guillerme de Aquitania había reclamar o condado de Tolosa, que tentou conquistar durante anos.

## Notas
## Véxase tamén
### Biografía
*Jean-Luc Déjean, *Les comtes de Toulouse (1050-1250)*, Fayard, 1979 (réimpr. 1988) (ISBN 2-213-02188-0), p. 23-26.
Aos amores serodios

***Aos amores serodios*** é unha obra narrativa de Ricardo Carvalho Calero publicada en 1979 en Grial, nº 63, Vigo. Foi reeditada en 1982 en *A gente da Barreira e outras histórias* e en 1984 na *Narrativa completa*.

## Trama 
* 1. **Os vellos non deben de namorarse**. Os vellos non deben de namorarse ou os vellos non deben namorarse; suposición fronte a mandato, probabilidade fronte a obriga. Castelao falou dos vellos que non deben namorarse, que deben manter os amores vellos, coma o Eleuterio da “Cousa”. Mais un amor novo conduce os vellos á morte física ou moral, como acontece nos tres vellos da obra de teatro de Castelao.
O home que agarda a morte tamén ama a vida, durmir cunha moza remoza ao vellos segundo din. 
* 2. **Asia Menor**. Un arqueólogo localiza os indicios dun santuario. Atopa unha cabeza feminina de mármore con restos de policromía. 

* 3. **O poeta**. Á noite no hotel Erik tirou unha folla, era o poema que lle inspirara a cabeza de mármore.

Erik Larsson é un pseudónimo de Carvalho Calero. O poema foi tamén publicado no seu libro Futuro condicional.
* 4. **Consideracións críticas**. Reflexións sobre o poema e sobre a obra escultórica. Sabemos que o artista xa non era novo:
*  5. **Helia**. Agora o narrador trata de Júlio Neves, personaxe creado polo autor portugués Virgílio Ferreira, que pensa na súa muller Helena e os soños e desexos concentrados en Helia. :
* 6. **A herexía de Marienbad**. Agora o narrador diríxese a Goethe. A moza Ulrike (Von Levetzow) trata como “cabaleiro ancián” o autor da “Elexía de Marienbad”. E tamén están Kätchen, Friederike, Lili, Lotte, Charlotte, Minna, Marianne... tantas.
*7. **Fin de viaxe** Segundo Henrique Rabuñal: 

## Características 
É unha narración moi completa e heteroxénea na súa estrutura, con varios narradores e unhas coordenadas espazo-temporais relacionando a literatura galega coa portuguesa e a alemá.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Grial 63, 1979, pp. 81-88
Encoro da Castellana

O **encoro da Castellana** é un encoro que se acha no curso alto do río Mandeo, entre as parroquias de Vilarraso e Curtis, dos concellos de Aranga e Curtis, na provincia da Coruña, asolagando tamén terras da parroquia de Foxado (Curtis). Próximo ó lugar da Castellana (Vilarraso), foi construído para aproveitamento hidroeléctrico.

Verte as súas augas nel o río de Portabenza.

## Historia e características 
A súa capacidade é duns 90.000&nbsp;m³. De estrutura recta e perfil de gravidade, posúe 7,5 metros de alto e 20 de longo. A auga é canalizada até a cámara de carga, que a descarga na minicentral mediante tres tubos de formigón armado de 37 m de lonxitude. Non posúe dispositivo ningún para o remonte dos peixes e ten estabelecido un caudal ecolóxico de 0,85 m³/s durante todo o ano.

O encoro comezou a funcionar en 1944 e foi o 13 de agosto de 1945 cando o Ministerio de Obras Públicas autorizou a derivación dun caudal de 1,5 m³/s para a produción de electricidade.

Posteriormente, a empresa Navarro Generación levou a explotación do encoro. O grupo Eufer, alianza de Enel e Unión Fenosa, e disolvido en 2010, foi o titular da concesión cun caudal de 6 m³/s e unha potencia instalada de 1300 kW.

O 4 de xullo de 1999, dous excursionistas morreron após a abertura das comportas da central e a subida repentina do caudal do río. Doce anos despois, o xuízo contra os acusados, o monitor da excursión e os encargados da central, finalizou sen condena.

En 2016 rematou a concesión hidráulica e entrouse nunha fase de información de compatibilidade co plan hidrolóxico da bacía. O 19 de marzo de 2021, o BNG celebrou un acto reivindicativo na minicentral da Castellana mediante o cal reclamou que a minicentral ―xunto con outras en trámite de extinción das concesións― pasase a ser de xestión pública.

En 2020, para a mellora e ampliación do fornecemento de auga á localidade de Teixeiro, así como ó polígono industrial de Curtis-Teixeiro e ó centro penitenciario de Teixeiro, anunciouse a execución da captación e bombeo de auga desde o encoro. Un edificio de bombeo permitirá captar 0,08 m³/s (ampliábel a 0,13) e estará conectado mediante unha tubaxe de impulsión de 3,6 km de lonxitude á estación de tratamento de auga potábel (ETAP) existente no polígono industrial.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Encoro da Castelhana (10).jpg|Encoro
Ficheiro:Encoro da Castelhana (20).jpg|
Ficheiro:Rio Mandeu desde o encoro da Castelhana (2).jpg|Río Mandeo desde o encoro
Ficheiro:Canle do encoro da Castelhana.jpg|Canle
Ficheiro:Cámara de carga do encoro da Castelhana (2).jpg|Cámara de carga
Ficheiro:Cámara de carga do encoro da Castelhana (3).jpg|
Ficheiro:Encoro da Castellana río Mandeo Curtis wGL.jpg|Central eléctrica
Ficheiro:Encoro da Castellana (PNOA 2017). © Instituto Geográfico Nacional.jpg|Vista aérea

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Encoros de Galiza
### Ligazóns externas 
*
Rally da Coruña de 2019

O **Rally da Coruña de 2019** foi a 23ª edición de dito rally e a primeira proba da tempada 2019 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 1 e o 2 de marzo e o vencedor foi Iván Ares.

## Presentación e inscritos 
O rally presentouse ante a prensa e os afeccionados pola Escudería One Seven, organizadora do evento, o 16 de febreiro de 2019 en Expocoruña. O director da proba, Álvaro Muñiz, acompañado polo piloto invitado Iago Caamaño, relatou os detalles do rally, e desvelou que o itinerario sería o mesmo do ano pasado, aínda que inicialmente se dixera que sería outro. A lista final de inscritos foi de 115 pilotos, entre os que destacaban as presenzas de Víctor Senra, Iván Ares, Alberto Meira, Iago Caamaño, Manolo Senra, Tino Iglesias, Ricardo Costa ou o campión do mundo de tríatlon, Iván Raña.

## Itinerario 
Constaba inicialmente de oito tramos entre os concellos de Coirós, Aranga, Arteixo, Culleredo, A Laracha e Cerceda, sumando 77,72 km e estando situado o parque pechado no Parrote. Con todo, o primeiro tramo tivo que ser neutralizado pola evacuación dun espectador cun amago de infarto, igual que o sétimo tramo, este por unha saída de pista de Jorge Cagiao, na que a súa copiloto, Amelia Blanco, tivo que ser atendida polas asistencias. Tamén tiveron que atender a Lorena Maroño, copiloto de Manuel González, tras un accidente.

## Resumo 
O defensor do título galego, Víctor Senra, que acudiu con Moncho López como copiloto, pois David Vázquez rompera dúas costelas. estreaba un novo Citroën C3 R5. Viuse superado no primeiro tramo por Iván Ares pero púxose líder no segundo, aproveitando os problemas de dirección do piloto de Cambre. Con todo, unha picada de roda no cuarto tramo, en Aranga, Por detrás chegaron o portugués Ricardo Costa, Antonio Fernández e os veteranos Tino Iglesias e Manolo Senra.

## Clasificación 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Clasificación completa do rally 
*Rally da Coruña 2019 en ewrc.com .
David Choquehuanca

**David Choquehuanca Céspedes**, nado en Huarina o 7 de maio de 1961, é un dirixente sindical e político aimará boliviano. Desempeñou o cargo de ministro de Relacións Exteriores de Bolivia entre xaneiro de 2006 e xaneiro de 2017, durante o primeiro, segundo e terceiro goberno do presidente Evo Morales. Entre 2017 e 2019 tamén exerceu de secretario xeral da alianza ALBA.

## Notas
Luis Arce

**Luis Alberto Arce Catacora**, nado na Paz o 28 de setembro de 1963, é un economista, catedrático de universidade e político boliviano, actual presidente de Bolivia dende 2020. Anteriormente foi ministro de Economía e Finanzas de Bolivia en dous períodos; a primeira vez dende o 23 de xaneiro de 2006 até o 24 de xuño de 2017 e a segunda vez dende o 23 de xaneiro de 2019 até o 10 de novembro de 2019, durante o primeiro, segundo e terceiro goberno do presidente Evo Morales Ayma. Luis Arce foi recoñecido internacionalmente como o principal impulsor e artífice do crecemento económico de Bolivia suscitado entre 2006 e 2019.

En xaneiro foi elixido candidato presidencial para as eleccións xerais de 2020 polo Movemento ó Socialismo en tándem co antigo chanceler David Choquehuanca como candidato a vicepresidente. Foi elixido presidente na primeira rolda, co 55,1% dos votos.

## Notas
Limiar (arquitectura)

miniatura|Soarego visto do interior.
O **limiar**, **soarego** ou **sarego** é a peza situada na parte inferior dunha porta, sobre o piso e flanqueada polas xambas. Pode ser de diferentes materiais como pedra, madeira etc. Tamén pode recibir o nome de **soleira**, aínda que este normalmente refírese á peza dunha xanela. 

Algunhas culturas outorgan un simbolismo especial ós limiares.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lintel ou lumieira