Adhesina bacteriana

As **adhesinas bacterianas** son compoñentes da superficie celular ou de apéndices das bacterias que facilitan a adhesión a outras células (eucariotas ou procariotas) ou a superficies. Son un tipo de factor de virulencia.

A adherencia é esencial na patoxenia bacteriana ou infeccións, necesaria para que as bacterias colonicen o novo hóspede

## Introdución 
As bacterias atópanse normalmente adheridas e vivindo en estreita asociación con superficies. 
Durante a vida dunha bacteria esta está suxeita frecuentemente a forzas de cizalla. As adhesinas serven de áncoras que axudan a que as bacterias resistan esas forzas de cizalla ambientais, e así permanezan no ambiente desexado. Porén, as adhesinas bacterianas non serven como un adhesivo universal para estes microorganismos, senón que actúan máis ben como moléculas de recoñecemento de superficie específicas, xa que permiten que unha determinada bacteria se una a unha determinada superficie, como pode ser un tecido das raíces das plantas, tecidos dos condutos lacrimais de mamíferos ou mesmo ao esmalte dental.

A maioría das fimbrias das bacterias gramnegativas funcionan como adhesinas, pero en moitos casos é unha subunidade menor proteica situada no extremo da fimbria a que funciona como verdadeira adhesina. Nas bacterias grampositivas, unha capa superficial de proteína ou polisacárido serve como adhesina específica. Para conseguir unha adherencia efectiva ás superficies do hóspede, moitas bacterias producen moitos destes factores de adherencia chamados **adhesinas**.

As adhesinas bacterianas proporcionas un tropismo de especie e de tecido. Expresan adhesinas tanto as bacterias patóxenas coma as saprofíticas. Esta prevalencia márcaas como factores de virulencia microbiana claves, xunto coa capacidade das bacterias de producir toxinas e de resistir ás defensas inmunitarias do hóspede.

## Estruturas 
No decurso da evolución distintas especies de bacterias desenvoloveron diferentes solucións ao problema de unirse a proteínas receptoras específicas da superficie celular. Actualmente coñécense varios tipos e subclases de adhesinas bacterianas.

A estrutura típìca dunha adhesión bacteriana é a dunha fimbria ou pili. Un bucle tetrapéptido une os dous dominios. Ademais, identificouse un peto de unión a carbohidratos no extremo do dominio adhesivo N-terminal.

## As adhesinas como factores de virulencia 
A maioría dos patóxenos bacterianos utilizan a súa adhesión específica ás células do hóspede como o seu principal factor de virulencia. “Identificouse un gran número de adhesinas bacterianas con especificidades de receptor individualizadas.” Ademais, as adhesinas son candidatos atractivos para crear vacinas porque a miúdo son esenciais para a infección e están localizadas na superficie, o que as fai doadamente accesibles aos anticorpos.

A efectividade dos anticorpos antiadhesinas demostrouse en estudos con FimH, a adhesina da *Escherichia coli* uropatóxena (UPEC). En países subdesenvolvidos é frecuente que os nenos sufran repetidos episodios de diarreas asociadas con *E. coli* durante os seus primeiros tres anos de vida. Se o neno sobrevive a este período inicial de susceptibilidade, as taxas de infección caen substancialmente, debido a que se crea unha inmunidade adquirida contra as adhesinas bacterianas. Este tipo de investigacións abren o camiño á creación de vacinas orais contra as adhesinas bacterianas.

Na creación de vacinas antiadhesinas hai que vencer varios problemas. O primeiro é o gran número de adhesinas bacterianas diferentes que teñen como diana os mesmos tecidos humanos. Outros problemas xorden pola capacidade de cada bacteria individual de producir moitos tipos de adhesinas xeralmente en diferentes momentos e lugares, e en resposta a diferentes causantes ambientais.

Malia todos estes problemas, estanse a facer progresos na creación de vacinas antiadhesinas. En modelos animais, a inmunización pasiva con anticorpos anti-FimH e a vacinación coa proteína reduce significativamene a colonización por *E. coli* uropatóxenas. Ademais, as adhesinas FHA de *Bordetella pertussis* e a pertactina son compoñentes de 3 das 4 vacinas acelulares contra a pertussis que actualmente foron aprobadas nos Estados Unidos. Adicionalmente, as vacinas antiadhesión están sendo exploradas como solción para infeccións do tracto urinario. O uso de péptidos de adhesión FimH sintéticos impide as infeccións da mucosa uroxenital por *E. coli* en ratos.

## Exemplos 
### Familia Dr 
As adhesinas da **familia Dr de adhesinas** únense ao antíxeno do grupo sanguíneo humano Dr compoñente do factor acelerador da descomposición (DAF). Fano inducindo o desenvolvemento de longas extensións celulares que rodean a bacteria. Ademais, inducen a activación de varias fervenzas de transdución de sinais, incluíndo a activacion da PI-3 quinase.

### *Neisseria gonorroheae* 
*N. gonorrhoeae* afecta case exclusivamente a humanos.

### *Escherichia coli* 
Certas cepas de *E. coli* que poden causar diarrea poden encontrarse en tecidos intestinais de porcos e humanos, nos que expresan as proteínas K88 e CFA1 para adherirse ao revestimento intestinal. Ademais, as cepas de *E. coli* uropatóxenas causan un 90% das infeccións do tracto urinario. Das *E. coli* que causan infeccións do tracto urinario, o 95% expresa fimbrias de tipo 1. A FimH en *E. coli* vence a resposta inmunitaria baseada en anticorpos pola súa conversión natural desde o estado de afinidade alta ao de baixa. Por medio desta conversión, a adhesión FimH pode protexerse dos anticorpos dirixidos contra ela. A FimH de *E. coli* é un bo exemplo de resposta inmunitaria específica de conformación, que potencia o impacto sobre a proteína. Estudando esta adhesión, os investigadores esperan desenvolver vacinas específicas de adhesión, que poden servir como modelo para a mediación por anticorpo da adhesión do patóxeno.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
Adhesina autotransportadora trimérica (TAA)

### Ligazóns externas 
*