Pediculose da cabeza

A **pediculose da cabeza** (chamada oficialmente no CIE10 '*pediculose debida a *Pediculus humanus capitis*** e **infestación da cabeza debida a piollos**), tamén chamada **pediculosis capitis*', é a infestación dos cabelos e coiro cabeludo polo piollo da cabeza (*Pediculus humanus capitis*).

O piollo da cabeza transmítese por contacto directo co cabelo doutra persoa infectada. Cando non está adherido ao cabelo humano, só pode sobrevifir uns dous ou tres días. Hai poucas probas sobre a efectividade de medicinas alternativas.

As infestacións polo piollo da cabeza son comúns, especialmente en nenos. En Europa, segundo algunhas estimacións afectan do 1 ao 20% de diferentes grupos de persoas estudados. Ás veces, as infestacións poden estigmatizar á persoa afectada, sen unha razón lóxica. A causa da infestación non está relacionada coa hixiene ou limpeza do cabelo. Tampouco está relacionado con ter o cabelo longo nin coa frecuencia con que se cepilla. A forma máis común de transmisión, con gran diferenza, é o contacto directo entre as cabezas, e é máis raro que se produza por contacto con roupas ou obxectos. Pódense resumir as causas de transmisión así:
# **Contacto directo entre as cabezas** dunha persoa e doutra persoa infestada. O uso dun peite especial de dentes finos é a forma máis efectiva de detectar os piollos. Debe prestarse especial atención no exame da área da caluga e preto das orellas. O peite pode despois ser examinado a simple vista ou cunha lupa. Os piollos miden xeralmente 2 ou 3&nbsp;mm.

A presenza só de lendias, pero non de piollos vivos non é un indicador adecuado dunha infestación activa de piollos. Xeralmente, poden atoparse ovos brancos ou baleiros, cando, en realidade, só os ovos (lendias) pardos conteñen larvas viables. Unha forma de determinar o tipo de lendia é aplastalo entre dúas uñas dos dedos e ver se produce un son característico cando o ovo explota. Os nenos nos que se detectan lendias no seu cabelo teñen unha probabilidade do 35–40% de estar infestados con lendias vivas; o resto teñen lendias non viables. Se se detectan piollos nun neno, tamén debería revisarse toda a familia usando o peite, e só os que teñan piollos vivos deberíasn ser tratados. En caso de non se detectaren piollos vivos, o neno debe considerarse negativo para a infestación, o que evita tratamentos innecesarios. Os piollos adultos poden sobrevivir só uns dous días sen comer sangue e dependen moito da calor corporal humana. Non é necesario tratar con insecticidas a casa ou os mobles.

## Tratamento 
Hai varios tratamentos efectivos para a pediculose da cabeza. Entre estes métodos están o uso de peites especiais, afeitado da cabeza, pomadas médicas, e a aplicación de aire quente.

### Medicacións 
Hai moitas medicacións que poden matar os piollos. A dimeticona é efectiva entre o 70 e o 97% dos casos e ten poucos efectos secundarios, e é un dos tratamentos preferidos. Unha "revisión" de 2012 sobre o tratamento do piollo da cabeza recomendaba non usar o aceite da árbore do té cos nenos porque podía causar irritación na pel ou reaccións alérxicas, debido a contraindicacións, e á falta de coñecemento sobre a súa seguridade e grao de efectividade. Outros remedios caseiros como aplicar vinagre, alcohol isopropílico, aceite de oliva, maionesa, ou manteiga fundida baixo unha gorra de ducha, non se recomendan.

### Medidas no contorno 
Despois do tratamento, recoméndase lavar todas as roupas de cama e limpar con aspiradora todas as áreas que puidesen estar en contacto coa cabeza, como cadeiras, carapuchas de abrigos, e sofás, pero isto non sempre é necesario, xa que os piollos adultos morren nuns 2 días se non poden comer sangue, e os piollos acabados de nacer morren en cuestión de minutos separados do seu hóspede.

## Epidemioloxía 
O número de casos de infestacións por pediculose incrementouse en todo o mundo desde mediados da década de 1960, chegando a cifras de centos de millóns de persoas infestadas ao ano. En Europa estudáronse grupos en distintos países e a incidencia variaba segundo os casos entre o 1 e o 20%. A infestación de piollos no mesmo período foi máis prevalente que a da varicela.

As nenas teñen unha frecuencia de infestación de 2 a 4 veces maior que os nenos. Os nenos entre 4 e 13 anos son os máis frecuentemente afectados. Outros dan o intervalo entre 3 e 10 anos como o máis afectado. A infestación en persoas de orixe africana é menos común debido á textura do seu pelo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* O piollo na cultura popular galega
* Pediculose

### Ligazóns externas 
* CDC: Piollo da cabeza