Gran Guerra do Norte

A **Gran Guerra do Norte** foi unha guerra librada entre unha coalición formada polo Tsato de Rusia, Reino de Dinamarca e Noruega e Saxonia-Polonia ( a partir de 1715 tamén Prusia e o electorado de Hannover) contra o Imperio Sueco, entre 1700 e 1721. Comezou cun ataque coordinado da Coalición en 1700 contra Suecia, e rematou en 1721 coa conclusión do Tratado de Nystad e do Tratado de Estocolmo. Un dos resultados desta guerra foi a fin do Imperio Sueco.

Entre os principais combates deste longo conflito destacan as batallas de Narva, Lesnaia e Poltava.

## A alianza antisueca 
A alianza entre Dinamarca, Rusia, Polonia e Saxonia tivo lugar en segredo durante o outono de 1699. Nese momento o gobernante chamado elector de Saxonia era tamén rei de Polonia. O 12 de febreiro de 1700, as tropas saxoas atacaron a cidade sueca de Riga e outras fortificacións en Livonia. O 20 de marzo, Frederico IV de Dinamarca interveu militarmente contra o ducado de Holstein-Gottorp, aliado de Suecia, comezando a guerra. Rusia, pola súa banda, non tardaría en acosar o porto sueco de Narva, completando a ofensiva xeral.

## A contraofensiva sueca 
[esquerda|miniatura|277x277px| As primeiras campañas de [Carlos XII de Suecia|Carlos XII (1700-1706)]]
Suecia tiña un excelente exército duns 77.000 homes. O rei sueco Carlos XII lanzouse primeiro contra Dinamarca, coa axuda de barcos holandeses e ingleses (nacións favorables á independencia do Ducado de Holstein-Gottorp). Desembarcando na illa onde se atopa a capital danesa, Carlos XII pronto obrigou a Frederico IV a retirarse do conflito, asinando o Tratado de Traventhal, o 18 de agosto de 1700.

Sen perder moito tempo, Carlos XII lanzouse entón contra os rusos. Desembarcando o seu pequeno exército en Livonia, marchou na cidade de Narva en pleno inverno e loitou contra os 40.000 rusos que rodeaban a cidade. Entón, movido por un odio persoal contra Augusto II, invadiu Polonia e, en 1704, someteu a Saxonia. Tamén conseguiu depoñer a Augusto II do trono de Polonia e poñer un polaco no seu lugar.

En lugar de volverse contra a Rusia do tsar Pedro I, Carlos XII permaneceu en Saxonia durante dous anos, consumindo recursos locais e formando un gran exército de mercenarios. Esta inacción súa permitiu ao tsar Pedro fundar a cidade de San Petersburgo e capturar pequenas guarnicións suecas ao longo do Báltico.

Dotado de recursos tomados de Saxonia e cun exército de 42 mil homes, o rei sueco abandonou as terras de Augusto II en agosto de 1707, disposto a atacar Rusia. O tsar Pedro fixo algunhas propostas para a paz, pero foron ignoradas.

Despois de expulsar ás forzas rusas estacionadas no leste de Polonia, Carlos XII invadiu Rusia. O exército de Pedro evolucionara desde a batalla de Narva, pero aínda foi derrotado en Lesnaia. Os suecos, pola súa banda, comezaron a sufrir problemas de abastecemento e o seu convoi principal foi interceptado e destruído. Buscando resolver este problema e tamén evitar o rigor do inverno ruso, Carlos XII dirixiuse a Ucraína, onde recibiu a axuda do hetman Iván Mazepa. Esta estratexia non tivo éxito e en 1709 detivo a súa marcha pola pequena fortificación de Poltava, onde foi derrotado de forma decisiva. Con só 1.500 homes, o rei de Suecia tivo que fuxir cara a Moldova onde, durante cinco anos, estivo baixo o control do goberno do Imperio Otomán. Durante a súa ausencia, Suecia sufriu sucesivas derrotas, que selaron o destino do país.

O regreso de Carlos XII deu un impulso temporal ao esforzo bélico, pero o rei foi finalmente asasinado en 1718. A guerra rematou finalmente en 1721. Suecia perdeu gran parte do territorio que conquistara durante o século XVII e perdeu para sempre o seu papel de potencia europea.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* TARLE, Evgueni - *La Guerre du Nord*, Edicións de Moscova, URSS, 1966;
* Bushkovich, Paul. *"Peter the Great and the Northern War"*, en Dominic Lieven (ed), *The Cambridge History of Russia: Imperial Russia, 1689–1917*. Cambridge University Press, 2006. pp. 489-503.