open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gene Kelly

**Eugene Curran Kelly**, nado en Pittsburgh, Pensilvania o 23 de agosto de 1912 e finado en Beverly Hills, California o 2 de febreiro de 1996 foi un actor, director, bailarín e coreógrafo estadounidense.

## Traxectoria 
Aos oito anos el e o seu irmán máis vello James foron apuntados pola súa nai nunha escola de danza. Ambos os dous rebeláronse, mais Gene acabaría volvendo á danza por iniciativa propia. Marchou á universidade para estudar xornalismo, pero a crise económica fixo que tivese que buscar traballo, bailando co seu irmán máis novo, Fred, en concursos de talento e clubs nocturnos.

En 1931 comezou os estudos de economía na University of Pittsburgh, chegando a ser director do Cap and Gown Club, entre 1934 e 1938. Durante eses anos a súa familia creou un estudio de baile, na que Kelly era profesor.

Finalmente decidiu dedicarse exclusivamente á danza, conseguindo o seu primeiro traballo en Broadway en 1938. Pouco despois comezaron a chegar ofertas de Hollywood, mais non marchou de Nova York ata 1941, ano no que asinou un contrato con David O. Selznick.

Kelly levou a Hollywood a Stanley Donen como axudante de coreografía, pero finalmente ambos os dous codirixirían varios filmes, sendo o primeiro *On the Town*. Tras a idade de ouro dos musicais volveu ao teatro, facendo algunhas aparicións no cinema e na televisión.

A finais da década de 1980 a súa saúde declinou, finando en 1996 por complicacións tras un infarto.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Gene Kelly – Pittsburgh Music History
Gig Young

**Byron Elsworth Barr**, nado en St. Cloud, Minnesota o 4 de novembro de 1913 e finado en Nova York o 19 de outubro de 1978, foi un actor estadounidense, máis coñecido como **Gig Young**.

## Traxectoria 
Comezou a interesarse pola interpretación intervindo en obras teatrais no instituto. Foi descuberto xunto con George Reeves nunha obra de afeccionados por un cazatalentos da Warner Bros., sendo contratados polo estudio. Inicialmente apareceu acreditado como Byron Barr, mais a partir de interpretar unha personaxe chamada Gig Young en *The Gay Sisters* o estudio decidiu que adoptase ese mesmo nome.

Tras interpretar numerosos personaxes secundarias, deixou a interpretación durante a segunda guerra mundial para enrolarse na Garda Costeira. Tras a guerra traballou para varios estudios, sendo contratado pola Columbia Pictures antes de volver a traballar por libre.

A mediados dos anos cincuenta comezou a traballar na televisión e en 1969 gañou o Oscar ao mellor actor secundario por ''They Shoot Horses, Don't They?*.

Nos últimos anos foi vítima do alcoholismo, que lle fixo perder papeis, como o de *Blazing Saddles'', do que foi despedido tras sufrir un colapso.

O 19 de outubro de 1978, tres semanas despois do seu quinto matrimonio, el e a súa dona foron atopados mortos no seu apartamento de Manhattan. Segundo a policía, Young disparou á súa muller e logo suicidouse.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Zapato Veloz

**Zapato Veloz** foi un grupo musical pop galego-asturiano, activo entre 1991 e 1994 e formado por Javier Díaz Gotín, José Carlos Álvarez Fernández e Mario Mosteiro Fernández.

## Traxectoria 
Javier Díaz iniciouse na música nun bar de Xixón. Nesa época compuxo o tema "Gijón del alma". Javier coñecía a José Carlos Álvarez xa da infancia, ao seren os dous de Trubia, preto de Oviedo. Comezaron a actuar co nome de Zapato Veloz, pero ao pouco José Carlos foi destinado a Ferrol para facer o servizo militar. Alí coñeceu o coruñés Mario Mosteiro.

En 1991 comezan as súas actuacións canda a Víctor, propietario do bar onde actuaba Javier, e gravan a súa primeira maqueta: *Convinado de tacón*, que incluía o tema "El tractor amarillo". Con este tema acadaron sona e actuaron nas festas da Santina de Xixón, en setembro dese ano.

Víctor abandonou a formación descontento co ton desenfadado das cancións. Xa en formato trío, gravan en Barcelona o disco ''Ponti 'country' la pared*, con produción de Mikel Herzog, cuñado de Mario, que traballaba para Virgin Records España. O disco, de dez cancións, incluía de novo "El tractor amarillo", lanzado como primeiro sinxelo e que se converteu en canción do verán en 1992. O segundo sinxelo foi "Pandeirada sideral". O disco recibe o nome dunha canción na que se satiriza a John Wayne e o xénero do western. Outros temas do disco son "Toma nena" ou "En un crucero por el Nilo".

Acadaron certa sona en países como Italia, a Arxentina, México, Chile ou o Uruguai. En 1993 e 1994 participaron no Festival Internacional de Música de Acapulco, onde coincidiron con cantantes como Sting, Gloria Estefan ou Maná. Os seareiros do equipo de fútbol Club Atlético Independiente de Avellaneda (Arxentina) adaptaron "El tractor amarillo", e adoitan cantar unha versión da mesma.

En 1993 editaron o seu segundo disco, *Zapato Veloz*, que incluía 12 cancións, das cales 6 eran novas e 6 estaban xa no primeiro disco. A finais de 1993 publicaron *Pa Tokiski*, con dez cancións, das cales 3 xa foran editadas. Deste disco sacaron un sinxelo, "Manolín el piruleta". Outras cancións son "Un camello en San Fermín", "Cabra por Seur" ou "Lady Di". De Zapato Veloz tamén é o tema "En una tribu comanche", coñecida en feiras.

En 1994 decidiron abandonar o grupo. Chegaron a acadar 7 discos de ouro. Mario Mosteiro actualmente canta no grupo La Sonora Callejera.

A canción "El tractor amarillo" aparece no filme *Todos a la cárcel* (Luis García Berlanga, 1993), así como na película de Carlos Saura *El séptimo día'' (2004), baseada no masacre de Puerto Hurraco.
Travis Fimmel

**Travis Fimmel**, nado o 15 de xullo de 1979 en Echuca, Victoria (Australia) é un actor e modelo australiano. Coñecido por se-la imaxe de roupa interior de Calvin Klein e protagonizar a serie de televisión *Vikings*.

## Traxectoria 
Criouse nunha granxa produtora de leite en Lockington, preto de Echuca, no estado de Victoria, en Australia entre Melbourne e Sydney. Mudouse a Melbourne sendo adolescente para xogar profesionalmente ao Fútbol australiano, porén ao comezo da tempada rompeu a perna nun accidente.

Comezou os estudos de *Arquitectura comercial e enxeñaría* na Universidade de Melbourne pero deixou os estudos para viaxar ao estranxeiro.

### Coma modelo 
Comezou a traballar coma modelo cando foi descuberto nun ximnasio dos suburbios de Melbourne por Matthew Anderson, da axencia Chadwick Models. No ano 2002 asinou coa axencia *L.A. Models* para despois converterse no primeiro modelo do mundo en concertar un acordo de seis cifras de exclusividade con Calvin Klein. Ese mesmo ano foi nomeado como un dos solteiros máis sexies do mundo pola revista People.

## Filmografía 
### Cinema 
### Televisión 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Moya, As Palmas

**Moya** é un concello das Illas Canarias, na provincia das Palmas, na illa de Gran Canaria. Segundo o INE, en 2013, tiña 7.977 habitantes.

## Demografía
O 1 de xaneiro de 2010, a poboación do concello era de 8098 habitantes, 4122 homes e 3976 mulleres.

## Reserva Natural Los Tiyos de Moya
A Reserva Natural deLos Tilos de Moya atópase no concello de Moya, aínda que tamén unha pequena parte dela se atopa no concello de Santa María de Guía de Gran Canaria. Conta cunha extensión de algo máis de 90 hectáreas, das cales 90 pertencen a Moya e case 1 hectárea a Santa María de Guía. Na reserva podemos atopar a maior reserva de laurisilvas da illa.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Gran Canaria
* Illas Canarias
Oryza

***Oryza*** (os arroces) é un xénero de 7 a 20 especies de Poaceae na tribo Oryzeae, dentro da subfamilia Bambusoideae. É nativa de rexións tropical e subtropicais de Asia e de África. Son pastos altos de zonas húmidas, entre 1 e 2 m de altura; con especies anuais e perennes.

*Oryza* atópase dentro da tribo Oryzeae, caracterizándose morfoloxicamente polas súas espículas con flores solitarias, e glumas maiormente completamente ausentes. En *Oryza*, hai dúas lemmas estériles simulando glumas. A tribo Oryzeae dentro da subfamilia Bambusoideae, grupo de tribos de gramíneas Poaceae con certas características de anatomía interna foliar en común; onde o máis distintivo do carácter foliar desta subfamilia son as súas células en póla e as fusoides. As Bambusoideae na familia Poaceae, teñen sistemas radiculares fibrosos, de talos cilíndricos, con láminas envaiñadas en paralelo, e inflorescencias con espículas.

Mentres a listaxe da USDA (Departamento de Agricultura dos Estados Unidos) só pon sete especies, outros teñen identificado máis de 17: *sativa, barthii, glaberrima, meridionalis, nivara, rufipogon, punctata, latifolia, alta, grandiglumis, eichingeri, officinalis, rhisomatis, minuta, australiensis, granulata, meyeriana, brachyantha*. Unha especie, o arroz común (*O. sativa*), fornece o 20 % de gran de cereais do mundo, sendo a cultura de colleita de maior importancia mundial. As especies mencionadas enriba divídense en dous subgrupos dentro do xénero.

;Algunhas especies
* *Oryza barthii*
* *Oryza glaberrima*
* *Oryza latifolia*
* *Oryza longistaminata*
* *Oryza punctata*
* *Oryza rufipogon*
* *Oryza sativa*, o arroz común ou asiático

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Imaxes en Google
* Global Biodiversity Information Facility 
* Clayton, W.D., Harman, K.T. e Williamson, H. (2006 en adiante). ''''. En: GrassBase - The Online World Grass Flora. (consultado o 4 de marzo de 2010) (en inglés)
Teror

**Teror**, tamén chamada **Vila Mariana de Teror**, é un concello das Illas Canarias, na provincia das Palmas, no norte da illa de Gran Canaria. Segundo o INE, en 2013, o concello tiña unha poboación de 12761 habitantes.

## Historia
O municipio de Teror é un dos máis antigos do arquipélago. A súa historia remóntase á aparición da Virxe do Piñeiro en 1481, Patroa da Diocese das Canarias (Provincia das Palmas). Dende entón ten a consideración de Vila Mariana. A zona próxima á súa basílica está declarada patrimonio histórico-artístico. Outros lugares de interese da localidade son os conventos do Císter (famoso polos seus doces) e as Dominicanas. Nos seus arredores encóntrase o manancial da Fonte Agre, do que xermolan unha prezadas augas minerais. Teror é o único municipio da illa cunha embotelladora propiedade de titularidade pública: Augas de Teror. Tamén digna de mención é o terreo de Osorio, en torno a unha antiga mansión aristocrática, que ten varias rutas e sendeiros de exuberante vexetación.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Iglesia de Nuestra Señora del Pino en Teror.JPG|Basílica da Nosa Señora do Piñeiro en Teror.
Ficheiro:Casa de los Patronos Teror-Gran Canaria.jpg|Casa Museo dos Patronos da Virxe, en Teror.
Ficheiro:Teror - Balcones.jpg|Balcóns canarios na Rúa Real de Teror.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Provincia das Palmas
*Gran Canaria
Basmati

[miniatura|250px|[Arroz moreno|Arroz basmati integral.]]
**Basmati** (, , , , en oriá: ବାସୁମତୀ, , en cingalés: බාස්මතී) é unha variedade de arroz, de gran longo, de orixe india.

## Sabor 
O arroz basmati posúe un típico sabor a folla de *Pandanus* (planta tropical africana), debido ao aroma a 2-acetyl-1-pyrroline. Úsase moito para a preparación de pratos coma biryani, pilaf, e, ás veces, kheer. Actualmente é moi popular tamén na cociña occidental e pode atoparse en calquera supermercado galego.

## Variedades e propiedades 
Existen diversas variedade de arroz basmati. Tradicionalmente, úsase o *basmati 370*, *basmati 385*, e *basmati Ranbirsinghpura*.

Científicos do Indian Agricultural Research Institute, en Delhi, modificaron xeneticamente o arroz basmati para producir unha especie híbrida, que posúe a maioría das características boas do basmati normal (alongamento do gran, fragrancia, entre outros). Esta planta híbrida chámase *Pusa Basmati-1* ( tamén chamada *Toda*); os cultivos teñen o dobre de produtividade que as variedades tradicionais.

Existen tamén variedades non aromáticas ou rcendentes.

De acordo coa Canadian Diabetes Association, o basmati posúe un índice glicémico medio (entre 56 e 69)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Tejeda

**Tejeda** é un concello das Illas Canarias, na provincia das Palmas, no centro da illa de Gran Canaria. Segundo o INE, en 2013, o concello tiña unha poboación de 2028 habitantes.

## Historia
No actual municipio desenvolveuse unha agrupación indíxena con centro no roque Bentayga, celeiro-fortaleza dende a que se controlaba a caldeira de Tejeda ao completo. Este lugar foi un dos últimos focos de resistencia durante as batallas que se libraron para a conquista da illa, soportando un asedio de varias semanas.

O municipio tivo saída ao mar ata o ano 1815, cando a parte sur do municipio se escinde administrativamente de Tejeda, pasando a formar un municipio independente coa denominación de Mogán.

A escaseza da auga para o regadío, foi unha dificultade para o crecemento económico, e o desenvolvemento dunha actividade agrícola que permitise o establecemento dun núcleo de poboación aínda maior. A forma xeolóxica do val permite que a auga recollida durante o inverno verta rapidamente en dirección oeste, cara ao municipio de La Aldea de San Nicolás pero a cota na que se encontra o pobo non permite un mellor aproveitamento da auga para os cultivos locais.

## Demografía
Boí Taüll

**Boí Taüll** é unha estación de esquí do Pireneo Catalán, situada no municipio de La Vall de Boí, na provincia de Lleida.

## Descrición 
Coas cotas máis altas do Pireneo (2.750 metros cota máxima e 2.038 metros cota mínima) e unha privilexiada situación encarada ao norte, a estación garante unha neve de excelente calidade. Ademais, ofrece un completo dominio esquiable con 10 pistas verdes, 7 azuis, 26 vermellas e 10 negras, algunhas con desniveis de ata 750 metros e sen pistas horizontais. Boí Taüll cos seus 2020 metros de altitude de cota mínima, convértese na estación de esquí pirenaica con máis metros de altitude de cota mínima.

## Servizos 
Dispón de multitude de servizos,aparcadoiro con 1.500 prazas, restaurantes, cafetarías, dúas escolas de esquí, servizo de alugueiro de material de esquí e de snowboard de 500 m², reparación de material, heliporto, servizo médico, zona infantil,...

Tamén existe a freeXperience, unha zona dedicada exclusivamente ao snowpark.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Espot Esquí

**Espot Esquí** é unha estación de esquí do Pireneo Catalán, situada no municipio de Espot, na provincia de Lleida.

## Descrición 
A estación está situada na comarca do Pallars Sobirà, nunha das vías de entrada ao Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici, preto dunha zona con moitos lagos de orixe glacial. As pistas orientadas ao nordés están rodeadas de bosque.

## Servizos 
Conta cos servizos habituais neste tipo de instalacións, dende restaurantes, cafetarías, escola de esquí, alugueiro de material etc.

Así mesmo dispón dunha zona para os máis pequenos, cun telebaby e diferentes elementos para que estes mozos aprendan este deporte e en constante coidado de persoal especializado.

En verán, pódense realizar outros moitos deportes como ráfting, parapente, hípica, descenso de canóns, sendeirismo ou piraguas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Ángel Padín

**Ángel José María Padín Panizo**, nado na Coruña o 11 de novembro de 1930 e finado na mesma cidade o 1 de abril de 2014, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Nos anos cincoenta Padín estudou xornalismo en Madrid, antes de que se crease a licenciatura correspondente. Posteriormente licenciouse e doutorouse en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid. Como xornalista traballou sobre todo en *La Voz de Galicia*, en diferentes etapas da súa vida, en *El Correo Gallego*, *ABC* e en *El Ideal Gallego,* que dirixiu entre 1985 e 1988. Tamén foi xefe de prensa da Universidade da Coruña, durante o tempo en que José Luis Meilán Gil foi o reitor, así como presidente da Asociación da Prensa da Coruña, unha agrupación de xornalistas de ámbito local.

A súa especialización foi a arte. Académico da Academia Galega de Belas Artes, enfocou a súa erudición especialmente á época en que Pablo Ruiz Picasso viviu na Coruña.

## Obra 
* *Los cinco anos coruñeses de Pablo Ruiz Picasso: 1891-1895.*
* *La reedificación del templo de San Andrés y el Gremio de Mareantes de La Coruña.*
* *Crunia, porto de peregrinaciones.*
* *La historia de La Coruña en las tallas del salón capitular del Palacio Municipal.*
* *La Coruña a través de sus barrios y sus calles.*
* *De lucios cascos, calvatruenos y perforantes de la M.N. y M.L. ciudad de La Coruña.*
* *Historia de los 75 años del Real Club Náutico de La Coruña.*
* *Pazo de Lóngora,* biografía de Marcial del Adalid e de Fanny Garrido.

## Galardóns 
* Medalla de bronce de Galicia.

## Vida persoal 
Estivo casado coa xornalista e directora de *El Ideal Gallego*, Olga Viaño.

## Notas
Santa María de Guía de Gran Canaria

**Santa María de Guía de Gran Canaria**, tamén coñecido como **Guía**, é un concello das Illas Canarias, na provincia das Palmas, na illa de Gran Canaria. Segundo o INE, no ano 2013, o concello tiña 13811 habitantes.

## Topónimo
En 1526 naceu a *Villa de Guía*. Máis tarde, en 1629, nos Sinodales do Bispo Cristóbal de la Cámara Murga, é nomeada como *Guía*. E así aparece ata unha Visita Pastoral a Gran Canaria do Bispo Juan Francisco Guillén do 23 de maio ao 16 de xuño de 1745, onde aparece como *Villa de Guía*. En *Historia General de las Islas Canarias*, de 1783, e no *Diccionario Geográfico-Estadístico-Histórico de Canarias* de Pascual Madoz (1886), aparece como *Guía*. En 1925 aparece como *Guía de Gran Canaria*. O 28 de decembro de 1962, o alcalde de entón, Rafael Velázquez García, propuxo cambiar de nome, sobre a base de «ratificar o tradicional nome do municipio». O cambio ratificouse en pleno o 26 de abril de 1963, cambiando o nome de *Guía de Gran Canaria* polo de *Santa María de Guía* tras obter a aprobación do Cabido Insular de Gran Canaria, que se negara en primeira instancia.

### Enquisa para o cambio de nome da vila
En outubro de 2008, o concello promoveu a iniciativa de abrir un debate dende a web municipal para que os veciños expresasen a súa opinión sobre o cambio da denominación do municipio, para o cal realizou unha enquisa a través da súa páxina web na que se daban 3 opcións de voto:

* Que continúe como *Santa María de Guía de Gran Canaria*
* Recuperar o nome de *Guía de Gran Canaria*
* Éme indiferente

## Demografía
Ángel Castiñeira

**Ángel Castiñeira Fernández**, ou escrito en catalá **Àngel Castiñeira i Fernández**, nado en Muros en 1958, é un sociólogo galego.

## Traxectoria 
[thumb|280px|[Consello Asesor para a Transición Nacional tras a súa constitución (abril de 2013)]] 
Doutor en Filosofía e Ciencias da Educación pola Universidade de Barcelona, especializouse en filosofía social e política, así como en pensamento xeopolítico, ética aplicada e valores, mudanzas do contorno social e cultural, e liderado e gobernanza democrática.

En 1993 acadou a praza de profesor titular do departamento de Ciencias Sociais de ESADE-Universidade Ramon Llull, do que chegou a ser director a partir de 2005. Tamén foi profesor de Filosofía Contemporánea na Universidade Raimon Llull a mediados da década dos noventa.

Ademais do seu labor académico foi director da colección 'Temes Contemporanis' da editorial Proa (1994-2004) e da revista *IDEES, Revista de Temes Contemporanis* (1999-2004). Tamén neses anos foi director do Centre d'Estudis de Temes Contemporanis, dependente da Generalitat de Cataluña (1998-2004).

En 2013 escollérono para formar parte do Consello Asesor para a Transición Nacional, unha entidade consultora para o proceso de independencia de Cataluña.

## Publicacións 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Notas
Kodi Smit-McPhee

**Kodi Smit-McPhee**, nado o 13 de xuño de 1996 en Adelaida, é un actor australiano coñecido polas súas actuacións en *The Road* e *Let Me In*. Tamén apareceu nos filmes australianos *Romulus, My Father* e *Matching Jack*.

## Filmografía 
## Véxase tamén
Proteína G (Streptococcus)

::*Non confundir coa proteína transdutora de sinais chamada Proteína G.*

A **proteína G** de estreptococos é unha proteína bacteriana que se liga a inmunoglobulinas, que expresan os estreptococos dos grupos C e G, similar á chamada proteína A pero con diferentes especificidades. É unha proteína da superficie celular de 65-kDa (proteína G G148) e 58 kDa (proteína G C40) que ten aplicacións na purificación de anticorpos ao unirse ás rexións Fab e Fc dos mesmos. A molécula nativa tamén se une á albumina, e como a albumina sérica é un contaminante importante das fontes de anticorpos, o sitio de unión coa albumina foi eliminado nas formas recombinantes da proteína G.

## Outras proteínas que se ligan a anticorpos 
Ademais da proteína G, outras proteínas bacterianas que se unen ás inmunoglobulinas como a proteína A, a proteína A/G e a proteína L son todas utilizadas comunmente para purificar, inmobilizar ou detectar as inmunoglobulinas. Cada unha destas proteínas que se ligan ás inmunoglobulinas ten un perfil diferente de unión aos anticorpos en canto á porción do anticorpo que recoñecen e a especie e tipo de anticorpos aos que se unen.

## Pregamento do dominio B1 da proteína G 
Unha simulación por métodos *ab initio* do dominio B1 da proteína G demostra que, como xa suxerían resultados anteriores, esta proteína inicia o seu pregamento por medio dun evento de nucleación nos residuos de aminoácidos da parte central hidrofóbica seguido de pequenos axustes. Os eventos de pregamento son os seguintes:

# Fórmase unha forquita β estabilizada polos residuos W43, Y45, e F52.
# Refórzanse os contactos entre o residuo F30, nunha hélice α, e a forquita β.
# Ten lugar a nucleación da folla β que empeza desde os residuos L5 e F52.
# O último residuo de nucleación, o Y3, axuda a formar a parte central da folla β, orixinando unha proteína globular.

O dominio B1 da proteína G (ou GB1) utilízase a miúdo como parte dunha proteína de fusión para manter os outros dominios en solución durante experimentos en solución (por exemplo na NMR). Moitos dominios previamente insolubles fanse solubles ao fusionalos co dominio GB1. O dominio consta de 56 residuos de aminoácidos.

## Notas
ANIRMAU

**ANIRMAU**, tamén coñecido como **ANIRMAU - Animation Film Festival**, é un festival de cine de animación que se celebra dende 2010 en Lalín, no mes de abril.

## Historia e características
Foi fundado en 2010 por Severiano Casalderrey, director e principal impulsor do evento que reúne anualmente unha selección de producións de animación de alcance internacional.

O festival ANIRMAU naceu co obxectivo de promover e dar a coñecer a animación audiovisual, e ser un punto de encontro entre os profesionais da animación galega. Caracterízase pola súa orientación didáctica, servindo como  vehículo para os alumnos de secundaria da Comarca do Deza.

As principais sedes do festival son o IES Ramón Mª Aller Ulloa e as salas de cine Filmax. Consta de varias categorías avaliadas por un xurado profesional: curtametraxes de animación e animación multimedia (vídeos musicais, publicidade, cortiniñas e outros formatos alternativos). A edición 2013 destacou por introducir a modalidade de competición oficial de longametraxes de animación. A súa programación acostuma incluír homenaxes, retrospectivas e outras actividades paralelas como charlas, exposicións e talleres de animación.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial
Claire Trevor

**Claire Wemlinger**, nada en Nova York o 8 de marzo de 1910 e finada en  Newport Beach (California) o 8 de abril de 2000 foi unha actriz estadounidense, coñecida como **Claire Trevor**.

## Traxectoria 
A súa carreira interpretativa comezou tralo instituto, a finais da década de 1920. En 1932 xa actuaba en Broadway e en 1933 debutou no cinema.

En 1948 gañou o Oscar á mellor actriz secundaria por *Key Largo*.

Tamén traballou na televisión, chegando a gañar un Emmy.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Claire Trevor School of the Arts
* Fotografías 
* Claire Trevor en Virtual-History
* Coleccións
Louis Riboulet

**Louis Riboulet**, nado en Saint-Alban-d'Ay o 15 de xaneiro de 1871 e finado en 1944, foi un pedagogo e profesor de filosofía francés.

## Traxectoria 
Riboulet fixo os seus primeiros estudos na escola dos Irmáns Maristas na súa terra natal. En 1886 ingresa no seminario da mesma congregación relixiosa en Saint-Genis-Laval, e tres anos despois obtivo o título de profesor de primaria a través do exame do estado. En xaneiro de 1890 marchou a América do Norte. Levou a cabo enquisas e observacións en Iberville (Montérégie, Quebec) e nos Estados Unidos. Diplomouse no Scientific Study Institute da Universidade de Nova York. En 1914 regresou a Francia mobilizado por moir da primeira guerra mundial.

Anos máis tarde retomou a profesión docente, exercendo as súas actividades no Colexio de Notre-Dame de Valbenoite, en Saint-Étienne. Riboulet era contrario aos expedientes tradicionais de educación, vixentes á época, que incluían castigos físicos aos alumnos que non tiñan un bo rendemento escolar.

En 1925 publicouse en cinco volumes a *Historie de la Pédagogie*, obra premiada pola Academia Francesa no ano seguinte. Louis Riboulet aínda atopou tempo para actuar como articulista en diversas e respectado revistas sobre educación, entre elas *Bulletin des Études*, *Revue Catéchistique* e *Revue Belge de Pédagogie*.

## Obras 
* *Conseils sur le Travail Intellectuel: aux Étudiants et aux Jeunes Maîtres* (Limiar de F. Lavallée, Lión, Libraría Católica Emmanuel Vitte, 1928, 278 pp.)
* *Historie de la Pédagogie* (Limiar de André Baudrillart)
* ''L'Eglise et l'Éducation de l'Ère Chrétienne au XIV Siècle*
* *La Discipline Préventive et ses Éléments Essentiels*
* *Manuel de Psychologie Appliquée à l'Éducation*
* *Pédagogie Générale*
* *Méthodologie Générale*

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* ERTZOGUE, Marina Haizenreder. *Silenciar os inocentes: medidas punitivas para a recuperação de menores em estabelecimentos disciplinares mantidos pelo Estado (1945-1964)*. Centro Universitário de Porto Nacional - UNITINS [* RIBOULET, Louis. Trad. Maurice Teisseire e Antônio da Fraga. *Rumo à Cultura*. Rio de Janeiro: http://editoraglobo.globo.com Globo, 1946.
* RIBOULET, Louis. *História da pedagogia*. Rio de Janeiro: Francisco Alves, 1951.
* RIBOULET, Louis. Trad. Mário Bachelet. *Disciplina preventiva''. 3. ed. São Paulo: FTD, 1963.
Sean Lawlor

**Sean Lawlor**, nado en Dublín o 25 de xaneiro de 1954 e finado na mesma cidade o 10 de outubro de 2009, foi un actor irlandés. É coñecido por interpretar a Malcolm Wallace no filme de Mel Gibson *Braveheart*. Ademais, apareceu no filme de James Cameron *Titanic* e no de Jim Sheridan *In the Name of the Father*. Outros papeis destacables inclúen a Martin O Toole en "On Broadway" e Earl Leofric en "1066". Os espectadores de televisión irlandeses coñecíano polo seu papel na serie de televisión dos anos 1980 "Bracken", así como por participar en varios filmes irlandeses.

Sean Lawlor morreu no 2009 en Dublín, após unha breve enfermidade.

## Filmografía 
* *Les roses de Dublin* (1981)
* *By the Sword Divided* (1983)
* *Shergar* (1984; TV)
* *Minder* (1984)
* *Bergerac* (1985)
* *Boon* (1986)
* *Reefer and the Model* (1987)
* *Taffin* (1988)
* *Joyriders* (1989)
* *The Love She Sought* (1990) (TV)
* *Murder in Eden* (1991)
* *The Last Word* (1992)
* *Into the West* (1992)
* *In the Name of the Father* (1993)
* *35 Aside* (1995)
* *Braveheart* (1995)
* *Space Truckers* (1996)
* *Trojan Eddie* (1996)
* ''Some Mother's Son* (1996)
* *The Disappearance of Finbar* (1996)
* *JAG* (1 episodio, 1997)
* *The Second Civil War* (1997; TV)
* *Titanic* (1997)
* *Chicago Hope* (1994) (1 episodio, 1998)
* *Night Man* (1997) (1 episodio, 1998)
* *Nash Bridges* (1996) (1 episodio, 1998)
* *Mia, Liebe meines Lebens* (1998)
* *Winchell* (1998) (TV)
* *Zulu 9* (2001)
* *Flush* (2003/I)
* *Murder, She Wrote: The Celtic Riddle* (2003; TV)
* *Red Roses and Petrol* (2003)
* *On Broadway* (2007)
* *30,000 Leagues Under the Sea* (2007) (V)
* *The Blue Rose* (2007)
* *Propose to Me* (2008) (V)
* *Live Fast, Die Young* (2008)
* *Jack Hunter and the Lost Treasure of Ugarit* (2008)
* *The Black Waters of Echo's Pond* (2009)
* *Mega Shark Versus Giant Octopus* (2009) (V)
* *Not Another Not Another Movie* (2010)
* *Now Here'' (2010)

## Notas
División de Honra Prata de balonmán 2013-14

A **División de Honra Prata de balonmán** na tempada 2013/14 recuperou o sistema habitual de competición, estando formada por 16 equipos que se enfrontan todos contra todos en encontros de ida e de volta. O primeiro clasificado consegue o ascenso directo á Liga ASOBAL e os seguinte catro equipos disputan unha liga de ascenso para ocupar outra praza de ascenso. Os tres últimos clasificados descenden á Primeira División Nacional

## Equipos 
### Equipos por comunidades autónomas 
## Clasificación 
*Actualizado o 5 de abril de 2014.*
Stephen Billington

**Stephen Billington**, nado en Bolton (Lancashire) o 10 de decembro de 1969, é un actor inglés coñecido por interpretar a Greg Kelly en *Coronation Street*.

## Traxectoria
Ten traballado con directores de cine como Peter Greenaway, Franco Zeffirelli e Mel Gibson en *Braveheart*. Aprendeu interpretación no Drama Centre London, onde é mestre ademais do London School of Dramatic Art (LSDA). Interpretou a John Proctor na obra de Arthur Miller *The Crucible* no York Theatre Royal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Gus Van Sant

**Gus Green Van Sant, Jr.**, nado en Louisville (Kentucky) o 24 de xullo de 1952 é un director de cine, guionista, pintor, fotógrafo, músico e autor estadounidense. Foi nomeado dúas veces ó Óscar ó mellor director, a primeira por *Good Will Hunting* (1997) e a segunda por *Milk* (2008), os cales foron nomeados tamén ó Óscar ó mellor filme. Gañou unha Palma de Ouro no Festival Internacional de Cine de Cannes polo filme *Elephant* (2003).

## Filmografía 
### Filmes 
### Curtametraxes 
* *Fun with a Bloodroot* (1967) 2 min 20 seg, 8&nbsp;mm a cor
* *The Happy Organ* (1971) 20 minutos, 16&nbsp;mm en branco e negro
* *Little Johnny* (1972) 40 seg, 16&nbsp;mm en branco e negro
* *1/2 of a Telephone Conversation* (1973) 2 min, 16&nbsp;mm en branco e negro
* *Late Morning Start* (1975) 28 min, 16&nbsp;mm a cor
* *The Discipline of DE* (1978) 9 min, 16&nbsp;mm en branco e negro,
* *Alice in Hollywood* (1981) 45 min, 16&nbsp;mm a cor
* *My Friend* (1982) 3 min, 16&nbsp;mm branco e negro
* ''Where'd She Go?* (1983) 3 min, 16&nbsp;mm a cor
* *Nightmare Typhoon* (1984) 9 min, 16&nbsp;mm en branco e negro
* *My New Friend* (1984) 3 min, 16&nbsp;mm a cor
* *Ken Death Gets Out of Jail* (1985) 3 min, 16&nbsp;mm en branco e negro
* *Five Ways to Kill Yourself* (1986) 3 min, 16&nbsp;mm en branco e negro
* *Thanksgiving Prayer* (1991) 2 min, 35&nbsp;mm a cor
* *Four Boys in a Volvo* (1996) 4min, a cor
* *Paris, je t'aime* (2006) segmento "Le Marais"
* *To Each His Own Cinema* (2007) segmento "First Kiss" (3 min)
* *8'' (2008) segmento "Mansion on the Hill"

### Vídeos musicais 
* "Thanksgiving Prayer" por William Burroughs (1990)
* "Fame '90" por David Bowie (1990)
* "I'm Seventeen" por Tommy Conwell & The Young Rumblers (1991)
* "Under the Bridge" por Red Hot Chili Peppers (1992)
* "Bang Bang Bang" por Tracy Chapman (1992)
* "Runaway" por Deee-Lite (1992)
* "The Last Song" por Elton John (1992)
* "San Francisco Days" por Chris Isaak (1993)
* "Just Keep Me Moving" por k.d. lang (1993)
* "Creep" (versión alternativa) por Stone Temple Pilots (1993)
* "Understanding" por Candlebox (1995)
* "The Ballad of the Skeletons" por Allen Ginsberg con Paul McCartney, Philip Glass, Lenny Kaye et al. (1996)
* "Weird" por Hanson (1998)
* "Who Did You Think I Was?" por John Mayer Trio (2005)
* "Desecration Smile" por Red Hot Chili Peppers (2007)

### Produtor executivo 
* *Kids* (1995)
* *Speedway Junky* (1999)
* *Tarnation* (2003)
* *Wild Tigers I Have Known* (2006)
* ''Lightfield's Home Videos* (2006)
* *Howl* (2010)
* *What's Wrong with Virginia* (2010)
* *Act Up!* (2012)
* *Revolution* (2013)

### Actor 
* *Jay and Silent Bob Strike Back* (2001)
* *Entourage* (2008)
* *The Canyons'' (2013)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Aeroporto de Santander

O **Aeroporto de Santander** (IATA: **SDR**, OACI: **LEXJ**), tamén coñecido como *Aeroporto de Parayas*, é un aeroporto xestionado por Aena situado a 5 quilómetros da cidade de Santander, no concello de Camargo. É o único aeroporto de Cantabria.

## Historia 
O aeroporto actual, construído sobre terreos de marisma reenchidos da baía de Santander, foi aberto ao tráfico no ano 1977. Con anterioridade existía no mesmo lugar un aeródromo de menor tamaño construído por batallóns de traballadores (prisioneiros do bando republicano da Guerra Civil Española) entre 1947 e 1952 e inaugurado ao ano seguinte que veu substituír o ata entón situado en La Albericia, que recibía voos comerciais desde 1949. O vello aeroporto de Parayas recibiu a clasificación de internacional en 1957. Tras un peche de tres anos (desde abril de 1974 ata o 8 de agosto de 1977) no que o aeroporto sufriu unha profunda renovación que fixo ampliar significativamente as súas instalacións e que tivo un custo de máis de 1&nbsp;100 millóns de pesetas da época, foi reaberto cunha nova pista de voo de 2&nbsp;400 m de lonxitude que posibilitaba tanto o voo visual como instrumental; o primeiro voo correspondeu ao DC-9 "Ciudad de Santander" de Iberia que cubría a ruta Barcelona-Santander-Santiago de Compostela.

left|250px|Mostradores de facturación|thumb
Nos últimos anos volvéronse a executar obras enmarcadas dentro do *Plan Director*, remodelando e ampliando a terminal así como a instalación de dúas pasarelas ou *fingers* para o acceso directo aos avións, ensanchando a plataforma para o estacionamento dun maior número de aeronaves ou a construción de rúas de rodaxe e dunha plataforma destinada á aviación xeral no 2007.

En decembro de 2010 inaugurouse a modernización das instalacións nas que se investiron 37,8 millóns de euros, preparando ao aeroporto para mover un tráfico anual superior aos dous millóns de pasaxeiros. As obras consistiron na remodelación do edificio terminal de 10&nbsp;200 m², coa ampliación da novas zonas de saídas e chegadas, así como a construción dunha pista de rodaxe, que permite alcanzar os 22 movementos á hora, e a ampliación da plataforma de estacionamento para aeronaves comerciais.

## Aeroliñas e destinos 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de aeroportos de España

### Ligazóns externas 
* O aeroporto en Aena.es
Xabier Paya

**Xabier Paya Ruiz**, nado en Getxo en 1982, é un bertsolari e tradutor vasco, coordinador cultural da candidatura a Capital Europea da Cultura Donostia 2016.

## Traxectoria 
Formouse como bertsolari con Jon Lopategi. Estudou tradución e interpretación na Universidade do País Vasco. Como bertsolari participou en gran número de competicións, gañando o Campionato de Biskaia de 2006. Foi lector de éuscaro e cultura vasca na Universidade de Birmingham. É autor dunha antoloxía da literatura oral vasca, *Ahozko Euskal Literaturaren Antologia* (2013). Entre as súas traducións ao éuscaro salientan as de *Un tranvía de nome desexo* (*Desio izeneko tranbia*, 2005) de Tennessee Williams, *Peter Pan e a levita escarlata* (*Peter Pan eta jaka eskarlata*, 2006) de Geraldine McCaughrean e *La vida es sueño* (*Bizitza amets*, 2013) de Pedro Calderón de la Barca.

## Notas
Ángel Lemos

**Ángel Lemos de los Reyes**, nado en Vigo o 1 de marzo de 1917 e finado na Estrada o 5 de decembro de 2002, foi un pintor e escultor galego.

## Traxectoria 
Aos quince anos marchou cunha compañía teatral madrileña, coa que actuou como galán algúns meses, compaxinando o seu traballo na confeitaría familiar coa pintura e a talla en madeira. Recrutado polo bando fascista a comezos da guerra civil, pasouse ao exército republicano o 19 de xullo de 1937 en Añover del Tajo (Toledo). Estudou para Sarxento na escola da V División, e para tenente na Escola Popular de Guerra en Paterna. Estivo ás orde do comandante Ángel Velásquez López. Preso por Casado en Alcalá de Henares foi encerrado en Nuevos Ministerios. Ao rematar a guerra foi feito prisioneiro e internado en Chamartín de la Rosa e Leganés. Logrou escapar, e regresou a Vigo escondido nun camión. Finalmente entregouse en Ferrol, onde permaneceu tres anos, que aproveitou para dedicarse á orfebrería e á talla en madeira. Entre as pezas realizadas para o exército destaca a talla dun altar para a Virxe do Carme.

miniatura|dereita|Exposición en 1949.
De regreso a Vigo, especializouse na talla de figuras, ademais de retablos, incorporouse como modelista á empresa Sancy e posteriormente deixou este traballo para dedicarse á cerámica e á pintura. En 1947 celebrou a súa primeira exposición de cerámicas, gravados, óleos e acuarelas en Vigo. Gañou unha medalla de ouro nun concurso de gravado e outra nun concurso de pintura cun retrato do seu irmán. Relacionouse con Laxeiro e os intelectuais máis representativos da cidade na posguerra, exhibiu a súa obra en varias exposicións e en 1950 introdúcese como polisón no Santa Fe e marchou a Buenos Aires, pois as investigacións sobre a súa deserción, polo que estaba condenado á pena de morte, continuaban.

Como carece de documentación, nesa época non pode expoñer nin promoverse como artista. Traballou como modelista para a casa MAPO. Ao cabo de dez anos legalizou a súa situación, previo indulto, e converteuse en socio da empresa por iniciativa dos demais socios.

Despois da morte de Francisco Franco regresa a España e establécese en Palma de Mallorca en 1977. Durante tres anos traballou para o marchante Julio Santos, que vendía a súa pintura a particulares na Península e montaba exposicións en América. Abriu despois o seu propio taller e, por invitación do dono da Galería 19, celebrou unha exposición en Mallorca. Pintou cadros para un americano que organizaba exposicións por América e ilustrou a *Historia de las Baleares* con debuxos a pluma. En 1986 trasladouse á Estrada.

Escribiu tres novelas (inéditas) e varias composicións musicais .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Angel Lemos, a paixón creativa" Teaser do documental de Xan Leira
*
Goberno Xeral (España)

O **Goberno Xeral** (en castelán, ***Gobierno General*** ) é a institución creada por Francisco Franco mediante a lei de reestruturación do Estado español, de 1 de outubro de 1936 (*BOE* do 2 de outubro), durante a Guerra Civil española:

Esta disposición foi completada cunhas *"Instrucciones para el desenvolvimiento de los cometidos asignados"*, publicadas no *BOE* do 6 de outubro de 1936. Como tarefa política máis importante podería destacarse a coordinación dos gobernadores civís coas autoridades militares nas *provincias ocupadas*, é dicir, no territorio controlado polas forzas sublevadas contra o goberno da República española o 18 de xullo de 1936.

O Goberno Xeral tivo a súa sede en Valladolid. O primeiro gobernador xeral foi o xeneral Francisco Fermoso Blanco (6 de outubro de 1936), substituído polo xeneral Luis Valdés Cabanillas (5 de novembro de 1936) até a supresión do cargo por lei de 30 de xaneiro de 1938.
Gobernador civil

O **gobernador civil** foi a autoridade política nas provincias de España a partir da creación destas por Javier de Burgos en 1833.
## Descrición
Ten os seus antecedentes na figura dos xefes políticos como máxima autoridade provincial creado no artigo 324 da Constitución española de 1812. Este cargo foi derrogado por Fernando VII en 1814, e restablecido durante o Trienio liberal de 1820 a 1823.

Foi creado por Real Decreto do 23 de outubro de 1833 no que se establece a figura de subdelegado de Fomento, cuxas funcións versaban sobre agricultura, industria e comercio, minaría, municipios, policía xeral, instrución pública, sociedades económicas, hospitais e establecementos benéficos, cárceres, irmandades e confrarías, bibliotecas, museos, teatros e espectáculos, caza, pesca, prevencións xerais, camiños, canles etc. A estrutura administrativa era o subdelegado, un secretario, un oficial de primeira e outro de segunda, dous de terceira e outros dous de cuarta, e un porteiro. Nestes primeiros anos aparece coa denominación de Gobernador Civil, Subdelegado de Fomento ou Xefe Superior Político.

En 1847, no Real Decreto de 29 de setembro pásase a denominar unicamente como gobernador civil, nome que se  mantivo até 1997, en que se creou a figura do subdelegado do goberno.

Ao longo destes anos producíronse varias modificacións legais que afectaban ás responsabilidades do cargo. Así, no Real Decreto de 14 de agosto de 1893 en que se suprimían as seccións de Fomento. En 1925 as súas funcións estaban establecidas na Administración Local e o Estatuto Provincial. O 10 de outubro de 1958 dotóuselles dun estatuto propio, outorgándolle ao cargo a máxima autoridade da provincia.

O 30 de maio de 1997 dáse o cesamento de tódolos gobernadores civís, pasando a converterse en subdelegado do Goberno, dependente do delegado do Goberno de cada Comunidade autónoma.[miniatura|*Gobierno Civil de la Provincia de Lugo. Cargos contra [Xosé Ramón Fernández-Oxea|José Ramón Fernández. Primero: es galleguista…*, 26/12/1936.|centro]]
## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Carvajal Valero, Arturo: *El gobernador civil y el estado centralizado del siglo XIX*. INAP, 1999. 222 páxinas. ISBN 8470886878, 9788470886874
* Doriga Tovar, César: *El cargo de Gobernador Civil y Jefe Provincial del Movimiento en el nuevo Estado español* . 24 páxinas
* Sarmiento Larrauri, José Ignacio: *Antecedentes inmediatos de la figura del Gobernador Civil*. Universidade Complutense de Madrid – Facultad de Derecho – Departamento de Derecho Administrativo. Madrid, 1993.
* Serrallonga i Urquidi, Joan: *El aparato provincial durante la Segunda República. Los gobernadores civiles, 1931-1939*

### Outros artigos 
* Gobernadores civís da Coruña
* Gobernadores civís de Lugo
* Gobernadores civís de Ourense
* Gobernadores civís de Pontevedra
Goberno Xeral (homónimos)

O termo **Coberno Xeral** pode referirse a:
* **Goberno Xeral**, nome dado pola Alemaña nazi á autoridade que gobernou os territorios polacos ocupados tras a invasión de Polonia.
* **Goberno Xeral de Varsovia**, distrito administrativo civil creado polo Imperio alemán durante a primeira guerra mundial, que comprendía a maior parte das zonas noroccidentais da antiga Nación do Vístula, gobernada polo Imperio ruso (Tsarato de Polonia), que cubría case a súa metade.
* **Goberno Xeral**, institución creada por Francisco Franco mediante a lei de reestruturación do Estado Español, de 1 de outubro de 1936, durante a Guerra Civil española.
Estádio Nacional Mané Garrincha

O **Estádio Nacional de Brasília Mané Garrincha**, tamén coñecido como *Estádio Nacional Mané Garrincha*, *Estádio Nacional de Brasília*, *Arena Mané Garrincha* ou simplemente *Mané Garrincha*, é un estadio de fútbol e recinto multiuso brasileiro situado na cidade de Brasilia, no Distrito Federal. O estádio é unha das diversas estruturas que compoñen o Complexo Polideportivo Ayrton Senna, que engloba tamén o Ximnásio de Deportes Nilson Nelson e o Autódromo Internacional Nelson Piquet, entre outros. Inaugurado en 1974, o estádio posuía capacidade total para 45.200 espectadores, mais após as reformas de 2010-2013, a súa capacidade medrou até os 72.788 asentos, tornándose o segundo maior estadio do Brasil e un dos maiores da América, só por detrás do Estádio do Maracanã no Río de Xaneiro. O estadio pertence actualmente á Axencia de Desenvolvemento do Distrito Federal (Terracap).

Inicialmente prevista para 31 de decembro de 2012 e posteriormente para 21 de abril de 2013, a inauguración do novo estádio foi finalmente o día 18 de maio de 2013. Como eventos de proba após a súa inauguración, o estadio foi escenario da final do Campeonato Brasiliense de 2013 e recibiu no día 26 de maio de 2013 o partido entre o Santos e o Flamengo, válido para o Campionato Brasileiro (*Brasileirão*). Antes da reconstrución do estadio, Brasilia non contaba con ningún local considerado totalmente apto para recibir grandes eventos. Estes, cando ocorrian, eran realizados en áreas improvisadas, como o canteiro central da Esplanada dos Ministérios.

450px|miniatura|centro|Exteriores do estadio.

## Notas
Gran Premio da China de 2014

O **Gran Premio da China 2014** oficialmente **2014 Formula 1 UBS Chinese Grand Prix**, foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 20 de abril de 2014 no Circuíto Internacional de Xangai da China. Foi a cuarta carreira da tempada de Fórmula Un 2014.

Lewis Hamilton gañou a carreira con comodidade logo de partir da pole position, liderando de principio co seu Mercedes. Nico Rosberg terminou segundo no outro Mercedes con Fernando Alonso terceiro no Ferrari. Aínda que programada a 56 voltas, o resultado da carreira foi declarado logo de 54 voltas, xa que a bandeira a cadros mostrouse erroneamente antes de tempo.  As principais posicións non foron afectadas por este erro.

## Resumo da carreira 
### Datos 
Antes da fin de semana, Stefano Domenicali renunciou a posto como director do equipo Ferrari alegando o mal comezo do equipo na tempada e a súa maior racha sen vitorias desde hai 18 anos Domenicali foi Substituído polo Presidente e CEO de Ferrari Norteamérica Marco Mattiacci.

Do mesmo xeito que no Gran Premio da China de 2013, o fornecedor de pneumáticos Pirelli levara o seu pneumático de composto medio con bandas brancas como o "principal" máis duro e o pneumático de composto brando con bandas de cor amarela como os máis brandos "opcional".

### Eliminatorias 
A clasificación levouse a cabo baixo condicións de mollado, todos os pilotos utilizaron pneumáticos de choiva, xa intermedio ou extremos. Pastor Maldonado non tomou parte nas sesións de cualificación, pero permitíuselle comezar a carreira.

### Carreira 
A carreira disputouse sobre 56 voltas, pero, a bandeira a cadros mostróuselle a Lewis Hamilton ao final da volta 55 por erro. De acordo co artigo 43.2 do Regulamento Deportivo da FIA, isto significa que a carreira terminou oficialmente ao final da volta 54.. Isto significa que o adiantamento de Kamui Kobayashi a Jules Bianchi na última volta non foi válido.

## Clasificación 
### Eliminatorias 
### Carreira 
### Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas