open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hugin

**Hugin** é un programa de software libre e gratuíto para a edición de imaxes, creación de imaxes cosendo outras ou recortalas.

## Características
Hugin e as súas ferramentas asociadas poden usarse para:

* combinar imaxes superpostas para fotos panorámicas
* completa corrección de imaxes panorama por exemplo aquelas que teñan ondas por cámara mal nivelada
* coser grandes mosaicos de fotos e imaxes por exemplo de muros ou exemplos de microscopía
* atopar puntos de control e optimizar parámetros con axuda de software asistente
* saída de varios tipos de proxectos, tales coma equirectangular (usado por algunhas vistas esféricas), mercator, cilíndrica, estereografica e sinusoidal
* acabado fotométrico avanzado e costura HDR

Canda a versión 2010.4.0, a cal incluía a función de control de xerador puntos, os deseñadores consideran que Hugin acadou as funcións completadas

[miniatura|1000px|center|Panorama de [Londres utilizando software Hugin.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Revolta das Pedradas

miniatura|200px|Ás vítimas da Revolta das Pedradas en Sedes, Narón.

A **Revolta das Pedradas** ou **Revolta do Pan** foi unha protesta popular de inicios do século XX que se produciu en marzo de 1918 en Trasancos, dende Valdoviño a Pontedeume.

As protestas baseábanse na suba de prezos e impostos ós labregos, que eran moi superiores aos que pagaban os comerciantes.

## Historia
[miniatura|300px|Traballadoras da fábrica de téxtil de Xuvia en 1919, o ano seguinte á revolta.

En 1913 inaugurouse o [tren a Ferrol o que supuxo a chegada de produtos do interior, deixando os labregos sen mercado para os seus. As protestas iniciáronse na feira de Xuvia e nas vilas de Neda e Narón os días 8 e 9 de marzo de 1918. Josefa Noval Luaces e Rosa Tenreiro Ameijeiras foron feridas por tiros. En protesta as mulleres cortaron os accesos a Ferrol e lanzaron pedras contra os establecementos dos especuladores. En Ferrol o día 11 morreu Juan Torres (de 12 anos) e Valentín Dapena Pereira de 16 anos e traballador do Arsenal. Ás protestas sumáronse as traballadoras da fábrica téxtil de Xuvia, que protestaban pola perigosidade do seu traballo, as malas condicións laborais e os baixos salarios.

O día 13 de marzo na Feira do Trece de Sedes continúan as protestas acusando o alcalde de Narón de especular co prezo do trigo no seu establecemento. A Garda Civil e tropas de infantaría e cabalaría, mandadas polo tenente Pedro Alcaide disparan contra os manifestantes. Houbo canda menos cinco mortos: Francisco Delgado Vilanova, Valentín Muíño, Manuel Romero Romero e María González e Fernández. Esa mesma tarde o concello fixo público un comunicado:

O día seguinte seis mil traballadores dos estaleiros foron en manifestación dende Ferrol ata Sedes. O 18 de marzo os soldados iniciaron a retirada. En abril, o Goberno decretou unha amnistía, había 30 mulleres no cárcere.

Os sindicatos axudaron os labregos a organizarse en sindicatos e cooperativas. Xurdiron así as cooperativas de Pedroso, Sedes, San Mateu ou Castro.

Revoltas semellantes contra a ditadura de Primo de Rivera houbo en Oseira, Nebra ou Sobredo (Guillarei).

En 1933 fíxose un monumento en memoria dos mortos na Feira do Trece de Sedes. En 1936 foi destruído por falanxistas. En 2019 a veciñanza de Sedes fíxolles unha homenaxe ás mulleres que secundaron a revolta.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Mártires de Cans (1916)
* Mártires de Sobredo (1922)
### Ligazóns externas 
* Breve visión histórica de Naronterra segundo diversos traballos do historiador naronés Andrés Pena" Concello de Narón.
* Abalde, Marcos (21/4/2017). "Quintanilla na revolta das mulleres de 1918"
* 
*
As Escadas, Franza, Mugardos

**As Escadas** é un lugar da parroquia de Franza no concello de Mugardos na provincia da Coruña. Sitúase xunto ás Escadas (Maniños, Fene).

## Patrimonio
*Castro das Escadas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Franza 
### Parroquias de Mugardos
Ellery Queen

**Ellery Queen** é un dos heterónimos escolleitos en 1929 polos curmáns Frederic Dannay (20 de outubro de 1905-3 de setembro de 1982) e Manfred B. Lee (11 de xaneiro de 1905-3 de abril de 1971), dous prolíficos escritores norteamericanos de novela policial. Co tal alcume, seguiron a asinar obras até 1979. Así mesmo, Ellery Queen é o nome co que estes autores bautizaron o detective protagonista dunha longa serie de relatos e novelas. Este personaxe acadou gran sona, feito polo que os curmáns Dannay e Lee decidiron crear en 1941 a revista literaria *Ellery Queen’s Mystery Magazine* (EQMM), considerada unha das máis influentes publicacións relacionadas co xénero do misterio en lingua inglesa na segunda metade do século XX.

As historias de Ellery Queen foron levadas á radio (o rol do detective correspondeulle a Hugh Marlowe), ao cinema (con George Nader como protagonista) e á televisión, onde Queen foi interpretado por Donald Cook, Eddie Quillan, Ralph Bellami ou William Gargan.

A franquía Ellery Queen tamén se estendeu ao teatro, á banda deseñada e mesmo aos xogos de mesa.

## Obra 
* 1929: *The Roman Hat Mystery*
* 1931: *The Dutch Shoe Mystery*
* 1932: *The Greek Coffin Mystery*
* 1932: *The Egyptian Cross Mystery*
* 1933: *The Siamese Twin Mystery*
* 1934: *The Chinese Orange Mystery*
* 1935: *The Spanish Cape Mystery*
* 1936: *Halfway House*
* 1939: *The Dragon’s Teeth*
* 1945: *The Murderer is a Fox*
* 1949: *Cat of Many Tails*
* 1950: *Double, Double*
* 1951: *The Origin of Evil*
* 1958: *The Finishing Stroke*
* 1964: *… and on the Eighth Day*
* 1966: *A Study in Terror*

### Traducións ao galego 
En galego está publicado un relato seu dentro da obra *Antoloxía do relato policial* (Vicens Vives, 2013).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Ellery Queen *is* the American detective story" .
* Emisións radiofónicas de Ellery Queen no dominio público .
Aeroporto de Wellington

O **aeroporto internacional de Wellington** , anteriormente coñecido como **aeroporto de Rongotai**, é un aeroporto situado no suburbio de Rongotai da cidade de Wellington, a capital de Nova Zelandia. Atópase a 5,5 quilómetros ao sueste do centro da cidade. É un centro de conexións para Air New Zealand e as súas subsidiarias. Wellington International Airport Limited, unha empresa conxunta formada entre Infratil e o Consello da cidade de Wellington, opera o aeroporto.

Wellington é o terceiro aeroporto máis concorrido de Nova Zelandia (despois de Auckland e Christchurch) sendo usado por un total de 6&nbsp;049&nbsp;194 pasaxeiros no ano que rematou o 31 de marzo de 2017. O aeroporto, ademais de unir moitos destinos de Nova Zelandia con aeroliñas nacionais e rexionais, tamén ten voos cara a grandes cidades no leste de Australia. É tamén fogar dalgúns pequenos negocios de aviación xeral, incluído o Aero Club de Wellington.

O aeroporto ocupa unha superficie de 110 hectáreas nunha pequena parte do istmo de Rongotai, un tramo de terras baixas entre o propio Wellington e a peníncula de Miramar. Ten unha única pista de 2 081 metros con ILS en ámbalas dúas direccións.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do aeroporto
Castro das Escadas

O **Castro das Escadas** (tamén chamado Os Castros ou As Gaivotas) é un poboado costeiro fortificado situado entre os concellos de Mugardos e Fene.

## Descrición
É un castro costeiro fortificado situado nunha península cunha lixeira elevación sobre a ría de Ferrol. Orientado nun eixo norte sur, co antecastro ao norte máis preto da ría de Ferrol.

O castro mide de norte a sur uns cen metros e de leste a oeste uns 80 metros. A croa é un prado. O antecastro está dividido en dous terreos, nun hai unha casa e a outra metade é monte baixo. O antecastro ten forma circular duns 80 metros de diámetro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castros de Galicia
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro

### Ligazóns externas 
*PXOM de Mugardos
Club de Fútbol Talavera de la Reina

O **Club de Fútbol Talavera de la Reina** é un equipo de fútbol español da cidade de Talavera de la Reina, en Castela-A Mancha. Fundouse en 2011, despois da desaparición do histórico Talavera Club de Fútbol, coa fusión entre o CD San Prudencio e o Real Talavera CD. Actualmente xoga na Primeira División RFEF.

## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta a raias brancas e azuis, pantalón azul e medias azuis. 
* **Uniforme alternativo**: Camiseta negra, pantalón negro e medias negras. 
    
## Estadio 
O equipo xoga os seus partidos como local no **Estadio El Prado**, inaugurado en 1944 e con capacidade para 6.000 espectadores.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 0
* **Tempadas en 1ª RFEF**: 1 (incluída a 2021/22)
* **Tempadas en 2ªB**: 5
* **Tempadas en 3ª**: 4

### Historial por tempadas 
## Palmarés 
* **Terceira División Española (2)**: 2014/15, 2016/17

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Uxío Torre Enciso

**Uxío Torre Enciso**, nado na Coruña o 12 de novembro de 1908 e finado en Ferrol o 17 de abril de 1994, foi un químico, farmacéutico e xeólogo galego, membro numerario da Real Academia Galega.

## Traxectoria 
[miniatura|[IES Eusebio da Guarda|Instituto Eusebio da Guarda, onde traballou Uxío Torre.]]
Fixo o bacharelato na súa cidade natal e estudou química e farmacia na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose nas dúas en 1930. Foi discípulo de César Sobrado Maestro, Luís Iglesias Iglesias e Isidro Parga Pondal. Exerceu como profesor axudante na Facultade de Farmacia (1932-1933). En Madrid doutorouse en xeoloxía. Traballou como profesor en institutos de Monforte de Lemos, Tui e o feminino da Coruña. En 1934 solicitou unha bolsa da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas para ir a París e Anveres, Bélxica, a estudar Metodoloxía das Ciencias Naturais.

Ingresou na Real Academia Galega o 24 de outubro de 1970 a proposta de Parga Pondal, Antón Fraguas e Luís Iglesias Iglesias, pronunciando o discurso *Avanzos no coñecimento da xeomorfoloxía de Galicia*, respondido por Parga Pondal. Foi membro da Real Sociedad Española de Historia Natural, da Real Sociedad Geográfica, membro fundador do Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses e membro fundador da Real Academia Galega de Ciencias en 1977.

Descubriu o papel da erosión fluvial e os restos fósiles da era cuaternaria en Galicia
* "Hacia una explotación racional de nuestra rigueza minera. El cálculo de las reservas minerales", *Revista de Economía de Galicia*, ano II, n.º 7-8, xaneiro-abril 1959, pp.&nbsp;18–20.
**Avanzos no coñecimento da xeomorfoloxía de Galicia / discurso lido por Uxío Torre Enciso e resposta do Dr. Isidro Parga Pondal*. Real Academia Galega, 1970, reeditado en 2017

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Cipriano Torre Enciso
### Ligazóns externas 
* Artigos de Torre Enciso  no *Boletín de la Real Academia Gallega*
*
Centro de lanzamento de Taiyuan

O **centro de lanzamento de Taiyuan**, tamén coñecido como **Wuzhai**, é un centro de lanzamento chinés desde o que se envían satélites (principalmente de comunicacións e meteorolóxicos) a órbitas polares. Está situado no en Kelan, no noroeste da provincia de Shanxi, a 280&nbsp;km por estrada da cidade de Taiyuan. A primeira engalaxe dun foguete desde o complexo de lanzamento, formado por un centro técnico, un mando de misión e un centro de control, tivo lugar en 1979. Tamén se usa para probar mísiles.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Centro de lanzamento de Xichang
*Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan
*Centro de Lanzamento de Satélites de Wenchang
Preferente Autonómica de Galicia 2017/18

A tempada **2017–18** foi a 78ª edición da Preferente Autonómica de Galicia empezou o 27 de agosto de 2017 e finalizou o 27 de maio de 2018.

## Equipos e estadios 
### Preferente Norte 
### Preferente Sur 
## Clasificación 
### Grupo Norte 
|}

### Grupo Sur 
|}

## Eliminatorias 
### Campións 
A eliminatoria, a partido único, xogouse o 6 de xuño de 2018 en Monforte de Lemos no Estadio da Pinguela.

|}

### Terceiros e cuartos 
Os partidos de ida xogáronse o 3 de xuño e os de volta o 10 de xuño de 2018.

|}

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina da Federación Galega de Fútbol
Casa de la Música Mirandesa

A **Casa de la Música Mirandesa** é un complexo cultural que ten como obxectivo promover a cultura musical tradicional da Terra de Miranda. Está situada na praza do Castelo, na freguesía de Miranda do Douro, no municipio homónimo do distrito de Braganza, en Portugal. O edificio está incluído na Zona Especial de Protección do Castelo de Miranda do Douro.

A Casa de la Música Mirandesa pretende reavivar e manter a música tradicional mirandesa, que ten as súas particularidades, principalmente polos instrumentos utilizados (gaita mirandesa, frauta pastoril, zanfona, caixa de guerra, cunchas de Santiago, castañolas, pandeireta etc) e pola letra das cancións en lingua mirandesa.

## Notas
Domingos Raposo

**Domingos Abílio Gomes Raposo**, nado en Malhadas o 17 de maio de 1952 é un profesor da Universidade de Trás-os-Montes e Alto Douro (UTAD) e un dos maiores especialistas na lingua mirandesa.

## Traxectoria 
Raposo licenciouse pola Faculdade de Letras da Universidade do Porto en 1980. Máis tarde, fixo un mestrado en historia das poboacións na Universidade do Minho. Foi redactor e coordinador do xornal *Planalto Mirandês*, e tamén coordinador do Projeto Cultural Integrado de Miranda do Douro. En 1985 creou a disciplina optativa de lingua mirandesa e en 1987 organizou e editou as actas das Primeiras Xornadas de Lingua e Cultura Mirandesas. Raposo escribiu varios traballos e estudos sobre a lingua mirandesa e tamén é autor de obras discográficas sobre a música tradicional mirandesa.

## Notas
Luis Sorela Carcaño

**Luis Sorela Carcaño**, nado na Illa de León, en San Fernando (Cádiz), o 18 de xuño de 1784, e finado en Madrid , o 31 de outubro de 1847, foi un facendista e político español.

## Traxectoria 
Era fillo de español e italiana; o apelido da súa nai era Calcagno. Estudou na Universidade de Sevilla e comezou posteriormente unha brillante carreira administrativa, posto que foi director das Bulas e Penas de Cámara e do Dereito do Rexistro, director xeral de Débeda Pública e presidente do Consello de Liquidación da Débeda do Estado.

Durante o Trienio liberal, ocupou o lugar de secretario de Estado e do despacho de Facenda, como interino entre os días 2 e 4 de marzo, de 1821, entre o 11 e o 24 de xaneiro de 1822, e entre o 30 de xaneiro a 28 de febreiro de 1822.

O 11 de outubro de 1817 casou con María Joaquina Mauri Salva, coa que tivo un fillo, Luis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de ministros de Economía e Facenda de España
Valentín Villanueva Rivas

**Valentín Villanueva Rivas**, nado en Saiar (Caldas de Reis) o 27 de outubro de 1864 e finado en Santiago de Compostela o 8 de novembro de 1931, foi un sacerdote católico, profesor de ensino medio e escritor galego, epígono do rexurdimento, membro numerario da Real Academia Galega.

## Traxectoria 
Ingresou con quince anos de idade no Seminario de Santiago de Compostela onde chegou a ser profesor de filosofía e teoloxía. Foi catedrático de latín en varios institutos e tamén de xeografía e historia no Instituto de Santiago, así como profesor no Instituto de Noia. Foi ecónomo da parroquia de San Xurxo da Coruña e párroco da basílica de Santa María a Maior de Pontevedra.

Algo escribiu en verso galego, nunca reunido en volume.

Historiógrafo en castelán e afeccionado á lexicografía, ingresou na RAG o 3 de agosto de 1924 a proposta de Adriano López Morillo, Jaime Ozores de Prado e Andrés Martínez Salazar, pronunciando o discurso *Estudio de la personalidad de Fray Manuel Martínez, Obispo de Málaga*, respondido por Uxío Carré Aldao.

Formou parte da Comisión Provincial de Monumentos de Pontevedra.

## Obra escrita 
* "Intervención de los prelados Quevedo y Múzquiz en los sucesos de Galicia durante la invasión francesa".
* "El arzobispo de Santiago D. Rafael Múzquiz y el clero de Galicia en la guerra de la independencia".
* "Intervención del cabildo de Santiago en el glorioso alzamiento de Galicia en la guerra de la independencia".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Basílica de Santa María a Maior de Pontevedra
Castro de Punta Mourón

**Castro de Punta Mourón** ou Castro de Punta Caamouco é un poboado da idade de ferro fortificado situado nunha península en Ares.

## Descrición
O castro está situado nunha península, rodeado de cantís duns 20 metros de altura na ría de Ares. Ten forma circular duns 60 metros de diámetro. As defensas teñen máis altura nos accesos á península, uns 10 metros. Ten foxo duns 5 metros de diámetro. A zona é unha plantación de eucaliptos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castros de Galicia
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
Castro de Meá

**Castro de Meá** é un poboado castrexo fortificado situado ao carón da ría de Ferrol en Mugardos.

Ten forma irregular con formas adaptadas ao terreo. Os muros miden uns tres metros de alto cara ao oeste e máis baixos cara ao leste.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castros de Galicia
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
Estadio El Prado

O **Estadio Municipal El Prado** é un estadio de fútbol situado na cidade de Talavera de la Reina, en Castela-A Mancha, no que xoga os seus partidos o Club de Fútbol Talavera de la Reina. Con anterioridade tamén foi o feudo local de dous equipos xa desaparecidos, o histórico Talavera Club de Fútbol e a Unión Deportiva Talavera.

Foi inaugurado en 1944 e remodelado por primeira vez en 1982. As obras consistiron en engadir a bancada lateral e posteriormente a de preferencia, as dúas con teito, que permanecen na actualidade. En 2004 o concello de Talavera de la Reina aprobou unha nova remodelación, que contemplaba a construción dos fondos norte e sur.

## Véxase tamén 
*Club de Fútbol Talavera de la Reina
Raj Kapoor

**Ranbir Raj Kapoor** (en hindi, devanágari: राज कपूर; en urdú: راج کپور, Rāj Kapūr), nado en Peshawar (actualmente en Paquistán) o 14 de decembro de 1924 e finado en Nova Delhi o 2 de xuño de 1988, tamén coñecido como "o maior *showman* do cinema hindi", foi un destacado actor, produtor e director do cinema da India. Fillo do actor Prithviraj Kapoor foi un importante membro da familia Kapoor que deu varias grandes estrelas de Bollywood.

Kapoor está considerado un dos máis grandes e influentes actores e cineastas da historia do cinema. Gañou varios premios incluíndo tres National Film Awards e once Filmfare Awards na India. O premio Filmfare honorífico recibe o seu nome. A súa interpretación en *Awaara* foi recoñecida como unha das dez mellores de todos os tempos pola revista *Time*. Os seus filmes atraeron público de todo o mundo, especialmente en Asia e Europa. Foi chamado tamén "o Clark Gable da industria cinematográfica india".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Reyes Calderón

**Reyes Calderón Cuadrado**, nada en Valladolid en 1961, é unha escritora e profesora universitaria española.

## Traxectoria
En 1984 licenciouse en Economía e Administración de Empresas pola Universidade de Valladolid, onde completou o posgrao no programa de doutoramento en Económicas. Posteriormente trasladouse a Navarra, onde fixou a súa residencia. Desde 1987 é membro da Facultade de Economía e Administración de Empresas da Universidade de Navarra, pola cal obtivo sucesivamente os doutorados en Economía (1991) e Filosofía (1997). Entre 2008 e 2014 foi ademais decana da Facultade de Económicas de dita universidade. No ámbito académico a súa actividade oriéntase ao estudo de boas prácticas de goberno corporativo e de estratexias de anticorrupción e transparencia.

Compaxina a docencia e investigación coa creación literaria. En 2005 publicou a súa primeira novela, *Las lágrimas de Hemingway*, primeira da serie protagonizada pola xuíza Lola MacHor.

## Obras 
### Serie protagonizada por Lola MacHor 
* *Las lágrimas de Hemingway* (Editorial Difácil, 2005)
* *Los crímenes del número primo* (RBA Libros, 2008)
* *El Expediente Canaima* (RBA Libros, 2009)
* *El último paciente del doctor Wilson* (Planeta, 2010)
* *La venganza del asesino par* (Planeta, 2012)
* *La puerta del cielo* (Planeta, 2015)
* *Dispara a la luna* (Planeta, 2016)

### Outras novelas 
* *El jurado número 10* (Planeta, 2013)
* *Tardes de chocolate en el Ritz* (Planeta, 2014)

## Premios e recoñecementos 
* Premio Abogados de Novela (Martínez Roca, Grupo Planeta) por *El jurado número 10* (2013)
* Premio Azorín (Deputación de Alacant, Planeta.) por *Dispara a la luna* (2016)

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*www.reyescalderon.es 
* «"¿Por qué renunciar a lo que los hombres no renuncian?"», entrevista en *El Mundo*, 5 de marzo de 2016 .
* «"Para tener hijos y escribir hay que ser muy tenaz"», entrevista en *El Mundo*, 19 de abril de 2016 .
Boimorto Club de Fútbol

O **Boimorto Club de Fútbol** é un club de fútbol galego do concello de Boimorto. Fundado en 1977, actualmente compite no Grupo Norte da Preferente Autonómica de Galicia. O seu terreo de xogo é o Campo Municipal do Carballal.

## Uniforme 
* **Titular**: Camiseta vermella, pantalón branco e medias vermellas.

## Datos do club 
### Historial na liga 
|valign="top" width=0%|

|}

## Palmarés
***Primeira Galicia (1):** 2016/17.
***Segunda Galicia (1):** 2010/11.
***Copa da Coruña (1):** 2013.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do club en siguetuliga.com
* Datos do club en lapreferente.com
* Datos do club na Federación Galega de Fútbol
Campo Municipal do Carballal

O **Campo de fútbol O Carballal** é un estadio de fútbol situado en Boimorto. O seu propietario é o Concello de Boimorto e nel xoga os seus partidos como local o Boimorto CF.

Dispón dun terreo de xogo de herba natural de 96×68 metros; conta ademais cunha bancada cuberta e outro campo anexo. O recinto conta tamén cunha piscina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do estadio en futgal.es
* Datos do estadio en paxinasgalegas.es
* Datos do estadio en cfboimorto.blogspot.com.es
Temisat

**Temisat** (acrónimo de *Telespazio Micro Satellite*) é un satélite artificial italiano lanzado nun foguete Tsiklon 3 desde o cosmódromo de Plesetsk o 31 de agosto de 1993 xunto co satélite Meteor-2 21.

## Características 
Temisat foi construído por Kayser-Threde GmbH para a empresa italiana Telespazio SpA. Foi deseñado como primeiro elemento dun sistema comercial de dous satélites para recoller datos nas bandas VHF e UHF de estacións ambientais en terra e reenvialos a un destino final. O satélite tiña forma de cubo de 35&nbsp;cm de lado e 42&nbsp;kg de masa. Xeraba ata 65 watts de potencia mediante células solares, establizábase mediante xiro e tiña dúas memorias de 8,5 Mbyte a bordo cada unha para almacenar datos. A esperanza de vida do satélite era de entre 3 e 5 anos, pero fallou despois de algo máis dun ano en órbita. A segunda unidade ía lanzarse en 1995 pero finalmente quedou en terra e foi transferido á Universidade Técnica de Delft con propósitos educativos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Tsiklon 3
Novas do Eixo Atlántico

***Novas do Eixo Atlántico*** é un xornal dixital en galego e portugués que informa sobre o que acontece no Eixo Atlántico, Galiza e o norte de Portugal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do xornal
Mónica G. Álvarez

**Mónica González Álvarez**, nada en Valladolid o 11 de maio de 1979, é unha xornalista, escritora e guionista española.

## Traxectoria
Licenciouse en Xornalismo en 2003 pola Escola Superior de Periodismo e Comunicación Social de Valladolid. Colaboradora habitual como experta en sucesos en programas televisivos e de radio, cunha sección semanal no programa *Madrid Directo* de Nieves Herrero Cerezo. Escribe en *La Vanguardia*, *Muy Interesante*, *Enigmas*, *Historia de Iberia Vieja* e *Más Allá de la Ciencia*.

## Obra
**Cuentos hindúes. Desde el Índico a los Himalayas* (2011; con Asha Mahan)
**Guardianas nazis. El lado femenino del mal* (2012)
**Las claves de Infierno de Dan Brown* (2013)
**Las caras del mal* (2015)
**Amor y horror nazi. Historias reales en los campos de concentración* (2018)

## Recoñecementos
Medalla de ouro do Foro Europa 2001 (2017)

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*https://www.monicagalvarez.com(https://www.monicagalvarez.com) Web persoal.
Lista de composicións de Gustav Mahler

miniatura|Gustav Mahler retratado por Moritz Nähr en 1907.
As composicións musicais de Gustav Mahler (1860–1911) abranguen case exclusivamente os xéneros de canción e sinfonía. Nos seus anos xuvenís tentou escribir ópera e traballos instrumentais; todo que sobrevive musicalmente daquel tempo é un movemento dun Cuarteto de Piano datado entre 1876–78. Desde 1880 en adiante o traballo de Mahler como director de orquestra profesional e os compromisos teatrais limitan a súa actividade como compositor. Emporiso, nos seguintes 30 anos produciu nove sinfonías completas e esbozos dunha décima, varios ciclos orquestrais de cancións e moitas outras cancións con acompañamento de piano ou orquestral. As súas sinfonías están escritas xeralmente nunha escala expansiva, requiren un gran número de efectivos na orquestra, e encóntranse entre as máis longas do repertorio de concerto.

## Resumo cronolóxico de traballos completados 
### Traballos temperáns 
* 1876: Cuarteto de Piano en La menor
* 1878–80: *Das klagende Lied*
* 1880: Tres Lieder: "Im Lenz"; "Winterlied"; "Maitanz im Grünen"
* 1880–83: *Lieder und Gesänge* Vol. I (cinco cancións)
* 1885–86: *Lieder eines fahrenden Gesellen* (catro cancións)
* 1884: *Der Trompeter von Säckingen* (perdido)

### Período Wunderhorn 
* 1887–88: Die* Drei Pintos* adaptación
* 1887–90: *Lieder und Gesänge* Vol. II (catro cancións)
* 1887–90: *Lieder und Gesänge* Vol. III (cinco cancións)
* 1888–96: Sinfonía Nº 1 en Re Maior, "Titan"
* 1888–94: Sinfonía Nº 2 en Dó menor, "Auferstehungssinfonie"
* 1892: "Das himmlische Leben" (Wunderhorn, máis tarde utilizado na Sinfonía Nº. 4)
* 1892–1901: *Des Knaben Wunderhorn* (12 cancións)
* 1894–96: Sinfonía Nº. 3
* 1899–1901: Sinfonía Nº. 4

### Período medio 
* 1901–04: *Rückert-Lieder* (5 cancións)
* 1901–04: *Kindertotenlieder* (5 cancións)
* 1901–02: Sinfonía Nº. 5
* 1903–04: Sinfonía Ningún. 6 La menor
* 1904–05: Sinfonía Nº. 7
* 1906–07: Sinfonía Nº. 8 en Mi bemol maior

### Traballos tardíos 
* 1908–09: *Das Lied von der Erde*
* 1909–10: Sinfonía Nº. 9
* 1910: Sinfonía Nº. 10 en Fa sostido  (inacabada)

## Lista de traballos 
### Sinfonías 
## Notas
Aeroporto de Guadalaxara

O **aeroporto internacional de Guadalaxara** , oficialmente coñecido como **aeroporto internacional de Guadalaxara Miguel Hidalgo y Costilla**, é o principal aeroporto da segunda cidade máis grande de México, Guadalaxara. Inaugurado en 1966, está situado a 16 quilómetros ao sur do centro da cidade. No ano 2016 usaron o aeroporto 11 395 800 pasaxeiros, e en 2017 12 808 000. Trátase do terceiro aeroporto máis concorrido en termos de pasaxeiros do país, tras o de Cidade de México e o de Cancún, e o segundo en voos de carga.

O aeroporto de Guadalaxara está formado por dúas pistas e unha única terminal. É un centro de conexións para a aeroliña mexicana Volaris, actuando como unha porta de entrada principal cara aos Estados Unidos. Tamén é unha cidade focal para Aeroméxico, Interjet e VivaAerobus. O aeroporto ofrece voos cara a destinos dentro de México, Centroamérica e os Estados Unidos. Foi bautizado na honra de Miguel Hidalgo, sacerdote e militar que destaco no comezo da Guerra de Independencia de México.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas
Aeroporto de Madurai

O **aeroporto de Madurai**  é un aeroporto que serve a Madurai e aos distritos que a rodean no estado indio de Tamil Nadu. Está situado preto da autoestrada estatal 37 a uns 12 quilómetros da estación de ferrocarril de Madurai. Foi inaugurado no ano 1957.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Ignacio Camuñas Solís

**Ignacio Camuñas Solís**, nado en Madrid o 1 de setembro de 1940, é un político e editor español. Licenciado en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid e en Dereito comparado pola Universidade de Estrasburgo, exministro do Goberno de España, é diplomático de profesión. Dende que pediu a excedencia desempeñou en distintos momentos actividades de carácter editorial en distintas empresas culturais de España.

Foi director e conselleiro delegado do grupo editorial Guadiana de Publicaciones, editor da revista mensual *Gentleman*.

Durante a transición democrática, participou na creación de Unión de Centro Democrático (UCD) en 1977, co Partido Demócrata Popular (PDP) do que foi fundador e secretario xeral, adscrito á Plataforma de Converxencia Democrática, formando a á liberal da UCD. O PDP foi o único representante español no Congreso Europeo de Partidos Liberais celebrado na Haia, en 1976.

Deputado da UCD dende 1977 (ocupou o posto 7 na candidatura ó Congreso dos Deputados por Madrid), ministro de Relacións coas Cortes, presidente da Comisión de Asuntos Exteriores do Congreso dos Deputados e presidente da Comisión Mixta Cortes Españolas-Parlamento Europeo.

En 1980 na vixésimo oitava edición do Grupo Bidelberg, celebrada en Bad Aachen, na Alemaña occidental, os días 18, 19 e 20 de abril, foi o único representante español presente.

Foi secretario xeral da Comisión Española da UNESCO e conselleiro do director xeral da organización. Así mesmo formou parte en distintas ocasións da Delegación española na Organización das Nacións Unidas (ONU).

Foi presidente do Centro de Fundacións e, anos máis tarde, presidente da Asociación Española de Fundacións; actualmente preside o Foro da Sociedade Civil. Posúe a Gran Cruz de Carlos III.

O 16 de xaneiro de 2014 presentou o novo partido político Vox xunto con outros ex militantes do Partido Popular. Posteriormente foi elixido vicepresidente de Vox; porén, en setembro dese mesmo ano anunciou que abandonaba a súa militancia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Partido Demócrata Popular*, Bilbao, Albia, 1977.
* *España: el final de una época. Informe del Foro de la Sociedad Civil*, Madrid, Libros Libres, 2009.
Swift (observatorio espacial)

**Swift** é un observatorio espacial estadounidense lanzado nun Delta 7320 desde o Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral o 20 de novembro de 2004.

## Características 
Swift forma parte do programa MIDEX da NASA e a instrumentación é parte dun esforzo internacional que inclúe ao Reino Unido e Italia, con implicación de Francia, Xapón, Alemaña, Dinamarca, España e Suráfrica. Foi lanzado para estudar os abrochos de raios gamma, explosións moi enerxéticas que destacan en lonxitudes de onda moi curtas. O observatorio leva un detector de raios gamma, un telescopio de raios X e un telescopio para o ultravioleta e o óptico coa finalidade de atopar contrapartidas visibles aos abrochos e descubrir a súa orixe cunha precisión de menos de 5 segundos de arco. A nave ten unhas dimensións de 1,16 m de altura por 0,13 m de diámetro, cunha envergadura de 0,31 m cos paneis solares estendidos. Ten a capacidade de apuntar automaticamente á zona na que detecta un abrocho entre 20 e 75 segundos despois de que ocorra e avisar ao control de terra para facer observacións conxuntas con outros observatorios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Delta 7320
*Abrocho de raios gamma
Manuel Fernández Silvestre

**Manuel Fernández Silvestre**, nado en El Caney, entón na Capitanía xeneral de Cuba o 16 de decembro de 1871, e finado en Annual o 22 de xullo de 1921, foi un militar español, comandante xeral de Ceuta (1919-1920) e de Melilla (1920-1921), no transcurso da Guerra do Rif, e principal responsable, como comandante en xefe do exército español, do Desastre de Annual.

## Traxectoria 
### Mocidade 
Nado na Capitanía xeneral de Cuba, era fillo do tenente coronel de artillaría Víctor Fernández y Pentiaga, casado con Eleuteria Silvestre Quesada. O 30 de agosto de 1889, ós 17 anos de idade, ingresou na Academia Militar de Toledo, onde coincidiu con outro destacado personaxe, Dámaso Berenguer y Fusté, dous anos máis novo. Pasou á Academia de Cabalaría o 9 de xullo de 1891. Graduouse como segundo tenente de cabalaría ós 21 anos, o 9 de marzo de 1893.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Anuarios militares de España 1895-1920*.
* Palma Moreno, Juan Tomás. *Annual 1921. 80 años del Desastre*. Almena, Madrid, 2001. ISBN 84-930713-9-0 
* Pando Despierto, Juan. *Historia secreta de Annual*. Ediciones Temas de Hoy, S.A., Madrid 1999, 423 páxs. ISBN 84-7880-971-6
Pobo yavapai

Os **yavapai** son unha tribo de nativos americanos de Arizona. Historicamente, os yavapai – literalmente “xente do sol” (de *enyaeva* “sol” + *pai* “xente ou pobo”) – estaban divididos en catro bandas separadas xeograficamente, os **Ɖo:lkabaya**, ou yavapai occidentais; os **Yavbe**', ou yavapai do noroeste; os **Guwevkabaya**, ou yavapai do sueste; e os **Wi:pukba**, ou yavapai do nordeste. Outra banda yavapai, que xa non existe, era a **Mađqwadabaya** ou "xente do deserto".

Crese que os yavapai xurdiron dunha mestura de pobos mohave e quechan. Lingüisticamente, os yavapai teñen moitos trazos en común cos seus veciños do norte, os havasupai e os hualapai. A miúdo, os yavapai foron confundidos con apaches polos colonos estadounidenses, chamándoos "mohave-apache," "yuma-apache" ou "tonto-apache".

Antes da década de 1860, cando os colonos comezaron a explorar o seu territorio na busca de ouro, os yavapai ocupaban unha área de arredor de 51&nbsp;800&nbsp;km², limitando coa Serra de San Francisco polo norte, coas Montañas Pinaleño e Mazatzal polo sueste, co río Colorado polo oeste, e co río Gila e o río Salt polo sur.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gifford, Edward (1936). *Northeastern and Western Yavapai*. Berkeley, California: University of California Press.
* Hoxie, Frederick E. (1996). *Encyclopedia of North American Indians*, Houghton Mifflin Books, .
* Salzmann, Zdenek and Salzmann, Joy M. (1997). ''Native Americans of the Southwest: The Serious Traveler's Introduction to Peoples and Places*. Boulder, Colorado: Westview Press. 
* Utley, Robert Marshall (1981). *Frontiersmen in Blue: The United States Army and the Indian, 1848-1865'', University of Nebraska Press, .
Santiago Abascal

**Santiago Abascal Conde**, nado en Bilbao o 14 de abril de 1976, é un político español, presidente do partido Vox e deputado das XIII e XIV lexislaturas de España. Anteriormente militou no Partido Popular, dende 1994 até 2013, sendo parlamentario vasco por esta formación entre 2004 e 2009. Foi fundador da Fundación para a Defensa da Nación Española (DENAES), da cal foi presidente varios anos. Así mesmo é autor de varios ensaios políticos.

## Traxectoria 
Naceu en Bilbao o 14 de abril de 1976, procedente dunha familia de Amurrio (Áraba) por parte paterna, e coruñesa por parte materna.

A súa vencellanza coa política procede de familia. O seu pai, Santiago Abascal Escuza, foi un membro histórico do grupo Alianza Popular e, máis tarde, dirixente local do Partido Popular en Áraba durante máis de 35 anos. Foi concelleiro de Amurrio, membro da executiva do partido no País Vasco e voceiro do seu grupo nas Xuntas Xerais de Áraba. O seu avó foi tamén alcalde da localidade durante o franquismo, comezando no ano 1963 e finalizando o seu mandato xa en democracia, no ano 1979. A súa familia, por mor da súa actividade política, sempre estivo ameazada pola banda terrorista ETA e pola súa contorna.

Santiago Abascal Conde realizou estudos de socioloxía, licenciándose na Universidade de Deusto en 2003. Colabora con numerosos medios de comunicación entre os que salientan a Cadea COPE, o Grupo Intereconomía, esRadio, Libertad Digital, 13TV, ABC, La Razón e o Semanario Alba, e participa nos faladoiros de «El gato al agua» (Intereconomía Televisión) e «El cascabel» (13 TV).

## Obras 
* *Secesión y exclusión en el País Vasco* (2004) Vitoria-Gazteiz: Ikusager Ediciones.
* *¿Derecho de autodeterminación? Sobre el pretendido derecho de secesión del «Pueblo Vasco»* (2004). Madrid: Centro de Estudios Políticos y Constitucionales.
* *La farsa de la autodeterminación. El plan Ibarretxe: al asalto del País Vasco y España* (2005). Barcelona: Ediciones Áltera.
* *En defensa de España. Razones para el patriotismo español* (2008). Madrid: Ediciones Encuentro. Con Gustavo Bueno Sánchez.
* *No me rindo* (2014). Madrid: La Esfera de los Libros. Con Gonzalo Altozano.
* *Hay un camino a la derecha* (2015). Madrid: Stella Maris. Con Kiko Méndez-Monasterio. 

## Notas 
## Véxase tamén
Aeroporto de Kunming-Changshui

O **aeroporto internacional de Kunming-Changshui**  é o principal aeroporto que serve a Kunming, a capital da provincia chinesa de Yunnan. Está situado a 24,5 quilómetros ao nordés do centro da cidade nunha área montañosa a 2 100 metros sobre o nivel do mar. Inaugurouse o día 28 de xuño de 2012, substituíndo ao vello aeroporto de Kunming-Wujiaba que será demolido. Como porta de entrada cara ao sueste e sur de Asia, o aeroporto de Changshui é un centro de conexións para China Eastern Airlines, Kunming Airlines, Lucky Air, Sichuan Airlines e Ruili Airlines. No ano 2016 foi usado por un total de 41 980 339 pasaxeiros, sendo un dos 50 aeroportos máis concorridos do mundo e o 5º da China.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Zeitgeist (filosofía)

***Zeitgeist*** é un termo filosófico que se refire aos caracteres distintivos das persoas que se estenden nunha ou máis xeracións posteriores e cuxa visión global, a pesar das diferenzas de idade e a contorna socio-económico, prevalece para ese particular período da progresión socio-cultural.

## Etimoloxía
[ligazón=Ficheiro:De-zeitgeist.ogg|11x11px|[Ficheiro:Loudspeaker.svg|ligazón=Ficheiro:De-zeitgeist.ogg|11x11px]] **Zeitgeist** é orixinalmente unha expresión do idioma alemán que significa "o espírito (Geist) do tempo (Zeit)". Refírese ao *clima* intelectual e cultural dunha era. A pronuncia da palabra en alemán é [ˈt͡sa͡ɪ̯tˌg̊a͡ɪ̯st] (AFI).

## Características
*Zeitgeist* é a experiencia dun clima cultural dominante que define, particularmente no pensamento hegeliano, unha era na progresión dialéctica dunha persoa ou o mundo enteiro. A contribución principal de Hegel á formulación do concepto de *Volksgeist* ("espírito do pobo") é a atribución dun carácter histórico ao concepto. O espírito dunha nación é unha das manifestacións de Espírito Mundial (Weltgeist). Ese espírito está esencialmente vivo e activo ao longo da historia da humanidade. Agora, o espírito de nación é unha etapa intermedia na historia mundial, coñecida como a historia mundial do espírito. O Espírito Mundial dá o impulso á realización do espírito histórico de varias nacións (Volksgeister). O espírito de nacións individuais son as articulacións (Gliederungen) dunha organización e a súa realización. O espírito de nacións individuais representa un segmento do Espírito Mundial do que emerxe un espírito universal ilimitado.

O concepto de *Zeitgeist* é máis coñecido en relación coa filosofía da historia de Hegel. En 1769 Herder escribiu unha crítica da obra Genius Seculi escrito polo filólogo Christian Adolph Klotz e introduciu ao alemán a palabra *Zeitgeist* como unha tradución de *genius seculi* (en latín: genius - "espírito gardián" e saeculi - "do século"). Os románticos alemáns, habitualmente tentados a reducir o pasado á súa esencia, trataron o *Zeitgeist* como un carácter histórico no seu propio dereito, en lugar de usalo como un instrumento soamente conceptual.
Lingua mohave

A **lingua mohave** é a lingua nativa falada polo pobo mohave que habita a carón do río Colorado do noroeste de Arizona, sueste de California e suroeste de Nevada. Arredor do 70% dos falantes habitan en Arizona, mentres que o 30% restante reside en California. Pertence á póla do río da familia yuma, xunto co quechan e maricopa. O mohave está clasificado como en perigo severo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

A lingua mohave converteuse nunha lingua ameazada durante o século XX, cando moitos nenos mohave foron separados dos seus pais e criados en internados onde lles prohibiron falar a súa lingua. Tiñan prohibido falar en mohave mesmo cando visitaban ós seus pais ocasionalmente, malia que a maioría dos pais non falaban inglés.

## Notas
Pobo hopi

Os **hopi** son un pobo de nativos americanos de Arizona. Os hopi habitan principalmente na reserva Hopi no noroeste de Arizona. Segundo o censo de 2010, había uns 19&nbsp;327 hopi nos Estados Unidos. A lingua hopi é unha das máis de trinta linguas da familia uto-azteca. A maioría dos hopi pertencen á *tribo hopi de Arizona* mais tamén hai algúns enrolados nas Tribos indias do río Colorado. A reserva Hopi abrangue unha área de 6&nbsp;557,26 km².

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Clemmer, Richard O. "Roads in the Sky: The Hopi Indians In A Century of Change". Boulder: Westview Books, 1995.
* Harold Courlander, "Fourth World of the Hopi" University of New Mexico Press, 1987
* "Voice of Indigenous People – Native People Address the United Nations" Edited by Alexander Ewen, Clear Light Publishers, Santa Fe NM, 1994, páxina 176. Thomas Banyacya et al. nas Nacións Unidas
Rafael Salgado Torres

**Rafael Salgado Torres**, nado na Coruña o 23 de outubro de 1914 e finado na mesma cidade o 20 de setembro de 1987, foi un político galego.

## Traxectoria 
Profesor mercantil. Foi un dos primeiros militantes de Falange da Coruña. Foi detido en abril de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xefe local de Milicias da Coruña. Incorporouse ao exército franquista como alférez provisional. Mutilado de guerra. Foi Delegado Provincial de Información e Investigación de FET y de las JONS da Coruña (1943) e concelleiro da Coruña. Foi nomeado delegado gobernativo do concello de Bergondo en marzo de 1948, permanecendo como alcalde até o 4 de xaneiro de 1956. Foi Conselleiro Nacional do Movimiento e procurador en Cortes (1958-1971). Foi presidente do Instituto Nacional de Previsión da Coruña. Tamén foi presidente do Deportivo da Coruña (1952-53) e do Aéreo club.

## Vida persoal 
Casou con María do Carmen Abelenda Regueiro, neta do rexistrador de Carballo Luciano Regueiro Pumpido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Congreso dos Deputados
* Alcaldes do Concello de Bergondo (A Coruña) 1836-2013
Lingua hopi

A **lingua hopi** é unha lingua uto-azteca falada polo pobo hopi do nordeste de Arizona. O uso do hopi esmoreceu gradualmente ó longo do século XX. En 1990, estimouse que máis do 5&nbsp;000 hopi falaban a lingua como primeira lingua (arredor do 75% da poboación), dos cales só 40 eran monolingües en hopi. Unha enquisa lingüística de 1998 en 200 hopi amosou que o 100% dos hopi de máis de 60 anos eran falantes fluídos, mais atendendo ós adultos entre 40 e 59 a cifra baixaba até o 84%. O 50% dos mozos adultos entre 20 e 39 anos eran falantes fluídos, e entre os nenos tan só o 5%. O hopi está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

Malia as cifras á baixa, os hopi teñen programas de educación bilingüe en Arizona, e os nenos aprenden a súa lingua nativa como lingua vehicular.

## Notas
Servizo Web

Os **Servizos Web**, ou **Web Services** de acordo á nomenclatura orixinal en inglés, son unha serie de tecnoloxías, estándares e protocolos que permiten a comunicación e cooperación entre sistemas informáticos, independentemente das súas plataformas ou a linguaxe de programación na que estes sexan escritos.

### Orixe 
miniatura|esquerda|Exemplo de Servizo Web: co peticionario (requestor), o provedor (provider) e o rexistrador (broker)
A orixe dos servizos Web remóntase ó final do ano 1999 e comezos do 2000. Coa expansión de Internet, surdiu a necesidade de integrar dunha maneira máis precisa, fiábel e sobre todo barata os diferentes servidores e sistemas informáticos. Esta necesidade fíxose especialmente importante no eido B2B, é dicir na comunicación entre diferentes empresas, que buscaban unha maior automatización nos seus procesos de iteracción coma maneira de millorar os tempos de resposta e acadando uns maiores beneficios económicos.
Daquela a comunicación era posible, mais sempre empregando plataformas propiedade de terceiros, o cal reducía a flexibilidade (xa que todos os sistemas informáticos tiñan que poder recoñecer dita plataforma) ou aumentaba os posibles custos derivados dos prezos de licenza.
A idea dos *Web Services* eras empregar estándares universais e abertos que permitísen a expansión das comunicacións entre negocios. Dous exemplos destes estándares son SOAP ou Rest

## Notas
Antonio de Saavedra y Jofré

**Antonio de Saavedra e Jofré**, nado en Valencia o 1 de febreiro de 1777 e finado en Xénova o 13 de febreiro de 1842, VII conde de Alcudia, foi un nobre e político e diplomático español. Ostentou o cargo de Secretario de Estado e de Despacho Universal de España dende o 20 de xaneiro de 1832 até o 1 de outubro do mesmo ano.

Foi conde da Alcudia, conde de Gestalgar, barón de Albalat de Segart, Ayodar, Canet de Berenguer, Estivella, Beselga, Montalt, Villamur, Torralba, Fuentes e Berlinches.

## Traxectoria 
### Familia 
Casou en varias ocasións. A primeira coa súa sobriña Patrocinio de Saavedra y Roca Jofré y Carroz que morreu en 1817 sen sucesión, polo que seu marido herdou os señoríos da casa de Saavedra: foi VII Conde de la Alcudia, Señor de Albalat de Segart, Ayodar, **Canet de Berenguer**, Estivella, Beselga, Montalt, Villamur, Torralba, Fuentes e Berlinches.

En 1818, casou en segundas nupcias con Sinforosa Frígola y Mercader Xatmar y Caro coa que tivo tres fillos máis (Carolina, Diego e Manuel).

### Política 
Ingresou na Armada na que conseguiu o emprego de Tenente de Fragata.

En 1792, ingresou na Real Academia, e pasou pouco despois ao Servizo diplomático no que desempeñou cargos en diversas misións como, en 1823, ministro plenipotenciario perante a corte dos Tsares de Rusia, e en Londres (1826).

Tralo falecemento de Manuel González Salmón, o 20 de xaneiro de 1832, asumiu o cargo de Secretario de Estado de España como interino. No entanto, non o ocuparía até un mes despois, tempo durante o cal exerceu Francisco Tadeo Calomarde, co cal se aliou contra o ministro de Facenda, o reformista López Ballesteros. Tamén interveu nos sucesos da Granxa e convenceu a Fernando VII para o derrogamento da Pragmática Sanción. Ao cambiar o rei de opinión, foi substituído por Francisco Cea Bermúdez e nomeado embaixador en Londres pero renunciou e pediu permiso para marchar a Italia.

Dende Italia, co permiso do goberno marchou a Viena onde, en segredo, fora nomeado polo pretendente Carlos Mª Isidro como embaixador del para conseguir apoios entre as potencias absolutistas. Ao sospeitar o goberno, chamouno a Madrid mais negouse o que provocou a confiscación dos seus bens o 25 de maio de 1835.

Sostivo economicamente a causa carlista con varias cantidades de cartos e, durante a primeira guerra carlista, hospedou o pretendente nas súas posesións de Albalat. Tras perde-la guerra, en 1839, foi dos poucos que acompañaron a D.Carlos ao exilio, onde morreu en Xénova tres anos máis tarde.

Trala súa morte, os seus fillos, recuperarían as propiedades.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de presidentes de España