open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Canón (xeoloxía)

[dereita|miniatura|[Gran Canón, Arizona.]]
[dereita|miniatura|[Canón do Sil, Galicia.]]
En xeoloxía e xeomorfoloxía, un **canón** é un accidente xeográfico provocado por un río que, a través dun proceso de epixénese, escava en terreos brandos unha profunda fendedura de paredes case verticais. Os canóns (tamén chamados, especialmente cando son estreitos, foces, **desfiladeiros** ou **gargantas**) son incisións lineais de tendencia rectilínea e que posúen carácter estrutural, dirixidos por levantamentos tectónicos, por descensos do nivel de base ou erosión remontante do río principal. Outras orixes dos canóns son:

* Canóns kársticos, producidos pola incisión máis a karstificación.
* Canóns asociados a fracturas, nas que tamén debe de haber karstificación ou un cambio do nivel de base.
* Canóns de carácter estrutural, como as cluses.

En xeral, os relevos tabulares favorecen a presenza de canóns profundos asociados a fracturas, por exemplo os karsts.

## Canóns famosos 
* Avon Gorge, en Bristol, Inglaterra
* Canón Fortaleza, en Cambará do Sul, Brasil
* Cataract Gorge, en Launceston, Australia
* Cheddar Gorge, en Somerset, Inglaterra
* Canón de Colca, no río Colca, no Perú
* Canón de Vikos, en Grecia
* Canón de Taroko, en Taiwán
* Columbia River Gorge, en Norteamérica
* Fish River Canyon, en Namibia
* Glen Nevis, en Lochaber, Escocia
* Grand Canyon du Verdon, na Provenza, Francia
* Gran Canón, do río Colorado, en Arizona, Estados Unidos
* Gorges du Tarn, en Francia
* Hells Canyon, entre Idaho e Oregón, Estados Unidos
* Desfiladeiro de Ironbridge, en Shropshire, Escocia
* Itaimbezinho, en Cambará do Sul, Brasil
* Kloof Gorge, en Kloof, Suráfrica
* Palo Duro Canyon, en Texas, Estados Unidos
* Red River Gorge, en Kentucky, Estados Unidos
* Royal Gorge, en Colorado, Estados Unidos
* Canón do río Tara, en Montenegro
* As Tres Gorxas, na China
* Kings Canyon, en California, Estados Unidos
* Canón do Sil, en Galicia

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Canón submarino
Comité Provisional Revolucionario Polaco

O **Comité Provisional Revolucionario Polaco** (en polaco:*Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski*), ou **Polrevkom**, foi un comité revolucionario auspiciado pola Unión Soviética para formar en Polonia un estado satélite no contexto da guerra ruso-polaca.

O comité foi creado en Moscova o 23 de xullo de 1920 por polacos bolxeviques, comandados por Julian Marchlewski. A decisión foi tomada tralos iniciais éxitos do Exército Roxo en territorio polaco. O territorio conquistado é administrado de xeito transitorio polo comité mencionado antes de transferi-lo ó Partido Comunista dos Traballadores Polacos. O centro administrativo do *Polrevkom* achábase nun tren blindado ata crea-la sede permanente en Bialystok o 30 de xullo de 1920.

O 20 de agosto de 1920 a derrota do exército soviético fronte ós polacos desfixo o comité e á espúrea República.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*República Popular Polaca, estado comunista de Polonia de 1947 a 1989.
*República Socialista Soviética Galiciana.
Estado de Querétaro

**Querétaro** é un dos 31 estados de México, localizado no centro do país, e facendo fronteira cos estados mexicanos de Guanajuato, San Luis Potosí, Hidalgo, México e Michoacán. A súa área é de 11 499&nbsp;km² e a súa poboación é de 1.827.937(2010) habitantes. A capital do Estado é a cidade de Santiago de Querétaro.
Lviv

**Lviv** ou **Leópolis**, (oficialmente en ; en ; antigamente en ) é unha cidade do oeste de Ucraína, capital da provincia (oblast) do mesmo nome. É un importante centro cultural, Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Ten 808 900 habitantes. Conta cun aeroporto internacional e dúas universidades.

Lviv foi fundada a mediados do século XIII. Os polacos conquistárona en 1340. En 1772 pasa a ser a capital do Reino de Galicia e Lodomeria, no Imperio Austríaco.

Ata a Segunda guerra mundial formou parte de Polonia. A poboación polaca refuxiouse na cidade de Wroclaw e as autoridades soviéticas repoboárona con poboación ucraína.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia de Polonia
* Historia de Ucraína
Guipúscoa

miniatura|dereita|Provincia de Guipúscoa no País Vasco.
**Guipúscoa** (en éuscaro e oficialmente: *Gipuzkoa*; en ) é unha das tres provincias españolas que forman a comunidade autónoma do País Vasco, ademais de ser unha das sete provincias (*herrialdes*) do País Vasco tradicional. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao oeste con Biscaia, ao sur con Áraba e ao leste con Navarra e Iparralde (*País Vasco francés*), parte do departamento dos Pireneos Atlánticos. A súa capital é Donostia.

Guipúscoa é a provincia de menor superficie entre todas as de España, cunha área de 1.909&nbsp;km². A súa poboación no ano 2007 alcanzaba 694.944 habitantes, o que a converte nunha das máis densamente poboadas de España (360,7 hab./km²).

## Localidades importantes 
Ademais da capital provincial, na costa destacan Irún, Hondarribia, Pasaia e Zarautz, mentres que Arrasate, Tolosa, Errenteria, Bergara, Azpeitia e mais Éibar son poboacións importantes no interior do seu territorio.

## Xeografía 
Na zona litoral as montañas chegan até o mar. As rías son pouco profundas (Deba, Orio, Pasaia), excepto a do Bidasoa, que fai de fronteira con Francia. Na zona central hai unha rede de ríos á beira dos cales se sitúan os principais centros industriais. A zona sur é a máis montañosa e onde se erguen as cimas máis elevadas (Aizgorri, 1.544 m).
miniatura|esquerda|225px|Vista de Getaria.
### Clima 
O clima é de tipo atlántico, con oscilacións de temperaturas non demasiado fortes, mais chuvia abundante e repartida durante todo o ano. En Donostia a temperatura media do mes máis frío é de 7,8&nbsp;°C e a do máis cálido, de 15,1&nbsp;°C. A media de precipitacións anual é de 1.506&nbsp;mm. En consonancia, a vexetación é atlántica, con faias, carballos e grande abundancia de pradeiras.
miniatura|dereita|225px|Macizo do Aizkorri desde Urbia.

## Economía 
A economía guipúscoana caracterízase polo seu forte desenvolvemento da industria, pero, ao contrario que Biscaia, que se desenvolveu a partir da industria pesada siderúrxica, Guipúscoa puxo en marcha unha industria lixeira diversificada sen perder. As industrias principais son a metalúrxica, a téxtil, a de fabricación de armas e a das artes gráficas. A agricultura consiste, sobre todo, na obtención de forraxes para a gandaría bovina, que abastece a importantes empresas alimentarias. No litoral é moi importante a pesca (Pasaia é o porto pesqueiro máis importante), así como o turismo.

A rede de estradas e de ferrocarrís está ben desenvolvida. Hai aeroporto en Hondarribia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Escudo de Guipúscoa
Les contes d'Hoffmann

***Les contes d´Hoffmann*** (en galego *Os contos de Hoffman*) é unha ópera da Jacques Offenbach. Foi posta en escena por primeira vez en 1881 en París.

O libreto foi escrito por Jules Barbier, baseado en tres curtas historias de E.T.A. Hoffmann, un prolífico escritor alemán. Hai moitas gravacións desta ópera, e represéntase regularmente. Tamén hai un filme *The Tales of Hoffmann* (1951).

## Diferentes edicións da ópera 
A ópera contén un prólogo, tres actos e un epílogo. Offenbach non estaba vivo cando se puxo en escena esta ópera, morreu o 5 de outubro de 1880, e xustamente catro meses despois estreouse a obra.

Antes da súa morte, Offenbach completou a orquestración do prólogo e o primeiro acto. Pero non puido acabar a obra, xa que morreu. Moitas versións diferentes desta obra apareceron, moitas eran unha pequena continuación da orixinal.

## Notas 
## Véxase tamén
Nacionalismo quebequés

miniatura|Bandeira quebequesa.
O **nacionalismo quebequés** (en ) é un movemento político que defende que o Quebec é unha nación diferente do resto do Canadá. Promove a unidade dos quebequeses na provincia do Quebec.

O nacionalismo quebequés foi coñecido primeiro como **nacionalismo francocanadense**. Non foi até a época da revolución tranquila que apareceu o termo de nacionalismo quebequés, substituíndo o termo anterior de "francocanadense". As raíces dos francocanadenses derivan das persoas nadas no Canadá con devanceiros de orixe francesa. O termo cambiou durante a década de 1960 ata o actual "nacinoalismo quebequés".

## Historia 
Aínda cando na primeira metade do século XX o nacionalismo quebequés pode considerarse como un movemento débil, as eleccións de 1962 significaron un claro triunfo para os partidarios dunha maior autonomía no seo da confederación, tendencia que se afirmou posteriormente.

Por outro lado os grupos independentistas que destacaron na década de 1960 non lograron consolidarse plenamente, aínda que recibiron un notable pulo trala visita de Charles de Gaulle ao Québec (xullo-agosto de 1967). A actividade dos separatistas derivou entón en accións terroristas, como o secuestro e asasinato do Ministro de Traballo e vice-premier Pierre Laporte (outubro de 1970), realizado pola Fronte de Liberación do Quebec (*Front de Libération du Québec*, *FLQ*). Nese mesmo ano, o Goberno federal do Canadá aceptou o lingua francesa como lingua cooficial para frear a corrente nacionalista.

Nas eleccións de 1973, gañadas polo Partido Liberal do Quebec (*Parti libéral du Québec*, PLQ), o recentemente creado Partido Quebequés (*Parti Québécois*, *PQ*) conseguiu o 30% dos votos, e vencería posteriormente nas eleccións de novembro de 1976.

O seu líder, René Lévesque, foi elixido primeiro ministro da provincia, na que se impuxo unha política de acentuado autonomismo. Non obstante, a súa política de "estado libre asociado", levada a referendo no Quebec en maio de 1980, foi derrotada, o que non foi obstáculo para o seu triunfo nas eleccións de abril de 1981, se ben a súa política posterior caracterizouse pola prioridade que se lle deu ás cuestións económicas con respecto á reivindicación nacionalista. Isto fixo que no congreso extraordinario do Partido Quebequés, celebrado en xaneiro de 1985, un sector independentista se escindira do partido e creara a Agrupación Democrática para a Independencia (''Rassemblement démocratique pour l'indépendance'', RDI).

En outubro de 1985, Levesque dimitiu como presidente do Partido Quebequés e Pierre Marc Johnson foi elixido para sucedelo como tal e como primeiro ministro da provincia.

## Notas
E. T. A. Hoffmann

**Ernst Theodor Amadeus Hoffmann**, nado en Königsberg (Prusia Oriental; agora Kaliningrado, en Rusia) o 24 de xaneiro de 1776 e finado en Berlín o 25 de xuño de 1822, foi escritor e compositor alemán, que influíu no movemento romántico da literatura alemá.

## Traxectoria 
Fillo dun avogado aínda que despois da separación dos seus pais en 1778 foi criado pola familia da súa nai. O seu terceiro nome era orixinalmente Wilhelm, pero máis tarde tomou o de Amadeus en honor a Wolfgang Amadeus Mozart.

Hoffmann estudou dereito na Universidade de Königsberg pero soamente exerceu o seu cargo de avogado durante un curto período de tempo, antes de dedicarse á pintura. En 1814 regresou á administración civil prusiana en Berlín e exerceu como xuíz até a súa morte.

## Obra 
Hoffmann é moito máis coñecido como escritor. As súas obras de ficción, combinan o grotesco e o sobrenatural cun poderoso realismo psicolóxico, encóntranse entre as máis influentes do movemento romántico.

As máis famosas son os contos fantásticos nos que Jacques Offenbach baseou a ópera *Os contos de Hoffmann* (1880) e Léo Delibes o seu ballet *Coppélia* (1870).

Moitas das novelas curtas máis famosas de Hoffmann foron reunidas nas súas *Pezas fantásticas* de 2 volumes, (1814-1815), que tamén contén unha colección de crítica musical e as ilustracións propias. Hoffmann escribiu tamén a obra Os elixires do diaño (1816).

### Traducións ao galego 
* *Contos de Hoffmann* (TrisTram, 1996; trad. Marta Ares Fontela e María Xesús Lama López), que contén os relatos: "O ermitán Serapiín", "O home de area", "As minas de Falun", "O conselleiro de Krespel", "A sorte do xogador" e "A señorita Scuderi"
* *Contos de Hoffmann*, nunha tradución indirecta dende o castelán (Xerais, 2000; trad. Carmen Torres París e Xavier Rodríguez Baixeras), que contén "O Crebanoces e o rei dos ratos", "O neno descoñecido", "O mestre Marin o toneleiro e os seus oficiais" e "O home da area"
* "O crebanoces", en adaptación dende o castelán a cargo de María Canosa (Bululú, 2011)

## Notas
Teispes

**Teispes**, finado en -640, foi o fillo e sucesor de Aquemenes á fronte de Persia (-675 a -640).

## Traxectoria 
Sobre -674/70, debe someterse a Fraortes, rei dos medos. Á súa morte, o reino persa é dividido entre os seus dous fillos Ciro I, rei de Parsumash e de Anshan, e Ariaramnes, rei de Parsa.
Andrés Montes

**Andrés Montes González**, nado en Madrid o 27 de novembro de 1956 e finado na mesma cidade o 16 de outubro de 2009, foi un coñecido locutor deportivo español.

## Traxectoria 
Fillo de pai galego e nai cubana, en 1995 narrou, xunto a Santiago Segurola, as retransmisións da NBA en España para Canal +. Dende finais dese mesmo ano e ata 2006 formou con Antoni Daimiel unha das parellas de comentaristas deportivos máis célebres da televisión. Anteriormente xa traballara en radios como a COPE, Radio Cadena Española, Radio Marca e Antena 3 Radio.

En abril de 2006 anunciou a súa fichaxe por La Sexta, que lle encargaría os comentarios do mundial de Alemaña de 2006, apoiado polo exfutbolista Julio Salinas e Antoni Esteva. Ademais retransmitiu o Campionato mundial de baloncesto de 2006 no Xapón con Juan Manuel López Iturriaga e Juan Domingo de la Cruz. Tamén estaba ao cargo de retransmiti-la Liga.

Foi coñecido polo seu estilo desenfadado, utilizando un argot específico de inventiva propia.

## Distincións 
Após o seu falecemento, o 27 de abril de 2010, o CSD (Consello Superior de Deportes) concedeulle a título póstumo a Medalla de Ouro da Real Orde do Mérito Deportivo en recoñecemento ó seu gran labor na difusión e promoción do deporte.

No 2019 foi un dos 18 membros elixidos para a primeira promoción ó Salón da Fama do Baloncesto Español. Cuxo acto de incorporación tivo lugar o 21 de outubro de 2021 no Estadio "*La Cartuja*" de Sevilla.

## Notas
Aquemenes

O nome **Aquemenes** pode referirse a:

***Aquemenes**, rei persa, suposto fundador da primeira dinastía dese reino: os aqueménidas;
***Aquemenes**, sátrapa de Exipto entre -484 e a súa morte en -460;
***Aquemenes**, un personaxe ficticio menor da *Eneida* de Virxilio.
Ciro I

**Ciro I** ou **Kuraš** (c.610 a.C.– c.585 a.C.) é un membro da dinastía dos Aqueménidas, soberano de Anshan.
## Traxectoria 
Aparece mencionado nalgunhas xenealoxías reais, segundo as cales sería o neto do fundador mítico, Aquemenes, e o fillo de Teispes. Así, Heródoto (VII, 11, 2) fai dicir a Xerxes I: «*Que non se me vexa como o fillo de Darío, fillo de Histaspes, fillo de Arsames, fillo de Ariaramnes, fillo de Teispes, fillo de Ciro, fillo de Cambises, fillo de Teispes, fillo de Aquemenes, se eu non me vingo dos atenienses*.» Con todo, non figura na inscrición de Behistún, gravada por orde de Darío I.

A el fai mención seguramente un selo de estilo neo-elamita (PFS 93*) que leva a inscrición: «Kuraš de Anšan, fillo de Teispes». Identifícase tamén co «Kuraš, rei de Parsumaš» dunha inscrición do asirio Asurbanipal (669 – 630 a.C.): Kurash debe facer unha alianza con este último e enviar ao seu fillo máis vello como refén a Nínive. Kuraš sería Ciro I e Parsumaš Persia. Así e todo, esta interpretación é contestada.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Briant, Pierre: *Histoire de l’Empire perse, de Cyrus à Alexandre*, Fayard, París, 1996 (ISBN 2-213-59667-0).
Aquemenes (rei)

**Achaimenēs** (persa antigo **Haxāmaniš** "Amigábel por natureza", helenizado como *Αχαιμενης*) foi o devanceiro epónimo da casa real do primeiro Imperio persa, os Aqueménidas. Aquemenes non gobernou todo Irán, senón só un pequeno territorio na parte noroccidental do país próximo ao lago Urmia, ao que as inscricións asirias chaman *Parsumaš* "Terra dos *Parsu* 'Persas'".
## Traxectoria 
Debido á falta de fontes históricas sobre Aquemenes, dubídase ás veces do seu reinado e da súa existencia. Pode ser un personaxe lendario. Mesmo pode ser que Darío I o inventase para lexitimizar o seu poder. Como Darío non era o herdeiro do anterior Xa, Ciro II), suponse que Darío inventou un devanceiro máis antigo compartido entre Ciro e el mesmo. Deste xeito podía reclamar a súa pertenza a unha liñaxe real.

En todo caso, a dinastía real persa de Darío en diante honrou a Aquemenes e críano o fundador da súa dinastía. Non obstante, moi pouco se recordaba acerca da súa vida e accións. Contando con que existise, Aquemenes foi un xefe guerreiro que guiou aos persas, ou a unha tribo de persas, como vasalo do Imperio Medo. Unha inscrición asiria da época do rei Senaquerib menciona que o rei asirio refugou un ataque dos *Parsu*, que moitos pensan que foi guiado por Aquemenes.

Os escritores da Grecia antiga danos algunhas informacións lendarias sobre Aquemenes: chámanlles á súa tribo os *Pasargadae*, e din que fora "criado por unha aguia". Platón, cando escribía sobre os persas, identificaba a Aquemenes con Perses, devanceiro dos persas na mitoloxía grega. De acordo con Platón, Aquemenes / Perses era fillo da raíña etíope Andrómeda e do heroe grego Perseo, e neto de Zeus. Escritores posteriores crían que Aquemenes e Perses eran persoas distintas, e que Perses era un devanceiro do rei.

A antiga versión greco-europea da historia asegura que a Aquemenes o sucedeu o seu fillo Teispes, que había levar aos persas a conquistaren e ocuparen a cidade de Anshan. O seu bisneto foi Ciro II, que venceu aos medos e fundou o Imperio persa. Con todo, nunca nos textos persas antigos se fai mención de Teispes como fillo de Aquemenes, senón como 'un aqueménida'. Así, o nome podería ter identificado só á familia e non necesariamente a unha persoa.
Federalismo europeo

[miniatura|[Bandeira da Unión Europea.]]
O **federalismo europeo** é un movemento político e social que persegue a creación da Federación Europea, é dicir, que os estados de Europa se unan nunha federación.

## Partidos políticos 
Os partidos federalistas son:
* Verdes Europeos
* Partido Demócrata Europeo
* Liberais, Demócratas e Reformistas Europeos

Tamén moitos votantes do Partido Socialista Europeo se atopan neste movemento. A nivel estatal, hai partidos como o PNV e CiU que apoian unha Federación Europea pero integrada por nacións, na cal estarían, por exemplo, o País Vasco e Cataluña de forma separada a España, e tamén a nivel galego, partidos como Compromiso por Galicia.

## Estados 
Os seguintes estados están gobernados polos Verdes Europeos, Demócratas Europeos ou Liberais Europeos:
* Finlandia
* Bélxica
* Dinamarca
* Lituania
* Eslovenia

## Historia 
O federalismo europeo, na súa forma moderna, empezou a xestarse a finais do século XIX, tomando forza ata os 20 do século XX, despois tivo un período de decadencia (Gran depresión e segunda guerra mundial), para despois con pulo, aínda que non tanto coma nos anos 20. Naquela época os presidentes dalgúns países de Europa Occidental (como Francia, e apoiados por Alemaña, Reino Unido e outros) pediron informes para unirse nunha federación.

A situación actual, coa Unión Europea cada vez tendo máis competencias, parece que vai ser como a dos anos vinte. Proxectos como as bolsas de estudos Erasmus, a unión monetaria (Euro), a unión aduaneira, o libre movemento de mercancías e persoas... así o indican; pero aínda restan moitos pasos para que se chegue ó punto de crear unha federación, como as complicacións que ten o tratado polo que se establece unha Constitución Europea (criticado por euroescépticos e europeístas, por ir demasiado lonxe e, á vez, por quedar curto. Aínda así, os europeístas apoiárono maioritariamente, entoando un *"mais vale algo ca nada"*). Tamén porque non ten un presidente europeo escollido por sufraxio universal, e porque moitas competencias europeas (como os orzamentos, ou a elección do presidente da Comisión) non son elixidas polo Parlamento Europeo, senón polos presidentes dos estados membros. Unha das críticas máis estendidas entre os europeístas de esquerdas é que a Unión Europea actual é soamente unha unión económica e non de cidadáns.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Federación Europea
* Historia do movemento paneuropeo
* Estados Unidos de Europa
PNB

As siglas **PNB** poden referirse a:
***Partido Nacionalista Vasco** (en francés **Parti Nationaliste Basque**);

***Partido Nacionalista Bretón**, partido político de Francia.
Reacción

# Acción en resposta a outra e que moitas veces tende a anulala. 
# Reacción química: Proceso mediante o cal unhas substancias se transforman noutras (Química). 
# Medicina. Cambio producido no organismo por unha causa mórbida ou pola aplicación dun remedio. A vacina provocoulle unha reacción.
# Reacción endotérmica
# Reacción exotérmica
# Reacción de síntese
# Reacción de descomposición
# Reacción de combustión
# Reacción ácido-base
# Reacción de oxidación-redución
# Reacción de precipitación
# Motor de reacción
# Reacción nuclear
# Reacción en cadea
Falun Gong

miniatura|Logo de Falun Gong.

**Falun Gong**, en chinés 法輪功 ("Práctica da Roda da Lei"), é un grupo relixioso que se basea nun sistema que consiste en cinco exercicios de meditación, destinado ó cultivo da mente e do corpo. Foi introducido por Li Hongzhi en 1992.

Dende o 20 de xullo de 1999, o Goberno da China prohibiu Falun Gong. A versión oficial é que o fixo porque mantiña actividades ilegais; segundo o propio grupo, o Goberno da China temía que a popularidade de Falun Gong puxese en perigo a estabilidade do réxime comunista no país. Occidente considera esta prohibición contraria ós Dereitos Humanos.

O número de membros de Falun Gong antes da súa ilegalización oscilaba entre os 70 millóns (segundo o New York Times o 27 de abril de 1999) e os 100 millóns estimados polo Goberno chinés.

## Orixe 
O 13 de maio de 1992, en Changchun, China, Li Hongzhi establecía a práctica dun sistema de cultivación do corpo e da mente mediante cinco exercicios de meditación. Durante tres anos, adicouse a ensinar estes exercicios; dende entón, este sistema esténdese grazas ó labor dos practicantes, moitos dos cales se dedican a ensinarllo a máis xente. A súa popularidade creceu moi rapidamente na China, e axiña se estendeu a outros países.

## Crenzas e ensinanzas 
miniatura|esquerda|250px|Exercicios de Falun Gong en Toronto.
Falun Gong baséase na "Lei de Buda" que, segundo as súas ensinanzas (recollidas en dous libros escritos por Li Hongzhi: *Falung Gong* e *Zhuan Falun*), se pode resumir en tres palabras: sinceridade, bondade (ou compaixón) e tolerancia.

### Os cinco exercicios básicos 
Son:
* O Buda das Mil Mans.
* A Postura de Pé Falun.
* Entrando nos dous Extremos Cósmicos.
* O Circuíto Divino Falun.
* A Meditación, sentado.

## A prohibición de Falun Gong 
Cando, en xullo de 1999, o Goberno chinés prohibiu Falun Gong, aínda se recordaba como, o 25 de abril dese mesmo ano, unhas 10.000 persoas da organización fixeron unha protesta fronte á sede central do Partido Comunista da China. Sospéitase que quizais isto tivo relevancia na decisión e que o Goberno temía que o grupo se fixese demasiado poderoso.

A prohibición tivo numerosas repercusións internacionais, non só polo feito de non permitir ós cidadáns exercer a súa liberdade de pertencer a un grupo relixioso, senón porque moitos dos seguidores de Falun Gong foron sometidos a tortura, colleita de órganos e pena de morte.

A controversia de Falun Gong, xunto coa referente á independencia do Tíbet e de Taiwán, é un dos asuntos máis espiñentos dentro da política chinesa.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* falundafa.org
* Asasinado polos seus órganos: O negocio de transplante segredo de Estado chinés (2012) YouTube, 8 minutos
Unión del Pueblo Español

**Unión del Pueblo Español** (**UDPE**, *Unión do Pobo Español* en galego) foi unha asociación política creada no tardofranquismo e que, convertida en partido político, formaría xunto con outras forzas Alianza Popular en setembro de 1976. As asociacións políticas foron resultado do desenvolvemento da Lei Orgánica do Estado de 1966 e pretendían impulsar un limitado pluralismo dentro do réxime franquista, se ben non tiveron máis capacidade cá de organizar as forzas políticas do franquismo ante o proceso da Transición.

Lideraron a "Unión del Pueblo Español", o entón ministro de Educación e Ciencia, Cruz Martínez Esteruelas e o vicesecretario xeral do Movemento Nacional, Adolfo Suárez. A "Unión del Pueblo Español" quería agrupar a todos aqueles políticos máis oficialistas do franquismo, ligados ó aparato burocrático do Movemento. A pesar de que Cruz Martínez Esteruelas ingresara en Alianza Popular, foi Adolfo Suárez, cando se puxo á fronte da Unión de Centro Democrático, quen aproveitou esta estrutura nas eleccións de 1977.
Xabón

O **xabón** ou **xabrón** é un produto que se utiliza para a hixiene persoal e para lavar determinados obxectos, inclusive utilizado para decorar. Encontrámolo en forma de pastillas, po ou cremas. En sentido estrito, existe unha grande diferenza entre xabón, un deterxente e un xampú. Hai tamén o xabón de lavandería, usado para lavar roupas.

## Descrición
O xabón xeralmente é o resultado da reacción química entre unha base (xeralmente hidróxido de sodio ou hidróxido de potasio) e algún ácido graxo. Esta reacción é denominada saponificación. O ácido graxo pode ser por exemplo: graxa de porco, aceite de coco ou de oliva e tamén de glicerina. O xabón é solúbel en auga e, polas súas propiedades deterxentes , é usado para lavar.

Conta coas variantes dialectais *xabrón*, *sabrón* e *xabonete*.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Pompas de xabón. Galiza.jpg|Pompa de xabón.
Ficheiro:Tualetsapo.jpg|Xabón de baño.
Ficheiro:Soap in blue dish.JPG|Xabrón de baño colocado nunha xaboeira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Como facer xabón líquido natural
Mer de Noms

***Mer de Noms*** é o primeiro disco de estudio da banda de rock A Perfect Circle. O álbum foi editado como disco compacto o 23 de maio do 2000. O título significa "mar de nomes" en francés.

## Lista de cancións 
:A versión en vinilo contén "Sleeping Beauty" cunha introdución estendida (04:57), e unha mestura alternativa de "Over" (03:07).
Xampú

[miniatura|220px|Xampú e cremes fabricados no inicio do século XX pola CL Hamilton Co. para [Washington, D.C..]]
O **xampú** (ou ***shampoo***, en inglés) é un produto líquido utilizado principalmente para lavar o cabelo. Tamén se pode empregar un condicionador de cabelo após o xampú para mellorar a textura e o aspecto do cabelo.

## Historia 
A palabra *xampú* data de 1877, e a súa orixe parece vir da palabra Hindi (idioma indiano) *chhamna*, que significa apertar, amasar, facer masaxe. Durante as etapas iniciais de concepción do xampú, cabelereiros ingleses quentaron xabón en auga con bicarbonato de sodio e adicionaron herbas para daren ao cabelo saúde e aroma.

Orixinalmente, o xabón e o xampú eran produtos moi similares. Ambos eran substancias de emulsión tensoactivas, un tipo de deterxente. A formulación do xampú desenvolveuse, tornandose específica para a limpeza dos cabelos, e non un produto para o corpo en xeral. A través do século XX, diferentes tipos de xampús foron creados para cada tipo de cabelo empregando na actualidade principalmente substancias sintéticas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Artigo sobre ingredientes agresivos no xampú e outros produtos hixiénicos 
*Como facer xabón líquido natural que tamén serve de xampú
Ciro

O antropónimo masculino **Ciro** pode referirse a:
***Ciro I**, rei de Anshan.

***Ciro II** o Grande, Gran Rei de Persia.
***Ciro o Novo**, príncipe aqueménida, irmán de Artaxerxes II;
***Ciro**, patriarca de Constantinopla.
PlayStation

:*Este artigo fala sobre a primeira consola da serie de videoconsolas de Sony; para o artigo sobre a serie enteira, vexa o artigo PlayStation (serie)*.
A **PlayStation** é a primeira dunha serie de consolas de videoxogos. Esta primeira versión foi concibida e lanzada no mercado por Sony o 3 de decembro de 1994 no Xapón e no 9 de setembro de 1995 nos Estados Unidos. Extremadamente popular, é tido como o grande responsable pola popularización dos xogos en CD.

## Orixe 
A orixe da PlayStation remonta a 1990, cando Nintendo planeaba unha expansión para a súa entón actual consola, a Super Nintendo. Após a desistencia da Nintendo do proxecto, a Sony deu continuidade ó mesmo e divulgou o entón o proxecto do seu videoxogo propietario en 1993. A Nintendo tentou medidas xudiciais para impedir o lanzamento e a fabricación, pero perdeu en varias instancias nos Estados Unidos e o Xapón.

## Versións 
miniatura|dereita|A primeira versión de PlayStation
PlayStation posúe un deseño típico para a súa época, unha "caixa" cinza composta dunha unidade lectora de CDROM e portas para joysticks e memory cards (cartóns de memoria que almacenan informacións dos xogos). A consola pasou por unha reestilización en 2000, ficou menor e con liñas arredondadas sendo chamado de PSone.

## Especificacións 
miniatura|A primeira versión de PlayStation redeseñada, PSone
* CPU: 3000A (R3051) 32bit RISC rodando a 33.8&nbsp;MHz
* GPU 3D: embutida na CPU, capaz de facer 1.5 millón de polígonos por segundo e mapear 500 mil polígonos texturizados.
* GPU 2D: separada da CPU nun chip propio. Capaz de xerar ata 16.7 millóns de cores, con resolución en ata 640x480.
* Son: pode tocar fontes en PCn con 24 canais e calidade de CD (44.1 Khz. Soporta o formado MIDI.
* Memoria: 2 megabytes de RAM, 1 megabyte de RAM dedicada a vídeo.
* CDROM: 2x, toca CDs de son.
* Multixogador: permite que ata 8 xogadores xoguen simultaneamente con xoysticks e multitaps.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* PlayStation (serie)
* PlayStation 2
* PlayStation 3
* Playstation Portable

### Ligazóns externas 
* PlayStation® Páxina web oficial
Odín

[miniatura|dereita|"Odin, the Wanderer" (1886) de [Georg von Rosen.]]
**Odín** (Óðinn en antigo nórdico) é o deus soberano na mitoloxía nórdica e no paganismo nórdico, como o anglosaxón Woden, continuación do protoxermánico *Wōdinaz.

## Mito 
O seu nome está relacionado con óðr, que significa "excitación", "furia" ou "poesía". O seu papel, como moitos dos deuses do panteón nórdico, é complexo, estando vinculado á sabedoría, a morte e a guerra, así como tamén á maxia, a poesía, as profecías, a vitoria ou á caza.

Odín aparece representado como un vello dun só ollo, deixando o outro como tributo na fonte sagrada que lle deu a sabedoría como atributos porta unha lanza, un anel de ouro e un cabalo de oito patas e dous lobos que o protexen, as novas transmítenllas os corvos. Como deus dos aforcados pode aparecer coa lingua fóra. Como deus da guerra é un deus sádico e como deus da morte manda queimar os mortos coas súas posesións para que as atopen outra volta en Valhalla.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deuses xermánicos
* Estandarte do corvo
* Hold Nickar
Reino de Wessex

**Wessex** foi un dos sete reinos principais (Heptarquía anglosaxoa) que precederon ó reino de Inglaterra. O nome vén de *West Saxons* e está situado no sur/suroeste de Inglaterra. Existiu como reino dende o século VI ata a aparición do estado inglés no século IX e como condado entre 1016 e 1066. Wessex foi precisamente o reino que conseguiu unificar Inglaterra ó someter os demais reinos anglosaxóns baixo a súa soberanía. Non volveu ter unha existencia oficial dende entón, pero permanece como un termo familiar. Acostuma estar asociado coas novelas e poesías de Thomas Hardy e hai xente  que defende que sexa restaurado como unha rexión de Inglaterra.

## Historia 
### Fundación do Reino 
Segundo a *Crónica Anglosaxoa*, Wessex foi fundado por Cerdic e Cynric, aínda que os feitos relatados pola crónica son considerados dubidosos. Evidencias arqueolóxicas apuntan a que o reino se puido orixinar na rexión do alto Támese e na área de Cotswolds, e que o mito de creación do reino puido ser propaganda política creada con posterioridade para xustificar a invasión das provincias xutas do sur de Hampshire e a Illa de Wight.

### Resto da historia 
O primeiro feito referente á historia de Wessex que pode ser considerado como histórico é o bautismo do rei Cynegils cara ao ano 640.

Wessex expandiu as súas fronteiras e chocou cos seus veciños, especialmente co reino celta de Dumnonia (situado nos actuais condados de Devon e Cornualla, ó que acabou sometendo. Outro inimigo de Wessex foi o reino anglosaxón de Mercia. Cando o rei Ecgberht derrotou a Mercia en 825 e Northumbria admitiu a supremacía de Wessex en 829, Ecgberht proclamouse primeiro rei de Inglaterra.miniatura|Wessex no século IX|esquerdaWessex creou un sistema integrado de pobos fortificados ou *burgos* (chamados *burhs*) que foron establecidos durante o reinado de Alfredo o Grande. Estas fortificacións impediron que os invasores daneses conquistaran no 870 o sur de Inglaterra. As fortificacións estaban distribuídas de tal forma que ningún habitante do reino estaba a máis dun día de a cabalo dun lugar seguro.

As principais poboacións de Wessex era antigos asentamentos de orixe romana como Dorchester ou Winchester, que Alfredo converteu na súa capital en 871 e novos burgos fundados como Wallingford.

Hai algunhas evidencias de que a monarquía de Wessex non era estritamente hereditaria.

## Reis de Wessex
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Case for Wessex (devolutionary movement) 
* The Burghal Hidage
* Thomas Hardy's WessexResearch site by Dr Birgit Plietzsch
Cambises I

**Cambises I o Vello**, nado cara ao 600 ANE e finado no 559 ANE, foi rei de Anshan desde preto do 580 ANE até a súa morte, e foi pai de Ciro II o Grande. O seu nome en grego era *Καμβύσης*, de onde o latín *Cambyses*.

## Traxectoria 
Cambises era un antigo membro da dinastía aqueménida. Aparentemente era o bisneto do seu fundador Aquemenes, neto de Teispes e fillo de Ciro I de Anshan. O seu tío paterno reinou como Ariaramnes de Persia e o seu curmán como Arsames de Persia.

De acordo con Heródoto, Cambises foi "un home de boa familia e costumes tranquilos". Reinou baixo o goberno supremo de Astiaxes, Rei de Media. Seica estivo casado coa princesa Mandane de Media, filla de Astiaxes e da princesa Arienis de Lidia. A súa muller era supostamente a neta tanto de Ciaxares de Media e de Aliates II de Lidia. O resultado da súa voda foi o nacemento do seu sucesor Ciro o Grande.

Segundo Heródoto, Astiaxes escolleu a Cambises como xenro porque non o consideraba ameaza ningunha para o trono de Media. Ese non foi o caso de Ciro II que había depoñer ao seu avó.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Un perfil del máis detallado 
* Comentarios ás narracións de Heródoto
Maniotas

miniatura|dereita|250px|Dor localizado como resultado dun exceso de exercicio
As **maniotas** son unha dor muscular provocada por esforzo físico desmesurado sen adestramento previo.

## Causas 
a) Prodúcense pola produción de **ácido láctico** debido a unha combustión anaerobia da glicosa (respiración anaerobia). A dita respiración proporciona menos enerxía por mol de glicosa, pero resulta ser unha reacción máis rápida.
O ácido láctico excita os terminais nerviosos das neuronas sensitivas da dor, provocando intensas dores en numerosos puntos do tecido muscular afectado.

b) Existen tamén outras explicacións menos admitidas pola comunidade científica, como a **rotura das miofibrilas** (células que compoñen o músculo) ou a cristalización do ácido láctico. Porén, a cristalización do ácido láctico é imposíbel a condicións estándar bioquímicas (37&nbsp;°C, pH 7.4), polo que esta última explicación está completamente rexeitada cientificamente.

## Prevención 
O mellor xeito de previlas é realizar un quecemento previo ao exercicio, e cun adestramento progresivo. Beber inxentes cantidades de bases febles como bicarbonato sódico non fará máis que producir importantes trastornos dixestivos. Nin zume de limón ou auga con azucre farán nada pola súa dor.
Entalpía estándar de formación

Desígnase como **entalpía estándar de formación** ou "calor estándar de formación" dun **composto** á variación de entalpía que acompaña á formación de 1 mol dunha substancia no seu estado estándar a partir dos seus **elemento**s constituíntes no seu estado estándar (a forma máis estable dun elemento a 1 atmosfera de presión e unha determinada temperatura, que adoita ser 298 K ou 25&nbsp;°C). Denotase por Δ*H*fO.

A variación de entalpía estándar de formación ten como unidade enerxía, Joule, partido por cantidade de substancia, mol, (**J/mol**). Habitualmente dáse en (kJ mol−1), perono cahco nada de estto! pode vir dada en calquera unidade coas mesmas dimensións. Todos os elementos nos seus estados estándares (osíxeno gas, carbono sólido en forma de grafito etc.) teñen unha entalpía estándar de formación de valor cero, dado que a súa formación non implica ningún proceso.

A variación de entalpía estándar de formación emprégase en termoquímica para atopar a variación de entalpía de reacción en condicións estándar. Isto faise restándolle a suma das entalpías estándar de formación dos reactivos á suma das entalpías estándar de formación dos produtos, como se mostra na seguinte ecuación.

Δ*H*reacciónO = ΣΔ*H*fO (Produtos) - ΣΔ*H*fO (Reactivos)

A entalpía estándar de formación é equivalente á suma de varios procesos por separado incluídos no ciclo de Born-Haber das reaccións de síntese. Por exemplo, para calcular a entalpía de formación do cloruro de sodio, usamos a seguinte reacción:

:Na(s) + (1/2)Cl2(g) → NaCl(s)

Este proceso componse de moitos sub-procesos independentes, cada un coa súa propia entalpía. Por iso teremos en conta:

# A entalpía estándar de sublimación do sodio sólido.
# A primeira enerxía de ionización do sodio gasoso.
# A entalpía de disociación do cloro gasoso.
# A afinidade electrónica dos átomos de cloro.
# A enerxía reticular do cloruro de sodio.

A suma de todos estes valores daranos o valor da entalpía estándar de formación do cloruro de sodio.

Ademais, a aplicación da Lei de Hess demostra que a *suma* das reaccións individuais correspondentes á variación de entalpía de formación para cada substancia na reacción *é igual o* cambio en entalpía para a reacción total, independentemente do camiño seguido e do número de reaccións involucradas no cálculo. No exemplo anterior a variación de entalpía estándar de formación do cloruro de sodio é igual á suma da variación de entalpía estándar de cada un dos pasos seguidos para o proceso. Isto é especialmente útil para reaccións moi longas, con moitos pasos e compostos intermedios.

Ás veces defínese unha entalpía estándar de formación para unha reacción hipotética. Por exemplo, non podemos combinar carbón e hidróxeno no laboratorio para formar metano, aínda que definamos a entalpía estándar de formación para o metano en -74.8 kJ mol−1. Por último, o signo negativo deste valor significa que o metano formase a partir dunha reacción exotérmica, é dicir, que se forma con liberación de enerxía.
Anshan, Persia

**Anshan**,( Izeh) **Anzan** ou **Anšan** é a antiga capital do reino elamita durante os seus períodos alto e medio, e despois a primeira capital dos reis persas aqueménidas. Corresponde ao actual sitio arqueolóxico de ( Izeh) , que se atopa en Irán, na provincia de Khuzestan , preto da cidade de Khuzestan.

Anshan está ocupada desde o VI milenio antes da nosa era. No período proto-elamita (finais do IV milenio antes da nosa era) convértese nunha das principais aglomeracións do país elamita, grazas á súa situación nas rutas comerciais de primeira importancia. Entre -2400 e -2000, os reis de Anshan están á cabeza de reinos poderosos, e enfróntanse ao expansionismo dos mesopotamios (reis de Akkad e de Ur). Os soberanos do reino de Simashki dominan o reino elamita no século -XXI, e fan de Anshân unha das cidades principais de Elam. Baixo as dinastías seguintes, as dos sukkalmah, Anshân convértese con Susa unha das dúas capitais de Elam. Este reino toma daquela o seu carácter dual, entre o País Alto elamita, arredor de Anshân, e a Susiana fortemente influenciada pola tradición mesopotámica. Pero o primeiro garda a primacía, como o proban os títulos dos soberanos do período medio-elamita (-1500 – -1100), que se denominan «reis de Anšan e de Susa».

Con todo, Anshân non terá nunca a importancia de Susa, e ficará como cidade de talle medio, pouco ornada polos soberanos elamitas, e por iso as escavacións de Tell-e Malyân non foron ocasión de grandes descubrimentos, malia os medios investidos. Isto explícase polo carácter esencialmente nómade do País Alto elamita, onde os lugares de culto principais do gran deus elamita Napirisha son santuarios rupestres (como Izeh/Malamir e Kurangun), e onde a poboación fica maioritariamente nómade. Os edificios máis importantes sacados á luz pertencen ao período proto-elamita (dous grandes edificios, un administrativo e outro artesanal, con restos de frescos murais con motivos xeométricos e taboíñas proto-elamitas), e o fin do período medio-elamita (un grande edificio construído por Hutelutush-Inshushinak, onde se atoparon taboíñas administrativas en elamita).

No primeiro milenio antes da nosa era, a rexión de Anzan (novo nome de Anshân) pasa ás mans dos persas. Os seus soberanos retoman para eles o título de «reis de Anšan», como testemuña un selo co nome de Ciro I. O seu ilustre sucesor Ciro II, fundador do Imperio aqueménida, fixo o mesmo. Pero a cidade viuse pronto relegada a un segundo plano coa construción das novas capitais persas nos séculos VI e V a.C., Pasargadas e logo Persépole, a menos que os títulos adoptados fosen máis nominais (unha maneira de se poñer en relación coa tradición local elamita) que efectivos. A cidade é abandonada de todos modos durante este período.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do equipo arqueolóxico americano que escavou Tell-e Malyan nos anos 70
Galería de imaxes de Cabana de Bergantiños

**Galería de imaxes** do concello de Cabana de Bergantiños na provincia da Coruña.

## Cabana de Bergantiños 

Ficheiro:Casa consistorial de Cabana de Bergantiños.jpg|Casa consistorial sita no lugar da Carballa
Ficheiro:Situacion Cabana de Bergantiños.PNG|Mapa coa localización

## Parroquias 
### Borneiro 

Ficheiro:Muíño, Borneiro, Cabana de Bergantiños.jpg|Muíño
Ficheiro:Castro de borneiro 01.jpg|Castro de Borneiro
Ficheiro:Camara dolmen dombate.jpg|Dolmen de Dombate
|Pintura do interior do dolmen de Dombate
Ficheiro:Dolmen de dombate 1.jpg|Dolmen de Dombate.
Ficheiro:Castro de Borneiro2.jpg|Castro de Borneiro.
Ficheiro:Capela de Briño, Borneiro, Cabana de Bergantiños.jpg|Capela das Virtudes e do Carme.
Ficheiro:Capela de Briño, Borneiro, Cabana de Bergantiños2.jpg|Fachada da capela das Virtudes e do Carme.

### Canduas 

Ficheiro:Canduas.jpg|Vista de Canduas desde o lugar da Cachadiña.
Ficheiro:Muiño_de_ferreiro.JPG |Muíño de Ferreiro (rego dos muíños).
Ficheiro:Regos_dos_muiños.jpg |Vista da senda fluvial do Rego dos Muíños.
Ficheiro:vista_d_canduas.JPG|Vista de Canduas dende Semonte.
Ficheiro:Estuario do río Anllóns.jpg|Vista da senda marítima (Río Anllóns).

### Cesullas 

Ficheiro:Capela de San Fins.jpg|Capela de San Fins
Ficheiro:Cruceiro do Sacramento, Cesullas, Cabana de Bergantiños.jpg|Cruceiro do Sacramento
Ficheiro:Cesullas, Cabana de Bergantiños.jpg|Igrexa parroquial.
Ficheiro:Cesullas, Cabana de Bergantiños2.jpg|Interior da Igrexa parroquial.
Ficheiro:Saturnino Cuiñas.JPG|Placa homenaxe na capela de San Fins ao cura Saturnino Cuiñas Lois.

### Cundíns 

Ficheiro:Paisaxe dende Igrexa Cundíns, Cabana de Bergantiños 06.jpg|Paisaxe dende a igrexa parroquial de Cundíns.
Ficheiro:Vista xeral Igrexa Cundíns, Cabana de Bergantiños 09.jpg|Vista xeral da igrexa parroquial de Cundíns.

### O Esto 

Ficheiro:Igrexa do Esto.jpg|Igrexa parroquial de San Xoan do Esto

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Lugares de Cabana de Bergantiños
*Eleccións municipais en Cabana de Bergantiños
Lingua elamita

O **elamita** é unha lingua morta, que se falou no reino do mesmo nome. É unha lingua aglutinante que nunca puido ser relacionada coas linguas semíticas veciñas, ou ás linguas indoeuropeas. Algúns lingüistas  tentaron aproximar o elamita e o sumerio, sen chegar a convencer aos seus colegas. Outros puxérono en relación coas linguas dravídicas aínda faladas na India. O elamita foi a lingua oficial do Imperio Persa do século VI ata o IV a. C., e os últimos testemuños escritos do seu uso remontan á época da conquista de Alexandre o Grande.

## Escritura elamita 
No transcurso do tempo sucedéronse tres grafías elamitas:

# A **protoelamita** é a máis antiga. Atopámola desde 2900 a. C. en Susa, capital de Elam. A escritura protoelamita derivaría dunha escritura sumeria preexistente. Utiliza preto dun millar de signos, e sería parcialmente logográfica. Ao non estar aínda descifrada, non se sabe con certeza se eses signos representan o elamita ou outra lingua.
# O **elamita antigo** é un silabario derivado do protoelamita e foi empregado con certeza entre 2250 e 2220 a. C., malia que podería ter sido elaborado anteriormente. Só está parcialmente descifrado, en particular grazas aos traballos de Walter Hinz. O elamita antigo consiste en 80 símbolos escritos en columnas verticais, lidas de arriba a abaixo e de esquerda a dereita.
# A **escritura cuneiforme elamita** estivo en uso de 2500 a 330 a. C., adaptada a  partir do acadio. Esta escritura consiste en 130 símbolos, ben menos que a maioría das outras escrituras cuneiformes.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Código ISO 639-2: elx

### Ligazóns externas 
* Gramática elamita - por Enrique Quintana .
* *Una nueva aproximación gramatical al elamita a través de la web* - por Enrique Quintana .
Tebas

Hai dúas cidades con ese nome:
* **Tebas**, unha das capitais do antigo Exipto.
* **Tebas**, principal cidade de Beocia, en Grecia.
Galería de imaxes de Teo

**Galería de imaxes** de Teo na provincia da Coruña.

## Parroquias 
### Cacheiras 

Ficheiro:Cacheiras, Teo. Galiza 08nov13 10.jpg|Igrexa de Cacheiras
Ficheiro:Cacheiras, Teo. Galiza 08nov13 20.jpg|Igrexa de Cacheiras
Ficheiro:Cacheiras1.jpg|Estrada de Cacheiras á Estrada
Ficheiro:Cacheiras.Volta ciclista a Espana. 2ª etapa. 1set2007 2.jpg|Vuelta Ciclista a España. 2ª etapa. 1 de setembro de 2007

### Calo 

Ficheiro:A Igrexa, San Xoán de Calo, Teo 14.JPG|A Igrexa, Calo, Teo
Ficheiro:A Igrexa, San Xoán de Calo, Teo 06.JPG|A Igrexa, Calo, Teo
Ficheiro:Vista dende A Igrexa, San Xoán de Calo,_Teo.JPG|Vista dende A Igrexa co monte Pedroso ó fondo
Ficheiro:A Igrexa, San Xoán de Calo, Teo 17.jpg|San Xoán de Calo

### Luou 

Ficheiro:Teo.Santa María de Luou.jpg|Igresa de Santa María de Luou
Ficheiro:Teo.Santa_María_de_Luou_2.jpg|Vista
Ficheiro:Teo.Santa_María_de_Luou_1.jpg|Cemiterio
Ficheiro:Teo.Santa_María_de_Luou_15.jpg|Arranxando o tellado sen protección

### Oza 

Ficheiro:Oza, Teo, Galiza. Igrexa.JPG
Ficheiro:Oza, Teo, Galiza.JPG
Ficheiro:Oza, Teo, Galiza. Igrexa Campanario.JPG
Ficheiro:Oza, Teo, Galiza 11b.jpg

### Rarís 

Ficheiro:San Miguel de Rarís, Teo, Galiza 01.jpg|San Miguel de Rarís
Ficheiro:Teo.Paris.Galiza.jpg|París
Ficheiro:San Miguel de Rarís, Teo, Galiza 06.JPG|Cruceiro
Ficheiro:Avestruz.Teo.Paris.Galiza.01.jpg|Avestruz. Granxa

### Recesende 

Ficheiro:Seoane, Recesende, Teo, Galiza.jpg
Ficheiro:O Casal, Parroquia de Recesende, Teo. Casa.jpg
Ficheiro:O Casal, Recesende, Teo.jpg
Ficheiro:O Casal, Recesende, Teo, Galiza.jpg

### Reis 

Ficheiro:Pontevea. Galicia. Río Ulla 9.jpg|Pontevea, río Ulla
Ficheiro:Pontevea. Galicia. ponte.jpg|Ponte en Pontevea sobre o Ulla
Ficheiro:Pontevea GDFL 050917 012.JPG|Estrada
Ficheiro:Pontevea, Teo, gasolinera elf, Galiza b.jpg|Gasolinera Elf

### Vilariño 

|San Tomé de Vilariño

Ficheiro:Vilariño, Vilariño, Teo, Galiza 04.JPG|Cruceiro
Ficheiro:Vilariño, Vilariño, Teo, Galiza 01.JPG

## Xirimbao 

Ficheiro:Xirimbao.Teo.Galiza.10-02-2008 07.jpg|Río Ulla en Xirimbao
Ficheiro:Xirimbao.Teo.Galiza.10-02-2008 04.jpg
Ficheiro:Xirimbao.Teo.Galiza.10-02-2008 02.jpg
Ficheiro:Xirimbao.Teo.Galiza.10-02-2008 01.jpg

## Sen clasificar 

Ficheiro:Petroglifo en teo.jpg|Petróglifo en Teo
Ficheiro:Petroglifos Monte cornide ciruclares con radio.jpg|Petróglifo en Monte cornide
Ficheiro:Cabalo, Teo, Galiza.jpg
Ficheiro:Cabalo, Teo, Galiza.a.jpg
Ficheiro:Cabalo, Teo, Galiza 4.jpg

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Lugares de Teo
*Eleccións municipais en Teo