open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Julián Fuks

**Julián Miguel Barbero Fuks**, nado en São Paulo en 1981, é un escritor e crítico literario brasileiro, fillo de pais arxentinos. 

## Traxectoria 
En 2012, foi elixido pola revista *Granta* un dos vinte mellores escritores novos brasileiros.  En 2016, gañou o Premio Jabuti na categoría novela e foi 2º no Premio Océanos de Literatura en Lingua Portuguesa co libro *A Resistência.*

É graduado en Xornalismo, con mestrado en letras e doutoramento en Teoría Literaria e Literatura Comparada. Toda súa formación académica foi realizada na Universidade de São Paulo (USP). O título da súa tese de doutoramento foi "História abstrata da novela". En 2009 inicia un curso de especialización en estética e arte na Universitat Autònoma de Barcelona (UAB). En 2010, participa na antoloxía *Primos - Histórias da Herança Árabe e Judaica*, organizada polas novelistas Adriana Armony (1969) e Tatiana Salem Levy (1979). 

## Obras 
**Fragmentos de Alberto, Ulisses, Carolina e eu. (Coleção Rocinante; 25)* ((2004). 7 Letras.
**Histórias de literatura e cegueira* (2007). Record. 
**Procura do romance* (2012). Record)
**A resistência* (2015). Companhia das Letras. 
**A ocupação* (2019)*.* Companhia das Letras.

### Contribucións en antoloxías 
* *The Dinner* (*O jantar*). In: *Granta. The magazine of new writing*, Londres, Nr. 121, 2012, S. 121–132, . (Online, inglés).
* *Augen des Elends* (*Os olhos dos pobres*). In: *Wir sind bereit. Junge Prosa aus Brasilien*, publicado por Marlen Eckl, Verlag Letrrétage, Berlin 2013, , S. 153–162.

### Traducións 
* Agustín Arosteguy: *Carne de canhão.* Mórula, Río de Xaneiro 2014, .
* John Buchan: *O manto verde.* Tordesilhas, São Paulo 2011, .
* Damon Galgut: *O impostor. Romance.* Record, Río de Xaneiro 2011, .
* Damon Galgut: *Em um quarto estranho. Romance.* Record, Río de Xaneiro 2013, .
* Adam Haslett: *Union Atlantic.* Record, Río de Xaneiro 2014, .
* Norton Juster: *Alberic, o sábio, e outras jornadas.* Seguinte, São Paulo 2013, .
* Hisham Matar: *Anatomia de um desaparecimento.* Record, Río de Xaneiro 2012, .
* Simon Mawer: *A sala de vidro.* Record, Río de Xaneiro 2011, .
* Catherine O’Flynn: *O que se perdeu.* Record, Río de Xaneiro 2009, .
* David Roas: *A ameaça do fantástico. Aproximações teóricas.* Editora UNESP, São Paulo 2014, .
* Sofi Oksanen: *Expurgo.* Record, Río de Xaneiro 2012, .
* Canek Sánchez Guevara: *33 revoluções e cinco contos.* Tusquets, São Paulo 2016, .
* Maggie Shipstead: *Os últimos preparativos.* Record, Río de Xaneiro 2014, .
* Antonio Skármeta: *Biscoitinho chinês.* Galerinha Record, Río de Xaneiro 2012, .
* Antonio Skármeta: *O goleiro dos Andes.* Galerinha Record, Río de Xaneiro 2016, .

## Premios 
* Premio Nascente da USP, por *Fragmentos de Alberto, Ulisses, Carolina e eu.*
* Finalista do Premio Jabuti e do Premio Portugal Telecom, por *Histórias de literatura e cegueira.*
* Finalista do Premio Jabuti, do Premio Portugal Telecom e do Premio São Paulo de Literatura, por *Procura do romance.*
* Gañador do Premio Jabuti, Premio Literario José Saramago e finalista do Premio Oceanos, por *A resistência.*

## Notas
Alec Peters

**Alec Peters**, nado o 13 de abril de 1995 en Washington, Illinois, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 2,06 m xoga na posición de ala-pivote para o Olympiacos BC da A1 Ethniki e a Euroliga.

## Traxectoria 
Peters foi escollido na 54ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Phoenix Suns. O 18 de setembro de 2017, asinou oficialmente cos Suns. Debutou como profesional o 18 de outubro de 2017 contra os Portland Trail Blazers.

O 23 de xullo de 2018 Peters asinou co PBC CSKA Moscova da VTB United League. O 8 de xullo de 2019 Peters asinou un contrato dun ano co Anadolu Efes SK turco. O 10 de xullo de 2020 anunciouse a fichaxe de Peters polo Saski Baskonia da Liga ACB por dúas tempadas. O 10 de xullo de 2022 Peters asinou co Olympiacos BC da A1 Ethniki grega.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil nos Valparaiso Crusaders
Ammodytes tobianus

O **areeiro** ou **bolo pequeno** (***Ammodytes tobianus***) é unha especie de peixe actinopeterixio mariño, da familia dos ammodítidos.

A súa pesca é habitual e moi comercial. Ademais de para alimentación humana é utilizado como carnada para a pesca de peixes maiores.

## Bioloxía 
Son peixes territoriais, que alternan entre agocharse soterrados no substrato areoso e nadar en cardume na masa de auga.

## Distribución e hábitat 
Distribúese polas costas do océano Atlántico nordeste, desde Murmansk até España, incluíndo Islandia e o mar Báltico, así como polo mar Mediterráneo. Son peixes mariños de augas tépedas de comportamento demersal, que prefiren profundidades entre 1 m e 96 m. O seu hábitat son as augas costeiras, especialmente as baías areentas e as praias, así como tamén a zona intermareal e os estuarios. É raro atopalo en mar aberto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* AQUATAB.NET
Rose Dieng-Kuntz

**Rose Dieng-Kuntz**, nada en 1956 en Dakar e  finada en Niza o 30 de xuño de 2008, foi unha científica informática senegalesa  que se especializou en intelixencia artificial.

## Traxectoria 
Dieng-Kuntz creceu no Senegal, nunha familia de sete irmáns e irmás. Procedente dunha contorna moi humilde, a súa nai era analfabeta. Recibiu unha educación severa -da que ela afirmaría estar agradecida- na que a única forma  de prosperar era a través da escola.

Foi a primeira muller africana que estudou na prestixiosa École Polytechnique francesa, en 1976.

Tras diplomarse en Enxeñaría na École Nationale Supérieure des Télécommunications, Dieng-Kuntz doutorouse en Informática na Universidade de París-Sur e comezou a traballar en intelixencia artificial para a empresa Dixital Equipment Corporation.

Faleceu en 2008 a consecuencia dunha longa enfermidade. A súa defunción recibiu cobertura de medios de comunicación nacionais. A ministra francesa de Investigación e Educación Superior, Valérie Pécresse, expresou a súa tristeza e emitiu unha declaración que sobre a morte de Rose Dieng Kuntz: "Francia e o mundo de ciencia acaban de perder unha mente visionaria e un talento inmenso".As súas us últimas investigacións centrábanse na administración do coñecemento e a Web semántica. Foi moi activa na difusión da súa paixón pola ciencia entre o alumnado, e en particular entre as alumnas. Nas súas palabras: 

## Premios e recoñecementos 
* Premio Irène Joliot-Curie, 2005
* Cabaleiro da Lexión de Honra, 2006.

## Publicacións 
É autora de nove libros e máis de cen artigos sobre intelixencia artificial, xestión do coñecemento, ontoloxía, web semántica, grafos conceptuais e sistemas multiaxentes.

* Leading the Web in Concurrent Engineering: Next Generation Concurrent Engineering (*Frontiers in Artificial Intelligence and Applications*), 2006. Con P. Ghodous e G. Loureiro. (ISBN 1586036513).
* *Knowledge Management and Organizational Memories*, 2002. (ISBN 1461353181).
* *Knowledge management : Méthodes et outils pour a gestion deas connaissances*, 2005. (ISBN 2100496352).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Tsjeng, Zing (2020). *Mujeres olvidadas : las científicas*. Madrid. ISBN 978-84-415-4214-3,

### Ligazóns externas 
* Rose Dieng-Kuntz y la trasmisión del conocimiento artigo de Marta Macho no blog Mujeres con Ciencia.
Front Line Assembly

**Front Line Assembly** (**FLA**) é unha banda canadense de electro-industrial formada por Bill Leeb en 1986 tras deixar Skinny Puppy. Influída por artistas electrónicos e industriais como Cabaret Voltaire, Portion Control, D.A.F., Test Dept, SPK e Severed Heads, FLA desenvolveu o seu propio son combinando elementos da electronic body music (EBM). A formación do grupo foi cambiando coa rotación dos seus membros ao longo dos anos, incluídos Rhys Fulber e Michael Balch que están relacionados con moitos outros artistas e grupos.

Dende a súa incepción, o grupo publicou preto de vinte álbums de estudio e EPs, varios dos cales entraron nas listas de dance e electrónica da *Billboard*. Os álbums *Tactical Neural Implant* e *Hard Wired* son dúas das gravacións máis exitosas de FLA, sendo o primeiro considerado un clásico entre os seguidores da música industrial. O grupo tamén realizou bandas sonoras para videoxogos como o *Quake III: Team Arena* (unha colaboración con Sonic Mayhem) e *AirMech*. O seu álbum máis recente é *Wake Up the Coma*, publicado no ano 2019. 

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Pedro López Vázquez

**Pedro López Vázquez**, nado en San Mamede de Carnota o 18 de agosto de 1892 e finado no mesmo lugar o 24 de marzo de 1937, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Fillo único de Juan López "Xan das Cacharras". Membro da sociedade agraria Unión de Carnota, foi un dos promotores da Federación Agraria do Partido de Muros creada en 1922. Foi nomeado mestre interino da escola de nenos de Brión en abril de 1922. Nese ano solicitou autorización para abrir unha escola en Vilar de Parada. Mestre da escola de Canedo. Publicou algunha colaboración en *El Eco de Santiago* e *El Compostelano*.

Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, en marzo de 1937, foi retido e colgado polas pernas nunha das vigas da casa que usaba para dar escola no Campiño, en Vilar de Parada. Torturado durante varios días, queimáronlle os dedos das mans, posteriormente virárono e sometérono a toda clase de agresións. Acabou morrendo no mesmo lugar onde foi torturado. Ao falecer, os asasinos botáronlle unha carta por debaixo da porta ao seu pai, para que se fixese cargo do cadáver e dándolle indicacións do que debía facer. En abril a Comisión Depuradora do Maxisterio requiriuno para enviarlle os pregos de cargos. Foi separado do servizo e baixa no posto en xullo de 1940.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Carnota no tempo
Kumārajīva

**Kumārajīva** (devanagari: कुमारजीव; chinés tradicional: 鸠摩罗什; chinés simplificado: 鳩摩羅什; *pinyin*: Jiūmóluóshí; Wade-Giles: Chiu1-mo2-lo2-shih2; xaponés: *Kumarajū* 鳩摩羅什; coreano: *Kumarajiba* 쿠마라지바; vietnamita: Cưu-ma-la-thập), nado no reino de Kucha en 344 e finado en Chang'an en 413 foi un monxe budista, estudoso, misioneiro e tradutor. Comezou estudando as ensinanzas das escolas Sarvastivada, despois estudou co monxe Buddhasvāmin e finalmente converteuse nun seguidor do budismo Mahayana, estudando a doutrina Mādhyamaka de Nāgārjuna. 

## Traxectoria 
O seu pai, Kumārāyana, fillo dun ministro dun dos reinos da India, renunciou ao seu dereito á posición hereditaria como ministro para facerse monxe. A súa nai foi Jīvaka, a irmá máis nova do rei cuxana nun dos reinos de Asia Cenctral. Cando Kumārajīva tiña sete anos, a súa nai renunciou á vida secular para entrar ao sacerdocio e percorreu xunto a el a India e outros países afondando nos seus coñecementos sobre budismo. Primeiro estudou budismo Hinayana e máis tarde recibiu instrución no budismo Mahāyāna tendo como mestre a Shuryasoma. Cando regresou á súa casa, comezou a propagar o budismo Mahāyāna, e a súa reputación estendeuse ata a China.

No ano 328 Fu Chien, gobernante da dinastía Jin, ordenou ao xeneral Li Kuang invadir Kushana e outros países, e que trouxese no seu regreso á capital Chang'an a Kumārajīva. Li Kuang tomou a Kumārajīva prisioneiro, pero no camiño de regreso decatouse da caída da dinastía Jin. Li Kuang decidiu permanecer en Liang-chou onde mantivo a Kumārajīva prisioneiro durante dezaseis anos. Finalmente, Kumārajīva terminou o seu camiño a Chang-an no ano 401 a invitación de Yao Hsing gobernante da dinastía Jin tardía. Alí foi nomeado mestre da nación e mergullouse na tradución das escrituras budistas.

## Traducións 
De acordo á colección de textos concernentes aos Tripitaka, traduciu 35 obras en 294 volumes, lográndoo en só dez anos. Entre as súas traducións máis salientables están o Sutra do Loto, o Sutra Gran Sabedoría, o Sutra Pequena Sabedoría, o Sutra Vimalikirti, o Sutra Rei Benevolente, o Sutra Amida, as Dez Divisións de Regras Monásticas, os Tratados da Gran Perfección e Sabedoría, os Tratados do Camiño do Medio, o Tratado dos Cen Versos, o Tratado dos Vinte Portóns e o Tratado de Establecemento da Verdade.

As traducións de Kumārajīva foron encomiadas polas xeracións posteriores, pola súa excelencia e claridade. Estas influírron fondamente o subseguinte desenvolvemento do budismo na China e no Xapón. Kumārajīva tamén deixou moitos discípulos, máis de trescentos segundo algunhas fontes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* The Soka Gakkai Dictionary of Budhism ISBN 4-412-01205-0
* 
### Ligazóns externas 
* Budismo Nichiren
Afonso Reis Cabral

**Afonso Reis Cabral**, nado en Lisboa o 31 de marzo de 1990, é un escritor e editor portugués. 

## Traxectoria 
Comezou a escribir poesía aos 9 anos, publicando o seu primeiro libro de poesía aos 15 anos, *Condensação.*

Fixo os seus estudos no Porto, primeiro no Colexio Cedros e despois na Escola Secundaria Rodrigues de Freitas. Licenciouse en Estudos Portugueses e Lusófonos pola Universidade Nova de Lisboa, onde obtivo igualmente o mestrado en Estudos Portugueses. Até 2017 foi revisor e editor en varias editoras, sendo o último na Editorial Presença. Foi bolseiro do Centro da História da Cultura.

Foi dúas veces á Alemaña en camión TIR en busca dunha historia, a primeira delas aos trece anos. Traballou nunha vacaría, nun escritorio de turismo e nun alfarrabista. Traballa tamén como editor *freelancer*. Nos tempos libres, dedícase á ornitoloxía, fai Scuba Diving e practica boxeo.

## Obras publicadas 
Escribe á man, nun caderno, e só despois pasa todo para computador.

* *Condensação* (2005). Reúne poemas que escribiu entre os nove e os quince anos.
* *O Meu Irmão* (2014). BIS. Publicado en Italia e o Brasil. Coa morte dos pais, é preciso decidir con quen fica Miguel, o fillo de 40 anos que naceu con síndrome de Down.
* *Pão de Açúcar* (2018). Dom Quixote. Sobre o Caso Gisberta en febreiro de 2006 no Porto.
* *Leva-me contigo* (2019). Dom Quixote. Entre abril e maio de 2019, percorreu Portugal a pé ao longo dos 738,5 quilómetros da Estrada Nacional 2, tendo rexistratado esa viaxe no libro *Leva-me Contigo.*

## Premios 
* 2014: Premio LeYa, por *O Meu Irmão.*

* 2017: Premio Europa David Mourão-Ferreira na categoría de Promesa.
* 2018: Premio Novos na categoría de Literatura.
* 2019: Premio Literario José Saramago, por *Pão de Açúcar.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista en 2019
ISEE 1

**ISEE 1**, acrónimo de *International Sun-Earth Explorer 1*, e tamén coñecido como *Explorer 56*, foi un satélite artificial colaboración da NASA e da ESA lanzado o 22 de outubro de 1977 mediante un foguete Delta 2914 desde Cabo Cañaveral.

## Características 
ISEE 1 formaba parte do Programa Explorer e foi parte dunha flotilla de tres naves (xunto con ISEE 2 e ISEE 3) para estudar os campos e partículas da magnetosfera terrestre e solar e a súa interacción. As tres naves fixeron medicións en diferentes partes do espazo, das proximidades terrestre ao espazo interplanetario. A chamada parte *nai/filla* da misión consistía de ISEE 1 e 2 orbitando a Terra en proximidade a unha da outra para facer medicións simultáneas da variación dos campos e partículas interactuando entre o sistema Terra-Sol.

A nave estabilizábase mediante xiro a 19,75 r.p.m., co eixo de xiro case perpendicular ao plano da eclíptica. Tiña unha masa de 340,2 kg e forma Cilíndrica, co corpo cuberto de células solares que producían ata 175 W de potencia. Tanto ISEE 1 como ISEE 2 reentraron na atmosfera o 26 de setembro de 1987.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*ISEE 2
*ISEE 3
Abū Ḥanīfa

**Abū Ḥanīfa al-Nuʽmān ibn Thābit** (en ), nado en Kufa (Iraq) en 699 e finado en Bagdad en 767, foi un teólogo e xurista musulmán de ascendencia persa coñecido como **Abū Ḥanīfa** ou como **Imam Abū Ḥanīfa** polos musulmáns sunnitas. Converteuse no fundador da escola sunnita de xurisprudencia Hanafi, que continúa a ser a máis practicada na tradición sunnita,

No islam sunnita adoita ser aludido polos títulos de ***al-Imām al-Aʿẓam*** ("O Máis Grande Imán") e ***Sirāj al-aʾimma*** ("A Lámpada dos Imáns").

## Traxectoria 
Fillo dun comerciante de Kufa, fixo fortuna no negocio da seda e estudou dereito a cargo do célebre xurista Ḥammād. Despois da morte do seu mestre en 738, Abū Ḥanīfah converteuse no seu sucesor. Foi o primeiro en desenvolver doutrinas legais sistemáticas a partir da tradición xurídica islámica acumulada. 

Foi principalmente un home de letras, non aceptou unha xudicatura nin tampouco tomou parte activa na política dos tribunais; apoiou os herdeiros de Ali ibn Abi Talib por riba das gobernantes dinastías Omeia e Abbásida.

O seu sistema doutrinal converteuse nunha das catro escolas de xurisprudencia da lei islámica e continúa a ser a máis seguida das catro madhahab sunnitas.

## Abū Ḥanīfa e os imáns xiítas 
É ben sabido que Abū Ḥanīfa foi un dos alumnos destacados de Muhammad al-Baqir e de Ya'far as-Sadiq (considerados como o quinto e sexto imáns xiítas, respectivamente) na universidade deste último, en que estudaron tamén recoñecidas personalidades como Jābir ibn Hayyān, considerado o fundador da química moderna.

## Obras 
* *Kitaab-ul-Aathar* - compilación de 70000 hadith
* *Kitabul Assar*
* ''Aalim wa'l-muta‘allim*
* *Fiqh al-Akbar*
* *Jaami’ul Masaneed*
* *Kitaabul Rad alal Qaadiriyah''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* The Life of Imam Abu Hanifa Biography at Lost Islamic History
* Imam Abu Hanifa by Jamil Ahmad
* Al-Wasiyyah of Imam Abu Hanifah Translated into English by Shaykh Imam Tahir Mahmood al-Kiani
* Book on Imam e Azam Abu Hanifa 
* Abu Hanifa on Muslim heritage
* Imām Abū Ḥanīfah By Shiekh G. F. Haddad
* Some teachers and students of Imam Abu Hanifa
Domingo Antonio Castro Rodríguez

**Domingo Antonio Castro Rodríguez**, coñecido como **Catelo**, nado en Dumbría, foi un mariñeiro e militar galego.

## Traxectoria 
Mariñeiro do Ézaro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse no Monte Pindo. Buscando un xeito de poder escapar, xunto don once mozos tamén fuxidos, o 16 de outubro de 1937 asaltaron a motora *El As* e días despois chegan a Bristol.

Por Francia entrou en España e combateu no exército republicano, até que foi feito prisioneiro de guerra. Fora xulgado en Ferrol pola fuga e declaración en rebeldía e logo da súa captura retomaron a causa aberta en Ferrol por auxilio á rebelión, sendo condenado a 12 anos de prisión en 1941. Foille concedida a liberdade condicional en 1942.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
José Antonio Rivadeneira

**José Antonio Rivadeneira,** nado o 9 de abril de 1774 na Casa Grande de Loureiro-Buciños, provincia de Lugo, e finado o 26 de xuño de 1856 en Valladolid, foi un crego católico galego, foi bispo de Valladolid e senador pola provincia de Lugo.

## Traxectoria 
miniatura|A Casa Grande de Loureiro, Buciños, no século XXI
José Antonio Rivadeneira procedía dunha boa familia labrega galega, a Casa Grande de Loureiro de Baixo, fillo de Margarita Josefa González e José Lorenzo Rivadeneira. Bautizouno o 12 de abril en Buciños o crego D. Pedro Boán.

Estudou humanidades no Mosteiro de San Benito el Real de Valladolid, despois na Universidade de Santiago de Compostela estudou Filosofía, Dereito Canónico e Civil, doutorándose nesas materias na Universidade de Osma. Foi ordenado sacerdote en 1800 e o mesmo ano recibiu o título de doutor *iuris utriusque* pola Universidade de Osma. En 1801 foi nomeado párroco en San Salvador de Maceira (diocese de Tui). En 1805 volveu a Lugo despois de gañar por oposición a praza de cóengo doutoral. Foi secretario de Felipe Peláez de Caunedo, bispo de Lugo, e o seu avogado de Cámara. En 1813 foi nomeado "Comisario y Juez ordinario de cruzada, y el Rey Fernando VII, noticioso de su fidelidad"

En 2014 o Concello de Carballedo puxo o seu nome a unha rúa na Barrela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Philippe Bountry: *Officiers subalternes de la curie et consulteurs des congrégations romaines en fonctions sous la restauration (1814-1846) (notas brèves). En: Souverain et pontife. Investigación en prosopografies sobre a Curie Romaine á rexión da restauración (1814-1846)*. École française de Rome, Roma 2002, marxe núm. 508-509.
* Fernando Chueca Goitia: *La catedral de Valladolid: una página del siglo de oro de la arquitectura española*. Reverte, Madrid 1998, p. 222.
Silje Nergaard

**Silje Nergaard**, nada en Steinkjer o 19 de xuño de 1966,  é unha vocalista e compositora de jazz norueguesa.

## Traxectoria 
Nergaard medrou en Hamar e pola súa nai familiarizouse coa música de Stan Getz e João Gilberto aínda que tamén lle gustaba ABBA e Al Jarreau. Con 16 anos subiu ao escenario onde a banda de Jaco Pastorius realizaba unha *jam session* no festival de jazz de Molde e a prensa fíxose eco da súa interpretación. Despois Pat Metheny axudouna a  a obter o seu primeiro contrato cunha discográfica e fíxose coñecida internacionalmente en 1990, especialmente no Xapón, co álbum  ''Tell Me Where You're Going*, que se situou no número un das listas da radio xaponesa. En 1999 logrou unha mención honorífica na *USA Songwriter Competition'' pola canción "I Don't Want To See You Cry". *Port of Call* estivo en 2000 no alto das listas dos álbums máis vendidos do seu país e en 2001 *At First Light* converteuse no álbum noruegués de jazz máis vendido de todos os tempos e foi número un en vendas na súa primeira semana. No ano 2003 fíxose co Spellemann do ano nos *Spellemannprisen* e en 2005 co Gammleng na categoría de jazz.

Con Al Jarreau, gravou o dueto "We Should Be Happier By Now", que apareceu no seu álbum compilatorio *Be still my heart - The Essential* de 2005. En 2010 a canción principal do álbum *A Thousand True Stories*, comercializado o ano anterior e que gravou co Metropole Orkest en 2008, *Based On a Thousand True Stories* recibiu unha candidatura aos Grammy na categoría de mellor arranxo musical, realizado por Vince Mendoza.  En 2012 lanzou o álbum *Unclouded*, baseado en gravacións coa súas dúas guitarristas Hallgrim Bratberg e Håvar Bendiksen. Nove dos temas son da súa autoría, e inclúe tamén versións de "Human" de The Killers e ''The Moon's a Harsh Mistress* de Jimmy Webb. No álbum tamén colaboraron John Scofield, Georg Wadenius, Knut Reiersrud e Nils Petter Molvær.

Colaborou con Aldeas Infantís SOS durante varios anos e en 2005 foi embaixadora dunha nova aldea infantil en Blantyre (Malawi) que abriu en 2007.

## Discografía 
* *Tell Me Where You're Going* (1990)
* *Silje* (1991)
* *Cow On the Highway* (1993)
* *Brevet* (1995)
* *Hjemmefra* (1996)
* *Port of Call* (2000)
* *At First Light* (2001)
* *Nightwatch* (2003)
* *Be Still My Heart - The Essential* (2005)
* *Darkness Out of Blue* (2007)
* *A Thousand True Stories* (2009)
* *If I Could Wrap Up a Kiss* (2010)
* *Unclouded* (2012)
* *Chain of Days* (2015)
* *For you a thousand times* (2017)
* *Japanese Blue'' (2020)

## Notas
Boom Beach

***Boom Beach*** é un videoxogo de estratexia móbil para os sistemas iOS e Android, desenvolvido por Supercell. Foi lanzado de maneira limitada no Canadá o 11 de novembro de 2013 e aberto para o público o 26 de marzo de 2014.

## Xogabilidade 
Boom Beach é un xogo de estratexia que combina ataques contra outros xogadores e ataques contra bases xeradas automaticamente polo xogo. O xogo  desenvólvese nun arquipélago tropical co xogador nunha illa con defensas e tropas (similar ao estilo de Clash of Clans).

Os xogadores poden construír a súa base, mellorar e desbloquear as súas defensas e edificios. Boom Beach combina campañas dun xogador individual coa capacidade de atacar outros xogadores no modo multixogador no mesmo mapa. Boom Beach ha estado no top 10 de xogos en 22 países desde o seu lanzamento. O xogo enfronta o xogador contra un inimigo coñecido como "A Guardia Escura" quen son a miúdo representados por un militar de alto rango chamado "Hammerman".

Ademais do aspecto principal do xogo, hai tamén un modo cooperativo onde os xogadores reúnen "Información Militar" (sobrevivindo ou ordenando ataques) que é usada, para logo atacar bases xeradas polo sistema en Ataques de Forza Operativa.

### Recursos 
En Boom Beach o xogador necesita recolectar recursos como ouro, madeira, pedra, e en niveis máis altos, ferro; para mellorar e construír tropas e edificios. O xogo tamén utiliza unha moeda especial: os diamantes. Os diamantes poden ser outorgados despois de haber logrado certos obxectivos o como recompensas a eventos especiais, pero a maneira principal de adquirir os diamantes é mercándoos utilizando diñeiro real. Os diamantes tamén poden ser adquiridos facendo clic nas caixas de tesouro cando aparecen de maneira aleatoria no mapa. Os diamantes poden ser utilizados para axilizar cada aspecto do xogo (excepto nas operacións co submarino); desde tempo de construción de edificios e estatuas, ata a creación de tropas e melloras na Armería. Tamén se poden usar para comprar máis ouro, madeira, pedra o ferro. O único que non se pode comprar con diamantes é Información Militar e as Pedras do Poder que poden ser utilizadas para mellorar varios aspectos do xogo como a vida das tropas o dos edificios, produción de recursos entre outros.
## Recepción 
Na Google Play ten unha recepción de 4,5 sobre 5  e na App Store ten unha recepción de 4,6 sobre 5.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial de Boom Beach en Inglés
* Soporte de Boom Beach en Español
* Boom Beach no Reddit
Francisco Rodríguez Suárez

**Francisco Horacio Rodríguez Suárez**, coñecido como **Paquiño**, nado en Abelleira (Muros) o 24 de decembro de 1898 e finado no mesmo concello o 3 de xaneiro de 1996, foi un mestre, empresario e político galego.

## Traxectoria 
Membro da socieade agraria Amigos Mutuos de Abelleira e Torea, foi un dos promotores da Federación Agraria do Partido de Muros creada en 1922. Foi mestre de Torea dende 1925 e a partir de 1928 mestre de Serres. Fundou en 1934 a empresa construtora S Rodríguez dedicada ás obras marítimas. Membro da Agrupación de Trabajadores y Agricultores de Serres e militante do PSOE. Participou como representante da sociedade La Potección Social Esteirana de Muros na asemblea para o Estatuto de Autonomía de Galicia de xuño de 1931. Logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Muros.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido. Fuxiu e estivo agochado na súa casa ata que foi detido pola Garda Civil auxiliada polas milicias das Juventudes de Acción Popular, o 10 de xaneiro de 1937. Xulgado en Santiago de Compostela en consello de guerra o 12 de xuño por rebelión, foi condenado a cadea perpetua. Estivo preso na Prisión da Coruña ata que saíu en liberdade vixiada en xullo de 1940. Depurado, foi separado definitivamente do servizo e baixa no posto.

Ao saír do cárcere dedicouse á contrata de obras na súa empresa. Rehabilitado, foi mestre de Tal. Nas eleccións municipais de 1983 figurou como candidato número catro de Unidade Galega á alcaldía de Muros.
## Vida persoal 
Casou con Juliana Fernández Mayo e foi pai de Lourdes, María, Ángel, Segundo e Francisco Rodríguez Fernández.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*
Lithocarpus elegans

***Lithocarpus elegans*** é unha especie de árbore pertencente á familia das fagáceas, do grupo dos chamados *carballos de pedra*, propio do leste de Asia, ao sur do Himalaia, a China e o Sueste asiático. 

## Características 
*Lithocarpus elegans* é unha árbore que pode chegar até os 30 me de altura, cun tronco cun diámetro de até os 70 cm. A casca é de cor parda agrisada e está fisurada ou con lenticelas. As follas, coriáceas, miden até 17 cm de longo. As súas landras, de cor marrón, son ovoides ou arredondadas, miden até 2,5 cm de ancho, e son  comestíbeis. 

É característico da zona forestal perennifolia que se encontra até altitudes de entre os 1 800 e os 2 600 m no Himalaia Oriental.

### Etimoloxía 
Para a do xénero, véxase *Lithocarpus*.

O epíteto específico *elegans*, é un termo latino que significa "elegante".

### Sinónimos 
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén por numerosos sinónimos.

(Ver a lista completa aquí).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Camus, Aimee (1948): "Les chenes. Monographie des genres Quercus et Lithocarpus, Atlas vol. 3". *Encyclopedie Economique de Sylviculture*. **7**: 152–165.
* Kaul, Robert B. (1987): "Reproductive structure of *Lithocarpus* sensu lato (Fagaceae): cymules and fruits". *Journal of the Arnold Arboretum*. **68**: 73–104.
* Soepadmo, E. (1972): "Fagaceae". *Flora Malesiana: Series I - Spermatophytes*. **7**: 265–403.

### Outros artigos 
* Fagáceas
* Lithocarpus''
ISEE 3

**ISEE 3**, acrónimo de *International Sun-Earth Explorer 3*, tamén coñecido como *Explorer 59* e máis tarde como *International Cometary Explorer* (ICE), foi un satélite artificial colaboración da NASA e da ESA lanzado o 12 de agosto de 1978 mediante un foguete Delta 2914 desde Cabo Cañaveral.

## Características 
ISEE 3 formaba parte do Programa Explorer e foi parte dunha flotilla de tres naves (xunto con ISEE 1 e ISEE 2) para estudar os campos e partículas da magnetosfera terrestre e solar e a súa interacción. As tres naves fixeron medicións en diferentes partes do espazo, das proximidades terrestre ao espazo interplanetario. ISEE 3 foi colocada inicialmente no punto de Lagrange L1 do sistema Terra-Sol nunha órbita de halo. En 1982 modificouse a súa órbita para rematar nunha órbita heliocéntrica e sobrevoar o cometa Giacobini-Zinner o 11 de setembro de 1985, fase durante a cal a nave pasou a renomearse *International Cometary Explorer* (ICE). Posteriormente estudou o espazo próximo ao cometa Halley, en marzo de 1986.

A nave estabilizábase mediante xiro a 20 r.p.m., co eixo de xiro case perpendicular ao plano da eclíptica. Tiña unha masa de 390 kg e forma Cilíndrica, co corpo cuberto de células solares que producían ata 173 W de potencia. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*ISEE 1
*ISEE 2
Biblioteca Nacional do Brasil

A **Biblioteca Nacional do Brasil**, cuxo nome oficial institucional é **Fundación Biblioteca Nacional**, é o depositario do patrimonio bibliográfico e documental no Brasil. Ten a súa sede en Río de Xaneiro.

## Características
Considerada pola UNESCO unha das dez bibliotecas nacionais máis grandes do mundo e a máis grande de América Latina. Entre as súas diversas responsabilidades está a de conservar, actualizar e dar a coñecer unha colección con máis de nove millóns de pezas, que comezou coa chegada da Real Biblioteca de Portugal ao Brasil e crece constantemente, a través de doazóns, adquisicións e co depósito legal.

Entre os obxectos que deberían acompañar a familia real na súa viaxe ao Brasil había caixas de libros e documentos da Biblioteca Nacional da Ajuda, en Lisboa, cunha colección de arredor de 60.000 pezas. Axiña, as caixas foron abandonadas no porto e só en 1810 comezou a ser trasladada a Brasil. Coa colección reunida de novo, o príncipe rexente Xoán VI de Portugal fundou a Biblioteca Nacional Real. Ata 1814, só os estudosos puideron consultar a biblioteca e, aínda así, con autorización real. Despois desa data, o acceso foi lanzado ao público.

## Notas  
## Véxase tamén 
* Academia Brasileira de Letras
Biblioteca do Estado Ruso

miniatura|Monumento a Dostoievski, entrada principal ao edificio actual da Biblioteca Estatal da Rusia.

A **Biblioteca do Estado Ruso** (en ruso: *Российская государственная библиотека*, trans.: **Biblioteca Estatal da Rusia**) é a biblioteca nacional de Rusia e está situada en Moscova. Non se debe confundir coa Biblioteca Nacional Rusa, situada en San Petersburgo. É a terceira biblioteca máis grande do mundo en número de libros, con máis de 17 millóns de volumes, e a máis grande do país.

## Historia 
A biblioteca data de xullo de 1862, cando se abriu como a primeira biblioteca pública en Moscova, no interior do Museo Rumyántsev. Despois da revolución bolxevique, os seus fondos ampliáronse e buscouse un novo espazo para iso. Desde 1925 foi chamada Biblioteca Lenin da URSS, conservando tal apelativo até a caída do réxime soviético en 1991, cando se rebautizou con súa denominación actual. Ocupa diversos edificios dado o gran tamaño das súas coleccións, que inclúen publicacións periódicas (13 millóns), mapas (150.000), partituras musicais e rexistros sonoros (350.000).

Os seus fondos esténdense a máis de 200 idiomas; a porcentaxe total dos fondos da biblioteca noutros idiomas chega case ao 30%. Entre 1922 e 1991, había a obriga de depositar unha instancia de cada libro publicado na URSS, unha práctica que continúa hoxe en referencia á Federación de Rusia.

## Notas
José Campelo

**José Campelo Fabeiro**, nado en Muros cara a 1883 e finado en Santiago de Compostela o 1 de abril de 1974, foi un franciscano, canonista, filósofo, teólogo, investigador, historiador, medievalista, tradutor e escritor galego en lingua castelá e latín.
miniatura|**HISTORIA COMPOSTELANA**o seaHECHOS DE D. DIEGO GELMÍREZprimer arzobispo de SantiagoTraducida del latín al castellanopor el R. P. Fr. Manuel Suárez (†)de la Orden de los Frailes Menorescon notas aclaratorias e introducciónpor elR. P. Fr. José Campelode la misma ordenEditorial PORTO, S. L.Praza de Cervantes 12 - Apartado 9Santiago de Compostela**1 9 5 0**
## Traxectoria 
Vestiu o hábito no ano 1900. Estivo en Roma, onde destacou como especialista en Dereito canónico.

Traballou en *El Eco Franciscano* e foi xefe da sección da Idade Media do Instituto de Estudos Xacobeos

Foi membro correspondente da Real Academia Galega.

Manuel Fabeiro Gómez é parente seu.

## Obra escrita publicada 
*
*
*
*
*
*
*  Notas aclaratorias e introdución.
* *La nueva reforma de las Rúbricas; Breve y sencilla explicación para utilidad de las personas obligadas a su observancia*. A Coruña. *El Ideal Gallego*. 1960.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Artigos de Campelo  no *Boletín de la Real Academia Gallega*.
Axolema

miniatura|400x400px|Diagrama da histoloxía dun axón que mostra a localización do axolema no axón.
miniatura|280px|Neurona multipolar da que parte un axón
Denomínase **axolema** á parte da membrana plasmática dunha neurona que rodea o seu axón. Á parte das súas funcións xerais como membrana celular, ten importantes funcións no sistema nervioso, xa que é responsable de manter o potencial de membrana ao conter canles iónicas a través das cales poden intercambiarse ións rapidamente entre o interior e o exterior da neurona. 

## Descrición 
miniatura|200px|Segmento inicial do axón (AIS) de dúas neuronas. As diferentes cores indican diferentes composicións do axolema.
Todas as células do organismo están delimitadas por unha membrana plasmática. As células principais do sistema nervioso son as neuronas, as cales teñen longas prolongacións denominadas axóns, polas cales se establece a conexión con outras neuronas ou outras células. A parte da membrana correspondente ao axón é o axolema.
O axolema, igual que as restantes membranas do organismo, está formado por unha capa dobre de fosfolípidos con proteínas, ten a particularidade de contar con numerosas canles iónicas dependentes de voltaxe que son fundamentais para a transmisión do impulso nervioso. Identificáronse tres tipos de canles iónicas para o sodio, potasio e calcio. As canles de potasio son as responsables da repolarización no potencial de acción.
;Segmento inicial do axón (AIS) 
É unha rexión de membrana moi especializada situada moi próxima ao soma da neurona. Alí inícianse os potenciais de acción e ten unha densidade especialmente alta de canles iónicas reguladas por voltaxe.
;Nodos de Ranvier 
Son espazos dun micrómetro de lonxitude, que deixan exposta a membrana do axón ao líquido extracelular (eses puntos carecen de recubrimento de vaíña de mielina) e están distribuídos ao longo do axón. Facilitan a despolarización da membrana e a transmisión rápida e saltatoria de impulsos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Patrimonio nacional (filme)

***Patrimonio nacional*** é un filme español de 1981 dirixido por Luis García Berlanga. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1981. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 54ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Luis Ciges como Segundo
* Luis Escobar como Marqués de Leguineche
* Agustín González como Padre Calvo
* José Luis López Vázquez como Luis José
* Alfredo Mayo como Nacho
* José Lifante como Goyo (acreditado como José Ruiz Lifante)
* Mary Santpere como Condesa
* Amparo Soler Leal como Chus
* Syliane Stella como Solange
* José Luis de Vilallonga como Álvaro

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de España propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 54ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Jana Novotná

**Jana Novotná**, nada en Brno o 2 de outubro de 1968 e finada en Omice o 19 de novembro de 2017, foi unha tenista checa. Xogaba a servizo e volea, un estilo de xogo raro entre as mulleres durante a súa carreira.

Gañou o campionato individual de Wimbledon en 1998 e foi finalista no Grand Slam noutras tres ocasións. Ademais gañou doce torneos de dobres femininos do Grand Slam, catro de dobres mixtos e tres medallas olímpicas. Chegou ao número 2 da clasificación individual en 1997 e mantivo o número 1 da clasificación de dobres durante 67 semanas non consecutivas.

## Estatísticas 
### Grand Slam (individual) 
### Finais de Grand Slam individuais: 4 (1 título, 3 finalistas) 
### Finais de Grand Slam dobres: 23 (12 títulos, 11 finalistas) 
## Notas
El nido

***El nido*** é un filme español de 1980 escrito e dirixido por Jaime de Armiñán, protagonizado por Héctor Alterio e Ana Torrent. O filme conta a historia dunha intesa relación emocional entre un vello viúvo e unha precoz moza de trece anos. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 53ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.

## Sinopse 
Don Alejandro é un viúvo que non pode deixar de pensar na súa esposa ata que un día se cruza no seu camiño unha rapaza chamada Goyita. Esta tentará namoralo e Don Alejandro caerá nas súas redes, facéndolle esquecer a súa defunta esposa. A moza reside nunha casa cuartel, co que non lle será doado a Don Alejandro deixarse seducir.

## Personaxes 
* Héctor Alterio como Don Alejandro
* Ana Torrent como Goyita
* Luis Politti como Don Eladio
* Agustín González como sarxento
* Patricia Adriani como Marisa
* María Luisa Ponte como Amparo
* Mercedes Alonso como Mercedes
* Luisa Rodrigo	como Gumer
* Amparo Baró como Fuen
* Ovidi Montllor como Manuel

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de España propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 53ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Mamá cumple cien años

***Mamá cumple cien años*** é un filme español de 1979 escrito e dirixido  por Carlos Saura. O filme é unha secuela do filme *Ana y los lobos* dirixido por Saura en 1973. Foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 52ª edición dos premios.

## Sinopse 
Arredor dunha anciá que vai cumprir cen anos, reúnese toda a familia e a institutriz, Ana, nunha vella casa grande. Ana chega ao lugar e atopa os distintos membros da familia organizando a festa nun encontro coral en que reviven o pasado, con todos os seus conflitos, tensións e interrelacións. Sobre eles pesa a estrutura familiar.

## Personaxes 
* Geraldine Chaplin como Ana
* Amparo Muñoz como Natalia
* Fernando Fernán Gómez como Fernando
* Norman Briski como Antonio
* Rafaela Aparicio como Mamá
* Charo Soriano como Luchi
* José Vivó como Juan
* Ángeles Torres como Carlota
* Elisa Nandi como Victoria
* Rita Maiden como Solange
* Monique Ciron como Anny
* José María Prada como José (sen acreditar)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de España propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 52ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Sonámbulos (filme de 1978)

***Sonámbulos*** é un filme español de 1978 dirixido por Manuel Gutiérrez Aragón. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 51ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Ana Belén como Ana
* Norman Briski como Norman 
* María Rosa Salgado como María Rosa
* Lola Gaos como Fátima
* Javier Delgado como Javier
* Laly Soldevila como Laly Soldevila

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de España propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 51ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Ese oscuro objeto del deseo

***Ese oscuro objeto del deseo*** (en ) é un filme franco-español de 1977 dirixido por Luis Buñuel. Foi o derradeiro filme dirixido por Buñuel antes da súa morte en xullo de 1983. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non-inglesa na 50ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.

## Sinopse 
Durante unha viaxe en tren, Mathieu Faber conta aos seus compañeiros de compartimento a súa historia sentimental con Conchita, unha sedutora muller á que tratará de conquistar. Non obstante, ela sempre consegue eludir os seus amoríos, a pesar de darlle esperanzas.

## Personaxes 
* Fernando Rey como Mathieu Faber
* Carole Bouquet como Conchita I
* Ángela Molina como Conchita II
* Piéral como le nain
* Julien Bertheau como Édouard
* André Weber como Martin
* María Asquerino como Encarnación Pérez

## Premios 
O filme non foi un éxito financeiro, mais si de crítica, recibindo candidaturas ao mellor filme estranxeiro tanto nos Globos de Ouro como nos Óscar, en que tamén recibiu unha candidatura ao mellor guión adaptado. O National Board of Review e a Los Angeles Film Critics Association concedéronlle o premio ao mellor filme en lingua estranxeira en 1977 e Luis Buñuel foi considerado o mellor director polo National Board of Review e os premios da National Society of Film Critics. Foi tamén candidato aos premios César.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de España propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 50ª edición dos Óscar
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Gobelete

miniatura|Gobelete para xogos de mesa.
Un **gobelete** é un vaso pequeno de metal, plástico ou outro material, máis ancho na súa boca que na súa base, que serve para diversos propósitos:

* En repostaría, o gobelete emprégase dende antigo como molde para realizar pasteis e xelatinas.
* O uso máis común do gobelete dáse en xogos de mans e de mesa, utilizado para axitar os dados e guindalos sobre o taboleiro para comezar a xogada. Deste xeito se emprega para o parchís, a oca e outros xogos de mesa nos que hai que mover as fichas segundo a puntuación obtida polos dados.
* Antigamente, o gobelete era un medio de administrar substancias medicamentosas. Pódense citar os seguintes remedios:
** *gobelete de cuasia*. Gobelete feito con madeira da cuasia amarga no cal se botaba a cantidade precisa de viño e, ao cabo dalgunhas horas, disolvíase unha parte dos principios deste pau.
** *gobelete de tamarindo*. Gobelete feito con madeira de tamarindo e que producía os mesmos efectos que a polpa aínda que en menor medida.
** *gobelete emético*. Gobelete metálico en cuxa composición entraba o antimonio e comunicaba as súas propiedades eméticas aos líquidos que permanecían algún tempo contidos en devandito vaso.

## Notas
Cría cuervos

***Cría cuervos*** é un filme español de 1976 dirixido por Carlos Saura. O filme é unha obra alegórica sobre unha moza de oito anos que lida coa perda. Altamente aclamado, recibiu o Premio de Premio Especial do Xurado no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1976. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 49ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Ana (Geraldine Chaplin) diríxese á cámara e rememora a súa infancia dende a morte da súa nai, ocorrida vinte anos atrás. Ana séntese responsable, pois cre que o seu pai morreu como consecuencia de inxerir un vaso de leite que contiña unha substancia inocua que a nena pensou que era veleno. A raíz diso, a rapaza considera que posúe certos poderes especiais, un dos cales lle permite invocar a súa nai morta. Ana bota de menos a súa nai e imaxina vela con frecuencia, mais non chega a comprender que só se trata de alucinacións.

## Personaxes 
* Ana Torrent como Ana con 8 anos
* Conchi Pérez como Irene con 11 anos
* Maite Sánchez como Maite con 5 anos
* Geraldine Chaplin como nai de Ana e Ana de maior
* Mónica Randall como tía Paulina
* Florinda Chico como Rosa
* Josefina Díaz como avoa de Ana
* Héctor Alterio como Anselmo, pai de Ana
* Mirta Miller como Amelia
* Germán Cobos como Nicholas, marido de Amelia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de España propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 49ª edición dos Óscar

### Bibliografía 
* D'Lugo, Marvin, *The Films of Carlos Saura*, Princeton University Press, 1991, 
* Schwartz, Ronald, *The Great Spanish Films: 1950 - 1990*, Scarecrow Press, Londres, 1991, 
* Stone, Rob,* Spanish Cinema*, Pearson Education, 2002, 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Furtivos

***Furtivos*** é un filme español de 1975 dirixido por José Luis Borau. Está protagonizado por Lola Gaos, Ovidi Montllor e Alicia Sánchez. O guión foi escrito por Manuel Gutiérrez Aragón e José Luis Borau. Un éxito comercial e da crítica, gañou o Cuncha de Ouro ó mellor filme no Festival Internacional de Cinema de Donostia en 1975. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 48ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Ángel é un cazador furtivo que vive nun bosque coa súa nai Martina, unha muller de carácter tiránico e violento. Nunha das súas escasas viaxes á cidade coñece a Milagros, moza fuxida dun reformatorio e amante dun coñecido delincuente. Ángel protéxea e lévaa á súa casa. A aversión da nai cara a Milagros e a atracción que Ángel sente cara a ela, unido ao aspecto claustrofóbico das relacións entre as personaxes, desembocan nun drama.

## Personaxes 
* Lola Gaos como Martina
* Ovidi Montllor como Ángel
* Alicia Sánchez como Milagros
* José Luis Borau como Santiago, gobernador provincial
* Felipe Solano como El Cuqui
* Ismael Merlo como o sacerdote

## Produción 
O guión foi escrito polos directores e guionistas Manuel Gutiérrez Aragón e José Luis Borau. A idea tralo filme naceu a partir da personaxe de Ángel, que estaba baseada nunha persoa real que vivía e cazaba ilegalmente en Cabuérniga (Cantabria). Borau mesturou as referencias desta personaxe coa pintura de Goya *Saturno devorando o seu fillo*.

Borau ademais de director, guionista, produtor e actor. As escenas en que interpreta a Santiago, gobernador local, dirixiunas o coguionista Manuel Gutiérrez Aragón. O póster foi realizado por Ivan Zulueta. Mostra a Martina como un gran monstro o seu fillo coas súas enormes garras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de España propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 48ª edición dos Óscar
### Bibliografía 
* Deveny, Thomas G. *Cain on Screen: Contemporary Spanish Cinema*. The Scarecrow press, Inc. Londres, 1993.
* D'Lugo, Marvin. *Guide to the Cinema of Spain*. Greenwood Press, 1997. 
* Evans, Peter Williams *Spanish Cinema : The Auteurist Tradition*. Oxford University Press. Nova York, 1999. 
* Mártinez de Mingo, Luis.*José Luis Borau*. Arte Editors, 1996. 
* Torres, Augusto M. * Conversaciones con Manuel Gutiérrez Aragón *. Fundamentos, Madrid, 1992.  
* Schwartz, Ronald. *The Great Spanish Films: 1950 - 1990*, Scarecrow Press, Londres, 1991. 

### Ligazóns externas 
*