open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Universidade de Módena e Reggio Emilia

A **Universidade de Módena e Reggio Emilia**, en italiano **Università degli Studi di Modena e Reggio Emilia**, é unha universidade organizada segundo un modelo de campus en *rede*. A súa peculiaridade, por tanto, é a de estar apoiada nun proxecto de desenvolvemento complementario entre dous polos académicos distintos. Módena (sede da segunda universidade máis antiga de Italia, nada en 1175 e desenvolvida arredor do histórico *Studium mutinensis* ) e Reggio Emilia desde 1998.

Algúns estudantes coñecidos que asistiron á Universidade son o dramaturgo do século XVII Carlo Goldonie, o historiador do século XVIII Ludovico Antonio Muratori, o expresidente de Italia Sandro Pertini ou a científica Genoveffa Franchini.

## Recoñecemento 
Está entre as mellores universidades de Italia. No 2007 foi elixida como a mellor universidade pública nacional polo xornal *Il sole 24 ore,* sinalando o alto nivel no servizo e prestacións; mentres que no 2008 perdeu dúas posicións, por detrás da Politécnica de Milán e a Universidade de Trieste.

A Universidade forma parte do consorcio interuniversitario Cineca.

## Organización 
As facultades en Módena atópanse en tres puntos distintos da cidade

* no centro: 
** Economía *Marco Biagi*
** Dereito
** Filosofía e Letras
* no hospital: 
** Medicina e Cirurxía
* no complexo do campus científico: 
** Biociencia e Biotecnoloxía
** Farmacia
** Enxeñaría
** Ciencias matemáticas, físicas e naturais

En Reggio Emilia repártense en dúas localizacións:

* Via Amendola
** Ciencias agrarias
** Enxeñaría
* Viale Allegri
** Ciencias da comunicación e economía
** Educación

Ademais, a universidade conta con diversas galerías, teatros e museos integrados.

## Notas 
## Véxase tamén
Juan Andrade Domínguez

**Juan Andrade Domínguez**, finado en Vigo en 1915, foi un mestre e xornalista galego.

## Traxectoria 
Foi director de *El Restaurador* en 1912, á morte do director propietario Ramón Sinforiano Fernández. Docente, foi director do colexio “de la Victoria” e un dos promotores de La Cooperativa que tivo a idea de crear a Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo. Finou en Vigo a principios de decembro de 1915.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Scott D. Tingle

**Scott David Tingle**, nado en Attleboro, Massachusetts, o 19 de xullo de 1965, é un astronauta estadounidense que formou parte da misión Soiuz MS-07 e foi membro das expedicións 54 e 55 á Estación Espacial Internacional.

## Traxectoria
Tingle graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade do sur de Massachusetts en 1987 e ten un máster na mesma materia con especialidade en mecánica de fluídos e propulsión pola Universidade Purdue en West Lafayette, Indiana, en 1988. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xullo de 2009, participando na misión Soiuz MS-07 e sendo membro das expedicións 54 e 55 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 168,22 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz MS-07
*Expedición 54
*Expedición 55
*Estación Espacial Internacional
TiPS

**TiPS** (*Tethers in Space Physics Satellite*) foi unha serie de dous satélites do Laboratorio de Investigación Naval dos Estados Unidos lanzados para estudar o comportamento de masas atadas entre si no espazo.

## Características 
Os dous satélites TiPS foron lanzados o 12 de maio de 1996 a bordo dun foguete Titan 4  a unha órbita de 1022 km de altura. Unidos por un cable non condutor de 4 km de longo, os dous satélites (denominados Ralph, de 37,7 kg, e Norton, de 10,8 kg) adicáronse a estudar o comportamento do sistema e en espacial a dinámica dos satéllites baixo gradente gravitatorio e a supervivencia do sistema a longo prazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Titan 4
Tiantuo

**Tiantuo** é unha serie de pequenos satélites experimentais da República Popular da China.

## Características 
Os satélites Tiantuo son satélites experimentais con cargas diversas, desde observación da Terra a probas de novas tecnoloxías no espazo. Todos foron construídos pola Universidade Nacional de Tecnoloxías de Defensa.

### Tiantuo 2 
Tiantuo 2 tiña unha masa de 67 kg. Leva a bordo catro videocámaras para retransmitir en directo e seguir obxectivos en tempo real. Foi lanzado o 8 de setembro de 2014 mediante un foguete CZ-4B.

### Tiantuo 3 (Luliang 1) 
Tiantuo 3, tamén coñecido como **Luliang 1**, leva varios experimentos tecnolóxicos a bordo, entre eles receptores dos sistemas AIS e ADS-B e un monitorizador de lume. Foi lanzado o 19 de setembro de 2015 no voo inaugural do foguete CZ-6.

### Tiantuo 5 
Tiantuo 5 foi lanzado o 23 de agosto de 2020 a bordo dun foguete CZ-2D. Foi lanzado para probar tecnoloxías relacioandas coa recollida de datos de buques e aeronaves.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*CZ-2D
*CZ-4B
*CZ-6
Calanches de Piana

As **Calanches de Piana** ( ou ) son barrancos de paredes rochosas na costa de Piana en Corsica, entre Ajaccio e Calvi, no Golfo de Porto. Forman parte do Patrimonio da Humanidade da UNESCO que inclúe outros sitios do Golfo de Porto, debido á súa beleza, a súa rica biodiversidade mariña e o seu único maquis. Os cantís irregulares están feitos de ocre.

## Xeografía 
### Xeoloxía 
As *calanches* son unha formación xeolóxica de rochas plutónicas que forman parte do conxunto denominado "Crystalline Corsica" en rochas magmáticas, ao oeste da liña que parte de Calvi e chega a Solenzara. A tradución de calanche como regato que aparece nalgún escritos é incorrento.

### Relevo 
As calanches teñen a forma dunha pequena serra en forma de "V" que apunta cara á dereita nas Roches Bleues, que comeza ao norte sobre o barranco do Dardo  situado na costa sur do Golfo de Porto e remata no sur na ponte de Cavallaghju. A cima sitúase en 698 m.. No medio hai unha rocha, dominada Capu Ghineparu (515 m.).

As calanches son atravesadas ​​polo regato de Dardo (Piazza Moninca río arriba) nace baixo o Capu di u Vitullu (1.311 m.). As súas augas servían antigamente para alimentar un muíño nun lugar chamado *U Mulinu* augas abaixo da ponte de Cavallaghiu.

### Varios 
O 25 de novembro de 2021, unha pedra de 150 toneladas caeu do cantil e rachou unha estrada. O derrube non causou vítimas, pero con todo bloqueou o tráfico rodado e non se descarta o risco doutra caída.

### Acceso 
É imposible acceder ao mar dende a estrada ás calanches de Piana.

## Patrimonio da Humanidade 
Co Golfo de Porto, o Golfo de Girolata e a Reserva natural de Scandola máis ao norte, as **calanche de Piana** figuran dende 1983 na Lista do Patrimonio Mundial.

Ficheiro:001 Calanques de Piana JPG.jpg|Gorges du Dardo
Ficheiro:002 Calanques de Piana JPG.jpg|Rocha chamada *os amantes das calanques*
Ficheiro:003 Calanques de Piana JPG.jpg|Rocha chamada *o castelo fortificado*
Ficheiro:Piana-Le père.jpg|*O Bispo* ou *O Pai*
Ficheiro:Corse-04853-calanche de Piana.jpg|
Ficheiro:Piana-Les Calanche RD81.jpg|A RD 81 atravesando as Calanques
Ficheiro:Calanches de Piana.jpg|
Ficheiro:Corse-04877-calanche de Piana-chemin muletier.jpg|Pista para mulas
Ficheiro:Corse-Calanche de Piana.jpg|
Ficheiro:Piana rd81.jpg|
Ficheiro:Corse 09.jpg
Ficheiro:Tete de chiene01.jpg
ficheiro:01_Calanche_Piana.jpg| As Calanches atravesadas pola estrada D81
Ficheiro:Corse 10.jpg

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Reserva Natural de Scandola
* Golfo de Porto

### Ligazóns externas
* Páxina oficial
* UNESCO World Heritage Centre, Gulf of Porto: Calanche of Piana, Gulf of Girolata, Scandola Reserve
George Latimer Bates

**George Latimer Bates**, nado o  21 de marzo de 1863 en Abingdon, Illinois (Estados Unidos), e finado o 31 de xaneiro de 1940 en Chelmsford, Essex (Reino Unido), foi un explorador e naturalista (botánico, zoólogo) estadounidense.

## Traxectoria 
Bates estudou no Knox College de Galesburg (Illinois) e no Seminario Teolóxico de Chicago, da Universidade de Chicago.

En 1895, visitou África Occidental e viviu no sueste do Camerún, gañándose a vida como agricutor. Recolleu espécimes de historia natural nas súas viaxes e enviou moitos destes ao Museo de Historia Natural de Londres.

En 1928 trasladouse a Inglaterra e escribiu o *Handbook on the Birds of West Africa* (1930).

Aprendeu árabe e visitou Arabia en 1934, onde estudou a ornitoloxía do país. Non puido publicar o seu  traballo, pero escribiu varios artigos sobre aves árabes para o *Ibis*. 

O seu manuscrito inédito sobre as aves de Arabia foi utilizado máis tarde por Richard Meinertzhagen.

## Epónimos 
* Unha especie de serpe africana, *Rhamnophis batesii*, reciu o seu nome na súa honra.
* Así mesmo foron nomeados na súa honra tres especies de anfibios africanos (*Astylosternus batesi*, *Phrynobatrachus batesii* e *Nectophryne batesii*), vinte aves e catro mamíferos.

## Abreviatura 
A abreviatura **Bates** emprégase para recoñecer a George Latimer Bates como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Beolens, Bo; Watkins, Michael & Grayson, Michael (2011): *The Eponym Dictionary of Reptiles*. Baltimore: Johns Hopkins University Press. ISBN 978-1-4214-0135-5. 
* Beolens, Bo; Watkins, Michael & Grayson, Michael (2013): *The Eponym Dictionary of Amphibians*. Pelagic Publishing. ISBN 978-1-9078-0742-8.
* Obituary. *Ibis* **1940**: 343–348.
* Warr, Frances E. (1996): *Manuscripts and Drawings in the ornithology and Rotschild libraries of The Natural History Museum at Tring*. British Ornithologists' Club.
TIROS

miniatura|Un TIROS de primeira xeración.
**TIROS** ou **Television Infrared Observation Satellite** é unha serie de satélites meteorolóxicos dos Estados Unidos.

## Características 
Os satélites TIROS foron no seu inicio un experimento por parte da NASA para comprobar se satélites en órbitas polares podían ser útiles no estudo da Terra e na predición meteorolóxica. Os primeiros satélites foron útiles como medio de aprendizaxe para deseñar satélites meteorolóxicos. O primeiro TIROS foi lanzado en 1960. O programa continuou durante varias décadas a través de varias xeracións de satélites cada vez máis avanzados.

Os satélites TIROS foron substituídos polos satélites ITOS.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Improved TIROS Operational System
*Thor Able
*Delta B
*Delta C
*Delta E
*Delta E1
*Delta N
*Atlas F
Abingdon, Illinois

**Abingdon** é unha cidade do condado de Knox, Illinois, Estados Unidos.

## Xeografía 
A cidade ocupa unha superficie de 3,69 km2.

Segundo o censo de 2019 contaba cunha poboación de 3 051 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 826,87 hab./km2.

## Historia 
Abingdon foi fundada en 1836 e recibiu o seu nome de Abingdon, Maryland, a localidade natal do seu primeiro colono.

## Notas 
## Véxase tamén
Chelmsford

miniatura|230px|Catedral de Chelmsford
**Chelmsford** (en inglés *City of Chelmsford*) é un distrito non metropolitano co status de municipio, situado no condado de Essex (Inglaterra), do que é a capital. 

A cidade está situada a 50 km (31 millas) ao nordeste de Londres e a unha distancia similar de Colchester, a antiga capital da provincia romana de Britania. A área de Chelmsford tamén inclúe as cidades de Broomfield, Great Baddow, Moulsham, Widford e Springfield.  

Guglielmo Marconi, o pioneiro da radiodifusión, construíu a primeira emisora ​​de radio do mundo en Chelmsford en 1898. Chelmsford tamén foi o lugar das primeiras emisións de radio na década de 1920. 

## Xeografía 
Ten unha superficie de 338,77 km². 

Segundo o censo de 2011 contaba con 111 511 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 310 hab./km².​

O 1 de xuño de 2012, a Chelmsford foille concedido o status de cidade para conmemorar o Xubileu de Diamante de Isabel II.

## Notas
Titan IV

miniatura|Un Titan IV B engalando.
**Titan IV** é unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1989 e 2005.

## Características 
Os Titan IV foron desenvolvidos pola Forza Aérea dos Estados Unidos para lanzar cargas militares despois do accidente do transbordador espacial Challenger. Podía usar diferentes tipos de foguetes de propelente sólido como aceleradores e cofias de gran tamaño. Segundo a versión podían poñer en órbita baixa terrestre ata case 18 toneladas. O Titan IVB, desenvolvido como unha evolución do orixinal, podía subir ata 21 toneladas a órbita baixa e case 6 a órbita de transferencia xeoestacionaria.

### Titan 402A IUS e Titan 402B Centaur 
Os Titan 402A IUS e Titan 402B Centaur eran Titan IV e IVB con etapas superiores IUS de propelente sólido. Usáronse entre 1989 e 2004.

### Titan 403A,  Titan 403B, Titan 404A, Titan 404B, Titan 405A e Titan 405B 
Non usaban ningún tipo de etapa superior, co que estaban pensados para lanzar cargas de menor masa. Usáronse entre 1990 e 2005.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Titan (foguete)
Pónor

[miniatura|Conca colectora, pónor (vista posterior), [Peloponeso.]]
[miniatura|Un dos distintos pónores do río Rakov Škocjan, [Eslovenia.]]
[miniatura|Pónor en Djulin, [Croacia]]
Un **pónor** é unha abertura natural no terreo, que pode ser atopada en lugares onde a xeoloxía e a xeomorfología están caracterizadas por algún tipo de *karst* ou carso.

Mentres que unha dolina é unha depresión cunha cavidade conectada cara ao subsolo, un pónor é unha abertura pola que unha corrente superficial ou lago, flúen total ou parcialmente cara a un sistema kárstico de auga subterránea. A erosión polo fluxo continuo de auga forma ou agranda a abertura na roca (principalmente calcaria).

Os pónores atópanse en todo o mundo en rexións *kársticas*. Existen varios lugares en países en centro e sueste de Europa (Croacia, República Checa, Hungría, Rumania, Montenegro) co nome de «Ponor» por estaren asociadados con esas aberturas kársticas. Hai importantes pónores nos Cárpatos, nos Alpes Dináricos, en Grecia, Turquía e en varios estados do sur dos EE.UU.

O termo ponor foi instituído como un termo xeolóxico internacional para unha grande entrada de auga ao subsolo en terreos cársticos. A palabra pónor deriva de *nora*, da lingua protoeslava, que significa pozo ou buraco. En francés *pónor* úsase no eido da acuicultura; en galego é *sumidoiro.*

## Notas 
## Véxase tamén 
* Carso
* Polje

### Bibliografía 
* Lexikon der Geowissenschaften Band 4 Nord bis Sib.Spektrum Akademischer Verlag Heidelberg & Berlin 2001 ISBN 3-8274-0423-1 (en alemán)
* Hans Murawski und Wilhelm Meyer: *Geologisches Wörterbuch*. 10. Aufl., 278 S., Ferdinand Enke Verlag, Stuttgart 1998 ISBN 3-432-84100-0. (en alemán)

### Ligazóns externas
Moncho Rodríguez

**Ramón Rodríguez Suárez**, máis coñecido como **Moncho Rodríguez**, nado na Coruña o 26 de xullo de 1919 e finado en Miami o 25 de maio de 2013, foi un atleta galego.

## Traxectoria 
Comezou a destacar no atletismo en 1942, nos campionatos universitarios celebrados en Madrid. Ese mesmo ano conseguiu en poucos días o récord de España dos 400 metros, baixándoo por primeira vez dos 50 segundos, e o dos 200 metros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Moncho Rodríguez, histórico primer español sub-50 del 400 
* El atletismo español después de la guerra civil española
Mujeres Católicas de España

***Mujeres Católicas de España*** foi un periódico que se publicou en Santiago de Compostela entre 1937 e 1939.

## Historia e características 
Periódico mensual, boletín da Unión Diocesana de Mujeres Católicas de Santiago de Compostela, apareceu en maio de 1937. O último número coñecido é o 40, publicado en decembro de 1939.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Provincia de Asir

[miniatura|250px|Locaclización da provincia de Asir en [Arabia Saudita]]
**Asir** (en árabe عسير) é unha provincia de Arabia Saudita.

A súa capital é a cidade de Abha.

## Xeografía 
Ten unha superficie de 81 000 km². 

Segundo o censo de 2010 a súa poboación era de 2 188 461 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 27,31 hab./km².
Grande Illa de Estrasburgo

A **Grande Illa de Estrasburgo (Grande Île)** () é unha illa que se atopa no centro histórico da cidade de Estrasburgo en Francia. O seu nome significa "Illa Grande", e deriva de que está rodeada por un lado pola canle principal do río Ill e por outro lado polo Canal du Faux- Rempart, un brazo canalizado dese río. Grande Île foi nomeada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1988. Daquela, o Consello Internacional de Monumentos e Sitios sinalou que Grande Île é "un barrio vello que exemplifica as cidades medievais". Estrasburgo foi a primeira cidade en que todo o seu centro foi catalogado como sitio Patrimonio da Humanidade.

Ás veces, Grande Île denomínase "elipse insulaire" pola súa forma. Mide algúns 1,25 km. de longo por 0,75 km. de ancho. No centro da illa atópase a Place Kléber, a praza central da cidade. Máis ao sur está a Catedral de Estrasburgo, a cuarta igrexa máis alta do mundo e un exemplo ornamentado da arquitectura gótica do século XV. No extremo occidental da illa atópase o barrio da Pequena Francia, o antigo fogar dos curtidores, muiñeiros e pescadores da cidade, e agora un dos principais atractivos turísticos de Estrasburgo. A Grande Île tamén alberga a antiga alfándega fluvial Ancienne Douane.

Ademais da catedral, a Grande Île alberga outras catro igrexas centenarias: St. Thomas, St. Pierre-le-Vieux, St. Pierre-le-Jeune e St. Étienne. Sendo o centro histórico de Estrasburgo e a sede do poder secular local, tamén alberga os hôtels particuliers e pazos máis impoñentes da cidade do século XVIII, incluíndo o Palais Rohan, o *Hôtel de Hanau* (agora o concello), o *Hôtel des Deux-Ponts* (lugar de nacemento de Lois I de Baviera e agora sede dos gobernadores militares da cidade), *Hôtel de Klinglin*, ''Hôtel d'Andlau-Klinglin*, *Hôtel de Neuwiller'', entre moitos outros. A illa tamén alberga o Pazo episcopal da Arquidiocese de Estrasburgo.

Para marcar a condición de Grande Île como Patrimonio da Humanidade, colocáronse 22 placas de latón nas pontes que dan acceso á illa.

## Galería

Absolute cathedrale Strasbourg facade 01.jpg|Fronte da catedral
Place Kléber by night.jpg|Praza Kléber pola noite
L'Ill aux Lumières - rideau d'eau sous le Pont St Thomas.jpg|A illa iluminda,Ponte de St Thomas
Strasbourg rNuéeBleue 27e.JPG|Fachada do antigo ''Hôtel d'Andlau-Klinglin* (1725)
Strasbourg hotHanau-Lichtenberg36.JPG|Entrada ao patio do concello, antigo *Hôtel de Hanau-Lichtenberg'' (1736)
Plaque Strasbourg grande île patrimoine mondial Unesco.jpg|Patrimonio mundialplaca de latón
Strasbourg Petite France.jpg|

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Estrasburgo

### Ligazóns externas
*UNESCO
Pablo Martín Sánchez

**Pablo Martín Sánchez**, nado en Reus, Provincia de Tarragona, en 1977, é un novelista e escritor e tradutor español.

## Traxectoria 
Pablo Martín Sánchez naceu en Reus (Tarragona) en 1977. Graduado superior en Arte Dramática polo Institut do Teatre de Barcelona, licenciado en Teoría da Literatura e Literatura Comparada pola Universidade de Barcelona, mestrado en Humanidades pola Universidade Carlos III de Madrid, é doutor en Lingua e Literatura Francesas pola Université de Lille-3 e en Teoría da Literatura e da arte e Literatura Comparada pola Universidade de Granada. Traballou como lector, corrector, tradutor e libreiro. É profesor de novela na Escola de Escritura do Ateneo Barcelonés. En 2021 vivía e traballaba en Madrid como deseñador gráfico.

Fundador da revista *Verbigracia*, traduciu a autores como Alfred Jarry, Marcel Schwob, Raymond Queneau, Bernard-Marie Koltès ou Wajdi Mouawad. Comezou publicando un libro de relatos titulado *Fricciones* (E.D.A. Libros, 2011). Ao ano seguinte publicou a novela *El anarquista que se llamaba como yo* (Acantilado), elixida pola revista *El Cultural* como mellor ópera prima do ano, unha novela de máis de 600 páxinas. En 2016 publicou a novela *Tuyo es el mañana* (Acantilado). Desde 2014, é membro do *Collège de Pataphysique* e do *Oulipo* (Ouvroir de Littérature Potentielle).

Parte da súa obra foi traducida ao francés, inglés, checo e neerlandés.

## Obras 
### Novela 
* *El anarquista que se llamaba como yo* 2012. Acantilado. 624 páxs. ISBN 978-84-15689-18-8 (7ª ed.).
* *Tuyo es el mañana* (2016). Acantilado. 224 páxs. ISBN 978-84-16748-17-4.
* *Agatha* (2017). La Uña Rota. Escrito con Sara Mesa a partir dunha historia esbozada por Herman Melville. ISBN 9788495291530.
* *Diario de un viejo cabezota* (2020). Acantilado. 384 páxs. ISBN 978-84-17902-42-1.

### Relatos 
* *Fricciones* (2011). EDA Libros. ISBN 978-84-92821-30-3.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do autor
Festival de Mozos Músicos de Eurovisión

O **Festival de Mozos Músicos de Eurovisión** (**Eurovision Young Musicians**, en inglés e en francés: **Concours Eurovision des jeunes musiciens**) é un concurso organizado pola Unión Europea de Radiodifusión (UER), e baseado no BBC Young Musician of the Year en da BBC. O festival está destinado para nenos de entre 8 e 16 anos da Europa. A primeira edición celebrouse na cidade inglesa de Manchester, Reino Unido. O país con máis vitorias é Austria, tendo 5 vitorias (a máis recente do país foi grazas a Ziyu He e o seu violín. A próxima competición celebrarase no Corum en Montpellier, Francia, durante a celebración Festival Radio France Occitanie Montpellier.

## Galicia no Festival de Mozos Músicos Eurovisión
Galicia nunca participou como tal no Festival de Mozos Músicos de Eurovisión, e non o podería nunca facer, xa que por definición a Televisión de Galicia (TVG) non pode ser membro da UER. Aínda así os galegos poden representar a España. 

Descoñécese a orixe dalgúns representantes salvo coas excepcións de: José Ramón Méndez de Asturias, Dolores "Lola" Rodríguez Paredes de Murcia, Antonio Serrano, Leticia Muñoz Moreno e Sara Valencia de Madrid (a representante máis recente de España). 

## Instrumentos por primeira aparición
*Piano (Reino Unido en 1982)
*Clarinete (Francia en 1982)
*Violín (Noruega en 1982)
*Viola (Francia en 1982)
*Cello (Suíza en 1982)
*Trompa (Reino Unido en 1988)
*Acordeón (Bélxica en 1990)
*Harmónica (España en 1992)
*Trombón (Suíza en 1994)
*Órgano (Dinamarca en 1994)
*Percusión (Reino Unido en 1998)
*Contrabaixo (Hungría en 2000)
*Trompeta (Francia en 2000)
*Arpa (Países Baixos en 2000)
*Saxofón (Alemaña en 2004)
*Óboe (Suíza en 2006)
*Frauta (Austria en 2006)
*Címbalo (Belarús en 2012)
*Fagot (República Checa en 2012)
*Qanun (Armenia en 2012)
*Guitarra (Malta en 2014)
*Frauta doce (Países Baixos en 2014)
*Contrabaixo (Austria en 2016)
*Tamburica (Croacia en 2016)

## Gañadores 
Aquí abaixo móstranse os gañadores do festival (por tres categorías):

### Por ano
## Por país
### Por instrumentos
A partir de 2018, vinte e catro instrumentos apareceron polo menos unha vez nas finais televisivas (non incluídas as roldas preliminares e as semifinais). Os seguintes sete foron usados por un gañador polo menos unha vez.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Festival de Eurovisión
*Festival de Eurovisión Júnior
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do festival 
* Canle de YouTube
Pica serica

miniatura|215px|En voo, despois de apañar unha presa
miniatura|215px|Pousada nunha póla, cunha flor no bico

***Pica serica*** é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das sete comprendidas no xénero *Pica*, propia do leste de Asia.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1845 polo ornitólogo inglés John Gould na súa obra *The birds of Asia*.

### Etimoloxía 
Par a do xénero  ver *Pica*.

O epíteto específico, *serica*, deriva do topónimo do latín clásico *Serica*, tirado do grego antigo Σηρικά *Sēriká*, un dos países máis orientais de Asia coñecidos polos xeógrafos gregos e romanos da antigüidade. Litrelamente, "oriental". (O que xustifica o nome da especie en inglés, *Oriental magpie*.) 

### Sinónimos 
Ademais se polo nome acual, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos: 

*Pica serica* ten a mesma chamada que a pica común, aínda que moito máis suave.

## Na cultura popular 
En Corea, a pega (까치, "kkachi") está considerada como "un paxaro de gran fortuna, de espírito robusto e provedor de prosperidade e desenvolvemento". Na mesma liña de traer fortuna e sorte, aos nenos coreanos tamén se lles ensinaba que cando se perde un dente, a botalo ao tellado cantando unha canción para a pega; 까치야 까치야 헌이 줄게. O paxaro escoitará o teu canto e traeráche un dente novo. 

Do mesmo xeito, na China, as pegas son vistas como un presaxio de boa fortuna.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ericson, Per G. P.; Jansén, Anna-Lee; Johansson, Ulf S. & Ekman (2005): "Inter-generic relationships of the crows, jays, magpies and allied groups (Aves: Corvidae) based on nucleotide sequence data". *Journal of Avian Biology* **36**: 222-234. PDF Texto completo .
* Lee, Sang-im, Parr, Cynthia S., Hwang, Youna, Mindell, David P. & Choe, J. C. (2003): "Phylogeny of magpies (genus *Pica*) inferred from mtDNA data". *Molecular Phylogenetics and Evolution* **29** (2): 250–257. PDF Texto completo .
* Song, G. *et al*. (2018): "Complete taxon sampling of the avian genus *Pica* (magpies) reveals ancient relictual populations and synchronous Late-Pleistocene demographic expansion across the Northern Hemisphere". *Journal of Avian Biology* **2018**: e01612 Resume.

### Outros artigos 
* Córvidos
* *Pica*

### Ligazons externas 
* *Pica serica* Gould, 1845 en Avibase.
* *Pica serica* Gould, 1845 en Xeno-canto.
SM-68 Titan

**SM-68 Titan** foi a denominación de dous mísiles balísticos estadounidenses comezados como proxecto de respaldo ao mísil Atlas.

## Características 
O nome SM-68 Titan agrupaba realmente a dous mísiles: o Titan I e o Titan II. O Titan I usaba dúas etapas alimentadas con queroseno, tiña un impulso de 1295,9 kN, unha masa de 105.142 kg cheo de propelente e unha altura de 31 m, cun diámetro de 3,05 m. Á parte da súa finalidade como mísil tamén foi pensado como lanzador para as probas suborbitais do avión espacial X-20A Dynasoar, aínda que nunca chegou a ser usado como lanzador espacial. Os mísiles Titan I foron retirados do servizo en 1966.

O Titan II, pola súa banda, era unha mellora do Titan I e capaz de lanzar cargas máis grandes. Usaba tetróxido de nitróxeno e Aerozine 50 como propelentes, o que o facía máis eficaz como mísil debido a que son propelentes almacenables cos que o foguete pode pasar cargado longas temporadas, a diferenza do osíxeno líquido e o queroseno, que deben ser cargados pouco antes do lanzamento. O Titan II foi pensado desde o principio como posible lanzador tripulado cuns pequenos cambios e de feito foi usado posteriormente como lanzador do programa Gemini.  O Titan II tiña un impulso de 1893,4 kN, unha masa de 154.000 kg, unha altura de 31,4 m e un diámetro de 3,05 m. Tódolos Titan II foron retirados en 1987 a favor de mísiles máis modernos, de propelente sólido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Titan (foguete)
Antonio Fuertes

**Antonio Fuertes Pascual**, tamén coñecido como **Tonín** ou **Toñín Fuertes**, nado en Valencia o 3 de decembro de 1929 e finado na mesma cidade o 5 de xaneiro de 2015, foi un futbolista español. Xogaba como dianteiro, e desenvolveu a maior parte da súa carreira no Valencia CF.

## Traxectoria 
Nado na pedanía valenciana de Benimámet, fichou polo Valencia CF con só quince anos, pasando a formar parte das categorías inferiores do club. Despois de seis tempadas no CD Mestalla incorporouse á disciplina do primeiro equipo durante a tempada 1949/50, debutando na Primeira División nun encontro fronte ao Athletic de Bilbao en Mestalla, no que marcou o primeiro gol do seu equipo (4-1).

No Valencia xogou un par de tempadas irregulares, nas que non acabou de funcionar, polo que pediu ao técnico, Quincoces, regresar ao filial, que militaba na Segunda División. De novo no Mestalla disputou unha boa tempada, marcando 14 goles na liga regular e outros 14 na fase de ascenso, incluídos catro tantos nun mesmo partido contra o Logroñés na derradeira xornada, culminando así o ascenso a Primeira División. Con todo, o club renunciou a ascender para que os dous equipos da entidade non coincidisen na mesma categoría.

A continuación reincorporouse ao primeiro equipo para a tempada 1952/53, na que foi un dos xogadores máis destacados, marcando 15 goles. Esa tempada, o 12 de outubro de 1952, marcou o gol número 1.000 do Valencia CF na Primeira División. Na tempada seguinte o seu rendemento goleador na liga diminuíu, pero converteuse no heroe da final da Copa do Xeneralísimo de 1954 ante o FC Barcelona, na que marcou dous goles e deu unha asistencia en só media hora, contribuíndo á vitoria do seu equipo.

Despois destas dúas tempadas, permaneceu outras cinco máis no Valencia, aínda que xa non foi un xogador tan decisivo, polo que as súas cifras anotadoras baixaron. O inicio deste declive coincidiu coa chegada ao club dunha figura de categoría mundial, Faas Wilkes, que lle quitou tempo de xogo.

Despois de deixar o Valencia, militou dúas tempadas no Elche, que viña de ascender a Primeira. Os seus últimos anos como futbolista transcorreron en diversos clubs modestos valencianos como o Gandía CF, o Atlético Saguntino ou o Buñol CF.

### Selección nacional 
Foi internacional coa selección española nun partido amigable disputado o 7 de decembro de 1952 ante a Arxentina en Madrid, perdendo a selección española por 0-1.

## Palmarés 
;Valencia

* **Copa do Xeneralísimo (1):** 1954.
* **Copa Eva Duarte (1):** 1949.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador no sitio web da LFP . Arquivado dende o orixinal o 22 de marzo de 2007.
* Datos do xogador en BDFutbol .
Ana Castaño

**Ana María Castaño Rey**, nada en Pezós o 16 de xaneiro de 1961, é unha política asturiana.

## Traxectoria 
Natural do lugar de Sanzo no concello de Pezós, na Terra Eo-Navia. Licenciouse en Historia na Universidade de Oviedo e ademais diplomouse en Xestión e Administración Pública e traballa como técnica da Fundación Municipal de Cultura do Concello de Xixón. Entre 2007 e 2011 foi directora dos Servizos Sociais do Concello de Avilés. Nas eleccións municipais de 2015 foi nas listas de Izquierda Unida ao concello de Xixón, onde está aveciñada, e saíu elixida concelleira. O 16 de xuño de 2015 entrou no Congreso dos Deputados en substitución de Gaspar Llamazares.. Dende novembro de 2021 é a coordinadora de IU Xixón.

## Notas
Ana Rivera Chaves

**Ana Rivera Chaves**, nada en Verín o  24 de abril de 1994, é unha xogadora de fútbol sala galega. Xoga de á-peche e o seu equipo actual é a Poio Pescamar FS da Primeira División de fútbol sala feminino de España.

## Traxectoria 
Comezou a xogar na súa localidade natal deica os 13 anos cando marchou a Ourense para xogar co Ponte Ourense e alí permaneceu ata fichar polo AD Alcorcón FSF na tempada 2017-18 para volver a Galicia na tempada 2019-20 co Poio Pescamar FS.

### Selección española 
Debutou o 1 de outubro de 2019 coa selección española nun partido amigable contra Portugal, que se xogou no pavillón Carolina Marín de Huelva. Con anterioridade chamárana para adestrar coa selección.

## Notas
O espía inglés

***O espía inglés*** (en ) é un filme británico-estadounidense de 2020 dirixido por Dominic Cooke. Está protagonizado por Benedict Cumberbatch no papel de Greville Wynne, un home de negocios británico que foi recrutado polos servizos de intelixencia para ser o contacto do espía soviético Oleg Penkovsky (interpretado por Merab Ninidze) na década de 1960. Rachel Brosnahan, Jessie Buckley e Angus Wright forman parte do elenco.

*O espía inglés* estreouse internacionalmente co título *Ironbark* no Festival de Cineam de Sundance o 24 de xaneiro de 2020, e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 19 de marzo de 2021. Polo xeral, recibiu valoracións positivas por parte da crítica. Estreouse subtitulado en galego a través de Prime Video.

## Personaxes 
* Benedict Cumberbatch como Greville Wynne
* Merab Ninidze como Oleg Penkovsky
* Rachel Brosnahan como Helen Talbot, oficial da CIA
* Jessie Buckley como Sheila, esposa de Greville
* Angus Wright como Dickie Franks, oficial do MI6
* Željko Ivanek como director da CIA John A. McCone
* Kirill Pirogov como Oleg Gribanov, oficial da KGB
* Anton Lesser como Bertrand
* Maria Mironova como Vera, esposa de Oleg
* Vladimir Chuprikov como Nikita Khrushchev

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
### Ligazóns externas 
*
Juniperus procera

***Juniperus procera*** é unha conífera orixinaria das zonas montañosas de África e da península Arábiga.

É unha árbore característica da flora afromontana.

## Taxonomía 
### Descrición 
*Juniperus procera* foi descrita por Hochst. ex Endl. e publicado en *Synopsis Coniferarum* 26. 1847.

### Etimoloxía 
***Juniperus***: nome xenérico que procede do latín *iuniperus*, que é o nome do xenebreiro.

***procera***: epíteto latíno que significa "alto".

### Sinónimos 
* *Juniperus abyssinica* K.Koch
* *Juniperus hochstetteri* Antoine
* *Sabina procera* (Hochst. ex Endl.) Antoine

## Características 
*Juniperus procera* é unha árbore de tamaño mediano que alcanza unha altura de 20-25 m (raramente 40 m), cun tronco de até 1,5 ou 2 m de diámetro e unha ampla copa arredondada ou irregular de forma cónica. 

As follas son de dúas formas, as xuvenís en forma de agulla, con follas de 8-15 mm de longo en plántulas, e as adultas en forma de escama de 0,5-3 mm de longo nas plantas máis vellas, dispostas en parellas o en verticilos de tres. 

É en gran parte dioica, con plantas masculinas e femininas separadas, pero algunhas plantas individuais presentan espécimes de ambos os sexos. 

Os conos con bagas, de 4-8 mm de diámetro, de cor negra azulada cunha flor cerosa abrancazada, e que contén 2-5 sementes que maduran en 12-18 meses. Os conos masculinos miden 3-5 mm de longo, e verten seu pole en primavera.

## Distribución 
*Juniperus procera* é orixinaria da península Arábiga (en Arabia Saudita e  o Iemen), e do noroeste, leste, centro-oeste e sur da África tropical (Djibuti, Eritrea, Etiopía, Kenya, Malawi, Mozambique, República Democrática do Congo, República do Congo, Somalia, Sudán, Tanzania, Uganda, Zambia e Zimbabwe.

## Especie relacionada 
Está estreitamente relacionado con *Juniperus excelsa*, do suroeste de Asia, probabelmente derivado dun antepasado común.

## Usos 
É unha árbore importante pola súa madeira, que se utiliza para a construción de vivendas, para postes, e para mobiliario. A casca utilízase para a construción de colmeas.

## Galería 

Juniperus procera Djibouti.jpg|En Djibuti
Juniperus procera Kenya1.jpg|En Aruba, na Tsavo East Reserve, sueste de Kenya
Juniperus procera 3.jpg|Xenebreiro de Africa leste, norte de Tanzania
Juniperus procera cones.JPG|Xenebreiro de Africa leste, norte de Tanzania
Juniperus procera fence stakes.JPG|Xenebreiro de Africa leste, usado para facer estacas para sebes resistentes aos térmites

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adams, R. P. (2004): *Junipers of the World: The genus Juniperus*. Victoria: Trafford. ISBN 1-4120-4250-X.

### Outros artigos 
* Coníferas
* *Juniperus*

### Ligazóns externas 
* *Juniperus procera* Hochst. ex Endl. na EOL.
* *Juniperus procera* Hochst. ex Endl. no IPNI.
Titan II GLV

miniatura|Lanzamento de Gemini 8.
O **Titan II GLV** foi un foguete espacial tripulado dos Estados Unidos usados no programa Gemini entre 1964 e 1966.

## Características 
Os Titan II GLV eran mísiles Titan II modificados como lanzadores orbitais para as cápsulas tripuladas do programa Gemini. As principais modificacións eran as relativas á redundancia de sistemas e á detección de problemas durante o lanzamento. Tódolos doce Titan II GLV lanzados funcionaron sen problemas e puxeron en órbita ás súas respectivas cápsulas Gemini tripuladas, co primeiro engalando o 8 de abril de 1964 e o último o 11 de novembro de 1966.

Cada foguete podía poñer ata 3600 kg de carga en órbitas de 300 km de altura, tiñan un impulso de 2090 kN e unha masa total, incluíndo, propelente, de 150.530 kg. Medían 32,8 m de altura e 3,05 m de diámetro.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Titan (foguete)
*Programa Gemini
Xerófilo

[miniatura|400px|[Matogueira xerófila]]

O adxectivo **xerófilo**, e o substantivo **xerófito**, (do grego antigo **xero-**: seco, **-filo**: amigo, e **-fito**: planta) aplícanse en botánica á vexetación e ás asociacións vexetais especificamente adaptadas para a vida nun medio seco. É dicir, plantas adaptadas á escaseza de auga na zona na que habitan, como a estepa ou o deserto. 

Encóntranse en rexións climaticamente áridas e tamén en ambientes excepcionalmente secos de rexións semiáridas ou subhúmidas.

## Características 
Presentan trazos que lles permiten sobreviviren en ausencia dunha subministración abundante de auga. 

* Raíces longas, que constitúen unha extensa rede superficial, como ocorre nos cactos e iucas, para aproveitar as chuvias esporádicas, ou que afondan na terra até alcanzaren niveis freáticos, ou simplemente húmidos.
* Tronco engrosado para almacenar auga.
* Árbores caducifolios que desprenden as follas en períodos longos de seca
* Follas con "poros" o estomas, ou follas reducidas a espiñas ou simplemente follas ausentes, trasladándose a función fotosintética aos caules.
* Metabolismos fotosintéticos especialmente adaptados ao aforro de auga.

Os xardíns formados por xerófitos denomínanse **xeroxardíns**.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Drought Smart Plants
* Cactus and Succulent Society of America
Uadi

[miniatura|270px|[Saguia el Hamra, preto de O Aaiún]]
Un **uadi**, ás  veces escrito **wadi**, **wad** ou **ued**, é un termo de orixe árabe para referirse a un val ou a un río seco polo cal só discorre a auga na tempada de chuvias.

Dito doutro xeito, é un curso intermitente de auga, carcterístico das zonas desérticas ou semidesérticas. que á súa vez provén da raíz semítica **و د ي **, relacionada con «sacar, asomar, proxectar de repente», en referencia ás súas augas. En árabe actual o termo máis común para referirse a un río estacional é, porén, *shuʿaib* (**شعيب**), xa que *wādi* pasoou a significar 'val', en xeral. Porén, ambos os termos póden usarse indistintamente.

## Guad- e Odi- en Iberia 
[thumb|Uadi en Nachal Paran, no deserto de [Néguev (Israel)]]
[thumb|*Wādi* Musa ([Xordania)]]

En España o nome de moitos ríos teñen a forma *guad-*, especialmente no sur peninsular (Guadalhorce, Guadalquivir, Guadarrama e Guadiana, entre outros); recibiron este nome durante a dominación árabe, e provén da raíz árabe común *wādi* "val, leito (do río)".

En Portugal configurouse como *ode*- ou *odi*- e é un prefixo común en moitos hidrónimos do sur do país: Odeleite, Odivelas, Odiana, Odemira, Odivarga, Odiáxere etc. 

Especulouse moito acerca da etimoloxía do río Odiel, na provincia de Huelva; Miguel Asín Palacios e arabistas posteriores  defenderon que provén de *wad*-, porén a evidencia demostrou que procede do latín *Urium*, como era coñecido na época romana.

## Características 
Os leitos secos ou estacionais de ríos, torrentes e arroios son típicos de todas as rexións cálidas e semiáridas ou desérticas do mundo. Hai numerosos *’āwdiya* na península Arábiga, no levante mediterráneo e no norte de África. Estes leitos poden ter até máis de cen metros de anchura; xeralmente, só levan auga durante breves tempadas chuviosas —de horas, días ou como moito semanas de duración— que poden ser de periodicidade anual ou esporádicas e impredicíbeis, tanto na época do ano en que ocorren como na pluviosidade.

Nestas rexións, a escasa vexetación é xerófila, espiñenta e de lento crecemento, e está limitada ao contorno dos *’āwdiya*. Se no subsolo ou na superficie destes leitos secos se almacena a auga, a vexetación pode ter un carácter máis exuberante e orixinar un tipo de oasis, aínda que a vexetación natural nestes normalmente é substituída por especies domésticas, como a datileira (*Phoenix dactylifera*), árbores froiteiras, hortalizas e herbas forraxeiras, ás veces plantadas por quens habitan e usufructúan o oasis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ángel Ramos, editor (1987): "Zonas áridas" en: *Diccionario de la naturaleza*. Madrid: Espasa-Calpe. ISBN 84-2396-949-5.
Paul-Émile Ottawa

**Paul-Émile Ottawa**, nado en Manawan o 22 de marzo de 1969, é un político atikamekw, xefe do Consello dos Atikamekw de Manawan. 

## Traxectoria 
Realizou os estudos de primaria en Manawan e logo enviárono a un pensionado primeiro en Abitibi e logo en Lac-Saint-Jean, onde aprendeu o francés nun proceso de aculturación. Despois estudou na Universidade do Quebec en Chicoutimi onde se graduou en organización comunitaria. Traballou como director dos servizos comunitarios de Manawan dende 1991, despois foi director de recursos humanos de Manawan e dende o 1 de abril de 1994 dirixiu o servizo de saúde de Manawan ao asumir esas competencias o Consello de Manawan. En novembro de 1997 deixou o seu posto, porén mantívose como consultor independente de procedementos de avaliación en servizos de saúde para o Consello de Manawan. 

### Actividade política 
Foi conselleiro do Consello dos Atikamekw de Manawan por primeira volta en 1987 e reelixido en 1989 e 1991 por mandatos de dous anos, consonte a Lei sobre os indios mais ao longo de 1991 deixou o seu posto para asumir, por unha importante reestruturación administrativa no seo da comunidade, a dirección do servizo comunitario de Manawan. 

En 1999accedeu por primeira volta á xefatura do Consello dos Atikamekw de Manawan e en 2001 reelixírono de novo; durante o seu primeiro mandato propuxo saír do marco da Lei sobre os indios en relación á normativa electoral.

Reelixido en 2006 e máis en 2010, desenvolveu, canda o seu consello, un plan de infraestrutura de telecomunicacións para Manawan o que lle permitiu á comunidade acceder a Internet en alta velocidade grazas á conexión por fibra óptica e loitou por federar o conxunto das comunidades atikamekw, Manawan, Wemotaci e Obedjiwan para lograren un maior peso cos gobernos do Quebec e do Canadá. 

Nas eleccións de 2014 derrotouno Jean-Roch Ottawa mais tras as eleccións parciais de agosto de 2017 entrou como conselleiro no Consello dos Atikamekw de Manawan e tras vencer nas eleccións o 13 de agosto de 2018 volveu de novo asumir o posto de xefe de Manawan despois de vencer a Jean-Roch Ottawa con máis do 67% dos votos .

## Notas
Bandeira da Samoa Americana

A **bandeira da Samoa Americana** é unha bandeira e símbolo oficial do territorio da Samoa Americana. Está formada por un triángulo branco con bordo vermello que apunta cara ao polipasto cargado cunha aguia calva que agarra un garrote de guerra e un batedor, con triángulos superiores e inferiores de cor azul escuro. Adoptada en abril de 1960 para substituír as barras estrelas como bandeira oficial do territorio. As cores utilizadas personifican as cores tradicionais dos Estados Unidos e de Samoa.

A aguia calva e as cores azuis, brancas e vermellas simbolizan os lazos do país cos Estados Unidos. A aguia sostén un bastón e un garrote de guerra, dous símbolos tradicionais dos xefes samoanos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira das Illas Cocos

A **bandeira das Illas Cocos** foi creada en 2003 e adoptada oficialmente o 6 de abril de 2004. Foi deseñado por Mohammed Minkom, quen gañou un concurso de deseño sendo adolescente.

## Deseño 
A bandeira está formada por un campo verde, cunha palmeira nun disco de ouro no cantón, unha lúa crecente de ouro no centro da bandeira e a constelación da Cruz do Sur en ouro. A palmeira representa a flora tropical das illas; as cores son as cores nacionais de Australia; a lúa crecente representa o islam, a relixión dos malaisianos de Cocos que constitúen a maioría da poboación das illas; e a Cruz do Sur é un símbolo de Australia e do hemisferio sur.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Titan IIIA

**Titan IIIA** ou **Titan 3A** foi un foguete espacial dos Estados Unidos usado entre 1964 e 1965.

## Características 
O Titan IIIA foi un foguete de tres etapas derivado do mísil SM-68 Titan e posto en servizo entre 1964 e 1965. Podía poñer ata 3100 kg de carga en órbita baixa terrestre. Fixo catro voos, cun só fallo.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Titan (foguete)
Bandeira da Illa de Nadal

A **bandeira da Illa de Nadal** é o símbolo oficial do territorio australiano da Illa de Nadal. Foi adoptado de xeito extraoficial en 1986 tras ser elixido vencedora nun concurso para unha bandeira para o territorio. Foi deseñada por Tony Couch de Sydney, Australia. A bandeira foi oficializada en 2002 no Día de Australia, cando o administrador do territorio, Bill Taylor, presentou a bandeira á Comarca da Illa de Nadal.

## Deseño 
A bandeira da Illa de Nadal consiste nun fondo verde e azul, dividido dende a esquina superior esquerda ata a parte inferior dereita. Estas cores pretenden representar a terra e o mar respectivamente. A constelación da Cruz do Sur aparece na parte inferior esquerda da bandeira do mesmo xeito que na bandeira de Australia. Na parte superior dereita, aparece o paxaro *Phaethon lepturus fulvus* unha das seis subespecies de *Phaethon lepturus*. Esta ave está considerada como un símbolo da illa. O último motivo que aparece no centro da bandeira nun disco dourado é o mapa da illa en verde. O disco dourado incluíuse orixinalmente para compensar a cor verde do mapa, mais quedou vinculado á industria mineira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Titan II SLV

miniatura|Un Titan II SLV engalando co satélite DMSP F14 a bordo.
O **Titan II SLV**, coñecido tamén como **Titan 23G**, **Titan-2(23)G** e **Titan 2G**, foi unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos usados entre 1988 e 2003.

## Características 
Os Titan II SLV eran mísiles Titan II modificados como lanzadores orbitais non tripulados, de maneira similar a como os Titan II GLV o foron para o programa Gemini. A principal diferenza era que os Titan II SLV eran realmente mísiles Titan II postos fóra de servizo e reconvertidos a lanzadores orbitais sen os sistemas de seguridade e redundantes usados no programa tripulado. Segundo a versión podían poñer ata 3175 kg en órbita baixa terrestre. As versións diferenciábanse na clase de etapa final utilizada en cada foguete:

*Titan II SLV: a versión orixinal non utilizaba unha terceira etapa.
*Titan II SLV Star-37/XFP-ISS: usaba como última etapa un foguete de propelente sólido Star-37/XFP-ISS.
*Titan II SLV Star-37/ISS: usaba como última etapa un foguete de propelente sólido Star-37/ISS.

Lanzáronse 13 foguetes Titan II SLV en total, todos con éxito salvo un.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Titan (foguete)
Bandeira da Güiana Francesa

A **bandeira oficial da Güiana Francesa**, unha rexión de ultramar e o departamento de Francia que se atopa en América do Sur, é a bandeira francesa. O goberno local tamén usa unha bandeira con logotipo branco que representa a silueta do mapa da Güiana Francesa e catro frechas que fan referencia ao pobo cimarrón.

[miniatura|Bandeira francesa ondeando en [Cacao, Güiana Francesa.]]

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Drapeau de la Guyane.svg|Bandeira de armas da Güiana Francesa.
Ficheiro:Flag of French Guiana.svg|Bandeira do antigo consello departamental da Güiana Francesa, disolta en 2015.
Ficheiro:Drapeau Peuples Autochtones de Guyane.svg|Bandeira dos 6 pobos indíxenas da Güiana (dende 2012).
Ficheiro:Flag of French Guiana (Local).svg|Bandeira local empregada polo Goberno Rexional da Colectividade Territorial da Güiana Francesa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*