Beguinas

[miniatura|Grabado dunha beguina de *Des dodes dantz*, impreso por Matthäus Brandis en [Lübeck en 1489.]]
As **beguinas** eran unha asociación de mulleres, de diferentes clases, contemplativas e activas, que dedicaban a súa vida a axudar ás persoas sen fogar, enfermos, mulleres, nenos e anciáns, e tamén ao traballo intelectual. Organizaban axuda para os pobres e os enfermos nos hospitais ou para os leprosos. Traballaron para permanecer baixo a súa propia vontade e, como non facían votos perpetuos de castidade nin de claustro, podían abandonar a asociación en calquera momento para casar. 

## Organización 
Non había casa nai, nin unha norma común nin unha orde xeral. Establecían as súas casas preto de hospitais ou igrexas, en cuartos sinxelos onde podían rezar e facer traballos manuais. Cada comunidade ou beguinaxe era autónoma e organizaba o seu propio modo de vida co propósito de rezar e servir como Cristo na súa pobreza.

Unha carta de 1065 menciona a existencia dunha institución semellante á beguinaxe en Vilvoorde (Bélxica). Dende o século XII o movemento estendeuse rapidamente desde a rexión de Liexa ata os Países Baixos, Alemaña, Francia, Francia, Italia, España e Austria. Algunhas beguinaxes, como as de Gante e Colonia, tiñan miles de membros. O amplo renacemento relixioso que orixinaron as beguinaxes xerou sociedades semellantes para os homes: os **Begards**.

## Literatura 
[miniatura|Vivenda de beguinas no barrio de Bad Cannstatt, [Stuttgart, Alemaña.]]
A beguina mística máis famosa é, sen dúbida, Hadewych de Anveres (c. 1240), autora de varias obras en poesía e prosa. 

En Alemaña, Matilde de Magdeburgo (1207-1282) mal considerada pola xerarquía eclesiástica, tivo que buscar refuxio no convento de Helfta.

Entre as beguinas máis ilustres atópanse María de Oignies, Lutgarda de Tongres, Xiana de Lieja e Beatriz de Nazaret, autora de *Os sete graos de amor*. Considérase que as beguinas, xunto cos trobadores e os Minnesänger, fundaron a lingua literaria neerlandesa, francesa e alemá. Participaron na apertura dos coñecementos teolóxicos aos laicos, que tomaron do latín clerical e verteron nas linguas vulgares. A tradución de obras do místico alemán Johannes Eckhart e a difusión da súa propia obra levou a Margarita Poretea á fogueira en 1310.

## Persecución 
A condena de Margaret reforzou os inimigos das beguinas. A petición do papa Clemente V, o Concilio de Vienne condenounas en 1312. Decretou que "o seu modo de vida debe ser definitivamente prohibido e excluído da Igrexa de Deus". En 1318, Xoán XXII estableceu mediante a Bula *Gloriosam Ecclesiam* que se castigasen tanto as beguinas como os franciscanos espirituais, especialmente aqueles que foran refuxiados polo emperador Frederico II en Sicilia. En 1321 Xoán XXII mitigou esta sentenza e permitiu que as beguinas continuaran co seu estilo de vida, xa que "emendaran as súas formas". Porén, xa en febreiro de 1317 o Concilio de Taragoña establecera a pena de excomuñón para todas as beguinas que vivían en comunidade, vestían mantos e outras vestimentas características das súas comunidades, lían libros teolóxicos en lingua vulgar e predicaban sen o permiso das autoridades eclesiásticas.

Porén, a pesar de toda esta persecución, moitas beguinas continuaron sendo fieis á ortodoxia da Igrexa católica, especialmente en Bruxas, Gante e outras cidades neerlandesas, aínda que moitas delas se uniron á Orde Terceira de San Francisco de Asís, recoñecida polo papado.

## Notas