Cadea lixeira das inmunoglobulinas

[miniatura|Diagrama esquemático dun anticorpo típico que mostra dúas cadeas pesadas de Ig (azuis) unidas por [enlace disulfuro|enlaces disulfuro de dúas cadeas lixeiras de Ig (verdes). Móstranse os dominios constante (C) e variable (V).]]
[miniatura|Unha molécula de anticorpo. As dúas cadeas pesadas están coloreadas de vermello e azul e as dúas lixeiras de verde e amarelo. Ver tamén:https://web.archive.org/web/20070419154840/http://www.emc.maricopa.edu/faculty/farabee/BIOBK/ANTIBODY.gif(https://gl.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Antibody_IgG2.png)]
A **cadea lixeira das inmunoglobulinas** é a subunidade polipeptídica pequena dun anticorpo (inmunoglobulina), que se encontra nos brazos da molécula con forma de Y dos anticorpos.

Un anticorpo típico está composto de dúas cadeas pesadas de Ig e dúas cadeas lixeiras.

## En humanos 
Hai dous tipos de cadeas lixeiras en humanos: 
* Cadea kappa (κ), codificada no locus kappa de inmunoglobulina (IGK@) situado no cromosoma 2.
* Cadea lambda (λ), codificada polo locus lambda de inmunoglobulina (IGL@) situado no cromosoma 22

Os anticorpos prodúcenos os linfocitos B, cada un dos cales expresa só unha clase de cadea lixeira nos seus anticorpos. Unha vez establecido o tipo de cadeda lixeira, esta permanece fixa durante toda a vida do linfocito B. Nun individuo san, a proporción kappa a lambda total é de aproximadamente 2:1 no soro (medindo anticorpos intactos completos) ou 1:1,5 se medimos as cadeas lixeiras libres, e unha proporción moi diverxente é indicativa de neoplasma.

A proporción normal exacta kappa a lambda, segundo un novo ensaio de cadeas lixeiras libres policlonais, vai de 0,26 a 1,65. Tanto as cadeas kappa coma as lambda poden incrementarse ambas proporcionalmente, mantendo unha proporción normal. Isto é normalmente indicativo dalgunha outra cousa distinta dunha discrasia de células sanguíneas, como unha doenza renal.

## Noutros animais 
Os xenes das cadeas lixeiras das inmunoglobulinas en tetrápodos poden clasificarse en tres grupos: kappa (κ), lambda (λ) e sigma (σ). A diverxencia dos isotipos κ, λ e σ precedeu a radiación dos tetrápodos. O isotipo σ perdeuse despois da evolución da liñaxe dos anfibios e antes da diverxencia da liñaxe reptiliana.

Outros tipos de cadeas lixeiras poden encontrarse en vertebrados inferiores, como a cadea lixeira de Ig iota de condrictios e teleoósteos.

Os camélidos son únicos entre os mamíferos, xa que teñen tamén anticorpos completamente funcionais con dúas cadeas pesadas, pero carecen de cadeas lixeiras.

Os tiburóns tamén posúen, como parte do seu sistema inmunitario adaptativo, unha molécula similar a un anticorpo homodímero de cadea pesada homodímera denominada IgNAR (receptor de antíxeno novo de inmunoglobulina). Crese que os IgNAR nunca estiveron asociados a unha cadea lixeira, ao contrario do que se pensa que pasou nos camélidos, nos que se cre que os seus anticorpos de só cadea pesada perderon a cadea lixeira durante a evolución.

## Estrutura 
Nun anticorpo típico só hai un tipo de cadea lixeira, así as dúas cadeas lixeiras dun anticorpo individual son idénticas.

Cada cadea lixeira está composta por dous dominios de inmunogloblina en tándem:
* Un dominio constante (CL). A rexión constante determina cal é a clase de cadea lixeira (kappa ou lambda).. 
* Un dominio variable (VL), que é esencial para a unión ao antíxeno.

A lonxitude aproximada dunha cadea lixeira é de 211 a 217 aminoácidos.
Usando inmunohistoquímica, é posible determinar a abundancia relativa de células B que expresan cadeas lixeiras kappa e lambda. Se o ganglio linfático ou tecido similar é reactivo, ou benigno, debería posuír unha mestura de células kappa positivas e lambda positivas. Porén, se un tipo de cadea lixeira é significativamente máis común que o outro, as células probablemente derivan todas dunha pequena poboación clonal, o que pode indicar unha condición maligna, como o linfoma de célula B.

Se as cadeas lixeiras de Ig producidas en células plasmáticas neoplásticas, como as de mieloma múltiple, denomínanse proteínas de Bence Jones.

O incremento dos niveis de cadeas lixeiras de Ig libres tamén foi detectado en varias doenzas inflamatorias. É importante salientar que, a diferenza do aumento de nivel en pacientes de linfoma, estas cadeas lixeiras de Ig son policlonais. Recentes estudos mostraron que estas cadeas lixeiras de Ig poden unirse a mastocitos e, usando a súa capacidade de unirse a antíxenos, facilitan a activación destes mastocitos. A activación dos mastocitos ten como resultado a liberación de varios mediadores proinflamatorios, que se cre contribúen ao desenvolvemento da doenza inflamatoria. Estudos recentes mostraron que as cadeas lixeiras de Ig non só activan os mastocitos senón tamén os ganglios da raíz dorsal e neutrófilos, expandindo o seu posible papel como mediadores da doenza inflamatoria.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Anticorpo monoclonal
* Cadea pesada das inmunoglobulinas

### Ligazóns externas 
* 
* Recurso educativo sobre as cadeas lixeiras das inmunoglobulinas