open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lingua istriota

O **istriota** é unha lingua románica falada por unhas 400 persoas na parte suroeste da penínsulta de Istria, en Croacia, particularmente en Rovinj e Vodnjan. Non debe ser confundido co dialecto istrio da lingua véneta. O istriota está clasificado como en perigo severo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lingua dálmata
Més per Mallorca

**Més per Mallorca** (**Més**) é unha coalición política española de ámbito mallorquino xurdida en 2010 e integrada por Partit Socialista de Mallorca, Entesa per Mallorca, e Iniciativa Verds.

A coalición ten a súa orixe no verán de 2010, cando varios partidos membros anteriormente da coalición Bloc per Mallorca decidiron concorrer xuntos ás eleccións autonómicas de maio de 2011. Estes foron o PSM-Entesa Nacionalista, Iniciativa d'Esquerres (escisión de Esquerra Unida de les Illes Balears) e Els Verds de Mallorca; pouco despois, en novembro dese ano Iniciativa d'Esquerres e Els Verds de Mallorca fusiónanse creando Iniciativa Verds. A principio de 2011 tamén se incorpora á coalición Entesa per Mallorca, partido escindido do PSM-EN en 2006. O nome da coalición quedou definido como **PSM-Iniciativa Verds-Entesa**.

Nas eleccións autonómicas a coalición obtén 36.149 votos e 4 deputados no Parlamento das Illas Baleares, 4 conselleiros ao Consello de Mallorca e 3 concelleiros no Concello de Palma. No Parlamento Balear forma o *Grupo Parlamentario Més* xunto co deputado do Partit Socialista de Menorca-Entesa Nacionalista.

De face ás eleccións xerais de novembro de 2011 a coalición mantívose, coa incorporación de Equo; con todo non obtivo representación.

O 2 de febreiro de 2013 os militantes do tres partidos, reunidos en Palma de Mallorca, deciden dar un paso adiante na consolidación da coalición, aprobando de forma case unánime un "documento de Chamada" e adoptando o nome *Més per Mallorca.* Ese mesmo mes Entesa per Mallorca decidiu reintegrarse no PSM-Entesa.

De face ás eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 a formación decidiu non presentarse e dar liberdade de voto aos seus militantes, recomendando con todo o voto para as candidaturas de Esquerra Republicana de Catalunya ou Primavera Europea (coalición de Compromís, Equo, Chunta Aragonesista e Coalición Caballas).

En maio de 2014 anunciouse a incorporación de Esquerra Republicana de Catalunya en Baleares á federación do PSM-Entesa, ingresando á vez en MÉS. Con todo en decembro dese mesmo ano ERC foi expulsada da coalición acusada de non acatar o sistema de primarias desta. Finalmente de face ás eleccións ao Parlamento das Illas Baleares de 2015 ERC non se integrou en MÉS. En devandita cita electoral MÉS obtivo un 17,15% dos votos en Mallorca (13,80% do total das illas Baleares) e 6 escanos. O seu proxecto irmán en Menorca, Més per Menorca obtivo así mesmo outros 3 escanos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial
Bartholomew Price

**Bartholomew Price**, nado en 1818 na vila de Coln St. Dennis, Gloucestershire, e finado o  29 de decembro de 1898, foi un matemático e educador inglés.

## Traxectoria 
Price comezou os seus estudos superiores de matemáticas no Pembroke College, en Oxford, en 1840, onde conseguiu senllas bolsas universitarias en 1842 e 1844. En 1845 adquiriu a condición de titor e profesor de matemáticas. Ao pouco tempo gozaba xa de moito prestixio como docentee comezou coa publicación dos seus primeiros tratados: *Diferencial calculus* (1848) e *Infinitesimal calculus* (en catro volumes, entre 1852 e 1860), que se consideraron como libros de texto principais durante moito tempo.

En 1853 foi nomeado catedrático, posto do que dimitiu en xuño de 1898. A súa actividade pública principal en Oxford estaba relacionada co *Hebdomadal Council* (o corpo reitor da universidade) e coa editora universitaria Oxford University Press, da que foi secretario durante varios anos. Exercía tamén como conservador da Bodleian Library, bolseiro honorario do Queen's College, gobernador do Winchester College e visitante do Observatorio Real de Greenwich. En 1891, foi elixido director do Pembroke Universidade, dignidade que levaba aparellada a de cóengo da catedral de Gloucester.

En 1889 era un dos accionistas da empresa Silver's, de Silvertown, no leste de Londres, unha puxante compañía de caucho.

Price faleceu en decembro de 1898 e foi enterrado no cemiterio Holywell, en Oxford.

## Obras 
* *An essay on the relation of the several parts of a mathematical science to the fundamental idea therein contained* (1849). ]
* *A Treatise on Infinitesimal Calculus v. 1: Differential calculus* (1857). [https://books.google.es/books?id=yU9LAAAAMAAJ&redir_esc=y ]
* *A Treatise on Infinitesimal Calculus v. 2. Integral calculus and calculus of variations.* ]
* *A Treatise on Infinitesimal Calculus v. 3. Statics attractions, dynamics of material particle.* ]
* *A Treatise en Infinitesimal Calculus v. 4: The dynamics of material systems *(1862). [https://books.google.es/books?id=dh81AAAAIAAJ&redir_esc=y ]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Bartholomew Price". En *The Online Books Page*. *(En inglés)*
Cambridge University Press

**Cambridge University Press** (**CUP**; en galego: "Imprenta da Universidade de Cambridge") é unha editorial universitaria inglesa que recibiu a súa carta real do rei Henrique VIII no ano 1534 e é unha das dúas *privileged presses*, xunto coa Oxford University Press.

## Historia 
Publicou o seu primeiro libro no ano 1584, o que a converte na editora máis antiga do mundo. O perfil das obras que publica e o educativo e académico e, ademais, é a encargada da impresión dos documentos oficiais da Universidade de Cambridge. Entre os autores que publicaron na Cambridge University Press destacan John Milton, William Harvey, Isaac Newton, Brian J. Ford e Stephen Hawking.
miniatura|Edificio principal da CUP en Cambridge
Na actualidade é unha entidade de ámbito internacional, con oficinas en América, Reino Unido, Europa, Oriente Medio, África, Asia e o Pacífico. Ten as súas oficinas centrais en Cambridge, e centros de almacenaxe en Nova York, Melbourne, Madrid, Cidade do Cabo, São Paulo e Singapur, con oficinas e axencias noutros países.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Black, Michael. *Cambridge University Press, 1583-1984*. Cambridge University Press. 2000. [ISBN 978-0-521-66497-4] *(En inglés)*
* David McKitterick, *A History of Cambridge University Press.* Cambridge. Cambridge University Press. Volume 1 (1992) [ISBN 978-0-521-30801-4]. Volume 2 (1998) [ISBN 978-0-521-30802-1]. Volume 3 (1998) [ISBN 978-0-521-30803-8]. *(En inglés)*

### Ligazóns externas 
* Cambridge University Press
* Cambridge University Press España
Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao

miniatura|300px|Porto en S. Cibrao

A **Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao**, con sede en Muelle Curuxeiras, Ferrol, é unha das 28 Autoridades Portuarias que compoñen o Organismo Público Estatal Puertos del Estado. Dela dependen o porto de Ferrol e o porto de San Cibrao (porto de Alúmina-Aluminio, Alcoa), amais de diversas outras instalacións, como os faros de illa Pancha (Ribadeo) e da Atalaia (San Cibrao).

O seu presidente é nomeado pola Xunta de Galicia. En 2013 foi nomeado José Manuel Vilariño Anca.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Autoridade Portuaria de Vigo
### Ligazóns externas
* Web oficial da Autoridade Portuaria Ferrol-San Cibrao
Porto de San Cibrao

alt=&nbsp;Vista do porto e factoría dende o oeste|miniatura|Vista do porto e factoría dende o oeste

O **porto de Bares** é un peirao industrial dependente da Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao, situado nos concellos de Cervo e Xove, que dá servizo á actividade industrial da factoría Alcoa, empresa concesionaria da súa xestión administrativa.

San Cibrao ten asemade un porto pesqueiro, dependente de Portos de Galicia.
Lingua tati

O **tati** ou **tat** é unha lingua irania suroccidental relacionada co persa, pero co cal non é mutuamente intelixible. É falado polo pobo tati que habita en Azerbaidján e en Rusia. O tati está clasificado como en perigo severo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Donald W. Stilo, “The Tati Language Group in the Sociolinguistic Context of Northwestern Iran an Transcaucasia,” Iranian Studies: Journal of the Society for Iranian Studies (IranS) 14 (1981).
*Gernot L. Windfuhr, “Typological Notes on Pronominal Cases in Iranian Tati,” Bulletin of the Asia Institute 4 (1990).
*Giles Authier, “New Strategies for Relative Clauses in Azeri an Apsheron Tat,” In Clause Linkage in Cross-Linguistic Perspective: Data-Drive Approaches to Cross-Clausal Syntax (Berlin: de Gruyter Mouton 2012).
Jèrriais

O **jèrriais** é unha forma da lingua normanda que se fala na Illa de Jersey, unha das Illas da Canle a carón da costa de Francia. Esmoreceu durante o século XX pola substitución do inglés como lingua da educación, do comercio e da administración. Hai moi poucas persoas que falen o jèrriais como lingua nai e, tendo en conta a idade dos falantes, este número mingua ano tras ano. Unha lingua semellante, o guernésiais, fálase na veciña illa de Guernsey; a lingua de Sark, o sercquiais, descende do jèrriais levado por colonos de Jersey que se asentaron en Sark no século XVI. É mutuamente intelixible coa lingua normanda da Normandía continental.

## Literatura 
A literatura en jèrriais ten as súas orixes na poesía de Wace (s. XII). Porén, apenas se conservan obras anteriores á introdución da imprenta na illa de Jersey durante a década de 1780. Os primeiros textos impresos na lingua proceden de xornais de finais do século XVIII, e o primeiro poema datado é un fragmento de Matchi L'Gé (1777-1849), publicado en 1795. Ao longo do século XIX, houbo un incremento notable no número de xornais e revistas en jèrriais, onde moitos autores escribían con regularidade. A primeira antoloxía de poesía en jèrriais, *Rimes Jersiaises*, saíu do prelo en 1865.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Paul W. Birt (1985): *Lé Jèrriais Pour Tous*.
* Frank Le Maistre (1996): *Dictionnaire Jersiais–Français*.
*  Mari C. Jones (2001): *Jersey Norman French: A Linguistic Study of An Obsolescent Dialect *.
* Mari C. Jones (2003): ''Jèrriais: Jersey's Native Tongue*. ISBN 978-1-904210-03-0.
* (2005): *Dictionnaithe Jèrriais-Angliais''. ISBN 0-901897-40-X.
.
David Broncano

**David Broncano Aguilera**, nado en&nbsp;Rianxo&nbsp;o&nbsp;30 de decembro de 1985,&nbsp;é un cómico e presentador de televisión español. Gañador de dous Premios Ondas, un por *A vivir que son dos días* en 2015 e outro en 2018 polo programa de radio *La vida moderna*.

## Traxectoria 
Aínda que residiu cos seus pais de meniño en Rianxo, xa dende que tivo un ano viviu na localidade xienense de Orcera, onde se criou. Cursou os estudos de informática e publicidade na Universidade Complutense de Madrid, e tras pasar por varias axencias de comunicación e publicidade comezou a súa carreira como cómico e presentador.

### Televisión 
### Radio 
### Teatro 
## Premios e nomeamentos 
* Premio Ondas por *A vivir que son dos días*, Cadena SER (2015)
* Premio Cómico do Ano do Festival de Televisión de Vitoria (2017)
* Premio Jaén Paraíso Interior (2017)
* Nomeado a Mellor Presentador nos Premios Iris da Academia de Televisión (2018)
* Premio Ondas por *La vida moderna*, Cadena SER (2018).

## Notas
Urania's Mirror

[miniatura|350x350px|Tarxeta 32 que ilustra doce constelacións: nove modernas ([Corvus (constelación)|Corvus, Crater, Sextans, Hidra, Lobo, Centaurus, Antlia, e Pyxis), a agora subdividida Argo Navis, e as constelaciones obsoletas de Noctua e Felis.]]

'''''Urania's Mirror'''* (*O Espello de Urania*), ou ***A view of the Heavens*** (*Unha visión dos Ceos)* é un conxunto de 32 cartas estelares astronómicas publicado por primeira vez en novembro de 1824. Foron gravadas por Sidney Hall. Nalgún momento afirmouse na publicidade das tarxetas que estas foron deseñadas por "unha muller", pero o traballo máis tarde foi identificado como obra do Reverendo Richard Rouse Bloxam, un profesor asistente na Rugby School.

A cuberta do xogo de tarxetas mostra unha representación da Urania, a musa da astronomía, e é acompañada por un libro titulado "A Familiar Treatise on Astronomy..." (*Un Tratado Familiar sobre Astronomía...''), escrito como un acompanhamento. P. D. Hingley, o investigador que resolveu o misterio de quen tiña deseñado as tarxetas, cento setenta anos despois da súa publicación, cre que estean entre as máis atractivas tarxetas de gráficos estelares das moitas producidas en comezos do século XIX.

## Descrición
Urania's Mirror móstranos 79 constelacións, algunhas das cales xa se tornaron obsoletas, así como varias subconstelacións, como *Caput Medusæ* (a cabeza do Medusa, cargada por Perseo).

## Notas
## Ligazóns externas 
*  Includes a video presentation of the cards.
Who's Next

'''''Who's Next'''* é o quinto álbum da banda inglesa de rock The Who, publicado en agosto de 1971. Desenvolveuse a partir do proxecto abortado *Lifehouse*, unha ópera rock multimedia escrita por Pete Townshend como continuación do álbum *Tommy* de 1969. O proxecto cancelouse debido á súa complexidade e a conflitos con Kit Lambert, o representante do grupo, pero persuadiron a Townshend para gravar as cancións para un álbum de estudio normal.

The Who gravou *Who's Next'' coa asistencia do enxeñeiro de son Glyn Johns. Tras producir a canción "Won't Get Fooled Again" no estudio móbil dos Rolling Stones, trasladáronse aos Olympic Studios para gravar e mesturar  a meirande parte das restantes cancións do traballo. A banda fixo un grande uso dos sintetizadores no álbum, particularmente en "Won't Get Fooled Again" e "Baba O'Riley", que foron publicadas como sinxelos. A fotografía da portada foi feita por Ethan Russell e fai referencia ao monólito da película de 1968 *2001: Unha odisea do espazo*, e nela aparecen os membros da banda despois de ouriñar contra un piar de cemento situado sobre un monte de escoura.

''Who's Next* foi un éxito inmediato tras ser editado. Dende entón foi visto por moitos críticos como o mellor disco de The Who e un dos mellores álbums de todos os tempos. Foi reeditado en CD varias veces con cancións adicionais orixinalmente creadas para *Lifehouse*.

## Listaxe de cancións 
### Cancións extra de 1995 
### Edición *deluxe* de 2003 
O primeiro disco da edición *deluxe'' contén os nove temas do álbum orixinal coa mestura deste, seguidos por seis descartes, dos cales "Getting in Tune" e "Won't Get Fooled Again" eran inéditos. Os seis descartes foron gravados durante as sesións en Record Plant en marzo de 1971.

Os temas dos segundo disco foron gravados no Young Vic Theatre, Londres, o 26 de abril de 1971. Todas as cancións publicáranse anteriormente agás "Water" e "Naked Eye".

## Notas
Nelson H. Minnich

**Nelson Hubert Minnich**, nado o 15 de xaneiro de 1942 en Cincinnati (Ohio), é un académico estadounidense, especialista na historia da Igrexa católica.
## Traxectoria 
Entre 1959 e 1963 estudou Humanidades na Universidade Xavier de Cincinnati. Posteriormente, até 1965, obtivo un A.B. en Filosofía polo Boston College, e na mesma entidade un M.A. en Historia en 1968. Marchou a Roma, onde cursou Teoloxía até 1970 na Pontificia Universidade Gregoriana, e en 1977 doutorouse en Historia pola Universidade Harvard coa tese *Episcopal Reform at the Fifth Lateran Council (1512-17)*.

Dende 1977 é profesor nos departamentos de Historia e Historia da Igrexa na Universidade Católica de América. Ao mesmo tempo, é editor da revista *The Catholic Historical Review*. Dende 2007 é tamén membro do Comité Pontificio de Ciencias Históricas.

## Obra 
### Artigos en revistas 
* 
* 
* 

### Colaboracións en obras colectivas 
*
José López Lourido

**José López Lourido**, finado en Pontedeume o 10 de agosto de 1936, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Militante do PSOE. Foi o primeiro alcalde republicano de Ares. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado en Pontedeume.
Eduardo Martínez Palleiro

**Eduardo Martínez Palleiro**, nado en Arteixo en 1899 e finado no mesmo concello o 22 de febreiro de 1981, foi un político galego.

## Traxectoria 
Na II República foi elixido alcalde de Arteixo a principios de marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado na Coruña por rebelión e condenado a prisión.

## Vida persoal 
Casou con Petra Castro Mañana.

## Notas
Alphonse Karr

**Jean-Baptiste Alphonse Karr**, nado en París o 24 de novembro de 1808 e finado en Saint-Raphaël o 29 de setembro de 1890, foi un crítico, xornalista en novelista francés.
## Traxectoria 
## Novelas 
* *Sous les Tilleuls* (1832)
* *Une heure trop tard* (1833)
* *Vendredi soir* (1835)
* *Le chemin le plus court* (1836)
* *Geneviève* (1838)
* *Voyage autour de mon jardin* (1845)
* *Feu Bressier* (1848)
* *Fort en thème* (1853)
* *Les Soirés de Sainte-Adresse* (1853)
* *Histoires Normandes* (1855)
* *Au bord de la mer* (1860)
* *Une poignee de verites (1866)
* *Livre de bord'' (1879–80)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Gutenberg
Pedro López Bodelo

**Pedro López Bodelo**, nado na Arentía (Andavao, Boimorto), foi un sindicalista e político galego do PSOE, alcalde de Boimorto, represaliado durante a Guerra civil española.

## Traxectoria 
Presidente do Sindicato Agrícola de Boimorto y sus Contornos. Militante do PSOE. Na Segunda República foi elixido concelleiro de Boimorto logo da repetición das eleccións municipais do 31 de maio e elixido alcalde de Boimorto o 5 de xuño. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e encausado xunto con Antonio Vidal Novo por reunión clandestina no Sindicato Agrícola o 7 de outubro. Foi destituído como alcalde a finais de outubro xunto cos concelliros Ramón Vázquez Garea, José Cabanas Vázquez e José Tojo García. Despois do triunfo da Fronte Popular nas eleccións xerais de febreiro de 1936 foi reposto como alcalde.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu con Manuel Sánchez de Valente e permaneceron agochados. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xuño de 1938. Entregáronse no cuartel de Sobrado en xaneiro de 1941. Foi xulgado en Santiago de Compostela por auxilio á rebelión e condenado a 8 anos de prisión. Internado na Prisión Provincial da Coruña, saíu en liberdade provisional en xaneiro de 1942.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Homiños de Boimorto
### Ligazóns externas 
* Causa do Xulgado de Arzúa sobre danos por disparos de escopeta na casa do cura párroco de Andavao, Emilio López Freire, sendo sospeitosos o alcalde de Boimorto, Pedro López Bodelo, e outros
* Causa do Xulgado de Arzúa sobre ameazas con arma de fogo e violación de morada do cura párroco de Andavao, Emilio López Freire, contra Pedro López Bodelo, Isidro Filloy López, José Cabanas e José Paz
Arturo Vila Moure

**Arturo Vila Moure**, nado na Agualada (Coristanco) en 1906 e finado en Cidade de México o 7 de febreiro de 1982, foi un industrial e político galego.

## Traxectoria 
Chofer en Coristanco. Na II República foi elixido alcalde de Coristanco en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Pasouse ao bando leal e combateu no exército republicano. Coa derrota da República exiliouse en México, arribando ao porto de Veracruz no buque *Mexique* o 27 de xullo de 1939. Finou en Cidade de México o 7 de febreiro de 1982, con 75 anos.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Torres Reborido e foi pai de José, Perfecto, Luisa, Ramón e Arturo Vila Torres.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na Secretaría de Gobernación. Departamento de Migración de México
Marun Laham

**Marun Laham** (en , *"Mārūn Laḥḥām"*), nado o 20 de xullo de 1948 en Irbid (Xordania), é un eclesiástico católico latino árabe, arcebispo de Tunes entre 2005 e 2012, e vigairo patriarcal en Xordania entre 2012 e 2017
## Traxectoria 
Naceu en Irbid, o 20 de xullo de 1948. Entre 1961 e 1972 estudou Filosofía e Teoloxía no seminario patriarcal de Bait Xala. O 24 de xuño de 1972 foi ordenado sacerdote do patriarcado latino de Xerusalén polo patriarca Giacomo Giuseppe Beltritti.

Entre 1972 e 1975 foi vigairo parroquial de Cristo Rei en Amán, e entre 1975 e 1976 vigairo parroquial en Al-Fuhais. Marchou como misioneiro *fidei donum* a Dubai, onde atendeu ás diferentes comunidades cristiás. Volveu en 1979 a Amán como vigairo, e entre 1981 e 1988 foi párroco en Madaba.

Entre 1988 e 1992 doutorouse en Teoloxía pastoral pola Pontificia Universidade Lateranense, cunha tese sobre a catequese de adultos no territorio patriarcal, e á súa volta a Xerusalén foi encargado de dirixir as escolas patriarcais até 1994, e posteriormente foi reitor do seminario de Bait Xala.

O 8 de setembro de 2005 foi nomeado bispo de Tunes polo papa Bieito XVI. Recibiu a conagración episcopal de mans do patriarca Mixail Saba o 2 de outubro. Cando a sé foi elevada a arquidiocese o 22 de maio de 2010, pasou a ser o seu arcebispo.

O 19 de xaneiro de 2012 Bieito XVI nomeouno vigairo patriarcal de Xordania, arcebispo auxiliar de Xerusalén e arcebispo titular de *Medaba*. Permaneceu no cargo até a súa renuncia o 4 de febreiro de 2017.
José Louzán Martínez

**José María Louzán Martínez**, nado en Oleiros cara a 1878 e finado en Iñás o 20 de novembro de 1952, foi un político galego.

## Traxectoria 
Militante de Izquierda Republicana e presidente da agrupación local do partido do Burgo. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936,  foi nomeado alcalde de Culleredo o 21 de marzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado na Coruña por rebelión, sendo sobresida a súa causa. Exiliouse na Arxentina. Finou en Iñás o 20 de novembro de 1952 con 74 anos.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Jaspe Dans. Volveu casar con Serafina Pardo Fernández.

## Notas
Benjamín Núñez Sanmartín

**Benjamín Núñez Sanmartín** foi un industrial e político galego.

## Traxectoria 
Membro de Izquierda Republicana, logo da vitoria da Fronte Popular en  febreiro de 1936 foi nomeado alcalde de Curtis. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou a resistencia comezando coa recollida de armas, e desprazouse cun grupo de veciños a Betanzos e Coruña o día 20 de xullo. Despois fuxiu. Militante do PCE. Foi procesado en Santiago de Compostela por rebelión e declarado en rebeldía. Exiliouse no Brasil. Xulgado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas, foi condenado en 1940 a quince anos de inhabilitación absoluta, quince anos de desterro a máis de douscentos quilómetros de Arzúa e o pago de vinte e cinco mil pesetas. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha Responsabilidades Políticas
Ramiro Suárez Moreno

**Ramiro Suárez Moreno**, finado en Francia, foi un político galego.

## Traxectoria 
Agrario de Paiosaco. Na Segunda República foi elixido alcalde da Laracha. Militou en Izquierda Republicana. En marzo de 1936 foi nomeado deputado provincial. Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba en Madrid. Foi procesado en Santiago de Compostela por rebelión e declarado en rebeldía. Exiliouse en Francia, foi internado nun campo de concentración. Morreu en Francia uns anos despois de rematar a segunda guerra mundial.
## Vida persoal 
Casou con Josefa Añón Vázquez, que finou en 1956, e foi pai de Hermelinda e Carmen Suárez Añón.
## Notas
Juan Bautista Martínez Lemiña

**Juan Bautista Martínez Lemiña**, que asinaba como **J. Bautista M. Lemiña**, nado en Ribeira o 7 de xullo de 1906 e finado no mesmo concello o 30 de xuño de 1975, foi un mestre, xornalista e ilustrador galego.

## Traxectoria 
Mestre, xornalista, ilustrador, aprendiz de reloxeiro, tamén dirixiu o grupo de música Orquesta Lemiña, un sexteto de vento e percusión no que tocaba o violín e o acordeón. Correspondente en Ribeira de *El Pueblo Gallego*, asinaba moitos artigos co pseudónimo **Tis-ta-bau**. Colaborou en *La Voz de Galicia* e *La Lucha* e en 1933 fundou en Ribeira o semanario *La Coraza*. Foi director do colexio Curros da Coruña e mestre interino en Palmeira e Ribeira e en marzo de 1936 trasladouse á escola número 2 da Guarda. Colaborou en *RAIG*, *El Noticiero Gallego*, *Escuela Vivida*, *Presente* e *Escuela Azul*.

Trasladouse como mestre a Vilanova en 1938. Foi delegado comarcal de Prensa e Propaganda no partido xudicial de Cambados do Sindicato Español del Magisterio. A finais de 1938 entrou no exército e foi alférez provisional. Despos da guerra foi mestre en Vilanova de Arousa (1940-1943), Oleiros (dende 1943), Porto do Son e na Pobra do Caramiñal, onde se xubilou. Dende 1964 estivo a cargo da delegación de *El Pueblo Gallego*, primeiro na Pobra do Caramiñal e despois en Ribeira. Deixou inédito o libro *Páginas históricas* no que recolle as súas vivenzas na guerra, polo que recibiu un accésit no Premio Ejercito de 1958. Finou en Ribeira o 30 de xuño de 1975.

## Vida persoal 
Casou con Josefina Ajeitos Lijó e foi pai de Juan Bautista e María Visitación Martínez Ajeitos.

## Notas
La Coraza

***La Coraza*** foi un periódico editado en Ribeira en 1933.
## Historia e características 
Subtitulado *Semanario Popular e independiente*, apareceu o 22 de febreiro de 1933. Fundado por Juan Bautista Martínez Lemiña, que era o seu principal redactor, estaba dirixido por Joaquín Parada Lorenzo. Semanario local con pretensións de independencia política pero en realiadade de tendencia dereitista, mantivo polémicas con *La Lucha*. Aparecía os domingos e tiña un prezo de dez céntimos. A partir do número 15 cambiou o subtítulo por *Semanario Popular* e desde o número 21, cando cambiou a súa periodicidade a quincenal, por *Quincenario Independiente*. Entre os seus colaboradores figuraron María Enriqueta Camarillo, Josefa Dios Reiriz, Esperancita Vilalba, Josefa García, Dolores Brión Hermo, Ramón Martínez Lemiña, J. Villanueva, Pérez Coutiño, Alberto Plasencia, P. Valeiras, Anselmo Prado Núñez, A. Pérez y Santos e José Brión. O último número coñecido é do 9 de outubro de 1933.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
César Strawberry

**César Montaña Lehmann**, nado en Madrid o 2 de marzo de 1964, de nome artístico **César Strawberry**, é un escritor, compositor e cantante español, popular por ser membro e portavoz do grupo Def Con Dos. Tamén é vocalista no grupo Strawberry Hardcore. Como escritor ten publicadas tres novelas, un libro de relatos compartido e a primeira parte da biografía do grupo Def Con Dos.

## Traxectoria 
Goza de popularidade por ser MC e voceiro do grupo de música hip hop e rap metal Def Con Dos. Con esta banda publicou dez discos en estudo, ademais de diversos recompilatorios, directos, unha maqueta e varios sinxelos, sendo o compositor da maior parte das súas letras.

Tamén é cantante e compositor das letras do grupo de música Strawberry Hardcore, que practica precisamente ese estilo musical, na súa vertente melódica, e co que publicou dous álbums.

Ademais está desenvolvendo unha carreira como escritor, con tres novelas publicadas, a primeira parte dunha biografía sobre o grupo Def Con Dos e un libro de relatos compartido.

O 19 de xuño de 2016 foi detido pola Garda Civil dentro da operación “Araña III” acusado de “enaltecemento do terrorismo”, por unhas mensaxes en Twitter de ano e medio antes. Ese mesmo día foi posto en liberdade e difundiu un comunicado, no que lamentaba que esas mensaxes puidesen ofender a algunhas persoas, defendía o dereito á crítica sociopolítica e explicaba “en todo momento considerei que esta actividade se atopaba amparada pola liberdade de expresión”. Foi absolto dos delitos de enaltecemento do terrorismo e humillación ás vítimas pola audiencia nacional e posteriormente condenado polo tribunal supremo a un ano de cárcere.

## Notas
Dmytro Blazheiovskyi

**Dmytro Blazheiovskyi** (en ), nado o 21 de agosto de 1910 en Wisłok Wielki (Austria-Hungría) e finado o 23 de abril de 2011 en Lviv, foi un sacerdote greco-católico ucraíno, historiador e artista.

## Traxectoria 
Naceu en Wisłok Wielki, na rexión de Lemkovina en Austria-Hungría (hoxe no voivodato de Subcarpacia en Polonia), fillo de Teodor e Anna Blazheiovskyi. Entre 1922 e 1930 estudou no ximnasio ucraíno de Przemyśl. Posteriormente, en 1933 marchou a estudar enxeñaría electrónica a Praga, dende onde peregrinou a pé a Roma. En Roma, baixo a guía de Teodosii Tyt Halushchynskyi, entrou no seminario.

Entre 1933 e 1946 estudou Filosofía, Teoloxía e Historia nas universidades pontificias Urbaniana e Gregoriana en Roma; durante a súa estancia alí foi ordenado sacerdote o 2 de abril de 1939. En 1942 doutorouse en Teoloxía pola Urbaniana e en 1946 en Historia pola Gregoriana.

Entre 1946 e 1973 exerceu o seu ministerio pastoral en varias parroquias da Igrexa católica bizantina ucraína nos Estados Unidos. En 1973 volveu a Roma, onde se dedicou á produción científica e á decoración de iconas.

Foi autor de 25 publicacións científicas sobre a historia de Igrexa e de Ucraína. Foi tamén coñecido polos seus bordados ucraínos en iconas e de estandartes, moitos deles en museos de todo o mundo ou empregados para fins litúrxicos. O 6 de maio de 1999 abriu en Lviv o museo de iconas bordadas de Dmytro Blazheiovskyi.

O 17 de agosto de 2006, o presidente de Ucraína Viktor Yushchenko condecorou a Blazheiovskyi coa Orde ao Mérito, III clase, "pola súa contribución significativa ao fortalecemento da autoridade internacional de Ucraína, pola difusión dos logros históricos e contemporáneos do pobo ucraíno, e a súa participación activa nas comunidades ucraínas da diáspora".

Finou o 23 de abril de 2011 en Lviv, con 101 anos. Está enterrado no cemiterio de Yaniv.
## Obra 
* 
* 
* 

## Notas
Sexoloxía

A **sexoloxía** é o estudo sistemático do feito sexual humano, dende todas as súas perspectivas, filoxenéticas, ontoxenéticas, antropolóxicas, socioculturais, fisiolóxicas, pedagóxicas, clínicas e investigativas. A sexoloxía, como ciencia e como profesión, implica, dende un enfoque multidisciplinar e/ou o interdisciplinar, a un gran número de disciplinas e especialidades médicas e humanísticas, abranguendo así todos os aspectos da sexualidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Educación sexual
* Anatomía

### Ligazóns externas 
* Academia Internacional de Sexoloxía Médica
* Arquivo de Sexología
Paula Sebastián

**Paula Sebastián**, nada en Pontevedra en 1962, é unha actriz galega de teatro, cine e televisión.

## Traxectoria 
Actriz de formación teatral, dende comezos dos anos oitenta actuou nos escenarios, realizando tamén pequenos papeis secundarios en televisión (*Anillos de oro*, *Segunda enseñanza*). Neses anos interpretou sobre as táboas *Die bitteren Tränen der Petra von Kant* (1986), *El placer de su compañía* (1988) *Y yo con estos nervios* (1989), con Iñaki Miramón e Tomás Gayo.

En 1989 xurdiulle a oportunidade, a través de Hugo Stuven, de participar nunha pequena comedia de *sketches* no programa de humor de TVE *Pero... ¿esto qué es?*, xunto a debutantes na pequena pantalla como Elisa Matilla e actores de máis longa traxectoria como Alfonso Lussón.

Tras esa incursión en TV, de volta ós escenarios, en 1990 estreou *Un sabor a miel*, de Shelagh Delaney, xunto a Beatriz Carvajal. Séguelle *Etiqueta Negra* (1991), cuxa interpretación a fixo merecedora do Premio Ercilla de Teatro.

En 1994 debutou no cine, e participou en *Cómo ser infeliz y disfrutarlo*, con Carmen Maura, o primeiro dos dous títulos nos que participou, sendo o outro *Os aires difíciles*. Un ano despois participou na primeira tempada da exitosa serie de televisión *Médico de familia*. A súa seguinte intervención na pequena pantalla fíxose esperar até 2000 en que se incorporou a algúns episodios da serie *El Comisario* en Telecinco.
## Notas
Mar de Somov

**Mar de Somov**  (en&nbsp;ruso:&nbsp;*Море Сомова*, trasliterado como&nbsp;*Sodruzhetsva)* é o nome proposto para un mar marxinal do océano Antártico, situado ao sur do océano Pacífico, na zona oriental da Antártida Oriental, entre os meridianos 150°L e 170°L. A oeste fica o Mar de D'Urville, e ao leste do Cabo Adare, en 170°14' Leste, fica o Mar de Ross. Ten unha área de 1&nbsp;50&nbsp;000&nbsp;km² e unha profundidade de 3 000 m.

O nome foi proposto pola delegación rusa para o proxecto de denominación de mares de 2002 da Organización Hidrográfica Internacional (OHI). Coa proposta pretendeuse nomenaxear ao oceanólogo e explorador polar ruso Mikhail Somov, que entre 1955 e 1957 foi o comandante da primeira expedición antártica soviética,  Porén, o proxecto non foi aprobado aínda pola OHI e o documento de 1953, que non inclúe o "mar de Somov", continúa en vigor. As autoridades xeográficas e editores de mapas e atlas non inclúen o nome, agás as da esfera rusa.

## Notas
José Filgueira Pérez

**José Filgueira Pérez** foi un político galego.

## Traxectoria 
Foi secretario da sociedade de Agricultores de Lousame. Coa proclamación da Segunda República foi nomeado presidente da Comisión Xestora de Lousame o 26 de abril de 1931. Celebradas eleccións, a candidatura republicano agraria que encabezaba, obtivo os 14 concelleiros da corporación e foi elixido alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concelleiros das corporacións republicanas
Manuel Tobío Romaní

**Manuel Tobío Romaní**, coñecido como **Maranqueiro**, nado en Muros cara a 1899, foi un político galego.

## Traxectoria 
Na II República foi elixido alcalde de Muros en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu con outros republicanos do Barbanza nos bous *Santa Eulalia* e *Santa Rosa*. Combateu no exército leal. Logo da derrota da República pasou a Francia. Foi un dos pasaxeiros do *Winnipeg* e acabou exiliándose no Uruguai.

## Notas
Aethelred I de Anglia Oriental

**Æthelred** foi, no século VIII, un rei semihistórico de Anglia Oriental, un reino anglosaxón que hoxe inclúe os condados ingleses de Norfolk e Suffolk.

## Traxectoria 
Pénsase que gobernou nalgún momento entre os anos 760 e 790 e que estivo á fronte de Anglia Oriental durante o overlordship de Offa de Mercia. Sucedeu a tres reis que gobernaron xuntos Anglia Oriental despois de 749.

Non conservamos moedas co nome de Æthelred e as únicas fontes históricas únicas que o citan datan de despois da conquista normanda de Inglaterra, incluíndo as *Vidas de Santo Æthelberht* e as listas reais de Guillerme de Malmesbury.  Nas narrativas lendarias de Santo Æthelberht, Æthelred e a súa raíña, que se chamaba posibelmente Leofruna, ambos os dous vivían en *Beodricesworth* (moderno Bury St. Edmunds).

Æthelred foi o pai de Æthelberht II de Anglia Oriental, quen o sucedeu sobre o 770.

## Notas
José Sande Lois

**José Sande Lois**, nado en Malpica de Bergantiños, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Estudou maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Foi mestre interino da Ponte do Porto até 1929. Despois foi mestre de Nantón. Militante de Izquierda Republicana. Na II República foi nomeado alcalde de Malpica de Bergantiños en xaneiro de 1936, renunciou ao cargo en abril dese ano ao ser destinado como mestre a San Mamede de Ribadulla (Vedra). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu na evasión da motora *San Adrián*. Foi procesado en Ferrol por rebelión militar e declarado fuxido en rebeldía. No proceso de depuración foi expulsado do Maxisterio. A súa causa foi sobresida definitivamente en novembro de 1944.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Centro Documental de la Memoria Histórica
José Agrelo Puertas

**José Agrelo Puertas** foi un político galego.

## Traxectoria 
En 1906 foi elixido secretario do Casino de Muxía, e en 1910 foi vicepresidente. Foi elixido concelleiro de Muxía en 1920, e na II República foi nomeado alcalde de Muxía en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A Deputación recupera unha listaxe de 60 cargos institucionais a mans do Franquismo na Costa da Morte
Marcial Villaverde Viqueira

**Marcial Villaverde Viqueira**, finado en Ferrol, foi un político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Santa Cruz de Mondoi, obtivo o segundo premio de millo no Concurso de patacas e millos de Betanzos de 1932. Militante do PSOE. Na Segunda República era vogal da Agrupación Socialista de Betanzos e foi nomeado alcalde de Oza dos Ríos en marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado nunha casa de Santiago de Paderne na que foi detido a causa dun aviso por un grupo de falanxistas e gardas civís de Betanzos. Cando o levaban a pasear fixo fronte a un dos gardas e botoulle as mans ao fusil que disparou cara a arriba, aproveitando para escapar. Cruzou o río Mandeo varias veces e perdeu a roupa. Estivo fuxido unha tempada en Mántaras, Coruxou e Areas. Regresou á casa de Mondoi e permaneceu agochado alí. No fondal da horta inmediata á casa fixo unha cova á que se acedía a través dun túnel desde un alpendre onde tiñan o forno. Botou sete anos agochado na casa sen que os fillos o souberan, até que en 1943 se presentou ás autoridades e saíu en liberdade. Despois instalouse en Curtis onde montou un bar e contactou con Isabel Ríos. Volveu ser detido e encarcerado seis meses, xunto co fillo máis vello, por colaboración coa guerrilla. Deixou o bar e marchou a Ferrol, onde morreu con 54 anos.

 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Antonio Comyn Crooke

**Antonio Comyn Crooke,** nado o 4 de marzo de 1858, en Madrid, e finado o 30 de decembro de 1931, tamén en Madrid. Foi  un aristócrata, avogado e político&nbsp;español. Foi conde consorte de Albiz desde 1903 polo casamento con Jesusa Allendesalazar, I condesa de Albiz, irmá de&nbsp;Manuel Allendesalazar.

Estudou en España, no Instituto San Isidro  e Inglaterra, de onde procedía a súa familia. Licenciouse en dereito e foi socio do Ateneo de Madrid e tamén foi un dos pioneiros do excursionismo en Madrid. Foi elixido deputado do Partido Conservador polo distrito de Santa Coloma de Farners nas eleccións xerais de 1891,1893, 1898 e 1899. Foi Fiscal do Tribunal de Contas e en 1900 foi nomeado subsecretario da Presidencia do Consello de Ministros.

Tamén foi senador pola provincia de Xirona durante 1901-1902 e pola provincia de Cuenca de 1903 a 1904 e pola provincia de Palencia de 1907 a 1908. Tamén participou en empresas que instalaron a telegrafía sen fíos en España.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do Congreso dos Diputatos
* Ficha do Senado
Drizzona

**Drizzona** é unha localidade e *comune* italiana da provincia de Cremona, na rexión da Lombardía, con 537 habitantes.

## Evolución demográfica 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Drizzona  .
Invisibles (filme)

***Invisibles*** é unha película documental dirixida por Mariano Barroso, Isabel Coixet, Javier Corcuera Andrino, Fernando León de Aranoa e Wim Wenders no ano 2008. Obtivo o Premio á mellor película documental na XII edición dos Premios Goya, en 2008.

## Sinopse 
Cinco directores homenaxean o vinte aniversario da ONG&nbsp;Médicos Sen Fronteiras. A través de varias historias retrátase a persoas que viven no medio de guerras e conviven con epidemias. "El sueño de Bianca" (*O soño de Bianca*) contrasta as realidades de dúas mulleres. "Cartas a Nora" é un relato de inmigración, mentres que "La voz de las piedras" (*A voz das pedras*) é unha historia familiar no corazón de Colombia.&nbsp;En "Buenas noches, Ouma" (*Boas noites, Ouma*) descríbese o conflito armado de Uganda e "Crímenes Invisibles" (*Crimes Invisibles*) denuncia os abusos a mulleres na República Democrática do&nbsp;Congo.

Este proxecto solidario nace co selo de Javier Bardem como produtor. Para conmemorar as dúas décadas de traballo de Médicos Sen Fronteiras quíxose facer unha homenaxe aos seus cooperantes, pero tamén ás persoas que reciben a súa axuda. Persoas "invisibles" que teñen unha historia e que atopan, neste documental, unha forma de expresarse.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Invisibles" en fotogramas.es.
* "Invisibles" en labutaca.net.
* "Invisibles" en zinema.com.
* "Invisibles" en 20minutos.es.
Resident Evil: Damnation

***Resident Evil: Damnation*** (tamén coñecido como ) é un filme xaponés de animación que se estreou no 2012. Foi dirixido por Makoto Kamiya e producido por Hiroyuki Kobayashi. É a secuela de *Resident Evil: Degeneration* e a precuela do videoxogo Resident Evil 6.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Resident Evil*
### Ligazóns externas 
* 

[[Categoría:Filmes de 2012 en 3D]
Death Grips

**Death Grips** é un grupo de hip hop experimental de Sacramento (California), formado no ano 2010. Os integrantes do grupo son o rapeiro/vocalista MC Ride (Stefan Burnett), Zach Hill (batería, produtor e compositor) e o enxeñeiro Andy Morin. O guitarrista Nick Reinhart (Tera Melos) participou nos álbums Fashion Week, Jenny Death e Bottomless Pit. O seu estilo musical pode clasificarse en torno ao hip hop, punk, electrónica, noise e mesmo industrial. No 2012, a revista británica *The Skinny* manifestou que pasa por ser "a primeira banda verdadeiramente importante do século vinte e un".

A banda lanzou en abril do 2011 o mixtape *Exmilitary *e o ano seguinte o seu álbum debut *The Money Store*, ambos con boa acollida da crítica. Pouco despois de asinar con Epic Records no ano 2012 o grupo filtra e pon en descarga libre o seu segundo álbum *No Love Deep Web*, rompendo as condicións contractuais, o que lles valeu a expulsión da discográfica tempo despois. No 2013 publican o terceiro álbum, *Government Plates*. Tras non presentarse a varias actuacións (rachando cos contratos asinados) o grupo anunciou a súa disolución en xullo de 2014 xunto co lanzamento do seu cuarto álbum de estudio *The Powers That B.* Porén, en marzo de 2015 a banda revelou que quizais "poderían facer máis música" e despois anunciaron unha xira mundial. Máis tarde ese mesmo ano anunciaron o seu quinto álbum, titulado *Bottomless Pit, *o cal foi publicado no mes de maio do ano 2016.

## Discografía 
### Álbums de estudio
### Mesturas
**Exmilitary* (2011)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Avelino Rico Suárez

**Avelino Rico Suárez** foi un político galego.

## Traxectoria 
Na II República foi nomeado alcalde de Oroso o 10 de marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e estivo varios anos encarcerado.

 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Oroso. Guía histórica en imaxes
Richard Bauckham

**Richard John Bauckham**, nado en Londres o 22 de setembro de 1946, é un teólogo anglicano, historiador teolóxico e investigador do Novo Testamento inglés. É especialista en Cristoloxía do Novo Testamento e no Evanxeo de Xoán.

## Traxectoria
Bauckham estudou na Universidade de Cambridge. Foi profesor de teoloxía na Universidade de Leeds (1976-1977) e de historia do pensamento cristián na Universidade de Manchester (1977-1992). Foi despois profesor da Universidade de St Andrews, Fife, Escocia (1992-1997).

A súa obra principal é *Jesus and the Eyewitnesses: The Gospels as Eyewitness Testimony* (2006).

### Obras
**Tudor Apocalypse: Sixteenth-century Apocalypticism, Millenarianism and the English Reformation* (1978)
**2 Peter, Jude* (1983)
**Moltmann: Messianic Theology in the Making* (1987)
**The Bible in Politics: How to Read the Bible Politically* (1989)
**World Biblical Themes: Jude, 2 Peter* (1990)
**Jude and the Relatives of Jesus in the Early Church* (1990)
**The Theology of the Book of Revelation* (1993)
**The Climax of Prophecy: Studies on the Book of Revelation* (1993)
**The Theology of Jürgen Moltmann* (1995)
**The Fate of the Dead: Studies on the Jewish and Christian Apocalypses* (1998). Suplemento a *Novum Testamentum 93*
**God Crucified: Monotheism and Christology in the New Testament* (1998)
**James : Wisdom of James, Disciple of Jesus the Sage* (1999)
**Gospel Women: Studies of the Named Women in the Gospels* (2002)
**Bible and Mission: Christian Mission in a Postmodern World* (2003)
**Jesus and the Eyewitnesses: The Gospels as Eyewitness Testimony* (2006)
**Finding God in the Midst of Life: Old Stories for Contemporary Readers* (con Trevor Hart) (2006)
**The Testimony of the Beloved Disciple: Narrative, History, and Theology in the Gospel of John* (2007)
**The Jewish World around the New Testament: Collected Essays I* (2008)
*''Jesus and the God of Israel: God Crucified and Other Studies on the New Testament's Christology of Divine Identity* (2008)
**Bible and Ecology: Rediscovering the Community of Creation* (2010)
**Jesus: A Very Short Introduction* (2011)
**Living with Other Creatures: Green Exegesis and Theology* (2011)
**Gospel of Glory: Major Themes in Johannine Theology* (2015)
**The Bible in the Contemporary World: Hermeneutical Ventures'' (2016)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio oficial de Richard Bauckham .
Gilbert Baker

**Gilbert Baker** (Chanute, Kansas, 2 de xuño de 1951-Cidade de Nova York, 30 de marzo de 2017) foi un artista e activista polos dereitos civís que en 1978 deseñou a bandeira LGBT, tamén coñecida como bandeira do arco da vella ou bandeira da liberdade.

## Biografía 
Baker serviu no Exército dos Estados Unidos de 1970 a 1972. Foi destinado a San Francisco na época do movemento de liberación LGBT. Tras ser licenciado con honras, decidiu aprender costura de maneira autodidacta e empezou a deseñar pancartas para as manifestacións en contra da guerra e a favor dos dereitos dos homosexuais. Foi durante estes anos que coñeceu e estableceu amizade co político e activista Harvey Milk.

En 1979 empezou a traballar na Paramount Flag Company de San Francisco. Baker deseñou desde entón paneis publicitarios para personaxes políticos do talle do primeiro ministro da República Popular da China, para os presidentes de Francia, Venezuela e Filipinas, ou para o rei de España. Tamén realizou varios traballos para o Partido Demócrata, ademais de diversas creacións para numerosos actos civís, en especial para o Día Internacional do Orgullo LGBT de San Francisco.

En 1994 Baker trasladouse a Nova York onde continuou co seu traballo creativo e o seu activismo. Ese ano creou a bandeira máis grande do mundo (daquela) para a celebración do vixésimo quinto aniversario dos disturbios de Stonewall.

En 2003, para conmemorar o tamén vixésimo quinto aniversario da bandeira LGBT, Baker creou unha bandeira coas cores do arco da vella de dous quilómetros que percorría Cayo Hueso dende o golfo de México até o océano Atlántico. Despois das celebracións, enviou diferentes seccións da bandeira a máis de cen cidades de todo o mundo. Faleceu no seu lar na Cidade de Nova York mentres durmía, á idade de 65 anos.

## Bandeira LGBT 
Ondulou por vez primeira no Festival do Orgullo de San Francisco, o 25 de xuño de 1978. As dúas primeiras bandeiras do desfile foron cosidas e tinguidas a man polo artista, coa axuda de trinta voluntarios. As súas cores pretenden reflectir a diversidade da comunidade LGBT. As oito que compoñen o deseño orixinal teñen os seguintes significados:

O deseño sufriu cambios, debido á dispoñibilidade de teas no mercado. En 2008, a variante máis estendida posúe seis franxas horizontais de cores vermella, laranxa, amarela, verde, azul e violeta, e a vermella aparece na parte superior, tal e como aparecería no arco da vella. Baker refírese a ela como "a versión comercial", pois xurdiu por mor das necesidades de facilitar a súa produción en masa.

## Cinema e televisión 
* En 2003, Baker e o seu proxecto en Cayo Hueso apareceron no documental *Rainbow Pride*, de Marie Jo Ferron.
* Baker recreou a bandeira arco da vella orixinal para o filme *Milk* (2008).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Bandeira LGBT
### Ligazóns externas 
*www.gilbertbaker.com|Páxina Web do artista