Cimerios

miniatura|Distribución dos achados traco-cimerios. A partir do mapa de *Археология Украинской ССР* vol. 2, Kíiv (1986)
Os **cimerios** (en , Kimmérioi) foron un pobo indoeuropeo nómade, que apareceu arredor do 1000&nbsp;a.C. e que se menciona máis tarde no século VIII&nbsp;a.C. nos rexistros asirios. Mentres os cimerios eran descritos a miúdo polos contemporáneos como culturalmente "escitas", evidentemente diferían etnicamente dos escitas propiamente ditos, que tamén desprazaron e substituíron os cimerios.

Probablemente orixinarios da estepa póntico-caspiana, os cimerios migraron posteriormente tanto á Europa occidental como ao sur, polo norte do Cáucaso.

Algúns deles probablemente incluían unha forza que arredor de 714&nbsp;a.C. invadiu Urartu, un estado suxeito ao Imperio Neoasirio. Esta incursión foi derrotada polas forzas asirias ao mando de Sargon II en 705, tralo cal a mesma rama meridional dos cimerios virou cara ao oeste cara a Anatolia e conquistou Frixia no 696/5. Acadaron o auxe do seu poder en 652 despois de tomar Sardis, a capital de Lidia; con todo, frustrouse unha invasión de Anshan controlada por asirios. Pouco despois do 619, Alyattes de Lidia derrotounos. Non hai máis mencións a elas en fontes históricas, mais é probable que se instalasen na Capadocia.

## Orixes 
A orixe dos cimerios non está clara. Suponse que estaban relacionados con grupos de fala iraniana ou tracia que migraron baixo a presión da expansión escita do século IX ao VIII&nbsp;a. C.

Segundo Heródoto, os cimerios habitaron a rexión ao norte do Cáucaso e do mar Negro durante os séculos VIII e VII&nbsp;a.C. (é dicir, o que hoxe son Ucraína e Rusia), aínda que non se identificaron con ningunha cultura arqueolóxica específica na rexión.

## Arqueoloxía 
A orixe da cultura está asociada á cultura Belozerskaya (séculos XII ao X) e á posterior e máis segura Novocerkassk (séculos X ao VII&nbsp;a.C.) entre o Danubio e o Volga.

O uso do nome "cimerios" neste contexto débese a Paul Reinecke, que en 1925 postulou unha "esfera cultural norte-tracia-cimmeriana" (*(nordthrakisch-kimmerischer Kulturkreis*) que se solapa coa cultura de Hallstatt máis nova dos Alpes orientais. O termo traco-cimerio (*thrako-kimmerisch*) foi introducido por primeira vez por I. Nestor na década de 1930. Nestor tiña a intención de suxerir que houbo unha migración histórica de cimerianos a Europa do leste desde a zona da antiga cultura Srubnaya, quizais desencadeada pola expansión escita, a principios da Idade de Ferro europea. Nas décadas de 1980 e 1990, estudos máis sistemáticos sobre os artefactos revelaron un desenvolvemento máis gradual no período que abrangue os séculos IX a VII&nbsp;a.C., de xeito que o termo "traco-cimerio" é agora bastante usado por convención e non implica necesariamente unha conexión directa nin cos tracios nin cos cimerios.

## Rexistros asirios 
miniatura|Invasións cimerias de Colchis, Urartu e Asiria, 715–713&nbsp;a.C.
Os descubrimentos de Austen Henry Layard nos arquivos reais de Nínive e Calah incluíron rexistros primarios asirios da invasión cimeria. Estes rexistros parecen situar a patria cimeria, Gamir, ao sur (máis que ao norte) do mar Negro.

O primeiro rexistro dos cimerios aparece nos anais asirios no ano 714&nbsp;a.C. Estes describen como un pobo chamado Gimirri axudou as forzas de Sargon II a derrotar o reino de Urartu. A súa terra natal orixinal, chamada Gamir ou Uishdish, parece estar situada dentro do estado amortecedor de Mannae. O xeógrafo Tolomeo situou nesta rexión a cidade cimeria de Gomara. Os asirios rexistraron as migracións dos cimerios, xa que o antigo rei do pobo Sargon II foi asasinado na batalla contra eles mentres os expulsaba de Persia no 705&nbsp;a.C.

Posteriormente rexistrouse que os cimerios conquistaron Frixia en 696–695&nbsp;a.C., o que levou o rei frixio Midas a tomar veleno en lugar de capturalo. En 679&nbsp;a.C., durante o reinado de Esarhaddon de Asiria (r.&nbsp;681-669&nbsp;a.C.), atacaron as colonias asirias de Cilicia e Tabal baixo o seu novo gobernante Teushpa. Esarhaddon derrotounos preto de Hubushna (Hupisna), e tamén coñeceron a derrota a mans do seu sucesor Assurbanipal.

## Tradición grega 
Un pobo chamado *Kimmerioi* descríbese na *Odisea* de Homero 11.14 (contra finais do século VIII&nbsp;a.C.), que vivía alén do Oceanus, nunha terra de néboa e escuridade, ao bordo do mundo e na entrada do Hades.

Segundo Heródoto (c.&nbsp;440&nbsp;a.C.), os cimerios foran expulsados ​​da súa terra natal entre os ríos Tyras (Dnister) e Tanais (Don) polos escitas. Non compatibles cos avances dos escitas, para garantir o enterro na súa patria ancestral, os homes da familia real cimeria dividíronse en grupos e loitaron ata a morte. Os plebeos cimerios soterraron os corpos ao longo do río Tyras e fuxiron a través do Cáucaso e dirixíronse a Anatolia. Heródoto tamén nomea varios reis cimerios, incluído Tugdamme (Lygdamis en grego; mediados do século VII&nbsp;a.C.) e Sandakhshatra (finais do século VII).

No 654 ou 652&nbsp;a.C. (a data exacta non está clara) os cimerios atacaron o reino de Lidia, matando o rei lidio Gyges e causando unha gran destrución na capital lidia de Sardis. Regresaron dez anos despois durante o reinado do fillo de Gyges, Ardys; esta vez capturaron a cidade, a excepción da cidadela. A caída de Sardis supuxo un grande impacto para as potencias da rexión; os poetas gregos Calino e Arquíloco rexistraron o medo que inspirou nas colonias gregas de Xonia, algunhas das cales foron atacadas por asaltantes cimerios e treri.

A ocupación cimeria de Lidia foi breve, con todo, posiblemente debido a un brote dunha enfermidade. Foron golpeados por Alyattes. Esta derrota supuxo o final efectivo do poder cimerio.

O termo Gimirri foi usado aproximadamente un século despois na inscrición de Behistun (c.&nbsp;515&nbsp;a.C.) como equivalente asiro-babilónico do iraniano saka (escitas). Á parte disto, os cimerios desapareceron dos rexistros históricos.

## Legado 
En fontes que comezan cos Anais reais francos, os reis merovinxios dos francos tradicionalmente trazaron a súa liñaxe a través dunha tribo prefranca chamada Sicambri (ou Sugambri), mitificada como un grupo de "cimerios" desde a desembocadura do río Danubio, pero que chegaran de Gelderland nos Países Baixos modernos e recibían o nome do río Sieg.

Os primeiros historiadores modernos afirmaron a descendencia cimeria dos celtas ou dos xermanos, argumentando desde a semellanza de *Cimmerii* con *Cimbri* ou *Cymry*. A etimoloxía de *Cymro* "galés" (en plural *Cymry*), conectada cos cimerios polos celtistas do século XVII, é agora aceptada polos lingüistas celtas como derivada dunha palabra britónica *kom-brogos, que significa "compatriota". *The Cambridge Ancient History* clasifica os maeotios como un pobo de ascendencia cimeria ou como caucásicos baixo o dominio iraniano.

O nome bíblico "Gomer" relacionouse cos cimerios.

Segundo a historiografía nacional xeorxiana, os cimerios, en xeorxiano Gimirri, tiveron un papel influente no desenvolvemento das culturas colchi e iberia. Dise que a palabra xeorxiana moderna para "heroe", გმირი *gmiri*, deriva do seu nome.

Especulouse que os cimerios se instalaron finalmente na Capadocia, coñecida en armenio como Գամիրք, *Gamir-kʿ* (o mesmo nome que a patria cimeria orixinal en Mannae).

Tamén se especulou que a moderna cidade armenia de Gyumri (Գյումրի [ˈgjumɾi]), fundada como Kumayri (Կումայրի), derivou o seu nome dos cimerios que conquistaron a rexión e fundaron alí un asentamento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Ivanchik A.I. "Cimmerians and Scythians", 2001
* 
* 
*Terenozhkin A.I., Cimmerians, Kiev, 1983
*Collection of Slavonic and Foreign Language Manuscripts – St.St Cyril and Methodius – Bulgarian National Library: http://www.nationallibrary.bg/slavezryk_en.html
### Ligazóns externas 
*Cimmerians  by Jona Lendering
*Wiki Classical Dictionary: Cimmerians 
*Cimmerians on Regnal Chronologies