Villa Capra

***Villa Almerico Capra*** coñecida como ***A Rotonda*** (tamén coñecida como ***Villa Capra***) é unha vila veneciana de planta central ou centralizada, situada preto da cidade de Vicenza, non moi lonxe da estrada Riviera Berica. Foi construída por Andrea Palladio polo 1566-1567, quen recibiu o encargo do comitente Paolo Almerico. Rematouna como arquitecto Vincenzo Scamozzi en 1605 para os dous irmáns Capra, que adquiriran o edificio en 1591.

Palladio realiza a obra a partir dunha interpretación dos modelos de vila de Cícero e de Plinio, o Novo. A Rotonda, como se coñeceu despois, é un dos edificios máis famosos e imitados da historia da arquitectura; sen dúbida é a *villa* máis famosa de Palladio en 1996, ampliouse a denominación e pasou a ser "Cidade de Vicenza e as vilas palladianas do Véneto".

## Inspiración 
No 1565, o cóengo e conde Paolo Almerico, que se retirou da curia romana tras ser un referendo apostólico baixo os papas Pío IV e Pío V, decidiu regresar á súa cidade natal Vicenza e construír unha residencia de campo. A *villa* que encargou ao arquitecto Andrea Palladio converteríase nun dos prototipos arquitectónicos máis estudados e imitados durante os vindeiros cinco séculos. Durante a súa vida, de feito, Palladio deseñou preto de trinta vilas na rexión do Véneto, pero é esta residencia, sen dúbida inspirada no Panteón de Roma, a que se converteu nun dos seus legados máis famosos no mundo da arquitectura, converténdose despois nunha fonte de inspiración para milleiros de edificios. Co uso da cúpula, aplicada por primeira vez nun edificio residencial, Palladio abordou o tema da planta centralizada, que ata entón estaba reservada á arquitectura relixiosa. Aínda que xa houbo algúns exemplos dun edificio residencial con plan central (a partir dos proxectos de Francesco di Giorgio Martini inspirados en Villa Adriana ou do "studio di Varrone", na casa de Mantegna en Mantua - ou a súa ilusionista "Camera degli Sposi" no Palazzo Ducale - ata o deseño de Rafael para a *villa Madama*),

Cada *loggia* estaba flanqueada por unha única xanela. Tódalas salas principais estaban situadas na planta principal.

## Finalización e cambios 
esquerda|miniatura|alt=|Vista lateral dunha das entradas
miniatura|Sección ( Ottavio Bertotti Scamozzi, 1778)
Nin Andrea Palladio nin o propietario Paolo Almerico viron a finalización do edificio, aínda que este xa era habitable en 1569.  Palladio morreu en 1580 polo que foi un segundo arquitecto importante, Vincenzo Scamozzi de Vicenza,

## Interior e decoración 
esquerda|miniatura| Decoración da cúpula
O interior debería ser tan espléndido coma o exterior; as estatuas foron realizadas por Lorenzo Rubini e Giovanni Battista Albanese; a decoración pictórica foi obra de Agostino Rubini, Ottavio Ridolfi, Ruggero Bascapè, Domenico Fontana e, quizais, Alessandro Vittoria; as pinturas ao fresco foron de Anselmo Canera, Bernardino India, Alessandro Maganza e, posteriormente, do francés Louis Dorigny. 
miniatura|Vista do interior

### Salóns de entrada e sala central 
As catro pasaxes de entrada están decoradas con frescos de Louis Dorigny e presentan portadas barrocas en estuco, probablemente realizadas por traballadores de Valsolda.

Como na sala central Dorigny crea, nas falsas paredes, arquitecturas adornadas con escudos e vasiños. Nas bóvedas das dúas pasaxes principais, coroando as complexas estruturas arquitectónicas, ábrese unha falsa balaustrada nun ceo azul, poboado por *putti* e discretas figuras femininas que levan flores e grilandas. As bóvedas das pasaxes menores están pintadas falsos óculos ovalados, sempre adornados con figuras semellantes.

As portas das pasaxes principais, os tímpanos rotos sostidos por estantes en forma de cabeza dun neno e un baixo pero elaborado entaboamento, difiren segundo as cornucopias e as grilanddas. Detrás destes accesorios, as cortinas anudadas desexadas e falsas actúan como enlace coa estrutura arquitectónica do Dorigny. As catro aberturas das dúas salas máis pequenas, pola súa banda, teñen un único entaboamento de estuco, sendo o remate que sobresae do fresco.

A decoración do nivel inferior da sala central tamén é de Dorigny. Semella unha arquitectura ilusoria, con dobre fila de columnas que aparentan un corredor cun teito de casetóns e está poboada por oito figuras xigantescas de deuses olímpicos: Xúpiter, Baco, Venus, Saturno, Apolo, Diana, Marte e Mercurio. Maganza dividíu o teito en oito segmentos que á súa vez se dividían en dous rexistros: na banda inferior, quizais os catro continentes (moitas mulleres sentadas flanqueadas por catro animais: león, elefante, cabalo e unicornio). As figuras principais da banda superior son a Fama, a Relixión, a Bondade e a Temperanza.

### Habitacións menores 
Os catro vestiarios adxacentes ás salas principais foron decorados, probablemente por Eliodoro Forbicini, con grutescos, presuntamente modificados no século XVIII.

## Relación coa paisaxe 
miniatura|A Rotonda vista dende o camiño de acceso.
Desde os *loggias* pódese gozar da marabillosa vista do campo circundante, xa que a vila foi deseñada conscientemente para estar en perfecta harmonía coa paisaxe. Aínda que a Rotonda pode parecer completamente simétrica, hai desviacións deseñadas para facer que cada fachada complemente o ambiente circundante e a topografía; en consecuencia, hai variacións nas fachadas, no largo dos chanzos, nos muros de contención, etc. Deste xeito, a simetría da arquitectura interactúa coa asimetría da paisaxe, para crear unha harmonía particular no seu conxunto. A contorna que rodea a vila ofrece unha vista panorámica de árbores, prados e bosques, con Vicenza distante no horizonte.

A *loggia* norte insírese no outeiro como o remate dunha calzada que sae dende a porta principal. Esta senda é unha avenida entre os bloques de servizo, construídos polos irmáns Capra que mercaron a vila en 1591, encargando a Vincenzo Scamozzi completar o edificio e construír cortes e edificios para uso rural. Ao achegármonos á vila por este lado, tense a impresión deliberada de ascender dende o fondo até un templo na parte superior. Do mesmo xeito, en sentido inverso, dende a vila pódese ve-lo Santuario della Madonna di Monte Berico (daquela unha pequena igrexa) na cidade no cumio do Monte Berico, o que unifica así a vila e a cidade.

A vista cara á vila representaba, entre 1887 e 1979, un elemento característico para os viaxeiros do tranvía Vicenza-Noventa-Montagnana.

## Historia recente 
[miniatura| Detalle dun pronaos con [Orde xónica|capitel xónico ]]
O 21 de setembro de 1786, Goethe, que pasaba pola cidade de Vicenza para o seu Grand Tour, visitou os monumentos palladianos incluíndo a Rotonda. Na súa Viaxe a Italia describe o edificio do seguinte xeito:

A vila pertence á familia Valmarana dende xuño de 1912. Durante moitos anos pertenceu a Mario Valmarana (falecido en 2010), profesor de arquitectura na Universidade de Virxinia e pasou á propiedade do seu irmán Lodovico Valmarana. por encargo de Lord Westmorland;
* Foots Cray Place, Philip Street, Bexley, Londres (demolido); 
* Henbury Hall en Cheshire, deseñado por Julian Bicknel;
* Templo de Nuthall en Nottinghamshire (demolido).
* "Casa de Palestina", construída entre 1998 e 2000 polo millonario palestino Munib al-Masri na parte superior do monte Garizim, preto da cidade de Nablus.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
*Andrea Palladio

### Ligazóns externas 
*Sitio oficial
*Villa Almerico Capra, en Mediateca (Palladio Museum)