open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Biofarma

**BioFarma** é o nome co que se coñece o "grupo de investigación GI-1685", que estuda a bioloxía de membranas e mecanismos de transdución de sinais en farmacoloxía aplicada.

Foi creado en 2005 e comprende dous centros de investigación, o departamento de Bioloxía Celular, localizado na Facultade de Bioloxía, e o departamento de Farmacoloxía, localizado no Edificio CiMUS (Centro de Investigación en Medicina Molecular e Enfermidades Crónicas), ambos os dous pertencentes á Universidade de Santiago de Compostela.

BioFarma é un grupo transdepartamental con expertos investigadores en distintas disciplinas e en distintos campos da Bioloxía, a Farmacoloxía, a Química e a Bioinformática.

O grupo de investigación BioFarma está coordinado pola catedrática Mabel Loza García.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de BioFarma, USC , .
Luis María Linde

**Luís María Linde de Castro**, nado o 15 de maio de 1945 en Madrid, é un economista do Estado español que, entre outros cargos, foi gobernador do Banco de España entre 2012 e 2018.

## Traxectoria 
Licenciouse en Ciencias Económicas pola Universidade Complutense de Madrid e con 24 anos conseguiu un posto de funcionario do Corpo Superior de Técnicos Comerciais e Economistas do Estado como número un da súa promoción.

Entre 1971 e 1973 foi xefe da Oficina de Balanza de Pagamentos no Ministerio de Comercio. Foi conselleiro comercial da embaixada de España na Unión Soviética entre 1974 e 1978 e secretario xeral técnico do Ministerio de Economía entre 1978 e 1982. En 1983, foi nomeado subdirector xeral e xefe de Operacións Exteriores do Banco de España e, en 1987, director xeral do Departamento Estranxeiro. En 1989, foi unha das poucas persoas en coñecer cando exactamente a peseta ía pasar formar parte do Sistema Monetario Europeo, operación delicada posto que calquera filtración aos mercados ou á prensa poderían estragar-la estratexia deseñada.

En 1996, na súa publicación *Los mercados de divisas: virtualidad del SME y posibilidades de la moneda única europea* consideraba que «a implantación da moeda única -euro- formula problemas técnicos, legais e políticos, e non é completamente seguro que finalmente se leve a cabo na forma prevista no Tratado de Maastricht». Entre 2005 e 2008 foi director executivo por España no Banco Interamericano de Desenvolvemento. Finalmente, tomou posesión do seu cargo o 11 de xuño. Entre os outros candidatos que se barallaban estaban José Manuel González-Páramo e Fernando Becker.

Debido a que Linde cumpría 70 anos a metade do seu mandato en maio de 2015 e a Lei de Autonomía do Banco de España fixaba como causa de cesamento o cumprimento de setenta anos de idade, o Goberno decidiu suprimir ese apartado e aproveitou para elimina-la necesidade de que o mandato de gobernador e subgobernador fóra simultáneo polo que xa o cesamento do gobernador non necesariamente implicaba o do subgobernador.

## Obra 
* 
* 

## Recoñecementos 
* Medalla de ouro de comercio da URSS

## Outras actividades 
**Organizacións internacionais**

* Fondo Monetario Internacional (FMI), membro suplente ex oficio da Xunta de Gobernadores (2012-2018)

**Organizaciones sen fins de lucro**

* Presidente da Fundación pro Real Academia Española, como presidente do Banco de España.
* Membro da xunta directiva do Instituto de Crédito Oficial (ICO)
* Membro do Padroado da Fundación Princesa de Asturias, como presidente do Banco de España

**Xuntas corporativas**

* Asesor do Consello de Administración da Compañía Española de Crédito á Exportación (CESCE) (2009-2011)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de gobernadores do Banco de España

### Ligazóns externas 
* Ficha do libro Don Pedro Girón, Duque de Osuna
*Perfil da web do Banco de España
Willie Mays

**Willie Howard Mays, Jr.**, nado en Westfield (Alabama), o 6 de maio de 1931 e finado en Palo Alto o 18 de xuño de 2024, alcumado "**The Say Hey Kid**", foi un xogador de béisbol estadounidense da Major League Baseball (MLB) na posición de *center fielder*, que pasou case todas as súas vinte e dúas tempadas xogando nos New York/San Francisco Giants, antes de finalizar nos New York Mets. Está recoñecido como un dos mellores xogadores de béisbol de todos os tempos, e foi incluído no Baseball Hall of Fame en 1979.

## Traxectoria 
Mays naceu en Westfield, un barrio da vila de Fairfield, que é unha cidade dormitorio de Birmingham mais que pertence ao condado de Jefferson.

Mays gañou dous premios de Xogados Máis Valioso da National League (NL), acabou a súa carreira con 660 home runs, terceiro no momento da súa retirada, e logrou 12 premios Gold Glove comezando en 1957, ano en que se creou o galardón.

Mays comparte o récord de máis All-Star Games xogados (24) con Hank Aaron e Stan Musial. Como recoñecemento ao seu récord de All-Star, Ted Williams dixo "inventaron o All-Star Game para Willie Mays".

A estatística da carreira de Mays e a súa duración na era preaxuda ergoxénica levou a especular con que puido ser o mellor *five-tool player* da historia, moitas análises que examinaron as actuacións de Mays levaron a unha opinión crecente de que Mays posiblemente foi o mellor xogador ofensivo de todos os tempos. En 1999, Mays quedou en segundo lugar na "Lista dos 100 mellores xogadores de béisbol" de *The Sporting News*. Ese mesmo ano, foi elixido no Major League Baseball All-Century Team. Mays é un dos cinco xogadores da Liga Nacional que tiveron oitos temporadas consecutivas con 100-RBI seasons, xunto con Mel Ott, Sammy Sosa, Chipper Jones e Albert Pujols. Mays superou os 50 home runs en 1955 e 1965, o tempo máis longo dun xogador entre dúas tempadas con máis de 50 home runs. A súa última aparición na Major League Baseball foi o 16 de outubro nas series mundiais de 1973.

En novembro de 2015, Mays recibiu a Medalla Presidencial da Liberdade de mans do presidente Barack Obama durante unha cerimonia na Casa Branca.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* David Pietrusza, Matthew Silverman & Michael Gershman, ed. (2000). *Baseball: The Biographical Encyclopedia*. Total/*Sports Illustrated*.
* ''Willie's Time: A Memoir of Another America*, by Charles Einstein
* *Willie Mays*, by Arnold Hano, Tempo Books, Grosset & Dunlop, Inc. NY. copyright 1966, first printing, agosto 1966, 
* *The Series, An Illustrated History of Baseball's Postseason Showcase, 1903–1993*, *The Sporting News*, copyright 1993, The Sporting News Publishing Co. 

### Ligazóns externas 
*Willie Mays article, Encyclopedia of Alabama
*maio de 1951: *Minneapolis Tribune'' account of Mays' first home game as a Minneapolis Miller 
*Willie Mays: Say Hey! – slideshow by *Life magazine*
Khea

**Ivo Alfredo Thomas Serue**, nado en Mar del Plata o 13 de abril de 2000, é un cantante e compositor arxentino do xénero urbano e trap, máis coñecido polo seu nome artístico **KHEA**.
## Traxectoria 
Desde moi novo desenvolveu o seu gusto pola música, por tanto, decidiu dedicarse como cantante. Os primeiros pasos de Khea na industria musical foi a participación en diversos festivais de música e realizou pequenos traballos a modo *freestyle* que o conduciron a irse introducindo cada vez nesta faceta en pleno desenvolvemento.

Despois de participar nalgunhas batallas de rap nas prazas de Buenos Aires, uniuse a Mova Records. O vídeo musical "Loca", colaboración con Cazzu e Duki foi reproducido aproximadamente 382 millóns de veces, sendo este o vídeo máis visto no mundo de produción arxentina e logo do seu éxito.

En maio de 2019 alcanzou a cifra de 14 millóns de oíntes mensuais en Spotify situándose no 180. máis escoitado do mundo.

## Notas
Looking High, High, High

«**Looking High, High, High**» (en galego: «Mirando alto, alto, alto») é unha canción composta por John Watson e interpretada en inglés por Bryan Johnson. Lanzouse como sinxelo en 1960 mediante Decca Records. Foi elixida para representar ao Reino Unido no Festival de Eurovisión de 1960 tras gaña-la final nacional británica, *Eurovision Song Contest of 1960 - British Finals*.

## Festival de Eurovisión 1960 
### Selección 
«Looking High, High, High» cualificouse para representar ao Reino Unido no Festival de Eurovisión 1960 tras gaña-la final nacional británica, *Eurovision Song Contest of 1960 - British Finals*.

Foi interpretada en primeiro lugar, precedendo a Suecia con Siw Malmkvist interpretando «Alla andra får varann». Ao final das votacións, a canción recibiu 25 puntos, obtendo o segundo posto de 13.

## Versións 
* En 1960, a cantante Annie Palmen, gañadora da final nacional neerlandesa para o Festival de Eurovisión 1960, gravou unha versión en neerlandés («Zeg weet jij»).
* En maio de 1960, a cantante Inger Berggren, gañadora da final nacional sueca para o Festival de Eurovisión 1960, lanzou unha versión en sueco («Bara ja, ja, ja»).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Reino Unido no Festival de Eurovisión
So laang we's du do bast

«'''So laang we's du do bast'''» (en galego: «Mentres esteas aí») é unha canción composta por Henri Mootz, Jean Roderes e interpretada en luxemburgués por Camillo Felgen. Foi elixida para representar a Luxemburgo no Festival de Eurovisión de 1960 tras ser seleccionada internamente pola emisora luxemburguesa Télé-Luxembourg.

## Festival de Eurovisión 1960 
### Selección 
«So laang we's du do bast» foi seleccionada para representar a Luxemburgo no Festival de Eurovisión 1960 pola emisora luxemburguesa Télé-Luxembourg.

Foi interpretada en terceiro lugar, seguindo a Suecia con Siw Malmkvist interpretando «Alla andra får varann» e precedendo a Dinamarca con Katy Bødtger interpretando «Det var en yndig tid». Ao final das votacións, a canción recibiu 1 punto, obtendo o 13.º posto (último) de 13.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Luxemburgo no Festival de Eurovisión
Voi, Voi

«**Voi, Voi**» (en galego: «Hey, hey») é unha canción composta por George Elgaaen e interpretada en noruegués por Nora Brockstedt. Lanzouse como sinxelo en 1960 mediante Karusell. Foi elixida para representar a Noruega no Festival de Eurovisión de 1960 tras gaña-la final nacional norueguesa, *Melodi Grand Prix 1960*.

## Festival de Eurovisión 1960 
[miniatura|esquerda|[Nora Brockstedt, intérprete da canción, en 1962.]]
### Selección 
«Voi, Voi» cualificouse para representar a Noruega no Festival de Eurovisión 1960 tras gaña-la final nacional norueguesa, *Melodi Grand Prix 1960*.

Foi interpretada en sexto lugar, seguindo a Bélxica con Fud Leclerc interpretando «Mon amour pour toi» e precedendo a Austria con Harry Winter interpretando «Du hast mich so fasziniert». Ao final das votacións, a canción recibiu 11 puntos, obtendo o cuarto posto de 13 xunto a Alemaña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Noruega no Festival de Eurovisión
Sarah Mkhonza

**Sarah Mkhonza**, nada en Siphofaneni (distrito de Lubombo) o 7 de maio de 1957, é unha escritora e activista a favor dos dereitos da muller de Eswatini. Reside nos Estados Unidos de América.
## Traxectoria
Doutorouse pola Universidade Estatal de Míchigan. Traballou como xornalista no *The Swazi Sun* e *The Observer*, e ensinou inglés e lingüística na Universidade de Suazilandia. Debido á censura e a persecución, en 2005 solicitou asilo político nos Estados Unidos.

Cofundou a Asociación de Mulleres Africanas e o Grupo de Fondos de Libros Africanos na Universidade Estatal de Míchigan. Foi docente no Centro de Estudos e Investigacións Africanas na Universidade Cornell, na Universidade de Boston e na Universidade Stanford.
En 2002 recibiu o Premio Hammett-Hellman de Human Rights Watch. Recibiu tamén o premio Oxfam Novib/PEN.

## Obras
* *What the future holds* (1989)
* *Pains of a Maid* (1989)
* *Two Stories* (2007)
* *Woman in a Tree *(2008)
* *Weeding the Flowerbeds* (2008)

## Notas
Jan-Ove Waldner

**Jan-Ove Waldner**, nado en Estocolmo o 3 de outubro de 1965, é un xogador de tenis de mesa retirado sueco. Foi coñecido como "o Mozart do tenis de mesa", e está considerado un dos mellores xogadores de tenis de mesa de todos os tempos. É unha lenda do deporte en Suecia e na China, a causa da súa extraordinaria lonxevidade e competitividade.

## Traxectoria 
Jan-Ove Waldner naceu en Estocolmo en 1965. O seu potencial deportivo foi recoñecido dende moi novo e destacou en 1982 cando chegou á final do Campionato Europeo con dezaseis anos, perdendo contra o seu compañeiro manicho Mikael Appelgren, que nese momento era considerado o sucesor lóxico do Campión do Mundo sueco Stellan Bengtsson. Mentres aínda estaba a desenvolver o seu xogo, Waldner, xunto con outros xogadores suecos, viaxou a un campo de adestramento de nivel nacional na China, e sorprendeuse pola dedicación e a solidariedade dos xogadores chineses. Dende entón indicou que aprendera moito da súa estadía, e a partir de aí estableceu o seu obxectivo primordial de obter o éxito no tenis de mesa.

Na China, país que adora o tenis de mesa, é sen dúbida o sueco máis coñecido,

En 2012 comezou a xogar para Spårvägens BTK.

O 11 de febreiro de 2016, Waldner xogou o seu último xogo na primeira liga sueca para Ängby/Spårvägen e anunciou oficialmente a súa retirada como xogador.

Cando se retirou, Waldner levaba xogando na elite por máis de trinta anos, algo infrecuente no mundo do tenis de mesa debido a que a coordinación man-ollo e a rapidez das reaccións son esenciais. Algúns dos xogadores chineses cos que xogou nos últimos tempos foron adestrados por aqueles cos que xogou na década de 1990, que á súa vez foran adestrado por aqueles contra os que xogou na década de 1980.

É un dos sete xogadores que competiu nos cinco primeiros xogos olímpicos dende a introdución do tenis de mesa en 1988. Tamén é un dos únicos cinco xogadores masculinos que logrou un grand slam (Campionatao do Mundo e Copa Mundial individual e Campionato Olímpico individual), que logrou en 1992.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Svenskar i världen* (*Swedes in the World*), edición da primavera de 2005, revista sueca.
### Ligazóns externas 
* Swedish championship statistics
* 
* Chinese TV interview mixed with video clips of his career
* Jan-Ove Waldners website for Chinese fans
* Jan-Ove Waldners website for English speaking fans
* Waldner retires
Canles de Ámsterdam

As **canles de Ámsterdam**, capital dos Países Baixos, representan máis de cen quilómetros de *grachten* (canles), arredor de 90 illas e 1,500 pontes. As tres canles principais (Herengracht, Prinsengracht e Keizersgracht), escavadas no século XVII durante a Idade de Ouro Neerlandesa, forman cintos concéntricos arredor da cidade, coñecidos como Grachtengordel. Ó longo das canles hai 1&nbsp;550 pontes monumentais. A área de canles do século XVII, que inclúe Prinsengracht, Keizersgracht, Herengracht e Jordaan, están considerados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO dende o ano 2010, contribuíndo á fama de Ámsterdam como a "Venecia do Norte".

## Notas 
## Véxase tamén
Simone Ortega

**Simone Klein Ansaldy**, nada en Barcelona o 29 de maio de 1919 e finada en Madrid o 2 de xullo de 2008, foi unha escritora culinaria española de best sellers, coñecida como **Simone Ortega**.

## Traxectoria 
Naceu en Barcelona, nunha familia orixinaria de Alsacia e publicou o seu primeiro e máis vendido libro, *1080 recetas de cocina* en 1972. Estivo casada co editor José Ortega Spottorno, fillo do filósofo José Ortega y Gasset e fundador do xornal *El País*, ata a morte del en 2002.

O seu best seller *1080 recetas de cocina* vendeu máis de 3,5 millóns de exemplares en España dende que se publicou por primeira vez, e en 2007 levaba 48 edicións. En 1987 recibiu o Premio Especial de Gastronomía de España, ao que seguiu o Premio Especial de Comida de España en 2006. Os seus últimos libros foron escritos en colaboración coa súa filla, Inés Ortega Klein, chef e autora de libros de cociña.

## Obra 
* *1.080 recetas de cocina* (1972)
* *Nuevas recetas de cocina* (1984)
* *Quesos españoles* (1987)
* *La cocina de Madrid* (1987)
* *El libro de los potajes, las sopas, las cremas y los gazpachos* (1988)
* *Las mejores recetas de Simone Ortega* (1990)
* *El Libro de Los Platos de Cuchara* (2004)

## Notas
César Arias

**César Arias Rodríguez**, nado en San Clodio, Ribas de Sil en 1931 e finado en Madrid no mes de Nadal de 2020, foi un activista cultural galego e un dos membros fundadores do grupo Brais Pinto.

## Traxectoria 
Administrativo de profesión, desenvolveu a súa vida laboral en Madrid, aínda que mantivo sempre unha fonda ligazón coa súa vila natal, San Clodio, onde descansan os seus restos. O grupo, cuxa sede estaba no Centro Galego de Madrid, combinou actividade cultural e política galeguista, e editou obras fundamentais da poesía galega contemporánea. Arias foi o principal responsable da organización e coordinación da súa editorial, que publicou títulos como *Bocarribeira* de Ramón Otero Pedrayo, *Poema do home que quixo vivir* de Bernardino Graña ou *A noite* de Xosé Fernández Ferreiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Alfonso Gallego Vila

**Alfonso Fernando Gallego Vila**, nado en Curtis o 15 de novembro de 1928 e finado na Coruña o 17 de xaneiro de 2005, foi un pintor, debuxante e poeta galego.

## Traxectoria 
Foi un dos fundadores do grupo poético "Amanecer" en 1950. Nos Xogos florais de Galicia de 1960 obtivo unha mención honorífica polo poema "Carta desde la ciudad a un campesino". Foi finalista no Premio de poesía Ágora co libro *La última palabra*. O seu poemario *A cidade é gaivota* gañou o certame de poesía galega organizado polo grupo Brais Pinto, pero non foi publicado polos problemas económicos que afrontaba o grupo. En 1961 publicou o seu primeiro libro *La señal del viento*. Publicou poemas en galego na revista *Signo* (1966). Fixo a súa primeira exposición de pintura no centro lucense de Buenos Aires, presentado por Luís Seoane. Expuxo en diversas cidades españolas e participou en máis decincuenta exposicións colectivas. Foi un dos fundadores do grupo informalista de pintores "A Gadaña". A derradeira mostra dos seus cadros foi en 1996, na Galería de Arte Atlántica.

## Obras 
* *La señal del viento*, 1961.
* *Boca abajo*, 1965.
* *Ayer está a volver*, 1973.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
Leila Aboulela

**Leila Aboulela** (en ), nada no Cairo (Exipto) en 1964, é unha escritora sudanesa en lingua inglesa.

## Traxectoria
Filla de nai exipcia e pai sudanés, aos seis meses a familia foi vivir a Khartún onde residiu até 1987, e estudou na Khartoum American School e economía na Universidade de Khartún. Fixo un mestrado en estatística na Escola de Economía e Ciencia Política de Londres. En 1990 foi vivir a Aberdeen co seu home e os seus fillos, e actualmente vive en Doha.

As súass novelas foron nomeadas varias veces ao Orange Prize. A súa fe musulmá aparece decote na súa obra

## Obra
**The Translator* (1999)
**Coloured Lights* (2001)
**Minaret* (2005)
**Lyrics Alley * (2010)

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* www.leila-aboulela.com
Fatoumata Diawara

**Fatoumata Diawara** (en ), nada no ano 1982 en Costa do Marfil de pais malianos, é unha cantante e actriz maliana. En decembro de 2018, Diawara formou parte dos nomeados finalistas do Premios Grammy ao mellor álbum de world music por *Fenfo* e á mellor gravación dance por *Ultimatum* do grupo Disclosure, no que tamén participou.

## Discografía 
[miniatura|Fatoumata Diawara cantando no World Beat Music festival de [Austin, Texas|Austin, Texas, no ano 2013.]]
### Álbums 
* 2011 : *Fatou* (World Circuit - Album)
* 2015 : *At Home - Live in Marciac*, Fatoumata Diawara & Roberto Fonseca (Jazz Village - Album)
* 2018 : *Fenfo (Something To Say)* (Shanachie Records - Album)

### Sinxelos 
* 2011 : *Kanou EP* (World Circuit - Album)

## Filmografía 
* 1996: *Taafe Fanga* 
* 1999: *La Genèse*: Dina
* 2002: *Sia, le rêve du python*: Sia
* 2008: *Il va pleuvoir sur Conakry*: Siré
* 2010: *Encourage*
* 2010: *Ni brune ni blonde*
* 2011: *Les Contes de la Nuit* (voz)
* 2013: *The Africa Express*: Ela mesma
* 2014: *Timbuktu* 
* 2015: *Morbayassa*: Bella
* 2016: *Mali Blues*: Ela mesma
* 2019: *Yao* : Gloria

## Teatro 
* 1998: *Antigone* 
* 2002-2008: *Royal de Luxe* 
* 2007-2008: *Kirikou et Karaba*: Karaba

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Secret Obsession

***Secret Obsession*** é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Peter Sullivan e escrito polo propio Sullivan e Kraig Wenman. Está protagonizado por Brenda Song, Mike Vogel e Dennis Haysbert.

Estreouse o 18 de xullo de 2019 a través de Netflix.

## Personaxes 
* Brenda Song como Jennifer Allen Williams
* Mike Vogel como Russell Williams/Ryan Gaerity
* Dennis Haysbert como Detective Frank Page
* Ashley Scott como xefa de enfermeiras
* Paul Sloan como Jim Kahn
* Daniel Booko como o auténtico Russell Williams
* Scott Peat como Ray
* Blair Hickey como Scott
* Michael Patrick McGill como Capitán Fitzpatrick
* Casey Leach como Charlie
* Jim Hanna como Dr. East
* Ciarra Carter como enfermeira
* Eric Etebari como Xander
* Kati Salowsky como Cashier
* Jennifer Peo como Nai

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Caddy Adzuba

**Caddy Adzuba**, nada en Bukavu o 5 de abril de 1981 é unha avogada, xornalista e activista polos dereitos das mulleres congolesa. O seu foco principal é a loita contra a violencia sexual na República Democrática do Congo.

## Traxectoria 
Caddy Adzuba é a máis vella de oito irmáns nados nun barrio adiñeirado de Bukavu. Graduouse en dereito pola Universidade de Bukavu en 2005.

Segundo a rede IFEX, grupo de organizacións que defenden a liberdade de expresión no mundo, Adzuba decidiu traballar na promoción dos dereitos humanos cando a guerra a botou do seu fogar con dezaseis anos. Despois de ser separada da súa familia e ser testemuña do sufrimento das persoas, "decidiu facer algo polos dereitos humanos". Caddy Adzuba tamén foi unha das fundadoras da Women's Alliance for the Promotion of Human Rights.

## Premios 
* Premio Internacional de Xornalismo Julio Anguita Parrado (2009).
* Premio Internacional á "Muller do Ano", premiado con 35&nbsp;000 euros polo Consello Rexional do Val de Aosta (2012).
* Premio Príncipe de Asturias da Concordia (2014).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Caddy Adzuba Fighting Sexual Atrocity in Africa
Ricardo II de Normandía

**Ricardo II de Normandía**, nado o 23 de agosto de 963 e finado o 28 de agosto de 1027), chamado **Ricardo o Bo**, foi fillo e herdeiro do duque Ricardo sen medo, e gobernou o ducado desde 996 ata a súa morte.

## Traxectoria  
Durante o seu reinado, enfrontouse a unha insurrección dos campesiños e promoveu unha reforma dos mosteiros normandos. Axudou ao rei Roberto II de Francia a loitar contra o ducado de Borgoña e detivo os ataques ingleses que o rei Etelred II emprendeu contra a Península de Cotentín.

Para mellorar as relacións con Inglaterra promoveu o matrimonio da súa irmá Emma co rei Etelred. Aínda que a raíña Emma estaba mal vista polos ingleses, esta conexión permitiría ao seu neto Guillerme o conquistador reclamar o trono de Inglaterra medio século despois.

## Familia 
### Devanceiros 
### Matrimonios e descendencia 
En 996 casou en primeiras nupcias con Judit de Rennes (982-1017), filla de Conan I da Bretaña. Os fillos da unión foron:

* Ricardo (c. 1003), duque de Normandía.
* Adelaida (c. 1004), muller de Renaud I de Borgoña.
* Roberto (c. 1006), duque de Normandía e pai de Guillerme o conquistador . 
* Guillerme (c. 1008).
* Elionor (c. 1012), muller de Balduíno IV de Flandres.
* Matilde (c.1014), monxa de Fecamp.

En segundas nupcias casou con Poppa de Envermeu, con quen tivo dous fillos:

* Mauger (c. 1019), arcebispo de Rouen. 
* Guillerme (c. 1022), conde de Arques.
Ricardo III de Normandía

**Ricardo III de Normandía**, nado en 997 e finado en 1027, foi o fillo máis vello e sucesor de Ricardo II á fronte do ducado de Normandía á súa morte en 1027.

## Traxectoria  
Naceu en 997, fillo do duque Ricardo II de Normandía e da súa muller Judit. Sobre o ano 1020, o seu pai entregoulle o mando dun exército para atacar o conde Hugo de Chalon, co fin de rescatar ao seu irmán político Rexinaldo que fora encarcerado por Hugo.

Prometeuse con Adelaida (1009-1079), condesa de Corbie e segunda filla do rei Roberto II de Francia, pero non se levou a cabo o matrimonio. Á morte do seu pai herdou o Ducado de Normandía, pero o seu reinado foi breve, xa que morreu de súpeto o mesmo ano. Descoñécense as causas da misteriosa morte.

Como Ricardo non tiña fillos lexítimos, o ducado pasou a mans do seu irmán Roberto.

## Devanceiros
Xeoparque

Un **xeoparque** é unha área continua e ben definida que contén puntos xeolóxicos característicos, infrecuentes ou de interese educativo, mesmo cun interese de conservación arqueolóxico, ecolóxico ou cultural; e que se aproveita para unha estratexia de desenvolvemento sostible. Existe unha rede de xeoparques internacionais recoñecidos pola UNESCO.

## Definición
A UNESCO define aos *xeoparques mundiais* como áreas unificadas cunha herdanza xeolóxica de interese internacional.

### Membros da rede mundial
A primeira lista de membros adheridos ao proxecto da rede mundial de xeoparques publicouse despois da primeira conferencia internacional da rede, en 2004. En 2019 estaban nese proxecto 147 parques de entidades de 41 países.

## Notas
## Véxase tamén
*Rede Europea de Xeoparques
*Rede da Asia Pacífica de Xeoparques
Folosa fluvial

A **folosa fluvial** ou **fulepa fluvial**  (***Locustella fluviatilis***) é unha especie de ave paseriforme da familia Locustellidae (antes considerábase un Sylviidae), que vive en Eurasia e África. En Galicia é unha ave accidental.

O seu canto é un renxer rápido e monótono similar ao das carricantas, con frecuencia emitido ao solpor e en series longas.

## Distribución e hábitat 
É un paxaro migratorio que cría en Europa Central e Oriental e o oeste de Asia e viaxa ao sueste de África para pasar o inverno, aínda que existen algunhas poboacións que se reproducen no nordeste de África. En Europa Occidental é unha ave errante rara.

Adoita vivir nos bosques caducifolios próximos á auga, arredor dos pantanos ou ríos.

## Comportamento 
Aliméntase de insectos. Fai o niño no chan entre a vexetación densa onde adoita poñer entre 5 e 7&nbsp;ovos.

É unha especie esquiva e difícil de ver, agás cando canta. Agóchase entre a herba e as matogueiras baixas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fotos en www.naturlichter.com
CX 1

CX-1 (*Chuang Xin 1*, Innovación 1) é unha familia de satélites artificiais da China adicados ás comunicacións na modalidade "gardar e enviar": o satélite recibe información dunha estación, que garda e envía a unha segunda estación cando está ao seu alcance. Foron desenvolvidos pola Academia China de Ciencias, a Academia de Tecnoloxía Espacial de Shangai e Shanghai Telecomm.

Lanzáronse un total de catro unidades, denominadas CX 1-01, CX 1-02, CX 1-03 e CX 1-04, en 2003, 2008, 2011 e 2014 respectivamente, usando foguetes CZ-4B e CZ-2D. Trátase de pequenos satélites, de menos de 100&nbsp;kg de masa, comezados a ser desenvolvidos en 1999 e que serven como demostradores para comunicacións nos campos do transporte, a protección da contorna, o transporte de petróleo e gas, o control de inundacións, a detección de lumes forestais e a monitorización de terremotos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*CZ-4B
*CZ-2D
H-18

**H-18** é o nome dunha etapa final usada nalgunhas versións dos foguetes CZ-3A, CZ-3B e CZ-3C. Comezou a usarse en 1994.

## Notas 
*
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*CZ-3A
*CZ-3B
*CZ-3C
Francisco Salvador-Daniel

**Francisco Salvador-Daniel**, nado en Bourges o 17 de febreiro de 1831 e finado en París o 24 de maio de 1871, foi un compositor francés e etnomusicólogo de orixe española.

## Traxectoria
Seu pai foi un músico español de orixe xudía que chegou a Francia como refuxiado. Tras estudar no Conservatorio de París, Francisco Salvador-Daniel comezou a ensinar violín en Alxer en 1853.  Transcribiu, traduciu e adaptou cancións de África do Norte para os instrumentos occidentais. Despois do seu regreso a París,  foi crítico musical para *A Lanterne*, a revista satírica de Henri Rochefort. Durante a Comuna de París,  chegou a ser director  do Conservatorio, ata que foi executado polos realistas versalleses na *Semaine sanglante* (Semana Sanguenta), do 21 ao 28 de maio de 1871.

## Traballos 
* *Musique et Equipa de musique du Magreb*, A Boîte à documents, 1986 2-906164-00-3
* *La musique arabe, ses rapports avec la musique grecque et le chant grégorien*, Alger, Adolphe Jourdan, 1879 lire en ligne 
* *Cours de plaint-chant, dédié aux élèves-maîtres des écoles normales primaires*, por Salvador Daniel (pai e fillo), París, P. Dupont, 1864

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
Folosa manchada

A **folosa manchada**, **fulepa pintada** ou **folosa pintada** (***Locustella naevia***) é unha especie de paseriforme do Vello Mundo clasificado na familia Locustellidae (antes en Sylviidae). Reprodúcese nas zonas temperadas de Europa e Asia. En Galicia é unha ave de paso escasa. Fai referencia ao canto parecido ao destes insectos desta especie de ave e outras do seu xénero. O nome específico *naevia* en latín significa 'con pintas'.

miniatura|esquerda|En Northumberland, Inglaterra
O seu canto é un trilo renxente agudo e longo e non musical realizado mantendo o bico aberto e vibrando todo o corpo. Dura desde uns poucos segundos a dous ou tres minutos facendo só unha pausa para respirar. Varía en volume desde un feble rumbar a un son que lembra ao dunha segadora de herba distante. Realízao a calquera hora do día desde á mañanciña cedo ata despois de que se poña o sol e pode sentirse constantemente desde a chegada destas aves en primavera ata finais de xullo. A chamada de alarma é un ruído de tictac repetido que se ten descrito como "twkit-twkit-twkit".

## Distribución e hábitat 
Reprodúcese no noroeste de Europa e partes do oeste de Asia. A súa área de distribución inclúe España, Francia, Italia central, Romanía, Iugoslavia, as illas británicas, Bélxica, Países Baixos, Alemaña, Dinamarca, sur de Suecia, sur de Finlandia, e os estados bálticos e oeste de Rusia. Máis ao leste é substituído por especies relacionadas. A finais do verán migra ao noroeste de África, a India e Sri Lanka, onde pasa o inverno.

## Dieta 
É unha paxaro insectívoro que se alimenta dunha ampla variedade de invertebrados. A súa dieta inclúe moscas, avelaíñas, escaravellos, áfidos, libélulas e efémeras e as súas larvas. Tamén comen arañas e crustáceos oniscídeos e os polos aliméntanse de áfidos, eirugas verdes, oniscídeos e moscas.

## Notas 
## Véxase tamén
Xoana de Francia

**Xoana de Francia** é o nome dos seguintes personaxes:

* **Xoana de Francia** ou Xoana II de Navarra (1311-1349), princesa de Francia filla de Lois X e Margarida de Borgoña, casada con Filipe III de Evreux, raíña consorte de Navarra (1328-1349).
* **Xoana de Francia** ou Xoana III de Borgoña (1308-1347), filla de Filipe V de Francia e Xoana II de Borgoña, casada con Eudes IV de Borgoña.
* **Xoana de Francia** ou Xoana de Valois (raíña de Navarra), filla de Xoán II de Francia e Bona de Luxemburgo, casada con Carlos II de Navarra.
* **Xoana de Francia (filla de Filipe VI)** (1351-1371), filla póstuma de Filipe VI de Francia e Branca de Evreux, prometida a Xoán I o Cazador.
* **Xoana de Francia (duquesa da Bretaña)** (1391-1433), filla de Carlos VI de Francia, casada con Xoán V da Bretaña.
* **Xoana de Francia (duquesa de Borbón)** (1435-1482), filla de Carlos VII de Francia e María de Anjou, casada con Xoán II de Borbón.
* **Xoana de Francia** (Nogent-le-Roi, 1464 - Bourges, 1505), princesa de Francia e duquesa de Berry fundadora da orde das Anunciadas e venerada como santa.
* **Xoana de Francia**, filla de Henrique II de Francia e Caterina de Mèdici, nada morta.
* **Xoana de Valois (condesa de Artois)** (1304-1363), filla de Carlos I de Valois e Caterina de Courtenay, casada con Roberto III de Artois.
Lebogang Mashile

**Lebogang Mashile**, nada nos Estados Unidos de América o 7 de febreiro de 1979, é unha actriz, escritora e presentadora surafricana.

## Traxectoria
Filla de pai e nai exiliados, que regresaron a Suráfrica a mediados da década de 1990 tras a fin do apartheid. Comezou a estudar Dereito e Relacións Institucionais na Universidade de Witwatersrand, pero deixouna para dedicarse á arte. Canda a Myesha Jenkins, Ntsiki Mazwai e Napo Masheane fundoiu o grupo poético Feela Sistah. onde combina danza, música e poesía. Gravou un disco de actuacións en directo que xunta poesía e música, chamado *Lebo Mashile Live*. polo cal recibiu o Premio Noma en 2006. En 2016 editou un EP co músico e produtor Majola.

## Obra
* *In a Ribbon of Rhythm* (2005, poesía)
* *Flying Above the Sky* (2008, poesía)

## Notas
Drogón da Bretaña

**Drogón da Bretaña** foi conde de Nantes e duque da Bretaña de 952 a 958. 
## Traxectoria 
Drogón (ou Dreux), era o único fillo lexítimo de Alan II Barbitorte e Roscila de Blois, irmá do conde Teobaldo I de Blois. Á morte prematura do seu pai sucedeuno como conde de Nantes e duque da Bretaña (952), cando só tiña dous anos. A súa tutela estivo asegurada polo seu tío Teobaldo I de Blois, que pronto fixo casar en segundas nupcias a súa irmá Roscila co conde Fulque II de Anjou.

O poder sobre a Bretaña foi compartido entón: Fulque recibiu o control do condado de Nantes e a garda do neno duque, mentres Teobaldo conservaba o dominio feudal sobre o norte da Bretaña pero delegaba a administración desta rexión, moi lonxe do seu dominio propio, aos seus dous aliados: o conde Juhel Berengario de Rennes que se declarou seu vasalo, e Jutohen, arcebispo de Dol.

Brutal foi a desaparición, quizais por envelenamento, de Drogón sobre 958 en Angers, na que, segundo a Crónica de Nantes, algúns viron a man de Fulque II de Anjou, xa que este tomou o control de Condado de Nantes desde o 958 ata a súa morte en 960, cando os nanteses chamaron ao goberno a Hoel I e, tras a súa morte, a Guerech, bispo da mesma cidade, ambos os dous fillos de Alan II Barbitorte.

## Notas 
## Ligazóns externas 
* A vida de Drogón é coñecida esencialmente pola *Crónica de Nantes* recompilada no século XI e accesíbel en Gallica, presentada e anotada por René Merlet.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* André Chédeville & Noël-Yves Tonnerre: *La Bretagne féodale s. XIe-XIIIe*. Éditions Ouest-France, Université Rennes (1987) .
* Noël-Yves Tonnerre: *Naissance de la Bretagne. Géographie historique et structures sociales de la Bretagne méridionale (Nantais et Vannetais) de la fin du s. VIIIe à la fin du s. XIIe*, Presses de l'Université d'Angers Angers (1994) ISBN 2-903075-58-9.
André Léo

**Victoire Léodile Béra**, máis coñecida coma **André Léo**, nada o 18 de agosto de 1824 en Lusignan (Vienne) e finada o 20 de maio de 1900 en París, foi unha novelista e xornalista feminista francesa, militante do socialismo e do anarquismo e membro da Primeira Internacional.

## Traxectoria 
Béra naceu en Lusignan, na casa número 4 da praza en que se atopa actualmente a casa do concello. Permaneceu alí ata 1830, cando a familia se trasladou a Champagné Saint Hilaire. Creceu nun medio cultivado dunha familia da burguesía ilustrada. O seu avó foi revolucionario e fundou en 1791 a "Sociedade dos Amigos da Constitución". O seu pai, ofical de mariña, era notario en Lusignan e máis tarde xuíz de paz.

Os seus primeiros textos, asinados como Léo, apareceron en 1850 en *La revue sociale* publicada en Boussac por antigos saint-simonistas, entre eles Grégore Champseix. Este xornalista, perseguido polas súas posicións socialistas en 1848-1849 exiliouse en Lausanne. Tralo golpe de estado de Napoleón III do 2 de decembro de 1851, Béra reuniuse con el e casaron o 17 de decembro de 1953. Tiveron dous fillos xemelgos que naceron o 8 de xuño de 1853. A familia regresou a Francia tras unha amnistía en 1861.

En París, Léodile Bera iniciou a súa carreira como novelista co pseudónimo de André Léo. Enviuvou en 1863, mais co apoio de familias amigas ás que confiou con frecuencia os seus fillos, logrou continuar a escribir. En 1864 incorporouse á *Societé des gens de lettres* e realizou colaboracións con xornais socialistas, democrátas e pacifistas. Tamén anunciou a creación dunha liga. Comprometeuse nos debates sobre a situación das mulleres en discursos, artigos ("L'Opinion nationale", 1868), un ensaio (*La Femme et les moeurs. Monarchie ou liberté*, 1869) e un folletín (*Aline-Ali*, 1868-1869). Durante a Comuna escribiu en diversos xornais, entre eles *La Social*, onde defendía a causa do pobo, mais cuestionando os dirixentes que queren facer a "revolución sen as mulleres".

Moi relacionada con Noémie Reclus e os irmáns Élie e Élisée Reclus, creou na súa casa en 1869 un grupo feminista chamado *Société pour la Revendication du Droit des Femmes*. Entre os seus membros estiveron Paule Mink, Louise Michel, Eliska Vincent, Jules Simon e Caroline de Barrau e tamén participou Maria Deraismes. Debido á ampla gama de opinións, o grupo decidiu centrarse no tema da mellora da educación das nenas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
### Ligazóns externas 
* Páxina da Asociación André Léo
Éider real

miniatura|Macho e femia de éider real no seu hábitat natural en Alasca.
miniatura|A rechamante cabeza do macho.
[miniatura|Éider real camiñando en [Weltvogelpark Walsrode (Walsrode Bird Park)]]
[miniatura|Femia no [Alaska Sea Life Center, Seward, Alasca]]
[miniatura|Ovos de *Somateria spectabilis* no [MHNT]]
O **éider real**  (***Somateria spectabilis***) é un gran pato mariño que se reproduce ao longo das costas do Ártico do nordeste de Europa, Norteamérica e Asia. En Galicia é unha ave accidental.) deriva en última instancia do islandés *æður*,'éider', á súa vez derivada do Nórdico antigo *æthr*. O éider real é unha das especies ás que se aplica o Acordo sobre a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias Africano-eurasiático (AEWA).

Os ovos e crías de éider real teñen moitos predadores, como a gaivota hiperbórea, o corvo grande, a palleira parasita e o raposo ártico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
;Obras citadas
* 
* 
* 
* 
*  
* 

;Identificación e crecemento
* 
* 
* 
*  

### Ligazóns externas 
* Texto sobre o éider real, mapa e fotografías en Oiseaux.net
* 
* 
* 
* 
* 
*
Proceso en Jacobusland

***Proceso en Jacobusland (Fantasía xudicial en ningures)*** é unha obra dramática de Eduardo Blanco Amor publicada por Laiovento en 1990. Posteriormente foi traducida ao catalán.

## Prólogo de Luís Pérez 
*O teatro de E. Blanco Amor en busca de actores.*

Blanco Amor escribiu a peza en 1973 e en 1974 leulla a un grupo persoas (Manuel Lourenzo, Francisco Pillado, Xan Guisán...).

En 1976 a Editorial Cuadernos para el Diálogo, Edicusa, publicou unha versión de *Farsas para títeres* en castelán co título *Farsas y autos para títeres*, na que se incluía o texto inédito *Proceso en Jacobusland (Fantasía xudicial en ningures)*, que a censura fixo arrincar materialmente dos exemplares impresos. No mesmo ano a editorial fixo unha segunda edición na que xa incluíu o texto.

En 1980 foi publicada en castelán pola revista *Pipirijaina*. A versión castelá é máis libre, está adaptada lingüisticamente para un público que ten interiorizada unha historia teatral diferente á nosa.

En 1990 Laiovento publica só o texto galego, idioma no que foi pensada e escrita a obra.

## Contido 
miniatura|300px|Carta de Blanco Amor a Carlos Laíño o 19-4-1978.
* Uxier, sen idade
* Presidencio, vello
* Segredoiro, sen idade
* Paisán ou Presunto, 40 anos
* Acusativo Vertical, 60 anos
* Muller ou Convicta-Confesa, 30 anos, que son 20
* Defensorio Tolerado, 25 anos

Sala do Tribunal de Inxustiza en Jacobusland.

**Acción escénica pantomímica**.

Os letrados están debruzados e adormecidos, cada tanto espertan, escorrentan as moscas, endereitan o peluquín etc.

**Acción mixta**.

Voz en off: *Audiencia pública*. O espantallo ponse a tremer. Aparece o Uxier e sae unha cabeza degolada, moi ensanguentada e risoña. Tira con ela coma se fose un birlo e colle unha chave antiga de darlle corda aos reloxos; con ela vai espertando os letrados. Aparece o Presidencio, fraco, ollos de tolo, leva un colar honorífico con forma de porquiño. Espreguízase, senta e le os folios da mesa.

**Acción-diálogo.**

Represenación dun xuízo esperpéntico no que todo está amañado e o que menos importa é a xustiza. O xuíz está máis interesado nas súas nécoras ca nos feitos, non se escoitan os acusados nin interesan os feitos. Todo é unha farsa, pouco importa o que digan o Paisano, a Muller ou os veciños de Trasariz de Embaixo acusados de reunión ilegal cando o que estaban era a botar unha partida de cartas na cantina. Cando, ao final, o Paisano pode falar, conclúe:

## Importancia 
Na Historia da Literatura Galega da AS-PG:

Segundo Laura Tato:

Para o *Diccionario da literatura galega*:

Segundo Xosé Ramón Pena:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Tato Fontaíña, Laura (1993). O teatro de Eduardo Blanco Amor.
Frontera verde

***Frontera verde*** é unha miniserie web colombiana do ano 2019 creada por Diego Ramírez Schrempp, Mauricio Leiva-Cock e Jenny Ceballos, que se estreou a través de Netflix o 16 de agosto de 2019. Está protagonizada por Juana del Río, Nelson Camayo, Ángela Cano, Miguel Dionisio Ramos, Bruno Clairefond, Andrés Crespo, Marcela Mar, Mónica Lopera, Andrés Castañeda, John Narváez, Edwin Morales, Karla López e Antonio Bolívar. Foi escrita por Mauricio Leiva-Cock, Gibran Portela, Camila Brugés, Natalia Santa, Javier Peñalosa, María Camila Arias, Anton Goenechea e Nicolás Serrano.

## Personaxes 
* Juana del Río como Helena Poveda
* Nelson Camayo como Reynaldo Bueno
* Ángela Cano como Ushe
* Miguel Dionisio Ramos como Yua
* Bruno Clairefond como Joseph
* Andrés Crespo como Efraín Márquez
* Marcela Mar como Raquel
* Mónica Lopera como Aura

## Produción 
### Rodaxe 
A fotografía principal da primeira tempada levouse a cabo en Leticia, no Amazonas de Colombia en 2018.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
*
Lois IV de Francia

dereita|miniatura| Luís IV de Francia
**Lois IV** ou **Luís IV**, chamado de **Ultramar** (en francés: ''d'Outremer* ; en latín: *Transmarinus)*, nado en Laon o 10 de setembro de 921 e finado en Reims o 10 de setembro de 954, foi rei de Francia (*Francia Occidentalis'') do 936 ao 954. Membro da dinastía carolinxia, era fillo de Carlos III o Simple e de Eadgifu de Wessex, filla de Eduardo o Vello, rei dos anglosaxóns (Wessex).

## Traxectoria  
Tiña só dous anos cando os nobres derrocaron ao seu pai para instaurar a Roberto I. Cando tiña tres anos, Roberto morreu e foi substituído por Raúl, duque de Borgoña. Un aliado de Raúl, tamén carolinxio, o conde Heriberto II de Vermandois, secuestrou a Carlos con traizón e a nai do neno Luís levouno a Ultramar, á Gran Bretaña, onde estaría seguro por un tempo.

Carlos morreu en 929, pero Raúl I reinou ata o 936, cando morreu sen descendencia, cando Luís, regresado a Francia, foi aclamado polos nobres, especialmente Hugo o Grande, que probabelmente organizou o seu regreso para evitar que Heriberto II ou o irmán de Rodolfo, Hugo o Negro, ocupasen o trono. Foi coroado en Laon por Artaldo, arcebispo de Reims, o domingo 19 de xuño de 936. Aínda que a súa soberanía se limitaba, na práctica, á cidade de Laon e a algunhas localidades do norte de Francia, Luís demostrou unha agudeza superior á súa idade cando logrou o recoñecemento da súa autoridade por parte dos nobres. Porén, o seu reinado estivo marcado por conflitos, especialmente con Hugo o Grande, o conde de París.

En 939 Luís estivo involucrado na loita contra o emperador Odón o Grande sobre o Ducado de Lorena. Pouco despois, con todo, había casar coa irmá de Odón, Xerberga de Saxonia (914-984). Tiveron dous fillos e unha filla: Lotario, que o sucedeu; Carlos, duque de Baixa Lorena, e Matilda, que casou con Conrado, rei de Borgoña.

O restablecemento da lexitimidade carolinxia que significou o seu acceso ao trono levou a refacer algúns vínculos entre a monarquía franca e a maioría dos condados cataláns e, dun xeito moi especial, cos mosteiros emerxentes, que buscaban consolidarse cos seus preceptos. Así, o conde Wilfredo II de Besalú debía renderlle homenaxe en 952, e o abade Hildesindo de Sant Pere de Rodes obtivo o último dos preceptos que ditou para Cataluña, no 953.

Luís IV morreu ao caer do seu cabalo en 954 en Reims e está enterrado na basílica de Saint Rémi desta cidade. 
## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Esquerda Verde (Países Baixos)

A **Esquerda Verde** (en , en , **GL**) é un partido político verde dos Países Baixos. Creouse o 1 de marzo de 1989 coa fusión de catro partidos de esquerda: o Partido Comunista dos Países Baixos, o Partido Socialista Pacifista, o Partido Políticos dos Radicais e o Partido Popular Evanxélico.

O partido conta con 21&nbsp;901 membros que están organizados en máis de 250 pólas municipais. O congreso do partido está aberto a tódolos membros. GroenLinks é membro dos Global Greens e do Partido Verde Europea. O número de representantes electos caeu de 10 a 4 nas eleccións de 2012, mais medrou até os 14 representantes nas eleccións xerais de 2017.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Nicolás González Aller

**Nicolás María González Aller**, nado en Lalín o 9 de agosto de 1947, é un pintor e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Luis González Taboada. Foi director da sucursal da Caixa de Aforros de Ourense en Lalín de 1981 a 1987, e despois da sucursal de Caja Madrid (1993), e presidente do Club Deportivo Lalín. Foi o número catro na candidatura de Coalición Galega pola provincia de Pontevedra ás eleccións autonómicas de 1985. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou a lista de Converxencia Nacionalista Galega ao concello de Lalín, pero non lorou representación. Fixo a súa primeira exposición en Lalín en 1994. Volveu ser presidente do Club Deportivo Lalín (1997-2000). A partir de 1999 dirixiu o proxecto cultural Silleda Creart da Semana Verde de Galicia. Residiu dous anos en Costa do Marfil (2005-2007).

## Vida persoal 
Casou con María Teresa Casares Peláez. É pai de Teresa, Berta e Nicolás González Casares.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Lalín

### Ligazóns externas 
* Nicolás González Aller: "'Unha leira na lúa' nace porque me cansei dos terrícolas e marchei ao espazo", entrevista en *Faro de Vigo*.
Enrique Aller

**Enrique Aller López**, nado en Lalín en 1948 e finado no Perú o 6 de xuño de 1999, foi un avogado e cooperante galego.

## Traxectoria 
Fillo de Enrique Aller Goyanes. Estudou no ICADE, do que foi expulsado, e despois na Universidade de Santiago de Compostela. Licenciado en dereito, comezou a traballar en Madrid con Enrique Barón. Retornado a Galicia, en 1973 foi asesor do Colexio de Arquitectos e montou un despacho laboralista na Coruña con Carlos Cerviño, Paco Pampín e Enrique Capeáns. Marchou a Suramérica como cooperente. En Nicaragua axudou a crear o novo código laboral. Gañou un concurso da Unión Europea para desenvolver a autonomía palestina. Morreu nunha estrada da Amazonia coa bióloga Mercedes Arteche Prieto, cando cooperaba no Perú como director do programa dos Desprazados pola Violencia en apoio dos indios Asaninka .

## Vida persoal 
Compañeiro de Concha López Sánchez, foi pai de tres fillos, Antón, Ulla e Sara.

## Recoñecementos 
O Concello de Lalín outorgoulle a Folla de Carballo de prata a título póstumo en 2003.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Enrique Aller 
* Hartos de normas, límites y horarios
Palacio Real de Ámsterdam

miniatura|250px|Palacio Real de Ámsterdam.
O **Palacio Real de Ámsterdam** (en  ou *Paleis op de Dam*) é un dos tres palacios dos Países Baixos que están á disposición do monarca pola acta do Parlamento. Atópase no lado oeste da Praza Dam no centro de Ámsterdam, oposto ó Monumento da Guerra e ó lado da Nieuwe Kerk.

O palacio foi construído como casa do concello durante a Idade Dourada Neerlandesa no século XVII. O edificio converteuse no palacio real do rei Lois Bonaparte e posteriormente da Casa Real Neerlandesa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial