Estorniño pinto

O **estorniño pinto** (***Sturnus vulgaris***) é unha ave paseriforme de mediano tamaño da familia Sturnidae. En Galicia é unha ave invernante moi numerosa e unha das dúas especies de estorniños do país; a outra é o estorniño negro. Esta ave é sedentaria no sur e oeste de Europa e suroeste de Asia, mentres que as poboacións do noroeste migran ao sur e ao oeste en inverno dentro da súa área de reprodución e tamén máis ao sur ata a Península Ibérica e o norte de África. Constrúe un niño pouco arranxado nunha cavidade natural ou artificial no cal pon catro ou cinco ovos azuis claros brillantes, os cales tardan dúas semanas en facer eclosión e os xoves permanecen no niño durante outras tres semanas. Normalmente fan un ou dous intentos de nidificar ao ano. Esta especie é omnívora e come unha ampla variedade de invertebrados e tamén sementes e froita. É cazado por varios mamíferos e aves de presa e é o hóspede de diversos parasitos externos e internos.

As grandes bandadas típicas desta especie poden ser beneficiosas para a agricultura ao controlaren as pragas de invertebrados; porén, os propios estorniños poden ser unha praga cando se alimentan de froitas e gromos de plantas agrícolas. Os estorniños pintos poden ser tamén unha molestia polo moito ruído e rebumbio que causan as grandes bandadas nos pousadeiros urbanos. En especial, as poboacións introducidas foron sometidas a diversas medidas de control, como matanzas selectivas, pero estas tiveron un éxito limitado excepto na prevención da colonización de Australia Occidental.

A especie sufriu un declive en partes do norte e oeste de Europa desde a década de 1980 debido aos poucos invertebrados de pradeira dispoñibles para a comida das crías. Malia todo, a súa enorme poboación global non está diminuíndo significativamente, polo que está clasificado pola IUCN cun status de "especie pouco preocupante".

## Taxonomía e sistemática 
O estorniño pinto foi descrito primeiramente por Carl von Linné na súa obra *Systema Naturae* en 1758 co seu actual nome binomial. *Sturnus* e *vulgaris* son palabras que en latín significan 'estorniño' e 'común', respectivamente.

A familia dos estorniños, Sturnidae, é un grupo de aves totalmente do Vello Mundo exceptuadas as introducións realizadas noutros lugares, co maior número de especies no sueste asiático e a África subsahariana. O xénero *Sturnus* é polifilético e as relacións entre os seus membros non está totalmente resolta. O parente máis estreito do estorniño pinto é o estorniño negro. A especie non migratoria estorniño negro podería descender dunha poboación ancestral de *S. vulgaris*, que sobreviviu no refuxio do último máximo glacial da Península Ibérica  durante a retirada da era glacial, e os estudos de xenes mitocondriais suxiren que podería ser considerado unha subespecie do estorniño pinto. Hai máis variación xenética entre as poboacións de estorniño pinto que entre o estorniño pinto nominal e o estorniño negro. parte do problema para resolver as relacións nos Sturnidae é a escaseza do rexistro fósil da familia no seu conxunto.

SturnusPorphyronotusSmit.jpg|alt=Subspecies *porphyronotus*|*S. v. porphyronotus*
Sturnus vulgaris, Donetsk 025.jpg|alt=Subspecies *tauricus*|*S. v. tauricus* en Ucraína
Sturnus vulgaris faroensis.jpg|alt=Subspecies *faroensis*|*S. v. faroensis* nas illas Faroe
Colourful starling.jpeg|alt=Subspecies *vulgaris*|*S. v. vulgaris* en Irlanda do Norte

As aves da illa Fair, St Kilda e as Hébridas exteriores son intermedias en tamaño entre *S. v. zetlandicus* e a forma nominal, e a súa situación como subespecie varía de acordo coa autoridade. Os xoves escuros típicos destas formas das illas encóntranse ocasionalmente no resto de Escocia e noutras partes, o que indica algún fluxo xénico desde a *faroensis* ou a *zetlandicus*, subespecies antes consideradas illadas.

Nomeáronse outras subespecies máis, pero xeralmente xa non son consideradas válidas. A maioría son intergraos que aparecen onde se solapan as áreas de distribución de varias subespecies. Estas inclúen: *S. v. ruthenus* Menzbier, 1891 e *S. v. jitkowi* Buturlin, 1904, que son intergraos entre *vulgaris* e *poltaratskyi* do oeste de Rusia; *S. v. graecus* Tschusi, 1905 e *S. v. balcanicus* Buturlin e Harms, 1909, intergraos entre *vulgaris* e *tauricus* do sur dos Balcáns ata o centro de Ucraína e a través de Grecia ata o Bósforo; e *S. v. heinrichi* Stresemann, 1928, un intergrao entre *caucasicus* e *nobilior* do norte de Irán. *S. v. persepolis* Ticehurst, 1928 do sur de Irán (provincia de Fars) é moi similar a *S. v. vulgaris*, e non está claro se é unha poboación residente diferente ou simplemente se trata de migrantes procedentes do sueste de Europa. Xeralmente pode determinarse o sexo pola cor do iris, moi marrón nos machos, marrón clara ou gris nas femias. Estimar o contraste entre o iris e a pupila central sempre negra é un método exacto ao 97% para determinar o sexo, e chégase ao 98% considerando tamén a lonxitude das plumas da gorxa. O estorniño pinto é de tamaño mediano tanto para as medidas estándar dos estorniños coma dos paseriformes. Distínguese doadamente doutros paseriformes de mediano tamaño, como os tordos, ictéridos ou pequenos córvidos, pola súa cola relativamente pequena, peteiro afiado con forma de navalla, barriga arredondada e forte, patas grandes (e de cor avermellada). En voo, as súas ás moi bicudas e a coloración escura son distintivas, mentres que no chan a súa estraña forma de andar algo parecida á dun pato é tamén característica. A cor e constitución normalmente distinguen esta ave doutros estorniños, aínda que a especie moi emparentada estorniño negro pode distinguirse fisicamente pola falta de pintas iridescentes na plumaxe reprodutora adulta.

miniatura|esquerda|Un inmaturo en California. Mudou parcialmente á súa plumaxe do primeiro inverno; porén, nos xoves a plumaxe marrón é evidente na cabeza e pescozo
Como a maioría dos estorniños terrestres o estorniño común móvese camiñando ou correndo, en lugar de choutando. O seu voo é bastante potente e directo; as ás de forma triangular baten moi rápido, e periodicamente as aves planean durante un curto treito sen perderen moita altura antes de recomezaren o voo impulsado. Cando está en bandadas, engalan todos os individuos case simultaneamente, dan a volta e xiran ao unísono, forman unha masa compacta ou transfórmanse gradualmente nun cordón estreito, agrúpanse outra vez e baixan a terra de maneira coordinada. Esta adaptación está moito máis desenvolvida no estorniño pinto (e no negro e *Spodiopsar cineraceus*), onde os músculos protractores responsables da apertura da mandíbula están agrandados e o cranio é estreito, o que permite que o ollo se mova cara a adiante para mirar o seu peteiro. Esta técnica implica inserir o peteiro no chan e abrilo para buscar alimentos escondidos. Os estorniños pintos teñen os trazos físicos que facilitan o uso desta técnica de alimentación, o cal axudou a esta especie a espallarse.

En Iberia, o oeste do Mediterráneo e o noroeste de África, o estorniño pinto pode confundirse co negro, que, como o seu nome indica, ten unha plumaxe de cor máis uniforme. Vistos de preto, este último ten plumas da gorxa máis longas, o que é especialmente evidente cando canta.

### Vocalización 
270px|miniatura|Canción dun estorniño pinto
miniatura|Chamadas "de charla" dun grupo
miniatura|Macho adulto cantando e despregando as súas plumas da gorxa longas
miniatura|esquerda|*Sturnus vulgaris* cantando, en Nova York, EUA.

En canto ás súas vocalizacións, non é unha especie ruidosa, pero o conxunto dunha bandada si pode selo. A súa canción consta dunha ampla variedade de ruídos tanto de son metálico coma melódico que forman parte dunha sucesión ritual de sons. O macho é o que máis canta e realiza sesións de canto que duran un minuto ou máis. Cada unha delas inclúe catro variedades de canción, que se cantan unha detrás doutra nunha orde regular e sen pausa. A sesión empeza cunha serie de asubíos de ton puro, que van seguidos da parte principal da canción, a miúdo incorpora certo número de secuencias variables de cachos de cancións que imitan os sons doutras especies de aves e varios sons naturais ou feitos polo home. A estrutura e simplicidade do son imitado é de maior importancia que a frecuencia coa que ocorre. Nalgúns casos, observouse que un estorniño silvestre imitaba un son que só oíra unha vez. Cada corte de son é repetido varias veces antes de que a ave pase ao seguinte. Despois desta sección variable veñen varios tipos de chasquidos repetidos seguidos dunha explosión final de canción de alta frecuencia, de novo formada por varios tipos. Cada ave ten o seu propio repertorio e as aves máis habilidosas teñen unha gama de ata 35 tipos de canción variables e 14 tipos de chasquidos.

Os machos cantan constantemente a medida que se aproxima o período reprodutor e fano menos unha vez que se estableceron os lazos de parella. En presenza dunha femia, o macho ás veces voa ao seu niño e canta desde a entrada, aparentemente intentando atraer a femia. Os exemplares máis vellos adoitan ter un repertorio máis amplo que os máis novos. Os machos que realizan sesións de canto máis longas e que teñen repertorios máis amplos atraen parellas máis rapidamente e teñen un maior éxito reprodutor que os outros. As femias parecen preferir machos con cancións máis complexas, quizais porque isto indica unha maior experiencia ou lonxevidade. Ter unha canción complexa é algo útil para defender un territorio e disuadir machos menos experimentados de traspasalos. A chamada de alarma é un chío áspero e mentres buscan alimento xuntos rifan incesantemente. As bandadas forman unha compacta formación con forma de esfera en voo, frecuentemente expandíndose e contraéndose e cambiando de forma, aparentemente sen ningún tipo de líder. Cada estorniño común cambia o seu curso e velocidade como resultado do movemento dos seus veciños máis próximos.

Poden formarse grupos moi grandes en pousadeiros, excepcionalmente de ata 1,5&nbsp;millóns de exemplares, no centro das cidades, bosques ou xunqueiras, causando problemas cos seus excrementos. Estes poden acumularse ata formar unha capa de 30&nbsp;cm, matando árbores pola súa concentración de certos compostos químicos. En pequenas cantidades, estes excrementos actúan como fertilizante e, por tanto, os xestores de bosques poden tratar de trasladar un pousadeiro dunha área dun bosque a outra para que se beneficie o solo e evitar a acumulación tóxica de demasiados depósitos nun só lugar.

Poden observarse enormes bandadas de máis dun millón de estorniños xusto antes do solpor en primavera no suroeste de Xutlandia, Dinamarca, sobre as marismas costeiras de Tønder e Esbjerg entre Tønder e Ribe. Xúntanse en marzo ata que as aves do norte de Escandinavia parten en direccións aos seus terreos de reprodución na metade de abril. O seu comportamento de enxamiamento crea complexas formas perfiladas no ceo, un fenómeno coñecido localmente como *sol negro* (*sort sol*). Bandadas de cinco mil a cincuenta mil paxaros aparecen en áreas do Reino Unido ao solpor a metade do inverno.

### Alimentación 
miniatura|Unha bandada alimentándose nunha granxa en Irlanda do Norte
O estorniño pinto é en gran medida insectívoro e aliméntase de insectos que son pragas e outros artrópodos. O alimento inclúe arañas, tipúlidos, avelaíñas, efémeras, libélulas, cabalos do demo, saltóns, dermápteros, neurópteros, tricópteros, moscas, escaravellos, sinfitos, abellas, avespas e formigas. As presas consómenas tanto en estado adulto coma larval e os estorniños tamén se alimentan de anélidos, caracois, pequenos anfibios e lagartos. Os Sturnidae diferéncianse da maioría das aves en que non poden metabolizar facilmente alimentos que conteñan altos niveis de sacarosa, aínda que poden comer froitas como uvas e cereixas.

thumbtime=40|miniatura|esquerda|Un adulto buscando alimento para as súas crías

Emprega varios métodos para obter comida, pero principalmente aliméntanse preto do chan, collendo insectos da superficie ou xusto baixo ela. Xeralmente prefiren buscar alimento en zonas de herba cortada curta e a miúdo poden encontrarse entre animais que pastan ou mesmo se pousan nos seus lombos, tamén úsano tamén para crear e ensanchar buratos en bolsas de lixo de plástico. Os estorniños pintos xoves tardan bastante en perfeccionar esta técnica, e debido a isto a dieta dos xoves adoita conter menos insectos.

### Nidificación 
miniatura|Un dos pais alimentando un polo nun niño nun oco nunha árbore en Inglaterra
Os machos non emparellados unha vez que encontran unha cavidade axeitada empezan a construír o niño nela para atraer as femias solteiras, a miúdo decorando o niño con ornamentos como flores e material verde fresco, o cal a femia retira antes de aceptalo como parella. A cantidade de material verde non é importante, con tal de que estea presente algún, pero a presenza de certas herbáceas no material decorativo parece ser significativo para atraer unha parella. O recendo das plantas como *Achillea millefolium* actúa como un atractor olfactivo para as femias.

Os machos cantan durante gran parte do tempo de construción e aínda máis cando unha femia se achega ao niño. Despois da copulación, o macho e a femia continúan a construír o niño. Os niños poden instalarse en calquera tipo de burato, e localizacións comúns son dentro de árbores ocas, edificios, tocos de árbores e caixas de nidificación feitas polo home. Os niños están normalmente feitos de palla, herba seca e ramiñas cun tapizado interno de plumas, la e follas suaves. A construción dura catro ou cinco días e pode continuar ao longo da incubación.

### Reprodución 
miniatura|Cinco ovos nun niño
[miniatura|Ovos da especie na colección do [Museo de Wiesbaden, Alemaña]]
[miniatura|Polos esperando a ser alimentados na entrada do seu niño feito nun oco nunha parede en [Galway, Irlanda]]

A reprodución ten lugar durante a primavera e verán. Despois da copulación, a femia pon ovos diariamente durante un período de varios días. Se se perde un ovo durante este tempo, poñen outro para substituílo. Poñen normalmente catro  ou cinco ovos que son de forma ovoide e de cor azul clara, ás veces branca, e xeralmente son brillantes. O tamaño do ovo é de 26,5 a 34,5&nbsp;mm de lonxitude e de 20,0 a 22,5&nbsp;mm de diámetro máximo. os adultos deixan en boa medida de retirar as deposicións do niño. Antes diso, os excrementos humedecerían tanto a plumaxe dos polos coma o material de nidificación, reducindo así a súa efectividade como illamento e incrementando o risco de arrefriamento das crías. Os polos permanecen no niño durante tres semanas, onde son alimentados continuamente por ambos os proxenitores. As crías emplumadas seguen sendo alimentados polos seus pais durante unha ou dúas semanas máis. Unha parella pode criar ata tres roladas por ano, frecuentemente reutilizando e retapizando o mesmo niño,

O parasitismo de crianza intraespecífico é común nos niños de estorniños. As femias "flotantes" (femias desemparelladas durante a estación reprodutora) presentes nas colonias a miúdo poñen ovos no niño doutra parella. Tamén se informou que as crías emplumadas invaden o que foi o seu propio niño ou niños veciños e expulsan as crías recentes.

## Predadores 
A maioría dos depredadores dos estorniños son aves. A resposta típica dos grupos de estorniños é botarse a voar, e adoitan verse bandadas ondulantes de estorniños voando alto en rápidas e áxiles formacións. As súas capacidades de voo son a miúdo igualadas polas das aves de presa. Os estorniños adultos comúns son cazados polo azor (*Accipiter gentilis*) e o gabián eurasiático (*Accipiter nisus*), e o falcón peregrino (*Falco peregrinus*), o falcón pequeno (*Falco subbuteo*) e o lagarteiro (*Falco tinnunculus*). Rapaces máis lentas como o miñato queimado (*Milvus migrans*) e o miñato real (*Milvus milvus*), a aguía *Aquila heliaca*, o miñato común (*Buteo buteo*) e o *Circus approximans* adoitan comer os xoves e crías emplumadas, que son máis doadas de capturar. Mentres están pousados en grupos pola noite, poden ser vulnerables aos bufos, incluíndo o moucho común (*Athene noctua*), bufo pequeno (*Asio otus*), curuxa das xunqueiras (*Asio flammeus*), curuxa (*Tyto alba*), avelaiona (*Strix aluco*) e o bufo real (*Bubo bubo*).

Máis de vinte especies de miñatos, bufos e falcóns predan ocasionalmente nos estorniños en Norteamérica, aínda que os predadores máis regulares de adultos son probablemente os falcóns peregrinos (*Falco peregrinus*) ou os falcóns paxareiros (*Falco columbarius*) que viven nas cidades. Os *Acridotheres tristis* ás veces expulsan os ovos, crías e adultos dos niños, Os niños poden ser asaltados por mamíferos que poden gabear polas árbores, como os armiños (*Mustela erminea*), mapaches (*Procyon lotor*) e esquíos (*Sciurus* spp.),

## Parasitos 
Os estorniños pintos son os hóspedes dunha ampla gama de parasitos. Un estudo de trescentos estorniños pintos nos Estados Unidos atopou que todos teñen polo menos un tipo de parasito; o 99% teñen pulgas externas, ácaros e carrachas e o 95% portaban parasitos internos, principalmente diversos tipos de vermes. As especies chuchadoras de sangue abandonan o seu hóspede cando morre, pero outros parasitos externos permanecen no corpo morto. Nun caso, unha ave co peteiro deformado estaba fortemente infestada por piollos *Mallophaga*, probablemente debido á súa incapacidade de retiralos.

[miniatura|*[Dermanyssus gallinae*, un parasito do estorniño común]]

A pulga das galiñas (*Ceratophyllus gallinae*) é a pulga máis común nos seus niños. A pequena pulga do pardal común *C. fringillae* tamén se encontra ás veces alí, o que se debe probablemente ao hábito do seu hóspede principal de ocupar os niños doutras especies. Esta pulga non vive nos Estados Unidos, nin sequera nos pardais comúns. Entre os piollos están *Menacanthus eurystemus*, *Brueelia nebulosa* e *Stumidoecus sturni*. Outros artrópodos parasitos son *Ixodes* carrachas e ácaros como *Analgopsis passerinus*, *Boydaia stumi*, *Dermanyssus gallinae*, *Ornithonyssus bursa*, *O. sylviarum*, especies de *Proctophyllodes*, *Pteronyssoides truncatus* e *Trouessartia rosteri*. O ácaro das galiñas *D. gallinae* é á súa vez depredado polo ácaro predador *Androlaelaps casalis*. A presenza deste mecanismo de control do número de exemplares desta especie parasita pode explicar por que as aves están preparadas para reutilizar niños vellos.

Entre os insectos voadores que parasitan os estorniños comúns están o hipobóscido *Omithomya nigricornis* As larvas da avelaíña *Hofmannophila pseudospretella* son preeiras de niños, xa que se alimentan de materiais como as feces ou crías mortas. Os parasitos sanguíneos protozoarios do xénero *Haemoproteus* atopáronse tamén nos estorniños pintos, pero unha praga moi coñecida é a nematodo de cor escarlata brillante *Syngamus trachea*. Este verme trasládase desde os pulmóns á traquea e pode causar que o seu hóspede afogue. Na Bretaña, a gralla grande e o estorniño pinto son as aves silvestres máis infestadas. Outros parasitos internos rexistrados son os vermes *Prosthorhynchus transverses*.

Os estorniños pintos poden contraer a tuberculose aviaria, a malaria aviaria e linfomas inducidos por retrovirus. Os estorniños comúns a miúdo acumulan un exceso de ferro no seu fígado, unha condición que pode previrse engadindo follas de té negro á comida de aves capturadas.

## Distribución e hábitat 
A poboación global de estorniños pintos foi estimada en 310 millóns de individuos en 2004, ocupando unha área total de 8&nbsp;870&nbsp;000&nbsp;km2. A ave é nativa de Europa e está moi espallada polo hemisferio norte e pode encontrarse en Europa, norte de África (desde Marrocos a Exipto), India (principalmente no norte pero esténdese regularmente máis ao sur e chega ás Maldivas) Nepal, o Oriente Próximo, incluíndo Siria, Irán e Iraq e o noroeste da China. Unha pequena cantidade de estorniños pintos foron observados esporadicamente no Xapón e Hong Kong, pero non está claro de onde procedían. As aves no leste do Canadá móvense cara ao sur e os de máis ao oeste pasan ao inverno no suroeste dos Estados Unidos. Habitan ocasionalmente en áreas boscosas abertas ou non e encóntranse ás veces e áreas arbustivas como as uceiras de Australia. Raramente habitan en bosques densos e húmidos (é dicir, selvas ou bosques esclerófilos), pero encóntranse en áreas costeiras, onde nidifican e se pousan en cantís e buscan comida entre as algas. A súa capacidade de adaptarse a unha gran variedade de hábitats permítelles espallarse a diversos lugares e establecerse en diversas partes do mundo, polo que o seu hábitat vai desde as zonas costeiras húmidas aos bosques alpinos, desde cantís mariños a cadeas montañosas a 1&nbsp;900&nbsp;m sobre o nivel do mar. En 1987, detectouse unha pequena poboación de estorniños pintos nidificando nos xardíns da cidade de Buenos Aires.

#### Australia 
Foi introducido en Australia para que comese insectos que eran pragas para a agricultura. Os primeiros colonos esperaban ilusionados a súa chegada porque crían que esta ave era importante para a polinización do liño, un produto agrícola importante. Situaron caixas de nidificación para os exemplares que se acababan de ceibar en granxas preto dos campos de cultivo. Foi introducido en Melbourne en 1857 e en Sidney dúas décadas despois. Na década de 1920 xa estaban espallados por toda Victoria, Queensland e Nova Gales do Sur, pero daquela xa eran considerados eles mesmos unha praga. Tamén colonizou as illas Kangaroo, Lord Howe, Norfolk e Tasmania.

#### América do Norte 
[miniatura|Bandada no [val do Napa, California]]

[miniatura|En [Half Moon Bay, California|Half Moon Bay, California]]

miniatura|Un estorniño pinto en vo na bisbarra de St. Louis, Missouri.

Despois de dous intentos fallados, en 1890 liberáronse 60 estorniños pintos no Central Park de Nova York por iniciativa de Eugene Schieffelin, que era presidente da American Acclimatization Society, a cal parece que trataba de introducir en América do Norte todas as especies de aves mencionadas nas obras de William Shakespeare, aínda que isto é discutido. Aproximadamente na mesma data, o Portland Song Bird Club ceibou 35 parellas de estorniños pintos en Portland, Oregón. Estas aves conseguiron establecerse, pero desapareceron arredor de 1902. Os estorniños pintos reapareceron no noroeste do Pacífico a metade da década de 1940 e estas aves eran probablemente descendentes da introdución de 1890 en Central Park.

#### Suráfrica 
En Suráfrica, o estorniño común foi introducido en 1897 por Cecil Rhodes. Espallouse lentamente e en 1954 alcanzara Clanwilliam e Port Elizabeth. Agora é común no sur da rexión do Cabo, facéndose máis escaso cara ao noroeste ata a área de Johannesburgo. Está presente nas provincias surafricanas do Cabo Oeste, Cabo Leste e Estado Libre e as terras baixas de Lesotho, con avistamentos ocasionais en KwaZulu-Natal, Gauteng e arredor da cidade de Oranjemund en Namibia. As poboación do sur de África parecen ser residentes e a ave está fortemente asociada co home e os hábitats antropoxénicos. Prefire terras regadas e está ausente de rexións nas que o chan está tan seco e endurecido que é imposible sondalo para buscar insectos. Pode competir con aves nativas por gretas para facer o niño, pero as especies indíxenas probablemente están en maior desvantaxe pola destrución do seu hábitat natural que pola competición interespecífica. Reprodúcese de setembro a decembro e fóra da estación reprodutora pode congregarse en grandes bandadas, pousándose a miúdo en xunqueiras. É a especie de ave máis común en áreas urbanas e agrícolas.

#### Antillas 
En 1901, os habitantes de Saint Kitts pediron ao Secretario Colonial unha ″subvención gobermental de estorniños para exterminar″ unha praga de saltóns que estaba causando un enorme dano ás súas colleitas. O estorniño pinto foi introducido en Xamaica en 1903, e as Bahamas e Cuba foron colonizadas de forma natural desde os EUA. Esta ave é bastante común pero local en Xamaica, Gran Bahama e Bimini, e é rara no resto das Bahamas, leste de Cuba, as illas Cayman, Porto Rico e St. Croix.

## Status 
A poboación global desta especie estímase en máis de 310&nbsp;millóns de individuos e non se cre que estea declinando significativamente, polo que a ave está clasificada pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza cun status de "especie pouco preocupante". A súa cantidade aumentou marcadamente en Europa desde o século XIX ata as décadas de 1950 e 1960. Arredor de 1830, *S. v. vulgaris* expandiu a súa área de distribución nas illas británicas, espallándose a Irlanda e áreas de Escocia, onde anteriormente estaba ausente, aínda que *S. v. zetlandicus* estaba xa presente nas Shetland e Hébridas exteriores. Está reproducíndose en Suecia desde 1850 e en Islandia desde 1935. A área de reprodución estendeuse a través do sur de Francia ata o noroeste da Península Ibérica, e producíronse outras expansións, especialmente en Italia, Austria e Finlandia.

Os maiores declives da poboación observáronse desde 1980 en adiante en Suecia, Finlandia, norte de Rusia (Carelia) e os estados bálticos, e experimentou declives menores en gran parte do resto do norte e centro de Europa. Os métodos de agricultura intensiva usados no norte de Europa significan que hai menos pasto e menos hábitat de prado dispoñible e a cantidade de invertebrados de pradeira necesarios para que prosperen as crías reduciuse en correspondencia.

## Relacións cos humanos 
### Beneficios e problemas 
miniatura|Congregación en cables en Francia
miniatura|Alimentándose dunha mazá caída
Dado que o estorniño pinto come insectos adultos que son pragas así como larvas de elatéridos, son considerados beneficiosos no norte de Eurasia, e esta foi unha das razóns polas que se introduciron estas aves noutras partes do mundo. Foron colocadas uns 25&nbsp;millóns de caixas de nidificación para esta especie na antiga Unión Soviética, e os estorniños comúns demostraron ser efectivos no control da larva de *Costelytra zelandica* en Nova Zelandia.

Os estorniños pintos introducidos en áreas como Australia ou América do Norte, onde outros membros do xénero están ausentes, poden afectar especies nativas por competición polos buratos para nidificar. En América do Norte, poden verse afectados os *Poecile*, sítidos, petos, *Progne subis* e outras anduriñas. En Australia, entre os competidores polos sitios de nidificación están os *Platycercus elegans* e *Platycercus eximius*. Polo seu papel no declive das especies nativas locais e os danos na agricultura, o estorniño pinto foi incluído na Lista das 100 peores especies invasoras do mundo da IUCN.

Os estorniños comúns poden comer e danar as froitas, como as uvas, pexegoes, olivas, grosellas e tomates ou desenterran os grans de cereais acabados de sementar e os gromos das colleitas. Estimouse que os danos agrícolas que causa nos EUA supoñen un custo dun 800 millóns de dólares ao ano.

O gran tamaño das bandadas pode tamén causar problemas. Os estorniños pintos comúns poden ser absorbidos polas turbinas dos motores dos avións a propulsión a chorro; un dos peores casos foi un incidente en Boston en 1960, no que morreron 62 persoas cando caeu ao mar un avión comercial que se encontrara cunha bandada no porto de Winthrop.

Os excrementos dos estorniños poden conter o fungo *Histoplasma capsulatum*, causante de histoplasmose en humanos. Nos sitios onde se pousan habitualmente este fungo pode prosperar en acumulacións de excrementos.

### Control 
Debido aos danos que causan, houbo intentos de controlar as poboacións nativas ou introducidas dos estorniños pintos. Dentro da súa área de reprodución natural, isto pode variar segundo as diversas lexislacións de cada país. Por exemplo, en España, é unha especie que se caza comercialmente para comela e ten un período de veda, mentres que en Francia está clasificada como praga, e a estación na cal pode matarse comprende a maior parte do ano. En Gran Bretaña, os estorniños están protexidos pola *Wildlife and Countryside Act 1981*, que considera "ilegal matar intencionadamente, danar ou capturar estorniños, ou capturar, danar ou destruír niños activos ou o seu contido". Ao contrario, a *Wildlife Order* de Irlanda do Norte permite, cunha licenza xeral, a "unha persoa autorizada controlar estorniños para previr danos graves á agricultura ou preservar a saúde e seguridade pública". Esta especie é migratoria, polo que as aves afectadas polas medidas de control poden proceder dunha ampla área e de grandes poboacións reprodutoras e a especie non se ve moi prexudicada. En Europa, as variadas lexislacións e as poboacións móbiles implican que os intentos de control non adoitan ter resultados a longo prazo. Técnicas non letais como espantalos con artefactos visuais ou auditivos teñen só un efecto temporal. Outra técnica é analizar o ADN das poboacións de estorniños pintos australianos para rastrear onde está ocorrendo unha migración do leste ao oeste para poder aplicar as mellores estratexias preventivas. En 2009, só quedaban 300 estorniños pintos en Australia Occidental e o estado dedicou ese ano un orzamento de 400&nbsp;000 dólares australianos para continuar co programa de erradicación.

Nos Estados Unidos, os estorniños pintos están exentos da aplicación da Lei do Tratado de Aves Migratorias, que prohibe capturar ou matar aves migratorias. Non hai que pedir permisos para retirar niños e ovos ou matar crías ou adultos desta especie. En 2008, o goberno dos Estados Unidos envelenou, matou a tiros ou atrapou 1,7&nbsp;millóns de aves, o que é o maior número de eliminacións de calquera especie prexudicial que se tratase de erradicar. En 2005, a poboación destas aves nos Estados Unidos estimábase en 140&nbsp;millóns de exemplares, arredor do 45% do total mundial de 310&nbsp;millóns de exemplares. porque as crías son fáciles de conseguir na natureza e cos coidados correctos na súa crianza son agradecidos para coidar. Adáptanse ben á catividade e prosperan con dietas típicas para a alimentación das aves e larvas do escaravello *Tenebrio molitor*. Poden terse varios exemplares na mesma gaiola e a súa curiosidade fai que sexa doado adestralos ou estudalos. As únicas desvantaxes son os seus hábitos de defecación desagradables e indiscriminados e a necesidade de tomar precaucións contra as doenzas que poden transmitir aos humanos. Como ave de laboratorio, é a segunda máis usada detrás das pombas das rochas domésticas (*Columba livia domestica*).

A habilidade do estorniño pinto para a imitación vocal coñécese desde hai moito tempo. Na obra medieval galesa *Mabinogion*, o personaxe feminino Branwen domesticou un estorniño pinto, "ensinoulle palabras", e enviouno a través do mar de Irlanda cunha mensaxe para os seus irmáns, que despois navegaron de Irlanda a Gales para rescatala. Plinio o Vello afirmaba que a estas aves podía ensinárselles a dicir frases completas en latín e grego, e no libro *Henrique IV* de William Shakespeare o personaxe Hotspur declara que o rei lle prohibiu falar de Mortimer, pero que vai ensinarlle a falar a un estorniño para que o faga.

[miniatura|300px|A "canción do estorniño" de [Wolfgang Amadeus Mozart|Mozart]]
Mozart tiña como ave de compañía un estorniño pinto que podía cantar o seu Concerto para piano en sol maior (KV. 453). Comprárao nunha tenda despois de oílo cantar unha frase dunha obra que el escribira seis semanas antes, que aínda non se tocara en público. Quedou moi unido ao paxaro e encargou un elaborado funeral para el cando a ave morreu tres anos despois. Suxeriuse que a súa peza *Ein musikalischer Spaß* (K. 522) puido ser escrita no estilo cómico intrascendente da vocalización do estorniño. A súa capacidade de imitación vocal é tan grande que algunhas persoas ao oílos buscan en van a "persoa" que cren que acaba de falar.

A introdución de estorniños europeos nos Estados Unidos en 1890 polo fabricante de produtos farmacéuticos de Nova York Eugene Schieffelin foi recreado na serie de televisión Ozark no episodio 7 da 1ª tempada titulado "Nest Box."

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  Translated by Murtha Baca and Stephen Sartarelli from Artusi's ''La scienza in cucina e l'arte di mangiare bene*, first published in 1891.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*Ageing and sexing (PDF; 4.7 MB) de Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze
*Plumas do estorniño pinto (Sturnus vulgaris)
*Kalmbach, E R; Gabrielson, I N  (1921) "Economic value of the starling in the United States" *USDA Bulletin 868*
*
*
*(European) Common starling - Texto sobre a especie en The Atlas of Southern African Birds.
* Species Profile - European Starling (*Sturnus vulgaris''), National Invasive Species Information Center, United States National Agricultural Library.