Tinguidura de Ziehl-Neelsen

[dereita|miniatura|*[Mycobacterium tuberculosis* visualización usando a tinguidura de Ziehl-Neelsen.]]
A **tinguidura de Ziehl-Neelsen** (**BAAR**) é unha técnica de tinguidura diferencial rápida e económica, para a identificación de microorganismos patóxenos, por exemplo *M. tuberculosis*.

Foi descrita por vez primeira por dous médicos alemáns, Franz Ziehl (1859-1926), un bacteriólogo, e Friedrich Neelsen (1854-1894), un patólogo.

## Fundamento 
Se fundamenta en que as paredes de certos parasitos e bacterias conteñen ácidos graxos de cadea longa (50 a 90 átomos de carbono) que lles confiren a propiedade de resistiren a descoloración con alcohol-ácido, despois da tinguidura con colorantes básicos. Por isto se denominan bacilos ácido-alcohol resistentes ou BAAR. As micobacterias e os parasitos coccídeos caracterízanse polas súas propiedades de ácido-alcohol resistencia. A coloración clásica de Ziehl-Neelsen require quentamento para que o colorante atravese a parede bacteriana que contén ceras.

## Técnica 
Esta técnica pode realizarse tanto en mostras histolóxicas como citolóxicas.

### Variante histolóxica 
Para demostrar a presenza de BAAR en cortes de tecido en parafina. Os reactivos necesarios para a súa realización son os seguintes:
# ácido periódico 5%
# carbol fucsina de Ziehl (fucsina fenicada). Preparar mesturando na orde dada:
## 0,5gr fucsina básica
## 50cc auga destilada
## 5cc etanol absoluto
## 2,5gr cristais de fenol derretidos
# hematoxilina
# alcohol ácido 1%:
## alcohol de 70º
## ácido clorhídrico

O procedemento é o seguinte:
# desparafinar e hidratar os cortes
# ácido periódico 5%, 10 min.
# lavar con auga destilada
# fucsina fenicada, 15 min.
# descolorar en alcohol ácido ó 1%
# lavar con auga destilada
# hematoxilina, 10 min.
# azulidificar con, por exemplo, carbonato de litio
# deshidratar, aclarar e montar preparacións

#### Resultados 
BAAR: vermello.
Núcleos: azul.

## Variantes citolóxicas 
### Coloración en quente (Técnica de Ziehl-Neelsen) 
Emprega a calor como mordente para formar o complexo colorante-parede. A súa principal desvantaxe consiste en que se pode levar a cabo unha decoloración en quente (tempo prolongado), que consiste en aplicar o descolorante ácido-alcohol e logo quentar a mostra, a capa lipídica ablándase e o descolorante pode atravesar a parede celular retirando o descolorante primario revertendo o proceso de formación do complexo colorante-parede. Por isto se di que a coloración en quente non brinda resultados diferenciais. Aquí, o paso máis importante é a aplicación da solución de carbol fucsina, que durante 5 minutos ha de se quentar cun chisqueiro ata que se produza unha emisión de vapores esbrancuxados. Non se debe deixar que ferva nin que seque o colorante sobre o portaobxectos.

### Coloración en frío (Técnica de Kinyoun) 
Utiliza un reactivo especial que ademais de fuscina agrega unha alta concentración de fenol. O fenol disolve os lípidos das paredes celulares permitindo que o colorante primario entre en contacto cos ácidos carboxílicos e forme o complexo ácido-alcohol resistente. Esta técnica permite obter resultados diferenciais xa que non é posible a descoloración en quente. O cambio máis significativo é a aplicación de carbol fucsina durante 20 minutos sen a calor como mordente.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* http://www.microinmuno.qb.fcen.uba.ar/SeminarioTinciones.htm