Photo-Secession

[miniatura|200px|Cartel de Photo-Secession deseñado por [Edward Steichen]]
A **Photo-Secession** foi un movemento fundado por Alfred Stieglitz xunto a Edward Steichen e Alvin Langdon Coburn en 1902. A denominación é unha homenaxe ao simbolismo e á transgresión vienesa de finais do século XVIII. A fotografía, lonxe de poder competir coa pintura, era considerada daquela, pola súa suposta realización mecánica, a forma simple de reflectir a realidade máis prosaica. Stieglitz, dedicado sempre á loita na defensa da fotografía como arte, concibe a *Photo-secession* como a ruptura coas normas académicas, como unha visión persoal do mundo, baseada na expresión propia, independente de toda tradición visual.

## Contexto e historia 
O grupo formouse no ano 1902 despois de que de que o National Arts Club lle pedise a Stieglitz organizar conxuntamente unha exposición co mellor da fotografía contemporánea estadounidense. Mentres estaba preparando a mostra, Stieglitz tivo un desacordo con algúns dos membros máis conservadores do Club sobre que fotógrafos debían estar incluídos. Para reforzar a súa posición Stieglitz formou rapidamente un grupo só por invitación, ao que chamou Photo-Secession, para dar a impresión de que os seus puntos de vista estaban respaldados por moitos outros prominentes fotógrafos. Aínda que posteriormente afirmou que "solicitara a axuda da entón recentemente organizada e limitada ‘Photo-Secession’", de feito non houbo tal grupo ata que se fundou o 17 de febreiro de 1902, xusto dúas semanas antes de que abrise a mostra do National Arts Club.

Para bautizar o grupo, crese que Stieglitz estivo influenciado pola Exposición Secesión de Múnic de 1898 (*Verglag des Vereines Bildender Kunstler Muchnes "Sezession"*). Stieglitz carteábase frecuentemente con Fritz Matthies-Masuren, que escribira un ensaio no catálogo da exposición de Múnic, e fora cativado pola idea de que os fotógrafos definisen a súa propia forma de arte. En 1899 escribiu:
:En Múnic, o centro artístico de Alemaña, os 'Secesionistas', un corpo de artistas formado polos homes máis avanzados e dotados da súa época, os cales (como o nome indica, que se separaron das estreitas regras das costumes e a tradición) admitiron as pretensións da fotografía pictórica para ser xulgados polos seus méritos como un traballo artístico independentemente, e sen considerar o feito de que é producida por medio dunha cámara.

Posteriormente na súa vida, Stieglitz falou deste xeito sore as orixes da Photo-Secession:

:Charles DeKay, director do National Arts Club: "Como imos chamala?"
:Stieglitz: "bautízaa como Unha exposición de fotografía estadounidense organizada pola Photo-Secession".
:DeKay: "Que é iso? Quen é?"
:Stieglitz: "Sinceramente seu, polo de agora, e haberá outros cando abra a mostra. A idea de secesión é odiosa para os estadounidenses - eles estarán pensando na guerra civil. Eu non. Photo-Secession realmente significa unha secesión da idea aceptada do que constitúe a fotografía".

O historiador cultural Jay Bochner sinala que é importante ter en conta á Photo-Secession por máis factores que a súa estética visual:

:De que se secesiona entón? Non se trata só de obras de arte que se fixeran rancias a través da copia de estilos vitorianos convencionais, senón que o máis importante era a secesión da ditadura das institucións, galerías, escolas de arte e organizacións de arte profesionais arraigadas que aplicaban ou polo menos autorizaban a copia ou a imitación.

Os defensores do Pictorialismo, que era o valor subxacente da Photo-Secession, argumentaban que a fotografía necesitaba emular a pintura e o gravado da época. Os pictorialistas crían que, ao igual que unha pintura distínguese pola manipulación dos materiais que fai o artista para conseguir un efecto, tamén os fotógrafos debían alterar ou manipular a imaxe fotográfica. Entre os método usados estaba o enfoque suave; filtros especiais e lentes recubertas; queimaduras, manipulacións ou recortes no cuarto escuro para editar o contido da imaxe; e procesos de impresión alternativos como o ton sepia, a impresión ao carón, a platinotipia ou o proceso de goma bicromatada.

Os contidos das imaxes acotío facían referencia a traballos anteriores feitos por outros artistas, especialmente á arte grega e romana. As imaxes adoitaban a conter consistencia estilística como iluminación dramática, perspectiva, xeometría, uso de monocromo/branco e negro, e contraste alto.

Na fundación da Photo-Secession, Stieglitz asfirou que era unha “rebelión contra a actitude hipócrita dos non crentes, dos filisteos, e en gran parte das autoridades das exhibicións.” Aínda que isto en gran medida era verdade, as súas accións demostraron que a creación da Photo-Secession era tamén co obxectivo de que a súa propia posición no mundo da fotografía e da arte avanzase.

O papel de Stieglitz como o único fundador e controlador da Photo-Secession fíxose evidente en dúas conversas que tiveron lugar na inauguración da mostra do National Arts Club. Na primeira, Stieglitz deu a entender que a pertenza ao grupo era relativamente aberta:

:Gertrude Käsebier: “Que é isto de Photo-Secession? Son un photo-secesionista?”
:Stieglitz: “Sintes que o es?”
:Käsebier: “Sinto.”
:Stieglitz: “Ben, iso é todo o que hai que facer.” unha pequena pero moi influente galería onde continuou expoñendo traballos dalgúns dos membros do movemento máis coñecidos. O grupo continuou expoñendo baixo o nome de Photo-Secession ata ao redor do ano 1910, cando varios fotógrafos finalmente se cansaron dos modos autocráticos de Stieglitz e abandonaron o grupo.

En 1916 Käsebier, White, Coburn e outros formaron unha organización chamada Pictorial Photographers of America (PPA) para continuar promovendo o estilo pictórico. Un ano despois Stieglitz disolveu formalmente Photo-Secession, aínda que naquel momento existía só como un nome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Timeline of Art History: Pictorialism in America*