Anisáquidos

A dos **anisáquidos** (*Anisakidae*) é unha familia de vermes nematodos da clase dos secernénteos e orde dos ascarídidos que parasitan, en estado adulto, mamíferos mariños, peixes e outros animais que viven no mar. No home son causa da enfermidade denominada **anisaquíase**, producida pola inxestión de larvas vivas presentes no peixe, cando o consome cru ou insuficientemente cociñado.

As especies máis frecuentemente involucradas nesta parasitación son as seguintes:
* *Anisakis simplex* e *A. physeteris*
* *Pseudoterranova decipiens*
* *Contracaecum* spp

O *Anisakis simplex* é, con moito, a especie máis característica. Estímase que o 97 % dos casos de anisaquíase se debe a esta especie e o 3 % restante ao *Pseudoterranova* (Martínez Ubeira). Os últimos estudos consideran que *Anisakis simplex* é un complexo formado polo *A. simplex* *sensu stricto* (ou *A. simplex* B), o *A. pegreffi* (*A. simplex* A) e o *A. simplex* C. Das tres especies, a primeira é a máis abundante.

## Descrición 
[miniatura|200px|*Anisakis* do [bacallau, vistos por transpariencia]]

Os ovos do *Anisakis* son ovalados, dunhas 45-50 micrómetros, e coa casca fina e transparente. Cando son depositados no medio mariño non están embrionados.

As larvas L3, xa infestantes, son filiformes, de 2–3&nbsp;cm de lonxitude e de cor abrancazada. A do xénero *Pseudoterranova* é maior (de ata 45&nbsp;mm) e de cor marrón ou avermellada. No terzo anterior do corpo mostran unha mancha branca que corresponde co ventrículo. No extremo cefálico mostran un dente único (dente de penetración), a boca (provista de pequenos dentículos) e o poro excretor. No extremo caudal mostran un avultamento (o mucrón), propio dos nematodos e que desaparece ao mudar a larva 4.

### Ciclo biolóxico 
[miniatura|290px|Ciclo biolóxico do *[Anisakis simplex* (Alexander J. da Silva, PhD / Melanie Moser, do Centro de Control de Enfermidades).]]
Nos *Anisakis*, o ciclo biolóxico é complexo e interveñen varios hospedadores.

O verme adulto parasita o aparato dixestivo de mamíferos mariños (grandes e pequenos cetáceos e mais focas), provocando fortes úlceras na parede do estómago. Pon os ovos na luz intestinal e estes son expulsados coas feces ao medio mariño. Na auga prodúcese o desenvolvemento embrionario que atravesa por tres fases larvais (L1, L2 e L3). Eclosionan ao cabo de 4-8 días, se a auga está a temperaturas de 15 a 18&nbsp;°C.

A larva L3 é de vida libre e nada no medio mariño, formando parte do plancto, co que son inxeridas polos hospedadores intermedios (normalmente copépodos e outros pequenos crustáceos). No interior destes migran cara ao hemocele e rematan a maduración, converténdose en larvas infestantes. Estes crustáceos son, á súa vez, presa de diferentes especies de peixes e cefalópodos  e a larva pasa neles á cavidade corporal, tras atravesar a parede gastrointestinal.

Nos peixes, as larvas localízanse principalmente sobre o fígado (baixo o tecido conectivo que o rodea) ou nas ovas, pero son quen de desprazarse activamente para encapsularse na musculatura, especialmente nos músculos que rodean a cavidade abdominal aínda que poden chegar á carne inmediata á espiña; nos cefalópodos adoitan fixarse na parede externa do estómago e só raramente na musculatura do manto.

No hospedador intermediario as larvas aparecen soltas, móbiles, sobre as vísceras ou fixadas a estas ou ao peritoneo do peixe. Cando se localizan na musculatura aparecen inmóbiles, enroladas en espiral, formando un disco abrancazado duns 2–3&nbsp;mm de diámetro.

Cando un mamífero mariño come o peixe parasitado péchase o ciclo. A larva penetra na parede do estómago, muda outra vez (L4) e alcanza a madurez sexual. Normalmente os vermes adultos aparecen agrupados, 50-100 exemplares, en úlceras de ata 6&nbsp;cm de diámetro.

No caso do *Pseudoterranova decipiens*, os hospedadores definitivos adoitan ser unicamente pinnípedes e os intermediarios son crustáceos mísidos.

A intervención do home neste ciclo biolóxico é accidental e rompe o ciclo: constitúe un hospedador paraténico 

Aínda que no home as larvas provoquen a enfermidade da anisaquíase, nunca chegan ao estado adulto, pero non resulta infrecuente atopar no tracto gastrointestinal humano fases intermedias entre L3 e L4 e mesmo estas últimas xa desenvolvidas.

## Xéneros 
miniatura|250 px|*Anisakis* extraídos dunha pescada.

A familia comprende varios xéneros, entre eles:
* *Anisakis* Dujardin, 1845
* *Contracaecum* Railliet & Henry, 1912
* *Goezia* Zeder, 1800
* *Heterotyphlum* Spaul, 1927 
* *Paranisakis* Baylis, 1923
* *Pseudoterranova* Layman & Borovkova, 1926
* *Phocascaris* Höst, 1932
* *Raphidascaroides* Yamaguti, 1941 
* *Rhaphidascaris* Railiet & Henry, 1915
* *Terranova* Leiper et Atkinson, 1914
* *Thynnascaris* Dollfus, 1933

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Martínez Ubeira, Florencio (director): "Anisaquiosis y alergia. Un estudio seroepidemiológico en la Comunidad Autónoma Gallega". *Documentos Técnicos de Saúde Pública* nº B24, Xunta de Galicia 2000.

### Outros artigos 
* Anisaquíase

### Ligazóns externas 
* *Anisakiasis* no CDC.  Consultada o 24/01/2013.
* B. Gómez, E. Lasa, E. Arroabarren, S. Garrido, M. Andan e A. I. Tabar:"Alergia a *Anisakis simplex*"  en *Anales CFNavarra*, vol. 26, suplemento 2, 2003.  Consultada o 24/01/2013.
* *Anisakidae* Skrjabin & Karokhin, 1945 en World Register of Marine Species. Lista de especies  Consultadas o 24/01/2013.
**Anisakidae* en SIIT.  
* *Anisakidae*  en Fauna Europaea.  Consultada o 24/01/2013.
* *Anisakidae* en Animal Diversity Web.  Consultada o 24/01/2013.
* *Anisakidae* en NCBI.  Consultada o 24/01/2013.