open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
París-Niza 2016

A **74ª edición da París-Niza** disputouse en Francia entre o 6 e o 13 de marzo de 2016.

A carreira comezou cun prólogo 6'1&nbsp;km en Conflans-Sainte-Honorine e finalizou como case sempre en Niza. A París-Niza foi a segunda proba do calendario do UCI WorldTour 2016.

A carreira venceuna o ciclista galés do Team Sky, Geraint Thomas. Detrás súa rematou o español do Tinkoff Alberto Contador seguido do australiano do BMC Racing Team e defensor do título Richie Porte.

Nas clasificacións secundarias, o australiano Michael Matthews gañou a clasificación por puntos, mentres que o canadense Antoine Duchesne logrou a da montaña e o Movistar Team a dos equipos.

## Equipos participantes 
A proba comezárona 22 equipos: os 18 da categoría UCI WorldTour, mailos 4 franceses da categoría Profesional Continental. En total, pelotón contou con 175 ciclistas, 8 por equipo (excepto o Lotto-Soudal que partiu con 7) dos cales remataron 131.

## Etapas 
Seguindo o acordo vixente dende 2010, o percorrido da carreira comezou no departamento de Yvelines cun prólogo de 6'1&nbsp;km para rematar cunha etapa de media montaña de 134&nbsp;km con inicio e final na cidade costeira de Niza o 13 de marzo. A etapa raíña foi considerada a 5ª, que se celebrou nun trazado montañoso de 177 quilómetros entre Niza e La Madone d'Utelle. Ademais, a 3ª etapa da carreira foi cancelada polos organizadores debido á gran cantidade de neve caída.

1A terceira etapa cancelouse no quilómetro 93 debido á neve.

Ficheiro:Paris–Nice 2016 Stage 7 altitude profile.svg|Perfil da 7ª etapa

## Clasificación xeral 
[miniatura|dereita|300px|[Geraint Thomas vestido co maillot amarelo de líder.]]
A seguinte táboa amosa as dez primeiras posicións da clasificación xeral á fin da carreira:

## Outras clasificacións 
### Clasificación por puntos 
[miniatura|dereita|150px|[Michael Matthews co xersei dos puntos.]]

### Clasificación da montaña 
[miniatura|dereita|150px|[Antoine Duchesne co maillot da clasificación da montaña.]]

### Clasificación por equipos 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* París-Niza

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
A Igrexa, Cabanas, O Vicedo

**A Igrexa** é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2024 tiña 1 habitante (1 home).

## Toponimia
O topónimo **A Igrexa** (do latín , o lugar da igrexa) débese á presenza no lugar da igrexa de Santa María de Cabanas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cabanas 
### Parroquias do Vicedo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares do Vicedo
Guadarrama

**Guadarrama** é un concello español do noroeste da Comunidade de Madrid. Tiña en 2015 unha poboación de 
15.538 habitantes.

Foi fundado polos árabes, que chamaron *Uad-er-ramel* ao río que dá nome á vila e á serra onde se atopa. Guadarrama obtivo o título de vila o 22 de novembro de 1504 por parte de Fernando V de Castela.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
Guadarrama (homónimos)

O termo **Guadarrama**, que provén do árabe e significa "río do areal", pode referirse a:
*O municipio de **Guadarrama**, situado na Comunidade de Madrid.
*O **río Guadarrama**, afluente do río Texo.
*A **Serra de Guadarrama**, pertencente ao Sistema Central.
*O **Porto de Guadarrama**, paso de montaña situado na serra de mesmo nome.
*O **Parque Nacional da Serra de Guadarrama**.
Manxofrío, Cabanas, O Vicedo

**Manxofrío** ou **Manxofrío do Medio** en 2024 tiña 15 habitantes (5 homes e 10 mulleres). É o lugar máis poboado de toda a parroquia.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cabanas 
### Parroquias do Vicedo 
## Notas
A Escola

O termo **A Escola** pode referirse a:

*Unha **escola** é un centro educativo. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Escola**, lugar da parroquia de San Claudio, no concello de Ortigueira;
***A Escola**, lugar da parroquia de Vilarrube, no concello de Valdoviño;
***A Escola**, lugar da parroquia de Cabanas, no concello do Vicedo;
***Escolante**, lugar da parroquia de Insua, no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Troia (homónimos)

O termo **Troia** pode referirse a:

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Troia**, lugar da parroquia de Cabanas, no concello do Vicedo.

;Fóra de Galiza

;En Italia
***Troia**, comuna italiana da rexión de Puglia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Troa**, lugar da parroquia de Torás, no concello da Laracha;
****Troia***, filme de 2004 dirixido por Wolfgang Petersen;
***Casa da Troia**, edificio histórico en Santiago de Compostela;
***Troia**, cidade histórica e lendaria.
Benigno Campos

**Benigno Campos Melón**, nado en Chapela, Redondela, o 7 de agosto de 1949, é un cociñeiro televisivo galego, coñecido pola súa aparición no programa *Larpeiros* da TVG.

## Traxectoria 
Fillo de Arnaldo e Lucila, estudou o bacharelato no Instituto Santa Irene de Vigo e no Colexio Alba. En 1971 foi facer o servizo militar obrigatorio a Madrid, onde comezou a cociñar. Traballou nunha empresa da construción naval durante trinta e nove anos. En 2008, xa xubilado, chamárono para participar nun programa de cociña na Televisión de Galicia, que acadou grande éxito. O primeiro dos libros de cociña que publicou, en galego, con prólogo de Xosé Cermeño, editado por Galaxia, conseguiu chegar á oitava edición en menos dun ano, vendendo máis de 50&nbsp;000 exemplares. A Editorial Everest publicou a versión en castelán, esgotándose nunha semana toda a tirada da primeira edición.

## Libros publicados 
**A cociña de Larpeiros: 150 receitas de Benigno Campos*, 2009, Editorial Galaxia.
* *La cocina de Benigno Campos ¿qué vamos a comer hoy?*, 2010, Editorial Everest.
**Novas receitas da cociña de Larpeiros*, 2010, Editorial Galaxia.
**Onde mercan os Larpeiros*, 2011, Editorial Galaxia.
**Volve a cociña de Larpeiros*, 2013, Editorial Galaxia.
**Cociñando con Benigno Campos*, 2014, Editorial Galaxia.
**Peixes e mariscos. As receitas de Benigno Campos*, 2016, Editorial Galaxia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
**Larpeiros*
Volta ao País Vasco 2016

A **56ª edición da Volta ao País Vasco** (en éuscaro: ***2016ko Euskal Herriko Itzulia***) foi unha carreira ciclista celebrada no País Vasco entre o 4 e o 9 de abril de 2016.

A carreira consistiu en cinco etapas en liña e unha contra reloxo individual final. Comezou en Etxebarria, na provincia de Biscaia e tras 852,2 quilómetros de percorrido finalizou na vila guipuscoana de Éibar. A etapa raíña foi a quinta, a tradicional etapa con subida final ao Santuario da Virxe de Arrate en Éibar, que nesta edición partía dende a vila costeira de Orio.

A volta foi a novena carreira do UCI WorldTour 2016. O gañador foi Alberto Contador que logrou o xersei amarelo na contra reloxo final logo de superar ao colombiano Sergio Henao que chegaba líder e rematou segundo e vencer ao tamén colombiano Nairo Quintana.

Nas demais clasificacións, Diego Rosa logrou a vitoria na clasificación da montaña, Sergio Henao conseguiu o xersei da regularidade, Nicolas Edet venceu na clasificación das metas voantes e o Team Sky gañou entre os equipos.

## Equipos 
Na Euskal Herriko Itzulia do 2016 participaron 18 equipos: os 18 obrigados do UCI WorldTour e 2 Profesionais Continentais.

## Etapas 
## Clasificación xeral 
A seguinte táboa mostra aos dez mellor clasificados da xeral despois da fin da carreira:

## Outras clasificacións 
### Clasificación da montaña 
### Clasificación da regularidade 
### Clasificación das metas voantes 
### Clasificación por equipos 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Volta ao País Vasco

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
París-Roubaix 2016

A **114ª edición da París-Roubaix** disputouse o 10 de abril de 2016 con saída na cidade de Compiègne e chegada na de Roubaix, nun percorrido 257 quilómetros e medio. A carreira finalizou como é tradicional no Velódromo de Roubaix. Ese percorrido contou con 27 sectores de pavé, un total de 52'8&nbsp;km.

Este foi o terceiro monumento da tempada e a décima carreira do UCI WorldTour 2016.

Na carreira participaron 200 ciclistas. Un total de 8 por equipo.

## Percorrido 
O trazado resultou ser dunha lonxitude de 257'5&nbsp;km, e nel repartíronse 27 tramos de pavé que sumaron 52'8 quilómetros. Estes 27 tramos foron os mesmos e disputáronse na mesma orde ca na edición anterior. A saída deuse en Compiègne (arredores de París, ao igual que no 2015) e a chegada foi como vén sendo habitual no Velódromo André-Pétrieux.

### Partes do trazado 

Ficheiro:Paris-Roubaix 2016 part1.png|De Compiège a Saint-Quentin
Ficheiro:Paris-Roubaix 2016 part2.png|De Saint-Quentin a Solesmes.
Ficheiro:Paris-Roubaix 2016 part3.png|De Solesmes a Orchies.
Ficheiro:Paris-Roubaix 2016 part4.png|De Orchies a Roubaix.

### Sectores de pavé 
miniatura|dereita|250px|O Trouée d'Arenberg está considerado o sector de pavé máis difícil da carreira.

## Equipos 
Na competición participaron 25 equipos. 18 do UCI WorldTour e 7 da categoría Profesional Continental. Comezaron un total de 198 ciclistas (8 por equipo) debido a que Katusha e Astana partiron con 7.

### UCI WorldTour 
### Profesional Continental 
## Premios 
### Puntos 
A París-Roubaix outorgou puntos aos corredores de equipos UCI WorldTour para o respectivo ránking.

Matthew Hayman gañou 100 puntos, Tom Boonen 80, Ian Stannard 70, Sep Vanmarcke 60, Edvald Boasson Hagen 50, Heinrich Haussler 40, Marcel Sieberg 30, Aleksejs Saramotins 20 e Imanol Erviti 10. Adrien Petit non leva puntos porque non pertence a un UCI WorldTeam.

## Clasificación 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* París-Roubaix
* Velódromo André-Pétrieux

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Batalla de Carabobo

Houbo 2 batallas coñecidas con este mesmo nome:

* **Batalla de Carabobo (1814)**, primeira batalla de Carabobo. 
* **Batalla de Carabobo (1821)**, segunda batalla de Carabobo.
Batalla de Carabobo (1814)

A **primeira** **batalla de Carabobo** (1814) foi unha batalla da Guerra de Independencia de Venezuela, na que as forzas da Segunda República ao mando de Simón Bolívar derrotaron as forzas españolas ao mando do Mariscal de campo Juan Manuel de Cajigal y Martínez.

## Antecedentes 
Tras o éxito da campaña de reconquista de Domingo de Monteverde coa toma de Caracas o 29 de xullo de 1812 o goberno colonial restablécese en Venezuela. Monteverde planeaba manter unha ofensiva contra as Provincias Unidas da Nova Granada. Porén, antes da acción, dous coroneis rebeldes exiliados adiantáronse nos inicios do ano seguinte. Simón Bolívar iniciou a súa Campaña Admirable no Occidente mentres que Santiago Mariño desembarcou no Oriente cos exiliados da Illa Trinidad.

Ante a desesperada situación, Monteverde intentou a reconquista de Maturín xa que as provincias de Guayana, Nova Barcelona e Cumaná caeron nas mans de Mariño velozmente, fracasando en reiteradas ocasións. Cando intentou deter a Bolívar no oeste foi mutilado en batalla e forzado a procurar refuxio en Puerto Cabello dende Cajigal foi relevado do mando. Os realistas quedaron reducidos ás súas posicións no val do río Orinoco, Apure e a provincia de Coro tras a toma de Caracas por Bolívar, o 6 de agosto de 1813. No entanto, Bolívar cometera un erro: en vez de avanzar sobre Caracas, moitos dos seus partidarios e opositores consideraron que debeu marchar contra Porto Cabello, refuxio dos dirixentes realistas, e acabar o conflito dun só golpe. Finalmente encóntrase coa defensa do coronel vizcaíno Antonio Zuazola, quen foi capturado e colgado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Edgar Esteves González (2004). *Batallas de Venezuela, 1810-1824*. Caracas: El Nacional. ISBN 978-980-388-074-3.
Marcelo Djaló

**Marcelo Amado Djaló Taritolay**, máis coñecido como **Marcelo Djaló**, nado o 8 de outubro de 1993 en Barcelona (Cataluña), é un futbolista español de orixe guineana, que xoga como defensa central no Buriram United de Tailandia. É internacional coa selección de Guinea-Bissau.

## Traxectoria 
Nado en Barcelona e con orixes guineana e arxentina, formouse como futbolista na canteira do Real Madrid. En xullo de 2012, tras finalizar o seu período como xuvenil, comeza adestrar co CF Badalona da Segunda División B, asinando polo equipo un mes máis tarde. Ese temporada debuta como sénior, xogando finalmente 21 partidos onde anotou dous goles. No verán de 2013 asina co Granada CF, sendo asignado ao filial da Segunda B. Con todo, chega debutar co primeiro equipo en Copa do Rei ante o Sevilla FC.

O 19 de agosto de 2014 asina contrato co Juventus FC da Serie A italiana, sendo inmediatamente cedido de volta aos andaluces por un ano. Na seguinte temporada é cedido ao Girona FC da Segunda División. Tras non dispoñer de moitas oportunidades cos xerundenses, é cedido até o final de temporada ao UCAM Murcia, equipo co que consegue o ascenso á cetegoría de prata. Na temporada 2016-17 é cedido ao Club Deportivo Lugo, equipo que ficando para a temporada seguinte en propiedade. O 3 de xullo de 2017, tras finalizar a campaña 2016−17, é traspasado ao Fulham FC por uns 800.000 €.

### Clubs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en Transfermarkt
Estación de Teruel

A **estación de Teruel** é unha estación de tren de Adif situada na cidade de Teruel, en Aragón. Ten servizos de media Distancia operados por Renfe. Dispón tamén de instalacións loxísticas usadas polos trens de mercadorías.

## Situación ferroviaria 
Está situada no punto quilométrico 132,2 da liña 610 de ancho ibérico da rede ferroviaria española que une Zaragoza con Sagunt por Teruel, entre as estacións de Cella e de Puerto Escandón. A quilometraxe correspóndese co histórico trazado entre Calatayud e Valencia tomando a primeira como punto de partida. O tramo é de vía única e está sen electrificar.

## Historia 
O ferrocarril chegou a Teruel o 1 de abril de 1901 coa apertura do tramo Calatayud-Puerto Escandón da liña que pretendía unir Calatayud con Valencia. As obras correron a cargo da Compañía del Ferrocarril Central de Aragón. En 1941, coa nacionalización da totalidade da rede ferroviaria a estación pasou a ser xestionada por Renfe. Desde o 31 de decembro de 2004 Adif é a titular das instalacións.

## A estación 
[miniatura|A [locomotora diésel-eléctrica 333.107 de Renfe na estación de Teruel.]]
Está situada ao oeste do centro urbano ao final do camiño da Estación. A pesar de transcorrer máis dun século desde a inauguración do recinto o edificio para viaxeiros segue conservando sen apenas modificacións relevantes o aspecto que mostraba outrora. É de planta rectangular e dúas alturas cun tellado de catro vertentes cubrindo a estrutura. O material predominante é o ladrillo visto. Todo o conxunto é dunha extrema sobriedade, con vans adintelados e sen elementos decorativos remarcables.

A estación ten dúas plataformas, unha lateral cuberta á que accede a vía 1 e unha central sen cubrir, aínda que si dispón dun refuxio, á que acceden as vías 3 e 5. En paralelo ás mencionadas e sen plataforma está a vía 7 que dispón dunha derivación da que nacen as vías 11, 13, 15 e 17. Pola súa banda as vías 2, 4, 6, 8 e 10 finalizan na proximidade do edificio principal sendo a vía 10 a máis afastada delas. As instalacións complétanse con almacéns, peiraos, dúas cocheiras e diversas construcións anexas.

Dispón de sala de espera, venda de billetes, aseos, puntos informativos e un aparcadoiro exterior.

## Servizos ferroviarios 
### Media distancia 
*Actualizados a 8 de xullo de 2016.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na web de Adif
Grupo Farmacéutico Chiesi

O **Grupo Farmacéutico Chiesi** é unha compañía farmacéutica multinacional con sede en Parma.

## Historia 
Fundada en 1935, Chiesi centra as súas actividades no desenvolvemento de fármacos para o aparello respiratorio, cardiovascular, muscular, esquelético e para neonatoloxía. Ademais dos fármacos desenvolvidos nos propios laboratorios de Chiesi, tamén ten unha política de alianzas con moitas empresas farmacéuticas internacionais. A compañía ten arredor de 3.500 empregados entre Italia e as súas sedes no resto do mundo. Ademais, ten 550 patentes internacionais e emprega a aproximadamente 300 investigadores de centros de investigación en Parma, París e Rockville, Estados Unidos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do grupo internacional
Udon

O ''''* é un tipo de fideo groso feito de fariña, popular na comida xaponesa. Foi inventado no Xapón no século VI. Este udon orixinal tiña de 6 a 8 mm de diámetro; era unha tortilla plana en forma de "fideo" engadido á sopa de miso.

Polo xeral, son servidos nun caldo a base de dashi, mollo de soia e mirin. Despois, engádeselles enriba un ou varios ingredientes. Segundo estes ingredientes diferéncianse os distintos tipos de udon. A maioría das variantes adoitan levar negi picado.

O sabor do caldo e os ingredientes adicionais varían de rexión en rexión. Os udon tamén varían de forma e grosor segundo a zona.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Tsuji, Shizuo. (1980). *Japanese cooking: A simple Art''. Kodansha International/USA, Nova York. ISBN 1568363885
Tour de Romandía 2016

A **70ª edición do Tour de Romandía** celebrouse na zona da Romandía, Suíza entre os días 26 de abril e o 1 de maio de 2016.

A carreira comezou cun prólogo en La Chaux-de-Fonds e logo de algo máis de 705 quilómetros rematou en Xenebra. Nela participaron 140 ciclistas de 20 equipos, un número de 7 por equipo. A etapa raíña foi a quinta, que tivo final no outeiro de Willunga.

Esta proba foi a décimo cuarta proba do UCI WorldTour 2016. O gañador foi o colombiano Nairo Quintana, que empregou un tempo de 16 horas 20 minutos e 20 segundos para gañar a carreira. O resto do podio conformárono o francés Thibaut Pinot que finalizou a 19 segundos e o vasco Ion Izagirre que acabou a 23.

No resto de clasificacións, o local Michael Albasini gañou o maillot verde dos puntos, o flamengo Sander Arnée gañou na montaña, o francés Pierre Latour conseguiu o maillot dos xoves e o Movistar Team venceu na clasificación dos equipos.

## Equipos 
No Tour de Romandía 2016 participaron 20 equipos diferentes: os 18 do UCI WorldTour de participación obrigada e 2 de categoría Profesional Continental, dos que tomaron a saída un total de 160 ciclistas, 8 por equipo.

## Etapas 
A carreira constou de 6 etapas. Entre elas podemos distinguir: 1 prólogo e 5 etapas entre as que houbo 2 etapas chás, 2 etapas con final en alto e 1 cronoescalada.

## Clasificación xeral 
A seguinte táboa amosa as dez primeiras posicións da clasificación xeral á fin da carreira:

## Outras clasificacións 
### Clasificación da montaña 
### Clasificación por puntos 
### Clasificación dos xoves 
### Clasificación por equipos 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tour de Romandía

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Daniel Fraga Aguiar

**Daniel Fraga Aguiar**, nado en Ourense o 30 de marzo de 1877 e finado en Madrid en 1943, foi un profesor e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Filosofía e Letras. Foi profesor do Instituto de Lugo. Catedrático de Latín do Instituto de Pontevedra e vicepresidente da Deputación de Pontevedra durante a ditadura de Primo de Rivera, foi elixido en 1927 membro da Asemblea Nacional Consultiva como representante das deputacións provinciais. Despois foi catedrático do Instituto de Segovia, do que foi nomeado director en decembro de 1936. Nos anos corenta era catedrático do Instituto Cervantes de Madrid. Finou en Madrid en 1943.

## Vida persoal 
Casou en Vigo con María Álvarez Gómez en 1908.

## Notas
Manuel Paz Sánchez

**Manuel Alfredo Paz Sánchez**, nado en Pontevedra o 19 de setembro de 1934, é un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Cursou o bacharelato no Instituto de Pontevedra. Licenciado en Dereito por libre na Universidade de Santiago de Compostela (1958). Funcionario da Administración Xeral do Estado. Concelleiro de Pontevedra durante o franquismo (1965-1972). Subxefe provincial do Movimiento (1965-1967). Foi Presidente do Tribunal Tutelar de Menores de Pontevedra. Foi procurador en Cortes en representación dos concellos da provincia de Pontevedra (1967-1971). Letrado sindical, destinado dende 1976 no Goberno Civil de Pontevedra. Xubilouse como funcionario en 2004.

## Recoñecementos 
* Cruz do Mérito Militar.
* Orde de san Raimundo de Peñafort.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Gaivota polar

A **gaivota polar** (*Larus glaucoides*) é unha ave pertencente á familia dos láridos.

## Características
Gaivota grande semellante á Gaivota hiperbórea. O corpo é branco con ás grises de ton pálido. A cabeza e a cola presenta manchas agrisadas. Peteiro amarelo cun pequeno sinal vermello na parte inferior. As patas son alaranxadas.

## Distribución
Cría en Groenlandia e no norte do Canadá, esporadicamente en Islandia. Algúns individuos chegan ós grandes lagos e a zonas interiores dos Estados Unidos. É ocasional nas Illas Británicas e nas costas do Mar do Norte, Escandinavia e costa norte de Francia. Moi rara nas costas do Mar Cantábrico e o noroeste da Península Ibérica. Ausente do sur de Europa.

### En Galicia
Invernante accidental nas costa da provincia da Coruña, sobre todo exemplares xuvenís e entre xaneiro e marzo. Existen citas históricas entre os meses de outubro e marzo na provincia de Pontevedra, mais ningunha delas homologada.

## Notas
Tirreno-Adriático 2016

A **51ª edición da Tirreno-Adriático** disputouse en Italia entre o 9 e o 15 de marzo de 2016.

A carreira comezou cunha contra o reloxo por equipos de 22'7&nbsp;km en Lido di Camaiore e finalizou cunha contra o reloxo individual de 10,1&nbsp;km en San Benedetto del Tronto. A Tirreno-Adriático foi a terceira proba do calendario do UCI WorldTour 2016.

A vitoria final foi para o ciclista belga Greg Van Avermaet seguido do eslovaco e campión do mundo Peter Sagan que venceu na clasificación dos puntos e do luxemburgués Bob Jungels que tamén se levou o xersei dos xoves.

Nas clasificacións restantes, o ciclista local Cesare Benedetti foi o mellor na montaña e o Etixx-Quick Step o mellor dos equipos.

## Equipos participantes 
A proba comezárona 23 equipos: os 18 da categoría UCI WorldTour, máis 5 de categoría Profesional Continental. En total, pelotón contou con 184 ciclistas, 8 por equipo dos cales remataron 131.

## Etapas 
O trazado orixinal estaba previsto sobre 1019,8&nbsp;km pero trala cancelación da 5ª etapa pola neve, reduciuse a 850,8&nbsp;km.

1A 5ª etapa foi cancelada pola neve.

## Clasificación xeral 
A seguinte táboa amosa as dez primeiras posicións da clasificación xeral á fin da carreira:

## Outras clasificacións 
### Clasificación por puntos 
### Clasificación da montaña 
### Clasificación dos xoves 
### Clasificación por equipos 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tirreno-Adriático

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Milán-Sanremo 2016

A **107ª edición da Milán-Sanremo** disputouse o 19 de marzo de 2016 co tradicional percorrido de saída na cidade de Milán e chegada na de Sanremo de 293 quilómetros.

Este foi o primeiro monumento dos cinco da tempada e a cuarta carreira do UCI WorldTour 2016.

O gañador da clásica foi o francés do FDJ Arnaud Démare que se impuxo no sprint a Ben Swift (2º) e a Jürgen Roelandts (3º). Nese sprint tamén se viron vencidos grandes clasicómanos e sprinters como Nacer Bouhanni (4º), Greg Van Avermaet (5º), Alexander Kristoff (6º), Peter Sagan (12º) ou Alejandro Valverde (15º).

## Equipos 
Na competición participaron 25 equipos. 18 do UCI WorldTour e 7 da categoría Profesional Continental. Comezaron un total de 199 ciclistas (8 por equipo) debido a que un corredor do Team LottoNL-Jumbo non se presentou e partiu con 7.

### UCI WorldTour 
### Profesional Continental 
## Clasificación 
## Premios 
### Puntos 
A París-Roubaix outorgou puntos aos corredores de equipos UCI WorldTour para o respectivo ránking.

Arnaud Démare gañou 100 puntos, Ben Swift 80, Jürgen Roelandts 70, Greg Van Avermaet 50, Alexander Kristoff 40, Heinrich Haussler 30 e Matteo Trentin 10. Nacer Bouhanni, Filippo Pozzato e Sonny Colbrelli non levan puntos porque non pertence a un UCI WorldTeam, si levan puntos de cara ao UCI World Ranking.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Milán-Sanremo
* Milán
* Sanremo

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Duna de Bolonia

[250px|miniatura|A [praia de Bolonia coa duna ao fondo.]]
A **duna de Bolonia** é unha duna de area de máis de 30 metros de altura situada ao noroeste da enseada de Bolonia, en dirección a punta Camarinal, na costa atlántica da provincia de Cádiz. Está protexido como Monumento Natural por parte da Xunta de Andalucía.

## Orixe e estrutura 
Trátase dunha acumulación de area formada polos ventos dominantes de levante ao chocar frontalmente co final da enseada. A liña de costa da praia de Bolonia ten unha orientación sueste-noroeste e o vento de levante eleva e proxecta unha corrente de area fina que varre a superficie da praia ata chegar ao final da enseada, onde esta corrente choca co peche da enseada, case perpendicular. O final da enseada ten un pequeno substrato de roca, máis visible cara ao oeste, que xunto a vexetación de piñeiro e sotobosque frea a area e provoca a formación da duna, de máis de 30 metros de altura e máis de 200 metros terra dentro, nunha anchura duns 500 metros.

O final da duna é máis ou menos estable, en continua loita entre os piñeiros por crecer e a area por avanzar, pero non avanza continuamente, xa que a altura da duna excede a das árbores e o forte vento leva a area sobrante lonxe da duna.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na web da Xunta de Andalucía
Punta Camarinal

A **punta Camarinal** é un cabo español situado na vertente atlántica do norte do estreito de Xibraltar, na localidade gaditana de Tarifa. O faro de Camarinal, a pesar coincidir no nome, atópase no próximo cabo de Gracia, situado ao oeste.

A punta está formada polos últimos contrafortes do monte Camarinal, á súa vez pertencentes á serra da Plata. Aos lados da punta Camarinal fórmanse dúas praias: cara ao oeste, a pequena praia do Cañuelo, que se estende ata o cabo de Gracia e, cara ao leste, a praia de Bolonia, que se estende ata punta Paloma.

Nesta última praia, as areas forman sobre a punta Camarinal a Duna de Bolonia, monumento natural de especial importancia por ser un dos mellores exemplos de duna activa da costa andaluza. Entre a punta Camarinal e punta Paloma así mesmo fórmase a enseada de Bolonia. Ambos os cabos, así como o seu máis inmediato ámbito mariño, atópanse actualmente protexidos dentro do Parque Natural do Estreito.

## Notas
Cabo de Gracia

O **cabo de Gracia** ou **punta de Gracia** é un cabo situado na costa atlántica do termo municipal de Tarifa, na provincia de Cádiz.

Está coroado por unha torre, construída en 1577 e inicialmente chamada Torre do Cabo de Gracia ou Torre Vella, e que actualmente se coñece como faro de Camarinal. O cabo está situado entre a praia do Cañuelo e a praia dos Alemáns, preto de Zahara de los Atunes.

## Notas
Zahara de los Atunes

250px|thumb|Vista aérea da localidade
**Zahara de los Atunes** é unha entidade local autónoma pertencente ao concello español de Barbate, na provincia de Cádiz, Andalucía. Tiña en 2014 unha poboación de 1.115 habitantes.

A localidade está situada ao sur da provincia de Cádiz, ao pé da Serra do Retín, na beira do río Cachón. Atópase na costa do océano Atlántico, entre Tarifa, ao sur, e Barbate, ao norte.

Constitúe un dos tramos con maior lonxitude libre da presión urbanística das costas andaluzas, debido á ocupación de parte da franxa costeira polas proteccións ambientais e á incidencia dos fortes ventos de levante, que finalmente, resultaron factores limitantes ao desenvolvemento.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Porto de Cartaxena

250px|thumb|Dársena de Cartaxena do porto.
O **porto de Cartaxena** é un porto da cidade de Cartaxena, na Rexión de Murcia. Está xestionado pola Autoridade Portuaria de Cartaxena e é capitanía da provincia marítima de Cartaxena.

Desde a fundación de Cartaxena o porto estivo ligado á súa historia, pois sempre foi unha cidade portuaria e xa en época dos romanos foi un importante porto do mar Mediterráneo, ademais, todas as civilizacións que pasaron pola cidade fixeron uso del.

É o cuarto porto a nivel nacional en tráfico de mercadorías tras Alxeciras, Valencia e Barcelona.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web da Autoridade Portuaria de Cartaxena
Consortium of European Research Libraries

O **Consortium of European Research Libraries** (Consorcio de bibliotecas de investigación europeas, abreviado como **CERL**) é unha organización que une aos principais entes bibliotecarios europeos no que se refire á posta en valor e a conservación do patrimonio cultural vinculado ao período das producións bibliográficas feitas á man (a partir de mediados do século XV ata a primeira metade do século XIX). Está concibido sobre todo para os investigadores, a fin de facilitar a tarefa de atopar fontes e documentos a nivel europeo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do CERL 
* Incunabula Short Title Catalogue
Entidade local autónoma

Unha **entidade local autónoma** é unha administración pública de carácter local inferior á do Concello, centrada nos intereses propios dun núcleo separado de poboación.

## En Andalucía
En Andalucía foron creadas sobre a base da Lei 7/1993, do 27 de xullo, Reguladora da Demarcación Municipal. As entidades locais autónomas que se cren ao amparo da mencionada lei, terán a condición e tratamento de entidades locais, igualmente gozarán de tal condición aquelas entidades creadas con anterioridade á aprobación desta Lei polo Parlamento de Andalucía, como as EATIM reguladas polo artigo 45 da Lei 7/1985, do 2 de abril, Reguladora das Bases do Réxime Local, salvo que os veciños en forma maioritaria e directa mostren a súa vontade contraria.

Os órganos de goberno nas entidades locais autónomas son a Xunta Veciñal e o Presidente ou Alcalde da entidade local autónoma.  A Xunta Veciñal estará composta por un número de vogais que non poderá ser inferior a dous nin superior ao terzo do número de Concelleiros que integren o Concello. A distribución das vogalías realízase en función dos resultados das eleccións para o Concello na sección ou seccións constitutivas da entidade local autónoma. A Xunta Veciñal, composta polo presidente da entidade local e os vogais asume o goberno e a administración xeral da mesma, correspondéndolle especificamente as funcións recollidas na Lei 7/1993 de Demarcación Municipal de Andalucía que en definitiva son todas aquelas atribucións que correspondendo ao Pleno do Concello, lle sexan de aplicación por razón da súa competencia. A Alcaldía da entidade local autónoma preside e executa os acordos da Xunta Veciñal, representa á entidade local e dirixe o seu goberno e administración. Ademais exerce respecto daquela as funcións que a lexislación de réxime local atribúe ao Alcalde, en canto correspóndanse co ámbito da súa competencia.

As competencias das entidades locais autónomas divídense entre propias ou mínimas e delegadas. As competencias mínimas son a concesión de licenzas de obras menores; pavimentación, conservación e reparación de vías urbanas; iluminación pública; limpeza viaria; feiras e festas locais; abastos; funerarios; abastecemento domiciliario de auga potable; rede de sumidoiros; recollida de residuos; e control de alimentos e bebidas. As competencias delegadas son as que os Concellos deleguen nas Xuntas Veciñais de acordo coa súa capacidade e en atención á maior proximidade da xestión administrativa respecto dos cidadáns cando dita prestación áchese localizada no ámbito territorial da propia entidade.
Armas e instrumentos de guerra

***Armas e instrumentos de guerra*** é unha pintura ó óleo do pintor barroco flamengo Pieter Boel (1622 -1674). O cadro consérvase no Museo do Prado de Madrid. Ten unhas dimensións de 169 x 313&nbsp;cm.

## Características
A composición segue modelos de Jan Fyt. Aparece un can a carón de armaduras, armas e tres instrumentos musicais: un tambor ou timbal, unha trompeta natural e unha corneta moderna. O timbal dos nazaritas foi empregado polos españois, e o corno semicircular foi frecuente en Francia até 1665.

O cadro pertence á Colección Real. Formou parte da colección Isabel Farnesio, do Palacio da Granxa de San Ildefonso. A finais do século XVIII pasou a estar no Palacio de Aranjuez, e en 1848 pasou ao Museo do Prado.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
**Armas e instrumentos de guerra*, ficha na web do Museo do Prado .
Pieter Boel

miniatura|*Alegoría da vanidade*, óleo sobre lenzo (207 x 260 cm), Palacio de Belas Artes de Lille.
[miniatura|*[Armas e instrumentos de guerra*, óleo sobre lenzo, 169 x 313 cm, Madrid, Museo do Prado.]]
**Pieter Boel**, nado en Anveres en 1622 e finado en París en 1674, foi un ilustrador, gravador e pintor barroco flamengo, especializado na pintura de animais, escenas de caza e naturezas mortas.

## Traxectoria 
Fillo do gravador Jan Boel, foi bautizado en Anveres o 10 de outubro de 1622. Formado na pintura con Jan Fyt, está documentada a súa presenza en Xénova entre 1647 e 1649. De regreso a Anveres, en 1650 foi admitido como mestre no gremio de San Lucas. Cara a 1669 trasladouse a París, onde traballou ás ordes de Charles Le Brun (1619-1690) nas tapizarías reais, para as que executou un número importante de debuxos de animais, moitos actualmente conservados no Museo do Louvre, incorporados aos cartóns que servían de modelo para os tapices destinados á corte de Lois XIV.

A súa especialidade animalística levouno a colaborar ocasionalmente con outros pintores, como Jacob Jordaens ou Erasmus Quellinus II. Nos seus bodegóns, nos que se manifesta a influencia de Jan Fyt, incorpora pezas de caza e ricos obxectos de alto valor decorativo. Entre eles cabe destacar algúns conservados no Museo do Prado, como *Caza e cans* e *Armas e instrumentos de guerra*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Vlieghe, H. (2000): *Arte y arquitectura flamenca, 1585-1700*. Madrid, Cátedra. ISBN 84-376-1842-8, pp.&nbsp;341–342.

### Ligazóns externas 
* Boel, Peeter, na *Enciclopedia online* do Museo do Prado .
* Peeter Boel, en Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie (RKD) .
Primeira misa en Cabilia

miniatura|*Primeira misa en Cabilia*.

***Primeira misa en Cabilia*** é unha pintura ó óleo do pintor francés Horace Vernet (1789 -1863), realizada en 1854. Consérvase no Museo Cantonal de Belas Artes (MCBA) de Lausana, logo de que fose doado en 1959 por Edgar Kaufmann jr. Ten unhas dimensións de 195 x 130&nbsp;cm.

## Características
O cadro representa a difusión do cristianismo como parte da lexitimación do imperialismo occidental. A cerimonia que dá título á obra foi celebrada polo Imperio Francés en Cabilia (no sueste de Alxeria) o 14 de xuño de 1853 para conmemorar o vixésimo aniversario da chegada ao país.

A obra foi feita para ser exposta en París como propaganda do Segundo Imperio. Desta a dimensión relixiosa da escena, no momento de glorificar a Deus nun país de infieis. O feito de que a acción ten lugar en África do Norte móstrase na presenza dos *spahis* e as babouchas en primeiro plano. Canda a eles aparecen os oficiais en posición de repouso e os fusís dos soldados. As miradas concéntranse nas mans entrelazadas do abade e na cruz do altar, ao pé do cal se amorean os tambores da banda militar, nunha clara mostra da espada como elemento evanxelizador. A néboa que esconde parcialmente a cruz manifesta a presenza inmaterial de Deus. Porén, unha visión contemporánea podería interpretala como un veo púdico sobre o masacre levada a cabo contra os pobos indíxenas.

O padre François Régis (1808-1880), abade de Nosa Señora de Staouëli, celebrou a misa nas beiras de Oued-Agrioun. Tras del aparece o padre Thomas de Aquin. Este episodio tivo lugar ao remate da campaña dos Babors, liderada polo Mariscal Randon. Nunha carta escrita por Vernet o 25 de maio de 1854, explica que na obra «O momento que escollín é o da elevación, cando a arma substituíu a campá, e o incenso o fume do po»

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
**Primeira misa en Cabilia *, ficha na web do MCBA .
Praia de l'Arbeyal

A '''praia de l'Arbeyal''' é a praia máis occidental das do concello de Xixón, en Asturias. A praia de l'Arbeyal é a terceira praia en importancia da cidade, lindante cos populares barrios da Calzada e do Natahoyo. Recentement recuperou o seu aspecto orixinario tras décadas de quedar relagada fronte ao auxe industrial da zona. Son estes barrios, ademais, os que conceden á praia a súa idiosincrasia e o seu dinamismo. É unha zona socialmente moi activa, e que tamén o é urbanisticamente, facendo crecer a Xixón cada ano máis cara ao oeste.

Foi inaugurada no ano 1995, recuperando o seu primitivo aspecto, perdido a raíz do auxe industrial da cidade. Anteriormente chamada coñecíase como **praia de La Casera** debido á industria que estaba nos seus arredores. Está situada nun enclave eminentemente industrial, aínda que nas súas inmediacións existen varias zonas verdes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información sobre as praias na web do concello de Xixón
Serra Carbonera

**Serra Carbonera** é un pequeno conxunto orográfico situado na provincia de Cádiz, en Andalucía, no límite entre os termos municipais de San Roque e La Línea de la Concepción, ao norte da Rocha de Xibraltar. A súa máxima elevación dáse dentro do municipio de La Línea de la Concepción, con 309 m.

Na actualidade atópase desarborado, debido aos incendios forestais, ás podas, ás tallas e ao pastoreo. Antigamente atopábase poboado por carballos e sobreiras.
Praia de Poniente, Xixón

A **praia de Poniente**, tamén coñecida como **praia do Nataoyo** ou **de Pando**, é unha das tres praias urbanas coas que conta a cidade de Xixón, situada en Asturias. As outras dúas son a de San Lorenzo e a do Arbeyal mentres que o concello de Xixón ten outras seis. É de carácter artificial e foi creada a mediados da década de 1990.

Atópase na zona oeste da cidade, na zona do barrio de Poniente, co porto deportivo como límite oriental e o barrio do Natahoyo como límite occidental. Ten unha lonxitude duns 500 metros e unha superficie duns 140.000 metros cadrados en baixamar e uns 60.000 en preamar. É moi concorrida e de fácil acceso, cunha ampla escalinata central e acceso para persoas con dificultades de mobilidade, e con presenza do equipo de salvamento en tempada estival.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información sobre as praias na web do concello de Xixón
Huércal-Overa

**Huércal-Overa** é un concello español da provincia de Almería, en Andalucía. Tiña unha poboación de 18.530 habitantes en 2015.

Situada na conca do río Almanzora, é a capital da comarca do Levante Almeriense, próxima xa ao límite coa Rexión de Murcia.

As súas principais actividades produtivas son a gandería porcina, a améndoa, os cítricos, construción, distribución e tradicionalmente tamén o foi a produción dos encaixes de artesanía.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Levante Almeriense

O **Levante Almeriense** é unha comarca española situada na provincia de Almería, en Andalucía. Sitúase na zona oriental da provincia, no límite coa Rexión de Murcia, na costa mediterránea.

## Concellos 
*Antas
*Bédar
*Carboneras
*Cuevas del Almanzora
*Garrucha
*Huércal-Overa
*Los Gallardos
*Lubrín
*Mojácar
*Pulpí
*Sorbas
*Turre
*Vera

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Lista comarcal definida pola Consellería de Turismo e Deporte da Xunta de Andalucía. BOJA núm.. 59, de 27 de marzo de 2003.
Imposto sobre o valor engadido

250px|miniatura|Imposto sobre o valor engadido por países.
O **imposto sobre o valor engadido**, máis coñecido polas súas siglas **IVE**, é unha carga fiscal sobre o consumo, é dicir financiado polo consumidor, aplicado en moitos países, e xeneralizado na Unión Europea.

O IVE é un imposto indirecto; non é percibido polo fisco directamente do tributario, senón polo vendedor no momento de toda transacción comercial (transferencia de bens ou prestación de servizos). Os vendedores intermediarios teñen o dereito a reembolsarse o IVE que pagaron a outros vendedores que os precederon na cadea de comercialización (crédito fiscal), deducíndoo do monto de IVE cobrado aos seus clientes (débito fiscal), e debendo aboar o saldo ao fisco. Os consumidores finais teñen a obrigación de pagar o IVE sen dereito a reembolso, o que é controlado polo fisco, obrigando á empresa para entregar xustificantes de venda ao consumidor final e integrar copias destas á contabilidade na empresa.
Playa del Inglés

250px|thumb|Vista aérea da praia
**Playa del Inglés** é unha zona turística costeira do sur da illa de Gran Canaria, pertencente ao concello de San Bartolomé de Tirajana. Atópase entre as praias de Maspalomas e San Agustín.

É unha zona de Maspalomas construída a partir de 1962. Concibida para a súa explotación turística e para segunda residencia de vacacións, consturíronse centros comerciais, hoteis, edificios de apartamentos e complexos axardinados de chalés. Actualmente altérnase a poboación residencial, tanto de primeira como de segunda residencia, coa ocupación turística. É tamén unha coñecida meca do turismo gai, especialmente popular para os noreuropeos.

A praia ten ao redor de tres quilómetros, a mesma extensión que a de Maspalomas, e un ancho medio de 100 metros. A súa fina area dourada e as súas augas tranquilas convertérona nunha das praias máis populares de todo o país. Recibe visitantes durante os doce meses do ano.
Os aliados

***Os aliados*** é unha xilografía en madeira de Raoul Dufy creada en 1914. Ten unhas dimensións de 45 x 45&nbsp;cm, e consérvase no Centro Georges Pompidou de París.

Representa seis cabaleiros aliados, cabalgando a través dunha praza soleada e decorada con flores. A imaxe está rodeada das bandeiras de cada un dos países aliados da primeira guerra mundial: o Xapón, o Reino Unido, Bélxica, o Imperio Ruso, Serbia e Francia. As cores vivas, a ornamentación e os personaxes estilizados mostran a predilección de Dufy pola imaxinaría popular.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
**Les Alliés*, ficha na web do Centre Pompidou .
Dunas de Maspalomas

250px|thumb|Dunas de Maspalomas
As **Dunas de Maspalomas** son un espazo natural situado no municipio de San Bartolomé de Tirajana, ao sur da illa de Gran Canaria. Ten a consideración de reserva natural especial.

Trátase dun conxunto de dunas con hábitat dunar halófilo característico do arquipélago canario, único na illa de Gran Canaria, xa que non existe outro sistema dunar das mesmas características na illa. A maior parte da flora e algunhas das especies orníticas que visitan as zonas húmidas (Oasis de Maspalomas) desta reserva, atópanse protexidas por leis tanto nacionais como rexionais. Ademais, abundan as especies de insectos sabulícolas, entre eles algúns endémicos, relacionadas coa fauna africana, que só se coñecen nesta contorna, o Lagarto Xigante de Gran Canaria (*Gallotia stehlini*) que pode ser divisado de maneira abundante na zona do palmeral próximo ao Oasis de Maspalomas e un gran número de aves.

A reserva posúe un clima con moi escasas precipitacións e temperaturas cálidas. A temperatura media anual é de 23,5&nbsp;°C, 21&nbsp;°C no inverno e 30&nbsp;°C no verán de media. As noites son tépedas e cálidas. As precipitacións son moi escasas e a súa media anual é duns 80&nbsp;mm aproximadamente.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na web do Goberno de Canarias
A Caleira

O topónimo **A Caleira** pode facer referencia a

* **A Caleira**, lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche, no concello de Moeche;
* **A Caleira**, lugar do barrio da Gándara, na zona urbana de Narón.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
Calvelas

O topónimo **Calvelas** pode referirse a:

;En Galiza
***Calvelas**, lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte, no concello de San Sadurniño;
***As Calvelas**, lugar da parroquia de Recemel, no concello das Somozas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Vecindario

**Vecindario** é unha localidade costeira do concello de Santa Lucía de Tirajana, no sueste da illa de Gran Canaria. Tiña unha poboación de 14.910 habitantes segundo o INE en 2015, pero xunto con outros barrios limítrofes acada unha poboación duns 60.000 habitantes.

A agricultura foi a principal actividade económica de Vecindario ata o último cuarto do século XX, cando o sector dos servizos (sobre todo, o comercio) converteuse en predominante.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello de Santa Lucía de Tirajana
Desterro

O **desterro** é un castigo polo cal o súbdito ou cidadán perde a súa nacionalidade converténdose nun apátrida. Este tipo de medida legal estaba por baixo da pena de morte na consideración popular. Actualmente este tipo de pena xa non existe debido aos problemas causados no dereito internacional cando o Estado receptor do acusado non o quere no seu territorio, aínda que se mantivo no dereito de varios países como o Brasil ata finais dos 80 do século XX.

Esta medida serviu para desfacerse de inimigos políticos durante centos de anos, diferenciándose da deportación en que nese caso o castigo alcanza etnias ou nacionalidades enteiras. O caso do exilio tamén é diferente, xa que nel o individuo foxe do país natal por razóns políticas xa sexan obrigado ou por estar en desacordo co seu goberno, como o caso das desafeccións na URSS.

## Historia 
En España a pena de desterro atópase xa na Idade Media: nas partidas de Afonxo X amósase o castigo de desterro ás illas. Nos códigos penais do século XIX volve aparecer, a mediados e finais do XIX os desterrados ou deportados eran enviados a lugares illados, como as colonias penitenciarias en ultramar así como os penais de Ceuta e Melilla ao igual que facían Francia (que deportaba criminais e presos políticos a lugares como a Illa do Demo) e Inglaterra (que enviaba convictos a Australia). Durante a Guerra dos Dez Anos (1868-1878), na que Cuba intentoue independizarse de España, o Capitán Xeneral Dulce tivo que deportar incluso a membros da facción "españolista" a Fernando Poo debido aos motíns causados por eles contra a súa autoridade.

Durante o franquismo esta pena dirixiuse contra persoas como xenerais monárquicos e algúns do chamado contubernio de Múnic, desterrados ás illas Canarias. Esta pena mantívose no código penal ata hai pouco e actualmente foi substituída pola de orde de afastamento que priva do dereito a residir ou permanecer en diversos lugares tanto de forma provisional ou cautelar.

## Desterros famosos
* Pobo xudeu ao seren conquistados por Asiria e deportados a Babilonia.
* Rodrigo Díaz de Vivar, desterrado dúas veces.
* Rábano Mauro, bispo de Mainz, proscrito en 814.
* Erik, o Vermello, o primeiro europeo a colonizar Groenlandia logo de ser expulsado en 982 a Noruega e Islandia por asasinato.
* Constantino VI.
* François Villon, poeta e clérigo, en 1463.
* Étienne-Charles de Loménie de Brienne Ministro e cardeal francés, en 1788.
* Dante condenado ao exilio polos seus inimigos políticos no estado de Florencia.
* Carlos X de Francia, condenado ao exilio perpetuo durante a Monarquía de Xullo.
* Paul Déroulède, activista nacionalista francés, autor dunha tentativa de golpe de estado en 1899.
* Alfred Dreyfus, desterrado á Illa do Diaño, na Güiana Francesa.
* Unamuno, desterrado durante a ditadura de Miguel Primo de Rivera.
* Castelao e Bóveda en 1934, durante o Bieno negro da 2ª República Española, mediante un traslado administrativo forzoso a Estremadura e Cádiz, respectivamente.

## Notas