Chytridiomycota

Os **Chytridiomycota** constitúen unha división de organismos zoospóricos do reino Fungi (fungos), xeralmente chamados **quitridios**, cuxo nome deriva do grego χυτρίδιον, *quitridios*, que significa 'pequena ola', pola estrutura que contén as zoósporas non liberadas con forma de ola. Os quitridios son unha das liñaxes de fungos que primeiro diverxeron da liña principal, e a súa pertenza ao reino dos Fungi está demostrada polas súas paredes celulares de quitina, un flaxelo posterior a modo de látego, a súa nutrición por absorción, o uso de glicóxeno como composto no que se almacena enerxía e a síntese de lisina pola vía do ácido α-aminoadípico (AAA).

Os quitridios son saprobios, que degradan materiais resistentes como a quitina e a queratina e ás veces actúan como parasitos. Houbo un incremento significativo na investigación sobre quitridios desde o descubrimento de *Batrachochytrium dendrobatidis*, o axente causante da quitridiomicose.

## Clasificación 
As especies de Chytridiomycota foron tradicionalmente perfiladas e clasificadas baseándose no seu desenvolvemento, morfoloxía, substrato e métodos de descarga das zoósporas. Actualmente, a taxonomía de Chytridiomycota está baseada en datos moleclares, ultrastrutura das zoósporas e algúns aspectos da morfoloxía do talo e desenvolvemento.
 
Os quitridios foron tamén incluídos no antigo reino Protoctista, As outras clases dos Mastigomycotina, os Hyphochytriomycetes e Oomycetes, foron retirados do grupo dos fungos para ser clasificados como pseudofungos heterocontos.

A clase Chytridiomycetes (quitridiomicetos) comprende unhas 750 especies de quitridios distribuídas en dez ordes e é a máis ampla da división. Outras clases de Chytridiomycota son os Monoblepharidomycetes, con dúas ordes, e os Hyaloraphidiomycetes cunha soa orde.

A filoxenia molecular e outras técnicas como a análise de ultraestrutura, incrementaron enormemente a comprensión da filoxenia dos quitridios, o que levou á formación de varios novos filos fúnxicos zoospóricos:

* A orde Blastocladiales, orixinalmente dentro de Chytridiomycota, é agora clasificado como filo separado, os Blastocladiomycota.
* Os Neocallimastigales, orixinalmente unha orde de fungos anaerobios da clase Chytridiomycetes, que se encontran en tractos dixestivos de herbívoros, foron posteriormente elevados a un filo separado, os Neocallimastigomycota.

## Ciclo de vida e plan corporal 
[miniatura|300px|Tipos de [talo (talófitas)|talos de quitridios]]
miniatura|Vídeo dun esporanxio de quitridio e zoósporas baixo o microscopio
miniatura|Descarga de zoósporas de *Phylctochytrium* sp.
Os Chytridiomycota son pouco comúns entre os fungos porque se reproducen con zoósporas. Na maioría dos membros de Chytridiomycetes non se coñece a reprodución sexual. A reprodución asexual ocorre por liberación de zoósporas presumiblemente derivadas dunha mitose. A zoóspora é principalmente un medio de explorar exhaustivamene un pequeno volume de auga buscando un substrato axeitado en vez de servir como un medio para a dispersión a longa distancia.

Os quitridios illáronse de diversos hábitats acuáticos, incluíndo turba, pantanos, ríos, lagoas, fontes e canles, e en hábitats terrestres, como os solos ácidos, alcalinos ou solos de bosques temperados ou de selvas, así como solos árticos e antárticos. Pensouse primeiramente que os quitridios acuáticos (e outras especies de fungos zoospóricos) eran principalmenre activos en outono, inverno e primavera.

Un dos ambientes terrestres menos esperado onde os quitridios prosperan son os solos periglaciais. A poboación de especies de Chytridiomycota pode sobevivir mesmo se nesas rexións conxeladas están ausentes as plantas debido á gran cantidade de auga no solo periglacial e o pole que trae o vento desde o límite onde crecen as árbores.

## Funcións ecolóxicas 
### *Batrachochytrium dendrobatidis*
miniatura|Ra morta con signos de quitridiomicose por *B. dendrobatidis*.
miniatura|Ciclo vital de *Batrachochytrium dendrobatidis*.
[miniatura|Esporanxio e zoóspora do fungo quitridio *B. dendrobatidis* visto con [microscopio electónico de varrido.]]

O quitridio *Batrachochytrium dendrobatidis* é o causante da quitridiomicose, unha doenza que afecta a anfibios. A doenza foi descuberta en 1998 en Australia e Panamá, mata anfibios en grandes cantidades e suxeriuse que é a causa do declive nas poboacións de anfibios en todo o mundo. Por exemplo, os gromos do fungo son responsables de matar gran parte da poboación do sapo *Nectophrynoides asperginis* no seu hábitat nativo de Tanzania, e da extinción do *Incilius periglenes* en 1989 en Costa Rica. A quitridiomicose foi tamén implicada na probable extinción de *Rheobatrachus silus*, que se viu por última vez na natureza en 1981, e de *Rheobatrachus eungellensis*, rexistrado na natureza por última vez en 1985 . O proceso que leva á mortalidade das ras pénsase que é a perda de ións esenciais a través de poros que se forman nas células da pel durante a replicación do quitridio parasito.

Investigacións recentes revelaron que elevando lixeiramente os niveis de sal podería curarse a quitridiomicose nalgunhas especies de ras australianas, aínda que se necesita realizar máis experimentación.

### Outros parasitos 
[miniatura|Ciclo vital de *[Synchytrium endobioticum* na pataca.]]
[miniatura|*[Synchytrium endobioticum* en patacas.]]
Os quitridios infectan principalmente algas e outros microbios eucariotas e procariotas. A infección pode ser tan grave que controla a produción primaria nun lago. Suxeriuse que os quitridios parasitos teñen un grande efecto sobre as cadeas alimenticias de lagos e lagoas. Os quitridios poden tamén infectar especies de plantas; por exemplo, *Synchytrium endobioticum* é un importante patóxeno das patacas. Isto ocorre principalmente durante a reprodución sexual porque as zoósporas que quedan adheridas ao pole reprodúcense continuamente e forman novos quitridios que quedan pegados a outros grans de pole buscando nutrientes. Esta colonización do pole ocorre durante a primavera cando os corpos de auga acumulan pole que cae das árbores e outras plantas. Restos de quitridios holocárpicos atopáronse en cherts en Combres no centro de Francia que datan do Viseano tardío (Carbonífero). Estes restos encontráronse xunto con restos eucárpicos e son de natureza ambigua, aínda que se pensa que son quitridios. Outros fósiles similares a quitridios atopáronse en cherts do Pennsilvaniano superior na cunca de Saint-Etienne en Francia, que datan entre hai 300 e 350 millóns de anos.

## Notas  
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas  
* Chytrid Fungi Online: da Universidade de Alabama
*Longcore Lab da Universidade de Maine, con ligazóns sobre como illar e cultivar quitridios
* Introduction to the Chytridiomycota: no UC Museum of Paleontology
* Impact of chytrid fungus on frogs (Foundation for National Parks & Wildlife)
* 'Amphibian Ark' anima a salvar as ras dos fungos
* The Aquarium Wiki Encyclopaedia on Chytrid Fungus e o seu impacto sobre os anfibios mascotas.
*