open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cinema de autor

O **cinema de autor** é o cine no cal o director ten un papel preponderante ao basearse normalmente nun guión propio; realiza a súa obra á marxe das presións e limitacións que implica o cine dos grandes estudos comerciais, o cal permítelle unha maior liberdade á hora de plasmar os seus sentimentos e inquietudes no filme. No cine de autor, o autor é normalmente identificable ou recoñecible por algúns trazos típicos na súa obra.
## Historia e características 
Na década de 1960, un grupo de críticos de cine franceses, pertencentes á revista *Cahiers du Cinéma* e inspirados, entre outras cousas, polo texto de 1948 *Cámera Stylo* de Alexandre Astruc, comezan a suscitarse interrogantes arredor do rol do *auteur*, ou realizador,  dentro dunha película. Estes críticos opoñíanse ás ideas do Neorrealismo italiano o cal propoñía que o autor cinematográfico por excelencia, era aquel capaz de plasmar a realidade tal cal era, sen manipulacións de ningunha índole, permitindo que o espectador interpretase esta "realidade" e fixase as súas propias conclusións. Con todo, para este grupo de críticos entre os cales figuraban Jean-Luc Godard con *À bout de souffle* (1960), François Truffaut cos *Les Quatre Cents Coups* (1959), Alain Resnais con *Hiroshima Mon Amour* (1959) e Claude Chabrol entre outros, o cine debía propoñer unha visión particular da realidade e revelar a presenza dun autor-director responsable polas imaxes proxectadas. Neste sentido, os realizadores da chamada Nouvelle Vague francesa utilizaban o medio cinematográfico para expresar opinións e ideas en cada unha das súas obras.

Estes autores pasarían logo do texto á acción filmando curtametraxes e longametraxes, dentro de dita corrente chamada Nouvelle Vague. O seu interese polas películas de realizadores afincados nos Estados Unidos (fosen ou non estadounidenses, pois gran parte eran europeos ou de orixe europea), especialmente por Alfred Hitchcock, quen malia ser británico, realizou boa parte da súa filmografía nos Estados Unidos; permítenlles sustentar os seus pensamentos sobre o que para eles era o "cine de autor" reconsiderando o seu desprezado talento e creatividade cinematográfica.

Con todo, a expresión "cine de autor" trae consigo múltiples problemas de interpretación. Por unha banda invita ao pensamento historicista de que o autor cinematográfico ten un desenvolvemento lineal da súa carreira, o que o fai predecible en relación aos seus traballos anteriores (isto non é necesariamente certo) e por outra banda a expresión "cine de autor" agrupa a unha serie de realizadores cinematográficos fora do sistema das grandes empresas produtoras de cine estadounidenses, convertendo inmediatamente en "autor" a calquera que pertenza a este grupo "externo".

Tivo unha importante influencia no cine asiático, consolidando a figuras do talle de Nagisa Ōshima con películas como *Violence at High Noon* (1966), *Cruel Story of Youth* (1960) e ''L'empire des senses'' (1976).
Chaetophractus nationi

***Chaetophractus vellerosus*** é unha  especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos (a única da  orde), e subfamilia dos eufractinos, unha das tres que integran o xénero *Chaetophractus*.

É un armadillo suramericano endémico do altiplanpo andino que habita no sur do Perú, oeste de Bolivia, extremo norte de Chile (Antofagasta e Tarapacá) e no norte da Arxentina (provincias de Catamarca, Jujuy, Salta e Tucumán).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* McKenna, Malcolm C. & Bell, Susan K. (1997): *Classification of Mammals Above the Species Level*. Nova York: Columbia University Press. ISBN 0-231-11013-8.
* Nowak, Ronald M. (1999): ''Walker's Mammals of the World*. 6ª ed. Baltimore, Maryland, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-5789-8.
* VV. AA. (1968): "Dasipódios" en *Enciclopedia Salvat de las ciencias. Tomo 6. Animales vertebrados*. Pamplona: Salvat, S. A. de Ediciones, pp.&nbsp;86–88.
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M., eds. (2005): *Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference*, 3rd ed. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-0.

### Outros artigos 
* Cingulados
* Dasipódidos
* Eufractinos
* *Chaetophractus*

### Ligazóns externas 
* *Chaetophractus nationi* en ARKive. Con inmformación e imaxes 
* *Chaetophractus nationi* na ADW. Con abundante información e bibliografía 
* *Chaetophractus nationi'' na EOL. Con información
Estreito de Magalláns

miniatura|Imaxe de satélite do estreito.
miniatura|Localización do estreito.
miniatura|Mapa do sur de Chile e a Arxentina.
O **estreito de Magalláns** ou **estreito de Magallanes** é un paso marítimo localizado no extremo sur de Suramérica, entre a Patagonia, Illa Grande da Terra do Fogo e varias illas situadas ao oeste desta, cara ao océano Pacífico.

É o principal paso natural entre os océanos Pacífico e Atlántico.

De acordo coa Organización Hidrográfica Internacional, a súa boca oriental está determinada pola liña que une o cabo Vírgenes co  cabo do Espírito Santo.

Porén, este límite non foi aceptado nin pola Arxentina nin por Chile, que asinaron o Tratado de paz e amizade entre a Arxentina e Chile, que estableceu no seu artigo 10º que «o extremo oriental do Estreito de Magalláns [está] determinado por Punta Dungeness no norte e o Cabo do Espírito Santo no sur», considerándoo integramente dentro da xurisdición de Chile, na Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena.

De acordo con tratados arxentino-chilenos de 1881 e 1984, o acceso pola súa boca oriental e a navegación polo mesmo encóntranse asegurados aos buques de todas as bandeiras en todo tempo e circunstancia.

## Nome 
O estreito leva o nome de Fernão de Magalhães, navegante portugués coñecido porque, ao servizo do rei de España, baixo o nome de **Fernando de Magallanes**, foi o primeiro en cruzar este estreito, así como tamén o primeiro europeo en navegar por augas do océano Pacífico. A súa expedición, posteriormente mandada por Juan Sebastián Elcano, completou en 1522 a primeira viaxe de circunnavegación ao redor da Terra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información do estreito na páxina da Patagonia chilena 
* Completa páxina dedicada ao estreito con bibliografía especializada 
* Cronoloxía das viaxes dos séculos XVI a XIX á Terra do Fogo e estreito de Magalláns 
* A Toma de Posesión do Estreito de Magalláns (21 de setembro de 1843) - Armada de Chile
Lista de deputados das circunscricións electorais de Galicia na XI Lexislatura

A continuación detallase unha relación dos **deputados no Congreso, das circunscricións electorais de Galicia, na XI lexislatura das Cortes Xerais**, iniciada tralas eleccións xerais do 20 de decembro de 2015.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición
* Lista de senadores das circunscricións electorais de Galicia na XI Lexislatura
Mallu Magalhães

**Maria Luiza de Arruda Botelho Pereira de Magalhães**, nada na cidade de São Paulo o 29 de agosto de 1992, máis coñecida polo seu nome artístico **Mallu Magalhães**, é unha cantante, compositora e instrumentista brasileira.

Con catro álbums e un DVD lanzados, os seus maiores éxitos son "Velha e Louca", "Tchubaruba", "J1" e "Shine Yellow".

O seu máis recente traballo recibiu eloxios do xornal *The New York Times*. Segundo este xornal, Mallu mostra unha "sensibilidade propia" e é "cativadora". Tamén di que ela "non se preocupa demasiado en encontrar o ton exacto".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial
Barei

**Bárbara Reyzábal González-Aller**, nada en Madrid o 28 de marzo de 1982, máis coñecida como **Barei**, é unha cantante española. Foi a representante de España no Festival de Eurovisión 2016 coa canción "Say Yay!".

## Traxectoria 
### 2013-2015: Segundo álbum de estudio 'Throw The Dice' 
Fortemente influenciada polo pop británico e estadounidense, o funk e soul, Barei comezou a forxar novas composicións.  Partindo desde os seus novos ángulos musicais e perspectivas, o seu segundo single "*Another´s Life*" significou a continuidade dos fitos que unen a vida dunha persoa. O desafío "*Single a Single*" permitiu que o seu público tivese unha relación máis próxima ás súas loitas, e compartir con ela os seus triunfos e aprendizaxe.  “Another’s Life” alcanzou o Top 30 da lista de iTunes das cancións máis populares, e o seu videoclip en Youtube (que chegou a máis de 600.000 reproducións) foi titulado como un dos lanzamentos máis importantes da escena musical española.

### 2016-presente: Candidata a representar a España en Eurovisión 2016 
O 29 de decembro de 2015, RTVE anuncia que Barei é unha dos 6 candidatos para representar a España no Festival de Eurovisión 2016 que terá lugar en Estocolmo en maio de 2016. O 19 de xaneiro de 2016, déronse a coñecer fragmentos das 6 cancións candidatas a representar a España. A canción de Barei é Say Yay!, composta por ela mesma, Rubén Villanueva e Víctor Púa. Say Yay! é un *up tempo* en inglés e que presenta unha tendencia cara ao soul. O 1 de febreiro de 2016 ás 22:30 en La 1,  tivo lugar a gala de selección do representante, chamada *Objetivo Eurovisión* e presentada por Anne Igartiburu, que contou con xurado nacional, internacional e televoto. Barei gañou a gala *Objetivo Eurovisión* con 114 puntos.

Barei acabou no posto 22 no Festival de Eurovisión 2016 celebrado o 14 de maio, cun total de 77 puntos, 67 do xurado e 10 de televoto.

## Discografía 
### Álbums de estudio 
* Billete Para No Volver (2011)
* Throw The Dice (2015)

### Singles 
* Foolish Nana (2013)
* Throw the Dice (2015)
* You Fill Me Up (2015)
* Another's Life (2015)
* Time To Fight (2015)
* Say Yay! (2016)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* España no Festival de Eurovisión
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Magalhães

O apelido portugués **Magalhães**, que en castelán pode adaptarse como **Magallanes** e, en galego, ás veces, como **Magalláns**, pode referirse a:

## Persoas 
* Afonso de Magalhães de Almeida Fernandes, militar portugués.
* Antônio Carlos Magalhães, político brasileiro.
* Carlos Leôncio de Magalhães, cafecultor brasileiro.
* Cleidimar Magalhães Silva, futbolista brasileiro.
* **Fernão de Magalhães**, nado en Portugal, nacionalizado español, un dos grandes descubridores ao servizo da Coroa de Castela.
* Jaime de Magalhães Lima, filósofo portugués.
* José de Magalhães Pinto, banqueiro e político brasileiro.
* Juracy Magalhães, militar e político brasileiro.
* Luís Eduardo Magalhães, político brasileiro; un municipio leva o seu nome.
* Mallu Magalhães, cantante brasileira.
* Olinto de Magalhães, médico e diplomático brasileiro.
* Paulo Magalhães, futbolista chileno nado no Brasil.
* Pedro Ayres Magalhães, guitarrista portugués.
* Yoná Magalhães, actriz brasileira.

## Lugares 
* O **Estreito de Magalláns** ou **Estreito de Magallanes**, localizado en Chile coas súas bocas orientais na Arxentina, no extremo sur de Suramérica.
* O **Territorio de Magallanes**, antiga división territorial chilena.
* A **Provincia de Magallanes**, unha provincia chilena, da Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena.
* A **Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena**, actual rexión de Chile, situada no extremo austral de dito país.
* **Magallanes**, municipio da Provincia de Agusan del Norte, en Filipinas.
* **Magallanes**, municipio da Provincia de Cavite, en Filipinas.

## Astronomía 
* As **Nubes de Magalhães**, dúas galaxia próximas á Vía Láctea, a **Gran Nube de Magalhães** e a **Pequena Nube de Magalhães**.
* A **sonda espacial Magalhães** (en inglés, *Magellan*) a Venus.

## Outros 
* A **Universidade de Magallanes**, universidade estatal chilena, con sede principal na cidade de Punta Arenas.
* A **Canoneira Magallanes**, un buque de guerra chileno que participou na Guerra do Pacífico (1879-1883).
* O **Club Deportivo Magallanes**, club de fútbol, un dos máis antigos de Chile.
* O **Magallanes**, a edición dominical do diario chileno La Prensa Austral.
* Os **Navegantes do Magallanes**, equipo de béisbol venezolano.
* O **Magallanes**, navío español de fins do século XVIII e comezos do XIX.
* O **Magallanes**, un buque construído pola Cunard Line baixo o nome de China, vendido en 1880 a un armador español.
Nebulosas de Magalhães

[miniatura|A [Gran Nube de Magalláns (LMC).]]

As **Nebulosas de Magalhães**, ou **Nubes de Magalhães**  son dúas galaxias ananas, pertencentes ao Grupo Local de galaxias.

A maior delas coñécese como **Gran Nebulosa de Magalhães**, e a menor como **Pequena Nebulosa de Magalhães**. Aínda que tradicionalmente se pensou que orbitaban en torno á Vía Láctea, estudos parecen descartar esta posibilidade.

Son visíbeis desde o hemisferio austral en noites con ceo limpo de nubes e sen lúa. Aparecen como dúas pequenas manchas abrancazadas, opostas á constelación de *Crux* dende o punto de vista do polo sur celeste.

## Historia 
[miniatura|[Pequena Nube de Magalláns (SMC).]]
Aínda que parece que os antigos pobos do Oriente Medio xa as coñecían, o primeiro rexistro histórico sobre elas débese ao astrónomo persa Abd Al-Rahman Al Sufí. No seu *Libro das estrelas fixas* noméeas como *Al Bakr* (Boi Branco), facendo notar que aínda que non se poden ver desde Bagdad, si son observábeis desde o estreito de Bab el-Mandeb, a 12º 15' de latitude norte.

En Europa, foi Fernão de Magalhães quen primeiro as observou durante a súa viaxe de circunnavegación ao redor da Terra entre 1519 e 1522. Porén, o nome actual non se popularizou até moito despois.

Na *Uranometria* de Johann Bayer (1603) se as denominaba *Nubecula Maior* e *Nubecula Minor*, e incluso John Flamsteed as designou como *Le Grand Nuage* e *Le Petit Nuage* no seu atlas estelar, formas latina e francesa para *Gran Nebulosa* e *Pequena Nebulosa*, respectivamente.

John Herschel foi o primeiro en estudalas detalladamente no século XIX. Máis recentemente, en febreiro de 1987, apareceu na Gran Nube de Magalláns a supernova SN 1987A, a primeira visíbel a simple vista desde 1604, profusamente estudada polos astrónomos modernos.

## Características 
Separadas entre si por uns 21º, a distancia real entre a dúas Nubes é duns 75 000 anos luz. Até o descubrimento en 1994 da galaxia Anana Elíptica de Saxitario, eran as dúas galaxias coñecidas máis achegadas á nosa.

A súa morfoloxía suxire que ambas as galaxias foron moi distorsionadas polas forzas de marea na súa interacción coa Vía Láctea. Correntes de hidróxeno neutro conéctanas entre si e coa nosa galaxia, que á súa vez tamén se viu afectada por ambas as Nubes, ao teren distorsionado as partes externas do disco galáctico.

Ademais da súa distinta estrutura e a súa masa significativamente menor, diferéncianse da Vía Láctea en dous aspectos fundamentais. En primeiro lugar, son comparativamente máis ricas en gas e máis pobres en metais que esta última. En segundo lugar, ambas as dúas resultan notábeis polas súas nebulosas e a súa poboación estelar nova.

Tense notado un fluxo estelar, 'ponte de estrelas'  entre ambas nubes, con estrelas sendo atraídas pola gran nube, desprazándose a ela dende a pequena nube.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grupo Local
Construcciones Aeronáuticas de Galicia

**Construcciones Aeronáuticas de Galicia** (CAG) é unha compañía que deseña, fabrica e mantén produtos aeronáuticos. A súa sede e instalacións están no Aeródromo de Vilaframil, en Ribadeo. Naceu no 1996, creada por José Luis González Miró.

## Avións 
Construcciones Aeronáuticas de Galicia deseñou distintos avións lixeiros:

* CAG Toxo
* CAG Toxo II
* CAG Xesta

## Barcos 
Esta en desenvolvemento o seu primeiro dron acuático, o 'Defensor'.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
#### Fabricantes de aeronaves de España 
* Aerotécnica
* AISA
* CASA
* Hispano Aviación
* Iberavia
Gran Nebulosa de Magalhães

A **Gran Nebulosa de Magalhães** (abreviada como **LMC**, do inglés *Large Magellanic Cloud*) é unha galaxia anana, satélite da Vía Láctea e membro do Grupo Local.

Encóntrase a 136 000 anos luz (uns 41 700 pársecs) de distancia, sendo a terceira galaxia máis próxima á Vía Láctea despois da galaxia Anana do Can Maior e a galaxia Anana Elíptica de Saxitario (SagDEG).

É visíbel a simple vista como un débil obxecto no hemisferio austral terrestre situado entre as constelacións de Dorado e Mensa. Forma unha das chamadas Nubes de Magalláns do hemisfero sur xunto á Pequena Nebulosa de Magalhães (galaxia anana NGC 292).

## Historia 
A peculiar posición da Gran Nube de Magalláns, exactamente en dirección ao polo sur da eclíptica, fai que desde latitudes mediterráneas non sexa visíbel en ningunha época, polo que permaneceu descoñecida na Antigüidade clásica.

A primeira mención da Gran Nube de Magalláns aparece no *Libro das Estrelas Fixas*, texto escrito polo astrónomo persa Abd Al-Rahman Al Sufí en torno ao ano 964. Nese linbro menciónase como *Al Bakr*, o Boi Branco dos árabes do sur, xa que a Gran Nube de Magalláns é visíbel desde o sur de Arabia.

A seguinte observación rexistrada foi feita en 1503-1504 por Amerigo Vespucci nunha carta sobre a súa terceira viaze.

Fernão de Magalhães, na súa viaxe de circunnavegación ao redor da Terra, foi o primeiro en poñer en coñecemento de occidente a existencia desta galaxia, que hoxe leva o seu nome.

No 1987 foi detectada a supernova SN 1987A na Gran Nebulosa de Magalhães.

Até o descubrimento da galaxia Anana Elíptica de Saxitario en 1994, a Gran Nube de Magalláns era considerada a galaxia máis achegada á Vía Láctea. Co descubrimento en 2003 da galaxia Anana do Can Maior, o título de galaxia máis próxima recaeu sobre esta última.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grupo Local

### Ligazóns externas 
* Información sobre el LMC en la web SEDS (en inglés).
* Información sobre el LMC en la web Extrasolar-Planets (en alemán).
* APOD, en inglés; página alrededor de la Gran Nube de Magallanes
* Últimas imágenes y vídeos tomadas por el Telescopio Espacial Hubble
Terry Wogan

*Sir* **Michael Terence Wogan**, nado en Limerick (Irlanda) o 3 de agosto de 1938 e finado en Taplow (Reino Unido) o 31 de xaneiro de 2016, foi un dos máis afamados presentadores e locutores de radio e televisión do Reino Unido, converténdose nun dos símbolos da BBC.

Antes de retirarse do seu programa matinal na BBC Radio 2, *Wake Up to Wogan* no 2009, tiña oito millóns de público regular, converténdoo no locutor de radio máis escoitado en Europa. Comezou a súa carreira na televisión pública irlandesa RTÉ na década dos 60.

Desde a década de 1960 foi unha das personalidades máis importantes da televisión no Reino Unido&nbsp;e era habitualmente referido como un *tesouro nacional*.

Adquiriu a dobre nacionalidade irlandesa e británica en 2005. Foi galardoado como Cabaleiro da Orde do Imperio Británico ese mesmo ano, podendo levar desde entón o título de *Sir* diante do seu nome.

Finou a causa dun cancro o 31 de xaneiro de 2016 na súa casa en Buckinghamshire.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial de Terry Wogan
Instituto de Estudos Políticos de París

O **Instituto de Estudos Políticos de París** (en francés  '''Institut d'études politiques de Paris**) tamén coñecido polo nome de  **Sciences Po Paris''',  é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París.
Esta institución, fundada en 1872, é famosa polos seus graos en ciencia política, administración, economía, xeopolítica, ciencias sociais e humanas.

François Hollande, presidente da República Francesa gradouse nesta institución. En canto aos docentes de sona, cabe destacar a Pierre George, xeógrafo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial
Kontrust

**Kontrust** é un grupo musical austríaco de crossover orixinario de Viena, contando coa participación da vocalista polaca Agata Jarosz. O grupo formouse no ano 2001, e déronse a coñecer por incorporar o uso de Lederhose nas súas actuacións e vídeos músicais. Os seus temas están escritos en inglés, incorporando en ocasións partes en alemá e linguas eslavas. O seu son mestura diversos xéneros musicais que van dende o nu metal, o folk metal, rap, rock e música electrónica.No ano 2006 gañaron o premio *Austrian Newcomer Awards*, otuorgado a músicos revelación en Austria.

O seu sinxelo "Bomba" do álbum *Time To Tango* (2009) estivo durante catro semanas consecutivas na lista de éxitos dos Países Baixos no ano 2010, acadando o posto número 47. Ese mesmo ano foron nomeados na categoría *Hard&Heavy* dos *Amadeus Austrian Music Awards*, obtendo o primeiro premio nos mesmos.

No ano 2011 participaron no festival *Przystanek Woodstock* en Polonia diante dunhas 300&nbsp;000 persoas, acadando o récord de maior audiencia nun concerto musical dun artista austríaco.

## Discografía 
* *Teamspirit 55*, EP (2001)
* *Make Me Blind*, EP (2003)
* *We!come Home* (2005)
* *Time To Tango* (2009)
* *Czas To Tango* (Reedición en polaco) (2011)
* *Second Hand Wonderland* (2012)
* *Explositive* (2014)

## Membros 
* Agata Jarosz- voz
* Stefan Lichtenberger- voz
* Robert Ehgartner- guitarra
* Mike Wolff- guitarra
* Gregor Kutschera- baixo
* Roman Gaisböck- batería
* Manuel Haglmüller- percusión
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio Web Oficial
Lista de senadores das circunscricións electorais de Galicia na XI Lexislatura

A continuación detallase unha relación dos **Senadores das circunscricións electorais de Galicia da XI lexislatura das Cortes Xerais**, iniciada tralas eleccións xerais do 20 de decembro de 2015.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de senadores galegos desde a Transición
* Lista de deputados das circunscricións electorais de Galicia na XI Lexislatura
* Eleccións xerais de España de 2015
Globen Arena

O **Globen Area** de Estocolmo (en sueco, *Globen*, "O Globo"), oficialmente coñecido como **Ericsson Globe** por razóns de patrocinio, é un estadio cuberto multifuncional en Estocolmo, Suecia.

Inaugurado o 19 de febreiro de 1989 tras dous anos e medio de construción, o Globen é o edificio esférico máis grande do mundo.

Nel celebráronse competicións de hóckey sobre xeo, de feito foi construído para a celebración do campionato mundial masculino deste deporte de 1989 e repetiu como sede do mundial en 1995, 2012 e 2013. Tamén se xogaron algúns partidos do Campionato Europeo de Balonmán Masculino de 2002 e do Campionato Europeo de Baloncesto Masculino de 2003. En 2015 foi sede do Campionato Europeo de Patinaxe Artística sobre Xeo de 2015.

Foi sede de numerosos concertos, por el pasaron artistas como Lady Gaga, Oasis, Britney Spears, Shakira, Jennifer Lopez, Bob Dylan, Bruce Springsteen, Luciano Pavarotti, CD9, Black Sabbath, Guns N' Roses, Rammstein, Linkin Park, Green Day, Violetta, U2, Christina Aguilera, Westlife, Metallica, Nicki Minaj , Rihanna, Beyoncé e Ariana Grande, entre outros, xa que ten capacidade para 16.000 persoas.

Ademais, en 1989 e desde 2002 até 2012 foi a sede da final do Melodifestivalen. Foi sede dos MTV Europe Music Awards 2000  e do Festival de Eurovisión 2000. Repetirá como sede do Festival de Eurovisión 2016.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Globen Area de Estocolmo  - web oficial, en inglés
Petra Mede

**Petra Maria Mede**, nada o 7 de marzo de 1970 en Estocolmo (Suecia), é unha humorista e presentadora de televisión sueca. Mede é coñecida polos seus papeis en programas de humor como *Morgonsoffan* e *Parlamentet.* Tamén fixo monólogos humorísticos no programa *Stockholm Live.* En 2009 presentou o Melodifestivalen 2009, onde foi elixida a representación de Suecia para o Festival da Canción de Eurovisión 2009. En 2009 foi votada como mellor humorista feminina de Suecia. En 2013, foi elixida pola SVT para presentar o Festival da Canción de Eurovisión 2013 que se celebrou en Malmö. En 2015 foi elixida pola UER e a BBC para presentar xunto con Graham Norton a gala especial ''Eurovision Song Contest's Greatest Hits*, que conmemorou o 60º aniversario do Festival de Eurovisión. En 2016 volveu ser elixida pola SVT para presentar o Festival da Canción de Eurovisión 2016 desde Estocolmo, nesta ocasión xunto a Måns Zelmerlöw. Mede tamén presentou a cerimonia dos Premios Guldbagge, os premios do cine sueco, en varias ocasións.

## Vida persoal 
Petra Mede naceu en Estocolmo mais creceu na localidade de Partille, preto de Gotemburgo. Fala sueco, inglés, español e francés con fluidez. Ten unha filla co seu compañeiro sentimental Mattias Günther, nacida en 2012.

## Traxectoria en televisión 
* *Stockholm Live* (2007)
* *Extra! Extra*! (2007-2008)
* *Parlamentet* (2007-2009)
* *Dubbat* (2008)
* *Hjälp*! (2008-2009)
* *Morgonsoffan* (2008)
* *Det sociala spelet* (2008)
* *Musikmaskinen* (2008)
* *Sverige pussas och kramas* (2008)
* *Melodifestivalen 2009* (2009)
* *Snillen snackar* (2009)
* *Roast på Berns* (2009)
* *Cirkus Möller* (2009-2010)
* Babben & Co (2009)
* *Sjön suger* (2009)
* *Petra Mede Show* (2010)
* *Välkommen åter* (2010)
* *Gala dos premios Guldbagge 2011* (2011)
* *Maestro* (2011 e 2013)
* *Gala dos premios Guldbagge 2012* (2012)
* *Högklackat* (2012)
* *Festival da Canción de Eurovisión 2013* (2013)
* *Jülvard* (2013)
* *Gala dos premios Kristallen 2014* (2014)
* *Gala dos premios Guldbagge 2015* (2015)
* *En clown till kaffet* (2015)
* *Eurovision Song Contest's Greatest Hits*, con Graham Norton (2015)
* *Melodifestivalen* 2016 (1ª semifinal), con Gina Dirawi (*2016*)
* *Festival da Canción de Eurovisión 2016*, con Måns Zelmerlöw (2016)

## Filmografía 
* *Medicinen'' (2014)

## Notas
Pepín García García

[miniatura|Monumento aos defensores da liberdade no [Cemiterio de Santo Amaro da Coruña|cemiterio civil de Santo Amaro da Coruña, cos restos de Pepín García.]]
**José García García**, coñecido como **Pepín o da lexía**, nado en Ribadeo o 21 de novembro de 1911 e finado na Coruña o 25 de xaneiro de 1996, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fillo de José García Iglesias, naceu en Ribadeo, trasladándose logo coa súa familia á Coruña, onde el e os seus sete irmáns eran coñecidos como "Os da lexía", porque seu pai montou na cidade un negocio de fabricación e venda de lixivia. Afiliado á Agrupación Socialista da Coruña dende maio de 1929, foi un dos organizadores das Juventudes Socialistas. Pola súa participación na folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e permaneceu en prisión até febreiro de 1935. En 1936 foi nomeado secretario xeral das Juventudes Socialistas Unificadas da Coruña. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 logrou fuxir de Galicia chegando a Baiona por mar o 26 de setembro, e pasou á zona republicana. Pola contra seus irmáns Bebel e France foron detidos en Guitiriz e fusilados en Punta Herminia, mentres que o irmán máis novo, Jaurés, detido xunto aos outros, non foi fusilado nun principio por ser menor de idade pero finalmente apareceu morto no Campo da Rata, mentres o trasladaban de prisión.

Pepín enrolouse no 4º Batallón Gallego da 2ª División e loitou nas frontes de Madrid, perdendo unha perna na batalla de Brunete. Trasladado ao hospital de Tarragona, cando saíu foi trasladado a San Pedro de Ribas-Sitges como capitán gobernador. Pasou a Francia ao final da guerra e marchou a Chile a bordo do *Winnipeg*. Finalmente exiliouse en Buenos Aires dende decembro de 1939 até 1977, cando regresou á Coruña onde morreu o 25 de xaneiro de 1996.

## Recoñecementos 
A coruñesa rúa "Hermanos de la Lejía" chámase así en memoria de Pepín e os seus irmáns. No verán de 2018 a Asociación Cultural Xermolos, de Guitiriz rendeulles homenaxe cunha serie de actos, entre eles a inauguración dunha escultura conmemorativa na parroquia de Santa Mariña, realizada polo escultor Xosé Val Díaz. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* José García Iglesias
* Bebel García García

* France García García

### Ligazóns externas 
*  .
Francisco González Vidal

**Francisco González Vidal**, coñecido como **Paco Balón**, nado en Ferrol en 1929 e finado na mesma cidade o 10 de outubro de 2013, foi un militante comunista galego.

## Traxectoria
Entrou na Escola de Aprendices da Bazán aos catorce anos. Ingresou no Partido Comunista de España en 1951. Foi un dos responsables da organización do PCE e despois do PCG. Formou parte do aparato clandestino do PCG durante as folgas de 1972. Participou nas candidaturas de EU ao Concello de Ferrol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Ligazóns externas 
*Paco Balón, ante a historia
Illa Maly Taymyr

A **illa Maly Taymyr** (en ruso: Малый Таймыр, ou *Ostrov Maly Taymyr*, «pequena Tamir») é unha pequena illa do arquipélago Severnaya Zemlya, localizada no Ártico de Rusia, no mar de Láptev, en augas do estreito de Vilkitsky.

Administrativamente, a illa depende do Krai de Krasnoyarsk.

## Xeografía 
A illa Maly Taymyr, con 232&nbsp;km², está situada na parte exterior sueste do arquipélago de Severnaya Zemlya, a uns 40&nbsp;km da illa Bolxevique. Localízase ao nordés da península de Taymyr, fronte á costa oriental de Siberia. Moi próxima a esta illa, entre ela e Bolxevique, hai outra pequena illa, a illa Starokadomsky, a menos de 6&nbsp;km no seu parte nordés. As augas do estreito de Vilkitsky, ao sur da illa, así como as augas que rodean as dúas illas, están cubertas de xeo durante o longo inverno e ten moitos témpanos flotantes nos poucos días do curto verán en que están libres, entre xuño e setembro.

A illa Maly Taymyr é parte da Reserva Natural Estatal Gran Ártico, creada en 1993 ao redor da península de Taymyr, e que é a reserva natural máis grande de Rusia e a terceira maior do mundo.

Na costa norte de Maly Taymyr hai unha pequena illa ribeirega chamada **Ostrov Oktyabrenok.**

A illa Maly Taymyr non debe confundirse coa illa Taymyr no mar de Kara.

## Historia 
A illa Maly Taymyr foi descuberta pola *Expedición Hidrográfica ao Océano Ártico*, dirixida por Boris Vilkitsky, cos quebraxeos Vaygach e Taymyr, que partiu en 1911 e chegaron a esta zona o , en que izaron a bandeira rusa no que creron unha única illa e chamaron «Terra de Nicolao II», en honra ao Tsar Nicolao II de Rusia. A illa foi chamada despois *illa tsarévich Alexei*, ou simplemente *illa Alexei*, en honra ao fillo do tsar, Alexei Nikolaevich, pero despois da Revolución de Outubro pasou a denominarse «Maly Taymyr».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Severnaya Zemlya
### Ligazóns externas 
*Datos e fotos de satélite das illas do grupo das Severnaya Zemlya 
*Sobre a «Great Arctic State Nature Reserve»
Francisco Fernández García

**Francisco Fernando Fernández García**, coñecido como **Pedrosa**, nado en Ferrol o 19 de abril de 1865, foi un mestre, político e xornalista galego.

## Traxectoria 
Comezou a traballar como aprendiz mecánico no Arsenal. Fixo o servizo militar no Batallón de Cazadores de Reus nº 16. Tipógrafo e mestre, pertenceu á Masonería. Republicano, a partir de 1890 coverteuse nun activista socialista, sendo elixido presidente da Agrupación Socialista de Ferrol en 1891. En febreiro de 1892 acompañou a Pablo Iglesias Posse na súa xira por Galicia. Foi elixido concelleiro de Ferrol polo distrito do Esteiro en maio de 1895, o primeiro concelleiro socialista de Galicia. Dirixiu *El Obrero*, polo que foi procesado por ataques ao goberno en 1897, *La Voz del Obrero*, *El Progreso*, foi redactor e director de *El Clamor Público* na súa segunda etapa (1899-1901), e dirixiu *El Bien del Obrero* (1900) e *Antorcha Social* (1901-1904). Escribiu a obra de teatro *Pretensiones de un burgués*, que foi representada nunha festa obreira celebrada no Teatro Romea en marzo de 1896. En 1906 emigrou a Buenos Aires, onde se perde a súa pista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Edgardo Mondolfi

**Edgardo Mondolfi Otero**, nado en Caracas o 15 de maio de 1918 e finado o 7 de novembro de 1999, foi un biólogo e ecólogo venezolano especializado en terioloxía (estudo dos mamíferos).

## Traxectoria 
Mondolfi foi profesor de zooloxía na Universidade Central de Venezuela, asesor do ministerio de Medio ambiente e viceministro de Agricultura. Foi autor de numerosos libros e artigos científicos, incluíndo unha monografía sobre o xaguar xunto con Rafael Hoogesteijn.

Polo seu labor a prol do medio ambiente foi galardoado co *Premio Nacional de Conservación* Venezuela 1969.

## Abreviuatura 
A abreviatura **Gandolfi** empréganse para recoñecer a  como autoridade da descrición e nomenclatura en zooloxía.

## Notas
Colexio dos xesuítas de Camposancos

[miniatura|dereita|O colexio nun gravado publicado en *[La Ilustración Gallega y Asturiana* o 28/2/1881.]]
O **Colexio Apóstolo Santiago** dos Padres Xesuítas, na Pasaxe (Camposancos, A Guarda) hoxe en ruínas, foi xermolo das universidades de Deusto e Comillas.

## Historia 
Situado á beira do río Miño, preto da desembocadura. Foi fundado en 1875, se ben tivera antes a súa sede en Anceis (Cambre), e o seu primeiro director foi Tomás Gómez Carral. Por primeira vez en España, os xesuítas intentaban instituír unha universidade privada. O colexio chegou a contar cun prestixio enorme ata o punto que del xurdiron dúas notables institucións como a Universidade de Deusto e a Universidade Pontificia de Comillas. Entre os profesores máis destacados estivo Baltasar Merino e entre os alumnos avantaxados que saíron do colexio están o político pontevedrés Manuel Portela Valladares, que chegaría a ser ministro e presidente do goberno coa república; José María Montenegro Soto; Ramón María Aller; Xosé Franco Montes; Antón Losada Diéguez, Alejo Diz Jurado, Javier Bugallal Pérez de Castro; Manoel de Oliveira ou Javier Ozores Pedrosa.

En 1916 os ocupantes trasládanse a Vigo e ceden as instalacións a xesuítas portugueses, procedentes dun colexio de Lisboa, porén baixo o mandato da Segunda República a orde dos xesuítas foi expulsada e o centro pasou a ser un sanatorio.

### Campo de concentración 
O recinto, convertido en hospital, empregouse, entre 1938 e 1941, durante a Guerra Civil Española e a posguerra, como campo de concentración e acolleu prisioneiros políticos e combatentes do exército republicano. Habilitado como centro de reclusión a finais de 1937, chegou a estar ocupado, en 1938, por 1&nbsp;066 reos, cando a capacidade (segundo informe oficial do réxime franquista) era de 868 presos. As fontes diverxen en torno a poboación reclusa que pasou por el, pero oscila entre os 2&nbsp;000 e os 3&nbsp;000 presos.

En 1943 volveu ser un centro de ensino dos xesuítas, aínda que non retornou ó esplendor anterior e pechou as aulas en 1959. 

### Tralo abandono 
No ano 2007 estreouse o documental *Memorial de Camposancos*, de José Ballesta de Diego (Vigo, 1964), que conta a historia do centro.

Dada a súa privilexiada posición na foz do Miño, houbo un proxecto dunha construtora propiedade do exfutbolista Valerii Karpin, para converter o edificio nun complexo turístico de luxo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (1998) "Colegio de los Jesuitas en O Pasaxe" en *Crónica biográfica de Camposancos y su entorno*. ISBN 84-605-6675-7 .
* (1999). "Campo de concentración de Camposancos " en *La libertad es un bien muy preciado* ISBN 978-84-931175-0-4 .
* , José Antonio e , Víctor Manuel (2022). *A porta do inferno. O campo de concentración de Camposancos na Guarda (Pontevedra)*. Fundación 10 de Marzo.
### Ligazóns externas 
* : "Xesuítas", "Alumnos", "Xesuítas-1", "Xesuítas-2" e "Xesuítas-3"
* "3.000 asturianos vivieron confinados en Camposancos entre 1937 y 1939" 10/8/2006 
* 20px José Ballesta e Manxo Fernández: *Memoria de Camposancos* 2007.
El Obrero (1890)

***El Obrero*** foi un periódico editado en Ferrol entre 1890 e 1897.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico quincenal defensor de los intereses de la clase obrera*, apareceu o 1 de maio de 1890. Periódico quincenal que era órgano da Agrupación Socialista de Ferrol, estaba dirixido por Francisco Fernández García. Entre os seus colaboradores figuraron J. L. Gómez, Vicente Varela, Emilio Abascal Zapata, José Fraga de Castro, Manuel Capdevila, “Asolón”, “Josefo”, “Godrigo”, José Hernández e “Lucio”. Os poucos exemplares que se conservan están depositados no Instituto de Historia Social de Ámsterdam.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* La Voz del Obrero (Ferrol)
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Parque Juan Carlos I

O **Parque Juan Carlos I** é un parque público situado ao nordés de Madrid, no barrio de Corralejos, distrito de Barajas. Esténdese por unha área de 160 hectáreas, que o converten no segundo parque máis grande da capital española, por diante do Parque do Retiro (118 ha) e só superado polo parque periurbano da Casa de Campo. Conta cun lago, un auditorio ao aire libre e numerosas esculturas abstractas.

Inaugurouse en 1992. Os autores son os arquitectos José Luis Esteban Penelas e Emilio Esteras Martín.

## Notas
Parque Madrid Río

O **Parque Madrid Río** é unha zona peonil e de recreo da cidade de Madrid, construída entre os anos 2006 a 2011 nas dúas marxes do río Manzanares, sobre o trazado soterrado da autoestrada M-30 desde o nó Sur ata o enlace coa A-5.

No 2016, o proxecto gañou o Premio Verónica Rudge Green da Universidade Harvard polo seu deseño e impacto social e cultural na transformación do río.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Madrid Río
Parque do Oeste

O **parque do Oeste** é un parque da cidade española de Madrid, situado entre a estrada da Coruña, a Cidade Universitaria e o distrito de Moncloa.

Antes do século XX, os terreos que actualmente ocupa o parque eran o principal vertedoiro de lixos da cidade. A construción do parque foi iniciativa de Alberto Aguilera, alcalde da cidade a principios do século XX, quen en 1906 pediu ao paisaxista Celedonio Rodrigáñez o trazado dun lugar para o paseo e descanso. Conta con lugares únicos e belos como a «Rosaleda do parque do Oeste», na cal celébrase anualmente un concurso internacional de rosas. O Templo de Debod tamén se atopa nesta zona.

## Véxase tamén
Luigi Einaudi

**Luigi Einaudi**, nado en Carrú (Piemonte) o 24 de marzo de 1874 e finado en Roma o 30 de outubro de 1961, foi un político liberal italiano, o segundo presidente da República italiana, desde 1948 até 1955 e gobernador do Banco de Italia, desde 1945 até 1948.

## Traxectoria
Licenciado en Dereito, impartiu clases de Economía e Finanzas nas universidades de Pisa, Turín e na Universidade Bocconi de Milán.

Foi nomeado senador vitalicio en 1919. Mostrouse contrario ao fascismo desde 1924 e en 1935 emitiu, no Senado, un voto contrario á aprobación da invasión de Etiopía. O 25 de xullo de 1943 foi designado reitor da universidade de Turín pero ese mesmo ano tivo que exiliarse en Suíza.

Finalizada a segunda guerra mundial, Einaudi foi nomeado gobernador do Banco de Italia, cargo que ocupou desde 1945 a 1948, e ocupou os cargos de vicepresidente do consello de ministros e de ministro de finanzas no cuarto goberno de Alcide De Gasperi (1947-1948).

Foi o primeiro Presidente da República italiana electo conforme ao procedemento establecido na Constitución que fora aprobada meses antes, Luigi Einaudi ocupou a presidencia desde 1948 até 1955.

## Notas
Bebel García

**Bebel García García**, nado en Ribadeo en 1914 e finado na Coruña o 29 de xullo de 1936, foi un futbolista e político galego.

## Traxectoria 
miniatura|200px
Fillo de José García Iglesias, naceu en Ribadeo, trasladándose logo coa súa familia á Coruña, onde el e os seus sete irmáns eran coñecidos como "Os da lexía", porque seu pai montou na cidade un negocio de fabricación e venda de lixivia. Ademais do negocio familiar adicouse ao fútbol, debutando no Deportivo da Coruña en setembro de 1932, no primeiro partido da tempada 1932/33 do Campionato de Galicia, que enfrontaba no campo de Riazor ao equipo coruñés co Eiriña. Disputou esa tempada e outra máis co equipo herculino, despois xogou co Club Coruña e logo pasou polo Granada, chamado por aquel entón Recreativo Granada. En 1935 volveu finalmente ao Deportivo. 

Militante das Juventudes Socialistas da Coruña, incorporouse ás Juventudes Socialistas Unificadas. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 participou na defensa da cidade da Coruña fronte aos sublevados, transportando milicianos a puntos defensivos e levando feridos e alimentos ao hospital Labaca. Un terceiro irmán, Jaurés, tamén foi encarcerado, e aínda que non foi fusilado nun principio por ser menor de idade, finalmente apareceu morto no Campo da Rata, mentres o trasladaban de prisión. Pepín, outro dos irmáns, foi xulgado por sedición, pero conseguiu fuxir, uniuse á loita contra as tropas franquistas, perdeu unha perna na batalla de Brunete e finalmente exiliouse na Arxentina.

## Enterramento 
Unha investigación realizada por Rubem Centeno concluíu que os seus restos foron depositados nunha foxa común do cemiterio de Santo Amaro da Coruña. Nesa foxa guindáronse os cadáveres doutras duascentas cincuenta persoas, paseadas no Campo da Rata da Coruña entre agosto de 1936 e os primeiros meses do 1937.

## Recoñecementos 
Eduardo Galeano adicoulle un relato dentro do seu libro *Espejos. Una historia casi universal*, en 2008. A coruñesa rúa "Hermanos de la Lejía" chámase así en memoria de Bebel e os seus irmáns.

No verán de 2018 a Asociación Cultural Xermolos, de Guitiriz rendeulles homenaxe cunha serie de actos, entre eles a inauguración dunha escultura conmemorativa na parroquia de Santa Mariña, realizada polo escultor Xosé Val Díaz.miniatura|200px|Monumento aos represaliados polo franquismo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (2002). *A Coruña, 1936. Memoria convulsa de una represión*, Ediciós do Castro.

### Outros artigos 
* José García García

* José García Iglesias
* Vítimas da Guerra Civil en Galicia
### Ligazóns externas 
*  .
Parque do Capricho

O **Parque do Capricho** é un parque e zona verde situado no barrio da Alameda de Osuna, no distrito de Barajas, ao nordés da cidade de Madrid. Foi mandado construír pola duquesa de Osuna entre 1787 e 1839. Conta cunha superficie de 14 hectáreas.

Está considerado un dos parques máis belos da cidade. Dos seus recunchos destacan a praza do Capricho, o Palacio, o estanque, a praza dos Emperadores, ou a fonte dos Delfines e das Ranas.

Atribúenselle referencias inglesas, francesas e italianas, da época en que foi construído, as cales son reflexo das influencias artísticas dos deseñadores do parque. Constitúe o único xardín do Romanticismo existente en Madrid. Mostras diso son o labirinto de arbustos, os edificios, como o palacete, a pequena ermida, ou o fermoso salón de baile, ademais dos pequenos ríos que o percorren e estanques, onde se poden atopar cisnes e patos.

## Véxase tamén
Templo de Debod

O **Templo de Debod** é un edificio do antigo Exipto localizado actualmente en Madrid. Está situado ao oeste da praza de España, xunto ao Paseo do Pintor Rosales (Parque do Oeste), nun alto onde se atopaba o Cuartel da Montaña (no que se produciu un sanguento episodio da guerra civil española). Ao ser trasladado a España, situouse de maneira que conservase aproximadamente a mesma orientación que no seu lugar de orixe, de leste a oeste.

## Historia e características 
Ten unha antigüidade duns 2.200 anos. O seu núcleo máis antigo foi quizais erixido baixo o faraón Tolomeo IV e decorado posteriormente polo rei nubio Adikhalamani de Meroe cara a 200-180 a. C.. Foi dedicado a Amón de Debod e Isis, aínda que a maioría dos investigadores pensa que a súa erección foi obra de Adikhalamani, cunha intervención posterior de Tolomeo IV. Posúe importantes engadidos de época tolemaica e romano-imperial do século I a.C. ao II d.C..

Foi un agasallo de Exipto a España en 1968 en compensación pola axuda española tras o chamamento internacional realizado pola Unesco para salvar os templos de Nubia, principalmente o de Abu Simbel, en perigo de desaparecer debido á construción da presa de Asuán. Exipto doou catro dos templos salvados a distintas nacións colaboradoras: Dendur aos Estados Unidos (Metropolitan Museum de Nova York), Ellesiya a Italia (Museo Exipcio de Turín), Taffa aos Países Baixos (Rijksmuseum van Oudheden de Leiden) e Debod a España.

## Localización orixinal en Exipto 
thumb|O templo de Debod cara 1862, coa fachada principal derrubada
O templo de Debod atopábase na pequena localidade que levaba este nome (Debod), na beira do río Nilo, próximo á primeira fervenza, na Baixa Nubia, «país do ouro», ao sur de Exipto, moi preto do lugar onde o Nilo corta o Trópico de Cáncer. Un pouco máis ao norte, na illa de Filae, atopábase o gran santuario da deusa Isis. O templo de Debod formaba indirectamente parte dese santuario, aínda que o seu culto estaba adicado ao deus Amón de Debod. Teolóxicamente ligado a Filae dende o século I a. e. c., tamén tivo unha especial vinculación con outros templos da zona. Esta rexión, fronteiriza co reino de Meroe, foi obxecto de disputa entre os gobernantes exipcios e meroitas até o século I a. e. c., cando o emperador romano Octavio Augusto estabeleceu definitivamente a fronteira.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Templo de Debod: visita virtual oficial.
Salep

O ***salep*** (; ; ; albanés: *salep*; ; hebraico: סַחְלֶבּּ, *saḥlab*; *; *serbio, macedonio, búlgaro e bosníaco: салеп, salep) é unha fariña feita das cebolas de orquídeas do xénero Orchis (incluíndo as especies Orchis mascula e máis Orchis militaris). Estas cebolas conteñen un polisacárido (amidón) moi nutritivo chamado glucomanán. A fariña de salep consómese en bebidas e sobremesas, especialmente nos países que pertenceron ao antigo Imperio Otomán.

## Consumo 
thumb|Bebida de *salep*.|esquerda|180x180px
[thumb|left|285x285px|Un mercador albanés na Üsküp otomá (a actual [Macedonia do Norte), en 1907.]]
O *salep* foi unha bebida moi popular nas terras do antigo Imperio Otomán. O seu consumo chegou até Inglaterra e Alemaña antes do pulo do café e do té, e ofrecíase despois coma unha alternativa nas cafetarías. En Inglaterra chamábanlle daquela *saloop*, onde foi moi soada nos séculos XVII e XVIII. Preparábase engadindo auga a ferver ao po de salep até espesar, despois adozábase e aromatizábase con flores de laranxeira ou auga de rosas. No século XVIII, ás veces substituíanse os tubérculos de orquídeas turcas orixinais por raíces de orquídeas británicas, coñecidas coma "dogstones".

Hoxe en día o *salep* adoita facerse con leite morno no canto de auga. Fanse tamén doces coa fariña de *salep* coma o pudin de salep ou o *dondurma* (xeado de salep). A rexión turca de Kahramanmaraş é a maior produtora de *salep* (*Salepi Maraş*). A popularidade do salep en Turquía ten afectado negativamente as poboacións de orquídeas bravas; polo que hoxe en día é ilegal exportar o auténtico salep. Polo tanto, moita da fariña de *salep* que atopamos está mesturada con saborizantes artificiais. O salep consómese tamén en Grecia, onde se adoita vender nas rúas coma bebida quente non meses de inverno. Tamén é moi popular en moitas partes de Oriente Medio, especialmente no levante. Os turcos tamén adoitan consumilo nos meses de frío.

Na Antiga Roma tamén se empregaban bulbos de orquídeas para facer bebidas, ás que chamaban de diferentes xeitos, principalmente cos nomes dos deuses Sátiro e Priapo, deuses relacionados co afrodisíaco. Do salep, Paracelso escribiu: "Velaí a raíz do *Sátiro*, non é como as partes privadas do sexo masculino? Ninguén pode negar isto. Segundo as pescudas da maxia, revelouse que pode restaurar a virilidade e a paixón dun home".

## Receita 
* [thumb|Xeado [bastani feito de leite batido, ovos, azucre, sasafrán, *salep*, auga de rosas nun sándwich de xeado.]]200 ml leite desnatado 
* 1 cullerada de fariña de *salep* (ou sucedáneo)
* &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;½&nbsp;&nbsp;cullerada de fariña de arroz&nbsp;e ½&nbsp;cullerada de amidón de pataca&nbsp;
(por mor de que a fariña de *salep* é cara, en Israel úsase amidón de millo).
* Azucre
* Canela para polvorillar

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Dondurma*
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
El 11 de Febrero

***El 11 de Febrero*** foi un semanario editado en Ferrol entre 1889 e 1890.

## Historia e características 
Periódico republicano, apareceu en outubro de 1889. Dirixido por José Castro Labrada, entre os seus redactores figuraba José Rodríguez Álvarez. Con motivo da aparición do primeiro número, o seu director e redactores foron atacados por Mariano Wilman. Francisco Suárez García presentou unha querela por inxurias contra os seus redactores. Aínda se editaba en abril de 1890.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
### Ligazóns externas 
* Publicaciones ferrolanas