open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Naturocentrismo

O **naturocentrismo** engloba a todas aquelas posicións que consideran que  as entidadses moralmente considerbles son aquelas cuxa existencia deuse por causas naturais. Estas perspectivas danlle un valor especial á conservación intacta das paixases naturais precisamente por atoparse en estado salvaxe. Isto é, porque a súa orixe non foi provocada pola acción humana. Para estas posicións, a restauración de ecosistemas previamente destruídos non lles restituiría ningún valor, xa que tales ecosistemas terían perdido o seu valor pola acción humana, o que máis acción humana non repararía.

## Criticismo 
*Problemas de definición: Esta obxección consistiría en que os seres humanos interactúan todo o tempo co resto do mundo, de formas moi diversas. Por este mesmo motivo, a fronteira entre o artificial e onatural non é clara, xa que accións realizadas por seres humanos nunha parte do mundo poden afectar a paixases da outra punta do planeta. Ademais, en moitos casos, os seres humanos foron os que causaron no pasado a existencia de certas paixases que hoxe podemos confundir por naturais. Esta obxección mostra que as intuicións de quen aceptan o naturocentrismo poderían ser erradas. Porén, se esta obxección non tivese éxito, poderíase negar a idea de que aínda queden paisaxes verdadeiramente naturais nun sentido puro.
* Natural non significa positivo: Por outra parte, podería apuntarse ao feito de que non hai en si razóns para considerar que o natural ten un valor especial, xa que hai cousas naturais claramente negativas. Algúns exemplos disto serían as enfermidades, a dor, as emocións desagradables, a fame, as sensacións desagradables ou a morte. Do mesmo modo, cousas artificiais coma a medicina, os libros ou a roupa poden ser moi positivas. Podería indicarse, aínda así, que o valor positivo ou negativo que terían estas cousas sería soamente instrumental, mentres que o naturocentrismo apela ao valor en si mesmo das entidades que teñen unha orixe natural. Con todo, se o naturocentrismo fose correcto, parece que habería ao menos un certo aspecto no que as cousas de orixe natural serían positivas, o que parece contraintuitivo no caso de cousas como as arriba listadas. O naturocentrismo evitaría esta obxeción se se restrinxe unicamente ao valor dos ecosistemas ou paixases naturais proporcionado pola súa orixe natural e non a outra cousas naturais.
* O rechazo da idea de que a orixe natural determine o valor: Por último, a obxección fundamental que se podería facer a esta posición consistiria simplemente en que a propia idea de que a orixe natural de algo dotaría a ese algo de valor sería cuestionable, xa que a forma na que unha entidade chegou a ser o que é actualmente non ten porque ser relevante de cara ao valor que esta entidade ten.
Mázatl (nome)

**Mázatl** é un nome propio masculino de orixe náhuatl, cuxo significado é "veado". A súa forma reverencial é *Mazatzin*.

Por outra banda, Mázatl é o nome do sétimo dos 20 signos dos días do Tonalpohualli, calendario ritual azteca conformado por 20 trecenas (260 días). A palabra mázatl é empregada para conformar os nomes do grupo étnico mazateco e das localidades Mazatán e Mazatlán, "onde abundan os veados" (do náhuatl mazatl, venado, e *tlan*, terra de), as cales se atopan dentro da República Mexicana.

## Notas
Antonio Quintáns Romero

**Antonio Quintáns Romero**, nado no Carril (Vilagarcía de Arousa) o 5 de xullo de 1909 e finado en Gusen (Austria) o 19 de marzo de 1942, foi un exiliado galego deportado ós campos de concentración nazis.

## Traxectoria 
Afiliado á CNT, estaba casado e con residencia en Barcelona. Estaba embarcado cando se declarou o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, encontrándose en Francia cando estalou a guerra civil española.

Foi capturado polo exército alemán trala caída de Francia na segunda guerra mundial e recluído primeiro no Stalag VIII-C, en Zagan (Polonia) e despois foi enviado ó Stalag XII-D, en Trier (Alemaña). Deportado ó campo de concentración de Mauthausen, onde ingresou o 25 de xaneiro de 1941 co número de matrícula 4&nbsp;011, e trasladado o 8 de abril de 1941 ó campo de concentración de Gusen co número de matrícula 12&nbsp;073, onde pereceu o 19 de marzo de 1942.

## Recoñecementos 
O Concello de Vilagarcía de Arousa colocou no ano 2026 un *Stolperstein* na súa memoria na praza da Liberdade, no Carril.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Xicohténcatl (nome)

**Xicohténcatl** é un nome persoal masculino de orixe náhuatl cuxo significado é "o que habita na beira de *jicotera*". A súa forma reverencial é *Xicotencatzin*. Tamén é usada como apelido.

Sobre a súa pronunciación, o *Diccionario del náhuatl en el español de México* di o seguinte:

Cd. Xicoténcatl é a cabeceira do concello co mesmo nome localizado no centro sur do estado de Tamaulipas, México.

## Personaxes de sona 
* Huehue Xicohténcatl, orador e poeta, pai de Xicoténcatl Axayacatzin e María Luisa Tecuelhuatzin, muller de Pedro de Alvarado.
* Xicoténcatl Axayacatzin, líder tlaxcalteca que loitou contra Hernán Cortés.
* Felipe Santiago Xicoténcatl Corona, militar mexicano que combateu a intervención estadounidense en 1847.
* Xicoténcatl Leyva Mortera, político mexicano.
* Xicoténcatl Leyva Alemán, político mexicano.

## Notas
Xóchitl (nome)

**Xóchitl** é un nome propio feminino de orixe náhuatl cuxo significado é ‘flor’. A súa forma reverencial é *Xochitzin*.

Tamén se empregou como substantivo en palabras compostas como no caso «vinte-flor», ou sexa, cempaxóchitl.

Sobre a súa pronunciación, o *Diccionario del náhuatl en el español de México* di o seguinte:

## Personaxes de sona 
* Xóchitl, na mitoloxía mexica, é a primeira muller mortal sobre a terra.
* Xóchitl Gálvez Ruiz, empresaria e política mexicana.
* Xochitl Gomez, actriz estadounidense.
* Xóchitl Araúz, deportista nicaraguana.
* Xóchitl Medina Ortiz, docente e coreógrafa mexicana.
* Xóchitl Flores Jiménez, política mexicana.
* Xóchitl Ramos Magaña, veterinaria mexicana.
* Xóchitl Llarena del Rosario, médica e política mexicana.
* Xochitl Marisol Cuevas-Figueroa, botánica e orquideóloga mexicana.

## Notas
Yólotl (nome)

**Yólotl** é un nome persoal feminino de orixe náhuatl que quere dicir "corazón". A súa forma reverencial é *Yollotzin*. O nome **Yolloxóchitl** ou **Yoloxóchitl** úsase como nome persoal feminino. Yoloxóchitl é tamén o nome dunha localidade situada no cocnello de San Luis Acatlán, Guerrero, México; e o nome dunha planta medicinal.

## Personaxes de sona 
300px|miniatura|dereita|Yólotl Vázquez.
* Yolotl González Torres, etnóloga mesoamericanista mexicana.
* Yoloxóchitl Bustamante Díez, enxeñeira mexicana, anterior directora xeral do Instituto Politécnico Nacional.

## Notas
Tonalli (nome)

**Tonalli** é un nome persoal feminino e masculino de orixe náhuatl que quere dicir "calor do sol, día, destino". A súa forma reverencial é *Tonantzin*. A palabra tonalli é empregada como raíz dos nomes Cipáctonal ("calor ou brillo de cipaktli"; composto de *cipaktli*, lagarto; e tonalli, calor).

Tonalli refírese usualmente á luz solar, dando lugar ao paraíso nahuatl chamado **Tonacalli** (calli=casa), ou casa do Sol, lugar onde guerreiros e nais mortas en parto consideradas tamén guerreiras, axudaban a levantarse e porse ao sol (Tonatiuh) para despois de catro anos, converterse en colibrís.

## Notas
José Naveira Campos

**José Naveira Campos**, nado en Betanzos o 24 de novembro de 1910 e finado en Gusen (Austria) o 12 de agosto de 1942, foi un exiliado galego deportado ós campos de concentración nazis.

## Traxectoria 
Vogal do Sindicato de Profesiones Varias de Betanzos adscrito á CNT. Figura como un dos mozos inscritos na Mariña no departamento marítimo de Ferrol en xullo de 1929, reclamándose a súa incorporación o ano seguinte. Deportado ó campo de concentración de Mauthausen, onde ingresou o 13 de decembro de 1940 co número de matrícula 5&nbsp;073, e trasladado o 29 de marzo de 1941 ó campo de concentración de Gusen co número de matrícula 11&nbsp;554, onde pereceu o 12 de agosto de 1941.

## Vida persoal 
Fillo de Francisco Naveira e de María Campos, residía en Betanzos en marzo de 1934.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Tesouro de Wickham Market

O **tesouro de Wickham Market** é un tesouro composto por 840 estateros de ouro da Idade de Ferro atopado nun campo en Dallinghoo, preto de Wickham Market, Suffolk, Inglaterra, en marzo de 2008 polo mecánico de coches Michael Dark, que utilizaba un detector de metais.  

Logo da escavación do depósito, atopáronse 840 moedas, datadas entre o 40 a.C. e o 15 d.C. 

O tesouro describiuse como "o maior tesouro de moedas de ouro da Idade do Ferro británica estudado na súa totalidade", e tamén foi sobranceiro por achegar "moita información nova sobre a Idade do Ferro, e en particular sobre a Anglia Oriental a finais da Idade do Ferro". Trátase do maior tesouro de estateros atopado desde o de Whaddon Chase en 1849.

En xuño de 2011, o tesouro foi adquirido polo Museo de Ipswich por 316.000 libras esterlinas.

## Achado 
miniatura|280x280px|Os propietarios do terreo onde apareceu o tesouro.
O 16 de marzo de 2008, un mecánico de coches de sesenta anos —que orixinalmente quixo permanecer anónimo, pero que máis tarde foi identificado como Michael Dark— atopou a súa primeira moeda de ouro despois de vinte e cinco anos de detección de metais en campos da zona de Wickham Market. Dark identificou a moeda, a través de internet, como un estatero. A análise da zona circundante, incluíndo fosos entrecruzados, datou o soterramento do tesouro arredor do ano 15 d.C., o que coincidiu coa ceca da moeda máis recente atopada.

Aínda que non se sabe o motivo polo que se soterrou o tesouro, hai varias hipóteses, entre elas a de que se tratase dun tesouro votivo ou un comunitario "reunido e soterrado en beneficio da comunidade", ou tamén a de que se tratase dun fondo de guerra para unha ameaza inminente ou mesmo dun pagamento de tributo para evitar unha invasión. 

O prezo de compra de 316.000 libras repartiuse entre o propietario do terreo, Cliff Green, na súa granxa en Dallinghoo onde se atopou o tesouro, e os detectoristas de metais Michael Darke e Keith Lewis, que o descubriron (unha metade para Green, un cuarto para Darke e outro para Lewis).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tesouro
Salem Saleh bin Braik

**Salem Saleh Salem bin Braik**, nado en Mukalla o 3 de abril de 1965, é un político iemení que ocupa o cargo de primeiro ministro do Iemen desde o 3 de maio de 2025.

## Traxectoria 
Naceu o 3 de abril de 1965 en Mukalla, unha cidade costeira do leste de Iemen xunto ao Golfo de Adén.

## Notas
Tesouro de Weston-sub-Edge

O **tesouro de Weston-sub-Edge** é un tesouro monetario da época da Guerra Civil inglesa que comprende 309 moedas de ouro e de prata e un recipiente de tubo de chumbo, que foi achado en 1981 en Weston-Sub-Edge, en Gloucestershire, Inglaterra.  

## Achado 
O tesouro foi atopado en setembro de 1981 nun antigo celeiro, que naquela época se utilizaba como salón veciñal, en Weston-sub-Edge. O tubo de chumbo descubriuse aproximadamente 60 centímetros por baixo da superficie do terreo nunha fosa que se cavara para construír un piar que soportase o tellado. O tesouro atopábase na posición central do edificio, aliñado coas estruturas da cubrición da construción orixinal do século XVII.

## Contido 
O tubo de chumbo que contiña as moedas estaba selado en ambos os seus extremos. Medía 270 milímetrode lonxitude e 55 milímetros de diámetro. Das 309 moedas que compuñan o tesouro, 307 eran de prata e dúas de ouro, e dentro do tubo había tamén un anaco de papel co texto "o tesouro é de 18 libras", aínda que o valor nominal real do conxunto era exactamente de 17 libras, 13 xilins e seis peniques.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tesouro
José García Rodríguez

O nome **José García Rodríguez** pode referirse a:

***José García Rodríguez**, exiliado galego deportado ós campos de concentración nazis (1902-1941).
***José García Rodríguez**, exiliado galego deportado ós campos de concentración nazis (1914-1941).

## Véxase tamén
Tesouro de Walkington

O **Tesouro de Walkington** é un tesouro de máis dun cento de estateros de ouro coritanos, da Idade de Ferro británica. Este tesouro apareceu dun xeito moi disperso, coa axuda de detectores de metais, ao longo dunha década.  

## Achado 
A primeira parte do tesouro descubriuse en novembro de 1999 e consistía en once moedas. Os lotes posteriores atopáronse en: setembro-outubro de 2000 (35 moedas), 2001 (21 moedas), 2002 (13 moedas), agosto-setembro de 2003 (18 moedas), 2005 (dous lotes de seis moedas e de tres moedas), outubro de 2007 (tres moedas) e 2008 (seis moedas). Ata ese momento descubríronse polo menos 116 moedas. Pola súa banda, o grupo de 18 moedas de 2003 foi adquirido polo Museo de Yorkshire.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tesouro

### Ligazóns externas 
* Yorkshire Hoards: The Walkington Hoard
Selección de fútbol de Xordania

A **selección nacional de fútbol de Xordania** (en ), alcumada *Al Nashama* é o equipo que representa a Xordania no fútbol internacional masculino. Está baixo a xurisdición da Asociación de Fútbol de Xordania.

Xordania xogou en cinco torneos da Copa Asiática da AFC, aparecendo na final dun torneo importante por primeira vez na edición de 2023, onde acabou como subcampión. Tamén terminou subcampión da Copa Árabe da FIFA en 2025 e gañou os Xogos Árabes dúas veces, en 1997 e 1999. O equipo chegou á final do Campionato da WAFF en tres ocasións, pero nunca a gañou. O país clasificouse para a súa primeira Copa Mundial da FIFA en 2026.

## Notas
Tesouro Muddy

O **tesouro "Muddy"** é un tesouro de máis de 9.000 moedas romanas de Britania atopado en 2018 en Huntingdon, Cambridgeshire, que data aproximadamente do ano 274, durante o reinado conxunto de Tétrico e o seu fillo, Tétrico II, pretendentes rebeldes do Imperio Galo.

Considérase con diferenza o maior tesouro de moedas do condado de Cambridgeshire, en Inglaterra.

O achado foi declarado formalmente como tesouro logo da preceptiva análise forense por parte das autoridades arqueolóxicas e de patrimonio, realizada o 11 de novembro de 2021, e ficou exposto no Museo Norris en St Ives, Cambridgeshire a partir do 16 de setembro de 2023, inicialmente con carácter temporal ata a obtención do financiamento necesario para a súa adquisición permanente.

## Descuberta e escavación 
[miniatura|280x280px|Grupo de 261 moedas do tesouro á súa chegada ao [Museo Británico en abril de 2018.]]
O 30 de abril de 2018, un detectorista de metais na localidade de Huntingdon estaba a buscar en terreos privados co permiso do propietario, e alí desenterrou unha moeda de aliaxe de cobre. Despois de saíren do terreo unhas cantas moedas máis, o detectorista cubriu o achado para o notificar no marco do Programa de Antigüidades Portátiles (*Portable Antiquities Scheme*),

## Contido 
Está composto por dous recipientes cerámicos, un dentro do outro, dispostos á maneira das matrioscas rusas. O recipiente exterior era un vaso de gres gris de gran grosor, e o interior estaba feito de arxila máis fina e de cor agrisada escura. Determinouse que o recipiente interior acabou fendendo polo peso das moedas, o que requiriu a adición posterior do exterior para conter o resto do tesouro. Malia esta circunstancia, o conxunto estaba na súa maior parte intacto, sen que se apreciasen trazos arqueolóxicos significativos nos arredores da parcela.]]
Logo da separación das moedas no Departamento de Conservación do Museo Británico, determinouse que o conxunto estaba composto por 9.724 moedas romanas, unha mestura de antoninianos, *radiati* bárbaros e tres denarios, entre os que estaba unha variante de denario de Tétrico I non rexistrada ata daquela.

O tesouro contén a iconografía numismática de 14 emperadores e 1 emperatriz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bland, R. (2018). *Coin Hoards and Hoarding in Roman Britain AD 43-c.498*. British Numismatic Society / Spink. ISBN 9781907427794

### Outros artigos 
* Tesouro
Tenente de alcalde, tenenta de alcalde

No sistema político-administrativo español, un **tenente de alcalde** ou **vicealcalde** (**vicealcaldesa**, **tenenta de alcalde**, **tenenta de alcaldesa** ou **tenente de alcaldesa**, nas súas formas femininas) é un concelleiro ou concelleira dun concello nomeado polo alcalde ou alcaldesa. É membro da xunta de goberno con voz e voto. Amais, ten a capacidade legal para substituír ao alcalde nos supostos que determina a lexislación, principalmente en caso de enfermidade, ausencia, dimisión ou falecemento, nestes dous últimos casos ata que o pleno elixa un novo alcalde.

Esta persoa asiste ao alcalde e participa en tódalas decisións importantes do concello, ocupando o segundo posto na orde de prelación despois do alcalde.

## Nomeamento 
Os nomeamentos faranse por resolución do alcalde, da que se informará ao pleno na súa primeira sesión. Os nomeamentos tamén son notificados persoalmente e a resolución publícase no boletín oficial da provincia (BOP). O nomeamento produce efectos ao día seguinte da sinatura da resolución por parte do alcalde. É necesaria aceptación por parte do nomeado ou nomeada.

Nos concellos con xunta de goberno local, o número de tenentes de alcalde non pode superar o número de membros da xunta. Onde non haxa xunta, o número de tenentes de alcalde non poderá exceder dun terzo do número legal de membros da corporación municipal.

## Cesamento 
A condición de tenente de alcalde pérdese por dimisión, destitución por decreto do alcalde ou perda da pertenza á xunta de goberno local.

## Notas
Tesouro de El Mesuno

O **tesouro de El Mesuno** é un tesouro monetario composto por arredor de 1.600 moedas de ouro de dous escudos españois cuñadas na ceca de Santa Fe, descuberto na insua de El Mesuno, preto da cidade de Honda, Colombia. O depósito foi descuberto polo pescador local Domingo Guzmán, o 22 de agosto de 1936.

Aínda que o contido do tesouro se dispersou, arredor 500 pezas son propiedade do Banco da República de Colombia, que as mantén en exposición no Museo Casa de Moeda como parte da colección numismática do banco.

## O achado 
[esquerda|miniatura|A [cidade de Honda e o río Magdalena.|280x280px]]
A primeira noticia acerca da descuberta deste depósito de moedas publicouse na revista editada polo Banco da República de Colombia, en novembro de 1936.

O tesouro foi descuberto en El Mesuno, unha insua no río Magdalena, a uns seis quilómetros da cidade de Honda, en Tolima, o 22 de agosto de 1936.

Está amplamente aceptado que as moedas deste tesouro procedían dun sanpán que as transportaba e que naufragou pouco despois de embarcar en Honda. O obxectivo do transporte podería ser axudar a financiar o Castelo de San Filipe de Barajas ou tamén envialo á propia España nun galeón desde Cartaxena.

## Contido 
O conxunto do tesouro estaba composto por unhas 1.600 moedas de dous escudos de ouro españois, cuñadas entre 1627 e 1637. e foron cuñadas en ouro de 22 quilates.

As moedas adquiridas polo Banco da República pasaron a estar expostas ao público como parte da colección numismática da Casa de Moeda de Colombia, Logo de ficar pechado durante uns anos, o 23 de xullo de 2023, en conmemoración do centenario do Banco da República, o Museo Casa de Moeda reabriu ao público cunha nova exposición permanente que incluía unha nova presentación do tesouro de Mesuno. A presentación simula o leito rochoso do río Magdalena onde os Guzmán descubriron inicialmente o tesouro en 1936.

## Galería 

Ficheiro:Tesoro_del_Mesuno.jpg
Ficheiro:Mesuno.jpg
Ficheiro:Monedas_del_Tesoro_del_Mesuno.jpg
Ficheiro:Monedas_del_Musuno.jpg
Ficheiro:Mesuno_Treasure_Coins.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Buitrago, J. (1938). *Pescadores del Magdalena*. Editorial Minerva, Bogotá.
* Lozano, C. E. (2010). "El tesoro del Mesuno o la guaca del 36". En *Gaceta*. Santiago de Cali. Nº 962. 22 de agosto. Páxinas 6-8.

* Wilcox, C. S. (1943). "The Spanish Gold Treasure of El Mesuno". En *The Numismatic Review*. Decembro.

### Outros artigos 
* Tesouro
* Escudo español (moeda)
Lucensia

***Lucensia*** (grafada ***LVCENSIA***), subtitulada ***Miscelánea de cultura e investigación***, é unha revista semestral de humanidades publicada pola biblioteca do Seminario de Lugo desde 1990. Sae nos meses de maio e novembro. Inclúe tanto artigos en castelán como en galego, cunha tiraxe duns 800 exemplares por número.

## Características 
Dirixida por Gonzalo Fraga Vázquez, sacerdote e profesor do seminario, a revista está estruturada en catro seccións: "Estudios", "Comentarios", "Textos" e "Libros". Entre os contidos predominan temas de historia, etnografía, antropoloxía, música, economía ou relixión, relativos, principalmente, á cidade de Lugo, á súa provincia e á Diocese de Lugo.

### Autores 
Leva publicado máis de 800 artigos de máis de 300 autores, entre eles Adolfo de Abel Vilela, María Pilar Alén, Henrique Alvarellos, Nicandro Ares, Felipe Arias, José María Barja, Bieito XVI, José Manuel Blanco, Xosé Manuel Blanco Prado, Alfonso Blanco Torrado, Darío Xohán Cabana, Afonso Carrasco Rouco, Benxamín Casal, Juan José Cebrián Franco, Lois Diéguez, María Isabel Fernández García, Juan Carlos Fernández Pulpeiro, Alfredo Freixedo Alemparte, Xosé Fuentes Alende, Antonio Gandoy, Bernardo García Cendán, Xosé García Oro, Avelino Gómez Ledo, Baldomero Iglesias, Lois Ladra, Jesús Andrés López Calvo, Luis López Pombo, Xesús Mato, José Luis Novo Cazón, Carlos Nuevo Cal, Ramón Núñez Gamallo, Uxío Novoneyra, Xosé Otero Canto,  Carmen Pallares Méndez, Fernando Pardo Gómez, Eduardo Pardo de Guevara, Victorino Pérez Prieto, Xosé María Pin Millares, Ricardo Polín, Ermelindo Portela Silva, Manuel Regal Ledo, Nicanor Rielo Carballo, Antonio Rigueiro Rodríguez, Elixio Rivas, Xoán Rof Carballo, Francisco Sineiro, Xosé Trapero Pardo, Maite Veiga, Fiz Vergara Vilariño, Félix Villares Mouteira e Prudencio Viveiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
* Diocese católica latina de Lugo
### Ligazóns externas 
* https://www.bibliotecaseminariolugo.org/content/publicaciones .
* Rede de Bibliotecas Universitarias (REBIUN)
Verizon

**Verizon Communications Inc.** é unha empresa de telecomunicacións estadounidense coa súa sede na cidade de Nova York. É a segunda empresa de telecomunicacións máis grande do mundo por ingresos e a súa rede móbil é a maior operadora de telefonía móbil dos Estados Unidos, con 146,1 millóns de subscritores a 30 de xuño de 2025.

A compañía formouse en 1983 como **Bell Atlantic** como resultado da división de Bell System en sete compañías, cada unha delas unha *Regional Bell Operating Company* (RBOC), coñecidas comunmente como «Baby Bells». A compañía tiña a súa sede orixinalmente en Filadelfia e operaba nos estados de Pensilvania, Nova Jersey, Delaware, Maryland, Virxinia e Virxinia Occidental.

En 1997, Bell Atlantic expandiuse a Nova York e aos estados de Nova Inglaterra fusionándose coa súa compañeira Baby Bell NYNEX. Aínda que Bell Atlantic foi a empresa supervivente, a empresa fusionada trasladou a súa sede de Filadelfia á antiga sede de NYNEX na cidade de Nova York. No ano 2000, Bell Atlantic adquiriu GTE, que operaba empresas de telecomunicacións na maior parte do resto do país que aínda non estaban na pegada de Bell Atlantic. Bell Atlantic, a entidade supervivente, cambiou o seu nome a Verizon, unha aglutinación de *veritas* («verdade» en latín) e *horizon*.

En 2015, Verizon expandiuse á propiedade de contidos coa adquisición de AOL e, dous anos despois, adquiriu Yahoo! Inc.. AOL e Yahoo fusionáronse nunha nova división chamada Oath Inc., que pasou a chamarse Verizon Media en xaneiro de 2019 e, tras a súa venda a Apollo Global Management, foi escindida e renomeada como Yahoo! Inc..

En 2016, Verizon é unha das tres empresas restantes con raíces nas antigas Baby Bells. As outras dúas, como Verizon, existen como resultado de fusións entre antigos membros de Baby Bell. SBC Communications comprou a antiga empresa matriz dos Bells, AT&T Corporation, e adoptou o nome de AT&T, e CenturyLink adquiriu Qwest (anteriormente US West) en 2011 e máis tarde converteuse en Lumen Technologies en 2020.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Segismundo Blanco

***Segismundo Blanco Cuesta**, militar, futbolista e xornalista deportivo galego (1895-1966).
***Segismundo Blanco Fuentes**, funcionario e político galego (1914-1997).
Universidade de California, San Diego

A **Universidade de California, San Diego** (**UC San Diego** ou **UCSD**) é unha universidade pública de investigación con concesión de terreos en La Jolla, San Diego, California, Estados Unidos. Fundada en 1960 preto da preexistente *Scripps Institution of Oceanography* en La Jolla, a UC San Diego é o campus máis meridional dos dez da Universidade de California. Ofrece máis de 200 programas de grao e posgrao, con 35.442 estudantes de grao e 10.736 estudantes de posgrao matriculados, empatada coa UCLA pola maior capacidade de aloxamento para estudantes do país. A universidade ocupa 881 hectáreas (2.178 acres) preto da costa do Pacífico.

A UC San Diego consta de 12 escolas de grao, posgrao e profesionais, así como 8 residencias universitarias de grao. A universidade opera 19 unidades de investigación organizadas, así como 8 unidades de investigación na Facultade de Medicina, 6 centros de investigación na *Scripps Institution of Oceanography* e 2 iniciativas multicampus. A UC San Diego tamén está estreitamente afiliada a varios centros de investigación rexionais como o *Salk Institute for Biological Studies*, *Scripps Research*, *Sanford Burnham Prebys* e o *Sanford Consortium*.

A UC San Diego considérase unha universidade pública. Está clasificada entre as "R1: Universidades de doutoramento - Actividade de investigación moi alta".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Universidade de California

### Ligazóns externas 
*
Tesouro de Malmesbury

O **tesouro Malmesbury** é un tesouro de máis de 1.200 moedas romanas de Britania atopado en 2012 nas proximidades de Malmesbury, Witshire, Inglaterra.

## Descuberta e contido 
As moedas foron atopadas xunto cos restos dun recipiente de cerámica por un detector de metais en setembro de 2012, e posteriormente comunicouse o achado ás autoridades locais arqueolóxicas e de patrimonio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bland, R. (2018). *Coin Hoards and Hoarding in Roman Britain AD 43-c.498*. British Numismatic Society / Spink. ISBN 9781907427794

### Outros artigos 
* Tesouro
Galvanic Galizan Memes

**Galvanic Galizan Memes** é unha conta de redes sociais galega. Ten máis de vinte mil seguidores en Instagram. Publica memes en galego e inglés de temática galega.

Apareceu por primeira vez no 2017, destacando nos seus inicios a súa presenza en Twitter e Facebook. Co paso do tempo migraron a outras redes sociais. A finais de 2025 publican contido de xeito constante en Instagram, TikTok, Facebook, YouTube, Telegram e Bluesky.

## Historia 
A conta naceu en 2017 en Facebook e Twitter coa intención de espallar o nacionalismo galego e facer fronte ao españolismo nas redes sociais, durante a súa primeira etapa a conta foi moi belixerante co españolismo e a política estatal. 

A conta foi medrando e gañando notoriedade co paso do tempo, chegando a saír nos informativos da TVG e a crear perfís en máis redes.

Pasado o 2021 a actividade da conta comezou a baixar, volvendo a subir en 2024 cun estilo de humor renovado. En 2025 a conta abandonou X cun chío de despedida por problemas coa plataforma.

A finais de 2025 os perfís mantéñense activos, sumando estes máis de 35 mil seguidores, sendo o perfil de Instagram o máis popular con máis de 20500 seguidores.  

## Notas
Segismundo Blanco Fuentes

**Segismundo Blanco Fuentes**, nado na Estrada en 1914 e finado en Santiago de Compostela o 19 de xullo do 1997, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Mario Blanco Torres. Aprobou os exames para secretario xudicial en maio de 1933. Funcionario xudicial na Estrada. Militante de Mocedades Galeguistas, foi elixido membro da directiva do Partido Galeguista da Estrada en marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi represaliado. Rehabilitado, foi nomeado oficial do xulgado comarcal de Silleda en 1946. Destinado como secretario xudicial en Aldeanueva del Camino (Cáceres), solicitou a excedencia en 1955. Reintegrouse ao servizo como secretario xudicial en 1958. O seu último destino foi o Xulgado de distrito da Estrada, onde se xubilou en 1982. Foi xerente do Teatro Principal da Estrada nos anos sesenta e setenta. Finou en Santiago de Compostela o 19 de xullo de 1997 con 82 anos.

## Recoñecementos 
* Cruz de San Raimundo de Peñafort, 1982.
## Vida persoal 
Foi sobriño de Roberto Blanco Torres. Casou con María Luisa Valdés Mota e foi pai de Segismundo e Germán Blanco Valdés.

## Notas
Selección de fútbol de Uzbekistán

A **selección de fútbol de Uzbekistán** (en ; *Ўзбекистон миллий футбол терма жамоаси*) é o equipo que representa a Uzbekistán no fútbol internacional masculino. Está baixo a xurisdición da Asociación de Fútbol de Uzbekistán.

Uzbekistán ten os mellores resultados competitivos entre os equipos de Asia Central. Na Copa Asiática de 2011, Uzbekistán chegou ás semifinais do torneo por primeira vez. Noutras competicións como os Xogos Asiáticos, Uzbekistán gañou a medalla de ouro en 1994 no Xapón, mentres que terminou como subcampión na Copa Afroasiática de Nacións en 1995.  O país clasificouse para a súa primeira Copa Mundial da FIFA en 2026.

## Notas
Gerardo Núñez Rodríguez

**Gerardo Núñez Rodríguez**, coñecido como **Perdiguero**, nado no Val (Rubiá) cara a 1906 e finado en Ourense o 2 de outubro de 1941, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 combateu en Asturias. Ao caer a fronte foi detido, pasou por campos de concentración e finalmente foi trasladado ao cárcere provincial de Ourense onde entrou o 7 de setembro de 1937. Conseguiu escapar e en 1939 volveu ao Val, pero o cura denunciouno. A Lexión presentouse na aldea e tras varios disparos, conseguiu escapar ileso. Porén, o 23 de outubro de 1939, os 19 lexionarios volveron a aldea para facer unha batida e deron co paradoiro dos seus tres irmáns José, Francisco e Ramón, que tamén se botaran ao monte. Os tres foron asasinados ese mesmo día.

Pasou a Portugal o 27 de xullo de 1940 e con outros refuxiados conseguiu chegar a Porto, onde pasaron o inverno. Foi detido pola policía portuguesa xunto con Rogelio Rodríguez López e Constantino Santos Morán logo dun enfrontamento en Vila Nova de Gaia o 5 de marzo de 1941 no que morreron un lexionario e un soldado da Guarda Fiscal e un axente da PVDE resultou gravemente ferido. Entregados ás autoridades franquistas, foron xulgados en Ourense pola causa 127/1941. Condenados a morte, foron fusilados o 2 de outubro de 1941.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Expediente persoal do recluso Gerardo Núñez Rodríguez

* Gerardo Núñez "O Perdiguero"
Selección de fútbol de Palestina

A **selección de fútbol de Palestina** (en ) é o equipo que representa a Palestina no fútbol internacional masculino. A selección está baixo a xurisdición global da FIFA e é gobernada a nivel continental pola Confederación Asiática de Fútbol (AFC).

A selección palestina é coñecida por varios alcumes: "Leóns de Canaán" (en árabe: أُسُودُ كَنعَان), "os Fedayoon" (en árabe: الْفَدَائِيُّون), "os Cabaleiros" (en árabe: الْفُرْسَان). As súas cores principais son o vermello e o branco. O equipo alcanzou a súa posición máis alta na clasificación da FIFA en febreiro de 2018, despois de encadear unha xeira de 12 partidos invictos, do 29 de marzo de 2016 ao 22 de marzo de 2018. A sede principal de Palestina é o Estadio Internacional Faisal Al-Husseini en Al-Ram, aínda que se viron obrigados a xogar en estadios neutrais para os partidos na casa en numerosas ocasións.

En 1928 fundouse unha federación de fútbol no Mandato británico de Palestina. A selección nacional non foi recoñecida pola FIFA até 1998, despois da creación da Autoridade Nacional Palestina. Ese mesmo ano, Palestina xogou o seu primeiro partido recoñecido pola FIFA nunha derrota por 3-1 contra o Líbano nun amigable. Durante eses encontros, o equipo estaba composto só de xogadores xudeus. O equipo gañou a Copa Desafío da AFC de 2014, grazas a unha vitoria por 1-0 sobre Filipinas na final. A súa vitoria na competición clasificounos para a Copa Asiática da AFC de 2015, o que supuxo a súa primeira participación na competición. Palestina tamén se clasificou para a seguinte edición da Copa Asiática en 2019, a súa primeira a través da clasificación regular. Aínda non se clasificaron para a Copa do Mundo.

## Notas
Lubomír Doležel

**Lubomír Doležel**, nado en Lesnice o 3 de outubro de 1922 e finado en Verona o 28 de xaneiro de 2017, foi un teórico da literatura de orixe checa e un dos fundadores da chamada teoría dos mundos posibles.

## Traxectoria 
Doležel naceu en 1922 na localidade de Lesnice, na antiga Checoslovaquia. Estudou na Universidade Carolina de Praga, onde obtivo o seu doutoramento en Filoloxía Eslava polo Instituto da Lingua Checa, pertencente á Academia Checoslovaca das Ciencias. Moitos dos seus profesores eran representantes do chamado Círculo de Praga, recoñecido a nivel internacional polas súas achegas ao estruturalismo e á semiótica no período de entreguerras. A influencia desta escola é evidente na súa tese, *O stylu moderní české prózy* (en ), publicada en 1960, así como nos seus traballos posteriores. Na década de 1960, Doležel foi investigador asociado do Instituto da Lingua Checa e, posteriormente, profesor na Facultade de Filosofía da Universidade Carolina. Os seus intereses principais eran a aplicación das matemáticas (en especial, a estatística), a teoría da información e a cibernética ao estudo da linguaxe e da literatura. Fundou e coeditou a serie de publicacións *Prague Studies in Mathematical Linguistics*.

En 1965 Doležel foi invitado como docente á Universidade de Míchigan, en Ann Arbor, onde permaneceu até 1968. Durante esta etapa, foi coeditor, con Richard W. Bailey, dunha colección de estudos titulada *Statistics and Style*. Tras o seu regreso a Praga, foi nomeado investigador do Instituto de Literatura Checa da Academia Checoslovaca das Ciencias. Porén, en outono de 1968 abandonou o país a causa da invasión soviética. Foi invitado como docente polo Departamento de Linguas e Literaturas Eslavas da Universidade de Toronto, axudando a establecer unha área de estudos sobre a lingua e a literatura checas. En 1982 comezou a traballar tamén para o Centro de Literatura Comparada. O seu principal interese era a teoría da literatura, en especial a narratoloxía. As súas ideas estaban moi influenciadas pola filosofía analítica, sobre todo a noción de "mundos posibles". Con motivo da súa xubilación en 1988, o Centro organizou unha conferencia internacional sobre o tema "Ficcións e mundos".

## Publicacións 
* 1960: *O stylu moderní české prózy* (en )
* 1973: *Narrative Modes in Czech Literature* (en )
* 1990: *Occidental Poetics: Tradition and Progress* (en )
* 1997: *Heterocosmica: Fiction and Possible Worlds* (en )
* 2010: *Possible Worlds of Fiction and History: The Postmodern Stage* (en )

## Notas
Rogelio Rodríguez López

**Rogelio Rodríguez López**, tamén coñecido como **José Morais**, nado en Soulecín (Santigoso, O Barco de Valdeorras) cara a 1914 e finado en Ourense o 2 de outubro de 1941, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Domingo Rodríguez Fernández e Amalia López, unha familia acomodada grazas aos recursos que lograra o pai en Cuba. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno na sega en Tolocirio (Segovia). Volveu a Soulecín. En agosto foi recrutado e mobilizado polo Exército sublevado, encadrado nunha unidade enviada a Asturias. A finais de 1936 pásase a zona leal. Coa caída de Asturias en outubro de 1937 volve clandestinamente a Soulecín e agóchase na casa familiar. O seu irmán Sebastián, que estaba mobilizado no exército franquista, desertou e refuxiouse con Rogelio na casa. En febreiro de 1939 foron descubertos pola Garda Civil durante un rexistro, e produciuse un tiroteo no que morreu un garda. Os irmáns fuxiron ao monte e incorporáronse ao grupo de Manuel Álvarez Arias "Bailarín". O 18 de outubro de 1939 os seus pais Domingo e Amalia foron fusilados en Soulecín, e os seus catro irmáns fuxiron ao monte, onde caeron en combate coas forzas franquistas entre 1941 e 1949.

O 13 de maio de 1940 Rogelio e Sebastián executaron ao lexionario Luis Zarracina Rodríguez, asasino dos seus pais. Rogelio pasou a Portugal. Con outros refuxiados conseguiu chegar a Porto, onde pasaron o inverno. Foi detido pola policía portuguesa xunto con Gerardo Núñez Rodríguez e Constantino Santos Morán logo dun enfrontamento en Vila Nova de Gaia o 5 de marzo de 1941 no que morreron un lexionario e un soldado da Guarda Fiscal e un axente da PVDE resultou gravemente ferido. Entregados ás autoridades franquistas, foron xulgados en Ourense pola causa 127/41. Condenados a morte, foron fusilados en Ourense o 2 de outubro de 1941.

Sebastián foi alcanzado por unha bala perdida e morreu durante un enfrontamento coa Gardia Civil en Borruga o 30 de outubro de 1942.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* A ella le pegó cinco tiros. A él bastó con un certero disparo en la cabeza.

* Expediente persoal do recluso Rogelio Rodríguez López
Iker Punzano

**Iker Punzano García**, nado o 29 de xullo de 2004 en Onda (Castelló), é un futbolista valenciano que xoga na posición de centrocampista. O seu equipo actual é o Ourense Club de Fútbol, cedido polo Villarreal Club de Fútbol B.

## Traxectoria
Formouse como xogador nas estruturas de base do Benicarló FB, do Villarreal CF e do Levante UD. En 2022 incorporouse ás categorías inferiores do Club Deportivo Castellón. A súa estrea co CD Castellón B tivo lugar o 24 de setembro de 2023, entrando como substituto nun partido de Terceira Federación contra o CD Roda. En outubro de 2023 debutou co primeiro equipo nun encontro contra o Cacereño na Copa do Rei 2023/24.

Punzano xogou un total de catro partidos co CD Castellón na Primeira Federación 2023/24, alcanzando o ascenso á Segunda División xunto con este equipo. O 22 de decembro de 2024 estreouse no fútbol profesional como substituto de Brian Cipenga nun partido contra o Elche Club de Fútbol.

O 19 de xuño de 2025, Punzano asinou polo Villarreal Club de Fútbol B para competir novamente na Primeira Federación. En agosto dese mesmo ano foi cedido a outro equipo da mesma categoría, o Ourense Club de Fútbol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Iker Punzano en BDFutbol
* Iker Punzano en LaPreferente.com
* Iker Punzano en Soccerway
Moeda dun centavo de dólar con perforación

As **moedas dun centavo con perforación** son uns espécimes cuñados nos Estados Unidos, a modo de proba, con ese valor facial, inicialmente entre 1850 e 1851 e logo en 1884 e 1885, con diversos deseños e composicións, como un intento de producir un centavo de peso e diámetro reducidos, dado que o aumento do prezo do cobre provocara que os centavos en circulación tivesen un valor intrínseco superior ao seu valor nominal. 

Aínda que a súa composición habitual foi o billón, existen tamén exemplares de aluminio, cobre, cuproníquel, níquel, prata e alpaca.  

## Historia 
A finais da década de 1840, o prezo do cobre aumentara ata o punto de que os custos de produción de cada exemplar dos centavos grandes ascendían a máis dun centavo. En resposta a un proxecto de lei redactado en 1849 polo congresista Samuel F. Vinton para reducir o tamaño do centavo, a Casa da Moeda dos Estados Unidos comezou a buscar un tipo alternativo ao centavo grande en circulación. Unha das solucións propostas para ese problema consistiu en perforar a moeda no seu centro, creando unha aparencia de anel.

En 1884 houbo unha nova cuñaxe en proba do centavo con perforación. Daquela, o artista Eastman Johnson presentou un deseño algo máis bruto que os anteriores, cuns furados de maior tamaño e coa aparencia de estaren cortados manualmente. Esta proposta de Johnson foi algo perfeccionada nos espécimes datados no ano seguinte, máis a idea de cuñar centavos perforados acabou sendo abandonada ese ano. 

Apúntase a que existen 196 variantes destas propostas de centavos con perforación central, que se produciron ademais con distintos diámetros do burato central. Os seus deseños tamén difiren, e mesmo algúns espécimes carecen de data e de motivos representados no reverso. Algúns deles nin sequera chegaron a ver efectuada a súa perforación, que simplemente aparece sinalada cunha liña por onde esta se debería producir. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Breen, W. (1988). ''Walter Breen's Complete Encyclopedia of U.S. and Colonial Coins*. Doubleday, Nova York. ISBN 978-0-385-14207-6

* Hewitt, J. J.; Bowers, Q. D. (2009). *United States Pattern Coins'' (10ª ed.). Whitman Publishing. ISBN 978-0794822538

### Outros artigos 
* Moeda de 5 centavos estadounidenses con perforación
* Moedas do dólar estadounidense
* Casa da Moeda dos Estados Unidos
En man som heter Ove

***En man som heter Ove*** (*Un home chamado Ove*) é unha película sueca de comedia dramática de 2015 dirixida e escrita por Hannes Holm, baseada na novela homónima de Fredrik Backman. 

## Sinopse 
Ove (Rolf Lassgård) é un viúvo de 59 anos que está enfadado con todo o mundo que o rodea, especialmente rabuñento cos veciños no pequeno lugar onde vive. Ten ganas de matarse para reunirse con súa muller. Non obstante, os seus intentos vense frustrados sen querer pola chegada de novos veciños do outro lado da rúa, unha familia cunha muller embarazada, Parvaneh (Bahar Pars).

Comeza entón unha relación amistosa inesperada, na que Ove revisa o seu pasado, marcado polo seu pai ferroviario, o seu encontro coa súa futura esposa Sonja (Ida Engvoll), as súas vacacións en España, os problemas cos empregados do concello e a súa asociación e rivalidade con Rune (Börje Lundberg) na xestión do condominio. Ao mesmo tempo, adopta novas actitudes, incluíndo adoptar un gato que antes desprezaba.

## Elenco 
* Rolf Lassgård – Ove
* Bahar Pars – Parvaneh
* Filip Berg – Ove (novo)
* Ida Engvoll – Sonja, esposa de Ove
* Chatarina Larsson – Anita, esposa de Rune
* Börje Lundberg – Rune, veciño con parálise
* Tobias Almborg – Patrick, marido de Parvaneh
* Klas Wiljergård – Jimmy, fillo de Rune e Anita
* Poyan Karimi – Mirsad
* Simon Edenroth – Adrian
* Johan Widerberg – Funcionario do concello
* Stefan Gödicke – Pai de Ove
* Anna-Lena Bergelin – Xornalista

## Produción 
A película rodouse en Trollhättan, Vänersborg, Gotemburgo, Estocolmo e Mallorca.

## Premios e nomeamentos 
A película foi candidata aos Premios Satellite á mellor película en lingua estranxeira e aos Premios Óscar de 2017 nas categorías de mellor maquillaxe e mellor fiilme en lingua estranxeira . 

## Remake 
Tom Hanks produciu unha nova versión estadounidense, quen tamén protagoniza a película, *A Man Called Otto*. En xaneiro de 2022, anunciouse que a película, sería dirixida por Marc Forster, con David Magee escribindo o guión. A rodaxe comezou en febreiro de 2022 en Pittsburgh con Mariana Treviño, Rachel Keller e Manuel Garcia-Rulfo coprotagonizando xunto a Hanks. Estreouse nos Estados Unidos o 25 de decembro de 2022.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de candidaturas ao Óscar á mellor película en lingua non estranxeira de 2017 .

## Ligazóns externas 
*
Xaxa, Cabo Verde

**Xaxa** é unha localidade de Cabo Verde do municipio de São Miguel.

## Xeografía 
A localidade está situada na illa Santiago.

## Organización territorial 
A localidade divídese nos lugares e barrios de:

* Cutelo Xaxa
* Lebanceira
* Moro Grosso
* Serrapó
* Xaxa Acima
* Xaxa Baixo

## Notas
Sasa

***Sasa*** é un xénero de bambús da familia das poáceas. As especies deste xénero teñen unha rama por nó. É orixinario do leste de Asia. Comprende 488 especies descritas e destas, só 61 foron aceptadas.

## Taxonomía 
O xénero foi descrito por Makino & Shib. e publicado en *Botanical Magazine* 15(168): 18. 1901.

## Etimoloxía 
*Sasa* é un nome xenérico que provén do nome xaponés para un pequeno bambú.

## Algunhas especies 
* *Sasa kagamiana*
* *Sasa kurilensis*
* *Sasa megalophylla*
* *Sasa nagimontana*
* *Sasa kagamiana*
* *Sasa nipponica*
* *Sasa oshidensis*
* *Sasa palmata* (Milford) E.G.Camas
* *Sasa ramalluda*
* *Sasa senanensis*
* *Sasa shimidzuana*
* *Sasa tsuboiana*
* *Sasa veitchii*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
# Clayton, W. D. & S. a. Renvoize. 1986. Xera graminum. Grasses of the world. Kew Bull., Addit. Ser. 13: 1–389.
# Edgar, E. & H. E. Connor. 2000. Gramineae. Fl. New Zealand 5: 1–650.
# Forzza, R. C. 2010. Lista de espécies Flora do Brasil . Jardim Botânico do Rio de Janeiro, Rio de Janeiro.
# Li, Z. L. 1997. The Flora of China Bambusoideae project -- problems and current understanding of bamboo taxonomy in China. Chp. 5: 61–81. In G. P. Chapman Bamboos. Academic Press, New York.
# Missouri Botanical Garden. MO Generic Names in Use
# Soreng, R. J. 2000. Sasa. In Catalogue of New World Grasses (Poaceae): I. Subfamilies Anomochlooideae, Bambusoideae, Ehrhartoideae, and Pharoideae. Contr. Ou.S. Natl. Herb. 39: 111–112.  View in BotanicusView in Biodiversity Heritage Library
# Soreng, R. J., G. Davidse, P. M. Peterson, F. Ou. Zuloaga, E. J. Judziewicz, T. S. Filgueiras & Ou. N. Morrone. 2003 and onwards. On-line taxonomic novelties and updates, distributional additions and corrections, and editorial changes since the four published volumes of the Catalogue of New World Grasses (Poaceae) published in Contr. Ou.S. Natl. Herb. vols. 39, 41, 46, and 48. :. In R. J. Soreng, G. Davidse, P. M. Peterson, F. Ou. Zuloaga, T. S. Filgueiras, E. J. Judziewicz & Ou. N. Morrone (eds.) Internet Cat. New World Grasses. Missouri Botanical Garden, St. Louis.

### Ligazóns externas 
* Grassbase - The World Online Grass Flora
* Imaxes en Google
* 1
Lista de apelidos indíxenas de Colombia

Esta é unha listaxe de apelidos indíxenas de Colombia divididos por pobo. Esta lista só inclúe os apelidos de orixe indíxena e non apelidos comúns en comunidades indíxenas mais de orixe foránea.

## Awá 
## Camsá/Kamëntsá 
## Emberá 
## Guahibo 
## Misak 
## Muisca 
## Nasa
## Pasto 
## Yanacona 
## Wayuu 
## Wounaan
Xaxa

**Xaxa** pódese referir a:
## Lugares
* Xaxa, Botswana, lugar de Botswana;
* Xaxa, Tíbet, lugar do Tíbet;
* Xaxa, Cabo Verde, localidade caboverdiana.
## Persoas
* Xaxá, alcume de Maximiliano Rodrigues Lopes (nado en 1951), futbolista brasileiro;
* Pyari Xaxa, (nado en 1997), futbolista indio.
Quispe (apelido)

**Quispe** ou **Quespi** (do quechua: *qispi* ‘libre, transparente, que deixa pasar a luz’) é un apelido de orixe quechua. É o apelido con maiores portadores no Perú (300 mil persoas) e xunto ao apelido Huamán, os únicos dous de orixe quechua situados entre os 15 con máis portadores en devandito país.

## Historia 
A primeira mención do vocábulo quechua dáse na princesa inca Quispe Sisa (flor clara ou transparente) quen en 1532 casou con Francisco Pizarro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Las niñas Quispe*
Huamán (apelido)

[miniatura|195px|Autorretrato de [Felipe Huamán Poma de Ayala.]]
**Huamán** é un apelido de orixe quechua cuxo significado, segundo Inca Garcilaso de la Vega no seu libro *Comentarios reales* (1609), é  falcón, ou aves pertencentes ás falcónidas, como o chamaban os indíxenas. Ademais de Huamán pódese escribir de varias maneiras como Guamán e Wamán que tamén son válidas.

Na historia do Perú detállase a Huamán Chumo, gobernante do Reino Chimú. É un dos apelidos máis comúns no Perú e xunto ao apelido Quispe, os únicos dous de orixe quechua situados entre os 15 con máis portadores en devandito país.

## Notas