Microordenador

Un **microordenador**, **microcomputador** ou **microcomputadora**, é un ordenador pequeno e relativamente barato, que ten unha unidade central de procesamento (CPU) feita dun único microprocesador de circuíto integrado. O ordenador tamén inclúe memoria e circuítos de entrada/saída (E/S) montados xuntos nunha placa de circuíto impreso (PCB). Os microordenadores popularizáronse nas décadas de 1970 e 1980 coa chegada de microprocesadores cada vez máis potentes como o MOS Technology 6502, o Zilog Z80 e o Intel 8088. Os predecesores destes ordenadores, os *mainframes* e os miniordenadores, eran comparativamente moito máis grandes e caros.

Moitos microordenadores (cando están equipados cun teclado e unha pantalla para entrada e saída) son tamén ordenadores persoais (no sentido xenérico). Un dos primeiros usos do termo *personal computer* («ordenador persoal»), en 1962, é anterior aos deseños baseados en microprocesadores. Un «microcomputador» empregado como sistema de control integrado pode non ter dispositivos de entrada e saída lexibles por humanos. *Personal computer* (*PC* ou «ordenador persoal») pode usarse xenericamente ou pode denotar unha máquina compatible con IBM PC.

A abreviatura «micro» era común durante as décadas de 1970 e 1980, pero desde entón deixou de usarse.

## Orixes 
miniatura|esquerda|Altair 8800 e Teletype Model 33 ASR.
O termo *microcomputador* comezou a usarse popularmente despois da introdución do minicomputador, aínda que Isaac Asimov empregou o termo no seu relato curto *The Dying Night* xa en 1956 (publicado en *The Magazine of Fantasy and Science Fiction* en xullo dese ano). Máis notablemente, o microcomputador substituíu os moitos compoñentes separados que conformaban a CPU do minicomputador por un chip de microprocesador integrado.

En 1973, o Institut National de la Recherche Agronomique (INRA) francés buscaba un ordenador capaz de medir a higrometría agrícola. Para responder a esta solicitude, un equipo de enxeñeiros franceses da empresa de tecnoloxía informática R2E, dirixidos polo seu xefe de desenvolvemento, François Gernelle, creou o primeiro microcomputador baseado nun microprocesador dispoñible, o Micral N. Ese mesmo ano, a empresa presentou as súas patentes co termo *Micro-ordinateur*, equivalente literal de "Microordenador", para designar unha máquina de estado sólido deseñada cun microprocesador.

Nos Estados Unidos, os primeiros modelos, como o Altair 8800, vendíanse a miúdo como kits para ser montados polo usuario e viñan con tan só 256 bytes de RAM e sen dispositivos de entrada/saída agás luces indicadoras e interruptores, o que era útil como proba de concepto para demostrar o que podía facer un dispositivo tan sinxelo.  A medida que os microprocesadores e a memoria de semicondutores se volveron menos caros, os microordenadores volvéronse máis baratos e fáciles de usar.

* Os chips lóxicos cada vez máis baratos, como a serie 7400, permitiron circuítos dedicados baratos para mellorar as interfaces de usuario, como a entrada de teclado, en lugar dunha simple fila de interruptores para alternar os bits un por un.
* O uso de cintas de son de baixo custo para o almacenamento de datos substituíu a reintrodución manual dun programa cada vez que se acendeu o dispositivo.
* As grandes matrices baratas de portas lóxicas de silicio en forma de memoria de só lectura e EPROM permitían almacenar programas de utilidade e núcleos de autoarranque dentro de microcomputadoras. Estes programas almacenados poderían cargar automaticamente software máis complexo desde dispositivos de almacenamento externos sen intervención do usuario, para formar un sistema listo para usar de baixo custo que non require un experto en informática para comprender ou usar o dispositivo.
* A memoria de acceso aleatorio tornouse o suficientemente barata como para permitir a asignación de aproximadamente 1 a 2 quilobytes de memoria para o *framebuffer* do controlador de pantalla de vídeo, para unha pantalla de texto de 40x25 ou 80x25 ou gráficos a cor en bloques nun televisor doméstico común. Isto substituíu o lento, complexo e caro teletipo (como o popular Teletype Model 33) que antes era común como interface para minicomputadoras e *mainframes*.

Todas estas melloras no custo e na usabilidade resultaron nunha explosión na súa popularidade a finais da década de 1970 e principios da de 1980. Un gran número de fabricantes de ordenadores empaquetaron microordenadores para o seu uso en aplicacións para pequenas empresas. En 1979, moitas empresas como Cromemco, Processor Technology, IMSAI, North Star Computers, Southwest Technical Products Corporation, Ohio Scientific, Altos Computer Systems, Morrow Designs e outras produciron sistemas deseñados para usuarios finais enxeñosos ou empresas de consultoría para ofrecer sistemas empresariais como contabilidade, xestión de bases de datos e procesamento de textos a pequenas empresas. Isto permitiu ás empresas que non podían permitirse o alugueiro dun minicomputador ou dun servizo de tempo compartido a oportunidade de automatizar as funcións empresariais, sen (normalmente) contratar persoal a tempo completo para operar os ordenadores. Un sistema representativo desta época empregaría un bus S100, un procesador de 8 bits como un Intel 8080 ou un Zilog Z80 e un sistema operativo CP/M ou MP/M. A crecente dispoñibilidade e potencia das computadoras de escritorio para uso persoal, atraeu a atención de máis desenvolvedores de software. A medida que a industria madurou, o mercado dos ordenadores persoais estandarizouse en torno a compatibles con IBM PC con MS-DOS e, máis tarde, Windows. As computadoras de escritorio modernas, as videoconsolas, os portátiles, as tabletas e moitos tipos de dispositivos portátiles, incluídos os teléfonos móbiles, as calculadoras de peto e os sistemas integrados industriais, poden considerarse exemplos de microordenadores segundo a definición anterior.

## Uso coloquial do termo 
miniatura|330x330px|Tres sistemas de microcomputadoras asociadas frecuentemente coa primeira onda de ordenadores domésticos de 8 bits de éxito comercial: o Commodore PET 2001, o Apple II e o TRS-80 Modelo 1.
A principios da década de 2000, o uso cotián da expresión «microcomputadora» (e en particular «micro») diminuíu significativamente desde o seu auxe a mediados da década de 1980. O termo asóciase máis comunmente cos ordenadores domésticos de 8 bits máis populares (como o Apple II, o ZX Spectrum, o Commodore 64, o BBC Micro e o TRS-80) e cos microodenadores baseados en CP/M para pequenas empresas.

No uso coloquial, o termo «microcomputadora» foi substituído en gran medida polo termo «ordenador persoal» ou «PC», que especifica un computador deseñado para ser usado por unha soa persoa á vez, un termo acuñado por primeira vez en 1959. IBM promoveu o termo *Personal Computer* («ordenador persoal»)  pola primeira vez, para diferenciar o IBM PC dos microordenadores baseados en CP/M, tamén dirixidos ao mercado das pequenas empresas, e tamén dos propios mainframes e miniordenadores da súa fabricación. Non obstante, tras o seu lanzamento, o propio IBM PC foi amplamente imitado, así como o termo.

Os compoñentes estaban dispoñibles habitualmente para os produtores e o BIOS foi sometido a enxeñaría inversa mediante técnicas de deseño de sala limpa. Os «clónicos» compatibles con IBM PC fixéronse comúns, e os termos «ordenador persoal», e especialmente «PC», quedaron entre o público en xeral, mentres que os minicomputadores, os mainframes e os supercomputadores ocupan espazo que vai desde o dun gran armario ata unha habitación enteira.]]
En 1977, a introdución da segunda xeración de microordenadores como bens de consumo, coñecidos como ordenadores domésticos, fíxoos considerablemente máis fáciles de usar que os seus predecesores porque o funcionamento dos seus predecesores a miúdo esixía unha familiaridade profunda coa electrónica práctica. A capacidade de conectarse a un monitor (pantalla) ou televisor permitía a manipulación visual de texto e números. A linguaxe BASIC, que era máis doada de aprender e usar que a linguaxe máquina bruta, converteuse nunha característica estándar. Estas características xa eran comúns nos minicomputadores, cos que moitos afeccionados e os primeiros produtores estaban familiarizados.

En 1979, o lanzamento da folla de cálculo VisiCalc (inicialmente para o Apple II) converteu por primeira vez o microordenador, que deixou de ser un pasatempo para entusiastas da informática para converterse nunha ferramenta empresarial. Despois do lanzamento en 1981 por parte de IBM do seu IBM PC, o termo ordenador persoal comezou a usarse xeralmente para os microordenadores compatibles coa arquitectura IBM PC (compatible con IBM PC).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ordenador persoal
* Placa computadora

### Ligazóns externas 
*