PARP1

A **PARP1** ou **poli(ADP-ribosa) polimerase 1**, tamén chamada **NAD+ ADP-ribosiltransferase 1** ou **poli(ADP-ribosa) sintase 1** é un encima que nos humanos está codificado polo xene *PARP1* situado no cromosoma 1. É un dos encimas da familia da PARP.

## Función 
A PARP1 actúa:
* Modificando proteínas nucleares por poli ADP-ribosilación.
* En conxunción con BRCA, o cal actúa sobre febras dobres de ADN. Os membros da familia da PARP actúan sobre febras simples de ADN, pero cando falta BRCA, a PARP encárgase tamén do traballo desta (no contexto da reparación do ADN).

A PARP1 está implicda en:
* Diferenciación, proliferación, e transformación tumoral.
* Recuperación normal ou anormal dos danos no ADN.
* É importante na reparación por escisión de bases na ruta da anemia de Fanconi, polo que a súa inhibición pode ser un potencial tratamento.
* A patofisioloxía da diabete tipo I.

A PARP1 é activada por:
* A bacteria *Helicobacter pylori* no desenvolvemento e proliferación de cancro gástrico.

### Papel na reparación de danos no ADN 
A PARP1 ten unha función da reparación das roturas de febra simple no ADN. Se realizamos un knock-down dos niveis intracelulares de PARP1 usando un ARN interferente pequeno ou inhibindo a actividae da PARP1 cunha pequena molécula, isto causa a redución da reparación das roturas de febra simple. En ausencia de PARP1, cando se encontra unha destas roturas durante a replicación do ADN, a forcada de replicación queda atascada, e acumúlanse roturas de dobre febra no ADN. Estas roturas de dobre febra son reparadas por recombinación homóloga, un mecanismo de reparación xeralmente libre de erros. Por esta razón, as células que carecen de PARP1 mostran un fenotipo hiperrecombinaxénico (por exemplo, un incremento da frecuencia de recombinación homóloga), o cal foi observado en vivo en ratos. Deste xeito, se a vía da recombinación homóloga está funcionando, os mutantes nulos de PARP1 (células nas que non funciona PARP1) non mostran un fenotipo enfermo, e, de feito, os ratos knock-out para PARP1 non mostran fenotipo negativo nin incremento da incidencia da formación de tumores.

### Sobreexpresión da PARP1 no cancro 
A PARP1 é un dos seis encimas necesarios para a vía de reparación do ADN tendente ao erro da unión de extremos mediada por microhomoloxía (MMEJ). A MMEJ está sociada con frecuentes anormalidades cromosómicas, como delecións, translocacións, inversións e outros complexos rearranxos cromosómicos. Cando a PARP1 é regulada á alza, increméntase a MMEJ, causando inestabilidade xenómica. Nas leucemias con tirosina quinase activada a PARP1 está regulada á alza e a MMEJ increméntase. cancro de ovario con BRCA mutado, e cancro de ovario seroso con BRCA mutado.

A PARP1 tamén se sobreexpresa noutros cancros, como o neuroblastoma, tumores testiculares e doutras células xerminais, sarcoma de Ewing, linfoma maligno, cancro de mama, e cancro de colon.

Os cancros son moi a miúdo *deficientes* na expresión dun ou máis xenes de reparación do ADN, pero a *sobreexpresión* dun xene de reparación do ADN é menos usual no cancro. Por exemplo, polo menos 36 encimas de reparación do ADN, cando son mutacionalmente defectivos nas células da liña xerminal, causan un incremento do risco de padecer cancro (síndromes de cancro hereditarios ou familiares). De xeito similar, atopáronse frecuentemente polo menos 12 xenes de reparación do ADN que son reprimidos epixeneticamente nun ou máis cancros.

### Envellecemento 
A actividade PARP (que se debe principalmente a PARP1) medida en leucocitos mononucleares permeabilizados de trece especies de mamíferos (rata, coello de Indias, coello, mono tití, ovellas, porcos, vacas, chimpancés pigmeos, cabalos, burros, gorilas, elefantes e homes) correlaciónase cunha duración da vida máxima nesas especies. As liñas de células linfoblastoides  establecidas a partir de mostras sanguíneas humanas de persoas de idade centenaria teñen unha actividade de PARP significativamente maior que as liñas de individuos máis novos (de 20 a 70 anos de idade). A proteína Wrn é deficiente en persoas con síndrome de Werner, un trastorno humano de envellecemento prematuro. A PARP1 e as proteínas Wrn forman parte dun complexo implicado no procesamento de roturas no ADN. Estes descubrimentos indican unha ligazón entre a lonxevidade e a capacidade de reparación do ADN mediado pola PARP. Ademais, estas observacións suxiren que a actividade de reparación da PARP contribúe á lonxevidade dos mamíferos, o que é consistente coa teoría do envellecemento por danos no ADN.

A PARP1 parece ser a diana principal do resveratrol por medio da súa interacción coa tirosil ARNt sintetase (TyrRS).

## Interaccións 
A PARP1 presenta interaccións con:
* APTX,
* MYBL2
* RELA,
* P53,
* POLA1,
* POLA2, e
* ZNF423.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Teoría do envellecemento por danos no ADN
* Inhibidor de PARP, un tipo de fármaco anticancro de investigación
* Poli ADP ribosa polimerase
* ADP-ribosa
* Senescencia

### Bibliografía 
* Beyond DNA repair, the immunological role of PARP-1 and its siblings. Xullo de 2013 Revisión