open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Joaquín Fernández Millán

**Joaquín Fernández Millán**, nado na Pobra do Caramiñal e finado en París en 1982, foi un mariñeiro e militar galego.

## Traxectoria 
Emigrou ao País Vasco na década de 1920. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 loitou como voluntario nas milicias comunistas de Donostia (MAOC) do Exército de Euskadi. Afiliado á UGT e ao PCE. Ferido por metralla en outubro de 1936, refuxiouse en Olot no verán de 1937. Durante a Retirada estivo recluído no campo de concentración de Argelès-sur-Mer e despois no de Gurs. Traballou en semiescravitude para a organización Todt na base submarina de Bordeos (1943-1944). Tras a liberación de Bordeos marchou a Estrasburgo. Instalouse en París onde viviu até o seu falecemento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* A Pobra do Caramiñal homenaxea Joaquín Fernández Millán e todo o exilio republicano
Terrorismo de ultradereita durante a Transición española

O **terrorismo de ultradereita durante a Transición española** estivo protagonizado por unha serie de organizacións que practicaron a violencia política, en forma de terrorismo de extrema dereita neofascista e de Estado, e que actuaron no Estado español entre a morte do ditador Francisco Franco (1975) e 1982. Operaron con diversos nomes, como Batallón Vasco Español (BVE), Alianza Apostólica Anticomunista, Grupos Armados Españois (GAE) ou Guerrilleiros de Cristo Rei, sendo os seus obxectivos, fundamentalmente, persoas de ideas contrarias. Axentes do servizo secreto SECED (Servizo Central de Documentación), con cartos e mans libres para actuar á marxe da lei, participaron na coordinación dos atentados. Os crimes serviron, ao mesmo tempo, para exercer presión sobre o goberno francés, xa que este se negaba, naqueles anos, a extraditar a activistas vascos.  
Os atentados deixaron un saldo de 66 persoas mortas, entre os que se contaron, entre outros, militantes de ETA, avogados laboralistas (Matanza de Atocha), sindicalistas da CNT (Caso Scala) ou simpatizantes do Partido Carlista (sucesos de Montejurra), ademais de cidadáns sen ningunha relación coa política. 

Constituídos por civís, policías e militares, os grupos terroristas ultradereitistas mantiveron vencellos con organizacións fascistas europeas e americanas, así como coa formación política legal de extrema dereita Fuerza Nueva. Tras o golpe de Estado do 23-F, e a consecuente consolidación da democracia, cuxa desestabilización tiñan por obxectivo, foron debilitándose, podendo considerarse extintos en 1982.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Veciños de Padrón

**Veciños de Padrón** foi un partido político galego de ámbito local de Padrón creado en 2015.

## Historia
Xurdiu a partir dunha iniciativa veciñal conformada por persoas de distintas sensibilidades políticas, constituíndose no ano 2015 como partido político co propósito de presentarse nos seguintes comicios municipais. Teresa Rey Pazos foi elixida como a candidata da formación á alcaldía. Nas eleccións municipais de 2015 obtivo unha concelleira, pasando a formar parte da oposición, gobernando o PP en minoría. No ano 2017 os partidos da oposición PGD, PSdeG-PSOE, AxP e Veciños de Padrón acadaron un acordo de goberno que non contou co respaldo necesario para presentar unha moción de censura contra o goberno do PP ó mostrarse os representantes da CIPa e o BNG desconformes coa proposta. Non compareceu ás eleccións municipais de 2019, denunciando ademais Teresa Rey presións externas sobre algúns membros do grupo para que renunciasen a presentarse ós comicios.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Padrón
Kobayashi Issa

**Kobayashi Issa** (小林一茶**?**), nado en Kashiwabara o 15 de xuño de 1763 e finado na mesma cidade o 5 de xaneiro de 1827 foi un escritor xaponés, nado como **Kobayashi Nobuyuki** e alcumado *Yataro* durante a súa mocidade.

## Traxectoria 
Issa naceu na antiga provincia de Shinano. A súa familia dedicábase á agricultura, o cal era común no Xapón feudal do século XVIII. A súa nai morreu cando el tiña 3 anos e pasou a estar a cargo da súa avoa. Foi entón cando o pequeno coñeceu por vez primeira o haiku, da man dun poeta da aldea chamado Shinpo. Porén, o seu pai tardou pouco en contraer matrimonio de novo, un matrimonio infeliz. Os problemas coa súa madrastra non tardaron en aparecer, e tampouco as malleiras: Issa lembraría que o golpearan "máis de 100 veces nunha mesma noite". A situación fíxose aínda máis insoportable cando a súa madrastra deu a luz.

Á idade de 14 anos marchou á cidade de Edo, a actual Tokyo, enviado polo seu pai. Foi alí onde retomou o contacto co haiku. Os seus días alternábanse entre o seu traballo nun templo budista e os seus estudos cos poetas Mizoguchi Sogan e Norokuan Chikua, na escola de haiku Katsushika. O seu talento non tardou en saír á luz e Seibi Natsume converteuse no seu mecenas. 

Por aquel entón Issa aínda non existía. Os seus poemas ían asinados cos pseudónimos Kobayashi Ikyo ou Nirokuan Kikumei. Foi en 1792 cando abandonou definitivamente o nome de Yataro e adoptou o nome literario de Issa. "Coa primavera / Yataro renaceu / convertido en Issa", reza un das súas haikus. Tras unha viaxe polo suroeste do Xapón en 1795, Issa publicou o seu poemario *Tabishui*. 

Nos anos posteriores viviu en diferentes cidades, coñeceu Kyoto, Osaca, Matsuyama, Nagasaki e outras moitas. Pero aínda que a súa fama como poeta medraba, Issa foi pobre durante moitos anos, nos cales se viu obrigado a traballar duramente e a realizar frecuentes viaxes. Mesmo volveu nalgunha ocasión á súa terra natal.

En Kashiwabara o seu pai faleceu vítima da febre tifóidea. Os problemas volveron xurdir coa súa madrastra e o seu medio irmán, que lle impediron durante 13 anos herdar as propiedades que o seu pai sempre desexou que fosen para el. No *Diario da morte do meu pai* (1801) relata os preitos e os detalles da enfermidade do seu pai. Del di que, a pesar da enfermidade que lle devoraba, "sorría alegre a todo o que lle ofrecía veleno, e desprezaba ao que lle obrigaba a tomar medicamentos". O corpo foi incinerado de acordo cos ritos budistas, e Issa gardou os seus ósos.

Nos comezos de 1810 decidiu instalarse definitivamente na súa natal Kashiwabara e casou cunha moza da aldea. Tiña xa 50 anos pero non lle esperaba un retiro feliz; ao contrario, aquela foi a época máis terrible da súa vida. Durante a seguinte década viu morrer aos seus 4 fillos, e tamén á súa muller no parto do último deles. Volveu casar, xa con 62 anos, pero divorciouse aos poucos meses. Aínda casou por terceira vez. Entón a súa casa incendiouse, e volveu caer na máis absoluta pobreza.

Os últimos meses da súa vida pasounos nun almacén con piso de terra. Morreu no inverno de 1827, antes do nacemento da súa última filla.

## Notas
Davinchi

**David Cordón Mancha**, coñecido como **Davinchi**, nado en Huelva o 16 de outubro de 2007, é un futbolista andaluz que xoga na posición de lateral esquerdo. O seu equipo actual é o Getafe Club de Fútbol da Primeira División. 

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores do Recreativo de Huelva. En 2017 ingresou na base do Real Betis, onde permaneceu cinco anos até o seu regreso ao equipo onubense en 2022. O 6 de decembro de 2023, sendo aínda un xogador xuvenil de 16 anos, Davinchi asinou o seu primeiro contrato profesional co Recreativo. En maio de 2024 foi convocado para xogar un partido de Primeira Federación ante o UD Ibiza, aínda que non chegou a debutar. 

No verán de 2024, Davinchi xogou a pretempada co primeiro equipo. O 25 de agosto dese ano tivo lugar a súa estrea sénior nun encontro contra o Mérida AD. Neste partido anotou o segundo gol e asistiu a Álex Gálvez para o terceiro, cun resultado final 3-3. Á idade de 16 anos, 10 meses e 9 días, Davinchi converteuse no terceiro xogador máis novo en marcar un gol na Primeira Federación desde a súa fundación en 2021, tan só por detrás de Marc Bernal e Álvaro Leiva. Ademais dun único partido co filial onubense, Davinchi foi titular habitual no Recreativo cun total de 32 partidos na tempada 2024/25.

En xullo de 2025, Davinchi asinou un contrato de tres anos co Getafe Club de Fútbol da Primeira División. O Recreativo demandou o club madrileño tras esta operación, ao entender que non se aboou a cantidade axeitada para a cláusula de rescisión. O 17 de agosto dese ano tivo lugar o debut profesional de Davinchi, xogando como titular nun partido ante o Celta de Vigo. 

### Traxectoria internacional 
En outubro de 2024, Davinchi foi convocado por primeira vez para participar na selección de fútbol sub-18 de España. Nos seguintes meses xogou regularmente neste conxunto.

## Vida persoal 
O pai de Davinchi, David Cordón Cano, xogou durante anos selección de fútbol praia de España, sendo compañeiro de futbolistas como Quique Setién ou Ramiro Amarelle. Foi unha das vítimas mortais do accidente ferroviario de Adamuz que aconteceu o 18 de xaneiro de 2026.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Davinchi en LaPreferente.com
Néro (serie de televisión)

***Néro*** é unha serie de televisión francesa de fantasía e aventuras creada por Allan Mauduit, Jean-Patrick Benes, Martin Douaire e Nicolas Digard, e protagonizada por Pio Marmaï. *Néro* estreouse en Netflix o 8 de outubro de 2025, onde conta con versión subtitulada en galego.

## Sinopse 
Ambientada en 1504 no sur de Francia, a serie xira arredor de Néro (Pio Marmaï), un asasino hábil traizoado polo seu patrón. Ao mesmo tempo, o país está asolado por disturbios civís e unha grave seca. Néro debe sortear os inimigos que o perseguen e as bandas de "penitentes" para recuperar e protexer a súa filla, Perla, que deixara nun orfanato anos antes. Descobren que unha profecía sobre Perla atraeu outros perigos na súa viaxe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Álvaro Campaner y Fuertes

**Álvaro Campaner y Fuertes**, nado en Valverde del Camino en 1834 e finado en Palma de Mallorca en 1894, foi un numismático e historiador español.

## Traxectoria 
### Orixe familiar 
Álvaro Campaner naceu en 1834 na localidade onubense de Valverde del Camino, no seu dunha familia vinculada á xustiza, fillo de Mercedes de Fuertes Delgado e do maxistrado Antonio Álvaro Campaner Rosselló.

### Carreira xurídica 
Seguindo a tradición familiar, licenciouse en Dereito e acadou o doutoramento nesta disciplina. Logo de varios destinos en diferentes puntos de España entre 1879 e 1884, foi nomeado fiscal da Audiencia de Mallorca, onde continuou o exercicio da súa profesión durante toda a súa vida activa. É tamén autor de varios traballos monográficos sobre os temas do seu interese, entre os que destacan *Numismática Balear* (1879) e *Indicador manual de Numismática Española* (1891), que foron textos oficiais da Escola de Diplomática. E como historiador a súa obra máis salientable é o *Cronicón Mayoricense* (1881), unha colección de noticias acerca de Mallorca ordenadas cronoloxicamente, acaecidas entre 1229 e 1800.

No marco da historiografía do século XIX, Campaner foi un dos historiadores co sentido crítico máis preciso e que empregou un sistema metodolóxico axeitados aos criterios da investigación histórica moderna.

Álvaro Campaner y Fuertes finou en Palma de Mallorca en 1894.

## Publicacións 
* (1857). *Apuntes para la formación de un catálogo numismático español*. J. Verdaguer, Barcelona.
* (1859). *Ojeada histórica a la antigua legislación mercantil del principado de Cataluña*. Tejado, Madrid.
* (1860). *Dominación Árabe en las Baleares. Reseña cronológica de los Gobernadores y Emires de estas islas*. J. Colomar, Palma.
* (1879). '**. P. J. Gelabert, Palma.
* (1881). **'. J. Colomar, Palma.
* (1888). ''*. J. Colomar, Palma.
* (1891). *Indicador manual de numismática española. Palma.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* «Àlvar Campaner i Fuertes». En *Gran Enciclopèdia Catalana*. Grup Enciclopèdia. Barcelona.
* «Àlvar Campaner i Fuertes». En *Diccionari d’historiografia catalana*.
* Dolç i Dolç, M. (coord.) (1989). «Àlvar Campaner i Fuertes». En *Gran Enciclopèdia de Mallorca*. Vol. III.  Promomallorca, Pálma. Páxinas 16-18. ISBN 84-8661702-2.
* Salvà, J. (1982). «Campaner y el Cronicón Mayoricense». En *Estudis Baleàrics'', 5. Palma.
Costa do Azar

A **Costa do Azar** é o nome turístico dado á costa do mar Balear, no Mediterráneo, situada na provincia de Castelló (España) e constituída por uns 120 km de praias e calas. O seu nome provén do azar, flor da laranxeira e cultivo por excelencia da provincia. Limita ao norte coa Costa Daurada (Tarragona) e ao sur coa Costa de Valencia (provincia de Valencia).

## Delimitación xeográfica 
Tradicionalmente a denominación de **Costa do Azar** tamén comprendeu á costa da provincia de Valencia, mesmo até o cabo da Nau (Alacant). Porén, a oficialización da marca turística para referirse só á provincia de Castelló fixo que a denominación turística para a costa da provincia de Valencia se denomine simplemente *Costa de Valencia*. Coexiste tamén coa denominación en valenciano menos estendida de *Costa dels Tarongers*.

## Municipios 
As localidades situadas na Costa do Azar, de norte a sur, son Vinaròs, Benicarló, Peníscola, Alcalà de Xivert, Torreblanca, Cabanes, Orpesa, Benicàssim, Castelló de la Plana, Almassora, Borriana, Nules, Moncofa, Xilxes, La Llosa e Almenara.

As capitais por excelencia son Benicàssim e Peníscola, xa que estes municipios son o gran foco turístico da costa.

## Descrición 
Tendo en conta a marca turística e non o tramo de costa comprendido entre o delta do Ebro e o Cabo da Nau, «Costa Azar» só comprendería a costa da provincia de Castelló, e por tanto, na mesma, o turismo de sol e praia. Este contrasta coas paraxes naturais protexidas da Serra de Irta (macizo montañoso paralelo á costa practicamente inalterado), a zona húmida do Prat de Cabanes-Torreblanca, as paraxes do Deserto das Palmas e as súas vistas da costa, ou a Reserva Natural das Illas Columbretes a 56 km da costa.

## Natureza 
A Costa do Azar ten como vexetación natural típica a matogueira mediterránea formada, entre outras, pola palmeira anana (*Chamaerops humilis L*.), única palmeira endémica de Europa); a carrasca (*Quercus coccifera L*.); o lentisco, (*Pistacia lentiscus L.*); o cimbro da Miera (*Juniperus oxycedrus L. var. macrocarpa*); o espiño negro (*Crataegus Calpodendron*); o piñeiro manso, o piñeiro carrasco e o fiúncho (*Foeniculum vulgare*). 

O desenvolvemento urbanístico do litoral destruíu gran parte desta vexetación endémica. Foi substituída por cultivos de árbores froiteiras (principalmente laranxeiras) e exemplares ornamentais de palmeira datileira.

## Lecer 
Existe tamén turismo de festivais na costa castellonenca, con ofertas musicais como o Arenal Sound Festival (Borriana), o Festival Internacional de Benicàssim e o Electrosplash Music Festival en Vinaròs.

Á parte da constante oferta lúdica e de lecer da capital, tamén se atopan próximos ao mar pequenos enclaves como a poboación fortificada de Mascarell ou as pequenas vilas mariñeiras da costa.
## Galería de imaxes

Platges_de_benicàssim.jpg|Praias de Benicàssim

Playa_de_Torrenostra-Torreblanca.jpg|Praia de Torrenostra-Torreblanca
Vistas_desde_el_acantilado._-_WLE_Spain_2015.jpg|Serra de Irta fronte a costa.

## Notas
Sete tribos eslavas

As **Sete Tribos Eslavas** (en búlgaro: Седем славянски племена; transliterado: *Sedem slavyanski plemena*) foron unha unión de tribos da chaira do Danubio creada a mediados do século VII que participaron na formación do Primeiro Imperio Búlgaro xunto cos búlgaros e, posiblemente, cos severios entre os anos 680 e 681.

## Historia 
Polo século VII, moitos grupos eslavos cruzaron o Danubio e invadiron as terras da actual Bulgaria. Para se protexeren dos ávaros e dos bizantinos, as diversas tribos eslavas uníronse nunha confederación —a Unión das "Sete Tribos"— e asentáronse permanentemente no territorio entre o Danubio e os montes Ródope, ocupando tanto a chaira do Danubio como as cidades, algunhas das cales foron abandonadas polos seus habitantes.

Na década de 670, uns xinetes nómades de Asia Central, os protobúlgaros, cruzaron o Danubio e impuxeron o seu dominio sobre as Sete Tribos. Teófanes o Confesor escribiu que os búlgaros, menos numerosos pero superiores militarmente, grazas en particular á súa cabalaría pesada, dominaran as chamadas *Sete tribos eslavas*. A Unión das Sete Tribos tivo que recoñecer a soberanía do khan búlgaro Asparukh e viuse obrigada a pagar tributos en especie antes de ocupar o seu lugar no nacente estado búlgaro. No verán de 680, a cabalería búlgara e a infantería eslava acadaron unha importante vitoria na batalla de Ongal sobre as tropas bizantinas lideradas polo emperador Constantino IV.

A finais do século VII, as Sete Tribos foron asignadas para defender a fronteira occidental e noroeste do recentemente creado khanato búlgaro contra as incursións dos ávaros, así como para defender os pasos dos Balcáns. Así, mentres os severios, cuxa participación na unión é escura, estaban a cargo de gardar a parte oriental das montañas e foron reasentados desde o paso de Beregaba ou Veregava, moi probablemente o Paso de Rish dos Montes Balcánicos, as outras seis tribos recibiron a misión de defender as fronteiras occidentais e noroccidentais do recentemente fundado Primeiro Imperio Búlgaro (a rexión que ía dende o río Iskar ata a súa desembocadura no Danubio).

Os protobúlgaros, malia ser os conquistadores, e ser unha minoría, foron sendo asimilados gradualmente polos eslavos de tal xeito que, no século X, xa adoptaran unha lingua eslava, mentres que o búlgaro acabou por se extinguir. Tamén contribuíu á  homoxeneización cultural entre búlgaros e eslavos, o proceso de cristianización de Bulgaria baixo o reinado de Boris I (reinado 852–889) cuxas reformas privaron ás diversas tribos da súa autonomía e autogoberno anteriores. Porén, os eslavos adoptaron o glorioso nome dos seus conquistadores e, deste xeito, pola fusión cultural e política entre búlgaros e eslavos  formouse a etnia búlgara.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Ceivar

**Ceivar** ou **Ceivar-OPAR** (siglas de Organismo Popular Anti-Represivo) é unha organización socialista e independentista galega. Os seus dous obxectivos principais son o fin da represión do Estado español e a amnistía dos presos independentistas galegos.

## Historia 
Ceivar creouse en 2003 como un “Organismo Popular Antirrepresivo”, co obxectivo de prestar apoio integral a presos galegos independentistas que foran condenados por motivos da súa militancia política. A súa misión incluía apoio xurídico, sanitario, económico e social. Entre 2015 e 2020, a través da chamada “Operación Jaro” (I e II) as autoridades españolas realizaron detencións e procesos xudiciais contra o movemento independentista galego, nos que 12 militantes de Ceivar e doutras organizacións como Causa Galiza foron acusados de enaltecemento do terrorismo e pertenza a organización criminal.

O 22 de decembro de 2020, a Audiencia Nacional absolveu os 12 acusados de todas as imputacións de enaltecemento do terrorismo e rexeitou a disolución de Ceivar e Causa Galiza, afirmando que non se acreditou que as organizacións tivesen relación con grupos considerados terroristas nin que tivesen como fin xustificar accións violentas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Resistencia Galega
* Antonio García Matos
* Asunción Losada Camba
Moviment Nacionalista Totalitari

O **Moviment Nacionalista Totalitari** (MNT) foi unha organización nacionalista e fascista catalá que se separou de Nosaltres Sols! na clandestinidade despois do levantamento de outubro de 1934.
## Historia
Creou un efémero núcleo en Barcelona arredor do estudante de arquitectura Jacint Goday Prats, quizais co apoio económico do consulado italiano. Editou o periódico *Ferms!* (catro números, agosto-novembro de 1935) e introduciu o termo “totalitario” na linguaxe política catalá, que incluía tanto a aspiración a un estatismo (moi propia da moda política da década de 1930 en Europa) coma o soño dunha unificación pancatalanista incluíndo Occitania (a denominada “*Catalunya totalitària*”). O grupo non tivo maior transcendencia que a curiosidade que suscitou polo seu descurso ideolóxico. Desapareceu moi cedo e deixou un rastro só na propaganda máis ultranacionalista de Estat Català durante a guerra civil española.

## Notas
Leopoldo Álvarez Martínez

**Leopoldo Álvarez Martínez**, nado en Señorín (Macendo, Castrelo de Miño) o 31 de agosto de 1914 e finado en París o 8 de xuño de 1975, foi un refuxiado galego deportado aos campos de concentración nazis.
miniatura|Ficha do subcampo de Gusen coa data de ingreso.

## Traxectoria 
Labrego, afiliado á CNT, combateu como miliciano na fronte de Asturias durante a guerra civil española, e foi cabo do Batallón 219 da División do Nalón do Exército do Norte.
miniatura|Ficha do expediente de deportado.
Exiliouse en Francia tralo triunfo do bando franquista na guerra civil en 1939 e estivo confinado no campo de internamento de Argelès-sur-Mer. O 28 de xaneiro de 1940 integrouse na Compañía de traballadores estranxeiros número 195 ao servizo do exército francés, destinado nos obradoiros de L'Isle-Jourdain e Montmorillon (Vienne).
miniatura|Rexistro do matrimonio de Marie e Leopoldo.
O 15 de xuño de 1940 foi arrestado en Verdún pola Gestapo, cando estaba enrolado na Lexión Estranxeira do exército francés, e enviado ó Stalag XI-B, en Fallingbostel (Alemaña). O 8 de setembro de 1940 ingresou no campo de concentración de Mauthausen, co número de matrícula 4&nbsp;363. Considerado preso preventivo, foi trasladado a Gusen desde o campo central o 17 de febreiro de 1941 co número de matrícula 45&nbsp;811. Foi liberado o 5 de maio de 1945 polo Exército dos Estados Unidos.

Repatriado a Francia o 15 de maio de 1945 viviu na área metropolitana de París, en Maisons-Alfort, na rúa Chabert. Casou en 1947 con Marie Philipot. Obtivo a nacionalidade francesa en 1953, e nesa época traballou de metalúrxico. En febreiro de 1956 o Estado francés concedeulle o título de Deportado Político.

## Notas
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Condado de Arthur

**Condado de Arthur** é a denominación de 2 condados dos Estados Unidos de América:

* **Condado de Arthur**, Nebraska
* **Condado de Arthur**, Texas
Condado de Adams

**Condado de Adams** é a denominación de 12 condados dos Estados Unidos de América. 

* Seis deles, collen o nome de John Adams (1735-1826), segundo presidente dos EUA (1797-1801):
** **Condado de Adams,** Idaho
** **Condado de Adams,** Mississippi
** **Condado de Adams,** Nebraska
** **Condado de Adams,** Ohio
** **Condado de Adams,** Pennsilvania
** **Condado de Adams,** Washington
* Tres deles, collen o nome en honra de John Quincy Adams (1767-1848), quinto presidente dos EUA (1825-1829):
** **Condado de Adams,** Dacota do Norte
** **Condado de Adams,** Illinois
** **Condado de Adams,** Indiana
* Dous en honra de calquera dun dos dous pero se descoñece cal:
** **Condado de Adams,** Iowa
** **Condado de Adams,** Wisconsin
* Un deles, o colle de Alva Adams, antigo gobernador de Colorado:
** **Condado de Adams,** Colorado
Converxencia de Independentes de Padrón

**Converxencia de Independentes de Padrón** (**CIPa**) foi un partido político galego de centro de ámbito local de Padrón creado en 1995.

## Historia
Xurdiu trala marcha de Converxencia Nacionalista Galega (CNG) de Eloy Rodríguez Carbia, formación coa que concorreu como candidato á alcaldía en Padrón nas eleccións municipais de 1991, para incorporarse a unha nova agrupación política constituída por independentes de Padrón no ano 1995 co propósito de presentarse nos seguintes comicios municipais. Eloy Rodríguez Carbia foi elixido como o candidato da formación á alcaldía. Nas eleccións municipais de 1995 obtivo dous concelleiros, ó igual que nos comicios de 1999 e nas eleccións de 2003, revalidando o PP o goberno con maioría absoluta durante este período.

Nas eleccións municipais de 2007 logrou tres concelleiros, o que propiciou un acordo co PSdeG-PSOE, tamén con tres concelleiros, para formar un goberno de coalición ó perder o PP a maioría absoluta, contando co apoio do BNG e o Partido Galeguista de Padrón. Foi elixido alcalde o candidato do PSdeG-PSOE Camilo Forján Seoane, namentres Rodríguez Carbia foi nomeado tenente de alcalde e concelleiro de cultura e turismo. Canto ó reparto de concellerías, a CIPa asumiu responsabilidades en cultura, turismo e casco histórico, a oficina de rehabilitación, reforma urbana, vías e obras na zona rural, a comisión provincial de urbanismo e mais a política lingüística. No ano 2009 Rodríguez Carbia presentou a renuncia a todos os seus cargos no concello desconforme co funcionamento da administración municipal, renuncia que non se consumou, logrando os integrantes do goberno municipal alcanzar un compromiso para continuar ata o final do mandato.

Nas eleccións municipais de 2011 presentouse novamente Eloy Rodríguez Carbia como o candidato da formación á alcaldía, logrando un concelleiro, conseguindo recuperar a alcaldía o PP tras acadar un pacto co Partido Galeguista. Nas eleccións municipais de 2015, con Rodríguez Carbia á cabeza, obtivo un concelleiro ó igual que nos comicios anteriores, gobernando o PP en minoría. Non compareceu ás eleccións municipais de 2019, incorporándose Eloy Rodríguez Carbia como o candidato de CxG á alcaldía de Padrón.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Padrón
¿Quién mató a Sara?

***¿Quién mató a Sara?*** é unha serie de televisión mexicana de misterio creada por José Ignacio Valenzuela e producida por Perro Azul, que foi lanzada para Netflix o 24 de marzo de 2021. A serie está protagonizada por Manolo Cardona como Álex Guzmán, un home condenado polo asasinato da súa irmá, un crime que non cometeu. A tempada 2 estreouse o 19 de maio de 2021, dous meses despois do lanzamento da primeira. Ao final dos créditos finais da tempada 2, revélase que a tempada 3 está próxima. A tempada 3 (a derradeira) estreouse o 18 de maio de 2022 en Netflix.

## Personaxes 
* Manolo Cardona como Álex Guzmán
**Leo Deluglio como Álex Guzmán de mozo
* Alejandro Nones como Rodolfo Lazcano
** Andrés Baida como Rodolfo Lazcano de mozo
* Ximena Lamadrid como Sara Guzmán
* Carolina Miranda como Elisa Lazcano
* Eugenio Siller como José María "Chema" Lazcano
** Polo Morín como José María Lazcano de mozo
* Fátima Molina como Clara
* Ginés García Millán como César Lazcano
* Claudia Ramírez como Mariana Lazcano
* Juan Carlos Remolina como Sergio Hernández
* Héctor Jiménez como Elroy
** Marco Zapata como Elroy de mozo
* Litzy como Marifer
** Ela Velden como Marifer de moza
* Jean Reno como Reinaldo Gómez de la Cortina
* Luis Roberto Guzmán como Lorenzo Rossi
* Ana Lucía Domínguez como Sofía
* Iñaki Godoy como Bruno

## Notas
A Knight of the Seven Kingdoms

***A Knight of the Seven Kingdoms*** é unha serie de televisión estadounidense de fantasía dramática creada por Ira Parker e George R. R. Martin. Precuela de *Game of Thrones* (2011–2019), é a terceira serie de televisión da franquía *A Song of Ice and Fire* de Martin e unha adaptación da serie de novelas curtas *Tales of Dunk and Egg*, que comeza con *The Hedge Knight*. Está protagonizada por Peter Claffey como Ser Duncan "Dunk" the Tall, o cabaleiro andante, e Dexter Sol Ansell como o seu escudeiro Aegon "Egg" Targaryen.

A serie estreouse o 18 de xaneiro de 2026 en HBO e constará de seis episodios. En novembro de 2025, antes da estrea da primeira tempada, a serie foi renovada para unha segunda tempada, que se espera que se estree en 2027.

## Elenco e personaxes 
### Principal 
* Peter Claffey como Ser Duncan the Tall / "Dunk".
** Bamber Todd como Dunk (de mozo).
* Dexter Sol Ansell como Aegon Targaryen "Egg".

### Secundario 
* Daniel Ings como Ser Lyonel Baratheon.
* Shaun Thomas como Raymun Fossoway.
* Tanzyn Crawford como Tanselle.
* Danny Webb como Ser Arlan of Pennytree.
* Henry Ashton como o príncipe Daeron "The Drunken" Targaryen.
* Daniel Monks como Ser Manfred Dondarrion.
* Tom Vaughan-Lawlor como Plummer.
* Carla Harrison-Hodge como Beony.
* Rowan Robinson como Red.
* Edward Ashley como Ser Steffon Fossoway.
* Danny Collins como Ser Humfrey Beesbury.
* Ross Anderson como Ser Humfrey Hardyng.
* Finn Bennett como o príncipe Aerion "Brightflame" Targaryen.
* Bertie Carvel como o príncipe Baelor "Breakspear" Targaryen.
* Sam Spruell como o príncipe Maekar Targaryen.
* Youssef Kerkour como Steely Pate.
* Steve Wall como Lord Leo "Longthorn" Tyrell.

## Notas 
## Véxase tamén
Bird Box Barcelona

***Bird Box Barcelona*** é un filme de terror postapocalíptico de 2023 dirixido e escrito por Álex e David Pastor. É unha secuela derivada do filme de 2018 *Bird Box*, adaptada da novela do mesmo nome de Josh Malerman de 2014. Está protagonizado por Mario Casas, Naila Schuberth, Georgina Campbell e Diego Calva, e conta a historia de Sebastián e da súa filla sobrevivindo en Barcelona despois de que unha entidade de orixe misteriosa aniquile a poboación mundial, facendo que aqueles que a observan se quiten a vida.

*Bird Box Barcelona* estreouse en Netflix o 14 de xullo de 2023, e recibiu valoracións dispares por parte da crítica.

## Personaxes 
* Mario Casas como Sebastián
* Alejandra Howard como Anna
* Patrick Criado como Rafa
* Gonzalo de Castro como Roberto
* Michelle Jenner como Liliana
* Celia Freijeiro como Laura

## Notas
Edgar Adams

**Edgar Adams**, nado en Grafton, Virxinia Occidental, o 7 de abril de 1868 e finado en Bayville, Nova York, o 5 de maio de 1940, foi un nadador, saltador olímpico e numismático estadounidense, coñecido tamén por ser coleccionista e comerciante de moedas, e un eminente autor, editor e investigador numismático.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Adams naceu o 7 de abril de 1868 na vila de Grafton, en Virxinia Occidental. En 1880, cando só tiña 12 anos sufriu un accidente cunha arma de fogo que o deixou gravemente ferido, e aínda que se recuperou, ficou con moitas limitacións nas súas extremidades inferiores, polo que nunca puido andar con normalidade e precisou sempre da axuda dun bastón. Este feito —que condicionou toda a súa vida posterior— provocou que a súa educación se levase a cabo case exclusivamente na súa cama, principalmente a cargo do seu pai e das súas tías.

### Deportista 
Para compensar a súa deficiencia nos membros inferiores, Adams comezou a dedicarse á natación, inicialmente por prescrición facultativa e logo por afección, ata o punto de que xa en 1902 gañou o seu primeiro campionato de cuarto de milla en Coney Island, formando parte do *Bath Beach Swimming Club*, e nos anos seguintes seguiu acadando premios co *Human Fish Club* e co *New York Athletic Club*.

Edgar Adams chegou a ser un dos representantes do equipo olímpico dos Estados Unidos nos Xogos Olímpicos de Verán de 1904 en St. Louis, Missouri, onde gañou unha medalla de prata na proba de salto masculino.

Competiu tamén nas probas de natación dos mesmos Xogos Olímpicos, nas que rematou en cuarta posición en 220 iardas estilo libre, en 880 iardas estilo libre e no relevo de 4×50 iardas estilo libre.

En 1906, Adams ingresou tamén na *American Numismatic Society* (ANS), de Nova York, que tamén lle abriu as portas para publicar no seu *American Journal of Numismatics*. En xaneiro de 1908, o presidente da ANS, Archer M. Huntington, nomeou a Adams para o comité permanente da entidade sobre medallas dos Estados Unidos.

Como comerciante, o 10 de febreiro de 1911 celebrou a súa única poxa de moedas, correspondente á colección de pezas raras estadounidenses emitidas en proba pertencente a William H. Woodin,

## Vida persoal 
En 1895 Adams casou con Sarah Ellen Kelly, estadounidense de orixe familiar escocesa e irlandesa, con quen non tivo descendencia.

Por mor dunha doenza, Edgar Adams ficou prostrado na cama a partir de 1935, e o 5 de maio de 1940 finou na súa casa de Bayville en Long Island, Nova York.

## Publicacións 
Estes son os principais traballos monográficos publicados por Edgar Adams ao longo da súa traxectoria:

* (1909). ''*. Willett Press, Nova York.
* (1913). *. Its History and Its Issues*. Edgar H. Adams, Nova York.
* (1913). ** (con W. H. Woodin). American Numismatic Society, Nova York.
* (1913). *New York City and State Store Cards.* New York Numismatic Club, Nova York.
* (1920). **. Adams & Raymond, Nova York.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Smith, P. (2025). "". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 3.

* Zerbe, F. (1940). "". En *The Numismatist''. Vol. 53. Nº 6. Xuño. Páxinas 425-426.
Noé Carrillo

**Noé Carrillo Collazo**, nado en Teo o 28 de decembro de 2006, é un futbolista galego que xoga na posición de centrocampista. O seu equipo actual é o Deportivo Fabril da Segunda Federación.

## Traxectoria
Comezou a súa carreira deportiva no Club San Francisco Teo, inicialmente na disciplina de fútbol sala. Con 6 anos pasou a xogar ao fútbol no Praíña Sporting Club e posteriormente no Santiago de Compostela Club de Fútbol. En 2018, tras a absorción do Santiago por parte do CD Conxo Santiago, comezou a formarse neste equipo. En 2019 ingresou nas categorías inferiores do Deportivo da Coruña.

O 6 de xuño de 2024, Carrillo renovou o seu contrato co equipo coruñés até 2027. O 31 de agosto dese ano debutou co Deportivo Fabril nun partido de Segunda Federación contra o Real Ávila, entrando como substituto nos 13 minutos finais. A pesar de ser titular habitual durante os seguintes meses, en novembro de 2024 sufriu unha lesión de xeonllo que o retirou dos terreos de xogo durante o resto da tempada.

En xullo de 2025, Carrillo reincorporouse no Fabril e xogou 6 partidos consecutivos co filial coruñés. Con todo, debeu retirarse novamente durante dous meses por mor dunha lesión de nocello. O 16 de decembro de 2025 tivo lugar a súa estrea co Deportivo da Coruña, entrando como substituto de Diego Villares nun partido dos dezaseisavos da Copa do Rei 2025/26. Neste encontro ante o RCD Mallorca, Carrillo anotou o gol decisivo que lle deu a vitoria ao club galego por 1-0 e que lle permitiu avanzar aos oitavos de final da Copa do Rei por primeira vez en 10 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Noé Carrillo en BDFutbol
* Noé Carrillo en LaPreferente.com
* Noé Carrillo en Soccerway
Condado de Seward

Hai 2 condados (*counties*), **Seward** nos Estados Unidos, todos nomeados por William Henry Seward, Secretario de Estado dos Estados Unidos durante a década de 1860.
## Condados existentes 
* Condado de Seward, Kansas
* Condado de Seward, Nebraska
Condado de Blaine

Hai 4 condados (*counties*), **Blaine** nos Estados Unidos, todos nomeados en honra de James G. Blaine, político.
## Condados existentes 
* **Condado de Blaine, Idaho**
* **Condado de Blaine, Montana**
* **Condado de Blaine, Nebraska**
* **Condado de Blaine, Oklahoma**
Condado de Boone

Hai 8 condados (*counties*), **Boone** nos Estados Unidos, todos nomeados por Daniel Boone, pioneiro e trampeiro estadounidense.

## Condados existentes 
* Condado de Boone, Arkansas.
* Condado de Boone, Illinois.
* Condado de Boone, Indiana.
* Condado de Boone, Iowa.
* Condado de Boone, Kentucky.
* Condado de Boone, Misuri.
* Condado de Boone, Nebraska.
* Condado de Boone, Virxinia Occidental.
Antonio Sánchez Ferrol

**Antonio Sánchez Ferrol**, nado na Pobra do Caramiñal en 1910 e finado o 7 de febreiro de 1978, foi un mariñeiro e militar galego.
## Traxectoria 
O seu pai, fillo de emigrantes palentinos que nacera en Barakaldo, non se adaptaba na Pobra de Caramiñal e volveu ao País Vasco coa familia. Instaláronse en Plentzia (Biscaia). Antonio empezou a trabajar como fogueiro con 15 anos. Foi un dos tripulantes dos bacaladeiros da PYSBE (Pesquerías y Secaderos de Bacalao de España). Pertenceu á UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 alistouse nunha columna miliciana. Perdida Guipúscoa para a República enrolouse na Mariña Auxiliar de Euzkadi. Participou na batalla de Matxitxako (5 de marzo de 1937). Desde Francia pasou a Cataluña. Presumiblemente foi un dos mariños que a primeiros de 1938 compareceron na sede que o Goberno de Euzkadi tiña en Barcelona. Alistouse en Cataluña no Corpo de Carabineiros do Mar.
Coa caída de Cataluña exiliouse en Francia. Estivo internado no campo de concentración de Saint Cyprien e despois pasou a Gurs: Illote C, Barracón 14. Regresou a España. Xulgado en Ferrol por deserción foi condenado a morte. A pena de morte foi conmutada por carecer de delitos de sangue.
## Vida persoal 
Casou con María Bilbao e foi pai de Coro Sánchez Bilbao.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Antonio Sánchez Ferrol: Altza, 1936 – Gurs, 1939.
Carlos Bustelo

**Carlos Bustelo y García del Real**, nado en Ribadeo o 21 de outubro de 1936,​ é un político e funcionario galego. Foi ministro de Industria e Enerxía entre 1979 e 1980, con Adolfo Suárez como presidente do Goberno. Tamén foi presidente do Instituto Nacional de Industria (INI) entre 1981 e 1982. Tras estar relacionado co Partido Popular, pasou a formar parte de Vox.
## Traxectoria 
Nado en 1936 en Ribadeo, é irmán do socialista Francisco Bustelo e da feminista Carlota Bustelo e primo de Leopoldo Calvo-Sotelo. Estudou Dereito na Universidade Central de Madrid, onde se licenciou no 1958. No 1961 obtivo praza por oposición na XIII promoción de Técnicos Comerciais do Estado (agora integrados no Corpo Superior de Técnicos Comerciais e Economistas do Estado). Foi economista da OCDE en París entre 1963 e 1965, director executivo do Fondo Monetario Internacional entre 1968 e 1973, e conselleiro de diversas empresas, como, ACESA, Banesto ou o Banco de España.

Membro do Partido Socialdemócrata liderado por Francisco Fernández Ordóñez, foi nomeado en 1977 subsecretario do Ministerio de Comercio, cargo que abandonou en abril de 1979 ó ser nomeado ministro de Industria e Enerxía, do que cesou en 1980. En 1981 foi nomeado presidente do Instituto Nacional de Industria ata a vitoria socialista nas eleccións de 1982.

Xa fóra da política activa, en febreiro de 2003 foi nomeado presidente da Comisión do Mercado das Telecomunicacións (CMT), dimitindo ó ser trasladada a sede a Barcelona. No 2005, foi elixido presidente do Tribunal de Defensa da Competencia de Madrid a proposta de Esperanza Aguirre.

No 2010, xunto a Pablo Casado, Rafael Bardají e Enrique Navarro Gil, foi fundador do *laboratorio de ideas* prosionista *Friends of Israel Initiative*.

Nas eleccións a Cortes en 2019 presentouse ó Senado por Madrid como número 2 de Vox. Tamén forma parte da Fundación Disenso, think-tank de Vox, con Francisco José Contreras, Amando de Miguel, Enrique García-Máiquez, José María Marco e Rocío Monasterio.
## Vida persoal
Casou con Teresa Tortella, directora do arquivo do Banco de España, coa que tivo tres fillos: Gabriela, Ana e Jaime.

## Notas
Historias para no contar

***Historias para no contar*** é un filme español de comedia de 2022 dirixido por Cesc Gay. Componse de 5 historias e o elenco está composto por Anna Castillo, Quim Gutiérrez, Verónica Echegui, Brays Efe, Alex Brendemühl, Javier Rey, Antonio de la Torre, José Coronado, Maribel Verdú, María León, Chino Darín, Alexandra Jiménez e Nora Navas.

## Sinopse 
O filme rastrexa cinco historias diferentes sobre as relacións persoais dos personaxes.

## Personaxes 
* Anna Castillo como Laura
* Antonio de la Torre como Carlos
* Javier Rey como Raúl
* Verónica Echegui como Sofía
* Àlex Brendemühl como Luis
* María León como Ana
* Chino Darín como Álex
* Alejandra Onieva como Bárbara
* Brays Efe como Jota
* Alexandra Jiménez como Carol
* Nora Navas como Ángela
* Eva Reyes como Sandra
* Javier Cámara como David

## Notas
El 47

***El 47*** é un filme español de 2024 de drama biográfico dirixido por Marcel Barrena, quen escribiu o guión xunto a Alberto Marini. Está protagonizado por Eduard Fernández, Salva Reina, Carlos Cuevas, Zoe Bonafonte, Clara Segura, Óscar de la Fuente, Lolo Herrero, David Verdaguer, Vicente Romero e María Morera. Estreouse o 6 de setembro de 2024, da man de A Contracorriente Films. Gañou cinco Premios Goya na 39ª edición dos premios, incluíndo mellor filme, mellor actor secundario (Salva Reina) e mellor actriz secundaria (Segura).

## Sinopse 
Nos anos 60 e 70, a periferia de Barcelona formouse e construíuse en boa parte por inmigrantes estremeños e andaluces que ergueron os barrios coas súas propias mans, mais non están considerados como parte da cidade. Os barrios de chabolas da cidade nin sequera teñen auga corrente ou electricidade. Farto de que o concello diga que o transporte público non pode chegar á zona porque as rúas son demasiado estreitas e inseguras, o condutor de autobús de Transportes Metropolitanos de Barcelona, Manolo Vital (Eduard Fernández), tentará demostrar, ao volante da liña 47, que as autoridades están enganadas.

## Personaxes 
## Notas
El cuerpo en llamas

***El cuerpo en llamas*** é unha serie de televisión española creada por Laura Sarmiento para Netflix. Está producida por Arcadia Motion Pictures e protagonizada por Úrsula Corberó, Quim Gutiérrez, José Manuel Poga, Isak Ferriz e Eva Llorach. Inspírase libremente no caso coñecido como o crime da Garda Urbana. Estreouse en Netflix o 8 de setembro de 2023.

## Sinopse 
En maio de 2017, o cadáver dun axente policía, Pedro (José Manuel Poga) aparece queimado no interior dun coche no pantano de Foix, en Barcelona. A investigación da morte pon ao descuberto unha rede de relacións tóxicas, enganos, violencia e escándalos sexuais que involucran a Pedro e dous dos seus compañeiros policías: a súa parella Rosa (Úrsula Corberó) e o exmozo dela, Albert (Quim Gutiérrez).

## Personaxes 
* Úrsula Corberó como Rosa Peral
* Quim Gutiérrez como Albert López
* José Manuel Poga como Pedro Rodríguez
* Isak Ferriz como Javier "Javi" Guerrero (Rubén)
* Eva Llorach como Ester Varona

### Secundarios 
* Pep Tosar como Juan
* Mamen Duch como Rosamari 
* Guiomar Caiado como Sofía Guerrero Peral
* Alfons Nieto como Juan José "Juanjo" Nera Rius (Episodio 1 - Episodio 7)
* Quim Ávila como Álex (Episodio 1 - Episodio 7)
* Sergi Cervera como Néstor (Episodio 1; Episodio 3 - Episodio 5; Episodio 7 - Episodio 8)
* Pep Ambròs como Eduard 
* Aina Clotet como Silvia (Episodio 1; Episodio 3 - Episodio 5; Episodio 7 - Episodio 8)
* Júlia Truyol como Almudena "Almu" (Episodio 1 - Episodio 3; Episodio 5; Episodio 7)
* Aleida Torrent como Vane (Episodio 1; Episodio 3; Episodio 5; Episodio 7)
* Bruno Sevilla como Álvaro (Episodio 1 - Episodio 2; Episodio 5 - Episodio 8)
* Meritxell Calvo como Carmen (Episodio 1 - Episodio 2; Episodio 5 - Episodio 7)
* Óscar Dorta como Alfonso (Episodio 2; Episodio 5 - Episodio 6)
* Iván Morales como Gerard (Episodio 5 - Episodio 8)
* Anna Moliner como Montse (Episodio 6 - Episodio 8)
* David Bagés como Tomás (Episodio 6 - Episodio 8)
; coa colaboración especial de
* Raúl Prieto como Manuel "Manu" Closs (Episodio 2; Episodio 6; Episodio 8)
* Antonio Durán "Morris" como Sellarés (Episodio 3)
* Pablo Derqui como Fiscal (Episodio 7 - Episodio 8)

## Notas
Casa en flames

***Casa en flames*** é un filme catalán de comedia dramática de 2024 dirixido por Dani de la Orden e escrita por Eduard Sola. Está protagonizada por Emma Vilarasau, Enric Auquer, María Rodríguez Soto, Alberto San Juan, Clara Segura, José Pérez-Ocaña e Macarena García.

## Sinopse 
Montse, unha muller acomodada e divorciada, convoca á súa familia á súa casa da Costa Brava en Cadaqués. Aa pesar da escasa conexión cos seus dous fillos, da posible venda do inmoble, da entrada en escena do seu ex-marido e das contas aínda por axustar, está decidida a non deixar que nada nin ninguén lle estrague a fin de semana.

## Personaxes 
* Emma Vilarasau como Montse
* Enric Auquer como David
* Maria Rodríguez Soto as Júlia
* Alberto San Juan como Carlos
* José Pérez-Ocaña como Toni
* Macarena García como Marta

## Notas
Fallout (serie de televisión)

***Fallout*** é unha serie estadounidense de drama postapocalíptico creada por Graham Wagner e Geneva Robertson-Dworet para Amazon Prime Video. Baséase na franquía de videoxogos homónima creada por Tim Cain e Leonard Boyarsky. A serie ambiéntase dous séculos despois da Gran Guerra de 2077, no cal a sociedade colapsou logo dun holocausto nuclear. Está protagonizado por Ella Purnell, Aaron Moten, Kyle MacLachlan, Moisés Arias, Xelia Mendes-Jones, Walton Goggins e Frances Turner.

Amazon mercou os dereitos para producir un proxecto de acción en vivo en 2020, e a serie anunciouse en xuño dese ano, con Jonathan Nolan e Lisa Joy de Kilter Films de Bethesda Game Studios na produción. Nolan dirixiu os primeiros tres episocios. O produtor de Bethesda Game Studios Todd Howard, que foi o director de varios xogos da franquía, asinou como produtor executivo xunto a Nolan e Joy. Robertson-Dworet e Wagner foron contratados como showrunners da serie en xaneiro de 2022, e Goggins e Purnell foron escollidos en febreiro e marzo, respectivamente.

*Fallout* estreouse en Prime Video o 10 de abril de 2024. Recibiu críticas xeralmente positivas, con eloxios polas actuacións (en particular as de Purnell, Moten e Goggins), o guión, os efectos visuais, o deseño de produción e a fidelidade ao material orixinal. Ese mes, a serie foi renovada para unha segunda tempada, que se estreou o 16 de decembro de 2025. En maio de 2025, antes da estrea da segunda tempada, a serie foi renovada para unha terceira tempada.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web
Marta Estévez

**Marta Estévez Ansede**, máis coñecida como **Marta Estevez**, nada en Vigo en 1972, é unha docente e escritora galega en lingua castelá. Reside en Santiago de Compostela.

## Traxectoria 
É licenciada en Filoloxía Inglesa pola Universidade de Santiago de Compostela.

Foi finalista no Premio Azorín (2019) e cuarta finalista no Premio Planeta (2021).

Deuse a coñecer con *El secreto de las hermanas Asorey* (2023): o 14 de abril do 1931, coincide coa morte do prestixioso doutor Asorey en Santiago de Compostela e co asasinato da lavandeira que se ocupaba de facer a bogada na casa del. Seguiu con *La tercera orilla* (2024): o barco de Ulises, en plena pandemia do 2020, retorna á illa na que pasou aquel inesquecible verán da súa infancia xunta os seus avós, na dura década do 1980. A década da heroína, a década da sida, a década do retorno de moitos galegos emigrantes a Venezuela.

É a creadora do blog *Sweet & Home*.

## Obras 
* *El secreto de las hermanas Asorey* (2023). Plaza & Janés. 378 páxs. ISBN 9788401030871.
** *O segredo das irmás Asorey* (2024). Allariz: Aira. 372 páxs. ISBN. Inaugurou a colección *Emilia* da editora.
* *La tercera orilla* (2024). Plaza $ Janés. 296 páxs. ISBN 9788401033407.
** *As tres beiras* (2025). Allariz: Aira. 328 páxs. ISBN 979-13-990546-9-9.

## Notas
Bil Nsongo

**Bil Dornol Nsongo Tonfack**, nado en Yaoundé o 21 de setembro de 2004, é un futbolista camerúnes que xoga na posición de dianteiro. O seu equipo actual é o Deportivo Fabril da Segunda Federación.

## Traxectoria
Comezou a súa formación deportiva na Académie Nationale de Football (ANAFOOT). En 2022 debutou co AS Lausanne de Yaoundé da Segunda División de Camerún, anotando 9 goles en tan só 12 partidos. Nsongo captou o interese de diferentes equipos turcos e realizou sesións de proba co Enyimba FC e co Amiens SC. En xaneiro de 2024 fichou polo Canon Yaoundé da Primeira División de Camerún.

O 16 de agosto de 2024, asinou un contrato dun ano co Deportivo da Coruña, sendo asignado inicialmente ao Deportivo Fabril da Segunda Federación. Tras unha tempada irregular, a intención do club coruñés era finalizar o seu contrato temporal, pero finalmente acordou unha prórroga doutro ano debido ao interese do xogador en permanecer no equipo. O 4 de decembro de 2025 debutou co primeiro equipo, entrando como substituto de Zakaria Eddahchouri nun partido da Copa do Rei 2025/26 ante o Sabadell. Tamén participou na seguinte rolda do torneo, sendo substituto de Cristian Herrera nunha vitoria ante o Mallorca, da Primeira División.

O 20 de decembro debutou co Deportivo na liga, na 19ª xornada da Segunda División ante o Andorra no Estadio da FAF, entrando como substituto de Eddahchouri. O 1 de marzo de 2026 anotou o seu primeiro gol co primeiro equipo, na vitoria por 2-3 ante a Real Sociedad B en Zubieta.

### Carreira internacional
En xuño de 2023, Nsongo foi convocado pola selección de fútbol sub-20 de Camerún para participar nos Xogos da Francofonía de 2023.

## Palmarés
**Selección de fútbol sub-20 de Camerún**
*Xogos da Francofonía: 2023

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bil Nsongo en BDFutbol
* Bil Nsongo en LaPreferente.com
* Bil Nsongo en Soccerway