open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rocío García Eiras

**Rocío García Eiras**, nada en Lalín o 31 de xaneiro de 1981, é unha xogadora de rugby e política galega.

## Traxectoria 
Estudou Empresariais. Foi elixida concelleira de Lalín polo Partido Popular de Galicia nas eleccións municipais de 2003. Xogou é pilier no Ourense Rugby Club, Club de Rugby Lalín e Club de Rugby Arquitectura Técnica. Participou na selección española de rugby feminino.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Rocío García Eiras: "Cuando dejé el rugby me di cuenta que me faltaba una parte de mi vida"
* «Cada vez dáme máis rabia que se acorden dunha só para sacar a foto»
Vieiros (libro)

***Veiros*** é un libro de poemas de Ricardo Carballo Calero publicado en 1931 pola Editorial Nós. Foi reeditado en parte en 1980.

## Características 
Nos 30 poemas hai unha temática diversa, con temas superpostos. Hai lirismo, saudade, poemas animistas e neotrobadorescos. Tamén poemas de amor e outros existencialistas nos que se pregunta polo sentido da vida. Hai versos á moda tradicional e versos vangardistas. Tamén esta moi presente Rubén Darío, a dialéctia do mundo real e o ideal, do ser e o deber ser.

Xunto á permanencia de elementos modernistas ou románticos, no conxunto do libro predomina a pegada das tendencias poéticas máis novidosas, como o hilozoísmo ou o neotrobadorismo.

Carballo Calero confésalle a Carmen Blanco:

E engade:

## Contido 
O autor explica na edición de 1980:

E escolma os seguintes poemas nesta edición de 1980:

* *Profecia na noite amargurada*

* *Evocazón da infáncia perdida*

* *Esculca*

* *Aperta*
.
* *Parque (Lugo) *
.
* *Mañá*

* *Bibliófilo*
.
* *Fiestra ao mar e à cidade*

* *Abisag*

O autor contáballe a Carmen Blanco sobre este último poema:

## Notas
Españolada

[miniatura|*Mary, la españolita*, prototipo do *mito romántico de España*, recuperado por [Franz von Stuck en 1916.]]
**Españolada** é un termo despectivo para se referir, dende un punto de vista esaxerado, ao que se entende como tipicamente español. O estereotipo máis frecuente reduce a diversidade de culturas e tradicións do ámbito hispánico ao tópico da realidade andaluza.

## Historia e características 
Esta deformación da imaxe de España ten a súa orixe no século XIX, cando o Romanticismo puxo de moda o *mito español*, provocando unha peregrinación de escritores europeos, primeiro ingleses e despois e sobre todo franceses, entre eles ambos os dous Alexandre Dumas, Théophile Gautier, Victor Hugo ou Prosper Mérimée, cuxa obra *Carmen*, foi considerada por Francisco Ayala, como o berce da España mítica, territorio exótico e diferenciado con respecto a Europa.
 
Algunhas obras de artistas do costumismo romántico andaluz teceu o conxunto de tópicos arredor de Andalucía (bandoleiros, xitanos, toureiros, bailaores, tonadilleras etc).

## Notas
Tony Crook

**Anthony Crook**, nado en Manchester o 16 de febreiro de 1920 e finado o 21 de xaneiro de 2014, foi un piloto de carreiras de Inglaterra.

## Traxectoria
Educouse no Clifton College de Bristol. Participou en dúas carreiras de Gran Premio nun Fórmula 2 valido para o Campionato Mundial de Pilotos, debutou o 19 de xullo de 1952. Non logrou puntos de campionato. Tamén participou en varias carreiras fóra de campionato.

Crook tivo unha exitosa carreira como piloto de carreiras fóra da Fórmula 2, acumulando case 400 vitorias ou acabados entre 1946 e 1955. A súa carreira terminou despois dun accidente naquela tempada, pero xa planeara retirarse en 1955 de todos os xeitos. Na súa calidade como concesionario de automóbiles en Surrey, Crook especializouse en Bristols e converteuse en copropietario da compañía Bristol en 1960, antes de tomar a plena propiedade en 1973.conservou a propiedade exclusiva de Bristol Cars ata 1997 e a propiedade parcial ata 2002 pero permaneceu coa compañía ata 2007, cando se retirou.

## Rexistro de carreiras 
### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Profile at grandprix.com
*[Obituary at *Motor Sport*(https://gl.wikipedia.org/wiki/Motor_Sport_%28magazine%29) magazine archive]
Jimmy Stewart

**James Robert Stewart** nado en Milton (West Dunbartonshire) o 6 de marzo de 1931 e finado en Helensburgh o 3 de xaneiro de 2008, foi un piloto de automobilismo escocés.

## Traxectoria
Participou nun único Gran Premio de Fórmula Un, pilotando para Ecurie Ecosse. Tamén competiu en varias carreiras fóra do campionato de Fórmula Un.

## Vida persoal
Era o irmán máis vello de Jackie Stewart.
### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Obituary in *The Times*, 8 de xaneiro de 2008
Arthur Legat

**Arthur Legat**, nado en La Louvière o 1 de novembro de 1898 e finado en Haine-Saint-Paul o 23 de febreiro de 1960, foi un piloto de carreiras belga.

## Traxectoria
Participou en dous Grandes Premios de Fórmula 1, debutou o 22 de xuño de 1952. Non logrou puntos de campionato. Legat gañou o Gran Premio das Fronteiras en Chimay en 1931 e 1932 cun Bugatti.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Sara González

**Sara González Rodríguez**, nada en Tui o 23 de maio de 1989 e máis coñecida como **Sara Tui**, é unha futbolista galega que xoga dende 2015 na 1ª División para UD Granadilla Tenerife Sur. Como internacional xogou coa selección feminina de fútbol de España no Campionato Europeo Feminino Sub-19 da UEFA de 2008.

## Notas
Lance Macklin

**Lance Noel Macklin** nado en Londres o 2 de setembro de 1919 e finado en Kent o 29 de agosto de 2002, foi un piloto de carreiras inglés. Participou en 15 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, debutando o 18 de maio de 1952.

## Traxectoria
O pai de Macklin era o empresario automotriz Noel Macklin, fundador tanto das compañías de automóbiles Invicta e Railton, ademais de Fairmile Marine, un fabricante de motores e torpedos durante a segunda guerra mundial. Macklin naceu en Kensington e foi educado no Eton College. Ofreceuse para o servizo coa Royal Navy en 1939 e (en liña co negocio do seu pai) foi asignado a traballar en barcos a motor.

Na desmobilización logo da segunda guerra mundial, Macklin seguiu a súa ambición inicial e converteuse nun piloto de carreiras, aínda que o primeiro intento de entrar nunha carreira na Illa de Man foi rexeitado debido a que non tiña experiencia.

Durante a súa carreira nos Grandes Premios, Macklin non logrou puntos de campionato, principalmente debido aos seus pouco competitivos HWM. O seu mellor resultado profesional foi cando gañou o BRDC International Trophy fóra de campionato, en Silverstone en 1952.

No 1955 nas 24 Horas de Le Mans estivo involucrado no maior accidente da historia do automobilismo, que matou a Pierre Levegh e 83 espectadores. Na volta 35 Hawthorn pasou a Lance Macklin e o seu Austin-Healey 100S entrando na recta antes dos boxes. Ao ver que o equipo Jaguar lle sinalizaba que entrara para facer unha parada en boxes, Hawthorn meteuse na traxectoria de Macklin e freou con forza para entrar nos boxes. No intento de evitar a Hawthorn, o coche de Macklin mantívose brevemente no lado dereito da pista detrás de Hawthorn, levantando po coas súas rodas dereitas, a continuación, desviouse a través do centro da pista. Macklin estaba aparentemente fóra de control cando empezou a desviarse, pero recuperou a dirección logo de cruzar a liña central. Pero para entón Macklin estaba no camiño do Mercedes-Benz 300 SLR de Levegh e a roda dianteira dereita do coche de Levegh montou por encima da parte posterior esquerda de Macklin, o que provocou que o 300 SLR saíse polo aire. As fotos e imaxes fixas de vídeo ilustran a delgada marxe, a anchura do gardabarros, entre un case accidente e o completo desastre. Aínda que o coche de Macklin chocou, non resultou lesionado. Tras un incidente posterior no Tourist Trophy en Dundrod, no que Macklin estrelouse co seu Austin-Healey 100S, evitando un accidente no que Jim Mayers e William T. Smith morreron, Macklin retirouse do deporte automobilístico a instancias da súa noiva.

Macklin uniuse a Facel Vega en París e dirixiu a división de exportación ata que a compañía fracasou en 1963, cando comezou a traballar para concesionario de automóbiles de Londres H.R. Owen. Máis tarde trasladouse a España, pero regresou a Inglaterra cando enfermou. Morreu en Tenterden, Kent, catro días antes do seu 83º aniversario.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Inmunodifusión

A **inmunodifusión** é unha proba diagnóstica que implica a difusión a través dunha substancia como o ágar, que é xeralmente un xel brando de ágar (1%) ou agarosa (1%), usada para a detección de anticorpos ou antíxenos.

Os tipos comunmente utilizados son:
# Difusión sinxela nunha dimensión (procedemento de Oudin).
# Difusión dobre nunha dimensión (procedemento de Oakley Fulthorpe).
# Difusión sinxela en dúas dimensións (inmunodifusión radial de Mancini).
# Difusión dobre en dúas dimensións (inmunodifusión dobre de Ouchterlony).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Aeroporto de Novosibirsk-Tolmachevo

O **aeroporto de Novosibirsk-Tolmachevo**  é un aeroporto situado na cidade de Ob, a 16 quilómetros do centro de Novosibirsk, un centro industrial e científico en Siberia e a terceira cidade máis grande de Rusia. Está operado por Novaport  dende o ano 2011.

O aeroporto ten dúas pistas activas, unha gran terminal de pasaxeiros con dúas seccións conectadas (a sección A para voos domésticos e a B para internacionais), dúas terminais de carga e 61 posicións de estacionamento para avións.

O aeroporto está situado no medio da ruta entre algunhas importantes cidades de Asia Oriental e Europa, o que o fai atractivo para aeroliñas de carga que o usan para paradas de abastecemento. Serve tamén como un aeroporto de desvío para a ruta polar 1.

Tolmachevo é o aeroporto máis concorrido de Siberia e o oitavo de Rusia. No ano 2017 pasaron polas súas instalacións un total de 5 007 302 pasaxeiros e manexou 29 441 toneladas de carga.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Anjo de terra

***Anxo de terra*** (1ª edición, 1950) ou ***Anjo de terra***  (edición de 1980) é un libro de poemas de Ricardo Carballo Calero.  

## Características 
A preocupación existencial, a incógnita sobre o eu, a dúbida como única verdade accesíbel ao humano, a figura do anxo, a consciencia da condición humana e o desexo de retorno ao paraíso, forman o discurso poético do autor.

Segundo Henrique Rabuñal: *é un retrato do poeta como anxo de terra que aspira a subir ao ceo, coma anxo da néboa e da señardade que contempla o verdor da terra e cisma no sentido da morte*. Para Henrique Dacosta: *o home, neste poemario, será concebido como o tal anxo da terra, como o que se move entre a covarde arxila de que está construído e a ansia de tentar alcanzar o paraíso perdido*.

## Poemas 
Na edición de 1980 inclúense: 

* *Retrato de poeta*

* *Anjo de terra*

* *Verdor 1*
* *Verdor 2*
* *Nome lanzal*
* *Cidade dos anjos*

* *Choiva*
* *Rolda da morte*
* *A vida*
* *home*	
* *Ven ti acó*
* *Muller*
* *Beleza de muller*
* *Danza*
* *Égloga entre o verde e o azul*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* *Pretérito imperfeito (1927-1961)*
Art Cross

**Art Cross**, nado en Jersey City (Nova Jersey) o 24 de xaneiro de 1918 e finado en LaPorte (Indiana) o 15 de abril de 2005, foi un piloto de carreiras estadounidense. Foi o primeiro gañador do Premio ao Novato do ano da Indianápolis 500 en 1952.

## Traxectoria
Cross comezou a súa carreira nos midget cars en 1938. Recibiu un Corazón Vermello polas súas feridas durante a Batalla de Bulge na segunda guerra mundial. Regresou aos Midgets despois da guerra e correu nun dos "Little Iron Pigs" de Pappy Hough.

Cross gañou o primeiro premio da Indy 500 ao novato do ano logo dun quinto posto nas 500 Millas de Indianápolis de 1952. Cross usou usou o seu premio para comprar unha granxa preto de LaPorte, Indiana.

Terminou segundo nas 500 Millas de Indianápolis de 1953 detrás de Bill Vukovich. A pesar de ser un dos máis cálidos Indy 500 da historia, Vukovich e Cross completaron toda a carreira sen alivio. O piloto Carl Scarborough morreu pola calor. O coche de Cross foi o "Springfield Welding Special", que era propiedade de Bessie Lee Paoli, que era a única muller propietaria da época.

Despois de retirarse das carreiras, centrou a súa atención en dirixir a súa granxa en LaPorte, Indiana. Posteriormente involucrouse nun negocio de equipos pesados ​​e na construción. Ingresou no National Midget Auto Racing Hall of Fame en 1992. 

## Resultados nas 500 Millas de Indianápolis 
|

|}

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Obituary
Aeroporto de Bergerac Dordoña Périgord

O **aeroporto de Bergerac Dordoña Périgord**  é un aeroporto francés que serve a Bergerac, unha comuna no departamento de Dordoña na rexión de Nova Aquitania. Está situado a 3 quilómetros ao sur de Bergerac. Tamén é coñecido como **aeroporto de Bergerac-Roumanière**.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Ernst Klodwig

**Ernst Klodwig**, nado en Aschersleben o 23 de maio de 1903 e finado en Hamburgo o 15 de abril de 1973, foi un piloto de carreiras da República Democrática Alemá.

## Traxectoria
Participou en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, pilotando un BMW con diferentes motores. Clasificouse en ambas carreiras cun mellor final de 12º.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Aeroporto de Paro

O **aeroporto de Paro**  é o único aeroporto internacional dos catro que existen no Reino de Bután. Está situado a 6 quilómetros de Paro, nun profundo val na ribeira do río Paro Chhu. Con montes aos seus arredores de ata 5 500 m, está considerado un dos aeroportos máis desafiantes do mundo, e só un selecto número de pilotos está certificado para aterrar nel. Os voos en Paro só se permiten baixo condicións meteorolóxicas visuais e están restrinxidos ás horas nas que hai luz do día. Ata o ano 2011 o de Paro foi o único aeroporto do país.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
WOW air

**WOW air** é unha aeroliña de baixo custo islandesa centrada en voos transatlánticos. A compañía ten a súa sede en Reiquiavik e está baseada no aeroporto de Keflavík.

## Historia 
WOW air fundouse en novembro de 2011 e realizou o seu voo inaugural en maio de 2012. O seu fundador foi o empresario Skúli Mogensen, Iceland Express operaba voos a varios destinos en Europa e Norteamérica usando avións alugados. A finais dese mes, tras a compra das súas operacións, incrementáronse as frecuencias dos voos a Londres-Gatwick e a Copenhague e comezaron novos servizos a Berlín-Schönefeld, Kaunas, Salzburgo e Varsovia-Chopin. A aeroliña transportou uns 400 000 pasaxeiros en 2013. En decembro de 2014 a WOW air transportou ao seu viaxeiro 1 millón. Os voos cara Os Ánxeles e San Francisco comezaron en xuño de 2016 usando dous avións Airbus A330-300 alugados a Air Europa.

## Frota 
[thumb|[Airbus A321|Airbus A321-200 de WOW air]]
[thumb|[Airbus A330|Airbus A330-300 de WOW air]]
En xuño de 2017 a frota de WOW air estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
O siléncio ajoellado

***O silenzo axionllado*** (1ª edición, 1934) ou ***O siléncio ajoellado***  (edición de 1980) —*O silencio axeonllado* en galego normativo actual— é un libro de poemas de Ricardo Carballo Calero.  

## Características 
Este libro rupturista, que lembra a Manuel Antonio, certifica un coñecemento profundo das correntes de vangarda.  No libro pódense apreciar imaxes de carácter ultraísta ou creacionista e tamén os ecos hilozoístas de Luís Amado Carballo. Aquilino Iglesia Alvariño cualifica os versos como introspectivos e serenos, deshumanizados: o exercicio íntimo dun autor pechado en si mesmo para esculcar as cousas e os estados de ánimo. Henrique Rabuñal sinala: *persiste a poesía amorosa, a do amor regrado, a do amor feo e a do amor fonte de dor.*

Carballo Calero confesoulle a Carmen Blanco:

E o autor engadiu noutro libro de conversas:

## Poemas 
Na edición de 1980 inclúense: 

* *Tinge, tinge os teus beizos co sangue do solpor*

* *Alén do amor eu te amei*
* *Saudade dun pasado*
* *Saudade dunha voz*
* *Somellas ser somente*
* *Pavo real*

* *¿Ai, se non te tivese*
* *Serenidade, anseio*
* *O sexo do anjo*
* *Guarda con sono*	
* *Ceo do mariñeiro*
* *Pedra alume*
* *Mans*
* *Soño de Catarina*
* *Retrato*

* *História de Amendoíña, segundo Andersen*
* *Luísa sorriso*
* *Naces na primavera, cando a terra está en cio*
* *Madrigal a Rosalia*

* *Unha bailarina*
* *Solciño frio da montaña*
* *Lámpada*
* *Anjo e serea*
* *Automóvil*
* *As árbores cantaban*

## Notas
Tripla Fronteira

miniatura|Tripla Fronteira. Paraguai, o Brasil e a Arxentina.

A **tripla fronteira** é o espazo xeográfico, dun e doutro lado das fronteiras políticas, onde se unen Arxentina, Brasil e Paraguai, na confluencia do río Iguazú e o río Paraná.

## Descrición
Preto deste punto xeográfico localízanse Ciudad del Este, Puerto Iguazú, Foz do Iguaçú, Paraná e Misiones capital. Está moi preto das Cataratas do Iguazú e do Encoro hidroeléctrico de Itaipú.

A Ponte Tancredo Neves conecta as dúas cidades de Iguazú e arredores, co fito da Tripla Fronteira, un obelisco pintado coas cores de cada país e as tres bandeiras xuntas representadas en chamas. Sobre este monumento nacional aséntase o Acuífero Guaraní , a reserva de auga potábel máis grande do mundo, con aproximadamente 1,2 millóns de km², na súa maioría pertencete ao Brasil.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Río Iguazu, Puerto Iguazu.jpg|Río Iguazú, Puerto Iguazú.

## Notas
Poemas pendurados dun cabelo

***Poemas pendurados de un cabelo*** é un libro de poemas de Ricardo Carballo Calero publicado en 1952 e reeditado en 1980.

A primeira edición, na Colección Xistral, estivo ao coidado de Ánxel Johán.

## Características 
1ª parte: *Entre o verde e o azul*. Cinco poemas de carácter filosófico-moral  nunha atmosfera escéptica pero non desesperada.

2ª parte: *Poemas pendurados dun cabelo*. Sete poemas onde o motivo central son os anxos, ansia da plenitude que está presente en toda a obra de Carballo Calero.

3ª parte: *A soleira de ouro*. Destacan dous temas: o feminino en canto símbolo da beleza absoluta e as diversas dimensións do amor.

Segundo Henrique Rabuñal: *o poeta defende a beleza e a palabra, e canta, admirado o que non entende. Na pregunta reside a verdade*.

A muller  como tema aparece mesmo entrelazado co motivo dos anxos; e a carón do tema amoroso aparece a temática da muller como obxecto da Natureza, dotado dun poder simbólico para aludir á Natureza mesma, á vida mesma . O propio autor deixou dito sobre ese tema:

## Poemas

**Entre o verde e o azul**

Son 5 poemas sen título

**Poemas pendurados dun cabelo**
* Sen título

* *Etxelnburg*
* Sen título

* Sen título

* Sen título

* *Autobus*
* *Rosas*
**A soleira de ouro**

Son seis poemas sen título

## Notas
IONIS Education Group

**IONIS Education Group** é un grupo privado de educación superior en Francia. Foi creado en 1980 e en 2023 tiña máis de 35.000 estudantes e 100.000 alumnos. Hai 29 universidades de educación adicional no grupo.
En 2010, segundo *Le Nouvel Economiste*, é o primeiro "operador privado de educación superior".

En España, o grupo ten un campus en Barcelona e Madrid.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da IONIS Education Group.
Aeroporto de Pittsburgh

O **aeroporto internacional de Pittsburgh** , anteriormente coñecido como **aeroporto internacional de Greater Pittsburgh**, é un aeroporto civil e militar estadounidense situado nos suburbios de Pittsburgh, Pensilvania. Está situado nos municipios de Findlay e Moon no condado de Allegheny, a uns 30 quilómetros ao oeste do centro de Pittsburgh.

Foi construído para substituír o aeroporto do condado de Allegheny, máis preto da cidade pero demasiado pequeno para poder manexar o crecente número de pasaxeiros. A construción do novo aeroporto comezou en 1946 e inaugurouse en 1952. Co paso das décadas o tráfico de pasaxeiros  foise incrementando, especialmente cando US Airways estableceu un dos seus principais centros de conexións e ampliou os seus servizos domésticos e internacionais dende o aeroporto.

No ano 1987 o condado e a autoridade aeroportuaria levou a cabo unha gran mellora de case 1 000 millóns de dólares a petición de US Airways, que tiña un importante centro de conexións e asumiu gran parte dos gastos. As novas instalacións inauguráronse en 1992. A comezos do novo século as aeroliñas comezaron a ter problemas polos cambios nas condicións da economía, e US Airways comezou a reducir as súas operacións locais, cambiando por Filadelfia e Charlotte. Esta redución de voos cara ao final da década levou ao peche parcial de dous vestíbulos do aeroporto.

Dende o ano 2015 o aeroporto tivo éxito atraendo aeroliñas de baixo custo, como Allegiant Air, Frontier Airlines e Spirit Airlines, xunto coas compañías internacionais Condor Flugdienst e WOW air.

O aeroporto de Pittsburgh é o máis concorrido do oeste de Pensilvania e o segundo do estado tras o aeroporto de Filadelfia. No ano 2017 pasaron polas súas instalacións un total de 8 988 016 pasaxeiros.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Pretérito imperfeito (1927-1961)

*** Pretérito Imperfeito (1927-1961)*** é un libro de poemas de Ricardo Carballo Calero publicado en 1980.

## Contido 
Contén a produción poética en galego de Ricardo Carballo Calero desde 1927 a 1961, xa publicada nos seus libros:
* *Vieiros*, 1931, A Coruña. Reedita só 9 dos poemas.
* *O silenzo axionllado*, 1934, Santiago.
* *Anxo de terra*, 1950, Pontevedra.
* *Poemas pendurados dun cabelo,* 1952, Lugo.
* *Salterio de Fingoi*, 1961, Vigo.

## Características 
O autor sinala no prólogo:

En conversa con Carmen Blanco Carballo Calero sinalou:

## Notas
Free Reign

***Free Reign*** é o sétimo álbum de estudio da banda inglesa de indie rock Clinic, publicado o 13 de novembro de 2012 a través do selo Domino Records.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Axencia Galega de Innovación

A **Axencia Galega de Innovación** (GAIN) é unha axencia pública autonómica, adscrita á Consellería de Economía, Emprego e Industria pero con personalidade xurídica propia, que ten como finalidade fomentar e vertebrar as políticas de innovación nas administracións públicas galegas, e o apoio e impulso do crecemento e da competitividade das empresas galegas, a través da implementación de estratexias e programas de innovación eficientes.

A súa sede está situada na Rúa Airas Nunes s/n, Conxo, Santiago de Compostela.
# Liderar as políticas de innovación das administracións públicas galegas.
#  Definir e desenvolver as políticas públicas que permitan ás empresas e ao resto de axentes o desenvolvemento de iniciativas de innovación construídas a partir de coñecementos que incrementen a súa competitividade e fomenten o seu crecemento.
# Definir e desenvolver as políticas públicas orientadas á valorización do coñecemento desenvolvido polas empresas, universidades e centros de investigación de Galicia.
# Definir e desenvolver as políticas públicas dirixidas a incrementar a eficiencia en resultados do Sistema Galego de Innovación, avaliados mediante a implantación dun sistema de indicadores de impacto contrastable.
# Estimular a estruturación e consolidación do Sistema Galego de I+D+i.
# Fomentar a investigación e o desenvolvemento científico e tecnolóxico, a través de iniciativas e programas específicos na Comunidade Autónoma Galega.
# Promover as relacións de colaboración entre os distintos axentes do Sistema Galego de Innovación impulsando a creación e o fortalecemento de redes de coñecemento entre axentes públicos e privados desde unha perspectiva de intercambio e de investigación aberta.
# Promover a progresiva internacionalización dos axentes e das iniciativas de innovación impulsando a presenza de empresas nos programas europeos de innovación e o acceso a fondos de financiamento internacionais.
# Definir e desenvolver políticas públicas dirixidas á captación e xestión do talento que permitan, no seu conxunto, incrementar o rendemento innovador das empresas e do Sistema Galego de Innovación.
# Coordinar os recursos autonómicos no ámbito da I+D+i e concertalos cos que se acheguen desde contribucións de plans estatais e fondos da Unión Europea.
# Favorecer a transferencia de coñecemento e tecnoloxía entre os diferentes axentes e, particularmente, entre os organismos públicos de investigación e as empresas.
# Apoiar a promoción e divulgación do coñecemento científico e tecnolóxico en Galicia, promovendo o interese da sociedade pola investigación, o desenvolvemento e a innovación.

## Dirección 
A GAIN está dirixida pola economista Patricia Argerey Vilar, e impulsora da incorporación da muller ás novas tecnoloxías. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Xunta de Galicia. GAIN.
Living Things

***Living Things*** é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Linkin Park, publicado o 20 de xuño de 2012 no Xapón (no resto do mundo na seguinte semana) a través dos selos Warner Bros. Records e Machine Shop Recordings. O disco foi producido polo vocalista Mike Shinoda e por Rick Rubin, que tamén se encargaran da produción dos dous anteriores traballos do grupo, *Minutes to Midnight* (2007) e *A Thousand Suns* (2010).

O sinxelo principal do disco, "Burn It Down", foi enviado ás emisoras de radio e publicado en tendas dixitais o 16 de abril de 2012. *Living Things* estreouse no número 1 da lista *Billboard 200* ao vender 223 000 copias durante a súa primeira semana nos Estados Unidos. O segundo sinxelo, "Lost in the Echo", lanzouse o 19 de outubro; o terceiro, "Powerless", o 31 de outubro; e o cuarto e derradeiro, "Castle of Glass", apareceu en formato físico o 1 de febreiro de 2013. En decembro de 2013 o álbum levaba vendidos 2,5 millóns de copias en todo o mundo e en agosto de 2017 foi certificado platino pola RIAA.

## Listaxe de cancións 
## Notas
The Last Hero (álbum)

***The Last Hero*** é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de hard rock Alter Bridge, publicado o 7 de outubro de 2016 a través do selo Napalm Records en todo o mundo agás en Norteamérica, onde foi editado a través do propio selo do grupo. Foi producido polo vello colaborador Michael "Elvis" Baskette. O primeiro sinxelo, "Show Me a Leader", foi editado dixitalmente e enviado ás emisoras de radio o día 26 de xullo.  O 8 de setembro "My Champion" foi publicada como segundo sinxelo do disco.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Mechanical Bull

***Mechanical Bull*** é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Kings of Leon, publicado o 20 de setembro de 2013 en Irlanda, Alemaña, Suecia e Australia, o 23 no Reino Unido e o 24 nos Estados Unidos a través do selo RCA Records. A finais do ano 2013 o disco recibiu unha nomeación ao premio ao Mellor disco de rock nos Grammy.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Dichen Lachman

**Dichen Lachman** (en ), nada en Katmandú o 22 de febreiro de 1982, é unha actriz australiana, de ascendencia alemá e tibetana. Apareceu na serie *Veciños* interpretando a Katya Kinski, así como na serie de ciencia ficción creada por Joss Whedon *Dollhouse*, interpretando a personaxe de Sierra. Lachman intepretou a Suren no remake estadounidense *Being Human*.  Lachman protagonizou o filme de 2014 *Lust for Love* e tivo un papel recorrente en *Agents of S.H.I.E.L.D.* como Jiaying. Lachman protagoniza o papel de Reileen Kawahara na serie de Netflix *Altered Carbon*, que foi estreada o 2 de febreiro de 2018.

## Traxectoria 
Lachman (བདེ་ཆེན།) naceu en Katmandú, onde viviu até os oito anos de idade. Mudouse a Adelaida, Australia a finais da década de 1990 coa súa familia.
A súa nai é tibetana e o seu pai é australiano de ascendencia alemá. Asistiu á escola primaria West Lake, á Gilles Street, ó instituto Norwood Morialta, ó St Mary's College, ó Annesley College e á Universidade de Adelaida. Lachman mudouse ós Ánxeles pouco despois de rematar o drama *Veciños* en 2007.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Proteína A/G

A **proteína A/G** é unha proteína de fusión recombinante que combina os dominios de unión á IgG da proteína A e a proteína G. Utilízase para a purificación de proteínas e a medición de anticorpos. A proteína A/G contén catro dominios de unión ao Fc da proteína A e dous da proteína G, dando lugar a unha masa final de 50&nbsp;460 daltons. A unión da proteína A/G é menos dependente do pH que a proteína A, pero polo demais ten as propiedades aditivas das proteínas A e G.

A proteína A/G únese a todas as subclases de IgG humanas, o que a fai útil para purificar anticorpos policlonais ou monoclonais IgG, cuxas subclases non foron determinadas. Ademais, únese á IgA, IgE, IgM e, en menor medida, IgD. A proteína A/G tamén se une a todas as subclases de Ig de rato, pero non se une a IgM, IgA de rato ou albumina sérica. Isto permite que a proteína A/G se use para a purificación e detección de anticorpos IgG monoclonis de rato, sen interferencias das IgA, IgM e albumina sérica. Os anticorpos monoclonais de rato teñen comunmente unha máis forte afinidade coa proteína quimerica A/G que coa proteína A ou coa proteína G. A proteína A/G foi tamén utilizada para a purificación de IgG de macaco. A proteína A/G tamén se une ás proteínas de unión ao ADN Ku e PARP-1.

## Outras proteínas que se unen a anticorpos 
Ademais da proteína A/G, outras proteínas bacterianas que se unen a inmunoglobulinas, como a proteína A, proteína G e proteína L tamén se usan comunmente para purificar, inmobilizar ou detectar inmunoglobulinas. Cada unha destas proteínas que se unen a inmunoglobulinas teñen un diferente perfil de unión a anticorpos en canto á porción do anticorpo que é recoñecido e a especie e tipo de anticorpo.

## Notas
Vostok 2

**Vostok 2** foi o nome da segunda misión tripulada da Historia, con German Titov a bordo. Foi lanzada pola Unión Soviética o 6 de agosto de 1961 mediante un foguete Vostok 8K72K desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
A misión de Vostok 2 foi realizar a segunda misión orbital tripulada. O equipamento da cápsula incluía o soporte vital, comunicación por radio e televisión para monitorizar o estado do cosmonauta, grabadoras e experimentos biolóxicos. Os obxectivos do voo foron investigar os efectos no corpo humano da exposición prolongada á microgravedade e estudar a capacidade de traballo en órbita de humanos en microgravedade. A diferenza de Gagarin, Titov si tomou o control manual da súa cápsula pero sufriu de mareo espacial.

A cápsula reentrou na atmosfera o 7 de agosto e Titov tocou terra sen problemas ás 7:18 GMT cerca de Krasniy Kut, en Saratov, tras exectarse da cápsula a uns quilómetros de altura, tal como estaba previsto.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*German Titov
*Vostok 1
*Vostok 3
*Vostok 4
*Vostok 5
*Vostok 6
*Vostok (nave espacial)

## Notas
Salterio de Fingoi

***Salterio de Fingoy*** (na edición orixinal) ou ***Salterio de Fingoi***, é un libro de poemas de Ricardo Carballo Calero publicado en 1961 por Editorial Galaxia dentro da Colección Salnés, e reeditado en 1980.

## Características 
Salterio é un libro de coro que contén salmos. Fingoi é o colexio no que Ricardo Carballo Calero traballo en Lugo. Son catro partes: * Salterio de Fingoi, Aneis de água, Novelos de fantasmas, Oratório*. Para Henrique Rabuñal: N*a primeira domina a expresión da anguria e o silencio, a soidade do ser humano, a busca da liberdade, a defensa da poesía, a ruína existencial... Na segunda, o poeta expresa o fuxidío existir e a profunda soidade en que vive quen deu todo aos demais e nada a si mesmo, a súa condición de viaxeiro por un país incerto e sen mapas.*

A métrica clásica convive cos metros da poesía contemporánea, a imaxe e a metáfora están moderadas polo conceptualismo de base existencial, conxuga connotación e denotación, o xogo do banal e do transcendente, da excelencia e da vulgaridade, do escuro e do transparente. É esa tensión de contrarios  un elemento de contemporaneidade e específico da poesía de Carballo Calero. Predomina o sentido transcendental da existencia, onde a poesía é catarse, unha maneira de expresar esa transcendencia, de purgar as preocupacións do home. .

Sobre a poesía de temática relixiosa no libro o autor confésalle a Carmen Blanco:

Araceli Herrero Figueroa distingue no libro os temas de Deus, a vida, o amor e a morte.  E engade:

## Contido 
Na edición de 1980 hai catro apartados.

; Saltério de Fingoi

* *E a roda vai girando, como a do afiador.* Poema no que se evidencian as resonancias bíblicas.
* *Oh néboa, oh néboa*
* *Anda, home, arrandea-te: é o teu fado*
* *E estás ali –como un cadelo triste*
* *Intre de soledade*
* *Demasiado duro es pra contigo*
* *A bailaria*
* *Ja chegou ese tempo*
* *Un pouco de dor*
* *Ben querería, certo*
* *E pra qué escreber máis*
* *Hai quen a vida leva nos seus fros*
* *Non. Non che é o gozo do botin*
* *A tua carne é moza*
* *De novo aquel veleiro*
* *Ti que procuras a infinda liberdade*
* *Oh ti, a leda, que os brazos ergues nus*
* *Poeta es, pois dá-che nojo todo*
* *¿Cómo contentar pode a pequenez*
* *Arrandea-se a tua carriola*
* *Mais ao cabo tamén o amor*
* *Ten mal sabor a vida ten algunhas veces*
* *Alto Lérez*

* *Morta no mar*

; Aneis de água

* *¿E de verdade foi? ¿Foi de verdade?*
* *Ollas, meu ben, as cañas dos Ancares*
* *No illó da beira do camiño*
* *A felicidade*
* *Esquezo*

* *Esta nada que che traio*
* *Non amo moito a poesia. Amo-a*
* *E se agora dixeses “te amo”*
* *Con qué temor as miñas mans*
* *Ti que me ajudas nesta misa eterna*
* *Gadañadora*
* *Praia de Corujo*
* *Non, non te amei. Agora sinto perto*
* *E calquei a soleira bretemosa*

; Novelos de fantasmas

* *Rosa en maceta*
* *Viage*
* *Paxaro*
* *Amazonas*
* *Ese neno*

* *Perguntas*
* *Salomé*
* *Amantes*

; Oratório

* *Rondel do anjo do paraíso*
* *Helena regresa a Esparta*

* *Graal*
* *Gandhi*
* *Urbe*
* *In memoriam*
* *A Bacante e Dionisos*

## Notas
Teresa Orjales Vidal

**Teresa Orjales Vidal**, nada na Coruña o 16 de marzo de 1964, é unha diplomática e avogada galega.

## Traxectoria 
Licenciouse en Dereito en 1991 e axiña ingresou na carreira diplomática. Como diplomática, os seus primeiros destinos foron nas representacións españolas en Finlandia, Turquía e ante a Organización do Tratado do Atlántico Norte (OTAN) situada en Bruxelas (Bélxica).

Logo durante estes anos foi xefa de servizo, xefa de área e subdirectora de Comunicación Exterior na Oficina de Información Diplomática; voceira asesora no Gabinete da ministra e do Ministerio de Asuntos Exteriores e de Cooperación; en 2011 pasou a ser directora do gabinete da Presidencia do Congreso dos Deputados, ata que posteriormente exerceu de voceira asesora na Dirección Xeral de Asuntos Europeos e Cooperación co Estado.

No mes de febreiro de 2017, trala aprobación por parte do Consello de Ministros, foi nomeada como a nova embaixadora do Reino de España na República de Estonia.
## Vida persoal
É filla do xurista e sociólogo Mario Orjales Pita.

## Notas
Ángela Portero

**Ángela Portero Capdevila**, nada en Santiago de Compostela o 7 de marzo de 1966, é unha xornalista especializada na prensa do corazón e escritora galega en lingua castelá. Como profesional do xornalismo, está ligada principalmente ás cadeas de ámbito estatal Telecinco e Antena 3.

## Traxectoria 
Naceu en Santiago de Compostela mais medrou en Donostia. Dende alí trasladouse a Madrid cando chegou á Facultade de Ciencias da Información de Madrid. Estivo no Colexio Maior Padre Poveda de Madrid. Unha vez acabada a súa carreira, obtivo un máster en Comunicación de Masas na Universidade Carleton en Otava, no Canadá. Anos máis tarde, fundou coa xornalista Paloma García-Pelayo a Axencia Korpa.

Colaborou en programas de televisión como *Salsa Rosa*, *A tu lado*, *Día a día*, *¿Dónde estás corazón?* ou *Sábado Dolce Vita*. En 2014 participou na segunda edición do talent show *Mira quién salta*. Máis tarde, empezou a colaborar no programa *Sálvame* semanalmente, en *De buena ley* esporadicamente e a ser redactora na revista *Sálvame*.

## Notas
Ángela de la Cruz

**Ángela de la Cruz**, nada na Coruña en 1965 é unha artista galega. Foi nomeada para o Premio Turner en 2010. En 2017, gañou o Premio Nacional de Artes Plásticas.

## Traxectoria 
Estudou filosofía na Universidade de Santiago de Compostela, antes de mudarse a Londres en 1989, onde estudou arte na Universidade de Arte de Chelsea, no Goldsmiths College e na Slade School of Art (University College, Londres).  Vive e traballa en Londres. Tivo unha filla, nada en 2005, mentres se atopaba nun coma despois de padecer unha hemorraxia cerebral. De la Cruz utiliza agora cadeira de rodas e necesita asistentes para realizar o seu traballo.

Expuxo en Manifesta 5 en Donostia en 2004. A súa primeira exposición individual no Reino Unido, chamada "After", tivo lugar no Camdem Arts Centre en abril e maio de 2010. Foi nomeada para o Premio Turner en 2010.

De la Cruz tamén utilizou aluminio como material de base para o seu traballo. O material é soldado cunha forma para despois esmagalo, golpealo e distorsionarlo (polo Estudo de Mike Smith, que traballa baixo as instrucións de Ángela) antes de ser entregado ó estudo de Ángela da Cruz para ser pintado polos seus axudantes. Expuxo algúns destes traballos na Galería Lisson de Milán, en 2013, e no Centre d'Art A Panera de Lleida, en 2015.

Foi galardoada co Premio Nacional das Artes Plásticas 2017. O xurado recoñeceu a "intensidade da súa obra que explora a complexa relación entre o espazo ilusionista da pintura e a presenza física da escultura”.

## Notas
Elvira García Piñeiro

**Elvira María García Piñeiro**, nada en Pontevedra en 1967, é unha avogada e política galega, deputada autonómica na Asemblea de Madrid por Unión Progreso y Democracia (UPyD) durante a IX Lexislatura (2011-2015).

## Traxectoria 
Licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, exerceu a avogacía dende 1994 en Santiago e Madrid dedicándose inicialmente ó dereito comunitario e á arbitraxe, e especializada en Dereito privado.

Foi membro da Asociación Pro Dereitos Humanos, a cal abandonou en 1992 trala defensa da *Lei Corcuera* por parte dalgúns dos fundadores da asociación. Foi membro de Unión Progreso y Democracia (UPyD) dende setembro de 2007, tratando os temas xurídicos relacionados co partido; así mesmo, foi membro do Consello de Dirección e do Consello Político do partido.

Nas eleccións á Asemblea de Madrid de 2011 foi elixida deputada da Asemblea de Madrid, voceira adxunta segunda do seu grupo parlamentario e voceira na Comisión de Presidencia e Xustiza e mais na Comisión de Vixilancia das Contratacións. Foi de novo nas listas do partido de cara ás eleccións á Asemblea de Madrid de 2015, mais non saíu elixida. 
## Notas
Carme Nogueira

**Carme Nogueira**, nada en Vigo o 17 de decembro de 1970, é investigadora e artista multidisciplinar galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Belas Artes pola Universidade de Salamanca e doutorada pola Universidade de Vigo. Na súa obra salienta a importancia dos procesos artísticos, os modelos de representación, a implicación do público e o urbanismo. Neste último eido, a súa obra explora a relación da arquitectura con outras disciplinas artísticas, como a videoarte. Realizou residencias artísticas en diversos países e é autora de publicacións, artigos e conferencias sobre a representación e a identidade de xénero.

Unha das súas primeiras obras videográficas foi *25 minutos 55 segundos diarios* (2004), un relato sobre a invisibilidade do traballo doméstico, realizada no momento en que a súa obra viraba contorna ós *Refuxios*, construcións de cartón, espazos efémeros e baleiros que se converten, para a artista, en *refuxios* emocionais nos que crecer e que se poden encher con novos sentidos ‘como as apropiacións do espazo doméstico que transforman o sentido da arquitectura’. Estes Refuxios son convertidos en pantallas en varias instalacións como a realizada en *Próspera*, unha intervención *site-specific* realizada no Instituto Cervantes de Pequín, que tivo a súa continuidade no Museo de Arte Contemporánea de Vigo (MARCO).

Os procesos de traballo marcan a traxectoria da súa obra, que vira ó redor do que a artista define como ‘obxectos de interpretación espacial’ que serven de ligazón ou diálogo co público ou ‘dispositivos de sala’ cando a narración transcorre nun espazo pechado. 

Aínda que dende o comezo da súa traxectoria artística o vídeo forma parte da súa obra, é a partir do 2010 cando empeza a utilizar o vídeo-performance, onde a artista se enfronta soa á cámara, gravando o que logo se converterá en instalación. Nestas obras é importante a interpretación de lecturas, relacionadas coa intervención, que a artista realiza a modo de visitas guiadas, utilizando, nalgúns casos, auto-guías que funcionan de forma paralela ó vídeo.

A obra de Carme Nogueira forma parte de varios Museos españois, como o Museo Raíña Sofía, o Musac ou o CGAC

## Notas
Druk Air

**Drukair Corporation Limited** (dzongkha: འབྲུག་མཁའ་འགྲུལ་ལས་འཛིན།), operando como **Drukair - Royal Bhutan Airlines**, é a aeroliña nacional do Reino de Bután, con base no dzongkhag occidental de Paro.

Foi fundada no ano 1981, dez anos despois de que o Druk Gyalpo Jigme Dorji Wangchuck comezase a abrir gradualmente o reino dun illamento autoimposto, e sete anos despois de recibir aos seus primeiros visitantes estranxeiros. A aeroliña comezou a operar en 1983 con voos dende Calcuta a Paro usando avións Dornier Do 228. En novembro de 1988 pasou a utilizar BAe 146-100 e, co obxectivo de satisfacer a crecente demanda, estes avións foron substituídos en 2004 por dous Airbus A319.

Drukair opera unha modesta rede de voos regulares dentro da rexión de Asia Meridional dende a súa base do aeroporto de Paro. En marzo de 2018 a aeroliña voaba a 13 destinos en seis países.

## Frota 
En marzo de 2016 a frota de Drukair estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Montserrat Seijas Patiño

**Montserrat Seijas Patiño**, nada na Coruña o 30 de maio de 1968, é unha avogada e política galega nas Illas Baleares, membro do Parlamento das Illas Baleares na IX lexislatura.

## Traxectoria 
Licenciado en dereito pola UNED e a Universidade da Coruña, traballou como asistente na clínica, tendo coidado de pacientes da enfermidade de Alzhéimer, e en coidados paliativos. Tamén traballou para un enxeñaría e, finalmente, como asesora xurídica e financeira. En 2012, casou cun menorquino e estabeleceuse en Ciutadella de Menorca.

En xaneiro de 2015 foi nomeado secretaria xeral de Podemos en Ciutadella de Menorca. Cabeza da lista de Podemos en Menorca, foi elixida deputada nas eleccións para o Parlamento das Illas Baleares, en 2015. É a secretaria da comisión de asuntos sociais e de dereitos humanos e a comisión do estatuto dos deputados e deputados. Logo da súa expulsión de Podemos impulsou un novo movemento político, Actua per a la Gent de Menorca.

## Notas
María Mazás

**María Mazás Lata**, nada na Coruña o 9 de agosto de 1960 e finada o 5 de outubro de 2017, foi unha artista plástica, pintora, escultora, poeta, deseñadora de chapeus e bailarina galega.

## Traxectoria 
Creadora e artista, María Mazás provén do mundo da danza clásica contemporánea. Empezou a súa carreira profesional sendo bailarina, pero en 1987 cambiou o seu rumbo creativo e empezou a dedicarse á sombrerería. María Mazás foi unha artista autodidacta que se definiu a partir dunha constante investigación. Tras pasar tres anos en Alemaña, investigando sobre a súa nova profesión, instalouse en Barcelona en 1991, aínda que sempre desenvolveu o seu traballo dacabalo entre ámbolos dous lugares. Traballou para o mundo da moda e o estilismo en pasarelas internacionais, así como tamén participou en diversas montaxes teatrais e en máis de trinta exposicións en cidades como Friburgo, Roma, Venecia e París. No seu traballo como deseñadora de chapeus salientou a orixinal utilización de materiais.

Logo de 17 anos de dedicación á sombrerería como arte, María Mazás retomou a súa carreira como pintora, inspirada na tradición xaponesa da caligrafía e a pintura sumi-e, que combinou co seu interese pola pintura expresionista para desenvolver unha obra de profunda espiritualidade. Traballou tamén collages e escultura.

## Notas
Bertha Guijarro

**Bertha M. Guijarro Berdiñas**, nada na Coruña en 1969, é unha investigadora galega e doutora en Informática no eido da intelixencia artificial, a aprendizaxe computacional e os sistemas baseados no coñecemento. Os seus estudos aplicáronse en medicina para realizar diagnoses antenatais, diagnoses de motores e en predición e xestión de incendios forestais. 

## Traxectoria 
Doutorada en 1999 pola Universidade da Coruña, Guijarro está vinculada dende 1994 á investigación e a docencia no Departamento de Computación (UDC), onde é profesora titular. Na comunidade científica, ten recoñecidos máis de dous sexenios de investigación académica dentro da área das ciencias da Computación e a intelixencia artificial, enfocando os seus estudos principalmente á aprendizaxe computacional e o desenvolvemento de algoritmos de Big Data Learning.

En 2012, foi nomeada coordinadora científica do CITIC (Centro de Investigación en Tecnoloxías da Información e as Comunicacións) e dende 2014 ocupa o cargo de vicecoordinadora. O CITIC salienta pola vertente social dos seus proxectos tanto en cuestións de integración como na mellora da atención sanitaria ou a loita contra a fenda dixital.

Guijarro é membro activo do Grupo de Investigación LIDA (Laboratorio de Investigación e Desenvolvemento en Intelixencia Artificial) e colaboradora da Subdirección Xeral da Axencia Nacional de Avaliación e Prospectiva (ANEP) para a subárea científica de Sistemas Intelixentes.

## Premios 
* Premio Ada Byron do CPEIG (Colexio Profesional de Enxeñaría en Informática de Galicia). 2014.

## Notas
Teresa Valcarce

**Teresa Valcarce**, nada en Ferrol, é unha cidadá española de ascendencia malagueña residente en Washington, D.C., alcumada **The Lady of portrait**.

## Traxectoria 
Foi condecorada coa encomenda da Orde do Mérito Civil ó conseguir pór un retrato de Bernardo de Gálvez no Senado dos Estados Unidos, tras descubrir unha resolución do Congreso Continental do ano 1783 onde se dicía que o Congreso dos Estados Unidos prometía recoñecer a contribución de Bernardo de Gálvez á creación dos Estados Unidos pola súa axuda loxística e militar na guerra de independencia pendurando o seu retrato "onde o Congreso se reúne".

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A *Opinión de Málaga* Teresa Valcarce condecorada coa encomenda do Mérito Civil (13.10.2017). Consultado o 16 de novembro de 2017.
María del Carmen Lence Paz

**María del Carmen Lence Paz**, nada en Lugo en 1969 é unha botánica e profesora galega.
Desenvolve as súas actividades académicas e científicas no Departamento de Biodiversidade e Xestión Ambiental da Facultade de Ciencias Biolóxicas e Ambientais, na Universidade de León. Forma parte do grupo de investigación Taxonomía e Conservación Vexetal (TaCoVe) desa Universidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* R.K. Brummitt, C.E. Powell. 1992. *Authors of plant names: a list of authors of scientific names of plants, with recommended standard forms of their names, including abbreviations*. Edición reimpresa de Royal Botanic Gardens, Kew, 732 pp. ISBN 0-947643-44-3 ISBN 978-0-947643-44-7
* José Luis Villaseñor. 2001. *Catálogo de autores de plantas vasculares de México*. Editor UNAM, 40 pp. ISBN 968-36-9091-2, ISBN 978-968-36-9091-3