open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bell H-13 Sioux

O **Bell H-13 Sioux** foi un helicóptero lixeiro monomotor dun único rotor producido por Bell Helicopter. Westland Aircraft fabricou o Sioux baixo licenza para as forzas armadas británicas como o **Sioux AH.1** e o **HT.2**.

## Desenvolvemento 
En 1947 as Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos (posteriormente a Forza Aérea dos Estados Unidos) pediron o mellorado Bell Model 47A. A meirande parte deles foron designados YR-13 e tres versións para o inverno foron designadas YR-13A. O Exército dos Estados Unidos pediu o Bell 47 en 1948 coa designación H-13. Estes recibirían posteriormente o nome de Sioux.

Inicialmente a Armada dos Estados Unidos mercou varios Bell 47, designados HTL-1, entre 1947 e 1958. A Garda Costeira avaliou este modelo e mercou dous HTL-1 para apoio multimisión no porto de Nova York. A versión máis común do aparello na Armada foi designada HTL-4, que prescindía da cuberta de tela na pluma de cola. A Garda Costeira mercou tres HTL-5 en 1952 (semellantes aos HTL-4 pero impulsados por un motor Franklin O-335-5) que usou ata 1960. En 1959 a Garda Costeira mercaría dous Bell 47G e designounos HUL-1G.

## Notas
Manuel Allo Allo

**Manuel Allo Allo**, nado en Freixeiro o 8 de setembro de 1933 e finado na Coruña o 2 de xullo de 2013, foi un sacerdote católico latino galego.
## Traxectoria 
Licenciado en Dereito canónico pola Universidade de Navarra, Foi coadxutor das parroquias de San Pedro de Mezonzo e de Santa Lucía,

Finou o 2 de xullo de 2013, con 79 anos. O seu funeral foi celebrado polo arcebispo Julián Barrio na parroquia o 3 de xullo, e foi enterrado na súa parroquia natal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Abellas de ouro

**Abellas de ouro** é un libro de Xosé Lesta Meis, publicado por primeira vez en 1930, pola Editorial Nós, con prólogo de Antón Villar Ponte e portada de Álvaro Cebreiro.

## Contido 
* Dedicatoria
* Preludio cordial
* Porqué sae agora este libro
* Ánxela
* A siña Gabriela
* A siña Dominga
* O tío Manuel
* A lavandeira
* Elisa
* A costureira
* Matilde
* Roxelia
* A siña Farruca
* Culasa
* A siña Antona a mesqueteira
* O siño Mingos

## Edicións 
* En 1982 saíu a segunda edición, a cargo de Xerais.
* En 2002 apareceu, co número 19, na Biblioteca Galega 120.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*  Na Biblioteca Virtual Galega.

### Outros artigos 
* Biblioteca Galega 120
### Ligazóns externas 
* Imaxe da portada orixinal
* Edicións da obra  na Biblioteca Nacional de España.
Baia Fernández de la Torre

**Baia Fernández de la Torre**, nada en Cuntis en 1980, é unha poeta, autora de teatro  e terapeuta da risa galega.

## Traxectoria 
É unha creativa a adestradora emocional que traballa co Reiki e o ARI e o ioga da risa. Imparte obradoiros nos colexios e institutos.

## Obra 
* *Unha viaxe de ruminantes* (2015). Pontevedra: Autoedición. 152 páxinas + CD.
* *Puntada sobre puntada* (teatro)
**Laia (*2018). Betanzos: Autoedición. 152 páxs. Álbum ilustrado con obras de Leandro Lamas.
**Caracol, cara de col* (2023). Ilustracións de Tania Solla. Conto ilustrado. Concibido para a cativada que padece dislexia e que trata sobre a importancia da autovaloración e da aceptación dunha mesma.
**O faiado das papoulas* (2005). Verme. Ilustracións de Paula Pereira (Cavalinho do Demo). Deseñado por Martiño Picallo.

## Premios 
* 2º premio aRitmar en 2016 pola súa poesía *Engano*.

## Notas
Tumba de andadeiro

[dereita|miniatura|250x250px|Unha tumba de andadeiro sinxela en Carrowmore, preto de [Sligo, en Irlanda.]]
Unha **tumba de andadeiro** é aquela que ten unha estreita pasaxe de grandes pedras, ortostatos, e unha ou varias cámaras funerarias cubertas de terra ou de pedra. Os megálitos adoitaban empregarse na construción de tumbas de andadeiro, que polo xeral datan do Neolítico. Os que teñen máis dunha cámara poden ter múltiples subcámaras na apertura da cámara mortuoria principal. Un deseño común, a cruciforme, ten, como o seu nome indica, forma de cruz. Ás veces as tumbas de andadeiro están cubertas cun *cairn*, especialmente as que datan de épocas posteriores. Non en tódalas tumbas de andadeiro se atoparon probas de conter corpos, como no caso de Maeshowe.

As tumbas de andadeiro do tipo *cairn* a miúdo teñen elaborados tellados con ménsulas no canto de laxes sinxelas, tales como a bóveda de Newgrange. Atopouse arte megalítica tallada nas pedras nalgúns sitios. O mesmo andadeiro, nunha serie de casos notables, está aliñado de tal maneira que o sol penetra na pasaxe nun momento importante do ano, por exemplo no amencer do solsticio de inverno ou no solpor do equinoccio.

Nunha recompilación de 1961 de tumbas megalíticas de Irlanda, Seán Ó Nualláin e Ruaidhrí De Valera describen catro categorías de tumbas megalíticas: *cairns* de patio, dólmenes de portal, tumbas de andadeiro en cuña, e tumbas de andadeiro. Este último termo serve para describir estas tumbas en Cantabria, Galicia e o País Vasco. Dos catro tipos enriba descritos só as tumbas de andadeiro parecen terse distribuído dunha maneira ampla por toda Europa.

As tumbas de andadeiro distribúense amplamente ó longo da fachada atlántica de Europa. Atópanse en Irlanda, Gran Bretaña, Escandinava, no norte de Alemaña e a rexión de Drenthe dos Países Baixos. Tamén se atopan na Península Ibérica, algunhas partes do Mediterráneo, e ó longo da costa norte de África. As tumbas de andadeiro máis temperás semellan tomar a forma de pequenos dólmenes. En Irlanda e Gran Bretaña, as tumbas de andadeiro encóntranse acotío en grandes grupos, dando lugar ó termo de cemiterios de tumbas de andadeiro.

O dolmen de Dombate catalógase como unha tumba de andadeiro, e é un dos conxuntos máis importantes de Galicia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dolmen de Dombate
Estatua da Unidade

A **Estatua da Unidade** é unha estatua adicada ó estadista indio e fundador da república Sardar Vallabhbhai Patel (1875–1950), no distrito de Narmada en Gujarat, a India. É a estatua máis alta do mundo, cunha alzada de 182 metros ou unhas catro veces a medida da Estatua da Liberdade. Vallabhbhai Patel foi un dos máis salientables líderes do movemento de independencia da India, e o primeiro viceprimeiro ministro da India. A estatua atópase nunha insua fronte ó encoro de Narmada (tamén chamado encoro de Sardar Sarovar) preto de Rajpipla, a 100 quilómetros ó sueste da cidade de Vadodara.

O monumento e os seus arredores ocupan unha área de 2 hectáreas, e está arrodeado por un lago artificial de 12 km². Foi construído por Larsen & Toubro, que conseguiu o contrato por valor de ₹29,89 billóns (US$420 millóns) para o seu deseño, construción e mantemento en outubro de 2014. A construción comezou o 31 de outubro de 2014 e rematou a mediados de outubro de 2018. Foi deseñado polo escultor indio Ram V. Sutar, e foi inaugurado polo Primeiro Ministro indio Narendra Modi o 31 de outubro de 2018, co gallo do 143 aniversario do nacemento de Patel.

[miniatura|esquerda|250px|Alturas aproximadas dalgunhas das estatuas de máis sona:1. Estatua da Unidade 240 m (incluíndo os 58 m da base)2. [Buda do Templo da Primavera 153 m (incluíndo o pedestal de 25 m e o trono de 20 m)3. Estatua da Liberdade 93 m (incluíndo os 47 m do pedestal)4. Estatua da Nai Patria 87 m (incluíndo 2 m de pedestal)5. Estatua do Cristo Redentor 38 m (incluíndo 8 m de pedestal)6. David de Michelangelo 5,17 m (excluíndo o plinto de 2,5m).]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista das estatuas máis altas
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Momia do pantano

[dereita|miniatura|300x300px|O [home de Tollund viviu no século -IV e é un dos exemplos máis estudados dunha momia do pantano.]]
Unha **momia do pantano** é un cadáver humano que foi momificado de xeito natural nunha turbeira. Estes corpos momificados están espallados xeográfica e cronoloxicamente, existindo constancia deles entre o -8000 e a segunda guerra mundial. 
O factor unificador dos cadáveres é que se atoparon en turba e están parcialmente preservados; porén, os niveis reais de preservación varían moito, dende os perfectamente preservados a meros esqueletos.

Ó contrario doutros restos humanos antigos, as momias do pantano a miúdo conservan a pel e os órganos internos debido ás infrecuentes condicións da área de conservación. Estas condicións inclúen auga con acidez alta, baixas temperaturas e a falta de osíxeno. Isto permite conservar o corpo, aínda que a pel se encurte fortemente. Malia que a pel presérvase bastante ben, polo xeral non ocorre o mesmo cos ósos, xa que o ácido das turbeiras disolve o fosfato de calcio.

A momia do pantano máis antiga que se coñece é o esqueleto do home de Koelbjerg de Dinamarca, que foi datado no -8000, durante o período Mesolítico. A inmensa maioría das momias do pantano, incluíndo exemplos como o home de Tollund, o home de Grauballe e o home de Lindow datan da Idade de Ferro, e foron atopados en zonas do noroeste europeo, particularmente en Dinamarca, Alemaña, os Países Baixos e as illas Británicas. Estas momias da Idade de Ferro amosan gran número de semellanzas, como mortes violentas e falta de roupa, o que levou ós arqueólogos a crer que foron asasinados e logo depositados nos pantanos como parte dunha estendida tradición cultural de sacrificios humanos ou execución de criminais. pero a maioría non foron verificados por documentación arqueolóxica; e unha análise de 2002 sobre a obra de Dieck concluíu que a maioría do seu traballo non é confiable.

## Notas
Elvira Méndez (raíña)

**Elvira Méndez de Melanda**, finada o 2 de decembro de 1022, foi raíña consorte do rei Afonso V, o Nobre.

## Traxectoria 
[miniatura|esquerda|Elvira e o seu home [Afonso V o Nobre|Afonso V no *Corpus Pelagianum*.]]
Elvira foi unha das fillas do conde Menendo II Gundisalviz e a condesa Maior. O seu pai, fillo do conde Gonzalo Menendiz *dux magnus de Portugal*, foi, xunto coa raíña Elvira García, rexente e titor do rei Afonso V o Nobre con quen Elvira contraeu matrimonio.

Finou o 2 de decembro de 1022 e recibiu sepultura no panteón de reis de Santo Isidoro de León. O sepulcro de pedra no que foi depositado o corpo da raíña consérvase no presente. Na súa cuberta aparece a seguinte inscrición latina:

## Familia 
Do seu matrimonio co rei Afonso V en 1015 naceron dous fillos:

* Vermudo III (1017-1037). Sucedeu ó seu pai no trono.
* Sancha I de Galicia (1016-1067). Contraeu matrimonio co rei Fernando I de León.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  
* 
* 
*
Ancas de ra

250px|miniatura|Ancas de ra.
250px|miniatura|*Cuisses de grenouille* francesas.
As **ancas de ra**, tamén denominadas **zancos de ra**, é dicir, as extremidades posteriores das ras, son unha especialidade culinaria en diversos países.

## Xeografía gastronómica das ancas de ra 
Entre os países consumidores de ancas de ra encóntranse España, Francia, Portugal (en especial no Alentejo), China, México, en varias illas caribeñas e no noroeste de Grecia, así como na cociña do medio oeste dos Estados Unidos.

Pódense cociñar de moitas maneiras, pero en todas elas empréganse as extremidades traseiras das ras comestíbeis de cada país.

Existen variedades comestíbeis como a denominada 'polo das montañas' (*Leptodactylus fallax*) moi popular nas illas de Montserrat e Dominica.

## En Galicia 
Aínda que en Galicia non se adoitan consumir ancas de ra, como ocorre noutras zonas da Península Ibérica,, nagunhas zonas, especialmente na comarca da Limia, (e tamén na cidade de Vigo), cómense sobre todo as das especies *Rana perezi* e *Rana temporaria*, que son moi abundantes. Cando existía a lagoa de Antela, *R. perezi* pescábase para aproveitar os seus *zancos*, que eran obxecto de comercio, e agora, desecada a lagoa, o costume de comelos segue substintindo na zona.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Asensi Cabrita, Moisés (2006): *Guía dos anfibios e réptiles de Galicia*. A Coruña: Baía Edicións. ISBN 84-9652-629-1.
* Curt Martínez, José e Galán Regalado, Pedro (1982): *Esos anfibios y reptiles gallegos*. Pontevedra: Ed. José Curt Martínez. Dep. Legal PO 175/82.

### Outros artigos 
* Anca (zooloxía)

### Ligazónss externas 
* RedAragón: Receita de ancas de ra  .
Juan Rovira Tarazona

**Juan Rovira Tarazona**, nado en Lleida o 5 de maio de 1930 e finado o 3 de xuño de 1990, foi un xurista e político español.

## Traxectoria 
Fillo do que foi alcalde de Lleida e deputado pola Lliga Regionalista, asasinado o comezo da guerra civil española, Joan Rovira i Roure. Licenciado en Económicas e Dereito pola Universidade de Madrid, gañou por oposición a praza de avogado do Estado. Durante o franquismo ocupou cargos de importancia no Ministerio de Facenda, chegando a subsecretario desde 1971 a 1973. Fundou o partido político Acción Rexional Estremeña que se integraría máis tarde na Unión de Centro Democrático. Foi elixido deputado polas listas deste último partido para o Congreso dos Deputados en 1977 e mantivo a reelección até 1982 cando a formación política se desintegrou. Máis tarde integrouse na entón Alianza Popular da man de Manuel Fraga, sendo elixido de novo deputado pola Circunscrición electoral de Alacant na III Lexislatura.

Na I Lexislatura despois de aprobada a Constitución Española, foi nomeado Ministro de Sanidade e Seguridade Social por Adolfo Suárez, destacando que regulou a doazón para transplante de órganos por vez primeira en España. Cesado en 1980, pasou a ser Delegado do Goberno en Cataluña.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha  na web do Congreso dos Deputados
Alphonse Trémeau de Rochebrune

**Alphonse Amédée Trémeau de Rochebrune**, nado o 18 de setembro de 1836 en Saint-Savin, Vienne (Francia), e finado o 23 de abril de 1912 en París, foi un botánico, malacólogo e zoólogo francés.

## Traxectoria 
Fillo dun conservador do Museo de Historia Natural de Angoulême, licenciouse en medicina e ingresou no exército como médico militar, alcanzando o cargo de axudante maior en 1870. Despois de obter o título e doutor en 1874, estableceuse en África, en Saint-Louis (Senegal).

En 1878 pasou a traballar no Museo Nacional de Historia Natural de Francia, en París, como prrparador no laboratorio de antropoloxía, e despois substitúe a Victor Bertin (1849-1880) como naturalista axudante do laboratorio de moluscos, vermes e zoófitos, despois da morte de Bertin, ocupando esta función até a súa xubilación en 1911.

Nas súas cento cincuenta publicacións, abordou os asuntos máis variados: desde a xeoloxía á paleontoloxía, desde a botánica á  malacoloxía. Pódese citar especialmente o seu *Catalogue des plantes phanérogames qui croissent spontanément dans le département de la Charente* (1860) que realizou con Alexandre Savatier (1824-1886).

En 1882-1883, participa, co malacólogo francés Jules François Mabille na expedición científica aos mares do Sur (océano Pacífico) e ao cabo de Fornos. Como resultado desta expedición ambos os científicos describiron numerosas novas especies de moluscos. En 1889 Rochebgrunne escribiu informes sobre a súa extensa investigación. Grazas a estes 
estudos, fixo que o coñecemento dos moluscos progresara amplamente.

Alphonse Trémeau de Rochebrune describiu por primeira vez unha lapa do paleolítico en 1854, en Mouthiers-sur-Boëme (Charente).

Por outra parte, en 1883, describiu a nova tribo dos Alcelaphini, única da familia dos Alcelaphinae, antílopes africanos.

## Algunhas publicacións 
* 1833 - *Faune de la Sénégambie. Poissons*.
* 1833 - *Faune de la Sénégambie. 2. Mammifères.*
* 1833 - *Faune de la Sénégambie. 3. Oiseaux*. 
* 1833 - *Faune de la Sénégambie. 4. Reptiles*.

## Abreviatura 
A abreviatura **Rochebrune** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adler, Kraig (2007): *Contributions to the history of herpetology*. Volume 2. ''Issued to commemorate the Society's 50th anniversary meeting, Saint Louis 2007*. St. Louis, Missouri, USA: Society for the Study of Amphibians and Reptiles. ISBN 9788-0-9169-8471-7.
* Dayrat, Benoît (2003): *Les Botanistes et la Flore de France, trois siècles de découvertes*. París: Publications scientifiques du Muséum national d’histoire naturelle. ISBN 2-85653-548-8. 
* Jaussaud, Philippe & Brygoo, Édouard R. (2004): *Du Jardin au Muséum en 516 biographies''. París: Muséum national d’histoire naturelle de Paris. ISBN 2-8565-3565-8.
Ghost

**Ghost** é un grupo de rock sueco formado en Linköping, Suecia, no ano 2006, e liderado polo vocalista Tobias Forge. En 2010 publicaron unha demo de 3 temas seguida dun vinilo de 7" titulado "Elizabeth", e posteriormente o seu álbum de estrea titulado *Opus Eponymous*, que recibíu varios nomeamentos para os Premios Grammy. O seu segundo álbum *Infestissumam* publicouse en 2013, estreouse no número un das listas de música en Suecia e gañou o Grammy ó Mellor Álbum de Hard Rock/Metal. O seu terceiro álbum de estudio, *Meliora*, publicouse en 2015, acadando o número un en vendas en Suecia e o oito nos Estados Unidos. O sinxelo principal deste álbum, "Cirice", gañou o Grammy á mellor actuación de Metal de 2016. O grupo publicou o seu cuarto álbum de estudio en 2018, titulado *Prequelle*.

## Discografía
### Álbums 
## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*
Peinador

O topónimo **Peinador** pode referirse a:

;En Galiza
***Peinador**, lugar da parroquia de Cabral, no concello de Vigo.

;Transportes
***Aeroporto de Peinador**, aeroporto de Vigo.

Amais, como apelido pode referirse a:

***Enrique Peinador Vela** (Pontevedra 1847 - Mondariz-Balneario 1917), médico e empresario galego;
***Ramón Peinador Vela** (Pontevedra 1847 - Mondariz-Balneario 1917), empresario e xornalista galego;
***Enrique Peinador Lines** (Pontevedra 1880 - Vigo 1940), empresario e filántropo galego, fillo do primeiro;
***Enrique Peinador Porrúa** (México 1903 - Madrid 1940), avogado, xornalista e político galego, fillo do anterior;
***Ramon Peinador Checa** (1897-1964), pintor español.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Foro Peinador**, institución que busca fomentar a normalización e o uso do galego no mundo da empresa e da economía, tanto no traballo e na comunicación nas empresas, como no contido dos produtos e na súa promoción e etiquetaxe;
***Accidente de Peinador**, terceiro contratempo de importancia na historia da aviación comercial en Galiza.
Es un Árbol

**Es un Árbol** é unha banda galega formada no ano 2003 en Vigo. O grupo forma parte do colectivo musical La Metamovida. No presente está composto por Rubén Abad, David Santos (os dous tamén en Cró!), Borja Fernández e Sergio Álvarez. Os seus membros definen a súa música como "rock absurdo".

O grupo leva publicados dous álbums de estudio ata a data. O primeiro deles, *La Buena Nueva*, autoeditárono en febreiro de 2012, e o segundo, *En El Parlamento*, apareceu en xullo de 2014 a través do selo Metamovida.

## Discografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
* Bandcamp do grupo
Nicanor Rielo Carballo

**Nicanor Rielo Carballo**, nado en Arcos de Frades (Pol) o 22 de marzo de 1932 e finado o 13 de marzo de 2000, foi un crego, etnógrafo e escritor galego. Usou o pseudónimo R. Lenza.

## Traxectoria 
Estudou no Seminario de Lugo, completando os estudos de Ciencias Sociais no Instituto Social León XIII de Madrid. Foi destinado como sacerdote ao Courel e moi pronto comezou a exercer de capelán nos Peares no poboado da industria hidroeléctrica. Axiña se comprometeu coa cultura da contorna e tamén representou o clero da comarca no Concilio Galego.

Ten colaborado con artigos en diversas publicacións, como *Cuadernos de Estudios Gallegos*, *Revista de Dialectología y Tradiciones Populares*, *Encrucillada*, *Lucensia*, *Irimia*… con artigos sobre o románico lugués, costumes, ditos, topónimos etc. Formou parte do Instituto de Estudios Gallegos Padre Sarmiento e do Museo do Pobo Galego.

Na *Escolma de Carballedo* (1976) recolle cantigas, contos, enredos, oracións, panxoliñas, refráns e romances.

Nicanor Rielo Carballo é irmán de Isaac Rielo Carballo, tío de Pedro Rielo e cuñado de Paz Lamela Vilariño.

## Obra 
* *La parroquia de San Vicente de Pombeiro (reseña turística)* (1976), 43 p. En castelán.
* *Escolma de Carballedo* (1976), Castrelos, ISBN 8470410415, 253 p.
* *A romaxe do Faro* (1978), Castrelos, ISBN 8470410970, 45 p.
* *El libro lucense: (1495-1936)* (1982), Ediciós do Castro, ISBN 8474921317, 783 p. En castelán.
* *Dende o meu lar: semblanza de don Manuel Rielo Lenza* (1984), Celta, ISBN 8439816502, 59 p.
* *Microtoponimia de Arcos* (1995), Ed. de autor, ISBN 8460542114, 123 p.
* *Libros impresos en Lugo* (1996), Deputación Provincial de Lugo, ISBN 8481920649, 143 p.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha do autor en *Galegos*
Webmin

**Webmin** é unha aplicación web pensada para a administración de servidores dende calquera navegador licenciada baixo licenza BSD. Este software fai que os servidores poidan ser manexados de xeito remoto e cunha interface amigable, tendo cada servidor o seu propio panel de control en modo GUI, sen necesidade de usar unha terminal en liña de comandos.

## Características
miniatura|Inserindo credenciais en Webmin.
Desenvolvido na versión 5.002 da linguaxe Perl, Webmin permite o control de moitos dos principais servidores utilizados hoxe en día (BIND, ProFTPD, Apache, Samba, MySQL, PostgreSQL, SSH, etc). O seu porto por defecto é o 10000 

Está optimizado principalmente para sistemas Unix sendo Linux onde é máis corrente atopalo, inda que pode ser usado en sistemas Windows cunha funcionalidade algo limitada.

Unha característica deste xestor é a sinxeleza coa que se manexa a paquetería de software para a instalación de novos programas ou a actualización dos mesmos, xa que as dependencias son resoltas de xeito automático por Webmin. A parte negativa deste proceso é que o administrador dos sistemas terá que confiar nos repositorios de Webmin .
Por outra banda, a interface gráfica non é tan potente ou flexible como a liña de comandos.

Existen moreas de plugins para o programa cos que pode ser personalizado para conseguiren certas características coas que non conta a aplicación cando se instala, sendo este un programa de xestión modular 

Ten soporte para moitas linguas, entre elas todos os idiomas oficiais na Península Ibérica (castelán, portugués, catalán, éuscaro e inglés) agás o idioma galego.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Wiki con documentación de Webmin 
*Páxina oficial 
*Manual de instalación en Ubuntu
Ortoloxía

**Ortoloxía** pode referirse a:
* Ortoloxía (bioloxía).- Secuencias homólogas de ADN que descenden dunha secuencia ancestral separadas por un evento de especiación.
* Ortoloxía (lingua).- Estudo do uso correcto das palabras.
Toy Story of Terror!

***Toy Story of Terror!*** é un especial de televisión de 21 minutos producido por Pixar Animation Studios e Walt Disney Television Animation e estreado por Walt Disney Pictures. Está ambientado despois dos filmes *Toy Story 3* e *Toy Story Toons*, e foi estreado na canle estadounidense ABC o 16 de outubro de 2013. Foi escrito e dirixido por Angus MacLane, producido por Galyn Susman, con  Joan Cusack, Tom Hanks, Tim Allen, Don Rickles, Wallace Shawn, Timothy Dalton e Kristen Schaal nos seus papeis de Jessie, Woody, Buzz Lightyear, Mr. Potato Head, Rex, Mr. Pricklepants e Trixie, con Carl Weathers como Combat Carl e Stephen Tobolowsky como dono do motel. A banda sonora do filme foi estreada o 15 de outubro de 2013, en Amazon.com e iTunes en formato dixital.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Cota láctea

A **cota láctea** foi unha normativa da Unión Europea, entón Comunidade Económica Europea, imposta en 1984 para limitar e controlar a produción de leite xa que as autoridades comunitarias interviñan mercando leite cando había sobreprodución ou os prezos eran baixos. Nas súas orixes o obxectivo era limitar o gasto público e controlar a produción, estabilizando os prezos e ingresos dos gandeiros. Tamén axudou a manter a actividade leiteira en rexións menos competitivas dos países europeos que tiñan garantido uns prezos fixos e unha produción.

O plan era manter estas limitacións durante cinco ano, finalmente duraría trinta anos, ata o 31 de marzo de 2015. En Galiza había 150 000 explotacións lácteas, en 2007 eran 15 300 e en 2018 o número de explotacións baixou a 7 700.

## A cota láctea en Galiza
O inicio da cota láctea en Galiza supuxo unha limitación á produción leiteira. Primeiramente os produtores declararon a súa capacidade de produciren leite e foi limitado tanto o número de explotacións como a produción total. A desconfianza dos gandeiros fixo que moitos declarasen capacidades de produción menores, xa que temían que estes datos se empregasen para subir impostos. Incentivouse o peche das explotacións menos competitivas. Pequenos produtores con poucas vacas ou pouca capacidade. Estas limitacións supuxeron peches pero fixeron que outras explotacións fosen máis rendibles ata chegar a aumentar a produción. Este aumento de produción podía supoñer sancións por parte da Comunidade Europea e levou a que algúns produtores abandonasen as súas explotacións vendendo os seus dereitos para producir leite, que eran mercados por outras explotacións. Esta limitación na produción fixo que as empresas mercasen leite de fóra de Galiza que nalgúns casos se vendía como galego. O mercado español tiña un consumo de 9 millóns de toneladas de leite e a produción total era de 6,1 millóns de toneladas, 2,2 millóns de toneladas producidas en Galiza. Este mercado de cotas de leite tamén supuxo unha especulación no sector facendo que os pequenos produtores non puidesen ampliar cota chegando a ter que vender parte da súa produción á marxe dos circuítos legais e a prezos fóra do mercado, o que se coñecía como "leite negro."

En 2014 o Ministerio de Agricultura español calculou en Galiza que máis de 128 000 toneladas de produción superaban a cota láctea, o que implicaba unha multa de preto de 36 millóns de euros. As novas contas deixaban a sanción en 2,2 millóns de euros.

En 2015 chegou a fin da cota láctea, o que supuxo a liberalización do mercado levando ao peche explotacións pequenas xa sen cota que lles garantía a venda da súa produción a un prezo fixo. As máis grandes e rendibles ao carecer xa desta limitación puideron medrar aumentando produción.

## Notas
Salvador Alarcón Horcas

**Salvador Alarcón Horcas**, nado en Baena en 1857 e finado en Madrid o 13 de agosto de 1936, foi un xurista e escritor español.

Morreu asasinado o bando frentepopulista ao comezo da Guerra Civil Española, a pesar de manterse fiel ás institucións republicanas. Foi nomeado Fillo Predilecto de Baena o 5 de febreiro de 1949.

## Traxectoria 
### Carreira xudicial 
Salvador Alarcon exerceu como xuíz e fiscal en Sevilla, destacando como instrutor do caso do famoso incendio e, posterior saqueo, da Igrexa parroquial de San Julián en Sevilla (1932).

Foi xuíz especial do sumario instruído contra Manuel Azaña pola súa participación na Revolución de 1934 contra as institucións republicanas.

Posteriormente, e até o seu asasinato, foi Maxistrado do Tribunal Supremo na Segunda República, á que lle foi sempre fiel.

### Final da súa vida 
Ao comezo da Guerra Civil, cando era Maxistrado do Tribunal Supremo da Segunda República, o diario  madrileño de ideoloxía marxista *Claridade* publicou que Salvador Alarcón Horcas exerceu dous anos antes como xuíz especial no sumario seguido contra Azaña, pola súa participación na revolución de 1934 contra as Institucións republicanas.
Uns días despois, o 13 de agosto de 1936, foi detido por membros da Fronte Popular e posteriormente asasinado na Casa de Campo de Madrid.

## Obras escritas 
### Obras como autor 
Escribiu diversas obras sobre dereito do traballo.

* *Accidentes del trabajo: (Teoría y práctica de la responsabilidad)*, Reus, 1923. Obra escrita en colaboración co Maxistrado e Fiscal Antonio Rodríguez Martín (1859-1932).
* *Contratos de trabajo y de aprendizaje*, Reus, 1927
* *Accidentes del trabajo y jurisdición industrial*, Reus, 1929

### Discursos e conferencias 
* Discurso pronunciado por Don Salvador Alarcón e Forcas... no acto da solemne adxudicación de premios...: Real Asociación de Mestres de Primeiro Ensino San Canáno... Tomo VIII da 2a. serie. 16 pp. Editado por Eulogio das Heras, 1923.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* ABC (Madrid) - 18/01/1935 http://hemeroteca.abc.es/nav/Navigate.exe/hemeroteca/madrid/abc/1935/01/18/021.html 
* “El incendio de la iglesia parroquial de San Julián”, en: El Boletín das Confrarías de Sevilla, nº 578, de abril de 2007.
* CANCIO FERNÁNDEZ, R.C. (2006): "El Tribunal Supremo durante la Guerra Civil (1936-1939): vicisitudes y duplicaciones", en *Congreso La Guerra Civil Española 1936 - 1939.* Madrid: Sociedade Estatal de Conmemoracións Culturais.
Turbomeca Artouste

O **Turbomeca Artouste** é un motor turboeixo francés desenvolvido no ano 1947. Orixinalmente foi concibido como unha unidade de potencia auxiliar (APU) pero ao pouco tempo foi adaptado para a propulsión de aeronaves e atopou un nicho como planta de potencia para helicópteros nos anos 50. O Artouste foi fabricado baixo licenza por Bristol Siddeley (anteriormente Blackburn) no Reino Unido, Hindustan Aeronautics Limited na India, e foi desenvolvido por Continental CAE nos Estados Unidos como o Continental T51. A súa potencia atópase normalmente no rango dos 400 CV.
Apóstolos de Linneo

[miniatura|250px|O «apóstolo» [Daniel Solander (extremo esq.) con Joseph Banks (esq., sentado) acompañando a James Cook (centro) durante a súa estancia en Australia.]]

Os **apóstolos de Linneo** foron dezasete alumnos de Linneo, así batizados por el mesmo. Foron exploradores que levaron a cabo expedicións botánicas e zoolóxicas por todas as partes do mundo.

Linneo utilizou o termo por primeira vez en maio de 1750, o ano en que foi reitor da Universidade de Uppsala.

## Historia 
As primeiras viaxes debéronse ao compromiso do conde Carl Gustaf Tessin. A Compañía sueca das Indias Orientais embarcaba nos seus navíos un científico cada ano, e así estes podían viaxar. Moitos dos «apóstolos» comezaron a súa viaxe desde Suecia, actuando como sacerdotes ou médicos de a bordo.

O daquela director da Axencia sueca das Indias Orientais, Magnus Lagerström (1691–1759), era un partidario entusiasta da ciencia, e estivo totalmente de acordo con este proceder. Tratou a cada un dos mozos viaxeiros cunha atención especial, e recomendou que persoalmente os capitáns dos barcos os tiveran en conta.

Estas expedicións podían seren perigosas, e sete dos «apóstolos» non regresaron. O primeiro «apóstolo», Christopher Tärnström, que partiu de Göteborg en 1745 cara á China, morreu a finais dese ano polos efectos dunha enfermidade tropical. A súa viúva anoxouse agramente con Linneo por deixar aos seus fillos orfos de pai. Despois dese incidente, Linneo só enviou homes solteiros.

En cambio, outros dos seus alumnos, como Daniel Solander e Anders Sparrman, tanto nas expedicións de James Cook como na de Carl Peter Thunberg, arrequeceron amplamente o coñecemento cos srus achados e as descricións da flora dos lugares que visitaron.

Linneo seguiu implicado na maioría das expedicións. Adoito deixaba notas aos seus apóstolos, marcándolles as pautas do que debían buscar durante as súas viaxes, e os apóstolos lle enviaban cartas a Linneo e mostras botánicas. Ao seu regreso, o normal era entregar a Linneo unha selección de todo o encontrado. Porén, Daniel Rolander decidiu non transferirlle a súa colección, e por isto foi criticado por Linneo.

## Resumo dos «apóstolos de Linneo» e as súas viaxes 
† = morreu na viaxe

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Blunt, Wilfrid (2001): *The Compleat Naturalist: A Life of Linnaeus*. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. ISBN 978-0-6910-9636-0.
* Stöver, Dietrich Johann Heinrich (1794): *The life of Sir Charles Linnæus*. Londres: Joseph Trapp, ed. ISBN 0-1985-0122-6.
* Vermeulen, Han F. (ed.) (2007-2011): *The Linnaeus Apostles – Global Science and Adventure* (8 vols.). Múnic: IK Foundation & Co Ltd. ISBN 978-1-904145-26-4

### Ligazóns externas 
* Linné-Schüler .
* Situación dos lugares visitados polos Apóstolos .
Externsteine

miniatura|Externsteine, outubro de 2018.
**Externsteine** é unha formación rochosa singular de 40 metros de altura situada no val atravesado polo río Wiembecke ao seu paso pola cidade de Horn-Bad Meinberg no estado histórico do Principado de Lippe. Este monumento natural alemán recibe medio millón de visitantes cada ano . O Externsteine forma parte dunha reserva natural propiedade do Landesverband Lippe, subdivisión administrativa do Estado de Renania do Norte-Westfalia, e controlada en colaboración coa estación científica especializada en Bioloxía de Lippe.

## Externsteine no folclore alemán 
Desde o século XIX o Externsteine convértese no centro de diversos estudos centrados no seu posíbel uso na antigüidade como centro relixioso e a súa relevancia para o pobo teutón. Durante o Terceiro Reich desde a Orde Teutónica, como orde con fins caritativos e de asociacionismo, o reverendo Wilhelm Teudt impulsa unha investigación nos arredores da área da formación rochosa na procura de probas que a identifiquen como un lugar de culto teutón. As escavacións sucédense seguidas polos equipos de investigación de Amt Rosenberg e a partir de 1935 polo SS Ahnenerbe. As escavacións non atopan probas que refuten a hipótese do lugar de culto, idea apoiada pola propaganda nazi, tras o cal o Ministro de Interior Heinrich Himmler detén a publicación dos resultados científicos.

Os estudos despois de 1993 recuperan o material das escavacións deste período, 1934/35, e a arqueóloga Uta Halle emprega estes resultados para facer unha documentación histórica dos usos máis recentes do Externsteine pola política e cultura alemá, onde se citan a reunión de grupos neo-pagáns, neo-nazis e un incremento do turismo ordinario até os 50.000 visitantes ao día.

## Notas
Gran Premio de Austria de 1999

O **Gran Premio de Austria de 1999** (oficialmente o XXIII Großer Preis von Österreich) foi unha carreira do Campionato do Mundo de Fórmula 1 celebrada no Circuíto de Österreichring o 25 de xullo de 1999. Foi a novena carreira da tempada de Fórmula Un de , o 23º Gran Premio de Austria o vixésimo primeiro que se celebrou en Österreichring. A carreira disputouse sobre 71 voltas ao circuíto de 4´326 quilómetros para unha distancia total de carreira de 307 quilómetros.

Logo de que Michael Schumacher rompese a perna na carreira anterior en Silverstone, a atención de Ferrari centrouse no seu compañeiro de equipo Eddie Irvine. David Coulthard empuxou ao seu compañeiro Mika Häkkinen fóra da pista na primeira volta, deixando a Häkkinen na parte posterior do grupo. Cando Coulthard non conseguiu reter a Irvine durante a única rolda de pitstops, o piloto de Irlanda do Norte logrou a súa segunda vitoria na Fórmula Un. Häkkinen pelexou na pista para rematar terceiro.

Mika Salo substituíu a Michael Schumacher. Pedro Diniz logrou os seus últimos puntos de campionato mundial nesta carreira.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**:Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*
Gran Premio do Reino Unido de 1999

O **Gran Premio do Reino Unido de 1999** (oficialmente o **LII RAC British Grand Prix**) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 11 de xullo de 1999 no Circuíto de Silverstone, Silverstone, Northamptonshire, Inglaterra. Foi a oitava rolda da tempada de Fórmula Un de . A carreira de 60 voltas gañouna o piloto de McLaren David Coulthard despois de empezar desde a terceira posición. Eddie Irvine terminou segundo co equipo Ferrari e o piloto de Williams Ralf Schumacher entrou na terceira posición.

Jacques Villeneuve e Alessandro Zanardi calaron o coche na grella e provocaron o reinicio da carreira.

Mentres ondeaban as bandeiras vermellas, Michael Schumacher estrelouse na curva Stowe debido a un fallo nos freos, rompendose unha perna. Isto mantivoo fóra da Fórmula Un ata o Gran Premio de Malaisia de 1999, finalizando as súas esperanzas de lograr o campionato.

Despois dunha tempada difícil Damon Hill realizou un bo traballo para terminar 5º na súa carreira na casa e parecía o suficientemente feliz como para seguir o resto da tempada. Tamén liderou brevemente a carreira por unha volta, foi a última vez que lideraría un Gran Premio.

Este foi a última chegada a meta de Toranosuke Takagi nunha carreira de Fórmula Un. Non conseguiu terminar ningunha das oito carreiras posteriores.

## Clasificación 
### Cualificación
### Carreira
## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**:  Só están incluídos os cinco primeiros postos na clasificación.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Sipoo

**Sipoo** (en sueco *Sibbo*) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Uusimaa. En 2018 a súa poboación era de 20&nbsp;364&nbsp;habitantes. A superficie do termo municipal é de 698,60&nbsp;km2, dos cales 358,98&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 59,96&nbsp;hab./km².

O concello é bilingüe con minoría de falantes de sueco e maioría de falantes en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de municipios de Finlandia nos que o finés non é a única lingua oficial

### Ligazóns externas 
* Sitio web de Sipoo
Antonio Roura

**Antonio Roura Lenguas**, nado na Coruña o 11 de xuño de 1937 e finado na mesma cidade o 20 de xuño de 2016, En 1966 doutorouse en Socioloxía relixiosa en Roma pola Pontificia Universidade de San Tomé de Aquino, e á súa volta á Coruña foi nomeado coadxutor da parroquia de San Xurxo. Durante a década de 1970 participou no Concilio Pastoral de Galicia.

O 23 de xaneiro de 1975 foi nomeado párroco; como párroco de San Xurxo, levou a cabo diversas restauracións no templo, no que desenvolveu unha ampla labor de formación relixiosa entre os seus fregueses. Tamén participou na fundación da Confraría da Paixón do Señor e de Nosa Señora do Maior Dor. Foi tamén durante un tempo administrador das parroquias de Coirós e Orro. Entre 1996 e 2010 foi arcipreste de Faro.

Foi membro da Sociedade Sacerdotal da Santa Cruz, vinculada ao Opus Dei.

O seu funeral foi presidido polo bispo auxiliar Jesús Fernández.

## Notas
Torre do Mouro

A **Torre do Mouro** é unha casa forte situada no lugar do Mouro na parroquia de Santa María de Ferreira de Pantón, no concello homónimo de Pantón.

## Descrición 
A edificación consta de dúas partes: unha cadrada e outra máis longa, axeitadamente unidas entre si, formando un todo. A parte cadrada que corresponde á torre ten tres andares; na primeira, e polo sur aparece unha fiestra con derrrame exterior; na segunda, ábrese unha ventá das chamadas de balcón, con montante e tornachuvias. Polo solpor conta cunha fiestra tamén balconada con montante protexido por un arco de descarga; a nivel do último andar vese unha imposta corrida e unha serie de sinxelos modillóns. A parte rectangular, de dous andares, con fiestras balconadas o de arriba e cadradas fiestras o de abaixo. Pegada ao alzado sur sobe unha escaleira de dobre dirección e varanda de ferro, que leva á solaina que, a xeito de balcón voado, corre polo nacente á altura do andar principal. As paredes, de pedra corrente, agás as esquinas e os marcos dos vans que son de perpiaño. Á casa súmanselle, arrimadas, varias construcións, un curral, un alpendre, varias cortes e un forno do pan nun alpendre. Do curral, murado, sáese por un portón alintelado a unha verea que leva ao camiño público. Ademais consta de dúas entradas secundarias, unha do ancho para un carro de bois do país e outra só para o acceso de persoas.

## Historia 
A principios do século XIX vivía na Torre do Mouro Xosé Xoán López, casado con Luísa García, descendentes de fidalgos. Fillo seu foi don Xosé López que contraeu matrimonio con María Gayoso Broza, filla natural de Bernardino Gayoso, da casa do Castro de Ferreira, e de Vicenta Pérez Broza.

Os devanditos Xosé López e María Gayoso tiveron por fillos, entre outros, a Xosé María, nado o 8 de decembro de 1831, e a Ramón, bautizado o 30 de outubro de 1827.

## Notas
Hawaiian Vacation

***Toy Story Toons: Hawaiian Vacation***  é unha curtametraxe de Pixar de 2011 dirixida por Gary Rydstrom. É a primeira curtametraxe da serie *Toy Story Toons*, conta a historia das personaxes principais despois dos eventos de *Toy Story 3*. Estreouse nos cinemas xunto a *Cars 2*, e foi incluído nos medios de distribución do filme.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
San Gonzalo

**San Gonzalo** pode referirse a:
* **Gonzalo de Mondoñedo**.
* ***San Gonzalo***, libro de Álvaro Labrada (pseudónimo de Álvaro Cunqueiro).
Gran Premio de Alemaña de 1999

O **Gran Premio de Alemaña de 1999** (oficialmente o **LXI Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland**) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 1 de agosto de 1999 en Hockenheimring, Hockenheim, Baden-Württemberg, Alemaña. Foi a décima carreira da tempada de  de Fórmula Un.

Con Michael Schumacher ferido, Eddie Irvine logrou unha segunda vitoria consecutiva mentres perseguía o campionato, axudado polo seu compañeiro de equipo Mika Salo, que o deixou adiantalo para darlle o liderado. Nas primeiras voltas os pilotos finlandeses eran primeiro e segundo, o que segundo Martin Brundle "non está mal para unha nación de 5 millóns". Con todo, Mika Häkkinen finalmente estrelouse na volta 25 debido a unha falla dos pneumáticos, permitindo que Heinz-Harald Frentzen terminara terceiro no Gran Premio do seu país.

Volveu a rumorearse que Damon Hill abandonaba a Fórmula 1 cando presuntamente retirouse co coche sen avarías. Hill alegou que o Jordan tiña problemas de freos.

Eddie Irvine deu o trofeo de vencedor a Mika Salo, que lideraba o final da carreira e dixouno pasar por ordes do equipo, logo da carreira.

## Clasificación 
[miniatura|200px|[McLaren MP4/14 de Mika Häkkinen en exhibición no Museo de Ciencias, Londres]]
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas
## Véxase tamén
## Ligazóns externas 
*
Castelo de Maside

O **castelo de Maside**, ou **castelo de Masid**, ratificado en normativa posterior..

## Historia 
É un exemplo de arquitectura feudal do século XI, restaurado no século XIX por Joaquín Arias Sanjurjo. A fortaleza de Ferreira foi morada do caudillo irmandiño Diego de Lemos, morto en 1492 e soterrado na igrexa do mosteiro de Santa María de Ferreira de Pantón.

## Descrición 
Exemplo de arquitectura defensiva medieval cun palacio apoiado e unha torre da homenaxe cadrada e ameada, con portas de entrada e un escudo. Na fachada destaca unha xanela, de estilo plateresco, enmarcada por dúas columnas estriadas exentas apoiadas nun pedestal labrado e coroada por un tímpano semicircular en forma de venera.
[miniatura|esquerda|Alzado e planta en ''Les Travaux de Mars ou l'Art de la Guerre'', [1696, de Alain Manesson Mallet.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*  (Asinado co pseud.: M. Hortas Vilanova).
* 
*
Is It In You?

***Is It In You?*** é o primeiro álbum de estudio da banda galega de rock psicodélico Puma Pumku, publicado o 24 de novembro de 2014 a través do selo Matapadre. O disco foi gravado polos membros de Triángulo de Amor Bizarro Roberto Mallo e Rodrigo Caamaño en Boiro no mes de novembro de 2013.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Airbus Helicopters X6

O **Airbus Helicopters X6** é un concepto de deseño para un helicóptero pesado bimotor de 19 asentos destinado a substituír ou complementar ao Airbus Helicopters H225.

## Desenvolvemento 
En xuño de 2015 Airbus Helicopters anunciou o inicio dunha fase de desenvolvemento de concepto de dous anos, incluíndo un panel de asesoramento para clientes: dirixíase ao mercado do transporte comercial, á industria do gas e o petróleo e aos traballos de busca e rescate, aiming for entry into service around 2022-23. Sería o primeiro helicóptero comercial de Airbus controlado por fly-by-wire e debería ofrecer un menor nivel de ruído e un 15-20% menos de consumo de combustible e de gastos directos de operación en comparación con helicópteros da época. Para impulsar o aparello propúxose o motor Safran Aneto.

En xaneiro de 2018 o seu desenvolvemento conxelouse debido á falta de subministración de determinadas tecnoloxías, e aínda que o mercado do H225 se mantivo forte en 2017 con 44 pedidos, o mercado do petróleo e o gas en mar a fóra diminuíu; os 377 millóns de axuda de Francia e Alemaña aínda non estaban asignados pero podían usarse se o X6 se lanzaba. O mercado do petróleo e o gas en mar a fóra continuou baixando xa que os campos petrolíferos do mar do Norte, o seu principal cliente, continúan esgotándose e o prezo do petróleo é demasiado baixo como para financiar novas operacións.

## Notas
Lapinjärvi

**Lapinjärvi** (en sueco *Lappträsk*) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Uusimaa. En 2018 a súa poboación era de 2&nbsp;710&nbsp;habitantes. A superficie do termo municipal é de 339,31&nbsp;km2, dos cales 9,43&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 8,22&nbsp;hab./km².

O concello é bilingüe con minoría de falantes de sueco e maioría de falantes en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de municipios de Finlandia nos que o finés non é a única lingua oficial

### Ligazóns externas 
* Sitio web de Lapinjärvi
Pablo Mosquera Mata

**Pablo Alejandro Mosquera Mata**, nado en Lugo o 29 de xuño de 1947,, é un médico de familia e especialista en Medicina do Traballo, político e escritor galego, máis coñecido como **Bígaro**. Alumno de Francisco Rivera Casás.

Segundo a súa propia idea, a política entremeteuse na súa vida de médico: afiliado a Alianza Popular, obtivo un escano no Parlamento Vasco (22/03/1984 - 01/10/1986, II lexislatura, e 21/11/1989 - 06/02/1990, III lexislatura) . Coa constitución de Unidad Alavesa en 1989, ocupou escano por este partido na III lexislatura da cámara (06/02/1990 - 03/09/1990), V (30/11/1994 - 01/09/1998), VI  (25/11/1998 - 20/03/2001) e VII (12.06.2001 - 23/10/2001), sendo candidato a Lehendakari. No 1999, por un acordo co Partido Popular, asume o cargo de Deputado de Xuventude e Deporte da Deputación Foral de Áraba. Asemade, foi parlamentario foral en tres lexislaturas, e membro da mesa de Ajuria Enea durante dez anos. Comeza entón a colaborar en medios galegos, tanto con artigos como en tertulias.

Profesionalmente, amais de ter sido director e xerente de hospitais en Barcelona, Vitoria, Burgos, Tenerife, Xirona, Burela e Xarrio (Asturias), ten realizado máis de 150 publicacións en materia de Saúde Publica ===

* Problemas y soluciones para el fenómeno demográfico integrado e integral del envejecimiento poblacional.
* Problemas y soluciones para los problemas de toda índole en el consumo y muy en especial de las nuevas adicciones. Juego, Máquinas, Compras, Consolas, Telefonía móvil, Internet...
* Problemas y soluciones a las patologías de la práctica deportiva como actividad conocida como vigorexia. 
* Problemas y soluciones relacionados con toda suerte de siniestros y accidentes. 
* Problemas y soluciones relacionados con la llegada de nuevas y viejas enfermedades infectocontagiosos, relacionadas con los movimientos migratorios. 
* Problemas y soluciones relacionadas con las denominadas drogadicciones, desde tabaco y alcohol, hasta otro tipo de sustancias naturales o de diseño.
* Problemas y soluciones relacionadas con la contaminación y sus efectos en la salud individual y colectiva. 
* La pobreza como problema socio sanitario.

## Premios e recoñecementos
Lucense do ano (2002)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Ficha de Pablo Mosquera na páxina electrónica do Parlamento vasco .
* Ficha periodística de Mosquera como candidato á presidencia do Goberno vasco
* Dimisión dos seus cargos políticos
*Vitoria, 1976 (pequena autorevisión do seu paso pola política vasca)
*Artigos na Voz de Galicia
*Artigos na Tribuna del País Vasco
*Artigos en Galicia Dixital
*Artigos en Ribadeando