open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Busbanzá

**Busbanzá** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá. Busbanzá forma parte da provincia de Tundama, unha subrexión de Boyacá. Busbanzá atópase a 25 quilómetros de Sogamoso. Limita con Betéitiva polo norte, con Corrales polo leste e o sur e con Floresta polo oeste.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Chinavita

**Chinavita** é unha vila e concello da provincia de Neira, parte do departamento colombiano de Boyacá. O centro urbano de Chinavita atópase a 39 quilómetros da capital do departamento, Tunja, no Altiplano Cundiboyacense. Limita cos concelos de Tibaná e Ramiriquí polo norte, Ramiriquí e Miraflores polo leste, Garagoa polo sur e Pachavita e Úmbita polo oeste.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Chíquiza

**Chíquiza** é unha vila e concello da provincia Central do departamento colombiano de Boyacá. Chíquiza chamouse **San Pedro de Iguaque** até o 17 de xullo de 2003, cando o nome foi mudado a Chíquiza. O concello atópase no Altiplano Cundiboyacense co centro urbano nunha altitude de 2&nbsp;900 metros e a 24 quilómetros da capital do departamento, Tunja. Chíquiza limita con Arcabuco polo norte, con Sora e Sáchica polo sur, con Villa de Leyva polo oeste e Motavita polo leste.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Chiscas

**Chiscas** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, parte da provincia de Gutiérrez. Atópase a 252 quilómetros de Tunja, capital do departamento. O 60% da extensión do territorio pertence ao ecosistema de páramo, e unha fracción do territorio forma parte do Parque Nacional Natural El Cocuy.

## Historia 
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Chiscas estivo habitado polos indíxenas laches e chiscas, da familia dos u'wa.

O primeiro conquistador que chegou a esta rexión foi Jorge de Espira no ano 1536; ao atopar resistencia por parte dos nativos retirouse ata El Espino; foi ata 1541, despois de cinco anos, que Hernán Pérez de Quesada logrou someter os indíxenas de Chiscas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Jacob Elordi

**Jacob Elordi**, nado en Brisbane (Queensland) o 26 de xuño de 1997, é un actor australiano coñecido polos seus papeis na triloxía de películas *The Kissing Booth* e na serie de HBO, *Euphoria*.

## Traxectoria 
Jacob naceu en Brisbane (Australia) o 26 de xuño de 1997. É fillo de John e Melissa Elordi, de ascendencia vasca, e ten tres irmás máis vellas. Estudou educación secundaria en St. Kevin s College de Melbourne e despois foi ao Nudgee College de Brisbane. Amosou interese polo teatro desde moi novo e participou en moitas obras de teatro escolar.

Elordi tivo a súa primeira experiencia en Hollywood na película *Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales* como extra. Tivo o seu primeiro papel na película australiana *Swinging Safari* no 2018 e interpretou o papel de Rooster. Tamén tivo un protagónico papel na película romántica de Netflix *The Kissing Booth*, onde protagoniza a Noah Flynn, que se estreou en maio de 2018. E seguiu *The Kissing Booth 2 que se* rodou a mediados de ano do 2019 en Cidade do Cabo e estreouse en xullo de 2020. A película *The Kissing Booth 3* estreouse o 11 de agosto de 2021.

En 2019, protagonizou o filme de terror *The Mortuary Collection*, e actuou na serie de televisión de *Euphoria* como Nate Jacobs.

## Filmografía 
### Películas 
### Televisión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Chita, Boyacá

**Chita** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, parte da provincia de Valderrama. Atópase a 189 quilómetros da cidade de Tunja, capital do departamento. Limita polo norte con El Cocuy, polo noroeste con La Uvita, polo oeste con Jericó, Socotá e Pisba, polo sur con Pisba e polo leste con Támara, La Salina e Sácama (Casanare).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Chitaraque

**Chitaraque** é unha vila e concello da provincia de Ricaurte que forma parte do departamento colombiano de Boyacá. O centro urbano atópase a unha distancia de 104,6 quilómetros da capital de departamento, Tunja, e atópase a unha altitude de 1,575 metros nas Cordilleira Oriental dos Andes colombianos. Limita con Gámbita, Santander polo leste e polo sur, con San José de Pare, Santana e Togüí polo oeste e Suaita, Santander polo norte.
## Etimoloxía 
O nome Chitaraque vén do muisca e quere dicir "as nosas vigorosas terras de cultivo de antes".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Chivatá

**Chivatá** é unha vila e concello da provincia Central do departamento colombiano de Boyacá. O centro urbano atópase a unha altitude de 2,903 metros no Altiplano Cundiboyacense e a 5 quilómetros da capital do departamento, Tunja. Limita con Oicatá, Toca e Tuta polo norte, Toca e Siachoque polo leste, Siachoque e Soracá polo sur e Tunja polo oeste.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Chivor

**Chivor** é unha vila e concello da provincia de Oriente do departamento colombiano de Boyacá. A temperatura media é 18&nbsp;°C. Chivor atópase a 215 quilómetros da capital do departamento, Tunja. Chivor é coñecido mundialmente polas súas esmeraldas.

Limita polo norte co concello de Macanal, polo o sur con Ubalá, en Cundinamarca, polo leste co concello de Santa María, e polo oeste co concello de Almeida.

## Galería 

Ficheiro:Represa de Chivor 2014-09-11 (4).jpg|Reserva esmeralda
Ficheiro:Embalse la Esmeralda, Macanal Colombia.jpg|Reserva
Ficheiro:Represa de Chivor 2014-09-11 (3).jpg|Reserva
Ficheiro:Represa de Chivor 2014-09-11.jpg|Reserva

Ficheiro:Beryl-Calcite-71137.jpg|Emeraldas de Chivor
Ficheiro:Beryl-gem7-72a.jpg|Emeralda
Ficheiro:Beryl-gem7-72b.jpg|Emeralda
Ficheiro:Beryl-tn33a.jpg|Emeralda

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Marie Meurdrac

**Marie Meurdrac**, nada en Mandres-les-Roses (París) en 1610 e finada en 1680, foi unha alquimista e química francesa do século XVII coñecida polo seu traballo *La chymie charitable & facile, en faveur des dames* ( *Química benéfica e fácil para as mulleres* ), publicado. en 1666.  Este traballo é un dos primeiros escritos sobre temas de química e farmacéutica por unha muller e para mulleres. 

## Traxectoria 
miniatura| Castelo de Grosbois, onde viviu Marie Meurdrac
Marie Meurdrac era a filla máis vella de Vincent Meurdrac, notario real de Mandres-les-Roses . Tivo unha irmá chamada Catherine, Madame de la Guette (1613-1676) coñecida polas súas *Mémoires* (1681) grazas ás que se coñecen detalles da biografía de Marie. 

A pesar dos poucos datos dos que se dispón sobre ela, parece que a súa formación foi fundamentalmente autodidacta, aínda que si parece que asistiu a un dos obradoiros de Química e Farmacia de Jean Beguin en París, probablemente como única muller. En 1625 casou con Henri de Vibrac, comandante da garda de Charles de Valois con quen vivía no Château de Grosbois, en Boissy-Saint-Léger. Alí coñeceu á condesa de Guiche, esposa de Armand de Gramont, conde de Guiche, a quen máis tarde lle dedicaría a súa obra.

### *La chymie charitable & facile, en faveur des dames* 
A súa obra *Química caritativa e fácil para as damas* (1666),  representa a primeira obra sobre este tema escrita por unha muller desde María a Xudía, cuxa obra parece ser que ela descoñecía.

A súa estrutura divídese en seis seccións:

* Sobre os principios da alquimia.
* Sobre a elaboración de medicamentos e pomadas para diferentes enfermidades.
* Sobre os animais.
* Sobre metais, especialmente mercurio e antimonio
* Consellos e métodos para aumentar a beleza
* Símbolos, aparellos e métodos para a fabricación de produtos químicos.

Os cinco primeiros, como era normal nos libros de texto de química da época, dan as pautas para preparar os medicamentos. Na sexta parte explicou como se preparan a maquillaxe ou as tinturas para o cabelo, pero tamén advertiu dos perigos de moitas substancias que se utilizan para elaborar produtos cosméticos. 

É unha das mulleres que Molière criticou na súa obra *As mulleres sabias* (1672). 

O libro tivo un grande éxito e entre 1666 e 1738 apareceron doce edicións. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Marie Meurdrac y su *química para mujeres* *no blog* Mujeres con ciencia
Dawn Shaughnessy

**Dawn Angela Shaughnessy** é unha radioquímica estadounidense e investigadora principal do grupo de elementos pesados do Lawrence Livermore National Laboratory Estivo implicada no descubrimento de cinco elementos superpesados con números atómicos de 114 a 118.

## Traxectoria 
Cando era nena, Shaughnessy quería ser médica, pero interesouse pola ciencia no instituto. En 1993, obtivo a súa licenciatura en Química na Universidade de California en Berkeley. Uniuse ao grupo de Darleane C. Hoffman para os seus estudos de doutoramento,  e completou a súa tese sobre a fisión retardada do einstenio na Escola de Química de Berkeley en 2000. Gañou un premio  de posgrao. e participou en varias campañas para celebrar o Mes da Historia da Muller. En 2014, foi a editora do libro *The Chemistry of Superheavy Elements*. Os elementos foron confirmados pola Unión Internacional de Química Pura e Aplicada (IUPAC) en xaneiro de 2016. Como foron descubertos no laboratorio de Livermore, Shaughnessy chamou ao elemento 116 *Livermorio*. O seu traballo recente inclúe a investigación forense nuclear, na que se identifican vestixios de material fisionable, así como produtos e produtos de activación tras unha explosión. O seu equipo está intentando automatizar a preparación e detección de mostras, permitíndolles acelerar a súa análise de isótopos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Wissinger, Mary (2021). *Las mujeres en la química* . Washington, D.C. ISBN&nbsp;978-1-938492-32-7 .
Ciénega, Boyacá

**Ciénega** é un concello da provincia de Márquez, no departamento de Boyacá, en Colombia. O centro urbano de Ciénega atópase no Altiplano Cundiboyacense a unha distancia de 27 quilómetros da capital do departamento, Tunja, e a unha altitude de 2&nbsp;460 metros. Limita cos concellos de Viracachá e Soracá polo norte, Rondón polo leste e sur e con Ramiriquí polo sur e oeste.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Coroa de advento

[miniatura|A Coroa de Advento. As catro candeas simbolizan os catro  domingos do [Advento. A cor morada das candeas significa que se trata dun tempo de penitencia. Unha candea, é o rosada e representa o terceiro domingo de Advento.]]
A **coroa de Advento** é unha tradición católica que simboliza o curso das catro semanas de Advento. Consta dunha coroa  feita de pólas (xeralmente de piñeiro ou abeto ) con catro ou cinco candeas. 

A tradición do Advento ten orixes propias, hai dous mil anos. Para poder axudar aos fieis, na súa maioría dedicados á agricultura, o calendario da Igrexa,  era estacional naqueles tempos, combinando as datas sinaladas, celebracións e rituais cos labores propios dos seus crentes.

## Simboloxía 
A simboloxía orixinal é bastante  e primitiva, relacionada coa morte e renacemento do sol no inverno. O círculo como símbolo do tempo reflectido no ciclo das estacións; as ramas, significando a persistencia da vida a través do elemento vexetal, e o sol como orixe e fonte da vida mediante a luz das candeas.

Catro candeas decoran a coroa de ramas verdes, cuxa cor se corresponde co das vestiduras do sacerdote ao longo dos catro domingos do período de Advento. Empréganse tres cores litúrxicas na coroa de Advento: o morado (ou púrpura), cor de afondamento espiritual e preparación nas candeas correspondentes ao tres primeiras semanas de Advento; a cor rosada úsase na misa do Domingo Gaudete (a terceira semana de Advento), e resulta da mestura do morado co branco, para indicar a proximidade de Nadal; finalmente, nalgunhas coroas de Advento ponse unha quinta candea, máis grande e de cor branca, que se acende o día de Nadal. O branco na liturxia simboliza pureza e tempo de xúbilo, e é usado nos momentos principais do calendario litúrxico: Nadal e Pascua.

Nas igrexas e nos fogares cristiáns o aceso das candeas é unha preparación para a Natividade, compártese a luz nas longas noites de inverno,  Acender, semana tras semana, as catro candeas da coroa significa a progresiva preparación para recibir a luz do Nadal. A luz que emana de cada candea acesa lembraranos que Xesucristo é a luz do mundo e que quen está fóra del habita nas tebras. É costume realizar un pequeno rito de iluminación todos os domingos antes do xantar de bendición.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Advento
* Calendario de Advento
* Candea de Advento
Corrales, Boyacá

**Corrales** é un concello da provincia de Tundama do departamento colombiano de Boyacá, cunha poboación de 2&nbsp;481 persoas segundo o censo de 2005.

## Historia 
A localidade foi fundada o 28 de xaneiro de 1782 por Vizente de Rivera y Mendoza. En Corrales, libráronse tres batallas entre o 6 e o 10 de xullo de 1819, durante a campaña de Bolívar para liberar Nova Granada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Cubará

**Cubará** é unha vila e concello do departamento de Boyacá, en Colombia, tamén coñecido como o Distrito Fronteirizo de Boyacá para compartir unha fronteira internacional con Venezuela. Atópase no extremo nordeste do departamento, na rexión do Sarare, a unha altitude de 360 metros sobre o nivel do mar. A súa temperatura media é de 24&nbsp;°C, o que o sitúa entre os climas cálido e temperado. Esténdese sobre a chaira na ribeira do río Cobaría, (afluente do río Arauca). O concello limita polo norte con Toledo (Norte de Santander) e o concello de Páez, estado de Apure (Venezuela); polo leste con Concepción, (Santander); polo sur con Chiscas e Güicán en Boyacá e polo leste con Saravena en Arauca.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
El Cocuy

**El Cocuy**, cuxo nome colonial foi primeiro **San Gabriel de El Cocuy**, e despois, **Villa de Nuestra Señora del Rosario de El Cocuy**, é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Gutiérrez. O Parque Nacional Natural El Cocuy atópase moi preto.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Covarachía

**Covarachía** é unha vila e concello da provincia do Norte, que forma parte do departamento colombiano de Boyacá. O centro urbano atópase a 208 quilómetros da capital do departamento, Tunja, a unha altitude de 2&nbsp;320 metros na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos. Limita cos concellos de San José de Miranda e Capitanejo (ambos os dous en Santander) polo norte, Tipacoque polo sur, Capitanejo polo leste e cos concellos de Onzaga e San Joaquín (Santander) polo oeste.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Coper

**Coper** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, parte da provincia de Oriente. Atópase a uns 65 quilómetros da cidade de Chiquinquirá, a cidade máis poboada da provincia, e a 133 quilómetros da cidade de Tunja, capital do departamento.

## Historia 
Na época anterior á colonización de América, o territorio estaba ocupado polos muzos, un grupo pertencente ó pobo caribe, os cales foron sometidos por Luis Lanchero, conquistador de orixe español, tras repetidos intentos que tomaron 20 anos (de 1539 a 1559). 

Orixinalmente, o poboado foi chamado co nome de *Copere*. Fundado o 23 de novembro de 1776, quedou finalmente co nome de *Coper*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Gámeza

**Gámeza** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Sugamuxi. O centro urbano atópase a 18 quilómetros de Sogamoso e limita cos concellos de Tasco e Corrales polo norte, Tópaga e Mongua polo sur, Socotá polo leste e Corrales e Tópaga polo oeste.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Rio Gameza Puente Reyes.JPG|Río Gámeza.
Ficheiro:Peña_de_Gameza.JPG|Río Gámeza na entrada da vila.
Ficheiro:Puente Reyes Patria 2014.png|Antiga ponte sobre o río Gámeza.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Garagoa

**Garagoa** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá. Ten unha área de 191.75 km² e o centro urbano atópase a unha altitude de 1,650 metros por riba de nivel de mar. Algunhas partes do concello alcanzan altitudes de 3,050 metros. É a capital da provincia de Neira. É tamén o asento da diocese católica de Garagoa. O concello atópase na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos e limita cos concellos de Chinavita polo norte, Macanal polo sur, Tenza e Sutatenza polo oeste e Miraflores e Chinavita polo leste.

## Etimoloxía 
Garagoa en lingua muisca quere dicir "detrás do outeiro" ou "o outro lado do outeiro".

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Iglesia Garagoa.JPG|Igrexa de Garagoa.
Ficheiro:Fuente-1.jpg|Fonte.
Ficheiro:CAM00565.jpg|Parque central e praza
Ficheiro:Ceiba en el parque central de Garagoa.jpg|Árbore no parque central.
Ficheiro:CAM00562.jpg|Parque central.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Guacamayas

**Guacamayas** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Gutiérrez. Atópase na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos, na conca do río Nevado. Forma parte da Provincia de Gutiérrez, que está composta polos concellos de Güicán, Chiscas, El Cocuy, El Espino, Guacamayas e Panqueba. Atópase a 283 quilómetros de Tunja, capital do departamento.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Floresta, Boyacá

**Floresta** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Tundama. Floresta atópase no Altiplano Cundiboyacense na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos. Limita cos concellos de Santa Rosa de Viterbo, Cerinza e Betéitiva polo norte, con Busbanzá e Corrales polo oeste e Santa Rosa de Viterbo e Nobsa polo sur.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Floresta - Boyaca (2).JPG|Praza central.
Ficheiro:Floresta - Boyaca (3).JPG|Praza central.
Ficheiro:Floresta - Boyaca (4).JPG|Casa en Floresta.

Ficheiro:Floresta Boyaca - Panoramica.JPG|Vista do val de Floresta.
Ficheiro:Floresta - rural.JPG|Área rural.
Ficheiro:Floresta - Boyaca (6).JPG|Área rural.
Ficheiro:Platyceras Floresta.JPG|Fósiles de Floresta.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Gachantivá

**Gachantivá** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Ricaurte. Gachantivá atópase a unha altitude que varía dende os 2,000 e os 3,300 metros, no Altiplano Cundiboyacense. Limita cos concellos de Villa de Leyva polo sur, con Santa Sofía polo oeste, Arcabuco polo leste e Moniquirá no do norte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Güicán

**Güicán** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá. Atópase a 255 quilómetros de Tunja, capital do departamento, e un 81% do territorio de Güicán forma parte do Parque Nacional Natural El Cocuy.  

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Guayatá

**Guayatá** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, que forma parte da provincia do Oriente. Guayatá atópase no Altiplano Cundiboyacense a 129 quilómetros da capital do departamento, Tunja, e a 132 quilómetros da capital do país, Bogotá. O centro urbano atópase a unha altitude de 1&nbsp;767 metros.

Limita polo norte con Guateque, polo oeste con Manta, (en Cundinamarca), polo sur con Gachetá e Ubalá, en Cundinamarca, e polo leste con Somondoco e Chivor.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Jenesano

**Jenesano** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Márquez. O centro urbano atópase a unha altitude de 2&nbsp;100 metros no Altiplano Cundiboyacense. Jenesano limita cos concellos de Nuevo Colón polo oeste, Ramiriquí polo leste, Boyacá polo norte e Tibaná polo sur.

## Toponimia 
Jenesano fundouse co nome de Piranguata, mais en 1833 o presbítero Ángel María Gallo cambiou o nome da vila na honra do concello italiano de Genazzano, que quere dicir "vila sa".

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Rúa das Rodas (Santiago de Compostela)

miniatura|dereita|Vista da rúa.
A **rúa das Rodas**, tamén chamada **costa das Rodas** é unha rúa de Santiago de Compostela que sobe, en pronunciada costa, desde a Porta do Camiño (antigamente chamada *Porta Francíxena* porque nela desembocaba o Camiño Francés) até a pronunciada curva que bordea o Antigo Hospital de San Roque, onde comeza a rúa de San Roque. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* González Méndez, Matilde e Luaces Anca, Javier (2009): *A cerca da Cidade: Santiago de Compostela*. Santiago de Compostela: Oficina da Cidade Histórica e Rehabilitación. Concello de Santiago. , , .
La Capilla, Boyacá

**La Capilla** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia do Oriente. O centro urbano atópase a unha altitude de 1&nbsp;600 metros no val de Tenza.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:La Capilla, Boyacá, Colombia.jpg|Igrexa.
Ficheiro:La Capilla, espectacular.JPG|Igrexa cun arco da vella.
Ficheiro:1929 antiguo templo de La Capilla.jpg|A antiga capela, pola cal recibe o seu nome o concello, en 1929.
Ficheiro:Peña de la Virgen, un atractivo para visitar.JPG|Outeiro de "Peña de la Virgen".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
La Victoria, Boyacá

**La Victoria** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia do Occidente. Atópase a 130 quilómetros da cidade de Chiquinquirá, a capital da provincia e a 210&nbsp;km da cidade de Tunja, capital do departamento. Ten 16 vereas e no centro urbano están o Centro de Saúde Nuestra Señora de Las Victorias, a casa do concello, a Institución Educativa Alfonso López Pumarejo, entre outras institucións.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Macanal

**Macanal** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Neira. O centro urbano atópase no val de Tenza, na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos a unha altitude de 1&nbsp;680,3 metros, mais algunhas partes do concello están a altitudes de 2&nbsp;500 metros. Limita cos concellos de Campohermoso polo leste, Almeida polo oeste, Garagoa polo norte e na Santa María e Chivor polo sur.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Maripí

**Maripí** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Occidente. Atópase a 41 quilómetros da cidade de Chiquinquirá, a capital da provincia, e a 119 quilómetros da cidade de Tunja, a capital do departamento. Até a década de 1990 a súa economía era de tipo agropecuario, mais dende entón, deuse a coñecer polo descubrimento e explotación de xacementos esmeraldiferos no seu territorio. A vila conta cunha importante mina de esmeraldas, coñecida como La Pita.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Gertrud Woker

**Gertrud Johanna Woker,** nada o 16 de decembro de 1878 en  Berna e finada o 13 de setembro de 1968 en  Marin-Epagnier,  foi unha química suíza, feminista e pacifista.

## Traxectoria 
O seu avó e o seu pai maternos foron profesores de teoloxía e historia, respectivamente, na Universidade de Berna. Entre 1898 e 1900 fixo cursos como mestra. Entre 19000 e 1903 realizou cursos de bioloxía e química na Universidade de Berna. Doutorouse en 1903, sendo a primeira muller suíza en doutorarse nesta universidade, baixo a dirección de Stanislaus von Konstanecki (1860-1910) cunha tese sobre a síntese de 3,4-dioxiflavonas. Máis tarde ampliou a súa formación entre 1903 e 1905 na Universidade de Berlín, onde realizou cursos de química con Jacobus van't Hoff (1852-1911), e de bioquímica e farmacia con Hermann Thoms (1859-1931).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gertrud Jan Woker, la toxicóloga que denunció la utilización de gases tóxicos durante la guerra no blog Mujeres con Ciencia
Moniquirá

**Moniquirá** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Ricaurte. É coñecido polos seus pasteis doces, como os "bocadillos" e "panelitas de leche". Moniquirá limita cos concellos de San José de Pare polo norte, Togüí e Arcabuco polo leste, Gachantivá e Santa Sofía polo sur e co departamento de Santander polo oeste.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Río Moniquirá
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Motavita

**Motavita** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia Central. Abrangue arredor de 62 quilómetros cadrados. Motavita limita polo norte con Arcabuco e Cómbita, polo leste e o sur con Tunja, e polo oeste con Sora e Chíquiza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Remziye Hisar

**Remziye Hisar**, nada en Üsküp en 1902 e finada o 13 de xuño de 1992, foi unha química e académica turca. Sendo a primeira muller turca licenciada pola Universidade da  Sorbona, ocupou cargos académicos en varias universidades turcas durante a súa carreira e publicou numerosos artigos, principalmente sobre metafosfatos e herbas turcas. Considérase unha das primeiras científicas modernas de Turquía.

## Traxectoria 
Remziye formouse en ciencias naturais en "Darülfünun" (precursora da actual Universidade de Istanbul), onde o seu principal interese era a química. Graduouse con honras o 15 de xullo de 1919.

Xusto despois de graduarse, uniuse a un pequeno grupo das súas compañeiras de colexio para ir a  Bakú, Azerbaidján, a servir alí nunha escola de maxisterio. O grupo navegou ata Batumi e realizou unha viaxe de tres días en tren ata Bakú. Durante unha cea en  Bakú, ofrecida por un adiñeirado azerí, Remziye coñeceu a Reş it Süreyya (máis tarde apelidado Gürsey), un médico de Turquía. A parella comprometeuse o 18 de marzo de 1920 e casou un mes despois, o 20 de abril. Pouco despois, ela e o seu marido abandonaron Azerbaidján, que foi invadido polo exército soviético, e regresaron a Istanbul. Alí formouse en química na Universidade da  Sorbona, sendo tamén alumna de Marie Curie. Durante este tempo, recibiu unha bolsa do goberno turco, e o seu fillo estivo coa súa irmá en París. Remziye obtivo un certificado en bioquímica. Foi a primeira muller turca en obter un certificado na Sorbona. Aínda que quería realizar estudos de doutoramento, tivo que regresar ao seu país por non ter unha bolsa para a  finalización da súa educación. 

Publicou máis que 20 artigos durante a súa carreira, moitos deles publicados no *Bullletin de la Société Chimique de Francia*.

## Recoñecementos 
En 1991, foi premiada polo Consello de Investigación Científica e Tecnolóxica de Turquía (TÜBİTAK).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Remziye Hisar, la química que quería ver nombres turcos en el campo de la ciencia no blog Mujeres con ciencia
Muzo

**Muzo** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Occidente. É amplamente coñecida como a capital mundial de esmeraldas xa que contén as minas coa calidade máis alta do mundo en xemas deste tipo. Muzo atópase a unha distancia de 178 quilómetros da capital do departamento, Tunja, e a 118 quilómetros da capital da provincia, Chiquinquirá. O centro urbano atópase a unha altitude de 815 metros por riba de nivel de mar. Muzo limita con Otanche e San Pablo de Borbur polo norte, Maripí e Coper polo leste, Quípama polo oeste e o departamento de Cundinamarca polo sur.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Nuevo Colón

**Nuevo Colón** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Márquez. O centro urbano atópase a unha altitude de 2&nbsp;500 metros no Altiplano Cundiboyacense, a unha distancia de 34 quilómetros da capital do departmento, Tunja. Nuevo Colón limita cos concellos de Boyacá, Ventaquemada e Jenesano polo norte, Tibaná e Turmequé polo sur, Tibaná polo leste e Turmequé e Ventaquemada polo oeste.

## Etimoloxía 
Nuevo Colón chamábase orixinalmente Chiriví, que era o nome da área antes da invasión dos españois, cando estaba habitada polo pobo muisca. Chiriví quere dicir "noso". Recibiu o nome de Nuevo Colón en 1907.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Otanche

**Otanche** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Occidente. O concello limita polo norte con Florián, La Belleza e Bolívar (en Santander), polo sur con Yacopí (en Cundinamarca), polo leste con San Pablo de Borbur, Pauna, Quípama, e polo oeste con Puerto Boyacá.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Pajarito, Boyacá

**Pajarito** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de La Libertad. O concello limita con Labranzagrande e Aquitania, en Boyacá e Yopal, Recetor e Aguazul do departamento de Casanare. O centro urbano atópase a unha distancia de 147 quilómetros da capital do departamento, Tunja, e a unha altitude de 800 metros nun val apertado, sen moito espazo para a expansión da área urbana. O centro ubrano experimenta corrementos de terra periódicos.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Paya, Boyacá

**Paya** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de La Libertad. Paya limita con Pisba, Labranzagrande (en Boyacá) e Támara, Nunchía e Yopal (en Casanare).

## History 
Antes da invasión española en 1530, Paya estaba habitado polos muiscas, organizados na Confederación Muisca.

O Paya moderno foi fundado o 14 de setembro de 1600.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Paz de Río

**Paz de Río** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Valderrama. O centro urbano de Paz de Río, atópase no Altiplano Cundiboyacense, a unha altitude de 2,200 metros. Limita cos concellos Sativanorte e Sativasur polo norte, Betéitiva e Tasco polo sur, Sativasur e Socha polo leste e Belén e Tutazá polo oeste.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Pesca, Boyacá

**Pesca** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Sugamuxi. A cidade atópase na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos a unha altitude de entre 2&nbsp;540 metros e 4&nbsp;000 metros. Pesca atópase a 108 quilómetros da capital do departamento, Tunja. Limita con Firavitoba polo norte, Iza polo nordeste, Tuta polo noroeste, Tota polo leste, Zetaquirá polo sur, Rondón e Siachoque polo suroeste e Toca polo oeste.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Igrexa da Compañía de Xesús de Santiago de Compostela

A **Igrexa da Compañía de Xesús**, máis coñecida polos composteláns como **Igrexa da Compañía** ou **Igrexa da Universidade**, situada na praza da Universidade, lindando coa praza de Mazarelos ou ***do Instituto***, foi construída polos xesuítas no século XVII, rematando a súa construción en 1767, e pertenceu ao Colexio da Compañía de Xesús até que, tras a expulsión dos xesuítas, pasou a ser a **capela da Universidade** desde 1769. 

O edificio é un dos que, pola súa nudez ornamental no exterior e ao aparente clasicismo chamou a atención dos historiadores da arte que a estudaron até o día de hoxe. Isto deu lugar a discusións sobre o seu estilo e, consecuentemente, sobre a súa cronoloxía. Por exemplo, Antonio Bonet Correa sinala que estas razóns (a situación do sepulcro do arcebispo Francisco Blanco Salcedo) e a perfecta adaptación da capela de San Xosé á capela maior e a impresión de que a fachada actual non concorda coa estrutura interior e o estilo da igrexa, leva a pensar que é obra de finais do século XVI, e, polo tanto, a primeira que se construíu en estilo clasicista en Santiago de Compostela, o que o levou a atribuíla a Gaspar de Arce.

Ramón Otero Túñez rebateu tal atribución, aínda que baseándose en razóns documentais, o desapropiado que o propio autor do proxecto, Gaspar de Arce, fora el mesmo designado polo concello compostelán para comprobar a nova liña de edificación solicitada polos xesuítas ou, incluso, materiais como os danos do sepulcro do arcebispo Blanco e, concretamente, a supresión da escena da Asunción que aparece citada no seu contrato de execución que poderían explicarse como "danos ocasionados polo traslado desde o emprazamento primitivo".  

O paso da igrexa á Universidade foi clave para a realización dunha serie de modificacións no edificio. A súa fachada principal, de aire clásico, como quedou dito, presenta as figuras de San Pedro e San Paulo, que substituíron as orixinais de San Ignacio e a San Francisco Xabier situadas en nichos laterais que serven de marco ao escudo real. O campanario que a culmina fíxose dous anos máis tarde. Pero o realmente salientable é o seu interior, onde se se sitúan varios retablos que adornan as naves laterais, o cruceiro e o altar maior; están considerados como auténticas e exclusivas pezas do barroco.

Actualmente o edificio úsase como sala de exposicións e sede da Orquestra da Universidade de Santiago de Compostela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* López Vázquez, José Manuel B. (2016): "Las intervenciones de la Universidad de Santiago y del Colegio de Racioneros del Espíritu Santo en la Iglesia de la Compñía tras la expulsión de los jesuitas". *Boletín del Seminario de Estudios de Arte y Arqueología*. Nº 82, pp. 229-256 . Universidad de Valladolid. ISSN 1888-9751.
Fanni Kaplán

**Fanni Efímovna Kaplán** (), nada na rexión de Volinia contra 1887 e finada en Moscova o 3 de setembro de 1918 (coñecida tamén como **Fania** ou **Fanni** **Kaplán**, foi unha anarquista e revolucionaria, autora do intento de asasinato de Lenin o 30 de agosto de 1918.

## Comezos 
Hai moi pouca información clara sobre as orixes de Fanni Kaplán. Naceu contra 1887 en Volinia, rexión na fronteira occidental do Imperio Ruso (actualmente parte no noroeste de Ucraína).

O seu nome orixinal era **Feiga Khaimova Roitblat-Kaplán** (Фейга Хаимовна Ройтблат-Каплан) ou **Feiga Khaimova Roitman**, afectuosamente tamén chamada **Dora**. Naceu no seo dunha familia xudía na que eran oito irmáns. O pai era mestre na escola xudía local. En decembro de 1906, Kaplán participou no atentado frustrado do gobernador de Kíiv con dous compañeiros anarquistas máis. Alí estaba libre de traballos forzados xunto con outras 60 mulleres socialistas e anarquistas, quen dedicaban o tempo da pena á formación política. Fania comezou a sufrir hemicranias recorrentes e en 1909 quedou temporalmente cega. Desesperada, tentou suicidarse, mais as súas compañeiras de prisión impedíronllo. Aprendeu a valerse por si mesma e a ler en braille. Kaplán era unha das dúas anarquistas de entre as dez presas liberadas pola amnistía do Goberno Provisional Ruso. O seu grupo de reclusas, que desenvolvera unha íntima amizade, regresou á Rusia europea.

En xaneiro de 1918 os bolxeviques tomaron a cidade e o mes seguinte disolveron as súas institucións, co que Kaplán perdeu o seu traballo. A escuridade no patio da fábrica, a multitude e o inesperado do ataque imposibilitaron unha identificación fidedigna, malia as declaracións pouco fiábeis dalgúns presentes durante a posterior investigación. Temía que houbese máis persoas tramando o seu asasinato. Negouse a saír para recibir atención médica, polo que foi atendido na mesma estancia. Con todo, non se lle puideron extraer as balas fóra das instalacións sanitarias. Malia a gravidade das feridas, Lenin sobreviviu, e permitíuselle seguir a convalecencia nos arredores de Moscova o 25 de setembro de 1918. No entanto, a súa saúde nunca se recuperaría do ataque. De feito, crese que o atentado influíu a longo prazo nos posteriores infartos que o foron incapacitando até acabaren coa súa vida.

Kaplán foi encarcerada e interrogada pola Cheka. Interrogada por altos funcionarios do goberno, negouse a achegar datos sobre a súa persoa nin sobre o ataque. En 1958, o comandante do Kremlin en 1918, Pável Malkov, confesou executar a Kaplán o 3 de setembro daquel ano no patio do edificio, por orde de Yákov Sverdlov. A súa confesión foi concisa: 

## Consecuencias do atentado 
O mesmo día do atentado, Moiséi Uritski, comisario do pobo do Interior na rexión Norte e xefe da Cheka de Petrogrado, foi asasinado.

## Véxase tamén 
* Revolución de Outubro
* Vladímir Lenin
* Partido Social-Revolucionario
* Cheka

## Notas e referencias 
## Bibliografía 
* 
* 
*
Mary Taylor Brush

**Mary Taylor Brush** (Mary Taylor Whelpley), nada en Boston o 11 de xaneiro de 1866 e finada en Dublín, New Hampshire o 29 de xullo de 1949, foi unha aviadora, artista, deseñadora de avións e pioneira do camuflaxe estadounidense.

## Traxectoria 
Mary Taylor Whelpley era filla *de* María Luisa (de solteiraBreed) Whelpley e James Davenport Whelpley. 

Coñeceu a George de Forest Brush mentres estudaba na Art Students League de Nova York, onde el era o seu profesor.  Despois de fuxir con el, casaron na cidade de Nova York en 1886, no seu vixésimo aniversario.   Inicialmente mudáronse a Quebec e regresaron a Nova York dous anos despois.  A finais da década de 1890, a súa saúde deteriorouse e trasladáronse brevemente a Florencia, Italia, para recibir tratamento. Pasarían algún tempo nesa zona cada ano antes da primeira guerra mundial. Tamén desenvolveu camuflaxe para avións.

Ela e o seu marido, o seu fillo máis vello Gerome (n. 1888), e o seu amigo Abbott Handerson Thayer deseñaron métodos de camuflaxe e contribuíron aos esforzos de enmascaramento dos avións durante a primeira guerra mundial. Thayer e os Brushes aplicaron os principios da arte á enxeñería para desenvolver e propoñer deseños de camuflaxe militar. Ao principio, probou os deseños de camuflaxe do seu marido, despois comezou a experimentar cos seus propios deseños nun monoplano Morane-Borel comprado en 1916.  Unha patente de 1917 presentada por Mary Taylor afirmou que era "capaz de producir unha máquina que é practicamente invisible cando está no aire". 

Mentres que outros artistas que traballaban no desenvolvemento do camuflaxe para vehículos de guerra utilizaron técnicas modernistas para alterar a percepción da cor, como artistas académicos, Thayer e os pinceis dicíase que se inspiraron en casos de camuflaxe na natureza. Diferentes variacións dos deseños propostos incluíron darlles aos avións unha barriga de cor clara e usar retroiluminación para que o avión sexa tan brillante como o ceo e, así, pareza transparente.  Ao explorar as técnicas de contraluz, George usou seda vernizada para vestir o avión, pero non era o suficientemente forte. Mary Taylor decidiu perforar partes das ás (feitas de liño) nos seus deseños, combinándoas con bombillas en diferentes partes da fuselaxe para espallar a luz polo avión. Probou os seus deseños nun avión que sobrevoou Long Island e New Hampshire. Os seus deseños non foron utilizados durante a primeira guerra mundial, pero o seu concepto foi recollido de novo e probado na segunda guerra mundial, incluso no proxecto de luz de Yehudi.

## Notas
Ramón Regueira Ramos

**Ramón Regueira Ramos**, nado na Laracha o 7 de xaneiro de 1935 e finado o 15 de decembro de 2021, foi un futbolista e empresario galego. Xogaba de interior esquerdo.

## Traxectoria 
Aos 9 anos ingresou no colexio dos Xesuítas de Vigo, onde comezou a xogar ao fútbol. De regreso na Coruña, xogou no Huracán de Santa Lucía, de onde pasou con 15 anos ao Fabril, da Serie A rexional. Debutou co equipo fabrilista o mesmo día que o facían Arsenio e Carlos Torres, nun partido contra o Noia. En 1953 fichou polo Xuvenil, filial do Deportivo da Coruña na Terceira División, onde estivo ás ordes de Rodrigo. Disputou o final da tempada 1952/53 e case toda a 1953/54, na que o Xuvenil conseguiu o ascenso á Segunda División. Con todo, Regueira deixou o equipo unhas semanas antes, cando o Deportivo o cedeu ao Caudal de Mieres, na Segunda División.

Debutou na categoría de prata nun partido contra o La Felguera, e conseguiu cinco vitorias en sete partidos co club asturiano, adestrado por Cuqui Bienzobas. De volta en Galicia debutou co Deportivo na Copa do Xeneralísimo, no partido de volta dos oitavos de final contra o FC Barcelona en Riazor. Formou na dianteira xunto con Tito Blanco, Pahiño, Lechuga e Royo, e o equipo gañou 3-0, aínda que o resultado foi insuficiente para pasar de rolda, pois o resultado na ida fora de 4-0 para o Barcelona.

Na tempada 1955/56 volveu saír cedido ao Caudal, onde xogou 20 partidos e marcou 6 goles, compartindo dianteira con López e Bustamante. No verán de 1956 fichou polo Burgos xunto a outros tres coruñeses: Manín, Losada e Lexo. Marcou 4 goles en 11 partidos de Segunda, nunha tempada na que o club burgalés acabou por descender. A continuación incorporouse ao servizo militar e xa non volveu xogar ao fútbol.

## Notas
Fronte Obreira de Cataluña

A **Fronte Obreira de Cataluña** (en catalán, **Front Obrer de Catalunya**), foi un movemento socialista da época franquista que formou parte da resistencia á ditadura franquista en Cataluña. 

## Traxectoria 
### Ideoloxía 
Foi fundada en 1961, como un grupo escindido da Asociación Popular Democrática de Catalunya (ADPC), que era a póla catalá do FLP, daqueles militantes que pretendían converterse en partido. Estaba diferenciado do comunismo catalán, o PSUC, como da organización que representaba, nese momento, o socialismo democrático, o Movemento Socialista de Cataluña polo que pretendía ser "a terceira forza" que respondese ás novas propostas que axitaban á esquerda europea xurdidas tanto dos procesos internos de reflexión sobre o socialismo (representado por exemplo por André Gorz ou Lelio Basso) como do impacto das revolucións que foron os seus referentes políticos: a revolución cubana de 1959, e a resistencia alxeriana de Ahmed Ben Bella.

### Militancia 
Aínda que os seus membros eran de orixes diferentes, dende socialistas até católicos progresistas e comunistas disidentes da liña oficial, adoptou un socialismo de esquerdas antiimperialista. Definíronse como socialistas, populistas e federalistas. A militancia era moi nova e tendía a romper os patróns existentes. Non tiñan estatutos formais e, polo tanto, nunca se conformaron como partido. Entre os seus dirixentes figuraban Isidre Molas i Batllori, José Ignacio Urenda i Bariego, Pasqual Maragall i Mira, Alfons Carles Comín, Daniel Cando Cando, Josep Antoni González i Casanova, Josep Maria Vegara i Carrió e Miquel Roca i Junyent, entre outros.

### Órganos de difusión 
Os seus órganos de expresión foron, sucesivamente, *Revolució* (1961-62), *Presencia Obrera* (1964-5) e *Poder Obrero* (1969). e logrou dominar a súa coordinación local ata 1968 os comités de empresa de La Maquinista Terrestre e Marítima, AEG, Harry Walker e outras empresas do sector metalúrxico de Barcelona. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
*
Jesús Barreiro Costoya

**Jesús Barreiro Costoya**, finado en Buenos Aires en abril de 1920, foi un avogado, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Oficial do Banco de España, estableceu unha axencia de negocios en Vilagarcía de Arousa en 1905. Foi membro da Asociación Regionalista Gallega, correspondente de *El Eco de Galicia* da Habana e colaborou en *El Regionalista* e *El Ciclón*. Foi presidente do orfeón Aurora da Coruña en 1908, e membro correspondente da Real Academia Galega. Marchou a Arxentina, foi funcionario da casa central do Banco Español del Río de la Plata e colaborou en *Suevia* e *Correo de Galicia*. Finou en Buenos Aires en abril de 1920.

## Vida persoal 
Casou con Ángela Garrido, que finou en 1914, e foi pai de dez fillos.

## Notas
Rascafría

**Rascafría** é unha vila e municipio de España no noroeste da Comunidade de Madrid. 

A localidade conserva unha arquitectura popular propia da serra de Guadarrama e, dentro do seu termo municipal, están o Parque Natural de Peñalara e o arboreto Giner de los Ríos. 

Entre os seus monumentos destaca o Mosteiro de El Paular.

## Xeografía 
Situado no val do río Lozoya, a unha altitude media de 1 163 msnm (mínima, 1 125; máxima, 2 429), o municipio ocupa unha superficie de 150,27 km².

Segundo o censo de 2020, contaba cunha poboación de 1 725 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 11,13 hab./km².

### Demografía 

## Galería 

Monasterio de Santa María de El Paular - 01.jpg|Mosteiro de Santa María de El Paular
Rascafria-Iglesia-de-San-Andres-DavidDaguerro.jpg|Igrexa de Santo André Apóstolo
Puente del Perdón sobre el Río Lozoya.jpg|Ponte "do Perdón", sobre o río Lozoya

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial