Sepideos

Os **sepideos** ou, popularmente, **xibas**, **chocos** ou **sepias**, son moluscos mariños da orde *Sepiida* (Zittel, 1895), da infraclase Decapodiformes, da clase Cephalopoda.

Teñen unha cuncha interna reducida e oculta dentro do seu corpo, bolsa de tinta, e dez tentáculos (oito deles, máis curtos, son chamados brazos).

## Características 
Posúen unha capacidade de camuflaxe considerada superior á dun camaleón; as súas gamas incríbeis de cores son debidas ás células especiais chamadas cromatóforos.

Chegan aos 30 ou 40&nbsp;cm de lonxitude. Viven no fondo dos mares pouco fondos, xeralmente entre as herbas acuáticas e os argazos. Están moi ben adaptadas a nadar entre augas, e o seu desprazamento prodúcese mediante unha ondulación progresiva dos bordos do seu manto. Ás veces tamén poden desprazarse rapidamente para fuxir expulsando auga da cavidade do manto, o que lles permite efectuar verdadeiros saltos na auga.

miniatura|250px|Vídeo dunha xiba no seu hábitat natural

Animais tímidos, as xibas teñen unha vida tanto diúrna como nocturna, alimentándose doutros pequenos seres como camaróns, peixes e outros. Despois de capturaren as súas presas, mátanas cun mecanismo semellante a un coitelo que teñen na súa boca, e que usan tamén para facer retallos delas. É unha especie comercial, por tratarse dun animal comestíbel.

## Fisioloxía 
### Cuncha 
A xiba ten unha cuncha interna porosa, feita de aragonita, que lle proporciona flotabilidade. A flotabilidade pode ser regulada cambiando a relación gas/líquido na chuncha. Cada especie ten unha cuncha con forma, tamaño e textura diferentes. Este tipo de *cuncha de gas* é único das xibas e distíngueas das luras.

As cunchas de xiba son usadas polos ourives para formas de fundición, e tamén como fonte de calcio na dieta dos paxaros domésticos.

miniatura|150px|esquerda|Esta especie de xiba (*Sepia latimanus*) pode mudar en menos dun segundo de cores de camuflaxe pardas a amarelas

### Pel 
250px|miniatura| Unha xiba pequena camuflada no xabre
Ás veces as xibas son chamadas os camaleóns do mar pola súa grande habilidade na alteración da cor. Son capaces de mudar a cor e a polaridade de luz para se comunicaren con outras xibas e para se camuflaren dos depredadores.

Os cambios de cor prodúcense por medio de grupos de cromatóforos vermellos, amarelos, castaños e negros acima dunha camada de iridóforos e leucóforos, cunha densidade de até 200 desas células pigmentarias especializadas.

Á par dos cambios de cor, as xibas son capaces de afectar tamén á polarización da luz reflectida na súa pel, o que lles serve de comunicación con outros animais mariños que poden sentir a polarización.

### Ollos 
miniatura|250px|Ollo dunha xiba
Os ollos das xibas están entre os máis desenvolvidos do reino animal. A organoxénese dos ollos dos cefalópodos difire fundamentalmente da dos vertebrados como os humanos.
Malia non poderen ver a cor, poden percibir a polarización da luz, o que mellora a súa percepción do contraste.

### Circulación 
O sangue dun choco ten unha cor infrecuente verde-azul polo cobre que contén a hemocianina, a súa proteína para carretar o osíxeno, en vez da hemoglobina que co seu ferro fai que o sangue dos vertebrados sexa vermello. 
O sangue bombéase con tres corazóns separados. Dous deles levan o sangue a cadansúa gala, e o terceiro ao resto do corpo.
O sangue dos chocos ten que fluír máis rápido que no resto dos animais porque a hemocianina carreta substancialmente menos osíxeno que a hemoglobina

### Tinta 
A tinta, como no caso da lura e o polbo, sérvelle ao choco para fuxir dos seus depredadores.
Era usada antigamente para tinguir, uso do cal provén o nome de cor sepia.

### Toxicidade 
Como os polbos e algunhas luras, todos os chocos teñen neurotoxinas producidas por bacterias no seu cuspe

## Ecoloxía 
### Dieta 
A dieta preferida do choco son os cangrexos e o peixe.

Usa a súa camuflaxe para se achegar ás súas presas. Entón abre os oito brazos e lanza os dous longos tentáculos para agarrar o alimento e levalo ao seu bico..

### Distribución e hábitat 
A familia Sepiidae habita nas augas oceánicas temperadas e tropicais. Teñen un patrón bioxeográfico infrecuente: totalmente ausentes das costas do continente Americano, pero presentes nas do leste e sur de Asia, Europa occidental, o Mediterráneo, África e Australia.
A razón probablemente é que no tempo no que a familia evolucionou o Atlántico norte posiblemente era frío e fondo de máis para estas especies.

## Gastronomía 
Son populares na gastronomía de Galicia, guisadas, grelladas ou fritidas. Tamén son populares como alimento nos países da ribeira mediterránea, Oriente Medio e nas costas do Golfo de Biscaia e do Canal da Mancha. Na Asia oriental consómense en forma desecada, como petisco.

En Portugal é o prato rexional de Setúbal, onde se serve en tiras fritidas nunha variante da feijoada.

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Ficha en World Register of Marine Species
* Festa do Choco de Redondela
* (Plataforma tecnolóxica da pesca.Publicacións.Outras publicacións) Fichas para o obradoiro de diferenciación e recoñecemento de especies pesqueiras do mercado galego
* Vídeo dun choco na ría de Arousa, usando a tinta como estratexia de fuxida
* "La Casa de los Peces de A Coruña muestra en un vídeo cómo nacen las sepias" (*La Voz de Galicia*, 7.09.2012) 
* CephBase: Teuthida 
* The Cephalopod Page  
* The Octopus News Magazine Online