open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
O Barrio, Landrove, Viveiro

**O Barrio** é un lugar da parroquia de Landrove, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Landrove 
### Parroquias de Viveiro
Pinnado

thumb|200px|Folla pinnaticomposta, paripinnada e opositipinnada
thumb|200px|Folla pinnaticomposta, imparipinnada e alternipinnada
[thumb|190px|Folla de *[Cocos nucifera*, pinnatisecta.]]

**Pinnado** (feminino **pinnada**), derivado do adxectivo latino *pinnātus, -a, -um*, "con ás ou aletas", é un termo botánico, xa empregado por Linneo.

O termo designa aqueles órganos foliáceos ou laminares que posúen folíolos máis ou menos numerosos —sempre máis de tres— aos lados dun eixe principal —o raque—, a modo das *barbas* das plumas das aves.

## Termos derivados 
De pinnado derívanse o prefixo *pinnati*- e os sufixos -*pinnado* e -*pinnada*, cos que se compoñen distintos termos relacionados coas follas:

### Con pinnati- 
* Follas **pinnaticompostas**: son as follas que se estruturan de forma pinnada, é dicir, follas compostas con numerosos folíolos ao longo do raque, que poden ser:
* **Pinnatidividido**: órgano foliáceo dividido segundo os nervios pinnados.
* **Pinnatinervio**: nervio do órgano foliáceo composto por un eixe central e nervios secundarios que parten a ambos os lados de aquel. É o tipo de nervios da gran maioría das dicotiledóneas, cuxa ramificación é monopódica e racemosa].

[thumb|160px|Folla bipinnada de *[Acacia nilotica*.]]

### Con -pinnado 
Pode ocorrer que unha folla au outro órgano laminar se divida pinnadamente e que cada folíolo sexa, á súa vez, pinnado; entón fálase de órgano **bipinnado**. Se a división continúa, pode ser **tripinnado**. Neste caso, o prefixo é *bipinnati-* ou *tripinnati-*, de forma que poden ser bipinnaticomposto —como sinónimo de bipinnado—, bipinnatífido —dúas veces pinnatífido—, bipinnatipartido —dúas veces pinnatipartido—, bipinnatisecto —dúas veces pinnatisecto— e de igual forma se aplica co prefixo *tri-*.

### Con -pinnada 
* **Imparipinnada**: posúen un último folíolo que remata ao final do raque, polo que o seu número é impar.
* **Paripinnada**: sen folíolo terminal, polo que o número de folíolos é par. Pode terminar en gabiáns —foja cirrosa—, nunha pequena aresta, ou noutras estruturas. Son paripinnadas as follas da alfarrobeira e o lentisco, por exemplo.
* **Opositipinnada**: os folíolos dispóñense de forma oposta ao longo do raque, os folíolos parten do mesmo lugar no raque.
* **Alternipinnada**: os folíolos sitúanse de forma alterna ao longo do raque, é dicir, entre cada dous dun lado hai un no lado oposto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Allaby, M. (1984): *Diccionario del Medio Ambiente*. Madrid: Pirámide. ISBN 978-84-3680-249-8.
*Font Quer, P. (1982): *Diccionario de Botánica*. Barcelona: Editorial Labor, S. A. ISBN 84-3355-804-8.
*Lancha, José Manuel e Teresa Sempere (2000): *Diccionario de ciencias naturales: Usos y etimologías*. México, D.F.: Siglo XXI Editores. ISBN 978-96-8232-089-7. 
*Polunin, O. (1991): *Guía de campo de las flores de Europa*. 4ª edición. Barcelona: Ediciones Omega, S. A. ISBN 84-2820-378-4.
Gloeobacter

***Gloeobacter*** é un xénero de cianobacterias. É o grupo irmán de todas as outras cianobacterias. *Gloeobacter* é a única cianobacteria que non ten tilacoides, que son característicos das demais cianobacterias e dos cloroplastos eucariotas. No seu lugar ten uns complexos captadores de luz, tamén chamados ficobilisomas, que conteñen proteínas diferentes, situados na cara interna da membrana plasmática. O gradiente de protóns en *Gloeobacter* créase na membrana plasmática, en lugar de na membrana tilacoidal como ocorre nas demais cianobacterias e nos cloroplastos.

## Descrición 
*Gloeobacter violaceus* produce varios pigmentos, incluíndo a clorofila a, o β-caroteno, o oscillol diglicósido e a equinenona. A coloración púrpura que teñen débese ao seu contido relativamente baixo de clorofila. *G. kilaueensis* crece cunhas poucas especies de bacterias máis formando unha biopelícula de cor púrpura duns 0,5&nbsp;mm de grosor. As colonias cultivadas son pírpuras escuras, lisas, brillantes e elevadas. *G. kilaueensis* é principalmente unicelular, con forma de cápsula, duns 3,5×1,5&nbsp;µm, e incrustada en mucus. Divídense ao ancho da célula. Tínguense como gramnegativas e carecen de resistencia á vancomicina. Non son móbiles nin escorregantes. O crecemento cesa en completa escuridade, polo que *Gloeobacter* é moi probablemente un fotoautótrofo obrigaorio. As especies de *Gloeobacter* puideron ramificarse hai uns 280 millóns de anos. Segundo AlgaeBase este xénero é tamén membro da familia Gloeobacteraceae.

## Notas
El Viso, Madrid

**El Viso** é un barrio situado na zona nordés da cidade de Madrid, no distrito de Chamartín. Toma o seu nome da colonia histórica realizada entre 1933 e 1936 por Rafael Bergamín Gutiérrez, arquitecto da xeración do 25, coa colaboración de Luis Felipe Vivanco. Constitúe un exemplo do racionalismo madrileño (como o foron no seu momento algúns edificios das Facultades da Cidade Universitaria). Componse de casas unifamiliares de dous pisos, moitas das cales foron habitadas por intelectuais da época. Na actualidade o barrio comprende, xunto a El Viso, as antigas colonias Parque Residencia e Iturbe IV. 
## Historia 
Anos antes da construción de El Viso, o arquitecto Rafael Bergamín Gutiérrez proxectou a Casa do Marqués de Villora. En 1933, xa na Segunda República Española e conforme a «Lei de Casas Económicas» de 1925, Bergamín encargouse de construír o conxunto nuns terreos propiedade do promotor Gregorio Iturbe próximos aos denominados «Altos do Hipódromo», en referencia ao hipódromo da Castellana. A idea inicial era deseñar un complexo residencial de hoteis e vivendas baixas coa denominación «Cooperativa de casas económicas El Viso», inspirado nas obras de Adolf Loos. Cando se construíron as casas, a colonia atopábase afastada do centro de Madrid e ocupaba unha das cotas máis elevadas da cidade, o que lle deu o seu nome.

Actualmente acolle como residentes a Rafael Moneo, a banqueira Ana Botín, a familia Villar Mir, o construtor e presidente do Real Madrid Florentino Pérez, o fillo do expresidente do goberno José María Aznar, o empresario Rafael del Pino e moitos outros membros do mundo aristocrático e empresarial.

## Transporte 
### Cercanías Madrid 
Lindante con El Viso está situada a estación de Nuevos Ministerios (C-1, C-2, C-3, C-4, C-7, C-8 e C-10), unha das máis importantes da cidade.

### Metro de Madrid 
El Viso está ben servido por metro. As liñas 4, 6, 7, 8, 9 e 10 dan servizo ás seguintes estacións do barrio:

* Avenida de América (L4, L6, L7 e L9) (Lindante)
* Nuevos Ministerios (L6, L8 e L10) (Lindante)
* Gregorio Marañón (L7 e L10)
* República Argentina (L6)
* Concha Espina (L9)
* Cruz del Rayo (L9)
* Santiago Bernabéu (L10)

### Autobuses 
As seguintes liñas dan servizo a El Viso:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Movemento urbanístico Ciudad Jardín
Orator F. Cook

**Orator F. Cook**, nado o 28 de maio de 1867 en Clyde, Nova York, e finado o 23 de abril de 1949 en Lanham, Maryland, foi un botánico, entomólogo e agrónomo estadounidense, coñecido polo seu traballo sobre o cultivo de algodón e da obtención do caucho, e por acuñar o termo "especiación" para describir o proceso polo cal xorden novas especies a partir das existentes.

Publicou preto de 400 artigos sobre temas como a xenética, a evolución, a socioloxía, a xeografía e a antropoloxía.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e educación 
Cook naceu en Clyde, Nova York en 1867, fillo de Orator Fuller e Eliza (de solteira Hookway) Cook. O seu pai era un canteiro de Inglaterra que emigrara en 1855. Orator Jr. creceu en Clyde, ensinou bioloxía durante dous anos antes de ingresar na universidade e graduouse na Universidade de Syracuse cun *B.A.* en 1890. Despois traballou alí, ao ano seguinte, como profesor de bioloxía.

### Carreira 
En 1891 Cook converteuse nun axente especial da Sociedade de Colonización do Estado de Nova York. Traballou en Liberia e, en 1896, foi elixido presidente do *Liberia College*. Ocupou ese cargo até 1898. Ese ano uniuse ao Departamento de Agricultura dos Estados Unidos como científico botánico e, finalmente, chegou a ser o botánico principal, e viaxou por todo o mundo investigando especies cultivábeis para o goberno dos Estados Unidos. Especializouse en plantas de algodón e de caucho e na clasificación das palmeiras, particularmente das palmeiras da Española. Publicou case catrocentos libros e artigos durante a súa carreira, e foi galardoado cun doutoramento *Honoris Causa* en Ciencias pola Universidade de Syracuse en 1930. Cook traballou como asistente de conservador honorario de coleccións de criptógamas no Herbario Nacional dos Estados Unidos desde 1898 até 1948.

Cook tamén estudou os miriápodos (milpés, cempés e similiares), describindo máis de 100 especies e producindo máis de 50 publicacións.  En 1922, Cook e o seu colega Harold Loomis describiron unha especie de milpés con máis patas que calquera outro organismo coñecido na Terra: *Illacme plenipes*. que posúe até 750 patas.

Cook foi membro da Asociación Americana para o Avance da Ciencia, da Asociación Xenética Americana, da Sociedade Botánica de América, da Asociación de Xeógrafos Americanos, da Academia de Ciencias de Washington, así como do Cosmos Club, un club social privado de Washington D.C.
 
## Abreviaturas 
* A abreviatura **O.F.Cook** úsase para indicar a Orator F. Cook como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica. 
* A abreviatura **Cook** emprégase para recoñecer a Orator F. Cook como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Myriapod publications by Orator Fuller Cook from the International Society of Myriapodology
* Guide to the Orator F. Cook Papers 1889-1898. Special Collections Research Center, University of Chicago Library
* Cook, Orator Fuller. *Index of Botanists*. Harvard University Herbaria & Libraries
Magda Torres Gurza

**Magda Torres Gurza**, nada en Cidade de México o 10 de maio de 1974, é unha pintora mexicana, dedicada principalmente ao hiperrealismo.

## Traxectoria 
[miniatura|dereita|*La hora del té*, [Óleo sobre lenzo, 90x140 cm, 2015.]]

### Primeiros anos 
A súa nai pintora apoiouna para converterse en pintora. Debido a un grave accidente aos 18 anos, que ameazaba coa perda da visión, decidiu dedicarse de cheo ao traballo da pintura.  

### Formación e recoñecementos 
Comezou os seus estudos no Instituto Regional de Bellas Artes, onde obtivo unha Mención de Honra en 1993, o mesmo ano no que realizou a súa primeira exposición.

Cursou unha diplomatura en Historia da Arte, outra en Técnicas e Materiais para as Artes Plásticas e a licenciatura en Fotografía.

Entre 2002 e 2013, recibiu múltiples premios como artista e docente, como o do *Consejo Nacional para la Cultura y las Artes* e o da Casa-Museo David Alfaro Siqueiros.

### Outras actividades 
A través do seu traballo altruísta axudou a colectivos como os nenos da rúa ou pintores sen mans. En 2013 creou o proxecto “Artistas al Cubo”, conseguindo reunir a participación de máis de 550 artistas que transformaron cubos en obras de arte, levándoos á poxa para apoiar o tratamento de nenos con enfermidades terminais, como o cancro e a sida, atendidos no Hospital Infantil Morelense. Tamén en 2013 participou no proxecto Encorazona2, en apoio a nenos con deficiencias visuais.

## Selección de mostras individuais e colectivas 
* 2015 - Peza do mes, Museo Fundación Santiago Carbonell, México
* 2015 - Día Mundial da Arte, Museo José Luis Cuevas, México
* 2015 - Primeira Bienal de Arte de Barcelona, Museo Europeo de Arte Moderna, Barcelona,
* 2015 - Feira Internacional de Arte de Ámsterdam, Beurs Van Berlage, Ámsterdam, Países Baixos
* 2014 - Día Mundial da Arte, Museo José Luis Cuevas, México  
* 2014 - Spain Art Open House, Salamanca.
* 2014 - Para Dos, Museo Torres Bicentenario, Toluca, Estado de México 
* 2013 - "8 in art" Centro Cultural de Santiago, República Dominicana
* 2012 - Taller MTG, Mission del Sol, Cuernavaca, México
* 2004 - "Mujeres en el Arte", Instituto de Cultura de Morelos, México
* 2004 - La Tallera, Museo Casa Estudio de David Alfaro Siqueiros, Cuernavaca, México

## Selección de premios e distincións 
* 2013 - Primeiro lugar na Amérique Latin Art Competition, París, Francia
* 2013 - Peza do mes, Museo Torres Bicentenario, Toluca, Estado de México

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hiperrealismo
### Ligazóns externas 
* Páxina persoal
Palmípede

Os **palmípedes** son aves acuáticas con patas palmadas.

Polo tanto este termo refírese xeralmente aos cisnes, gansos e patos.

O termo está testemuñado en *Nature des oyseaux* de Pierre Belon, unha clasificación publicada en 1555. É un préstamo do latín *palmipes, -edis* "que ten o pé palmado", que tomou P. Belon na páxina 197 do texto citado. A orde foi creada por Georges Cuvier en 1805, e asumido na clasificación de Richard Bowdler Sharpe até finais do século XIX.

## A clasificación de Cuvier 
Desde un punto de vista sistemático, os palmípedes (*Palmipedes*) son un dos seis grupos de aves definidos por Cuvier segundo os seguintes criterios:
*pescozo máis longo que as patas;
*pés palmados, é dicir, que unha membrana une os dedos entre si (non sempre en toda a súa lonxitude);
*plumaxe recuberta dunha secreción que a fai impermeábel.

As familias eran as seguintes:
*Mergulladores ou *Brachyptera*: somougullos ou mergullóns (actuais podicipédidos), pingüíns (actualmente incluídos na orde dos esfensciformes);
**Longipennes* (de Lamarck): petreis (hoxe na orde dos procelariformes, familia dos proceláridos), albatros (hoxe procelariformes da familia dos diomedeidos, gaivotas (hoxe caradriformes da familia dos láridos), e carráns, (hoxe caradriformes da familia dos estérnidos);
**Totipalmes*: pelicanos (hoxe pelecaniformes da familia dos pelecánidos, corvos mariños (hoxe pelecaniformes da familia dos falacrocorácidos), fragatas (hoxe na orde dos suliformes), aningas (hoxe suliformes da familia dos anínguidos);
**Lamellirostros*: patos, gansos, e cisnes (actualmente anseriformes).

Como se pode ver, este grupo reúne especies filoxeneticamente moi distantes, e os caracteres compartidos corresponden a converxencias adaptativas vinculadas ao modo de vida acuático.

## Notas
Raimundo IV de Trípoli

**Raimundo IV de Trípoli**, finado en 1199, foi conde de Trípoli (1187-1189 ) e príncipe rexente de Antioquía (1193-1194). Era o fillo máis vello de Bohemundo III, príncipe de Antioquía e Orgueilleuse de Harenc.

## Traxectoria 
O conde de Trípoli, Raimundo III de Trípoli, morreu sen fillos en 1187 e, por ser o seu afillado,

### Crise co reino armenio de Cilicia 
O seu pai entrou en disputa co rei de Armenia Menor, León I, por mor do castelo de Bagras, que o armenio conquistara aos musulmáns, pero que antes fora propiedade do principado de Antioquía e, polo tanto, reclamoullo. León I, non só non lle devolveu a Bagras senón que tamén o encarcerou facéndolle crer que o chamaba para discutir o asunto. 

Durante a catividade do seu pai, Raimundo foi rexente do Principado de Antioquia. 

A solución a esta crise chegou, polo 1195, co matrimonio entre Raimundo coa princesa Alicia de Armenia, sobriña de Léon e filla de Rubén III de Armenia. Para casar, pediron permiso ao rei de Xerusalén, Henrique I, que accedeu cando o tío de Alicia liberou o pai de Ramón, o príncipe Bohemundo III. Tiveron un fillo, Raimundo Rubén de Antioquía (nado en 1199, e finado en 1221), a quen moitos consideraron o lexítimo herdeiro ao trono e que loitou pola súa herdanza como neto de Bohemundo III. Raimundo IV morreu en 1199, pouco despois de ter o seu fillo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Condado de Trípoli
* Principado de Antioquía
Espata

[miniatura|230px|Flor de *[Calla palustris*]]

En botánica, a **espata** é unha bráctea ampla ou un par de brácteas que envolven a inflorescencia ou o eixe florífero. 

## Eimoloxía 
O termo deriva do latín *spatha*, e este do grego antigo σπαθή *spathḗ*, "hipsofilo da palmeira".

## Tipos 
A inflorescencia está envolvida por unha espata, a miúdo moi grande e vistosa, coloreada de vivs cores ou, ás veces, completamente branca. A espata pode ser *monofila* ou *difila*, é dicir, pode estar constituída por unha ou por dúas brácteas.

A espata aparece nalgunhas monocotiledóneas con inflorescencia de tipo espádice, como nas familias das aráceas e as arecáceas (palmeiras).

Nas palmeiras a espata es a miúdo de consistencia bastante dura. Nas aráceas a espata adoita presentar unha aparencia petaloidea, facendo que toda a inflorescencia teña a aparencia dunha soa flor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Font Quer, P. (1982): *Diccionario de Botánica*. Barcelona: Editorial Labor, S. A. ISBN 84-3355-804-8.

### Outros artigos 
*Bráctea
*Inflorescencia

### Ligazóns externas 
*spathe na *Enciclopedia Británica*.
A Cruz, Magazos, Viveiro

**A Cruz** é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Magazos 
### Parroquias de Viveiro
Sopa negra

A **sopa negra** ou **caldo negro** (en grego antigo: μέλας ζωμός, *mélās dsōmós*) era un prato tradicional espartano elaborado con sangue, viño e vísceras; considerábase símbolo da frugalidade dos costumes espartanos e era o alimento fundamental consumido na sissitía, comida colectiva dos espartanos.

Era un guiso de porco, escurecido pola adición de sangue e viño. Aínda que non se conservou ningunha receita deste prato, crese que tamén incluía vinagre, para actuar como emulsionante evitando que o sangue do porco callase durante a cocción.

Segundo a lenda, un home de Síbaris, cidade do sur de Italia famosa polo seu luxo e gula, dixo despois de probar a sopa negra que entendía por que os espartanos estaban tan dispostos a morrer.

## Historia 
Plutarco, na *Vida de Licurgo*, di que un rei da rexión do Ponto, despois de ter oído falar deste famoso caldo e sentindo curiosidade, trouxo un cociñeiro espartano para que o preparase. Cando o probou, pareceulle pésimo, e o cociñeiro díxolle entón que para gozalo ao máximo había que se bañar primeiro no Eurotas –o río do Peloponeso que pasa por Esparta–, o que significaba que había que apreciar os costumes e as tradicións espartanos, adaptándose a un estilo de vida sinxelo e esencial.

O propio Plutarco di que os anciáns espartanos non comían carne, que se deixaba aos mozos, preferindo alimentarse case exclusivamente de sopa negra.

Ateneo exemplifica o declive de Esparta sinalando que os cociñeiros, afeitos a facer salsas refinadas, xa non eran quen de prepararen sopa negra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos
* *Czernina*, sopa polaca feita con sangue de pato.
Sissitia

Os **sissitia** (en grego antigo: τὰ συσσίτια ta syssítia) eran, na antiga Grecia, comidas colectivas de homes e mozos dun grupo social ou relixioso, especialmente en Creta e Esparta, pero tamén no resto de Grecia.

Os banquetes evocados por Homero están relacionados con esta tradición. Atopáronse rastros de xantares similares tanto en Cartago como en Roma.

## En Esparta 
En Esparta, onde o sistema era o máis desenvolvido, tamén se chamaban *fiditia* (φειδίτια *pheidítia*, de ἔδω edô, xantar): era un banquete diario e obrigatorio, equiparábel á cantina dos oficiais e suboficiais dos militares. Na época arcaica –por exemplo en Alcmán–, o ritual tamén tiña o nome de ὰνδρεῖα, *andréia*, literalmente “pertencente ao varón”.

A participación nos *sissitia* era, como a educación espartana, obrigatoria para formar parte dos *homoioi*, os Iguais ou espartiatas.

O espartano era admitido nun *sissitia* desde os 20 anos, despois dun ritual descrito por Plutarco: o mozo debe ser admitido por unanimidade polos seus futuros compañeiros. A votación facíase utilizando bolas de pan colocadas nun vaso. Existía a posibilidade de que o mozo fose presentado polo seu *erastés*, é dicir, o maior nunha relación pederástica.

Cada comensal tiña que achegar á pota común unha cuarta parte ao mes, o φιδίτης *phiditês*, cuxa composición coñecemos por Dicearco (citado por Ateneo) e Plutarco (ibid., 12): 77 l de gran de cebada, 39 l de viño, 3 kg de queixo, 1,5 kg de figos e 10 óbolos de Exina, que se empregaban para comprar a comida. Con iso facíase o prato principal, o caldo negro (μέλας ζωμός, *mélās dsōmós*), cuxos ingredientes coñecemos por Ateneo: carne de porco, sal, vinagre e sangue.

Plutarco indica na súa *Vida de Licurgo* que os *sissitia* reunían unhas quince persoas, e explica na súa obra, *Vida de Axis*, que o rei quería dividir os 4.500 cidadáns en 15 fiditias de 400 ou 200 membros, é dicir, 7 fiditias de 200, 7 de 400 e 300 *hippeis* (cabaleiros).

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Edmond Lévy, ''Sparta histoire politique et sociale jusqu'à la conquête romaine*, Seuil, coll. « Puntos Historia », París, 2003 .
* Pauline Schmitt-Pantel, *La Cité au banquet: histoire des repas publics dans les cités grecques'', École française de Rome, 2000.
O Cabo, Sumoas, Xove

**O Cabo** é un lugar da parroquia de Sumoas no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).

## Notas 

## Lugares e parroquias
### Lugares de Sumoas
### Parroquias de Xove
Xove, Xove, Xove

**Xove** é un lugar da parroquia de Xove no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 1383 habitantes (714 homes e 669 mulleres).

É a capital do concello ao que lle dá nome.

## Notas 

## Lugares e parroquias
### Lugares de Xove
### Parroquias de Xove
Lamas, A Rigueira, Xove

**Lamas** é un lugar da parroquia da Rigueira no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).

## Toponimia 
O orónimo provén do latín , e indica un lugar con lama ou lodo.

## Lugares e parroquias
### Lugares da Rigueira
### Parroquias de Xove
## Notas
The Rasmus

**The Rasmus** é unha banda finesa de rock formada en 1994 en Helsinqui mentres os seus membros estaban na escola secundaria. Os membros orixinais eran Lauri Ylönen (vocalista principal e compositor), Eero Heinonen (baixo), Pauli Rantasalmi (guitarra) e Jarno Lahti (batería). Jarno Lahti deixou o grupo o ano seguinte e foi substituído por Janne Heiskanen. Heiskanen marchou en 1998 e foi substiuído pouco despois por Aki Hakala. Pauli Rantasalmi deixou The Rasmus e foi substituído por Emilia "Emppu" Suhonen en 2022. O grupo é coñecido sobre todo polo seu sinxelo de 2003 "In the Shadows", leva vendido uns 5 millóns de álbums en todo o mundo (uns 350 000 só en Finlandia), e gañou numerosos premios nacionais e internacionais. The Rasmus representou a Finlandia no festival de Eurovisión de 2022 coa canción "Jezebel".

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Local Business

***Local Business*** é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de punk/indie rock Titus Andronicus, publicado o 22 de outubro de 2012 a través do selo XL Recordings. O seu primeiro sinxelo, "In a Big City", foi publicado no blog do grupo o 19 de setembro de 2012.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Baraye

"**Baraye...**" (en , que significa "Por..." ou "Por mor de...") é unha canción de protesta de 2022 de Shervin Hajipour que se converteu en "o himno" das protestas pola morte de Mahsa Amini en Irán. Fixo o texto e o vídeo desta canción a partir de chíos de protesta temáticos "para...", coa letra da balada rematada en "Para as mulleres, vida, liberdade; pola liberdade, pola liberdade".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Video da canción interpretada polo grupo Coldplay e a actriz Golshifteh Farahani
Universidade de Syracuse

A **Universidade de Syracuse** (*Syracuse University*) é unha universidade privada estadounidense cuxa sede central está na cidade de Syracuse, Nova York, con campus nesa cidade, cunha extensión de 276,4 ha, e outros en Atlanta, Chicago, Nova York, Providence, Sherman Oaks Los Angeles, Washington, D.C. e Florencia. 

Foi fundada o 24 de marzo de 1870.

Nela imparten clases 1 764 profesores. Conta con 3 769 profesionais da administración servizos. 

No ano 2021 contaba con 21 772 estudantes, 14 778 de grao, e 6 921 de posgrao. 

Establecida en 1870 con raíces na Igrexa Episcopal Metodista, a universidade non é relixiosa desde 1920. 

Situada no barrio da University Hill da cidade, ao leste e ao sueste do centro de Syracuse, o seu gran campus presenta unha mestura ecléctica de arquitecturas, que van desde o renacemento románico do século XIX até edificios contemporáneos.

A Universidade de Syracuse está organizada en 13 Escolas e Facultades, con programas recoñecidos a nivel nacional en arquitectura, administración pública, xornalismo e comunicacións, administración de empresas, estudos da información, educación inclusiva, xestión deportiva, enxeñaría, dereito e artes. A universidade clasifícase entre as R1 (Universidades de doutoramento: actividade investigadora moi alta. 

miniatura|esquerda|A "Ernie Davis Hall", unha residencia e comedor inaugurada en 2009

Os antigos alumnos inclúen tres premios Nobel, un medalla Fields, 36 medallistas olímpicos, 13 gañadores do premio Pulitzer, numerosos gañadores do premio da Academia, dous Rhodes Scholars, catro Marshall Scholars, ao 46º presidente dos Estados Unidos Joe Biden e varios gobernadores e membros do Senado e da Cámara de Representantes dos Estados Unidos.

Os equipos atléticos da Universidade de Syracuse, coñecidos como "Orange", participan en 20 deportes interuniversitarios. A Universidade de Syracuse (US) é membro da Atlantic Coast Conference, ou ACC para todos os atletas da División I da NCAA, excepto os equipos de remo masculino e feminino de hockey sobre xeo. 

A SU tamén é membro da Eastern College Athletic Conference.

## Notas
CBERS

miniatura|Parche da misión CBERS-1.
**CBERS** (*China Brazil Earth Resources Satellite*) ou **ZY** (*Ziyuan*) é unha serie de satélites artificiais civís colaboración entre China e Brasil.

## Características
Os satélites CBERS son satélites deseñados para a observación terrestre na busca e documentación de recursos e o estudo e observación do medio ambiente. Son operados polo CRESDA chinés e o INPE brasileiro. Os satélites usan o bus Phoenix-Eye-1 e levan a bordo cámaras gran angular e de alta resolución e sensores infravermellos. Usan dous módulos: un módulo de carga útil cos sensores e cámaras e o módulo de servizo, cos equipos de enerxía, control e comunicacións. Os satélites CBERS inxéctanse na órbita heliosincrónica, a alturas duns 770 km.

Lanzáronse seis satélites CBERS entre 1999 e 2019, cun fallo, e todos a bordo de lanzadores CZ-4B chineses.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*CZ-4B
Ziyuan

miniatura|O Ziyuan-1 1 (CBERS-1).
**Ziyuan**, abreviado como **ZY**, é unha familia de satélites de observación terestre da República Popular da China agrupados en diferentes series e capacidades.

## Características
Os satélites Ziyuan teñen en común ser satélites meteorolóxicos ao servizo de China e nalgúns casos con colaboración internacional. Lánzanse á órbita baixa terrestre, aínda que con diferentes sensores e capacidades.

### Ziyuan-1 1, 2 e 2B
Construídos conxuntamente con Brasil, son tamén coñecidos como CBERS (*China Brazil Earth Resources Satellite*). Foron lanzados entre 1999 e 2007 mediante foguetes CZ-4B.

### Ziyuan-1 2C
O Ziyuan-1 2C foi construído por CAST, ten unha masa de 2100 kg. Lanzado o 22 de decembro de 2011 mediante un CZ-4B a unha órbita duns 770 km de altura, o satélite é similar a CBERS 2B pero só con instrumentación chinesa. O seu obxectivo principal é obter imaxes pancromáticas e multiespectrais de alta resolución da superficie terrestre para buscar recursos naturais e monitorizar desastres, bosques e biomas. Leva a bordo dous instrumentos principais: a cámara PMS (*Panchromatic/Multispectral*), desenvolvida polo BISME (*Beijing Institute of Space Mechanics & Electricity*) con ata 5 me de resolución; e a cámara HRC (*High-Resolution Panchromatic Camera*), que produce imaxes pancromáticas en bandas de 57 km cunha resolución de 2,36 m.

### Ziyuan-1 2D
Lanzado o 12 de setembro de 2019 mediante un CZ-4B, o Ziyuan-1 2D é similar ao 2C, pero con mellores cámaras, entre elas unha para obter imaxes en nove bandas do infravermello próximo cunha resolución de 5 m e bandas de 115 km de ancho, e outra hiperespectral para 166 bandas para obter imaxes cunha gran cantidade de datos para a detección de minerais.

### Ziyuan-1 2E
Semellante a Ziyuan-1 2D, tamén leva cámaras para o infravermello e outra hiperespectral, ademais dunha nova cámara para o infravermello en lonxitudes de onda máis longas. para  é similar ao 2C, pero con mellores cámaras, entre elas unha para obter imaxes en nove bandas do infravermello próximo cunha resolución de 5 m e bandas de 115 km de ancho, e outra para 166 bandas para obter imaxes cunha gran cantidade de datos para a detección de minerais. Foi lanzado o 26 de decembro de 2021 mediante un foguete CZ-4C.

### Ziyuan-2 1, 2, e 3
A seguinte xeración de satélites Ziyuan está formada por tres unidades lanzadas entre 2000 e 2004 usando CZ-4B e tamén se coñecen como **Jianbing-3**. Usan cámaras CCD con resolucións de 2 m ou inferior e un escáner multiespectral no infravermello cunha resolución de varias decenas  de metros a 1 km.

### Ziyuan-3 1, 2, 3 e 4
Os catro satélites Ziyuan-3 foron lanzados entre 2012 e 2025 con vectores CZ-4B. Teñen capacidade estereoscópica con resolución de ata 2,1 m e unha cámara multiespectral para o estudo da vexetación e a contorna ambiental cunha resolución de 5,8 m.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*CZ-4B
*CZ-4C
Calla palustris

miniatura|Ilustración de Carl Axel Magnus Lindman en *Bilder ur Nordens Flora*
miniatura|Flor de *Calla palustris*
***Calla*** es un xénero da división das magnoliófitas (anxiospermas), clase das liliópsidas, orde das alismatales e familia das aráceas.

É o unico xénero da subfamilia das caloideas (*Calloideae*) que ademais é 
monotípico, xa que comprende unha soa especie, *Calla palustris*,   a **cala**.

## Taxonomía 
### Descricións 
#### Subfamilia 
A subfamilia foi descrita polo botánico británico George Arnott Walker-Arnott.

#### Xénero e especie 
Tanto o xénero *Calla*, como a súa única especie, *Calla palustris*, foron descritos por Linneo en 1753 na súa obra *Species Plantarum* **2**: 968.

### Sinónimos 
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
**Calla brevis* (Raf.) Á.Löve & D.Löve
**Calla cordifolia* Stokes
**Calla generalis* E.H.L.Krause
**Calla ovatifolia* Gilib.
**Calla palustris* (L.) Raf.
**Calla palustris f. aroiformis* Asch. & Graebn.
**Calla palustris f. gracilis* Asch. & Graebn.
**Calla palustris f. palustris*
**Calla palustris f. polyspathacea* Vict. & J.Rousseau
**Callaion bispatha* (Raf.) Raf.
**Callaion brevis* (Raf.) Raf.
**Callaion heterophylla* (Raf.) Raf.
**Callaion palustris* (L.) Raf.
**Dracunculus paludosus* Montandon
**Provenzalia bispatha* Raf.
**Provenzalia brevis* Raf.
**Provenzalia heterophyla* Raf.
**Provenzalia palustris* (L.) Raf.

## Distribución 
*Calla palustris* é nativa das rexións frías do hemisferio norte, no leste, norte e centro de Europa, Francia e Noruega, norte de Asia e Norteamérica (Alasca, o Canadá e nordeste dos Estados Unidos de América).

## Características 
É unha planta rizomatosa, herbácea, perenne, que crece en charcas e pantanos.

As follas son arredondadas, case parecidas a un corazón, de 6 a 12 cm de longo e de 4 a 12 cm de ancho, cun pecíolo de 10 a 20 cm. 

As flores se producen en espádice con inflorescencias de cor amarela verdosa. As infloresencias estám envolvidas por unha grande espata.

O froito é un acio de vermellas *cereixas*, contendo cada unha varias sementes.

## Propiedades 
miniatura|220px|Froitos inmaturos
A planta é moi velenosa cando está fresca debido ao ácido oxálico que contén, pero os rizomas son comestíbeis unha vez fervidos ou secos. 

Úsase contra o reuma, e tamén é utilizada no tratamento dos arrefriados e a gripe.

Unha infusión feita da raíz seca usouse no tratamento da gripe, nos sangrados e como cataplasma en edemas e mordeduras de serpentes. 

Os talos aéreos se utilizaron no tratamento da dor nas pernas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Plants for a Future: *Calla palustris* 
* Imaxes en Google
Dólar de prata Christa McAuliffe

O **dólar de prata Christa McAuliffe** é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 2021 e cuñada pola Ceca de Filadelfia.

Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei Pública 116-65, do 9 de outubro de 2019, pola que se creaba unha moeda conmemorativa en recoñecemento da profesora de Estudos Sociais e astronauta Christa McAuliffe, a primeira participante no programa "Profesor no Espazo", da Administración Nacional de Aeronáutica e do Espazo, finada, xunto cos seus seis compañeiros, na explosión do transbordador espacial Challenger, o 28 de xaneiro de 1986. Logo de producirse a escolla, o director da *US Mint*, David J. Ryder, fixo público  o 18 de decembro de 2020 o deseño gañador.

O anverso da moeda, deseñado por Laurie Musser e gravado por Phebe Hemphill, está caracterizado por un retrato de Christa McAuliffe cara á esquerda, cunha ollada esperanzada, rodeada pola lenda CHRISTA McAULIFFE, así como a data da emisión e os lemas LIBERTY e IN GOD WE TRUST, habituais da moeda estadounidense. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia en ambas as versións, 

Un 10 % dos beneficios acadados pola venda desta moeda vai destinado ao programa de robótica FIRST, co fin de atraer a xente nova cara á ciencia, a enxeñaría e as matemáticas (CTEM).  

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Christa McAuliffe
* Moeda dun dólar estadounidense
* Moedas do dólar estadounidense
* Casa da Moeda dos Estados Unidos

### Ligazóns externas 
* "2021 Christa McAuliffe Silver Dollar" (*ModernCommemoratives.com*)
Dipodomys phillipsii

***Dipodomys phillipsii*** é unha especie de roedor da familia Heteromyidae.

## Distribución xeográfica 
É endémica de México.

## Hábitat 
O seu hábitat natural son os desertos áridos

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Patton, J. L. 2005. Family Heteromyidae. Pp. 844–858 *in* Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference. D. E. Wilson and D. M. Reeder eds. Johns Hopkins University Press, Baltimore.
Amando Carro Pérez

**Amando Carro Pérez**, nado en Cedeira, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Militante da CNT de Cervo (Cedeira). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi mobilizado polo bando rebelde. Combateu no Rexemento de Enxeñeiros do sétimo Corpo de Exército. Ao rematar a guerra incorporouse ao Grupo Neira, ao que lle proporcionou armas que trouxo da fronte. Capturado e torturado pola Garda Civil, foi asasinado a principios dos anos corenta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Apuntes para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (C)
Doggerel

***Doggerel*** é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Pixies, publicado o 30 de setembro de 2022 a través do selo BMG Rights Management. Foi producido por Tom Dalgety e estivo precedido polos sinxelos "There's a Moon On", "Vault of Heaven" e "Dregs of the Wine".

## Listaxe de cancións 
## Notas
Luis Ricardo Falero

**Luis Ricardo Falero**, nado en Granada o 23 de maio de 1851&nbsp;e finado no University College Hospital de Inglaterra&nbsp;o 7 de decembro de 1896 foi un pintor do século XIX, que desenvolveu a maior parte da súa carreira en Francia e Inglaterra.

## Formación e carreira 
Estudou no Richmond College en Londres e en Francia. De familia acomodada, comezou estudos militares, que non rematou, e tamén de Química e Enxeñaría civil.

Desenvolveu unha pintura baseada en motivos de diversas figuras femeninas, principalmente espidos. A súa pintura é de inspiración fantástica e oriental.  Ademais, ilustrou traballos de astronomía de Camille Flammarion.

Finou en Londres aos 45 anos.

## Galería de imaxes 

La Pose, by Luis Riccardo Falero.jpg|*La Pose* obra de Falero.
Witches going to their Sabbath (1878), by Luis Ricardo Falero.jpg|
Falero Luis Ricardo Lily Fairy 1888.jpg|
Le vin de Tokai, by Luis Ricardo Falero.jpg|
Falero Luis Riccardo An Oriental Beauty.jpg|
Falero Luis Ricardo moon nymph.jpg|
Falero-Orient.jpg|
LuisRicardsFalero-AFairyUnderStarry1Skies-Large.jpg|
Falero 3 the party at the tavern 12101495235961.jpg|
A Fairy Under Starry Skies, by Luis Ricardo Falero.jpg|
Falero Luis Ricardo Enchantress.jpg|
Nymphe, by Luis Ricardo Falero.jpg|
The Balance of the Zodiac by Luis Ricardo Falero.jpg|

## Notas 
## Véxase tamén
Angela Smith

**Angela Smith**, nada en Stoke-on-Trent o 3 de xullo de 1953, é unha antiga xogadora e adestradora de squash inglesa, a primeira muller en se converter en xogadora profesional de squash, e que se mantivo na elite dese deporte entre 1979 e 1990.

## Traxectoria 
Orixinaria da localidade de Bucknall, arrabalde de Stoke-on-Trent, foi ao instituto na vila próxima de Hartshill e alí comezou a xogar ao tenis, pero ao pouco pasou a se interesar polo squash. Xa rematados os estudos, adestrouna Nasrullah Khan, quen tamén adestraba a Jonah Barrington, e logrou un rápido ascenso no circuíto, tal que chegou ao número dous británico na súa primeira entrada nas listas. Pasou ás semifinais do Campionato Británico de Squash, o British Open, oito veces e gañou os abertos de España, Portugal, Canadá, Estados Unidos, Noruega, Israel (seis veces) e Bermudas. Conseguiu o campionato británico en 1976. Formou parte do equipo británico que se fixo co campionato mundial feminino de 1979 e do equipo inglés que quedou segundo no campionato mundial feminino de 1981.  

En 1979 canda Jayne Ashton, Sue Newman, Barbara Wall e Lyle Hubinger formou a Women’ International Squash Players Association (WISPA), que chegou a ter 500 membros antes de se fusionar coa Professional Squash Association (PSA) en 2011.

Logo de se retirar do circuíto profesional adestrou xogadores nos Estados Unidos, Bahamas e mais en España. 

Grande afeccionada ao fútbol é membro do consello de seareiros do Stoke City F.C. e colaborou no establecemento dunha academia en Shanghai en 2012. Dende agosto de 2022 é directora xerente do Stoke City FC Women e tamén forma parte da redacción deportiva da emisora da BBC Radio Stoke.

## Notas
Ricardo Bodenlle Corral

**Ricardo Bodenlle Corral**, nado en Santa Cristina (Cospeito) o 22 de marzo de 1886 e finado en Castro de Rei o 24 de xaneiro de 1967, foi un sacerdote e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou no Seminario de Mondoñedo. Foi ordenado sacerdote o 19 de decembro de 1914. En 1915 foi nomeado capelán das Hermanas de los Pobres de Ferrol. Entre 1917 e 1924 deu clases en colexios de Ferrol. En agosto de 1924 foi nomeado párroco de San Xiao de Mos e do seu anexo Sobrada de Aguiar e foi arcipreste da Terra Chá, permanecendo nese posto ata a súa xubilación en 1966. Finou en San Xiao de Mos o 24 de xaneiro de 1967.

Publicou en Lugo en 1953 *El Bien y el Mal. Verdades en verso*, con poemas en galego e castelán.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Lanham, Maryland

miniatura|250px|Igrexa de St. Matthias en Lanham

**Lanham** é unha pequena cidade do condado de Prince George do esdtado de Maryland, nos Estados Unidos.

## Xeografía 
Situado a unha altitude media de 52 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 9,19 km2.
 
Segundo o censo de 2020 dos Estados Unidos tiña unha poboación de 11 282 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 1 234,70 hab./km2. 

A estación de New Carrollton (terminal da liña laranxa do metro de Washington) así como unha estación de Amtrak atópanse ao longo da Capital Beltway en New Carrollton, Maryland.

O Doctors Community Hospital está situado en Lanham.

## Demografía 
Dos 11 157 habitantes de Lanham en 2020, o 13,95 % eran brancos, o 65,58 % eran afroamericanos, o 0,4 % eran amerindios, o 3,14 % eran asiáticos, o 0,6 % eran insulares do Pacífico, o 14,43 % eran doutras razas, e o 2,43 % pertencían a dúas ou máis razas. Do total da poboación, o 22,34 % eran hispanos ou latinos de calquera raza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web oficial .

Portal:Estados Unidos de América
Clyde, Nova York

miniatura|200px|Oficina de Correos de Clyde
**Clyde** é unha vila do condado de Wayne, no estado de Nova York, nos Estados Unidos. 
## Xeografía 
Situada a unha altitude media de 122 msnm, ocupa unha superficie de 5,85 km2.

A vila de Clyde está ao nordeste de Geneva, Nova York, aproximadamente equidistante das cidades de Rochester e Syracuse.

Recibiu o seu nome do río Clyde, en Escocia. 

### Poboación 
A súa poboación, segundo o censo de 2020, era de 2 171 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 381,33 hab./km2.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páina web oficial .
*Clyde Fire Department .
O Fiel contraste

O ***Fiel contraste*** é un grupo escultórico creado polo escultor Ramón Conde, situado en Pontevedra. Atópase na rúa da Alhóndiga, detrás da Casa Consistorial de Pontevedra, e foi inaugurado o 30 de abril de 2010.

## Historia 
O grupo escultórico está situado no lugar onde na Idade Media atopábase a Alfándega ou mercado municipal de cereais. A estatua central lembra ao funcionario medieval (contratado polo concello) que, á entrada das murallas de Pontevedra, xunto á Torre da Bastida, contrastaba fielmente coa súa balanza os pesos e medidas das mercadorías que se ían vender na cidade.

Ata o século XVI, a Alfándega estaba situada onde hoxe atópase a casa do Concello de Pontevedra. Á entrada da Alfándega, o Fiel Contraste encargábase de comprobar os pesos e medidas de todas as mercadorías que chegaban alí para ser vendidas. Da comprobación do peso do pan ou dos cereais ou das medidas do viño dependían os impostos do mercado. A desaparición desta profesión produciuse coa unificación de pesos e medidas que levou a cabo a administración borbónica, coa aparición do sistema métrico decimal e, finalmente, coa inauguración da actual Casa do concello en 1880.

O auxe comercial e pesqueiro de Pontevedra impulsara a celebración de mercados na cidade, destacando a Feira Franca concedida a Pontevedra en 1467 polo rei Henrique IV de Castela, cando a cidade era o principal porto de Galicia.

## Descrición 
O grupo escultórico consta de cinco pezas. A peza central de bronce é o Fiel Contraste, que representa a un home hercúleo (característico da obra de Ramón Conde) e intemporal, co brazo esquerdo estendido sostendo unha balanza na man. A estatua mide 1,93 metros de altura e pesa 300 kg. Os seus marcados trazos denotan poder e autoridade no exercicio da súa función de resolver conflitos sobre o peso exacto dos produtos nas feiras e mercados da cidade.

Ao redor desta estatua central hai catro pezas bidimensionais de aceiro corten en forma de siluetas ou sombras que representan personaxes populares dun mercado urbano medieval, como os vendedores coas súas cestas diante ou os mercadores dun día calquera nun mercado urbano.

O grupo escultórico está valorado en 100.000 euros.

## Galería 

Ficheiro:El Fiel Contraste.jpg|
Ficheiro:El Fiel Contraste - 23986906833.jpg|
Ficheiro:Pontevedra-El fiel contraste de espalda (5576564580).jpg|
Ficheiro:El Fiel Contraste - 24245941319.jpg|
Ficheiro:Pontevedra-Fachada posterior del Concello (12558653254).jpg|
Ficheiro:El Fiel Contraste - 24245941649.jpg|
Ficheiro:Pontevedra-El fiel contraste perseguido (5541828641).jpg|
Ficheiro:El Fiel Contraste - 24531474541.jpg|
Ficheiro:Pontevedra-galicia - panoramio (22).jpg|
Ficheiro:Pontevedra-galicia - panoramio (2).jpg|
Ficheiro:Pontevedra-A través de la balanza (5340524284).jpg|

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa Consistorial de Pontevedra
### Ligazóns externas 
* El Fiel Contraste na web Outono.net
* El Fiel Contraste na web Escultura y Arte
Antonio Orejuela

**Antonio José Orejuela Rivero**, nado en Madrid o 2 de decembro de 1960, é un exfutbolista español que xogaba como centrocampista.

Destacou especialmente no Mallorca e no Atlético de Madrid e disputou máis de 350 partidos como profesional, a maioría deles na Primeira División.

## Traxectoria 
Nacido en Madrid, aos seis anos emigrou cos seus pais a Alemaña. Comezou a súa carreira como futbolista nas filas do FSV Frankfurt, da segunda división. Regresou en 1983 ao seu país natal, onde fichou pola UD Salamanca, da Primeira División. Debutou nun partido ante Osasuna e foi o máximo goleador do Salamanca na tempada 1983/84, na que o equipo acabou descendendo.

A continuación pasou ao Mallorca, de Segunda División, club no que militou durante catro campañas, ascendendo na segunda delas á Primeira División. Xogou un total de 187 partidos co club balear, co que marcou 23 goles. Deixou o equipo tralo descenso a Segunda ao remate da tempada 1987/88, 

Na campaña 1988/89 fichou polo Atlético de Madrid. Disputou 70 partidos nas súas dúas primeiras tempadas, pero as lesións afectárono nas tres seguintes, nas que contabilizou só 21 partidos. Gañou co equipo dúas Copas do Rei consecutivas, en 1991 e 1992, sendo titular na primeira das finais, contra un dos seus antigos equipos, o Mallorca.

Na tempada 1993/94 vestiu a camiseta Rayo Vallecano, sen poder evitar o descenso a Segunda. Posteriormente pasou brevemente polo Granada e viviu unha segunda etapa no Mallorca, antes de pechar a súa carreira no Atlético Baleares en 1997.

## Vida persoal 
É curmán dos tamén exfutbolistas de Primeira División Diego e Jesús Orejuela.

## Palmarés 
**Atlético de Madrid**

* **Copa do Rei (2):** 1990/91, 1991/92.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en fussballdaten.de .
Filmes de Uganda propostos ó Óscar ó mellor filme internacional

**Uganda presentou un filme** para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez en 2022. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.

## Propostas 
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. mais o comité de selección de Uganda dixo que o filme non cumpría os criterios mínimos requiridos e non foi seleccionado.

## Notas