open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
The Bravery

**The Bravery** é unha banda estadounidense de rock alternativo procedente de Nova York. Formouse no ano 2003 e está composta por Sam Endicott (voces, guitarra), Michael Zakarin (guitarra, coros), John Conway (teclados, coros), Mike Hindert (baixo, coros) e Anthony Burulcich (batería, coros). A súa música é unha mestura entre post-punk revival e New Wave.

## Discografía 
* *The Bravery* - 2005 (Island).
* *The Sun and the Moon* - 2007 (Island).
* *Stir the Blood* - 2009 (Island).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
* Perfil en Facebook
Nebula

**Nebula** foi unha banda estadounidense de stoner rock. Formárona en 1997 o guitarrista Eddie Glass e o batería Ruben Romano despois de abandonar Fu Manchu. Rob Oswald substituiría a Ruben Romano no ano 2007.

## Traxectoria 
Nebula formouse no ano 1997 estando composta inicialmente polo guitarrista e vocalista Eddie Glass e o batería Ruben Romano. Uníuselles ao baixo Mark Abshire ata que abandonou o grupo durante a gravación de *Atomic Ritual* (2003), que foi producido polo coñecido roqueiro de desert rock Chris Goss. Simon Moon gravaría os baixos ata que atoparon a Tom Davies como baixista definitivo. *Atomic Ritual* foi lanzado con eloxios da crítica.

O seu disco *Apollo* publicouse nos Estados Unidos o 21 de febreiro do 2006. A banda comezou unha xira de promoción, rematando cunha parte europea en maio dese ano. Durante a xira europea estivo acompañado polo grupo de Texas The Sword.

A canción "Giant" apareceu na banda sonora dos videoxogos ''Tony Hawk's Pro Skater 4* e *NHL 2K7*, e "So It Goes" está en *Tony Hawk's Underground 2*.

No mes de marzo do ano 2010, despois de que Rob Oswald deixase a banda no medio dunha xira e fose substituído por Adam Kriney e Jimmy Sweet, Nebula anunciou a súa disolución cancelando os concertos restantes.

## Discografía 
### Álbums 
### EPs 
* *Let It Burn* - 1998 (Relapse Records)
* *Sun Creature'' - 1999 (Man's Ruin)
* *Nebula/Lowrider* - 1999 (Meteor City) EP compartido con Lowrider
Paloma Calvo Varela

**Paloma Calvo Varela**, nada na Coruña o 23 de febreiro de 1986, é unha escritora galega.

## Traxectoria 
Pasa os primeiros anos e a mocidade en Arteixo, onde axiña descobre a súa vocación pola literatura. Estuda Xornalismo, e desde 2003 é colaboradora en prensa con artigos de opinión.

## Obras 
### Narrativa 
* *A vinganza da mantis*, 2007, Espiral Maior.

### Obras colectivas 
* *Letra en Obras*, 2011, Letra en Obras. Edición en libre descarga desde Internet.

## Premios 
* Premio *Murguía Xuvenil*, Arteixo, 2003.
* I Premio *Xesús Alonso Montero*, Ribadavia, 2003.
* I premio *Certame Literario de Barbadás*, Ourense, 2003.
* I premio de poesía *XX Certamen Literario María Soliño*, Cangas, 2004.
* I premio de poesía *Concello de Cambre*, 2004.
* I premio de poesía *Concello de Cambre*, 2005.
José Manuel Fuente

**José Manuel Fuente Lavandera**, nado en Limanes o 30 de setembro de 1945 e finado en Oviedo o 18 de xullo de 1996, foi un ciclista asturiano. Salientou como escalador e nas grandes voltas por etapas. O seu alcume era o *Tarangu*, palabra en bable que significa forte e afouto. Logo da súa retirada foi director deportivo do equipo CLAS.

## Traxectoria 
Comezou como profesional en 1969. Na seguinte tempada adxudicouse unha etapa na Volta a Cataluña. O ano da súa consagración como figura do ciclismo foi 1971, cando ademais de facerse co Gran premio da montaña no Giro de Italia, gañou unha etapa nesa volta e dúas no Tour de Francia.

En 1972 gañou a Volta a España, ademais do clasificación da montaña e unha etapa. No Giro de Italia acadou a segunda praza na xeral tras unha dura pugna con Eddy Merckx, dúas etapas e a clasificación da montaña. En 1973 foi terceiro no Tour de Francia que gañou Luis Ocaña, e oitavo no Giro de Italia, facéndose coa clasificación da montaña. Tamén gañou a Volta a Suíza ese mesmo ano, con dúas etapas e o premio da montaña. En 1974 obtivo a súa segunda Vuelta a España, e dúas etapas. No Giro gañou cinco etapas e foi quinto na xeral.

Retirouse debido a problemas de saúde en 1975.
Xosé Manuel Cairo Antelo

**Xosé Manuel Cairo Antelo**, nado en Noia en xaneiro de 1945, é un escritor e pintor galego.

## Traxectoria 
Licenciado e doutor en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballa como hematólogo do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (CHUAC). Ten publicado poemas e relatos en diversas revistas, e participado en diversos recitais ademais de colaborar con ilustracións en diversos libros.

## Obras 
### Poesía 
* *Esas mans*, 1990, Concello de Noia.
* *Impreciso xermolar dos renovos*, 1999, Galinova.
* *Da carraxe e da paixón*, 2008, Espiral Maior.

### Narrativa 
* *O espello de dúas caras* (2022). Noia: Toxosoutos. 221 páxs. ISBN  978-84-125915-3-8.

### Obras colectivas 
* *Negra sombra. Intervención poética contra a marea negra*, 2003, Espiral Maior.
* *Escrita Contemporánea, Homenaxe a Ánxel Casal*, 2005, Asociación de Escritores en Lingua Galega.
Sopa de miso

miniatura|Sopa de miso
A **sopa de miso** (味噌汁, misoshiru) é unha sopa xaponesa cuxo principal ingrediente é o miso, que ao tempo dálle o seu nome. É un dos pratos principais da gastronomía xaponesa.

## Ingredientes e elaboración 
A sopa de miso está composta por dous ingredientes esenciais: o *dashi* (caldo de peixe) que é a base da sopa e o *miso* (masa aromatizada de soia) que se disolve no dashi. Adóitanse usar dous tipos distintos de miso, o *Shiro-Miso* (branco, suave e con pouco sal) ou o *Aka-Miso* (vermello, forte e salgado).

Os ingredientes máis habituais nesta sopa son o Tōfu en forma de cubiños, as algas wakame e a ceboliña ou porro. Pode levar outros ingredientes coma verduras (patacas, cenoria, daikon, repolo etc), carnes, peixes ou cogomelos.

## Costumes 
Esta sopa é un acompañamento básico da gastronomía xaponesa que se serve en almorzos, xantares e ceas. Nunca se serve como prato único e adoita acompañar o arroz branco e un ou dous pratos máis. No inverno adoita acompañar comidas frías coma o suxi.

É habitual servila en pequenas cuncas lacadas para bebela directamente delas sen utilizar culler, aínda que os ingredientes sólidos se coman cos pauciños.

## Variedades 
Existen numerosas variedades dependendo das rexións do Xapón que teñen os seus propios ingredientes e tipos de miso. Inda que é un prato tradicional moi antigo comezouse a consumir popularmente a partir do período Muromachi (1392-1573).
Alvéolo dentario

Un **alvéolo dentario** é unha cavidade dos ósos maxilares e da mandíbula onde se aloxan as pezas dentarias.

## Estrutura e función 
[miniatura|**Alvéolo dentario** do segundo [Dente|premolar dun bovino]]

O alvéolo existe en función dos dentes e, tras da perda destes, o alvéolo deixa de existir. 
A súa función principal é a de dar soporte aos dentes para poder cortar e mastigar os alimentos.

Os alvéolos dentarios son as divisións en compartimentos que presenta o óso alveolar onde van inseridos os dentes, e están separados entre si por un tabique interalveolar óseo.
 
O alvéolo presenta tres rexións, a das *placas corticais*, a *esponxosa* e a *alveolar* propiamente dita.

As placas corticais se dispóñense en sentido lingual e labial, formando unha repisa de sostemento moi resistente de óso compacto, revestida por óso poroso, que constitúe a capa esponxosa.

Esta rodea a unha capa delgada de óso compacto, o óso alveolar propiamente dito, cuxa morfoloxía es reflexo da forma da raíz da peza dentaria situada no seu interior.

As paredes do alvéolo dentario están delimitadas por unha fina lámina do óso cortical que dá inserción ás fibras do ligamento periodontal.

## Patoloxía 
A tumefacción dos alvéolos dentarios pode dar lugar a alveolite, que causa dor e molestias na boca.

## Notas 
## Ligazóns externas 
* National Institute of Health, CRISP Database
* Merck Manual dictionary

## Véxase tamén 
* Alveolite
* Óso alveolar
* Periodontite
* Periodonto
Lawrence Makoare

**Lawrence Makoare**, nado o 10 de marzo de 1968 en Auckland, Nova Zelandia é un actor maorí coñecido polos seus papeis na triloxía *O Señor dos Aneis*.

## Traxectoria 
A súa carreira na gran pantalla comezou co filme *Rapa-Nui* de Kevin Reynolds, no que interpreta a Atta, un membro do clan dos "Orellas Curtas" da Illa de Pascua. Tamén é moi coñecido entre os fans da serie de televisión *Xena: Warrior Princess*. No filme *The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring* fixo de Lurtz, o capitán dos Uruk-hai, e en *The Lord of the Rings: The Return of the King* interpretou o Rei Bruxo de Angmar e a Gothmog, o comandante orco da batalla dos Campos de Pelennor.

## Filmografía 
* *Rapa-Nui* (1994) - Atta
* *What Becomes of the Broken Hearted?* (1999) - Grunt
* *Greenstone* (1999) Serie de televisión - Rameka
* *The Price of Milk* (2000) - Nephew
* *The Feathers of Peace* (2000) - Pemako
* *Crooked Earth* (2001) - Kahu Bastion
* *The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring* (2001) - Lurtz
* *Die Another Day* (2002) - Mr. Kil
* *The Maori Merchant of Venice* (2002) - Pirihina o Morako 
* *The Lord of the Rings: The Return of the King* (2003) - Rei Bruxo de Angmar/Gothmog
* *The Hobbit: An Unexpected Journey* (2012) - O Gran Goblin

## Véxase tamén
Smertrios

**Smertrios** ou **Smertrius** era un deus da guerra na Galia céltica e en Nórico. No Imperio Romano foi comparado co deus Marte. O seu nome posúe a mesma raíz ca a da deusa Rosmerta e puido significar *O provedor*, máis ca un nome propio.

Posiblemente foi a deidade tutelar do pobo *Smertae*, deus da abundancia e a fecundidade, segundo a única mención histórica do xeógrafo Claudio Tolomeo.

Represéntaselle coma un home musculado e barbudo enfrontado a unha serpe.

## Notas
Francesco Masala

**Francesco Masala**, nado en Nughedu San Nicolò o 17 de setembro de 1916 e finado en Cagliari o 23 de xaneiro de 2007 foi un poeta e ensaísta sardo en lingua italiana e sarda.

## Traxectoria 
Estudou en Ozieri e Sassari. Gradouse en filosofía e letras na Universidade La Sapienza de Roma coa tese *Il Teatro di Luigi Pirandello* con Natalino Sapegno como relator.

Como poeta, en 1951 recibiu o Premio Grazia Deledda, e en 1956 o Premio Chianciano por *Pane nero*. En 1962 publicou *Quelli dalle labbra bianche*, co editor Giangiacomo Feltrinelli, e en 1981 a antoloxía bilingüe *Poesias in duas limbas* con Vanni Scheiwiller.

A súa obra máis coñecida é *Quelli dalle labbra bianche*, que en 1999 tivo unha adptación cinematográfica dirixida por Piero Livi. Foi presidente da comisión do Premio literario en sardo Città di Ozieri, e en 1978 do Comitadu prol sa limba, que foi promotor da Proposta de Lei de Iniciativa Popular polo Bilingüismo Perfecto en Sardeña, a partir da cal xurdiu a Lei da Rexión Autónoma de Sardeña o 17 de outubro de 1997.

Nos eidos cultural e político mantivo importantes vínculos con persoeiros do talle de Emilio Lussu, Aldo Capitini, Giuseppe Dessì ou Salvatore Cambosu.

## Obra 
* *Il vento. Pane nero*, Siena, Maia, 1960
* *Lettera della moglie dell’emigrato*, Milán, Feltrinelli, 1968
* *Storia dei vinti*. Milán, Jaca Book, 1968
* *Il riso sardonico*, Cagliari, GIA, 1984.
* *Il parroco di Arasolè*, Il Maestrale, Nuoro 2001
* *Storia del teatro sardo. Storia della produzione teatrale in Sardegna*, Quartu Sant'Elena, Alfa editrice, 1987
* *Storia dell’acqua in Sardegna*, Cagliari, EAF, 1987
* *Quelli dalle labbra bianche*, Il Maestrale, Nuoro 1995. ISBN 88-89801-72-7
* *Poesias in duas limbas*. Milán 1981 e Nuoro 2006

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Giovanni Mameli, "I novant'anni di Francesco Masala, uno storico dei vinti", en *Il Messaggero Sardo*, decembro de 2006, páx. 19. Consultábel e liña . 

### Ligazóns externas 
* Biografía 
* Francesco Masala en IMDb
Rublo svalbarense

O **rublo svalbarense** foi unha moeda que circulou nas illas Svalbard (tamén chamadas Spitzbergen). Un rublo dividíase en 100 kopeks. Esta moeda circulou dende 1946 ata principios do século XXI.

## Historia 
O 7 de maio de 1935 a Unión Soviética asinou o tratado de Svalbard, o que permitiu a instalación dunha compañía mineira soviética nas illas Svalbard (en ruso: Шпицверген, tr.: Shpitsvergen) ao norte de Noruega e no interior do Círculo Polar Ártico. Esta compañía, chamada Arktikugol (Арктикуголь), emitiu unha serie de moedas e billetes para o uso exclusivo dos habitantes da illa de nacionalidade soviética. Emitíronse varias series de moedas trala caída da Unión Soviética. Estes rublos foron de curso legan non só nas illas Svalbard senón en todo o territorio ruso. Debido á súa escasa tirada, os rublos das illas Svalbard son moi apreciados polos coleccionistas.

## Moedas 
Durante o tempo que esta moeda estivo en circulación no territoria acuñáronse tres series de moedas que circularon en distintos períodos entre 1946 e 2002.

### Primeira serie de moedas 
Constaba das seguintes denominacións:

### Segunda serie de moedas 
A segunda serie de moedas non contaba con moedas de kopeks:

### Terceira serie de moedas 
A derradeira serie emitiga serie emitida contaba coas seguintes denominacións:

## Billetes 
Emitítonse billetes, mais non para uso regular. Aínda que se empregaron os billetes do Rublo soviético e de coroa norueguesa.

## Notas 
# Krause, Chester L.; Clifford Mishler (2002). *Standard Catalog of World Coins: 1901-2002)*. Krause Publications. ISBN 0-87341-150-1.
# Pick, Albert (2009). *Standard Catalog of World Paper Money, Modern Issues, 1961-Present.* Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.
Hypertext Transfer Protocol Secure

**Hypertext Transfer Protocol Secure**, que en galego sería *Protocolo seguro de transferencia de hipertexto*, máis coñecido polas súas siglas **HTTPS**, é un protocolo de aplicación baseado no protocolo HTTP, destinado á transferencia segura de datos de hipertexto, é dicir, é a versión segura de HTTP. É utilizado principalmente por entidades bancarias, tendas en liña, e calquera tipo de servizo que requira o envío de datos persoais ou contrasinais.
Castro de Armeá

O **castro de Armeá** (ás veces **castro de Augas Santas**) é un castro situado no lugar de Armeá, na parroquia de Augas Santas, pertencente ó concello ourensán de Allariz. A cronoloxía de ocupación do Castro é entre o século IV-III a.C e o século IV da nosa era.

## Características 
[miniatura|esquerda|[Estatuas de guerreiros galaicos|Estatua de guerreiro galaico.]]
O castro de Armeá foi declarado Monumento Histórico-Artístico en 1963. Actualmente ten a categoría de Ben de Interese Cultural (BIC).

## Arqueoloxía 
Foi escavado por Conde Valvís. Atopáronse unha sauna castrexa, restos indíxenas e romanos, que están depositados na súa maioría no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.

En 2018, na quinta campaña dirixida polo arqueólogo Adolfo Fernández na Atalaia, atopouse unha inscrición en dúas pedras co texto *MAX*.

## Contorna 
Próximo ao castro, e nunha carballeira, atópase o lugar coñecido polo nome de *As Pías* ou *Baños de Santa Mariña*, segundo Vicente Risco. Trátase de dúas pías labradas nun afloramento granítico situado a rentes do chan que aparece rodeado perimetralmente por un muro de cachotería dun metro de altura e planta circular. A pía de maior tamaño ten forma rectangular e conserva un bo caudal de auga durante todo o ano. Á beira dun dos seus lados maiores disponse outra pía de menores dimensións. Na cabeceira da pía maior, así como nun lateral daquela, sitúanse dúas cazoletas circulares de tamaño desigual. Conde Valvís apuntou a posibilidade de que esta construción operase como prensa de aceite de oliva, unha hipótese que parece ser corroborada pola existencia dun pequeno orificio que une ambos recipientes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castro
* Cultura castrexa
* Castros da provincia de Ourense

### Bibliografía 
* Fariña Busto, F. 2002. *Santa Mariña de Augas Santas*. Ourense, Grupo Marcelo Macías/Fundación Caixa Galicia (Guías do patrimonio cultural, 7).

### Ligazóns externas 
* Catálogo de elementos arqueolóxicos. PXOM de Allariz. Abril do 2003.
* "O gravado dun guerreiro sorprende na escavación do castro de Armeá", artigo en *Cultura Galega*, 22 de xullo de 2011.
Castro de Pena do Couto

O **castro de Pena do Couto** é un castro situado na parroquia de Augas Santas, no concello ourensán de Allariz.

## Morfoloxía 
Consta dun recinto fortificado localizado nun outeiro de escasa altura. Non se aprecian murallas, polo que o seu contorno é pouco definido.

## Arqueoloxía 
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castro
* Cultura castrexa
* Castros da provincia de Ourense
### Ligazóns externas 
* Catálogo de elementos arqueolóxicos. PXOM de Allariz. Abril do 2003.
Rublo transcaucásico

O **rublo transcaucásico** (en ruso: рубль, armenio: ռուբլի), **manat** (en azerí: منات) o **maneti** (en xeorxiano: მანეთი) foi unha moeda de curso legal que circulou nos tres estados do Cáucaso que se uniron na República Democrática Federal Transcaucásica e posteriormente na República Socialista Soviética Federativa Transcaucásica.

## Historia 
### Primeiro rublo, 1918-1919 
En 1918, o Comisariado da República Democrática Federal Transcaucásica emitiu papel moeda con denominación en rublos para substituír o rublo ruso cando a rexión transcaucásica se separou do Imperio Ruso logo da primeira guerra mundial. Este rublo estaba fixado ao rublo ruso cunha taxa de troco equivalente.

Entre 1919 e 1923, Armenia, Xeorxia e Azerbaidján emitiron a súa propia moeda: o rublo armenio, o manat azerí e o maneti xeorxiano respectIvamente, que substituíron o rublo transcaucásico cunha taxa de troco de 1:1.

### Segundo rublo, 1923-1924 
A segunda versión foi introducida en 1923 como moeda da República Federal Socialista Soviética Transcaucásica constituída trala conquista das tres repúblicas por parte do Exército Vermello. Un ano máis tarde esta moeda foi substituída polo rublo soviético.

Dende 1924, o rublo soviético circulou como moeda oficial de Transcaucasia, e posteriormente nas Repúblicas Socialistas Soviéticas de Armenia, Xeorxia e Azerbaidján.

## Billetes 
Na primeira versión desta moeda se emitiran billetes con denominacións de 1, 3, 5, 10, 50, 100 e 250 rublos. Entre 1923 e 1924, a República Federal Socialista Soviética Transcaucásica (parte da URSS) emitiu billetes que oscilaban dende os 1.000 rublos ao billón de rublos. Nas dúas edicións, os billetes tiñan no anverso inscricións en ruso, e no reverso en cada unha das linguas das tres repúblicas.

Ficheiro:Trans-25millones-rev.jpg|Billete de 25 millóns de rublos
Ficheiro:Trans-50millones-rev.jpg|Billete de 50 millóns de rublos
Ficheiro:Trans-75millones-rev.jpg|Billete de 75 millóns de rublos
Ficheiro:Trans-100millones-rev.jpg|Billete de 100 millóns de rublos
Ficheiro:Trans-250millones-rev.jpg|Billete de 250 millóns de rublos
Ficheiro:Trans-1billon-rev.jpg|Billete dun billón de rublos

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rublo
* Rublo ruso
* Rublo soviético

### Ligazóns externas 
* Imaxes de billetes do rublo transcaucásico .
Castro de Cerdeira

O **castro de Cerdeira**, tamén chamado **Outeiro do Castro**, é un castro situado entre a parroquia de Requeixo de Valverde, no concello ourensán de Allariz, e a da Graña, no concello tamén ourensán de Xunqueira de Ambía.

## Morfoloxía 
Consta dun recinto fortificado situado a 726 metros sobre o nivel do mar. Ten planta ovalada. O seu cumio é pedregoso e nel pódese distinguir un recinto murado de pedra cunhas dimensións de 150 metros no eixo norte-sur. Pola banda oeste hai unha plataforma de até 50 metros de lonxitude, mentres que pola banda sur hai outra de 20 metros. A continuación hai outro socalco de 8 metros que comunica coa plataforma do lado oeste.

## Arqueoloxía 
Rivas Quintas fala da existencia de nove grupos de petróglifos na aba do outeiro.

* **Primeiro grupo**, coñecido como **Pedra do Sol**. Está situado a 150 metros da croa, na aba oeste. Contén nove círculos concéntricos cun desenvolvemento total de 60 centímetros. Outros tres motivos están formados por dous círculos concéntricos sen coviña central. 
* **Segundo grupo**. Está a 16 metros do anterior. Está formado por cinco círculos concéntricos de 45 centímetros de diámetro, e outro máis de 4 círculos de 33 centímetros con punto central. Ambos dispóñense sobre unha laxe de 2,45 x 1,05 metros. Tamén hai outros dous grupos de 3 círculos cada un, tres de 2 círculos (un só con punto central) e parte da curva dun único círculo de 9 centímetros. 
* **Terceiro grupo**. Está a 30 metros ó norte da Pedra do Sol e a 12 do segundo grupo. Ten 6 círculos concéntricos e un diámetro total de 55 centímetros. 
* **Cuarto grupo**. Está a 30 metros ó leste da Pedra do Sol. Ten 4 círculos concéntricos e 21 centímetros de diámetro. 
* **Quinto grupo**. É unha composición de dous motivos cun punto central formados por 2 círculos concéntricos, acompañado doutro motivo con 6 círculos concéntricos e outros 2 que seguen o mesmo esquema. 
* **Sexto grupo**. Ten 3 círculos concéntricos cun punto central. O seu diámetro é de 45 centímetros
* **Sétimo grupo**. Figura como desaparecido. 
* **Oitavo grupo**. É dubidoso que se trate dun petróglifo.
* **Noveno grupo**, coñecido como **Cobra con Asas**. Está na aba norte do monte. Ten 1,46 metros de lonxitude. Á dereita da cobra hai 8 puntos, 5 deles xuntos e outros 3 separados.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castro
* Cultura castrexa
* Castros da provincia de Ourense

### Ligazóns externas 
* Catálogo de elementos arqueolóxicos. PXOM de Allariz. Abril do 2003.
Castro de Monte Castrelo

O **castro de Monte Castrelo**, tamén chamado **Cima de Vila**, é un castro situado entre a parroquia de San Vitoiro da Mezquita e San Mamede de Urrós, no concello ourensán de Allariz, e a de Proente, no concello tamén ourensán da Merca.

## Morfoloxía 
Consta dun recinto fortificado situado sobre un outeiro a 655 metros sobre o nivel do mar. Na aba que mira ó concello da Merca obsérvanse tres liñas de murallas con cadanseus socalcos, pero non así na vertente que se asoma ó concello de Allariz.

## Arqueoloxía 
Durante prospeccións arqueolóxicas atopáronse restos de cerámica con desengraxantes de seixo pertencentes a bordos e corpos. Apareceron tamén anacos de cerámica medieval, que foron depositados no Museo Arqueolóxico de Ourense.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castro
* Cultura castrexa
* Castros da provincia de Ourense

### Ligazóns externas 
* Catálogo de elementos arqueolóxicos. PXOM de Allariz. Abril do 2003.
Damageplan

**Damageplan** foi un supergrupo estadounidense de heavy metal procedente de Dallas, Texas formado no ano 2003. Despois da desaparición do seu anterior grupo Pantera, os irmáns Dimebag Darrell e Vinnie Paul Abbott querían comezar unha nova banda. A parella recrutou ao antigo guitarrista de Halford Pat Lachman para as voces, e posteriormente a Bob Zilla como baixista. Damageplan editou o seu primeiro álbum, *New Found Power*, o 10 de febreiro de 2004, que se estreou no número 38 da *Billboard 200*, vendendo 44.676 copias na súa primeira semana.

Mentres Damageplan promovía o álbum nun concerto o 8 de decembro de 2004, un home chamado Nathan Gale subiu ao escenario e asasinou a Darrell, o guitarrista da banda. A pesar de que non se atoparon motivos, algunhas testemuñas afirman que Gale culpou aos irmáns da ruptura de Pantera e de que lle roubaran as súas letras. Gale foi morto por un oficial de policía. Abbott e Zilla uníronse posteriormente á banda Hellyeah, e Lachman fixo o mesmo con The Mercy Clinic.

## Membros
* Dimebag Darrell - guitarra (2003–2004)
* Vinnie Paul - batería (2003–2004)
* Pat Lachman - voz (2003–2004)
* Bob Zilla - baixo (2003–2004)

## Discografía 
### Álbums de estudio
* *New Found Power* - 2004 (Elektra)

### Sinxelos 
### Vídeos musicais 
## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Rublo

O termo **rublo** fai referencia a varias moedas de distintos países da Europa do Leste. Actualmente hai tres países que empregan o rublo como moeda oficial: Rusia, Belarús e Trasnistria, se ben este último é un Estado non recoñecido e polo tanto o seu rublo carece de código ISO 4217 e non é unha moeda recoñecida internacionalmente.

## Etimoloxía 
miniatura|250px|dereita|Unha grivnia (aproximadamente 200 gramos de prata).
Unha das teorías sobre o nome desta moeda é a que di que o termo rublo vén da palabra rusa *rubl*, derivado de *rubitj*, que significa cortar, xa que o antigo rublo era un anaco cortado dunha barra de prata. Segundo esta teoría, o primeiro rublo aparecido en Rusia foi un fragmento de prata cun peso de 200 gramos que se puxo en circulación no século XIII en Nóvgorod que se presentaba en distintas formas e se cortaba para conseguír pezas máis pequenas que finalmente se converterían en pezas acuñadas. I.K. Kondratiev no libro *"Antigüidade de Moscova de pelo gris"* escribiu:

## Lista de rublos 
### Circulantes 
* **Rublo belaruso**
* **Rublo ruso**
* **Rublo de Transnistria**

### Non circulantes 
* **Rublo armenio** (1919-1923)
* **Rublo letón** (1919 - 1922, 1992 - 1993)
* **Rublo soviético** (1923 - 1992)
* **Rublo svalbarense** (1946 - 2002)
* **Rublo taxico** (1995 - 2000)
* **Rublo transcaucásico** (1918-1919 e 1923-1924)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Banco Central da Federación Rusa  
* Banco Nacional da República de Belarús  
* Banco Republicano de Transnistria   
* Sitio web do Goznak  
* Galería de imaxes da historia do rublo en Rusia
Lollapalooza

**Lollapalooza** é un festival musical estadounidense que se celebra anualmente e amosa recoñecidas bandas de heavy metal, rock alternativo, hip hop e punk rock, ademais de espectáculos de danza, comedia e talleres. Tamén proporciona unha plataforma para organizacións políticas e sen ánimo de lucro.

## Historia e características 
Polos escenarios de Lollapalooza pasaron unha ampla variedade de grupos e o festival axudou a popularizar a artistas ou bandas alternativas como Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, Primus, The Killers, Rage Against the Machine, Arcade Fire, Nine Inch Nails, Jane's Addiction, Soundgarden, Siouxsie & the Banshees, The Smashing Pumpkins, Muse, Alice in Chains, Tool, Hole, 30 Seconds to Mars, The Strokes, Lady Gaga e Green Day.

Concibido e creado en 1991 polo vocalista de Jane's Addiction Perry Farrell como unha xira de despedida da súa banda, Lollapalooza celebrouse anualmente ata 1997, e recuperouse no ano 2003. Dende a súa creación ata 1997, e na súa edición do 2003 o festival xirou por Norteamérica. No ano 2004 os seus organizadores decidiron aumentar as datas a dous días por cidade, pero as baixas vendas de entradas fixeron que esa edición fose cancelada. No 2005, Farrell e a William Morris Agency asociada coa compañía de Austin, Texas Capital Sports Entertainment (agora C3 Presents), reestructuraron Lollapalooza ao seu actual formato, un festival de fin de semana en Grant Park, Chicago, Illinois. No 2010 anunciaron que Lollapalooza estrearíase no estranxeiro, facéndose tamén en Santiago de Chile os días 2 e 3 de abril do 2011.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Bloody Mary

A expresión inglesa **Bloody Mary** pode referirse a:

***María I de Inglaterra** (1516-1558), alcumada **María a Sanguinaria**.
***Bloody Mary**, un cóctel;
****Bloody Mary***, película de 2006 dirixida por Richard Valentine.
Luís Cochón

**José Luis Cochón Touriño**, coñecido como **Luís Cochón**, nado na Ruibal (Salcedo, Pontevedra) en 1942, é un escritor e profesor de lingua e literatura castelá.
## Traxectoria 
Foi catedrático de lingua e literatura castelá no IES Rosalía de Castro, en Santiago de Compostela. Neste instituto coincidiu con Xesús Rábade Paredes, con quen mantivo unha grande amizade. Foi militante do PCE nos anos 60 e 70.

Especialista en literatura española e galega, tense dedicado á obra de Uxío Novoneyra e outros autores destacando pola súa relación co Centro Ramón Piñeiro. En 2011 publicou *Volvo do mar derradeiro*, escrito na memoria de Herminio Barreiro (*Sarmiento: Revista Galego-Portuguesa de Historia da Educación*).

Ten colaborado en revistas como *A Trabe de Ouro*, *Encrucillada*, *Boletín Galego de Literatura*, *Boletín da Real Academia Galega*.

## Obras 
### Edicións 
**Cartas de Ramón Cabanillas a Isidoro Millán González-Pardo en modo de antífona* (2011). Centro Ramón Piñeiro.
**Correspondencia habida entre Xosé María Álvarez Blázquez e Isidoro Millán González-Pardo* (2012). Centro Ramón Piñeiro.
**Seis poemas galegos. Federico García Lorca* (2018). Con Manuel González González. Chan da Pólvora. ISBN 978-84-948565-0-1.
**Cadernos Ramón Piñeiro (XLII)*. *Dentro de Nós mesmo e a rente ou ao redor* (2021). Con Laura Caamaño Pérez.
miniatura|Luís Cochón en 2022

### Obras colectivas 
**Epistolario de Ramón Piñeiro a Isidoro Millán González-Pardo (1952-1971).* (2009). Centro Ramón Piñeiro.
**Cartas de poeta: de Uxío Novoneyra a Ramón Piñeiro (1953-1972)* (2010). Consello da Cultura Galega. Coeditor.
**A casa! o val! a patria homilde! Celebración de Uxío Novoneyra (1930–1999).* (2010). Centro Ramón Piñeiro.
**Celebración de Uxío Novoneyra, II (1930-1999)* (2010). Centro Ramón Piñeiro. Coeditor.
**Esta coor de soidá (escolma poética)*, de Uxío Novoneyra (2010). Follas Novas. Coeditor.
**Remuíño de prosas*, de Álvaro Cunqueiro (2011). Centro Ramón Piñeiro. Coeditor.
**Rosalía na cobiza do lonxe* (2013). Centro Ramón Piñeiro. Coeditor.
**Nimbos: cáliz fervendo!* (2014). Xunta de Galicia, Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. ISBN 978-84-453-5140-6. Coeditor.
**Cartas a Fermín Penzol: de Ramón Piñeiro, Ramón Cabanillas, Ben-Cho-Shey, Otero Pedrayo* (2014). Xunta de Galicia. ISBN 978-84-453-5120-8. Coeditor.
**No tempo de Follas novas. Unha viaxe pola literatura universal* (2015). Alvarellos.
**Arredor das Irmandades da Fala*. *Pensamento, política e poética en Galicia (1914-1931)* (2016). Xerais. ISBN 978-84-9121-090-0.
**Manual María Cecais hai unha luz: memorabilia* (2016). Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. ISBN 978-84-453-5216-8. Coeditor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* *Cadernos Ramón Piñeiro*
Accidentes nucleares de Fukushima I

miniatura|Foto aérea da planta antes do accidente. Esta foto é de 1975, cando o reactor 6 estaba aínda en construción.

Os **accidentes nucleares de Fukushima I** comprenden unha serie de explosións nos edificios que albergan os reactores nucleares, fallos nos sistemas de refrixeración ou liberación de radiación á atmosfera, rexistrados nas instalacións da central nuclear de Fukushima I, que está localizado nos concellos de Ōkuma e de Futaba no distrito de Futaba na prefectura de Fukushima, a consecuencia dos danos ocasionados polo terremoto, e posterior tsunami, que afectou o nordés do Xapón o 11 de marzo de 2011.

## Causas 
[miniatura|Mapa mostrando o epicentro do terremoto e a posición das centrais nucleares afectadas (lendas en [Lingua inglesa|inglés).]]

Hai evidencias dunha fusión parcial do núcleo nos reactores 1, 2 e 3; producíronse explosións que destruíron o revestimento superior de hidróxeno dos edificios de aloxamento dos reactores 1, 3 e 4; unha explosión damnificou o confinamento dentro do reactor 2; e múltiplos incendios producíronse no reactor 4. Alén diso, as barras de combustíbel almacenado en piscinas de combustíbel irradiado das unidades 1-4 comezaron a sobrequentar os niveis de auga nas piscinas abandonadas.

Os traballadores da fábrica sufriron exposición á radiación e foron temporalmente evacuados en varios momentos. O 11 de abril de 2011 as autoridades xaponesas designaron a magnitude do perigo nos reactores 1, 2 e 3 no nivel 7, considerando que a escala vai do 1 ao 7 na Escala Internacional de Accidentes Nucleares (INES). A enerxía foi restaurada para partes da central nuclear o 20 de marzo, mais máquinas damnificadas por inundacións, incendios e explosións permaneceron inoperantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Terremoto de Sendai de 2011

### Ligazóns externas 
* *Anatomy of a meltdown* 
* *Modelización alemá da emisión e dispersión do iodo-131, cesio 137 e xenon 133* 
* *Modelización francesa da emisión e dispersión do Cesio-137*
The Rentals

**The Rentals** é unha banda de powerpop estadounidense liderada polo vocalista Matt Sharp, coñecido por ser o antigo baixista de Weezer. O grupo é coñecido polo seu sinxelo de mediados dos 90 "Friends of P.". A banda editou dous álbums, *Return of the Rentals* e *Seven More Minutes* a través do selo Maverick Records. A banda disolveuse en 1999 despois da xira mundial do seu segundo álbum, pero reformouse en 2006 e dende entón editou varios EPs.

## Discografía 
### Álbums 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Fungato

O ***Lycoperdon perlatum*** é un cogomelo coñecido como **fungato** e tamén chamado **fungón**, **fungo de sapo** ou **bufo de vella**. É un tipo de cogomelo dos chamados **peidos de lobo**, fungos da familia das licoperdáceas de corpo frucífero globoso, abrancazados por fóra ao principio cheos dunha gleba branca, maciza (comestíbel) que ao madurar se transforma nun po pardo formado polas esporas..

Era frecuente empregar "o seu fume" (a masa esporífera) para tratar os problemas na pel dos cativiños, derivados polo uso dos cueiros.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Lycoperdon_Perlatum.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do Lycoperdon Perlatum
Carmen Blanco Ramos

**Carmen Blanco Ramos**, nada en Vilar de Céltigos (Grixoa, Santa Comba) o 2 de xuño de 1957, é unha escritora galega.

## Traxectoria 
Viviu desde 1968 en Madrid, onde se formou académica e culturalmente. Estudou filoloxía na Universidade Complutense de Madrid. Os inicios literarios producíronse cos contos publicados no suplemento cultural “O espello” de *A Freita. Revista da lingua e da cultura galega de Asturias*. Porén, é coñecida pola súa novela *A golpe de dor* publicada pola editorial 3C3.

Publicou varios relatos e artigos de crítica literaria en *Madrygal. Revista de estudios gallegos*, *A Freita* e *Grial*.
En 2001 regresou a Galicia. Reside en Vilar de Céltigos.
## Obras 
### Narrativa 
* *A golpe de dor*, 2002, 3C3 Editores.

### Ensaio 
* *O volframio en Varilongo. Santa Comba de Xallas (1941-1963)*, 2016, Xerais.

### Participación en libros colectivos
**Muller de doce sal. Homenaxe a Inés Canosa* (2000)
**Ex toto corde. No oitenta aniversario de don Xesús Alonso Montero* (2009)
**Pontevedra Literaria* (2007; edición)

## Véxase tamén 
[miniatura|[Olivia Rodríguez, Xesús Alonso Montero e Carmen Blanco Ramos no Club Faro de Vigo en 2025]]

### Bibliografía 
*
Xosé Manuel Blanco Prado

**Xosé Manuel Blanco Pardo**, nado na Coruña o 14 de abril de 1950, é un etnógrafo e ensaísta galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Filosofía e Letras e doutor en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. En 1989 doutorouse coa tese *Religiosidad popular en el municipio de Begonte*, dirixida por José Manuel Vázquez Varela. Foi profesor de Filosofía no IES Xoán Montes de Lugo.

Foi socio fundador da Asociación de Amigos do Conxunto Histórico-Artístico de Sargadelos. Colabora con temas relacionados coa antropoloxía, etnografía e historia en distintos boletíns e revistas culturais: *Boletín do Museo Provincial de Lugo*, *Caderno de Estudios Chairegos*, *Castiñeiro Milenario*, *Croa*, *Estudios Mindonienses*, *Lucensia*, *Lucus*, *Pena do Encanto* etc., así como en revistas dixitais como *Galicia Encantada*. Desde o ano 2009 coordina e colabora na nova revista dixital *Etnografía* ligada ao *Mesón do Forno*.

## Obra en galego 
;Ensaio
* *As Romaxes da Terra Chá*, 1982, Deputación de Lugo.
* *Exvotos e rituais nos santuarios lucenses*, 1996, Deputación de Lugo.
* *Santuarios da Terra Chá*. 2019. IES Terra Chá. Vilalba (Lugo)
* *Santuarios da provincia de Lugo. Estudio Fotográfico*. Vicepresidencia segunda da Deputación. Lugo. 2023.

;Obras colectivas
* *Cruces e cruceiros do Municipio de Begonte*, 1988, Deputación de Lugo.
* *Catálogo de cruceiros da Terra Chá: Cruceiros de Castro de Rei e Outeiro de Rei*, 1998, Ediciós do Castro.
* *Cruceiros de Guitiriz*, 1999, Ediciós do Castro.
* *Cruceiros de Begonte, Cospeito e Rábade*, 2000, Cadernos do Seminario de Sargadelos, Ediciós do Castro.
* *Cruceiros, Cristos e Cruces da Pastoriza*, 2002, Ediciós do Castro.
* *Cruceiros, Cristos e Cruces de Xermade*, 2004, Ediciós do Castro.
* *Esmoleiros, Cruceiros, Cristos e Cruces de Abadín*, 2006, Ediciós do Castro.
* *Catálogo de Cruceiros de Muras*, 2009.
* Catálogo de Cruceiros de Vilaba, 2011.
* *Tempos de festa en Galicia*, Fundación Caixa Galicia.

## Obra en castelán 
;Ensaio
* *Religiosidad popular en el Municipio de Begonte*, 1991, Deputación de Lugo.
;Obras colectivas
* *Begonte, pasado y presente*, 1987, Alvarellos.

## Recoñecementos 
*IX Certame Literario da Terra Chá (1972)
*Premio de periodismo Manuel Mato Vizoso (1982)
*Premio de periodismo Manuel Mato Vizoso (1984)
*Premio Cal da Loba (1999).
Foi nomeado Milagrosista 1997.
Coliseum da Coruña

O **Coliseum da Coruña** é un recinto multiúsos destinado a espectáculos, xestionado polo Instituto Municipal Coruña Espectáculos (IMCE), situado no acceso principal á Coruña dende a autoestrada AP-9 e a autovía A-6. Foi deseñado polos enxeñeiros de camiños Jesús Ortiz Herrera, Juan A. Domínguez, María Jesús Izquierdo e Julio Martínez Calzón máis os arquitectos Salvador Pérez Arroyo, Javier García Alba; Fernando Río Durán e Berta Rodríguez Rodríguez. Inaugurouse o 19 de maio de 1991, o 6 de xuño dese mesmo ano tivo lugar o primeiro concerto, do músico Sting.

## Características 
O recinto acolle varios tipos de eventos, dende espectáculos musicais, eventos deportivos, eventos de lecer (como patinaxe sobre xeo), grandes asembleas e feiras sectoriais, e durante unha época, cada mes de agosto, converteuse tamén en praza de touros, hoxe canceladas.
miniatura|Evento deportivo.
A base do edificio é circular, ten unha arena duns 1.900 m² que se emprega como cancha deportiva, auditorio para macroconcertos, feiras de mostras, ou, noutrora, coma praza de touros. A capacidade do **Coliseum** para concertos é de 11.000 persoas, e de 8.000 cando se empregaba para touradas.

## Artistas máis salientábeis 
miniatura|Vista lateral.

*Ana Kiro
*B.B. King
*Celia Cruz
*Paul Simon
*Iron Maiden
*Joaquín Sabina
*The Ramones
*Ricky Martin
*Rocío Jurado
*Supertramp
*Van Morrison

## Feira Taurina da Coruña 
miniatura|Tourada no Coliseum.
Durante máis de vinte anos na Coruña celebrouse unha feira taurina que habitualmente tiña lugar no mes de agosto coincidindo coas festas de María Pita, e que adoitaba estar composta por 3 festexos, un o venres, un o sábado e outro o domingo. O uso taurino deste recinto resucitou as corridas de touros na cidade da Coruña, unha cidade que hai anos tivo outra praza de touros e na que dende o 7 de outubro de 1967 non se celebraban festexos taurinos.

A primeira corrida de touros que se celebrou no "Coliseum" foi o 12 de agosto de 1991. Nesa data actuaron Luis Francisco Esplá, Morenito de Maracay e Víctor Méndez. Camilo José Cela conservaba a cabeza do primeiro touro ó que se lle cortou unha orella neste recinto.

Para a práctica taurina, o recinto dispuña de tódalas dependencias que ten calquera praza de touros, cunha arena de 45 metros de diámetro, enfermería, capela etc.

No ano 2010 actuaron figuras tan salientables como Enrique Ponce, El Fandi ou Jesulín de Ubrique. En 2014 a feira tivo lugar en outubro, coincidindo coas festas do Rosario.

Existiu na cidade bastante polémica os últimos anos polas celebracións destes festexos que xa caeran en desuso e pola teima do concello en recuperar e subvencionar a feira con diñeiro público para a manter viva. Diversas asociacións coma Galicia mellor sen touradas intentaron acabar coa feira na cidade. Finalmente, en xullo de 2015 o concello suspendeu a feira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista dos pavillóns de Galicia de maior capacidade
* Praza de touros de Pontevedra

### Ligazóns externas 
* O Coliseum na web do Concello da Coruña
* O Coliseum na páxina PortalTaurino
Rock gótico

O **rock gótico** é un subxénero do post-punk e do rock alternativo aparecido a finais dos anos 70. As bandas de rock gótico medraron ligadas fortemente ao punk rock inglés e xurdiron das escenas post-punk. O xénero e si mesmo foi definido como movemento independente do punk rock durante os primeiros anos 80 debido ás diferenzas significativas da nova corrente; o rock gótico, en oposición ao punk, combina escuridade, e a miúdo música pesada de teclados con letras introspectivas e depresivas.

O rock gótico deu lugar a unha subcultura gótica máis ampla que inclúe clubs, roupa e numerosas publicacións que medraron en popularidade nos anos 80.

### Primeira xeración (1979 - 1985) 
Destacadas bandas da primeira xeracón do rock gótico son Bauhaus, Siouxsie and the Banshees, Cocteau Twins, The Cure, The Sisters of Mercy, Virgin Prunes, Sex Gang Children, Christian Death, The Damned, Southern Death Cult, This Mortal Coil, Flesh for Lulu, UK Decay, The Mission, Specimen, Theatre of Hate, Theatre of Ice, Xmal Deutschland, The Danse Society, Dead Can Dance, The Bolshoi, 45 Grave, Gene Loves Jezebel, Kommunity FK e Alien Sex Fiend, entre outras.

### Segunda xeración (1985 - 1995) 
Clan of Xymox, Lacrimosa, The Merry Thoughts.

### Terceira xeración (1995 ata hoxe) 
London After Midnight, The Cruxshadows, The Frozen Autumn, Diary of Dreams, The Last Dance, Noctivagus, Sunshine Blind, Trance to the Sun, The Empire Hideous, The Shroud, Voltaire e Two Witches.
Muralla de Ávila

A **Muralla de Ávila** é unha cerca militar románica que rodea o casco antigo da cidade de Ávila, na comunidade autónoma de Castela e León, en España. Na actualidade, o casco antigo, a muralla e as igrexas situadas extramuros foron declaradas Patrimonio da Humanidade.

As murallas son un factor activo moi importante na conformación do urbanismo da cidade e historicamente participaron na distribución do espazo urbano entre os diversos grupos sociais que habitaron Ávila. A muralla representaba a separación entre o «espazo salvaxe» e o «civilizado». O campo, a *terra chaira*, vivían os campesiños que era a clase social máis baixa que mantiñan á cidade. Sobre o campesiñado recaía o 80% dos custos das infraestruturas urbanas, incluída a muralla cuxo mantemento reciba o nome de *reparo dos muros*. Segundo a tradición a dirección da construción da muralla recaeu nos dous maestres de xeometría, o romano Casandro e o francés Florín de Piruenga. O estudo da estrutura defensiva sinala que se trata dunha construción similar, na súa morfoloxía e poliorcética (arte de construción de murallas e castelos) ás murallas do ámbito andalusí.

O carácter militar da muralla é eminentemente defensivo e mantívose aínda coas reformas realizadas no século XIV que a reforzaron.

É propiedade do Estado Español e está xestionada polo concello de Ávila. Algúns tramos, os que coinciden con algúns edificios como palacios e igrexas (entre elas a catedral) son privados.

700px|miniatura|esquerda|Vista xeral da muralla.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ávila. Murallas 3.JPG|Palacio dos Dávila
Ficheiro:Puerta del alcazar.jpg|Porta do Alcázar
Ficheiro:Avila Puerta del Alcazar 1864 01.jpg|Porta do Alcázar en 1864
Ficheiro:Ávila. Murallas 2.JPG|Vista superior dun tramo

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A muralla de Ávila 
* A muralla de Ávila en Castillonet
Felipe de Marichalar y Borbón

**Felipe Juan Froilán de Todos los Santos de Marichalar y Borbón**, nado en Madrid o 17 de xullo de 1998, é o fillo máis vello da infanta Helena, duquesa de Lugo, e Jaime de Marichalar. Felipe é cuarto na liña de sucesión ao trono español, logo da súa nai e por diante da súa irmá máis nova, Victoria Federica.

Foi nomeado Filipe polo seu tío o Príncipe de Asturias, Xoán polo seu bisavó o Conde de Barcelona; Froilán por ser o santo patrón de Lugo (a súa nai é a duquesa de Lugo), e Todos os Santos como é costume entre os Borbóns. Os seus padriños foron o seu avó, Xoán Carlos I e a súa avoa, María da Concepción Sáenz de Tejada e Fernández de Boadilla, condesa viúva de Ripalda.

A pesar de que xeralmente se lle coñece pola prensa como Froilán, na familia é chamado Felipe. Como fillo dunha infanta de España dáselle o trato de *A súa Excelencia* e posúe a dignidade de Grande de España.

Estivo estudando nun internado no Condado de Sussex, Reino Unido, para perfeccionar o seu dominio do inglés, sendo o primeiro dos netos do rei que o fai.

## Ascendencia 
## Véxase tamén 
* Familia real española
Victoria de Marichalar y Borbón

**Victoria Federica de Todos los Santos de Marichalar y Borbón**, nada en Madrid o 9 de setembro de 2000, é a segunda filla da infanta Helena, duquesa de Lugo, e Jaime de Marichalar. É neta dos reis eméritos de España, Xoán Carlos I e Sofía de Grecia, e sobriña dos reis Filipe VI e Letizia Ortiz.

Foi nomeada Victoria pola súa tataravoa a raíña Vitoria Uxía de Battenberg, esposa de Afonso XIII de España, e Federica pola súa bisavoa Frederica de Hannover, esposa de Paulo I de Grecia, e Todos os Santos como é costume na Casa Real.

Victoria é a quinta na liña de sucesión ao trono español, por detrás das súas curmás Lionor e Sofía de Borbón, a súa nai e o seu irmán máis vello Felipe Juan Froilán. Como filla dunha infanta de España dáselle o trato de *A súa Excelencia* e posúe a dignidade de Grande de España.

## Ascendencia 
## Notas 
## Véxase tamén 
* Familia real española
Juan Urdangarin y Borbón

**Juan Valentín de Todos los Santos Urdangarin y Borbón**, nado en Barcelona o 29 de setembro de 1999, é o fillo primoxénito da Infanta Cristina de España e Iñaki Urdangarin. É neto dos reis eméritos de España, Xoán Carlos I e Sofía de Grecia, e sobriño dos actuais reis Filipe VI e Letizia Ortiz.

Tres meses logo do seu nacemento Juan Valentín foi bautizado no Palacio da Zarzuela o día 12 de decembro. Os seus padriños foron a súa tía materna a infanta Helena e o seu tío paterno Mikel Urdangarin. Chámase Juan na honra aos seus avós o rei Xoán Carlos I e Juan María Urdangarin, Valentín por San Valentín de Berriochoa, antepasado da súa familia paterna e Todos os Santos é tradición na Familia real española.

Juan é o sétimo na liña de sucesión ao trono de España, logo das súas curmás Lionor e Sofía de Borbón, a súa tía Helena de Borbón e os seus fillos Felipe Juan Froilán e Victoria Federica e a súa nai Cristina de Borbón e por diante dos seus irmáns máis novos Pablo, Miguel e Irene. Como fillo dunha infanta de España dáselle o trato de *A súa Excelencia* e posúe a dignidade de Grande de España.

## Ascendencia 

## Notas 
## Véxase tamén 
*Familia real española
Lago Chungará

O **lago Chungará**, do aimará *chunkara*, que significa *musgo na pedra*, é un lago situado na provincia de Parinacota, Rexión de Arica e Parinacota, no extremo norte de Chile. É un dos máis altos do mundo con 4.570 metros sobre o nivel do mar. Atópase rodeado por diversos cumios nevados, como o conxunto dos nevados de Payachatas, composto polos volcáns Parinacota e Pomerape, o nevado Sajama e o Guallatiri.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *El Parque Nacional Lauca y el Lago Chungara*
Silvia Caride López

**Silvia Caride López**, nada en Vigo en 1977, é unha psicopedagoga galega.

## Traxectoria 
Profesora de Educación Infantil e Orientadora. É Psicopedagoga, ademais de experta en Alteracións de Audición e Linguaxe, Pedagoxía Terapéutica e ten realizado estudos de Diagnóstico e Intervención Neuropsicopedagóxica. A súa experiencia docente levouna a traballar con rapazas e rapaces de todas as idades e etapas educativas, dende a Educación Infantil ata Ciclos Formativos, tanto nas aulas como en diferentes Departamentos de Orientación.

## Obras 
### Ensaio 
* *Por que non aprendo?*, 2010, Galaxia.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha da autora en Galaxia
Volcán Pomerape

O **volcán Pomerape** é un estratovolcán que se atopa na fronteira entre Bolivia e Chile, no Departamento de Oruro e na Rexión de Arica e Parinacota respectivamente, sobre a cordilleira dos Andes. Conta cunha altura duns 6.282 metros e constitúe conxuntamente co volcán Parinacota os chamados nevados de Payachatas.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Andeshandbook