Libanio

**Libanio** (en latín, *Libanius;* en grego*,* ) nado en Antioquía contra o 314 ou o 315 e finado polo 394, foi o máis distinguido entre os sofistas retóricos gregos do século IV. Durante o ascenso da hexemonía cristiá na etapa final do Imperio Romano, permaneceu inconverso e en asuntos relixiosos foi un pagán helenizado. A súa lingua materna era a grega. unha das metrópoles máis importantes do Imperio Romano, dentro dunha ilustre familia vinda a menos. e o futuro emperador Xuliano quen foi, en segredo, alumno seu e con quen mantivera unha certa correspondencia que se conserva, e en cuxa memoria escribiu un fato de oracións compostas entre 362 e 365. Entre os cristiáns, puido ter a Basilio de Cesarea na súa audiencia, ao futuro bispo Anfiloquio de Iconio e autores cristiáns do século seguinte (Sócrates de Constantinopla, Sozomenos) atribuíronlle como discípulos a Xoán Crisóstomo, Gregorio de Nazianzo, Gregorio de Nisa e Teodoro de Mopsuestia. e aló permaneceu ocupando a cátedra de retórica ata o final da súa vida.   

Pouco despois do seu regreso, tomou unha concubina de orixe servil coa que tivo un fillo, Arabios (rebautizado como Cimón). Axiña adquiriu unha gran reputación como retórico na cidade. Ademais, desenvolveu moi bos contactos con dirixentes municipais así como con funcionarios da corte do emperador Constancio II. O  sucesor deste, Xuliano, instalou o seu palacio en Antioquía durante un tempo para preparar unha expedición contra Persia. Pero o seu aberto paganismo e rigor moral provocaron un conflito coa poboación da cidade, que non gustou a Libanio quen tamén era pagán e simpatizaba cos obxectivos de Xuliano e con quen mantivo unha relación de amizade. A morte do emperador, trala batalla de Ctesifonte, tivo a dobre consecuencia de afectar persoalmente a Libiano e de eliminar para sempre a idea do retorno ao imperio pagán de Augusto, Traxano e Marco Aurelio. 

A época posterior á morte de Xuliano foi moi complicada para Libanio. O intento de golpe de estado dirixido por Procopio contra o novo emperador Valente cara ao ano 365, ao que se sumaron moitas cidades sirias, e sobre todo a conspiración dirixida por Teodoro de Antioquía cando Valente acababa de establecer alí a súa capital como parte das operacións militares (371/372) provocou severas represalias contra as cidades de Oriente e as persecucións dos intelectuais pagáns. Aínda que, pola influencia que mantivo na corte, non se viu afectado directamente polas persecucións, este asunto marcouno, aínda que os seus escritos non mostran ningunha hostilidade especial cara a este emperador.

Despois da catástrofe da batalla de Adrianópolis e da morte de Valente en 378, Libanio volveu conseguir o favor da corte de Teodosio I. Tamén é coñecido polo  chamamento a este a prol dos santuarios pagáns e para denunciar a persecución dos pagáns no Imperio romano tardío. Ao redor de 383/384, recibiu o título de cuestor honorario.

Descoñécese cando morreu, pero tivo que ser con posterioridade ao 391, pois este ano aínda estaba vivo. Daquela, acéptase que morreu arredor do 393. son valiosas como fonte histórica para o cambiante mundo posterior ao século IV. A súa primeira *Oración I* é unha narrativa autobiográfica, escrita por primeira vez en 374 e revisada ao longo das súa vida, comeza como o relato dun erudito e remata coma o diario privado dun vello exiliado.

A súas obras consisten de declamacións, oracións, unha vida de Demóstenes, unha autobiografía e cartas variadas, das que hai máis de mil seiscentas, agrúpanse en: 

* 64 *oracións* nos tres campos da oratoria: xudicial, deliberativa e epideíctica. Son oracións tanto públicas como destinadas a ser leídas en privado (en voz alta) no estudo. Están referidas ao emperador Xuliano, a Teodosio pero a máis famosa é a súa "Lamentación" por mor da profanacións dos templos (Περὶ τῶν Ἱερῶν);
* 51 *declamacións*, un formato tradicional da Retórica na antigüidada, que abrangue temas históricos e mitolóxicos;
* 57 *hipóteses* ou introducións ás oracións de Demóstenes (escritas cara o 352), ás que coloca no contexto histórico para o lector novato, sen polémicas;
* varias ducias de exercicios de escritura modelo, *Progymnasmata,* que se empregaron nos seus de instrución e se converteron en modelos do bo estilo amplamente admirados;
* Conserváronse 1.545 cartas (Ἐπιστολαί) máis cás de Cicerón. Na Idade Media, aceptáronse unhas 400 cartas adicionais en latín, que se pensaba eran traducións, mais unha análise desapaixoada dos textos amosan que forma mal atribuídas a Libanio ou falsificadas polo humanista italiano Francesco Zambeccari no séculos XV.
Entre 1903 e 1923, Richard Foerster publicou en Leipzig, *Ópera Libanii,* unha recomplicación da súa obra en 12 volumes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*

### Ligazóns externas 
* 16 cartas a Xuliano o apóstata (en inglés).
* Oración fúnebre para Xuliano (en inglés).
* Monodia ao templo de Apolo destruído polo lume (en inglés).
* Monodia en Nicomedia destruída por un sismo (en inglés).
* Oración 30: polos templos (en inglés).
* Centro Lybanios,da Universidade de Montpellier (en francés).