open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Proton K/D

**Proton K/D** é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K, pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como **UR-500**. Foi usado para poñer en órbita cargas medias e pesadas e deixou de estar en servizo no ano 1976. A principal diferenza co Proton K é que usaba unha etapa adicional Block D ideada en principio para lanzar cargas en traxectorias transluares.

## Características 
O Proton K/D foi pensado orixinalmente para lanzar naves tripuladas a órbitas transluares para acabar orbitando a Lúa para o cal se usaba unha etapa Block D para a inxección transluar. O deseño orixinal foi proposto por Korolev o 8 de setembro de 1965 como alternativa á misión LK-1 de Chelomei. Na proposta de Korolev o Proton K coroado por unha etapa Block D propulsaría unha nave Soiuz modificada para voos lunares (Soiuz 7K-L1) arredor da Lúa.

O primeiro voo dun Proton K/D tivo lugar o 10 de marzo de 1967 e o último o 9 de agosto de 1976. O Proton K/D foi usado finalmente noutras misións á parte do programa lunar soviético, que non conseguiu enviar ningún cosmonauta á Lúa.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Proton K
*Proton K/D-1
*Proton K/D-2
*Proton K/DM
*Proton K/DM-2
*Proton M/Briz-M
*Proton M/DM-2
Trece anos de Branca

***Trece anos de Branca*** é un libro de Agustín Fernández Paz publicado en 1994 por Edicións Xerais. Nese mesmo ano gañou o Edebé de Literatura Xuvenil.

Nun principio a obra era un relato curto que figuraba no libro *Rapazas* (1993), mais acabou por converterse nun libro. Segundo o propio autor "é unha novela intimista, máis de sentimentos que de accións, pero de lectura áxil e agradable".

## Sinopse 
Branca é unha nena que cae enferma de hepatite cando vai cumprir trece anos, e debe pasar na cama unha tempada. Iso permítelle lembrar intres importantes da súa vida, ó tempo que o lector descobre a súa personalidade e os seus sentimentos máis íntimos.

## Traducións 
Está traducido a linguas como o catalán (*Tretze anys de Blanca*, tradución de Joan Hernández Pau), o castelán (*Trece años de Blanca*; tradución de Rosa M. Vilariño) e o éuscaro (*Albak hamahiru urte*, tradución de Iñaki Ugarteburu).

## Premios 
*1994: Premio Edebé de Literatura Xuvenil.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Trece anos de Branca en agustinfernandezpaz.gal
The 5th Wave (filme)

***The 5th Wave*** é un filme estadounidense de ciencia ficción dirixido por J Blakeson que se estreou no 2016. Con guión de Susannah Grant, Akiva Goldsman e Jeff Pinkner, baséase na novela homónima de Rick Yancey. Está protagonizado por Chloë Grace Moretz, Nick Robinson, Ron Livingston, Maggie Siff, Alex Roe, Maria Bello, Maika Monroe e Liev Schreiber.

## Personaxes 
* Chloë Grace Moretz como Cassie Sullivan
* Nick Robinson como Ben Parish / Zombie
* Ron Livingston como Oliver Sullivan
* Maggie Siff como Lisa Sullivan
* Gabriela Lopez como Lizbeth
* Zackary Arthur como Sam "Sammy" Sullivan
* Liev Schreiber como Coronel Vosch
* Tony Revolori como Dumbo
* Talitha Bateman como Teacup
* Nadji Jeter como Poundcake
* Alex MacNicoll como Flintstone

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Sanfeliu

250px|thumb|right|Barrios de L'Hospitalet
**Sanfeliu** é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do distrito I da cidade xuntamente co Centre e Sant Josep. Está situada na zona montañosa do Samuntà.

Xeograficamente, limita ao norte co concello de Esplugues de Llobregat, ao leste co barrio de Can Serra, ao sur co barrio do Centre e ao oeste co concello de Cornellà de Llobregat.

## Características 
A vida cotidiá articúlase sobre todo arredor do passeig dels Cirerers e da plaça de les Comunitats, construídas a principios da década de 1990 como lousas de cobertura da Ronda de Dalt que cruza o barrio. Este espazo público é o escenario da festa maior, que celébrase para San Xoán, da festa do Carnaval e gran parte dos eventos populares relacionados co tecido asociativo. O centro cultural tamén é un dos marcos de gran parte das actividades.

Tamén hai diferentes froiterías, ultramarinos, unha farmacia, bares, gasolineiras e unha igrexa. Hai un centro de asistencia médica xunto á plaça de les Comunitats, club de tempo libre e unha sala de lectura para os máis pequenos, así como un centro deportivo tamén público.

Hai un colexio público de educación primaria (Pablo Neruda), outro concertado (Sant Feliu) e un instituto público (IES Apel·les Mestres).

## Transporte público 
A estación de metro de Can Boixeres, da liña 5, e a rede de autobuses locais da cidade son os principais servizos de transporte público no barrio.

## Véxase tamén
Zooterapia

miniatura|Os cans son comúns na terapia asistida con animais.
A **zooterapia** ou **terapia asistida con animais (TAA)**, (en , AAT), é unha actividade cuxo obxectivo é escoller, adestrar e certificar animais, que sexan de apoio en tratamentos e terapias para pacientes de tódalas idades, con doenzas que os debilitan e afectan no eido social, emocional e cognitivo. As especies máis empregadas son cans, gatos, cabalos, aves, coellos e golfiños.

Non existe base científica para o tratamento do autismo, outro tipo de discapacidade intelectual ou enfermidades mentais. O emprego de mascotas como axudantes de terapias convencionais remóntase a 1792 en Inglaterra, onde se trataron doenzas mentais. Posteriormente, en 1867, os animais de compañía interveñen no tratamento de epilépticos en Alemaña. En 1944, a Cruz Vermella Americana organizou, no Centro para Convalecentes da Forza Aérea de Nova York, o primeiro programa terapéutico de rehabilitación dos aviadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Andrés Sendra, Judith. *Apoyo psicosocial, atención relacional y comunicativa en instituciones. Promoción del bienestar personal y social de las personas dependientes*. 1a edición. Ideas Propias Editorial, ano 2009. Páxinas 190-191.
* Chavez Aguiar, Hiran David. *De la percepción a la razón, nociones de psiquiatría animal (Etología)*. Sociedad Venezolana de Médicos Veterinarios. Páxinas 191- 193.

### Outros artigos 
* Cognición animal
* Consciencia animal
Santa Eulàlia, L'Hospitalet de Llobregat

250px|thumb|right|Barrios de L'Hospitalet
250px|thumb|Igrexa nova de Santa Eulàlia de Provençana
**Santa Eulàlia** é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, o único que forma o distrito III. Limita ao leste coa cidade de Barcelona, coa que comparte a rúa Riera Blanca, ao norte co barrio de La Torrassa, ao oeste coas barrios de Sant Josep e Centre, e ao sur co barrio de El Gornal e o distrito económico Granvia L'H.

## Historia e características 
Este barrio é un dos núcleos históricos de L'Hospitalet, situado sobre o antigo poboamento de Provençana. O barrio nace na década de 1840 co crecemento de La Bordeta, o arrabalde de Sants que se estendía ao longo da estrada provincial (actuais rúas Constitució e Santa Eulàlia). A industrialización de Sants xerou a construción de casas de obreiros, obradoiros e fábricas, tamén na zona de poñente da Riera Blanca, fronteira entre os concellos. O barrio experimentou dende a década de 1990 unha gran transformación urbanística coa construción de equipamento urbano aproveitando terreos anteriormente dedicados á actividade industrial. A rúa de Santa Eulàlia e a Avinguda del Carrilet son os centros neurálxicos e de comunicación.

O barrio conta cunha escultura do artista Josep Maria Subirachs, ''Monument a l'Hospitalet de Llobregat'', coñecida popularmente como "la Pinça" (a pinza), debido á seva peculiar forma, e que dá a benvida á cidade cando se entra pola estrada de La Bordeta. En realidade é unha alegoría ao escudo da cidade, formado polas catro barras catalás e a Cruz de Santa Eulàlia. Existe tamén unha igrexa de estilo románico do século XII, que leva o nome da santa que identifica o barrio, e que foi restaurada no século XVIII. Arredor da igrexa sitúanse as orixes da cidade. Está situada no extremo occidental do barrio.

## Transporte público 
O barrio ten varias paradas do metro de Barcelona e unha dos ferrocarrís cataláns, Ildefons Cerdà i Europa | Fira. Tamén hai varios autobuses urbanos e interurbanos que circulan polas súas rúas.

## Véxase tamén
Ichthyaetus hemprichii

A ***Ichthyaetus hemprichii*** é unha ave pertencente á familia dos láridos.

## Características
As gaivotas novas tardan tres anos en acadar a plumaxe de adulto. Case todo o corpo é dunha cor agrisada escura coa excepción da parte inferior do corpo e unha pequena liña do pescozo, ambas de cor branca. O peteiro é meirande có do resto das gaivotas, e é salientable a súa cor verde. Hábitat exclusivo no litoral. Omnívora, ás veces tamén se alimenta de calaza.

## Distribución
Cría de xullo a setembro dende o Sur do mar Vermello ata o golfo Pérsico. En inverno viaxa ata a Canle de Suez.

## Notas
Ciencia pura

**Ciencia pura** pode referiese a:
* A **ciencia básica**, actividade científica que non ten como obxectivo inmediato unha aplicación concreta, senón a obtención de coñecemento. Oponse ao concepto **ciencia aplicada**. A relación entre ambas é esencial na retroalimentación da investigación, desenvolvemento e innovación (I+D ou I+D+i) cuxo estudo é obxecto da disciplina denominada *ciencia, tecnoloxía e sociedade* (CTS).
* A **ciencia** entendida como:
:* unha explicación universalmente certa identificábel cunha verdade eterna da natureza (é o concepto mecanicista de ciencia que quedou superado cientificamente coa revolución einsteniana e epistemoloxicamente polo falsacionismo de Popper);
:* unha actividade *anxélica* allea aos intereses do científico que a realiza ou da sociedade na que xorde (concepto que quedou superado polo concepto de paradigma e a revolución científica de Thomas Kuhn).
Ciencias formais

As **ciencias formais** son conxuntos sistemáticos de coñecementos racionais e coherentes, que se ocupan do estudo dos procesos lóxicos e matemáticos, polo que o seu obxecto de estudo non é o mundo, nin a realidade físico-natural, senón formas baleiras de contido, pero cuxos coñecementos poden seren aplicados a dita realidade físico-natural. O método propio das ciencias formais é o método dedutivo.

Unha ciencia formal é aquela que traballa con formas, é dicir, con obxectos ideais, que son creados polo ser humano, que existen na súa mente e que son obtidos por abstracción. Ás ciencias formais interésanlle as formas e non os contidos; non lles importa o que se di, senón como se di. A verdade das ciencias formais é necesaria e formal.

As ciencias formais son as ramas da ciencia que estudan sistemas formais. As ciencias formais validan as súas teorías con base en proposicións, definicións, axiomas e regras de inferencia. Todas elas son analíticas, a diferenza das ciencias sociais e as ciencias naturais, que as comproban de maneira empírica, é dicir, observando o mundo real.

## Lista de ciencias formais 
* Estatística
* Lóxica
* Matemáticas
* Ciencias da computación

Nas ciencias formais as proposicións analíticas ou contraditorias recollen os enunciados das matemáticas e a lóxica que en xeral constitúen as ciencias formais. O positivismo lóxico considera a estas ciencias que non realizan cousas.

As ciencias formais están divididas dunha forma radical: por un lado as ciencias reais e por outro lado as ciencias empíricas. As empíricas deben satisfacer determinados requisitos lóxicos nas súas inferencias e deben adaptarse ás formalizacións derivadas da lóxica matemática.
## Notas
HC Kunlun Red Star

O **Kunlun Red Star** (en chinés simplificado: 昆仑鸿星, en chinés tradicional: 崑崙鴻星, pinyin: *Kūnlún Hóngxīng*) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Pequín, China. Fundado en 2016, o club uniuse á Kontinental Hockey League (KHL) antes do inicio da tempada 2016–17. A pesar de ter a súa sede en Pequín, o Kunlun Red Star xoga temporalmente desde 2020 no Mytishchi Arena, situado ás aforas de Moscova, debido ás restricións de viaxe derivadas da pandemia de COVID-19. Unha vez finalizadas as restriccións, o club mudarase ao Shougang Ice Hockey Arena, recinto con capacidade para 18&nbsp;000 espectadores, contruído para os Xogos Olímpicos de Inverno de Pequín 2022.

## Historia 
En marzo de 2016, o club chinés e a KHL asinaron un protocolo de intención para que un equipo con base na China entrara na KHL. O protocolo foi asinado polo representante da Fedración Rusa de Hóckey sobre Xeo Vladislav Tretiak, o presidente do Consello de Administración da KHL Gennady Timchenko e a xunta do Red Star Kunlun. A mediados de abril, o presidente da IIHF (René Fasel) expresou a súa opinión sobre a intención do club chinés de ingresar na NHL. Fasel expresou a súa esperanza de que este feito axudara a China a levar o seu hóckey ao máximo nivel..

Se o club axustaba as súas condicións económicas contractuais o 30 de abril de 2016 podería unirse á KHL. A principios de maio, o presidente da KHL Dmitry Chernyshenko considerou a afiliación do club pequinés á liga como un acordo xa feito: " O club ten proporcionado toda a documentación, a estrutura do club, os fondos, e teñen o permiso da Federación Chinesa de Hóckey sobre Xeo".

O 25 de xuño de 2016 anunciouse que o consello de administración da KHL aceptara oficialmente a solicitude do club chinés, e que este podería participar na seguinte tempada, a 2016–17.

## Xogadores 
As noticias iniciais que apuntaban a que Ilya Kovalchuk e Danis Zaripov poderían xogar no equipo e que Mike Keenan sería o adestrador xefe demostrouse que eran falsos.

Vladimir Yurzinov, Jr. foi nomeado primeiro adestrador de equipo.

## Notas
Gaivota de cabeza cincenta

A **gaivota de cabeza cincenta** ou **gaivota de cabeza cinsenta** é unha ave pertencente á familia dos láridos.

## Distribución
Existen dúas poboacións: unha en América do Sur e outra en África. A poboación africana ten unha distribución descontinua, dende Mauritania e Gambia ata Etiopía no leste. Chegando ata Suráfrica. Nos lagos do Val do Rif, existen colonias de miles de individuos. É unha especie non migratoria, senón que realiza desprazamentos a puntos máis ou menos próximos. Na Península Ibérica considérase unha rareza.

## Notas
Método empírico-analítico

O **método empírico-analítico** é un modelo de investigación científica que se basea na experimentación e a lóxica empírica que, xunto coa observación de fenómenos e a súa análise estatística, é o máis usado no campo das ciencias sociais e no das ciencias naturais.

O termo *empírico* deriva do grego antigo (Aristóteles utilizaba a reflexión analítica e o método empírico como métodos para construír o coñecemento de experiencias), έμπειρία *empeiría*, que á súa vez deriva de έυ- *eu-*, "en" e πεἳρα *peiría*, "proba": en probas, é dicir, levando a cabo o experimento. Polo tanto os datos empíricos son sacados das probas (acertadas e dos erros), é dicir, da experiencia.

A súa achega ao proceso de investigación é resultado fundamentalmente da experiencia. Estes métodos posibilitan revelar as relacións esenciais e as características fundamentais do obxecto de estudo, accesíbeis á detección sensoperceptual, a través de procedementos prácticos co obxecto e diversos medios de estudo. A súa utilidade destaca na entrada en campos inexplorados ou naqueles nos que destaca o estudo descritivo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
Marisa Radrigán, R. (2005): *Metodología de la investigación*. México: Nueva Lente.

### Outros artigos 
* Lóxica empírica
* Lóxica experimental
* Método científico
* Empirismo
* Investigación experimental

### Ligazóns externas 
* Ángela Custodio Ruiz: Métodos y técnicas de investigación científica, en gestiopolis.com
Ciencia básica

A **ciencia básica**, **investigación básica** ou **investigación fundamental** (moitas veces identificada coa *ciencia pura*, concepto que pode ter, porén, outros significados), é a ciencia ou investigación que se leva a cabo sen fins prácticos inmediatos, senón coa finalidade de incrementar o coñecemento dos principios fundamentais da natureza ou da realidade por si mesma.

Ao non producir beneficios inmediatos (económicos ou sociais), podería ser vista como un simple exercicio de curiosidade (que en realidade é unha cualidade humana básica e unha das razóns esenciais da actividade científica de todos os tempos). Con todo, nun prazo de tempo maior ou menor os resultados da investigación básica encontran aplicacións prácticas, en forma de desenvolvementos comerciais, novas técnicas ou procedementos na produción ou as comunicacións, ou noutras formas de beneficio social e dos coñecementos.

A relación entre a ciencia básica e a ciencia aplicada (que é o seu concepto oposto) é crucial para a interrelación denominada "investigación e desenvolvemento" (I+D) ou "investigación, desenvlvemento e innovación" (I+D+i), obxecto dos estudos de ciencia, tecnoloxía e sociedade (CTS).

A investigación básica lévase a cabo sobre todo nas universidades.
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ciencias formais
* Ciencias naturais
Sobrasada

A **sobrasada** (do mallorquino *sobrassada*) é un embutido cru curado, elaborado a partir de carnes seleccionadas do porco, condimentadas con sal, pemento e pementa negra. Embútese en tripa e presenta unha lenta maduración.

Este produto é tradicional das Illas Baleares, e está protexido co selo de indicación xeográfica. Na cociña mallorquina tradicional, a sobrasada consómese de diversas maneiras: tostada no inverno, ou untada en pan e crúa no verán. Tamén se utiliza en diversas receitas de cociña mallorquina, como o *arròs brut* ou cociñada e mesturada con mel. Aínda que poden durar varios anos nun lugar seco, o habitual é consumir a longaínza durante o primeiro inverno, a sobrasada no verán, e as máis grandes cando se fai a matanza do ano seguinte.

## Notas
Mallorquino

[250px|miniatura|Subdialectos falados nas [Illas Baleares.]]
O **mallorquino** (en catalán: *mallorquí*) é un dialecto do catalán falado na illa de Mallorca, subdialecto do catalán balear. Trátase dun dialecto consecutivo formado pola colonización dende a zona do catalán central.

A súa característica principal, compartida cos outros subdialectos insulares, incluído o alguerés, é o arcaísmo, debido a que o seu territorio é insular e ademais unha área lateral. Non obstante, esta posición tamén favoreceu a aparición de dialectalismos activos.
Burios

Os **burios** eran un antigo pobo xermánico, mencionado por primeira vez por Publio Cornelio Tácito na súa X*ermania*, onde aparecen coma próximos dos marcomanos e cuados de Bohemia e de Moravia. Tamén se menciona que a súa lingua e costumes eran semellantes aos dos suevos.

Un pequeno continxente de burios acompañou os suevos na súa invasión da Península Ibérica e estabelecemento na Gallaecia (Galiza e norte de Portugal) no século V. O nome desta tribo é a etimoloxía do concello coruñés de Boiro e o da vila portuguesa de Terras de Bouro.

## Notas 
## Bibliografía 
*
Catalán occidental

[250px|miniatura|Bloques dialectais do [Lingua catalá|catalán.]]
O **catalán occidental** (*català occidental*) ou **bloque occidental do catalán** é o conxunto de dialectos do catalán falados no oeste de Cataluña (practicamente toda a provincia de Lleida, oeste de Tarragona e Terres de l'Ebre), na Franxa de Aragón, en Andorra e no País Valenciano.

## Características xerais 
A característica máis notable destes dialectos, a diferenza dos do catalán oriental, é a ausencia de neutralización en vogais átonas, é dicir, o paso de ‹a› e ‹e› átonas a [ə] e o de ‹o› átona a [u].

Ademais, as Ē (‹e› longas) e Ǐ (‹i› breves) tónicas do latín pronúncianse [e] "e pechada" (*cadena* [kaˈðena], *alé* [aˈle], *què* [ˈke]) mentres que no catalán oriental é [ɛ] "e aberta" ou [ə] "vogal neutra", nestas palabras. Tamén a vogal átona /e/ pode reducirse a [a] diante de consoantes nasais e sibilantes: *enveja* [aɱˈvedʒa]/[amˈbeʒɛ], *espill* [asˈpiʎ], *eixugar* [ajʃuˈɣa(ɾ)].

Tamén existen outras características fonéticas, gramaticais e léxicas diferenzadoras como:
*Mantemento do son [w] nos posesivos (*meua*, *teua*, *seua*)
*A ‹x› inicial ou posconsoántica en [tʃ].
*Verbos incoativos en -ix, -ixen, -isca, etc.
*Certo mantemento da nasal nos plurais de antigos proparoxítonos acabados en -n (*hòmens*, *jóvens*).
*Certa presenza de [j] diante de palatal sorda [ˈkajʃa]/[ˈkaʲʃa] no dígrafo -ix-.
*Diferenciación do dubitativo en -a, perdida no catalán oriental, por exemplo: *voler*=*vullga*, *tenir*=*tinga*, *venir*=*vinga*.
*Vocabulario específico:
***Granera* por *escombra*
***Xiquet* por *nen*
***Espill* por *mirall*
***Palometa*/*paloma* por *papallona*
***Corder* por *xai*
***Melic* por *llombrígol*
***Pigota* por *verola*

## Dialectos 
Forman parte do bloque occidental os seguintes dialectos:

## Bibliografía 
*Badia i Margarit, A.M. (1984). Biblioteca d'Estudis i Investigacions, ed. Gramàtica Històrica Catalana (en catalán). ISBN 84-7502-111-5.
*Veny, Joan (2002) [Primeira edición 1982]. «Síntesi de dialectologia». Els parlars catalans (en catalán) (13ª edición). Palma de Mallorca: editorial Moll. ISBN 84-273-1038-2.
Catalán oriental

[250px|miniatura|Bloques dialectais do [Lingua catalá|catalán.]]
O **catalán oriental** (*català oriental*) ou **bloque oriental do catalán** é o conxunto de dialectos do catalán falados no leste de Cataluña (provincias de Xirona e Barcelona e leste da de Tarragona), na Cataluña do Norte, nas Illas Baleares e na cidade sarda de L'Alguer.

## Características xerais 
A característica máis notable destes dialectos, a diferenza dos do catalán occidental, é a neutralización en vogais átonas, é dicir, o paso de ‹a› e ‹e› átonas a [ə] (excepto en l'Alguer onde evolucionou a /a/) e o de ‹o› átona a [u] (excepto na illa de Mallorca).

## Dialectos 
Forman parte do bloque oriental os seguintes dialectos:

## Bibliografía 
*Badia i Margarit, A.M. (1984). Biblioteca d'Estudis i Investigacions, ed. Gramàtica Històrica Catalana (en catalán). ISBN 84-7502-111-5.
*Veny, Joan (2002) [Primeira edición 1982]. «Síntesi de dialectologia». Els parlars catalans (en catalán) (13ª edición). Palma de Mallorca: editorial Moll. ISBN 84-273-1038-2.
Estación de Villanueva de Córdoba-Los Pedroches

A **estación de Villanueva de Córdoba-Los Pedroches** é unha estación de tren de Adif situada no concello de Villanueva de Córdoba, na provincia de Córdoba, a 11&nbsp;km do centro urbano e a 32&nbsp;km de Pozoblanco, na comarca de Los Pedroches.

## Situación ferroviaria 
A estación atópase no punto quilométrico 285,193 da liña férrea de ancho internacional e alta velocidade que une Madrid con Sevilla.

## Historia 
A liña de alta velocidade entre Madrid e Sevilla abriuse ao tráfico en 1992. Non obstante, a estación de Villanueva de Córdoba-Los Pedroches non se inaugurou ata o 29 de marzo de 2014.

## A estación 
A estación dispón dunha Máquina Autoventa Multifunción, que permite ao viaxeiro facer as accións básicas, como comprar un billete, modificar a súa hora de saída ou asignar punto á cartón Tempo. No vestíbulo da estación hai dúas máquinas expendedoras, unha de bebidas e outra de petiscos.

Dispón dun aparcadoiro gratuíto, no que non é necesario efectuar reserva algunha. Tamén hai algunhas prazas techadas, dúas delas reservadas para persoas con mobilidade reducida, iluminación e vixilancia as 24 horas.

## Accesos 
Atópase a 3&nbsp;km da estrada A-421 que une Villanueva de Córdoba con Adamuz. Pódese acceder mediante un autobús interurbano que percorre as poboacións de Pozoblanco e Villanueva de Córdoba facendo parada en cada unha destas.

## Servizos ferroviarios 
### Longa Distancia
*Actualizados a 13 de xullo de 2016.*

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Estación de Villanueva de Córdoba-Los Pedroches 1.jpg|Fachada principal
Ficheiro:Estación de Villanueva de Córdoba-Los Pedroches 3.jpg|Avant serie 104 efectuando un servizo de AV City procedente de Sevilla-Santa Justa chegando á estación
Ficheiro:Alrededores Estación Villanueva de Córdoba-Los Pedroches.jpg|Arredores da estación

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na web de Adif
Tropas auxiliares romanas

[miniatura|300px|Infantaría auxiliar romana cruzando un río, probablemente o [río Danubio|Danubio, durante as Guerras dacias (101-106). Distínguense dos lexionarios pola forma dos seus escudos, ovalados en contraposición ós rectangulares dos lexionarios. Columna de Traxano, Roma.]]

As **tropas auxiliares** (do latín ***auxilia***) eran unidades do exército romano compostas por soldados que non eran cidadáns romanos. O seu propósito principal era apoiar ás lexións romanas en combate, compostas en exclusiva por cidadáns romanos. Loitaron ó longo do Principado dende o ano -30 até o ano 284. O seu número flutuou durante o transcurso do Imperio, medrando de xeito gradual. Cara ao ano 70, as tropas auxiliares contiñan o mesmo número de soldados de infantaría ca as lexións, e ademais proveían ó exército romano da cabalería e de tropas especializadas como arqueiros ou cabalería lixeira, así como outros tipos de hostigadores. Contra o século II, as tropas auxiliares representaban preto de dous terzos da forza militar romana.

As tropas auxiliares eran polo xeral recrutadas de entre os *peregrini*; é dicir, dos habitantes das provincias do Imperio Romano que non eran cidadáns romanos (a meirande parte da poboación do Imperio durante os séculos I e II). Os auxiliares tamén se recrutaban de entre os bárbaros (en latín, *barbari*), que era o nome que recibían os habitantes de territorios non pertencentes ó Imperio.

Os auxiliares desenvolvéronse a partir de variados continxentes de tropas non itálicas, especialmente de cabalería, que loitaron na época da República de Roma en apoio das lexións, e que foron crecendo a partir do ano -200. O goberno da dinastía Xulio-Claudia supuxo a transformación destas levas temporais en exércitos permanentes cunha estrutura homoxénea, un equipamento estándar e unhas condicións de servizo estables, conseguindo que a finais do período non houbese grandes diferenzas entre lexionarios e a maioría dos auxiliares en canto a adestramento, equipamento ou capacidade militar.

Os rexementos auxiliares estacionábanse case sempre en provincias distintas da de procedencia. Os nomes dos rexementos de moitas unidades mantivéronse até finais do século IV, pero daquela, as unidades mudaran de tamaño, estrutura e calidade.

## Notas
Jakub Stefan Augustynowicz

**Jakub Stefan Augustynowicz** (en , *"Yakub Stefan Avhustynovych"*), nado o 30 de decembro de 1701 en Lviv e finado o 11 de xaneiro de 1783 na mesma cidade, foi un eclesiástico católico armenio, arcebispo de Lviv entre 1751 e 1783.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Archbishop Jakub Stefan Augustynowicz
Jakub Walerian Tumanowicz

**Jakub Walerian Tumanowicz** (en , *"Yakub Valerian Tumanovych"*), nado o 14 de xullo de 1714 en Stanisławów e finado o 2 de setembro de 1798 en Lviv, foi un eclesiástico católico armenio, arcebispo de Lviv entre 1783 e 1798.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia armenia o 14 de xullo de 1714 en Stanisławów (hoxe Stanislaviv, en Ucraína), e foi bautizado en Kamianets-Podilskyi. Estudou no colexio teatino de Lviv e posteriormente foi ordenado sacerdote cda arquidiocese de Lviv. Exerceu inicialmente como vigairo na catedral arquidiocesana, e posteriormente foi párroco da mesma. Da súa etapa como párroco se conservan dous sermóns con ocasión da coroación da icona da Virxe María na igrexa dominicana de Lviv en 1751.

O 1 de xuño de 1771 foi elixido bispo coadxutor da arquidiocese, con dereito de sucesión. O 16 de decembro do mesmo ano a súa elección foi aprobada polo papa Clemente XIV. Foi consagrado bispo o 17 de maio de 1772 polo arcebispo latino de Lviv, Wacław Hieronim Sierakowski. Logo do pasamento de Jakub Stefan Augustynowicz en 1783, pasou a ser o arcebispo de Lviv dos armenios.
 
Coa primeira partición de Polonia as autoridades austríacas realizaron varios cambios na arquidiocese: en 1784 foi pechado o colexio dos teatinos, foron pechadas tamén as igrexas parroquiais de Santa Ana e da Santa Cruz, e o número de parroquias foi reducido de 18 a 8; en 1785 a escola das Irmás Bieitas Armenias foi secularizada; e en 1791 todos os bancos armenios foron unidos nun único montepío.

Malia a situación adversa, Tumanowicz se implicou na construción de novas igrexas: en 1791 consagrou igrexas en Kamianets-Podilskyi, Mohyliv-Podilskyi, e outros lugares. Tamén financiou a fabricación de dúas novas campás para a catedral, construíu un novo campanario  na vila de Lysets, e reparou as casas parroquiais de Lviv e de Kamianets-Podilskyi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Catholic-Hierarchy.org 
* Artigo en Wiki.Ormianie
Estados membros da Unión Europea

A Unión Europea (UE) comprende 27 **estados membros**. Cada estado membro forma parte dos tratados fundacionais da unión, e polo tanto, está suxeito ós privilexios e obrigacións da adhesión. Ó contrario que moitas organizacións internacionais, os estados membros da Unión Europea sométense ás leis da unión en troques da representación nas institucións lexislativas e xudiciais comúns. Os estados membros deben acordar unanimamente coa UE a adopción de políticas relativas a defensa e asuntos externos. A subsidiaridade é un piar fundamental da Unión Europea.

En 1957, a Europa dos seis fundou o predecesor da Unión Europea, a Comunidade Económica Europea (Bélxica, Francia, Italia, Luxemburgo, os Países Baixos e a República Federal Alemá). Os outros estados accederon a través de incorporacións posteriores. O 1 de xullo de 2013, Croacia converteuse no máis novo estado membro da Unión Europea. Para poder ingresar, un estado debe cumprir un requirimentos económicos e políticos coñecidos como Criterios de Copenhaguen, que inclúen ter un goberno democrático e de mercado libre, xunto coas liberdades e institucións, alén do respecto polo imperio da lei. O alongamento da Unión tamén depende do consentimento de tódolos membros e da adopción do candidato das leis comunitarias, coñecidas como *acquis communautaire*.

Existe disparidade de tamaño, riqueza e sistema político entre os estados membros, mais todos teñen os mesmos dereitos. Mentres que nalgunhas áreas a maioría dos votos prodúcense contando cos países que teñen unha poboación maior, os estados pequenos teñen unha representación desproporcionada comparada coa súa poboación. Ningún estado membro abandonou ou foi suspendido da UE, aínda que algúns territorios dependentes ou áreas semi-autónomas si abandonaron.

## Lista 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estados membros – Europa.eu
Castro de Loios

O **Castro de Loios** é un poboado castrexo fortificado no cumio do monte e península de Satareixas situado no concello de Miño.

## Descrición 
O castro foi destruído hai tempo para construír un cemiterio no cumio do monte. Non se coñecen as medidas do castro e as súas formas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
Aizarnazabal

**Aizarnazabal** é un concello da provincia e territorio histórico de Guipúscoa, en Euskadi. Forma parte da comarca de Urola Kosta.

Está situado no val do río Urola. Limita cos concello de Zumaia ao norte, Zestoa ao sur e oeste e Aia ao leste. Tiña en 2015 unha poboación de 775 habitantes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Albiztur

**Albiztur** é un concello da provincia e territorio histórico de Guipúscoa, en Euskadi. Forma parte da comarca de Tolosaldea.

O seu termo municipal ten unha extensión de 13,09&nbsp;km². Ao norte limita co monte Ernio que o separa de Alkiza, ao sur con Tolosa e Legorreta, ao leste con Tolosa e ao oeste con Bidania-Goiatz e Beizama. Tiña en 2015 unha poboación de 320 habitantes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Azpeitia

[250px|miniatura|[Santuario de Loiola.]]
**Azpeitia** é un concello da provincia e territorio histórico de Guipúscoa, no País Vasco. Forma parte da comarca de Urola Kosta.

O seu termo municipal ten unha extensión de 69,39&nbsp;km². Limita ao norte con Deba e Zestoa, ao oeste con Azkoitia, ao sur con Ezkio-Itsaso, Zumarraga e Beasain e ao leste con Errezil e Beizama. Tiña en 2015 unha poboación de 14.675 habitantes.

No seu termo municipal atópase Loiola, berce de San Ignacio de Loiola, onde se sitúa, arredor da súa casa natal, un complexo monumental e relixioso.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Andoain

**Andoain** é un concello da provincia e territorio histórico de Guipúscoa, no País Vasco. Forma parte da comarca de Donostialdea.

O seu termo municipal ten unha extensión de 27,17&nbsp;km². Limita cos concellos de Urnieta, Aduna, Lasarte-Oria, Zubieta, Amasa-Villabona, Elduain e Zizurkil. Tiña en 2015 unha poboación de 14.668 habitantes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Día das Artes Galegas

miniatura|Castelao, homenaxeado no DAG do ano 2016.
O **Día das Artes Galegas** é unha celebración instituída pola Real Academia Galega de Belas Artes o 31 de xaneiro de 2015. Conmemórase cada 1 de abril.

## Historia 
O Día das Artes Galegas foi establecido pola Real Academia Galega de Belas Artes en 2015 para exaltar e promover a creación galega. Escolleuse como data de celebración o 1 de abril, xa que esa data de 1188 aparece na epígrafe dos linteis do Pórtico da Gloria.

A Academia escollerá cada ano un homenaxeado cuxa figura se considere transcendental na historia da arte galega e da que pasasen polo menos dez anos do seu pasamento.
* 2016: Alfonso Daniel Rodríguez Castelao
* 2017: Maruxa Mallo
* 2018: Alejandro de la Sota
* 2019: Luís Seoane  
*2020 e 2021: Domingo de Andrade
*2022: Laxeiro
* 2023: Martín Codax
* 2024: Francisco Asorey
* 2025: Isaac Díaz Pardo
* 2026: José Suárez

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Santiago_GDFL_catedral_30.JPG|Pórtico da Gloria, obra do mestre Mateu (2015)
Ficheiro:A Fernando Iglesias, Tacholas, gran actor, gran galego e gran millonario de ilusións. Castelao, 1941.jpg|Castelao (2016) en Buenos Aires, en 1941, preparando as carautas para a representación de *Os vellos non deben de namorarse*
Ficheiro:Maruja_Mallo_Cine_Los_Ángeles.jpg|Mural nos *Cines Los Ángeles* de Buenos Aires, de Maruxa Mallo (2017)
Ficheiro:Govern Civil.jpg|Goberno civil de Tarragona, de Alejandro de la Sota (2018)
Ficheiro:Luís Seoane pintando el mural Los músicos en la Galería Santa Fe de Buenos Aires 1953.jpg|Luís Seoane (2019) pintando o mural *Os músicos* na Galería Santa Fe en 1953
Ficheiro:Escaleira tripla de caracol (Compostela).jpg|Escaleira de caracol tripla no convento de San Domingos de Bonaval, de Domingo de Andrade (2020-2021)
Ficheiro:Laxeiro, sinatura 1952-1970.jpg|Sinatura de Laxeiro (2022)
Ficheiro:Martim Codax Cantigas de Amigo.jpg|Pergamiño Vindel, coas cantigas de Martín Codax (2023)
Ficheiro:Asorey. Vida Gallega N52, febreiro 1914.jpg|Francisco Asorey (dereita) rematando o busto do fotógrafo Enrique Guerra (2024)
Ficheiro:10 diaz-pardo 0286.jpg|Isaac Díaz Pardo diante do seu autorretrato (2025)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Día das Artes Galegas 2016: Castelao  Real Academia Galega de Belas Artes, 2/4/2016.
Segura, Guipúscoa

[dereita|miniatura|Vista da [serra de Aralar e da vila de Segura.]]
**Segura** é un concello da provincia e territorio histórico de Guipúscoa, no País Vasco. Forma parte da comarca de Goierri.

O seu termo municipal ten unha extensión de 9,22&nbsp;km². Limita ao norte con Mutiloa, ao leste con Idiazabal, ao sur con Zegama e ao oeste con Zerain. Tiña en 2015 unha poboación de 1.476 habitantes.

Foi fundada como unha vila amurallada de nova planta polo rei castelán Afonso X o Sabio en 1256. Está situada preto da fronteira de Navarra e situábase sobre a estratéxica ruta que comunicaba Castela con Europa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Nyhavn

**Nyhavn** (literalmente, “Porto Novo”, pronunciado en dinamarqués&nbsp;) é unha canle e peirao convertido en paseo marítimo e zona de lecer do século XVII situado en Copenhague, Dinamarca. Esténdese dende Kongens Nytorv até o porto, xusto ao sur do Teatro Real.&nbsp;Caracterízase polas fachadas de vivas cores dos seus edificios e&nbsp;hostais, contruídos entre os&nbsp;séculos XVII e comezos do XVIII. Noutrora zona de feira de peixe, tabernas e prostitución, hoxe está ateigado de bares, cafetarías e restaurantes, sendo o lugar turístico máis visitado de toda Dinamarca. Serve como un "porto patrimonial", e ten moitos barcos históricos de madeira.

## Historia 
Nyhavn foi construído polo rei Cristián V entre 1670 e 1673, escavado por prisioneiros de guerra suecos da Guerra sueco-dinamarquesa de 1658–1660. É unha porta de entrada ao centro da cidade dende o mar, por Kongens Nytorv (Praza do Rei), onde os barcos levaban a mercaduría e as capturas dos pescadores. Salientou noutrora&nbsp;pola cervexa, mariñeiros e a prostitución. O escritor dinamarqués Hans Christian Andersen morou en Nyhavn durante 18 anos.

A primeira ponte sobre Nyhavn abriu o 6 de febreiro de 1875. Era unha pasarela temporal de madeira. Foi substituída pola ponte actual en 1912.
esquerda|miniatura|A canle.
Mentres os barcos transoceánicos facíanse máis grandes, Nyhavn pasou a ser dominado por pequenos barcos de carga dinamaqueses. Tras a segunda guerra mundial o transporte por terra asumiu este papel e desapareceu o tráfico de pequenos barcos do Porto de Copenhague, deixando Nyhavn practicamente sen buques.

A mediados da década de 1960, creouse a Sociedade Nyhavn (en dinamarqués, Nyhavnsforeningen) co obxectivo de revitalizar Nyhavn. En 1977 o alcalde de Copenhague Egon Weidekamp inaugurou Nyhavn como un porto museo.

## A áncora memorial 
dereita|miniatura|A áncora memorial ao final de Nyhavn
O grande áncora memorial (en dinamarqués, Mindeankeret) ao final de Nyhavn, onde se atopa con Kongens Nytorv, é un monumento que conmemora os máis de 1700 oficiais e mariñeiros dinamaqueses en servizo para a Mariña, a frota mercante ou as Forzas Aliadas, que sacrificaron as súas vidas durante a segunda guerra mundial. A áncora inaugurouse en 1951, substituíndo unha cruz temporal de madeira erixida no lugar en 1945, e unha placa cun monograma do Rei Federico VII nela. A áncora Memorial é de 1872 e usouse na fragata Fyn (Funen), que estivo atracada na base naval de Holmen durante a segunda guerra mundial. O 5 de maio de todos os anos (día da liberación de Dinamarca en 1945) celébrase na áncora memorial unha cerimonia oficial para honrar e conmemorar aos caídos.

## Notas
Jan Bernatowicz

**Jan Bernatowicz** foi un relixioso católico armenio da arquieparquía de Lviv, na que protagonizou un intento de cisma a finais do século XVII.

## Traxectoria 
Era pertencente a unha familia armenia rica e influente de Polonia, os Bernatowicz (tamén Bernardowicz). Estudou en Armenia, onde obtivo a confianza do catholicos Xacobe IV, e á súa volta a Lviv en 1664 trouxo unha carta deste anunciando a súa intención de visitar a arquidiocese.

En 1668 Bernatowicz acompañou ó arcebispo Torosowicz cando foi chamado a Roma debido a diversos problemas no goberno da arquidiocese, e volveu a Polonia ó ano seguinte para obter o apoio dos fieis e do rei Miguel I de Polonia á volta de Torosowicz a Lviv, á que se opuña a Congregación para a Propagación da Fe.

En 1681 finou en Lviv o arcebispo Torosowicz. Ó estar o coadxutor, Wartan Hunanian, en prisión en Armenia, o clero da diocese elixiu como administrador a Gabriel Zachnowicz, e neste período de interregno, Bernatowicz decidiu tentar facerse co poder.

Bernatowicz marchou en 1682 supostamente en peregrinación a Terra Santa, aínda que en realidade visitou o catholicos de Cilicia Isaac, quen lle consagrou como *"bispo de Kamianets"*, aínda que dita diocese non existía. A súa volta a Lviv en 1683 levou a confrontacións entre os armenios, e animou aos contrarios á unión. Bernatowicz tentou estabelecer a diocese de Kamianets, e ó mesmo tempo facerse co control da arquieparquía de Lviv, botando ó administrador Zachnowicz.

Porén, Zachnowicz acudiu ó nuncio Pallavicini, quen excomungou a Bernatowicz coas acusacións de se facer consagrar por un opoñente á unión e por tentar crebar a arquidiocese, e prohibiu ós católicos armenios consideralo bispo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Donostialdea

**Donostialdea** é unha comarca do nordés de Guipúscoa, en Euskadi. Engloba os concellos situados nos arredores da capital provincial, Donostia, que tamén é a capital da comarca.

Ocupa a parte baixa das concas dos ríos Urumea, Oiartzun e Oria, aínda que non a desembocadura deste último. Limita polo norte co mar Cantábrico, polo oeste con Urola Kosta, polo leste coa Bidasoaldea, polo sur con Tolosaldea e polo sueste con Navarra, concretamente coa comarca de Leitzaldea.

Ás veces a súa zona oriental é considerada unha subcomarca chamada Oiartzualdea, formada polos concellos de Errenteria, Lezo, Oiartzun e Pasaia.

## Concellos 
## Véxase tamén
Seva

**Seva** é un concello español  da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca de Osona.

## Datos de interese
O concello atópase na zona noroeste do Parque Natural do Montseny. Este feito fai que o clima sexa mediterráneo de montaña media con influencia marítima. No inverno as temperaturas medias adoitan oscilar entre os 10&nbsp;°C e os 14&nbsp;°C, porén no verán as temperaturas medias poden superar os 30&nbsp;°C. A vexetación predominante son as aciñeiras e os piñeiros na zona do parque natural. No resto do municipio predominan as matogueiras de diverso tipo. A poboación repártese nos núcleos de poboación de Seva, *S.M Balenyà* e as urbanizacións de Serrabardina, *El Montanyà*, Can Garriga, Perafita e *el Pinós*. Debido a súa orixe medieval, Seva conserva varias capelas e igrexas de estilo románico, de interese histórico e artístico.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
Río Oria

260px|miniatura|Boca do río Oria.
O **río Oria** é un curso fluvial de Guipúscoa, en Euskadi. É o principal río da provincia por lonxitude, conca e caudal.

## Curso 
Nace aos pés da Serra de Aizkorri e desemboca no mar Cantábrico, xunto á localidade de Orio. No seu percorrido pasa tamén polos concellos de Zegama, Segura, Olaberria, Beasain, Ordizia, Itsasondo, Legorreta, Ikaztegieta, Alegia, Tolosa, Anoeta, Irura, Villabona, Zizurkil, Aduna, Andoain, Lasarte-Oria e Usurbil.

## Afluentes 
Os principais afluentes do Oria son: Leitzaran, Agauntza, Amezketa, Araxes, Zelai, Urtsuaran, Asteasu, Eztanda, Berastegi e Amundarain

## Ecoloxía 
É un río que sufriu unha gran contaminación debido á forte industria asentada nas súas beiras, especialmente industria papeleira, entre os anos 50 e 80 do século XX especialmente. A partir dos anos 90 un maior interese por coidar o ambiente fixo que as industrias deixarán de verter as augas residuais directamente ao río construíndo depuradoras en distintos puntos da súa canle para este fin. Hoxe en día é un río no que en gran parte volveu a vida piscícola ás súas augas, sobre todo de troitas.

No ano 2013 a conca baixa foi incluída dentro da rede Natura 2000 despois da recuperación das zonas húmidas desecadas a comezos do século XX para o seu uso agrícola.
Simulación

Nas ciencias, a **simulación** é o artificio contextual que referencia a investigación dunha hipótese ou un conxunto de hipóteses de traballo utilizando modelos.

Thomas T. Goldsmith Jr. e Estle Ray Mann defínena así:

"Simulación é unha técnica numérica para conducir experimentos nunha computadora dixital. Estes experimentos comprenden certos tipos de relacións matemáticas e lóxicas, as cales son necesarias para describir o comportamento e la estrutura de sistemas complexos do mundo real a través de longos períodos."

Unha definición máis formal, formulada por R. E. Shannon, é:

"A simulación é o proceso de deseñar un modelo dun sistema real e levar a termo experiencias con el, coa finalidade de comprender o comportamento do sistema ou avaliar novas estratexias —dentro dos límites impostos por un certo criterio ou un conxunto deles— para o funcionamiento do sistema."[miniatura|Unha sesión de simulación de paseo espacial, na [NASA.|centro]]
## Notas 
## Véxase tamén
Modelización

[miniatura|250px|Modelización da [Gran Mesquita de Cairuán.]]
A **modelización** á a concepción dun modelo. Segundo o seu obxectivo e os medios utilizados, a modelización pode ser matemática, xeométrica, 3D, mecanicista (por exemplo: modelización da cadea trófica dun ecosistema), cinemática, etc.). Require xeralmente ser confirmada por controis *in situ*, que pasan pola configuración e a calibración dos *modelos*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alain Leroux e Pierre Livet (dir.), *Leçons de philosophie économique*, tome III: science économique et philosophie des sciences, partie 3: le statut des modèles, París, Economica, 2007.
* Franck Varenne e Marc Silberstein (dir.), *Modéliser et simuler. Epistémologies et pratiques de la modélisation et de la simulation*, París, Matériologiques, 2013.

### Outros artigos 
* Simulación informática
* Modelo (informática)

### Logazóns externas 
* Logiciel de modélisation (ArgoUml) . 
* Logiciel de modélisation des processus (Knowesia)  .
Agios Georgios

**Agios Georgios** ou **San Xurxo** () é unha illa deshabitada grega na entrada da Golfo Sarónico. É a maior das illas deshabitadas das Illas Sarónicas cunha superficie de 4´3&nbsp;km². Na antigüidade a illa foi nomeada Velvina (Belbina) e é mencionada por Heródoto nun diálogo entre Temístocles e o seu opoñente político Timodemos de Afidnes. A illa pertence ao municipio Lavreotiki.

## Xeografía 
A illa ten de noroeste a sueste 5´2 quilómetros de longo e ata 1´5&nbsp;km de ancho. Alcanza unha altura máxima de 300 metros. O faro está no seu punto máis suroriental. Atópase aproximadamente a 19 quilómetros ao sur do Cabo Sunión e a uns 33 quilómetros ao leste da costa de Argólida. A illa máis próxima é Patroklos, no cabo Sunion, situada a 17´3&nbsp;km. Administrativamente pertence ao municipio de Hydra na rexión grega de Ática. Atópase a 31&nbsp;km ao nordés desta illa.

## Historia 
Na antigüidade a illa chamábase **Belbina** e estaba habitada polos dorios. Malia a relativa proximidade a Ática eles relacionábanse máis co Peloponeso. Talvez o asentamento da colonia era unha cidade chamada Belemina na fronteira entre Laconia e Arcadia. Conserváronse as pegadas de socalcos da zona e os restos dun asentamento no cume desta illa montañosa pero non se atoparon nunca moedas ou inscricións que puidesen permitir unha determinación máis precisa da poboación. Xa na antigüidade considerábase un dos lugares máis insignificantes de Grecia. Desde a época romana hai evidencias de que a illa foi utilizada como lugar de desterro.

En tempos modernos, en 1836, atópase unha mención da illa que ao parecer era propiedade dos agricultores de Hidra, que pastaban cabras alí e elaboraban queixo. Tamén desta época pódense atopar aínda restos de edificios. Durante a segunda guerra mundial a illa serviu aos ocupantes alemáns como base militar. Actualmente existen plans para construír un parque de enerxía eólica na illa.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Outras illas gregas

### Ligazóns externas 
* Informe sobre a illa por Koutouzis News (grego)
* Fotos aéreas da illa
* Informe sobre o traballo na construción do parque eólico
Lasarte-Oria

**Lasarte-Oria** é un concello da provincia e territorio histórico de Guipúscoa, no País Vasco. Forma parte da comarca de Donostialdea.

O termo municipal ten unha extensión de 6,01&nbsp;km². Limita ao norte con Donostia, ao noroeste con Usurbil, ao oeste o río Oria fai de fronteira co enclave donostiarra de Zubieta, ao leste con Hernani e Urnieta e ao sur con Andoain. Tiña en 2015 18.093 habitantes.

O municipio denomínase oficialmente Lasarte-Oria desde a súa fundación en 1986. A denominación composta fai referencia aos dous núcleos históricos que compoñen o municipio: o de Lasarte, que era un barrio situado na confluencia dos termos municipais de Hernani, Urnieta e Usurbil; e o de Oria, que pertencía principalmente a Urnieta, e de cuxa fusión xurdiu o actual municipio.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas