open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Michèle Alliot-Marie

**Michèle Jeanne Honorine Alliot-Marie**, nada o 10 de setembro de 1946, é unha política francesa. Foi ministra de Defensa (2002-2007), de Interior (2007-2009), de Xustiza (2009-2010) e de Asuntos Exteriores (2010-2011) de Francia. 

## Traxectoria 
Alliot-Marie foi a primeira muller que ostentou o cargo de ministra de Interior así como a primeira en dirixir un partido político maioritario en Francia. Foi ministra de Defensa nos gabinetes de Jean-Pierre Raffarin e de Dominique de Villepin. Tamén foi a primeira muller en asumir ese cargo. A revista *Forbes* colocouna en 2005 no número 51 e no número 11 en 2007 na clasificación de mulleres máis poderosas do planeta.

O 27 de febreiro de 2011, renunciou ao cargo de Ministra de Asuntos Exteriores ante o escándalo público provocado por aceptar unhas vacacións regaladas por un empresario tunisiano próximo ao entón presidente Zine El Abidine Ben Ali así como as críticas pola súa incorrecta xestión do *affaire Cassez* que levou a Francia a unha crise diplomática con México.

En 2016, o xuíz de instrución francesa Sabine Kheris solicita que Michèle Alliot-Marie, Dominique de Villepin e Michel Barnier sexan levados ante o Tribunal de Xustiza da República. Sospéitase que estes exministros permitiron a saída dos mercenarios responsables do ataque ao campo de Bouaké en 2004, no que morreron nove soldados franceses. Ao parecer, a operación tiña por obxecto xustificar unha operación de resposta contra o Goberno de Laurent Gbagbo no contexto da crise de 2004 en Costa do Marfil.​

## Reivindicación feminista 
En 1970, cando ía entrar en compañía da tamén política francesa Denise Cacheux, na Asemblea Nacional de Francia, os ordenanzas prohibíronlles o acceso ao recinto por ir vestidas con pantalón. Ante esta prohibición, Alliot-Marie manifestou que estarían dispostas a quitar a prenda se desta maneira podían acceder, de maneira que os ordenanzas optaron por permitirlles o paso. A partir deste suceso, as mulleres do mundo da política puideron acceder con pantalón a edificios oficiais.

## Notas
Joyce Banda

**Joyce Hilda Banda**, nada en Zomba o 12 de abril de 1950, é unha avogada e política malawí. Exerceu a Presidencia da República desde o 7 de abril de 2012 até o 31 de maio de 2014, tralo falecemento do presidente Bingu wa Mutharika, converténdose na primeira muller en asumir a presidencia do país na historia e a segunda muller na historia de África en ser xefa de estado, despois de Ellen Johnson Sirleaf presidenta da República de Liberia.  De 2009 a 2012 asumira a vicepresidencia do país.

## Traxectoria 
Foi membro do parlamento pola circunscrición de Zomba-Malosa e ministra de xénero, benestar do neno e servizos comunitarios ata que foi nomeada ministra de asuntos exteriores o 1 de xuño de 2006 polo presidente Bingu wa Mutharika. En 2009 asumiu a  vicepresidencia do país, cargo que ocupou até 2012 cando se converteu na primeira muller presidenta da república e a segunda xefa de estado da historia de África.

É a fundadora da Asociación Nacional de Mulleres de Negocios.

En 2011 foi considerada pola revista Forbes como a terceira muller máis poderosa do continente africano.

Tamén en 2011 fundou o Partido Popular, agrupación política que lidera e antes do falecemento de Bingu wa Mutharika era considerada a forza que podía disputarlle a presidencia nas eleccións xerais de 2014.

Durante a elección presidencial de 2014 denunciou a falta de transparencia e tempo para estes comicios e pediu ao Tribunal Electoral suspender a constitución, isto despois de que o consello anunciase como gañador ao opositor Peter Mutharika, irmán do expresidente Bingu Wa. Con todo, o Tribunal fixo oídos xordos e finalmente o 31 de maio foi xuramentado Peter como novo presidente de Malawi.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Goberno de Malawi
* United Nations page re 1997 Africa Prize
Goberno dos Países Baixos

[miniatura|Edificios do goberno na [A Haia|Haia. Na torre, Torentje, ten o seu despacho o Primeiro Ministro. ]]
O **Goberno dos Países Baixos** exerce o poder executivo do país. Está conformado polo rei e o gabinete, no que se integran o primeiro ministro, os ministros e os secretarios de Estado. Malia a que, segundo a Constitución dos Países Baixos, Ámsterdam é a capital do Estado, as oficinas do goberno están na Haia, en concreto no complexo chamado *Binnenhof*. 

## Funcións 
O executivo encárgase da xestión e administración do Estado e a aplicación das leis aprobadas polos Estados Xerais (parlamento). Máis especificamente:

* Comparte a iniciativa lexislativa cos Estados Xerais, con cuxas cámaras debe colaborar para elaborar as leis.
* Establece as políticas exteriores e de defensa, correspóndelle, tamén, asinar os tratados internacionais. 
* Designa os alcaldes, gobernadores provincias e membros do poder xudicial.
* Elabora o orzamento do Estado

Os traballos do goberno son supervisados polo parlamento, especialmente pola Segunda Cámara (a cámara baixa). Os membros do lexislativo poden preguntar por escrito ou oralmente aos membros do executivo, ou convocalos a un pleno de forma urxente de consideralo necesario. O artigo 42.2 da Constitución establece que os ministros son responsables das súas políticas, polo que a Segunda Cámara dos Estados Xerais pode someter o conxunto do goberno, ou un ministro particular a un voto de confianza. En caso de non obtelo, este ministro debe presentar a súa dimisión.

## Consello de Ministros 
Aínda que o primeiro ministro, os ministros e os secretarios de Estado forman o gabinete (en neerlandés: *Kabinet*), só os ministros e o primeiro ministro se integran no Consello de Ministros (en neerlandés: *Ministerraad*), o órgano colexiado de goberno. Nel os ministros expoñen os seus proxectos, expresan as súas opinións e chegan a acordos, pois as decisións adoptadas deben ser defendidas de forma solidaria por todos eles. Os secretarios de Estado poden ser consultados polo Consello, aínda que non forman parte do mesmo. Teoricamente, o monarca forma parte do Consello de Ministros, mais na práctica non participa dos procesos de decisión política. O Consello de Ministros reúnese de forma semanal, os venres, no Binnenhof da Haia.

## Primeiro Ministro 
[esquerda|miniatura|Fotografía de 2011 con varios primeiros ministros, de esquerda a dereita: [Wim Kok (1994-2002), Dries van Agt (1977-1982), Piet de Jong (1967-1971), Mark Rutte (dende 2012), Ruud Lubbers (1982-1994) e Jan Peter Balkenende (2002-2010). ]]
O Primeiro Ministro é o xefe do goberno dos Países Baixos. En neerlandés é chamado oficialmente *Minister-President,* aínda que de forma informal tamén é común denominalo *premier.* A figura do Primeiro Ministro leva aparellada o cargo de ministro de Asuntos Xerais. Teoricamente, ten o mesmo rango que o resto de ministros, mais de facto é xerarquicamente superior. Coordina a acción do goberno e preside os consellos de ministros, é a figura máis pública do executivo pois é o voceiro do mesmo

## Véxase tamén 
* Páxina do goberno dos Países Baixos (en inglés)

## Notas
Karl Oppitzhauser

**Karl Oppitzhauser**, nado o 4 de outubro de 1941 en Bruck an der Leitha, é un expiloto de carreiras de Austria. É coñecido principalmente polo seu optimista intento de entrar na Fórmula 1 no Gran Premio de Austria de 1976.

## Carreira 
Oppitzhauser comezou a súa carreira na Fórmula Vee na década de 1960, e tamén correu en Lotus Europa. En 1968 progresou a un Ferrari Dino e máis tarde cun Lamborghini Miura antes de competir na Copa Alfa Romeo Alfasud a mediados dos anos setenta.

En 1976, Oppitzhauser intentou entrar no Gran Premio de Austria co ÖASC Racing Team local, pilotando un March 761, a pesar de ter pouca experiencia en coches de carreiras monoprazas. Debido a esta falta de experiencia, tanto Oppitzhauser como ao seu compañeiro de equipo Otto Stuppacher negouselles a entrada ao evento. A diferenza de Stuppacher, Oppitzhauser non fixo máis intentos na Fórmula Un.

Despois do seu intento na Fórmula Un, Oppitzhauser entrou nunha rolda en Brands Hatch no campionato Shellsport G8 Fórmula 5000, pero non comezou a carreira. Cambiou a carreiras de turismos, e competiu cun BMW 635CSi no Grupo 5.

A principios dos anos oitenta, Oppitzhauser cambiou de deporte, tentando as carreiras de trotóns, antes de regresar aos turismos en 1984, onde estivo ata 1992. De 1995 a 1999, participou no Ferrari 355 Challenge, logo cambiou a un Ferrari 360 Módena, gañando o European Group 2 Ferrari Challenge en 2001. Posteriormente subiu ao Grupo 1 Ferrari Challenge.  A súa última entrada no Ferrari Challenge chegou a Imola en 2017, quedando no posto 22 na clase afeccionados.

Oppitzhauser dirixe agora un concesionario Chrysler, Jeep, Dodge e Hyundai na súa cidade natal de Bruck.  Autohaus Oppitzhauser 

## Rexistro de carreiras 
### Resultados completos do Campionato Mundial Sportscar 
(clave) (As carreiras en **grosa** indican pole position) (As carreiras en *cursiva* indican volta rápida)

;Notas:

### Resultados completos no Campionato Mundial de Fórmula 1
(chave)

### Resultados completos nas Shellsport International Series
(clave) (Carreiras en **grosa** indican pole position; carreiras en *cursiva* indican volta rápida.)

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
*Páxina oficial (Alemá)
Asha-Rose Migiro

**Asha-Rose Mtengeti Migiro**, nada en Songea o 9 de xullo de 1956, é unha política e diplomática tanzana que se traballou como vicesecretaria xeral da Organización das Nacións Unidas entre 2007 e 2012.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e educación 
Nada en Songea, na rexión de Ruvuma, Migiro comezou a súa educación na escola primaria Mnazi Mmoja en 1963. Logo trasladouse á escola primaria Korogwe, á escola secundaria Weruweru e, finalmente, á escola secundaria Korogwe, onde se graduou en 1975. Obtivo o seu grao na Universidade de Dar és Salaam e o seu doutoramento en 1992 na Universidade de Constanza en Alemaña. Antes de ingresar na política, foi profesora titular na Facultade de Dereito da Universidade de Dar es Salaam.

### Carreira política 
Membro do partido Chama Cha Mapinduzi desde 1994, integrou o Consello Executivo Rexional do mesmo entre 2000 e 2005. De 2000 a 2005, foi tamén ministra de desenvolvemento comunitario, mulleres e nenos. Converteuse en ministra de relacións exteriores e cooperación internacional o 4 de xaneiro de 2006, cando o anterior ministro, Jakaya Kikwete, foi elixido como presidente. Migiro foi a primeira muller nese posto desde a independencia da República Unida de Tanzania.

Como ministra de relacións exteriores, acompañou ao expresidente das Comores, Azali Assoumani, durante unha xira polo novo consulado do seu país en Tanzania e inspeccionou un hospital tanzano. Kikwete nomeou a Bernard Membe para suceder a Migiro como ministra en xaneiro de 2007.

### Nacións Unidas 
Foi nomeada para o cargo de vicesecretaria xeral das Nacións Unidas por Ban Ki-moon, tras asumir o seu posto como Secretario Xeral das Nacións Unidas, o 5 de xaneiro de 2007. Segundo *The New York Times*, isto foi para cumprir a súa promesa de elixir a unha muller do mundo en desenvolvemento para o posto de vicesecretaria xeral. O Centro de Noticias das Nacións Unidas observou que Migiro e Ban traballaran xuntos cando eran ministros de relacións exteriores dos seus respectivos países. Foi nomeada formalmente e asumiu o cargo o 1 de febreiro de 2007.

Durante o seu traballo nas Nacións Unidas, tamén foi membro da Comisión sobre a Cooperación para o Desenvolvemento Efectivo con África, que foi establecida polo Primeiro Ministro danés Anders Fogh Rasmussen e celebrou reunións entre abril e outubro de 2008. En setembro de 2009, viaxou a Roma e tivo unha reunión co ministro de Asuntos Exteriores italiano, Franco Frattini, e o papa Bieito XVI para falar sobre a violencia contra as mulleres. Segundo os informes, os representantes das Nacións Unidas estaban a prepararse para finalizar unha iniciativa destinada a deter a ablación xenital feminina e o xenocidio.

### Anos posteriores 
O presidente John Magufuli designouna como Alta Comisionada (embaixadora) ante o Reino Unido en maio de 2016.

## Notas
Ann Linde

**Ann Christin Linde**, nada o 4 de decembro de 1961, é unha política sueca do Partido Socialdemócrata  ministra de Asuntos Exteriores no goberno do Primeiro Ministro Stefan Löfven desde o 10 de setembro de 2019. 

Linde anteriormente foi Ministra de Comercio Exterior e Ministra de Cooperación Nórdica .  Tamén foi Ministra de Asuntos e Comercio da Unión Europea para o Gabinete de Löfven desde o 25 de maio de 2016. 

## Traxectoria 
Na década de 1990, Linde traballou en oficinas gobernamentais, incluída a Secretaría do Ministerio de Asuntos Civís e como asesora política da UE para o Ministro de Comercio Mats Hellström de Asuntos Exteriores e o Ministro de Defensa Björn von Sydow no Ministerio de Defensa . 

Foi Secretaria de Estado do Ministerio do Interior.  Traballou como Secretaria de Estado co Ministro do Interior Anders Ygeman no Ministerio de Xustiza . Entre 2013 e 2014 foi xefa do Departamento Internacional do Partido Socialista Europeo en Bruxelas, unha organización paraugas para todos os partidos socialdemócratas da UE. Anteriormente foi secretaria internacional no Partido Socialdemócrata en Suecia entre 2000 e 2013. Durante o mesmo período, estivo na xunta do Centro Internacional Olof Palme, a última vez como vicepresidenta. 

Baixo o liderado de Linde, o goberno de Suecia decidiu en marzo de 2020 enviar unha forza de reacción rápida de até 150 soldados e helicópteros a Malí para unirse ao grupo de traballo Takuba liderado por Francia na loita contra militantes vinculados con Al Qaeda e o Estado Islámico na rexión do Sahel do norte de África . 

## Controversias 
Linde recibiu críticas por usar un pano na cabeza durante unha visita dunha delegación do goberno a Teherán en 2017. 

## Vida persoal 
Desde 1989, está casada con Mats Eriksson con quen ten dous fillos.  

## Notas
Meritxell Mateu

**Meritxell Mateu i Pi**, nada o 19 de xaneiro de 1966, é unha política andorrana. Foi Ministra de Asuntos Exteriores do Principado de Andorra e posteriormente Conselleira Xeral até outubro de 2016. 

É licenciada en Historia pola Universidade Paul Valéry de Montpellier e en Relacións Internacionais polo Instituto Libre de Estudo das Relacións Internacionais de París.

Foi membro da Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa desde 2011 a 2016.

## Cargos 
* 2007-2009 Ministra de Asuntos Exteriores.
* 2005-2007: Ministra de Vivenda, Ensino Superior e Investigación.
* 2001: Embaixadora de Andorra en Eslovenia.
* 1999-2004: Embaixadora de Andorra en Alemaña.
* 1999: Embaixadora de Andorra en Dinamarca.
* 1998: Embaixadora de Andorra en Países Baixos.
* 1997: Embaixadora de Andorra na Unión Europea, en Bélxica e en Luxemburgo.
* 1995-1999: Embaixadora de Andorra en Francia.
* 1995-1999: Representante permanente de Andorra ante o Consello de Europa.
* 1995-1999: Delegada permanente de Andorra na UNESCO.

## Notas
María Eugenia Brizuela de Ávila

**María Eugenia Brizuela de Ávila**, nada en San Salvador, O Salvador o  31 de outubro de 1956, é unha avogada salvadoreña que foi Ministra de Asuntos Exteriores para o país entre 1999 e 2003. Foi a primeira muller do Salvador presidenta dun banco privado, a primeira muller en dirixir unha compañía de seguros, a primeira en ser membro da Xunta do Instituto Centroamericano de Administración de Empresas (INCAE) e a primeira Ministra. Desde 2008 é Directora de Sostibilidade Corporativa en HSBC para América Latina.

## Traxectoria 
María Eugenia Brizuela naceu o 31 de outubro de 1956 en San Salvador, O Salvador. En 1975,  completou os seus estudos secundarios na Escola americana do Salvador. Asistiu á Universidade de Xenebra, onde  estudou francés e licenciouse en lingua e civilización francesa na Sorbona de París en 1976. Estudou Dereito na Universidade José Matías Delgado e en 1982 graduouse con honras, converténdose na cuarta xeración na súa familia en obter un título de avogado. Logo obtivo unha mestría en Administración de Empresas do Instituto Centroamericano de Administración de Empresas.

Brizuela traballou no Instituto Salvadoreño de Seguridade Social en 1994 e en 1995 converteuse en xerente do Fondo de Investimento Social. Traballou como executiva de seguros, converténdose na primeira muller no Salvador en ocupar a presidencia dunha compañía de seguros, Internacional de Seguros, onde traballou de 1996 a 1999. En 1999, foi nomeada Ministra de Relacións Exteriores. Foi a primeira muller en dirixir o ministerio. No ano 2000, a Comisión Interamericana de Mulleres celebrou a primeira Reunión Ministerial Hemisférica sobre o Avance da Muller. Brizuela, e delegados doutros 32 países da América asistiron para crear e adoptar a estratexia das mulleres para o século XXI. Permaneceu no servizo do goberno até 2003, cando saíu para ocupar o cargo de presidenta do Banco Salvadoreño, converténdose na primeira muller salvadoreña en dirixir un banco privado. En 2006, recibiu o Premio ao Profesional Distinguido do Ano da súa alma mater, a Universidade José Matías Delgado.

Uniuse a HSBC en 2006 como Presidenta Executiva e trasladouse a directora rexional en 2007. Ese mesmo ano, gañou a Palma de Ouro, o premio máis importante outorgado pola Cámara de Comercio e Industria do Salvador. En 2008, converteuse en Directora de Sostibilidade Corporativa en HSBC para América Latina e mudouse á Cidade de México. En 2009, Brizuela foi incluída no American School Hall of Fame e recibiu o premio de graduado máis distinguido de INCAE. En 2010 foi a primeira muller nomeada para o consello de INCAE.

Brizuela ten dobre nacionalidade salvadoreña e suíza. Está casada cun enxeñeiro e teñen tres fillos..

## Notas
Maite Nkoana-Mashabane

**Maite Emily Nkoana-Mashabane**, nada en Ga-Makanye, provincia de Limpopo,  o 30 de setembro de 1963, é unha política surafricana. Foi Ministra surafricana de Relacións Internacionais e Cooperación desde 2009, relevando a Nkosazana Dlamini-Zuma, Ministra de Desenvolvemento Rural e Reforma da Terra desde 2018 e Ministra da Presidencia para as Mulleres, Mozos e Persoas con Discapacidades desde 2019.

É membro do Comité Executivo Nacional do Congreso Nacional Africano (ANC), partido político surafricano no que milita. Formou parte do Parlamento na Asemblea Nacional e ocupou cargos de diplomacia internacional.

## Traxectoria 
Nkoana-Mashabane naceu en Ga-Makanye, provincia de Limpopo. Durante a época do apartheid foi unha activista da Fronte Democrática Unida (UDF). Despois pasou a ser designada como Alta Comisionada do Sur de África á India e Malaisia. O seu exesposo Norman Mashabane, embaixador de Indonesia, foi acusado de acoso sexual.

Foi membro do Parlamento na Asemblea Nacional entre 1994 e 1995 e posteriormente foi enviada a misións diplomáticas en países como a India, Malaisia e as Maldivas.

Entre as súas referencias políticas, destaca ás mulleres que protagonizaron a Marcha de 1956, encabezada por Lilian Ngoyi, Helen Joseph, Albertina Sisulu e Sophia Williams-De Bruyn.

Nkoana-Mashabane foi nomeada Ministra de Relacións Internacionais e Cooperación de Suráfrica o 11 de maio de 2009 polo presidente Jacob Zuma. Foi Presidenta da Conferencia das Nacións Unidas de 2011 sobre Cambio Climático, celebrada na localidade surafricana de Durban do 28 de novembro ao 11 de decembro.

Ocupou as carteiras de Ministra de Relacións Internacionais e Cooperación desde o 26 de maio de 2014 até o 26 de febreiro de 2018 e de Ministra de Desenvolvemento Rural e Reforma Agraria o 27 de febreiro de 2018. 

O 30 de maio de 2019 fíxose cargo do Ministerio da Presidencia para as Mulleres, Mozos e Persoas con Discapacidades.

## Notas
María Eugenia Casar

**María Eugenia Casar**, tamén coñecida como **Gina Casar**, nada en 1959, é unha diplomática mexicana, actual Directora Executiva da AMEXCID (Axencia Mexicana de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento).

## Traxectoria 
Do 7 de maio de 2014 ao 30 de outubro de 2015, Casar traballou como Administradora Asociada do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD). Nese cargo sucedeu á costarriqueña Rebeca Grynspan. Na súa calidade de Administradora Asociada do PNUD, Casar tiña o rango de Secretaria Xeral Adxunta das Nacións Unidas. Antes de ser nomeada polo Secretario Xeral das Nacións Unidas Ban Ki-moon, Casar ocupara algúns cargos neste organismo como Subsecretaria Xeral de Planificación de Programas e representante do Secretario Xeral.

Anteriormente traballara no Programa Mundial de Alimentos (PMA) en Roma, onde foi Subsecretaria Xeral, Directora Executiva Adxunta de Xestión de Recursos e Directora Financeira, entre outros cargos. A súa experiencia a nivel nacional antes de incorporarse ás Nacións Unidas inclúe cargos como Tesoureira Nacional de México, Directora Financeira do Banco Nacional de Servizos Financeiros, Directora Xeral Adxunta do Sector Bancario da Secretaría de Facenda e Crédito Público e Vicepresidenta Adxunta da Comisión Bancaria Nacional de México.

## Notas
Adiato Djaló Nandigna

**Adiato Djaló Nandigna**, nada o 6 de novembro de 1958, é unha política de Guinea-Bissau. Traballou en 2012 como Primeira ministra interina de Guinea-Bissau, ata que o goberno foi derrocado no golpe de estado de 2012, sendo arrestada polos servizos de seguridade en 2013. Posteriormente regresou como Ministra de Defensa no gabinete do Primeiro Ministro Carlos Correia en 2015.

## Traxectoria 
En 2008, Adiato Djaló Nandigna traballou como Ministra de Cultura, Mocidade e Deportes.

Asumiu o cargo de primeira ministra interina de Guinea-Bissau o 10 de febreiro de 2012, sendo a primeira muller en ocupar o cargo. Paralelamente tamén traballou como portavoz do goberno. Anteriormente fora Ministra de Comunicacións do Primeiro Ministro Carlos Gomes Júnior.

Foi deposta nun golpe de estado xunto co presidente interino Raimundo Pereira e outros membros civís do goberno. Nandigna foi arrestada o 21 de novembro de 2013 polos servizos de intelixencia e seguridade de Guinea-Bissau, unha medida que foi criticada pola liga de Dereitos Humanos Guineana.

Despois de converterse en asesora do presidente José Mário Vaz, foi nomeada para o cargo de Ministra de Defensa en 2015 baixo o mandato do Primeiro Ministro en funcións Carlos Correia.

## Notas
Naledi Pandor

**Grace Naledi Mandisa Pandor** (de solteira, **Matthews**), nada en Durban o 7 de decembro de 1953, é unha política surafricana, ministra de relacións internacionais e cooperación desde maio de 2019.

Traballou anteriormente como ministra de educación superior de Suráfrica, desde o 28 de febreiro de 2018 até maio de 2019, ocupando previamente o cargo de ministra de educación desde 2009 até 2012. Foi ministra de asuntos internos entre 2012 e 2014. Entre 1999 e 2004 presidiu a cámara alta do Parlamento de Suráfrica. En 2019 obtivo un doutoramento en educación da Universidade de Pretoria.

Casada con Joseph Pandor, ten catro fillos.

O 2 de outubro de 2012, o presidente Zuma nomeouna ministra de asuntos internos despois de que a súa predecesora, Nkosazana Dlamini-Zuma, renunciou para asumir o seu cargo como presidenta da Comisión da Unión Africana.

En marzo de 2017, cuestionou ao Congreso Nacional Africano por non aplicar unha decisión adoptada polo comité executivo nacional en 2016 para examinar os estilos de vida dos líderes dos partidos.

O 29 de maio de 2019, o presidente Cyril Ramaphosa designouna ministra de relacións internacionais e cooperación, sucedendo a Lindiwe Sisulu. Pandor previamente fora ministra de educación e superior no gabinete de Ramaphosa.

## Notas
Naha Mint Mouknass

**Naha Mint Mouknass** ( ), nada en Nouakchott o 10 de marzo de 1969, é unha política mauritana. Desde 2018 é Ministra de Asuntos sociais, da Infancia e da Familia. Entre 2009 e 2011 foi Ministra de Asuntos Exteriores e Cooperación de Mauritania sendo a primeira muller en ocupar o posto e a primeira ministra de exteriores do mundo árabe. No ano 2000, trala morte do seu pai, situouse á fronte da Unión pola Democracia e o Progreso converténdose na única muller á fronte dun partido en Mauritania. En novembro de 2013 foi elixida deputada da Asemblea Nacional de Mauritania e en 2014 foi Ministra de Comercio e Turismo.

## Traxectoria 
Naha Mint Mouknass naceu en 1969 en Nouakchott. É filla de Hamdi Ould Mouknass, un prestixioso diplomático, Ministro de Relacións Exteriores baixo a presidencia de Moktar Ould Daddah . En 1994 diplomouse no Instituto Superior de Xestión de París. Naha Mint Mouknass fala hassanya, francés e inglés.

Despois de graduarse, regresou a Nouakchott e traballou na Sociedade Coca-Cola de Mauritania. Dous anos máis tarde deixa o seu traballo para militar na Unión pola Democracia e o Progreso fundada polo seu pai e acompañarlle. O 15 de setembro de 1999 Hamdi Ould Mouknass falece e tras un congreso da formación celebrado en abril de 2000 e Naha lidera o partido sendo a única muller á fronte dunha formación política no país. Un mes despois incorpórase como Conselleira de Presidencia con Maaouiya Ould Sid'Ahmed Taya.

Nas eleccións municipais de 2001 a súa formación queda en segunda posición despois do partido do poder PRDS. Neste período asume o posto de Ministra Conselleira da Presidencia, cargo que ocupou de 2001 a 2005, ano do golpe militar que derrocou a Taya.

Apoiou a Sidi Uld Cheij Abdellahi nas eleccións presidenciais de 2007 e foi parte da maioría presidencial trala súa vitoria. Con todo, despois da formación do goberno do Primeiro Ministro Yahya Ould Ahmed Waghf en maio de 2008, quedou fóra do gabinete

Foi nomeada Ministra de Relacións Exteriores en 2009 converténdose na primeira muller mauritana en ocupar un ministerio nun goberno e a primeira muller no mundo árabe en asumir un ministerio de exteriores. En marzo de 2011 foi relevada por Hamadi Ould Baba Ould Hamadi.

En novembro de 2013 foi elixida deputada da Asemblea Nacional de Mauritania.

En febreiro de 2014 foi nomeada Ministra de Comercio, Industria, Artesanía e Turismo. Máis tarde, en 2018 asumiu os Asuntos sociais, da Infancia e da Familia, Ministra de Educación nacional e da formación profesional.

## Posicións 
En 2006 manifestouse contraria á cota do 20 % de postos elixibles reservados ás mulleres, asegurando que ela avanzou por méritos. Tamén é favorable a prohibir a todo partido que obteña menos do 2,5 % dos votos nas eleccións municipais, sinala.

## Notas
María Consuelo Araújo

**María Consolo «Conchi» Araújo Castro**, nada en Valledupar o 27 de outubro de, 1971, é unha política colombiana. Foi Ministra de Cultura no período 2002-2006 e Ministra de Relacións Exteriores desde o 7 de agosto de 2006 até o 28 de febreiro de 2007 durante o goberno de Álvaro Uribe Vélez,. Posteriormente, durante a segunda Alcaldía de Enrique Peñalosa, traballou como secretaria de Integración Social de Bogotá e como xerente de Transmilenio. Actualmente forma parte do equipo de Mañanas Blu con Néstor Morales.

## Traxectoria 
Araújo provén dunha familia moi ligada á política de Cesar. O seu pai, Álvaro Araújo Noguera, formou parte do goberno do presidente Alfonso López Michelsen, a súa tía Consuelo Araújo Noguera foi Ministra de Cultura do Presidente Andrés Pastrana e o seu irmán, Álvaro Araújo Castro, foi senador e líder do partido Alas Equipo Colombia. 

Estudou Finanzas e Relacións Internacionais na Universidade Externado de Colombia e é especialista en Goberno, Xerencia e Asuntos Públicos da mesma institución. Foi directora do Xardín Botánico José Celestino Mutis durante a administración de Enrique Peñalosa como alcalde de Bogotá (1998-2000), e do "Instituto Distrital de Recreación y Deporte" da cidade, baixo o segundo goberno de Antanas Mockus (2001-2002). 

Despois de renunciar ao seu cargo como chanceler pasou a traballar como directora de posgraos da facultade de Finanzas, Goberno e Relacións Internacionais da Universidade Externado de Colombia.

Está casada co fotógrafo arxentino Ricardo Mazalán e ten unha filla, Susana, nacida en 2002. 

### Ministra de Cultura e chanceler 
miniatura|Araújo cos embaixadores William Wood dos Estados Unidos e Julio Aníbal Riaño de Colombia.
Durante o primeiro mandato do presidente Álvaro Uribe Vélez (2002 - 2006), Araújo traballou como Ministra de Cultura. En 2006, tras unha crise diplomática provocada polos expresidentes Ernesto Samper e Andrés Pastrana, Araújo, que fora designada como futura embaixadora en México, foi nomeada chanceler en substitución de Carolina Barco quen pasou a substituír a Pastrana na embaixada de Estados Unidos, cargo que ocupou desde o 7 de agosto do mesmo ano. 

A finais de 2006 o seu irmán, o senador Álvaro Araújo Castro e o seu pai foron acusados de presuntos vínculos con grupos paramilitares e de participar nun secuestro.

O 15 de febreiro a Corte Suprema de Xustiza ditou medida de aseguramento contra o seu irmán e ao día seguinte ordenou investigar polos mesmos delitos ao seu pai.

A pesar da insistencia do presidente Álvaro Uribe Vélez para que continuase no seu cargo, o 19 de febreiro a chanceler anunciou nunha rolda de prensa a súa renuncia afirmando que o seu pai e irmán eran inocentes dos cargos dos que os acusaban e que prefería estar libre de ataduras para axudar a demostrar a súa inocencia.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Ministerio de Relacións Exteriores
* Perfil de Araújo na páxina web da Presidencia da República
* Cultura con aire vallenato, Claudia Cuello, *El Heraldo (Colombia)*, 14 de setembro de 2002.
* Seeing the Bright Side, *Newsweek*, 12 de xuño de 2006 (en inglés)
Su Friedrich

**Su Friedrich**, nada en New Haven (Connecticut) o 12 de decembro de 1954, é unha directora de cinema de vangarda, produtora, guionista e directora de fotografía estadounidense.

## Traxectoria 
Su Friedrich naceu en 1954. A súa nai era alemá e chegou aos Estados Unidos co pai de Friedrich, que estaba a traballar en Alemaña como G.I. nesa época. Friedrich estudou na Universidade de Chicago (1971–72) e no Oberlin College (1972–1975) onde recibiu unha licenciatura en arte e historia da arte. Vive e traballa en Brooklyn e é profesora do Center for the Creative and Performing Arts da Universidade de Princeton, onde dá clases de cinema e produción de vídeo dende 1998.

## Carreira 
Os filmes de Friedrich adoitan combinar elementos narrativos, documentais e experimentias e habitualmente céntrase nos papeis das mulleres, a familia e a homsexualidade nos Estados Unidos contemporáneos. Dende o inicio da súa carreira a finais da década de 1970, Friedrich foi unha figura líder no cinema de vangarda e unha forza central no establecemento do Queer Cinema. A súa obra radicalizou a forma e o contido dos filmes incorporando unha perspectiva feminista e temas sobre a identidade lésbica e creando unha síntese salientable e innovadora dos xéneros experimental, narrativo e documental. Os filmes de Friedrich son multilingües, movéndose entre o persoal e o político, dende filmes autobiográficos sobre a familia á investigación dos conceptos da sociedade sobre a identidade sexual. A súa paleta cinematográfica inclúe filmes caseiros, material de arquivo, entrevistas e narracións guionizadas.

Friedrich recibiu o Cal Arts Alpert Award das artes e bolsas da Rockefeller Foundation e da John Simon Guggenheim Memorial Foundation, así como do New York State Council on the Arts, a New York Foundation for the Arts, o Independent Television Service e a Jerome Foundation. Os seus filmes recibiron numerosos premios.

A filmografía de Su Friedrich consérvase no Academy Film Archive. O arquivo incluíu *Cool Hands, Warm Heart* en 2019.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Su Friedrich at *Senses of Cinema*
* Su Friedrich at Outcast Films
* *Scar Tissue* at UbuWeb
* *From the Ground Up* at Microcinema
* *From the Ground Up* *Nassau Weekly* review by Martina Car
* *From The Ground Up*  Curledupdvd.com review by Trent Daniel
* *Seeing Red* *The New York Times* review by Stuart Klawans
* *Sink or Swim*  *Chicago Reader* review by Fred Camper
* The Films of Su Friedrich (Outcast Films) *Senses of Cinema* review by William C. Wees
* Media Arts Fellowship
Ngozi Okonjo-Iweala

**Ngozi Okonjo-Iweala**, nada en Ogwashi-Uku o 13 de xuño de 1954, é unha economista e experta en desenvolvemento internacional nixeriana. O 15 de febreiro de 2021 foi nomeada Directora Xeral da Organización Mundial do Comercio asumindo as funcións o 1 de marzo de 2021, sendo a primeira muller que asume o posto.   

É membro das xuntas directivas de Standard Chartered Bank, Twitter, a Alianza Global para Vacinas e Inmunización (GAVI) e African Risk Capacity (ARC).   

En 2003 converteuse na primeira muller Ministra de Finanzas de Nixeria (2003-2006, 2011-2015) baixo a presidencia de Olusegun Obasanjo e da presidencia de Goodluck Jonathan.  

Tamén foi Directora Xerente do Banco Mundial (2007-2011), unha organización na que traballou durante 25 anos.  

## Traxectoria 
Naceu en Ogwashi-Ukwu, no estado do Delta de Nixeria, onde o seu pai, o profesor Chukwuka Okonjo, era o obi (rei) da Familia Real Obahai de Ogwashi-Ukwu,

Okonjo-Iweala educouse en Queen's School de Enugu, no St. Anne's School, Molete en Ibadan e na International School Ibadan. Chegou a Estados Unidos en 1973, cando era adolescente, para estudar na Universidade Harvard, e graduouse magna cum laude cun AB en Economía en 1976. En 1981 realizou o doutoramento en economía rexional e desenvolvemento económico no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts. Foi ministra de Finanzas da República Federal de Nixeria entre xullo de 2003 e xullo de 2006 e desde xullo de 2011; ese ano encarou un ambicioso programa de reformas para conter o gasto público. Tamén foi ministra de Relacións Exteriores en 2006. Durante o período 2007-2011 foi directora xerente do Banco Mundial. En 2012 considerouse a súa candidatura para presidir dita institución, e contaba co respaldo da Unión Africana e eloxios de prestixiosas publicacións; no entanto, a súa postulación foi superada pola de Jim Yong Kim.

En febreiro de 2021 a administración Biden anunciou o seu apoio para que Ngozi Okonjo-Iweala asumise o posto de directora xeral da Organización Mundial do Comercio (OMC). O 15 de febreiro confirmouse o seu nomeamento para substituír o brasileiro Roberto Azevedo. A decisión tomouse por consenso dos 164 membros. O 1 de marzo de 2021 converteuse na primeira muller e a primeira persoa africana á fronte da OMC, trala renuncia da súa rival, a ministra surcoreana de Comercio Yoo Myung-hee, quen contaba co apoio da administración de Trump. O seu mandato expirará o 31 de agosto de 2025 e é renovable.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Vera Songwe

### Ligazóns externas 
* Sitio web de Ngozi Okonjo-Iweala
* Video of Ngozi Okonjo-Iweala at the TED Conference
* Time Europe's Heroes of 2004
* 'I keep my ego in my handbag', entrevista en *The Guardian*, agosto de 2005
* 'Okonjo-Iweala is second highest paid official– World Bank'
* '2011 budget not good for development – Okonjo-Iweala'
* Biografía por CIDOB (en español)
Najla Mangoush

**Najla Mangoush** ou **Najla El Mangoush**, nada en Trípoli ou Bengasi, é unha avogada e política libia, especializada en mediación en conflitos e transicións e procesos de paz. Desde o 16 de marzo de 2021 é Ministra de Asuntos Exteriores de Libia no Goberno de Unidade Nacional de Abdul Hamid Dbeibé sendo a primeira muller na historia de Libia en asumir o posto e a cuarta no mundo árabe.

## Traxectoria 
Algunhas fontes consideran que a súa cidade natal é Trípoli aínda que se criou en Bengazi e outras sinalan que naceu e criouse en Bengazi. Avogada de formación graduouse na Facultade de Dereito da Universidade de Bengazi en 1995 onde anos máis tarde realizou unha mestría en Dereito Penal (2007-2009) e onde tamén foi profesora.

Durante a revolución de 2011 foi membro do Consello Nacional de Transición de Libia, responsable de coordinar as cidades libias que se opuñan ao réxime de Muamar al Gadafi.

Logrou unha bolsa Fulbright e graduouse no Centro para a Xustiza e a Construción da Paz da Universidade Eastern Mennonite, en Harrisonburg (2013-2015). e realizou unha mestría en transformación de conflitos na Universidade Eastern Ilinois, antes de continuar o seu doutoramento na Escola de Análise e Resolución de Conflitos, con especialización en transicións de guerra a paz e procesos de paz na Universidade George Mason en Virginia.

Desenvolveu a súa carreira como investigadora independente en cuestións acerca da transición á paz en tempos de guerra, mediación en conflitos, negociación política, dereito internacional e Xustiza transicional. Tamén actuaba como Ministro de Asuntos Exteriores no goberno en rebelión de Tobruk liderado por Abdulah al Zani no Leste de Libia Mohammed Al-Dairi

O 6 de novembro de 2021, o Consello da Presidencia suspendeu a Mangouch por levar a cabo unha política exterior sen coordinación co Consello. Tamén se lle prohibiu viaxar.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Ministerio de Asuntos Exteriores de Libia
Anastasia Lapsui

**Anastasia Lapsui**, nada en 1944, é unha directora de cinema, guionista e xornalista rusa de orixe nenets que vive en Finlandia dende 1993. Lapsui, xunto con Markku Lehmuskallio, dirixiu *Seitsemän laulua tundralta*, o primeiro filme narrativo en lingua nenets. Lapsui gañou numerosos premios, incluíndo o premio Jussi ó mellor filme, e o Gran Premio no Festival Internacional de Cinema Feminino de Créteil.

## Filmografía 
* 1993, *Poron hahmossa pitkin taivaankaarta*
* 1994, *Kadotettu paratiisi*
* 1995, *Jäähyväisten kronikka*
* 1997, *Anna*
* 1998, *The Sacrifice: A Film About a Forest*
* 1999, *Seitsemän laulua tundralta*
* 2001, *Shepherd*
* 2002, *Mothers of Life*
* 2003, *A Bride of the Seventh Heaven*
* 2004, *Fata Morgana*
* 2006, *The Sami*
* 2007, *Matkalla*
* 2008, *Travelling*
* 2009, *Earth Evocation*
* 2010, *Pudana Last of the Line*
* 2012, *11 Images of a Human*
* 2015, *Tsamo
* 2017, *Pyhä''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Hina Rabbani Khar

**Hina Rabbani Khar** ( ,  کھر‎) nada en Multán o 19 de novembro de 1977, é unha política paquistaní.

## Traxectoria 
Estudou Empresariais na Universidade de Lahore de Ciencias da Administración e na Universidade de Massachusetts Amherst

Foi designada polo primeiro ministro Yousaf Raza Gillani como Ministra de Asuntos Exteriores de Paquistán en xullo de 2011, e ocupou o cargo até pouco antes das eleccións de 2013, cando se retirou da política activa. Con 33 anos de idade no momento de asumir a dirección do ministerio de exteriores, foi a persoa máis nova e a primeira muller no cargo. Continúa sendo membro do Partido do Pobo Paquistaní e é oradora sobre política exterior.

## Notas
Susana Ruiz Cerutti

**Susana Myrta Ruiz Cerutti**, nada en Buenos Aires o 18 de novembro de 1940 e finada na mesma cidade o 20 de xuño de 2024, foi unha avogada, diplomática e política arxentina, que ocupou o cargo de ministra de Relacións Exteriores, Comercio Internacional e Culto, durante a presidencia de Raúl Alfonsín, do 26 de maio ao 8 de xullo de 1989, converténdose na primeira muller na historia arxentina en alcanzar o cargo de chanceler, e a primeira muller en ocupar un cargo ministerial desde 1983.

Dentro da chancelería arxentina tamén traballou como vicechanceler de 1987 até 1989, cando asume como chanceler en substitución de Dante Caputo, e posteriormente outros cargos naquel; na súa carreira diplomática, ademais, foi embaixadora arxentina en Suíza, Liechtenstein e o Canadá.

## Traxectoria 
Licenciouse como avogada na Universidade de Buenos Aires (UBA), exerceu a súa profesión até o seu ingreso no Instituto do Servizo Exterior da Nación. Licenciouse daquela institución en 1968 con medalla de ouro e diploma de honra.

Ademais, traballou como directora da delegación arxentina nas negociacións da disputa da lagoa do Deserto con Chile; polo seu traballo obtivo a *Cruz Pro Eclesia et Pontifice* e a *Orde de San Gregorio Magno* outorgada polo papa Xoán Paulo II.

Despois de traballar como asesora xurídica da chancelería arxentina, foi nomeada Secretaria de Estado do Ministerio de Relacións Exteriores (*vicechanceler*) en 1987, cargo que abandonou en maio de 1989 cando asumiu a titularidade da chancelería, designada polo presidente Raúl Alfonsín, en substitución de Dante Caputo. Ocupou o cargo seis semanas, até a chegada á presidencia de Carlos Menem, quen nomeou a Domingo Cavallo como sucesor, o 9 de xullo daquel ano.

En novembro do 2000, foi designada Secretaria de Relacións Exteriores, en substitución de Enrique Candioti, durante a presidencia de Fernando De la Rúa.

Gañou dúas veces o premio Konex: no 1998 e 2008, na categoría Diplomacia.

## Notas
Maria Lea Pedini Angelini

**Maria Lea Pedini Angelini**, nada en San Marino o 15 de xullo de 1954, é unha política e diplomática sanmarinense. Pertence ao Partido Demócrata Cristián Sanmarinense.

## Traxectoria 
Licenciouse na Facultade de Letras e Filosofía da Universidade de Boloña en 1976, cunha tese sobre a museografía na tradición dos canteiros de San Marino. 

En abril de 1981 converteuse na primeira muller en acceder ao cargo de Capitán Rexente de San Marino, xunto a Gastone Pasolini.

Desde 1983 até 2006 foi directora da Oficina de Asuntos Culturais e de Información, no Departamento de Asuntos Exteriores. Máis tarde converteuse en directora do Departamento de Asuntos Europeos.

Desde 1995 é embaixadora de San Marino en Suecia.

En 1998 recibiu do entón Presidente de Italia Óscar Luigi Scalfaro a Orde do Mérito da República Italiana.

En 2005 atopábase entre os socios que refundaron a Sociedade Dante Alighieri en San Marino, que fora disolta en 1974.

Cara a 2007 foi directora xeral do Departamento de Asuntos Exteriores e máis tarde foi embaixadora.

En 2016, 35 anos despois do seu nomeamento, foi emitido na súa honra un selo de € 2,55 por parte da *Azienda Autonoma di Stato Filatelica e Numismatica*.

## Recoñecementos 
* Cabaleiro da Orde ó Mérito da República Italiana, Italia, 3 de marzo de 1998. Condecorada polo presidente da república Óscar Luigi Scalfaro,

## Notas
Mariví Otero

**María Victoria Otero Vila**, nada o 16 de abril de 1948 en Baralla, máis coñecida como **Mariví Otero**, é unha historiadora da arte, galerista e crítica de arte galega, especializada nas Vangardas do século XX.

## Formación 
Licenciouse en Historia da arte na Facultade de Xeografía e Historia na Universidade Complutense de Madrid É especialista nas primeiras Vangardas do século XX e na arte de entreguerras nacional e internacional. En 1975 realizou o Curso de Gravado na Fundación Rodríguez Acosta de Granada. 

En 1982 asistiu ao Curso de Arte "*Del realismo a la nueva figuración*", dirixido polo profesor e crítico de arte Francisco Calvo Serraller na Universidade Internacional Menéndez Pelayo, en Santander. No ano 1984 asistiu ao Curso sobre "*Arquitectura rural*", dirixido polo profesor Simón Marchán na Universidade Internacional Menéndez Pelayo, en Segovia.

Entre os anos 1993 e 2001, asistiu periodicamente a diversos cursos ofrecidos pola Fundación Amigos del Museo del Prado en Madrid, como os titulados: "*El retrato en el Museo del Prado"*, "*Obras maestras del Museo del Prado"*, "*El desnudo en el Museo del Prado*", "*Francisco de Goya"** ou "*Obras maestras del Museo del Prado"*.

## Traxectoria profesional 
Otero exerceu de xestora cultural como comisaria independente ao longo da súa carreira profesional. Foi fundadora do grupo "ABRA" no ano 1982 na Galería Altex de Madrid.

É membro de asociacións profesionais españolas, como a Asociación Española e Internacional de críticos de arte. Ademais, forma parte activa das Fundacións como Socia colaboradora da Fundación Amigos do Museo Raíña Sofía de Madrid e socia colaboradora da Fundación Amigos Museo del Prado de Madrid. 

Tamén é xefa de proxectos do blog especializado en arte contemporánea "Observando el Arte".

No ano 2007 comisariou a exposición retrospectiva de Ginés Parra titulada *"El espíritu de la materia"'' presentada no Centro de Arte Museo de Almería e
na sala UNICAJA de Málaga.

## Notas
Satakunnankatu, Tampere

**Satakunnankatu** (en galego **rúa de Satakunta**) é unha transitada rúa do centro da cidade de Tampere, en Finlandia. Trátase dunha das principais rúas da cidade. Discorre de leste a oeste, comezando nas proximidades da catedral de Tampere, ao leste do Tammerkoski, cruzándoo por Satakunnansilta, xa na beira oeste dos rápidos atravesa os barrios de Finlayson e Tamerkoski ata Amuri, onde finaliza ao chegar a Pirkankatu.
Megareo

Na mitoloxía grega, **Megareo** foi un fillo de Poseidón e Enope (filla de Epopeo e Antíope), nado en Onquesto (na Beocia). Outras fontes fano fillo de Apolo.

Crese que a súa esposa foi Mérope, que lle deu varios fillos. Entre estes destacan Timalco e Evipo, e segundo outra tradición, Hipómenes. Timalco morreu a mans de Teseo. Evipo morreu devorado polo León de Citerón, e Megareo ofreceu ceder o reino e a man da súa filla Evecme a quen conseguise matar o león, cousa que puido lograr Alcátoo (ou Alcatos, fillo de Pélope), quen o sucedeu no trono. E Hipómenes venceu a Atalanta nunha carreira e casou con ela. 

O rei de Nisa, chamado Niso, chamouno na súa axuda cando foi atacado por Minos. Niso foi derrotado e Megareo morreu na batalla, pero, cando Alcátoo recuperou e reconstruíu a cidade, bautizouna co nome de Mégara.

Non obstante existe outra tradición, procedente da cidade de Mégara, que nega que fose conquistada. Segundo esta versión, Megareo casou con Ifínoe, filla de Niso, e sucedeu a este no trono normalmente. Do mesmo xeito, Alcátoo sucedeu a Megareo ó casar coa filla deste, Evecme.

Robert Graves afirma que Megareo está enterrado na subida á Acrópole de Mégara.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*  
*  
*
Bernhard Weisser

**Bernhard Weisser**, nado en 1964 en Gotinga, é un numismático alemán vinculado ao Gabinete Numismático de Berlín.

Weisser é un especialista en numismática da Antigüidade, especificamente da Magna Grecia. As súas investigacións céntranse en aspectos como as moedas provinciais romanas e as cuñaxes dos Partos, así como nos achados monetarios de Priene e de Mileto.

## Traxectoria 
Bernhard Weisser concluíu o seu ensino secundario en 1984 no instituto Max-Planck de Gotinga e a continuación iniciou os seus estudos superiores de Arqueoloxía Clásica, Prehistoria e Historia Antiga na Universidade de Gotinga, que continuou a partir de 1987 na Universidade de Múnic, onde se graduou en 1991. Tamén forma parte do consello directivo do Consello Internacional de Numismática e desde 2013 preside a Sociedade Alemá da Medalla de Arte.

## Publicacións 
Weisser publicou ducias de artigos en diversas revistas científicas e publicacións conxuntas, así como diversos traballos monográficos, algúns como autor e outros en condición de editor. Esta é unha escolma das súas monografías:

### Monografías 
* (1996). *Istanbul* (con R. Steigemann). Polyglott, Múnic. ISBN 3-493-62763-7
* (2000). *XII. Internationaler Numismatischer Kongress, Berlin 1997. Akten - Proceedings - Actes * (con B. Kluge, eds.). Münzkabinett, Berlín. ISBN 3-88609-375-5
* (2009). *Schatzkammer der antiken Münzkunst. Kurzführer durch die Ausstellung des Münzkabinetts im Pergamonmuseum*. Münzkabinett, Berlín. ISBN 978-3-88609-673-2
* (2013). *Translatio Nummorum. Römische Kaiser in der Renaissance. Akten des internationalen Symposiums, Berlin 16.-18. November 2011* (con U. Peter, eds.). Verlag Franz Philipp Rutzen, Maguncia. ISBN 978-3-447-06902-1
* (2014). *Gold gab ich für Eisen. Der Erste Weltkrieg im Medium der Medaille* (con B. Kluge, eds.). Münzkabinett, Berlín. ISBN 978-3-88609-748-7
* (2016). *Kunst prägt Geld. Muse, Macht, Moneten. Eine* (con Alexa Küter, eds.)*.* nzkabinett, Berlín. ISBN 978-3-86646-137-6
* (1919). *Heide Dobberkau. Bildhauerin und Medailleurin* (ed.). Münzkabinett, Berlín. ISBN 978-3-86646-189-5
* (2020). *Münzkabinett. Menschen Münzen Medaillen* (ed.). Münzkabinett, Berlín. ISBN 978-3-86646-202-1

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gabinete Numismático de Berlín