Presidente de Estonia

O **Presidente da República de Estonia** (en ) é o xefe de Estado da República de Estonia. A actual presidenta é Kersti Kaljulaid, elixida polo Parlamento o 3 de outubro de 2016, converténdose na primeira muller e na persoa máis nova que ocupa o cargo. 

Estonia é unha república parlamentaria na que o presidente é unha figura cerimonial sen poder executivo. O presidente está obrigado a suspender a súa adhesión a calquera partido político para exercer o seu mandato. Ao asumir o cargo, a autoridade e as funcións do presidente en todos os demais cargos electos ou designados cesan automaticamente. Estas medidas deberían axudar teoricamente ao presidente a funcionar dunha forma máis independente e imparcial. 

O presidente é elixido polo Riigikogu ou un órgano electoral especial para un mandato de cinco anos. O corpo electoral convócase no caso de que ningún candidato consiga unha maioría de dous terzos no Riigikogu despois de tres xornadas de votacións. O órgano electoral, que está formado por todos os membros do Riigikogu e representantes electos de todos os autogobernos locais (polo menos un representante por cada municipio, pero non máis de 10 representantes segundo o número de cidadáns con dereito a voto residentes no municipio), elixe o presidente, escollendo entre os dous candidatos coa maior porcentaxe de votos. 

O presidente ocupa o cargo durante cinco anos. Poden ser elixidos calquera número de veces, pero non máis de dúas veces consecutivamente. 

## Historia 
Os autores da primeira constitución estoniana, cos recordos dos abusos de poder dos emperadores rusos, trataron de evitar concentrar demasiado o poder en mans dunha persoa. Isto acabou provocando a creación dun sistema ultraparlamentario. O poder do Parlamento (Riigikogu) era practicamente ilimitado. Ata 1934, o xefe de Estado era o "Ancián do Estado" (*Riigivanem),* que tamén exercía como presidente *de iure* do goberno. Non obstante, non podería desempeñar un papel de equilibrio en caso de conflito entre o Parlamento e o Goberno. O Ancián do Estado e o Goberno dependían completamente do Parlamento. As funcións que normalmente exerce un presidente nos sistemas parlamentarios dividíronse entre o portavoz do Riigikogu, o Ancián do Estado e o goberno. 

A constitución de Estonia foi modificada en 1933, instituíndo un sistema fortemente presidencial. O xefe de Estado, segundo a nova constitución, chamouse tamén o Ancián do Estado. Non obstante, nunca entrou en vigor como consecuencia do auto-golpe de Konstantin Päts en 1934. En 1938, promulgouse outra constitución e o título de xefe do estado cambiouse a "Presidente da República". Déuselle un poder executivo moi amplo, aínda que era algo menos poderoso que o Ancián do Estado da constitución de 1933. Konstantin Päts converteuse na primeira persoa en levar este título. O seu mandato tiña unha duración de seis anos. 
esquerda|miniatura| Palacio presidencial de Estonia no Parque Kadriorg
Poucos días despois da ocupación soviética de Estonia en 1940, Päts foi obrigado a nomear un goberno marioneta dominado polos comunistas dirixido por Johannes Vares, tras a chegada de manifestantes acompañados de tropas do Exército Vermello con vehículos blindados ao palacio presidencial. O goberno de Vares fora elixido polo oficial soviético Andrei Zhdanov. Despois das eleccións de xullo, Päts foi destituído do cargo. En xullo, Päts, xunto co seu fillo, nora e dúas netas, foron deportados a Ufa, en Rusia. 

Segundo a constitución de 1938, se o presidente estivera algunha vez incapacitado ou doutro xeito non puidese exercer as súas funcións, as súas funcións serían asumidas polo primeiro ministro baixo o título de "primeiro ministro en funcións do presidente". De acordo con esta disposición, Vares asumiu as funcións do presidente para dar sanción legal á anexión formal de Estonia pola Unión Soviética en agosto. Non obstante, durante os tempos de guerra ou incapacitación que duran máis de seis meses, a constitución prevé a elección dun presidente en funcións polo Consello Electoral. O Consello Electoral reuniuse en segredo o 20 de abril de 1944 e determinou que o nomeamento de Vares como primeiro ministro en 1940 era ilegal segundo a constitución de 1938. O Consello elixiu a Jüri Uluots como presidente interino o 21 de abril. Uluots nomeo a Otto Tief como primeiro ministro. Posteriormente, Sief foi arrestado polas forzas soviéticas que liberaron o país dos nazis en setembro. 

En setembro de 1944, Uluots e os membros sobreviventes do goberno de Tief escaparon a Suecia. Un día antes de morrer Uluots en xaneiro de 1945, un sucesor, August Rei, foi nomeado para asumir o cargo de presidente en funcións. Despois da morte de Rei en 1963, o papel pasou a Aleksander Warma, logo a Tõnis Kint en 1971, e despois a Heinrich Mark en 1990. En outubro de 1992, Mark entregou as súas credenciais ao recentemente elixido presidente da república restaurada, Lennart Meri. 

Despois de que Estonia recuperase a independencia, adoptouse unha nova constitución que se baseaba nunha mestura dos documentos de 1920 e 1938. Durante a redacción da nova constitución, inicialmente estaba previsto empregar o título antigo e máis tradicional de Ancián do Estado, para o xefe do Estado. Non obstante, o termo máis moderno de presidente foi elixido despois de consultas públicas. Houbo seis eleccións presidenciais (en 1992, 1996, 2001, 2006, 2011 e 2016). Nas catro primeiras eleccións o parlamento non elixiu o presidente e as eleccións pasaron á asemblea electoral. Lennart Meri foi elixido en 1992 (esta elección, a diferenza das posteriores, tivo unha rolda pública) e foi reelixido en 1996, derrotando a Arnold Rüütel as dúas veces. O propio Rüütel converteuse no próximo presidente no 2001. No 2006, Toomas Hendrik Ilves gañou as eleccións e foi reelixido polo parlamento en 2011. Kersti Kaljulaid foi elixido presidente en 2016.

## Funcións constitucionais 
O presidente da República de Estonia: 

* actúa como o máximo representante do estado en asuntos internacionais (esta tarefa inclúe a sinatura de tratados internacionais aprobados previamente polo goberno). En circunstancias excepcionais, o presidente pode representar a Estonia no Consello Europeo en vez do primeiro ministro de Estonia; 
* nomea e convoca, por proposta do Goberno, aos representantes diplomáticos da República de Estonia ante estados estranxeiros e organizacións internacionais; recibe as credenciais de axentes diplomáticos estranxeiros acreditados para Estonia; 
* declara eleccións regulares ao Riigikogu (parlamento de Estonia) e, segundo as respectivas disposicións da Constitución, as súas eleccións extraordinarias. O presidente pode declarar eleccións extraordinarias en catro ocasións: se o Riigikogu resulta incapaz de aprobar a Lei anual de orzamentos do Estado, se o Riigikogu non consegue a aprobación da nación nun referendo, se o Riigikogu non elixe o primeiro ministro despois de ter a oportunidade (nestas tres ocasións anunciar eleccións extraordinarias é obrigatorio e o presidente simplemente actúa como o "máximo notario" do estado) ou se o Riigikogu aproba unha moción de censura contra o Goberno e o Goberno, á súa vez, solicita ao presidente que considere a convocatoria de eleccións extraordinarias (neste caso, o presidente pode dicir "non", se considera que organizar eleccións extraordinarias é innecesario ou pouco razoable por calquera motivo); 
* convoca as novas adhesións ao Riigikogu e abre a súa primeira sesión; 
* propón ao presidente do Riigikogu convocar unha sesión extraordinaria do Riigikogu (en caso de necesidade); 
* promulga leis e asina os instrumentos de ratificación. O presidente pode negarse a promulgar un proxecto de lei dentro dos 14 días seguintes á súa recepción (faise só se o presidente o considera contrario á Constitución de Estonia). Neste caso, o presidente devolve o proxecto de lei ao Riigikogu co motivo da súa decisión. Cando isto suceda, o Riigikogu poderá reconsiderar e modificar o proxecto de lei segundo as observacións do presidente, deixar caer o asunto ou aprobar o proxecto de lei sen ningún cambio por segunda vez. Cando o Riigikogu tome a terceira opción, o presidente pode simplemente negarse a asinar o proxecto de lei, máis está obrigado a promulgalo ou, se aínda cre que é inconstitucional, solicitar ao Riigikohus (Corte Suprema) que se pronuncie sobre a súa constitucionalidade. Se o Riigikohus non atopa ningunha violación da constitución, o presidente deberá asinar o proxecto de lei. 
* poderá iniciar a modificación da Constitución. Ata agora este dereito só se usaba en dúas ocasións. O presidente Lennart Meri propuxo introducir eleccións directas do presidente e fundar un Tribunal Constitucional o último día da súa permanencia no cargo. Esta proposta non atopou apoio nos muros do Parlamento. O presidente Toomas-Hendrik Ilves propuxo eliminar a Constitución do Comandante e o Comandante en Xefe das Forzas de Defensa da Constitución, de xeito que puidese ser nomeado polo Goberno e non por Riigikogu. A respectiva modificación foi finalmente aprobada por Riigikogu o 13 de abril de 2011 e entrou en vigor o 22 de xullo de 2011; 
* logo das pertinentes consultas coas fraccións parlamentarias nomea o candidato ao posto do primeiro ministro (que normalmente é o líder da coalición parlamentaria ou o maior partido no Riigikogu), que ten que pasar por un voto de aprobación no parlamento. Se o candidato, nomeado polo presidente, non consegue a aprobación parlamentaria ou se atopa incapaz de formar goberno, o presidente poderá nomear a outro candidato. Se o segundo candidato tampouco consegue a aprobación do Parlamento ou se o presidente se nega a nomear o segundo candidato, o dereito a nomear primeiro ministro transfírese ao Riigikogu; 
* por proposta do primeiro ministro nomea formalmente o cargo e destitúe aos membros do goberno, mentres que a proposta do primeiro ministro é obrigatoria para o presidente. O presidente non poderá negarse a nomear ou destituír a un ministro no caso de que o primeiro ministro presente unha proposta respectiva. Así, o papel do presidente está limitado practicamente a unha firma formal dos respectivos documentos; 
* nomea o presidente do Tribunal Supremo, o presidente do consello do Banco de Estonia, o interventor xeral e o chanceler de xustiza. 
* Teoricamente, o presidente pode nomear calquera candidato a criterio. Non obstante, as tradicións dunha república parlamentaria supoñen que o presidente organiza respectivas consultas coas fraccións parlamentarias e propón só ao candidato que poida obter o apoio do Riigikogu, pois todos os oficiais deben pasar por un voto de aprobación no parlamento. antes de que poidan asumir o seu cargo; 
* a proposta do Consello do Banco de Estonia, nomea ao presidente do Banco de Estonia. O presidente pode negarse a aceptar a proposta e solicitar outro candidato (teoricamente por un número ilimitado de veces). Esta opción foi exercida polo presidente Lennart Meri. 
* a proposta do Tribunal Supremo, nomea xuíces (aos xuíces designados polo presidente só se lles poderán esixir responsabilidade legais co consentimento do presidente); 
* conferir condecoracións estatais e rangos diplomáticas e militares; 
* é o comandante supremo das Forzas de Defensa Nacionais de Estonia (en realidade, esta función normalmente considérase en gran parte cerimonial e simbólica); 
* fai propostas ao Riigikogu para declarar a lei marcial, ordenar mobilizacións e desmobilizacións e declarar un estado de emerxencia; 
* declara a lei marcial en caso de ataque a Estonia e ordena a mobilización; 
* exerce como xefe do Consello de Defensa do Estado, que é un órgano asesor integrado polo presidente, o primeiro ministro, o portavoz do Riigikogu, o presidente das comisións de defensa do Estado e asuntos exteriores, o ministro de asuntos exteriores., ministro de finanzas, ministro de asuntos internos, ministro de xustiza e comandante das forzas de defensa de Estonia; 
* a título de clemencia, libera ou concede conmutacións de penas aos infractores condenados a petición deles; 
* inicia a interposición de acusacións penais contra o chanceler de xustiza. 

A diferenza dos seus homólogos noutras repúblicas parlamentarias, o presidente non é o xefe executivo*.* Pola contra, a Constitución atribúe explicitamente ao goberno o poder executivo.

## Presidentes de Estonia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Primeiro ministro de Estonia 
* Ancián do Estado de Estonia 
* Riigikogu 
* Riigihoidja 
* Lista de presidentes do Presidium do Soviet Supremo da República Socialista Soviética Estoniana ("xefe de Estado" durante a era soviética)