open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Torre Hassan

A **Torre Hassan** (en ) é o minarete dunha mesquita incompleta en Rabat, Marrocos. Foi encargada por Abu Yusuf Yaqub al-Mansur, o terceiro califa do Califato Almohade, a finais do século XII. A torre pretendía ser o minarete máis grande do mundo, e a mesquita, de completarse, sería a máis grande do mundo musulmán occidental. Cando al-Mansur morreu en 1199, a construción da mesquita detívose. O minarete quedou en pé a unha altura de 44 metros. O resto da mesquita tamén quedou incompleta, construíndose só os comezos de varios muros e 348 columnas. A torre, xunto cos restos da mesquita e o moderno Mausoleo de Mohamed V, forma un importante complexo histórico e turístico en Rabat.

## Nome 
Aínda que a torre e a mesquita foron encargadas por Abu Yusuf Yaqub al-Mansur , o monumento coñécese como a Torre "Hassan" ou a Mesquita de al-Hassan. Chámase Torre Hassan porque o asentamento no que se construíu chamábase بنو حسان , que se traduce como "xente de Hassan". O uso do nome está testemuñado xa no século XII.

## Notas
El Eternauta (serie de televisión)

***El Eternauta*** é unha serie web arxentina orixinal de Netflix de ciencia ficción dramática. Trátase dunha adaptación da clásica banda deseñada *El Eternauta*, publicada por vez primeira en 1957 e creada por Héctor Germán Oesterheld e Francisco Solano López. Está protagonizada por Ricardo Darín, Carla Peterson, o uruguaio César Troncoso, Andrea Pietra, Ariel Staltari, Marcelo Subiotto e Claudio Martínez Bel. Estreouse o 30 de abril de 2025, baixo a dirección de Bruno Stagnaro e a supervisión dun dos netos de Héctor Oesterheld.

En maio de 2025, Netflix renovou a serie para unha segunda tempada.

## Personaxes 
*Ricardo Darín como Juan Salvo
*Carla Peterson como Elena
*César Troncoso como Alfredo «Tano» Favalli
*Andrea Pietra como Ana
*Ariel Staltari como Omar
*Marcelo Subiotto como Lucas Herbert

## Notas
The L Word

***The L Word*** é unha serie de televisión estadounidense emitida en Showtime dende 2004 a 2009. A serie segue a vida dun grupo de mulleres lesbianas e bisexuais que viven en West Hollywood, California. A premisa da serie é obra de Ilene Chaiken, Michele Abbott e Kathy Greenberg; Chaiken está acreditada como a principal creadora da serie e tamén foi a súa produtora executiva. Componse de 72 episodios de 52 minutos.

A franquía *The L Word* levou á creación do reality show spin-off *The Real L Word* (2010–2012) así como ao filme documental *L Word Mississippi: Hate the Sin* (2014), ámbolos dous estreados en Showtime. A serie de televisión secuela, *The L Word: Generation Q*, estreouse en decembro de 2019 e foi cancelada logo de tres tempadas en 2023.

## Notas
Ataco

**Ataco** é un concello de Colombia que se atopa no departamento de Tolima. Segundo o censo de 2023, tiña unha poboación de 19.985 habitantes.

## División político administrativa 
Ademais da súa cabeceira municipal, Ataco ten baixo a súa xurisdición os seguintes centros poboados:
* Campohermoso
* Casa de Zinc
* Cóndor
* El Balso
* El Paujil
* La Estrella
* La Laguna
* Mesa de Pole
* Monteloro
* Polecito
* Santiago Pérez

## Notas
Congreso Internacional de Matemáticos de 1998

O **Congreso Internacional de Matemáticos de 1998** foi o vixétero Congreso Internacional de Matemáticos celebrado entre o 18 de agosto e o 27 de agosto en Berlín, Alemaña.

Tom Lehrer tocou a canción That's Mathematics! Durante o Congreso.

## Lugar 
Berlín foi a cidade anfitrioa do Congreso.

## Festival de VideoMath 
O festival VideoMath celebrouse durante o Congreso. Foi o primeiro festival dedicado a vídeos sobre matemáticas. Os vídeos foron seleccionados por un xurado internacional nun concurso mundial. Diríxense a un público xeral interesado nas ciencias populares, temas matemáticos e aplicacións das matemáticas na vida cotiá.

*Outside In*, creado por Silvio Levy, Delle Maxwell e Tamara Munzner, foi o gañador do festival.

## Aspectos científicos 
O matemático británico Andrew Wiles foi homenaxeado coa placa de prata da IMU da Unión Matemática Internacional. Richard E. Borcherds, Timothy Gowers, Maxim Kontsevich e Curtis T. Mcmullen foron galardoados coas medallas Fields.

## Notas
Congreso Internacional de Matemáticos de 1897

O **Congreso Internacional de Matemáticos de 1897** foi o primeiro Congreso Internacional de Matemáticos celebrado en Zúric, Suíza, entre o 9 de agosto e o 11 de agosto de 1897. Aínda que é considerado o primeiro Congreso Internacional de Matemáticos, o primeiro foi en 1893.

Os matemáticos relevantes do século XIX apareceron no cartel do Congreso: Jakob Bernoulli, Johann Bernoulli, Daniel Bernoulli, Leonhard Euler e Jakob Steiner. Ao congreso asistiron 208 matemáticos de 16 países, incluíndo 12 de Rusia e 7 de Estados Unidos. Só catro mulleres foron convidadas, incluíndo Iginia Massarini, Vera von Schiff, Charlotte Scott e Charlotte Wedell.

## Aspectos científicos 
O Comité Internacional do Congreso enviou unha invitación en xaneiro de 1897, escrita por varios matemáticos. Na circular, solicitouse que todas as preguntas sobre o Congreso fosen formuladas a Carl Friedrich Geiser, de Küsnacht-Zürich. A circular foi enviada a 2000 matemáticos e físicos matemáticos, algúns co texto en alemán e outros en francés.

## Antecedentes 
Georg Cantor foi un dos primeiros en promover conferencias matemáticas internacionais. En 1888, propuxo unha reunión entre matemáticos alemáns e franceses e máis tarde, entre 1894 e 1896, contactou con varios grandes matemáticos propoñendo unha conferencia internacional. Contou co apoio de Félix Klein, Heinrich Weber, Émile Lemoine e outros. 

Cantor propuxo que se celebrase unha conferencia en 1897, xa fose en Suíza ou en Bélxica ao decatarse de que eran necesarias opcións neutras para que os matemáticos franceses e alemáns asistisen. Porén, propuxo que a primeira conferencia real tivese lugar en París en 1900 mais, axiña quedou claro que das dúas opcións, Suíza era privilexiada debido á súa reputación internacional. A Sociedade Matemática Alemá e a Sociedade Matemática Francesa apoiaron estas ideas e acordaron contactar con Carl Geiser en Zürich.

## Consecuencias 
O Congreso de 1897 tivo tanto éxito que, en lugar de velo como un Congreso de proba, converteuse no primeiro Congreso Internacional de Matemáticos.

## Notas
Unión Ibero-Americana

A **Unión Iberoamericana** (**UIA**) foi unha asociación española, privada, destacada no campo do hispanoamericanismo. Consolidouse como a gran institución oficial conservadora, controlada pola oligarquía e a a alta burguesía da Restauración na que coexistían conservadores e liberais, polo menos até os anos trinta.

Caracterizouse por ser a que tivo unha existencia máis prolongada, até a Guerra Civil.

## Historia 
Creouse o 25 de xaneiro de 1885 por un feixe de personaxes relevantes do mundo da prensa e do comercio transatlántico. Tamén contaban co apoio de Segismundo Moret, daquela Ministro de Estado. A UIA obtivo o status de "Sociedade para a Promoción e Utilidade Pública" en 1890. Os seus estatutos establecían como obxectivo da organización "fortalecer as relacións sociais, económicas, científicas, literarias e artísticas de España, Portugal e as nacións americanas". Posteriormente, para conseguir unha maior unión económica e cultural, acabou fusionándose con outras entidades similares como a Unión Hispanoamericana (1890) chegando o duque de Alba a se converter en presidente o mesmo ano da fusión de asociacións.

Nunha situación de crise durante a Segunda República, cunha gran parte dos seus membros mostrándose inclinados a apoiar a monarquía, a Guerra civil provocou o fin da asociación cando o réxime franquista decidiu crear, e controlar, en 1941, o Consello da Hispanidade. Nesa data, un decreto ordena a desaparición de tódalas asociacións privadas coas mesmas finalidades có Consello, e a incautación do seu patrimonio. Así, o local, a biblioteca e mais a hemeroteca da Unión, pasou ao Consello.

## Revista 
A Unión Iberoamericana, que publicaba a revista homónima, como subtítulo*, Órgano de la Sociedad del mismo nombre,* tiña a súa sede en Madrid, no número 10 da rúa Recoletos.
* Jacobo Fitz-James Stuart y Falcó (1926-1932)
* Gregorio Marañón (1933)
* José Casares Gil (c. 1934-)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* *Unión Ibero-Americana* (revista)
* *Revista de las Españas*
Paixón (homónimos)

O termo **Paixón** pode referirse a:

***Paixón**, emoción e aplícase a un sentimento moi forte sobre unha persoa, cousa, causa ou proxecto.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Paixón**, lugar da parroquia da Arnoia, no concello da Arnoia.
Carmen de Apicalá

**Carmen de Apicalá** é un concello de Colombia que se atopa no departamento de Tolima. Segundo o censo de 2015, tiña unha poboación de 8.793 habitantes.

## División político administrativa 
Ademais da súa cabeceira municipal, Carmen de Apicalá ten baixo a súa xurisdición 25 barrios: Arenitas, Campo Alegre, Centro 1, Centro 2, Centro 3, Condominio Bugandiles, Condominio El Cortijo, Condominio El Tertulio, Condominio Macondo, Fontana 2, Jardín, Juan Lozano, La Floresta, La Palmara, Las Brisas, Lusitania, Madroño, Obrero, Simón Bolívar 1, Simón Bolívar 2, Tejares del Condominio e Villa Nely.

## Notas
Teorema de Ceva

miniatura|Teorema de Ceva, caso 1: as tres rectas concorren nun punto  dentro de
miniatura|Teorema de Ceva, caso 2: as tres rectas concorren nun punto  fóra de
Na xeometría euclidiana, o **teorema de Ceva** é un resultado sobre os triángulos. Dado un triángulo , considéranse as rectas  trazadas desde os vértices ata un punto común  (que non pertence a ningún dos lados de ), de modo que cortan os lados opostos en , respectivamente. (Os segmentos  chámanse cevianas). Entón, empregando lonxitudes con signo dos segmentos:

: \frac{\overline{AF}}{\overline{FB}}  \cdot \frac{\overline{BD}}{\overline{DC}} \cdot \frac{\overline{CE}}{\overline{EA}} = 1.

(a lonxitude  considérase positiva ou negativa segundo que  estea á esquerda ou á dereita de , segundo unha orientación fixa da recta. Por exemplo,  é positiva se  está entre  e , e negativa no caso contrario).

O teorema de Ceva pertence á xeometría afín, no sentido de que pode formularse e demostrarse sen empregar os conceptos de ángulos, áreas ou lonxitudes (agás para cocientes de lonxitudes de segmentos colineais). Por tanto, é válido para triángulos en calquera plano afín sobre calquera corpo.

Tamén é certa unha versión recíproca lixeiramente adaptada: se os puntos  se escollen sobre , respectivamente, de modo que

: \frac{\overline{AF}}{\overline{FB}}  \cdot \frac{\overline{BD}}{\overline{DC}} \cdot \frac{\overline{CE}}{\overline{EA}} = 1,

entón as rectas  son concorrentes, ou ben todas son paralelas. Esta recíproca adoita incluírse como parte do teorema.

O teorema atribúese habitualmente a Giovanni Ceva, que o publicou no seu traballo de 1678, *De lineis rectis*. Porén, xa fora demostrado moito antes por Yusuf Al-Mu'taman ibn Hűd, rei de Zaragoza no século XI.

As figuras asociadas dan lugar a varios termos derivados do nome de Ceva: ceviana (as rectas  son as cevianas de ), **triángulo ceviano** (o triángulo  é o triángulo ceviano de ); *nacemento de cevianas*, *triángulo anticeviano*, *conxugado de Ceva*. (*Ceva* pronúnciase /chéiva/; *ceviana* pronúnciase /cheviána/).

O teorema é moi semellante ao teorema de Menelao, pois as súas expresións difiren só no signo. Ao reescribilos en termos de razóns cruzadas, vese que son duais proxectivos.

## Notas
Cambio de variábel

En matemáticas, un **cambio de variábeis** é unha técnica básica usada para simplificar problemas no cal as variábeis orixinais son substituídas con funcións doutras variábeis. A intención é que cando se expresa en variábeis novas, o problema pode chegar a ser máis sinxelo ou equivalente a un problema que se entende mellor.
### Exemplo
Un exemplo moi sinxelo dun cambio de variábel útil pode verse no problema de atopar as raíces do polinomio de sexto grao:

: x^6 - 9 x^3 + 8 = 0.

As ecuacións polinómicas de sexto grao son  imposíbeis de solucionar  xeralmente en termos de radicais (ver o teorema de Abel-Ruffini). Esta ecuación particular, con todo, pode ser escrita

: (x^3)^2-9(x^3)+8=0.

Por isto a ecuación pode ser simplificada  definindo unha variábel nova u = x^3 e substituíndo no polinomio queda 

: u^2 - 9 u + 8 = 0 ,

que é só unha ecuación cadrática coas dúas solucións:

: u = 1 \quad \text{e} \quad u = 8.

As sol*u*cións en termos da variábel orixinal son obtidas ao substituír x^3 por u, o cal dá

: x^3 = 1 \quad \text{e} \quad x^3 = 8.

Entón, supondo que temos interese só en solucións reais, as solucións da ecuación orixinal son

: x = (1)^{1/3} = 1 \quad \text{e} \quad x = (8)^{1/3} = 2.

### Diferenciación
A regra da cadea úsase para simplificar unha diferenciación complicada. Por exemplo, considere o problema de calcular a derivada
:\frac{d}{dx}\sin(x^2).

Sexa y = \sin u con u = x^2. Logo:

:\begin{align}
\frac{d}{dx}\sin(x^2) &= \frac{dy}{dx} \\[6pt]
                      &= \frac{dy}{du} \frac{du}{dx} \quad \text{ (Esta parte é a regra da cadea)} \\
                      &= \left( \frac d {du} \sin u \right) \left( \frac{d}{dx} x^2 \right) \\[6pt]
                      &= (\cos u) (2x) \\
                      &= \left (\cos(x^2) \right) (2x) \\
                      &= 2x\cos(x^2).
\end{align}

### Integración
As integrais difíciles poden avaliarse a miúdo cambiando as variábeis; isto permítese coa regra de substitución sendo análoga ao uso da regra da cadea da diferenciación. As integrais difíciles tamén poden resolverse simplificando a integral usando un cambio de variábeis dado pola matriz e determinante jacobianos correspondentes.
Por exemplo, a función tanxente pódese integrar mediante a substitución expresándoa en termos de seno e coseno: \tan x = \tfrac{\sin x}{\cos x} .

Usando a substitución u = \cos x dá du = -\sin x\,dx e 
:\begin{align}
  \int \tan x \,dx &= \int \frac{\sin x}{\cos x} \,dx \\
  &= \int -\frac{du}{u} \\
  &= -\ln \left|u\right| + C \\
  &= -\ln \left|\cos x\right| + C \\
  &= \ln \left|\sec x\right| + C.
 \end{align}

## Notas
Función erro

En matemáticas, a **función erro** (tamén chamada **función erro de Gauss**), denotada a miúdo por '''''', é unha función \mathrm{erf}: \mathbb{C} \to \mathbb{C} definida como:

\operatorname{erf} z = \frac{2}{\sqrt\pi}\int_0^z e^{-t^2},\mathrm dt.

A integral aquí é unha integral de contorno complexa, que é independente do camiño porque \exp(-t^2) é unha función holomorfa en todo o plano complexo \mathbb{C}. En moitas aplicacións, o argumento da función é un número real, e nese caso o valor da función tamén é real.

Nalgúns textos antigos, a función erro defínese sen o factor \frac{2}{\sqrt{\pi}}. Esta integral non elemental é unha función sigmoide que aparece con frecuencia en probabilidade, estatística e ecuacións diferenciais parciais.
 
En estatística, para valores reais non negativos de , a función erro ten a seguinte interpretación: para unha variábel aleatoria real  que segue unha distribución normal con media 0 e desviación típica \frac{1}{\sqrt{2}},  é a probabilidade de que  estea no intervalo [-x, x].

## Notas
Pallas (homónimos)

O termo **Pallas** pode referirse a:

***Pallas**, banda de rock progresivo escocesa procedente de Aberdeen.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***As Pallas**, lugar da parroquia de Artes, no concello de Carballo.
Palomar

O topónimo **Palomar** pode referirse a:

;En Galiza
***Palomar**, lugar da parroquia de Camposancos, no concello da Guarda.

;Fóra de Galiza

;En Aragón
***Palomar de Arroyos**, concello da provincia de Teruel.

;Na Comunidade Valenciana
***El Palomar**, concello da provincia de Valencia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Panadería (homónimos)

O termo **Panadería** pode referirse a:

***Panadería Da Cunha**, empresa galega adicada á produción e comercialización de derivados da fariña e con sede en Carral.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Panadería**, lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea, no concello da Estrada.
Pandas (homónimos)

O termo **Pandas** pode referirse a:

***Pandas**, biblioteca Python de manipulación e análise de datos.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***As Pandas**, lugar da parroquia de Muras, no concello de Muras.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Antonio María Barriga Villalba

**Antonio María Barriga Villalba**, nado en Bogotá en 1890 e finado na mesma cidade o 4 de abril de 1986, foi un científico, profesor universitario e numismático colombiano.

Barriga foi profesor da Universidade Nacional de Colombia e do Colexio Maior de Nosa Señora do Rosario, onde fundou a biblioteca de ciencias. Foi xefe da sección de Química do Instituto Nacional de Hixiene Samper Martínez e director do Museo de Numismática da Casa da Moeda de Colombia. 

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Barriga Villalba naceu no barrio da Candelaria, en Bogotá, en 1890, un dos oito fillos de Atilia Villalba Acevedo e de Juan Barriga Orbegozo.

Cursou estudos superiores de Filosofía e Letras no Colexio Maior *Nuestra Señora del Rosario* (actual Universidade do Rosario), dos que se graduou o 5 de novembro de 1914. Posteriormente acadou o seu doutoramento na mesma universidade, cunha tese titulada *Algo sobre o invento de Caldas*, presentada en 1915.

### Carreira profesional 
Antonio M. Barriga exerceu a docencia durante 25 anos como profesor de Química Orgánica e Mineral na Facultade de Medicina da Universidade Nacional de Colombia, e tamén ensinou a materia de Química Mineral, Orgánica e Analítica na Facultade de Agronomía da mesma universidade. A partir de 1919 Tamén foi profesor do Colexio Maior *Nuestra Señora del Rosario*,

## Publicacións 
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos de Antonio María Barriga Villalba:

* (1969). *Historia de la Casa de la Moneda* (tres volumes). Banco de la República, Bogotá.
** Tomo I. *Época de los tesoreros particulares.*
** Tomo II: *Época de 1756 a 1819*.
** Tomo III: *República de la Gran Colombia*.
* (1969). *El empréstito de Zea y el préstamo de Erick Bollmann de 1822*. Banco de la República, Bogotá.
*(1973). *Banco de la República. Catálogo de billetes 1923-1973*. Banco de la República, Bogotá.
* (1973). *La esmeralda de Colombia: descripción y propiedades*. Universidad del Rosario, Bogotá.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "Antonio María Barriga ViIIalba, rosarista". En *Revista del Colegio Mayor de Nuestra Señora del Rosario*. Vol. 36. Nº 353-354. 1941. Páxinas IX-X.
* Ruan de la Carrera, Y. (2026). En *Científicos colombianos que se han destacado en el campo de las ciencias biomédicas*. Páxinas 60-61.Bogotá.
Manuel Sans Segarra

**Manuel Sans Segarra**, nado o 25 de abril de 1943, é un doutor catalán especialista en cirurxía dixestiva e pioneiro na introdución da cirurxía laparoscópica en España. Doutor *cum laude* pola Universidade de Barcelona, desenvolveu unha destacada carreira como xefe de Cirurxía Dixestiva no Hospital Universitario de Bellvitge, onde tamén fundou a Asociación de Médicos Sénior.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e carreira profesional 
Sans é licenciado en medicina e cirurxía pola Facultade de Medicina da Universidade de Barcelona, cun doutoramento *cum laude* pola súa tese sobre o cancro de esófago.

Foi xefe de Cirurxía Dixestiva do Hospital Universitario de Bellvitge e é presidente da Sección Sénior do Colexio de Médicos de Barcelona, así como fundador da Asociación de Médicos Sénior do Hospital de Bellvitge. Foi profesor asociado de cirurxía xeral e dixestiva na Universidade de Barcelona. Recibiu o Premio á Excelencia Profesional do Colexio Oficial de Médicos de Barcelona na súa edición de 2014.

### Investigador de experiencias achegadas á morte 
Comezou a investigar as experiencias achegadas á morte (EAM) tras vivir a experiencia dun dos seus pacientes, que puido ser recuperado despois de estar en estado de morte clínica, mentres Sans realizaba unha garda no servizo de urxencias.

Despois deste suceso, documentou cinco casos clínicos de pacientes en colaboración co seu equipo médico do hospital barcelonés. No transcurso das súas investigacións, estudou as obras de expertos na materia e reuniuse con físicos e diversos profesionais de especialidades médicas, aos que lles expuxo as vivencias destes pacientes que regresaban á vida de forma repentina.

Sans Segarra considera que o paradigma da mecánica cuántica da física teórica aplicado ao ser humano presenta un grande paralelismo cos fenómenos descritos polos pacientes nas EPM. Segundo as súas hipóteses, existiría unha conciencia que ten continuidade fóra do cerebro e que persiste despois da morte física: denomínaa conciencia non local ou «supraconciencia». Esta conciencia podería explicar os experimentos aos que foron sometidas as persoas que viviron unha EPM, como mostrarlles un obxecto exclusivo durante a morte clínica e, posteriormente, detectarse actividade cerebral no lobo occipital ante a exposición dese obxecto particular tras a recuperación do paciente en probas de neuroimaxe.

## Obras 
É coautor do libro *La supraconciencia existe: Vida después de la vida.*

## Notas
Límite inverso

En matemáticas, o **límite inverso** (tamén chamado **límite proxectivo**) é unha construción que permite  "pegar xuntos" moitos obxectos relacionados, onde o proceso preciso  de pegado está especificado por morfismos entre os obxectos. Así, os límites inversos pódense definir en calquera categoría a pesar de que a súa existencia depende da categoría que é considerada. Son un caso especial do concepto de límite en teoría de categorías. 

Traballando na categoría dual, é dicir invertindo as frechas, o límite inverso convértese nun límite directo ou *límite indutivo*, e un límite convértese nun colímite.

## Definición xeral 
O límite inverso pode definirse de forma abstracta nunha categoría arbitraria mediante unha propiedade universal. Sexa (X_i, f_{ij}) un sistema inverso de obxectos e morfismos nunha categoría *C*. O **límite inverso** deste sistema é un obxecto *X* en *C* xunto con morfismos *i*: *X* → *X**i* (chamados *proxeccións*) que satisfán *i* = f_{ij} \circ \pi_j para todo *i* ≤ *j*. O par (*X*, *i*) debe ser universal no sentido de que, para calquera outro par deste tipo (*Y*, ψ*i*), existe un único morfismo *u*: *Y* → *X* tal que o seguinte diagrama é conmutativo para todo *i* ≤ *j*

175px|class=skin-invert. O límite inverso adoita denotarse por
:X = \varprojlim X_i
onde se entende o sistema inverso (X_i, f_{ij}) e as proxeccións canónicas \pi_i.

En certas categorías, o límite inverso de determinados sistemas inversos pode non existir. Se existe, porén, é único nun sentido forte: dadas dúas solucións *X* e *X*' do límite inverso para o mesmo sistema, existe un único isomorfismo *X*′ → *X* que conmuta coas proxeccións.

Os sistemas inversos e os seus límites nunha categoría *C* poden describirse tamén en termos de functores. Todo conxunto parcialmente ordenado *I* pode considerarse como unha categoría pequena, onde os morfismos consisten en frechas *i* → *j* se e só se *i* ≤ *j*. Un sistema inverso é entón un functor contravariante *I* → *C*. Sexa C^{I^\mathrm{op}} a categoría destes functores (cos transformacións naturais como morfismos). Un obxecto *X* de *C* pode considerarse como un sistema inverso trivial, no que todos os obxectos son iguais a *X* e todas as frechas son a identidade de *X*. Isto define un "functor trivial" de *C* a C^{I^\mathrm{op}}. O límite inverso, se existe, defínese como un functor adxunto á dereita deste functor trivial.
Fibra (matemáticas)

En matemáticas, a **fibra** dun elemento baixo unha función f é a imaxe recíproca do conxunto unitario { y }, é dicir:
:f^{-1}(y) = \{ x \mathrel{:} f(x) = y \}.

## Propiedades e aplicacións
### Na teoría elemental de conxuntos
Se X e Y son o dominio e a imaxe de f, respectivamente, entón as **fibras de** f son os conxuntos

: f^{-1}(y) \mathrel{:} = \{ x\in X \mathrel{:} f(x) = y \}, \quad y \in Y, 
que forman unha partición do conxunto X. Obsérvese que y debe restrinxirse á imaxe de f, pois en caso contrario f^{-1}(y) sería o conxunto baleiro, que non se permite nunha partición. A fibra que contén un elemento x\in X é o conxunto f^{-1}(f(x)).

### Exemplos
* Por exemplo, sexa f a función de \R^2 en \R que envía o punto (a,b) en a+b. A fibra de 5 baixo f é o conxunto dos puntos na recta de ecuación a+b=5. As fibras de f son esa recta e todas as rectas paralelas a ela, que forman unha partición do plano \R^2.

* Máis xeralmente, se f é unha aplicación linear dun espazo vectorial X a outro espazo Y, as fibras de f son subespazos afíns de X, é dicir, copias trasladadas do espazo nulo de f.

* Se f é unha función real de varias variables reais, as fibras son os conxuntos de nivel de f. Se f é ademais continua e y\in\R pertence á imaxe de f, o conxunto de nivel f^{-1}(y) será tipicamente unha curva en 2D, unha superficie en 3D, e máis xeralmente unha hipersuperficie no dominio de f.

As fibras de f son as clases de equivalencia da relación de equivalencia \equiv_f definida en X tal que x'\equiv_f x'' se e só se f(x') = f(x'').

### En topoloxía
Na topoloxía conxuntista, adoitan considerarse funcións entre espazos topolóxicos.

Se f é unha función continua e se Y (ou máis xeralmente a imaxe f(X)) é un espazo T1, entón cada fibra é un subconxunto pechado de X. En particular, se f é un homeomorfismo local de X en Y, cada fibra de f é un subespazo discreto de X.

Unha función entre espazos topolóxicos chámase  se cada fibra é un subespazo conexo do seu dominio. Unha función f : \R \to \R é monótona neste sentido topolóxico se e só se é non decrecente ou non crecente, que é o significado habitual de "función monótona" na análise real.

Unha función entre espazos topolóxicos chámase unha  se cada fibra é un subespazo compacto. Porén, moitos autores usan definicións diferentes e non equivalentes de "aplicación propia", polo que convén comprobar sempre o sentido preciso en cada caso. Unha función continua pechada e sobrexectiva cuxas fibras son todas compactas chámase unha .

Un feixe principal ou fibrado é unha función f entre espazos topolóxicos X e Y cuxas fibras posúan certas propiedades especiais relacionadas coa topoloxía destes espazos.

### En xeometría alxébrica
En xeometría alxébrica, se f : X \to Y é un morfismo de esquemas, a **fibra** dun punto p en Y é o produto fibrado de esquemas
X \times_Y \operatorname{Spec} k(p)
onde k(p) é o corpo residual en p.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Fibrado
* Feixe principal
* Produto fibrado
* Teorema da imaxe recíproca
* Conxunto nulo
Coyaima

**Coyaima** é un concello de Colombia que se atopa no departamento de Tolima. Segundo o censo de 2015, tiña unha poboación de 29.304 habitantes.

## División político administrativa 
Ademais da súa cabeceira municipal, Coyaima ten baixo a súa xurisdición os seguintes centros poboados:
* Castilla
* Guayaquil
* Mesa de Inca
* San Miguel
* Totarco Dinde

## Notas
Máximo común divisor polinómico

En álxebra, o **máximo común divisor** (frecuentemente abreviado como MCD) de dous polinomios é un polinomio, do máis alto grao posíbel, que é un factor de ambos os dous polinomios orixinais. Este concepto é análogo ao máximo común divisor de dous enteiros.

No caso importante de polinomios dunha variable sobre un corpo o MCD pode ser calculado, como para o MCD enteiro, polo algoritmo de Euclides o que utiliza a división polinómica. O  MCD polinómico está definido  agás a multiplicación por unha constante invertible.

A semellanza entre o máximo común divisor de enteiros e o máximo común divisor de polinomios permite estender aos polinomios univariantes todas as propiedades que se poden deducir do algoritmo de Euclides e da división euclidiana. Ademais, o MCD de polinomios posúe propiedades específicas que o converten nunha noción fundamental en diversas áreas da álxebra. Normalmente, as raíces do MCD de dous polinomios coinciden coas raíces comúns de ambos, o que permite obter información sobre as raíces sen necesidade de calculalas explicitamente. Por exemplo, as raíces múltiples dun polinomio son as raíces do MCD entre o polinomio e a súa derivada, e cálculos adicionais de MCD permiten obter a súa factorización libre de cadrados, que produce polinomios cuxas raíces son as raíces dunha determinada multiplicidade do polinomio orixinal.

O máximo común divisor pode definirse e existe, en xeral, para polinomios multivariantes sobre un corpo, sobre o anel dos enteiros, e tamén sobre un dominio de factorización única. Existen algoritmos para o seu cálculo sempre que se dispoña dun algoritmo de MCD no anel dos coeficientes. Estes algoritmos proceden por recorrencia sobre o número de variables, reducindo o problema a unha variante do algoritmo de Euclides.

Son unha ferramenta fundamental na álxebra computacional, pois os sistemas de álxebra computacional utilízanos sistematicamente para simplificar fraccións. Por outra banda, gran parte da teoría moderna do MCD de polinomios desenvolveuse precisamente para responder ás necesidades de eficiencia destes sistemas.
Regra de inferencia

As **regras de inferencia** son xeitos de derivar conclusións desde premisas. Son partes integrantes da lóxica formal, servindo como normas da estrutura lóxica de argumentos válidos. Se un argumento con premisas certas segue unha regra de inferencia entón a conclusión non pode ser falsa. O *modus ponens*, unha importante regra de inferencia, conecta dúas premisas da forma "se P entón Q ", como no argumento "Se chove, entón o chan está mollado. Chove. Polo tanto, o chan está mollado". Hai  moitas outras regras de inferencia para padróns diferentes de argumentos válidos, como o *modus tollens*, o siloxismo disxuntivo, o dilema construtivo e a xeneralización existencial.
[alt=Diagrama dunha inferencia|miniatura|O *[modus ponens* é unha das principais regras de inferencia]]
As regras de inferencia inclúen regras de implicación, as cales operan só nunha dirección desde premisas a conclusións, e regras de substitución, as cales expoñen que dúas expresións son equivalentes e poden ser libremente intercambiadas. As regras de inferencia contrastan coas falacias formais, que son formas de argumento non válido que conteñen erros lóxicos.

As regras de inferencia pertencen aos sistemas lóxicos, que poden diferenciarse segundo as regras de inferencia que empregan. A lóxica proposicional examina os patróns de inferencia das proposicións simples e complexas. A lóxica de primeira orde a lóxica proposicional artellando a estrutura interna das proposicións. Tamén introduce novas regras de inferencia, xa que a devandita estrutura interna afecta á validez dos argumentos. As lóxicas modais exploran conceptos como a posibilidade e a necesidade, achegando regras de inferencia relativas a estes conceptos. As lóxicas intuicionistas, paraconsistentes e plurivalentes propoñen patróns de inferencia alternativos aos da tradición dominantes, coñecida como lóxica clásica. Úsanse varios formalismos para expresar os sistemas lóxicos. Algúns toman regras intuitivas de inferencia para reflectir o razoamento natural das persoas, namentres outros asumen un enfoque minimalista que trata de representar os principios fundamentais sen redundancia.

As regras de inferencia son relevantes en moitas áreas, como as demostracións en matemáticas ou o razoamento automático en informática. Os seus fundamentos conceptuais e psicolóxicos son estudados polos filósofos da lóxica e os psicólogos cognitivos.

## Definición 
Unha regra de inferencia é un xeito de chegar a unha conclusión a partir dun conxunto de premisas. Coñecidas tamén como regras de transformación, son normas que indican as inferencias correctas e, xa que logo, poden usarse como guía para o razoamento, a xustificación de conclusións ou a crítica de argumentos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* *
Cartago, Valle del Cauca

**Cartago** é un concello de Colombia que se atopa no departamento de Valle del Cauca. Segundo o censo de 2023, tiña unha poboación de 140.022 habitantes.

## División político administrativa 
Ademais da súa cabeceira municipal, Cartago ten baixo a súa xurisdición os seguintes centros poboados:
* Guanábano
* Guayabito
* Piedra de Moler
* Zanjón Cauca
* Zaragoza

## Notas
Torneo (teoría de grafos)

thumb|Un torneo con 4 vértices.
En teoría de grafos, un **torneo** é un grafo dirixido con exactamente unha aresta entre cada par de vértices, nunha das dúas direccións posibles. Equivalentemente, un torneo é unha orientación dun grafo completo non dirixido. 

O nome *torneo* provén de interpretar o grafo como o resultado dun torneo todos-contra-todos, un xogo no que cada xogador se enfronta a todos os demais exactamente unha vez. Nun torneo, os vértices representan os xogadores, e as arestas entre eles apuntan desde o gañador cara ao perdedor.

Un caso particular interesante é o dos «torneos de comparación por pares equilibrada» ou *round-robin*, nos que cada actor compite contra todos os demais unha única vez, nun sistema de todos contra todos. Neste último caso, o grafo coincide co que se obtería asignándolle unha dirección a cada aresta dun grafo completo non dirixido, de modo que cada par de vértices está conectado exactamente por unha aresta.

Moitas das propiedades importantes dos torneos foron investigadas por H. G. Landau en 1953 para modelar relacións de dominancia en bandos de galiñas.  Os torneos tamén se estudan amplamente na teoría da elección social, onde poden representar información parcial sobre as preferencias dos votantes entre múltiples candidatos, e son fundamentais para a definición dos métodos de Condorcet.

Se cada xogador vence ao mesmo número de opoñentes (é dicir, grao de entrada − grao de saída = 0), o torneo chámase *regular*.

## Notas
Serafín Núñez

**Serafín Núñez Sánchez**, nado en Barbate (Cádiz) en 1948 e finado Ibídem en 10 de maio de 2014, foi un auxiliar de farmacia e político español do Partido Socialista Obreiro Español. Foi o primeiro alcalde de Barbate tras a morte de Francisco Franco e o único parlamentario andaluz que representaba a provincia de Cádiz nesa localidade.

## Traxectoria 
Era pai dun fillo. Desde moi novo traballou nunha farmacia, entrando en política como concelleiro no concello da súa cidade natal. Tras as eleccións municipais de 1979, foi elixido alcalde de Barbate, cargo que desempeñou durante 15 anos.

Tamén foi deputado do Parlamento de Andalucía por esa provincia, cargo que ocupou de 1982 a 1986, só catro lexislaturas. En 1990, dimitiu como alcalde tras o caso Guerra, sendo inhabilitado para cumprir seis anos de prisión. O Tribunal Supremo obrigouno a dimitir. Foi sucedido polo socialista Francisco Tamayo Bernal. Faleceu en 2014 dun ataque cardíaco durante unha operación, o que provocou tres días de loito oficial no Concello de Barbate. Foi o único alcalde de Barbate que formou parte do Parlamento andaluz, converténdose no primeiro na era democrática tras a morte de Francisco Franco.

## Notas
Teorema da bóla peluda

.]]
.]]

O **teorema da bóla peluda** (ou ** teorema da esfera peluda**) da topoloxía alxébrica  afirma que nunha *n*-esfera de dimensión par non existe ningún campo de vectores tanxentes continuo que non se anule nalgún punto. Para a esfera habitual, ou 2-esfera, se *f* é unha función continua que asigna un vector en  a cada punto *p* da esfera de forma que *f*(*p*) sexa sempre tanxente á esfera en *p*, entón existe polo menos un polo, é dicir, un punto onde o campo se anula (un *p* tal que *f*(*p*) = **0**).

O teorema foi probado por primeira vez por Henri Poincaré para a 2-esfera en 1885, e estendido a dimensións pares superiores por Luitzen Egbertus Jan Brouwer en 1912.

O teorema exprésase de forma coloquial como «non se pode peitear unha bóla peluda sen crear un remuíño» ou «non se pode peitear o pelo dun coco».

## Conta dos ceros
Cada cero dun campo de vectores ten un índice (non nulo), e pode demostrarse que a suma dos índices de todos os ceros é igual a dous, porque a característica de Euler da 2-esfera é dous. Polo tanto, debe existir polo menos un cero. Isto é consecuencia do teorema de Poincaré-Hopf. No caso do toro, a característica de Euler é 0; e é posible «peitear un donut peludo». Deste xeito, conclúese que en calquera superficie regular bidimensional con característica de Euler distinta de cero, todo campo de vectores tanxentes continuo debe anularse nalgún punto.

## Aplicación aos gráficos por ordenador
Un problema común nos gráficos por computador consiste en xerar un vector non nulo en  que sexa ortogonal a un vector dado e non nulo. Non existe ningunha función continua que faga isto para todos os vectores de entrada non nulos. Isto é un corolario do teorema da bóla peluda. Para velo, considérase o vector dado como o radio dunha esfera, e buscar un vector ortogonal a el equivale a buscar un vector tanxente á superficie desa esfera no punto de contacto co radio. Con todo, o teorema da bóla peluda afirma que non existe unha función continua que poida facer isto en todos os puntos da esfera (ou, equivalentemente, para todo vector dado).

## Notas
Felix Hausdorff

**Felix Hausdorff** (/ˈhaʊsdɔːrf/ HOWS-dorf, /ˈhaʊzdɔːrf/ HOWZ-dorf),  nado en Wroclaw, o 8 de novembro de 1868 e finado en Bonn o 26 de xaneiro de 1942, foi un matemático alemán, cuxo pseudónimo era **Paul Mongré** (*à mon* gré (Fr.) = "Segundo o meu gusto"). É considerado como un dos fundadores da topoloxía moderna, e contribuíu significativamente á teoría de conxuntos, teoría da medida, e á análise funcional.

Hausdorff era xudeu, e a vida volveuse difícil para el e a súa familia após o *Kristallnacht* de 1938. O seguinte ano iniciou esforzos para emigrar aos Estados Unidos, mais foi incapaz de facer arranxos para recibir unha bolsa de investigador. O 26 de xaneiro de 1942, Hausdorff, xunto coa súa muller e a súa cuñada, morreu por suicidio por tomar unha sobredose de veronal, antes que cumprir as ordes dos nazis alemáns para moverse ao campo de Endenich, e alí padecer as implicacións probábeis, sobre o cal non gardaba ningunha dúbida.

## Notas
Carurú

**Carurú** é un concello de Colombia que se atopa no departamento de Vaupés. Segundo o censo de 2015, tiña unha poboación de 3.327 habitantes. Atópase a unha altitude de 185 metros sobre o nivel do mar, rexistrando unha temperatura media de 28 °C. O seu territorio corresponde á Amazonía colombiana, e caracterízase polos bosques densos. 

## Notas
Taraira

**Taraira** é un concello de Colombia que se atopa no departamento de Vaupés. Segundo o censo de 2018, tiña unha poboación de 2.215 habitantes.

## División político administrativa 
Ademais da súa cabeceira municipal, Taraira ten baixo a súa xurisdición as seguintes vereas: La Pista, Puerto Caimán, Puerto Alegría, Puerto López e San Victorino.

## Notas
Cinceiro

miniatura|200x200px|Cinceiro de vidro
Un **cinceiro** ou **cinseiro** é un recipiente destinado a recoller a cinza dos cigarros así como a extinguir e recoller as cabichas. O cinceiro foi durante décadas un utensilio habitual nos fogares, centros de traballo e lugares de ocio. Porén, as restricións ó tabaco que se impuxeron nalgúns países estanos desprazando cara a lugares abertos provocando unha modificación no seu deseño e características.

Basicamente, pódense distinguir dous tipos de cinceiros:

* *Os de sobremesa*.
* *Os destinados a zonas comúns* como recepcións, salas de espera ou lugares abertos.

## Cinceiros para zonas comúns 
Algúns cinceiros instálanse en lugares públicos como recepcións, corredores, salas de espera, etc. O seu tamaño é maior que os anteriores e contan con diferentes sistemas de protección antincendios, antifume, antirroubo, etc.

O cinceiro estándar é un recipiente alto con soporte. Na parte superior conta ben cun orificio, ben cun leito de area protexido por unha reixa. Nesta recóllense as cabichas que poden ser retiradas quedando a cinza na area. A base constitúe polo xeral unha papeleira cunha ou varias aperturas laterais.
miniatura|Cinceiro mural baixo un signo de prohibición en Francia
Ademais, existen as seguintes variedades:

* *Cinceiro mural*. Cinceiro cadrado ou rectangular que se adhire á parede.
* *Cinceiro elevado*. Cinceiro alto que se atornilla na pared.
* *Cinceiro con tellado superior*.
* *Cinceiro tubular*. Consiste nun tubo alto con base plana e sen papeleira inferior.
* *Cinceiro de chan*. Cinceiro que se coloca a ras de chan. Pode ser de area ou con rañura para introducir as cabichas.

Como cinceiros para colocar ó aire libre desenvolvéronse diferentes modelos caracterizados por:

* A protección superior do recipiente contra a choiva
* A incorporación de orificios estreitos para evitar a introdución de lixo e reducir o contido de aire no interior
* A incorporación de contrapesos ou soportes fixos que reduzan o risco de roubo

## Coleccionismo 
Algúns cinceiros serven como artigo promocional para compañías, localidades, institucións, marcas comerciais etc. Incorporan o seu logotipo, eslogan ou imaxe de marca e chegaron a converterse en obxecto de coleccionismo.
Ficheiro:Cenicero_(España)_056.jpg|ligazón=Archivo:Cenicero_(España)_056.jpg|Cinceiro de auga
Ficheiro:RICARD51216.jpg|ligazón=Archivo:RICARD51216.jpg|Cinceiro promocional
Ficheiro:Portable_Ashtray2.jpg|ligazón=Archivo:Portable_Ashtray2.jpg|Cinceiro portátil
Ficheiro:Udendør_askebæger.jpg|ligazón=Archivo:Udendør_askebæger.jpg|Cinceiro mural

miniatura|Cinceiro de decoración con motivos do Nadal
Os cinceiros convertéronse nun adorno máis habitual nos fogares, ata o punto de chegar a ser, nalgúns casos, máis que un instrumento útil parte da decoración.

## Notas
Nintendo Switch 2

A **Nintendo Switch 2** (en ; hepburn: *Nintendō Suitchi Tsū*) é unha consola de videoxogos híbrida desenvolvida por Nintendo, lanzada ao mercado na maioría das rexións o 5 de xuño de 2025. Do mesmo xeito que a Switch orixinal, pódese usar como consola portátil, como tableta ou conectarse a través da base a unha pantalla externa. Os controladores Joy-Con2 pódense usar mentres están conectados ou desconectados do dispositivo. Ten unha pantalla de cristal líquido máis grande e máis almacenamento interno que a Switch orixinal, así como gráficos, controladores e funcións sociais actualizados. A Switch2 admite unha resolución de 1080p e unha frecuencia de actualización de 120 Hz en modo portátil ou de mesa, e resolución 4K cunha taxa de actualización de 60 Hz cando está conectada.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Revista de las Españas

A **Revista de las Españas** foi unha revista publicada en Madrid entre 1926 e 1936, con vocación americanista.

## Historia 
Vinculado á Unión Iberoamericana, o seu primeiro número apareceu en xuño de 1926, durante a ditadura de Primo de Rivera, substituíndo o boletín homónimo da organización, a Unión Iberoamericana.

Nela participaron autores como Ernesto Giménez Caballero (quen estivera a cargo da sección "Revista Ibérica Literaria" durante dez anos), Lorenzo Luzuriaga, José Joaquín Sanchís y Zabalza, Andrés Pando, Guillermo de Torre, Benjamín Jarnés, Francisco Carmona Nenclares, Emma Calderón y de Gálvez, José María de Acosta, Niceto Alcalá Zamora, Dámaso Alonso, Rafael Altamira, Luis Araujo Costa, César Arconada, Miguel Barros Castro, Américo Castro, Roberto Castrovido, Ramón Gómez de la Serna, Ramiro de Maeztu, Teófilo Ortega, Gustavo Pittaluga, José María Salaverría ou Ramón Pérez de Ayala, entre moitos outros.

O seu último número correspondeu a marzo de 1936.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 

### Ligazóns externas 
* Exemplares en Memoria de Madrid.
* Exemplares na Biblioteca Virtual de la Real Academia Nacional de Farmacia
Roldanillo

**Roldanillo** é un concello de Colombia que se atopa no departamento de Valle del Cauca. Segundo o censo de 2015, tiña unha poboación de 32.778 habitantes.

## División político administrativa 
Ademais da súa cabeceira municipal, Roldanillo ten baixo a súa xurisdición os seguintes centros poboados:
* El Retiro
* Higueroncito
* Morelia
* Palmar Guayabal
* Santa Rita
* Tierra Blanca

## Notas
American Mathematical Society

A **American Mathematical Society** (**AMS**) é unha organización dedicada ós intereses da investigación e patrocinio da matemática que xera varias publicacións e organiza conferencias, ademais de outorgar galardóns monetarios: o Premio Satter e o Premio Veblen. 

A AMS é un dos catro membros da Joint Policy Board for Mathematics.

## Historia 
Impresionado pola visita realizada á Sociedade Matemática de Londres, Thomas Fiske fundou no ano de 1888 a Sociedade Matemática de Nova York. J.H. Van Amringe foi o seu primeiro presidente e Fiske o seu primeiro secretario. Rapidamente, a sociedade decidiu publicar unha revista, o *Bulletin of the New York Mathematical Society*, con Fiske como redactor xefe.

En 1891, a británica Charlotte Angas Scott converteuse na primeira muller en ingresar na AMS, daquela chamada Sociedade Matemática de Nova York. A sociedade reorganizouse co seu nome actual (American Mathematical Society) e converteuse nunha sociedade nacional en 1894, e ese ano Scott converteuse na primeira muller no primeiro Consello da sociedade. 

Actualmente, a AMS conta con 30.000 membros en 130 países.

## Premios 
A AMS concede os seguintes premios:

* Premio Morgan
* Premio Cole
* Premio Oswald Veblen en Xeometría
* Premio Ruth Lyttle Satter de Matemáticas

## Notas
Manuel Figueirido

O nome **Manuel Figueirido** pode referirse a:

***Manuel Figueirido Feal**, mestre e escritor galego (1912-1979);

***Manuel Figueirido Jiménez**, futbolista español (n. 1944).
Congreso Internacional de Matemáticos de 2006

O **Congreso Internacional de Matemáticos 2006** foi o vixésimo quinto Congreso Internacional de Matemáticos celebrado en Madrid do 22 de agosto ao 30 de agosto de 2006.

O Premio Carl Friedrich Gauss foi concedido por primeira vez no Congreso Internacional de Matemáticos de 2006, despois da anuncia do premio o 30 de abril de 2002, en homenaxe ao 225º aniversario do nacemento de Carl Friedrich Gauss.

O logotipo oficial da Unión Matemática Internacional foi presentado o 22 de agosto de 2006 na cerimonia de apertura do congreso. Foi gañador dun concurso internacional anunciado pola IMU en 2004.

## Lugar 
O Congreso Internacional de Matemáticos de 2006 celebrouse na Feira de Madrid (IFEMA). É a primeira vez que o Congreso se celebra en España. Durante a súa celebración, a Policía Municipal detivo a dúas bandas de falsos policías que roubaran polo menos cinco matemáticos.

No congreso realizouse unha presentación do proxecto Estalmat. Estalmat é un proxecto da Real Academia Española de Ciencias que prepara novos talentos en matemáticas en España. A exposición tivo lugar o 28 de agosto de 2006 pola tarde.

## Asemblea Xeral 
Do 19 ao 20 de agosto de 2006 celebrouse en Santiago de Compostela a Asemblea Xeral da Unión Matemática Internacional. Foi despois de presentarse como a cidade anfitrioa da Asemblea.

Na Asemblea Xeral, Manuel de León Rodríguez converteuse no primeiro matemático español no Comité Executivo da Unión Matemática Internacional.

A Asemblea Xeral elixiu ao novo presidente da Unión Matemática Internacional, László Lovász, e ao lugardo próximo Congreso, elixindo Hyderabad, India.

## Premios 
O Rei de España, Xoán Carlos I, participou na cerimonia de inauguración e entregou a Medalla Fields aos matemáticos Andrei Okunkov, Grigori Perelman, Terence Tao e Wendelin Werner.

Perelmán, galardoado por resolver a conxectura de Poincaré en 2002, un dos problemas do Milenio do Instituto de Matemáticas de Clay, rexeitou a medalla. A entrega da Medalla a Perelmán estaba prevista moito antes do congreso.

## Notas