open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gatopardo Ediciones

**Gatopardo Ediciones** é unha editorial barcelonesa centrada principalmente na publicación de títulos de narrativa e ensaio non traducidos ao español, e tamén na reedición e recuperación de obras descatalogadas.

## Historia 
A firma foi fundada en Barcelona en 2015 por Javier Villavecchia e Marta Obregón, e dirixida desde esa data por Mónica Monteys. En 2020 asumiu a dirección Lucas Villavecchia, neto dos fundadores, cuxa carreira profesional transitara por Libros del Asteroide e o grupo Penguin Random House. 

## Catálogo 
O catálogo de Gatopardo Ediciones foi crecendo lenta pero constantemente; en marzo de 2025 podíanse adquirir máis de cen obras a través da súa páxina web, todas elas integradas nunha única colección numerada. O italiano Pietro Citati inaugurou o fondo con *Alejandro Magno* (2015), un ensaio biográfico sobre o conquistador macedonio Alexandre o Grande. Seguíronlle as novelas *En peligro* (2015), de Richard Hughes, e *La primavera de los bárbaros* (2015), de Jonas Lüscher, que merecera o Premio Franz Hessel. 

Entre os títulos de Gatopardo que mellor recibimento tiveron dende a súa fundación destacan o libro de viaxes *El turista desnudo* (2017), de Lawrence Osborne, as novelas *Estado de malestar* (2020), de Nina Lykke, e *Temas de conversación* (2021), de Miranda Popkey, e os ensaios *Clics contra la humanidad* (2021), de James Williams, e *Síndrome 1933* (2024), de Siegmund Ginzberg.  Os éxitos distribúense entre os diferentes subxéneros do catálogo, que inclúen narrativa de non ficción, biografías, autobiografías, libros sobre música ou arquitectura e literatura de viaxes, de acordo cos desexos do director: «Gústame pensar no catálogo como unha mestura heteroxénea e definilo polo seu eclecticismo». 

En canto á recuperación de libros descatalogados e á publicación de obras nunca antes impresas en castelán, cabe destacar a boa acollida de *Mujeres excelentes* (2018), de Barbara Pym (1913-1980) e outros títulos desta autora,  e tamén *Una vista del puerto* (2016) e *Un alma cándida* (2018), da británica Elizabeth Taylor (1912-1975). Algúns dos escritores con obras rescatadas por Gatopardo son Charles Dickens, Jack London, Herny James, D. H. Lawrence, E. M. Forster, Joyce Carol Oates e Roald Dahl. 

## Notas
Manuel Ouviña Fernández

**Manuel Ouviña Fernández**, nado na Pobra do Caramiñal cara a 1886, foi un mariñeiro e político galego.

## Traxectoria 
Militante do PSOE, logo das eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro da Pobra do Caramiñal e depositario dos fondos municipais. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu da Pobra do Caramiñal na evasión da Nueva Marujita o 4 de maio de 1937 chegando a Casablanca. Xulgado en Ferrol por adhesión á rebelión foi declarado en rebeldía e fóronlle embargados os seus bens. Foi detido en 1939 e condeado a cadea perpetua.
Antonio Atienza Valle

**Antonio Atienza Valle**, nado en Lebrija en 1957 e finado en San Fernando, Cádiz, o 10 de marzo de 2023, foi un político e xornalista español do Partido Socialista Obreiro Español.

## Traxectoria 
Vinculado ao Grupo de Información e a Publicaciones del Sur, traballaba na localidade desde 1988. Comezou a súa carreira política como alcalde de El Gastor en 1991, tras a destitución de Antonio Roldán Fuentes. En 1993, dimitiu como alcalde e foi substituído por Aurelio Chaves Bermúdez. Foi presidente da Bolsa Agrícola, Hortícola e de Caza de Castela-A Mancha.
## Notas
Linguas dhegiha

As **linguas dhegiha** son un grupo de linguas síux que inclúen a kansa–osage, omaha–ponca, e quapaw. A súa rexión histórica inclúe partes do vales dos ríos Ohio e Mississippi, as Grandes Planicies, e o sueste de Norteamérica. A historia compartida da migración dhegiha constituíu aos pobos dhegiha como grupo unido a finais do século XVII preto do confluencia dos ríos Ohio e Tennessee (o sur de Illinois e o oeste de Kentucky) que nese entón se movían cara o oeste cara o Río Missouri, e separçabase en afluentes diferentes. Con todo, algunhas tradicións orais e evidencias arqueolóxicas indican que os pobos falantes de dhegiha puideron ter migrado cara o oeste fóra do val do río Ohio moito antes.

As linguas dhegiha foron descritas e clasificadas por primeira vez como linguas síux por James Dorsey en 1885. Segundo Dorsey, "degiha" tradúcese como "pertencente ás persoas desta terra" ou "aqueles que residen aquí" en omaha-ponca. Outras variedades dialectais rexistradas por Dorsey coa mesma tradución inclúen "Ye-ga-ha" (kansa), "De-ka-ha" (osage), e "Ugapa" (quapaw). 

O kansa e o osage son mutuamente intelixíbeis. O mesmo ocorre entre o omaha e ponca. 

A 2.º Reunión Anual Dhegiha en 2012 xuntou a falantes de kansa, quapaw, osage, ponca e omaha para compartir as mellores prácticas de revitalización lingüística.

## Notas
Feldespato potásico

miniatura
Denomínase **feldespato potásico** a diversos minerais do grupo do feldespato que conteñen gran cantidade de potasio na súa rede cristalina. Son os seguintes:
*Ortoclasio ou ortosa (fórmula do membro final KAlSi3O8), un importante mineral tectosilicato que aparece en rochas ígneas.
*Microclina, quimicamente igual ao ortoclasio, pero con diferente estrutura cristalina.
*Sanidina, a forma de alta temperatura do feldespato potásico .
*Adularia, unha variedade de baixa temperatura máis ordenada do ortoclasio ou parcialmente desordenada da microclina.
*Amazonita, unha variedade verde da microcilna.

## Aditivo alimentario 
O seu nome como composto químico é silicato de aluminio e potasio, e utilízase como aditivo alimentario co número E **E555**. En 2018 a Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria (AESA/EFSA) iniciou estudos de reavaliación técnicos e toxicolóxicos sobre el.

En 2008, a microclina (xunto con outros compostos de aluminio) foron sometidos a unha Opinión Científica do Panel de Aditivos Alimentarios, Saborizantes, Axudas ao Procesamento e Materiais en Contacto cos Alimentos da EFSA.esquerda|miniatura|Feldespato (amazonita).

## Notas
Víctor San Miguel Prado

**Víctor San Miguel Prado**, nado na provincia de León o 30 de setembro de 1914 e finado en Gusen o 10 de xaneiro de 1941, A familia trasladouse á Coruña en 1920 e residiu no número 122 da rúa Fernández Latorre con seus pais e os seus irmáns Amparo e Arturo. ó igual que seu pai. O 27 de xaneiro de 1941 entrou no campo de concentración de Mauthausen, acabando finalmente no campo de concentración de Gusen, onde pereceu o 10 de xaneiro de 1942. De igual xeito, nun acto celebrado en febreiro de 2025 o concello colocou ó pé do edificio onde viviu unha *Stolperstein* na súa memoria.

## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Aintzane Atela Gurrutxaga

**Aintzane Atela Gurrutxaga**, nada en Pasaia, Gipúscoa en 1969, é unha tradutora e editora vasca.

## Traxectoria 
Traballa como tradutora e editora independente dende 1990. Formou parte do equipo editorial Dicionario Enciclopédico LUR durante dez anos.

No eido da literatura, traduciu obras de Unamuno, George Sand e Andersen, entre outros.

Nos últimos anos, leva traballando no negocio da tradución de Rosetta Text Services, traducindo e editando unha ampla gama de obras: traducións e correccións de libros de texto, traducións literarias, textos populares, óperas, textos técnicos e administrativos, etc.

Foi membro do equipo directivo de EIZIE dende abril de 2011 até abril de 2016.

## Publicacións 
* *Konkorduna*.

## Premios 
* Pola súa obra *Konkorduna*, a cidade de Vitoria outorgoulle o premio á mellor tradución no Día da Lingua Éuscara de 2018.

## Notas
John Gotti

**John Joseph Gotti Jr.**, nado o 27 de outubro de 1940, e finado o 10 de xuño de 2002, foi un mafioso estadounidense, xefe da familia criminal Gambino na cidade de Nova York. Gotti ordenou e axudou a orquestar  en decembro de 1985 o asasinato de Paul Castellano, xefe dos Gambino, tomando pouco despois o control da familia e liderando o que foi descrito como o sindicato do crime máis poderoso dos Estados Unidos.

El e os seus irmáns creceron na pobreza e iniciáronse na vida criminal a idades temperás. Gotti converteuse rapidamente nun dos maiores traballadores da familia Gambino e nun protexido de Aniello Dellacroce, o subxefe da familia, operando fóra de Ozone Park, Queens. Seguindo a acusación do FBI de membros da banda de Gotti pola venda de narcóticos, este comezou a temer que Castellano o matase xunto co seu irmán Gene por vender drogas. Dado que este medo continuou medrando e, en medio do crecente desacordo sobre o liderazgo da familia, Gotti arranxou o asasinato de Castellano.

No seu mellor momento, Gotti foi un dos xefes criminais máis poderosos e perigosos nos Estados Unidos. Mentres que os seus iguais xeralmente evitaban atraer a atención, especialmente dos medios, Gotti recibía o nome de "the Dapper Don" (o Don Elegante) polas súas roupas caras e a súa personalidade franca fronte ás cámaras. Máis tarde acabou por recibir o alcume "the Teflon Don" despois da súa absolución en tres xuízos de grande relevancia nos anos 80, aínda que máis tarde saíu á luz que estes tiñan sido corrompidos por manipulación e mala conduta do xurado, ademais de intimidación de testemuñas. As forzas da lei continuaron recollendo evidencias contra Gotti, quen supostamente gañou entre 5 e 20 millóns de dólares por ano como xefe dos Gambino.

## Notas
Microclina

miniatura|Microclina
[miniatura|200px|[Fotomicrografía dunha sección fina de microclina mostrando un maclado con liñas cruzadas (con luz polarizada cruzada).]]
A **microclina**  (KAlSi3O8) é un importante mineral tectosilicato formador de rochas ígneas. É un feldespato alcalino rico en potasio, simbolizado Mcc.
A microclina contén cantidades menores de sodio. É común no feldespato do granito e nas pegmatitas. Fórmase durante o arrefriamento lento do ortoclasio; é máis estable a temperaturas máis baixas que o  ortoclasio. A sanidina é un polimorfo de feldespato alcalino estable a temperaturas aínda máis altas. A microclina pode ser transparente, branca, amarela clara, de cor vermella ladrillo ou verde; caracterízase xeralmente por xerar maclas que se forman como resultado da transformación do ortoclasio monoclínico en microclina triclínica.

## Xeoloxía 
A microclina pode ser igual quimicamente que o ortoclasio monoclínico, pero pertence ao sistema cristalino triclínico, o ángulo do prisma é lixeiramente menor que un ángulo recto; de aí vén o nome de "microclina" do grego "pequena pendente" (pequena inclinación respecto ao ángulo recto). É unha modificación triclínica completamente ordenada do feldespato potásico e é dimorfa co ortoclasio. A microclina é idéntica ao ortoclasio en moitas propiedades físicas e pode distinguirse por exame óptico ou con raios X. Cando se olla nun microscopio petrográfico polarizante, a microclina mostra un diminuto maclado múltiple que forma unha estrutura con liñas cruzadas como unha grella que é inconfundible.

A pertita pode ser microclina ou ortoclasio con láminas delgadas de albita.

A amazonita (pedra do Amazonas) é unha variedade verde da microclina. Malia o seu nome, non se pode encontrar na cunca do Amazonas. Parece que os exploradores españois que lle deron nome confundírona con outro mineral verde desa rexión.

O cristal de microclina máis grande ata agora documentado atopouse na Devil's Hole Beryl Mine, Colorado, Estados Unidos, e medía ~50 × 36 × 14 m. Este pode ser un dos cristais máis grandes de calquera material atopados ata a data.

A microclina é un axente nucleante do xeo excepcionalmente activo nas nubes da atmosfera. Recentemente foi posible comprender como se unen as moléculas de auga sobre a superficie da microclina.

## Aplicacións 
Emprégase na industria para a fabricación cerámica de porcelanas, para o cal se quenta a alta temperatura e fúndese comportándose como un cemento. Así, elabóranse con ela os esmaltes para pintar sobre porcelana. Igualmente emprégase na fabricación de vidros. A variedade de cor verde amazonita utilízase, unha vez polida, como material de adorno. Os aluminosilicatos potásicos tamén son un aditivo alimentario.

## Notas 
*Alkali feldspars U. Texas
*Mindat

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de minerais
Boyer

O apelido **Boyer** pode estar referido a:

* **Alden Scott Boyer** (1887-1953), farmacéutico, químico e numismático estadounidense;
* **Charles Boyer** (1899-1978), actor francés;
* **Paul D. Boyer** (1918-2018), químico estadounidense , Premio Nobel de Química de 1997;
Alden Scott Boyer

**Alden Scott Boyer**, nado en Cresco, Iowa, o 29 de xaneiro de 1887 e finado en Chicago o 16 de xuño de 1953, foi un farmacéutico, químico e numismático estadounidense. 

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Alden Scott Boyer naceu en 1887 en Cresco, condado de Howard, Iowa, de quen herdou o seu interese pola numismática e o coleccionismo. 

Logo de recibir a súa educación primaria e secundaria en escolas de Cresco, cursou os seus estudos superiores na *Northwestern School of Pharmacy —*logo incorporada á Universidade de Illinois—, onde se graduou en 1908. desde o 26 de agosto de 1932 ao 31 de agosto de 1933.

A súa colección de papel moeda foi adquirida integramente polo comerciante numismático B. Max Mehl en 1928. En 1950 doou parte da súa colección de fotografías á *George Eastman House*, de Rochester, Nova York. Tamén reuniu unha importante colección de moedas da Grecia clásica e outra de moeda colonial americana; esta última acabou formando parte do *Museo Ludger Gravel*, de Montreal, Canadá.

## Vida persoal 
Boyer casou o 29 de agosto de 1909 con Marie Ellen Gunderson (1884-1950). Logo do falecemento da súa primeira esposa o 1 de maio de 1950, casou en segundas nupcias con Elizabeth Marie Johnson (1897-1974), o 8 de xullo dese mesmo ano. Boyer non tivo descendencia en ningún dos dous matrimonios.

Alden Scott Boyer finou en Chicago o 16 de xuño de 1953 aos 66 anos, e foi soterrado no cemiterio Greenwood de Hamilton, Ohio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Smith, P. (2012). "". En *American Numismatic Biographies*. Páxinas 53-54.

### Ligazóns externas 
* Vídeo: "In Focus: Digitizing Alden Scott Boyer's Legacy"
* Vídeo: "In Focus: Preserving and Improving Access to the Boyer Collection"
Enara Garmendia

**Enara Garmendia Ricón**, nado en Olaberria, Guipúscoa, en 1993, é unha escritora e mestra vasca. De nena, primeiro debuxou uns cantos cadros e contou historias curtas con frases curtas, despois comezou a escribir relatos curtos, cambiando os temas e a lonxitude a medida que medraba, ata que finalmente, na adolescencia, comezou a escribir novelas. Gústalle especialmente escribir literatura infantil e xuvenil. Porén, en canto á lectura, le case calquera cousa; o seu favorito son as novelas de suspense e as novelas históricas. Normalmente leva un caderno con ela e escribe cando lle chega a inspiración; se non, anota a idea principal e escríbea cando ten a oportunidade.

## Publicacións 
* *Hiru Gara Baina Niri Bost!* (2021)
* *Etxetik Ameriketara* (2021)

## Notas
Ternua (marca de roupa)

**Ternua** é unha marca vasca fundada en 1994 que produce roupa de montaña.
## Logo e nome de Ternua 
O logotipo, así coma o nome de Ternua son símbolos que gardan algún tipo de relación co País Vasco.

O logotipo de Ternua representa a cola dunha balea. Ao longo da historia, as baleas tiveron unha estreita relación co País Vasco. Os vascos pescábannas no golfo de Biscaia, como demostra a presenza da balea nos escudos de armas de varias vilas costeiras.

O nome Ternua fai referencia á illa de Ternua (nome éuscaro de Terra Nova), onde os vascos ían pescar bacallau e baleas, especialmente nos séculos XVI e XVII. O sitio web e as etiquetas dos produtos de Ternua adoitan indicar isto.

## Notas
Partido Comunista de España (internacional)

O **Partido Comunista de España (internacional)** foi a denominación que tomaron dúas organizacións en España durante a década de 1970.
## Primeiro PCE(i) 
Foi un partido político comunista fundado en 1967 a partir dunha escisión do PCE e do PSUC, a cuxas direccións acusaba de revisionismo, de renunciar á revolución proletaria e de aceptar postulados burgueses. Conseguiu implantarse en zonas agrícolas de Andalucía e nalgunhas universidades. En 1968 sufriu a escisión de Bandera Roja. En 1970 sufriu unha nova escisión, que adoptou o nome de PCE(i)-Línea Proletaria.

En 1973 formaron parte da Asemblea de Cataluña, e en 1975 da Junta Democrática de España. Ese mismo ano cambiaron o seu nome polo de Partido del Trabajo de España.

## Segundo PCE(i) 
En 1975 produciuse a escisión de *Línea Proletaria* en Cataluña, que recuperaría as siglas do PCE(i). A diferencia do primeiro, destacou por defender a independencia de Cataluña, das Illas Canarias e das Illas Baleares dende unha órbita obreirista e inmigrante. Tivo moito eco durante os primeiros anos da transición en Barcelona.

A súa base ideolóxica era maoísta. Era partidario da guerrilla urbana de baixa intensidade, contrario á reforma política e partidario da independencia de Cataluña, ademáis da de outros territorios. Sempre mantivo a súa ilegalidade. O seu símbolo en Cataluña era a *estelada* con fondo vermello.

A influencia do PCE(i) nas rúas barcelonesas foi notable debido aos altercados producidos nas súas manifestacións contra a policía antidisturbios. Empezou a declinar a raíz da morte por un disparo do xove militante Gustau Muñoz, acaecida en 1978 despois dun enfrontamento ca Policía no transcurso dunha manifestación. Os feitos e a responsabilidade desta morte nunca foron aclarados.

Trala da morte de Muñoz, e seguramente debido á actuación orquestada polo Ministerio de Gobernación, o PCE(i) foi desaparecendo pola detención e a desarticulación da maioría dos seus militantes, condeados a logas penas de prisión sen motivos concretos.

Destaca tamén a morte doutro dos seus compoñentes, Jordi Martínez de Foix, en teoría manipulando un explosivo, a pesar de que a familia cre que foi provocado por alguén infiltrado. No seu enterro, na Parroquia de Sant Andreu, interviron o senador Lluís Maria Xirinacs, o pai de Jordi, xente de Socors Català, e outros compañeiros de militancia. Centenares de persoas achegáronse, mais atoparon a praza e os arredores ocupados pola Policía. A familia, para evitar máis dor, decidiu anular a ceremonia, a pesar de que o cura prestábase a realizala. En aqueles anos de gran represión sobre o PCE(i), o Ministerio de Gobernación español estaba a cargo de Rodolfo Martín Villa.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* 

* 

*
Socors Català

**Socors Català** (en galego, *Socorro Catalán*) foi unha organización antirrepresiva catalá xurdida en 1977 a raíz da detención de 4 militantes do Exèrcit Popular Català (EPOCA), acusados do asasinato do empresario José María Bultó o 9 de maio de 1977.

## Historia
Impulsou a campaña *Llibertat Patriotes Catalans*, que durou todo o verán e que foi un dos eixos do acto independentista do Fossar de les Moreres de Barcelona durante a Diada de Cataluña. Entre os seus activistas estiveron Xavier Borràs e Martí Marcó.

A organización disolveuse tras o golpe de Estado do 23 de febreiro de 1981. O seu testemuño foi recollido, de forma parcial, por Comitès de Solidaritat amb els Patriotes Catalans (CSPC).

## Notas
Irati Garmendia Aranburu

**Irati Garmendia Aranburu**, nada en Ordizia, Gipúscoa, en 1994, é unha mestra e escritora vasca.

## Obras publicadas 
Entre outras cousas, escribiu os seguintes libros:

### Literatura infantil: 
#### 2017 
* *Emakumezkoak Historian Barrena* - Haur Hezkuntza: 5-6 Urteko Programazi (Ebooks, Hezkunztako testu liburuak)

#### 2021 
* *Xomorro Lapurra*
* *El Bichito Ladrón*

#### 2022 
* *Zer Du Zeruak Gure Aurka?*

* *27 Egunez Jira Eta Buelta* (en castelán *27 Dias Entre Vuelta Y Vuelta*)
* *¿que Tiene El Cielo Contra Nosotros?*  
* *Tomatea Tripontzi Parea!* (en castelán *La Patata Y El Tomate Comen Hasta Hartarse*)
* *Tipula Eta Erremolatxa Hau Pagotxa!* (en castelán *La Cebolla Y La Remolacha ¡que Buena Cosecha!*)

#### 2023 
* *Los vigilantes de la Huerta*
* *Ospa hemendik!*  
* *Elkarren lagun, gau eta egun*
* *¡Fuera de aquí!* (e éuscaro)
* *Kirats aberats* (en castelán *El tufo, qué lujo!*)

## Notas
Autosemellanza

[dereita|miniatura|200x200px|Unha [curva de Koch ten unha autosemellanza que se repite infinitamente cando se amplía.]]
En matemáticas, un obxecto **autosemellante** é exactamente ou aproximadamente similar a unha parte de si mesmo. Moitos obxectos do mundo real, como as costas dos continentes, son estatisticamente autosemellantes, é dicir, partes delas exhiben as mesmas propiedades estatísticas a varias escalas. 

A autosemellanza é unha propiedade típica dos fractais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Semellanza

* Matriz semellante
Mariola Sampedro

**María José Sampedro Fernández**, chamada **Mariola Sampedro**, nada cara a 1988, é unha política galega conservadora, alcaldesa de Ribeira desde 2025 polo PPdeG.

## Traxectoria 
Licenciouse en Xornalismo na Universidade San Pablo CEU de Madrid e obtivo un mestrado en Dirección de Comunicación, Relacións Públicas e Protocolo. Regresou a Ribeira en 2014 para facerse cargo da xefatura de gabinete do alcalde, Ruiz Rivas.

Deu o salto á política na parte pública logo das eleccións municipais de 2019, cando foi unha das novidades da candidatura de Ruiz Rivas. O PPdeG gañou as eleccións e Sampedro ocupou a primeira tenza de alcaldía. Logo das eleccións municipais de 2023 o PPdeG de Sampedro pasou á oposición, mais recuperou a alcaldía en outubro de 2025 logo dunha moción de censura contra o alcalde nacionalista Luís Pérez Barral, apoiada polos votos do PPdeG e dalgúns concelleiros do partido conservador local PBBI.

## Vida persoal 
Ten colaborado coa Asociación Española Contra el Cáncer.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Ribeira
Adrián del Castillo Soutelo

**Adrián del Castillo Soutelo**, coñecido como **Adriano** ou **Chacón**, nado na Coruña o 1 de marzo de 1906 e asasinado en Hartheim, Austria, o 24 de setembro de 1941, foi un refuxiado galego deportado ós campos de concentración nazis.
[miniatura|200px|*[Stolperstein* en memoria de Adrián del Castillo Soutelo no 169 da rúa de San Andrés da Coruña.]]

## Traxectoria 
Afiliado da CNT, membro do Partido Sindicalista e socio do Centro de Estudios Sociales Germinal.

Trala conclusión da guerra civil española exiliouse en Francia, foi capturado polo exército alemán e encarcerado primeiro no Stalag VIII C, en Zagan (Polonia), e logo enviado ó Stalag XII D, en Trier (Alemaña). O 25 de xaneiro de 1941 ingresou no campo de concentración de Mauthausen e foi despois enviado ó campo de concentración de Gusen. Trasladárono ó castelo de Hartheim, onde foi asasinado na cámara de gas o 24 de setembro de 1941.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Pedro de Rojas Tapia

**Pedro de Rojas Tapia**, nado en Antequera (provincia de Málaga) cara a 1940 e finado na mesma vila o 29 de maio de 2010, foi un médico e cirurxián español, así como político do Partido Socialista Obrero Español.

## Traxectoria 
Licenciado en Medicina pola Universidade de Granada. Traballou en varias vilas da provincia de Máñaga ata establecerse en Antequera. Foi alcalde de Antequera desde 1983 ata as eleccións municipais de 1987. En 1984, o Concello decidiu nomear a Virxe dos Remedios "alcaldesa perpetua", outorgándolle o bastón de mando da alcaldía. 

Fóra da política, mesmo lle outorgou o título de alcalde perpetuo a algúns dos fillos adoptivos de Antequera, como o agostiño Andrés Llordéns e o profesor Juan Manuel Moreno García. Faleceu tras unha longa enfermidade na súa cidade natal.

## Vida persoal 
Os seus pais foron Pedro de Rojas Álvarez e María Luisa Tapia Pardo. Casou con María de los Reyes Rosales Palma e tivo tres fillos, un dos cales tamén é médico.

## Notas
Juventud Comunista Ibérica

A **Juventud Comunista Ibérica** (JCI) foi unha organización política xuvenil española, impulsada polo Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM) durante a Segunda República e a guerra civil española.

A JCI naceu en xullo de 1931 co nome de **Juventudes Comunistas Independientes**, vinculada ao Bloque Obrero y Campesino (BOC), escisión do PCE liderada por Joaquín Maurín e contraria ao estalinismo. 

O POUM proporcionou adestramento militar á JCI.
miniatura|Cabeceira do semanario Acció da Juventud Comunista Ibérica en Tarragona
A partir de setembro de 1935, trala unificación de Izquierda Comunista de España e o BOC que da nacemento ao POUM, convértese nas xuventudes do mesmo. Os seus principais dirixentes foron Germinal Vidal, primeiro secretario da JCI e morto durante a sublevación militar do 19 de xullo de 1936 en Barcelona, Wilebaldo Solano, que lle sucedeu no cargo de secretario, e Ignacio Iglesias. 

Opúxose á entrada do POUM no goberno da Generalitat de Cataluña e formou un Frente de la Juventud Revolucionaria xunto ás Juventudes Libertarias. Tivo un papel destacado durante os Sucesos de maio de 1937. Afirmaba ter 10&nbsp;000 afiliados.

O seu órgano oficial era o periódico *Juventud Comunista*, publicado en Barcelona. Outros órganos foron *Juventud Roja* (Valencia), *La Antorcha* (Madrid), o xornal *Combat* (Lleida) e o semanario *Acción* (Tarragona).

## Notas 
## Bibliografía 
* 
* 
*
El hombre que teje

***El hombre que teje*** é unha curtametraxe documental paraguaia de 2018, dirixida por Armando Aquino, que aborda as historias e lendas relacionadas á tradición do ñandutí a partir da documentación e investigacións do folclorista e antropólogo Gustavo González Riquelme.
O material audiovisual foi guionizado por Eduardo Subeldía e producido polo medio de comunicación *Kultural.com* por iniciativa do complexo Villa Morra Suites. Foi declarado «de interese turístico nacional» pola Secretaría Nacional de Turismo do Paraguai.

## Sinopse 
O documental, de 6 minutos de duración, percorre a traxectoria do ñandutí (tecido tradicional paraguaio), mesturando testemuños, imaxes de arquivo e escenas filmadas en distintos puntos do país para mostrar o seu significado cultural, as lendas que o rodean e a investigación pioneira realizada por Gustavo González Riquelme. O material utilizado inclúe documentos persoais custodiados pola familia do investigador e fotografías que serviron de base para a mostra e a curtametraxe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Curtametraxe publicado oficialmente na plataforma de Youtube.
Club Volei Praia Vigo

O **Club Volei Praia Vigo** é un club deportivo de voleibol praia da cidade de Vigo, fundado en 2007. Xoga os seus partidos coma local na praia de Samil.
## Traxectoria
En 2025 acadou a segunda posición na Liga Nacional de Vólei Praia masculina. Clasificouse para a fase previa da Copa Europea de Voleibol Praia 2025, e encadrouse no grupo E, que xogou en Bellearia Igea Marina (Italia).

## Resultados 
### Sénior masculino 
### Sénior feminino 
## Notas
Brookhattan

O **Brookhattan** foi un club de fútbol estadounidense con sede na cidade de Nova York, que foi membro da American Soccer League (ASL) profesional de 1933 a 1962. O nome é unha mestura dos nomes de Manhattan e Brooklyn, onde xogaba. Máis tarde cambiou o seu nome a **Brookhattan–Galicia** (1948-1958), **Galicia** (1958-1961) e **Galicia–Honduras** (1961-1962).

## Historia 
Fundado como **New York Brookhattan** en 1933, uniuse á primeira ASL e lideraba a liga a metade da tempada da primavera de 1933 cando a liga colapsou. A finais de 1933 uniuse á nova ASL como Brookhattan. En 1942 gañou a Lewis Cup, e en 1945 a ASL, a National Challenge Cup e de novo a Lewis Cup.

En 1947, o importador de café galego Eugene Díaz, propietario do New York Galicia, comprou o Brookhattan, retirou o Galicia da National Soccer League de Nova York e transferiu os seus xogadores ao Brookhattan. O equipo fusionado, renomeado como Brookhattan-Galicia, chegou á final da National Challenge Cup de 1948. repetindo na 1952/53, na que tamén foi elixido mellor xogador da liga. O equipo rematou subcampión da ASL en 1954.

En 1961 o Galicia fusionouse co Honduras, un equipo que non pertencía á ASL, para formar o Galicia-Honduras.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

## Notas
Pobo ute

O **pobo ute** (/ˈjuːt/) é un pobo indíxena da Gran Conca e da Meseta de Colorado que ocupou o actual estado de Utah, o oeste de Colorado e o norte de Novo México. O nome "ute" significa "terra alta" ou "terra do Sol". O seu dialecto ute é unha lingua númica do río Colorado, que forma parte da familia lingüística uto-azteca.

Historicamente, os ute estaban conformados por case unha ducia de bandas nómades, que se reunían para cerimonias e comercio. Tamén comerciaban con tribos veciñas, incluídos os pobos pueblo. Os ute asentáronse na rexión das Catro Esquinas polo ano 1500 e, a finais do século XVII, xa posuían cabalos que adquiriran por mor do comercio con tribos veciñas. O primeiro contacto dos ute cos europeos foi cos españois no século XVIII Hoxe en día, hai tres tribos ute recoñecidas a nivel federal: 

* Tribo india ute do sur da reserva ute do sur, Colorado.
* Tribo india ute da reserva Uintah e Ouray, Utah.
* Tribo ute das montañas Ute, Colorado.

## Localización 
Dende 1500, vivían nas Montañas Rochosas e tamén ocupaban grandes áreas ao oeste das montañas en Colorado e Utah chegando a se estender a partes de Wyoming, o leste de Nevada e Arizona.O estado de Utah leva o seu nome. 

As terras que se estendían cara ao sur desde os utes estaban dominadas polos navaghos e apaches. Os seus veciños do norte eran os shoshone e as súas numerosas tribos. Os utes tamén se trasladaron ás chairas orientais, especialmente despois de recibir cabalos, pero a súa táctica de guerra era retirarse ás montañas e atraer o inimigo tras eles. Cando loitaban a pé nas Montañas Rochosas, eran opoñentes perigosos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Andrés Martín

**Andrés Martín García**, nado en Aguadulce o 11 de xullo de 1999, é un futbolista español que xoga de dianteiro no Racing de Santander, da Segunda División.

## Traxectoria 
Nado en Aguadulce, formouse como futbolista nas canteiras do Antequera e do Córdoba CF, ao que se incorporou en 2016. O 20 de agosto de 2017 debutou co Córdoba B na Segunda División B, nun partido ante o Extremadura UD. A súa estrea co primeiro equipo na Segunda División produciuse o 9 de setembro de 2018, substituíndo a Alejandro Alfaro nun empate sen goles contra o Alcorcón. Tres días despois marcou o seu primeiro gol co primeiro equipo, ante o Nàstic de Tarragona na Copa do Rei.

O 26 de xuño de 2019, tras sufrir o descenso, asinou un contrato de cinco anos co Rayo Vallecano, tamén de Segunda. Na súa primeira tempada contribuíu con catro goles ao ascenso do equipo madrileño á Primeira Divisón. Debutou na máxima categoría o 15 de agosto de 2021, substituíndo a Óscar Valentín nunha derrota por 0-3 contra o Sevilla. O 27 de xaneiro seguinte, tras contar con poucas oportunidades, foi cedido ao Tenerife ata o final da tempada.

De volta no Rayo para a tempada 2022/23 volveu ter poucos minutos de xogo e na seguinte campaña foi cedido ao Racing de Santander, da Segunda División. O 2 de agosto de 2024 asinou un contrato de catro anos co conxunto cántabro.

## Notas
Mamani

**Mamani** é un apelido de orixe andina vinculado principalmente á lingua e cultura aimará. Etimoloxicamente, atribúeselle o significado de «falcón» ou «ave de rapina» en aimará. É un dos apelidos indíxenas máis frecuentes no altiplano andino, con máxima presenza en Bolivia e distribución relevante en Perú, e o norte de Arxentina e Chile.

## Etimoloxía 
A forma *Mamani* atópase rexistrada na tradición lexicográfica aimará e en estudos onomásticos andinos. e que, como apelido, ten raíces prehispánicas na rexión do Collao, a arredores do lago Titicaca.

## Notas
Lluïsa Forrellad i Miquel

**Lluïsa Forrellad i Miquel**, nada en Sabadell, Barcelona, o 17 de maio de 1927 e finada en Sardañola do Vallés, Barcelona, o 4 de agosto de 2018, foi unha escritora española en lingua catalá e española. Gañadora do Premio Nadal en 1953 á idade de 26 anos coa novela *Siempre en capilla*.

## Biografía 
Gañou o Premio Nadal en 1953 con só 26 anos coa súa obra *Siempre en capilla*. A novela narra en primeira persoa, desde un punto de vista de estudo, os transos de dous médicos e un químico recentemente titulados durante unha epidemia de difteria no Londres de finais do século XIX.

De difícil clasificación, quizais romanticismo gótico tardío, e en especial no contexto da época e do resto de novelas gañadoras entón do Nadal, todas encadrables, dentro dun maior ou menor interese literario, no chamado realismo social da posguerra, resulta, máis de cincuenta anos despois da súa publicación, unha lectura decididamente excitante.

Despois de máis de 50 anos de silencio publica en 2006 unha das obras que estivo a escribir *Foc Latent* (Angle editorial), para o que a autora realizou unha exhaustiva investigación de materiais históricos, narra unha historia romántica ambientada na convulsa Barcelona de finais do século XIX, onde se mesturan paixóns, segredos e revoltas. 

A raíz do premio, a populariedade desátase pero ela decide desaparecer da escena pública. A prensa a chama «a escritora pantasma». Forrellad, infatigable, non deixa nunca de escribir e de reescribir durante as seguintes décadas. *Foc* Latent marcou a súa reaparición pública máis de cincuenta anos despois, cun éxito rotundo de público e crítica. Publicou tamén en lingua catalá, ademais: *Sempre en capella* (2007), *Retorn amarg* (2008) —considerada por *Time Out* unha das cinco mellores novelas do ano—, *El primer asalt* (2009) e ''L'Olor del mal'' (2010).

Faleceu en Bellaterra, entidade municipal de Sardañola do Vallés (provincia de Barcelona), o 4 de agosto de 2018.

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Páxina dedicada a Lluïsa Forrellad, dentro de letra, o espazo de literatura catalá da Universidade Aberta de Cataluña, en catalán.
* Luïsa Forrellad. A escritora esquecida. Podcast dA Cadea Ser con motivo do seu falecemento/
Vénula

[miniatura|Tipos de [vaso sanguíneo|vasos sanguíneos, incluíndo unha vénula, vea e capilares.]]
Unha **vénula** é unha vea moi pequena que forma parte da microcirculación que permite que o sangue retorne desde a rede de capilares para drenar no sistema venoso por medio de veas cada vez máis grandes. As **vénulas poscapilares** son as veas máis pequenas, cun diámetro de entre 10 e 30 micrómetros (μm). Cando as veas poscapilares incrementan o seu diámetro ata os 50&nbsp;μm poden incorporar músculo liso e denomínanse **vénulas musculares**. As veas conteñen aproximadamente o 70 % do volume sanguíneo total, mentres que aproximadamente o 25 % está contido nas vénulas. Moitas vénulas únense formando unha vea.

## Estrutura 
As vénulas poscapilares teñen unha soa capa de endotelio rodeado por unha lámina basal de fibras reticulares. As vénulas son porosas, de modo que o líquido do plasma e as células sanguíneas poden moverse facilmente desde o torrente circulatorio atravesando as súas paredes, xa que non todo o intercambio entre o sangue e os tecidos ten lugar nos capilares. Entre os lobos da pituitaria hai probas anatómicas de vénulas interlobo confluentes que proporcionan sangue desde o lobo anterior ao lobo neural que facilitarían compartir de forma inmediata información entre os lobos da glándula pituitaria (hipófise).

En contraste coas vénulas regulares, as vénulas de endotelio alto son un tipo especial de vénula na que o endotelio está feito de células cuboides simples. Os linfocitos saen do torrente circulatorio e entran nos ganglios linfáticos a través destas vénulas especializadas cando se detecta unha infección.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arteriola
* Microcirculación
Ediciones Torremozas

**Ediciones Torremozas** é unha editorial española especializada na difusión de literatura escrita por mulleres.

## Historia 
A editorial foi fundada pola poeta e ensaísta Luzmaría Jiménez Faro en 1982 en Madrid. Dende o principio, o obxectivo principal foi a divulgación da literatura feminina, especialmente no xénero poético; tanto a publicación de textos de autoras noveis como o rescate da obra de numerosas escritoras e intelectuais esquecidas perseguían este fin. Tamén foi unha resposta a unha necesidade da época: a pesar da transición á democracia, as escritoras seguían tendo dificultades para acceder ás editoriais. Tras o falecemento de Luzmaría Jiménez en 2015, a súa filla Marta Porpetta Jiménez asumiu a dirección da editorial.

## Catálogo 
Os case mil títulos que Torremozas editara no seu corenta aniversario e os que virían despois están distribuídos en diferentes coleccións que abarcan diversos xéneros (narrativa, teatro, ensaio, biografía, memorias, epistolarios), aínda que predominan as coleccións dedicadas á lírica. En 1982 inaugurouse o fondo co primeiro volume dunha serie de poesía, a Colección Torremozas; titulábase *Poemas (Primera selección de nuevas voces)* e reunía composicións de catro poetisas: Lola Deán, Pilar Monzón, Amaranta Ortega e María Carmen Tobajas. Esta vontade evidente desde o primeiro título de dar a coñecer autoras emerxentes conviviu coa recuperación de figuras consolidadas pero a miúdo relegadas polo mundo editorial, con obras que non se podían atopar pola penuria de reedicións, ou directamente marxinadas ou ignoradas.
[miniatura|alt=Portada de Cancionero de la enamorada, de Carmen Conde, publicado por Ediciones Torremozas|Portada de *Cancionero de la enamorada*, de [Carmen Conde, publicado por Ediciones Torremozas|411x411px]]
Neste ámbito cómpre destacar a atención prestada ao legado literario de Carmen Conde e Gloria Fuertes. Non é unha casualidade, senón unha consecuencia lóxica da relación directa de ambas escritoras con Luzmaría Jiménez, que foi designada testamenteira literaria por Conde e herdeira universal de Fuertes. Deben mencionarse tamén os volumes poéticos de autoras contemporáneas de dilatada traxectoria, como Pino Ojeda (*El alba en la espalda*, 1987), Aurora de Albornoz (*Canciones de Guiomar*, 1990), Elena Andrés (*Talismán de identidad*, 1992),  Ernestina de Champourcin (*Del vacío y sus dones*, 1993), Concha Zardoya (*El don de la simiente*, 1993) e Ana Rossetti (*Panabcdario*, 2014).

Tampouco se desatendeu a produción de poetisas que case poden considerarse clásicas: Emily Dickinson, Emily Brontë, a española Carmen de Burgos, a arxentina Alfonsina Storni, a uruguaia Juana de Ibarbourou ou a portuguesa Florbela Espanca. Luzmaría Jiménez tamén é responsable dunha notable tarefa como compiladora de poesía feminina, como demostra a publicación en Torremozas dos seus catro volumes (1995-2002) de *Poetisas Españolas.* *Antología general* (Tom I. Ata 1900; II. De 1901 a 1939; III. De 1949 a 1975; IV. De 1976 a 2001).

## Notas
Escala de Kinsey

A **escala de Kinsey** é un instrumento de investigación empregado para describir a orientación sexual dunha persoa en base ás súas experiencias ou respostas nun momento concreto. Adoita usar un rango de 0 a 6, onde o 0 significa "unicamente heterosexual" e o 6 "unicamente homosexual". Nos volumes tanto masculinos coma femininos dos *Informes Kinsey* engádese unha variable adicional, X, que indica "sen condutas ou reaccións sociosexuais" (asexualidade). A escala foi desenvolvida para demostrar que a sexualidade non encaixa en dúas categorías estritas: homosexual e heterosexual. Pola contra, Kinsey pensaba que a sexualidade é fluída e suxeita a mudanzas ao longo do tempo.

No canto de empregar etiquetas socioculturais, Kinsey usou principalmente avaliacións do comportamento para situar aos individuos na súa escala. A primeira versión contaba con trinta categorías que representaban cadanseu caso de estudo, mais a escala final limitouse a sete categorías. En total, realizáronse máis de 8.000 entrevistas durante a investigación.

Ao introducir a súa escala, Kinsey afirmou:

## Descrición da escala 
A escala de Kinsey ten un rango entre o 0, que se corresponde con aquelas persoas que só manifestan desexos ou experiencias sexuais respecto do sexo oposto, e o 6 para aquelas que só teñen desexos ou experiencias sexuais con individuos do mesmo sexo. Os valores entre o 1 e o 5 correspóndense con diferentes niveis de desexo ou experiencias cara a ambos os sexos, incluíndo desexos de actividade sexual "incidentais" ou "ocasionais" con persoas do mesmo sexo. Non fai referencia á autoidentificación como heterosexual, bisexual ou homosexual.

Kinsey recoñeceu que as sete categorías da escala non poden reflectir na súa totalidade a sexualidade de cada individuo. Neste sentido, destacou a importancia de recoñecer que "a realidade inclúe individuos de cada tipo intermedio, situados nun continuo entre dous extremos e entre todas e cada unha das categorías da escala". Malia que os sociólogos Martin S. Weinberg e Collin J. Williams afirmaron que, en principio, as persoas asignadas cun valor entre o 1 e o 5 poderían ser consideradas bisexuais,, Kinsey afastouse do uso do termo bisexual para describir aos individuos que manteñen actividades sexuais con homes e mulleres, preferindo empregalo no seu sentido biolóxico tradicional (é dicir, como equivalente de hermafrodita). Así, sinalou que "até que se demostre que as preferencias nas relacións sexuais dependen da posesión de estruturas anatómicas ou capacidades fisiolóxicas masculinas e femininas nestes individuos, é un desatino chamalos bisexuais".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Metabolóxeno

Un **metabolóxeno** é un morfóxeno (molécula) que pode iniciar, promover e manter o metabolismo e a homeostase. Baseándose nesta definición, as proteínas morfoxenéticas óseas (BMPs) son metabolóxenos, xa que están implicadas na homeostase do ferro, a adipoxénese da graxa marrón e o metabolismo enerxético. O profesor A. Hari Reddi e Anand Reddi en *Cytokine Growth Factor Review* foron os primeiros en propoñer o termo metabolóxeno (como se revisou nun número especial de dita revista no que o editor envitado foi o doutor A. Hari Reddi titulado *Bone Morphogenetic Proteins, Stem Cells and Regenerative Medicine*).

## Notas
Concellos do departamento de Morbihan

miniatura|dereita|200px|Departamento de Morbihan.
A seguinte é unha lista das 249 **comunas do departamento de Morbihan**, na Bretaña, en Francia.

## Lista de comunas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Morbihan
Allaire, Morbihan

**Allaire** (en ) é un concello do departamento de Morbihan, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía
Lago de Ichkeul

O **lago de Ichkeul** (en ; Buḥayra ʾIshkul) é un lago no norte de Tunisia, situado a 20 quilómetros de Bizerta, a cidade máis setentrional de África, no mar Mediterráneo. O lago e as zonas húmidas do Parque Nacional Ichkeul son un importante punto de parada para centos de miles de aves migratorias cada ano. Entre os visitantes do lago atópanse patos, gansos, cegoñas e flamengos rosas. A construción de presas nos ríos que o alimentan produciu importantes cambios no equilibrio ecolóxico do lago e as zonas húmidas. 

## Historia
miniatura|200px|Lago Ichkeul
Durante o reinado da dinastía hafsí, o lago Ichkeul foi unha reserva durante o século XIII. Posteriormente, converteuse en propiedade de dominio público a principios do século XX durante o dominio francés. Desde 1980, é Patrimonio da Humanidade da UNESCO.

Debido a que as presas reduciron drasticamente a entrada de auga doce aos lagos e marismas os xuncais, os xuncos e outras especies de plantas de auga doce substituíronse por plantas salgadas. Estes cambios produciron unha forte redución nas poboacións de aves migratorias, que dependen da mestura de plantas que existían antes.

Segundo o sitio web da UNESCO, o goberno tunisiano tomou algunhas medidas para reter a auga doce e reducir a salinidade, e o lago retirouse da lista de Patrimonio Mundial en Perigo da UNESCO en 2006.

Non obstante, algúns informes da Unión Mundial para a Conservación suxiren que a salinidade xa se volveu excesivamente alta e a posibilidade de rehabilitación pode estar a desaparecer rapidamente.

## Parque Nacional de Ichkeul
[thumb|459x459px|Parque Nacional de Ichkeul, [Patrimonio da Humanidade en Tunisia.]]
Parque Nacional de Ichkeul O parque é un Patrimonio da Humanidade situado no norte de Tunisia, a 25 km ao suroeste de Bizerte e a 15 km ao norte de Mateur. O parque figura na lista de Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1980, e entre 1996 e 2006 tamén figura no grupo da lista de Patrimonio da Humanidade en Perigo. O parque está xestionado polo Ministerio de Agricultura de Tunisia.

A planta con flores  Nabli, que só se atopa en Tunisia, foi colleitada en 1965 no Parque.

## Galería

Ficheiro:Parcichkeul3.jpg|Vista do Parque Nacional de Ichkeul
Ficheiro:Ichkeul002.jpg|Paisaxe lacustre
Ficheiro:Ichkeul003.jpg|Ribeira do lago

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* UNESCO website
* WCMC datasheet
* ACST Photos: Exploring Lak Ichkeul
* National Aeronautics and Space Administration
Herpes

O termo **herpes** pode referirse:

* Ao **herpes simple**, unha lesión ou enfermidade inflamatoria que adoita aparecer nos tipos I e II. Correspóndese tamén co herpes xenital, o vaxinal ou o peneano.

* Ao **herpes zóster**, nome da reactivación do virus da varicela (*virus varicella-zoster*), caracterizada por pequenas bochas dolorosas en forma de anel, agrupadas ao longo dun dermatoma;

* Aos **herpesvirus**, todos os virus da familia Herpesviridae.
Comitès de Solidaritat amb els Patriotes Catalans

**Comitès de Solidaritat amb els Patriotes Catalans** (*Comités de Solidariedade cos Patriotas Cataláns*) (CSPC) foi unha plataforma antirrepresiva independentista catalá, creada en 1979 a raíz das detencións o 2 de xuño de 1979 de cinco militantes de Independentistes dels Països Catalans (IPC) acusados de pertencer á banda terrorista Terra Lliure.
## Traxectoria
Pretendía ser a continuadora de Socors Català (que funcionou entre 1977 e 1981) e facer o mesmo papel que facía no País Vasco Gestoras Pro Amnistía, encargárdose da defensa xurídica dos independentistas detidos. Editaba a revista bimestral *Clam*, e participaba nos actos da Diada de Cataluña no Fossar de les Moreres. Tamén estivo presente nos actos de organización do Moviment de Defensa de la Terra e Catalunya Lliure, aínda que mantendo a súa independencia, e en actos da Universitat Catalana d'Estiu para denunciar a situación dos presos independentistas.

Ao mesmo tempo organizou autocares para protestar contra a demanda de extradición de Manuel Viusà en 1979, participou no acto da Crida a la Solidaritat no Camp Nou en 1981 e organizou protestas contra as detencións de Pere Bascompte e Jaume Llussà en 1983, contra as detencións de tres militantes de Terra Lliure en 1985, outros tres en 1988, e contra a onda de detencións de 1992 que levou á disolución definitiva de Terra Lliure e á integración de moitos dos seus militantes en ERC.

Na actualidade a organización Alerta Solidària autoproclámase herdeira dos CSPC, e é a organización antirrepresiva da Esquerra Independentista. Ademais da consideración de herdeira da CSPC, tamén adoptou o seu logotipo.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Web de  *Alerta Solidària*.
Nós Mesmas

**Nós Mesmas** é unha asociación sen ánimo de lucro con sede en Vigo, creada en 2008. O colectivo traballa desde unha perspectiva transfeminista, co obxectivo de promover a visibilidade e os dereitos das mulleres lesbianas, bisexuais, persoas trans e non binarias.

A organización actúa como espazo seguro e de apoio mutuo,
 combinando o activismo social e político cun enfoque participativo e horizontal. A súa acción céntrase na defensa da diversidade afectivo-sexual e de xénero, entendida como parte esencial dos dereitos humanos.

Ao longo da súa traxectoria, desenvolveu programas de acompañamento, educación e sensibilización social, así como campañas e obradoiros dirixidos a centros educativos e colectivos xuvenís. En 2024 rexistráronse máis de 4.000 participantes en actividades formativas e máis de 500 atencións individualizadas.

Nós Mesmas forma parte da FELGTBI+ e, xunto con Avante LGBT+, organiza o Orgullo Crítico da cidade de Vigo. 

## Notas