Leirón rabudo

O **leirón rabudo**, **leirón gris** ou **leirón rilón** (*Glis glis*) é unha especie de roedor esciuromorfo da familia *Gliridae*, común en Europa.

## Características 
É un pequeno roedor pero de tamaño considerable se o comparamos cos ratos e as toupas pequenas, chegando a acadar unha lonxitude de 13 a 20&nbsp;cm, máis a cola duns 11 a 17&nbsp;cm. As orellas miden ao redor de 25 e 32&nbsp;mm, mentres que os ollos están entre 15,7 e 21&nbsp;mm. O peso oscila entre os 75 e 220 g.

Posúe un suave pelaxe de cor gris prateada no lombo e a cola, tornando a unha cor gris escura, case negra, tan só unha fina franxa en torno aos ollos, sendo de cor branca por baixo (ao longo de toda a parte inferior). Na súa cara resaltan os seus ollos (negros, redondos, grandes e saltóns), o seu nariz (dun ton rosado) no medio dun pequeno fociño poboado de longos bigotes, e unhas grandes orellas que destacan á primeira ollada. A cola é case tan longa como o resto do corpo, tupida, toda ela poboada de abondosa pelaxe, formando unha capa uniforme. As femias teñen doce mamas, ou o que é o mesmo, seis pares de mamas, presentando dúas pectorais, dúas abdominais e dúas inguinais. A fórmula dentaria deste leirón, é . O número de cromosomas para esta especie é (2n) = 62.

## Hábitat 
Vive e desenvólvese basicamente en bosques caducifolios de planifolios, en xardíns, hortas e froiteiras, onde poden atopar abondoso alimento. Atópanse moi cómodos en bosques de carballos (*Quercus robur*), faias (*Fagus sylvatica*), castiñeiros (*Castanea*) ou avelairas (*Corylus*). Tamén habitan as zonas rochosas do bosque, onde as rochas fan as veces de refuxio. En canto ao rango de hábitat altitudinal, pode dicirse que, aínda que raras veces vive a unha altitude superior dos 1.000 msnm, este rango atópase situado entre os 50 e 2.000 m.

## Distribución 
*Glis glis* é unha especie unicamente europea: espállase ao longo de toda a Europa continental, dende o norte da Península Ibérica ata o norte da antiga Persia (Irán). Presente tamén en Sardeña, Córsega, Sicilia, Creta e Corfú, todas elas illas. Houbo un intento en Gran Bretaña de introducir esta especie a comezos do século XX, desembocando isto nun éxito moderado. En España áchase a subespecie *Glis glis pyrenaicus*, que ocupa a Cordilleira Cantábrica, os Pireneos e o Sistema Ibérico.

## Dieta 
O réxime alimenticio deste leirón é preferentemente vexetariano. Os seus alimentos preferidos son as sementes e os froitos secos; por exemplo landras, castañas, noces e abelás. De feito, polo seu hábito ou modo de vida, precisan de alimentos moi enerxéticos. Cando é o tempo, inxiren froitas e bagas, como mazás, cirolas, amoras, silvas, arandos, amorodos, figos e peras. Como complemento habitual da súa dieta, decántanse por artrópodos, flores, fungos, cogomelos e gromos, ou ata as partes máis verdes dalgunhas plantas. Tamén se alimenta ocasionalmente de pequenos vertebrados, particularmente crías de aves ás que atopa no niño. No outono, os leiróns engordan moitísimo e almacenan pouco alimento, constituíndo así boas reservas enerxéticas para enfrontarse co longo período de hibernación.

## Miscelánea 
Actualmente, o leirón rilón é consumido en Eslovenia, onde é considerado unha exquisitez, aínda que o seu uso como alimento foi máis estendido durante a segunda guerra mundial.

## Notas 
## Ligazóns externas