open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Satur Grech

**Saturnino Grech Pomares**, máis coñecido como **Satur Grech**, nado en Alacante o 6 de xuño de 1914 e finado en Palma o 31 de xullo de 2001, foi un futbolista e adestrador español.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira como futbolista no Poble Nou de Barcelona, pasando despois polo Murcia, a UE de Sants, o Espanyol, o Sabadell e o Cartagena. En 1942 fichou polo Mallorca, onde militou durante varias tempadas, antes de pasar ao Arenas de Zaragoza e ao Constància, onde colgou as botas en 1949.

Iniciou a súa carreira como adestrador no propio Constància, pasando logo polo Mallorca en dúas etapas. En xaneiro de 1954 colleu as rendas da UD Las Palmas, coa que conseguiu o ascenso á primeira división por segunda vez na historia do club. Continuou durante tres tempadas máis no equipo canario, conseguindo sempre a permanencia.

En 1957 chegou ao Sevilla, ao que dirixiu en varios partidos da Copa de Europa, e máis tarde pasou polos bancos de Hércules, Mallorca, Atlético Baleares, Cartagena e Tenerife. En 1965 converteuse no novo adestrador do Racing de Ferrol, co que se proclamou campión da Terceira División e logrou o ascenso á Segunda despois de varios anos de ausencia. Estivo á fronte do equipo durante dúas tempadas máis, e tras pasar polo Lleida e o Compostela, regresou ao Racing para a tempada 1971/72, pero foi destituído despois de só oito partidos, cun balance dun empate e sete derrotas. Por último adestrou de novo o Constància antes de retirarse.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Datos do adestrador en BDFutbol .
Bandeira de Nunatsiavut

A **bandeira de Nunatsiavut** é a bandeira adoptada polo Asociación Inuit de Labrador para representar aos inuit de Labrador e os territorios que eles reclaman, coñecidos colectivamente como Nunatsiavut. A bandeira presenta un inuksuk tradicional coas cores branco, azul e verde, as cales tamén están presentes na bandeira de Labrador.

A bandeira converteuse nun símbolo oficial da rexión tras a ratificación da Constitución Inuit de Labrador o 1 de decembro de 2005. O anexo 1-C da constitución define a bandeira coas súas cores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
German Titov

**German Stepanovich Titov**, nado en Verhnee Zhilino (Krai de Altai, Rusia), o 11 de setembro de 1935 e finado o 20 de setembro de 2000, foi un cosmonauta soviético e segunda persoa en orbitar a Terra na misión Vostok 2.

## Traxectoria
miniatura|Escultura na honra de Titow presidindo o porto na illa Titop, nomeada como homenaxe ao cosmonauta, na Baía de Ha-Long, Vietnam. Xuño de 2025
Titov completou o seu adestramento militar en 1957, servindo na Forza Aérea da Unión Soviética como piloto na Segunda Rexión de Aviación de Leningrado. En 1960 foi elixido no primeiro grupo de cosmonautas da Unión Soviética, viaxando a bordo da Vostok 2 nunha misión de un día e converténdose no segundo ser humano en orbitar a Terra despois de Iuri Gagarin. En 1962 adestrou para ser piloto de probas na Academia Zhukovskii de Enxeñaría da Forza Aérea, liderando o grupo que adestrou para pilotar o avión espacial Spiral e graduándose en 1968. Titov elixiu seguir unha carreira máis dirixida á xestión nas forzas espaciais en lugar de continuar como cosmonauta, graduándose na Academia Xeral de Persoal Militar chegando a ser Director Adxunto do Mando e Control Espaciais en agosto de 1972. En paralelo foi deputado do Soviet Supremo da Unión Soviética de 1962 a 1970. A partir de 1973 foi Director Adxunto de GUKOS para investigación e, entre 1979 e 1991, comandante da mesma organización. Titov retirouse do exército en outubro de 1992. En 1995, foi elixido para a Duma Estatal polo Partido Comunista .Finou en Moscova por mor dunha parada cardíaca o 20 de setembro de 2000.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Vostok 2
Bandeira de Cantabria

A **bandeira de Cantabria** é un dos símbolos de Cantabria, unha comunidade autónoma de España. As cores da bandeira oficial foron estabelecidas no seu Estatuto de Autonomía. Componse de dúas franxas horizontais iguais, sendo a branca a superior e a vemella a inferior, co escudo da comunidade no seu centro xeométrico.

## Historia 
Cando, por Real Orde de 30 de xullo de 1845, se asignaron as bandeiras que corresponderían ás diferentes matrículas das provincias marítimas de España, todas elas recibiron como contrasinal deseños aleatorios nas cores azul, vermello, amarelo e branco. Algúns autores defenden que non foi así para a provincia marítima de Santander, na cal se respectou a súa bandeira branca e vermella. Segundo as teses dos historiadores que apoiaron a asunción do estandarte branco e vermello da provincia marítima de Santander pola comunidade autónoma de Cantabria, o seu contrasinal é o único en España anterior á Real Orde de 30 de xullo de 1845 que respectou a súa bandeira branca e vermella empregada cando menos dende o século XVIII por barcos e tropas cántabras.

[miniatura|Recreación contemporánea do [lábaro cántabro.]]
En calquera caso, a bandeira foi amplamente asumida como emblema na rexión, até o punto que a propia cidade de Santander, que posuía bandeira propia branca e azul, chegou a substituíla pola da matrícula marítima, até que na segunda década do século XX, un informe de Fresnedo de la Calzada propiciou un deslinde dos campos, pasándose a usar a branca e azul para a capital e a branca e vermella pola daquela deputación provincial; sendo posteriormente asumida pola comunidade autónoma cántabra.

No ano 2016, atendendo ás reivindicacións de diversos colectivos tanto sociais como políticos, recoñeceuse oficialmente como símbolo representativo e identitario do pobo cántabro unha segunda bandeira que fora desestimada no proceso autonómico, o lábaro cántabro.

## Outras bandeiras históricas 

Ficheiro:Cantabrian Lábaru Flag (Alternative Version).svg|Versión alternativa do lábaro, con dúas cenefas e unha circunferencia rodeando os catro crecentes lunares de Barros.
Ficheiro:Royal flag of Ramiro I of Asturies.svg|Bandeira real de Ramiro I (842-850), descendente directo de Pedro de Cantabria.
Ficheiro:Lábaro1703.png|Interpretación moderna do lábaro cántabro (c. 1703).
Ficheiro:Flag_maritime_santander.svg|Contrasinal da provincia marítima de Santander (século XVIII-presente; oficial dende 1845).
Ficheiro:Division cantabra.svg|Bandeira dun batallón da División Cántabra, 1809. *Nas súas esquinas, o lábaro cántabro*.
Ficheiro:Bandera de la ADIC.svg|Bandeira de ADIC, proposta na Transición como bandeira oficial de Cantabria xunto ao lábaro e a bandeira actual.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA.: *Gran Enciclopedia de Cantabria*. Santander: Cantabria, 1985 (8 tomos) e 2002 (tomos 9, 10 e 11). ISBN 84-86420-00-8
### Outros artigos 
* Lábaro cántabro
Bandeira das Illas Marianas do Norte

A **bandeira das Illas Marianas do Norte** foi adoptada en xullo de 1985 pola Segunda Constitución das Marianas do Norte. A bandeira das illas foi deseñada orixinalmente por Taga durante o ano 1985. Máis tarde, durante ese ano, finalizaron o bosquexo da bandeira na última convención constitucional da Commonwealth das Illas. Este foi o momento máis simbólico da anexión das illas. 

A bandeira consta de tres símbolos: unha estrela que representa aos Estados Unidos, unha pedra latte que representa aos chamorros e unha *warmwar* (coroa decorativa) que representa a carolinos; o fondo azul representa o océano Pacífico e a foxa das Marianas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira de Guam

A **bandeira do territorio de Guam**, pertencente aos Estados Unidos, foi adoptada o 9 de febreiro de 1948. A bandeira territorial é de cor azul escuro cun estreito bordo vermello por todos os lados (o bordo foi un engadido posterior). O bordo vermello representa o sangue derramado na segunda guerra mundial e durante a soberanía española no territorio. No centro da bandeira está o escudo de armas; un emblema en forma de améndoa, que representa unha proa navegando na baía de Hagåtña preto de Hagåtña, e *GUAM* coloreado con letras vermellas. A forma do emblema lembra as pedras de tiracoios usadas polos antigos chamorros. O terreo do fondo representa o cantil Two Lovers Point de Guam.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira da Polinesia Francesa

miniatura|Asemblea da Polinesia Francesa coas bandeiras de Francia e a Polinesia francesa.
A **bandeira da Polinesia Francesa** (en ) é a bandeira civil e estatal do país ultramarino francés da Polinesia. Foi adoptada oficialmente no ano 1984.

## Descrición 
Componse de dúas bandas horizontais vermellas que encerran unha ampla banda branca nunha proporción 1:2:1; centrado na banda branca está o escudo da Polinesia Francesa como un disco de 0,43 m de diámetro cun patrón de ondas azuis e brancas que representa o mar na metade inferior e un patrón de raios dourados e brancos que representa o Sol na parte superior. Ademais, ten unha canoa polinesia montada sobre o patrón de ondas; a canoa ten unha tripulación de cinco persoas representada por cinco estrelas que simbolizan os cinco grupos de illas; o vermello e o branco son cores tradicionais da Polinesia.

Todos os buques rexistrados na Polinesia Francesa teñen que ondear a bandeira francesa, incluso para os pequenos barcos que navegan entre as illas, xa que non existe un alférez oficial ou oficial da Polinesia Francesa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira das Illas Pitcairn

A **bandeira das Illas Pitcairn** é un dos símbolos das Illas Pitcairn e foi adoptada oficialmente o 2 de abril de 1984. O deseño foi suxerido polo Consello das Illas Pitcairn en decembro de 1980 e foi aprobado pola raíña Isabel II en abril de 1984. A bandeira ondeou nas Pitcairn por primeira vez en maio de 1984, durante unha visita do daquela gobernador Richard Stratton (1980—84).

A bandeira das Illas Pitcairn é unha bandeira azul coa bandeira da Unión no cantón e o escudo de armas de Pitcairn.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Marta Giráldez Barral

**Marta Giráldez Barral**, nada en Paradela (Meis) en 1977, é unha política e avogada galega.

## Traxectoria
Dirixe un bufete de avogados en Caldas de Reis. En 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE ao concello de Meis pasando de 1 a 3 concelleiros e sendo a segunda forza máis votada, se ben non conseguiu acabar coa maioría absoluta do PPdeG. En 2011 repetiu os resultados de catro anos antes, e en 2015 conseguiu un novo avance ao pasar de 3 a 5 concelleiros, quedando o PPdeG con 7 á beira de perder a maioría absoluta tras un polémico reconto na mesa da Armenteira, sen cuxos resultados os populares terían complicado revalidar a maioría. 

Nas municipais de 2019 encabezou de novo a candidatura socialista, conseguindo empatar a 5 concelleiros co PPdeG fronte a 1 do BNG, co que os populares perderon nesta ocasión a maioría absoluta. Desta forma, foi elixida alcaldesa ao contar co apoio do BNG na investidura, se ben non se constituíu un goberno de coalición entre ambas as forzas, gobernando os socialistas en minoría. En decembro de 2019 asumiu a presidencia da Mancomunidade do Salnés. Nas municipais de 2023 foi reelixida alcaldesa con maioría absoluta.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Meis
Eccleston, St Helens

miniatura|250px|A Christ Church de Eccleston
**Eccleston** é unha vila e parroquia civil de Inglaterra, no distrito metropolitano de St Helens, no condado de Merseyside, Inglaterra.

## Xeografía 
Segundo o censo de 2011, tiña nese ano unha poboación de 10 433 habitantes.

Eccleston é unha das sete parroquias civís do municipio de St Helens, e unha das máis grandes, que abrangue os barrios de Eccleston Park, Gillars Green, Eccleston Mere, Eccleston Village e unha zona ao redor da autorestrada A580 East Lancashire Road. 

## Historia 
Dentro dos límites do histórico condado de Lancashire, a historia temperá de Eccleston está marcada polo seu status como municipio, cunha superficie moito máis grande que a da parroquia civil moderna, que se estendía até o que hoxe é St Helens. 

Parte do municipio uniuse con Parr, Sutton e parte de Windle para formaren o actual municipio de St Helens en 1868.

## Educación 
Eccleston ten algunhas das mellores escolas primarias do municipio, incluíndo unha das tres principais escolas primarias, Eccleston Mere. Outras escolas son St. Julie e Eccleston Lane Ends. O instituto De La Salle tamén está situado en Eccleston. Os colexios da zona teñen boas instalacións ao aire libre, informática, necesidades especiais e restauración. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Eccleston Parish Council
*Smithy Heritage Centre
Río Mersey

miniatura|dereita|Pontes de Runcorn sobre o Mersey.
O **río Mersey** é un curto río costeiro do Reino Unido na vertente do mar de Irlanda que transcorre polo noroeste de Inglaterra e ten unha lonxitude de 112 km. 

O seu nome procede da palabra anglosaxoa *Mǽres-ēa* que significa "río da fronteira", xa que durante séculos formou a fronteira entre os condados de Lancashire e Cheshire, e é probábel que tamén o fose entre os reinos anglosaxóns de Mercia e Northumbria.

O Mersey fórmase en Stockport pola confluencia de tres pequenos ríos: o Etherow (30 km), o Goyt e o Tame (40 km), en especial o Tame e o Goyt. Despois pasa cerca de Didsbury, Stretford, Urmston, Flixton e Irlam, onde o río se integra no canal navegábel de Mánchester, que até ese momento é a canalización do río Irwell. Desde ese lugar até Rixton (cerca de Warrington), o Mersey queda desdebuxado polo canal; en Rixton, o río Bollin desauga no canal polo sur, e o Mersey deixa o canal polo norte, describindo amplos meandros por Woolston e Warrington. En Howley Weir, en Warrington, o río xa sofre o efecto das mareas e logo ensánchase ao saír da vila, discorrendo cerca de Runcorn e Widnes, e de novo se ensancha até formar un estuario duns tres quilómetros de ancho. Finalmente estréitase un pouco entre Birkenhead e Liverpool antes de desembocar na baía de Liverpool, no mar de Irlanda.

O estuario do Mersey é accesíbel a barcos de todo tipo.
España no Festival de Mozos Músicos de Eurovisión

España debutou no Festival de Mozos Músicos de Eurovisión de 1988 e participou 8 veces desde o seu debut. Conseguindo unha segunda posición con Antonio Serrano e a súa harmónica. Dende o ano 2004, a cadea deixou de participar sen ningunha explicación. 

Ata 2018, onde a cadea decidiu regresar grazas ao novo equipo encargado de Eurovisión (que tamén trouxo a volta do país ao Festival de Eurovisión Júnior ata o presente). A cadea descartou a súa participación na edición de 2020 aínda que confirmo que non foi unha decisión definitiva. Aprazouse e finalmente foi cancelado (sendo a única edición que non se celebra dende o seu inicio) xunto ao Festival de Coro de Eurovisión 2021. 

## Participacións
## Sistema de elección: artista
Só a edición de 2018 tivo unha selección nacional sendo o programa Clásicos y Reverentes da 2. 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*España no Festival de Eurovisión
*España no Festival de Eurovisión Júnior

### Ligazóns externas
* Perfil oficial do país
Río Vermello

O nome de **río Vermello** pode referirse, entre outros, aos seguintes ríos:

;En Asia
***Río Vermello**, gran río que flúe desde o suroeste da República Popular China a través do norte de Vietnam até desembocar no golfo de Tonquín, no mar da China Meridional;
 
;Nos Estados Unidos
***Río Vermello**, afluente do Río Grande;
***Río Vermello**, río de Oregón;
***Río Vermello do Sur**, río fronteirizo entre Texas e Oklahoma;

;Nos Estados Unidos e o Canadá
***Río Vermello do Norte**, que forma parte da fronteira entre Minnesota e Dakota do Norte e pasa despois a Manitoba, desembocando na baía de Hudson.
Río Snake, río Columbia

[miniatura|dereita|O río Snake á saída do canón Snake en Alpine ([Wyoming).]]
O **río Snake**, en (, que litrealmente significa "río Serpente") é un longo río do noroeste dos Estados Unidos, o principal afluente do río Columbia. 

Ten unha lonxitude de aproximadamente 1670 km, que o sitúan entre os 15 ríos máis longos dos Estados Unidos e os 100 máis longos do mundo. 

Drena gran parte da vertente occidental das Montañas Rochosas, nunha conca de 280 000 km², e ten un caudal medio de 287,3 m³/s.

Historicamente, o río Snake foi moi importante na expansión cara ao oeste dos Estados Unidos, xa que polo seu val discorría a principal das rutas, a ruta de Oregón (e, no seu primeiro tramo, tamén a ruta de California). 

O río discorre polos estados de Wyoming, Idaho, Oregón e Washington.

O curso baixo do río é navegábel até Lewiston (Idaho).
Bandeira das Illas Baleares

A **bandeira das Illas Baleares** é a bandeira oficial das Illas Baleares, unha comunidade autónoma de España que se atopa no mar Mediterráneo occidental. A bandeira, a cal foi adoptada no Estatuto de Autonomía de 1983, incorpora o deseño da Senyera.

O deseño definitivo foi adoptado en 1989 logo de que o decidise unha comisión de expertos formada polos mallorquíns Maria Barceló Crespí e Gabriel Llompart Moragues, o ibicenco Joan Marí Cardona e o menorquín Joan Hernández Móra.

## Bandeiras dos gobernos insulares 

Ficheiro:Ibiza flag.svg|Bandeira de Ibiza
Ficheiro:Bandera de Formentera.svg|Bandeira de Formentera
Ficheiro:Flag of Mallorca.svg|Bandeira de Mallorca
Ficheiro:Bandera de Menorca.svg|Bandeira de Menorca

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bandeira de Aragón
* Bandeira da Comunidade Valenciana
* Bandeira de Cataluña
### Ligazóns externas 
*
Bandeira de Wallis e Futuna

A **bandeira oficial de Wallis e Futuna** é a bandeira nacional francesa. Wallis e Futuna ten unha bandeira oficiosa localmente utilizada que conta coa bandeira francesa nun dos lados.

## Descrición 
A bandeira oficiosa de Wallis e Futuna presenta un sautor vermello nun cadrado branco, o cal á súa vez está situado sobre nun campo vermello. A cruz descentrada cara ao bordo exterior. A bandeira de Francia atópase na esquina superior da bandeira. 

Para ocasións oficiais, utilízase a bandeira francesa.

## Bandeiras das subdivisións 
Os tres reinos constituíntes de Wallis e Futuna teñen os seus propios estandartes reais:

Ficheiro:Flag of Alo.svg|Alo
Ficheiro:Flag of Sigave.svg|Sigave
Ficheiro:Flag of Uvea.svg|Uvea

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira dos purépechas

A **bandeira dos purépechas** é a bandeira oficial do pobo purépecha, unha nación indíxena de Michoacán, México. Esta bandeira consta de catro campos de catro cores cun escudo e as palabras *Juchari Uinapekua* (A nosa forza en lingua purépecha) debaixo do escudo. Esta bandeira é única no seu tipo e xurdiu na cidade de Santa Fe de la Laguna en 1980. É unha bandeira étnica de México.

## Historia 
miniatura|dereita|200px|A bandeira purépecha orixinal de Santa Fe de la Laguna, Michoacán, deseñada en 1980.
A bandeira purépecha xorde como símbolo de unión e identidade con todos os purépechas, e como resposta á explotación e discriminación das comunidades indíxenas. O pintor José Luis Soto González deseñou a bandeira dos purépechas, a cal formou parte do acto de toma da bandeira purépecha na comunidade michoacana de Santa Fe de la Laguna, concello de Quiroga, o luns 17 de novembro de 1980.

Nos últimos anos rexurdiu con forza a bandeira como símbolo deste pobo, trátase dunha insignia civil que retoma as cores da devandita bandeira e que comeza a ter unha forte presenza nas vilas de Michoacán, sobre todo nas que falan a lingua purépecha. Ao non existir ningún documento que regule o uso deste emblema, tomou infinidade de variantes que non se corresponden con ideas simbólicas e provocaron discusións sobre o deseño histórico da bandeira.

## Notas
Bandeira de Cornualla

A **bandeira de Cornualla**, tamén coñecida como **bandeira de San Piran** (en ) é a bandeira do condado de Cornualla. A descrición máis antiga coñecida da bandeira como estandarte de Cornualla foi escrita en 1838. É usado por algúns córnicos como símbolo da súa identidade.

A bandeira atribúese a San Piran, un abade córnico do século V. Un dos primeiros usos dunha cruz branca e un deseño de fondo negro é o escudo de armas da familia Saint-Peran do século XV.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Flag of the Duke of Cornwall.svg|A bandeira do Ducado de Cornualla.
Ficheiro:Australian Cornish-heritage flag.svg|Bandeira dos australianos de ascendencia córnica.
Ficheiro:Cornish Ensign.svg|Estandarte córnico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Una película de policías

***Una película de policías*** é un filme mexicano de 2021 dirixido por Alonso Ruizpalacios. Está protagonizado por Mónica Del Carmen e Raúl Briones.

## Elenco 
O elenco está composto por:
* Monica Del Carmen como Teresa
* Raúl Briones como Montoya

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Brigantes

miniatura|A zona dos brigantes.
Os **brigantes** eran unha tribo celta que controlaba a maior parte do norte e gran parte do centro de Inglaterra antes da época romana. O pobo foi sometido polos romanos entre os anos 48 e 79 d.C.

Segundo algúns estudosos, os romanos construíron a muralla de Adriano, entre outras cousas, para separar a zona dos brigantes e Caledonia.

Os brigantes foron o único pobo celta que controlou o territorio tanto en Inglaterra como en Irlanda. A rexión de Yorkshire foi o centro da súa esfera de influencia en Inglaterra. En Irlanda, pódense atopar nas rexións arredor de Wexford, Kilkenny e Waterford, entre outras.

## Topónimos 
Debido a que hai varios asentamentos históricos chamados "Brigantium" en Europa, os científicos suxeriron que as persoas estaban relacionadas con outras tribos. Por exemplo, nos Alpes había dous asentamentos *Brigantii* con ese nome, hoxe coñecidos como Bregenz en Austria, Briançon en Francia, ou os brigantes e ártabros brigantinos nas actuais Coruña e Betanzos na Gallaecia prerromana.; tamén se vincula o topónimo ás vilas de Berganzo no País Vasco, Braga en Portugal, e outros (Burgundia, Berezaiti etc.) aínda que nalgúns casos é confluencia e non mesma orixe toponímica.

## Asentamentos en Britania 
O poboado principal da tribo era Isurium Brigantum (hoxe Aldborough). Tolomeo menciona nove asentamentos principais dos brigantes:

Outros asentamentos coñecidos son Bremetenacum Veteranorum (Ribchester, Lancashire), Calcaria (Tadcaster, North Yorkshire), Luguvalium (Carlisle, Cumbria) e Coria (Corbridge, Northumberland).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Brigantes en www.roman-britain.org
Marie Zdeňka Baborová-Čiháková

**Marie Zdeňka Baborová-Čiháková**, nada en Praga o 17 de xaneiro de 1877 e finada en Čelákovice o 29 de setembro de 1937, foi a primeira muller botánica e zoóloga checa.

## Traballos 
* 

## Notas
Independence Day: Resurgence

***Independence Day: Resurgence*** é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Roland Emmerich e escrito por Emmerich, Dean Devlin, Nicolas Wright, James A. Bosque e James Vanderbilt. É unha secuela do filme de 1996 *Independence Day*, e está protagonizado por Jeff Goldblum, Liam Hemsworth, Bill Pullman, Maika Monroe, Travis Tope, William Fichtner, Charlotte Gainsbourg e Judd Hirsch. O filme transcorre vinte anos despois dos acontecementos do primeiro filme, durante o cal as Nacións Unidas colaboraron para formar a Earth Space Defense, unha organización internacional de defensa e investigación militar. A través da enxeñería inversa, o mundo fusionou o poder da tecnoloxía alieníxena co da humanidade e sentou as bases para resistir unha segunda invasión.

## Personaxes 
* Jeff Goldblum como David Levinson
* Liam Hemsworth como Jake Morrison
* Bill Pullman Presidente Thomas J. Whitmore
* Maika Monroe como Patricia Whitmore
* Jessie Usher como Dylan Hiller
* William Fichtner como Xeneral Joshua T. Adams
* Charlotte Gainsbourg como Dr. Catherine Marceaux
* Judd Hirsch como Julius Levinson
* Brent Spiner como Dr. Brackish Okun
* Travis Tope como Charlie Miller
* Sela Ward como Elizabeth Lanford
* Patrick St. Esprit como Reese Tanner
* Angelababy como Rain Lao
* Vivica A. Fox como Dr. Jasmine Dubrow-Hiller
* DeObia Oparei como Dikembe Umbutu
* Nicolas Wright como Floyd Rosenberg
* Chin Han como Jiang Lao
* Gbenga Akinnagbe como Axente Matthew Travis
* Robert Loggia como Xeneral William Grey
* Joey King como Sam Blackwell
* Mckenna Grace como Daisy Blackwell
* Garrett Wareing como Bobby Blackwell
* Hays Wellford como Felix Blackwell

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en Metacritic 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en AllMovie
Necrópole de San Mamede

A **necrópole de San Mamede** é unha necrópole altomedieval situada en Vilar de Astrés.

## Características 
Sitúase a carón do camiño que vai desde Reza Vella cara aos Chaos de Amoeiro, parte da vía que ligaba Ourense con Iria Flavia e Lucus Augusti.

Está formada por catro tumbas antropomorfas, escavadas nunha rocha, cun rebaixe de entre 8 e 10 cm para a tampa. Hai restos doutras tumbas, que quedaron destruídas pola extracción de pedra para a cantaría.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Capela e necrópole de San Vítor de Barxacova
Ériu

**Ériu **(/ˈeːrʲu/), tamén coñecida como **Éire** ou **Erin**, na mitoloxía irlandesa, filla de Ernmas dos Tuatha Dé Danann, era a matrona epónima deusa de Irlanda. O seu marido era Mac Gréine (fillo do sol). Co príncipe Elatha dos Fomorianos foi a nai de Bres. O nome inglés para Irlanda vén do nome Ériu e «land» que procede dunha lingua xermánica, o antigo noruegués ou o anglosaxón.

## Papel e representación mítica 
Xunto ás súas irmás, Banba e Fodla, era parte dun triunvirato de deusas. Cando os milesianos chegaron de Galiza cada unha das tres irmás pediu que o seu nome fose dado ao país. Foilles concedido, aínda que Ériu (Éire) converteuse no máis usado (Banba e Fodla aínda se utilizan ás veces como nomes poéticos para Irlanda, así como Albión o é para Gran Bretaña).

Ériu, Banba e Fodhla considéranse deusas da soberanía. Segundo Seathrún Céitinn, as tres deusas irlandesas foron as mesmas Badb, Macha e Móirríoghan (Mórrigan). Do mesmo xeito que Ériu, dise que Badhbh é filla de Ernmas, e pode que ambas as deusas sexan, por tanto, equivalentes.

## Etimoloxía 
O léxico reconstruído proto-celta da Universidade de Gales considera a palabra *Φīwerjon* (nominativo singular *Φīwerjō*) a raíz etimolóxica do nome Ériu. Esta forma celta implica o termo proto-indoeuropeo *piHwerjon*, relacionado con *piHwer*, «gordo». Esta palabra *piHwer* vén do sánscrito *pīvan, pīvari* (feminino) ou *pīvara* que significan «gordo», «cheo», «abundante». Isto viría significar «terra de abundancia», «terra de fartura».

## Alegoría de Irlanda 
Erin considérase unha das personificacións nacionais de Irlanda. Debido a que Hibernia foi moi empregada polos xornais unionistas, as publicacións nacionalistas de Irlanda preferiron usar a imaxe de Erin e de Kathleen Nin Houlihan.

Ficheiro:A terrible record John Johnson political & satirical cropped.jpg|Erin aparece desolada ao descubrir que perdeu máis de tres millóns de fillos (irlandeses) en corenta anos.
Ficheiro:O'Hea to the rescue.jpg|Charles Stewart Parnell protexendo a Erin.
Ficheiro:O'Hea Rejoice oh greatly.jpg|Lord Salisbury mostra a súa presa —Erin— un busto da raíña Vitoria.
Ficheiro:The labourer is worthy of his hire.jpg|Erin ofrece a Charles Stewart Parnell un tributo do pobo.
Ficheiro:O'Hea Erin's Christmas Pudding.jpg|Erin fai un *pudding* mentres Pat trae ingredientes de «axuda internacional».
Ficheiro:O'Hea A general invitation.jpg|Erin invita os ingleses a visitar Irlanda.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Éire
* Illa de Irlanda
* Tuatha Dé Danann
* Breogán
* Míl Espáine
* Milesianos
* Mitoloxía celta
* Mitoloxía irlandesa
Elizabeth Pattey

**Elizabeth Pattey** é unha investigadora científica canadense sénior en Agriculture and Agri-Food Canada (AAFC) nada no século XX e líder do laboratorio de micrometeoroloxía no Centro de Investigación e Desenvolvemento de Ottawa. A súa investigación apoia a mellora a nivel nacional no desempeño ambiental da agricultura, en apoio da Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático e a Lei de Aire Limpo do Canadá.  É coautora de máis de 80 publicacións científicas revisadas por pares,​ Participou activamente no Estudo de Ecosistemas  Boreales - Atmosfera ( BOREAS) e mediu os fluxos de dióxido de carbono, metano e  isopreno no sitio Southern Old Black Spruce en Saskatchewan.

## Premios e recoñecementos 
Foi nomeada Presidenta do Equipo de Tarefas sobre a Medición de Fluxos na Agricultura para a Organización Meteorolóxica Mundial(OMM).
* Copremiada co Premio Internacional Norbert Gerbier Mumm á excelencia científica, OMM en 2002
* Foi elixida membro da Sociedade Canadense de Meteoroloxía Agrícola e Forestal (CSAFM) polas súas contribucións  á meteoroloxía agrícola e forestal en 2015. 
* Premio Andrew Thomson en Meteoroloxía aplicada en 2018
* Premio *Outstanding Achievement in Biometeorology* da Sociedade Americana de Meteroloxía en 2020
## Notas
Río Vermello do Norte

O **río Vermello** ou **río Vermello do Norte** (en inglés *Red River* ou *Red River of the North*) é un río de América do Norte, do centro-norte dos Estados Unidos e do centro do Canadá.

Nace na confluencia dos ríos Bois de Sioux e Otter Tail entre os estados de Minnesota e Dakota do Norte, e discorre cara ao norte formando a maior parte da fronteira de Minnesota e Dakota do Norte e continúa até a provincia de Manitoba, no Canadá.

Ten 885 km de lonxitude, dos que uns 635 flúe polos Estados Unidos e 255 polo Canadá.

Drena unha gran conca hidrográfica de 287 499 km².

Desemboca no lago Winnipeg, cuxas augas se unen ao río Nelson e finalmente desembocan na baía de Hudson. 

## Notas
A. H. M. Jones

**Arnold Hugh Martin Jones**, FBA, nado o 9 de marzo de 1904 e finado o 9 de abril de 1970, coñecido como **A. H. M. Jones** ou **Hugo Jones**, foi un destacado historiador británico do século XX da antigüidade clásica, en particular do Imperio Romano tardío.

## Traxectoria 
Publicou o seu primeiro libro, *The Cities of the Eastern Roman Provinces*, en 1937. En 1946, foi nomeado presidente do departamento de Historia Antiga da University College de Londres. En 1951 trasladouse á Universidade de Cambridge e alí asumiu o mesmo cargo. Foi elixido membro da Academia Británica en 1947. 

Jones era un lector extremadamente rápido cunha memoria enciclopédica. O seu desdén polas "faladas" ás veces facíao parecer remoto e frío para os que non o coñecían ben, pero era moi apreciado polos seus alumnos. Ás veces foi criticado por non recoñecer plenamente o traballo doutros estudosos nas súas propias notas a pé de páxina, un hábito do que era consciente e pediu desculpas no prefacio do seu primeiro libro.  

A obra máis coñecida de Jones, *The Later Roman Empire, 284–602* (1964), considérase ás veces a historia narrativa definitiva da etapa final do Imperio romano de Occidente e principios do Imperio Bizantino, comezando co reinado do tetrarca romano Diocleciano e rematando co do emperador bizantino Mauricio. Unha das críticas modernas máis comúns a esta obra é a súa dependencia case total de fontes primarias literarias e epigráficas, unha metodoloxía que reflectiu a propia formación historiográfica de Jones. O estudo arqueolóxico do período estaba na súa infancia cando Jones escribiu, o que limitou a cantidade de cultura material que podía incluír nas súas investigacións. 

Jones morreu dun ataque cardíaco en 1970 mentres viaxaba en barco a Salónica para dar unha serie de conferencias. En 1972, John Crook publicou, postumamente o borrador de *The Criminal Courts of the Roman Republic and Principate* de Jones. 

## Legado 
Desde a morte de Jones, a conciencia popular da súa obra foi moitas veces eclipsada polo traballo dos estudosos da Antigüidade Tardía, período que non existía como campo de estudo separado durante a súa vida. Non obstante, os estudosos da Antigüidade tardía fan referencia a el e as súas enormes contribucións ao estudo da época son amplamente recoñecidas. 

## Obras 
* *History of Abyssinia* (1935)
* *The Cities of the Eastern Roman Provinces* (Oxford: Clarendon Press, 1937).
* *The Herods of Judaea* (1938)
* *The Greek City from Alexander to Justinian* (1940)
* *Ancient Economic History* (1948)
* *Constantine and the Conversion of Europe* (1948)
* *Athenian Democracy* (1957)
* *Studies in Roman Government and Law* (1960)
* *The Later Roman Empire, 284–602: A Social, Economic and Administrative Survey* (1964)
* *The Decline of the Ancient World* (1966)
* *Sparta* (1967)
* *Augustus* (1970)
* *The Prosopography of the Later Roman Empire*, con John Robert Martindale e John Morris (1971)
* *The Criminal Courts of the Roman Republic and Principate* (1972).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
**Prosopography of the Later Roman Empire*
Des Rocs

**Des Rocs** é un músico estadounidense de rock orixinario da cidade de Nova York. Trátase dun proxecto en solitario producido e liderado polo neoiorquino Daniel Rocco. Cando está de xira, acompáñano William Tully e Eric Mendelsohn, amigos seus e compañeiros a nivel musical dende hai moitos anos.

Des Rocs ten feito xiras con bandas de rock como Muse ou The Rolling Stones. A música de Rocco ten influencias de Muse, Elvis Presley, Jimi Hendrix, Roy Orbison, Kanye West e Queen. Porén, ten un estilo propio e xenuíno.

## Historia 
### Orixes e EPs (2018–2020) 
Rocco comezou a actuar en bares e sotos xa dende os 13 anos. Antes de iniciar o proxecto Des Rocs, formaba parte da banda Secret Weapons, a cal foi abreconcertos de bandas como Panic! at the Disco, Fall Out Boy ou Weezer. 

Rocco, xa en solitario, publicou o seu primeiro EP, *Let The Vultures In*, en novembro de 2018.

### Xira *Alive* e *A Real Good Person in a Real Bad Place* (2021) 
Na primavera de 2021, Des Rocs anunciou a xira *Alive* cun concerto en *streaming* (o "Des Rocs Alive Virtual Concert"). Ao comezo do outono de 2021, iniciou unha xira, con concertos en máis de 20 cidades dos Estados Unidos, que rematou  no Bowery Ballroom da cidade de Nova York. O concerto virtual, no cal estreou o EP *This is Our Life*, rematou co tema "Tick", do que sería o seu próximo álbum, xa previamente anunciado. A letra do tema tamén aludía ao título de dito álbum, *A Real Good Person in a Real Bad Place*.

O título e os cortes do álbum anunciáronse o 30 de xullo de 2021, coincidindo co lanzamento do primeiro single do álbum, "MMC" (Mickey Mouse Club). Des Rocs lanzou dous singles máis antes da estrea do álbum: "Imaginary Friends" e "Hanging by a Thread".

## Discografía 
### Álbums de estudio 
### EP 
### Singles 
### Videoclips 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Ana Payo Payo

**Ana Payo Payo** nada en Zamora, 28 de maio de 1986, é unha oceanógrafa, científica ambiental, divulgadora científica e activista medioambiental española.
## Traxectoria 
Payo licenciouse en 2010 na Universidade de Cádiz en Ciencias ambientais e en Ciencias do Mar Orientación Recursos Vivos. Ademais ten un máster en Xestión e Conservación da Biodiversidade pola Universidade de Barcelona e un Doutoramento en Ecoloxía de Poboacións de Aves Mariñas. e como investigadora en ecoloxía teórica na Universidade de Aberdeen (Escocia).
A zamorana colaborou como divulgadora científica en Big Van Ciencia e como presentadora no *night show* de humor e divulgación científica *Balears fa Ciencia* da cadea IB3 televisión.

## Recoñecementos 
Pola súa participación no *Homeward Bound Project* 2018, Payo foi condecorada coa Medalla de Ouro da Cruz Vermella Española xunto a tres españolas presentes no proxecto, Alicia Pérez-Porro, Uxúa López e Alexandra Dubini.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ana Payo: experta en aves marinas, divulgadora entusiasta y conservacionista convencida en Oceánicas (en castelán)
* "Las mujeres seguimos sin representación en los altos estamentos investigadores" en Diario de Cádiz, 15/05/2017 (en castelán)
* La oceanógrafa zamorana Ana Payo nos acerca a la Antártida  en Cadena Ser, 17/08/2017 (en castelán)
Vladimir Titov

**Vladimir Georgiievich Titov**, nado en Sretensk (Krai de Zabaikalski, Rusia), o 1 de xaneiro de 1947, é un cosmonauta ruso que participou nas misións Soiuz T-8, Soiuz T-10-1, Soiuz TM-4, Soiuz TM-6, STS-63 e STS-86.

## Traxectoria
Titov graduouse no Instituto Superior da Forza Aérea en Chernigov (Ucraína) en 1970, e na Academia Iuri Gagarin da Forza Aérea en 1987. Foi elixido para ser parte do corpo de cosmonautas en 1976, participando nas misións Soiuz T-8, Soiuz T-10-1, Soiuz TM-4, Soiuz TM-6, STS-63 e STS-86 e pasando 387,03 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz T-8
*Soiuz T-10-1
*Soiuz TM-4
*Soiuz TM-6
*STS-63
*STS-86
Michel Tognini

**Michel Ange-Charles Tognini**, nado en Vincennes, Francia o 30 de setembro de 1949, é un astronauta francés que formou parte das misións Soiuz TM-14, Soiuz TM-15 e STS-93.

## Traxectoria
Tognini graduouse en matemáticas pola EPA Grenoble, unha escola militar, en 1970. Gradouse como enxeñeiro en 1973 na Ecole de l’air en Salon de Provence e cursou na Escola Imperial para Pilotos de Probas en Boscombe Down (Reino Unido) en 1982. Cursou tamén no IHEDN entre 1993 e 1994. Foi seleccionado como astronauta polo CNES en setembro de 1985, participando nas misións Soiuz TM-14, Soiuz TM-15 e STS-93 e pasando un total de 18,74 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz TM-14
*Soiuz TM-15
*STS-93
Portugal no Festival de Mozos Músicos de Eurovisión

Portugal participou por primeira vez no V Festival de Mozos Músicos de Eurovisión no ano 1990.

Tan só participou en quatro ocasións (1990, 1994, 1996 e 2014), onde participou por primeira vez na final no ano 2014 (xa que non houbo semifinal) aínda que non obtivo bos resultados. Foi sede do festival da edición de 1996 que se celebrou no Centro de Cultural de Belém en Belém, Lisboa, Portugal.

## Participacións
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Portugal no Festival de Eurovisión
* Portugal no Festival de Eurovisión Júnior

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Portugal no Festival de Eurovisión
*Portugal no Festival de Eurovisión Júnior

### Ligazóns externas
* Perfil oficial do país
Henry Sanfourche

**Henry Sanfourche**, nado en Sarlat-la-Canéda de 1775 e finado en Sarlat-la-Canéda de 1841, foi un nobre e militar francés ao servizo do seu cuñado Napoleón Bonaparte.
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Guerras Napoleónicas
Ramón Martínez Pérez

**Ramón Martínez Pérez**, máis coñecido como **Ramoní**, nado en Melilla o 6 de febreiro de 1929 e finado o 6 de xaneiro de 2017, foi un futbolista e adestrador español que xogaba como centrocampista.

## Traxectoria 
### Como futbolista 
Debutou na Segunda División nas filas do Atlético Tetuán, na tempada 1949/50, e esa mesma tempada fichou polo Sevilla. Militou durante oito tempadas e media no club andaluz, sumando 174 partidos oficiais e 20 goles. Foi subcampión de liga en dúas ocasións, nas tempadas 1950/51, con Campanal I no banco, e na 1956/57, adestrado por Helenio Herrera. 

En 1958 foi traspasado xunto a Arsenio Iglesias ao Granada CF de Scopelli, nunha operación pola que Gilberto Navarro pasou a ser xogador do Sevilla, e na que entrou tamén Loren, cedido ao Granada. Disputou 29 partidos en dúas tempadas co Granada e foi titular na única final de Copa da historia do club, en 1959, contra o FC Barcelona.

Por último xogou dous anos no CD Málaga, co que logrou o ascenso a Primeira en 1962, poñendo fin á súa carreira.

### Selección española 
Foi internacional coa selección española en dúas ocasións, en 1952, disputando dous amigables contra a Arxentina e Alemaña Federal. Ao ano seguinte xogou un partido coa selección española B, marcando dous goles contra Alemaña Federal.

### Como adestrador 
Despois de colgar as botas foi adestrador e dirixiu a varios equipos, principalmente de Melilla e Estremadura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Datos do adestrador en BDFutbol .
Samuel Botsford Buckley

**Samuel Botsford Buckley**, nado o 9 de maio de 1809 en Torrey, Nova York, e finado o 18 de febreiro de 1884 en Austin, Texas,

## Traxectoria 
Buckley graduouse na Universidade Wesleyana en 1836.

Estudou a florabotánica dos estados do sur dos Estados Unidos e descubriu moitas novas especies de plantas e caracois. 

Foi xeólogo do estado de Texas entre 1860 e 1861, e determinou a altura do monte Buckley (que leva o seu nome) nas Great Smoky Mountains de Carolina do Norte, xunto con outros picos. 

Foi o editor científico da *State Gazette* en Austin, Texas entre 1871 e 1872.

Escribiu numerosos artigos científicos e libros sobre árbores e arbustos norteamericanos. 

## Algunhas publicacións 
*1860. "The cutting ant of Texas". *Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia* *12*: 233–236.
*1860. "*Myrmica (Atta) molefaciens*, "Stinging Ant" or "Mound-Making Ant" of Texas". *Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia 1860*: 445–447.
*1861. "Note on ants in Texas". *Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia* **13**: 9–10.
*1866. "Descriptions of new species of North American Formicidae". *Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia* **6**: 152–172; 335–350.

## Honores 
### Eponimos 
O xénero *Buckleya*, da familia das santaláceas, que comprende especies de arbustos semiparasitos, leva o seu nome na súa honra.

## Abreviatura 
A abreviatura **Buckley** emprégase para recoñecer a Samuel Botsford Buckley como autoridade na descrición e taxonomía en botánica. 

## Notas 
## Véxase tamén
Encoro de Doiras

O **encoro de Doiras** é un encoro español situado na Terra Eo-Navia do Principado de Asturias, sobre o leito do río Navia. Inaugurouse en 1934 e ten unha capacidade de 114,6 hm³. Constitúe o segundo encoro construído no Navia, augas arriba do de Arbón e augas abaixo do de Salime e estruturalmente é un encoro de gravidade con 89 metros de altura, localízase na parroquia de Doiras no concello de Boal. A superficie do encoro, de 450 ha esténdese tamén polos concellos de Eilao e Pezós. Aproveitase, fundamentalmente, para enerxía hidroeléctrica ao alimentar as centrais de Doiras e Silvón, cunha produción anual media de 324 GWh.

Os ríos Augüeira e Ourubio flúen ao Navia no encoro de Doiras.

## Central hidroeléctrica de Doiras 
esquerda|miniatura|Vista xeral da central de Silvón.
A **central de Doiras** atópase nas proximidades da presa do encoro de Doiras. Hai tres grupos xeradores, dous de 21MW e un de 18 MW, que entraron en explotación comercial no ano 1944. Pertencía á empresa Viesgo ata que a mercou Repsol en 2018 e evacua a súa enerxía a través dunha rede de 132 kV.

## Central hidroeléctrica de Silvón 
esquerda|miniatura|Vista xeral da central de Doiras.
A **central de Silvón** atópase tamén nas proximidades do encoro de Doiras. Ten dous grupos xeradores, Silvón I e Silvón II, de 40 MW cada un, que entraron en explotación comercial en 1959 e 1964, respectivamente. Pertenceu á empresa Viesgo ata a súa merca por Repsol en 2018.

## Notas
Amélia Carvalheira

**Maria Amélia Carvalheira da Silva**, nada en Vila Nova de Cerveira o 4 de setembro de 1904 e finada en  Lisboa o 31 de decembro de 1998, foi unha escultora portuguesa, considerada un dos máximos expoñentes da arte sacra do país.

## Traxectoria 
Orixinaria da freguesía de Gondarém, foi discípula de Salvador Barata Feyo, profesor da Escola de Belas Artes do Porto. Deuse a coñecer en 1949 ao lograr o premio de Artes Plásticas Mestre Manuel Pereira coa obra *San Xoán de Deus*, en barro policromado. Realizou e participou en exposicións tanto en Portugal coma no estranxeiro.

É autora da escultura *O Anxo de Portugal* (1958) e da escultura da Nosa Señora e de todas as Estacións da Vía Sacra dos Valinhos (1956) en Fátima, así como de seis estatuas da columnata do santuario da Nosa Señora de Fátima, de 2,3 metros cada unha e que representan a Santa Tareixa de Ávila, San Francisco de Sales, Santo Afonso María de Ligorio, San Simón Stock, Santo Ignacio de Loyola e San Xoán da Cruz. Tamén é autora doutras moitas esculturas de arte sacra espalladas por todo Portugal.

En 1992 recibiu, do entón cardeal patriarca de Lisboa, António Ribeiro, a condecoración da Santa Sé *Pro Eclesia et Pontificia*. O 28 de maio de 1992 o presidente portugués Mário Soares atribuíulle o grao de comendadora da Orde do Mérito.

O concello de Lisboa deulle no ano 2004 o seu nome a un xardín da freguesía das Avenidas Novas .

## Notas
Pena Mira

**Pena Mira** é un pico da serra da Culebra de 1241 metros e que constitúe o seu cume máis elevado.

## Localización 
Atópase na liña divisoria entre os concellos de Manzanal de Arriba e Figueruela de Arriba na comarca da Carballeda da provincia de Zamora. No bico desta montaña hai dúas enormes rochas que están separadas uns 300 metros e na máis alta sitúase un vértice xeodésico .

## Orografía 
A serra presenta polo xeral unha orografía suave, con altitudes comprendidas maioritariamente entre os 800 e os 1.200 metros. Dende o punto de vista xeolóxico a elevación formouse mediante diversos dobramentos hercinianos.

## Notas
Anna Maria Primavesi

**Anna Maria Primavesi**,  nada en Estiria (Austria) o 3 de outubro de 1920 e finada en São Paulo (Brasil) o  5 de xaneiro de 2020, foi unha agrónoma, investigadora e educadora da ciencia do chan e especialmente da xestión ecolóxica do chan tropical brasileiro.

## Traxectoria 
Nada nunha gran granxa dun pobo austríaco en 1920,  Annemarie Conrad namorouse da natureza, inspirada polo seu pai. Estudou na Facultade de Recursos Naturais e Ciencias da Vida da Universidade de Viena, onde foi unha das tres únicas mulleres da súa clase. Doutorouse en nutrición de plantas e chans.

Durante os seus estudos coñeceu a un compañeiro de agronomía, Artur von Primavesi, de orixe alemá, co que casou en 1946. Tiveron tres fillos xuntos. En 1949, emigraron ao Brasil porque Primavesi, como moitas outras persoas, estaba ameazado de deportación forzosa polos rusos en Austria, que se converteu nun país moi inestable nos anos inmediatamente posteriores á segunda guerra mundial.

Cando se xubilou do ensino, trasladouse co seu marido á súa propia propiedade en  Itaí, situada no estado brasileiro de São Paulo. Tras a morte do seu marido en 1977, quedou alí para poñer en práctica as súas investigacións sobre a agricultura ecolóxica. Viviu na leira durante máis de 30 anos e foi autora de múltiples publicacións sobre o seu traballo de investigación e agricultura. Baixo a dirección de  Primavesi, as súas terras, que estaban moi erosionadas cando as comprou, rexuveneceron con mananciais, bosques e zonas agrícolas. O seu éxito valeulle numerosas invitacións para dar conferencias e proxectos de investigación en todo o mundo.
* Varias universidades brasileiras concederon a  Primavesi o título de doutor honoris causa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Johanna Döbereiner

### Ligazóns externas
Torrey, Nova York

**Torrey** é unha pequena cidade do condado de Yates, no estado de Nova York, Estados Unidos. O nome da vila deriva do primeiro líder político do condado de Yates, Henry Torrey.

## Xeografía 
Situado a unha altitude de 158 msnm, o concello ocupa unha superficie de 87,22 km2.

A súa poboación era de 1 282 habitantes no censo de 2010, e no de 2016 pasara a ser de 1 299, 

## Historia 
A cidade estableceuse contra 1788 por membros da Society of Universal Friends (Sociedade de Amigos Universais), un grupo relixioso liderado por unha predicadora cuáquera coñecida como "A amiga pública universal" (Jemima Wilkinson).

## Notas