Mioxénese

A **mioxénese** é a formación de tecido muscular, particularmente durante o desenvolvemento embrionario.
[miniatura|300px|Esta gráfica mostra uns mioblastos normais (células musculares temperáns cun só núcleo) fusionándose para formar [miocitos (células musculares multinucleares maduras) durante a mioxénese.]]
As fibras musculares xeralmente fórmanse a partir da fusión de mioblastos orixinando unha fibras multinucleadas chamadas **miotubos**. Nas etapas iniciais do desenvolvemento dun embrión, os mioblastos poden proliferar ou diferenciarse nun miotubo. Non está claro que é o que controla estas alternativas. Se os mioblastos están situados nun cultivo celular, a maioría proliferan se dispoñen de suficiente factor de crecemento de fibroblastos (FGF) ou está presente outro factor de crecemento no medio que rodea as células. Cando se acaba o factor de crecemento, os mioblastos cesan de dividirse e sofren a diferenciación terminal en miotubos. A diferenciación dos mioblastos avanza por etapas. A primeira etapa ou estadio, implica a saída do ciclo celular e o comezo da expresión de certos xenes.

A segunda etapa de diferenciación implica o aliñamento dos mioblastos. Os estudos realizados indican que mesmo os mioblastos das ratas e pitos poden recoñecer e aliñarse entre si, o que indica unha conservación evolutiva dos mecanismos implicados.

A terceira etapa é a propia fusión muscular. Neste estadio, a presenza de ións calcio é fundamental. En ratos, a fusión é favorecida por un conxunto de metaloproteinases chamadas meltrinas e outras proteínas aínda en investigación. A fusión implica o recrutamento de actina na membrana plasmática, seguida dunha estreita aposición e a creación dun poro que seguidamente se agranda.

Están investigándose activamente novos xenes e os seus produtos proteicos que se expresan durante o proceso. Entre eles están: 
# Factores potenciadores do miocito (MEFs), que promoven a mioxénese. 
# Factor de resposta ao soro (SRF), que xoga un papel central durante a mioxénese, e cómpre para a expresión de xenes de alfa-actina estriada. A expresión de alfa-actina esquelética tamén está regulada polo receptor de andróxenos. Os esteroides poden, pois, regular a mioxénese.
# Factores reguladores mioxénicos (MRFs): MyoD, Myf5, Myf6 e mioxenina.

## Introdución 
No desenvolvemento muscular ou mioxénese pódense distinguir varias etapas ou estadios (na lista de abaixo). Cada etapa ten varios factores xenéticos asociados cuxa ausencia ten como consecuencia defectos musculares.

### Etapas 
### Delaminación 
**Factores xenéticos asociados:** PAX3 e c-MetAs mutacións en PAX3 poden causar unha alteración na expresión de c-Met. Cada mutación causaría unha falta de migración lateral.

O PAX3 é mediador da transcrición de c-Met e é responsable da activación da expresión de MyoD unha das funcións de MyoD é promover a capacidade rexenerativa das células satélite (descritas máis abaixo). Atopouse, concretamente, que os antebrazos quedan gravemente reducidos en tamaño e non se forman músculos específicos do antebrazo. As células que fabrican os factores de transcrición bHLH mioxénicos (como MyoD ou Myf5) están destinadas a desenvolverse converténdose en células musculares. En consecuencia, a deleción simultánea de Myf5 e MyoD tamén ten como resultado unha completa falta de formación de músculo esquelético. A determinación do dermomiótomo e miótomo está regulada por unha rede reguladora de xenes que inclúe un membro da familia T-box, tbx6, ripply1 e mesp-ba. A mioxénese esquelética depende da estrita regulación de varios subconxuntos de xenes para que os proxenitores mioxénicos se diferencien en miofibras. Os factores de transcrición de hélice básica-bucle-hélice (bHLH), MyoD, Myf5, mioxenina e MRF4 son fundamentais para a súa formación. MyoD e Myf5 permiten a diferenciación dos proxenitores mioxénicos en mioblastos, seguidos pola mioxenina, que fai que se diferencien os mioblastos en miotubos. Un facor de transcrición (TCF4) de fibroblastos do tecido conectivo está implicado na regulación da mioxénese. Especificamente, regula o tipo de fibra muscular que se desenvolve e as súas maduracións.

A regulación da diferenciación mioxénica está controlada por dúas vías: a vía da fosfatidilinositol 3-quinase/Akt e a Notch/Hes, que traballan de maneira colaborativa para suprimir a transcrición de MyoD. O xene twist xoga un papel na diferenciación muscular.

O xene SIX1 exerce un papel fundamental na diferenciación do músculo hipaxial na mioxénese. En ratos que carecen deste xene, a hipoplasia muscular grave afectou a maioría dos músculos do corpo, especificamente os músculos hipaxiais.

## Síntese de proteínas e heteroxeneidade da actina 
Hai tres tipos de proteínas que se producen durante a mioxénese.

A expresión de Delta1 en células da crista neural é necesaria para a diferenciación muscular das somitas, a través da vía de sinalización de Notch. A ganancia ou perda deste ligando nas células da crista neural causa un atraso na mioxénese ou unha mioxénese prematura.

## Técnicas 
A importancia do empalme alternativo na mioxénese foi dilucidado usando análise de micromatrices de mioblastos C2C12 en diferenciación. Durante a diferenciación de C2C12 na mioxénese ocorren 95 eventos de empalme alternaivo. Por tanto, o empalme alternativo é necesario na mioxénese.

### *Systems approach* 
O método do *Systems approach* utilízase no estudo da mioxénese, que manipula varias técnicas diferentes como as tecnoloxías de cribado de alto rendemento, ensaios baseados en células de todo o xenoma, e bioinformática, para identificar os diferentes factores dun sistema. Isto foi utilizado especificamente na investigación do desenvolvemento do músculo esquelético e a identificación da súa rede reguladora.

O *Systems approach* que usa secuenciación de alto rendemento e análise ChIP-chip foi esencial para dilucidar as dianas de factores reguladores mioxénicos como MyoD e a mioxenina, as súas dianas inter-relacionadas, e como MyoD actúa alterando o epixenoma en mioblastos e miotubos. Isto revelou a importancia de PAX3 na mioxénese e que asegura a supervivencia de proxenitores mioxénicos.

Esta estratexia, que usa ensaios de transfección de alto rendemento baseada en células e hibridación in situ de montaxe completo, foi utilizada para identificar o regulador mioxenético RP58 e o xene de diferenciación do tendón, Mohawk homeobox.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gilbert, Scott F. *Developmental Biology*, Sesta edición - Mioxénese - O desenvolvemento do músculo