open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Chimamanda Ngozi Adichie

**Chimamanda Ngozi Adichie**, nada en Abba (Enugu) o 15 de setembro de 1977, é unha escritora, novelista e dramaturga feminista nixeriana.. Adichie é o seu apelido, mentres que Chimamanda Ngozi son os seus dous nomes, que significan "o meu deus non caerá" e "bendición", respectivamente, en lingua igbo. 

## Traxectoria 
É a quinta filla do matrimonio de etnia igbo formado por Grace Ifeoma e James Nwoye Adichie. Pasou a súa infancia na cidade de Nsukka, sede da Universidade de Nixeria, nunha casa que anteriormente fora habitada polo escritor Chinua Achebe. A súa nai foi a primeira secretaria de admisións da Universidade de Nixeria, onde o seu pai era profesor de estatística. Aos 19 trasladouse aos Estados Unidos cunha bolsa por dous anos para estudar comunicación e ciencias políticas na Universidade Drexel, Filadelfia. Posteriormente continuou os seus estudos na Universidade Estatal do Leste de Connecticut, na que se graduou en 2001. Realizou así mesmo estudos de escritura creativa na Universidade Johns Hopkins, Baltimore, e un mestrado de estudos africanos en Yale.

### Traxectoria literaria 
[esquerda|miniatura|Bandeira de [Biafra, co seu medio sol amarelo no centro.]]
Os temas que trata Adichie na súa obra están relacionados co feminismo, a inmigración e os problemas raciais. A súa obra *Todos teriamos que ser feministas* , vendeu máis de medio millón de exemplares e en 2017, foi traducida a galego.

En 2003, mentres se atopaba estudando en Connecticut, publicou a súa primeira novela, *Purple Hibiscus*, con boa acollida da crítica e pola que recibiu o Commonwealth Writer's Prize for Best First Book en 2005. A acción da súa segunda novela, *Half of a Yellow Sun* (2006, así titulada en referencia ao deseño da bandeira da efémera nación de Biafra), desenvólvese durante a guerra civil nixeriana. A obra, encomiada, entre outros, por Achebe, obtivo o Orange Prize for Fiction en 2007.

En 2009 publicou unha colección de relatos breves, titulada *The Thing Around Your Neck*. Catro anos máis tarde publicou *Americanah*, Premio do Círculo de Críticos Nacional do Libro. *We Should All Be Feminist* é o seu primeiro ensaio. En 2020, informouse que a obra sería convertida en miniserie, coproducida por Lupita Nyong'o e Danai Gurira.

Actualmente vive en Nixeria, onde imparte talleres de escritura creativa, e nos Estados Unidos.

## Obra 
* *For Love of Biafra* (drama, 1998)
* *Decisions* (poesía, 1998)
* *You in America* (2001)
* *O hibisco púrpura* (2003)
* *Medio sol amarelo* (2006)
* *The Thing Around Your Neck* (2009)
* *Americanah* (2013)
* *Todos teriamos que ser feministas (We Should All Be Feminist)* (2015), versión galega de Moisés Barcia, Sushi Books (2017), 56 páxinas

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
*Ficha de alumnos da Universidade Yale (en *inglés*).
**We should all be feminists,* charlas TED (en *inglés*).
Felipe Amoedo

**Felipe Amoedo**, nado en Buenos Aires o 1 de maio de 1828 e finado en Remedios de Escalada o 6 de xaneiro de 1900, foi un político arxentino que serviu como xuíz de paz, presidente do concello&nbsp;e intendente de Quilmes (provincia de Buenos Aires).

## Traxectoria 
Foi o oitavo fillo de Hilario Amoedo Garazatúa (boticario nado en Galicia) e Juana Josefa Canaveris Esparza, que pertencía a unha distinguida familia crioula de ascendencia italiana.

Despois de recibir o seu título de farmacéutico na Universidade de Buenos Aires, Felipe abriu a súa propia farmacia na rúa Buen Orden (Bernardo de Irigoyen), en Monserrat. En 1874, asentouse na vila de Quilmes, onde ocupou diferentes posicións políticas no concello.

Casou con Eduarda Dupuy Morel, filla de José María Dupuy, asasinada pola Mazorca, e con Indalecia Morel, irmá do pintor Carlos Morel.
A familia Dupuy era descendente de Luis Dupuy Ezquerra (nado en Hèches, Francia), que se asentou en Buenos Aires en 1750.

## Notas
Sinforoso Amoedo

**Sinforoso del Carmen Amoedo Canaveri**, nado en Buenos Aires o 18 de xullo de 1823, e finado ibídem o 23 de abril de 1871 foi un médico arxentino. Serviu durante a epidemia de febre amarela en Buenos Aires.

## Traxectoria 
Naceu o 18 de xullo de 1823 en Buenos Aires, fillo de Hilario Amoedo Garazatúa e Juana Josefa Canaveris. Os seus estudos de educación secundaria foron no "Colegio Republicano". Estudou medicina na Universidade de Buenos Aires onde conseguiu o seu doutoramento.

A súa familia recibiu un recoñecemento póstumo polo seu heroísmo durante a epidemia de febre amarela de 1871 que resultou na morte de Amoedo o 23 de abril de 1871. Foi soterrado no cemiterio la Recoleta en Buenos Aires, cun gran monumento ó seu nome.

## Notas
Gilberto Vieira

**Gilberto Vieira White**, nado en Medellín o 5 de abril de 1911, e finado en Bogotá o 25 de febreiro de 2000, foi un político colombiano. Foi o fundador do Partido Comunista Colombiano, e serviu como Secretario Xeral do partido entre 1947 e 1991. Tamén foi parlamentario durante un período.

## Traxectoria 
Gilberto Vieira naceu o 5  de abril de 1911 en Medellín, Antioquia, fillo único de Joaquín Vieira Gaviria, de ascendencia galega e Mercedes White Uribe, de ascendencia inglesa.

## Notas
José María Castro Madriz

**José María Castro Madriz**, nado en San Xosé o 1 de setembro de 1818 e finado ibídem o 4 de abril de 1892, foi presidente de Costa Rica en dúas oportunidades (1847-1849 e 1866-1868). Liberal, era un profundo crente nas virtudes da ilustración e na liberdade de prensa.

## Biografía 
Fillo de Ramón Castro Ramírez e Lorenza Madriz Cervantes, casou con Pacífica Fernández Oreamuno, filla do xefe de Estado Manuel Fernández Chacón e María Oreamuno Muñoz de la Trindad.

Fixo de bacharelato en Filosofía e doutorouse en Leis e en Filosofía na Universidade de León, Nicaragua.

Foi declarado Benemérito da Patria o 2 de outubro de 1847. Destacado membro da masonería e un dos primeiros masóns costarriqueños, iniciándose en Colombia en 1864 e participando en Costa Rica da primeira loxa masónica, a "Logia Caridad".

O presidente de Costa Rica Miguel Ángel Rodríguez Echeverría é descendente seu (tataraneto pola vía materna).

## Notas
Claudio Amoedo

**Claudio Juan Amoedo Canaveri**, nado en Buenos Aires o 30 de outubro de 1830, e finado ibídem o 7 de xaneiro de 1871 foi un médico arxentino. Serviu como presidente da Asociación Médica da provincia de Buenos Aires durante o goberno de Emilio Castro.

## Traxectoria 
Claudio naceu en Buenos Aires, fillo de Hilario Amoedo Garazatúa e Juana Josefa Canaveri Esparza, no seo dunha familia distinguida de raíces galegas, piemontesas e vasca. Completou os seus estudos elementais no "Colegio Republicano Federal", onde aprendeu francés e inglés en 1845. Posteriormente comezou os seus estudos de medicina na Universidade de Buenos Aires, obtendo o seu doutoramento en medicina.

Claudio Amoedo casou con Ángela Ibarra, pertencente a unha familia de orixe vasca. Morreu traxicamente (suicidio) o 7 de xaneiro de 1871, e o seu irmán Sinforoso Amoedo, que presenciou a súa morte, tamén morreu ese mesmo ano, de febre amarela.

## Notas
Aeroporto Comandante Espora

O **aeroporto Comandante Espora** , tamén coñecido como **aeroporto de Bahía Blanca**, é un aeroporto doméstico en Bahía Blanca, Arxentina. Está situado na localidade de Grünbein, a 12 quilómetro do centro de Bahía Blanca. Tamén é a principal base do Comando da Aviación Naval da Armada Arxentina.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Leandro N. Alem

**Leandro N. Alem**, nado en Buenos Aires o 11 de marzo de 1842 e finado ibídem o 1 de xullo de 1896, foi un avogado, político, revolucionario, estadista e masón arxentino, destacado por fundar a Unión Cívica Radical e liderar dúas insurreccións armadas.

## Traxectoria 
Bautizado como **Leandro Alen**, el mesmo modificou o seu apelido de mozo, substituíndo o n final por un m. Tradicionalmente o seu nome foi escrito como **Leandro N. Alem** e, nalgúns casos, como **Leandro Nicéforo Alem**, aínda que o seu segundo nome é obxecto de debate entre os historiadores.
Comezou na política dende o Partido Autonomista de Adolfo Alsina, polo cal sería deputado provincial en dúas ocasións. Tamén foi deputado nacional polo Partido Republicano.

En 1890 foi un dos fundadores da Unión Cívica e xefe político da errada Revolución do Parque, contra o réxime fraudulento do PAN. En 1891 liderou o sector da Unión Cívica que fundou a Unión Cívica Radical. En 1893 liderou unha segunda insurrección armada, que volveu ser derrotada.

Nas eleccións lexislativas de 1895 foi elixido deputado nacional. O 1 de xullo de 1896 suicidouse, logo de escribir un soado testamento político.

Chegou a ser Gran Mestre da Gran Loxa de Libres e Aceptados Masóns da República Arxentina.

## Notas
Oscar Alende

**Oscar Eduardo Alende**, nado en Maipú, Buenos Aires o 6 de xullo de 1909, e finado o 22 de decembro de 1996, coñecido co alcume de *Bisonte*, foi un médico e político arxentino, pertencente á Unión Cívica Radical, Unión Cívica Radical Intransixente e Partido Intransixente, do que foi fundador.

## Traxectoria 
dereita|miniatura|Con Celestino Gelsi en 1965.
A súa infancia e estudos primarios transcorreron en Maipú (Buenos Aires), mudándose a Mar del Plata para asistir á escola secundaria.

Traballou dende os 17 anos. O seu primeiro traballo foi de escribiente na Dirección Xeral de Escolas da provincia de Buenos Aires, exercendo así dende temperá idade tarefas xornalísticas na revista de educación desa dirección.

Cursou os estudos secundarios en Mar del Plata e o tres primeiros anos de Medicina na Universidade Nacional de La Plata onde se adheriu ó movemento da Reforma Universitaria chegando a ser presidente do Centro de Estudantes de Medicina e vicepresidente da Federación Universitaria de La Plata. Trasladouse a Buenos Aires para rematar os seus estudos, converténdose en médico en 1933 na Facultade de Medicina da Universidade de Buenos Aires.

Exerceu sempre a súa profesión con gran recoñecemento, aínda durante o tempo que foi gobernador da provincia de Buenos Aires. Foi xefe de Cirurxía Gastrointestinal do Hospital Rawson da cidade de Buenos Aires, profesor da Escola Cirúrxica do Hospital Finocchietto e membro da Academia Arxentina de Cirurxía.

Faleceu en Buenos Aires o 22 de decembro de 1996.

## Notas
Emilio García Silvero

**Emilio García Silvero**, nado na Coruña en 1977, é un avogado e directivo deportivo galego.

## Traxectoria
Licenciado pola Universidade de Estremadura e Doutor en Dereito pola Universidade Rei Xoán Carlos (sobresaínte cum laude), especializouse en dereito deportivo na Universidade de Lleida (Cataluña), Harvard (USA) e Science Po (Francia), con diferentes másteres en dereito e xestion deportiva. E autor de diferentes monografías e artigos de investigación a nivel nacional e internacional. 

En 2004 comezou a traballar como director legal da Real Federación Española de Fútbol, posto que mantivo durante oito anos. Durante ese período formou parte tamén do Consello de Control e Disciplina da UEFA, e en 2012, foi nomeado Árbitro do Tribunal de Arbitraxe no Deporte de Lausana.

En 2012 foi nomeado xefe dos Servizos Disciplinarios e de Integridade da UEFA con Michel Platini, e árbitro do Tribunal Arbitral do Deporte (TAS)

En 2014 foi condecorado polo Goberno de España coa Orde do Mérito Deportivo.

En febreiro de 2018 numerosos presidentes de clubs, federacións deportivas e dirixentes da Liga de Fútbol Profesional propón a García Silvero como Presidente da Federación Española de Fútbol, cargo que finalmente declinou aceptar para continuar a súa carreira internacional. En setembro de 2018 foi nomeado Director Legal da FIFA onde dirixe toda a actividade legal da Federación Internacional na súa sede de Zürich (Suíza).

## Notas
Nós, os inadaptados

***Nós, os inadaptados*** é un artigo ensaístico, de nove páxinas, do autor ourensán Vicente Risco, publicado no número 115 da revista *Nós*, o 25 de xullo de 1933 (pp.&nbsp;115–123). Nel mostrou a súa concepción cíclica e espiritual da historia.

## Características
No seu ensaio -bandeira da xeración Nós- Risco expón os problemas persoais e comúns da súa época. Cre firmemente nunha casta moral verdadeira, pero non casta social, senón casta espiritual:

Así pois neste ensaio explícanse as causas e os motivos do seu desapego cara ao mundo dos filisteos, das barrigas acomodadas que eles tanto denostaban. Tamén cita os gustos e preferencias literarias: Thomas Carlyle, Edgar Allan Poe, Charles Baudelaire, Gabriele d'Annunzio, Henrik Ibsen, Friedrich Nietzsche, Novalis, Jan van Ruusbroec, Omar Khayyam, Rabindranath Tagore, Ángel Ganivet, Joan Maragall, Rubén Darío, Afonso Lopes Vieira, José Maria Eça de Queirós, Teixeira de Pascoaes etc. E do paso da actitude contemplativa á actividade político-cultural narrando a viaxe interior que esta xeración realiza en busca das súas orixes e identidade en tempos de decadencia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Manuscrito de "Nos, os inadaptados" Fundación Vicente Risco.
Francisco Caamaño Deñó

**Francisco Alberto Caamaño Deñó**, nado en Santo Domingo o 11 de xuño de 1932 e finado na Cordilleira Central o 16 de febreiro de 1973, foi un militar e heroe dominicano que ocupou a presidencia constitucional da República Dominicana durante a guerra de abril de 1965.

## Traxectoria 
Foi un dos líderes do movemento para restaurar o presidente democraticamente electo, Juan Bosch, que fora derrocado por un golpe militar patrocinado pola CIA en setembro de 1963. Esta facción de adeptos pasou a ser conñecida como *Constitucionalistas*, polo seu desexo de retornar a unha forma lexítima e constitucional de goberno, en oposición á xunta militar que estaba no poder.

Durante este período, Caamaño foi *de facto* e *de jure*, o presidente da República Dominicana. Despois dalgúns meses de combates dos *Constucionalistas*, que estaban en menor número e desarmados polas forxas estranxeiras, Caamaño e os seus homes consentiron un acordo de reconciliación e así rematou o goberno *Consitucionalista*.

Enfrontando ameazas e ataques continuos durante os meses seguintes, Camaaño aceptou un acordo imposto polo goberno dos Estados Unidos. O presidente provisional dominicano, Héctor García Godoy, enviou o coronel Caamaño como adido militar da embaixada dominicana para o Reino Unido. Mentres estivo aló, foi contactado polas autoridades cubanas e fuxiu para Cuba para iniciar un grupo guerrilleiro.

Durante o inverno de 1973, após varios anos permanecendo *low-profile*, Caamaño conduciu o desembarque dun pequeno grupo de rebeldes en Playa Caracoles, próximo de Azua e despois para as montañas da Cordilleira Central, co obxectivo de iniciar unha revolución campesiña para derrubar o presidente dominicano Joaquín Balaguer. O goberno de Balaguer era represivo e altamente centralizador nese período, lembrando moito o réxime de Rafael Trujillo no cal Balaguer fora un dos presidentes fantoches do ditador e asesores achegados. Despois dalgunhas semanas de guerra de guerrilla contra o exército regular de Balaguer e após non ter recibido o apoio campesiño, Caamaño foi ferido e capturado polas forzas do goberno dominicano, e despois sumariamente executado.

## Notas
Juan Bosch

**Juan Emilio Bosch Gaviño**, nado en La Vega o 30 de xuño de 1909 e finado en Santo Domingo o 1 de novembro de 2001, foi un contista, ensaísta, novelista, narrador, historiador, educador e político dominicano. Bosch foi elixido presidente da República Dominicana en 1962, cargo que asumiu por un breve período en 1963. O seu efémero goberno foi derrocado case sete meses despois de asumir a presidencia. Porén, a día de hoxe, é lembrado como un político honesto e está considerado como un dos escritores máis preclaros de Latinoamérica, en especial no xénero do conto.

Foi un líder da oposición dominicana no exilio contra o réxime de Rafael Leónidas Trujillo durante máis de 26 anos. Ademais, foi o fundador de dous dos principais partidos políticos dominicanos: o Partido Revolucionario Dominicano (PRD) en 1939 e o Partido da Liberación Dominicana (PLD) en 1973.

## Traxectoria 
Juan Bosch naceu na cidade de La Vega o 30 de xuño de 1909. Fillo da portorriqueña de ascendencia galega Ángela Gaviño Costais, (cuxo pai era da Guarda) e de José Bosch Subirats, de orixe catalá, nado en Tortosa. Viviu os primeiros anos da súa infancia nunha pequena comunidade rural chamada Río Verde, onde comezou os seus estudos de primaria; os estudos secundarios fíxoos no *colexio San Sebastián* de la Vega, chegando só até o terceiro nivel de bacharelato. En 1924, trasladouse a Santo Domingo, onde traballou en varias tendas comerciais. Máis tarde en 1929 viaxou a España, Venezuela e algunhas illas do Caribe.

## Notas
Antonio Núñez Vázquez

**Antonio Núñez Vázquez**, nado en Lugo, foi un funcionario e político galego.

## Traxectoria 
Funcionario de prisións. Destinado no Penal de Figueres, foi trasladado ao Cárcere Modelo de Lugo en 1922. Na República militou no Partido Republicano Gallego, do que foi elixido membro do Comité Regional en outubro de 1932. Pasou a Izquierda Republicana e foi elixido vicesecretario do Consello provincial de Izquierda Republicana de Lugo. Foi recadador de cédulas persoais da Deputación de Lugo. Foi candidato a compromisario para elixir o presidente da República en abril de 1936. Exiliado en Francia, foi xefe de relacións do Frente Liberador Gallego creado en Tolosa en 1944 e en decembro do ano seguinte foi nomeado secretario do Bloque Repubricán Nazonal Galego. Foi dado de baixa como oficial do corpo de prisións en 1939, e como consecuencia do proceso de depuración foi separado do servizo en abril de 1942.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
Evasión de La Golondrina

A '*evasión de *La Golondrina'''* foi a fuxida dun grupo de republicanos galegos desde Miño rumbo a Francia o 31 de agosto de 1937.
## Historia 
Un grupo de republicanos de Miño que levaban tempo agochados conseguiron fuxir na medianoite do 31 de agosto de 1937 na pequena lancha de pesca *La Golondrina''. Ricardo Pérez Medín o alcalde de Miño da Fronte Popular, e a súa muller Francisca López del Río (Paca a Sabina) foron os encargados de organizar a fuga. Lograron chegar a Francia cinco días despois. Arribaron en Marennes, onde estiveron varios días e de alí mandáronos a Rochefort, onde tomaron un tren que os levou á fronteira con Cataluña. En tren chegaron a Barcelona o 17 de setembro. Os fuxidos foron xulgados na causa aberta en Ferrol por rebelión militar.

Os evadidos foron Ricardo Pérez Medín, Francisca López del Río, Juan Varela Bouza, Antonio González Basanta, Abelardo López Varela, Francisco Rodríguez Quintas, Andrés Fraguas, José Rodríguez Pérez, Antonio Somorrostro Pérez, Manuel Barros Serrano e Manuel Salorio Díaz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

*
Abelardo López Varela

**Abelardo López Varela**, nado en Miño cara a 1886, foi un político galego.

## Traxectoria 
Xornaleiro de profesión. Foi un dos impulsores da Agrupación Socialista de Miño con María Vázquez Suárez en 1933. Na asemblea constituínte da AS celebrada en marzo de 1936, foi elixido secretario. Logo do triunfo da Fronte Popular foi nomeado concelleiro de Miño e foi elixido segundo tenente de alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. O 11 de agosto de 1937 conseguiu fuxir na lancha pesqueira *La Golondrina* xunto con Ricardo Pérez Medín e mais outros nove compañeiros e logrou chegar a Francia. Abríuselle causa en Ferrol por rebelión militar (subtracción da motora *Golondrina*), e foi declarado fuxido e en rebeldía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Callitris

[miniatura|240px|*[Callitris pancheri* (en primeiro plano), no seu ambiente natural, nas *Chutes de la Madeleine*, Nova Caledonia.]]

***Callitris*** é un xénero de coníferas da familia das cupresáceas (*Cupressaceae*), subfamilia das calitroideas (*Callitroideae*).

Actualmente recoñécnse dentro do xénero 16 especies, das que 13 son propias de Australia e as outras 3   (*C.&nbsp;neocaledonica, C.&nbsp;pancheri *e* C.&nbsp;sulcata*) son endémicas de Nova Caledonia.

* Son pequenas ou medianas árbores ou grandes arbustos perennifolios, que miden de 5 a 25 m de altura, chegando até os 40 m en *C. macleayana*. 
* As follas son escamentas, excepto nas plantas novas de sementeiros, que son aciculares; en *C. macleayana* as follas aciculares encóntranse mesturadas coas escamentas ao longo de toda a vida da árbore. As escamas están dispostas en seis fileiras ao longo das ramiñas, en verticilos de tres (frecuentemente en verticilos de catro en *C. macleayana*).
* conos masculinos son pequenos, de 3 a 6&nbsp;mm de lonxitude, e se encontran no extremo esterior das ramiñas. 
* Os conos femininos son igualmnte inconspicuos, madurando tras 18 ou 20 meses, e miden de 1 a 3&nbsp;cm de longo e de ancho; son de forma de globular a ovoide (agudos en *C. macleayana*), e teñen seis escamas superpostas, grosas, leñosas, dispostos en dous verticilos de tres (a miúdo, 8 escamas en *C. macleayana). 
* As piñas permanecen pechadas nas árbores durante moitos anos, abrindo soamente despois de ser queimadas nun incendio; daquela, liberan as sementes, que xerminan no solo queimado.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1808 polo botánico e relixioso francés Étienne Pierre Ventenat, na súa obra *Decas Generum Novorum, aut parum Cognitorum*.
### Especies 
[miniatura|240px|[Piña (coníferas)|Conos de *Callitris verrucosa*]]
miniatura|240px|*Callitris glauca*

O xénero inclúe as especies seguintes:
* *Frenela* Mirb.
* *Cyparissia* Hoffmanns.
* *Octoclinis* F.&nbsp;Muell.
* *Leichhardtia* T.&nbsp;Steph. ex Gordon
* *Nothocallitris* A.&nbsp;V. Bobrov & Melikyan
* *Neocallitropsis* Florin 

### Etimoloxía 
O nome científico *Callitris* é un derivado irregular do elemento latino *calli-*, calco do grego antigo καλλί- *kallí-*, que deriva de κάλλοσ *kállos*, "beleza", "fermosura".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Farjon, A. (2005): *Monograph of Cupressaceae and Sciadopitys*. Royal Botanic Gardens, Kew. ISBN 1-8424-6068-4.
* Farjon, A. (2010): *A Handbook of the World's Conifers*. 2 Vols. Leiden: Koninklijke Brill. ISBN 978-9-0474-3062-9.
* Rushforth, Keith D. (1987): *Conifers*. Nova York City, Nova York, USA: Facts on File. ISBN 978-0-8160-1735-5. ISBN 0-7470-2801-X.

### Outros artigos 
* Cupresáceas

### Ligazóns externas 
* Callitris Ventenat 1808 en *The Gymnosperm Database*.
* Callitris na EOL.
* *Callitris''  en Fossilworks.
Dorothy Caruso

**Dorothy Park Benjamin Caruso**, nada en Hastings-on-Hudson (Nova York) o 6 de agosto de 1893 e finada en Baltimore (Maryland) o 16 de decembro de 1955, foi unha escritora estadounidense, muller e biógrafa do tenor italiano Enrico Caruso.

## Traxectoria
miniatura|dereita|Festa de voda do matrimonio Caruso no tellado do Hotel Knickerbocker de Nova York, 20 de agosto de 1918. De esquerda a dereita, Bruno Zirato (asistente persoal de Caruso), Dorothy Caruso, Enrico Caruso e J. S. Keith.

Dorothy Park Benjamin foi filla do avogado Park Benjamin Jr. e de Ida Crane.

O 20 de agosto de 1918 casou con Enrico Caruso. En 1919 tiveron unha filla, Gloria Grazianna Victoria America Caruso Murray. Enrico Caruso morreu en 1921.

Dorothy Caruso casou co capitán Ernest Augustus Ingram (1892-1954) en Londres o 28 de novembro de 1923. Tiveron unha filla, Jacqueline Dorothy Ingram (1924-1994) e divorciáronse en novembro de 1925. En 1933 casou co doutor Charles Adam Holder (1872-1955).

En 1942, durante unha viaxe en barco aos Estados Unidos desde Francia coñeceu a Margaret Caroline Anderson, con quen comezou unha longa amizade. Viviron xuntos até a morte de Dorothy por mor dun cancro. Foi soterrada no cemiterio de Druid Ridge en Baltimore.

## Obra
Dorothy Park Benjamin Caruso escribiu dúas biografías do seu primeiro home. A segunda dela foi levada ao cine en 1951 co título de *The Great Caruso*, con Mario Lanza como protagonista

**Wings Of Song: The Story Of Caruso* (1928)
**Enrico Caruso: His Life and Death*  (1945)
**Dorothy Caruso: A Personal History* (autobiografía, 1952)

## Notas
Francisco Andrade Marín

**Francisco Higinio Andrade Marín y Ribadeneira**, nado en Quito en 1841 e finado ibídem en 1935, foi un político ecuatoriano, presidente encargado do país entre o 6 de marzo e o 1 de agosto de 1912, ademais de alcalde de Quito en catro ocasións.

## Presidencia 
Logo do golpe do 5 de marzo de 1912, que privou a vida aó xeneral Julio Andrade Rodríguez e obrigou a renunciar ó Goberno de Carlos Freile Zaldumbide, Francisco Andrade Marín, entón presidente da Cámara de Deputados, recibiu do xeneral Leónidas Plaza Gutiérrez a misión de conducir os destinos da República. Freile Zaldumbide, sen carácter para afrontar as circunstancias, dispúxose a renunciar para despois de poucos días protestar ante os feitos consumados, mentres que Andrade Marín, dobregado ante a vontade de Plaza Gutiérrez, fíxose cargo do Executivo en nome dunha Constitución que non existía, para traspasala despois de poucos meses ó xeneral Plaza.

Durante o seu interinazgo tratou de preparar as xornadas electorais que se celebraron sen ningún entusiasmo, porque de antemán coñeceuse que o único candidato triunfante sería o xeneral Leónidas Plaza, como o foi en efecto, mercé ós votos e empregados en troques de defender os seus cargos burocráticos e de militares de rápidos ascensos. Reunido o Congreso en 1912, Andrade Marín leu unha mensaxe en que se refería longamente ós acontecementos de marzo, pero con afirmacións tan simplistas que foron refutadas polo Dr. Tobar con palabras moi fortes. O mesmo día Andrade Marín preferiu ceder as rendas do Goberno ó presidente do Senado Alfredo Baquerizo Moreno.
Blanca Varela

**Blanca Leonor Varela Gonzales**, nada en Lima o 10 de agosto de 1926 e finada o 12 de marzo de 2009, foi un poeta peruana, considerada como unha das voces poéticas máis importantes do xénero en América Latina.

## Traxectoria 
Iniciouse en poesía na Universidade Nacional Maior de San Marcos na capital peruana, onde ingresou en 1943, para estudar Letras e Educación. Nesta universidade coñece a Sebastián Salazar Bondy, Javier Sologuren, Jorge Eduardo Eielson, e a quen sería o seu futuro esposo, o pintor Fernando de Szyszlo, con quen tivo dous fillos.

A partir de 1947, empezou a colaborar na revista *Las Moradas* que dirixía Westphalen. En 1949 chegou a París, onde entrou en contacto coa vida artística e literaria do momento, guiada por Octavio Paz, unha figura determinante na súa carreira literaria, que a vinculou co círculo de intelectuais latinoamericanos e españois radicados en Francia. Desta etapa data a súa amizade con Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir, Henri Michaux, Alberto Giacometti, Léger, Tamayo e Carlos Martínez Rivas, entre outros.

Despois da súa longa tempada en París, Varela viviu en Florencia e logo en Washington, cidades onde se dedicou a facer traducións e eventuais traballos xornalísticos. En 1962, regresa a Lima para estabelecerse definitivamente e cando viaxa adoita facelo principalmente ós Estados Unidos, España e Francia. O feito que algunhas das súas obras sexan traducidas ó alemán, francés, inglés, italiano, portugués e ruso implica un recoñecemento á súa obra fóra das fronteiras do seu país natal. A diferenza doutros escritores, Blanca Varela non adoitaba dar entrevistas e as súas aparicións en público son máis ben escasas e discretas. Foi condecorada coa *Medalla de Honra* polo Instituto Nacional de Cultura do Perú.

Morreu o 12 de marzo de 2009 en Lima, á idade de 82 anos.

## Obras 
* *Ese puerto existe*, 1959 
* *Luz de día*, 1963
* *Valses y otras falsas confesiones*, 1971
* *Ejercicios materiales*, 1978 - 1993 
* *Canto Villano*, 1978
* *Camino a Babel* , 1986
* *El libro de barro*, 1993 - 1994 
* *Concierto animal*, 1999
* *El falso teclado*, 2001
Severino Domínguez

**Severino Domínguez Rey**, coñecido como **Pepillo**, nado en Sanxenxo o 5 de marzo de 1915 e finado en Pontevedra o 11 de xaneiro de 2018, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Militante do PCE. Foi vicepresidente da Unión Agraria e Mariñeira de Portonovo afecta á CNT e secretario xeral do PCE en Sanxenxo, tamén era responsable do Socorro Rojo e dirixente das milicias. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 1 de agosto e ingresado no cárcere de Cambados; sen procesamento xudicial pasou por varias cadeas e batallóns de traballadores en Galicia e España até 1940. Foi xulgado en Ferrol por deserción resultando con sobresemento definitivo. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. En 1948, cando caeu a organización comunista na provincia de Pontevedra, foi novamente detido con Manuel López Esperón, Carlos Crespo Alfaya, Jesús Carrera Barreiro e Gonzalo Velasco, e torturado pola súa actividade política clandestina. Foi acusado de difundir propaganda clandestina e exemplares de *Mundo Obrero* e *El Guerrillero*. Foi sometido a un novo consello de guerra e condenado a dous anos en prisión por un delito equiparado ao de rebelión militar. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Pontevedra, de onde saíu en liberdade condicional en marzo de 1950.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
End of the Spear

***End of the Spear*** é un filme estadounidense dirixido por Jim Hanon que se estreou en 2005. Conta a historia da operación Auca, na cal cinco misioneiros cristiáns estadounidenses prentendían evanxelizar o pobo huaorani da selva tropical do leste de Ecuador. Baseado en feitos reais ocorridos en 1956, os cinco misioneiros foron asasinados pola tribo, e o filme conta a historia dende a perspectiva de Steve Saint (o fillo de Nate Saint, un dos misioneiros asasinados no encontro), e Mincayani, un dos homes huaorani que participou no ataque.

## Personaxes 
* Louie Leonardo como Mincayani
* Chad Allen como Nate Saint/Steve Saint/Narrador
* Jack Guzman como Kimo
* Christina Souza como Dayumae
* Chase Ellison como Steve Saint de neno
* Sean McGowan como Jim Elliot
* Sara Kathryn Bakker como Rachel Saint
* Cara Stoner como Marj Saint
* Beth Bailey como Elisabeth Elliot
* Stephen Caudill como Ed McCully
* Matt Lutz como Pete Fleming
* Chemo Mepaquito como Gikita
* Gil Birmingham como Moipa
* Jose Liberto Caizamo como Nampa
* Patrick Zeller como Roger Youderian
* Madgalena Condoba como Akawo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Fernando Figueroa

**Fernando Figueroa**, nado en Ilobasco o 4 de marzo de 1849 e finado en San Salvador o 16 de marzo de 1919, foi un militar e gobernante da República do Salvador en dúas ocasións, sendo a primeira en calidade de Segundo Designado á Presidencia e posteriormente como presidente en propiedade, entre o 14 de maio de 1885 ao 18 de xuño de 1885; e como Presidente da República electo para o período comprendido entre o 1 de marzo de 1907 ó 1 de marzo de 1919.

## Traxectoria 
### Primeiro Mandato 
Vendo o inminente triunfo da revolución acaudillada polo xeneral Francisco Menéndez, e ó non serlle aceptada a renuncia por parte das Cámaras Lexislativas, Rafael Zaldívar por decreto 14 de maio de 1885 deposita o cargo na persoa do xeneral Fernando Figueroa, que o día anterior fora nomeado como Segundo Designado á Presidencia, asumindo o poder executivo dende ese mesmo día. Zaldívar sae do país con rumbo a Europa e tras aceptarlle as Cámaras a nova renuncia, o xeneral Figueroa é declarado Presidente da República por decreto lexislativo de 20 do mesmo mes.

Durante esta curta administración, o xeneral Figueroa encargouse de seguir combatendo a revolución acaudillada polo xeneral Menéndez, que malia lograr a renuncia de Zaldívar, continúa a súa loita en contra da nova administración do xeneral Figueroa por considerar que seguiría as pegadas de Zaldívar, a pesar de que Figueroa propuña ás Cámaras a convocatoria a eleccións presidenciais.

Esgotados os medios de conciliación, e tratando de achandar o camiño para a paz, Figueroa deposita o cargo no senador José Rosales o 18 de xuño de 1885.

### Segundo Mandato 
O xeneral Fernando Figueroa resulta electo por maioría de votos como Presidente da República para o período 1907-1911, sucedendo a Pedro Escalón en cuxa administración se desempeñou como Secretario de Guerra e Mariña, e como o seu Vicepresidente ó doutor Manuel Enrique Araujo.

Ó asumir como presidente asume na súa persoa a calidade de Secretario de Guerra, nomeado ademais como Secretario de Gobernación, Fomento e Instrución Pública a Tomás G. Palomo, como Secretario de Relacións Exteriores, Xustiza e Beneficencia a Ramón García González e como Secretario de Facenda e Crédito Público a Federico Mejía.

Durante este segundo mandato, ampliouse a rede ferroviaria do país e a rede eléctrica.

## Notas
Editorial Libredón

**Libredón** foi unha editorial de Santiago de Compostela, que publicou unha revista homónima entre 1924 e 1925. Estaba dirixida por Xavier Pardo Bedía.

## Publicacións 
Editáronse dous volumes:
* *Mariña Andrade*, Xavier Pardo Bedía.
* *Conceición singela do ceo*, Evaristo Correa Calderón.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Aeroporto Albano Machado

O **aeroporto Albano Machado**  é un aeroporto público situado no sueste de Huambo, a capital da provincia de Huambo, en Angola. Anteriormente foi chamado **aeroporto Nova Lisboa**, xa que en tempos coloniais a cidade chamábase así. O aeroporto foi inaugurado no ano 1947. Nos anos 2009 e 2011 realizáronse melloras nas súas instalacións e en novembro de 2017 estivo pechado varios días por traballos na súa pista para mellorar a seguridade aérea.

## Aeroliñas e destinos
## Notas
Gato ferruxento

O **gato ferruxento** (*Prionailurus rubiginosus*) é un dos membros máis pequenos da familia dos gatos, que habita na India e Sri Lanka. En 2012, tamén foi rexistrado no oeste de Terai, no Nepal. Dende 2016, a súa poboación en estado salvaxe está categorizada como case ameazada segundo a Lista Vermella da IUCN, xa que está fragmentada e vese afectada pola perda e destrución do seu hábitat, a fraga caducifolia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* IUCN Cat Specialist Group: Rusty-spotted Cat *Prionailurus rubiginosus* 
* ARKive: *Rusty-spotted cat (Prionailurus rubiginosus)*
Aeroporto de Bathurst (Australia)

O **Aeroporto de Bathurst**  (IATA: BHS, ICAO: YBTH) é un aeroporto australiano que serve a cidade de Bathurst, en Nova Gales do Sur. Está servido por unha únca aeroliña, Regional Express Airlines, que só voa a Sydney e a Parkes.

O historia do aeroporto comezou xusto antes da segunda guerra mundial, cando políticos locais fixeron campaña por un aeroporto para Bathurst. A guerra levou ao Goberno Federal a establecer un aeródromo durante o conflito e unha vez rematado comezaron os servizos comerciais con voos de pasaxeiros cara Sydney. A día de hoxe operan varias escolas de voo e úsase en adestramentos de navegación. O aeroporto de ata 2 000&nbsp;kg baseados na cidade non teñen cargos por aterraxe.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto 

## Notas
Aeroporto de Marsh Harbour

O **aeroporto internacional Leonard M. Thompson** , anteriormente coñecido como **aeroporto internacional de Marsh Harbour International** é un aeroporto que serve a Marsh Harbour, unha cidade das illas Ábaco, nas Bahamas.

Marsh Harbour ten un grande atractivo para o turismo, polo que o aeroporto ofrece servidos a varias cidades en Florida e a Nassau. No ano 2007 construíuse unha nova pista de aterraxe para permitir que avións máis grandes operasen no aeroporto. En maio de 2014 inaugurouse unha nova terminal.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
## Notas
Espiral - Mocidade Republicana Galega

**Espiral - Mocidade Republicana Galega** é unha organización política da mocidade galega, republicana e anticapitalista que pula pola República Galega e por un modelo económico alternativo que "pretende canalizar a frustración dunha mocidade cansa de falsas promesas e das nulas oportunidades que o Réxime do 78 ofrece". desde o colectivo, que venza á fragmentación que nos impón un réxime laboral que nos divide e temporaliza, para evitar a creación de lazos afectivos e de identidades colectivas, desbordando as lóxicas do sistema para camiñar cara a emancipación.

## Organización interna 
Espiral é unha organización de base asemblearia que se organiza de xeito horizontal en asembleas comarcais e cuxo órgano de dirección é a Coordinadora Nacional. O seu voceiro nacional é Iván Rodríguez Iglesias, de Noia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Facebook de Espiral
Gerardo Porto

**Gerardo Porto Montoto**, nado na Coruña en 1925 e finado en Hilversum o 26 de xaneiro de 2010, foi un pintor, ceramista, escenógrafo e escultor galego.

## Traxectoria 
[miniatura|Detalle das vidreiras do obelisco [Millenium, obra de Porto.]]

Fillo dun construtor de carruaxes, contactou co mundo da arte na década de 1940. Despois da segunda guerra mundial viviu en París, a onde chegou cunha bolsa da deputación da Coruña, traballando por un tempo no taller de Henri Matisse.

A súa amizade con Xoán de Borbón provocou a súa instalación nos Países Baixos, onde faleceu.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "El artista coruñés Gerardo Porto muere en Amsterdam a los 85 años", artigo en *La Opinión de A Coruña*, 27 de xaneiro de 2010 .
* Escultura urbana
*
Viaxe ao centro da terra II: A illa misteriosa

***Viaxe ao centro da terra II: A illa misteriosa*** (en ) é un filme estadounidense de comedia e aventuras dirixido por Brad Peyton e producido poe Beau Flynn, Tripp Vinson e Charlotte Huggins. É a secuela de *Journey to the Center of the Earth* (2008). Ó igual que o primeiro filme, baséase noutra novela de Jules Verne, desta volta *A illa misteriosa*. Está protagonizado por Dwayne "The Rock" Johnson, Michael Caine, Josh Hutcherson, Vanessa Hudgens, Luis Guzmán e Kristin Davis. A historia foi escrita por Richard Outten, Brian Gunn e Mark Gunn, e o guión é obra de Brian e Mark Gunn. Foi estreado nos cinemas o 10 de febreiro de 2012 por Warner Bros. Pictures, New Line Cinema e Walden Media con valoracións diversas, mais foi un éxito de recadación en todo o mundo conseguindo arredor de $335 millóns, superando o filme anterior. *Journey 2: The Mysterious Island* foi lanzado en DVD/Blu-ray o 5 de xuño de 2012.

Estreouse en galego na Televisión de Galicia o 18 de decembro de 2019.

## Personaxes 
* Dwayne Johnson como Hank Parsons
* Josh Hutcherson como Sean Anderson
* Michael Caine como Alexander Anderson
* Vanessa Hudgens como Kailani Laguatan
* Luis Guzmán como Gabato "Gabby" Laguatan
* Kristin Davis como Elizabeth "Liz" Parsons

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Mon Vasco

**Ramón Ezequiel Vasco Pardavila**, nado na Coruña en 1951 e finado na mesma cidade en 1983, foi un pintor e escultor galego.

## Traxectoria 
Mon Vasco estudou na Escola de Artes e Oficios da Coruña, e en 1973 recibiu unha bolsa da Fundación Juan March, grazas á que puido viaxar por África. En 1975 realizou a súa primeira exposición individual e ese mesmo ano fundou o grupo A Carón.

Fundou en 1978

Faleceu repentinamente por unha doenza cardíaca aos 32 anos.

## Galería 

Ficheiro:Aperta - Paseo Marítimo a Coruña.jpg|*Aperta*, no Paseo marítimo da Coruña
Ficheiro:Monumento al Niño - UNICEF.jpg|Monumento ao neno, nos Xardíns de Méndez Núñez
Ficheiro:Pino Rojo 1977 - 72x40x53cm.jpg|

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Escultura urbana
* Pintores de Galicia
* Páxina persoal
Manuel Deschamps

**Manuel Deschamps Martínez**, nado en Sigrás (Cambre) en 1853 e finado en Canet de Mar (Barcelona) en 1923, foi un capitán de barco galego.

## Traxectoria 
Deschamps, quen obtivo o título de piloto en 1872, entrou na Compañía Transatlántica seis anos despois. En 1898, dirixindo o *Montserrat*, burlou por tres veces o bloqueo estadounidense á illa de Cuba. Logrou atracar en Cienfuegos cargado de víveres e 500 soldados.

Trala guerra hispano-estadounidense seguiu a súa carreira como mariño mercante. Dirixiu, entre outros, o *Santa Isabel* na súa viaxe inaugural.

En 1998 os seus restos foron trasladados ao Panteón de Marinos Ilustres de San Fernando (Cádiz). É o único civil soterrado alí.

O concello da Coruña bautizou en 1971 unha rúa co seu nome. Igualmente, o de Cambre púxolle o seu nome a unha praza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Manuel Deschamps: Un héroe de la guerra de Cuba", artigo en *La Opinión de A Coruña*, 30 de novembro de 2009 .
* Manuel Deschamps y Martínez
José Ramón Villar Chao

**José Ramón Villar Chao**, nado en Viveiro o 5 de outubro de 1927 e finado na Coruña o 27 de agosto de 1965, foi un pintor galego.

## Traxectoria 
Fillo de Ramón Villar Ponte e Teresa Chao Maciñeira trasladouse aos 14 anos á Coruña, onde comezou a dedicarse á pintura. mais tamén realizou paisaxes, así como ilustracións de libros de Luz Pozo Garza ou Ánxel Fole entre outros. A súa popularidade era tal que en 1960 foi elixido “Coruñés do ano” por un concurso de Radio Juventud por diante de Luis Suárez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Fernández, Carlos (8/10/2009). "Los hermanos Villar Chao", *La Voz de Galicia* .
OtherLife

***OtherLife*** é un filme australiano de ciencia ficción dirixido por Ben C. Lucas que se estreou no ano 2017. Está protagonizado por Jessica De Gouw, que interpreta unha investigadora dunha compañía tecnolóxica que desenvolve unha forma de realidade virtual biolóxica.

O filme está vagamente baseado na novela *Solitaire* de Kelley Eskridge.

## Personaxes 
* Jessica De Gouw como Ren Amari
* T. J. Power como Sam
* Thomas Cocquerel como Danny
* Liam Graham como Jared Amari
* Clarence Ryan como Byron Finbar
* Tiriel Mora como Dr. Amari

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
O tambor de folla de lata

***O tambor de folla de lata*** (en ) é un filme de 1979, producido por Alemaña, Francia, Polonia e Iugoslavia. Foi dirixido polo alemán Volker Schlöndorff, cun guión adaptado do libro homónimo de Günter Grass. O filme gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa e a Palma de Ouro no Festival de Cannes.

Foi emitido na TVG o 2 de novembro de 2001.

## Argumento 
Oskar Matzerath naceu na cidade alemá de Danzig na década de 1920. Cando cumpre tres anos recibe de regalo un tambor. Desconforme co feito de que a súa nai é infiel cun primo, decide parar de crecer tirándose escaleira abaixo. Paralelamente, chega a ascensión do nazismo no país e a disputa que se iniciará por Danzig.

## Elenco 
* Mario Adorf .... Alfred Matzerath
* Angela Winkler .... Agnes Matzerath
* David Bennent .... Oskar Matzerath
* Katharina Thalbach .... Maria Matzerath
* Daniel Olbrychski .... Jan Bronski
* Tina Engel .... Anna Koljaiczek (nova)
* Berta Drews .... Anna Koljaiczek (adulta)
* Roland Teubner .... Joseph Koljaiczek
* Tadeusz Kunikowski .... Onkel Vinzenz
* Andréa Ferréol .... Lina Greff
* Heinz Bennent .... Greff
* Ilse Pagé .... Gretchen Scheffler
* Werner Rehm .... Scheffler
* Käte Jaenicke .... Mutter Truczinski
* Otto Sander .... Meyn
* Charles Aznavour .... Sigismund Markus
* Fritz Hakl .... Bebra
* Mariella Oliveri .... Roswitha

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Alemaña propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 52ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Calitroideas

A das **calitroideas** (Callitroideae) é unha das sete subfamilias en que se divide a familia das cupresáceas (Cupressaceae).

Comprende dez xéneros con numerosas especies.

O seu xénero tipo é *Callitris* Vent.

## Taxonomía 
### Xéneros 
A subfamilia das cupresoideas comprende dez xéneros con especies actualmente viventes:
* **Subfamilia Callitroideae** Saxton 
** *Callitris* Vent. 
** *Actinostrobus* Miq. 
** *Widdringtonia* Endl.
** *Diselma* Hook.f.
** *Fitzroya* Hook.f. ex Lindl.
** *Austrocedrus* Florin & Boutelje
** *Libocedrus* Endl.
** *Pilgerodendron* Florin
** *Papuacedrus* H.L.Li

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Farjon, A. (1998): *World Checklist and Bibliography of Conifers*. Royal Botanic Gardens, Kew. 300 p.&nbsp;.
* Farjon, A. (2005): *Monograph of Cupressaceae and Sciadopitys*. Royal Botanic Gardens, Kew. .
* Farjon, A.; Hiep, N. T.; Harder, D. K.; Loc, P. K. & Averyanov, L. (2002): "A new genus and species in the Cupressaceae (Coniferales) from northern Vietnam, Xanthocyparis vietnamensis". *Novon* 12: 179–189.
* Gadek, Paul A.; Deryn L. Alpers, Margaret M. Heslewood & Christopher J. Quinn (2000): "Relationships within Cupresaceae senus lato: A combined morphological and molecular approach" (Ler o texto completo). *American Journal of Botany* **87** (7): 1044–1057.
* Jagel, Armin & Dörken, Veit Martin (2015): "Morphology and morphogenesis of the seed cones of the Cupressaceae - part II. Cupressoideae" *Bulletin of the Cupressus Conservation Project nº 9* **4** (2): 51–78.

### Outros artigos 
* Cupresáceas
Games Done Quick

miniatura|dereita
**Games Done Quick** é un maratón de beneficencia semianual de *speedruns* de videoxogos que ten lugar nos Estados Unidos, orixinalmente organizado polas comunidades Speed Demos Archive e Speedruns Live. Dende 2015 estivo organizado por Games Done Quick, LLC. Dende a súa primeira edición en 2010 os eventos recadaron cartos para diversas organizacións de beneficencia, incluíndo a Prevent Cancer Foundation e Médicos Sen Fronteiras. Os maratóns emítense en directo na plataforma de streaming Twitch.tv. En total recadaron máis de 14,5 millóns de dólares en 19 maratóns.

## Lista de maratóns
### Awesome Games Done Quick 
### Summer Games Done Quick 
### Outros  
## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Web oficial
Gran Premio de Italia de 1994

O **Gran Premio de Italia de 1994** (oficialmente '''Pioneer 65° Gran Premio d'Italia**) foi unha carreira de Fórmula 1 que se disputou o 11 de setembro de 1994 en Monza. Foi a décimo segunda carreira da tempada de Fórmula Un de .

A carreira de 53 voltas foi gañada polo piloto británico Damon Hill, pilotando un Williams Williams - Renault, co austríaco Gerhard Berger segundo nun Ferrari e o finés Mika Häkkinen terceiro nun McLaren - Peugeot. O francés Jean Alesi logrou a pole position no outro Ferrari e liderou antes de sufrir unha falla na caixa de cambios na 15ª volta.

A vitoria permitiu a Hill poñerse a 11 puntos de Michael Schumacher no Campionato de Pilotos. Schumacher foi eliminado desta carreira e a seguinte en Portugal polas súas accións no Gran Premio do Reino Unido, o seu lugar en Benetton foi tomado polo finés JJ Lehto, que fora o seu compañeiro de equipo a principios da tempada.

O día logo da carreira, Lotus entrou en suspensión de pagos, con todo, competirían nas carreiras restantes da tempada de 1994. Lotus trouxera un motor Mugen actualizado a Monza, o que permitiulle a Johnny Herbert clasificarse como o cuarto mellor da tempada, pero as esperanzas de rematar nos puntos termináronse por unha colisión na primeira curva co Jordan de Eddie Irvine.

## Informe 
### Antecedentes 
O Gran Premio foi cancelado orixinalmente o 12 de agosto de 1994 cando os comisarios locais rexeitaron a solicitude de tallar 123 árbores por razóns relacionadas coa seguridade. As árbores en cuestión estaban situadas nas curvas de Lesmo, que carecían de áreas de escape adecuadas. Despois do anuncio, Gianni Letta, un subsecretario do gabinete italiano, foi a Cannes para reunirse co presidente da FIA Max Mosley para discutir o tema. A reunión, á que tamén asistiu o piloto de Ferrari e representante dos pilotos Gerhard Berger, acordaron cambios na forma da curva que reducirían a súa velocidade.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira
## Notas 
***Primeira pole position:** Jean Alesi
* A carreira detívose despois do incidente na primeira volta entre Johnny Herbert e Eddie Irvine. Irvine reiniciou desde a parte posterior da grella.
* Yannick Dalmas disputou a súa primeira carreira na Fórmula Un desde .

## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota''': Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas