Virus Marburg

O **virus Marburg** ou **Marburg virus (MARV)** e un patóxeno do grupo de risco 4 da Organización Mundial da Saúde (que require bioseguridade de nivel 4), un patóxeno prioritario de categoría A para os NIH/Instituto Nacional da Alerxia e Enfermidades Infecciosas dos Estados Unidos, un axente de bioterrorismo de categoría A dos CDC dos Estados Unidos, e está na lista de Axentes Biolóxicos para o Control da Exportación do Grupo Australia.

## Nome 
O virus Marburg describiuse en 1967. Hoxe é un dos dous virus membros da especie *Marburg marburgvirus* (o outro é o virus Ravn), clasificado no xénero *Marburgvirus*, familia *Filoviridae*, orde *Mononegavirales*. O nome do virus deriva da cidade alemá de Marburg, onde se descubriu. O nome do virus non se escribe en cursiva segundo as normas da ICTV, a diferenza do da especie e taxons superiores, e a súa abreviación oficial é MARV.

O virus Marburg foi presentado con ese nome en 1967. Porén, a maioría das publicacións científicas seguían referíndose a el como virus Marburg (Marburg virus). En consecuencia, en 2010, acordouse restablecer o nome virus Marburg. O nome da especie é hoxe *Marburg marburgvirus*, que se dividiu en dous "virus", o virus Marburg e o virus Ravn. Os xenomas dos margurgvirus teñen unha lonxitude de aproximadamente 19 kb e conteñen sete xenes na orde 3'-UTR-*NP*-*VP35*-*VP40*-*GP*-*VP30*-*VP24*-*L*-5'-UTR. Os xenomas dos dous marburgvirus (MARV e RAVV) difiren na súa secuencia.

### Estrutura 
[miniatura|Reconstrución por CryoEM dunha sección da nucleocápsida do virus Marburg. Entrada de [EMDB EMD-1986]] 
Como todos os filovirus, os marburgvirións son partículas filamentosas que poden aparecer con forma de caxato de pastor ou con forma de "U" ou de "6", e poden estar enroscados, ser toroidais ou ramificados. Os marburgvirións constan de sete proteínas estruturais. No centro teñen unha nucleocápside helicoidal ribonucleoproteica, que constan do ARN xenómico envolto arredor dun polímero de nucleoproteínas (NP). Asociada coas ribonucleoproteínas está o seu encima ARN polimerase ARN dependente (L) co cofactor da polimerase (VP35) e un activador da transcrición (VP30). A ribonucleoproteína está integrada nunha matriz, formada polas proteínas da matriz maior (VP40) e menor (VP24). Estas partículas están rodeadas por unha membrana lipídica derivada da membrana plasmática da célula hóspede, que o virus toma cando sae da célula. Na membrana está ancorada a glicoproteína (GP1,2) vírica, que se proxecta uns 7-10&nbsp;nm formando espículas. Os marburgvirus son case idénticos en estrutura aos ebolavirións, pero son antixenicamente diferentes.

### Entrada na célula 
A proteína transportadora de colesterol celular Niemann–Pick C1 (NPC1) parece ser esencial para a infección polos virus Ebola e Marburg. Nos mesmos estudos obtivéronse resultados similares cos virus Ebola e Marburg, xa que ambos os dous parecen necesitar a proteína NPC1 para entrar na célula.

### Replicación 
O ciclo vital dos marburgvirus é similar ao doutros filovirus, e empeza coa unión do virión a un receptor da superficie celular específico, seguida pola fusión da envoltura do virión coas membranas celulares e a liberación da nucleocápsida do virus no citoplasma. A ARN polimerase do virus é unha ARN polimerase ARN dependente codificada no xene L, que descapsida parcialmente a nucleocápsida e realiza a transcrición dos xenes en ARNms de febra positiva, os cales son despois traducidos a proteínas estruturais e non estruturais. A ARN polimerase dos marburgvirus (L) únese a un só promotor localizado no extremo 3' do xenoma. A transcrición pode rematar despois dun xene ou continuar cara ao seguinte xene *augas abaixo*. Isto significa que xenes que están preto do extremo 3' do xenoma son os que se transcriben con maior abundancia, mentres que os que están cara ao extremo 5' son transcritos con menor probabilidade. A orde dos xenes é, por tanto, un xeito simple pero efectivo de regulación transcricional. A proteína que se produce máis abundantemente é a nucleoproteína, cuxa concentración na célula determina cando o xene L cambia de facer a transcrición de xenes a facer a replicación do xenoma. A replicación orixina antixenomas de ARN de febra positiva e lonxitude completa, que, á súa vez, son tanscritos en copias dos xenomas da proxenie do virus de febra negativa. As proteínas estruturais que se sintetizan e os xenomas autoensámblanse e acumúlanse preto da cara interna da membrana plasmática da célula hóspede. Os virións evaxínanse da célula, e obteñen as súas envolturas da membrana da célula, xunto con proteínas do virus que se inseriron na mesma e que forman as espículas da envoltura. A proxenie madura xa pode infectar a outras células e recomezar o ciclo.

## Ecoloxía 
En 2009 informouse do illamento de MARV infecciosos de morcegos sans da especie *Rousettus aegyptiacus*. Os morcegos infectados experimentalmente desenvolveron unha viremia relativamente baixa que lles durou 5 días, pero seguiron sans e non desenvolveron ningunha patoloxía relevante aparente. O virus replicouse acadando altos títulos en órganos como o fígado e o bazo, e noutros órganos que poden estar implicados na transmisión do virus, como pulmóns, intestinos, órganos reprodutores, glándulas salivares, riles, vexiga e glándulas mamarias. O período de viremia relativamente longo observado podería facilitar a transmisión mecánica polo sangue realizada por artrópodos chuchadores de sangue ou a infección de hóspedes vertebrados susceptibles por contacto directo con sangue infectado.

## Arma biolóxica 
A Unión Soviética tiña un programa de armas biolóxicas ofensivas e defensivas moi amplo, no que estaba incluído o MARV. Polo menos tres institutos soviéticos de investigación tiñan programas de investigación sobre o MARV durante a guerra fría: O Centro de Viroloxía do Instituto de Investigación Científica para a Microbioloxía en Zagorsk (hoxe Sergiev Posad), a Asociación de Produción Científica "Vektor" (hoxe Centro de Investigación Estatal de Viroloxía e Biotecnoloxía "Vektor") en Koltsovo, e o Instituto Antipragas de Investigación Científica de Irkutsk de Siberia en Irkutsk. Como a maioría da investigación realizada estaba clasificada como de alto segredo, non está claro o éxito que chegou a obter o programa do MARV. Porén, o defector ou tránsfuga soviético Ken Alibek afirmou que se probara unha arma cargada con MARV no Instituto Técnico e Científico para a Microbioloxía de Stepnagorsk en Stepnogorsk, República Socialista Soviética Casaca (hoxe Kazakhstán), o que indica que o desenvolvemento do MARV como arma biolóxica chegara daquela a fases avanzadas. Falta unha confirmación independente deste feito. Naqueles tempos ocorreu polo menos un accidente de laboratorio co MARV en Koltsovo no que morreu un investigador, segundo describiu en detalle Alibek.

## Vacinas 
En 2009, iniciáronse ensaios clínicos de vacinas experimentais para o virus Ebola e o Marburg en África.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* International Committee on Taxonomy of Viruses (ICTV)