open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Calvos

O topónimo **Calvos** pode referirse a:

;En Galiza
***Calvos de Randín**, concello da provincia de Ourense;
****Calvos**, parroquia de dito concello;
*****Calvos**, lugar de dita parroquia;
***Calvos**, parroquia do concello de Bande;
***Calvos**, parroquia do concello de Fornelos de Montes;
***Calvos de Socamiño**, parroquia do concello de Touro;
***Cellán de Calvos**, parroquia do concello de Castroverde;
****Cellán de Calvos**, lugar de dita parroquia;
***O Mesón de Calvos**, parroquia do concello de Taboadela;
***San Martiño de Calvos de Sobrecamiño**, parroquia do concello de Arzúa;
****Calvos**, lugar de dita parroquia;
***Calvos**, lugar da parroquia de Rus, no concello de Carballo;
***Calvos**, lugar da parroquia de Cuntis, no concello de Cuntis;
***Calvos**, lugar da parroquia de Vilasouto, no concello do Incio;
***Calvos**, lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte, no concello de Monforte de Lemos;
***Calvos**, lugar da parroquia de Sacardebois, no concello de Parada de Sil;
***Calvos**, lugar da parroquia de Penosiños do concello de Ramirás;
***Calvos**, lugar da parroquia de Santa Cruz da Rabeda, no concello de San Cibrao das Viñas;
***Calvos**, lugar da parroquia de Rosende, no concello de Sober;
***Os Calvos**, lugar da parroquia de Arbo, no concello de Arbo;
***Os Calvos**, lugar da parroquia de Doso, no concello de Narón;
***Os Calvos**, lugar da parroquia de Visantoña, no concello de Santiso;
***Pacios de Calvos**, lugar da parroquia da Pinza, no concello de Sarria;
***Val de Calvos**, lugar da parroquia de Ramil, no concello de Castro de Rei;
***Vilar de Calvos**, lugar da parroquia de Carballido, no concello da Fonsagrada;
***Viso de Calvos**, lugar da parroquia de Santa Cristina da Ramallosa, no concello de Baiona;
***Viso de Calvos**, lugar da parroquia de Borreiros, no concello de Gondomar;
***Calvoso**, lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro;
***Portoscalvos**, lugar da parroquia de San Vicente de Fervenzas, no concello de Aranga.

;Fóra de Galiza

;En Portugal
***Calvos**, freguesía do concello de Guimarães;
***Calvos**, freguesía do concello de Póvoa de Lanhoso.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Calvor**, parroquia do concello de Sarria.
Bidueiros

Como topónimo **Bidueiros**, referente á árbore bidueiro, pode referirse a:

;En Galiza
***Bidueiros**, parroquia do concello de Dozón;
****Bidueiros**, lugar de dita parroquia;
***Bidueiros**, lugar da parroquia de Ferreiroa, no concello de Agolada;
***Bidueiros**, lugar da parroquia de Aguada, no concello de Carballedo;
***Bidueiros**, lugar da parroquia de San Salvador de Couzadoiro, no concello de Ortigueira;
***Bidueiros**, lugar da parroquia de Carres, no concello de Oza-Cesuras;
***Bidueiros**, lugar da parroquia de Codesoso, no concello de Sobrado;
***Bidueiros**, lugar da parroquia de Taboada dos Freires, no concello de Taboada;
***Bidueiros**, lugar da parroquia de Goiriz, no concello de Vilalba;
***Os Bidueiros**, lugar da parroquia de Soutullo, no concello da Laracha;
***Os Bidueiros**, lugar da parroquia de Doso, no concello de Narón;
***Os Bidueiros**, lugar da parroquia de Pedroso, no concello de Narón;
***Os Bidueiros**, lugar da parroquia de Vilaesteva, no concello do Saviñao;
***Os Bidueiros**, lugar da parroquia de Vilaboa, no concello de Valdoviño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Pielas

O topónimo **Pielas** pode referirse a:

;En Galiza
***Pielas**, lugar da parroquia de Doso, no concello de Narón;
***Pielas**, lugar da parroquia de Oseira, no concello de San Cristovo de Cea;
***Pielas**, lugar da parroquia de Naraío, no concello de San Sadurniño.
O Agrande, Castro, Narón

**O Agrande** é un lugar da parroquia de Castro no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 106 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 51 homes e 55 mulleres, .

O lugar linda co polígono industrial do Río do Pozo, que é a maior área industrial de Ferrolterra.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Castro
### Parroquias de Narón
Gaiba

O topónimo **Gaiba** pode referirse a:

;En Galiza
***Gaiba**, lugar da parroquia de Carnoedo, no concello de Sada;
***A Gaiba**, lugar da parroquia de Doso, no concello de Narón;
***A Gaiba**, lugar da parroquia de Grandal, no concello de Vilarmaior.

;Fóra de Galiza

;En Italia
***Gaiba, Italia**, concello italiano da provincia de Rovigo, na rexión do Véneto.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Cerdeiras

Como topónimo **Cerdeiras** é un fitónimo que indica a presenza de cerdeira. Pode referirse a:

;En Galiza
***San Fiz de Cerdeiras**, parroquia do concello de Begonte;
***Cerdeiras**, lugar da parroquia de Soaserra, no concello de Cabanas;
***Cerdeiras**, lugar da parroquia de Fragas, no concello de Campo Lameiro;
***Cerdeiras**, lugar da parroquia das Negradas, no concello de Guitiriz;
***Cerdeiras**, lugar da parroquia de Veiga, no concello de Ortigueira;
***Cerdeiras**, lugar da parroquia de Miñotos, no concello de Ourol;
***Cerdeiras**, lugar da parroquia de Frexulfe, no concello do Valadouro;
***As Cerdeiras**, lugar da parroquia de San Lourenzo de Moraña, no concello de Moraña;
***As Cerdeiras**, lugar da parroquia de Doso, no concello de Narón;
***As Cerdeiras**, lugar da parroquia de Forcas, no concello de Parada de Sil;
***As Cerdeiras**, lugar da parroquia de Armental, no concello da Peroxa;
***As Cerdeiras**, lugar da parroquia de Santa Comba, no concello de Santa Comba;
***As Cerdeiras**, lugar da parroquia de Bardaos, no concello de Tordoia;
***As Cerdeiras**, lugar da parroquia da Vila de Abade, no concello de Tordoia;
***As Cerdeiras**, lugar da parroquia de Castelo, no concello de Trazo;
***As Cerdeiras**, lugar da parroquia de Arabexo, no concello de Val do Dubra;
***Vilar de Cerdeiras**, lugar da parroquia de Corneira, no concello da Baña.

## Véxase tamén
### Outras páxinas
Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2008

O **Festival de Cannes 2008** foi a 61ª edición do festival, que tivo lugar do 14 ao 25 de maio de 2008. O presidente do xurado foi o actor e director de cine americano Sean Penn. A cerimonia de lista de premios foi presentada por Eduardo Baer.

## Seleccións 
#### Filmes 
#### Sección *Un Certain Regard* 
#### Fóra de concurso 
As películas seguintes estiveron presentadas fóra de competición.

#### Curtametraxes 
### Seleccións de directores de cine : Quinzaine des réalisateurs 
As películas seguintes foron presentadas á *Quinzaine des Réalisateurs* :

### Seleción da *Semaine Internationale de la Critique* 
#### Curtametraxes 
#### Filmes fóra do concurso 
## Composición dos xurados oficiais 
### Xurado de longametraxes 

### Xurado da *Cinéfondation* e de curtametraxes 

### Xurado *Un certain regard* 

### Xurado da cámara de ouro (''Caméra d'or'') 

## Palmarés 2008 
A lista de premios do festival foi concedida o 25 de maio de 2008.
### Lista oficial de premios 
#### Longametraxes 
#### Curtametraxes 

#### Cámara de Ouro 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
### Outros artigos 
* Festival de cine de Cannes
### Ligazóns externas 
*  Páxina oficial do festival do 2008, tamén en inglés.
O Pouso

Como topónimo **O Pouso** podemos referirnos a:

;En Galiza
***O Pouso**, lugar da parroquia de Adelán, no concello de Alfoz;
***O Pouso**, lugar da parroquia de Cabalar, no concello da Capela;
***O Pouso**, lugar da parroquia de San Xiao de Vea, no concello da Estrada;
***O Pouso**, lugar da parroquia de Doso, no concello de Narón;
***O Pouso**, lugar da parroquia de Miñotos, no concello de Ourol;
***O Pouso**, lugar da parroquia de Lira, no concello de Salvaterra de Miño;
***O Pouso**, lugar da parroquia de Bembrive, no concello de Vigo;
***O Pouso Vello**, lugar da parroquia de Santa María de Neda, no concello de Neda;
***O Pouso Vello**, lugar da parroquia de Pedroso, no concello de Narón;
***A Cruz do Pouso**, lugar da parroquia de Santa María de Neda, no concello de Neda.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Río Iregua

260px|miniatura|O río Iregua preto de Viguera
O **Iregua** é un río español da comunidade autónoma da Rioxa, que despois de 64&nbsp;km de curso deita as súas augas no Ebro, pola súa marxe dereita.

## Percorrido 
O Iregua nace en *Hoyos de Iregua*, na Serra Cebollera, a uns 1.900 m de altitude, cruza as comarcas de Cameros e Logroño, e desauga na beira dereita do río Ebro, preto da cidade de Logroño. A súa dirección de curso é sur-norte. A súa conca abrangue 690 km².

## Afluentes 
Entre os tributarios principais, todos de curta lonxitude, cabe sinalar os seguintes:
* Lumbreras.
* Montenegro.
* Albercos.
* Blanca.

### Localidades que atravesa 
As localidades principais que baña son Villoslada de Cameros, Villanueva de Cameros, Pradillo, Torrecilla en Cameros, Islallana, Alberite e Barea.

## Explotación 
Hai dous encoros que represan as augas do Iregua: Pajares e González Lacasa, entre ambos os dous encoran 70 hm³ de auga.
Río Najerilla

O **Najerilla** é un río da comunidade autónoma da Rioxa, España, tributario do Ebro, pola súa marxe dereita, despois dun curso de 100&nbsp;km.

## Percorrido 
O Najerilla nace na Serra de Neila (Burgos) a uns 1.640 m de altitude, atravesa as comarcas de Anguiano e Nájera, cunha dirección principal sur-norte. Deasauga no Río Ebro, nas proximidades de Torremontalbo. É o río máis longo e caudaloso da Rioxa, con 16,45 m³/s. A súa bacía abrangue un total de 1.090 km².

## Afluentes 
Entre os tributarios do Najerilla, curtos e de escaso caudal, cóntanse os ríos Urbión, Brieva, Cárdenas, Tobía e Yalde.

## Localidades que atravesa 
As localidades importantes que baña este río son: Neila, Mansilla de la Sierra, Anguiano, Bobadilla, Baños de Río Tobía, Nájera e Torremontalbo.

## Explotación 
No Najerilla hai unha presa, o encoro de Mansilla, cunha capacidade de 67,73 hm³ de auga.
Anguiano

**Anguiano** é unha localidade e un concello da Rioxa, España, situado á 45&nbsp;km da capital autonómica Logroño. A súa poboación era de 546 habitantes en 2006, cunha área de  90,89&nbsp;km² e unha densidade de 6,01 hab/km².

E capital da Comarca de Anguiano. Está situado a unha altura de 663 msnm.

## Monumentos
*Mosteiro da Virxe de Valvanera.

## Festas 
*22 de xullo, a Magdalena.
Carlos Barros

**Carlos Barros Guimeráns**, nado en Vigo o 3 de xullo de 1946, é un historiador galego especialista en historia medieval de Galicia.

## Traxectoria 
Carlos Barros estudou na súa cidade natal e en Madrid enxeñería técnica industrial, nesta última cidade comezou a militar no PCE (1968) e ao remate dos seus estudos e a volta a Galicia no PCG, partido do que foi membro do seu comité central e secretario de relacións políticas. Foi detido en Ourense en maio de 1971 acusado de asociación ilícita e posto a disposición do Tribunal de Orde Pública. Nas eleccións de 1977 foi o número dous da candidatura do PCE pola provincia de Pontevedra, pero non resultou elixido. Licenciouse en Xeografía e Historia en 1986, e obtivo en 1988 o doutoramento coa tese, *Mentalidad y revuelta en la Galicia irmandiña: favorables y contrarios*. Exerce como profesor de Historia Medieval na Universidade de Santiago de Compostela dende 1990.

## Obras historiográficas 
**A mentalidade xusticieira dos irmandiños*, Vigo, 1988.
**Mentalidad justiciera de los irmandiños, siglo XV*, Madrid, 1990.
* .
**¡Viva el-Rei! Ensaios medievais*, Vigo, 1996.
**Historiografía fin de siglo*, Santiago de Compostela, 1996.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Web de Carlos Barros
* Curriculum en Historia a Debate 
* Autobiografía
O Campo das Ratas, Castro, Narón

**O Campo das Ratas** é un lugar da parroquia de Castro no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 8 mulleres, .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Castro 
### Parroquias de Narón
A Areosa, San Xiao de Narón, Narón

**A Areosa** é un lugar da parroquia de San Xiao de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 54 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 20 homes e 20 mulleres.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xiao de Narón 
### Parroquias de Narón
Río Apaporis

O río **Apaporis** é un río de Colombia, dos departamentos de Guaviare, Caquetá, Vaupés e Amazonas.

É a principal vía de comunicación na área comprendida entre a desembocadura do río Cananarí até a súa confluencia co río Caquetá
O territorio deste río está habitado, pola súa maioría, xente pertencente aos grupos étnicos macuna, Tanimuca, Letuama, Cabiyari, Yuhup e Yauna.
Río Caquetá

O río **Caquetá** ou **Japará**, de 2.280 quilómetros de lonxitude e que percorre Colombia e o Brasil, nace no Macizo Colombiano, no Páramo de las Papas.

## Características 
No seu curso alto flúe en dirección sueste e marca a fronteira entre os departamentos colombianos de Putumayo e Caquetá. Preto de Tres Esquinas conflúe co río Orteguaza, e antes de penetrar no departamento colombiano de Amazonas recibe as augas do caudaloso río Caguán.

O río marca tamén a fronteira entre os departamentos de Caquetá e Amazonas, salvando numerosas cachoeiras.

Cerca dos cerros de Munoir recibe ao seu afluente Yarí.

Tras penetrar na Amazonia conflúe co río Apaporis, preto de La pedrera e entra no Brasil co nome de *Jarupá*. No seu curso baixo recibe ao Auati Paraná e ao Mirim Pirajuana

Desemboca na orela esquerda do río Amazonas, fronte a Tefé.

Aínda que é un río caudaloso e amplo, a existencia ao longo do seu curso de numerosos cachóns dificulta enormemente a navegación.

Posúe unha gran fauna, entre a que destacan os peixes, ademais de réptiles.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Parque nacional de Puracé

### Ligazóns externas 
* Mapa de concas da Amazonia colombiana
* Sistema de Información Ambiental Territorial da Amazonia colombiana SIAT-AC
Bella ciao

"**Bella ciao**" é unha canción popular italiana. Descoñécese a súa orixe, aínda que varios historiadores indicaron que a súa orixe está nas mulleres das *mondinas*, traballadoras de arrozais de finais do século XIX que cantaban a canción como protesta polas duras condicións de traballo nos arrozais da Italia setentrional. A canción orixinal foi modificada e adoptada como himno da resistencia antifascista dos partisanos italianos entre 1943 e 1945 contra as forzas ocupantes da Alemaña nazi, durante a guerra civil italiana e contra a República Social Italiana. Existen varias versións de "Bella ciao", e está considerada socialmente como un himno de liberdade e resistencia antifascista. Acadou unha popularidade renovada no ano 2017 trala súa inclusión na serie de televisión *La casa de papel*.

## Melodía 

\relative c'  {
  \language "deutsch"
  \autoBeamOff
  \clef treble
  \key f \major
  \partial 4. a8 d e
  f8 d4.~ d8 a d e
  f8 d4.~ d8 a d e
  f4 e8 d f4 e8 d
  a'4 a a8 a g a
  b b4.~ b8 b a g
  b a4.~ a8 a g f
  e4 a f e
  d2 r8
  \bar "|."
}
\addlyrics {
  U -- na mat -- ti -- na __
  mi son sve -- glia -- to,
  o bel -- la ciao, bel -- la ciao,
  bel -- la ciao ciao ciao,
  u -- na mat -- ti -- na mi son sve -- glia -- to,
  e ho tro -- va -- to l'in -- va -- sor.
}

## Letra
## Notas
Caquetá (homónimos)

O topónimo **Caquetá** pode referirse a:

* O departamento de Caquetá, en Colombia
* O río Caquetá, afluente do Amazonas
Yucca schidigera

A ***Yucca schidigera*** Roezl ex Ortgies , a **iuca de Moxave**, é unha especie de planta de flores pertencentes á familia Agavaceae. É nativa do Deserto de Moxave e do Deserto de Sonora, ao sueste de California, Baixa California, sur de Nevada e oeste de Arizona.

A iuca de Moxave é unha pequena árbore perenne que acada os cinco metros de altitude cunha densa coroa de follas dispostas cubrindo o final do tronco basal. A codia é de cor gris-marrón e está recuberto polas follas mortas preto da cima. As follas son de 30-150 centímetros de lonxitude e 4-11 centímetros de ancho na base, cóncavo-convexas, grosas, moi ríxidas e de cor amarela-verdosa a azul-verdosa.

As flores son de cor branca e algunhas veces con tonalidades púrpuras, acampanadas e de 3-5 centímetros de lonxitude que se producen en compactos grupos de 60-120 centímetros de altura ao final do talo. O froito é unha cápsula carnosa e verde que ao madura torna coriácea e marrón escuro de 5-11.5 centímetros de lonxitude a 3-4 centímetros de ancho a finais do verán.

Crece nos desertos rochosos e Creosota entre os 300-1200 metros de altitude, raramente sobre os 2500 m. Faille falta moito sol e unha excelente drenaxe. Está relacionado coa *Yucca baccata*, que se desenvolve nas mesmas áreas.

## Sinónimos 
* *Sarcoyucca mohavensis* (Sarg.) Linding. 
* *Yucca californica* Nutt. ex Baker 
* *Yucca mohavensis* Sarg. 
* *Yucca schidigera* en Catalogue of Life.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Foster S, Duke JA; *A Field Guide to Medicinal Plants: Eastern and Central North America*. Houghton Mifflin Co., Boston (1990).

### Ligazóns externas 
* Flora of North America: *Yucca schidigera*
* Jepson Flora Project: *Yucca schidigera*
* Desert USA entry for Mojave Yucca
* A photo of Y. schidigera flowers by Keir Morse
* Mojave yucca, with several pics of plant and fruit
* Additional info on the Mojave Yucca
Parque Nacional Natural Puracé

O **Parque Nacional Natural Puracé** atópase na Rexión Andina de Colombia pertencente á Cordilleira Central dos Andes en Colombia. A súa superficie forma parte dos Departamentos de Colombia do Cauca e o de Huila.

Dentro da magnífica paisaxe deste Parque Natural, érguese, egrexio, o Volcán Puracé. Tamén, nese mesmo Parque, está parte do Macizo Colombiano, onde nacen catro dos ríos máis caudaloss de Colombia: o río Magdalena, o Cauca e o Patía.

## Xeneralidades 
É unha zona volcánica, reflectida nas numerosos depósitos axofrados. Abrangue trinta lagoas, ideais para curas de saúde e descanso. Está considerado a estrela hidrográfica colombiana, xa que nos seus cumes nacen os ríos Magdalena, Cauca e Caquetá. Fai parte do cinto andino declarado pola UNESCO reserva da biosfera en 1979.

## Como chegar 
A Popayán, Capital do departamento do Cauca chégase vía aérea, dende Bogotá. Tómase logo a vía terrestre até a poboación que herdou o nome do volcán: Puracé. Son 44 44 quilómetros, e leva normalmente media hora. A estrada está en bo estado. De Puracé débese chegar ao punto denominao "El Crucero", e logo -a un quilómetro de distancia- a fermosa zona recreativa de Pilimbalá.

## Comunidades 
250px|esquerda|miniatura| Fotografía da zona de Puracé

A súa zona de influencia serve de agocho indíxena á etnia Cocunuco, sector de Pilimbala, onde a mesma comunidade ofrece cómodos aloxamentos e comida típica. Tamén hai un asentamento indíxena guambino.

## Hidrografía 
Este parque forma parte da rexión hidrolóxica do río Bravo, e nel atópanse as concas dos ríos río Pesquería|Pesquería]], Ramos, Santa Catarina e San Juan. Entre todos destaca o Santa Catarina xa que é o que máis se esparexe pola zona.

## Clima 
Está considerado entre un piso térmico frío e o de neves perpetuas.

## Flora 
Os bosques cheos de porte pequeno, orquídeas, chusques, musgos, arbustos...

## Fauna 
Dentro das especies que máis se destacan na área atopámonos o cóndor, o colibrí, o cervo coello, o cervo vermello, danta, o oso de anteollos, o armadillo, o papagaio de orellas amarelo, a papagaio de montaña, o mono ouveador, o esquío, a pava colorada e a pava mora.

## Atractivos do Lugar 
O Parque Nacional Natural ofrece o servizo de ecoturismo; conta coa infraestrutura para aloxamento no sector Pilimbalá con tres cabanas coa capacidade para seis persoas cada unha e catro espazos para camping coa capacidaade par cinco persoas cada tenda. Actualmente está aberto ao público.

Pódense facer as seguinte actividade eco turísticas:

:•	Sendeirismo
:•	Termalismo
:•	Fotografía
:•	Observación de fauna e flora
:•	Contacto cultural

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Parque nacional Puracé coa ficha técnica do parque
Prusias I

**Prusias I** (Προυσίας, Prousías), rei de Bitinia reinou do -228 ao -182. Sucedeu ao seu pai, Cielas. É coñecido sobre todo por acoller a Haníbal na súa fuxida dos romanos. Foi sucedido polo seu fillo Prusias II.

A súa política caracterizouse pola súa alianza cos macedonios e inimizade cara Pérgamo.

## Traxectoria 
Loitou con Filipo V de Macedonia contra Atalo I e trala súa vitoria e destrución das cidades de Cío e Mirlea, fóronlle entregas por Filipo no -202, data na que pasaron a formar parte do reino de Bitinia, segundo refire Estrabón e confirma unha pasaxe de Hermipo de Bérito. Non así Estevo de Bizancio, que di que Mirlea foi fundada polo rei bitinio Nicomedes II (-128 - -128/-127), que lle puxo o nome de Apamea pola súa nai.

Corsten sinala que a destrución do -202 non foi total e que a cidade se mantivo, mais non obtivo dereitos de cidadanía e un sucesivo troco de nome até Nicomedes.

Trala batalla de Cinoscéfalos no -197, Filipo tivo que abandonar as cidades gregas.

Quincio Flaminino informou ao rei Prusias de que os romanos estaban de acordo en que a cidade de Cío ficara incluída no reino de Bitinia.

Prusias abandonou a Frixia en virtude dun acordo cos atálidas

No -195, Haníbal chegou, fuxindo de Cartago, á corte de Antíoco III, pero á raíz da vitoria romana na batalla de Magnesia xunto ao río Sípilo no -189, Antíoco, que debía entregarllo aos romanos como parte das condicións da paz de Sardes, déixao fuxir, e Haníbal foi refuxiarse ao reino bitinio.

Tras esta vitoria romana o Senado romano obrigou a Prusias a entregar a Frixia Helespóntica ao rei Eumenes II de Pérgamo.

Este evento provocou unha guerra entre Bitinia e Pérgamo (-186 – -183), que rematou coa retirada de Haníbal, comandante da frota bitinia, a pesar da súa gran campaña, e coa entrega acordada de Frixia Helespóntica por Prusias aos atálidas.

## Véxase tamén
Davis

**Davis** é unha cidade do condado de Yolo, California, nos Estados Unidos. Segundo o censo de 2000 tiña 60.308 habitantes, pero en 2007 a poboación chega xa a 64.938. O ciclismo é un modo moi popular de transporte na cidade, sobre por parte dos estudantes, sendo así que o lema da cidade é "Most bicycle friendly town in the world" (do inglés: *A cidade máis amigable para as bicicletas no mundo*)

Davis é a única cidade do condado que alberga unha sede da Universidade de California (UC Davis), á que debe gran parte da súa actividade e dinamismo. Os seus habitantes son xeralmente adiñeirados e de diversa procedencia, abundando as minorías de orixe asiática, mexicana e latinoamericana. Davis goza dun dos índices de criminalidade máis baixos dos Estados Unidos.

## Demografía 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial de Davis
Mata

Como topónimo **Mata** pode referirse a:

;En Galiza
***Matalobos**, parroquia do concello da Estrada;
****Matalobos**, lugar de dita parroquia;
***Matamá**, parroquia do concello de Laza;
****Matamá**, lugar de dita parroquia;
***Matamá**, parroquia do concello de Vigo;
***Mata**, lugar da parroquia de Xanceda, no concello de Mesía;
***A Mata**, lugar da parroquia de Riobó, no concello de Cabana de Bergantiños;
***A Mata**, lugar da parroquia de Cesuris, no concello de Manzaneda;
***A Mata**, lugar da parroquia de Castro, no concello de Narón;
***A Mata**, lugar da parroquia de Padornelo, no concello de Pedrafita do Cebreiro;
***A Mata**, lugar da parroquia do Rosal, no concello do Rosal;.
***Matafaxín**, lugar da parroquia de Gomeán, no concello do Corgo;
***Matalobos**, lugar da parroquia de Salcedo, no concello de Pontevedra;
***Matamá**, lugar da parroquia do Pao, no concello de Gomesende;
***Matamá**, lugar da parroquia de San Martiño de Anllo, no concello de Sober;
***A Matanza**, lugar da parroquia de Furco, no concello de Carballedo;
***A Matanza**, lugar da parroquia de Iria Flavia, no concello de Padrón;
***A Matanza**, lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos, no concello de Paradela.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Porta das Matas**, lugar da parroquia de Cumbraos, no concello de Mesía;
***Mata do porco**, conxunto de operacións que se realizan para o sacrificio do porco, o faenado da canal e a posterior elaboración dos embutidos e outras pezas para conserva-la carne obtida.
Organización Marítima Internacional

A **Organización Marítima Internacional** **OMI**, *(International Maritime Organization* **IMO** en inglés) é un organismo especializado das Nacións Unidas que promove a cooperación entre Estados e a industria de transporte para mellorar a seguridade marítima e para previr a contaminación mariña.

## Historia e características 
miniatura|esquerda|Oficinas da OMI en Londres.
Recentes iniciativas da OMI incluíron reformas aos:
* Convenio Internacional para a Seguridade da Vida Humana no Mar (SOLAS)
* Convenio Internacional para previr a contaminación dos Buques (MARPOL 73/78)

A súa sede está en Londres, no Reino Unido.

As súas primeiras reunións datan de 1959. Orixinalmente tiña carácter consultivo, polo que se coñecía como OCMI (Organización Consultiva Marítima Internacional) ou IMCO polas súas siglas en inglés, e as súas recomendacións ficaban no carácter optativo.

As disposicións dos Convenios son de cumprimento obrigatorio dos Estados, parte de cada un deles e estes á súa vez asumen o compromiso de facer efectiva esas disposicións a bordo dos buques que teñan dereito "a levar a súa bandeira"".

Cada Convenio ten un ámbito de aplicación específico e se ben a grandes trazos pode afirmarse que se aplica aos buques dedicados ao tráfico internacional. Isto non é así en tódolos casos.

## Países membros
miniatura|dereita|350px|Organización Marítima Internacional:
Estados membros de OMI son 170 dos membros das Nacións Unidas e as Illas Cook. O estado fundador foi o Reino Unido en 1949. O máis recente membro que se uniu foi Tuvalu, o cal chegou a membro de OMI en 2009.

Membros asociados son: Illas Feroe, Hong Kong e Macau.

Non membros: Afganistán, Andorra, Armenia, Belarús, Bután, Burkina Faso, Botswana, Burundi, República Centro Africana, o Chad, Kyrgyzstan, Laos, Lesotho, Liechtenstein, Malí, Micronesia, Nauru, Níxer, Niue, Ruanda, Swazilandia, Taiwán, Taxiquistán, Uzbekistán, Cidade do Vaticano, Zambia e os estados con recoñecemento limitado.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Convención de Montreux
* SOLAS (convenio)

### Ligazóns externas 
* Sitio web da OMI
O Camiño, Sedes, Narón

**O Camiño** é un lugar da parroquia de Sedes no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 2 mulleres.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sedes 
### Parroquias de Narón
Manuel Estiarte

**Manuel Estiarte Duocastella**, nado en Manresa o 26 de outubro de 1961, é un xogador español de wáter-polo.

## Traxectoria 
Manuel Estiarte Duocastella naceu en Manresa, Barcelona, sendo considerado un dos mellores xogadores de wáter-polo de tódolos tempos. Comezou neste deporte en 1975, no Club Natació Manresa.En 1980, con 19 anos de idade debuta nos Xogos Olímpicos de 1980 en Moscova, onde chegou a acadar o título de máximo goleador do torneo. Título que repetiu nos Xogos Olímpicos de 1984 nos Ánxeles e nos Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl. En total participou en seis Xogos Olímpicos, en 1980, 1984, 1988, 1992, 1996 e 2000, nos que marcou un total de 127 tantos.

Dende o ano 2000 e 2006 foi membro do Comité Olímpico Internacional e no ano 2001 foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias dos Deportes.

## Clubs 
*Club Natación Manresa (1975 – 1979), 
*Club Natació Barcelona (1979 – 1985 ), 
*Pallanuoto Pescara (1986 – 1989 / 1992 - 1999), 
*Rari Nantes Savona ( 1989 – 1991), 
*Club Natació Catalunya (1991 – 1992), 
*Club Natació Atlètic-Barceloneta (1999 – 2000)

## Palmarés 
#### A nivel de club 
* Copa de Europa: **2** (1982, 1987)
* Recopa de Europa: **3** (1992, 1993, 1994)
* Copa LEN: **1** (1996)
* Supercopa de Europa: **4** (1982, 1988, 1992, 1993)
* Liga española: **5** (1980, 1981, 1982, 1983, 1992)
* Copa española: **1** (1992)
* Liga italiana: **4** (1987, 1991, 1997, 1998)
* Copa italiana: **5** (1986, 1989, 1990, 1991, 1998)

#### A nivel nacional
* Medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996
* Medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992
* Medalla de ouro no Campionato do Mundo de Perth 1998
* Medalla de prata no Campionato do Mundo de Perth 1991
* Medalla de prata no Campionato do Mundo de Roma 1994
* Medalla de prata no Campionato de Europa de Atenas 1991
* Medalla de bronce no Campionato de Europa de Shefield 1993
* Medalla de bronce na Copa do Mundo FINA 1985
* Medalla de bronce na Copa do Mundo FINA 1991
* Medalla de bronce na Copa do Mundo FINA 1999

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Wáter-polo
*Liga Española de Wáter-polo
### Ligazóns externas
*Fundación Príncipe de Asturias
Jared Padalecki

**Jared Tristan Padalecki**, nado en San Antonio, Texas, o 19 de xullo de 1982, é un actor estadounidense.

## Traxectoria 
É fillo de Sharon e Gerald Padalecki, de ascendencia polaca. Ten un irmán máis vello chamado Jeff e unha irmá máis pequena chamada Megan.

Empezou a asistir a clases de actuación ós 12 anos, pero non se deu a coñecer ata a súa participación na serie *Gilmore Girls*, onde interpretaba a Dean Forrester. Tras iso participou en películas coma *Bule, isto é Nova York* (coas irmás Olsen) ou *A casa de cera* (debut cinematográfico de Paris Hilton).

Actualmente co-protagoniza, xunto a Jensen Ackles, a serie *Supernatural* na que interpreta a Sam Winchester.

## Véxase tamén
Fornelos, Salvaterra de Miño

**San Xoán de Fornelos**, tamén coñecida coma **Fornelos da Ribeira**, é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Salvaterra de Miño na comarca do Condado. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 704 habitantes (353 mulleres e 351 homes), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 740 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 745 habitantes, sendo 386 homes e 359 mulleres.

miniatura|dereita|200px|Estatua á Virxe María.

## Agrarismo e o 'Crime de Fornelos' 
Nas primeiras décadas do século XX nesta parroquia tivo unha notable forza o movemento agrarista, cunha sociedade de agricultores que contaba dende 1919 co apoio en Bos Aires de "Hijos de Fornelos e anexos" e co Sindicato Católico Agrario de Fornelos impulsor de diversas actividades de carácter cooperativo.

**Juan Domínguez Viéitez** foi un labrego da aldea da Pedra Piñeira e destacado agrarista da parroquia de Fornelos da Ribeira. Morreu na presa de Curxido o 2 de febreiro de 1920. A pesar de que nun primeiro momento a xustiza considerou que o falecemento fora accidental, as sociedades agrarias de Salvaterra sostiveron que se tratara dun asasinato e convocaron un mitin en Fornelos o 12 de febreiro para reclamar o esclarecemento dos feitos.

A campaña estendeuse rapidamente, e numerosas sociedades agrarias e obreiras de Galicia organizaron protestas e actos reivindicativos para solicitar a investigación do coñecido como **crime de Fornelos**. A indignación social aumentou tras o asasinato dos mártires de Sobredo ese mesmo ano. Porén, non se conseguiu a desexada revisión do caso.

Coa caída da ditadura de Primo de Rivera reactivouse a campaña, e constituíuse unha *Comisión pro-esclarecimiento del crimen de Fornelos de la Rivera*, coa esperanza de que as novas autoridades da Segunda República impulsasen a revisión. A pesar diso, o proceso continuou bloqueado no Tribunal Supremo, e en 1936 o asunto permanecía sen resolver. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 provocou que o caso quedase definitivamente esquecido.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Fornelos 
### Parroquias de Salvaterra de Miño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Salvaterra de Miño
Galve

**Galve** (en aragonés, **Galb**) é un concello da provincia de Teruel, España, situado na comarca da Comunidade de Teruel. A súa poboación era de apenas 141 habitantes en 2006. Ocupa unha superficie de 61,90 km².

## Xeografía 
Galve está situado a unha altura media de 1.188 msnm. Aséntase sobre unha antiga conca sedimentaria cretácea con sedimentos, arxilas, e outros materiais continentais e fauna continental que vivía onde ían chegando. Galve destaca polos seus xacementos con restos de dinosauros e mamíferos mesozoicos. Ten un museo paleontolóxico e maquetas de dinosauros.

## Historia 
Hai xacementos eneolíticos, da Idade de Bronce e da cultura ibérica.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Parque Paleontolóxioco de Galve
Burbáguena

**Burbáguena** é un concello aragonés da provincia de Teruel, situado na comarca de Jiloca. A súa poboación era de 301 habitantes en 2005.

## Xeografía 
O concello de Burbáguena está sito, no suroeste de Aragón, no val do río Jiloca, a unha altitude de 814 msnm, e ocupa unha área de 30,9 km².

## Historia 
O topónimo procede da antiga *Burbacana* ou *Burbaca*. En 1248, por privilexio de Jaume I, o lugar desligouse da dependencia de Daroca, pasando a formar parte de Sesma del Río Jiloca, na Comunidade de Aldeas de Daroca, que durante o antigo réxime, até 1838, dependía directamente do rei.

## Patrimonio 
O centro histórico conserva construcións do renacemento aragonés, dos séculos XVI e XVII. 

A igrexa da Nosa Señora dos Anxos, tamén coñecida como **igrexa da Asunción**, é un templo barroco construído no século XVIII en cadeirado, combinado con ladrillo nas partes altas. Forma un volume destacado e compacto dentro da localidade. En 2002 foi nomeada Ben de Interese Cultural, se ben no ano 2010 foi pechada por mor dunhas importantes grietas.

Xunto á igrexa consérvase un dos catro pazos que na zona posuía o marqués de Montemuzo.

Consérvanse as ruínas do castelo de Burbáguena, do século XII, manténdose partes da muralla e tres torres de pequeno tamaño.

Nos arredores da vila hai tres ermidas, de San Pedro Mártir, San Bernabé e San Nicolás.

## Festas 
* San Antón, 17 de xaneiro.
* San Pedro Mártir, 29 de abril (celébrase con frecuencia na fin de semana).
* San Bernabeu, 11 de xuño antes, actualmente na semana de San Roque en agosto. 
 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos de Teruel

### Ligazóns externas 
* www.burbaguena.tk
Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2007

O **Festival de Cannes 2007**, a 60 edición do festival efectuouse do 16 ao 27 de maio . A ama de cerimonia era Diane Kruger e o presidente do xurado o director de cine británico Stephen Frears. O festival abriuse pola subida das marchas do equipo de My Blueberry Nights e pola curtametraxe de David Lynch dunha duración de dous minutos (un segmento da película *Cada un o seu cine*) presentada no momento da cerimonia de apertura.

## Palmarés 2007 
A lista de premios do festival foi concedida o 27 de maio de 2007.
### Lista de premios oficial 
#### Longametraxes 
#### Curtametraxes
Manuel Caamaño Suárez

**Manuel Caamaño Suárez**, nado en Noia o 2 de xaneiro de 1936, é un aparellador e escritor galego.

## Traxectoria
Estudou Arquitectura técnica na Escola Politécnica de Barcelona. Foi vicesecretario do Centro Galego de Barcelona (1959-1962) e presidente da Agrupación Cultural O Facho (1966-1979). Exerceu a docencia na Escola Universitaria de Arquitectura Técnica da Coruña entre 1975 e 2000. Foi un dos fundadores do Partido Socialista Galego. Tamén foi conselleiro da Editorial Galaxia (1972-1986) e SEPT (1969-1975), promotor e presidente da Sociedade Cultural Escola Aberta (1978-1986), membro fundador de ADEGA en 1976, da Fundación Castelao en 1983 e das revistas *Teima* e *Tempos Novos*, en 1976 e 1997, respectivamente. Colaborou con artigos asiduamente en *La Voz de Galicia*. Actualmente é membro da Fundación Pedrón de Ouro.

## Obras
### Ensaio
**Pro e contra da liturxia en galego: historia dunha polémica*. Colectiva, canda Xosé Manuel Rodríguez Pampín, SEPT, 1980
**Sobre Galicia como responsabilidade*, Ediciós do Castro, 1988.
**A casa popular*, Cadernos do Museo do Pobo Galego, 1999.
**As construccións adxetivas*, Cadernos do Museo do Pobo Galego, 1999.
**As construccións da arquitectura popular. Patrimonio etnográfico de Galicia*, 2003, Consello Galego de Colexios de Aparelladores e Arquitectos Técnicos.
**Dun tempo e dun país*, Laiovento, 2006.

### Obras colectivas
**12 anos na búsqueda da nosa identidade*, 1990.
**Xela Arias, quedas en nós*, Xerais, 2004.

## Premios
*Premio Antón Losada Diéguez de investigación en 2004, por *As construccións da arquitectura popular. Patrimonio etnográfico de Galicia*.
*Premio da Crítica Galicia de investigación en 2004, por *As construccións da arquitectura popular. Patrimonio etnográfico de Galicia*.
*Premio San Martiño, da Asociación 'O Brado' (A Estrada), no 2004, pola defensa e promoción do idioma galego.
*Premio *Pendello de Honra*, da Asociación de Amigos dos Pendellos de Agolada, no 2005, por *As construccións da arquitectura popular. Patrimonio etnográfico de Galicia*.
*Premio Moncho Valcarce de Promoción da Terra  (A Coruña), no 2008-
*Medalla *Manuel Gómez Román*, da Asociación de Amigos do Castelo de Maceda Setestrelo, *pola súa contribución a crear no País un clima propicio para a recuperación dos nosos valores arquitectónicos tradicionais*, en outubro do 2010.
*Premio Sereo da Cultura Galega outorgado pola Asociación Barbantia, decembro do 2021.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas
*Manuel Caamaño Suárez en Galegos.info
Currás, Bretoña, A Pastoriza

**Currás** ou **Os Currás** é un lugar da parroquia de Bretoña, no concello lugués da Pastoriza, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 35 habitantes (16 homes e 19 mulleres). 

A súa principal adicación é a gandería, aínda que se está a perder este modo de vivir porque hai xente moi maior. A pesar diso as explotacións son bastante grandes e con bastante produción.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bretoña 
### Parroquias da Pastoriza 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Pastoriza
Mugardos (homónimos)

Como topónimo **Mugardos** pode referirse a:

;En Galiza
***Mugardos**, concello da comarca de Ferrol;
****Mugardos**, parroquia de dito concello;
*****Mugardos**, lugar de dita parroquia;
***Mugardos**, lugar da parroquia de Pedroso, no concello de Narón.
San Lourenzo de Abeleda, Porqueira

**San Lourenzo de Abeleda** é unha parroquia do concello ourensán de Porqueira na comarca da Limia. 

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 114 habitantes (53 homes e 61 mulleres), o que supón unha diminución con respecto a 2011, cando tiña 150 habitantes.

## Historia
A primeira mención escrita é a San Lorenço de Porquera nas *Noticias históricas de la Santa Iglesia Catedral de Orense* de Juan Muñoz de la Cueva (1772), onde se indica que Pedro Seguín, bispo da diocese de Ourense entre 1157 e 1169, era orixinario de Paradela de Abelenda, anexo da freguesía de San Lorenço de Porquera. Durante o Antigo Réxime pertenceu á xuridición de Rairiz de Veiga, e tamén formou couto *in-solidum* coas parroquias de Güín, Golpellas, Barxeles, Souto e Couso, con xuíz, escribán e ministros que formaban audiencia en Couso de Salas.

## Demografía
Os primeiros datos son do ano 1570, cando tiña cincuenta familias (sobre 250 habitantes). En 1683 tiña 70 familias En 1777 Pedro Gonzaléz de Ulloa anotou que a parroquia tiña cen familias, vasalos do seu señor o Conde de Monterrei.

No *Diccionario geográfico y estadístico de España y Portugal* de Sebastián Miñano indícase que tiña 313 habitantes. No *Diccionario enciclopédico escolar* de 1889 indícase que tiña 504 habitantes. En 1910 Abelendo tiña 543 habitantes. En 1940 a parroquia tiña 416 habitantes de dereito e 492 de feito, que pasarían a ser en 1950 494 de dereito e 459 de feito, e en 1960 314 de dereito e 303 de feito. En 1970 tiña 329 habitantes de dereito e 313 de feito, e en 1980 354 persoas de dereito e 351 de feito.

## Xeografía
San Lourenzo atópase situado a 650 metros de altura sobre o nivel do mar, na parte máis ao suroeste da comarca da Limia. A parroquia esta atravesada polo río Limia e  polo seu afluente regueiro dos Vales. A súa máxima elevación son os Picoutos, con 940 metros de altura, na marxa co concello de Calvos de Randín.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Lourenzo de Abeleda 
### Parroquias de Porqueira 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Porqueira
Albert Marth

**Albert Marth**, nado en Kolobrzeg o 5 de maio de 1828 e finado en Heidelberg o 5 de agosto de 1897, foi un astrónomo alemán que traballou en Inglaterra e en Irlanda.

## Traxectoria 
Inmigrou para Inglaterra no 1853 coa finalidade de traballar con George Bishop, un adiñeirado comerciante de viños, e un grande afeccionado á astronomía tamén. Pouco despois, no 1855 , Albert Marth aceptaría un posto no Durham Observatory, sucedendo a Georg Rümker como asistente de Tempel Chevallier; unha ocupación laboral moi pouco común naqueles tempos.

Despois de traballar como asistente uns anos co prestixioso astrónomo inglés William Lassell, en 1862 aceptou un posto que este lle ofreceu en Malta, onde estivo até o 1865. No 1868 entrou como observador no Newall Observatory, localizado este preto de Newcastle, en Gatesheadn. 
Finalmente acabou como director do Cooper Observatory en Markree Castle, Irlanda.

Marth pasou os derradeiros anos da súa vida en Heidelberg, na Alemaña, onde morrería de cancro.

O 1 de marzo de 1853 descubriu o asteroide (29) Amphirite e cando moraba en Malta, entre 1963 e 1865 descubriu 600 nebulosas. Realizou densas efemérides dos corpos do Sistema Solar, e completos estudos sobre o tránsito dos planetas, predecindo moitos destes tránsitos.

Un cráter na Lúa e outro en Marte levan hoxe en día o seu nome.

## Obra 
### Artigos 
* *Discovery of a New Planet, Amphitrite* (1854), Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, Vol. 14, p.&nbsp;151.
* *Epphemeris of the Smaller Satellites of Saturn* (1865), Astronomical Register, Vol. 3, pp.&nbsp;122–123.
* *Ephemerides of the satellites of Saturn, 1888-89* (1888), Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, Vol. 48, p.&nbsp;398.
* *Ephemeris of the Satellites of Uranus, 1891* (1891), Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, Vol. 51, p.&nbsp;179.
* *Ephemeris of the satellite of Neptune 1889-90* (1890).
* *Ephemeris for physical observations of Mars, 1896-97* (1896), Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, Vol. 56, p.&nbsp;516
Iros todos a tomar por culo

***Iros todos a tomar por culo*** é o título do primeiro e, até o de hoxe, único álbum en directo do grupo estremeño Extremoduro, gravado, producido por Iñaki "Uoho" Antón e publicado por DRO en 1997.

Fora gravado no transcurso da xira de promoción do seu anterior traballo, *Agíla*, sacado no 1996. O álbum contén catorce temas da calidade propia do grupo, interpretadas en directo.

## Lista de cancións
#"Amor castúo"
#"Buscando una luna"
#"De acero"
#"Correcaminos, estate al loro"
#"La hoguera"
#"Jesucristo García"
#"Tu corazón"
#"Bri, bri, bli, bli"
#"Quemando tus recuerdos"
#"La carrera"
#"Pepe Botika"
#"Deltoya"
#"Pedrá"
#"Ama, Ama, Ama y ensancha el alma"

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Extremoduro
Pescada

: *"Carioca" remite directamente a este artigo. Para o seu uso como xentilicio, véxase Río de Xaneiro.*

**Pescada** ou **pixota** son dous dos nomes comúns que recibe máis frecuentemente a especie *Merluccius merluccius*, peixe da familia dos merlúcidos, da orde dos gadiformes.

Presenta un corpo fusiforme, moi alongado e comprimido lateralmente, de 40 a 70&nbsp;cm de lonxitude, podendo chegar até os 120. Posúe dúas aletas dorsais, a primeira moito máis curta cá segunda. De cor cinsenta no lombo, clareando nos costados e máis prateada pola zona do ventre. Posúe uns ollos de gran tamaño así como unha boca grande, con dentes afiados.

Cando é aínda de pequeno tamaño denomínase **carioca**, estando prohibida a súa captura e comercialización se non alcanza os 27&nbsp;cm.

## Ecoloxía 
Reprodúcense na primavera, cando alcanzan os 40&nbsp;cm de lonxitude (momento no que chegan á madurez sexual). Vive nas proximidades dos fondos mariños, entre os 30 e 500 metros de profundidade.

## Aproveitamento pesqueiro 
miniatura|222px|Pescadas á venda nun mercado.
Péscase con artes de arrastre, sendo preferida a capturada no palangre con anzol (*pescada do pincho*). O principal caladoiro para a súa pesca é o Gran Sol.

## Festas gastronómicas 
[miniatura|222px|[Pescada á galega.]]
* **Festa da Pescada**, en Cedeira (Ortegal), en xuño.
* **Festa da Pescada**, en Celeiro (Viveiro), en xullo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pescada á galega
* Os peixes na cultura popular galega

### Ligazóns externas 
* Lloris, D. e outros: *Merluzas del mundo (Familia *Merluciidae*)**.* Organización de las Naciones Unidas para la Alimentación y la Agricultura. Roma 2003*.*
Castrosante

Como topónimo **Castrosante** pode referirse a:

;En Galiza
***Castrosante**, parroquia do concello da Pobra do Brollón;
****Castrosante**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Francisco Carballo

**Francisco Carballo Carballo**, nado en Celeirón (Asadur, Maceda) o 8 de marzo de 1925 e finado en Salamanca o 29 de novembro de 2014, foi un escritor, sacerdote e teólogo galego.
## Traxectoria 
No ano 1941 marchou a Madrid para ingresar como novizo nos Paúles. Estudou Teoloxía e Historia (licenciado en 1954) en Madrid. Foi director do colexio San Narciso de Marín (1954-1958) e noutro de Barakaldo (1958-1965). Foi profesor da Igrexa no teologado San Vicente de Paúl de Salamanca, e o seu reitor (1965-1971), e no Instituto Teolóxico Gaudium et Spes (1965-1973). En 1973 trasladouse a Vigo como profesor da Escola Universitaria de Maxisterio.

Foi un dos fundadores do semanario *A Nosa Terra* en 1977 e un colaborador constante. Ten colaboracións n'*A Trabe de Ouro* e *Encrucillada*.

Presentouse como candidato ao senado polo BNPG nas eleccións de 1979. En 1981 foi condenado a seis meses e un día de prisión menor e a 20.000 pesetas de multa por calumnias á policía no libro *Historia de Galicia*, editado en 1979 pola Asemblea Nacional-Popular Galega..

Desde que se xubilou viviu no Morrazo. Finou en Salamanca o 29 de novembro de 2014.

## Obra en galego 
### Ensaio 
* *A igrexa galega*, 1995, A Nosa Terra.
* *Alexandre Bóveda*, 1999, A Nosa Terra.
* *Breve historia de Galiza*, 2000, A Nosa Terra.
* *Martín Sarmiento*, 2002, A Nosa Terra.

### Libro de conversas 
* *Conversas con Francisco Carballo*, con Santiago Prol e Xan Carballa, 2002, A Nosa Terra.

### Obras colectivas 
* *Historia de Galicia*, 1979, Frente Cultural da ANPG.
* *Castelao contra a manipulación*, 1984, Xistral.
* *A nosa literatura*, 1988.
* *12 anos na búsqueda da nosa identidade*, 1990.
* *Historia de Galicia*, 1992, A Nosa Terra.
* *O mundo desde aquí*, 1993, IGADI.
* *Historia Xeral de Galicia*, 1997, A Nosa Terra.
* *Actas do Congreso Manuel María. Literatura e Nación*, 2009, Fundación Manuel María.
* *Moncho Reboiras. O nacionalismo galego nos anos 70*, 2009, Fundación Bautista Álvarez.
* *Xosé Chao Rego: renacer galego. (Actas do Simposio-Homenaxe)*, 2010, Fundación Bautista Álvarez.

## Obra en castelán 
### Ensaio 
* *El santuario del monte Medo*, 1963.

### Obras colectivas 
* *La Iglesia en la Galicia contemporánea 1931-1936*, 1978, Akal. Con Alfonso Magariños.

## Recoñecementos 
* Premio Galiza Mártir da Fundación Alexandre Bóveda en 2015.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* [http://bvg.udc.es/ficha_autor.jsp?id=FraCarba1 ] na Biblioteca Virtual Galega.
* Entrevista de Irmandade.tv