open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Carolyn Rodrigues

**Carolyn Allison Rodrigues-Birkett**, nada en Moruca o 16 de setembro de 1973, é unha política güianesa que traballou como ministra de asuntos exteriores de Güiana desde 2008 até 2015.

## Traxectoria 
De orixe indíxena, naceu en Moruca, na rexión de Barima-Waini. Despois de asistir a unha escola privada en Georgetown, recibiu unha bolsa para indíxenas e estudou administración de empresas na Universidade de Regina no Canadá e regresou a Güiana en 1993. A súa bolsa esixiulle que traballase para as comunidades indíxenas e, como resultado, abandonou a empresa madeireira onde traballaba e, en cambio, foi traballar para o Programa de Melloramento do Impacto Social (SIMAP, polas súas siglas en inglés) do Banco Interamericano de Desenvolvemento en Güiana. Converteuse en coordinadora do Programa de Proxectos Amerindios de SIMAP, ocupando ese cargo até 2001, cando foi a estudar traballo social na Universidade de Güiana.

Foi nomeada no Gabinete como ministra de asuntos amerindios en abril de 2001. Despois das eleccións xerais de 2006, foi novamente nomeada para ese cargo e xurada o 4 de setembro de 2006. Despois de sete anos como ministra de asuntos amerindios, foi nomeada ministra de asuntos exteriores o 9 de abril de 2008, en substitución de Samuel Insanally. Xurou o cargo o 10 de abril.

Continuou traballando como ministra ata que o Partido Progresista do Pobo (PPP) perdeu as eleccións xerais de maio de 2015. Posteriormente ofrecéuselle un lugar na lista de parlamentarios do PPP, pero optou por non tomar asento na Asemblea Nacional, preferindo traballar no estranxeiro.

## Notas
Festival Internacional de Cinema Feminino de Créteil

O **Festival Internacional de Cinema Feminino de Créteil** (en ) é un acontecemento anual que se celebra en Créteil, París, Francia. O festival foi fundado por Jackie Buet en 1978 para amosar os talentos de dirección das mulleres con difucultades para que os seus filmes se distribúan axeitadamente. O primeiro festival  celebouse en 1979 en Sceaux. Trasladouse a Créteil en 1985.

Situado no centro da cidade de París, o festival celébrase durante 10 días de maneira ininterrompida, estreando arredor de 50 novos filmes dirixidos por unha ou máis mulleres. O festival tamén ofrece clases de cinema, foros temáticos e debates. A competición está aberta a mulleres de todo o mundo que teñan feito unha longametraxe, curtametraxe ou documental. O seu traballo é xulgado por 6 profesionais do cinema.

O festival ofrece varios premios, incluíndo o premio da audiencia e o "Gran Premio do Xurado". O arquivo do festival contén máis de 10.000 filmes realizados por mulleres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Isabel de Saint Malo

**Isabel de Saint Malo de Alvarado**, nada en Cidade de Panamá, Panamá, o 27 de xuño de 1968, é unha diplomática e política panameña. Tralas eleccións presidenciais do 4 de maio de 2014, foi escollida como vicepresidenta dentro da fórmula de Juan Carlos Varela, apoiado polos partidos Panameñista e Popular. Desde o 1 de xullo de 2014 até o 1 de xullo de 2019 foi a Vicepresidenta de Panamá e tamén 
Ministra de Relacións Exteriores do país.

## Vida profesional 
En 1989 graduouse de Relacións Internacionais na Universidade de Saint Joseph's en Pensilvania, Estados Unidos e en 1995 obtivo unha mestría en administración de negocios na Nova Southeastern University.

En 1988 traballou como pasante na embaixada de Panamá en Washington, D.C. e en 1989 traballou no Centro para a Democracia na mesma cidade. Desde 1990 até 1992 traballou na Misión Permanente de Panamá nas Nacións Unidas, e entre 1992 e 1994 traballou no Ministerio de Relacións Exteriores como asistente do viceministro e logo como asistente do ministro.

Traballou como parte do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento capítulo de Panamá, entre 1994 e 2008, e en 2006 foi nomeada directora do Consenso Nacional. Desde 2008 traballou como consultora independente.

Polo seu labor foi recoñecida pola Asociación Panameña de Executivos de Empresa (APEDE) como a muller destacada do 2012.

## Vida política 
Comezou a súa vida política en xaneiro de 2014, cando o candidato pola alianza panameñista Juan Carlos Varela a nomeou como a súa compañeira de fórmula, a pesar de que non tiña experiencia política e era considerada independente. Logo da vitoria nas eleccións presidenciais de maio de 2014, asumiu a vicepresidencia da República, converténdose na primeira muller no  cargo.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Isabel St Malo: De virtual desconocida a la segunda al mando del país . *La Estrella de Panamá*. 5 de maio de 2014.
Teófane

Na mitoloxía grega, **Teófane** era a filla do rei Bisaltes, de Tracia.

A causa da súa extraordinaria beleza, Poseidón namorouse dela e, para librarse dos numerosos pretendentes que a solicitaban, raptouna e levouna a unha illa apartada, Crumisa . Pero estes souberon onde estaba agochada e botaron un barco para ir buscala. Entón, Poseidón converteuse en carneiro e á moza e a tódolos habitantes da illa en ovellas.

Cando chegaron os nobles no barco, vendo que alí non había ninguén, dedicáronse a matar e comer o gando, polo que Poseidón os converteu en lobos, como castigo. Logo copulou con Teófane, en forma de carneiro el e de ovella ela , e desta unión naceu un carneiro coa pel de ouro . Este carneiro sería o que salvou a vida de Frixo e Hele, fillos de Atamante, levándoos sobre o seu lombo voando ata a Cólquida (aínda que Hele caeu durante a viaxe e morreu). Chegados á Colquide, Frixo sacrificou ó carneiro a Zeus, e esa pel sería a que se coñecería despois como o vélaro de ouro, obxectivo da expedición dos Argonautas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*  
*
Maria Ubach Font

**Maria Ubach Font**, nada na Massana o 14 de xuño de 1973, é unha diplomática e política andorrana, ministra de asuntos exteriores desde xullo de 2017.

## Traxectoria 
En 1998 obtivo unha licenciatura en ciencias económicas na Universidade de Tolosa II-Lle Mirail e un máster en relacións internacionais na Universidade de París I Panthéon-Sorbonne.

En 1998 iniciou a súa carreira no Ministerio de Asuntos Exteriores de Andorra como técnica. Até 2001 foi representante permanente adxunta ante o Consello de Europa en Estrasburgo. Entre 2001 e 2006 foi secretaria primeira na embaixada de Andorra en Francia e delegada permanente adxunta ante a UNESCO. Até 2011 foi directora de asuntos multilaterais e cooperación do ministerio.

Entre outubro de 2011 e xuño de 2015 foi embaixadora en Francia e Portugal (residindo en París), ademais de ser delegada permanente ante a UNESCO e representante ante o Consello Permanente da Francofonía. Entre 2015 e 2017 foi embaixadora ante Bélxica, Países Baixos, Luxemburgo, Alemaña e a Unión Europea, residindo en Bruxelas.

En xullo de 2017 asumiu a fronte do ministerio de asuntos exteriores, encabezando as negociacións para un acordo de asociación entre Andorra e a Unión Europea.

## Notas
Ana María Sánchez de Ríos

**Ana María Liliana Sánchez Vargas de Ríos**, nada en Lima o 28 de xaneiro de 1959, é unha diplomática peruana, avogada da Pontificia Universidade Católica do Perú e licenciada en Relacións Internacionais da Academia Diplomática do Perú. Foi Ministra de Relacións Exteriores do Perú, desde o 2 de abril de 2015 até o 28 de xullo de 2016.

## Traxectoria 
En 1980 ingresou no Servizo Diplomático do Perú. Foi promovida á categoría de embaixadora o 1 de xaneiro de 2013.

Desempeñou funcións dentro do Ministerio de Relacións Exteriores do Perú na Subsecretaría de Política Exterior; na Dirección de América; na Dirección de Privilexios e Inmunidades; na Dirección Xeral de Administración; na Dirección de Cooperación Política e Integración; no Gabinete de Coordinación do Viceministro e Secretario Xeral; Directora de Desenvolvemento e Integración Fronteiriza; Directora de Integración-Asuntos Económicos; e foi Xefa do Despacho Ministerial de tres Chanceleres antes do seu nomeamento no posto.

### Cargos no Exterior 
No exterior serviu na embaixada do Perú en Hungría; no consulado do Perú en Sao Paulo; no consulado do Perú en Cidade de México; e na Representación Permanente do Perú na OEA.

En febreiro de 2019 foi nomeada como embaixadora do Perú en Irlanda. Presentou as súas cartas credenciais ao presidente Michael D. Higgins en maio do mesmo ano.miniatura|220x220px|Ana María Sánchez, xurando ante o presidente Ollanta Humala como Chanceler da República do Perú.
### Ministra de Relacións Exteriores 
O 2 de abril de 2015 xurou como Ministra de Relacións Exteriores, integrando o Consello de Ministros presidido por Pedro Cateriano Bellido, o sétimo do goberno do presidente Ollanta Humala Tasso. A cerimonia realizouse no Salón Dourado do Palacio de Goberno. Co seu nomeamento converteuse na primeira muller da carreira diplomática do Perú en ser designada Chanceler (a súa predecesora, Eda Rivas Franchini, non era diplomática de carreira).  Un día antes fora nomeada embaixadora do Perú en Francia, designación que quedou sen efecto ao asumir a súa nova responsabilidade.

## Condecoracións 
* 2008: Orde Militar de Ayacucho, no grao de Comendador.
* 2015:  Dama gran cruz da Orde de Isabel a Católica (España)40x40px
* 2015: Orde O Sol do Perú no grao de Gran Cruz
* 2015: Orde ao Mérito por Servizos Distinguidos no grao de Gran Cruz
* 2015: Orde ao Mérito do Servizo Diplomático do Perú José Gregorio Paz Soldán no grao de Gran Cruz

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Goberno de Ollanta Humala

### Ligazóns externas 
* Folla de vida
Pelonomi Venson-Moitoi

**Pelonomi Venson-Moitoi**, nada en Serowe o 31 de maio de 1951, é unha xornalista e política de Botswana. Foi ministra de Asuntos Exteriores de Botswana de 2014 até abril de 2018. Posteriormente foi nomeada Ministra Local e de Desenvolvemento. Considerada unha das mulleres con maior influencia política, foi fulminada do gabinete de goberno cando anunciou a súa intención de disputar a presidencia do partido gobernamental Partido Democrático de Botsuana.

Previamente ocupou diversos ministerios, entre eles o de Comunicación, Ciencia e Tecnoloxía, Comercio, Industria e Turismo etc. En 1999 foi elixida deputada da Asemblea Nacional de Botsuana. 

## Traxectoria 
Pertencente á etnia tsuana, naceu e creceu en Serowe. Foi nomeada membro da Asemblea Nacional de Botswana en 1999 como unha dos catro membros especialmente seleccionadas e foi reelixida nas eleccións xerais de 2004. 

Ocupou varios postos ministeriais, Ministra de Obras, Transporte e Comunicacións de 2001 a 2002,  Ministra de Comercio, Industria, Vida Silvestre e Turismo de 2002 a 2004, Ministra de Comunicacións, Ciencia e Tecnoloxía en 2004 e Ministra de Educación. En 2014 foi nomeada Ministra de Asuntos Exteriores de Botswana posto que ocupou até marzo de 2018. Foi sucedida no cargo por Vincent T. Seretse en abril de 2018 e Pelonomi asumiu o Ministerio  Local e de Desenvolvemento.  

En 2017 foi candidata a presidir a Comisión da Unión Africana.

O 17 de decembro de 2018, Venson-Moitoi anunciou que sería candidata á presidencia do partido. Ao día seguinte o presidente do país, Mokgweetsi Masisi e líder do partido expulsouna do gabinete. 

O 5 de abril de 2019, escribiu unha carta ao secretario xeral do Partido Demócratico de Botsuana na que anunciaba que se retiraba das eleccións presidenciais, alegando que as eleccións estaban "manipuladas desde o principio".  O día anterior, o Tribunal Superior fallara en contra da súa solicitude de adiamento do congreso electivo, acordado cos avogados da oposición que non probara se a súa cidadanía era por nacemento ou descendencia.  A súa candidatura fora apoiada polo expresidente Ian Khama, quen criticou ao partido gobernante, acusándoo de «facer trampa, intolerancia e intimidación». 

## Vida persoal 
Está casada con Prince Moitoi quen foi o seu xefe de campaña durante a súa carreira política. Teñen tres fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil na páxina de inicio do Ministerio de Comunicacións, Ciencia e Tecnoloxía
Sihem Badi

**Sihem Badi**, nada en Degache o 12 de xuño de 1967, é unha política tunisiana, membro do Congreso para a República (CPR).

## Traxectoria 
### Formación 
Completou a súa educación primaria en Tunes, logo continuou a súa educación secundaria no colexio Aboul-Qacem Echebbi en Tozeur e obtivo un bacharelato en ciencias na escola secundaria de Degache. A partir de 1987 realizou estudos superiores na Facultade de Medicina de Tunes. Obtivo un diploma de Estado de doutoramento en medicina da Universidade de París VII Denis Diderot en 2006 cunha tese titulada ''La prise en charge des troubles psychiques de l'adolescent par le psychiatrist, le psychologue et le médecin généraliste*.

### Exilio en Francia, despois regreso a Tunes 
En 1992, foi condenada a dous anos de prisión e logo decidiu exiliarse en París, onde se lle concedeu asilo político despois de seis anos. Regresou a Tunes en 2008 e volveu obter a liberdade de circulación.

### Función ministerial 
Candidata do CPR nas eleccións do 23 de outubro de 2011, foi nomeada Ministra de Asuntos da Muller no goberno de Hamadi Jebali e logo reelixida no goberno de Ali Laarayedh.

Tralo auxe do matrimonio Nikah urfi entre os estudantes universitarios, declarouse a favor do matrimonio consuetudinario antes de retractarse unha semana despois.

Unha moción de censura presentada contra Sihem Badi e sometida a votación na sesión plenaria da Asemblea Constituínte o 16 de abril de 2013 non obtivo a maioría absoluta, o que lle permitiu seguir sendo ministra.

En 2017, Sihem Badi opúxose á reforma da Lei 52 de Tunes (sobre a despenalización do consumo de cánnabis), durante o programa *Face à face'', emitido en France 24.

## Vida privada 
Sihem Badi é solteira e nai de tres fillas.

## Notas
Margaretha af Ugglas

**Märta Margaretha af Ugglas**, nada en Estocolmo o 5 de xaneiro de 1939, é unha empresaria e política sueca. Antiga membro do Partido Moderado, foi ministra de Asuntos Exteriores de Suecia entre 1991 e 1994.

## Traxectoria 
Filla de Hugo Stenbeck, avogado e fundador de Kinnevik AB, e da súa esposa Märta (nada Odelfeldt). Era irmá de Hugo Jr (1933-1976), Elisabeth Silfverstolpe (1935-1985) e Jan Stenbeck (1942-2002). Margaretha af Ugglas loitou de maneira encarnizada co seu irmán Jan pola fortuna da familia, e posteriormente retirouse de Kinnevik AB.

Margaretha af Ugglas estudou Administración de empresas na Escola Radcliffe da Universidade Harvard desde 1960. Graduouse pola Stockholm School of Economics en 1964, cunha licenciatura en administración de empresas e economía (*Civilekonom*).

Despois das Eleccións xerais de Suecia de 1991, Margaretha af Ugglas converteuse na segunda muller que desempeñou o cargo de Ministra de Asuntos Exteriores. O seu mandato inclúe a finalización das negociacións que conduciron á entrada de Suecia na Unión Europea. En 1992, xunto cun Comisario da UE e outros nove Ministros de Asuntos Exteriores da zona do mar Báltico, fundou o Consello de Estados do Mar Báltico (CBSS) e o EuroFaculty. Af Ugglas foi presidenta da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE) entre 1992 e 1993. Boliden AB, Swedish Match e Stora Kopparbergs Bergslags AB. Foi presidenta da ONG Save the Children de Estocolmo, da Asociación Servizo de Defensa Voluntaria das Mulleres Suecas e da Fundación Jarl Hjalmarson de 2002 a 2010.

## Vida persoal 
Desde 1966 estivo casada con Bertil af Ugglas (1934-1977), fillo do comandante Óscar af Ugglas e Ingeborg.

## Notas
Museo Lauri Viita

O **Museo Lauri Viita** (en finés **Lauri Viita -museo**) é un museo adicado ao escritor Lauri Viita, está situado no barrio de Ylä-Pispala, na cidade de Tampere (Finlandia). O museo encóntrase na casa na que o autor pasou a súa infancia e nela pode apreciarse a súa vida e a vida en xeral das persoas de clase traballadora de Pispala nos anos 1920 e 1930.

A casa foi construída en 1900 polo pai de Lauri Viita, Emil Viita, e o seu sogro Juho Nikander. A familia trasladouse á vivenda en 1920, catro anos despois do nacemento de Lauri.

A casa renovouse e transformouse en museo en 1977, e ata 2003 este só contaba cun cuarto e a cociña. Foi nese ano cando grazas á axuda financiamentos locais o museo se ampliou cunha nova estancia que contén unha exposición permanente adicada á vida e obra do autor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do museo
Jean Kapata

**Jean Kapata**, nada o 25 de decembro de 1960, é unha enfermeira e política zambiana, Presidenta da Fronte Patriótica durante as eleccións e Ministra de Terras e Recursos Naturais de Zambia desde setembro de 2016.

## Traxectoria 
Kapata ten un diploma en enfermaría e traballou como enfermeira no quirófano antes de ser elixida para representar ao distrito electoral de Mandevu nas eleccións de 2006 pola Fronte Patriótica. Traballou como Ministra de Turismo e Artes,  e logo traballou como Viceministra de Desenvolvemento Comunitario e Saúde Materno-infantil. Kapata ocupouse de prestar servizos sociais nun distrito electoral densamente poboado, onde as cuestións de seguridade, saneamento e saúde eran un reto. Foi reelixida en 2011 e en 2016 e foi nomeada Ministra de Terras e Recursos Naturais.

Kapata expresara preocupación polo aumento da degradación forestal e o aumento da taxa de deforestación producida pola recolección ilegal de madeira, as malas prácticas agrícolas e os incendios. A Axencia de Investigación Ambiental acusouna de facilitar operacións de tráfico ilegal de árbores de palisandro de mukula, que están ao bordo da extinción e de devastar recursos naturais, os bosques vulnerables e ameazar os medios de subsistencia das comunidades nativas.

Como Ministra, expresou que os investidores e os líderes tradicionais deben buscar a orientación do Ministerio de Terras antes de que se poidan comprar, vender ou asignar grandes extensións de terra.

Está casada, é nai e avoa.

## Notas
Lindiwe Sisulu

**Lindiwe Nonceba Sisulu**, nada en Xohanesburgo o 10 de maio de 1954, é unha política surafricana, membro do Parlamento desde 1994, que entre febreiro de 2018 e maio de 2019 traballou como Ministra de Relacións Internacionais e Cooperación. Tamén é membro do Comité Executivo Nacional do Congreso Nacional Africano (CNA). Previamente foi ministra de vivenda de 2004 e 2009, ministra de defensa desde 2009 até 2012, e ministra de servizos públicos e administración entre 2012 e 2014.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e familia 
Sisulu é filla dos líderes do CNA e activistas anti-apartheid Walter e Albertina Sisulu. É irmá da xornalista Zwelakhe Sisulu e do político Max Sisulu.

Entre 1975 e 1976, foi detida polas súas actividades contra o apartheid. Durante o seu exilio de 1977 a 1979 uniuse á á militar do CNA, Umkhonto we Sizwe, especializándose en intelixencia.

### Educación 
En 1973, graduouse no Waterford Kamhlaba United World College de África do Sur en Mbabane, Suazilandia. En 1980, recibiu unha licenciatura e un diploma en educación, e en 1981 recibiu un título en historia da Universidade de Suazilandia. Tamén realizou unha mestría en historia, e en 1989 unha mestría no Centro de Estudos do África Austral na Universidade de York.

### Carreira 
A mediados da década de 1980, traballou como profesora.

En 1966 comezou a súa carreira gobernamental como viceministra de asuntos internos, traballando no cargo até 2001.

#### Campaña presidencial 
Foi considerada durante moito tempo como unha potencial candidata presidencial, tentando postulándose en 2007 e 2012. En 2017 anunciou a súa campaña presidencial o 21 de xullo na praza Walter Sisulu en Kliptown (nos arredores de Xohanesburgo), onde se adoptou a Carta da Liberdade. Adoptou o slogan ''It's a Must'' («É un deber») onde chamou aos seguidores a unirse a ela nunha campaña «imprescindible». O 15 de decembro de 2017, retirou a súa candidatura, postulándose como vicepresidenta. Foi derrotada por David Mabuza.

#### Ministra de Relacións Internacionais 
En febreiro de 2018 o presidente Cyril Ramaphosa reorganizou o seu gabinete, pasando Sisulu de Ministra de Vivenda ao Ministerio de Relacións Internacionais, en substitución de Maite Nkoana-Mashabane.

## Publicacións 
* 
* (1990). "South African Women in Agricultural Sector" (panfleto), Universidad de York (en inglés).
* 
* 

## Notas
Fatima Abdel Mahmoud

**Fatima Abdel Mahmoud**, nada en Omdurmán en 1944 e finada en Londres o 22 de xullo de 2018, foi unha política sudanesa, líder da Unión Demócrata Socialista Sudanesa. En 1973 foi unha das primeiras mulleres en ocupar un cargo político no Sudán. Presentouse ás eleccións xerais de 2010 como primeira muller candidata presidencial do país.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Estudou medicina en Moscova nos anos 1960 e graduouse como pediatra. Abdel Mahmoud desempeñou o seu cargo no Parlamento durante dez anos.

### Candidatura presidencial 
En abril de 2010, celebráronse no Sudán as primeiras eleccións plenamente disputadas (é dicir, as primeiras con candidatos de partidos da oposición) desde 1986. A candidatura presidencial de Abdel Mahmoud foi rexeitada en xaneiro de 2010 pola Comisión Electoral Nacional do Sudán, xunto coas doutros dous aspirantes, alegando que a súa campaña non conseguira obter os avais necesarios. Abdel Mahmoud e os seus partidarios protestaron contra a decisión, que cualificaron de representativa dunha conspiración contra as mulleres. A súa candidatura foi reinstaurada por un tribunal de apelación antes dos comicios. Ao final, Al-Bashir gañou as eleccións cunha ampla maioría. Pola súa banda, Abdel Mahmoud obtivo o 0,3 % do voto total.

Abdel Mahmoud volveu presentarse nas eleccións xerais de 2015, onde obtivo un terceiro posto na elección presidencial e o seu partido quedou sen escanos na Asemblea Nacional.

### Outras actividades 
Abdel Mahmoud ocupou a Cátedra Unesco «Muller, Ciencia e Tecnoloxía».

## Notas
Mònica Terribas

**Mònica Terribas i Sala**, nada en Barcelona o 16 de xaneiro de 1968, é unha xornalista catalá. Entre outros cargos, foi a directora de Televisió de Catalunya dende 2008 até 2012. En 2013, empezou a dirixir o programa de radio matinal *El matí* de Catalunya Radio. En xullo de 2020, anunciou que renunciaba ao ano de contrato que quedaba coa emisora e que non seguiría dirixindo e presentado o programa a partir de setembro.

## Traxectoria 
Mònica Terribas é licenciada en xornalismo pola Universidade Autónoma de Barcelona e doutora pola Universidade de Stirling (Escocia).

Foi redactora nos servizos informativos de Cadena 13 ata que en 1987 entrou a traballar en TV3 da man de Joaquim Maria Puyal como coordinadora, guionista ou directora en programas como *Tres pics i repicó*, *La vida en un xip*, *Un tomb per la vida*, *Persones humanes*, *Solvència contrastada*, *Som i serem*, ''Avisa'ns quan arribi o 2000* ou *Temps era temps*. De 2002 a 2008 presentou e dirixiu o programa de análise informativa de TV3 *La nit al dia*.

En maio de 2008 foi elixida por unanimidade directora xeral de Televisió de Catalunya que abrangue as canles TV3, El 33, 3/24, Esport3, Canle Super3 e 3XL. Exerceu o cargo até abril de 2012. En decembro de 2014, presentou: "La Marató" de TV3, xunto a Quim Masferrer, dedicada a recadar fondos para a investigación das doenzas do corazón. O programa chegou a recadar 8.864.016 €.

É profesora titular do departamento de comunicación na Universidade Pompeu Fabra, onde foi vicedecana de estudos de xornalismo. Tamén forma parte do grupo de investigación *Unitat d'Investigació en Comunicació Audiovisual* (UNICA). 

En setembro de 2013, iniciou a súa etapa como directora e presentadora do programa *El matí de Catalunya Ràdio* en Catalunya Ràdio, substituíndo a Manel Fontes no programa. A Unión de Oficiais da Garda Civil denunciou que en setembro de 2017 Terribas fixo un chamamento aos oíntes do seu programa, *El Matí'', e en particular aos transportistas, taxistas e demais traballadores da estrada para que informasen os pasos e os movementos dos coches da Garda Civil en Cataluña, para frear as posibles operacións relacionadas co referendo de independencia de 2017.

En xullo de 2020 anunciou que renunciaba ao ano de contrato que lle faltaba e que en setembro non continuaría co programa. Tras o anuncio da súa despedida recibiu o apoio entre outros políticos do presidente da Generalitat de Cataluña Quim Torra e de Carles Puigdemont.

## Notas
Neitoperho

***Neitoperho*** é un filme finlandés de 1997 dirixido por Auli Mantila. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 70ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Leea Klemola como Eevi
* Elina Hurme como Ami
* Rea Mauranen como Anja
* Henriikka Salo como Helena
* Robin Svartström como Jusu

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 70ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Negro púrpura

***Negro púrpura*** é un documental da produtora Illa Bufarda, dirixido por Sabela Iglesias e Adriana P. Villanueva, proxectado na sesión inaugural da edición da Mostra Internacional de Cinema Etnográfico (MICE) do Museo do Pobo Galego. 
## Contido 
O documental amosa como a recollida do cornizó, un fungo parasito do centeo, revolucionou a economía dunha pequena parte da poboación labrega nos anos 40 e 50, pois era un produto cuxos alcaloides sintetizabanse para usos médicos e moi apreciado no comercio internacional. Este fungo era usado na medicina tradicional e como fonte de LSD droga alucinóxena. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cornizó

### Ligazóns externas 
* Tráiler Oficial
Mariana Castells

**Mariana Castells** é unha alergóloga española-estadounidense  que centra a súa investigación en *mast cell disease*, incluíndo  a mastocitose, unha enfermidade rara con opcións de tratamento limitado. Traballa no ''Brigham and Women's Hospital*, en Massachusetts, no Departamento de Alerxia, Reumatoloxía e Inmunoloxía, e no Instituto de Cancro *Dana Farber*. É tamén  profesora de medicina na *Harvard Medical School*.

## Educación 
Castells estudou na Facultade de Medicina da Universidade Autónoma de Barcelona, España, e foi  residente na *University of Kansas Medical Center*.

## Carreira 
Castells é unha autoridade no tratamento e investigación da mastocitosis, e dirixe ambos campos no *Mastocytosis Center of Excellence* e o *Drug Hypersensitivity and Desensitization Center'' do Brigham and Women's Hospital. É tamén parte do consello consultivo médico para O Mastocytosis Sociedade. Castells lidera ensaios clínicos relacionados coa enfermidade dos mastocitos e coa desensibilización dos medicamentos. Na súa investigación sobre desensibilización, traballa para reducir as reaccións alérxicas á quimioterapia e outros tipos de medicamentos.

Castells é a miúdo citada, en artigos en medios de comunicación, como unha experta en alerxias ambientais estacionais.

## Honras e Premios 
* James S. Winshall, MD, Premio de Liderado, 2016

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Publicacións seleccionadas
*Mariana Castells  na páxina web No me cuentes cuentos
Sushma Swaraj

**Swaraj**, nada no estado de Haryana o 14 de febreiro de 1952 e finada o 6 de agosto de 2019, foi unha política india. Lideresa e presidenta do Partido Popular Indio, traballou como  ministra de asuntos exteriores da India desde o 26 de maio de 2014, sendo a segunda muller en ocupar o cargo tras Indira Gandhi.

Iniciou a súa carreira como avogada da Corte Suprema, tras estudar dereito na Universidade do Panxab.

Foi elixida sete veces como membro do Parlamento e tres veces como membro da Asemblea Lexislativa. En 1977, con 25 anos de idade, converteuse na ministra de gabinete máis nova do estado de Haryana, no norte da India. Tamén traballou como ministra principal de Delhi do 13 de outubro de 1998 ao 3 de decembro de 1998.

Tralas eleccións xerais de 2009, onde obtivo un escano polo distrito electoral de Vidisha, en Madhya Pradesh, o 21 de decembro de 2009 foi nomeada lideresa da oposición no Lok Sabha. Mantivo este posto até maio de 2014, cando o seu partido gañou nas eleccións xerais dese ano.

## Notas
Chiraz Latiri

**Chiraz Latiri** ou **Chiraz Laâtiri** ( ), cuxo nome completo é Chiraz Latiri Cherif, nada en Hammam Sousse o 24 de marzo de 1972, é profesora e investigadora universitaria, directora de institucións culturais e política tunisiana. 

Directora do Institut supérieur des arts multimédia de La Manouba de 2006 a 2011 e do Centre national du cinéma et de l'image de 2017 a 2019, é ministra de Cultura desde 2020.

## Traxectoria 
Nacida o 24 de marzo de 1972 en Hammam Sousse, doctourouse en informática na Escola Nacional de Informática de Tunes en 2004.

Despois obtivo un posto de asistente en informática na Escola Superior de Comercio de Tunes, e logo como mestra asistente. De 2006 a 2011, ocupou o cargo de directora do Instituto Superior de Artes Multimedia de La Manouba.

O ministro Mohamed Zine El Abidine destituíuna do cargo de directora do CNCI en novembro de 2019. Este despedimento tamén é citado en *Le Monde* polo director de cine tunisiano Ala Eddine Slim: «Un exemplo recente é o despedimento polo ministro de Cultura da directora do Centro Nacional de Cine, Chiraz Latiri, que fixera un excelente traballo á fronte da institución. Non podemos ver que haxa outra cousa que unha motivación puramente arbitraria e persoal nesta decisión».

En febreiro de 2020, foi convocada ao goberno de Elyes Fakhfakh  e converteuse en ministra de Cultura cando este goberno foi aprobado pola Asemblea de Representantes do Pobo.

## Notas
Pokémon Channel

***Pokémon Channel***, estreado no Xapón como  é un videoxogo de 2003 da serie de *Pokémon* desenvolvido por Ambrella para a consola GameCube. Foi publicado por The Pokémon Company e distribuído por Nintendo. O obxectivo do xogador é axudar ó Profesor Oak a mellorar e promover a súa nova canle de televisión que presenta cun Pikachu. O xogo contén elementos dos xéneros de aventura, mascota dixital e simulación. O xogador pode explorar escenarios 3D, que Pikachu converse con outros Pokémon e recoller varios obxectos.

O xogo foi desenvolvido axiña como unha secuela do título de Nintendo 64 *Hey You, Pikachu!*, e para promover o accesorio Nintendo e-Reader. Emprega efectos de texturas 3D. Foi presentado en Electronic Entertainment Expo (E3) de 2003 e en diferentes eventos nos meses seguintes en Sapporo, Hokkaido, no Xapón. Lanzouse o 18 de xullo de 2003 no Xapón, o 1 de decembro en América do Norte e o 2 de abril de 2004 en Europa. No Xapón, o xogo vendeu 66&nbsp;373 copias no seu primeiro ano. Recibiu valoracións dispares, criticando o seu baixo nivel de interactividade e os repetitivos efectos de son, aínda que os aspectos de colección e visuais foron mellor recibidos.

## Notas
Jaime González Meilán

**Jaime González Meilán**, coñecido como **Chacho III**, nado na Coruña o 29 de xaneiro de 1939, é un exfutbolista galego.

Fillo do histórico xogador do Deportivo da Coruña, Chacho, xogou en varios equipos coruñeses e tras un infrutuoso paso polo Celta de Vigo emigrou primeiro a Portugal, onde xogou no Sporting da Covilhã, e logo a Venezuela, onde destacou no Deportivo Galicia.

## Traxectoria 
Alcumado "Chacho III" por ser o terceiro da saga iniciada por seu pai, o histórico dianteiro do Deportivo da Coruña e internacional coa selección española Eduardo González Valiño (Chacho), e continuada polo seu irmán máis vello Antonio (Chacho II), tamén futbolista.

Comezou a xogar ao fútbol na tempada 1952/53 nos xuvenís do Sporting Ciudad, pasando logo dous anos polo Sporting Coruñés, antes de recalar no Deportivo Xuvenil adestrado por Vizoso, na Terceira División.

Tras pasar polo Español, en novembro de 1959 estivo a proba no Celta de Vigo, xogando varios partidos amigables, e finalmente fichou polo equipo vigués, asinando un contrato ata xuño de 1962. Con todo, non puido xogar ningún partido oficial no Celta e en marzo de 1960 foi cedido ao Gran Peña.

Na tempada 1961/62 xogou na Primeira división portuguesa co Sporting da Covilhã, e aínda que realizou unha boa campaña e foi o máximo goleador do equipo, este acabou descendendo. Nas dúas seguintes tempadas xogou no Lleida e no Abarán, equipo murciano que militaba na Segunda División.

En outubro de 1964, por mediación de Lázaro Candal, fichou polo Deportivo Galicia de Caracas. Xogou no equipo venezolano ata 1970, gañando dúas ligas venezolanas e tres Copas Venezuela. Disputou tamén 15 partidos na Copa Libertadores, na que marcou un gol fronte ao Palmeiras de Ademir da Guia en 1968, no Estadio do Pacaembu.

## Palmarés 
**Deportivo Galicia**

* **Primeira división de Venezuela (2):** 1969, 1970.
* **Copa Venezuela (3):** 1966, 1967, 1969.

## Notas
José Miñones (homónimos)

Co nome de José Miñones podemos referirnos a:
* Pepe Miñones, político republicano galego, deputado no Congreso dos Deputados, fusilado en 1936.

* José Miñones Trillo, farmacéutico, profesor e político galego.

* José Miñones Conde, alcalde de Ames, delegado do goberno en Galicia e ministro de Sanidade. Fillo do anterior.
Shi Jian 1

**Shi Jian 1** ou **SJ 1** foi un satélite artificial da China lanzado o 3 de marzo de 1971 a bordo dun foguete CZ-1 desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.

## Características 
SJ 1 foi o segundo satélite artificial lanzado pola China. Foi deseñado pola Academia China de Tecnoloxía Espacial (CAST, en inglés). Tiña unha masa de 221 kg e forma de esfera de 1 m de diámetro, similar á do primeiro satélite chinés, o Dong Fang Hong 1. Alimentábase mediante células solares e levaba a bordo dous instrumentos: un contador Geiger-Müller para a detección de raios cósmicos e a medición de protóns con enerxías de máis de 16,4 MeV e electróns de máis de 0,88 MeV; e unha cámara de ionización para medir os raios X solares.

O satélite estivo funcionando durante oito anos. Reentrou na atmosfera o 17 de xuño de 1979.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Shi Jian 2
*CZ-1
*Shi Jian 2
*Shi Jian 2A
*Shi Jian 2B
*Shi Jian 4
*Shi Jian 5
*Shi Jian 6
*Shi Jian 7
*Shi Jian 8
*Shi Jian 9A
*Shi Jian 9B
*Shi Jian 10
*Shi Jian 11
*Shi Jian 12
*Shi Jian 13
Hospital Universitario de Tampere

O **Hospital Universitario de Tampere** (en finés **Tampereen yliopistollinen sairaala**), tamén coñecido polas súas siglas **TAYS**, é un hospital situado no barrio de Kauppi, na cidade de Tampere, Finlandia. Pertence ao distrito hospitalario de Pirkanmaa. O hospital ten cinco oficinas: Tays Keskussairaala e Tays Hatanpää en Tampere, Tays Valkeakoski, Tays Sastamala e Tays Pitkäniemi en Nokia.

O edificio principal do hospital central foi deseñado polos arquitectos Erkki Helamaa e Veijo Martikainen e as súas obras finalizaron en 1962 e dende aquela experimentou varias ampliacións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do TAYS     
* Plano do complexo hospitalario
José Vázquez Otero

**José Vázquez Otero**, coñecido como **Vázquez de Andemil**, nado en Andemil (San Breixo, Palas de Rei) cara a 1911 e finado na Coruña o 20 de outubro de 1977, foi un político galego.

## Traxectoria 
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ao exército rebelde. Foi destinado á 1ª Brigada Mixta Lexionaria de Frechas Azuis núm. 14 o 13 de marzo de 1937. A finais de 1938 concedéronlle un permiso para recuperarse dunha doenza nas pernas no Hospital de Lugo. Ao rematar o permiso desertou o 18 de decembro de 1938.

Estivo agochado en Andemil, na casa familiar, ata que pasou a Portugal a finais de 1939. Residiu en Viana do Castelo coa falsa identidade de **Manuel Antunes de Oliveira**. En 1941 traballou na compañía inglesa Verantin Wolframio Limitada nas minas de Panesqueira, no departamento de Río. En 1944 traballou en Automobilística Campo de Ourique ata que en agosto de 1946 empezou a traballar na empresa Construções e Reparações Eléctricas Limitada. Foi procesado con Ramón Rodríguez Varela "Curuxás" e Ángel Ansareo Grandas na causa 177/46 pola morte do párroco de Meixente (Sarria) Pedro Páramo Arias o 2 de setembro de 1946. O xuíz militar emitiu unha requisitoria contra el e Ramón Rodríguez Varela o 4 de xaneiro de 1947. Foi declarado en rebeldía o 15 de abril de 1947.

Foi detido en Lisboa o 3 de novembro de 1961 e entregado polas autoridades portuguesas ás españolas na fronteira estremeña. Foi internado na prisión provincial de Badaxoz o 4 de decembro e trasladado ao cárcere de Lugo o 17 de xaneiro de 1962 para responder ás acusación do sumario 469/46 por atraco a man armada e asasinato. O 25 de xuño de 1962 foi posto en liberdade. Finou na Coruña o 20 de outubro de 1977 con 66 anos.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Ouro Castro.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Longa Marcha

miniatura|300x300px|Mapa no que se pormenoriza o desenvolvemento da Longa Marcha. As partes sombreadas en laranxa indicas as zonas que estaban baixo control comunista.
A , tamén coñecida como **Gran Marcha**, foi unha viaxe a través do interior da China que seguiron as tropas do Exército Popular de Liberación, as forzas armadas do Partido Comunista da China, entre os anos 1934 e 1935, fuxindo do exército da República da China. Anos antes, os comunistas chineses lograran establecer unha zona baixo o seu control nunha área montañosa da provincia de Jiangxi, ao sur do país, onde estableceron a República Soviética da China. Perseguidos polas forzas da República, dirixidas polo xeneral en xefe Chiang Kai-shek, o 16 de outubro de 1934 os dirixentes comunistas decidiron emprender a fuxida cara ao interior do país, que os levaría un ano despois á provincia de Shaanxi, unha rexión aínda máis remota que tamén se atopaba baixo control comunista.

Durante a Longa Marcha, os comunistas, eventualmente liderados por Mao Zedong e Zhou Enlai, escaparon cara ao norte e oeste do país, percorrendo preto de 12.500 quilómetros en 370 días. A dificultade da viaxe a través da China interior, que só completarían arredor dunha décima parte das tropas que saíron de Jiangxi, faría deste un dos episodios máis significativos e determinantes da historia do Partido Comunista da China, que selaría o prestixio persoal dos novos líderes do partido, con Mao á cabeza, nas décadas seguintes.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Partido Comunista da China
* Maoísmo
Tampere United

O **Tampere United**, tamén coñecido pola súa abreviatura **TamU**, é un equipo de fútbol da cidade de Tampere, Pirkanmaa (Finlandia). Foi fundado en 1998 e actualmente compite na Kolmonen, a cuarta categoría do fútbol finlandés. Xoga os seus partidos como local no Pyynikin urheilukenttä, un estadio con capacidade para 1&nbsp;000 persoas. O seu uniforme titular é camiseta e pantalón azuis, mentres que a reserva é integramente verde.

TamU gañou o campionato finlandés en tres ocasións (2001, 2006 e 2007), e obtivo ademais tres medallas de bronce (2003, 2004 e 2005); tamén se proclamou unha vez campión da Suomen Cup (2007) e dúas subcampión da copa (2001 e 2009); o equipo tamén gañou a Liigacup en 2009 e foi subcampión en 2011. En 2019 equipo ocupaba a 24ª posición na clasificación histórica da máxima categoría con once tempadas disputadas nas que xogou 301 partidos, dos cales gañou 146, empatou 72 e perdeu 83.

O 14 de abril de 2011 a Federación Finlandesa de Fútbol excluíu ao Tampere United de todas as competicións para a tempada 2011. Tampere United Oy declarouse en quiebra a finais de xuño de 2011. Durante os anos que TamU estivo afastado da competición, un equipo creado polos seareiros do club en 2009 xogou nas categorías rexionais e chegou ascender ata a Kolmonen baixo o nome de TamU-K. Finalmente o equipo volveu á competición na tempada 2016 e fusionouse co TamU-K.

## Palmarés 
* **3 Veikkausliiga:** 2001, 2006 e 2007
* **1 Suomen Cup:** 2007
* **1 Liigacup:** 2009

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* TamU-K

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Zoco

O termo **Zoco** pode referirse a:
* Zoco, mercado tradicional dos países árabes.
* Zoco, calzado rústico tradicional galego.
Pokémon Pinball: Ruby & Sapphire

é un videoxogo de 2003 desenvolvido por Jupiter, publicado por The Pokémon Company e distribuído por Nintendo para a consola Game Boy Advance. O xogo revelouse en E3 2003. O lanzamento en América do Norte realizouse facéndoo coincidir co quinto aniversario do lanzamento norteamericano de *Pokémon Red* e *Blue*. Baséase en *Pokémon Ruby* e *Sapphire*, e é a secuela de *Pokémon Pinball* de Game Boy Color. O modo de xogo é un pinball tradicional, onde o obxectivo é conseguir a maior puntuación mantendo a bóla en xogo tanto como é posible. Mantendo o espírito de *Pokémon*, o xogador debe capturar todos os Pokémon mentres xoga.

*Ruby & Sapphire* recibiu polo xeral valoracións positivas. Foi ben recibido logo do seu anuncio en E3 por publicacións como IGN e GameSpy.

## Notas
Sarojini Naidu

**Sarojini Naidu**, nada como **Sarojini Chattopadhyay** en Hyderabad o 13 de febreiro de 1879 e finada en Lucknow o 2 de marzo de 1949, tamén coñecida polo sobrenome do **Rousinol da India**, foi unha activista pola independencia da India e poeta. Naidu foi a primeira gobernadora das Provincias Unidas de Agra e Oudh entre 1947 e 1949; sendo a primeira muller que estivo á fronte dun goberno naquel país. Tamén foi, en 1925, a segunda muller en presidir o Congreso Nacional Indio, e a primeira muller india ao facelo. Como poeta destacou como unha dos mellores poetas líricos da época, escribindo en inglés.

## Carreira literaria 
Naidu empeza a escribir con doce anos cunha obra en persa, *Maher Muneer*, que impresionou ao Nawab de Hyderabad.

En 1905 publícase a súa primeira colección de poemas, titulada "The Golden Threshold". Os seus poemas foron apreciados por prominentes figuras políticas como Gopal Krishna Gokhale.

A súa colección de poemas, titulada "The Feather of The Dawn" foi editada postumamente en 1961 pola súa filla Padmaja.

## Recoñecemento 
O asteroide 5647 Sarojininaidu, descuberto por Eleanor Helin, no Observatorio Palomar en 1990, recibiu ese nome na súa homenaxe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Montevideo Wanderers Fútbol Club

O **Montevideo Wanderers Fútbol Club,** é un club deportivo uruguaio da cidade de Montevideo fundado en 1902. Os seus seareiros son alcumados "bohemios" ou "vagabundos" e milita na Primeira División do Uruguai. O seu estadio é o Parque Alfredo Viera, con capacidade para 15 000 espectadores no barrio do Prado de Montevideo. 
## Orixe 
O equipo naceu o 15 de agosto de 1902. Sobre a procedencia do nome hai dúas teorías: dunha parte uns afirman que os seus fundadores admiraban o Wolverhampton Wanderers F.C., un club británico; mentres que outros consideran que foron chamados vagabundos polos seareiros do Albion, un equipo de moita sona na época. [esquerda|miniatura|Estadio Parque Alfredo Victor Viera ([Montevideo)]]

## Palmarés 
Estes son algúns dos títulos máis senlleiros do Montevideo Wanderers ao longo da súa traxectoria: 
esquerda|miniatura|Equipo do Wanderers que gañou a liga de 1906

* Campión Uruguaio: 1906, 1909, 1923, 1931.
* Campión da Copa de Honra: 1908, 1910, 1937.
* Campión da Copa e Campionato Competencia: 1906, 1908, 1911, 1917, 1918, 1987, 1990.
* Campión da Liga Pre-Libertadores de América: 1987, 2001.
* Campión de Clausura e primeiro posto na táboa anual: 2013 – 2014.
* Campión Copa Montevideana: 1980, 1981, 1985.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial Montevideo Wanderers Fútbol Club (en castelán)
Marcelino Villares Santiago

**Marcelino Villares Santiago**, nado en Montevideo en 1915, foi un militar, político e guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
En 1936 vivía en Cruzul (Becerreá). Militante do Partido Comunista de España (PCE) combateu na guerra ingresando no Instituto
de Carabineros en maio de 1937. Coa derrota da República foi detido e condenado a seis anos de prisión. Estivo preso na Prisión Provincial de Madrid, de onde saíu en liberdade provisional en 1943. En 1944 organizou o Comité Comarcal de Becerreá do PCE. Detido en febreiro de 1946, e xulgado por rebelión militar na Coruña no proceso 75/1946, en consello de guerra celebrado o 17 de xullo de 1946 con Enriqueta Otero, Julio Nieto López, Ramón Vivero Geada e José María Urquiola Iglesias, foi condenado a vinte e cinco anos de prisión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Coded Bias

***Coded Bias*** *(Nesgo codificado)*  é un documental estadounidense dirixido por Shalini Kantayya que se estreou no Festival de Cinema de Sundance de 2020.

O filme inclúe contribucións das investigadores Joy Buolamwini, Deborah Raji, Meredith Broussard, Cathy O'Neil, Zeynep Tufekci, Safiya Noble, Timnit Gebru, e Virginia Eubanks, entre outras.

## Resumo 
Segue a investigadores e defensores, principalmente á informática do MIT Joy Buolamwini, mentres exploran como os algoritmos codifican e propagan os prexuízos.

## Recepción 
### Crítica 
En Rotten Tomatoes, a película ten un índice de aprobación do 100% baseado en 42 críticas cunha cualificación media de 7,90/10. O consenso da crítica do sitio web di: "Clara, concisa e exhaustiva, Coded Bias ofrece unha mirada arrepiante aos efectos secundarios, en gran medida invisibles, dos fundamentos algorítmicos da sociedade moderna" En Metacritic, a película ten unha puntuación media ponderada de 73 sobre 100 baseada en 7 críticas.

### Premios e candidaturas 
## Notas 
 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Timnit Gebru
*Virginia Eubanks           
*Joy Buolamwini           
* Cathy O'Neil
* Nesgo algorítmico

### Ligazóns externas 
* 
*
New Amsterdam (serie de televisión de 2018)

***New Amsterdam*** é unha serie de televisión estadounidense de temática médica e xénero dramático. Está baseada no libro *Twelve Patients: Life and Death at Bellevue Hospital* de Eric Manheimer, e a serie estreouse orixinalmente o 25 de setembro de 2018 a través de NBC. Foi creada por David Schulner e está protagonizada por Ryan Eggold, Freema Agyeman, Janet Montgomery, Jocko Sims, Anupam Kher e Tyler Labine. En febreiro de 2019, anunciouse que a serie sería renovada para unha segunda tempada, a cal se estreou o 24 de setembro de 2019. En xaneiro de 2020, NBC renovou a serie para tres tempadas máis. A terceira tempada estreouse o 2 de marzo de 2021.

## Sinopse 
*New Amsterdam* conta a historia do doutor Max Goodwin, que se converte no director médico dun dos hospitais públicos máis antigos dos Estados Unidos, co obxectivo de reformar as instalacións abandonadas, rachando coa burocracia para achegar unha atención excepcional ós seus pacientes.

## Personaxes 
* Ryan Eggold como Dr. Maximus "Max" Goodwin
* Janet Montgomery como Dr. Lauren Bloom
* Freema Agyeman como Dr. Helen Sharpe
* Jocko Sims como Dr. Floyd Reynolds
* Tyler Labine como Dr. Ignatius "Iggy" Frome
* Anupam Kher como Dr. Vijay Kapoor

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Pokémon Colosseum

é un videoxogo de rol desenvolvido por Genius Sonority, publicado por The Pokémon Company e distribuído por Nintendo como parte da serie *Pokémon*. No Xapón, lanzouse para a consola GameCube o 21 de novembro de 2003, en América do Norte o 22 de marzo de 2004 e en Europa o 14 de maio de 2004. Contrario a títulos anteriores, o xogo non conta con encontros aleatorios con Pokémon; no seu canto, o xogador pode roubar os Pokémon doutros adestradores. O xogo conta con numerosos modos de batalla para un xogador e multixogador.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Pokémon Colosseum* en Nintendo.com (arquivos do orixinal en Internet Archive)
Danubio Fútbol Club

O **Danubio Futbol Club,** abreviado comunmente **Danubio FC** é un club uruguaio de fútbol fundado en 1932 e con sede en Montevideo, a capital.

## Historia 
esquerda|miniatura|Estadio María Mincheff de Lazarof
O equipo naceu en Maroñas, un dos barrios de Montevideo, que a comezos da década de 1930 era aínda unha zona rururbana. Foi fundado por varios estudantes da escola pública do barrio, o primeiro día do curso, o 1 de marzo de 1932, algúns deles fillos da inmigración búlgara que lle deron o nome do río europeo. A bandeira, cunha franxa negra, que lles permite unha singular identificación, foi unha adaptación da empregada polo River Plate arxentino, e é usada dende 1936. 

No transcurso do tempo Danubio consolidouse como un dos principais equipos da capital uruguaia, mantendo unha rivalidade co Defensor Sporting, co que mantén o chamado, "Clásico dos medianos". En marzo de 2021, logo de máis de 50 anos ininterrompidos na Primeira División do Uruguai, descendeu á segunda categoría.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do Danubio FC