open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vilasouto, O Incio

**San Mamede de Vilasouto** é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 79 habitantes (33 homes e 46 mulleres), un máis ca en 2006.

## Historia 
A parroquia aparece mencionada nun documento do ano 982 do mosteiro de Samos, ao que pertenceu na idade media logo de que lle cedese o lugar Dona Ermesenda. Despois pasou a man da casa de Lemos até a fin do Antigo Réxime.

A igrexa de San Mamede de Vilasouto foi construída no século XII, época da que conserva a portada románica, aínda que a espadana e a nave son barrocas. O templo ardeu en 1936, cando perdeu a cuberta e sufriu danos no retablo. Restaurouse, mais pechouse ao culto en 1970 logo da construción do encoro de Vilasouto no río Mao, cando se edificou outra igrexa nova. En 2008 roubouse a pía bautismal, de granito e labrada no século XVII ou XVIII.

Destacan dúas construcións civís: o Pazo dos Campomanes e a Casa-Pazo de Calvos.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Portada da igrexa de San Mamede de Vilasouto, O Incio.jpg|Portada da igrexa de Vilasouto.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilasouto 
### Parroquias do Incio 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Incio
O Viso, O Incio

**Santa Cristina do Viso** é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2017 tiña 72 habitantes, o que supón unha diminución de 20 habitantes en relación ao ano 2007.

## Historia 
Da época do megalitismo consérvase a necrópole de Santa Mariña, un conxunto de corenta mámoas declarado Ben de Interese Cultural. No lugar de Buxán atopouse no ano 1961 o único fósil de mamut laúdo en Galicia.

Nesta parroquia está soterrado o poeta Lois Pereiro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Viso 
### Parroquias do Incio 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Incio
Estoxo

300px|miniatura|Estoxo 
Un **estoxo** é unha caixa pequena usada para gardar cousas de forma ordenada. Xeralmente, utilízase para obxectos de pequenas dimensións e de certo valor: xoias, reloxos, plumas estilográficas etc. En ocasións, contan cun acondicionador interior que inmobiliza e presenta o obxecto.

No sector do embalaxe, denomínase xenericamente estoxo a todo embalaxe de pequenas dimensións. O material de fabricación pode ser calquera: madeira, plástico, cartón ondulado etc. Por exemplo, considérase estoxo ao envase para unha ou dúas botellas de viño ou un feixe de puros. Con todo, o material de fabricación máis habitual é o cartonciño. Así, denomínanse estoxos ás caixas para medicamentos, perfumes, bombóns, colonias etc. A impresión que se emprega é de alta calidade utilizando a técnica offset á que se adoitan engadir tratamentos especiais como relevos, *stampings* ou vernices ultravioleta.

Cando está deseñado para gardar material escolar, o estoxo perde a forma dura de caixa e adopta outras máis elásticas, para un manexo máis sinxelo e un tacto máis adecuado ao transporte en man.

En moitas ocasións, e dependendo do obxecto, o estoxo conta cun forrado interno para evitar os malos tratos ao obxecto a ser coidado. O forro interior pode ser esponxoso para axudar a amortecer o impacto en caso que, por exemplo, caese o estoxo co obxecto dentro ou durante o seu transportación. Ademais, o forro adoita ser suave para evitar raiar ou alterar o acabado externo dos obxectos.
Gabriel Cichero

**Gabriel Cichero Konarek**, nado en Caracas o 25 de abril 1984, é un futbolista venezolano. Xoga de defensa e o seu club actual é o Newell's Old Boys.

## Traxectoria 
O seu irmán máis vello, Alejandro, xoga de defensa no Shandong Luneng da Super Liga chinesa.

Cichero comezou a súa carreira profesional na Primeira División uruguaia no Montevideo Wanderers, xogando 35 partidos e metendo 1 gol. En xaneiro de 2006 foi cedido ó U. S. Lecce da Serie A Italiana para o resto da tempada. O xogador regresou ao Uruguai, e en 2007 foi trasladado ó Vihren Sandanski, no campionato búlgaro. Trala súa estancia en Bulgaria Cichero regresou ó seu país natal, Venezuela, e asinou co Deportivo Italia.

Cichero foi prestado a Red Bull Nova York da Major League Soccer o 11 de xullo de 2008. O préstamo finaliza en decembro de 2008, cunha opción a ser prorrogado en 2009.

## Ligazóns externas 
* gazzetta.it perfil 
* Nacional de Estadística a los equipos de fútbol 
* # Deportivoitalia.com.ve
Casardeita, Ramirás

**Santiago de Casardeita** é unha parroquia do concello de Ramirás na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. En 2007 tiña 134 habitantes (60 homes e 74 mulleres), dous máis ca en 2006. Esta parroquia esténdese eclesiástica e civilmente polo concello veciño de Celanova, incluíndo parte da localidade do Pazo.

## Patrimonio
A igrexa parroquial de Santiago ten unha imaxe de Santiago o Maior na fachada. Na aldea de Pambre está a capela de Santa Águeda, e en Ver a capela da Virxe de Guadalupe. Ao carón da capela de Pambre hai un carballo de gran tamaño.

A antiga escola acolle no primeiro andar o local social e no segundo a Biblioteca Lois Antón.

## Lugares e parroquias 
miniatura|esquerda|Escultura do apóstolo Santiago (patrón desta parroquia) na fachada da igrexa parroquial.
### Lugares de Casardeita 
### Parroquias de Ramirás 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casardeita, Celanova
* Lugares de Ramirás
Escudeiros, Ramirás

**San Xoán de Escudeiros** é unha parroquia do concello de Ramirás na comarca da Terra de Celanova , na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 64 habitantes, deles 25 eran homes e 39 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Serpe no cruceiro de Escudeiros.
### Lugares de Escudeiros
### Parroquias de Ramirás
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Ramirás
Freás de Eiras, Ramirás

**Santa María de Freás de Eiras** é unha parroquia do concello de Ramirás na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 274 habitantes (132 homes e 142 mulleres), 17 menos ca en 2006.

## Historia 
Até 1926 constituíu concello de seu, fusionándose nese ano co de Vilameá de Ramirás para dar orixe ao actual municipio de Ramirás.
En 1935 inaugurouse a Escola Concepción Yáñez, financiada polo filántropo Rogelio García Yáñez.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Freás de Eiras 
### Parroquias de Ramirás 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ramirás
Mosteiro, Ramirás

**San Pedro de Mosteiro** é unha parroquia do concello de Ramirás na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 119 habitantes, deles 55 eran homes e 64 eran mulleres, o que supón un incremento de 9 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## O mosteiro de San Pedro de Ramirás 
O mosteiro de San Pedro de Ramirás é do século X. Aínda que a orixe non está ben establecida, sábese que foi fundado por Omnéga abadesa do mosteiro de Santa Comba de Bande. Convento dos beneditinos no 1137, logo tivo moitos cambios.

A igrexa, empezada no estilo románico, foi acabada no estilo gótico.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Iglesia de San Pedro de Ramirás (445253990).jpg|Ábsida da igrexa de San Pedro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mosteiro 
### Parroquias de Ramirás 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ramirás

### Ligazóns externas 
* Mosteiro na web do concello de Ramirás
Penosiños

**San Salvador de Peñosiños** é unha parroquia eclesiástica galega do arciprestado de Celanova, da diocese de Ourense, que ten as súas terras e os seus lugares repartidos entre dous concellos, o de Ramirás e o de Gomesende. No ano 2015 tiña 249 habitantes, dos que 110 eran homes e 139 eran mulleres.

As aldeas de Calvos, Carraguedo, Fonte Branca, Marnotos, A Moreira, Proente, Pumar Vello, As Regas, O Reguengo, Silvaescura, O Tellado, A Veiga e Vilanova pertencen ao concello de Ramirás; a de Fontebranca ao concello de Gomesende.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Penosiños, Gomesende
* Penosiños, Ramirás
Souto de Rozavales

O **Souto de Rozavales**, tamén nomeado **Souto de Rozabales**, é un souto de castiñeiros que se atopa na parroquia de San Martiño de Manzaneda (Manzaneda). Neste souto destaca o **castiñeiro de Pumbariños**, declarado árbore senlleira, que é a súa árbore máis singular xa que ten un perímetro basal de 13 metros e unha base de 1,90 metros. Este souto adevesado e en xeral enxertado empregouse para obter madeira e castañas e pode ter preto de 1.000 anos.

Foi declarado monumento natural polo *Decreto 78/2000, do 25 de febreiro* e incluído no catálogo de árbores senlleiras en 2007. As súas polas principais son de entre 6 e 8 metros e a súa copa abrangue un diámetro de 20 metros. Calcúlaselle unha idade de 500 anos, polo que sería unha das árbores galegas coñecidas máis vella. 

## Notas 
## Ligazóns externas
*
Escudo (constelación)

**Scutum**, ou **Escudo**, é unha pequena constelación do hemisferio sur celeste. É unha das 88 constelacións aceptadas pola Unión Astronómica Internacional. Foi creada por Johannes Hevelius no 1690 baixo o nome de *Scutum Sobiescii* ou *Scutum Sobiescianum* (o "escudo de Sobieski"), para honrar o rei e heroe polaco Xoán III Sobieski. É a única constelación moderna que se asocia a unha figura histórica.

Cunha área de 109 graos cadrados, Scutum é a quinta constelación de menor tamaño. A máis brillante das súas estrelas é Alfa (α) Scuti (mag. 3.85). Porén, a Vía Láctea atravésaa, e unha das súas rexións máis brillantes localízase no extremo nordeste desta constelación. Esta área comunmente recibe o nome de *Nube Estelar de Scutum*.

## Mitoloxía 
dereita|300px|miniatura|Scutum e constelacións circundantes.

Scutum é unha constelación moderna, foi inventada a finais do século XVII. Por isto, non ten ningún elemento mitolóxico asociado a ela. Con Coma Berenices é unha das poucas constelacións que fan referencia a unha figura histórica no canto de facer referencia a unha figura mitolóxica ou a un obxecto.

## Estrelas principais 
Mag. = Magnitude aparente | α = ascensión recta | δ = declinaciónFonte: The Bright Star Catalogue, 5ª ed. revisada., Catálogo de Hiparco, ESA SP-1200

## Obxectos Notables do espazo profundo 
Scutum posúe varios cúmulos abertos e globulares, así coma algunhas nebulosas planetarias. Entre os cúmulos galácticos máis notables atópanse M11 (NGC 6705), o *"Cúmulo dos Patos Salvaxes"*, e M26 (NGC 6694). O cúmulo globular NGC 6712 e a nebulosa planetaria IC 1295 atópanse na parte leste desta constelación, a tan só 24 minutos de arco de separación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ian Ridpath and Wil Tirion (2007). *Stars and Planets Guide*, Collins, Londres. ISBN 978-0-00-725120-9. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0-691-13556-4.

### Ligazóns externas 
* The Deep Photographic Guide to the Constellations: Scutum
* Star Tales – Scutum
Vilar de Mouros

Como topónimo **Vilar de Mouros** pode referirse a:

;En Galiza
***Vilar de Mouros**, lugar da parroquia de Cabalar no concello da Capela;
***Vilar de Mouros**, lugar da parroquia de San Pedro de Cervantes no concello de Cervantes;
***Vilar de Mouros**, lugar da parroquia de Meira no concello de Meira;
***Vilar de Mouros**, lugar da parroquia de Doade no concello de Sober.

;Fóra de Galiza

;En Portugal
***Vilar de Mouros**, parroquia do concello portugués de Caminha.
****Festival de Vilar de Mouros**, celebrado nesta freguesía.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
***Vila de Mouros**, parroquia do concello do Incio.
Vilar de Mouros, Cabalar, A Capela

**Vilar de Mouros** é un lugar na parroquia de Cabalar no concello da Capela, na comarca do Eume, na provincia da Coruña. No ano 2010 tiña 46 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 24 eran homes e 22 eran mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cabalar 
### Parroquias da Capela
Vilar de Mouros, San Pedro de Cervantes, Cervantes

**Vilar de Mouros** é un lugar na parroquia de San Pedro de Cervantes no concello de Cervantes, na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 33 habitantes, dos cales 14 eran homes e 19 eran mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Pedro de Cervantes 
### Parroquias de Cervantes 
## Notas
Vilar de Mouros, Meira, Meira

**Vilar de Mouros** é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 102 habitantes (52 homes e 50 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Meira 
### Parroquias de Meira 
## Notas
Meira, Meira

**Santa María de Meira** é unha parroquia no concello de Meira, na comarca de Meira, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 1.619 habitantes, deles 818 eran homes e 810 eran mulleres, máis ca en 2007.

## Patrimonio 
Na parroquia está situado o mosteiro de Santa María de Meira.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Meira 
### Parroquias de Meira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Meira
### Ligazóns externas 
* Meira na web do concello de Meira
Vilar de Mouros, Doade, Sober

**Vilar de Mouros** é un lugar na parroquia de Doade no concello de Sober, na comarca de Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña trece habitantes (sete homes e seis mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Doade 
### Parroquias de Sober
Centro Acuático Nacional de Pequín

O **Centro Acuático Nacional** é un pavillón deportivo en Pequín (China) onde se celebraron as competicións de natación, natación sincronizada e saltos dos Xogos Olímpicos de 2008.

Consta de dúas piscinas, unha para as probas de natación e outra para as de saltos. Ten unha capacidade de 6.000 asentos permanentes, que se poden ampliar ata 11.000 en grandes acontecementos deportivos.

Polo seu deseño aseméllase a un enorme cubo de xeo, polo que é coñecido como *Cubo de auga*, ou abreviadamente **[H2O]3**.

Atópase no Parque Olímpico, distrito de Chaoyang, ao norte da capital chinesa, a poucos metros do Estadio Nacional.

## Arquitectura 
O *Cubo de auga* foi deseñado pola firma australiana Arquitectos PTW Architects, *CSCEC International Design & Arup* con *Structural Engineers Arup* que se encargaron da estrutura. A estrutura foi construída por CSCEC (China State Construction Engineering Corporation). Comprendendo un marco espacial de aceiro, esta é a maior estrutura ETFE recuberta do mundo con máis de 100.000 m² de coxíns ETFE que só teñen un grosor dun oito por mil de polgada en total, o revestimento ETFE permite máis entrada de luz e maior calor có cristal tradicional, causando unha diminución do 30% en gastos de enerxía O modelo está nun corte da escuma, e foi escollida antes cá escuma de Kelvin porque a estrutura de Weaire-Phelan resulta máis complexa debido a ser un modelo máis irregular.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Official website
* ptw architects
* Arup
* chris bosse
* iconography
* Vector Foiltec homepage
* News and Project Information on the Watercube, Beijing
* Conceptualising, planning and engineering the Water Cube
Nicola Sacco

miniatura|280px|Nicola Sacco (der.) e Bartolomeo Vanzetti (esq.)

**Nicola Sacco**, nado en Torremaggiore, provincia de Foggia, o 22 de abril de 1891 e finado en Boston o 23 de agosto de 1927, foi un anarquista italiano residente nos Estados Unidos.

Foi executado o 23 de agosto de 1927 xunto a Bartolomeo Vanzetti ao ser inxustamente declarados culpables do asalto e homicidio do pagador dunha fábrica, Frederick Parmenter e o seu escolta, Alessandro Berardelli, na vila de South Braintree, Estados Unidos, o 15 de abril de 1920. Foron exonerados de xeito simbólico o 23 de agosto de 1977 polo entón gobernador de Massachusetts, Michael Dukakis.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bartolomeo Vanzetti

### Ligazóns externas 
* Sacco and Vanzetti Commemoration Society.
* Sacco e Vanzetti .
Festa do Gaiteiro

miniatura|300px|Imaxe da praza do gaiteiro en Soutelo
A **Festa do Gaiteiro** é unha festa celebrada a finais de agosto desde 1973 en Soutelo de Montes, terra natal do gaiteiro Avelino Cachafeiro.

Naceu por iniciativa dos veciños e do concello de Forcarei como homenaxe ó seu gaiteiro predilecto.

Case un millar de músicos dánse cita na vila ano tras ano.

## Breve resumo
A festa comeza pola mañá con pasarrúas e concertos en todos os recunchos da vila. Sobre a 1 do mediodía ten lugar a lectura do pregón, para despois continuar coa entrega de medallas do Gaiteiro de Soutelo e os discursos institucionais.
Pola tarde ten lugar o Concurso Avelino Cachafeiro de música tradicional para despois entregarse os premios.
O día remata con concerto de grupos de gaitas e de música folk.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de festas de Galicia
Medalla de ouro

20px|esquerda 

[miniatura|180px|A [Tiro deportivo|tiradora estadounidense Nancy Johnson coa súa medalla nos XX.OO. de Sidney. 2000]] 
[miniatura|180px|A [lanzamento de xavelina|lanzadora galega Lidia Parada, coa súa medalla no no Campionato de España sub-23 de Durango, 2014)]]

Unha **medalla de ouro** é unha medalla que se outorga ao campión de diversas competicións como, por exemplo, nos Xogos Olímpicos, nos Campionatos Mundiais de Atletismo ou nos Campionatos Europeos de Atletismo, entre outros.

## Outras medallas nos campionatos 
Nestas competicións, os que acaban en segundo e terceiro lugar reciben, respectivamente, a medalla de prata e a medalla de bronce. 

Porén, nos primeiros Xogos Olímpicos modernos o subcampión recibía a medalla de bronce e o campión a de prata.  

## Institucións que outorgan medallas de ouro
Outro tipo de institucións outorgan medallas douradas:
* Na cerimonia de entrega de certos galardóns faise entrega, así mesmo, dunha medalla de ouro aos homenaxeados:
** Premio Nobel. 
** Premio Carlomagno.
** Medalla de Galicia.
** Algunhas institucións académicas, en particular as universidades, entregan unha medalla de ouro ao mellor alumno da promoción.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xogos Olímpicos
* Medalla
* Medalla de prata
* Medalla de bronce
* Medalla de Galicia

### Ligazóns externas 
* Sitio Oficial do Comité Olímpico Internacional coas distintas medallas na historia
Remolcador

[miniatura|250 px|dereita|Remolcador na [ría de Ferrol.]]
[miniatura|250 px|dereita|Remolcador en [Galicia]]
Un **remolcador**, é un barco pequeno empregado para manobrar, principalmente ao tirar ou empurrar a outros barcos nun peirao, mais tamén no mar aberto ou polos ríos ou canais. Tamén se usan para remolcar barcazas, barcos incapacitados ou outros equipos.
Os remolcadores son moi potentes para o seu tamaño. Os primeiros remolcadores tiñan un motor a vapor; hoxe en día funcionan con gasóleo. Os motores dos remolcadores desenvolven unha potencia de 750 a 3.000 cabalos de forza (de 500 a 2.000 kW), aínda que os máis grandes (usados en augas máis profundas) poden producir ata 25.000 cabalos de forza (20.000&nbsp;kW).

Os remolcadores teñen unha gran capacidade de manobrabilidade. Esta característica, fundamental nas operacións de remolque, tamén aumenta a seguridade. Os novos deseños deste tipo de embarcacións empregan tobeiras de propulsión a chorro, sendo estas direccionais co que se eliminan o temón e a hélice. Este deseño permite eliminar os accidentes cos cables de remolque.

500px|centro|miniatura|Diagrama dun **remolcador**.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Remolcador_Maria_Pita_Salvamento_Marítimo.jpg
Ficheiro:Remolcador 04.jpg
Ficheiro:Cinco remolcadores en Vigo.jpg|Cinco remolcadores en Vigo.
Ficheiro:Remolcador Sofía en Vigo.jpg|Remolcador *Sofía* en Vigo.
José Carlos González

**José Carlos González Rodríguez**, nado en Lisboa o 27 de maio de 1937 e finado no ano 2000, foi un poeta, escritor, tradutor e técnico da Biblioteca Nacional Portuguesa.

## Traxectoria 
Fillo de galegos emigrados, iniciou a súa carreira poética, sempre marcada polo surrealismo, aos vinte anos coa publicación de *Poemas da noite nova*. Estudou Dereito en Lisboa e Filoloxía Románica e Ciencias Políticas na Sorbona en París, onde tamén traballou de secretario dos herdeiros de Albert Camus.

Na Biblioteca Nacional Portuguesa tivo ao seu cargo os escritos que deixaran Raul Brandão, Vitorino Nemésio e Raul Proença ás súas mortes. Organizou, prefaciou e anotou as obras António Sérgio (*Correspondência para Raul Proença*, 1987) e Raul Proença (*O Caso da Biblioteca*, 1988), este en colaboración con Daniel Pires. Traduciu obras de Albert Camus, André Malraux, Marguerite Duras e Julien Green, entre outros. Colaborou en varios xornais e revistas, dos que destacan *O Diário de Lisboa*, *A Capital*, *Colóquio/Letras* e *Vértice*.

Está representado en varias antoloxías, como *Antologia da Novíssima Poesia Portuguesa* (1979), *O Inverno na Poesia Portuguesa* (1979) e *Cem Sonetos Portugueses* (2002).

## Obra 
* *Poemas da Noite Nova* (1957)
* *Naufrágio* (1960)
* *Isis ou o Cérebro da Noite* (1961)
* *A Recompensa da Palavra* (1966)
* *Viagem contra o Silêncio* (1977)
* *Lisboa e Outros Sapatos* (1984)
* *Cartas de Mar e Ar* (1984)
* *As Margens Mínimas, a Vida* (1985)
* *Idos e Calendas* (1986)
* *Clave de Sol* (1988)
* *Canto do Corpo Navegante* (1990)
* *70 Poemas – Antologia* (1992)
* *Fontefria (Crónicas da Infância e Juventude)* (1993)
* *No Alambique Escondido* (1996)
* *Odelegias* (1997)
* *Fontefria* (1999).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* José Carlos González no Proxecto Vercial  
* José Carlos González no Portal da Literatura Portuguesa 
* "Uma Longa Despedida", soneto de José Carlos González
Sociedad Española de Construcción Naval

A **Sociedad Española de Construcción Naval** (SECN) monopolizou a construción naval en España desde 1909 ata a guerra civil española. A SECN era propiedade na súa meirande parte das empresas británicas: John Brown e Vickers-Armstrong, e polo tanto todos os seus buques seguían o deseño doutros navíos da Royal Navy. Un dato salientable desta empresa é que durante a Guerra Civil, moitos conselleiros británicos seguiron traballando nos estaleiros españois tanto na zona sublevada como na republicana.

Tiña estaleiros en Ferrol, Cádiz, Cartagena, Bilbao e Xixón.

## Buques construídos na SECN
*Clase Canarias
*Clase Churruca
*Clase T-1
*Clase Alsedo
*Clase Bustamante
*Clase España
*Cruceiros clase Cervera
*Clase Blas de Lezo
*Cruceiro protexido Reina Regente
*Clase B (Submarino)‎
*Clase C (Submarino)‎
*Clase D (Submarino)‎
*Clase Cánovas del Castillo

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Lista de barcos construídos nos estaleiros de Ferrol (1750-1881)

### Ligazóns externas
* NAVANTIA Empresa española líder en construción naval militar
* A British School en Ferrol (1909-1936)
* Guía de viaxe de Europa: Ferrol cara a 1919
Lucy Lawless

**Lucy Lawless**, nada en Auckland o 29 de marzo de 1968, é unha actriz neozelandesa. Acadou sona internacional pola súa participación na serie de televisión *Xena: Warrior Princess*, como Xena.

## Filmografía incompleta 
* 1995 *Hercules: The Legendary Journeys*
* 1999 *The Simpsons*
* 2001 *The X-Files*

## Véxase tamén
Franz von Papen

**Franz Joseph Hermann Michael Maria von Papen zu Köningen**, nado en 1879 e finado en 1969, foi un nobre, militar, espía e diplomático alemán. Foi chanceler de Alemaña entre o 1 de xuño e o 17 de novembro de 1932, e vicechanceler entre 1933 e 1934.

Foi considerado unha figura política dubidosa: cando era chanceler, foi un férreo opositor dos nazis, pero coa ascención destes tornouse nun dos seus aliados incondicionais.
Armea, Armea, Coirós

**Armea** é un lugar da parroquia de Armea no concello coruñés de Coirós da comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 60 habitantes (31 homes e 29 mulleres).

## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Armea
### Parroquias de Coirós
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Coirós
Naftali Temu

**Naftali Temu**, nado o 20 de abril de 1945 e finado o 10 de marzo de 2003, foi un atleta kenyano, que gañou o ouro olímpico e mailo bronce nas probas dos 10.000 e 5.000 metros nos Xogos Olímpicos de México.

## Traxectoria 
Nado no Distrito de Nyamira, Naftali Temu comezou a correr aos 14 anos de idade. Logo de rematar a súa etapa escolar uniuse á Armada Kenyana.

Temu competiu nos Xogos Olímpicos de Toquio, finalizando no posto 49 na proba de maratón.

Nos Xogos Panafricanos de 1965 obtivo a medalla de prata nos 5.000 metros, o ouro foi para Kipchoge Keino. Apareceu na escena internacional das carreiras de fondo nos Xogos da Mancomunidade (en inglés *Commonwealth Games*) de 1966 en Kingston, Xamaica gañando a medalla de ouro e batendo ao posuidor do récord mundial Ron Clarke nas 6 millas. Dous días despois Temu terminou cuarto nas 3 millas.

Nos Xogos Olímpicos de México, na final dos 10.000 metros, tan só o etíope Mamo Wolde puido aguantar o seu ritmo. Wolde foi superado por Temu a tan só 50 metros da meta facéndose este último co ouro olímpico.

Catro días despois, participou na final dos 5.000 metros, onde gañou a medalla de bronce, tan só batido de preto polo tunesino Mohammed Gammoudi e polo seu compatriota Kip Keino. Tamén participou na maratón, onde tivo outra grande batalla con Wolde, pero ao contrario que este último, despois de 30&nbsp;km Temu estaba esgotado e só conseguiu finalizar no posto dezanove.

O resto da carreira deportiva de Temu foi pouco sobresaínte, non volveu acadar os primeiros postos en ningunha competición.

Retirouse en 1973. Morreu á idade de 57 anos dun cancro de próstata en Kenya. Naftali Temu non puido pagar os 600 dólares que requiría o seu tratamento médico.

## Notas
Jorge Alessandri Rodríguez

**Jorge Alessandri Rodríguez**, nado en 1896 e finado en 1986, foi enxeñeiro civil, e o presidente de Chile entre o 1958 e 1964.
Inverno nuclear

Denomínase **inverno nuclear** a unha teoría xurdida en plena guerra fría que predicía unha era de frío extremo global tras un intercambio nuclear completo entre as dúas superpotencias da época: a URSS e os EUA Foi enunciada polo científico soviético Vladimir Valentinovich Alexandrov.

## Características 
A teoría xamais se puxo a proba, pero os estudos concluíron que un bombardeo mutuo con armas nucleares estratéxicas arrefriaría o clima mundial levándoo a unha nova idade de xeo. Os científicos afirmaron que nun bombardeo con tales armas se atacarían obxectivos civís de importancia, é dicir cidades. En segundo grao poderíanse atacar obxectivos de abastecemento de alimentos, campos, ou de abastecemento de enerxía, centrais enerxéticas entre as cales poderían atoparse centrais nucleares coa consecuente extensión da radiación. As cidades arderían durante semanas e ata meses estendendo unha vasta nube de cinzas que taparía o ceo en amplas áreas circundantes. Os fungos das explosións termonucleares elevarían escouras e aerosois procedentes da destrución da explosión a altitudes estratosféricas onde a súa permanencia en suspensión é elevada. Ademais devanditas explosións xerarían abundantes óxidos de nitróxeno estratosféricos que potenciarían aínda máis o albedo terrestre.

Por outra banda, unha consecuencia colateral sería a paralización da produción de enerxía dos centros urbanos e industriais. Devanditas zonas son fontes térmicas que crean microclimas máis cálidos. Todo revertería nunha drástica baixada das temperaturas ás poucas semanas do holocausto nuclear. Pero os océanos manterían a súa temperatura orixinal debido á elevada capacidade calorífica da auga. Esta diferenza térmica xeraría brisas tempestuosas que azoutarían as costas arrasando as cidades e portos dos litorais. Polo menos durante un ou dous anos a insolación sería débil. Os temporais cesarían cando a temperatura da auga igualásese coa de terra. Tras este desastre emerxería un mundo xeado e ermo no que o 90% das colleitas mundiais malográronse e a capacidade de xeración de enerxía diminuiría a máis da metade. Sen medios para quentarse as cidades converteríanse en témpanos de cemento abandonados pola forte fame negra subseguinte.

O inverno nuclear non só era unha representación dramática dun futuro posible tras un enfrontamento entre as dúas superpotencias senón que significaba, para todos os efectos, o ocaso da nosa civilización tal e como a coñecemos hoxe. A volta á idade de pedra en cuestión de meses.

O inverno nuclear reflicte que tras un intercambio nuclear completo non só se verían afectadas as principais nacións belixerantes senón que as consecuencias globais serían nefastas, se cadra durante séculos ou por máis tempo. Algúns científicos chegaron a dicir sen andrómenas que tal evento sería o detonante da nova glaciación que ha de vir, dado que nos atopamos nunha situación relativamente próxima en termos xeolóxicos ao próximo mínimo glacial.
Coralia e Maruxa, as irmás Fandiño

:*Para o artigo sobre as irmás Fandiño, véxase As dúas Marías.*

***Coralia e Maruxa, as irmás Fandiño*** é o título dun documental realizado por Henrique Rivadulla Corcón sobre a historia das dúas Marías. Foi producido por Ficción Producciones, e estreada o once de abril do 2008 no Teatro Principal de Santiago.

No documental, unha serie de veciños de Compostela relatan a súa relación coas finadas irmás coma Encarna Otero, César Lombera (o veciño que insistiu durante nove anos para que se instalara unha escultura conmemorativa), Salvador García Bodaño, Bernardino Graña ou o historiador Dionisio Pereira. A narración corre a cargo de Farruco.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Nova da presentación 
* Entrevista a Rivadulla Corcón
* Nova na Axencia Audiovisual Galega
* Entrevista a Rivadulla Corcón (son, mp3)
Kurt von Schleicher

**Kurt von Schleicher** (1882-1934) político e militar, foi o primeiro-ministro de Alemaña entre 1932 e 1933. Foi o último primeiro ministro do período da República de Weimar.
Adamantios Androutsopoulos

**Adamantios Androutsopoulos**, (en grego Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλοςnado), nado en Psari Trifyllias o 20 de agosto de 1919 e finado o 10 de novembro de 2000, foi un avogado, profesor e político e o primeiro-ministro de Grecia entre 1973 e 1974.
Dicionário Onomástico Etimológico da Língua Portuguesa

O ***Dicionário Onomástico Etimológico da Língua Portuguesa*** (sen "Onomástico" na cuarta edición de 1987) é a meirande obra descritiva da onomástica da lingua portuguesa. Foi escrita polo filósofo e arabista José Pedro Machado. A primeira edición foi publicada en 1981. A última edición, de 2003, divídese en tres volumes que suman 1503 páxinas, sendo impresa en Lisboa pola editorial Livros Horizonte.
José Pedro Machado

**José Pedro Machado**, nado en Faro o 8 de novembro de 1914 e finado en Lisboa o 26 de xullo de 2005, foi un filólogo, historiador, bibliógrafo e arabista portugués.

## Traxectoria 
Formouse en Filoloxía Románica na Universidade de Lisboa en 1939 e en Pedagoxía na Universidade de Coímbra no ano 1948.

O seu primeiro traballo como filólogo foi "Curiosidades Filológicas", datado de 1940, seguido pola obra "O Português do Brasil" de 1942. Considerado un dos máis importantes dicionaristas da lingua portuguesa, José Pedro Machado publicou dous dos máis relevantes dicionarios do idioma, o Dicionário Etimológico da Língua Portuguesa e o Dicionário Onomástico Etimológico da Língua Portuguesa.

Durante toda a súa vida académica mantivo diálogo co filólogo brasileiro Antenor Nascentes

## Obra 
* *Alguns Vocábulos de Origem Arábica * (1939).
* *Comentários a Alguns Arabismos do Dicionário de Nascentes * (1940).
* *Curiosidades Filológicas * (1940).
* *Sintra Muçulmana * (1940).
* *Évora Muçulmana * (1940).
* *Gonçalves Viana * (1940).
* *O Português do Brasil * (1942).
* *Elementos Hispânicos do Vocabulário Latino * (1943).
* *As Origens do Português * (1945).
* *Breve História da Linguística * (1945).
* *Origem da Língua Portuguesa de Duarte Nunes de Leão * (1945).
* *Bases da Nova Ortografia * (1946).
* *Cancioneiro de Évora * (1951).
* *Dicionário Etimológico da Língua Portuguesa * (1952).
* *Os Estudos Arábicos em Portugal * (1954).
* *Gramática da Língua Portuguesa de João de Barros * (1957).
* *Influência Arábica no Vocabulário Português * (1958).
* *Dicionário do Estudante * (1960).
* *Os Mais Antigos Arabismos da Língua Portuguesa * (1961).
* *Notas de Toponímia Portuguesa * (1962).
* *Notas Etimológicas * (1963).
* *Nótulas de Sintaxe Portuguesa * (1965).
* *Topónimos Estrangeiros em Fernão Lopes * (1967).
* *A Viagem de Vasco da Gama, de parceria com Viriato Campos * (1968).
* *Tradução directa do Árabe do Alcorão, edição crítica, profusamente anotada e comentada * (1970).
* *Ensaio sobre Faro no Tempo dos Mouros * (1971).
* *Dicionários – Alguns dos seus Problemas * (1971).
* *Dicionário Onomástico Etimológico da Língua Portuguesa* (1981).
* *Notas Camonianas * (1982).
* *Grande Dicionário da Língua Portuguesa * (1984).
* *Vocabulário Português de Origem Árabe * (1993).
* *Ensaios Arábico-Portugueses * (1994).
* *Ensaios Literários e Linguísticos * (1995).
* *Palavras a Propósito de Palavras – notas Lexicais * (1995).
* *Estrangeirismos na Língua Portuguesa * (1996).
* *Ensaios Histórico-Linguísticos * (1996).
* *O Grande Livro dos Provérbios * (1998).
* *Breve Dicionário Enciclopédico da Língua Portuguesa * (1999).
* *Grande Vocabulário da Língua Portuguesa * (2000).

## Notas
Heinrich Brüning

**Heinrich Brüning**, nado en Münster (Westfalia) o 26 de novembro de 1885 e finado en Norwich (Vermont) o 30 de marzo de 1970, foi un economista e político, chanceler de Alemaña entre 1930 e 1932.

O seu goberno enfrontou a crise económica causada pola Gran Depresión. Debido ás medidas impopulares que tivo que tomar, viu crecer a oposición tanto de comunistas tanto de nazis.
Telescopio (constelación)

**Telescopium** ou **Telescopio** é unha constelación menor do sur inserida polo astrónomo francés Nicolas Louis de Lacaille no século XVIII.

## Mitoloxía 
Dado que foi inserida no século XVIII e é unha constelación austral, non foi visible para ás culturas clásicas, así pois non ten mitoloxía relacionada.

## Estrelas Notables ou con nome propio 
Fonte: The Bright Star Catalogue, 5th Revised Ed., The Hipparcos Catalogue, ESA SP-1200

## Obxectos Notables do espazo profundo 
Na constelación de Telescopium pódese atopa-la nebulosa planetaria IC 4699, o cúmulo globular NGC 6584, e moitas galaxias tal coma NGC 6725, NGC 6761, NGC 6754 ou NGC 6851.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ian Ridpath e Wil Tirion (2007). *Stars and Planets Guide*, Collins, Londres. ISBN 978-0-00-725120-9. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0-691-13556-4.
* Richard Hinckley Allen, *Star Names, Their Lore and Legend*, Nova York, Dover.

### Ligazóns externas 
* Star Tales – Telescopium
Triángulo (constelación)

**Triangulum** ou **Triángulo** é unha pequena constelación do norte, onde as súas tres estrelas máis brillantes, de terceira e cuarta magnitude, forman un triángulo alongado. É unha das 88 constelacións modernas e tamén foi unha das 48 listadas por Tolomeo.

## Estrelas principais 
* α Trianguli (Metallah ou Mothallah), é unha binaria espectroscópica de magnitude 3,41, menos brillante que β Trianguli.
* β Trianguli (Deltotum ou Deltotron), a máis brillante da constelación con magnitude 3,00, unha estrela subxigante branca.
* γ Trianguli, estrela branca de magnitude 4,03.
* δ Trianguli, anana amarela algo maior co Sol a só 35 anos luz de distancia.
* ε Trianguli, estrela dobre formada por unha estrela principal de magnitude 5,50 e outra secundaria de magnitude 11.
* TZ Trianguli (6 Trianguli), sistema estelar cuádruplo e estrela variable, (coñecida nalgunhas fontes antigas coma ι), é unha atractiva estrela dobre cun destacable contraste de cor que pode ser vista cun telescopio de tamaño medio nun forte amarelo e cun apagado azul. Ambas compoñentes son binarias moi pechadas, formando así o sistema estelar de 4 compoñentes.

## Obxectos Notables do espazo profundo 
* Galaxia do Triángulo (M33), galaxia espiral tipo Sc e membro do Grupo Local que semella ser unha galaxia satélite da galaxia de Andrómeda, situada a 2,9 millóns de anos luz. O ter magnitude 5,8, é de abondo brillante para ser divisada a simple vista no ceo nocturno.
* Nebulosa NGC 604, a rexión máis grande de hidróxeno ionizado que se coñece.
* Galaxia espiral NGC 925, así coma as galaxias NGC 672 e IC 1727, estas últimas separadas apenas 88.000 anos luz.
* Quasar 3C 48, ó norte da constelación, un dos primeiros descubertos.

## Historia e mitoloxía 
A pesar de ser unha constelación menor, o grupo de estrelas que forma Triangulum xa era coñecido na antigüidade e, debido á súa semellanza coa letra grega Δ tomou ás veces o nome de Delta ou Deltotum.

Pola súa forma tamén tense asociado ó delta do río Nilo e foi tamén relacionada coa illa de Sicilia.

Unha versión explicaba que a causa do pouco brillo de Aries, o deus Hermes colocou sobre esta constelación varias estrelas ás que lle deu a forma da letra *delta*, coma primeira letra do xenitivo de Zeus (Διός).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ian Ridpath and Wil Tirion (2007). *Stars and Planets Guide*, Collins, Londres. ISBN 978-0-00-725120-9. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0-691-13556-4.

### Outros artigos 
* Triangulum Australe
* Triangulum Minor

### Ligazóns externas 
* The Deep Photographic Guide to the Constellations: Triangulum 
* Star Tales – Triangulum
Cultura dos Campos de Urnas

[300px|dereita|miniatura|Mapa de distribución da Cultura dos campos de Urnas en Europa ([-1300 - -750). Son as cores laranxa e vermella no mapa.]]
dereita|300px|miniatura|Ampliación da cultura dos campos de urnas en Europa
A coñecida como **cultura dos campos de urnas** ou **cultura sorotáptica** é un ritual da cultura indoeuropea da Idade de Bronce de Europa central, caracterizada polas súas necrópoles de incineración e a grande expansión que levaron a cabo no século -XIII.

## Características 
Os pobos indoeuropeos occidentais afincados ao norte dos Alpes compartían unha cultura común desde o século -XV (Cultura dos Túmulos). No século -XIII estenderase o costume da incineración e o depósito das cinzas nas características urnas. Coincidindo con este fenómeno cultural, estes pobos, entre os que se atopan os celtas, itálicos e ilirios, inician unha rápida expansión que os leva a conquistar gran parte dos Balcáns e porcións menores de Europa occidental. Tamén destruíron o Imperio Hitita, apoderándose do segredo da metalurxia do ferro. Posteriormente (s. XII) proseguiron as súas campañas por mar, atacando Exipto e colonizando Filistea. Case con certeza, estes centroeuropeos, xa helenizados, constitúen a misteriosa orixe dos dorios que invadirían Grecia no s. XI, destruíndo a civilización micénica (ver Micenas).

## Hábitat 
Adoitan ter defensas artificiais ou naturais, en ocasións ambas. As casas son realizadas maioritariamente en madeira e barro, con forma rectangular e trapezoidal

## Enterramentos 
O común é o rito de incineración. Hai tamén outras variantes:
* Foxo escavado na terra, no que se deposita a urna.
* Sen urna, directamente no foxo.
* Urnas cubertas por círculos de pedras, cistas etc.
* Túmulos planos rodeando a fosa.
* Fosas grandes.

No enxoval adoita haber cerámica e metais. Ás veces, as necrópoles están delimitadas por recintos rituais, xeralmente fosos, de planta circular ou cuadrangular.

## Economía 
Hai abundancia de muíños de pedra, aixolas de bronce e fouces, tamén hai existencia de celeiros. Hai proliferación de oficios e especialización artesanal. Con respecto ao comercio, intensifícanse as relacións comerciais. Melloran os transportes, co uso do carro e do cabalo como animal de tiro.
Nace o comercio do sal e iníciase a produción de vidro.
A cerámica e a ourivaría experimentan un auxe, multiplicándose tamén os centros metalúrxicos.

## Véxase tamén 
* *Goldhut*

### Outros artigos 
* Numeración da Cultura dos Campos de Urnas
Iugurta

**Iugurta** (-160--106), foi rei de Numidia entre os anos -116 e -106.

## Biografía 
Trala morte de Masinisa en -148, sucedeuno o seu fillo Micipsa. Por entón o seu sobriño Iugurta era tan popular, que Micipsa se viu obrigado a envialo a Hispania, estancia que este aproveitou para establecer contactos con romanos influentes. Alí comprendeu a debilidade dos romanos para o suborno, o que aproveitou no futuro. Participou con Escipión Emiliano no asedio de Numancia na terceira guerra celtibera.

Cando morreu Micipsa en -118, o reino dividiuse entre os seus dous fillos (Aderbal e Hiempsal) e o seu sobriño Iugurta. Inmediatamente, Iugurta enfrontouse con Hiempsal e asasinouno. A seguir enfrontouse con Aderbal, que resultou vencido e fuxiu a Roma para pedir axuda. As oficiais romanos, probabelmente subornados, ou talvez polo desexo de terminar rapidamente co problema, dividiron Numidia en dúas partes, o leste para Aderbal, e o oeste para Iugurta.

### Guerra de Iugurta 
Iugurta non quedou satisfeito, e no ano -113, invadiu Cirta, capital de Aderbal, incorrendo na cólera de Roma, ao resultar mortos varios comerciantes itálicos alí asentados, ademais do propio Aderbal. Roma viuse obrigada a intervir en -111, nunha breve campaña mandada polo cónsul Lucio Calpurnio Bestia. Iugurta rendeuse, pero obtivo unha paz moi favorábel, sospeitosa unha vez de máis de ter sido conseguida con subornos. Como consecuencia, Caio Memmio, tribuno da plebe, promoveu unha investigación, solicitando a presenza do propio Iugurta, pero foi vetado por outro tribuno subornado, Caio Bebio. Iugurta tivo que ir a Roma, pero non chegou a declarar.

Reanudada a guerra, Roma enviou ao cónsul Quinto Cecilio Metelo o Numídico, que se enleou nunha campaña interminábel durante cinco anos (-111 - -106). Impaciente polo curso da guerra, o seu lugartenente Caio Mario volveu a Roma para buscar o consulado, e unha vez logrado, volveu e tomou a dirección das operacións. Tras unha serie de vitorias importantes, Caio Mario, gañou a amizade de Bomílcar, o irmán da nai de Iugurta e principal lugartenente do rei númida, encomendándolle a misión de depoñer a Iugurta, pero descubriuse a trama e Iugurta executouno cando este se dedicaba a provocar descontentos entre a súa garda.

Mario enviou entón ao seu legado Lucio Cornelio Sila a Mauritania para privar de apoios a Iugurta. Sila logrou o apoio de Boco I, e a captura de Iugurta, que foi enviado a Roma cargado de cadeas e executado en -104

## Notas 
*Historia universal século XXI. La formación del imperio romano.* ISBN 84-323-0168-X
Micipsa

miniatura|Tumba de Micipsa.
**Micipsa** (? - 118 a.C.) (en tifinagh: MKWSN), fillo e sucesor de Masinisa, foi un rei de Numidia. Herdou o trono en 148 a.C. e reinou durante preto de trinta anos.

Á morte do seu pai, o poder repartiuse entre Micipsa e os seus irmáns Gulussa e Mastanabal, que se ocuparon respectivamente da dirección do exército e da administración de xustiza. A súa política exterior foi unha continuación da de Masinisa, apoiando a Roma contra Cartago na terceira guerra púnica, e logo nas guerras lusitanas contra Viriato, nas que enviou arqueiros, tiradores de funda e elefantes a Escipión Emiliano.

Micipsa foi o pai de Hiempsal e Aderbal. Adoptou ao seu sobriño Iugurta (fillo do seu irmán Mastanabal) que chegou a ser no seu día rei de Numidia. Á súa morte, o reino dividiuse entre os tres, pero pronto impúxose Iugurta sobre os seus competidores.

## Véxase tamén
Cadeliña, Chandrexa de Queixa

**San Pedro de Cadeliña** é unha parroquia do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 12 habitantes, deles 6 eran homes e 6 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Cadeliña
### Parroquias de Chandrexa de Queixa
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Chandrexa de Queixa
Triángulo Austral

**Triangulum Australe** ou **Triángulo Austral** é unha pequena constelación onde as súas tres estrelas máis brillantes son de segunda e terceira magnitude, forma case un triángulo equilátero. Esta constelación foi inserida por Johann Bayer no 1603.

## Mitoloxía 
Dado que foi inserida no século XVIII, non ten mitoloxías relacionadas.

## Estrelas Notables e con nome propio 
Fonte: The Bright Star Catalogue, 5th Revised Ed., The Hipparcos Catalogue, ESA SP-1200

## Obxectos notables do espazo profundo 
* NGC 5979, nebulosa planetaria de magnitude 11,5.
* NGC 6025 é un cúmulo aberto cunhas 30 estrelas que van dende magnitude 7 a 9.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ian Ridpath and Wil Tirion (2007). *Stars and Planets Guide*, Collins, Londres. ISBN 978-0-00-725120-9. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0-691-13556-4.

### Outros artigos 
* Triangulum, o triángulo do hemisferio norte.
* Triangulum Minor, constelación actualmente obsoleta.

### Ligazóns externas 
* The Deep Photographic Guide to the Constellations: Triangulum Australe 
* Starry Night Photography: Triangulum Australe 
* Star Tales – Triangulum Australe 
* Triangulum Australe
O Candedo, Chandrexa de Queixa

**Santa María do Candedo** é unha parroquia do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña trece habitantes (nove homes e catro mulleres), un menos ca no ano anterior.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Candedo 
### Parroquias de Chandrexa de Queixa 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Chandrexa de Queixa
Celeiros, Chandrexa de Queixa

**San Martiño de Celeiros** é unha parroquia, capital do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2010 tiña 70 habitantes (38 homes e 32 mulleres), o que supón unha diminución en relación a anos anteriores.

Esta parroquia está inserida eclesiasticamente na de Chandrexa.

Nesta parroquia está a casa consistorial de Chandrexa de Queixa.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Celeiros 
### Parroquias de Chandrexa de Queixa 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Chandrexa de Queixa
Queixa, Chandrexa de Queixa

**Santa Cruz de Queixa** é unha parroquia do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 41 habitantes (23 homes e 18 mulleres), tres menos ca en 2006.
## Toponimia
O topónimo **Queixa** deriva de "Queixada, depresión en forma de caixa", facendo referencia á orografía do lugar, no val do río Navea.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Queixa 
### Parroquias de Chandrexa de Queixa 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Chandrexa de Queixa

## Notas
Casa da Braña

A **casa da Braña** é unha casa grande situada no lugar da Braña, na parroquia de Carballedo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.

## Características 
Construíuna cara a 1730 Gregorio Senra, párroco de Carballedo e arcipreste de Cotobade, como residencia propia e soar dunha capelanía. En 1856 vendeullo ao veterinario de San Xusto, Francisco Javier Garrido Cerviño, posiblemente no marco da desamortización de Mendizábal. En 1885 mercouno o maxistrado José María Vidal González, pasou ao seu descendente o avogado José García Vidal e logo á súa filla, que en 1954 casou co médico ourensán Antonio Fernández Barja.

A construción ten planta rectangular con baixo e piso. En cada fachada hai unha longa solaina con balaustrada de pedra e piares que sosteñen o teito, ás que se accede por medio de patíns. Baixo a solaina fórmase un soportal alintelado sostido por piares. Na esquina sueste hai un reloxo de sol.

A casa sitúase nunha terra lindante co río Almofrei e co rego de Chan das Latas. A propiedade rústica ten un hórreo e unha corte, así como diversas froiteiras (maceiras, abeleiras) e outras árbores. Tamén conta cun cruceiro e unha piscina. O recinto está pechado por balaustrada de pedra nalgúns tramos.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cruceirodabraña.jpg|Cruceiro xunto a un gran castiñeiro
Ficheiro:Reloxodesoldabraña.jpg|Reloxo de sol
Ficheiro:Esculturadabraña.jpg|Imaxe relixiosa na esquina nordeste

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pazos de Galicia