Cardo asneiro

miniatura|dereita|250px|Vista xeral da planta
[miniatura|250px|*Onopordum acanthium* [Amédée Masclef, *Atlas des plantes de France*, 1891]]

O **cardo asneiro** ***Onopordum acanthium***, é unha planta europea da familia das asteráceas, que se naturalizou en todos os continentes. É común en Galiza. A flor é usada coma emblema nacional de Escocia, polo que en inglés coñécese coma cardo escocés (*Scots thistle*).

miniatura|250px|right|Cipselas soltas

## Descrición 
É unha planta bienal, que produce unha gran roseta espiñenta no primeiro ano. As plantas adoitan xermolar polo outono, despois das primeira choivas e existen coma rosetas en todo o primeiro ano, forman unha grosa e carnosa raíz pivotante que pode estenderse até 30&nbsp;cm ou máis para reserva de alimento.

No segundo ano, a planta medra até acadar os 0,5-2,5 (-3) m de altura e unha largura de 1,5 m. As follas son de 10–50&nbsp;cm de largo, alternas e espiñentas, a miúdo cubertas de pelos brancos con lanuxe e co envés máis densamente cuberto cá face. As follas son profundamente lobadas con espiños longos e rexos ao longo das marxes. Os pelos finos dan á planta unha aparencia agrisada. O talo principal pode ser de 10&nbsp;cm de largo na base, e estar ramificado na parte superior. Cada talo mostra unha fileira vertical de ás largas e espiñentas (visíbel en forma de fita de material de follas), polo xeral de 2–3&nbsp;cm de largo.

As flores son en forma de globo, de 2–6&nbsp;cm de diámetro, de cor rosa escura a lavanda, e prodúcense polo verán. O gomos florais fórmanse primeiro na punta do vástago e máis tarde na punta das pólas axilares. Aparecen soas ou en grupos de dous ou tres na punta das pólas. As plantas son andróxinas, tanto con pistilos e estames. Despois da floración, o ovario empeza a inchume e forma de 8.400 a 40.000 sementes por planta.

## Distribución e hábitat 
Nativo de Europa Occidental e África do Norte até Asia e o Subcontinente Indio.

Naturalizouse, e mesmo se cultivou, noutras partes do mundo onde chega a ser considerado como praga (*ex.gr.* nos Estados Unidos onde incluso está prohibido en certos estados (*i.e*. Arizona).

Coma a chorima do toxo é a flor por excelencia de Galiza, a deste cardo é o emblema nacional de Escocia, onde, curiosamente dubídase que sexa realmente nativo . É tamén da vila de Nancy, en cuxo escudo aparece, e de Lorena, en Francia.

## Propiedades e usos 
Contén alcaloides, glicósidos flavónicos, aesculina (unha saponina moi tóxica para home e animais), taninos e outros principios amargos. Tradicionalmente, os campesiños usábano coma menciña contra a tose, as doenzas da vincha e as feridas mal cicatrizadas; tamén, o zume fermentado dos seus talos empregábase para animar as festas e os entroidos.
Os receptáculos dos capítulos son ricos en inulina e comestíbeis do mesmo xeito cá alcachofra (*Cynara scolymus*). Son tamén comidos polos asnos: de aí o seu nome vulgar galego (en castelán tamén *cardo borriquero*), e se cadra tamén a orixe do nome do xénero en grego/latín: *Onopordum*.

## Taxonomía 
*Onopordum acanthium* foi descrito por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 2: 827. 1753.
;Etimoloxía:
O nome xenérico vén do latín *ǒnǒpordǒn*/*ǒnǒpradǒn*, derivado á súa vez do grego *όνόπoρδoν*, de *όνό* «asno» e *πορδον* «peido», ou sexa que «peido de asno», aludindo á suposta propiedade da planta de producir gases a estes animais cando a comen, referenciado como tal en Plinio o Vello, Historia naturalis (*27, 110, LXXXVII*: *"Onopradon cum ederunt, asini crepitus reddere dicuntur."*).

O epíteto latino *acanthium* significa «espiñento».
;Subespecies:
* *Onopordum acanthium* L. subsp. *acanthium*
* *Onopordum acanthium* subsp. *ceretanum* (Sennen) Arènes
* *Onopordum acanthium* subsp. *gautieri* (Rouy) Bonnier
;Sinonimia:
* *Acanos spina* Scop.
* *Acanthium onopordon* Gueldenst.
* *Carduus acanthium* (L.) Baill.
* *Onopordum acanthium* var. *acanthium* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Características das asteráceas

### Bibliografía 
* Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., Nova York.
* Flora of China Editorial Committee. 2011. Fl. China 20–21: 1–992. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis.
* Flora of North America Editorial Committee, e. 2006. Magnoliophyta: Asteridae, part 6: Asteraceae, part 1. 19: i–xxiv. In Fl. N. Amer.. Oxford University Press, Nova York.
* Gleason, H. A. 1968. The Sympetalous Dicotyledoneae. vol. 3. 596 pp.&nbsp;In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S. (ed. 3). New York Botanical Garden, Nova York.
* Gleason, H. A. & A. J. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx.
* Great Plains Flora Association. 1986. Fl. Great Plains i–vii, 1–1392. University Press of Kansas, Lawrence.
* Hickman, J. C. 1993. Jepson Man.: Higher Pl. Calif. i–xvii, 1–1400. University of California Press, Berkeley.
* Hitchcock, C. H., A. J. Cronquist, F. M. Ownbey & J. W. Thompson. 1984. Compositae. Part V.: 1–343. In Vasc. Pl. Pacific N.W.. University of Washington Press, Seattle.
* Marticorena, C. & M. Quezada. 1985. Catálogo de la Flora Vascular de Chile. Gayana, Bot. 42: 1–157.
* Munz, P. A. 1968. Suppl. Calif. Fl. 1–224. University of California Press, Berkeley.
* Rolfsmeier, S. B., R. B. Kaul & D. M. Sutherland. 1987. New and corrected records of the Flora of Nebraska. Trans. Nebraska Acad. Sci. 15: 49–52.