open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Faramontaos, Pereda, San Cristovo de Cea

**Faramontaos** é un lugar da parroquia de Pereda, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2023 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).

## Galería de imaxes 

Ficheiro:FaramontaosPereda2.jpg|Faramontaos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pereda 
### Parroquias de San Cristovo de Cea 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de San Cristovo de Cea
Biduedo

O topónimo **Biduedo** pode referirse a:

;En Galiza
***Biduedo**, lugar da parroquia de Pedrafita de Camporredondo, no concello de Baralla;
***Biduedo**, lugar da parroquia de Santo André de Logares, no concello da Fonsagrada;
***Biduedo**, lugar da parroquia de Santo Estevo de Ribas de Sil, no concello de Nogueira de Ramuín;
***Biduedo**, lugar da parroquia de Óutara, no concello da Pobra do Brollón;
***Biduedo**, lugar da parroquia de Bagude, no concello de Portomarín;
***Biduedo**, lugar da parroquia de Pereda, no concello de San Cristovo de Cea;
***Biduedo**, lugar da parroquia da Valboa, no concello de Trabada;
***O Biduedo**, lugar da parroquia de Lamas do Biduedo, no concello de Triacastela.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Tío Tom

O **Tío Tom** é o personaxe protagonista da novela de Harriet Beecher Stowe ''Uncle Tom's Cabin* (*A cabana do Tío Tom''), na que se conta a triste historia dun escravo bo e a súa familia, que malia as múltiplas desgrazas que lles acontecen seguen a ser bos cristiáns e aceptan o seu destino e a súa situación fronte aos brancos.

Na actualidade o termo é utilizado por iso como termo pexorativo utilizado polos negros americanos para referírense aos negros moi servís cos brancos ou simplemente pouco reivindicativos.
Teodeberto I

**Teodeberto I**, nado cara ao 500 e finado no 547 ou 548, (en francés *Thibert I* ou *Théodobert I* e en alemán *Theudebert I*) foi rei merovinxio de Austrasia desde 533 a 548. Tiña a súa residencia en Reims.

Fillo do rei franco Teodorico I de Austrasia. Casado en 533 con Deuteria, unha galo-romana. Posteriormente abandona a Deuteria para casar con Wisigarda (filla de Wacho, rei dos longobardos). Estivo casado probabelmente cunha terceira muller, cuxo nome se descoñece. Tivo un fillo, Teodebaldo (533/535 – 555), do seu primeiro matrimonio e unha filla, Berthoara, da súa segunda muller.

No ano 532 Teodeberto completa, xunto con Gontario (fillo de Clotario I) a reconquista dos territorios situados ao sur de Aquitania, tidos polo seu avó Clodoveo I e que foran tomados polos visigodos á morte de Clodoveo. Á morte de Teodorico I a finais do 533, Teodeberto herda as posesións do seu pai, prevalecendo con axuda dos magnates do seu reino contra as reclamaciones dos seus tíos Childeberto I e Clotario I. Entón Khildeberto (que quedara sen descendencia) alíase co seu sobrino e divídese con el a herdanza de Clodomiro en Borgoña. Pouco despois disto adopta a Teodeberto como lexítimo herdeiro.

Os reis merovingios uníronse para loitar contra os ostrogodos, aliándose así mesmo cos xépidos e os longobardos (Teodeberto casou con Wisigarda, filla do rei longobardo). Teodeberto arrebatou as provincias de Nórico e da Recia aos ostrogodos. Tomaron grandes zonas de Venecia en 545, aproveitándose das loitas entre os ostrogodos e o emperador bizantino Xustiniano I. En calquera caso Teodeberto evitou a confrontación co Emperador Bizantino. O historiador bizantino Procopio de Cesarea conta que as tropas francas se comportaron de forma bárbara en Italia e que mesmo chegaron a sacrificar xente; os ostrogodos, pobo emparentado cos francos, non esquecerían xamais a invasión franca, en palabras do historiador.

Foi o primeiro monarca merovinxio que acuñou moeda de ouro coa súa imaxe.

Teodeberto morreu no décimo cuarto ano do seu reinado (a finais do 547 ou comezos do 548). Sucedeuno o seu fillo Teodebaldo I.
O Lombo, Baredo, Baiona

**O Lombo** é unha aldea da parroquia de Baredo, en Baiona, na provincia de Pontevedra. Está situada ao leste da parroquia de Baredo. Segundo o IGE, no ano 2015, tiña 70 habitantes (37 homes e 33 mulleres).

Atópase nun terreo elevado (que lle dá nome). As casas case non conservan a tipoloxía tradicional, debido ós engadidos, reformas ou novas construcións. Os camiños son froito do pavimentado de camiños rurais.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Baredo 
### Parroquias de Baiona 
## Notas
Cacique

[miniatura|200px|[Cangapol, cacique dos tehuelches, século XVIII.]]
O termo **cacique**, palabra de etimoloxía taína (parte da etnia arauaca) pasou a ser un concepto aplicado polos españois a certas personalidades das culturas orixinarias centroamericanas e suramericanas; con isto referíase ás persoas que tiñan poder. Os españois, ao coñecela neses pobos, empregárona equivocamente aplicándoa aos homes que tiñan maior poder económico (animais, áreas de cultivo etc) e máis esposas.

O equívoco persiste entre os non especialistas, xa que moitos chaman "cacique" aos soberanos (absolutos) de imperios (aztecas, quechuas etc) do mesmo xeito que aos xefes ou líderes de pequenas poboacións consideradas 'sen Estado', por exemplo os nambikuara.

É así que se chama vulgarmente "cacique" aos *kuraka* dos Andes centrais, aos *toki*, *longko* e *ülmen* dos mapuches, os *tuvichá* dos avá ou guaranís etc. Existe unha obvia razón pragmática para tal tipo de xeneralización e reduccionismo apelando á palabra "cacique". Con todo o que desexe entender máis o real de cada etnia (nin que dicir ten que máis aínda o sociólogo e o antropólogo) debe ter cautela con tal uso indiscriminado da palabra "cacique".

Por outra banda a palabra "cacique" e "caciquismo" foi usada na España decimonónica (en particular, en Galiza) para aludir despectivamente a "caudillos" e líderes sociais deses tempos. A súa existencia resultou un dos factores causantes da literatura da xeración do 98. Dun xeito semellante, noutros países (por exemplo Arxentina) úsase moitas veces figurativa e peyorativamente a palabra "cacique" para aludir a quen exerce o poder de "redes clientelares" aínda que nada teñan que ver cos pobos orixinarios de América.

Noutra orde de cousas, particularmente, alcúmase *cacique* ó Club Deportivo de fútbol chileno Colo-Colo, xa que ese nome provén dun dos grandes xefes mapuches.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cacicado
Josef Masopust

**Josef Masopust**, nado en Most o 9 de febreiro de 1931 e finado en Praga o 29 de xuño de 2015, foi un futbolista e adestrador checoslovaco, con nacionalidade checa. Gañou o Balón de Ouro en 1962.

## Traxectoria 
Masopust pasou toda a súa carreira no Dukla Prague. No 1962, Masopust liderou a Checoslovaquia que chegou á final do Mundial de Fútbol Chile 1962, perdendo contra o Brasil. En total, foi 63 veces internacional anotando 10 goles.

En novembro de 2003, co gallo de celebración do aniversario da UEFA foi elixido mellor xogador da República Checa dos últimos 50 anos pola súa federación. Foi nomeado por Pelé coma un dos 125 mellores xogadores vivos en marzo do 2004.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Pequena biografía (en Checo)
* Artigo da UEFA sobre o xogador de Ouro da República Checa .
Mario Fernández Álvarez

**Mario Fernández Álvarez**, nado o 18 de febreiro de 1960 en Lisboa, é un político galego do Partido Popular.

## Traxectoria 
Estudou arquitectura técnica, militante do Partido Popular, foi concelleiro en Ourense (1987-1990) e senador (1990-1993), ó substituír a Manuel Montero Gómez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de senadores galegos desde a Transición
### Ligazóns externas 
* Ficha na páxina web do Senado de España
Quorthon

**Thomas "Quorthon" Forsberg**, nado o 17 de febreiro de 1966 e finado o 7 de xuño de 2004, foi un músico sueco, fundador e compositor da banda pioneira do Black metal e Viking Metal Bathory. Compositor e letrista de tódalas cancións da banda, está considerado o pai de ámbolos xéneros musicais.

## Traxectoria 
Quorthon formou a banda Bathory no ano 1984 cando contaba con 18 anos. Nos primeiros álbums crea un estilo que moitas bandas tratarían de emular tempo despois, o Black Metal coma tal aparece por vez primeira nestes discos.

A comezos dos 90, toma o control total da banda, adicándose a afondar no traballo de estudio e contratando músicos de sesión cando lle era preciso. En moitas ocasións tamén empregaba baterías sintéticas.

En 1993 deixa a Bathory aparcado por un tempo, sacando dous discos baixo o nome de "Quorthon". O primeiro foi chamado Album (1994) e o seguinte Purity of Essence (1997). Aquí atopamos unha música máis orientada ao Rock, alonxándose do que habitualmente fai con Bathory.

Os seguintes discos foron en certo xeito unha volta ao estilo dos primeiros, mais non tiveron o éxito daqueles. En 1996 Quorthon lanza Blood on Ice un albúm conceptual gravado en 1989 pero que non fora editado naqueles intres porque consideraba que estaba por rematar. Continuaría por este camiño coa saga Norland, facendo un intermedio con Destroyer of Worlds que é unha mestura dos estilos que veu desenvolvendo durante toda a súa carreira.

Foi atopado morto dun ataque ó corazón o 7 de xuño do 2004 no seu apartamento. https://web.archive.org/web/20070910003144/http://www.roadrunnerrecords.com/blabbermouth.net/news.aspx?mode=Article&newsitemID=51012 Tiña 38 anos e xa anteriormente sufrira dalgúns problemas de corazón.

O seu pai, Börje "Boss" Forsberg, é o propietario de Black Mark Productions, o selo discográfico independente que Quorthon fundou e baixo o que editou tódalas súas gravacións.

## Discografía 
**Con Bathory**
* *Bathory* (1984)
* *The Return* (1985)
* *Under the Sign of the Black Mark* (1986)
* *Blood Fire Death* (1988)
* *Hammerheart* (1990)
* *Twilight of the Gods* (1991)
* *Requiem* (1994)
* *Octagon* (1995)
* *Blood On Ice* (1996)
* *Destroyer of Worlds* (2001)
* *Nordland I* (2002)
* *Nordland II* (2003)

**Coma Quorthon**
* *Album* (1994)
* *Purity of Essence* (1997)

## Equipo empregado 
* Ibanez Destroyer I
* Gibson electric guitars
* Gibson electric bass guitars
* Dean Markley Strings
* Jim Dunlop picks
* Marshall amps

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bathory's official Web site(en inglés)
* The Label Black-Mark (en inglés)
* Quorthon at Encyclopaedia Metallum (en inglés)
Khilperico I

**Khilperico I**, nado cara ao 539 e finado no 584, foi rei de Neustria no 561 á morte do seu pai Clotario I, rei dos francos, o cal divide o reino entre os seus catro fillos.

Khilperico apodérase do tesouro de Soissons e ocupa París. Pero os seus irmáns obrígano a respectar a partición.

Repudia á súa primeira esposa, Audovera.

No 566, casa con Galswinta, filla do rei visigodo Atanaxildo e irmá de Brunequilda, esposa de Sixeberto I, o seu irmán, que herdara Austrasia.

No 567, Galswinta foi asasinada (esganada na súa cama). Sixiberto decide vingar á súa cuñada e é o comezo da guerra entre Neustria e Austrasia, que durará moito tempo. Foi continuada polos seus descendentes.

Casa con Fredegunda. E o mesmo ano, a morte de Cariberto I faille gañar o reino de París.

Batido polo seu irmán Sixeberto, debe o seu trono ao asasinato deste no ano 575.

No 584, foi morto durante unha cacería. O seu fillo Clotario II herda o reino á idade de catro meses, baixo a tutela da súa nai Fredegunda e a protección do seu tío Gontrán I, rei de Borgoña, que así recupera o reino de París.
Teodebaldo

**Teodebaldo I**, nado en ano descoñecido e finado no 746, (en alemán *Theudebald* ou *Theudowald*) foi un duque de Alamania da familia dos axilolfingos.

## Traxectoria 
Despois da morte do duque e, e pai, Gotfrido en 709, Teodebaldo e o seu irmán Lantfrido asumiron o cargo de duque dos alamáns. Ámbolos dous irmáns eran moi hostís aos mordomos de palacio francos. Probabelmente eran tamén irmáns de Odilón de Baviera, duque do Baviera.

O monxe Pirmino fundou a abadía de Reichenau no 724 baixo a protección do mordomo do palacio Carlos Martel no medio do ducado alamán, o que Lantfrido e Teodebaldo interpretaron como unha provocación. Teodebaldo expulsou entón ao abade Pirmino *ob odium Karoli* (por odio a a Carlos) no 727, e no 732 tamén expulsou o discípulo de Pirmino e abade do mosteiro de Reichenau, Hedo.

No 730, Carlos Martel dirixiu unha campaña contra os duques Teodebaldo e Lantfrido. Lantfrido morreu ese mesmo ano durante unha campaña militar, e Teodebaldo converteuse entón no único duque. No 732, Teodebaldo foi deposto e expulsado de Alamania, pero á morte de Carlos Martel volveu para reclamar o seu ducado.

No ano 742 Teodebaldo rebelouse contra a autoridade nominal da monarquía merovinxia que entón exercían os dous mordomos de palacio Pipino o Breve e Carlomán. Os vascos, os bávaros (probabelmente comandados por Odilón e os saxóns subleváronse simultaneamente. Ese mesmo ano Teodebaldo invadiu o ducado de Alsacia, daquela gobernado polo duque Liutfrido I. O duque alsaciano foi probablemente morto xunto ao seu fillo loitando para os carolinxios. 

En 744, Pipino invadiu o Xura de Suabia e perseguiu a Teodebaldo ao seu reduto da montaña sendo derrotado en Alsacia polos guerreiros de Pipino. E ao ano seguinte, Carlomán marchou de novo sobre o duque, esta vez derrotándoo e executando a moitos nobres no masacre de Cannstatt polo que Alamania foi sometida de vez, e desde 746, Carlomán quedou como gobernante.

## Sucesión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Bachrach, Bernard S. (1972): *Merovingian Military Organization, 481&ndash;751*. Minneapolis: University of Minnesota Press. ISBN 978-0-8166-0621-4.
*
*
*Hermann de Reichenau: *Chronicon*. En: Rudolf Buchner & Werner Trillmich, eds. (2000): *Quellen des 9. und 10. Jahrhunderts zur Geschichte der Hamburgischen Kirche und des Reiches*. Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft. ISBN 978-3-5340-0602-1, pp. 615–707.
*Hummer, Hans J. (2005): *Politics and Power in Early Medieval Europe: Alsace and the Frankish Realm 600 &ndash; 1000*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-5211-1448-6.
*Reuter, Timothy (1991): *Germany in the Early Middle Ages 800&ndash;1056*. Milton Park, Abingdon, Oxfordshire, Inglaterra, UK: Routledge. ISBN 978-0-5824-9034-5.
*

### Outros artigos 
* Francos 
* Dinastía Axilolfinga
* Alamania
* Historia de Francia
* Historia de Alemaña
Sixeberto I de Austrasia

[miniatura|dereita|Asasinato de Sixeberto I segundo [Jean Fouquet (entre 1455 e 1460).]]
**Sixeberto I**, nado no ano 535 e finado en Vitry en decembro de 575, foi o primeiro rei de Austrasia, trala división do reino de Francia logo da morte de seu pai Clotario I no 561. A súa nai era Ingunda.

## Historia 
Os ávaros, unha feroz tribo nómade relacionada cos hunos, fixeron incursións que lle obrigaron a mover a súa capital de Reims a Metz. Repeleu os seus ataques dúas veces, no 562 e o 568. No 566 contraeu matrimonio con Brunequilda, filla do rei visigodo Atanaxildo. No 567, a morte do seu irmán Cariberto I proporcionoulle o reino de París; ese mesmo ano Galswinta, irmá de Brunequilda e esposa do seu irmán Khilperico I, rei de Neustria, foi asasinada (esganada na súa cama, probabelmente por orde de Fredegunda, amante e futura esposa de Khilperico). Sixeberto decidiu vingar á súa cuñada, comezando así a guerra entre Neustria e Austrasia, que duraría ata 613 e sería continuada polos seus sucesores.

No 573, apoderouse de Poitiers e da Turaine, pero o seu medio irmán Khilperico, así mesmo, obterá conquistas en Aquitania, apoderándose tamén de Reims durante pouco tempo. Asinaron un acordo, que Khilperico incumpriu, e Sixeberto apoderouse do reino do seu irmán no ano 575. Con todo, inmediatamente logo de asumir a coroa, Sixeberto sería asasinado en Vitry por dous sicarios ás ordes de Fredegunda. O seu fillo Khildeberto II, de só 5 anos de idade, sucedeuno como rei de Austrasia.

## Véxase tamén
Lei de Brugmann

A **lei de Brugmann** (1876) publicada na súa obra *Grundriss der indogermanischen Sprachen* consigna a evolución fonética da vogal PIE *o no grupo indoiranio segundo o seguinte esquema:

PIE *o apofónico (non alternante) > [a] longo en sílaba aberta - [a] breve en sílaba pechada.

ex: PIE *gónu  > grego: *gonu*, sánscrito: *janu*

* Emenda de Kleinhans - 1900 - (contestado): a lei de Brugmann non é válida para *o despois de [r], [l], [m] e [n].
* Emenda de Kuryłowicz - 1927 - : a lei de Brugmann debe aplicarse antes da caída das laringais antevocálicas.
* Emenda de Lehmann - 1952 -: a lei de Brugmann non é válida para *o despois de [r], [l], [m], [n], [i] e [y].

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fonética histórica
Grundriss der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen

***Grundriß der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen*** ("Compendio de gramática comparada das linguas indoeuropeas") é unha obra fundamental da lingüística histórica escrita por Karl Brugmann e Berthold Delbrück, publicada en dúas edicións entre 1886 e 1916. Brugmann elaborou a fonoloxía e morfoloxía, e Delbrück dedicouse á sintaxe.

A gramática do protoindoeuropeo reconstrúese a partir da das linguas fillas que se coñecían a finais do século XIX. A obra representa un gran paso nos estudos indoeuropeos, despois da *Gramática comparada*, de Franz Bopp de 1833 e o *Compendium* de August Schleicher de 1871. A reavaliación neogramática Brugmanniana do protoindoeuropeo resultou nunha obra que, en esencia, seguiu a ser válida ata o presente.

## Primeira edición 
*Brugmann
**vol. I: Fonoloxía (1886).
**vol. II: Nome (1888), Numerais e pronomes, Verbo (1892).
**Índices (1893).
*Delbrück
**vol. III: Sintaxe, parte I (1893).
**vol. IV: Sintaxe, parte II (1897).
**vol. V: Sintaxe, parte III (1900).

Os volumes da primeira edición traduciunos ao inglés J. Wright e W. H. D. Rouse inmediatamente tras a súa aparición.

## Segunda edición 
Inmediatamente despois da súa publicación, Brugmann comezou a traballar nunha segunda edición amplamente revisada:

*vol. I:  (1897).
*vol. II.1: (1906).
*vol. II.2: (1911).
*vol. II.3: (1916).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Movemento Olímpico

Co nome de **Movemento olímpico** desígnase o contorno organizativo que arrodea a celebración dos Xogos Olímpicos e que ten como misión construír un mundo máis xusto e pacífico a través do deporte. O movemento olímpico comprende o Comité Olímpico Internacional (COI), 203 comités olímpicos nacionais, 35 federacións deportivas internacionais olímpicas, así como outras federacións non olímpicas e demais organizacións recoñecidas polo COI, e mais os comités organizadores dos Xogos Olímpicos, tanto de verán como de inverno.

Os principios do Movemento Olímpico defínense nos primeiros artigos da Carta Olímpica, que na súa última versión de setembro de 2004, sinala:

*1. O olimpismo é unha filosofía de vida que exalta e combina nun conxunto equilibrado as calidades do corpo, a vontade e o espírito. Vencellando o deporte á cultura e á educación, o olimpismo quere crear un estilo de vida fundado na alegría do esforzo, no valor educativo do bo exemplo e no respecto dos principios éticos universais.

*2. O obxectivo do olimpismo é poñer o deporte ao servixo do desenvolvemento harmonioso do home co fin de promover unha sociedade pacífica, preocupada por preservar a dignidade humana.

*3. O movemento olímpico é a acción concertada, organizada, universal e permanente, exercida baixo a autoridade suprema do COI, de todos os individuos e entidades inspiradas polos valores do olimpismo. Esta acción esténdese polos cinco continentes e atinxe o seu punto culminante cando a xuntanza dos atletas do mundo no gran festival do deporte que son os Xogos Olímpicos. O seu símbolo está constituído por cinco aneis entrelazados.

*4. A práctica do deporte é un dereito dos homes e mulleres. Todos os individuos deben ter a posibilidade de facer deporte sen discriminación de ningunha caste e dentro do espírito olímpico, que esixe a comprensión mutua, o espírito de amizade, de solidariedade e de fair-play. A organización, a administración e a xestión do deporte deben estar controladas por organizacións deportivas independentes.

*5. Calquera forma de discriminación contra un país ou unha persoa baseada en criterios de raza, relixión, política, sexo ou outras, é incompatible coa pertenza ao movemento olímpico.

*6. A pertenza ao movemento olímpico esixe o respecto da Carta olímpica e o recoñecemento do Comité Olímpico Internacional.
Michel Preud'homme

**Michel Georges Jean Ghislain Preud’Homme**, máis coñecido como '''Michel Preud'homme'*, nado en Ougrée, preto de Liexa o 24 de xaneiro de 1959, é un adestrador de fútbol belga e francófono, que tivo un recoñecido pasado como porteiro. Como xogador, desempeñou o mellor da súa carreira no Standard de Liège, (co que conseguiu 2 títulos de campión belga), no YRKV Mechelen (co que gañou unha Recopa de Europa o último trofeo europeo conseguido por un club belga) e no Benfica de Lisboa. Disputou 104 partidos europeos, o primeiro deles contra o Slavia de Praga, o 14 de setembro de 1977 coa camisola branquivermella do Standard de Liège.

No Mundial de Fútbol Estados Unidos 1994 foi galardoado co *Premio Yashin'' que o cualificaba coma o mellor porteiro do mundo, nunha clasificación na que Preud'homme figurou no top 10 durante oito anos. Retirouse como xogador en 1999 pero nunca deixou totalmente o mundo do fútbol. Na actualidade é adestrador do Standard de Liège, logo de ser director deportivo nese mesmo club. Como consecuencia dese nomeamento como técnico, producido o 30 de agosto de 2006, dimitiu dos seus cargos na federación belga de fútbol, onde era vicepresidente, e na Liga profesional de fútbol belga, onde o seu nome soaba como vindeiro presidente.

Conseguiu por dúas veces a Bota de ouro belga en 1987 e 1989.

## Carreira como porteiro 
* 1977-1986 : Standard de Liège
* 1986-1994 : YRKV Mechelen
* 1994-1999 : Benfica

## Carreira como adestrador 
* 2001-2002 : Standard de Liège
* 2006- : Standard de Liège
Axencia Mundial Antidopaxe

A **Axencia Mundial Antidopaxe** (AMA, e WADA nas súas siglas inglesas) é unha organización non gobernamental independente que financia, educa e sensibiliza na loita contra a dopaxe. Foi creada o 10 de novembro de 1999 en Lausana (Suíza) como consecuencia dunha iniciativa colectiva liderada polo Comité Olímpico Internacional. A súa sede actual áchase en Montreal (Canadá). O actual presidente é Richard W. Pound (Canadá), que ostenta o cargo dende 1999.

## Historia 
Como consecuencia do caso Festina, o primeiro grande escándalo que sacudía o mundo do ciclismo coa revelación dunha dopaxe a grande escala, o Comité Olímpico Internacional decidiu convocar unha xuntanza de todos os estamentos deportivo para pórlle fin ao mal da dopaxe. Esta conferencia internacional desenvolveuse en Lausana entre o 2 e o 4 de febreiro de 1999 e tivo como consecuencia escrita a *Declaración de Lausana sobre a dopaxe no deporte*.  Esta declaración tivo efecto con carácter inmediato e deu lugar á creación dunha axencia internacional contra a dopaxe que debía estar operativa para os Xogos Olímpicos de Sydney 2000.

En 2001, a AMA decidiu mudar as súas oficinas principais a Montreal, que foron inauguradas en 2002.

## Obxectivos e accións
O obxectivo inicial que se marcou a AMA durante o seu primeiro ano de funcionamento foi o de lanzar un programa de controis non sistemáticos fóra da competición e antes dos Xogos Olímpicos de Sydney, así como de organizar un grupo de expertos independentes que estarían encargados de emitir un informe sobre as actividades de control antidopaxe durante os xogos australianos. En moitos casos, os controis realizados fóra de competición eran os primeiros que se realizaban con esas características nos deportes específicos.

O seguinte obxectivo, xa pasados os Xogos, foi o de harmonizar as regras antidopaxe que existían, con moi diversa fondura e carácter, nas distintas federacións deportivas internacionais e nos distintos comités olímpicos nacionais. Como fin deste proceso de consolidación, convocou a AMA a segunda conferencia mundial sobre a dopaxe no deporte, que se celebrou en Copenhague en marzo de 2003. Este conclave xuntou máis de 1200 participantes, dos que 80 representaban a gobernos. Ao remate da conferencia, os seus integrantes aprobaron por unanimidade o Código Mundial Antidopaxe. Este Código foi adoptado polo COI en 2003, para o que houbo de emendar a Carta Olímpica.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web oficial
Alba Longa

**Alba Longa** era unha cidade da rexión do Lacio, na actual Italia. Recibiu este nome polo seu asentamento ó longo dun outeiro do monte Albano. Foi fundada mitoloxicamente por Ascanio, fillo de Eneas, debido a que Lavinio, cidade da que por descendencia debía ser rei, estaba superpoboada. Despois de Ascanio dirixiron a cidade de Alba Longa unha serie de reis sen moita importancia, ata chegar a Proca, pai de Numitor e Amulio. Cando lle toca reinar a Numitor, o seu irmán Amulio destrónao. A súa sobriña, Rea Silvia, procrea dous fillos, Rómulo e Remo, que posteriormente matan a Amulio e devolven o trono o seu avó Numitor.
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* reis latinos.
Mecencio

Na mitoloxía romana, **Mecencio** era un rei etrusco que gobernou Cere, cidade situada na rexión da Etruria, na Italia central. Turno, rei dos rútulos, pediulle axuda a Mecencio para loitar contra as tropas de Latino e Eneas. Nesta batalla tanto Turno como Mecencio resultaron mortos.
Latino

**Latino** era rei dos aborixes da Península Itálica cando os troianos chegaron ó Lacio. Impresionado pola súa perseveranza e valor, deulles asilo e lugar onde fundar unha cidade. Tamén casou a Eneas coa súa filla Lavinia. Este, en honor á súa muller, chamoulle Lavinio á nova cidade. O rei latino morreu durante a guerra cos etruscos e rútulos comandados por Turno e o rei Mecencio. Eneas chamoulle *latinos* ó conxunto de aborixes e troianos na memoria deste rei.
Proca

Na mitoloxía romana, **Proca** era un rei de Alba Longa e compoñente da dinastía de Ascanio.

## Traxectoria 
Tivo dous fillos, Numitor e Amulio. Antes de morrer fixo dúas partes da herdanza real: por un lado, os tesouros, por outro, o reino. Numitor elixiu os tesouros. Amulio, valéndose das riquezas que lle corresponderon, puido destronar facilmente ao seu irmán e ocupar o seu lugar. Pese a todas as preocupacións tomadas, non puido impedir que a súa sobriña, Rea Silvia, dese a luz dous xemelgos, Rómulo e Remo, os cales remataron destronándoo e matándoo. Logo devolvéronlle o poder ao seu avó Numitor.
Serial ATA

**SATA** ou **Serial ATA** (traducido sería ATA serie) é un método de transmisión de dados utilizado principalmente para conectar discos ríxidos a placas de ordenadores. Esta tecnoloxía é un desenvolvemento da anterior ATA, que tiña unha velocidade de transmisión máxima de 133 MB/s. Con diferenza co anterior Paralel ATA onde os datos viaxaban de forma paralela en cables de 80 ou 100 fíos, nos discos SATA os datos viaxan de forma serial, e dicir, tódolos datos polo mesmo cabo. Consome menos e permite unha lonxitude maior de cabo que o Paralel ATA, ademais a tecnoloxía SATA posibilita os modos de conexión RAID, con moitas vantaxes e causa principal do seu suceso.

## Velocidades 
O referise a velocidades de transmisión, convén recordar que en ocasións confundirse as unidades de medida, e que as especificacións da capa física  referirse a taxa real de datos, mentres que outras especificacións  refírense a capacidades lóxicas.

A documentación oficial recomenda non usar os termos SATA I, II e III e os seus equivalentes numéricos SATA 1.0, 2.0 e 3.0, na forma abreviada sino a relativo da velocista 1,5 Gb/s, 3 Gb/s e 6 Gb/s.

As unidades que soportan a velocidade de 3 Gb/s non son compatibles cun bus de 1,5 Gb/s.

Na seguinte táboa móstrase o cálculo da velocidade real de SATA 1,5 Gb/s, SATA 3 Gb/s e SATA 6 Gb/s:

[miniatura|Portos SATA nunha [placa nai (1.5&nbsp;Gb/s).|centro]]
## Notas
Lavinia

miniatura|right|192px|  

**Lavinia** é filla do rei Latino e de Amata. Estaba prometida con Turno antes da chegada de Eneas ó Lacio, pero o seu pai deuna en matrimonio ó troiano. No seu honor Eneas chama Lavinio a cidade fundada por el. Segundo unha tradición, da súa unión con Eneas naceu Ascanio, pero na Eneida, Ascanio é só o seu fillastro, xa maior cando Eneas chega ó Lacio. A Eneida non menciona ningún fillo de Lavinia e Eneas, pero os mitógrafos contan que, despois da morte deste, Lavinia deu a luz un fillo póstumo do heroe, chamado Silvio. Ascanio cedeu entón a cidade de Lavinio ó seu medio irmán, e partiu a fundar a de Alba, pero ao morrer sen fillos, deu o trono a Silvio. A tradición breve da fundación de Roma -a que suprime os reinados entre Eneas e Rómulo– presenta a Lavinia como a nai de Emilia, quen tivo un fillo de Marte: Rómulo. Finalmente, unha lenda da inspiración puramente grega conta que Lavinia era filla do sacerdote Anio, que seguira a Eneas como profetisa na viaxe a occidente e morreu no lugar onde o heroe fundou a cidade de Lavinia.
Quintana Redonda

**Quintana Redonda** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). censados. A súa poboación é de 523 habitantes (INE 2012).

## Xeografía 
Ocupa unha superficie de 183,92 km². Está situado o concello a uns vinte quilómetros da capital provincial, en dirección suroeste, cara a Berlanga de Duero.

Ademais do seu núcleo principal abrangue outros once lugares ou *barrios*: La Barbolla, Las Cuevas de Soria, Fuentelaldea, Fuentelárbol, Izana, Los Llamosos, Monasterio, La Revilla de Calatañazor, La Seca e Ventosa de Fuentepinilla.

É unha zona bastante chá, aínda que a unha altitude de 1.000 m. A paisaxe ten agras, ermos, e bosques de piñeiro, carballo e aciñeira, onde se acubillan unha gran variedade de especies animais. Porén, no que máis destaca o concello é na súa produción micolóxica e na olería, confeccionada cunha peculiar arxila negra.

O río Izana cruza o concello. Tamén ten estación de tren.

## Xente e historia 
Ademais dos comúns sitios arqueolóxicos prehistóricos e dunha vila romana, no concello hai seis igrexas románicas dignas de mención, como a da Nosa Señora da Asunción, e un pazo brasonado pertencente á familia González de Gregorio. O persoeiro máis importante que saíu de Quintana Redonda foi Miguel de Antona, o *Velasquillo*, que foi bufón na corte do rei Filipe II de España.

As festas principais do concello están dedicadas a San Xoán e Santo Urbano, o 24 e 25 de xuño, ademais do San Roque e a Virxe de agosto.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do concello
Xesús Pimentel

**Xesús Alonso Pimentel**, tamén chamado **Cuchús Pimentel**, nado en Palencia en 1959, é un guitarrista lugués.

## Traxectoria 
Naceu en Palencia, onde daba clase o seu pai, o escritor e polígrafo Xesús Alonso Montero, mais axiña foron vivir a Lugo. Pimentel formouse en guitarra clásica primeiro, e en guitarra de jazz despois, se ben destaca fundamentalmente polo seu traballo como guitarrista de flamenco. Nos seus tempos mozos traballou en grupos de rock, como N.H.U. ou Noroeste, así como no conxunto de jazz Baio Ensemble.

Participou no disco *La sal de la vida*, canda Uxía, Rasha e María Salgado. Acompañou habitualmente o mozo cantaor lugués El Kiki.

## Discografía
**La Sal de la Vida* (Nubenegra), 1997, en colaboración con Rasha, María Salgado e Uxía.
**Música de Galicia* (Do Fol), 1999
**Pimenteira*, Stone Records, 1994, con Marcos Teira

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
*
Partit dels Socialistes de Catalunya

O **Partit dels Socialistes de Catalunya** (**PSC**) é un partido socialdemócrata catalán creado o 16 de xullo de 1978 coa fusión do Partit Socialista de Catalunya-Congrés, o Partit Socialista de Catalunya-Reagrupament e a federación catalá do PSOE. O PSC está asociado ó PSOE co que comparte grupo parlamentario no Congreso dos Deputados.

Nas eleccións municipais de 1979 consolídase como a segunda forza de Cataluña. Nas eleccións autonómicas de 1980 presentou como candidato á Generalitat a Joan Reventós que non puido evitar o triunfo do candidato converxente Jordi Pujol. En 1999 consegue ser a forza máis votada nas eleccións autonómicas pero con menos escanos que Convergència i Unió. Tras as eleccións autonómicas de 2003 o candidato do PSC, Pasqual Maragall vai gobernar co apoio de ERC e de ICV-EUiA.
Alejandrino Fernández Barreiro

**Alejandrino Fernández Barreiro**, nado en Leiro o 1 de xuño de 1943 e finado na Coruña o 14 de outubro de 2014, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Licenciouse en Dereito na USC (1966) e doutorouse na Universidade de Navarra (1968) Seguiu formándose na Sorbona de París canda a Jean Gaudemet. Despois traballou en Roma xunto a Giovanni Pugliese.

Foi profesor na Universidade de Santiago de Compostela, na UNED e na Universidade de Granada. En 1974 obtivo a Cátedra de Dereito romano da USC. En 1989, trala creación da Universidade da Coruña, pasou a ser catedrático de dereito romano e secretario xeral da mesma, e entre 1991 e 1999 foi decano da Facultade de Dereito da Coruña. Entre 2005 e 2013 dirixiu o departamento de Dereito público.

### Política 
Membro do Partido Demócrata Popular, partido integrado en UCD. Foi responsable do departamento de educación durante a Xunta Preautonómica co goberno de Antonio Rosón, e nomeou Ricardo Carballo Calero como presidente da comisión encargada de establecer unhas normas lingüísticas para o uso administrativo. Posteriormente, foi conselleiro de Educación e Cultura no primeiro goberno da Xunta de Galicia, o de Xosé Quiroga Suárez. Deputado no Parlamento de Galicia (1985-1989), e conselleiro de Cultura e Benestar (1986-1987) con Xerardo Fernández Albor, durante o seu mandato púxose en marcha o Centro de Coordinación Bibliotecaria de Galicia. En febreiro de 1988 pasou do Grupo Popular ao de Coalición Galega.

## Obra 
* *Los estudios de Derecho romano en Francia después del Código de Napoleón* (1970). Roma-Madrid. ASIN B0014P414G
* *Historia del Derecho romano y su recepción europea (2017)*.(canda a Javier Paricio). Madrid: Marcial Pons. Col. Manuales universitarios. 11ª ed. ISBN 9788491233206
* *Fundamentos de Derecho privado romano (2016).* (canda a Javier Paricio). Madrid: Marcial Pons. 9ª ed. ISBN 9788491230816

## Vida persoal 
Estaba casado coa tamén avogada e política Lutgarda García Boente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* Alejandrino Fernández Barreiro, in memoriam: El adiós a un gran universitario / Luis Rodríguez Ennes

### Ligazóns externas 
* Curriculum
Partit Carmel-Partit Blau

O **Partit Carmel-Partit Blau** foi un partido político catalán que xurdiu tras os sucesos do Carmel, o derrubamento de edificios por unha liña de metro en construción, cando algúns afectados acusaron de desinterese ás institucións e con outros afectados de todo o Estado por outras actuacións públicas constituíron un partido no ano 2006. A súa política incide sobre todo no control da obra pública e o dereito a unha vivenda digna. Nas eleccións autonómicas de 2006 presentou a súa candidatura pola provincia de Barcelona
Medardo Rosso

**Medardo Rosso** foi un escultor italiano, nado en Torino o 21 de xuño 1858 e morto en Milán o 31 de marzo de 1928.

## Vida
Con doce anos marchou coa súa familia a Milán, onde comezou a frecuentar a Accademia di Brera, onde non se adecuaba ben ao sistema académico de ensinanzas artísticas. Alí traba contacto co movemento da Scapigliatura.

En 1883 marcha a París onde anda nos grupos de artistas impresionistas, aínda que pouco despois regresa a Milán para casar e montar unha familia.

Realizou sobre todo esculturas en cera, pero tamén en bronce, terracota e xeso. Explorou os distintos materiais para desprenderse deles, facendo e refacendo nun e noutro os mesmos motivos de aparicións e fugas. Expuxo nos principais salóns e eventos do seu tempo, e exerceu unha notábel influencia nos postimpresionistas franceses e italianos, se ben a súa repercusión foi silenciada.

O Centro Galego de Arte Contemporánea organizou unha exposición de toda a súa traxectoria entre novembro de 1996 e febreiro de 1997.

## Obra
*"Il cantante a spasso" (1882)
*"El Locch" (1882)
*"Il bacio sotto il lampione" (1882)
*"La portinaia" (1883)
*"Carne Altrui" (1883)
*"Impressione d'omnibus" (1883-84)
*"Maternità" (1886)
*"Maternità" (1889)
*"Il malato all'ospedale" (1889)
*"Bimba che ride" (1890)
*"Rieuse" (1890)
*"Grande rieuse" (1891)
*"Impressione di bimbo ebreo" (1892)
*"Bimbo al sole" (1892)
*"Conversazione in giardino" (1893)
*"Bambino presso l'asilo" (1893)
*"Signora della veletta" (1893)
*"Uomo che legge il giornale" (1894)
*"Yvette Giulbert" (1894)
*"Il bookmaker" (1894)
*"Bambino malato" (1895)
*"Ecce puer" (1906)
*"Madame X" (1913)
Rasha

**Rasha**, nada en Ondurmán, preto de Khartún, en 1971,  é unha cantante e percusionista sudanesa.

## Traxectoria 
Pertence a unha familia moi numerosa na que a maior parte dos seus membros son artistas: músicos, pintores, actores... Unha das súas irmás é unha das poucas mulleres que tocan o laúde no Sudán.

Rasha traballou no Sudán na radio, na televisión e no teatro, pero sempre con carácter semiprofesional. Fuxindo da guerra civil instalouse en España, e a partir de xuño de 1991 comeza a facer traballos como profesional con diferentes grupos e co seu irmán Wafir, integrante de Radio Tarifa, gravando en solitario o seu disco *Sudaniyat*. Con este álbum obtivo un grande éxito de crítica e foi valorado como un dos dez mellores títulos anuais no seu estilo.

En 1997 participa na gravación de *La sal de la vida*, un disco coa participación de María Salgado, Uxía e Xesús Pimentel.

En 1998 tocou para as Nacións Unidas durante a celebración do Día da muller.

No 2000 colaborou no álbum de Mastretta *Luna de miel*.

## Discografía 
* 1997: *La sal de la vida*, a canda María Salgado, Uxía e Xesús Pimentel.
* 1997: *Sudaniyat*
* 1996: *Salamat Khartoum*, co grupo Kambala.
## Notas
Omar Sívori

**Enrique Omar Sívori**, nado en San Nicolás de los Arroyos, Provincia de Buenos Aires, o 2 de outubro de 1935 e finado na mesma cidade o 17 de febreiro de 2005), foi un futbolista e adestrador ítalo-arxentino.

## Biografía 
Debutou en River Plate no 1954, ós 17 anos de idade, onde gañou a Liga arxentina en 1955 e 1956. Xogou 63 encontros e anotou 28 goles.

En 1957 fichou pola Juventus da Serie A italiana pola cifra récord de 10 millóns de pesos arxentinos. Alí gañou tres títulos de Liga (1958, 1960 e 1961), dúas Copas de Italia (1959 e 1960) e foi o máximo anotador da Liga italiana (1960). Xogou 215 partidos e anotou 135 goles.

Ao obte-la dobre nacionalidade ítalo-arxentina puido gaña-lo Balón de Ouro coma mellor xogador europeo en 1961.

En 1965 foise ao SSC Napoli, no que ficou catro tempadas. Despois de retirarse dirixiu, entre outros, a Rosario Central, River Plate e á Selección arxentina.

## Selección nacional 
Foi internacional coas Selecciones arxentina e italiana. Pola escuadra arxentina xogou 18 encontros e anotou 9 goles, e tamén gañou a Copa América 1957. Pola selección italiana xogou 9 encontros, anotando 8 goles.

## Clubs 
* *River Plate* - (Arxentina) - 1954-1957
* *Juventus FC* - (Italia) - 1957-1965
* *SSC Napoli* - (Italia) - 1965-1968

## Títulos 
### Campionatos nacionais 
* **River Plate** - (Arxentina) - 1955
* **River Plate** - (Arxentina) - 1956
* **Juventus FC** - (Italia) - 1957
* **Juventus FC** - (Italia) - 1959 (Copa de Italia)
* **Juventus FC** - (Italia) - 1959
* **Juventus FC** - (Italia) - 1960 (Copa de Italia)
* **Juventus FC** - (Italia) - 1960

### Copas internacionais 
* **Selección nacional de fútbol da Arxentina** - (Arxentina) - 1957 (Copa América)

### Distincións individuais 
* **Máximo goleador da Liga italiana** - 1959
* **Balón de Ouro** - 1961
* **Galardoado coma un dos FIFA 100** - 2004

## Participacións nos Mundiais 
* *Mundial de Fútbol Chile 1962* - (Italia) - 1962

## Ligazóns externas 
* Obituario y semblanza del jugador, por UEFA.com (en castelán).
Unitat del Poble Valencià

**Unitat del Poble Valencià** (**UPV**) foi un partido nacionalista valenciano de esquerdas xurdido en 1982 como unha coalición entre o Partit Nacionalista del País Valencià e o Agrupament d'Esquerra del País Valencià (AEPV) e que se acabou convertendo en 1984 nun partido político.

Nas eleccións autonómicas de 1987 presentouse en coalición con Esquerra Unida del País Valencià, conseguindo dous escanos nas Corts Valencianes, Pere Mayor e Antoni Ferrando. Ó pouco tempo esfarela o pacto e os dous deputados pasan ó grupo mixto. Xa o proceso para chegar a un pacto coa Izquierda Unida local supuxo unha crise interna, que levou ó grupo disidente a formar o Partit Valencià Nacionalista. Cando os deputados nacionalistas pasaron ó grupo mixto, outro sector escindiuse e algúns militantes pasaron a EUPV. Nas eleccións autonómicas de 1991 presentouse en solitario e co 3.7% dos votos non conseguiu escano.

A crise electoral e o cambio no mapa electoral valenciano, agora dominado polo Partido Popular fai que a UPV mude a súa estratexia; en 1995 formou a candidatura UPV-Bloc xunto ó PVN e en 1998 a UPV vai propugnar a creación dun Bloc Nacionalista Valencià que agrupase ó nacionalismo valenciano. Nas eleccións autonómicas de 1999 o Bloc co 4.6% dos votos queda ás portas de entrar nas Corts.
Cariberto I

**Cariberto I**, nado c. 521 e finado en París en 567, foi rei de París de 561 a 567.

## Xenealoxía 
Fillo de Clotario I e da súa primeira esposa Ingunda.

## Biografía 
Clotario I reunificara con traballo o reino franco de Clodoveo I. Á súa morte, o reino foi dividido novamente entre os seus catro fillos.

* Cariberto I recibiu o Reino de París.
* Neustria tocoulle a Khilperico I.
* Orleáns (Austrasia) a Sixeberto I.
* A Borgoña a Gontrán.

En 558, organizou unha expedición contra a rebelión de seu irmán Chram. Á morte de seu pai en 561, foi rei de París, e posuía o oeste da Galia. Fortunato loou a súa cultura en letra e en dereito. Casou con Inxeberga, coa que tivo dúas fillas. Despois abandonouna por dúas fillas dun artesán do obradoiro real: Merofleda e Marcova. Foi excomungado polo bispo Xermán de París despois da súa voda cunha relixiosa chamada Tibilda. En 566, nomeou o seu sobriño político Bertrand como bispo de Bordeos e casou a súa filla Berta co rei de Kent. Morreu o 5 de marzo de 567 en París.
Gontrán

**Gontrán I**, (545- 592), fillo de Clotario I. Rei de Borgoña e de Orleáns no ano 561, á morte do seu pai que divide o reino de Francia en catro partes.
## Traxectoria 
Loitou contra os bárbaros que ameazaban o seu reino. Intenta reconciliar os seus dous irmáns Sixeberto I e Khilperico I.

Á morte de Khilperico I, é chamado por Fredegunda para que a protexese a ela e o seu fillo Clotario II. Recupera o reino de París.

No 587, adopta a Khildeberto II, fillo de Sixeberto I e de Brunequilda.

Morre sen descendentes no 592. O seu reino pasa a Khildeberto II.
Khildeberto II

**Khildeberto II**, nado en 570 e finado en 595, foi rei de Austrasia e fillo de Sixeberto I.

Cando o seu pai foi asasinado no 575, por dous escravos de Fredegunda, Khildeberto foi sacado de París cara a Metz, por Gundebaldo, un dos seus fieis e foi recoñecido rei. Tiña só cinco anos de idade e durante a súa longa minoría, o poder estivo disputado entre a súa nai Brunequilda e os nobres.

Khilperico, rei de París, e o rei Gontrán de Borgoña, buscaron aliarse con Khildeberto, o cal foi adoptado por ambos, por quendas. Pero despois do asasinato de Khilperico no 584, e os perigos ocasionados á monarquía franca pola expedición de Gundebaldo no 585, Khildeberto foi finalmente adoptado por Gontrán.

Mediante o Pacto de Andelot no 587, Khildeberto foi recoñecido como herdeiro de Gontrán. Coa axuda do seu tío dominou as revoltas dos nobres e tivo éxito no sitio do castelo de Woëwre. Durante a súa vida fixéronse moitos intentos por parte de Fredegunda, que estaba ansiosa de asegurar a herdanza de Gontrán para o seu fillo Clotario II.

Tamén é coñecido por completar a lei sálica, mediante un decreto.

Khildeberto tivo relacións co Imperio Bizantino e loitou no 585 en nome do emperador Mauricio contra os longobardos en Italia.

Á morte de Gontrán no 592. Khildeberto anexiónase o reino de Borgoña, e mesmo contempla a posibilidade de ameazar as propiedades de Clotario para se converter en único rei dos francos. Morreu no ano 595 deixando dous fillos Teodeberto e Teoderico.
Teodeberto II

**Teodeberto II**, nado en 586 e finado en 612, foi un rei merovinxio.

## Traxectoria 
Á morte do seu pai Khildeberto, dividiuse o reino en dúas partes. Teodeberto reinou en Austrasia baixo a influencia da súa avoa Brunequilda. A outra parte, Borgoña, foi herdada polo seu irmán Teodorico.

Estando baixo a influencia dos leudes, expulsou á súa avoa de Austrasia. Esta refuxiouse en Borgoña, onde reinaba Teodorico, a quen incitou a loitar contra Teodeberto, que é derrotado na batalla de Toul, no ano 631.

No 632 sendo Teodeberto aliado dos xermanos, Teodorico vólveo a vencer e condénao a morte, así como ao seu fillo Meroveo.
Sixeberto II

**Sixeberto II**, nado no 602 e finado no 613, foi rei de Austrasia e Borgoña. Fillo bastardo do rei Teodorico II, herdou o trono trala morte deste. Brunequilda exerce de novo a rexencia apoiada polos Mordomos de Palacio. Perseguindo a súa vinganza Brunequilda, apoiada por Teodorico II, para asegurar os ingresos fiscais, fixo revisar o catastro e preparou unha reforma de impostos; repara as fortalezas e leva a cabo unha reforma militar.

Fai executar a grandes aristócratas, buscando Brunequilda romper a tradición franca e impoñer o dereito de primoxenitura nos dereitos reais.

O Mordomo de Palacio Warnacario, apoiado por Pipino de Landen e Arnuldo, termina aliándose con Clotario II, rei de Neustria. Cando Clotario II lanza un ataque contra Austrasia, Brunequilda foi traizoada por Warnacario e polo exército austrasiano que, dirixido polos aristócratas, se nega a loitar. Clotario II derrota facilmente a Brunequilda no ano 613. Vencedor desta longa e sanguenta vinganza, fixo prisioneira a Brunequilda en Orbes. Acúsaa de múltiples rexicidios, mándaa torturar durante tres días e mátaa atándoa a un cabalo lanzado ao galope. Tamén executa a Sixeberto II, así como ao seu irmán Corbo.
Teodorico II, rei franco

**Teodorico II** (**Thierry II** en francés, tamén **Teoderico**), nado no 587 e finado no 613, foi rei de Austrasia e Borgoña. O seu pai Khildeberto II cando morreu dividiu o reino entre os seus dous fillos. Teodorico herdou o reino de Borgoña cando só tiña oito anos de idade. A súa avoa Brunequilda, exercía a rexencia desde a corte do seu irmán Teodeberto II en Austrasia. Pero cando Teodeberto casa, a súa nai non está de acordo, polo que foi expulsada da corte de Austrasia para dirixirse a Borgoña.

Teodorico casa con Ermenberta, filla do rei visigodo Recaredo. Brunequilda volve protestar por esta voda e consegue que se divorcie.

Os fillos de Khilderico loitan xuntos contra Clotario II que intentara invadir Austrasia e Borgoña. No ano 612, Brunequilda incita a Teodorico a atacar a Teodeberto e vénceo na batalla de Toul. Teodeberto foi encarcerado e morto co seu fillo. Así, Teodorico convértese en rei de Austrasia e Borgoña.

O ano seguinte Teodorico morre e Brunequilda intenta desesperadamente manter o poder instalando no trono a Sixeberto, fillo de Teodorico, pero os nobres de Austrasia, que a expulsaron uns anos antes, entregárona a Clotario II, que, segundo a lenda, atou á anciá á cola dun cabalo salvaxe e deixouna que morrese arrastrada. Tamén mandou asasinar os fillos de Teodorico e no 614 foi recoñecido rei de todos os francos.