Contos da miña terra

***Contos da miña terra*** é un relato breve de Rosalía de Castro., publicado en 1864. É a única prosa en galego da autora, alén dos prólogos dos poemarios *Cantares gallegos* (1863, anterior a *Contos da miña terra*) e *Follas novas* (1880, posterior).

## Trama
Xan e Lourenzo son dous amigos de trinta anos que van por un camiño, o primeiro montando unha mula e o segundo a pé. Xan repróchalle a Lourenzo a súa vida lixeira (*Mais tí fas coma o outro, oxe o gano, oxe o como, que mañán Dios dirá. Nin tes arrelo, nin cousa que o valla; gústanche os virvirichos y-as virviricheiras, o viño do Riveiro e fas ostras do Carril*), e recoméndalle que case. Este responde que prefire seguir solteiro, pois pensa que todas as mulleres son malas e interesadas, amais de infieis. Ao pasar por unha aldea atopan un enterro, dun home que non era dese lugar pero que deixara unha rapaza viúva. Entón Lourenzo dille a Xan que lle vai demostrar que as mulleres son interesadas, e apóstalle que a viúva lle ha dar esa mesma noite o seu compromiso de matrimonio para casaren antes dun mes. Se gaña Lourenzo, Xan ha darlle a mula, e se perde, debe mercar unha besta e deixar de falar mal das mulleres.

Métense no cortexo fúnebre, facendo que Xan é o criado de Lourenzo. As carpideiras e a viúva choran polo morto, e Lourenzo faise pasar polo sobriño do finado, a quen lle deixaría como herdeiro no testamento. Lourenzo explícalle á viúva que é o seu sobriño, e consegue que lle deixe durmir na súa casa. Lourenzo ocupa a cama de matrimonio e ela déitase no chan do sobrado, mentres que a mula fica no presebe e Xan déitase no faiado, desde onde escoita a conversa que manteñen a viúva e Lourenzo. Ela diríxese ao defunto dicíndolle que está a pasar tanto frío durmindo no chan como el baixo terra. Lourenzo convídaa a deitarse na cama, envolta no mantelo, pois ao seren tía e sobriño non habería mal ningún. Ela é remisa (*quérome ir afacendo que moitas destas noites han de vir pra min no mondo, que si antes fun rica e casada, agora son viúda e probe; e canto tiven meu agora teu é, que a min non me queda máis que o ceo i a terra*), mais el dille que coñece un home rico e familiar do morto que quere casar con ela, e que o finado, Antón, vía con bos ollos esa relación. Explícalle entón que deberá casar con el, mais antes dun mes porque ten que marchar de viaxe. Ante o medo que ten ela das rexoubas da xente, deciden casar en segredo. Ela entón déitase na cama, pedíndolle perdón á Virxe do Carme.

Chegado este punto, Xan ve perdida a mula e chama por Lourenzo para fuxiren.

## Narración
Ao remate do texto explícase que os feitos aconteceron cen anos atrás, e ao comezo dise que a acción ten lugar no inverno. A trama dura arredor de medio día, desde a tardiña até a madrugada. Non hai ningunha referencia xeográfica ao espazo, se ben Lourenzo di que ten que ir a Cais a recoller outra herdanza.

É unha narración en terceira persoa, mais case todo o texto se desenvolve a través de diálogos, mesmo con acoutacións no medio deles entre parénteses (*Lourenzo tuse*).

O texto, escrito cando aínda non había normas ortográficas para a lingua galega, contén algúns dialectalismos e castelanismos.

## Publicación e difusión
A primeira edición impresa foi en 1864, en formato de folletín do xornal *El Avisador* da Coruña, asinada coas iniciais **R. C.** Esa foi a causa de que a autoría fose atribuída, erroneamente, durante anos, a Ricardo Caruncho e mesmo a un tal Ricardo Camino. Nesa altura Rosalía tiña 27 anos e xa publicara *Cantares gallegos*. A segunda edición foi, en 1868, na imprenta de *El Eco Ferrolano*, xa asinada co nome completo da autora: "Doña Rosalía Castro de Murguía".. En 1923 saíu no *Almanaque Gallego*, como ***Conto gallego***.

En 2014 foi traducido ao xaponés polo profesor Takekazu Asaka, da Universidade de Tsudajuku, Tokyo, con prólogo de María do Carmo Ríos Panisse e un CD coa lectura do texto, editado por DTP Publishing.

## Galería 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*  (ed.) (1952), *Obras completas*. Madrid: Editorial Aguilar.
* 

### Ligazóns externas 
* Biblioteca Virtual Galega UDC e Deputación da Coruña.