open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
A.S. Avellino 1912

O **Associazione Sportiva Avellino 1912** (anteriormente **Unione Sportiva Avellino** e **Avellino Calcio.12 S.S.D.**) é un club de fútbol de italiano da cidade de Avellino, en Campania. Foi fundado orixinalmente en 1912 e actualmente compite na Serie B.

## Palmarés 
* **Serie C1**
** Campións: 2002–03, 2012–13
** Subcampión: 1994–95, 2004–05, 2006–07
* **Coppa Italia Serie C**
** Finalista: 1972–73
* **Supercoppa di Lega di Prima Divisione**
** Campións: 2013

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Palermo Football Club

O **Palermo Football Club** (en galego, **Palermo fútbol Club**) é un club de fútbol de Italia, da cidade de Palermo en Sicilia. Foi fundado en 1900 (refundado en 1987) e xoga na Serie A.

## Palmarés 
* **Copa de Italia**
:* Finalistas (3): 1973–74, 1978–79, 2010–11
* **Serie B**
:* **Campións (4)**: 1931–32, 1947–48, 1967–68, 2003–04
:* Finalistas (1): 1958–59
* **Serie C**
:* **Campións (1)**: 1941–42
* **Serie C1**
:* **Campións (2)**: 1992–93, 2000–01
:* Finalistas (3): 1984–85, 1990–91
* **Serie C2**
:* **Campións (1)**: 1987–88
* **Copa de Italia Serie C**
:* **Campiñons (1)**: 1990–91
* **Copa Federal Siciliana**
:* **Campións (1)**: 1920
* **Whitaker Challenge Cup**
:* **Campións (1)**: 1908
* **Lipton Challenge Cup**
:* **Campións (3)**: 1910, 1912, 1913
:* Finalistas (3): 1909, 1911, 1914

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Alberto Casal

O nome de **Alberto Casal** pode referise a:

* **Alberto Casal Rivas**, notario e intelectual galego (1921-2014);
* **Alberto Casal Arantes**, futbolista galego (n. 1970).
Estercobilina

A **estercobilina** é un pigmento biliar tetrapirrólico e un dos produtos finais do catabolismo do grupo hemo. A estercobilina (e o composto relacionado urobilina) poden utilizarse como marcadores para a identificación bioquímica dos niveis de contaminación fecal dos ríos.

## Metabolismo 
A estercobilina orixínase da degradación do grupo hemo da proteína hemoglobina dos eritrocitos. No intestino delgado, parte do bilirrubina diglicurónido convértese de novo en bilirrubina pola acción de encimas bacterianos na parte final do íleo.

## Papel no tratamento de enfermidades 
Un estudo de 1996 de McPhee et al. suxeriu que a estercobilina e outros pigmentos pirrólicos relacionados, como a urobilina, biliverdina, dimetil éster, e ácido xantobilirrúbico, teñen a potencialidade de funcionar como unha nova clase de inhibidores da protease do VIH-1 en concentradcións micromolares baixas. Estes pigmentos foron seleccionados por seren de forma similar á do exitoso inhibidor da protease de VIH-1 Merck L-700,417. Necesítanse máis investigacións para estudar a eficacia farmacolóxica destes pigmentos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* https://web.archive.org/web/20150112205349/http://www.chem.qmul.ac.uk/iupac/tetrapyrrole/TP/D6.html
A.S. Livorno Calcio

A **Associazione Sportiva Livorno Calcio** é un club de fútbol de Italia, da cidade de Livorno, na rexión da Toscana. Foi fundado en 1915 e compite na Serie A.

## Xogadores 
:*Categoría principal: Xogadores do AS Livorno.*
### Cadro actual 
:*Datos do 25 de setembro de 2013.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Robur Siena

O **Robur Siena S.p.A.** é un club de fútbol italiano da cidade de Siena na Toscana. Foi fundado en 1904 co nome de **Associazione Calcio Siena S.p.A.** e actualmente compite na Serie C italiana. Xoga de local no Stadio Artemio Franchi, con capacidade para 15&nbsp;373 espectadores.

## Xogadores 
:*Categoría principal: Xogadores do AC Siena.*
### Cadro actual 
## Datos do club 
* **Tempadas na Serie A**: 7
* **Mellor posto**: 13 °
* **Peor posto**: 19 °
* **Récord de Puntos**: 44
* **Maior vitoria**: Siena - Empoli 4-0, Siena - Modena 4-0 (2003-2004)
* **Maior derrota**: Roma - Siena 6-0 (2003-2004)
* **Partido con máis goles**: Livorno - Siena 3-6 (2004-2005)
* **Xogador con máis goles nunha tempada**: Massimo Maccarone (13) (2007-2008)
* **Xogador con máis partidos disputados**: Michele Mignani (240)
* **Xogador con máis goles anotados**: Guglielmo Coppola (40)

## Notas 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Urobilina

A **urobilina** ou **urocromo** é un composto tetrapirrólico linear amarelo. A urobilina e o composto relacionado urobilinóxeno son produtos da degradación do grupo tetrapirrólico cíclico hemo. A urobilina excrétase na urina e é o principal responsable da súa cor amarelada.

## Metabolismo 
A urobilina xérase durante a degradación do grupo hemo, o cal se transforma primeiro en biliverdina e despois en bilirrubina. A bilirrubina é despois excretada coa bile, a cal é degradada polos microbios presentes no intestino groso a urobilinóxeno, e este reabsorbido no torrente sanguíneo, onde se converte en urobilina, que finalmente se excreta polos riles.

## Importancia 
En moitas análises de urina mídese a cantidade de urobilina presente na mostra, xa que os seus niveis poden dar unha indicación do funcionamento das funcións renais. Normalmente, a urina debería aparecer con cor lixeiramente amarela ou case incolora. Cando se inxire pouca auga durante un tempo, por exemplo despois de durmir varias horas ou por deshidratación, redúcese a cantidade de auga na urina, polo que se concentra a urobilina e a cor da urina é máis escura. A ictericia obstrutiva reduce a excreción de bilirrubina biliar, a cal é despois excretada directamente desde o sangue á urina durante a filtración renal, o que lle dá á urina unha cor escura pero, paradoxalmente, cunha concentración baixa de urobilina, ningún urobilinóxeno, e xeralmente cunha deposición de feces de cor pálida. Unha urina máis escura tamén se pode orixinar por causa doutros produtos químicos, como diversos compoñentes da dieta ou fármacos, porfirinas na porfiria, e o homoxentisato en pacientes con alcaptonuria.

## Notas 
# Voet and Voet Biochemistry Ed 3 page 1022
# Nelson, L., David, Cox M.M., .2005. “Chapter 22- Biosynthesis of Amino Acids, Nucleotides, and Related Molecules”, pp.&nbsp;856, In *Lehninger Principles of Biochemistry*. Freeman, Nova York. pp.&nbsp;856
# Bishop, Michael, Duben-Engelkirk, Janet L., e Fody, Edward P. "Chapter 19, Liver Function, Clinical Chemistry Principles, Procedures, Correlations, 2nd Ed." Philadelphia: copyright 1992 J.B. Lippincott Company.
# Munson-Ringsrud, Karen e Jorgenson-Linné, Jean "Urinalysis and Body Fluids, A ColorText and Atlas." St. Louis: copyright 1995 Mosby

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pigmento biliar
* Bilirrubina
* Biliverdina
* Hemo
* Estercobilina
Dólar surinamés

O **Dólar surinamés** é a moeda de curso legal en Suriname.

## Historia 
Entrou en circulación o 1 de xaneiro de 2004 substituíndo ao florín de Suriname, establecéndose billetes de valores nominais de 5, 10, 20, 50 e 100 dólares.
 
## Moedas 

## Billetes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Florín surinamés
* Suriname
### Bibliografía 
* Krause, Chester L.; Clifford Mishler (2008). *Standard Catalog of World Coins: (1901–2008)*. Krause Publications. ISBN 978-0-89689-713-7.
* Pick, Albert (2009). *Standard Catalog of World Paper Money, Modern Issues, 1961-Present.* Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.
### Ligazóns externas 
* Banco Central de Suriname
Pedro Vázquez Rábade

**Pedro Vázquez Rábade**, nado en Saavedra (Begonte) en 1908, foi un escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fixo os seus primeiros estudos en Lugo. Marchou despois a Madrid onde estudou contrapunto, harmonía, piano e violín co mestre Conrado del Campo na Escuela de Bellas Artes de San Fernando. Foi profesor de violín e solfexo na sociedade Anaquiños d’a Terra. Pouco antes de producirse a sublevación do 18 de xullo de 1936 marchou a Cuba co seu irmán Raimundo. Publicou poemas en *Cultura Gallega* e *Cultura Hispánica*. Despois trasladouse a Camagüey onde publicou na prensa local. Logo do triunfo da Revolución foi dirixente do movemento cultural de Camagüey. Anos despois marchou de Cuba.

## Obras 
En 1937 apareceu o seu poemario *Invisibres com’o vento* (con 47 poemas en galego e 16 en castelán). Posteriormente publicou os poemarios *Así va la vida* (1940), *Un mundo nuevo* (1944) e *Ahora es la hora*, nos anos sesenta.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Palestinian Broadcasting Corporation

The **Palestinian Broadcasting Corporation** (en árabe: "هيئة الإذاعة و التلفزيون الفلسطينية") (PBC) é a empresa pública de radiodifusión da Autoridade Nacional Palestina. É un membro asociado á Unión Europea de Radiodifusión.

## Historia 
Foi creada o 1 de xullo de 1994 e está baixo a xurisdición da Autoridade Nacional Palestina. Ten unha estación de radio subsidiaria coñecida como a Voz de Palestina e un canal satélite coñecido como Palestinian Satellite Channel.

As emisións de Palestine TV comezaron no ano 1996 en Gaza. O primeiro director da PBC foi o activista de Fatah e leal ao réxime de Arafat, Radwan Abu Ayyash, antigo director da Asociación árabe de xornalismo.

O 19 de xaneiro de 2002 as Forzas de Defensa de Israel utilizaron explosivos para a destrución do edificio principal e a torre de transmisión da PBC en Ramallah como consecuencia do ataque dun palestino membro de Fatah a seis persoas. O goberno israelí requisou o material de emisións acusándoo de antisemita e de incitar á violencia.

## Financiamento 
A PBC financiouse parcialmente polo Goberno dos Estados Unidos ata 1998.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Unión Europea de Radiodifusión
### Ligazóns externas 
* PBC website
Urban Trad

**Urban Trad** é un grupo belga fundado no ano 2000, que interpreta música baseada nos sons tradicionais dos folcores europeos, predominando a música celta. Un dos seus membros, Verónica Codesal, é unha cantante galega filla de emigrantes de Guitiriz en Bélxica. As seccións rítmicas modernas, ó tempo que o rock e música electrónica, achegan o toque actual ás súas composicións.

Urban Trad representou a Bélxica no Festival de Eurovisión 2003 con *Sanomi*, unha canción interpretada nunha lingua imaxinaria. Esta permitiulles non ter que escoller entre as linguas nacionais de Bélxica (francés, neerlandés e alemán). Con *Sanomi*, o grupo acadou a segunda posición no certame celebrado en Riga (Letonia), a só dous puntos do gañador dese ano, Turquía.

## Membros 
*Yves Barbieux: frautas e gaita
*Verónica Codesal: voz
*Soetkin Collier: voz
*Sophie Cavez (anteriormente Didier Laloy): acordeón diatónico
*Philip Masure: guitarra acústica
*Michel Morvan: Tambores (finado o 3 de xullo de 2010)
*Dirk Naessens: violín
*Marie-Sophie Talbot: voz, piano e percusión 
*Cedric Waterschoot: baixo

## Discografía 
### Álbums de estudio
### Compilacións
Cloudy with a Chance of Meatballs (filme)

***Cloudy with a Chance of Meatballs*** é un filme de animación estadounidense producido por Sony Pictures Animation e distribuído por Columbia Pictures, e estreado o 18 de setembro de 2009. O filme baséase no libro hommónimo de Judi e Ron Barrett.

## Sinopse 
O protagonista é Flint, un rapaz científico que soña con inventar algo que lle mellore a vida dos seus veciños. Tras moitos intentos consegue crear algo que realmente funciona: unha máquina que fai chover comida do ceo.

## Personaxes 
* Bill Hader como Flint Lockwood, un inventor. Hader tamén fixo a voz da máquina "FLDSMDFR".
** Max Neuwirth como Flint Lockwood de neno.
* Anna Faris como Samantha "Sam" Sparks
* James Caan como Tim Lockwood
* Neil Patrick Harris como Steve o mono
* Bruce Campbell como Alcalde Shelbourne
* Andy Samberg como Brent McHale
* Mr. T como Oficial Earl Devereaux
* Bobb'e J. Thompson como Calvin "Cal" Devereaux
* Benjamin Bratt como Manny
* Al Roker como Patrick Patrickson
* Lauren Graham como Fran Lockwood
* Will Forte como Joseph Towne
* Peter Siragusa como Rufus
* Angela Shelton como Regina Devereaux
* Liz Cakowski como Mestra de Flint Lockwood
* Neil Flynn como Produtor da canle de noticias

## Galardóns e nomeamentos 
* 2009: Nomeado ó Globo de Ouro: Mellor filme de animación.
* 2009: Premios Annie: 4 nomeamentos, incluíndo mellor filme.
* 2009: Nomeado a Critics' Choice Awards: Mellor longametraxe de animación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Ficha na IMDb 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Bono

***Bono (finanzas)**

## Persoas
***Bono (músico)** (1960-), un músico irlandés, vocalista e líder da banda de rock U2 e activista político.
***Sonny Bono** (1935-1998), un produtor discográfico, cantante, actor e político estadounidense.
***José Bono** (1950-), político español, expresidente de Castela-A Mancha, exministro de Defensa e expresidente do Congreso dos deputados.

## Lugares
***Bono, Arcansas**, un municipio do condado de Craighead County, Arcansas, Estados Unidos.
***Bono, Francia**, un municipio no departamento de Morbihan, na rexión da Bretaña, Francia.
***Bono, Italia**, un municipio da provincia de Sardinia, na rexión de Sardinia, Italia.
***Pieve di Bono**, un municipio da provincia de Trentino, na rexión de Trentino-Alto Adige, Italia.
***Rexión Bono**, rexión de Ghana.

## Outros
* **Pobo bono**, tamén chamados brong ou abron, da África occidental, e a súa lingua.
Sui generis

O termo ***Sui generis***, de orixe latina, significa, literalmente, "do seu propio xénero", ou sexa, "único no seu xénero". Úsase coma adxectivo para indicar que algo é único, peculiar: unha actividade *sui generis*, unha proposta *sui generis*, un comportamento *sui generis*.

A expresión comezou a ser usada para cousas especiais, singulares, a partir do século XVIII, principalmente en textos científicos, para cualificar substancias, enfermidades e até mesmo rochas que non se encuadraban nos grupos coñecidos ou que parecían ser os únicos representantes da súa clase ou xénero. Pouco a pouco, *sui generis* traspasou os límites da ciencia clasificatoria e pasou a usarse para calquera cousa fóra do común.

En certos contextos, a expresión emprégase eufemisticamente, disfrazando, por medio da pompa e circunstancia do latín, unha crítica a algo que nos pareceu francamente feo; por iso mesmo, temos que ter coidado ao usala, para non sermos acusados de  irónicos. Un comentario do tipo "Aquel profesor ten unha maneira *sui generis* de expor as súas ideas" pode lerse tanto nun bo sentido, coma nun mao; cómpre esclarecer cal é a nosa intención. Como todas as expresións latinas, debe destacarse na escrita (itálico ou subliñado).
Juan Joaquín Otero

**Juan Joaquín Otero Pérez**, nado en Vilagarcía de Arousa cara 1893 e finado no mesmo concello o 21 de setembro de 1970, foi un escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Estudo no Colexio Minerva de Vigo, onde colaborou en *La Concordia* e *Noticiero de Vigo*. Emigrou a Cuba nos primeiros anos do século XX. Foi xefe de redacción de *Eco de Galicia* (1919-1920) e *Heraldo de Galicia* e subdirector de *Carteles*. Publicou poemas en *Galicia*, *Voz Astur*, *Galicia Gráfica*, *Alma Gallega*, *Ecos de España*, *Carteles* e *Cuba y España* e colaborou en *El Progreso*. Foi presidente do Club de Leones da Habana e tesoureiro do Instituto Cubano de Cultura Hispánica. En 1955 recibiu a Orde de Isabel la Católica. Residiu no poboado de Güines. Usou o pseudónimo **Juan Joaquín**. Foi membro correspondente da Real Academia Galega. Regresou a España en abril de 1958.

## Obras 
[miniatura|200px|Joaquín Otero, retrato en *[Vida Gallega*, 1921.]]
* *Ella... Páginas de amor y de dolor*, 1921.
* *Palabras de un león*, 1943.
* *Ideas sobre España y América. La labor de España en el continente americano*, 1955.
* *Pinceladas humorísticas*, 1959.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Xornalistas na Historia de Vilagarcía de Arousa
Michele Mignani

**Michele Mignani**, nado en Xénova o 30 de abril de 1972, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol italiano. Xogaba de defensa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en gazzetta.it
Manuel Gómez Cordido

**Manuel Gómez Cordido**, nado en Senra (Ortigueira) o 30 de xuño de 1853 e finado na Habana o 2 de setembro de 1944, foi un mestre e xornalista galego.

## Traxectoria 
Chegou a Cuba en 1870 e comezou a traballar como empregado nas oficinas dos hospitais militares da Habana. En 1884 iniciou os estudos de Maxisterio, e ao rematar integrouse no equipo de profesores do Centro Galego da Habana. En 1913 foi director da Escola de Repartición "Las Cañas" do Cerro. Graduouse como doutor en Pedagoxía na Universidade da Habana en 1914. En 1927 foi nomeado Inspector de Escolas. Foi un dos principais redactores da revista *Galicia* e colaborou no *Diario de la Marina*, *La Patria Gallega*, *La Antorcha Gallega*, *Asturias* e *Vivero en Cuba*. Foi presidente da Sección de Instrución do Centro Galego e formou parte do Comité Redencionista Gallego e da Sociedad Cubana de Pedagogía.

## Obras 
* *Aritmética teórico-práctica*, 1888.
* *España, sagrada y sangrante aspira*, 1949.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Manuel Gómez Cordido, pedagogo y periodista
Matilde Felpeto

**Matilde Felpeto Lagoa**, nada na Queira (Cervás, Ares) en novembro de 1947, é unha escritora galega especializada en libros de gastronomía.

## Traxectoria 
Licenciouse en Filoloxía Románica na Universidade de Santiago de Compostela. Iniciou a súa traxectoria profesional como funcionaria no Instituto Nacional do Libro Español (INLE), en Madrid. Encargada da redacción dos primeiros catálogos de libros escritos en galego publicados polo INLE. Pide a excedencia como funcionaria para dedicarse ó ensino. Exerceu como profesora de bacharelato e impartiu clases de Lingua e Literatura Españolas en cidades como Madrid, Ponteareas e Vigo.

Estudosa da gastronomía tradicional e popular galega. Como autora, tense dedicado ao estudo e investigación sobre a tradición gastronómica galega. É autora de varios volumes de libros de culinaria nos que se ocupa de localizar as receitas e os ingredientes que as compoñen na historia e na tradición e tamén como foi a súa evolución, tanto por razóns históricas como tecnolóxicas. Escribe en galego e en castelán.

## Obra 
* *Recetas de la cocina familiar gallega* Nigra Trea, 1ª edición, 2002. 2ª edición 2006
* *Cociñar con albariño*, Nigra Trea, 2007
* *Recetas de repostería tradicional de la cocina gallega y portuguesa* (Coautora : Elvira Araujo). Nigra Trea, 2012
* *40 menús para 40 banquetes*, Nigra Trea, 2012
* *El capón de Vilalba y su cocina* Ediciones Trea, 2009.
* *O polbo e a súa cociña*, 2014, Xerais.
**Cociña Galega Tradicional. Receitas, tradición, historia e evolución.* 2017, Edicións Xerais (edición en galego e en castelán).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ana María Framiñán Santas

**Ana María Framiñán Santas**, nada en Lalín en 1971, é unha historiadora galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. As súas investigacións xiran en torno á fidalguía no medievo.

## Obras 
**Galicia na Idade Media*, 2005.
La Antorcha Gallega

***La Antorcha Gallega*** foi unha revista editada na Habana entre 1913 e 1914.

## Historia e características 
Revista semanal ilustrada, apareceu o 5 de outubro de 1913. Dirixida por Ángel Fernández Fernández, o seu administrador era Julián Cabrera. No seu primeiro editorial sinala que se propón:

Engade que fará labor

Finalmente expresa que

Publicou noticias de Galicia e das sociedades galegas de Cuba. Apoiou o labor do Centro Galego e informou da marcha das súas obras en construción. Defendeu a xestión de Ángel Barros como presidente do Centro Galego fronte a Eugenio Mañach. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel Gómez Cordido e os pseudónimos: Pepe da Mota, La Brego, Czaritos. Incluíu algunhas páxinas literarias en galego con textos de Manuel Lugrís Freire e Manuel Curros Enríquez. Cesou a súa publicación o 8 de marzo de 1914.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas 
* Ficha na Enciclopedia da Emigración  Departamento de Migración da Confederación Intersindical Galega.
Zimbabwe Broadcasting Corporation

**Zimbabwe Broadcasting Corporation (ZBC)** é a empresa de radiotelevisión estatal de Zimbabwe. Sucedeu á *Zimbabwe Rhodesian Broadcasting Corporation (ZRBC)* en 1980, a cal á súa vez sucedeu á *Rhodesian Broadcasting Corporation (RBC)* en 1979. Do mesmo xeito que a RBC durante o goberno de minoría branca encabezado por Ian Smith, a ZBC foi acusada de ser o portavoz do réxime de Robert Mugabe, co cal non tería independencia editorial.

## Radio 
A ZBC opera catro cadeas de radio, as cales posúen programas de noticias, asuntos internos, programación educativa e música, en inglés, shona e ndebele do norte.

## Televisión 
A televisión foi introducida á entón Rodesia do Sur en 1960. Foi o primeiro servizo televisivo da rexión, dado que en Suráfrica non se introduciu a televisión ata 1976. RBC TV era un servizo comercial que emitía publicidade, malia que tamén se sustentaba mediante o pago de impostos. A recepción televisiva está restrinxida ás grandes cidades, e a maioría da audiencia provén da minoría branca. Posiblemente o director máis coñecido da RBC fose o Dr. Harvey Ward.

A televisión en cor foi introducida en 1984, cunha segunda canle, dispoñible só en Harare, que foi introducido en 1986. Esta canle foi descontinuada en 1997 e substituído pola primeira canle independente de Zimbabwe, coñecido como Joy TV. Esta canle transmitiu ata 2002, cando estivo sumido nunha controversia por deixar de pagar os impostos e licenzas a ZBC.

O principal boletín de noticias de ZBC TV comeza cun home en vestimentas tradicionais golpeando un tambor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de ZBC
Rodesia do Sur

**Rodesia do Sur** foi o nome da colonia británica que existiu no África Austral entre 1888 e 1979 e que é a orixe do actual Zimbabwe. Entre 1965 e 1979, con todo, devandito territorio foi coñecido como Rodesia, tras unha declaración unilateral de independencia que non foi recoñecida por ningún estado]. A colonia situábase ao norte do río Limpopo e da Unión Surafricana.

A Rodesia orixinal xurdiu en 1888, cando Cecil Rhodes conseguiu dereitos de minería na rexión, como a Concesión Rudd e o Tratado Moffat, subscrito co rei Lobengula dos ndebele. A colonia chegou a englobar tamén a Rodesia do Norte (actual Zambia), que se separou, formando un protectorado en 1910.

O territorio recuperou a condición de colonia británica en 1979, cando o Reino Unido asumiu as responsabilidades polo control da zona e concedeulle oficialmente a independencia a través dos Acordos de Lancaster House.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Zimbabwe
* Rodesia do Norte
* Imperio británico
Eduardo Gómez Luaces

**Eduardo Gómez Luaces**, nado en Ferrol o 17 de xuño de 1904 e finado en Regla o 3 de xuño de 1975, foi un historiador e xornalista galego.

## Traxectoria 
Chegou a Cuba coa súa familia sendo neno. Realizou estudos nas Escolas Pías de Guanabacoa. En 1921 retornou a Galicia, pero ao cabo de poucos anos volveu a Cuba. En 1938 graduouse de Bacharel en Ciencias e Letras e iniciou estudos de Medicina, aínda que non chegou a graduarse. Estableceuse en Regla onde foi administrador de *El Clamor Popular* (1943) e director de *El Observador* (1943-1946) e de *Regla Nro. 6 *(1949). En 1959 foi director técnico da revista *Viajeros*. Foi Historiados oficial de Regla e secretario da Sociedade Cubana de Historia da Medicina.

## Obras 
* *Historia de Nuestra Señora de Regla. Sus fiestas. Los cabildos*, 1945.
* *Un siglo de periodismo en Regla (1852-1949)*.
* *Regla: Su aporte a la medicina cubana en el siglo XIX*, 1973.
* *Regla y sus hombres del 68*, 1973.
* *400 años de historia de Regla (1573-1973)*
* *Liceo Artístico y Literario de Regla*, 1979.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Eduardo Gómez Luaces, el historiador y el escritor
Antonio Freire Montero

**Antonio Freire Montero**, nado nas Somozas en 1895 e finado na Habana o 25 de agosto de 1952, foi un escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Chegou a Cuba a principios do século XX. Foi presidente da Sociedade La Aurora de Somozas (1916-1920) e do Comité das Sociedades Gallegas de Instrucción. Traballou nos Ferrocarriles Unidos de La Habana. Colaborou en *Páginas*, *Vanguardia Socialista*, *Labor Gallega*, *Cultura Gallega*, *Cultura Hispánica* e *Defensa Social*. Escribiu o prólogo da comedia *Sublime rebeldía* de Eduardo Agüero Vives.

## Obras 
* *Historia social. La Aurora de Somozas*, 1935.
* *Tríptico literario*, 1939.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Gabriel Folla Rodríguez

**Gabriel Folla Rodríguez**, nado cara a 1857 e finado na Habana o 26 de agosto de 1928, foi un xornalista galego.

## Traxectoria 
Chegou a Cuba sendo mozo e estableceuse en Sagua la Grande. Alí fundou en 1888 a revista *Sagua Pintoresca* que dirixiu xunto con Francisco Rosales. Na guerra da independencia sostivo posicións colonialistas e unha vez finalizada creou o periódico *El Correo Español*. Ocupou o cargo de secretario da colonia española en Sagua la Grande.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ramón Ferreira

**Ramón Ferreira López**, nado en Chantada en 1921 e finado en Miami o 7 de novembro de 2007, foi un escritor galego.

## Traxectoria 
Chegou a Cuba con oito anos coa súa nai e os seus irmáns. Estudou no Centro Gallego de La Habana. Viaxou aos Estados Unidos en 1946 e fixo cursos de fotografía en Boston. Volveu á Habana, estableceuse como fotógrafo e dedicouse a escribir narrativa e teatro. Recibiu mencións polo conto "El Pozo" en 1949 e "Tiburón" en 1950, e ese ano gañou o premio do concurso internacional co relato "Bagazo". O seu libro *Tiburón y otros cuentos* recibiu o Premio Nacional de Cuentos da Dirección de Cultura do Ministerio de Educación en 1951. A súa obra teatral *Donde está la luz* tivo unha mención no concurso do Patronato del Teatro. En 1957 comezou a dirixir *G. E. Noticias* e ese mesmo ano recibiu o Premio Tirso de Molina do Instituto de Cultura Hispánica de Madrid por *El mar de cada día* que foi recomenda para a súa publicación polo xurado do concurso da Casa de las Américas en 1960. En 1959 estreou a peza teatral *El hombre inmaculado*. En 1960 marchou a México, establecéndose en Porto Rico onde viviu ata 1999, cando se trasladou a Miami.

## Obras 
* *Tiburón y otros cuentos*, 1952.
* *Los malos olores de este mundo. Cuentos*, 1969.
* *The gravedigger and other stories*, 1986.
* *Papá, cuéntame un cuento*, 1989.
* *Más allá la isla*, 1991.
* *Eslabones del exilio*, 2005.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Pobos turcos

miniatura|Países e subdivisións autónomas nas cales unha lingua turca ten un status oficial.

Os **pobos turcos** do norte e o centro de Eurasia son pobos que falan linguas da familia turca, e que comparten varios trazos históricos e culturais en diferentes graos. As linguas turcas son unha subdivisión da familia das linguas altaicas e unha das máis amplamente estendidas no mundo, xa que se falan nunha vasta rexión que vai desde Europa até Siberia, incluíndo as sociedades existentes como: turcos, azerís, chuvaxos, kazakos, tártaros, kirguiz, turcománs, uigures, uzbekos, baxkires, kashgai, gagauz, iakutos, Karaites, crimchacos, caracalpacos, karachais, bálcaros, nogais; así como civilizacións do pasado tales como os köktürks, cumanos, kipchaks, ávaros, protobúlgaros, turgesh, kházaros, seliúcidas, otománs, mamelucos, timures e probabelmente os hunos e os xiongnu.

## Distribución xeográfica 
miniatura|Número de falantes nativos da familia das linguas turcas.

Os pobos turcos teñen moitas ramas, e a súa poboación total é de ao redor de 150 millóns de individuos. Aproximadamente a metade son turcos de Turquía, que na súa maoir parte habitan no mesmo país e nas rexións dominadas antigamente polo Imperio Otomán en Europa oriental, o norte de África e o Oriente Próximo. A outra metade dos turcos encóntranse en Asia Central, Rusia, o sur do Cáucaso e o noroeste de Irán.

Na actualidade hai seis países turcos independentes: 
* Azerbaidján 
* Kazakhstán
* Kirguizistán 
* Turkmenistán 
* Turquía e 
* Uzbekistán

A República Turca do Norte de Chipre só é recoñecida por Turquía e Nakhicheván (unha rexión autónoma de Azerbaidján).

Existen varias repúblicas autónomas turcas e rexións gobernadas polos turcos na Federación rusa: República de Altai, Baxkortostán, República dos Chuvaxos, Daguestán, Khakasia, Karachai-Cherkesia, Tartaristán, Tuvá e Iakutia. Cada república autónoma turca da Federación Rusa ten a súa propia bandeira, parlamento, leis e lingua oficial.

Hai outras dúas rexións autónomas turcas importantes: a Rexión Autónoma Uigur de Xinjiang (tamén coñecida como Turquestán Oriental), no oeste da China, e rexión autónoma de Gagaucia, situada en Moldova oriental. Ademais, hai varias rexións turcas non recoñecidas en Irán e partes de Iraq, Afganistán, Paquistán, Tadjiikistán e parte de Kazakhstán.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alpamysh, H.B. Paksoy: Central Asian Identity under Russian Rule  (Hartford: AACAR, 1989)
* 
* Amanjolov A.S., "History of the Ancient Turkic Script", Almaty, "Mektep", 2003, 
* Baichorov S.Ya., "Ancient Turkic runic monuments of the Europe", Stavropol, 1989 
* Baskakov, N.A. 1962, 1969. *Introduction to the study of the Turkic languages*. Moscova
Rus'

**Rus**' pode referirse a:
*  '''Rus'**, antigo pobo que habitou no nordeste de Europa e o noroeste de Asia;
* **Rus' de Kíiv**, estado monárquico medieval, xerme das actuais Rusia, BVielorrusia e Ucraíns; ou
* **Khaganato de Rus'''', cidade estado da Europa oriental, precursora do Rus' de Kíiv.

## Véxase tamén 
* Rus
Estruga menor

A **estruga menor** ou **ortiga menor** (***Urtica urens***) é unha especie da familia Urticaceae. Trátase dunha especie cosmopolita.
## Descrición 
É un arbusto con follaxe persistente; talo cuadrangular; follas opostas, grandes, con pelos urticantes; coas flores de cor lila. Florea de outono a primavera e frutifica na primavera. 
## Propiedades 
A característica máis coñecida desta planta é a presenza de pelos urticantes cuxo líquido cáustico (acetilcolina) produce unha irritación con proído intenso na pel cando se toca ou roza.

## Sinonimia 
* *Urtica parvula* Blume [1856, Mus. Bot. Lugd. Batav., 2 : 150]
* *Urtica intermedia* Formánek [1896, Verh. Naturf. Vereins Brünn, 34 : 287]
* *Urtica iners* Forssk. [1775, Fl. Aegypt. Arab. : 160]
* *Urtica verticillata* Vahl [1790, Symb. Bot., 1 : 76] [nom. illeg. : U. iners]
* *Urtica quadristipulata* Dulac [1867, Fl. Hautes-Pyr. : 150] [nom. illeg.]
* *Urtica ovalifolia* Stokes [1812, Bot. Mat. Med., 4 : 372] [nom. illeg.]
* *Urtica minor* Moench

## Galería de imaxes 

Ficheiro:GailiojiDilgele001.JPG|Planta
Ficheiro:Urtica urens 0.0 R.jpg|Follas
Ficheiro:Urtica urens Paris jd Plantes.jpg|Talo
Ficheiro:Urtica urens Sturm40.jpg|Ilustración

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* (en inglés)Flora of China
El Boletín Socialista

***El Boletín Socialista*** foi un periódico editado en Mondoñedo entre 1931 e 1934.

## Historia e características 
Subtitulado *Órgano de la Agrupación Socialista de Mondoñedo*, apareceu o 1 de xullo de 1931. Saía a primeira e segunda quincenas de cada mes. O administrador e propietario era Ignacio Picaza Rodríguez e estaba dirixido por Manuel Rivas Seivane.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Vox Pópuli

***Vox Pópuli*** foi un semanario editado en Viveiro entre 1933 e 1934.

## Historia e características 
Órgano do Partido Republicano Independiente de Viveiro, apareceu o 11 de marzo de 1933. O Partido Republicano Independiente de Viveiro estaba presidido por José Santiago Seijo. Declarábase antimarxista e atacou á ORGA. O órgano socialista de Viveiro, *El Momento*, cualificábao despectivamente como "la voz del pirata".

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Condados de Delaware

O estado estadounidense de **Delaware** ten tres condados: New Castle, Kent e Sussex, o estado con menos condados dos Estados Unidos.

## Condados 
O código Federal Information Processing Standard (FIPS), que é usado polo goberno dos Estados Unidos para a identificación exclusiva dos condados, proporciónase con cada entrada. O código FIPS para cada condado enlaza aos datos do censo dese condado.

|}

## Notas
Alberto Casal Rivas

: *Para outros persoeiros de nome semellante, véxase Alberto Casal

**Alberto Casal Rivas**, nado en Becerreá en 1921 e finado en Gondomar o 6 de marzo de 2014, foi un notario e valedor das artes e da cultura galega.

## Traxectoria 
Fillo e neto de notario, Alberto Casal marchou de pequeno seguindo o seu pai a diversos lugares de España. Licenciouse en Dereito e abriu despacho de notario en Vigo en 1950, cidade onde exercería durante toda a súa vida. O seu despacho estivo na Rúa Reconquista, 9, ao pé do local que ocupaba a Editorial Galaxia e na zona de maior actividade financeira da cidade.

Pero o labor de Casal foi relevante sobre todo no seu papel como promotor de proxectos e iniciativas culturais. Amigo de infancia de Álvaro Cunqueiro, participou na creación de Galaxia en 1950, pois foi no seu despacho onde se asinaron as actas de constitución. Conselleiro delegado de *Faro de Vigo* durante dúas décadas, animou a Cunqueiro a trasladarse á cidade olívica e incorporarse ao cadro de empregados do xornal. A Casal dedicoulle Cunqueiro o *Merlín e familia* (1955). Tamén foi conselleiro delegado durante catro décadas da empresa editora de *El Correo Gallego*.

En Vigo, Casal forma parte dun grupo de intelectuais, con Cunqueiro, Xosé María Castroviejo, Xosé María Álvarez Blázquez ou Darío Álvarez Blázquez que se reúnen con frecuencia, moi próximos ao grupo que xermolou arredor de Galaxia. Logo da súa xubilación instalouse en Gondomar.

## Obra 
* *Saiban cantos estas cartas viren... Álvaro Cunqueiro e Alberto Casal (1955-1961)'', colección da correspondencia entre Cunqueiro e Casal, editada por Luís Cochón.
Condados de Nova Jersey

miniatura|
Lista dos 21 **condados do estado de Nova Jersey**, nos Estados Unidos. Nova Jersey é o 40º por número de condados, entre Wyoming con 23 condados e Nevada con 17 condados. Durante 28 anos, entre 1674 e 1702, a área foi gobernada como dous territorios separados: Jersey do Oeste (*West Jersey*), co seu capital en Burlington; e Jersey do Leste (*East Jersey*), co seu capital en Perth Amboy. En 1702, as dúas colonias uníronse nunha soa colonia real inglesa de *Nova Jersey* co seu capital en Perth Amboy. Nova Jersey era unha das Trece Colonias inglesas que se rebelaron contra o goberno británico na Guerra da Independencia dos Estados Unidos. Foi o terceiro estado que ratificou a Constitución o 18 de decembro de 1787.

## Lista de condados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapas históricos de Nova Jersey  (en inglés)
* Mapa de Nova Jersey (en inglés), 
* Censo de poboación por condado (en inglés)
Condados de Hawai

O estado de **Hawai** (Estados Unidos) está composto por 8 illas principais que están reunidas en 5 condados:

## Condados 
|}

## Notas
Ramón Díaz Freijo

**Ramón Díaz Freijo**, nado en Viveiro en 1848 e finado na mesma vila o 22 de maio de 1924, foi un médico, político e xornalista galego.

## Traxectoria 
Iniciou estudos relixiosos, pero abandonounos para dedicarse á medicina. Activista revolucionario nos seus tempos mozos. Foi presidente do Comité Republicano de Viveiro, patrón do Colexio Insigne e director de Sanidade do Porto de Viveiro. Dirixiu o semanario *El Vivariense* na súa segunda etapa. Foi concelleiro de Viveiro.

Coñecido como "Pai dos pobres", pois atendía aos enfermos gratuitamente e, en ocasións, contribuía á compra de medicamentos e alimentos. Cos seus bens constituíuse en 1931 a Fundación Ramón Díaz Freijo onde atendían a doce pobres durante os meses de inverno. Os seus amigos erixiron un monumento na súa memoria en 1934.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* A.Lage-Seara (2022) "Reloj de un conservador a un republicano. De Bartolomé Basanta a Ramón Diaz Freijo". Mundiario.

*
Río Uruguai

O **río Uruguai** (en ), é un río de América do Sur que, xunto co río Paraná, o río Paraguai e outros grandes cursos fluviais, forman a conca do Prata. Nace na Serra Geral, no sueste do Brasil, na confluencia dos ríos Canoas (de 570&nbsp;km) e Pelotas (de 437&nbsp;km), no límite entre os estados de Río Grande do Sur e Santa Catarina, e desemboca no Río da Prata, entre o Departamento uruguaio de Colonia, cara ao leste, e cara ao oeste o departamento arxentino Islas del Ibicuy, da provincia de Entre Ríos. No último tramo recibe pola súa marxe dereita algúns brazos do río Paraná.
Na confluencia do Canoas co Pelotas o río atópase xa a uns 440 msnm. Ao principio, segue a dirección leste-oeste, ata recibir pola marxe dereita as augas do río Pepirí Guazú, momento no cal empeza a torcer cara ao suroeste. Desde esa altura, serve como fronteira entre a Arxentina e o Brasil, punto no cal recibe as augas do río Quaraí; afluente pola marxe esquerda que serve á súa vez como fronteira entre o Brasil e o Uruguai.

Logo de recibir as augas de devandito río, onde se forma unha Tripla Fronteira entre Bella Unión (Uruguai), Monte Caseros (Arxentina) e a Barra do Quaraí (Brasil); o río continúa o seu percorrido cara ao sur (á vez que constitúe a fronteira entre a Arxentina e o Uruguai) ata a paraxe de Punta Gorda, onde desemboca no Río da Prata. Ata ese punto mide 1770&nbsp;km de l**onxitude**, dos cales 1262 corresponden ao tramo entre os seus nacentes e a confluencia co río Quaraí. Os 508&nbsp;km restantes transcorren enteiramente entre terras uruguaias e arxentinas. Se se considera o sistema Pelotas-Uruguai, o río alcanza os 2340&nbsp;km.

## Notas 
## Véxase tamén
Día do Nome de Castela

O **Día do Nome de Castela** é unha celebración castelanista que se celebra cada 15 de setembro.

Conmemora o 15 de setembro do ano 800, día no que por primeira vez aparece documentado o nome de Castela.

## Orixe 
Considérase que Castela naceu testimonialmente o 15 de setembro do 800 no hoxe desaparecido mosteiro de San Emeterio de Taranco de Mena, situado nesta localidade. O nome de Castela aparece nun documento notarial polo que o abade Vitulo doaba uns terreos. Nese documento aparece escrito por primeira vez a palabra *Castela*.

«*Ego Vitulus abba, quamuis indignus omnium seruorum dei seruus, una cum cogermano meo Erbigio presbytero, cum domnos et patronos meos sanctos Emeteri et Celedoni, cuius basilica extirpe manibus nostris construximus ego Vitulus abba et frater meus Erbigius in loco qui dicitur Taranco in territorio mainense, et sancti Martini, quem sub subbicionem Mene manibus nostris fundauimus ipsam basilicam in ciuitate de area patriniani IN TERRITORIO CASTELLE et sancti Stefani, cuius basilicam manibus nostris fundauimus in loco qui dicitur Burcenia in territorio Mainense* [...]».

Un monólito no lugar que outrora ocupou o convento lembra devandito fito.

Cada 15 de setembro celébrase no lugar unha romaría conmemoracional do devandito aniversario, impulsada principalmente por movementos castelanistas. Sobresae a celebrada o 15 de setembro do ano 2000, no que se cumprían 1.200 anos deste nacemento testemuñal de Castela.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Bardulia
Maki F1

**Maki Engineering** foi un construtor xaponés de Fórmula 1. Un pequeno equipo fundado por Kenji Mimura, participou por primeira vez na tempada de Fórmula 1 de  foi o primeiro equipo xaponés desde a retirada de Honda ao final da tempada de 1968. Participou por primeira vez no Gran Premio do Reino Unido de 1974, co piloto neozelandés Howden Ganley pilotando un único Maki F101, impulsado polo omnipresente motor Cosworth DFV V8. Non puido clasificarse, e logo resultou gravemente ferido nas pernas no seguinte Gran Premio de Alemaña. Posteriormente, o equipo retirouse ao Xapón para reparar e modificar o coche.

O pequeno equipo rexurdiu no Gran Premio dos Países Baixos de 1975, co piloto xaponés Hiroshi Fushida pilotando o actualizado Maki F101C, patrocinado por Reloxos Citizen. Con só 25 participantes, garantíuselle un lugar na grella de saída, pero o DFV rompeuse nas prácticas e non puido comezar a carreira xa que o equipo non tiña repostos. Perdéronse o Gran Premio de Francia, e logo Fushida non puido clasificarse para o Gran Premio do Reino Unido. Para o Gran Premio de Alemaña, o piloto británico Tony Trimmer substituíu Fushida, pero foi incapaz de cualificarse alí nin no Gran Premio de Austria. Maki fixo a súa primeira e única participación nunha carreira fóra de campionato no Gran Premio de Suíza, onde Trimmer terminou último dos finalistas na 13ª posición, a seis voltas do vencedor Clay Regazzoni con Ferrari.

O equipo desapareceu unha vez máis, só para volver unha vez máis a Fórmula Un na derradeira carreira da tempada de , o Gran Premio do Xapón. Con Trimmer de piloto, o actualizado F102A fracasou unha vez máis non logrando clasificarse para a carreira, o equipo nunca volveu a aparecer de novo na Fórmula Un.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

### Non Championship results 
## Notas 
## Ligazóns externas 
* Maki profile at Grandprix.com Encyclopedia
* Maki Formula One Results
* Profile on F1 Rejects
Marianna Madia

**Marianna Madia**, nada **Maria Anna** o 5 de setembro de 1980 en Roma, é unha política italiana do Partido Democrático. 

O seu bisavó Titta Madia foi deputado nos anos 50 e o seu pai Stefano Madia é actor e xornalista.

Foi elixida deputada en 2008 e confirmada en 2013. En 21 de febreiro de 2014 foi nomeada ministra da Administración Pública e Simplificación.

## Publicacións 
Publicou numerosos artigos coa AREL (*Agenzia di Ricerche e Legislazione*), fundada polo economista Nino Andreatta, e:
* *Un welfare anziano. Invecchiamento della popolazione o ringiovanimento della società?*, en cooperación (Ed. Il Mulino, 2007)
* ''Precari. Storie di un'Italia che lavora'', coa introdución de Susanna Camusso (Rubbettino, 2011, ISBN 88-498-2940-X)

## Foto 

Image: Giuramento Marianna Madia.jpg| Marianna Madia, o día do seu xuramento como ministra, aperta a man do presidente Giorgio Napolitano, en presenza do primeiro ministro Matteo Renzi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de Benedicta Boccoli .
Ceferino Valencia Novoa

**Ceferino Valencia Novoa**, nado en Ourense e finado en Vilagarcía de Arousa o 1 de outubro de 1990, foi un avogado, xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Gustavo Valencia Pérez. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Dirixiu con Francisco Álvarez de Nóvoa o periódico ourensán *La Voz Pública* (1915-1918), exerceu como director de *La Ciudad* (1917-1918) e despois dirixiu o semanario satírico *La Billarda* (1920-1921). En 1923 foi vicesecretario xeral da Xefatura da Policía de Madrid. En 1946 foi nomeado Director Xeral de Jurusdicción del Trabajo e en 1950 foi nomeado Presidente do Tribunal Central del Trabajo.

## Vida persoal 
Casou en 1929 con Ana María Campuzano Ibáñez, filla do pintor Tomás Campuzano Aguirre.

## Recoñecementos 
Foi nomeado fillo predilecto de Ourense en 1952.
## Notas
María Ramona Gómez Iglesias

**María Ramona Gómez Iglesias**, nada en Ourense en 1961, é unha escritora galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Filosofía e Ciencias da Educación pola Universidade de Santiago de Compostela e doutorada en Filosofía pola UNED en 2006 coa tese *La enseñanza de la virtud en el Protágoras platónico*. Catedrática de educación secundaria. Especialista de alumnos de altas capacidades, traballa no Equipo de Orientación específico da Consellería de Educación en Ourense. É autora de *El Logos Enamorado: Homosexualidad y Filosofía en la Grecia Antigua*, un estudo sobre as relacións entre a filosofía e o Eros no pensamento grego, fundamentalmente nos diálogos platónicos; o capítulo "Echoes of Eleusis: Love and Initiation in the Platonic Philosophy" do libro *Greek Philosophy and Mistery Cults*; os poemarios *Como un collar que podría ser de muerte* e *Espejos de Hamlets amarillos* e contos en volumes colectivos.

## Obras 
* *El logos enamorado. Homosexualidad y filosofía en la Grecia antigua*, 2012.
* *Como un collar que podría ser de muerte*, 2010.
* *Espejos de Hamlets amarillos,* 2019.
* *A las p....  de Tarantino.* Poemario inédito.
* *Amar a un nazi: mein Kampf*. Novela inédita. Triloxía. 
### Obras colectivas 
* "Echoes of Eleusis: Love and Initiation in the Platonic Philosophy"  en *Greek Philosophy and Mistery Cults*, 2016.
## Premios 
* XV Certame internacional de poesía María del Villar (2010).
* XVI Edición Certame de relatos da Fundación Gaceta de Salamanca (2011).
* I Premi ex novo literari de conte de temàtica històrica. Facultat de Geografia i Història. Universitat de  Barcelona (2010).
* Relato breve da UNED de Mérida (2013).
* Concurso de poesía elcercano (2019).
Caldo bordelés

dereita|250px|miniatura|Caldo bordelés pronto para uso

O **caldo bordelés** é unha combinación de sulfato cúprico e cal hidratado, inventado polos viñateiros da rexión de Bordeos, Francia, e coñecida localmente como *Bouillie Bordelaise*. Fabrícase por neutralización dunha solución de sulfato cúprico co cal. Contén 20 % de cobre (expresado en cobre metal). Foi inventada polo químico bordelés Ulysse Gayon e o botanista Alexis Millardet en 1880.

Úsase principalmente para controlar fungos en xardíns, viñedos, invernadoiros, en xeral infestacións fúnxicas, en especial fungos da vide. Este funxicida tense usado dende hai máis dun século e segue a empregarse, aínda que o cobre pode se lixiviar e poluír correntes de auga.

## Notas 
* O ABC da xardinaxe de Australia
* Bordeaux Mixture en Agriculture & Natural Resources, Universidade de California
* O caldo bordelés (*Bordeaux Mixture*) prevén os fungos en froiteiras, Gardens Alive!
* Artigo de discusión de uso, Missouri Environment & Garden

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fitopatoloxía