open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hospital do Rebullón

O **Hospital do Rebullón** foi un centro psiquiátrico de titularidade pública. Foi o único dos centros do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo que non se atopa nesta cidade senón no lugar do Rebullón, pertencente á parroquia de Tameiga, no concello veciño de Mos.

## Historia 
O 14 de xullo de 1929 celebrouse o acto de colocación da primeira pedra do edificio das colonias escolares de Vigo, unha colonia de verán para nenos pobres, baixo patrocinio da Caixa de Aforros Municipal de Vigo, a iniciativa do concelleiro socialista e futuro alcalde Emilio Martínez Garrido. O edificio inaugurouse o 13 de xullo de 1930 e durou como colonia ata agosto de 1936, cando pasou a mans do exército. Despois o edificio foi utilizado polo Padroado Nacional Antituberculose.

Despois, a iniciativa da Deputación Provincial de Pontevedra, pasou a ser centro de internamento psiquiátrico. Na década de 1990, seguindo as disposicións da Ley General de Sanidad de 1986, o hospital integrouse no SERGAS. O 19 de xaneiro de 2016 cesou a súa actividade asistencial, que pasou ao Hospital Nicolás Peña. Mantivéronse os outros servizos que se atopan nas súas dependencias.

## Estrutura 
Os cambios na forma en que se trataba aos pacientes psiquiátricos e a creación de unidades de saúde mental nos hospitais do Meixoeiro e Xeral determinou que o edificio fose quedando case baleiro. Deste xeito as dependencias foron ocupadas por distintos servizos:

* Edificio principal, adicado á hospitalización e tratamento de enfermos psiquiátricos.
* Base de ambulancia do 061.
* Dependencias e COGAMI (atención á discapacidade).
* Arquivo xeral de historias clínicas do CHUVI.
* Almacéns.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "El Rebullón, de psiquiátrico a almacén" *La Voz de Galicia*, 24/1/2016 .
Líder Eterno da Corea Juche

[miniatura|250px|dereita|O *Líder Eterno da Corea Juche*, [Kim Il-sung.]]
O título de **Líder Eterno da Corea Juche** (en coreano: 주체조선의 영원한 수령, tr.: Juchejoseon-ui yeong-wonhan sulyeong) está estabelecido na Constitución de Corea do Norte, emendada o 30 de xuño de 2016, onde di:

Trala morte de Kim Jong-il, a Constitución foi modificada en 2012, declarándoo **"Presidente Eterno da Comisión Nacional de Defensa**". En 2016 volveuse emendar a Constitución, cambiando as definicións anteriores de Kim Il-sung e Kim Jong-il por "Líderes Eternos da Corea Juche".

## Legalidade 
A frase "Presidente Eterno da República", só aparecía no prefacio, non no texto funcional da constitución e non estaba asociado con ningún cargo gobernamental con responsabilidades particulares, poderes, privilexios etc. Ademais, a única persoa á que facía referencia, xa falecera cando a súa redacción, polo cal non constituía un cargo oficial. O mesmo aplica agora co título de "Líderes Eternos da Corea Juche".

Despois de 1998 non hai ningún Presidente da República Democrática de Corea, sendo ese cargo abolido na reforma da constitución realizada aquel ano. Os seus poderes foron divididos entre tres cargos: a xefatura de goberno, isto é, o Premier Kim Jae-ryong; o Presidente do Presidium da Asemblea Suprema do Pobo Choe Ryong-hae; e o comandante en xefe, chamado Presidente da Comisión de Asuntos de Estado, Kim Jong-un. A constitución vixente divide, de maneira formal, o poder da presidencia entre este tres cargos, con Kim Jong-un como gobernante de facto.

## Notas
Dado

miniatura|250px|dereita|alt=Catro dados de cores ensinando as seis caras posibles|Catro dados de cores ensinando as seis caras posibles.
Un **dado** é un pequeno obxecto de forma poliédrica preparado para se pousar nunha das súas múltiples posicións sobre unha superficie plana, usado para xerar números aleatorios. Isto fai que os dados sexan axeitados para os xogos de azar ou xogos de mesa.

O dado tradicional é un cubo, cun número do 1 ao 6 en cada unha das súas caras. O deseño, no seu conxunto, pretende devolver un número enteiro do un ao 6 de xeito completamente aleatorio e con cada valor igualmente probable. Tamén existen outros obxectos considerados dados cunha variedade de formas, regulares e irregulares, e símbolos nas súas caras no canto de números.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Dice" por Eric W. Weisstein de MathWorld. Análise das probabilidades do dado
Gonorrinchiformes

[miniatura|300px|[sabalote (*Chanos chanos*)]]
Os **Gonorrinchiformes** (Gonorynchiformes) son unha orde de peixes teleósteos, dentro da superorde Ostariofisos (Ostariophysi). Comprende un reducido número de especies actuais e numerosas especies fósiles. Dentro desta orde está o sabalote (*Chanos chanos*), de certa importancia comercial.

## Características 
Posúen bocas pequenas, sen dentes, e un primitivo aparato de Weber. Este é unha cadea de pequenos ósos (as 4-5 vértebras anteriores modificadas), que conectan a vexiga natatoria co oído interno. Actúa a modo de caixa de resonancia e amplifica as vibracións e transmíteas ó oído interno, así como as variacións de presión.

## Clasificación 
Divídense en tres subordes e catro familias:
* Suborde Chanoidei:
** Familia Chanidae 
* Suborde Gonorynchoidei:
** Familia Gonorynchidae 
* Suborde Knerioidei:
** Familia Kneriidae
** Familia Phractolaemidae

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase
Otto Fritz Meyerhof

**Otto Fritz Meyerhof**, nado en Hannover o 12 de abril de 1884 e finado en Filadelfia (EUA) o 6 de outubro de 1951, foi un fisiólogo alemán.

## Traxectoria 
Realizou os estudos de Medicina en Friburgo e Estrasburgo, e o doutoramento en Heidelberg. Traballou no instituto de Fisioloxía e Bioloxía de Kiel. Foi director do instituto de Fisioloxía e Bioloxía Wilhelm Kaiser, Berlín.

O ascenso do partido nazi obrigou a Meyerhof, de orixe xudía, a emigrar a París, e posteriormente a Estados Unidos. Foi profesor de fisioloxía na Universidade de Pensilvania, e faleceu en Filadelfia, en 1951.

Os seus traballos orientáronse, preferentemente, no proceso químico que se verifica na combustión da glicosa presente no organismo e na liberación de enerxía que se desprende en toda contracción muscular.

Meyerhof comprobou que se a contracción muscular se produce en presenza de osíxeno, a glicosa transfórmase en ácido láctico e este, pola presenza do osíxeno, en anhídrido carbónico e auga.

Obtivo o Premio Nobel de Medicina en 1922, compartido con Archibald Vivian Hill.
Pablo José Taboada Camoira

**Pablo José Taboada Camoira**, nado o 19 de setembro de 1971, é un político galego do PPdeG.

## Traxectoria
Estudou Empresariais na Universidade da Coruña. É funcionario do concello de Palas de Rei dende 1995 onde foi policía municipal. Foi primeiro tenente de alcalde en Palas de Rei polo PPdeG a partir de 2007. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Palas de Rei e foi elixido alcalde con maioría absoluta, ó igual que nas seguintes eleccións de 2015.

En xullo de 2017 foi condenado, xunto co seu precedesor Fernando Pensado, a 15 meses de prisión e a 9 anos de inhabilitación por acoso acoso laboral á anterior secretaria municipal tras haber denunciado esta o caso en 2011. Tras presentar un recurso ante o Tribunal Supremo, en xaneiro de 2019 a condena foi revogada, polo que puido concorrer de novo como candidato do PPdeG nas municipais dese mesmo ano e volveu ser reelixido alcalde por maioría absoluta. Nese mandato foi designado deputado provincial. Nas municipais de 2023 foi novamente reelixido por maioría absoluta.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Palas de Rei

### Ligazóns externas
*Noticia en *La Voz de Galicia*
A Candeeira, San Simón da Costa, Vilalba

**A Candeeira** é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Simón da Costa
### Parroquias de Vilalba
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilalba
El Baix Guinardó

**El Baix Guinardó** é un barrio do distrito de Horta-Guinardó da cidade de Barcelona. Os límites administrativos do Baix Guinardó son polo oeste a rúa Sardenya, que fai de fronteira con Camp d'en Grassot i Gràcia Nova, ao sur limita co barrio de Sagrada Família pola rúa Sant Antoni Maria Claret, ao leste a rúa Cartagena separa El Guinardó do Baix Guinardó e polo norte limita co barrio de Can Baró facendo de fronteira a Avenida Mare de Déu de Montserrat e a Praza da Font Castellana.

## Lugares de interese 
* Casa de les Altures, sede do distrito de Horta-Guinardó
* Parc de les Aigües
* Xardíns Príncep de Girona
* Comisaría dos Mossos d'Esquadra de Horta-Guinardó
* Antiga caserna militar de Girona

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*El Baix Guinardó, na web do Concello de Barcelona 
*Asociación de Veciños do Baix Guinardó.
Ximnotiformes

[miniatura|300px|[Anguía eléctrica (*Electrophorus electricus*)]]
Os **Ximnotiformes** (Gymnotiformes) son unha orde de peixes teleósteos, dentro da superorde Ostariofisos (Ostariophysi). Comprende especies de río distribuídos por zonas tropicais húmidas desde Guatemala ata o norte da Arxentina, entre os que se inclúen os *peixes eléctricos* de Suramérica e os chamados *peixes coitelo*.

## Características 
Son peixes de hábitos nocturnos que se caracterizan por posuír órganos capaces de xerar un campo eléctrico. Quizais a especie máis coñecida sexa a anguía eléctrica (*Electrophorus electricus*), que pode emitir poderosas descargas eléctricas de ata 600 voltios para cazar e defenderse. Ademais destas descargas fortes e puntuais, todos xeran de forma continua un campo de menos de 1 voltio que lles serve para a navegación e a comunicación. En cada especie este campo é distinto e característico. Os órganos eléctricos derivan evolutivamente de células musculares, de ben nos Apteronotidae derivan de células nerviosas.

O corpo é de forma de coitelo ou cilíndrico, máis ou menos comprimido. Perderon as aletas pelvianas e a dorsal, pero a aleta anal é extremadamente longa e ondulada, para permitir movementos tanto cara a adiante como cara a atrás. A aleta caudal pode estar ausente ou ser moi reducida.

## Clasificación 
Divídense en dúas subordes e seis familias, que agrupan unhas 150 especies coñecidas:
* Suborde Gymnotoidei
** Familia Gymnotidae
* Suborde Sternopygoidei
** Familia Apteronotidae
** Familia Hypopomidae
** Familia Rhamphichthyidae
** Familia Sternopygidae

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase
El Carmel

**El Carmel** é un barrio popular do distrito de Horta-Guinardó de Barcelona, situado na parte alta da cidade. Esténdese polo outeiro do mesmo nome, pertencente aos contrafortes da serra de Collserola, cunha orografía accidentada con numerosos desniveis, o que provoca fortes pendentes en numerosas rúas do barrio.

Antigamente estaba dividido entre catro poboacións: Gràcia, Sant Joan d'Horta, Sant Martí de Provençals e Sant Andreu de Palomar. Entre finais do século XIX e principios do XX foi un lugar de segundas residencias para a burguesía da entón vila de Gràcia. Ata os anos 1920 tivo un carácter marcadamente rural, con numerosos hortos e zonas verdes, feito que empezou a cambiar coa chegada dunha crecente inmigración do resto de España. Entón, as vivendas unifamiliares deixaron paso ás barracas, mentres que a partir dos anos 1960 empezaron a construírse grandes bloques de vivendas dentro do boom inmobiliario da época, que acabaron por transformar a fisionomía do barrio.

El Carmel delimita cos barrios de La Teixonera, La Clota, Horta, La Font d'en Fargues e Can Baró do distrito de Horta-Guinardó, así como cos de El Coll e La Salut do distrito de Gràcia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Portal do Barrio do Carmel
Cubo

250px|miniatura|dereita|Representación dun cubo.
En xeometría, un **cubo** ou **hexaedro regular** é un obxecto sólido e tridimensional formado por seis caras cadradas, con tres que se xuntan en cada un dos vértices. O cubo forma parte dos cinco sólidos platónicos, é dual co octaedro e posúe simetría cúbica (ou simetría octaédrica). O hexaedro regular está formado por seis caras, oito vértices e doce arestas.

## Coordenadas cartesianas 
Para un cubo con centro na orixe de coordenadas, con arestas paralelas aos eixes e cunha lonxitude de 2, as coordenadas cartesianas dos vértices son
:(±1, ±1, ±1)
mentres que o interior está formado por todos os puntos (*x*0, *x*1, *x*2) con −1 *i* < 1.

## Fórmulas 
Para un cubo de lonxitude *a* de aresta:

Dado que o volume dun cubo é a terceira potencia dos seus lados, *a* × *a* × *a*, a esta terceira potencia chámaselle tamén cubo, por analoxía co cadrado, que é a segunda potencia.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cubo de Rubik
* Cubo OLAP

### Ligazóns externas 
* "Cube" por Eric W. Weisstein de MathWorld
Sant Genís dels Agudells

**Sant Genís dels Agudells** é un barrio do distrito de Horta-Guinardó da cidade de Barcelona. O barrio queda actualmente limitado pola Ronda de Dalt, a estrada da Arrabassada e a cidade sanitaria da Seguridade Social do Vall d'Hebron.

Atópase nas ladeiras da Serra de Collserola, foi unha das parroquias iniciais do chairo de Barcelona e o acta de dotación da parroquia foi o 4 de xullo do 931. A partir do 1359 pasou a depender do mosteiro da Vall d'Hebron.

Socialmente atopámonos cun pequeno barrio-dormitorio de Barcelona con escasa implantación de actividades e servizos.
La Vall d'Hebron

[250px|miniatura|*[Els mistos*, escultura de Claes Oldenburg instalada no barrio desde os Xogos Olímpicos de 1992.]]
'''La Vall d'Hebron''' é un barrio do distrito de Horta-Guinardó, na cidade de Barcelona. Atópase na esquina da Ronda de Dalt e o Paseo Vall d'Hebron e nel pódese atopar o Parque da Vall d'Hebron.

Desenvolveuse a partir do Plan Comarcal de 1953, coa construción de polígonos de bloques de vivendas. Cos Xogos Olímpicos de Barcelona de 1992 reordenouse a zona e ampliouse o ámbito do polígono, destinándose algúns equipamentos deportivos.

No norte do barrio, cruzando a Ronda de Dalt, atópase o barrio de Montbau, onde está o Hospital Universitario Vall d'Hebron, un dos máis importantes de Cataluña.
La Teixonera

**La Teixonera** é un barrio do distrito de Horta-Guinardó de Barcelona, situado na parte alta da cidade. Delimita cos barrios de El Carmel, La Clota, La Vall d'Hebron e Sant Genís dels Agudells do distrito de Horta-Guinardó, así como cos de El Coll e Vallcarca i els Penitents do distrito de Gràcia.

## Historia 
O nome do barrio provén de Joaquim Taxonera i Cassà (Arenys de Mar, 1858 - Barcelona 1934), un fabricante de calzado, propietario das terras da antiga leira de Can Grau, que parcelou para a súa posterior urbanización, segundo un proxecto de 1902. O barrio formouse entre 1915 e 1930, sendo coñecido como Colònia Taxonera.

Ao longo do século XX La Teixonera, como El Carmel e outros barrios da zona, foi centro dunha intensa inmigración do resto do estado, padecendo unha certa carencia de servizos básicos que non foi emendada ata os anos 80-90.

O 5 de novembro de 2011 apareceu unha gran focha duns 20 m² por mor das continuas choivas en Barcelona, que obrigou aos bombeiros a desaloxar un edificio situado no número 4 da praza de Isop.

## Notas
La Clota

**La Clota** é un barrio da cidade de Barcelona situado dentro do distrito municipal de Horta-Guinardó. Situado nunha depresión entre El Carmel e o paseo Vall d'Hebron, no suroeste de Horta; limitado pola rúa Lisboa, a Avenida do Cardenal Vidal Barraquer e a Avenida Estatut de Catalunya. La Clota é un dos núcleos de poboación máis antigos do distrito. Desde o pequeno espazo inicial, foise estendendo pola plana da casa Tarrida, unha antiga masía do século XIII, hoxe desaparecida. Era unha barriada popular de torres e casas con hortos.

Confluían, camiño da rambla de Horta, o torrente de Sant Genís, o das catorce plumas e o da Ginesa. Iso posibilitou o desenvolvemento dun gran número e variedade de instalacións hidráulicas, como pozos e canles de rega, que foron a orixe da fama de Horta como reserva de auga de Barcelona e que favoreceu a implantación de moitas lavanderías.

O crecemento urbano de La Clota non foi moi intenso, e mantivo ata hoxe ese aire rural que constitúe unha notable singularidade na Barcelona actual. Coexisten as casas baixas e masías centenarias con hortos, cun pequeno núcleo formado por edificacións auto construídas. Aínda quedan algúns talleres como carpinterías, marmolerías e ferrerías.
Siluriformes

[miniatura|300px|O siluro *[Silurus glanis*.]]
Os **Siluriformes** son unha orde de peixes teleósteos, da superorde Ostariofisos (Ostariophysi). Reúne unhas 2.200 especies, das que 1.200 viven en América do Sur, entre as que a máis coñecida é o chamado *peixe gato*. Case a totalidade son peixes de auga doce, se ben dúas familias son mariñas. Adoitan ser preeiros nocturnos e vivir cerca do fondo en augas pouco profundas.

## Características 
miniatura|esquerda|200px|Detalle das barbas.
Reciben o nome popular de *peixe gato* polos tentáculos ou barbas que presentan a cada lado da mandíbula superior e, nalgunhas especies, tamén da mandíbula inferior, que semellan os bigotes dun gato.

As aletas dorsais e pectorais adoitan estar provistas de espiñas afiadas, ás veces velenosas, que utilizan como defensa e que poden chegar a ocasionar graves feridas. Algunhas especies están cubertas de placas óseas embutidas baixo unha pel lisa.

O peixe gato común foi introducido en Europa desde Norteamérica e prosperou notablemente, sobre todo en Europa central. Ten catro barbas na mandíbula superior e catro na inferior, e habita en ríos de curso lento. O siluro é o *peixe gato* máis grande (os rexistros máximos de FishBase son 5 metros de lonxitude e 306 quilos de peso).

## Clasificación 
Comprende 38 familias e máis de 2.200 especies:
* Familia Akysidae
* Familia Amblycipitidae 
* Familia Amphiliidae 
* Familia Anchariidae 
* Familia Ariidae 
* Familia Aspredinidae 
* Familia Astroblepidae 
* Familia Auchenipteridae 
* Familia Austroglanididae 
* Familia Bagridae 
* Familia Callichthyidae 
* Familia Cetopsidae 
* Familia Chacidae 
* Familia Clariidae 
* Familia Claroteidae 
* Familia Cranoglanididae 
* Familia Diplomystidae 
* Familia Doradidae 
* Familia Erethistidae 
* Familia Heptapteridae 
* Familia Heteropneustidae 
* Familia Ictaluridae 
* Familia Lacantuniidae 
* Familia Loricariidae 
* Familia Malapteruridae 
* Familia Mochokidae 
* Familia Nematogenyidae 
* Familia Olyridae 
* Familia Pangasiidae 
* Familia Parakysidae 
* Familia Pimelodidae 
* Familia Plotosidae 
* Familia Pseudopimelodidae 
* Familia Schilbeidae 
* Familia Scoloplacidae 
* Familia Siluridae 
* Familia Sisoridae 
* Familia Trichomycteridae

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase
Montbau

miniatura|Parada de autobús do campus de Mundet
miniatura|Edificio de Mediodía: Facultade de Pedagoxía e Facultade de Formación do Profesorado
**Montbau** é un barrio do distrito de Horta-Guinardó, na cidade de Barcelona. 
Atópase ao pé da serra de Collserola, por encima da Ronda de Dalt e o Paseo Vall d'Hebron. Crese que o nome do barrio provén dunha deformación da torre de Gombau.

En 1956 foi cando se empezou a urbanizar a zona, que sempre estivera pouco habitada, para acoller a inmigración que chegaba a Barcelona. O Padroado Municipal da Vivenda encargou o proxecto dunhas 1.300 vivendas seguindo a liña urbanística racionalista do CIAM; a segunda fase dobrou a densidade que se previu inicialmente.

Na parte oriental do barrio localízase o campus de Mundet, onde estaban os antigos Fogares Mundet, que constituían unha entidade de carácter benéfico e que dan nome ao campus. No campus atópanse as facultades de Psicoloxía e Pedagoxía da Universidade de Barcelona, unha residencia xeriátrica e centros escolares.

Tamén se atopa o Palau de les Heures, edificación novecentista e con aires de castelo francés que data de 1895 e que está rodeado de xardíns.

Na parte occidental localízase a cidade sanitaria da Seguridade Social, o Hospital Universitario Vall d'Hebron, o Hospital San Rafael e o CAP (centro de atención primaria) San Rafael, un conxunto dos maior e mellor dotados equipamentos de Cataluña e España.
Os Castros, San Simón da Costa, Vilalba

**Os Castros** é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Simón da Costa 
### Parroquias de Vilalba 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilalba
Tuberosidade costal da clavícula

A **tuberosidade costal** é unha formación ósea da superficie inferior da clavícula que serve para a inserción do ligamento costoclavicular.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Jesús Posada

miniatura|Jesús Posada (centro) e Eduardo González Mazo (esquerda) no Claustro Extraordinario da Universidade de Cádiz, acto de Investidura de novos doutores no ano 2012.
**Jesús María Posada Moreno**, nado en Soria o 4 de abril de 1945 é un político e funcionario español.

## Traxectoria 
Foi gobernador civil de Huelva (1979-1981), presidente da Xunta de Castela e León (1989-1991) e ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación (1999-2000) e de Administracións Públicas (2000-2002) do Goberno español. É deputado pola provincia de Soria dende 1993 e dende o 31 de decembro de 2011 até o 27 de outubro de 2015 foi o presidente do Congreso dos Deputados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha no Congreso dos Deputados
Hexaedro

Un **hexaedro** é calquera poliedro con seis caras. A miúdo o termo utilízase para designar o cubo, que é un hexaedro regular con todas as súas caras cadradas e tres cadrados ao redor de cada vértice.

## Tipos 
Existen sete hexaedros convexos topoloxicamente distintos, un dos cales existe en dúas formas de imaxe especular.

Hai tamén tres hexaedros cóncavos topoloxicamente distintos:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Prismatoide

### Ligazóns externas 
*Poliedros de 4-7 caras por Steven Dutch
-602

## Acontecementos 
* Aeropo I convértese en rei de Macedonia (ata o -576).
## Nacementos 
*
## Mortes 
* Filipo I de Macedonia.

## Outros 
*
Historia ano a ano
## Notas
Suco subclavio da clavícula

O **suco subclavio** da clavícula é unha canle ósea da zona media da superficie inferior. Está máis ao medio que a tuberosidade costal. Serve para a inserción do músculo subclavio e da fascia coracoclavicular. Nalgunhas ocasións, a canle está dividida en dous por un septo intermuscular pertencente ao propio subclavio.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Hiodóntidos

Os **Hiodóntidos** (Hiodontidae) son a única familia da orde Hiodontiformes, peixes teleósteos pertencentes á superorden Osteoglosomorfos (Osteoglossomorpha). Contan unicamente con dúas especies vivas e numerosas fósiles. Son peixes de augas doces distribuídos nos ríos de Norteamérica.

## Características 
Alcanzan unha lonxitude máxima de 50&nbsp;cm. Teñen unha aleta anal moderadamente longa, cuns 20 radios, e separada da aleta caudal, bifurcada.

## Clasificación 
Divídense en catro xéneros, tres deles extinguidos:
* Xénero *Eohiodon* (extinto)
* Xénero *Hiodon* 
** *Hiodon alosoides* (Rafinesque, 1819)
** *Hiodon tergisus* (Lesueur, 1818)
* Xénero *Plesiolycoptera* (extinto)
* Xénero *Yanbiania* (extinto)

FishBase non dá ós Hiodontiformes categoría de orde senón que coloca a familia Hiodontidae dentro da orde Osteoglossiformes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase
Cuberta axilar

200px|miniatura|Cuberta fibrosa axilar
A **cuberta axilar** é unha cuberta fibrosa da axila, que protexe o primeiro tramo da arteria axilar, da vea axilar e do plexo braquial. Continúase a través da fascia cervical fonda.

Nos procedementos anestésicos esta zona pode servir para un bloqueo farmacolóxico.
## Véxase tamén 
### Notas 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Can Baró

**Can Baró** é un barrio do distrito de Horta-Guinardó da cidade de Barcelona, situado na parte alta.

Esténdese ao redor do Turó da Rovira, un outeiro pertencente aos contrafortes da serra de Collserola, cunha orografía accidentada con numerosos desniveis, o que provoca fortes pendentes en numerosas rúas do barrio. Can Baró delimita cos barrios de El Carmel, El Guinardó e El Baix Guinardó do distrito de Horta-Guinardó, así como co de La Salut do distrito de Gràcia.

## Historia 
O nome do barrio provén da antiga masía de Can Baró, remodelada en 1647 segundo consta na porta principal; actualmente é un centro educativo. No século XIX era propiedade de Josep Manuel de Pascali i Santpere, barón de Sant Lluís -de aí o nome de *Can* («casa» en catalán) *Baró* («barón»)-. Sobre a historia antiga do barrio cabe destacar a presenza dun poboado ibérico no Turó da Rovira, achado en 1930 nuns traballos de construción. Posteriormente, en 1869, uns novos propietarios, os irmáns Joaquín e Luisa de las Llanas y López de la Huerta, residentes en Madrid, parcelaron a leira, sendo a orixe da urbanización do barrio. Naquel entón a leira pertencía ao antigo municipio de Sant Martí de Provençals, que foi anexionado a Barcelona en 1897.

Un dos feitos máis destacables na historia do barrio foi a construción do depósito de augas do Parc de les Aigües, que abastecía de auga á capital, cunha subministración procedente do estanque de Dosrius, construído en 1868 na leira de Can Baró. Posteriormente, en 1886 construíuse outro depósito na cima do Turó da Rovira, chamado depósito de Les Altures, con capacidade para 1.000 m³. Cabe destacar tamén a presenza na leira de Can Baró dunhas canteiras que foron explotadas ata ben entrado o século XX.

Durante a Guerra Civil instaláronse unhas baterías antiaéreas no Turó da Rovira, concretamente catro canóns Vickers de 105mm, que entraron en funcionamento o 3 de marzo de 1938. Ao final da guerra só quedaban dous canóns en funcionamento, que continuaron na súa localización ata unha data indeterminada en que foron retirados. En 2006, a zona foi rehabilitada como centro de estudo para a memoria histórica.

Ao longo do século XX Can Baró, como El Carmel e outros barrios da zona, foi centro dunha intensa inmigración do resto do estado, que propiciou o fenómeno do barraquismo, xunto á carencia de servizos básicos que non foi emendada ata os anos 80-90. Actualmente é unha zona en rehabilitación, cun proxecto para constituír un parque municipal (*Els Tres Turons*) que comprenda os tres outeiros da zona: a da Rovira, a do Carmel e a da Creueta del Coll.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Historia de Can Baró
Osteoglosiformes

Os **Osteoglosiformes** (Osteoglossiformes), do grego *linguas con ósos*,´é unha orde de peixes teleósteos, relativamente primitivos, todos de auga doce.

## Características 
Caracterízanse por presentaren linguas con ósos ou dentes, e a parte posterior do tracto gastrointestinal á esquerda do esófago e do estómago (en tódolos demais peixes está á dereita).

Unha especie, a *arapaima* (*Arapaima gigas*), pode alcanzar os 450&nbsp;cm de lonxitude.

## Clasificación 
* Suborde Notopteroidei
** Familia Gymnarchidae
** Familia Mormyridae 
** Familia Notopteridae 
** Familia Ostariostomidae (extinta)
* Suborde Osteoglossoidei
** Familia Arapaimidae
** Familia Osteoglossidae 
** Familia Pantodontidae 
** Familia Singidididae (extinta)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns internas 
* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase
A Braña, San Simón da Costa, Vilalba

**A Braña** é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Simón da Costa 
### Parroquias de Vilalba 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilalba
Serie A de Ecuador

A **Primeira Categoría Serie A** é o campionato nacional de fútbol profesional en Ecuador, organizado anualmente pola Federación Ecuatoriana de Fútbol dende 1957. O torneo consta de 12 equipos, que xogan dúas fases. A primeira fase dispútase no primeiro semestre do ano, e consta de 22 xornadas, é dicir, 2 voltas. A segunda fase dispútase no segundo semestre do ano, e consta doutras 22 xornadas. Ó remate das dúas fases, dispútase unha final entre os gañadores das dúas fases, para determinar cal é o campión do torneo.
O actual campión é o Deportivo Quito, que acadou en 2011 o seu 5º título; mentres que os clubs máis laureados na historia da competición son o Barcelona SC e o CD El Nacional con 13 títulos, seguidos do CS Emelec e do LDU Quito con 10 títulos.

Os equipos ecuatorianos non tiveron moito éxito ó longo da historia da Copa Libertadores, a máxima competición continental en Suramérica. O Barcelona SC xogou dúas finais, nos anos 1990 e 1998, caendo en ámbalas dúas finais, fronte ó Club Olimpia e ó CR Vasco da Gama. Posteriormente, en 2008 o LDU Quito disputou a final fronte ó Fluminense FC, acadando nesa ocasión por vez primeira un equipo ecuatoriano o éxito continental.

## Equipos 2012 
*  En 1964 o Barcelona non disputou o Campionato Nacional. 
*  O Deportivo Quito retornou a mediados de 1980 á Primeira División. 
*  O El Nacional retornou a mediados de 1980 á Primeira División. 
*  O Emelec retornou a mediados de 1981 á Primeira División. 

## Campións 
[300px|miniatura|dereita|[Estadio Monumental Isidro Romero Carbo|Monumental Isidro Romero, fogar do Barcelona SC.]]
[300px|miniatura|dereita|[Estadio de Liga Deportiva Universitaria|Casa Blanca, fogar do LDU Quito.]]
[300px|miniatura|dereita|[Estadio Olímpico Atahualpa|Olímpico Atahualpa, fogar do CD El Nacional.]]

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina focicial da Federación Ecuatoriana de Fútbol 
* Páxina web Fútbol.ec 
* Páxina web Ecuagol.com
Luciano Puga Blanco

**Luciano María Puga Blanco**, nado en Proente (A Merca) o 30 de decembro de 1842 e finado na Coruña o 26 de setembro de 1899, foi un xurista e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel María Puga Feijoo. Licenciado en Dereito Civil e Canónico pola Universidade de Santiago de Compostela e doutorado pola Universidade Central de Madrid en 1867. Foi alcalde de Santiago de Compostela (1870-1871), deputado en Cortes polo distrito de Santiago de Compostela (1871-1871) e polo da Coruña (1884-1886), e gobernador do Banco Español na Habana (1891). Foi senador pola Real Sociedad Económica Matritense de Amigos del País (1891) e pola provincia cubana de Matanzas (1893). Ao regresar de Cuba foi nomeado fiscal do Tribunal Supremo (1895). Dirixiu o xornal coruñés *El Clamor de Galicia* (1881-1882). Defendeu a Curros Enríquez cando foi condenado por *Aires da miña terra* e publicou *Informe oral pronunciado por (...) en defensa de D. Manuel Curros Enríquez* (1881). Finou na Coruña o 26 de setembro de 1899.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  

### Ligazóns externas 
* Luciano Puga Blanco, avogado defensor de Curros Enríquez, traduciu mal ó poeta para defendelo ben artigo de Xesús Alonso Montero.
CAMEO

**CAMEO** (acrónimo de *Chem Act Mtrls Eject Orb*) foi un satélite artificial da NASA lanzado o 24 de outubro de 1978 desde a base Vandenberg da Forza Aérea mediante o mesmo foguete Delta 2910 que puxo en órbita o satélite Nimbus 7.

## Características 
CAMEO ía acoplado á segunda fase do foguete Delta co que se lanzou o Nimbus 7. A misión do satélite consistiu en liberar gases de cinco recipientes en diferentes momentos da súa órbita para observar o seu comportamento e interacción coa ionosfera e magnetosfera terrestres e estudar as auroras polares.

O satélite levaba un recipiente con litio e os restantes catro con bario. A liberación do barios dos catro recipientes tivo lugar a unha altura de 965&nbsp;km sobre o polo norte entre as latitudes 76 e 84.

## Notas
Xosé Mosquera Pérez

**Xosé Mosquera Pérez**, nado no Carballal (antigo concello da Enfesta) o 18 de setembro de 1895 e finado en Santiago de Compostela o 30 de decembro de 1965, foi un profesor galeguista.

## Traxectoria 
Dirixiu o grupo de teatro Cativezas (1923-1925). Popularizou o personaxe "O Vello dos Contos" na emisora santiaguesa Unión Radio Galicia (1932-1936), co que fixo campaña a favor do Estatuto de Galicia de 1936. Militante do Partido Galeguista, en febreiro de 1936 abandona o Partido con Manuel Beiras para unirse á Dereita Galeguista. Foi un dos promotores da Misa de Rosalía.
miniatura|Busto de Mosquera, en Santiago.
Na posguerra foi redactor de *La Noche*. En 1946 saíu á venda a Casa da Matanza por 100.000 pesetas. Mosquera coñeceu a noticia por medio de Xesús Rey-Alvite e, xunto con Manuel Beiras e Camilo Agrasar foron a Padrón para negociar coa dona da casa. Ao darse conta de que non tiñan medios suficientes para comprala, Mosquera decidiu pedirlle axuda económica ao seu amigo José Villar Granjel e contoulle a intención que tiña de adquirir a casa para convertela nun símbolo de galeguidade e para fundar un Padroado composto por galegos ilustres que conservasen a casa e a memoria de Rosalía. 
miniatura|Placa na vivenda de Mosquera na rúa do Franco de Santiago.
O 15 de novembro de 1947 Mosquera convocou en Santiago un grupo de antigos galeguistas (Ramón Otero Pedrayo, Manuel Gómez Román, Luís Iglesias Iglesias, Fermín Bouza-Brey, Paulino Pedret Casado, Felipe Cordero Carrete, Aquilino Iglesia Alvariño, Manuel Beiras García, Xaime Illa Couto, Antonio Fraguas Fraguas e Xesús Ferro Couselo) e constituíron o Padroado Rosalía de Castro co propósito de facerse cargo do inmoble e de transformar a casa nun verdadeiro museo rosaliano, con biblioteca especializada, aberto ao público. Dúas semanas despois faleceu José Villar Granjel e legou a súa metade da casa ao Padroado. Mosquera estaba gravemente endebedado co pago da súa metade da casa, débeda que pagou o Centro Galego de Bos Aires, conseguindo así que toda a casa fose propiedade do Padroado. Como agradecemento colocóuselle unha placa ao lado do Mausoleo de Rosalía no Panteón de Galegos Ilustres. Foi presidente do Padroado. Foi elixido membro correspondente da Real Academia Galega en 1952.

## Vida persoal 
Casou con Dolores Souto e foi pai de Dolores Mosquera Souto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 

### Ligazóns externas 
* Xosé Mosquera Pérez no Álbum de Galicia.
* Primeiros pasos do galego na radiodifusión (1933-1936). A primeira radio galega
* O vello dos contos
Batracóididos

miniatura|300px|*Batrachomoeus dubius*
Os **Batracóididos** (Batrachoididae) ou *peixes sapo* son unha familia de peixes teleósteos, a única familia da orde Batrachoidiformes. Son peixes mariños, moi comúns nos océanos Atlántico, Índico e Pacífico, pero tamén con raras especies de auga doce. Tanto o nome común como o científico aluden ó seu parecido con certos anfibios.

## Características 
Son de tamaño pequeno a mediano (cun máximo de 57&nbsp;cm) e cunha forma característica: cabeza grande e corpo esmagado, moitas veces con barbas ou outros apéndices. Normalmente carecen de escamas, aínda que algúns presentan escamas de tipo cicloide. Os ollos sitúanse en posición máis dorsal que lateral; a boca, grande, está rodeada de premaxilar e maxilar.

Teñen dúas aletas dorsais con fortes espiñas, aletas pelvianas por diante das pectorais, tamén con algúns radios espiñosos. Posúen vexiga natatoria e unha ou máis liñas laterais na cabeza e no corpo.

Aliméntanse preferentemente de moluscos e crustáceos, que cazan ó axexo, pousados e camuflados no fondo; tamén de invertebrados e outros peixes. A cor do corpo, normalmente marrón con puntos ou manchas negras, permite mimetizarse co fondo, pero outras especies que viven en arrecifes de coral presentan cores rechamantes.

Os exemplares da subfamilia *Porichthyinae* posúen fotóforos no lateral, que producen bioluminescencia.

## Clasificación 
miniatura|300px|*Opsanus tau*, da subfamilia Batrachoidinae
Divídense en 3 subfamilias e 20 xéneros:
* Subfamilia Batrachoidinae (os máis comúns e máis estendidos) 
* Subfamilia Porichthyinae
* Subfamilia Thalassophryninae

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Taxonomía Batrachoidiformes (ITIS)
* Taxonomía Batrachoididae (ITIS)
* Taxonomía Batrachoidiformes (FishBase)
* Taxonomía Batrachoididae (FishBase)
Camaret-sur-Mer

**Camaret-sur-Mer** (en ) é unha cidade portuaria francesa do departamento do Finistère. Está situada na punta da península bretoa na costa do océano Atlántico.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Camaret-sur-Mer
Podiceps

***Podiceps*** é xénero de aves da familia Podicipedidae, cuxas especies coñécense popularmente co nome de **mergullóns**.

O xénero reprodúcese ao longo de Europa, Asia, Norte, Centro e América do Sur. Habendo especies no Hemisferio Norte que emigran no inverno ás zonas costeiras ou a climas máis quentes.

Viven entre a vexetación ribeirega de lagos e lagoas de auga doce, aniñando na beira da auga. Normalmente poñen dous ovos, e os seus pitos adoitan ser riscados.

Todo o xénero son nadadores e mergulladores excelentes, e se alimentan de peixes, que capturan mergullándose baixo a auga. 
Os adultos posúen unha plumaxe de cría rechamante, sen presentar dimorfismo sexual entre os sexos. No inverno, a plumaxe é diferente.

## Especies 
* *Podiceps grisegena*, Mergullón cincento (invernante raro)
* *Podiceps cristatus*, Mergullón cristado (invernante regular e reprodutor)
* *Podiceps auritus*, Mergullón real (invernante raro e reprodutor local)
* *Podiceps nigricollis*, Mergullón orelleiro (invernante regular)
* *Podiceps andinus* († 1977)
* *Podiceps major* 
* *Podiceps occipitalis* 
* *Podiceps taczanowskii* 
* *Podiceps gallardoi*

## Notas 
* Xosé Manuel Penas Patiño & Carlos Pedreira López & Calros Silvar (2005), Baía Edicións. Guía das aves de Galicia, 326. ISBN 84-87674-06-2.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Peto

O termo **Peto** pode referirse a:

***Pícidos**, un paxaro;
***Peto**, un recipiente usado para aforrar;
***Peto**, un pequeno saquiño da roupa que serve para gardar obxectos.
* **Peto (armadura)**, parte da armadura que protexe o peito e abdome.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Peto de ánimas
Diagonal da cara

[miniatura|dereita|250px|O segmento AC (en vermello) é a diagonal dunha das caras, mentres que o segmento AC' (en azul) é unha [diagonal espacial.]]
En xeometría, a **diagonal da cara** dun poliedro é aquela diagonal trazada sobre unha das caras, é dicir, o segmento que une dous vértices non adxacentes. Está en contraste coa diagonal espacial que pasa polo interior do poliedro.

Por exemplo, un cuboide ten doce diagonais na totalidade das súas caras, que poden ter ata tres lonxitudes diferentes. Pola súa banda, un dodecaedro regular ten 60 diagonais de cara.

A lonxitude das diagonais de cara dun cubo de lado *a* é \sqrt 2a.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Diagonal espacial

### Ligazóns externas 
* "Face diagonal" por Eric W. Weisstein de MathWorld
Cancale

**Cancale** (*Kankaven* en bretón, *Cauncall* en galó) é unha  cidade portuaria francesa do departamento  de Ille e Vilaine, na Bretaña. Está situada na costa da Canle da Manga.

## Demografía 
## Administración 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial de Cancale
Diagonal espacial

[miniatura|dereita|250px|O segmento AC' (en azul) é unha das diagonais espaciais, mentres que o segmento AC (en vermello) é unha [diagonal da cara.]]
En xeometría, a **diagonal espacial** dun poliedro é aquela diagonal trazada desde un vértice ao vértice oposto pasando polo centro da figura. Está en contraste coa diagonal da cara.

A lonxitude das diagonais espaciais dun cubo de lado *a* é \sqrt 3a.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Diagonal da cara

### Ligazóns externas 
* "Space diagonal" por Eric W. Weisstein de MathWorld
Casetón

[miniatura|dereita|Cúpula do [Panteón de Roma decorado con cinco filas de casetóns.]]
[miniatura|dereita|Casetóns no teito da [Catedral de Pisa.]]
**Casetón** ou **artesón** (do latín *capsa*, caixón) é un termo arquitectónico que designa cada un dos adornos ocos xeométricos (como cadrados, rectángulos ou octógonos) que se dispoñen en forma regular (parecido a un taboleiro de xadrez) nun teito ou no interior dunha bóveda.

É unha técnica xa utilizada na antigüidade clásica. Un exemplo típico dáse no Panteón de Roma ou na Basílica de Maxencio. Posteriormente púxose de novo de moda, principalmente, durante o Renacemento e o Barroco e máis tarde no Neoclasicismo.

Observando un teito ou unha cúpula que contén artesóns, a miúdo dá a impresión que está atravesado por vigas ou molduras que se entrecruzan nas esquinas.

Esta estrutura non só está xustificada por razóns estéticas, senón que os casetóns poden utilizarse ademais para reducir o peso dunha cúpula, como no caso do Panteón de Roma. Os casetóns adoitan estar decorados con típicos rosetóns e ata pintados como ''trompe-l'œil''.

Na construción moderna chámaselles casetóns ás pezas, de forma cúbica ou prismática rectangular, que serven a xeito de encofrado ou cimbra para dar forma ás laxas reticulares, ou forxados bidireccionais.

## Notas 
## Véxase tamén
-557

## Acontecementos 
* Os persas conquistan a cidade grega de Éfeso.

## Nacementos 
* Simónides de Ceos, poeta grego.
* Ouyang Jun (欧阳询), calígrafo chinés.

## Mortes 
*
## Outros 
*

Historia ano a ano
Cherburgo-Octeville

**Cherburgo-Octeville** (en francés: *Cherbourg-Octeville*) é unha  cidade portuaria francesa do departamento  da Mancha. Está situada no Canle da Mancha. O municipio creouse no ano 2000 pola fusión das cidades de *Cherburgo*  e *Octeville*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
A conxura dos necios

***A conxura dos necios*** é unha novela en lingua inglesa escrita por John Kennedy Toole co título de ***A Confederacy of Dunces***. Escrita cara a 1962, foi publicada postumamente en 1980 e galardoada co premio Pulitzer en 1981. O título fai referencia a unha cita de Jonathan Swift. Foi traducida ao galego por Eva Almazán, e publicada por Factoría K en 2008.

## Sinopse 
Ignatius J. Reilly é o personaxe central, un home hipocondríaco de 30 anos que vive coa súa nai viúva en Nova Orleáns. É un ser inadaptado e anacrónico que soña co regreso da moral e a forma de vida medieval. Titulado universitario, só se relaciona coa nai e con Myrna, unha antiga compañeira de estudos que vive en Nova York coa que intercambia cartas.

Para ser escoitado nun mundo no que é incomprendido, vai escribindo a súa cosmovisión en cadernos que ten ciscados polo seu cuarto, coa esperanza de ordenalos algún día para crear a súa obra mestra. Vese levado pola deusa Fortuna a formar parte do mundo capitalista, obrigado a someterse á nova forma de escravitude que para el é o traballo. Resígnase, comparándose a Boecio, e comeza a traballar para un xudeu nunha fábrica de pantalóns e despois como vendedor ambulante de salchichas.

Logo de ser acusado de escribir unha carta vexatoria a un empresario en nome do seu xefe, a nai quere ingresalo nun sanatorio psiquiátrico, e el decide marchar a Nova York con Myrna, rematando cun final aberto.

## Estilo 
A novela ten unha estrutura lineal, dividida en catorce capítulos. Está narrada en terceira persoa cun narrador omnisciente, pero inclúe cartas e escritos do propio personaxe escritos en primeira persoa, cun léxico moito máis complexo e culto.

É unha obra urbana, ambientada na cidade de Nova Orleáns na década de 1960, e reflicte os diferentes barrios e as diferenzas sociais existentes. Amósase a tensión e o conflito racial entre brancos e negros, así como as diversas correntes musicais do momento e o desexo da clase media de levar a cabo o soño americano.

## Historia 
A novela foi escrita cando Toole facía o servizo militar en Porto Rico. A obra ten trazos autobiográficos, pois o propio autor traballou nunha factoría téxtil mentres estudaba, coñeceu ben o barrio francés da súa cidade, no que axudou a vender comida de forma ambulante, e viviu coa súa madre bastante tempo, mesmo despois de rematar a carreira universitaria.

Logo de enviar infrutuosamente o orixinal a varias editoriais, suicidouse en 1969. A súa nai, logo de atopar o manuscrito, levouno de novo a distintas editoriais, que tamén o rexeitaron. Empeñada na publicación, contactou co escritor Walker Percy, que axudou na súa edición e escribiu un prólogo.

## Adaptacións 
Leváronse a cabo varios intentos de levar a novela ao cinema, pero ningún saíu adiante. Para o papel de Ignatius pensouse en John Goodman.

Foi levada ao teatro en 2002 por Sarabela Teatro, con Fernando Dacosta como Ignatius. A adaptación gañou dous Premios María Casares.
CHIPSat

**CHIPSat** (acrónimo de *Cosmic Hot Interstellar Plasma Spectrometer Satellite*) foi un observatorio espacial da Universidade de California en Berkeley e da NASA lanzado o 13 de xaneiro de 2003 ás 00:45 UT mediante un foguete Delta II 7320 desde a base Vandenberg da Forza Aérea.

## Nave
O satélite, construído por SpaceDev, pesaba 64&nbsp;kg e estabilizábase nos tres eixos usando catro volantes de inercia, tres bobinas magnéticas, dous sensores solares, un magnetómetro, un sensor lunar e sensores de xiro para proporcionar unha precisión no apuntado de 2 graos. O satélite usaba o bus BD-II, baseado en aluminio. A potencia eléctrica era proporcionada por células solares montadas no corpo do satélite e capaces de dar ata 106 vatios que alimentaban varias baterías de níquel-cadmio usadas durante os eclipses. O control térmico da nave era pasivo e o sistema de control e comunicacións usaba un só ordenador cunha CPU Motorola Power PC 750. CHIPSat foi o primeiro satélite en usar unicamente TCP/IP e FTP como protocolo de comunicacións co equipo de terra, emitindo en banda S. 

## Instrumentación
O satélite levaba como único instrumento un espectrómetro ultravioleta de baixo custo e alta sensibilidade denominado *CHIPS* e que lle deu nome ó satélite. *CHIPS* é o acrónimo de *Cosmic Hot Interstellar Plasma Spectrometer*, que significa *espectrómetro cósmico de Plasma interestelar quente*. O satélite realizaba observacións a través de seis pequenas aperturas no panel traseiro.

## Estado da misión
CHIPSat foi apagado por falta de fondos o 11 de abril de 2008 tras funcionar correctamente durante cinco anos.

## Notas