open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Golfo (xeografía)

Un **golfo** é unha parte do mar de grande extensión, pechada por puntas ou cabos de terra.

Aínda que moitas veces se confunde cunha baía, e non está claro onde está a fronteira entre o que é un golfo e unha baía, enténdese que estas últimas son de menor extensión.

Golfo é o nome máis común en galego. En cambio entre os falantes de inglés, portugués ou outros idiomas prefírese o nome de *baía*. Os golfos de grande extensión poden comprender outros golfos máis pequenos ou baías, que adoito son de menor profundidade, e que reciben os nomes de "enseada", "rada", "cala" ou "caleta".

Este tipo de accidentes xeográficos ten unha grande importancia estratéxica e económica xa que, normalmente, son lugares ideais para a construción de portos e diques.

## Principais golfos do mundo 
### Golfos de América 
* Golfo de México. 1 550 000&nbsp;km² 
* Golfo de Alasca. 1 531 000&nbsp;km²
* Golfo de San Lourenzo. 259 000&nbsp;km²
* Golfo de California, tamén chamado Mar de Cortés. 153 000&nbsp;km² 
### Golfos de Europa 
* Golfo de Biscaia. 225 000&nbsp;km² 
* Golfo Ártabro
* Golfo de Cádiz
* Golfo de Valencia
* Golfo de Finlandia
* Golfo de Almería

### Golfos de Asia, África e Oceanía 
* Golfo de Bengala. 2 172 000&nbsp;km²
* Golfo de Guinea. 1 533 000&nbsp;km²
* Golfo de Carpentaria. 310 000&nbsp;km²
* Golfo Pérsico. 233 100&nbsp;km²
* Golfo de Adén. 220 000&nbsp;km²
* Golfo de Omán. 181 000&nbsp;km² 
* Golfo de Tonquín. 116 000&nbsp;km²
* Golfo de Biafra
* Golfo de Aqaba

## Notas
Contradique

Un **contradique** é un dique que se constrúe preto do dique principal dun porto principal, co obxecto de reforzalo.

É unha infraestrutura de grande importancia, especialmente para os chamados *portos exteriores* (non abrigados nunha ría, golfo ou baía), xa que mellora o abrigo da dársena, diminuíndo a incidencia da ondada, feito que facilita as operacións dos buques dentro do porto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Porto Exterior da Coruña
Nosa Señora das Neves

**Nosa Señora das Neves** é unha antiga advocación mariana que se remonta ao século IV e que está moi estendida en Italia, España, Latinoamérica e Portugal.

A orixe atribúese á época do papado de Liberio (352 - 366) no que se relata que un ancián e adiñeirado matrimonio da nobreza patricia de Roma que non tivera fillos e aos que se atribuía gran caridade cara aos demais, solicitou da Virxe María que lles sinalase que debían facer cos seus bens para garantir o mellor uso cristián da herdanza. A tradición católica conta que a Virxe se manifestou ante eles e indicoulles que, alá onde sinalase, construíselle un templo. Outras versións afirman que a Virxe se apareceu en soños aos esposos e ao Papa e anuncioulles a neve de agosto.

A obra concluíuse un ano despois, co financiamento da familia patricia e o apoio eclesiástico. A igrexa desapareceu non moito tempo despois, e reconstruíuse polo Papa Sixto III ao redor do ano 434, sendo na actualidade a Basílica de Santa María a Maior.

A devoción á nosa Señora das Neves quedou reducida a Roma e a súa periferia, polo menos até os inicios do ano 1000. A primeira obra artística da que se ten constancia que representou o milagre atribúese a un discípulo de Giotto que se conserva na Basílica actual.

## Galicia 
250px|miniatura|Altar exterior na capela da Nosa Señora das Neves, en Buxantes, Dumbría
Existen en Galicia varias parroquias baixo a advocación da Virxe das Neves (Véxase: Parroquias de Galicia baixo a advocación da Nosa Señora das Neves); ademais de numerosas ermidas en outeiros e montañas que veneran esta virxe, probabelmente lugares onde caeron nevadas fóra de tempo e onde existían antigas veneracións a deusas pagás celtas.

### As Neves 
O concello pontevedrés das Neves toma o seu nome pola aparición de abundante neve un 5 de agosto. Venérase a Virxe das Neves e todos os 5 de agosto hai unha romaría e festas. É unha Virxe moi venerada.

## Véxase tamén
### Bibliografía
**Enciclopedia Católica* de 1913 (en dominio público).

### Ligazóns externas
*
*
*
*
Copa das Nacións de Montreux 1923

O **Torneo de Pascua** de 1922 foi a terceira edición da actualmente denominada Copa das Nacións de Montreux. O torneo foi celebrado entre os días 1 e 2 de abril de 1923 na cidade de Montreux (Suíza). Nesta terceira edición, organizada polo Montreux Hockey Club participaron os propios anfitrións e a selección de Inglaterra.

O torneo consistiu en tres partidos entre os dous equipos, gañados todos eles polo combinado inglés, que finalizou cun cómputo global de 18 goles a 8.

## Resultados 
## Notas
Martina Hingis

200px|miniatura|Martina Hingis en 2006
**Martina Hingis**, nada o 30 de setembro de 1980 en Košice, Eslovaquia, é unha tenista profesional eslovaco-suíza.
Dique seco

[miniatura|[Remolcador en seco. Obsérvase unha embarcación cos traballos de pintura de carena concluídos.]]
miniatura|Diques flotantes.
**Dique seco**, ou **dique de carena**, é o nome que reciben as instalacións portuarias destinadas a poñer as embarcacións fóra da auga para efectuárense reparacións na súa parte externa.

Estas reparacións que se realizan en forma periódica reciben o nome de carenado e efectúanse na parte do casco coñecida como obra viva ou carena.

Dístínguense varias clases de diques secos:
* **Varadoiro**, é o sistema máis primitivo, que se emprega na actualidade só para embarcacións menores de pouco porte. Consiste nun plano inclinado sobre o que se despraza o barco a levantar.
***Dique de marea**, dique seco que non precisa de bombas hidráulicas porque queda seco na marea baixa;
***Dique flotante**, tamén chamado **dique boiante**, é un dique seco construído con tanques que se inundan e baixan para que o buque poida entrar nel, e que se desauga por medio de bombas, ao fin de que quede en seco ou co barco flotando, segundo as necesidades
* **Sincroelevador**, trátase dun sistema de trabes articuladas izadas por cabestrantes nos seus extremos. O conxunto pode ser operado sincronicamente xerando unha plataforma de elevación de gran porte.

## Na cultura popular 
*  Estar no dique seco: estar sen realizar a actividade ou traballo que normalmente se leva a cabo.

## Notas 
## Véxase tamén
Fátima, Portugal

**Fátima** é unha freguesía portuguesa do concello de Ourém, cunha área de 71,29&nbsp;km² e 10&nbsp;302 habitantes (2001).
Densidade: 144,5 hab/km². A poboación pertence ó distrito de Santarém, na subrexión de Médio Tejo.

A localidade debe o seu nome á antiga ocupación dos musulmáns nese territorio, xa que «Fátima» foi o nome da filla preferida de Mahoma. 
 
É coñecida polas aparicións da Virxe María que tres pastorciños (Lucía de Jesús dos Santos, Francisco e Jacinta Marto) afirmaron ter entre o 13 de maio e o 13 de outubro de 1917, no lugar chamado *Cova da Iria*.

A construción do Santuario de Fátima a partir de 1928 trouxo o desenvolvemento á localidade, conseguindo ser elevada á categoría de cidade o 12 de xuño de 1997.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nosa Señora de Fátima

### Ligazóns externas 
* Santuario de Nosa Señora de Fátima – Sitio web oficial 
* Capelinha das Aparicións – Emisión en directo 
* Peregrinos de Fátima – Páxina oficial
Ourém

**Ourem** é unha cidade portuguesa pertencente ó Distrito de Santarém, na rexión Centro e na subrexión de Médio Tejo, con preto de 46&nbsp;196 habitantes.

## Freguesías 
As freguesías de Ourém son as seguintes:

* Alburitel
* Atouguia
* Casal dos Bernardos
* Caxarias
* Cercal
* Espite
* Fátima, Portugal
* Formigais
* Freixianda
* Gondemaria
* Matas
* Nossa Senhora da Piedade (Ourém)
* Nossa Senhora das Misericórdias (Ourém)
* Olival
* Ribeira do Fárrio
* Rio de Couros
* Seiça
* Urqueira

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Castelo de Tomar

O **castelo de Tomar** é un castelo templario que se atopa na cidade de Tomar, na beira dereita do río Nabão, freguesía de São João Baptista, distrito de Santarém, Portugal.

O castelo formaba parte durante a Reconquista da chamada *Liña do Teixo*, xunto con outros castelos da rexión, todos da mesma época e estilo: Almourol, Idanha, Monsanto, Pombal e  Zêzere. Contén no seu interior o Convento de Cristo, ó cal servía de protección.

Está clasificado como Monumento Nacional dende o 23 de xuño de 1918 e, xunto co Convento de Cristo, Patrimonio da Humanidade pola UNESCO dende o 30 de xuño de 1983.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ealo de Sá, Mª. Col. Alberto Luna,*El arquitecto Juan de Castillo. El constructor del mundo*, Etnocantabria, 2009, ISBN 97-8846-134-9357.

### Ligazóns externas 
* Información do Convento de Cristo, Tomar
Santuario de Fátima

O **Santuario da Nosa Señora do Rosario de Fátima** (máis coñecido sinxelamente como **Santuario de Fátima**), atópase na *Cova da Iria*, freguesía de Fátima (Portugal), e é un dos máis importantes santuarios marianos do mundo. O santuario atópase a 11 quilómetros da cidade de Ourém, a 25 quilómetros de Leiria, a 120 quilómetros de Lisboa, a 180 quilómetros de Porto e está aproximadamente a 300 metros por enriba do nivel do mar, en pleno macizo calcario de Estremadura.

## Historia 
[miniatura|esquerda|150px|Os tres pastorciños de Fátima: [Lucía dos Santos, Francisco e Jacinta Marto.]]
En 1917, Lucía dos Santos, Francisco Marto e Jacinta Marto (coñecidos como "os tres pastorciños"), afirmaron ter presenciado varias aparicións da Virxe María. Nunha desas aparicións díxolles que construísen unha capela naquel lugar, que hoxe en día é a parte central do santuario onde está gardada unha imaxe da virxe. Co paso do tempo, o santuario medrou, ata hoxe en día, no que existen xa dúas basílicas, aumentado así a capacidade de acollida dos peregrinos no recinto aberto.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Santuario de Nosa Señora de Fátima – Sitio web oficial 
* Capelinha das Aparicións – Emisión en directo 
* Peregrinos de Fátima – Páxina oficial
Illa Ymer

**Illa Ymer** () é unha illa no nordés de Groenlandia. A illa forma parte do Parque Nacional do Nordeste de Groenlandia.

A illa Ymer leva o nome do xigante Ymir, o antepasado da Jotuns na mitoloxía nórdica.

## Xeografía 
A illa atópase no lado sur da entrada do fiorde Kaiser Franz Joseph. a metade norte da illa de Ymer forma unha península chamada Terra de Gunnar Anderson que ten un estreito istmo, no oeste. O fiorde entre as dúas metades da illa chámase fiorde Dusen.

A illa Ymer ten unha superficie de 2.437&nbsp;km². É montañosa, Angelin Bjerg é o seu pico máis alto, alcanza unha altura de 1900 m. O rechamante Castelo do Diaño *(Teufelsschloss)* atópase no outro lado do fiorde Kaiser Franz Joseph, fronte á costa sur do Cabo Petersens, no extremo noroeste da illa Ymer.

## Notas
Coviña

dereita|miniatura|Detalle da *Laxe das Rodas*, cunha coviña de 21 cm de diámetro e 5 cm de profundidade no centro do petróglifo da esquerda, así como pequenas coviñas (puntos) ao redor del.
miniatura|Coviñas nunha rocha en Alpe Prà, Italia.
En arqueoloxía, denomínase **coviña** (tamén chamada **cazoleta** ou **corgo**) a un pequeno oco artificial escavado na superficie dalgunhas rochas, tendo xeralmente unha sección semiesférica e planta circular (aínda que tamén se atopen de planta cuadrangular). Poden atoparse tanto illadas como formando agrupacións, con outras coviñas ou con outros gravados rupestres ou petróglifos.

Aínda que o caso máis común é que se atopen gravadas nas superficies de formacións rochosas naturais, tamén poden aparecer en ortóstatos megalíticos.

As coviñas son un dos motivos rupestres máis recorrentes, en todas as épocas e latitudes. Son comúns nos petróglifos galegos. A súa cronoloxía abranguería, en Europa, do Paleolítico Medio (*La Ferrassie*) até a Idade de Ferro.

### Fertilidade 
Breck Parkman reportou que os indios Pomo buscaban o poder resultante da produción de coviñas para curar a infertilidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Marca de cazoleta e aneis
* Pía megalítica
* Megalitismo
* Petróglifo
* Arte prehistórica
* Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre
Praza da Ribeira, Porto

A **Praza da Ribeira** (en ) é un praza histórica, localizada na freguesía de São Nicolau, nunha das zonas máis antigas e típicas da cidade do Porto, en Portugal. Está incluída no centro histórico da cidade, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

## Orixe do nome 
A praza debe o seu nome ao cais, en alusión á beira do río do Porto.
Río Rons

O **Rons** é un río que discorre polo concello de Pontevedra e desauga no río Lérez no seu treito final na Xunqueira de Alba, na parte norte da cidade de Pontevedra. A foz no río Lérez localízase na zona das Correntes, así chamada porque neste punto xúntanse as correntes dos ríos Rons e Lérez e mailas augas da ría de Pontevedra

## Percorrido 
A lonxitude do río Rons é de aproximadamente seis quilómetros. É o río que forma o encoro da cidade de Pontevedra, o encoro de Pontillón de Castro, situado na parroquia pontevedresa de Verducido. Nace moi preto do monte Acibal e parte duns poucos metros ao norte do Encoro de Pontillón de Castro até o río Gándara. Ambos conflúen na parroquia de Alba e xa co nome de Gándara desembocan na maior zona húmida do municipio de Pontevedra: as marismas de Alba, que forman parte do parque da Xunqueira de Alba.

O río pasa por varias parroquias do municipio de Pontevedra, partindo de Verducido e pasando no seu treito alto por Cerponzóns. Nesta parroquia no lugar de Leborei é cruzado por unha ponte do século XVIII que ten un cruceiro monumental, chamado o cruceiro de Ánimas.

Consérvanse varios muíños no curso do río. No seu treito baixo pasa pola parroquías de Campañó e de Alba (Santa María), polo lugar de San Caetano, e por prados e bosques de ribeira. A partir de San Caetano pasa a formar parte do río Gándara, que desemboca nas marismas de Alba. É cruzado polas estradas PO-224 e a N-550.

## Notas
Ribeira, Porto

[miniatura|350px|A Ribeira vista dende [Vila Nova de Gaia.]]
A **Ribeira** é un dos lugares máis antigos e típicos da cidade de Porto, en Portugal. Atópase na freguesía de São Nicolau, á beira do río Douro, e forma parte do Centro Histórico do Porto, Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. É, actualmente, unha zona moi adoita polos turistas e lugar de concentración de bares e restaurantes.

Na Ribeira salientan a Praça da Ribeira, popularmente coñecida como *praça do cubo*; a Rúa da Fonte Taurina, unha das máis antigas da cidade; o Muro dos Bacalhoeiros e a Casa do Infante, onde se cre que naceu o Infante D. Henrique en 1394. Foi nesta zona do Porto onde viviu unha das figuras máis senlleiras da cidade, o chamado Duque da Ribeira, coñecido por ter salvo a varias persoas de morrer afogadas.

## Galería de fotos

Rabelos en el río Duero, Vila Nova de Gaia, Portugal, 2012-05-09, DD 14.JPG
Rabelos en el río Duero, Vila Nova de Gaia, Portugal, 2012-05-09, DD 07.JPG
Cais da Ribeira, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 12.JPG
Cais da Ribeira, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 13.JPG
Cais da Ribeira, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 19.JPG
Cais da Ribeira, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 22.JPG
Puente Don Luis I, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 09.JPG
Rua de São João, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 01.JPG
Rua de São João, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 03.JPG

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*As cores da Ribeira - Rutas e Destinos
*Ribeira - Guía da Cidade
*Bares da Ribeira  - Guía da Noite
Lingua wayuu

O **wayuu** (en wayuu: *Wayuunaiki*), é unha lingua arauaca falada por 305&nbsp;000 persoas do pobo wayuu, que habitan no noroeste de Venezuela e no nordeste de Colombia, na península da Guajira. O wayuu é unha das grandes linguas arauacas. Existen diferenzas mínimas dependendo da rexión da Guajira na que vivan os falantes. A meirande parte dos mozos wayuu tamén falan español de xeito fluído. A extinta lingua guanebuca puido ter sido un dialecto do wayuu.

Para promover a integración cultural e o ensino bilingüe entre os wayuu e os outros colombianos, o *Centro Etnoeducativo Kamusuchiwo’u* desenvolveu unha iniciativa para crear un dicionario ilustrado wayuunaiki–español, español–wayuunaiki. O wayuu está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en wayuu
### Ligazóns externas 
*WayuuTribe.com  -About the Wayuu People and Wayuu Art 
*Brief explanation of the Wayuunaiiki language 
*Spanish-Wayuunaiki dictionary
Barco Rabelo

[miniatura|250px|Barco Rabelo coa Ribeira de [Porto, Portugal|Porto ó fondo.]]
miniatura|250px|Barco rabelo con barricas de ñnavegando no río Douro, 1900.
miniatura|250x250px|Modernos rabelos para paseos turísticos.
O **barco rabelo** é unha embarcación portuguesa, típica do río Douro que tradicionalmente transportaba as barricas de viño do Porto dende o Alto Douro, onde se atopan as viñas, até Vila Nova de Gaia - Porto, Portugal, onde o viño era almacenado e, posteriormente, comercializado e enviado a outros países.

Sendo un barco de río de montaña, o rabelo non ten quilla e é de fondo chan, variando o seu tamaño entre 19 e 23 metros de eslora e 4,5 metros de manga. A súa construción é con taboleiros superpostos, ó estilo nórdico, a diferenza das naves de orixe mediterránea.

Cunha vela cadrada, o rabelo era manexado normalmente por seis ou sete homes. En canto ós mastros, só empregan un, tamén ó estilo nórdico. Para o seu goberno, utiliza un remo longo en popa, chamado "espadela". Cando era preciso, os barcos remontaban o río remolcados dende camiños de sirga por homes ou por bois.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Viño do Porto
* Rexión viñateira do Alto Douro
Picanzo isabelino

O **picanzo isabelino** (***Lanius isabellinus***) é unha ave pertencente á familia do lánidos.

## Características
Parente próximo do *Lanius phoenicuroides*. O seu ventre é amarelo pálido. O dorso é agrisado e cola vermella. Coma todos os picanzos presenta un anteface negro. Os xuvenís e femias son menos marcados e confúndense cos xuvenís do *Lanius phoenicuroides*. A súa lonxitude non excede dos 18&nbsp;cm.

## Distribución
Cría no oeste de Mongolia e oeste da China. Viaxante raro en Europa, e unicamente no outono.

## Notas
Ceolwulf de Wessex

**Ceolwulf de Wessex**, finado en 611, foi un monarca do Reino anglosaxón de Wessex.
## Traxectoria 
Fillo de Cutha (quen á súa vez era fillo de Cynric), e irmán de Ceol, reinou desde 597 até 611. Ceolwulf chegou ao trono en substitución do seu sobriño, o fillo de Ceol, Cynegils, xa que esta era aínda demasiado novo para gobernar.

Non existen moitos datos acerca do seu reinado, que durou catorce anos. Na Crónica Anglosaxoa establécese que estivo constantemente en guerra, e a súa fazaña mellor rexistrada é unha batalla contra o Reino de Sussex en 607.

Tras a súa morte, o trono pasou finalmente ao seu sobriño, Cynegils.

## Notas 
* Xenealoxía do Reino de Wessex (512/664) en Reyes e Reinos Genealogías .
Ceol de Wessex

**Ceol de Wessex** (tamén chamado **Ceola** ou **Ceolric**) foi un rei de Wessex.
## Traxectoria 
Fillo de Cutha (fillo, á súa vez, de Cynric), reinou desde 591/592 até 597, despois de suplantar ao seu tío Ceawlin tras vencelo nunha batalla nun lugar chamado Woden's Barrow ou *Wodnesbeorg*, en Wiltshire. Así, arrebatou o trono ao seu lexítimo herdeiro, o fillo de Ceawlin Cuthwine. Tras a súa morte, o trono pasou ao seu irmán Ceolwulf, porque o seu fillo Cynegils de Wessex era demasiado novo para asumilo, algo ben visto entre os saxóns.
## A liña de Ceol 
Ceol foi fundador dunha sub-familia real de Wessex, que gobernou en diferentes períodos até o século VII: 591-645, 648-674 e 676-685, abarcando os seguintes monarcas: Ceol, Ceolwulf, Cynegils, Cenwalh, Seaxburh e Centwine. Doutra banda, Coenwulf de Mercia e Ceolwulf I de Mercia considerábanse descendentes de Ceol, o que significaría que tres séculos despois da súa morte a liña de Ceol seguía presente.
## Notas 
* Ceol of Wessex na Encyclopædia Britannica. 2009. Encyclopædia Britannica Online. 14 Feb. 2009
* Xenealoxía do Reino de Wessex (512/664) en Reis e Reinos Xenealoxías.
Pazo dos Duques de Braganza

O **Pazo dos Duques de Braganza** (en portugués: *Paço dos Duques de Bragança* ou simplemente *Paço dos Duques*) é unha pazo construído no século XV, en Oliveira do Castelo, Guimarães, por Afonso I, duque de Braganza para a súa amante, para teren unha residencia luxuosa para os dous cando este fose rei. O estilo borgoñón deste palacio reflecte os seus gustos, adquiridos nas viaxes por Europa, aínda que o aspecto actual foi recreado, de forma polémica, durante o Estado Novo (a II República portuguesa de Salazar no século XX).

## Historia 
miniatura|left|Patio central
Foi erguido no século XV por iniciativa de Afonso I de Braganza, moi preto do castelo medieval de Guimarães de . De estilo borgoñón, ficou desocupado e en ruínas cando os duques se mudaron para o Pazo Ducal de Vila Viçosa, en Évora, período no que o edificio foi perdendo aos poucos a súa forma orixinal que, actualmente, permanece ignorada.

En 1933, durante o o goberno de António de Oliveira Salazar, foi transformado en residencia oficial do presidente, após unha campaña de restauración polémica.

## Características 
Algunhas salas no seu interior compoñen un museo, onde destacan tapetes persas, tapices flamengos (con temática sobre as conquistas portuguesas no Norte de África) e pinturas, como o *Cordeiro Pascal* de Josefa de Óbidos ou o retrato de Catarina de Braganza.

En homenaxe ás proezas marítimas dos portugueses, o teito da sala de banquetes reproduce o casco virado dunha carabela.

No primeiro semestre de 2015 tivo 137.402 visitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Paço dos Duques da Rua de Santa Cruz.jpg|O palacio en ruínas nun gravado de 1861.
Ficheiro:Paço dos duques de Bragança 2.jpg|Fachada principal.
Ficheiro:Pt-gmr-palaciodosduques.jpg |Pazo visto dende o Castelo de Guimarães.
Ficheiro:Guimarães paço.jpg|Arcadas.
Ficheiro:19.4.14 Guimaraes 36 (13917306492).jpg|Patio central decorado para evento.
Ficheiro:Paços Duques de Bragança 3.jpg |Fachada leste.

Ficheiro:Guimarães - Paço dos Duques de Bragança (10).jpg |Teito do Salón Nobre.
Ficheiro:Guimarães - Paço dos Duques de Bragança (12).jpg |Capela.
Ficheiro:Guimaraes, Portugal (20983032736).jpg |Réplica dun dos Tapices de Pastrana.
Ficheiro:Guimaraes, Portugal (21009540255).jpg |Salón Nobre.
Ficheiro:Guimaraes, Portugal (21009300695).jpg |Sala de Armas
Ficheiro:Guimarães-Paço do Dusques de Bragança-Salão de São Miguel-20140912.jpg |Salón de San Miguel.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castelo de Guimarães
### Ligazóns externas 
*Web oficial do edificio
Volta a Turquía

dereita|miniatura|O pelotón na edición do 2014.

A **Volta a Turquía** (en turco: *Cumhurbaşkanlığı Bisiklet Turu*) é unha volta ciclista por etapas que se disputa en Turquía todos os anos. Ten categoría 2.HC do UCI Europe Tour dende o 2010, aínda que anteriormente tivo outros coeficientes: dende 2006 categoría 2.2, e entre 2008 e 2010 coeficiente 2.1.

Dispútase dende o ano 2002, aínda que dende 1967 xa se levaban disputando outras edicións illadas. A primeira edición foi afeccionada mentres que as dúas seguintes xa foron da máxima categoría afeccionada, a 2.6. e logo de 2.5 (última gategoría profesional). Dende a creación dos Circuítos Continentais UCI sempre formou parte do circuíto europeo, aínda que non sempre co mesmo coeficiente.

Realízase en oito etapas, aínda que nalgunhas ocasións a primeira é un prólogo ou unha carreira de exhibición. Normalmente, saía de Istanbul e acababa en Alanya, porén dende a edición de 2012 vense facendo ao revés, con inicio en Alanya e chegada en Istanbul.

O único ciclista con dúas vitorias é o iraniano Ghader Mizbani. O actual campión é o portugués José Gonçalves.

## Clasificacións 
thumb|right|250px|A mascota da proba Pardus.
Dende o 2016, as clasificacións que se disputan son as seguintes:
* 25px **Maillot azul**. Vestido polo líder da clasificación xeral.
* 25px **Maillot branco**. Vestido polo mellor na clasificación de Belezas de Turquía.
* 25px **Maillot vermello**. Vestido polo líder da montaña.
* 25px **Maillot verde**. Vestido polo primeiro nos puntos.

## Gañadores 
thumb|right|250px|Adam Yates no podio final do 2014.
Lista de gañadores dende o ano 2002.

## Vitorias por países 
Lista de vitorias por países dende o 2002.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Turquía

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
V-18

O **Viario 18** ou **Conexión da autovía AC-14** **coa autoestrada de peaxe AP-9**, é unha vía de alta capacidade en proxecto que suporía unha alternativa para desconxestionar o tráfico existente entre a AC-11 e a AP-9.

## Historia 
Nomeado provisionalmente no proxecto como V-18, de forma análoga ao Viario 14 (V-14), foi planificado polo Ministerio de Fomento de España, para buscar alternativas que permitan desconxestionar a AC-11. En abril de 2012, encargouse un primeiro estudo baixo a xestión da ministra Ana Pastor Julián.

O maior volume do tráfico da entrada e saída da cidade A Coruña é a AP-9, a pesar de que se trata dunha autoestrada de pagamento, xa que funciona como conexión máis directa coa A-6 cara a Lugo e Castela e León ademais dos destinos que lle son propios. Ademais, a AP-9, ten un tramo de peaxe na sombra (o comprendido entre o acceso da Barcala e a AC-11) desde maio de 2006, que lle dá maior volume de tráfico á Coruña desde Cambre, San Pedro de Nós, O Temple e O Burgo, especialmente nas horas punta dos días laborábeis.

Así, esta alternativa desde a AP-9, permitiría ter unha conexión polo sur ao oeste da Coruña a través da AC-14 e a V-14, a barrios como o dos Rosales, A Agra do Orzán, O Ventorillo, Elviña, O Birloque, San Pedro de Visma, Labañou - San Roque, Os Mallos, Vioño etc. Contando, asemade, cunha conexión aos polígonos industriais A Grela-Bens, Pocomaco e Vío, evitando deste xeito conexións desde a AC-11, que na actualidade repercuten en conxestións de tráfico en vías como a Avenida de San Cristovo, a Ronda de Outeiro ou a Avenida de Arteixo até os accesos a ditos polígonos.

### Evolución 
* Marzo de 2015: exposición do proxecto a información pública, cun orzamento estimado de licitación da obra de 18,9 millóns de euros.
* Agosto de 2016: Fomento solicita a declaración de impacto ambiental.
* Xullo de 2017: fíxose público que unha tramitación irregular do propio Fomento obrigaba a reiniciar a avaliación medioambiental.

## Tramos 

## Trazado (en proxecto) 

## Notas
Aescwine de Wessex

**Aescwine de Wessex**, finado c. 676, foi un monarca do reino anglosaxón de Wessex, pero probabelmente non foi o único rei de Wessex nese momento.
## Traxectoria 
Segundo Beda, despois da morte do Rei Cenwalh: . Algunhas tradicións colocan a Aescwine como sucesor da raíña Seaxburh, esposa de Cenwalh. En cambio, outras fontes consideran que a esta última asucedeu o pai de Aescwine, Cenfus.

A Crónica anglosaxoa sitúa o comezo do reinado de Aescwine ao redor do ano 674. Nese parágrafo tamén se achega unha xenealoxía, que o fai descendente en quinta xeración de Cynric.

Na Crónica Anglosaxoa tamén se menciona que en 675 Aescwine se enfrontou na batalla de Bedwin contra Wulfhere de Mercia. Aínda que conseguiu repeler ás tropas inimigas, foi incapaz de sacar maior vantaxe da vitoria obtida.

A Aescwine sucedeuno en 676 Centwine.

## Notas
Permeabilidade magnética

miniatura|Comparación sinxela de permeabilidades para: ferromagnetos (μf), paramagnetos (μp), diamagnetos (μd) e o baleiro (μ0).

En física chámaselle **permeabilidade magnética** á capacidade dunha substancia ou medio para atraer e facer pasar ó seu través campos magnéticos. Así pois, permeabilidade magnética mide a habilidade dun material para soportar a formación dun campo magnético no seu interior. Polo tanto, é o grao de magnetización que un material consegue en resposta dun campo magnético aplicado.

Vén dada pola relación entre a indución magnética existente e a intensidade do campo magnético que aparece no interior do material.  O termo foi usado en setembro de 1885 por Oliver Heaviside. A magnitude recíproca da permeabilidade magnética é a *reluctancia magnética*.

En unidades do SI, a permeabilidade mídese en Henrios por metro (H/m ou H·m−1), ou Newtons por Amperios ó cadrado (N·A−2).

A magnitude así definida, o grao de magnetización dun material en resposta a un campo magnético, é a permeabilidade absoluta e represéntase  polo símbolo (letra grega) μ:

:\mu = \frac {B} {H},

onde *B* é a indución magnética (densidade de fluxo magnético) no material, e *H* a intensidade do campo magnético.

Para o baleiro, *µ*0 = 4π&nbsp;×&nbsp;10−7 H·m−1 ≈  12.57×10−7&nbsp;H·m−1 ou N·A−2 ou  {\frac{V \cdot s}{A \cdot m}} .

miniatura|Curva de magnetización para ferromagnetos (e ferrimagnetos) e a correspondente permeabilidade
Coldrain

**Coldrain** (estilizado como **coldrain**) é unha banda xaponesa de post-hardcore formada en 2007 en Nagoia. Os seus membros son Masato David Hayakawa (voz), Ryo "Y.K.C" Yokochi (guitarra solista), Kazuya "Sugi" Sugiyama (guitarra rítmica, coros), Ryo "RxYxO" Shimizu (baixo, coros) e Katsuma Minatani (batería).

## Discografía 
## Notas
Volta a Turquía 2016

A **52ª edición da Volta a Turquía** disputouse entre o día 24 de abril e o 1 de maio de 2016. Disputouse en oito tiradas: 7 onduladas e 1 de alta montaña. A carreira comezou en Istanbul e rematou na cidade de Selçuk despois dun percorrido de 1.265,7 quilómetros.

A vitoria foi para o portugués do Caja Rural João Gonçalves que logrou o liderado na segunda contra o reloxo. O segundo posto foi para o seu compañeiro David Arroyo, mentres que terceiro o kazakh Nikita Stalnov.

Nas clasificacións secundarias, Manuel Belletti venceu na clasificación por puntos, Przemysław Niemiec gañou na clasificación da montaña, Lluís Mas foi o mellor na clasificación de Belezas Turcas e o Caja Rural proclamouse o mellor equipo.

## Equipos 
Na carreira participaron 15 conxuntos. Deses 15: 2 eran UCI World Teams, 8 da categoría Profesional Continental e 5 Continentais.

## Etapas 
## Clasificación xeral 
A seguinte táboa amosa as dez primeiras posicións da clasificación xeral tralo remate da carreira:

## Outras clasificacións 
### Clasificación por puntos 
### Clasificación da montaña 
### Clasificación das Belezas Turcas 
### Clasificación por equipos 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Volta a Turquía

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Pablo Suárez García

**Pablo Suárez García**, nado en Oviedo en 1973, é un escritor e tradutor asturiano.

## Traxectoria 
Estudou telecomunicacións, matemáticas e filoloxía, realizando a especialidade en filoloxía asturiana. Autor de diversos traballos de investigación sobre lingua asturiana, o seu labor máis coñecido é o de tradutor, salientando as traducións ao asturiano de *Tirant lo Blanc* e *Don Quixote da Mancha*. Desde o ano 2016 é académico correspondente da Academia de la Llingua Asturiana

## Obra 
* ''A la gueta'l coritu: d'El Picu Coritu trubiecu a la Eneida de Virxilio* en *Lletres Asturianes* 101 (2009)
* *Tirán el Blancu* (2012)
* *La identificación d'autoría n'asturianu* en *Lletres Asturianes* 109 (2013)
* *La deturpación toponímica n'Asturies* en *Lletres Asturianes* 110 (2014)
* *La torna de los clásicos de la Corona d'Aragón a la llingua asturiana* en *Revista Mirabilia* (2015)
* *L'arte la guerra. Sobre'l léxicu bélicu na nuesa llingua* en *Lletres Asturianes* 112 (2015)
* *Don Quixote de la Mancha'' (2015)

## Notas
Creoda de Wessex

**Creoda de Wessex**, nado ao redor do ano 493, é un escuro personaxe da historia temperá do Reino de Wessex, que só aparece mencionado no prefacio da Crónica anglosaxoa. Alí establécese que foi fillo de Cerdic e pai de Cynric, que foron monarcas dese reino.

## Notas
Ceawlin de Wessex

**Ceawlin** (tamén chamado "**Ceaulin**" ou "**Caelin**"), morto c. 593, foi un Rei de Wessex, no que é agora o suroeste de Inglaterra.
## Traxectoria 
Fillo de Cynric de Wessex, e neto de Cerdic de Wessex, quen é considerado como o primeiro Rei de Wessex.

Non existen moitos datos concretos acerca do seu reinado, pero é posíbel que neses anos Wessex vise expandirse o seu territorio. Isto concorda co historiador Beda, quen na súa obra *Historia ecclesiastica gentis Anglorum* recoñece a Ceawlin como un do oito *bretwaldas*, que é o nome que os anglosaxóns lles daban a aqueles monarcas que lograran unha supremacía temporal sobre os demais reinos.

Ceawlin morreu en 593 e fora deposto o ano anterior, posibelmente polo seu sucesor, Ceol.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (1991). 
* Swanton, Michael (1996). 

### Outros artigos 
* *Bretwalda.*
Cenwalh de Wessex

**Cenwalh**, finado ao redor de 674, foi rei de Wessex en dous períodos.
## Traxectoria
Fillo de Cynegils, asumiu o trono á morte do seu pai, en 643. Con todo, dous anos despois o reino foi ocupado polo rei Penda de Mercia, quen nesa época estaba enfrontado con Northumbria nunha guerra pola hexemonía da rexión. 
Esta guerra estaba marcada tamén por intereses relixiosos, xa que Penda era un rei pagán en tempos en que todos os monarcas anglosaxóns estaban a ser cristianizados.
Durante uns anos, Cenwalh refuxiouse xunto ao rei Anna de Anglia Oriental, onde foi tamén bautizado. Considérase que, previamente, Cenwalh repudiara á súa esposa naquel momento, que era irmá de Penda.
En 648, Cenwalh foi restaurado no trono. A partir de 672, reinou xunto á súa última esposa, Seaxburh ou Sexburga. Esta sucedeuno por un breve tempo logo da súa morte en 674.
## Véxase tamén
### Bibliografía
* B. Kjølbye-Biddle: *The 7th century minster at Winchester interpreted*. In: L. A. S. Butler, R. K. Morris: *The Anglo-Saxon church: papers on history, architecture, and archaeology in honour of Dr H. M. Taylor*, Council for British Archaeology Research Report 60, 1986, S. 196–209.
* D. P. Kirby, Alfred Smyth, Ann Williams (Hrsg.): *A Biographical Dictionary of Dark Age Britain*, Routledge, Londres – Nova York 1991, ISBN 978-1-85264-047-7.
* Barbara Yorke: *Wessex in the early Middle Ages (Studies in the Early History of Britain)*, Continuum, 1995, ISBN 978-0718518561.
* D. P. Kirby: *The Earliest English Kings*, Routledge, Londres-Nova York 2000, ISBN 978-0415242110.
* Michael Lapidge et al. (Hrsg.): *The Blackwell Encyclopaedia of Anglo-Saxon England*. Wiley-Blackwell, Oxford u. a. 2001, ISBN 978-0-6312-2492-1.
* Barbara Yorke: *Kings and Kingdoms of early Anglo-Saxon England*. Routledge, Londres-Nova York 2002, ISBN 978-0-415-16639-3. PDF (6,2 MB)
* Barbara Yorke: *Cenwalh*. In: *Oxford Dictionary of National Biography*. Oxford University Press, Oxford 2004 ([http://www.oxforddnb.com/index/101004996)
Cynegils de Wessex

**Cynegils de Wessex**, finado en 643, foi rei de Wessex (611-643).

## Traxectoria 
Era fillo do rei Ceol de Wessex. Sucedeu ao seu tío Ceolwulf logo da súa morte. En 614, Cynegils e o seu fillo Cwichelm, derrotaron aos galeses en Brampton. En 628, iniciaron unha guerra contra o rei Penda de Mercia en Cirencester. A guerra terminou coa firma dun tratado. En 634, Cynegils permitiulle a Birino traer a cristiandade a Wessex. O ano seguinte Birino bautizou ao rei Cynegils e ao rei Oswald de Northumbria. O ano seguinte logo do seu bautismo, Cwichelm morreu pelexando contra os galeses (636). Cynegils morreu en 643 e o trono foi cedido ao seu outro fillo, Cenwalh.

Cynegils tivo cinco fillos:
* Cwichelm (m. 636), rei de Wessex. 
* Cenwalh (m. 674?), rei de Wessex entre 643 e 645, e entre 648 e 674. 
* Centwine de Wessex (m. 685?), rei de Wessex entre 676 e 685.
* Cyneburh, casada con Oswald de Bernicia, rei de Northumbria. 
* Egelwine ou Ethelwine, coñecido como San Egelwine de Athelney.
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Royal Berkshire History: Cynegils, King of Wessex (Died AD 643)
Cwichelm de Wessex

miniatura|Reinos anglosaxóns de Inglaterra.
**Cwichelm**, finado ao redor de 636. foi un rei de Wessex.

## Traxectoria 
Fillo máis vello de Cynegils. Acompañou ao seu pai nas loitas contra os galeses, a quen derrotaron en Brampton (614), e contra o rei Penda de Mercia.
O historiador Beda o Venerable, na súa obra *Historia ecclesiastica gentis Anglorum*, menciona a Cwichelm como o instigador do intento de asasinato do rei Edwin de Deira, ao redor do 626. A última mención de Cwichelm nas Crónicas indica que foi bautizado en Dorchester, ao mesmo tempo que o seu pai e o rei Oswald de Northumbria, e que faleceu o mesmo ano.

Logo da súa morte, o seu pai continuou no trono. Posteriormente, o reino pasou a mans do seu irmán Cenwalh.
Coñéceselle un fillo, Cuthred, quen puido ser un rei vasalo baixo Cynegils e Cenwalh.

## Notas
E3 Harelbeke

[dereita|miniatura|[Stijn Devolder e Guillaume Van Keirsbulck subindo o Muur van Geraardsbergen no 2012.]]

A **E3 Harelbeke**, anteriormente denominada **Harelbeke–Antwerp–Harelbeke** e **E3-Prijs Harelbeke**, é unha clásica ciclista de primveira que se disputa anualmente en Flandres, Bélxica. A carreira comeza e remata na cidade de Harelbeke tras 203 quilómetros a través de Flandres Oriental.

Comezouse a disputar no ano 1958, polo que é unha das clásicas fundadas máis recentemente. Forma parte do UCI WorldTour dende o 2012 e é a primeira das Clásicas do pavé da tempada. Celébrase cada derradeiro venres de marzo e marca o comezo da Semana Ciclista Flamenga.

## Percorrido 
[thumb|left|250px|Percorrido do [E3 Harelbeke 2012|2012.]]
A carreira comeza no Harelbeke's Grote Markt e segue en dirreción leste por Oudenaarde e Zottegem durante 110&nbsp;km chans con tramos de pavé. O pelotón chega ao punto máis oriental do percorrido en Ninove no quilómetro 85 de carreira. A partir de alí, os ciclistas tornan de dirección e van cara ao oeste a través de Geraardsbergen e Brakel. Aquí é onde comeza a sucesión de curtas pero empinadas subidas, das que entre Ronse e Oudenaarde gran parte delas son de pavé.

Normalmente ten algo máis de 200&nbsp;km e sempre comeza e remata en Harelbeke. Ademais, a ruta da carreira sempre contén entre 12 e 17 subidas duras, curtas e de pavé que aparecen nos últimos 90 quilómetros. O tradicionalmente primeiro ascenso da proba é o Leberg, situado preto de Oudenaarde e costa onde nove días despois acaba a principal clásica do pavé belga, o Tour de Flandres. Logo desta ascensión empeza unha gran serie de "muros" case encadeados. Ademais do Leberg, outras das subidas máis famosas e complicadas son o Oude Kwaremont, o Paterberg e o Tiegemberg, que se caracteriza por ser tradicionalmente o último muro a 16&nbsp;km de meta.

### Subidas 
[thumb|right|250px|Perfil dos últimos 90 km da edición [E3 Harelbeke 2012|2012.]]
Os 12 muros na orde na que aparecen en carreira son: La Houppe, Berg ten Stene, Boigneberg, Eikenberg, Stationsberg, Taaienberg, Kruisberg, Kapelleberg, Paterberg, Oude Kwaremont, Knokteberg e Tiegemberg. Dentro deles os dous  que están considerados como máis duros son: o Paterberg, subida lastrada de 300 m cunha pendente media do 12,5% e o Oude Kwaremont, unha subida de 2200 m ao 4,2% de media, dos cales 1500 m son de pavé.

## Palmarés 
## Palmarés por ciclistas 
## Palmarés por países 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Flandres Oriental

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Karmele Jaio

**Karmele Jaio Eiguren**, nada en Vitoria o 19 de marzo de 1970, é unha xornalista e escritora vasca.

## Traxectoria 
Licenciouse en ciencias de información na Universidade do País Vasco e traballou no xornal *Euskaldunon Egunkaria* e mais no *Gara*.  Publicou tamén columnas de opinión noutros xornais como o *Diario de Noticias de Álava*, *Deia*, *Diario de Noticias de Gipuzkoa* ou *El País*. É responsable de comunicación do Instituto Vasco da Muller, Emakunde.

O primeiro libro que publicou, unha colección de relatos, foi *Hamabost zauri* en 2004. Nese ano gañou o premio Igartza, da editorial Elkar, coa novela *Amaren eskuak* que publicou en 2006 e que recibiu varios premios máis como o Beterriko Liburua en 2007, e que versionou ela mesma ao castelán co título de *Las manos de mi madre* publicado en 2008 pola editorial Ttarttalo. No ano 2013 Mireia Gabilondo dirixiu unha versión cinematográfica da novela.

En 2007 publicou outra colección de relatos, *Zu bezain ahul* e en 2009 a novela *Musika airean*. En *Orain hilak ditugu* (2015) recolleu o seu primeiro libro de poesía.*

A Euskaltzaindia nomeouna académica correspondente o 17 de xullo de 2015.

## Obra 
### Coleccións de relatos 
* *Hamabost zauri* (2004, *Elkar*)
* *Zu bezain ahul* (2007, *Elkar*)
* *Ez naiz ni* (2012, *Elkar*)

### Novela 
* *Amaren eskuak* (2006, *Elkar*)
* *Musika airean* (2010, *Elkar*)
* *Aitaren etxea*  (2019, *Elkar*). Traducida ao galego co título *A casa do pai*.

### Poesía 
* *Orain hilak ditugu* (2015, *Elkar'')

## Notas
Acevedo, Loureza, Oia

**Acevedo** é un lugar da parroquia de Loureza, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 77 habitantes (37 homes e 40 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Loureza 
### Parroquias de Oia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oia
E3 Harelbeke 2016

A **59ª edición da E3 Harelbeke**, oficialmente **59e Record E3 Harelbeke** disputouse o venres 25 de marzo de 2016 con saída e chegada na cidade de Harelbake, logo de percorrer 206,4&nbsp;km entre os que habían 15 "muros", algúns deles de pavé.

Esta foi a primeira das Clásicas do pavé da tempada e a sexta carreira do UCI WorldTour 2016.

O gañador foi o polaco do Team Sky Michał Kwiatkowski que se adiantou ao campión do mundo eslovaco Peter Sagan en 4 segundos e en 11 segundos ao pelotón principal, que encabezou o seu compañeiro de equipo inglés Ian Stannard.

## Percorrido 
O trazado contou cunha lonxitude de 206'4&nbsp;km con saída e final en Harelbeke. O percorido pasou por 5 sectores de pavé e 15 "muros" dos que algúns son de pavé

### Muros 
### Sectores de pavé 
## Equipos 
Na competición participaron 25 equipos. 18 do UCI WorldTour e 7 de categoría Profesional Continental. Comezaron un total de 197 ciclistas (8 por equipo, excepto BMC, Orica e Dimension Data que partiron con 7). Ao final saíron 197 ciclistas dos que chegaron a meta 106.

### UCI WorldTour 
### Profesional Continental 
## Clasificación 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Clásicas do pavé
* Semana Ciclista Flamenga

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
La Flèche Wallonne 2016

A **80ª edición da Frecha Valoa** disputouse o mércores 20 de abril de 2016 na rexión da Valonia, en Bélxica. O percorrido foron 196 quilómetros ondulados e, a diferenza do 2015, comezou en Marche-en-Famenne e rematou como é habitual en Huy, na cima do famoso Muro de Huy.

Esta foi a segunda das Clásicas das Ardenas da tempada despois da Amstel Gold Race e antes da Liexa-Bastogne-Liexa. Tamén foi a décimo segunda carreira do UCI WorldTour 2016.

O gañador foi por terceira vez seguida e cuarta no seu palmarés (batendo así o récord de vitorias da carreira) o español do Movistar Team Alejandro Valverde que se impuxo no sprint final ao mozo francés do Etixx-Quick Step Julian Alaphilippe, que rematou na segunda posción por segunda vez consecutiva, e ao compañeiro do francés Daniel Martin.

## Percorrido 
miniatura|right|250px|Perfil dos últimos 29km coa Côte d'Ereffe, a Côte de Cherave e o Muro de Huy.
O trazado foi lixeiramente cambiado con respecto á edición anterior. Os trocos máis visibles foron o cambio da saída a Marche-en-Famenne e o remplazameto da Côte des 36 Tournants por dous ascensos á Côte de Solieres. En total, a carreira incluíu doce muros, contando as tres subidas ao Muro de Huy.

## Equipos 
Na competición participaron 25 equipos: 18 do UCI WorldTour e 7 da categoría Profesional Continental. Comezaron un total de 199 ciclistas (8 por equipo, menos o Sky con 7). Destes 199 acabaron 163.

### UCI WorldTour 
### Profesional Continental 
## Clasificación 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Clásicas das Ardenas
* La Flèche Wallonne

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
La Flèche Wallonne 2015

A **79ª edición da Frecha Valoa** disputouse o mércores 20 de abril de 2016 na rexión da Valonia, en Bélxica. O percorrido foron 205,5 quilómetros con varios curtos pero duros ascensos comunmente denominados "muros". A carreira iniciouse en Waremme e rematou como é habitual na cima do famoso Muro de Huy tras tres pasos por el.

Esta foi a segunda das Clásicas das Ardenas da tempada despois da Amstel Gold Race e antes da Liexa-Bastogne-Liexa. Tamén foi a décimo segunda carreira do UCI WorldTour 2015. Ademais, esta edición tivo grande importancia, xa que a terceira etapa do Tour de Francia 2015 ía ter coma final o Muro de Huy.

O gañador foi por segunda edición consecutiva e terceira en total o español do Movistar Team Alejandro Valverde, que gañou ao sprint nun grupo de cinco. O mozo francés Julian Alaphilippe quedou na segunda posción e o suízo Michael Albasini terceiro.

## Equipos 
[miniatura|right|250px|O [Muro de Huy é a meta tradicional da carreira e súbese en tres ocasións.]]
Na competición participaron 25 equipos: 18 do UCI WorldTour e 7 da categoría Profesional Continental. Comezaron un total de 198 ciclistas (8 por equipo, excepto MTN-Qhubeka e Team Roompot que colocaron 7).

### UCI WorldTour 
### Profesional Continental 
## Premios 
### Diñeiro 
Nesta edición, a organización distribuíu 42.750 € en premios. Desa cifra, 40.000 foron repartidos pola posición fianl doos corredores

### Puntos 
A París-Roubaix outorgou puntos aos 10 primeiros corredores de equipos UCI WorldTour para o respectivo ránking.

## Clasificación 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Clásicas das Ardenas
* La Flèche Wallonne

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Quebraondas

Un **quebraondas**, ou **crebaondas**, é unha estrutura costeira que ten por finalidade principal protexer a costa ou un porto da acción das ondas do mar ou do clima.

Son calculados, normalmente, para unha determinada altura de onda cun período de retorno especificado.

O cálculo e deseño dunha estrutura marítima deste porte, así como o de diques, molles ou peiraos, e outras estruturas marítimas, é realizado  por enxeñeiros oceánicos ou especialistas en enxeñaría hidráulica, recorrendo a modelos físicos e/ou matemáticos.

## Terminoloxía 
Estas estruturas de defensa costeira, que se dispoñen transversalmente en relación á costa, e que teñen como funcións a retención de sedimentos de forma que impidan a erosión costeira desígnanse como **espigóns**.

As estruturas que teñan como función fixar unha barra para asegurar a navegación chámanse molles.

Cando o quebraondas dispón dunha vía ou camiño para os viandantes poder transitar, recibe o nome específico de **malecón**. Como, por exemplo, o famoso malecón da Habana.

## Nas pontes 
Tamén se chaman quebraondas unha parte dos piares dunha ponte, que ten a finalidade de aguantar a presión da auga. Son normalmente obras angulares colocadas do lado da corrente, denominándose **montantes**. Cando están do lado oposto, chámanse **tallante**, e serven de contrafortes.[miniatura|Quebraondas do [porto (comunicacións)|porto exterior da Coruña.|centro]]
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dique (construción)
* Molle
* Enxeñaría civil
Antimilos

**Antimilos** () é unha illa grega nas Cícladas, a 21&nbsp;km. ao noroeste de Milos. Administrativamente, forma parte do municipio de Milos. Antimilos é unha masa deshabitada de traquita de (671 m de altura), a miúdo chamada Erimomilos (Deserto Milos). É unha illa volcánica e o cráter é aínda evidente. Os antigos habitantes transformaron o cráter nun alxibe aberto. Na illa vive unha variante pouco frecuente da cabra común chamada *Capra aegagrus pictus*. É similar pero non igual que a cabra cretense coñecida como "kri-kri" (*Capra aegagrus creticus*).

## Referencias 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Outras illas gregas

### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do municipio de Mílos ,