open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Eufemo

Na mitoloxía grega, **Eufemo** era fillo de Poseidón, deus do mar, e de Europa, filla do xigante Ticio. Nalgunhas fontes, a nai de Eufemo era Orís, filla doutro xigante, Orión ; ou ben de Celeno .

Eufemo posuía dotes adiviñatorias, pero a súa principal capacidade era a de andar sobre a auga, un poder que lle outorgara o seu padre..

Na viaxe dos Argonautas, cando chega o momento de pasar o estreito das Simplégades, o temoneiro do *Argo*, Eufemo, comproba as posibilidades de cruzalo con éxito soltando unha pomba, seguindo os consellos do adiviño Fineo . Se a pomba conseguía pasar, eles tamén poderían facelo, pero se as *rochas errantes* se pechaban sobre a pomba significaba que os deuses non lles eran propicios. Efectivamente, a pomba pasou entre elas, pero as rochas pecharon o paso e arrincáronlle as plumas do rabo.
 
Os Argonautas esperaron a que volveran a abrirse e vogaron con forza para pasar. O barco logrou pasar, pero as rochas pecháronse e esmagaron parte da popa .

Máis adiante, cando se encontraban no lago Tritonis buscando a saída cara ao mar, aparecéuselles o deus Tritón. Eufemo preguntoulle o camiño e Tritón indicoullo, dándolle ademais un baloco de terra. Deste xeito conferíalle ós seus descendentes o dereito a reinar sobre Libia .

Eufemo lanzou ó mar este terrón de terra, e de aí xurdiu a illa de Tera, actual Santorini.

Segundo Hixino, Eufemo foi un dos participantes na caza do xabaril de Calidón 

Casou con Laónome, irmá do heroe Heracles, e tivo un fillo, Leucófanes, con Málaque (ou Malicha, Malache ou Lamache), unha muller de Lemnos .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*
Eufemo (homónimos)

Co nome de **Eufemo** desígnase a dous personaxes da mitoloxía grega:

* **Eufemo**, fillo de Poseidón e de Europa, filla de Ticio. Formou parte da expedición dos Argonautas.
* **Eufemo**, fillo de Trezeno. Participou na Guerra de Troia do lado dos troianos .

## Notas
El Saucejo

**El Saucejo** é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.

Ten unha área duns 92 km² e unha poboación de 4.477 habitantes (2020), o que dá unha densidade de poboación de 92,20&nbsp;hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 527&nbsp;m e a 108&nbsp;km da capital provincial, Sevilla.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Páxina web oficial municipal de El Saucejo
Tormaleo, Ibias

**Tormaleo** é unha parroquia do concello de Ibias, no Principado de Asturias. Segundo o INE, en 2020 tiña 305 habitantes, 172 homes e 133 mulleres.

## Entidades de poboación 
A parroquia de Tormaleo ten as seguintes entidades de poboación:

## Lugares e parroquias 
### Lugares da parroquia de Tormaleo 
### Parroquias do concello de Ibias 
## Notas
O bolseiro

***O bolseiro*** (en ) é un filme estadounidense de 2015 dirixido, escrito e producido por Nancy Meyers. Está protagonizado por Robert De Niro, Anne Hathaway e Rene Russo, xunto con Anders Holm, Andrew Rannells, Adam DeVine e Zack Pearlman. Conta a historia dun viúvo de 70 anos que se converte en bolseiro dunha empresa de venda de roupa en liña, onde fai amizade coa directora da empresa, unha traballadora compulsiva. O filme estreouse o 25 de setembro de 2015 a través de Warner Bros. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica e foi un éxito de recadación con 194,6&nbsp;millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 35-44 millóns.

Estreouse en galego o 18 de outubro de 2019 a través da tvG2.

## Personaxes 
* Robert De Niro como Ben Whittaker
:Voz da dobraxe galega de Luís Iglesia.
* Anne Hathaway como Jules Ostin
* Rene Russo como Fiona
* Anders Holm como Matt
* Andrew Rannells como Cameron
* Adam DeVine como Jason
* Zack Pearlman como Davis
* Jason Orley como Lewis
* Christina Scherer como Becky
* JoJo Kushner como Paige
* Nat Wolff como Justin
* Linda Lavin como Patty
* Celia Weston como Doris
* Mary Kay Place como Mrs. Ostin (só voz)
* Steve Vinovich como Miles
* Molly Bernard como Samantha

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Manuel Rodríguez Cadaval

**Manuel Rodríguez Cadaval**, nado en Santa Cristina da Ramallosa, Baiona, en 1850 e finado en 1925, foi un xurista galego.

## Traxectoria 
Fillo dunha familia de avoengo, estudou latín no Seminario de Tui. Alumno da Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse en Dereito. Abriu bufete en Vigo e afiliouse ao Partido Conservador do que foi xefe. Foi deputado provincial, asesor do concello e conselleiro do Banco de España.

Aconsellou ao alcalde Adolfo Gregorio Espino para que fixese xestións con José Elduayen (amigo de ámbolos dous) para a doazón do Pazo de Castrelos e o seu parque ao concello.

Foi presidente da sociedade *Recreo Artístico* de Vigo, que organizaba certames literarios e musicais en Vigo e afeccionado á caza.

## Recoñecementos 
En 1890 recibiu a Gran Cruz da Orde de Isabel a Católica.

Desde 1926, trala proposta do Ateneo de Vigo, presidido por Amado Garra, unha rúa do centro, entre a Porta do Sol e a Rúa Progreso, leva o nome de "**Doutor Cadaval**" na súa memoria.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
Peñaflor

**Peñaflor** é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía, situado na marxe dereita do río Guadalquivir.

Ten unha área duns 82,89 km² e unha poboación de 3.639 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 44,4&nbsp;hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 52&nbsp;m e a 74&nbsp;km da capital provincial, Sevilla.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Peñaflor. Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
Parque Nacional de Mikumi

O **Parque Nacional de Mikumi** (en suahili: *Hifadhi ya Mikumi*) é un espazo protexido en Mikumi, preto de Morogoro, Tanzania. O parque foi establecido en 1964, actualmente ten unha superficie de 3 230 quilómetros cadrados e é o cuarto máis grande no país. O parque é atravesado pola autoestrada de Tanzania coñecida como A-7.

O Mikumi limita ao sur coa reserva de caza Selous; as dúas áreas forman un ecosistema único. Outras dúas áreas naturais que bordean o parque nacional son as montañas de Udzungwa e as montañas Uluguru.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xeografía de Tanzania
Rabia Djelti

**Rabia Djelti**, nada en Nedroma o 5 de agosto de 1954, é unha escritora e profesora alxerina que escribe en árabe e francés. En 2002, pola súa poesía e novelas, recibiu o premio de literatura árabe en Abu Zabi. Ademais da súa escritura, Djelti ensina literatura na Universidade de Alxer. 

## Traxectoria 
Naceu o 5 de agosto de 1954 en Nedroma, foi á escola primaria en Marrocos antes de asistir á secundaria en Orán (1969-1975). Desde moi pequena sentiuse atraída pola literatura francesa, descubrindo as obras de Baudelaire e Victor Hugo na biblioteca do seu pai. Comezou a traducir os libros que máis lle gustaban ao árabe. Licenciouse en literatura na Universidade de Orán en 1979 antes de obter un doutoramento en Damasco en 1990.  Explicou que aínda que cada un dos seus poemas tiña unha historia que contar, sempre tivera a tentación de escribir novelas, mais que foi só en 2010 que finalmente comezou a facelo. 

## Vida persoal 
Djelti está casada co escritor alxerino Amin Zaoui. A súa filla, Lina Douran, é cantautora. 

## Notas
Epopeo

Na mitoloxía grega, **Epopeo** foi fillo de Poseidón e Cánace, filla de Eolo, se ben algunhas tradicións din que era fillo de Aloeo, un dos fillos de Poseidón e Cánace. Para Hixino, Epopeo naceu da unión de Poseidón coa pléiade Alcíone, filla de Atlas .

Poseidón e Cánace tiveron, ademais, outros fillos: Hopleo, Nireo, Aloeo e Tríope . Epopeo tivo un fillo, Maratón, e unha filla, Enope (ou Énope). Hixino di que Poseidón tivo un fillo con esta, Megareo .

Epopeo foi rei de Sición , ó suceder a Córax, que morrera sen deixar fillos . Tamén se fixo co trono de Corinto trala morte de Buno.

Antíope, filla do rei de Tebas Nicteo, foi amada por Zeus e procreou dous fillos, Anfión e Zeto. Por medo á reacción do seu pai, antes do momento do parto fuxiu da cidade e refuxiouse en Sición . Nicteo suicidouse pola desesperación, pero antes de facelo ordenou ó seu fillo Lico que vingase a aldraxe.

Lico atacou e tomou Sición, matando a Epopeo e rescatando a Antíope. Pero tamén se di que os tebanos foron derrotados, aínda que Epopeo resultou ferido na batalla e morreu pouco despois. Lamedonte, irmán de Córax, puido así recuperar o trono.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*
Spiritbox

**Spiritbox** é un grupo musical canadense de heavy metal con orixe na Illa de Vancouver.

## Historia
Antes de comezar o grupo no 2016, a parella Courtney LaPlante e Mike Stringer pertenceran o grupo iwrestledabearonce. O grupo acadou o seu maior éxito comercial e de crítica coa publicación do sinxelo "Holy Roller" en xullo de 2020. A versión orixinal do tema estivo sete semanas no número 1 da lista ''Liquid Metal's “Devil’s Dozen”* de SiriusXM e foi nomeado como a canción número 1 de 2020 desta cadea de radio. O tema acadou máis de 1,5 millóns de visualizacións en YouTube en seis meses. En setembro de 2020 Spiritbox anunciou que asinaran co selo Rise Records, como parte dunha colaboración con Pale Chord Records.

Spiritbox formaba parte dos carteis das edicións de 2021 do Download Festival e do Resurrection Fest, que finalmente se pospuxeron ata 2022.

## Estilo musical e influencias 
O grupo mestura varios estilos musicais nos seus temas, sendo clasificado como metal progresivo, djent e metalcore entre outros xéneros. A vocalista Courtney LaPlante citou como influencias a Deftones, Tesseract e Kate Bush.

## Membros 
;Membros actuais
* Courtney LaPlante - voz (2016–)
* Michael "Mike" Stringer - guitarra (2016–)
* Bill Crook - baixo (2018–)
* Zev Rose - batería (2020–)

;Membros de xira
* Ryan Loerke - batería (2018-2020)

## Discografía
### EPs 
* *Spiritbox* (Consumer Records, 2017)
* *Singles Collection'' (Pale Chord Records, Rise Records 2019)

### Sinxelos 
*"Perennial" (Pale Chord Records, Rise Records 2018)
*"Electric Cross" (Pale Chord Records, Rise Records 2018)
*"Trust Fall" (Pale Chord Records, Rise Records 2018)
*"Belcarra" (Pale Chord Records, Rise Records 2019)
*"Bleach Bath" (Pale Chord Records, Rise Records 2019)
*"Rule of Nines" (Pale Chord Records, Rise Records 2019)
*"Blessed Be" (Pale Chord Records, Rise Records 2020)
*"Holy Roller" (Pale Chord Records, Rise Records 2020)
*"Constance" (Pale Chord Records, Rise Records 2020)
*"Circle With Me" (Pale Chord Records, Rise Records 2021)

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Web oficial
Club Recreativo Granada

O **Club Recreativo Granada** é un equipo de fútbol español, filial do Granada Club de Fútbol, da cidade de Granada. Foi fundado en 1947 e actualmente xoga na Segunda División B.

## Historia 
O Recreativo fundouse co motivo primordial de fornecer de xogadores ao primeiro equipo e crear un viveiro onde axuntar a todos os xogadores novos da provincia. Tralo seu fundación en 1947, adoptou as cores azul e branco ademais do nome do antigo Recreativo de Granada (actual Granada Club de Fútbol) e conseguiu unha serie de ascensos que o levou a militar durante varias tempadas na Terceira División onde chegou a enfrontarse entre outros co Real Betis Balompié.

Conseguiu dous ascenso consecutivos, a Terceira División durante a tempada 2011/12, e a Segunda División B na 2012/13. Este último, foi histórico, pois nunca antes o Granada B xogara nesa categoría.

## Datos do club 
### Historial por tempadas 
## Véxase tamén 
* Granada Club de Fútbol

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Bea Seijas

**Beatriz Seijas Couce**, nada en Ferrol o 15 de marzo de 1974, é unha ex xogadora de fútbol sala e adestradora galega. Xogaba de á-peche e tivo unha longa carreira desenvolvida en tres equipos, o Sal Lence, o CD Ourense e o Ourense CF, gañando tanto a liga de Primeira División como a Copa de España cos tres clubs. Retirouse aos 45 anos, acumulando no seu palmarés cinco ligas, seis Copas e dous galardóns como mellor xogadora de España.

Dende 2020 adestra a selección alevín feminina de Galicia.

## Traxectoria 
Comezou xogando ao fútbol sala no Lago Gairesa de Valdoviño, cando aínda non existían ligas femininas, polo que disputaban só encontros amigables. En 1990 fichou polo Sal Lence do barrio dos Castros da Coruña. Con este equipo gañou tres ligas de Primeira División (1992/93, 1994/95 e 1995/96), así como as Copas de España de 1992, 1995, 1996 e 1997. 

En 1998 deixou o equipo xunto a Nuria Iglesias, trasladándose ambas a Ourense para xogar no CD Ourense. No seu primeiro ano gañou a liga e a Copa. Cando o club desapareceu pasou a xogar no novo Ponte Ourense, co que ascendeu dende as categorías rexionais ata conquistar unha nova liga na tempada 2010/11. Continuou no club ourensán durante os seguintes oito anos, sumando ao seu palmarés a Copa de España de 2017. Retirouse aos 45 anos de idade, despois de xogar o seu último partido en xuño de 2019 fronte ao Burela Pescados Rubén.

Tras a súa retirada formou parte do equipo técnico do Ourense Envialia e dende xaneiro de 2020 adestra a selección galega feminina alevín.

## Selección nacional 
Xogou coa selección española de fútbol sala dende a súa mesma creación en 1990. Foi a autora do primeiro gol da historia do equipo, no partido inaugural contra a selección galega en Carballo, e ao día seguinte xogou tamén o primeiro encontro internacional contra a selección de Portugal no Pavillón da Gándara de Narón. Disputou un total de 40 partidos coa selección.

## Palmarés 
**Sal Lence**

* **Primeira división de España (3):** 1992/93, 1994/95 e 1995/96.
* **Copa de España (4):** 1992, 1995, 1996 e 1997.

**CD Ourense**

* **Primeira división de España (1):** 1998/99.
* **Copa de España (1):** 1999.

**Ourense CF**

* **Primeira división de España (1):** 2010/11.
* **Copa de España (1):** 2017.
* **Supercopa de España (1):** 2011.
**Selección de Galicia**

* **Campionato de España de Seleccións Autonómicas (5):** 1992, 1993, 1994 1995 e 1998.

## Notas
Racismo ambiental

[miniatura|260x260px|Fotografía de 1892 dunha pila de cranios de [bisonte americano en Detroit (MI) esperando ser moídos para facer fertilizante ou carbón vexetal. O Exército dos Estados Unidos alentou as cazarías masivas de bisonte americano para obrigar aos nativos americanos a abandonar as súas terras tradicionais e trasladarse a reservas máis ao oeste. Isto considérase un exemplo temperán de racismo ambiental.]]
O **racismo ambiental** é un termo utilizado para describir a inxustiza ambiental. Aplícase a como minorías étnicas están sometidas a unha exposición a contaminantes desproporcionada ou a como se lles denega o acceso a certos recursos naturais, como aire limpo, auga potable e outros beneficios ecolóxicos.

No contexto internacional, a marxinación ambiental describe as relacións ecolóxicas desfavorecidas entre as nacións industrializadas e o Sur Global, asociándose ao colonialismo, o neoliberalismo e a globalización. O racismo ambiental inclúe a exposición a residuos tóxicos, inundacións, contaminación pola extracción de recursos naturais e industriais, carencia de bens esenciais ou a exclusión da administración e toma de decisións sobre as terras e os recursos naturais locais.

## Algúns casos de racismo ambiental 
* Desprazamento de poboacións negras nas zonas de São Paulo, Roraima e parte da rexión Centro-Oeste do Brasil, por parte doutras comunidades brancas e adiñeiradas apoiadas polo goberno Central.
* Afectacións por pasivos ambientais xerados polo monocultivo da cana de azucre a poboacións indíxenas e negras nos departamentos do Cauca e Val do Cauca en Colombia.
* Conflitos ecolóxicos distributivos entre as petroleiras e o pobo orixinario mapuche na Arxentina.
* En Ecuador as persoas afrodescendentes sofren de racismo ambiental, debido á contaminación sistemática das súas fontes de auga e do medio ambiente, existe intimidación cara ás súas comunidades, e unha resposta insuficiente por parte do Estado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Brecha metabólica
* Xustiza social
* Xustiza climática
* Metabolismo social
* Refuxiado ambiental
Asghar Leghari vs. Federación de Paquistán

miniatura|Grandes inundacións en Paquistán en 2010.
***Asghar Leghari vs. Federación de Paquistán*** foi un caso de 2015 do Tribunal Superior de Lahore que ditaminou que o goberno estaba a violar a Política Nacional de Cambio Climático de 2012 e o Marco para a Aplicación da Política de Cambio Climático (2014-2030) ao non cumprir cos obxectivos establecidos polas políticas. En resposta, requiriuse a formación dunha Comisión de Cambio Climático para axudar a Paquistán a cumprir os seus obxectivos climáticos.

## Antecedentes 
Asghar Leghari, estudante de dereito na rexión do Panxab de Paquistán, tiña os seus cultivos e os dos seus veciños ameazados pola escaseza de auga e as tormentas que se intensificaron polo cambio climático. Presentou unha petición dicindo que os seus dereitos fundamentais foron violados polo descoido da política de cambio climático.

Anteriormente, a política de cambio climático deixábase ás provincias individuais. Con todo, un estudo da Universidade de Ciencias da Xestión de Lahore e o WWF atopou que ningunha provincia tiña unha política en vigor.

## Decisión 
Ditaminouse que o goberno necesitaba facer cumprir a política de 2012. O xuíz Syed Mansoor Ali Shah, do Tribunal Superior, dixo que o cambio climático "parece ser a ameaza máis grave que enfronta Paquistán". O xuíz requiriu que todos os departamentos designasen a unha persoa para garantir que as políticas se aplicaran e crear unha lista de "puntos de acción" antes do 31 de decembro de 2015.

A decisión tamén creou unha Comisión de Cambio Climático, integrada por ONG, expertos técnicos e representantes dos ministerios para facer un seguimento do progreso do goberno.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Cambio climático
* Xustiza climática
* Dereito a un medio ambiente san
* Litixio climático
O estranxeiro

***O estranxeiro*** (en francés, '''''L'Étranger'''*) é unha novela publicada en 1942, a primeira do escritor Albert Camus. *O estranxeiro'' adoita asociarse á filosofía do absurdo e ao existencialismo, aínda que Camus sempre se distanciou desta última etiqueta. O protagonista, Meursault, é un francés alxeriano indiferente á realidade por resultarlle absurda e inabordable. O progreso tecnolóxico privouno da participación nas decisións colectivas e converteuno en «estranxeiro» dentro do que debería ser a súa propia contorna. Foi traducida ao galego por Valentín Arias López, e publicada en 1991 por Edicións do Cumio.

## Análise 
A obra de Camus advirte sobre o home que está a ser creado. É unha denuncia fronte a unha sociedade que esquece o individuo. Foi premonitorio respecto ao cidadán occidental que se atopará a sociedade tras a segunda guerra mundial.

Camus escribiu unha obra provocadora en cuxo trasfondo aparece o rostro desgarrado dunha Europa ferida e violentada por dúas guerras mundiais. Pintou unha historia gris onde a paisaxe está escurecido pola extirpación de calquera paixón ou vontade do home.

Así o seu ateísmo estaba xustificado, a vida non tiña ningún sentido fóra dun mesmo, a confianza en forzas externas a el mesmo producíalle unha sensación de caída cara ao abismo do incerto.

Meursault transfórmase así nun estranxeiro que xulga e remove as pantasmas dunha sociedade angustiada, cuxa moral, carente de sentido, regula a vida dun todo social. Esa moral que condena á morte de igual maneira un home que non chora a morte dunha nai que a un asasino, esa morte que resulta ser a única opción posible para consumar a procura da propia existencia.

## Notas
Pak Doo-ik

**Pak Doo-Ik** (en ), nado en Pyongyang o 17 de decembro de 1943, é un exfutbolista norcoreano.

## Carreira 
Foi internacional coa selección de Corea do Norte, e representou a esta no Mundial de 1966 en Inglaterra, marcando o gol contra Italia en Ayresome Park, que lle deu ao equipo norcoreano o histórico pase aos cuartos de final, sendo a primeira vez que o conseguía un equipo que non fose nin europeo nin iberoamericano. Disputou tamén o partido de cuartos contra Portugal, no que o seu equipo comezou gañando 3-0, ata que Eusébio anotou catro goles para darlle a volta ao marcador, pechando a remontada José Augusto cun quinto gol.

En 2002 apareceu no documental *The Game of Their Lives*, do cineasta británico Daniel Gordon, no que se contaba a historia da selección norcoreana no Mundial de 1966.

Despois da vitoria, Pak, que era cabo do exército norcoreano, foi ascendido a sarxento. Pouco despois deixou o exército e o fútbol e converteuse en profesor de ximnasia.

Durante o paso do facho olímpico por Pyongyang en 2008, foi o primeiro en transportar o facho.

## Notas
Diamantino García

**Diamantino García Acosta**, nado en Ituero de Azaba (Salamanca) o 24 de outubro de 1943 e finado en Sevilla o 9 de febreiro de 1995, coñecido como "o cura dos pobres", foi un sacerdote obreiro e un sindicalista español, membro fundador do Sindicato de Obreros del Campo. Súa irmá Asunción é presidenta da Asociación Pro Dereitos Humanos do Menor.

## Traxectoria 
A súa familia, de orixe salmantina, emigrou a Sevilla. Estabeleceuse no barrio de Cerro del Águila, netamente obreiro e de emigrantes do rural, arredor da fábrica téxtil HYTASA.

Diamantino estudou o bacharelato no instituto San Isidoro e posteriormente ingresou no seminario de Sevilla. Para custear os estudos, traballou de obreiro en Barcelona, nas minas de Asturias e nunha fábrica de conservas en Bélxica. Tras ser ordenado, foi enviado á comarca da Sierra Sur de Sevilla, cun nomeamento conxunto e en equipo pastoral con outros tres compañeiros: Enrique Priego a Pedrera, Juan Heredia a Gilena, Miguel Pérez a Martín de la Jara e Diamantino a Los Corrales, unha poboación de 4.000 habitantes, formada por latifundios, xornaleiros sen terra e emigrantes temporeiros. Alí comezou a súa actividade ao servizo da xente pobre, xunto a outros curas como Esteban Tabares, párroco de Aguadulce. Ao ver como gran parte da poboación de Los Corrales marchaba a Navarra para a recollida do espárrago por mor do desemprego masivo da zona, decidiu unirse como xornaleiro e temporeiro e renunciou ao seu soldo de cura.

En 1991 fundou a Asociación Pro Dereitos Humanos de Andalucía (APDHA), pola que foi recoñecido coa Medalla de prata de Andalucía en 1993. Presidente da mesma até o seu pasamento, dedicou os seus últimos anos á defensa dos dereitos humanos, á erradicación da pobreza e ao traballo a prol dos inmigrantes. Compaxinou eses labores cos de párroco das localidades de Los Corrales e Martín de la Jara.

Sempre rexeitou postos políticos. Un deles, por exemplo, foi o de Defensor do Pobo Andaluz, que lle propuxeron uns meses antes de morrer de cancro en 1995.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Artigo sobre Diamantino García 
* Poder Andaluz, artigo de Diamantino García 
* Entrevista a Diamantino García Acosta, o cura obreiro 
* «Diamantino García Acosta: Testimonios de un buen hombre». Canal Sur TV (1995).
Iago López

**Iago López Carracedo**, nado en Castro de Ribeiras de Lea o 6 de abril de 1999, é un futbolista galego. Xoga de lateral dereito no Lugo, da Primeira Federación.

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores do CD Lugo e estando en idade xuvenil pasou á canteira do Deportivo da Coruña. Debutou co Fabril na penúltima xornada da tempada 2016/17, nunha vitoria por 1-2 contra o CD As Pontes, coa que o filial branquiazul se proclamou campión de Terceira División. Na seguinte tempada compaxinou o equipo xuvenil con algunhas convocatorias para o filial, pero sen chegar a xogar con este na Segunda B.

No verán de 2018 fichou polo Peralada, filial do Girona, na Segunda División B. Disputou 29 encontros e anotou dous goles esa tempada, na que o equipo acabou descendendo, e comezou a adestrar co primeiro equipo.

O 19 de agosto de 2019 anunciouse a súa cesión por unha tempada á UD Logroñés, tamén da Segunda División B. Xogou 17 partidos da liga regular durante a tempada 2019/20, nos que anotou un gol (fronte ao Haro), contribuíndo a que o seu equipo acabase campión de grupo. Xogou tamén o partido de volta da promoción de ascenso contra o Castellón, no que a UD Logroñés acabou logrando o pase á Segunda División na quenda de penaltis.

En agosto de 2020, o Girona renovou ao xogador ata xuño de 2022 e volveuno ceder ao Logroñés para a tempada 2020/21 na Segunda División. Debutou na categoría de prata na primeira xornada contra o Sporting de Gijón no Molinón, e foi titular en case todos os partidos da campaña, na que o equipo rioxano acabou descendendo.

En xullo de 2021 fichou polo Mirandés, tamén de Segunda División. En Miranda de Ebro disputou un total de 25 partidos, 10 deles como titular, nun equipo que pasou boa parte da tempada ao bordo dos postos de descenso, ata que a chegada de Joseba Etxeberria ao banco mudou o rumbo do club ata rematar na 14ª posición, 9 puntos por riba do descenso.

Buscando máis continuidade, para a tempada 2022/23 baixou unha categoría, fichando polo Alcorcón, da Primeira División RFEF. Na súa primeira campaña xogou 27 encontros, 21 deles dende o once inicial, contribuíndo ao ascenso do equipo de Fran Fernández a Segunda. Consolidouse na titularidade na seguinte tempada, na que sumou 35 encontros oficiais (32 deles saíndo dende o once inicial), pero non puido evitar o descenso do equipo.

Na tempada 2024/25 puxo rumbo a Romanía, onde militou durante un ano no Universitatea Craiova, da Liga I. En agosto de 2025 anunciouse o seu regreso ao Lugo, na Primeira Federación.

### Selección galega de afeccionados 
En marzo de 2020 proclamouse coa selección galega de afeccionados campión da fase estatal da Copa das Rexións da UEFA en Las Rozas, vencendo na final a Andalucía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en Transfermarkt .
* Datos do xogador en BDFutbol .
Megámetro

Un **megámetro** é unha unidade de lonxitude do Sistema Internacional de Unidades. Equivale a 106 m, é dicir, un millón de metros. O seu símbolo é **Mm.**

## Notas
Pedro Calderón Herce Collantes

**Pedro Calderón de la Barca Herce Collantes**, nado na Coruña o 25 de marzo de 1836 e finado en Madrid o 18 de febreiro de 1891, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Saturnino Calderón Collantes. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, pola que foi doutor. Traballou no Ministerio de Graza e Xustiza no que foi xefe de negociado. Militou na Unión Liberal. Foi elixido deputado polo distrito de Ordes dende 1858, nas que foron constituíntes de 1869 e nas eleccións seguintes até 1883. Foi senador pola Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago dende 1884 até 1891.
## Vida persoal 
Foi pai de Pedro Calderón de la Barca Ceruelo.

## Notas
Basilio Fernández Barbazán

**Basilio Fernández Barbazán**, nado en Barro (Noia) o 4 de xullo de 1904 e finado no mesmo concello o 6 de abril de 1989, foi un debuxante, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Profesionalmente foi perito agrícola. Na Segunda República foi proposto como candidato republicano para as eleccións a Cortes Constituíntes de 1931, aínda que finalmente foi un dos asinantes do Manifesto de Ezquerda Galeguista do 14 de xuño de 1931 que anunciaba a abstención nas eleccións. Foi nomeado xuíz municipal suplente de Noia en xuño de 1931. Colaborou co Seminario de Estudos Galegos. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionado e represaliado. Foi xuíz de Paz en Noia, profesor no instituto, escritor en revistas profesionais, foi un dos colaboradores da revista *Tapal*, onde publicou os seus aforismos co título *Denantes*. Colaborou en *La Noche* e agrupou escritos seus coa denominación “Carapolas”, que apareceron en *El Correo Gallego*. Publicou algúns folletos en edicións non venais como *Homes de Noia* (1961), *Denantes* (1961), *Homes de Noia II *(1968) e *Denantes II* (1968). Tamén foi debuxante. Escribiu traballos profesionais coma o titulado “Los peritos y el intrusismo”, na *Revista Vinícola y Agrícola de Zaragoza* en 1935. Na súa vellez participou con Avilés de Taramancos e outros autores da bisbarra no xornal *A Barbanza*.

## Recoñecementos 
O concello de Noia expuxo os seus debuxos en 1993 e editou un volume cos deseños e textos de Basilio Fernández, prologado por Xaquín Marín. Xosé Agrelo Hermo e Manuel Hermida Iglesias coordinaron o suplemento que lle dedicou a revista *Alameda* en 2004.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ceferino Barbazán Montes

**Ceferino Barbazán Montes**, nado en Vigo o 1 de maio de 1890 e finado en Nova York en setembro de 1984, foi un empresario, xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Ceferino Barbazán, militar retirado en Vigo, e María Francisca Montes. Emigrou aos Estados Unidos de América en 1920 e instalouse en Nova York. Foi xerente do departamento de crédito do Hotel Ritz Carlton, e empresario dedicado á importación de froitas. En xuño de 1934 recibiu e acompañou ao coro galego Anaquiños da Terra de Madrid na súa xira polos Estados Unidos. En xullo dese ano chegou a Vigo para  facer negocios en España, e visitou Almería para coñecer o negocio da laranxa. Presidente de The Spanish Newspaper Corporation, dirixiu o periódico *La Voz* aparecido en agosto de 1937 vinculado á Fronte Popular Antifascista Galega, onde se publicaron varios artigos de Castelao.

## Vida persoal 
Casou con Obdulia Sandoval e foi pai de Gloria Barbazán Sandoval, nacida en 1925.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Alanís

**Alanís** é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.

Ten unha área duns 280,19 km² e unha poboación de 1.706 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 6,36&nbsp;hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 660&nbsp;m e a 106&nbsp;km da capital provincial, Sevilla.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Web sobre Alanís (historia, literatura, museo etnográfico, festas, fotos e máis.... ) 
* Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
* Mirador Loma del Aire no termo municipal de Alanís
* Patrimonio cultural de Alanís na Guía dixital do Patrimonio Cultural de Andalucía. Instituto Andaluz do Patrimonio Histórico
* Oficios e saberes de Alanís. Base de datos do Patrimonio Inmaterial de Andalucía
Bisaltes

miniatura|Situación de Bisaltia, en Macedonia
Na mitoloxía grega, **Bisaltes** foi un rei de Tracia, epónimo dos Bisaltes, habitantes da rexión de Bisaltia, rexión histórica da antiga Grecia, pertencente ó Reino de Macedonia.

Era fillo de Helios, o Sol, e Xea, a Terra. E tiña unha filla, Teófane.

Poseidón namorouse dela e levouna a unha illa, Crumisa, para afastala dos outros pretendentes que a solicitaban. Para que estes non a atoparan, converteuse en carneiro e transformou a Teófane en ovella. Nesta forma, copulou con ela e procreou un carneiro con pel de ouro. Deste carneiro sacaron a pel que se coñecería despois como o vélaro de ouro, obxectivo da expedición dos Argonautas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*
Vega del Guadalquivir

**Vega del Guadalquivir** é unha comarca andaluza situada na provincia de Sevilla.

Formada polos municipios limítrofes ao río Guadalquivir até a súa chegada á comarca Metropolitana de Sevilla. Dentro da provincia de Sevilla comprende os municipios de Alcalá del Río, Alcolea del Río, Brenes, Burguillos, Cantillana, La Algaba, Lora del Río, Peñaflor, Tocina, Villanueva del Río y Minas e Villaverde del Río.

Limita polo leste coa provincia de Córdoba, polo sur coa campiña de Carmona e polo oeste e norte coa Sierra Norte de Sevilla.

A comarca está formada polos 11 concellos que se listan a continuación:

## Notas 
## Véxase tamén
Gustave Guillaume

**Gustave Guillaume**, nado en París o 16 de decembro de 1883 e finado na mesma cidade o 3 de febreiro de 1960, foi un lingüista francés.

## Traxectoria
Autodidacta, foi descuberto en 1909 por Antoine Meillet, quen o animou a procurar novas vías dentro da lingüística. A principal contribución de Guillaume foi a elaboración da *teoría do psicosistema*, máis coñecida como guillaumismo e considerada unha disciplina precursora da  psicolingüística. Tamén foi coñecida como psicomecánica e é talvez a teoría lingüística francesa con máis vocación de internacionalidade.
## Obra 
Publicou libros sobre ciencia da linguaxe' e morfosintaxe. A súa obra con maior repercusión:
* *Temps et verbe. Théorie des aspects, des modes et des temps *(Tempo e verbo, teoría dos aspectos, os modos e os tempos, 1929).
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Fondos Gustave Guillaume (en francés).
Procesado dixital de sinais

miniatura| Xanela rectangular

O **procesamento dixital de sinais**, en inglés *digital signal processing* (DSP),  é unha técnica de análise e procesamento dixital de sinais eléctricos baseada no uso de procesadores dedicados cun alto grao de especialización: os procesadores de sinal dixital. A diferenza dun microprocesador, un circuíto electrónico DSP realiza principalmente a función dun procesador dixital.
## Descrición 
miniatura| Banco de filtros
Un tipo importante de DSP é aquel capaz de realizar operacións aritméticas de alta precisión (*floating point*) como suma, resta e produto. Estas tres operacións son suficientes para o desenvolvemento de filtros numéricos FIR e IIR. Os DSP son de grande importancia para o control automático e para os sistemas de procesamento de sinais sen retroalimentación como os sistemas de vídeo ou son.

Dado que o propósito de DSP adoita ser a medición ou filtrado de sinais analóxicos do mundo real, o primeiro que hai que facer é converter o sinal de analóxico a dixital usando un conversor analóxico a dixital. Moitas veces o sinal de saída requirido é outro sinal analóxico e neste caso é necesaria a presenza dun conversor dixital a analóxico. Aínda que procesar un sinal dixital é máis complexo que procesar directamente nun sinal analóxico, ofrece moitas vantaxes, como a aplicación de técnicas de detección e corrección automáticas de erros e menos vulnerabilidade ao ruído, tanto que é máis vantaxoso en moitas, se non todas, aplicacións.

Se non hai procesamento de sinal falamos de bitPerfect. Para a conversión de sinais de analóxico a dixital, úsase normalmente un convertedor de tensión a frecuencia.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Análise harmónica
* Procesador de efectos
Clan Boyd

O **Clan Boyd** (en ) é un clan escocés das Terras Baixas, recoñecido como tal polo Lord Lyon King of Arms.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Clans escoceses
### Ligazóns externas 
*The Lordship & Barony of Kilmarnock
Paul Sein Twa

**Paul Sein Twa** é un activista ambiental do pobo *karen* en Myanmar. Gañou o Premio Ambiental Goldman en 2020.

En 2018 cofundou o Salween Peace Park. Foi copresidente do Asia Council.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Paul Sein Twa, 2020 Goldman Environmental Prize, Myanmar
Leng Ouch

**Leng Ouch** é un activista climático camboxano. Pasou a súa primeira infancia nos bosques de Camboxa e converteuse nun activista contra a talla ilegal nos mesmos. É máis coñecido por actuar de incógnito para rexistrar as actividades de talla ilegal no seu país de orixe. Recibiu o premio Goldman polo medio ambiente en 2016.

## Traxectoria 
Leng Ouch pasou a maior parte da súa infancia no réxime dos Khmer vermellos. Pasou a primeira parte da súa vida escondido nas selvas de Camboxa comezando a súa educación despois de que a familia se trasladara a Phnom Penh en 1980. Traballou para poder acceder á súa educación e obtivo unha bolsa de dereito que lle permitiu unirse a moitas organizacións de dereitos humanos comezando a súa carreira como activista.

Leng Ouch fundou as Cambodia Human Rights Task Forces (CHRTF), unha organización para combater a deforestación en Camboxa. Durante as décadas de 2000 e 2010, Leng infiltrouse en situacións a miúdo perigosas, tomando fotografías e rexistrando probas de talla ilegal, o que provocou a cancelación de 23 concesións de terras, cubrindo 220.000 acres de bosques, e a exposición dunha importante empresa madeireira. A miúdo, adoptando disfraces para axudar no seu traballo facéndose pasar por traballador, comerciante de madeira, condutor, turista e mesmo como cociñeiro, Leng axudou a descubrir miles de delitos e confiscar madeira e equipo de talla. Leng enfróntase ao perigo na súa liña de traballo, xa que foi arrestado con outros activistas varias veces. Adicionalmente as accións de defensa do medioambiente en Cambodia son perigosas, nalgúns casos levando á morte. En 2012 o activista ambiental Chuck Wutty, colega de Ouch, foi brutalmente asasinado, e en 2015 un gardabosques e un oficial de policía foron asasinados cando patrullaban os bosques en busca de talla ilegal e caza furtiva.

## Notas
Gladys West

**Gladys Mae West** (tamén coñecida como **Gladys West**, ou o seu nome de nacemento **Gladys Mae Brown**) nada en Sutherland, Virxinia, o 27 de outubro de 1930 foi unha matemática estadounidense recoñecida polas súas contribucións á matemática que fundamentan os Sistemas de Posicionamento Global, máis coñecidos polas súas siglas en inglés GPS (Global Positioning System).

## Traxectoria 
### Primeiros anos e adolescencia 
West naceu no Condado de Dinwiddie, Virxinia, no seo dunha familia de agricultores que traballaban a terra en Aparcería. Grazas á obtención dunha bolsa por ser a mellor da súa clase en secundaria, estudou matemáticas na Universidade Estatal de Virxinia. Despois de graduarse dedicouse ao ensino ao redor de dous anos.

### Carreira 
En 1956 Westt empezou a traballar na división de Dahlgren do Centro para a Guerra de Superficie Naval, onde foi a segunda muller negra contratada na historia do Centro. West empezou a recompilar datos de satélites, para finalmente utilizalos no desenvolvemento do Sistema de Posicionamento Global. O seu supervisor Ralph Neiman recomendouna como directora do proxecto de altimetría do radar de Seasat, o primeiro satélite que podía detectar remotamente océanos. En 1979, Neiman recomendou a West para unha mención. West foi programadora na División de Dahlgren para ordenadores a grande escala e directora do proxecto para sistemas de procesamento de datos utilizado na análise de datos de satélites.
miniatura|Informe do procesamento de datos para GeoSat por Gladys West
En 1986, West publicou "*Data Processing System Specifications for the Geosat Satellite Radar Altimeter*", unha guía ilustrada de 60 páxinas. A guía do Centro de Armas de Superficie Naval (NSWC) foi publicada para explicar como aumentar a exactitude da estimación de "alturas de xeoide e reflexión vertical", temas de xeodesia de satélites. Isto conseguiuse mediante o procesamento de datos creado dende a *radio altimeter* sobre o satélite Geosat, que entrou en órbita o 12 de marzo de 1984. Ela traballou en Dahlgren durante 42 anos, retirándose en 1998. As súas contribucións ao GPS foron só descubertas cando un membro da irmandade de West, Alfa Kappa Alfa, leu unha biografía curta que West enviara para unha función.

## Vida persoal 
Coñeceu ao seu marido Ira West na base naval e casaron en 1957. En febreiro de 2018, cando West vivía no Condado King George, Virxinia, completou un doutoramento, vía un programa de aprendizaxe a distancia, con Virxinia Tech.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gladys West, la matemática que ayudó a crear el sistema GPS que hoy nos guía no blog Mujeres con Ciencia.
As Veigas de Almorzar, Bemil, Caldas de Reis

**As Veigas de Almorzar** é un lugar da parroquia de Bemil, no concello pontevedrés de Caldas de Reis, na comarca de Caldas. Segundo o IGE, en 2020 tiña 126 habitantes (66 homes e 60 mulleres), o que supón un aumento respecto ao ano 1999, cando contaba con 108 habitantes (52 homes e 56 mulleres).

## Xeografía 
Localízase na marxe dereita do val do río Umia, no extremo sur da parroquia de Bemil. Trátase dunha entidade singular de poboación de recente creación, produto da urbanización incontrolada das últimas décadas arredor da N-640. Forma unha conurbación co centro de Caldas de Reis. 

Tal e como indica o topónimo, neste lugar existe unha ampla superficie cultivable e chá, que tradicionalmente se dividiu en pequenas parcelas alongadas, na súa maioría traballadas polas veciñas de Follente e Outeiro (Bemil). Na actualidade só permanecen en cultivo unhas poucas destas parcelas, manténdose unha dinámica de expansión dos predios urbanizados, o que ocasiona a perda de terras de gran potencial agrícola.

A súa doada comunicación cos principais núcleos urbanos e de servizos favoreceu a expansión de vivendas unifamiliares e de naves industriais, malia ser esta unha zona de alto risco de inundación.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bemil 
### Parroquias de Caldas de Reis
Roberto Valeiro

**Roberto Valeiro Mato**, nado na Coruña o 26 de setembro de 1974, é un ex futbolista galego. Xogaba como porteiro e militou en varios equipos galegos como o Racing Vilalbés ou o Lugo, pero destacou especialmente no fútbol praia, chegando a ser un dos mellores gardametas do mundo da especialidade e acumulando títulos internacionais coa selección española.

## Traxectoria 
Formado nas canteiras do Ural e o Español da Coruña, formou parte do equipo xuvenil do Deportivo da Coruña, pasando logo polo Sporting Zas de Rexional Preferente. En xullo de 1995 fichouno a SD Compostela, para xogar no seu filial, o Vista Alegre, e como terceiro porteiro do primeiro equipo, que militaba na Primeira División. Pasou logo polo Lalín, o Español da Coruña e o Malpica, antes de recalar en 2002 no Racing Vilalbés.

En xaneiro de 2005 fichou pola USD O Grove e en febreiro de 2006 polo CD Lugo, que militaba entón na Terceira División. Gañou a titularidade no equipo lucense, co que acadou ese ano o ascenso á Segunda División B. Continuou dúas tempadas máis en Lugo, aínda que na segunda metade da tempada 2007/08 perdeu a titularidade en favor de Marcos Valín.

Aos 34 anos decidiu deixar o fútbol 11  pero continuou na selección de fútbol praia ata 2010.

### Fútbol praia 
No verán de 1998 disputou na praia de Riazor un torneo de fútbol praia, onde foi elixido mellor porteiro. Pouco despois o adestrador da selección española de fútbol praia, Joaquín Alonso, pediulle a Ramiro Amarelle, estrela da selección, que buscase un porteiro non profesional, e este elixiu a Valeiro. Foi o porteiro titular do equipo español durante os seguintes anos, conquistando tres Eurocopas (1999, 2008, 2009) e cinco Ligas Europeas (1999, 2000, 2001, 2003 e 2006), e xogando dúas finais do Mundial contra o Brasil (2003 e 2004). Foi elixido mellor porteiro do Mundial en dúas ocasións (2004 e 2008), mellor porteiro da Eurocopa noutras dúas (2001 e 2008) e mellor porteiro da Liga Europea en catro (2001, 2002, 2004 e 2006).

### Tras a retirada 
Tras deixar o fútbol traballou como preparador físico no Bergantiños, onde foi tamén o segundo adestrador de Manuel Varela Bardanca. En marzo de 2010 tomou as rendas do equipo ata o final da tempada, por mor dunha lesión de Bardanca, conseguindo o obxectivo da permanencia en Terceira. 

En xuño de 2010 volveu ao Lugo como adestrador de porteiros, e creou no seo do club unha escola de gardametas. Realizou dita labor no club lucense durante sete anos, ata que en 2017 deixou o equipo, incoporándose en 2018 á Cultural Leonesa.

## Palmarés 
**Selección española de fútbol praia**

* **Eurocopa (3):** 1999, 2008 e 2009.
* **Liga Europea (5):** 1999, 2000, 2001, 2003 e 2006.

## Notas
Nailed It!

***Nailed It!*** é un programa de televisión estadounidense orixinal de Netflix que se estreou o 9 de marzo de 2018. O programa consiste nunha competición de cociña ao estilo dun reality de televisión, no cal cociñeiros afeccionados tentan replicar elaboradas tortas e pasteis co obxectivo de gañar 10&nbsp;000 dólares e un trofeo do programa. A segunda tempada estreouse o 29 de xuño de 2018. Unha tempada durante as vacacións, titulada *Nailed It! Holiday!*, estreouse o 7 de decembro de 2018. A terceira tempada estreouse o 17 de maio de 2019. A segunda tempada de *Nailed It! Holiday!* estreouse o 22 de novembro de 2019. A cuarta tempada estreouse o 1 de abril de 2020. A quinta tempada, titulada *Nailed It! Double Trouble*, é o primeiro spin-off no que os concursantes compiten en parellas. Estreouse en Netflix o 26 de marzo de 2021.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Stella Cunliffe

**Stella Vivian Cunliffe**, nada o 12 de xaneiro de 1917 e finada o 20 de xaneiro de 2012, foi unha estatística británica e a primeira muller que presidiu a Royal Statistical Society (en galego, Real Sociedade Estatística).

## Traxectoria 
### Educación e carreira temperá 
Cunliffe, foi educada na *Parsons Mead School*, Ashtead, Surrey, e foi directora de estudos en 1934. Converteuse na primeira estudante en pasar á universidade, á *London School of Economics*, onde obtivo un BSc (Econ)  graduándose en 1938.

### Carreira estatística 
En 1947 Cunliffe retomou a súa carreira profesional aceptando un posto de estatística na cervexaría de Dublín Arthur Guinness Son & Co., onde traballou ata 1970. En 1955 asumiu o papel de xefa do departamento de estatística. Antes do redeseño de Cunliffe, os traballadores aceptaban barrís rodándoos cara a abaixo e rexeitaban os barrís empurrándoos cara a arriba, a tarefa máis difícil; así, os traballadores tiñan tendencia a aceptar barrís aínda que tivesen fallos. Cunliffe redeseñou a estación de traballo de control de calidade para que fose igualmente fácil rexeitar ou aceptar un barril, eliminando o nesgo previo e aforrando cartos a Guinness no proceso. A pesar do seu bo traballo na empresa, foi informada que, debido á política de nomear só homes para o Consello de Administración, non sería nomeada directora a pesar da súa longa traxectoria e traballo experimental.

En 1970 converteuse en xefa da unidade de investigación do Home Office, antes de que en 1972 fose nomeada directora de estatística do Home Office, cargo que ocupou ata 1977. Foi a primeira muller en acadar este grao no Servizo de Estatística do Goberno británico. Durante a súa estancia no Ministerio do Interior, expandiu o persoal de soporte e estatísticas do departamento e creou un equipo informático dedicado. Recoñeceu problemas con cifras migratorias, despois de que se descubrise un erro no que se excedera o número de pasaxeiros que saían do país. Como resultado, creou unha investigación dirixida por Claus Moser, o xefe da Oficina Central de Estatística naquel momento.

Despois da xubilación forzosa da Función Pública, aos 60 anos, foi asesora estatística do Comité de investigación sobre a profesión de enxeñaría de 1978 a 1980. Tamén foi consultora na Universidade de Kent na Unidade de Investigación de Estatística Aplicada.

Foi nomeada primeira muller en presidir a Royal Statistical Society de 1975 a 1977.

## Recoñecementos 
Cunliffe foi nomeada MBE en 1993, por servizos aos Guías e á comunidade en Surrey.

## Outras actividades 
Outras actividades de Cunliffe incluían o traballo con organizacións xuvenís, xardinería e coidado posterior á prisión. Serviu como concelleira do distrito de Mole Valley entre 1981 e 1999, presidiu o Consello de Saúde da Comunidade local e exerceu de presidenta dos gobernadores da Parsons Mead School.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* O capítulo 25 inclúe un relato da carreira de Cunliffe baseado no seu discurso presidencial.

### Ligazóns externas 
* 
* Fotografía na páxina dos Retratos de Estatísticos