Luís Pimentel

**Luís Benigno Vázquez Fernández-Pimentel** escritor en lingua castelá e, puntualmente, en lingua galega, cunha bibliografía escasa e dispersa. Pertencente á xeración de 1925 e relacionado coa xeración do 27, nel apréciase unha síntese de movementos vangardistas de dentro e de fóra de Galiza. A súa obra fundamental apareceu en *Sombra do aire na herba* (1959).

A Real Academia Galega designouno como figura a ser homenaxeada no Día das Letras Galegas do ano 1990.

## Traxectoria 
Foi fillo do matrimonio formado por Luís Vázquez Barreiro (1846-1908), mestre de obras, viúvo, que viñera á cidade de Lugo dende a parroquia de Calde, casado en segundas nupcias con Consuelo Fernández-Pimentel (nada en Mondoñedo). O pai morreu tendo o pequeno Luís trece anos. A nai volveu casar aos dous anos de enviuvar, co médico Xermán Alonso Hortas. Luís viviu case toda a súa vida na praza maior de Lugo. Rematou o bacharelato en 1914. Seguindo o exemplo do padrasto, Luís e os seus irmáns Carlos e Xosé, estudaron Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Os catro acabarían traballando xuntos no sanatorio Alonso-Pimentel da luguesa rúa Bispo Aguirre.

Luís licenciouse en 1922. Antes de dedicarse á poesía, fixo incursións na pintura e na música. Posteriormente realizou o doutoramento en Madrid, aloxándose na Residencia de Estudiantes, nunha época na que nesa cidade existía un grande ambiente cultural (residían daquela alí Federico García Lorca, Salvador Dalí, Luis Buñuel, Ramón María del Valle-Inclán e Pío Baroja), para volver xa definitivamente ao seu Lugo natal e exercer como médico. No 1927 entra a formar parte da directiva do Círculo das Artes de Lugo e máis tarde consegue unha praza como médico de garda no Hospital Municipal. Trabou amizade persoal con Ánxel Fole, quen o animaba constantemente a publicar os seus versos, e estableceu correspondencia con outros poetas como Dámaso Alonso, Vicente Aleixandre ou Jorge Guillén.
[miniatura|esquerda|260px|Algúns colaboradores de *[Ronsel*.]]
No 1924 publicou os seus primeiros poemas na revista *Ronsel*, dirixida por Evaristo Correa Calderón e Álvaro Cebreiro. Son poemas intimistas e sinxelos, pero moitas veces irónicos e mesmo burlescos. A ferrolá *Aturuxo* foi a primeira en dedicarlle un monográfico (n.º 11, 1960).
miniatura|260px|Luís Pimentel, Pilar Cayón e Rula.
O 12 de outubro de 1930 casou en Mondoñedo con María del Pilar Cayón Fernández, que coñecera en 1918 en Santiago e coa que terá unha filla, Rula. Despois da guerra civil asistiu aos faladoiros de Ánxel Fole e Celestino Fernández de la Vega.

Publicou en vida un opúsculo de oito poesías e vinte e dúas páxinas, *Triscos* (Pontevedra: Colección Benito Soto, 1950). Logo de moitos intentos de edición por parte do autor, postumamente, ao ano do seu pasamento, saíu do prelo *Sombra do aire na herba*, con corenta e dous poemas (Vigo: Galaxia, 1959). En castelán escribiu *Barco sin luces* (Lugo: Celta, 1960), obra tamén póstuma, con limiar de Dámaso Alonso, que recolle 33 poemas, de 1927, dividido en tres partes: "Diario de un médico de guardia" (sete poemas), "Oraciones" (seis) e "Interior" (vinte). En todos eles as súas propias vivencias son a temática fundamental, ateigadas dunha constante tenrura para todo o fráxil e delicado.
### En castelán 
* *Barco sin luces* (1960). Presentación de Dámaso Alonso. Ed. de Ánxel Xohán. Publicación póstuma.

### Compilacións 
* *Poesía enteira* (1981). Edicións Xerais de Galicia.
* *Poesía galega* (1989). Edicións Xerais de Galicia. Editada por Ramiro Fonte.
* *Luís Pimentel, biografía da súa poesía*. (1990). Pontevedra. Xesús Alonso Montero. Edicións do Cumio.
* *Poesías completas, de Luís Pimentel* (1990). Comares. Granada. Luís Rei Núñez (ed.).
* *Luís Pimentel. Obra completa* (2009). Editorial Galaxia. Editada por Araceli Herrero.

Así mesmo, aparecen poemas de Pimentel en obras colectivas e antoloxías como *7 ensayos sobre Rosalía* (1952) ou *Antologia poética. Cancioneiro rosaliano* (1985).

A obra de Pimentel foi traducida ao italiano, por Manuele Masini; ao catalán, polo mallorquino Josep Maria Llompart e ao ruso, por Elena Zernova.

## Recoñecementos 
En 1958 tralo seu pasamento o Grupo Brais Pinto fai no Centro Galego de Madrid un acto de lembranza en honor do poeta e, dous anos máis tarde, organiza, na mesma institución, unha homenaxe.

Poemas de Pimentel foron musicados nos discos *Bule, berra, chora* (1978) de Xosé Manuel Conde e *Rapazas, rapaces e rapazadas* (1997) de Suso Vaamonde.

A Real Academia Galega designouno como figura a ser homenaxeada no Día das Letras Galegas do ano 1990.

O *CEIP Luís Pimentel* de Lugo e rúas de varias vilas levan o seu nome (Burela, Cambre, Monforte de Lemos, Monterroso, Oleiros, Narón, Ourense, Ribeira…).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Surrealismo humanista
* Xeración de 1925
* Literatura galega do século XX
* Carlos Vázquez Fernández-Pimentel (irmán)

### Ligazóns externas 
* 
* 
* 20px 
* 
* "Pimentel, Luis Vázquez Fernández (1895-1958)" *Enciclopedia Universal Micronet* .
*