open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ponte Velha

**Ponte Velha** pode ser a designación das seguintes pontes:

## En Portugal
* Ponte Velha do Marnel (Ponte do Cabeço do Vouga), Lamas do Vouga, Águeda.
* Ponte Velha de Macieira de Cambra, Vale de Cambra.
* Ponte Velha de Vizela, São João de Caldas de Vizela, Vizela.
* Ponte Velha (Ponte de Gimonde), Gimonde, Braganza.
* Ponte Velha (Ponte sobre o río Tua), Mirandela.
* Ponte Velha (Ponte da Carvalha, Ponte da Várzea ou Ponte Romana), sobre a ribeira da Sertã.
* Ponte Velha de Quelfes (Ponte romana de Quelfes), Quelfes, Olhão.
* Ponte Velha de São Pedro da Torre, Valença.
Per Gessle

**Per Håkan Gessle**, nado en Halmstad, Suecia o 12 de xaneiro de 1959, é un cantante e compositor. Canda Marie Fredriksson formou o dúo Roxette en outubro de 1986. Integra tamén o grupo Gyllene Tider como vocalista e guitarrista dende 1978 e lanzou diversos álbums en solitario.

## Discografía 
* *Per Gessle* (1983)
* *Scener* (1985)
* ''Demos 1982-'86* (1992)
* *På väg 1982-'86* (1992, box)
* *Hjärtats Trakt* (1993)
* *The Lonely Boys* (con Nisse Hellberg) (1996)
* *The World According to Gessle* (1997) 
* *Hjärtats Trakt - En Samling* (1997) 
* *Mazarin* (2003)
* *Son of a Plumber* (2005)
* *En Händig Man* (2007)
* *Kung Av Sand - En Liten Samling 1983-2007* (2007)
* *Party Crasher* (2008)
* *Gessle Over Europe'' (2009)
Y Tair Rhamant

Os **Tres Romances Galeses** (**Y Tair Rhamant** en galés) son tres contos asociados cos Mabinogion. Son versións de contos artúricos que tamén aparecen na obra de Chrétien de Troyes. Os críticos teñen debatido se os Romances Galeses están baseados nos poemas de Chrétien ou se derivan dun orixinal en común. Semella probable que os Romances sobreviventes deriven, directa ou indirectamente, de Chrétien, tamén é probable que á súa vez el teña baseado os seus contos en fontes máis antigas, de orixe céltica. Os Romances foron preservados no *Libro Branco de Rhydderch* e no *Libro Vermello de Hergest*, ambos do século XIV.

Os Tres Romances Galeses son:

* Owain ou a *Dama da Fonte*: que corresponde ao *Yvain, o Cabaleiro do León* de Chrétien.
* Peredur fab Efrawc ou *Peredur fillo de Efrawg*: que corresponde ao *Perceval, a Historia do Graal* de Chrétien.
* Gereint ac Enid ou *Gereint e Enid*: que corresponde ao *Erec e Enide* de Chrétien.

## Bibliografía 
* *Y Tair Rhamant*. Cymdeithas Lyfrau Ceredigion, 1960 (en galés).
* Stephens, Meic (ed.) *Cydymaith i Lenyddiaeth Cymru*. Gwasg Prifysgol Cymru, 1986. ISBN 0-7083-0915-1 (en galés).

## Ligazóns 
* -Arthuriana
Nácara

A **nácara** ou **nácar** é unha substancia orgánica e inorgánica, xa consolidada, dura, branca arxentina, rechamante e con reflexos irisados ou iridescentes. Forma a capa interna da casca de moitos moluscos, razón pola que varias destas especies o segregan de xeito considerable para reparar as súas cascas danadas ou para cubrir determinados obxectos dentro deles, mecanismo que é empregado polos apañadores de perlas, para colocar en determinados moluscos pezas no interior que saben cubrirán co nácar, converténdoos en perlas ou outros obxectos valiosos nacarados.

As cunchas que proporcionan o máis fermoso nácar son as haliótidas, os nautilus, as ostras entre outras. O nácar emprégase en obras de marquetería, ebanistaría fina, xoiaría e para adornar abanos, botóns, fichas etc.

## Composición 
O nácar está composto por plaquetas hexagonais de aragonita (carbonato de calcio (CACO3) cristalizado), de 10-20&nbsp;µm de amplitude e 0,5&nbsp;µm grosor, estruturados en continuas láminas paralelas. Estas estratificaciones do nácar atópanse separadas e compactadas por seccións dunha mátriz orgánica composta de biopolímeros elásticos de conquiolina (como tamén o son as proteínas da quitina, lustrina ou a seda).miniatura|Nácar iridescente dentro dunha cuncha de Nautilus|centro
## Notas
Tír na nÓg

[miniatura|Oisín e Niamh viaxando a Tír na nÓg, ilustración de [Stephen Reid no libro *The High Deeds of Finn* de T. W. Rolleston (1910).]]
**Tír na nÓg** (en irlandés antigo: *Tír inna n-Óc*), chamada en inglés de **Land of Eternal Youth** ("Terra da Eterna Xuventude") ou **Land of the Ever-Young** ("Terra dos Sempre Xoves"), é o máis popular dos Outros Mundos da mitoloxía irlandesa, quizais máis coñecido polo mito de Oisín e Niamh do Cabelo Dourado. Foi onde os Tuatha Dé Danann se estableceron logo de abandonar a superficie de Irlanda e iren vivir baixo os Sidhe, e foi visitado por algúns dos meirandes heroes irlandeses. Tír na nÓg é similar a outras terras míticas irlandeses tales coma Mag Mell e Ablach.

## Características 
Tír na nÓg era considerado un lugar máis aló dos bordos do mapa situado nunha illa lonxe cara ao oeste. Podería ser acadado por unha penosa viaxe ou unha invitación dunha das súas fadas residentes. A illa foi visitada por diversos heroes e os monxes irlandeses no echtrae (Aventura) e Immram (Viaxe), contos populares durante a Idade Media. Estoutro mundo era un lugar onde a enfermidade e a morte non existían. Era o lugar da eterna xuventude e a beleza. Aquí, a música, a forza, a vida, e tódalas actividades placenteiras uníronse nun só lugar. Aquí a ledicia durou sempre, ninguén pedía para comer ou beber. Era o equivalente irlandés do Elisio grego, ou o Valhalla da mitoloxía nórdica.

O Tír na nÓg desempeña un papel importante na historia de Oisín e Niamh. Para chegar a Tír na nÓg un aventureiro precisa da axuda dun guía, no caso de Oisín Niamh desempeña este papel. Viaxan xuntos nun cabalo máxico capaz de correr sobre a auga, ao Reino Bendicido e o heroe pasa algún tempo aló. Finalmente a nostalxia fai que Oisín queira regresar á súa terra natal. Queda desolado ao decatarse de que pasaran 300 anos en Irlanda dende que partira con Niamh. Vai á súa casa no cabalo máxico de Niamh, mais ela advírtelle de que non toque o chan, porque o peso de tódolos anos descendería sobre el nun momento. Cando Oisín axuda a dous homes a mover unha pedra, cae do cabalo e o peso dos anos caen de súpeto sobre el. Suxírese que Oisín caeu do cabalo na zona de Elphin, no Condado de Roscommon. Esta historia ten unha sorprendente similitude con moitos contos, entre eles o de Urashima Tarō.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Paraísos celtas
* Illas afortunadas
Basket Club Ferrara

O **Basket Club Ferrara** foi un club de baloncesto italiano con sede na cidade italiana de Ferrara, na rexión de Emilia Romaña, fundado en 1999 e desaparecido en 2011. Nas temporadas 2008-09 e 2009-10 competiu na Serie A da Liga Italiana.

## Historia 
O club, fundado en 1999, comeza a súa andaina nas categorías inferiores do baloncesto italiano, acadando o ascenso á Serie A2 na súa terceira tempada de existencia. Tras clasificarse en dúas ocasións para os play-offs de ascenso en 2004 e 2006, finalmente conseguiu chegar á máxima categoría en 2008. Porén, tras tan só dous anos, descende na temporada 2009-10. Despois da temporada 2010–11 na segunda categoría, o presidente do club Roberto Mascellani vende os dereitos do Ferrara ao Biancoblù Basket Bologna, equipo que tentou suplir durante 2011 e 2013 ao Fortituto Bologna, acabando coa actividade do club. O equipo renacería entón co nome de Pallacanestro Ferrara 2011, competindo na temporada 2015-16 na Serie A2.

### Patrocinadores 
Ao longo dos anos, debido a patrocinios, o club foi coñecido como:
***Sinteco Ferrara** (1999-2002)
***Carife Ferrara** (2002–2010)
***NaturHouse Ferrara** (2010–2011)

## Xogadores 
### Destacados 
*  Monty Mack 1 temporada: '01-'02
*  Frantz Pierre-Louis 1 temporada: '01-'02
*  Terence Black 1 temporada: '01-'02
*  Venson Hamilton 1 temporada: '01-'02
*   Michael Williams 3 temporadas: '02-'05
*  Cristiano Grappasonni 2 temporadas: '02-'04
*  Brian Tolbert 1 temporada: '02-'03
*  Albert Burditt 1 temporada: '02-'03
*  Geno Carlisle 1 temporada: '02-'03
*  Andrea Ghiacci 3 temporadas: '03-'06
*  Terrell McIntyre 1 temporada: '03-'04
*  MC Mazique 1 temporada: '03-'04
*  Jobey Thomas 2 temporadas: '04-'06
*  Glen Whisby 1 temporada: '04-'05
*  Titus Ivory 1 temporada: '04-'05
*  Leonardo Busca 1 temporada: '04-'05
*  Brent Darby 1 temporada: '05-'06
*  Paul Marigney 1 temporada: '06-'07

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil do equipo en Eurobasket
Academia Galega da Língua Portuguesa

A **Academia Galega da Língua Portuguesa** (AGLP) é unha institución científica e cultural galega constituída como órgano da Fundação Academia Galega da Língua Portuguesa coa misión de «promover o estudo da lingua da Galiza para que o proceso da súa normalización e naturalización sexa congruente cos usos que vigoran no conxunto da lusofonía».

## Historia
A idea de crear unha Academia destas características xa fora enunciada no seu día polo catedrático Ricardo Carvalho Calero, e posteriormente defendida polo profesor José Martinho Montero Santalha nun artigo publicado en 1994 na revista *Temas do Ensino* e, máis recentemente, nunha intervención en Braganza (Portugal, en outubro de 2006 (no marco do V Coloquio Anual da Lusofonía).

Para facer efectiva a proposta, o 1 de decembro de 2007 creouse a Associação Pró-Academia Galega da Língua Portuguesa en Santiago de Compostela. Finalmente, o 20 de setembro de 2008 creouse formalmente a AGLP .

En 2011 o seu presidente era o profesor José-Martinho Montero Santalha, catedrático da Universidade de Vigo.

## Composición da Academia Galega da Língua Portuguesa 
* Isaac Alonso Estraviz
* Artur Alonso Novelhe
* Celso Álvarez Cáccamo
* José Manuel Barbosa Álvares
* Ângelo Brea Hernández
* Ângelo Cristóvão Angueira
* Carlos Durão Rodrigues
* Joám Evans Pim
* António Gil Hernández
* Luís Gonçález Blasco
* Álvaro Iriarte Sanromán
* Vítor Manuel Lourenço Peres
* Higino Martins Esteves
* José Martinho Montero Santalha
* Mário Afonso Nozeda Ruitinha

* Francisco Paradelo Rodrigues
* José Paz Rodríguez
* Isabel Rei Sanmartim
* Ramom Reimunde Norenha
* Valentim Rodrigues Fagim
* José Ramom Rodrigues Fernandes
* Concha Rodrigues Peres
* Rudesindo Soutelo
* Joám Trillo Pêrez
* Fernando Vázquez Corredoira
* Xavier Vásquez Freire
* Ernesto Vasques Souza
* Crisanto Veiguela Martins
* Álvaro Jaime Vidal Bouzon
* Xavier Vilhar Trilho

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Associaçom Galega da Língua
* Léxico da Galiza

### Ligazóns externas 
*Web da Academia Galega da Língua Portuguesa.
Alberto Terry

**Alberto Terry Arias-Schreiber**, nado en Lima, Provincia de Lima, o 16 de maio de 1929 e finado en Lima o 7 de febreiro de 2006, foi un destacado futbolista peruano.

## Biografía 
Desenvolveu case toda a súa carreira deportiva no Club Universitario de Deportes, co que debutou en 1947, ós 17 anos de idade. Gañou cone ste club a Liga peruana en 1949, e ao ano seguinte foi o máximo goleador do campionato. Xogou 210 encontros co Universitario e anotou 115 goles. Pechou a súa carreira no Sporting Cristal, co que gañou a liga en 1961.

## Selección nacional 
Foi internacional coa selección do Perú en 25 ocasións, anotando 11 goles. Gañou co combinado peruano dúas edicións da Copa do Pacífico, en 1953 e 1954.

## Clubs 
* *Universitario de Deportes* - (Perú) - 1947-1958
* *Universitario de Deportes* - (Perú) - 1959-1961
## Títulos 
### Campionatos nacionais 
* *Universitario de Deportes* - (Perú) - 1949.
* *Sporting Cristal* - (Perú) - 1961.
### Copas internacionais 
* *Selección nacional de fútbol do Perú* - 1953 (Copa do Pacífico)
* *Selección nacional de fútbol do Perú* - 1954 (Copa do Pacífico)
### Distincións individuais 
* *Máximo goleador da Liga peruana* - 1950

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Arkivperu: Terry 
* Futbolfactory: Toto Terry
* Fútbol peruano de luto
Neit

Na mitoloxía irlandesa **Neit** (**Néit**, **Nét**, **Neith**) era o deus da guerra. Era o home de Nemain, e ás veces de Badb. Tamén era o avó de Balor. Foi matado na lendaria Segunda Batalla de Moytura. O seu nome deriva probablemente do protocéltico **nei-t-*, que significa loita ou paixón. Un nome de deus similar aparece en dúas inscricións celtiberas  como un romanizado *Marte Neto* e como *Neito*. Tamén coñecido como Crilly.

## Notas
Héctor Chumpitaz

**Héctor Eduardo Chumpitaz González**, nado en San Vicente de Cañete, Provincia de Cañete, o 12 de abril de 1944, foi un destacado futbolista peruano.

## Biografía 
Debutou en Club Deportivo Municipal no 1964, ós 19 anos de idade, xogou despois no Universitario de Deportes, onde gañou a Liga peruana de 1966 a 1974.

## Selección nacional 
Foi internacional coa selección de fútbol do Perú,coa que xogou 32 encontros e anotou 3 goles, e tamén gañou a Copa América 1975.

## Clubs 
* *Deportivo Municipal* - (Perú) - 1964-1965
* *Universitario de Deportes* - (Perú) - 1966-1975
* *Atlas de Guadalajara* - (Perú) - 1975-1977
* *Sporting Cristal* - (Perú) - 1977-1984

## Títulos 
### Campionatos nacionais 
* *Universitario de Deportes* - (Perú) - 1966, 1967, 1969, 1971, 1974.
* *Sporting Cristal* - (Perú) - 1979, 1980, 1983.

### Copas internacionais 
* *Selección nacional de fútbol do Perú* - (Perú) - 1975 (Copa América)

### Distincións individuais 
* *Mejor defensa da historia da Liga peruana* - 2004
* *Capitán selección da América* - 1973
* *Mejor defensa da Suramérica* - 1969, 1971.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Chumpitaz en Copa Libertadores
* Historia de los Mundiales: Grandes jugadores
* Historia del Fútbol Mundial. Héctor Chumpitaz
* Arkivperu: Chumpitaz 
* Héctor Chumpitaz: el Capitán de América
* Ases del Mundo: Héctor Chumpitaz
* rsssf.com
* terra.com
Kon (mitoloxía)

**Kon** era na mitoloxía inca o deus da choiva e o vento que viña do Sur, fillo dos deuses Inti e Mama Killa.

## Historia 
Kon era un deus antigo que pobou a terra de seres humanos e lles brindou auga e froitos; saía de entre as montañas e a xente sempre agardaba a súa chegada, xa que con el chegaban as choivas para a prosperidade das súas terras de cultivo; mais os humanos esquecéronse pronto das ofrendas que debían darlle por ser o creador. Daquela Kon castigounos quitándolles as choivas e transformando as fértiles terras nos inmensos desiertos da costa. Kon só deixou algúns ríos para que con moito esforzo e traballo os humanos puideran subsistir.

O deus Kon foi o creador desa primeira xeración de homes que poboaron a terra; mais un día foi vencido polo deus Pachacamac, quen os converteu en primates, raposos e lagartos para logo crear unha nova xeración de seres humanos.

## Características 
Kon era un deus eminentemente voador, era rápido e lixeiro porque carecía de ósos, tiña cabeza de felino, mais sostense que empregaba máscadas felínidas.

En imáxes pódeselle ver voando e portando un báculo, alimentos e cabezas trofeo.

## Véxase tamén 
* Inti 
* Mama Killa 
* Mitoloía inca 
* Thor Heyerdahl
Kinki Kids

**Kinki Kids** é un grupo de música xaponés establecido pola compañía Johnny's Entertainment. Está composto por dous membros, Tsuyoshi Dômoto e Koichi Dômoto, que non son irmán a pesar de ter o mesmo apelido. Teñen en común a súa procedencia da rexión de Kinki, de aí o nome do grupo. Fixeron o seu debut co sinxelo "GARASU no Shônen" (Chico de cristal) no ano 1997. 
Os seus sinxelos déronlle un posto no libro Guinnes dos Récords ao lograr a maiar cantidade de sinxelos consecutivos que debutaron no número un.

## Sinxelos 
# *Glass no Shounen*
# *Aisareru Yori Aishitai*
# *Jetcoaster Romance*
# *Zenbu Dakishimete / Ao no Jidai*
# *Happy Happy Greeting / Cinderella Christmas*
# *Yamenai de, PURE*
# *Flower*
# *Ame no Melody / to Heart* 
# *Suki ni Natteku Aishiteku / KinKi no Yaru Ki Manman Song* 
# *Natsu no Ousama / Mou Kimi Igai Aisenai*
# *Boku no Senaka ni wa Hane ga Aru* 
# *Jounetsu*
# *Hey! Minna Genki Kai?* 
# *Kanashimi Blue*
# *solitude ~Hontou no Sayonara~*
# *Eien no BLOODS* 
# *Kokoro ni Yume wo Kimi ni wa Ai wo / Gira☆Gira* 
# *Hakka Candy*
# *Ne, Ganbaru yo.* 
# *Anniversary* 
# *Velvet no Yami* 
# *SNOW! SNOW! SNOW!*
# *Natsu Moyou 
# *Harmony of December*
# *Brand New Song''

## Véxase tamén 
* Biografía
El viaje a ninguna parte

**El viaje a ninguna parte** pode referirse a:

****El viaje a ninguna parte*** (1985), novela de Fernando Fernán Gómez;
****El viaje a ninguna parte*** (1986),  película española dirixida por Fernando Fernán Gómez;
****El viaje a ninguna parte*** (2004), álbum de Enrique Bunbury.
Plan Bakker-Schut

[dereita|miniatura|300px|Polo oeste, Países Baixos, polo leste, as zonas alemás de [Baixa Saxonia e Westfalia do Norte. As zonas coloreadas corresponden aos territorios reclamados polos Países Baixos no plan Bakker-Schut.]]

O **plan Bakker-Schut** foi un plan de anexión de territorios de Alemaña esbozado polos Países Baixos trala segunda guerra mundial.

## Descrición
O nome do plan proviña do nome dos membros da comisión holandesa encargada de redactar dito proxecto. Consistía nunha serie de reparacións económicas mais tamén incluía a anexión dalgúns territorios alemáns. Na súa forma máis ambiciosa incluía cidades como Aquisgrán, Münster ou Osnabrück. De ter realizado, o plan supoñería para Holanda dun aumento de máis do 30 % do seu territorio.

Moitos alemás que vivían en Holanda foron considerados "suxeitos inimigos" e internados en campos de concentración na chamada operación tulipán negro. Destes, 4.000 foron deportados de Holanda. Como resposta a esta operación, o Alto Comisionado Aliado expulsou a miles de cidadáns holandeses residentes en Alemaña. O plan Bakker-Schut prevía tamén a expulsión de toda a poboación local a excepción dos alemáns que falaban o dialecto baixo alemán, lingua asimilable ao lingua neerlandesa.

## Rexeitamento do Plan
En 1947, o Alto Comisionado Aliado de Alemaña rexeitou de pleno o proxecto holandés. Os aliados estaban desbordados pola chegada de refuxiados alemáns á Alemaña (entre 12 e 14 millóns) e non estaban dispostos a que houbesen máis desprazamentos de poboacións.

A conferencia de Londres do 23 de abril de 1949 permitiu non obstante realizar pequenos axustes fronteirizos a favor de Holanda. Ese mesmo día, tropas holandesas ocuparon zonas correspondentes a unha versión reducida do plan C do Plan Bakker-Schut. A maioría dos territorios ocupados fóronselle devoltos logo a Alemaña o 1 de agosto de 1963, agás o pequeno pobo de Wyler.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Plan Morgenthau
*Liña Oder-Neisse
Troita á navarra

miniatura|250px|Troita á navarra
A **troita á navarra** é un prato clásico da cociña navarra. Existen innumerábeis receitas deste tipo de peixe, pero por regra xeral consiste en encher a troita con faragullas de xamón e fritilo nunha tixola. Nalgunhas preparacións, en lugar de encher o peixe de xamón, envólvese este con liscos de xamón (empregando un escarvadentes que suxeita o conxunto). Noutras versións emprégase o touciño.

## Historia 
Xa Aymerich Picaud gababa no Codex Calixtinus a elaboración deste peixe nos itinerarios da rota xacobea. Ernest Hemingway menciona o prato nunha taberna navarra como homenaxe a un amigo seu morto nun encerro.

## Notas
El viaje a ninguna parte (filme)

***El viaje a ninguna parte*** é unha película española de 1986 dirixida por Fernando Fernán Gómez e baseada na novela homónima escrita por el mesmo.

## Elenco 
* José Sacristán (Carlos Galván)
* Laura del Sol (Juanita Plaza)
* Juan Diego (Sergio Maldonado)
* María Luisa Ponte (Julia Iniesta)
* Gabino Diego (Carlos Piñeiro)
* Nuria Gallardo (Rosita del Valle)
* Fernando Fernán Gómez (Don Arturo)
* Queta Claver (Doña Leonor)
* Emma Cohen (Sor Martirio)
* Agustín González (Zacarías Carpintero)
* Carlos Lemos (Daniel Otero)
* Miguel Rellán (Dr. Arencibia)
* Simón Andreu (Solís)
* José María Caffarel
* Carmelo Gómez
* Tina Sáinz

## Sinopse 
Nárrase a historia dun grupo de cómicos, as historias dos seus amores e dos seus desamores, dos seus desexos e das súas frustracións.

## Premios 
#### Premios Goya
Artes gráficas

miniatura|250px|Artistas gráficas traballando na década de 1960.
As **artes gráficas** son aquelas adicadas á elaboración de todo tipo de elementos visuais, fundamentalmente a técnicas de gravado e debuxo, aínda que adoita restrinxirse o termo ás técnicas relacionadas coa imprenta.

## Historia
A expresión **artes gráficas** aparece trala invención dos tipos móbiles por Johannes Gutenberg cara a 1450, como forma de agrupar todos os oficios que se relacionaban coa impresión tipográfica, como era a acomodación dos tipos, a impresión, a encadernación, o terminado, e todas as variantes ou procesos adicionais que se lle facían ao material impreso.

Máis tarde aparece a litografía, un sistema de impresión desenvolvido por Aloys Senefelder, quen sabendo que a auga e o aceite repélense naturalmente, utilizo unha pedra calcaria e unha barra de cera para realizar unha impresión, co que revolucionou as artes gráficas, co paso do tempo a pedra foi cambiada por unha lámina de aluminio ou de cinc.

Debido á urxente necesidade de xerar impresións de mellor calidade aparece a preprensa ou fotomecánica. Esta nova parte do proceso de impresión utilizaba grandes maquinas, e cámaras especiais para dividir a cor das imaxes en CMYK (ciano, maxenta, amarelo e negro polas súas siglas en inglés: *cyan, magenta, yellow, key*); o termo *Key* ("chave") fai referencia á sobreimpresión do negro para mellorar a calidade do traballo.

E evoluciónase á impresión *offset* (fóra de lugar), a cal mellora significativamente a calidade da impresión ao utilizar un sistema indirecto, de tres cilindros.

Máis tarde acuñáronse outras formas de impresión como a serigrafía, a flexografía, o ocogravado ou rotogravado, entre moitos outras.

Actualmente inclúese a impresión de dixital, e grazas ao avance tecnolóxico e as novas tecnoloxías os procesos que se necesitaban para realizar un traballo reducíronse, hoxe en día cando nos referimos á arte nas artes gráficas faise referencia case que exclusivamente ao deseño gráfico, debido a que o demais deixou de ser arte para converterse en técnica.
Distrito de Lima

O **distrito de Lima**, é o primeiro distrito que se creou a partir da Ciudad de los Reyes, e é un dos 43 distritos que se divide a provincia de Lima, no Perú.

O distrito de Lima, limita polo norte cos distritos de San Martín de Porres e o Rímac, onde o río Rímac xoga as veces de límite natural. Ao leste, limita co distrito de San Juan de Lurigancho e El Agustino. Ao sur, cos distritos de La Victoria, Lince, Jesús María, Breña, Pueblo Libre e San Miguel. Ao oeste, coa Provincia Constitucional do Callao.
Galería de imaxes de parapente de Galicia

Galería de imaxes sobre o **parapente en Galicia**

## Monte de San Pedro, Visma, A Coruña

Ficheiro:Silueta parapente.jpg
Ficheiro:Voando sobre o mar da Coruña.jpg|No Monte de San Pedro
Ficheiro:Sobre a Torre de Hércules.jpg|Sobre a Torre de Hércules
Ficheiro:Dous Parapentes.jpg|Dous parapentes

## Praia de Aguieira, Nebra, Porto do Son

Ficheiro:Praia da Aguieira, Nebra, Porto do Son 090719 02.JPG
Ficheiro:Praia da Aguieira, Nebra, Porto do Son 090719 01.JPG|Praia da Aguieira, Nebra, Porto do Son
Ficheiro:Praia da Aguieira, Nebra, Porto do Son 090719 03.JPG|Praia da Aguieira, Nebra, Porto do Son

## Covas, Ferrol

Ficheiro:Facendo parapente.jpg
Ficheiro:Abríndose. Parapente.jpg
Ficheiro:Parapente.jpg
Ficheiro:Son o rei do mundo!.jpg
Ficheiro:Parapente, Cobas, Ferrol.jpg

## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de deporte en Galicia
*Galería de imaxes de deportistas de Galicia
*Galería de imaxes de surf de Galicia
Gontia

**Gontia**, tamén coñecida como *Guntia*, foi unha deusa celta. O seu nome pode estar relacionado etimoloxicamente coa palabra celta *condate*, que significa "confluencia". Debeu ser unha deidade tutelar do río Günz, preto de Günzburg (Alemaña). Tamén parece ter conexión coa cidade belga de Ghent.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
Escudo da Cidade do Vaticano

No **escudo da Cidade do Vaticano** figuran, nun campo de goles, dúas chaves entrecruzadas, unha de prata, apuntando cara á destra, e a outra de ouro, apuntando cara a sinistra; ambas as unidas cun cordón de goles ou azur. Sobre as chaves, no xefe aparece representada a tiara do pontífice. O escudo de armas do Estado Vaticano, aparece regulado na *Lei fundamental do Estado da Cidade do Vaticano*, de 26 de novembro de 2000.

As chaves entrecruzadas son as chaves de San Pedro. A chave de ouro ademais representa ao poder espiritual da Igrexa católica e a de prata a súa poder temporal. O cordón é o símbolo do vínculo entre os dous poderes. As chaves son, dende o século XIV, símbolo da Santa Sé. A tiara está composta por tres coroas que representan as atribucións do papa como "pastor", "mestre" e "supremo sacerdote" da Igrexa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Símbolos da Cidade do Vaticano
Barry Gifford

**Barry Gifford**, nado o 18 de outubro de 1946, é un escritor, poeta e guionista estadounidense influenciado polo cine negro e mais pola xeración beat.

## Traxectoria
É coñecido polas súas historias de loucuras que transcorren nos Estados Unidos, aínda que a maioría dos seus traballos non son de ficción, como poden ser biografías. É sobre todo coñecido polas súas novelas sobre os personaxes Sailor e Lula, dous personaxes apaixonados que viven unha aventura na estrada con varios elementos en contra. A primeira novela desta serie, *Wild at Heart*, foi levada ao cinema polo director David Lynch na película do mesmo nome. Logo Gifford escribiu un guión para Lynch, *Lost Highway* (1997).

## Obra selecta
### De Sailor e Lula
**Wild at Heart* (1990)
**Perdita Durango*
**The Wild life of Sailor and Lula* (1991); inclúe as novelas curtas ''Sailor's Holiday*, *Sultan's of Africa*, *Consuelo's Kiss*, *Bad Day for the Leopard Man* e *Imagination of the Heart*.

### Outros
**Jack's Book: An Oral Biography of Jack Kerouac* (canda Lawrence Lee)
**Saroyan: A Biography*
**Out of the Past: Adventures in Film Noir*
**The Sinaloa Story* (1998)
**American Falls: The Collected Short Stories*
**Do the Blind Dream?*
**The Phantom Father*
**Replies to Wang Wei*
**Wyoming*
**The Stars Above Veracruz*
**Read 'em and Weep*
**Back in America*
**Bordertown*
**Flaubert at Key West*
**Ghosts No Horse Can Carry*
**Hotel Room Trilogy*
**Landscape with Traveler*
**My Last Martini*
**Night People*
**Port Tropique* (1980)
**The Rooster Trapped in the Reptile Room: A Barry Gifford Reader*
**The Neighborhood of Baseball: A Personal History of the Chicago Cubs
**Rosa Blanca*
* *Memories from a Sinking Ship*

### Cine e televisión
**Wild at Heart* (autor da novela na que se baseou a película) (1990)
**Hotel Room* (guionista nos episodios "Blackout" e "Tricks") (1993)
**Lost Highway* (guionista canda David Lynch) (1997)
**Perdita Durango* (guionista canda David Trueba, Álex de la Iglesia e Jorge Guerricaechevarría) (1997)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina de Barry Gifford  
*Entrevista de Barry Gifford
Nate Davis

**Nate Davis**, nado en Columbia (Carolina do Sur), o 20 de outubro de 1953, foi un xogador de baloncesto estadounidense, que xogaba na posición de ala.

## Traxectoria
Xogou catro tempadas cos South Carolina Gamecocks da Universidade de Carolina do Sur, anotando 1.345 puntos.

Foi elixido na posición 101 do Draft da NBA de 1977 por Chicago Bulls, pero non chegou a firmar contrato, pasando un ano sen xogar até que José Antonio Gasca o trouxo á liga española co propósito de substituír no Askatuak a un xogador histórico da entidade, Essie Hollis. Malia ir sendo o mellor anotador da liga, non chegou a finalizar a tempada por mor dunhas declaracións a un periódico local nas que criticaba a Gasca, sendo apartado do equipo..

En 1979 fichou polo Miñón Valladolid, e na súa primeira temporada, con Vicente Sanjuán como adestrador, foi o máximo anotador da liga con 29,7 puntos por partido.

Tras probar sen éxito en 1982 nas Ligas de Verán da NBA, regresou a España coa tempada xa comezada, fichando polo Obradoiro CAB para substituír o lesionado Chuck Verdever, pero chegou falto de ritmo, facendo unha tempada discreta.

Na tempada seguinte a liga transformouse na ACB, e Davis acabou fichando polo OAR Ferrol, acabando como máximo anotador da liga con 27,8 puntos por partido na súa primeira tempada e repetindo na seguinte con 29,8 puntos. Ma tempada 1985-86, tras 16 partidos disputados, estaba de novo encabezando a lista de máximos anotadores con 29,6 puntos por partido, até que nun encontro disputado en Santa Coloma de Gramenet fracturouse a clavícula. En parte por mor da lesión e en parte para marchar canda a súa muller, que contraera o VIH tras unha transfusión de sangue logo do seu segundo parto, marchou de regreso aos EUA, deixando o baloncesto e arruinándose na procura dun tratamento para ela.

## Equipos
## Logros individuais 
Foi máximo anotador da Liga española co Miñón Valladolid con 654 puntos (29.73 por partido) na tempada 1979-80, máximo anotador da Liga ACB co OAR Ferrol con 789 puntos na tempada 1983-84 e máximo anotador da Liga ACB co Clesa Ferrol con 840 puntos na tempada 1984-85.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*ACB.com
*"Yo vi jugar a Nate Davis", programa de *Informe Robinson*, 26 de decembro de 2013 .
Iuchar

Na mitoloxía irlandesa **Iuchar** era un dos fillos de Tuireann, da tribo dos Tuatha Dé Danann, e Danand.

El e mais os seus dous irmáns Brian e Iucharba mataron a Cian, o pai de Lugh, un dos mellores dos Tuatha Dé Danann. Ademais desmembraron o seu corpo e tentaron agochar o seu crime. En resposta a isto, Lugh fixo que os buscasen en tódolos currunchos do mundo coñecido, en Persia conseguiron armas máxicas, que Lugh planeaba empregar na Segunda Batalla de Magh Tuiredh. Tiveron éxito en todo o que Lugh esixiu, mais regresaron a Irlanda gravemente feridos, pedindo a Lugh que os curase, mais negouse. En cando menos unha versión desta historia, Brian é o intelixente e o sutil, mentres que seus irmáns Iuchar e Iucharba son torpes e vense intimidados de xeito sinxelo por Brian. Esta historia dos **Fillos de Tuireann** ás veces se comparou a un Argonauta irlandés.
Lira vaticana

A **lira vaticana** foi a divisa oficial da Cidade do Vaticano. O seu valor estaba ligado ao da lira italiana, segundo os termos dos Pactos Lateranenses de 1929. A lira italiana e a sanmarinesa eran de curso legal en toda a Cidade do Vaticano; así mesmo, a lira vaticana tiña valor legal en Italia e San Marino.

A Cidade do Vaticano, aínda non pertencendo á Unión Europea, adoptou o euro en 2002, como consecuencia dos acordos financeiros con Italia. Como todos os outros países da Eurozona, a Cidade do Vaticano pode acuñar as súas propias moedas de euro.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato
* Oficina Filatélica e Numismática da Cidade do Vaticano
* Museo Filatélico e Numismático Vaticano
Erik Rubín

**Erik Rubin Milochenko** alias **Erik Rubín**, nado o 30 de xaneiro de 1971, é un actor e cantante mexicano. Comezou a súa carreira aos doce anos como cantante coa banda musical Timbiriche. Empezou a súa carreira como solista en 1993, co seu álbum *La casa del amor* e a de actor actuando na telenovela *Muñecos de papel*.

## Discografía 
* *La casa del amor*, 1993
* *Sueño de fantasía*, 1995
* *Frecuencia continental*, 1997
* *Quadrasónico*, 2002
* *Erik*, 2004
* *Aqui y ahora*, 2009

## Notas
Outeiro Vaticano

[miniatura|dereita|256px|Tapiz mostrando o Outeiro Vaticana, cara [1519.]]
O **Outeiro Vaticano** (en latín: *Vaticanus Mons*) é o nome dado, moito antes do inicio da Cristiandade, a un dos outeiros situados ao oeste do río Tíber, o lado oposto a aquel en que se sitúan os Sete Outeiros tradicionais de Roma. É posible que sexa o sitio dun pobo Etrusco chamado *Vaticum*.

## Historia 
No século I, o Outeiro Vaticano estaba fóra dos límites da cidade, e por iso foi apropiada para a construción dun circo (o circo de Nerón) e un cemiterio. A Basílica de San Pedro está construída sobre este cemiterio, sitio tradicional da tumba de San Pedro. Había outro cemiterio nos arredores, o cal foi aberto ao público o 10 de outubro de 2006 para conmemorar o aniversario número 500 dos Museos Vaticanos.
 
O Outeiro Vaticano non é un dos famosas sete outeiros de romanos, aínda que foi incluída dentro dos límites da cidade durante o reinado do Papa León IV, quen entre 848 e 852 expandiu os muros da cidade para protexer a Basílica de San Pedro e o Vaticano. Deste xeito, o outeiro permaneceu dentro dos muros e límites da cidade de Roma (até os Pactos Lateranenses, en 1929, foi parte dun dos Rioni de Roma, o de Borgo) por máis de 1.100 anos. Antes do Papado de Aviñón (1305-1378), as oficinas centrais da Santa Sé estaban na Basílica de San Xoán de Latrán. Despois do papado de Aviñón, a administración da Igrexa trasladouse ao Outeiro Vaticano e o palacio papal foi (até 1871) o Palacio do Quirinal, sobre o Monte Quirinal.

Desde 1929 o Outeiro Vaticano foi o lugar da xefatura da Cidade do Vaticano. É conveniente aclarar que a catedral do bispo de Roma, o Papa, non é San Pedro, no Vaticano, senón a Basílica de San Xoán de Latrán, que está nunha do sete outeiros de Roma (o Celio), é unha localización da cidade de Roma que actualmente pertence á Cidade do Vaticano. Esta situación é o resultado dos Pactos de Latrán asinados co estado italiano en 1929, os que devolveron á Santa Sé un estado temporal independente e o seu consecuente status diplomático a través da cidade-estado do Vaticano, os que foran perdidos en 1860-1870, cando Italia capturou os territorios dos Estados Pontificios.

## Notas
MacGyver

***MacGyver*** é unha serie de televisión estadounidense cuxo protagonista é o personaxe homónimo interpretado por Richard Dean Anderson, un personaxe que se vale da súa destreza intelectual para resolver situacións complicadas.

## Historia
A serie comezou en 1985 e durou 7 anos no aire. Emitiuse orixinalmente na cadea estadounidense ABC. Actualmente os dereitos posúeos a CBS.

A sona de MacGyver vén da súa habilidade para improvisar calquera dispositivo con elementos simples e en grao sumo variados: gomas de mascar, clips, chisqueiros, pneumáticos etc., e a súa inseparable navalla suíza. É un axente secreto cuxa arma máis perigosa é a súa intelixencia. Con tan só a súa mochila repleta de diversos obxectos normais e correntes, sempre é capaz de fabricar toda clase de elementos e de escapar de todos os perigos que se topan no seu camiño, tanto nas súas diversas misións como na súa vida cotiá. Ten parte de boy scout e outra parte de xenio. Nunca usa armas de fogo e sempre evita matar a ninguén.
Demografía da Cidade do Vaticano

A **poboación vaticana** está composta por membros da Igrexa Católica, que debido ás súas función, residen alá. Ademais do Papa, residen e traballan nela bispos, cardeais, arcebispos e outros funcionarios importantes da Igrexa. A maioría dos funcionarios estables son italianos, un número considerable suízo (debido sobre todo á Garda Suíza, o exército do Vaticano) e o restante orixinario de diversos países.

A relixión oficial é o catolicismo, que ten un estatuto oficial. A Cidade do Vaticano non ten lingua oficial, e agás a Santa Sé, que utiliza normalmente o latín nos seus documentos oficiais, o Vaticano adoita utilizar o italiano para os seus documentos lexislativos e oficiais.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Cidade do Vaticano
Cavan

**Cavan** (en irlandés **An Cabhán**) é a principal vila e o centro administrativo do condado de Cavan, na provincia do Ulster (Irlanda). A vila está situada na parte norte das *midlands*, cerca da fronteira con Irlanda do Norte.

## Historia
A familia O’Reilly (o nome é hoxe en día moi común na rexión) construíu en Cavan un castelo a finais do século XIII. Un mosteiro franciscano foi construído tamén na zona contra esa época. 
No século XV, o señor Owen O'Reilly fixo construír un mercado que atraeu mercadores de Dublín e de Drogheda. 
En 1610, o rei de Inglaterra Xacobe I dona unha carta á vila.
Howth

**Howth** (en inglés) ou **Binn Éadair** (en irlandés, ambas as formas oficiais) é área residencial do condado de Dublín, Irlanda. Orixinalmente era unha vila pesqueira situada no que hoxe é unha península chamada **Howth Head** ou **Ceann Binn Éadair**, e que antes fora unha illa na baía de Dublín, preto das poboacións de Sutton e Portmarnock.

Na actualidade é o extremo norte do ferrocarril dublinés coñecido como DART.

Existe unha pequena illa fronte a Howth coñecida como Inis Mac Neasáin ou Ireland's Eye (o ollo de Irlanda) que actualmente é unha reserva natural debido á gran cantidade de aves que habitan nela.

Moitos días poden verse focas a escasos metros do porto.
Julio Iglesias

**Julio José Iglesias de la Cueva**, máis coñecido como **Julio Iglesias**, nado en Madrid o 23 de setembro de 1943, é un exfutbolista de orixe galega, empresario e cantante de sona internacional. É o intérprete latino que máis discos vendeu e segundo Sony Music un dos 10 maiores vendedores de discos en toda a historia da música.

## Traxectoria
## Discografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do artista 

## Notas
Galería de imaxes de Covas, Ferrol

San Martiño de Covas é unha parroquia rural que se localiza no norte do concello de Ferrol

Ficheiro:Igrexa de Covas.JPG|Igrexa de Covas

## Cabo Prior

Ficheiro:Cabo Prior.JPG|Cabo Prior
Ficheiro:Cabo Prior.Galiza.jpg|Cabo Prior
Ficheiro:Cabo Prior Galiza.jpg|Cabo Prior

## Praias

Ficheiro:Praia de Ponzos 1.JPG|Praia de Ponzos
Ficheiro:Praia de Ponzos 2.JPG|Praia de Ponzos
Ficheiro:Praia de Santa Comba.JPG|Praia de Santa Comba
Ficheiro:Praia de Santa Comba 2.JPG|Praia de Santa Comba

## Illa de Santa Comba

Ficheiro:Illa de Santa Comba 1.JPG|Illa de Santa Comba
Ficheiro:Illa de Santa Comba 2.JPG|Illa de Santa Comba
Ficheiro:Illa de Santa Comba 3.JPG|Illa de Santa Comba

## Parapente

Ficheiro:Parapente, Cobas, Ferrol.jpg
Ficheiro:Son o rei do mundo!.jpg
Ficheiro:Abrindo o parapente.jpg
Ficheiro:Facendo parapente.jpg|
Ficheiro:Abríndose. Parapente.jpg|

## Véxase tamén
*Galería de imaxes de Ferrol
Mr. Vertigo

***Mr. Vertigo*** é unha novela de Paul Auster publicada en 1994. Foi traducida ao galego por Antón López Dobao e publicada por Sotelo Blanco en 1996.

O autor combina o fantástico coa crúa realidade sufrida nos Estados Unidos entre a Gran Depresión e a segunda guerra mundial.

## Trama 
Walter Claireborne Rawley é un rapaz orfo, que vivía en Saint Louis cos seus tíos até que coñece ao Mestre Yehudi, un personaxe carismático e misterioso, que lle promete aprenderlle a voar.

Tras un período de aprendizaxe nunha casa rural en Kansas, percorren o Medio Oeste e a costa atlántica co seu espectáculo de levitación. Pouco antes de actuar en Nova York, Walt comeza a ter problemas á hora do seu espectáculo, debido a unhas fortes dores de cabeza. Deciden marchar a Hollywood para facer carreira no mundo do cinema, pero ao chegaren a California son atracados polo tío de Walt, que lle gardaba xenreira dende anos atrás. Walt vaga durante tres anos polo país, e recala en Chicago, onde fai negocios ao abeiro da Lei seca. Logo é obrigado a alistarse no exército durante a segunda guerra mundial. Rematado o conflito, recala en Newark, onde vive felizmente 23 anos. Tras quedar viúvo, pasa por un período de alcoholismo, e nunha viaxe a Denver decide retornar á casa de Kansas, onde remata os seus días.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na páxina da editorial.
Raúl González Blanco

**Raúl González Blanco**, nado en Madrid o 27 de xuño de 1977, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro e o seu derradeiro equipo foi o Al Sadd. Trátase dun dos futbolistas máis renomeados no panorama internacional e un dos máis importantes de tódolos tempos.

É o quinto máximo goleador da historia da Primeira división española, do mesmo xeito que un dos máis prolíficos da historia do fútbol español, e das competicións oficiais de clubs da UEFA.

Iniciou a súa carreira nas divisións inferiores do Atlético de Madrid, pero tras a disolución das súas filiais foi contratado polo Real Madrid CF, equipo co cal debutou no fútbol profesional en 1994. Co cadro branco gañou seis campionatos de liga, catro Supercopas de España, tres Copas de Europa, unha Supercopa de Europa e dúas Copas Intercontinentais. Posúe a marca de máis partidos disputados e máis goles anotados co cadro madridista. Coa Selección de fútbol de España, da cal é o máximo artilleiro con 44 goles, participou en tres edicións de Copa do Mundo e dous Eurocopas. Foi o seu capitán desde 2003 ata 2006.

## Palmarés 
### Club 
;Real Madrid
* Liga de España: 1994–95, 1996–97, 2000–01, 2002–03, 2006–07, 2007–08
* Supercopa de España: 1997, 2001, 2003, 2008
* UEFA Champions League: 1997–98, 1999–00, 2001–02
* Copa Intercontinental: 1998, 2002

;Schalke 04
* Copa de Alemaña: 2010–11
* Supercopa de Alemaña: 2011

### Distincións individuais 
## Notas 
## Ligazóns externas 
* Ficha coa Selección Española
* Raúl González Blanco no Sitio web oficial do Real Madrid
* Raúl González Blanco en Football Data Base (en inglés)
* Raúl González Blanco Partidos e goles de Raúl nas copas europeas (en inglés)
Lexicon Recentis Latinitatis

O **Lexicon recentis latinitatis** é unha publicación do Vaticano feita pola Fundación Latinitas, que actualiza a lingua latina con definicións de novos neoloxismos.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lingua latina
*Cidade do Vaticano

### Ligazóns externas
* Fundación Latinitas
* Parvvm verborum novatorvm léxicvm
Sarna

dereita|230px|miniatura|Escabiose

A **escabiose**, **raña** ou **sarna** é unha enfermidade da pel causada polo ácaro parasito *Sarcoptes scabiei*, chamado comunmente *ácaro da sarna*. É unha ectoparasitose de distribución mundial en todas as razas. É unha afección cosmopolita, extremadamente contaxiosa. Alcanza a todas as capas da poboación e constitúe unha dermatose moi frecuente e de fácil tratamento.

## Sarcoptes scabiei 
[esquerda|200px|miniatura|*[Sarcoptes scabiei*]]
*Sarcoptes scabiei* é un artrópodo de corpo non segmentado, ovoide, con 4 pares de patas. A femia mide 300-450 micrómetros e o macho 150-250 micrómetros.

* **Hóspede**: o ser humano. O ácaro non vive máis de 2 a 4 días no medio ambiente.
* **Contaxio**: a enfermidade é facilmente transmisible por contacto directo, ou a través de fómites (roupa, sabas, toallas), así como por vía sexual. Nalgúns casos pódese adquirir por contacto con animais infectados, sobre todo cans (*Sarcoptes scabiei var. canis*).
* **Incubación**
** *Primoinfestación* (persoas sen exposición previa ao ácaro): 15 a 50 días
** *Reinfestación* (persoas que foron infestadas previamente): 1 a 4 días

A fecundación ocorre na superficie da pel, logo da cópula o macho morre.

A femia introdúcese na capa córnea da pel e vai escavando galerías, e deixando os ovos a medida que penetra na pel (2 a 3 ovos por día) ata un total de 30 a 50 ovos. Finalmente morre no túnel ó cabo de 4 a 6 semanas.

Os ovos eclosionan e as larvas emerxen á superficie da pel, transfórmanse en ninfas ós 3-8 días e posteriormente en adultos en 12-15 días. As formas contaxiosas son a ninfa e os adultos.

## Clínica 
O principal síntoma é o proído, que aumenta o seu efecto durante as noites e coa calor. O proído está causado pola reacción alérxica do corpo ante o parasito, que se manifesta con pequenos grans, bochas e pequenas úlceras con bostelas. Non causa febre, a menos que exista infección.

As lesións máis típicas son os sucos, liñas agrisadas e sinuosas de 1 a 15&nbsp;mm de longo, que son o reflexo exterior da galería escavada na epiderme pola femia co fin de desovar, e as vesículas perladas, do grosor dunha cabeza de alfinete, producidas pola secreción do parasito. As lesións predominan nos pulsos, as caras laterais dos dedos e das mans, os cóbados e as nádegas, esténdense a todo o corpo. Algunhas localizacións son electivas, e non necesariamente presentes: no home, o prepucio e a glande (chancro escabioso); na muller, a aréola (fóra da lactación, as lesións bilaterais de ambas as mamas fan pensar na sarna); no neno e o lactante, a planta dos pés.

A escabiose pode ir acompañada por lesións inducidas por microbios (piodermite, linfanxite etc.). Pola súa banda, nas persoas limpas non se traduce máis que por un mínimo de síntomas e non é prurixinosa. Porén, é igualmente contaxiosa.

## Formas clínicas 
* **Sarna mitis**
* **Sarna nodular**
* **Sarna norueguesa** (en inmunodeprimidos): forma moi contaxiosa, prodúcese unha infestación masiva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sarna e Remedios naturais
Opus Fundatum Latinitas

A **Fundación Latinitas** (en latín e oficialmente: *Opus Fundatum Latinitas*) é unha institución da Igrexa Católica adicada ao estudo e mantemento dos estándares da lingua latina.

## Historia
A Fundación Latinitas foi creada no ano 1976 polo papa Paulo VI. Actualmente, ademais de prover dun estándar para a lingua escrita e falada en latín, promove dende diversos sectores o estudo do latín clásico, o latín medieval e o chamado latín eclesiástico.

## Publicacións
Co obxectivo da promoción da lingua latina, ten diversos modos de difusión:
*Libros e outros medios en latín.
*Revista trimestral *Latinitas*.
*Certamen Vaticanum, concurso internacional de poesía e prosa en latín.
*Clases de lingua latina co mesmo método de ensinanza de linguas modernas.
*Celebración de debates, congresos e conferencias sobre a cultura latina.
*O Lexicon recentis Latinitatis, dicionario de neoloxismos traducidos ao latín.
*As Feriae Latinae.
Giovanni Lajolo

**Giovanni Lajolo**, nado o 3 de xaneiro de 1935 en Novara, é un cardeal e arcebispo italiano, que foi Presidente da Comisión Pontificia para o Estado da Cidade do Vaticano e Presidente da Gobernación do Estado da Cidade do Vaticano de 2006 a 2011.

## Traxectoria 
Estudou no Seminario de Novara, no Seminario Pontificio Romano e na Universidade Pontificia Gregoriana, onde obtivo unha licenciatura en filosofía en 1955 e unha licenciatura en teoloxía en 1959. Logo entrou na Universidade de Múnic, onde fixo un doutoramento sobre a lei canónica, polo cal foi premiado en 1965. Dende entón entrou na elite da Academia Pontificia Eclesiástica para estudar diplomacia, acabando en 1968.

Entrou ao servizo da Secretaría de Estado do Vaticano en 1970. Traballando na nunciatura de Alemaña, colaborando con Corrado Bafile, futuro cardeal, de 1970 a novembro de 1974. Foi membro do equipo do Consello de Asuntos Públicos da Igrexa de novembro de 1974 e conselleiro de nunciatura o 1 de xaneiro de 1983, seguindo despois as negociacións que levaron á sinatura, en 1984, da revisión da concordata entre Italia e a Santa Sé.

O 3 de outubro de 1988, foi nomeado secretario da Administración do Patrimonio da Sé Apostólica polo Papa Xoán Paulo II e ordenado Bispo de Caesariana o 6 de xaneiro de 1989. Serviu na Curia Romana, nese cargo, até ser nomeado nuncio en Alemaña o 7 de decembro de 1995, actuando como tal até ao seu nomeamento como secretario para as Relacións cos Estados.

O 22 de xuño de 2006, o Papa Bieito XVI nomeouno Arcebispo Lajolo no nomeamento como presidente da Pontificia Comisión para o Estado da Cidade do Vaticano e presidente do Goberno da Cidade do Vaticano o 15 de setembro de 2006. O 17 de outubro de 2007, o Papa Bieito XVI anunciou que iría adherir a Lajolo no Colexio dos Cardeais, sucedendo isto finalmente o 24 de novembro de 2007.