Vatslav Nizhinskii

**Vatslav Fomich Nizhinskii** (transliterado do ; en ), nado en Kíiv (Ucraína, Imperio Ruso) o 12 de marzo de 1889 Chegou a ser famoso polo seu virtuosismo e pola profundidade e intensidade das súas caracterización. Podía bailar *en pointe*, unha habilidade rara entre os bailaríns da época, e a súa capacidade para realizar saltos que desafiaban á gravidade foi lendaria.
## Primeiros anos e obra 
Naceu en Kíiv nunha familia de bailaríns polacos rusificada; a pesar do seu pobre coñecemento do polaco, considerábase a si mesmo un polaco. En 1900 uniuse á Escola do Ballet Imperial, onde estudou con Enrico Cecchetti, Nicholas Legat e Pável Gerdt. Aos 18 anos tiña papeis principais no Teatro Mariinski.

Un momento decisivo para Nizhinskii foi o seu encontro con Sergei Diagilev, un membro da elite de San Petersburgo e importante patrón das artes, que promovía a arte visual e musical de Rusia no estranxeiro, particularmente en París. Nizhinskii e Diagilev fixéronse amantes, e Diagilev comezou a involucrase en dirixir a carreira de Nizhinskii. En 1909 Diagilev levou unha compañía a París, con Nizhinskii e Anna Pavlova nos papeis estelares. O espectáculo tivo grande éxito e incrementou as reputacións tanto dos papeis estelares como de Diagilev nos círculos artísticos de Europa. Diagilev creou os *Ballets Rusos* nos seus inicios, e co coreógrafo Michel Fokine, fixo unha das compañías máis coñecidas do seu tempo.

O talento de Nizhinskii mostrouse en traballos de Fokine como ''Le Pavillon d'Armide* (música de Nikolai Tcherepnin), *Cleopatra* (música de Anton Arensky e outros compositores rusos) e un divertimento *A Festa*. A súa execución dun pas de deux en *A Bela Dormente do Bosque* de (Chaikovski) tivo un éxito inmenso; en 1910 brillou en *Giselle*, e os ballets de Fokine *O Entroido* e *Scheherazade* (baseado na suite orquestral de Rimskii-Korsakov). A súa parella con Tamara Karsavina, tamén no Teatro Mariinski, foi lendaria.
 [miniatura|esquerda| Nizhinskii en *Scheherazade* ( [circa 1912)]]
Entón Nizhinskii regresou ao Teatro Mariinski, pero pronto foi despedido como resultado dun escándalo e fíxose membro regular do grupo de  Diagilev, cuxos proxectos se centraban ao redor del. Tivo papeis principais nas novas producións de  Fokine *O espectro da rosa* de Weber e *Petrushka* de Igor Stravinskii.

Co apoio de Diagilev, Nizhinskii comezou a traballar como coreógrafo, influído polas euritmias de Émile Jaques-Dalcroze, creando tres ballets, *A sesta dun fauno* con música de Claude Debussy (1912), *Jeux* (1913), *Till Eulenspiegels lustige Streiche* (*As alegres  travesuras de Till Eulenspiegel*), con música de Richard Strauss (1916) e *Le Sacre du printemps* (*A consagración da primavera*), con música de Igor Stravinskii (1913). Nizhinskii creou movementos revolucionarios nos seus espectáculos, afastándose dos movementos fluídos tradicionais do ballet entón dominante. Os seus movementos angulares radicais combinados con matices  cargadamente sexuais causaron un escándalo no teatro dos Campos Elíseos cando se estreou *Le Sacre du printemps* en París, e se masturba co pano das ninfas en *A sesta dun fauno'' (Albright, 2004).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vaslav Nijinsky: Creating A New Artistic Era Vaslav, New York Public Library. 
* 
* 
*