open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
María Paz Andrés Sáenz de Santa María

**María Paz Andrés Sáenz de Santa María**, nada en Oviedo o 29 de novembro de 1953, tamén coñecida como Paz Andrés, é unha xurista española, catedrática de Dereito Internacional Público e Relacións Internacionais, e antiga secretaria do Consello Social da Universidade de Oviedo, e dende comezos de 2017 é a Defensora Universitaria da Universidade de Oviedo.

Participou na codirección do Boletín de Información sobre Comunidades Europeas, editado polo Principado de Asturias e a Universidade de Oviedo, publicando diversos traballos sobre Dereito Internacional Público e Dereito Comunitario Europeo.

## Traxectoria 
En 1975, obtivo a licenciatura de Dereito con premio extraordinario na Universidade de Oviedo, desenvolvendo, a partir de 1976, tarefas docentes no departamento de Dereito Internacional Público e Relacións Internacionais.

En 1980, conseguiu o doutoramento con premio extraordinario, baixo a dirección de Julio González Campos. Oito anos despois, en 1988, converteríase en catedrática do departamento.

Entre 1985 e 1995, encargaríase da dirección do Centro de Documentación Europea da Universidade de Oviedo. En 1986 ocuparía o cargo de Secretaria Xeral da Universidade de Oviedo, función que desempeñou até 1988. Dende 1987 até 1989, sería membro da Xunta Directiva da Asociación Española de Profesores de Dereito Internacional e Relacións Internacionais.

Dende 1992 ocuparíase da coordinación da sección de Xurisprudencia de Dereito Internacional Público da Revista Española de Dereito Internacional (REDI). Entre 1994 e 2000, dirixiría o departamento de Dereito Público da Universidade de Oviedo, sendo nomeada secretaria do Consello Social de devandita institución en novembro de 1999, cargo que desempeñou até 2004, cando foi nomeada vicerreitora de Extensión Universitaria.

Candidata en dúas ocasións ó reitorado da Universidade de Oviedo (2008 e 2012), sendo derrotada en ambas as ocasións por Vicente Miguel Gotor Santamaría. É experta en dereito dos tratados, arranxo pacífico de controversias internacionais, mantemento da paz e a seguridade internacionais, sistema institucional e ordenamento xurídico da Unión Europea.

Dende o 28 de setembro de 2018, é conselleira do Consello de Goberno do Banco de España por nomeamento do Goberno de España.

## Notas
Mae de la Concha

**María Asunción Jacoba Pía da Concha García-Mauriño**, nada en Xixón o 25 de xullo de 1954, máis coñecida como **Mae de la Concha**, é unha empresaria libreira e política menorquina de orixe asturiana, deputada polas Illas Baleares no Congreso dos Deputados nas XI e XII lexislaturas. Dende outubro de 2017 é tamén a Secretaria Xeral de Podemos Illas Baleares.

## Traxectoria 
En 1970 emigrou a Francia, onde traballou de aia e de auxiliar de hospital. Anos despois estabeleceuse en Madrid, onde traballou como secretaria en Yves Rocher e como administrativa no despacho de avogados da rúa de Atocha, 55.

Despois viviu en León, Barcelona e Santander, ata que o verán de 1980 estableceuse en Ciutadella de Menorca. Comezou traballando como secretaria de xulgado ata que en 1990 fundou a libraría La Torre de Papel. Como parte de Podemos, en febreiro de 2015 foi elixida secretaria xeral en Menorca. Foi elixida deputada nas eleccións de 2015 e 2016.

Na conformación das listas electorais de Podemos Illas Baleares para o Parlamento das Illas Baleares nas Eleccións municipais en España de 2019, foi elixida cabeza de lista do partido, obtendo un escano; tralas negociacións co PSOE balear, María Asunción, trala investidura de Francina Armengol como Presidenta do Goberno Balear, converteuse na Conselleira de Agricultura, Pesca e Alimentación.

En xuño de 2023, converteuse en presidenta das Illas Baleares en funcións, por mor da dimisión de Francina Armengol, trala derrota nas eleccións autonómicas de 2023.

## Notas
Blanca Álvarez González

**Blanca Álvarez González**, nada en Cartavio (Coaña) o 8 de setembro de 1957 e finada en Oviedo o 14 de febreiro de 2021, foi unha xornalista, escritora e poetisa española. Entre a súa obra hai poesía, novela e ensaio ademais de literatura infantil e xuvenil.

## Traxectoria 
Cursou estudos de Bacharelato no Instituto Padre Feijoo de Xixón e realizou varios cursos de Dereito e Filoloxía Románica na Universidade de Oviedo. 

Durante anos foi coñecida como poeta por gañar o "Premio Internacional de Poesía Cálamo". Posteriormente iniciou colaboracións xornalísticas que compaxina co seu labor literario. Tamén colaborou no diario As como cronista deportiva.

As súas primeiras publicacións ían dirixidas ao público adulto: *La agonía de los deseos*, *Las niñas no hacen ruido cuando mueren*, ou *Sarajevo-Berlín, billete de ida*, en 1999 publicou *El escritor asesino*. Primeiro publicou novelas, ensaios e reportaxes. Posteriormente empezou a escribir historias para o público infantil.

Con *Milú, un perro en desgracia*, entrou no *White Ravens 2001*. En 2002 con *Caracoles, pendientes y mariposas*, conseguiu o XIII Premio de Literatura Infantil Ala Delta.

## Notas
Mariví Monteserín

**María Virtudes Monteserín Rodríguez**, coñecida como **Mariví Monteserín**, naceu o 19 de maio de 1959 en Boal (Asturias). É deputada do Partido Socialista Obreiro Español no Congreso de Deputados dende 2004 e formou parte da VIII, IX e X lexislaturas.

## Traxectoria 
A súa primeira responsabilidade política foi como concelleira socialista no Concello de Avilés en 1983 corporación á que pertenceu durante 16 anos, até 1999. Tamén foi tenente de alcalde deste concello entre 1988 e 1995.

No 2000 concorreu ás eleccións na candidatura socialista ó Senado pero non resultou elixida.

No 2004 é elixida deputada por Asturias e participa na tramitación da Lei Integral contra a Violencia de xénero que defende como voceira do Grupo Parlamentario Socialista en materia de Igualdade no Pleno do Congreso o día da súa aprobación o 22 de decembro de 2004 e da Lei Orgánica para a Igualdade Efectiva de Mulleres e Homes aprobada en marzo de 2007. En marzo de 2008 pasa a formar parte da cúpula directiva do PSOE no Congreso de Deputados ó ser nomeada voceira adxunta do PSOE no Congreso, ás ordes de José Antonio Alonso Suárez e Ramón Jáuregui.

Na X Lexislatura iniciada en 2011, Monteserín asume a portavocía do PSOE da Comisión de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento.

En outubro de 2014 gañou as primarias do PSOE en Avilés como candidata en substitución da antiga alcaldesa, Pilar Varela, quen decidiu non repetir á fronte do cartel socialista na cidade.

## Notas
Yolanda Sobero

**Yolanda Sobero Martínez**,  nada en Corao, Cangas de Onís o 20 de agosto de 1959, é unha xornalista española especialista en política internacional e Presidenta do Consello de Informativos de RTVE de 2010 a 2014. En 2010 publicou o libro *Sahara: memoria y olvido*. En 2012 recibiu o primeiro Premio Colombine pola súa reportaxe *Feminicidio S.A*. sobre o feminicidio en Guatemala. Dende 2004 é reporteira do programa de TVE "En Portada". 

## Traxectoria 
Licenciada en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid, é doutora en Ciencias da Información coa tese *Conflictos étnicos: el caso de los pueblos indígenas* (1998) e un máster en Estudos Amerindios pola Universidade Complutense / Casa de América (2004/2005).

Incorporouse a TVE en 1982 e até 1986 estivo destinada no Centro de Produción de TVE nas Canarias. De 1990 a 2004 foi coordinadora da área de Información Internacional dos Telexornais Fin de Semana. 

En 2004 incorporouse ó equipo de reportaxes especiais 'En Portada'.

## Notas
Barcelona Open

O **Barcelona Open**, coñecido tamén como **Trofeo Conde de Godó** e por razóns de patrocinio como **Barcelona Open Banc Sabadell**, é un torneo de tenis profesional que se disputa anualmente sobre terra batida na cidade de Barcelona, nas instalacións do Reial Club de Tennis Barcelona. Pertence ás series ATP World Tour 500 do circuíto ATP masculino.

O tenista mallorquino Rafael Nadal ten o récord individual con once títulos, cinco deles consecutivos, e o australiano Roy Emerson conseguiu sete títulos de dobres con cinco parellas distintas.

## Historia 
Con motivo da inauguración da nova sede do Reial Club de Tennis Barcelona no barrio barcelonés de Pedralbes no ano 1953, Carles Godó i Valls, segundo Conde de Godó, puxo en marcha un novo torneo tenístico organizado polo club mencionado. Esta nova competición foi herdeira doutras disputadas anteriormente na cidade de Barcelona, como o Campionato Internacional, os concursos de primavera e de verán o as diferentes competicións entre clubs.

O torneo conseguiu unha grande importancia e prestixio dentro das competicións deportivas que se disputan na capital catalá, e converteuse nun dos eventos deportivos de maior relevancia social na cidade. Dende 1968 recibe a mención de Campionatos Internacionais de España. É, historicamente, o torneo tenístico máis importante disputado en Cataluña e un dos máis prestixiosos de Europa sobre terra batida. En 2002 celebrou os seus 50 anos de historia. A partir de 2013 reduciu o seu número de participantes no cadro principal de 56 a 48.

### O trofeo 
O trofeo entregado foi deseñado en 1953 polos xoieiros Soler e Cabot. Era de prata e pesaba 13 kg cunha base de carballo americano. No ano 2000 foi renovado por J. Roca joiers. A base foi aumentada para inscribir nela o nome de todos os vencedores da competición. Consiste nunha copa coroada por un tenista na tapa superior. Está valorado nuns 36.000 euros. O gañador do trofeo de cada edición lévase unha réplica do mesmo, nunca o trofeo auténtico. Rafa Nadal foi o único que se levou un galardón como premio especial por parte do Reial Club de Tennis Barcelona.

## Historial de finais 
### Individual masculino 
### Dobres masculinos 
### Séniors 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial   
* Perfil do torneo na ATP
Carmen del Riego

**Carmen del Riego de Lucas**, nada en Oviedo en 1960, é unha xornalista española, especializada en información política.

## Traxectoria 
Nada en Oviedo en 1960, licenciouse en Ciencias da Información, en Dereito e en Ciencias Políticas e da Administración. Traballou na redacción de La Nueva España.

Tamén colaborou como tertuliana na Cadena SER, en Telemadrid e en Canal 9.

En 2011 converteuse, ó suceder a Fernando González Urbaneja, na primeira muller en desempeñar a presidencia da Asociación da Prensa de Madrid (APM). Foi sucedida en 2015 á fronte da APM por Victoria Prego.

## Premios 
* Premio «Luis Carandell» de Periodismo Parlamentario (2014)

## Notas
Atsuko Hirayanagi

, nada na prefectura de Nagano, é unha directora de cinema xaponesa-estadounidense

## Traxectoria 
Graduouse na Tisch School of the Arts cun máster en produción de cinema. Ó tempo que se graduaba, o seu proxecto de segundo ano *Mo Ikkai*, gañou o Grand Prix no Festival de Curtametraxes do Festival de Cinema de Asia en 2012.

A súa curtametraxe de tese doutoral, *Oh Lucy!*, recibiu o Premio Tisch's First Prize Wasserman no Festival First Run de 2014, e tamén recibiu máis de 25 galardóns en todo o mundo, incluíndo premios no Festival Internacional de Cinema de Cannes (2014), no Festival de Cinema de Sundance (2015), e no Festival Internacional de Cinema de Toronto (2014).

A versión en longametraxe *Oh Lucy!* foi gañadora do Premio Sundance/NHK de 2016. Foi nomeada unha das ″20 mulleres directores que tes que coñecer″ por IndieWire., e foi nomeada nos Premios Film Independent Spirit ó mellor debut.

Hirayanagi foi convidada ó unirse á Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas en 2018.

## Notas
Asasinato no Orient Express (filme de 2017)

***Asasinato no Orient Express*** (en ) é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Kenneth Branagh cun guión de Michael Green. Baséase na novela de 1934 *Asasinato no Orient Express*, de Agatha Christie. Está protagonizado polo propio Branagh no papel de Hercule Poirot, xunto con Penélope Cruz, Willem Dafoe, Judi Dench, Johnny Depp, Josh Gad, Derek Jacobi, Leslie Odom Jr., Michelle Pfeiffer, Olivia Colman, e Daisy Ridley nos papeis secundarios. O filme é a cuarta adaptación cinematográfica da novela de Christie, logo da versión de 1974, do telefilme de 2001 e un episodio da serie ''Agatha Christie's Poirot''. O argumento segue a Poirot, un detective de sona mundial, que tenta resolver un asasinato no famoso tren transeuropeo na década de 1930.

## Personaxes 
* Kenneth Branagh como Hercule Poirot
* Penélope Cruz como Pilar Estravados
* Willem Dafoe como Gerhard Hardman
* Judi Dench como Princesa Dragomiroff
* Johnny Depp como Edward Ratchett
* Josh Gad como Hector MacQueen
* Derek Jacobi como Edward Henry Masterman
* Leslie Odom Jr. como Dr. Arbuthnot
* Michelle Pfeiffer como Caroline Hubbard
* Daisy Ridley como Miss Mary Debenham
* Tom Bateman como Bouc
* Marwan Kenzari como Pierre Michel
* Olivia Colman como Hildegarde Schmidt
* Lucy Boynton como Condesa Helena Andrenyi
* Manuel Garcia-Rulfo como Biniamino Marquez
* Sergei Polunin como Conde Rudolph Andrenyi

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Richard Z. Kruspe

**Richard Zven Kruspe**, nado en Wittenberge (República Democrática Alemá) o 24 de xuño de 1967, é un músico alemán, guitarrista da banda alemá Rammstein e a neoiorquina Emigrate, na cal ademais canta en inglés.

## Traxectoria 
Naceu en Wittenberge, Alemaña Oriental, actual estado de Brandeburgo, e viviu alí cos seus pais e os seus tres irmáns. Durante a súa adolescencia practicou boxeo e recibiu formación profesional como cociñeiro. Aos 19 anos trasladouse ao distrito berlinés de Prenzlauer Berg, entón encadrado no Berlín Oriental. En 1989 escapou do país a través da fronteira entre Austria e Hungría, sendo o único compoñente de Rammstein que se atreveu a cruzar o muro de Berlín. Tras a reunificación alemá regresou ao Berlín Oriental, onde tocou en varios grupos como Dás Auxe Gottes, Orgasm death gimmick e Die Asina. En 1994 fundou Rammstein xunto a Till Lindemann, Paul Landers, Oliver Riedel, Christoph Schneider e Christian Lorenz (Flake)

Richard contraeu matrimonio coa actriz Caron Bernstein o 29 de outubro de 1999. A cerimonia foi xudía e Richard compuxo a música. Tomou o nome Richard Kruspe-Bernstein durante o tempo que durou o seu matrimonio. Ao separarse no 2004 recuperou o apelido 'Kruspe'.

A primeira filla de Kruspe naceu o 28 de febreiro de 1991 e chámase Khira Li Lindemann.&nbsp;Ten o apelido 'Lindemann' porque a súa nai estivo previamente casada co vocalista de Rammstein, Till Lindemann, cuxo apelido mantivo tras divorciarse del. Kruspe e a nai de Khira Li nunca chegaron a casar. En 1998, Khira Li apareceu na presentación da canción *Tier* de Rammstein en Live aus Berlin. Tamén colaborou nos coros de *Spieluhr*, do álbum *Mutter* (2001).

O 10 de decembro de 1992 naceu o seu fillo Merlin Esra Besson.

A segunda filla de Richard  naceu o 28 de setembro de 2011, chámase Maxime Alaska Bossieux. A súa nai é Margaux Bossieux, a súa actual parella. Ela é baixista da banda punk "Dirty Mary" e actualmente da banda Emigrate, na cal tamén participa como corista. ==

### Con Rammstein 
; Álbum de estúdio

* *Herzeleid* (1995)
* *Sehnsucht* (1997)
* *Mutter* (2001)
* *Reise, Reise* (2004)
* *Rosenrot* (2005)
* *Liebe Ist Für Alle Da* (2009)
* *Rammstein* (2019)

; DVDs

* *Live Aus Berlin* (1999)
* *Lichtspielhaus* (2003)
* *Völkerball* - (2006)
* *In Amerika* - (2015)
* *Paris* - (2017)

### Co Emigrate 
* *Emigrate* (2007)
* *Silent So Long* (2014)
* *A Million Degrees* (2018)
* *The Persistence of Memory* (2021)
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* rammstein.de (alémán e inglés)
* emigrate.eu (inglés)
Diamagnetismo

[miniatura|255x255px|O grafito pirolítico ten unha das susceptibilidades máis negativas que calquera outro material a temperatura ambiente. A imaxe é unha mostra de grafito pirolítico suspendida sobre unha matriz de imáns de [neodimio.]]
En electromagnetismo, o **diamagnetismo** é unha propiedade dos materiais que consiste en repeler os campos magnéticos. É o oposto aos materiais paramagnéticos os cales son atraídos polos campos magnéticos. O fenómeno do diamagnetismo foi descuberto por Sebald Justinus Brugmans que observou en 1778 que o bismuto e o antimonio foron repelidos polos campos magnéticos. O termo diamagnetismo foi acuñado por Michael Faraday en setembro de 1845, cando se deu conta de que todos os materiais responden (xa sexa en forma diamagnética ou paramagnética) a un campo magnético aplicado.
alt=|esquerda|miniatura|Grafito pirolítico suspendido sobre imáns de neodimio. Os imáns están organizados de maneira que o campo magnético é vertical e altérnase entre dous imáns veciños (se o campo dun dos imáns apunta cara a arriba, o do veciño apunta cara a abaixo).
As substancias son, na súa gran maioría, diamagnéticas, posto que todos pares de electróns con spin oposto contribúen debilmente ao diamagnetismo, e só nos casos nos que hai electróns desemparellados existe unha contribución paramagnética (ou máis complexa) en sentido contrario.

Algúns exemplos de materiais diamagnéticos son: a auga, o bismuto metálico, o hidróxeno, o helio e os demais gases nobres, o cloruro de sodio, o cobre, o ouro, o silicio, o xermanio, o grafito, o bronce e o xofre. Nótese que non todos os citados teñen número par de electróns.

O grafito pirolítico, que ten un diamagnetismo non especialmente alto, usouse como demostración visual, xa que unha capa fina deste material levita (por repulsión) sobre un campo magnético o suficientemente intenso (a temperatura ambiente).

Experimentalmente, verifícase que os materiais diamagnéticos teñen:

* Unha permeabilidade magnética relativa inferior á unidade.
* Unha indución magnética negativa.
* Unha susceptibilidad magnética negativa, practicamente independente da temperatura, e xeralmente da orde (en unidades cexesimais) de \frac{10^{-6}\cdot M}{2} e.m.u./mol, onde M é a masa molecular. 

En moitos compostos de coordinación obtense unha estimación máis exacta utilizando as táboas de Pascal.

Nos materiais diamagnéticos, o fluxo magnético diminúe e nos paramagnéticos o fluxo magnético aumenta.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Alicia Miyares

**Alicia Miyares Fernández**, nada en Les Arriondes (Parres, Asturias) o 30 de abril de 1963, é unha filósofa e escritora feminista destacada polos seus traballos sobre igualdade e política, educación e dereitos de cidadanía. Doutora en Filosofía pola Universidade de Oviedo, na actualidade é profesora do Instituto Humanejos de Parla (Madrid) e profesora colaboradora na Universidade de Oviedo.

## Traxectoria 
Nada en Les Arriondes, estudou Filosofía e Letras na Universidade de Oviedo. Licenciouse en 1986 e doutorouse en 1990 cunha tese sobre *La filosofía de Nietzsche*, dirixida por Amelia Valcárcel.

De 1993 a 1995, foi xefa de gabinete da Consellería de Educación e Cultura do Goberno de Asturias con Amelia Valcarcel á fronte da consellería.

En 2006 trasladou a súa residencia a Madrid e incorporouse como conselleira técnica á Unidade de Igualdade "Muller e Ciencia" do Ministerio de Educación e Ciencia (2006-2008).

De 2008 a 2011 foi asesora do gabinete da vicepresidenta primeira do Goberno (2008-2011) con María Teresa Fernández de la Vega.

Dende 2012 é xefa do Departamento de Filosofía e profesora do Instituto Humanejos de Parla (Madrid).

Tamén é integrante do Consello Reitor do Instituto Asturiano da Muller e secretaria da Asociación Española de Filosofía María Zambrano.

## Notas
Grus nigricollis

***Grus nigricollis*** é unha especie de ave gruiforme da familia Gruidae que habita en Asia. É unha grúa de tamaño medio que cría na meseta tibetana e pasa o inverno en zonas do noroeste do subcontinente indio e o leste da China. En Bután, son veneradas na tradición budista e están protexidas culturalmente en toda a súa área de distribución. Existe un festival en Bután na honra destas aves e o estado indio de Jammu e Caxemira considéraa a súa ave oficial.

## Descrición 
esquerda|miniatura|Detalle da súa cabeza.
Mide uns 139 cm de longo, ten unha envergadura alar de 235 cm e pesa arredor de 5,5 kg. A súa plumaxe é principalmente gris esbrancuxada, coa testa, a parte superior do pescozo e cola negros, ademais das súas plumas primarias e secundarias. O seu píleo é vermello e ten unha pequena mancha branca xunto á parte posterior do ollo. O iris dos seus ollos é amarelo esbrancuxado. O seu peteiro é claro mentres que as súas patas son negras. Ámbolos dous sexos teñen un aspecto semellante. A súa cola negra diferénzaa facilmente do grou, que a ten gris.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* BirdLife Species Factsheet
Udzima wa ya Masiwa

"**Udzima wa ya Masiwa**" (que en comoriano quere dicir "A Unión das Grandes Illas") é o himno nacional das Comores. Foi adoptado logo da independencia en 1978, sendo escrito por Said Hachim Sidi Abderemane, quen tamén compuxo a música, xunto con Kamildine Abdallah.

Mayotte (que é reclamada polas Comores, pero que está baixo administración francesa) tamén é mencionada na letra.

## Letra
Ramón Godó

**Ramón Godó Lallana**, nado en Bilbao o 11 de maio de 1864 e finado en Barcelona o 20 de setembro de 1931, primeiro Conde de Godó, foi un empresario e político español, fillo de Carlos Godó y Pié e sobriño de Bartolomé Godó y Pié, fundadores do xornal *La Vanguardia*.

## Traxectoria 
Ramón Godó, fillo de Carlos Godó y Pié e Antonia Lallana, naceu en 1864 en Bilbao, época na que o seu pai e o seu tío xestionaban as delegacións comerciais en Bilbao e Oviedo da empresa familiar dos Godó. Debido á crise provocada pola Terceira Guerra Carlista, volveron todos a Barcelona.

O seu pai morreu o ano 1897 e el fíxose cargo da propiedade do xornal *La Vanguardia*. En 1912 fundou a empresa *Papelera  Godó*, para romper o monopolio imposto por *La Papelera Española* e así poder fornecer papel ao seu xornal. Impulsou a expansión e influencia do xornal, que estableceu a súa sede na rúa Pelai de Barcelona. Ao mesmo tempo, militaba no Partido Liberal, polo que foi escollido deputado polo distrito de Igualada nas eleccións de 1899, 1901, 1903 e 1905. Ramón Godó foi o primeiro Conde de  Godó, título que recibiu no ano 1916 de mans do rei Afonso XIII.

Ramón Godó Lallana era un home coxo, cun problema de xordeira e case cego dun ollo, pero cunha grande intelixencia e talento para as finanzas.

Foi o seu fillo, Carlos Godó Valls, segundo Conde de Godó, quen en 1965 instaurou un premio xornalístico co seu nome, na honra ao centenario do seu nacemento.

Na localidade barcelonesa de Copons onde Ramón Godó Lallana tiña unha casa, existe unha praza co seu nome como homenaxe ao empresario catalán.

## Notas
Lingua comoriana

O **comoriano** (*Shikomori* ou *Shimasiwa*, a "lingua de illas") é o nome dado a un grupo de catro linguas bantús faladas nas Comores, un arquipélago do suroeste do océano Índico entre Mozambique e Madagascar. É considerada unha das linguas oficiais da Unión das Comores na Constitución comoriana. O shimaore, unha das linguas, é falado na illa en disputa de Mayotte, un departamento francés reclamado polas Comores. Ó igual có suahili, o comoriano é membro das linguas sabaki, que forman parte da familia de linguas bantús. Cada illa ten a súa variedade e as catro son divididas convencionalmente en dous grupos: o grupo oriental composto polo *shindzuani* (falado en Ndzuani) e o *shimaore* (en Mayotte), mentres que o grupo occidental componse do *shimwali* (Mwali) e do *shingazija* (Ngazidja). Aínda que as linguas dos diferentes grupos non son intelixibles entre elas, xa que só comparten o 80% do léxico, si o dentro de cada grupos.

Historicamente, a lingua foi escrita en alfabeto árabe. A administración colonial francesa introduciu o alfabeto latino, do cal foi aprobada unha versión oficialmente en 2009. O alfabeto árabe aínda é usado amplamente.

É a lingua na que está escrita o himno nacional do país, *Udzima wa ya Masiwa*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  2 vols.
* 
*
Abdallah Said Sarouma

**Abdallah Said Sarouma**, nado en Mohéli o 31 de decembro de 1956, é un político comoriano. Dende o 26 de maio de 2016, exerce como vicepresidente de Transporte, Correos, Telecomunicacións e Información das Comores.

## Notas
Selo das Comores

O **selo nacional das Comores** é un dos símbolos nacionais do país. Componse dunha lúa crecente cargada con catro estrelas de cinco puntas cada unha. O crecente, un símbolo tradicional do islam, e as estrelas, tamén forman parte da bandeira nacional.

Detrás do creciente aparece representado o sol. Estes elementos están rodeados polo nome da nación, “Unión das Comores”, en francés e árabe.

Na parte exterior do selo atópanse dúas pólas de loureiro e na inferior aparece escrito, en francés, o lema nacional: “*Unité – Solidarité – Développement*” (”*Unidade - Solidariedade - Desenvolvemento*”)

## Galería 

Ficheiro:Seal of the Comoros (1975-1978).svg|Selo do Estado das Comores (1975–1978)
Ficheiro:Seal of the Comoros (1978-2016).svg|Selo da República Federal Islámica das Comores e da Unión das Comores (1978–2016)
Ficheiro:Seal of the Comoros.svg|Selo actual (2016-presente)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bandeira das Comores
Moustadroine Abdou

**Moustadroine Abdou**, nado en Anjouan o 14 de xuño de 1969, é un político das Comores.

## Traxectoria
Dende o 26 de maio de 2016 exerce como vicepresidente do seu país en Agricultura, Pesca, Medio Ambiente, Planificación Espacial e Urbanismo.
## Notas
Djaffar Ahmed Said

**Djaffar Ahmed Said Hassani**, nado na Gran Comora o 20 de febreiro de 1966, é un político comoriano. Dende o 26 de maio de 2016, exerce como vicepresidente das Comores nas áreas de Economía, Planificación, Industria, Artesanía, Investimentos, Sector Privado e Asuntos de Terras.

Opúxose a Azali Assoumani nos cambios constitucionais. En setembro de 2018, emitiuse unha orde de arresto contra el por conspirar contra o estado.

## Notas
Condado de Godó

O **Condado de Godó** é un título nobiliario español creado o 2 de decembro de 1916 polo rei Afonso XIII a favor de Ramón Godó Lallana,​ empresario español, vinculado familiarmente co xornal La Vanguardia, así como con numerosas publicacións, como Historia e Vida.

Esta familia está vinculada a diferentes manifestacións literarias e deportivas como o Trofeo Conde de Godó de tenis. As súas actividades están centralizadas no Grupo empresarial Godó. 

O 12 de xullo de 2008, o rei Xoán Carlos I concedeulle a Grandeza de España para unir ao título de conde de Godó.

## Condes de Godó 
## Notas
Mutsamudu

**Mutsamudu** é a segunda cidade máis grande das Comores. É tamén a capital e meirande cidade da illa de Anjouan, así como o fogar do antigo presidente comoriano Ahmed Abdallah Mohamed Sambi. Conta cun porto comercial e unha antiga cidadela. A poboación no ano 2010 era de 25&nbsp;471 persoas.

## Notas
Festa do pemento de Oímbra

A **feira do pemento de Oímbra** celébrase no municipio galego de Oímbra, na provincia de Ourense. Está recoñecida como festa de interese turístico galego.
## Características
O seu produto central é o pemento de Oímbra cultivado na zona de produción, que se colleita verde, nun estado de maduración intermedia. Estes pementos están amparados pola Indicación Xeográfica Protexida. As características deste pemento son peculiares: teñen un sabor doce, non pican pola ausencia de capsaicina e o seu olor é de intensidade media.

A feira tivo a súa primeira celebración no ano 1997 e dende entón celébrase anualmente o primeiro domingo de agosto. Comezou sendo unha festa popular ata chegar a ter unha media de 4000 visitantes. A festa celébrase na Carballeira, situada ao carón da Casa do Concello, alí ofrecese dende música folclórica en directo ata unha feira agrícola.

A feira reserva un espazo destinado ao público infantil, cunha oferta de xogos de lecer. Tamén se acostuma ofrecer unha degustación de viño e dos propios pementos.

O maior atractivo da festa é a comida popular, nunha carpa. Nesta comida pódese degustar o pemento de diversas formas, xa sexa recheo por exemplo ou de forma tradicional frito. Na comida non só triunfa o pemento, tamén podemos desfrutar de carnes e polbo. Esta comida está amenizada cun acompañamento de música tradicional en directo (gaiteiros, pandeireteiros etc.)

Outro dos momentos máis significativos da feira é o concurso. Nel particípase cun prato onde o ingrediente principal é o pemento. Os pratos expóñense ó público para poder observar a creatividade de cada un deles. Ó final do día exponse o gañador.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Festa gastronómica
* Festas de interese turístico de Galicia
### Ligazóns externas 
* Pimiento de Oímbra España Fascinante. Fundación Zuloaga .
Praza Maior de Ourense

A **praza maior de Ourense** é un espazo situado no casco histórico da cidade de Ourense. O chan está inclinado cara ao lado do concello.

## Historia 
[miniatura|[Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.]]
Antigamente coñecida como Praza do Campo, creouse no século XII pero non foi ata os séculos XVI e XVII cando comezou a cobrar importancia na cidade, coa reforma urbana en Ourense, coa construción de novas vivendas, hospitais, empedrado das rúas, novos edificios públicos como a Casa Consistorial (levantada a comezos do século XVI e reformada a finais do século XVII) e a ermida dos Santos Cosme e Damián onde se situaba a escola de primeiras letras.

## Obras arquitectónicas da praza 
Nesta praza están algunhas das principais obras romanas da cidade. No lateral que non está ocupado por soportais atópase a fachada da Casa Consistorial (Casa do Concello), obra de José Antonio Queralt Rauret, a finais do século XIX. Ten unha fachada clasicista, cun baixo cun pórtico, balcón no primeiro andar e remate con brasón que é unha representación gráfica con forma de escudo, neste caso o da cidade e remata cunha pequena torre do reloxo.

Ao lado está o antigo palacio episcopal, que agora é o Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense. É o edificio de estilo románico máis completo da cidade, a súa estrutura ten elementos románicos, góticos, renacentistas, barrocos e modernos. Comezouse a construír no século XII e foi moi relevante na organización urbana do Ourense medieval.
miniatura|Casa Fermín García
Os outros tres laterais contan con soportais e forman o “Espolón” que é como se coñece o antigo paseo da nobreza, para o faladoiro. Sobre isto hai vivendas dos séculos XVII e XIX, entre elas a casa de Fermín García, deseño de Daniel Vázquez Gulías, arquitecto que contribuíu ao urbanismo e a transformación da cidade, mediante os encargos da burguesía da época. Hoxe é un espazo de exposición, adornado cun toque de modernismo.

Antigamente realizábase cada ano a feira de San Martiño, que duraba do 1 ao 15 de novembro. Os mercaderes expuñan os seus produtos nos soportais da praza.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*turismodeourense.gal Concello de Ourense.
María Bores

**María Bores Vázquez**, nada en Madrid o 17 de novembro de 1997, é unha futbolista profesional que na actualidade xoga no Sevilla Fútbol Club de Primeira División Feminina de España (Liga Iberdrola) tanto de lateral dereita como esquerda.

## Traxectoria 
María Bores iniciou os seus pasos como futbolista no equipo do colexio con 6 anos de idade. Con 9 anos federouse co equipo Canillas Fútbol Club e despois proseguiu a súa carreira no Club Valdetorres.

Debido a que as normas estipuladas neste deporte permiten que as nenas xoguen ata unha determinada idade, o Madrid Club de Fútbol Feminino fichouna para o seu equipo.

O seu debut chegou co primeiro equipo do Atlético de Madrid, onde se estreou contra a Real Sociedade. Co Atlético de Madrid tamén xogou a Copa da Reina, a cal gañaron por primeira vez na historia. 

### Primeira División 
Ó ano seguinte do debut co Atlético de Madrid e xa sendo xogadora profesional neste equipo conseguiron algo histórico para o club como é a conquista da Liga Iberdrola, algo que sucedeu por primeira vez na historia do club. 

Na temporada 2017-2018 ficha no Sevilla Fútbol Club, un equipo que ascendeu nos últimos anos a Primeira División Feminina. María Bores consolidouse neste equipo xa que é o seu segundo ano; na actualidade xoga co número 14 no lateral dereito ou esquerda.

### Selección Madrileña 
Foi convocada pola selección madrileña sub-16 e sub-18 para disputar os campionatos de España onde conseguiu ser campioa de España dúas veces.

### Selección Española 
Cando xogaba no Atlético de Madrid foi convocada pola Selección Española para disputar o Europeo sub-19 onde quedaron subcampioas e tamén o mundial sub-20 onde quedaron eliminadas en cuartos ante Corea do Norte.

### Táboa
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*https://www.atleticodemadrid.com/noticias/maria-bores-es-un-sueno-hecho-realidad 
*https://www.aupaathletic.com/maria-bores-vazquez/futbolista/7398
*https://www.atleticodemadrid.com/noticias/maria-bores-jugara-cedida-en-el-sevilla-fc-la-proxima-campana 
*http://www.estoesatleti.es/2017/07/maria-bores-cedida-sevilla/ 
*https://www.laliga.es/jugador/maria-bores 
*https://www.siguetuliga.com/jugador/maria-bores-vazquez 
*http://www.lacolinadenervion.com/maria-bores-sangre-joven-lateral-derecho/
Feira do viño do Rosal

A **feira do viño do Rosal** é unha festa de interese turístico celebrada no municipio do Rosal, pertencente á comarca do Baixo Miño. Esta feira, que se celebra desde 1993, ten como obxectivo primordial promover os sectores vinícolas, conserveiros e de produtos típicos da horta e a flor que se producen no Val do Rosal.
## Historia 
No s. XII os monxes do mosteiro de Santa María de Oia eran os encargados de coidar as plantacións do viñedo e foi nesa época cando o viño acadou o seu maior auxe.  

Ten lugar na praza do Calvario, con nove casetas pertencentes ás respectivas bodegas. Paralelamente á celebración da feira realízanse exposicións culturais, actividades para nenos/as, exposicións filatélicas, actuacións musicais etc.

## Notas
Inés Rey

**Inés Rey García**, nada na Coruña o 11 de xullo de 1982, é unha avogada e política galega militante do PSdeG. Dende o 15 de xuño de 2019 é a alcaldesa da Coruña. É a primeira muller na democracia que ostenta ese cargo.

## Traxectoria 
É licenciada en dereito pola Universidade da Coruña, carreira na que tivo como profesor de Dereito procesal ao seu antecesor na alcaldía, Xulio Ferreiro. Exerceu de avogada na súa cidade natal.

Militante das Xuventudes Socialistas de Galicia e do PSdeG, nas eleccións xerais de 2011 foi como número 2 da lista do partido ao Senado, por detrás do alcalde saínte Javier Losada, pero non foi escollida senadora.

En 2018 presentou a súa candidatura ás primarias do seu partido para obtar á alcaldía da Coruña, xunto con José Manuel García, Rafael Arangüena e Juan Ignacio Borrego. Na primeira volta foi a segunda candidata máis votada con 96 sufraxios, por detrás de José Manuel García que obtivo 143. Así e todo, na segunda volta que se celebrou o 25 de novembro de 2018 quedou de primeira, con 215 votos fronte aos 178 do outro candidato, encabezando así a lista do PSdeG nas eleccións municipais de 2019 na súa cidade.

Nas eleccións, celebradas o 26 de maio de 2019, o PSdeG foi a segunda forza máis votada no concello da Coruña con 9 concelleiros, quedando a 410 votos do PPdeG de Beatriz Mato, que foi a primeira forza tamén con 9 concelleiros. Non obstante, Inés Rey foi investida alcaldesa da cidade o 15 de xuño de 2019, grazas ao apoio dos 6 concelleiros da Marea Atlántica e os 2 do BNG.
## Vida persoal
É nai de dous fillos.

## Notas
Ábedes, Verín

**Santa María de Ábedes** é unha parroquia do concello ourensán de Verín na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 347 habitantes (170 homes e 177 mulleres), doce máis ca en 2006.
## Patrimonio
Ademais da igrexa parroquial, hai dúas capelas dedicadas a Santo Antón e San Xosé. Pola aldea discorre o camiño de Santiago.
O 17 de xaneiro celébrase a festa do Santo Antón, romaría na cal se dá comezo ao ciclo do Entroido coa presentación do traxe de Cigarrón.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Igrexa de Santa María de Ábedes.jpg|Igrexa de Santa María
Ficheiro:Capela de San Xosé de Ábedes.jpg|Capela de San Xosé
Ficheiro:Cruz da entrada.jpg|Capela e cruceiro de Santo Antón

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Ábedes 
### Parroquias de Verín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Verín
Romaría de Santo Antón de Ábedes

miniatura|Capela de Santo Antón de Ábedes

A **romaría de Santo Antón** é unha festa de relixiosidade popular celebrada en Ábedes (Verín) cada 17 de xaneiro, día de Antón Abade. 

## Descrición 
Despois da procesión coa imaxe do santo hai unha misa solemne e un xantar popular. O acto dá comezo ó ciclo do Entroido en Verín, e pola tarde preséntanse os cigarróns, que fan soar as súas chocas.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cruz da entrada.jpg|Cruceiro da entrada.
Ficheiro:Zona da festa.jpg|Zona da Festa.
Ficheiro:Capela dende atras.jpg|Capela vista dende atrás.
Ficheiro:Ao redor da capela 2.jpg|Ao redor da capela.
Ficheiro:Ao redor da capela.jpg|Ao redor da capela.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* La Región ed. (17-01-2017). "San Antón celébrase na parroquia verinense de Ábedes."
* Vídeo Youtube (18-01-2012). "Verín fiesta de San Antón Ábedes 2012."
* La Región ed. (16-01-2019). "A Parroquia de Ábedes, en Verín, celebra hoxe o San Antón."
* Plataforma Digital de Fiestas (17-01-2012). "Romería de San antón en Ábedes." 
* La Región ed. (15-01-2014). "El concello rehabilitará la capilla de San Antón en Ábedes."
Bidueiral de Montederramo

O **Bidueiral de Montederramo** é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que abrangue a zona de nacemento dos ríos Arnoia, Limia e Támega nas abas da serra de San Mamede, que está na zona oeste do Macizo Central ourensán. Está nos concellos de Montederramo e Vilar de Barrio.

Este espazo natural pretende conservar un dos bosques galegos mellor conservados de bidueiros e por ser un punto de transición entre os bosques de vexetación eurosiberiana a mediterránea no noroeste peninsular. Manuel Blanco Romasanta, máis coñecido como “o do unto”, confesou a finais do século XIX que froito dunha maldición foi convertido nun home lobo que saía nas noites de lúa chea. Isto deu orixe á lenda que se desencadeou neste bosque, por ser o único caso de licantropía documentado en España.

O percorrido comeza nunha pequena aldea de Gabín, Montederramo, que nos achega ata o Bidueiro mediante unha pista transitable por vehículos. No lugar do Campo do Casar comeza esa ruta PR-G 182, ou Ruta do Bidueiro de Gabín. Consta de 9 quilómetros polo interior da fraga, onde ao seu fin se encontra ó unha construción eclesiástica.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Macizo Central ourensán
* Serra de San Mamede
Mónica Martínez

**Mónica Martínez Lema**, nada en Zas o 7 de novembro de 1972, é unha xornalista e política galega.
[miniatura|Papeleta das [Xerais de abril de 2019.]]
## Traxectoria 
Licenciouse en filoloxía inglesa pola Universidade de Santiago de Compostela en 1995. Comezou a traballar na Televisión de Galicia en 1996, e presentou o Telexornal Deportes ata 2006. Foi presentadora da información deportiva en Noticias de la Mañana de Antena 3 (2006-2008). Traballou tamén no *Xornal de Galicia* (2008-2011) e presentou o programa *Sin Rodeos* en Localia TV da Coruña (2011-2012). Dende 2013 traballa nunha compañía dedicada á publicidade inmobiliaria. Militante de Ciudadanos, foi nas listas ao Congreso dos Deputados nas Eleccións xerais de España de abril de 2019. Foi a candidata á alcaldía da Coruña por esa formación nas eleccións municipais de 2019. Ao ano de saír elixida concelleira deuse de baixa en Ciudadanos sen entregar a acta ao partido a pesar de asinar unha carta ética que así o contemplaba. En setembro de 2020, Martínez incorpórase ao goberno local da Coruña como concelleira de deportes . A pesar de que o Tribunal Supremo sentou xurisprudenza de que os tránsfugas non poden valerse da acta para acadar novos postos e salarios adicionais continuou no goberno municipal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Parque de San Lázaro

O **Parque de San Lázaro**, situado no centro da cidade de Ourense, ocupa unha planta trapezoidal distribuída en dous niveis e organizada en rúas con bancos, rodeados de abundante vexetación arbórea. 

## Historia e características
O parque caracterízase por ter unha estatua enorme, esculpida no ano 1951 por Francisco Asorey, en recordo ás vítimas nacionais da Guerra civil española. O pedestal, situado na principal entrada do parque, representa un anxo caído que ten unha coroa de loureiro entre as súas mans.
miniatura|Fonte principal de corte barroco
No contorno do parque desenvólvese, xunto aos edificios administrativos, a principal actividade comercial e económica da cidade. Antigamente foi lugar do hospital de peregrinos, o lazareto, de aí a procedencia do seu nome. En honor a San Lázaro existiu unha capela que logo foi trasladada ó barrio do Peliquín. 

Hoxe encóntrase a igrexa de San Francisco que foi construída no século XIV no alto da cidade. No ano 1929 trasladouse, pedra a pedra, ó Parque de San Lázaro. A fachada de Igrexa caracterízase por ter na parte superior do corpo un rosetón, e a porta, decorada con triplo arquivolta. A entrada está decorada por un gaiteiro.

O parque foi durante un tempo un campo da feira e, pouco a pouco, foi reducido pola construción de novos edificios, especialmente pola construción do Goberno Civil (Subdelegación do Goberno) e pola Torre de Ourense (Hotel San Martín), durante anos símbolo da cidade. 

Este parque ten un día tradicional en que se celebra a festa de San Lázaro en honor ó santo. Ese día comeza a procesión do santo acompañado do son dos gaiteiros e cabezudos. Tamén se colocan os tradicionais postos de rosquillas diante do parque. Para rematar a festa realízase unha queima de «Madamitas», que son pequenas figuras que xiran en torno dun eixe e son totalmente destruídas polas repetidas explosións dos petardos que se aloxan no seu interior.

Por outra banda, destaca o monumento O Carrabouxo, que se encontra na parte superior en honor o caricaturista Xosé Lois González Vázquez, pai do personaxe famoso pola viñeta humorística do xornal local *La Región*. A escultura é obra de César Lombera (1992).

O parque dispón dunha zona de xogos infantís distribuídas por idades e unha fonte instalada no centro.
 
A fonte foi traída do Mosteiro de Santa María de Oseira para ao Xardín do Posío e logo ó parque San Lázaro, onde chegou en mal estado. Esta caracterízase por ter un gran vaso inferior, polo que saen chorros cara ao centro e toda ela está rodeada dunha plataforma de granito. Onde está situada dispón duns bancos para sentar.

Fronte ó parque encóntrase a escultura de Antonio Colemán e Estanislao Reverter apoiados nun coche, facendo homenaxe a 45º edición de Rally de Ourense. A obra foi realizada polo artista Ramón Conde.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* https://www.visitaourense.com/listing/parque-de-san-lazaro  .
* https://www.ourenseturismo.com/parque-de-san-lazaro
Pedagoxía Waldorf

O creador deste movemento alternativo foi Rudolf Steiner, fundador da antroposofía. Estudou matemáticas, ciencias naturais e filosofía.  Ademais tiña coñecementos na agricultura, música,canto, pintura etc.

Actualmente existen máis de 1000 escolas Waldorf, entre elas, 200 son centros de educación infantil e 646 de educación especial en diversos países; así mesmo, constan varias escolas públicas baseadas neste método. En Galicia existe a escola Meniñeiros nas Donas (Vilalvite, Friol).

## Orixe 
A primeira escola creouse no 1919, en Stuttgart, Alemaña, a partir da proposta feita por Emil Molt, propietario e director de Waldorf-Astoria Cigarette, para servir ós fillos e fillas dos empregados da fábrica; máis tarde incorporáronse nenos e nenas externos á empresa. 

## Concepción da infancia 
A pedagoxía Waldorf divídese en tres etapas diferenciadas polas idades dos nenos e nenas: educación infantil (3-6 anos), primaria e secundaria. Cada unha delas pódese diferenciar polo desenvolvemento integral do neno ou nena ou  polo estado de maduración. Destaca polas súass aprendizaxes adaptadas a cada idade conseguindo unha educación comprensiva.

O fin desta perspectiva é promover e crear os aspectos físicos, condutuais, emocionais, cognitivos, sociais e espirituais de cada persoa e incrementar e respectar o pensamento creativo e crítico.

## Educación Infantil 
A teoría pedagóxica Waldorf considera a imitación como principal ferramenta de aprendizaxe. Considera que a través dos espazos e tempos para o xogo creativo os nenos e nenas desenvolverán a imaxinación, unindo o desenvolvemento afectivo, físico e cognitivo.

No día a día destas clases, predominan as actividades artísticas o xogo libre e as tarefas prácticas. Na programación altérnanse actividades que requiran máis esforzo e concentración co xogo simbólico e libre. Na asemblea crean diferentes conflitos, para contrapoñer posturas, coñocer as diversas opinións e aprender a respetalas. 

A estética da clase intenta ser o máis parecida a un fogar. Resáltanse os materiais propiamente naturais e evítase o plástico. Steneir indicou que a ensinanza debe ser diferenciada, dando resposta ás necesidades e demandas que os alumnos e alumnas teñen. 

## Avaliación 
Nestas escolas avalíase o progreso dos nenos e nenas a través dos traballos en bloques académicos. Promóvese a autosuperación persoal máis que a competición entre alumnos e alumnas. 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Tamara Chubarovsky
* De mi casa al mundo
Festa da Arribada

A **Festa da Arribada da Carabela Pinta a Baiona** celébrase nesa vila conmemorando a chegada á mesma de Martín Alonso Pinzón na carabela *Pinta* o 1 de marzo de 1493, trala primeira viaxe de Cristovo Colón a América, cunha escenificación da súa arribada. A festa celébrase o primeiro sábado e domingo de marzo. Está catalogada como festa de interese turístico internacional de España e acolle cada ano unhas 30.000 persoas.

## Historia 
Na viaxe de volta dende América, a carabela *Pinta* foi separada do resto das naves por unha tempestade á altura das Illas Azores. No barco viña enrolado o baionés Cristóbal García Sarmiento, gran coñecedor destas costas, polo que se tomou rumbo nordeste cara a Baiona, a onde chegan o 1 de marzo de 1493. A tripulación pasou uns días de descanso en Baiona e aproveitou para abastecerse de novo de víveres. O 11 de marzo partiu ata Palos de la Frontera, cidade dende onde partira a expedición.

## Descrición 
A celebración consiste nunha festa medieval nas rúas da vila vella onde hai, ademais de música tradicional e xograres, postos de comida galega e artesanía. Fanse ademais actos coas vilas irmandadas de Palos de la Frontera, Santa Fe e Pornic. A Praia da Ribeira é o escenario principal no que se realiza o acto da celebración, a reconstrución do relato que Martín Alonso Pinzón e os seus tripulantes fixeron polo descubrimento ó corrixidor de Baiona o día 1 de marzo de 1493.

Dende o ano 1999 está declarada festa de Galicia de interese turístico; en 2010 concedéuselle o título de festa de interese turístico nacional de España e en 2015 o de festa de interese turístico internacional de España; o número de visitante vai en aumento e rolda os 30.000.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Festa da Reconquista (Vigo)
### Ligazóns externas 
* Festa da Arribada na páxina web do concello
Ángeles Ramírez

**María Ángeles Ramírez Fernández** coñecida como **Ángeles Ramírez**, é unha filósofa  e  antropóloga española.

## Traxectoria 
Licenciouse en filosofía na especialidade de antropoloxía social e doutorouse en antopoloxía social e cultural na Universidade Autónoma de Madrid.
Exerce como profesora na Universidade Autónoma de Madrid.

## Obra 
**La alteridad imaginada. El pánico moral y la construcción de lo musulmán en España y Francia*
**La trampa del velo. Los debates sobre el uso del pañuelo musulmán*. Editorial Catarata.

## Notas
Cloakroom

**Cloakroom** é unha banda estadounidense de shoegazing procedente de Northwest Indiana e formada no ano 2012. O grupo está composto por Doyle Martin (voces, guitarra), Brian Busch (voces, batería) e Bobby Markos (baixo). Ata a data teñen publicados dous álbums de estudio e no presente teñen un contrato con Relapse Records.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Racine (homónimos)

**Racine** pode referirse a:
* Racine (Wisconsin), unha localidade do estado de Wisconsin, nos Estados Unidos, 
* Jean Racine, un dramaturgo francés do século XVII.