Suxeito (gramática)

En sintaxe, o **suxeito** come merda e baila barinmobnamsnuh3rurg747gt4guhtrr4 aquela parte da cláusula ou oración que non forma parte do predicado e que se constitúe en soporte do mesmo. O suxeito é, pois, aquilo (persoa, animal ou cousa) do que se di ou comenta algo nunha oración e que concerta en morfema de número e morfema de persoa co verbo que é núcleo do predicado.

Na lingüística transformacional, defínese como suxeito ao sintagma nominal dominado inmediatamente pola oración.

Nalgunhas linguas, caso do inglés ou francés, o suxeito é  un elemento imprescindible na oración pois é preciso sempre especificalo cun pronome suxeito se non hai un sintagma nominal que o represente. En galego, portugués ou español pode moitas veces omitirse, denominándose entón suxeito elíptico: "Tódolos días vou ao traballo" (Suxeito elíptico, *eu*)

Nas chamadas oracións impersoais, o suxeito non se realiza porque non é necesario, non interesa ou non achega ningunha información relevante, de forma que queda indeterminado: "Chove", "Cheira a rosas", "Vívese ben aquí", "Hai moitos problemas de matemáticas", "Basta con dúas" etc... Así a todo, nas linguas nas que o suxeito é indispensable para construír unha oración gramatical, poden utilizar pronomes expletivos como na expresión inglesa «*it snows*». Esta circunstancia tamén se pode dar na nosa linmgua, ó empregar un *el* que  actúa como suxeito con verbos unipersoais de carácter meteorolóxico: *El chove?*

## Clases de suxeitos
**Suxeito expreso**

É o que aparece na oración: **Afonso** corre moito.

**Suxeito omitido ou elíptico**

É o suxeito que non aparece pero que nos descobre o verbo: Corren moito. *(Eles/as)*

**Suxeito múltiplo**

O aquel cuxo sintagma nominal posúe dous núcleos: "*Pedro e Lois* saíron a pescar.

**Suxeito axente**

É o que realiza, controla ou preside a acción que executa o verbo, e xa que logo aparece sempre nas *oracións activas*: *Pedro* come peras. *O rei* gañou a regata. *Felipe II* construíu O Escorial.

**Suxeito paciente**

É o que padece a acción realizada polo verbo e executada por un complemento axente coa preposición *por* ou *de*, que pode aparecer ou non; por iso é o suxeito das oracións pasivas: "*A circulación* foi desviada pola estrada (polo policía de tráfico)". "*O paciente* foi operado polo doutor". "*Lorca* era coñecido de todos". "Véndese *piso*".

**Suxeito causativo**

É o que non executa directamente a acción, pero a preside: "*Felipe II* construíu O Escorial"

Existen algúns suxeitos que non teñen nada que ver co suxeito gramatical; por exemplo, o **suxeito psicolóxico**, que é a persoa máis destacada dunha oración; en "A min, e soamente a min me corresponde a herdanza" o suxeito psicolóxico é "eu", pero o gramatical é "A herdanza", porque é o que concerta en número e persoa co verbo.

Véxase ademais suxeito axente, suxeito paciente, construcións pasivas.

## Sintaxe dependencial
Desde a perspectiva da sintaxe dependencial un suxeito é un nominal (sintagma nominal, cláusula completiva,...) cunha **valencia pasiva xeral**, sen preposición (normalmente), que concorda en número e persoa coa flexión verbal. A concordancia, en número e persoa co verbo, pode ser a única indicación do suxeito. A posición non marcada é a posición inicial.