Sviatoslav I de Kíiv

**Sviatoslav Igorevich** (en antigo eslavo oriental: С~тославъ / Свѧтославъ, Игорєвичь, *Sventoslavŭ / Svantoslavŭ Igorevičǐ*; en ruso: Святослав Игоревич, *Sviatoslav Igorevich*; en ucraíno: Святослав Ігорович, *Sviatoslav Ihorovych*; en belaruso: Святаслаў Ігаравіч, *Sviatoslav Igaravich*; en búlgaro Светослав, *Svetoslav* e en grego Σφενδοσθλάβος, *Sphendosthlábos*), tamén coñecido como **Sviatoslav o Bravo**, nado en 942 e finado en marzo de 972 na illa de Khórtisia no Dniéper, foi un príncipe varego da Rus de Kíiv, da dinastía dos ruríkidas , que reinou de 962 a 972.

## Primeiros anos 
As fontes non mencionan nada sobre a súa infancia e os primeiros anos da súa vida, pero Sviatoslav, descrito polas fontes como pouco paciente, foi o primeiro dos líderes da Rus de Kíiv mencionado na *Crónica de Néstor* en lingua eslava, e non nas nórdicas, como o foron os seus antepasados.

O seu pai foi Ígor, Príncipe de Kíiv asasinado por individuos da tribo dos drevlianos contra 945. A súa nai, Olga Prekrasa, a primeira dirixente da Rus' en facerse oficialmente cristiá, fe á que se converteu na corte de Bizancio de Constantino VII Porfiroxéneta, e que dirixiu o principado como rexente até a maioría de idade de Sviatoslav, en 962.

O seu titor foi un varego chamado Asmud (que significa *rápido como un leopardo*). A tradición de ter un titor varego (viquingo) perdurou entre os xoves príncipes ruríkidas pretendentes ao trono de Kíiv até o século XI.

## Reinado 
Sviatoslav foi coñecido pola rápida expansión territorial (ao redor do Volga, da estepa póntica e dos Balcáns), e as súas campañas incensastes ao leste e ao sur que precipitaron a caída de dúas das máis grandes nacións da Europa do Leste, a dos kházaros e o primeiro Imperrio búlgaro, así como pola submisión de numerosas tribos eslavas orientais. Así mesmo, tamén combateu cos alanos e co khanato búlgaro do Volga.

Á fin da súa curta vida, Sviatoslav constituíra un dos maiores Estados en Europa, trasladando a súa capital de Kíiv (na actual Ucraína) a Pereyaslavets (na actual Bulgaria), no Danubio, en 969. En contraste coa conversión ao cristianismo da súa nai Olga (máis tarde chamada Santa Olga), Sviatoslav continuou toda a súa vida sendo un pagán convencido.
 
Entrou en guerra contra os kházaros en 964 (coñecidos desde moitos séculos antes como un dos pobos máis poderosos da Europa do Leste), e acabou por conquistar o curso inferior do Volga. As orixes do conflito entre Sviatoslav e os kházaros non son moi claras; algúns pensan que estaba nos intereses de Kíiv para desfacerse da influencia dos kházaros, que controlaban parte da rota comercial do Volga, mentres que outros pensan que Bizancio incitara a Sviatoslav para atacar despois de que os kházaros entraran en conflito co emperador Romano I Lecapenp despois das persecucións dos xudeus.
[miniatura|300px|esquerda|A [Rus de Kíiv ao comezo do reinado de Sviatoslav (en vermello), coa súa zona de influencia en 972 (en laranxa).]]

Despois de reducir aos kházaros ao rango de vasalos (así como aos viatichi, ante os que se presentou, antes de pedirlles o seu sometemento, coa mensaxe *"Eu chego cara a vós!"*, en eslavo antigo: хощю на вы ити.), Sviatoslav entra de contado en campaña no Danubio en 967, onde derrotou aos búlgaros xunto co xeneral bizantino Nicéforo II Focas e matou o seu rei. Estaba acompañado, ademais de polas súas tropas, por mercenarios oguzes e pechenegos, sen dúbida para conter a poderosa cabalaría búlgara e kházara. Sviatoslav destruíu a cidade de Sarkel contra 965, e despois fixo o mesmo con Kerch, en Crimea, antes de destruír a capital kházara Itil contra 968 ou 969 (feitos mencionados nas obras do viaxeiro e cronista árabe Ibn Hawqal, do século X).

Liberou a continuación Kíiv, asediada polos pechenegos, despois instálase en Bulgaria, avanza cara a Adrianópole (actual Edirne) e ameaza a Bizancio. Pero o emperador bizantino Xoán I Tzimisces anexionou a Bulgaria oriental e buscou aos rus' de Sviatoslav (reinstalando aos reis búlgaros), e forzándoo a pedir a paz (despois do sitio de Durostorum en 971). 
[miniatura|250px|Encontro entre Sviatoslav I e o emperador [Xoán I Tzimisces|Xoán, por Klavdi Lébedev, segundo a descrición de Sviatoslav feita por León o Diácono.]]

A escena da entrega de Sviatoslav, na que este chega en barco canda o emperador, fíxose famosa. A aparencia física de Sviatoslav coñecémola grazas a este encontro, descrito polo cronista León o Diácono, que asistiu á reunión entre Svyatoslav e o emperador Xoán.

Segundo este cronista, Sviatoslav era un home musculado e vigoroso de estatura media, loiro e cos ollos azuis e moito máis impoñente que Tzimisces. Tiña a barba e o cranio rasurado, aínda que levaba un longo bigote tupido e unha (ou dúas) *chupryna* (longa mecha cabelos atados), un signo de nobreza. Estaba vestido de branco e máis limpo que os seus homes, aínda que tiña moitas cousas en común con eles, e levaba tamén un pendente de ouro en forma de anel. Sviatoslav e os seus homes xuraron ante o emperador polos deuses Perún e Veles, abandonar as terras (Sviatoslav mantíñase pagán aínda que a súa nai fora cristiá). Segundo a *Crónica de Néstor*, Sviatoslav cría que os seus guerreiros acabarían por perderlle o respecto e se burlarían del se se convertía ao cristianismo.

Temendo que a paz con Sviatoslav o Bravo non duraría, o emperador bizantino conspirou para matalo e aliouse co khan dos pechenegos, Kurya (mencionado na obra *De Administrando Imperio*). Sviatoslav finalmente morreu nunha emboscada preparada por estes últimos na illa de Khórtisia (no Dniéper). O seu vencedor (Kurya, guerreiro activo e audaz, vestido cunha pel de oso) fixo un *hanap* co seu cranio.

Despois da súa morte, as fronteiras non se consolidaron e logo viñeron problemas de sucesión.

### Posteridade 
Dos seus tres fillos, os dous lexítimos repartíronse o principado. Ao maior, Iaropolk I, correspondeulle Kíiv, e ao segundo, Oleg Sviatóslavich os territorios conquistados aos drevlianos, dos que foi príncipe. A Vladimiro I, bastardo concibido por unha servente, Maluxa, concedéronlle, a petición do pobo de Nóvgorod, a antiga capital do principado, o Principado de Nóvgorod.

## Familia 
### Unións e descendentes 
As fontes diverxen sobre a vida faniliar de Sviatolav, pero o tratado ruso-bizantino de 945 menciona en principio como a súa muller a unha certa Predslava, nobre rusa e muller de Volodislav (de orixe húngara, segundo o historiador ruso Vassili Tatichtchev). Con ela tivo:
* Iaropolk (950-980).
* Oleg (morto en 977).

Con Malouxa, servente da súa nai, tivo:

* Vladimiro (958-1015), que rompeu co paganismo e converteu á Rus de Kíiv ao cristianismo.
[miniatura|250px|A nai de Sviatoslav, [Olga de Kíiv|Olga, pasea por Constantinopla co seu cortexo. Miniatura do século XI.]]
O emperador bizantino Xoán I Tzimisces afirmou que cando coñeceu a Sviatoslav, que este ía acompañado por un fillo chamado Sfengus. Pero algunhas fontes din que Sfengus era en realidade fillo de Maluxa, que tivera nun matrimonio anterior.

### Antepasados 

## Galería 

Ficheiro:Svatoslav titularnik.png|Sviatoslav no *Tsarsky Titulyarnik*, 1672
Ficheiro:Svyatoslav chorikovasky.jpg|*Consello de guerra de Sviatoslav*, por Boris Chorikov
Ficheiro:63-manasses-chronicle.jpg|Sviatoslav invadindo Bulgaria; Crónicas de Manassé
Ficheiro:64-manasses-chronicle.jpg|Sitio de Durostorum; Crónicas de Manassé
Ficheiro:Persecution of Russ by the Byzantine army John Skylitzes.jpg|Persecución dos guerreiros de Sviatoslav polo exército bizantino, miniatura do século XI das crónicas de Xoán I Tzimisces
Ficheiro:Svyatoslav2.jpg|*Crónica de Skylitzes de Madrid*. Reencontro entre Xoán I Tzimisces e Sviatoslav
Ficheiro:Konchina Svyatoslava.jpg|*A morte de Sviatoslav*, por Boris Chorikov
Ficheiro:1000 Sviatoslav.jpg|Sviatoslav no "Monumento do milenario de Rusia" en Nóvgorod
|Monumento de Sviatoslav en Kíiv
Ficheiro:Святослав Ігоревич — монета.jpg|Sviatoslav nunha moeda ucraína moderna

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Barthold, W. (1996): "Khazar", en Encyclopaedia of Islam (Brill Online) . Eds.: P. Bearman, Th. Bianquis, C. E. Bosworth, E. van Donzel and W.P. Heinrichs.
* Christian, David (1998): *History of Russia, Central Asia and Mongolia, Volume I: Inner Eurasia from Prehistory to the Mongol Empire.* Oxforf and Malden, Mass.: Blackewell Publishers. ISBN 978-0-631-20814-3. PDF.
* Cross, S. H. & O. P. Sherbowitz-Wetzor (1953): *The Russian Primary Chronicle: Laurentian Text.* Cambridge, Mass.: Medieval Academy of America.
* Dunlop, D. M. (1954): *History of the Jewish Khazars*. Princeton Univ. Press.
* Franklin, Simon & Jonathan Shepard (1996): *The Emergence of Rus 750-1200*. Londres: Longman. ISBN 0-582-49091-X.
* Kendrick, Thomas D. (2004): *A History of the Vikings*. Courier Dover Publications. ISBN 0-486-43396-X.
* Logan, Donald F. (1992): *The Vikings in History* 2nd ed. Routledge. ISBN 0-415-08396-6.

### Outros artigos 
* Ígor de Kíiv
* Olga de Kíiv
* Vladimiro I de Kíiv
* Rus de Kíiv
* Dinastía Rurícovich
* *Crónica de Néstor*