Boeing F/A-18E/F Super Hornet

Os **Boeing F/A-18E/F Super Hornet** son cazas multirrol embarcados baseados no McDonnell Douglas F/A-18 Hornet. As variantes F/A-18E monopraza e F/A-18F bipraza son derivados máis grandes e avanzados dos F/A-18C e D Hornet.

O Super Hornet ten un canón rotatorio interno de 20 mm M61 e pode levar mísiles aire-aire e armas aire-superficie. Pode levar combustible adicional en ata cinco tanques externos e pode ser configurado como un avión de abastecemento en voo engadíndolle un sistema externo de reabastecemento aire-aire.

Deseñado e producido inicialmente por McDonnell Douglas, o Super Hornet voou por vez primeira en 1995. A principios de 1997 iniciouse a súa produción a pequena escala, acadándose a fabricación a grande escala en setembro dese mesmo ano, tras a fusión de McDonnell Douglas e Boeing o mes anterior. O Super Hornet entrou en servizo coa frota da Armada dos Estados Unidos en 1999, substituíndo ao Grumman F-14 Tomcat, que foi retirado en 2006; o Super Hornet serviu xunto co Hornet orixinal. A Real Forza Aérea de Australia, que operou o F/A-18A como o seu principal caza dende 1984, pediu o F/A-18F en 2007 para substituír os seus vellos General Dynamics F-111C. Os Super Hornets australianos entraron en servizo en decembro de 2010.

## Desenvolvemento 
### Orixes 
O Super Hornet é un redeseño do McDonnell Douglas F/A-18 Hornet. A configuración das ás e da cola ten a súa orixe nun prototipo de Northrop, o P-530, que naceu como unha revisión do lixeiro Northrop F-5E (cunha á máis grande, dúas derivas e unha distintiva extensión da raíz do bordo de ataque, ou LERX). Posteriormente chamado Northrop YF-17 "Cobra", competiu no programa Lightweight Fighter (LWF) da USAF para producir un caza máis pequeno e sinxelo para complementar ao máis grande McDonnell Douglas F-15 Eagle; o YF-17 perdeu a competición contra o YF-16.

A  Armada ordenou que o YF-17 fose redeseñado para chegar ao máis grande F/A-18 Hornet para cumprir cun requisito para un caza multirrol que complementase ao máis grande e caro Grumman F-14 Tomcat servindo nos roles de interceptor e superioridade aérea. O Hornet demostrou ser efectivo pero cun limitado radio de combate. O concepto dun Hornet agrandado propúxose por vez primeira anos anos 80, o cal foi comercializado por McDonnell Douglas como *Hornet 2000*. O concepto do Hornet 2000 era o dun F/A-18 avanzado cunha á máis grande e unha fuselaxe máis longa para levar máis combustible e motores máis potentes.

O final da guerra fría levou a un período de recortes no orzamento militar e a unha considerable reestruturación. Ao mesmo tempo a aviación naval estadounidense enfrontábase a varios problemas. O McDonnell Douglas A-12 Avenger II fora cancelado en 1991 despois de que o programa pasase por problemas serios; este tería que ser o substituto do obsoleto Grumman A-6 Intruder. A  Armada considerou actualizar un deseño xa existente como un enfoque máis atractivo en vez dun deseño totalmente novo. Como alternativa ao A-12, McDonnell Douglas propuxo o "Super Hornet" (inicialmente "*Hornet II*" nos 80), unha mellora dos anteriores exitosos modelos F/A-18,

At the time, o Grumman F-14 Tomcat era o principal caza de superioridade aérea e interceptor da Armada. O entón Secretario de Defensa Dick Cheney describiu o F-14 como tecnoloxía dos 60, e reduciu drasticamente a adquisición do F-14D en 1989 antes de cancelar totalmente a súa produción en 1991, en favor do actualizado F/A-18E/F. A decisión de substituír o Tomcat polos Hornet foi controvertida; o as da guerra de Vietnam e congresista Duke Cunningham criticou o Super Hornet como un deseño non probado que comprometía a superioridade aérea. En 1992 a Armada cancelou o programa Navy Advanced Tactical Fighter (NATF), que tería sido unha variante embarcada do Lockheed Martin F-22 Raptor da USAF. Como unha alternativa máis barata ao NATF, Grumman propuxo melloras substanciais ao F-14 máis aló do Quick Strike, pero o Congreso rexeitounas por ser demasiado caras e reafirmou o seu compromiso co máis barato F/A-18E/F.

### Probas e produción 
O Super Hornet foi pedido pola Armada estadounidense en 1992. A Armada retivo a designación F/A-18 para axudar a vender o programa ao Congreso como un "derivado" de baixo risco, aínda que o Super Hornet é en gran medida un avión novo. O Hornet e o Super Hornet comparten moitas características, incluído aviónica, asentos de exección, radar, armamento, software de misión, e procedementos de mantemento/operación. O F/A-18E/F inicial mantiña a meirande parte dos sistemas de aviónica dos F/A-18C/D da época.

O primeiro voo do Super Hornet foi o 29 de novembro de 1995. acadándose a produción a ritmo completo en setembro dese ano. Os voos de proba continuaron durante o ano 1999, rematando con probas no mar e de abastecemento en voo. No programa realizáronse 3 100 voos cunha duración de 4 600 horas.

Coa retirada do F-14 en 2006, todos os reactores de combate da Armada serían variantes do Hornet ata a entrada en servizo do F-35C Lightning II. O F/A-18E monopraza e o F/A-18F bipraza tomaron o lugar do F-14 Tomcat, o A-6 Intruder, o Lockheed S-3 Viking, e o KA-6D. Unha variante de guerra electrónica, o EA-18G Growler, substitúe ao EA-6B Prowler. Durante a época da guere de Vietnam, os roles dos Super Hornet eran realizados por unha combinación de avións A-1/A-4/A-7 (ataque lixeiro), A-6 (ataque medio), F-8/F-4 (caza), RA-5C (recon.), KA-3/KA-6 (abastecemento), e EA-6 (guerra electrónica). Anticipouse que se aforrarían 1 000 millóns de dólares anuais ao substituír todos os modelos polo Super Hornet. A  Armada considera a compra do Super Hornet un éxito, cumprindo os requirimentos de custo, calendario e peso.

### Melloras e cambios 
O Super Hornet Bloque II incorpora un radar activo mellorado de matriz de exploración electrónica (AESA), pantallas máis grandes, o sistema de visualización montado no casco JHMCS, e varias outras substitucións de aviónica. No Bloque II Super Hornet utilizáronse sistemas de aviónica e armas que estaban en desenvolvemento para a versión de produción do Boeing X-32. Os avións de nova construción recibiron o radar APG-79 AESA a partir de 2005.

En 2008, Boeing discutiu o desenvolvemento dun Super Hornet Bloque III co exército estadounidense e australiano, con capacidades de sixilo adicionais e alcance estendido. A estrutura do avión refórzase para aumentar a vida útil ata 10 000 horas de voo, e algunhas aeronaves anteriores do Bloque II tamén se poden modificar para conseguilo. En 2010, Boeing ofreceu aos posibles clientes do Super Hornet a "Folla de ruta internacional", que incluía tanques de combustible conformables, motores mellorados, unha cápsula de armas pechada (EWP), unha cabina de nova xeración, un novo sistema de aviso de mísiles e un sistema interno de busca e seguimento por infravermellos (IRST); o IRST sería posteriormente montado no tanque externo da liña central. A EWP ten catro estacións internas para municións, unha única aeronave pode transportar un total de tres EWP, que alberga ata 12 AMRAAM e 2 Sidewinder. A cabina de última xeración presenta unha pantalla sensible ao tacto de 19 x 11 polgadas. En 2011, Boeing recibiu un contrato da Armada dos Estados Unidos para desenvolver unha nova computadora de misión.

## Notas 
## Bibliografía