open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lingua bajaw

O **bajaw** é a lingua do pobo bajaw, máis coñecidos como os "xitanos do mar" do sueste de Asia. Existen diferenzas entre as variedades da lingua no oeste de Sabah, Mapun (anteriormente Cagayan de Tawi-Tawi/Sulu) e o sur de Filipinas, leste de Sabah, e a través das Célebes e as Molucas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Pallesen, A. Kemp. 1985. *Culture contact and language convergence*. Philippine journal of linguistics: special monograph issue, 24. Manila: Linguistic Society of the Philippines.
*  (word lists of 16 Indonesian Bajau varieties spoken in Sulawesi)
Lingua dusun

O **dusun cental**, tamén coñecido como **bunduliwan** (en dusun: ), é unha das linguas máis xeneralizadas faladas polo pobo dusun (incluíndo o pobo kadazan) que habitan en Sabah, Malaisia.

## Estandarización lingüística kadazandusun 
O que se denomina como *dusun central* (ou simplemente *dusun*) e *Kadazan costeiro* (ou simplemente *Kadazan*) considéranse altamente mutuamente intelixibles; moitos consideran que estes forman parte dunha única lingua.

Baixo os esforzos da Asociación Cultural Kadazandusun de Sabah, en 1995 seleccionouse o dialecto central dundu-liwan para servir de base para unha lingua estandarizada "kadazandusun". Esta variedade, falada nos vales de Bundu e Liwan da Serra Crocker (agora partes dos actuais distritos de Ranau, Tambunan e Keningau), foi escollida por ser a máis mutuamente intelixible en relación con outros dialectos "dusun" ou "kadazan".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en dusun
Trees of Peace

***Trees of Peace*** é un filme estadounidense de 2021 dirixido e escrito por Alanna Brown. Está protagonizado por Eliane Umuhire, Charmaine Bingwa e Ella Cannon. Estreouse en liña o 10 de xuño de 2022 a través de Netflix.

## Sinopse 
Inspirada en feitos reais, conta a historia de catro mulleres de orixes diferentes que quedan atrapadas nun pequeno agocho durante o xenocidio de Ruanda, en abril de 1994. As catro forxan unha relación irrompible durante os 81 días que estiveron alí agochadas.

## Personaxes 
* Eliane Umuhire como Annick
* Charmaine Bingwa como Jeanette
* Ella Cannon como Peyton
* Bola Koleosho como Mutesi
* Tongai Arnold Chirisa como Francois

## Notas
Linguas araucanas

As **lingua araucanas** son unha pequena familia de linguas que agrupa linguas indíxenas faladas no centro de Chile e nas áreas circundantes na Arxentina. Os representantes vivos desta familia son o mapuche (ISO 639-3: arn) e o huilliche (ISO 639-3: huh), faladas respectivamente polos pobos mapuche e huilliche. Estas linguas son ás veces consideradas dialectos diverxentes dunha soa lingua illada.

## Falantes 
No 2007, estimouse que había 200&nbsp;000 falantes de mapuche en Chile e 40&nbsp;000 máis na Arxentina. O huilliche é unha lingua moribunda que só é falada por unhas poucas persoas de idade avanzada.

## Contacto lingüístico 
Jolkesky (2016) sinala que hai semellanzas léxicas coa lingua kunza, a lingua mochica, as linguas uru-chipaya, as linguas arauacas, as linguas pano, as linguas hibito-cholón e as linguas quechuas polo contacto entre elas.

;Araucano
*Norte
**Picunche
**Mapuche
**Pewenche
***Rankel(che)
**Moluche
*Sur
**Wiliche (huilliche)
***Wiliche
****Serrano
****Pichi-Wiliche
***Manzanero
**Veliche (Chilote)
**Chikiyami (Cuncho)
**Leuvuche
*Leste
**Taluhet (Taluche)
**Divihet (Diviche)

### Jolkesky (2016)
Clasificación interna das linguas araucanas segundo Jolkesky (2016):

(† = extinta)

;Mapuche
*Mapuche, Nuclear
***Mapuche*
***Pewenche*
***Rankelche*
*Mapuche, Sur: *Williche*
*Mapuche, Norte
***Pikunche* †
***Chango* †

## Vocabulario 
Loukotka (1968) enumera os seguintes elementos de vocabulario básico para as variedades de lingua mapuche (araucano).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Augusta, F. J. (1966). Diccionario araucano-español y español-araucano: tomo primero: araucano - español. Padre Las Casas: Impr. y Editorial "San Francisco".
* Cañas Pinochet, A. (1911). Estudios de la lengua veliche. In: C. E. Porter (ed.), Trabajos de la III Sección “Ciencias Naturales, Antropo-lógicas y Etnológicas” (Tomo I), 143-330. Santiago de Chile: Imprenta Barcelona.
* Erize, E. (1960). Diccionario comentado Mapuche-Español, Araucano, Pehuenche, Pampa, Picunche, Rancülche, Huilliches. Bahía Blanca: Cuadernos del Sur.
* Flury, L. (1944). Guiliches: tradiciones, leyendas, apuntes gramaticales y vocabulario de la zona pampa-araucana. (Publicaciones del Instituto de Arqueología, Lingüistica y Folklore Dr. Pablo Cabrera, 8). Córdoba: Universidad de Córdoba
* Hernández Sallés, A.; Luna, C. C. (1997). Diccionario ilustrado Mapudungun- Español-Inglés. Santiago de Chile: Pehuén.

### Ligazóns externas 
*Ethnologue, Languages of the World: Araucanian
Colin in Black & White

***Colin in Black & White*** é unha serie estadounidense de 2021 que se estreou en Netflix o 29 de outubro de 2021. Antes da estrea da serie, o episodio piloto estreouse no programa Primetime do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2021.

## Sinopse 
Unha dramatización dos anos de adolescencia do deportista afroamericano Colin Kaepernick e as experiencias que o levaron a converterse nun activista.

## Personaxes 
* Colin Kaepernick como narrador (voz)
* Jaden Michael como Colin Kaepernick (adolescente)
* Mary-Louise Parker como Teresa Kaepernick
* Nick Offerman como Rick Kaepernick

## Notas
A Liga da Xustiza

***A Liga da Xustiza*** (en ) é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Zack Snyder. Baséase no equipo de superheroes homónimo de DC Comics. Foi producido por Warner Bros. Pictures, DC Films, RatPac-Dune Entertainment, Atlas Entertainment e Cruel and Unusual Films e distribuído por Warner Bros. É o quinto título de DC Extended Universe (DCEU). Escrito por Chris Terrio e Joss Whedon, está protagonizado por Ben Affleck, Henry Cavill, Amy Adams, Gal Gadot, Ezra Miller, Jason Momoa, Ray Fisher, Jeremy Irons, Diane Lane, Connie Nielsen e J. K. Simmons.

Estreouse en lingua galega o 20 de outubro de 2021 a través da TVG.

## Personaxes 
* Ben Affleck como Bruce Wayne / Batman
* Henry Cavill como Clark Kent / Superman
* Amy Adams como Lois Lane
* Gal Gadot como Diana Prince / Wonder Woman
* Ezra Miller como Barry Allen / The Flash
* Jason Momoa como Arthur Curry / Aquaman
* Ray Fisher como Victor Stone / Cyborg
* Jeremy Irons como Alfred Pennyworth
* Diane Lane como Martha Kent
* Connie Nielsen como Raíña Hipólita
* J. K. Simmons como James Gordon
* Ciarán Hinds como Steppenwolf
* Amber Heard como Mera
* Joe Morton como Silas Stone

## Notas
Tesouro de Shapwick

O **tesouro de Shapwick** é un conxunto de 9.262 moedas romanas de prata (denarios) dos séculos I a. C. a III d. C., achado en Shapwick, Somerset, Inglaterra, en setembro de 1998. 

O tesouro contiña dúas moedas raras que non se descubriran antes en Gran Bretaña, así como a maior cantidade de denarios xamais atopada nas illas británicas.

## O achado 
O tesouro de Shapwick foi atopado o 14 de setembro de 1998 polos curmáns Kevin e Martin Elliott, afeccionados á procura coa axuda dun detector de metais, nunha leira de Shapwick.

O primeiro achado produciuse no extremo norte do campo. Logo seguiuse un suco de arado cara ao sur e obtivéronse pequenas cantidades de moedas ata que apareceu un grupo dunhas 70 pezas, e ao cabo de media hora descubriuse o corpo principal do achado, nun lugar moi próximo. Aínda que algunhas moedas foran claramente esparexidas polos labores agrícolas, arredor de 9.000 seguían agrupadas e, dada a súa colocación, suponse que foran depositadas en rolos envoltos por algún material orgánico que se descompuxo integramente.

Logo da pertinente investigación en Taunton, o achado foi declarado formalmente "tesouro" consonte a Lei do Tesouro de 1996, e valorouse en 265.000 libras. O Servizo Museístico do Condado de Somerset adquiriu o tesouro, coa axuda do Consello do Condado de Somerset, do *National Heritage Memorial Fund* e doutras entidades, e pasou a exhibirse no Museo de Somerset, nos terreos do castelo de Taunton.

No Informe Anual do Tesouro de 2000 presentouse un apéndice da descuberta no que se engadiron outras 23 moedas, valoradas en 690 libras, tamén achadas por Kevin e Martin Elliott.

## Composición 
[miniatura|300x300px|[Denario de Traxano, achado no tesouro de Shapwick.]]

Entre as 9.212 moedas que compoñen o tesouro cómpre salientar 260 exemplares correspondentes ao período de Marco Antonio (31-30 a. C.), e no conxunto hai unha gran cantidade de denarios. Máis da metade dos exemplares do depósito foron cuñadas baixo o reinado de Septimio Severo (193-211 d. C.).

A táboa seguinte reflicte a distribución das moedas romanas do tesouro de Shapwick por emperadores:

|

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bland, R. (2018). *Coin Hoards and Hoarding in Roman Britain AD 43-c.498*. British Numismatic Society / Spink. ISBN 9781907427794

### Outros artigos 
* Tesouro
Paladina

A **paladina** é unha proteína que nos humanos está codificada no xene *PALLD* do cromosoma 4. A paladina é un compoñente dos microfilamentos que conteñen actina que controlan a forma da célula, a adhesión celular e a contracción. Forma parte da familia miotilina-miopaladina-paladina e pode xogar un importante papel na modulación do citoesqueleto de actina. A paladina, a diferenza da miotilina e a miopaladina, que se expresan só no músculo estriado, exprésase amplamente nas células de orixe mesenquimática.

A paladina (*palladin*) foi nomeada en honra do arquitecro italiano do Renacemento Andrea Palladio, para salientar a súa localización nos elementos arquitecturais da célula. Nos ratos, orixináronse tres isoformas da paladina a partir dun só xene. Estas isoformas conteñen entre tres e cinco copias (dependendo da isoforma) dun dominio de tipo inmunoglobulina e entre unha e dúas copias dun dominio de poliprolina. A mutación da paladina identificada no cancro pancreático familiar pode ser exclusiva dunha soa familia de América do Norte, xa que esta mesma mutación non se encontrou en ningunha outra poboación europea ou norteamericana noutros dous estudos xenéticos.

Ademais, Salaria et al. demostraron que a paladina se sobreexpresa no estroma non neoplásico de cancro de páncreas, pero só raramente nas células de cancro propiamente ditas, o que parece indicar que o papel da paladina nesta enfermidade pode implicar cambios no microambiente do tumor. Cómpre claramente facer máis investigacións antes de que se chegue a comprender completamente o papel desta proteína na neoplasia.

Tamén se identificaron mutacións causantes de enfermidades nas outras dúas proteínas membros desta familia. As mutacións da  miotilina causan unha forma de distrofia muscular das cinturas das extremidades, e as mutacións da miopaladina causan unha forma herdada de enfermidade cardíaca, a miocardiopatía dilatada.

## Interaccións 
PALLD presenta interaccións coa EZR.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

### Ligazóns externas 
*
Classe Operaia

***Classe Operaia*** (en galego, ***Clase Obreira***) foi unha revista da esquerda extraparlamentaria italiana fundada en 1964 e activa até 1967. Subtitulábase "mensual político dos traballadores en loita". Os seus fundadores foron varios excolaboradores da revista *Quaderni Rossi*, da mesma orientación política, De 1964 a 1966 os editores da revista foron Asor Rosa e Mario Tronti.

A audiencia principal que buscaba *Classe Operaia* eran os traballadores industriais, o que a distinguía doutros proxectos do momento, de carácter máis académico. A revista era de orientación obreirista, unha liña de pensamento marxista antiautoritaria e antiburocrática desenvolvida en Italia nos anos 60. 

Nun dos primeiros editoriais da revista titulado "Lenin in Inghilterra" (galego: "Lenin en Inglaterra"), asinado por Mario Tronti declarábase a necesidade de mudar a tradición marxista que incluía a modificación da perspectiva dominante do período e se afirmaba que tal cambio estaba relacionado, en primeiro lugar, coa clase obreira e as súas loitas e co capital e o seu desenvolvemento.

O derradeiro número da revista apareceu en marzo de 1967.

## Notas
Paladina, Italia

**Paladina** é un *comune* (concello) da Provincia de Bérgamo na rexión italiana da Lombardía, situada a uns 45 km ao nordés de Milán e a uns 5 km ao noroeste de Bérgamo.

Paladina linda cos concellos de Almè, Almenno San Bartolomeo, Almenno San Salvatore, Bérgamo, Sorisole e Valbrembo. Parte do territorio de Paladina está incluído no Parco dei Colli di Bergamo e está cruzado polo río Quisa.

## Notas
Jólabókaflóðið

***Jólabókaflóðið*** (en galego, «inundación de libros de Jól») é un termo usado en Islandia para describir a publicación masiva de libros novos dende inicios de outubro até o Nadal. Estes adquírense para agasallarse en Noiteboa, o que o converte no galano de Nadal máis popular no país. A tradición esténdese até a noite, cando é común ler os libros novos e tomar chocolate quente.

As novidades publícanse anualmente no *Bókatíðindi*, un catálogo que se distribúe de balde polas casas. Dita publicación dá comezo á *Jólabókaflóðið*, que marca o inicio do período de vacacións. A tradición ten a súa orixe na secular historia da literatura islandesa e tamén no estado da economía durante a segunda guerra mundial, cando as estritas restricións monetarias limitaban o número de importacións. Dado que as restricións á importación de papel eran menos severas que as doutros produtos, o libro converteuse no principal agasallo de Nadal.

## Contexto histórico 
Islandia ten unha longa historia de cultura literaria, con referencias que se remontan á colonización. As primeiras mostras escritas empregaban o alfabeto rúnico, orixinario das culturas nórdicas, as primeiras que poboaron Islandia. Atopáronse runas que datan do século X. Con todo, algunhas referencias noutros textos suxiren a súa existencia xa no século IX. Crese que estas runas eran tamén unha herdanza dos deuses, o que convertía a literatura nun elemento fundamental na orixe da cultura islandesa. A temática era a das crónicas históricas, que co paso do tempo adquiriron un estilo máis próximo á narrativa. Cuns alicerces de escritura e lectura estabelecidos sobre a base da cultura da nación, instituíuse a tendencia do apego á literatura, que se mantivo co paso dos séculos.

## Orixe da tradición 
A tradición instituíuse de maneira oficial en 1944, cando se publicou por primeira vez o *Bókatíðindi*, por causa da situación económica trala segunda guerra mundial. Moitas nacións autoilláronse co fin de reconstruíren as súas economías, sobre todo en Europa occidental. Este feito fixo diminuír o número de importacións procedentes doutras nacións, o que incluíu a maioría de formas de agasallos. As limitacións respecto ao papel non foron tan restritivas, o que fixo aumentar a súa importación durante os anos posteriores á guerra. Debido á súa neutralidade na contenda, Islandia non sufriu o mesmo impacto económico que a maioría dos países europeos, o que lles deixou unha capacidade de gasto superior á media. Durante as vacacións os libros eran, xa que logo, o agasallo máis doado de atopar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* O Nadal na cultura popular islandesa
* A Día de San Xurxo en Cataluña
* Día do Libro

### Ligazóns externas 
* Bókatíðindi
Pobo huilliche

Os **huilliches**, tamén coñecidos como **huiliches** ou **mapuches huilliches**, son un pobo indíxena, pertencente ao macrogrupo étnico mapuche, que habita en Chile e a Arxentina. Habitan na zona sur de Chile, na coñecida como Futahuillimapu ("gran terra do sur") e na parte norte da illa de Chiloé. Os huilliches 
son o principal pobo indíxena desas rexións. Segundo Ricardo E. Latcham, o termo huilliche comezou a usarse en castelán despois da segunda fundación de Valdivia en 1645, referíndose ás tribos mapuches da zona sur da Araucania.

miniatura|250px|Bandeira huilliche adoptada polo *Aukin Wallmapu Ngulam* en 1990.
Durante os séculos XVI, XVII e XVIII, os huilliches tiveron éxito en resistir a invasión española. Porén, despois das incursións de Figueroa de 1792, os huilliches foron derrotados de forma decisiva e o seu territorio foise abrindo aos asentamentos europeos comezando co Parlamento de Las Canoas. No presente, a maioría dos huilliches fala castelán, pero algúns, especialmente os adultos maiores, falan a lingua huilliche. *Laurelia sempervirens*, especie coñecida en huilliche como *triwe*, é a árbore ritual dos huilliches de Futahuillimapu.

miniatura|Mapa que amosa os pobos indíxenas de Chile; os huilliche atópanse na metade do país.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alberto Trivero (1999); Trentrenfilú, Proyecto de Documentación Ñuke Mapu. 
*
* Otero, Luis (2006). *La huella del fuego: Historia de los bosques nativos. Poblamiento y cambios en el paisaje del sur de Chile*. Pehuén Editores. .
*
Getúlio (filme)

***Getúlio*** é un filme brasileiro de 2014 dirixido por João Jardim, protagonizado por Tony Ramos e Drica Moraes. Produciuse con motivo dos sesenta anos da morte do presidente Getúlio Vargas.

## Sinopse 
O guión conta a intimidade familiar dos últimos 19 días de vida do presidente Getúlio Vargas, un período no que se atrincherou no Palacio Catete, mentres os seus opoñentes acúsano de ser o instigador do atentado da Vía Tonelero contra o xornalista Carlos Lacerda.

## Personaxes 
* Tony Ramos: como Getúlio Vargas
* Drica Moraes: como Alzira Vargas
* Alexandre Borges: como Carlos Lacerda
* Adriano Garib:  como general Euclides Zenóbio da Costa
* Marcelo Médici: como Lutero Vargas
* Leonardo Medeiros: como xeneral Caiado
* Fernando Luís: como Benjamim Vargas
* Jackson Antunes: como João Café Filho
* Michel Bercovitch: como Tancredo Neves
* Daniel Dantas: como Adonzo Arinos
* Murilo Elbas como modomo João Zaratimi 
* Sílvio Matos: como general Carneiro de Menezes
* José Raposo: como Nero Moura
* Thiago Justino: como Gregório Fortunato
* Luciano Chirolli: como general Tavares
* Clarisse Abujamra: como Darcy Vargas

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Tesouro de Upchurch

O **tesouro de Upchurch** é un conxunto de 37 moedas romanas (sestercios) disposto no interior dunha vasilla cerámica, datadas entre os séculos I e II d. C., achado preto da vila de Upchurch, en Kent, Inglaterra, en 1950.

## O achado 
No inverno de 1950 achouse na zona de Slay Hill Marshes, ao noroeste de Upschurch, un recipiente cerámico que contiña 37 sestercios romanos datados entre finais do século I e a segunda metade do século II da nosa era. A 30 metros dese mesmo lugar descubrírase en 1864 outro depósito de moedas romanas.  

Todas as moedas estaban moi gastadas e amosaban claros sinais de uso, o que dá conta dun longo período en circulación. Por este mesmo motivo, as peor conservadas son as emitidas a nome de Domiciano (81-96) e as mellor conservadas son as máis recentes, correspondentes á época de Faustina a Nova (161-175).  

Segundo a datación das moedas e a análise da vasilla, de pequena barriga, típica da zona, é probable que o conxunto fose agochado a principios do século III.  

Segundo o investigador numismático Richard Abdy, o motivo do atesouramento destes sestercios podería deberse a que o custo da aliaxe de oricalco na que están cuñados superaba amplamente, no século III,o valor nominal das moedas, polo que, dado o seu gran tamaño e peso se acumularían a modo de lingotes.  

## Contido 
Das 37 moedas orixinais do tesouro, 17 exemplares perdéronse. Os 20 sestercios restantes foron emitidos a nome dos seguintes emperadores:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bland, R. (2018). *Coin Hoards and Hoarding in Roman Britain AD 43-c.498*. British Numismatic Society / Spink. ISBN 9781907427794
* Gray, P. H. K. (1954). "A hoard of sestertii (Domitian-Commodus) from Slayhills Marsh, Upchurch, Kent". En *The Numismatic Chronicle*. Vol. 14. Nº 44. Royal Numismatic Society. Páxinas 201-203.

### Outros artigos 
* Tesouro
Tetrabucle

[miniatura|250 px|Estrutura dun tetrabucle GNRA dun [intrón de autoempalme do grupo I.]]
Os **tetrabucles** son un tipo de motivo de bucle en forquita de catro bases presente na estrutura secundaria do ARN no que rematan moitas dobre hélices. Hai moitas variantes do tetrabucle. Entre as publicadas están ANYA,
CUYG, 
GNRA,
UNAC
e UNCG.

No ARN ribosómico son comúns tres tipos de tetrabucles: GNRA, UNCG e CUUG, nos cales N pode ser uracilo, adenina, citosina ou guanina, e R é guanina ou adenina. Estas tres secuencias forman tetrabucles estables e conservados que xogan un importante papel na estabilidade estrutural e función biolóxica do ARNr 16S.
* **GNRA**
** O tetrabucle GNRA ten un par de bases guanina-adenina, no que a guanina está en posición 5' respecto da hélice e a adenina na 3'. Os tetrabucles coa secuencia UMAC teñen esencialmente o mesmo pregamento no seu esqueleto que o tetrabucle GNRA,
* **UNCG**
** O UNCG  é favorable termodinamicamente e estruturalmente debido aos enlaces de hidróxeno, interaccións de Van der Waals, interaccións culómbicas e as interaccións entre o ARN e o solvente. Os tetrabucles UNCG son máis estables que os bucles de ADN coa mesma secuencia. O tetrabucle UUCG é o tetrabucle máis estable. Os tetrabucles UUCG e GNRA constitúen o 70% de todos os tetrabucles atopados no ARNr 16S. Tamén é moi estable termodinamicamente.

## Notas 
## Véxase tamén 
*Estrutura terciaria do ARN
Tesouro de West Bagborough

O **tesouro de West Bagborough** é un conxunto de 681 moedas romanas e 72 fragmentos do mesmo metal, de mediados do século IV d. C., achado en outubro de 2001 preto de West Bagborough, en Somerset, Inglaterra.

## O achado 
Este depósito foi descuberto o 10 de outubro de 2001 por James Hawkesworth, un policía da localidade de Bishops Lydeard afeccionado ás procuras con detector de metais. Nas proximidades non se apreciaron rastros de edificios nin de ningún outro tipo de estrutura, do que se deduce que o conxunto se depositou nun lugar illado.

O achado comunicóuselle inmediatamente ao xuíz de instrución de West Somerset, quen o puxo ao coidado do Museo do Condado de Somerset. Logo da correspondente investigación levada a cabo en Taunton, o conxunto foi declarado formalmente "tesouro" en abril de 2002, consonte a Lei do Tesouro de 1996, e valorouse en 40.650 libras.

Logo da súa adquisición, o tesouro exponse no Museo de Somerset, nos terreos do castelo de Taunton.

## Contido 
Entre as 681 moedas de prata hai dous denarios de principios do século II, e oito miliarenses e 671 siliquas, todas elas do período 337-367 d.C. Entre elas hai arredor de 50 de copias, algunhas integramente de prata de boa lei e outras dunha aliaxe de cobre recuberta por unha lámina de prata. Trátase de restos de prata fundida, vertida e cortada con cicel, logo de arrefriar.

A datación das moedas indica que o tesouro foi soterrado cara a 365 d. C. A maior parte das moedas foron cuñadas nos períodos de Constancio II (337-361) e Xuliano (361-363), e proceden de diversas cecas imperiais romanas, como as de Arles e *Lugdunum*, en Francia, Tréveris en Alemaña, e Roma. 

Na seguinte táboa reflíctese a distribución por períodos das moedas do achado:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Abdy, R.; Minnitt, S. (2002). "196: West Bagborough, Somerset: 669 Roman silver coins ". En *Treasure Annual Report 2001*. *Department for Culture, Media and Sport*. Páxina 97.
* Bland, R. (2018). *Coin Hoards and Hoarding in Roman Britain AD 43-c.498*. British Numismatic Society / Spink. ISBN 9781907427794
* Minnit, S. (2003). "West Bagborough Hoard of Roman Silver". En *Somerset Archaeological and Natural History Society Newsletters*. Nº 67.

### Outros artigos 
* Tesouro
Drag Race España (primeira tempada)

[miniatura|dereita|240px|Logo de [Drag Race España.]]
[miniatura|[Carmen Farala en 2022.]]
A **primeira tempada** de ***Drag Race España*** comezou a transmitirse o 30 de maio de 2021.

Carmen Farala foi quen obtivo o título de *Superestrela Drag* de España', mentres que Killer Queen e Sagittaria foron subcampioas.

## Concursantes 
As *drag queens* que compiten en *Drag Race España* son:

*Idade e nomes rexistrados no momento da filmación.

## Progreso 
: A concursante é a gañadora da tempada.
: A concursante é unha das finalistas.
: A concursante é a gañadora da semana.
: A concursante recibe críticas positivas e é salvada da eliminación.
: A concursante non estivo entre as mellores ou peores do episodio e foi salvada.
: A concursante recibe críticas negativas, pero non está proposta para eliminación.
: A concursante é proposta para a eliminación.
: A concursante abandona a competición.
: A concursante é eliminada.
: A concursante obtivo o título de *Miss Simpatía*.

## Lip syncs 
: A concursante foi eliminada despois de perder o último *lip sync* da tempada
: A concursante foi eliminada despois de perder o seu primeiro *lip sync*.
: A concursante foi eliminada despois de perder o seu segundo *lip sync*.
: A concursante foi eliminada despois de perder o seu terceiro *lip sync*.
: A concursante abandonou a competición antes de presentarse ao *lip sync*.

## Episodios 
## Xurado 
A finais de febreiro de 2021, o programa anunciou a composición do xurado que acompañará a Supremme de Luxe, formado polos "Javis" (parella de actores formada por Javier Ambrossi e Javier Calvo) e a deseñadora de moda Ana Locking. A inclusión dos Javis xerou rexeitamento entre os fans do formato orixinal, que criticaban, entre outras cousas, o feito de que a parella "monopolice" a presenza do colectivo LGTB na televisión española.

Entre os xuíces convidados atópanse:

* Jon Kortajarena, modelo.
* Paca La Piraña, vedette.
* Carlos Areces, actor e cantante.
* Bad Gyal, artista musical.
* Alaska, cantante.
* Susi Caramelo, humorista e presentadora.
* Envy Peru, gañadora da primeira edición de *Drag Race Holland*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Drag Race España (segunda tempada)
*Drag Race España (terceira tempada)
Edward C. Rochette

**Edward Charles Rochette**, nado en Worcester, Massachusetts, o 17 de febreiro de 1927 e finado en Colorado Springs, Colorado, o 18 de xaneiro de 2018, foi un numismático estadounidense vinculado durante toda a súa traxectoria á *American Numismatic Association*. 

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Rochette naceu en Worcester en 1927. Participou na Mariña estadounidense durante a segunda guerra mundial, entre 1944 e 1946 e posteriormente cursou os seus estudos superiores na Universidade de Washington e na Universidade Clark, de Worcester. 

### Carreira numismática 
O 14 de novembro de 1960, Rochette incorporouse como redactor e debuxante á revista *Numismatic News*, publicada por Krause Publications, na que permaneceu ata 1966. En 1998 volveu ocupar un posto directivo, como director executivo, ata 2003.

Rochette é autor de varios libros sobre materia numismática, e tamén se encargou dunha columna semanal sobre moedas en *Los Angeles Times*. Ademais foi un colaborador habitual na revista *COINage* e foi moi relevante a súa columna mensual en *The Numismatist*,

En 1965 foi nomeado membro da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos. Tamén desempeñou un papel decisivo no desenvolvemento da exposición numismática do Comité Olímpico Internacional (COI) no museo desta institución en Lausana, Suíza. Así mesmo, foi consultor numismático do Comité Olímpico dos Estados Unidos e da academia da Forza Aérea dos Estados Unidos. Ademais Rochette foi merecedor de varios dos premios concedidos pola ANA, ao longo da súa dilatada carreira:
* 1972: Medalla ao Mérito.
* 1987: Premio Farran Zarbe Memorial.
* 1993: Premio Glenn Smedley Memorial.
* 1999: Premio á Traxectoria.
* 2000: Inclusión no *Hall of Fame* da ANA.
* 2003: Premio Burnett Anderson Memorial.
* 2003: Numismático do ano.

### Outros premios 
* 1969: Premio Clemy, do *Numismatic Literary Guild*.
* Medalla de ouro Sandra Rae Mishler, á investigación orixinal.

* (1966). *The medallic portraits of John F. Kennedy  (a study of Kennediana)*. Krause Publications, Iola.
* (1985). *The other side of the coin*. Jende-Hagan Co. ISBN 978-0939650248
* (1986). ''Making money. Rogues and rascals who've made their own*. Renaissance House. ISBN 9780939650255
* (1991). *The Romance of Coin Collecting*. Bowers and Merena Galleries, Wolfeboro. ISBN 9780943161280
* (1992). *Lost mines and buried treasure*. Renaissance House. ISBN 9781558381308

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Smith, P. (2020). **. Páxinas 354-355.
### Outros artigos 
* *American Numismatic Association''
Tesouro de Thornbury

O **tesouro de Thornbury** é un conxunto de 11.460 moedas romanas cuñadas en aliaxe de cobre, algunhas delas antoninianos e a maior parte *nummi* dos séculos III e IV, descuberto en Thornbury, Gloucestershire, Inglaterra, en marzo de 2004.

Está considerado como o terceiro máis grande da súa clase achado en Gran Bretaña.

## Descuberta e escavación 
Este depósito monetario foi achado por Ken Allen en marzo de 2004, no curso das obras realizadas para a construción dun estanque no xardín traseiro da súa casa, en Thornbury, ao sur de Gloucestershire.

As moedas estaban dispostas no interior dunha grosa vasilla decorada de cerámica gris, cunha altura de entre 40 e 50 cm, que apareceu soterrada e fragmentada, probablemente procedente de Monmouthshire, Gales. Herefordshire (17.548 moedas), e co tesouro Nether Compton, en Dorset (22.500 moedas),  atopados en 1895 e en 1989, respectivamente.

A táboa seguinte reflicte a distribución por emperadores e períodos dos antoninianos e dos *nummi* que compoñen o tesouro de Thornbury:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bland, R. (2018). *Coin Hoards and Hoarding in Roman Britain AD 43-c.498*. British Numismatic Society / Spink. ISBN 9781907427794

### Outros artigos 
* Tesouro
Quaderni Rossi

***Quaderni Rossi*** foi unha revista da esquerda extraparlamentaria italiana fundada en 1961 e activa até 1966. Os seus fundadores foron, entre outros, Raniero Panzieri e Mario Tronti.

## Historia 
A revista tivo unha importancia clave na formación política e cultural da nova esquerda italiana. Entre 1961 e 1965 saíron 6 números, o último despois da morte de Panzeri. A revista centrábase na análise e estudo marxista. Mario Tronti, Alberto Asor Rosa, Massimo Cacciari e outros colaboradores abandonaron o grupo orixinal para fundar unha nova revista, *Classe Operaia*, na que tamén participaron Toni Negri e Gaspare De Caro e que tiña unha liña máis práctica e concreta, menos teoricista, ca *Quaderni Rossi*.

En *Quaderni Rossi* tratábanse os principais problemas de interese político do momento mediante a chamada "investigación simultánea", entre obreiros e intelectuais. Estas cuestións de interese eran as relaccionadas coa loita de clases no contexto italiano da primeira metade dos anos 60: a fábrica, a organización do traballo, etc. Porén, estas eran abordadas desde unha perspectiva diferente á tradicional do modelo de partído-sindicato. A revista defendeu formas combativas de acción contra a modernización capitalista do momento, tales como as folgas salvaxes ou os comités autónomos á marxe dos sindicatos. Esta liña política buscaba a centralidade da clase obreira, en especial da das grandes fábricas, na loita política e social, opóndose á "asimilación" ao sistema do movemento sindical tradicional. 

*Quaderni Rossi* e as súas revistas derivadas prepararon as bases teóricas para o movemento de 1968  e para o novo movemento obreiro aparecido no país transalpino a partir do "Autunno caldo" de 1969, así como do autonomismo dos anos 70.

## Número da revista 
# *Lotte operaie nello sviluppo capitalistico* (Loitas obreiras no desenvolvemento capitalista)
# *La fabbrica e la società* (A fábrica e a sociedade)
# *Piano capitalistico e classe operaia* (O plan capitalista e a clase obreira)
# *Produzione, consumi e lotta di classe* (Produción, consumo e loita de clases)
# *Intervento socialista nella lotta operaia* (Intervención socialista na loita de clases)
# *Movimento operaio e autonomia nella lotta di classe* (Movemento obreiro e autonomía na loita de clases)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Guido Borio, Francesca Pozzi, Gigi Roggero, *Futuro anteriore.* ''Dai «Quaderni rossi» al movimento globale. Ricchezze e limiti dell'operaismo italiano*, DeriveApprodi, 2002.
* Guido Borio, Francesca Pozzi, Gigi Roggero, *Gli operaisti: Autobiografie dei cattivi maestri*, DeriveApprodi, 2005.Giuseppe - Trotta, Fabio Milana, *L'operaismo degli anni Sessanta.* *Da «Quaderni rossi» a «classe operaia»*, DeriveApprodi, 2008.
* Tarì, M. (2016). *Un comunismo más fuerte que la metrópoli: La Autonomía italiana en la década de 1970*. Traficantes de Sueños.
* Wright, Steve. (2002). *Storming heaven''. London: Pluto Press.
Drag Race España (segunda tempada)

[miniatura|dereita|240px|Logo da segunda tempada de [Drag Race España.]]
[miniatura|[Sharonne en 2022.]]
A '*segunda tempada de *Drag Race España'''* comezou a transmitirse o 27 de marzo de 2022. Ao igual que a primeira tempada, Javier Calvo, Javier Ambrossi e Ana Locking participaron como xuíces xunto coa presentadora Supremme de Luxe. 

A gañadora da edición foi Sharonne.

## Concursantes 
As *drag queens* participantes nesta tempada foron anunciadas o 20 de febreiro de 2022:

## Progreso 

: A concursante é a gañadora da tempada.
: A concursante é finalista e pasa ao lipsync final. 
: A concursante é finalista pero é eliminada antes do lipsync final.
: A concursante é a gañadora da semana.
: A concursante recibe críticas positivas e é salvada da eliminación.
: A concursante non estivo entre as mellores nin as peores do episodio e foi salvada.
: A concursante recibe críticas negativas, pero non é proposta para eliminación.
: A concursante é nomeada para a eliminación.
: A concursante é eliminada.
: A concursante obtivo o título de *Miss Simpatía*.

## Episodios 
## Xurado convidado 
* Gloria Trevi, cantante
* La Zowi, cantante
* Eduardo Casanova, actor e director
* La Prohibida, cantante e drag queen
* María León, actriz
* Choriza May, gañadora da primeira edición de *Drag Idol* e concursante da terceira edición de *Drag Race UK*
* Ruth Lorenzo, cantante
* Anabel Alonso, actriz e humorista
* Alexis Mateo, finalista da terceira edición de *RuPaul's Drag Race* e da quinta edición de *RuPaul's Drag Race: All Stars''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Drag Race España (primeira tempada)
*Drag Race España (terceira tempada)
Sitio Histórico Nacional de San Xoán

**Sitio Histórico Nacional de San Xoán** () na sección Vello San Xoán de San Xoán, Porto Rico, é un sitio histórico xestionado polo Servizo de Parques Nacionais que protexe e interpreta fortalezas da época colonial como o Castelo San Felipe del Morro, bastións, pólvoras e tres cuartas partes da cidade vella amurallada.

## Estado 
Mediante decreto do 14 de febreiro de 1949 estableceuse o lugar e sinalaba a necesidade de protexer as fortificacións como monumentos, así como de preservar o seu valor histórico e arquitectónico. Inscrito no Rexistro Nacional de Lugares Históricos o 15 de outubro de 1966.

O 6 de decembro de 1983, o parque e La Fortaleza foron designados xuntos como Patrimonio da Humanidade co nome de "Sitio Histórico Nacional La Fortaleza e San Xoán en Porto Rico" "debido ao seu excepcional valor cultural universal." Só 12 áreas de parques nacionais dos Estados Unidos considéranse Patrimonio da Humanidade.

## Características do Sitio Histórico Nacional de San Xoán 
O sitio inclúe:
* Castelo San Cristóbal
* Castelo San Felipe del Morro
* Murallas de Vello San Xoán
* Fortín San Xoán de la Cruz (El Cañuelo)

## Galería 

Puerto Rico — San Juan — Castillo San Cristóbal (sign).JPG|Cartel do Sitio Histórico Nacional de San Xoán (Castelo San Cristóbal)   
Min-16-sjnhs-entrada.jpg|Sedes principais do Lugar Histórico Nacional de San Xoán

## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
* La Fortaleza
### Ligazóns externas
* Páxina oficial NPS: San Juan National Historic Site
* pdf maps of the site
* *The Forts of Old San Juan:Guardians of the Caribbean,* a National Park Service Teaching with Historic Places (TwHP) lesson plan
Parque Internacional da Paz Waterton-Glacier

O **Parque Internacional da Paz Waterton-Glacier** é a unión do Parque Nacional dos Lagos Waterton no Canadá e o Parque Nacional dos Glaciares no Parque Nacional dos Glaciares dos Estados Unidos. Ambos os parques están declarados Reserva da Biosfera pola UNESCO e a súa unión como Patrimonio da Humanidade.

## Historia
### Formación
A unión do Parque Nacional dos Lagos Waterton e do Parque Nacional dos Glaciares atribúese a unha serie de individuos ao longo de finais do século XIX e principios do XX. Os primeiros defensores dun parque internacional sen fronteiras inclúen o canadense George "Kootenay" Brown, un colono de longa data e primeiro garda forestal a cargo de Waterton, e o estadounidense Albert Henry “Death-on-the-Trail” Reynolds, un dos primeiros garda forestal da parte norte do glaciar.

Os Rotary Clubs de Cardston, Alberta e o de Montana xogarían un papel importante na creación do Parque, celebrando unha reunión conxunta no Hotel Prince of Wales os días 4 e 5 de xullo de 1931. o que levou a unha resolución redactada por Samuel H. Middleton, na que se pediu a ambos os grupos que soliciten ás autoridades competentes o establecemento do Parque da Paz. Posteriormente, negociouse un acordo polo Xeneral de brigada canadense John Smith Stewart, Membro do Parlamento de Lethbridge e o Congresista de Montana Scott Leavitt. O 72º Congreso dos Estados Unidos aprobaría *Unha Lei para establecer o Parque Internacional da Paz do Glaciar Waterton* o 8 de decembro de 1931, e sería aprobado polo Senado dos Estados Unidos en marzo de 1932. O goberno federal canadense decidiu esperar ata que o goberno dos Estados Unidos aprobara un proxecto de lei para actuar, e o proxecto de lei canadense atrasouse aínda máis polas protestas dos defensores do Xardín Internacional da Paz entre Manitoba e Dacota do Norte. Finalmente, o Parlamento aprobou a *Lei de respecto ao parque internacional da paz Waterton-Glacier* de John Stewart e recibiu a Asentimento Real o 26 de maio de 1932.{{Sfn|Thomas|Mow|2016|p=4} }

A unión dos parques logrouse grazas aos esforzos dos membros de Rotary International de Alberta e Montana, o 18 de xuño de 1932, no Glacier Park Lodge.

[thumb|none|upright=1.2|Letreiro do parque no [Chief Mountain Border Station and Quarters|paso fronteirizo de Chief Mountain]]

## Paso fronteirizo
O paso fronteirizo de Chief Mountain, ao que se chega pola Montana Highway 17 desde o lado americano e pola Alberta Highway 6 desde o lado canadense, é o único paso fronteirizo por estrada dentro do Parque Internacional da Paz Waterton-Glacier. É un dos dous únicos pasos na fronteira entre os Estados Unidos e o Canadá que están pechados no inverno (Poker Creek - Little Gold Creek Border Crossing é o outro).

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
*UNESCO World Heritage Site Entry
Isidro Núñez Vidal

**Gumersindo Isidro Núñez Vidal**, nado en Maxide (Lousame) o 15 de maio de 1916 e finado no mesmo lugar o 28 de agosto de 1946, foi un mineiro, sindicalista e militar galego.
## Traxectoria 
Traballador das minas de San Fins, afiliado á CNT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi mobilizado, incorporándose ao Rexemento de Infantaría Mérida número 35 de Vigo en 1937, do que desertou. Foi detido pola Garda Civil en Noia o 4 de maio de 1937. Xulgado, foi condenado a catro anos de recarga e incorporado ao Segundo Terzo da Lexión. Volveu desertar e pasouse ao bando leal na fronte de Rivas-Vaciamadrid o 21 de xaneiro de 1938. Foi soldado da 56 Brigada de Mariña combatendo na fronte de Cataluña. Coa derrota de República pasou a Francia onde estivo internado no campo de concentración de Barcares. Regresou a España por Irún xuño de 1940 e foi detido e ingresado no campo de concentración de Miranda de Ebro e incorporado ao Batallón Disciplinario de Traballadores número 1. Pasou despois ao Batallón Disciplinario de Traballadores número 35 destacado en Punta Paloma (Tarifa), onde foi detido o 1 de marzo de 1941 iniciándose un sumario por deserción. Fuxiu e regresou a Lousame onde estivo fuxido. Foi buscado polo Tribunal Militar mediante requisitoria en 1943, e declarado en rebeldía. Foi abatido pola Garda Civil preto da súa casa de Maxide o 15 de maio de 1946.

## Vida persoal 
Casou en agosto de 1936 con María Ángela Lorenzo Pérez e foi pai de Oliva Núñez Lorenzo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Procedimiento sumarísimo contra Gumersindo Isidro Núñez Vidal
Miragaia

O topónimo **Miragaia** (do verbo *mirar* co adxectivo de orixe provenzal *gaia*, ‘alegre’) pode referirse a:
***Miragaia**, freguesía portuguesa do concello de Lourinhã;

***Miragaia**, freguesía portuguesa do concello de Pinhel;
***Miragaia**, freguesía portuguesa do concello do Porto;
***Miragaia**, freguesía portuguesa do concello de Santa Luzia;
Como apelido pode referirse a:

***Euclides Bueno Miragaia**, revolucionario brasileiro (1911-1932.

## Véxase tamén
****Miragaia longicollum***, xénero de dinosauro da familia Stegosauridae.
## Notas
Andrés Rodríguez Millares

**Andrés Rodríguez Millares**, nado en Noia e finado no mesmo concello en decembro de 1975, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Emigrou a Cuba e retornou a Noia nos anos corenta. En 1950 fundou en Noia a revista *Tapal* con Manuel Fabeiro Gómez, que dirixiu ata a súa desaparición en 1955. Foi directivo da Sociedad Liceo de Noia. Colaborou en *La Noche* e *La Voz de Galicia*. Utilizou os pseudónimos **Onelia Borrel**, **Inciarte** e **Segundo Armenteros**. Finou en Noia en decembro de 1975.

## Recoñecementos 
Dende 1985 unha rúa de Noia leva o seu nome.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Un noiés en Cuba
Tapal

***Tapal*** foi unha revista editada en Noia entre 1950 e 1955.
## Historia e características 
Apareceu en novembro de 1950. Fundada por Manuel Fabeiro Gómez e Andrés Rodríguez Millares, que foron os seus directores ata a súa desaparición. Ramón Patiño Ronquete e Eduardo Ces Iglesias eran os administradores. A cabeceira da revista foi creada polo debuxante Argimiro Suárez Ferreiro, que deseñou tamén a portada. Os primeiros catro números, publicados en novembro e decembro, constan de 16 páxinas. A partir do cuarto número teñen problemas coa Delegación Provincial de Información e Turismo que esixía a censura previa dos orixinais. Os responsables non acataron esta decisión e, previo acordo co alcalde Manuel Blanco Ons, que tamén formaba parte do equipo da revista, decidiron convertela nun Programa de Festas Patronais. Así apareceu, cun maior número de páxinas (entre 40 e e 70), nos meses de agosto de 1951, 1952, 1953, 1954 e 1955. Non chegou a editarse o número 10, previsto para agosto de 1956, ao eliminar a censura todos os orixinais de tema municipal.

Entre os seus colaboradores figuraron: Chao Espina, Xosé Fernández da Ponte, Leyra Domínguez, Caamaño Bournacell, Paz-Andrade, Ramón Otero Pedrayo, Rogelio Pérez, Pura Vázquez, Naya Pérez, Vilar Ponte, Novo Romero, Alberto Vilanova, Pola-Vaquerizo, Eduardo Núñez Martínez, González-Alegre, Leandro Carré Alvarellos, Ramón Piñeiro, Manuel María, Fernández del Riego, Xesús San Luís Romero, Fernández Ferreiro, Ángel del Castillo, José María Castroviejo, Domingo García-Sabell, Rey Romero, Pedret Casado, Fernández Oxea, Uxío Carré, Maximino Castiñeiras e Antón Avilés de Taramancos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* [https://www.cervantesvirtual.com/partes/251608/tapal-reproducion ]
Patrimonio da Humanidade en Australia

[miniatura|180px|
[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px]]
O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do **Patrimonio da Humanidade en Australia**, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área.

## Lenda
A seguinte lista inclúe todos os sitios situados xeograficamente dentro de Oceanía, e está construída sen facer referencia ás divisións estatísticas da UNESCO. A lista comprende unha serie de sitios dos que o Estado parte está fóra a rexión, pero o propio sitio está situado en Oceanía, isto inclúe sitios pertencentes a Chile (Parque Nacional Rapa Nui), Francia (Lagoas de Nova Caledonia e Taputapuātea), o Reino Unido (illa Henderson) e os Estados Unidos (Parque Nacional dos Volcáns de Hawai, Papahānaumokuākea).

A táboa pódese ordenar por columna facendo clic na icona link=|alt=Ordenar ascendente/descendente na parte superior da columna apropiada, de forma alfanumérica para as columnas de sitio, superficie e ano, por estado parte seguido da rexión para a columna Localización, e polo tipo de criterio seguido do país para a columna Criterios.

:**Sitio**: recibe o nome da designación oficial do Comité do Patrimonio Mundial.
:**Localización** – ordenado por país, seguido da rexión a nivel rexional ou provincial. No caso de sitios multinacionais ou multirexionais, os nomes están ordenados alfabeticamente.
:**Criterios** – segundo a definición do Comité do Patrimonio Mundial.
:**Área** – en hectáreas e acres, excluídas as zonas de amortecemento. Un valor de cero implica que a UNESCO non publicou ningún dato.
:**Ano**: durante o cal o sitio inscribiuse na Lista do Patrimonio Mundial.
:**Descrición**: información breve sobre o sitio. Ningún dos sitios desta lista esta clasificado como en perigo de extinción.

## Sitios
## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*UNESCO World Heritage Centre – Páxina oficial 
*UNESCO World Heritage List – Páxina oficial 
*Worldheritage-Forum – Información e blog sobre temas do Patrimonio Mundial
Rosemary Radford Ruether

**Rosemary Radford Ruether**, nada en Saint Paul, Minnesota, o 2 de novembro de 1936 e finada en Pomona, California o 21 de maio de 2022, foi unha académica feminista, filósofa, escritora, teóloga católica e ambientalista estadounidense coñecida polas súas importantes contribucións ao campo da teoloxía feminista.

Foi unha  defensora da Ordenación de mulleres, un movemento entre persoas relixiosas católicas que afirman a capacidade das mulleres para servir como sacerdotes. Desde 1985, foi  membro da xunta do grupo Católicos pola Elección.

## Teoloxía feminista 
Segundo ela, as mulleres están excluídas dos roles académicos e do liderado dentro da teoloxía, o que levou á proliferación de actitudes e crenzas androcentristas. Sen mulleres capaces de contribuír ás importantes discusións e decisións que rodean a teoloxía e a práctica cristiás, nunca haberá unha representación equitativa da experiencia das mulleres nas crenzas e tradicións teolóxicas. A súa crenza é que calquera cousa que diminúa a humanidade da muller non debe ser un reflexo da intención divina. O principio máis importante da teoloxía feminista para ela, é a promoción da humanidade plena da muller na teoloxía e as tradicións cristiás. Para facer isto, non só débese recoñecer e codificar a experiencia feminina, senón que se debe revaluar a comprensión mesma de cousas como a experiencia e a humanidade.

## Notas
María Grandío Montes

**María Grandío Montes**, nada en Lugo en 1982, é unha poeta e profesora galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Filoloxía Hispánica e Inglesa e doutora en teoría da Literatura e Literatura Comparada pola Universidade de Santiago de Compostela. Forma parte do colectivo microefectos dramatúrxicos, onde escribe, dirixe e actúa en pezas teatrais breves, algunhas delas recollidas na publicación colectiva Microefectos Dramatúrxicos. 

Actualmente é docente de secundaria no IES Pedregal de Irimia de Meira. 

## Notas