open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Luis Gregorio Ramos Misioné

**Luis Gregorio Ramos Misioné,** nado en Lugo o 15 de maio de 1953, é un ex-piragüista galego, que competiu na modalidade de augas tranquilas. Foi campión do mundo de K4 1000m en 1975 e participou en tres Xogos Olímpicos (Montreal 1976, Moscova 1980 e Os Ánxeles 1984), logrando dúas medallas, unha prata e un bronce.

## Traxectoria 
Comezou no remo con 14 anos no club da súa cidade, o Club Fluvial de Lugo. 

Gañou oito medallas no Campionato Mundial de Piragüismo entre os anos 1975 e 1982, destacando o ouro que logrou en Belgrado en 1975 no K4 1000m, formando equipo con  José María Esteban Celorrio, José Ramón López Díaz e Herminio Menéndez. Con ese mesmo equipo participou nos Xogos Olímpicos de 1976 en Montreal. Foron primeiros na súa serie da primeira rolda e tamén nas semifinais, e obtiveron a medalla de prata na final, na que foron superados por menos de tres décimas pola pola embarcación soviética de Sergei Chukhrai, Aleksandr Degtiarev, Iurii Filatov e Vladimir Morozov.

Na seguinte cita olímpica, Moscova 1980, competiu no K-2 1.000 metros xunto con Herminio Menéndez. Gañou a primeira serie e a serie das semifinais, pero na final tivo que conformarse co bronce, ao seren superados de novo pola piragua soviética (con Sergei Chukhrai e Vladimir Parfenovich) e pola húngara (István Szabó e István Joós). Tamén participou nos Xogos de 1984 nos Ánxeles, quedando en 6ª posición do K4 1000 e obtendo un diploma olímpico.

Ademais foi campión de España en 60 ocasións.
* No 2011, recibiu da Xunta de Galicia, a distinción ao Mérito Deportivo de Galicia.
* No 2020, foi nomeado para entrar no Salón da Fama, unha iniciativa da Federación Española de Piragüismo para destacar ás personalidades máis importantes desa modalidade.

## Palmarés internacional 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do piragüista no sitio web oficial do Comité Olímpico Internacional .
*Datos do piragüistaen sports-reference.com. Arquivado dende o orixinal .
Xistra

miniatura| A xistra caracterízase por fortes ventos e pouca visibilidade.
Unha **xistra** é un fenómeno meteorolóxico polo cal un vento levanta a neve do chan. É un tipo de tormenta de neve intensa. Por definición, a diferenza entre unha tormenta de neve regular e unha xistra é pola forza do vento. Unha posible definición de turbulencia é que se produzan ventos superiores a 56 km/h e temperaturas inferiores a -12 °C. Nestas condicións, a neve barrida polo vento reduce drasticamente a visibilidade e corta as estradas.

Unha xistra en Irán que durou do 3 ao 9 de febreiro de 1972 e matou máis de 4000 persoas foi a máis mortal coñecida.

En inglés a xistra correspóndese ao vocábulo *blizzard*, palabra que provén da lingua alemá e foi empregada por primeira vez polos habitantes de orixe alemá dunha pequena cidade do estado de Minnesota. O termo estendeuse rapidamente á maioría dos países nórdicos e fíxose común na prensa a partir do inverno de 1880-81. O fenómeno do *blizzard* é particularmente grave no Canadá e no norte dos Estados Unidos, xa que reduce moito a visibilidade, ás veces ata a só metros. As persoas que non se refuxian poden perderse facilmente durante esta treboada de neve, co risco de sufrir unha hipotermia que pode ser fatal. As nevaradas e a choiva xeada provocan a maioría dos accidentes de tráfico durante o inverno en América do Norte.

## Definicións 
O *blizzard* defínese oficialmente no Canadá e nos Estados Unidos como unha redución da visibilidade horizontal do chan caracterizada por:
* Unha visibilidade inferior a 400 metros causada polo movemento da neve, con ou sen nevaradas.
* Condicións de vento turbulentas ou regulares, que inducen velocidades do vento iguais ou superiores a 50 km/h e un risco de arrefriamento dos seres vivos polo fluxo de aire (vento arrefriado).
* Unha duración prolongada, alta ou baixa de tres horas e un máximo de tres días.

A oficina australiana de meteoroloxía describe *blizzard* como "vento violento e moi frío cargado con neve, algunha dela, polo menos, levantada do chan nevado".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Digital Snow Museum Photos of historic blizzards and snowstorms.
*Farmers Almanac List of Worst Blizzards in the United States
*United States Search and Rescue Task Force: About Blizzards
*A Historical Review On The Origin and Definition of the Word Blizzard Dr Richard Wild
Bashtata

***Bashtata*** (en ) é un filme búlgaro de 2019 dirixido por Kristina Grozeva e Petar Valchanov. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Un fillo chega tarde ó funeral da súa propia nai, e queda atrapado en tódalas mentiras que el mesmo comezou.

## Personaxes 
* Ivan Barnev como Pavel
* Ivan Savov como Vasil
* Tanya Shahova como Lyubka
* Hristofor Nedkov como Doutor
* Margita Gosheva como Kalina

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bulgaria propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Solenodon

***Solenodon*** é un xénero de mamíferos insectívoros, nocturnos e velenosos que pertencen á familia ***Solenodontidae***. As dúas únicas especies existentes de *Solenodon* son *Solenodon cubanus* e *Solenodon paradoxus*. Ámbalas dúas están clasificadas como "En perigo" por mor da destrución do seu hábitat e da depredación de animais non nativos como cans, gatos e mangostas, os cales foron introducidos polos seres humanos no seu hábitat para controlar as poboacións de cobras e roedores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* EDGE of Existence "(Cuban solenodon)"  Saving the World's most Evolutionarily Distinct and Globally Endangered (EDGE) species
* EDGE of Existence "(Hispaniolan solenodon)"  Saving the World's most Evolutionarily Distinct and Globally Endangered (EDGE) species
* BBC News 1 de xuño de 2010 The cave of bones: A story of solenodon survival
14 jours, 12 nuits

***14 jours, 12 nuits*** é un filme canadense de 2019 dirixido por Jean-Philippe Duval. Está protagonizado por Anne Dorval no papel de Isabelle Brodeur, unha muller canadense cuxa dor pola morte accidental da filla adoptada de orixe vietnamita a leva a emprender unha viaxe a Vietnam para coñecer a Thuy Nguyen (Leanna Chea), a nai biolóxica da nena.

Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Abitibi-Témiscamingue en outubro de 2019, e estreouse nas salas de cinema en febreiro de 2020. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar, logo de que a candidatura inicial do Canadá, *Funny Boy* fose descualificada, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Anne Dorval como Isabelle Brodeur
* Leanna Chea como Thuy Nguyen
* François Papineau como Pierre
* Laurence Barrette como Clara
* Ngoc Thoa como Anh Bui
* Than Thi Le Hang como Thao Tran
* Hiep Tran Nghia como Le concierge

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Canadá propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
The Crying Steppe

***The Crying Steppe*** (en ) é un filme kazako de 2020 dirixido por Marina Kunarova. Foi escollido como candidato de Kazakhstán para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
O filme baséase nos eventos reais e conta a historia da poboació de Kazakhstán durante as fames 1919–1922 e 1932–33.

## Personaxes 
* Dulyga Akmolda como Maden
* Akylkhan Almassov como Turar
* Sayazhan Kulymbetova como Nuria
* Adilet Zhangali como Iliyas
* Rayana Daulet como Aikynum

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Kazakhstán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Trofeo Cidade de Santiago

O **Trofeo Cidade de Santiago** foi un torneo amigable de fútbol disputado en Santiago de Compostela entre os anos 1993 e 2000. A primeira edición serviu como inauguración do Estadio Multiúsos de San Lázaro.

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trofeo Xacobeo 93
* Trofeo Xacobeo 99

### Ligazóns externas 
* Torneo Cidade de Santiago en rsssf.com .
María Victoria Lareu

**María Victoria Lareu Huidobro**, nada o 7 de marzo de 1960 en Santiago de Compostela, é unha investigadora galega, profesora universitaria e doutora forense.

Lareu é a directora do Instituto de Ciencias Forenses da USC e líder mundial neste campo de investigación.

## Notas
Manuel Diz Fuentes

**Manuel Diz Fuentes**, nado en Vilaxoán (Vilagarcía de Arousa) en 1903 e finado en Cea o 29 de setembro de 1938, foi un mariñeiro e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Mariñeiro veciño da Lagoa. Era directivo do Sindicato de Transportes Marítimos da CNT. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi un dos organizadores da resistencia en Vilagarcía, foi quen rexistrou e lle quitou a pistola a Wenceslao González Garra na praza da Ravella e participou na requisa de armas entre outros do cura de Cea José Gago Tarrío. O seu irmán Rogelio Diz Fuentes foi detido. Manuel fuxiu ao monte e  integrouse nun grupo de fuxidos con Luis Cancelo Galván, Rodríguez Carregal e Ramiro Araujo Rodríguez, que se instalaron no monte Xiabre nunha cova que eles mesmos fixeron no lugar de Areal.

En xaneiro de 1938 Manuel abandonou o monte e refuxiouse nun tobo na horta da casa dos seu pais na Lagoa. Nunha das batidas e rexistros das forzas da Garda Vivil e falanxistas, un grupo mandado polo sarxento Desiderio Camacho Pinillana e do que formaban parte os gardas José Zúñiga Sánchez e Miguel López Codesal, acompañados dos falanxistas Luis Pintor Filgueira, Antonio Andrés Patiño e Roberto Abal Vázquez, rodeou a casa dos pais de Manuel na tarde do 28 de setembro de 1938. Efectuado o rexistro, detiveron a Manuel cando trataba de fuxir. Foi trasladado ao cuartel da Garda Civil de Vilagarcía. Esa mesma noite, ás dúas da mañá, co pretexto da localización da cova de Areal, foi asasinado no monte Xiabre en aplicación da "lei de fugas". O seu cadáver foi trasladado ao cemiterio de Cea, pero o cura negouse a enterralo en sagrado e foi soterrado no exterior, ao pé da escaleira.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* "Paseos" a destempo.
* Gago Tarrío, un cura de pistola ao cinto
Babenco - Alguém Tem que Ouvir o Coração e Dizer: Parou

***Babenco - Alguém Tem que Ouvir o Coração e Dizer: Parou*** é un filme documental brasileiro de 2019 dirixido por Bárbara Paz. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Venecia, onde gañou o premio a mellor documental. O filme céntrase nos últimos anos de vida do cineasta Hector Babenco, quen morreu en 2016 vítima dun cancro. Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Entrevistados 
* Hector Babenco
* Regina Braga
* Willem Dafoe
* Paulo José
* Xuxa Lopes
* Selton Mello
* Fernanda Montenegro
* Bárbara Paz
* Carmo Sodré
* Fernanda Torres
* Dráuzio Varella

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Brasil propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Loli Ramos Duarte

**María Dolores Ramos Duarte** nada en Fontebalán, no concello de Mondariz, o 1 de agosto de 1971, é unha filóloga e tradutora galega que traduce do galego ao español, francés e alemán.

## Traxectoria 
Licenciouse en Filoloxía Hispánica en 1994 pola Universidade de Santiago de Compostela. É coautora do método pedagóxico de aprendizaxe de linguas *Bótate a falar*.

Como tradutora, ten competencia para verter ao galego e ao castelán texto importados do portugués, do alemán e do francés. 

## Obras traducidas 
* *Jacques o fatalista*, de Denis Diderot (BIVIR)
* *A relixiosa* de Denis Diderot (BIVIR)
* *Pel de lixa* de Honoré de Balzac (BIVIR)
* *A princesa de Clèves*, de Madame de La Fayette (BIVIR)
* *O demo no corpo*, de Raymond Radiguet (BIVIR)
* *Tartufo*, de Molière (coed. Edicións Positivas e Centro Dramático Galego, 2017)

## Vida persoal 
Na actualidade viven en Basilea con dous fillos (Brais Jequier Ramos e Lois Jequier Ramos).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outras ligazóns 
* Perfil en Translatorscafe .
30 monedas

***30 monedas*** é unha serie de televisión española de misterio e terror dirixida por Álex de la Iglesia para HBO. O guión, escrito por Jorge Guerricaechevarría xunto con Álex de la Iglesia, conta a historia do Padre Vergara, un cura exorcista exiliado en Pedraza, unha vila pequena da provincia de Segovia onde se agocha dos seus inimigos. A serie estreouse o 29 de novembro de 2020 en HBO Europa. En agosto de 2021 o director, Álex de la Iglesia, anunciou que a segunda temporada estaba en proceso. A rodaxe da segunda entrega comezou en febreiro de 2022 e estreouse o 23 de outubro de 2023. Dende o inicio do proxecto, De la Iglesia manifestou que a serie tería unha extensión ideal de 3 temporadas.

## Sinopse 
O Padre Vergara (Eduard Fernández) é un cura exorcista e expresidiario que vive en Pedraza (Segovia) para esquecer o seu pasado e comezar unha nova vida. Porén, axiña comezan a suceder fenómenos paranormais e terá que contar coa axuda de Paco, o alcalde (Miguel Ángel Silvestre), e Elena, a veterinaria da vila (Megan Montaner) para resolver o misterio dunha moeda que podería formar parte das trinta moedas de prata que recibiu Xudas pola súa traizón a Xesucristo. Os tres protagonistas acabarán no centro dunha conspiración global que involucra a propia Santa Sé e que ameaza o mundo como o coñecemos.

## Elenco 
;Principal
* Eduard Fernández como Padre Manuel Vergara
* Megan Montaner como Elena
* Miguel Ángel Silvestre como Paco
* Macarena Gómez como Merche
;Secundario
* Pepón Nieto como Sarxento Lagunas
* Manolo Solo como Cardeal Santoro

## Capítulos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web de 30 monedas en HBO
*30 monedas en FilmAffinity
Lupin (serie de televisión)

***Lupin*** é unha serie de televisión francesa creada por George Kay e François Uzan estreada en Netflix o 8 de xaneiro de 2021. A serie consiste en 17 capítulos, estreados en tres quendas. Está protagonizada por Omar Sy no papel de Assane Diop, un home inspirado polas aventuras de Arsène Lupin, personaxe creado por Maurice Leblanc. 

## Sinopse 
Hai 25 anos, en 1995, Assane Diop é un rapaz marcado pola morte do seu pai, acusado dun crime que non cometeu. Na actualidade, Assane participa nun roubo dun colar que pertencía a María Antonieta. A xoia, exposta no museo do Louvre, pertence á rica familia Pellegrini. Diop quérese vingar desta familia por acusar falsamente o seu pai, e obra inspirado polo seu personaxe fetiche o "cabaleiro ladrón" Arsène Lupin. Assane tenta tamén ocuparse do seu fillo Raoul, que vive coa súa exparella Claire.

## Elenco 
* Omar Sy como Assane Diop
* Vincent Londez como Capitán Romain Laugier
* Ludivine Sagnier como Claire
* Clotilde Hesme como Juliette Pellegrini
* Nicole Garcia como Anne Pellegrini
* Hervé Pierre como Hubert Pellegrini
* Soufiane Guerrab como Youssef Guédira
* Antoine Gouy como Benjamin Ferel
* Fargass Assandé como Babakar Diop
* Shirine Boutella como Sofia Belkacem
* Etan Simon como Raoul

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Hilo

**Hilo** pode referirse a:

***Hilo**, cidade de Hawai;
***Hilo**, na mitoloxía grega, un dos fillos de Heracles con Deianira.
Ernst Öpik

**Ernst Julius Öpik**, nado o 23 de outubro de 1893, en Kunda, Estonia, e finado o 10 de setembro de 1985, en Bangor, Irlanda do Norte, foi un astrónomo e astrofísico estoniano. Traballou durante gran parte da súa vida (1948-1981) no Armagh Observatory de Irlanda do Norte.

Öpik estudou na Universidade de Moscova, e especializouse no estudo de corpos celestes distantes, como asteroides, cometas e meteoroides. Completou o seu doutoramento na Universidade de Tartu. En 1922 predixo que en Marte habería unha chea de cráteres moito antes de que se comprobara mediante sondas espaciais. En 1932 postulou unha teoría acerca das orixes dos cometas no noso sistema solar. El cría que estes cometas orbitaban nunha nube que se encontraba máis aló da órbita de Plutón. Esta nube coñeceríase máis tarde como a nube de Oort. Tamén inventou a *rocking camera*, que permite determinar a velocidade á que entran os meteoros na atmosfera. Foi o primeiro en calcular a densidade dunha anana branca (40 Eri B) en 1915, e en determinar a distancia exacta dun obxecto intergaláctico (Andrómeda), en 1922. En 1944, Öpik deixou o seu país natal debido ao medo da inminente entrada do exército vermello en Estonia. Viviu en Alemaña como refuxiado, e exerceu como reitor na Universidade do Báltico para refuxiados. En 1948, o Armagh Observatory ofreceulle un posto de traballo que Ernst no dubidou en aceptar. Tamén formulou a Teoría do Universo Pulsante.

En 1975 recibiu a Medalla de Uuro da Royal Astronomical Society, en 1976 foille concedida a Medalla Bruce, e en 1960 outorgóuselle a Medalla J. Lawrence Smith. O asteroide (2099) Öpik foi chamado así na súa honra.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Sonoma State University 
* Armagh Observatory. Biografía de Ernst Öpik
* Evening Standard (Londres); "Lembit and his Very Cheeky Family"
Medalla J. Lawrence Smith

A **Medalla J. Lawrence Smith** é un premio outorgado cada tres anos pola Academia Nacional de Ciencia dos Estados Unidos.

Este premio foi creado por Sarah Julia Smith en homenaxe ao seu marido J. Lawrence Smith e pretende premiar a investigación sobre meteoritos.

Foi outorgada por primeira vez en 1888.

## Laureados 
* 1888 - H. A. Newton
* 1922 - George P. Merrill
* 1945 - Stuart H. Perry
* 1949 - Fred Whipple
* 1954 - Peter M. Millman
* 1957 - Mark G. Inghram
* 1960 - Ernst J. Opik
* 1962 - Harold Clayton Urey
* 1967 - John H. Reynolds
* 1970 - Edward P. Henderson
* 1971 - Edward Anders
* 1973 - Clair C. Patterson
* 1976 - John A. Wood
* 1979 - Ralph B. Baldwin
* 1985 - G. J. Wasserburg
* 1988 - A. G. W. Cameron
* 1991 - Robert M. Walker
* 1994 - Donald E. Brownlee
* 1997 - Ernst Zinner
* 2000 - George Wetherill
* 2003 - John T. Wasson
* 2006 - Klaus Keil
* 2009 - Robert N. Clayton
* 2012 - Harry Y. McSween, Jr.
* 2015 - Hiroko Nagahara
* 2018 - Kevin D. McKeegan

## Notas
Plano orbital

miniatura|300x300px|Dos elementos orbitais, o plano orbital represéntase como **P1**.
[thumb|right|Tamén se pode ver un plano orbital en relación con [Sección cónica|seccións cónicas, definíndose a traxectoria orbital como a intersección entre un plano en un cono. As órbitas parabólica (1) e hiperbóica (3) son órbitas de escape, mentres que as elíptica e circular (2) son cativas.]]

O **plano orbital** dun obxecto orbitando ao redor doutro é o plano xeométrico no cal está contida a órbita. Bastan tres puntos no espazo para definir o plano orbital: o centro do obxecto máis pesado, o centro do segundo obxecto (obxecto que orbita) e o centro deste último obxecto transcorrido un tempo.

Por definición, a inclinación dun planeta no sistema solar é o ángulo entre o seu plano orbital e o plano orbital da Terra, que define a eclíptica. Noutros casos, por exemplo unha lúa ou un satélite en órbita ao redor doutro planeta, é conveniente definir a inclinación da órbita do satélite como o ángulo entre o seu plano orbital e o ecuador do planeta.

## Satélites artificiais 
Para os vehículos de lanzamento e os satélites artificiais, o plano orbital é un parámetro definitorio dunha órbita. Precisarase dunha gran cantidade de propulsor para cambiar o plano orbital dun obxecto. Outros parámetros, como o período orbital, a excentricidade e a fase da órbita modifícanse de xeito máis doado mediante sistemas de propulsión.

A ventá de lanzamento dun vehículo de lanzamento xeralmente está determinada polos momentos nos que o plano orbital obxectivo se cruza co sitio de lanzamento.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Elementos orbitais
Lago Inle

miniatura|Aldea de Yawnghwe.
O **Inle** (en birmano: အင်းလေးကန်) é un lago de auga doce situado nas montañas do Estado Shan, no leste de Myanmar. 

Cunha superficie estimada de 116 km² (100 km de longo por tan só 5 km de ancho), é o segundo lago en extensión e un dos máis altos (está situado a 884 m sobre o nivel do mar) do país, constituíndo ademais un dos seus principais destinos turísticos . A súa profundidade media varía entre os 2,10 m na estación seca (3,60 m máximo) e os máis de 4 metros na estación de choivas. O ecosistema do lago contén numerosas especies propias, entre elas máis de 20 especies de gasterópodos e 9 tipos de peixes. Algunhas delas, como a *Sawbwa resplendens*, a *Microrasbora erythromicron* e a *Inlecypris auropurpurea*, atópanse en ocasións en acuariofilia.

Nas súas beiras atópanse 200 cidades e aldeas, maioritariamente poboadas polos intha (*fillos do Lago*). A cidade máis poboada da contorna é Nyaung Swe (Yawnghwe), que ten unha canle de 4 m de profundidade até o lago (Canle de Nankand).

O lago é aproveitado e cultivado e as súas augas forman canles entre as zonas de cultivo. Son famosos os xardíns do lago e as casas flotantes. Hai mesmo un mercado flotante.

Nunha das beiras do lago atópase o pagode de Phaung Daw U, un dos tres principais de Birmania, construído no século XVIII e que contén imaxes de Buda do século XII.

Cerca do lago Inle atópase a aldea de Indein onde se alza un conxunto de pagodes chamado Shwe Inn Thein Paya, que conta con máis de 1.000 estupas e data do século XVII.

O lago converteuse nun dos principais destinos turísticos de Myanmar, pechando un circuíto composto polas cidades de Rangún, Bagan e Mandalay.
Cariclo

**Cariclo** é o nome de tres personaxes femininos da mitoloxía grega: 

***Cariclo**, unha ninfa, nai do adiviño Tiresias

***Cariclo**, unha das fillas de Apolo, que casou co centauro Quirón

***Cariclo**, filla de Cicreo e esposa de Escirón, rei de Mégara, cidade da Ática
Cariclo (esposa de Quirón)

miniatura|O centauro Quirón educando a Aquiles (fresco de Herculano, século I, no Museo Arqueolóxico Nacional, Nápoles)
**Cariclo** foi unha das fillas de Apolo ou, segundo outros mitógrafos, do Titán Océano. 

Casou co centauro Quirón, un dos escasos exemplos de centauros sabios e bondadosos , con quen tivo tres fillas, Hipe (tamén coñecida como Melanipe, que quere dicir "égua negra", ou Euipe, "égua boa"), Endeide e Ociroe, e mais un fillo, Caristo.

Con Quirón, educou a Xasón, Aquiles, Asclepio e máis. Esón, despoxado do trono de Iolco polo seu irmán Pelias, entregou ó seu fillo Xasón ó coidado de Quirón, con quen aprendeu Medicina. Aquiles, sétimo fillo da oceánide Tetis e de Peleu, un rei de Tesalia, tamén foi entregado a Quirón cando a nai abandonou o pai. 

Quirón, aínda que naceu inmortal, morrería ó ser ferido accidentalmente por unha das frechas envelenadas de Heracles.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981, s.v. *Cariclo*.
Avenida de Beiramar (Vigo)

A **avenida de Beiramar** é unha das principais vías urbanas da cidade de Vigo. Comunica a franxa costeira da cidade desde a saída da autoestrada AP-9 en Guixar até a súa confluencia coa rúa Eduardo Cabello, no distrito de Bouzas. Ten unha lonxitude de 5 km.

No seu traxecto atravesa tres tramos subterráneos, entre os que destaca o túnel de Beiramar, inaugurado no ano 1996 e por aquel entón convertido no túnel urbano de maior lonxitude de España.

## Historia 
A vía planificouse e construíse na década dos 50 co obxectivo de conectar os núcleos mariñeiros de Bouzas e O Berbés e vertebrar así as industrias pesqueiras, conserveiras e de estaleiros que daquela seguían unha distribución anárquica arredor da beira marítima da cidade. Precisamente por seguir un traxecto que percorría a beira do mar, tomou o nome de "Beira-Mar", e finalmente derivou en Beiramar.
O proxecto foi encargado pola Xunta de Obras do Porto de Vigo e orzamentado en máis de sesenta millóns de pesetas.

## Estrutura
Arquitectonicamente pódese dividir a avenida en tres tramos principais:
* Un primeiro tramo correspondente ao túnel de Beiramar. Conecta a saída da autoestrada co barrio do Berbés. Constitúe a parte máis nova da avenida.
* Un segundo tramo desde o Berbés até a rúa Coruña. Este tramo ten unha lonxitude de case 1 km e é o resultado da ampliación mediante un recheo de 150 cara ao mar. Esta ampliación permitiu a creación de 4 carrís de gran capacidade, así como terreos edificábeis a súa beira para a construción de industrias e outros inmobles. Nesta parte da avenida atópase o auditorio Mar de Vigo.
* Un último tramo desde a rúa Coruña até Bouzas. Esta parte da avenida foi construída atravesando estaleiros e industrias navais xa establecidas na zona, polo que resultou nun vial máis estreito e con beirarrúas menores.

## Arquitectura
miniatura|Fachada do estaleiro Hijos de Barreras S.L.
Na avenida de Beiramar consérvanse algúns edificios destacados, sobre todo construción de carácter naval e industrial.

* Auditorio Mar de Vigo, edificio construído polo arquitecto César Portela no 2001 sobre un edificio pesqueiro.
* Lonxa de Altura.
* Edificio das Oficinas Industriais Pesqueiras. Edificio granítico con soportais construído en 1947 polo enxeñeiro Eduardo Cabello.
* Edificio Frigoríficos de Vigo SA.
* Instituto Politécnico Marítimo Pesqueiro do Atlántico. Tamén de estilo industrial, construído polos arquitectos Luis Lardaga Gutiérrez e José López Zanón en 1965.
* Edificio M.A.R. (Motopesqueros de Altura Reunidos). Edificio industrial de seis alturas construído en 1940 pola empresa M.A.R., dedicada á pesca e conxelado do bacallau. Foi unha das primeiras empresas en se instalar na avenida de Beiramar.
* Edificio Pescanova-Frigodis.
* Edificio Frigoríficos Berbés SA.
* Fábrica de Conservas Albo.
* Estaleiro Hijos de J. Barreras.
* Estaleiros Cardama.
* Edificio Conservas Alfageme.

## Galería de imaxes
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Porto de Vigo
* Túnel de Beiramar
Cariclo (filla de Cicreo)

Co nome de **Cariclo** coñécese unha filla de Cicreo, rei de Salamina; outra tradición di que a filla de Cicreo era Glauce. Este Cicreo era fillo de Poseidón e Salamina. Cando matou unha gran serpe que asolaba a illa, os seus habitantes proclamáronlle rei, se ben Hesíodo di que foi o mesmo Cicreo quen criou a serpe.

Casou con Escirón, fillo de Pélope ou de Poseidón e rei da cidade Mégara, na Ática, con quen tivo unha filla chamada Endeis. Pero como esta non tivo descendencia masculina, Cicreo deixou o reino a Telamón, un dos participantes na viaxe dos Argonautas, aínda que tamén se di que este Telamón -xunto a Éaco- era fillo de Endeis.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Grimal, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981, s.v. *Cariclo* e *Escirón*.
María Cruz Mato Iglesias

**María Cruz Mato Iglesias**, nada en Silleda en 1934, é unha científica galega especialista en botánica.  Vencellada ao CSIC desde 1965, foi directora do Instituto de Investigacións Agrobiolóxicas de Galicia (IIAG) e delegada institucional do CSIC en Galicia.

## Traxectoria 
Licenciouse en Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela en 1957 con premio extraordinario de licenciatura. Doutorouse en 1964 coa tese *Estudio de la vegetación del partido judicial de Caldas de Reyes*. Posteriormente, completou a  súa formación nas Facultades de Ciencias das Universidades de Lausanne e de  Montpellier.

Foi profesora de Botánica da Universidade de Santiago de Compostela, e dende 1965 desenvolveu a súa carreira científica no IIAG do que foi directora (1984-1992). Foi a primeira  e única muller delegada institucional do Consello Superior de Investigacións Científicas en Galicia (1992-2002).

Ten unha ampla obra publicada no campo da botánica e da bioquímica vexetal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Cariclo (nai de Tiresias)

**Cariclo** foi unha ninfa, nai do afamado adiviño Tiresias.

Formaba parte do cortexo da deusa Atenea, da que era unha das preferidas. Un día que o mozo Tiresias andaba de caza, sorprendeunas bañándose na fonte Hipocrene, completamente núas, e Atenea castigou a súa ousadía deixándoo cego. Cariclo recriminoulle o que lle parecía unha crueldade e Atenea contestoulle que todo mortal que vise a un inmortal sen o consentimento deste, debía quedar cego, pero aceptou compensarlle a perda da vista outorgándolle tres dons.

Atenea lavoulle os oídos e así fixo que Tiresias puidese entender a linguaxe dos paxaros, concedéndolle así o don da profecía (que Zeus estendeu á súa vida despois de morto, cando estivese no Hades, de xeito que foi o único adiviño que conservaba esta facultade na outra vida). A esta capacidade de adiviñación sumouse unha vida extremadamente longa, equivalente a sete xeracións humanas  e, en terceiro lugar, deulle un bastón feito de cerdeira brava ou de sangomiño (*Cornus* sp), segundo as fontes, que lle permitía camiñar sen problemas, como o resto das persoas videntes .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Grimal, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981, s.v. *Cariclo*.
* Hixino: *Fábulas mitológicas*. Tradución, introdución e notas de Francisco Miguel del Rincón Sánchez. Alianza Editorial 2009.
* Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Tratado de Lanhoso

O **Tratado de Lanhoso** é un acordo asinado en 1121 entre o condado de Portugal e o reino de Castela no castelo de Lanhoso, no actual concello de Póvoa de Lanhoso.
## Características
En 1112, logo da morte de Henrique de Borgoña, Tareixa de León foi nomeada condesa e rexente do seu fillo, Afonso Enríques, o futuro Afonso I de Portugal. Urraca de León e Castela, raíña de Castela e León, quería reclamar o condado portucalense. Logo de varias vitorias militares en 1116 e 1120, Urraca asediou a Tareixa de León no castelo de Lanhoso. Esta logrou salvar o seu goberno sobre o condado portucalense accedendo a ter vasalaxe a Castela. O tratado asinouse grazas á axuda de Diego Xelmírez, arcebispo de Santiago de Compostela, e de Paio Soares da Maia, arcebispo de Braga.

Para a académica Janaina Reis Alves na firma do tratado percíbese a Dona Urraca coa deconstrución da figura da muller como sexo fráxil. Urraca reinara por todo un período, enfrontou ataques do excónxuxe, subxugou a irmá e defendeu territorios, co mesmo éxito dos seus pares masculinos.

## Notas
Eurínome (filla de Océano)

A deusa da mitoloxía grega **Eurínome** pertence á primeira xeración de Titáns. O seu nome significa "amplo goberno". Era unha oceánide, filla de Océano e Tetis. 

Antes de que Cronos se fixera co poder do universo, Eurínome gobernaba no Olimpo xunto ó seu esposo Ofión. Pero como el gabábase de ser o creador do universo, Eurínome deulle unha patada na boca, arrincoulle os dentes e botouno a unha cova subterránea. Outra versión di que foron desprazados por Cronos e Rea cando aquel derrocou a Urano e que foron desterrados -ou refuxiáronse- ó fondo do mar; ou, segundo outras fontes, ó Tártaro.

Foron acollidos por Tetis, e Eurínome salvou a vida e coidou a Hefesto cando este foi botado do Olimpo por Zeus, a causa da súa fealdade (ou por Hera, a súa nai, avergoñada pola súa coxeira). Outra tradición di que Zeus botou a Hefesto do Olimpo por defender a Hera nunha discusión co deus.

## Fillos con Zeus 
Uníndose a Zeus foi a nai das tres Cárites (ou Grazas), Aglaia, Eufrósine e Talía, e tamén -segundo algúns autores- do deus río Asopo.

## Culto 
Eurínome tivo un templo en Figalia (Arcadia). Pausanias conta que a estatua da deusa tiña as pernas de peixe e o tronco e cabeza de muller.

## O mito pelasgo 
miniatura|Ofión chocando o ovo de Eurínome (James Basire, 1774)
Robert Graves recolle así o mito pelasgo da creación  no que se refire a Eurínome: 

Eurínome *a Creadora* alzouse núa do Caos e separou os mares do firmamento, sen atopar terra firme. Bailando sobre as ondas levantou o vento do norte e, dándose a volta, agarrouno e fretouno entre as mans, ata que apareceu a serpe Ofión. Seguiu bailando para quentarse, de forma salvaxe, e Ofión, excitado, enrodelouse nas súas pernas e copulou con ela, quedando preñada . Tomando a forma dunha pomba puxo un ovo (o Ovo Universal). Ofión enrodelouse sete veces ó redor do ovo que, unha vez chocado, abriuse en dous e del foron xurdindo todo o que existe, os seus fillos: o sol, a lúa, os planetas, as estrelas, e a terra coas súas montañas e ríos, árbores e tódolos seres vivos . 

O primeiro home foi Pelasgo, que naceu da Terra na Arcadia, e logo naceron máis. Eurínome ensinoulles a construír cabanas, a alimentarse de landras e a vestirse.

A deusa tamén creou as sete potencias planetarias, e encomendou o seu coidado a un titán e unha titánide: o Sol baixo o control de Tía e Hiperión; a Lúa, para Febe e Atlas; o planeta Marte, para Dione e Crío; Mercurio, para Metis e Ceo; Xúpiter, para Temis e Eurimedonte; Venus, para Tetis e Océano; e Saturno para Cronos e Rea.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*  
* 
*
O Vao, Manín, Lobios

**O Vao** foi unha aldea da parroquia de Manín, no concello de Lobios, pertencente á comarca da Baixa Limia, na provincia de Ourense. Desapareceu asolagada polo encoro de Lindoso (Portugal) en xaneiro de 1992, xunto con Aceredo, Buscalque e a Reloeira (Entrimo).
## Localización
O Vao é unha aldea asolagada de Lobios dentro do perímetro do Parque Natural Baixa Limia - Serra do Xurés, desde a súa declaración o 21 de febreiro de 1993 (DOG nº 35 do 22-02-1993). Desde 2009 forma parte da Reserva da biosfera transfronteiriza galego-portuguesa Gerês-Xurés.
## Patrimonio
No Vao había unha capela onde se veneraba a santo Antonio de Padua cada 13 de xuño.

## Galería 

Ficheiro:O Vao asulagado 01.jpg|Muíño do Vao no rego de Compostela.
Ficheiro:O Vao asulagado 02.jpg|Rego de Compostela
Ficheiro:O Vao asulagado 03.jpg|Muíño do Vao no rego de Compostela.
Ficheiro:O Vao asulagado 04.jpg|Muíño do Vao no rego de Compostela.
Ficheiro:O Vao asulagado 05.jpg|Muíño do Vao no rego de Compostela.
Ficheiro:O Vao asulagado 06.jpg|Muíño do Vao no rego de Compostela.
Ficheiro:O Vao asulagado 07.jpg|Ponte do Vao sobre o rego de Compostela da antiga estrada N-540.
Ficheiro:O Vao asulagado 08.jpg|Vista de Buscalque e a serra do Quinxo dende O Vao
Ficheiro:O Vao asulagado 09.jpg|Camiño de acceso á aldea do Vao dende a antiga estrada N-540
Ficheiro:O Vao asulagado 10.jpg|Vista de Buscalque e a serra do Quinxo dende O Vao
Ficheiro:O Vao asulagado 11.jpg|Local onde se atopaba o comercio do Tolete no Vao, ao pé da antiga estrada N-540
Ficheiro:O Vao asulagado 12.jpg|Local onde se atopaba o comercio do Tolete no Vao, ao pé da antiga estrada N-540
Ficheiro:O Vao asulagado 13.jpg|Ladeira por onde discorría a antiga N-540 do Vao ata a ponte dos Aguinchos en Aceredo.
Ficheiro:O Vao asulagado 14.jpg|Outeiro do Vao por riba da antiga estrada N-540 antes de chegar á ponte da aldea no rego de Compostela.

## Panorámicas

Ficheiro:O Vao asulagado 15.jpg|Vista dos campos do Vao e os muíños do rego de Compostela coa serra do Quinxo detrás.
Ficheiro:O Vao asulagado 16.jpg|Vista de Buscalque e a serra do Quinxo dende O Vao

## Libros 
* *ASULAGADAS*. Á memoria do val do Limia: Aceredo, Buscalque, O Vao, Reloeira de Suso Díaz, (Positivas, 2021). ISBN 978-84-124754-7-0

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Manín 
Aceredo (asolagado)

### Parroquias de Lobios 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobios
Gran Premio de Arabia Saudita

O **Gran Premio de Arabia Saudita** é unha carreira de Fórmula 1 que terá lugar por primeira vez no Campionato Mundial de Fórmula Un de . A edición inaugural da carreira celebrarase en Jeddah. A carreira está prevista para ser a segunda carreira nocturna completa do calendario de Fórmula Un, despois do Gran Premio de Singapur.

## Historia 
En agosto de 2019 fixéronse públicos os plans para construír un complexo permanente de automobilismo na cidade de Qiddiya. O proxecto concibiuse por Test and Training International, unha consultora de deportes de motor dirixida por un expiloto de Fórmula Un Alexander Wurz, co obxectivo de crear un circuíto de clase mundial capaz de albergar todas as categorías da FIA ata a Fórmula Un. En xaneiro de 2020, os plans para un circuíto de carreiras en Qiddiya confirmáronse oficialmente nun evento no que o deseñador de pistas Wurz apareceu xunto aos actuais e ex pilotos de Fórmula Un aos que se lles deu a oportunidade de pilotar no deseño nun simulador de carreiras. Durante o evento, confirmouse que a pista estaba deseñada segundo os estándares FIA e FIM Grao 1. Nese momento, a Fórmula Un non quixo comentar a posibilidade dunha carreira.. 
O Gran Premio recibiu críticas de Amnistía Internacional por razón da falta de dereitos humanos en Arabia Saudita. Human Rights Watch tamén condenou a decisión argumentando que "é parte dunha estratexia cínica para distraer os abusos dos dereitos humanos de Arabia Saudita." A Fórmula Un respondeu dicindo que a "Fórmula 1 deixou clara a  súa posición sobre os dereitos humanos e outras cuestións a todos os nosos socios e países anfitrións que se comprometen a respectar os dereitos humanos na forma en que se organizan e ofrecen os seus eventos e que a Fórmula 1 traballa duro para ser unha forza positiva en todos os lugares onde compite,incluídos os beneficios económicos, sociais e culturais.

## Nomes oficiais
* 2021: STC Gran Premio de Arabia Saudita
## Gañadores 
### Por ano
O Gran Premio de Arabia Saudita celebrouse no Circuíto urbano de Jeddah.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Agrupaciones Independientes de Canarias

**Agrupaciones Independientes de Canarias** foi unha federación de partidos políticos de ámbito canario existente desde 1985 até a súa integración en Coalición Canaria.

## Historia 
O partido foi fundado en 1985 co nome de Federación Regional de Agrupaciones Independientes de Canarias, consistindo na unión de distintos partidos e agrupacións de ámbito insular, procedentes na súa maioría da antiga Unión de Centro Democrático (UCD). O 23 de abril de 1986 cambiaron o seu nome ao de Agrupaciones Independientes de Canarias. En 1987 uníuselle a Unión Canaria de Centro. Tratábanse de agrupacións de centro-dereita e insularistas.

En 1993, xunto a Iniciativa Canaria Nacionalista (ICAN), Asamblea Majorera (AM), Partido Nacionalista Canario (PNC) e Centro Canario Independiente (CCI) formaron Coalición Canaria (CC). Con todo, en 1994, Independientes de Fuerteventura (IF) e a Agrupación Independientes de Lanzarote (transformada no Partido de Independientes de Lanzarote (PIL)) abandonan tanto Agrupaciones Independientes de Canarias como Coalición Canaria.

Logrou representación parlamentaria nas eleccións xerais de 1986 e nas de 1989. Foi disolto definitivamente durante o Congreso de Coalición Canaria celebrado o 18 e 19 de maio de 2005, no cal todos os partidos integrantes desapareceron e CC  converteuse en partido único.

## Integrantes 
Dentro desta agrupación integráronse:
* Agrupación Tinerfeña de Independientes (ATI)
* Agrupación Palmera de Independientes (API)
* Agrupación Gomera de Independientes (AGI)
* Independientes de Fuerteventura (IF)
* Agrupación Independientes de Lanzarote (AIL), aínda que este último acabou abandonando a organización.

## Notas
André Ventura

**André Claro Amaral Ventura**, nado en Algueirão (Sintra) o 15 de xaneiro de 1983 é un político, profesor universitario e comentarista deportivo portugués.

## Traxectoria
Actualmente é deputado na Asemblea da República Portuguesa e presidente do Partido CHEGA. Tamén é inspector da Autoridade Tributaria, pero de baixa sen soldo desde 2014. É considerado polos medios portugueses, así como por algúns políticos e comentaristas políticos, o primeiro deputado de extrema dereita con sede na Asemblea da República desde a Revolución dos Caraveis.
## Notas
RuPaul's Drag Race

'''''RuPaul's Drag Race'''* é un programa de televisión de telerrealidade estadounidense, o primeiro da franquía Drag Race, producido pola compañía World of Wonder para Logo TV, e a partir da 2017 para VH1. Está presentado por RuPaul e o seu obxectivo é dar coa "próxima superestrela drag dos Estados Unidos". RuPaul ten o papel de anfitrioa, mentora e líder do xurado do programa, posto que as concursantes teñen que superan diferentes retos cada semana. O xurado componse, ademais, de Michelle Visage e varios convidados que critican e analizan o progreso das concursantes ao longo da competición. Até o 17 de abril de 2024 houbo 16 edicións e 16 gañadores do programa: BeBe Zahara Benet, Tyra Sanchez, Raja, Sharon Needles, Jinkx Monsoon, Bianca Del Rio, Violet Chachki, Bob the Drag Queen, Sasha Velour, Aquaria, Yvie Oddly, Jaida Essence Hall, Symone, Willow Pil, Sasha Colby e Nimphia Wind.

*RuPaul's Drag Race* abrangue 16 tempadas e inspirou os derivados *RuPaul's Drag U*, *RuPaul's Drag Race All Stars* e *RuPaul's Secret Celebrity Drag Race''. O programa converteuse no mellor valorado da programación de Logo TV, e emítese de xeito internacional no Reino Unido, en Australia, no Canadá, nos Países Baixos e en Israel. Entre 2016 e 2020, RuPaul gañou cinco Premios Emmy consecutivos na categoría de Presentador Sobresaínte dun programa de telerrealidade. O propio programa levou o Premio Emy Primetime na categoría de Programa Sobresaínte de Telerrealidade nos anos 2018, 2019 e 2020, así como o Premio 21st GLAAD Media. Tamén foi candidato nos Premios da Crítica Televisiva nas categorías de Mellor Serie de Telerrealidade e Mellor Presentación de Programa de Telerrealidade, e nos Premios Emmy Creative Arts nas categorías de Maquillaxe. En 2018, o programa converteuse no primeiro en gañar á vez o Premio Emmy ao Mellor Presentador e Mellor Programa de Telerrealidade, fito que repetiu dende entón. A décimo terceira tempada estreouse o 1 de xaneiro de 2021.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha do programa na IMDb 
*RuPaul's Drag Race en Facebook
*Edgar, E. (2011). "Xtravaganza!": Drag Representation and Articulation in "RuPaul's Drag Race". Studies in Popular Culture,34(1), 133–146. Recuperado de "Xtravaganza!": Drag Representation and Articulation in "RuPaul's Drag Race"
Álvaro Caruncho

**Álvaro de la Iglesia Caruncho**, nado na Coruña o 23 de abril de 1948 e finado na mesma cidade o 14 de novembro de 2011, foi un pintor galego.

## Traxectoria 
Álvaro Caruncho estudou na Escola de Artes da Coruña, onde tivo como mestre, entre outros, o acuarelista Mariano García Patiño. Publicou os seus primeiros debuxos en 1968 en *La Voz de Galicia*, ilustrando uns artigos de Antonio Naveira. O ano seguinte iniciou a súa actividade como deseñador gráfico.

Despois de dirixir o departamento de arte dunha empresa de publicidade, abriu un estudo co grafista Alfonso Matarranz, fundada polo escritor e dramaturgo Miguel Mihura. En 1978 mostrou a súa obra en Caracas e en 1979 expuxo individualmente en Vigo. Tras unha nova exposición na Coruña (1982) participou na exposición-homenaxe a Enrique Herreros no Centro Cultural Conde-Duque de Madrid.

En 1995 expuxo individualmente na galería Rincón del Arte da Coruña e en 1996 a Fundación Caixa Galicia organizou unha exposición retrospectiva itinerante da súa obra polas principais cidades galegas. Ese mesmo ano participou tamén no I Salón de Outono de Pintura da Real Academia Galega de Belas Artes. En 1999 presentou en Vigo a exposición "Arte no Deporte" que se realizou no Museo de Arte Deportivo e foi seleccionado para participar na II Bienale Internazionale dell Arte Contemporánea de Florencia.

Nos seguintes anos continuou a participar en mostras noutras cidades, como Santiago de Compostela e Valladolid en 2000, Porto ("Euroarte/Porto Capital Europeia da Cultura", 2001), Casa de Galicia de Madrid (2003), e Almería e Ponte de Lima en 2005). En 2006 participou na exposición "Cinco Maestros de la Pintura Gallega" que se realizou no Museo Manuel Torres de Marín, no II Encontro coa pintura e a poesía da Fundación Luís Seoane da Coruña, na 10th. International Fair for Contemporary Art de Innsbruck e na Holland  Art Fair 2006. Tamén fixo parte das exposicións "Creadores Contemporáneos" (PALEXCO, 2007), "5 creadores de los 70" (Casa das Artes, 2008 e Fundación Torrente Ballester, 2009), "80 obras de artistas coruñeses" (Fundación María José Jove, 2008), "Achegarte" (Kiosco Alfonso, 2009).

Faleceu o 14 de novembro de 2011 debido a complicacións xurdidas dunha doenza cardíaca e circulatoria.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Mario Antolín, *Diccionario de pintores y escultores del siglo XX*. Editorial Forum Artis, Tomo 7, 1996
* F. X. de la Colina, *Diario de un Gorila*. Editor Javier Estrada, Madrid, 1995
* Xavier Costa Clavell, *Los Gallegos*. Edicións Xerais de Galicia, Vigo, 1983
* José Manuel Gironés, *La política española entre el rumor y el humor*. Ediciones Nauta, Barcelona, 1974
* Antonio Martínez Cerezo, *Datario de artistas españoles*. Alaris, Santander, 2001
* Gabriel Plaza Molina, *Arte en Galicia, la década del boom*. Ediciós do Castro, A Coruña, 1981
### Ligazóns externas 
* Blog
Ronda de Monte Alto

A **rolda de Monte Alto** é unha rúa da Coruña situada no barrio de Monte Alto, preto da Torre de Hércules.

## Historia 
A rolda de Monte Alto xa aparecía no plan xeral de 1947, aínda que só se construíu un dos seus extremos.

A pesar de que en 1995 se anunciou o inicio da prolongación da rolda, esta non se abriu ata o 21 de maio de 2002.

## Notas 
## Véxase tamén
Avenida de Monelos (A Coruña)

A **avenida de Monelos** é unha rúa da Coruña situada no barrio homónimo da cidade.

## Historia 
[miniatura|esquerda|Monumento ao [Río Mesoiro|río de Monelos, situado nun extremo da avenida]]
A avenida foi na súa orixe o camiño a Santiago. Entre 1931 e 1936 denominouse avenida dos Mártires de Carral, ata que se cambiou polo nome actual polo núcleo de poboación e o río que atravesaba.

Nesta rúa naceu e residiu o médico Rodríguez.

No número 23 tivo a súa sede o Liceo de Artesanos de Monelos.

## Arquitectura 
Na avenida de Monelos localízanse os edificios coñecidos como Torres dos Mariñeiros.

A rúa bordea o Barrio das Flores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Éter (mitoloxía)

[miniatura|200px|Éter loitando contra un xigante na [Xigantomaquia (relevo no altar de Pérgamo)]]

Na mitoloxía grega, **Éter**  era unha das deidades primordiais, personificación do ceo superior, onde a luz do sol é máis limpa que no ceo máis próximo á terra. É dicir, Éter sería o espazo situado por riba do ceo que vemos: segundo os *Himnos homéricos*, Helios (o Sol) habita no Éter, e tamén os Ventos sopran desde este lugar. Debe diferenciarse a Éter (esa rexión superior do ceo) do ceo propiamente dito, personificado en Urano.

Considérase fillo de Érebo (a Escuridade) e Nicte (ou Nix, a Noite), e irmán de Hémera (a luz do Día).

Outras tradicións, como recolle Hixino no prólogo ás súas *Fábulas* , narran que Éter se uniu a Hémera (o Día), e que de aí naceron Xea (a Terra), Urano (o Ceo) e Ponto (o Mar). Tamén naceron desta unión diferentes conceptos abstractos, que foron personificados na mitoloxía: a Dor, o Pesar, a Ira, a Astucia, a Mentira, o Xuramento, a Vinganza, o Esquecemento, a Covardía, o Medo, o Incesto, etc. E finalmente, tamén diferentes titáns (como Océano, Temis, Hiperión), e outros moitos personaxes mitolóxicos, como o Tártaro, os Ciclopes e os Hecatonquiros, Atlas, etc.

Segundo Cicerón, Éter era o pai de Xúpiter e de Urano (Grimal).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HESÍODO: *Teogonía. Trabajos y días. Escudo. Certamen*, Alianza Editorial, 3ª ed., 2013 [a numeración segue a utilizada neste texto].
* Hixino: *Fábulas mitológicas*. Tradución, introdución e notas de Francisco Miguel del Rincón Sánchez. Alianza Editorial 2009.