open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Asociación Republicana Militar

A **Asociación Republicana Militar** foi unha asociación secreta formada por militares coa fin de conspirar para acabar co réxime da Restauración e restaurar a República en España. Fundouna o tenente Miguel Pérez e dous militares máis en outubro de 1880 baixo o liderado de Manuel Ruiz Zorrilla. Nun primeiro momento a ARM limitouse a un labor de propaganda entre os militares, medrou lentamente e en xaneiro de 1882 achegábase aos 200 membros.

## Traxectoria
En novembro de 1882 decidiuse a creación dunha Xunta Central composta por nove oficiais e presidida polo brigadier Villacampa. A organización foi aumentando (1.500 membros en agosto de 1883), e comezou a preparar un pronunciamento militar: nunha xuntanza en Barcelona o 27 de xullo decidiuse sublevarse o 5 de agosto de 1883 pero finalmente decidiuse atrasalo ao 10 de agosto. Prevíase que se sublevasen as gornicións de Barcelona, Valencia, Zaragoza e Badaxoz baixo o grito de *Viva a República Española!*, sumándose posteriormente ata 22 gornicións máis, pero finalmente Badaxoz sublevouse na data inicial en solitario. O fracaso subseguinte desencadeou a represión entre os membros da ARM e os sublevados en Badaxoz marcharon ao exilio a Portugal así como outros activistas da organización.

Miguel Pérez marchou ao exilio e publicou un folleto contra Ruiz Zorrilla, *Don Manuel Ruiz Zorrilla ante la ARM*, o cal foi contestado por outros membros da ARM cualificando a Miguel Pérez de traidor.

A ARM intentou outro pronunciamento para o 27 de abril de 1884. Tras ser descuberto, detívose a catro xenerais e a outros membros da ARM implicados.

Logo da morte de Afonso XII, a ARM preparou un novo pronunciamento para o 19 de setembro de 1886 dirixido por Villacampa. Se novo constituíu un fracaso, e a ARM disolveríase entre 1888 e 1891.
Golpes Bajos

**Golpes Bajos** foi un grupo galego de pop da década dos oitenta, formando parte da denominada "Idade de Ouro do Pop Español" e encadrado dentro da chamada movida viguesa.

## Historia 
Golpes Bajos formouse en 1982 en Vigo (Pontevedra), inicialmente composto por Germán Coppini (entón vocalista de Siniestro Total) e Teo Cardalda, ós que posteriormente se uniron en 1983 Pablo Novoa e Luís García. Cando o grupo empezou a ser coñecido e a colleitar éxitos, Germán Coppini abandonou Siniestro Total para dedicarse plenamente a Golpes Bajos. 

En 1983 recibiron o Premio Ícaro do xornal *Diario 16* aos Novos Creadores no apartado de música. Nos 36 meses nos que existiron na súa primeira encarnación como cuarteto, entre 1982 e 1985, gravaron 20 cancións e apareceron en programas de televisión como *A edade de ouro* ou *Musical Express*, así como na película *¡¡A tope!!!* 

Trala publicación do miniLP "Devocionario", o dúo fundador decidiu disolver o grupo, adicándose desde entón a outros proxectos musicais.

En 1998 Copinni e Cardalda reuníronse e reeditaron cancións da súa época dourada, engandindo catro temas novos, coa súa posterior xira. A esta reunión non invitaron nin a Luis García nin a Pablo Novoa. A xira resultou un fracaso.

No ano 2018 publicouse o libro *Escenas olvidadas, a historia oral de Golpes Bajos*, escrito por Xavier Valiño e publicado pola editorial Efe Eme, no que os catro compoñentes do grupo contan a súa historia.

## Discografía 
### Álbums 
* *Golpes bajos* (mini-LP, Nuevos Medios, 1983)
* *A Santa Compaña* (Nuevos Medios, 1984)
* *Devocionario* (mini-LP, Nuevos Medios, 1985)
* *Vivo* (Nuevos Medios, 1998)

### Recompilatorios 
* *Golpes Bajos* (solo en casete, Nuevos Medios, 1987)
* *Todas sus grabaciones 1983/1985* (Nuevos Medios, 1990)

### Maxi-singles 
* *Colecciono moscas / A Santa Compaña* (Nuevos Medios, 1984)

### Sinxelos 
* *Fiesta de los maniquíes* (Nuevos Medios, 1984)
* *Escenas olvidadas* (Nuevos Medios, 1984)
* *Desconocido* (Nuevos Medios, 1985)
* *La virgen loca* (Nuevos Medios, 1985)
* *Cena recalentada* (Nuevos Medios, 1990)
* *Malos tiempos para la lírica* (Nuevos Medios, 1998)

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
*
Baíñas

O topónimo **Baíñas** pode referirse a:

;En Galiza
***Baíñas**, parroquia do concello de Vimianzo;
****Baíñas**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Buíñas**, lugar da parroquia do Pao, no concello de Gomesende.
Ñu (grupo musical)

**Ñu** é un grupo de heavy metal español liderado polo cantante e flautista José Carlos Molina, inspirado na música do grupo de rock británico Jethro Tull e do seu líder, Ian Anderson. Conta cunha das maiores traxectorias no seu xénero musical en España.

A orixe do grupo remóntase a 1975 cando José Carlos Molina e Rosendo Mercado cambiaron o nome de Fresa ao de Ñu.

O nome de Ñu parece ser unha reivindicación á Ñ española xa que naquela época case ningún grupo de rock facía letras en castelán e tamén porque o nome "víase grande" nun cartel dun concerto, como afirma Molina.

A marcha de Rosendo Mercado, tras ser substituído pola súa ausencia para realizar o servizo militar e fundar o mítico grupo Leño, deixa a José Carlos Molina como único líder do grupo.

## Discografía 
* *Cuentos de ayer y de hoy* (1978) 
* *A golpe de látigo* (1980) 
* *Fuego* (1983) 
* *Acorralado por ti* (1984) 
* *No hay ningún loco* (1986) 
* *El mensaje del mago* (1987) 
* *Vamos al lío!!!* (1988) 
* *Dos años de destierro* (1990) 
* *Imperio de paletos* (1992) 
* *La danza de las mil tierras* (1994) 
* *20 años y un día* (1995) 
* *La taberna encantada* (1997) 
* *La noche del juglar* (1999) (Especial edición limitada 1.000 copias) 
* *Cuatro gatos* (2000) 
* *Colección* (2001) 
* *Requiem* (2002) 
* *Esperando* (2002) 
* *Títeres* (2003)

## Ligazóns externas 
* Páxina oficial do grupo
* Foro oficial do grupo
* El Loco de la Granja (Páxina non oficial)
Hematita

A **hematita** (do grego *haimatites* que significa sangue; e tamén chamada **olixisto**) é un mineral da clase dos óxidos cuxa fórmula química é **Fe2O3** (contén o 70% de ferro se se atopa en estado puro).

## Aspecto 
A hematita pode presentar dende un brillo metálico nos exemplares escuros ata un brillo terroso nos ocres ou vermellos. O crecemento deste mineral pode ser acicular, laminar (parecido ás micas), formando costras e escamas ou tamén globular.

## Lugares onde se atopa 
Atópase principalmente en zonas de oxidación, en filóns hidrotermais ou do produto da meteorización das rochas compostas por ferro.

Os xacementos máis importantes en España son o das Minas del Marquesado en Guadix (provincia de Granada) e o de El Pedroso (Sevilla). Tamén aparece en Ortigueira (A Coruña) e en Viveiro (Lugo).

## Usos da hematita 
A hematita constitúe a fonte máis importante de ferro xa que en estado puro contén o 70% deste metal.

Utilízase tamén para crear colorantes industriais.

## Propiedades 
Aínda que con certa dificultade, disólvese en ácido clorhídrico.

## Outros óxidos 
O rútilo, a magnetita e a casiterita son outros óxidos importantes.
Zombies

:*Para o grupo británico dos anos 60, vexa The Zombies*. 

Os **Zombies** foron un grupo de pop español de comezos dos anos 80.

O grupo foi fundado polo precoz Bernardo Bonezzi (Madrid, 1964), quen xa antes dos catorce anos capitaneara un proxecto musical chamado Morbus Acre e formara parte do grupo seminal da movida madrileña Kaka de Luxe. Os Zombies axuntaban influencias do glam rock (Lou Reed, David Bowie, Eno) e da New Wave (Talking Heads, The B-52's). Ficharon por RCA, quen editou o primeiro single do grupo, a pegadiza "Groenlandia", canción que aínda hoxe segue figurando entre as máis coñecidas do pop español dos 80, presente en numerosas recompilacións da música da época.

Alentados polo éxito do single, gravaron o seu primeiro álbum, *Extraños juegos*, un dos discos de pop con máis éxito daqueles anos. Con todo, trala publicación do segundo LP do grupo, *La muralla china*, Bonezzi decidiu abandonar o grupo para dedicarse a outros proxectos.

## Discografía 
**LPs** 
 
* *Extraños juegos* (RCA, 1980) 
* *La muralla china* (RCA Víctor, 1982)

**Singles**

* "Groenlandia"/"La venganza de Cthulhu" (RCA, 1980)
* "No puedo perder mi tiempo"/"Contacto en Zurich" (RCA, 1981) 
* "La muralla china"/"Ngwame'Ngaa" (RCA, 1981)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ordovás, Jesús: *Historia de la música pop española*. Alianza, 1987. ISBN 84-206-0224-8.
* Varios Autores: *Guía Esencial de la Nueva Ola Española*. Rock Indiana.

### Ligazóns externas 
* Zombies biografía e críticas de discos en Lafonoteca.net
Tequila (banda)

**Tequila** foi unha banda hispano-arxentina de rock fundada cara 1975. Foi unha das bandas míticas nos primeiros anos de democracia en España.

## Membros 
## Discografía 
### Álbums 
## Historia 
Tequila xurdiu no contexto da Movida madrileña, rematado o franquismo, achegando un rock con influencias de artistas coma Chuck Berry e, sobre todo, The Rolling Stones, soando de xeito moi afastado dos entón puxantes acordes punk. Temas coma *Salta* (que soou por primeira vez no famoso concurso televisivo *Un, dos, tres... responda otra vez*), *Quiero besarte* ou *Rock and Roll en la plaza de un pueblo*, catapultaron os cinco membros de Tequila ao estrelato. Disolvéronse en 1982 entre outros motivos polas constantes discusións dos seus membros, xa enganchados á lacra daquela xeración: a heroína.

Trala disolución da banda, Ariel Rot e Julian Infante volverían xuntarse nos anos 90 para crea-lo tema *Me vuelvo loco*, cortina do programa arxentino *Duro de domar*, mentres que Alejo Stivel seguiría unha exitosa carreira coma produtor discográfico. Manolo Iglesias faleceu no 1994 e Julián Infante no 2000, ambos vítimas da SIDA.

No 2008, os superviventes da banda volverán reunirse coma Tequila, fichando a tres músicos máis: Josu García, Daniel Griffin e Mauro Mieta. Realizarán unha xira veraniega e a discográfica Sony-BMG editará un disco e un DVD coas súas antigas actuacións en televisión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.vuelvetequila.com 
* Páxina non oficial
* Ariel Rot
Cucharada

**Cucharada** foi un grupo de rock madrileño de finais da década de 1970. Contaban cunha posta en escena moi teatral e as súas letras tiñan un alto contido de crítica á sociedade civil da época.

## Historia 
Comezaron tocando no Metro de Madrid e grazas ao colectivo artístico Lacochu lograrían participar no disco colectivo *Viva el rollo* co tema "Social peligrosidad", unha canción con implicacións de denuncia social. O 5 de xuño de 1978 publicábase o correspondente single. Tres meses despois, en setembro de 1978, actuaban por primeira vez no Festival de Rock en Madrid, xunto a outros grupos tamén debutantes coma Leño ou Coz.

Teddy Bautista produciu o seu primeiro LP, titulado *El limpiabotas que quería ser torero* (1979), e que contou con colaboracións como as de Hilario Camacho e Moncho Alpuente. Foi precisamente 1979 o seu ano de maior esplendor, con múltiples actuacións en salas madrileñas e boa acollida por parte da crítica, que se expresaba nos seguintes eloxiosos termos: *Representan a nova onda do rock madrileño e, pese á súa xuventude, conseguen realizar xa moi boas cousas* . Nos anos seguintes continuaron a súa marcha polos escenarios madrileños, e en xullo de 1981 foron abreconcertos de Chuck Berry.

De estética rompedora e cualificados coma grupo underground , con influencias de Led Zeppelin, souberon facerse un lugar no entón incipiente movemento cultural chamado Movida madrileña, chegando a ser cualificados pola crítica coma *Un dos máis respectados de Madrid, grazas á súa posta en escena e á súa competencia* .

Con todo, nunha época de enorme efervescencia musical en Madrid, os grupos non adoitaban durar demasiado tempo, e Cucharada non foi unha excepción. Pouco despois da entrada de Jaime de Asúa na banda , e editar un novo sinxelo chamado *Quiero bailar Rock And Roll* terminarían disolvéndose en 1981, aínda que algúns dos seus compoñentes integráronse nun novo grupo chamado Alarma!!!.

## Membros 
* Manolo Tena - Voz e baixo
* Antonio Molina Ramírez - Guitarra
* Jesús Vidal - Guitarra
* José Manuel Díaz - Batería e voz

## Discografía 
### Álbums 
* *El limpiabotas que quería ser torero* - (1979)

### Sinxelos 
* *Social peligrosidad* - (1978)
* *Quiero bailar Rock And Roll* - (1980)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alarma!!!
Juan Martínez Montañés

**Juan Martínez Montañés**, nado en Alcalá la Real (Xaén) en 1568 e finado en Sevilla en 1649, foi un escultor barroco español. Educouse e formouse en Granada. Completou a súa educación en Sevilla, sendo recoñecido como o creador da escola sevillana de imaxinería.

## Traxectoria 
A súa produción ten características máis clasicistas e maneiristas, que propiamente barrocas, aínda que ao longo da súa evolución artística apuntou formas de realismo barroquizante. A súa obra, estimulada pola súa fervorosa relixiosidade, é case toda de temática relixiosa, con excepción de dous retratos orantes de nobres e algúns encargos específicos.

En 1635 saíu por primeira vez de Sevilla, para ir a Madrid, onde fora contratado para realizar, en barro, o busto do rei Filipe IV, que xunto co retrato ecuestre de Velázquez, serviría como modelo para a estatua ecuestre que executou logo o italiano Pietro Tacca. Tal estatua está localizada actualmente na praza de Oriente de Madrid.
miniatura|dereita|Cristo da Clemencia. Sancristía da catedral de Sevilla.
Gozou de gran fama e popularidade. En Sevilla chamábano o "deus da madeira" e en Madrid "o Lisipo andaluz".

Tivo como discípulo predilecto ao cordobés Juan de Mesa.

## Obras 
* *Retablo de San Isidoro del Campo (1609-1613)* en Santiponce (Sevilla).
* *Batalla dos Ánxos (1640)* en Xerez da Fronteira (Cádiz).
* *Neno Xesús (1606-1607)*
* *Inmaculada (1629-1631)*, coñecida como *la Cieguecita*.
* *Cristo da Clemencia (1603-1604)*
* *San Xerome Penitente*
* *Cristo da paixón*
* *San Bruno*
* *Santo Domingo Penitente*
* *San Cristovo (1597)*
* *Cristo dos cálices*

## Véxase tamén
Binaural

***Binaural*** é o sexto álbum de estudio da banda de rock alternativo estadounidense Pearl Jam, editado o 16 de maio de 2000 a través do selo Epic Records. Tras unha gran xira de promoción do seu anterior disco, *Yield*, o grupo tomouse un pequeno descanso antes de reunirse novamente cara finais de 1999 para comezar a traballar nun novo álbum. Durante a produción do disco, a banda atopouse con obstáculos como o bloqueo de escritor do vocalista Eddie Vedder e o inicio dun proceso de rehabilitación do guitarrista Mike McCready debido á súa adicción a medicamentos. *Binaural* estreouse no número 2 da lista *Billboard 200*.

## Listaxe de cancións
Bloodflowers

***Bloodflowers*** é o undécimo álbum da banda inglesa de post-punk The Cure, editado o 15 de febreiro do 2000 polo selo Fiction Records.

## Listaxe de cancións
NYC Ghosts & Flowers

***NYC Ghosts & Flowers*** é un álbum da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, editado o 16 de maio do 2000 polo selo DGC Records. O álbum foi unha reacción creativa ao roubo dos seus instrumentos en xullo de 1999, onde perderon guitarras insubstituíbles e pedais de efectos con numerosas modificacións.

É tamén considerado o álbum no cal a influencia da *beat generation* (grupo de poetas estadounidenses) na banda é máis influente. As letras da maioría das cancións aseméllanse ao estilo *beat*.

O álbum recibiu críticas variadas. Brent DiCrescenzo, antigamente en Pitchfork Media, deulle un 0.0, mentres que *Inkblot Magazine* eloxiou a súa dirección vangardista e Robert Christgau dixo que por momentos o álbum é máis fermoso que os máis aclamados *Washing Machine* ou *A Thousand Leaves*.

## Listaxe de cancións
# "Free City Rhymes" (letra/voz Thurston) – 7:32
# "Renegade Princess" (letra Thurston, voz Thurston, Kim e Lee) – 5:49
# "Nevermind (What Was It Anyway?)" (letra/voz Kim) – 5:37
# "Small Flowers Crack Concrete" (letra Thurston, voz Thurston, Kim e Lee) – 5:12
# "Side2Side" (letra/voz Kim) – 3:34
# "StreamXSonik Subway" (letra/voz Thurston) – 2:51
# "NYC Ghosts & Flowers" (letra/voz Lee) – 7:52
# "Lightnin'" (letra/voz Kim) – 3:51
Lee Jung-hyun

**Lee Jung-hyun**, nada o 7 de febreiro de 1980 en Daegu, é unha cantante e actriz surcoreana.

## Traxectoria 
Desde moi nova comezou a actuar, aos dezaseis protagonizou o filme *Kkonnip*. Musicalmente comezou a súa carreira nun estilo techno-dance con grande éxito, o seu primeiro single *Wa* (1999) foi número un durante tres semanas e Lee Jung-hyun converteuse na raíña do techno coreana. Para o seu quinto álbum *Passion* (2004) incorporou un estilo latino con guitarras españolas e aires flamencos. Tamén é popular no Xapón, onde lanzou versións das súas cancións e na China.

No 2001 foi unha das protagonistas de 아름다운 날들 (Días felices), unha das series coreanas máis famosas.
Tyrannosaurus Hives

***Tyrannosaurus Hives*** é o terceiro álbum da banda sueca The Hives, editado o 19 de xullo do 2004.

## Listaxe de cancións
Agatuñadeira eurasiática

A **agatuñadeira eurasiática**, tamén chamada **gabeador azul** ou **piquelo azul**, (***Sitta europaea***) é un paxaro da familia Passeridae, estendido por Asia e Europa, excepto, algunhas zonas como Irlanda e a maior parte de Escocia, onde é descoñecido.

É moi sociábel, excepto en período de reprodución. É extremadamente áxil e escala nas árbores con facilidade, e moitas veces, descende por eles cabeza abaixo.

## Descrición 
miniatura|esquerda|150px
A agatuñadeira eurasiática mide uns 14&nbsp;cm de longo, e ten unha típica cabeza grande, rabo curto, pico poderoso e patas fortes. É de cor gris azulada por arriba, e ten unha especie de lista negra nos ollos. Os espécimes de Asia e do Norte de Europa (*S. e. asiatica* e *S. e. europaea* respectivamente) son brancos por embaixo, salvo no peito e na área ventral. Os exemplares de Europa occidental (S. e. caesia) teñen as partes de embaixo polo xeral dunha cor vermelliza. Os paxaros novos son versións "esvaídas" dos adultos.

É un paxaro alegre, do que é frecuente escoitar o seu son típico, un repetido "tuí-tuí-tuí".

## Alimentación 
Durante a primavera e verán aliméntase, sobre todo, de insectos, principalmente eirugas e coleópteros; no resto do ano gosta de sementes, bagas, noces, abelás, landras, bagas de faias, que con frecuencia mete entre a cortiza para poder fender. As crías aliméntanse principalmente dos insectos que lles proporcionan os seus pais, con algunhas sementes. Os alimentos atópanse principalmente en troncos de árbores e pólas grandes, pero tamén poden buscalo en pólas máis pequenas e poden sacar alimentos do chan, especialmente fóra da época de cría. Acode aos comedeiros artificiais.

## Hábitat 
Prefire bosques vellos con grandes árbores centenarios, mixtos ou de follaxes, sebes, parques e grandes xardíns con árbores vellas.

## Reprodución 
miniatura|Ovos de *Sitta europaea*
Gosta dos antigos niños, forrados de cortizo e de follas, con orificio que tapiza de lama. Pon de 6 a 9 ovos, entre os meses de abril e xullo.

## Nomes noutras linguas 
* Alemán: Kleiber
* Inglés: Nuthatch
* Español: Trepador azul
* Italiano: Picchio muratore
* Sueco: Nötväcka
* Polaco:Kowalik

## Notas
Giovanni Battista Pergolesi

**Giovanni Battista Pergolesi** (Jesi, 4 de xaneiro de 1710 - Pozzuoli, 16 de marzo de 1736), foi un dos máis importantes compositores de ópera buffa e de música sacra da época barroca, alén de violinista e organista.

## Traxectoria
Fillo de Francesco Andrea Draghi-Pergolesi, topógrafo e vencellado coa nobreza local, a súa posición económica permitiu que o fillo puidera recibir unha educación musical a cargo do mestre de capela da catedral, grazas á influencia do marqués de Pianetti logrou entrar no prestixioso *Conservatorio dei poveri di Gesù Cristo* en Nápoles en 1722, alí estudou composición con algún dos grandes da escola musical napolitana como Gaetano Greco, Leonardo Vinci e Francesco Durante. En 1731 compuxo para o exame final dos seus estudos musicais o drama sacro *La conversione di San Guglielmo*. Tras saír do conservatorio Pergolesi realiza a súa primeira ópera seria, *Salustia*, nun estilo conservador estreouse en xaneiro de 1732 con escaso éxito. O príncipe Ferdinando Colonne Stigliano nomeao o seu mestre de capela nese ano e ponse a traballar na súa seguinte obra, ''Lo frate 'nnamorato*, ópera buffa con libreto de Gennaro Antonio Federico en lingua napolitana, a obra convértese nun éxito extraordinario tras a súa estrea en setembro de 1732; O tráxico terremoto que sufriu a cidade nese inverno levou a Pergolesi a compoñer misas e salmos, neste campo a *Messa in fa maggiore* (1734), composta polo kyrie e o o gloria seguindo a tradición napolitana, unha das súas obras máis logradas.

Con ocasion do aniversario da emperatriz María Cristina estrea *Il prigionier superbo*, drama musical en tres actos, que tivo éxito grazas ao seu intermedio buffo *La serva padrona*.

O 10 de maio de *1734* Carlos de Borbón, o futuro Carlos III conquistou Nápoles e gran parte da aristocracia local a causa da guerra buscara refuxio en Roma, Pergolesi tamén estableceu a súa residencia nesa cidade ao servizo do duque de Maddaloni. En 1735 estreou *L'Olimpiade*, cunha linguaxe delicada e idílica, cheo de melodías íntimas. Xa delicado de saúde en 1736 compuxo o *Stabat Mater.''
Frances the Mute

***Frances the Mute*** é o segundo álbum da banda estadounidense de rock progresivo The Mars Volta, editado nos Estados Unidos o 1 de marzo do 2005 a través dos selos Gold Standard Laboratories e Universal Records.

## Listaxe de cancións 
# "Cygnus....Vismund Cygnus" – 13:08
## "Sarcophagi"
## "Umbilical Syllables"
## "Facilis Descenus Averni"
## "Con Safo"
# "The Widow" – 5:57
# "L'Via L'Viaquez" – 12:27
# "Miranda That Ghost Just Isn't Holy Anymore" – 13:09
## "Vade Mecum"
## "Pour Another Icepick"
## "Pisacis (Phra-Men-Ma)"
## "Con Safo"
# "Cassandra Gemini" – 32:32
## "Tarantism"
## "Plant a Nail in the Navel Stream"
## "Faminepulse"
## "Multiple Spouse Wounds"
## "Sarcophagi"
Seoane do Courel, Folgoso do Courel

**San Xoán de Seoane do Courel** é unha parroquia do concello de Folgoso do Courel, na provincia de Lugo. Seoane do Courel foi ata a guerra civil a capital do concello.

Linda ó norte con Meiraos, Folgoso do Courel e Seara polo sur, Esperante e Visuña polo leste e San Xoán de Lóuzara e Seceda polo oeste.

## Toponimia 
O topónimo deriva do latín , San Xoán.

## Demografía 
É a parroquia máis poboada do concello. Segundo o IGE en 2012 tiña 218 habitantes agrupados nas entidades de Ferrería Vella, Mercurín, Moreda, Parada, Piñeira e Seoane. Isto supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 331 habitantes.

## Historia 
Antigamente Seoane era a capital do concello, pero só mantivo ese rango ata a guerra civil. A capitalidade foille conferida no ano 1834, xunto ó tratamento de vila, ata que lle foi retirada en favor de Folgoso. Non obstante, segue a manter o carácter de capital municipal, concentrando un bo número de servizos, que se reflicte na feira que se celebra o segundo e o cuarto domingo de cada mes.

## Construcións 
* **Casa do Escribano**, que foi a antiga sede do concello e posúe un curioso reloxo de sol.
* **Igrexa de San Xoán**, situada no alto da vila.
* **Ferrería de Seoane**, movida pola auga do río Lor.
* A casa deseñada polo arquitecto Carlos Quintáns Eiras foi finalista dos premios FAD e Mies van der Rohe.

## Festas 
As festas celébranse na honra a San Xoán os días 24 e 25 de xuño.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Seoane do Courel 
### Parroquias de Folgoso do Courel 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Folgoso do Courel
Tines

Como topónimo **Tines** pode referirse a:

;En Galiza
***Tines**, parroquia do concello de Vimianzo;
****Tines**, lugar de dita parroquia.
Barbeito

O termo **barbeito** pódese referir a:

* **Barbeito**, terra de labor non cultivada ou que se deixa descansar unha tempada sen sementar, coitío, poula. Expresión: *a barbeito*, sen cultivar, en descanso;
* **Barbeito**, terra de secaño onde se cultiva, segundo as zonas de Galiza, o centeo, trigo, millo e patacas.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Barbeito**, parroquia do concello de Vilasantar;
****O Porto de Barbeito**, lugar de dita parroquia;
***Barbeito**, lugar da parroquia de Carballido, no concello de Alfoz;
***Barbeito**, lugar da parroquia de Cañás, no concello de Carral;
***Barbeito**, lugar da parroquia de Bravos, no concello de Ourol;
***Barbeito**, lugar da parroquia de Dordaño, no concello de Oza-Cesuras;
***Barbeito**, lugar da parroquia da Regueira, no concello de Oza-Cesuras;
***Barbeito**, lugar da parroquia de Adina, no concello de Sanxenxo;
***Barbeito**, lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro;
***O Barbeito**, lugar da parroquia do Couto, no concello da Cañiza;
***O Barbeito**, lugar da parroquia de Ribadetea, no concello de Ponteareas;
***O Barbeito**, lugar da parroquia de Xinzo, no concello de Ponteareas;
***O Barbeito**, lugar da parroquia de Mosende, no concello do Porriño.

Como apelido, pode referirse a:

***Avelino Barbeito**, tipógrafo e poeta galego (1850-1914);
***María Barbeito**, pedagoga galega (1880-1970).

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Hermanos Barbeito Fútbol Sala**, equipo de fútbol sala de Portonovo (Sanxenxo).
Aciveiro

Como topónimo **Aciveiro** (do latín ACIFU-, + o sufixo abundancial -ario) fai referencia a un lugar con abundancia de acivros. Pode referirse a:

;En Galiza
***Aciveiro**, parroquia do concello de Forcarei;
***Aciveiro**, lugar da parroquia de Fafián, no concello de Rodeiro;
***Aciveiro**, lugar da parroquia de Goiriz, no concello de Vilalba;
***Aciveiro**, lugar da parroquia de Vilapedre, no concello de Vilalba;
***O Aciveiro**, lugar da parroquia de San Martiño de Condes, no concello de Friol;
***O Aciveiro**, lugar da parroquia de Devesos, no concello de Ortigueira;
***O Aciveiro**, lugar da parroquia de Cerdeira, no concello de San Xoán de Río;
***O Aciveiro**, lugar da parroquia de Grandal, no concello de Vilarmaior;
***Coto Aciveiro**, lugar da parroquia de Castrelo, no concello de Forcarei;
***O Monte do Aciveiro**, lugar da parroquia de Armentón, no concello de Arteixo.

;Mosteiro de Galiza
***Mosteiro de Santa María de Aciveiro**, mosteiro medieval beneditino que vertebrou a vida económica e social da Terra de Montes.

## Véxase tamén
### Outras páxinas
Killer Barbies

**Killer Barbies** foi unha banda de punk rock formada en Vigo por Silvia Superstar (antiga cantante de Aerolíneas Federales) e Billy (antigo batería dos Cafres). Eran coñecidos pola súa estética xenuína tanto en discos como en concertos.

## Historia 
O seu primeiro álbum, *Dressed to Kiss*, é unha clara homenaxe ao grupo Kiss e o seu disco *Dressed to Kill*. Na portada aparecen catro bonecas Barbie maquilladas ao estilo da mítica banda estadounidense imitando a portada do celebrado disco. En 1996 rodan a película *Killer Barbys* (o troco do nome parece que se debe a problemas legais con Mattel) co director de cine Jess Franco, e Radical Fruit escolle a súa canción "Love Killer" para o seu anuncio de promoción nas televisións de toda Europa. O seu maior éxito acadárono en Alemaña e o Xapón.

A banda disolveuse trala ruptura da parella sentimental que formaban Silvia e Billy.

## Discografía 
### EPs e singles 
* *I wanna live in Tromaville* (1994)
* *Elvis live!!* (1994)
* *Comic books* (1995)
* *Love killer* (1996)
* *Attack of the Killer Barbies* (1997)
* *Crazy* (1998)
* *Mars* (2000)
* *Downtown* (2000)

### LPs 
* *Dressed to Kiss* (1995)
* *...Only for freaks* (1996)
* *Big muff* (1998)
* *Fucking cool* (1999)
* *Bad taste* (2000)
* *Sin is in* (2003)
* *Freakshow* (2004, CD+DVD)
* ''Bad Taste; Sin is in (2006, caixa 2 CD's)

### Colaboracións 
* *A cantar con Xabarín* (1995, TVG, co tema "Xabarín contra O Doutor No"
* *A cantar con Xabarín, Volumen III e IV* (1996, TVG) co tema "Spiderman"
* *Freaktown B.S.O The Killer Barbies* (1996, Subterfuge), cos temas "Love Killer", "The Chainsaw Times" e "No Future"
* *Intoxicación* (1999, Toxic Records), cos temas "El Resplandor" e "Sólo Para Ti"
* *Gente Pez" B.S.O* (2001, Pias Recordings), cos temas "gente Pez" e "Autosuficiencia"
* *Zapping* (2001, Blanco y Negro), co tema "These Boots Are Made For Walking"
N. H. U.

**N.H.U.** (**Una Hermosa Noche**) foi un grupo musical galego de rock progresivo, psicodelia e jazz fusión formado en 1973 en Santiago de Compostela. Teñen un disco de estudio homónimo, gravado no 1978 coa discográfica Zafiro. Atópanse entre os primeiros grupos musicais de rock que empregaron o galego nas súas letras. En 2014 recibiron nos II Premios Martín Codax da Música o Premio Honorífico.

## Historia
O grupo formouse no 1973 e no 1974 ten a formación de:
*Roberto Abal (guitarra eléctrica)
*Tino Grandío (baixo eléctrico)
*Xurxo Pérez (teclado Hammond)
*Xosé Garea (batería e voz)

No mesmo ano entrou Xoán Piñón para substituír o guitarra que marchou por diferenzas con Abal, José Antonio Fernández "Bretch". Xoán Piñón toca cunha Fender Jaguar para despois cambiala por unha Gibson SG.

O grupo bebe das influencias de King Crimson, Yes ou Frank Zappa.

En 1976 Xoán Piñón abandonou o grupo ao rematar a súa carreira universitaria. Entre 1975 e 1976 varios integrantes foron chamados ao servizo militar, polo que o grupo quedou en pausa. Ao seu regreso comezou a aventura de gravar o disco e de buscar locais nos que tocar: “non era doado que nos deixasen tocar en certos sitios, a xente non estaba afeita a esta música, así que lle dicíamos que ademais de guitarras eléctricas tiñamos instrumentos clásicos, como violíns e frautas, o que era certo”, di Xosé Ferreiro.: violín
* Xoán Piñón: guitarra
* Cuchús Alonso: guitarra
* Ricardo Maiz: batería
* Xulio Ferreiro Garea: percusión
* Xurxo Pérez: teclados
* Xosé Manuel Ferreiro Garea: voz, batería, frauta traveseira
* Tino Grandío: baixo
* Roberto Abal: guitarra

## Actuacións en vivo
* Concerto en Santiago de Compostela na Aula de Cultura de CaixaGalicia, 1978
* Concerto na TVG, 13 de xaneiro de 1987
* Concerto no Salón Teatro en Santiago de Compostela, 1975, 14 de marzo

## Discografía 
* *N.H.U.* (1978)

## Notas
La Banda Trapera del Río

**La Banda Trapera del Río** foi unha banda de punk rock nacida no barrio La Satélite (hoxe chamado Sant Ildefons) de Cornellà de Llobregat, (Barcelona). Precursores do punk en España e autores da primeira canción rock en catalán: «Ciutat Podrida» («Cidade podrecida», en galego). Estiveron activos desde 1976 a 1982. En 1992, con motivo da reedición dos seus dous primeiros LPs, o grupo volveuse xuntar. Gravaron dous discos máis e volvéronse separar en 1994.

Forman parte da lenda urbana transgresora e esquecida da vida de arrabalde do cinto barcelonés, que viviu á marxe do rexurdir da cultura catalá e da transición democrática de entón.

O seu guitarrista, Modesto Agrearche, faleceu en 2004.

## Traxectoria 
O grupo formouse en 1976, xusto antes da explosión do movemento punk no Reino Unido. O estalido punk foi unha das súas principais influencias no sentido da provocación, xa que musicalmente, máis que ao punk, a súa música aproximábase ao rock duro, son co que o grupo estaba máis familiarizado (algúns dos seus membros proviñan de grupos de rock sinfónico ou progresivo).

Tras cambiar dúas veces de nome (foron "Al rojo vivo" primeiro e "4x3" despois) comezaron a tocar en directo, onde empezaron a gañar fama pola súa actitude provocadora tocasen onde tocasen. Comezaron a compoñer tamén as súas propias cancións, coa provocación como bandeira. De feito, Morfy Grey recoñeceu que a letra de «La regla» (tema presente no seu primeiro sinxelo) escribiuna unicamente con afán de provocar.

En 1978 recibiron varias ofertas para editar un álbum, decidíndose finalmente pola aposta de Belter. A relación coa discográfica non foi boa en ningún momento. Ese ano apareceu «La Regla» / «Rock Cloaca», considerado como unha das pedras fundacionais do punk en España. A publicación da Banda Trapera del Río atrasouse case un ano, malia que o álbum estaba gravado. Ademais o grupo sempre se queixou de que Belter os enganaba coas cifras de vendas e non lles pagaba as regalías.

## Membros 
### Fundadores 
* Morfy Grey (Miguel Ángel Sánchez): voz. 
* Tío Modes (Modesto Agriarte): guitarra solista.
* Rockhita (1976-1979): guitarra rítmica
* Ray Ban (1976-1979): baixo 
* Raf Pulido: batería

### Outros membros 
* «El Montoya» (1976-1980): baixo. 
* «El Subidas» (Jordi Pujadas, 1980-1982): baixo

## Discografía 
### Álbums 
* *La Banda Trapera del Río* (Belter, 1979). LP. Reeditado en 1992 por Munster Records.
* *Guante de guillotina* (Munster, 1993). LP e CD.
* *Directo a los Cojones* (Munster, 1994). CD e duplo LP. Disco en directo.
* *Mentemblanco* (Munster, 1994). CD e LP.
* *1978/1982. Grabaciones Completas* (Munster, 2006). Duplo CD/LP cos dous primeiros álbums remasterizados e temas inéditos en directo e das súas maquetas.

### Sinxelos 
* «La Regla» / «Rock Cloaca» (Belter, 1979). Reeditado en 2006 por Munster. 
* «Tu pistola no me mola» (Discophon, 1983). Single promocional.
Dorsal mesoatlántica

250px|miniatura|Mapa da dorsal mesoatlántica.
A **dorsal mesoatlántica** ou dorsal do Atlántico é unha dorsal oceánica que se atopa no océano Atlántico e constitúe un límite diverxente ou constructivo entre placas tectónicas, estendéndose por todo o seu fondo ao longo do océano Atlántico. No Atlántico Norte separa as placas eurasiática e norteamericana, mentres que no Atlántico Sur separa as placas africana e suramericana.

Esténdese dende os 87°N (uns 333 quilómetros ao sur do Polo Norte) ata a illa Bouvet, 1700 quilómetros ao norte da Antártida onde se transforma na dorsal atlántica-índica onde continúa cara ao leste. A esa altura ábrese cara ao oeste para formar a dorsal escocesa. Ao norte de Islandia, a cadea continúa o seu camiño cara ao océano Ártico. Chegando ó Ecuador, a cordilleira queda dividida en norte e sur pola fosa romanche, a cal chega a acadar os 7.800 metros de profundidade. En varios puntos, a altura das montañas supera o nivel do mar, formando illas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dorsal oceánica
* Tectónica de placas
Río Louro

O **río Louro** é un afluente do Miño, no seu tramo final, pola súa marxe dereita. Ten todo o seu percorrido na provincia de Pontevedra. Atravesa os concellos de Pazos de Borbén, Mos, O Porriño, Salceda de Caselas eTui.

## Topografía 
[miniatura|esquerda|220px|Ponte de Orbelle sobre o río Louro no [camiño de Santiago.]]
Nace a 400 metros de altitude, no concello de Pazos de Borbén, e desemboca no Miño en Pazos de Reis, xa no concello de Tui. A lonxitude total do río é de 30&nbsp;km, e a súa conca cobre uns 174&nbsp;km² de superficie.

## Xeoloxía 
O río Louro aproveita unha fractura N-S na Depresión Meridiana, dando lugar ó val da Louriña. Recolle as achegas de numerosos regos procedentes da serra do Galiñeiro. O subsolo do fondo do val está composto de arxilas e areas mal drenadas, o cal, unido a un relevo moi tendido, produce fenómenos de impregnación. 

## Hidroloxía
O réxime do Louro é de tipo pluvial. As precipitacións medias na súa conca atinxen os 1.783&nbsp;mm anuais, e pode superar os 2.000&nbsp;mm na súa zona suroccidental. Ten un caudal medio de 8,44 m³/s.

## Fauna e flora
As características xeolóxicas do val explican a orixe da formación do ecosistema das gándaras de Budiño, formado por pequenas lagoas illadas, zonas inundables e bosques de ribeira. As gándaras teñen unha superficie de 834 hectáreas e un clima atlántico que favorece a variedade de especies de flora e de fauna. Pódense atopar aquí máis de 150 especies de vertebrados, 12 de réptiles e máis de 135 de aves. 

## Impacto ambiental
[miniatura|dereita|260px|Río Louro ao seu paso polo [O Porriño|Porriño, baixo a ponte da PO-331; á dereita, albergue xacobeo do camiño portugués.]]

A zona da Louriña foi elixida para localizar o Plan de Desenvolvemento Vigo-Porriño, que é un dos factores causantes da contaminación do río, xunto coa explotación industrial de canteiras de granito. O Louro convértese nun dos ríos máis contaminados de Galicia tralo seu paso polo polígono do Porriño.

O acordo asinado en 1994 entre o Ministerio de Medio Ambiente e Medio Rural e Mariño e a Xunta de Galicia prevía a realización de obras de saneamento na conca do río Louro. Estas obras tiñan por obxecto a recollida das verteduras urbanas e industriais dos núcleos máis importantes das concas do río Louro, do río Caselas e do río Miño entre as confluencias dos ríos Caselas e San Martiño para seren tratadas na estación depuradora de Guillarei. No 2001 amplíase o acordo para acometer a interceptación de augas residuais no Porriño e nos ríos Caselas e Seixal. Considérase que estas infraestruturas contribuirán a facer posible o mantemento da vida piscícola do río Louro.

## Notas
Aerolíneas Federales

**Aerolíneas Federales** é un grupo musical formado en Vigo como un proxecto paralelo de Miguel Costas, membro e fundador de Siniestro Total, no ano 1981. A banda disolveuse a principios dos anos 90 tras publicar 5 álbums de estudio, pero en 2011 reuniríase novamente realizando concertos esporadicamente e publicando un par de traballos recompilatorios e un álbum ao vivo.

## Historia 
O grupo foi formado en Vigo en 1981 por Miguel Costas e os seus amigos Flechi (Juan Dotras Pardo) e Silvino Díaz. Nos seus inicios traballaban con guitarra, baixo e caixa de ritmos, pero en 1983 incorporouse ao grupo o batería Luis Santamarina e Flechi pasou a ser o cantante da banda. Ese mesmo ano, gañaron o concurso de rock de Radio 3 na Coruña e Flechi abandonou o grupo para liderar a formación Las Termitas. Flechi morreu dun infarto en Londres no ano 2002.

A seguinte formación da banda estivo composta por Miguel Costas, Silvino, Luís e dúas mozas, Coral Alonso e Rosa Costas, irmá de Miguel, realizando cancións con guitarras potentes e letras divertidas, sendo nalgúns casos surrealistas. Esta formación lanzaría os catro primeiros álbums da banda, o homónonimo *Aerolíneas Federales* (1986), *Hop hop* (1987), *Tomando tierra* (1988) e *Échame sifón* (1989), todos eles a través da discográfica DRO., mentres que Silvia engadiuse Superstar e foise ás Killer Barbies.

Na primavera do ano 2011 a banda reuniuse novamente para realizar dous concertos en Lima, e no mes de novembro confirmaron unha nova actuación en Barcelona. O 20 de febreiro de 2012 o selo Elefant Records editou unha colección de maquetas do grupo, titulada *Hasta el final y más allá… Demos 1983-1993*, que foi o primeiro recompilatorio da serie *Recuerdos que olvidé*.

No ano 2015 a banda publicou a través do selo Lemuria Music o recompilatorio de oito temas *@AAFF#715*. En xaneiro de 2016 Aerolíneas Federales realizou un concerto con Los Nikis na madrileña sala Arena e a actuación sería publicada en novembro dese mesmo ano nun disco titulado *No todo es lo que parece*.

## Discografía 
O grupo sacou ó mercado cinco álbums ó longo da súa carreira e tras a súa reunión en 2011 publicaría dous recompilatorios e un álbums ao vivo:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Movida viguesa

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
* Videoclip da súa canción "Non todo é o que parece", emitido no *Xabarín Club*.
Mermelada

**Mermelada** foi un grupo de rock e rhythm and blues formado nos anos setenta no barrio de Chamberí en Madrid.

## Historia 
O seu nome orixinal foi "Mermelada de Lentejas", e o seu líder foi Javier Teixidor, en 1978 editaron o seu primeiro single (*Dáme la botella* e *Marta*) co selo Chapa.

Aínda que formou parte dos grupos de rock urbano do chamado Rrollo, relacionáronse tamén cos da chamada polos medios movida madrileña, tocando no concerto de homenaxe a Canito e fornecendo o equipo de amplificación de devandito concerto.

Rebautizados como *Marmelada* desde 1979, ese ano publican dous novos singles e o seu primeiro álbum *Coge el tren* que contén tanto temas propios como versións. A finais dese ano entra no grupo como baixista Jorge Lafuente substituíndo a Daniel Montemayor durante dous anos.

Tras sacar á luz o álbum * A punto* en 1981, asinan novo contrato con outra dioscográfica editan Marmelada (1983). Nese momento, Javier Encinas e Antonio Yenes son substituídos respectivamente por Antonio Melgar e Juan Carlos Camacho.

## Membros 
* Javier Teixidor (guitarra).
* Daniel Montemayor (baixo).
* Antonio Melgar (batería).
* Juan Carlos Camacho (voz e guitarra).

### Membros anteriores 
* Antonio Yenes (batería).
* Javier Encinas (saxo).

## Discografía 
### Álbums 
### Sinxelos
Moris

**Mauricio "Moris" Birabent**, nado en Buenos Aires o 19 de novembro de 1942 é un músico de rock arxentino.

## Traxectoria 
Moris fundou *Los Beatniks* cos cales gravou o primeiro single do rock arxentino, "Rebelde", e compuxo "Ayer nomás" que foi popularizado por Los Gatos. En 1970 editou o seu primeiro disco *30 minutos de vida* con cancións compostas entre 1967 e 1970.

En 1973 editou o seu segundo álbum, *Ciudad de guitarras callejeras*, e en 1975 emigrou a España onde se fixo coñecer coa súa versión do tema de Carl Perkins "Zapatos de gamuza azul" ("Blue Suede Shoes") que formaba parte do seu LP *Fiebre de Vivir* ou a súa obra máis coñecida en España.

Hoxe, o seu fillo, o cantautor arxentino Antonio Birabent, segue a súa pegada artística.

## Discografía 
* 30 Minutos de Vida (1970) 
* Ciudad de Guitarras Callejeras (1973)
* Fiebre de Vivir (1979)
* Mundo Moderno (1980) 
* Las Obras de Moris (1981) 
* ¿Dónde están las Canciones? (1982) 
* Sr Rock, Presente (1985) 
* Sur y Después (1995) 
* Cintas Secretas (2005)
Ingólfur Arnarson

**Ingólfur Arnarson**, nado en 849 e finado en 910 en Reiquiavik, considérase o primeiro colono nórdico de Islandia. Porén, non foi o primeiro escandinavo en visitar a illa, e vivir nela. O primeiro foi o viquingo sueco Gardar Svavarsson, quen permaneceu durante un inverno na que agora é a localidade de Húsavík.

## Traxectoria 
En 874, *Ingólfur* estableceu a súa residencia en Reiquiavik, o que supuxo o comezo da colonización da illa, a cal durou ata o ano 930. A lenda narra que ao achegarse a terra descoñecida, *Ingólfur* ordenou guinda-lo mastro principal da súa embarcación ao mar. A súa intención era establecer o asentamento alí onde fose parar o mastro. Dese xeito, naceu a actual capital da Islandia, Reiquiavik.

## Notas
Dulce María Espinosa Saviñón

miniatura|250px|Dulce María.
**Dulce María Espinosa Saviñón**, nada na Cidade de México o 6 de decembro de 1985, é unha actriz é cantante mexicana.

## Traxectoria 
Ao igual que outras colegas da súa xeración (Anahí, Zoraida Gómez, Irán Castillo, Sherlyn, entre outras) iniciou a súa carreira artística moi nova, aos oito anos participou por primeira vez en televisión, dentro do programa *Plaza Sésamo*. Tamén fixo as súas primeiras aparicións en "El club de Gaby".

En 1996 integrouse no grupo infantil **KIDS**, co cal logrou o éxito cos temas "La mejor de tus sonrisas" e "Prende el Switch", entre outros; en 1999, cando se disolveu o grupo, integrou un dueto con outro ex-KIDS, Daniel Habif, nomeado D&D, gravando cinco temas musicais, os cales nunca se deron a coñecer publicamente. Nos seguintes tres anos, a xove actriz actuou en diversas telenovelas como *No tengo madre* -a antinovela de Eugenio Derbez- e *Huracán* (1998), Infierno en el Paraíso, Nunca te olvidaré (ambas de 1999), *DKDA Sueños de juventud*, *Primer amor* e *Siempre te amaré* (do ano 2000).

A finais do ano 2000 integrouse no grupo *Jeans* cubrindo a intérprete arxentina -e hoxe condutora- Angie. Unicamente gravou co grupo o álbum *Cuarto para las cuatro I* (2001); saíu do grupo no ano 2002.

Ese mesmo ano retomou o seu paso actoral como protagonista de *Clase 406*, interpretando a "Marcela"; nesta novela compartiu créditos xunto a Aarón Díaz, Alfonso Herrera con quen tivo unha relación sentimental, Irán Castillo e Sherlyn, sendo a telenovela mais exitosa do ano 2003.

En 2004 Pedro Damián volveuna chamar para ser parte do elenco da telenovela *Rebelde*. O seu éxito chegou a moitos países, chegándose a transmitir en case toda América, algúns países europeos, así como países de Oriente. A vez que esta, formouse o grupo pop RBD, co cal xunto cos seus compañeiros Anahí, Maite, Alfonso, Christopher e Christian, lanzaron 3 álbums en estudio en español (Rebelde, Nuestro Amor e Celestial), un en portugués para o mercado brasileiro, un en inglés para o anglosaxón e dous en vivo.

A finais do 2006 recibiu a proposta de Televisa para protagonizar a versión mexicana de *Floricienta* (Lola, érase unha vez) pero debido aos diversos compromisos con RBD non puido participar no proxecto que na actualidade protagoniza a actriz debutante Eiza Gonzáles.

## Véxase tamén
Clickair

**Clickair** foi unha aeroliña de baixo custo con sede no Parc de Negocis Mas Blau en El Prat de Llobregat, preto de Barcelona. Clickair voou a uns 40 destinos europeos. A súa principal base atopábase no aeroporto de Barcelona, con bases en Málaga, Sevilla e Valencia. Clickair fusionouse con Vueling Airlines o 15 de xullo do 2009.

## Historia 
### Primeiros anos 
A compañía chamouse nun primeiro momento Catair, derivado de Cat (por Cataluña) e Air, pero cambiou o seu nome para Clickair xusto antes de iniciar as operacións. Clickair situouse como unha aeroliña de baixo custo e ofrecía un programa de compra a bordo de alimentos, bebidas e outros produtos.

A aeroliña comezou a operar o 1 de outubro de 2006 con tres Airbus A320 voando cinco rutas dende o seu centro de conexións en Barcelona. A compañía fundouse cun investimento de capital inicial de Cobra, Iberia, Iberostar, Nefinsa e Quercus Equity (Group Agrolimen), cada un deles cun 20% de participación, con Iberia configurando a aeroliña. Aínda que Iberia tiña un 20% das accións controlaba o 80% dos seus dereitos económicos. A compañía tiña plans para operar 30 Airbus A320 en 70 rutas, transportando 10 millóns de pasaxeiros por ano a finais de 2008. O código da IATA de Clickair, XG, foi herdado da aeroliña de pasaxeiros retirada pertencente a Gestair Cargo Regional Líneas Aéreas.

### Fusión con Vueling 
En xuño de 2008 Clickair e a súa rival Vueling anunciaron a intención de fusionarse. Chegouse a un acordo porque ámbalas dúas compañía querían crear unha única aeroliña para facer fronte aos maiores custos de combustible e de taxas, e estaban perdendo moitos cartos. A fusión causou que Clickair cesase as súas operacións porque Vueling sería o nome da nova aeroliña. A aeroliña baseouse en Barcelona, os as dúas integrantes estaban baseadas e mantiñan os seus centros de conexións orixinais. O presidente de Clickair Álex Cruz tamén sería o máximo dirixente da nova aeroliña.

O 15 de xullo de 2009 completouse a fusión de Vueling e Clickair. A nova compañía opera baixo a marca de Vueling, cesando Clickair as súas operacións. Dende a fusión Vueling converteuse na segunda aeroliña máis grande de España, transportando 8,2 millóns de pasaxeiros en 2009 a case 50 destinos. Despois do cesamento das operacións, 20 dos 26 avións pasaron a Vueling. O resto foron a Astraeus Airlines, Vertir Airlines e Ural Airlines, sendo dous deles almacenados.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina de Clickair