open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Reinante, Barreiros

**Santiago de Reinante** é unha parroquia do concello de Barreiros que se atopa na Mariña Oriental, no norte de Galiza. Segundo o IGE en 2011 tiña 146 habitantes (73 mulleres e 73 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 182 habitantes.

Limita coa parroquia da Devesa (Ribadeo) ó oeste e ó sur, ó norte, co Cantábrico e ó leste con San Miguel de Reinante.

A esta parroquia de Santiago de Reinante pertence parte da praia de Arealonga, onde na festividade parroquial de Santiago (o 25 de xullo) acostuma ter lugar o concurso de esculturas na area.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de Santiago de Reinante.jpg|Igrexa de Santiago de Reinante.
Ficheiro:Vista da praia de Arealonga.jpg|Vista da praia de Arealonga. Ó fondo, a zona pertencente a Santiago de Reinante.
Ficheiro:DevesadendeComado.JPG|Vista da zona máis poboada de A Devesa, Ribadeo dende o Chao do Comado (Monte Penalonga).
Ficheiro:EsculturaareaReinante.JPG|A escultura da area ganadora do concurso 2005, "Cervantes".
Ficheiro:EsculturaareaReinante2.JPG|"Gran pirámide", escultura gañadora dun premio no concurso 2005, xunto co seu coautor. 
Ficheiro:EsculturaareaReinante3.JPG|"Fortaleza Azteca", participante no concurso 2005.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Reinante 
### Parroquias de Barreiros 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Barreiros
Fredrik Bajer

**Fredrik Bajer**, nado en Nästved o 21 de abril de 1837 e finado en Copenhaguen o 22 de xaneiro de 1922, foi un escritor, pacifista e político dinamarqués. En 1908 foille concedido o Premio Nobel da Paz.

## Traxectoria 
Fillo dun pastor luterano, serviu como oficial no exército dinamarqués, loitou na guerra contra Prusia e Austria de 1864 e alcanzou o grao de tenente primeiro, desmobilizado en 1865, estableceuse en Copenhaguen como profesor, tradutor e escritor.

En 1872 entrou no Folketing, apoiou moitas organizacións pacifistas en Dinamarca e en Europa. En 1882 foi un dos fundadores da Asociación Danesa para a Paz e da Oficina Internacional para a Paz, en Berna (1891).

No seu discurso de recepción do Premio Nobel fixo algunhas suxestións para mellorar o traballo pola paz, incluíndo o apoio á lingua internacional esperanto.

## Notas
Torre da homenaxe

A **torre da homenaxe** ou **torre mestra** é a parte da estrutura central do castelo medieval na que se concentran os dormitorios e principais salas e constitúe o principal punto de poder e último reduto de defensa. Esta torre é máis alta do que a *cerca* de muralla, permitindo o tiro directo para fora desta. É frecuentemente de planta cuadrangular, coa entrada no primeiro piso, sendo o acceso apenas posíbel por unha escada de madeira, facilmente removíbel ou eliminada se fose o caso de perda do resto das estruturas. Nela están a armería e o pozo principal.

Tamén pode ter planta circular, hexagonal, octogonal ou en forma de polígono irregular. De feito, moitos castelos son pouco máis que unha torre da homenaxe.

As máis antigas consistían nunha simple torre cadrada con muros anchos e cara ao século XI adquiriran xa as características típicas. A súa forma e función mudaron co tempo e variaban coa rexión.

## Galería 

Ficheiro:Torre dos Andrade. Vilalba. Galiza-05.jpg|Esta torre da homenaxe dos Andrade hoxe fai parte do Parador de Vilalba.
Ficheiro:Castelo de Almourol Portugal 2014.jpg|Torre da homenaxe do Castelo de Almourol, en Portugal, destacada no interior da cintura de murallas.
Ficheiro:Torreón de los Andrade Pontedeume.jpg|O "torreón dos Andrade", en Pontedeume.

## Notas
Período grecorromano de Exipto

O **período grecorromano de Exipto** abrangue dende o 332 a. C. ata o 395 d. C., considérase parte da historia antiga de Exipto.

## O período grecorromano 
No 332, Alexandre Magno tomou pose de Exipto sen necesidade de loita. Fundou Alexandría, sacrificou aos deuses exipcios e consultou o oráculo de Ammón (non o Amón exipcio). Á súa morte, Tolomeo erixiuse en soberano da satrapía de Exipto, enterrou en Menfis a Alexandre (que foi levado a Alexandría con posteridade) e proclamouse independente.

Durante os dous séculos seguintes Exipto foi gobernado por gregos, pero como un país independente. Entrou no mundo helenístico e avanzou na agricultura (dúas colleitas anuais, por exemplo) e no comercio. Xurdiron moitos asentamentos gregos e Alexandría chegou a ser a capital do mundo grego. Os Tolomeos presentábanse nos monumentos indíxenas como faraóns tradicionais e mesmo gravaban inscricións relatando as súas accións. Os anuncios públicos gravábanse en tres escritas: a xeroglífica exipcia, a demótica ou popular e en grego. Un destes decretos, publicado por Tolomeo V Epífanes (205-180), conservouse na pedra de Rosetta e permitiu o desciframento da escrita xeroglífica no século XIX.

No século II producíronse numerosas revoltas dos nativos do Alto Exipto, ao tempo que abundaban as conspiracións dentro da familia gobernante. Durante s período tolemaico desenvolveuse moito o culto aos animais, creándose mesmo cidades mortuorias para a momificación de animais, peregrinacións e consultas oraculares.

No ano 30 a.C. Roma apropiouse de Exipto. Convertido no seu "celeiro", era administrado directamente polo emperador a través dun prefecto. A relixión continuou como antes, pero erguéronse moitos menos edificios e monumentos que con anterioridade. A cultura exipcia foi destruída polo cristianismo. A última inscrición en escrita xeroglífica data do 394 d.C.; ao ano seguinte dividiuse definitivamente o Imperio Romano e Exipto ficou como posesión do Imperio Romano de Oriente, ou Bizancio.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alexandre o Grande
* Dinastía tolemaica
*Moeda tolemaica
* Exipto (provincia romana)
* Invasión musulmá de Exipto
Yılmaz Güney

**Yılmaz Güney**, nado en 1937 e finado en París en 1984, foi un escritor, actor e director kurdo.

## Traxectoria 
Nado nunha vila próxima a Adana, no seo dunha familia kurda, estudou dereito e económicas nas universidades de Ankara e Istanbul, pero aos 21 entrou en contacto cun feixe de directores novos entre os que estaba Atıf Yılmaz, que pretendía superar o cinema turco feito ata entón con outro que reflectise a realidade social do país. Yılmaz Güney traballou primeiro como asistente de Atıf Yılmaz ata que se consagrou como actor, un dos máis recoñecidos da época.

En 1961 foi condenado a 18 meses de prisión acusado de escribir unha novela comunista, en 1965 comeza a dirixir, en 1968 forma a súa propia produtora, Güney Filmcilik. Foi arrestado de novo en 1972. En 1981 foxe da prisión e establécese en Francia e en 1982 gaña o Festival de Cannes por *O camiño*. En 1984 morre no exilio en París, e ata 1992 non se permitiron os seus filmes en Turquía.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Yılmaz Güney
Nicholas Berg

**Nicholas Evan Berg**, nado en 1978 e finado en 2004, foi un home de negocios norteamericano na procura de negocios de telecomunicación en Iraq durante a ocupación norteamericana.

## Traxectoria 
Foi secuestrado en maio de 2004, presuntamente por militantes islamistas. Decapitado polos seus captores, a súa foi a primeira dunha serie de asesintaos de estranxeiros en Iraq e recibiu atención internacional por ser filmado e pola súa emisión a través de Internet. Os seus asasinos afirmaron que súa morte era consecuencia dos abusos sobre os prisioneiros no presidio de Abu Ghraib por parte de militares norteamericanos. A acción condenárona a maioría dos líderes islámicos como contrario á lei islámica. O pai de Berg culpou a George W. Bush da morte do seu fillo.
Illa Baker

A **illa Baker** é unha illa coralina estadounidense no océano Pacífico, no grupo de Illas Fénix. É responsabilidade dos Estados Unidos e, aínda que despoboada, os Gardacostas dos Estados Unidos (United States Coast Guard) visitan a illa anualmente.

## Historia 
Os Estados Unidos tomaron posesión da illa no ano 1857, reclamado sobre a Acta de Illas Guaneras de 1856. Os depósitos de guano foron minados por compañías dos Estados Unidos e Gran Bretaña na segunda metade do século XIX. Unha curta tentativa de colonizar a illa (e tamén Illa Howland) comezou no ano 1935, pero foi interrompido pola segunda guerra mundial e abandonouse.

Actualmente, a illa é unha Reserva Nacional de Vida Silvestre (National Wildlife Refuge) xestionado polo Departamento do Interior dos Estados Unidos (U.S. Department of the Interior). .

Véxase Historia das Illas Pacíficas.

## Xeografía 
O atol, a medio camiño entre Hawai e Australia, ten unha superficie de 1.4&nbsp;km² e unha altura máxima de 8 metros sobre o nivel do mar. O seu clima é ecuatorial, con escasas precipitacións, vento constante e sol ardente. A illa está rodeada por un arrecife de coral estreito, o cal é un perigo para os barcos que navegan preto da costa. 
A súa vexetación é escasa e dispersa, formada por herba, vide de prostrado, e arbustos baixos. A illa carece de árbores e dunha fonte natural de auga potable.

Ficheiro:Map_of_Kiribati_CIA_WFB.png
300px

## Demografía 
A poboación civil dos Estados Unidos evacuou a illa no ano 1942 logo de sufrir ataques aéreos e navais dos xaponeses na segunda guerra mundial, posto que o atol estaba ocupado polas Forzas Armadas dos Estados Unidos, os cales abandonaron a illa logo da guerra.

O acceso ao público só é posible cun permiso especial do Servizo de Pesca e Vida Silvestre dos Estados Unidos, o cal xeralmente só concedese a científicos e educadores. Á metade da costa oeste do atol están situados un cemiterio e os restos de edificacións do extinto asentamento. É visitado anualmente polo Servizo de Pesca e Vida Silvestre dos Estados Unidos (desde xullo de 2000).

Actualmente, o atol atópase despoboado.

## Goberno 
É territorio dos Estados Unidos non incorporado; administrado en Washington, D.C., polo Servizo de Pesca e Vida Silvestre dos Estados Unidos dos Estados Unidos do Departamento do Interior como de parte do sistema da Reserva Nacional de Vida Silvestre.

## Transportes 
* Portos e accesos: ningún; só se pode ancorar no litoral, aínda que hai un desembarcadoiro polo medio da costa occidental.
* Aeroportos: hai unha pista de aterraxe abandonada da segunda guerra mundial cunha lonxitude de 1.665 m, que se atopa completamente cuberta de vexetación e é, polo tanto, inservible.

Hai un faro cerca do medio da costa occidental.
Galio

O **galio** é un elemento químico da táboa periódica dos elementos de número atómico 31 e símbolo **Ga**.

## Características principais 
O galio é un metal brando, agrisado en estado líquido e prateado brillante ao solidificar, sólido deleznable a baixas temperaturas que funde a temperaturas próximas á da ambiente (coma o cesio, o mercurio e o rubidio). O rango de temperatura no que permanece líquido é un dos máis altos dos metais (2174&nbsp;°C separan os seus puntos de fusión e ebulición) e a presión de vapor é baixa ata altas temperaturas. O metal expándese un 3,1% ao solidificar e flota no líquido do mesmo xeito que o xeo na auga.

Presenta unha acusada tendencia a subenfriarse por baixo do punto de fusión, permanecendo aínda en estado líquido. A cristalización non se produce en ningunha das estruturas simples; a fase estable en condicións normais é ortorrómbica, con 8 átomos en cada cela unitaria na que cada átomo só ten outro na súa veciñanza máis próxima a unha distancia de 2,44 Å e estando os outros seis a 2,83 Å. Nesta estrutura o enlace químico formado entre os átomos máis próximos é covalente sendo a molécula Ga2 a que realmente forma o armazón cristalino.

## Historia 
O seu nome procede do latín *Gallia*, "Francia", onde foi descuberto mediante espectroscopia por Lecoq de Boisbaudran en 1875 polo seu característico espectro (dúas liñas ultravioletas) ao examinar unha lámina de zinc procedente dos Pireneos. Ese mesmo ano illouno por electrólise do hidróxido nunha solución de hidróxido potásico (KOH).

## Aplicacións 
A principal aplicación do galio (arseniuro de galio) é a construción de circuítos integrados e dispositivos optoelectrónicos como díodos láser e LED.
* Emprégase para dopar materiais semicondutores e construír dispositivos diversos coma transistores.
* Emprégase en termómetros de alta temperatura polo seu baixo punto de fusión.
* O galio aléase con facilidade coa maioría dos metais e úsase en aliaxes de baixo punto de fusión.
* O isótopo Ga-67 úsase en medicina nuclear.

## Abundancia e obtención 
Áchanse trazas do metal en minerais coma a bauxita, o carbón, o diasporo, a xermanita e esfalerita, e obtense coma subproduto nos procesos de obtención de varios metais.

## Precaucións 
Debido á expansión ao solidificarse o líquido, non se debe almacenar en recipientes ríxidos (metálicos ou de vidro) nin encherse o recipiente totalmente con galio líquido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Enciclopedia Libre - Galio  
* EnvironmentalChemistry.com - Gallium
Neptunio

O **neptunio** é un elemento sintético da táboa periódica de símbolo **Np** e número atómico 93. E o cuarto elemento da familia dos actínidos.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Torio

[miniatura|esquerda|[Monacita (mineral de torio).]]
O **torio** é un elemento químico da táboa periódica de símbolo **Th** e número atómico 90. O metal de torio é de cor prateada e deslústrase a negro coa exposición ó aire, formando un dióxido. E moderadamente duro, maleable e ten un punto de fusión alto. O torio é un actínido electropositivo, cunha química dominada polo estado de oxidación +4. É bastante reactivo, e tende a prenderse e arder no aire cando está dividido en porcións moi finas.

O torio presenta unha débil radioactividade. Tódolos seus isótopos coñecidos son inestables. O máis estable destes, 232Th, ten unha vida media de 14,05&nbsp;mil millóns de anos. Decae moi lentamente por medio de decaemento alfa, comezando unha cadea de decaemento chamada serie do torio que finaliza nun isótopo estable, 208Pb. É xunto ao uranio un dos dous elementos significativamente radioactivos que se dan de forma natural en grandes cantidades coma elemento primordial. Estímase que é ao redor de tres ou catro veces máis abondoso que o uranio na codia terrestre, obténdose refinado a partir de areas de monazita coma subproduto da extracción de terras raras.

O torio descubriuno no ano 1829 o minerólogo noruegués afeccionado Morten Thrane Esmark e foi identificado polo químico sueco Jöns Jacob Berzelius, quen lle deu o seu nome por Thor, o deus nórdico dos tronidos. Porén, a súa primeira aplicación non se desenvolveu ata máis de medio século despois, en 1885. A súa radioactividade descubriuse en 1898. Na segunda metade do século XX a maioría dos seus usos reducíronse ou anuláronse ó completo por mor das preocupacións sobre a súa radioactividade e pola dispoñibilidade de substitutos non radioactivos.

O torio utilízase coma elemento de aliaxe nos eléctrodos de soldadura TIG. É un material popular nas ópticas de alto nivel e nos instrumentos científicos. O torio e o uranio son os únicos elementos significativamente radioactivos con grandes aplicacións comerciais que non dependen da súa radioactividade. Os usos máis comúns afectados polo decaemento do torio son coma fontes de luz en camisas incandescentes nas fontes de luz a gas, e coma material para aliaxes. O torio é un posible substituto do uranio coma combustible para reactores nucleares, pero só existen uns poucos reactores de torio funcionando en todo o mundo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Iodo

O **iodo** é un elemento químico de número atómico 53 situado no grupo dos halóxenos (grupo 17) da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é **I**. É un oligoelemento empregado fundamentalmente en medicina, fotografía e como colorante. Quimicamente, o iodo é o halóxeno menos reactivo e electronegativo.

Ao igual có resto de elementos halóxenos (membros do grupo VII na táboa periódica), o iodo forma 
moléculas diatómicas, dando así lugar ao composto *di-iodo* de fórmula molecular **I2**.
## Historia 
O iodo foi descuberto en 1811, polo químico francés Bernard Courtois e feito público polo profesor de química Nicolas Clement o 27 de novembro de 1811

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Cerio

O **cerio** é un elemento químico da táboa periódica. O seu símbolo é Ce e o seu número atómico 58. É un dos 14 elementos químicos que seguen ao lantano na táboa periódica, denominados por iso lantánidos.

## Características 
É un metal foncho e dúctil, de cor gris metálico, semellante ao ferro, que convértese en vermello ao exporse ao ar, xa que oxídase moi facilmente. É un elemento moi escaso na codia terrestre (0,0046 % en peso), que aparece disperso en diversos minerais. De todos modos, o cerio é o elemento máis abondoso entre os do grupo das terras raras.

O cerio ten o terceiro rango de líquido entre os elementos químicos: 2 648&nbsp;°C (795&nbsp;°C a 3443&nbsp;°C) (só o neptunio e o torio teñen rangos de líquidos máis grandes).

Aparece en moitos minerais, os máis importantes son a monacita e a bastnasita.

## Historia 
Atopouse en 1803 por Martin Heinrich Klaproth e Jöns Jacob Berzelius e, independentemente, por Wilhelm von Hisinger. A orixe do seu nome provén do asteroide máis grande do sistema solar, Ceres. Tamén Ceres é a deusa romana da agricultura.  

## Aplicacións 
Tén moitas aplicacións comerciais. Inclúe as de:
* Catalizador.
* Aditivo do combustibel, para reducir as emisións de gases contaminantes.
* Algúns dos seus derivados empréganse na pirotecnia e coma materiais cerámicos.
* Aliado con ferro para as pedras dos chisqueiros.
* O óxido de cerio, en forma de óxido de cerio (IV), emprégase para puír lentes.
* Nas aliaxes dos imáns permanentes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Samario

O **samario** é un elemento químico da táboa periódica con símbolo **Sm** e número atómico 62. É un metal raro, cun lustre prateado brillante, relativamente estable no aire e convértese en gas aos 150&nbsp;°C.

O óxido de samario emprégase en óptica para absorber a luz infravermella e como catalizador da deshidratación e a deshidroxenación do etanol.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Praseodimio

O **praseodimio** é un elemento químico da táboa periódica de símbolo **Pr** e número atómico 59.

## Características 
O praseodimio é un elemento metálico prateado suave, e pertence ao grupo dos lantánidos. É algo máis resistente á corrosión en aire que o europio, o lantano, o cerio, ou o neodimio, pero desenvolve unha capa verde de óxido cando se rompe ou cando está exposto ao aire, expoñendo máis metal á oxidación. Por esta razón, o praseodimio débese gardar baixo un aceite mineral lixeiro ou selar nun cristal.

## Abundancia natural 
O praseodimio está dispoñible en pequenas cantidades na cortiza terrestre (9,5 ppm). Atópase na monazita e na bastnasita, comprendendo tipicamente preto do 5 % dos lantánidos contidos nestes, e pode ser recuperado por un proceso de intercambio de ións, ou por extracción de líquido de contracorrente.

## Aplicacións 
Os distintos usos do praseodimio son, entre outros:
* Axente de aliaxe co magnesio para crear os metais de alta resistencia que se utilizan en motores de avión.
* O praseodimio forma a base das lámpadas de arco de carbón que son empregadas na industria de movemento de imaxes, para a iluminación de talleres e nas luces dos proxectores.
* Os compostos do praseodimio son usados para dar aos vidros e esmaltes unha cor amarela.
* O praseodimio emprégase para colorear circonio cúbico dunha cor verde-amarelo.
* O praseodimio é un compoñente do cristal de didimio, que se usa para facer certos tipos de soldaduras e vidros soprados.
* O praseodimio aliado con níquel (PrNi5) ten un efecto magneto calórico tan forte que permitiu que os científicos se achegaran a menos dunha milésima de grao do cero absoluto

## Isótopos 
O praseodimio esta composto por un isótopo estable 141Pr. Todos os isótopos radioactivos do praseodimio teñen vidas medias de menos de 5.985 horas e a maioría destes teñen vidas medias de menos de 33 segundos. Este elemento tamén ten seis meta estados, sendo o máis estable 138mPr (t½ 2.12 horas), 142mPr (t½ 14.6 minutos) e 134mPr (t½ 11 minutos).

## Precaucións 
O praseodimio é de toxicidade baixa a moderada e non ten ningún papel biolóxico coñecido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* WebElements.com - Praseodimio 
* EnvironmentalChemistry.com - Praseodimio 
* It's Elemental - Praseodimio
Tulio

O **tulio** é un elemento químico da táboa periódica cuxo símbolo é **Tm** e o seu número atómico é 69.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* WebElements.com - Thulium 
* EnvironmentalChemistry.com - Thulium
Iterbio

O **iterbio** é un elemento químico da táboa periódica que ten o símbolo **Yb** e o número atómico 70. O iterbio é un elemento metálico prateado brando, unha terra rara da serie dos lantánidos que se atopa na gadolinita, a monacita e o xenotimo. O iterbio asociase ás veces co itrio ou outros elementos relacionados e úsase nalgúns aceiros. O iterbio natural é unha mestura de sete isótopos estables.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Lutecio

O **lutecio** é un elemento químico de número atómico 71 e símbolo químico **Lu**. A pesar de ser un dos elementos do bloque d, aparece con frecuencia incluído entre os lantánidos xa que comparte con estas terras raras moitas propiedades, sendo de feito o elemento máis difícil de illar de todos eles, o que xustifica a súa escaseza e as relativamente poucas utilidades que se lle atoparon.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Gadolinio

O **gadolinio** é un elemento químico na táboa periódica. Ten o símbolo **Gd** e correspóndelle o número atómico **64**.

## Historia 
En 1880 o químico suízo Jean Charles Galissard de Marignac observou liñas espectroscópicas debidas ao gadolinio en mostras de didinio e gadolinita. O químico francés Paul Émile Lecoq de Boisbaudran separou óxido de gadolinio en 1886. O elemento como tal non se illou ata hai pouco tempo.

O gadolinio, como o mineral gadolinita, recibiu ese nome na honra do químico e xeólogo finlandés Johan Gadolin.

## Propiedades notables 
miniatura|esquerda|150px|Gadolinio
O gadolinio é un metal que pertence ao grupo das terras raras. Ten unha cor branca semellante á da prata e ten unha maleabilidade e unha ductilidade considerable. A súa estrutura cristalina pode ser de dous tipos, chamados respectivamente forma α e β: a temperatura ambiente é hexagonal e por riba de 1508 K é cúbica centrada no corpo.

O gadolinio é estable en ar seco, mais a humidade fai que xere óxido na súa superficie. Este tende a se desprender da peza metálica, co que expón máis superficie ao ataque químico. O gadolinio e máis as súas sales son solubles en medio ácido, pero non en medio básico, onde forman hidróxidos de consistencia xelatinosa.

Por baixo de 1.083 K o gadolinio é supercondutor. Presenta tamén fortes propiedades magnéticas, tanto a temperaturas usuais coma a baixa temperatura.

## Aplicacións 
As aplicacións do gadolinio máis salientables son as seguintes:
* Fabricación do fósforo das televisións a cor, discos compactos e memorias de ordenador.
* Aditivo metalúrxico, mellorando as propiedades das aliaxes de ferro e cromo.
* En forma de complexo, actúa coma contraste intravenoso mellorando a calidade e máis o valor diagnóstico das imaxes de resonancia magnética.
* No futuro, é probable que as propiedades de certos derivados de sulfato de gadolinio sexan aplicados en tecnoloxía de masers debido ó reducido nivel de ruído que presentan.

## Isótopos 
As ocorrencias naturais do Gadolinio compóñense de 5 isótopos estables, 154Gd, 155Gd, 156Gd, 157Gd e 158Gd, e 2 radioisótopos, 152Gd e 160Gd, sendo 158Gd o máis abundante (24.84% abundancia natural).

## Precaucións 
Coma o resto de lantánidos, os compostos do gadolinio son de baixa e media toxicidade.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* WebElements.com – Gadolinium
Holmio

O **holmio** é un elemento químico de símbolo **Ho** e número atómico **67**. É un metal pertencente á serie dos lantánidos, que forman parte dos metais de transición. Foi descuberto en 1878 por Marc Delafontaine e Jacques-Louis Soret, e illado de forma independente por Per Teodor Cleve no mesmo ano. O seu nome deriva de *Holmia*, o nome latino de Estocolmo, a súa cidade natal.

## Historia 
O holmio foi identificado en 1878 polos químicos suízos Marc Delafontaine e Jacques-Louis Soret, quen observaron unhas liñas espectrais pouco comúns mediante espectroscopia. Nomeárono inicialmente como "elemento X". No mesmo ano, o químico sueco Per Teodor Cleve conseguiu illar o elemento ao analizar mostras de óxido de erbio, identificando dúas substancias: unha verde, que chamou holmio, e outra rosa, o tulio.

## Propiedades 
### Propiedades físicas 
O holmio é un metal brando, maleable e de cor prateada. Resiste relativamente ben á corrosión, aínda que oxídase lentamente ao contacto co aire. É un dos materiais máis magnéticos coñecidos.

### Propiedades químicas 
Reacciona lentamente coa auga, formando hidróxidos, pero reacciona máis rapidamente con ácidos, producindo compostos solubles. O óxido de holmio (*Ho₂O₃*) é un sólido amarelo claro.

## Aplicacións 
O holmio emprégase en diversas áreas grazas ás súas propiedades únicas:
* Imáns: Utilízase en imáns permanentes debido á súa alta susceptibilidade magnética.
* Reactores nucleares: Algúns compostos de holmio actúan como absorbentes de neutróns.
* Láseres: O holmio é fundamental en certos tipos de láser médico para cirurxías de alta precisión.
* Investigación científica: Utilízase en estudos sobre propiedades magnéticas avanzadas.

## Abundancia e obtención 
O holmio atópase na natureza en minerais como a monacita, xeralmente xunto a outros lantánidos. Extráese mediante procesos químicos complexos. A súa abundancia relativa na codia terrestre é maior ca a de metais como a prata.

## Precaucións 
O holmio considérase de baixa toxicidade, pero os seus compostos deben manipularse con coidado para evitar riscos, como a inhalación de po.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lantánidos
* Táboa periódica dos elementos
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* Greenwood, N. N.; Earnshaw, A. *Chemistry of the Elements*. Butterworth-Heinemann, 1997.
Terbio

O **terbio** é un elemento químico da táboa periódica con símbolo **Tb**, sólido metálico de cor branca e brillo prateado. O seu número atómico é 65, cunha masa atómica de 158,9.
Ten unha densidade de 8,3 g/cm³, cun punto de fusión de 1.360&nbsp;°C e un punto de ebulición de 3.041&nbsp;°C. É un metal de transición interna da familia dos lantánidos. Este elemento químico foi descuberto por Carl Gustaf Mosander en 1843 e illado por Georges Urbain en 1905. Atópase habitualmente coma óxido nas terras raras. Forma sales trivalentes de cor branca con solucións incoloras.

## Historia 
O terbio foi descuberto en 1843 polo químico sueco Carl Gustaf Mosander, quen o detectou coma impureza no óxido de ytrio. O seu nome débese á localidade sueca Ytterby. Non foi illado en estado puro ata que se fixeron habituais as novas técnicas de intercambio de ións.

Este elemento clasificase coma terra rara. O termo "rara" pode conducir a equívoco, pois o terbio é máis común que metais coma a prata ou o mercurio. Antigamente empregábase esta terminoloxía porque os elementos clasificados coma tal eran moi difíciles de separar uns doutros. Non eran raros na Terra, senón que eran raramente empregados para algo.

## Obtención 
O terbio non se atopa nunca en estado libre na natureza, senón contido en diversos minerais coma a cerita, a gadolinita, a monazita, a xenotima e a euxenita, algúns deles cun contido inferior ao 1% de terbio.

## Características 
O terbio é de cor branca-prateada, razoablemente estable ao aire, maleable, dúctil e o suficientemente brando coma para ser cortado por un coitelo. Existen dúas variedades alotrópicas, cunha temperatura de transformación de 1289&nbsp;°C.

## Aplicacións 
Este elemento empregase no dopaxe de materiais usados en dispositivos de estado sólido, tales coma o fluoruro de calcio, o tungstato de calcio e o molibdato de estroncio. O oxosulfato de gadolinio dopado con terbio é un dos mellores colorantes en Raios X.

Tamén se emprega coma cristal estabilizador en células de combustible que operan a elevadas temperaturas, xunto ao óxido de circonio, en aliaxes e na produción de compoñentes electrónicos. O seu óxido utilizase nos fósforos verdes de lámpadas fluorescentes e tubos de raios catódicos. O borato de terbio e sorbio aplicase tamén en electrónica.

## Isótopos 
Na natureza atópanse compostos dun isótopo estable, o 159-Tb. Outros 33 radioisótopos están rexistrados, sendo o 158-Tb o máis estable de todos, cunha vida media de 180 anos. Os isótopos 157-Tb e 160-Tb teñen unha vida media ao redor dos 70 anos. Os restantes radioisótopos teñen vidas medias de menos de 7 días, moitos deles de menos de 24 segundos.

## Precaucións 
Ao igual que o resto de lantánidos, os compostos do terbio teñen un nivel moderado de toxicidade, aínda que esta non se investigou en profundidade. Non se coñece ningún papel deste elemento no ciclo biolóxico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Protactinio

O **protactinio** é un elemento químico da táboa periódica de símbolo **Pa** e número atómico 91.

## Compostos 
Compostos coñecidos do protactinio:

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Curio

O **curio** é un elemento químico de número atómico 96 e símbolo **Cm**. Pertence ó grupo dos actínidos.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Berkelio

O **berkelio** é un elemento sintético da táboa periódica cuxo símbolo é o **Bk** e o seu número atómico é 97.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Californio

O **californio** é un elemento sintético da táboa periódica de símbolo **Cf** e número atómico 98.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Fermio

O **fermio** é un elemento químico radioactivo de número atómico 100 e símbolo **Fm**. Existen 16 isótopos coñecidos sendo o 257Fm o máis estable cun período de semidesintegración de 100,5 días. O seu nome ven do científico Enrico Fermi. Non ten aplicacións industriais.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Roentgenio

O **roentgenio** (**Rg**) é un elemento químico da táboa periódica, o seu número atómico é 111. Anteriormente foi coñecido co nome provisional de **unununio**.

Descubrírono o 8 de decembro de 1994 científicos alemáns dirixidos por Peter Armbruster e Gottfried Münzenber da Gesellschaft für Schwerionenforschung de Darmstadt. En novembro de 2004 recibiu o seu actual nome en honra de Wilhelm Conrad Roentgen (1845-1923), premio Nobel de Física, descubridor dos raios X. O roentgenio obtense polo bombardeo de follas de bismuto con ions de níquel, o seu único isótopo coñecido presenta media vida en torno a 15 milisegundos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Bohrio

O **bohrio** é un elemento químico da táboa periódica dos elementos que ten o símbolo **Bh** e o número atómico 107. É un elemento sintético. O seu isótopo máis estable é Bh-262 que ten unha vida media de 102 milisegundos.

## Historia 
miniatura|left|200px|Bohrio
Foi sintetizado en 1976 por un equipo soviético liderado por Yuri Oganessian do Instituto de Investigación Nuclear situado en Dubna, o cal produciu o isótopo Bh-261 cunha vida media de 1-2 milisegundos (en datas posteriores déuselle unha vida media de arredor de 10 ms). 
Conseguírono bombardeando Bismuto-204 cun núcleo de Cromo-54.

En 1981 un equipo de investigación alemán dirixido por P. Armbruster e G. Münzenberg puido confirmar os resultados do equipo Soviético e producir bohrio, concretamente Bh-262 de vida media superior.

Os alemáns suxeriron o nome de *nielsbohrio* en honor do físico danés Niels Bohr. Os soviéticos suxeriron que este nome se lle dera ó elemento 105, que finalmente recibiu o nome de Dubnio.

Houbo polémica sobre o nome que debían recibir os elementos con números atómicos comprendidos entre o 101 e o 109; debido a isto o IUPAC chamoulle *unnilseptio* (símbolo *Uns*) de forma provisional a este elemento. En 1994 un comité do IUPAC recomendou que o elemento 107 se chamara bohrio. Isto concordaba cos nomes doutros elementos que recibiron o seu nome en honor a a persoas, onde só se tomaba o apelido, pero tiña en contra a moitos que pensaban que se podería confundir co boro. Pese a isto, en 1997 recoñeceuse internacionalmente bohrio coma o nome do elemento 107.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Antimonio

O **antimonio** é un elemento químico de número atómico 51, e que comparte coa auga a propiedade química de dilatarse ó baixar de certa temperatura. Está situado no grupo 15 da táboa periódica dos elementos e o seu símbolo é **Sb**.

## Nomenclatura
Os árabes chamaban *"al ithmid"* a un mineral que usaban as mulleres do antigo Exipto para enzoufar as cellas e ás veces tamén a cara, nome relacionado con máscara. Tamén hai vasos e cerámica caldea, datados con 6000 anos de antigüidade, decorados con este mineral . Os gregos chamábanlle *"anthemonium"*. O nome actual de **antimonium** débese ao alquimista sevillano do século VIII Abu Musa **Yabir** al-Sufi coñecido como **Geber** (721-815).

A súa abreviatura está relacionada co mineral do que foi extraído, a estibina, que é sulfuro de antimonio (Sb3S2). En latín o nome deriva, de novo, da propiedade de adornar ou embelecer que tiña o mineral estibina, marca, de aí o seu nome *"stibium"*. O símbolo do elemento, seguindo as normas de Berzelius, non podía ser S porque xa fora asignado ao xofre, polo que foi nomeado Sb.

En 1604 o monxe Basilius Valentinus (1565-1624) publicou o libro *Triumph-Wagen des Antimoni* ("A carroza triunfal do Antimonio"), no que comparaba o antimonio co mercurio na súa importancia para as transmutacións dos alquimistas, a quintaesencia da materia.

## Extracción
A finais do século XIX extraeuse antimonio en Biobra (Rubiá, comarca de Valdeorras).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Dubnio

O **dubnio** (anteriormente chamado **unnilpentio**) é un elemento químico da táboa periódica de símbolo **Db** e número atómico 105.

O seu nome homenaxea a cidade rusa de Dubná onde está o Instituto Central de Investigación Nuclear (Объединённый институт ядерных исследований, ОИЯИ). Cando se descubriu quíxo denominarse *hahnio* polos estadounidenses, pero dito nome non foi recoñecido internacionalmente.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Americio

O **americio** é un elemento químico de número atómico 95 situado dentro do grupo dos actínidos na táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é **Am**. Todos os seus isótopos son radioactivos. Obtívose por primeira vez en 1944 na Universidade de Chicago como resultado do bombardeo de plutonio con neutróns por un equipo dirixido por Glenn Seaborg, a súa descuberta fíxose pública o 11 de novembro de 1945 en *Quiz Kids*, un programa de radio infantil. En 1946 déronlle nome, que provén de América, de forma análoga ao europio.

O americio emprégase nun tipo de detector de fume que contén unha cantidade moi pequena de Am-241 como fonte de radiación ionizante.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Seaborgio

O **seaborgio** (anteriormente chamado **unnilhexio**) é un elemento químico da táboa periódica de símbolo **Sg** e número atómico 106. O seu nome homenaxea o químico Seaborg.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Meitnerio

O **meitnerio** (anteriormente chamado **unnilennio**) é un elemento químico da táboa periódica de símbolo **Mt** e número atómico 109. É un elemento sintético cuxo isótopo máis estable é o Mt-266, que ten unha vida media de 3,4 ms. O seu nome homenaxea a Lise Meitner.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Jaroslav Seifert

**Jaroslav Seifert**, nado en Praga o 23 de setembro de 1901 e finado o 10 de xaneiro de 1986, foi un poeta e xornalista checo. Recibiu o Premio Nobel de Literatura no 1984 por unha produción poética que, dotada de gran frescura, sensualidade e variada imaxinación, subministra unha imaxe liberada do espírito indomable e a versatilidade do home.

## Traxectoria 
Naceu nun barrio residencial de Praga, no seo dunha familia de clase obreira. Non chegou a rematar os seus estudos e comezou a dedicarse á poesía e ó xornalismo. No 1921 publica a súa primeira colección de poemas, *Mesto v slzach*.
miniatura|dereita|Retrato en relevo na tumba de Jaroslav Seifert.
Foi membro fundador do grupo vangardista Devestil e do Partido Comunista Checoslovaco con que rompe relacións no 1929. Entre 1968 e 1970 asumiu a dirección da Unión de Escritores Checos. No 1985 publicou as súas memorias (*Všecky krásy světa: příběhy a vzpomínky*).

## Obra 
Entre as súas obras máis importantes destacan:

* *Ruce Venušiny* (1936)
* *Světlem oděná* (1940)
* *Maminka* (1954)
* *Koncert na ostrově* (1965)
* *Kniha o Praze* (1968)
* *Deštník z Picadilly* (1979)
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial dos Premios Nobel: Jaroslav Seifert
Bismuto

[miniatura|esquerda|250px|[Cristal de bismuto. A iridescencia prodúcese por efectos de interferencia nunha capa fina de óxido que se forma ao retirar o cristal quente do bismuto líquido.]]

O **bismuto** é un elemento químico da táboa periódica cuxo símbolo é **Bi** e o seu número atómico é 83.

Este metal do bloque *p*, pesado, quebradizo e branco cristalino, parécese quimicamente aos elementos que o preceden no grupo, antimonio e arsénico (aínda que estes se adoitan considerar como semimetais).

É o metal con maior diamagnetismo e, despois do mercurio, é o elemento con menor condutividade térmica.

Emprégase nalgunhas aliaxes e algúns dos seus compostos empréganse como cosméticos e en aplicacións farmacéuticas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Telurio

O **telurio** é un elemento químico da táboa periódica. O seu símbolo é **Te** e o seu número atómico é 52.
É un metaloide que se encontra no grupo 16 e o período 5 da táboa periódica.
A temperatura ambiente, o telurio encóntrase en estado sólido. Foi descuberto, no ano de 1782 ou 1783, na calaverita por Franz Joseph Müller von Reichenstein, e illado en 1798 por Martin Heinrich Klaproth, quen lle dá o nome derivado da palabra latina para o planeta Terra, *tellus*. É usado principalmente en aliaxes metálicas e como semicondutor.

## Características principais 
O telurio é un elemento relativamente raro, pertence a mesma familia química do osíxeno, xofre, selenio, e polonio, todos denominados calcóxenos.

Cando é cristalino, o telurio é branco-prateado, e cando está na forma pura presenta un brillo metálico. É un semimetal (metaloide), fráxil e facilmente pulverizable. O telurio amorfo pode ser obtido por precipitación dunha solución de ácido teluroso ou ácido telúrico. Tamén existen algunhas controversias en canto ao feito deste telurio ser realmente amorfo ou constituído de minúsculos cristais. O telurio é un semicondutor do tipo que demostra condutividade maior en determinadas direccións, dependendo do aliñamento atómico.

Relacionado quimicamente ao selenio ou ao xofre, a condutividade do telurio aumenta lixeiramente cando é exposto á luz. Pode ser dopado con cobre, ouro, prata, estaño ou outros metais. O telurio, cando é queimado en presenza do ar , produce unha chama azul esverdeada, e forma o dióxido de telurio (TeO2) como produto. Cando é fundido, o telurio ten a capacidade de corroer o cobre, o ferro e o aceiro inoxidable.

## Isótopos 
Coñécense 30 isótopos do telurio con masas atómicas que flutúan entre 108 e 137. Na natureza hai 8 isótopos do telurio, dos cales tres son radioactivos. O 128Te ten o período de semidesintegración máis longo coñecido entre todos os radioisótopos de telurio (2,2·1024&nbsp;anos). O telurio é o elemento con menor número atómico que pode experimentar a desintegración alfa; cos isótopos do 106Te ao 110Te pode experimentar este tipo de desintegración.

## Abundancia e obtención 
miniatura|esquerda|Barra de telurio puro
O telurio pode obterse combinado con ouro na calaverita, un mineral metálico relativamente pouco abundante.

## Telururo de cadmio 
O telururo de cadmio (CdTe) é un composto cristalino formado por cadmio e telurio. Emprégase como ventá óptica de infravermellos e como material de célula solar. Polo xeral, intercálase con sulfuro de cadmio para formar unha célula fotovoltaica de unión pn. Normalmente, as células de CdTe utilizan unha estrutura n-i-p .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Lingua ahtna

O **ahtna** ou **ahtena** é unha lingua na-dené que se fala nos Estados Unidos. Está recoñecida como lingua oficial en Alasca.  O ahtna está clasificado como en perigo crítico polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Falantes
No ano 2004 había menos de 50 falantes nun grupo étnico de 500 persoas. Todos os falantes nativos son maiores de 60 anos.

## Distribución xeográfica
Hai 8 comunidades entre na área do Río Copper, entre o río Eyak e a súa foz e o alto Susita e Nenana en Alasca.

## Usos sociais
Aínda que todos os falantes nativos son anciáns hai un aumento do interese entre os ahtena pola súa lingua, Lena Charley editou materiais para a súa aprendizaxe. En todas as escolas athna hai clases de lingua
Os primeiros estudos sobre a lingua realizounos James Kari que en 1986 publicou o primeiro libro ''Tatl'ahwt'aenn Nenn'* (recolleita de historias tradicionais) e en 1990  o primeiro dicionario ahtna.
As autoridades das comunidades athna tentan evitar a desaparición da lingua, a escola Ya Ne Dah Ah aplica un programa de inmersión lingüística en athna dende 1992 en Chickaloon, seguindo este exemplo outra escola abriu en Tazlina.
John E. Smelcer é un poeta athna que publicou en 1995 *Koht'aene kenaege': Poems in the Ahtna Indian language'' primeira obra literaria escrita en athna.

## Historia
Orixinariamente os athna vivían en comunidades esparexidas na rexión do río Copper, cada grupo era totalmente autónomo. A presenza rusa deixou poucos préstamos en athna, arredor de 50 palabras e non alterou a cultura athna, a primeira expedición americana na área data de 1885, pero ata comezos do século XX non se asentaron os primeiros colonos. Entre 1941 e 1945 construíuse unha autoestrada e os athna convertéronse en totalmente minoritarios no seu propio territorio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O ahtna no Ethnologue
* O ahtna no Centro das Linguas dos Nativos de Alasca (Alaska Native Language Center)
Bluetooth

**Bluetooth** é un protocolo de comunicación sen fíos de curto alcance. Permite conectar gran cantidade de pequenos dispositivos electrónicos sen necesidade de cables.
Comezou a ser desenvolvida por Ericsson en 1994, e dende 1998 por Bluetooth Special Interest Group (SIG), consorcio inicialmente establecido por Sony, Ericsson, IBM, Intel, Toshiba e Nokia, pero que hoxe inclúe a máis de 2000 empresas, xa que a tecnoloxía Bluetooth comprende hardware, software e requirimento de interoperatibilidade polo que é preciso para o seu desenvolvemento a participación dos principais fabricantes dos sectores das telecomunicacións e a informática. A última versión dispoñible e a 2.0, pero a máis popular é aínda a anterior, a 1.2 .
O nome procede do rei danés Harald Blåtand que traducido ao inglés sería Harold Bluetooth. A icona de Bluetooth son as runas das iniciais do nome e apelido. 8px&nbsp;a (Hagall) e a 8px&nbsp;(Berkana), coñecido como 'dente azul' ('bluetooth') fóra dos seus dominios.

## Notas
Lingua ai-cham

O **ai-cham** é unha lingua kra-dai que se fala na República Popular da China.

## Distribución xeográfica 
Fálase en 13 aldeas nos arredores da vilas de Di'e e Boyao, no distrito de Jiliang no condado de Libo, na prefectura autónoma de Qiannan Buyi-Miao no sur da provincia de Guizhou.

## Dialectos 
* D'ie: 10 aldeas
* Boyao: 3 aldeas

## Historia 
A primeira mención da lingua nas publicacións científicas data de 1942, o goberno chinés considera aos ai-cham parte da nacionalidade buyei.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O ai-cham no Ethnologue
Caamouco, Ares

**San Vicente de Caamouco** é a parroquia máis oriental do concello coruñés de Ares. Segundo o Instituto Galego de Estatística tiña 757 habitantes no ano 2018, dos que 361 eran homes e 396 mulleres, o que supón un descenso en relación ó ano 2007 cando tiña 818, aínda que durante o verán a poboación chega a cuadriplicarse.

Caamouco ten boas praias na ría de Ares como as do Raso e Seselle e a vila típica mariñeira de Redes, que é un punto de interese turístico nas Rías Altas.

## Patrimonio 
* Pazo do Piñeiro na Rúa de Barracido.
## Caamouco na cultura popular 
*En Ares non pares, en Redes non quedes e en Caamouco para pouco.*

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Redes 1.JPG|Casas cara á ría de Ares en Redes. Ó fondo Pontedeume
Ficheiro:Peirao de Redes.JPG|Peirao de Redes
Ficheiro:Agrupación Instructiva de Redes e Caamouco.JPG|Agrupación Instructiva de Redes e Caamouco

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Caamouco 
### Parroquias de Ares 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ares
### Ligazóns externas 
* Concello de Ares
* Web particular sobre a parroquia de Caamouco
* Web particular sobre o lugar de Redes .
Pereira, O Pino

**San Miguel de Pereira** é unha parroquia do concello do Pino na provincia da Coruña. Ten unha superficie de 7,14&nbsp;km². Segundo o IGE en 2019 tiña 258 habitantes (134 mulleres e 124 homes) sete menos ca en 1999. Ten nove entidades de poboación.
## Toponimia
O topónimo **Pereira** é un fitónimo procede do latín , de *pirum* ("pera") + -*ariam* (sufixo abudancial), e fai referencia a un lugar cheo de pereiras.
## Xeografía
A parroquia está atravesada de oeste a leste polo río Brandelos, que nace nas pendentes que se dirixen ao aeroporto, na chamada **Fonte da Devesa**, cerca do lugar de Alvite.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Casa tradicional galega no concello do Pino.jpg|Casa tradicional galega ao paso do Camiño Francés.
Ficheiro:Vilachá.jpg|Paisaxe da aldea de Vilachá.
Ficheiro:Horreo en Vilachá, O Pino.jpg|Hórreo en Vilachá

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pereira 
### Parroquias do Pino 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Pino
Arca, O Pino

**Santaia de Arca**]]
Segundo Mateo Sanz, o topónimo Arca ven do termo prerromano *arka*, que pode significar *lugar que une* ou *lugar que está xunto a outro*. Isto pódese explicar sinalando que o lugar da Igrexa (Santaia de Arca), sería un espazo que uniría as costas que van cara ao Monte de Arca (O Pedrouzo) cos vales dos regos do Burgo e de Xeimar, é dicir, un espazo intermedio entre eles.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial de Santaia, baixo a advocación de Baia de Mérida, foi matriz da de San Vicenzo do Pino, estando o seu cura a mediados do século XIX baixo o padroado da familia compostelá dos Peña.

## Cultura 
Desta parroquia era a nai do pintor e escritor Luís Seoane, María López Mosquera, quen herdou nesta parroquia unhas terras onde co seu marido construíu unha casa onde residirían varios anos antes de se trasladar a Santiago de Compostela. Tras ser durante un tempo a casa do concello do Pino, hoxe en día é a oficina de Correos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Arca 
### Parroquias do Pino 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Pino
Indio (elemento)

O **indio** é un elemento químico de número atómico 49 situado no grupo 13 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é **In**. É un metal pouco abundante, maleable, facilmente fundible, quimicamente semellante ao aluminio e ao galio, pero máis parecido ao zinc (de feito, a principal fonte de obtención deste metal é a partir das minas de zinc). Entre outras aplicacións, emprégase para formar películas delgadas que serven como películas lubricantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Tántalo

O **tántalo** é un elemento químico de número atómico 73 que se sitúa no grupo 5 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é **Ta**. Trátase dun metal de transición raro, azul agrisado, duro, presenta brillo metálico e resiste moi ben a corrosión. Atópase no mineral tantalita. É fisioloxicamente inerte, polo que, entre as súas variadas aplicacións, pódese empregar para a fabricación de instrumentos cirúrxicos e en implantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*