Gregorio de Nisa

miniatura|dereita|Gregorio de Nisa
**Gregorio de Nisa** nado sobre o ano 335 en Cesarea de Capadocia (actual Turquía) e finado en data imprecisa, foi un bispo capadocio, considerado un dos Pais da Igrexa e un dos primeiros en formular unha sistematización teolóxica.

## Traxectoria 
Estudou filosofía e retórica. Adicouse ao ensino e á retórica e estivo casado con Teosebia, unha muller de alta cultura espiritual. Foi elixido bispo de Nisa contra o seu desexo, máis proclive á meditación, a ascese e o estudo. Porén, como pastor do seu pobo, atento ás necesidades de todos, preocupado pola formación correcta dos catequistas e defensor dos marxinados e dos pobres, acadou unha alta estima.

Enleado nas disputas dogmáticas do momento, salientou a súa influencia no Concilio de Constantinopla do ano 381 onde, xunto con Gregorio Nacianceno, defendeu a divindade do Fillo e do Espírito Santo, fronte aos pensadores de influídos polo arianismo. Defendeu tamén a natureza humana de Xesús de Nazaret posta en dúbida por Apolinar.

Estas rivalidades exacerbaron as acusacións e as aldraxes contra el por parte dos seus adversarios con influencias na Corte do Emperador Valente. De feito, tivo que abandonar a súa sé por mor de imputacións de malversación e mala administración. Cando volveu rehabilitado, o seu pobo acolleuno con ledicia. Posteriormente, foi nomeado bispo da diocese de Ponto. Sábese que viaxou por Arabia e que visitou Xerusalén así como que evitou a súa elección como bispo de Sebaste

Descoñécese a data exacta do seu pasamento.

## Pensamento 
Tivo grande influencia de Oríxenes entre os pensadores cristiáns e de Plotino e Filón de Alexandría entre os filósofos. De feito, un espiritualismo e idealismo platónico propios da época influirían no xeito de presentar a fe cristiá mediante os elementos e conceptos da filosofía platónica.

Porén a esencia do seu pensamento, marcado pola experiencia vital a carón dos seus irmáns máis vellos Basilio o Grande e Macrina, é nitidamente cristiá:
* A Creación é froito do amor sobreabundante de Deus, e as criaturas revelan a súa gloria. O corpo é bo e está destinado á resurrección
* O home é o rei da Creación; imaxe de Deus invisible está dotado dunha dignidade excelsa superior a calquera criatura.
* O home dotado de *nous* e *logos*, e por tanto de liberdade, rexeitou o Ben e a Beleza, escureceu a súa intelixencia e ficou escravo das súas paixóns e desexos.
* Por un don gratuíto de amor, manifestado en Xesús e espallado no seu corazón pola acción do Espírito, o home está chamado a un camiño continuado de achegamento a Deus.
* Na revelación o home descobre no marxinado e no pobre a Xesús mesmo e no a amor a eles un imperativo moral superior ás prácticas e rigorismos relixiosos.
* A esencia de Deus é inaccesible; as imaxes que nos facemos del son limitadas, ídolos que temos que ir superando de cara a unha visión cada vez máis nidia e verdadeira. Para iso a alma debe desenferruxarse da ira, a soberbia e a concupiscencia para reflectir no seu interior as raiolas da divindade. Na vida terreña e na vida eterna a través dun proceso feliz pero tamén doloroso de purificación, o home irá de comezo en comezo nun continuo progresar sen fin. A Eternidade non será monotonía senón tensión renovada cara a plenitude do Amor que abre sen cesar novos espazos de plenitude.
* Todas as criaturas, e os mesmos demos serán restaurados no tempo final e participarán da Felicidade eterna por pura Graza de Deus: apocatástase.

A antropoloxía de Gregorio de Nisa está marcada pola súa concepción de Deus. Sostén a presenza de cualidades divinas no home, a súa apertura a Deus permítelle ser el mesmo nun camiño de progreso infinito de groria en groria, deste xeito a visión de Deus é *epektase*, isto é, tensión, expansión, un progreso constante na mesma felicidade que comeza na terra e continúa despois da morte:

Gregorio de Nisa, contribuíu ao desenvolvemento da concepción teolóxica da Santa Trindade mediante un concepto filosófico de relación causal tomado de Aristóteles. No seu breve tratado *Acerca de que non hai tres* expón que a primeira causa é o Pai da que procede directamente o Fillo e, a través deste e por este, procede tamén do Pai o Espírito. Falar de causa e realidade causada non introduce unha diferenza de natureza senón un modo de existencia, non un *que* senón máis ben un *como*.

## Pastor 
Gregorio de Nisa insistía no espírito de xustiza e solidariedade sen o cal a ascese era inauténtica: *non despreces aos marxinados; considera quen son e descubrirás a súa dignidade: representan ao Salvador*. Denominaba aos pobres *Amigos de Deus*, e denunciaba a falsa relixiosidade*:¿De que te serve o xexún e a abstinencia se despois, coa túa maldade, fas dano ao teu irmán? ¿Que gañas perante Deus, polo feito de comer do teu se despois, actuando inxustamente, arrincas das mans do probe o que é seu?.*
Só dende o amor, a oración será auténtica: *freo da ira, represión da soberbia, defensa da castidade, protección da fidelidade, esperanza para os que velan...*

Gregorio de Nisa é o pai da esperanza que vía na realidade un *himno marabillosamente composto*, e da superación do medo a morte: *o lume agochado e como soterrado baixo as cinzas deste mundo estourará e inflamará divinamente a codia da morte*

## Influencia 
Gregorio de Nisa está considerado como un dos Pais da Igrexa e a súa sistematización teolóxica, a segunda despois do primeiro intento realizado por Oríxenes, segue a marcar, xunto aos pais da Capadocia Basilio o Grande e Gregorio Nacianceno o pensamento e a espiritualidade da Igrexa ortodoxa. Para a Igrexa católica é unha das principais fontes doutrinais do cristianismo dos primeiros séculos, considérao tamén un santo aínda que non admite a literalidade da súa doutrina verbo a redención universal (apocatástase)

## Obras 
miniatura|*De virginitate*
* *Discurso catequético Grande*.
* *Vida de Macrina*.
* *Vida de Moisés*.
* *Creación do Home*.
* *Contra Eunomio*.
* *Contra Apolinar*.
* *Comentario ao Cantar dos Cantares*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hans Von Campenhausen, *Padres Griegos*, Madrid, 1975. ISBN 84-7057-157-5 
* Jonh Meyendorff, *Teología Bizantina*, Madrid 2002. ISBN 84-7057-468-X 
* Jean Laporte, *Los Padres de la Iglesia*, Madrid 2004. ISBN 84-285-2541-2