open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ciclo de cancións

Un **ciclo de cancións** na música clásica é un grupo de cancións pensadas para seren tocadas xuntas. Aínda que cada unha pode ser cantada por separado, o compositor realmente decide ou suxire que se interpreten xuntas como unha soa obra. Ás veces contan unha historia, pero ás veces só pertencen porque son máis ou menos a mesma idea (por exemplo, a tristeza que pode provocar o amor). Adoitan ser para voz solista e acompañamento de piano, pero tamén poden ser sen acompañamento, ou con varios instrumentos ou mesmo con toda unha orquestra. As letras dun ciclo son moitas veces do mesmo poeta, pero non sempre é así.

## Historia 
[miniatura|[Franz Schubert escribiu dous longos ciclos de cancións.]]
Os ciclos de cancións comezaron a facerse populares entre os compositores no período romántico. Aínda que había exemplos de ciclos de cancións escritos antes, foron os compositores alemáns do século XIX os que se consideran máis frecuentemente escritores de ciclos de cancións, chamadas *"Lieder"*.

O compositor Franz Schubert escribiu unhas 600 cancións. Estes inclúen dous longos ciclos de cancións: *Winterreise* (*A viaxe do inverno*) e *Die schöne Müllerin* (*A filla do muiñeiro*). Cada un destes ciclos de cancións é suficientemente longo para todo un concerto. Robert Schumann escribiu ciclos de cancións, incluíndo dous aos que simplemente chamou *Liederkreise* (*Ciclos de cancións*), e os seus coñecidos *Dichterliebe* (*O amor do poeta*) e *Frauenliebe und Leben* (*Vida e amor das mulleres*).

Brahms escribiu *Vier ernste Gesänge* (*Catro cancións serias*), e Gustav Mahler, que se interesou moito pola música folclórica e popular, escribiu varios ciclos de cancións con acompañamento de orquestra, entre eles *Das Lied von der Erde* (*A canción da terra*).

Entre os compositores franceses que escribiron ciclos de cancións figuran Jules Massenet, Gabriel Fauré e Claude Debussy. 

Entre os compositores rusos figuran Modest Mussorgsky e Dmitri Shostakovich, e entre os compositores ingleses e estadounidenses do século XX Michael Tippett, Benjamin Britten e Aaron Copland, así como os suramericanos Alberto Ginastera, Juan María Solare e Heitor Villa-Lobos.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Cancioneiro
* Lied
Elvira Espejo Ayca

**Elvira Espejo Ayca**, nada en 1981, é unha artista, escritora e tecelá indíxena boliviana e directora do Museo Nacional de Etnografía e Folclore da Paz até 2020. En 2020 foi a gañadora da Medalla Goethe polo seu traballo por mellorar o intercambio cultural entre América do Sur e Europa.

## Traxectoria 
Ayca naceu no departamento boliviano de Oruro en 1981. Filla dunha nai aimará e dun pai quechua, foi criada na comunidade de Qaqachaka, que se atopa na fronteira entre as áreas lingüísticas aimará e quechua, polo que aprendeu as dúas linguas cando era nena. Realizou estudos superiores na cidade da Paz onde estudou na Academia Nacional de Belas Artes Hernando Siles.

Tamén ensinou as "linguas non escritas dos Andes" como parte dun proxecto. A súa primeira ambición foi pintar pero despois de escoitar un haiku xaponés comezou a escribir poesía.

En 2006, publicou *awutuq parla* e *Phaqar kirki-t ́ikha takiy takiy – Canto a las Flores*. Este último é un poemario que gañou o premio ao "mellor poeta internacional" no Festival Mundial de Poesía Venezolana do ano seguinte.

En agosto de 2020, foi unha dos tres activistas culturais, xunto a Ian McEwan e Zukiswa Wanner, que recibiron a medalla Goethe. Ayca foi elixida polo intercambio cultural que fomenta entre Europa e América do Sur. A comisión alemá que concedeu a medalla considerouna unha "auténtica construtora de pontes" culturais.

## Exposicións 
* Principio Potosí (2011) en España, Alemaña e Bolivia.
* Pintisa II, Cochabamba

## Publicacións 
* Con Denise Y. Arnold e Freddy Maidana, *Tejiendo la vida. La Colección Textil del Museo Nacional de Etnografía y Folklore, según la cadena productiva*
* Con Denise Y. Arnold, *A Comparison of War Iconography in the Archaeological Textiles of Paracas-Topará (in Southern Peru) and in the Weavings of Ayllu Qaqachaka* (Bolivia)
* Con Denise Y. Arnold, *On Drinking Cups and Constellations: Some Relations Between Aymara Astronomical and Textual Practices in Qaqachaka ayllu* (Bolivia)
* Con Denise Y. Arnold, "The Andean Science of Weaving Structures and Techniques of Warp-faced Weaves Denise Y. Arnold, Elvira Espejo" (Thames & Huson)

## Notas
Museo Nacional de Etnografía e Folclore

O **Museo Nacional de Etnografía e Folclore** (Musef) (en ) é un dos principais centros de difusión da etnografía de Bolivia. Os antecedentes previos á súa fundación remítense á creación do Museo Nacional fundado en 1925, cando nace o Departamento Científico de Etnografía como parte dos festexos do Centenario de Bolivia. O MUSEF abriu as súas portas o 23 de agosto de 1962 co nome de Museo de Artesanía e Arte Popular, situado no palacio dos Marqueses de Villaverde na esquina das rúas Ingavi e Jenaro Sanjinés, na cidade da Paz. O palacio foi nomeado monumento nacional en 1930. En 2004, o museo inaugurou unha subsede na cidade de Sucre no castelo de Francisco Argandoña. No 2005 fíxose unha ampliación na sede da Paz, coa cal o museo foi ampliado até os 7800 m² de infraestrutura. Segundo datos de 1007, recibe uns 70.000 ao ano.

## Coleccións 
O museo posúe un patrimonio composto por 30.000 bens culturais, entre reliquias prehispánicas, coloniais e contemporáneas, máscaras, cerámica, tecidos, arte plumario e numismática do territorio boliviano. Ademais posúe unha das coleccións e fondos documentais máis grandes de Bolivia, aproximadamente 171.000 materiais de gravacións e audiovisuais de Congresos do COB, CSUTCB,FASOR, entre outros ademais, recentemente logrou adquirir as coleccións de Posnansky, Ponce Sanjinés, Albarracín, APCOB completándose estes documentos aos doados por Laguna Meave, Julia Elena Fortún e León M. Louza entre outros. A mostra da etnoloxía do país concéntrase no museo, onde ademais se levan a cabo diferentes eventos de importancia nacional como o debate académico e o impulso á investigación das ciencias sociais, o que permitiu a creación da Reunión Anual de Etnoloxía.

## Notas
Erebia euryale

A ***Erebia euryale*** é un lepidóptero ropalócero da familia Nymphalidae,foi descrita por Esper en 1805.

## Distribución 
Serras de Europa dende o norte de España até os Balcáns, Urais e Península de Kanín. Na Península Ibérica atópase na Cordilleira Cantábrica e Pireneos.

## Hábitat 
Prados alpinos húmidos, con herba abundante, a miúdo asociada a piñeirais; áreas abertas entre matogueira en barrancos rochosos, zonas herbosas por encima de bosques, de 1200-2000 metros.

### Plantas nutricias 
A eiruga aliméntase de *Anthoxanthum odoratum* e *Deschampsia cespitosa*, *Sesleria varia*, *Festuca ovina*, *Festuca rubra*, *Festuca alpina*, *Poa nemoralis e* *Carex flacca*.

## Período de voo e hibernación 
Univoltina, unha xeración entre finais de xullo e mediados de agosto, segundo a altitude e a localización. O desenvolvemento larval transcorre durante dúas tempadas.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Biodiversidad Virtual
* European Butterflies (inglés)
* Asturnatura
Satyrus actaea

A ***Satyrus actaea*** é unha especie de lepidóptero pertencente á familia Nymphalidae, subfamilia Satyrinae&nbsp;e xénero *Satyrus*.

## Denominación 
Foi nomeada *Satyrus actaea* por Eugen Johann Christoph Esper en 1780.

Sinónimos: *Papilio actaea* Esper, 178, &nbsp;*Hipparchia actaea* [Otakar Kudrna].

## Descrición 
É de cor marrón máis ou menos escurecida cunha discreta banda máis clara, e un gran ocelo marrón con pupila en branco no ápice das ás anteriores.

O dorso das ás anteriores é parecido con diferentes tons de marróns que forman unha ornamentación variable.

## Bioloxía 
### Período de voo e hibernación 
Univoltina, &nbsp;voa en única xeración entre comezo de xuño e finais de agosto.

### Plantas hospedeiras 
As súas plantas hóspedes son dos xéneros *Brachypodium* e *Bromus*.

## Ecoloxía e distribución 
Está presente unicamente&nbsp;no sur-oeste de Europa, polo norte de Portugal, España e en Francia.
miniatura|275x275px|Distribución
En Francia está presente nos departamentos mediterráneos, en&nbsp;Pireneos Orientais en Alpes Marítimos e até un límite norte activo de Puy-de-Dôme a Altos Alpes.

### Hábitat 
Reside en escarpados rochosos herbosos, secos e densos, en cotas baixas con rocas e maleza e con árbores dispersas.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Guía de las mariposas de Europa y de África de Norte, Delachaux y Niestlé, Tom Tolman, Richard Lewington, ISBN 978-2-603-01649-7
* Lionel G. Higgins y Norman D. Riley (1988). *Guía de las mariposas de Europa.* Delachaux y Niestlé (Lausana).

### Ligazóns externas 
*  euro butterflies
*  Papillons de Poitou-Charentes
*  Moths and Butterflies of Europa and North Africa
Erebia epiphron

A ***Erebia epiphron*** é un lepidóptero ropalócero da familia Nymphalidae.

## Distribución 
Zonas montañosas de Europa excepto centro e sur de España, Fenoscandia, centro e sur de Grecia e illas mediterráneas. Na Península Ibérica atópase na cordilleira Cantábrica, serra de la Demanda, Serra Cebollera e Pireneos. Ao leste dos Pireneos habita a subespecie *fauveaui* mentres que no resto atópase a subespecie *pyrenaica*. Localmente pode ser abundante.

## Hábitat 
Barrancos e pendentes con herba, con abundantes gramíneas de altura moderada. A eiruga aliméntase de *Nardus stricta*.

## Período de voo e hibernación 
Univoltina, unha xeración ao ano entre xuño e agosto. En España xeralmente, entre xuño e xullo. Hiberna como eiruga dous anos seguidos.

## Conservación 
Considérase extinguida en Irlanda e Ucraína. O número de exemplares da especie está a diminuír.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Biodiversidad Virtual
* European Butterflies (inglés)
* IUCN Red List of Threatened Species (inglés)
* Asturnatura
Melanargia galathea

A ***Melanargia galathea*** é unha especie  de lepidóptero ditrisio  da subfamilia Satyridae propia de Europa e Norte de África até Irán.

## Descrición 
Os machos teñen unha envergadura duns 53&nbsp;milímetros, e as femias, duns 58. As ás son brancas con manchas negras moi marcadas que debuxan un patrón axadrezado. A especie deu lugar a unha serie de variedades cromátidas e razas xeográficas.
Voa desde o nivel do mar até os 1600 metros.

Os adultos aparecen normalmente en xuño ou xullo, ocasionalmente fin de maio a principios de setembro en cotas máis elevadas. Período de voo univoltino. A femia pon os ovos, os cales deixa caer en voo, sobre a vexetación que será o alimento das larvas.

Son atraídos polas flores de Centaurea, Cirsium, Carduus e Scabiosa.

## Especies ibéricas semellantes 
Na Península Ibérica voan nos seus diferentes territorios outras catro *Melanargia:*

* *Melanargia lachesis*
* *Melanargia occitanica*
* *Melanargia ines*
* *Melanargia russiae*

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* UK Butterflies - Marbled White - Melanargia galathea (en inglés)
* Butterflies of Europe - *Melanargia galathea* (en inglés)
Melanargia lachesis

A ***Melanargia lachesis*** é unha especie  de lepidóptero  ditrisio  da familia Nymphalidae e, dentro desta, da subfamilia Satyrinae. É unha das especies dun xénero que se diferencia moi claramente do resto de Satyrinae por ter as ás unha cor predominantemente branca, con manchas negras moi marcadas que debuxan sobre a á un patrón axadrezado.

## Descrición 
Diferénciase da maioría de especies do mesmo xénero pola ausencia de barra negra transversal no medio da cela da á anterior. Comparte esta característica con *Melanargia galathea*, da que se diferencia, con todo, por non presentar na parte superior da cela unha franxa de cor gris tan ancha e por non presentar na base das ás a mesma importante difusión escura. As manchas negras son máis reducidas que nesa especie. É unha bolboreta relativamente grande, podendo alcanzar os individuos máis grandes unha envergadura de 6 cm, aínda que rara vez o fan.

Ademais posúe unha peculiaridade, os seus cromosomas (2n: diploides) son 24, dous xogos de 12 cromosomas.

(MHNT) Melanargia lachesis - La Lieude Hérault France - male dorsal.jpg|*Melanargia lachesis*  ♂ 
(MHNT) Melanargia lachesis - La Lieude Hérault France - male ventral.jpg|*Melanargia lachesis* ♂   △ 
(MHNT) Melanargia lachesis - La Lieude Hérault France - female dorsal.jpg|*Melanargia lachesis*  ♀  
(MHNT) Melanargia lachesis - La Lieude Hérault France - female ventral.jpg|*Melanargia lachesis* ♀   △ 

## Área de distribución 
Trátase dunha especie esencialmente ibérica tamén presente no sueste de Francia, onde chega até o Ródano.

Image:Melanargia_lachesis_M_1.jpg|España.
Image:Melanargia_lachesis.jpg|Francia.

## Ciclo vital 
Univoltina, tan só se observa unha única xeración, que voa en pleno verán de xuño a agosto. Inverna como eiruga.

## Plantas nutricias 
As eirugas aliméntanse de diferentes especies de gramíneas.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Tom Tolman & Richard Lewington (2002). *Guía de las mariposas de España y Europa*. Lynx Edicions
Erebia triarius

A ***Erebia triarius***, ou ***E. triaria***, é un lepidóptero pertencente á familia Nymphalidae, á subfamilia Satyrinae e ao xénero *Erebia* .

## Denominación 
*Erebia triarius* foi nomeada por Leonardo De Prunner en 1798.

Sinónimos: *Erebia hispanica* Gumppenberg, 1888 ; *Erebia triaria* de Prunner, 1798; *Erebia triaria pyrenaica* (Prunner, 1798); *Papilio evias* Godart, 1823.

## Descrición 
A *E. triaria* é unha pequena bolboreta, barrada de cor marrón escuro cunha banda post-discal laranxa decorada con ocelos negros centrados en branco de tamaño desigual, xeralmente cinco na parte dianteira e catro na parte traseira.

(MHNT) Erebia triarius - Etang d'Évol - male dorsal.jpg|*Erebia triarius* ♂.  
(MHNT) Erebia triarius - Etang d'Évol - male ventral.jpg|*Erebia triarius* ♂  △. 

## Bioloxía 
### Período de voo e invernada 
Voa desde mediados de abril ata mediados de xullo dependendo da localización e da altitude  .

### Plantas hóspedes 
As plantas hóspedes das eirugas son varias Poaceae: *Festuca ovina*, *Poa pratensis* e *Stipa*  .

## Ecoloxía e distribución 
Está presente no sur de Europa en forma de numerosos grupos illados no norte de Portugal e España, sur de Francia e Suíza, norte de Italia, sur de Austria, oeste de Italia, Eslovenia, sur de Bosnia e Serbia e Albania.

### Biotopo 
Reside nos claros. 

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Tom Tolman, Richard Lewington, ''Guide des papillons d'Europe et d'Afrique du Nord'', Delachaux e Niestlé, 1998 - 
### Ligazóns externas 
*  euroButterflies
*  Moths and Butterflies of Europe and North Africa
* Fotos de Guy Padfield
Melanargia ines

A ***Melanargia ines*** é un lépidoptero pertencente á familia das Nymphalidae, subfamilia das Satyrinae e ao xénero *Melanargia*.

## Denominación 
*Melanargia ines* foi descrita por Johann Centurius von Hoffmannseggen en 1804.
miniatura|275x275px|En Francia é coñecida como "Échiquier des Almoravides", Taboleiro dos Almorábides.

### Subespecies 
* *Melanargia ines ines* que presenta diferentes formas:
* *Melanargia ines f. hannibal* Stauder, 1913; en Alxeria a Biskra, El Kantara e Constantina.
* *Melanargia ines var. fathme* Wagner, 1913; en Tunisia.
* *Melanargia ines* ab. *completa Oberthür*, 1915; en Alxeria en Beni-Ounif.
* *Melanargia ines f. minima* Houlbert, 1923; en España
* *Melanargia ines f. semi-reducta* Houlbert, 1923;  en Alxeria e Tunisia.
* *Melanargia ines arahoui* Tarrier, 1995; en Tizi-n-Taghatine en Marrocos.
* *Melanargia ines colossea* Rothschild, 1917; en Marrocos en Rabat.
* *Melanargia ines henrike* Eitschberger, 1972; en Alxeciras en España.
* *Melanargia ines jahandiezi* Oberthür, 1922; no val da Reraya en Marrocos.

## Descrición 
É unha bolboreta de tamaño mediano que presenta nas ás anteriores un debuxo delimitado en negro e branco cun bocelo no ápice e nas ás posteriores unicamente os debuxos dos contornos das súas ás cunha liña de ocelos.

O dorso debuxa en negro os límites dos debuxos e os ocelos do ápice das ás anteriores e os ocelos en liña son visibles de cor marrón clara, pupila azul e un círculo de dúas liñas brancas negras aliñadas.

## Bioloxía 
### Período de voo e hibernación 
Univoltina, o período de voo esténdese de final marzo a final xuño nunha soa xeración.

### Plantas hospedeiras 
A eiruga aliméntase de gramíneas, en particular *Brachypodium pinnatum*,

## Ecoloxía e distribución 
*Melanargia ines* está presente en África do Norte, Marrocos, Alxeria, Tunisia e Libia e en todoPortugal e España (salvo a zona a máis ao norte).

### Biotopo 
Reside en lugares con herba seca, áreas rochosas, compartindo hábitat frecuentemente con *Melanargia occitanica*.

### Amparo 
Está en status de especie ameazada en Marrocos.

## Especies semellantes de Europa occidental e Magreb 
* *Melanargia arge* - en Italia.
* *Melanargia galathea*  
* *Melanargia lachesis*  
* *Melanargia larissa*  
* *Melanargia occitanica* - no suroeste de Europa, en África do Norte e en Sicilia.
* *Melanargia pherusa* - en Sicilia.
* *Melanargia russiae* - presente dende o sur de Europa ata o centro de Asia.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Lionel G. Higgins e Norman D. Riley, *Guía de las mariposas de Europa*, Neuchâtel, Delachaux e Niestlé , 1971. ISBN 978-2-603-01649-7
### Ligazóns externas 
* Butterfly guía
* Euro butterflies
Melanargia russiae

A ***Melanargia russiae*** é un lepidóptero pertencente á familia das Nymphalidae, subfamilia Satyrinae, xénero *Melanargia*.

## Denominación 
*Melanargia russiae* foi descrita por Eugenius Johann Christoph Esper en 1783.
miniatura|275x275px|M. russiae, macho.

### Subespecies 
* *Melanargia russiae russiae* no sur de Rusia.
* *Melanargia russiae caucasiaca* Nordmann, 1851
* *Melanargia russiae cleanthe* ; Boisduval, 1833; en Francia en Alpes da Alta Provenza.
* *Melanargia russiae japigia* Cyrilli, 1787; en Italia.
* *Melanargia russiae transcaspica* Staudinger, 1901.

## Descrición 
É unha bolboreta de tamaño mediano que presenta un deseño alar negro e branco, dominando o branco.

O dorso en negro, os límites dos deseños das súas ás cun ocelo no ápice das ás anteriores e unha liña de ocelos nas posteriores todos ocre pupillés de branco rodeado de negro.
Os deseños invértense nos bordos a cadros negros con ocelo no ápice da parte anterior e posterior dos celos con pupila en branco e ocre con reborde en negro.

### Eiruga 
As eirugas son de cor verde e a súa cabeza é de verde a marrón.

## Bioloxía 
### Período de voo e hibernación 
Univoltina, voa de final de xuño a mediados de agosto nunha soa xeración.

### Plantas hospedeiras 
As eirugas aliméntanse de gramíneas, en particular Poa (*Poa annua*, *Poa* *trivalis*), Brachypodium  (*Brachypodium pinnatum*, *Brachypodium* *sylvatus*), *Bromus*, *Dactylis*, *Phleum*, *Stipa* (*Stipa pennata*), *Aegilops geniculata*.

## Ecoloxía e distribución 
Está presente baixo forma de pequenos grupos illados no sur de Europa, en España, no sur de Francia, de Italia e de Grecia despois en Asia Menor, no sur de Rusia, o oeste de Siberia e o centro de Asia.

As bolboretas prosperan en xeral en terreos abandonados ricos en gramíneas, campos agrícolas abandonados.

### Biotopo 
Reside en todo tipos de lugares con herba.

### Protección 
Non se beneficia de status de protección específico.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*  Papillons de Poitou-Charentes
*  Butterfly guía
*  Euro butterflies
*  Russian insects
Limenitis camilla

A ***Limenitis camilla*** é un lepidóptero ropalócero da familia Nymphalidae.

## Descrición 
miniatura|250x250px|*Limenitis camilla.*

## Distribución 
Distribúese no centro de Europa, Turquía, Urais, noroeste de Kazakhstán, río Amur, nordeste da China, península de Corea e o Xapón. Na Península Ibérica atópase en zonas norteñas.

## Hábitat 
Claros asollados en grandes bosques caducifolios normalmente húmidos, plantacións de coníferas con marxes de bosques caducifolios. A eiruga aliméntase de plantas do xénero *Lonicera* e de *Symphoricarpos racemosa*.

## Período de voo e hibernación 
Unha xeración ao ano entre mediados de xuño e mediados de agosto. Hiberna como eiruga nova, dentro dunha folla fixada con seda ao talo.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* [Biodiversidad Virtual](http://www.biodiversidadvirtual.org/insectarium/Limenitis-camilla-(Linnaeus-1764).-cat2521.html) 
* European Butterflies (inglés)
* UK Butterflies (inglés)
* Lepidoptera and their ecology (inglés)
Melanargia occitanica

A ***Melanargia occitanica*** é un lepidóptero ropalócero da familia Nymphalidae. Esténdese polo suroeste de Europa e noroeste de África.

## Distribución 
Existen tres subespecies que habitan illadamente:

* *Melanargia occitanica occitanica*: atópase no norte e centro de Portugal, en España (moi local) exceptuando o noroeste e suroeste (aínda que se mantén unha poboación ao sur de Huelva), en Francia dende o leste dos Pireneos até Ardèche e Provenza e nos Alpes Marítimos de Italia. Voa entre o nivel do mar e os 1500&nbsp;m.
* *Melanargia occitanica pelagia*: voa en Marrocos (Gran Atlas e Atlas Mediano) e oeste de Alxeria, entre os 500 m e os 2000 m.
* *Melanargia occitanica pherusa*: exclusivamente norteño-oeste de Sicilia.

## Descrición 

(MHNT) Melanargia occitanica - Atzenata Valencia - male dorsal.jpg|*Melanargia occitanica* ♂   
(MHNT) Melanargia occitanica - Atzenata Valencia - male ventral.jpg|*Melanargia occitanica* ♂   △ 

### Imago 
A súa envergadura alar está entre 40 e 48 mm. Destaca por ser branca con manchas negras distribuídas por todas as ás. Presenta ocelos nas ás posteriores con pupila azul (máis visibles no anverso, onde se mostran 6) e un par máis pequenos en ápice do reverso das anteriores. Diferénciase do resto de especies do xénero sobre todo pola súa venación marrón ao dorso das ás e tamén porque a liña marrón lonxitudinal curvada a s1b está unida en ambos os extremos a v1b.

### Larva 
Eiruga verde ou ocre cuberta dunha curta e fina pilosidade pouco densa, con tres franxas máis escuras, as dos lados acabadas cada unha cunha pequena cola escura. Mostra actividade nocturna.

## Hábitat 
Áreas herbosas, rochosas, cálidas e secas. A eiruga aliméntase de varias gramíneas tales como *Brachypodium pinnatum*, *Brachypodium retusum*, *Dactylis glomerata*, *Lygeum spartum*, *Stipa lagascae*, *Stipa offneri*...

## Período de voo 
Univoltina, unha xeración ao ano entre abril e xuño en Europa e entre maio e xuño en África. Hiberna como eiruga entre a vexetación da terra.

## Especies ibéricas similares 
* *Melanargia lachesis*
* *Melanargia galathea*
* *Melanargia ines*
* *Melanargia russiae*

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Asturnatura
* Biodiversidad Virtual
* Granada Natural
* Mariposas del Bergadá (catalán)
* Moths and butterflies of Europe and North Africa (inglés)
Limenitis reducta

A  ***Limenitis reducta*** é unha bolboreta da familia das Nymphalidae. Distribúese polo centro e norte de España, o sur e o leste de Francia, Italia, os Balcáns e os Alpes. 

## Descrición 
A súa envergadura é de 42-50&nbsp;mm.

Limenitis reducta MHNT CUT 2013 3 15 Buzet Dos.jpg|Dorso.
Limenitis reducta MHNT CUT 2013 3 15 Buzet Ventre.jpg|Parte ventral.

## Historia natural 
Voa de maio a agosto dependendo da súa localización, unha soa xeración anual en zonas setentrionais. Univoltina, bivoltino ou polivoltino segundo a zona,
Sur e centro de Europa, Turquía, Oriente Medio, oeste de Irán e Cáucaso. 
Habita en zonas boscosas e ambientes húmidos. As súas plantas nutricias son as madreselvas.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Martín Alzás, Manuel (2007). *Mariposas de Extremadura*. Badaxoz: Universitas Editorial, pp. 177-178.
* Boulard (Michel), 1988.- Note sur la pariade du Sylvain azuré (Lep. Nymphalidae). Alexanor, 15 (3), 1987 (1988): 156-158.
* D.J. Carter & B. Hargreaves - Guide des chenilles d'Europe - Delachaux & Niestlé, 2012, ()
* Josef Settele, Roland Steiner, Rolf Reinhardt, Reinart Feldmann: Schmetterlinge. Die Tagfalter Deutschlands., Eugen Ulmer KG, 2005, 
* Tom Tolman, Richard Lewington - Guide des papillons d'Europe et d'Afrique du Nord, Delachaux & Niestlé, Paris 1997 - ()

### Ligazóns externas 
* Vídeo de YouTube
Apatura ilia

A ***Apatura ilia*** é unha especie de lepidóptero ditrisio da familia  Nymphalidae.

## Descrición 
Lepidóptero coas ás dianteiras de 32 a 35 mm, bastante parecida á *Apatura iris*, distinguíndose polos puntos das ás; esta especie ten dous puntos máis e ademais fáltalle a forma saínte das ás traseiras. A femia é máis grande e carece de tornasolado.

## Distribución 
Distribúese polo Paleártico: Francia, Europa central, falta no norte de Alemaña e chega polo oeste até Asia Oriental. Polo sur chega até Italia central e ao norte de Grecia. Falta nas illas mediterráneas. Distribución moi limitada en España e Portugal.

Pódese observar nos claros de bosques frondosos, sobre chans calcarios, en lagoas, vales asollados e sobre todo en veigas con pradarías, álamos brancos e álamos tremos.

## Fase larval 
A eiruga desenvólvese desde finais de verán até comezo do seguinte, o inverno pásao como eiruga, despois da segunda muda, nas ramas dos álamos. Aliméntase de álamos e salgueiros.

## Ameazas 
Especie moi ameazada en Europa Central, pola desaparición das súas zonas de hábitat.

## Ecoloxía 
As larvas aliméntanse de especies de *Salix*, *Populus tremula* e *Populus nigra*. 

## Subespecies 
* *Apatura ilia ilia*
* *Apatura ilia  barcina*
* *Apatura ilia  clytie*
* *Apatura ilia extensa*  Le Moult, 1947
* *Apatura ilia herastituta*  O. Bang-Haas, 1936
* *Apatura ilia here*  Felder, 1862
* *Apatura ilia hereoides*  O. Bang-Haas, 1933
* *Apatura ilia huapingensis* Yoshino, 1998
* *Apatura ilia phaedra*  Leech, 1892
* *Apatura ilia praeclara*  Bollow, 1930
* *Apatura ilia pusilla*  O. Bang-Haas, 1936
* *Apatura ilia serarum*  Oberthür
* *Apatura ilia sobrina*  Stichel
* *Apatura ilia subsobrina*  Mell, 1952
* *Apatura ilia szechwanensis*  Le Moult, 1947
* *Apatura ilia ussuriensis* (Kurenzov, 1937)
* *Apatura ilia yunnana* Mell, 1952
* *Apatura ilia yunnanensis* (Le Moult, 1947).

## Notas
Campións dos Xogos Olímpicos da Antigüidade

[miniatura| Papiro coa lista de gañadores olímpicos, século III, [British Library .]]
Esta lista contén os **campións dos Xogos Olímpicos da Antigüidade** que se celebraron sen interrupción en Olimpia, na antiga Grecia, unha tradición que continuou durante máis de 1000 anos, desde o -776 ata o 393, cando todos os cultos pagáns foron prohibidos polo emperador cristián de Roma. Teodosio I o Grande. Trátase dunha lista incompleta que se basea en fragmentos de Pausanias (século II), Eusebio de Cesarea (século III), así como en inscricións compiladas por fontes modernas.

## Historia 
O primeiro en establecer unha lista foi Hipias, máis tarde continuou Aristóteles e máis tarde Eratóstenes, Flegón e Eusebio.

Estímase que a lista total de campións podería ser catro veces maior que a que foi reconstruída, polo que podería haber uns 3500 campións.

Na extensa lista pódense ver os triunfos dalgúns reis e emperadores, como Filipe II (pai de Alexandre o Grande), vencedor en tres Xogos consecutivos (-356, -352 e -348). A primeira das vitorias do ano -356 foi contada por Clístenes, e coincidiu co nacemento do seu fillo, polo que a súa nai adoptou o nome de Olimpia. O propio Alexandre Magno obtivo diferentes vitorias segundo Clístenes, pero non foi incluído na relación porque non se dispón dos datos do ano e da Olimpíada.

Séculos despois, e a pesar da invasión de Roma, os Xogos seguirán celebrándose cada 4 anos, pero xa contando coa participación de competidores romanos, entre eles, no 65, o emperador romano Nerón, que foi premiado coa práctica totalidade dos Xogos daquel ano, con 6 vitorias.

Os rexistros dos vencedores dende finais de século III á primeira metade do IV son escasos, xa que foi un período de turbulencia política e relixiosa no Imperio Romano. Finalmente, os Xogos, templos, cultos e antigas prácticas relixiosas foron prohibidos polo emperador romano Teodosio no ano 393, como primeira medida da nova orde do cristianismo.

## Lista de campións olímpicos 
miniatura| Tres corredores nunha ánfora, -332/-333, Museo Británico.
[miniatura| Tethrippon nunha hidra [Periferia de Ática|ática, ca. -510.]]
miniatura| Hoplitodromos nunha ánfora, -323/–322.
miniatura| Loita grega (pale).
miniatura|pancracio nunha ánfora, Atenas -332/-331 a.C.

## Palmarés 
### Cidades con máis títulos por proba 
### Cidades con máis títulos 
### Atletas con máis títulos 
## Notas
Diego Gómez

**Diego Gómez Pérez**, nado en Amoeiro o 31 de xullo de 2004, é un futbolista galego, que xoga como extremo no Pontevedra, da Primeira Federación, cedido polo Deportivo da Coruña.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol no se Amoeiro natal, sendo o seu primeiro equipo o Santa Teresita de Ourense. Despois de dúas tempadas no Pabellón, en 2019 ingresou na canteira do Deportivo da Coruña. Na 2021/22 disputou a Liga Xuvenil da UEFA e participou no histórico partido da Liga Xuvenil da UEFA ante o Dynamo de Kíiv que congregou a máis de 20.000 seareiros no estadio de Riazor. Na quenda de penaltis anotou o seu lanzamento ao estilo "Panenka", pero o equipo de Manuel Pablo caeu eliminado. 

En xaneiro de 2022 debutou co Fabril na Terceira División, nun encontro ante o Noia, e na tempada seguinte xogou xa de xeito habitual co filial, disputando 27 partidos e contribuíndo con 6 goles á consecución do título de Terceira e ao ascenso do equipo á Segunda División RFEF. Só 14 horas despois, xogou como titular co Fabril ante a Arandina e marcou dous dos tres goles do seu equipo, que venceu por 3-2. Anotou dous goles máis nos tres seguintes partidos co Fabril, ata que fracturou o peroné nun encontro ante a Gimnástica de Torrelavega, precisando dunha operación cirúrxica. Reapareceu máis de dous meses despois ante o Ourense e a continuación fíxose coa titularidade ata o final da tempada.

Para a campaña 2024/25 foi cedido ao Arenteiro, que viña de ascender á Primeira Federación. Titular indiscutible no club ourensán ás ordes de Raúl Jardiel, destacou como un dos mellores xogadores do equipo e contribuíu a que este se convertese na revelación da liga, enganchándose aos postos de promoción de ascenso na campaña do seu debut na categoría. Disputou 20 encontros, todos como titular, e as súas boas actuacións no Carballiño propiciaron que fose recuperado no mercado invernal polo Deportivo da Coruña, onde herdou o dorsal número 7 de Lucas Pérez trala marcha deste.

No seu regreso á Coruña foi gañando protagonismo de xeito progresivo e acabou como titular trala lesión de David Mella en abril. Sumou 17 partidos, 6 deles como titular.

Para a tempada 2025/26 foi cedido ao Cartagena, da Primeira Federación. Militou menos de cinco meses no club murciano, disputando 19 partidos, 10 deles como titular, e marcando un gol ante o Teruel. En xaneiro de 2026 deixou Cartaxena e foi cedido ao Pontevedra, da mesma categoría.

## Palmarés 
;Fabril
* **Terceira División RFEF (1):** 2022/23.

;Deportivo da Coruña
* **Primeira Federación (1):** 2023/24.

## Estatísticas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en LaPreferente .
Marta Landín

**Marta Landín Liste**, nada en Melide o 12 de febreiro de 1973, é unha xornalista e presentadora galega.
## Traxectoria 
Licenciouse en Xornalismo pola Universidade Europea de Madrid e doutorouse en Relacións Internacionais pola Facultade de Ciencias Políticas e Socioloxía da Universidade Complutense de Madrid. Foi bolseira en Antena 3 Radio, TVE, TVG, Axencia Galega de Noticias e colaboradora do programa *Gente* de TVE. En 1997 incorporouse á Radio Galega como correspondente en Madrid. 

No 1998 pasou á TVG, onde exerceu como redactora até 2004, cando a nomearon delegada da cadea en Madrid. En xaneiro de 2007 pasou a Telemadrid para copresentar *Telenoticias* *1* (TN1) ás 7h00 con Álvaro de los Santos. Desde entón traballa en Telemadrid, primeiro como redactora dos informativos de fin de semana e despois como presentadora de informativos. En setembro de 2007 comezou a presentador *Telenoticias Fin de semana* con Vicente Gil Lázaro. 

Entre maio de 2008 e xullo de 2010 presentou *Madrid directo* en substitución de Inmaculada Galván, que deixaba entón o veterano magacín de Telemadrid despois de quince anos para fichar por TVE. 

En setembro de 2010 reincorporouse como reporteira de *Telenoticias 2* en Telemadrid e no outono de 2014 presentou a sección *Tú y Madrid* dos informativos de fin de semana e desde abril de 2016 no programa *Madrid Contigo* dirixido e presentado por Inmaculada Galván.

En 2013 colaborou no semanario dixital *Sierra Norte Digital*.

Entre setembro de 2017 e setembro de 2018 presentou *Buenos días, Madrid* con Santi Acosta e Cristina Ortega, baixo dirección do propio Santi Acosta. Desde setembro de 2018 é redactora da área de Nacional de Telenoticias.

## Premios 
Gañadora do Premio Solidario ONCE da Comunidade de Madrid 2017, na categoría de Programa.

## Notas
Charaxes jasius

A ***Charaxes jasius*** é unha especie de lepidóptero ditrisio da familia Nymphalidae. Atópase amplamente distribuída en toda a África subsahariana e tamén nas rexións do litoral mediterráneo e atlántico da Península Ibérica, sur de Francia, Italia, Grecia, Albania, a costa dálmata, illas mediterráneas e norte de África, onde as súas eiruga aliméntanse do érbedo. É o único representante europeo do xénero *Charaxes*, que está constituído por numerosas especies de distribución africana tropical principalmente.

## Descrición 
[esquerda|miniatura|200x200px|[Larva de *Charaxes jasius*.]]
As eirugas desta bolboreta son alongadas, de cor verde. Caracterízanse por unhas seis protuberancias na parte superior da cabeza, similares a cornos. A pupa tamén é de cor verde. Os imagos  teñen a cabeza pequena con grandes ollos e antenas de mediano tamaño, un tórax de cor branca, negra e marrón avermellada e un pequeno abdome de cor gris. A parte interior das ás presenta franxas de cor negra, laranxa e amarela. A parte exterior presenta debuxos complexos, alternando as cores branca, negra, laranxa e marrón avermellada, e cuns ocelos nas ás posteriores. Os machos alcanzan 65-75&nbsp;mm de envergadura alar e as femias 75-90&nbsp;mm.

### Subespecies 
* *C. j. jasius* (Sur de Europa, Norte de África)
* *C. j. brunnescens* Poulton, 1926 (Gabón, norte de Angola, República Centroafricana, suroeste da República Democrática do Congo)
* *C. j. epijasius* Reiche, 1850 (Senegal, Gambia, Guinea-Bissau, Guinea, Malí, Serra Leoa, Liberia, Costa de Marfil, Burkina Faso, Ghana, Togo, Benín, Nixeria, Níxer, Camerún, República Centroafricana, República Democrática do Congo, sur de Sudán, norte de Uganda, norte de Etiopía, Somalia, noroeste de Kenya)
* *C. j. harrisoni* Sharpe, 1904 (suroeste de Uganda, suroeste de Kenya, noroeste de Tanzania)
* *C. j. pagenstecheri* Poulton, 1926 (sur de Etiopía, Somalia)
* *C. j. saturnus* Butler, 1866 (este e nordeste de Kenya, Tanzania, Malawi, centro e sur da República Democrática do Congo, Angola, Zambia, Mozambique, Zimbabue, Botsuana, nordeste de Namibia, Suráfrica, Suazilandia)

## Ecoloxía 
As larvas das poboacións africanas aliméntanse de *Sorghum roxburghii*, *Lonchocarpus cyanescens* e especies de *Cassine*, mentres que as poboacións mediterráneas fano de *Arbutus unedo* no medio natural. En contornas máis antropizadas indicáronse tamén como plantas nutricias varias especies do xénero *Brachychiton*, que son árbores exóticas utilizadas en xardinaría urbana, e ocasionalmente a laranxeira. Os adultos aliméntanse xeralmente dos zumes de froitas maduras ou podrecidas e tamén de lixiviados de excrementos e cadáveres en descomposición.

## Galería de imaxes 

Charaxes jasius 01.jpg
Charaxes jasius 03.jpg
Charaxes jasius MHNT CUT 2013 3 12 male Roquebrun 34.jpg
Charaxes jasius bl2.jpg
Charaxes jasius bl3.jpg
Charaxes_jasius_05.jpg
Charaxes_jasius_06.jpg
Charaxes jasius pupa.jpg|Pupa.

## Notas
Teresa San Román Espinosa

**Teresa San Román Espinosa**, nada na Guarda en 1940 e finada o 14 de xullo de 2024, foi unha antropóloga galega. Desenvolveu actividades científicas entre 1967 e o 2010, e entre 1982 e 2010 foi catedrática de antropoloxía social na Universidade Autónoma de Barcelona. Foi coñecida polos seus exhaustivos e pioneiros estudos do pobo xitano, comunidade con quen tamén fixo avances en estudos de antropoloxía aplicada.

## Traxectoria 
Estudou historia nas Universidades de Santiago de Compostela e de Madrid, e ao comezo da súa actividade profesional centrouse na arqueoloxía. Pouco despois estudou antropoloxía na Universidade de Londres, onde obtivo a mestría en 1967 defendendo a súa tese de doutoramento dirixida por Philips Kaberry (discípulo de Malinowski) e de Mary Douglas. A partir de entón dedicou a súa carreira principalmente ao estudo das comunidades xitanas de Madrid e de Cataluña, aínda que tamén traballou con senegambianos e temas relacionados coa terceira idade.

## Obra 
* *La diferencia inquietante: Viejas y nuevas estrategias culturales de los gitanos*. ConSimon Pates. 2ª edición reimpresa, Siglo XXI. 288 p. ISBN 9788432313349 (2010)
* *Las relaciones del parentesco*. Vol. 23 de Publicacions d'Antropologia Cultural. Con Aurora González Echevarría, Jorge Grau Rebollo. Editor Univ. Autònoma de Barcelona, 126 pp. ISBN 9788449023194 (2003)
* *Tres escritos introductorios al estudio del parentesco y una bibliografía clásica general*. Vol. 16 de Publicacions d'Antropologia Cultural. Con Aurora González Echevarría, Ramón Valdés, Ramón Valdés del Toro. 4ª edición de Univ. Autònoma de Barcelona, 79 pp. ISBN 9788449020650 (2000)
* *La diferència inquietant. Noves i velles estratègies culturals dels gitanos*. Fundació Serveis de Cultura Popular. 152 pp. ISBN 9788479000554 (1994)
* *Vejez y cultura : hacia los límites del sistema*. Fundación Caja de Pensiones. (1990)
* *Entre la marginación y el racismo : reflexiones sobre la vida de los gitanos*. Alianza Editorial. 241 pp. ISBN 9788420624716 (1986)
* *Vecinos gitanos*. Ed. Akal. 352 pp. ISBN 9788473392181 (1976)
* *Gypsies, tinkers and other travellers*. Editor Farnham Rehfisch. Londres, N. York: Academic Press, pp. 169-99 (1975)

## Recoñecementos  
* Cruz de Ouro da Orde Civil da Solidariedade Social
* Premio R. Duocastella de Investigación en Ciències Socials, Barcelona (1989)
* Premio Hidalgo á traxectoria profesional de loita contra o racismo. Asociación Nacional Presenza Xitana (1994)
* Membro de Honra da Federació d'Asociacions Gitanes de Catalunya (2001)
* Medalla da Orde Civil á Solidariedade do Ministerio de Emprego e Seguridade Social (2005)
* Premio Fundación Secretariado Xitano edición 2011

## Notas
Teresa Couceiro Núñez

**Teresa Couceiro Núñez** , nada na Coruña en 1958, é unha arquitecta galega experta en arquitectura moderna e vivenda. Desde o ano 2001 é Directora da Fundación Alejandro de la Sota.

## Traxectoria 
Graduouse na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid en 1988 e doutorouse en 2001 pola Universidade Politécnica de Madrid coa tese *El espacio de transición entre el interior y el exterior en la vivenda: estudio a través de la relación interior-exterior*,

En 2014 coordinou o I Congreso Pioneros da Arquitectura Moderna Española: Vigencia de su pensamiento y obra. En 2013, data do centenario do nacemento de Alejandro de la Sota, promoveu a dixitalización dos seus arquivos para poñelos á disposición pública. Na web da Fundación hai máis de 3 000 documentos dixitalizados, e teñen outros 12 000 catalogados á espera da súa dixitalización para incorporalos ao arquivo dixital.

Ademais, propuxo outro proxecto que se materializou nunha web para facilitar a difusión dos arquivos doutros arquitectos españois do século XX.

Couceiro participou en congresos, seminarios e debates sobre arquitectura moderna, especialmente sobre a obra dos arquitectos Frank Lloyd Wright, Ludwig Mies van der Rohe e Alejandro de la Sota, como a conferencia *Aprender con Alejandro de la Sota* que deu no Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia en 2018.

## Obra
* *Alejandro de la Sota: Central Lechera CLESA, Madrid, 1961*. Fundación Alejandro de la Sota, 2007.

* 2014: I Congreso Pioneros de la Arquitectura Moderna Española: Vigencia de su pensamiento y obra. ISBN&nbsp;978-84-697-0296-3.
* 2016: III Congreso Pioneros de la Arquitectura Moderna Española: Análisis Crítico de una Obra. ISBN 978-84-946397-0-8.
* 2018: V Congreso Pioneros de la Arquitectura Moderna Española: el proyecto del habitar.

## Notas
Sertão

miniatura|379x379px|  **Sertão**, en cor marrón. As outras subrexións do nordeste:  Meio norte  Agreste  Zona de madeira
O **sertão do nordeste** ou **nordestino**, tamén coñecido como **sertão**, é unha das catro subrexións da Rexión Nordeste do Brasil, a maior das cales en termos de área territorial. Esténdese polos estados de Alagoas, Baía, Ceará, Paraíba, Pernambuco, Piauí, Rio Grande do Norte e Sergipe.

## Climatoloxía 
A diferenza doutros semidesertos do mundo, o sertão non bordea un gran deserto, senón zonas húmidas. Isto explica as súas peculiaridades biomáticas e a súa atipicidade demográfica. Comprende áreas dominadas por un clima tropical semiárido (cálido e seco), que presenta altas temperaturas medias, entre os  e  (superior a  nos días máis calorosos só no Raso da Catarina en Baía e no centro-sur de Piauí) e dúas estacións ben definidas: unha chuviosa e outra seca. As choivas concéntranse en só tres ou catro meses ao ano, e no Sertão as precipitacións alcanzan unha media de 750 milímetros anuais, con algunhas zonas con menos de 500 milímetros anuais. Mesmo sendo minoritaria no conxunto do Brasil, tamén houbo migración galega a zonas rurais e do Sertão. Porén, no propio Sertão houbo un éxodo interno, provocado polas condicións climatolóxicas semiáridas. Sinaláronse coincidencias na música e a literatura dese sentimento de saudade, con referencias á terra de orixe, e outras coincidencias como a tradición dos *repentistas* e *regueifeiros* en ambas tradicións culturais, ou versións de danzas estendidas por moitos países do mundo, como as polcas *schottische* que deron lugar ao forró.

No nordeste, a xente de cabelo claro é chamada *galega*, mesmo sen ser descendentes reais, xa que un gran número de galegos se asentou nesa rexión a comezos do século XX. 

## O Nadal no Sertão 
Na comarca do Grande Sertão Veredas existe unha forte tradición da Folia dos Três Reis Magos, que ten lugar todos os anos a principios de ano: os festeiros van de casa en casa e sérvenlles pan de queixo feito ao forno do país, pinga e café. Unha gran festa na casa dun dos festeiros ou devotos conclúe a celebración.

## Véxase tamén 
* Galegos no Brasil

### Ligazóns externas 
* Páxina de Sude
* Páxina DNOCS
Hamearis lucina

A ***Hamearis lucina*** é unha especie de lepidóptero da familia Riodinidae e da subfamilia Nemeobiinae. É a única especie do xénero monotípico ***Hamearis*** e o único Riodinidae europeo.

## Descrición 
O imago da *Hamearis lucina* é unha pequena bolboreta cunha superficie superior marrón decorada con varias series de manchas leonadas. A área basal é marrón, e as manchas marróns submarxinais conteñen un triángulo marrón. O envés das ás presenta un fondo marrón alaranxado, decorado cunha serie de triángulos submarxinais marróns e, nas traseiras, con dúas series de manchas brancas (basal e discal). As franxas son brancas intercaladas de marrón. Ambos os sexos son semellantes, pero as manchas claras en ambas as caras son máis extensas na femia.

(MHNT) Hamearis lucina - Slovensky kras- OP, Slovakia - male dorsal.jpg |*Hamearis lucina* ♂   
(MHNT) Hamearis lucina - Slovensky kras- OP, Slovakia - male ventral.jpg |*Hamearis lucina* ♂   △
(MHNT) Hamearis lucina - Amiel Penne, Tarn, France - female dorsal.jpg|*Hamearis lucina* ♀ 

## Bioloxía 
### Fenoloxía 
Segundo a latitude e a altitude, as especies poden ser univoltinas (as bolboretas dunha soa xeración voan logo en maio-xuño) ou bivoltinas (dúas xeracións cuxas bolboretas voan en abril-xuño e despois xullo-setembro) 

## Distribución e biotopos 
### Distribución 
*Hamearis lucina* está bastante estendida en Europa (onde é o único Riodinidae), pero está ausente do sur de Portugal, España, Italia e Grecia, e do norte de Irlanda, Inglaterra e Fenoscandia. A súa área esténdese cara ao leste ata os Urais. 

### Biotopos 
Esta especie atópase en claros e bordos herbosos.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* Géo, collection *Insectes du monde*, n° 99, setembro de 2014, p. 165
### Ligazóns externas 
* Lépi'Net.
* Papillons de Poitou-Charentes.
*  Lepiforum.
*  UK Butterflies.
*  euroButterflies.
*  learn about Butterflies.
Luisa Revuelta

**Luisa Revuelta Revuelta**, nada en Santiago de Compostela o 26 de xaneiro de 1905 e finada en Córdoba (Andalucía) en 1983, foi unha profesora e pedagoga galega.

## Traxectoria
Filla de Adolfo Revuelta Fernández e Gregoria Revuelta Lázaro. Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela, e nesa época estivo na directiva da Asociación de Estudiantes Católicos de Derecho. Licenciouse en 1929 na Universidade Central de Madrid pola sección de Historia.

Presentouse ás oposicións á cátedra de instituto de Lingua e literatura española, obtivo praza en Logroño en 1933 e accedeu ao corpo de catedráticos en 1935, destinada a Teruel. En 1940 trasladouse a Córdoba, e en 1942, logo dun proceso de depuración, obtivo a cátedra. Exerceu como docente ata a xubilación en 1975.

Na docencia adoitaba realizar co seu alumnado representacións teatrais, actividade que xa practicara na infancia na Juventud Antoniana. Levou a cabo representacións de pezas como o auto sacramental *La siega* no teatro Marín de Teruel (1935) ou a adaptación da comedia *La hermosa fea* no Instituto de Córdoba (1944), pezas as dúas de Lope de Vega. En 1943 representou o paso *El convidado* de Lope de Rueda, e en 1946 o poema dramático *Gran Reina* de Blanco Belmonte. O 23 de abril de 1947, co gallo do IV Centenario do nacemento de Miguel de Cervantes, representou *Don Quijote en casa de los Duques*, *La gitanilla* e *La elección de los alcaldes de Daganzo*.

En 1945 nomeárona académica correspondente da Real Academia de Ciencias, Bellas Letras y Nobles Artes de Córdoba, e en 1946 pasou a ser académica de número.

## Obra
**Caminos de España* (Valencia, 1939)
**Las armas y las letras, Renacimiento de nuestros valores universitarios* (Córdoba, 1943)
*"Valera estilista". *Boletín de la Real Academia de Córdoba* nº 45 (1946)

### Editora
**Los pechos privilegiados*, de Juan Ruiz de Alarcón (Biblioteca de Clásicos Ebro, 1946).

## Recoñecementos
Leva o seu nome o segundo centro de formación do profesorado de Córdoba, inaugurado en 1996.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*

## Notas