Juan Vicente González

**Juan Vicente González Delgado**, nado en Caracas, Venezuela, arredor de 1810 e finado na mesma cidade o 1 de outubro de 1866, foi un escritor, xornalista, político e docente venezolano. Considérase o primeiro escritor romántico que tivo Venezuela no século XIX.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Non se puido determinar quen eran os seus pais, nin a data exacta do seu nacemento. Dise que foi abandonado na casa de Francisco González, realista (leal á coroa) que o adoptou e puxo o seu apelido. Fixo os seus primeiros estudos co crego José Alberto Ezpinoza e logo ingresou na Universidade de Caracas e licenciouse en Humanidades.

En 1827, cando Simón Bolívar regresou por derradeira vez a Venezuela, para evitar a separación da Gran Colombia, foi recibido cunha homenaxe na Universidade. No campus, González coñeceu de adolescente ao Libertador, ficando ese momento gravado na súa memoria.

### Vida persoal 
En 1836 casou con Josefa Rodil, e comezou a ensinar gramática e historia en escolas privadas. Tiveron catro fillos:

* Juan Vicente González Rodil
* Jorge González Rodil
* Luis Eduardo González Rodil
* Isabel González Rodil

O segundo foi tamén un escritor e pedagogo destacado.

### Actividade política, docente e xornalística 
En 1847 foi nomeado deputado por Caracas e foi testemuña dos acontecementos do ataque ao Congreso do 24 de xaneiro de 1848.

En 1849 fundou o colexio *El Salvador del Mundo* en Caracas. 

A pesar de comezar na masonería, foi clasificado como un home de ideas conservadoras. Por este punto de vista, non atopou favorable a Revolución de Marzo de 1858, que levou ao poder a Julián Castro, Manuel Philip Tovar e Fermín Toro. Tampouco sentiu afinidade coa Revolución Federal.

Do xornal *El Heraldo* e doutras publicacións combateu os réximes de forza. Iso molestou a moitos gobernantes. Estivo a piques de ser deportado en 1861, pero grazas ao esforzo de Pedro Gual, presidente da república, puido evitalo por un tempo. Tamén se opuxo á ditadura do xeneral José Antonio Páez (1861-1863), que lle valeu a reclusión de tres meses no cárcere da Guaira. Ao ser posto en liberdade, grazas aos bos oficios dalgúns masóns, recaeu nas súas críticas violentas ao goberno. O xeneral Páez molesto, mandouno de novo a prisión, esta vez no cárcere da Rotunda. Alí escribiu o seu *Manual de Historia Universal*, que é o primeiro dos seus libros coñecidos.

Cando os exércitos do mariscal Juan Crisóstomo Falcón triunfaron na Guerra Federal, viuno con simpatía, o que non impediu que de cando en vez dedicase tamén algúns ataques xornalísticos. Malia as paixóns políticas que o animaban, González era considerado honesto e amante da verdade. Escribiu unha favorable biografía sobre Juan Crisóstomo Falcón, a pesar de que volveu declararse o seu adversario.

Entre as súas obras destacan a biografía do heroe José Félix Ribas, *"Las Mesenianas"*, un conxunto de elexías en prosa, *"Ecos de las Bóvedas"* e a obra inacabada *"Historia del Poder Civil"*. No eido da poesía, Juan Vicente González publicou numerosas obras, destacando o seu soneto *"A Bolívar".*

No xornalismo, alcanzou a fama polo seu talento e virulencia na crítica. Foi fundador dos medios impresos *El Venezolano*, *El Diario de la tarde* e *El Heraldo* e editorialista dalgúns outros, entre eles *La Prensa*, o que provocaría polémica con xornalistas identificados co movemento liberal como Felipe Larrazabal, Estaislao Rendón, Guillermo Tell Villegas, Tomas Lander e Rafael Arvelo. Un ano antes da súa morte, estableceu a publicación *Revista Literaria* .

## Obra escrita 
[esquerda|miniatura|295x295px| Caricatura de González feita por Cruz Álvarez García. *El Cojo Ilustrado*, [1895.]]
Entre os grandes proxectos que Juan Vicente González concibiu como historiador, un dos máis importantes foi a de escribir unha serie de biografías dos venezolanos máis ilustres, que traducirían as características máis destacadas da época na que viviron, dende a Colonia, que se traducirían en 2000, pasando pola Independencia e o período que comeza en 1830.

A obra levaría por título *Historia do poder civil en Colombia e Venezuela*. Só publicou as biografías de José Manuel Alegría (1856), José Cecilio Ávila (1858), Martín Tovar Ponce (s/f), e a de José Félix Ribas (s/f), consideradas as máis importantes. Estas biografías están escritas en varios momentos da súa activa vida literaria. En 1835 escribe as súas "Epístolas Catalinarias sobre el 8 de Julio" onde ataca e combate o caudillismo.

Desde 1846 escribe *Las Mesenianas*. Nestes breves poemas en prosa describe con tristeza as súas impresións sobre a Venezuela que tanto coñeceu e amou. O título de Mesenianas está tomado das elexías escritas sobre Mesania, unha rexión de Grecia, polo abade francés Barthélemy e o poeta, tamén francés, Casimir Delavigne. As elexías que conforman a obra tratan temáticas moi diversas, pero todas teñen en común a preocupación polo que é venezolano, a exaltación dos valores nacionais e o culto aos heroes; ademais, todos amosan a fonda tristura coa que o autor presenciou os conflitos que, nos últimos anos da súa vida, esnaquizaron a súa terra natal. Juan Vicente González, o home que tan furiosamente atacara aos seus inimigos nos seus escritos, o apaixonado xornalista que usaba os peores insultos, narra con tenrura e gran elevación poética a morte de Andrés Bello ou escribe, con semellantes características, a oración fúnebre do polifacético Fermín Toro.

En 1851 publicouse *Análisis ideológico de los tiempos de la Conjugación castellana* de Andrés Bello con notas explicativas de JV González. Ese mesmo ano traduciu do latín *Arte poética* de Horacio. Un curso de literatura española, precedido dun ensaio sobre a literatura da Idade Media, en 1852. *El* *baile en Caracas, una sátira en versos* (1854). *Elementos de la Gramática latina, tradución del francés* (1855)

En 1861, sendo encarcerado nos calabozos da Guaira, onde escribiu *Un Manual de Historia Universal*, sen referencia de ningún tipo, tamén compón á súa vez o *Eco de las Bóvedas*, unha especie de himno á situación bélica do país.

En 1863 publicou por entregas a segunda parte da súa Historia Universal.

En 1865 fundou a súa famosa "Revista Literaria", escribiu artigos críticos e traduciu aos grandes poetas universais. É unha das súas obras máis grandes, e tamén a última. Alí aparecen os seus primeiros traballos ensaísticos.

### Libros publicados 
* *Mis exequias a Bolívar: colección de varios rasgos dedicados a la nación venezolana* (1842)
* *Elementos de Ortología Castellana* (1843)
* *Curso de Literatura Española* (1852)
* *El baile en Caracas* (1854)
* *Elementos de la Gramática Latina* (tradución do francés, 1855)
* *Biografía de José Manuel Alegría* (1856)
* *Historia del Poder Civil en Colombia y Venezuela* (1856-1870)
* *Biografía de José Cecilio Ávila* (1858)
* *Biografía de Martín Tovar Ponce*
* *Biografía de José Félix Ribas*
* *Un Manual de Historia Universal* (1861)
* *Eco de las bóvedas* (1861)
* *Manual de Historia Universal, Segunda Parte* (1863)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Juan Vicente González en Efeméride venezolana