open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Eduardo Sobrado Vázquez

**Eduardo Sobrado Vázquez**, coñecido como **Sobrado** ou **Yayo**, nado en Madrid o 20 de abril de 1926 e finado o 1 de xuño de 2001, foi un futbolista español que xogaba na demarcación de dianteiro.

## Traxectoria 
Era fillo do industrial vigués aficando en Madrid, Manuel Sobrado Fernández. Comezou xogando no Pacífico, Ferroviaria, Toledo, O'Donnell e Daimiel antes de fichar polo Deportivo Manchego na tempada 1945-46. Tras destacar neste equipo pasou ao Gimnástica Segoviana, de onde o sacou Ricardo Zamora para xogar co Celta de Vigo en Primeira División no ano 1947. Asinou un contrato por cinco anos e 230.000 pesetas (40.000 cada un dos dous primeiros anos e 50.000 os tres seguintes).

Tras unha cesión no Berbés debutou co primeiro equipo celeste o 5 de decembro de 1948 en Bilbao nunha derrota por 3-2 contra o Athletic Club, anotando o seu primeiro gol co Celta.

Na tempada 1949-50 trala marcha de Zamora e a chegada como adestrador de Pasarín, asentouse no equipo titular compartindo unha dianteira que se chamaría *dianteira eléctrica* con Atienza, Hermidita, Mekerle e Vázquez. Nesta tempada marcou 9 goles en 25 partidos, o que axudou a completar unha gran tempada do Celta a pesar de que un baixón ao final do ano relegou ao equipo celeste á sétima posición.

O ano seguinte mantivo as súas cifras goleadoras, marcando 12 goles en 21 partidos, o que lle valeu unha convocatoria para a selección española, xogando un único encontro o 17 de xaneiro de 1951 contra a selección de Suecia en Estocolmo, compartindo dianteira con Gaínza, Zarra e Basora.

Todos estes éxitos individuais fixeron que antes de darse por concluída a tempada 1950-51 dúas das estrelas do Celta, o propio Sobrado e Gabriel Alonso se incorporasen ao Real Madrid para participar na Copa do Xeneralísimo desa mesma tempada. Dentro desa mesma operación tamén se incluíu ao dianteiro Olmedo.

Porén non puido repetir as súas grandes actuacións no club merengue e tras dous anos nun papel secundario foi traspasado ao Racing de Santander e despois ao Real Betis en Segunda División.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do xogador en BDFútbol
Pablo Olmedo

**Pablo Olmedo Garmendia**, nado en Madrid o 13 de abril de 1929 e finado en Vigo o 15 de abril de 1980, foi un futbolista que xogaba na demarcación de dianteiro.
 
## Traxectoria 
Debutou en Primeira División co Real Madrid con só 19 anos o 12 de setembro de 1948. Malia que na súa primeira tempada anotou 15 goles en 24 encontros, recalou no Celta de Vigo cedido por unha tempada, nunha operación na que o Real Madrid fichou Gabriel Alonso e Sobrado.

No equipo olívico fixo moi bo ano, disputando 26 encontros e anotando 6 goles, poñendo como colofón un 6-1 contra o Deportivo da Coruña en Balaídos. Olmedo retornou ao Real Madrid para disputar a Copa de España, en cuxa primeira eliminatoria se enfrontou ao Celta con vitoria madrileña. No verán de 1953 volvía formar parte das negocicións entre Celta e Real Madrid, froito das cales o Celta traspasaba ao gardameta Pazos a cambio do porteiro Adauto Iglesias, Pedro Cantero e o propio Pablo Olmedo. Estas negociacións non foron nada fáciles, e Bernabeu deulle un ultimato ao centrocampista para que firmase un contrato de tres anos polo Celta.

Pese a este truculento regreso permaneceu no Celta ata o ano 1960 converténdose nun xogador decisivo do equipo neses anos. As súas mellores tempadas foron a 53-54, na que anotou 11 tantos en 29 partidos, e a 54-55 na que marcou 15 goles superando como máximo goleador do equipo a Mauro, con 12 tantos. Nas tempadas seguintes a raíz de problemas coas lesións nas costas e co adestrador Pasarín, polos que foi apartado do equipo, foi perdendo peso no equipo, ata que o Celta descendeu a Segunda División, onde Olmedo xogou os últimos partidos co Celta. Deixou ao Celta despois de 8 tempadas e 54 goles anotados, 45 deles en primeira división.

Tras deixa-lo fútbol seguiu vivindo en Vigo, onde morreu con 51 anos a causa dun infarto.
## Notas
Rogelio Tapia

**Rogelio Tapia**, nado en Lavadores (Vigo) o 10 de xullo de 1903 e finado o 10 de xaneiro de 1986, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro.

## Traxectoria 
Xogou no Real Club Fortuna de Vigo ata que a fusión deste co Real Vigo Sporting Club deu lugar ao Real Club Celta de Vigo pasando á disciplina do mesmo. Xogou no equipo celeste durante sete tempadas anotando 119 goles en 113 partidos oficiais, o que lle vale para figurar como cuarto máximo goleador en partidos oficiais da historia do club, cunha media de 1,05 goles por partido, só por detrás de Iago Aspas, Ramón Polo e Nolete.

Curiosamente, na acta do seu debut o nome de Rogelio aparece na aliñación xunto a Pasarín na defensa, no seguinte partido figura no mediocampo xunto a Bienvenido e a Balbino, e a partir dese momento xa só se lle asociará coa posición de ariete.

Rogelio tamén ostenta o récord de xogador do Celta con máis goles nun só encontro, conseguindo 8 goles o 17 de xaneiro de 1926 na vitoria por 15-0 do Celta ante o Unión Sporting.

Como dianteiro goleador que era vestiu en varias ocasións o equipamento da Selección galega de fútbol antes da guerra civil. Concretamente disputou un encontro amigábel contra a selección do centro de España o 28 de xullo de 1929, a aliñación do equipo estaba formada por: Isidro, Manolín, Pasarín; Pepe Hermida, Rivera, Basterrechea; Reigosa, Hilario, Polo e Pérez. Ese partido terminaría con empate a 0.

O seu mellor ano no Celta foi a tempada 1926-27, na que anotou 36 goles en 23 encontros.

Rogelio deixa o Celta en 1932, pero aínda xogaría unha tempada no Unión Sporting Club de Lavadores.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Germán Waidele

**Germán Waidele Figueirido**, nado en Ourense o 11 de novembro de 1927 e finado en Gandia (provincia de Valencia) o 2 de outubro de 2012, foi un futbolista galego, máis coñecido como **Mekerle** e como **Mecarle**. Xogaba na posición de dianteiro.

## Traxectoria 
Fillo dun alemán e unha muller de Arbo. Xogou no Rápido de Pereiró, e en 1947 estivo a proba no Celta de Vigo e xogou co Berbés (por entón filial celeste) un partido de homenaxe a Deva. Tras xogar no Pontevedra CF na tempada 1947-48, fichou polo equipo vigués. Por mor dunha lesión nun adestramento non puido debutar en primeira división até o 16 de xaneiro de 1949 en Alcoi, nunha derrota por 1-0 ante o Alcoyano.

A tempada seguinte foi a da súa confirmación, ao coincidir co nacemento da chamada "Dianteira Eléctrica" ou "Fronte de Xuventudes" pola súa curta idade, que estaba composta por Atienza, Hermidita, Sobrado, Vázquez e o propio Mekerle. Estreouse como goleador fronte ao Athletic Club en San Mamés.
Nun encontro no Estadio Municipal de Balaídos fronte ao FC Barcelona bateu contra o porteiro rival Velasco e causoulle unha lesión ocular, o que fixo que despois acadase a titularidade Antoni Ramallets. A tempada 1950-51 foi a mellor da carreira de Mekerle, anotando 12 goles en 23 partidos. Nas 6 tempadas que Mekerle xogou no Celta disputou un total de 82 partidos oficiais en Liga marcando 29 goles.

Despois dunha ano no que tivo un papel secundario por problemas extradeportivos co adestrador ao negarse a entrar no campo de Sarriá, o que lle custou unha multa económica e case a expulsión da disciplina olívica, en 1954 fichou polo Hércules CF, onde xogou catro tempadas. Na tempada 1958-59 xogou no RCD Mallorca e despois estivo dous anos no Cádiz CF e dous no Orihuela Deportiva CF.

Tras retirarse como xogador, foi adestrador de balonmán no porto de Alacant e de fútbol na UD Onil. Ademais, traballou como celador no hospital de Alacant.

## Vida persoal
Casou en Alacant con Mercedes González Meiriño e tiveron un fillo.

## Notas
Motociclismo de velocidade

200px|miniatura|Superbikes, unha categoría do motociclismo de velocidade.
[200px|miniatura|[MotoGP, Gran Premio de Motociclismo.]]
O **motociclismo de velocidade** é unha modalidade deportiva do motociclismo disputada en circuítos de carreiras pavimentados. As motocicletas que se usan poden ser prototipos, é dicir desenvolvidas especificamente para competición, ou derivadas de modelos de serie (en xeral motocicletas deportivas) con modificacións para aumentar as prestacións. No primeiro grupo entran as que participan no Campionato do Mundo de Motociclismo, e no segundo as Superbikes, as Supersport e as Superstock.

As motocicletas deben presentar unha serie de características como son a estabilidade, a alta velocidade (tanto en recta como en paso por curva), alta aceleración, gran freada, fácil manobrabilidade e baixo peso.

Unha carreira desta modalidade normalmente consta dun ou dous días de adestramentos formados por varias sesións (libres e oficiais) nas que os pilotos intentan dar unha volta ao circuíto o máis rápido posible, a cal determinará a súa posición na grella de saída da carreira propiamente dita.

Tras a volta de arrequecemento, fórmase a grella de saída, e a carreira empeza cando se apaga o semáforo vermello. Os pilotos deben virar un número determinado de voltas ao circuíto, ou ben virar a maior cantidade de voltas nun tempo determinado. A carreira finaliza coa tradicional bandeira a cadros.

Dentro dun mesmo evento poden haber distintas carreiras dependendo do tipo de motocicleta e das súas cilindradas, e nalgúns deles dispútanse varias mangas para cada categoría.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Federación Internacional de Motociclismo 
* Sitio web de MotoGP 
* Campionato mundial de Superbike 
* Real Federación Motociclista Española
Ligue 2 2011/12

A tempada **2011–12** da **Ligue 2** foi a 73ª edición deste torneo. Comezou o 29 de xullo de 2011 e rematou o 29 de maio de 2012. A categoría estivo composta por 20 equipos, dos cales Bastia, Reims e Troyes ascenderon á Ligue 1, mentres que Metz, Boulogne e Amiens descenderon ao Championnat National.

## Clasificación
**X** = Partidos xogados; **G** = Partidos gañados; **E** = Partidos empatados; **P** = Partidos perdidos; **GF** = Goles a favor ; **GC** = Goles en contra; **DG** = Diferenza de goles; **Pts** = Puntos

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Ligue 2
Football Club de Metz

O **Football Club de Metz**,FC Metz, é un club de fútbol francés da cidade de Metz, na Lorena. Foi fundado en 1919 e actualmente compite na Ligue 1, logo de ascender na tempada 2022–23.

## Xogadores 
:*Categoría principal: Xogadores do FC Metz.*

### Antigos xogadores 
*  Emmanuel Adebayor
*  Franck Ribéry
*  Jacques Songo'o
*  Sylvain Wiltord

## Palmarés 
* Ligue 2
** *Campión (2):* 1934–35, 2006–07
* Coupe de France
** *Campión (2):* 1984, 1988
** *Finalista (1):* 1938
* Coupe de la Ligue
** *Campión (2):* 1986, 1996
** *Finalista (1):* 1999

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Elendil

**Elendil**, alcumado *o Alto*, é un personaxe ficticio pertencente ó *legendarium* do escritor británico J. R. R. Tolkien. É un home da raza dos numenoreanos. O seu nome significa «O que ama as estrelas», que ven de *Elen* («estrela») máis *-ndil* («amante», «namorado», «que ama»).

## Biografía 
Fillo de Amandil, era o herdeiro ó señorío de Andúnië, da illa de Númenor, e tiña sangue real, sendo descendente do mesmo Elros. Ó igual que o seu pai, foi un dos poucos numenoreanos que non creron en Sauron.

O seu pai conminouno a escapar da inminente destrución de Númenor, logo de que o rei Ar-Phârazon, influenciado por Sauron, se atrevese a desafiar ós Valar e navegar en pé de guerra a Valinor. Tras embarcarse cos seus na costa leste da illa, conseguiu escapar do afundimento de Númenor en nove barcos: catro para el, tres para Isildur e dous para Anárion, os seus fillos. Con eles ían varios Fieis (leais ós Valar e ós Elfos), e tamén levaban sete Pedras Videntes e un agromo da Árbore Branca que Isildur lograra salvar antes da súa queima. Tras sortear terribles tormentas e montañas de auga que elevaron ós barcos ata as nubes, desembarcaron nas costas occidentais da Terra Media. Alí fundaron reinos no exilio: no norte reinou Elendil no Reino de Arnor; no sur reinaron os seus fillos no Reino de Gondor.

Elendil trabou unha grande amizade con Gil-Galad, rei dos Noldor da Terra Media, quen residía en Lindon. Tamén distribuíu as Palantir en distintos lugares do seu reino, colocando unha en Elostirion, a máis alta torre de Emyn Beraid. Alí residía Elendil, e a través dela podía ver a alén do Mar as Terras Imperecedoiras: Eressëa, onde a Pedra Mestra residía aínda, e Aman. Pero Sauron tamén escapara do cataclismo e volvera á Terra Media, convertido nunha ameaza para os dúnedain sobreviventes. De xeito que Elendil formou con Gil-galad a última Alianza de Homes e Elfos, e as grandes forzas reunidas marcharon contra Mordor.

Na prolongada guerra, Elendil morreu e a súa espada Narsil quebrouse ó seu carón. Pero valéndose dos restos desa espada, o seu fillo Isildur cortoulle a man a Sauron, arrancándolle deste xeito o Anel Único. Isildur, antes de partir cara Arnor e no maior dos segredos, fixo construír un túmulo nos alto do Halifirien e enterrar os restos do seu pai.
Eladio Medel

**Eladio Medel Iglesias**, nado en Maside o 21 de maio de 1973, é un avogado e escritor galego.

## Traxectoria 
Doutor en Dereito pola Universidade de Vigo, exerce como avogado en Ourense desde o ano 2000.

Como escritor publicou o poemario *Fóra do muro* (2010) e o ensaio *Compliance. Modelo e sistema de prevención penal* (2018) que logo da reforma do Código Penal en 2015 explica como se ten que producir a introdución do *compliance officer* na empresa. Colabora na revista *INviable*.

Foi militante de Podemos, e nas eleccións xerais de 2015 encabezou a candidatura Ourense pola Esquerda.
## Obra 
### Ensaio 
* *Compliance. Modelo e sistema de prevención penal*. Universidade de Vigo, 2018 (libro electrónico).

### Poesía 
* *Fóra do muro*, 2010, Concello de Vilagarcía de Arousa. Traducida ao castelán como *Fuera del muro*, 2020, Editorial Lumamia (libro electrónico).

### Obras colectivas 
* *Administración Pública*, 2005, Grupo Academia Postal.
* *150 Cantares para Rosalía de Castro,* 2015 (libro electrónico).

## Premios 
* Gañador do Premio de narracións breve *Frouma* do Concello de Barbadás no 1997.
* Gañador do Premio de poesía *O Grelo* da Fundación Amigos de Galicia no 2010, por *Fóra do muro*.

## Notas
.et

**.et** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Etiopía.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*DNS
*Lista de dominios de Internet

### Ligazóns externas 
*O .et na web da IANA
A1 Ethniki 2011-12

A **tempada 2011-2012 da A1 Ethniki** foi a 72ª edición da máxima competición de baloncesto en Grecia. A competición contou con 13 equipos, que se enfrontaron entre si ó longo de 24 xornadas. Trala tempada regular, os 8 primeiros da táboa disputaron as eliminatorias polo título de campión, título que rematou nas mans do Olympiacos por 10ª ocasión, tras vencer ó Panathinaikos na final. O Olympiacos non gañaba a liga dende 1997, ano no que tamén acadara a súa primeira Euroliga. En 2012 volveu gañar a liga 15 anos despois, e maila súa segunda Euroliga.

## Táboa ó final da tempada regular 

## Eliminatorias polo título 
O campión da tempada 2011-12 da A1 Ethniki foi o **Olympiacos BC**.
## Véxase tamén 
;Outros artigos

;Ligazóns externas
* Páxina oficial da HEBA
Dinastía Keōua

A **Dinastía Keōua Nui** (*Hale O Keōua Nui* en lingua hawaiana) ou simplemente **Dinastía Keōua**, foi unha familia nobre de Hawai da que descenderon as familias reinantes de Kamehameha I e Lunalilo. A dinastía perviviu por liña masculina a través do primoxénito de Keōua, Kalokuokamaile, quen formou a Dinastía Kalokuokamaile.

## Liña de tempo 

ImageSize = width:1200 height:auto barincrement:14
PlotArea  = top:10 bottom:30 right:130 left:20
AlignBars = justify

DateFormat = yyyy
Period     = from:1795 till:1893
TimeAxis   = orientation:horizontal
ScaleMajor = unit:year increment:10  start:1795 
ScaleMinor = unit:year increment:5  start:1893

Colors     =
  id:canvas value:rgb(1,1,1)
  id:kam     value:orange
  id:kai     value:green
  id:kal     value:rgb(0.75,0.25,0.25)
  id:eon    value:Black

Backgroundcolors = canvas:canvas

BarData =
  barset:Rulers
  bar:eon

PlotData=
  align:center textcolor:black fontsize:8 mark:(line,black) width:20 shift:(0,-5)
  bar:eon color:eon

  from: 1795   till:    1872   color: kam text:Dinastía Kamehameha
  from: 1872   till:    1874   color: kai text:Dinastía Keōua
  from: 1874   till:    1893   color: kal text:Dinastía Kalākaua

  width:15 align:left fontsize:S shift:(5,-4) anchor:till
  barset:Rulers

  from: 1795 till: 1819 color:kam text:"Kamehameha I"
  from: 1819 till: 1824 color:kam text:"Kamehameha II"
  from: 1824 till: 1854 color:kam text:"Kamehameha III"
  from: 1854 till: 1863 color:kam text:"Kamehameha IV"
  from: 1863 till: 1872 color:kam text:"Kamehameha V"
  from: 1872 till: 1874 color:kai text:"Lunalilo"
  from: 1874 till: 1891 color:kal text:"Kalākaua"
  from: 1891 till: 1893 color:kal text:"Liliʻuokalani"
  barset:skip

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Keouanui.org
Age of Mythology

:*Para a serie de videoxogos, vexa Age of Empires*.

***Age of Mythology*** (comunmente abreviado como ***AoM***) é un videoxogo para PC de estratexia en tempo real en base mitolóxica desenvolvida por Ensemble Studios e publicada por Microsoft Game Studios. Lanzado ó mercado o 1 de novembro de 2002 nos Estados Unidos e unha semana máis tarde en Europa. O xogo ten unha expansión coñecida como *Age of Mythology: The Titans*.

Forma parte da saga de videoxogos *Age of Empires*. *Age of Mythology* está inspirado nos mitos e lendas dos gregos, exipcios e nórdicos. Porén, moitos elementos do xogo son semellantes ós outros videoxogos de *Age of Empires*. As campañas están baseadas no almirante da Atlántida Arkantos, o cal se ve obrigado a viaxar polas terras das tres culturas do xogo á caza dun ciclope que se aliou con Poseidón en contra da Atlántida.

## Opcións do xogo 
O xogo permite xogar individualmente (escenarios individuais), contra outros opoñentes vía Internet ou superar tódolos niveis dunha campaña. Nesta campaña, o heroe Arkantos, nado na Atlántida, terá que partir da súa patria por perder o favor dos deuses. Emprenderá unha aventura que o levará á Guerra de Troia, a recuperar as reliquias do deus exipcio Osiris e visitar o inframundo a fin de vencer ó principal antagonista do xogo (Gargarensis). Arkantos acada a inmortalidade como premio pola súa xesta.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do xogo
Yellapragada Subbarao

**Yellapragada Subbarao**, tamén escrito como **Subba Raw**, nado o 12 de xaneiro de 1895 e finado o 8 de agosto de 1948, foi un científico indio que fixo importantes achegas no tratamento do cancro. Desenvolveu a maior parte da súa carreira nos Estados Unidos.

## Orixe e educación 
Naceu nunha familia humilde da caste sacerdotal no departamento de Godavary, na actualidade no estado de Andhra Pradesh. Estudou na Escola de Medicina de Madrás grazas á axuda económica dalgúns amigos.

Subbarao intentou traballar para o servizo sanitario de Madrás pero non o conseguiu. Encontrou un emprego como profesor de anatomía na escola ayurvédica do Dr. Lakshmipathi's. Estaba fascinado polas posibilidades terapéuticas da medicina tradicional india e propúxose investigalas desde unha perspectiva moderna.

Un encontro fortuíto cun médico estadounidense, que estaba de visita cunha bolsa da fundación Rockefeller, cambiou a súa vida e emigrou aos Estados Unidos.

## Carreira nos Estados Unidos 
Despois de obter un diploma da Harvard School of Tropical Medicine foi contratado polo centro como profesor axudante. Con Cyrus Fiske, desenvolveu un método para determinar o contido en fósforo en tecidos e fluídos corporais. Descubriu o papel da fosfocreatina e o ATP na actividade muscular. Obtivo o seu doutoramento en 1930.

Tras non lograr unha praza permanente en Harvard, foi contratado polos laboratorios Lederle (na actualidade, unha división de Wyeth). En Lederle, desenvolveu un método para sintetizar o ácido fólico, vitamina B9, baseándose nos traballos de Lucy Wills no papel do ácido fólico contra a anemia. Tras este traballo, e a petición do Dr. Sidney Farber, desenvolveu o anticanceríxeno metotrexato, un dos primeiros medicamentos da quimioterapia oncolóxica, que aínda se segue usando. Tamén descubriu a dietilcarbamazina que foi empregada pola OMS contra a filariose. Baixo a dirección de Subbarao, Benjamin Duggar descubriu a primeira variedade da tetraciclina, chamada Aureomycin

## Recoñecemento tardío 
O legado de Subbaro foi escurecido por outros logros e a súa falta de "autopromoción". Un avogado especialista en patentes asombrouse ao coñecer que nunca fixera o menor esforzo por protexer a propiedade intelectual dos seus descubrimentos. Xamais concedeu entrevistas, participou en congresos ou deu conferencias.

O seu colega George Hitchings, que compartillou o Premio Nobel de Medicina con Gertrude Elion, dixo, "Algúns dos nucleótidos illados por Subbarao tiveron que ser redescubertos anos máis tarde por outros investigadores porque Fiske, aparentemente por celos, non permitiu que os traballos de Subbaro saíran á luz."

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* ysubbarow.info 
* Yellapragada SubbaRow Archives Online 
* The Hindu
Age of Mythology: The Titans

***Age of Mythology: The Titans*** é a continuación do xogo *Age of Mythology*. É un videoxogo de estratexia en tempo real desenvolvido por Ensemble Studios e estreado o 30 de setembro de 2003.

*The Titans* engado unha cuarta cultura ó xogo, a dos atlantes, tres novos deuses maiores, novas unidades, edificios e poderes divinos. Outra novidade é que a Atlántida dispón dos oráculos, unidades que en movemento teñen un campo de visión reducido pero cando fican quedos aumenta moito.

A maioría das unidades atlantes pódense transformar en heroes. Se unha unidade é transforma en heroe, esta acada unha importante bonificación de ataque contra unidades míticas.

## Campaña 
A campaña é a continuación da campaña de *Age of Mythology*, na que o fillo de Arkantos é enganado e comeza a ceibar ós titáns pechados no Tártaro dende a guerra entre os deuses Olímpicos e os Titáns. Ó cabo dun pouco, Arkantos aparece en escena e informa ó seu fillo do grande erro que está a cometer. A partir dese intre, Cástor loitará contra os titáns menores e invocará a Xea para que loite contra Cronos cando este escape do outro mundo.

## Personaxes 
*Cástor: é o fillo de Arkantos (agora un semideus), enganado por Cronos para que o libere.
*Críos: é un teócrata da Atlántida, ó principio da campaña é asasinado por un servo de Cronos e este adopta a súa forma para preparar o engano.
*Ajax: heroe grego que sempre estaba a carón de Arkantos.
*Amanra: heroína exipcia que loita contra os titáns.

## Notas
Keōua

**Keōua Kalanikupuapaʻikalaninui Ahilapalapa**, tamén coñecido como **Keōua** ou **Keōua Nui** (*Keōua o Grande* en lingua hawaiana), foi un nobre hawaiano, proxenitor da Dinastía Keōua e pai de Kamehameha I, primeiro monarca do reino unificado de Hawai.

Keōua morreu entre os anos 1767 e 1768. Os seus restos foron guindados ós cantís da Baía de Kealakekua, á cal os nativos hawaianos alcuman como *pali kapu o Keōua*, que significa «os cantís esquecidos de Keōua».

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sobre Keōua Nui  no sitio oficial  da Casa Real de Hawai.
Minas Tirith

miniatura|250px|Plano de Minas Tirith.
**Minas Tirith** (*Torre da Garda*, en sindarin) é unha cidade do universo da Terra Media de J. R. R. Tolkien.

Na Primeira Idade, Minas Tirith era a Torre construída por Finrod Felagund en Tol Sirion para vixiar os pasos norteños do río Sirion. Foi tomada por Sauron e recuperada grazas a Beren, Lúthien e Huan.

Na Terceira Idade, Minas Tirith era a cidade capital do reino de Gondor. Orixinalmente coñecéuselle como **Minas Anor** (*Torre do Sol*, en sindarin), adoptando o novo nome tralo cambio de capital, trala decadencia da antiga capital Osgiliath.

A súa construción data do 3320 da Segunda Idade baixo o goberno de Anárion, irmán de Isildur e segundo fillo de Elendil. Ostoher reconstruíu a cidade no ano 420 da Terceira Idade, e gradualmente foise volvendo máis importante que Osgiliath, a capital orixinal. O rei Tarondor cambiou a residencia do rei de xeito permanente á cidade en 1540.

Minas Tirith está rodeada polo Rammas Echor, unha gran parede que circunda os Campos de Pelennor. Esta parede foi construída por Ecthelion II, pai de Denethor II, pero non foi unha boa defensa contra as lexións de orcos de Mordor.

A cidade está dividida en sete niveis de 100&nbsp;pés de altura cada un, rodeados de murallas brancas de pedra. As portas que conectan cada nivel dan cara distintas direccións (a Gran Porta, a porta do nivel máis baixo, estaba orientada cara ao leste) facendo un zigzag para que a entrada dos inimigos sexa máis lenta. No sétimo nivel atópase a cidadela de Minas Tirith coa Torre Branca de Ecthelion, de trescentos pés de altura. Despois da batalla contra o exército de Mordor, e de que o ariete Grond destruíse a Gran Porta da muralla, un continxente de ananos comandados por Gimli repararon a puerta con mithril.

A descrición de Tolkien acerca da forma física de Minas Tirith está seguida escrupulosamente por Peter Jackson no seu filme *The Lord of the Rings: The Return of the King*. Porén, no libro non é a Cidadela o lugar da coroación de Aragorn, a cal realmente ocorre na chaira fóra de Minas Tirith.
War Horse

***War Horse*** é un filme estadounidense dirixido por Steven Spielberg que se estreou no 2011. Baséase na novela *War Horse* de Michael Morpurgo.

## Sinopse 
Nunha localidade inglesa, Albert, o fillo dun granxeiro, ve nacer un poldro. Pouco despois, o seu pai mércao nunha poxa, e o rapaz ponlle de nome Joey. Pero a familia arruínase e non ten máis remedio que vender o cabalo xusto cando estoura a primeira guerra mundial (1914-1918). Ese é o punto de partida dunha viaxe na que tanto Albert como Joey loitarán por sobrevivir á contenda e volver estar xuntos.

## Personaxes 
* Jeremy Irvine como Albert Narracott
* Emily Watson como Rose Narracott
* Peter Mullan como Ted Narracott
* Niels Arestrup como Avó
* David Thewlis como Lyons
* Tom Hiddleston como Capitán James Nicholls
* Benedict Cumberbatch como Maior Jamie Stewart
* Celine Buckens como Emilie
* Toby Kebbell como Colin
* Patrick Kennedy como Tenente Charlie Waverly
* Leonard Carow como Soldado Michael Schröder
* David Kross como Soldado Gunther Schröder
* Matt Milne como Andrew Easton
* Robert Emms como David Lyons
* Eddie Marsan como Sarxento Fry
* Nicolas Bro como Soldado Friedrich
* Rainer Bock como Brandt
* Hinnerk Schönemann como Pieter
* Geoff Bell como Sarxento Sam Perkins
* Liam Cunningham como Doutor do exército
* Gerard McSorley como Poxador do mercado
* Tony Pitts como Sarxento Martin
* Pip Torrens como Maior Tompkins
* Philippe Nahon como Poxador francés
* Julian Wadham como Capitán británico
* David Dencik como Oficial alemán
* Edward Bennett como Oficial de Recrutamento de Cabalería
* Johnny Harris como Oficial de Recrutamento de Infantaría
* Tam Dean Burn como Médico británico
* Maximilian Brückner como Oficial de Artillaría alemán

## Galardóns e nomeamentos 
* 2011: Oscar: 6 nomeamentos, incluíndo mellor filme e fotografía.
* 2011: Globos de Ouro: 2 nomeamentos: Mellor filme dramático e mellor banda sonora.
* 2011: Premios BAFTA: 5 nomeamentos, incluíndo mellor banda sonora.
* 2011: Satellite Awards: Mellor fotografía. 8 nomeamentos, incluíndo mellor filme e director.
* 2011: Critics Choice Awards: Mellor fotografía (ex-aequo). 7 nomeamentos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Balrog

Os **balrogs** son criaturas demoníacas ficticias pertencentes ó legendarium de J. R. R. Tolkien, que teñen a habilidade de manexar o lume, e outros poderes do mal. O nome *Balrog* é unha palabra sindarin que significa "demo de poder", sendo *Valarauko* a súa versión en quenya. (*Vala*, significa "poder", *rauko[r]*, demo). Aínda que a súa primeira aparición expresa foi na novela *O Señor dos Aneis*, existen mencións noutros libros anteriores de Tolkien, como *O Silmarillion*.

## Descrición 
Os balrogs son Maiar ó servizo de Melkor e Sauron descritos como seres enormes e ameazantes, coa habilidade de controlar o lume, a escuridade e as tebras. Inducían terror en inimigos e aliados por igual, e a mera mención do seu nome facía tremer ós máis valentes guerreiros. Acostumaban ir armados con látegos ígneos de varias puntas, e ás veces con enormes espadas de chamas.

Aínda que nos libros déixase ver pouco da intelixencia e motivacións dos balrogs, suponse que tiñan grandes intelectos, debido ó seu pasado Maia. Os balrogs foron os únicos subordinados de Melkor con xenuína lealdade cara ó seu señor, como se ve cando o rescataron de Ungoliant.[miniatura|Representación do balrog de [Moria.|centro]]
William D'Antonio

'''William V. D'Antonio'*, nado en New Haven o 7 de febreiro de 1926, é un sociólogo estadounidense.

## Traxectoria 
Estudou en Yale e Winsconsin, doutorándose en socioloxía e antropoloxía na Universidade Estatal de Míchigan, comezando a dar clases de socioloxía nesa universidade, pasando á de Notre Dame (1959-1971), pasando á Universidade de Connecticut entre 1971 e 1982 deixando as clases para asumir o posto de oficial executivo da American Sociological Association, onde se mantivo ata 1991. En 1993 incorporouse á Universidade Católica de América como profesor investigador adxunto. Foi tamén presidente da Sociedade para o Estudo Científico da Relixión (1978-1979), da Sociedade para a Socioloxía da Relixión (1993) e do Instituto Internacional de Socioloxía (1992-1993). Desde 1987 dirixe  unha serie de enquisas para o *National Catholic Reporter* para o coñecemento das actitudes dos católicos estadounidenses.

## Obras 
* *Power and Democracy in America* (1961)
* *Religion, Revolution, and Reform*, con Frederick Pike (1964)
* *Influentials in Two Border Cities: A Study in Community Decision-Making*, con William H. Form (1965)
* *Sociology: Man in society*, con Melvin en Louis DeFleur (manual de socioloxía, 1972)
* *Female and Male* con Elaine C. Pierson (1974)
* *Families and Religions*, con Joan Aldous (1983)
* *American Catholic Laity in a Changing Church* con James D Davidson, Dean R Hoge e Ruth A Wallace(1989)
* *Laity: American and Catholic. Transforming the Church*con James D. Davidson, Dean R Hoge e Ruth A Wallace (1989)
* *The Catholic Experience of Small Christian Communities* con Bernard J Lee e Virgilio P Elizondo (2000)
* *American Catholics - Gender, Generation and Commitment* con James D Davidson, Dean R Hoge, Katherine Meyer (2001)
* *American Catholics Today: New Realities of Their Faith and Their Church* con Dean R Hoge, Mary Gautier e James Davidson(2007)
* *Voices of the Faithful: Loyal Catholics Striving for Change'' con Anthony Pogorelc (2007)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arnold Dashefsky
Gwaihir

**Gwaihir** é unha criatura ficticia que pertence ó legendarium do escritor británico J. R. R. Tolkien e que aparece nas novelas *O hobbit* e *O Señor dos Aneis*. É unha aguia xigante descendente de Thorondor, e toma o seu lugar como rei das aguias na Terceira Idade do Sol.

A súa primeira aparición (aínda que sen ser nomeado explicitamente) na historia da Terra Media foi no ano 2941 T. E. cando xunto a un grupo de aguias baixo o seu mando, rescatou a Compañía de Thorin, a Bilbo Bulseiro e a Gandalf do ataque dos lobos de Isengarda no Claro dos Lobos nas Montañas Bretemosas.

No mesmo ano participou na Batalla dos Cinco Exércitos ó pé da Montaña Solitaria conducindo a tódalas Aguias das montañas e loitando a favor de ananos, homes e elfos, sendo decisiva a súa acción.

Gwaihir tamén axuda a Gandalf o Gris, cando o salva do cativerio de Saruman na torre de Orthanc en Isengarda, e tamén presta axuda a Gandalf ó sacalo do pico de Zirak-Zigil despois da Batalla co Balrog.

Ó final da historia, Gwaihir remata a misión do seu devanceiro Thorondor de axudar ós homes e ós elfos, cando voa cara á Batalla nas Portas de Mordor. Xunto a Gandalf, vai ó rescate de Frodo cando se produce a caída de Sauron. Xunto a el voaba o seu irmán Landroval.
Aguia (Terra Media)

As **Aguias** son as máis grandes e nobres aves creadas por Manwë e Yavanna antes do espertar dos Fillos de Ilúvatar. Segundo os diálogos sostidos entre estes dous Valar, recollidos no Silmarillion, Manwë reveloulle a Yavanna que na Canción dos Ainur os cantos de ambos se elevaran xuntos. Isto quería dicir que o reino de Manwë (o ar) e o de Yavanna (os seres vivos) crearían algo xuntos. Manwë púxolles a estas aguias espíritos benaventurados para que deste xeito fosen os seus nobres vasalos, vixías e mensaxeiros.

## Historia 
A súa misión principal era a de ser mensaxeiras de Manwë, aínda que tamén tiñan a de axudar ós elfos e ós homes contra Morgoth, na Primeira Idade do Sol, cando o seu líder era Thorondor. Durante esta Idade, rescataron a Maedhros e Fingon, a Beren e Lúthien cando roubaron o Silmaril da coroa de Morgoth, a Fingolfin no seu combate contra Morgoth e rescataron o seu corpo para que descansara nun lugar a salvo, preto da cidade de Gondolin. Tamén participaron na Guerra da Cólera.

Na Segunda Idade, cando a condenación de Númenor se achegaba, moitos homes creron ver, entre as escuras nubes de treboada, ás aguias de Manwë voando cara a eles dende o Occidente en formación de combate, e interpretárono como un sinal da ira dos Valar.

Na Terceira Idade, as aguias das Montañas Bretemosas, dirixidas por Gwaihir, axudaron a Gandalf e a Radagast. Antes da Batalla dos Cinco Exércitos, axudaron a Gandalf, ós ananos e a Bilbo Bulseiro, ademais de que participaron en dita batalla. Durante a Guerra do Anel liberaron a Gandalf de Orthanc e rescataron a Frodo e a Sam das ladeiras en chamas de Orodruin.

## Descrición 
As aguias eran realmente xigantescas. Na Primeira Idade tiñan ata 30 metros de envergadura das ás. Na Terceira Idade eran máis pequenas, pero aínda o suficientemente grandes como para levar ás costas a un home. Ademais, podían falar as linguas dos homes e elfos e vivían moito tempo.
Pablo Rodríguez Medina

**Pablo Rodríguez Medina**, nado en L'Entregu, Samartín del Rei Aurelio en 1978, é un escritor asturiano en linguas castelá e asturiana. Licenciado en Filoloxía Hispánica e Especialista en Filoloxía Asturiana, as súas obras acadaron distincións tanto a nivel rexional como estatal.

## Obra en asturiano 
### Narrativa 
* *Ente semeyances*.
* *Les vueltes, toles vueltes*.
* *Los paraísos perdíos*.

### Poesía 
* *Aires de mudanza*.
* *Nel dialeutu del grisú*. 
* ''Tiempu d'esiliu y povisa ayeno*. 
* *Los desconocedores del agua*.

### Teatro 
* *Martema*. 
* *Historia d'una guerra, retratu d'unes culpes*.
* *Orbaya*.

## Obra en castelán 
* *Desbandada*.
* *El desorden en los vientos*. 
* *La arena tras tus ojos*
* *Los laberintos del humo*.

## Premios 
* Premio á creación literaria da Academia de la Llingua Asturiana por *Les vueltes, toles vueltes*. 
* Premio Asturies Xoven de Poesía por *Los desconocedores del agua*.
* Premio de teatro da Academia de la Llingua Asturiana por *Orbaya*.
* Premio Teodoro Cuesta, ano 2006, polo poemario *Aires de mudanza*. 
* Premio Xosefa Xovellanos, pola novela *L'Arna de San Atanás''.
Moria

No universo de J. R. R. Tolkien, **Moria** eran a máis grande mina construída polos ananos, tamén coñecida como **Khazad-dûm**, a Mina do Anano.

Foi fundada por Durin I *o Inmortal* nos albores da Primeira Idade nas covas que daban a Azanulbizar. Atopábase no centro das Montañas Bretemosas, baixo os picos Caradhras, Fanuidhol e Celebdil. Estivo bastante afastada dos demais reinos ananos durante a Primeira Idade, pero como consecuencia da ruína de Belegost e Nogrod trala Guerra da Cólera, moitos ananos emigraron a Moria, facendo desta a maior cidade anana. Foi unha gran Mina que durante moitas Idades produciu inmensas riquezas, símbolo do poderío anano na Terra Media, pero tamén causa de moitas desditas e pesares.

Durante milenios foi un gran centro de comercio ata que os habitantes da cidade escavaron demasiado fondo na busca do mithril. Un Balrog agochábase nas profundidades das Montañas Bretemosas dende a destrución de Thangorodrim, miles de anos atrás. O Balrog expulsou ós ananos de alí, e dende entón en Moria só houbo escuridade e grandes poboacións de trasgos. Estas minas aparecen na novela *O Señor dos Aneis*, un lugar que a Irmandade do Anel tivo que atravesar para continuar o seu camiño.
Kamehameha I

**Kamehameha I**, nado en Kapakai en 1758 e finado en Kamakahonu o 8 de maio de 1819, tamén coñecido como **Kamehameha o Grande**, foi un mandatario hawaiano. Conquistou o Arquipélago de Hawai e estableceu formalmente o Reino de Hawai en 1810.

## Traxectoria 
O seu nome completo é **Kalani Paiʻea Wohi o Kaleikini Kealiʻikui Kamehameha o ʻIolani i Kaiwikapu kaui Ka Liholiho Kūnuiākea**. Mediante a creación de alianzas coas principais potencias coloniais do Pacífico, Kamehameha preservou a independencia de Hawai baixo o seu mandato. A figura de Kamehameha destaca especialmente pola súa vehemente defensa dos valores tradicionais hawaianos e do sistema kapu que rexía as leis e a relixión. Tamén é recordado pola *Kānāwai Māmalahoe*, unha lei que protexía os dereitos humanos dos non combatentes en tempos de guerra.

No ano 1871, Kamehameha V estableceu por decreto a festividade do Día Kamehameha, na honra ó rei Kamehameha I. Esta festa séguese a celebrar o 11 de xuño tódolos anos. Asemade, erixiuse unha estatua na súa lembranza en Aliʻiōlani Hale, sede do sistema xudicial de Hawai. Existen outras dúas estatuas idénticas en Kohala e no Capitolio dos Estados Unidos.

## Árbore xenealóxica 

## Liña de tempo 

ImageSize = width:1200 height:auto barincrement:14
PlotArea = top:10 bottom:30 right:130 left:20
AlignBars = justify

DateFormat = yyyy
Period = from:1795 till:1893
TimeAxis = orientation:horizontal
ScaleMajor = unit:year increment:10 start:1795 
ScaleMinor = unit:year increment:5 start:1893 

Colors =
  id:canvas value:rgb(1,1,1)
  id:kam     value:orange
  id:kai     value:green
  id:kal     value:rgb(0.75,0.25,0.25)
  id:eon    value:Black

Backgroundcolors = canvas:canvas

BarData =
  barset:Rulers
  bar:eon

PlotData=
  align:center textcolor:black fontsize:8 mark:(line,black) width:20 shift:(0,-5)
  bar:eon color:eon

  from: 1795   till:    1872   color: kam text:Dinastía Kamehameha
  from: 1872   till:    1874   color: kai text:Dinastía Keōua
  from: 1874   till:    1893   color: kal text:Dinastía Kalākaua

  width:15 align:left fontsize:S shift:(5,-4) anchor:till
  barset:Rulers

  from: 1795 till: 1819 color:kam text:"Kamehameha I"
  from: 1819 till: 1824 color:kam text:"Kamehameha II"
  from: 1824 till: 1854 color:kam text:"Kamehameha III"
  from: 1854 till: 1863 color:kam text:"Kamehameha IV"
  from: 1863 till: 1872 color:kam text:"Kamehameha V"
  from: 1872 till: 1874 color:kai text:"Lunalilo"
  from: 1874 till: 1891 color:kal text:"Kalākaua"
  from: 1891 till: 1893 color:kal text:"Liliʻuokalani"
  barset:skip

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de Kamehameha en Kamehameha Schools 
* Biografía en GoHawaii  
* Janesoceania.com Kamehameha
Imeldo Corral

**Imeldo Corral González**, nado en Ferrol o 7 de xullo de 1889 e finado na mesma cidade o 8 de setembro de 1976, foi un pintor galego.

## Traxectoria
Deixou unha produción de máis de dúas mil obras, sobre todo de paisaxes e mariñas da súa comarca, con títulos como *Mañán de neboeiro*, *Unha corredoira*, *Río de Sáa*, *O Souto*, *Autorretrato*, ''Brétema en San Paulo D'enriba*, *Sol da maña nos castiñeiros*...
Foi membro numerario da Real Academia de Belas Artes do Rosario da Coruña e membro de honra da Sociedad Artística Ferrolana. O concello de Ferrol outorgoulle a Medalla ao Mérito Artístico en 1976.

Estudou aos dezaoito anos un ano de Debuxo na Escola de Artes e Oficios de Ferrol. Logo trasládase a Madrid, onde traballou como copista no Museo do Prado. No entanto, facía debuxos e pinturas en óleo, pastel e acuarela.

Realizou a súa primeira exposición en 1912 en Madrid canda outros pintores galegos da man do Centro Galego de Madrid. Formou parte de dúas exposicións colectivas na Coruña en 1917 e 1918. Ese último ano ten lugar a súa primeira exposición individual, en Madrid.

Nos seguintes anos, seguiu expoñendo en Galicia. Tamén presentou a súa obra en cidades como León ou Barcelona. Chegou a expor en Buenos Aires a través do Centro Galego da capital arxentina. O Museo de Pontevedra ten obra exposta na colección permanente.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alejandro Barreiro. *Del Arte gallego*. Exposición rexional. A Coruña, 1917.
* Estévez Ortega. *Arte Gallego*. Barcelona. Editorial Lux, 1930.
* María Victoria Carballo Calero. *Catálogo de pintura do Museo Provincial de Lugo*. Lugo, 1969.
* *Gran Enciclopedia Gallega*. Vol. 7. Xixón, S. Cañada, Edit., 1974
* Manuel Chamoso Lamas. *«Arte», en Galicia*. Barcelona, Edit. Noguer. 1976.
* Ángel Ilarri Gimeno. *Catálogo do Pazo Museo «Quiñones de León»*. Vigo, Concello, 1978.
* Francisco Pablos. *Pintores gallegos del Novecientos*. A Coruña, Fundación Barrié de la Maza, 1981.
* Francisco Pablos. *Plástica gallega*. Vigo, Caixavigo, 1981.
* Fernando Mon. *Pintura contemporánea en Galicia*. A Coruña, Caixa Galicia, 1987.
* José Leira Domínguez. *Pintura Ferrolana*. SAF, Ferrol, 1987
* Francisco Pablos. *Colección Adriano Marques de Magallanes*. Vigo, Concello, 1992.
* Esperanza Piñeiro e Andrés Gómez. *Historia de la Escuela de Artes y Oficios de Ferrol (1881 - 1930)*. Ferrol, 1994.
* Antón Pulido. *A Nosa Pintura*. Nova Galicia Edicións, Vigo, 2002, edición especial para o Concello de Ferrol.

### Ligazóns externas 
* Biografía en *pintoresgallegos.com
* Óleos de Imeldo Corral
The Pick of Destiny

***The Pick of Destiny*** é o segundo álbum da banda estadounidense de comedy rock Tenacious D, e é a banda sonora da película homónima. Editouse o 14 de novembro de 2006, e está producido por John King, e conta coas colaboracións de Meat Loaf, Ronnie James Dio e Dave Grohl.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas escritos por Jack Black e Kyle Gass, agás as indicadas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web Oficial de Tenacious D
Saint-Nazaire

**Saint-Nazaire**, en bretón **Sant-Nazer** é unha cidade francesa, do departamento de Loira Atlántico, situada no norte do estuario do río Loira.

## Historia
O nome da cidade provén de san Nazario, que viaxou con Celso de Milán e evanxelizou os habitantes da rexión. Os seus corpos foron descubertos preto de Milán en 395.

O burgo primitivo data do século XV. Saint-Nazaire naceu co seu porto e creceu coa construción naval.

En 1808 era unha aldea de pescadores e *lamaneurs* (pilotos que guían os barcos comerciais no estuario), construída sobre un promontorio rochoso onde residían mariñeiros, pescadores, comerciantes e artesáns.

A construción naval comezou no século XVIII nas ribeiras do río Brivet, barrio incorporado ao concello en 1865. Nos anos 1860 implantouse un primeiro estaleiro.

Durante a segunda guerra mundial o exército de ocupación alemán construíu unha base submarina na localización da dársena de Saint-Nazaire, daquelas o único porto do Atlántico oeste capaz de recibir os grandes acoirazados alemáns.

En 1942 e 1943 sucedéronse intensos bombardeos aliados sobre a cidade, quedando esta completamente destruída. Tras a liberación da cidade, o 11 de maio de 1945, foi reconstruída baixo a dirección do arquitecto Noël Lemaresquier.

## O porto
O Porto Atlántico Nantes Saint-Nazaire é o primeiro porto da costa atlántica francesa e o cuarto porto marítimo de Francia.
Cun tráfico exterior anual de 30 millóns de toneladas, acolle cada ano máis de 3.000 barcos mercantís. 
De Saint-Nazaire saen  tres veces por semana os ferris que levan até Xixón os camións de transporte de mercadorías.

## A ponte
360 px|dereita
En 1975 entrou en servizo a ponte colgante que atravesa o estuario do Loira na súa desembocadura, entre Saint-Nazaire e Saint-Brévin. É a ponte máis longa de Francia, cun total de 3356 m e 720 m na súa parte atirantada.
## Cultura
* **Les Escales**, festival de músicas do mundo,que ten lugar no porto de Saint-Nazaire cada mes de agosto dende 1992, coa presenza de grupos de todo o mundo.
## Cidades irmandadas
*, Avilés
*, Saarlouis
*, Sunderland
*, Peillac
*20 px Quebec, Saint-Hubert
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio oficial da cidade (en castelán)
*A ponte de Saint-Nazaire
Luciano Reigosa

**Luciano Reigosa Martín**, nado en Vigo foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de extremo dereita.

## Traxectoria 
Militaba no Real Club Fortuna de Vigo cando este se fusionou co Real Vigo Sporting Club para formar o Real Club Celta de Vigo, pasando a formar parte do primeiro equipo do mesmo, onde compartiría dianteira con Chicha, Gerardito, Luís Correa, Pedro Pinilla e Polo.

Formou parte do Celta que gañou non só o primeiro campionato galego no que participou se non en repetidas ocasión neses anos.

Tamén formou parte o 30 de decembro de 1928 do equipo que inaugurou o campo de Balaídos contra o Real Unión de Irún, encontro que rematou cun contundente 7-0.

Luciano Reigosa tamén defendeu as cores da Selección galega de fútbol, conseguindo goles como o marcado á selección de Lisboa o 7 de xaneiro de 1923

O extremo galego permaneceu no Celta de Vigo durante as primeiras 10 tempadas da historia do club celeste, ao final das cales se lle deu unha merecida homenaxe ante o Deportivo da Coruña na que venceu o club vigués por 1-0, con gol de Valcarcel.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na web *Yo Jugué en el Celta* .
Premio Teodoro Cuesta

O **Premiu Teodoro Cuesta de Poesía** creouse en 1991, dentro des actividades da Casa da Cultura Teodoro Cuesta de Mieres, converténdose en poucos anos no máis prestixioso dos que se celebren en Asturias en poesía.

O Premio leva o nome de quen fora un grande poeta da súa época, Teodoro Cuesta, natural da vila de Mieres, na que naceu o 9 de novembro de 1929, morrendo en Oviedo, o 1 de febreiro de 1895.

A dotación actual deste galardón é de 4.000 €, resultando da colaboración entre a Oficina de Política Lingüística do Principado de Asturias e o Servizo de Normalización Lingüística do Concello de Mieres.

## Gañadores
*1991 *Vida Privada*, de Berta Piñán.
*1992 ''Mares d'añil*, de Lourdes Álvarez e *Cuadernu de Candem Town*, de Alfonso Velázquez.
*1993 *El llibru vieyu*, de Xuan Bello.
*1994 *Como aquella que yeres*, de Lourdes Álvarez.
*1995 *Venti poemes*, de Antón García.
*1996 *Les coraes de la roca*, de Chechu García e Martín López-Vega.
*1997 *Otra edá*, de Pablo Antón Marín Estrada.
*1998 *La mala suerte*, de Esther Prieto.
*1999 *Les inconveniencies de la especie*, de Xuan Santori.
*2000 *Pequeña Europa*, de Xabiero Cayarga.
*2001 *Na mesma piedra*, de Ánxel Álvarez Llano.
*2002 *Pórticu*, de Marta Mori.
*2003 *La danza de la yedra*, de Vanessa Gutiérrez.
*2004 *Tiempu de la espera*, de Marta Mori, e *Países*, de Xelu Gutiérrez Morán.
*2005 *La lluz del nordés*, de Pablo Rodríguez Alonso.
*2006 Pablo Texón e Pablo Rodríguez Medina.
*2007 Miguel Allende e Héctor Pérez Iglesias.
*2008 *Diversa memoria*, de Xosé Anxelu Gutiérrez Morán
*2009 *Cilurnión*, de Ánxel Nava.
*2010 *La ñeve del cuquiellu* Xabiero Cayarga.
*2011 *Testamentu'', de Elías Veiga.

Todos os poemarios están publicados, a excepción do correspondente ao ano 1994, que se incluíu anos máis tarde nunha antoloxía da escritora, e os gañadores ex-aequo de 2006.

## Notas