open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Xesús Canabal

**Xesús Canabal Fuentes**, nado no Amenal (O Pino) en marzo de 1897 e finado en Montevideo o 29 de agosto de 1985, foi un empresario e destacado persoeiro da emigración galega no Uruguai.

## Traxectoria 
[miniatura|300px|Xesús Canabal, [Castelao e Manuel Meilán, Montevideo, 1940.]]
Emigrou cos pais e irmáns en 1910, con trece anos de idade, ao Río da Prata, e comezou a traballar nunha empresa de papelería en Buenos Aires. Foi progresando na firma ata que se fixo cargo da sucursal de Montevideo, pero a crise producida pola primeira guerra mundial obrigou o peche da sucursal uruguaia. Canabal quedou nese país, e en 1921 fundou cos seus irmáns unha empresa de papelería que levaba o seu nome (Jesús Canabal y Hnos.), especializada na produción de sobres da marca *Suevia*. O negocio era próspero, e comezou a mercar empresas do sector no Uruguai e en 1937 pon en funcionamento a súa propia empresa de fabricación de papel, IPUSA, á que se lle engadiu unha nova fábrica en 1948 en El Pando.

En 1956 participou na creación do Banco de Galicia no Uruguai, unha sociedade financeira que tivo unha importante función filantrópica entre a comunidade galega. Tamén nese ano foi presidente do primeiro Congreso da Emigración Galega, celebrado en Buenos Aires en 1956. Foi presidente da Casa de Galicia de Montevideo, da Irmandade Galeguista do Uruguai, do Patronato da Cultura Galega de Montevideo (do que ademais de fundador foi presidente, vicepresidente e tesoureiro en distintas épocas). Foi un dos promotores de *Sempre en Galicia*, a emisión radiofónica da comunidade galega na Prata. Ademais, a proposta de César Alvajar e Ramón Suárez Picallo, foi designado ministro delegado da República no exilio (1958-1962).

## Galardóns e recoñecementos 
* Premio Castelao (1962), outorgado polo Consello de Galiza
* Vieira de Prata (1966), outorgado polo Patronato da Cultura Galega de Montevideo
* Medalla Castelao (1985).
* Fillo predilecto do Pino

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*

* 

### Ligazóns externas
Corbin Bleu

**Corbin Bleu Reivers**, nado o 21 de febreiro de 1989, máis coñecido como **Corbin Bleu**, é un actor, modelo, bailarín e cantante estadounidense. É coñecido polo seu papel en *High School Musical*, a serie de televisión de Discovery Kids chamada *Flight 29 Down* e a película orixinal de Disney Channel titulada *Jump In!*. Tamén ten unha carreira en solitario e lanzou o seu primeiro álbum, *Another Side*, o 1 de maio de 2007. O álbum atinxiu a cifra de 18.000 copias vendidas na primeira semana. Bleu publicou o seu segundo álbum, *Speed of Light*, o 10 de marzo de 2009 nos EUA.

## Notas
Xosé Rubia Barcia

**Xosé Rubia Barcia**, nado en Mugardos o 31 de xullo de 1914 e finado en Santa Monica (California) o 6 de abril de 1997, foi un escritor e crítico literario galego.

## Traxectoria 
Estudou o bacharelato en Ferrol e posteriormente trasladouse a Granada para estudar Filosofía e Letras. En 1935 obtivo a licenciatura de Letras con premio extraordinario. Colaborou no xornal *Política*. Foi agregado da Universidade de Valencia e xefe de redacción da revista *Armas y Letras*, órgano de Milicias de la Cultura. Nos últimos meses da guerra civil española foi xefe de negociado da Subsecretaria de Armamentos do Ministerio da Guerra. Acabada a guerra e logo de pasar por un campo de concentración francés, logrou chegar a Cuba onde deu conferencias e fundou a Escola Libre da Habana e a Academia de Artes Dramáticas. Permaneceu na illa ata 1943, ano en que marchou a Estados Unidos de América para ensinar na Universidade de Princeton, pasando despois a Nova York. En 1944, traballou de comentarista e escritor do programa en español da radio norteamericana da Office of War Information. Ese mesmo ano marchou con Luis Buñuel a Hollywood e traballou como escritor e director de dobraxes nos estudios Warner Brothers. Escribiu con Buñuel guións cinematográficos, tales como, *La novia de los ojos ensangrentados* e *La novia de la medianoche*. En 1945 casou coa actriz Eva López, nos Ánxeles. A partir de 1954 pertenceu ao claustro do Departamento de Español e Portugués da Universidade de California, en Los Ángeles, do que chegou a ser titular en 1961, e desde 1985, profesor emérito de Literatura española.

En 1954 estivo a punto de ser deportado pola "Caza de Bruxas" do senador Joseph McCarthy e ao ano seguinte trasládase a Portugal para ver a súa familia; como llo impediron, trasladase coa súa muller a París.

Obtivo o Premio José Vasconcelos en 1983 e ese mesmo ano foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega.

## Obra 
### Poesía 
* *Noche de Galicia*.
* *Tres en uno*.

### Ensaio 
* *España y IV*.
* *El esperpento y su signo universal*.
* *La Pardo Bazán y Unamuno*.
* *Umbral de sueños*.
* *Poetas españoles en USA*.
* *Lengua y cultura*.
* *Mascarón de proa*.
* *Memoria de España*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
*José Rubia Barcia por Francisco Arias Solís
Maruxa Méndez

**Maruxa Méndez Otero**, nada o 20 de setembro de 1914 en Lavadores (antigo concello, hoxe pertencente a Vigo) e finada en Vigo o 24 de abril de 2005, foi unha costureira e promotora da danza tradicional galega viguesa.

En 1958 creou un coro que a partir de 1963 levaría o nome de Lembranzas Galegas, e ao que máis tarde se lle engadiría unha sección de agrupación folclórica. En 1974 instaurou o costume de facerlle unha ofrenda floral ao Cristo da Vitoria.

Recibiu a Medalla Castelao en 1987 e o título de Viguesa Distinguida en 1988. Leva o seu nome un festival folclórico anual que se celebra no barrio vigués de Lavadores.

Ademais cos rapaces da zona de Santa Clara (Cabral) fundou o grupo Pombiñas, e tamén o Ballet galego Xuvenil.

Foi unha parte activa da sociedade e cultura de Santa Clara.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
**Maruja Méndez, lavadoreña insigne*. Asociación Veciñal, Cultural e Deportiva de Lavadores, Concello de Vigo, 2006.
* "Maruja Méndez Otero. Viguesa Distinguida en 1988" en *Vigueses distinguidos 1985-2011*, páxina 148, Fundación Vigueses Distinguidos, Concello de Vigo, 2012 (en castelán)
Hohenzollern-Sigmaringen

miniatura|Hohenzollern-Sigmaringen

**Hohenzollern-Sigmaringen** foi un estado alemán pertencente ao Sacro Imperio Romano Xermánico xurdido en 1575 como unha partición do condado de Hohenzollern. Aquel ano o condado quedou dividido en catro estados Hohenzollern-Hechingen, Hohenzollern-Haigerloch, Hohenzollern-Hohenzollern e Hohenzollern-Sigmaringen.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Dinastía Hohenzollern
* Sigmaringen
Securitate

A **Securitate**, cuxo nome completo era **Departamentul Securităţii Statului ** (Departamento de Seguridade do Estado), foi a policía secreta durante a época da Romanía comunista. Anteriormente, a policía secreta deste país coñecíase como **Siguranţa statului**, que foi fundada o 30 de agosto de 1948 coa axuda do NKVD soviético. Este corpo foi desmantelado e disolto en decembro de 1989, tras o colapso do réxime e a execución do entón presidente Nicolae Ceauşescu e a súa dona.
A Securitate foi naquel tempo, en proporción co número de habitantes que posuía Romanía, un dos maiores e máis brutais corpos de policía secreta do Bloque do Leste.

## Véxase tamén 
*República Socialista de Romanía
Ramón García Briones

**Ramón García Briones**, nado en Vilagarcía de Arousa o 20 de marzo de 1912 e finado no mesmo concello o 11 de maio de 1991, foi un economista galego coñecido por ser o impulsor de distintos proxectos de mellora das instalacións portuarias desta vila.

## Traxectoria
Traballou como auxiliar administrativo interino na Junta de Obras del Puerto de Vilagarcía de Arousa. Participou da actividade cultural de Vilagarcía e foi amigo de Aquilino Iglesia Alvariño, Celestino Noya ou Luís Viñas Cortegoso. Colaborou nos xornais *La Noche*, *El Correo Gallego*, *Faro de Vigo* e *La Voz de Galicia*, e nas revistas *Vida Marítima*, *La Estafeta Literaria* e *Revista de Economía de Galicia*. En 1975 participou na Asemblea Democrática de Arousa.

## Obras 
* *Plan Comarcal Compostela*.
* *Jesús el Gallego y otros relatos*.

## Recoñecementos 
Recibiu o Premio Pérez Lugín polos seus artigos literarios na prensa diaria e o Premio Enrique Lorenzo. Recibiu a Medalla Castelao en 1987.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Pequena biografía en Xornalistas na Historia de Vilagarcía de Arousa
Club Polideportivo Ejido

O **Club Polideportivo Ejido**, máis coñecido como **Poli Ejido**, foi un club de fútbol español da cidade de El Ejido, na provincia de Almería. Foi fundado en 1969 e durante a tempada 2011–12 o club se atopaba acollido á Lei Concursal debido á paupérrima situación económica da entidade. Nun principio conseguiu evitar o descenso administrativo a Terceira División grazas ao proceso concursal, pero acabou retirándose da competición e descendiendo, despois de chamarse **Poli Ejido 2012 SD**. No verán de 2012 fundouse o Club Deportivo El Ejido 2012 como sucesor do equipo.

## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta celeste, pantalón branco, medias celestes. 
* **Uniforme alternativo**: Camiseta verde pistacho e pantalón negro, medias negras con base e listas verde pistacho.

## Historia 
Na tempada 2011–12 o club atopábase na peor situación económica e deportiva posible xa que encadeaba unha serie de débedas que obrigou a poxar a entidade o 27 de decembro de 2011. O 9 de xaneiro de 2012 o club deu a carta de liberdade a tódolos xogadores ao non facerse efectiva a chegada dun comprador ao club, deixando a este á beira da disolución. Finalmente, o 18 de xaneiro anunciouse a renuncia á súa praza na Segunda División B, respectando os resultados até a data.

## Estadio 
O estadio do Poli Ejido é o **Municipal de Santo Domingo**, inaugurado en 2002 e que ten unha capacidade de 7.870 espectadores. As dimensións do campo de xogo son de 105 × 68 metros. O complexo conta con vestiarios, sala antidopaxe, sala médica, sala de prensa, sala de trofeos, iluminación, megafonía, bar e aseos, e o campo está distribuído en tribuna cuberta, preferencia e fondo novo.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0 
* **Tempadas en 2ª**: 7 
* **Tempadas en 2ªB**: 9
* **Tempadas en 3ª**: 9
* **Mellor posto en Segunda**: 11º (tempada 2006–07)
* **Peor posto en Segunda**: 22º (tempada 2007–08)

## Palmarés 
* **Terceira División de España (2)**: 1995–96, 1999–00.
* Subcampión de Segunda División B (1): 2000–01.
* Subcampión de Terceira División (3): 1990–91, 1997–98, 1998–99.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web non oficial
Centro Internacional da Estampa Contemporánea

O **Centro Internacional da Estampa Contemporánea** (**CIEC**) é unha fundación constituída en Betanzos en 1997 co obxecto de promover e difundir o gravado.

## Orixe 
A Fundación ten o seu xermolo nos cursos internacionais "Gráfica" dirixidos por Jesús Núñez Fernández en Betanzos, celebrados desde 1985. Debido ao éxito destes cursos, especialmente entre estudantes de Belas Artes, propiciou o seu establecemento como escola permanente de arte, con axudas da Deputación da Coruña e do concello de Betanzos.

O centro está localizado na Casa Núñez, edificio modernista deseñado por Rafael González Villar, cunhas instalacións de máis de 1.500 m², que inclúen:

* **Obradoiros**: albergan o material necesario para o desenvolvemento das técnicas gráficas máis comúns: litografía, serigrafía, xilografía, fotografía, técnicas dixitais... Contan con prensas, laboratorios fotográficos, equipos informáticos e reprográficos, almacéns de secado de soportes, e todo tipo de instrumentos para a elaboración e ensino do gravado, e serven de aulas para a realización tanto de cursos monográficos como dun mestrado en Obra Gráfica, dirixido a licenciados en Belas Artes.
* **Biblioteca**: nutrida a base de doazóns e de edicións propias do centro, conta cunha base de datos de documentación e eventos relativos á arte gráfica: bienais, exposicións, convocatorias de premios e concursos...
* **Museo da Estampa Contemporánea**: nado a partir das obras producidas por profesorado e alumnado no marco dos cursos Gráfica, na actualidade, e grazas a doazóns e depósitos realizados tanto por particulares como por institucións, alberga obras de artistas coma Pablo Picasso, Salvador Dalí ou Joan Miró, ademais de tres salas monográficas dedicadas a Jesús Núñez, Luís Seoane e Amadeo Gabino.
* **Sala de exposicións**: albergan mostras de carácter mensual de artistas consagrados e de novos valores. Exhibíronse coleccións de autores coma Le Corbusier, Antoni Clavé, Rafael Canogar, Antonio Saura o Luis Feito.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.fundacionciec.com
Manuel Meilán

**Manuel Meilán Martínez**, nado en Lugo o 18 de xullo de 1904 e finado en Montevideo o 26 de setembro de 1994, foi un dinamizador do galeguismo na comunidade emigrante no Uruguai.

## Traxectoria 
[miniatura|300px|[Xesús Canabal, Castelao e Manuel Meilán, Montevideo, 1940.]]
Para evitar participar na Guerra do Rif emigrou en 1922 a Buenos Aires, onde comezou a traballar no sector comercial. Trabou contacto cun grupo de galeguistas onde estaban Eduardo Blanco Amor, Ramón Suárez Picallo, José Benito Abraira, Lino Pérez e Rodolfo Prada. Formou parte de *El Hogar Gallego*, e comezou a participar na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales.

En 1931 participou na creación do Partido Galeguista na Arxentina, do que foi secretario. En 1934 entrou a traballar nun laboratorio farmacéutico e trasladouse a Montevideo. Participou nos inicios da Irmandade Galeguista do Uruguai con Antón Crestar e da Casa de Galicia do Uruguai. Aliñado co goberno democrático republicano, colaborou en diversos xornais e en sociedades de recadación de fondos para o mantemento do exército e da resistencia republicana. En 1940 ingresou na masonería.

En 1956 participou no primeiro Congreso da Emigración Galega, que se celebrou en Buenos Aires e que tivo como presidente a Xesús Canabal, compañeiro seu da emigración uruguaia e tamén de masonería. Canda el e Alfredo Somoza impulsou as emisións radiofónicas *Sempre en Galicia* (1950), e o Patronato da Cultura Galega de Montevideo (1968). Manuel Meilán xogou un papel moi destacado no nacemento do programa, pois grazas á amizade que tiña cun dos propietarios, conseguiu que Radio Carve albergase o programa. Dirixiu o programa ata a súa morte, en 1994. 

## Recoñecementos 
En 1987 recibiu a Medalla Castelao.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Genrich Altshuller

**Genrich Altshuller** naceu en outubro de 1926 en Tashkent e finado en 1999, foi un inventor ruso.

## Traxectoria
Altshuller estivo na mariña soviética, e debido á súa capacidade inventiva foi nomeado inspector de patentes. Foi aí, que a partir do estudo sistemático das patentes comezou a desenvolver TRIZ. En 1948 escríbelle a Stalin criticando o baixo nivel soviético para desenvolver traballo inventivo e ofrece ao mesmo tempo soluciones utilizando os principios de TRIZ. En resposta é arrestado, torturado e sentenciado a 25 anos en Siberia, onde continúa o desenvolvemento de TRIZ.

Logo da morte de Stalin, en 1954 é liberado e dous anos máis tarde aparece a súa primeira publicación respecto de TRIZ.

En 1994 publicou o libro "And suddenly the inventor appeared" baixo o pseudónimo de "Henry Altov".

Morre en setembro de 1999.

## Libros publicados 
* "And suddenly the inventor Appeared", ISBN 0-9640740-2-8
Real Jaén Club de Fútbol

O **Real Jaén Club de Fútbol** é un club de fútbol da cidade de Xaén, España. Actualmente milita no grupo 9 da Terceira División. Con 71 puntos, cultivados en tres tempadas, o Real Xaén ocupa a 49ª posición na Clasificación histórica de Primeira División.

## Escudo 
O escudo do Real Jaén ten forma semellante a un corazón, aínda que cun pequeno pico cara a arriba. De bordos morado, en fondo branco figura o nome da cidade, sobre as letras **C** e **F** entrelazadas. Na parte superior ten unha coroa, que representa o título de *Real* que ostenta o Jaén.

## Uniforme 
miniatura|Uniforme oficial do Real Jaén na tempada 2001-02, coas cores tradicionais.
* **Uniforme titular**: Camiseta, pantalón e medias brancos, con algúns detalles, reberetes ou ata as mangas en morado.
* **Uniforme alternativo**: Camiseta, pantalón e medias morados, con detalles ou reberetes en branco.
* **Terceiro uniforme**: Como tal non existe, pero ante equipos con pantalón claro e camiseta escura o Real Jaén utiliza a camiseta do primeiro equipamento e os pantalóns e medias da segunda. Ocasionalmente pode ocorrer ao contrario, tendo que vestir a camiseta do segundo equipamento e os pantalóns e medias da primeira.

## Estadio 
[miniatura|esquerda|[Nuevo Estadio de la Victoria durante un partido contra o CD Linares.]]

Inaugurado en 2001, con capacidade para 12.569 persoas. O primeiro partido oficial que se xogou nel, foi o que enfrontou ao Real Jaén co Poli Ejido na 2ª xornada da liga 2001-2002 en Segunda división, sendo o resultado final a vitoria por 3 a 1 do conxunto jiennense.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 3 
* **Tempadas en 2ª**: 16
* **Tempadas en 2ª B**: 31
* **Tempadas en 3ª**: 25 (incluída a 2017/18)
* **Mellor posto na liga**: 14º (1ª División tempadas: 53-54 e 56-57) 
* **Peor posto na liga**: 16º (1ª División tempada 57-58) 
* **Maior goleada conseguida na casa en 1ª**: 6-1 ao Sporting de Gijón (tempada 53-54) 
* **Maior goleada conseguida fora en 1ª**: 1-2 ao RCD Espanyol (tempada 53-54) 
* **Maior goleada encaixada na casa en 1ª**: 2-4 fronte ao Real Madrid (tempada 53-54) 
* **Maior goleada encaixada fora en 1ª**: 7-1 fronte ao Real Madrid (tempada 53-54)

## Xogadores 2009/10 
 (c)

## Palmarés 
### Torneos nacionais 
* **Segunda División de España (2)**: 1952-53, 1955-56
* **Segunda División B de España (2)**: 1995-96, 2012-13
* **Terceira División de España (5)**: 1951-52, 1964-65, 1966-67, 1975-76, 1987-88
* **Copa Federación (2)**: 1952, 2009
* Subcampión da Segunda División B (1): 2008-09
* Subcampión da Terceira División (3): 1943-44, 1945-46, 1946-47

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio Web oficial
* Sitio Web Non oficial 
* Himno
* Resumos dos partidos do Real Jaén C.F.S.A.D
Granada Club de Fútbol

O **Granada Club de Fútbol** é un club de fútbol de España, da cidade de Granada, Andalucía. Fundouse en 1931 e actualmente milita na Liga SmartBank.

Durante a tempada 2009-10 xogou no Grupo IV da Segunda división B, proclamándose campión de grupo. Superou a eliminatoria a dobre partido contra o AD Alcorcón (2-1), ascendendo tras 22 anos. Na tempada 2010-11 terminou en quinta posición e gañou as dúas eliminatorias de play-off, conseguindo o ascenso a Primeira logo de 35 anos.

## Uniforme 
* **Titular**: Camiseta branquivermella a raias horizontais, pantalón azul e medias brancas.
* **Alternativo**: Camiseta azul escura, pantalón azul escuro e medias azuis escuras.
* **Terceiro**: Camiseta branca, pantalón branco e medias brancas.

## Estadio 
O Granada xoga no Estadio Nuevo Los Cármenes, con capacidade para 16.500 espectadores e inaugurado en 1995.

## Traxectoria 
* **Tempadas en 1ª**: 26
* **Tempadas en 2ª**: 34 (incluída a 2022/23)
* **Tempadas en 2ª B**: 22
* **Tempadas en 3ª **: 5
* **Tempadas en 1ª Andaluza**: 0
* **Tempadas en Rexional Preferente**: 0
* **Tempadas en 1ª Rexional**: 1
* **Tempadas en 2ª Rexional**: 1
* **Mellor posto en 1ª**: 6º (tempadas 1971-1972 e 1973-1974)
* **Peor posto en 1ª**: 20º (tempada 2016-17)
* **Maior goleada conseguida en 1ª**: Granada 8-0 Real Oviedo (tempada 1941-42)
* **Maior goleada encaixada en 1ª**: FC Barcelona 8-2 Granada (tempada 1960-61)
* **Máis partidos disputados en 1ª**: Pedro Fernández Cantero (170 partidos)
* **Máis veces vestiu a camiseta do club**: Lina (371 partidos)
* **Máis goles na historia do club**: Rafa (97 goles)
* **Máis partidos adestrou ao equipo**: Joseíto (206 partidos)

## Xogadores 
### Cadro actual 
*Actualizado a 24 de febreiro de 2020*.

## Palmarés 
### Torneos nacionais 
* **Segunda División de España (2):** 1956-57, 1967-68 
* **Segunda División B de España (3):** 1982-83, 1999-00, 2009-10 
* **Terceira División de España (3):** 1933-34, 2003-04, 2005-06
* Subcampión da Segunda División (2): 1940-41, 1965-66
* Subcampión da Segunda División B (2): 1995-96

### Torneos rexionais 
* **Copa de Andalucía (1):** 1971-72

### Distincións individuais 
#### Trofeo Pichichi 
* Porta con 20 goles (tempada 1971-72) en Primeira División
* Rafa con 27 goles (tempada 1955-56) en Segunda División
* Manolo con 31 goles (tempada 1986-87) en Segunda División B

#### Trofeo Zamora 
* Candi (tempada 1954-55) en Segunda División
* Gustavo (tempadas 2003-04 e 2005-06) en Terceira División

## Véxase tamén 
* Granada Club de Fútbol B
### Ligazóns externas 
* Web oficial
Mérida Unión Deportiva

O **Mérida Unión Deportiva** foi un club de fútbol de España, da cidade de Mérida, en Estremadura. Foi fundado en 1990 e foi o sucesor do Club Polideportivo Mérida, do que era filial. Desapareceu en 2013 e os seus dereitos foron adquiridos polo Mérida Asociación Deportiva.

## Historia 
É o sucesor do histórico Club Polideportivo Mérida fundado o 28 de decembro de 1912. O 31 de agosto de 2000 este club desapareceu, tomando a substitución o seu filial fundado en 1990, o **Mérida Promesas**, que pasou a chamarse **Mérida Unión Deportiva**.

O Mérida tomou a substitución e o 16 de xuño de 2001 subiu a Segunda B ao gañar 3-0 ao Torredonjimeno con goles de Ramírez, Juanjo e Santi e con Jorge Gruart na presidencia. Na tempada 01-02 xogou a fase de ascenso a Segunda, sendo eliminado pola SD Compostela. Tras outro descenso a Terceira División na tempada 03-04, toma as rendas do club José Fouto Galván e o Mérida conseguiu o ascenso á Segunda na tempada 04-05. A tempada 07-08 xogou a Fase de ascenso a Segunda, sendo eliminado pola SD Ponferradina.

O club descendeu administrativamente á Terceira División no verán do 2009 por falta de pagamentos aos seus xogadores e tomou as rendas unha Xunta Xestora liderada por Antonio Higuero.

Desapareceu en 2013 e os seus dereitos foron adquiridos polo Mérida Asociación Deportiva.

## Estadio 
## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 0 
* **Tempadas en 2ªB**: 7 
* **Tempadas en 3ª**: 15
* **Tempadas en Rexional**: 1 
* **Mellor posto en Segunda B**: 4º (tempadas: 2001-02 e 2007-08)
* **Peor posto en Segunda B**: 18º (tempada 2003-04)

## Xogadores 2009/10 
 12px|Capitán

## Palmarés 
### Torneos nacionais 
* **Terceira División (2)**: 1999-00, 2004-05
* **Rexional Preferente (1)**: 1990-91
* Subcampión de Terceira División (2): 1997-98, 2000-01

### Torneos rexionais 
* Campión da Fase Rexional da Copa Federación (1)''': 2002-03

## Filial 
O club ten un equipo filial en Primeira Rexional de Estremadura, o Mérida Club de Fútbol. O Mérida CF ademais xestiona varios equipos de canteira, desde escola de iniciación ata xuvenís, e conta con varias escuadras xogando competicións rexionais en categorías inferiores. A súa canteira é unha das mellores de Estremadura, destacando os infantís, os cadetes e os xuvenís.

## Véxase tamén 
*Mérida Asociación Deportiva
A Casiña, Arcos, Cuntis

**A Casiña** é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas. Nos últimos anos a súa poboación segue unha tendencia descendente. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 92 habitantes, dos cales 45 eran homes e 47 eran mulleres.

Dentro da aldea hai varios barrios. A Casiña é o principal e máis céntrico, na ribeira dereita do río Gallo e á esquerda do regato Freixiño. A Esquiza atópase máis ó leste; A Fresca ó norte, na estrada que vai ó Piñeiro; A Sobreiriña ó oeste, na beira dereita do Freixiño, na pista que vai a Loureiro de Abaixo; Furco ou Furco Mau atópase ó suroeste, atravesado polo regato Freixiño; A Devesa sitúase ó sur, xa na ribeira esquerda do río Gallo; e máis ó sur aínda encóntrase A Gándara, onde tamén se sitúa a escola pero xa na parte do lugar de Cornado.

## Patrimonio 
Na Casiña hai seis muíños no río Gallo. Dous na Esquiza, a carón da pista asfaltada que vai cara ao lugar de Ducío; o muíño da Braña grande, xusto no río; o muíño da Veiga do Muíño, preto da ponte da Casiña; o muíño da Devesa, no barrio da Devesa e o muíño da Revoltiña, uns 300 metros máis abaixo da Devesa.

No Rego do Campo hai un lavadoiro cunha imaxe en pedra da virxe de Monserrat, padroa da Casiña. Antigamente poñíase unha mostra dos mellores froitos arredor da imaxe en sinal de agradecemento pola colleita.

## Comunicacións 
A estrada EP-8403 atravesa A Casiña de norte a sur: cara ao norte vaise ó lugar do Piñeiro (a 1&nbsp;km) e finaliza na N-640 preto do lugar da Casa da Cruz (a 2&nbsp;km); cara ó sur vaise en dirección a Cuntis pasando preto dos lugares de Piso e A Anllada, e Furco (a 2&nbsp;km está o cruzamento), finalizando na paraxe do Candán (a 3&nbsp;km), preto do lugar do Porto de Gómez, xa na parroquia de Santa María de Cuntis.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Arcos 
### Parroquias de Cuntis 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cuntis
Trocozoo

|-----
! bgcolor="pink" | Filo
|-----
| 
* **Filo Annelida**
* **Filo Mollusca**
* **Filo Hyolitha †
* **Filo Sipuncula**
* **Filo Nemertea**
|}

Os **Trocozoos** (**Trochozoa''') forman un grupo de varios filos de animais protóstomos, que teñen en común o feito de estar unidos pola presenza nas fases embrionarias de larvas trocóforas, as cales teñen dúas bandas de cilios arredor da metade do seu corpo.

Recentes estudos de ADN parecen confirmar a unidade deste grupo, sendo polo tanto un grupo monofilético e tendo como grupos moi próximos os lofoforados. Esta é a razón pola que se creou un clado que os asocia nun único grupo e que leva o nome de lofotrocozoos.
Ata hai pouco, os artrópodos (insectos e crustáceos) considerábanse posibles parentes próximos dos anélidos, isto estaba baseado no feito de que ámbolos dous grupos están segmentados, pero os artrópodos non posúen larva trocófora e ademais non existen evidencias moleculares que apoien unha estreita relación entre estes grupos.

## Bibliografía 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lofotrocozoos
* Lofoforados

### Ligazóns externas
Club Deportivo Alcoyano

O **Club Deportivo Alcoyano** (en valenciano: *Club Esportiu Alcoià*) é un club de fútbol de España da cidade de Alcoi na provincia de Alacant. Foi fundado en 1929 e milita actualmente no grupo 6 da Terceira división española.

É un dos clubs históricos da Comunidade Valenciana, cunha traxectoria de 4 tempadas en Primeira División e 12 en Segunda. O seu maior logro na Liga é un 10º posto en Primeira na tempada 1947-48.

## Himno 
O himno oficial do club titúlase **La Moral del Alcoyano**, con música de Miguel Peidró e Jaime Lloret e letra de Armando Santacreu, foi composto en 1979 por motivo das vodas de ouro do club. En 2004, coincidindo co 75º aniversario da entidade, modernizouse a música e foi interpretado polo cantante alcoyano José Zamora. Tamén se fixo unha versión coa letra en valenciano.

## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta de franxas branquiazuis, pantalón azul e medias branquiazuis. 
* **Uniforme alternativo**: Camiseta cunha cruz vermella, pantalón vermello e medias vermellas.

## Estadio 
O Club Deportivo Alcoyano xoga os seus partidos no estadio El Collao. El Collao é unha instalación deportiva municipal inaugurada en 1929, con capacidade para 4.500 espectadores e con dimensións de 102 x 65 metros. Debido á súa singular construción, adóitase dicir que é un campo con estilo inglés, e habitualmente presenta boas entradas de público.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 4 
* **Tempadas en 2ª**: 12
* **Tempadas en 2ªB**: 28
* **Tempadas en 3ª**: 31  (Incluída a 2019/20)
* **Posto na Clasificación histórica da Primeira división**: 50º
* **Mellor posto en Primeira**: 10º (tempada 47-48)
* **Peor posto en Primeira**: 15º (tempada 50-51)

## Palmarés 
* **Segunda División de España (3)**: 1944-45, 1946-47, 1949-50
* **Segunda División B de España (1)**: 2008-09
* **Terceira División de España (5)**: 1954-55, 1956-57, 1966-67, 1981-82, 1996-97
* Subcampión de Terceira División (3): 1961-62, 1962-63, 2003-04

## Filial 
O **CD Alcoyano B**, creouse na tempada 2007-08 en Segunda Rexional, conseguindo o ascenso directo esa mesma tempada ao terminar campión do seu grupo. Na actualidade milita en Primeira Rexional. Este filial ten como obxectivo formar aos mozos para que nun futuro poidan dar o salto ao primeiro equipo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
* Escola do Alcoyano
Comisión presidencial para o estudo da ditadura comunista en Romanía

A **Comisión presidencial para o estudo da ditadura comunista en Romanía** (en romanés: Comisia Prezidenţială pentru Analiza Dictaturii Comuniste din România), tamén coñecida coma **A comisión de Tismăneanu** (*Comisia Tismăneanu*), é unha comisión instituída en Romanía polo Presidente Traian Băsescu para investigar o réxime comunista e achegar un informe completo que permita a condena do Comunismo tal e como foi vivido en Romanía.

## Historia
Formada no mes de abril do ano 2006 como un xurado liderado polo analista político Vladimir Tismăneanu, centrouse en examinar as actividades das institucións que impuxeron e perpetuaron a ditatura comunista, "os métodos que fixeron posible os abusos, asasinatos, crimes da ditadura, a violación dos dereitos humanos e o papel dalgunhas figuras políticas no mantemento e funcionamento do réxime totalitario en Romanía".

A comisión presentou o seu informe final no parlamento o 18 de decembro de 2006. Foi adoptado coma documento oficial da presidencia romanesa e publicado na súa web. O informe confirmou a Romanía coma o primeiro país do antigo bloque do leste en condenar oficialmente o réxime comunista. A calidade, conclusións e elección dos membros da Comisión do informe están suxeitos a debate no seo da sociedade romanesa. A partir do 8 de xaneiro de 2007, fixéronse modificacións no informe para corrixir erros e omisións.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Final Report of the Presidential Commission for the Study of the Communist Dictatorship in Romania
Trocófora

[miniatura|**Larva trocófora en visión lateral**

A.- Episfera B.- Hiposfera 1.- [Ganglio nervioso 2.- Placa sincipital 3.- Prototroca 4.- Metatroca 5.- Esbozo mesodérmico 6.- Ano 7.- Protonefridio 8.- Tubo dixestivo 9.- Boca 10.- Blastocele
]]

Unha **trocófora** é un tipo de larva mariña, que posúe dúas bandas de cilios. Debido ao movemento destes cilios crea remuíños na auga que posibilitan o control na dirección dos seus movementos. adicionalmente, estes movementos da auga serven para o achegamento de comida, que pode deste xeito ser máis facilmente capturada, sendo a base principal da súa alimentación o plancto.

O nome de trocófora procede da súa forma de peón, tendo unha clara simetría bilateral e distinguíndose nela as seguintes partes:

* **Episfera**. Hemisferio superior, por riba da prototroca.
* **Hiposfera**. Hemisferio inferior, por baixo da prototroca.
* **Ganglio nervioso**. Masa de células nerviosas da que parten oito nervios meridianos.
* **Placa sincipital**. Penacho de cilios no extremo superior da episfera.
* **Prototroca**. Anel de cilios por riba da boca; a súa vibración contribúe ao movemento da larva.
* **Metatroca**. Anel de cilios por baixo da boca; tamén con función motriz.
* **Tubo dixestivo**. A boca abre aproximadamente no centro da larva e corresponde ao blastóporo embrionario; a continuación hai unha curta farinxe que da ao estómago en forma de saco, ao que segue o intestino e o ano, que abre no polo oposto á placa sincipital.
* **Protonefridios**. Un par de nefridios (órganos excretores).
* **Blastocele**. A cavidade xeral da larva é o blastocele embrionario.

Esta larva atópase tipicamente en varios filos dentro do grupo dos Lophotrochozoa, como os moluscos, anélidos, sipuncúlidos etc. Hai formas parecidas, máis ou menos asimilables á larva trocófora, como a larva pilidio dos nemertinos ou a larva de Müller dos platelmintos (con aparato dixestivo incompleto).

[dereita|miniatura|300px|[Ontoxenia dun Polyplacophora: a primeira imaxe é unha trocófora, a segunda é un estadio de metamorfose e a terceira é un xuvenil dun Polyplacophora.]]

## Bibliografía 
## Véxase tamén 
## Ligazóns externas 
* A orixe das larvas
Lista de illas de Croacia

dereita|miniatura|300px|Mapa das illas croatas.
Croacia conta con 698 illas, 389 illotes e 78 arrecifes, o cal fai do arquipélago croata o segundo máis importante do mar Mediterráneo (despois do grego). As illas de Croacia teñen en total 4058&nbsp;km de costa). Hoxe 47 das 698 illas de Croacia están habitadas, en tanto que nelas reside canto menos unha persoa de forma permanente. Algunhas fontes dan a cifra de 66 illas habitadas pero ese é o número de illas cunha habitación.
As principais actividades económicas nas illas de Croacia son a agricultura (principalmente a viticultura e o cultivo da oliveira), a pesca e o turismo. A economía está relativamente subdesenvolvida e por consecuencia o goberno dá un certo número de axudas e de proteccións grazas ao *Zakon o otocima* a fin de estimular a economía das illas. Estas axudas inclúen descontos no prezo dos ferris ou no das pontes.
[miniatura|O porto da vila de [Hvar (cidade)|Hvar, na illa de Hvar.]]
[miniatura|Unha praia da illa de [Brač.]]
[miniatura|O arquipélago das [Kornati.]]
[miniatura|Un bosque na illa de [Vis (illa)|Vis.]]
[miniatura|A illa de [Rab.]]
[miniatura|Unha [viña na illa de Vis.]]
## As illas
As máis grandes aproximadamente de noroeste a sueste son:
### Costa norte
* As illas Brijuni (son un parque nacional).
* Krk (ten un aeroporto internacional).
* Plavnik.
* Cres.
* Lošinj.
* Ilovik.
* Unije.
* Susak (cun dialecto característico).
* Prvić.
* Sveti Grgur.
* Goli otok (anteriormente coñecida como prisión).
* Rab.
* Pag (coñecida polo seu queixo e o seu sal mariño).
* Olib.
* Silba.
* Premuda.
* Ist.
* Molat.
### Dalmacia norte
* Vir
* Dugi Otok.
* Ugljan.
* Iž.
* Pašman.
* Arquipélago Kornati (parque nacional).
* Krapanj.
* Murter.
* Sestrunj.
* Skarda.
* Zlarin.
### Dalmacia central e sur
* Čiovo.
* Drvenik.
* Šolta.
* Brač (coñecida pola súa canteira de pedra).
* Hvar (zona moi asollada).
* Vis (habitada desde a antiga Grecia, antes base naval).
* Biševo.
* Brusnik.
* Jabuka - unha das illas máis pequenas no mar Adriático, a máis próxima a Italia.
* Svetac.
* Korčula (unha das máis populares).
* Lastovo.
* Mljet (inclúe un parque nacional).
* Illas Elaphiti - Koločep, Lopud, Šipan.
* Lokrum (xusto nas aforas do porto de Dubrovnik).
* Palagruža (pequena, a máis ó sur).
* Žirje.
* Žut.

Todas as illas son turísticas hoxe en día.

Hai dúas penínsulas, tamén, Istria e Pelješac
### Lista por tamaño 
As illas máis grandes, en orde decrecente son: 
# Cres, 405´7&nbsp;km².
# Krk, 405´2&nbsp;km².
# Brač, 396&nbsp;km².
# Hvar, 299´7&nbsp;km².
# Pag, 285&nbsp;km².
# Korčula, 279&nbsp;km².
# Dugi otok, 124&nbsp;km².
# Mljet, 100´4&nbsp;km².
# Rab, 93´6&nbsp;km².
# Vis, 90´3&nbsp;km².
# Lošinj, 74´4&nbsp;km².
# Pašman, 63&nbsp;km².
# Šolta, 51´9&nbsp;km².
# Ugljan, 50´2&nbsp;km².
# Kornat, 50&nbsp;km².
# Lastovo, 46&nbsp;km².
# Brijuni, 36´3&nbsp;km² (grupo).
# Vir, 31´3&nbsp;km².
# Čiovo, 28´8&nbsp;km².
# Olib, 25´6&nbsp;km².
# Murter, 18´7&nbsp;km².
# Unije, 17&nbsp;km².
# Šipan, 16´5&nbsp;km².
# Silba, 15&nbsp;km².

### Lista incompleta de illas
## Notas
Eliyahu M. Goldratt

**Eliyahu Moshe Goldratt**, nado o 31 de marzo de 1948 e finado o 11 de xuño de 2011, foi un físico israelí que se converteu nun gurú da consultoría de empresas, e un dos propoñentes da teoría das restricións. Afirmaba usar o método científico para resolver os problemas das organizacións.

Foi o autor de varios libros escritos en estilo de novela, abordando temas como loxística de produción, loxística de distribución, plan estratéxico, xestión de proxectos, finanzas, mercadotecnia e tecnoloxía da información, entre outros.

O seu libro *The Goal* ("A meta") introduce aspectos da contabilidade e da produtividade criando un novo enfoque de análise chamado "mundo da ganancia" en oposición ao chamado "mundo do custo". É considerada unha obra importante no campo da melloría da produtividade e de toda decisión empresarial centrada nos beneficios.

## Obras 
* *The Goal: A Process of Ongoing Improvement* ("A meta", 1984).
* ''It's Not Luck* ("Non é sorte", 1994).
* *Critical Chain* ("Corrente crítica", 1997).
* *Necessary But Not Sufficient'' ("Necesaria mais non suficiente", 2000).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía en www.toc-goldratt.com .
* Expertos TOC 
* Páxina Web dedicada á TOC .
Terceiro Concilio de Braga

O **terceiro concilio de Braga** tivo lugar en 675, sendo prelado Leodegisius, e baixo o reinado de Vamba.

Foron promulgados oito decretos, todos eles demandando gran simplicidade e un maior respecto cara á relixión tanto por parte dos fieis como do clero.

Os principais acordos tomados foron:

* Non se debe ofrecer en sacrificio leite ou uvas, senón pan e viño mesturado cun pouco de auga nun cáliz; tampouco se debe ofrecer pan mollado no viño.
* En caso de utilizar os obxectos sagrados para fins profanos, os clérigos deben ser excomungados e os relixiosos privados do seu oficio.
* Os sacerdotes non debían ter muller algunha na súa casa, agás as súas nais.
* Os bispos, mentres leven as reliquias dos mártires en procesión, deben camiñar por si mesmos cara á igrexa, e non ser levados nunha cadeira, por diáconos vestidos de branco.
* Non se deben inflixir castigos corporais aos novos eclesiásticos, abades ou sacerdotes, agás en caso de falta grave.
* Non se deben aceptar doazóns para os santos sacramentos, e os reitores das igrexas non deben pedir aos membros da súa parroquia que traballen nas súas propias granxas. En caso de facelo, deben indemnizar á igrexa polo dano feito.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Concilium Bracarense tertium*, texto da *Collectio Hispana Gallica Augustodunensis* (Biblioteca Vaticana, 1341) .
* "Councils of Braga", artigo na *Catholic Encyclopedia* .
Demografía de Dinamarca

A hora de abordar a **demografía de Dinamarca** cómpre ter en conta que moitos dos daneses actuais trazan a súa árbore xenealóxica a partir da poboación xermano-gótica que habitou Dinamarca desde tempos prehistóricos. Con todo, coa inmigración que chegou ao país nos últimos anos, a poboación danesa converteuse en máis heteroxénea.

O dinamarqués é o principal idioma de Dinamarca. Durante as migracións dos Hunos e os eslavos, os daneses instaláronse na península de Xutlandia. Foron expulsados polos nativos e outras tribos de orixe xermánica. Os atacantes deixaron atrás unha chea de barcos, cuxos restos, na actualidade, aínda se están recuperando.

Unha pequena minoría de xermano-parlantes habita hoxe en día no sur de Xutlandia, exactamente no norte de Schleswig. Os duques de Schleswig e Holstein estiveron durante moito tempo baixo as ordes do Santo Imperio Romano, cuestión que se utilizou para manterse independentes. A zona norte de Schleswig entrou a formar parte de Dinamarca co Tratado de Versalles. Hoxe en día gran parte da poboación das zonas fronteirizas fala os dous idiomas.

A maior parte da poboación de orixe inuit habita en Groenlandia; as Illas Feroe teñen unha poboación nórdica que fala a súa propia linguaxe. A educación é obrigatoria desde o sete aos 16 anos e é gratuíta até o nivel universitario. A Igrexa do Pobo Danés está apoiada polo estado e, de acordo cos datos do 2002, un 84,3% dos daneses practican esta relixión. Dinamarca permite a liberdade de cultos. Na actualidade practícanse doce relixións diferentes en todo o país.

## Datos demográficos 
**Poboación** (xullo de 2002): 5&nbsp;336&nbsp;394

**Estrutura de idades** (datos do 2002):
* 0-14 anos: 18% (homes- 505.820; mulleres- 479.815)
* 15-64 anos: 67% (homes- 1&nbsp;802&nbsp;665; mulleres- 1&nbsp;755&nbsp;633)
* 65 anos ou máis: 15% (homes- 330.055; mulleres: 462.406)
**Crecemento da poboación**: 0,31%

**Taxa de nacementos**: 12,16 nacementos/1.000 habitantes.

**Taxa de falecementos**: 11 mortes/1.000 habitantes.

**Taxa neta de emigración**: 1,95 emigrantes/1.000 habitantes.

**Taxa de mortalidade infantil**: 5,11 mortes/1.000 nados vivos

**Esperanza de vida**:
* Total da poboación: 76,54 anos
* Homes: 73,95 anos
* Mulleres: 79,27 anos

**Taxa de fertilidade**: 1,73 fillos/muller

**Grupos étnicos**:
* Escandinavo
* Inuit
* Feroés
* Alemán

**Relixións**: 
* 97% Luteranos
* outros, Protestantes, Católicos Romanos, e outras relixións 3%

**Nivel de alfabetización** (*maiores de 15 anos que poden ler e escribir*): 
* Poboación total: 100%
* Homes: 100%
* Mulleres: 100%
Inimigo do estado

Un **inimigo do Estado** é unha persoa acusada de certos crimes contra o Estado como traizón. Describindo os individuos deste xeito ás veces é unha manifestación de represión política. Por exemplo, un autoritario réxime pode pretender manter seguridade nacional, describindo disisdentes sociais ou políticos coma "inimigos do Estado". Noutros casos, o individuo en cuestión pode ter lexitimamente posto en perigo ao e/ou a súa poboación. Por exemplo, un axente dobre pode vender segredos militares ou de intelixencia que poderían minar a seguridade dunha nación, e, polo tanto, ser considerado non un inimigo de só unha persoa ou entidade dentro dun estado, senón do propio Estado e as entidades nel.
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Inimigo público
Galería de imaxes do castro de Castromao, Celanova

O castro de Castromao está situado no lugar de Castromao, parroquia de Castromao, Celanova.

## Vistas xerais

Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 6.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 10.jpg

## Detalles

Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 1.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 2.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 3.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 4.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 5.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 7.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 8.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 9.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 11.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 12.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 13.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 14.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 15.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 16.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 17.jpg
Ficheiro:Castromao.jpg

## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de castros galegos
*Galería de imaxes de Castromao, Celanova
Galería de imaxes de Castromao, Celanova

Santa María de Castromao é unha parroquia do concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova.

Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 6.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 10.jpg

## Castro de Castromao 

Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 16.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 2.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 13.jpg
Ficheiro:Castromao, Celanova, Galiza 5.jpg

## Véxase tamén 
* Galería de imaxes de Celanova
Sabor salgado

O **sabor salgado** é un dos cinco sabores principais e responde á capacidade específica das papilas gustativas situadas a ambos os dous lados da parte dianteira da lingua. A detección faise mediante canles iónicos capaces de detectar os iones solubles de Na+, K+ e outros metais alcalinos. O sal engadido a un alimento ten efectos potenciadores do seu sabor. Descubriuse a comezos do século XXI que existe un receptor do sabor salgado denominado ENaC (**E**pithelial Sodium (**Na**) **C**hannel).

## Química do salgado 
200px|miniatura|dereita|Puntos específicos da lingua onde se detecta o sabor salgado
Por regra xeral séntese como 'salgado' aquilo que denominamos sales os cales se perciben máis cando son de baixo peso molecular, pola contra os sales con alto peso molecular son principalmente amargos. De todos os xeitos o sal máis corrente na alimentación humana o NaCl en disolucións a baixa concentración é percibido como doce, mentres que a altas concentracións é amargo, isto vén representar un mecanismo complexo de detección sensorial e interpretación de 'o salgado'. Non todos os sales proporcionan un sabor salgado, por exemplo algúns sales de chumbo son doces. Nalgunhas ocasións emprégase o glutamato monosódico como sabor umami (ben próximo ao salgado).

## Alimentos Salgados 
A interrelación existente entre o sabor doce e o salgado púxose de manifesto na abundancia de ingredientes e alimentos opostos nas cociñas tradicionais, no entanto hai investigacións de laboratorio realizadas sobre este aspecto e demostrouse que tamén reacciona e potencia a outros sabores
Comprobouse en experimentos que os bebes adoitan ser indiferentes ou ben rexeitan as solucións salgadas, con todo xa aos 4 meses mostran unha preferencia polo sabor salgado, este é un cambio que lles fai máis aptos para aceptar os alimentos sólidos que terán que inxerir posteriormente. Nas cociñas asiáticas adóitase empregar como condimento de salgado a salsa de soia e a de peixe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Salgadura
* O sabor salgado universal
Izaskun Chinchilla

**Izaskun Chinchilla Moreno**, nada en Madrid en 1975, é unha arquitecta superior pola ETSAM dende o 2001. Aínda que non ten nada construído polo momento, o desenvolvemento teórico de realiza con cada proxecto  é innovador . Por este motivo, incorporouse ao persoal docente de Proxectos na ETSAM en 2007. É unha das poucas arquitectas españolas que rexe o seu propio estudio.

## Traxectoria 
Izaskun Chinchilla está especializada en metodoloxías experimentais e de investigación, polo que dirixe e participa en numerosos obradoiros en moi diferentes lugares da xeografía mundial. Do mesmo xeito, aparece en numerosas publicacións en diferentes idiomas. Os conceptos cos que traballa son exercicios de multidisciplinaridade onde, a través da ecoloxía, a socioloxía ou a ciencia, a arquitectura distanciase do discurso estilístico e reencóntrase coa complexidade da vida no mundo contemporáneo. Algúns dos teoremas arquitectónicos que ela propón son:
*Teorema das * Botellas de Champagne*, co que esta arquitecta explica os perigos aos que se enfronta un colega da profesión cando decide proxectar.
**O conservadorismo fresh*, no que expón que un dos defectos da arquitectura actual é a aparente presentación de propostas con innovacións que se reflicten mediante cores atrevidas, diferentes e novos materiais, sen que supoñan ningunha reflexión arquitectónica real. En palabras dela: *Innovar, aínda que ás veces supoña crear polémica e enfrontarse a novos problemas, é unha maneira de garantir o diálogo e a representatividade social dunha obra*.
**Scaling up & down*, no que Izaskun propón ollar a diferentes escalas, dando ás veces prioridade ás cousas pequenas. Proxectar contra a apatía sensorial e coñecer as armas da cultura dixital en que vivimos para poder traballar de maneira centrífuga, volvendo unha e outra vez á idea despois de ollar o problema dende outros puntos de vista. Deste xeito, mergullándonos na problemática real, poderemos achegar unha ollada diferente das moitas que xa se intentaron con anterioridade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web Oficial .