open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Het sacrament

***Het sacrament*** é un filme belga de 1989 dirixido por Hugo Claus. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 62ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Ann Petersen como Natalie
* Carl Ridders como Claude
* Jan Decleir como Albert
* Hugo Van Den Berghe como Antoine
* An De Donder como Jeanne
* Marc Didden como Gigi
* Chris Lomme como Lotte
* Brit Alen como Tilly
* Linda Schagen Van Leeuwen como Lutje
* Blanka Heirman como Taatje
* Koen Crucke
* Frank Aendenboom como Dee Dee

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 62ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Just Friends (filme de 1993)

***Just Friends*** é un filme belga-neerlandés de 1993 dirixido e producido por Marc-Henri Wajnberg, e escrito por Pierre Sterckx e Alexandre Wajnberg. Está protagonizado por Josse De Pauw, Ann-Gisel Glass, Charles Berling, e Sylvie Milhaud. Ambientado na cidade de Anveres, conta a historia da escena do jazz da década de 1950. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 66ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

A música foi escrita e supervisado por Michel Herr e interpretada polo saxofonista Archie Shepp.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 66ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Le Maître de musique

***Le Maître de musique*** é un filme belga de 1988 dirixido e coescrito por Gérard Corbiau. O filme foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 61ª edición dos premios.

## Personaxes 
* José van Dam como Joachim Dallayrac
* Anne Roussel como Sophie Maurier
* Philippe Volter como Jean Nilson
* Sylvie Fennec como Estelle Fischer
* Patrick Bauchau como Prince Scotti
* Johan Leysen como François Manssaux
* Jean-Louis Sbille como crítico

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Bissezeele

**Bissezeele** (en neerlandés **Bissezele**) é un concello francés do departamento do Norte que forma parte do Flandres francés e está situado no límite das rexións naturais de Houtland e Blootland. Limita cos concellos de Socx, Esquelbecq, Zegerscappel e Crochte. O municipio ten 3,57&nbsp;km e 247 habitantes.

## Historia 
Debido á súa altura relativa, que oscilaba entre os 22 e os 30 metros, Bissezeele converteuse nun bo lugar para fuxir durante as inundacións. Isto fixo importante a zona durante a época celta. Aínda que a propia vila de Bissezele só aparece en fontes históricas en 1067, debeu existir dende ben antes. Nesa primeira mención aparecía como *Bissengesela*, que etimoloxicamente quere dicir "casa do pobo de Bisso", noutra referencia de 1085 figuraba como *Betsingesela* e xa en 1218 *Bissinsela*. Entre os monumentos de Bissezele salienta a igrexa neorománica de Santo Hadrián, construída despois da destrución da igrexa románica en 1857.

* 

MairiedeBissezeele.JPG|A casa do concello de Bissezele 
Eglisebissezeele.JPG|Igrexa de Santo Hadrián de Bissezele 

## Notas
Volanta

A **volanta** é unha arte de pesca fixa, de fondo, de forma rectangular e composta por un só pano, que pode alcanzar unha extensión considerábel.

## Características 
Como quedou dito, está constituída por un só pano de rede. Cálase no fondo e, dependendo do tamaño da malla, pode capturar pescada, xarda, xurelo, chaparena, etc. Segundo o número de pezas de que estea composta, esta arte  pode chegar a medir até 8&nbsp;km de lonxitude ou máis.

En pesca de altura emprégase tamén como arte de deriva.

## Pesca 
A pesca coa volanta consiste en estender e fixar ao fondo do mar unha rede rectangular de grandes dimensións para formar unha barreira ao desprazamento dos peixes que quedan atrapados por enmalle, por embranquiado ou simplemente enganchados. A rede lava chumbos na relinga inferior e cortizas na superior, para conseguir que quede vertical, formando unha «parede» para que enmallen os peixes. Para localizala, desde o barco se fondea unha pequena áncora ou rizón, sinalizándoa cunha boia. Ao cabo dunhas horas o barco volve para recollela. As capturas introdúcense en xeo para a súa conservación.

## Normativa española 
O Goberno de España define a volanta como «unha arte de enmalle fixa ao fondo, de forma rectangular, constituída por varios panos de rede unidos entre si, que se cala mediante un sistema de fondeo, provisto de lastres na relinga inferior e flotadores na superior para mantela en sentido vertical».

A mesma norma establece que o obxectivo principal desta arte é a pesca da pescada, e fixa as súas características técnicas sinalando que:
* As dimensións mínimas das mallas non serán inferiores a 90&nbsp;mm.
* Cada unha das pezas de rede ou panos que compoñen a arte ten unha lonxitude máxima de 50 m, e unha altura máxima de 10 m, e que a lonxitude máxima total da arte non poderá exceder de 7000 m.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (1998): *Artes e aparellos de pesca en Galicia*.

### Outros artigos 
*  Arte de pesca

### Ligazóns externas 
* ISSCFG (International Standard Statistical Classification of Fishing Gear), a clasificación estatística internacional uniforme das artes de pesca da FAO, de gran difusión desde a súa creación en 1971. Está dispoñíbel en:
** Clave ilustrada plurilingüe .
** Descarga completa , , .
Le Grand Paysage d'Alexis Droeven

'''''Le Grand Paysage d'Alexis Droeven''''' é un filme belga de 1981 dirixido por Jean-Jacques Andrien. Estreouse na 31ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, onde acadou a Mención de Honra. Tamén recibiu o Premio André Cavens ó mellor filme. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 54ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Jan Decleir como Jacob
* Nicole Garcia como Elizabeth
* Maurice Garrel como Alexis
* Jerzy Radziwilowicz como Jean-Pierre

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 54ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Daens (filme)

***Daens*** é un filme de 1992 dirixido por Stijn Coninx. É unha coprodución entre Bélxica, Francia e os Países Baixos. Foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 65ª edición dos premios.

## Personaxes 
* Jan Decleir como Adolf Daens
* Gérard Desarthe como Charles Woeste
* Antje de Boeck como Nette Scholliers
* Michael Pas como Jan De Meeter
* Karel Baetens como Jefke
* Julien Schoenaerts como bispo Stillemans
* Wim Meuwissen como Pieter Daens
* Brit Alen como Louise Daens
* Johan Leysen como Schmitt
* Idwig Stéphane como Eugene Borremans
* Jappe Claes como Ponnet
* Frank Vercruyssen como Louis Scholliers
* Matthias Schoenaerts como Wannes Scholliers
* Bart Geyskens como neno do colexio

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 65ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Les noces barbares

***Les noces barbares*** é un filme belga de 1987 dirixido por Marion Hänsel. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 60ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Marianne Basler como Nicole, a nai
* Thierry Frémont como Ludo adolescente
* Yves Cotton como Ludo de neno
* Marie-Ange Dutheil como Mademoisell Rakoff
* André Penvern como Micho
* Frédéric Saurel como Tatar
* Claudine Delvaux como Madame Blanchard
* Jacky Pratoussy como Monsieur Blanchard

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 60ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Aparello

O termo **aparello** pode referirse a:

* Obxecto físico mecánico ou non, constituído por varias pezas combinadas para executar un traballo ou realizar unha función
* Conxunto de órganos que nos animais e plantas concorren para a realización dunha determinada función. Os aparellos respiratorio, circulatorio, dixestivo etc. Neste caso é sinónimo de **aparato**
* **Aparello**, un instrumento utilizado para a pesca.
* **Aparello**, o conxunto de mastros, vergas, cabos e velas que lle permiten a unha embarcación moverse aproveitando o movemento do aire (vento);
* **Aparello**, a forma, estrutura ou disposición construtiva dun muro;
* Conxunto de correas e outros elementos necesarios para cargar, montar ou apoñer unha cabalgadura ou outro animal.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*
Olivier Martinez

**Olivier Martinez**, nado en París o 12 de xaneiro de 1966, é un actor de cinema francés. Acadou a fama grazas a varios filmes franceses como *Un, deux, trois, soleil* (1993), o cal lle valeu o Premio César ó actor máis prometedor, *Le hussard sur le toit* (1995),  e *La camarera del Titanic* (1997). Tamén apareceu en filmes producidos en Hollywood, incluíndo *Before Night Falls* (2000), o filme de suspense erótico *Unfaithful* (2002) e *S.W.A.T.* (2003).

## Véxase tamén
Een vrouw tussen hond en wolf

***Een vrouw tussen hond en wolf*** é un filme franco-belga dirixido por André Delvaux. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1979 e recibiu o Premio André Cavens ó mellor filme. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 52ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Marie-Christine Barrault como Lieve
* Rutger Hauer como Adriaan
* Roger van Hool como François
* Senne Rouffaer como o sacerdote
* Bert André como Slager
* Raf Reymen como Oom Georges
* Hector Camerlynck como tío Odilon
* Mathieu Carrière como soldado de Alemaña
* Yves Robert como Werkman
* Tine Balder como Tante Mélanie
* Jenny Tanghe como Tante Anna
* Greta van Langhendonck como Susanne
* Janine Bischops como Tante Leontien
* Johny Voners como tío Nand
* Marc Bober como Postbode
* Jean-Claude Van Damme (sen acreditar)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 52ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Rubens, schilder en diplomaat

***Rubens, schilder en diplomaat*** é un filme belga de 1977 dirixido por Roland Verhavert. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 50ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Eddy Asselbergs como Olivares
* Robert Borremans como Diego Velázquez
* Eddie Brugman como Peter Pourbus
* Domien De Gruyter como Nicolaas II Rockox
* Johan Leysen como Rubens
* Ann Petersen como Marie de Medicis
* Hugo Van Den Berghe como Adriaan Brouwer
* Frans Van den Brande como Hertog van Lerma
* Joris Van den Eynde como Filipo
* André van den Heuvel como Caravaggio
* Martin Van Zundert como Richelieu
* Lucas Vandervost como Jacob Jordaens

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 50ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Rue Haute

***Rue Haute*** é un filme belga de 1976 dirixido por André Ernotte. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 49ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Annie Cordy como Mimi
* Mort Shuman como Painter David Reinhardt
* Bert Struys como L'homme
* Guy Verda como Gérard
* Anne Marisse como Sandra
* Elliot Tiber como Mike
* Nadia Gary como Valérie
* Raymond Peira como Le docteur

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 49ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
De loteling

***De loteling*** é un filme belga de 1974 dirixido por Roland Verhavert, baseado na novela homónima de Hendrik Conscience. Estreouse na 24ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 47ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Jan Decleir como Jan Braems
* Ansje Beentjes como Katrien
* Gaston Vandermeulen como Grootvader
* Gella Allaert como nai de Katrien
* Bernard Verheyden como Karel
* Idwig Stéphane como Korporaal
* Eddy Asselbergs como Boef (I)
* Leo Madder como Boef (II)
* Denise Zimmerman como Vrouw van kommandant
* Rudi Van Vlaenderen como Dokter
* Johan Vanderbracht como Kommandant
* Gilbert Charles
* Werner Kopers como Maris
* Marieke van Leeuwen como Hoertje

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 47ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Les Tueurs fous

***Les Tueurs fous*** é un filme belga de 1972 dirixido por Boris Szulzinger. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 45ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Georges Aminel como o xournalista
* Georges Aubert
* Marc Audier
* Cristian Barbier como L'ouvrier
* Patricia Cornelis
* Marc de Géorgi
* Marc Delsaert
* Jean Droze
* Daniel Dury
* Franz Gouvy
* Daniel Horowitz
* Hubert Jeuken

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 45ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Paix sur les champs

***Paix sur les champs*** é un filme belga de 1970 dirixido por Jacques Boigelot baseado na novela homónima de Marie Gevers. Foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 43ª edición dos premios.

## Personaxes 
* Christian Barbier como Stanne Vanasche
* Georges Poujouly como Louis
* Claire Wauthion como Lodia
* Héléna Manson como Johanna
* Arlette Schreiber como Rosa
* Nicole Valberg como Julia
* Lucien Raimbourg como Jardinier
* Vandéric como Aloysius
* Marthe Dugard como Soeur Thérésia
* Josi Jolet como Jules
* Irène Vernal como Fine
* Gilbert Charles como Curé

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 43ª edición dos Óscar
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
### Ligazóns externas 
*
Palaver (filme de 1969)

***Palaver*** é un filme belga de 1969 dirixido por Emile Degelin. O filme estreouse na 6ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 42ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Umberto Bettencourt
* Christie Dermie
* Marion Hänsel como Dorpsmeisje
* Jean Kabuta
* Arlette La Haye como Blank meisje
* Grégoire Mulimbi
* Jacques Mulongo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 42ª edición dos Óscar
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
### Ligazóns externas 
*
Le Départ

***Le Départ*** é un filme belga de 1967 dirixido por Jerzy Skolimowski. Está protagonizado por Jean-Pierre Léaud que interpreta o papel dun rapaz novo que está obsesionado con facerse cun Porsche para unha carreira. O filme gañou o Oso de Ouro na 17ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 40ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Jean-Pierre Léaud como Marc
* Catherine-Isabelle Duport como Michèle (acreditada como Catherine Duport)
* Jacqueline Bir como a muller
* Paul Roland como o xefe
* Leon Dony
* Lucien Charbonnier
* Georges Aubrey
* John Dobrynine
* Bernard Graczyk
* Marthe Dugard
* Maxane
* Jacques Courtois
* Paul Frère como Paul Frère
* Paul Delrivière

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 40ª edición dos Óscar
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
### Ligazóns externas 
*
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 43ª edición dos Óscar

Os **seguintes 13 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 43ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Bélxica, Francia, Italia, España e Suíza. Italia acabou gañando o premio co drama *Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto*.

## Propostas 
## Notas
Instituto Curie

miniatura|dereita|Edificio do antigo Instituto Curie

O **Instituto Curie** de París é unha fundación recoñecida como utilidade pública desde 1921. A súa ambición, desde a súa creación por Marie Curie, centrouse en tres misións: investigación, coidado, conservación e transmisión de coñecemento.

Todas as actividades desenvolvidas polo Institut Curie que lle permitan cumprir as súas misións realízanse no marco de 3 entidades: un complexo hospitalario de última xeración en cancoloxía distribuído en tres sitios (París, Orsay e Saint-Cloud), un centro. Centro de investigación de renome internacional onde os investigadores traballan en 88 equipos de investigación e sede da fundación.

O Instituto Curie reúne a 3.586 investigadores, médicos, coidadores, técnicos e persoal administrativo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial do *Institut Curie*
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 44ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Vittorio De Sica, director do filme gañador.]]
Os **seguintes 20 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 44ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Israel, Italia, o Xapón, Suecia e a Unión Soviética. O galardón recaeu sobre Italia, co filme *Il giardino dei Finzi-Contini*, un drama sobre unha familia xudía en Italia.

Bulgaria e o Canadá presentaron filmes por vez primeira para a súa consideración.

## Propostas 
## Notas
Tu me manques

***Tu me manques*** é un filme boliviano de 2019 dirixido por Rodrigo Bellott. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Oscar Martínez como Jorge
* Rossy de Palma como Rosaura
* Fernando Barbosa como Sebastián
* Rick Cosnett como Chase
* Dominic Colón como Alonso
* Ana Asensio como Andrea

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bolivia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 92ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Muralla (filme)

***Muralla*** é un filme boliviano de 2018 dirixido por Rodrigo Patiño. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Juan Carlos Aduviri como Quispe
* Luis Aduviri como Aparapita
* Erika Andia como dona do hostal
* Fernando Arze como Jorge

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bolivia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 91ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Doc - Nelle tue mani

miniatura|Matilde Gioli, unha das protagonistas da serie.
***Doc - Nelle tue mani*** é unha serie de televisión italiana emitiada por Rai 1 dende o 26 de marzo de 2020, dirixida por Jan Maria Michelini e Ciro Visco. A serie baséase na historia real do xefe de servizo hospitalario Pierdante Piccioni quen, ao espertar dun coma producido por un accidente de tránsito ocorrido o 31 de maio de 2013 que lle causou feridas cerebrais, perdeu 12 anos de memoria .

Rodáronse 8 episodios dos 16 previstos, debido á difusión da enfermidade do coronavirus 2019 que interrompeu temporalmente a rodaxe .

## Actores 
* Luca Argentero: Andrea Fanti
* Matilde Gioli: Giulia Giordano
* Gianmarco Saurino: Lorenzo Lazzarini
* Sara Lazzaro: Agnese Tiberi
* Raffaele Esposito: Marco Sardoni
* Alberto Malanchino: Gabriel Kidane
* Silvia Mazzieri: Alba Patrizi
* Pierpaolo Spollon: Riccardo Bonvegna
* Simona Tabasco: Elisa Russo
* Giovanni Scifoni: Enrico Sandri
* Beatrice Grannò: Carolina Fanti
* Pia Lanciotti: Fabrizia Martelli

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Sleat

**Sleat** (en holandés: *Sloten*) é unha cidade do concello de De Fryske Marre en Frisia. Localízase preto do lago Sleattemer, entre De Lemmer e Balk. Con 715 habitantes, é a máis pequena das once cidades frisoas. Dende 1851 ata a reforma municipal de 1984, Sleat tivo o seu propio concello, que limitaba con Gaasterland, Doanjewerstaal e Lemsterland. Logo pertenceu ao municipio de Gaasterlân-Sleat ata o 1 de xaneiro de 2014.

## Historia 
miniatura|esquerda|Sleat en 1664
miniatura|Muíño De Kaai (1755)
miniatura|Igrexa Reformada (1647)
miniatura|Igrexa católica de San Federico (1933)
A orixe de Sleat foi unha fortaleza, propiedade da familia Van Harinxma thoo Slooten, do século XIII construída onde o camiño de Gaasterlân a Doanjewerstâl cruzaba a vía de auga que ía dende Snits ata Teakesyl. Nun documento do 30 de agosto de 1426 xa figuraba como cidade. En 1523 foi a última cidade frisoa en caer en mans dos herdeiros do conde de Holanda. No asedio de Sleat en 1523, no que estaban acampadas tropas frisoas e de Gueldres resultou ferido Jan van Wassenaar, o derradeiro cabaleiro holandés en morrer na loita pola conquista de Frisia. Esta a súa localización privilexida, na vía fluvial que ía de Snits ata o antigo Zuiderzee e que en Sleat cruzaba coa estrada de Alemaña a Starum posibilitaba exercer un control estratéxico sobre a rexión.

Durante a Guerra dos oitenta anos Sleat gozou dunha importante posición clave, os españois intentaron conquistar a cidade agochando homes nun buque de guerra mais a estratexia falloulles. No final da segunda guerra mundial os alemáns voaron a ponte sobre o Ie para evitar o avance das tropas canadenses.

En 1984 Sleat perdeu a súa independencia municipal coa incorporación ao novo concello de Gaasterlân-Sleat ao se fusionar con Gaasterlân. A partir do 1 de xaneiro de 2014, Gaasterlân-Sleat xuntouse con Lemsterlân, Skarsterlân e a vila de Terherne do antigo concello de Boarnsterhim para formaren o novo concello de De Fryske Marren.

Na época contemporánea, Sleat perdeu a súa importancia estratéxica. A cidade atrae agora a moitos deportistas acuáticos e visitantes ocasionais. No lado sur da cidade construíuse un porto deportivo na década de 1970 onde tamén hai algunhas empresas dedicadas aos deportes acuáticos. Tamén hai unha gran fábrica na cidade da empresa Nutreco. E ademais, hai moita gandería na zona que forma unha base moi importante da economía local.

Consérvase case integramente a estrutura orixinal de cidade fortificada. A fortaleza deseñouna Menno van Coehoorn, un coñecido deseñador de fortificacións e que está enterrado no veciño Wikel. A cidade ten forma de cebola, e á propia cidade leva como alcume *sipelstêd* ("cidade cebola").

A cidade é unha dos lugares polos que transcorre a Alvestêdetocht.

## Notas
Campionato Nacional de Montaña (Portugal)

O **Campionato Nacional de Montaña** (en , CNM) é a principal competición de carreiras de montaña en Portugal. Está organizada pola Federación Portuguesa de Automobilismo e Karting.

O campionato consiste en diversas probas nas que cada vehículo toma a saída individualmente para efectuar un mesmo percorrido até unha liña de chegada situada a unha altitude superior á da liña de partida. En cada proba xeralmente realízanse 3 subidas, sendo contabilizados os tempos das 2 mellores subidas para determinar a clasificación final.

O CNM divídese en varias categorías e só as categorías C1 (vehículos de produción: Grupo N, Grupo A, Super 2000, Grupo R e GT's ) e C2 (vehículos de competición - Fórmulas e prototipos deportivos de ata 2000 cc) poden ser campións absolutos. Ademais destes, hai categorías C3 (Grupo X), C4 (Super Cars Ralicross), C5 (Vehículos con homologación FIA caducada) e C6 (Clásicos).

A Subida á Falperra puntúa para o Campionato Europeo de Montaña mentres a Rampa da Covilhã ten puntuado para o Europeo e para a Copa Internacional de Montaña da FIA.

## Historia 
A primeira "rampa" (subida) de montaña en Portugal disputouse o 10 de xuño de 1910 coa Rampa da Pimenteira, situada en Alcântara, cun percorrido de 1500 m e que foi gañada por Estevão de Oliveira Fernandes. Desde esa data realizáronse por todo o país diversas probas do mesmo xénero, como a Rampa da Falperra disputada a partir de 1927.

En 1935 o Automóvel Club de Portugal organizou un campionato nacional de subidas que incluía as do Gradil, Santarém, Buçaco, Guimarães e do Cabo da Roca (disputada na estrada entre Colares e Cascais). Tamén ese ano realizouse en Madeira a 1ª proba automobilística organizada na Illa, coa colaboración técnica do ACP, a Rampa dos Barreiros.

En 1973 a Federación Portuguesa de Automobilismo e Karting entregou os títulos de Campión Nacional de Montaña-Turismo de Serie e Turismo Especial, algo que non volveu ocorrer ata o ano 2000, formando parte as subidas nese tempo do Campionato Nacional de Velocidade.

Desde 2014 o Campionato de Nacional de Montaña está composto por 8 probas.

## Calendario 2020 
A seguinte táboa amosa o calendario programado nun inicio para o 2020. Con todo, a pandemia por coronavirus obrigou a modificalo, adiando as primeiras probas.

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sítio oficial  .
* www.fpak.pt .
Kirstine Meyer

**Kirstine Bjerrum Meyer**, nada en Skærbæk (Dinamarca) o 12 de outubro de 1861 e finada o 28 de setembro de 1941, foi unha física danesa. Foi profesora de secundaria durante moitos anos, ao mesmo tempo que investigaba en física.

## Traxectoria 
Gañou a Medalla de Ouro da Real Academia Danesa de Ciencias e Letras en 1899, polo seu estudo sobre a existencia dunha ecuación xeral de estado para todos os corpos fluídos, un artigo titulado *Om overensstemmende Tilstande hos Stofferne*. Doutorouse en física na Universidade de Copenhague en 1909, converténdose na primeira muller danesa en obter un doutoramento en ciencias naturais. A súa tese, *Tempurbegrebets Udvikling gennem Tiderne* (O desenvolvemento do concepto de temperatura ao longo do tempo), é un estudo da historia do concepto de temperatura.

En 1902 Meyer fundou *Fysisk Tidsskrift*, a revista danesa de física. Foi a súa editora ata 1913.

En 1925, ela recibiu a Tagea Brandt Rejselegat.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mulleres en física
Mark van den Boogaart

**Mark van den Boogaart**, nado en Rotterdam o 3 de setembro de 1985 é un futbolista neerlandés que xoga como centrocampista.

## Traxectoria 
Van den Boogaart comezou a xogar co Feyenoord. Con dezanove anos mudouse a España para xogar co Sevilla FC pero só xogou no terceiro e posteriormente no segundo equipo, o Sevilla Atlético da Segunda División B. Na primeira parte da tempada 2005/06 volveu aos Países Baixos para xogar co FC Dordrecht, onde debutou o 29 de setembro de 2006 nun partido como local contra do Helmond Sport (2-0). Por diversas lesións non xogou máis que tres partidos.

Van den Boogaart xogou como cedido co FC Dordrecht, un acordo co Sevilla FC que se prolongou ata o 31 de xaneiro do 2007. O Sevilla FC quixo que o FC Dordrecht pagase por Van den Boogaart o resto da tempada. Mais como Van den Boogaart case non xogou, o FC Dordrecht non aceptou a oferta e volveu a Sevilla para rematar a tempada co Sevilla Atlético. Con iso ascendeu a través dos play-off á Segunda División A.

Mario Been levouno para o NEC, equipo da máxima división neerlandesa, na tempada 2007/08 pero por unha grave lesión non debutou ata a tempada estar xa a rematar e na tempada 2008/09 non logrou a titularidade.

En 2009 regresou a España para xogar co Real Murcia e ao finalizar a tempada volveu aos Países Baixos xogando co BVV Barendrecht e na tempada 2012/13 xogou co Rijnsburgse Boys para pasar na 2015/16 a xogar co AFC e na tempada 2019-2020 co FC Amsterdamse Bos. 
## Notas
Daphne Jackson

**Daphne Frances Jackson**, nada en Peterborough (Reino Unido) o 23 de setembro de 1936 e finada en Guildford o 8 de febreiro de 1991,  foi unha física nuclear. En 1971 foi a primeira muller profesora de Física no Reino Unido. Recoñecida coa Orde do Imperio Británico en 1987. Un legado tras a súa morte permitiu a fundación da Daphne Jackson Trust.

## Traxectoria 
Daphne Jackson foi á Escola primaria do condado de Peterborough para nenas, desde onde puido postularse para facer Física no Imperial College London. Foi unha das dúas únicas alumnas nun curso de 99 estudantes.

Jackson foi á Universidade de Surrey para estudar Física nuclear, convidada por Lewis Elton ao converterse en xefe do departamento de Física do *Battersea College of Advanced Technology*. Foi profesora alí e obtivo o seu doutoramento no ano 1962.

En 1971, Jackson converteuse na primeira profesora de Física de Gran Bretaña cando foi nomeada pola Universidade de Surrey,á idade de 34 anos

Jackson fixo campaña polos dereitos das mulleres e decepcionouse ao ver que as mulleres con talento quedaban en traballos humildes porque non podían volver a retomar a súa carreira despois dun descanso. En 1985, Jackson ideou un plan para axudar a estas mulleres permitíndolles traballar durante dous anos para que puidesen adaptarse á súa disciplina despois de tomarse un descanso para ter un fillo, ser coidadoras ou simplemente seguir a carreira do seu esposo en lugar da súa propia.

Publicou 55 artigos sobre o uso da física nuclear en medicina. Recoñecida coa Orde do Imperio Británico no ano 1987. Morreu en Guildford en 1991 de cancro, enfermidade que axudaba a combater a través do seu traballo co Instituto de Investigación do Cancro e o Hospital Royal Marsden.

O *Daphne Jackson Trust* foi fundado en 1992, baixo o seu legado, co fin de axudar a moitas persoas talentosas a regresar ás súas carreiras STEM  despois de ter unha familia ou facer unha pausa na súa carreira.

## Notas 
 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mulleres en física
Jesús Gayoso (garda civil)

**Jesús Gayoso Rey**, nado en Mieres (Asturias) en 1971 e finado en Logroño o 27 de marzo de 2020, foi un garda civil galego.

## Traxectoria 
De familia de garda civís de Begonte, a pesar de nacer en Asturias onde o seu pai estaba destinado, criouse na cidade da Coruña. Gayoso ingresou na Academia Xeral Militar en 1991, e obtivo o título de tenente. Despois de traballar en Madrid, axiña se incorporou ao Grupo de Acción Rápida (GAR) da Garda Civil, a unidade de operacións especiais, que ten a súa sede en Logroño, na Rioxa, en 1996, primeiro como tenente e despois como capitán. Asumiu o seu mando en 2014, xa como tenente coronel. Participou en varias misións internacionais do GAR en Afganistán, Tunisia, Mauritania, Turquía ou Honduras.

Como mando dese grupo participou no illamento da vila de Haro durante a pandemia de coronavirus, dado que nesa vila rioxana había unha gran cantidade de casos. Aínda que non estivo directamente no sitio, crese que o contaxio a través de persoas que si estiveron causoulle a Gayoso a enfermidade, e finalmente a morte.

## Notas
Zona Sur (filme)

***Zona Sur*** é un filme boliviano de 2009 dirixido por Juan Carlos Valdivia. Foi filmada na zona sur dos barrios de Calacoto e La Florida, da cidade da Paz, en Bolivia. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 82ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Conta a situación dunha familia de clase alta e como esta lida cos conflitos internos, así como coa súa relación cos seus empregados, que son de orixe indíxena. A historia trata sobre a vida dunha nai de familia divorciada con tres fillos a quen cría pola súa conta. Na súa casa conviven cos seus empregados de raíces aimarás.

## Recoñecementos 
O filme participou en varios festivais internacionais como o de Huelva en España, o do Novo Cinema Latinoamericano da Habana, o Festival Internacional de Cinema de Tokyo e o Festival de Cinema de Sundance de 2010, obtendo neste último os premios a mellor dirección e mellor guión na categoría internacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bolivia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 82ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Jesús Gayoso

O nome de **Jesús Gayoso** pode referirse a:
* **Jesús Gayoso Rey** (1930-1987), político vilalbés, alcalde e deputado no primeiro Parlamento de Galicia.

* **Jesús Gayoso Rey** (1971-2020), tenente coronel da Garda Civil galego.
Olvidados (filme)

***Olvidados*** é un filme boliviano de 2013 escrito por Elia Petridis e dirixido por Carlos Bolado. Conta a historia da represión e os asasinatos asociados coa Operación Cóndor apoiada polos Estados Unidos de América. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Damián Alcázar como José Mendieta
* Rafael Ferro como Sanera
* Carla Ortiz como Lucía
* Tomás Fonzi como Antonio
* Ana Celentano como Andrea
* Eduardo Paxeco como Jorge

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bolivia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 87ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Di buen día a papá

***Di buen día a papá*** é un filme boliviano de 2005 dirixido por Fernando Vargas. É unha coprodución entre Bolivia, a Arxentina e Cuba. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Soledad Ardaya como Ángeles
* Lisa Areno como Lovise
* Elia Arteaga como Juana
* Luis Bredow como Eustáquilo

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bolivia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 78ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Dependencia sexual

***Dependencia sexual*** é un filme boliviano de 2003 dirixido por Rodrigo Bellott. A historia céntrase nas vidas de cinco persoas novas que están empezando a construír a súa identidade sexual. A maioría dos actores non son profesionais. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 76ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bolivia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 76ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Jonás y la ballena rosada

***Jonás y la ballena rosada*** é un filme boliviano-mexicano de 1995 dirixido por Juan Carlos Valdivia. Baséase na novela de 1987 escrita por José Wolfango Montes Vannuci, e conta a historia de Jonas, un fotógrafo que ten unha relación romántica coa súa cuñada.

Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bolivia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 68ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Ja'far al-Sadiq

**Jaʿfar ibn Muḥammad aṣ-Ṣādiq** (en ), nado en Medina o 23 de abril de 702 e finado na mesma cidade o 14 de decembro de 765, foi un estudoso e científico musulmán do século VIII coñecido como **Imam Ja‘far al-Ṣādiq** ou simplemente **as-Sadiq** (o Veraz). Está considerado Imam e fundador da escola de xurisprudencia Ja'fari by Twelver por xiísmo ismailí e a principal figura nas escolas Hanafi e Maliki da xurisprudencia sunnita. Era descendente do califa Ali e de Fatimah, filla de Mahoma por parte do seu pai, Muhammad al-Baqir, e de Abu Bakr as-Siddiq a través de Muhammad ibn Abu Bakr por parte da súa familia materna, Umm Farwah bint al-Qasim. Muhammad ibn Abi Bakr foi criado por Ali, mais non era fillo del. Ali adoitaba dicir: "Muhammad Ibn Abu Bakr é o meu fillo, mais pola liñaxe de Abu Bakr". Al-Sadiq foi o sexto Imam para os Twelvers, está recoñecido pola maioría do xiísmo como Imam, e é venerado no sunnismo como transmisor de hadiths, e polo tanto prominente ulema, e un místico para o sufismo. A pesar do amplo rango de atribucións en numerosas disciplinas relixiosas, non se conservan escritos producidos por Ja'far.

Al-Sadiq herdou a posición de imán do seu pai na súa trintena. Como imán xiíta, al-Sadiq permaneceu alleo dos conflitos políticos que envolvían a rexión, evitando as moitas peticións de apoio que recibía dos rebeldes. Foi vítima de certo acoso dos califas abásidas e foi finalmente, segundo os musulmáns xiítas, envelenado por orde do califa Al-Mansur. Ademais da súa conexión coas escolas sunnitas de xurisprudencia, foi unha figura significativa na formulación da doutrina xiíta. As tradicións conservadas de al-Sadiq son máis numerosas que todos os hadiths rexistrados de todos os demais imáns combinados. Como fundador da xurisprudencia Ja'fari, al-Sadiq tamén elaborou as doutrinas de *Nass* (designación inspirada pola divindade de cada imán polo imán previo) e de *Ismah* (infalibilidade dos imáns), ademais da Taqiyyah.

A cuestión da sucesión despois da morte de al-Sadiq foi causa da división entre o xiísmo que consideraba o seu fillo máis vello, Isma'il (que morrera antes que o seu pai) como o seguinte imán, e os que crían que o seu terceiro fillo Musa al-Kadhim era o imán. O primeiro grupo pasou a ser coñecido como ismailís e o segundo, maior, foi denominado Ja'fari ou Twelvers.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Muhammed Al-Husain Al-Mudaffar, ''Imam Ja'far al-Sadiq*.
*Sayyid Mahdi as-Sadr, *THE AHLUL-BAYT Ethical Role-Models*.
*Mohammad Hussein il Adeeb, *The Brief History of the Fourteen Infallibales''.
*
### Ligazóns externas 
* 
* Ja'far ibn Muhammad (Encyclopædia Britannica)
* Imam al-Sadiq by Shaykh Mohammed al-Husayn al-Muzaffar
* Tawheed al-Mufadhdhal – as dictated by Imam Ja'far as-Sadiq to Al-Mufadhdhal
Pedro Ojeda de la Riva

**Pedro Ojeda de la Riva**, nado en Valladolid en 1918 e finado en Vigo en decembro de 1997, foi un político español.
miniatura|Cruz dos Caídos de Vigo.
## Traxectoria 
Combateu na guerra civil alcanzando o grao de alférez provisional. Foi nomeado delegado provincial de excombatentes de Pontevedra en 1942 e xefe comarcal de Falange de Vigo. Foi o impulsor da Cruz dos Caídos de Vigo, que finalmente se erixiría en 1959, sendo concelleiro co alcalde Tomás Pérez Lorente. Foi director da Mutualidade Siderometalúrxica e delegado de Mutualidades. Foi nomeado administrador do Hospital Xeral de Vigo. Foi presidente da Hermandad de Alféreces Provisionales.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Lamas, Jorge (11/9/2014). "¿No es un monumento fascista?" *La Voz de Galicia* .
American Visa

***American Visa*** é un filme boliviano-mexicano de 2005 escrito e dirixido por Juan Carlos Valdivia. Está ambientado na cidade da Paz, Bolivia. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

Conta a historia de Mario, un profesor inglés retirado no campo boliviano. Deixando a súa carreira, a súa casa, a súa cidade e o seu pasado, ponse en marcha para acadar o seu soño de ver os Estados Unidos.

## Personaxes 
* Demián Bichir como Mario 
* Kate del Castillo como Blanca
* Alberto Etcheverry como Don Antonio
* Jorge Ortiz como tramitador da visa

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bolivia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 79ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Los Andes no creen en Dios

***Los Andes no creen en Dios*** é un filme boliviano de 2007 dirixido por Antonio Eguino. É un drama ambientado nunha vila mineira dos Andes na década de 1920. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios,  mais finalmente foi descualificado.

## Personaxes 
* Diego Bertie como Alfonso Claros
* Carla Ortiz como Claudina Morales
* Milton Cortés como Joaquín Avila
* Jorge Ortiz Sánchez como Genaro
* Shlomit Baytelman como Clota

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bolivia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 80ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Gabinete Numismático da Casa da Moeda de Polonia

O **Gabinete Numismático da Casa da Moeda de Polonia** (en polaco: *Gabinet Numizmatyczny Mennicy Polskiej*) é un museo numismático dependente da ceca pública polaca, sito no número 11 da rúa Waliców, en Varsovia. Desde abril de 2017 o museo está temporalmente pechado ao público.

## Historia 
O Gabinete Numismático da Casa da Moeda de Polonia estableceuse en 1926, baixo a coordinación do numismático e coleccionista de Varsovia Karol Plage, como o seu primeiro conservador. Outras fontes dan como data da súa fundación 1924 ou 1928.

A colección do Gabinete chegou a alcanzar máis de 70.000 pezas, principalmente moedas (tanto circulantes como de colección), aínda que tamén abrangueu numerosas medallas e diversos artefactos, ferramentas e equipamentos utilizados na súa cuñaxe. Outra parte dos seus fondos corresponde aos libros da ceca, nos que quedou constancia de todos os artigos fabricados pola Casa da Moeda de Polonia desde a época do reinado de Stanisław August Poniatowski, fundador da ceca en 1766.
[miniatura|Expositor de [medallas no **Gabinete Numismático da Casa da Moeda de Polonia**]]
Porén, a ocupación alemá en 1939, na segunda guerra mundial, non só provocou a grave deterioración dos edificios da Casa da Moeda, senón tamén a confiscación de metais preciosos e dos fondos do Gabinete Numismático polas autoridades do Terceiro Reich, que foron trasladados a Alemaña e diseminados. Soamente puido conservarse arredor do 10 % dos fondos das coleccións, que foran ocultadas polo daquela conservador W. Terlecki; estes fondos permaneceron desde entón en Polonia. En épocas máis recentes engadiuse á colección unha serie de medallas dedicadas á figura do papa Xoán Paulo II.

Os fondos conservados do Gabinete Numismático da Casa da Moeda de Polonia estiveron expostos na planta baixa dun edificio de oficinas no número 11 da rúa Waliców, en Varsovia, ata o 1 de abril de 2017, cando a instalación pechou ata novo aviso para a realización de labores de inventario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Folga-Januszewska, D. (2012). *Muzea Warszawy. Przewodnik*. Olszanica. Wydawnictwo BOSZ. Páxina 12. ISBN 978-83-7576-159-7

### Outros artigos 
* Lista de museos numismáticos
* Casa da Moeda de Polonia
* Sociedade Numismática Polaca

### Ligazóns externas 
* Sitio web da Casa da Moeda de Polonia
Río Lethes

, *Lete*, 1908]]
Na Grecia antiga, **Lete** ou **Lethe** (en grego antigo λήθη; [ˈlεːt̪ʰεː], grego moderno: [ˈLiθi]) significa literalmente "esquecemento". O antónimo é a palabra grega para "verdade" - Alétheia.

Na mitoloxía grega, Lete é un dos ríos do Hades. Aqueles que bebían a auga ou incluso tocaban a súa auga experimentarían un esquecemento completo.

Lete é tamén unha das náiades, filla da deusa Eris, dama da discordia, irmá de Algos, Limos, Horcos e Ponos .

Algunhas relixións esotéricas ensinaron que había outro río, o Mnemósine, e beber das súas augas recordaríache todo e acadaríase a omnisciencia. Aos iniciados ensinábaselles que se se lles daba a opción de cal río beber despois da morte, deberían beber do Mnemósine en lugar do Lete. Os dous ríos aparecen en varios versos inscritos en placas de ouro a partir do século IV a.C., en Turium, no sur de Península italiana e en todo o mundo grego.

## Río Lete 
O *río Lete* (do grego Λήθη Lếthê, "esquecemento" ou "ocultación") é un río do Hades onde quen bebía das súas augas esquecían as súas vidas pasadas. Logo, Lete comezou a simbolizar o esquecemento.

A súa situación no Inframundo (dominios de Hades) é contraditoria. Nalgunhas versións, Lete está nos Campos Elisios, os seus habitantes quedarían no Paraíso durante 1.000 anos ata que rematou toda a terra deles, logo, bebendo das augas do Lete, esqueceron toda a súa vida e reencarnáronse ou realizaron a metempsicose (reencarnación, en seres da mesma ou outras especies). Noutras versións, Lete estaba no campo de Asfodelos no Inframundo, un lugar de melancolía, onde os mortos non sufrían tormentos. A súa situación máis aceptada está nos Campos Elisios.

### O río Lete na *Divina Comedia* 
Na Divina Comedia, de Dante Alighieri, mestúranse tradicións pagás gregas e tradicións católicas. Na segunda parte da obra, o Purgatorio, Lete aparece como un río de cuxas augas os pecadores tiveron que beber para borrar os seus pecados cometidos, e unha vez borrados polos castigos purificadores do Purgatorio, entrar no ceo.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* «Haides» en Theoi Project .
* «Haides» en Greek Mythology Link .
* Mapa do Hades en Greek Mythology Link .
* Mapa do Hades en www.thanasis.com .
* Mapa do Hades en virgil.org .
Levando áncoras

***Levando áncoras*** (en ) é un filme musical estadounidense de 1945 dirixido por George Sidney, protagonizado por Frank Sinatra, Kathryn Grayson e Gene Kelly e con cancións de Jule Styne e Sammy Cahn. No filme, dous mariños cun permiso de catro días en Hollywood coñecen a un neno e a súa tía, unha moza aspirante a cantante á que os mariños intentan axudar a que consiga unha audición na Metro-Goldwyn-Mayer. Ademais dunha secuencia en que Kelly baila co rato Jerry, de Tom e Jerry, no filme aparecen José Iturbi, Pamela Britton, Dean Stockwell e Sharon McManus.

Foi estreada en galego pola Televisión de Galicia o 11 de xullo de 1990.

## Argumento 
Dous mariños son condecorados polas súas accións de guerra na armada estadounidense. Joe (Kelly) salvou a vida de Clarence (Sinatra), polo que se sente en débeda por el, de xeito que Clarence, máis tímido e apoucado, consegue que Joe lle ensine a lograr unha moza da que se namora, a tía Susie (Grayson).

## Personaxes 
* Frank Sinatra – Clarence “Brooklyn” Doolittle
* Kathryn Grayson – Susan Abbott
* Gene Kelly – Joseph “Joe” Brady
* José Iturbi – El mesmo
* Dean Stockwell – Donald Martin
* Pamela Britton – Girl from Brooklyn
* "Rags" Ragland - Police Sergeant
* Billy Gilbert – Café Manager
* Henry O'Neill - Admiral Hammond
* Carlos Ramirez - Carlos
* Grady Sutton – Bertram Kraler
* Leon Ames – Admiral's Aide
* Sara Berner (sen acreditar) - Jerry Mouse, o rei solitario

## Produción 
O filme foi escrito por Natalie Marcin e Isobel Lennart e dirixido por George Sidney. Foi o primeiro de tres filmes de compañeiros con Kelly e Sinatra, ao que seguiron *Take Me Out To The Ball Game* e *On the Town*, ambos de 1949. A produción tentou mesturar algúns dos elementos de máis éxito de filmes musicais anteriores da MGM, como *Meet Me in St. Louis* (1944).

O filme é lembrado polo número musical en que Gene Kelly baila sen interrupción co rato Jerry, ao que pon voz Sara Berner. O gato Tom aparece brevemente como un mordomo na secuencia supervisada por William Hanna e Joseph Barbera. A animación foi realizada totalmente por Kenneth Muse, Ray Patterson e Ed Barge. Orixinariamente, os produtores querían empregar a Mickey Mouse para a escena. Algunhas fontes indican que inicialmente Walt Disney aceptou prestar a Mickey, mais que Roy Disney rexeitou o acordo. Segundo o libro Bob Thomas sobre Roy Disney, o estudio tiña débedas despois da segunda guerra mundial e estaban centrados en estrear os seus propios filmes nese momento. Segundo Roy, non era un negocio realizar animacións para outras persoas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*