Vermudo Peréz de Traba

**Vermudo Pérez de Traba** nado a finais do s. XI ou principios do XII e finado en 1168, fillo do conde Pedro Froilaz de Traba e da súa primeira esposa, Urraca Froilaz, foi membro da liñaxe máis poderosa da Galiza na Idade Media, tenente en Trastámara, en Faro (A Coruña), en Viseu, e en Seia, propietario de vastos territorios e benfeitor de mosteiros. Tamén aparece transcrito como **Bermudo** ou **Veremundi** no canto de Vermudo, **Peres** en vez de Pérez e **Trava** por Traba.

## Biografía 
Bermudo non tivo título de conde e aparece como *dominus* e tamén como *Vermudo Petriz Galleciae*. A súa presenza consta documentada por primeira vez na documentación o 1 de abril de 1104, co seu irmán, o conde Fernán Pérez de Traba, facendo unha doazón ao Mosteiro de San Xoán de Caaveiro. Serviu a raíña Urraca I e cos seus irmáns xurou lealdade ao seu fillo o rei Afonso VII en Zamora.

O 29 de xullo de 1118, a raíña Urraca, co consentimento do seu fillo Afonso, devolveu a Vermudo e ao seu irmán Fernán os territorios do mosteiro de Sobrado, que o rei Fernando I tomara pola forza en 1050. Poucos anos despois, o 25 de xullo de 1122, concedeu á súa muller Urraca Henriques varias propiedades, incluíndo As Donas, tres aldeas e dous mosteiros.

En 1125, Bermudo aparece en Portugal confirmando a doazón feita pola condesa de Portugal Teresa, ou Tareixa de León, como señor de Viseu aparecendo o seu irmán Fernán como gobernador de Coímbra.

Despois da morte de Teresa, en 1131, Vermudo iniciou unha revolta no Castelo de Seia que non tivo éxito, xa que o infante D. Afonso Henriques foi ao seu encontro coas súas forzas e expulsouno. Vermudo volveu a Galiza, cruzando poucas veces de novo o Río Miño.

En 1138 reconstruíu o Mosteiro de Xanrozo, máis tarde de Nosa Señora das Donas, e despois Mosteiro das Cascas, probabelmente fundado por Froila Vermudes, avó de Vermudo, Este herdara a metade do mosteiro do seu pai, Pedro Froilaz, e o rei Afonso VII, criado con Vermudo, devolveu a outra metade do mosteiro que Pedro Froilaz lle dera, para que Vermudo tivese toda a propiedade. Cedeulle o mosteiro á súa filla Urraca, que entrou de monxa no convento e converteuse na abadesa. En setembro de 1145, Urraca, co consentimento do pai, doouno ao Mosteiro de Sobrado. O mosteiro das Cascas, hoxe en ruínas, con só a igrexa de San Paio, estaba situado no lugar de Nendos en Betanzos.

El e o seu irmán fixeron moitas doazóns ao mosteiro de Sobrado, e en 1142 entregaron as súas propiedades aos monxes do Císter Peregrinou a Terra Santa dúas veces; a primeira vez co irmán en 1147 e despois volveu en 1153, volvendo a Galiza no ano seguinte 1155 como o acredita un documento da venda feita por Adosinda Rodríguez dunha propiedade en Sobrado o 23 de abril de 1155 que consta: *ipso anno presente, cando domnus Vermudis reversus est Hierosalime*.

En 1148 encargou ao abade do Mosteiro de San Xusto de Toxos Outos a construción dun convento na aldea de Nogueirosa, preto de Pontedeume. Este lugar formaba parte das arras que lle entregara á súa muller a infanta Urraca o 25 de xullo de 1122. Xa en 1150, Urraca doou ao abade e ao mosteiro diversos bens coa condición de que ela e catro damas da súa familia fosen admitidas como monxas no convento de Santa María de Nogueirosa.

O 6 de agosto de 1160 Vermudo ingresou como monxe no Mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes. Urraca tamén se retirou ao mosteiro de Nogueirosa en Pontedeume onde morreu en 1173 e foi sepultada na súa igrexa conventual.

## Matrimonio e descendencia 
miniatura|300px|Mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes onde se retirou e foi enterrado Vermudo
Casou máis dunha vez, como el mesmo declara nun documento de 1138, cando fixo a carta de doazón e dote para a súa filla Urraca, monxa do Mosteiro de Cascas.

Dunha das súas primeiras esposas, Teresa Bermudes,  tivo tres fillos:

(Os apelidos Bermudes son tamén transcritos Bermúdez, Vermudes, Vermúdez ou Veremúndez)

* Pedro Bermudes (ou (m. antes de 1147)
* Henrique Bermudes (m. despois de 1151) 
* Mor Bermudes (m. despois de 1192), esposa de Gonçalo Mendes, fillo de Men Rodrigues de Tougues, neto de Rodrigo Froilaz, e de Chamoa Gomes.

Tivo outra esposa chamada Adosinda Gonçalves de quen tivo dúas fillas:

* Ilduara Bermudes
* Ximena Bermudes

Casou arredor de 1122 con Urraca Henriques, infanta de Portugal, filla de Henrique de Borgoña e Teresa de León, coa que tivo seis fillos: 

* Fernán Bermudes (m. despois de 1161), aparece con frecuencia en Portugal para confirmar cartas do seu tío, Afonso Henriques.
* Urraca Bermudes I, monxa e abadesa do Mosteiro das Cascas de Betanzos.
* Soeiro Bermudes (m. 1169), conde, enterrado no mosteiro de Sobrado.
* Teresa Bermudes (mc 1219), enterrada no mosteiro de Sobrado. Era a muller de Fernando Arias (m. 1204), señor de Batisela.
* Sancha Bermudes (m. ca. 1208), casou en 1152 con Soeiro Viegas de Ribadouro, fillo de Egas Moniz, o Aio.
* Urraca Bermudes II (m. despois de 1196), muller de Pedro Beltrán.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Almeida Fernandes, A. de (1978). *«Guimarães, 24 de junho de 1128». Revista Guimarães* (Guimarães: Sociedade Martins Sarmento) (88): 5-145. ISSN 0871-0759. Consultado o 14 de febreiro de 2014. 
* Calderón Medina, Inés (2011). *«La antroponimia de la nobleza leonesa plenomedieval. Un elemento de construcción de identidad y memoria nobiliaria»*. Miscelánea murciana XXXV: 67-88. ISSN 0210-4903.
* Daviña Sáinz, Santiago (1998). *«El monasterio de las Cascas (Betanzos) (I)»*. Anuario Brigantino (Braga: Consello de Betanzos, A Coruña Câmara Municipal de Braga) (21): 77-102. OCLC 72890459. 
* López Morán, Enriqueta (2004). *«El Monacato Femenino Gallego en la Alta Edad Media (La Coruña y Pontevedra)».* Revista Nalgures (A Coruña: Asociación Cultural de Estudios Históricos de Galicia) I: 119-174. ISSN 1885-6349. Arquivado desde o orixinal o 17 de febreiro de 2012. 
* López Sangil, José Luis (2002). *La nobleza altomedieval gallega, la familia Froílaz-Traba.* A Coruña: Toxosoutos, S.L. ISBN 84-95622-68-8. 
* Pallares Méndez, M. C.; Portela Silva, E. (1993).* «Aristocracia y sistema de parentesco en la Galicia de los siglos centrales de la Edad Media: El grupo de los Traba».* Hispania 53 (185): 823-840. ISSN 0018-2141. 
* Sánchez de Mora, Antonio (2003). *La nobleza castellana en la plena Edad Media: el linaje de Lara. Tesis doctoral. Universidad de Sevilla. 
* Torres Sevilla-Quiñones de León, Margarita Cecilia (1999). *Linajes nobiliarios de León y Castilla: Siglos IX-XIII.'' Salamanca: Junta de Castilla y León, Consejería de Educación y Cultura. ISBN 84-7846-781-5. 

### Outros artigos 
* Casa de Traba