open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Illa Karaginsky

**Illa Karaginsky** ou **Illa Karaginskiy** () é unha illa no Golfo Karaginsky do Mar de Bering. O estreito de 40&nbsp;km entre a península de Kamchatka e esta illa chámase o estreito de Litke. Karaginsky Island é un sitio Ramsar.

Malia que a illa está deshabitada, os karagin koryaks viviron tradicionalmente na illa de Karaginskiy. Pastores migratorios aínda viven en refuxios temporais na illa.

A illa ten 101&nbsp;km. de longo e ata 27 lm de largo, cunha superficie de 2.404&nbsp;km². O pico máis alto da illa ten 912 m. A illa Karaginsky está cuberta con vexetación de tundra e bosques de cedros. No verán hai moitas flores.

Actualmente esta illa é popular entre os turistas que queren gozar da vida silvestre.

* 45&nbsp;km ao norte da punta norte da illa de Karaginsky atópase a pequena e estreita **Illa Verkhoturov** (Ostrov Verkhoturova). Ten unha lonxitude de 3´5&nbsp;km e ten un largo medio de 0´5&nbsp;km.

## Administración 
Administrativamente, a Illa Karaginskiy pertence ao Krai de Kamchatka da Federación Rusa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* península de Kamchatka

### Ligazóns externas 
* Google map
* Karaginsky Island Ramsar site
Galina Butyreva

**Galina Butyreva** (en ), nada en Ertom o 12 de setembro de 1944  é unha política, xornalista e escritora komi.

## Traxectoria 
Naceu nunha aldea da República Socialista Soviética dos Komis e estudou maxisterio no Instituto Pedagóxico dos Komi (1966). Logo de graduarse deu clases ata 1968 e posteriormente traballou como redactora de televisión (1968-1986) ata a súa entrada na política como viceministra de Cultura da RSS dos Komis (1986-1991), directora do Centro Cultural Fino-Úgrico da República dos Komis (1992-1993), presidenta do Comité Estatal da República dos Komis para as Nacionalidades (1993-1994), ministra das Nacionalidades da República dos Komis (1994-1995), vicepresidenta para Asuntos Sociais da R. dos Komis(1995-1999). Dende 1997 é editora xefe da revista "Art". En 1996 recibiu a medalla de San Daniel  pola súa promoción da restauración da fe ortodoxa e da diocese dos Komis.

## Actividade literaria 
Escribiu coleccións de poesía en komi e ruso, nos seus poemas utiliza o verso libre, reflectindo os seus sentimentos sobre a vida, a terra komi, a paz.

### Libros 
#### En komi 
* *Пас туй*, 1989 
* *Бог с тобой*, 1994 (bilingüe ruso-komi).    
* *Сёкатö, эзысьö,. донаö…*, 1999
* *Бурö-визьö*, 2005 
* *Лов шы*, 2008
* *Ва визь*, 2010

#### En ruso 
* *Сад друзей* 1997
* *К портрету моей родины*,, 2002
* *Да будет имя Твоё*, 2003.
* *Ритмы реки*, 2004

## Notas
Os productores

***Os productores*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por Mel Brooks que se estreou en 1968. Protagonizada por Zero Mostel e Gene Wilder, foi o filme con maior recadación de 1968 e está considerada como unha das máis grandes comedias estadounidenses de todos os tempos segundo a publicación AFI's 100 years... 100 laughs do American Film Institute. Gañou o óscar ao mellor guión orixinal na 41ª edición dos Oscar. Foi estreado na Televisión de Galicia o 29 de agosto de 1992.

O filme foi o primeiro dirixido por Brooks, que xa tiña un serie de televisión de éxito nese momento, *Get Smart*, cocreada con Buck Henry. O título previsto orixinariamente para o filme era *Springtime for Hitler* (*Primavera para Hitler*), título da obra musical que producen no filme.

## Argumento 
O filme narra a historia dun produtor corrupto de Broadway (Mostel), que coa axuda dun contable tímido e compulsivo (Wilder) planea facerse rico producindo o maior fracaso da historia de Broadway. A obra caracterízase por un humor irreverente apoiado en acentos esaxerados, estereotipos homosexuais e personaxes nazis.

## Notas
Lago hipersalino

[miniatura|O [Lago Assal (Djibuti) é o lago máis salino fóra da Antártida]]

Un **lago hipersalino** é un corpo de auga pechado que contén concentracións altas de cloruro sódico ou outros sales, con niveis salinos que sobrepasasn os da auga de mar (3,5%, é dicir, 35&nbsp;g/L). Nestes ambientes de alta salinidade poden prosperar microbios e crustáceos especializados pero son augas hostís para a maioría das formas de vida. Algunhas desas especies entran en estado dormente cando se desecan, e algunhas especies crese que sobreviviron durante 250 millóns de anos. A auga dos lagos hipersalinos ten unha gran flotabilidade debido ao alto contido de sal.

## Exemplos 
O corpo de auga máis salgada do mundo é a lagoa Don Juan, situada nos Vales secos de McMurdo da  Antártida. O seu volume é duns 3&nbsp;000 m3, pero está cambiando constantemente. A lagoa de Don Juan ten un nivel de salinidade dun 44%, (é dicir, é 12 veces máis salgada que a auga de mar). A súa alta salinidade impide que se conxele incluso con temperaturas polares de -50&nbsp;°C. Hai grandes lagos hipersalinos neses vales antárticos, como o lago Vanda cunha salinidade do 35% (é dicir, 10 veces maior que a do océano). Están cubertos de xeo en inverno.

Fóra da Antártida o lago máis salino é o lago Assal de Djibuti, que ten unha salinidade do 34,8% (unhas 10 veces a do océano). Probablemente os lagos hipersalinos máis coñecidos son o mar Morto (34,2% de salinidade en 2010) e o Gran Lago Salgado (do 5 ao 27% de salinidade variable). O mar Morto que separa Israel de Cisxordania, é o lago hipersalino situado máis por debaixo do nivel do mar e a lagoa Araruama é o lago hipersalino máis grande do mundo. O Gran Lago Salgado, situado en Utah, aínda que ten o triplo da superficie do mar Morto, ten pouca profundidade e experimenta fortes flutuacións do seu nivel, maiores que as do mar Morto. Nos seus niveis menores rexistrados, aproxímase a 7,7 veces a salinidade do mar, pero cando o seu nivel é alto, a súa salinidade baixa a só un pouco máis que a salinidade mariña.

Os lagos hipersalinos encóntranse en todos os continentes, especialmente en rexións áridas e semiáridas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Haloclina
* Halófilo
* Lago salgado
Illa Princess Royal

A **Illa Princess Royal** é a illa máis grande da costa norte da Columbia Británica, Canadá. Localízase entre as enseadas illadas e as illas ao leste do estreito de Hecate na costa da Columbia Británica. Ten 2.251&nbsp;km², é a cuarta illa máis grande da Columbia Británica. A illa foi bautizada en 1788 polo capitán Charles Duncan, pola súa corveta, "Princess Royal".

## Acceso e asentamentos 
A illa está situada nunha zona extremadamente remota da Columbia Británicaa 520&nbsp;km. ao norte de Vancouver e 200&nbsp;km. ao sur de Prince Rupert. Só é accesible en barco ou en avión. O pasaxe interior a ruta de navegación de transbordadores, corre a lo largo do seu flanco oriental, por unha serie de canles que separan a illa do continente. A illa está deshabitada, pero adoitaba ser o fogar da comunidade Surf Inlet, unha cidade mineira de ouro na enseada do mesmo nome (aínda que tamén coñecida como Port Belmont ou Belmont) e Butedale, unha cidade mineira, con fábrica de conservas, pesca e explotación forestal na costa leste da illa. As comunidades máis próximas hoxe son Klemtu, na Illa Swindle e Hartley Bay, na costa continental ao leste da Illa Gil.

## Reservas indias 
As Reserva indíxenas en ou adxacentes á illa Princess Royal son:
* **Reserva India Kahas Nº 7**, na costa oeste de Princess Royal en Barnard Harbour, 16´50 ha. .
* **Reserva India Kayel Nº 8**, na beira oeste da Princess Royal, fronte ao Estreito Campania, 1´60 ha. en .
* **Reserva India Lackzuswadda Nº 9**, nunha illa á entrada de Surf Inlet, na costa suroeste de Princess Royal,  2´20 ha. en .

## Historia 
Doce dos 17 tripulantes do  U.S. Air Force 44-92075 foron achados vivos aquí en 1950, durante o primeiro incidente nuclear da guerra fría. 
right|miniatura|Ruiñas da fábrica de conservas en Butedale

## Xeografía 
A extremidade norte da illa é Point  Trivett, a súa extremidade noroeste é Point  Kingcome.

O río Canoona percorre a parte central da illa, fluíndo cara ao leste ata o mar desde o lago Canoona.

## Ecoloxía e ambiente 
A vida silvestre na illa Princess Royal inclúe o oso de kermode, osos negros, osos grizzly, cervos, lobos e raposos, e poboacións anidadoras de aguias de ouro, aguias calvas, e o murrelet de mármore en perigo de extinción. A vida mariña ao redor da illa inclúe abundante salmón, elefantes mariños, candorcas e marsopas. Princess Royal é un compoñente básico dunha campaña rexional de preservacionismo que abarca a costa norte e central, que foi bautizada como o Gran Bosque do Oso por grupos ambientais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Columbia Británica

### Ligazóns externas 
*Princess Royal Island on BritishColumbia.com
Fiestra anteorbital

[miniatura|A fiestra anteorbital en relación con outras aberturas do cranio no [dinosauro *Massospondylus*.]]
Unha **fiestra anteorbital** ou **ventá anteorbital** é unha abertura no cranio que se encontra diante da órbita ocular. Esta característica do cranio está fundamentalmente asociada cos arcosauros, e apareceu primeiro durante o Triásico. Entre os arcosauros existentes, as aves aínda posúen fiestras anteorbitais, mentres que os crocodilianos as perderon. A súa perda nos crocodilianos crese que está relacionada coas necesidades estruturais dos seus cranios para ter máis forza de trabada e para os comportamentos alimenticios que eles empregan. Nalgunhas especies de arcosauros, a abertura pechouse pero a súa localización aínda está marcada pola existencia dunha depresión ou fosa, na superficie do cranio chamada **fosa anteorbital**.

A fiestra anteorbital alberga un seo paranasal que conflúe coa cápsula nasal adxacente. Aínda que os crocodilianos pecharon as súas fiestras anteorbitais, aínda conservan un seo anteorbital.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Morfoloxía dos arcosauros
Concello de Cuautitlán

**Cuautitlán** é un concello do centro do Estado de México, en México. Limita ao norte con Teoloyucan e Zumpango, ao sur con Tultitlán, ao leste con Tultepec, Nextlalpan, Melchor Ocampo e ao oeste con Tepotzotlán e Cuautitlán Izcalli. A cabeceira municipal é Cuautitlán de Romero Rubio.

## Política e goberno 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ferrocarril Suburbano de la Zona Metropolitana del Valle de México estación Cuautitlán.jpg|O tren suburbano de Cuautitlán

## Notas
Cuautitlán

O topónimo náhuatl **Cuautitlán** (antes escrito **Cuauhtitlán**) significa "Entre as árbores". Pode referirse a:

***Río Cuautitlán**, curso fluvial do estado de México;
***Cuautitlán de García Barragán**, no estado de Xalisco;
***Cuautitlán**, no Estado de México;
***Cuautitlán Izcalli**, no Estado de México;

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Club de Fútbol Cuautitlán**.
N-532

A **N-532** ou **Estrada Nacional 532 Verín - Portugal** é unha vía terrestre con titularidade do Ministerio de Fomento de España que comunica Verín coa fronteira portuguesa. Ten o seu quilómetro cero na vila de Verín, no cruzamento coa N-525. Trátase dunha estrada convencional cun único carril en cada sentido da circulación. Foi creada en 1988 tomando o trazado da antiga C-532 e forma parte da ruta europea E-801.

Desde 2010 debía deixar de ser o acceso principal a Portugal coa entrada en servizo da A-75, que conecta a A-52 coa Raia en Feces de Abaixo, habendo unha autoestrada portuguesa que lle dá continuidade baixo a denominación A24, do mesmo xeito que a propia N-532 coa N-103-5. Porén, o incremento no número de peaxes nas vías de alta capacidade de Portugal, que incluíu a A24, provocou que moitos condutores seguisen a empregar a vella estrada e, por defecto, continuar pola homóloga en Galiza.

## Galería de imaxes

Ficheiro:N-532 Tamaguelos.jpg|N-532 ao seu paso por Tamaguelos
Ficheiro:Enlace A-52 coa N-532.jpg|Enlace da A-52 coa N-532.

## Notas
Cearl de Mercia

**Cearl **(ou **Ceorl**) foi un primitivo rei de Mercia que gobernou a comezos do século VII, até aproximadamente 626.

## Traxectoria 
É o primeiro de Mercia mencionado por Beda na súa *Historia ecclesiastica gentis Anglorum.* Beda era un monxe northumbrio hostil a Mercia, e o historiador Robin Fleming especula que, como "ceorl" significa "rústico" en anglosaxón, o seu nome pode ser un chiste .

A ascendencia de Cearl é descoñecida. Non aparece na xenealoxía real de Mercia; Henrique de Huntingdon no século XII sitúa o seu goberno xusto despois do de Pybba, dicindo que non era o seu fillo, senón un parente.

Beda (2.14) menciónao só de pasada, como o sogro de Edwin de Deira.
Segundo Beda, Edwin casou con Cwenburh (Quenberga), filla de "Cearl, rei dos Mercianos" mentres estaba no exilio, e con el tivo dous fillos, Osfrith e Eadfrith.
Os historiadores sinalaron este matrimonio como proba da independencia de Cearl  respecto do entón rei de Northumbria Aethelfrith, xa que por aquel entón, Edwin era o seu rival e Cearl non casaría a súa filla cun inimigo do seu señor. A *Historia Brittonum* acredita a Penda como o primeiro monarca en separar Mercia de Northumbria, pero se Cearl foi capaz de facer este matrimonio, é probábel que non estivese suxeito ao poder de Northumbria, desenvolvéndose esta dependencia en datas posteriores. O historiador D. P. Kirby especula que quizais Cearl contou coa protección do poderoso rei de Anglia Oriental, Raedwald, e que o posterior exilio de Edwin entre os Anglos Orientais puido ser polo crecente poder de Aethelfrith.

Suxeriuse que a liñaxe de Cearl sufriu un desastre entre a Batalla de Chester ao redor de 616 e a emerxencia do seu sucesor, Penda, fillo de Pybba. De feito,  é posíbel que Cearl estivese implicado naquel conflito, que puido pór fin ao seu dominio en Mercia.

Descoñécese se Cearl reinou ata que Penda se converteu en rei. Penda estaba no poder en 633 (e posibelmente en 626, se a *Crónica anglosaxoa* é correcta). Tamén é descoñecida a relación entre Cearl e Penda, se é que a houbo. Que Cearl casase á súa filla con Edwin ben podería significar que el e Penda eran rivais, xa que Penda se enfrontou e derrotou posteriormente a Edwin en Hatfield Chase, co apoio de Cadwallon de Gwynedd.

Outra proba de rivalidade dinástica entre Cearl e Penda en Penda sería a execución posterior (segundo Beda) de Eadfrith, fillo de Edwin e neto de Cearl. A pesar de que descoñecemos os motivos de Penda, o asasinato de Eadfrith é a miúdo visto como o resultado de presión de Oswald, para o que Eadfrith representaba unha ameaza; tamén é posíbel que Penda considerase que a liñaxe de Eadfrith o fixese inadecuado para usalo como monicreque contra Oswald, xa que podería ameazar a súa propia posición pola súa descendencia de Cearl.

## Notas
Beornwulf de Mercia

**Beornwulf**, finado en 826, foi rei de Mercia, reino situado nas midlands inglesas, entre 823 e 826. O seu curto reinado viu o fin da supremacía de Mercia sobre o resto dos reinos da Heptarquía inglesa.

## Traxectoria 
Un home chamado Beornwulf aparece mencionado como testemuña nun diploma do rei Coenwulf de Mercia en 812 e noutro de Ceolwulf en 823, pero a súa posición nestes diplomas suxire que non era dun rango especialmente elevado. Beornwulf derrocou a Ceolwulf I en 823.

En 825, Beornwulf marchou contra Wessex. Ambos os exércitos atopáronse en Ellandun (actual Wroughton preto de Swindon en Wiltshire). A batalla concluíu cunha desastrosa derrota merciana, e é vista polos historiadores como o fin da supremacía de Mercia en Inglaterra. En 826, o fillo de Ecgberht de Wessex, Aethelwulf invadiu Kent e expulsou do trono ao seu rei Baldred, aliado de Mercia.

Ante estes acontecementos, a hexemonía de Mercia sobre o sur de Inglaterra debilitouse rapidamente. Essex e Sussex declaráronse leais a Ecgberht; e os Anglos Orientais solicitaron a Ecgberht a súa protección fronte a Mercia ese mesmo ano. Beornwulf resultou morto nunha batalla contra estes anglos cando tentaba sufocar a rebelión.

Beornwulf reconstruíu a abadía de San Pedro (posteriormente Catedral de Gloucester) e presidiu dous sínodos en Clofesho (un lugar descoñecido nas inmediacións de Londres) xunto ao arcebispo Wulfred de Canterbury, en 824 e 825. Un diploma de Kent, datado en marzo de 826, no terceiro ano de reinado de Beornwulf, indícanos que Beornwulf aínda tiña autoridade na zona en marzo de 826 – S1267. Só se coñecen 25 exemplares de moedas cuñadas durante o seu reinado.

## Notas 
## Véxase tamén
Creoda de Mercia

**Creoda** (Cryda ou Crida), nado e finado no século VI puido ser o primeiro rei do reino anglosaxón de Mercia, gobernando cara ao fin do século VI.

## Traxectoria 
Malia aparecer mencionado nunha xenealoxía na *Crónica anglosaxoa*, a Creoda non se lle concede o título de rei. A súa existencia é discutida por algúns eruditos. Barbara Yorke escribiu: "Aínda é posíbel que algunha clase de lista de reis puidese ser a fonte da información (aínda que as listas de Worcester empezan con Penda), estas entradas poderían ser nada máis que intelixentes exercicios de suposición baseados nos nomes derivados de Beda e da xenealoxía de Æthelred, mentres que as datas parecen estaren influídas por unha entrada na Crónica anglosaxoa para a morte dun Creoda de Wesex..As fontes sobreviventes permítennos dicir con seguridade pouco máis que o reino de Mercia xa existía a finais do século VI".

A opinión de Yorke  foi compartida polo Profesor de Historia Medieval Nicholas Brooks, que escribiu: "A pesar da tentativa de defensa do Profesor Davies sobre a historicidade deste material, non pode afirmarse con certeza que o que hai tras esas entradas dispersas nas obras de Henrique de Huntingdon, Roger de Wendover e Mateu de París sexa algo máis importante que meras conxecturas enxeñosas dun monxe inglés, quizais dunha época tan posterior como de comezos do século XII, partindo dos nomes dispoñíbeis en Beda, a xenealoxía real Mercia e a Crónica anglosaxoa. Con esta interpretación non sería sorprendente que eles encaixasen máis ou menos os fragmentos de información que temos na historia temperá de Mercia; pois o compilador destas entradas pode ter acceso ás mesmas fontes que están dispoñíbeis para nós".

A suxestión que Creoda era un rei de Mercia pode atoparse na *Historia Anglorum*, escrita por Henrique de Huntingdon na primeira metade do século XII. A presunta morte de Creoda foi reportada por Henrique de Huntingdon como sucedida en 593, pero parece estar baseada nunha confusión, porque nese ano se especifica a morte dun home chamado Crida, pero o contexto suxire que o falecido era de Wessex e non de Mercia.

## Notas
A.C. Doukas

O **A.C. Doukas** (en grego: Αθλητικός Σύλλογος Εκπαιδευτηρίων Δούκα / Α.Σ.Ε.Δ.), é un equipo profesional de baloncesto grego da cidade de Atenas, que compite na A2 Ethniki, segunda máxima categoría helena. Disputa os seus partidos como local no Dais Gymnasium, con capacidade para 1.200 espectadores.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Ümer İpçi

**Ümer Ipçi**, nado en Bağçasaray en 1897 e finado en Tomsk o 11 de xaneiro de 1955, foi un actor, director de teatro e escritor tártaro de Crimea.

## Traxectoria 
Fillo dun pequeno comerciante recibu a súa educación primaria na escola local, a partir de 1914 continuou os seus estudos na madrasa "Galiya" de Ufa. En 1917 volveu a Crimea e exerceu durante varios anos como profesor.

Traballou despois como actor, director de teatro, e desde 1928 foi director do Teatro Estatal dos Tártaros de Crimea   . Ao tempo colaborou co xornal *Enli Dunya*. Acusado en 1937 de "nacionalismo" pasou 12 anos na cadea. En 1949, ano no que remataba a súa condena, enviárono ao hospital; psiquiátrico da cidade de Tomsk, onde morreu uns anos despois.

## Actividade literaria 
Comezou a escribir poesía, o seu primeiro poema foi "Madrasa" en 1915. Pero sobre todo foi coñecido como dramaturgo, o creador da dramaturxia dos tártaros de Crimea  , as súas obras teatrais "Faişe" (1923), "Alim" (1925) "Nenkecan hanım" (1926) cubriu acontecementos históricos da vida do pobo tártaro de Crimea. Na prensa da década de 1930 hai referencias a que escribiu cando menos tres novelas pero os manuscritos desapareceron tras a represión contra os tártaros de Crimea  . 
### Libros 
* *Kürеş* (relatos,&nbsp; 1927)
* *Azat halq* (teatro 1927)
* *Ayınıqlar* (teatro, 1930)
* *Duşman* (teatro, 1935.)

## Notas
Guille Rubio

**Guillermo "Guille" Rubio Vergara** (tamén **Guillem**), nado o 14 de outubro de 1982 en Barcelona, Cataluña, é un ex xogador profesional español de baloncesto. Actualmente xoga para o Covirán Granada da Liga LEB Ouro, no que xoga na posición de ala-pivote ou pivote cunha altura de 2,02 metros.

## Traxectoria 
### Clubs 
*  Bàsquet Manresa (ACB, 1999) 
*  Vic (EBA, 2000–2001) 
*  Bàsquet Manresa (LEB, 2000–2001) 
*  Valls Fèlix Hotel (LEB 2, 2001–2003) 
*  Plasencia (LEB, 2003–2004) 
*  Ricoh Manresa (ACB, 2004–2009) 
*  Unicaja Málaga (ACB / Euroliga, 2009–2011) 
*  Banca Cívica (ACB, 2011–2012) 
*  Lagun Aro GBC (ACB,2012–2013) 
*  Tuenti Móvil Estudiantes (ACB, 2013–2014) 
*  CB Valladolid (LEB, 2014) 
*  Koroivos Amaliadas (A1 Ethniki, 2014−2015) 
*  VEF Rīga (LBL / VTB, 2015−2016) 
*  Doukas (A2 Ethniki, 2016−2017) 
*  Cafés Candelas Breogán (LEB, 2017−2018)
*  Fundación CB Granada (LEB, 2018−2020)

## Palmarés 
* Liga LEB (2007)
* Xogador da Xornada da ACB (Xornada 34, 2009)
* Xogador da Xornada da ACB (Xornada 4, 2014)
* Medalla de Prata no Eurobasket sub-20 (2002)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en acb.com
* Ficha en feb.es
Ceolwulf I de Mercia

**Ceolwulf** foi un rei  de Mercia, Anglia Oriental e Kent, entre 821 e 823. Era irmán  de Cœnwulf, o seu predecesor, e foi deposto por Beornwulf.

## Traxectoria 
Guillerme de Malmesbury declarou que, despois de Coenwulf: "o reino dos mercianos en declive, e se podo utilizar a expresión, case inerte, non produciu nada digno de conmemoración histórica". De feito, Mercia tivo un momento de gloria do que Guillerme non foi consciente. Indicando o ano 822, os ‘Annales Cambriae' rexistran: "A fortaleza de Degannwy (en Gwynedd) foi destruída polos saxóns e eles tomaron o reino de Powys baixo o seu mando".

Un diploma posterior describe unha situación turbulenta durante o reinado de Ceolwulf: "Despois da morte de Coenwulf, rei dos mercianos, producíronse moitos desacordos e innumerábeis disputas entre persoas principais de toda clase – reis, bispos, e ministros das igrexas de Deus- acerca de todo tipo de asuntos seculares". En 823, nalgún momento despois do 26 de maio, en cuxa data concedeu terreos ao arcebispo Wulfred a cambio dun barco de ouro e prata, Ceolwulf foi derrocado e substituído por Beornwulf, cuxa ascendencia nos é descoñecida.

Ceolwulf gobernara Kent directamente – nos seus dous diplomas aparece mencionado como ‘rei dos mercianos e dos homes de Kent'. Beornwulf colocaría un parente seu, Baldred, no trono de Kent.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Ceolwulf en *Prosopography of Anglo-Saxon England* .
Zemlya Vilcheka

**Zemlya Vilcheka** (en , ), é unha grande illa localizada que forma parte da Terra de Francisco Xosé, Rusia.

## Historia 
Esta grande illa chámase así polo conde austro-húngaro Johann Nepomuk Wilczek.. O conde Hans Wilczek era o patrocinador máis importante da Expedición Austro-Húngara do Polo Norte á Terra de Francisco Xosé.

Cabo Geller foi o lugar de invernada para dous dos membros da Expedición Welle de 1899 esperando o regreso do seu equipo do polo.

Esta illa non debe ser confundida coa pequena Illa Wilczek, "Остров Вильчека", situada ao suroeste da illa Salm, tamén no grupo de Francisco Xosé e nomeada pola mesma persoa.

## Xeografía 
Wilczek é a segunda illa máis grande do arquipélago Francisco Xosé. É case completamente glaciar excepto por dúas áreas estreitas ao longo das súas ribeiras occidentais. O punto máis alto da illa ten 606 m..

O Cabo Ganza (*Mys Ganza*) é o cabo máis occidental de Wilczek. A canle ao oeste, entre Wilczek e Gallya, é coñecido como *Avstriyskyy Proliv* (Австрийский пролив).

### Glaciares e cúpulas de xeo 
A Kupol Arktirazvedki (Купол Арктиразведки), cúpula de xeo cobre a parte nordés da illa. No lado occidental da cúpula de xeo Arktirazvedki hai dous glaciares, o Glaciar Stremitelny *(Lednik Stremitel’nyy)* "Glaciar corredor", ao oeste do cal flúe o Glaciar Molochny *(Lednik Molochnyy)* "Glaciar lácteo", ambos rematan na costa norte.

Máis ao sur a cúpula de xeo de *Kupol Tindalya* (Купол Тиндаля), chamado así polo glaciólogo irlandés John Tyndall, cobre a área central do leste da illa. Ao sueste dela flúe o Glaciar Znamenity (*Lednik Znamenityy*), que remata na costa sur, ao leste da cúpula de xeo o *Kupol Oblachnyy* (Купол Облачный) está situado no extremo sur da illa.

### Illas menores adxacentes 
A costa da illa está bordeada por varias illas e illotes ribeiregos, sendo os principais:

* **illa Klagenfurt** (Остров Клагенфурт), unha pequena illa localizada a uns 9&nbsp;km da costa, fronte á baía da costa meridional. Esta illa debe o seu nome a Klagenfurt (en esloveno: Celovec), a capital do estado de Carintia.
* **illotes Gorbunova** (Острова Горбунова; *Ostrova Gorbunova*), dous pequenos illotes localizados a menos de 1&nbsp;km da costa, fronte a un dos cabos do tramo central da costa oriental (), chamados así en honor ao naturalista ruso Gregory Petrovich Gorbunov (1894-1938).
* un grupo de catro illotes situados a 1´5&nbsp;km da costa, fronte ao cabo máis meridional da illa, chamados (de NE a SW): 
:* **illote Derevyannyy** (Остров Деревянный; *Ostrov Derevyannyy*);. 
:* **illote Davis** (Остров Дауэс; Ostrov Daues*), nomeado en honor do navegante da Antártida John King Davis. 
:* **illote Mak-Nulta** (Остров Мак-Нульта; *Ostrov Mak-Nulta*); 
:* **illote Tillo** (Остров Тилло, *Ostrov Tillo''), nomeado en honor do cartógrafo ucraíno Oleksiy Tillo (1839-1900). Esta illa non debe confundirse coa illa Tillo do mar de Kara.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Terra de Francisco Xosé

### Ligazóns externas
*Wilczek Land Weather Pattern
*Wüllerstorf Mountains
Concello de Coacalco de Berriozábal

**Coacalco de Berriozábal** é un concello do norte do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Tultitlán, Ecatepec de Morelos e a Cidade de México.

## Topónimo 
Coacalco identifícase co nome na lingua náhuatl de **Coacalco** (cfr. nahuatl **Coa**tl, (serpe), **cal**li (casa), e o sufixo de lugar -**co**) e que significa 'lugar da casa da serpe'., lugar onde goberna a autoridade máis importante da municipalidade.

## Demografía 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Palacio Municipal de Coacalco.jpg|Pazo do concello de Coacalco de Berriózabal.
Ficheiro:Parroquia de San Francisco Coacalco.jpg|Igrexa de San Francisco Coacalco.
Ficheiro:Vialidad López Portillo.jpg|Estrada López Portillo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Coacalco de Berriózabal INEGI, 2009.
Mukaghali Makatayev

**Mukaghali Makatayev**, nado en Karasaz o 9 de febreiro de 1931 e finado en Almati o 27 de marzo de 1976, foi un  poeta escritor e tradutor kazako.

## Traxectoria 
Naceu nunha aldea da provincia de Almati, estudou filoloxía da Universidade Estatal de Kazakhstán e entre 1952 e 1969 traballou nun instituto como profesor de lingua rusa (1954-57) locutor na radio kazaka (1957), dirixiu o xornal *Советтік шекара* (1960-62) e foi colaborador literario de diversas revistas, como *Мәдениет және Тұрмыс* ou *Жұлдыз*. En 1970 entrou na Unión de Escritores  de Kazakhstán. En 1973—1974 estudou no Instituto das Artes e Letras de Moscova.

Publicou as súas primeiras obras poéticas en 1948, e a fama veulle co seu poema  *Аппассионата* (1962). *Ленин* (1964) e *Мавр*  (1970) son poesías dedicadas devotamente ás figuras de Lenin e Marx. Entre as súas coleccións de poesía salientan *Армысыңдар достар* (1966), *Қарлығашым келдің бе?* (1968), *Дариға жүрек* (1972), *Аққулар ұйықтағанда* (1974), *Шуағым менің* (1975), *Өмір-дастан* (1976), *Өмір-өзен* (1978), *Жырлайды жүрек* (1982), *Шолпан* (1984) . A súa prosa recolleuse no volume *Қос қарлығаш* (1988). Poeta popular, moitos dos seus poemas convertéronse en cancións.

Makatayev traduciu ao kazako sonetos de William Shakespeare (1970), poemas de Walt Whitman (1969), e *A Divina Comedia* de Dante (1971).

## Notas
Aethelred II de Mercia

**Aethelred** (ou **Æthelred**) foi *ealdorman* de Mercia entre  c. 881 e 911, so a soberanía de Eduardo o Vello, con cuxa filla Æthelflæd casou, a cal o sucederá á súa morte.

## Traxectoria
De orixe descoñecida, sucede a Ceolwulf II, pero ignórase a data exacta; aparece mencionado por vez primeira en 881. En 1976, as escavacións levadas a cabo polos servizos de arqueoloxía do museo no priorato de Saint-Oswald, en Gloucester, proporcionaron datos preciosos sobre o mosteiro saxón que fundaran Æthelred II e a súa muller Æthelflæd nos anos 890.

Æthelred morreu en 911. Foi enterrado en Gloucester, no priorato de Saint-Oswald que fundara anos antes coa súa esposa.

## Notas
Aethelflaed

**Aethelflaed de Wessex** (Æthelflæd), nada en 869 e finada o 12 de xuño de 918, foi a filla máis vella de Alfredo o Grande e da súa esposa Aethelswitha. Casou con Aethelred II de Mercia, a cuxa morte, gobernou o reino. A Crónica anglosaxoa denomínaa *Señora dos mercios*.

## Mercia e os  viquingos 
Os viquingos daneses invadiron a maioría dos reinos ingleses durante o século IX. Alfredo o Grande e os seus descendentes reconquistaron os territorios para Wessex a finais do século e comezos do século X.

Como recoñecemento á axuda de Mercia, Alfredo preferiu desposar á súa filla Aethelflaed con Aethelred II, no canto de exercer un dominio directo cunha conquista. Co matrimonio, Aethelred II recibiu o título de *ealdorman* ou conde de Mercia, ademais dunha certa autonomía.

Dado que o oeste de Mercia nunca estivo baixo control dos daneses, tratábase dunha medida prudente que deu os seus froitos.

## Goberno de Mercia 
Á morte do seu marido, Aethelflaed gobernou desde 911 até 918, ano en que morreu, construíndo fortificacións e emprendendo expedicións militares. Foi enterrada na igrexa de san Pedro (agora, convento de san Oswald), de Gloucester, cidade que reconstruíra a partir das ruínas romanas.

A herdeira foi a súa filla Aelfwynn, pero debido á correlación de forzas, viuse obrigada a someterse ao seu irmán, o rei Eduardo o Vello de Wessex, cuxos sucesores completaron a unión de Mercia a Wessex, o que resultou ser o principio da Inglaterra unificada.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Paul Hill.*The Age of Athelstan*.Templus Publising. 2004. ISBN 0-7524-2566-8
* *Anglo-Saxon Chronicle*, ed. M. Swanton (Dent, Londres 1997), s.a. 911-918.
Arsenio Blondín

**Federico Álvarez Blanco**, coñecido como **Arsenio Blondín**, nado en Cerdeira (San Xoán de Río), foi un funámbulo galego.

## Traxectoria 
Equilibrista sobre o arame. Foi moi coñecido por cruzar o río Sena en París sobre o arame. Fixo moitas actuacións en cidades de Galicia a principios do século XX.

## Notas
Illa Nelson (Alasca)

A **illa Nelson** (Qaluyaaq en lingua iupik de Alasca central) é unha illa na área censal de Bethel, ao suroeste de Alasca. Ten 68&nbsp;km de longo e 32–56&nbsp;km de longo. Cunha superficie de 2.183&nbsp;km², é a 15ª illa máis grande dos Estados Unidos. Separada da parte continental de Alasca ao seu norte polo río Ningaluk, ao seu leste polo río Kolavinarak e da illa de Nunivak ao seu suroeste polo estreito de Etolin.

A illa Nelson ten tres aldeas, todas situadas na costa do mar de Bering na parte do suroeste da illa: Tununak no oeste, Toksook Bay, inclúe un tipo de barrio dormitorio suburbano chamado Umkumiut, nos límites da cidade de Toksook bay. Ao sueste de Tununak, por último atópase Nightmute no leste máis lonxe preto do bordo da illa.

Unha pista para motoneves conecta o Tununak e Nightmute no inverno. Estas tres comunidades comprenden toda a poboación da illa, 1.065 habitantes no censo de 2000. A comunidade máis grande é Toksook Bay. O resto da illa, máis do 77 por cento da súa superficie, está despoboada.

A vila de Newtok, no continente a través do río de Ningaluk ao norte da illa, está no proceso de pasar á illa Nelson, debido á erosión da capa freática na zona onde Newtok está actualmente situado.

Os nativos son do pobo yup'ik que manteñen unha dieta predominantemente tradicional, pescando e cazando boi almiscreiro e caribús.

A illa Nelson foi chamada así por Edward William Nelson, un naturalista do Instituto Smithsoniano que estudou a illa e a xente alí en 1878.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alasca

### Ligazóns externas 
* Información sobre illa Nelson
* Informe sobre a reubicación de Newtok
* web da escola
* sobre a illa e o chan
Premio Abel

O **Premio Abel**  (en ) é un premio concedido anualmente polo goberno noruegués a un ou máis matemáticos destacados.

O premio recibe o nome do matemático noruegués Niels Henrik Abel (1802–1829) e segue o modelo dos premios Nobel; foi establecido en 2001 e complementa o seu premio irmán en humanidades, o premio Holberg. Ten un galardón monetario de 7'5 millóns de coroas norueguesas (NOK) (arredor de 770 000 euros, cambio de 2017).

A cerimonia de entrega ten lugar no adro da facultade de dereito da universidade de Oslo, onde se entregou o premio Nobel da Paz entre 1947 e 1989. O comité do premio tamén estableceu un simposio Abel, administrado pola Sociedade Matemática Norueguesa.

## Historia 
[miniatura|O premio concédese no adro da *Domus Media* da facultade de dereito da [universidade de Oslo]]
O premio foi proposto para ser parte da celebración en 1902 do centenario do nacemento de Abel.

En 2010 comezouse unha serie de libros de presentación dos premiados e os seus descubrimentos. Os dous primeiros volumes cobren os anos 2003–2007 e 2008–2012 respectivamente.

## Criterios de selección 
A Academia Norueguesa das Ciencias e das Letras anuncia o gañador en marzo segundo a recomendación do comité Abel, que consiste en cinco destacados matemáticos, en 2016 liderados por John Rognes. A Unión Matemática Internacional e a Sociedade Matemática Europea nomean os membros do comité. 

Calquera pode enviar unha candidatura, mais non se permiten autocandidaturas. Os candidatos deben estar vivos, mais se o premiado falece tras ser declarado gañador o premio concédese a título póstumo.

### Financiamento 
Orixinalmente, o financiamento procedía da fundación Abel mais hoxe o premio finánciase a partir do orzamento nacional noruegués. En 2001, o goberno noruegués entregou 200 millóns de coroas norueguesas para o financiamento do premio (case 22 millóns de euros) que está controlado por unha xunta na que están presentes membros elixidos pola Academia Norueguesa de Ciencias e Letras.

## Premiados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Páxina oficial de Abel Symposium
* Abel Prize en MathWorld
Abdulhamid Zhanibekov

**Abdulhamid Shershenbievich Zhanibekov**, nado en Astrakán en 1879 e finado en 1955  foi un etnógrafo e escritor nogai, creador do primeiro alfabeto da lingua nogai.

## Traxectoria 
Foi alumno de Abdraman Umerov, un reformador nogai. Entre 1901 e 1917 deu clases en diversas localidades e dende 1920 en Karachay-Cherkessia, onde en 1928  completou o primeiro alfabeto do nogai, de base latina. En 1938 publicou unha gramática do nogai, no alfabeto cirílico entón en vigor. Malia todo a súa obra principal foron os catro volumes sobre folclore nogai, publicada so o título *Soz kaznas*.

## Notas
Blå Tåget

**Blå Tåget** é unha banda sueca de progg. O grupo chamouse orixinalmente Tjalles Horizont, posteriormente Gorillaorkestern e Sound of music ata que en 1969 pasou a coñecerse como Gunder Hägg, o nome dun lendario corredor sueco. En xaneiro de 1972 viuse na obriga de cambiar novamente o seu nome a Blå Tåget por problemas co atleta.

As súas letras, compostas principalmente por Bengtsson, Rasmusson, Berger e Nylén, cobren un amplo rango de temas, dende análises marxistas e invitacións á revolución ata sátira, crítica da arte, nostalxia da infancia, imaxes da vida diária ou traballos experimentais de art pop.

Un tema recorrente, polo menos nos seus primeiros traballos, é a crítica ao *Saltsjöbadsandan*, o modelo sueco que mestura capitalismo e socialismo a través da cooperación en lugar d coflito entre o goberno, as grandes corporacións e os sindicatos.

Unha canción desta temática, "Den ena handen vet vad den andra gör", foi versionada pola banda de punk rock Ebba Grön (renomeada como "Staten och kapitalet" e con algunhas das letras omitidas) e converteuse nun éxito en 1980. A día de hoxe é a canción máis coñecida de Blå Tåget.
Bella Akhmadulina

miniatura
**Izabella Akhatovna Akhmadulina** (ruso: Бе́лла (Изабе́лла) Аха́товна Ахмаду́лина, ), nada en Moscova o 10 de abril de 1937 e finada o 29 de novembro de 2010, foi unha poeta e tradutora soviética e rusa, que formou parte da Nova Vaga rusa, considerada unha das mellores poetas da segunda metade do século XX  .

## Traxectoria 
Naceu en Rusia de pai tártaro e nai ruso-italiana. Evacuada a Kazán cao estalar a segunda guerra mundial, comezou a súa actividade literaria nos seus anos de instituto, publicando as súas primeiras composicións en 1955. Tras rematar a secundaria, entrou no Instituto de Literatura Maxim Gorki, graduándose en 1960. Nesa época publicou diversos poemas en diferentes publicacións. En 1959 expulsárona por opoñerse á persecución de Boris Pasternak, porén despois puido volver. Nese ano escribiu un dos seus poemas máis coñecidos "По улице моей который год…". En 1962 apareceu a primeira colección poética, *Struna*, que se converteu nun éxito. Entre os poemarios salientan *Uroki Muzyki* (1970), *Stikhi* (1975), *Svecha* (1977), *Sny o Gruzii* (1977), *Taina* (1983) ou *Poberezhye* (1991). Pola colección *Sad* levou o premio estatal da URSS en 1989. Tamén escribiu ensaios sobre Alexander Pushkin e mais Mikhail Lermontov.
[dereita|miniatura|240x240px|Bella Akhmadulina e [Anna Netrebko na cerimonia de entreda do Premio Estatal de Rusia no Kremlin]]
Nunha carta aberta apoiou ao exiliado Andrei Sakharov. e en outubro de 1993 asinou a "Carta dos corenta e dous". Despois da caída da Unión Soviética publicou *Larets i Kliutch* (1994), *Zvuk Ukazuyushchiy* (1995) e *Odnazhdy v Dekabre* (1996).

A súa poesía caracterízase polo seu intenso lirismo, polas súas formas refinadas e cargada de imaxes e o humor no seo dun estilo "resolutamente apolítico". Nos seus primeiros traballos utilizou cuarteto  rimados, con vivencias imaxinativas da vida diaria nunha linguaxe chea de arcaísmos e neoloxismos. A relixión e a filosofía convertéronse en temas principais nas súas últimas obras. Como tradutora verteu ao ruso a poetas clásicos e modernos da Unión Soviética, así como a europeos e norteamericanos.

## Notas
Pedro Salaverría

[miniatura|Retrato de Pedro Salavería, por [Federico Madrazo (colección Banco de España)]]
**Pedro Salaverría y Charitu,** nado en Santander, o 17 de outubro de 1821 e finado en San Sebastián, o 5 de agosto de 1896, foi un facendista e político español, ministro de Facenda e de Fomento durante o reinado de Isabel II e, novamente, ministro de Facenda durante o reinado de Afonso XII.

## Traxectoria 
De familia de orixe vasca (seu pai era orixinario de Irún e a súa nai de Hondarribia), entrou a traballar como escribente no Goberno Civil de Burgos e na Contaduría da mesma provincia até 1838, logo pasou á Oficina de Rendas e de alí a Sevilla en 1844. Os seus traballos sobre a tesouraría pública impresionaron aos seus compañeiros que o chamaron, en 1854, para formar parte do Ministerio de Facenda en calidade de Secretario de Estado.

### Deputado 
Obtivo acta de deputado no Congreso nos sucesivos procesos electoras celebrados entre 1858 e 1865 polas circunscricións de Valladolid (1858) e Santander (1863 - 1865). Coa Revolución de 1868 retiraríase da vida política activa á que retornaría durante a I República ao ser elixido novamente deputado, nesta ocasión pola provincia de Burgos, nas eleccións de 1872 repetindo o devandito escano nos procesos electorais de 1873 e 1876 aínda que en 1877 renunciaría á súa acta de deputado para ocupar o cargo de gobernador do Banco de España.

### Ministro 
Foi ministro de Facenda en catro ocasións. A primeira foi entre o 20 de setembro e o 12 de outubro de 1856; a segunda entre o 30 de xuño de 1858 e o 2 de marzo de 1863 en gabinetes presididos por O'Donnell .Posteriormente, entre o 1 de marzo e o 16 de setembro de 1864 volverá dirixir o ministerio nun goberno Mon e, finalmente, na Restauración, será novamente ministro de Facenda entre o 31 de decembro de 1874 e o 25 de xullo de 1876 en tres gobernos sucesivos que presidirían Cánovas e Jovellar. Neste período tivo que conseguir equilibrar unha difícil situación na que a existencia de dúas guerras (contra os carlistas e en Cuba) e os pagos da Débeda suspendidos. Finalmente conseguiu sacar o orzamento adiante e un importante acordo respecto da Débeda.

Tamén foi ministro de Fomento entre o 25 de outubro de 1857 e o 14 de xaneiro de 1858 nun goberno Armeiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de gobernadores do Banco de España

### Bibliografía 
* Urquijo y Goitia, José Ramón de (2008).&nbsp;*Gobiernos y ministros españoles en la Edad Contemporánea*. Biblioteca de Historia (2ª ed.). Madrid: CSIC. ISBN&nbsp;978-84-00-08373-1.
* Fabié, Antonio M.ª (1898).&nbsp;*Biografía del Excmo. señor D. Pedro Salaverría*, 2 vols., Madrid. Imp. de Fortanet .
### Ligazóns externas 
* Biografía de Pedro Salaverría por Antonio María Fabie na Biblioteca Nacional (BNE).
Illa Richards

A **illa Richards** é unha illa deshabitada do ártico canadense localizada en augas do mar de Beaufort, pertencente aos Territorios do Noroeste, Canadá.

## Xeografía 
Illa Richards está localizada moi próxima á fronteira occidental con Alasca, no delta do río Mackenzie, sendo a maior illa do esteiro. Está separada de terra, no seu extremo oriental, pola canle principal do Mackenzie e a canle Reindeer é o seu límite occidental.

Ten unha superficie de 2.165&nbsp;km², sendo, por tamaño, a 35ª do Canadá e a 196ª do mundo. É unha illa moi baixa, de tipo estuarino, atravesada por pequenas canles, zonas húmidas e centos de pequenos lagos e lagoas (cunha media de 33 ha de tamaño). Ten unha lonxitude duns 85&nbsp;km en dirección E-W e uns 40–50&nbsp;km de anchura, aínda que é difícil precisar os seus límites. A súa costa norte está exposta ás augas do mar de Beaufort, un dos mares do océano Ártico.

Unha cuarta parte da illa está cuberta de auga, unha complexa rede de canles e lagos entrelazados divididos polas canles maiores do delta. as correntes. Moitos dos lagos son formacións termocársticas, depresións formadas pola fusión parcial do permafrost subxacente recheas de auga.

Na zona hai importantes xacementos de petróleo e gas. Foi chamada así polo naturalista John Richardson en 1826 na honra do Gobernador do Banco de Inglaterra,  John Baker Richards.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Illas Árticas do Canadá

### Ligazóns externas
* Mapa da illa
* Foto dunha parte da illa
Pobo sardo

Os **sardos** (en sardo: *sardos* ou *sardus*; en catalán: *sards* ou *sardos*; en gallurés: *saldi*; en lígur: *sordi*; en italiano: *sardi*) son o pobo nativo e o grupo étnico orixinario de Sardeña, unha illa mediterránea de Italia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Historia de la isla de Cerdeña, por el caballero G. de Gregory, traducida al castellano por una sociedad literaria (1840). Barcelona: Imprenta de Guardia Nacional.
*Gonen, Amiram (1996). Diccionario de los pueblos del mundo. Anaya&Mario Muchnik.
*Casula, Francesco Cesare (1994). La Storia di Sardegna. Sassari: Carlo Delfino Editore.
*Brigaglia, Manlio; Giuseppina Fois; Laura Galoppini; Attilio Mastino; Antonello Mattone; Guido Melis; Piero Sanna; Giuseppe Tanda (1995). Storia della Sardegna. Sassari: Soter Editore.
*Perra, Mario (1997). ΣΑΡΔΩ, Sardinia, Sardegna (3 Volumes). Oristano: S'Alvure.
*Ugas, Giovanni (2006). L'Alba dei Nuraghi. Cagliari: Fabula Editore. ISBN 978-88-89661-00-0.
*Cole, Jeffrey (2011). Ethnic Groups of Europe: an Encyclopedia. ABC-CLIO. ISBN 978-1-59884-302-6.
*Danver, Steven Laurence. Native peoples of the world: An Encyclopedia of Groups, Cultures, and Contemporary Issues. Routledge. ISBN 0765682222..
*Contu, Ercole (2014). I sardi sono diversi. Carlo Delfino Editore.
*Onnis, Omar (2015). La Sardegna e i sardi nel tempo. Arkadia Editore.

### Outros artigos 
* Grupos étnicos de Europa
Trangan

A **Illa Trangan** () é unha illa de Indonesia pertencente ao grupo das illas Aru, no mar de Arafura. Administrativamente pertence á provincia de Molucas, Indonesia.

## Características 
A súa superficie é de 2.149&nbsp;km² e, por extensión, é a 197ª illa maior do mundo.

É a illa principal do grupo e a situada máis ao sur. As outras illas principais do arquipélago Aru son Tanahbesar (tamén chamado Wokam), Kobroor, Kola, Koba e Maikoor. O estreito chamado *Maikoor River* separa a illa de Trangan, polo seu lado norte, das illas de Maikoor e Koba.

## Notas
## Véxase tamén
O Barrio de Puga, Pradeda, Carballedo

**O Barrio de Puga** é un lugar da parroquia de Pradeda no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE a súa poboación no ano 2016 era de 7 persoas (5 mulleres e 2 homes), en 2018 eran 5 (3 mulleres e 2 homes).

## Toponimia
O topónimo de **Barrio** vén do latín tardío , á súa vez do árabe *barri* (exterior). **Puga** pode significar vástago de enxerto..

Algúns microtopónimos da aldea son O Agro de Pedras, A Cabada, A Calexa, O Carredal, O Carril, Cas Vicente, Cornelle, A Corredoira, A Costa da Ermida, A Felga, Gatón de Dentro, Gatón de Fóra, A Lama, As Lamas, A Leira da Deves, A Leira de Fondós, Os Montes do Coto. A Nabeira, A Nabeira da Cambota, O Prado da Carretera, Os Ramos, A Rigueira, Sabariz, A Serra Pequena, A Subodega de Dentro, A Subodega de Fóra e A Xesteira.

## Patrimonio
No Barrio de Puga e a carón da estrada N-540 está o **Carballo Grande do Mestre**, catalogado como unha das árbores senlleiras de Galicia.

miniatura|O Barrio de Puga visto desde A Ermida de Milleirós
miniatura|O carballo do Mestre no Barrio de Puga

## Notas
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pradeda 
### Parroquias de Carballedo 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Carballedo
Illa Laut

A **Illa Laut** (en indonesio: *Pulau Laut*) é unha illa de Indonesia na costa sueste de Borneo; en Kalimantan do Sur. Durante o Sultanato Banjar foi chamada Laut-Pulo. Conta cunha superficie aproximada de 2.062 quilómetros², e preto de 80.000 habitantes.

Esta separada de Borneo polo Estreito Laut, a montaña principal da illa o Monte Bamega. (Altitude 725 m). As principais actividades económicas son o cultivo da pementa, a explotación de caucho e a pesca. A principal cidade é Kota Baru.

Administrativamente, forma parte a provincia meridional de Borneo, e parte do distrito de Kota Baru. Adicionalmente a illa divídese en seis distritos:

* Pulau Laut Utara, Kotabaru
* Pulau Laut Tengah, Kotabaru
* Pulau Laut Selatan, Kotabaru
* Pulau Laut Barat, Kotabaru
* Pulau Laut Timur, Kotabaru
* Pulau Laut Kepulauan, Kotabaru

## Notas
Illa Margarita, Colombia

A **illa Margarita** ou Illa Mompox, localízase no Departamento de Bolívar sobre a rexión da depresión momposina. É a illa fluvial máis grande de Colombia, onde os brazos Mompox e de Loba fan que o río Cauca desemboque no río Magdalena.

Nos seus territorios atópanse os municipios de Santa Cruz de Mompox, Cicuco, Hatillo de Loba, Margarita, San Fernando e Talaigua Nuevo. A illa limita ao norte co municipio de Magangué, o centro financeiro máis grande do centro e sur de Bolívar, ao occidente co departamento de Sucre e ao oriente co de Magdalena.

Na illa atópanse especies de peixes, de anfibios, tortugas e lontras. A flora en tanto está composta por cantagallo, mangleiro, pemento, coquillo ou cocuelo e campano.

## Notas
Illa Magdalena, Aysen, Chile

**Illa Magdalena** é unha illa na rexión de Aysén no sur de Chile. A illa pertence ao Parque Nacional Illa Magdalena. A súa poboación de pingüíns é das maiores do Chile austral, cunhas 60 mil parellas de pingüíns de Magallanes.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Islands of Chile @ United Nations Environment Programme