Cardo corredor

O **cardo corredor** ***Eryngium campestre***, é unha planta herbácea perenne da familia Apiaceae (Umbelliferae).

## Descrición 
É unha planta espiñenta de talo erecto e moi ramificado que pode medrar até uns 70&nbsp;cm de altura, porén, as súas raíces son moi longas e poden chegar a medir uns 5 m. As súas follas están cubertas de espiños e divididas en lobos. As súas flores, de cor azulada, reúnense en capítulos arrodeadas por un invólucro composto de 5 ou 6 brácteas. O seu froito é un aquenio de 2 mericarpios uniloculares.
miniatura|250px|Ilustración.
miniatura|250px|Froitos (aquenios duplos uniloculares escamosos)
miniatura|*Eryngium campestre*

## Hábitat 
É unha especie común en Europa central e occidental, o norte de África, Medio Oriente e o Cáucaso. Dáse principalmente en terreos secos e planos, especialmente nas beirados dos camiños e en leiras de cultivo desleixadas. A este cardo está asociada, mediante micorrizas, o cogomelo de cardo (*Pleurotus eryngii*), de gran valor culinario. Moi a miúdo, é obxecto de parasitismo por varias especies de *Orobanche*, en particular *Orobanche amethystea* (que, por isto mesmo, ten como sinonimia - entre outras - *Orobanche eryngii*).

## Ciclo de vida 
É unha planta perenne do tipo vivaz, é dicir, a parte aérea morre despois de se reproducir e só persiste a raíz tuberosa até a primavera seguinte, en que regroman o talo e as follas. É unha planta estepicursora, pois as inflorescencias despréndense ao morrer os talos e de alí orixinouse o nome de "cardo corredor", pois pola acción do vento arrastran tanto os talos mortos como os capítulos secos. Deste xeito, facilítase a dispersión das sementes e incluso a colonización de novos ambientes. Florea desde fins da primavera (maio no Hemisferio Norte) até inicios do outono (setembro), dependendo do inicio e da lonxitude desta etapa do clima e a latitude.

## Usos 
Non se cultiva, pola contra, combáteselle cando invade terreos destinados ao pastoreo ou a produción de forraxe. A pesar disto, é bastante apreciado porque as súas raíces son o hábitat do fungo *Pleurotus eryngii*, chamado cogomelo de cardo, que nos países mediterráneos se recolecta para o consumo humano; por iso a planta recibe o nome de "cardo cogomeleiro". Ademais, na herbolaria tradicional atribúenselle propiedades diuréticas r cicatrizantes, as súas follas tenras e a súa raíz poden consumirse en ensaladas e cando se seca pode usarse como enfeite.

## Taxonomía 
*Eryngium campestre* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum*, vol. 1, p.&nbsp;233, 1753.
;Citoloxía:
Número de cromosomas de *Eryngium campestre* (Fam. Umbelliferae) e táxones infraespecíficos: 2n=28
;Etimoloxía:

***Eryngium***: nome xenérico que probabelmente fai referencia á palabra que lembra o ourizo: "Erinaceus" (especialmente desde o grego "erungion" = "ción"), senón que tamén podería derivar de "eruma" (= protección), en referencia ás espiñentas follas das plantas deste tipo.

***campestre***: epíteto que significa "dos campos".
; Sinonimia:
* *Eryngium latifolium* Hoffmanns & Link ex Willk. & Lange	
* *Eryngium officinale* Garsault *nom. inval.*
* *Eryngium trifidum* L.
;*var. virens* (Link) Weins 
* *Eryngium lycium* Stapf & Wettst.	
* *Eryngium virens* Link	
* *Eryngium vulgare* Lam.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
# Gleason, H. A. 1968. The Choripetalous Dicotyledoneae. vol. 2. 655 pp.&nbsp;In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S. (ed. 3). New York Botanical Garden, Nova York.
# Gleason, H. A. & A. J. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx.
# Mathias, M. E. & L. Constance. 1941. A synopsis of the North American species of Eryngium. Amer. Midl. Naturalist 25(2): 361–387.

### Ligazóns externas 
* Información e fotografías en Hoseito.com