open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
A Becha

Como topónimo **A Becha** pode referirse a:

;En Galiza
***A Becha**, lugar da parroquia de Noal, no concello de Porto do Son;
***A Cova da Becha**, lugar da parroquia de Saiáns, no concello de Vigo;
***A Cova da Becha**, lugar da parroquia de Santo André de Comesaña, no concello de Vigo;
***A Berbecha**, lugar da parroquia de Santa María de Ois, no concello de Coirós.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Clístenes de Sición

**Clístenes** (en grego Κλεισθένης *Kleisthénes*) foi o tirano de Sición ao redor dos anos 600 e -570.
## Traxectoria 
Fillo de Aristónimo, alcanzou o poder tras asasinar a un dos seus irmáns e depor a outro (Mirón e Isódamo), practicando unha tiranía máis radical que a dos seus antecesores. Segundo Heródoto, Clístenes proclamou desde o principio do seu goberno os seus sentimentos antidóricos e o seu odio cara á cidade de Argos, que antigamente dominara Sición, sentimento que se traduciu en tres medidas que supuxeron o golpe de graza á aristocracia doria:
* Prohibición de recitar os textos homéricos, que celebraban aos heroes arxivos.
* Prohibición do culto do heroe Adrasto e substitución do mesmo polo do seu rival Melanipo; tamén se favoreceron cultos populares e agrarios e introduciuse o culto de Dioniso.
* Cambio dos nomes das tribos: as dorias recibiron apelativos vexatorios (*Hiatai* [porcos], *Oneatai* [asnos] e *Choireatai* [brutos]), mentres que a súa propia, a pre-doria e plebea, pasou a chamarse tribo dos *Archealoi* (xefes do pobo).
Estas medidas populistas proporcionáronlle a adhesión incondicional das clases inferiores de raza predoria.

A súa política exterior foi moi activa. Ampliou o territorio da súa cidade coa conquista de Pelene e probabelmente tamén a de Cleonas. Axudou na guerra contra Cirra e destruíu esa cidade no ano -595. Opúxose con forza ás pretensións hexemónicas da súa odiada rival Argos, e participou na Primeira Guerra Sacra xunto con Alcmeón de Atenas e Euríloco de Tesalia. Coa súa vitoria, Clístenes logrou un escano para Sición no novo consello da Anfictionía de Delfos.

O prestixio de Clístenes quedou de manifesto no número de pretendentes que aspiraban á man da súa filla Agárista. Tras obter a vitoria na carreira de cuadrigas, organizou unha competición na que os principais candidatos foron Megacles, da familia dos Alcmeónidas, e Hipoclides. Como Hipoclides fixo o ridículo bailando en estado de embriaguez diante do tirano, finalmente Megacles foi elixido como esposo de Agárista.

Clístenes faleceu en torno ao ano -570, sendo sucedido por un tal Esquines, cuxo parentesco con Clístenes non está claro. Este Esquines foi expulsado en -556 por unha intervención espartana promovida polo éforo Quirón

Parentes de Clístenes de Sición foron Clístenes de Atenas e Agarista, a nai de Pericles.

## Notas
Beira do Río

Como topónimo **Beira do Río** pode referirse a:

;En Galiza
***Beira do Río**, lugar da parroquia do Burgo, no concello de Muras;
***A Beira do Río**, lugar da parroquia de Albeos, no concello de Crecente;
***A Beira do Río**, lugar da parroquia de Lindín, no concello de Mondoñedo;
***A Beira do Río**, lugar da parroquia de Santa María Maior, no concello de Mondoñedo;
***A Beira do Río**, lugar da parroquia da Aguarda, no concello da Pastoriza;
***A Beira do Río**, lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro;
***A Ribeira do Río**, lugar da parroquia de Moreira, no concello de Ponteareas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Euroescepticismo

[300px|miniatura|dereita|Os opositores á [Unión Europea adoitan empregar lemas e carteis contra os símbolos europeos.]]
O **euroescepticismo** é unha corrente política e social baseada no rexeitamento, en maior ou menor grao, da Unión Europea e o seu proxecto de desenvolvemento, por parte de cidadáns pertencentes a estados europeos. O termo xurdiu, probabelmente, en 1992 da man de Ronald Tiersky, un analista político e mestre de Ciencias Políticas. Tiersky referiuse con este termo no xornal The Economist ás peroas que defente só a mínima integración na Unión Europea necesaria para garantir a paz e a prosperidade, pero sempre preservando o maior grao posíbel de soberanía nacional de cada un dos estados membros.

O termo contrario podería considerarse europeísmo ou euroentusiasmo.

## Características
Os motivos polos que diversos movementos políticos ou sociais posiciónanse en contra da estrutura política da Unión Europea adoitan estar supeditados á perda de soberanía estatal de cada nación en virtude da soberanía europea. A cesión de competencias ao goberno da Union é visto polos euroescépticos coma unha perda da autodeterminación.

Pode ser que o movemento antieuropeísta comezase en Gran Bretaña, cuxa sociedade rexeitaría a cesión de poder fronte ao eixo alemán. Estes e outros motivos puideron ser algunhas das causas do rexeitamento da Constitución Europea en moitos países, coma Francia ou Países Baixos no 2008, ou o "Non" irlandés ao Tratado de Lisboa de 2008.

A defensa dos intereses económicos nacionais por riba dos comunitarios, o rexeitamento de posturas imperialistas, a pertenza á OTAN, ou a política económica da Unión, cualificada por varios sectores coma neoliberal, puideron ser algunhas das causas dos movementos euroescépticos.

O euroescepticismo é considerado por diversos sectores, porén, unha ameaza á integración das sociedades europeas e, por extensión, ao proxecto da Unión Europea.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Florian Hartleb (2011). *A thorn in the side of European elites: The new Euroscepticism, Centre for European Studies.* Bruxelas.

### Outros artigos 
* Europa das dúas velocidades
* Saída do Reino Unido da Unión Europea
* Saída de Grecia da Unión Europea
* *Cuarto Reich*
* Referendo sobre a permanencia do Reino Unido na Unión Europea

### Ligazóns externas 
*Artigo en Eldiario.es sobre o euroescepticismo.
Distribución de Bernoulli

{{Modelo de distribución de probabilidade
|nome       = Bernoulli
|tipo       = masa de probabilidade
|pdf_image  =
|cdf_image  =
|parámetros =0
|soporte =k=\{0,1\}\,
|pdf =
    \begin{matrix}
    q=(1-p) & \mbox{para }k=0 \\p~~ & \mbox{para }k=1
    \end{matrix}
    
|cdf =
    \begin{matrix}
    0 & \mbox{para }k
|media =p\,
|mediana=
|moda=\begin{matrix}
0 & \mbox{si } q > p\\
0 e 1 & \mbox{si } q=p\\
1 & \mbox{si } q 
| varianza=pq\, 
|asimetría   = \frac{q-p}{\sqrt{pq}}
|curtose   =\frac{6p^2-6p+1}{p(1-p)}
|entropía =-q\ln(q)-p\ln(p)\,
|mgf =q+pe^t\,
|char=q+pe^{it}\,
|}}
En teoría da probabilidade e estatística, a **distribución de Bernoulli** é unha distribución de probabilidade discreta, que toma valor 1 para a probabilidade de éxito (p) e valor 0 para a probabilidade de fracaso (q=1-p). Recibe o nome polo matemático e científico suízo Jakob Bernoulli.

Se X é unha variable aleatoria que mide o "número de éxitos", e se realiza **un único experimento** con **dous posibles resultados** (éxito ou fracaso), dise que a variable aleatoria X \, se distribúe como unha Bernoulli de parámetro p \,.

X \sim Be(p) \,

A súa función de probabilidade vén definida por:

f(x) = p^x(1-p)^{1-x} \, \qquad \text{ con } \, x = \{0, 1\} \,

A fórmula é:

: f\left(x;p\right) = \left\{\begin{matrix} p & \mbox {si }x=1, \\
q & \mbox {si }x=0, \\
0 & \mbox {en calquera outro caso}\end{matrix}\right.

Un experimento ao que se aplica a distribución de Bernoulli coñécese como ensaio de Bernoulli, e a serie deses experimentos como ensaios repetidos.

Por exemplo, no experimento "Lanzar unha moeda", a variable aleatoria X que mide "número de cruces que saen nun lanzamento" seguirá unha distribución de Bernoulli (X \sim Be(0,5))

## Propiedades características 
miniatura|150px|Jakob Bernoulli.
* Esperanza matemática:
: E\left[X\right] = p = u  
* Varianza:
: var\left[X\right] = p  \left(1 - p\right) = p  q 
* Función xeratriz de momentos:
: \left( q + p e^{t} \right)
* Función característica:
: \left( q + p e^{i t} \right) 
* Moda:
:0 se q > p (hai máis fracasos que éxitos) 
:1 se q 
   \gamma_1 = \frac{q - p}{ \sqrt{q p} }

* Curtose:
:
   \gamma_2 = \frac{6p^2-6p+1}{p(1-p)}

A curtose tende a infinito para valores de p próximos a 0 ou a 1, pero para p=\frac{1}{2} a distribución de Bernoulli ten un valor de curtose menor que o de calquera outra distribución, igual a -2.
* Caracterización por a binomial:
:X \sim Be(p) \Longleftrightarrow X \sim B(1,p)\, ; onde  B(1,p)\, é unha distribución binomial.

## Distribucións relacionadas 
* Se X_1, X_2, X_3, \dots ,X_n son  n  variables aleatorias identicamente distribuídas coa distribución de Bernoulli coa mesma probabilidade de éxito p en todas, entón a variable aleatoria  X = X_1 + X_2 + \dots + X_n  presenta unha distribución binomial de probabilidade.

X \sim B(n, p)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Distribución binomial
* Distribución xeométrica, a distribución de probabilidade do número de ensaios de Bernoulli necesarios para obter un éxito.
Distribución F

{{Modelo de distribución de probabilidade
|nome       = Distribución F de Fisher-Snedecor
|tipo       =densidade
|pdf_image  =325px
|cdf_image  =325px
|parámetros =d_1>0,\ d_2>0 graos de liberdade
|soporte =x \in [0; +\infty)\!
|pdf =\frac{\sqrt{\frac{(d_1\,x)^{d_1}\,\,d_2^{d_2}}
{(d_1\,x+d_2)^{d_1+d_2}}}}
{x\,\mathrm{B}\!\left(\frac{d_1}{2},\frac{d_2}{2}\right)}\!
|cdf =I_{\frac{d_1 x}{d_1 x + d_2}}(d_1/2, d_2/2)\!
|media =\frac{d_2}{d_2-2}\! para d_2 > 2
|mediana=0
|moda=\frac{d_1-2}{d_1}\;\frac{d_2}{d_2+2}\! para d_1 > 2
| varianza=\frac{2\,d_2^2\,(d_1+d_2-2)}{d_1 (d_2-2)^2 (d_2-4)}\! para d_2 > 4 
|asimetría   = \frac{(2 d_1 + d_2 - 2) \sqrt{8 (d_2-4)}}{(d_2-6) \sqrt{d_1 (d_1 + d_2 -2)}}\!para d_2 > 6
|curtose   =
|entropía =
|mgf =
|char=
|}}
A **distribución F** é unha distribución de probabilidade continua coñecida tamén como **distribución F de Snedecor** (por George Snedecor) ou **distribución F de Fisher-Snedecor** (por Ronald Fisher). Unha variable aleatoria de distribución *F* constrúese como o cociente:

:  F =\frac{U_1/d_1}{U_2/d_2} 

onde

* *U*1 e *U*2 seguen unha  distribución χ² con *d*1 e *d*2 graos de liberdade respectivamente, e
* *U*1 e *U*2 son estatisticamente independentes.

A distribución *F* aparece frecuentemente como a *distribución nula* dunha proba estatística, especialmente no análise da varianza.

A función de densidade dunha *F*(*d*1, *d*2) vén dada por

:
g(x) = \frac{1}{\mathrm{B}(d_1/2, d_2/2)} \; \left(\frac{d_1\,x}{d_1\,x + d_2}\right)^{d_1/2} \; \left(1-\frac{d_1\,x}{d_1\,x + d_2}\right)^{d_2/2} \; x^{-1}

para todo número real *x* ≥ 0, onde *d*1 e *d*2 son enteiros positivos, e B é a función beta.

A función de distribución é

:  G(x) = I_{\frac{d_1 x}{d_1 x + d_2}}(d_1/2, d_2/2) 

onde *I* é a función beta incompleta regularizada.

## Distribucións relacionadas 
* Y \sim \chi^2_{\nu_1} é unha distribución χ² cando Y = \lim_{\nu_2 \to \infty} \nu_1 X para X \sim \mathrm{F}(\nu_1, \nu_2).
[miniatura|200px|O biólogo e estatístico [Ronald Fisher en 1913.|centro]]
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Test F
### Ligazóns externas 
* Táboa de valores críticos dunha distribución *F* 
* Proba de significación mediante a distribución *F*
* Distribution Calculator. Calcula as probabilidades e valores críticos para as distribucións normal, *t*, khi-cadrado e *F*
* Cálculo da probabilidade dunha distribución F de Snedecor con R (linguaxe de programación)
Chelsea Charms

**Chelsea Charms** é unha modelo erótica estadounidense, referente do movemento das *big-bust models* ou modelos de grandes peitos debido ao grande tamaño que acadou. Ela mesma se designa como "a muller cos maiores peitos do mundo".

## Biografía 
Chelsea Charms naceu o 7 de marzo de 1976 na cidade de Minneapolis-Saint Paul, no estado norteamericano de Minnesota.

En 1999 decidiu probar sorte no mundo do erotismo e comezou a actuar en locais de *striptease*. Logo decidiría operarse para tentar abrir novas portas na súa carreira profesional, inspirada por modelos como Traci Topps e Sarenna Lee. Aínda que contaba xa de modo natural cunha copa D, cada un dos seus peitos pesa arredor de 18 quilogramos, polo que precisa de facer exercicio diariamente para evitar problemas nas costas, sendo consciente de que nalgún momento da súa vida tera que tiralos.

## Carreira 
Chelsea publica periodicamente contidos no seu portal de Internet para os seguidores subscritos. Alén diso, apareceu nas portadas das revistas Buxotica, The Score Group, Hustler Busty Beauties e outras revistas para adultos especializadas nas modelos de peitos grandes. Ela tamén figura en multitude de sitios web para adultos e en imaxes de Internet, e é unha das modelos máis destacadas e populares de *Photoclubs.com*. Ademais, e debido a súa sona mundial, é convidada e diferentes eventos arredor do mundo como os realizados en Nova Zelandia ou Holanda, así como varias xiras polos Estados Unidos.

O artista británico Marc Quinn esculpiu unha estatua a tamaño natural de Chelsea Charms no 2010 co gallo dunha exposición sobre persoas que manipularon o seu corpo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Implantes de polipropileno
* Implante mamario

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Twitter de Chelsea Charms
Barxas

O termo **Barxas** procede da palabra *varxa* ou *varcia*, terreo fértil e chan á beira dun río. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***As Barxas**, lugar da parroquia de Cudeiro, no concello de Ourense;
***As Barxas**, lugar da parroquia de Bustelo de Fisteus, no concello de Quiroga;
***Ponte Barxas**, lugar da parroquia de Padrenda, no concello de Padrenda.

;Fora de Galiza

;En Castela e León
***Barxas**, concello da provincia de León.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Entre dous mares

***Entre dous mares*** é o primeiro álbum de estudio en solitario da cantante e violoncellista galega Rosa Cedrón. Foi publicado o 27 de marzo de 2007, baixo o selo Warner Music.

Trátase de doce composicións, nove en galego e tres en castelán, con letras de Iolanda Castaño e da bailarina e poeta Alba Felpete. O disco foi gravado nos estudios de Maré Producciones, en Fonteculler (Culleredo). A presentación oficial fíxose o 25 de marzo de 2007 en Santiago de Compostela.

## Lista de cancións
## Formación
*Rosa Cedrón: voz
*Álex Blanco: guitarra
*Antonio Peña: guitarra
*Javier Cedrón: violín
*Manolo Gutiérrez: piano

### Colaboradores
*Xoán Piñón
*Rodrigo Romaní
*Xacobe Martínez
*Marcos Sánchez

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do álbum en itunes.apple.com
Liga LEB Ouro 2015-16

A **tempada 2015-16 da LEB Ouro** foi a 20ª edición da segunda competición nacional de liga de baloncesto en España coa denominación actual. O campión de liga ascendeu directamente á Liga ACB, mentres que os clasificados do segundo ó noveno posto disputan un playoff onde o gañador ascende tamén á primeira categoría do baloncesto español. O torneo estivo composto por 16 equipos, 3 deles galegos: o CB Breogán, o CB Coruña e o Club Ourense Baloncesto.

Ó remate da tempada regular, o Quesos Cerrato Palencia conseguiu a primeira posición e o ascenso directo á Liga ACB. O Planasa Navarra e o Actel Força Lleida, pola contra, descenderon á LEB Prata.

## Equipos 

## Tempada regular 
Así rematou a tempada regular despois de 30 xornadas. O Quesos Cerrato Palencia conseguiu a primeira praza que dá opción ó ascenso á Liga ACB:

### Posicións por xornada 

### Resultados 
## Eliminatorias polo ascenso 
Trala tempada regular disputáronse as eliminatorias polo ascenso, nas que competiron os equipos que remataron entre a 2ª e a 9ª posición da táboa.

### Cuartos de final 
Os cuartos de final dos playoffs da Liga LEB Ouro 2015/16 comezaron o 22 de abril de 2016, e remataron o 3 de maio de 2016. Esta rolda xogouse ó mellor de cinco partidos, e os gañadores pasaron ás semifinais dos playoffs.

;MVP dos Cuartos de final

### Semifinais 
A rolda de semifinais comezou o 6 de maio de 2016. Esta rolda disputouse ó mellor de 5 partidos. Os gañadores accederon á final do playoff polo ascenso.

;MVP das Semifinais

### Final 
A final dos playoffs polo ascenso á Liga ACB xogouse do 20 ao 31 de maio de 2016.

;MVP das Finais

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Liga ACB 2015-16

### Ligazóns externas 
* Páxina da LEB Ouro
Acevedo, Vieiro, A Fonsagrada

**Acevedo** é un lugar da parroquia de Vieiro, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 contaba cun habitante, un home.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vieiro 
### Parroquias da Fonsagrada 
## Notas
Río Rosende

O **río Rosende** é un afluente do Anllóns pola marxe esquerda.

## Curso 
Nace a 119&nbsp;m de altitude na xunta dos ríos Bardoso e Calvelo, baixo a ponte das Táboas, na parroquia de Artes (Carballo). Tras pasar a Ponte Lubiáns desemboca  no lugar de Montecelo (Coristanco).

As fervenzas de Rus e Entrecruces atópanse nos seus afluentes.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Río Anllóns
* Ríos de Galicia
Río Bardoso

O **río Bardoso** é a cabeceira dereita do río Rosende.

## Curso 
Nace a 478&nbsp;m entre a Pedra da Cabra e o Coto Vello, na serra de Montemaior, preto de Vilariño, Montemaior (Laracha). Desemboca na xunta co río Calvelo formando o Rosende baixo a ponte das Táboas, na parroquia de Artes (Carballo).

## Notas
Río Calvelo

O **río Calvelo**, ou **rego do Calvelo** ou **rego de Calvelo**, é a cabeceira esquerda do río Rosende. Desemboca na xunta co río Bardoso formando o Rosende baixo a ponte das Táboas, na parroquia de Artes (Carballo).

## Notas
Beleigán

O topónimo **Beleigán** pode referirse a:

;En Galiza
***Beleigán**, lugar da parroquia de Adai, no concello do Páramo;
***Beleigán**, lugar da parroquia de San Vicente de Gondrame, no concello do Páramo;
***Beleigán**, lugar da parroquia da Laxe, no concello do Saviñao.
Belén (homónimos)

O nome **Belén** pode referirse a:

***Belén Artesanal de Valga**, representación celebrada en Valga;
***Belén de Begonte**, representación construída en Begonte.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Belén**, lugar da parroquia de Castelo, no concello de Cervo;
***Belén**, lugar da parroquia de Rodeiro, no concello de Oza-Cesuras;
***Belén**, lugar da parroquia de Santa Cristina de Fecha, no concello de Santiago de Compostela.

;Fóra de Galiza

;En Cisxordania
***Belén**, cidade cisxordana:
****Presebe**, representación do nacemento de Xesús Cristo en dito lugar.

;En Colombia

***Belén**, vila e concello do departamento de Boyacá;
***Belén**, concello do departamento de Nariño;
***Belén de los Andaquíes**, vila e concello do departamento de Caquetá.

Amais, como apelido feminino pode referirse a:

***Ana Belén**, cantante e actriz española (n. 1951);
***Belén Constenla**, actriz galega (n. 1961);
***Belén Feliu**, escritora galega (1961-1997);
***Belén do Campo Piñeiro**, política galega (n. 1963);
***Belén Rueda**, actriz española (n. 1965);
***Belén Prado**, avogada e política galega (n. 1968);
***Belén Cachafeiro**, empresaria e política galega (n. 1969);
***Belén Martínez**, filóloga galega (n. 1973);
***Belén Esteban**, personaxe española nos medios (n. 1973);
***Ana Belén Vázquez**, política galega (n. 1975);
***Belén Regueira**, xornalista galega (n. 1977).

## Véxase tamén
### Outros artigos
Beltrán

O topónimo **Beltrán** pode referirse a:

;En Galiza
***Beltrán**, lugar da parroquia de Lago, no concello de Xove.

;Fóra de Galiza

;En Colombia
***Beltrán**, concello do departamento de Cundinamarca.

Amais, como antropónimo e apelido pode referirse a:

***Beltrán de la Cueva**, nobre castelán (1443-1492);
***Lola Beltrán**, cantante e actriz mexicana (1932-1997);
***Carmen Marón Beltrán**, política galega (n. 1942);
***José María Beltrán Carbajal**, comerciante e político galego;
***José María Beltrán Veiga**, político galego (f. 2004).

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Vicenç Beltran**, lingüista español.
Bendaña

Como topónimo **Bendaña** pode referirse a:

;En Galiza
***Bendaña**, parroquia do concello de Touro;
****Bendaña**, lugar de dita parroquia.
Edward Likowski

**Edward Likowski**, nado o 26 de setembro de 1836 en Wreschen (Reino de Prusia) e finado o 20 de febreiro de 1915 en Posen (Reino de Prusia), foi un eclesiástico católico latino polaco, arcebispo metropolitano de Gniezno e Poznań e primado de Polonia dende 1914 até o seu pasamento.

## Traxectoria 
O 21 de decembro de 1861 foi ordenado sacerdote da arquidiocese católica latina de Gniezno e Poznań. Logo da súa ordenación, exerceu o seu ministerio como capelán e profesor de relixión durante catro anos. En 1865 foi nomeado profesor de Historia da Igrexa e Dereito canónico, e ao ano seguinte obtivo da Academia de Münster o título de Doutor en Teoloxía.

O 17 de marzo de 1887 foi nomeado bispo auxiliar de Gniezno e Poznań, e bispo titular de *Aureliopolis in Lydia*. Recibiu a ordenación episcopal o 1 de maio de 1887 de mans do arcebispo Julius Dinder.

O 13 de agosto de 1914 foi nomeado arcebispo metropolitano de arquidiocese católica latina de Gniezno e Poznań. Finou no cargo ao ano seguinte, o 20 de febreiro de 1915.

## Obra 
* 
* 
* 
* 
## Notas
Bexe

O topónimo **Bexe** pode referirse a:

;En Galiza
***Bexe**, lugar da parroquia de Seixo, no concello de Marín;
***Bexe**, lugar da parroquia das Cabanas, no concello de San Xoán de Río;
***Bexe**, lugar da parroquia de Rebordaos, no concello do Saviñao.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Bexo

O topónimo **Bexo** pode referirse a:

;En Galiza
***Bexo**, lugar da parroquia de San Xoán de Laíño, no concello de Dodro;
***Río de Bexo**, lugar da parroquia de San Vicente de Fervenzas, no concello de Aranga;
***Labexo**, lugar da parroquia de Moraime, no concello de Muxía.

;Río de Galiza
***Río Bexo**, que percorre a anterior parroquia e desemboca no río Mandeo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Vexo**, lugar da parroquia de Luaña no concello de Brión.
Vieiro, Vieiro, A Fonsagrada

**Vieiro** é un lugar da parroquia de Vieiro, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vieiro 
### Parroquias da Fonsagrada 
## Notas
Clarín (Pontevedra)

***Clarín*** foi un semanario editado en Pontevedra en 1936.
## Historia e características 
Subtitulado *Semanario Independiente de Izquierda*, apareceu o 4 de xaneiro de 1936. Promovido polo impresor e libreiro Clemente Martínez Gendra, Germán Fernández Gracia e Manuel Villar Cimadevila. O seu primeiro director foi Germán Fernández e, logo da súa dimisión, parece ser que foi substituído por Manuel Villar no último número. Estaba na órbita de Izquierda Republicana e foi propagandista do sector máis esquerdista da Fronte Popular de Pontevedra. O último número coñecido é do 12 de febreiro de 1936.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* CLARÍN, semanario independente de esquerdas.
James Douglas Ogilby

: *Non confindir con William Ogilby.*

**James Douglas Ogilby**, nado o 16 de febreiro de 1853 en Belfast, Irlanda e finado o 11 de agosto de 1925 en Brisbane, Queensland, Australia, foi un ictiólogo e herpetólogo australiano de orixe irlandesa.

## Traxectoria 
Fillo do naturalista William Ogilby (1808-1873), despois dos seus estudos no Winchester College e no Trinity College de Dublín, traballou no British Museum. Interesouse polas aves e os peixes e viaxou aos Estados Unidos de América.

En 1884 obtén un posto de axudante no Australian Museum de Sydney e casa, o mesmo ano, con Mary Jame Jameson.

James Douglas Ogilby publicou numerosos artigos sobre os réptiles,
* *Morethia boulengeri*, en 1890
* *Saltuarius cornutus*, en 1892
* *Strophurus intermedius*, en 1892
* *Uvidicolus sphyrurus*, en 1892

Tamén escribiu sobre os mamíferos e os peixes de Australia. Foi elixido membro da Sociedade linneana de Londres en 1887. Traballou no British Museum, despois no Australian Museum de Sydney, do que se retirou en 1890 a causa do seu alcoholismo.

Contra 1903 instalouse en Brisbane, onde traballou como ictiólogo no Queensland Museum. Poucos anos máis tarde chega a ser membro da Sociedade Real de Queensland. Asina numerosas publicacións co seu amigo Alan Riverstone McCulloch (1885-1925).

Ogilby faleceu o 11 de agosto de 1925 e está soterrado no *Toowong Cemetery*, en Toowong, Brisbane, Queensland, Australia.

## Algunhas publicacións 
* 1887. *Catalogue of Fishes and Other Exhibits at the Royal Aquarium, Bondi*.
* 1892. *Catalogue of Australian Mammals*.
* 1893. *Edible Fishes and Crustaceans of New South Wales*.

## Notas
Hipóstase (homónimos)

O substantivo **hipóstase** pode referirse a:
* En filosofía ***hipóstase*** é a realidade fundamental que existe verdadeiramente.
* En teoloxía ***hipóstase*** é o suposto ou persoa, especialmente persoa da Santísima Trindade.
* En lingüística ***hipóstase*** é o cambio de categoría gramatical dunha palabra, sen ningún elemento transpositor, por exemplo un substantivo utilizado como adxectivo.
* En medicina ***hipóstase*** é o depósito, especialmente de sangue, na parte baixa do corpo ou dun órgano.
Bidueiras

Como topónimo **Bidueiras** pode referirse a:

;En Galiza
***Bidueiras**, lugar da parroquia de Santa María Maior, no concello de Mondoñedo;
***As Bidueiras**, lugar da parroquia de Vilamane, no concello de Becerreá.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Bieites

Como topónimo **Bieites** pode referirse a:

;En Galiza
***Bieites**, lugar da parroquia de Barbeiros no concello de Ordes;
***Os Bieites**, lugar da parroquia de Arnois no concello da Estrada;
***Bieiteiras**, lugar da parroquia de Labacengos no concello de Moeche;
***As Bieiteiras**, lugar da parroquia de Montoxo no concello de Cedeira.

## Véxase tamén
### Outros artigos
José Casais Santaló

**José Casais Santaló**, nado en Santiago de Compostela o 27 de agosto de 1894 e finado en Juiz de Fora (Minas Gerais) o 31 de agosto de 1971, foi un escritor e diplomático galego.

## Traxectoria 
Fillo de Pío Casais Canosa, que foi notario de Rábade, Sarria, A Estrada e Santa Cruz de Tenerife. Estudou o Bacharelato en Lugo e Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Doutor en Dereito pola Universidade de Madrid coa tese *La jurisdicción del trabajo* (1918). Foi profesor auxiliar de Dereito Político na USC (1920-1921). Traduciu ao castelán os *Principii di diritto processuale civile* de Chiovenda. Foi redactor de *La Idea Moderna* e colaborou en *Ilustración Gallega*, *El Progreso*, *El Regional* e *Vida Gallega*. Traballou no Instituto de Reformas Sociales e centrou os seus intereses no tema da vivenda social ao que dedicou varios traballos. Foi agregado comercial en Marrocos, París, Chile e a Arxentina. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abandonou a embaixada de España en Buenos Aires e instalouse no Brasil, onde foi amigo de Antenor Nascentes. Foi expulsado da Administración Pública e condenado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas. Permaneceu no Brasil até a súa morte, aínda que nos últimos anos pasou tempadas en Santa Cruz de Tenerife, na casa do seu irmán.

## Obras 
* *Emigración española y particularmente gallega, a Ultramar*, 1915.
* *El contrato de trabajo. Su naturaleza jurídica. Intervencionismo del Estado en su reglamentación*, 1915.
* *La infancia trabajadora en España*, 1917.
* *Las sociedades constructoras de Casas baratas*, 1924.
* *Un turista en el Brasil*, 1940.
* *Congonhas do Campo*, 1942
* *Roteiro Balneário*, 1942.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
L'Anguleru

[200px|miniatura|dereita|Anguleru repartindo [agasallos a bordo da súa chalana.]]
'''''L'Anguleru'''* (en asturleonés, *o anguleiro* ou *pescador de angulas'') é unha personaxe de ficción da cultura popular asturiana que se encarga de traer agasallos aos nenos do Principado na Noiteboa.

De acordo co imaxinario popular, l'Anguleru habita durante todo o ano no Mar dos Argazos, preto do triángulo das Bermudas, cuidando anguías e meixóns até que arriba no inverno a Asturias na súa chalana, denominada L'Angulina, a noite do 24 de decembro. Esa noite, mentres os nenos celebran a Noiteboa, adícase a pescar meixóns para vendelas logo na lonxa e así poder mercar agasallos para os cativos e cativas de Asturias cos cartos que gañase.

O Anguleru entra en Asturias polo río Nalón.

## Orixe
L'Anguleru é unha criatura creada pola asociación Garabuxada no ano 2008, na localidade de Soto do Barco, coa intención de potenciar un Nadal máis achegado á tradición asturiana. O feito de escolleren un pescador de meixóns radica en que este era unha das profesións máis caracterísiticas da sociedade asturiana e da poboación de Soto do Barco, xa que a pesca de meixóns estivo tradicionalmente ligada a boa parte da Mariña asturiana. Desde 2008, atópase nun proceso de consolidaciión por tratarse dunha figura estimuladora para a aprendizaxe da lingua asturiana nas xeracións máis novas.

L'Anguleru, así pois, non tería orixe mitolóxica ningunha, senón que sería unha personaxe creada artificialmente para promover e potenciar a cultura asturiana. Porén, si que se tiña constancia de personaxes que repartisen regalos no inverno, sobre todo durante as Mazcaradas.
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Apalpador
* Tizón de Nadal 
* Olentzero
### Ligazóns externas 
* L'anguleru.com
Acción (Santiago de Compostela)

***Acción*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1936.

## Historia e características 
Subtitulada *Órgano de la Juventud de Acción Popular*, apareceu o 12 de febreiro de 1936. Órgano da JAP, entre os seus colaboradores figurou Eugenio Vázquez Gundín. Só se conserva o primeiro número.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Pelegrín

[dereita|miniatura|Escultura de Pelegrín en [Santa Irene, Arca, O Pino|Santa Irene (Arca, O Pino).]]
**Pelegrín** foi unha mascota galega empregada para promover o camiño de Santiago e o Ano Xacobeo. Foi a mascota oficial do camiño entre o Ano Xacobeo de 1993 e o de 2004. É un boneco que leva un bordón con cabaza, dous dos elementos distintivos dos peregrinos.
## Características
Foi deseñada por Luís Carballo de cara ao Ano Santo de 1993. A súa imaxe presentouse en 1992 na Exposición Universal de Sevilla. Foi usado tamén no Ano Santo de 1999 e o de 2004. No Ano Xacobeo de 2010 foi substituído por Xubi, mascota deseñada por Alberte Permuy.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* caminodesantiago.gal
Xubi

**Xubi** é unha mascota galega empregada para promover o camiño de Santiago e o Ano Xacobeo. Foi creada en 2010 cando substituíu a anterior mascota, Pelegrín.

## Características
Foi deseñada por Alberte Permuy para a Fundación Ad Sanctum Iacobum Peregrinatio, vinculada á igrexa polo arcebispado de Santiago de Compostela, a cal recibiu 800&nbsp;000 euros da Xunta de Galicia para desenvolver o proxecto.

A súa simboloxía representa a unión de dous dos símbolos do camiño, como son o bastón e a cabaza, combinadas para facer unha personaxe de cor azul e verde, e calzada cunhas zapatillas azuis e vermellas. O nome de **Xubi** deriva do vocábulo *xúbilo*, facendo un xogo de palabras co xubileu.

No seguinte Ano Xacobeo (2021) foi substituído por Cunchiña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* caminodesantiago.gal
Clemente Martínez Gendra

**Clemente Martínez Gendra**, nado en Pontevedra, foi un libreiro e político galego.

## Traxectoria 
Libreiro e impresor. Militante do Partido Republicano Radical Socialista. Foi promotor e primeiro director do semanario *Clarín*. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado por rebelión militar. Condenado a cadea perpetua foille comnutada a pena a catro anos o 12 de decembro de 1942.
Germán Fernández Gracia

**Germán Fernández Gracia**, nado en Vigo cara a 1911 e finado en Pontevedra o 28 de decembro de 1936, foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Foi aprendiz de artilleiro na Escola de Tiro Naval en 1930. Quiosqueiro da estación de Pontevedra. Fundou un grupo denominado Vanguardia Izquierdista Anticlerical en 1932, do que foi secretario xeral. Afiliado a Izquierda Republicana, foi promotor do semanario *Clarín*, do que chegou a ser director. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 25 de xullo e xulgado por rebelión militar na causa 1119/36. Condenado a pena de morte en consello de guerra o 10 de decembro de 1936, foi executado en Pontevedra o 28 de decembro.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Abuín Díaz en abril de 1933.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* , Xosé. "Contra o esquecemento: Germán Fernández Gracia" (1) e (2)
Illa Scott

A **illa Scott** é unha pequena illa deshabitada de orixe volcánica situada no océano Antártico. Está situada a uns 505 quilómetros do cabo Adare, a extremidade nordeste da Terra de Vitoria. Ten 565 metros de longo e 180 de largo, abranguendo unha área de 4 hectáreas. No oeste da illa, a uns 250 metros, atópase o Piar de Haggitt, unha columna de 60 m de altura. A illa contén dúas pequenas enseadas con praias, e o resto da illa é rochosa. Unha das rías está sobre a costa nordeste e a outra atópase na parte occidental da illa, fronte ao piar de Haggit.

A illa foi descuberta o 25 de decembro de 1902 polo capitán e explorador Guillerme Colbeck do *SY Morning*, quen transportaba no seu navío ao capitán Robert Falcon Scott na expedición de Sir Clements Robert Markham. Colbeck pensou en bautizar á illa co nome de illa Markham, pero posteriormente Clements Markham decidiu mudar o nome na honra do capitán Scott. O piar de Haggit recibe esa denominación polo apelido materno de Guillerme Colbecj, Haggit.

En 2006, unha expedición de mapeado atopou as illas cando se dirixía ao mar de Ross.

## Conflitos territoriais
Malia atoparse en territorio do Tratado Antártico, a illa é reclamada por Nova Zelandia.
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Reclamacións territoriais da Antártida
### Ligazóns externas
*Birds observed at Scott Island, Ross Sea, Antarctica 
*Gerhard Wörner and Giovanni Orsi (1990). Volcanic observations on Scott Island in the Antarctic Ocean, *Polarforschung*, 60 (2), 82–83.
Distribución binomial negativa

{{Modelo de distribución de probabilidade
|nome       = Distribución binomial negativa
|tipo       =masa de probabilidade
|pdf_image  = 325px|A liña laranxa representa a media e a verde o desvío estándar.
|cdf_image  =
|parámetros = r > 0\! (real)0 (real)
|soporte    =k \in \{0,1,2,\ldots\}\! 
|pdf        =\frac{\Gamma(r+k)}{k!\,\Gamma(r)}\,p^r\,(1-p)^k \!
|cdf =I_p(r,k+1)\text{ donde }I_p(x,y) é a función beta incompleta regularizada
|media =\frac{r}{p}
|mediana=
|moda=\lfloor(r-1)\,(1-p)/p\rfloor\text{ si }r>10\text{ si }r\leq 1
| varianza   =r\,\frac{1-p}{p^2}
|asimetría   = \frac{2-p}{\sqrt{r\,(1-p)}}\!
|curtose   =\frac{6}{r} + \frac{p^2}{r\,(1-p)}\!
|entropía =
|mgf =\left(\frac{p}{1-(1-p) e^t}\right)^r \!
|char=\left(\frac{p}{1-(1-p) e^{i\,t}}\right)^r \!
|}}
En estatística a **distribución binomial negativa** é unha distribución de probabilidade discreta que inclúe a **distribución de Pascal**.

O número de experimentos de Bernoulli de parámetro \theta independentes realizados *ata conseguir o k-ésimo éxito* é unha variable aleatoria que ten unha distribución binomial negativa con parámetros *k* e \theta.

A distribución xeométrica é o caso concreto da binomial negativa cando *k = 1*.

## Propiedades 
A súa función de probabilidade é

 \! \ b^*(x;k,\theta) = {x-1 \choose x-k}\theta^k(1-\theta)^{x-k} = {x-1 \choose k-1}\theta^k(1-\theta)^{x-k}

para enteiros *x* maiores o iguais que *k*, onde

\!{x-1 \choose k-1} = {x-1 \choose x-k} = \frac{(x-1)!}{(k-1)!(x-k)!}.

A súa media é

\!\mu = \frac{\theta}

se se considera unicamente o *número de fracasos* e

\!\mu = \frac{\theta}

se se contan tamén os *k*-1 éxitos.

A súa varianza é

\!\sigma ^2  = \frac

en ambos os casos.

## Exemplos 
* Se a probabilidade de que un neno exposto a unha enfermidade contaxiosa a contraia é 0,40, cal é a probabilidade de que o décimo neno exposto sexa o terceiro en contraela? Neste caso, X é o número de nenos expostos á enfermidade e \!x = 10, k = 3, \theta = 0,\!40. A solución é \!b^*(10;3;0,\!4)={10-1 \choose 3-1}0,\!4^3(1-0,\!4)^{10-3}={9 \choose 2}0,\!4^3(0,\,6)^{7}=0,\!0645
* Nun proceso de manufactura sábese que unha media de 1 de cada 10 produtos é defectuoso. Cal é a probabilidade de que o quinto artigo examinado sexa o primeiro en ser defectuoso? Se X conta o número de artigos defectuosos, p = 1/10 = 0,1; q= 1- 0,1 = 0,9; x= 5 ensaios e k=1, entón a solución é b*(5;1,0.1)={5-1\choose1-1}(0.1)^1 (0.9)^{5-1}= 6.6 \% de probabilidades.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Calculadora da distribución binomial negativa
*Cálculo da probabilidade dunha distribución binomial negativa con R (linguaxe de programación)
Pelecanus schreiberi

***Pelecanus schreiberi*** é un pelicano fósil descrito por Storrs Olson que data do Plioceno Temperán (hai de 5,3 a 3,6 millóns de anos) atopado en depósitos da Formación Yorktown de Carolina do Norte, Estados Unidos. Era unha especie de gran tamaño con características distintivas que suxiren que representa unha liñaxe extinta que non deixou descendentes vivos. O seu nome específico conmemora a Ralph W. Schreiber (1942–1988), un antigo curador de aves no Natural History Museum of Los Angeles County e unha grande autoridade en pelicanos.

Esta femia é de aproximadamente o mesmo tamaño que os maiores individuos dos actuais *Pelecanus onocrotalus* ou *Pelecanus crispus*, polo que o macho debía de ser aínda meirande, posiblemente o maior fósil de pelicano nunca rexistrado, rivalizando só con restos subfósiles dun pelicano de Nova Zelandia que foi descrito como unha subespecie do pelicano australiano (*Pelecanus conspicillatus*) e unha misteriosa especie do Mioceno tardío, *Pelecanus odessanus*, atopada en Ucraína.

## Notas
Gaivota de bico riscado

A **gaivota de bico riscado** (*Larus delawarensis*) é unha ave da familia dos láridos.

## Características 
É unha gaivota de tamaño medio, podendo acadar os 50&nbsp;cm de lonxitude e unha envergadura máxima de 124&nbsp;cm. A plumaxe é branca, sendo as ás dun gris moi pálido. As patas amarelas. É  semellante á  gaivota patiamarela diferenciándose pola liña negra que percorre verticalmente o seu peteiro e pola plumaxe moito máis pálida.

## Distribución 
É unha ave que só se pode atopar excepcionalmente no litoral atlántico europeo, e exclusivamente no inverno. Así as citas desta especie son frecuentes en Galicia, especialmente na provincia da Coruña, aínda que o número de exemplares nunca é abondoso. Estes exemplares veñen de norteamericana, onde a especie ten a súa poboación máis importante.

## Notas
Gaivota de Armenia

A **gaivota de Armenia** (*Larus armenicus*)  é unha ave pertencente á familia dos láridos.

## Características 
É unha especie moi semellante á  gaivota patiamarela. Difire polo seu aspecto algo máis esvelto, polos ollos escuros e por presentaren unha marca vermella e outra negra sobre o peteiro. Tamén difire pola súa distribución, xa que vive en zonas moi interiores e incluso montañosas.

## Distribución 
No verán cría en Asia Menor, o Cáucaso e norte de Irán. Inverna en Oriente próximo, Sinaí, Delta do Nilo. É rara na península de Arabia.

## Notas
Implantes de polipropileno

[miniatura|[Maxi Mounds é unha das modelos eróticas con implantes de polipropileno]]
Os **implantes de polipropileno** son un tipo de implantes mamarios desenvolvidos polo cirurxián Gerald W. Johnson que, por causa das súas complicacións médicas, foron prohibidos en 2001 na Unión Europea e nos Estados Unidos ao pouco do seu lanzamento.

## Historia e características 
O procedemento consiste en inserir nos peitos unha bolsa cunhas fibras de polipropileno, xeralmente sobre o músculo, que irritan os tecidos da mama e fan que esta xere un fluído corporal que absorbe nunha cantidade baixa, apenas o 0,01% ao día. Isto provoca un crecemento continuado do peito que só se pode deter extraíndo as fibras de polipropileno. Ademais, outros inconvenientes son que os peitos poden medrar a ritmos diferentes e ás veces é preciso realizar drenaxes para paliar un aumento desmesurado. Porén, o aumento realízase con fluídos naturais da propia persoa, polo que se evita ter no corpo unha gran cantidade substancias alleas ao organismo, como ocorreria no caso de pretender alcanzar ese tamaño con outro tipo de implantes. Alén diso, diversas usuarias que xa probaran outro tipo de prótesis mamarias expuxeron que os implantes de polipropileno causan unha sensación máis natural no corpo do que os implantes de silicona.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Implante mamario
* Cirurxía plástica
Gaivota de Audouin

A **gaivota de Audouin** (*Ichthyaetus audouinii*) é unha ave pertencente á familia *Laridae*.

## Características 
É unha gaivota de tamaño medio cunha lonxitude que chega ata os 52&nbsp;cm e unha envergadura máxima de 128&nbsp;cm. O corpo é branco exceptuando as ás agrisadas e a cola negra con pintas brancas. O peteiro é vermello escuro cunha liña negra vertical. As patas son grises con certos matices verdes.

## Distribución 
É unha gaivota que vive estritamente no litoral, frecuentemente en colonias. Non é unha especie moi frecuente,  concentrándose os seus efectivos nas illas do Mediterráneo e puntos concretos da costa. Salientar a importante poboación do Delta do Ebro. Tamén é importante a poboación da Comunidade Valenciana, que acolle case 7.000 parellas. Estas repártense fundamentalmente polo porto de Castelló, Lagoas de Torrevieja, porto de Valencia e Illas Columbretes

## Notas
Bidueiro (homónimos)

O termo **Bidueiro** é unha árbore do xénero ***Betula***, da familia das betuláceas, bido:

***Bidueiro pubescente**, a especie *Betula pubescens*, árbore caducifolia e esvelta que abunda en Galicia, acotío chamado simplemente bidueiro, bido;
***Bidueiro branco**, a especie *Betula pendula*, aínda que presente, menos común en Galiza.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Bidueiro**, lugar da parroquia de Samarugo, no concello de Vilalba;
***Bidueiro**, lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos, no concello de Paradela;
***O Bidueiro**, lugar da parroquia de Romariz, no concello de Abadín;
***O Bidueiro**, lugar da parroquia de Caaveiro, no concello da Capela;
***O Bidueiro**, lugar da parroquia de Sande, no concello de Cartelle;
***O Bidueiro**, lugar da parroquia de Nodar, no concello de Friol;
***O Bidueiro**, lugar da parroquia do Alto de Xestoso, no concello de Monfero;
***O Bidueiro**, lugar da parroquia de Trasancos, no concello de Narón;
***O Bidueiro**, lugar da parroquia de Ordes, no concello de Ordes;
***O Bidueiro**, lugar da parroquia de Ourol, no concello de Ourol;
***O Bidueiro**, lugar da parroquia de Vilavella, no concello das Pontes de García Rodríguez;
***O Bidueiro**, lugar da parroquia de Ferreira, no concello de San Sadurniño;
***O Bidueiro**, lugar da parroquia de Momán, no concello de Xermade.

Existe tamén o apelido **Bidueiro**, coa variante non normativa *Vidueiro*.

## Véxase tamén
### Outros artigos
BM Porriño

O **Club Balonmano Porriño** é un club de balonmán do concello do Porriño. Ten equipos en once categorías, tanto femininas coma masculinas. A sección feminina xoga na División de Honra, a máxima categoría en España. 

## Historia 
Na década de 1970 existiu un equipo de balonmán feminino no Porriño, que na tempada 1974-75 chegou a competir na primeira división, mais o proxecto desapareceu por falta de apoios económico. En 1985 fundouse o club, e na tempada 1990/91 comezaron a traballar coa canteira. tras unha fase de ascenso que se xogou na propia vila do Porriño.
Na tempada 2013/2014 acadaron a 5ª praza, co que se clasificaron para a Recopa EHF, o que lograron de novo na tempada seguinte e na 2022/23.

Foi o club anfitrión da Copa da Raíña nas tempadas 2015-16 e 2016-17, e os dous anos chegaron ás semifinais. Na tempada 2019/20 ían en penúltima posición na liga cando se cancelou a competición por mor da pandemia de COVID-19, polo que finalmente mantiveron a categoría.

Na tempada 2023/24 acadaron a 4ª posición, o que lles permitiu clasificarse para a EHF European Cup. Na tempada 2024-25 clasificáronse para o play-off da liga e chegaron á final da EHF European Cup.

## Traxectoria
### Categoría feminina
### Categoría masculina
## Distincións
En 2024 recibiu o Premio Antonio Palacios ao deporte.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Medusa (Leonardo da Vinci)

miniatura|Versión de Caravaggio da obra de Leonardo (1597)
A ***Medusa*** é un dos dous cadros desaparecidos que Giorgio Vasari atribúe a Leonardo da Vinci.
## Primeira versión 
No seu *Vida de Leonardo* (1568), Vasari describe como un Leonardo moi novo representou Medusa no frontal dun escudo de madeira.

Aínda que os historiadores de arte dubidaron da veracidade desta anécdota, afirmouse que o escudo de Leonardo inspirou varios pintores de principios do século XVII que o poderían ver na colección de Fernando I de Médici.
Rubens e Caravaggio pintaron as súas propias versións do personaxe, pero a súa débeda cara á pintura de Leonardo é incerto.

## Segunda versión 
[miniatura| *Cabeza de Medusa* pintura atribuída nun principio a Leonardo e actualmente recoñecida como unha obra dun pintor flamengo do ano 1600. [Galería Uffizi]]

En 1782, o biógrafo de Leonardo Luigi Lanzi, mentres facía unha procura das súas pinturas na Galería Uffizi, descubriu un retrato da cabeza de Medusa que erroneamente atribuíu a Leonardo, baseándose na descrición de Vasari.

No período do romanticismo, a fama de Leonardo conseguiu moitos eloxios. Os seus gravados a toda páxina, producidos por primeira vez en Florencia en 1828, estendéronse por toda Europa, facendo da pintura unha das máis populares do corpus das obras de Leonardo. En 1851, Jean Baptiste Gustave Planche proclamou: "Non dubido en afirmar que na *Medusa* da Galería Uffizi atópase o xerme do que admiramos na *Gioconda* do Museo do Louvre". Percy Bysshe Shelley escribiu o poema *A la Medusa de Leonardo da Vinci a la Galeria Florentina*, abrindo coas liñas memorables:

:: Méntese, contemplando o ceo de medianoite,
:: Sobre as nubes dos elevados picos;
:: A continuación, vense afastadas terras tremendo;
:: O seu horror e a súa beleza son divinos.
:: Sobre os beizos e as pálpebras parece mentir
:: Beleza como unha sombra, desde que brillan,
:: Ardentes e aglaiantes, loitando por baixo,
:: A agonía da angustia e a morte.

Cara ao 1868, Walter Pater, en *The Renaissance*, destacou a *Medusa* como unha das obras máis rechamantes de Leonardo.

Pero, ao século XX, Bernard Berenson e outros destacados críticos argumentaron en contra da autoría de Leonardo da pintura dos Uffizi. Agora crese que é obra dun anónimo pintor flamengo activo cara ao 1600.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Turner, Richard Almond. *La invenció de Leonardo*. Universidade de California Press, 1994. 
* Vasari, Giorgio *Le Vite*, 1568.

### Outros artigos
* Cadros de Leonardo da Vinci