Salinas reais de Arc-et-Senans

A **Saline Royale** (**Salinas reais**) é un edificio histórico en Arc-et-Senans no departamento de Doubs, no leste de Francia. Está xunto ao Bosque de Chaux e a 29,2 quilómetros ao suroeste de Besançon. O arquitecto foi Claude-Nicolas Ledoux (1736–1806), un destacado arquitecto parisiense da época. A obra é un exemplo importante dun proxecto temperán da Ilustración no que o arquitecto baseou o seu deseño nunha filosofía que favorecía a ordenación dos edificios segundo unha xeometría racional e unha relación xerárquica entre as partes do proxecto.

O Institut Claude-Nicolas Ledoux asumiu a tarefa de conservador e xestiona o lugar como monumento. En 1982, a UNESCO engadiu as "Salines Royales" á súa lista de Patrimonio da Humanidade, xunto coas antigas salinas de Salins-les-Bains, polas súas destacadas arquitecturas e testemuños da historia da fabricación de sal en tixolas de evaporación. As salinas reais é o primeiro complexo arquitectónico desta escala que se utiliza con fins comerciais. A cidade nunca se comezou, porén. O único que se completou foi o diámetro e un semicírculo de edificios da salina.

No segundo deseño, o edificio de entrada sitúase no punto medio do semicírculo e contén por un lado salas de garda e polo outro unha prisión e unha forxa. Outros edificios do semicírculo inclúen á esquerda, fronte a entrada, cuartos para carpinteiros e obreiros, e á dereita, alguacís e toneleiros. No centro do círculo está a casa do Director, que ten un miradoiro na parte superior. Unha escaleira monumental conducía a unha capela que destruíuse nun incendio en 1918, tras un raio. A ambos lados da casa do Director están as propias salinas. Estes dous edificios miden 80 metros de longo, 28 metros de ancho e 20 metros de altura. Conteñen os fornos de secado, as tixolas de quecemento, as "Sales des Bosses" e as salinas. En cada intersección do diámetro e do semicírculo sitúanse os edificios que albergaban os empregados. Detrás da casa do Director hai uns pequenas e elegantes cortes para os cabalos do Director.

O apoio das salinas por parte dun monopolio estatal probablemente explique por que este edificio é tan grandioso. A *gabela* era moi impopular e foi unha das queixas que provocaron á Revolución Francesa. A propia Revolución probablemente reduciu a construción da cidade ideal.

## Desde o fin da produción de sal 
As salinas producían 40.000 quintais de sal ao ano no seu momento álxido, todos eles exportados a Suíza. Toda a produción cesou en 1895 tras un proceso xudicial que os habitantes de Arc-and-Senans iniciaron, protestando pola contaminación dos pozos próximos. Ao mesmo tempo, as salinas estaban a ter dificultades ante a competencia do sal mariño traído por ferrocarril.
[thumb|''Jeter des Fleurs sur l'Avenir*, do pintor francés [Arnaud Courlet de Vregille, exposto en Royal Saltworks en 2006 para Claude -Bicentenario de Nicolas Ledoux.]]

Como se mencionou anteriormente, un raio en 1918 destruíu a capela. En abril de 1926, algúns dos edificios foron dinamitados, e moitas das árbores do lugar cortáronse. Aínda así, o 30 de novembro de 1926, tras unha revisión iniciada en 1923, a Comisión de Monumentos declarou o pavillón central e a entrada como monumentos históricos. A Society for the Eastern Saltworks, aínda propietaria do sitio de Arc-et-Senans, non estaba satisfeita coa decisión. O 10 de xuño de 1927 o departamento de Doubs adquiriu as salinas e iniciou os traballos de restauración en 1930.

Durante 1938, o lugar albergou un campamento para refuxiados da República Española. Despois, durante outubro de 1939, no estalido da segunda guerra mundial, o exército francés instalou unha batería antiaérea na zona do patio. Ademais, unha unidade de enxeñeiros ocupou algúns dos edificios. Aínda así, o 20 de febreiro de 1940 publicouse o anuncio oficial da clasificación das salinas e da súa muralla como monumento histórico.

En xuño de 1940, instaláronse as tropas alemás. De maio de 1941 a setembro de 1943, as autoridades francesas estableceron un campo de internamento para albergar aos xitanos e outros sen fogar (Centre de Rassemblement des tziganes et nómades).

Despois da guerra, houbo unha ampla campaña pública de artistas, xornalistas e escritores da rexión para animar ás autoridades a protexer o sitio.

The Saltworks foi un lugar principal na película de 1961 de Pierre Kast *La Morte-Saison des amours* AKA *The Season for Love*.

En 1965, Marcel Bluwal usou a casa do director para a tumba do Comandante na súa adaptación televisiva de *Dom Juan'' de Molière.

Desde 1973, as salinas reais e o Institut Claude-Nicolas Ledoux son membros da rede europea de lugares culturais. Despois, en 1982, a UNESCO incluíu as salinas como Patrimonio da Humanidade.

## No novo milenio
Desde o 29 de xuño de 2009, as salinas de Salins-les-Bains engadíronse á lista de Arc-et-Senans na lista do Patrimonio Mundial. Foi sede de varios eventos culturais e exposicións nos últimos anos.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Lien vers les Salines de Salins-les-Bains 
* Saline Royale. páxina oficial do Institut Claude-Nicolas Ledoux
* Royal Saltworks of Arc-et-Senans at UNESCO.org