Atobá de pés vermellos

O **atobá des pés vermellos**  (***Sula sula***) é unha grande ave mariña da familia dos mascatos, Sulidae. Os adultos sempre teñen os pés vermellos, pero a cor da plumaxe varía. Voan de maneira potente e áxil, aproveitando o vento para voaren máis eficientemente, pero son torpes no momento de engalar e aterrar. Aliméntanse capturando peixes voadores por riba a superficie do océano e realizando mergullos pouco profundos. Son abundantes nos trópicos, e reprodúcense en colonias en rexións costeiras, en illas especialmente afastadas como San Brandón en Mauricio (bancos de Cargados Carallos), e o arquipélago de Chagos (ao sur das Maldivas). Aínda que a súa poboación está decrecendo, a IUCN considéraa unha especie en preocupación menor. Enfróntase a ameazas como o cambio climático, a competición con pesquerías, trastornos causados polos humanos e especies invasoras.

## Taxonomía 
O atobá de pés vermello foi descrito formalmente polo naturalista sueco Carl Linné en 1766 na 12ª edición da súa obra *Systema Naturae*. Deulle daquela o nome binomial *Pelecanus sula* e describiuno baseándose nun espécime procedente de Barbados. O seu actual xénero *Sula* creouno o científico francés Mathurin Jacques Brisson en 1760. A palabra *Sula* vén do norugués e significa mascato.

Hai tres subespecies:

* *S. s. sula* (Linnaeus, 1766) – Caribe e illas do suroeste do Atlántico.
* *S. s. rubripes* Gould, 1838 – Océanos Pacífico e Índico tropicais.
* *S. s. websteri* Rothschild, 1898 – Pacífico central oriental.

## Descrición 
É o membro máis pequeno da familia dos súlidos con seus 70 cm de lonxitude e cunha envergadura alar de 152 cm. O peso medio de 490 adultos da illa Christmas nun estudo foi de 837 g. Ten patas vermellas, e o bico e un papo na gorxa están coloreados de rosa e azul. Esta especie ten varios morfos. No morfo branco a plumaxe é principalmente branca (a cabeza a miúdo está tinguida de tons amarelados) e as plumas de voo son negras. O morfo branco de cola negra é similar, pero con cola negra, e pode confundirse doadamente cos atobás *Sula granti* e *Sula dactylatra*. O morfo marrón é en conxunto marrón. O morfo marrón de cola branca é similar, mais ten barriga, sobrecú e cola brancos. O morfo marrón de cabeza branca e cola branca ten un corpo, cola e cabeza principalmente brancos e ás e dorso marróns. Os morfos normalmente reprodúense xuntos, pero na maioría das rexións predominan un ou dous morfos; por exemplo, nas illas Galápagos, a maioría pertencen ao morfo marrón, aínda que o morfo branco tamén está presente.

Os sexos son similares, e os individuos xoves son amarronados con ás máis escuras, e as patas rosadas claras, mentres que os polos están cubertos de penuxe branco denso.

## Distribución 
É unha especie espallada polos trópicos do Atlántico, Pacífico e Índico. No Atlántico, viven principalmente nas illas do Caribe. No Pacífico, as poboacións encóntranse nas illas Galápagos, principalmene na illa Genovesa e San Cristóbal, e no arquipélago de Hawai en Kauai. No océano Índico atópase en Aldabra, as Seychelles, Rodrigues, as Maldivas, o arquipélago de Chagos, as illas Cocos (Keeling) e na illa Christmas. Nova Zelandia, e o Reino Unido.

## Ecoloxía e comportamento 
### Reprodución 
Esta especie reprodúcese en illas na maioría dos océanos tropicais. Cando están en época non reprodutora pasan a maioría do tempo no mar. No arquipélago de Chagos permanece preto da súa colonia reprodutora durante todo o ano, en vez de migrar. Nidifica en grandes colonias, poñendo un ovo azul nun niño de paus, que chocan ambos os adultos por 44–46 días. O niño é normalmente situado nunha árbore ou arbusto, pero raramente pode nidificar no chan. Pasan ata tres meses antes de que as crías fagan o seu primeiro voo, e cinco meses antes de que fagan voos longos.

As parellas permanecen xuntos durante varias tempadas. Realizan elaborados rituais de saúdo, entre eles un grallar áspero e a exhibición do macho da súa gorxa azul, e tamén inclúe danzas curtas.

### Dieta 
Come principalmente peixes (como os peixes voadores Exocoetidae e os Gempylidae) e luras. Os estudos feitos en illa Christmas atoparon que a maioría dos peixes que comían eran de 6–15 cm de longo, cunha lonxitude máxima de 20 cm, e a maioría das luras son 6–10 cm, cunha lonxitude máxima de 15 cm. En Aldabra, a proporción de peixes e luras na dieta varía entre estacións; as luras supoñen o 21 % da dieta en masa na estación húmida e só o 1 % na estación seca. Xeralmente capturan as presas mergullándose no océano verticalmente desde alturas de 4 a 8 m, aínda que poden capturar no aire os peixes voadores, como se demostra en gravacións de cámaras de vídeo portadas polas propias aves. Viaxan centos de quilómetros desde terra para buscaren as súas presas e ás veces emprenden viaxes de varios días.

### Predadores e parasitos 
Os atobás de pés vermellos adultos son cazados ás veces por cangrexos dos cocoteiros; os cangrexos usan as súas potentes pinzas para romperlles as ás ou collelos polas patas. Documentouse o caso dun atobá mentres dormía nunha póla baixa dunha árbore que foi atacado e matado por seis cangrexos dos cocoteiros en poucas horas, mentres que outro foi capturado despois de aterrar preto da entrada do tobo do cangrexo ao ser arrastrado dentro. As crías e ovos deste atobá son tamén atacados por varios predadores, incluíndo ratas, gatos, porcos, e o paxaro estúrnido micronesio *Aplonis opaca*, aínda que os predadores mamíferos introducidos teñen un impacto limitado, xa que o atobá nidifica en árbores. Os humanos comen atobás adultos e crías; os atobás pican ás persoas que tratan de achegarse aos seus niños.

## Galería 

Ficheiro:Red footed booby in flight.jpg|En voo sobre o caio Half Moon de Belize
Ficheiro:Pair of red-footed boobies in the Papahānaumokuākea Marine National Monument.png|Parella nidificante no Monumento Nacional Mariño Papahānaumokuākea (Hawai)
Ficheiro:Baby red-footed booby.jpg|Exemplar xove sacando a cabeza do niño no caio Half Moon, Belize
Ficheiro:Sula sula nesting in Heliotropium foertherianum.jpg|Atobá de pés vermellos
Ficheiro:Sula sula MWNH 0516.JPG|Ovo de atobá de pés vermellos na colección do Museo de Wiesbaden

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*