Yōko Ōta

**Yōko Ōta** (en ), nada en Hiroshima o 20 de febreiro de 1903 ou o 18 de novembro de 1906 e finada en Inawashiro o 10 de decembro de 1963, foi unha escritora xaponesa asociada coa literatura da bomba atómica.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Ōta naceu como Hatsuko Fukuda en Hiroshima, filla dun terratenente adiñeirado, Ryujiro Fukuda, e a súa segunda esposa, Tomi Yokoyama. A parella tivo outros dous fillos. En 1910, a nai divorciouse do seu home, que vivía unha vida disoluta, polo que a deron en adopción á familia Ōta; porén, despois trasladouse a vivir coa nai e o seu terceiro marido. Dende nova gustáballe ler as obras de autores nacionais como Takuboku Ishikawa ou Shūsei Tokuda, así como escritores occidentais como Goethe, Heine ou Tolstoi.

Tras finalizar a secundaria en 1920, traballou como mestra de primaria, secretaria e mecanógrafa. Casou en 1926, pero axiña abandonou ao seu marido, pois descubriu que xa tiña unha muller. Logo de varias achegas en *Nyonin geijutsu*, unha revista dedicada á literatura escrita por mulleres, trasladouse a Tokyo por segunda vez en 1930 (xa pasara un ano alí con anterioridade). Seguiu a publicar contos noutras revistas e xornais, así como unha novela baseada no seu segundo matrimonio frustrado (1936-1937).

### Bombardeo de Hiroshima 
En 1940, Ōta escribiu *Sakura no kuni* (en , coa que gañou o premio do *Asahi Shinbun* e obtivo moita sona. Continuou cunha serie de obras nas que gabou a política de expansión do Xapón e os seus esforzos bélicos, das que renegou rematada a segunda guerra mundial. En agosto de 1945, sobreviviu ao bombardeo atómico de Hiroshima. O seu relato *Katei no yōna hikari* (en ) foi publicado o 30 de agosto de 1945 no *Asahi Shinbun*, polo que se trata da primeira peza literaria sobre a bomba atómica. Temendo sucumbir aos efectos da radiación, entregouse á escrita da súa novela *Shikabane no machi* (en ), un rexistro das súas experiencias en Hiroshima. Malia rematala no outono de 1945, por culpa da censura non saíu do prelo até tres anos máis tarde, con seccións eliminadas. A versión completa foi publicada por vez primeira en 1950. En 1951, escribiu *Ningen ranru* (en ), coa que gañou o premio de Literatura de Mulleres.

O seu conto *Hotaru* (en ), de 1953, narra o encontro do protagonista con superviventes de Hiroshima e trata tamén, como moitas das súas pezas da época, do suicidio de Tamiki Hara, outro dos grandes novelistas da literatura da bomba atómica. Ao ano seguinte, recibiu o premio da Cultura da Paz pola novela *Han ningen* (en ), na que un escritor vive aterrorizado polas lembranzas da bomba atómica e o medo aos efectos da radiación e unha futura guerra mundial. A propia Ōta pasou o resto da súa vida temendo que a radiación acabase por matala.

### Pasamento 
A autora faleceu dun ataque ao corazón en 1963, namentres traballaba nunha nova novela. En 1982, publicáronse os catro volumes de *Ōta Yōko shū* (en ), que non inclúe a totalidade dos seus textos.

## Publicacións 
* *Sakura no kuni* (1940)
* *Katei no yōna hikari* (1945)
* *Shikabane no machi* (1948)
* *Ningen ranru* (1951)
* *Hotaru* (1953)
* *Han ningen* (1954)

## Traducións 
### En castelán 
* *Ciudad de cadáveres* (2025). Tradución directa de Kuniko Ikeda e Marta Añorbe Mateos. Satori.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*