open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Salva Sevilla

**Salvador Sevilla López**, coñecido como **Salva Sevilla**, nado o 18 de marzo de 1984 en Berja (Almería), é un exfutbolista español, que xogaba de centrocampista. Desenvolveu a súa carreira principalmente entre a Primeira e a Segunda División, sumando entre ambas 426 partidos e 56 goles. Vestiu as camisetas de varios clubs, entre eles o Mallorca ou o Betis, e conseguiu sete ascensos de categoría ao longo da súa carreira, tres deles co equipo balear.

## Traxectoria 
### Comezos 
Formouse como futbolista na canteira do desaparecido Poli Ejido, no que tamén xogou seu irmán José Antonio, e debutou co primeiro equipo na Segunda División na tempada 2003/04, da man do adestrador Quique Setién. Foi nun partido da Copa do Rei ante o Lanzarote no que marcou dous goles, aínda que o seu equipo acabou perdendo 4-2. Xogou un total de 88 partidos oficiais co filial sevillista, marcando 11 goles. 

### Salamanca 
Nas tempadas 2008/09 e 2009/10 militou no Salamanca, sendo un dos xogadores máis destacados e un fixo nas aliñacións iniciais do equipo salmantino, co que sumou un total de 77 partidos e 20 goles. Na súa segunda campaña foi o máximo goleador do equipo, a pesar de xogar como centrocampista e non como dianteiro. Na tempada 2012/13 o equipo de Mel rematou sétimo e na seguinte campaña competiu na Europa League. Salva Sevilla marcou un dos goles do seu equipo no histórico derbi sevillano disputado nos oitavos de final da competición europea. As lesións e as suplencias marcaron o seu infrutuoso paso polo club *perico*. Deixou o equipo en 2022, cun balance de 186 partidos, 25 goles e 21 asistencias.

### Alavés 
Na tempada 2022/23 xogou co Alavés en Segunda, poñéndose de novo ás ordes de Luis García, e logrou un novo ascenso. Foi unha das pezas fundamentais do equipo, contribuíndo cun total de 42 partidos e 4 goles. O xogador contribuíu cun total de 21 partidos, 15 deles como titular, e un gol. Ademais, co seu derradeiro encontro ante o Castellón converteuse no terceiro futbolista de máis idade en xogar co Deportivo da Coruña, con 40 anos, 2 meses e 7 días, sendo superado só por Donato e Manuel Pablo. Foi tamén o seu último partido como futbolista, retirándose ao final da tempada.

### Trala retirada 
En xullo de 2025 anunciouse a súa contratación polo Almería, co cargo de *team manager*, tendo como obxectivo servir como nexo entre a directiva e os xogadores.

## Palmarés 
;Sevilla Atlético
* **Segunda División B (1):** 2006/07.

;Betis
* **Segunda División (1):** 2010/11.

;Mallorca
* **Segunda División B** **(1):** 2017/18.

;Deportivo da Coruña
* **Primeira Federación (1):** 2023/24.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en futbolme.com
Theodor Storm

**Hans Theodor Woldsen Storm**, nado o 14 de setembro de 1817 en Husum (Schleswig-Holstein), daquela parte de Dinamarca (hoxe Alemaña) e finado o 4 de xullo de 1888 en Hademarschen, foi un escritor xermano-dinamarqués en lingua alemá.

## Traxectoria 
Storm naceu en Husum (*die graue Stadt am grauen Meer*, "a cidade gris á beira do mar gris"), na costa occidental de Schleswig-Holstein. Mentres era estudante de dereito, publicou o seu primeiro volume de obras en verso, canda os irmáns Tycho e Theodor Mommsen. Traballou como avogado en Schleswig-Holstein, pero emigrou a Thuringen en 1851, e non regresou até 1864, cando Schleswig-Holstein volveu ser alemán.

Escribiu varias historias, poemas e novelas. As súas dúas obras máis coñecidas con *Immensee* (1849) e *Der Schimmelreiter* (traducida ó galego como *O xinete do cabalo branco*), publicada por vez primeira en abril de 1888 no *Deutsche Rundschau*. Outras obras publicadas inclúen un volume de poemas (1852), a novela *Pole Poppenspäler* (1874) e mais *Aquis submersus* (1877), tamén novela.

### Influencias 
Os seus poetas favoritos eran Joseph von Eichendorff e Eduard Mörike, e a influencia do primeiro é notable. Durante unha visita a Baden-Baden no verán de 1864, convidado polo seu amigo, o escritor e pintor Ludwig Pietsch, coñeceu a Iván Turgénev. Durante varios anos intercambiaron correspondencia e copias dos seus traballos.

## Obra 
* *Der kleine Häwelmann*. Märchen. 1849
* *Immensee*. Novela. Berlín, Duncker 1851
* *Die Stadt*. 1852
* *Im Sonnenschein*. Berlín, 1854
* *Gedichte*. Berlín, Schindler 1856
* *Auf dem Staatshof*. 1859
* *Veronica*. 1861
* *Im Schloß*. Leipzig, 1862, Nr. 10–12
* *Auf der Universität*. Münster, Brunn 1863
* *Die Regentrude*. Märchen. 1863
* *Viola tricolor*. Novela. 1874
* *Pole Poppenspäler*. Novela. Braunschweig, Westermann 1875
* *Aquis submersus*. Novela. Berlín 1877
* *Carsten Curator*. Novela. Berlín 1878
* *Renate*. Novela. 1878
* *Die Söhne des Senators*. Novela. 1880
* *Hans und Heinz Kirch*. Novela. Berlín 1883
* *Zur Chronik von Grieshuus*. Novela. Berlín 1883-1884
* *Bötjer Basch*. Berlín 1887
* *Ein Doppelgänger*. 1887. Tamén publicado co título *John Glückstadt*.
* *Es waren zwei Königskinder*. Berlín, 1888
* *O xinete do cabalo branco* (no orixinal en alemán, *Der Schimmelreiter*). Novela. Berlín, 1888
* *Schlaflos*
* *Ich bin mir meiner Seele*
* *Knecht Ruprecht*
* *Sturmnacht*
* *Weihnachtslied*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Theodor Storm
Steve Dodd

**Steve Dodd**, nado o 1 de xuño de 1928 en Alice Springs, Territorio do Norte, e finado o 10 de novembro de 2014, foi un actor aborixe australiano que destacou por interpretar personaxes indíxenas a través de sete décadas de cinema australiano.

## Filmografía
Aitor Fernández López

**Aitor Fernández López**, nado nel Franco (Asturias) o 23 de agosto de 1986, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu club actual é o Real Avilés.

## Traxectoria 
Na pretempada 2013–14 fichou polo Hércules CF, procedente do CD Guadalajara, cun contrato por dúas tempadas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Kaʻiulani

miniatura|180px|dereita|Escudo de armas do Reino de Hawai.
miniatura|220px|dereita|Estandarte persoal da princesa.

**Victoria Kaʻiulani Kalaninuiahilapalapa Kawekiu i Lunalilo Cleghorn**, nada en Honolulu o 16 de outubro de 1875 e finada en ʻĀinahau (Honolulu) o 6 de marzo de 1899, foi a herdeira ó trono do Reino de Hawai, do que ostentaba o título de princesa herdeira.

## Traxectoria
Kaʻiulani fíxose coñecida en todo o mundo pola súa intelixencia, beleza e determinación. Despois do derrocamento da monarquía hawaiana en 1893, visitou os Estados Unidos para axudar a restablecer o Reino. Aínda que era reticente a participar en política, fixo moitos discursos e aparicións públicas denunciando o derrocamento do seu goberno e a inxustiza cara ao seu pobo. Tamén fixo visitas a Washington, D.C. onde tentou convencer ó presidente Benjamin Harrison e despois a Grover Cleveland, pero a pesar dos seus esforzos non puido evitar a anexión final de Hawai polos Estados Unidos. A historia da súa vida acadou proporcións lendarias debido á súa morte prematura.

## Árbore xenealóxica 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Princess Ka'iulani, Rose of Two Worlds by Mindi Reid 
*Ka'iulani - The Island Rose 
*Kaiulani:The Hope of the People 
*Princesa Ka‘iulani 
*Princesa Victoria Ka'iulani Cleghorn (1875-1899) 
*Victoria Ka'iulani 
*Hana Hou Kaiulani 
*Kaiulani 
*[O filme *Princess Kaiulani(https://gl.wikipedia.org/wiki/Princess_Kaiulani)* (2009)] na Internet Movie Database
*Hawaii's Story by Hawaii's Queen by Liliuokalani, Queen of Hawaii (1838-1917). Boston: Lee e Shepard, 1898.
Ana da Bretaña

**Ana da Bretaña** (en ; ), nada en Nantes (Ducado da Bretaña) o 25 de xaneiro de 1477 e finada en Blois o 9 de xaneiro de 1514, foi unha nobre francesa, duquesa da Bretaña e dúas veces raíña de Francia.

## Traxectoria 
Filla máis vella do duque Francisco II (1435-1488) e da segunda muller deste, Marguerite de Foix (1449-1486), princesa de Navarra, a súa primeira infancia transcorreu entre as cidades de Nantes, Vannes e Clisson.

Aos once anos, ao morrer o seu pai sen descendencia masculina converteuse en duquesa da Bretaña. En 1490 casou por procuración co futuro emperador romano xermánico Maximiliano I de Habsburgo, pero este matrimonio foi anulado.

O exército francés entrou na Bretaña e sitiou a cidade de Rennes onde se encontraba a duquesa. Tras deixarse convencer polos membros do seu consello aceptou casar con Carlos VIII (1470-1498), rei de Francia. Casaron o 6 de decembro de 1491 e o 8 de febreiro de 1492 foi coroada raíña de Francia na basílica de Saint-Denis.

Viviu entre Amboise, París e Lión, e tivo cinco fillos entre 1492 e 1496, todos mortos ao pouco de nacer. Ao morrer Carlos VIII, en 1498, volveu á Bretaña á cabeza do ducado da Bretaña.

Antes de casar con Lois XII (1462-1515), novo rei de Francia, conseguiu a redacción dun contrato que redefinía as relacións entre a Bretaña e Francia: mentres vivise seguiría a ser duquesa da Bretaña, e cando morrese o seu sucesor sería o seu segundo fillo varón.

Casaron en Nantes o 8 de xaneiro de 1499, residindo dende entón case sempre no castelo de Blois.
[miniatura|[Cadière de Ana da Bretaña|*Cadière* de Ana da Bretaña (1498)]]
Asumía ao mesmo tempo as funcións de raíña de Francia e de duquesa da Bretaña.

Deste segundo matrimonio tivo oito fillos, pero só sobreviviron dúas fillas:

* Claudia de Francia (1499-1524), duquesa da Bretaña e raíña de Francia ao casar con Francisco I.
* Renée de Francia (1510-1589), señora de Montargis, duquesa de Chartres.

Morreu o 9 de xaneiro de 1514. Foi soterrada en Saint-Denis, pero o seu corazón foi depositado na igrexa das Carmelitas en Nantes.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* L. Le Saint, *Une terre de granit. La Bretagne et son histoire*. Eugène Ardant et Cie éditeurs, 1891
* Château des ducs de Bretagne, Musée d'Histoire de Nantes, ''La biographie d'Anne de Bretagne* (1477-1514)

### Outros artigos 
* *Cadière'' de Ana da Bretaña
Provincia de Concepción, Chile

miniatura|dereita

A **Provincia de Concepción** é unha provincia chilena situada no centro-sur do país. Segundo o censo INE de 2002, a poboación da provincia era de 933.766 habitantes, nunha superficie de 3.439&nbsp;km², cunha densidade de poboación de 271,52 hab/km².

Ao norte atópase a provincia de Ñuble, ao oeste o océano Pacífico, ao sur a Provincia de Arauco e ao leste a Provincia de Bío-Bío. A súa capital é a cidade homónima de Concepción.

Está conformada en gran parte por o Gran Concepción, e tamén, por as comunas de Florida e Santa Juana.

## Demografía 
Segundo estimacións de poboación de acordo ao INE:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gran Concepción.
* Rexión de Biobío.
### Ligazóns externas 
* A páxina do Goberno provincial .
Hassan Whiteside

**Hassan Niam Whiteside**, nado o 13 de xuño de 1989 en Gastonia, Carolina do Norte, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional.

## Traxectoria deportiva 
### Profesional 
O 24 de xuño de 2010, Whiteside foi elixido na 33ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Sacramento Kings. O 19 de xullo, asinou un contrato por 4 anos e 3.8 millóns de dólares cos Kings.

O 29 de novembro de 2010, Whiteside foi asignado ao equipo afiliado dos Kings na NBA D-League, os Reno Bighorns. Foi chamado de volta polos Kings o 9 de xaneiro de 2011.

En xaneiro de 2012, foi asignado de novo aos Bighorns da NBA D-League. O 4 de febreiro foi chamado de volta polos Kings. O 16 de xullo de 2012, Whiteside foi cortado polos Kings para ter espazo para fichar a Aaron Brooks.

O 24 de novembro de 2014, Whiteside asinou cos Miami Heat.

O 6 de xullo de 2019, Whiteside foi traspasado ós Portland Trail Blazers nun traspaso entre catro equipos.

O 27 de novembro de 2020, Whiteside asinou cos Sacramento Kings.

O 6 de agosto de 2021, Whiteside asinou cos Utah Jazz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Darpasat

**Darpasat**, tamén coñecido como **USA 102**, foi un satélite artificial do Departamento de Defensa dos Estados Unidos de América lanzado o 13 de marzo de 1994 mediante un foguete Taurus desde a rampla 576E da Base Vandenberg da Forza Aérea.

## Características 
Darpasat foi lanzado no mesmo foguete que o satélite TAOS e a súa misión consistiu en facer demostración de novas tecnoloxías no espazo. Estaba estabilizado mediante xiro e foi construído por Ball Aerospace.

O satélite foi deseñado para facer as demostracións tecnolóxicas polo menos durante un ano, pero chegou a durar cinco grazas a un uso coidados das baterías e das cargas térmicas.

## Notas
Tombo de Caaveiro

O **Cartulario** ou **Tombo de Caaveiro** é un conxunto de documentos pertencentes ao Mosteiro de Caaveiro que se conservan na sección de Códices do Arquivo Histórico Nacional
co número 1439 B. Consta de 114 folios de pergamiño.

O *Tombo de Caaveiro* contén os seguintes documentos:
# Un documento, datado en 936, de doazón de San Rosendo e outros frades de diversos bens ao mosteiro. Considerado erroneamente por algúns como acta fundacional do mosteiro de Caaveiro.
# Documentos reais de privilexios e doazóns diversas ao mosteiro.
# Documentos de carácter privado de distintos tipos: doazóns, compravendas, permutas, preitos, pactos, partillas etc. Constitúen a meirande parte do cartulario.

O documento máis antigo leva data de 10 de agosto de 714 e nel Bermudo, suposto rei de Galicia, doa ao mosteiro a vila de Bermui con todas as súas posesións e as igrexas de Santiago e San Xurxo. O documento datado máis moderno é do 8 de xullo de 1253 e corresponde a unha doazón ao mosteiro dunha herdanza en Maniños. Amais hai 12 documentos sen datar. Non hai documentación correspondente aos anos comprendidos entre o 937 e o 1062, probabelmente debido a un incendio que afectou ao arquivo, aínda que outra hipótese é a interrución temporal da vida monacal durante eses anos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *El Tumbo de Caaveiro* (1ª parte)  (por Fernández de Viana y Vieites, J. I. & González Balasch, Mª T & Pablos Ramírez, J. C. de) no nº 3 (1996) da revista *Cátedra* (Revista Eumesa de Estudios).
* Unha publicación posterior é *Pergamiños soltos do mosteiro de Caaveiro *, (polos dous primeiros autores) no nº 9 da mesma revista
Arnor

**Arnor**, que en sindarin significa «terra do rei», (tamén coñecido como o *Reino do Norte*) é un reino ficticio do universo imaxinario de J. R. R. Tolkien. Fundado por Elendil *o Alto* tralo afundimento da illa de Númenor. O reino, que se estendía ó oeste da Terra Media e ocupaba case todo Eriador, limitaba ó norte co reino de Angmar e a baía de xeo de Forodwaith, ó oeste coas Montañas Azuis, ó leste coas Montañas Bretemosas e ó sur co río Gwathló.

A capital do reino era Annúminas, onde se atopaba o cetro de Annúminas, símbolo do poder dos reis de Arnor, unha das palantír e o Anel de Barahir. Outros lugares importantes eran Emyn Beraid, Fornost, Prebe, Tharbad e Amon Sûl.

Houbo oito reis en Arnor, antes de que as liortas entre irmáns pola sucesión ó trono ocasionaran a división do reino en tres: Arthedain, Cardolan e Rhudaur. Estes tres reinos foron asolados polas tropas de Angmar, cuxo rei era o Rei Bruxo de Angmar, señor dos Nazgûl.

Trala Guerra do Anel e a coroación de Aragorn como rei do Reino Unificado, o reino empezou a súa reconstrución.
María López Sández

**María López Sández**, nada en Lugo o 17 de setembro de 1973, é unha filóloga e ensaísta galega.

## Traxectoria 
Fixo o bacharelato no IES Lucus Augusti e fixo a licenciatura en Filoloxía Hispánica, Inglesa e Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, e doutora en Teoría da Literatura e Literatura Comparada por esta universidade coa tese *A descrición topográfica, o seu papel na construción dun imaxinario cultural no discurso literario galego ("Cantares gallegos", "Arredor de si" e o ciclo textual de "Tagen Ata").* Premio Fin de Carreira da Comunidade Autónoma de Galicia. Impartiu docencia no ensino secundario (no CPI Fonte Díaz de Touro e no IES Xulián Magariños de Negreira), sendo tamén profesora asociada na Facultade de Ciencias da Educación da USC. O seu labor de investigadora centrouse na relación da literatura galega co imaxinario paisaxístico e co espazo urbano, así como no estudo da cartografía como semiótica do espazo.

É autora de artigos e estudos sobre Rosalía de Castro (*Rosalía e a paisaxe galega, Os efectos da aculturación en “El cadiceño” de Rosalía de Castro”)*. Participou en Congresos Internacionais con relatorios sobre Rosalía (*O ensaio como subtexto na prosa de Rosalía de Castro, Cantares gallegos, novas perspectivas de análise*).

En 2022 foi escollida académica de número da Real Academia Galega. Pronunciou o seu discurso de ingreso (*Onde abrolla o manancial: a paisaxe na raíz do ensaísmo galego)* o 11 de marzo de 2023. Exerce o cargo de tesoureira da Real Academia Galega desde o 4 de abril de 2025.

En 2026 asumiu a dirección da revista *Grial*.

## Obra en galego 
### Ensaio 
* *Paisaxe e nación. A creación discursiva do territorio* (2008). Galaxia. 216 páxs. ISBN 978-84-9865-130-0.
* *Illados. Diario da pandemia* (2020). Galaxia. Con fotografías de Miguel Muñiz. 148 páxs. ISBN 978-84-9151-480-0.
* *Movendo os marcos do patriarcado* en coautoría con Marilar Aleixandre. 2021 Traducido ao castelán polas propias autoras.

### Narrativa 
* *A forma das nubes* (2012). Galaxia. 98 paxs. 2ª Ed. en 2014. ISBN 978-84-9865-469-1. En castelán *La forma de las nubes* (2015). Mar Maior. Tradución Xosé Antonio López Silva.
* *O faro escuro* (2015). Galaxia. 136 páxs. ISBN 978-84-9865-591-9.
* *A noite da deusa* (2020). Galaxia, Costa Oeste. 220 páxs. ISBN 978-84-9151-469-5.

### Obras colectivas 
* *Libres e vivas* (2021). Galaxia. 196 páxs. ISBN  978-84-9151-586-9.
## Premios 
* Premio Ramón Piñeiro de Ensaio no 2007, por *Paisaxe e nación. A creación discursiva do territorio*.
* Premio Narrativa Breve Repsol no 2012, por *A forma das nubes*.
* Finalista do Premio de novela por entregas de La Voz de Galicia por *O faro escuro*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Inma Otero entrevista a María López Sández
* Culturgal 2012. María López Sández: A forma das nubes. YouTube. 24/01/2013.
Batalla do Abismo de Helmo

A **Batalla do Abismo de Helmo** é unha batalla ficticia, pertencente á Guerra do Anel, que se narra na novela *O Señor dos Aneis*, do escritor británico J. R. R. Tolkien. Nesta batalla enfrontáronse as forzas de Rohan e as de Isengarda. Participaron tamén varios membros da Irmandade do Anel e os cuornos.

## Historia 
Durante a Guerra do Anel, os homes de Rohan refuxiáronse no Abismo de Helmo do asedio do exército de Saruman o Branco, formado por máis de 10&nbsp;000 Uruk-hais, orcos|orcos e lobos de Isengarda. O obxectivo das forzas de Isengarda era aniquilar totalmente ó pobo de Rohan dun golpe, e deixar a Gondor sen aliados formais ante as lexións de Sauron. Algúns heroes coñecidos desta batalla son Aragorn, Legolas e Gimli, ademais de Théoden, rei de Rohan e Éomer, o seu sobriño e herdeiro.

A vitoria de Rohan produciuse a pesar da diferenza de forzas pola combinación de tres factores:

* A excelente defensa que proporcionaba a fortaleza, combinada coas heroicidades persoais dalgúns defensores.
* A chegada de Gandalf *o Branco* e Erkenbrand cun exército de reforzo recrutado entre os homes dispersos por todo o oeste de Rohan.
* A entrada en escena dos Cuornos, misteriosas criaturas metade Ent e metade árbore corrente. Os c son moi hostís, e foran espertados para loitar contra Saruman. Un enorme bosque cuorno apareceu fronte ó Abismo de Helmo tras unha noite de asedio, eliminando a cantos orcos ou homes se internaron nel.

A derrota de Isengarda supuxo unha gran vitoria para os Pobos Libres sobre o maior aliado de Sauron neses momentos. Tamén provocou que Mordor lle declarara a guerra aberta á toda a Terra Media. As baixas no exército de Isengarda foron practicamente totais, aínda que Rohan tamén perdeu unha cantidade considerable de poboación.

## Adaptacións 
No filme de Peter Jackson *The Lord of the Rings: The Two Towers*, engádese a chegada dos elfos dende Lothlórien enviados a petición de Elrond, algo que non aparece no libro e que, no mundo que describe Tolkien, sería difícil pois o camiño era longo e probablemente cheo de perigos como para chegar con tempo á batalla. Asemade, os elfos estaban decaendo na Terra Media e, con algunhas excepcións, non se interesaron polos devires desta batalla contra Sauron e Saruman.

No filme *The Lord of the Rings* de Ralph Bakshi, a batalla segue case os mesmos movementos que no libro, mais o lume de Isengarda é retratado como un enorme cometa que deixa un burato na muralla.
Juan del Pino Díaz

**Juan del Pino Díaz**, nado en Santa Cruz de Tenerife o 24 de xuño de 1914 é un exfutbolista canario que xogaba na demarcación de dianteiro.

## Traxectoria 
Na súa primeira tempada en Vigo, 1940-1941, xogaría 19 partidos anotando 12 goles, porén o equipo so lograría salvarse do descenso ao ampliarse a Primeira División de doce a catorce clubs. Esa mesma tempada o Celta chegaría a semifinais da Copa, quedando eliminado a mans do Valencia CF

No seu segundo ano en Vigo xogaría 24 partidos anotando 22 goles, sendo o segundo máximo goleador da categoría, e rematando o equipo celeste na quinta posición, esta boa actuación serviulle para que Ricardo Zamora, adestrador da Selección española de fútbol, o convocara para xogar contra Alemaña e Italia, pero sen poder chegar a debutar, xogando nas dúas ocasións o valencianista Mundo, pichichi desa tempada con 27 goles.

Na tempada seguinte, a que sería a última no equipo celeste, o Celta repetiría o quinto lugar na clasificación con 15 goles como achega do dianteiro canario. A anécdota do ano ocorreu na última xornada no Metropolitano de Madrid, na que o Celta tivo que poñer a tres porteiros diferentes, tras a lesión do gardameta titular e a expulsión do propio Del Pino que o substituíra.

Dende o Celta foi traspasado ao Sabadell, onde xogaría dúas tempadas, rematando a súa carreira no Lleida.

Del Pino deixaría marca no Celta, como un dos máximos goleadores do equipo vigués en primeira división.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do xogador en BDFútbol
Capa S

A **capa S** (capa superficial) é unha parte da envoltura celular de moitas bacterias e da maioría das arqueas de composición proteica.
Consiste nunha capa monomolecular composta de proteínas idénticas ou glicoproteínas. Esta estrutura bidimensional constrúese por autoensamblaxe e envolve toda a superficie celular. A proteína da capa S pode representar ata o 10–15% do total do contido proteico da célula bacteriana 

. As proteínas da capa S están pobremente conservadas ou non conservadas en absoluto entre especies, e poden diferir marcadamente mesmo entre especies relacionadas. Dependendo da especie, as capas S teñen un grosor entre 5 e 25&nbsp;nm e posúen poros idénticos de 2–8&nbsp;nm de diámetro. As capas S mostran unha simetría reticular que pode ser oblicua (p1, p2), cadrada (p4) ou hexagonal (p3, p6). Dependendo desta simetría, a capa S está composta por unha (P1), dous (P2), tres (P3), catro (P4), ou seis (P6) subunidades proteicas idénticas, respectivamente. O espazado de centro a centro (ou dimensión da cela unidade) entre estas subunidades vai de 2,5 a 35&nbsp;nm.

## Fixación das capas S á parede celular 
* Nas bacterias gramnegativas, as capas S están asociadas aos lipopolisacáridos por interaccións iónicas, carbohidrato–carbohidrato, proteína–carbohidrato e/ou proteína–proteína.
* En bacterias grampositivas cuxas capas S conteñen dominios de homoloxía da capa superficial, a unión establécese co peptidoglicano e a un polímero secundario da parede celular (por exemplo, os ácidos teicoicos). En ausencia destes dominios de homoloxía, a unión ocorre por interaccións electrostáticas entre os extremos N-terminais cargados positivamente das proteínas da capa S e os cargados negativamente do polímero secundario da parede.
* Nas arqueas gramnegativas, as proteínas da capa S posúen unha ancoraxe hidrofóbica que está asociada coa membrana lipídica que hai debaixo.
* Nas arqueas grampositivas, as proteínas da capa S únense á pseudomureína ou á metanocondroitina.

## Funcións biolóxicas da capa S 
Para moitas bacterias as capas S representan a zona de interacción máis externa co ambiente que as rodea. As súas funcións son moi diversas e varían dunha especie a outra.
Nas arqueas gramnegativas a capa S é o único compoñente da parede celular e, por tanto, é importante para a estabilización mecánica. Funcións adicionais asociadas coas capas S son:
* Protección contra os bacteriófagos, Bdellovibrios, e a fagocitose.
* Resistencia contra os pHs baixos.
* Barreira contra substancias de alto peso molecular (por exemplo, encimas líticos).
* Adhesión (nas capas S glicosiladas)
* Estabilización da membrana.
* Proporciona sitios de adhesión para exoproteínas.
* Proporciona un compartimento periplásmico nos procariotas grampositivos xunto co peptidoglicano e a membrana plasmática.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biofilme
* Cápsula bacteriana
* Glicocálix
Francisco Roig Zamora

**Francisco Roig Zamora**, nado en Santa Cruz de Tenerife o 15 de setembro de 1915, é un ex-futbolísta canario que xogaba na demarcación de dianteiro.

A súa traxectoria en Primeira División transcorre no Celta de Vigo a onde chega no ano 1940 ao igual que varios xogadores das illas, formando a conexión canaria que tan bo resultado deu en Vigo nos anos 40.

Durante as 9 tempadas que Roig defendeu as cores do Celta disputou un total de 138 encontros de Liga, marcando a considerable cifra de 53 goles, sendo un dos máximos goleadores do equipo celeste da súa historia en Primeira División.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do xogador en BDFútbol
BRILAT

A **BRILAT**, ou ***Brigada de Infantería Ligera "Galicia" VII***, é unha unidade de infantaría lixeira do Exército de Terra de España, encadrada dentro das Forzas Lixeiras. Foi creada en 1966 coa denominación inicial de ***Brigada de Infantería Aerotransportable***, e ten participado en diversas operacións multinacionais en países coma Bosnia e Hercegovina, Kosovo, Iraq, Paquistán, Líbano, Afganistán, Malí e Eslovaquia.
## Cambios de denominación 
A través dos seus anos de existencia o nome de *Brigada de Infatería Aerotransportable* deu paso a *Brigada de Infatería Ligera Aerotransportable*, máis tarde a *Brigada de Infatería Ligera Aerotransportable "GALICIA" VII* e por último a *Brigada de Infatería Ligera "GALICIA" VII - BRILAT*.

## Localización 
miniatura|Banda de guerra da BRILAT.|esquerda
Dende 1988 a maioría das súas unidades atópanse en Pontevedra, actualmente na Base General Morillo, que ocupa terreos da parroquia de Salcedo, concello de Pontevedra, e unha pequena parte da de Figueirido, concello de Vilaboa. Esta base está integrada por uns 2&nbsp;400 efectivos, dos cales ó redor de 1&nbsp;700 son galegos. A porcentaxe de mulleres é dun 11%.

En Siero, Asturias, hai un rexemento de infantaría, e en Santovenia de Pisuerga, Valladolid, un grupo de cabalaría de recoñecemento.

## Armamento e vehículos 
Entre o armamento que ten de dotación individual está as pistolas Llama M-82 e HK USP, fusís HK G36, 12'70 Barret e Accuracy 7'62, e lanzafoguetes Instalaza C-90.

Como armamento colectivo emprega sistemas coma a metralladora MG3, morteiros, o lanzagranadas LAG 40, o obús 105/37 Light Gun, os mísiles contracarro TOW e MILAN, ou o mísil antiaéreo Mistral.
* Paquistán, tralo terremoto de Caxemira de 2005.
* Afganistán, anos 2005, 2006, 2008, 2009, 2010 e 2012.
* Líbano, nos anos 2007, 2009 e 2019.
* Malí en 2019.
Nelas varios integrantes da BRILAT perderon a vida en diversas circunstancias.
## Operacións en territorio nacional 
Nos anos 2002 e 2003 traballou na limpeza do chapapote das praias galegas tralo desastre do Prestige.

Tralos atentados do 11 de marzo de 2004, persoal da brigada patrullou estacións e vías de ferrocarril durante meses.

A BRILAT patrulla tódolos anos os montes galegos en tempada estival, en prevención dos incendios forestais.

## Xefatura 
A xefatura correspondeulle, dende 2009 ata 2014, ao xeneral de brigada ourensán José Antonio Alonso Miranda, de 2014 a 2019 a Luis Cebrián Carbonell e dende 2019 a Luis Cortés Delgado.

## Recoñecementos 
En 1995 a brigada recibiu a Medalla de Ouro de Galicia, e en 2011 a Medalla de Ouro da Deputación de Pontevedra.

## Estrutura 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (2015): "El establecimiento del CIR en Figueirido", pp.&nbsp;169–174, en *Filgueira Valverde. Crónica de una alcaldía (1959-1968)*, Concello de Pontevedra e *Faro de Vigo*, D.L.: PO 314-2015 .

### Outros artigos 
* Pablo Morillo
* Militares galegos falecidos en misións internacionais

### Ligazóns externas 
* BRILAT na web do Exército de Terra de España .
Manuel Copena Araújo

**Manuel Copena Araújo**, nado en Gondomar o 22 de novembro de 1911 e finado o 30 de novembro de 1987, foi un mestre, futbolista e político galego, máis coñecido como **Nolete**, que xogaba na demarcación de dianteiro.

## Traxectoria 
Comezando a súa carreira en equipos pequenos da contorna de Vigo, e mentres estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra xogou no Eiriña Club de Fútbol. En 1932 fichou polo Celta de Vigo, equipo no que estivo até 1943 logo de 113 encontros e 96 goles marcados. Meteu varios goles decisivos, na promoción do primeiro ascenso a Primeira División do equipo celeste en 1936, en 1940 ante o Deportivo da Coruña en partido de promoción, en 1941 para evitar o descenso a Segunda División ante o Real Zaragoza, ou ante o Real Madrid en Balaídos que clasificaba o Celta para cuartos de final da Copa de España. Foi tamén autor do primeiro tanto do equipo celeste en Primeira División.

Uns anos antes de morrer recordaba para no *Faro de Vigo* os seus anos no Celta, club que non quixo deixar a pesar das numerosas ofertas que recibiu:

Tras retirarse como futbolista foi mestre en Gondomar e no Instituto Santa Irene de Vigo onde se xubilou en novembro de 1981. Militante de Falange Española Tradicionalista y de las JONS dende 1939, foi nomeado alcalde de Baiona entre xullo de 1965 e 1972. Foi tamén xuíz de paz nese mesmo concello.

## Vida persoal 
Casou con Dolores Eloisa Vidal Domínguez.

## Notas
Hemicelulosa

miniatura|Un dos motivos moleculares máis comúns na hemicelulosa.
A **hemicelulosa** é un dos polisacáridos da matriz que acompañan á celulosa na parede celular de todas as plantas terrestres e na madeira. A celulosa é cristalina, forte e resistente á hidrólise, pero a hemicelulosa ten unha estrutura aleatoria, amorfa e pouco forte. Hidrolízase doadamente con ácido diluído ou bases e con multitude de encimas hemicelulases. É moi hidratable.

As hemicelulosas son parte da fibra alimentaria e de fibras naturais e teñen moitas aplicacións nas industrias do papel e téxtil.

O termo hemicelulosa foi utilizado por primeira vez por E. Schulze en 1891 para referirse aos compoñentes da célula vexetal solubles en alcali diluído ou en ácidos quentes diluídos con formación de azucres.

## Composición
As hemicelulosas (número CAS 8024-50-8) son unha mestura de polímeros de pentosas, hexosas e ácidos urónicos . Entre as hemicelulosas están o xilano, glucuronoxilano, arabinoxilano, glucomanano, e xiloglucano.

Estes polisacáridos conteñen moi diferentes monómeros, o que contrasta co único monómero da celulosa, a glicosa. Por exemplo, ademais de glicosa, os monómeros da hemicelulosa poden ser os seguintes monosacáridos de 5 e 6 carbonos: xilosa, manosa, galactosa, ramnosa, e arabinosa. As hemicelulosas conteñen a maior parte das D-pentosas, e ocasionalmente tamén pequenas cantidades de azucres L. A xilosa é sempre o azucre presente en maior proporción, pero o ácido manurónico e o ácido galacturónico tamén son frecuentes.

Os enlaces son xeralmente β(1-4), pero nos glucanos (característicos de Poales) son β(1-3, 1-4) . Despois da síntese, as hemicelulosas son transportadas á membrana plasmática por medio de vesículas de Golgi.

## Notas
## Véxase tamén
* Celulosa
* Lignina
* Pectina
* Suberina 
* Glicano
Iván Mazepa

**Iván Stepanovich Mazepa** (en ucraíno Іван Степанович Мазепа), nado o 20 de marzo de 1639 e finado o 2 de outubro de 1709 en Bender, Moldova, cidade daquela do Imperio Otomán, e coñecido como **Iván Mazepa**, foi un hetman cosaco.

## Traxectoria 
Mazepa foi o atamán do Hetmanato cosaco, desde 1697 a 1708, reducido daquela á beira esquerda de Ucraína.

Tivo un importante papel na batalla de Poltava, ao desertar do exército do tsar Pedro I, cando coñeceu a intención deste de substituílo por Alexandre Menxikov, e pasarse ás tropas do rei Carlos XII de Suecia, co que fuxiu a Bender tras a derrota na batalla.

Por este motivo a Igrexa ortodoxa rusa lanzou un anatema contra del e, ao longo da posterior historia de Rusia e da Unión Soviética, simbolizou o arquetipo da traizón.

Porén, os ucraínos considérano un heroe nacional, sendo rehabilitado desde a independencia de Ucraína, e a súa efixie represéntase nos billetes de 10 grivnias.[miniatura|Billete ucraino de 10 [grivnias.|centro]]

## Mazepa na cultura 
Mazepa é o protagonista de ***Mazepa*** (título orixinal en ruso, ***Мазепа***), ópera en tres actos e seis escenas con música de Piotr Ilich Tchaikovski e libreto en ruso de Víktor Burenin sobre o poema *Poltava* de Alexander Pushkin.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Batalla de Poltava
* Hetmanato cosaco
* Gran guerra do Norte
Adolfo Merelles Caula

[miniatura|175px|Retrato de Adolfo Merelles Caula en *[La Ilustración Gallega y Asturiana*, 1880.]]
**Adolfo Merelles Caula**, nado en Ourense o 2 de xuño de 1843 e finado en Madrid o 20 de febreiro de 1911, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Domingo Antonio Merelles. Foi deputado por Ourense (1869-1871) e por Ribadavia en doce lexislaturas entre 1871 e 1910. Elixido senador polas provincias de Canarias (1891-1893) e Ourense (1896-1898). Foi promotor de *La Opinión Liberal,* un periódico editado en Ourense entre 1886 e 1887. Durante os diversos gobernos liberais foi director xeral de Obras Públicas e de Administración e Fomento, e de Ultramar (1894) e director xeral de Penales. Foi o pai de Adolfo Merelles Martel.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Congreso dos Deputados
* Ficha no Senado
* Panteón de Merelles
Fernando Zunzunegui

**Fernando Zunzunegui Rodríguez**, nado en Vigo o 5 de outubro de 1943 e finado en Madrid o 28 de agosto de 2014, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de defensa.

## Traxectoria 
Comezou a xogar no equipo xuvenil do Chao, pasando rapidamente ao Celta de Vigo. Nun primeiro momento foi cedido ao Turista, porén o xa internacional xuvenil foi repescado tendo aínda tempo a debutar co primeiro equipo esa mesma tempada. Pronto se fixo cun posto na defensa titular. A tempada 1964-1965 foi o seu ano máis completo no Celta pero tamén o último

Rematada a tempada comezaron a chegar ofertas polo defensa vigués, fichando finalmente polo Real Madrid o 17 de xuño de 1965 a cambio de millón e medio de pesetas e as cesións de Pedrito, Lavandera e Roberto. No equipo madrileño xogou durante seis tempadas en varias posicións, disputando un total de 76 encontros. A pesar da súa boa traxectoria sempre se lle recordará o autogol que anotou na final da Copa de 1968 que deu a vitoria ao FC Barcelona por 1-0.

No ano 1973 e despois de enfrontamentos co adestrador Miguel Muñoz marchou para o Levante UD a xogar en Segunda División.

## Palmarés 
* 4 Ligas co Real Madrid: 1967, 1968, 1969 e 1972
* 1 Copa do Rei co Real Madrid en 1970

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Juan Manuel Fuentes

**Juan Manuel Fuentes**, nado en Ordes o 13 de novembro de 1977 é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de defensa ou centrocampista defensivo.

Comezou a xogar no filial do SD Compostela no ano 1996 pasando ao filial do Ponferradina ao ano seguinte, club en cuxa primeira aliñación desenvolverá toda a súa carreira futbolística ata o seu retiro no ano 2010 despois de 299 partidos xogados e 4 goles marcados no equipo ponferradino.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do xogador en BDFútbol
Francis Cuggy

**Francis Cuggy**, nado en Walker (Northumberland) o 16 de xuño de 1889 e finado na mesma vila o 27 de marzo de 1965, foi un futbolista e adestrador inglés que xogaba na posición de mediocentro defensivo.

## Traxectoria 
Foi o primeiro adestrador da historia do Celta de Vigo aliñándose tamén como xogador no equipo celeste, sendo probabelmente tamén o primeiro estranxeiro do equipo.

Comezou a xogar no Willington Athletic, de onde saíu para fichar polo Sunderland en 1909, debutando na derrota ante o Aston Villa o 12 de febreiro de 1913. No Sunderlan estivo a piques de conseguir o dobrete na tempada 1912-1913 ao gañar o campionato inglés pero perdeu a final da Copa FA ante o Aston Villa que á súa vez foi subcampión de Liga.

Cuggy foi dúas veces internacional coa Selección de fútbol de Inglaterra nas dúas ocasións ante Irlanda e en ambas citas o resultado foi de derrota para o combinado inglés.

O comezo da primeira guerra mundial interrompeu a súa carreira futbolística, reincorporándose ao remate da mesma, na tempada 1919-1920, pero deixou o club en maio de 1921 para converterse en xogador e adestrador do Wallsend. Nos seus doce anos no Sunderland xogou un total de 190 partidos anotando catro goles.

Tras dous anos no Wallsend aceptou unha oferta do Celta de Vigo para adestrar ao club acabado de crear. Presentouse en Vigo en xaneiro de 1924 e poucos días despois debutou como xogador ante un combinado de mariñeiros ingleses, o 17 de xaneiro de 1924 no campo de Coia

Pese a chegar ao Celta cun contrato de cinco tempadas so estivo dúas na cidade olívica sendo substituído por Andrés Balsa ao final das mesmas, neses anos conquistou o título de campión galego nas dúas tempadas e levou ao Celta de Vigo á semifinal da Copa de España da tempada 1924-1925 contra o Arenas de Getxo. Disputou un total de 24 partidos co Celta, gañando 16, empatando 4 e perdendo so 4 partidos, con 85 goles a favor e 32 en contra.

Estes números converten a Francis Cuggy co adestrador con mellor media da historia do Celta, con 2,17 puntos por partido.

Unha vez rematou o seu vencello co fútbol, Cuggy traballou nos estaleiros de Wearside.

No ano 2002, a camiseta que vestiu na final da FA Cup de 1913 foi sometida a poxa na casa de poxas Christie's de Londres, vendéndose por 5.875 £.

## Palmarés 
**Sunderland AFC**
* Campionato Inglaterra: 1912/13
* FA Cup: Subcampionato 1913

**Celta de Vigo**
* Campionato de Galicia: 1923 e 1924.
* Copa de España: Semifinalista 1925

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estadísticas do xogador ca Selección Inglesa 
* Ficha do xogador
Campos de Pelennor

Os **Campos de Pelennor** (*Pelennor Fields* no orixinal inglés), ou simplemente **Pelennor** («Terra cercada» en sindarin) son un lugar ficticio do universo imaxinario creado polo escritor británico J. R. R. Tolkien, que aparece na súa novela *O Señor dos Aneis*. Eran uns fértiles prados que se estendían ó leste da cidade de Minas Tirith, no reino de Gondor. Estaban cruzados por camiños e cheos de granxas que abastecían á cidade. Estes campos estaban rodeados por unha gran muralla chamada Rammas Echor.

## Historia 
O 15 de marzo do ano 3019 da Terceira Idade (preto do termo desta), os Campos de Pelennor foron o escenario da maior batalla da Guerra do Anel e desa Idade, entre os exércitos de Sauron e as forzas de Gondor e Rohan, a coñecida como Batalla dos Campos de Pelennor.
Erinaceus roumanicus

***Erinaceus roumanicus*** é unha especie da familia dos erinaceidos. A súa distribución é por Europa central e oriental, desde Polonia, Austria, nordeste de Italia, os Balcáns, Grecia ata Ucraína, o Cáucaso norte e Rusia, chegando ata o río Obi en Siberia.
Taxonomicamente, considerouse unha subespecie de *E. europaeus*, e máis tarde de *E. concolor* pero considerando novos estudos xenéticos e morfolóxicos realizados a partir de 1996  estableceuse como unha especie de seu, abrangue cinco subespecies - *E. roumanicus roumanicus*, *E. roumanicus bolkayi*, *E. roumanicus drozdovskii*, *E. roumanicus nesiotes* e *E. roumanicus pallidus*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* IUCN
Dash 1

**Dash 1** (acrónimo de **Density And Scale Height 1** foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos de América lanzado o 9 de maio de 1963 mediante un foguete Atlas Agena B desde a rampla LC-1-2 da Base Vandenberg da Forza Aérea.

## Características 
Dash 1 consistía nun globo de 2,5 m de diámetro e 1&nbsp;kg de masa que foi usado para medi-la densidade da atmosfera a altitudes duns 3500&nbsp;km. A órbita do satélite, inicialmente case circular e cunha apoxeo e perixeo de 3682,6&nbsp;km e 3606,1&nbsp;km respectivamente, foi volvéndose cada vez máis elíptica baixo a acción da presión da radiación solar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dash 2
Meiriñados de Navarra

[350px|miniatura|A [Comunidade Foral de Navarra dividida nos cinco meiriñados históricos coas respectivas capitais.]]
Os **meiriñados** (en castelán: *merindades*, en éuscaro: *merindadeak*) son territorios que estaban baixo a xurisdición do meiriño, un oficial público encargado da administración económica, financeira e xudicial dun territorio. Establecéronse tras a conquista do territorio occidental do reino de Navarra (Duranguesado, Señorío de Biscaia, Áraba e Guipúscoa) en 1200, para establecer un sistema defensivo do resto do territorio. Cada meiriño mantiña os castelos en perfecto estado e controlaba a actividade militar. Xa no século XIII, en tempo do rei Teobaldo II (1253-1270), delimitáronse catro meiriñados: Montaña ou Pamplona, Sangüesa, Tierra Estella e Ribera ou Tudela, e dotóuselles dunha organización máis racional e eficaz. En 1407 creouse o meiriñado de Olite, composto por distintas localidades anteriormente situadas en Sangüesa, Tudela e Estella.

Cada meiriñado establecía un centro urbano principal: Pamplona na montaña, Sangüesa e Estella nos seus respectivos meiriñados, Tudela na Ribera e Olite no meiriñado do seu nome. A importancia de cada un tiña que ver coa suma de varios factores: a súa actividade económica como centro artesán e comercial, a súa densidade demográfica, a súa situación estratéxica e os seus castelos e murallas.

Os partidos xudiciais abarcan o mesmo territorio que os meiriñados e en tres casos as capitais son as mesmas (Pamplona, Tudela e Estella). Os partidos xudiciais de Aoiz e Tafalla corresponden aos meiriñados de Sangüesa e Olite respectivamente.

## Meiriñados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Comarcas de Navarra
Rize of the Fenix

***Rize of the Fenix*** é o terceiro álbum da banda estadounidense de comedy rock Tenacious D, que se editou o 11 de maio de 2012, e está producido por John Kimbrough.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas escritos por Tenacious D.

#"Rize of the Fenix"
#"Low Hangin' Fruit"
#"Classical Teacher"
#"Señorita"
#"Deth Starr"
#"Roadie"
#"Flutes & Trombones"
#"The Ballad of Hollywood Jack and the Rage Kage"
#"Throw Down"
#"Rock Is Dead"
#"They Fucked Our Asses"
#"To Be the Best"
#"39"

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web Oficial de Tenacious D
Dinastía Kalākaua

miniatura|250px|Escudo de armas do Reino de Hawai
A **Dinastía Kalākaua** ou a **Casa Kalākaua**, foi a familia reinante do Reino de Hawai durante o período comprendido entre o comezo do reinado de Kalākaua en 1874 e o derrocamento da raíña Liliʻuokalani en 1893. Liliʻuokalani morreu en 1917 sen descendencia, deixando como herdeiros ós seus curmáns e á súa sobriña Kaʻiulani. A Dinastía Kalākaua descende dos antigos xefes da illa Kauai, elixidos por elección cando non quedaron descendentes varóns na Dinastía Kamehameha. 

## Liña de tempo 

ImageSize = width:1200 height:auto barincrement:14
PlotArea  = top:10 bottom:30 right:130 left:20
AlignBars = justify

DateFormat = yyyy
Period     = from:1795 till:1893
TimeAxis   = orientation:horizontal
ScaleMajor = unit:year increment:10  start:1795 
ScaleMinor = unit:year increment:5  start:1893   

Colors     =
  id:canvas value:rgb(1,1,1)
  id:kam     value:orange
  id:kai     value:green
  id:kal     value:rgb(0.75,0.25,0.25)
  id:eon    value:Black

Backgroundcolors = canvas:canvas

BarData =
  barset:Rulers
  bar:eon

PlotData=
  align:center textcolor:black fontsize:8 mark:(line,black) width:20 shift:(0,-5)
  bar:eon color:eon

  from: 1795   till:    1872   color: kam text:Dinastía Kamehameha
  from: 1872   till:    1874   color: kai text:Dinastía Keōua
  from: 1874   till:    1893   color: kal text:Dinastía Kalākaua

  width:15 align:left fontsize:S shift:(5,-4) anchor:till
  barset:Rulers

  from: 1795 till: 1819 color:kam text:"Kamehameha I"
  from: 1819 till: 1824 color:kam text:"Kamehameha II"
  from: 1824 till: 1854 color:kam text:"Kamehameha III"
  from: 1854 till: 1863 color:kam text:"Kamehameha IV"
  from: 1863 till: 1872 color:kam text:"Kamehameha V"
  from: 1872 till: 1874 color:kai text:"Lunalilo"
  from: 1874 till: 1891 color:kal text:"Kalākaua"
  from: 1891 till: 1893 color:kal text:"Liliʻuokalani"
  barset:skip

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Xenealoxía da dinastía Kalākaua 
* Páxina oficial da xenealoxía hawaiana
Eduardo Berizzo

**Manuel Eduardo Berizzo**, nado en Cruz Alta, Marcos Juárez (Córdoba) o 13 de novembro de 1969, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección arxentina. Dende 2022 é o seleccionador de Chile.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira futbolística no Newell's Old Boys, onde disputou durante 5 tempadas máis de 100 partidos e gañando dous títulos de Liga. No ano 1993 deixaría Arxentina para alistarse no Atlas de Guadalajara mexicano, volvendo despois desa aventura ao River Plate, club co que xogaría ata o ano 2001 coa excepción dunha breve estancia no Olympique de Marsella. No club *Millonario* gañaría outros tres títulos da Liga Arxentina.

Na tempada 2001–02 fichou por un club europeo, o Celta de Vigo onde durante as 5 tempadas nas que militou faría gala da súa solvencia defensiva e da súa capacidade de mando, actuando nos seus últimos anos en Vigo como axudante do adestrador Fernando Vázquez.

No ano 2005 fichou polo Cádiz CF, entón en Primeira División, club no que se retiraría ao rematar esa mesma tempada.

Como xogador foi un home de garantías na defensa, sabendo cando incorporarse proporcionando sempre algún gol ao longo da tempada. Posteriormente exerceu como técnico, sendo axudante de Marcelo Bielsa á fronte da selección chilena de fútbol durante o Mundial de Fútbol Suráfrica 2010.

### Adestrador 
O 19 de maio de 2014 foi anunciado como novo adestrador do Celta de Vigo, en substitución de Luis Enrique.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
David Kawānanakoa

**David Laʻamea Kahalepouli Kinoiki Kawānanakoa Piʻikoi**, nado o 19 de febreiro de 1868 en Honolulu e finado o 2 de xuño de 1908 en San Francisco, California, foi o patriarca da Dinastía Kawānanakoa. Era o príncipe na liña de sucesión ó trono do Reino de Hawai no momento de derrocamento do reino.

## Traxectoria 
Nacido na nobreza hawaiana, Kawānanakoa creceu na corte real do seu tío, o rei Kalākaua, e da súa tía, a raíña Kapiʻolani, que o adoptaron a el e aos seus irmáns despois da morte dos seus pais. En múltiples ocasións, el e os seus irmáns foron considerados candidatos para a liña de sucesión ao trono hawaiano despois da súa curmá, a princesa Kaʻiulani, pero nunca foron proclamados constitucionalmente. Foi enviado a estudar no estranxeiro, nos Estados Unidos e no Reino Unido, onde foi pioneiro no deporte do surf. Despois da súa educación no estranxeiro, serviu como asesor político da sucesora de Kalākaua, a raíña Liliʻuokalani, ata o derrocamento do Reino de Hawai en 1893. Despois da anexión de Hawai aos Estados Unidos, participou na fundación do Partido Demócrata de Hawai.

## Notas