open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Julia Sáez-Angulo

**Julia Sáez-Angulo**, nada en Uruñuela (A Rioxa) en 1946, é unha escritora, xornalista e crítica de arte española.

## Traxectoria 
Licenciada en Xornalismo e Dereito pola Universidade Complutense de Madrid e diplomada en Lingua e Civilización Francesa pola Sorbona e en Lingua Inglesa polo West London College. Traballou como periodista no ámbito da cultura para medios como *ABC*, *Diario 16* e *El Mundo*, nos servizos especiais da axencia EFE, en revistas culturais como *Antiqvaria*, *Nuevo Estilo* ou *Formas Plásticas* e, entre 1980 e 2010, no gabinete de prensa da Dirección Xeral de Belas Artes do Ministerio de Cultura de España. Vicepresidenta da Asociación Madrileña de Críticos de Arte (AMCA), forma parte da Asociación Internacional de Críticos de Arte (AICA).

## Obra 
### Novela 
* *Vuelta a Orbiña* (1994)
* *Días de internado *(1997)
* *El vendedor de plumas *(2000)
* *La mujer del norte* (2006)
* *El nieto del indiano* (2007)
* *Los Monterroxo* (2008)
* *Memorias de un señor Bien* (2009)
* *La lectora de la Condesa *(2010)
* *El paso al otro lado* (2017)

### Relato 
* *Es tan fácil matar* (1991)
* *De mi amor al arte* (1994)
* *Amigas de Judit* (1995)
* *Soñadores y vencidos* (1998)
* *Ángeles y demonios* (2003)

### Biografía 
* *Jesús Villar* (1993)
* *La Marquesa de Santa cruz de Ynguanzo* (2000)
* *Dolores Marijuán. Maestra e inspectora nacional* (2001)
* *Manuel Moral, Pintor Naïf* (2002)

### Poesía 
* *Al paso de los días. Poemas* (2015)
* *Ráfagas* (2009)
* *Criaturas del tiempo y la memoria* (2005)
* *Antología de Mujeres Riojanas Poetas* (2004)

## Recoñecementos 
* Membro da Academia da Hispanidade
* Premio Marejadas (2009)
* Premio de Relatos. Asociación Ministerio de Cultura (1993)
* Diploma de Excelencia, Grupo pro Arte y Cultura (2015)
* Premio Adobe de Oro, Gotarrendura (2011)
* Llave del Hogar de Ávila (2012)
* Diploma de Honor, Tertulia Ilustrada (2010)
* Dama de Isabel la Católica

## Notas
Gran Premio de Hungría de 1994

O **Gran Premio de Hungría de 1994** foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 14 de agosto de 1994, no circuíto de Hungaroring. Foi a décima carreira da tempada de 1994. A carreira foi o décimo Gran Premio de Hungría e a novena en Hungaroring. A carreira, disputouse sobre 77 voltas do circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 305 quilómetros.

A carreira foi unha cómoda vitoria para Michael Schumacher. Martin Brundle terminaría en terceiro lugar, pero sufriu unha falla no auto na última volta. Schumacher permitiu que o seu compañeiro de equipo Verstappen se desdobrara e así reclamar a posición de podio, o seu primeiro na Fórmula Un. Mika Häkkinen foi suspendido para a carreira logo da súa participación na colisión no Gran Premio de Alemaña. Häkkinen xa incorrera nunha prohibición para correr nunha carreira suspendida logo dun accidente con Rubens Barrichello no Gran Premio do Reino Unido.

Häkkinen foi substituído para esta carreira polo probador de McLaren Phillipe Alliot.

## Clasificación 
### Cualificación
### Carreira
## Notas 
***Primeiro podio:** Jos Verstappen
***Derradeira carreira:** Olivier Beretta

## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Gran Premio de Portugal de 1994

O **Gran Premio de Portugal de 1994** (oficialmente o *XXIII Gran Premio de Portugal*) foi unha carreira de Fórmula 1 que tivo lugar o 25 de setembro de 1994 no Autódromo do Estoril. Foi a décimo terceira rolda da tempada de Fórmula Un de . A carreira foi o 23º Gran Premio de Portugal e o undécimo en Estoril. Disputáronse 71 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 309 quilómetros. Gañouna Damon Hill conducindo para o equipo Williams. David Coulthard terminou segundo no outro Williams, con Mika Häkkinen terceiro no McLaren. O triunfo de Hill foi o seu quinto da tempada e a súa terceira vitoria consecutiva logo de gañar o anterior Gran Premio de Bélxica e o Gran Premio de Italia.

Como consecuencia da carreira, Hill reduciu a brecha co líder Michael Schumacher a un punto. No Campionato de Construtores, Williams asumiu o liderado de Benetton.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira
## Notas 
***Primeiro podio:** David Coulthard
***Derradeira carreira:** Philippe Adams, Yannick Dalmas, Jean-Marc Gounon
***Primeiroliderado en carreira para:** Rubens Barrichello
* Ukyo Katayama comezou esta carreira desde o pit lane.
* Esta foi a última carreira de David Coulthard de  antes de que Nigel Mansell tomase o seu asento nas últimas 3 carreiras.
* Esta carreira resultou ser a última carreira para Johnny Herbert co equipo Lotus.
* Olivier Panis finalizou noveno, pero foi descualificado debido a un desgaste ilegal da táboa de madeira que marcaba a altura.
* Esta é a última carreira ata  onde non había un ex campión mundial na pista. Só houbo tres gañadores anteriores: Hill, Berger e Alboreto.

## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación..

## Referencias
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Xosé Pena Pena

**Xosé Pena Pena**, nado o 19 de outubro de 1902, foi un profesor e escritor galego.

## Traxectoria 
Mestre nacional e licenciado en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi socio fundador e numerario do Seminario de Estudos Galegos, realizou o seu ingreso o 9 de febreiro de 1924 co traballo "A ponte de Vidán", que foi publicado o ano seguinte na revista *Nós*. Alistado no Rexemento de Infantaría de Zaragoza número 12, foi ascendido sarxento en outubro de 1924, e a suboficial en abril de 1925.Foi elixido secretario do Colexio oficial de doutores e licenciados en Ciencias e Letras do distrito universitario de Santiago de Compostela, en xaneiro de 1927.

Foi profesor axudante da Universidade de Santiago de Compostela, profesor do Instituto de Ribadeo e catedrático de Xeografía e Historia do Instituto de Elx. Coa derrota da República foi depurado, sendo suspendido de emprego e soldo por un ano, con traslado forzoso fóra da provincia, prohibición de solicitar cargos vacantes durante cinco anos e inhabilitación para o exercicio de cargos directivos e de confianza en institucións culturais e de ensinanza.

## Notas
Gran Premio de Europa de 1994

O **Gran Premio de Europa de 1994** (oficialmente o *XXXIX Gran Premio de Europa*) foi unha carreira de automóbiles de Fórmula 1 celebrada o 16 de outubro de 1994 no Circuíto Permanente de Xerez, Xerez, España ás 14:00 CET (UTC 1). Foi a décimo cuarta carreira da tempada de Fórmula 1 de . A carreira de 69 voltas gañouna o piloto de Benetton Michael Schumacher logo de comezar desde a pole position. Damon Hill terminou en segundo lugar para o equipo Williams co piloto de McLaren Mika Häkkinen en terceiro lugar.

## Historia 
Orixinalmente, esta carreira ía ser o retorno do Gran Premio da Arxentina, pero eses plans abortáronse en maio de 1994 xa que a pista, que estaba en proceso de modernización desde 1991, aínda non se terminara. A FIA moveu a carreira a Xerez e nomeouna o Gran Premio de Europa a metade de tempada. A carreira foi a Arxentina ao ano seguinte para o Gran Premio da Arxentina de 1995.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira
## Notas 
***Derradeira carreira:** Éric Bernard, Andrea de Cesaris 
***Primeira carreira:** Hideki Noda, Domenico Schiattarella
*Nigel Mansell substituíu a David Coulthard para as tres últimas carreiras.
* Johnny Herbert foise a Ligier mentres que Éric Bernard mudouse a Lotus. Con todo, esta foi a única carreira de Herbert con Ligier antes de pasar a Benetton a partir da seguinte carreira. Hideki Noda substituíu a Yannick Dalmas en Larrousse.
* Última vitoria na F1 para Ford ata o Gran Premio do Brasil de 2003.

## Posicións logo da carreira
***Texto en negra** indica que aínda ten unha posibilidade teórica de converterse en campión do mundo.

;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
John Howe

**John Howe**, nado en Vancouver o 21 de agosto de 1957, é un ilustrador canadense de libros e filmes, coñecido principalmente polos seus traballos baseados na obra de J. R. R. Tolkien.

## Traxectoria
Howe e Alan Lee foron os artistas principais na triloxía do Señor dos Aneis de Peter Jackson. Tamén reilustrou os mapas do *Señor dos Aneis*, *O hobbit* e *O Silmarillion* entre 1996 e 2003.

Con todo, o seu traballo non se limita á obra de Tolkien. Ilustrou moitos libros de fantasía, como os de Robin Hobb, ou debuxado sobre a lenda anglosaxoa *Beowulf.* Contribuíu á adaptación da película *The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe* da obra de C. S. Lewis. En 2005, unha edición limitada da novela *A Clash of Kings* de George R. R. Martin foi publicada por Meisha Merlin Publishing, incluíndo varias ilustracións de Howe.

O seu último traballo con Peter Jackson é a adaptación cinematográfica da obra *O Hobbit*, formando equipo, unha vez máis, con Alan Lee como deseñador conceptual do mundo de Tolkien.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de John Howe
* Retrato documental do artista
Vortigern

**Vortigern** (pronunciado en inglés ˈvɔrtɨɡɝːn; tamén escrito **Vortiger** e **Vortigen**, e en galés **Gwrtheyrn**) foi un caudillo do século V na Britania posromana, un gobernante entre os britanos. A súa existencia é considerada probábel, aínda que a información sobre el está cuberta pola lenda. Dise que convidou os anglosaxóns a se instalaren en Gran Bretaña como mercenarios, só para velos sublevarse e establecer os seus propios reinos. Isto gañoulle unha mala reputación; co tempo, foi lembrado como un dos peores reis dos britanos en posteriores lendas.

## Traxectoria 
miniatura|250x250px|Vortigern presenciando a loita de dous dragóns:Iluminación do manuscrito *Historia Regnum Britanniae.*
|esquerda
Segundo Godofredo de Monmouth na súa *Historia Regum Britanniae*, converteuse en rei despois de asasinar ao fillo do rei Constantino (III, en realidade coemperador) e aliouse cos saxóns, xutos e anglos dos caudillos Hengest e Horsa para combater aos pictos provenientes do norte. Esta alianza cos xermanos conferiulle unha reputación de traidor no mundo celta. Posibelmente foi destituído polo seu pobo en beneficio do seu fillo Vortimer (en galés Gwerthefyr) e refuxiouse en Gales ou, segundo a lenda, atopouse con Merlín. Logo, asasinaría ao seu fillo para recuperar o trono.

## Etimoloxía 
O seu nome é indiscutibelmente britónico: composto de *Uor-*, *gwr-*, *grande*, *superior* e *tigern*, traducido como *príncipe*; por tanto, o seu nome significa «Gran Soberano». A palabra *tigern* non implica necesariamente unha orixe real, nin sequera aristocrática, dado que o elemento *-tigern* foi tamén empregado en Irlanda nos nomes do común; con todo, atópase nos nomes de dous reis Tigernach Tetbannach Mac Luchta e Tigernmas.

A orixe presuntamente romana non ten fundamento. No século VIII, Beda menciónao baixo o nome de «*Vurtigirnus*». A latinización do seu nome catro séculos máis tarde non é suficiente para lle conceder unha orixe romana, como podía selo en Ambrosio Aureliano.

## Vortigern na literatura 
William Henry Ireland, un falsificador coñecido de manuscritos shakespeareanos, dixo que atopara unha obra de teatro perdida de Shakespeare titulada *Vortigern and Rowena*, a cal foi presentada en Drury Lane o 2 de abril de 1796. Pronto quedou claro pola súa escritura basta que non era unha obra do famoso dramaturgo e provocou risa tanto da repartición como da audiencia na súa primeira presentación. Este incidente aparece reflectido no ano 2004 en *The Lambs of London*, unha novela de Peter Ackroyd.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Myles Dillon, Nora Kershaw Chadwick, Christian-Joseph Guyonvarc'h e Françoise Le Roux, *Les Royaumes celtiques*, Éditions Armeline, Crozon, 2001, ISBN 2-910878-13-9
* Christian E. M. Kerboul, *Les Royaumes brittoniques au Très Haut Moyen Âge*, Éditions du Pontig / Coop Breizh, Spézet, 1997, ISBN 2-84346-030-1

### Outros artigos 
* Materia de Bretaña
* Historia Regum Britanniae

### Ligazóns externas 
* Páxina web de Estudos sobre Vortigern
* Dicionario de Biografías Galesas da Biblioteca Nacional de Gales
Alan Lee

**Alan Lee**, nado en Middlesex o 20 de agosto de 1947, é un ilustrador británico de libros e filmes, coñecido sobre todo polas súas ilustracións de diferentes edicións do *Señor dos Aneis*, en particular a edición do centenario da editorial HarperCollins.

Tamén ilustrou varios outros libros de fantasía como *Fadas* (*Faeries*) con Brian Froud. Gañou o premio *Kate Greenaway Medal* como mellor ilustrador en 1993 polo seu traballo en *Black Ships Before Troy*.

## Traxectoria
Lee estudou deseño e artes gráficas en Londres. Na década de 1970 casou con Marja Le Kruÿt, outra ilustradora. O estilo de Le é un clásico romántico predominando as súas obras en acuarelas Actualmente vive e traballa en Devon e os seus fillos Owen e Virginia tamén son artistas.

## Colaboración cinematográfica 
Lee e John Howe foron os artistas principais no deseño da triloxía de películas sobre *O Señor dos Aneis* dirixida por Peter Jackson. Deseñou varios dos escenarios principais incluíndo obxectos e armas para os actores. Tivo un breve cameo como un do nove nazgûl nunha escena do comezo da triloxía. É gañador do premio Óscar ao mellor deseño artístico por estas películas. En 2005 publicou o libro *The Lord of the Rings Sketchbook*, no que mostra parte do seu traballo para a triloxía en bosquexos e ilustracións a cor. Cando Jackson volveu á Terra Media para adaptar tamén *O hobbit* noutro tres películas, volveu contar con Lee no deseño artístico, formando equipo, unha vez máis, con John Howe como deseñador conceptual do mundo de Tolkien.

Ademais de traballar no deseño das películas de Peter Jackson, Le tamén colaborou noutras películas como *Legend*, *Erik o Viquingo* e a serie de televisión *Merlín.* A súa última colaboración importante até a data foi o deseño de produción da película *King Kong*, tamén de Peter Jackson, presentada en 2005.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Brian Froud
Gran Premio do Xapón de 1994

O **Gran Premio do Xapón de 1994** (oficialmente o *XX Fuji Television Japanese Grand Prix*) foi unha carreira de Fórmula Un disputada en Suzuka o 6 de novembro de 1994. Foi a décimo quinta e penúltima proba da tempada 1994 da Fórmula Un, o 21º Gran Premio do Xapón, o oitavo en Suzuka e o décimo que se celebrou no marco do campionato mundial de pilotos de Fórmula Un. A carreira disputouse ao longo de 53 voltas ao circuíto de seis quilómetros por unha carreira de 310 quilómetros.

Baixo a chuvia, a carreira gañouna Damon Hill, pilotando un Williams-Renault, despois de comezar desde a segunda posición. O rival do Campionato de Pilotos de Hill Michael Schumacher terminou segundo no seu Benetton - Ford, logo de comezar desde a pole position, con Jean Alesi terceiro no seu Ferrari.

A vitoria deixou a Hill a só un punto de Schumacher no Campionato de Pilotos a falta dunha carreira.

## Informe 
Antes de comezar a carreira, o piloto de Benetton Michael Schumacher lideraba o Campionato de Pilotos con 86 puntos, cinco máis que o seu rival Damon Hill no Williams con 81. Schumacher sentía que estaba "moi seguro" para a carreira, e Hill declarou de xeito similar que era "positivo".

A carreira comezou con choiva torrencial, e como resultado, varios autos saíronse da pista por aquaplaning, incluído o compañeiro de equipo de Schumacher, Johnny Herbert, Franck Lagorce de Ligier, os Minardis de Pierluigi Martini e Michele Alboreto, e os tres pilotos xaponeses. JJ Lehto, que regresara a Sauber para substituír a Andrea de Cesaris despois da repentina retirada do italiano da Fórmula Un, tamén se retirou ao principio por un fallo no motor.

Na volta 13, Gianni Morbidelli estrelou o seu Footwork nas Esses no primeiro sector. Pouco despois, Martin Brundle trompeou o seu McLaren fore da pista no mesmo lugar, e cando rebotou nas barreiras dos pneumáticos, golpeou a un comisario de pista que estaba sacando o auto de Morbidelli da trampa de grava. O comisario sufriu unha fractura na perna, que se sumou á enorme lista de lesións da tempada de 1994, e a carreira detívose de inmediato.

A medida que amainou a chuvia, decidiuse disputar o resto da carreira, a falta dunha hora ata o límite de tempo, no tempo corrixido agregado. Schumacher lideraba por 6´8 segundos cando se mostrou a bandeira vermella, pero como Hill tiña unha vantaxe maior (10´1 segundos) na bandeira a cadros, declararon gañador a Hill por 3.3 segundos. Ata xaneiro de 2018, esta foi a última vez que se usou na Fórmula 1 a suma de tempos de carreira para determinar o gañador.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira
## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Referencias 
## Ligazóns externas
Vortimer

**Vortimer** (galés: *Gwerthefyr*) é unha figura da tradición británica, un fillo do gobernante britano do século V Vortigern. É lembrado pola súa fera oposición cara aos aliados saxóns do seu pai. Na *Historia Regum Britanniae* de Godofredo de Monmouth, derroca ao seu pai e goberna como un dos reis de Britania durante un breve período de tempo antes de que a súa morte devolva a Vortigern ao poder.
## Rexistros 
Vortimer aparece por primeira vez na obra do século IX coñecida como a *Historia Brittonum*. Segundo a *Historia*, Vortigern permite aos saxóns baixo Hengest e Horsa asentárense na illa de Thanet, e ofrécelles provisións a cambio dos seus servizos como mercenarios. Vortigern pronto se mostra como un "rei ignorante", e o astuto Hengest manipúlao para que ceda máis terras e permita a máis colonos vir de Alemaña. Tras un terríbel período de invasión saxoa, exacerbado por un comportamento incluso máis vergoñento por parte de Vortigern, Vortimer levántase finalmente contra os saxóns. El fainos retroceder até Thanet, e enfróntaos en catro batallas. Na terceira batalla Horsa e o irmán de Vortimer Catigern morren; na cuarta faise retroceder aos saxóns até o mar. Pouco despois, con todo, morre Vortimer. Pide aos seus seguidores que o enterren no lugar onde os saxóns desembarcaron en Britania por primeira vez como un tótem para evitar futuras invasións. Con todo, os seus seguidores non fixeron caso á súa advertencia e os saxóns retornaron.

Tres dos lugares das batallas de Vortimer teñen nome, e parecen ter correlación coas batallas de Kent que aparecen na *Crónica anglosaxoa.* A *Crónica* non cita a Vortimer, e de feito recoñece a Vortigern como o líder britano nunha das batallas.

O material lendario na *Historia Britonum* foi lixeiramente expandido tras a *Historia regum Britanniae* de Godofredo de Monmouth, un reconto ficticio dos gobernantes de Britania. Aquí os britanos abandonan a Vortigern e alzan a Vortimer como rei de Britania. Despois de expulsar aos saxóns, Vortimer é envelenado pola súa madrasta Rowena (unha saxoa) e Vortigern recupera a coroa. Segundo a tradición, é pai de Materiana.

## Notas
Network, un mundo implacable

***Network, un mundo implacable*** (en ) é un filme dramático satírico estadounidense de 1976, dirixido por Sidney Lumet e protagonizado por Faye Dunaway, William Holden, Peter Finch e Robert Duvall. Foi galardoado con catro premios Oscar: mellor actor (Finch, con carácter póstumo), mellor actriz (Dunaway), mellor actriz secundaria (Beatrice Straight) e mellor guión orixinal (Paddy Chayefsky). A interpretación de Straight ocupa só 5 minutos e 2 segundos, a máis breve de todos os intérpretes gañadores do Oscar. O filme gañou tamén catro premios Globo de Ouro: mellor actor e actriz de drama (Finch e Dunaway), mellor director (Lumet) e mellor guión (Paddy Chayefsky) e un premio BAFTA ao mellor actor (Peter Finch).

En 2000, *Network, un mundo implacable* foi considerado "cultural, histórica e esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e seleccionado para a súa preservación no National Film Registry.

Foi emitido na TVG o 16 de novembro de 1994.

## Argumento 
Un locutor de noticias dunha cadea de televisión estadounidense é despedido pola baixa audiencia do programa. Anuncia entón que vai cometer suicidio en directo. Por esta razón os índices de audiencia volven crecer e pasa a ser coñecido como o profeta tolo e é readmitido.

Porén, o seu comportamento louco fai que os responsables do seu ascenso decidan detelo.

## Elenco 
* Faye Dunaway .... Diana Christensen
* William Holden .... Max Schumacher
* Peter Finch .... Howard Beale
* Robert Duvall .... Frank Hackett
* Wesley Addy .... Nelson Chaney
* Ned Beatty .... Arthur Jensen
* Arthur Burghardt .... Grande Ahmed Kahn
* Bill Burrows .... diretor da televisão
* John Carpenter .... George Bosch
* Jordan Charney .... Harry Hunter
* Kathy Cronkite .... Mary Ann Gifford
* Ed Crowley .... Joe Donnelly
* Jerome Dempsey .... Walter C. Amundsen
* Conchata Ferrell .... Barbara Schlesinger
* Gene Gross .... Milton K. Steinman
* Beatrice Straight .... Louise Schumacher

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Itzkoff, David. "Notes of a Screenwriter, Mad as Hell", *The New York Times*, 19 de maio de 2011
*Lerro, Bruce. "Network" 40 Years Later: Capitalism in Retrospect and Prospect and Elite Politics Today, *CounterPunch,* 31 de maio de 2016
*
María Dolores Rodríguez Sopeña

**María Dolores Rodríguez Sopeña y Ortega**, nada en Vélez-Rubio, Almería o 30 de decembro de 1848 e finada en Madrid o 10 de xaneiro de 1918, foi unha relixiosa española, fundadora das Damas Catequistas para o servizo dos obreiros. Foi beatificada pola Igrexa católica en 2003.

## Traxectoria 
María Dolores foi a cuarta dos sete fillos do maxistrado Tomás Rodríguez Sopeña e de Nicolasa Ortega Salomón. Trasladouse a Almería e con dezasete anos comezou a facer vida social para logo darse de conta de que o que lle interesaba era atender os pobres, especialmente un leproso e dúas irmás enfermas de tifo.

O seu pai foi destinado a Porto Rico e marchou co seu fillo máis vello, mentres que o resto da familia foi vivir a Madrid. Alí ensinou doutrina católica no cárcere de mulleres, no hospital da Princesa e nas escolas dominicais. Pouco despois toda a familia xuntouse en Porto Rico, onde fundou as Fillas de María e escolas dominicais para nenas. Por un novo traslado do seu pai como fiscal na Audiencia instalouse en Santiago de Cuba onde traballou en barrios marxinais. Con algunhas colaboradoras creou centros de instrucións, onde se ensinaba cultura xeral e catecismo e se prestaba atención médica. Trala morte da súa nai, o seu pai retirouse e volveron a Madrid en 1877

En Madrid comezou os seus traballos no barrio de las Injurias. Por suxestión do bispo de Madrid Ciríaco Sancha fundou en 1892 unha asociación de apostolado segrar ademais de centros obreiros de instrución. En 1896 estendeu os seus centros por toda España e cinco anos despois o denominado Instituto Catequista Dolores Sopeña. En 1902 aprobáronse os estatutos da súa asociación civil de obra social (OSCUS). A primeira fundación fóra de España foi en Italia en 1914, e en 1917 a primeira en América, en Chile.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Concha, M. R. (1973): *Dolores Rodríguez Sopeña y Ortega*. DHEE.
* Tapia Garrido, J. A. (1979): *Almería hombre a hombre*. Monte de Piedad y Caja de Ahorros de Almería. Dep. Legal AL-253-1979, ISBN 84-500-3468-X, páx. 202-203
*"Almerienses en el recuerdo. Dolores Rguez. Sopeña, Religiosa". Obituario en *La Voz de Almería*, 19 de xullo de 2013, páx. 4.
A sombra do poder

***A sombra do poder*** (título orixinal en ) é un filme británico-franco-estadounidense dirixido por Kevin Macdonald que se estreou no ano 2009. É un suspense político e unha adaptación da serie de televisión homónima que foi estreada na BBC One no 2003. O guión foi escrito por Matthew Michael Carnahan, Tony Gilroy, Peter Morgan e Billy Ray. Emitiuse dobrada ao galego en AGalega en xaneiro de 2025.

## Personaxes 
*Russell Crowe como Cal McCaffrey
*Ben Affleck como Stephen Collins
*Rachel McAdams como Della Frye
*Helen Mirren como Cameron
*Robin Wright como Anne Collins
*Harry Lennix como Det. Donald Bell 
*Jason Bateman como Dominic Foy
*Jeff Daniels como George Fergus
*Josh Mostel como Pete
*Wendy Makkena como Greer Thornton
*Michael Jace como Stuart Brown
*Brennan Brown como Andrew
*Michael Berresse como Robert Bingham

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
The Boston Strangler (filme)

***The Boston Strangler*** é un filme estadounidense dirixido por Richard Fleischer que se estreou en 1968. Baséase na historia real doe esganador de Boston e no libro de Gerold Frank. Está protagonizado por Tony Curtis no papel de Albert DeSalvo, o esganador, e Henry Fonda como John S. Bottomly, o detective xefe que acadou a fama por obter a confesión de DeSalvo.

Curtis foi nomeado ó Globo de Ouro pola súa interpretación.

## Personaxes 
* Tony Curtis como Albert DeSalvo
* Henry Fonda como John S. Bottomly
* George Kennedy como Det. Phil DiNatale
* Mike Kellin como Julian Soshnick
* Hurd Hatfield como Terence Huntley
* Murray Hamilton como Sarxento Frank McAfee
* Jeff Corey como John Asgeirsson
* Sally Kellerman como Dianne Cluny
* William Marshall como Fiscal Edward W. Brooke
* George Voskovec como Peter Hurkos
* George Furth como Lyonel Brumley
* Leora Dana como Mary Bottomly
* Austin Willis como Dr. Nagy
* Carolyn Conwell como Irmgard DeSalvo
* Jeanne Cooper como Cloe
* Richard X. Slattery como Det. Cap. Ed Willis
* William Hickey como Eugene T. O'Rourke

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Ils (filme de 2006)

***Ils*** é un filme franco-romanés dirixido por David Moreau e Xavier Palud que se estreou en 2006. Segundo unha cartela do comezo do filme, está "baseado en feitos reais".

Olivia Bonamy interpreta a Clementine, unha mestra nova, que se mudou dende Francia a unha illada casa de campo preto de Bucarest, Romanía, xunto co seu amante Lucas, intepretado por Michaël Cohen.

## Personaxes 
* Olivia Bonamy como Clémentine
* Michaël Cohen como Lucas
* Adriana Mocca como Ilona
* Maria Roman como Sanda
* Camelia Maxim como Maria

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Alejandra Silva

**Alejandra María Silva García-Baquero**, nada o 16 de febreiro de 1983 na Coruña, é unha empresaria, publicista e activista galega.

## Traxectoria 
É a filla de Ignacio Silva e Paola García-Baquero. O seu pai é un empresario e antigo vicepresidente do Real Madrid Club de Fútbol. Cando tiña 4 anos, a súa familia mudouse a Madrid e Silva estudou no colexio Mater Salvatoris. Á idade de 15 anos, marchou a Dorset, no Reino Unido e posteriormente volveu a Madrid onde estudou publicidade e mercadotecnia. Após graduarse, comezou a traballar como bolseira nunha axencia de publicidade e en 2005 nunha empresa privada na industria da aviación.

En 2007, Silva promoveu unha iniciativa sen ánimo de lucro xunto coa modelo Karolína Kurková chamada "Beautiful Life Fund", para concienciar sobre a situación dos nenos refuxiados, sen fogar e vítimas da guerra arredor do mundo.

En 2010 participou na fundación do Real Madrid creando ligas de fútbol como medio de integración de nenos desfavorecidos e promovendo o deporte e os seus valores nas comunidades africanas.

A través do seu interese nas organizacións sen ánimo de lucro, Silva coñeceu o actor estadounidense Richard Gere. A súa relación gañou notoriedade na prensa escrita en xuño de 2015. En 2016, Alejandra Silva apoiou a fundación Rais para as persoas sen fogar.

## Notas 
## Véxase tamén
Gomorra (filme)

***Gomorra*** é un filme italiano dirixido por Matteo Garrone que se estreou en 2008. Baséase na novela homónima de Roberto Saviano, que tamén colaborou no guión. Conta a historia do clan Casalesi, un sindicato do crime dentro da Camorra que opera nas provincias de Nápoles e Caserta, na rexión de Campania.

## Personaxes 
* Salvatore Abruzzese como Totò
* Salvatore Ruocco como Boxer
* Gianfelice Imparato como Don Ciro
* Maria Nazionale como Maria
* Toni Servillo como Franco
* Carmine Paternoster como Roberto
* Italo Celoro como Contadino
* Salvatore Cantalupo como Pasquale
* Marco Macor como Marco
* Ciro Petrone como Ciro
* Bernardino Terracciano como Zio Bernardino

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Italia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 81ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en AllMovie
Ángeles Gulín

**María de los Ángeles Gulín Domínguez**, máis coñecida como **Ángeles Gulín**, nada en Ribadavia o 14 de febreiro de 1939 e finada en Madrid o 10 de outubro de 2002, foi unha soprano galega. O seu marido, o barítono madrileño Antonio Blancas Laplaza, definiuna como "a soprano absoluta".

## Traxectoria 
En 1968 gañou o concurso *Voci Verdiane* de Busseto (Italia).

En 1987 sufriu un derramo cerebral cando ensaiaba a ópera de Giacomo Puccini *Turandot* na localidade italiana de Torre del Lago, no que ía ser o seu regreso aos escenarios internacionais despois de recuperse dun transplante de ril ao que se sometera en 1982.

## Notas
Dogville

***Dogville*** é un filme do ano 2003 dirixido por Lars von Trier. É o primeiro filme da triloxía *Estados Unidos: terra de oportunidades*, composta por *Dogville*, *Manderlay* e *Washington*. Competiu na sección oficial do Festival de Cannes.

## Sinopse 
O filme desenvólvese nun lugar chamado Dogville en Colorado, Estados Unidos, durante os anos da gran depresión. Alí vai parar Grace, unha bela muller de natureza bondadosa, que foxe dunha forma de vida que lle parece perversa e ademais é perseguida pola xustiza. Tom Edison, un mozo escritor fracasado con aspiracións de filósofo, atopa a Grace e proponlle que se agache na localidade. Convence o resto dos veciños cunha retórica moralista, e ofrécelles a oportunidade de desfacerse de Grace en dúas semanas se algún deles non acepta a nova situación.

## Personaxes 
* John Hurt como Narrador
* Nicole Kidman como Grace Margaret Mulligan
* Lauren Bacall como Ma Ginger
* Chloë Sevigny como Liz Henson
* Paul Bettany como Tom Edison, Jr.
* Stellan Skarsgård como Chuck
* Udo Kier como The Man in the Coat
* Ben Gazzara como Jack McKay
* James Caan como The Big Man
* Patricia Clarkson como Vera
* Shauna Shim como June
* Jeremy Davies como Bill
* Philip Baker Hall como Tom Edison, Sr.
* Blair Brown como Mrs. Henson
* Željko Ivanek como Ben
* Harriet Andersson como Gloria
* Siobhan Fallon Hogan como Martha
* Cleo King como Olivia
* Miles Purinton como Jason

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Dogville en RottenTomatoes
Aeroporto de Kandahar

O **aeroporto internacional de Kandahar**  é un aeroporto situado a 17 quilómetros ao sueste da cidade de Kandahar, en Afganistán. É o segundo aeroporto máis grande do país e ten unha das bases militares máis grandes, con capacidade para albergar ata 250 avións de todos os tipos.

O aeroporto foi deseñado e construído polos Estados Unidos a finais dos anos 50. Foi ocupado pola Unión Soviética durante a guerra de Afganistán nos 80. Tras a súa retirada o aeroporto permaneceu en control do goberno de Mohammad Najibullah ata que renunciou en 1992. Así, señores da guerra locais e os talibáns fixéronse co control do aeroporto ata a invasión estadounidense a finais de 2001. Foi tamén o lugar onde ocorreu o incidente do secuestro do voo 814 de Indian Airlines en 1999.

Dende o ano 2007 o aeroporto foi reparado e ampliado. É usado tanto para voos militares como civís. É mantido pola Misión Resolute Support da OTAN e as Forzas Nacionais de Seguridade de Afganistán. A 3ª Á da Forza Aérea de Afganistán ten unha base separada dentro dos terreos do aeroporto, e a Policía Nacional Afgá é a encargada da seguridade dentro da terminal de pasaxeiros.

## Aeroliñas e destinos 
### Pasaxeiros
### Carga
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto 

## Notas
Mia Hamm

**Mariel Margaret Hamm-Garciaparra**, nada en Selma (Alabama) o 17 de marzo de 1972 é unha ex-futbolista, dobre campioa olímpica e dobre campioa da Copa do Mundo. Recoñecida como unha icona do fútbol, xogou de dianteira na Selección de fútbol dos Estados Unidos entre 1987 e 2004. Hamm foi a face da Women's United Soccer Association (WUSA), primeira liga profesional de fútbol feminino nos Estados Unidos, onde xogou para Washington Freedom entre 2001 e 2003. Xogou no fútbol universitario para o North Carolina Tar Heels, ao que axudou a gañar catro títulos consecutivos.

Durante a súa etapa no equipo nacional, participou en catro Copas do Mundo: China 1991, Suecia 1995 e nos Estados Unidos en 1999 e 2003. Liderou tamén o equipo en tres xogos olímpicos: Atlanta 1996, Sydney 2000 e Atenas 2004. Durante a súa carreira internacional xogou 42 partidos e marcou 14 goles en 7 torneos internacionais.

Hamm tivo a marca de máis goles internacionais marcados (tanto por homes como por mulleres) ata 2013. Foi declarada FIFA World Player of the Year en 2001 e 2002, e foi incluída xunto coa súa compañeira de equipo Michelle Akers na listaxe feita por Pelé dos 125 mellores xogadores vivos da FIFA.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Mia Hamm, vídeo producido por *Makers: Women Who Make America*
Andrés Díaz Díaz

**Andrés Manuel Díaz Díaz**, nado na Coruña o 12 de xullo de 1969 é un ex-atleta galego. Participou en dous Xogos Olímpicos (Atlanta 1996 e Sydney 2000) e gañou a medalla de bronce en 1500 metros no Campionato do Mundo Indoor 1999. A súa mellor marca en exteriores é 3:31.48 minutos, pero destacou máis en interiores, e o seu tempo de 3:33.32 minutos continúa a ser o récord de Europa.

## Traxectoria 
A súa primeira aparición internacional foi en 1995, cando alcanzou as semifinais do Campionato do Mundo Indoor e correu as series do Campionato do Mundo de Atletismo. Gañou a medalla de prata na Universíada de verán de 1995. O seu debut nos xogos olímpicos foi en 1996, aínda que foi eliminado na primeira rolda dos 800&nbsp;m. Nos Campionatos de Europa Indoors de 1996 chegou en cuarto lugar.

A partir de 1997 centrouse nos 1500 metros, rebaixando en máis de seis segundos a súa marca persoal do ano. Chegou á final dos 1500&nbsp;m nos Campionatos do Mundo Indoors de 1997, rematando en quinta posición. A sorpresa chegou en febreiro de 1999 co récord de Europa de 1500&nbsp;m nunha proba no Pireo, superando nun segundo a marca de Peter Elliott con 3:33.32 minutos. Volveu facer outra carreira rápida nos campionatos indoor de 1999 o seguinte mes, mais foi vencido por Haile Gebrselassie e Laban Rotich, conseguindo a medalla de bronce. Nos Campionatos do Mundo de Sevilla en 1999 participou na final dos 1500&nbsp;m xunto con Reyes Estévez e Fermín Cacho. Na carreira máis rápida na historia da competición logrou a súa mellor marca persoal, 3:31.83 minutos, mais quedou quinto e foi superado polos seus compatriotas.

Na súa segunda participación nos xogos olímpicos, en 2000 rematou sétimo nos 1500&nbsp;m. Tralos xogos, conseguiu a súa mellor marca na proba no Herculis de Mónaco, con 3:31.48 minutos. Entre 2001 e 2003, comezou a correr os 3000 metros e gañou un título nacional e unha medalla de prata na Copa de Europa de 2001. A súa última participación en probas internacionais foi no Campionato do Mundo de 2001, mais non chegou á final. Retirouse en 2003.

## Honras 
En 1999 recibiu a Medalla de Bronce de Galicia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Andrés Díaz celebra los quince años de vigencia de su récord de Europa 
* Andrés Díaz: «Fui atleta 24 horas al día» *La Voz de Galicia* 
* Vida atlética en Galicia: Andrés Díaz
Aeroporto de Ballina

O **aeroporto de Ballina Byron Gateway**  é un pequeno aeroporto rexional australiano situado en Ballina, Nova Gales do Sur. É propiedade e está operado polo Consello de Ballina Shire. Serve a Ballina e á cidade próxima de Byron Bay, a 22 quilómetros ao norte. O aeroporto de Ballina atendeu a 480 872 no ano 2016, sendo o 20º máis concorrido de Australia nese ano.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto Mohamed Boudiaf

O **aeroporto internacional Mohamed Boudiaf**  (IATA: CZL, ICAO: DABC), é un aeroporto en Alxeria situado a uns 9 quilómetros ao sur da cidade de Constantina.

## Historia 
A aeroporto foi construído en 1943 como o *aeródromo de Constantina* polo Exército dos Estados Unidos de América durante a campaña do Norte de África da segunda guerra mundial. Usouse principalmente como un depósito de mantemento e provisións para o Mando se Servizo Aéreo Técnico e tamén serviu como cuartel xeral para o XII Mando de Bombardeiros. Foi tamén utilizado como posto de mando para o Mando das Forzas Aliadas (AFHQ) para as forzas de terra da Francia Libre, o Reino Unido e os Estados Unidos en Alxeria en febreiro de 1943, baixo o mando do xeneral Sir Harold R. L. G. Alexander, para coordinar as accións do Primeiro Exército estadounidense que avanzaban dende o oeste e do Oitavo Exército británico avanzando dende o leste contra os Afrika Korps alemáns. En 1944 foi entregado ao goberno de Alxeria e foi utilizado ocasionalmente por avións do Mando de Transporte Aéreo ata o final da guerra.

O aeroporto recibiu o nome do presidente Mohamed Boudiaf. Boudiaf, tamén chamado Si Tayeb el Watani, foi un líder político arxelino e un dos fundadores do revolucionario Fronte de Liberación Nacional (FLN), que liderou a Guerra de Independencia de Alxeria entre 1954 e 1962.

## Aeroliñas e destinos
## Notas
Aeroporto de Zagreb

O **aeroporto Franjo Tuđman** , tamén coñecido como **aeroporto de Zagreb**, é o aeroporto internacional máis grande e concorrido de Croacia. Durante o ano 2017 pasaron polas súas instalacións un total de 3 092 047 pasaxeiros e unhas 12 000 toneladas de carga.

Bautizado na honra de Franjo Tuđman, o primeiro presidente de Croacia, o aeroporto está situado en Velika Gorica, a uns 10 quilómetros ao sueste da estación central de Zagreb. É o centro de conexións para a aeroliña nacional Croatia Airlines, ademais de para Trade Air. Unha base da Forza Aérea e Defensa Aérea de Croacia atópase dentro do complexo do aeroporto, e tamén hai un centro administrativo do control de tráfico aéreo croata nos seus terreos.

O aeroporto foi adxudicado ao consorcio ZAIC (Zagreb Airport International Company) nunha concesión de 30 anos baixo os termos dun contrato asinado co goberno de Croacia. O contrato incluía o financiamento, deseño e construción dunha nova terminal de pasaxeiros que foi inaugurada en marzo de 2017. Co propósito de dirixir o aeroporto ZAIC rexistrou unha compañía chamada MZLZ d.d. (Međunarodna zračna luka Zagreb d.d.), que é a operadora das instalacións.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Thérèse Raquin

***Thérèse Raquin*** é a terceira novela do escritor francés Émile Zola e publicouse en 1867. A obra, dividida en tres partes, presenta os trazos que fixaran os alicerces do naturalismo desenvolvido anos máis tarde na literatura co ciclo de Rougon-Macquart. Así mesmo, permitirá que o público parisiense coñeza o autor galo. Será el mesmo quen se faga cargo da posta en escena, en 1873, dunha peza de teatro inspirada na súa novela e intitulada *Thérèse Raquin : drame en 4 actes*.

Foi traducido ó galego por Isabel Soto e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2017.

## Trama 
Unha moza chamada Thérèse casa co seu curmán Camille, co cal vive, cas da tía, condenada a unha existencia monótona. Pouco teempo despois da voda, o rapaz leva con el para a casa a un amigo, Laurent, polo cal Teresa se sente atraída; comenzan pois unha relación, que acabará cun crime, e en consecuencia con remorsos.

## Adaptacións 
A obra literaria foi levada ao cinema e á televisión en varias ocasións. Dúas das adaptacións máis notables son a película francesa *Thérèse Raquin* de 1953, do director Marcel Carné, protagonizada por Simone Signoret e Raf Vallone; así como o filme estadounidense *In Secret* de 2013, coas interpretaciones de Elizabeth Olsen como Thérèse e Jessica Lange como Madame Raquin. Oscar Isaac e Tom Felton interpretan a Laurent e a Camille respectivamente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Thérèse Raquin.fr
Santiago Black Ravens

O **Club Deportivo Black Ravens Fútbol Americano**, tamén coñecido como **Santiago Black Ravens** (*corvos negros de Santiago*), é o equipo de fútbol americano de Santiago de Compostela. 
## Historia
En 2009 dous dos clubs pioneiros deste deporte en Galicia, os Teo Black Thunder e os Coruña Towers, xuntan as súas forzas para competir como Galiza Black Towers na nova *Liga Portuguesa de Futebol Americano* (LPFA) convidados polo presidente da *Associação Portuguesa de Futebol Americano* creada ese ano, nun momento no que ningún dos clubs podería facelo por separado, participando nas tres primeiras tempadas (2010, 2011 e 2012). En 2012, por mor do nacemento da Liga Galega de Fútbol Americano, os dous clubs deron por rematada esta colaboración temporal, e algúns membros dos Black Towers quixeron darlle continuidade a este proxecto en Santiago de Compostela baixo unha nova denominación: Black Ravens.

Os Black Ravens foron inscritos no Rexistro de Entidades Deportivas da Xunta de Galicia (CIF: G70339809) en 2012 e participaron nas seguintes dúas tempadas (2013 e 2014) da LPFA, debutando o 13 de xaneiro de 2013 e acadando apenas unha vitoria en catorce xornadas. Tamén participaron nas primeiras cinco edicións da Liga Galega de Fútbol Americano (LGFA) que conquistaron en catro ocasións, cedendo tan só a cuarta edición que gañou o equipo coruñés dos Towers.

En 2017, despois de dúas participacións na Liga Portuguesa e cinco participacións na Liga Galega, os Black Ravens foron aceptados na expansión da Liga Nacional de Fútbol Americano, a máxima categoría deste deporte en España, debutando na LNFA 2018 o 13 de xaneiro de 2018.

## Competicións
;Liga Portuguesa de Fútbol Americano 

;Liga Galega de Fútbol Americano 

;Liga Nacional de Fútbol Americano 

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web oficial dos Black Ravens  
### Outros artigos
Leonard Fournette

**Leonard Joseph Fournette III**, nado o 10 de marzo de 1987 en San Diego (California), é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de tight end para os Green Bay Packers da National Football League (NFL). Tras formarse no fútbol americano universitario na LSU, onde bateu o récord de iardas (1.953) e touchdowns (22) de carreira nunha temporada, foi seleccionado na primeira rolda no draft da NFL de 2017 polos Jacksonville Jaguars.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil na web dos LSU Tigers
Polígono industrial Curtis-Teixeiro

O **polígono industrial Curtis-Teixeiro** é unha actuación industrial creada pola SEPES no concello de Curtis en 2005, nos terreos que ocupara Sidegasa.

## Descrición
miniatura|Bioetanol Galicia.
O polígono orixinouse como solución e saída aos terreos que ocupara a pechada Sidegasa. Está situado ao carón de Teixeiro e encaixado entre as vías do tren Palencia-A Coruña e a N-634. Ten unha superficie superior a 1,8 millóns de metros cadrados en 100 parcelas. Neste polígono ten a súa sede Bioetanol Galicia e XPO Logistics.

Está en proxecto e execución a instalación de Greenalia dunha planta de biomasa de 50 megavatios nunha parcela de 100.000 metros cadrados e de Goodleit que ocupará 85.000 metros cadrados.

## Accesos
O polígono ten terminal de ferrocarril propia. Amais está a 5&nbsp;km da A-6 e N-VI Madrid-A Coruña, e a fachada dá á N-634 Donostia-Santiago de Compostela.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Polígono de Curtis-Teixeiro (MTN25 ráster). © Instituto Geográfico Nacional.jpg|No Mapa Topográfico Nacional de España a escala 1:25.000 (c. 2010)
Ficheiro:Polígono de Curtis-Teixeiro (ortofoto 2002-2003). © Xunta de Galicia.jpg|Na ortofotografía aérea de 2002-2003.
Ficheiro:Polígono de Curtis-Teixeiro (PNOA 2005). © Instituto Geográfico Nacional.jpg|Na ortofotografía aérea de 2005.
Ficheiro:Polígono de Curtis-Teixeiro (PNOA 2010). © Instituto Geográfico Nacional.jpg|Na ortofotografía aérea de 2010.

## Notas 
## Véxase tamén
Licenza MIT

A **licenza MIT** (ou licenza X11 ou MIT X) é unha licenza de software libre permisiva. Esta licenza creárona avogados no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) fundamentándose na licenza BSD e facéndoa máis sinxela. Como o MIT liberou diversas licenzas a Free Software Foundation refírese a esta licenza chamándoa *Licenza X11*. Dálle ese nome porque é a licenza do xestor gráfico X Window System. A licenza sempre inclúe unha declaración sobre do copyright e unha advertencia que indica que o software se distribúe "*como está*" e que os propietarios non se fan responsables das reclamacións polos erros do emprego dese software. Algúns exemplos de software que emprega está licenza é o X Window System ou as linguaxes de programación Ruby on Rails e Node.js.

## Termos da licenza e variantes 
A MIT ten varias variantes que se empregan, e de feito a Free Software Foundation se refire á licenza como ambigua por iso. Unha versión común é a denominada "Licenza *expat*" (*expat* de "expatriado") e a outra é a "Licenza X11" (ou "Licenza do consorcio MIT/X"). A Licenza X11 é a versión que emprega o xestor de xanelas X11 e que mantén o "consorcio MIT X". A Open Source Initiative publica a versión da "Licenza MIT" tal e como é a "licenza expat".

A forma máis habitual da licenza é a publicada pola OSI, a "Licenza expat". Esta di:

A *expat* non é idéntica á do código fonte do xestor de xanelas X, que a editou o consorcio que o mantén X11 e que é unha versión intermedia con algunha modificación.. A Licenza X11 di:

Outro caso de variante da licenza é a que emprega *ncurses*, unha libraría para xestor de interfaces gráficas.

## Comparación con outras licenzas 
A licenza BSD orixinal inclúe unha cláusula que prega que cando haxa promoción do software se lle dea crédito aos autores. Esta cláusula de promoción, e que desaconsellou a UC de Berkeley, incluíuse noutras versións da MIT, como a que emprega a *XFree86*.

A "Licenza da Universidade Illinois/Licenza de código aberto NCSA" combina texto da licenza MIT e de licenzas BSD. A introdución da licenza e a advertencia recolléronse da licenza MIT.

A "Licenza ISC" contén similitudes coa MIT e as licenzas simplificadas da BSD. A súa maior diferenza é que se omite algunha sentenza que a Convención de Berna considerou como innecesaria.

## Acollida 
Segundo webs de posicionamento e o uso en Github en 2018 a licenza MIT foi a máis empregada das licenzas libres, por diante da GPLv2.

Entre os proxectos máis destacados que a empregan están Ruby on Rails e Node.js, jQuery ou Lua.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* GNU GPL
* GNU LGPL
* Licenza de documentación libre de GNU
Gran Premio de España de 1995

O **Gran Premio de España de 1995** foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 14 de maio de 1995 no Circuíto de Cataluña, Barcelona. Foi a cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de . Resultou ser a derradeira carreira para o campión de Fórmula 1 de  Nigel Mansell, que abandonou o equipo McLaren logo da carreira. Tanto Damon Hill como Rubens Barrichello experimentaron problemas coa caixa de cambios na última volta, Hill caeu desde a 2ª posición á 4ª e Barrichello desde a 6ª posición á 7ª. Isto deulle ao equipo Benetton o seu primeiro 1-2 final desde o Gran Premio do Xapón de 1990.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira
## Notas 
Esta foi a derradeira carreira para Nigel Mansell.  **Primeiro podio:** Johnny Herbert.

## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas