Lesma

A **lesma**, **lamagacha**, **limacha** ou **limaco** é un molusco gasterópodo pulmonado, sen cuncha aparente. En realidade, as lesmas posúen un resto de cuncha, interno, formado por unha fina lámina calcaria baixo o escudo ou manto.

A súa aparencia é pegañenta e viscosa. As lesmas teñen hábitos semellantes aos dos caracois, aínda que se atopan sempre en lugares húmidos. Ao careceren de cuncha externa son máis vulnerábeis ó desecamento. Son moi comúns en bosques, campos e xardíns.

## Alimentación 
A alimentación das lesmas é variada. Prefiren as follas e outros tecidos vexetais, pero tamén poden alimentarse de restos animais. Aliméntanse de noite e poden tomar ao día unha cantidade de alimento equivalente á metade do seu peso.

## Reprodución 
[miniatura|dereita|Lesma adulta rubindo por un terreo areoso en [Bares, Mañón|Bares.]]
As lesmas son seres hermafroditas (un mesmo individuo presenta órganos sexuais femininos e masculinos) e caracterízanse polo feito de que, durante o seu desenvolvemento, a masa visceral sofre unha torsión, enrolándose sobre si mesma. Así, adoptan a forma espiral tan característica da cuncha dos caracois. Pon os ovos entre uns días e unhas semanas despois do acoplamento. Depositan unha cantidade comprendida entre 100 e 500 ovos nun burato.

A incubación ten unha duración variable, que depende das condicións climáticas, especialmente a temperatura. A 5 graos a incubación pode durar tres meses, mentres que a 20 graos dura tres semanas. Ao saír dos ovos apenas miden uns milímetros e o seu corpo é transparente. O período de vida depende das zonas e varía entre os 9 e os 18 meses.

## Sinonimia 
Sendo *lesma* a forma máis estendida e estandarizada nos dicionarios de referencia, coñécese tamén baixo numerosas denominacións locais e variantes.

Ademais, Martín Sarmiento recolleu "lesmea" e "lexma" dentro dunha lista de *Nombres de sabandijas e insectos* (en *Catálogo de Voces y Frases de la Lengua Gallega*, 1745), que non sabemos se se refiren a este mesmo animal. Tamén se recolle a forma castelá *babosa*.

## A lesma na cultura popular galega 
Os campesiños consideran as lesmas prexudiciais para o campo, e mátanas botándolles sal. Crese que, cando alguén se acerca a unha lesma, caga por ela.

Un tratamento popular contra as espullas consiste en untar as mans coa baba dunha lesma viva branca, nunca negra. Despois, crávase un paíño na lesma e espétase no chan. Cando seca o animal, curan as espullas. Tamén se usan para cura-los furunchos da xente e contra o *erizo* dos bois.

### Adiviñas 
* *Unha cousa cousiña,/ non ten óso nin osiña/ e pace coma unha marraquiña*.
* *Unha señora/ vestida de negro,/ tórnalle os cochos,/ que ós cans non ten medo*.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Lesma_106b.jpg|Pequena lesma en folla de leituga, Boiro
Ficheiro:Santiago de Compostela. Lesma 02.jpg|Santiago de Compostela
Ficheiro:Santiago de Compostela. Lesma 07.jpg|Santiago de Compostela
Ficheiro:Lesma en Vilarromarís.Galicia.jpg|Vilarromarís, Oroso

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* (AF) 
* (LCA) 
* (JPC) 
* (CGG) 
* (MLP) 
* (VLQ) 
* (XLF) 
* (GAL) 
* (AO2) 
* (VR) 
* (ERQ) 
* (ERQ)  *Frampas III*, en SANTAMARINA, A. (coord.): *Diccionario de diccionarios*, Fundación Pedro Barrié de la Maza, Instituto da Lingua Galega, 2004.
* (ERG) 
* (MVN) 
* (TdM) VARIOS (1933). *Terra de Melide*. Santiago de Compostela: Seminario de Estudos Galegos.
* (XER) VARIOS (1986). *Diccionario Xerais da lingua*. Vigo: Xerais.
* (VCN) SANJUÁN LÓPEZ, A. e outros (1991). *Vocabulario das Ciencias Naturais*. Santiago de Compostela: Consellería de Educación e Ordenación Universitaria.