Grou americano

O **grou americano**  (***Antigone canadensis***) é unha especie de ave da familia Gruidae de América do Norte e da parte máis ao nordés de Siberia. Frecuentan as ribeiras dos corpos de auga. O centro do val do río Platte en Nebraska é a área máis importante de parada para a subespecie nomeada (*A. c. canadensis*) na súa migración, con ata 450.000 exemplares que migran por alí anualmente.

## Taxonomía 
En 1750 o naturalista inglés George Edwards incluíu unha ilustración e unha descrición do grou americano no terceiro volme da súa obra *A Natural History of Uncommon Birds*. Utilizou o nome inglés "The Brown and Ash-colour'd Crane". Edwards baseou o seu gravado coloreado a man nun espécime conservado que James Isham trouxera a Londres desde a baía de Hudson, Canadá. Cando en 1758 o naturalista sueco Carl Linné puxo ao día ao seu *Systema Naturae* para a súa décima edición, situou o grou americano xunto coas garzas no xénero  *Ardea*. Linné incluíu unha descrición breve, acuñou o nome binomial *Ardea canadensis*, e citou os traballos de Edwards.

Despois, o grou americano foi inicialmene situado no xénero *Grus*, pero un estudo de filoxenética molecular publicado en 2010 atopou que o xénero, como se definía entón, era polifilético. No arranxo resultante para crear xéneros monofiléticos, situáronse catro especies, incluíndo o grou americano no xénero resurrecto *Antigone*, que fora creado orixinalmente polo naturalista alemán Ludwig Reichenbach en 1853.

O epíteto específico *canadensis* é unha palabra neolatina que significa "do Canadá".

Recoñécense cinco subespecies: O peso medio dos machos grandes é de 4,57 kg, mentres que o peso medio das femias é de 4,02 kg, oscilando entre os 2,7 e os 6,7 kg entre as distintas subespecies. Os xoves non teñen as características frontes vermellas, o que fai posible distinguir os fillos dos proxenitores, mesmo cando xa teñen a mesma altura.

Os sexos son similares. O tamaño varía segundo a subespecie; a altura media destas aves é de arredor 80 a 
136 cm. A corda alar adoita ser de 41,8-60 cm, a cola é de 10-26,4 cm, o culme exposto é de 6,9-16 cm de longo, e o tarso mide de 15,5 a 26,6 cm. A envergadura alar é de 200&nbsp;cm.

Estes grous emiten con frecuencia unha chamada alta trompeteira que lembra a pronunciación na gorxa dun "r" vibrante, e poden oírse a gran distancia. As parellas formadas de grous realizan unha "chamada unísona". Os grous están de pé moi xuntos, e fan unha chamada a dúo sincronizada e complexa. A femia fai dúas chamadas por cada unha que fai o macho.

A grande envergadura alar que teñen, normalmente de 1,65 a 2,30 m, fai que sexan moi habilidosos para voar remontándose, de xeito similar aos falcóns e aguias. pero podería ser un parente prehistórico ou devanceiro do grou americano actual e non pertencer ao xénero *Grus*. O grou americano máis antigo indiscutible é de hai 2,5 millóns de anos, O grou americano aparece en pasteiros, pradarías abertas e zonas húmidas de auga doce na Florida peninsular desde os Everglades ao pantano de Okefenokee.

Algunhas autoridades xa non recoñecen *A. c. rowani* como subespecie distinta pola súa insignificante variación xenética e mínima diferenciación morfolóxica con *A, c. tabida*. As outras poden ser algo máis doadamente distinguibles se se collen polas medidas e detalles de plumaxe, á parte das diferenzas de tamaño xa mencionadas. Unha identificación inequívoca adoita necesitar de información local, o cal é a miúdo imposible en aves migrantes.

Análises de datos de haplotipos de ADNmt de rexión control mostran que hai dúas grandes liñaxes. A poboación migratoria do Ártico e subártico inclúe as *A. c. candensis*. A outra liñaxe pode dividirse nun grupo migratorio e algúns grupos indistintos que poden corresponderse coa subespecie residente. *A. c. canadensis* e *A. c. tabida* son bastante distintas, e a súa diverxencia data de hai 2,3–1,2 millóns de anos, nalgún momento durante o Plioceno tardío ou Plistoceno temperán. As glaciacións parece que fragmentaron unha poboación fundadora de *A. c. canadensis*, porque durante cada idade de xeo importante, a súa actual área de reprodución quedou conxelada todo o ano. Aínda así, o grou americano está amplamente documentado polos restos de fósiles e subfósiles ata a era moderna. En Oregón e California, os predadores máis perigosos para os polos son coiotes, corvos, mapaches, visóns americanos e bufos americanos, aproximadamene en orde descendente. Os grous de todas as idades poden ser vítimas de especies norteamericanas de aguias, linces, e posiblemente aligátores. Ademais, hai un informe de que incluso un falcón peregrino moito máis pequeno conseguiu matar un grou americano adulto de 3,1 kg. En Novo México os humanos cázanos cun permiso que se sortea ao final do outono. Hai un total de 17 estados que permiten cazar grous americanos.

Os grous americanos deféndense e defenden os seus polos dos predadores aéreos choutando e pateando. Os adultos que se están reproducindo activamente é máis probable que reaccionen agresivamente aos predadores potenciais para defenderen os polos que as aves de invernada, as cales na maior parte dos casos o normal é que intenten evadirse dos ataques a pé ou en voo. Para os predadores terrestres, como os cans, raposos e coiotes, avanzan ante eles, a miúdo asubiando, coas ás abertas e bicos afiados. Se o predador persiste, o grou intenta pinchalo co bico e darlle patadas. Aínda que non son considerados unha especie ameazada en conxunto, as tres subespecies do sur son bastante escasas. As poboacións residentes, aves non migratorias, non poden atopar hábitats para a reprodución suficientemente seguros. Moitas subpoboacións foron destruídas pola caza ou o cambio de hábitats. *A. c. tabida* inicialmente foi a que sufriu máis; en 1940, probablemente quedaban menos de  1.000 exemplares. Desde entón as poboacións incrementáronse moito de novo. Con case 100.000 exemplares, aínda son menos que a *A. c. canadensis*, que ten uns 400.000 individuos en todo o continente, e é a subespecies existente con maior éxito. Malia as perdas por causa da caza, a competición interespecies e outras presións como a perda de hábitat, a especie conseguiu ampliar a súa área de distribución. Desde inicios da década de 2000, o grou americano ampliou cara ao norte tanto a súa área de inverno (non reprodutora) coma a de reprodución, incluíndo o norte do estado de Nova York. No século XXI, partes do mediooeste dos Estados Unidos experimentaron unha ampla recuperación da especie.

O traslado de aves silvestres e a introdución de aves criadas en catividade en áreas axeitadas con baixa poboación foron consideradas técnicas de xestión viables. O segundo ovo viable dun niño con dous ovos era en ocasións retirado do niño, empezando en 1965, para que a cría saída do ovo pasase a formar parte dunha bandada en catividade. Esta bandada reprodutora está dividida entre o Centro de Supervivencia de Especies do Instituto Audubon e o White Oak Conservation en Yulee, Florida. Estes grous produciron descendencia usada para as liberacións anuais no refuxio.

Un grou *A. c. pulla* foi a primeira ave que fixo eclosión dun ovo fertilizado con esperma que foi desconxelado do seu estado crioxénico. Isto ocorreu no Instituto Audubon, como parte do seu plan de recuperación de especies en perigo aplicado a esta subespecie.

En xaneiro de 2019, 25 dun total de 30.000 grous (tanto da subespecie *A. c. tabida* coma da *A. c. candensis*) atopáronse invernando na Whitewater Draw State Wildlife Area preto de McNeal no sueste de Arizona.

Os grous americanos foron probados como posibles pais adoptivos para *Grus americana* en programas de reintrodución. O intento fracasou cando os *G. americana* adquiriron impronta polos seus pais adoptivos, e posteriormente non recoñecían a outros *G. americana* como conespecíficos, e trataban sen éxito de emparellarse coa súa especie adoptiva.

Ficheiro:Sandhill Crane's.jpg|*A. c. pratensis* da Florida, Bosque Nacional Ocala
File:Sandhill Crane JCB.jpg|Grou americano no Parque Estatal Jonathan Dickinson, Florida
Ficheiro:Grus canadensis -British Columbia, Canada -upper body-8.jpg|Na Columbia Británica, Canadá

### Cuba 
A subespecie cubana *A. c. nesiotes* non é tan escasa como se pensaba antes e, aínda que segue estando ameazada, a súa poboación está a aumentar. Baseándose en información moi limitada, ata a década de 1990 pensábase normalmente que a poboación constaba dunhas 300 aves. mentres que as realizadas desde 2004 a 2015 estimaban que a poboación era xa de máis de 550. Posteriores revisións situaron a poboación de *A. c. nesiotes* arredor dos 700 individuos en 2017.), e a caza furtiva. A fragmentación da poboación é tamén un problema, xa que todas as localizacións que quedan están separadas por distancias que son máis grandes que as maiores distancias que os grous non migratorios normalmente percorren. e Taiwán. En 2022, informouse de avistamentos regulares en Nova Brunswick, na costa atlántica do Canadá. As aparicións do mítico home avelaíña (*Mothman*), unha criatura humanoide que algúns afirmaron ver na área de Point Pleasant, Virxinia Occidental desde novembro de 1966 a decembro de 1967 pénsase que se deberon a avistamentos do que en realidade eran grous americanos fóra da época de migración.

## Na cultura popular 
En 2023 a "A. c. pulla" foi representada nun selo "permanente"  do Servizo Postal dos Estados Unidos como parte da colección de *especies ameazadas*, baseado nunha fotografía de *Photo Ark* de Joel Sartore.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Meine, Curt D. & Archibald, George W. (eds.) (1996). "Sandhill Crane (*Grus canadensis*)". In: The cranes: Status survey and conservation action plan. IUCN, Gland, Switzerland, and Cambridge, U.K.

### Ligazóns externas 
* International Crane Foundation's Sandhill Crane page
* Arquivo sonoro da "chamada unísona" dos gous en savingcranes.org
* Son do grou americano No Museo de Historia Natural da Florida
* Grou americano – Cornell Lab of Ornithology
* Sandhill Crane – *Grus canadensis*  – USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
* The Nature Conservancy's Species Profile: Sandhill Crane
* National Audubon Society, Santuario de Rowe, Nebraska
* Migración do grou americano no río Platte de Nebraska  – Información de sitios de observación, mapas, fotos e vídeos
* Alamosa/Monte Vista/Baca National Wildlife Refuge Complex 
* Mississippi Sandhill Crane National Wildlife Refuge
* 
* Migracións do grou americano reveladas por satélites  Documental producido por Oregon Field Guide
* Reprodución e bioloxía do grou americano en Alasca en christyyuncker.com
* 
**Música de las Grullas: Una historia natural de las grullas de América* (2014) de Paul Johnsgard, Enrique Weir e Karine Gil-Weir