Seaxburh de Ely

**Seaxburh** (inglés antigo: Sexburh), tamén coñecida como Santa ***Sexburga*** de Ely, finada en 699, foi a raíña do rei Eorcemberht de Kent, tamén foi unha abadesa e unha santa da Igrexa católica.

As irmás da raíña Seaxburh foron:  Aethelburg de Faremoutiers, Saethryth, Aethelthryth e posibelmente Withburh. O seu matrimonio co rei Eorcemberht deu como resultado dous fillos varóns e dúas fillas; ambos asumiron o cargo de reis. Despois da morte do seu esposo en 664, Seaxburh quedou no reino de Kent para coidar aos seus fillos e traballou como rexente ata que o seu fillo máis vello Ecgberht I de Kent tivo idade para gobernar.

Seaxburh fundou as abadías de Milton Regis e Minster-in-Sheppey, onde a súa filla Ermenilda tamén foi monxa. Mudouse ao mosteiro de Ely onde a súa irmá Aethelthryth era a abadesa, despois da morte da súa irmá no ano 679, Seaxburh converteuse na súa sucesora. Segundo Beda, no ano 695, despois de que o corpo da súa irmá estivo dezaseis anos nunha fosa común, fixo que o trasladasen a un sarcófago de mármore. No momento no que abriron a fosa,  descubriron que o corpo de Aethelthryth estaba totalmente intacto, coma se acabase de morrer. A lenda de Aethelthryth atópase na *Historia ecclesiastica gentis Anglorum*, a cal celebra a santidade e as virtudes de Aethelthryth, pero de Seaxburh só fala do seu matrimonio, do feito de que sucedeu á súa irmá como abadesa e do traslado das reliquias da súa irmá.

A data exacta da morte de Seaxburh non é coñecida exactamente, pero a súa vida aparece recompilada despois de 1106 na *Vita Sexburge*, onde se describe a maior parte da súa vida, pero sobre todo a súa vida como monxa.

## Traxectoria 
### Familia 
O pai de Seaxburh foi Anna, rei de Anglia Oriental, fillo de Eni, quen gobernou o reino de Anglia Oriental desde o ano 640 e morreu, xunto co seu fillo Jurmin, durante a batalla de Bulcamp no ano 653 ou 654.
As súas irmás foron Æthelburg e Saethryth, ambas abadesas da abadía de Faremoutiers en Brie, de feito Aethelthryth tiña outra irmá chamada Withburh, esta casou por primeira vez con Tonberht, un ealdorman dos Gyrwe meridionais nos Fens e por segunda vez con Ecgfrith de Northumbria. Withburh, finada en 743, foi se cadra tamén irmá súa.

Seaxburh casou con Eorcemberht de Kent e tivo como fillos aos reis Ecgberht I de Kent (finado en 673) e  Hlothhere de Kent (finada en 685) e a dúas fillas Eormenhild e Eorcengota.
Seaxburh ao morrer foi enterrada en Ely, xunto coas súas irmás Aethelthryth, Wihtburh e a súa filla Eormenhild.

### Matrimonio e viuvez 
miniatura|314x314px|Mapa dos reinos anglosaxóns no século VII
A familia de Seaxburh uniuse coa familia real de *Magonsaete* mediante o seu matrimonio con Eorcemberht, o cal foi rei de Kent do 640 ao 664. Eorcemberht era o tío avó de Milburh e da súa irmá, Merewalh de Magonsætan.

Os seus fillos Ecgberht e Hlothhere convertéronse nun momento dado en reis de Kent. A súa filla Eorcengota converteuse en monxa en Faremoutiers e despois foi canonizada. Eorcemberht é mencionado na *Crónica anglosaxoa* durante o ano 640:  Na mesma pasaxe está a única referencia das Crónicas a Seaxburh e á súa filla Eorcengota, Seaxburh e Eorcenberht tiveron unha segunda filla chamada Eormenhild, quen casou con Wulfhere de Mercia; despois da morte do seu esposo volveuse monxa para máis tarde ser canonizada. De acordo con Barbara Yorke, o matrimonio de Seaxburh co rei foi de suma importancia, non só pola unión de familias, senón porque estableceu as bases para a vida monástica feminina durante o período anglosaxón, xa que converteu o feito dunha exraíña retirarse a un mosteiro nun exemplo do desexábel que é a vida monástica para as mulleres da clase alta.

Eorcenberht morreu o 14 de xullo no 664, debido a unha praga que apareceu ese ano. Despois da morte do seu esposo Seaxburh quedou en Kent para educar aos seus fillos. A súa presenza no reino provocou unha grande influencia en cuestións políticas e relixiosas: exerceu como rexente mentres o seu fillo máis vello tiña a idade para ser coroado como rei e foi a fundadora da primeira abadía en Kent para mulleres en Milton. Tempo despois Seaxburh fíxose monxa e fundou a abadía do Minster-on-Sea. De acordo co Libro de Ely, unha crónica escrita en Ely no século XII, a Seaxburh foille outorgado o *veo da santidade* por Teodoro, arcebispo de Canterbury. Segundo a haxiografía de Seaxburh refuxiouse no mosteiro como monxa despois de ter un posto secular que non puido tolerar. 

:*Para unha árbore xenealóxica dos devanceiros de Seaxburh, ver Wuffingas.*
Tras a morte do seu esposo Seaxburh opúxose terminantemente a casar de novo, así que dedicou a súa vida á igrexa.

### Vida relixiosa en Ely 
[esquerda|miniatura|Unha ventá de vidreira representa a santa Seaxburh no refectorio da [Catedral de Chester.]]
Pouco despois Seaxburh mudouse ao mosteiro dobre de Ely, onde a súa irmá Æthelthryth era abadesa. A historiadora Barbara Yorke mencionou que cabía a posibilidade de que Seaxburh e Seaxburh de Wessex fosen a mesma persoa, pero tamén di acontecementos relixiosos aos que deu pé Seaxburh, polo que a suposición foi descartada.

De acordo con Yorke, a decisión de Seaxburh de non buscar a outro esposo e volverse monxa volveuse unha tradición anglosaxoa en Ely para todas as mulleres viúvas. Seaxburh era descrita no Libro de Ely como unha "*pretiosa virago*", ou preciosa guerreira, tivo un grande éxito como abadesa cando a súa irmá morreu pola praga do 679. Probabelmente a súa experiencia política axudouna para lograr tantos avances durante o seu mandato no mosteiro.

No ano 695, Seaxburh decidiu trasladar o corpo da súa irmá Æthelthryth dunha fosa común a un sarcófago en Ely, despois de 16 anos da súa morte. O Libro de Ely describe este evento con detalle: Cando a súa tumba foi aberta, o corpo de Æthelthryth foi descuberto sen danos e o seu cadaleito e roupa tiñan poderes milagrosos. O seu sarcófago foi feito de mármore branco e axustárono á súa medida. Seaxburh supervisou a preparación do corpo da súa irmá, o cal foi aseado e vestido con nova roupa.

### Morte e veneración 
A data exacta da morte de Seaxburh non é coñecida, pero de acordo co Libro de Ely, cando faleceu, Richard Bishop escribiu as memorias de Seaxburh e de todas as mulleres santas da época.

Seaxburh é mencionada nunha relación escrita dos máis antigos reis cristiáns de Kent e os seus familiares canonizados chamado *Kentish Royal Legend* (inglés antigo:* Þá hálgan*). Sendo raíña e á parte unha monxa canonizada, Seaxburh foi sumamente notábel na súa época e nesa obra.

Na *Catholic Encyclopedia* de 1913 aparece unha lista dos feitos e das mortes de varios santos e os seus milagres, de igual maneira todas as accións e as reliquias de Sexburh foron recompiladas despois de 1106. O libro *Vita Sexburge* describe a infancia de Seaxburh, o seu matrimonio con Eorcenberht e os seus últimos anos como monxa e abadesa en Ely.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* ; Bertram Colgrave; R. A. B. Mynors (2008). : Ecclesiastical History of the English People. Cambridge: Clarendon Press.   
* , Alban (1998) [1756-9].  Burns, Paul, ed. Butler's Lives of the Saints: February. Tunbridge Wells: Burns & Oates.   
* Crook, John (2000).  Oxford, Nova York:  * Dockray-Miller, Mary (2000).  Nova York: St. Martin's Press.   
* Earle, John (1865).  (en old English). Oxford: Clarendon Press.   
* Fairweather, Janet (2005). Liber Eliensis: a History of the Isle of Ely from the Seventh Century to the Twelfth. Woodbridge: Boydell Press. ISBN 1-84383-015-9.http://books.google.co.uk/books?id=fh5OozghywIC&pg=PA278&dq=Seaxburh&hl=en&ei=iaExTvrNE5Gs8QOmm9GhDg&sa=X&oi=book_result&ct=book-thumbnail&resnum=9&ved=0CFkQ6wEwCA#v=onepage&q=Seaxburh&f=false 
* Fryde, E. B.; Greenway, D. E.; Porter, S.; Roy, I. (1986). *Handbook of British Chronology* (3rd edición). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-56350-X. 
* *Goscelin of Saint-Bertin* (2004) [11th century].  Love, Rosalind C., ed. Goscelin of Saint-Bertin: the Hagiography of the Female Saints of Ely. Oxford, Nova York: Oxford University Press. ISBN 0-19-820815-4. 
* Ridyard, Susan Janet (1988). The Royal Saints of Anglo-Saxon England: a Study of West Saxon and East Anglian Cults. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-30772-4.http://books.google.co.uk/books?id=rj49AAAAIAAJ&printsec=frontcover&dq=The+royal+saints+of+Anglo-Saxon+England:+a+study+of+West+Saxon+and+East+Anglian+cults&hl=en&ei=5uM2TuDJK4i68gOehNGgDg&sa=X&oi=book_result&ct=book-thumbnail&resnum=1&ved=0CCwQ6wEwAA#v=onepage&q&f=false 
* Sims-Williams, Patrick (1990). Religion and Literature in Western England, 600-800. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-38325-0.http://books.google.co.uk/books?id=xksjPqoqVbcC&printsec=frontcover&dq=Religion+and+Literature+in+Western+England,+600-800&hl=en&ei=sAY1TtWtHo-38QPrzfWgDg&sa=X&oi=book_result&ct=book-thumbnail&resnum=1&ved=0CDAQ6wEwAA#v=onepage&q&f=false 
* Stafford, Pauline (2001). Queen Emma and Queen Edith: Queenship and Women's Power in Eleventh-Century England. Oxford, Malden: Blackwell. ISBN 0-631-22738-5.http://books.google.co.uk/books?id=q3Eww0z_Fj0C&lpg=PA180&dq=Seaxburh&pg=PR4#v=onepage&q=Seaxburh&f=false 
* Williams, Ann; Smyth, Alfred P.; Kirby, D. P. (1991). A biographical dictionary of dark age Britain: England, Scotland, and Wales, c.500-c.1050. Londres: B A Seaby Ltd. ISBN 1-85264-047-2. 
* Yorke, Barbara (2003). *Nunneries and the Anglo-Saxon Royal Houses.* Londres, Nova York: Continuum. ISBN 0-8264-6040-2. 

### Ligazóns externas 
* Abbey Church of The Blessed Virgin Mary and Saint Sexburgha 
* Páxina de Alaric Hall, *A Life of Saint Mildrith*, que contén a versión en inglés antigo da lenda de Mildrith coñecida como *Þá hálgan*, ou a *Kentish Royal Legend*.
* Unha páxina sobre a pintura parietal medieval no sitio da English Parish Church mostra dúas pinturas do século XIII en Willingham, Cambridgeshire, de Æthelthryth e un santo descoñecido, sobre o que se sospeita se sería unha imaxe de Seaxburh.