Neotrobadorismo

O **neotrobadorismo** é unha corrente poética xurdida ao redor de 1930 que vai agromando, en pleno contexto de eclosión das vangardas, nos anos seguintes á difusión en Galiza da lírica medieval galaico-portuguesa a través da edición comentada de José Joaquim Nunes (1928). A divulgación dun xénero arcaico, propio e de altísima calidade favoreceu que moitos autores novos se lanzasen a actualízar os temas e as formas das cantigas.  

O termo foi empregado por vez primeira por Manuel Rodrigues Lapa nunha carta enviada a Fermín Bouza Brey o 20 de maio de 1933. 

Nesta corrente que supón unha renovación formal do discurso poético galego -influída sobre todo pola cantiga de amigo- rexorde o asunto amoroso en paralelo ás técnicas (paralelismo, refrán, leixaprén...) e aos ambientes (paisaxes primaverais, fontes, mar, ríos...) dos cancioneiros. [miniatura|[Álvaro Cunqueiro, poeta que na súa época vangardista cultivou tamén a corrente neotrobadoresca]]
Hai dous autores significativos do neotrobadorismo:
*Fermín Bouza-Brey: *Nao senlleira* (1933) e *Seitura* (1955)
*Álvaro Cunqueiro: *Cantiga nova que se chama Riveira* (1933). Cunqueiro continuará publicando poesía neotrobadoresca nos anos de posguerra: *Dona do corpo delgado* (1950).

## O neotrobadorismo: corrente formal, historicista e non vangardista
A pesar de que a práctica totalidade dos manuais escolares repiten desde hai décadas que tanto o neotrobadorismo coma o hilozoísmo son *vangardas galegas*, o certo é que non existe apenas apoio crítico para afirmalo (tamén denominadas *Ismos*): reacción agresiva contra a literatura anterior, conciencia de grupo (articulada moitas veces en torno a un ou varios manifestos), vocación internacional, ruptura temática e formal etc. Daquela, en sentido estrito, só Manuel Antonio e Álvaro Cunqueiro (pero non por causa da produción neotrobadoresca) representarían o que X. R. Pena define como vangarda plena na historia cultural de Galiza. 

Foi xa tras a conmoción das vangardas históricas cando algún autor, tal é o caso de Álvaro Cunqueiro, incorporou elementos do lirismo medieval como outra das rupturas formais que caracteriza a súa obra de preguerra, esta si, conscientemente vangardista. O neotrobadorismo cunqueiriano participaría entón da mesma inquietude que levara a autores españois da Xeración do 27 a perseguíren maior expresividade poética botando man de recursos populares ou popularizantes; ao cabo, tamén se cría que as cantigas de amigo representaban o estro popular por antonomasia dentro da lírica medieval. E abrollan, daquela, os textos de *Cantiga nova que se chama ribeira.*

Semellante proxección non cadra nin coas intencións nin cos versos de Fermín Bouza-Brey; menos aínda cos dos epígonos da corrente durante a posguerra, moito máis apegados a unha concepción academicista da poesía e, desde logo, afastados de calquera afán de vangarda. O neotrobadorismo xa se convertera nunha "forma inmóbil" da virtude renovadora do neotrobadorismo, corrente contra a que xa nos anos 50 reaccionaban as autoras e autores máis novos, debemos entender a brincadeira pseudomedieval que X.M. Álvarez Blázquez argalla co nome de *Cancioneiro de Monfero* (1953).
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Neotrobadorismo e saudosismo