Lila común

A **lila común** ou simplemente **lila** (***Syringa vulgaris***) é unha especie botánica do xénero *Syringa* na familia das oliveiras (Oleaceae), endémica dos Balcáns, no sueste de Europa, onde medra en outeiros rochosos. Considérase arbusto ornamental, polas súas flores pequenas de cor branca ou entre azul e rosa, moi olorosas, agrupadas en grandes acios.

miniatura|*Syringa vulgaris* 'Alba'
miniatura|*Syringa vulgaris* 'Charles Joly'
miniatura|*Syringa vulgaris* 'Corondel'
miniatura|*Syringa vulgaris* 'Etna'
miniatura|*Syringa vulgaris* 'Mme. Francisque Morel'
miniatura|*Syringa vulgaris* 'Mariscal Foch'
miniatura|Acios de flores

## Descrición 
É unha árboriña ou grande arbusto, caducifolio, acada 6–7 m de altura, usualmente de múltiples talos, producindo toros secundarios dende a base ouraíces, con diámetros de talos de 2 dm. A casca é cinsenta a cinsenta parda, lisa nas árbores novas, gretada lonxitudinalmente nos máis vellas. Follas simples, de 4–12&nbsp;cm de longo x 3–8&nbsp;cm de largo, verde claras a glaucas, ovais a cordadas, con veación nos folíolos, un chisco mucronado, e marxes enteiras. Van en pares opostos ou ocasionalmente en grupo de tres. Flores de base tubular, corola de 6–10&nbsp;mm de longo con ápices abertos de catro lóbulos de 5–8&nbsp;mm, usualmente lilas a malvas, ocasionalmente brancas; en panículas densas, terminais, de 8–18&nbsp;cm de longo. Froito cápsula seca, parda, lisa, 2 cm de longo, dividida en dous para guindar as dúas sementes aladas.

### Cultivo 
É unha moi común planta ornamental en xardíns e parques por mor das súas flores atractivas, de doce recendo. Moitas destas plantas de xardín son cultivares con flores variando do branco ao lila escuro; algunhas con flores dobres, onde os estames están substituídos por pétalos extra. O cultivar "Áurea" ten follaxe amarelada. A maioría de cultivares de xardín non exceden os 4–5 m de altura.

Está amplamente naturalizada en Europa do oeste e do norte.

## Historia 
Foi seleccionada como a flor estatal do Estado de Novo Hampshire, debido a "ser símbolo do duro carácter dos homes e mulleres do Estado de Granito".

## Ecoloxía 
Esta planta é o alimento das eirugas da traza *Craniophora ligustri*.

## Taxonomía 
*Syringa vulgaris* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 1: 9. 1753.
; Etimoloxía
O nome científico do xénero *Syringa*  deriva de* syrinx *un cano ou pipa,  referíndose ao estado oco das pólas novas dalgunhas especies.

***vulgaris***: epíteto latíno que significa "común"
; Sinonimia
* *Lilac caerulea* (Jonst.) Lunell	
* *Lilac cordatifolia* Gilib.
* *Lilac suaveolens* Gilib. 
* *Lilac vulgaris* (L.) Lam.	
* *Lilac vulgaris var. alba* (Weston) Jacques & Hérincq	
* *Lilac vulgaris var. purpurea* (Weston) Jacques & Hérincq
* *Lilac vulgaris var. violacea* (Sol.) Jacques & Hérincq	
* *Liliacum album* (Weston) Renault	
* *Liliacum vulgare* (L.) Renault	
* *Syringa alba* (Weston) A.Dietr. ex Dippel	
* *Syringa albiflora* Opiz	
* *Syringa amoena* K.Koch	
* *Syringa bicolor* K.Koch	
* *Syringa caerulea* Jonst.	
* *Syringa carlsruhensis* K.Koch	
* *Syringa cordifolia* Stokes		
* *Syringa cordifolia var. alba* Stokes		
* *Syringa cordifolia var. caerulescens* Stokes		
* *Syringa cordifolia var. purpurascens* Stokes		
* *Syringa latifolia* Salisb.		
* *Syringa lilac* Garsault 	
* *Syringa marliensis* K.Koch		
* *Syringa nigricans* K.Koch		
* *Syringa notgeri* K.Koch		
* *Syringa philemon* K.Koch		
* *Syringa rhodopea* Velen.		
* *Syringa versaliensis* K.Koch		
* *Syringa virginalis* K.Koch	

## Véxase tamén 
* Oleaceae
* Historia da Botánica

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
# Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., Nova York.
# Gleason, H. A. & A.J. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.E. Ou.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx.
# Jørgensen, P. M., M. H. Nee & S. G. Beck. 2014. Catálogo das plantas vasculares de Bolivia. 127(1–2): i–viii, 1–1744. In P. M. Jørgensen, M. H. Nee & S. G. Beck (eds.) Cat. Pl. Vasc. Bolivia, Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard.. Missouri Botanical Garden Press, St. Louis.
# Killeen, T. J., E. García Estigarribia & S. G. Beck. (eds.) 1993. Guía Árb. Bolivia 1–958. Herbario Nacional de Bolivia & Missouri Botanical Garden, Edit. Quipus srl., A Paz.
# Nasir, E. & S. I. Ali (eds). 1980-2005. Fl. Pakistan Univ. of Karachi, Karachi.
# Scoggan, H. J. 1979. Dicotyledoneae (Loasaceae to Compositae). Part 4. 1117–1711 pp.&nbsp;In Fl. Canada. National Museums of Canada, Ottawa.
# Small, J. K. 1933. Man. S.E. Fl. i–xxii, 1–1554. Publicado polo autor en Nova York. Véxase en BotanicusView en Biodiversity Heritage Library
# Voss, E. G. 1996. Michigan Flora, Part III: Dicots (Pyrolaceae-Compositae). Cranbrook Inst. of Science, Ann Arbor.
# Welsh, S. L. 1974. Anderson's Fl. Alaska Adj. Parts Canada i–xvi, 1–724. Brigham Young University Press, Provo.
# Zuloaga, F. Ou., Ou. Morrone, M. J. Belgrano, C. Marticorena & E. Marchesi. (eds.) 2008. Catálogo das plantas vasculares do Cono Sur. Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 107(1–3): i–xcvi, 1–3348.