open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Día Internacional dos Voluntarios

miniatura|Unha alumna do Congo presenta unha escultura que conmemora o Día Internacional do Voluntariado xunto cun dos voluntarios das Nacións Unidas.
O **Día Internacional dos Voluntarios** foi decretado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas na súa Resolución 40/212 o 17 de decembro de 1985. Dende entón, os gobernos, o sistema das Nacións Unidas e as organizacións civís uníronse de maneira exitosa ao voluntariado de todo o mundo para celebrar este día o 5 de decembro.

## Día Internacional dos Voluntarios de 2022 
O 17 de decembro de 1985 a Asemblea Xeral das Nacións Unidas na Resolución 40/212 "convida os gobernos a celebrar todos os anos, o 5 de decembro, un Día Internacional do Voluntariado para o Desenvolvemento Económico e Social, e exhórtaos a adoptar medidas para que se cobre maior conciencia da importante achega que fai o voluntariado, o cal estimulará a máis persoas de toda condición a ofrecer os seus servizos como persoas voluntarias, tanto nos seus países de orixe como no estranxeiro".

Dende 2006, o servizo Voluntariado en Liña do programa VNU anuncia os gañadores do Premio Voluntariado en Liña o 5 de decembro de cada ano. O premio constitúe un xeito de expresar agradecemento polas achegas dos voluntarios en liña á organización que traballan a prol da paz e o desenvolvemento. É tamén a ocasión de outorgarlle visibilidade ao traballo e os logros da organización así como ás boas prácticas de voluntariado en liña. Os nomeados poden ser equipos de voluntariado ou persoas voluntarias soas. Os nomeamentos son examinados por un xurado internacional composto por expertos en voluntariado e cooperación para o desenvolvemento, e os gañadores anúncianse na fase previa ao 5 de decembro, Día Internacional do Voluntariado (DIV). As historias de todos os gañadores anteriores atópanse na sección Experiencias do sitio anterior do servizo Voluntariado en Liña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de días internacionais segundo a Organización das Nacións Unidas
Hunsrik

O **hunsrik** (chamado nativamente en portugués **hunsriqueano riograndense**, **hunsrik** ou **hunsrückisch**), tamén chamado ***riograndenser hunsrückisch*** ou ***katharinensisch***, é unha variedade da lingua fráncica moselana que deriva principalmente do dialecto hunsrückisch do alemán central occidental. A lingua ten certo recoñecemento, principalmente no Brasil. É considerada unha parte integrante do patrimonio histórico e cultural do estado brasileiro de Río Grande do Sur dende 2012, e patrimonio cultural inmaterial do estado de Santa Catarina dende 2016. Tamén é lingua cooficial nos concellos de Antônio Carlos, Santa Maria do Herval e São João do Oeste. No Brasil, Hunsrik é falado nos estados de Río Grande do Sur, Santa Catarina e o Paraná. A lingua tamén é falada nalgunhas rexións de Paraguai e nas rexións veciñas da Arxentina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Linguas do Brasil
Limnodromus

[miniatura|230px|*[Limnodromus scolopaceus*]]

***Limnodromus*** é un xénero de aves limícolas da orde das caradriformes e familia dos escolopácidos.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1833 polo príncipe e naturalista alemán Maximilian zu Wied-Neuwied,, nun traballo publicado en *Beitr. Naturgesch. Brasil* **4**: 716.

E está formado pola unión dos elementos *Limno*- e -*dromus*, ambos os dous tirados das voces do grego antigo, λιμνη *límnē*, "lago", "lagoa", e δρομάς, δρομάδος *dromás, dromádos*, "corredor". 

### Sinónimos 
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos: 

### Especies e subespecies 
O xénero comprende tres especies,

* *Limnodromus griseus* (Gmelin, 1789) - (Norteamérica)
** *Limnodromus griseus caurinus* Pitelka, 1950
** *Limnodromus griseus griseus* (Gmelin, 1789)
** *Limnodromus griseus hendersoni* Rowan, 1932
* *Limnodromus scolopaceus* (Say, 1823) - (Norteamérica)
* *Limnodromus semipalmatus* (Blyth, 1848) - (Asia)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* del Hoyo, Josep; Andrew Elliott & Jordi Sargatal, eds. (1966): *Handbook of the Birds of the World.  Volume 3. Hoatzin to Auks*. Barcelona: Lynx Editions. ISBN 978-84-8733-420-7.
* Peter Hayman, John Marchant & Tony Prater (1991): *Shorebirds: An Identification Guide to the Waders of the World*. Boston: Houghton Mifflin. ISBN 978-0-3956-0237-9.

### Outros artigos 
*Escolopácidos

### Ligazóns externas 
*
Limnodromus semipalmatus

***Limnodromus semipalmatus*** é unha especie de ave caradriformes da familia dos escolopácidos, unha das tres incluídas no xénero *Limnodromus*.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1848 polo zoólogo e químico inglés Edward Blyth, baixo o nome de *Macrorhamphus semipalmatus*. 

## Estado de conservación 
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualifica o status desta especie  como *NT* (case ameazada) porque, aínda que está bastante estendida, ten unha poboación en xeral moderadamente pequena e pénsase que esta está en declive, debido principalmente á destrución dos seus lugares de invernada. No futuro pode producirse un descenso da poboación aínda máis rápido debido ao cambio climático.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* del Hoyo, Josep; Andrew Elliott & Jordi Sargatal, eds. (1966): *Handbook of the Birds of the World.  Volume 3. Hoatzin to Auks*. Barcelona: Lynx Editions. ISBN 978-84-8733-420-7.
* Peter Hayman, John Marchant & Tony Prater (1991): *Shorebirds: An Identification Guide to the Waders of the World*. Boston: Houghton Mifflin. ISBN 978-0-3956-0237-9.

### Outros artigos 
*Escolopácidos
**Limnodromus*
Ricardo Gullón

**Ricardo Gullón Fernández**, nado en Astorga, León, o 30 de agosto de 1908 e finado en Madrid o 11 de febreiro de 1991, foi un avogado, escritor, crítico literario e ensaísta español. 

## Traxectoria 
Nacido o 30 de agosto de 1908 en Astorga, León, cursou estudos primarios na súa cidade natal, realizando os estudos secundarios en Francia. Licenciouse en Dereito pola Universidade de Madrid para posteriormente ingresar por oposición na Carreira Fiscal, desenvolvendo o seu labor en varias provincias españolas.

Despois de coñecer a Juan Ramón Jiménez, a quen se uniría nunha forte amizade, publicou a súa primeira obra *Fin de semana* en 1935. Ao finalizar a Guerra Civil Española foi feito prisioneiro por colaboración co exército republicano. Foi liberado grazas á axuda de Luis Rosales e Luis Felipe Vivanco, pero foi apartado da súa actividade profesional durante tres anos.

A partir de 1949 alternou a docencia universitaria na Universidade Internacional Menéndez Pelayo (UIMP) coa actividade xurídica. En 1953 viaxou a Porto Rico para visitar o seu amigo Juan Ramón Jiménez, exiliado político, e permaneceu alí durante tres anos. Despois de trasladarse aos Estados Unidos decidiu instalarse naquel país, desenvolvendo a docencia en Literatura española nas Universidades de Columbia, Middlebury, Chicago, Texas e California. Como profesor desenvolveu unha impresionante actividade, dirixindo decenas de teses de doutoramento sobre a novela española do século XIX, o modernismo e a poesía española contemporánea. Foi un dos hispanistas españois de maior influencia nos Estados Unidos no século XX. Recoñecido especialista mundial na obra de Juan Ramón Jiménez, Benito Pérez Galdós, José María de Pereda, Antonio Machado e Miguel de Unamuno, en 1989 ingresou na Real Academia Española. En 1989 foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias das Letras.

Morreu en Madrid o 11 de febreiro de 1991. O seu fillo Germán Gullón tamén é crítico literario.

## Obra seleccionada 
* *Vida de Pereda* (1943)
* *La poesía de Jorge Guillén* (1949)
* *Cisne Sin Lago - Biografía de Gil e Carrasco* (1951)
* *Novelistas británicos contemporáneos* (1954)
* *Galdós novelista moderno* (1957)
* *Las secretas galerías de Antonio Machado* (1958)
* *Estudios sobre Juan Ramón Jiménez* (1960)
* *Relaciones entre Antonio Machado y Juan Ramón Jiménez* (1964)
* *La invención del 98 yotros ensaios* (1969)
* *García Márquez o el olvidado arte de contar* (1971)
* *Direcciones del modernismo* (1971)
* *El modernismo visto por losmodernistas* (1980)
* *Espacios poéticos de Antonio Machado* (1987)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ricardo Gullón na Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.
Partido xudicial de Pontevedra

O **partido xudicial de Pontevedra** é un dos trece partidos xudiciais que compoñen a provincia de Pontevedra. O partido xudicial de Pontevedra é o partido xudicial número 4 da súa provincia. Os cinco concellos que o compoñen teñen 113.749 habitantes, cunha superficie total de 565,43 km2 e sede na cidade de Pontevedra. 

A Cidade da Xustiza de Pontevedra atende unha poboación de 500.000 habitantes.  

## Concellos do partido xudicial 
* Pontevedra
* Poio
* Cerdedo-Cotobade
* Ponte Caldelas
* A Lama

## Órganos xudiciais 
O partido xudicial posúe os seguintes xulgados, fiscalías e oficinas, con sede na cidade de Pontevedra:
miniatura|Edificio dos Xulgados inaugurado en 1998.
miniatura|Edificio dos Xulgados inaugurado en 2019.

* Audiencia Provincial, Sección 1ª Civil
* Audiencia Provincial, Sección 2ª Penal
* Audiencia Provincial, Sección 3ª Civil
* Audiencia Provincial, Sección 4ª Penal
* Presidente da Audiencia Provincial
* Xulgado Contencioso-Administrativo nº 1
* Xulgado Contencioso-Administrativo nº 2
* Xulgado Contencioso-Administrativo nº 3
* Xulgado de Menores
* Xulgado do Penal nº 1
* Xulgado do Penal nº 2
* Xulgado do Penal nº 3
* Xulgado do Penal nº 4
* Xulgado do Mercantil nº 1
* Xulgado do Mercantil nº 2
* Xulgado de Primeira Instancia nº 1
* Xulgado de Primeira Instancia nº 2
* Xulgado de Primeira Instancia nº 3
* Xulgado de Primeira Instancia nº 4
* Xulgado de Primeira Instancia nº 5
* Xulgado de Instrución nº 1
* Xulgado de Instrución nº 2
* Xulgado de Instrución nº 3
* Xulgado do Social nº 1
* Xulgado do Social nº 2
* Xulgado do Social nº 3
* Xulgado do Social nº 4
* Xulgado de Vixilancia Penitenciaria nº 2
* Fiscalía Provincial de Pontevedra
* Fiscalía de Pontevedra
* Xulgado de garda de Pontevedra
* Rexistro Civil de Pontevedra

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Partidos xudiciais de Galicia

### Ligazóns externas 
* Páxina web do Consello Xeral da Fiscalía de España
O Coto do Muíño, Luneda, A Cañiza

**O Coto do Muíño** é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Luneda
### Parroquias da Cañiza
## Notas
Marsias (sátiro)

**Marsias** (en grego antigo Μαρσύας *Marsyas*) era un sátiro que naceu en Celea (Frixia), na fonte principal do río Meandro. Os seus pais serían Olimpo (ou quizais Eagro) e Hiagnis.

Marsias era un experto tocando o aulos, un tipo de óboe dobre feito de cana. Atopou o instrumento no chan, onde o guindara a súa inventora Atenea, despois de que os outros deuses se burlasen dela por como lle inchaban as meixelas ao tocalo, e ameazou cos máis terribles castigos a quen o collese.
miniatura| Apolo e Marsias
Marsias deleitaba aos campesiños frixios co son da frauta e eles afirmaban que nin o propio Apolo era mellor músico. Como Marsias inconscientemente non os contradixo, gañouse a ira do deus. Apolo, que tocaba a lira, e Marsias enfrontáronse nun concurso musical no que o gañador podía tratar ao perdedor como quixer. Coas Musas e Midas como xuíces, os dous tocaron tan perfectamente que as Musas non podían decidir un gañador, entón Apolo desafiou ao sátiro a tocar o seu instrumento ao revés. Apolo deu a volta á súa lira e tocou. Evidentemente Marsias non podía facer o mesmo coa frauta e as Musas declararon vencedor a Apolo. Despois de derrotar a Marsias, Apolo vingouse del, pola súa arrogancia (orgullo) ao desafiar a un deus, colgándoo dun piñeiro e esfolándoo vivo. Despois, Apolo cravou a pel de Marsias nunha árbore, preto do lago Aulocrene, e o seu sangue formou o río Marsias (un afluente do Meandro, que desemboca nel preto de Celea). Outras versións afirman que o río naceu das bágoas dos seus amigos. A tortura de Marsias é un tema recorrente na arte helenística.

Babis, fillo de Meandro e irmán de Marsias, tamén tocaba a frauta, pero, debido á súa falta de habilidade, non foi castigado por Apolo como o foi o seu irmán.

## Notas
Marsias

Co nome **Marsias** podemos facer referencia a: 
## Mitoloxía grega
* **Marsias**, sátiro que naceu en Celea (Frixia), experto tocando o aulós.
## Persoas
* **Marsias de Alexandría**, xeneral dos alexandrinos.
* **Marsias de Pella**, escritor grego (S. -IV).
* **Marsias de Filipos**, escritor grego.
## Topónimos
* **Distrito de Marsias** distrito de Celesiria.
* **Marsias de Caria** afluente do río Meandro.
* **Marsias de Frixia**, afluente do río Meandro.
* **Marsias de Celesiria**, río de Celesira tributario do Orontes, hoxe chamado Yarmuk.
Cilenio

**Cilenio**, en latín *Cyllenius*, en grego antigo Κυλλήνιος, foi un poeta grego autor de dous epigramas incluídos na *Antoloxía grega*. O seu nome aparece nos manuscritos da antoloxía como Καλλινίου, Κυλλινίον, Κυλληνίου ou Κυλληνίου Πετιάνου.

## Notas 
* Cyllenius en  Smith, William (editor). A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology.
Shirin (filme)

***Shirin*** (en ) é un filme iraniano de 2008 dirixido polo cineasta Abbas Kiarostami. O filme é considerado por algúns críticos como un xiro notábel na carreira artística de Kiarostami.

Estreouse na 65ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia.

## Elenco 
Máis de 100 actrices forman parte do elenco do filme. Algunhas delas son:

* Juliette Binoche
* Taraneh Alidoosti
* Niki Karimi
* Mahtab Keramati
* Hedieh Tehrani
* Mahnaz Afshar
* Pegah Ahangarani
* Zar Amir Ebrahimi
* Shirin Bina
* Khatereh Asadi
* Vishka Asayesh
* Rana Azadivar
* Pantea Bahram
* Pouri Banai
* Afsaneh Bayegan
* Sahar Dolatshahi
* Setareh Eskandari
* Golshifteh Farahani
* Shaghayegh Farahani
* Bita Farahi
* Elsa Firouz Azar
* Fatemeh Goudarzi
* Azita Hajian
* Leila Hatami
* Irene
* Behnaz Jafari
* Negar Javaherian
* Falamak Jonidi
* Hamideh Kheirabadi
* Gohar Kheirandish
* Niku Kheradmand
* Sara Khoeniha
* Baran Kosari
* Fatemah Motamed-Aria
* Shabnam Moghaddami
* Ladan Mostofi
* Yekta Naser
* Roya Nonahali
* Zhale Olov
* Rabeh Oskouie
* Mahaya Petrossian
* Leili Rashidi
* Katayoun Riahi
* Homeira Riazi
* Elnaz Shakerdoust
* Hanieh Tavassoli
* Roya Taymourian
* Sahar Valadbeigi
* Laya Zanganeh
* Merila Zarei
* Niousha Zeighami
* Bahareh Afshari

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Deborah Young, "Iranian film 'Shirin' a rewarding challenge" (Reuters, 2008)
Dracón de Atenas

**Dracón** (en latín *Dracon*, en grego antigo Δράκων) foi o autor do primeiro código legal escrito de Atenas chamado Δεσμοί (*Desmói* "lazos, cadeas"), para distinguilo dos νόμοι (*nómoi* "leis, costumes") de Solón. Estableceuna ao redor do ano -621, cando conseguiu o cargo de *tesmóteta* (θεσμοθέτης "lexislador") de Atenas.

Este código estableceu a pena de morte para case todos os crimes, desde pequenos roubos e sacrilexios ata asasinatos, o que levou a Heródico e a Démades a dicir que estas leis non eran dun home, senón dun *dragón* (δράκων), e que non estaban escritas con tinta, senón en sangue. Defendeuse dicindo que as faltas leves merecían a morte e que para as maiores non había un castigo maior que impoñer, segundo explicaron Aristóteles, Plutarco e Aulo Xelio. Aristóteles, se o fragmento é seu, di que Dracón non cambiou a constitución de Atenas e que a única característica destacable das súas leis era a severidade das penas.

Nestas leis estableceu disposicións para a educación dos cidadáns e constituíu os efetas (ἐφέτης *ephetes*) como tribunal de apelación do ἄρχων βασιλεύς (arconte basileus) para os casos de homicidio accidental. Crese que estas leis foron establecidas no cuadrienio da 39a Olimpíada, no -622 ou -621.

A maioría das leis de Dracón quedaron obsoletas despois do -594, pero algunhas, segundo Andócides, permaneceron en vigor ata o final da Guerra do Peloponeso, como a lei que permitía que un marido matase á súa muller se a sorprendía en adulterio. Demóstenes di que Dracón e Solón foron especialmente honrados polas súas boas leis, e *Suídas* e Pausanias engaden que algúns pobos adoptaron unha das leis de Dracón que dicía que se un obxecto inanimado causaba a morte de alguén, ese obxecto debía ser desterrado do territorio.

*Suídas* tamén di que morreu en Exina, asfixiado pola gran cantidade de sombreiros e capas que lle lanzaban a cidade para honralo nun teatro.

Do seu código deriva o adxectivo *draconiano*, que significa extrema e cruelmente severo (p. ex. *medidas draconianas*  medidas extrema e cruelmente severas).

## Notas
Borza, Valeixe, A Cañiza

**Borza** é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Valeixe
### Parroquias da Cañiza
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Cañiza
Aythya

***Aythya*** é un xénero de aves da orde das anseriformes, familia dos anátidos e familia dos aitinos.

De distribución mundial, está constituído por especies de patos mergulladores.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1822 polo zoólogo alemán Heinrich Boie, irmán do tamén zoólogo Friedrich Boie.

### Etimoloxía 
O nome científico *Aythya* está tirado do termo do grego antigo αἴθυια *aithuia*, nome dunha ave mariña sen identificar citada por Aristóteles.

### Sinónimos 
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
**Aethyia* Gloger, 1827
**Aithya* Boie, 1828
**Aithyia* Gloger, 1827
**Athya* Boie, 1822
**Aythia* Salvadori, 1895
**Aythyia* Bonaparte, 185

### Especies 
O xénero comprede 12 especies.

## Notas
Kupittaan monitoimihalli

miniatura|250px|Interior do Kupittaan monitoimihalli.
O **Kupittaan monitoimihalli** coñecido dende 2022 como **Rajupaja Areena** por motivos de patrocinio, é un pavillón multipropósito situado no distrito de Kupittaa da cidade de Turku (Finlandia).

O pavillón foi inaugurado no outono de 2006 no lugar onde se encontraba un estadio de hóckey sobre xeo anterior, inaugurado en 1973 e con capacidade para unhas 5&nbsp;500 persoas. O Kupittaan monitoimihalli ten capacidade para 2&nbsp;985 persoas. e nel xogan os seus partidos como locais o TuTo da liga Mestis, o equipo feminino do TPS que compite na Naisten Liiga, entre outros. Ademais no antigo estadio xogou os seus partidos como local o principal equipo de hóckey sobre xeo da cidade, o TPS dende 1973 ata o seu traslado ao Gatorade Center en 1990.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Heinrich Boie

**Heinrich Boie**, nado en Meldorf, Holstein, 4 de maio de 1794 e finado en Buitenzorg (hoxe Bogor, na illa de Xava) o 4 de setembro de 1827, foi un zoólogo alemán.

## Traxectoria 
Heinrich Boie era fillo do escritor Heinrich Christian Boie, e irmán do zoólogo Friedrich Boie. Estudou Dereito na Universidade de Kiel e na Universidade de Gotinga, e nesa época interesouse na historia natural a través das conferencias de Johann Friedrich Blumenbach en Gotinga, e máis tarde por Friedrich Tiedemann en Heidelberg, intereouse pola bioloxía.

En 1821 Coenraad Jacob Temminck nomeouno conservador do Museo de Historia Natural (Rijksmuseum van Natuurlijke Historie) de Leiden. En 1825 viaxou a Xava con Salomon Müller para recollear espécimes para o Museo. 

Pouco despois de asumir o cargo, Boie comezou a escribir unha herpetoloxía de Xava, baseándose nas coleccións de Carl Reinwardt, Heinrich Kuhl e Johan Coenraad van Hasselt, todos eles membros da Comisión de Historia Natural das Indias Orientais Neerlandesas.

Despois da morte de Kuhl, Boie foi elixido para substituílo en Xava. Alí morreu Boie pola enfermidade tropical da malaria.

Aínda que Boie xa rematara a súa "Herpetoloxía" antes da súa marcha, non a publicara. Foi publicado en extractos en 1826 polo seu sucesor Hermann Schlegel. Schlegel tamén publicou cartas de Boie nas que describía novas especies. O irmán de Heinrich, Friedrich Boie, tamén se preocupou de que algúns dos seus artigos aparecesen despois da súa morte.

## Algunhas publicacións 
*Heinrich Boie: *Merkmale einiger japanischen Lurche*. En: *Isis von Oken*. Volume&nbsp;19, 1826, pp.&nbsp;203–216
*Heinrich Boie en Hermann Schlegel: *Notice sur l’Erpétologie de l’île de Java*.

## Honores 
### Epónimos 
En 1843, Salomon Müller dedicoulle as especies *Myzomela boiei* e *Viverra boiei*.

A especie *Lesstris boji*, descrita por Christian Ludwig Brehm en 1824 é hoxe sinónimo do papamerdas do Ártico, *Stercorarius parasiticus* (Linnaeus, 1758), foi dedicada a el e ao seu irmán Friedrich.

*Picus boiei* Wagler, 1827, tamén chamado na súa honra, considérase agora un sinónimo do pícido *Campephilus* *leucopogon* (Valenciennes, 1826). 

Aínda que non hai unha dedicación explícita na descrición orixinal, Carl Ludwig Doleschall honrouno en 1859 na especie de araña *Heteropoda boiei*, de Xava.

## Notas 
## Véxase tamén
O Grandal, Petán, A Cañiza

**O Grandal** é un lugar da parroquia de Petán, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Petán
### Parroquias da Cañiza
## Notas
Helsingin Jääkiekkoklubi

O **Helsingin Jääkiekkoklubi**, tamén coñecido como **HJK**, é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Helsinqui, Finlandia. O equipo foi fundado en 1972 logo da fusión da sección de hóckey sobre xeo do Helsingin Jalkapalloklubi e os Karhu-Kissat. Os maiores éxitos do equipo chegaron na categoría feminina, na que se proclamaron campioas finlandesas na tempada inaugural da liga feminina e revalidaron o título na segunda tempada.

## Palmarés 
### Trofeos colectivos 
;SM-sarja/Naisten liiga:
* A Sammon Malja (Copa Sampo) foi o trofeo entregado anualmente ao equipo vencedor da Naisten SM-sarja ata 2010, cando foi substituído pola Aurora Borealis Malja. Foi o trofeo principal da competición. HJK gañou un total de 2 veces o trofeo: 1983, 1984
** 1 medallas de prata como segundo clasificado: 1986
** 1 medallas de bronce como terceiro clasificado: 1985

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Facultade de Dirección e Xestión Pública de Pontevedra

A **Facultade de Dirección e Xestión Pública de Pontevedra** é un centro educativo universitario da Universidade de Vigo, con sede en Pontevedra no campus da Xunqueira.

## Historia 
A Facultade de Dirección e Xestión Pública de Pontevedra creouse en 2022 polo decreto 133/2022, do 7 de xullo, no seu artigo 2. Ata ese momento os estudos de Dirección e Xestión Pública estiveron integrados na facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación. 

En 2009 a carreira universitaria de Xestión e Administración Pública converteuse no grao denominado Dirección e Xestión Pública polo decreto 385/2009, do 27 de agosto da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria, no seu artigo 3. No curso académico 2009-2010 leváronse a cabo cambios significativos na estrutura do plan de estudos e nas prácticas e por resolución do 15 de outubro de 2010 publicouse o novo plan de estudos.

A facultade de Dirección e Xestión Pública ten a súa sede actualmente no mesmo edificio que a facultade de Comunicación no campus da Xunqueira. No futuro construirase un edificio para albergala no barrio de Tafisa, alén do Lérez, conxuntamente coa nova facultade de Deseño.

## Titulacións 
* Grao en Dirección e Xestión Pública. Ofrécense dúas modalidades de estudo: unha presencial e outra virtual.

Como estudos de posgrao acolle o seguinte máster: 
* Máster en Dirección Pública e Liderado Institucional.

## Equipo decanal 
O primeiro decano da facultade é Enrique José Varela Álvarez, e os vicedecanos son Xosé Mahou e Soraya Rodríguez. O secretario é Óscar Briones.

## Actividades 
A facultade organiza actividades didácticas para os seus estudantes como as visitas ao Parlamento de Galicia ou á Valedora do Pobo. Ademais a facultade conta con convenios de prácticas con empresas e administracións públicas e é unha das carreiras con maior e máis rápida empregabilidade dos seus titulados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Facultade de Comunicación de Pontevedra

### Ligazóns externas 
* Páxina web da facultade
Anna Tsing

**Anna Lowenhaupt Tsing**, nada o 20 de outubro de 1952, é unha antropóloga estadounidense. É profesora do departamento de Antropoloxía da Universidade de California en Santa Cruz. En 2018 recibiu a Huxley Memorial Medal do Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland.

## Traxectoria 
Tsing licenciouse na Universidade de Yale. Completou na Universidade Stanford o seu posgrao en 1976 e o doutoramento en 1984.

Exerceu como profesora axudante visitante na Universidade de Colorado en Boulder entre 1984 e 1986 e como profesora axudante na Universidade de Massachusetts Amherst entre 1986 e 1989. Posteriormente, entrou a formar parte do profesorado da Universidade de California en Santa Cruz. Tsing dirixiu o AURA (Aarhus University Research on the Anthropocene) na antedita universidade. O proxecto foi financiado pola Danmarks Grundforskningsfond (Fundación  Nacional para a Investigación) para un período de cinco anos, dende o 1 de setembro de 2013 até o 31 de decembro de 2018.

Entre outras institucións, Tsing é membro da American Anthropological Association, o American Ethnological Society e a Association for Asian Studies.

## Obras destacadas 
### *In the Realm of the Diamond Queen: Marginality in an Out-of-the-way Place* (1993) 
O primeiro libro de Tsing céntrase no pobo Meratus Dayak, que habita a rexión indonesia de Kalimantan Selatan, ao sur da illa de Borneo. Uma Adang, membro do pobo, convida a Tsing á súa casa. Uma e as súas amigas móstranlle a Tsing de maneira teatralizada, mais formal, as súas ideas sobre o xamanismo, a política e a mitoloxía en relación coa identidade étnica. O libro aborda o tema da marxinalidade dentro dun estado e o contexto de comunidade nunha análise de xénero.

### *Friction: An Ethnography of Global Connection* (2004) 
Os estudos etnográficos de Tsing baséanse na cordilleira Meratus de Kalimantan Selatan (Indonesia). O termo «fricción» é descrito como «as complicadas, desiguais, inestábeis e creativas características da interconexión a través das diferenzas.» A «fricción» converteuse nunha cuestión recorrente en seminarios universitarios de xeografía, socioloxía, teoría crítica, estudos feministas, estudos ambientais e economía política, entre outras áreas.

### *The Mushroom at the End of the World: On the Possibility of Life in Capitalist Ruins* (2015) 
A análise etnográfica de Tsing do cogomelo matsutake ofrece ao público lector unha ollada a este raro, apreciado e custoso fungo, moi estimado no Xapón. O cogomelo medra en paisaxes que foron considerabelmente modificadas polo ser humano, en simbiose con certas especies de piñeiros. As súas achegas sobre o matsutake contribúen ao campo da antropoloxía co fin de estudar as múltiples interaccións de especie. Utiliza, amais, aspectos non relacionados cos seres humanos para pescudar máis sobre o mundo humano.

Tsing fai un seguimento da viaxe internacional do matsutake para mostrarlle ao público lector a complexa cadea produtiva do cogomelo mediante reflexións sobre o capitalismo. e o Victor Turner.

### *Arts of Living on a Damaged Planet: Ghosts and Monsters of the Anthropocene* (2017) 
## Notas
Sami Elopuro

**Sami Elopuro**, nado o 22 de novembro de 1964, é un xogador de squash finlandés.

## Traxectoria 
Comezou a xogar en torneos da PSA World Tour a finais da década de 1980 ata a súa retirada en 1995. Participou por primeira volta nun mundial coa selección finlandesa en 1985, repetiu en 1987 e levou o bronce do Campionato do Mundo na competición por equipos en 1991 que se celebrou en Finlandia, canda el participaron tamén Ville Mäkisarka, Pentti Pekkanen e Marko Pulli. En 1993 o seu equipo, liderado de novo por Elopuro, volveu xogar as semifinais e quedou cuarto. Participou tamén individualmente no Campionato do Mundo entre 1989 e 1995 e chegou a cuartos de final en 1992 e 1995. Logrou prata por equipos no campionato de Europa en 1991, 1992 e 1995 e bronce por equipos de 1986-1990 e 1996. Xogou 91 partidos nacionais entre 1984–1996 e gañou oito campionatos finlandeses, sete entre 1987 e 1993 e máis o de 1995  .

Na clasificación mundial de squash, Elopuro chegou a estar na sétima posición en xaneiro de 1992, o máximo posto dun xogador finlandés en xogos individuais de raqueta . Logo de se retirar iniciou unha carreira de adestrador de squash, e adestrou a xogadores como Jami Äijänen ou Miko Äijänen.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Partido de exhibición entre Elopuro e C. Walker. Helsinqui (2009)

### Notas
Xema Galgani

**Xema Galgani****,** en italiano *Gemma Galgani*, máis coñecida como **Santa Xema**, nada en Camigliano o 12 de marzo de 1878 e finada en Lucca o 11 de abril de 1903, foi unha moza e mística pasionista italiana, venerada como santa pola Igrexa católica.

## Traxectoria 
miniatura|Enrico Galgani e Aurelia Landi, os pais de santa Xema
Xema foi unha das fillas do boticario Enrico Galgani e a súa esposa Aurelia Landi, quen morreu cando Xema tiña 7 anos. Quedou orfa de pai aos 18 e axudou á súa tía a criar os seus irmáns máis novos. Tras rexeitar dous pretendentes, foi contratada como ama de chaves pola familia Giannini, que lle tomou moito agarimo e practicamente adoptouna. Con eles Xema trasladouse á cidade de Lucca. Alí fíxose amiga da venerábel María Eugenia Giannini, máis tarde tamén pasionista italiana. Despois da morte da súa amiga, fundou a congregación «Fillas de Santa Xema».

Xema caracterizouse pola súa piedade e o seu amor a Cristo e a Eucaristía. Foi unha das primeiras mulleres estigmatizadas do século XX. Tres días á semana, durante polo menos tres anos, Xema mostraba estigmas nas mans e nos pés, que logo desaparecían. Tamén era famosa polas súas visións do seu Anxo da Garda, a quen mesmo lle pedía ás veces que lle levase recados se estaba demasiado ocupada. Xeralmente pedíalle que lle enviase cartas ao correo destinadas ao seu director espiritual.

Xema era unha rapariga de saúde delicada. Aos 20 anos sanou milagrosamente dunha grave meninxite. Ela atribuíulle a súa curación a san Gabriel da Dolorosa, entón venerábel, a quen lle rezou fervorosamente mentres recibía tratamento. Esa mala saúde non permitiu que fose aceptada como relixiosa pasionista, pero igualmente recibiu as honras correspondentes á Orde.

Xema morreu probabelmente de tuberculose en Lucca o 11 de abril de 1903, á idade de 25 anos.

## Canonización 
Foi beatificada polo papa Pío XI o 14 de maio de 1933, na Basílica de San Pedro. Canonizada polo papa Pío XII en 1940, converteuse así na primeira muller santa do século XX. Os seus restos mortais descansan no Santuario pasionista de Lucca, onde se congregan cada ano miles de peregrinos. 

A festa de santa Xema Galgani, segundo o calendario litúrxico, é o 11 de abril. Porén, en España, por concesión especial da Santa Sé, celébrase o 14 de maio, en recordo da súa beatificación. Desde 1985 venérase no Santuario de Santa Xema de Madrid a reliquia do corazón da santa.

## Xema Galgani no cinema 
Diversos proxectos afeccionados levaron a vida da santa á pantallas. En 2022 unha produtora española comunicou a preproducción dunha longametraxe titulada *Gemma Galgani* (o nome orixinal da santa). A película será guionizada e dirixida polo cineasta e médico español, especialista en cine relixioso, Óscar Parra de Carrizosa, e prevese a súa estrea para o 11 de abril de 2023.

## Notas
Facultade de Fisioterapia de Pontevedra

A **Facultade de Fisioterapia de Pontevedra** é un centro educativo universitario da Universidade de Vigo, con sede en Pontevedra, no campus da Xunqueira.

## Historia 
A implantación dos estudos de Fisioterapia en Pontevedra foi autorizada en 1993 polo decreto 192/1993, do 29 de xullo, no seu artigo 20, no que aparecían integrados na tamén de nova creación facultade de Ciencias Sociais da cidade.

Con todo, a implantación da titulación de fisioterapia no Campus Universitario de Pontevedra fíxose finalmente efectiva en outubro de 1995, data na que empezaron as clases desta carreira universitaria na Facultade de Ciencias Sociais. 
 

En 1998 a Consellería de Educación e Ordenación Universitaria creou polo decreto 346/1998, do 20 de novembro, no seu artigo 7, a Escola Universitaria de Fisioterapia de Pontevedra, segregando as ensinanzas de fisioterapia da facultade de Ciencias Sociais na que estiveran albergadas ata ese momento.. As clases pasaron a impartirse provisionalmente na Escola de Enxeñaría Forestal ata o ano 2000 en que foi inaugurado o novo edificio da facultade

En 2009 aprobouse un novo plan de estudos de grao e en 2011 a escola universitaria de Fisioterapia converteuse en facultade de Fisioterapia polo decreto 14/2011, do 3 de febreiro, como disposto no seu artigo segundo. 

## Titulacións 
* Grao en Fisioterapia.

Como estudos de posgrao acolle o seguinte máster: 
* Máster Universitario en Exercicio Terapéutico en Fisioterapia, para o que se ofrecen 20 prazas.
[miniatura|215x215px|A facultade moi preto do [Illa das Esculturas|parque da Illa das Esculturas.]]

## Equipo decanal 
A decana da facultade é Mercedes Soto e a videdecana Iria da Cuña. A secretaria é Rocío Abalo.

## Actividades 
A facultade ten convenios con distintos centros privados e co Servizo Galego de Saúde, para a realización do Prácticum Clínico. Tamén conta con acordos con diversos países europeos para acoller alumnos Erasmus, e mantén convenios con 6 universidades españolas e acordos puntuais con universidades iberoamericanas.

## Cultura 
O patrón da facultade é santo Aquiles e a facultade celebra a súa festividade no mes de abril.

## Alumnos que estudaron na facultade 
* Teresa Portela Rivas
* Susana Rodríguez Gacio

## Galería 

Ficheiro:Entrada de la Facultad de Fisioterapia en Pontevedra capital.jpg|Entrada da facultade pontevedresa
Ficheiro:Facultad de Fisioterapia Pontevedra capital.jpg|Fachada leste
Ficheiro:Facultad de Fisioterapia de Pontevedra capital.jpg|Fachada noroeste
Ficheiro:Facultad de Fisioterapia lateral Pontevedra capital.jpg|Fachada lateral suroeste
Ficheiro:Facultad de Fisioterapia y Parque de la Familia Pontevedra Capital.jpg|Fachada desde o parque da Familia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Escola de Enxeñaría Forestal de Pontevedra
* Facultade de Dirección e Xestión Pública de Pontevedra
* Facultade de Comunicación de Pontevedra
* Escola Universitaria de Enfermaría de Pontevedra

### Ligazóns externas 
* Páxina web da facultade
Vigán

esquerda|miniatura|Casa colonial en Vigan, Luzón, Filipinas.
**Vigán** ou **Vigan** (美岸, Hokkien (Pe̍h-ōe-jī): bîgán, mandarín estándar ( pinyin ): měiàn, ilocano : Siyudad ti Vigan, tagalo : Vīgân) é unha cidade de Filipinas, dentro da rexión de Ilocos, sendo a capital de provincia de Ilocos Sur. A cidade está situada na costa occidental da grande illa de Luzón, fronte ao mar da China Meridional.

Segundo o censo do ano 2000, ten unha poboación de 45.143 persoas en 9.193 fogares. Elpidio Quirino, o sexto presidente de Filipinas, residía en Vigan. Nos séculos XIX e XX naceron e viviron en Vigán persoas ilustres como o escritor e político Isabelo de los Reyes, ou Joaquín Xaudaró, o debuxante, ilustrador e caricaturista hispano-filipino.

Vigán foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1999, xa que é a cidade colonial española mellor conservada de Asia, e é moi coñecida polas súas rúas empedradas e a súa arquitectura única que mestura o deseño de edificios asiáticos e europeos coa arquitectura e planificación coloniais.
## Orixe do nome da cidade 
A área de Vigan foi orixinalmente un asentamento para comerciantes da provincia de Fujian, China. Na época da colonización española, os colonos chineses, cuxa lingua era o fukienés (min nam, a miúdo referido como "hokkien" ou o seu nome mandarín, "fukien", pola maioría dos filipinos), referíanse á zona como "Bigan", que significa *fermosa praia*. Dado que os conquistadores casteláns e vascos intercambiaron V e B para referirse ao son /b/, o nome chinés fukienés "bi gan" escríbese como *Vigan*, que é o nome que se usa hoxe.

Durante os días da conquista cristiá, o conquistador Juan de Salcedo dirixiuse a Ilocos para establecer unha base militar na actual Vigan. Cando atravesaba o que agora se chama Pagpartian despois do río Mestizo, decatouse das exuberantes plantas verdes que medran ao longo das ribeiras do río. Preguntou os nomes das plantas, e soubo que se chamaban ''biga'a*. Logo deriva o nome da cidade, Vigan, do nome da planta.

O seu nome completo no momento da súa fundación era *Vila Fernandina*, en homenaxe ao primoxénito do rei Filipe II. A medida que a cidade foi crecendo, e a sede da Arquidiocese de Nueva Segovia foi trasladada ao lugar, que máis tarde se chamou *Ciudad Fernandina de Vigan''.

## Barangayes 
Vigan divídese administrativamente en 39 barangays (ou barrios).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Patrimonio da Humanidade
* UNESCO
O Condado, Abalo, Catoira

**O Condado** é un lugar da parroquia de Abalo no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Abalo 
### Parroquias de Catoira
Chans, Valeixe, A Cañiza

**Chans** é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Valeixe
### Parroquias da Cañiza
A Devesa, Tomonde, Cerdedo-Cotobade

**A Devesa** é un lugar da parroquia de Tomonde, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Tomonde 
### Parroquias de Cerdedo-Cotobade
Mirón, San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade

**Mirón** é un lugar da parroquia de San Xurxo de Sacos, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xurxo de Sacos 
### Parroquias de Cerdedo-Cotobade
Conferencia maxistral

Unha **conferencia maxistral** é unha disertación dada por unha persoa coñecida ou importante. O contido da conferencia non ten que ser estritamente brillante, ben estruturado ou baseado nunha investigación profunda. Basta con que un político importante, un empresario recoñecido ou un escritor famoso convoque a súa conferencia, para que os medios de comunicación a cualifiquen como tal.

Ultimamente cualifican as conferencias como maxistrais antes de ser presentadas, pero isto é incorrecto. O cualificativo dásellese á expresión despois de que se expuxo ao público. Non podemos dicir que unha conferencia é maxistral sen habela escoitado, polo que a conferencia que se presentará no futuro non poderá nunca ser cualificada como maxistral. Ao escoitar os comentarios dos presentes logo da disertación será válido o cualificativo que ofrezan, polo que neste momento si poderemos dar o aval de que foi ou non maxistral. Nesa mesma orde, a conferencia que se vai presentar en secuencia ao día seguinte (por exemplo) non poderá chamarse "conferencia maxistral" xa que, non saberemos o seu resultado en canto a se causou sensación ou non, e se o manexo do presentador foi o desexado.

Unha conferencia maxistral é un evento onde unha persoa expón un tema específico e a duración vai de 30 a 90 minutos. Se é máis longa podería tomarse como "seminario" ou "minicurso" e, se é de menos tempo podería ser considerada como unha "charla". O ideal son 50 minutos. Nunha conferencia maxistral non necesariamente os asistentes fan preguntas. Dependendo da cantidade de persoas, da dinámica do conferenciante e do tempo, podería suceder que houbera comentarios do público. Un punto importante é comprender que unha conferencia maxistral non vai a educar aos asistentes. Unicamente vainos a inspirar para que despois eles continúen. 

## Notas
Polycom

**Polycom** (NASDAQ: PLCM) é unha corporación multinacional. Con máis de tres mil douscentos empregados, presenza mundial e vendas anuais de aproximadamente 967 millóns de USD , segundo o rexistro até o ano 2009. 

Esta corporación fabrica e vende principalmente equipos de teleconferencia e videoconferencia.

## Historia 
Polycom foi fundada en 1990 por Brian L. Hinman e Jeffrey Rodman, os cales foran colegas de traballo en *PictureTel Corp.* cando decidiron fundar Polycom, co obxectivo de producir solucións integradas de voz, vídeo e datos para unha mellor comunicación empresarial.

Polycom foi inicialmente unha empresa de investigación e desenvolvemento até 1992, cando comezaron a producir e entregar o seu primeiro produto de comunicación de voz, a *SoundStation*. En xaneiro de 1998, completaron a adquisición da empresa de comunicacións *ViaVideo Communications, Inc*. En febreiro de 1998, comezaron a fabricar e distribuír *ViewStation*, unha gama de produtos de videoconferencia. En decembro de 1999, adquiriron *Atlas Communications Engines, Inc.*, un distribuidor privado de dispositivos de acceso integrado e enrutadores DSL. Durante os anos seguintes adquiriron varias outras empresas de solucións de son e videoconferencia.

A seu actual CEO é Andrew M. Miller e a súa sede central está en Pleasanton, California.

## Competidores 
Os seus principais competidores son: Aastra, Ascom, Cisco, ClearOne, Konftel, LifeSize, snom, Tandberg e Vocera.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web oficial
Rafael Gallo

**Rafael** **Gallo**, nado en São Paulo o 23 de outubro de 1981, é un músico, profesor e escritor brasileiro . Como músico e docente, traballa nas áreas de banda sonora para televisión, cine e outros medios, formando parte da facultade da Academia Internacional de Cinema.

## Traxectoria 
O seu debut literario foi en 2012 cunha colección de relatos *Réveillon e outros dias.*

Mantén um blog persoal sobre literatura e outros temas, e um sobre bandas sonoras.

Tamén ten contos publicados en diversas revistas e antoloxías, como *Desassossego* (Ed. Mombak, 2014) e *Machado de Assis Magazine* (Ed. Biblioteca Nacional, 2012), que traduciu ao castelán o conto *Réveillon.*

En 2022 gañou o Premio Literario José Saramago pola súa segunda novela, *Dor Fantasma*, recibindo 40.000 euros. Foi o cuarto brasileiro en gañar o premio.

## Obra 
* *Réveillon e outros dias* (2012). Record. Prêmio Sesc de Literatura. Relatos.
* *Rebentar* (2015). Record. Prêmio São Paulo de Literatura. Novela.
* *Dor fantasma* (2023). Porto Editora e Globo Livros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns Exteriores 
* Web do autor
Conferencia (chamada)

[miniatura|200px|Teléfono [Polycom específico para chamadas en conferencia]]
Unha **conferencia**, tamén denominada **ATC** (**Audio Tele-Conferencia**), é unha chamada telefónica na que o que chama desexa ser oído por outra persoa.

As chamadas de conferencia pódense deseñar para que unha persoa chame a outros participantes e os agregue á chamada. Porén, os participantes adoitan seren capaces de chamar á conferencia por si mesmos, entrando en contacto cun número de teléfono especial que se conecta a unha "ponte de conferencias" (un tipo de equipo especializado que conecta as liñas telefónicas). 

As empresas adpitan utilizar un provedor de servizos especializados que mantén a ponte de conferencia, ou que subministra os números de teléfono e os códigos PIN que os participantes marcan para acceder á reunión ou conferencia telefónica.

As **chamadas de tres vías** están dispoñíbeis (xeralmente cun cargo adicional) para moitos clientes na súa liña de teléfono de casa ou da oficina. Na chamada de tres vías, chámase á primeira persoa coa que se desexa falar. Entóns púlsase o botón de colgado rápido (coñecido tamén como botón de recuperación ou de espera, no Reino Unido e noutros lugares) e se marca o número de teléfono doutra persoa. Mentres está soando, vólvese a premer o botón de rechamada para conectar ás tres persoas. Esta opción permite aos que chaman agregar unha segunda chamada saínte a unha chamada que xa está conectada.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Teleconferencia

### Ligazóns externas 
* Movistar lanza la multillamada
* Audio conferencias vs. vídeo conferencias
* "The True Cost of Free Conference Calling"
* "New Ofcom rules should soon make it cheaper to call 0870 numbers".
The Nice

**The Nice** foi unha banda inglesa de rock progresivo activa a finais dos anos 60. O grupo mesturaba rock, jazz e música clásica e foi a primeira banda comercialmente exitosa do teclista Keith Emerson.

O grupo formárono en 1967 Emerson, Lee Jackson, David O'List e Ian Hague para apoiar á cantante de soul P. P. Arnold. Tras substituír a Hague por Brian Davison, o grupo estableceuse pola súa conta, conseguindo rapidamente un gran público. As actuacións ao vivo de The Nice presentaban a espectacularidade do órgano Hammond de Emerson e o abuso do instrumento. As súas composicións incluían arranxos radicais de temas musicais clásicos e de cancións de Bob Dylan.

A banda conseguiu o éxito comercial cun arranxo instrumental do tema de Leonard Bernstein "America", tras o cal O'List marchou. O resto dos membros continuaron como trío, publicando varios álbums, antes de que Emerson decidise deixar a banda a principios de 1970 para formar Emerson, Lake & Palmer. O grupo reformouse brevemente no ano 2022 para unha serie de concertos.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas
Lista dos lagos do Canadá

Esta é unha lista parcial dos **lagos do Canadá**. Dito país posúe un número extremadamente elevado de lagos, cun número de lagos máis grandes que tres quilómetros cadrados estimado en 31 752 segundo o . Destes, 561 lagos teñen unha área de superficie superior a 100 km2, incluíndo catro dos Grandes Lagos. Case o 9% da área total do Canadá, é dicir, uns 891 163 km2, está cuberta por auga doce. Non hai ningunha estimación oficial sobre o número de lagos máis pequenos.

Esta lista recolle os lagos máis grandes que 1 000 km2.

## Os lagos máis grandes do Canadá 
A seguinte lista mostra os lagos do Canadá cunha área superior a 1 000&nbsp;km2. 

## Alberta 
Esta é a lista de lagos da provincia de Alberta cunha área superior a 400 km2. 

## Columbia Británica 
Esta é a lista de lagos da provincia da Columbia Británica cunha área superior a 400 km2. 

## Notas
Alba Doval

**Alba Doval Rodríguez**, nada en Ribadavia en 1996, é unha tradutora e escritora galega.

## Traxectoria 
Estudou un grao en Lingua e Literatura Inglesa e fixo un máster en Estudos da Literatura e da Cultura na Universidade de Santiago de Compostela. Posteriormente, cursou un máster en Tradución Especializada na Universidade de Vic.

## Obras 
* *Unidade*, Rodolfo e Priscila, 2022.

### Traducións 
* *Poemas*, de Chika Sagawa, con Sawako Nakayasu (Rinocerote Editora, 2021).

## Premios 
*XXIII Premio de poesía Díaz Jácome en 2022 coa obra *A herba que crece sobre nós.*
*XIV Premio de poesía Xuventude Crea en 2023 coa obra *Vixilia*.

## Notas
Chamada telefónica

[miniatura|250px|Unha usuaria durante unha chamada telefónica en [1980.]]

Unha **chamada telefónica** é a operación na que se comunican xeralmente dúas persoas, aínda que tamén poden ser varias, a ambos os extremos dunha liña telefónica.

A comunicación adoita realizarse de forma remota ("tele" = lonxe) a través de dous teléfonos (un para cada extremo da conexión), utilizando a voz ("fono" = son). Aíndan que é posíbel chamar ao teléfono dun compañeiro da mesa de ao lado nunha oficina ou ao noso veciño.

Á parte do aparato telefónico, chamado de forma abreviada "teléfono", requírese o número de teléfono de dito aparato para poder contactar, o que se denomina "chamar ao número de teléfono (do destinatario)".

Tras marcar o número de teléfono deste último no teclado do teléfono do teléfono do emisor da chamada, un timbre soa no teléfono de destino até que o individuo en cuestión descolga aceptando a chamada.

Ademais do método tradicional de facer unha chamada telefónica, as novas tecnoloxías permiten diferentes métodos para iniciar chamadas telefónicas como, por exemplo, a marcación por voz ou voz sobre IP, a tecnoloxía permite tamén realizar chamadas a través dun PC, utilizando un servizo como Skype.

As chamadas telefónicas son un mercado para os operadores de telefonía que, en xeral, ofrecen a posibilidade de subscrición aos seus servizos. En xeral cárganse á conta do cliente en función da duración, a situación do receptor da chamada e á calidade do número marcado, podendo ter unha política de prezos especial.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Teléfono
* Número de teléfono
* Conferencia (chamada)

## Nota