Cinema de terror

[miniatura|dereita|[Lon Chaney, Sr. en *A pantasma da ópera*.]]

O **cinema de terror** son películas que teñen o propósito de causar medo, terror e pánico aos espectadores. Moitos dos seus argumentos inclúen temas sobrenaturais. O cine de terror tamén contén, a miúdo, un vilán ou anatagonista. As primeiras manifestacións deste xénero cinematográfico estaban principalmente baseadas en clásicos da literatura do xénero gótico/horror, como *Drácula*, *Frankenstein ou o moderno Prometeo*, *O lobishome*, *A pantasma da ópera* e *Dr. Jekyll e Mr. Hyde*. Outros filmes de terror máis recentes, pola contra, toman a inspiración das inseguridades da vida trala Segunda Guerra Mundial, dando lugar aos tres distintos, pero relacionados, subxéneros: o horror de personalidade, da película *Psicose*; o terror á fin do mundo, da película *Invasion of the Bodysnatchers*; e o terror ao diaño, do filme *O exorcista*. Este último subxénero pode ser viso como unha transición moderna desde as primeiras películas de terror, expandindo a súa énfase nos axentes sobrenaturais que traen o horror ao mundo.

## Etapa muda
O día que os irmáns Lumière realizaron a súa primeira sesión de cinematógrafo converteron o director dun espectáculo dedicado á maxia no pai dos efectos especiais, e do cine fantástico como tal. O francés Georges Méliès, impresionado polo invento, non só fundou o “Montruil-sous-Bois”, o primeiro estudio cinematográfico da historia, senón que foi un dos directores máis destacados do cine dos comezos de século, no que se realizaban fundamentalmente películas de fantasía, até que o público se comezou a decantar por historias e dramas máis realistas. Un dos filmes máis destacados de Méliès foi *Le Voyage dans la Lune*, realizado no ano 1902.

Nestes primeiros filmes, as técnicas de efectos especiais procedían das usadas no teatro, ou de métodos clásicos, como a "lanterna máxica". As historias alimentábanse da literatura e o folclore popular. A primeira adaptación de *Frankenstein ou o moderno Prometeo* rodouse en 1910. Poucos anos despois, no ano 1913, George Fuchs fundou o Artistic Theatre en Múnic, onde se asentarían as bases da escenografía expresionista. O expresionismo alemán tería como tema esencial o terror, como demostra *Der Student von Prag*, de Paul Wegener, estreada no ano 1913.

Mentres, nos Estados Unidos, un coñecido actor de teatro debuta no cinema. Coñecido como "o Home das 1000 caras", Lon Chaney sería máis tarde a primeira grande estrela do cinema de terror.
No ano 1917, Chaney interpretará a "Alonso", o home sen brazos do circo, que se lle amputaría realmente polo amor da Estreliña (Joan Crawford) nas *Gadoupas Humanas*, uns dos primeiros filmes do director Tod Browning. Chaney e o expresionismo alemán proporciónanos as películas máis memorábeis da época. Aló polo ano 1917, Robert Wiene plasma as constantes do cine expresionista en *Das Cabinet des Dr. Caligari*, ó igual que faría Murnau no ano 1922 con *Nosferatu*, primeira versión do relato *Drácula* de Bram Stoker.

Outro clásico do expresionismo é *Metropolis* (1926), dirixido por Fritz Lang. A película é considerada hoxe en día como o primeiro filme da ciencia ficción. No ano 1931, Lang dirixiría *M*, *o Vampiro de Dusseldorf*, protagonizada por Peter Lorre, e baseada na historia de Peter Künten. O título orixinal, *os Asasinos entre nós*, entre outras circunstancias persoais do director, precipitan a  súa saída do país, escapando dos nazis, aló polo 1933.

Lang non é máis que un dos moitos directores e actores centroeuropeos que tiveron que emigrar a América, perseguidos polo fascismo. O primeiro éxodo xermano prodúcese en 1925, e intensifícase no 1927. Peter Lorre emigrará en 1935, e Béla Lugosi foise a Estados Unidos en 1921, debido ás súas actividades esquerdistas en Hungría, un pasado que xa lle estaba causando problemas. Mentres, Lon Chaney estreaba “o Corcovado de Notre Dame”  no 1923, e “o Fantasma da Ópera” no 1925, o seus filmes de terror máis famosos.
No ano 1928, o cinema sonoro expándese, xa de xeito considerábel. O primeiro filme sonoro do xénero que se lembra é “o Home que Ri”, de Paul Leni, que o rodaron nunha versión muda no ano 1927, e que se sonorizou ó ano seguinte para a súa distribución.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Cinema