open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Abalinux

**Abalinux** (ou ***Maqueta Abalar Libre***) é unha distribución de Linux baseada en Debian (actualmente, *Debian 12 Bookworm*), que usa XFCE4 como contorno de escritorio único.

## Visión xeral 
Abalinux xurdiu no ámbito do "Proxecto Abalar", unha iniciativa da Comunidade Autónoma de Galicia, no programa *Escuela 2.0*, orientada á introdución das tecnoloxías da información e da comunicación (TIC) nos seus centros educativos. O proxecto estaba previsto para utilizar ferramentas de software libre desde a súa creación en 2010, xa que o seu obxectivo é pedagóxico e a facilidade de accesibilidade, uso e aprendizaxe consideráronse de fundamental importancia.

## Características da distribución ABALINUX 
Abalinux está deseñado para ser máis rápido e menos esixente de hardware en comparación co sistema operativo Windows equivalente. Tamén é máis seguro que o SO de Microsoft, xa que está libre dos problemas de virus e *malware* que o afectan. A elección de Debian como base permite manter o sistema actualizado e facilita o mantemento, ademais de aumentar a súa robustez e fiabilidade. Finalmente, non hai que pagar por licenzas de uso e instalación, xa que é software libre.

## Versións 
Actualmente, Abalinux está dispoñible nas versións «*Estándar*» e «*Lixeira*» (para equipos con recursos de hardware limitados).

## Requisitos do sistema 
Os requisitos mínimos recomendados para instalar o sistema son os seguintes:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Cenlle (homónimos)

O topónimo **Cenlle** pode referirse a:

;En Galiza
***Cenlle**, concello da comarca do Ribeiro;
****Cenlle**, parroquia de dito concello;
*****Cenlle**, lugar de dita parroquia;
***Vilar de Cenlle**, lugar da parroquia de Begonte, no concello de Begonte;
***Macenlle**, lugar da parroquia de Marín, no concello de Marín.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Conlle**, lugar da parroquia de Serantes, no concello de Laxe.
David de la Iglesia

**David de la Iglesia Rey**, nado na Coruña o 15 de xaneiro de 2003, e coñecido polo pseudónimo **Dela** -pola preposición e o artigo do seu apelido-, é un xogador de fútbol que exerce como mediocampista. Xoga no Celta Fortuna, o equipo filial do Real Club Celta de Vigo.

## Traxectoria
Dela comezou a súa traxectoria na categoría de alevín do Deportivo de la Coruña. Posteriormente recalou no CD Calasanz coruñés. Finalmente, en 2019 aterrou nas categorías inferiores do Celta, concretamente no Xuvenil B. Finalizada a súa etapa xuvenil, na tempada 2022/23 militou no Celta C-Gran Peña en Terceira Federación, que daquela funcionaba coma segundo filial do Celta. Na tempada 2023/24 xa comezou a formar parte do segundo filial, o Celta Fortuna, adestrado daquela por Claudio Giráldez. O 24 de febreiro de 2024 anotou o seu primeiro gol co Celta Fortuna ao anotar o cuarto tanto na vitoria por 4 goles a 0 fronte ao Sestao no estadio municipal de Barreiro.
## Clubs 
20x20px *Actualizado no último partido disputado o .*

## Notas
Adolfo Alonso Manrique

**Adolfo Alonso Manrique**, nado en Astorga en 1891 e finado na mesma cidade en 1978, foi un avogado e político español, presidente da Deputación de León e alcalde da súa cidade entre 1919 e 1920.

## Traxectoria
Cursou estudos de bacharelato no Instituto Cardenal Cisneros de Madrid e, posteriormente, licenciouse en Dereito na mesma cidade. Foi militante de Esquerda Republicana Asociación Manuel Azaña.

## Recoñecementos 
* Rúa Adolfo Alonso Manrique, en Sueros de Cepeda

## Notas
Francisco Bouzas Sánchez

**Francisco Bouzas Sánchez**, coñecido como **Mandoncacho**, nado no Grove o 9 de agosto de 1910 e finado no Brasil en 1991, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Fillo do empresario Juan Bouzas Martínez. Foi nomeado mestre interino de San Xoán do Monte (Lavadores) en decembro de 1932. Cursillista da convocatoria de 1933 en Pontevedra, aprobou o curso. Foi nomeado mestre interino do Pósito de Coiro (Cangas) en novembro de 1934, e en xaneiro do ano seguinte pasou ao Pósito do Grove. Foi homenaxeado cun banquete polos seus compañeiros mestres do Grove o 3 de agosto de 1935. Dirixente do Sindicato de Oficios Varios do Grove, en outubro de 1935 foi sancionado con multa polo gobernador civil xunto cos veciños do Grove Ramón Mandiás Merino, Anselmo Bernárdez Fernández, Manuel Lueiro Rey, Ramón Álvarez Portela e José Torres Rodríguez por "dar berros subversivos e facer campaña aconsellando métodos de violencia". Mestre en Frades dende outubro de 1935, foi directivo de Izquierda Republicana de Mondariz. Logo das eleccións de febreiro de 1936 e xunto con Luís Soto, foron homenaxeados pola Fronte Popular en Mondariz-Balneario o 15 de marzo polo seu traballo na campaña electoral.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. Foi suspendido de emprego e soldo polo comandante militar de Tui en agosto. Foi reclamado polo xuíz militar de Vigo mediante requisitoria xunto con Manuel Martínez Alonso, Celso Collazo Álvarez, José Troncoso Faro e Luís Soto Fernández o 8 de outubro de 1936. Requisitoria que volveu repetir o 19 de novembro xunto con Luís Soto e F. José Carballo. Finalmente detido, foi xulgado en Vigo por auxilio á rebelión e condenado a 12 anos. A sentenza foi conmutada posteriormente a 3 anos. Como resultado do proceso de depuración do maxisterio foi separado do servizo e baixa na escala en xaneiro de 1942. Sancionado pola Físcalía de Taxas de Zamora por tráfico ilegal de fariña cunha multa de 10.000 pesetas e incautación de 9.000 quilos de fariña en outubro de 1949, foi procesado por estafa en 1950 polo Xulgado de Instrución de Alcañices. Emigrou ao Brasil nos anos cincoenta.

## Vida persoal 
Casou coa mestra María del Pilar Vázquez Martínez, que finou en Santiago de Compostela o 10 de maio de 1949. Volveu casar con Divina Troncoso Otero.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Tesouro da Avenida Rodríguez Mourelo

O **tesouro da Avenida Rodríguez Mourelo** é un conxunto de dezaseis moedas romanas de prata e de bronce de finais do século I d.C. e principios do século II, aparecido nesta avenida da cidade de Lugo.

## Descuberta 
O tesouro apareceu a finais de 1940 ou nos primeiros meses de 1941 durante as obras de rebaixe para a nivelación dun dos paseos da avenida de Rodríguez Mourelo, na parte suroeste da cidade, no exterior da muralla. Nesta zona atopárase xa anteriormente unha necrópole romana e realizáranse diversas intervencións arqueolóxicas.

O conxunto estaba composto por 16 exemplares, un de prata e quince de bronce de gran módulo, dos cales a metade estaba nun estado de conservación tan defectuoso que impediu a súa identificación. no que describe as moedas identificadas por el como:

Pola súa banda, as oito moedas restantes, non identificadas por mor do seu mal estado de conservación son, polo seu metal, peso e diámetro: tres sestercios e cinco ases ou dupondios de bronce. 

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Balseiro García, A. (coord.) (2001). *[Percorridos pola colección numismática do Museo Provincial de Lugo](http://redemuseisticalugo.org/publicacions/archivos/Percorridos%20pola%20colecci%C3%B3n%20numism%C3%A1tica%20do%20Museo%20Provincial%20de%20Lugo%20(2021).pdf)*. Deputación de Lugo. ISBN 978-84-8192-573-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-a-). "Tesoros monetarios del Museo Provincial de Lugo: estudio y difusión". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 763-781. ISBN 978-84-89157-85-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-b-). "Recorrido por la colección numismática del Museo Provincial de Lugo: programa de investigación y proyectos de divulgación". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 593-598. ISBN 978-84-89157-85-9
* Carnero Vázquez, M. O. (2015): “Os “Tesouriños” da colección numismática do Museo Provincial de Lugo”. En *Férvedes. Revista de Investigación* 8. Páxinas 439-444
* Cavada Nieto, M. (2005). "Numismática romana en la provincia de Lugo". *En Boletín do Museo Provincial de Lugo*. XII, 1. Páxinas 41-70
* Vázquez Seijas, M. (1941). “Hallazgos romanos”. En *Boletín de la Comisión de Monumentos Históricos y Artísticos de Lugo.* I. Páxinas 19-21.

### Outros artigos 
* Tesouro
* Historia de Lugo
* Museo Provincial de Lugo
Carrán elegante

O **carrán elegante** (***Thalasseus elegans***, antes *Sterna elegans*) é un carrán da familia Laridae. Reprodúcese nas costas do Pacífico do sur dos Estados Unidos e México e pasa o inverno no sur do Perú, Ecuador e Chile.

Esta especie reprodúcese en densas colonias en illas da costa, como as illas mexicanas Illa Rasa e illa Montague, e excepcionalmente no continente en lagos de auga doce grandes axeitados preto da costa. Nidifica nunha escavación no chan e pon un ou dous ovos. A diferenza dalgúns dos carráns brancos máis pequenos, non é moi agresivo cos posibles predadores, confiando na gran densidade dos niños (a miúdo separados só por 20–30&nbsp;cm) e na nidificación preto doutras especies máis agresivas, como a gaivota *Larus heermanni*, para evitar a predación.

Aliméntase mergullándose para pescar, case invariablemente no mar, como a maioría dos carráns *Thalasseus*. Xeralmente mergúllase directamente. O macho ofrece peixes á femia como parte do cortexo.

Esta especie do Pacífico chega errabunda ata o oeste de Europa como unha ave vagante rara, nidificou en  España e ten hibridado co carrán cristado en Francia; hai tamén un rexistro en Cidade do Cabo, Suráfrica en xaneiro de 2006, que foi o primeiro rexistro en África desta especie. Un exemplar foi rexistrado nas Illas Británicas, en Pagham, Sussex occidental en xuño de 2017. E maio de 2021, 1500 niños feitos na area con miles de ovos foron abandonados cando un dron se estrelou preto do sitio de nidificación da Reserva Ecolóxica de Bolsa Chica (California), espantando a 2.500 carráns elegantes nidificantes e causando unha perda catastrófica.

## Etimoloxía 
O nome do seu xénero actual significa en antigo grego 'pescador' e deriva de *thalassa*, 'mar', e o nome específico deriva do latín *elegans*, 'elegante'. O xénero foi creado cando un estudo de 2005 puxo en evidencia que a sistemática dos carráns tiña que ser revisada. Antes estaba dentro do xénero *Sterna*.

## Identificación 
esquerda|miniatura|Voando
Este é un carrán de tamaño medio-grande cun bico longo e delgado de cor alaranxada, dorso gris claro e parte ventral branca. As patas son negras. En inverno a fronte faise branca. A súa chamada é un característico ruído alto renxente como o do carrán cristado.

Podería confundirse co carrán real americano ou co carrán de Forster, pero o carrán real americano é meirande e con bico máis groso e mostra máis cor branca na fronte en inverno. Fóra da súa área de distribución habitual, pode tamén confundirse doadamente co carrán bengalés. Ver tamén as ligazóns externas do final da páxina.

Esta especie é algo máis clara pola parte superior que o carrán bengalés cun sobrecú branco (non gris), cun bico lixeiramente máis longo e delgado cunha curvatura diferente. O negro da súa crista que baixa desde a coroa esténdese polo ollo, creando un pequeno "borrón" negro fronte aos ollos. Nos carráns reais americanos, a crista negra acaba no ollo, e o carrán bengalés ten unha crista menos espeluxada.

**Medidas**:
* Lonxitude: 39–42 cm
* Peso: 190–325 g

## Notas 
### Ligazóns externas 
*Busca en Flickr de carán elegante
Tesouro da Rúa San Fernando

O **tesouro da rúa San Fernando** é un conxunto de moedas imperiais romanas do século III d.C. que apareceu nesta rúa da cidade de Lugo en 1923.

## Descuberta 
Este tesouro foi descuberto en 1923 nas operacións de rebaixe de terras do pavimento da rúa San Fernando, fronte ao cuartel, no recanto nordés da Muralla de Lugo. As moedas estaban depositadas en polo menos tres recipientes de barro de diferentes cores, cuxos restos acabaron esparexidos logo de seren esnaquizados polos traballadores coas súas ferramentas.

O historiador e numismático Manuel Vázquez Seijas describía deste xeito o achado, nun artigo seu de 1929:
Malia non conservarse a ficha do rexistro, unha parte do tesouro foi depositada no Museo Provincial de Lugo, e estímase que isto puido ocorrer cara a 1932. Posteriormente, Milagros Cavada Nieto fixo un estudo máis detallado en 1984, revisado posteriormente sobre os 43 exemplares que en 2004 ficaban depositados no Museo Provincial de Lugo. A atribución das moedas identificadas é a seguinte:

## Notas
## Véxase tamén
### **Bibliografía**
* Balseiro García, A. (coord.) (2001). *[Percorridos pola colección numismática do Museo Provincial de Lugo](http://redemuseisticalugo.org/publicacions/archivos/Percorridos%20pola%20colecci%C3%B3n%20numism%C3%A1tica%20do%20Museo%20Provincial%20de%20Lugo%20(2021).pdf)*. Deputación de Lugo. ISBN 978-84-8192-573-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-a-). "Tesoros monetarios del Museo Provincial de Lugo: estudio y difusión". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 763-781. ISBN 978-84-89157-85-9
* Cavada, Nieto, M. (1984). “Dos tesorillos monetarios aparecidos en Galicia”. En *Actas del II Congreso Galaico-Minhoto*. Vol. II. Santiago de Compostela. Páxinas 181-191.
* Cavada Nieto, M. (2005). "Numismática romana en la provincia de Lugo". *En Boletín do Museo Provincial de Lugo*. XII, 1. Páxinas 41-70
* Vázquez Seijas, M. (1929). “Monumentos arqueológicos. Numismática”. En *Lugo y su provincia, 1929, Libro de Oro.* Vigo. Páxinas 114-115.

### Outros artigos 
* Historia de Lugo
* Museo Provincial de Lugo
Tesouro da Rúa Cedrón del Valle

O **tesouro da rúa Cedrón del Valle** é un conxunto de 28 moedas romanas de prata (denarios) que foi atopado en 1941 na rúa da cidade de Lugo chamada así daquela e renomeada posteriormente como rúa Isaac Díaz Pardo.

## Descuberta 
O tesouro saíu á luz a finais de 1941, ao se facer o desmonte dun terreo próximo ao Parque Rosalía de Castro, na parte correspondente á que daquela se chamaba rúa de Cedrón del Valle.

O conxunto de 28 denarios, que presentaba un bo estado de conservación, foi adquirido polo Museo Provincial de Lugo por 23 pesetas, segundo consta na ficha de ingreso nesta institución, co número 1.128 e data do 27 de decembro de 1941.

## Contido 
Os denarios deste tesouro foron obxecto dun estudo preliminar en 1943 por parte de Manuel Vázquez Seijas, e posteriormente por Rui Centeno en 1987.

A atribución dos denarios é a seguinte: 

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Balseiro García, A. (coord.) (2001). *[Percorridos pola colección numismática do Museo Provincial de Lugo](http://redemuseisticalugo.org/publicacions/archivos/Percorridos%20pola%20colecci%C3%B3n%20numism%C3%A1tica%20do%20Museo%20Provincial%20de%20Lugo%20(2021).pdf)*. Deputación de Lugo. ISBN 978-84-8192-573-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-a-). "Tesoros monetarios del Museo Provincial de Lugo: estudio y difusión". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 763-781. ISBN 978-84-89157-85-9
* Cavada, Nieto, M. (1984). “Dos tesorillos monetarios aparecidos en Galicia”. En *Actas del II Congreso Galaico-Minhoto*. Vol. II. Santiago de Compostela. Páxinas 181-191.
* Cavada Nieto, M. (2005). "Numismática romana en la provincia de Lugo". *En Boletín do Museo Provincial de Lugo*. XII, 1. Páxinas 41-70
* Centeno, R. M. S. (1987). *Circulaçâo monetaria no noroeste de Hispania até 192*. Anexos *Nummus*. Nº 1. Porto.
* Vázquez Seijas, M. (1943). "Denarios romanos”. En *Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Lugo.* I. Páxinas 223-226.

### Outros artigos 
* Tesouro
* Historia de Lugo
* Museo Provincial de Lugo
División longa

En aritmética, a **división longa** é un algoritmo para dividir dous números, obtendo o cociente un díxito de cada vez. A implementación dun proceso de división estándar permite atopar cocientes entre números arbitrariamente grandes, sen ter que recorrer a táboas cos resultados. Existen numerosas variantes dependendo da disposición particular dos elementos da división. O termo tamén se usa para referirse á división longa polinomial.

A *división longa* é un algoritmo que "separa" ou "descompón" o problema tradicional da división euclidiana, é dicir, o dun número enteiro *a* (chamado dividendo) por un enteiro *b* (o divisor) para obter o cociente e o resto. O algoritmo descompón o problema de división orixinal en varios pequenos problemas cunha solución metódica, cuxa resolución se basea en táboas de multiplicación ou división. A aplicación destes algoritmos, con algunhas variantes, é o que comunmente se chama *realizar unha división*.

### Método usual na Galicia: método de potencia 
O dividendo escríbese na parte superior esquerda e o divisor na parte superior dereita. O cociente constrúese paso a paso e escríbese debaixo do divisor. Existen basicamente dúas variantes, unha longa e outra curta, dependendo de que os sucesivos restos e dividendos sucesivos se escriban ou non expresamente baixo o primeiro dividendo.

#### Variante longa 
No seguinte exemplo calcúlase cada múltiplo e despois o resto, realizando a resta indicada. En cada etapa ao resto obtido na etapa anterior se lle adxunta a seguinte cifra do dividendo (úsase o termo "baixar" a seguinte cifra).

**Exemplo** : División de 6359 por 17.
 Etapa 1 : división de 63 entre 17 

 Etapa 2: división de 125 entre 17 

 Etapa 3 : división de 69 entre 17 

: Resultado : Na división de 6359 por 17 o cociente é 374 e o resto é 1.

### Outras notacións 
Nos países de fala inglesa vaise colocando o resultado na parte superior.

**Exemplo** : División de 500 por 4.
 1 2 5 (Detalles)
   4) 500
    4 (4 &#xD7; 1 = 4)
    1 0 (5 - 4 = 1 )
    8 (4 &#xD7; 2 = 8)
    2 0 (10 - 8 = 2 )
    20 (4 &#xD7; 5 = 20)
     0 (20 - 20 = 0)

: Resultado : Ao dividir 500 por 4, o cociente é 125 e o resto é 0.

## Xeneralización 
### Números decimais 
O algoritmo da división longa xeneralízase ao caso dos números decimais; o paso do punto decimal ao dividendo induce a aparición do punto decimal no cociente.

**Exemplo** : división de 63,59 por 17 polo método de potencia (resuelto como a división de 6359 por 17).

| width="33%" |

| width="33%" |

|}
O mesmo algoritmo permite estender o proceso máis aló do separador decimal e obter un valor aproximado do cociente con tantas cifras decimais como se desexe se non ten división exacta, só debemos incluír ceros na parte dereita final do dividendo.

### Polinomios 
A xeneralización da división longa de polinomios chámase división polinomial.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Matemáticas 3 da ESO (Marea Verde)
### Outros artigos 
* División (matemáticas).
* Aritmética modular
### Ligazóns externas 
*
Cervos

Como topónimo **Cervos** pode referirse a:

;En Galiza
***Vilar de Cervos**, parroquia do concello de Vilardevós;
****Vilar de Cervos**, lugar de dita parroquia;
***Fonte de Cervos**, lugar da parroquia de Augas Santas, no concello de Palas de Rei.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Chandrexa de Queixa (homónimos)

Como topónimo **Chandrexa de Queixa** pode referirse a:

;En Galiza
***Chandrexa de Queixa**, concello da comarca de Terra de Trives;
***Chandrexa de Queixa**, lugar da parroquia de Chandrexa, no concello de Chandrexa de Queixa.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Cándida Xu

**Cándida Xu** (chinés tradicional: 許/徐 甘弟大; *pinyin*: Xǔ/Xú Gāndìdà; Wade-Giles: Hsü3/Hsü2 Kan1-ti4-ta4), nada o 4 de setembro de 1607 e finada o 24 de xullo de 1680, foi unha católica chinesa de finais da dinastía Ming e comezos da Qing. Descrita como "quizais a cristiá chinesa máis influente do século XVII", foi a primeira muller chinesa en aprender latín da que se ten constancia.

## Traxectoria 
Nada durante a festa de Santa Cándida a Vella, da que recibiu o seu nome, Xu era a neta de Xu Guangqi (1562-1633), quen se convertera ao cristianismo catro anos antes.

Dende moi nova, amosou unha fonda devoción relixiosa. Viúva aos 46 anos, dedicouse dende entón a servir á Igrexa. Malia pertencer á clase alta, divulgou a doutrina cristiá na China. Grazas á influencia do seu pai e mais do seu fillo, conseguiu beneficios para as misións xesuítas por parte dos funcionarios locais.

Xa que posuía gran patrimonio privado, fixo grandes doazóns para facilitar a estancia dos misioneiros, así como para a construción de preto de corenta igrexas e capelas. Tamén axudou á publicación de moitos textos relixiosos en lingua chinesa. Por outra banda, contribuíu á procura de sobreviventes cristiáns da Igrexa de Sichuan tras a revolta de Zhang Xianzhong.

Xu liderou ás mulleres cristiás da zona de Shanghai, entre as que se atopaban as súas propias fillas. Organizou o tecido de teas e bordados, cos que obtiveron máis ganancias para o labor dos misioneiros.

Na súa época, foi denominada a Apóstolo da China. A súa historia tivo moito éxito en Europa grazas a unha biografía de Philippe Couplet, o seu confesor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
A Requeixada

Como topónimo **A Requeixada** pode referirse a:

;En Galiza
***A Requeixada**, lugar da parroquia de Santo André de Cesar, no concello de Caldas de Reis;
***A Requeixada**, lugar da parroquia de Vilaframil, no concello de Ribadeo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Corcubión (homónimos)

Como topónimo **Corcubión** pode referirse a:

;En Galiza
***Corcubión**, concello da comarca de Fisterra;
****Corcubión**, parroquia de dito concello;
*****Corcubión**, lugar de dita parroquia.
Estadio Manuel Rivera

O **Estadio Municipal Manuel Rivera** foi un estadio de fútbol situado na cidade de Ferrol, no barrio do Inferniño. O Racing Club de Ferrol xogou nese estadio ata abril de 1993, cando se trasladou ao novo Estadio da Malata.

## Características
Levaba o nome de Manuel Rivera Martorell, que exerceu de xogador, adestrador, adestrador axudante, secretario técnico, directivo e delegado do Racing de Ferrol tras retirarse tras un problema cardíaco durante un partido en 1938.

O estadio só tiña unha bancada de fondo (descuberta), e na outra había unha parede na que se situaba o marcador manual.

A bancada da tribuna tiña unha cuberta, e a de maratón (preferencia) estaba orixinalmente descuberta. Nesa bancada había unha torre, e a herba estaba rodeada de pistas de atletismo de terra. Tiña capacidade para 8000 persoas, se ben chegaron a entrar 20.000 nun partido de Copa do Rei contra o Real Madrid C.F. en 1976.

O último partido disputouse o 14 de marzo de 1993, o Racing-Avilés Industrial da xornada 28 de Segunda B. Dúas semanas antes, no Racing-Salamanca, fíxose unha homenaxe a máis dun centenar de futbolistas que vestiran a camiseta do club. Por problemas políticos e burocráticos, o cambio do novo estadio atrasouse un par de semanas.

Ademais de partidos de fútbol acolleu ​​concertos, manifestacións e mesmo unha concentración de Santiago Carrillo na Transición.
O estadio derrubouse o 25 de maio de 1993, e no seu lugar construíuse unha gran praza pública e a un centro comercial. Un anaco de pedra do Manuel Rivera gardouse como recordo nas oficinas do Estadio da Malata.

O 25 de maio de 2023, coincidindo co 30 aniversario da súa demolición, o Concello de Ferrol instalou un recuncho no mesmo lugar da súa localización orixinal, coa seguinte dedicatoria:

## Notas
Steven Shane McDonald

**Steven Shane McDonald**, nado en Hawthorne (California) o 24 de maio de 1967, é un músico de rock estadounidense coñecido por ser o baixista da banda de rock alternativo/power pop dos Ánxeles Redd Kross.

## Traxectoria
Foi un dos fundadores do grupo de hardcore punk OFF!, do que foi membro de 2009 a 2021, e é baixista dos Melvins dende 2015. McDonald apareceu en numerosos proxectos cinematográficos co seu irmán maior Jeff McDonald, como a película de 1984 *Desperate Teenage Lovedolls* e a súa secuela *Lovedolls Superstar*; e o filme de 1990 ''Spirit of '76''.
## Notas
Vilán (homónimos)

O termo **Vilán** pode referirse a:
*O **vilán**, persoa malvada, especialmente na ficción.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Vilán**, lugar da parroquia de Fornelos de Montes, no concello de Fornelos de Montes;
***O Cabo Vilán**, lugar da parroquia de Camariñas, no concello de Camariñas;
***A Estrada do Vilán**, lugar da parroquia de Camariñas, no concello de Camariñas;
***O Portovilán**, lugar da parroquia de Fornelos de Montes, no concello de Fornelos de Montes.
Emilly Marcondes

**Emilly Micaela Marcondes**, nada en Paranaguá o 6 de setembro de 1994, é unha xogadora brasileira de fútbol sala, que milita no Burela, da Primeira División de España.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol aos cinco anos nas rúas, cos rapaces. Con 14 anos fichou polo club de Telêmaco Borba, onde estivo cinco anos, e logo pasou polo Estrela de Guarulhos, de São Paulo, o UNIFOR, en Ceará, e o São José, tamén en São Paulo. En agosto de 2020 deu o salto ao fútbol sala europeo, fichando polo Torreblanca, de Melilla.  

En 2021 recalou en Galicia, incorporándose ás filas do Burela. Co club da Mariña lucense conseguiu dous títulos de liga, dúas Copas da Raíña, tres Supercopa de España e unha Copa de Galicia. Xogou un papel fundamental nesas conquistas e foi elixida dúas veces mellor xogadora da liga. 

En 2023 formou parte da selección brasileira que se coroou como campioa da Copa América, sendo a segunda máxima goleadora do torneo.

## Palmarés 
;Burela
* **Primeira División (2)**: 2022/23, 2023/24.
* **Copa da Raíña (2)**: 2022, 2023.
* **Supercopa de España (3)**: 2022, 2023, 2024.
* **Copa Galicia (1)**: 2023.

;Selección brasileira
* **Copa América (1)**: 2023.

## Notas
Mikayil Mushfig

**Mikayil Mushfig** (en ), pseudónimo de **Mikayil Ismayilzade**, nado en Bakú o 5 de xuño de 1908 e finado na mesma cidade o 12 de marzo de 1938, foi un poeta azerí do século XX. Está considerado un dos fundadores do novo estilo poético azerí.

A meirande parte da súa poesía versa sobre o amor, a natureza e os sentimentos. Malia isto, foi criticado e vilipendiado pola Unión de Escritores Soviéticos de Aderbaidján, polo que terminou sendo arrestado e executado durante as purgas stalinistas da Unión Soviética. En 1956, foi exonerado de maneira póstuma.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Mikayil Mushfig naceu na cidade de Bakú en 1908. O seu pai, Mirza Abdulgadir Ismayilzade, era profesor e poeta. Mushfig quedou orfo durante a súa infancia, polo que foi criado por parentes. Recibiu a educación básica en lingua rusa. Tras o establecemento do réxime soviético en Azerbaidján en 1920, estudou na Escola de Profesorado de Bakú e, en 1931, graduouse do Departamento de Lingua e Literatura da Universidade Estatal de Bakú. Mushfig casou con Dilber Akhundzade en 1933.

### Carreira literaria 
Posteriormente, comezou a traballar como mestre de escola. Ao mesmo tempo, escribía os seus primeiros poemas. A súa primeira publicación foi "Bir gün" ("O día", 1926), no xornal *Ganj fahla*. Foi nesta época que adoptou o seu pseudónimo Mushfig (do persa e árabe para "compasivo"). Xunto con Samad Vurgun e Rasul Rza, Mushfig fundou o novo estilo poético da Azerbaidján soviética. Así mesmo, traduciu poemas do armenio e do ruso. Por outra banda, foi tamén promotor dos instrumentos tradicionais do seu país, que estaban prohibidos naquel momento.

Na súa poesía, Mushfig gabou o traballo dos traballadores industriais e dos campesiños, incluíndo a construción de empresas industriais en Bakú e outras cidades. Segundo a súa esposa, Mushfig prezou a transición do sistema de escrita arábigo ao latino, realizado en 1927. A súa posición pode contemplarse na seguinte estrofa:

### Arresto e execución 
Cara a finais da década de 1930, era habitual entre poetas e escritores acusarse mutuamente de nacionalismo ou da difusión de propaganda relixiosa. Entre as razóns deste comportamento estaban problemas persoais e rivalidades entre os autores. O propio Mushfig foi acusado pola Asociación de Escritores Soviéticos, xunto con outras figuras como Huseyn Javid, Ahmed Javad ou Yusif Vazir Chamanzaminli. Así, foi tachado de "chauvinista" e "pequenoburgués". En 1937, foi arrestado e acusado de traizón ao estado, polo que o executaron en 1939.

Malia ter escrito poemas favorables sobre Iosif Stalin, durante as políticas de desarticulación do stalinismo foi representado como un poeta antistalinista.
miniatura|Selo de Mikayil Mushfig co gallo do seu 100.º aniversario

## Publicacións 
* *Küləklər* ("Os ventos", 1930)
* *Günün səsləri* ("As voces do día", 1932)
* *Duyğu yarpaqları* ("As follas do sentir", 1966)
* *Yenə o bağ olaydı* ("Oxalá volvese a ser xardín", 1976)
* *Ədəbiyyat nəğməsi* ("A canción da literatura", 1978)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Grafo de conferencia

Na área matemática da teoría de grafos, un **grafo de conferencia** é un grafo fortemente regular cos parámetros *v*,   e  É o grafo asociado a unha matriz de conferencia simétrica e, en consecuencia, a súa orde *v* debe ser 1 (módulo 4) e unha suma de dous cadrados.

Sábese que existen grafos de conferencia para todos os valores pequenos de *v* permitidos polas restricións, por exemplo, *v* = 5, 9, 13, 17, 25, 29 e (os grafos de Paley) para todas as potencias primas congruentes con 1 (módulo 4). No entanto, hai moitos valores de *v* que están permitidos, para os que se descoñece a existencia dun grafo de conferencia.

Os valores propios dun grafo de conferencia non precisan ser enteiros, a diferenza dos doutros grafos fortemente regulares. Se o grafo é conexo, os eigenvalores son *k* con multiplicidade 1, e outros dous eigenvalores,

: \frac{-1 \pm \sqrt v}{2}, 

cada un con multiplicidade 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Brouwer, A.E., Cohen, A.M., and Neumaier, A. (1989), Distance Regular Graphs.  Berlin, New York: Springer-Verlag.  , 
### Outros artigos 
* Grafo.
### Ligazóns externas 
* Conference Graph (MathWorld).
Base de factores

Na teoría computacional de números, unha **base de factores** é un pequeno conxunto de números primos que se usan habitualmente como ferramenta matemática en algoritmos que implican unha gran criba de factores potenciais dun número enteiro dado.

## Uso en algoritmos de factorización 
Unha base de factores é un conxunto *P* relativamente pequeno de números primos distintos, ás veces xunto con -1. Digamos que queremos factorizar un número enteiro *n*. Xeramos, dalgún xeito, un gran número de pares de enteiros (*x*, *y*) para os que x \neq \pm y,  x^2 \equiv y^2 \pmod{n}, e x^2 \pmod{n} \text{ e }y^2 \pmod{n} pódese factorizar completamente sobre a base de factores escollida, é dicir, todos os seus factores primos están en *P*.

Na práctica, atópanse varios números enteiros *x* tal que x^2 \pmod{n} ten todos os seus factores primos na base de factores preescollida. Representamos cada expresión x^2 \pmod{n} como un vector dunha matriz con entradas enteiras estando os expoñentes dos factores na base de factores. As combinacións lineares das filas corresponden á multiplicación destas expresións. Unha relación de dependencia linear mod 2 entre as filas conduce a unha congruencia desexada x^2 \equiv y^2 \pmod{n}.  Isto esencialmente reformula o problema nun sistema de ecuacións lineares, que se pode resolver usando numerosos métodos como a eliminación de Gauss; na práctica utilízanse métodos avanzados como o algoritmo de bloque de Lanczos, que aproveita certas propiedades do sistema.

## Algoritmos 
As bases de factores utilízanse, por exemplo, na factorización de Dixon, na criba cadrática e na criba xeral de corpos numéricos. A diferenza entre estes algoritmos son esencialmente os métodos utilizados para xerar candidatos (*x*, *y*). As bases de factores tamén se usan no algoritmo de cálculo do índice para calcular logaritmos discretos.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Criba de Eratóstenes.
Xestión científica

A **xestión científica** é un campo de estudo iniciado por Frederick Winslow Taylor (1856-1915). Na súa honra, o dominio chámase ás veces **taylorismo**. Taylor cría que podía mellorar o traballo nunha empresa e a súa xestión mediante procedementos científicos. Isto solucionaría os problemas sociais da empresa e garantiría a riqueza para todas as persoas. [miniatura|F. W. Taylor en [1873.|esquerda|240x240px]]

## Características 
Os principais compoñentes do taylorismo son: 

* A distinción clara entre a planificación do traballo e a súa execución.
* Estudo dos tempos de proceso para optimizar e prever a duración das tarefas.
* Salarios baseados na produtividade dos traballadores.
* Determinación da carga de traballo diaria.

Inicialmente aplicado en procesos de fabricación, onde os traballadores operaban máquinas para producir produtos, o taylorismo recibiu críticas por tratar os traballadores como se fosen máquinas, sen considerar as súas necesidades humanas, e por levar a unha división extrema do traballo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Administración
* Fordismo
* PMBOK
* Proxecto
* Xestión
* Xestión de proxectos

### Ligazóns externas 
* Taylor, Frederick Winslow. *The Principles of Scientific Management* (en inglés)
Pontífice máximo

O **pontífice máximo** (en latín ***pontifex maximus***) era o sumo sacerdote do colexio de pontífices ( *Collegium Pontificum* ) na Roma Antiga. Esta era a posición máis importante na antiga relixión romana, aberta só aos patricios ata o 254 a. C., cando un plebeo ocupou por primeira vez esta posición. Aínda que en realidade é o cargo máis poderoso do sacerdocio romano, o *pontifex maximus* ocupaba oficialmente o quinto posto no rango dos máis altos sacerdotes romanos ( *Ordo Sacerdotum* ), por detrás do *Rex Sacrorum* e dos *flamines maiores* ( *Flamen Dialis* , *Flamen Martialis* , *Flamen Quirinalis* ).

O cargo foi esencialmente relixioso baixo a primeira República Romana, politizouse gradualmente ata que, comezando con Augusto, foi incorporado á posición do emperador no período imperial. Os emperadores posteriores serían denominados *pontifex maximus*, incluíndo a Graciano (r.  367 - 383), pero durante o reinado de Graciano a frase foi substituída na titulación imperial pola frase latina: ***pontifex inlytus*** ("honorable pontífice"), un exemplo seguido do co-emperador menor de Graciano Teodosio I e que foi utilizado polos emperadores a partir de entón, incluíndo o *co* - *augusti* Valentiniano III ( r.  425 - 455 ), Marciano ( r.  450 - 457 ) e o *augustus Anastasius Dicorus* ( r.  491 - 518). O primeiro en adoptar a alternativa *inclytus* a *maximus* puido ser o rebelde *augustus Magnus Maximus* ( r.  383 - 388 ).

A palabra *pontifex* e o seu derivado "pontífice" convertéronse en termos usados ​​polos bispos cristiáns,  incluíndo o bispo de Roma. O título de *pontifex maximus* aplicouse na igrexa católica latina para o Papa, aparece en edificios, monumentos e moedas papais do Renacemento e dos tempos modernos. A lista oficial de títulos do Papa que figura no *Annuario Pontificio* inclúe "sumo pontífice" ( latín : *summus pontifex* ) como cuarto título, sendo o primeiro "bispo de Roma".

## Notas
A Espia

***A Espia*** é unha miniserie de televisión portuguesa de drama histórico protagonizada por Daniela Ruah, Diogo Morgado e Maria João Bastos. Foi emitida orixinalmente en 2020 en RTP1.

## Premisa 
A ficción, que se desenvolve entre Lisboa, Porto e Galiza, comeza en 1941, durante a segunda guerra mundial. Fai un seguimento do labirinto da espionaxe no Portugal dos anos 40 centrándose na rede Shell, tratando desenvolvementos como a subministración de volframio (un mineral crítico para a industria bélica en tempos de guerra).

## Elenco 
* Daniela Ruah como María Xoán Mascareñas.
* Diogo Morgado como Siegfried Brenner.
* Maria João Bastos como Rose Lawson.
* António Capelo como Nicolau Mascareñas.
* Luís Eusébio como Axente Paulo Santos.
* Adriano Carvalho como William Larenz.
* Marco D'Almeida como Richard Thompson.
* Pedro Lamares como Maior Jack Beevor.
* Sisley Dias como Cándido de Oliveira.
* Patrícia Tavares como Alice.
* Adriano Luz como Agostiño Lourenço.
* Joaquim Nicolau como Capitán Ribeiro Casais.

## Produción e lanzamento 
Producida por Ukbar Filmes xunto con RTP, Ficción Producciones e co apoio de ICA e PIC Portugal, é unha coprodución conxunta hispano-portuguesa. Desenvolvido por José de Pina e Rui Cardoso Martins a partir dunha idea orixinal de Pandora da Cunha Telles, o equipo de guionistas estivo formado por Raquel Palermo, Cláudia Clemente, Martim Baginha, Snir Wein, Pablo Iraola, Pandora da Cunha Telles, Rui Cardoso Martins e José de Pina.

Consta de 8 episodios, rodados entre maio e xullo de 2019 en Lisboa, Porto, Curia, Tomar, Figueira da Foz e Santiago de Compostela.

Entre os directores figuraba Jorge Paixão da Costa, Edgar Pêra e João Maia. A historiadora Margarida de Magalhães Ramalho traballou como asesora histórica.

## Notas
Francisco Domínguez Martínez

**Xosé Francisco Domínguez Martínez**, coñecido como **Quico Domínguez**, nado en Santa Uxía de Ribeira en 1944 e finado en Vigo o 31 de decembro de 2024, foi un enxeñeiro industrial e galeguista.

## Traxectoria 
O pai de Francisco foi un mestre republicano represaliado polo goberno de Franco, e que finou cando Francisco era aínda novo.

Estudou o bacharelato en Ribeira, e diplomouse como perito industrial en Vigo, no que daquela era a Universidade de Santiago de Compostela. En 1965 marchou a Bilbao a proseguir os estudos de enxeñería industrial, onde colaborou co Centro Galego de Barakaldo e coa Casa de Galicia de Bilbo. Á volta a Galicia en 1970 estivo traballando na empresa privada e tamén como docente na Universidade de Vigo, da que foi doutor.

Incorporárase ao galeguismo na mocidade, con 21 anos, da man de Xaime Isla Couto. Dirixente de Partido Galego Social Demócrata, foi fundador e secretario de organización do Partido Galeguista (1978-1982), presidente da editorial SEPT e un dos impulsores da tradución da Biblia ao galego. Accionista e conselleiro de Editorial Galaxia, foi presidente da Fundación Penzol (2010-2021) e padroeiro da Fundación Isla Couto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha en Galegos
Huidos

***Huidos*** é unha película dramática española de 1993 dirixida por Sancho Gracia a partir dun guión de Carlos G. Reigosa. Este filme está protagonizado polo propio Sancho Gracia xunto a Sara Mora, Fernando Valverde e Uxía Blanco.

## Trama 
Ambientada en Galiza, a trama segue a difícil situación de dous homes (un anarquista e un comunista) obrigados a retirarse '*ao* *monte*' para esconderse das forzas rebeldes. 

## Elenco 
* Sara Mora como Luisa
* Uxía Blanco como  María
* Sancho Gracia como Juan
* Fernando Valverde como Marcial
* Javier Bardem como Rafael
* Fernando Vivanco como doctor
* Aitor Merino como Luis
* Lola Baldrich

## Produción 
Despois de José Luis Cuerda e Benito Rabal foron referidos por Gracia como posíbeis directores da película, o proxecto foi confiado a Manolo Matji. Matji abandonou a película por desacordos non revelados e o produtor e actor principal Sancho Gracia asumiu as tarefas de dirección. Entre as vilas que colaboraron na produción e as diversas localizacións da rodaxe estiveron Lalín, A Estrada, Covelo, Dozón, Mondariz-Balneario, Ponteareas, O Porriño, Rodeiro, Silleda, Tui e Vila de Cruces.

## Lanzamento 
A película estreouse en cines en España o 23 de abril de 1993.

## Recepción 
Augusto Martínez Torres de *El País* escribiu que Sancho Gracia "non parece crer demasiado na forza das súas imaxes", subliñándoas en exceso, ao tempo que abusa da cámara lenta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Maquis
E. Jean

**Elizabeth Jean Carroll**, máis coñecida como **E. Jean**, nada o 12 de decembro de 1943 en Detroit, Míchigan, é unha xornalista e autora estadounidense. 

## Traxectoria 
É coñecida pola súa columna "Ask E. Jean" que apareceu na revista *Elle* desde 1993 até 2019.

En xuño de 2019, Carroll acusou a Les Moonves e Donald Trump de agresión sexual, supostamente producida a mediados dos anos 90. Tanto Moonves como Trump negaron as acusacións. Posteriormente, Carroll demandou a Trump por difamación e agresión, nun caso xudicial contra el que chamou a atención dos medios de comunicación de masas. O 9 de maio de 2023, un xurado concedéulle 5 millóns de dólares estadounidenses, considerando a Trump culpable de difamación e abuso sexual contra ela. Un novo xurado estimou que as calumnias de Trump, expresadas de forma pública tras as acusacións iniciais, foron extremadamente graves e deliberadas. Isto deu lugar a unha sentenza moito máis elevada: 83,3 millóns de dólares, que incluían unha combinación de danos compensatorios e danos punitivos. En setembro de 2025, o Tribunal de Apelacións do 2º Distrito de Estados Unidos confirmou o veredicto que obriga a Donald Trump a pagar 83,3 millóns de dólares a E. Jean Carroll por difamación, derivada de comentarios feitos en 2019 en que negaba as acusacións de agresión sexual. Os xuíces rexeitaron a alegación de inmunidade presidencial e ratificaron que as indemnizacións ditadas polo xurado eran razoables á luz dos feitos do caso. 

## Notas 
## Véxase tamén
Thalasseus

***Thalasseus*** é un xénero de aves que contén oito especies de carráns con crista da familia Laridae.

Está distribuído por todo o mundo, e moitas das súas especies son abundantes e ben coñecidas nas súas áreas de distribución. Este xénero foi creado orixinalmente por Friedrich Boie en 1822, pero despois foi abandonado (as especies estaban situadas no xénero *Sterna*) ata que un estudo xenético de 2005 confirmou a necesidade de separar este xéneo de carráns con crista dos outros carráns e recuperouse o xénero *Thalasseus*.

Estes grandes carráns reprodúcense en colonias moi densas nas costas e illas, e excepcionalmente terra dentro en lagos de auga doce axeitados preto da costa. O seu niño é unha escavación no chan. Os carráns *Thalasseus* aliméntanse mergullándose directamente para capturar peixes. O macho ofrece peixes á femia como parte do cortexo. Teñen bicos agudos longos e delgados, xeralmente de cor de tons amarelos ou alaranxados agás no caso do *T. sandvicensis* e o *T. acuflavidus*, que teñen bicos negros con punta amarela na maioría das subespecies. Todas as especies teñen unha crista espeluxada. En inverno, as súas frontes vólvense de cor branca.

## Taxonomía 
O xénero *Thalasseus* foi creado polo zoólogo alemán Friedrich Boie en 1822. Designouse posteriormente como especie tipo o carrán cristado (*Thalasseus sandvicensis*, antes *Sterna cantiaca*). O nome xenérico significa en grego antigo 'pescador' e deriva de *thalassa*, 'mar'.

### Lista de especies 
O xénero contén oito especies:

Un fragmento de óso fósil do Plioceno temperán atopado no noroeste dos Estados Unidos lembra moi estreitamente un moderno carrán real americano. Pode ser un espécime inesperadamente temperán  (de hai 3,7&ndash;4,8&nbsp;millóns de anos) desa especie, ou un membro ancestral do grupo dos carráns con crista.

## Notas
Penín

O topónimo **Penín** pode referirse a:

;En Galiza
***Penín**, lugar da parroquia de Ferreira de Negral, no concello de Palas de Rei;
***Penín Novo**, lugar da parroquia de Sabucedo, no concello de Porqueira;
***O Rempenín**, lugar da parroquia de Riobó, no concello de Cabana de Bergantiños.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Penís**, lugar da parroquia de Cabral, no concello de Vigo.
Jonathan Nez

**Jonathan Nez**, nado en Tuba City o 26 de maio de 1975,

## Incidente de atropelo en 2022 
Nez e a súa familia case foron atropelados por un todoterreo cando este atravesou un desfile en Gallup, Novo México. En total, quince persoas resultaron feridas. Nez máis tarde reflexionou sobre o evento dicindo "poderías pensar que nunca pasaría aquí. Lamento dicir que pasou aquí en Gallup, Novo México", e "foi un momento difícil para nós".

## Notas 
## Véxase tamén
Carry-On

***Carry-On*** é un filme estadounidense de 2024 dirixido por Jaume Collet-Serra e escrito por T.J. Fixman. Está protagonizado por Taron Egerton, Sofia Carson, Danielle Deadwyler e Jason Bateman. A súa trama segue a un mozo oficial da TSA que é chantaxeado para permitir que un axente nervioso suba a bordo dun voo durante a Noiteboa.

*Carry-On* estreouse en Netflix o 13 de decembro de 2024, e recibiu valoracións positivas por parte da crítica, que eloxiou as interpretacións de Egerton e Bateman e as secuencias de acción, aínda que criticou o guión e as inexactitudes da TSAs. Obtivo máis visualizacións durante a súa semana de estrea que calquera outro filme estreado en Netflix en 2024.

## Personaxes 
* Taron Egerton como Ethan Kopek
* Jason Bateman como pasaxeiro
* Sofia Carson como Nora Parisi
* Danielle Deadwyler como Elena Cole
* Theo Rossi como Watcher
* Logan Marshall-Green como Axente Alcott
* Dean Norris como Phil Sarkowski
* Sinqua Walls como Jason Noble
* Curtiss Cook como Lionel Williams
* Josh Brener como Herschel
* Tonatiuh Elizarraraz como Mateo Flores

## Estrea 
*Carry-On* foi producido por DreamWorks Pictures, mais foi distribuído baixo o selo de Amblin Entertainment. *Carry-On* estreouse en Netflix o 13 de decembro de 2024.

Dez días despois da súa estrea, o filme tivo 97 millóns de visualizacións e converteuse nun dos dez filmes máis vistos en Netflix.

## Notas
Coutada Nova, Lavadores, Vigo

**Coutada Nova** é un lugar da parroquia de Lavadores, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lavadores 
### Parroquias de Vigo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vigo
A Taberna Nova

O topónimo **A Taberna Nova** pode referirse a:

;En Galiza
***A Taberna Nova**, lugar da parroquia de Montouto, no concello de Abegondo;
***A Taberna Nova**, lugar da parroquia de Coiro, no concello da Laracha.

## Véxase tamén
### Outros artigos
As Tabernas

O topónimo **As Tabernas** pode referirse a:

;En Galiza
***As Tabernas** lugar da parroquia de San Vitoiro da Mezquita, no concello de Allariz;
***As Tabernas** lugar da parroquia de Filgueira, no concello de Crecente;
***As Tabernas** lugar da parroquia de Palmou, no concello de Lalín.
***As Tabernas** lugar da parroquia de Piúgos, no concello de Lugo;
***As Tabernas** lugar da parroquia de Cerdeda, no concello de Taboada.

## Véxase tamén
### Outros artigos