Pobo ainu

Os , tamén chamados **aynu**, **aino** (アイノ), e nos textos históricos xaponeses **ezo/emishi/ebisu** (蝦夷), son unha etnia indíxena que vive no Xapón e Rusia. Historicamente falan a lingua ainu e variedades relacionadas e viven en Hokkaido, as Illas Kuriles, e en Sakhalin. A maioría dos que se identifican como ainu aínda viven na mesma rexión, aínda que o número exacto de individuos é descoñecida. Isto é debido á confusión sobre as herdanzas mixtas e pola cuestión étnica no Xapón, polo que persoas con orixe prefiren agochar as súas identidades. No Xapón, por mor dos matrimonios cos xaponeses durante moitos anos, o concepto dun grupo étnico ainu non é factible. As estimacións oficiais roldan arredor dunha poboación de 25.000, mestres que as cifras non oficiais falan de 200.000 individuos. e investigacións recentes suxiren que se orixinou nunha fusión da Okhotsk e da Satsumon. En 1264, o pobo nivkh relatou á Dinastía Yuan do Imperio Mongol que os ainus invadiron a terra dos nivkh, resultado de batallas entre ainus e a Dinastía Yuan. Os contactos activos entre os Wajin (o grupo étnico xaponés) e os ainus de Ezochi (coñecido hoxe como Hokkaido) comezaron no século XIII. Os ainus foron unha sociedade de cazadores-recoletores, que vivían principalmente da caza e da pesca, e seguían unha relixión baseada nos fenómenos da natureza.

miniatura|250px|esquerda|Un grupo de xente ainu (entre 1863 e comezos dos 1870s)
Durante o período Tokugawa (1600–1868) os ainus implicáronse cada vez máis no comercio cos xaponeses, que controlaban a parte sur da illa de Hokkaido. O goberno Bakufu concedeu ó clan Matsumae dereitos exclusivos de comercio cos ainus na parte norte da illa. Máis tarde, o clan Matsumae comezou a alugar os dereitos de negociación ós comerciantes xaponeses, e o contacto entre xaponeses e ainus fíxose máis intenso. Durante todo este período os ainus tornáronse cada vez máis dependentes dos bens importados dos xaponeses, e sufrían de doenzas epidémicas como a varíola. Aínda que o comercio contribuíu a mellorar o entendemento entre os xaponeses e os ainus, ás veces, tamén levou a conflitos, e algúns deles convertéronse en violentas revoltas, a máis importante das cales foi a Revolta de Shakushain (1669-1672).

O xiro radical para a cultura ainu foi o inicio da Restauración Meiji en 1868. Unha variedade de reformas sociais, políticas e económicas foron introducidas polo goberno xaponés, na esperanza de modernización do país no estilo occidental, e contou coa anexión de Hokkaido. Sjöberg cita o relato de Baba (1980) sobre o razoamento do goberno xaponés:

En 1899, o goberno xaponés aprobou unha lei de etiquetaxe dos ainus como aborixes, coa idea de que serían asimilados, e resultou que a terra do pobo ainu pasou a formar parte do goberno xaponés. Tamén nesa época, concedéronlles a cidadanía xaponesa, negándolles deste xeito o rango de grupo indíxena.

miniatura|250px|Sacrificio ainu dun oso. Pintura xaponesa, arredor de 1870.
Os ainus foron cada vez máis marxinados na súa propia terra - nun período de só 36 anos, os ainus deixaron de ser un grupo relativamente illado de persoas, a ter as súas terras, lingua, relixión e costumes asimilados ás dos xaponeses. Ademais, as súas terras do foron distribuídas entre os Wajin que decidiran establecerse en Hokkaido. Isto foi incentivado polo goberno xaponés da era Meiji para sacar proveito da abundancia dos recursos naturais da illa, e para crear e manter facendas no modelo de agricultura industrial occidental. Este desenvolvemento foi denominado *Kaitakushi*. Deste xeito xurdiron fábricas, muíños de fariña e cervexa, e infraestrutura como estradas e liñas ferroviarias durante un período de desenvolvemento que durou ata 1904. Durante este tempo os ainus foron forzados a aprender xaponés, obrigados a adoptar nomes xaponeses e condenados a cesar as prácticas relixiosas, como o sacrificio de animais e o costume de tatuarse.

O acto 1899 mencionado arriba foi substituído en 1997-ata entón o goberno afirmara que non había grupos étnicos minoritarios. Hai moitos pequenas cidades do sueste ou da rexión de Hidaka onde aínda se poden ver ainus puros, como en Nibutani (ainu :*Niputay*).

O seu etónimo máis coñecido deriva da palabra *ainu*, que significa "humano" (en oposición a *kamui*, seres divinos), e non de etnia, nin o nome dunha raza, nos dialectos de Hokkaido da lingua ainu; Emishi (Ebisu) e Ezo  (Yezo) son termos xaponeses, que se pensa que derivan doutra palabra para "humanos", que doutra forma sobreviviu no ainu de Sakhalin en *enciw* ou *enju*. Hoxe en día, moitos ainus rexeitan o termo *ainu* porque fora usado con sentido pexorativo, e prefiren chamarse a si mesmos *Utari* (*camarada* ou *compañeiro* na lingua ainu). Os documentos oficiais empregan ambas formas.

### Recoñecemento oficial 
miniatura|Ainu en Hokkaido (1999)
O 6 de xuño de 2008, unha resolución bi-partidista non vinculante foi aprobada polo Kokkai, invitando ó goberno a recoñecer ó pobo ainu como un pobo indíxena do Xapón e pedir a fin da discriminación contra eles. A resolución recoñeceu ó pobo ainu como "un pobo indíxena cunha lingua, relixión e cultura distintas" e rescinde a lei aprobada en 1899.

Aínda que a resolución é historicamente significativa, Hideaki Uemura, profesor da Universidade de Keisen en Toquio, e especialista en dereitos dos pobos indíxenas, comentou que o movemento é "feble no senso de recoñecer os feitos históricos" como que os ainus foron "forzados" a converterse en xaponeses. "Os ainus viviron neste lugar cen mil anos antes de que viñeran os Fillos do Sol" é unha das súas Yukar Upopo (lendas ainus).

A súa cultura, como é coñecida hoxe, data aproximadamente do ano 1200 A súa economía estaba baseada na agricultura, así como a caza, a pesca e a recolección.

miniatura|Home ainu, arredor do 1880.
Os ainus mestizos son máis lixeiros de pel que os seus veciños xaponeses e teñen máis pelos no corpo. Moitos investigadores propuxeron unha ascendencia caucásica, malia que estudos recentes de ADN non atoparon similitudes xenéticas nos modernos europeos caucásicos. Moitos ainus teñen o cabelo ondulado, pero algúns téñeno liso e negro. Moi poucos deles teñen cabelos castaños ondulados. A súa pel adoita ser máis morena pero isto é debido ó feito de que traballan sobre todo no mar e con ventos salgados durante todo o día. Tamén se caracterizan por ter barbas moi longas.

Probas xenéticas amosan que pertencen principalmente ó Y-haplogroup D2. Y-DNA haplogroup D2 atópase no Arquipélago xaponés incluíndo Okinawa. Os únicos lugares fóra do Xapón onde é común o Y-haplogroupo D é o Tíbet e as illas Andaman no océano Índico.

[esquerda|miniatura|170px|Ilustración de 1862 dos ainus (esquerda) e os [pobo nivkh|nivkhs.]]

Unha recente avaliación dos trazos craniais suxire que os ainus semellan máis Okhotsk que Jōmon. Isto concorda coa referencia á cultura ainu, sendo unha fusión da cultura Okhotsk e a cultura Satsumon referenciado enriba.

Tras unha nova onda de inmigración, probabelmente a partir da Península de Corea hai 2.300 anos, os yayoi empurraron ós jōmon cara ó norte do Xapón. Os datos xenéticos indican que os xaponeses modernos son descendentes de ambos, dos yayoi e dos jōmon.

## Xeografía 
250px|miniatura|dereita|Extensión histórica dos ainus.
Os ainus estaban distribuídos nas illas do norte e centrais do Xapón, a illa Sakhalin no norte, as Illas Kuriles, a illa de Hokkaido e o norte de Honshu, a pesar de que algúns investigadores poñen o seu territorio en toda a illa de Honshu e tan ao norte como o extremo sur da península de Kamchatka no que é hoxe o Cabo Lopatka. A illa de Hokkaido era coñecido polos ainus como Ainu Mosher, e foi formalmente anexionada polos xaponeses a finais de 1868, en parte como un medio de previr a intrusión dos rusos, e en parte por razóns imperialistas.

[miniatura|esquerda|Un grupo de ainus de [Sakhalin en 1903]]
De acordo co censo do Imperio Ruso de 1897, 1446 persoas no Imperio reportaron a lingua ainu como a súa lingua materna, 1434 delas na illa de Sakhalin.

A metade sur de Sakhalin foi conseguida polo Xapón como resultado da Guerra ruso-xaponesa de 1904–05, pero ó cabo da segunda guerra mundial en 1945, os soviéticos declararon a guerra ao Xapón e tomaron posesión das Illas Kuriles e do sur de Sakhalin. A poboación ainu, como individuos xaponeses, foron "repatriados" ao Xapón.

Os derradeiros falantes ainus que quedan (ademais de quizais algúns falantes parciais) viven soamente no Xapón. Alí, están principalmente concentrados na costa sur e leste da illa de Hokkaidō.

Debido ó matrimonio entre ainus e xaponeses e a absorción da cultura dominante xaponesa, hoxe non existen verdadeiros asentamentos no Xapón. O pobo de Nibutani (ainu: *Niputay*) na rexión de Hidaka (prefectura de Hokkaido) ten certo número de fogares ainus e tendas de artesanía preto do Museo Ainu (Existen dous en Nibutani). Moitas das "auténticas vilas ainus" anunciadas en Hokkaido como a de Akan e Shiraoi son atraccións turísticas e proporcionan unha oportunidade de ver e coñecer ó pobo ainu.

## Lingua 
Calcúlase que quedan menos de 100 falantes da lingua ainu, mentres que outras investigacións sitúan o número en 15 persoas - a lingua está considerada como "en perigo". Como resultado disto, o estudo da lingua ainu é limitada e baséase principalmente na investigación histórica.

A lingua ainu é significativamente diferente á lingua xaponesa na sintaxe, fonoloxía, morfoloxía e vocabulario. Aínda que houbo intentos para demostrar que están relacionados, os expertos modernos rexeitan que a relación vaia máis aló do contacto, tales como o préstamo mutuo de verbas entre os xaponeses e os ainus. De feito, ningún intento por mostrar unha relación da lingua ainu con calquera outro idioma é aceptado actualmente, e é considerada como unha lingua illada.

As palabras empregadas como preposicións no galego (por exemplo, cara, dende, por, en, a...) son posposicionais no ainu, xa que se colocan despois da palabra á que modifican. Unha soa frase en ainu pódese facer coa adhesión de moitos sons e morfemas que representan nomes ou ideas.

A lingua ainu non tivo nunca un sistema de escritura de seu, e historicamente foi transcrito polos xaponeses kana ou o cirílico ruso. Hoxe en día, é polo xeral escrito en katakana ou no alfabeto latino. A rixidez do kana xaponés, pola súa incapacidade para representar con precisión as consoantes terminais, contribuíu á degradación do ainu orixinal. Por exemplo, unha palabra como *Kor* (que significa "celebrar"), agora pronúnciase cun son da vocal terminal, *Koro*.

Moitos dos dialectos do ainu, non eran mutuamente intelixibles; porén, a clásica lingua ainu dos Yukar, que é o ainu das historias épicas, é entendido por todos. Sen un sistema de escritura, os ainus eran mestres da narración, e a súa cultura e tradicións eran transmitidas a través da memoria e das reunións (de moitas horas de duración, ou mesmo días).

## Na cultura popular 
* No filme *Mononoke Hime* do director xaponés Hayao Miyazaki, o protagonista, Ashitaka, é un príncipe ainu que contrae unha maldición logo de que a súa aldea fora atacada por un Tatarigami, un demonio xurdido da ira do deus xabarín chamado Nago. Nas primeiras secuencias deste filme pódese apreciar parte da cultura ainu (vestimenta e arquitectura principalmente).
* No videoxogo "Samurai Showdown" aparecen varios personaxes que pertencen a tribo ainu, como Rimururu, Rera, e a máis coñecida representante desta etnia na saga : Nakoruru .
* No anime, Shaman King pódese ver a un dos protagonistas do anime coñecido como HoroHoro, que é un membro pertencente á etnia ainu de Hokkaido que desexa salvar ós Kropockul da extinción.
* No anime Saishuu Heiki Kanojo, máis coñecido como Saikano, o nome da protagonista é Chise, facendo referencia á verba ainu que significa fogar.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Woman playing traditional Ainu instrument.jpg|Muller tocando un instrumento tradicional
Ficheiro:Ainu ceremonial dress.jpg|Vestido tradicional. British Museum.
Ficheiro:PSM V33 D514 Ainu houses.jpg|Casas ainus (do *Popular Science Monthly Volume 33*, 1888)
Ficheiro:PSM V33 D517 Plan of an ainu house.jpg|Plano dunha casa tradicional
Ficheiro:Ainu traditional house”cise”3.jpg|A familia reuníase ao redor dunha lareira
Ficheiro:Ainu promotion center, Sapporo.JPG|Centro de promoción cultural e museo, en Sapporo (Sapporo Pirka Kotan)
Ficheiro:AinuSan.jpg|Xente cos traxes tradicionais en Hokkaido
Ficheiro:Sakhalin ainu men II.jpg|Home ainu de Sakhalin, fotografado por Bronisław Piłsudski.
Ficheiro:Kuril-Chishima Ainu House 1899 (No.1057).jpg|Xente ainu das Illas Kuriles diante da vivenda tradicional

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Hitchingham, Masako Yoshida (trans.),Act for the Promotion of Ainu Culture & Dissemination of Knowledge Regarding Ainu Traditions, Asian-Pacific Law & Policy Journal, vol. 1, no. 1 (2000).
* Kayano, Shigeru (1994). *Our Land Was A Forest: An Ainu Memoir*. Westview Press. ISBN 0-8133-1880-7. ISBN 978-0-8133-1880-6.
* 
* Levin, Mark, Essential Commodities and Racial Justice: Using Constitutional Protection of Japan’s Indigenous Ainu People to Inform Understandings of the United States and Japan (2001). New York University of International Law and Politics, Vol. 33, p, 419, 2001 . Available at SSRN: http://ssrn.com/abstract=1635451
* Levin, Mark (trans.), Kayano et al. v. Hokkaido Expropriation Committee: ‘The Nibutani Dam Decision’ (1999). International Legal Materials, Vol. 38, p.&nbsp;394, 1999. Available at SSRN: http://ssrn.com/abstract=1635447
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Matagi
* Nibutani Dam
* Pobo nivkh
* Independentismo ryukyu
* Pobo ryukyu
* Kayano Shigeru
* Shogun
* Pobo yamato
* Yukar
#### Cultura ainu 
* Lingua ainu
* Bandeira dos ainus

### Ligazóns externas 
* Rare Japanese Video Featuring Ainu 
* Smithsonian Institution 
* Hokkaido Utari Kyokai
* Sapporo Pirka Kotan Ainu Cultural Center
* Institute for the Study of Languages and Cultures of Ainu in Samani, Hokkaido
* Nibutani Ainu Cultural Museum (en Xapponés)
* Ainu Komonjo (18th & 19th century records) – Ohnuki Collection
* Article in *The Christian Science Monitor*, 9 de xuño de 2008