Declive cognitivo subxectivo

O **Declive Cognitivo Subxectivo** (DCS) considérase como unha nova categoría dentro do continuo tradicional de deterioración cognitiva (envellecemento normotípico – Deterioración cognitiva leve - Demencia),   no que as persoas presentan Queixas Cognitivas Subxectivas (QCS) en ausencia de deterioración obxectiva na cognición e na funcionalidade.  As Queixas Cognitivas Subxectivas (QCS),  poden definirse como preocupacións sobre o empeoramento ou mal funcionamento dalgún aspecto da cognición independentemente de que poida ser verificado obxectivamente a través de instrumentos estandarizados  e son moi frecuentes nos adultos maiores: entre un 50 e un 80% das persoas de 75 anos presentan QCS

## Criterios de inclusión e exclusión 
No ano 2012 formouse un grupo de traballo, o grupo *Subjective Cognitive Decline – Iniciative*  (SCD-I), con investigadores que viñan de realizar estudos sobre o DCS e posteriormente este grupo estableceu dous criterios de inclusión, ambos de obrigado cumprimento, e un criterio básico de exclusión para o DCS. 

O primeiro criterio de inclusión establece a autopercepción persistente de deterioración na capacidade cognitiva en comparación co estado previo, e non relacionada cun evento agudo, é dicir a persoa debe percibir unha diminución do seu rendemento cognitivo na vida diaria en comparación cun estadio previo de cognición subxectivamente non deteriorada. O relevante é a perspectiva da persoa sobre o seu propio estado cognitivo. Esta diminución non está relacionado cun evento agudo e persiste no tempo, polo que as queixas deben estar presentes nos últimos 6 meses.

O segundo criterio establece que o rendemento nas probas cognitivas estandarizas utilizadas para clasificar a Deterioración Cognitiva Leve (DCL) debe estar dentro do normal para a idade e grupo educativo, e as Actividades Instrumentais da Vida Diaria (AIVD) deben permanecer intactas, malia que a persoa pode percibir unha diminución na facilidade e eficiencia para realizar tarefas específicas.

O criterio básico de exclusión establece que as alteracións non poden explicarse por unha enfermidade psiquiátrica ou neurolóxica (agás Alzhéimer (EA)), un trastorno médico, consumo de fármacos ou abuso de substancias.  

## DCS e DCS Plus 
De xeito similar á creación de diferentes subtipos de DCL, o grupo SCD-I estableceu unha clasificación dentro da propia categoría de DCS: o DCS que define o declive cognitivo xeral dentro do continuo de envellecemento cognitivo, e o DCS Plus, que define o declive cognitivo como un estado preclínico da EA. O primeiro está caracterizado polos criterios básicos xa expostos, mentres que as características do CDS Plus son: a) sensación subxectiva de empeoramento da memoria máis que doutros dominios cognitivos; b) inicio do DCS nos últimos 5 anos; c) idade de inicio superior aos 60 anos; d) preocupacións específicas relacionadas co DCS; e) sensación de peor rendemento que as persoas do mesmo grupo de idade; f) confirmación da percepción de deterioración cognitiva por un informante; g) presenza de xenotipo APOE ε4 e biomarcadores indicativos de EA; h) consistencia do DCS ao longo do tempo; i) busca de axuda médica por esta causa. 

Polo tanto, a diferenza entre o DCS e o DCS Plus radica nunhas condicións máis específicas deste último que fan pensar nunha evolución na deterioración máis probable, incrementando o risco de que o DCS progrese a DCL ou a demencia. 

## Prevalencia e progresión do Declive Cognitivo Subxectivo 
Os datos indican unha prevalencia do DCS de entre o 23.8 e o 25.6%  e malia que só unha parte deses casos reflicten cambios patolóxicos debidos á EA ou outro tipo de enfermidades neurodexenerativas, o DCS por si mesmo ten un impacto negativo no suxeito e na sociedade (preocupacións, diminución da calidade de vida, incremento das consultas médicas e da utilización dos servizos de saúde cos conseguintes custos adicionais) e é algo que está a experimentar en torno a unha cuarta parte da poboación maior. 

Hai evidencia epidemiolóxica de que o DCS incrementa o risco de progresión a DCL e demencia, pero non todas as QCS teñen a mesma relevancia clínica, sendo as queixas específicas en memoria cotiá, linguaxe, área visoespacial e función executiva as que amosan maior asociación con progresión a DCL ou demencia. Moitas das persoas que presentan DCS non progresan a unha deterioración cognitiva obxectiva e non está claro qué factores moderan a progresión entre as queixas e a demencia, Malia todo, o predictor máis sólido de progresión é a positividade de biomarcadores de EA. 

O DCS representa unha fase de risco ideal para a intervención temperá,

## Notas