open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pobo arromanés

Os **arromaneses** (en ) son un grupo étnico orixinario do sur dos Balcáns que fala unha lingua romance oriental, a lingua arromanesa. Tradicionalmente viven no centro e sur de Albania, suroeste de Bulgaria, norte e centro de Grecia e Macedonia do Norte. Tamén existe unha diáspora arromanesa que vive fóra destes lugares. Os arromaneses tamén son coñecidos por outros nomes, como "valacos" ou "macedorromaneses" (tamén empregado ás veces para referirse aos meglenorromaneses).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grupos étnicos de Europa
### Bibliografía 
* 
* Cozaru, G. C., A. C. Papari e M. L. Sandu. "Considerations Regarding the Ethno-Cultural Identity of the Aromanians in Dobrogea". *Tradition and Reform Social Reconstruction of Europe* (2013): 121.
* 
* 
* 
* 
* Kocój E., Heritage without Heirs? Tangible and religious cultural heritage of the Vlachs minority in Europe in the context of interdisciplinary research project  (contribution to the subject), Balcanica Posnaniensia", Poznań 2015, s. 137–147.
* Kocój E., The Story of an Invisible City. The Cultural Heritage of Moscopole in Albania. Urban Regeneration, Cultural Memory and Space Management [in:] Intangible heritage of the city. Musealisation, preservation, education, ed. By M. Kwiecińska, Kraków 2016, s. 267–280.
* Kocój E., Artifacts of the past as traces of memory.  The Aromanian cultural heritage in the Balkans, Res Historica, 2016, p.&nbsp;175–195. 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
* 
*
Edmund C. Moy

**Edmund C. Moy**, nado en Detroit, Míchigan, o 12 de setembro de 1957, é un empresario e ex alto funcionario estadounidense, que ocupou o cargo de director da Casa da Moeda dos Estados Unidos (*US Mint*) entre 2006 e 2011. 

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Edmund C. Moy naceu en Detroit, Míchigan, o 12 de setembro de 1957, nunha familia de orixe chinesa-estadounidense, e criuose na localidade de Waukesha, Wisconsin. Tom e Rosa Moy, procedentes da provincia chinesa de Guangdong. logo de abandonar a carreira de Medicina, na que inicilmente se matriculara. Nese período desempeñou diversos postos en empresas do sector privado. Seguidamente foi nomeado director da oficina de Atención Sanitaria dentro da Administración de George H. W. Bush (1989-1993), Edmund C. Moy encargouse de supervisar os candidatos para os nomeamentos presidenciais nas áreas xerais de recursos humanos, naturais e culturais. 

En 2003 formou parte do equipo de transición do Departamento de Seguridade Nacional, que se acababa de crear.

Foi galardoado coa medalla Alexander Hamilton ao servizo público, outorgada polo secretario do Tesouro, Henry M. Paulson. Entre 2001 e 2006, Moy foi asistente especial do presidente na Casa Branca. A partir de 2014 é o xefe de estratexia de *Fortress Gold Group*. Así mesmo, asesora e participa no consello de administración de diversas corporacións en sectores como o mercado de metais preciosos, tecnoloxía *blockchain* ou servizos de saúde.

En 2021, Moy foi incluído na lista de persoas máis influentes do mundo no ámbito da numismática no período 1960-2020 pola revista do sector *Coin World*.

## Vida persoal 
Moy é un participante moi activo en organizacións que reptresentan a comunidade asiático-americana e é membro do consello de administración da revista evanxélica *Christianity Today International*. 

En 1997, Moy sufriu unha doenza nerviosa debilitante durante dous anos e medio, que conseguiu curar logo dunha cirurxía cerebral.

Moy está casado desde 1982 con Karen Johnson Moy, e en 2006 adoptaron unha nena na China, chamada Nora Sue Moy e nada en 2005.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* US Congress (2007). *Nominations of Frederic S. Mishkin, Linda Mysliwy Conlin, J. Joseph Grandmaison, Edmund C. Moy, and Geoffrey S. Bacino*. U.S. Government Printing Office, Washington, 2007.

### Outros artigos 
* Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos
* Casa da Moeda dos Estados Unidos

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Edmund C. Moy
Bandeira dos arromaneses

A **bandeira dos arromaneses** (en ) é unha bandeira étnica oficiosa empregada por algúns membros do pobo arromanés, un grupo étnico orixinario dos Balcáns que vive espallado por Albania, Bulgaria, Grecia, Macedonia do Norte, Romanía e Serbia. Non existe ningunha entidade oficial arromanesa en ningún deses países.

A bandeira é un campo branco cun contorno azul preto dos bordos. No centro, hai un círculo branco delineado en azul e atravesado por bandas azuis horizontais e diagonais.[2] Os arromaneses doutros países tamén teñen as súas propias versións desta bandeira. Ademais, durante a Conferencia de Paz de París (1919), os arromaneses utilizaron unha bandeira horizontal composta por cinco franxas: vermella, amarela, azul pálida, amarela e negra.

Nalgúns casos e entre algúns colectivos, a bandeira considérase "santa" e existen regras estritas sobre o seu uso nas vodas.

## Variacións 
As seguintes son algunhas bandeiras históricas ou tradicionais usadas polos arromaneses:

Ficheiro:Flag of Aromanians.svg|Bandeira tradicional dos arromaneses, modernizada.
Ficheiro:Flag of Aromanians in Paris Peace Conference.svg|Bandeira dos arromaneses durante a Conferencia de Paz de París (1919).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bandeira de Romanía
* Bandeira de Moldova
Rebeca Rods

**Rebeca Rods**, nada en Vigo, é unha cantante e compositora galega de Soul, Funk e sobre todo Gospel.

## Traxectoria 
Filla do tenor Manuel Sirera. Formouse no Conservatorio Superior de Música de Vigo. Con só un ano xa cantaba e aos oito empezou a súa carreira musical. En 2001 marchou estudar a Madrid facéndose Mestra de Música na Universidade Complutense. Continou a formación en canto coral e deu clases durante seis anos na Escuela Coral de Madrid. 
En 2009 creou o seu propio coro de  Gospel: *Black Light Gospel Choir*. En 2011 publicou o seu primeiro disco *Black Light Gospel Choir* que se converteu en coro oficial de programas como *Factor X*, *La Voz* e *La Voz Kids*. En 2012 publicou *Gospel Revolution*. En 2015 *Live at Joy* gravado en directo na sala JOY Eslava e mesturado en Los Ángeles. En 2021 saíu *Gospel Symphony* no que fusionao góspel, rock e temas propios coa música sinfónica.Conta con colaboracións como Bazil Meade, director do London Gospel Choir, Markanthony Henry, director de The New York City Gospel, e a do actor e cantante Gerónimo Rauch. Pecha o disco cun tema propio, *Ensíname*, a súa primeira gravación en galego.

Rebeca Rods ten colaborado con Alejandro Sanz, Raphael, Laura Pausini, Patti Austin, Pastora Soler, Pitingo, El Barrio, Edurne, Soraya, Paulina Rubio, Carlos Baute, Chenoa, Coti, Marta Sánchez, Malú, Rosa López … Traballou como vocal coach en GOT Talent España, fixo dobraxes en Walt Disney/Pixar e gravou spts publicitarios e cabeceiras de radio e tv. Creou un proxecto de escola *Rebeca Rods - Escuela Coral* para aprender canto coral.

Estivo tres veces en Eurovisión, con D´Nash no 2007 en Helsinqui, con Pastora Soler en Bakú no 2012 e con Barei en Estocolmo no 2016.

## Discografía 
* 2011: *Black Light Gospel Choir*
* 2012: *Gospel Revolution*
* 2015: *Live at Joy*
* 2021: *Gospel Symphony*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web de Rebeca Rods.
* Rebeca Rods en Facebook
* Rebeca Rods en Twitter
A Carretera, Santiso de Abres, Santiso de Abres

**A Carretera** é un lugar da parroquia de Santiso de Abres no concello de Santiso de Abres que se localiza no occidente de Asturias. 
Situado a 84 metros sobre o nivel do mar, o lugar localízase a 1,5 km da vila, e capital do concello, do Chao e en 2021 contaba con 29 habitantes. 
## Notas
To the Lake

***To The Lake*** (en ) é unha serie de televisión rusa de 2019. Estreouse orixinalmente na plataforma de streaming rusa Premier o 14 de novembro de 2019. Netflix adquiriu a serie e estreouna internacionalmente o 8 de outubro de 2020. Está baseada en *Vongozero* (2011), a novela do escritor ruso Yana Vagner.

## Sinopse 
Os residentes de Moscova están infectados cun virus mortal descoñecido, cuxos principais síntomas son a tose e a decoloración dos ollos, e despois de tres ou catro días prodúcese a morte. Ninguén sabe como resistir a infección. A capital do país está cuberta por unha epidemia, converténdoa aos poucos nunha cidade de mortos: non hai electricidade, o diñeiro perdeu o seu valor, o caos e a ilegalidade reinan por todas partes e as bandas de merodeadores reúnense, os medios entran en pánico e os que aínda non están infectados loitan desesperadamente por alimentos e combustible. A cidade está en corentena; todas as entradas a ela están pechadas.

## Personaxes 
* Kirill Käro como Sergey
* Viktoriya Isakova como Anna
* Aleksandr Robak como Lyonya
* Natalya Zemtsova como Marina
* Maryana Spivak como Irina
* Yuri Kuznetsov como Boris Mikhailovich
* Eldar Kalimulin como Misha
* Viktoriya Agalakova como Polina
* Saveliy Kudryashov como Anton
* Aleksandr Yatsenko como Pavel

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Making a Murderer

***Making a Murderer*** é unha serie documental estadounidense escrita e dirixida por Laura Ricciardi e Moira Demos. A serie conta a historia de Steven Avery, un home do condado de Manitowoc, en Wisconsin, quen pasou 18 anos en prisión (1985-2003) por unha condena equivocada de agresión sexual e intento de asasinato de Penique Beerntsen. Máis tarde foi acusado en 2005, e condenado en 2007, polo asasinato de Teresa Halbach. A historia relacionada é a de Brendan Dassey, acusado e condenado como cómplice do asasinato.

A primeira tempada estreouse en Netflix o 18 de decembro de 2015. Foi rodada durante o transcurso de 10 anos, cos cineastas movéndose de Nova York a Wisconsin durante a rodaxe. Para promover a serie, Netflix lanzou o primeiro episodio ao mesmo tempo en YouTube e en Netflix, cousa que non fixera para ningunha outra programación orixinal.

En xullo de 2016, Netflix anunciou a segunda tempada, para explorar as secuelas da condena de Dassey e as numerosas apelacións que tiveron lugar. Os dez episodios da segunda tempada estreáronse o 19 de outubro de 2018.

## Sinopse 
A primeira tempada narra principalmente o período entre 1985 e 2007, retratando a detención e condena de Avery en 1985, a súa exoneración e liberación posteriores en 2003, a demanda civil que Avery presentou contra o condado de Manitowoc, a súa detención en 2005 e o seu xuízo e condena en 2007. Tamén presenta a detención, procesamento e condena do sobriño de Avery, Brendan Dassey, centrándose nas acusacións de coacción e ineptitude do avogado.

A segunda tempada explora as consecuencias das condenas tanto de Avery como de Dassey, centrándose nas familias de Avery e Dassey, a investigación e os descubrimentos da nova avogada de Avery, Kathleen Zellner, que apoiaron a tese da inocencia de Avery e de ser incriminado polo asasinato de Halbach, e os esforzos do equipo xurídico de Dassey para argumentar no xulgado que a súa confesión foi coaccionada polos fiscais e que se vulneraron os seus dereitos constitucionais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Manuel Nóvoa Barreiros

**Manuel Nóvoa Barreiros**, nado en Ourense cara a 1930 e finado na mesma cidade o 18 de marzo de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Veciño de Ourense, membro das Juventudes Socialistas Unificadas e do comité provincial do Partido Comunista de España. Nos anos corenta uniuse á II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, que tiña a súa base na Edreira. O grupo voante a mando de Juan Sorga e integrado por Manuel Rodríguez González, Camilo de Dios Fernández, Antonio Pérez Barreiros, José María Saavedra Díaz e o propio Manuel Nóvoa, marchou a Ourense o 8 de marzo de 1949. O 18 de marzo o grupo foi localizado pola garda civil nunha casa que utilizaban como refuxio preto de Ourense. Nun primeiro asalto os guerrilleiros lograron repeler o ataque e mataron o capitán Francisco Piñel Estévez e ao garda José Rouco Vila, o guerrilleiro Antón López tamén resultou morto. A situación fíxose insostible e Antonio Pérez, José María Saavedra e outro guerrilleiro intentaron romper o cerco. Antonio Pérez e José María Saavedra resultaron gravemente feridos e foron capturados. Na casa permaneceron dous guerrilleiros que continuaron resistindo e a garda civil decidiu poñerlle lume á casa. No edificio en chamas, Manuel Nóvoa suicidouse mentres o seu compañeiro Camilo de Dios foi ferido e capturado. Manuel Rodríguez e Juan Sorga lograron fuxir.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*

### Ligazóns externas 
* «La memoria histórica siempre es necesaria, pero ahora más que nunca»
* Accións na Limia do Exército Guerrilleiro de Galicia. II Agrupación
Gumersindo Fernández Incógnito

**Gumersindo Fernández Incógnito** foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Foi lugartenente de Albino Gómez Rodríguez que comandaba un grupo formado por labregos de Muíños e Lobios na zona occidental de Ourense. Dende 1946 o grupo integrouse da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia logo da reorganización de Samuel Mayo Méndez, e Gumersindo foi designado con Máximo Nóvoa Barreiros ao mando dun destacamento que operaba ao nordeste de Ourense. Estaban en contacto con Raúl Castro Cao que estaba organizando centros guerrilleiros na zona.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Máximo Nóvoa Barreiros

**Máximo Nóvoa Barreiros**, nado en Ourense e finado en Coles o 25 de novembro de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Juan Nóvoa. Despois da reorganización da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia feita por Samuel Mayo Méndez cara a 1946, Máximo foi designado con Gumersindo Fernández Incógnito ao mando dun destacamento que operaba ao nordeste de Ourense. Estaban en contacto con Raúl Castro Cao que estaba organizando centros guerrilleiros na zona. Foi asasinado o 25 de novembro de 1948 nunha cova preto de Coles xunto con José Pallares Taboada.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Albino Gómez Rodríguez

**Albino Gómez Rodríguez**, coñecido como **Albino** e **Moreiras**, nado en Mugueimes (Muíños) cara a 1916, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Foi detido en setembro de 1934 co seu irmán Ramón e Francisco López acusados de roubo. Volveu ser detido en decembro de 1935 acusado de rapto. Foi detido novamente en marzo de 1936 con Juan Rodríguez González e Gumersindo Rodríguez, acusados de roubo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 comandou un grupo formado por labregos de Muíños e Lobios e represaliados portugueses na zona occidental de Ourense que tiña como lugartenente a Gumersindo Fernández Incógnito. Dende 1946 o grupo integrouse da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia logo da reorganización de Samuel Mayo Méndez. A súa compañeira Paquita Carballo tamén o acompañou na guerrilla. O grupo realizou ataques en Regada, Vila e Gustomeao (Lobios) e refuxiábase moitas veces en Portugal. Foi detido en Portugal a mediados de 1947 e os membros do seu grupo foron capturados ao mesmo tempo pola Garda Civil de Ourense.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Norman Thagard

**Norman Earl Thagard**, nado en Marianna (Florida) o 3 de xullo de 1943, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-7, STS-51-B, STS-30, STS-42, STS-71 e Soiuz TM-21.

## Traxectoria
Thagard graduouse e é máster en enxeñaría pola Universidade do Estado de Florida en 1965 e 1966 respectivamente. Ten un doutoramento en medicina pola Escola Médica Universitaria do Suroeste de Texas en 1977. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1978, participando nas misións STS-7, STS-51-B, STS-30, STS-42, STS-71 e Soiuz TM-21. Pasou un total de 140,56 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* STS-7
* STS-51-B
* STS-30
* STS-42
* STS-71
* Soiuz TM-21
Gasoduto Trans-Mediterráneo

O **Gasoduto Transmediterráneo** *(TransMed***;** tamén *Gasoduto Enrico Mattei*) é un gasoduto de gas natural que vai desde Alxeria a través de Tunisia até Sicilia e desde alí á Italia continental. Unha extensión do gasoduto TransMed leva gas alxerino a Eslovenia.

## Historia 
O gasoduto de Alxeria a Italia foi proposto na década de 1960. En 1969 realizouse un estudo preliminar de viabilidade e o primeiro levantamento de rutas en 1970. En 1974–75 realizáronse probas técnicas de colocación de tubaxes no mar Mediterráneo. En 1977 asináronse acordos de subministración e tránsito.

O 28 de febreiro de 2010, un novo tramo de 549km completouse en Bir El Ater, provincia de Tebessa, o que se esperaba que aumentase a capacidade de transporte en 7000 millóns de metros cúbicos anuais.

## Ruta 
O gasoduto comeza desde o campo de Hassi R'mel en Alxeria e percorre 550km até a fronteira tunisiana. En Tunisia, o gasoduto ten 370km até El Haouaria, na rexión de Cabo Bon, tras o cal cruza os 155km da Canle de Sicilia. Toca terra en Mazara del Vallo, en Sicilia. A partir de aí, o gasoduto continúa 340km en Sicilia, 15km atravesando o estreito de Messina e 1055km pola Península Itálica até Eslovenia.

## Descrición técnica 
O tramo alxerino consta dunha estación de compresión e dúas liñas de  1'22m de diámetro. O tramo tunisiano consta de tres estacións de compresión e dúas liñas de 1'22m de diámetro. En 2007, SCOGAT (*Société pour la Construction du Gazoduc Transtunisien*) adxudicou ao contratista italiano Saipem un contrato para dúas novas estacións de compresión de gas e a mellora das estacións de compresión existentes, permitindo aumentar a capacidade do tramo tunisiano en 6,5 bcm. As regalías polo transporte de gas que recibe Tunisia son 5,25 — 6,75 do valor porcentual do gas transportado. A sección *offshore* a través da Canle de Sicilia consta de tres liñas cun diámetro de  e dúas liñas cun diámetro de . En Italia, o diámetro de dúas liñas varía entre 1'07m e 1'22m. 

A capacidade actual do gasoduto é de 30,2 millóns de metros cúbicos (bcm) de gas natural ao ano. Hai plans para ampliar a capacidade ata 33,5 bcm para 2012. 

## Operadores 
A sección alxerina é operada pola empresa estatal alxerina Sonatrach. A sección tunisiana é propiedade de Sotugat (*Société Tunisienne du Gazoduc Trans-tunisien*) e operada por TTPC (grupo Eni, 100%). A sección a través da Canle de Sicilia está operada por TMPC, unha empresa conxunta de Eni e Sonatrach. A sección italiana está operada por Snam Rete Gas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Petróleo
* Carbón
* Gas natural
* Combustible fósil
Astrid Båhl

**Astrid Båhl**, nada como **Astrid Margarete Bål** o 6 de xuño de 1959, é unha artista saami  de Noruega. Alén da súa obra como artista, tamén deseñou a bandeira oficial dos saamis.

## Traxectoria 
[miniatura|250px|[Bandeira dos saamis.]]
Astrid Båhl naceu en 1959 en Karesuando, no condado de Norrbotten, Suecia, e sendo nena trasladouse a Skibotn, Storfjord, no condado de Troms, en Noruega. Estudou educación artística no ensino secundario en Narvik, e continuou a súa formación na Academia Nacional Norueguesa de Artesanía e Industria da Arte en Oslo, onde estudou impresión téxtil, deseño gráfico e debuxo a man alzada. Båhl expuxo o seu traballo en varias exposicións, incluíndo "Mijjen luunie – Kums oss", unha exposición móbil saami do sur en 1994, e "ČSV- å visualisere Sápmi" en Jeløya en 2006.

En 1986, gañou un concurso patrocinado polo xornal *Sámi Áigi* para deseñar unha bandeira para o pobo saami, superando máis de 70 entradas. A bandeira foi adoptada e izada oficialmente por primeira vez na XIII Conferencia Saami en Åre, Suecia, o 15 de agosto de 1986. Segundo Båhl, o deseño da bandeira inspirouse no poema en lingua saami do sur "Päiven Pārne'" (Fillos dos Sol) de Anders Fjellner e simboliza que o sol dá vida á terra. No seu deseño, Båhl tamén se inspirou en vellos escritos e libros sobre linguas saamis, mitoloxía e simbolismo.

Båhl tamén deseñou os selos postais noruegueses para Tråante 2017, un festival que conmemorou o 100 aniversario da Asemblea Saami de 1917 en Trondheim.

## Notas
A Cova, San Martín del Valledor, Allande

**A Cova**  é un lugar da parroquia de San Martín del Valledor no concello de Allande que se localiza no occidente de Asturias. 
Situado a 400 metros sobre o nivel do mar, o lugar localízase a 34 km da vila, e capital do concello, de La Puela e tivo poboación permanente ata as primeiras décadas do século XXI pero 2021 estaba deshabitada. 
## Notas
A Cova, Trabada, Grandas de Salime

**A Cova** é un lugar da parroquia de Trabada no concello de Grandas de Salime que se localiza no occidente de Asturias. 
Situado a 456 metros sobre o nivel do mar, o lugar localízase a 18,5 km da vila, e capital do concello, de Grandas que en 2021 contaba con 8 habitantes.

## Notas
Cova, Llebredo, Boal

**Cova** é un lugar da parroquia de Llebredo no concello de Boal que se localiza no occidente de Asturias. 
Situado a 514 metros sobre o nivel do mar, o lugar localízase a 6 km da vila, e capital do concello, de Boal e en 2021 contaba cunha poboación de 9 habitantes. 
## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Llebredo 
### Parroquias de Boal
Munich – The Edge of War

***Munich – The Edge of War*** é un filme británico-alemán de 2021 dirixido por Christian Schwochow a partir dun guión de Ben Power. Baséase na novela de 2017 *Munich*, escrita por Robert Harris. Está protagonizado por Jeremy Irons, George MacKay e Jannis Niewöhner. 

## Personaxes 
* Jeremy Irons como Neville Chamberlain
* Alex Jennings como Horace Wilson
* George MacKay como Hugh Legat
* Jannis Niewöhner como Paul von Hartmann
* Sandra Hüller como Helen Winter
* Liv Lisa Fries como Lena
* August Diehl como Franz Sauer
* Jessica Brown Findlay como Pamela Legat
* Anjli Mohindra como Joan
* Ulrich Matthes como Adolf Hitler
* Mark Lewis Jones como Osmund Cleverly
* Abigail Cruttenden como Anne Chamberlain
* Nicholas Farrell como Alexander Cadogan

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira dos arameos

A **bandeira dos arameos** ou **bandeira siríaco-aramea** (en ; *ʾOtho Suryayto*) é a bandeira étnica do pobo arameo, creada para representar a súa nación e patria, así como á diáspora aramea. Unha primeira versión, semellante á actual, foi desenvolvida en 1980 por *Bahro Suryoyo* ("luz siríaca"), un xornal siríaco-arameo que forma parte da federación siríaca de Suecia (). A versión actual foi desenvolvida a principios de 1982. 

O Consello Mundial de Arameos, unha organización internacional non gobernamental recoñecida polas Nacións Unidas, elixiu oficialmente a bandeira para representar a nación siríaco-aramea en todo o mundo o 16 de xullo de 1983 en Nova Jersey. O deseño baseouse no símbolo do Sol alado, substituíndo o sol por un facho que simboliza o Espírito Santo no cristianismo.

## Simbolismo 
O deseño baséase especificamente nun relevo que representa a Gilgamesh entre dous touros apoiando un disco solar alado, o cal foi escavado en 1927 polo arqueólogo alemán Max von Oppenheim (1860-1946) e o semitólogo francés André Dupont-Sommer (1900-1983) en Tell Halaf, a antiga cidade-estado aramea de Bit Bahiani, que está situada na fronteira da rexión de Tur Abdin, hoxe situada na gobernación de Al Hasakah, no nordeste de Siria. O relevo formaba parte da entrada do palacio do rei arameo Kapara.

A principal característica da bandeira é a aguia, que representa a forza e o poder. O disco solar é substituído por unha chama para simbolizar o Espírito Santo e a herdanza cristiá dos arameos. As catro estrelas representan os ríos da patria aramea: Tigris, Éufrates, Gihon e Pishon. O fondo vermello da bandeira foi elixido para representar o sangue que se derramou durante o xenocidio arameo. A cor amarela representa a esperanza dun estado arameo independente. Pretende representar "a nación aramea (siríaca) na patria aramea e na diáspora aramea".

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Flag of the Syriac-Aramaic People.svg|Bandeira aramea, adoptada en 1980.
Ficheiro:Arameiska Flaggan.jpg|Bandeira empregada pola Organización Democrática Aramea.
Ficheiro:AleppoNMTellHalafGilg14Jh.jpg|Relevo arameo atopado en Tell Halaf.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arameos
### Ligazóns externas 
*
Jesús Dubra Rama

**Jesús Dubra Rama**, nado en Trazo en 1941 e finado o 12 de xaneiro de 2002, foi un político galego.

## Traxectoria
Foi cabeza de lista do PSdeG-PSOE en Trazo nas eleccións municipais de 1983, logrando tan só un concelleiro, pero elixido alcalde co apoio dos grupos da dereita, fronte ao alcalde independente progresista Raúl Ríos Álvarez. Porén, unha sentenza da Audiencia Territorial modificou os resultados electorais outorgándolle a maioría absoluta aos independentes con 7 concelleiros. Pola súa parte, o PSdeG deixouno de recoñecer como socialista polo seu pacto coa dereita. A pesar de atrasar o máximo posible o novo pleno de investidura, este realizouse en marzo de 1984, recuperando Ríos a alcaldía.

Nas municipais de 1987 encabezou a candidatura do CDS, logrando un só concelleiro e apoiando a Raúl Ríos Álvarez, que nesa ocasión gañara de novo as eleccións á fronte do PSdeG-PSOE. No entanto, retiroulle o apoio na primavera de 1988, presentando unha moción de censura co apoio dos grupos da CPG e AP, co que foi elixido alcalde no mes de xullo.

Nas municipais de 1991 encabezou de novo a candidatura do CDS, gañando as eleccións con 5 concelleiros, fronte a 4 do PPdeG e a 2 do PSdeG-PSOE de Ríos Álvarez. Desta forma, conformouse un goberno de coalición con socialistas, o cal se mantivo ata 1994. En xaneiro de 1995, pasouse con gran parte do seu equipo ao PPdeG encabezando a súa candidatura nas municipais de maio dese mesmo ano e gañándoas con maioría absoluta. Nas municipais de 1999 encabezou de novo o PPdeG e foi reelixido alcalde con maioría absoluta. 

Finou o 12 de xaneiro de 2002, sendo substituído por José Dafonte Varela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Trazo
*Raúl Ríos Álvarez
Bandeira étnica

[miniatura|250px|[Bandeira dos aborixes australianos.]]
Unha **bandeira étnica** é unha bandeira que simboliza un certo grupo étnico. As bandeiras étnicas adoitan introducirse na comunidade étnica a través dos respectivos movementos étnicos culturais ou políticos. Son populares entre as diásporas, as minorías étnicas e algunhas maiorías étnicas, especialmente nos países multiétnicos.

## Historia 
[miniatura|[Bandeira dos xitanos.]]
Do mesmo xeito que o propio concepto da bandeira nacional dun estado, o de "bandeira étnica" é moderno, xurdindo por primeira vez a finais do século XIX; de feito, as bandeiras nacionais dos estados-nación son en si mesmas "bandeiras étnicas", e moitas veces son usadas polas minorías étnicas dos estados veciños, especialmente no contexto do irredentismo (por exemplo, a bandeira da República de Albania usada como "bandeira étnica albanesa" polos albaneses de Kosovo).

As bandeiras étnicas úsanse a miúdo no irredentismo, representando a "bandeira nacional" dun estado proposto ou non recoñecido. As primeiras bandeiras deste tipo foron deseñadas a finais do século XIX, como a bandeira vasca (1894) ou a "Bandeira de Sión" utilizada para simbolizar o sionismo a partir de 1898, que se converteu na bandeira nacional de Israel 50 anos despois.

A maioría das primeiras bandeiras étnicas implican unha conexión cun estado non recoñecido reivindicado polas respectivas etnias, como a bandeira do Kurdistán que se orixinou como bandeira da efémera República de Ararat (1927). Unha bandeira do pobo hispánico foi deseñada en 1932.

[250px|miniatura|dereita|[Tino rangatiratanga, bandeira étnica maorí.]]
Alternativamente, unha "bandeira étnica" pode representar un pannacionalismo, como a bandeira panárabe que se orixina como bandeira da revolta árabe durante a primeira guerra mundial, a bandeira proposta do paneslavismo (1848), paniranismo ou panturquismo.

O concepto de usar bandeiras étnicas para simbolizar grupos étnicos dentro dun estado multiétnico, non necesariamente relacionado co irredentismo, fíxose popular a finais do século XX, como a bandeira aborixe australiana (1971), a bandeira asiria (1971), a bandeira xitana (1971), a bandeira bérber (década de 1970), a bandeira saami (1986) ou a bandeira maorí (1990). O deseño de bandeiras étnicas ou tribais fíxose moi popular dende a década de 1990, especialmente para o seu uso en liña, e na súa maioría non teñen ningún tipo de status "oficial" e deben ser xulgados en función do seu uso de feito. A bandeira dun estado soberano adoita ser vista e utilizada como bandeira étnica de facto polo seu pobo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de bandeiras
### Bibliografía 
*
Martha's Vineyard

'''Martha's Vineyard'* é unha illa situada na costa sur de Cape Cod, ambas formando parte da rexión de Outer Lands.  

## Nome 
Bartholomew Gosnold nomeou así a illa (que xa tiña nome indíxena) pola súa filla Martha. A miúdo chámase só *"the Vineyard"'' (a viña). 

## Xeografía 
Cunha superficie terrestre de 231,75 km² (87,48 millas cadradas ), Martha's Vineyard é a 57ª illa máis grande dos Estados Unidos. Atópase no Estado estadounidense de Massachusetts, no condado de Dukes, que tamén inclúe Cuttyhunk e as outras illas Elizabeth, así como a illa de Nomans Land e de Chappaquiddick. 

### Coordenadas: 
41°24′N 70°37′W 

## Sociolingüística 
A adopción do concepto *comunidade de falantes* como foco de análise lingüística xurdiu na década de 1960, debido ao traballo pioneiro de William Labov, cuxos estudos sobre a variación lingüística na cidade de Nova York e a pequena vila de Martha's Vineyard sentaron as bases da sociolingüística como ciencia social. Os seus estudos demostraron que non só a clase e a profesión estaban claramente relacionadas coa variación lingüística dentro dunha comunidade de falantes (por exemplo, Martha's Vineyard), senón que as aspiracións socioeconómicas e a mobilidade tamén eran de grande importancia.

## Galería 

Ficheiro:Grange Hall, 2010, West Tisbury MA.jpg|Grange Hall West Tisbury
Ficheiro:Gay Head Light - USA MA.jpg|Faro de Aquinnah
Ficheiro:OnTimeFerry222001.jpg|Chappy Ferry Edgartown

## Notas 
## Véxase tamén
Illas Elizabeth

**Illas Elizabeth** (en ) é un arquipélago da costa sur de Cape Cod, no Estado de Massachusetts, nos Estados Unidos. Todas as illas son de propiedade privada e pertencen á familia Forbes, excepto Cuttyhunk e Penikese, que tamén son accesibles para os turistas. 

## Historia 
As illas foron descubertas para os europeos (ou para o chamado ás veces mundo occidental) por Bartholomew Gosnold en 1602. As illas levaban entón nomes dados polos indíxenas. En 1641, Inglaterra reclamou as illas, renomeándoas despois da súa antiga raíña Isabel. Hoxe, o arquipélago conforma a chamada vila de Gosnold. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Martha's Vineyard
* Boston
* Massachusetts
* Estados Unidos
* Bartholomew Gosnold
* Gosnold, Massachusetts
Gosnold, Massachusetts

**Gosnold** é unha vila do condado de Dukes no Estado estadounidense de Massachusetts. No Censo de 2010 tiña unha poboación de 75 habitantes cunha densidade de 0,21 persoas por km².

Atópase nas coordenadas ﻿41º26O. Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, ten unha superficie total de 363.04 km², da cal só 34.15 km² corresponden a terra firme (nas illas Elizabeth) e (90.59%) 328.89 km² é auga. 

Segundo o censo de 2010, había 75 persoas residindo en Gosnold. A densidade de poboación era de 0,21 hab./km². 

Foi fundada como municipio en 1864 e debe o seu nome ao descubridor para os europeos das Illas Elizabeth en 1602. que os indíxenas chamaban con outros nomes. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Boston
* Massachussets
* Estados Unidos
Bartholomew Gosnold

**Bartholomew Gosnold** (Grundisburgh, Suffolk, 1572 – Jamestown, 22 de agosto de 1607) foi un avogado, explorador e corsario inglés que fundamental na fundación da Virginia Company of London e de Jamestown na América colonial. A Preservation Virginia, unha asociación para a preservación de antigüidades de Virxinia, considérase «forza motriz da colonización de Virxinia». Gosnold liderou ademais a primeira expedición europea lembrada ao Cabo Cod. Descubriu para os ingleses as illas Elizabeth, que daquela recibían nomes indíxenas. En homenaxe a el nomearon a vila e municipio de Gosnold, nas Elizabeth.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* David A. Price, *Love and Hate in Jamestown* (Alfred A. Knopf, 2003: ISBN 0-375-41541-6)
* David R. Ransome, ‘Gosnold, Bartholomew (d. 1607)’, Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004
Cuttyhunk

A **illa Cuttyhunk** é unha illa dos Estados Unidos. Está situada no arquipélago das illas Elizabeth, no condado de Dukes, no Estado de Massachusetts, na parte leste do país, a 600 km ao nordeste da capital, Washington, DC. Abarca 2.0 quilómetros cadrados.

O punto máis alto da illa é 41 metros sobre o nivel do r. Mide e 1.7 km de norte a sur e 2.2 km de leste a oeste.

O clima é continental. A temperatura media é 10 °C. O mes máis caloroso é agosto, con 20&nbsp;°C de media, e febreiro o máis frío, con -4&nbsp;°C. A precipitación media é de 1,475 milímetros ao ano. O mes máis chuvioso é decembro, con 203 mm de chuvia, e o máis chuvioso setembro, con 74 milímetros. 

Foi descuberta para os ingleses por Bartholomew Gosnold; daquela Cuttyhunk e outras illas das Elizabeth e as Martha's Vineyard recibían nomes indíxenas . 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Martha's Vineyard
* Boston
* Massachussets
* Estados Unidos
* Bartholomew Gosnold
* Gosnold, Massachusetts
* Pobos indíxenas de América

### Ligazóns externas 
* Cuttyhunk Island, MA (páxina oficial)
Antonio Lage Seara

**Antonio Lage-Seara**, nado en Viveiro o 15 de xullo de 1987, é un comunicador, coleccionista e político galego.
## Traxectoria 
Activista cultural e social, estivo vencellado á política local dende novo. Foi concelleiro de Viveiro co PPdeG. Estudou na Universidade Europea de Madrid e Universidade Camilo José Cela. Foi bolseiro na Embaixada de España en Bulgaria.    

Organizador de exposicións e relatorios. Realizou traballos relativos á historia da Mariña de Lugo, divulgando figuras coma Manuel Bujados, Domingo Fontán, Enrique Cal Pardo, Ramón Díaz Freijo, Bartolomé Basanta, Gómez Pérez das Mariñas, Camelia Cociña, Manuela Barreiro, Maruxa Mallo, Xulia Minguillón, Carlos Oroza, Lino Novás Calvo.   

Tamén promoveu a Viveiro por varios países, ademais de rememorar os seus lazos diplomáticos.  

É colaborador en medios coma *La Vanguardia*, *La Voz de Galicia*, *COPE*, *El Progreso*, *Landro*, *Mundiario* ou *Crónica3* onde escribe artigos e reportaxes sobre opinión política, xeopolítica e historia.

Residente en Chicago, onde colabora na proxección da cultura e colectividade galega. 

No ámbito persoal é neto de Antonio Lage Méndez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía en Galegos.info
David Vázquez Vázquez

**David Vázquez Vázquez**, tamén coñecido como **Pinancho**, nado en Pesqueiras (Chantada) o 27 de abril de 1971, é un cámara, realizador e director galego.

## Traxectoria. 
Técnico de son polo CEV de Madrid e mestrado en Dirección e Realización de Cine Vídeo e Televisión en FUNIBER de Barcelona.

Traballou en CTV para a TVG e como Xefe Técnico en Televinte Chantada. Realizou vídeos para Balneario Mondariz, John Deere, Syngenta, Vía Romana, Centro de Lourizán, Consorcio de Turismo Ribeira Sacra, UUAA etc. Creou a empresa Pinancho Audiovisuais. É tamén adegueiro na Ribeira Sacra co viño Antonio do Nicho.

## Traballos 
* *Empantanados* (2006). Curtametraxe de ficción. Dirixida por Manel Vázquez e David Vázquez para Chantada Comunicación. Protagonizada por Miguel de Lira e Fernando Morán, xira arredor do asolagamento dos lugares próximosao ao encoro de Belesar.

* *As almas do Fental* (2009). Curtametraxe de ficción. Director. Un relato sobre o abandono do rural galego, interpretado por Fernando Morán. Premios:
** III Muestra de Cine Rural Dos Torres 2013 (Córdoba)
** Mellor actor Fernando Morán no Budafest 2016

* *Asolagados* (2013). Longametraxe documental. Director. Sobre as aldeas asolagadas polo encoro de Belesar. Premios:
** Premio Xornalístico Documental Moncho Do Pio 2014
** Rios - Festival Internacional de Cinema Documental e Transmedia  Vila Real (Portugal) 2015

* *Hoy como Ayer* (2015). Videoclip. Realizador.

* *O Moredo "A resistencia do Entroido Ribeirao"* (2016). Curtametraxe documental para Airoá Comunicación. Director e co-guionista con Lorena Gallardo. Premios:
** VIA XIV Festival Internacional Verín 2016
** “Ciudad del Este Independent Film Festival” Paraguai 2017
** Social/Family/Kids Film Festival L.A. (EEUU) 2018

* *Narote* (2019). Curtametraxe documental. Director e co-guionista con Lorena Gallardo. Sobre a vida de Antonio Nieves. Premios: 
** FENACI 2019 (Perú)
** Festival Internacional Santa Cruz 2020 (Arxentina)
** Festival do Imaxinario (Vilagarcía) 2020
** Mención especial XLI Semana de Cine de Lugo
** Mención especial My True Story Film Festival

* *A rosa incandescente* (2021), director. Curtametraxe sobre Rosalía de Castro, con guión de Anxos García Fonte. Premios:
** 1º Premio no Aracnea Film&Book Festival de La Castellaneta, na Puglia (Italia), na categoría de Curtametraxe Internacional, 2022.
* *El último de Arganeo* (2022). Curtametraxe documental. Conta a historia de Edilberto Rodríguez, leonés de 24 anos que o deixa todo para ser pastor na terra dos seus avós. Premios:
** Cencerro del Público Etnovideográfica 21/22 (Zamora)
** Mellor documental en Ruréfilos (Tardajos / Rabé de las Calzadas) en Burgos.
** 2022: Premio á mellor fotografía (David Vázquez e Humberto Novoa) no Navarra International Film Festival #NIFF na sección de Cambio Climático.
** 2022: Gañador do Premio Biosfera do Menorca Doc Fest.
**Galletas de Xián, un doce legado* (2026). Un proxecto para Sacrapastas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Twitter
* Perfil en Facebook
* Web de Pinancho
George E. Roberts

**George Evan Roberts**, nado en Colesburg (Iowa) o 19 de agosto de 1857 e finado en Larchmont (Nova York) o 6 de xuño de 1948, foi un xornalista, editor, político e banqueiro estadounidense, que exerceu o cargo de director da Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1898 e 1907, e novamente de 1910 a 1914.

## Traxectoria 
### Primieiros anos 
George E. Roberts naceu en Colesburg (Iowa) o 19 de agosto de 1857, fillo de Mary Harvey e de David Roberts, e pasou a súa infancia entre Dubuque, Manchester, e Fort Dodge, no mesmo Estado de Iowa.

### Xornalista e editor 
Comezou a súa actividade laboral na industria xornalística traballando como aprendiz do impresor do xornal *Times*, Fort Dodge, e posteriormente colaborou co *Messenger*, da mesma cidade. Durante pouco tempo, exerceu tamén como editor local do *Sioux City Journal*. En 1878 adquiriu o *Messenger* e converteuse no seu editor.

### Banqueiro 
[miniatura|**George E. Roberts** en [1913.]]Ao abandonar definitivamente o servizo na Administración en 1914, George E. Roberts retornou á banca, inicialmente como asistente do presidente do *National City Bank* en Nova York e a partir de 1919 como vicepresidente, condición que mantivo ata 1931, cando pasou a ser un dos asesores económicos da entidade, ata o seu falecemento en 1948. 

Roberts finou na súa casa de Larchmont, no Estado de Nova York, o 6 de xuño de 1948.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos
Número de Froude

Na mecánica de medios continuos, o **número de Froude** () é un número adimensional, usado na hidráulica de condución aberta que representa a relación entre a inercia do fluxo e o campo externo (este último en moitas aplicacións simplemente debido á gravidade). Nomeado despois de William Froude, baséase na relación velocidade/lonxitude, definida como:

: 
\mathrm{Fr} = \frac{u_0}{\sqrt{g_0 l_0}}

onde  é unha velocidade de fluxo característica,  é en xeral un campo externo característico e  é unha lonxitude característica. O número de Froude ten algunha analoxía co número de Mach. Na dinámica de fluídos teórica, o número de Froude adoita non ser considerado, xa que normalmente as ecuacións considéranse no límite alto de Froude do campo externo desprezable, o que leva a ecuacións homoxéneas que preservan os aspectos matemáticos. Por exemplo, as ecuacións de Euler homoxéneas son ecuacións de conservación.

É un concepto moi importante na determinación da velocidade dun buque para o cálculo da resistencia por formación de ondas, cun Fr (ou Fn) inferior a 0,1 baixo e un Fn superior a 0,3 considerado alto para os buques con casco de desprazamento.

## Orixes 
thumb|dereita|Os cascos de *cisne* (arriba) e *raven* (abaixo). Froude construíu unha secuencia de 3, 6 e 12 modelos a escala de pés (mostrados na imaxe) que utilizou en probas de remolque para establecer leis de resistencia e escala.En fluxos de canle aberto,  introduciu primeiro a relación entre a velocidade do fluxo e a raíz cadrada da aceleración da gravidade multiplicada pola profundidade do fluxo. Cando a relación era menor que a unidade, o fluxo comportábase como un movemento fluvial (é dicir, un fluxo subcrítico) e como un movemento de fluxo torrencial cando a relación era maior que a unidade.

, quen utilizou unha serie de modelos a escala para medir a resistencia que ofrecía cada modelo ao ser remolcado a unha velocidade determinada. O construtor naval Frederic Reech propuxera o concepto moito antes en 1852 para probar barcos e hélices, pero Froude descoñecía. A relación velocidade-eslora era orixinalmente definido por Froude na súa *Law of Comparison* ("Lei de comparación") en 1868 en termos dimensionais como:\text{relación velocidade-lonxitude} =\frac{u}{\sqrt {\text{LWL}} }onde:

* {**u**} = velocidade do fluxo
* {**LWL**} = lonxitude da liña de flotación

O termo converteuse en termos non dimensionais e recibiu o nome de Froude en recoñecemento ao traballo que fixo. En Francia, ás veces chámase **Número de Reech–Froude** por Frederic Reech.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Hidráulica
Compañía de los ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante

A **Compañía de los ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante** (**MZA**) foi unha empresa ferroviaria española constituída en 1856 e que se converteu nunha das grandes empresas do sector ferroviario xunto coa súa grande antagonista, a Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España. Este antagonismo viña das grandes familias financeiras que rivalizaban na época, a familia Rothschild por MZA e os irmáns Pereire pola do Norte. 

## Historia 
Fundada en 1856, a compañía, partindo das súas primeiras concesións ferroviarias, estendeuse rapidamente até facerse con algunhas das liñas principais de Extremadura, Castela a Nova, Andalucía e o Levante peninsular, controlando un importante mercado. 

A MZA foi tamén a que construíu as estacións de Atocha en Madrid, a de El Carmen en Murcia, a de Campo Sepulcro (posteriormente de Zaragoza–El Portillo) en Zaragoza e a da Plaza de Armas en Sevilla, tamén coñecida como estación de Córdoba, e actualmente reconvertida en centro comercial. 

Coa chegada do século XX, MZA encontrouse no momento de maior esplendor da súa historia operativa, aínda que non por moito tempo debido a unha crise da compañía. A guerra civil española supuxo o "canto do cisne" para a MZA, que quedaría condenada cando en 1941 a ditadura de Francisco Franco decretou a nacionalización de todos os ferrocarrís de vía ancha. Con iso MZA deixou de existir, integrándose na RENFE.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*Compañía del Ferrocarril de Madrid a Zaragoza y Alicante en *ferropedia.es*
Nikoloz Sherazadishvili

**Nikoloz Sherazadishvili**, nado en Tbilisi o 19 de febreiro de 1996, é un judoka español, de orixe xeorxiana. 

Compite na categoría de -100 kg e foi dúas veces campión do mundo, en 2018 e 2021. Gañou ademais a medalla de bronce nos Campionatos de Europa de Judo de 2018, e participou nos Xogos Olímpicos de 2020 e 2024.
## Traxectoria 
Naceu en Tbilisi (Xeorxia) en 1996. Cando tiña 14 anos toda a súa familia emigrou a Madrid. Ten a nacionalidade española desde 2014.

No seu país natal practicaba judo e wáter-polo, pero cando se mudou a Madrid centrouse exclusivamente na arte marcial a través da escola de Judo de Brunete, dirixida polo exjudoka olímpico Joaquín Ruiz Llorente. Os seus primeiros éxitos internacionais foron dúas medallas de prata no Campionato Mundial Júnior, en 2014 e 2015.

Máis tarde instalouse en Vigo, onde entrou a formar parte do club Famu. En 2018 obtivo a medalla de ouro no Campionato do Mundo, na categoría de –90 kg, superando na final ao cubano Iván Felipe Silva *,* cun *ippon* de *uchi mata* na prórroga, despois de rematar o período regulamentario cada un cun *wazari*. Deste xeito converteuse no primeiro español en obter o título mundial de judo masculino.

En París 2024 disputou os seus segundos Xogos, desta vez na categoría de 100 kg, obtendo semellante resultado. Eliminou ao húngaro Zsombor Vég antes de caer nos cuartos de final diante do suízo Daniel Eich. Accedeu así á repesca, onde derrotou primeiramente ao xaponés Aaron Wolf, pero acabou quedando de novo ás portas do bronce ao caer fronte ao uzbeco Muzaffarbek Turoboyev por ippon.

## Palmarés internacional 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do atleta no sitio web do COE .
A Cova, Piantón, A Veiga

**A Cova** é un lugar da parroquia de Piantón no concello da Veiga que se localiza no occidente de Asturias. 
Situado a 320 metros sobre o nivel do mar, o lugar localízase a 3,5 km da vila, e capital do concello, da Veiga e en 2021 contaba con 17 habitantes. 
## Notas
James Ross Snowden

**James Ross Snowden**, nado en Chester, Pensilvania, o 9 de decembro de 1809, e finado en Hulmeville, no mesmo Estado, o 21 de marzo de 1878, foi un xurista e político estadounidense que ocupou o cargo de director da Casa da Moeda dos Estados Unidos (*US Mint*), de 1853 a 1861.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
James Ross Snowden naceu en Chester, Pensilvania, o 9 de decembro de 1809, fillo de Sarah Gustine e do reverendo Nathaniel Randolph Snowden. A familia descendía de John Snowden, quen en 1678 abandonara Nottinghamshire, en Inglaterra, para se asentar no que posteriormente sería a cidade de Filadelfia.  

Formouse no *Dickinson College*, onde o seu pai traballaba como conservador, e posteriormente estudou tamén Dereito nun despacho de Carlisle. Habilitouse para o exercicio da avogacía aos 19 anos. 

Tamén acadou o posto de tesoureiro do Estado de Pensilvania entre 1845 e 1847.

## Publicacións 
James Ross Snowden contribuíu con artigos sobre a moeda dos Estados Unidos e sobre outros aspectos da numismática no ''Bouvier's Law Dictionary* e no *National Almanac'' de 1873.

### Monografías 
* (1839). '**. Harrisburg, Filadelfia.
* (1857). **'. Mifflin, Filadelfia.
* (1858). '**. Mifflin, Filadelfia.
* (1859). **'. Mifflin, Filadelfia.
* (1860). *.* Lippincott & Co., Filadelfia
* (1861). '**. Lippincott & Co., Filadelfia.
* (1864). **'. Presbyterian Publications, Filadelfia.
* (1867). '**. Harrisburg, Filadelfia.
* (1870). **'. Lippincott's Magazine, Filadelfia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Malone, D. (ed.) (1935). ''''. Vol. 17. Charles Scribner's Sons, Nova York.
* Wilson, J. G.; Fiske, J. (eds.) (1900). ''''. Appleton, Nova York.

### Outros artigos 
* Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos
Xogos Olímpicos de Inverno de 2022

Os **Xogos Olímpicos de Inverno de 2022** (en ; ''Èr Líng Èr'èr Nián Dōngjì Àolínpǐkè Yùndònghuì*) oficialmente coñecidos como **XXIV Xogos Olímpicos de Inverno** (en ;*Dì Èrshísì Jiè Dōngjì Àolínpǐkè Yùndònghuì*) ou simplemente como **Pequín 2022** (en ; *Běijīng Èr Líng Èr'èr'') é un evento multideportivo internacional que se levou a cabo na cidade de Pequín (República Popular da China) entre o 4 e o 20 de febreiro de 2022, con algúns eventos celebrados tamén en Yanqing e Chongli. Os eventos preliminares comezaron o 2 de febreiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Comité Organizador  
* Pequín 2022 na páxina do COI