Xugo

miniatura|300px|Detalle da unión do xugo e a cabezalla (vista posterior).
O **xugo** é un apeiro agrícola que permite xunguir un ou, normalmente, dous animais de tiro a un carro ou outro instrumento que deba ser movido, coma o arado. Tradicionalmente están feitos de madeira de carballo, cerdeira, freixo ou outras madeiras resistentes abondo.

En Galiza utilízase para xunguir bois ou vacas, animais utilizados para o traballo do campo ata a aparición do tractor ou do camión. Noutras zonas emprégase tamén para xunguir bestas. A parella xunguida denomínase *xunta* ou *xugada*.

## Orixe do nome 
O vocábulo galego **xugo** procede directamente do latín *iugum*, que á súa vez xorde da raíz indoeuropea *''yak'om*, de **yug-* ou **yeug-* , "unir". Os seus derivados atópanse en todas as linguas fillas, como no sánscrito *yugá*, grego *zygon*, antigo alto alemán *juch* e anglosaxón *geoc* (alemán actual *Joch*, inglés actual *yoke*), antigo eslavo eclesiástico *igo*, armenio *luc*, hitita *yugam*, galés *iau* etc., e por baixo cun rebaixe no que se adapta a cabezalla. Este estrobo pode estar feito de coiro ou dunha corre de carballo retorta. En calquera caso, para que non se deslice ó longo da cabezalla, inclúese na atadura a *chavella*, peza de madeira que atravesa verticalmente o extremo anterior da cabezalla .

É habitual que o xugo vaia decorado con tallas diversas ou figuras feitas con cravos, sobre todo na parte central e frontal. Esta decoración pode ser simplemente estética pero ás veces serve para identificar o propietario ou como signo protector contra o meigallo (mediante o tallado de cruces ou estrelas).

## Tipoloxía dos xugos en Galiza 
dereita|miniatura|Xugo en Lérez (Pontevedra) cos arbitrios de rodaxe do carro.

Segundo o seu emprego podemos falar de tres tipos de xugo:
* Xugo de sachar: máis longo có normal (ó redor de 1,5 m), para deixar entre os dous animais que puxan del un maior espazo e que non pisen o millo, as patacas etc.
* Xugo do carro: xugo de dimensións normais (ó redor de 1 m) que deixan un espazo menor xa que só precisan dar cabida á cabezalla.
* Xugo dunha soa vaca: para xunguir un único animal. É utilizado para traballos lixeiros.

Existen tamén outros tipos de xugo, moi pouco comúns, como o *xugo dobre* ó que se xonguen dous animais a un lado e un só ó outro; este xugo utilízase para domear un novo animal a ser xunguido, afacéndoo ó traballo ó colocalo entre dous animais xa acostumados. Outro tipo de xugo sería o *xugo mixto*, utilizado cando hai que xunguir nun mesmo tiro un bovino e unha besta.

Segundo a estrutura do xugo existen tres grandes tipos, denominados **xugo de canga**, **xugo de cancís** e **xugo de molida** . A descrición que segue corresponde ás formas típicas, pero poden atoparse numerosas variedades nos elementos que o conforman.

### Xugo de canga 
miniatura|dereita|225px|Xugo de canga, do Sobrarbe, Aragón, España
O xugo de canga denomínase así polas dúas varas laterais (*cangas* ou *cangallas* ) que atravesan o xugo e pasan a cada lado do pescozo do animal. O simple nome *canga* substitúe, nalgunhas comarcas, á palabra xugo. Neste tipo de xugo, como no seguinte, os animais fan tracción co pescozo e a cruz, de onde lle vén o nome de *xugo xugular*.

As cangas son, normalmente, rectas pero tamén hai modelos que as presentan lixeiramente curvadas para abrazar mellor o pescozo. O extremo inferior presenta unhas escotaduras, *apeaceiras*, nas que se ata unha correa de coiro ou corda coa que se pecha o espazo aberto (as *piogas* ou *apeares* . Habitualmente, os extremos superiores das cangallas interiores están unidos por unha cadea, arame ou corda, a *trenla*, *ladrizo* ou *piogón*, que axuda a manter vertical o aparello ó engancharse na *chavella*.

### Xugo de cancís 
Neste tipo, as cangallas son substituídas por cadanseu pau curvado en forma de U, extraíble, e no que se mete o pescozo do animal; hainos tamén de ferro. O *cancil* suxéitase ó xugo cunha caravilla por riba deste, a *espicha* ou *bío*. Como no tipo anterior, a tracción exércese co pescozo.

### Xugo de molida 
O xugo de molida está deseñado para que o animal efectúe a tracción coa testa ou fronte, para o cal posúe uns saíntes nos extremos que se atan ós cornos mediante unha corda ou correa, as *cornás* ou *corneiras*. De aí a designación alternativa de *xugo cornal*. Este xugo caracterízase por levar unha especie de almofada entre o xugo e a caluga do bovino, chamada *molida* ou *molido*, feita de pel e con la ou pelo no interior. A molida ten como función evitar o roce do xugo coa pel do animal.

Outras pezas accesorias deste tipo de xugo son as *cubertas* ou *cuberteiras*, feitas de pel e que cobren e protexen as corneiras do sol e da chuvia. Adoitan rematar nun flocos, *milfeiras*, que, ó se mover segundo camiña o animal, espantan as moscas.

Nalgunhas zonas, este tipo de xugo únese á cabezalla mediante un aro de madeira que pende do centro do xugo, polo que pasa a cabezalla. A este aro chámanlle *arcoxo*.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Xugo cangallas.jpg|Xugo de canga
Ficheiro:Xugo cancis ou xugo portugués.jpg|Xugo de cancís
Ficheiro:Xugo molida.jpg|Xugo de molida

## Distribución dos tipos de xugos en Galiza 
miniatura|300px|Distribución dos tipos de xugos en Galiza
Xaquín Lorenzo e, posteriormente, Manuel González estudaron a distribución dos diferentes tipos de xugo en Galiza. O *xugo de canga* ocupa boa parte da Galiza occidental: norte e occidente de Lugo, toda a provincia da Coruña e mais o norte da de Pontevedra. Xaquín Lorenzo considerou que este era un tipo de xugo endóxeno, polo que o denominou *xugo galego*.

O *xugo de cancís* ocupa un territorio menor que, en forma de cuña, esténdese desde a metade sur da provincia de Pontevedra e a zona noroccidental da de Ourense ata o norte da de Lugo, cubrindo a parte central desta. A área de distribución esténdese por Portugal, e Xaquín Lorenzo considerou que era orixinario deste país, dándolle o nome de *xugo portugués*.

O *xugo de molida* aparece a oriente dunha liña que desde o sur do concello de Ribadeo baixa verticalmente ata cerca da provincia de Ourense para abrirse seguindo, máis ou menos, o curso do Miño, quedando a maior parte de Ourense dentro da área de distribución. Esta continúase cara a Castela, polo que Xaquín Lorenzo lle deu o nome de *xugo castelán*.

Dun xeito xeral, pódese dicir que na Galiza máis montañosa predominaba o xugo de molida ou cornal, xa que os animais fan máis forza coa cabeza. Consecuentemente, nas zonas de confluencia onde se solapan estas tres áreas poden coexistir xugos de máis dun tipo.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Museo vino cambados 2.jpg|Xugo dunha soa vaca (Cambados)
Ficheiro:Xugo dobre soutelo 02.jpg|Xugo dunha soa vaca (Soutelo de Montes), cun vetillo (no centro, arriba), unha corre de carballo (centro á esquerda) e dous estrobos de coiro (centro á dereita e abaixo).
Ficheiro:Xugo dobre soutelo 01.jpg|Xugo dobre (Soutelo de Montes, Forcarei)
Ficheiro:Xugo dobre soutelo 03.jpg|Decoración dun xugo (Soutelo de Montes, Forcarei)

## Simboloxía do xugo 
A imaxe do xugo simboliza a unión das forzas nunha tarefa común. Así, en heráldica, o xugo foi o emblema de Fernando II de Aragón, presentado xunto coas setas que representaban á súa dona Isabel I de Castela. No século XX, o símbolo do xugo e as setas foi adoptado pola Falange Española. O escudo de España adoptado trala guerra civil, en vigor ata 1981, tamén incluía estes símbolos.

File:Escudo de Isabel y Fernando.jpg|Escudo dos Reis Católicos canda a conquista de Granada
Ficheiro:Bandera FE JONS.svg|Escudo da Falange
File:Escudo de España (1977-1981).svg|Escudo de España (1938-1981) 

O mesmo concepto de unión, de xunguir dúas entidades nunha soa, aparece tamén noutros contextos. Así, en diversas rexións, incluída Galicia, existiu o ritual matrimonial de unir á parella de noivos cun pano ou estola sobre os ombros. O mesmo acto do casar dúas persoas (e unirse dúas familias) denomínase tamén como *xunguir*.

Pero tamén simboliza a opresión, o sometemento da vontade dunha persoa ou dun pobo á vontade allea. Así, escribe Castelao:

## O xugo na cultura popular galega 
miniatura|250px|Detalle do xogo entre o pértego e o mango dun mallo
Ademais da pegada que deixou o xugo na literatura oral galega, que se recolle a continuación, cómpre recoller outros casos de transferencia semántica:
* xugo: paus cruzados no interior do trobo de cortizo, cuxa función é servir de soporte ás abellas para que constrúan os panais.
* xugo: madeiro da campá que serve para que esta xire.
* xugo: pequena peza de coiro no mallo que une as capelizas do pértego e do mango.
* xugo: nas paredes de pedra, a pedra que atravesa de lado a lado para afianza-la estrutura.
* xugo: pedra ou poste de cemento colocado sobre os esteos, para ata-los arames nos que se prenden as vides.

### Refraneiro 
* *Arrenego do sobeo no que non puxa o boi vello*. 
* *Boi vello faise ó meu subeu e ó teu*. 
* *Bois vellos con canga nova, embelga torta*. 
* *Bois vellos con xugo novo, rego torto*. 
* *Cando a canga espirra, o tempo revira*. 
* *Cando loras quebran bois descansan*. 
* *Cando o tempo anda á vira, os canciles espirran*. 
* *Cando o tempo revira, os bois nos canciles espirran*. 
* *De coiro alleo, boas piallas*. 
* *De coiro alleo, correas longas*. 
* *Do coiro alleo, boas piallas se fan*. 
* *Do coiro hanche de saír as correas*. 
* *En calzar abarcas e xoncer á molida pásase o día*.
* *¡Malia do sobeu no que non turra o boi vello!* 
* *Mentras ande na eira o xugo, que ande na casa o fuso*. 
* *Mentras ande na leira o xugo, que ande na casa o fuso*. 
* *Mentras corres creban, bois descansan*.
* *Mentras dobras creban, bois non aran*. 
* *Mentras loras quebran, bois descansan*. 
* *Mentras sogas quebran, bois folgan*. 
* *Namentras dobras quebran, bois non aran*. 
* *Ó boi vello, xugo novo*. 
* *O que á mulida xongue, alparagatas gasta e de mulleres fai caso, sempre andará descalzo*. 
* *Ó que pon seu xugo a concello uns lle dirán que é branco e outros lle dirán que é negro*. 
* *O xugo do carreteiro debe ser de salgueiro*. 
* *Parella vella con canga nova, embelga torta; e si nova a parella, nin torta nin dereita*. 
* *Un tira prá canga e outro prá mulida*.

### Cantigueiro 
:: *Eu fun á herba ó prado,*
:: *deixei o xugo na presa,*
:: *deixei a túa conversa,*
:: *deixeina e mais non me pesa.*

### Adiviñas 
:: No monte nace,
:: no monte se cría
:: e vai bailar
:: cos bois á corneiría.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GONZÁLEZ GONZÁLEZ, Manuel: "Os tipos de xugo e os seus nomes no territorio da fala galega", en *Boletín da Real Academia Galega* nº 365, 2004, 135-169.
* LORENZO FERNÁNDEZ, Xaquín: "Etnografía: cultura material" en *Historia de Galiza* II. Ed. Nós, Bos Aires 1962, 730-733.
* LORENZO FERNÁNDEZ, Xaquín: "Nomenclatura del carro gallego", en *Revista de Dialectología y Tradiciones Populares* XII, 1956, 54-113.
* OTERO CEBRAL, Xosé Luís: *O carro en Galicia''. Servizo de Publicacións da Deputación Provincial, Lugo 1994.

### Outros artigos 
*

### Ligazóns externas 
* Historia do xugo en Galicia (Xanelas)
* Animales sojuzgados. El yugo símbolo de dominio (Ministerio de Cultura)
* Xugo cornal de León