Octavio Augusto

***Gaius Iulius Caesar Octavianus Augustus***, chamado tamén **César Augusto** e **Octavio Augusto**, nado en Roma o 23 de setembro do 63 a. C. e finado en Nola o 19 de agosto do 14, tras un prolongado reinado de catro décadas. É coñecido por ser o fundador do Principado romano, que é a primeira fase do Imperio Romano, así mesmo é considerado un dos maiores líderes da historia da humanidade. 

Nado baixo o nome de **Caio Octavio** (Gaius Octavius), como un autócrata, facéndose co poder consular tras as mortes dos cónsules Aulo Hircio e Caio Vibio Pansa e facéndose reelixir a si mesmo todos os anos. Tempo despois, o triunvirato iríase rompendo ante as ambicións dos seus creadores: Lépido foi obrigado a exiliarse, mentres que Marco Antonio terminou suicidándose tras a súa derrota na batalla naval de Accio fronte á frota de Octavio, dirixida por Agripa no 31&nbsp;a.&nbsp;C.

Coa desaparición do Segundo Triunvirato, Octavio restaurou os principios da República, co que o poder gobernamental pasou a establecerse no Senado, aínda que na práctica el retería o seu poder autocrático. Pasaron varios anos para que se chegase a determinar a estrutura exacta pola cal unha entidade republicana podería ser dirixida por un único gobernante; o resultado pasou a coñecerse como o Principado. O título imperial nunca chegou a considerarse como un cargo similar ao que significara a ditadura romana da República, e que César e Sila ostentaran con anterioridade; Augusto rexeitou formalmente devandito cargo despois de que a sociedade romana «rogáselle que asumise a ditadura». Por lei, Augusto contaba con toda unha colección de poderes perpetuos conferidos polo Senado, incluíndo aqueles relativos ao tribuno da plebe e o censor. Ocupou o consulado ata o ano 23&nbsp;a.&nbsp;C. Doutra banda, o seu poder real foi crecendo grazas ao seu poder económico e aos recursos obtidos das súas conquistas, creando relacións de clientela ao longo do Imperio romano, e gañándose a lealdade de moitos soldados e veteranos militares, a autoridade implícita nas moitas honras e títulos que lle eran concedidos polo Senado, e o respecto da xente. O control de Augusto sobre a maioría das lexións de Roma existentes supuxo unha ameaza armada que podía ser usada contra o Senado, permitíndolle desta forma coaccionar as decisións do mesmo. Con este poder para eliminar a oposición senatorial mediante o uso de armas, o Senado pasou a adoptar un perfil dócil cara ao seu status soberano. O seu reinado por medio do clientelismo, o poder militar e a acumulación dos cargos propios da extinta República, converteuse no modelo para seguir para os posteriores gobernantes.

O mandato de Augusto iniciou unha era de paz relativa coñecida como a *Pax romana* ou *Pax Augusta* (na súa honra). Agás polas constantes guerras fronteirizas, e coa excepción dunha guerra civil de sucesión imperial que durou un ano, a sociedade do Mediterráneo gozou dun ambiente pacífico durante máis de dous séculos. De igual forma, Augusto expandiu o Imperio romano, asegurando no proceso as súas fronteiras mediante a subordinación a Roma das rexións circundantes. Ademais, celebrou un acordo de paz co Imperio parto —o máis poderoso dos seus veciños— pola vía diplomática, reformou o sistema tributario romano, desenvolveu redes de camiños que contaban cun sistema oficial de mensaxería, estableceu un exército permanente (así como un pequeno corpo de mariña), e creou a Garda Pretoriana xunto a forzas policiais de seguridade, tanto para manter a orde como para combater os incendios en Roma. Resulta destacable engadir que gran parte da cidade reconstruíuse baixo o seu reinado.

Tras a súa morte en 14&nbsp;d.&nbsp;C., o Senado o divinizouno, sendo posteriormente adorado polo pobo romano. A maneira de legado, os seus nomes «César» e «Augusto» serían adoptados por todos os emperadores posteriores, e o mes de Sextilis sería renomeado «Agosto» na súa honra. Así mesmo, os seus logros son relatados nun documento coñecido como *Res Gestae Divi Augusti* que, a pedimento do propio Augusto, foi gravado nun par de piares de bronce e colocado enfronte do seu mausoleo, chegando tempo despois a tallarse en gran cantidade de edificacións, moitas das cales sobreviviron. Con todo, este material é considerado pouco obxectivo historicamente, e máis ben é tratado como un escrito publicitario cuxo obxectivo é ofrecer unha visión idílica do principado exercido por Augusto. Tras un longo proceso para liquidar os problemas ao redor do seu herdeiro, César Augusto foi sucedido polo seu fillastro Tiberio. Houbo rumores, non confirmados, de que morreu envelenado pola súa esposa Livia.

## Nomes 
Ao longo da súa vida, Augusto foi coñecido por moitos nomes:
* Ao nacer, foi chamado Caio Octavio (*Gaius Octavius*) en homenaxe ao seu pai biolóxico. Os historiadores adoitan referirse a el simplemente como Octavio entre o seu nacemento no 63 a.C. e a súa adopción por Xulio César en 44 a.C. (despois da morte de Xulio César); 
* Na súa adopción por César, tomou o nome do seu pai adoptivo e converteuse en Caio Xulio César Octaviano (*Caius Julius Caesar Octavianus*), segundo o estándar romano de nomeamento por adopción. Deixou "Octaviano" rapidamente e os seus contemporáneos referíronse a el como "César" durante o período, pero os historiadores seguen a chamarlle Octavio entre  e ; 
* No , Octavio iniciou o templo do Divino Xulio, ou templo do Cometa Estelar, e engadiu "Fillo do Divino" (*Divi Filius*) ao seu nome, co obxectivo de fortalecer os seus lazos políticos cos antigos soldados do César, despois da súa deificación, converténdose en Caio Xulio César, Fillo do Divino (*Gaius Julius Caesar Divi Filius*);
* No , Octavio substituíu o seu nome "Caius" e o seu nome "Xulius" por "Emperador" (*Imperator*), o título co que as tropas saudaban ao seu líder tras un éxito militar, converténdose oficialmente en "Emperador César, Fillo do Divino" (*Imperator Caesar Divi Filius*).
* No , tras a derrota de Marco Antonio e Cleopatra, o senado romano votou novos títulos para el, quen se converteu oficialmente en "Emperador César, Fillo do Divino, Augusto" (*Imperator Caesar Divi Filius Augustus*). Foi nos acontecementos de  cando obtivo o seu nome tradicional de Augusto, que os historiadores empregan para referirse a el desde este momento ata a súa morte en.

## Traxectoria 
### Antecedentes familiares 
Era fillo de Caio Octavio, un negociante pertencente ao *Ordo Equestris*, que pertencía á *gens* Octavia, unha rica familia de Velitrae, actual Velletri, que estaba situada a preto de 40 quilómetros de Roma. Caio foi o primeiro da *gens* en obter cargos públicos e un lugar no Senado (polo tanto, era un *homo novus*). Con todo, a nai, Acia a Maior, procedía dunha familia de rango senatorial e de nacemento ilustre durante varias xeracións. De feito, estaba emparentada tanto con Xulio César como con Cneo Pompeio, o Grande; máis concretamente, era filla da irmá de César, Xulia a Menor, e de Marco Acio Balbo; polo que Octavio, era bisneto de César.

### Primeiros anos 
[miniatura|upright|[Acia segundo o *Promptuarii Iconum Insigniorum*]]
Augusto xa naceu na *urbs* o 23 de setembro do 63 a.C., máis concretamente na zona chamada *Curis Veteribus* (en galego*, Curias Vellas*), nunha mansión situada no outeiro Palatino, moi preto do Foro Romano e do Arco de Tito (nunhas escavacións de 2011, atopouse a que se cría que podería ser a súa casa natal).

Cando naceu, foi chamado *Gaius Octauius.* Segundo Suetonio, posteriormente se lle engadiu o *cognomen* *Thurinus* (Caio Octavio Turino) sendo a denominación "Turino" unha probable referencia á vitoria do seu pai en Turios sobre unha rebelión de escravos no 60 a. C. Debido á superpoboación de Roma naquel momento, Octavio foi levado á cidade natal do seu pai, Velitrae, para ser criado alí. Nas súas *Memorias*, o futuro emperador só fai unha breve referencia á súa familia natural da orde ecuestre: o seu bisavó paterno servira como tribuno militar en Sicilia, baixo o mando de Lucio Emilio Papo, durante a Segunda guerra púnica, mentres que o seu o avó exerceu en varios cargos políticos rexionais. O seu pai, tamén chamado Caio Octavio, foi pretor e gobernador de Macedonia, e a súa nai, Acia, era sobriña de Xulio César, quen o adoptou no 45 a. C. e designouno herdeiro seu. 

Quedou orfo de pai no ano 59&nbsp;a.&nbsp;C., cando tiña catro anos de idade. A súa nai contraeu novas nupcias cun exgobernador de Siria, Lucio Marcio Filipo, quen afirmaba ser descendente de Alexandre o Grande e que foi elixido cónsul no 56&nbsp;a.&nbsp;C. Hai opinións contrarias respecto á súa educación. Hai quen afirma que o novo matrimonio se ocupou da súa educación e que contrataran como preceptor a un escravo da zona oriental de fala grega que lle aprendeu a ler, escribir, as contas e tamén a lingua grega. Mais hai outros autores que afirman que, contrariamente ao que se puidese pensar, Filipo nunca mostrou moito interese no mozo Octavio e, iso explica que, fose criado pola súa avoa materna Xulia a Menor.

No 52 e 51 a. C., Xulia a Menor faleceu e Octavio foi o encargado de pronunciar o discurso fúnebre da súa avoa, o que pode indicar que estaban moi unidos e que se trataba dun mozo xa con capacidade. A partir dese momento a súa nai e o seu padrasto asumiron un rol máis activo na súa educación. Sábese que Filipo educouno cunha disciplina férrea nos vindeiros anos. Catro anos despois, o mozo foi investido coa toga viril, un ano antes que a idade establecida para os demais mozos romanos, aspecto que demostra a súa madurez prematura. Así mesmo, un par de feitos evidenciaron a súa dispoñibilidade para asumir cargos e obrigacións a temperá idade: no 47&nbsp;a.&nbsp;C., resultou elixido membro do Colexio de pontífices No 46&nbsp;a.&nbsp;C., cando Acia deulle o desexado permiso para unirse a César en Hispania, Octavio caeu enfermo e non puido viaxar.

Unha vez recuperado, navegou cara á fronte pero naufragou; tras chegar á costa con algúns dos seus compañeiros, cruzou territorio hostil antes de chegar ao campamento de César, algo que impresionou de maneira considerable ao seu tío avó. De volta en Roma, César depositou discretamente un novo testamento ante as sacerdotisas Vestales, nomeando a Octavio como principal beneficiario.

### Ascenso o poder
#### O testamento de César 
[miniatura|upright|Xulio César foi asasinado no [-44|44&nbsp;a.&nbsp;C. durante os idos de marzo. *Morte di Giulio Cesare* (1798), pintura de Vincenzo Camuccini.]]
Para cando Xulio César foi asasinado nos idos de marzo (o 15 de marzo) de 44&nbsp;a.&nbsp;C., Octavio achábase estudando e formando parte dun adestramento militar en Apolonia de Iliria, (na localización da cidade moderna de Pojan). Tras rexeitar o consello dalgúns oficiais do exército de que tomase refuxio coas tropas en Macedonia, o mozo navegou a Italia para pescudar se tiña algunhas potenciais fortunas políticas ou, sequera, posibilidades de afianzar a súa seguridade. Ao chegar a Lupiae, preto de Bríndisi, decatouse do contido do testamento de César, e só entón decidiu loitar por converterse no herdeiro político do seu tío avó, así como beneficiario das dúas terceiras partes do seu patrimonio. Doutra banda, ao non ter ningún fillo lexítimo, César adoptou a Octavio como o seu fillo e principal herdeiro. Tras a adopción, Octavio asumiu o nome do seu tío avó, Caio Xulio César. Aínda que os romanos que eran adoptados nunha nova familia usualmente retiñan os seus nomes orixinais (por exemplo, «Octaviano» para todo aquel que fora un «Octavio», «Emiliano» para un «Emilio», etc.), non hai proba algunha de que el usase nalgún momento o nome Octaviano, o cal puido volver moi lóxico o dato das súas orixes modestas.

Debido ao seu propósito de realizar unha entrada exitosa nos banzos da xerarquía política romana, Octavio non podía confiar nos seus fondos monetarios que eran limitados. Foi despois dunha cálida acollida por parte dos soldados do César en Brindisi Unha posterior investigación senatorial ao redor da desaparición dos fondos públicos rexeitou tomar accións legais contra Octavio, debido a que el usara, de forma subsecuente, todo aquel diñeiro acumulado para aumentar as súas tropas contra o gran inimigo do senado, Marco Antonio. Octavio levou a cabo outra acción audaz no 44&nbsp;a.&nbsp;C. cando, sen posuír permiso oficial, apropiouse do tributo anual que fora enviado da provincia do Oriente Próximo de Roma a Italia. 

Co paso do tempo, Octavio empezou a reforzar as súas tropas cos lexionarios veteranos de César e os corpos militares deseñados para a guerra contra os partos, obtendo un maior apoio ao salientar o seu status como herdeiro de César. Na súa marcha a Roma a través de Italia, a presenza de Octavio e os seus novos fondos adquiridos atraeron a moitos exveteranos de César en Campania.

Ao chegar a Roma, o 6 de maio do 44&nbsp;a.&nbsp;C., Octavio non tivo éxito ao tentar persuadir a Antonio de que renunciase ao diñeiro de César para que llo entregase a el; con todo obtivo, durante o verán, o apoio dos simpatizantes de César, quen vía ao novo herdeiro como o mal menor e esperaban que fose manipulalo, ou servirse del nos seus esforzos para desfacerse de Antonio. En setembro, o orador *optimate* Marco Tulio Cicerón comezou a atacar a Antonio nunha serie de discursos nos que denunciaba que representaba a maior ameaza para a orde do Senado. Coa opinión dos romanos cada vez máis na súa contra e sabendo que o seu ano de poder consular chegaba pronto ao seu fin, Antonio tentou aprobar unha serie de leis que lle outorgarían finalmente o control sobre Gallia Cisalpina, territorio de Décimo Xunio Bruto Albino, un dos asasinos de César. Mentres tanto, Octavio recrutou un exército privado en Italia ao enrolar aos veteranos de César, e o 28 de novembro obtivo a lealdade de dúas das lexións de Antonio grazas á súa oferta de recompensas de carácter económico. Á vista da forza militar de Octavio, Antonio percibiu o perigo que supoñía para el permanecer en Roma e, para o alivio do Senado, partiu cara á Galia Cisalpina, que lle debía ser entregada para o seu goberno a partir do 1 de xaneiro. As resolucións ditadas polo Senado para deter a violencia foron ignoradas por Antonio, a propósito de que o Senado carecía dun exército propio co cal desafialo. O anterior, deulle unha oportunidade a Octavio, quen se sabía que posuía forzas armadas. Isto foi, en parte, unha refutación á acusación dirixida por Antonio a Octavio, pois Cicerón citou a Antonio cando lle dixo a aquel: «Ti, raparigo, débeslle todo o teu nome». Con base nesta difícil alianza orquestrada polo senador anticesariano Cicerón, o Senado nomeou a Octavio senador o 1 de xaneiro do 43&nbsp;a.&nbsp;C., e así mesmo outorgoulle o poder de votar xunto cos cónsules.

O Senado, despois de entregar un maior número de condecoracións a Décimo Bruto que a Octavio por derrotar a Antonio, tentou darlle o dominio das lexións consulares a Décimo Bruto, pero Octavio decidiu non cooperar. Pola contra, Octavio permaneceu na chaira padana e rexeitou axudar nas futuras ofensivas en contra de Antonio. En xullo, unha embaixada de centurións enviada por Octavio chegou a Roma para esixir que se entregase a Octavio o consulado que quedara vacante tras as mortes de Hircio e de Pansa. Así mesmo, esixiu que, por unha banda, o decreto que declaraba a Antonio como inimigo público fose anulado e o 19 de agosto do 43&nbsp;a.&nbsp;C. foi elixido cónsul xunto co seu familiar Quinto Pedio. Mentres tanto, Antonio formaba unha alianza con Lépido, outro líder cesariano.

### Segundo triunvirato 
#### Proscricións 
[miniatura|[Áureos mostrando os retratos de Marco Antonio (esquerda) e Octaviano (dereita), emitidos en 41&nbsp;a.&nbsp;C. para celebrar a institución do Segundo Triunvirato por Octaviano, Antonio e Lépido en 43&nbsp;a.&nbsp;C. Ambos os lados posúen a inscrición «III VIR R P C», que significa «Tres homes con autoridade consular na organización do Estado».]]
A pesar da súa derrota en Módena, Antonio aínda contaba cun considerable apoio entre as tropas romanas, chegando a reagrupar as súas forzas na Galia, onde chegou a reunir ata 17 lexións. Con todo, tanto Lépido como Octaviano sabían que, de seguir enfrontándose entre eles, os partidarios cesarianos reduciríanse de maneira significativa, o cal daría vantaxe aos asasinos de César xa que non se verían na necesidade de usar as súas forzas. Por iso, Lépido expuxo a necesidade dunha alianza entre eles; 

A continuación, os triunviros puxeron en marcha unha serie de proscricións nas que supostamente se puxo fóra da lei a trescentos senadores e dous mil équites, sendo privados das súas propiedades e inclusive, para aqueles que non lograsen escapar, das súas vidas. Ofrecéronse recompensas a cambio da detención dos proscritos —vinte e cinco mil dracmas aos soldados que matasen a un proscrito e levasen a súa cabeza a Roma, e a manumisión aos escravos que asasinasen os seus amos proscritos—

Os historiadores romanos contemporáneos contradinse entre eles en relación con cal dos triunviros foi máis responsable polas proscricións e os asasinatos. Con todo, as fontes coinciden no feito de que a promulgación das proscricións foi un acordo feito conxuntamente polas tres faccións co propósito de eliminar aos inimigos políticos. Veleyo Patérculo afirmou que Octaviano tratara de evitar as proscricións de cargos públicos, e acusa a Lépido e a Antonio de ser os culpables de poñelas en marcha. Suetonio, pola súa banda, relata os feitos dicindo que Octaviano, aínda que se mostrou ao principio remiso ás proscricións, finalmente perseguiu aos seus rivais con mesmo máis rigor que os outros dous triunviros. Plutarco describiu este acontecemento como desapiadado, cualificándoo como un intercambio encarnizado de amigos e familiares entre Antonio, Lépido e Octaviano. Por exemplo, Octaviano permitiu a proscrición do seu aliado Cicerón, mentres que Antonio admitiu a do seu tío materno Lucio Julio César e Lépido a do seu irmán Lucio Emilio Paulo. Algunhas fontes conciben que o feito de proscribir amigos e familiares era para apropiarse das súas propiedades e amasar unha fortuna maior co fin de asegurar a súa hexemonía en Roma. Tras dous enfrontamentos en Filipos, Macedonia, en outubro dese mesmo ano, o exército cesariano logrou a vitoria e tanto Bruto como Casio suicidáronse. De acordo a Suetonio, Octavio «non mostrou moderación na vitoria, enviando a Roma a cabeza de Bruto, para que a lanzasen aos pés da estatua de César, aumentando así con sanguentas ultraxes os castigos que impuxo aos prisioneiros máis ilustres». Por outra banda, Marco Antonio usaría logo os exemplos das devanditas batallas para menosprezar a Octavio, posto que as dúas contendas foran gañadas de forma decisiva co uso das tropas de Antonio. Ademais de esixir o recoñecemento polas vitorias, Antonio cualificou a Octavio como un covarde por entregarlle o control militar directo das súas lexións a Marco Vipsanio Agripa. Octaviano tivo que decidir en que lugares de Italia debería asentar ás decenas de miles de veteranos da campaña de Macedonia, algo que os triunviros comprometéronse a cumprir desde un inicio. Ademais, as decenas de miles que pelexaran ao lado republicano con Bruto e Casio, que facilmente poderían aliarse cun opoñente político de Octaviano no caso de que non se lles contentase, requirían igualmente un lugar para establecerse. En total, houbo até 18 cidades romanas afectadas polos novos asentamentos, inclusive poboacións enteiras que foron expulsadas ou, polo menos, desaloxadas parcialmente das súas terras.
#### Rebelión e alianzas matrimoniais 
A insatisfacción xeneralizada con Octavio polos asentamentos dos seus soldados incitou a moitos a que se concentrasen de lado de Lucio Antonio, irmán de Marco Antonio, que contaba co apoio dunha maioría considerable no Senado. Con todo, Octaviano mostrouse desapiadado cos aliados políticos de Lucio; o 15 de marzo, aniversario do asasinato de Xullo César, mandou executar a trescentos senadores romanos e équites acusados de aliarse con Lucio. Así mesmo, Perusia foi saqueada e incendiada como advertencia aos demais. Tanto Antonio como Octaviano competían por consolidar unha alianza con el, quen ironicamente era membro do partido republicano, e opositor á facción cesariana. Mentres tanto, en Sición, a esposa de Antonio faleceu dunha repentina enfermidade xusto cando Antonio estaba en camiño para atoparse con ela. Os dous acontecementos, é dicir, a morte de Fulvia e o motín dos centurións, permitiron que os triunviros lograsen unha reconciliación. No 39&nbsp;a.&nbsp;C., levou a cabo un acordo de paz temporal con el mediante o tratado de Miseno; o bloqueo de Italia foi levantado unha vez que Octaviano lle concedeu a Pompeio os territorios de Sardeña, Córsega, Sicilia e o Peloponeso, asegurándolle tamén unha posición futura como cónsul a partir do 35&nbsp;a.&nbsp;C. Así mesmo, un dos comandantes navais de Pompeio traizoouno e devolveu o control de Córsega e Sardeña a Octaviano. Para atacar a Pompeio, Octaviano necesitaba apoio adicional de Antonio, polo que decidiu establecer un novo acordo con tal de estender a duración do Segundo Triunvirato por outros cinco anos máis, a partir do 37&nbsp;a.&nbsp;C. Aínda que Antonio accedeu a apoialo contra Pompeio, este esperaba obter tamén axuda para a súa campaña contra o Imperio parto, a maneira de vinganza da derrota sufrida na batalla de Carrhae no 53&nbsp;a.&nbsp;C. Con todo, Octaviano enviou só unha décima parte da súa proposta orixinal, o cal foi visto por Antonio como unha provocación intencionada pola súa parte. A pesar dos primeiros reveses que tivo Octaviano, o seu xeneral Agripa logrou destruír case por completo á frota de Pompeio o 3 de setembro, na batalla de Nauloco. Tanto Lépido como Octaviano reagruparon as tropas vencidas de Pompeio, con todo Lépido sentiuse coa autoridade suficiente como para reclamar o territorio de Sicilia para el, ordenando a Octaviano que abandonase o lugar. Para asegurar a súa propia seguridade, así como a de Livia e a de Octavia unha vez que regresasen a Roma, Octaviano fixo que o Senado lle outorgase a inmunidade soberana do tribuno (ou *sacrosanctitas*) tanto para el como para a súa esposa e a súa irmá.

### Guerra con Antonio
Para entón Roma atopábase dividida entre Oriente e Occidente; no primeiro, Marco Antonio ocupábase da reorganización de Exipto mentres que, en Occidente, Octaviano estaba enfocado en apoiar as actividades agrícolas e integrar ao mesmo tempo as provincias romanas nesta rexión. Por outra banda, Cleopatra tiña capacidade para restaurar o seu exército integramente, e posto que Antonio xa estaba comprometido sentimentalmente con ela, decidiu enviar a Octavia de volta a Roma. En primeira instancia, Octaviano usou esta acción de Antonio como recurso propagandístico en contra de Antonio, manifestando que o xeneral estabase volvendo cada vez menos romano, servindo como mostra o feito de rexeitar a unha esposa lexitima romana por unha "parella íntima de Oriente". No 36&nbsp;a.&nbsp;C., Octaviano utilizou tamén unha táctica política para parecer menos autócrata e converter a Antonio no principal vilán ao proclamar que as guerras civís estaban a chegar ao seu fin, e que el deixaría o seu cargo como triunviro se Antonio facía o mesmo; este último denegou a proposta.

Despois da conquista de Armenia por parte das tropas romanas no 34&nbsp;a.&nbsp;C., Antonio designou ao seu fillo Alexandre Helios como o gobernante dese territorio. Tamén outorgou o título de "Raíña dos Reis" a Cleopatra. Octaviano utilizou ambos os actos para convencer ao Senado de que Antonio tiña ambicións para diminuír a preeminencia de Roma na rexión. Diversos cónsules e senadores precipitáronse a defender a Antonio ao mirar con incredulidade a propaganda (que terminou sendo certa), aínda que tamén houbo políticos que desertaron do bando antoniano para empezar a apoiar a Octaviano para o outono do 32&nbsp;a.&nbsp;C. Entre eses desertores, Lucio Munacio Planco e Marco Ticio deron a Octaviano a información que necesitaba para reafirmar ante o Senado todas as acusacións que fixera en contra de Antonio. Ao asaltar o santuario das vestales, sendo nomeado "Dux" polo Senado, Case ao instante, o documento foi lido integramente ante a plebe.
[miniatura|upright|Representación da [batalla de Accio, na que se enfrontaron as frotas de Octaviano, baixo o mando do xeneral Agripa, e as de Marco Antonio e Cleopatra, no 31&nbsp;a.&nbsp;C. Pintura de Lorenzo A. Castro, en 1672.]]
A principios do 31&nbsp;a.&nbsp;C., mentres Antonio e Cleopatra achábanse estacionados temporalmente en Grecia, Octaviano obtivo unha vitoria preliminar cando a súa armada, comandada por Agripa, logrou transportar con éxito ás tropas a través do mar Adriático. Mentres que Agripa ocupábase de bloquear as rutas marítimas usadas para as liñas de subministración por Cleopatra e Antonio, Octaviano desembarcou xusto enfronte da illa de Corcira (actual Corfú), e marchou cara ao sur. Antonio e as súas forzas restantes só lograron salvarse grazas á intervención da frota de Cleopatra, que permanecera preto de aí como último recurso en caso dunha derrota. Octaviano non desistiu na súa persecución, e tras outra vitoria en Alexandría o 1 de agosto do 30&nbsp;a.&nbsp;C., Antonio e Cleopatra suicidáronse; Antonio caeu sobre a súa propia espada entre os brazos de Cleopatra, mentres que ela deixouse morder por unha serpe velenosa. Aproveitando a súa posición como herdeiro de César en prol da súa traxectoria política, Octaviano era moi consciente dos riscos que suporía permitir que outro tivese a oportunidade de compartir o mesmo camiño así que, segundo fontes, tras comentar que "dous Césares eran demasiados", ordenou que Cesarión —fillo natural de Xulio César e Cleopatra— fose asasinado dun certeiro golpe de espada "sen remordemento algún", apenas desembarcou este en Alexandría, deixando soamente con vida aos fillos de Antonio e Cleopatra, coa excepción de Marco Antonio Antilo, fillo maior de Antonio e Fulvia.

Cabe sinalarse que aínda que previamente Octaviano mostrou pouca misericordia cara aos combatentes militares, actuando así mesmo en formas que o volveron impopular coa sociedade romana, foi recoñecido pola plebe por perdoar a moitos dos seus opoñentes tras a batalla de Accio. Así mesmo, para celebrar a vitoria en Accio, fundou preto de aí Nicópolis.
## Octavio convértese en Augusto 
[miniatura|upright|Augusto como maxistrado; a cabeza de mármore da estatua foi esculpida c.30-20a.C., e o corpo no [Século -II|séculoIIa.C. (Museo do Louvre, París).]]
Tras a batalla de Accio e a derrota de Antonio e Cleopatra, Octavio achábase en condicións de gobernar por si só a República íntegra en virtude dun principado non oficial. Con todo, para alcanzar este obxectivo antes tería que recorrer a diversas formas de incrementar o seu poder formal, manipulando ao Senado e ao pobo. Debía aparentar que apoiaba e respectaba as tradicións republicanas de Roma con tal de evidenciar que o seu obxectivo non era aspirar a unha ditadura ou monarquía. Ao marchar a Roma, Octavio e Agripa foron elixidos cónsules polo Senado.
### Primeiro pacto 
No ano 27a.C., Octavio devolveu oficialmente o poder ao Senado romano, renunciando ao control das provincias romanas e os seus exércitos. Aínda que Octavio xa non dirixía o control das provincias e exércitos, retivo a lealdade dos soldados en servizo activo así como dos veteranos. Este labor deuse a coñecer publicamente a través das moedas romanas emitidas no 16&nbsp;a.&nbsp;C., despois de doar vastas cantidades de diñeiro ao *aerarium*, ou tesouro público.

Tempo despois o Senado propúxolle a Augusto, vencedor das guerras civís romanas, que asumise unha vez máis o control das provincias. A proposta senatorial supuña a ratificación do poder extraconstitucional de Augusto. A través do Senado, Octavio era capaz de manter a aparencia da vixencia da antiga constitución republicana. Aceptou, remiso en aparencia, unha responsabilidade de dez anos de duración sobre a supervisión de determinadas provincias cuxo estado naquel momento considerábase caótico. As provincias que lle foron cedidas, e que el debería pacificar no período de dez anos, abarcaban a maior parte do mundo romano conquistado, incluíndo Hispania, Galia, Siria, Cilicia, Chipre e Exipto. Ademais, o dominio desas provincias dáballe a Octavio o control da maior parte das lexións romanas.

Mentres ostentaba o cargo de cónsul en Roma, Octavio consignou senadores ás provincias do seu dominio a maneira de representantes, coa finalidade de xestionar os asuntos de cada provincia e asegurarse de que as súas ordes se levasen a cabo. No entanto, o mando de tan só cinco ou seis lexións distribuídas entre tres procónsules senatoriais, comparado coas vinte lexións dirixidas directamente por Octavio, implicaba que o control de devanditas zonas por parte do Senado non supuña ningún tipo de ameaza política ou militar a Octavio. Doutra banda, o control do Senado sobre algunhas das provincias romanas axudaba a manter unha fachada republicana para o principado autocrático, mentres que o control de Octavio de provincias enteiras, nas cales os seus obxectivos consistían en asegurar a paz e crear un ambiente de estabilidade, partía dos precedentes da era republicana, na cal prominentes romanos como Cneo Pompeio Magno obtiveran poderes militares equiparables en tempos de crises e inestabilidade.
[miniatura|esquerda|150px|Busto de Augusto portando a [coroa cívica. Gliptoteca de Múnic.]]

## Legado
[dereita|miniatura|200px|Estatua de Augusto.[Museos Vaticanos.]]O goberno de Octavio fíxose popular en Occidente en virtude do seu impulso á agricultura e da integración das provincias con Roma. Mentres tanto, Marco Antonio sucumbira á influencia de Cleopatra VII de Exipto e practicaba unha política orientalizante, pouco propicia aos intereses romanos; Octavio explotou no seu favor esta circunstancia, declarando a guerra a Cleopatra no 32 a.C. («Guerra Ptolemaica»). Após a vitoria naval de Accio (31 a.C.), entrou en Alexandría, onde Marco Antonio e Cleopatra se suicidaron (30 a.C.). Coa anexión de Exipto, Octavio deu a Roma o control sobre todo o Mediterráneo.

Aproveitando o seu prestixio, Octavio transformou o réxime político da República romana nunha especie de monarquía que recibe os nomes de Principado ou Imperio; o novo réxime consistía nun equilibrio de poder entre o Senado romano e o pobo romano, por unha banda, e o emperador e a súa casa, por outro. Inicialmente, fíxose renovar cada ano o mandato como cónsul en solitario, ao cal foi engadindo novos títulos que reafirmaron o seu poder:

* *princeps senatus* (o primeiro dos senadores) no -28;
* *augustus* (título relixioso que reflectía a súa misión divina) e *imperator proconsularis* da Galia, a Hispania e a Siria (o que lle outorgaba o mando militar) no -27;
* tribuno vitalicio (con poder de veto sobre as decisións dos maxistrados) no -23;
* cónsul vitalicio e prefecto dos costumes no -19;
* sumo pontífice (xefe relixioso do Imperio) no -12; e
* «pai da patria» no ano -2.
, e actualmente exposta no Museo Británico.]]Aínda que rexeitou a súa divinización en vida, aproveitou no seu favor o culto dos xenios, fomentando un culto ao emperador que se converteu nun vínculo adicional entre os habitantes do Imperio. Paralelamente, reformou as institucións romanas, adaptándoas á necesidade de xestionar un imperio tan extenso: creou o Consello do Príncipe, órgano de goberno integrado por homes da súa confianza (Agripa, Mecenas); dividiu as provincias en **senatoriais** (confiadas a un gobernador sen mando militar nomeado polo Senado) e **imperiais** (gobernadas por un legado do emperador); reorganizou o sistema monetario e tamén o fiscal, someténdoo á súa xestión directa e facéndoo menos gravoso;  protexeu o culto; favoreceu á orde ecuestre fronte á aristocracia senatorial; asegurou os límites do Imperio fronte aos partos e aos xermanos; e continuou a expansión na zona do Danubio e o mar Negro.

Entre as debilidades do seu poder destaca o non ter sucesor (non tivo fillos homes dos seus tres matrimonios); acabou por adoptar o seu fillastro e xenro Tiberio (fillo da súa esposa Livia), ao cal asociou no poder desde o 13, e que o sucedería sen dificultade logo da súa morte.

No plano cultural o *Século de Augusto* foi moi produtivo e cheo de promesas creadoras, inaugurando unha época clásica para a arte europea, un clasicismo latino que, aínda no Renacemento, mil anos despois, estaría dando froitos. Augusto fundou bibliotecas públicas; a literatura latina, primitivamente influenciada polos gregos, adquiriu independencia e tornouse unha das máis brillantes do mundo occidental.

O mes agosto foi bautizado como *Augustus* na súa honra; até entón designábase *Sextilis* (ver Calendario romano).

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Ando, Clifford, *Imperial ideology and provincial loyalty in the Roman Empire*, University of California Press, 2000.
* 
* Bivar, A.D.H. (1983). "The Political History of Iran Under the Arsacids", in *The Cambridge History of Iran* (Vol 3:1), 21–99. Edited by Ehsan Yarshater. Londres, Nova York, New Rochelle, Melbourne, and Sydney: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-20092-9.
* Blackburn, Bonnie and Holford-Strevens, Leofranc. (1999). *The Oxford Companion to the Year*. Oxford University Press. Reprinted with corrections 2003.
* Bourne, Ella. "Augustus as a Letter-Writer", *Transactions and Proceedings of the American Philological Association* (Volume 49, 1918): 53–66.
*
* 
* 
*
*
*
* Eder, Walter. (2005). "Augustus and the Power of Tradition", in *The Cambridge Companion to the Age of Augustus (Cambridge Companions to the Ancient World)*, ed. Karl Galinsky, 13–32. Cambridge, MA; Nova York: Cambridge University Press (hardcover, ISBN 978-0-521-80796-8; paperback, ISBN 978-0-521-00393-3).
* 
*
*
*
* 
*
* 
* 

### Outros artigos 
*Augusto (título)
*Reforma monetaria de Augusto
*Lista de emperadores romanos

### Ligazóns externas 
* Galería da Arte Antiga:Augusto