open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Giulio Bernardi

**Giulio Bernardi**, nado en Trieste en 1937, é un numismático italiano especializado na moeda do mundo islámico e oriental.

## Traxectoria 
Giulio Bernardi naceu en 1937 e cursou estudos de Economía na Universidade de Trieste, a súa cidade natal.

Foi coleccionista de moedas desde a súa xuventude e cultivou os estudos numismáticos de xeito autónomo ao longo da súa vida. Do mesmo xeito, abordou o comercio numismático coa creación, en 1963, da compañía *Numismatica Bernardi*, na que contou como socio con Giovanni Paoletti.

Xa na década de 1980 comezou a fixar o seu interese na moeda do mundo islámico das primeiras épocas, o que o levou renunir unha salientable colección de dinares omeias e abbásidas, e tamén a publicar unha das súas grandes obras, dedicada ás emisións islámicas do período abranguido entre a reforma de Abd al-Malik ibn Marwan (696-697 d. C.) e a deposición do califa abbásida Al-Mustakfi en 946 d.C. Esta obra, publicada co título de *Arabic gold coins, Corpus I*, fíxoo merecedor dun recoñecemento por parte da *Royal Numismatic Society*, de Londres.

## Recoñecementos 
* (2012): Premio Samir Shamma, da *Royal Numismatic Society*, de Londres.

## Publicacións 
Ademais dun bo número de artigos publicados en diversas revistas numismáticas, Giulio Bernardi foi autor de varios traballos monográficos, entre os que cabe salientar os seuintes:

* (1987). *Bibliografía numismatica*. G. Bernardi, Trieste. ISBN 9788885873087
* (1974). *Monetazione del Patriarcato di Aquileia*. Edizione Università di Trieste (EUT), Trieste. [Reimpresión en 2014, ISBN 978-88-8303-595-1]
* (1995). *Il Duecento a Trieste: le monete*. G. Bernardi, Trieste. ISBN 9788885873049
* (2012). *Arabic gold coins, Corpus I.* Edizione Università di Trieste (EUT), Trieste. ISBN 9788883033711

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Calegher, B. (2015). "Per Giulio Bernardi ". En Callegher, B.; D'Ottone, A. (eds.). *The 4th Simone Assemani symposium on Islamic coins*. Edizione Università di Trieste (EUT), Trieste. Páxinas IX-XIII.
The Mountain Goats

**The Mountain Goats** é unha banda estadounidense formada en Claremont, California, polo cantautor John Darnielle. O grupo está baseado actualmente en Durham, Carolina do Norte. Durante moitos anos o único membro de The Mountain Goats foi Darnielle. Aínda que segue sendo o principal membro do grupo, traballou con distintos colaboradores, como o baixista e vocalista Peter Hughes, o batería Jon Wurster, o multiinstrumentista Matt Douglas, o cantautor Franklin Bruno, a baixista e vocalista Rachel Ware, o cantautor e produtor John Vanderslice, a guitarrista Kaki King, e a multiinstrumentista Annie Clark.

Durante os anos 90, The Mountain Goats foron coñecidos por producir gravacións caseiras lo-fi (destacando o uso da gravadora dun radiocasete) e editalas en casete ou vinilos de 7 polgadas. Dende 2002 The Mountain Goats adoptaron un enfoque máis puído, gravando a miúdo en estudio cunha banda completa.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
*
Luka Dončić

**Luka Dončić**, nado o 28 de febreiro de 1999 en Liubliana, é un xogador de baloncesto profesional esloveno que pertence aos Los Angeles Lakers da NBA.
Cidade Deportiva Afouteza

miniatura|Vista das instalacións.
A **Cidade Deportiva Afouteza** é un complexo deportivo do Real Club Celta de Vigo situado na parroquia de Cela, no concello de Mos. Foi inaugurada 28 de novembro de 2020. O nome vén do lema "Afouteza e corazón", un dos slogans máis célebres da entidade e que forma parte do seu himno. En agosto de 2020 o Celta realizou unha enquisa entre os seus socios para escoller o nome da nova cidade deportiva, que viña substituír as instalacións municipais da Madroa e de Barreiro. Finalmente, entre 3500 propostas recibidas, escolleuse o nome de Afouteza.

## Instalacións 
Desde novembro de 2021 as instalacións atópanse na Fase 1 do proxecto. Edificado polo Grupo San José, consta de 59&nbsp;901 m² de parcela, 4878 m² de superficie construída e 29&nbsp;500 m² de superficie urbanizada. Dispón de ​tres campos de céspede natural e dun edificio principal que alberga almacéns, cuartos de instalacións, ximnasio, oficinas, sala de prensa e vestiarios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Instalacións Deportivas da Madroa
* Campo Municipal de Barreiro
Literatura austríaca

A **literatura austríaca** (en alemán: *Österreichische Literatur*) está escrita principalmente en alemán, e está estreitamente relacionada coa literatura alemá.

## Orixe e antecedentes 
Desde o século XIX, Austria foi o fogar de novelistas e escritores de relatos curtos, entre eles Adalbert Stifter, Arthur Schnitzler, Franz Werfel, Stefan Zweig, Franz Kafka, Thomas Bernhard, Joseph Roth, e Robert Musil, e dos poetas Georg Trakl, Rose Ausländer, Franz Grillparzer, Rainer Maria Rilke, e Paul Celan. Os dramaturgos e novelistas contemporáneos famosos inclúen Elfriede Jelinek e Peter Handke, e coñecidos ensaístas como Robert Menasse e Karl-Markus Gauß. A pesar das contribucións de Austria á arquitectura e ás tradicións musicais veneradas, ningunha literatura austríaca chegou ao canon clásico ata o século XIX. A principios do século XVIII, Lady Mary Wortley Montagu, mentres visitaba Viena, quedou abraiada ao non atopar ningún escritor.

Pódense dar varias razóns. En primeiro lugar, as artes eran propiedade da corte imperial, que vía a cultura como unha ferramenta política, como propaganda. Os palacios barrocos, os retratos imperiais e os encargos de música podían funcionar moi ben con este obxectivo, pero a literatura considerábase menos axeitada e, polo tanto, non se fomentaba. En segundo lugar, a aparición tardía da literatura alemá; aínda que moito se publicou en alemán, apenas tivo o calibre para converterse en "clásico" ata finais do século XVIII, cando Goethe e Schiller comezaron a escribir. En Austria, o estado imperial tamén censurou todos os libros sen piedade; As mágoas do mozo Werther, a novela de Goethe que representa o amor extático e o suicidio dun mozo, xerou unha serie de suicidios imitadores en toda Alemaña, e moitos estados prohibiron a obra, pero as autoridades austríacas tamén prohibiron toda a obra de Goethe. Procedente principalmente da "Comisión de Castidade" da emperatriz María Teresa, destinada a defender a moral pública, pero tivo o efecto non só de crear unha fachada de decencia senón unha fronte intelectual raquítica. Quizais a razón principal do éxito literario tardío de Austria fose a súa mentalidade cultural. Segundo o historiador cultural Carl Emil Schorske, "profundamente católico, era unha cultura plástica e profundamente sensual". A perspectiva dunha aristocracia ledicia, foi copiada polas clases baixas. Esta mentalidade non era necesariamente mala; a énfase na beleza e na fantasía foi fundamental para establecer a capital imperial de Viena, e converteu a Viena no maior centro musical de Europa. Pero non foi o mellor terreo para o experimento literario. Con todo, a liberalización de Austria a finais do século XIX creou un clima máis dinámico para a escritura, que pronto produciu un florecemento.

## Notas
Vinilo

O termo **vinilo** pode referirse a:
* **Grupo vinilo**, en química, grupo substituínte da fórmula CH 2=CH-
* **Policloruro de polivinilo** (PVC), material plástico moi utilizado na industria;
* **Disco de vinilo**, soporte para almacenamento analóxico de sinais de son (rexistro fonográfico).

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* **Viniloxía**
Eduardo Coudet

**Eduardo Germán Coudet**, nado en Buenos Aires o 12 de setembro de 1974, é un adestrador e exfutbolista arxentino, coñecido popularmente coma **Chacho Coudet**. Desde 2020 e ata 2022 foi o adestrador do Real Club Celta de Vigo.

## Traxectoria 
Coma xogador debutou o 23 de outubro de 1993 no Platense. A súa posición é a de interior dereito. Posteriormente militou noutros equipos arxentinos coma San Lorenzo, River Plate, Colón e, sobre todo, Rosario Central. Fóra da Arxentina, Coudet xogou no Celta de Vigo, nos equipos mexicanos Necaxa e San Luis, e nos Philadephia Union, equipo onde se retirou coma xogador profesional en 2011.

Con River Plate gañou a maioría dos títulos coma xogador: o Torneo Apertura de 1999 e os Torneo Clausura de 2000, 2002 e 2004. Tamén proclamouse gañador da Conmebol con Rosario.

Coma adestrador, debutou con Rosario Central en 2015.

### Como xogador 
### Como adestrador
## Notas
Gabriel Veiga

**Gabriel Veiga Novas**, nado no Porriño o 27 de maio de 2002, coñecido coma **Gabri Veiga**, é un xogador galego que xoga no club portugués FC Porto.

## Traxectoria
Comezou a súa carreira profesional nos equipos filiais do Celta de Vigo. O 25 de agosto de 2019 debutou co Celta B na Segunda División B nun partido contra o Internacional de Madrid, encontro que rematou en empate. O primeiro gol anotouno o 1 de decembro de 2019 fronte ao Atlético Baleares, nun encontro que rematou con derrota celeste por 1 a 6.

O 19 de setembro de 2020 debutou na Primeira División co primeiro equipo de Celta de Vigo, entrando coma substituto de Renato Tapia nunha vitoria por 2 a 1 fronte ao Valencia CF. O seu primeiro partido coma titular foi o 1 de outubro de 2020 fronte o FC Barcelona, que rematou en derrota por 0 a 3. 

Xogou no Al-Ahili durante dous anos onde meteu 30 goles y 50 asistencias grandes números é ágora mesmo está xogando no Oporto na primeira división Purtuguesa de momento cheva 3 goles y 2 asistencias es un xogador con moito potencial q se está no sitio adecuado pode demostrar o seu nivel máis alto

A súa axencia de representación é Intermedia Sport Player.
## Estatísticas 
### Clubs 
20px *Actualizado co derradeiro partido disputado o .*

## Palmarés 
;Al-Ahli
* **Liga de Campións Elite da AFC (1):** 2024/25.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Unión Deportiva Santa Mariña
Grupo vinilo

dereita|miniatura|105x105px| Estrutura química do grupo funcional vinilo.
En química, un **grupo vinilo** ou **grupo** **etenilo** (abreviado como **Vi** ) é un grupo funcional coa fórmula H - C =CH2. É a molécula de etileno ( IUPAC eteno) cun átomo de hidróxeno menos (H 2 C=CH 2). O nome tamén se usa para calquera composto que conteña ese grupo, é dicir, R−CH=CH 2 onde R é calquera outro grupo de átomos.

Un exemplo industrialmente importante é o cloruro de vinilo, precursor do PVC, un plástico coñecido comunmente como ***vinilo***.
[dereita|miniatura| Taboleiro de [xadrez feito de cloruro de polivinilo]]
O **vinilo** é un dos grupos funcionais alquenilo. Nun esqueleto de carbono, os carbonos ou posicións hibridados con sp2 denomínanse a miúdo **vinílicos.** Os alilos, acrilatos e estirénicos conteñen grupos vinilos (un reticulante estirénico con dous grupos de vinilo chámase *divinil benceno*).

## Polímeros de vinilo 
Os grupos vinilos poden polimerizar coa axuda dun iniciador radical ou un catalizador, formando polímeros de vinilo. Os polímeros de vinilo non conteñen grupos de vinilo. En cambio, están saturados. A seguinte táboa dá algúns exemplos de polímeros de vinilo.

## Reactividade 
Os derivados do vinilo son os alquenos. Se se activa por un grupo adxacente, o aumento da polarización do enlace dá lugar a unha reactividade característica, que se denomina viníloga:

* Nos compostos alílicos, onde o seguinte carbono está saturado pero substituído unha vez, obsérvase a reordenación alílica e reaccións relacionadas.
* Os reactivos de Allyl Grignard (organomagnesios) poden atacar co extremo do vinilo primeiro.
* Se está xunto a un grupo de atracción de electróns, pódese producir unha adición conxugada (adición de Michael).

Os organometálicos vinílicos, por exemplo o vinilitio e o vinil tributilestaño, participan nas reaccións de acoplamento como o acoplamento de Negishi.

## Etimoloxía 
A etimoloxía do *vinilo* é o latín *vinum* = "viño", e a palabra grega "hylos" 'υλος (materia ou material), pola súa relación co alcohol etílico. O termo "vinilo" foi acuñado polo químico alemán Hermann Kolbe en 1851.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Acetilénico
* Alílico/Homoalílico
* Alfa-olefina
* Bencílico
* Plástico
* Proparxílico/Homoproparxílico
* Vinílogo
Resina de éster vinílico

A **resina de éster de vinílico**, ás veces comercializado como **vinylester** ou **viniléster** (do inglés *vinyl ester*) é unha resina producida pola esterificación dunha resina epoxi con ácidos acrílicos ou metacrílicos. Os grupos "vinilo" refírense a estes substituíntes de ésteres, que son propensos a polimerizar e, polo tanto, adoita engadirse un inhibidor. A continuación, o produto diéster disólvese nun disolvente reactivo, como estireno, ata un 35-45 por cento de contido en peso aproximadamente. A polimerización é iniciada polos radicais libres, que son xerados pola irradiación UV ou peróxidos.
[miniatura|352x352px| Bis-GMA un "éster vinílico" típico derivado do éter diglicidilo de [bisfenol A.]]
Este material termoendurecible pódese usar como alternativa aos materiais de poliéster e epoxi como a matriz de polímero termoendurecible en materiais compostos, onde as súas características, resistencias e custo a granel son intermedios entre o poliéster e o epoxi. O viniléster ten unha viscosidade de resina máis baixa (aprox. 200 cps) que o poliéster (aprox. 500 cps) e o epoxi (aprox. 900 cps).

## Usos 
Nalgúns kits de avións de fabricación caseira fixeron un uso extensivo de estruturas reforzadas con fibra de vidro de viniléster. É unha resina común na industria mariña debido á súa resistencia á corrosión e á súa capacidade para soportar a absorción de auga. A resina de éster de vinilo úsase amplamente para fabricar tanques e vasos de FRP segundo BS4994. Para o proceso de laminación, o éster vinílico adoita iniciarse con peróxido de metiletilcetona. Ten unha maior resistencia e propiedades mecánicas que o poliéster e menos que a resina epoxi.

Desenvolvéronse precursores renovables das resinas de éster vinílico.

As resinas de vinilo úsanse a miúdo en materiais de reparación e laminación porque son impermeables e fiables.

O bisfenol A é un precursor na produción de grandes clases de resinas, incluíndo as resinas de éster vinílico xunto coas resinas epoxi e policarbonato. Esta aplicación normalmente comeza coa alquilación de BPA con epiclorhidrina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ésteres vinílicos a base de epoxi  en ResinNavigator.org
Al-Iqtisād fī al-iʿtiqad

***Al-Iqtisād fī al-iʿtiqad*** (en ), ou *A moderación na crenza* é unha obra teolóxica importante de Abū Ḥāmid Muḥammad ibn Muḥammad al-Ghazali. George Hourani indicou que o Iqtisad e Mizan al-amal foron completados antes ou durante a crise de fe de Ghazali. Levou o seu posto na escola Niẓamiyya de Bagdad e entrou no camiño do sufismo. Nela, ofrece o que os estudosos consideran a mellor defensa da escola ash'arita de teoloxía islámica. Tamén expresou fortes reservas sobre unha teoloxía baseada no taqlid e marcada pola polémica. Neste libro, Ghazali fai un intento de responder aos literalistas extremos e aos muʿtazilitas. É o equilibrio entre a razón e a revelación o que levou ao título do libro *A moderación na crenza*.

## Contidos 
Ghazali comeza o libro con eloxios a Deus e a importancia da revelación. Por unha banda, di, unha persoa que non se guía pola razón malinterpretará a revelación, mentres que, por outra banda, un racionalista pode superar os límites que conducen ao rexeitamento do significado simple da revelación. O camiño correcto, di, é conciliar a razón coa revelación, aquela que pon a razón ao servizo do entendemento e despois interpreta a revelación. A razón, xunto coa Revelación, é luz sobre luz como se menciona no Corán, capítulo 24, versículo 35. A continuación vén un capítulo explicativo coas súas catro introducións e catro seccións principais. O tema principal de Ghazali é o eloxio a Deus, representándoo como unha obra de teoloxía.

## Notas
José Fontán

**José Manuel Fontán Mondragón**, nado en Vilagarcía de Arousa o 11 de febreiro do 2000, é un futbolista galego. Xoga coma defensa no Go Ahead Eagles, equipo da Eredivisie, a primeira división neerlandesa. Está cedido a este club polo Real Club Celta de Vigo, ao que pertence.

## Traxectoria
Fillo do futbolista Javier Fontán Santos, comezou a xogar ao fútbol xunto ao seu irmán xemelgo Javi no San Miguel de Deiro, club da parroquia homónima do que o seu tío Venerando era o presidente. Máis tarde ingresaron na canteira do Arousa, club no que militara seu pai durante anos. No verán de 2011 ficharon polo Celta de Vigo, despois de destacar nun torneo en Pontevedra no que chamaron a atención de Toni Otero.

Na tempada 2018-19 debutou no Celta B. O seu primeiro partido foi o 14 de outubro de 2018, ao substituír a Diego Alende nun encontro fronte ao Atlético de Madrid B.

O 23 de xaneiro de 2020, Fontán debutou co primeiro equipo no partido da Copa do Rei que terminou con derrota por 1 a 2 fronte ao CD Mirandés. En liga xogou o seu primeiro partido como titular o 1 de outubro de 2020 na derrota por 0 a 3 fronte ao FC Barcelona.

O 27 de xullo de 2021 renovou ata 2026 co Celta de Vigo e consolidou a súa ficha no primeiro equipo.

O 18 de xuño de 2022, firmou en cualidade de cedido co Go Ahead Eagles da Eredivisie durante unha tempada.

## Estatísticas 
### Clubs 
20px *Actualizado co último partido disputado o .*

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Celta de Vigo Fortuna
Miguel Rodríguez Vidal

**Miguel Rodríguez Vidal**, nado en Redondela o 29 de abril de 2003, é un futbolista galego. Xoga como dianteiro no Real Club Celta de Vigo na Primeira División. 

Comezou a súa carreira futbolística nas categorías inferiores do CD Choco e do Celta B. Na tempada 2022/23, Miguel Rodríguez pasou a integrar a primeiro equipo.

A nivel de seleccións, Miguel Rodríguez foi convocado internacionalmente pola Selección de fútbol de España Sub-18, Sub-17, Sub-16 e Sub-15.

## Traxectoria
Miguel Rodríguez comezou nas categorías inferiores do Celta de vigo.

En 2018 comezou a xogar no Xuvenil A. Esa mesma tempada foi convocado pola Selección española sub-18, coa que xogou 3 partidos e anotou un gol.

O 4 de outubro de 2020 debutou co primeiro equipo, directamente convocado desde o xuvenil e sen xogar ningún partido co Celta B, na Primeira División. Nun encontro fronte a Osasuna, substituíu a Nolito no minuto 82 e rematou con derrota celeste por 0 a 2.

### Selección galega 
miniatura|Miguel Rodríguez coa selección galega en 2024.
Foi convocado pola selección galega para o partido contra Panamá disputado no Estadio de Balaídos o 31 de maio de 2024, que finalizou con derrota (0–2).

## Clubs
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Celta de Vigo B
Humberto Cholango

**Manuel Humberto Cholango Tipanluisa**, nado nos Andes, Cangahua, Pichincha, en 1976, é un labrego, dirixente indíxena e político ecuatoriano de nacionalidade kichwa. Dende 2003 até 2009 foi presidente da organización kichwa ECUARUNARI.

Humberto Cholango participou na fundación da *Corporación de Organizacións indíxenas e Campesiñas de Cangahua* (COINCCA, antes UNOIN) e dirixiu a sección de educación. Foi tamén presidente do grupo de mozos *Intipa Churikuna* (do kichwa, "Nenos do Sol"), fundador da *Radio Intipacha* ("Tempo do Sol") e Primeiro Coordinador da Confederación do Pobo Kayambi.

Na ECUARUNARI foi dirixente da mocidade e de educación dende 2000 e foi elixido presidente de ECUARUNARI en 2003. En decembro de 2009 sucedeuno Delfín Tenesaca.

En maio de 2017 foi nomeado Secretario Nacional da auga polo presidente Lenín Moreno.

## Notas
Marquesado de Valadares

O **Marquesado de Valadares** é un título nobiliario creado o 6 de xuño de 1673 polo rei Carlos II de España a favor de Luis Sarmiento de Valladares e Meira, I vizconde de Meira.

O vizcondado de Meira foi outorgado o 21 de xullo de 1670 polo rei Carlos II de España a Diego Sarmiento Valladares, bispo de Plasencia e inquisidor xeral de España, para o seu sobriño paterno Luis Sarmiento de Valladares e Meira, que logo sería nomeado I marqués de Valadares.
[miniatura|Ermida do [Monte Alba, reedificada no s. XVII polo I Marqués de Valadares.]]
## Denominación 
[miniatura|O hoxe chamado [Centro de Visitantes Cambón|Edificio Cambón foi a residencia urbana dos marqueses de Valadares durante séculos.]]
A súa denominación fai referencia á parroquia de Valadares, hoxe pertencente ao concello de Vigo, na provincia de Pontevedra.
miniatura|150px|Milagros Elduayen, Marquesa de Valladares.

## Marqueses de Valadares 
[miniatura|O [Pazo de Castrelos formou parte do marquesado desde 1834.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*  
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Marquesado de Valadares Patrimonio documental da provincia. DEPO.
Charles Frédéric Gerhardt

**Charles Fréderic Gerhardt**, nado en Estrasburgo o 21 de agosto de 1816 e finado na mesma cidade o 19 de agosto de 1856, foi un químico alsaciano.

## Traxectoria 
### Formación 
Naceu en Estrasburgo, onde estudou na escola secundaria (*gymnasium*) e despois continuou estudos en Karlsruhe, Leipzig e Gießen (Hesse). 

Volvendo a casa en 1834, entrou na fábrica de chumbo branco do seu pai, pero o negocio non era do seu gusto, e aos 20 anos alistouse nun rexemento de cabalería. En poucos meses a vida militar tornouse igualmente desagradable, e comprou a súa baixa coa axuda do químico alemán Justus von Liebig. Despois dun curto período de vida en Dresde, foi á Universidade de Gießen no centro de Alemaña en 1836 para estudar e traballar no laboratorio de von Liebig. A súa estancia en Giessen durou 18 meses, e en 1837 volve entrar na fábrica. Con todo, pelexou co seu pai, e en 1838 foi a París con recomendacións de Liebig.

### Traballos, investigación e docencia 
En París traballou no laboratorio de Michel Eugène Chevreul 
* «Untersuchungen über die organischen Basen» en *Liebigs Ann. Chem.* (1842).
* «Ueber salpetersäure und salpetrigsäure Salze», en *J. für Praktische Chemie* (1846)
* «Recherches sur les acides organiques anhydres», en *Ann. Chim. Phys.* (1853)
* «Recherches sur as amides», con L. Chiozza, en ''Comptes rendus de l'Académie des sciences* (1853)
* «Ueber die Einwirkung des Phosphorsuperchlorids auf einige Amide», en *Liebigs Ann. Chem.'' (1858)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* - Ver Capítulo 6, "Gerhardt and the Chemical Reformation - Williamson".
*
Ramón Margalef (2011)

O ***Ramón Margalef*** é un buque oceanográfico operado polo Instituto Español de Oceanografía, que foi botado o 21 de febreiro de 2011 e que entrou en servizo en setembro de 2012. É o primeiro dos dous buques da súa clase, o seu xemelgo, o  entrou en servizo en xullo de 2012. Recibe o seu nome na honra de Ramón Margalef.

## Historial 
O *Ramón Margalef* participou na vixilancia da erupción submarina de El Hierro de 2011 para estudar as súas consecuencias, así como para cartografar o cono volcánico.

Entrou en augas reclamadas por Xibraltar para investigar os efectos do  lanzamento de bloques de formigón e pedras de canteira nos ecosistemas mariños a petición da Fiscalía Xeral do Estado, provocando que o embaixador de España no Reino Unido fose chamado a consulta en Londres.

## Características 
Ten unha eslora de 46&nbsp;m, unha manga de 10,5&nbsp;m e un calado de 4&nbsp;m; a súa característica proa é de tipo finlandés. Para a súa propulsión, conta con tres alternadores diésel cunha potencia de 1040&nbsp;hp cada un deles, que activan dous convertedores de frecuencia (Ingeteam) e estes, á súa vez, moven dous motores eléctricos (Indar) de 900&nbsp;kW cada un deles; para casos de emerxencia, dispón doutro alternador máis, así como dun quinto alternador de 274&nbsp;hp para dar servizo eléctrico ao buque cando se encontra en porto. Está cualificado como "barco limpo e sen ruído".

Está dotado de quilla retráctil na que ten dispostas sondas e cámaras, así como dunha trapela desde a que se controla un robot non tripulado.

A súa autonomía é de 10 días, e conta con espazo para 11 investigadores e técnicos e 12 tripulantes. O seu deseño permítelle emitir niveis moi baixos de ruído á auga, o cal permite que a súa navegación non afecte ao comportamento da fauna mariña nos seus arredores.

## Construción 
Foi construído nos Astilleros Armón Vigo, onde foi botado o 21 de febreiro de 2011 en presenza da entón ministra de ciencia e innovación Cristina Garmendia. A madriña do buque foi Rosalía Mera, presidenta da fundación Paideia Galiza. O buque foi deseñado e comezou a súa construción en Astilleros M. Cíes. Despois do peche deste estaleiro, o buque foi transferido a Astilleros Armón nun estado moi avanzado de construción e estando o barco á boia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Reacción de substitución

Unha **reacción de substitución**, tamén coñecida como **reacción de desprazamento único** ou **metátese** (**dobre substitución**) é unha reacción química durante a cal un grupo funcional dun composto químico é substituído por outro grupo funcional. As reaccións de substitución son de grande importancia na química orgánica. As reaccións de substitución en química orgánica clasifícanse como electrófilas ou nucleófilas dependendo do reactivo implicado, se un intermedio reactivo implicado na reacción é un carbocatión, un carbanión ou un radical libre, e se o substrato é alifático ou aromático. A comprensión detallada dun tipo de reacción axuda a predicir o resultado do produto nunha reacción. Tamén é útil para optimizar unha reacción con respecto a variables como a temperatura e a elección do disolvente.

Un exemplo de reacción de substitución é a haloxenación (véxase p.ex. Haloxenación de Hell-Volhard-Zelinsky). Cando se irradia cloro gasoso (Cl2), algunhas das moléculas divídense en dous radicais de cloro (Cl•), cuxos electróns libres son fortemente nucleófilos. Un deles rompe un enlace covalente C–H en CH4 e colle o átomo de hidróxeno para formar o HCl eléctricamente neutro. O outro radical reforma un enlace covalente co CH3• para formar CH3Cl (cloruro de metilo).

## Substitución nucleófila 
En química orgánica (e inorgánica), a substitución nucleófila é unha clase fundamental de reaccións nas que un nucleófilo se une selectivamente ou ataca a carga positiva ou parcialmente positiva dun átomo ou dun grupo de átomos. Ao facelo, substitúe a un nucleófilo máis débil, que logo se converte nun grupo saínte ; o átomo positivo ou parcialmente positivo restante convértese nun electrófilo. Toda a entidade molecular da que forman parte o electrófilo e o grupo saliente chámase normalmente substrato

## Compostos substituídos 
Os **compostos substituídos** son compostos químicos nos que un ou máis átomos de hidróxeno dunha estrutura central foron substituídos por un grupo funcional como alquilo, hidroxilo ou halóxeno, ou con grupos substituíntes máis grandes.

Por exemplo, o benceno é un anel aromático simple . Os bencenos que sufriron substitución son un grupo heteroxéneo de produtos químicos cun amplo espectro de usos e propiedades:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Reacción de dobre substitución - Ciencia - 2022 (nsp-ie.org)
Electra Popular Coruñesa

**Electra Popular Coruñesa** foi unha empresa galega fundada na Coruña en 1932 polo empresario e político republicano Pepe Miñones, co obxectivo de producir e fornecer enerxía eléctrica á provincia da Coruña. En 1936, nada máis estalar a guerra civil española, Miñones foi asasinado polos golpistas e todos os seus bens confiscados. Electra Popular foille asignada ao millonario Pedro Barrié de la Maza, que a fusionou coa súa empresa Fábrica de Gas y Electricidad, dando lugar a Fuerzas Eléctricas del Noroeste, máis coñecida como Fenosa.
## Historia 
Pepe Miñones comezou a súa andaina no eido da produción de enerxía eléctrica en Úbeda (Xaén), onde fundou en 1928 a central hidroeléctrica de La Loma. Co obxectivo de achegar a incipiente enerxía eléctrica á súa terra de orixe, fundou, o 30 de setembro de 1932, a sociedade Electra Popular Coruñesa. O seu primeiro obxectivo foi a construción dunha liña de alta tensión eléctrica até Carballo, co fin de ampliala até o seu Corcubión natal e a Costa da Morte, O seu consello de administración estaba composto, nos seus postos de máis relevancia, por Miñones como conselleiro delegado, Ángel Durán Villarnovo como presidente e Ramón Vilas e Ambrosio Ramos como vicepresidentes. O seu capital inicial foi de 2 500 000 pesetas.

A primeira instalación da empresa foi unha central hidroeléctrica en augas do río Lambre preto de Paderne, onde se iniciou a construción do encoro de Güimir, proxectado polo enxeñeiro italiano Gaudencio Zopetti. Contra o ano 1933 dispuña xa dunha central térmica de 1000 kW nas Pontes de García Rodríguez aproveitando os seus xacementos de lignito, e outra diésel na cidade da Coruña, tamén de 1000 kW de potencia instalada. que en 1943 integrou a Electra Popular e a súa empresa eléctrica Fábrica de Gas y Electricidad en Fuerzas Eléctricas del Noroeste, máis coñecida como Fenosa, que ostentaría o monopolio absoluto do mercado eléctrico en Galicia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Unión Fenosa
* Fenosa
Mariano Curicama

**Mariano Curicama**, nado en Guamote o 2 de xaneiro de 1965, é un político e dirixente indíxena ecuatoriano de etnia kichwa. Foi un dos fundadores do movemento Pachakutik.

## Carreira política 
Fundou e participou no partido político de Pachakutik até a súa expulsión no 2012. Porén, a súa expulsión non foi notificada oficialmente. 

En 1992, foi elixido alcalde de Guamote, sendo considerado o primeiro alcalde indíxena de Ecuador e de Latinoamérica.

## Notas
Luis Macas

**Luis Alberto Macas Ambuludí**, nado en Saraguro, na provincia de Loja o 3 de xuño de 1950, é un dirixente indíxena, político e intelectual ecuatoriano de nacionalidade kichwa. 

## Traxectoria 
Macas é licenciado en antropoloxía, lingüística e doutor en xurisprudencia. Foi o primeiro lexislador nacional indíxena elixido polo Movemento Pachakutik, na contenda electoral de 1996. Con outros líderes de distintas organizacións campesiñas e de nacionalidades e pobos indíxenas de Ecuador, constituíu a *Confederación de Nacionalidades Indíxenas do Ecuador* (CONAIE) en 1986, quedando a cargo da difusión de prensa da organización.

En 1988, foi designado vicepresidente da CONAIE durante a celebración do segundo congreso de devandita organización. Máis tarde tería un rol protagónico no desenvolvemento do Primeiro Levantamento Indíxena en xuño de 1990, que tivo repercusións a nivel nacional e significou a emerxencia do movemento indíxena como un representativo actor dentro do quefacer social e político do Ecuador.

En decembro de 1990 é nomeado presidente da CONAIE e dous anos máis tarde encabezaría as mobilizacións en contra da celebración do "Quinto Centenario do Descubrimento de América". Durante a súa presidencia, a CONAIE e as súas organizacións filiais, lograron o recoñecemento legal dos dereitos da poboación indíxena da Amazonía ecuatoriana, sobre os seus asentamentos ancestrais ameazados pola explotación petroleira, madeireira e mineira, logo dunha camiñada que percorreu máis de 500 quilómetros dende a Amazonía até Quito.

En abril de 1994, en San Francisco (Estados Unidos), recibiu o Premio Goldman para o medio ambiente entregado anualmente por parte da fundación do mesmo nome, pola súa activa contribución, a promover os dereitos colectivos dos pobos indíxenas e a protección do medio ambiente.

En 1996, é elixido deputado da República polo Movemento Pachakutik, desempeñándose máis tarde como xefe do bloque parlamentario no Congreso Nacional.

Foi un dos dous primeiros ministros indíxenas (agricultura) elixido polo presidente Lucio Gutiérrez en 2003, cargo que abandonou por estar en desacordo coa política neoliberal do goberno. 

Dende decembro de 2004 é novamente presidente da CONAIE. En agosto de 2006 postulouse como candidato á Presidencia da República de Ecuador onde quedou en sexto lugar nas eleccións cun total do 2% dos votos.

## Notas
Richard Gómez

**Ricardo Gómez Varela**, coñecido como **Richard**, nado en Melide o 12 de outubro de 1954, é un exfutbolista galego, que xogaba como defensa. É pai do tamén exfutbolista Nacho Novo.

## Traxectoria 
Militou no Galiano ferrolán antes de ingresar no Racing de Ferrol en 1974. Ao pouco da súa chegada foi cedido ao Barallobre, co que xogou dúas tempadas na Serie A Rexional. Na tempada 1976/77 regresou ao Racing, co que xogou durante os seguintes tres anos, logrando dous ascensos consecutivos (de Terceira a Segunda B e de Segunda B a Segunda). Na súa terceira campaña disputou 33 partidos na Segunda División, descendendo de novo a Segunda B.

En 1979 foi traspasado ao Betis, a cambio de seis millóns de pesetas e da participación do club andaluz no Trofeo Concepción Arenal. Debutou co equipo sevillano na Primeira División na primeira xornada da tempada 1979/80, contra o Rayo Vallecano no Benito Villamarín. Foi o seu único partido en todo o ano e tras xogar un partido de Copa do Rei no inicio da campaña seguinte, foi cedido ao Terrassa, da Segunda División B, onde disputou 23 partidos.

En 1981 fichou polo Lorca, co que militou durante tres tempadas na categoría de bronce, logrando na última delas o ascenso á Segunda División. Durante a tempada 1984/85 xogou no Atlético Marbella e na 1987/88 no Brigantium.

## Palmarés 
;Racing de Ferrol
* **Segunda División B (1):** 1977/78.

;Lorca
* **Segunda División B (1):** 1983/84.

## Notas
Plásticos estándar

[miniatura|450x450px|Demanda de resinas plásticas en Europa durante [2017 como porcentaxe da demanda total de plásticos. ]]
Os **plásticos ou polímeros estándar**, **plásticos de mercadorías** ou **polímeros de produtos básicos** (en inglés *commodity plastics* ou *commodity polymers*) son plásticos producidos en grandes cantidades para aplicacións nas que non se necesitan propiedades excepcionais dos materiais (como empaquetado, envases de alimentos ou xerais, produtos domésticos, etc.). En contraste cos plásticos de enxeñería (para aplicacións técnicas) e cos plásticos de alto rendemento (para aplicacións especiais), os plásticos básicos tenden a ser termoplásticos baratos de producir e presentan propiedades mecánicas relativamente débiles. 

## Exemplos 
A nivel mundial, os termoplásticos máis utilizados son o polipropileno e o polietileno.

Os plásticos estándar abranguen os cinco polímeros máis utilizados, que en conxunto constitúen o 66% do plástico utilizado en todo o mundo: polietileno (PE-LD/PE-LLD e PE-HD), polipropileno (PP), cloruro de polivinilo (PVC), o poli(metacrilato de metilo) e polistireno (PS).

## Usos 
Os produtos fabricados con plásticos inclúen todo tipo de empaquetado, bolsas, vasos e pratos desbotables, cintas fotográficas e magnéticas, roupa, bandexas sanitarias, etc.. O plástico inclúe un alto peso molecular e queimalos é demasiado arriscado xa que interacciona co transporte de masa e enerxía, o que trae complicacións se non se investiga adecuadamente.Os plásticos estándar son tamén a maior fonte de microplásticos. O Programa de Nacións Unidas para o Medio Ambiente (PNUMA) estima que entre un 70 e un 90% dos residuos acuáticos que se atopan nas praias son plásticos, e que cada ano circulan unhas 800.000 toneladas de bolsas deste material só na Unión Europea. A ONU estima que cada ano se envorcan aos mares e océanos 8 millóns de toneladas de plástico e que, de seguir así, no ano 2050 haberá máis plásticos que peixes nos océanos.
### Reciclaxe 
A pesar das complicacións dos plásticos, algúns fabricantes tratan de reciclar para un novo crecemento xa que algúns países da Unión Europea, Xapón, Estados Unidos limitaron o uso de produtos feitos con plásticos e tamén noutros lugares de América, África ou Oceanía desenvolveron normativa nese senso. Implementar tácticas e estratexias de mercadotecnia para reciclar plásticos pode ser un incentivo e un bo investimento, xa que a xente tende a comprar máis os materiais reciclados. Varias empresas grandes como Procter & Gamble e Clorox utilizan produtos reciclados para fabricar produtos domésticos. No Estado español, segundo ADEGA, só o 25% dos envases de plástico se recicla, o 50% quéimase e outro 25% reexpórtase á China. En varias ocasións denunciouse que a reciclaxe de plásticos é moito menor do que afirman gobernos, organismos xestores e empresas.

## Notas 

## Véxase tamén 
* Plástico
* Plásticos de enxeñería
* Plásticos de alto rendemento
* Reciclaxe
* Ecoembes
* Ecoloxía
* Ecosistemas
* SOGAMA
* Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente
Rapaza

[miniatura|dereita|250px|Grupo de rapazas [Senegal|senegalesas.]]
Unha **rapaza** ou unha **moza** é unha persoa de xénero feminino que xa non vive na infancia e aínda non pasou a adolescencia. O termo moza tamén pode ser sinónimo de noiva (persoa que mantén relacións amorosas con outra). Por outra banda, o termo **rapariga** fai referencia a unha moza nova.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Rapaz
Secretario xeral das Nacións Unidas

O **secretario xeral das Nacións Unidas** é o máximo funcionario da ONU e xefe da Secretaría das Nacións Unidas. Debe actuar de acordo coa Carta das Nacións Unidas, de acordo cos principios de independencia e imparcialidade. O actual secretario xeral, António Guterres, asumiu en 2017 o lugar de Ban Ki-moon, quen cumpriu dous mandatos, dous lustros consecutivos (do 1 de xaneiro de 2007 ao 1 de xaneiro de 2017), sendo renovado cando expirou o seu primeiro mandato en 2011. A reelección do secretario xeral da axencia é unha práctica establecida, só se rompeu cando os Estados Unidos vetaron o segundo mandato do exipcio Boutros Boutros-Ghali en 1996.

## Funcións 
Concibido por Franklin D. Roosevelt como o "moderador do mundo", a posición defínese na Carta das Nacións Unidas como o "xefe máis oficial" da organización, pero a Carta tamén establece que o Secretario Xeral pode chamar a atención do Consello de Seguridade sobre "calquera asunto que, na súa opinión, poida ameazar o mantemento da Paz e a seguridade internacional", dando a posición de maior capacidade de acción. no mundo da escena. A situación converteuse nun dobre papel de administrador das Nacións Unidas e de diplomático e mediador para resolver as disputas entre os Estados membros e chegar a un consenso sobre cuestións globais.

A Carta das Nacións Unidas no seu capítulo XV encárgase de cumprir todas as funcións que poida desempeñar para o Consello de Seguridade, a Asemblea Xeral, o Consello Económico e Social ou calquera outro organismo da ONU.

Como máximo funcionario da ONU, pode utilizar a súa independencia para evitar a aparición, agravamento ou extensión de calquera conflito que poida poñer en perigo o mantemento da paz.200px|esquerda|miniatura|O edificio da Secretaría é un rañaceos de 154 metros de altura. O edificio é a peza central da sede das Nacións Unidas.

## Nomeamento 
O secretario xeral é nomeado pola Asemblea Xeral, logo de ser recomendado polo Consello de Seguridade. A selección pode ser vetada por calquera membro do Consello de Seguridade, A Asemblea Xeral pode, teoricamente, anular a recomendación do Consello de Seguridade se non se alcanza a maioría de votos, aínda que isto non ocorreu até agora. Non hai criterios específicos para o cargo, pero ao longo dos anos aceptouse que o posto se desempeñará por un ou dous períodos de cinco anos, que o posto debe ser nomeado en función do sistema de rotación xeográfica e que o Secretario Xeral non debe proceder dun dos cinco membros permanentes do Consello de Seguridade.

## Cita 
O secretario xeral é nomeado pola Asemblea Xeral por recomendación do Consello de Seguridade. Os membros numerarios poderán utilizar o seu dereito de veto para impedir a candidatura dun candidato. O seu mandato é de cinco anos e pode ser renovado unha vez. Até o momento, con excepción de Boutros Boutros-Ghali que só cumpriu un mandato, todos os secretarios xerais renovaron unha vez.

## Secretarios xerais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Asemblea Xeral das Nacións Unidas
* Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Jaume Coll Mariné

**Jaume Coll Mariné**, nado en Muntanyola en 1989,  é un poeta e baixista catalán e contrabaixista do grupo de pop-rock Obeses. 

En 2022 participou en *Rosalía en Camiño. Diálogos literarios multilingües,* celebrados en Padrón, Santiago e Pontevedra. Organizados pola Fundación Rosalía de Castro. 

## Traxectoria 
É licenciado en Filosofía e está a elaborar unha tese de doutoramento sobre Segimon Serrallonga. Forma parte do consello editorial de *Reduccions* e de *La Lectora*.
* *La gata groga* (2015).  Els Papers Díscols. Ilustracións de Mia Coll Mariné.
* [miniatura|Recitando en *Rosalía en Camiño*, [Pontevedra, 2 de xullo de 2022]]*Un arbre molt alt* (2018). Edicions 62.

## Discografía con Obeses 
* *Obesisme Il·lustrat* (2011)
* *Zel* (2013)
* *Monstres i Princeses* (2015)
* *Verdaguer: Ombres i Maduixes* (2017)
* *Fills de les estrelles* (2018)

## Premios 
* 2017: Gañou por unanimidade o Premio de Poesía Ausiàs March polo libro *Un arbre molt alt.*
* 2019: recibiu o AELC Green Horse - Premio Josep Maria Llompart ao mellor poemario publicado en 2018, tamén por *A Very Tall Tree*.
* 2020: Gañou o Premio Jordi Domènech de tradución de poesía pola tradución de *Memorial*, de Alice Oswald.

## Notas
Maryna Viazovska

**Maryna Sergiivna Viazovska** (en ), nada en Kíiv o 2 de decembro de 1984, é unha matemática ucraína coñecida polo seu traballo sobre o empaquetado de esferas. É profesora titular de teoría de números na Cátedra do Instituto de Matemáticas da École Polytechnique Fédérale de Lausana (Suíza). Foi galardoada coa medalla Fields en 2022.

## Traxectoria 
Como estudante da Universidade de Kíiv, Viazovska participou no Concurso Internacional de Matemáticas para estudantes universitarios en 2002, 2003, 2004 e 2005, e foi unha das primeiras gañadoras en 2002 e 2005.

### Carreira académica 
Viazovska obtivo o primeiro *posgrao científico Candidate of Sciences* do Instituto de Matemáticas da Academia Nacional de Ciencias de Ucraína en 2010, e un doutoramento (Dr. rer. nat.) na Universidade de Bonn en 2013. A súa tese de doutoramento refírese á teoría analítica de números e foi supervisada por Don Zagier e Werner Müller. Foi investigadora posdoutoral na Escola de Matemáticas de Berlín e na Universidade Humboldt de Berlín.

En 2016 resolveu o problema de empaquetamento da esfera na dimensión 8 e, en colaboración con outros, dentro da dimensión 24. Anteriormente, o problema só se resolvera para tres ou menos dimensións, e a proba da versión tridimensional (a conxectura de Kepler) implicaba longos cálculos informáticos. Pola contra, a proba de Viazovska para 8 e 24 dimensións é "sorprendentemente sinxela".

Gañou a Medalla Fields no ano 2022, outorgada pola International Mathematical Union, polo seu traballo sobre o empaquetamento de esferas na dimensión 8 e por outras contribucións aos problemas de interpolación na análise de Fourier. É a segunda muller despois de Maryam Mirzakhani, que gaña esta medalla.

## Selección de publicacións 
* Bondarenko, Andriy; Radchenko, Danylo; Viazovska, Maryna (2013), «Optimal asymptotic bounds for spherical designs», Annals of Mathematics, Second Series 178 (2): 443-452, MR 3071504, arXiv:1009.4407, doi:10.4007/annals.2013.178.2.2
* Viazovska, Maryna (2017), «The sphere packing problem in dimension 8», Annals of Mathematics 185 (3): 991-1015, arXiv:1603.04246, doi:10.4007/annals.2017.185.3.7
* Cohn, Henry; Kumar, Abhinav; Miller, Stephen D.; Radchenko, Danylo; Viazovska, Maryna (2017), «The sphere packing problem in dimension 24», Annals of Mathematics 185 (3): 1017-1033, arXiv:1603.06518, doi:10.4007/annals.2017.185.3.8
* Cohn, Henry; Kumar, Abhinav; Miller, Stephen D.; Radchenko, Danylo; Viazovska, Maryna (2019), Universal optimality of the E8 and Leech lattices and interpolation formulas, Bibcode:2019arXiv190205438C, arXiv:1902.05438

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de Maryna Viazovska
*
Rapaz

[miniatura|dereita|240px|Grupo de rapaces de [Bangladesh.]]
Un **rapaz** ou un **mozo** é unha persoa de xénero masculino que xa non vive na infancia e aínda non pasou a adolescencia. O termo mozo tamén pode ser sinónimo de noivo (persoa que mantén relacións amorosas con outra). Por outra banda, o termo **raparigo** fai referencia a un mozo novo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Rapaza
Jorge Guamán

**Jorge Gonzalo Guamán Coronel**, nado en Pujilí o 22 de abril de 1965, é un político ecuatoriano, prefecto provincial de Cotopaxi dende maio de 2014.

## Traxectoria 
Iniciou a súa vida pública en 1997 como coordinador do Movemento de Unidade Plurinacional Pachakutik. Posteriormente converteuse no primeiro presidente do Consello de Nacionalidades e Pobos de Ecuador, ao que ingresou como representante da CONAIE.

Nas eleccións lexislativas de 2002 foi elixido deputado nacional en representación da provincia de Cotopaxi polo movemento Pachakutik. Durante os dous primeiros anos do seu período formou parte da comisión de asuntos indíxenas e outras etnias. A comezos de 2005 foi nomeado segundo vicepresidente do Congreso Nacional.

En 2007 participou infrutuosamente como candidato á Asemblea Constituínte do mesmo ano por Pachakutik.

Nas eleccións seccionales de 2014 foi elixido prefecto provincial de Cotopaxi por Pachakutik, vencendo á entón prefecta Blanca Guamangate, quen buscaba a reelección e fora parte de Pachakutik antes de pasar ao movemento oficialista Alianza PAIS. A administración de Guamán na prefectura centrouse nas áreas de rega e vialidade para as zonas rurais.

## Notas
Guadalupe Llori

**Esperanza Guadalupe Llori Abarca**, nada en Puerto Francisco de Orellana en 1963, é unha política ecuatoriana. É asembleísta nacional de Ecuador pola provincia de Orellana. Foi presidenta da Asemblea Nacional de Ecuador, dende o 15 de maio de 2021 até a súa destitución o 31 de maio de 2022; sendo a primeira indíxena na historia de Ecuador en dirixir o poder lexislativo, así como o primeiro membro do Movemento de Unidade Plurinacional Pachakutik en acadar devandito cargo.

Iniciou a súa carreira política no 2000 como alcaldesa de Puerto Francisco de Orellana. Posteriormente foi elixida prefecta da provincia de Orellana, mais foi destituída do cargo en 2008 logo de pasar meses encarcerada tras ser acusada de "sabotaxe e terrorismo" polo goberno de Rafael Correa debido á súa suposta participación nunha folga na poboación de Dayuma en contra de empresas petroleiras. A súa detención foi criticada por organizacións como o Human Rights Foundation, que denunciou tratos "denigrantes" en contra de Llori. En 2009 volveu ser elixida prefecta de Orellana e foi reelixida ao cargo unha vez máis en 2014.

## Notas
Laura Añón

**Laura Añón**, nada o 13 de agosto de 1983 en Carballo, é unha cantante e presentadora galega.

## Traxectoria. 
Comezou a traballar nun obradoiro de costura e aos 17 anos xa a cantar. Estivo como cantante en varias orquestras e durante a pandemia da COVID-19 traballou de condutora de autobús escolar.

Traballou tamén na TVG.

## Cantante de orquestra: 
* Trébol (2000)
* Lamas (2005-2009)
* Ismael (2009-2015)
* Charleston Big-Band (2016-2017)
* Finisterre (2018-2022)

## TVG 
* *Luar*, xurado de Recanteiros 2021-2023.
* *A liga dos cantantes extraordinarios*, 2021.
* *Quen canta aquí?*, 2022.

## Notas
Florentino del Río López

**Florentino del Río López de Ipiña**, nado en Vitoria cara a 1902, foi un telegrafista e político vasco.

## Traxectoria 
Telegrafista, foi oficial suplente no Centro provincial da Coruña, e despois foi telegrafista de Muros. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colaborou cos republicanos que lograron fuxir do porto de Muros. Detido, foi procesado e xulgado por rebelión en Santiago de Compostela o 20 de marzo de 1937. Defendido por Gonzalo Romero Osende, foi condenado á pena de morte, que foi conmutada por cadea perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941.

## Vida persoal 
Casou en Frades con Julia Negreira Agrafojo en 1933, e foi pai de Julia, Emilia, Isabel, Carmen Blanca, Rosario e Julián Antonio del Río Negreira.

## Notas