Enrico Platé

**Enrico Platé**, nado en Milán o 28 de xaneiro de 1909 e finado en Buenos Aires (Arxentina) o 2 de febreiro de 1954, foi un piloto de automobilismo e director de equipo  suízo co seu equipo de carreiras **Scuderia Enrico Platé**.

## Traxectoria
Comezou a súa carreira como mecánico, pero rapidamente pasou a pilotar coches de carreiras, ademais de reparalos. O seu mellor resultado como piloto foi o cuarto lugar (aínda que tamén o último lugar) no Circuíto di Modena en 1938. Malia que non logrou ningún éxito notable na clase voiturette antes da segunda guerra mundial, Enrico Platé converteuse nunha figura importante e influente nos Gran Premio da posguerra e principios das carreiras de Fórmula Un como propietario dun equipo. Durante a súa breve carreira neste papel, Platé correu con Maseratis para pilotos notables como Príncipe Bira, Harry Schell e o seu colega suízo Emmanuel de Graffenried.

Malia que non se retirou completamente da condución ata 1948, Enrico Platé probou o éxito como propietario dun equipo xa en 1946, cando proporcionou o coche á lenda das carreiras Tazio Nuvolari para a súa última vitoria nun gran premio, no Gran Premio de Albi. En 1947 Cristián Kautz gañou o prestixioso Gran Premio de la Marne en Reims-Gueux nun Plate Maserati 4CL, e ao ano seguinte Nello Pagani levou o mesmo coche á vitoria no Gran Premio de Pau. Por desgraza para a Scuderia Enrico Platé, o equipo tamén probou traxedia en 1948, cando Kautz morreu mentres pilotaba un dos seus 4CLs na súa carreira de casa en Bremgarten. En 1949 Graffenried anotou a última carreira importante  de Platé coa vitoria no Gran Premio do Reino Unido, esta vez no novo Platé Maserati 4CLT / 48. Bira logrou a Gran Premio de Suecia de verano un gran premio menor logo desa tempada.

Co dominio dos equipos Alfa Romeo oficial e Ferrari, os vehículos de Platé nunca foron pilotos de cabeza nos primeiros anos do Campionato Mundial de Fórmula Un. Con todo a Scuderia Enrico Platé logrou outras cinco vitorias en carreiras de menor importancia e en grandes premios fóra de Campionato entre 1950 e 1953. Sempre fiel á marca Maserati, o equipo de Platé reconstruíu un Maserati 4CLT de Fórmula Un da compañía italiana nun coche coas especificacións da Fórmula Dúas para as tempadas de  e , que se disputaron coa normativa da F2. As revisións e alteracións eran suficientemente significativas para que  Maserati permitira á Scuderia Platé para presentar o coche como Maserati-Platé, facendo de Platé o único fabricante de motores de Fórmula Un de orixe suíza.

Na primeira parte de 1953 Platé comezou a ter dificultades financeiras. Malia que mantivo presenza nas carreiras, polo xeral mediante a preparación de coches para de Graffenried en lugar de para si mesmo como participante. Enrico Platé tivo un final prematuro cando morreu nun accidente durante un breve regreso á pista, participando nunha carreira menor de Fórmula Libre en Buenos Aires en 1954.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*, † indica unidade compartida.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Baron de Graffenried at the wheel of the short-wheelbase Maserati-Platé F2 car.