open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dan Fante

**Dan Fante**, nado nos Ánxeles (California) o 19 de febreiro de 1944 e finado na mesma cidade o 23 de novembro de 2015, foi un escritor estadounidense, fillo do tamén escritor John Fante.

## Traxectoria 
Dan Fante foi ao insitituto en Santa Monica, e despois traballou en Nova York de vendedor ambulante, chofer de limusinas, taxista, limpacoches, comercial, detective privado e vixía nocturno nun hotel. Logo levou unha vida máis estable e decidiuse a escribir, sendo publicado en Francia grazas á cantante April March. Despois de vivir varios anos en Sedona (Arizona), Dan Fante regresou aos Ánxeles coa súa familia.

## Obra 
Amais do seu pai e Charles Bukowski, o seu principal modelo literario foi Hubert Selby, Jr.

*Chump Change* (publicada orixinalmente en Francia e despois editada nos EUA por Sun Dog Press), *Mooch*, *Spitting Off Tall Buildings* e ''86'd* compoñen unha tetraloxía autobiográfica protagonizada polo seu *alter ego* Bruno Dante. *Short Dog* é unha colección de relatos baseada na súa experiencia como taxista nos Ánxeles. Escribiu tamén dúas obras de teatro, *The Closer / The Boiler Room* e *Don Giovanni*, amais dos libros de poemas *A Gin-Pissing-Raw-Meat-Dual-Carburetor-V8-Son-Of-A-Bitch From Los Angeles* e *Kissed by a Fat Waitress*.

* *Chump Change* (novela, 1998)
* *Mooch* (novela, 2001)
* *Spitting Off Tall Buildings* (novela, 2002)
* *Short Dog: Cab Driver Stories from the L. A. Streets* (relatos, 2002)
* *Gin Pissing, Raw Meat, Dual Carburettor V-8 Son-of-a-Bitch from Los Angeles* (poesía, 2002)
* *Renewal*, Bottle of Smoke Press (relato, 2005)
* *Don Giovanni: A Play* (teatro, 2006)
* *Kissed by a Fat Waitress* (poesía, 2008)
* *86'd* (novela, 2009)
* *John Fante & The Hollywood Ten*, Bottle of Smoke Press (ensaio, 2010)
* *Fante: A Family's Legacy of Writing, Drinking and Surviving* (biografía, 2011)
* *Point Doom* (2013)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial .
* *Dan Fante: An American Writer '', documental de Flavio Sciolé .
José López Otero

**José López Otero**, nado en Pontevedra e finado na mesma cidade o 17 de xaneiro de 1945, foi un perito agrícola e xornalista galego.

## Traxectoria 
miniatura|page=2|esquerda|*El periodismo en Pontevedra*, 1899.
Profesor da Escola Normal de Pontevedra. Foi nomeado auxiliar do servizo agrónomo da provincia de Málaga en 1897, e destinado ao servizo agronómico de Pontevedra en 1905, do que foi nomeado xefe en 1925.

Colaborou en *O Galiciano*, *El Anunciador*, *A Tía Catuxa*, *La Revista Popular*, *La Unión Republicana*, *Crónica de la Asamblea Pedagógica y Exposición Escolar*, *El Noticiero*, *El Noticiero Gallego*, *El Diario de Pontevedra* e dirixiu a revista *Galicia Agrícola*. Defendeu a necesidade de incluír as prácticas agrícolas no currículo das escolas rurais como instrumento eficaz para desenvolver as aptitudes e capacidades do alumnado. 

Publicou os relatos "Refreusión" e "Un viaxe" en *O Novo Galiciano*. Finou en Pontevedra o 17 de xaneiro de 1945.
## Obras 
miniatura|300px|page=4|*Pontevedra. Recuerdos, monumentos, música y costumbres, 1900.
* *El periodismo en Pontevedra*, 1899.
* *Pontevedra. Recuerdos, monumentos, música y costumbres*, 1900.
* *De la viña*, 1923.
* *Los jardines escolares*, 1925.
* *Libro de la agricultura regional*, 1931.
* *La viña'', 1936.

## Vida persoal 
Casou en Madrid con Blanca Fraile de Aula en 1903.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 

* 

### Ligazóns externas 
*
Gran Premio dos Estados Unidos de 2013

O **Gran Premio dos Estados Unidos de 2013** (formalmente **2013 Formula 1 United States Grand Prix**) foi unha carreira de Fórmula 1, que se celebrou no Circuíto das Américas no Condado de Travis preto de Austin, Texas o 17 de novembro de 2013. A carreira, celebrouse sobre cincuenta e seis voltas, foi a penúltima proba da tempada de Fórmula Un de .

## Informe 
### Cambios de pilotos 
Kimi Räikkönen anunciou unha semana antes do Gran Premio que ía faltar as dúas últimas carreiras de , co fin de operarse das costas. Quería atrasar a operación ata despois do fin da tempada, pero sufriu un crecente malestar nas carreiras anteriores. A decisión de Räikkönen fixo que a carreira anterior fora a súa última carreira competindo con Lotus, acordando unirse a Ferrari para a tempada . O seu lugar foi ocupado por Heikki Kovalainen, quen asinou un contrato de dúas carreiras co equipo.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
### Race 
## Posicións despois da carreira 
;Campionato de pilotos

;Clasificación no campionato de construtores

* **Nota**: Só os cinco primeiros postos están incluídos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gran Premio dos Estados Unidos de 2013
Clube de Futebol União

O **Clube de Futebol União**, comunmente chamado **União da Madeira**, é un club de fútbol portugués de Funchal (Madeira). Foi fundado en 1913 e compite na Segunda Liga. Xoga os seus partidos no Campo do Adelino Rodrigues, con capacidade para 3.000 espectadores.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do club
Pandaloideos

A dos **pandaloideos** (*Pandaloidea*) é unha superfamilia de crustáceos decápodos carideos que comprende numerosas especies de camaróns comestíbeis e de alto valor económico.

## Taxonomía 
A familia foi descrita en 1815 polo carcinólogo británico Adrian Hardy Haworth en: Haworth, A. H. (1825): "A new binary arrangement of the macrurous Crustacea" *The Philosophical Magazine and Journal* **65**: 183-184.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Costello, M. J., Emblow, C. & White, R. J. (eds.) (2001): *European register of marine species: a check-list of the marine species in Europe and a bibliography of guides to their identification*. Paris: Muséum national d'Histoire naturelle. Collection Patrimoines Naturels, **50**. ISBN 2-85653-538-0. 
* Holthuis, L. B. (1993): *The recent genera of the Caridean and Stenopodidean shrimps (Crustacea, Decapoda): with an appendix on the order Amphionidacea*. Leiden: Nationaal Natuurhistorisch Museum. ISBN 90-73239-21-4.

### Outros artigos 
* Carideos
Premio Cultura Galega de Lingua

O **Premio Cultura Galega de Lingua** é un galardón concedido como parte dos Premios da Cultura Galega pola Xunta de Galicia.

A categoría incorporouse no ano 2013.
[300px|miniatura|Entrega dos [Premios da Cultura Galega 2018.]]
## Premiados 
* 2013 - Asociación PuntoGal.
* 2014 - David Mackenzie.
* 2015 - Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística.
* 2016 - Irmandade Xurídica Galega.
* 2017 - Proxecto Apego.
* 2018 - Antón Santamarina.
* 2019 - Pilar Ponte.
*2020 - Xosé González Martínez.
*2021 - O programa da TVG *Dígocho eu*.
*2022 - Manuel González González.
*2023 - Ponte... nas ondas!
*2024 - Julia Díaz
*2025 - Aquí tamén se fala

## Notas
Sapeli

O **sapeli** ***Entandrophragma cylindricum***, é unha especie botánica de grandes árbores pertencentes á familia Meliaceae.

O termo sapeli emprégase acotío en galego para designar a madeira desta árbore tropical, dura, de cor avermellada e boa de traballar, moi empregada en carpintaría.

## Descrición 
É unha árbore grande, de até 45 m de alto (raramente 60 m), nativa de África tropical. As follas son caducifolias na estación seca, dispostas alternativamente, pinnadas, con 5-9 pares de folíolos, cada prospecto duns 10&nbsp;cm de longo. As flores prodúcense en inflorescencias soltas cando a árbore fica sen follas, cada flor mide arrededor de 5&nbsp;mm de diámetro, con cinco pétalos de cor amarelenta. O froito é unha cápsula pénsil duns 10&nbsp;cm de longo e 4&nbsp;cm de largo e, cando madurece divídese en cinco seccións para ceibar a 15-20 sementes.

## Distribución 
É natural de África tropical en Uganda, Camerún, República Centroafricana, República Democrática do Congo, Ghana, Nixeria, Serra Leoa e Togo.

## Utilización 
[miniatura|left|180px|Unha [array mbira (instrumento musical africano) feita de madeira de sapeli]]
A importancia comercial de madeira é unha reminiscencia da caoba. Emprégase en pavimentado de chans pola súa durabilidade e fermoso granulado. Tense tamén empregado moito en Galiza para fabricación de portas e caixas das persianas. Entre os seus usos máis exóticos atópase a fabricación de guitarras, ukeleles por mor da súa estética agradábel. A finais da década de 1990 empezou a utilizarse coma taboleiro do instrumento de percusión vasco: a txalaparta pola forza e claridade da súa calidade de son. Emprégase tamén na fabricación dos interiores dos automóbiles estadounidenses Cadillac.

## Taxonomía 
*Entandrophragma cylindricum* foi descrita por (Sprague) Sprague e publicado en *Bulletin of Miscellaneous Information Kew* 1910(6): 180. 1910.
;Sinonimia:
* *Entandrophragma cedreloides* Harms
* *Entandrophragma lebrunii* Staner	
* *Entandrophragma pseudocylindricum* Vermoesen	
* *Entandrophragma rufum* A.Chev.	
* *Entandrophragma tomentosum* A.Chev. ex Hutch. & Dalziel	
* *Pseudocedrela cylindrica* Sprague	
* ''Swietenia angolensis Welw. ex C. DC.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
# Molina Rosito, A. 1975. Enumeración de las plantas de Honduras. Ceiba 19(1): 1–118.
# ORSTOM. 1988. List Vasc. Pl. Gabon Herbier National du Gabon, Yaounde.
### Ligazóns externas 
* Bulletin of Miscellaneous Information, Royal Gardens, Kew. Kew 1910:180. 1910
Pandalus

***Pandalus*** é un xénero de crustáceos decápodos carideos, o tipo da familia dos pandálidos, que comprende numerosas especies de camaróns.

As especies deste xénero son de tamaño mediano e algunhas, de alto valor económico, son obxecto de pesca comercial, capturándose con artes de arrastre. 
 
Unha especie, *Pandalus montagui*, vive en asociación simbiótica co verme poliqueto, *Sabellaria spinulosa*.

### Especies 
O World Register of Marine Species (WoRMS) recoñece na actualidade (29 de outubro de 2013) as seguintes vinte especies:

* *Pandalus borealis* Krøyer, 1838
* *Pandalus danae* Stimpson, 1857
* *Pandalus eous* Makarov, 1935
* *Pandalus goniurus* Stimpson, 1860
* *Pandalus gurneyi* Stimpson, 1871
* *Pandalus hypsinotus* Brandt, 1851
* *Pandalus jordani* M. J. Rathbun, 1902
* *Pandalus kessleri* Czerniavsky, 1878
* *Pandalus montagui* Leach, 1814
* *Pandalus nipponensis* Yokoya, 1933
* *Pandalus platyceros* Brandt, 1851
* *Pandalus stenolepis* M. J. Rathbun, 1902
* *Pandalus tridens* M. J. Rathbun, 1902

Ademais, coñécense algunhas outras fósiles.

## Pescarías comerciais 
[miniatura|*[Pandalus platyceros*.]]

As seguintes especies son pescadas comercialmente:

* *Pandalus borealis*
* *Pandulus jordani*
* *Pandalus goniurus*
* *Pandalus danae*
* *Pandalus hypsinotus*
* *Pandalus montagui*
* *Pandalus platyceros*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Costello, M. J., Emblow, C. & White, R. J. (eds.) (2001): *European register of marine species: a check-list of the marine species in Europe and a bibliography of guides to their identification*. París: Muséum national d'Histoire naturelle. Collection Patrimoines Naturels, **50**. ISBN 2-85653-538-0. 
* Holthuis, L. B. (1993): *The recent genera of the Caridean and Stenopodidean shrimps (Crustacea, Decapoda): with an appendix on the order Amphionidacea*. Leiden: Nationaal Natuurhistorisch Museum. ISBN 90-73239-21-4.
* Raabe, Charles & Linda Raabe (2008): "The Caridean shrimp: Shrimp Anatomy - Illustrations and Glossary ".
* Tavares, Carolina & Joel W. Martin (2010): "Suborder Dendrobranchiata Bate, 1888", en F. R. Schram, J. C. von Vaupel Klein, J. Forest & M. Charmantier-Daures (eds.) *Treatise on Zoology – Anatomy, Taxonomy, Biology – The Crustacea*. Volume 9A * Eucarida: Euphausiacea, Amphionidacea, and Decapoda*. Brill Publishers. ISBN 978-90-04-16441-3. PDF.

### Outros artigos 
* Pandálidos

### Ligazóns externas 
* *Pandalidae* en ADW.
Lino García Salgado

**Lino García Salgado**, nado en Baltar (A Pastoriza) o 23 de abril de 1967, é un escritor galego.

## Traxectoria 
É técnico especialista en automatismos pneumáticos e oleohidráulicos e enxeñeiro técnico agrícola. Actualmente reside na Coruña. Traballou en distintas organizacións e agora mesmo é corresponsable da axenda cultural de *Nós Diario*.

Ten publicado poemas na revista *A Xanela*, da A. C. Eira Vella de Betanzos, e colaborou tamén na revista *Terra e Tempo* e na web da Asociación A.D.A.N. con recomendacións literarias e críticas de libros. En 2015 formou parte do libro recompilatorio *Dez anos na porta. Antoloxía poética*, editado pola Porta Verde do Sétimo Andar. No ano 2018 participou na expresión colectiva de poemas pendurados das farolas en Guitiriz baixo o lema Lumes Nunca Máis, iniciativa do colectivo Nova Poesía Guitirica. No 2019 participou no libro dixital colectivo homenaxe a Rosalía de Castro *150 Cantares para Rosalía de Castro*, iniciativa de Suso Díaz. 

Participou na exposición colectiva Ela en Plural que se mostrou no NH Hotel Coruña, no Museo Provincial de Lugo e na Casa Museo Casares Quiroga da Coruña, entre os anos 2011 e 2012.

## Obra publicada 
### Poesía 
* *Meliflua moradía* (2012). A porta verde do sétimo andar.
**Kamikazes* (2021). Medulia. 110 páxs. ISBN 978-84-124173-5-7.

### Obras colectivas 
* *A condicionalidade: caderno de interpretación das condicións de condicionalidade da Política Agraria Común nas explotacións agrarias*, con Óscar Fernández, 2007, Fouce.
* *Espertar*, poemas do autor con fotografías de Helena Robledo, 2010, A. C. Eira Vella.
* *150 Cantares para Rosalía de Castro* (2015, libro electrónico).
* *Dez anos na porta/Antoloxía poética* (2015, A porta verde do sétimo andar)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en *As escollas electivas*
* Perfil en *Terra e Tempo*
* Colaboracións en A.D.A.N.
Paulino Peña

**Paulino Peña Álvarez**, nado en Moialde (Vilardevós) en 1960, é un mestre e escritor galego.

## Traxectoria 
Mestre, Licenciado en Filoloxía Galega e Filosofía e Ciencias da Educación (Sección Ciencias da Educación). Foi coordinador dos Equipos de Normalización Lingüística de Ourense.

## Obra publicada 
### Poesía 
* *Gramática da afirmación*, 2009, Espiral Maior.
**Na pel das árbores do vento*, 2019, Alvarellos Editora.
**Vaira e Cristal*, 2024, Ed.Tris-Tram.

## Premios 
* Gañador do IV Certame de poesía Anduriña Voandeira de Euskadi no 2004, pola obra *Porque sei de ti*.
* Segundo premio no V Certame de poesía Anduriña Voandeira no 2005, por *Fíreme amor de luz*.
* Gañador do Certame de poesía Francisco Añón no 2006, por *Rodopíos no encoro*.
* Gañador do Premio de poesía Concello de Carral no 2008, por *Gramática da afirmación*.
* Segundo premio II Premio de poesía Manuel Leiras Pulpeiro no 2013, por *Nas dársenas do estío*.

* Mención de Honra XX Certame Literario Manuel Oreste no 2015, por *Unicornio no faiado. Canción para cabalgar un neno lúas nos campos do sangue*.

* Terceiro premio III Certame Manuel María de poesía da Casa de Galicia en Guipúscoa no 2015, por *Nas vívidas marxes*.
* Segundo premio I Certame de poesía Torre de Caldaloba no 2018, por *Na pel das árbores do vento*.
* Segundo premio VI Certame de poesía Torre de Caldaloba no 2023, por *Vaira e Cristal*.
* Premio Arume de Poesía para a infancia 2025 da Fundación Xosé Neira Vilas, por *Poemas con alas!!!*

## Notas
Love, Lust, Faith and Dreams

***Love, Lust, Faith and Dreams*** (escrito no álbum como ***LOVE LUST FAITH + DREAMS***) é o nome do cuarto álbum de estudio da banda de música rock estadounidense 30 Seconds to Mars, lanzado baixo o selo discográfico de EMI e Virgin Records en maio de 2013. O primeiro sinxelo foi «Up in the Air» , que se colocou na engalaxe do SpaceX CRS-2 durante a Expedición 35.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da banda
Gran Premio do Brasil de 1976

O **Gran Premio do Brasil de 1976** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 25 de xaneiro de 1976 no circuíto de Interlagos de São Paulo. Foi a primeira carreira da tempada de . A carreira foi o quinto Gran Premio do Brasil e o cuarto, que se válido para o Campionato do Mundo de Pilotos. A carreira levouse a cabo sobre 40 voltas ao circuíto de 7´87 quilómetros de lonxitude para unha distancia total da carreira de 315 quilómetros.

A carreira foi gañada polo campión do mundo, Niki Lauda, pilotando un Ferrari 312T. O piloto austríaco gañou o seu oitavo Gran Premio de Fórmula Un por 28 segundos sobre o francés Patrick Depailler nun Tyrrell 007. O segundo lugar foi o mellor resultado de Depailler en case dous anos cando rematou segundo no Gran Premio de Suecia de 1974. Tom Pryce terminou terceiro nun Shadow DN5B no seu segundo podio en seis meses. Foi o punto culminante da tempada de Pryce e Shadow Racing Cars. Foi o seu único podio na tempada e Pryce non pisou o podio outra vez.

## Informe 
Na primeira rolda da tempada, James Hunt logrou a pole position no seu McLaren M23 co actual campión Niki Lauda, ó seu lado co seu Ferrari (que marcou a pauta para a tempada). Clay Regazzoni no segundo Ferrari tomou a dianteira no inicio. Regazzoni, Lauda, Hunt e o Shadow de Jean-Pierre Jarier loitaban entre eles. Regazzoni e Jarier chocaron, e o primeiro tivo que entrar en boxes para facer reparacións. Lauda lideraba agora sobre Hunt e Jarier, pero Hunt estrelouse debido o bloqueo do acelerador e Jarier fixo o mesmo unha volta máis tarde logo de derrapar nun pouco de aceite na pista. Lauda comezou así a súa defensa do título cunha vitoria, con Patrick Depailler segundo no Tyrrell, e Tom Pryce completando o podio no outro Shadow. Finalizaron 14 coches incluíndo a Carlos Reutemann cuxo Brabham BT45 quedou sen combustible a tres voltas para o final.

[miniatura|right|[Emerson Fittipaldi nun Fittipaldi FD04.]]

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
### Ligazóns externas 
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Saint-Fargeau-Ponthierry

**Saint-Fargeau-Ponthierry** é unha comuna francesa do departamento de Sena e Marne, na rexión de Illa de Francia.

## Demografía 
### Poboación 
No 2007, a poboación de Saint-Fargeau-Ponthierry era de 12.180 persoas. Había 4.830 familias das cales 1.314 eran unipersoais (490 homes vivindo sós e 824 mulleres vivindo soas), 1.289 parellas sen fillos, 1.763 parellas con fillos e 464 familias monoparentais con fillos.

A poboación evolucionou segundo o seguinte gráfico:

*Habitantes censados*

Colors=
 id:lightgrey value:gray(0.9)
 id:darkgrey value:gray(0.7)
 id:sfondo value:rgb(1,1,1)
 id:barra value:rgb(0.6,0.7,0.8)

ImageSize = width:350 height:373
PlotArea = left:50 bottom:50 top:30 right:30
DateFormat = x.y
Period = from:0 till:25000
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = justify
ScaleMajor = gridcolor:darkgrey increment:5000 start:0
ScaleMinor = gridcolor:lightgrey increment:1000 start:0
BackgroundColors = canvas:sfondo

BarData=
 bar:1962 text:1962
 bar:1968 text:1968
 bar:1975 text:1975
 bar:1982 text:1982
 bar:1990 text:1990
 bar:1999 text:1999
 bar:2007 text:2007

PlotData=
 color:barra width:30 align:left

 bar:1962 from:0 till: 4050
 bar:1968 from:0 till: 5611
 bar:1975 from:0 till: 7884
 bar:1982 from:0 till: 9553
 bar:1990 from:0 till: 10560
 bar:1999 from:0 till: 11245
 bar:2007 from:0 till: 12180

PlotData=

 bar:1962 at: 4050 fontsize:S text: 4050 shift:(-8,5)
 bar:1968 at: 5611 fontsize:S text: 5611 shift:(-10,5)
 bar:1975 at: 7884 fontsize:S text: 7884 shift:(-10,5)
 bar:1982 at: 9553 fontsize:S text: 9553 shift:(-10,5)
 bar:1990 at: 10560 fontsize:S text: 10560 shift:(-10,5)
 bar:1999 at: 11245 fontsize:S text: 11245 shift:(-10,5)
 bar:2007 at: 12180 fontsize:S text: 12180 shift:(-10,5)

TextData=
 fontsize:S pos:(20,20)
 text:fonte INSEE - elaboración gráfica propia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web oficial
Columbán de Luxeuil

**San Columbán**, nado en Navan (Irlanda) en 543 e finado en Bobbio (Italia) o 23 de novembro de 615, foi un misioneiro irlandés destacado pola súa actividade misioneira e evanxelizadora durante a Alta Idade Media. Tamén é coñecido por fundar numerosos mosteiros en Europa, entre os que destacan os mosteiros de Luxeuil (Francia) e Bobbio (Italia), aproximadamente no ano 590.
## Traxectoria 
Foi fundador de mosteiros en Francia, Suíza e Italia, levando a cabo un intenso labor misioneiro no que el chamou por vez primeira «toda Europa» (*totius Europae*).

Difundiu entre os francos a regra monacal céltica, que enfatizaba a confesión privada e confidencial, seguida da penitencia privada para os arrepentidos dos seus pecados. Naquela época estes ritos eran públicos.

Residente nos reinos francos, tivo serias diferenzas coa Igrexa e nobreza francas, debendo abandonar o reino en 612. Trasladouse a Suíza e logo a Lombardía, onde morrería no mosteiro de Bobbio fundado por el.

O Vaticano aprobou oficialmente a San Columbano como o santo patrón dos motociclistas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bieito XVI presenta a figura de san Columbano 
* Misioneiros Columbanos
Cam

**Cam** pode referirse a:
* **Cam**, fillo de Noé segundo a Biblia. Del descenderían os cananeos.
* **Río Cam**, que pasa pola cidade inglesa de Cambridge.

## Siglas 
**CAM** como siglas pode referirse a:

### Informática
* Fabricación asistida por computador (do inglés Computer Aided Manufacturing).

### Ciencias
* Molécula de adhesión celular (do inglés *Cell Adhesion Molecule*). As CAMs son proteínas da superficie celular.
* Metabolismo Ácido das Crasuláceas (do inglés *Crassulacean Acid Metaboism*). Un tipo de fotosíntese de plantas de zonas desérticas.
* Complexo de ataque á membrana, complexo do sistema do complemento sanguíneo que perfora as membranas bacterianas.

### Outros
* **Comunidade Autónoma de Madrid**, en España;
* **Caixa de Aforros do Mediterráneo**, con sede na Comunidade Valenciana.
Negundo

miniatura
miniatura|*Acer negundo*

O **pradairo negundo** ou simplemente **negundo** (***Acer negundo***), é unha especie de árbore cadicifolia da familia Sapindaceae nativa de América do Norte.

En Galiza aparece coma ornamental en parques urbanos e arboredos.

## Descrición 
Este pradairo é unha arboriña, usualmente non moi lonxeva que non soprepasa os 10 a 20 m de alto, cun diámetro de 30 a 50 cm, raramente de máis de 1 m. Os talos son verdes, cunha cera rosa ou violeta cando son novos. En troques doutros pradairos (con follas palmadas) o negundo ten follas pinnadas con cinco (ás veces tres ou sete) folíolos; as follas teñen de 12 a 25&nbsp;cm de lonxitude, con cada folíolo de 6 a 10&nbsp;cm e 3 a 7&nbsp;cm de largo. Ningún outro pradairo ten máis de tres folíolos. Os folíolos teñen os bordos aserrados e son asimétricos na base da folla. As flores son miúdas con pétalos, de 10 a 30, xuntos nun acio pénsil, de 1 a 2 dm de longo, que aparece cedo na primavera. As sementes son disámaras, 1 a 2&nbsp;cm de longo, con ás de 2 a 3&nbsp;cm incurvadas; esparéxanse e caen polo outono, ou fican na árbore durante o inverno. Distinto a outros pradairos, é unha árbore dioica.

## Distribución 
Aparece orixinariamente dende o Canadá até Guatemala polo sur. Introducido e cultivado noutras partes do mundo. En Europa, onde foi introducido en 1688, plántase hoxe en día pola súa resistencia á polución, rápido crecemento e carecer de toxicidade, tanto en reforestacións mineiras, zonas de tráfico e parques urbanos.

## Hábitat 
A especie prefire terreos soleados e non calcarios. Pode medrar en lugares anegados e atura fríos de até -30&nbsp;°C. É, polo tanto axeitado para o cultivo en Galiza.

## Cultivo 3 usos 
*Acer negundo*, ao contrario ca en Europa, é raramente plantado coma unha árbore ornamental en América. A madeira é mala, a forma irregular e a mala xerminación das sementes fan que non sexa unha especie forestal de interese. Con todo ás veces a madeira emprégase coma fonte de fibra para pretensado.

Hai varios cultivares, incluíndo algunhas formas variegadas (follas verdes e brancas, incluso rosadas e amarelas) dispoñíbeis no mercado (viveiros).

En Galiza plántase en arboredos, xardíns urbanos e rúas das principais vilas.

## Táxones infra-específicos 
Hai poucos aceptados dos numerosos descritos:
* a típica subespecie *Acer negundo* subsp. *negundo*, glabro (sen vilosidase), medra no sueste da Columbia Británica, leste a sueste de Ontario e de Nova Hampshire, e sur a leste de Nevada, Arizona, norte de México e sueste da Florida.
* a subespecie occidental ,*Acer negundo* subsp. *californicum* (Torr. & A.Gray) Wesm., con talos e follas pubescentes: unha poboación illada no Val Central de California. 
* *Acer negundo* subsp. *interius* (Britton) Á.Löve & D.Löve
* *Acer negundo* subsp. *mexicanum* (DC.) Wesm.

Todos os demais son meras sinonimias da especie.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Hibisco

Os **hibiscos** son plantas pertencentes ao xénero ***Hibiscus*** , un amplo xénero cunhas 150 especies aceptadas, das máis de 1.000 descritas, da familia Malvaceae, típicas de ambientes cálidos, en rexións tropicais e subtropicais.

En Galiza úsanse coma ornamentais.

## Descrición 
O xénero inclúe dende plantas herbáceas, anuais ou perennes, até pequenos arbustos e arboriñas. As follas son alternas, simples, de ovadas a lanceoladas, a miúdo coa marxe serrada ou lobulada. As flores son longas, conspicuas, con forma de trompeta, con cinco pétalos, de tons brancos a rosas, vermellos, morados ou amarelos, de 4 a 15&nbsp;cm de tamaño. O froito é unha cápsula que contén varias sementes en cada lóculo.
thumb|Hibisco a amosar parte do xineceo e mais do androceo.

## Distribución 
É un xénero de zonas temperadas, subtropicais e tropicais de todo o mundo, cunha orixe centrada principalmente no sueste de Asia. Introducido e cultivado dende tempos inmemoriais para usos ornamentais, alimentarios e medicinais.

## Usos 
Moitas especies cultívanse polas súas flores rechamangueiras ou se utilizan coma arbustos en paisaxismo (a especie *Hibiscus syriacus*, a rosa de Siria, é moi común). Tamén son un ingrediente principal en tés de herbas ou infunsións.

Unha das especies, coñecida coma **kenaf** (*Hibiscus cannabinus*) úsase amplamente na elaboración de papel.
A **rosa de Xamaica** (*Hibiscus sabdariffa*), úsase coma verdura e para elaborar infusións de herbas e marmeladas (en especial no Caribe). En Latinoamérica, é bastante popular a bebida coñecida coma auga de Xamaica, elaborada a partir dos cálices desta especie. En Exipto e no Sudán utilízanse os pétalos para facer unha infusión chamada *carcad*

* A especie *Hibiscus rosa-sinensis* ten usos médicos na fitoterapia chinesa. 
* A casca, moi fibrosa, emprégase na Polinesia.
* A *Cidade do Hibisco* é o alcuma da vila de Chengdu, na China.

## Pragas 
As especies de hibisco son substento de larvas dalgúns lepidópteros, coma *Chionodes hibiscella* ou *Hypercompe hambletoni*. Ademais atácana os pulgóns.

## Taxonomía 
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum 2: 693*, polo ano 1753. A especie tipo é *Hibiscus syriacus* L.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
# Fryxell, P. A. 1992. Malvaceae. Fl. Veracruz 68: 1–255.
# Molina R., A. 1975. Enumeración de las plantas de Honduras. Ceiba 19(1): 1–118.
# Standley, P. C. & J. A. Steyermark 1949. Malvaceae. In Standley, P.C. & Steyermark, J.A. (Eds), Flora of Guatemala - P art VI. Fieldiana, Bot. 24(6): 324–386.
# Stevens, W. D., C. Ulloa U., A. Pool & O. M. Montiel 2001. Flora de Nicaragua. Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 85: i–xlii, 1–2666. 
### Ligazóns externas 
* Tropical hibiscus
* Aplicacións e formas de cultivo do hibisco (en castelán)
Sweet Child O' Mine

'''Sweet Child O' Mine''' é o terceiro sinxelo do grupo de hard rock Guns N' Roses . Publicado no seu álbum debut, Appetite for Destruction, o 21 de xullo de 1987. «Sweet Child O' Mine» foi o primeiro sinxelo da banda en alcanzar o número un do Billboard Hot 100, durando dúas semanas alí en 1988. En 2009 foi elixida polos británicos como o mellor tema con guitarra de todos os tempos.

## Recoñecementos 
* Gañador do *Mellor vídeo de «heavy metal», MTV Awards, 1989.
* Nomeado a *Mellor vídeo de grupo*, MTV Awards, 1989.
* Gañador do *Mellor vídeo de novo artista*, Billboard Awards, 1990.
* Gañador de *Mellor videoclip do ano*, Burrn readers Poll, 1989.
* Votado no posto número 6 ao *Mellor vídeo musical xamais feito'', MTV/TV Guide, 1999.

## Notas
Fagales

**Fagales** (*Fagais*) é unha orde de anxiospermas (plantas con flores), que inclúe algunhas das árbores máis coñecidas, entre as que se atopan, por exemplo, as principais especies silvícolas de Galiza. O nome da orde deriva do xénero: *Fagus*, o das faias. Pertence á subclase Rosidae encadrada no grupo das dicotiledóneas. Actualmente Fagales inclúe es familias e xéneros a seguir:

* Betulaceae - betuláceas - familia dos bidueiros (*Betula* (bidueiros), *Alnus* (amieiros), *Carpinus* (carpes), *Corylus* (abeleiras), *Ostrya* (carpes lupulinos), *Ostryopsis* (carpes abeleiras))
* Casuarinaceae - casuarináceas - piñeiros de Australia (*Casuarina*, *Gymnostoma*, *Ceuthostoma*, *Allocasuarina*)
* Fagaceae - fagáceas - familia das faias (*Fagus* (faias), *Quercus* (carballos), *Castanea* (castiñeiros), *Castanopsis*, *Chrysolepis*, *Formanodendron*, *Lithocarpus* (carballos de pedra), *Trigonobalanus*, *Colombobalanus*)
* Juglandaceae - xuglandáceas - familia da nogueira (*Juglans* (nogueiras), *Pterocarya*, *Carya*, *Cyclocarya*, *Alfaroa*, *Engelhardia*, *Oreomunnea*, *Platycarya*, *Rhoiptelea*)
* Myricaceae - miricáceas (*Myrica*, *Canacomyrica*, *Comptonia*)
* Nothofagaceae - notofagáceas - familia das faias do sur (*Nothofagus* - subgenera *Fuscospora*, *Brassospora* e *Lophozonia*)
* Ticodendraceae - ticodendráceas - familia dos ticodendron (*Ticodendron*)

Sistemáticas máis vellas soamente incluían catro familias (Betulaceae, Corylaceae, Fagaceae, Ticodendraceae; Corylaceae agora inclúese dentro de Betulaceae); as outras familias incluíanse en tres ordes diferentes entre as Hamamelidae. A orde Casuarinales comportaría unha única familia: Casuarinaceae, a orde Juglandales comportaría as familias Juglandaceae e Rhoipteleaceae, e a orde Myricales comportaría as demais familias (ademais da *Balanops*).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Missouri Botanical Gardens - Fagales
* WCSP: World checklist of selected plant families
Kathy Bates

**Kahleen Doyle Bates**, nada en Memphis, Tennessee o 28 de xuño de 1948, é unha actriz estadounidense.

## Traxectoria 
Nada en Memphis, Tennessee, mudouse a Nova York trala universidade para dedicarse á interpretación. Debutou no cinema con *Taking Off*, de Miloš Forman.

Seguiu a súa carreira no teatro e no cinema, gañando o Oscar á mellor actriz por *Misery*.

Traballa tamén na televisión, gañando o Emmy pola súa aparición na serie *Two and a Half Men*, onde interpretou a fantasma de Charlie Harper.

## Filmografía 
## Premios 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Páxina oficial
Jessica Tandy

**Jessica Alice Tandy**, nada en Londres o 7 de xuño de 1909 e finada en Easton, Connecticut o 11 de setembro de 1994, foi unha actriz estadounidense nada no Reino Unido.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira en Londres aos dezaoito anos e rodou algúns filmes no Reino Unido, pero tras divorciarse do actor Jack Hawkins marchou aos Estados Unidos, traballando tanto no teatro coma na radio, para pasar logo á televisión.

Debutou no cinema norteamericano en 1944 en *The Seventh Cross*. Dous anos despois participou en *The Green Years*, onde interpretaba a filla do seu marido, o actor Hume Cronyn.

Foi a protagonista da primeira representación de *A Streetcar Named Desire*.

A súa carreira cinematográfica seguiu de forma esporádica nas seguintes décadas. En 1989 protagonizou *Paseando a Miss Daisy*, coa que gañou o Oscar á mellor actriz, sendo a actriz de máis idade en gañalo.

Finou en 1994.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Xuglandáceas

As **xuglandáceas** (*Juglandaceae*) son unha familia da orde Fagales. Comporta uns 8 xéneros de árbores caducifolias, monoicas, resinosas e recendentes, en total, unhas 50 especies, a meirande parte orixinarias de rexións temperadas do hemisferio norte. A nogueira é unha das árbores galegas incluídas nesta familia.

## Descrición 
Posúen follas imparipinnadas, alternas, caedizas ou sempreverdes, sen estípulas. Flores unisexuais, de periantio moi reducido ou nulo; as masculinas con periantio nulo ou até 5 piezas, con brácteas tectrices e bractéolas soldadas, con eixos moi contraídos, con 2-40 estames, reunidas en amentos, con bráctea tectriz; as femininas de ovario ínfero unilocular, con estilo curto e estigmas grandes e plumosos, dispostas en acios paucifloros terminais. Froitos en noz ou drupa involucrada, cunha induvia carnosa (de orixe carpelar), sementes sen endosperma, con cotiledóns grosos e lobulados, con tabiques separadores cerebriformes, con gran teor de óleos.

## Subfamilias, tribos e xéneros 
* **Engelhardioideae** Iljinskaya (*Alfaroa*, *Oreomunnea*,
*Engelhardtia*, *Platycaria*).
* **Juglandoideae** Eaton, con dúas tribos: **Juglandeae** Rchb. (*Cyclocarya*, *Pterocarya* , *Juglans*) e **Hicorieae** W.E.Manning (*Carya*).

Image:Walnut03.jpg|Noz crebada

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Ra verde

miniatura|250px|Ra verde.
A **ra verde**, *Pelophylax perezi*, é unha especie de anfibio anuro da familia dos ránidos.

## Características 
É unha ra de corpo robusto (sobre todo os exemplares vellos) de tamaño de mediano a grande, xa que pode alcanzar os 10&nbsp;cm de lonxitude nas femias, aínda que non adoita superar os 7,5&nbsp;cm, coa cabeza tan longa como larga, co fociño acabado en punta ou lixeiramente arredondado e os ollos moi grandes, elevados, prominentes e moi xuntos, coa pupila vertical. Os membros anteriores son robustos e teñen catro dedos longos; os posteriores, moi longos, fortes e musculosos, rematan en cinco dedos unidos por unha membrana interdixital completa.

O límite de distribución setentrional non está claro. Constatouse a súa presenza até as proximidades de Lión polo leste e até o departamento de Vendée, polo oeste.

Foi introducida nas illas Baleares (Mallorca, Menorca, Ibiza e Formentera), Canarias (agás en El Hierro e Lanzarote), Azores e Madeira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Asensi Cabirta, Moisés (2006): *Guía dos anfibios e réptiles de Galicia*. A Coruña: Baía Edicións. ISBN 84-96526-29-1.
* Galán Regalado, Pedro e Fernández Arias, Gustavo (1993): *Anfibios e réptiles de Galicia*. Vigo: Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-7507-722-6.

### Outros artigos 
* Anfibios
* Anuros
* Ránidos
* Mitos e lendas galegas sobre os anfibios e os réptiles

### Ligazóns externas 
* *Vipera seoanei* en Carrascal, L. M. & Salvador, A. (eds). *Enciclopedia virtual de los vertebrados españoles*. Museo Nacional de Ciencias Naturales, Madrid. España
* *Vipera seoanei* en ADW.
* Fotos en *Amphibians and Reptiles of Europe*http://www.herp.it/
La Revista Popular

***La Revista Popular*** foi unha publicación editada en Pontevedra entre 1892 e 1900, cunha terceira época en Vigo en 1904.

## Traxectoria 
Subtitulada *Ciencias, Artes y Literatura*, apareceu o 1 de decembro de 1892. Publicábase os días 1 e 15 de cada mes. Estaba dirixida por Ramiro Vieira Durán e o seu administrador era Rogelio Quintáns. Foron os seus redactores José Bermúdez Montero e José López Otero. Entre os seus colaboradores figuraron Luciano Varela, Antolín López Pelaez, Manuel Amor Meilán, Emilio Villelga Rodríguez, Enrique Zaratiegui, Vicente Señoráns, Sofía Casanova, Emilia Calé, Marcelo Macías, Narciso Díaz de Escovar, Emilio Álvarez, José Rodao, Nicolás Taboada Fernández, Luís de la Riega, Jaime Solá, Emilia Pardo Bazán e Marcial Valladares. Deixou de publicarse en 1896.

Tivo unha segunda época e volveu aparecer en novembro de 1899. Publicábase o 10, 20 e 30 de cada mes.

Trasladada a Vigo, tivo unha terceira época en 1904, cambiou o subtítulo polo de *Literaria, Científica, de Bellas Artes e Intereses Regionales*, pero mantivo o mesmo director.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Gran Premio de Suráfrica de 1976

O **Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de **, celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 6 de marzo de 1976. Foi a segunda rolda da tempada de Fórmula Un de . Foi o 22º Gran Premio de Suráfrica desde o primeiro Gran Premio disputado en 1934 e o décimo que se celebrou en Kyalami, nos arredores de Xohanesburgo. Levouse a cabo sobre 78 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 320 quilómetros.

A carreira foi gañada polo piloto austríaco Niki Lauda nun Ferrari 312T. A vitoria foi a terceira vitoria seguida de Lauda. Terminou 1´3 segundos por diante do seu gran rival esa tempada o británico James Hunt no McLaren M23. O compañeiro de equipo de Hunt en McLaren, o alemán federal Jochen Mass terminou terceiro.

Hunt logrou a pole position por segunda vez en dúas carreiras, con Lauda xusto ao seu carón. Lauda liderou na primeira curva, con Hunt cuarto detrás de Mass e do piloto italiano Vittorio Brambilla no seu March 761. Hunt adiantou a Mass, e pasou a Brambilla para poñerse segundo logo de cinco voltas. Lauda liderou de principio a fin para gañar. Detrás de Hunt e Mass, o piloto de Suráfrica Jody Scheckter foi cuarto no seu Tyrrell 007. A unha volta, no quinto posto quedou o piloto británico John Watson co Penske PC3 e Mario Andretti sexto co Parnelli VPJ4B.

Con dúas vitorias na tempada  Lauda sacaba doce puntos de vantaxe no campionato sobre Hunt e o Tyrrell de Patrick Depailler. Así mesmo Ferrari sacaba nove puntos de vantaxe sobre Tyrrell e once puntos de vantaxe sobre McLaren.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de *
Pandálidos

A dos **pandálidos** (*Pandalidae*) é unha familia de crustáceos decápodos carideos que comprende numerosas especies de camaróns comestíbeis e de alto valor económico.

Caracterízanse por teren o carpo do segundo pereiópodo subdividido e, sobre todo, pola falta de pinzas no primeio pereiópodo.

É unha familia propia das augas frías, e os seus representaneds en zonas tropicais viven en augas profundas. seguida de *Crangon crangon*, camarón da familia dos crangónidos.

As capturas de *P. borealis* salvaxe son na actualidade unhas dez veces maiores que as de *C. crangon*. En 1950 a posición era ao revés, xa que as capturas de *C. crangon* foron unhas dez veces superiores ás de *P. borealis*.

En 2010 a produción global en acuicultura de todas as especies de camaróns e lagostinos (3,5 millóns de toneladas) superou lixeramente ás capturas mundiais de especies salvaxes (3,2 millóns de toneladas).

### Xéneros 
Non hai unanimidade na comunidade científica sobre os xéneros que comprende a familia.

Segundo De Grave *et al.* (2009) serían:

* *Anachlorocurtis* Hayashi, 1975
* *Atlantopandalus* Komai, 1999
* *Austropandalus* Holthuis, 1952
* *Bitias* Fransen, 1990
* *Calipandalus* Komai & Chan, 2003
* *Chelonika* Fransen, 1997
* *Chlorocurtis* Kemp, 1925
* *Chlorotocella* Balss, 1914
* *Chlorotocus* A. Milne-Edwards, 1882
* *Dichelopandalus* Caullery, 1896
* *Dorodotes* Bate, 1888
* *Heterocarpus* A. Milne-Edwards, 1881b
* *Miropandalus* Bruce, 1983
* *Notopandalus* Yaldwyn, 1960
* *Pandalina* Calman, 1899
* *Pandalopsis* Bate, 1888
* *Pandalus* Leach, 1814
* *Pantomus* A. Milne-Edwards, 1883
* *Peripandalus* De Man, 1917
* *Plesionika* Bate, 1888
* *Procletes* Bate, 1888
* *Pseudopandalus* Crosnier, 1997
* *Stylopandalus* Coutière, 1905

Pero o SIIT só recoñece (outubro de 2013) os seguintes:

* *Atlantopandalus*
* *Bitias*
* *Chlorotocus*
* *Dichelopandalus*
* *Heterocarpoides*
* *Heterocarpus*
* *Pandalina*
* *Pandalopsis*
* *Pandalus*
* *Pantomus*
* *Parapandalus*
* *Plesionika*
* *Stylopandalus*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Costello, M. J., Emblow, C. & White, R. J. (eds.) (2001): *European register of marine species: a check-list of the marine species in Europe and a bibliography of guides to their identification*. París: Muséum national d'Histoire naturelle. Collection Patrimoines Naturels, **50**. ISBN 2-85653-538-0. 
* Holthuis, L. B. (1993): *The recent genera of the Caridean and Stenopodidean shrimps (Crustacea, Decapoda): with an appendix on the order Amphionidacea*. Leiden: Nationaal Natuurhistorisch Museum. ISBN 90-73239-21-4.
* Raabe, Charles & Linda Raabe (2008): "The Caridean shrimp: Shrimp Anatomy - Illustrations and Glossary ".
* Tavares, Carolina & Joel W. Martin (2010): "Suborder Dendrobranchiata Bate, 1888", en F. R. Schram, J. C. von Vaupel Klein, J. Forest & M. Charmantier-Daures (eds.) *Treatise on Zoology – Anatomy, Taxonomy, Biology – The Crustacea*. Volume 9A * Eucarida: Euphausiacea, Amphionidacea, and Decapoda*. Brill Publishers. ISBN 978-90-04-16441-3. PDF.

### Outros artigos 
* Crustáceos
* Decápodos
* Camaróns

### Ligazóns externas 
* *Pandalidae* en ADW.
Museo de Historia Natural de Londres

O **Museo de Historia Natural** (**Natural History Museum**) de South Kensington, en **Londres**, é un dos tres grandes museos localizados na rúa Exhibition Road, en Kensington (os outros dous son o Science Museum e o Victoria and Albert Museum). O museo posúe unha variada colección con máis de 70 millóns de espécimes e obxectos en exposición. As cinco coleccións máis importantes son as correspondentes ás áreas de: botánica, entomoloxía, mineraloxía, paleontoloxía e zooloxía.

## Descrición 
[miniatura|esquerda|Réplica do esqueleto dun [diplodoco.]]
O museo é coñecido polo seu gran salón central onde se mostran esqueletos de diferentes dinosauros, en particular, un enorme diplodoco que domina a entrada do edificio ademais dun mastodonte atopado na Lagoa de Tagua Tagua da Rexión de O'Higgins de Chile.

Foi construído entre 1873 e 1880 para albergar a crecente colección de esqueletos, plantas e fósiles que constituían unha sección do Museo Británico. Legalmente o museo de historia natural permaneceu como parte do Museo Británico ata 1963. En 1986 absorbeu o próximo Museo Xeolóxico adquirindo o nome oficial de Natural History Museum.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Museo Británico
### Ligazóns externas 
* Natural History Museum .
* JoinLondon.co.uk .
Sic

miniatura|*Goggles prevent axidents (sic). Axidents (sic) give aid to the enemy.*
**Sic** é unha palabra latina que se coloca ao lado dunha palabra ou frase incorrecta ou incomprensible para indicar que non se trata dun erro de transcrición, senón que é así como figura no texto orixinal.

Provén da frase en latín ***sic erat scriptum***, "así fora escrito", onde sic é un adverbio que significa "así, deste xeito".

## Uso
Por regra xeral prefírese o uso deste adverbio entre corchetes [sic], aínda que é frecuente atopalo tamén entre parénteses (sic).
* «Agora [engade] van a saver [sic] o tolo que eu estou 
* No ano 1764, o visitador da diocese «halló la hermita (sic) de san Antonio (...)" 
Emprégase cando se reproducen erros, tipográficos ou doutra clase, ou inconveniencias ao citar textos, para informar ao lector que o uso indebido atópase na fonte orixinal e non é obra do que cita. Exemplos:
* Lembro que che ollou fixamente [sic]
* O sol púñase no hourizonte [sic]
* Regresamos o domingo de Balencia [sic]
Tamén pode usarse cando aparecen palabras pouco comúns cuxa grafía é similar á doutras moi coñecidas, e quérese evitar que o lector as interprete como erros. Por exemplo:
*A venencia [sic] non é Venecia.
Pode levar unha aclaración extra ou unha corrección explicativa:
* "O Congreso rexeitou os presupostos xerais do estado [sic, con inicial minúscula]"  
Ten un uso común en entrevistas de carácter médico ou legal, para citar ao entrevistado:
* E termina dándolle os seus datos: "Creo que xa é todo, espero que che sirva. O outro cando chegue a casa direicho, aínda estou por Corea e chego o día 6 de setembro. De hematocrito xa che comentei que non baixo de 45..46-47, de hemoglobina 15,5-16...o outro xa mirarei en casa"(sic).

## Locucións latinas
Podemos atopar tamén este adverbio en varias locucións latinas. Exemplos:
*Sic itur ad astra: "Así vaise ata as estrelas"
*Sic luceat lux: "Así luzca a luz"
*Sic semper tyrannis: "Así sempre aos tiranos"
*Sic transit gloria mundi: "Así pasa a gloria do mundo".

## Notas
Speed 2: Cruise Control

***Speed 2: Cruise Control*** é un filme estadounidense dirixido por Jan de Bont que se estreou en 1997. É a secuela do filme de 1994 *Speed*.

## Sinopse 
Annie Porter é unha moza que soña con desfrutar dunhas marabillosas vacacións polo Caribe, en compaña do seu noivo, a bordo do transatlántico máis luxoso do mundo. A súa viaxe ó paraíso convértese nunha viaxe de pesadelo cando un lunático xenio da informática se fai co mando do cruceiro, poñéndoo rumbo cara ó desastre.

## Personaxes 
* Sandra Bullock como Annie Porter
* Jason Patric como Alex Shaw
* Willem Dafoe como John Geiger
* Temuera Morrison como Juliano
* Brian McCardie como Merced
* Mike Hagerty como Harvey
* Colleen Camp como Debbie 
* Bo Svenson como Capitán Pollard
* Enrique Murciano como Alejandro
* Glenn Plummer como Maurice
* Joe Morton como Capitán McMahon "Mac"

## Galardóns e nomeamentos 
* 1997: Premio Razzie ó peor remake ou secuela. 8 nomeamentos, incluíndo peor filme.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Premio Nacional de Banda deseñada de España

O **Premio Nacional de banda deseñada** (en español, **Premio Nacional de Cómic)** é un galardón que o Ministerio de Cultura de España outorga anualmente (polo outono) desde 2007, como parte dos Premios Nacionais. Está dotado cunha contía de 20.000 euros e distingue o mellor álbum de banda deseñadade autor español publicada en España durante o ano anterior á entrega do premio, en calquera das linguas oficiais e cooficiais. É o máis prestixioso dos premios de banda deseñada que se entregan en España.

## Creación 
O Ministerio de Cultura español entregara xa na década dos 2000 a Medalla de Ouro ao mérito nas Belas Artes aos debuxantes de banda deseñada Miguel Quesada (2000), Francisco Ibáñez (2001) e Carlos Giménez (2003). para conceder este premio canda os demais premios Nacionais de cultura e aprobouna por unanimidade o Congreso dos Deputados o 4 de abril dese ano..

## Premios
*2007: *Hechos, dichos, ocurrencias y andanzas de Bardín el Superrealista*, de Francesc Capdevila, *Max* (Ediciones La Cúpula).
*2008: *Arrugas*, de Paco Roca (Astiberri Ediciones).
*2009: *Las serpientes ciegas*, de Felipe Hernández Cava e Bartolomé Seguí (BD Banda).
*2010: *El arte de volar*, de Altarriba e Kim (Edicions De Ponent).
*2011: *Plaza Elíptica*, de Santiago Valenzuela (Edicions De Ponent)
*2012: *Dublinés*, de Alfonso Zapico (Astiberri Ediciones).
*2013: *Ardalén*, de Miguelanxo Prado (Norma editorial en castelán e El Patito Editorial en galego).
*2014: *Amarillo*, da serie *Blacksad,* de Juan Díaz Canales e Juanjo Guarnido (Norma editorial).
*2015: *Las Meninas*, de Santiago García e Javier Olivares (Astiberri Ediciones).
*2016: *El paraíso perdido*, de Pablo Auladell (Sexto Piso).
*2017: *Lamia*, de Rayco Pulido (Astiberri Ediciones).
*2018: *Estamos todas bien*, de Ana Penyas (Salamandra).
*2019: *El día 3*, de Cristina Durán Costell, Miguel Ángel Giner Bou e Laura Ballester Beneyto (Astiberri Ediciones).
*2020: *La divina comedia de Oscar Wilde*, de Javier de Isusi.
*2021: *Primavera para Madrid*, de Diego Corbalán, 'Magius' (Autsaider cómics).
*2022: *El Pacto*, de Paco Sordo (Nuevo Nueve).
*2023: *Grito nocturno*, de Borja González.
*2024: *El cuerpo de Cristo*, de Bea Lema (Astiberri; con tradución ao galego de Ledicia Costas).
*2025: *Lo sabes aunque no te lo he dicho*, de Candela Sierra (Astiberri).

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Premios Nacionais de Cultura de España
### Ligazóns externas
*Páxina do premio na web do Ministerio de Cultura
Agaricaceae

**Agaricaceae** é unha familia de fungos basidiomicetos, que inclúe o coñecido xénero *Agaricus*, así como outros fungos anteriormente clasificados nas familias Tulostomataceae, Lepiotaceae e Coprinaceae. A familia contén 85 xéneros e 1&nbsp;340 especies.

## Xéneros 
## Notas 
## Véxase tamén