open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Orquídea recendente

A **orquídea recendente**, ***Himantoglossum robertianum***, é unha orquídea terrestre europea. En principio foi descrita baixo o nome de *Orchis robertiana* por Loiseleur, que lla dedicou ao seu amigo botánico G.-N. Robert, a continuación chamouse *Barlia robertiana* (nome asignado por Greuter), e posteriormente (1999), Pierre Delforge vinculouna ao xénero *Himantoglossum*. 

## Nomenclatura 
O epíteto *robertiana* indica ser a orquídea de Robert, en honra do botánico francés Gaspard Nicolas Robert (1776-1857).

**Sinonímia**:

* *Barlia robertiana* (Loisel.) Greuter (1967)
* *Orchis robertiana* Loisel. (1807) (Basionymum)
* *Orchis longibracteata* Biv. (1806)
* *Orchis fragrans* Ten. (1811)
* *Orchis foliosa* Masson ex Ker Gawl. (1819)
* *Aceras longibracteatum* Rchb.f. (1850)
* *Barlia longibracteata* (Rchb.f.) Parl. (1858)
* *Loroglossum longibracteatum* (Rchb.f.) Moris ex Ardoino (1867)
* *Himantoglossum longibracteatum* (Rchb.f.) Schltr. (1914)

## Localización e hábitat 
Planta vivaz que se atopa distribuída por todo o mediterráneo que en principio se desenvolve sobre chan de calcarias: garrigas, lugares herbosos, malezas, claros de bosques, noiros, bordo dos camiños.

## Descrición 
É unha planta robusta, con dous (ás veces tres) bulbos máis ou menos ovoides, o seu talo de tronco groso estriado lonxitudinalmente. A súa altura pode variar de 15 a 80 cm, pero a maior parte do tempo non excede os 50 cm. 

Follas basais en roseta (5 a 10 follas), verde clara, amplas, carnosas, brillantes, con nervaduras paralelas. Follas caulinares que abrazan o tronco.

A inflorescencia é unha espiga, en primeiro lugar máis ben piramidal, a continuación máis ben cilíndrica. Numerosas brácteas crenadas e lineais podendo alcanzar 3 cm. Flores con esporón orientado cara abaixo. 

Os tépalos son estriados, rodeando o labelo, con cores variables do verde ao púrpura, os tres externos ovoides e conniventes, os dous internos lineais. O labelo, de rosa a púrpura, alárgase, de gran tamaño (a miúdo 2 cm), a lóbulo central con dous lóbulos laterais lineais similares a brazos curvados cara ao interior. Florece de febreiro a abril.

Polinización por insectos (entomofilia) sendo os seus polinizadores observados as abellas e os abellóns.

Os froitos son  cápsulas. A diseminación das súas diminutas sementes é anemocora (polo vento).

## Galería de imaxes 

Image:Robertianum2.jpg|Extremo da inflorescencia.
Image:Barlia_robertiana885.jpg|Detalle da flor.
Image:Barlia_robertiana835.jpg|Grupo de catro inflorescencias na serra de Carrascoy de Murcia.
Image:Barlia_robertiana0863.jpg|Exemplar hipocromático na serra de Carrascoy de Murcia.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Orchidaceae in L. Watson and M.J. Dallwitz (1992 onwards). The Families of Flowering Plants: Descriptions, Illustrations, Identification, Information Retrieval.
* Catalogue of Life
* Angiosperm Phylogeny Website
* GRIN Taxonomy of Plants
* USDA
* ITIS
Rolland

O apelido **Rolland** pode estar referido a:

* **Eduardo Rolland** (nado en 1969), xornalista e escritor galego;
* **Henri Rolland** (1887-1970), arqueólogo, historiador e numismático francés;
* **Romain Rolland** (1866-1944), escritor francés.
Economista

[miniatura|250px|[Adam Smith, autor da obra *A riqueza das nacións*.]] 
Un **economista** é un traballador profesional cuxo obxectivo é comprender e estudar os fenómenos e procesos históricos sobre o colectivo e os individuos, as institucións e os fenómenos económicos e socioeconómicos . Basicamente, o traballo dun economista baséase na investigación da forma en que a sociedade produce, distribúe e consome bens materiais e servizos. Neste senso, estuda a asignación eficiente de recursos escasos entre as innumerables posibilidades de decisión, polo que tamén se ocupa permanentemente da escaseza.

## Etimoloxía 
A palabra *economía* deriva do grego *oikonomia*: no que *oikos* – casa, vivenda; e *nomos* - administración, organización, distribución. Tamén deriva do latín *oeconomia*: arranxo, orde, ordenación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Mark Blaug e Howard R. Vane (1983, 2003 4th ed.) Who's who in Economics. Table of Contents links. Cheltenham & Edward Elgar Pub.
*Pressman, Steven, 2006. *Fifty Major Economists.* Routledge,
*Robert Sobel, 1980. *The Worldly Economists* .
Artes decorativas

As **artes decorativas** son todas aquelas actividades relacionadas coa arte ou a artesanía dirixidas a producir obxectos cunha finalidade tanto utilitaria como ornamental. Polo xeral son obras realizadas con elaboración industrial ou artesanal pero que perseguen unha determinada finalidade estética. O concepto é sinónimo das chamadas **artes aplicadas** ou **artes industriais**, tamén chamadas ás veces **artes menores** en oposición ás "artes principais" ou belas artes. En certo sentido, as artes decorativas son un termo aplicado preferentemente ás artes industriais, así como á pintura e á escultura, cando o seu obxectivo non é xerar unha obra única e diferenciada, senón que buscan unha finalidade decorativa e ornamental, xeralmente de produción en serie.

As artes decorativas inclúen procedementos e técnicas como cerámica, mosaico, ebanistaría, ourivaría, glíptica, esmalte, incrustación, metalurxia, téxtil, tapicería, coiro ou vidro. Tamén a miúdo engloba as artes gráficas como o gravado e a miniatura (iluminación).

As artes decorativas estiveron presentes en maior ou menor medida en todos os períodos da historia da arte en xeral, ben en solitario ou en conxunto con outras artes, especialmente a arquitectura. En moitos casos marcaron de xeito decisivo algún período histórico, como a arte bizantina, islámica ou gótica, de tal xeito que non sería posible valoralo adecuadamente sen a presenza deste tipo de realizacións. Noutros casos, especialmente o das culturas nómades, é o único tipo de realización artística que realizan estes pobos, como é o caso dos escitas ou dos pobos xermánicos que invadiron o Imperio Romano. En moitas culturas, as artes decorativas tiveron un status similar ao resto das artes, como é o caso da cerámica grega ou da laca chinesa. Tamén cabe valorar a estreita relación entre as artes decorativas e a cultura popular, que moitas veces tivo neste medio o seu principal medio de expresión.

## Galería 

Ficheiro:Cologne Cathedral Window Detail.jpg|Vidrieiras da catedral de Colonia
Ficheiro:Hispanomoresque.JPG|Cerámica andalusí
Ficheiro:MaskeAgamemnon.JPG|Máscara funeraria tamén coñecida como "Máscara de Agamenón"
Ficheiro:Solvognen - Do 2010 1276.jpg|Carro solar de Trundholm

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arte
* Historia da arte
* Artesanía
Jacques Yvon

**Jacques Paul Sosthène Yvon**, nado en París o 16 de novembro de 1923 e finado en Bordeos o 28 de xaneiro de 1983, foi un historiador, numismático, bibliotecario e arquiveiro francés, presidente da Sociedade Francesa de Numismática de 1967 a 1969.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Jacques Yvon naceu en París o 16 de novembro de 1923. Logo de cursar a súa educación secundaria no liceo *Janson-de-Sailly*, en 1944 ingresou na *École des Chartes* para facer os seus estudos superiores, dos que se graduou en 1949 cunha tese acerca da ilustración das novelas artúricas dos séculos XIII ao XV.

Paralelamente, Yvon acadou tamén o diploma da Escola do Louvre. inicialmente no departamento de préstamos e, a partir de 1951 como conservador no Gabinete de Moedas e Medallas, O seu labor no Gabinete converteuno nun experto en numismática medieval francesa e tamén nas emisións monetarias do Oriente latino. Igualmente, foi un colaborador habitual das dúas publicacións periódicas da SFN, o *Bulletin de la Société française de numismatique* e a *Revue numismatique*.

Ademais das súas publicacións numismáticas, Yvon presentou diversos relatorios sobre a moeda medieval francesa, italiana, do Oriente latino e de Armenia no Congreso Internacional de Numismática de Roma (1961) e no de Copenhague (1967), e foi coeditor do volume que recolle os relatorios sobre eses temas no congreso de Nova York (1973). Así mesmo, foi profesor invitado na *American Numismatic Society* en 1960 e profesor de Numismática na Escola do Louvre en 1964. e en 1969 colaborou na exposición sobre Erasmo programada para o ano seguinte en París,

## Vida persoal 
En 1978, Yvon comezou a sufrir as limitacións provocadas por unha doenza, que o abrigaron a abandonar os seus cargos en 1980. Pasou esta derradeira etapa da súa vida en Bordeos xunto coa súa esposa, Anne Marie Briand, ata que finou o día 28 de xaneiro de 1983, aos 59 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Desgraves (1984). "Jacques Yvon (1923-1983)". En ''Bibliothèque de l'École des chartes*. 142-2. Páxinas 386-387.
* Dumas, F. (1985).  "Jacques Yvon (1923-1983)". En *Bulletin d'informations de l'ABF''. N°128. Páxina 27.
Premio Iberoamericano de Narrativa Manuel Rojas

O **Premio Iberoamericano de Ficción Manuel Rojas** é un galardón anual que o Ministerio de Culturas, Artes e Patrimonio de Chile concede en homenaxe ao autor de *Hijo de ladrón*, Manuel Rojas.

Constituíuse en 2012 co patrocinio da Fundación Manuel Rojas e foi premiado por primeira vez ese mesmo ano, no centenario da travesía a pé do escritor desde Arxentina; "Momento no que comeza a súa ampla traxectoria literaria", como apuntou na ocasión Jorge Guerra, presidente da fundación. A selección do gañador corre a cargo dun xurado internacional formado por cinco personalidades (dous xurados chilenos e tres estranxeiros).

O premio consiste en 60 mil dólares estadounidenses, unha medalla e un diploma e é semellante ao Premio Iberoamericano de Poesía Pablo Neruda.

## Galardoados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fundación Manuel Rojas  .
* Premios Literarios do Ministerio de Culturas de Chile .
O Castro, Vilameán, Tomiño

**O Castro** é un lugar da parroquia de Vilameán no concello pontevedrés de Tomiño, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 49 habitantes (21 homes e 28 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilameán 
### Parroquias de Tomiño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Tomiño
As Bornetas, Randufe, Tui

**As Bornetas** é un lugar da parroquia de Randufe, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Está ao lado das Bornetas (parroquia de Tui).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Randufe 
### Parroquias de Tui 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Tui
Cándido Cabanelas

**Cándido Cabanelas Barros**, nado en 1930 e finado o día de Santos de 2023, foi un mestre e político galego que foi alcalde de Boborás durante 20 anos.

## Traxectoria 
Mestre e fillo de mestre, destinárono á escola de Cenlle primeiro, e logo de Brués, onde deu clase varias décadas. Alí comezou a facerse un sitio na sociedade local, converténdose primeiro en director da oficina da Caixa Rural e logo en director da Cámara Agraria de Beariz. Foi correspondente de *La Región* en Boborás.

En 1971 foi designado polo gobernador civil Guillermo Fernández Júlbez como alcalde de Boborás; tomou posesión o 31 de decembro. Ao chegar a democracia uniuse ao partido centrista UCD, e conseguiu a alcaldía nas primeiras eleccións municipais, desta vez pola forza dos votos. A alcaldía foina revalidando, se ben mudou de formación política: trala desfeita da UCD integrou Coalición Galega (eleccións de 1983) e despois a súa continuación a Coalición Progresista Galega (eleccións de 1987). Foi xulgado en 1990 con Laureano Caride Romero e Manuel Cendón Caíña acusados de falsificación de documento público, para facilitar a afiliación ao réxime xeral agrario da Seguridade Social de vecinos de Beariz. En 1991 decidiu non presentarse á reelección e abandonou a alcaldía.

## Vida persoal 
Na mocidade foi xogador do Spórting Carballiño e da Unión Deportiva Ourensá.

Casou e tivo cinco fillos.

## Notas
O Montiño, Campaña, Valga

**O Montiño** é un lugar da parroquia de Campaña, no concello pontevedrés de Valga, na comarca de Caldas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Campaña 
### Parroquias de Valga 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Valga
Ícaro (homónimos)

Co nome de *Ícaro** pódese designar a:

* **Ícaro**: un personaxe da mitoloxía grega, fillo de Dédalo.
* **Ícaro**: outro personaxe mitolóxico, rei de Caria (na costa oeste da actual Turquía).
* **Ícaro**: un cráter na cara oculta da Lúa.
* **Ícaro*': un dos asteroides Apolo, denominado tecnicamente "1566 Ícaro".
Carausio

**Marco Aurelio Mauseo Carausio** () foi un soldado romano de orixe gala que usurpou o trono imperial, declarándose emperador na Gran Bretaña e no norte da Galia en 286. 

## Traxectoria 
Era un home de orixe humilde, da tribo dos menapios, situada entre os ríos Escalda e Mosa, na Galia belga.

Maximiano Herculio preparou unha forza naval en Boulogne-sur-Mer, para atacar con ela aos francos que estaban arrasando as costas da Galia e ata Hispania. Deulle o mando do exército a Carausio, que era un bo temoneiro e un soldado distinguido. Distinguírase na guerra contra os rebeldes bagaudas en 286 e este éxito e a súa capacidade para abandonar os portos levouno ao posto de comandante da frota naval con base na Canle da Mancha, coa orde de acabar cos piratas francos e saxóns que devastaban a rexión de Armorica.

Carausio tiña moita enerxía pero despois de chegar ao mando non tardou en se enriquecer, e isto levantou as sospeitas da xente que pensaba que permitía o saqueo dos francos e outros piratas a cambio dunha parte do botín ou quen os atacaba cando volvían e quedaba co que levaban.

Maximiano Herculio ordenou que fose executado, pero Carausio decatouse diso e cruzou a canle coa frota, cuxos soldados o agradeceron porque lles deu parte do botín, e desembarcou en Britannia, derrotando ás forzas que alí estaban acuarteladas e atraendo as lexións de Gran Bretaña e os continxentes de mercenarios ávidos de botín. Despois proclamouse emperador. As súas primeiras medidas foron de vigor e prudencia. Construíu novos barcos e aliouse con varias tribos bárbaras e pronto controlou os mares occidentais.

Maximiano preparou unha expedición punitiva contra Gran Bretaña, pero foi derrotado. Un informe enviado a Constancio Cloro di que se debeu a unha tormenta, pero tamén di que Carausio obtivo a vitoria. Eutropio, un funcionario do emperador Arcadio, di que a vitoria de Carausio foi moi clara. Parece que Constancio Cloro decidiu recoñecelo como Augusto dentro do Imperio. Atopáronse moedas do suceso nas que aparece como Marco Aurelio Valerio ou Marco Aurelio Mauseo, nome probabelmente tomado por Carausio (287) e dise que é *Restitutor Britanniae* (Restaurador de Gran Bretaña) e *Genius Britanniae* (Espírito de Gran Bretaña).

Gobernou sen oposición ata 293 cando Constancio Cloro marchou á Galia e ocupou Boulogne despois dun cerco e preparouse para desembarcar en Gran Bretaña. Carausio foi entón asasinado polo seu xefe do exército Alecto que tomou o seu lugar. Alecto mantivo o poder durante tres anos, ata que foi derrotado e asasinado por Xulio Asclepiodoto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de emperadores romanos.
Alecto

**Alecto** (en latín *Allectus*), finado en 296, foi un emperador romano proclamado en Gran Bretaña en 293.

## Traxectoria
Era o prefecto, tesoureiro e lugartenente de Carausio, que se proclamou emperador en 286, a quen matou en 293 e asumiu a púrpura imperial durante tres anos. A Gallia Bononia non o recoñeceu e someteuse a Constancio Cloro. No ano 296, Constancio Cloro enviou ao xeneral Xulio Asclepiodoto cun exército e unha frota e derrotou a Alecto e someteu a Gran Bretaña, segundo Sexto Aurelio Víctor.

A vila de Branding na illa de Wight probabelmente pertenceu a Alectoe é a máis grande de Inglaterra e foi escavada en 1880 .

Deixou unhas moedas coa inscrición *IMP.* *C. ALLECTUS PF* *AUG.* Geoffrey de Monmouth inclúe a Alecto na súa historia semi-lendaria, e afirma que matou a moitos partidarios de Carausio para permanecer independente de Roma.

## Notas
Talos

**Talos**, na mitoloxía grega, designa dous personaxes:

* **Talos**, tamén chamado **Perdiz** ou **Perdix**, sobriño e discípulo de Dédalo
* **Talos**, un autómata co que o rei de Creta, Minos, vixiaba as costas da illa.
Jean Jadot

**Jean Jadot**, nado en Saint-Gilles, Bruxelas, en 1917 e finado en Bruxelas o 13 de xullo de 2010, foi un coleccionista de arte, bibliófilo e numismático belga.

## Traxectoria 
Como erudito autodidacta, o interese de Jean Jadot abrangueu varios aspectos do coñecemento, especializándose sobre todo no século XVIII. Na *Revue de numismatique et de sigillographie* publicou publicou numerosos artigos sobre numismática, sixilografía, bibliofilia e outros asuntos. Pola súa banda, algunhas pezas do século XVIII acabaron formando parte das coleccións do Banco Nacional de Bélxica. Ademais, o 13 de dedembro de 2016 vendeuse unha importante parte do resto da colección de Jadot, na sala de poxas Godts de Bruxelas.

Jean Jadot foi elixido membro correspondente da Sociedade Real de Numismática de Bélxica en 1946; logo foi tesoureiro da entidade de 1948 a 1967, vicepresidente en 1967 e presidente de 1970 a 1976. A partir de entón recibiu o nomeamento de presidente honorario. Entre 1970 e 1982 tamén foi un dos directores da publicación periódica desa sociedade, a *Revue de numismatique et de sigillographie*.

Ademais, pertenceu a outras sociedades eruditas e de carácter científico. Foi asesor, tesoureiro xeral e logo presidente da Real Academia de Arqueoloxía de Bélxica (1979-1980) e tamén secretario da Sociedade Real de Amigos da Medalla de Arte (1949-1959).

Jean Jadot finou en Bruxelas o 13 de xullo de 2010, pouco antes de facer 93 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Smolderen, L. (2010). "Nécrologie-Overlijdens. Jean Jadot (1917-2010)". En *Revue belge de numismatique et de sigillographie*. 154. Páxina 307.
Talos (autómata)

**Talos** (ou Talo) é unha criatura da mitoloxía grega, un autómata feito todo el de bronce  creado por Dédalo, arquitecto e inventor que traballaba para Minos, o rei de Creta, ou por Hefesto, que o regalara a Minos . Tamén se di que fora obra de Zeus, creada para protexer a illa da súa amada Europa. Por último, unha tradición di que era o último representante na terra da *raza de bronce* .

Atribúeselle un fillo: Leuco, de quen se conta que mantivo relacións adúlteras con Meda, a esposa de Idomeneo  mentres este loitaba na Guerra de Troia; este Leuco foi abandonado polo seu pai e acollido por Idomeneo, a quen confiou a súa casa mentres el estaba ausente na guerra. Pero Leuco non só seduciu ás esposa do seu protector, senón que logo a matou, xunto á súa filla Clisitera. Por todo isto, cando regresou felizmente Idomeneo, cegou a Leuco, se ben outras versións din que este foi quen desterrou a aquel .

miniatura|300px|Talos axexando ós Argonautas (Asmus Jacques Carstens, 1799)
En calquera caso, a súa función era vixiar continuamente as costas de Creta, para o cal daba voltas incansablemente ó redor da illa, ata tres voltas diarias, impedindo así a entrada de estranxeiros e a saída dos seus habitantes se non contaban coa autorización de Minos .

Talos estaba armado, preferentemente con grandes pedras que era quen de lanzar a gran distancia, afundindo así os barcos que se achegaban á illa. Se aínda así, algún forasteiro conseguía chegar a terra, Talos capturábao e, tras quentar o seu corpo metálico ó lume vivo, abrazábao ata matalo abrasado.

Por tratarse dun ser metálico, Talos era invulnerable, aínda que tiña o seu punto débil: na parte inferior das pernas tiña unha vea pechada cunha caravilla de bronce . 

E grazas a isto puido ser vencido polos Argonautas no seu periplo de regreso da Cólquida. Talos intentou rexeitalos coas súas pedras cando os viu aproximándose, pero Medea, a compañeira de Xasón, convenceuno de que se faría inmortal se bebía dun bebedizo que tiña ela. A bebida contiña un somnífero e cando Talos caeu durmido, sacoulle o cravo que pechaba a vea, de modo que Talos se desangrou. 

Pero tamén se di que foi un dos Argonautas, Peante, pai de Filoctetes, quen lle atravesou a vea coas súas frechas  ou que, enfeitizado polos ollos de Medea, tropezou, caeu e feriuse no calcañar, desangrándose .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Proxecto Perseus  (consultado o 2.11.2023)

### Bibliografía 
* Elvira Barba, Miguel Ángel: *Arte y mito. Manual de Iconografía clásica*. Sílex Ediciones, Madrid 1ª ed. 2008, 3ª ed. 2017.
* Graves, Robert: *Los mitos griegos*. Ed. Gredos, 2019, especialmente pp. 341-349.
* Grimal, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1ª ed. 1981, 7ª impresión 2017.
* Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica*. Alianza editorial 3ª ed. 2016.
Salomé, discípula

**Salomé**, tamén chamada **Santa Salomé** ou **Santa María** **Salomé**, foi unha seguidora de Xesús de Nazaret, a quen acompañou na cruz. Posteriormente visitou o seu sartego baleiro. Segundo a interpretación tradicional cristiá, sería a nai dos apóstolos Santiago o Maior e San Xoán Evanxelista e, polo tanto, tamén a esposa do Cebedeo.  

É considerada santa pola Igrexa católica, que celebra a súa festa o 22 de outubro. En Santiago de Compostela existe talvez a única igrexa parroquial dedicada á súa persoa: a Igrexa de Santa Salomé, construída no século XII.

## Salomé nos evanxeos canónicos 
Apenas se menciona nos evanxeos canónicos, pero aparece de forma máis detallada nalgúns evanxeos apócrifos. 

No Evanxeo de Marcos é mencionada entre as testemuñas da crucifixión de Xesús (Marcos 15:40), xunto con María Madalena e "María, a nai de Santiago o Menor e de Xosé". Tras a morte de Xesús, as tres mulleres acoden á sepultura de Xesús, e un mozo vestido de branco anúncialles a resurrección (Marcos 16:1-8). 

No Evanxeo de Mateu non é mencionada nunca polo seu nome; con todo, no relato da Crucifixión aparecen mencionadas tres mulleres: María Madalena; María, a nai de Santiago e Xosé, e "a nai dos fillos de Cebedeo" (Mateu 27:56). Salomé sería a nai de Santiago e Xoán, fillos de Cebedeo. A nai dos fillos de Cebedeo intervén tamén noutra pasaxe do Evanxeo de Mateu (Mateu 20:20-28), cando pide a Xesús un lugar de honra para os seus fillos no seu futuro reino.

A interpretación católica tradicional considera que María de Cleofás non é Salomé a discípula.

Os evanxeos canónicos non cualifican a santa Salomé como unha apóstolo, polo que os principais escritores cristiáns danlle o título de "seguidora" de Xesús.

Dentro da tradición católica, tamén se lle chama a María Salomé (tres Marías), con todo, isto non se corrobora en ningunha pasaxe bíblica. Na Santa Biblia non se chega a aclarar que a Salomé tamén sexa chamada María.

## Salomé nos apócrifos 
No Evanxeo de Tomás, atopado en Nag Hammadi, entre os discípulos de Xesús cítanse dúas mulleres: María Madalena e Salomé.

No antigo evanxeo dos exipcios, de comezos do século II, Salomé aparece tamén como discípula de Xesús.

## Veneración de Salomé en Santiago de Compostela 
miniatura|Imaxe de santa María Salomé situada na fachada da súa igrexa, en Santiago de Compostela
Asumindo a tradición de que esta personaxe é a nai do apóstolo enterrado na catedral da capital galega, pódese ver a súa imaxe ben destacada neste templo, na torre dereita da fachada que dá á praza do Obradoiro, mentres que Cebedeo se atopa representado na torre esquerda.

Así mesmo, a cidade ten no seu haber a única igrexa parroquial de España (e probablemente do mundo) dedicada a esta santa: trátase dun templo románico situado en pleno centro histórico, moi próximo á catedral.

En Bonares (Huelva) tamén se venera nunha capela.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Salome capp.JPG|Salomé axudando a bañar o Neno Xesús.
Ficheiro:Igrexa de Santa María Salomé (8470516283).jpg|Igrexa de Santa María Salomé, en Santiago de Compostela.

## Notas
Rodica Radian-Gordon

**Rodica Radian-Gordon**, nada en Bucarest o 10 de xullo de 1957, é unha diplomática israelí, embaixadora de Israel en España, con acreditación non residente en Andorra, cargo que ocupa dende setembro de 2019. É a primeira muller embaixadora de Israel en España. Con anterioridade, tamén foi embaixadora en México e non residente nas Bahamas (2010-2015) e Romanía (2003-2007).

## Traxectoria 
A comezos da década de 1960, a familia de Radian-Gordon decidiu abandonar Romanía. Porén, debido a obstáculos burocráticos, só puideron emigrar a Israel en 1963, onde se estabeleceron en Tel Aviv. Radian-Gordon é doutora en bioquímica pola Universidade Hebrea de Xerusalén (1987), ten un mestrado en Estudos de Seguridade Nacional pola Universidade de Haifa (2001) e asistiu á Escola Harvard Kennedy como parte do Programa Wexner Leaders Senior.

De 1991 a 1993 asistiu á Academia Diplomática do Ministerio de Asuntos Exteriores de Israel en Xerusalén. Logo traballou como Segunda Secretaria na Embaixada de Israel en Varsovia de 1993 a 1996 e como Primeira Secretaria na Misión de Israel ante a Comunidade Europea en Bruxelas de 1996 a 1999. Despois de varios cargos no Ministerio de Asuntos Exteriores de Israel, converteuse en embaixadora de Israel no seu país natal en 2003. Radian-Gordon permaneceu en Romanía até 2007. De agosto de 2010 a 2015 foi embaixadora de Israel en México e embaixadora non residente nas Bahamas.

No verán de 2018 foi nomeada embaixadora en España, presentando as súas credenciais ante o rei Filipe VI o 27 de novembro de 2019. En febreiro de 2023, mentres daba unha conferencia a estudantes da Universidade Complutense de Madrid, co gallo do 30º aniversario dos Acordos de Oslo, protagonizou un enfrontamento contra activistas propalestinos do "Boicot, Desinversiones y Sanciones" que obrigou a interromper a súa conferencia. Cando foi apartada polos membros de seguridade, un dos seus gardacostas chegou a apuntar cunha arma aos manifestantes.

Radian-Gordon está casada e ten tres fillos.

## Notas
Harmacy

***Harmacy*** é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Sebadoh, publicado o 20 de agosto de 1996 a través do selo Sub Pop Records.

É o segundo e último álbum de Sebadoh en contar co batería Bob Fay, que substituíra ao membro fundador Eric Gaffney en 1994.

A portada do disco ten unha fotografía dunha farmacia en Cashel, Irlanda, tomada polo membro da banda Jason Loewenstein nunha xira. O "P" que lle falta ao nome do establecemento na foto (pharmacy é farmacia en inglés) dálle o título ao álbum.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Defend Yourself

***Defend Yourself*** é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Sebadoh, publicado o 16 de setembro de 2013 a través do selo Domino Recording Company no Reino Unido e un día despois a través de Joyful Noise nos Estados Unidos. Trátase do primeiro disco do grupo en 14 anos, despois de *The Sebadoh*, editado en 1999.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Guerra de Gaza

miniatura|250px|
O 7 de outubro de 2023 estalou un **conflito armado israelí-palestino** entre grupos militantes palestinos liderados por Hamas e as forzas militares israelís. O conflito comezou cun ataque de Hamas ao sur de Israel, ao cal as forzas militares israelís responderon con amplos ataques na Franxa de Gaza de Palestina e cunha invasión de Gaza. A finais de outubro, máis de 1.500 israelís e máis de 8.000 palestinos foron asasinados, incluíndo máis de 3.000 nenos, ao tempo que uns 230 israelís e estranxeiros seguían en cativeiro ou tomados como reféns por Hamas.

O ataque de Hamas comezou na maña do 7 de outubro cun lanzamento de máis de 5.000 foguetes dende a Franxa de Gaza contra Israel, mentres uns 3.000 militantes palestinos atravesaron a barreira entre Gaza e Israel, asesinando civís en máis dunha ducia de masacres e incendiando as súas vivendas, así como atacando as bases militares das Forzas de Defensa de Israel preto da Franxa de Gaza. Cando menos uns 44 países, a maioría deles occidentais, cualificaron a incursión sorpresa como un ataque terrorista. Hamas declarou que o seu ataque era unha resposta á "profanación da Mesquita de Al-Aqsa", o bloqueo da Franxa de Gaza, os asentamentos israelís e a violencia dos colonos israelís.

A actual guerra, a máis violenta dende a guerra do Yom Kippur, é a quinta guerra na Franxa de Gaza, e forma parte do conflito israelí-palestino. En 2023, antes do comezo da ofensiva, un aumento na violencia entre israelís e palestinos causou a morte de cando menos 247 palestinos, 32 israelís e dous estranxeiros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xenocidio de Gaza
Guille Bueno

**Guillermo "Guille" Bueno López**, nado en Gondomar o 18 de setembro de 2002, é un futbolista galego que xoga como lateral esquerdo no Real Valladolid, da Segunda División. É irmán xemelgo do tamén futbolista Hugo Bueno, xogador do Wolverhampton Wanderers.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol xunto ao seu irmán xemelgo Hugo no Gondomar do seu concello natal. En idade cadete pasou xunto a Hugo á canteira do Areosa, no que xogaron nos seguintes anos coa excepción dun intervalo no ED Val Miñor. Durante a tempada 2018/19 compaxinaron o equipo xuvenil do Areosa, da Liga Nacional, co xuvenil do Comesaña, na Liga Galega.

En 2019 Hugo deixou Galicia e ingresou na canteira do Wolverhampton Wanderers inglés, separándose así por primeira vez as traxectorias dos dous irmáns. Guille continuou un ano máis no Areosa antes de fichar polo Deportivo da Coruña Xuvenil en 2020. Co equipo de Óscar Gilsanz proclamouse campión da División de Honra e da Copa de Campións, sendo titular na final contra o equipo xuvenil do FC Barcelona, onde formou liña defensiva xunto a Trilli, Fito e Dani Barcia.

Despois dunha tempada na Coruña, fichou no verán de 2021 polo Borussia Dortmund alemán, co que asinou un contrato de tres anos, uníndose inicialmente ao seu equipo filial, o Borussia Dortmund II. A súa fichaxe provocou malestar no Deportivo, que criticou que o xogador xa tiña acordada a súa renovación co club galego.

Debutou co filial do Borussia o 24 de outubro de 2021, nun partido da 3. Liga ante o Viktoria Köln no Stadion Rote Erde (0-1). Durante os seguintes tres anos acumulou 65 partidos co filial, co que marcou un gol ante o SC Verl. Na tempada 2024/25 saíu cedido ao Darmstadt 98, da 2. Bundesliga. Ás ordes de Florian Kohfeldt, disputou 22 partidos de liga e 2 na Copa de Alemaña.

En xullo de 2025 anunciouse a súa fichaxe polo Real Valladolid, da Segunda División. Afianzouse na titularidade dende a primeira xornada, na que debutou ante o Ceuta, e disputou 19 dos primeiros 20 partidos de liga, ata que en xaneiro sufriu ante o Racing de Santander unha grave lesión no seu xeonllo esquerdo. Con rotura completa do ligamento cruzado anterior, escordadura de ligamento colateral interno e lesión de menisco, tivo que pasar polo quirófano, quedando afastado dos terreos de xogo para o resto da tempada.

## Notas 
## Ligazóns externas 
### Véxase tamén 
* Datos do xogador en LaPreferente .
Casabranca, Vigo, Vigo

**Casabranca** é un barrio urbano da cidade de Vigo Aínda que comezou a urbanizarse cara a 1920, non foi até a década de 1950 cando comezou a medrar urbanisticamente. e o Club de Fútbol San Roque Casablanca.

### **Barrios da cidade de Vigo** 
### Parroquias de Vigo
Os Cotriños, Cordeiro, Valga

**Os Cotriños** é un lugar da parroquia de Cordeiro, do concello pontevedrés de Valga, na comarca de Caldas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 41 habitantes (22 homes e 19 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cordeiro 
### Parroquias de Valga 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Valga
Kabhi Haan Kabhi Naa

***Kabhi Haan Kabhi Naa*** (en ) é un filme indio de 1994 rodado en lingua hindi e dirixido por Kundan Shah. Protagonizárono Shah Rukh Khan e Deepak Tijori. Tamén conta con Suchitra Krishnamurthy (no seu debut nun filme hindi) e Naseeruddin Shah.

Shah Rukh Khan mercou os dereitos do filme co seu selo Red Chillies Entertainment. 

## Personaxes 
* Shah Rukh Khan como Sunil Bakshi
* Deepak Tijori como Chris Rodrigues
* Suchitra Krishnamurthy como Anna Gonsalves
* Rita Bhaduri como Mary Gonsalves
* Satish Shah comoSimon Gonsalves
* Anjan Srivastava como Vinayak
* Goga Kapoor como Anthony Gomes
* Tiku Talsania como Patel
* Ravi Baswani como Albert Gonsalves
* Naseeruddin Shah como Padre Braganza
* Ashutosh Gowarikar como Imran Bilal
* Kurush Deboo como Yezdi
* Aditya Lakhia como Tony
* Shashi Sahay como Prabha
* Sadiya Siddiqui como Nikki
* Virendra Saxena como Vasco
* Anita Kanwal como nai de Chris

## Notas
The Sebadoh

***The Sebadoh*** é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Sebadoh, publicado o 23 de febreiro de 1999 a través do selo Sire Records. Trátase do primeiro e único disco do grupo lanzado a través dunha grande discográfica. The Sebadoh tamén é o seu único álbum co batería Russell Pollard.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Taboada Roca

Os apelidos **Taboada Roca** poden referirse a:

***Antonio Taboada Roca**, farmacéutico e historiador galego (1899-1978);
***Jesús Taboada Roca**, médico galego, irmán do anterior (1900-1943);
***Manuel Taboada Roca**, xurista galego, irmán do anterior (1904-2006).
Act Surprised

***Act Surprised*** é o  álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Sebadoh, publicado o 24 de maio de 2019 a través do selo Dangerbird Records. Trátase do seu primeiro disco en seis anos, e ten sete cancións de Lou Barlow e Jason Loewenstein e unha de Bob D’Amico.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Ferraxe

A **ferraxe** son as pezas metálicas que leva o mobiliario o outros obxectos similares. Normalmente de ferro, son traballadas por ferreiros e carpinteiros e serven como gornición de mobles, portas e cofres, entre outros obxectos de madeira, reforzando a estrutura e mantendo unidos os taboleiros que compoñen a peza.

## Galería 

Ficheiro:Santiago Museo das Peregrinacións 01-04.jpg|Santiago, Museo das Peregrinacións
Ficheiro:Herraje Clavos 1.jpg|Museo do Ferraxe de Palazuelos, Guadalaxara
Ficheiro:Cofre (Arca) (1-05-03-000-03242-00-00-02).jpg|Colección do  Museo Paulista, São Paulo, Brasil
Ficheiro:Monasterio de San Juan de las Abadesas, Portal de San Mateo.jpg|Mosteiro de San Xoán das Abadesas, Xirona

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Forxa
Raewyn Connell

**Raewyn Connell**, usualmente citada como **R. W. Connell**, nada en Sydney (Nova Gales do Sur) o 3 de xaneiro de 1944, é unha socióloga australiana, especialmente coñecida polo seu desenvolvemento do concepto de masculinidade hexemónica; aínda que tamén ocupouse de temas de clase, xénero e educación.

## Traxectoria 
Como socióloga, Raewyn investigou sobre a estrutura das clases sociais (*Ruling Class, Ruling Culture*, 1977; *Class Structure in Australian History*, 1980), e sobre como as xerarquías de clase e de xénero son feitas e refeitas na vida cotiá nas escolas (*Making the Difference*, 1982; ''Teachers' Work'', 1985).

Desenvolveu unha teoría social das relacións de xénero (Gender and Power, 1987; Gender: in World Perspective, 2002/2015), argumentando que o xénero é unha estrutura social dinámica e a gran escala, non só unha cuestión de identidade persoal. En campos aplicados traballou sobre a pobreza e a educación (Escolas e Xustiza Social, 1993), a sexualidade e a prevención da sida e a equidade de xénero.

## Recoñecementos 
En 2023, foi nomeada Doutora honoris causa pola Universidade Pompeu Fabra.

## Notas
Fagundo e Primitivo

**San Fagundo** Eran fillos do centurión san Marcelo e irmáns xemelgos.

Todos os testemuños recolleitos sobre o seu martirio concordan en que un día, o cónsul Ático, da gornición romana de Cea, mandou publicar un edicto polo cal todos os moradores daquelas comarcas debían ofrecer sacrificio a un famoso ídolo romano. Ao negarse os dous irmáns, dicindo que profesaban a relixión de Xesucristo, foron encarcerados. Os seus corpos foron guindados ao río. Enterráronos no mesmo lugar en que os atoparon e nel, máis tarde, haberían de edificarse o Mosteiro de san Fagundo e Primitivo, pertencente á Orde dos Bieitos,  e a vila de Sahagún. Segundo a primeira *Crónica anónima de Sahagún* hai dous feitos haxiográficos. O primeiro é o martirio dos santos, e o segundo móstranos a liberación dun prisioneiro, por parte de Fagundo, nos tempos difíciles que seguiron a morte de Afonso VI.

Dende 1835, coa Desamortización, as súas reliquias pasaron a seren custodiadas na Igrexa de San Xoán de Sahagún, na citada vila, e tamén en Ourense.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ourense, catedral 06-42b.JPG|Na catedral de Ourense
Ficheiro:Igrexa de San Fagundo Cea.jpg|Igrexa de San Fagundo de Cea
Ficheiro:Igrexa de San Facundo de Busto, Lalín.JPG|Igrexa de San Fagundo de Busto, Lalín
Ficheiro:Iglesia de San Facundo y San Primitivo, Cisneros.jpg|Igrexa de San Fagundo e San Primitivo, en Cisneros

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Cristina García

**Cristina García Salazar,** nada en Alxeciras no 1987, é unha avogada española especializada en Dereito Animal e política. Dende outubro de 2021, é  vicepresidenta do Partido Animalista co Medio Ambiente (PACMA). 

## Traxectoria 
### Formación 
É licenciada en Dereito pola Universidade de Cádiz e exerce dende 2011 Ten un Mestrado en Dereito Internacional. 

Foi vogal da Sección de Dereito e Benestar Animal do Ilustre Colexio de Avogados de Málaga, do que foi coordinadora durante dous anos. cando foi nomeada Vicepresidenta do partido. En abril de 2019 encabezou as listas do PACMA ao Senado na distrito electoral de Málaga.

Nas eleccións parlamentarias de Andalucía de 2022 converteuse en candidata do PACMA á Presidencia da Xunta de Andalucía. Nas eleccións municipais de maio de 2023, foi candidata á alcaldía de Mijas.

Nas eleccións xerais  de España de 2023, encabezou as listas do PACMA ao Congreso dos Deputados na distrito electoral de Málaga.

### Responsable da área legal e política do PACMA 
Tras o seu nomeamento como vicepresidenta da PACMA en 2021, asume o cargo de xefa de área das áreas de acción xudicial e acción política do partido. A principios de 2022, o PACMA loita a nivel político e xurídico contra a experimentación animal despois de que se destapase o escándalo do caso Vivotecnia,  reunión cos responsables do Parque Científico da Universidade de Barcelona e solicitando a suspensión urxente do experimento con 38 cachorros de Beagle por supostas irregularidades, aínda que este foi rexeitado. 

En novembro de 2022, o PACMA presenta o seu informe *Desprotección da infancia fronte á violencia taurina en España* ante o *Comité de Dereitos do Neno* das Organización das Nacións Unidas (ONU) no que denuncia a España por considerar que o Goberno non protexa aos nenos contra as tauromaquia. A raíz deste informe, a ONU solicita ao Estado español que facilitase "información sobre as medidas adoptadas para prohibir a participación de menores de 18 anos como toureiros e espectadores", non só nas corridas, senón en calquera tipo de touradas.miniatura|Cristina García nunha concentración contra a granxa de polbo prevista en Gran Canaria

En agosto de 2023, o PACMA consegue que o Tribunal Supremo lle concedese *xustiza gratuíta* para recorrer contra a caza e a caza con cans en Estremadura.

En setembro deste mesmo ano, PACMA e FAADA recorreron ao *Valedor do Pobo de Andalucía* para actuar ante o silencio administrativo da Xunta de Andalucía debido ao escrito enviado por ambas entidades para abordar alternativas éticas para o control de poboación da fauna exótica invasora no rexión.

## Activismo 
Activista polos dereitos dos animais, ten participado en manifestacións contra as corridas de touros, o maltrato legalizado aos taxis burros de Mijas  ou a granxa de polbo prevista en Gran Canaria. Tamén se implicou en iniciativas ambientais como o Bosque Urbano de Málaga ou a defensa de Veiga Mestanza.

Fomenta o veganismo como estilo de vida, e no Veg Fest 2023.

## Notas
Kline

[miniatura|*Kline* e mesa da *Illustrated History of Furniture, from the Earliest to the Present Time* de [Frederick Litchfield, 1893.]]
O ***kline*** (do grego κλίνη, e en plural ***klinai*** ) é un tipo de moble antigo, un tipo de diván ou cama que era usado polos antigos gregos e despois polos etruscos e romanos durante os seus *simposios* ou os seus equivalentes na sociedade romana.

Empregando tres *klinai* dispostos arredor dunha mesa baixa, normalmente cadrada, en tres dos seus lados, en forma de U, deixando a sala despexada para permitir o achegamento dos criados, formábase un *triclinium*, onde os comensais, deitados no seu lado esquerdo, gozaban da comida. Se só se usan dous *klinai*, formábase un *biclinium*.

## Historia 
[miniatura|Escena de banquete que representa un *kline* nun [Cántaro|kantharos beocio de figuras negras  (c. 560 a. C.)]]
O *kline* xa era usado polos antigos gregos a finais do século VII a. C. De forma rectangular, apoiábase sobre catro patas, dúas das cales podían ser máis longas que as outras, e podía ter un repousabrazos ou unha cabeceira. Richter distingue tres tipos: os de patas de animais, os de patas torneadas e os de patas rectangulares, aínda que esta terminoloxía é algo problemática.

O tecido cubriría o marco do diván e colocaríanse diferentes coxíns preto do brazo ou contra o repousabrazos, facendo do *kline* un moble moi axeitado para usar nos *simposios*. Unha pata torneada dunha cama de bronce foi descuberta en Delos, o que permitiu imaxinar como debeu ser este tipo de *klinai* na realidade. Tamén aparecen numerosas representacións de *klinai* en vasos gregos, cubertos con teas preciosas e con almofadas. Este moble utilizaba coiro, la ou liño, aínda que tamén se puido ter utilizado a seda. Os coxíns ou a propia cama poderían estar cheos de la, plumas, follas ou feo.

## Notas
Rosa de Viterbo

**Santa Rosa de Viterbo,** nada en Viterbo (Italia) en 1234 e finada na mesma cidade o 6 de marzo de 1252, foi unha santa e virxe pertencente á Terceira orde de San Francisco.  

## Morte e canonización 
A súa morte tivo lugar á idade de 18 anos en 1252. O seu corpo foi colocado sen féretro debaixo do pavimento da Igrexa de Santa María do Poggio. Inocencio IV iniciou o proceso de canonización, que se interrompeu coa morte do papa en 1254. 

En 1258 Alexandre IV, tras unha serie de visións da santa, mandou desenterrar o cadáver, que se atopou incorrupto, e trasladalo ao mosteiro de Santa María das Rosas. Isto fíxose solemnemente cunha procesión presidida por Alexandre IV e catro cardeais o 20 de setembro, por iso se venera neste día.

En 1357 quedou reducida a cinzas a capela que gardaba as súas reliquias, e queimouse a caixa que as contiña; o corpo só cambiou de cor.

Nicolao V ordenou ao consello da cidade de Viterbo que na procesión da Candeloria se levasen tres cirios de cera branca, na súa lembranza.

Calisto III recoñeceu o seu culto inscribíndoa no Martiroloxio Romano. 

Represéntase cun crucifixo en man, predicando ou na fogueira. Algunhas veces tamén adoita estar recibindo a sacra comuñón e vendo en soños os instrumentos da paixón de Xesucristo.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Parroquias de Galicia baixo a advocación de santa Rosa de Viterbo
Ponte Valga, Valga, Valga

**Ponte Valga** é un lugar da parroquia de Valga, no concello pontevedrés de Valga, na comarca de Caldas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 550 habitantes (273 homes e 277 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Valga 
### Parroquias de Valga 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Valga
Ivan Jablonka

**Ivan Jablonka,** nado o 23 de outubro de 1973 en París, é un historiador e escritor francés.

## Traxectoria 
Os seus traballos versan sobre diversas temáticas como a infancia abandonada,o Estado de bienestar, a violencia de xénero,a masculinidade e as novas formas de escritura histórica.

## Obras 
Recibiu o Premio Médicis en 2016 por *Laëtitia ou la fin des hommes*, unha investigación histórica e sociolóxica que conta a historia dunha moza chea de soños e entusiasmo, brutalmente vexada e asasinada aos 18 anos. 

A súa obra *Des hommes justes. Du patriarcat aux nouvelles masculinités*,s, volve imaxinar as culturas e normas que conforman as ideas do "eu masculino". Lembrando que, desde a infancia, sentiu incómodo con “o modelo de virilidade obrigatorio”, ofrece unha reflexión sobre as masculinidades antigas e modernas, a igualdade de xénero e propón “refundar a virilidade para facela compatible coa igualdade de xénero”​. Tamén declarou que “todos crecemos nunha sociedade globalmente patriarcal, estamos colectivamente intoxicados"​.

## Notas
Román de Antioquía

**San Román de Antioquía****,** tamén chamado **San Román de Cesarea****,** foi un diácono cristián de Siria. Sufriu martirio no ano 303, no tempo das persecucións do emperador Galerio aos cristiáns. 

## Biografía 
Segundo o relato de Aurelio Prudencio, durante as torturas que sufriu a mans de Asclepíades, quen tentara arrasar a súa igrexa en Siria, cortáronlle a lingua coa finalidade de que non seguise instando á conversión dos pagáns. A tradición cristiá atribúe a san Román o feito milagroso de que seguiu falando sen lingua. Un neno que o presenciou, chamado Várula (ou Várulas), comezou a proclamar a divindade de Cristo, o que o levou a ser torturado e decapitado diante da súa propia nai.

O himno de Aurelio Prudencio, con case mil versos compostos a finais do século IV, é unha das fontes do seu martirio. Outros historiadores eclesiásticos relataron o martirio máis tarde. O milagre de poder falar despois de amputarse a lingua era un lugar común no martiroloxía cristiá e aínda antes, xa que a lingua era considerada un instrumento ideal para enxalzar a divindade.

## Iconografía 
[miniatura|San Román na igrexa parroquial de [Saxamonde, Redondela|Saxamonde, Redondela.]]
Non existen moitas imaxes de San Román na iconografía cristiá. A máis coñecida é a de Francisco de Zurbarán en 1638 para a igrexa de San Román en Sevilla.

## Notas
Doutores honoris causa pola Universidade Pompeu Fabra

A **Universidade Pompeu Fabra,** creada o 18 de xuño de 1990, é unha universidade pública radicada en Barcelona. Ten nomeado como doutores honoris causa ás seguintes persoas, até novembro de 2023:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Lista de doutores honoris causa da UPF
Jorge García Marín

**Jorge García Marín**, nado en 1966, é un sociólogo galego.

## Traxectoria 
É profesor de Socioloxía na Universidade de Santiago de Compostela e experto en novas masculinidades. Ten unha ampla traxectoria investigadora en temáticas de xénero, sendo as súas liñas prioritarias, dentro dos estudos de xénero, os videoxogos, as identidades virtuais, os relatos fílmicos e as problemáticas asociadas ás masculinidades.
Pertence ao CIFEX e é o responsábel académico do único mestrado de xénero que existe actualmente no sistema universitario galego (Máster en Igualdade, Xénero e Educación da USC).

Pertence ao CIFEX.

## Notas
Tarsicio

**San Tarsicio** foi un mozo que morreu martirizado mentres defendía un sagrario no seu peito, na Vía Apia de Roma en torno ao ano 267 ou 268, durante o goberno do emperador Valeriano.  

É venerado como patrón dos acólitos. O *Martiroloxio romano* celebrábao o 15 de agosto.

## Traxectoria 
San Tarsicio foi un mozo convertido ao cristianismo a mediados do século&nbsp;III, que colaboraba como acólito da Igrexa de Roma nas catacumbas durante a persecución aos cristiáns por parte da administración do emperador Valeriano.

Despois de participar nunha Misa nas catacumbas de San Calisto foi comisionado polo bispo de Roma, Sisto II (257-258) para levar a eucaristía aos cristiáns que estaban no cárcere, prisioneiros por proclamar a súa fe en Cristo. Pola rúa atopouse cun grupo de mozos pagáns que lle preguntaron que gardaba baixo o seu manto. Tarsicio negouse a dicilo, e os outros atacárono con pedras e paus, posiblemente para roubar o que levaba. O mozo preferiu morrer antes que entregar o que el consideraba un tesouro sacro. Outros detalles máis lendarios indican que, cando estaba a ser apedreado, chegaría un soldado chamado Cuadrato, catecúmeno cristián, quen recoñeceu a Tarsicio e afastou aos atacantes. Tarsicio encomendoulle antes de morrer que levase a comuñón aos encarcerados no seu lugar.

Hoxe non existe unha identificación plena da súa sepultura, aínda que a igrexa de San Silvestre *in Capite*, unha basílica menor de Roma, atribúese posuír as súas reliquias.

## Padroeiro 
No catolicismo, san Tarsicio é o patrón dos acólitos e ministros da Eucaristía, ademais daquelas persoas que reciben a primeira comuñón.

## Véxase tamén