Guindeira

miniatura
A **guindeira** (***Prunus cerasus***), é unha especie de *Prunus* do subxénero *Cerasus*, nativa de Europa e do sueste de Asia. Está estreitamente emparentada coa cerdeira (*Prunus avium*), porén a súa froita é máis aceda e utilizada, especialmente, en preparacións culinarias (xaropes, licores etc.); por iso ás veces recibe o nome de **cerdeira aceda**.

A súa froita chámase guinda.

En Galicia pódese atopar nalgunhas hortas e pomares particulares dende a antigüidade xunto a outras cerdeiras e demais froiteiras.

## Descrición 
A árbore, máis pequena que a cerdeira brava, medra entre 4-10 metros de altura, con moito ramallo en cada póla. As follas son ovaladas ou elípticas de 3,5 a 7,5&nbsp;cm de lonxitude. Os froitos encarnados case negros, nacen nos talos máis curtos.

## Historia 
As cerdeiras foron cultivadas e seleccionados a partir de exemplares bravos de *Prunus cerasus* e a dubidosamente dispar especie *P. acida*, natural do Mar Caspio e o Mar Negro. Coñecidas polos gregos no 300 a. C., tamén eran populares entre os persianos e romanos, que introduciron as guindeiras na Gran Bretaña moito antes do século I. O seu cultivo popularizouse en tempos de Henrique VIII, no século XVI e contra o 1640 xa se rexistraran máis de dúas ducias de cultivares. Os colonos ingleses que chegaron a Massachusetts plantaron a primeira variedade de guindeira en América do Norte, a *Kentish Red*.

Antes da segunda guerra mundial existían máis de cincuenta cultivares en Inglaterra; hoxe, porén, cultívase pouco comercialmente e malia continuaren existindo as variedades *Kentish Red*, *Amarelles*, *Griottes* e *Flemish*, só é vendida a xenérica *Morello* na maioría dos viveiros. Esta variedade é de floración serodia, polo que ten que soportar menos xeadas, o que significa unha colleita máis produtiva. Os froitos maduran a finais do verán, finais de agosto en Inglaterra. É auto fértil e sería unha boa polinizadora para outras variedades se non florecese tan tarde.

En Galicia é tradicional o licor de guindas.

## Cultivo 
Estas cerdeiras cómpren de condicións semellantes ás requiridas para o cultivo de pereiras, é dicir solos húmidos ben drenados, esixindo máis cantidade de nitróxeno e de auga cá cerdeira *doce*
.

## Propiedades 
* Principios activos: contén sales potásicas, vestixios de polifenois: taninos catéquicos. Flavonoides.

## Taxonomía 
*Prunus cerasus* foi descrita por Carl von Linné e publicada en *Species Plantarum 1: 474–475*, no ano 1753.
 
;Sinonimia:
* *Cerasus ácida* (Ehrh.) Borkh. 
* *Cerasus austera* (L.) Borkh.
* *Cerasus austera* (L.) M.Roem.
* *Cerasus collina* Lej. & Courtois
* *Cerasus fruticosa* Pall.
* *Cerasus vulgaris* Mill.
* *Prunus ácida* Ehrh.
* *Prunus aestiva* Salisb.
* *Cerasus austera* (L.) Ehrh.
* *Cerasus avium subsp. acida* (Ehrh.) Bonnier & Layens
* *Cerasus vulgaris subsp. acida* (Ehrh.) Dostál (ed.)
* *Cerasus vulgaris* var. *frutescens* (Neilr.) Cinovskis
* *Cerasus vulgaris var. caproniana* (L.) Buia in Savul. (ed.)
* *Prunus caproniana* (L.) Gaudin
* *Prunus cerasus subsp. acida* (Ehrh.) Schübl. & G.Martens

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cronquist, A. J., N. H. Holmgren & P. K. Holmgren. 1997. Vascular Plants of the Intermountain West, U.S.A., subclass Rosidae (except Fabales). 3A: 1–446. In A. J. Cronquist, A. H. Holmgren, N. H. Holmgren, J. L. Reveal & P. K. Holmgren (eds.) Intermount. Fl.. Hafner Pub. Co., Nova York.
* Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., Nova York.
* Gleason, H. A. 1968. The Choripetalous Dicotyledoneae. vol. 2. 655 pp.&nbsp;In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S. (ed. 3). New York Botanical Garden, Nova York.
* Gleason, H. A. & A. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i–lxxv, 1–910. New York Botanical Garden, Bronx.
* Radford, A. E., H. E. Ahles & C. R. Bell. 1968. Man. Vasc. Fl. Carolinas i–lxi, 1–1183. University of North Carolina Press, Chapel Hill.
* Scoggan, H. J. 1978. Dicotyledoneae (Saururaceae to Violaceae). 3: 547–1115. In Fl. Canada. National Museums of Canada, Ottawa.
* Small, J. K. 1933. Man. S.E. Fl. i–xxii, 1–1554. Published by the Author, Nova York. 
* Voss, E. G. 1985. Michigan Flora. Part II Dicots (Saururaceae-Cornaceae). Bull. Cranbrook Inst. Sci. 59. xix + 724.
* Welsh, S. L. 1974. Anderson's Fl. Alaska Adj. Parts Canada i–xvi, 1–724. Brigham Young University Press, Provo.
* Zuloaga, F. O., O. Morrone, M. J. Belgrano, C. Marticorena & E. Marchesi. (eds.) 2008. Catálogo de las Plantas Vasculares del Cono Sur (Argentina, Sur do Brasil, Chile, Paraguay y Uruguay). Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 107(1): i–xcvi, 1–983; 107(2): i–xx, 985–2286; 107(3): i–xxi, 2287–3348.

### Ligazóns externas 
* https://web.archive.org/web/20090210190834/http://www.kraeuter.ch/sauerkirsche/sauerkirsche.htm