open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cacicado

O termo **cacicado** aplícase, en antropoloxía social, a unha das fases da evolución organizativa das sociedades tribais, concretamente ao máis avanzado deles, "que anuncia a forma estatal nas súas complexidades". É unha forma de organización moi típica dos clans de Polinesia e Micronesia, aínda que tamén se encontrou frecuentemente en Asia Central, entre os bantús en África, no Caribe e, en xeral, en toda América.

## Organización xeral 
A organización política do "cacicado" abrangue un ámbito rexional, a cuxa fronte se sitúan xefes militares e poderosas nobrezas primitivas, con economías diversificadas e de elevada produtividade. Trátase, polo tanto, dun modelo ben diferenciado da tradicional "tribo segmentaria", que se caracterizaba por estar escasamente dotada economicamente falando e politicamente fragmentada, con caudillos locais, de alcance limitado e sen privilexios. O "cacicado", en troques, responde a varios elementos estruturais e organizativos, conforme á descrición de Marshall Sahlins:

* Suprime distincións segmentarias entre tribos, mediante a creación dunha xerarquía administrativa, a cuxa cabeza se atopa un cacique (ou figura semellante).
* É unha sociedade pechada, non permeable.
* A comunidade local convértese nunha subdivisión política do conxunto rexional.
* Ten estrutura social estratificada, mais non é unha sociedade de clases.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cacique
Parque Arqueolóxico Nacional de Tierradentro

O **Parque Arqueolóxico Nacional de Tierradentro** é un sitio arqueolóxico de Colombia, declarada Patrimonio da Humanidade en 1995 pola UNESCO por ser un importante reservorio da cultura precolombiana. Atópase no departamento de Cauca, nos concellos de Belalcázar e Inzá.

Os vestixios concéntranse nos arredores da poboación de San Andrés de Pisimbalá. As tumbas atópanse en varios sitios, sendo o máis representativo Segovia, que queda a 20 minutos a pé dos museos. O conxunto componse de El Duende, a 600 m ao nordeste de Segovia, San Andrés, situado 1500 m ao norte da sede administrativa, El Aguacate, sobre unha zona de difícil acceso e El Tablón, a 750 m ao nordeste de San Andrés de Pisimbalá. A topografía da área é abrupta, conserva vexetación primaria en pequena proporción e algúns animais silvestres. Os vestixios arqueolóxicos inclúen tumbas subterráneas ou hipoxeos, e estatuas de pedra, que dentro do parque se agrupan en cinco zonas: Alto del Aguacate, Alto de San Andrés, Loma de Segovia, Alto del Duende e El Tablón. As instalacións do parque contan cun museo arqueolóxico e un etnográfico.

## Turismo 
O parque xerou un significativo pulo para a economía local debido á alta afluencia de turistas, tanto colombianos como estranxeiros. O sitio foi clasificado no ano 2012 entre os 100 lugares Patrimonio da Humanidade máis ameazados.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Alto El Aguacate, parque Arqueológico Tierradentro - panoramio.jpg|Tumbas en El Aguacate.
Ficheiro:Tombs in Tierra Dentro - 3.jpg|Interior dunha das tumbas.
Ficheiro:Escalas de entrada una de las tumbas en Tierradentro.JPG|Escaleiras de acceso a unha das tumbas.
Ficheiro:Piramide de San Francisco, parque arqueológico Tierradentro - panoramio.jpg|Pirámide de San Francisco.
Ficheiro:Museo del Oro Tierradentro golden face.jpg|Máscara funeraria de ouro atopada en Tierradentro. No presente, consérvase no Museo do Ouro de Bogotá.
Ficheiro:Museo del Oro Embossed bracelet Tierradentro.jpg|Brazalete de ouro atopado nunha tumba. No presente, consérvase no Museo do Ouro de Bogotá.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Parque arqueolóxico de San Agustín
### Ligazóns externas 
* Páxina de Tierradentro na web da UNESCO
Parque Nacional Natural de Los Katíos

O **Parque Nacional Natural de Los Katíos** é unha área protexida localizada no noroeste de Colombia que abrangue 720 km². A altitude do parque varía entre os 50 e os 600 metros. Forma parte da Rexión de Darién, unha área selvática compartida entre Panamá e Colombia, e é contiguo co Parque Nacional de Darién, en Panamá. A estrada panamericana, cando estea rematada segundo o previsto, pasará preto ou a través de Los Katíos. O parque foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1994 debido á extraordinaria diversidade de especies vexetais e animais representadas. 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do Parque Nacional Natural de Los Katíos na web da UNESCO
Santa Cruz de Mompox

**Mompox** ou **Mompós**, oficialmente **Santa Cruz de Mompox**, é unha cidade e concello do norte de Colombia, no departamento de Bolívar. Mompox é unha cidade que preservou o seu carácter colonial e que depende do turismo, da pesca, e algún comercio xerado polo gando local. No ano 2015, tiña arredor de 44&nbsp;124 habitantes, e é adxacente aos concellos de Pinillos e San Fernando. O centro histórico de Santa Cruz de Mompox foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1995 debido á súa arquitectura colonial preservada e á mestura de estilos arquitectónicos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Noguera, Aníbal: *Dos Condes y cuatro marqueses* e *Historias Momposinas*, en Crónica Grande del Río de la Magdalena, Ediciones Sol y Luna, edición del Fondo Cultural Cafetero, Bogotá 1980 ISBN.
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Pierre Sanfourche-Laporte

**Pierre Sanfourche-Laporte**, nado en 1774 e finado en 1856, foi un avogado francés. 

## Notas 
## Véxase tamén
Cyanocorax

[miniatura|225px|*[Cyanocorax yncas*]]
[miniatura|225px|*[Cyanocorax mystacalis*]]
[225px|miniatura|*[Cyanocorax yucatanicus* inmaturo]]
***Cyanocorax*** é un  xénero de aves paseriformes da familia dos córvidos.  

Comprende especies propias do Neotrópico que se distribúen desde o sur de Texas a través de México, América Central e do Sur até o centro da Arxentina.

## Características 
As especies do xénero *Cyanocorax* son paxaros grandes que se encontran sobre todo en terras baixas (*C. yncas* é a única realmente montana) con corpos máis pesados que as do xénero *Cyanolyca*. A maioría presenta polo menos unha curta crista frontal. Poden dividirse en dous grupos: o primeiro, maiores, de iris escuro e xeralmente de colorido máis uniforme; o segundo de iris pálido, de patrón máis definido (usualmente de pelaxe branca polas partes inferiores e na punta da cola). Dúas especies, *C. cristatellus* e *C. heilprini* parecen ser unha ponte entre os dous grupos. Todos son paxaros atrevidos, vociferantes e, a miúdo, inquisitivos, que buscan o alimento en grupos de seis a oito individuos.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1826 polo zoólogo alemán  Friedrich Boie. Literalmente: "os corvos de cor azul escuro".

### Sinónimos 
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:

**Cyanocorax affinis* Pelzeln, 1856 
**Cyanocorax beecheii* (Vigors, 1829) 
**Cyanocorax caeruleus* (Vieillot, 1818)
**Cyanocorax cayanus* (Linnaeus, 1766)
**Cyanocorax chrysops* (Vieillot, 1818) (especie tipo)
**Cyanocorax cristatellus* (Temminck, 1823)
**Cyanocorax cyanomelas* (Vieillot, 1818)
**Cyanocorax cyanopogon* (Wied-Neuwied, 1821)
**Cyanocorax dickeyi* R. T. Moore, 1935
**Cyanocorax heilprini* , 1885
**Cyanocorax luxuosus* (Lesson, 1839)
**Cyanocorax melanocyaneus* (Hartlaub, 1844)
**Cyanocorax mystacalis* (Sparre, 1835)
**Cyanocorax sanblasianus* (Lafresnaye, 1842)
**Cyanocorax violaceus* Du Bus de Gisignies, 1847
**Cyanocorax yncas* (Boddaert, 1783)
**Cyanocorax yucatanicus* (Dubois, 1875) 

## Galería 

Cyanocorax affinis.jpg|*Cyanocorax affinis*
Cyanocorax beecheii in november 2016 pic1.jpg|*Cyanocorax beecheii*
Gralha Azul no Parque Nacional de Aparados da Serra.jpg|*Cyanocorax caeruleus*
Cayenne Jay (Cyanocorax cayanus).jpg|*Cyanocorax cayanus*

Cyanocorax cristatellus -Piraju, Sao Paulo, Brazil-8 (cropped).jpg|*Cyanocorax cristatellus*
Cyanocorax cyanomelas Purplish Jay.JPG|*Cyanocorax cyanomelas*
Cyanocorax cyanopogon - White-naped Jay.JPG|*Cyanocorax cyanopogon*
Tufted Jay.jpg|*Cyanocorax dickeyi*
Cyanocorax heilprini by Joseph Smit.jpg|*Cyanocorax heilprini*
Cyanocorax luxuosus calling.jpg|*Cyanocorax luxuosus*
Bushy-crested Jay 2496235716.jpg|*Cyanocorax melanocyaneus*
San Blas Jay.jpg|*Cyanocorax sanblasianus*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Paseriformes
* Páseros
* Corvoideos
Alejandro Lorenzo Alonso

**Manuel Alejandro Lorenzo Alonso**, popularmente coñecido como **Caroca**, nado en Chenlo (O Porriño) o 18 de febreiro de 1976, é un político galego do PPdeG.
## Traxectoria 
Profesional da automoción. En 2007 foi elixido alcalde pedáneo da Entidade Local de Menor de Chenlo polo PPdeG. Ó mesmo tempo foi o número 3 da candidatura do PPdeG ó concello do Porriño e foi eilixido concelleiro, situándose na oposición ata a moción de censura de febreiro de 2010, cando pasou a asumir responsabilidades de goberno baixo o mandato de Nelson Santos Argibay. En 2011 foi reelixido alcalde pedáneo cun 78% dos votos, así como concelleiro, mantendo responsabilidades de goberno municipal tras revalidar o PPdeG o goberno municipal con maioría absoluta. En 2015 foi novamente reelixido como alcalde pedáneo e continuou como concelleiro, se ben nesta ocasión na oposición. En marzo de 2017 fíxose cargo do PPdeG en Porriño, trala marcha do exalcalde Nelson Santos Argibay.

En 2019 encabezou a candidatura do PPdeG ó concello, non concorrendo á reelección como pedáneo, e logrou a vitoria por maioría simple, mais non logrou a alcaldía dado que os demais grupos da corporación apoiaron a continuidade da socialista Eva García de la Torre como alcaldesa. Nese mandato foi designado deputado provincial. Trala dimisión da alcaldesa en novembro de 2021, foi investido alcalde do Porriño o 23 de decembro como cabeza da lista máis votada, ó non lograr nesta ocasión os demais grupos un acordo alternativo. Nas eleccións municipais de 2023 encabezou novamente a candidatura do PPdeG foi reelixido alcalde con maioría absoluta. Foi novamente designado deputado provincial para dito mandato.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais no Porriño
Wii U

**Wii U**, coñecida oficialmente como **Nintendo Wii U**, é unha consola de videoxogos domésticos desenvolvida por Nintendo como sucesora da Wii. Lanzada a finais de 2012,   é a primeira consola de videoxogos de oitava xeración  e competiu coa Xbox One de Microsoft e a PlayStation 4 de Sony.

A Wii U recibiu unha recepción xeralmente positiva, que incluíu eloxios polo seu innovador controlador, melloras na funcionalidade en liña da Wii, compatibilidade co software e accesorios de Wii e relativa accesibilidade. Non obstante, a Wii U tamén foi criticada pola curta duración da batería do GamePad e os problemas coa interface de usuario e a funcionalidade da consola. A Wii U tivo unha lenta adopción por parte dos consumidores, con baixas vendas que se atribuíron principalmente a unha débil aliñación de títulos de lanzamento, soporte limitado de terceiros e mercadotecnia deficiente. A produción da Wii U finalizou oficialmente en xaneiro de 2017. O 3 de marzo de 2017, Nintendo lanzou a súa sucesora, a Nintendo Switch, que mantivo e perfeccionou notablemente os conceptos que se presentaron por primeira vez coa Wii U. 

## Notas
Fang (alquimista)

***Fang*** foi unha alquimista chinesa que viviu durante o século I a.C. É a muller alquimista máis antiga coñecida na China.

Só é coñecida polo seu apelido, Fang. Criada nunha familia de estudosos especializados nas artes alquímicas, estudou alquimia cunha das esposas do emperador Han Wudi, tendo así acceso aos niveis máis altos da sociedade.

A Fang atribúeselle a descuberta do método para converter o mercurio en prata. Crese que puido utilizar a técnica de extraer prata dos minerais utilizando mercurio, onde o residuo de prata pura queda do mercurio fervido. Sábese que o marido de Fang, Cheng Wei  , abusaba fisicamente dela tratando de obter o procedemento secreto, aínda que ela se negou a darllo.

Fang acabou volvéndose tola e suicidouse. Os detalles da súa vida foron rexistrados polo autor e alquimista Ge Hong.

## Notas
Nikola Janković

**Nikola Janković**, nado o 13 de febreiro de 1994 en Vranje, é un xogador de baloncesto profesional serbia. Xoga nas posicións de ala-pivote e pivote cunha altura de 2,06 m. Foi o MVP da Liga do Adriático en 2017 coa Union Olimpija. Actualmente xoga para o FMP Meridian serbio.

## Traxectoria 
Nado en Vranje, unha cidade situada no sur de Serbia, Janković comezou a xogar de novo ao baloncesto nun club da súa cidade natal, o Ekonomac. A continuación formou parte das categorías inferiores do FMP Železnik e do KK Crvena zvezda (Estrela Vermella), onde fixo unha media de 10,4 puntos por partido entre 2009 e 2012. Após cumprir 18 anos, renunciou a asinar o seu primeiro contrato profesional co equipo de Belgrado, asinando no seu lugar co Spirou Charleroi belga. Na súa primeira temporada como profesional fóra do seu país apenas contou con minutos co primeiro equipo, onde fixo unha media de 5,2 puntos e 2,6 rebotes por encontro. Ao ano seguinte foi cedido ao Verviers-Pepinster, outro equipo da máxima categoría belga, onde destacou con 16,1 puntos e 6,2 rebotes por partido.

Regresou a Charleroi ao finalizar a tempada. Con todo, o xogador rompe o contrato que lle unía ao club para fichar polo KK Mega Basket serbio. En febreiro de 2016 logra xunto ao seu equipo o primeiro trofeo importante na historia do Mega Leks, a Copa de Serbia. Acabou a tempada facendo unha media de 9,4 puntos e 5,4 rebotes por partido. NA seguinte temporada asina coa Union Olimpija de Liubliana, equipo co conseguiu gañar a liga e a copa. Tamén foi ese mesmo ano o MVP da Liga do Adriático (ABA Liga), tras facer unha unha valoración de 19,24, con 16,6 puntos e 7,2 rebotes por partido. Tras finalizar a temporada viaxou a Turquía para xogar co Sakarya BB da máxima categoría do país. Esa temporada fai unha media de 7,8 puntos e 4,5 rebotes por xogo. En 2018 asina co Movistar Estudiantes da Liga ACB, onde fai 9,3 puntos e 4,3 rebotes por partido. Con todo, en decembro dese mesmo ano decide asinar polo Partizan de Belgrado. Tras tres temporadas no equipo serbio e un breve paso polo Podgorica, Janković regresa ao Mega Basket para a temporada 2021, onde permanece até decembro. O 28 desde mesmo mes anúnicase a súa fichaxe polo Río Breogán da Liga ACB.
*  Spirou Charleroi (PBL, 2012–2013)
*  Verviers-Pepinster (PBL, 2013−2015)
*  Mega Leks (ABA Liga, 2015−2016)
*  Union Olimpija (ABA Liga, 2016−2017)
*  Sakarya BB (BSL, 2017−2018)
*  Movistar Estudiantes (ACB, 2018)
*  Partizan NIS (ABA Liga, 2018−2021)
*  Podgorica (ABA Liga 2, 2021)
*  Mega Mozzart (ABA Liga, 2021)
*  Río Breogán (ACB, 2021−2022)
*  FMP Meridian (ABA Liga, 2022−presente)

## Palmarés 
* **Campión da Liga de Eslovenia (1)**: 2017
* **Campión da Copa de Eslovenia (1)**: 2017
* **Campión da Copa de Serbia (3)**: 2016, 2019, 2020
* **MVP da ABA Liga (Liga do Adriático)**: 2017
* **MVP da Copa de Eslovenia**: 2017

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Euroleague.net
Alain Tanner

**Alain Tanner**, nado en Xenebra o 6 de decembro de 1929 e finado na mesma cidade o 11 de setembro de 2022, foi un director de cinema suízo.

## Traxectoria 
Tanner estudou economía na Universidade de Xenbra. En 1951, uniuse ao cineclub que Claude Goretta acababa de fundar na universidade. Tras graduarse e traballar un breve tempo en empresas navieiras internacionais, pasou a centrarse no cinema.

Tanner atopou traballo no British Film Institute en 1955 subtitulando, traducindo e organizando o arquivo. O seu primeiro filme, *Nice Time* (1957), unha curtametraxe documental sobre Piccadilly Circus durante as tardes das fins de semanas, realizouno con Goretta. Producido polo British Film Institute Experimental Film Fund, foi mostrado por primeira vez no terceiro programa sobre Free Cinema no National Film Theatre en maio de 1957. O seu filme debut gañou un premio no festival de Venecia e foi eloxiado pola crítica.
[miniatura|Tanner, por [Erling Mandelmann en 1993]]
Influído pola súa participación no movemento británico do Free Cinema en Londres e coa Nouvelle Vague en París, Tanner é coñecido sobre todo polos seus filmes ''Jonas qui aura 25 ans en l'an 2000*, *Na cidade branca* e *Messidor*. *Na cidade branca* participou na 33.ª edición do Festival de Berlín.

## Filmografía 
**Nice Time* (1957)
**Ramuz, passage d'un poète* (1961)
**L'École* (1962)
**Les Apprentis* (The Apprentices) (1964)
**Une ville à Chandigarh* (A City at Chandigarh) (1966)
**Docteur B., médecin de campagne* (1968)
**Charles mort ou vif* (Charles, Dead or Alive) (1969)
**La Salamandre* (The Salamander) (1971)
**Le Retour d'Afrique* (1972)
**Le Milieu du monde* (1974)
**Jonas qui aura 25 ans en l'an 2000* (1976)
**Messidor* (1979)
**Les Années lumière* (1981)
**Na cidade branca* (1983)
**No Man's Land* (1985)
**Une flamme dans mon coeur* (1987)
**La Vallée fantôme* (1987)
**La Femme de Rose Hill* (1989)
**L'Homme qui a perdu son ombre* (1991)
**Le journal de Lady M* (1993)
**Les Hommes du port* (1995)
**Fourbi* (1996)
**Requiem* (1998)
**Jonas et Lila, à demain* (1999)
**Fleurs de sang* (2002)
**Paul s'en va'' (2004)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Alain Tanner at the Swiss Film Directory
Marco Cecilio Metelo (homónimos)

**Marco Cecilio Metelo** pode referirse ás seguintes da Antiga Roma:

* **Marco Cecilio Metelo** — Cónsul no ano 115 a. C.
* **Marco Cecilio Metelo (cuestor)** — Cuestor no ano 60 a. C.
* **Marco Cecilio Metelo (pretor 69 a.C.)** — Pretor no ano 69 a. C.
* **Marco Cecilio Metelo (pretor 206 a.C.)** — Pretor no ano 206 a. C.
Marco Cecilio Metelo

miniatura|Árbore xenealóxica da Gens Cecila Metela (tódalas datas son a. C.)
**Marco Cecilio Metelo** (en latín, **Marcus Caecilius Metellus**) foi un foi senador e xeneral romano. Pertencía aos Cecilio Metelo, unha das familias aristocráticas máis destacadas de mediados e finais da República romana.

## Traxectoria 
Foi un dos catro fillos de Quinto Cecilio Metelo Macedónico.

Marco foi un triunviro *monetalis* (é dicir, un dos tres encargados da cuñaxe de moeda) no 127 a. C. coa marca de ceca *M METELLVS Q F*; posteriormente, no 128 a. C. foi pretor e foi cónsul no 115 a. C. con Marco Emilio Escauro.   

Ao ano seguinte, Metelo converteuse en gobernador proconsular de Córsega e Sardeña, servindo até o 111 a. C. Durante o seu mandato, Metelo reprimiu unha insurrección na illa de Sardeña, pola que celebrou, ao seu regreso a Roma, un triunfo en Quintilis (xullo) do 111 a. C.  

O irmán máis novo de Marco, Caio Cecilio Metelo Caprario, tamén celebrou o seu propio triunfo o mesmo día, polas súas vitorias en Tracia. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
*Lista de cónsules romanos na República
Alessandra Giliani

**Alessandra Giliani**, nada probablemente en San Giovanni in Persiceto en 1307 e finada o 26 de marzo de 1326, foi a primeira muller en ser rexistrada en documentos históricos como practicante da anatomía, o que hoxe se chamaría patoloxía. mentres outros manteñen que a participación dunha muller na anatomía nesa época era tan asombrosa que foi suprimida da historia. Lembrada como a primeira anatomista feminina do mundo occidental, foi célebre por ser unha brillante prosectora (preparadora de cadáveres para a disección anatómica). Traballou como asistente cirúrxica para Mondino de Luzzi (falecido en 1326), profesor de sona na Universidade de Boloña e acreditado por ser o pai da anatomía moderna grazas a un texto seminal datado en 1316.

De Giliani dise que levou a cabo as súas propias investigacións anatómicas, como o desenvolvemento dun método para drenar o sangue dun cadáver e a súa substitución por un endurecemento de tintura e cor, axudando á compresión do sistema circulatorio coronario pulmonar. Toda a evidencia do seu traballo perdeuse ou foi destruído.

A curta vida de Alessandra Giliani foi honrada por Otto Angenius, tamén un dos axudantes de Mondino e, probablemente, o seu prometido, cunha placa no San Pietro e Marcellino degli Spedolari di Santa Maria di Mareto, o d'Ulmareto, que describe o seu traballo.

## Legado 
Foi mencionada polo historiador do século XIX Michele Medici, que publicou unha historia sobre a escola boloñesa de anatomía en 1857.

A novela de Barbara Quick,*A Golden Web* publicada por HarperTeen en 2010, é unha ficción que imaxina a vida nos tempos de Alessandra Giliani.

O cráter de Venus Giliani foi bautizado na súa honra.

O seu nome aparece no *Heritage Floor* da instalación *The Dinner Party* da artista Judy Chicago.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Alessandro Macchiavelli, *Effemeridi sacro-civili perpetue bolognesi*, Boloña, 1739
*Michele Medici, *Compendio storico della Scuola anatomica di Bologna dal rinascimento delle scienze e delle lettere a tutto il secolo 18, con un paragone fra la sua antichità e quella delle scuole di Salerno e di Salerno e di Padova*, Tipografia Governativa Della Volpe e del Sassi, Boloña, 1857
*Elizabeth H. Oakes, *Encyclopedia of world scientists*, Vol. 1, Infobase Publishing, 2007 ISBN 9780816061587
*Marta Cavazza, [MACCHIAVELLI, Alessandro](http://www.treccani.it/enciclopedia/alessandro-macchiavelli_(Dizionario-Biografico)/), *Dizionario Biografico degli Italiani*, vol. LXVI, pp. 24-28, Istituto dell'Enciclopedia italiana Treccani
*Franco Bacchelli, [LIUZZI, Mondino de' (Mundinus, Raymundinus; de Leuciis, de Liuciis, de Luciis)](http://www.treccani.it/enciclopedia/mondino-de-liuzzi_(Dizionario-Biografico)/), *Dizionario Biografico degli Italiani*, vol. LXV, pp. 309-314, Istituto dell'Enciclopedia italiana Treccani
### Outros artigos 
* Mulieres Salernitanae
Meldorf (homónimos)

**Medorf** pode referirse a:
***Meldorf**, antiga  empresa galega do sector químico con sede en Culleredo.
***Meldrof**, cidade de Alemaña no Land de Schleswig-Holstein.
Teófila Sasiaín

**Teófila Sasiaín Martínez**, nada na Coruña, foi unha pintora, ilustradora e profesora galega.

## Traxectoria 
Na obra de Sasiaín predomina a representación de figuras femininas nunha pintura de marcado carácter costumista.

A primeira referencia existente sobre ela, do 25 de abril de 1936, é unha fotografía na primeira páxina de *La Voz de Galicia* en que se afirmaba que era unha hábil debuxante e alumna avantaxada do profesor e académico de Belas Artes Mariano Yzquierdo.

En 1940 obtivo un premio de debuxo artístico do Liceo de Artesáns de Santa María de Oza. Participou en exposicións colectivas realizadas na Coruña ao longo de toda a súa vida. Ese mesmo ano *La Voz de Galicia* falou do retrato que fixo da aristócrata Piluca Tovar titulado *Embeleso*, no que se recoñecía o emprego da cor. Ademais participou con dous cadros, *A proba da sandía* e *Maruxiña*, na Exposición Rexional de Belas Artes e Artes Decorativas organizada pola Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago de Compostela. Colaborou na revista local *Albor* publicada nesa localidade e que mostrou un gravado ilustrando *Saudade*.

Participou en 1953 xunto a outros pintores nunha exposición de artistas galegos celebrada na Coruña.

En 1967 realizou unha exposición antolóxica nas salas da Asociación de Artistas.

Descoñécese a data do seu pasamento, aínda que foi anterior á retrospectiva que se lle dedicou en 1978. Figurou no catálogo da exposición *Homenaje a pintores coruñeses* de 1983 e a súa obra *Ollos meigos* figura no catálogo do patrimonio artístico da Deputación da Coruña, publicado en 1991.

En 2019 dúas obras súas, realizadas en tinta e acuarela tituladas *Flores de tempada* e *Canto á Coruña*, esta última ilustrando un poema, formaron parte da exposición colectiva *Dibujantas, pioneras de la Ilustración* celebrada no Museo ABC.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Exposición *Dibujantas* no museo ABC en 2019
* Anécdotas de #Dibujantas: La vida de Teófila Sasiaín
* Visita audiovisual á exposición ‘Debuxantas. Pioneiras da ilustración’ en Nós Televisión
Meldorf, Schleswig-Holstein

**Meldorf** é unha cidade e municipio do estado federado de Schleswig-Holstein (Alemaña).

## Xeografía 
Situado a unha altitude media de 6 msnm, o municipio  ten unha extensión de 21,25 km².

Segundo o censo de 2019 contaba cunha poboación de 7 204 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 338,85 hab./km².

O principal interese turístico da cidade é a Igrexa de San Xoán, ou *Meldorfer Dom*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Paxina web oficial .
Holstein (homónimos)

A palabra **Holstein** pode referirse a:
***Holstein**, rexión de Alemaña que, antigamente, foi condado e despois ducado.
***Holstein**, cidade estadounidense do estado de Iowa.
***Holstein**, unha raza bovina.
***Holstein**, unha raza equina.
***Holstein-Glückstadt**, antigo ducado do Sacro Imperio Romano Xermánico.
***Holstein-Gottorp**, antigo ducado que abarcaba rexións dentro de Schleswig e Holstein.
***Holstein-Gottorp**, casa dunha familia nobre europea de orixe danesa.
***Holstein Kiel**, club de fútbol de Alemaña.
***Holstein-Stadion**, estadio de fútbol do club Holstein Kiel.
***Hölstein**, unha comuna suíza do cantón Basilea-Campo.
***Schleswig-Holstein**, estado federado de Alemaña.
Nasuia deltocephalinicola

***Nasuia deltocephalinicola*** é unha especie de bacterias que mantén unha relación endosimbiótica intracelular con insectos cicadélidos, da que en 2013 se informou que tña o xenoma máis pequeno entre todas as bacterias, de só 112.091 nucleótidos. O segundo xenoma máis pequeno é o da bacteria *Tremblaya princeps*, que ten 139.000 nucleótidos. Aínda que *N. deltocephalinicola* ten o menor número de nucleótidos, ten máis xenes codificantes de proteínas (137)

## Relacións simbióticas 
*N. deltocephalinicola* descubriuse cando se investigou a presenza de bacterias endosimbióticas nos cicadélidos e outros insectos que se alimentan dos zumes do floema e xilema de plantas. *N. deltocephalinicola*, xunto con outras bacterias endosimbiontes axudan aos insectos a sintetizar 10 aminoácidos esenciais que doutro modo non poderían obter. Os únicos insectos que se poden beneficiar desta relación son os da suborde *Sternorrhyncha*, que se alimentan do zume floemático, e os da suborde *Auchenorrhyncha*, que zugan zume xilemático. *N. deltocephalinicola* pode sintetizar dous dos aminoácidos esenciais que estes insectos requiren. *N. deltocephalinicola* usa o codón UGA do seu ADN para especificar o aminoácido triptófano, que neles non funciona como codón de stop como na maioría dos demais organismos. Os cicadélidos devolven o favor á bacteria proporcionándolles refuxio nun órgano especializado da súa cavidade abdominal chamado bacterioma, que teñen a ambos os lados do  abdome. Neste órgano poden vivir moitos tipos de bacterias, aínda que as bacterias están completamente separadas unhas das outras, xa que viven en distintas seccións do bacterioma.  Os endosimbiontes intracelulares poden evolucionar para depender das células do hóspede para funcións celulares esenciais. Como resultado, os seus xenomas adoitan perder os xenes que serían necesarios para vivir nun ambiente extracelular, incluso nun ambiente que contivese abundantes nutrientes. Por tanto, iniciaron o proceso de evolucionar desde ser un organismo de vida libre a acabar por converterse nun orgánulo intracelular, e *N. deltocephalinicola* está a medio camiño neste proceso. *N. deltocephalinicola* xa non ten os xenes que cómpren para realizar a síntese de ATP por medio da fosforilación oxidativa. Propúxose que isto débese á alta concentración de sacarosa que se encontra nos vasos condutores das plantas.

## Notas
Baloncesto Superior Nacional

O **Baloncesto Superior Nacional** (BSN), por motivos de patrocinio, é a máxima categoría do baloncesto profesional masculino de Porto Rico. Foi fundada en 1929 e a entidade encargada da súa organización é a Federación de Baloncesto de Porto Rico (FBPUR), pertencente á FIBA Américas. Actualmente compiten nela 12 equipos, onde o club que máis títulos ten son os Vaqueros de Bayamón, con quince veces.

## Equipos 
## Campións 
### Por equipo 
## Véxase tamén 
### Sitio web oficial 
* Sitio web oficial
Friedrich Boie

**Friedrich Boie**, nado o 3 de marzo de 1870 en Meldorf, Ducado de Holstein, Sacro Imperio Romano Xermánico, e finado o 3 de marzo de 1870 en  Kiel, Reino de Prusia, foi un zoólogo especializado en entomoloxía, herpetoloxía e ornitoloxía, e xurista alemán.

## Traxectoria 
Friedrich Boie era fillo de Heinrich Christian Boie, escritor alemán que estudou dereito na Universidade de Jena, e que viviu en Gotinga, e irmán de Heinrich Boie, zoólogo.

Friedrich Boie describiu varios xéneros e especies de aves  como *Athene*,  *Chrysococcyx*, *Cyanocorax*, *Glaucis*, *Pericrocotus* e *Progne*, entre outros. 

Ademais, co seu irmán Heinrich, traballando jxuntos, describiron ao redor de 50 novas especies de réptiles.

En 1860 Friedrich Boie foi elixido membro da sección de zooloxía da  Academia alemá das ciencias naturais Leopoldina.

## Principais obras 
1826. "Generalübersicht der ornithologischen Ordnungen, Familien und Gattungen" *Isis, oder Encyclopädische Zeitung von Oken* '*19*: 969–981. Ler en liña. 
1827. "Bemerkungen über Merrem’s Versuch eines Systems der Amphibien". Marburg, 1820. 1te Lieferung, Ophidier. *Isis von Oken* **20** (6): 508–566. Ler en liña.
1828. "Über eine noch nicht beschriebene Art von *Cordylus* Gronov. *Cordylus cataphractu* Boie". *Nova acta physico-medica Academiae Caesareae Leopoldino-Carolinae Naturae Curiosum* **14** (1): 139–142.  
Boie, F. 1828. Bemerkungen über mehrere neue Vogelgattungen. Isis, oder Encyclopädische Zeitung von Oken 21 col. 312–329. Ler en liña. 
1838. "Zur Verwandlungsgeschichte inländischer Zweiflügler". *Naturhistorisk Tidsskrift* **2**: 234–248. Ler en liña.

## Abreviatura 
A abreviatura **F. Boie** emprégase para recoñecer a Friedrich Boie como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Karl August Möbius (1870): "Friedrich Boie † Nekrolog". En: *J. für Ornithologie* **18** (3): 231-233. Ler en liña.
Shiny and Oh So Bright, Vol. 1 / LP: No Past. No Future. No Sun.

***Shiny and Oh So Bright, Vol. 1 / LP: No Past. No Future. No Sun.*** é o décimo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, publicado o 16 de novembro de 2018 a través do selo Napalm Records. Producido por Rick Rubin, trátase do primeiro álbum do grupo que conta cos membros fundadores James Iha e Jimmy Chamberlin dende o *Machina II/The Friends and Enemies of Modern Music* (2000) e o *Zeitgeist* (2007), respectivamente.

Inicialmente planeouse como un EP de catro cancións e o seu lanzamento estivo precedido polos sinxelos "Solara", "Silvery Sometimes (Ghosts)", e "Knights of Malta". O álbum acadou o número 54 na lista estadounidense *Billboard 200*.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Cyr

***Cyr*** é o décimo primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, publicado o 27 de novembro de 2020 a través do selo Sumerian Records. O disco foi producido por Billy Corgan, líder do grupo, buscando un son "contemporáneo" durante o proceso de gravación. Foi precedido polo lanzamento de dez das súas cancións como sinxelos.

A publicación de *Cyr* estivo acompañada por unha serie de animación de cinco partes, *In Ashes*, escrita por Corgan e dirixida por Mike Anderson, que serviron como vídeos oficiais para cinco dos temas do álbum.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Vanja Marinković

**Vanja Marinković**, nado o 9 de xaneiro de 1997 en Belgrado, é un xogador serbio de baloncesto profesional que xoga no Cazoo Baskonia da Liga ACB.

## Traxectoria profesional 
O 20 de xuño de 2019, Marinković foi elixido na derradeira posición do Draft da NBA de 2019 polos Sacramento Kings. O 23 de xullo de 2019, Marinković asinou un contrato de dous anos co Valencia Basket da Liga ACB.

O 7 de xullo de 2021, Marinković asinou co Saski Baskonia da Liga ACB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Eurobasket.com 
* Estatísticas en Euroleague.net
Julio Llorca

**Julio Llorca**, nado en Vigo o 28 de decembro de 1969, é un músico galego. Desenvolve a súa carreira musical como baixista en numerosas bandas, tanto a nivel local coma nacional.

## Traxectoria 
A finais da década dos 80, inicia a súa traxectoria musical na banda de rock progresivo Madeleine Green como cantante solista e baixista. En 1991, colle as rendas como voz principal do grupo heavy Soga. En 1992, únese á formación pop rock Flor de Veneno como baixista e voz. En 2004, funda, xunto con Paco Araújo (La Supersonic, Desertores) e Alberto Lopo (Spanish Castle Magic), Doctor No, unha banda de versións de rock, onde exerce como baixista e voz. En 2008, pasa a ser o baixista e corista da Breogain Soul Band, liderada por Toño López (The Soul Jacket). En 2009, convértese en baixista de Inmigrantes y Legales, unha banda de rock latino. 

A comezos de 2010, crea xunto con Diego Alcántara, Paco Araújo e Alberto Lopo, El jardín de Lili, onde fusionan rock arxentino e rock en español. Nese mesmo ano, parte da antiga formación da Breogain Soul Band xúntase para formar un novo proxecto de música soul, Blackingstones. En 2012, incorpórase a Los Currichos, liderada por Joaquín Morgado (Bromea o Qué?). En 2013, únese a The Tribe's Band (banda que tamén recibía o nome de M80 Band cando actuaba en representación da emisora do grupo Prisa Radio) como baixista e voz. Nese mesmo ano, funda xunto con Joaquín Morgado, Paco Araújo e Alberto Lopo The Hendersons, unha banda tributo a The Beatles. En 2014, convértese en baixista de Carmen Johns. Na actualidade, forma parte doutros proxectos musicais como Black Stereo e El Sol Desnudo.

## Colaboracións 
Ao longo da súa traxectoria musical, colaborou en diversas bandas, entre as que destacan Green Water (tributo a Creedence Clearwater Revival) e Mitic El Espectáculo.

## Tributos 
Na actualidade, traballa como baixista na produtora musical Mundo Tributo, onde forma parte do elenco principal dos espectáculos Remember Queen, Michael Legend, Ciao Raffaella e Elton Song.
Vigo Centro

Como topónimo **Vigo Centro** ou **Vigo-Centro** pode referirse a:

;En Galiza
***Vigo Centro**, nome polo que tamén é coñecida a entidade singular de Vigo, do concello de Vigo;
***Vigo-Centro**, arciprestado da diocese de Tui-Vigo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Matisse Thybulle

**Matisse Vincent Thybulle**, nado o 4 de marzo de 1997 en Scottsdale, Arizona, é un xogador de baloncesto profesional australiano-estadounidense que xoga nos Portland Trail Blazers da National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria profesional 
O 20 de xuño de 2019, Thybulle foi escollido na 20ª posición do Draft da NBA de 2019 polos Boston Celtics, pero foi traspasado ós Philadelphia 76ers a cambio das eleccións 24ª e 33ª do Draft. O 3 de xullo de 2019, Thybulle asinou o seu contrato de rookie cos Sixers. O 23 de outubro de 2019, Thybulle debutou na NBA, saíndo dende o banco na vitoria dos Sixers por 107–93 contra os Boston Celtics. O 29 de outubro de 2021, os Sixers exerceron a opción sobre o contrato de Thybulle para ampliar a súa duración ata a tempada 2022-23.

O 9 de febreiro de 2023, os Sixers trasparon a Thybulle ós Portland Trail Blazers nun traspaso entre catro equipos no que tamén participaron Charlotte Hornets e os New York Knicks. Debutou cos Trail Blazers o 13 de febreiro de 2023, facendo 14 puntos e 6 rebotes na vitoria por 127–115 contra os Los Angeles Lakers.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference
Juan Pereiro Maceiras

**Juan Pereiro Maceiras**, coñecido como **Samante**, nado en Pontedeume cara a 1916 e finado en Cabanas o 2 de agosto de 1936, foi un albanel e político galego.

## Traxectoria 
Albanel de Irís, foi un dos fundadores da agrupación local de Unión Republicana de Cabanas. Logo do triunfo do Frente Popular foi nomeado concelleiro de Cabanas en febreiro na corporación que presidiu Álvaro Puentes Antón. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado en Cabanas o 2 de agosto de 1936 xunto con Antonio Brage Porta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Concelleiros das corporacións republicanas
Manuel Rey Busto

**Manuel Rey Busto**, nado en Santiago de Compostela en 1902 e finado en Lugo o 25 de febreiro de 1985, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Francisco Rey Villanueva e Adelaida Busto e sobriño de Gumersindo Busto. Sendo estudante de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela promoveu a creación da Residencia de Estudantes, e foi presidente da Unión de Estudiantes compostelanos en 1927, dimitindo do cargo en xaneiro do ano seguinte. Foi presidente do Club Deportivo Rápido. Colaborou en *El Compostelano*, *El Eco de Santiago* e *Eco de Galicia*. Licenciado en Medicina en 1934, foi axudante de clases prácticas na Facultade de Medicina. Na Segunda República militou no Partido Republicano Radical Socialista, do que foi elixido vogal da executiva local de Santiago de Compostela presidida por Xesús San Luís Romero en setembro de 1931, e despois en Unión Republicana, da que foi nomeado presidente en Santiago o 9 de xullo de 1936, con Rafael Frade Peña como secretario xeral.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado en agosto e depurado co resultado de inhabilitación absoluta para todas as universidades españolas. No franquismo integróuse no Corpo de médicos da Asistencia Pública Domiciliaria e abriu un consultorio na rúa do Vilar de Santiago de Compostela, e inaugurou unha consulta gratuíta para pobres en 1939. En 1944 foi nomeado médico municipal de Lourenzá. Logo da morte do guerrilleiro Luís Trigo Chao en 1948 foi procesado. Despois foi médico de Santiso de Abres e Riotorto.  Pasou os seus últimos anos en Ribadeo e finou en Lugo o 25 de febreiro de 1985.

## Vida persoal 
Casou en Santiago de Compostela con María Aenlle García en xaneiro de 1941. María finou en maio do ano seguinte, e Manuel volveu casar en Ribadeo coa farmacéutica Generosa de la Barrera Rodríguez nos anos corenta e foi pai de Manuel e Adelaida Rey de la Barrera.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Fotografía en Riotorto
José González Suárez

**José González Suárez**, máis coñecido como **Pita**, nado en Ourense o 7 de xaneiro de 1927 e finado o 21 de outubro de 1971, foi un futbolista galego que xogaba de gardameta. Debutou con só 15 anos na Orensana, club no que militou durante sete tempadas, e máis tarde xogou na Primeira División nas filas do Deportivo da Coruña, o Zaragoza e o Oviedo. Foi un dos primeiros porteiros goleadores da historia do fútbol español, sendo autor de cinco goles coa Orensana na tempada 1944/45.

## Traxectoria 
En 1942, con só 15 anos, converteuse no gardameta da Orensana, club que se acababa de crear pola fusión doutros dous equipos ourensáns. Xogou a primeira tempada na Serie A, ascendendo á Terceira División ese mesmo ano. Na primeira xornada da tempada 1944/45 marcou o seu primeiro gol, transformando un penalti nun partido contra o Betanzos no campo de Loña. Esa mesma tempada marcou, tamén de penalti, contra o Santiago (tanto na ida como na volta), contra o Turista e contra o Galicia de Ferrol, acabando como o terceiro máximo goleador do equipo, a pesar de xogar como porteiro. Xogou na Orensana ata 1949, logrando no seu último ano o ascenso á Segunda División. 

Fichou a continuación polo Deportivo da Coruña, onde foi durante tres anos suplente de Xoán Acuña. Debutou na Primeira División o 23 de outubro de 1949, nun partido contra o Valencia en Mestalla, substituíndo no descanso a Acuña, lesionado na clavícula. Esa mesma tempada foi subcampión de liga, ao rematar o Deportivo a un só punto do campión, o Atlético de Madrid. Xogou un total de 24 partidos oficiais co Deportivo, a maioría deles na súa terceira tempada na Coruña.

Para a tempada 1952/53 saíu cedido ao Zaragoza, a cambio do regreso de Tino ao club coruñés. onde militou durante tres campañas, sen dispoñer de moitos partidos, ao ser o porteiro titular Argila.

A continuación xogou dúas tempadas no Rayo Vallecano e outra no Terrassa, todas elas na Segunda División.

## Familia 
Era curmán do tamén gardameta Antonio Suárez, que, igual que Pita, defendeu tamén a portería da Orensana, así como a do CD Ourense.

## Estatísticas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
José Rey Busto

**José Rey Busto**, nado en Ortigueira o 4 de marzo de 1875, foi un enxeñeiro galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Rey Calvo e Ventura Busto. Fixo o Bacharelato na Coruña. Estudou na Academia de Artillaría e saíu como tenente en 1898 sendo destinado ao Rexemento 3º de Montaña. Tenente de Artillaría destinado no Rexemento de Artillaría de Sitio (Segovia), foi dado de baixa no Exército e procesado por abandono de destino en 1901. Enxeñeiro de camiños, canles e portos. Dirixiu a construción de varios ferrocarrís en Cuba. Dirixiu as obras do Metropolitano de Nova York.

## Vida persoal 
Casou en Segovia con María Matesanz Gil en 1899. Volveu casar con Araceli Pravio e foi pai de Jorge, Alfredo e Margot Rey Pravio, que casou en 1926 con Felipe Hermida Pérez.

## Notas
Rocío Molina

**Rocío Molina Cruz**, nada en Torre del Mar, Vélez-Málaga, en 1984, coñecida como **Rocío Molina**, é unha bailaora e coreógrafa española. 

En 2010, xunto a Àngels Margarit, obtivo o Premio Nacional de Danza que outorga o Ministerio de Cultura de España na modalidade de interpretación.

## Traxectoria 
Con só tres anos tivo o seu primeiro contacto coa danza. E desde entón o flamenco protagonizou a súa intensa traxectoria, iniciada en Málaga. En 2002 graduouse con matrícula de honra no Conservatorio Superior de Danza de Madrid, e un ano antes, xa estaba a bailar na compañía de María Pagés, onde realizou a súa primeira incursión no coreográfico, creando unha coreografía para o espectáculo *Las Cuatro Estaciones*.

Foi uns anos despois cando a bailaora, aos 21 anos, presentou a súa primeira obra como creadora, *Entre paredes*. No Festival de Jerez de 2006, Rocío Molina estreou *El eterno retorno*, unha obra inspirada en textos de Nietzsche, con dirección musical de Juan Carlos Romeu, dirección escénica de Pepa Gamboa e a colaboración de Teresa Nieto e Pasión Vega. Con esta obra recibiu calorosas críticas como creadora emerxente.

Outros espectáculos estreados son *Turquesa como el limón* (2006), en dúo con Rozalén e visto no Teatro Pradillo de Madrid, *Almario* (2007), *Cuando las piedras vuelen* (2009), *Danzaora* (2013) estreado para a primeira Bienal de Arte Flamenca do Teatro Nacional de Danza de Chaillot, e *Bosque Ardora* (2015), estreado en Sevilla.

Desde a tempada 2015-2016, Rocío Molina é artista asociada do Teatro Nacional de Danza de Chaillot, en París, iniciando a súa colaboración con dúas improvisacións representadas no *foyer* do teatro. Seguirán en 2016 *Caída del Cielo*, e *Afectos* en 2017 con Rosario La Tremendita para a 3ª bienal de Arte Flamenca. En 2018 estrea *Grito Pelao* con Sílvia Pérez Cruz no Festival de Avignon onde o público as ovacionou. Representouse en Chaillot en 2019. En 2020, participa na 4ª Bienal de Arte Flamenca con *Impulso*, unha velada performance na que baila cos seus artistas invitados.

En 2021 estrea *Vuelta a Uno* como parte de *Trilogía sobre la guitarra* xunto a *Inicio (Uno)* e *Al fondo riela (Lo Otro del Uno).*

## Premios 
Entre os galardóns que recibiu figuran o de bailarina sobresaliente no XI Certame de Coreografía de Danza Española e Flamenco, o premio da crítica Flamenco Hoy á bailarina revelación 2006 e dous premios Max en 2017: á mellor intérprete de danza e mellor coreografía polo seu espectáculo *Caída del cielo*. En 2010, obtivo o Premio Nacional de Danza que outorga o Ministerio de Cultura de España, e en 2011 a Medalla de ouro da provincia de Málaga en 2011.

En decembro de 2022, foille outorgada a Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes do Goberno de España.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Rocío Molina, bailaora, "Cuando las piedras vuelen"*. Reportaxe e entrevista a Rocío Molina en 2010 para Canal Sur Televisión.
* Páxina web persoal
Valfarto, Trasestrada, Riós

**Valfarto** é un lugar da parroquia de Trasestrada, do concello ourensán de Riós, na comarca de Verín. Segundo o IGE, en 2023 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trasestrada 
### Parroquias de Riós 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Riós
Mariano Granados Campos

**Mariano Granados y Campos**, nado en Lugo o 12 de novembro de 1866 e finado en Soria o 5 de maio de 1914, foi un avogado e escritor galego.

## Traxectoria 
É coñecido por dinamizar a vida local soriana, por fundar e dirixir varios periódicos (*El Noticiero de Soria*, *Recuerdo de Soria*) e por fundar a Sociedad Económica Numantina de Amigos del País. Tras a súa morte, en 1914, a capital soriana dedicoulle unha das súas maiores prazas.

## Notas
Batallón Louise Michel

Co nome de **Batallón Louise Michel** (tamén denominado **Batallón Seis de Febreiro**) coñecéronse dúas unidades de franceses e belgas que participaron nas Brigadas Internacionais durante a Guerra Civil Española. O seu nome era unha homenaxe a Louise Michel, unha heroína da Comuna de París en 1871.

* O primeiro batallón estaba formado por un pequeno número de voluntarios que estiveran operando desde Barcelona dende outono de 1936. Logo se integraron noutras unidades da XI e XIII Brigada.

* O segundo formouse en Albacete, nos centros de recrutamento e partida das Brigadas Internacionais, en outubro de 1936. Formou parte da XIII Brigada. En xaneiro de 1937 fusionouse co Batallón Henri Vuillemin.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hugh Thomas, *La guerra civil española*.
* Antony Beevor, *The Battle for Spain*, 2006.
* (en catalán) Associació Catalana de Vexil.lologia. Les Brigades Internacionals
Batallón Henri Vuillemin

O **Batallón Henri Vuillemin** ou **Batallón Vuillemin** foi unha unidade das Brigadas Internacionais durante a Guerra civil española integrado por franceses e belgas principalmente. O nome alude ao revolucionario francés Henri Vuillemin.

Creado o 12 de decembro de 1936, absorbeu máis tarde a membros superviventes do batallón Louise Michel. Primeiro foi parte da XIII Brigada Internacional e o 5 de agosto de 1937 foi transferido á XIV. O 23 de abril de 1938 foi disolto de maneira definitiva.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* EPR Orde de batalla da XIII Brigada
* EPR Orde de Batalla da XIV Brigada
* The International Brigades in the Spanish War 1936- 1939: Flags and Symbols, Associació Catalana de Vexicología.