Cable de pares trenzado

O **cable de pares trenzado** (UTP, en inglés: *unshielded twisted pair*) é un tipo de cable de telecomunicacións composto por 8 fíos de cores illados e trenzados en pares. O par de fios trenzado foi primeiramente empregado en telefonía e inventado por Alexander Graham Bell en 1881.

## Historia 
As orixes deste tipo de cable están nos anos 1880 coas primeiras cidades nos Estados Unidos nas que foron instaladas redes de telecomunicacións e distribución eléctrica. As novas redes eléctricas trifásicas producían interferencias nos fíos de comunicacións polo que houbo que atopar solucións. Alexander Graham Bell en 1881 inventou o par de cobre trenzado mellorando as comunicacións.

## Descrición 
miniatura|Equipamento electrónico para certificación de redes.
Os dous cables do par trenzado levan sinais iguais e opostas, A(t) nun dos cables e no outro -A(t) máis o ruído e interferencias. No destino detéctanse as diferenzas entre as dúas sinais. Isto coñécese como modo de transmisión diferencial. Polo ruído e as interferencias introdúcense sinais nos cables por acoplamento dos campos eléctricos e/ou magnéticos e tenden a acoplarse aos dous cables por igual. O ruído produce un sinal de modo común que se cancela no receptor cando se toma a diferenza de sinal: A(t) +n(t) nun dos fíos do par e no outro -A(t)+n(t) quedando 2A(t) xa sen ruído.
Este xeito comeza a fallar cando a fonte de ruído se atopa preto dos cables do sinal, o cable máis próximo acóplase co ruído máis forte e o rexeitamento en modo común do receptor non poderá eliminalo. Este problema é especialmente evidente nos cables de telecomunicacións en pares no mesmo cable que se atopan un ao lado do outro durante moitos quilómetros. Un par pode inducir a diafonía no outro e é aditivo ao longo da lonxitude do cable. Ao trenzar os fíos dos pares, este efecto no arame máis próximo fai que o nivel de ruído no sinal diminúa.
Proporcionando a fonte de interferencia mantense uniforme, ou case, sobre a distancia dun só toque, o ruído inducido permanecerá en modo común. A sinalización diferencial tamén reduce a radiación electromagnética dende o cable, xunto coa atenuación asociada que permite unha maior distancia entre os equipos.
A taxa de xiro (tamén chamado paso de volta, polo xeral definida en voltas por metro) forma parte da especificación dun determinado tipo de cable. Cando pares próximos teñen taxas iguais de torsión, os mesmos condutores dos diferentes pares poden estar repetidamente un xunto ao outro, desfacendo parcialmente os beneficios do modo diferencial. Por esta razón, comunmente se especifica que, ao menos para os cables que conteñen un pequeno número de pares, as taxas de torsión deben diferir. Isto significa que a lonxitude de cada un dos catro pares do cable son diferentes.

A diferenza de FTP (par trenzado con lámina) e STP (par trenzado con blindaxe) de cablaxe, o cable UTP (par trenzado sen blindaxe) non está rodeado de todo blindaxe. É o tipo de cable principal para o uso telefónico e é moi común nas redes de computadoras, especialmente nos cables de conexión ou conexións de red temporais debido á gran flexibilidade dos cables.

### Tipos de cables trenzados 
Os cables UTP empréganse en redes Ethernet e nalgunhas aplicacións de telefonía fixa (voz sobre IP) en oficinas e redes de telecomunicacións.

Os cables UTP están formados por unha cuberta exterior de plástico na que se rotula a categoría do cable, a súa lonxitude (pés e/ou metros), nome do fabricante e outras especificacións técnicas como a normativa. Os cables veñen en bobinas de miles de metros ou para aplicacións máis pequenas en caixas de lonxitude estándar: 1000 pés (305 metros).

Segundo o tipo de illamento que levan poden ser:

## Cable cruzado 
Para a comunicación de dispositivos empregarase enviando polos pins 1 e 2, e recibirase polos 3 e 6, ao contrario de como o fará o *switch* ou *hub* ao que estea conectado, que recibirá nos pins 1 e 2, e emitirá por 3 e 6. Para conectar dous ordenadores directamente entre eles será necesario o uso dun cable cruzado. Os conectores RJ-45 empregados cos cables de catro pares pódense conexionar en modo A ou B, segundo se indica na seguinte táboa:

### Conexionado 
Unha das vantaxes do cable UTP é a facilidade para a súa conexión empregando conectores RJ-45. Para o conexionado quítaselle ao cable dous ou tres centímetros de cuberta exterior deixando á vista os 4 pares. Póñense destrenzados os 8 fíos e ordenando as cores segundo se conectarán no RJ-45 (a orde dos fíos en función da conexión en modo A ou B). É importante que o desfiado do cable sexa o máis curto posible para evitar perdas de sinal. Non é necesario quitar a cuberta dos 8 fíos xa que o conexionado faise por presión cunha máquina crimpadora. A máquina crimpadora son uns alicates cun oco coa forma e tamaño do conector RJ-45. Por presión pecha o conector, aperta ata un punto no que solta o conector de xeito autómatico. Se o conector non quedase ben feito debe cortarse o cable e facer outro conector, xa que non é posible desfacelo. Despois debe comprobarse o conexionado correcto. Que os pins estean na orde correcta. Hai equipamento electrónico para medir a calidade da conexión e certificar a instalación.

## Categorías 
En función do tipo de instalación e do uso que se faga dela empréganse cables de distinta categoría. O custo destes cables varía moito. Do uso da categoría axeitada e a súa boa instalación depende a calidade e o funcionamento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* RJ-45
* Código de cores de 25 pares