Telerrealidade

A **telerrealidade** ou **televisión de realidade**, tamén coñecida polo anglicismo ***reality show***, é un xénero de programación televisiva que documenta situacións da vida real supostamente improvisadas, a miúdo protagonizadas por xente común en lugar de actores profesionais. A televisión de realidade xurdiu como un xénero distinto a principios da década de 1990 con programas como *The Real World*, e despois alcanzou prominencia a principios da década de 2000 co éxito das series *Survivor*, *Idol* e *Big Brother*, todas as cales se converteron en franquías globais. Os *reality shows* de televisión adoitan intercalarse con «confesionais», segmentos curtos de entrevistas nos que os membros do elenco reflexionan ou proporcionan contexto aos acontecementos que se representan na pantalla; isto vese máis habitualmente nos *reality shows* estadounidenses. Os *reality shows* baseados en competicións adoitan presentar a eliminación gradual dos participantes, xa sexa por un xurado, pola audiencia do programa ou polos propios concursantes.

Os programas de telerrealidade enfrontáronse a importantes críticas desde o seu aumento de popularidade. Os críticos argumentan que, ao colocar os participantes en situacións artificiais, adestralos sobre o comportamento, xerar argumentos con antelación, escenificar as escenas e editar imaxes de xeito enganoso, os programas de telerrealidade non reflicten con precisión a realidade. Algúns programas foron acusados ​​de manipular o favorito ou o non favorito para que gañe. Outras críticas aos programas de telerrealidade inclúen que humillan ou explotan aos participantes;

## Historia 
A televisión de realidade é un xénero que leva representado dende o nacemento da televisión. As súas orixes remóntanse ao xénero documental, máis centrado en contar a «verdade», que xurdiu na década de 1920 e foi representado por directores como Dziga Vertov. Un exemplo temperán dun *reality show* de radio e televisión é *Queen for a Day*, que debutou na radio estadounidense en 1945 e se emitiu na televisión a partir da década seguinte. O formato deste tipo de concurso presentaba entrevistas a mulleres sobre as súas dramáticas experiencias persoais, cun medidor de aplausos para medir o seu impacto emocional na audiencia: canto maior sexa o impacto, maior será o número de premios que os patrocinadores ofrecen aos gañadores. En 1948, *Candid Camera*, baseado en bromas filmadas con cámaras ocultas, estreouse nos Estados Unidos, do mesmo xeito que *Original Amateur Hour*, de Ted Mack, e *Talent Scouts*, de Arthur Godfrey, entre os primeiros concursos de talentos. Na década de 1950, *Confession* entrevistaba a reclusos, mentres que *Nightwatch* facía unha crónica na radio dos acontecementos diarios nunha comisaría de policía de California.

No Reino Unido, en 1964, nace *Seven Up!*, un documental que entrevistaba a varios nenos de sete anos na súa vida cotiá; sete anos despois, unha nova emisión volveu entrevistar aos mesmos nenos, continuando a chamada *Up Series* cada sete anos, mesmo nas décadas seguintes, contando a historia completa das súas vidas ata a vellez. En 1965, a ABC comezou a emitir *The American Sportsman*, no que as celebridades eran protagonistas de diversos momentos máis ou menos relevantes para o mundo do deporte, sen seguir un guión, mentres que a partir de 1963 a NBC emitiu un dos primeiros *documental-reality shows*, *Wild Kingdom*, no que se mostraba a Marlin Perkins documentando a variedade da vida animal en diferentes zonas do planeta. Segundo un artigo do *Radio Times*, un dos principais precursores da televisión de realidade moderna foi a película experimental de 1966 *Chelsea Girls*, dirixida por Andy Warhol e Paul Morrissey, que se centraba nas vidas de mulleres novas de Nova York. Na década de 1970, destacou o documental da PBS *An American Family*, que pretendía retratar os efectos do divorcio nunha familia estadounidense típica.

Algúns exemplos deste xénero na década de 1980 foron *Real People*, ''That's Incredible*, *That's My Line*, *Thrill of a Lifetime*, *Oceanquest* e *COPS*, mentres que en 1991, o programa neerlandés *Nummer 28* foi pioneiro no concepto dun grupo de individuos descoñecidos que comparten o mesmo ambiente durante un período de tempo, filmados por cámaras; o programa tamén foi pioneiro no uso do «confesionario». A este formato, copiado ao ano seguinte por MTV (con *The Real World*), en 1997 o programa sueco *Expedition Robinson* engadiu un elemento competitivo entre os participantes e a súa progresiva exclusión do programa ata que se coroaba un gañador. A partir da década de 2000, o xénero acadou unha crecente popularidade grazas ao éxito de formatos como *Big Brother*, *L'isola dei famosi* e, no subxénero dos programas de talentos, *Pop Idol*, *Star Academy*, *The X Factor*, *Got Talent* e *MasterChef*.

Tanto nos programas de casting como nos *reality shows* atópanse elementos das docutelevisións e dos reality shows, que os combinan con características dos programas de talentos e da comedia. mentres que outras subdivisións poden referirse ao xénero «narrativo» proposto polo programa (romance, crime, comedia, informativo, etc.).

Finalmente, cómpre sinalar que, ademais de non existir unha clasificación única capaz de representar toda a variedade de *reality shows*, moitos formatos poden presentar simultaneamente características de múltiples subxéneros, que non teñen límites precisos.

## Subxéneros 
O xénero abrangue unha ampla variedade de programas e non existe unha subclasificación precisa. Unha das máis sinxelas é diferenciar os programas que documentan as vidas reais dos protagonistas sen ningún artefacto en particular dos programas que sitúan os individuos en contextos novos, predeterminados e organizados a propósito. En 2014, tras esta distinción, o Premio Emmy á Mellor Telerrealidade dividiuse en dúas categorías para distinguir a "telerrealidade non estruturada" da "telerrealidade estruturada", mentres que xa se prevía desde 2003 unha categoría separada para aqueles baseados nunha competición como os *talent show* (concursos de talentos). Unha distinción semellante xa fora proposta en 2003 polas académicas Elisabeth Klaus e Stephanie Lücke, que diferenciaban os programas baseados nunha simple "narración" de acontecementos (tamén chamados *docu-soap*) dos baseados nas "actuacións" de persoas situadas en contornas novas para elas (tamén chamados *reality soap*).

As *docu-soap* inclúen programas informativos como os *docu-reality*, pero tamén comedias da vida real como *Jackass*, programas xudiciais como *Judge Judy*, programas de autoaxuda e programas que teñen un compoñente de guión pero que contan con expertos e consellos "reais". Relacionados con estas categorías tamén están os programas románticos como os programas de citas (*dating shows*) e os programas de "transformación" (*makeover*). Segundo algúns observadores, o punto forte que atrae os espectadores a este tipo de programas factuales é a oportunidade que ofrece o programa de entretemento para adquirir información sobre certos temas de interese ou que en calquera caso se consideran útiles.

As *reality soap* (telenovelas de realidade), pola contra, son docu-telenovelas dramatizadas, onde os concursantes se atopan en escenarios artificiais e en condicións extraordinarias. Un dos exemplos máis representativos é *Big Brother*, pero os documentais de intercambio tamén entran neste xénero, baseados en «experimentos de estilo de vida» nos que os protagonistas cambian temporalmente o seu estilo de vida ou ambiente diario por outro diferente (como *Wife Swap* ou *The Simple Life*). Cando presentan características semellantes aos *game show* (concursos televisivos), tamén se lles chama *gamedocs*. Segundo unha enquisa realizada en 2005 por Associated Press e TV Guide, o 25% dos enquisados ​​cría que os *reality shows'' eran totalmente falsos, mentres que o 57% cría que só eran parcialmente certos, pero o 70% non pensaba que este fose un factor relevante.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*