Trichomonas vaginalis

[miniatura|dereita|240px|Tinguidura de [Giemsa de *T. vaginalis*.]]
***Trichomonas vaginalis*** é uha especie de protozoo flaxelado anaeróbico, que pode orixinar unha infección denominada tricomoníase, que é a infección protozoaria humana máis común nos países industrializados. Só afecta aos seres humanos. Estímase que as taxas de infección en homes e mulleres son as mesmas, aínda que nas mulleres é sintomática, mentres que nos homes é xeralmente asintomática e pasa desapercibida. A transmisión ten lugar normalmente de forma directa porque a forma de trofozoíto do protozoo non orixina quistes, polo que é unha enfermidade de transmisión sexual. A OMS estima que hai 160 millóns de casos desta infección no mundo ao ano.

## Características xerais 
* Só ten un hóspede (parasito monoxeno), é cosmopolita e ten unha única forma celular no seu ciclo vital, o trofozoíto, xa que non forma quistes.
* O trofozoíto de *T. vaginalis* é oval e flaxelado, ou ten forma de pera en preparacións microscópicas húmidas. É un pouco meirande que un leucocito do sangue, e mide 9 x 7 μm como media. Preto do seu citostoma saen cinco flaxelos; catro deles son anteriores e libres e esténdense xuntos fóra da célula, e o quinto dóbrase cara a atrás ao longo da superficie do microorganismo formando unha especie de membrana ondulante. Paralelo a dita membrana discorre polo interior da célula un feixe de microtúbulos denominado costa. A función do quinto flaxelo non se coñece.
* Posúe un aparato de Golgi asociado a microfilamentos (os filamentos parabasais) que, en conxunto, forman o denominado corpo parabasal.
* Atravesando o citoplasma como un eixe e sobresaíndo polo extremo posterior e en dirección oposta ao conxunto de catro flaxelos, presenta unha estrutura formada por microtúbulos denominada axostilo. Este axostilo, na súa parte anterior, faise máis amplo e cobre parcialmente o núcleo. O axostilo pode utilizarse para adherirse a superficies e pode tamén causar danos no tecido nas tricomoníases.

## Factores de virulencia 
Unha das características distintivas de *T. vaginalis* son os factores de adherencia que ten, que lle permiten a colonización do epitelio cervicovaxinal das mulleres. A adherencia que mostra este organismo é específica para as células do epitelio vaxinal e depende do pH, tempo e temperatura. Este proceso está mediado por varios factores de virulencia, algúns dos cales son microtúbulos e microfilamentos, encimas adhesinas, e cisteína proteinases. As adhesinas son catro encimas de tricomónadas chamados AP65, AP51, AP33, e AP23, que median a interacción do parasito con moléculas receptoras das células do epitelio vaxinal. As cisteína proteinases poden ser outro factor de virulencia porque estas proteínas de 30 kD non só se unen á superficie das células do hóspede senón que tamén poden degradar as proteínas da matriz extracelular como a hemoglobina, fibronectina ou coláxeno IV.

## Xenoma 
O xenoma de *T. vaginalis* ten un tamaño dunhas 160 megabases, polo que é dez veces máis grande que o predito polas primeiras medicións de tamaño de cromosomas en xel  (O xenoma humano é de ~3,5 xigabases en compoaración). Ata 2/3 das secuencias xenómicas de *T. vaginalis* son repetitivas e elementos transpoñibles, o que indica que houbo unha expansión masiva do xenoma evolutivamente recente. O número toral de xenes codificantes de proteínas preditos é de ~98.000, o cal inclúe ~38.000 xenes "repetidos" (xenes de tipo vírico, de tipo transposón, de tipo retrotransposón, e repeticións non clasificadas, todas cun alto número de copias e un baixo polimorfismo). Aproximadamente 26.000 destes xenes codificadores de proteínas foron clasificados como "apoiados nas evidencias" (o que quere dicir que son xenes de proteínas coñecidas ou a que son ESTs), e do resto dos xenes non se coñece a súa función. Estas extraordinarias estatísticas do seu xenoma probablemente cambiarán a cifras máis pequenas a medida que a secuencia xenómica, que actualemnte está moi fragmentada debido á dificultade de ordenar o ADN repetitivo, sexa ensamblada en cromosomas, e a medida que se teñan máis datos de transcrición (ESTs, micromatrices de ADN). Pero, malia todo, parece que o número de xenes deste parasito está como mínimo á par co do seu hóspede humano.

En 2007 comezou a funcionar TrichDB.org, que é un repositorio de datos xenómicos público de libre acceso e un servizo de recuperación de datos dedicado aos datos das tricomónadas a escala xenómica. O sitio web contén actualmente todos os datos de proxectos de secuenciación de *T. vaginalis*, varias librarías de EST, e ferramentas para a mostra e minado de datos. TrichDB é parte do proxecto de bases de datos xenómicas funcionais do NIH/NIAID EupathDB.

## Evolución 
A bioloxía de *T. vaginalis* ten implicacións no coñecemento da orixe da reprodución sexual en eucariotas. En *T. vaginalis* nunca se observou meiose, que é unha fase fundamental no ciclo sexual dos eucariotas. Porén, cando Malik et al. estudaron a presenza en *T. vaginalis* de 29 xenes que se sabe que exercen a súa función na meiose, atoparon que 27 deles estaban presentes, incluíndo 8 dos 9 xenes que son específicos da meiose en organismos modelo. Estes descubrimentos suxiren que a capacidade para facer a meiose, e, por tanto, a reprodución sexual, estaba presente nos antepasados recentes de *T. vaginalis*. Un total de 21 xenes dos 27 da meiose atópanse tamén noutro parasito, o *Giardia lamblia* (tamén chamado *G. intestinalis*), o que indica que estes xenes meióticos estaban presentes nun antepasado común de *T. vaginalis* e *G. lamblia*. Como estas dúas especies son descendentes de liñaxes que son moi diverxentes entre os eucariotas, Malik et al.

## Aspectos clínicos 
### Mecanismos de infección 
*Trichomonas vaginalis* é o axente causante da tricomoníase, que é unha enfermidade de transmisión sexual que afecta ao tracto uroxenital. Máis de 160 millóns de persoas se infectan por este protozoo no mundo cada ano.

### Síntomas 
miniatura|dereita|Frotis de Papanicolau (Pap), no que se mostra unha infestación por *T. vaginalis* (tinguidura de Papanicolau a 400 aumentos). A tricomoníase, é unha causa común de vaxinite nas mulleres, pero nos homes esta infección pode ser asintomática ou presentar síntomas de uretrite. É característica nas mulleres unha descarga vaxinal escumosa cun cheiro a mofo.

### Signos 
O 20% das mulleres con esta infección teñen unha vaxina ou cérvix eritematoso con *colpitis macularis*, e áreas punteadas de exsudación. Isto débese á dilatación capilar como resultado da resposta inflamatoria.

### Complicacións 
Algunhas complicacións da infección por *T. vaginalis* nas mulleres son: parto prematuro, baixo peso do neno ao nacer, e aumento da mortalidade e predisposición á infección por VIH, SIDA, e cancro cervical. *T. vaginalis* tamén se atopou no tracto urinario, trompas de Falopio, e pelve. Os condóns son efectivos para reducir a transmisión, pero non eliminan o risco por completo.

Investigacións recentes suxiren que pode haber unha ligazón entre a infección por *T. vaginalis* en machos e un subseguinte cancro de próstata agresivo.

### Diagnose 
Clasicamente, faise cun frotis cervical (proba Pap ou Papanicolau), no cal as células das mulleres infectadas teñen un "halo" transparente arredor do núcleo. *T. vaginalis* era diagnosticada tradicionalmente facendo unha preparación húmida, na cal se observaba unha motilidade en "sacarrollas" do parasito. Actualmente, o método máis común de diagnóstico é o cultivo durante un día, cun rango de sensibilidade de 75-95%. Hai métodos novos aínda pouco usados, pero de grande sensibilidade, como a proba de antíxenos rápida e a amplificación mediada por transcrición.

### Tratamento 
A infección trátase e cúrase con metronidazol ou tinidazole. O tratamento tamén o deberían aplicar as parellas sexuais das persoas afectadas, xa que poden ser portadores asintomáticos.

## Aumento da susceptibilidade ao VIH 
Os danos causados por *Trichomonas vaginalis* ao epitelio vaxinal aumentan a susceptibilidade das mulleres á infección polo VIH. Ademais da inflamación, o parasito tamén causa a lise das células epiteliais e de eritrocitos na área, o que orixina máis inflamación e altera as barreiras protectoras normais do epitelio. Ter unha infección por *T. vaginalis* tamén pode incrementar as posibilidades de que unha muller infectada transmita o VIH á súa parella sexual.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Markell, E.K., Voge, M., e John D.T. 1990.-Parasitología médica. Interamericana. McGraw-Hill. Madrid.

### Ligazóns externas 
* TIGR's *Trichomonas vaginalis* genome sequencing project.
* TrichDB: the *Trichomonas vaginalis* genome sequencing project
* Sitio web do NIH sobre a tricomoníase.
* Taxonomy
* eMedicine article on trichomoniasis.
* Encyclopaedia of life T. vaginalis 
* Patient UK