Vickers Wellington

O **Vickers Wellington** foi un bombardeiro medio británico de longo alcance da segunda guerra mundial. Foi o mellor bombardeiro bimotor da RAF durante a guerra, e soportou o peso dos bombardeos nocturnos ata a chegada dos cuadrimotores, como o Avro Lancaster. O Wellington continuou actuando durante toda a guerra realizando outras tarefas, sobre todo como avión antisubmarino. Deseñouse a partir dunha especificación de 1932 e entraría en servizo en 1938, sendo o único bombardeiro británico que foi producido durante todo o conflito.

O Wellington foi popularmente coñecido como *Wimpy* polos membros da RAF, pola personaxe J. Wellington Wimpy das historias de Popeye. O Wellington bautizado como "B for Bertie" foi protagonista da película de 1942 *One of Our Aircraft Is Missing*. Este foi un dos dous bombardeiros aos que lle deu nome Arthur Wellesley, 1º duque de Wellington, sendo o outro o Vickers Wellesley.

## Historia operacional 
O primeiro bombardeo da Royal Air Force na guerra foi protagonizado por Wellingtons dos escuadróns No. 9 e No. 149, xunto con Bristol Blenheims, contra barcos alemáns en Brunsbüttel o 4 de setembro de 1939, menos de 24 horas despois do inicio das hostilidades. O Gabinete de Guerra de Chamberlain non permitiu bombardear o porto durante ese ataque por medo a ferir a civís. A efectividade da incursión viuse diminuída por unha combinación de mal tempo e de gran cantidade de artillaría antiaérea. Durante este ataque, dous Wellingtons convertéronse nos primeiros avións en ser derrubados na fronte occidental.

Os escuadróns 9, 37 e 149 volveron actuar o 18 de decembro con 24 Wellington na batalla da baía de Helgoland contra a frota alemá e as bases navais en Schillig e Wilhelmshaven. Os Wellington foron incapaces de lanzar as súas bombas xa que os buques estaban en porto, polo que as restricións de poñer en perigo aos civís evitaron o ataque. Os cazas da *Luftwaffe*, alertados por radar, interceptaron aos bombardeiros preto de Helgoland e atacaron continuadamente a formación mentres regresaba a casa. Os cazas da *Luftwaffe* acabaron con 12 dos bombardeiros e danaron seriamente outros tres. As torretas defensivas dos Wellinton conseguiron derrubar catro avións inimigos.

Na batalla de Helgoland púxose de manifesto a vulnerabilidade dos avións á hora de atacar cazas, ao non ter os tanques de combustible selados nin suficiente armamento defensivo. Particularmente, mentres as torretas do morro e a cola do avión protexíano dos ataques frontais ou traseiros, o Wellington non tiña defensas contra os ataques que viñan dende arriba e abaixo, xa que non se cria que estes ataques fosen posibles debido á alta velocidade dos aparellos involucrados. Operaba a unha altura de 1 200 metros sobre o mar do Norte para controlar un de Havilland Mosquito e un caza Bristol Beaufighter interceptando bombardeiros Heinkel He 111 que voaban dende bases nos Países Baixos e realizaban lanzamentos aerotranportados de bombas voantes V-1. Os operadores no Wellington buscaban os He 111 trepando para lanzar as V-1 á altura axeitada, e despois dirixían ao Beaufighter cara ao bombardeiro, mentres que o Mosquito intentaba interceptar a V-1 se era lanzada.

## Notas 
## Bibliografía 
* Andrews, C. F. The Vickers Wellington I & II (Aircraft in Profile 125). Leatherhead, Surrey: Profile Publications, 1967. No ISBN.

* Jackson, Robert. ''Britain's Greatest Aircraft.'' Barnsley, UK: Pen & Sword Books Ltd., 2007. .

* Richards, Denis. Royal Air Force 1939–1945: Volume I The Fight at Odds. London: HMSO, 1953.