Cuthbert de Lindisfarne

**Cuthbert** ou **san Curthbert**, nado cara ao 635 e finado o 20 de marzo de 687, foi un monxe, bispo e eremita orixinario do reino de Northumbria, probablemente de Dunbar, hoxe en Escocia. Outras fontes falan dunha orixe irlandesa, e Beda afirma que era britano.

Trala súa morte converteuse nun dos santos medievais máis importantes do norte de Inglaterra. O seu culto céntrase arredor da súa tumba na Catedral de Durham.&nbsp;É considerado santo patrón&nbsp;do norte de Inglaterra.&nbsp;A súa festividade conmemórase o 20 de marzo (Igrexa Católica&nbsp;e&nbsp;Igrexa de Inglaterra), tamén o 31 de agosto (Igrexa Episcopal dos Estados Unidos.) e o 4 de setembro (Igrexa de Gales).

## Traxectoria 
Medrou peto da abadía de Melrose, unha&nbsp;filial de da abadía de Lindisfarne (hoxe en Escocia). Sendo pasto, decidiu converterse en monxe por mor dunha visión na mesma noite da morte, en 651, de santo Aidan o fundador de Lindisfarne.

Durante un tempo realizou servizo de armas ao servizo de Oswiu de Northumbria fronte a Penda de Mercia. No 655, trala batalla de Winwidfield, na que morreu Penda, e chega-la paz marchou cara ó mosteiro de Melrose pedindo ser admitido na comunidade. A súa fama de piedade e dilixencia estendeuse rapidamente e, no 660, cando o abade de Melrose (Eata) recibiu uns terreos onde se fundou a abadía de Ripon, el e mais Cuthbert (en calidade de *praepositus hospitum* ou encargado dos hóspedes ou visitantes) foron os encargados de poñela en funcionamento. Porén, o ano seguinte, nas liortas entre a tradición céltica e a tradición romana para impor o tipo de culto nas illas, o rei Alchfrith de Deira, nas liortas entre a tradición céltica e a romana, cedeu a abadía a san Wilfrid e os monxes que seguían a tradición do cistianismo céltico tiveron que volver a Melrose.

Cando a enfermidade golpeou o convento en 664, entre outros, enfermaron o prior Boisel e Cuthbert. Ao morrer o prior, Cuthbert foi elixido no seu lugar. Tralo sínodo de Whitby, nese mesmo ano, no que se impuxo a liturxia romana sobre a céltica, o principal defensor desta, Colman de Lindisfarne, coa maioría dos monxes da abadía, abandona o cargo de abade de Lindisfarne e marcha cara Irlanda, deixando no seu posto a Eata, que si acepta a nova liturxia. E Cuthbert, aínda que educado na liturxia céltica, tamén acepta o cambio e convértese no prior de Lindisfarne.

En 676, co permiso de Eata, abandonou Lindisfarne e adoptou unha vida solitaria de ermitán illado nunha gruta nas Illas Farne, fronte a actual Banborough (ou Bamburgh). Alí chegou a establecer leis especiais a fin de protexer aos paxaros que viñan aniñar nestas illas. Estas leis poderían ser as primeiras leis para protexer aos paxaros do mundo.

Durante o reinado de Ecgfrith, Lindisfarne medrou tanto que Teodoro, arcebispo de Canterbury decidiu dividir a diocese de Northumbria en 3 creando novas sés: Lindisfarne (ou Hexham) cabeza de Bernicia, York en Deira e Lindsey, nos novos territorios gañados a Mercia. En 684 Cuthbert foi ordenado bispo de Hexham por Teodoro de Canterbury, mais sendo reticente a abandonar o seu illamento, foi preciso que unha delegación máis grande, conducida polo propio rei Ecgfrith ou Egfrido de Northumbria, viñese convencelo. Inmediatamente trocou co Eata as sés episcopais: Eata pasou a Hexham e Cuthberth a Lindisfarne. Finalmente, foi consagrado en York o 26 de marzo de 685.

En 686, renunciou ao seu mandato como bispo e volveu ás Illas Farne, para prepararse para morrero. Foi enterrado en Lindisfarne mais o seu corpo foi levado a Melrose para evitar o saqueo dos viquingos sobre Lindisfarne en 875. Posteriormente foi levado á catedral de Durham onde a súa tumba recolle os restos co nome en latín: Cuthbertus. Foi o lugar de peregrincación preferido de até a época da Reforma anglicana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Battiscombe, C. F. (ed) (1956),&nbsp;*The Relics of Saint Cuthbert*, Oxford University Press, including R. A. B. Mynors and R. Powell on 'The Stonyhurst Gospel'
* Brown (2003),&nbsp;Brown, Michelle P.,&nbsp;*The Lindisfarne Gospels: Society, Spirituality and the Scribe.* British Library,&nbsp;
* Farmer, David Hugh (1995).&nbsp;''Benedict's Disciples.* Gracewing Publishing,&nbsp;,&nbsp;.

### Outros artigos 
* Catedral de Durham
* Abadía de Lindisfarne

### Ligazóns externas 
* Beda (721) *The Life and Miracles of St. Cuthbert, Bishop of Lindesfarne*.Texto on-line na Universidade de Fordham (*en inglés'')