Afímero

Os **afímeros** ou **moléculas afímeras** (en inglés ***Affimer***, procedente de afinidade ; un nome comercial propiedade de Avacta) son pequenas proteínas que se unen a certas proteínas diana con afinidades no rango nanomolar. Estas proteínas de unión feitas por enxeñería non son anticorpos pero están deseñadas para imitar as características de recoñecemento molecular dos anticorpos monoclonais en diferentes aplicacións. Estes reactivos de afinidade foron optimizados para incrementar a súa estabilidade, facéndoos tolerantes a un determinado intervalo de temperaturas e pH, reducir o seu tamaño e incrementar a súa expresión na bacteria *Escherichia coli* e en células de mamíferos. Son proteínas derivadas da familia de inhibidores das cisteina proteases das cistatinas, que funcionan na natureza como inhibidores de cisteína proteases, de 12–14 kDa, que comparten unha estrutura terciaria común cunha hélice alfa situada na parte superior dunha folla beta antiparalela.

As proteínas afímeras presentan dous bucles peptídicos que poden ambos ser aleatorizados para unirse a proteínas diana desexadas, utilízanse para cribados para proteínas *Affimer* que mostran alta especificidade de unión a unha proteína diana con afinidades de unión no rango nM. A capacidade de dirixir técnicas de cribado in vitro permite a identificación de afímeros específicos de alta afinidade. O cribado in vitro e o desenvolvemento tamén significan que o espazo diana para os afímeros non está limitado polo sistema inmunitario do animal. Os afímeros xéranse usando sistemas recombinantes, polo que a súa xeración é máis rápida e reproducible se a comparamos coa produción de anticorpos policlonais.

Xeráronse *Affimers* multiméricos que renderon titulacións no rango de 200–400&nbsp;mg/L en cultivos a pequena escala nos que se usaron sistemas hóspedes bacrerianos. As formas multiméricas dos afímeros coa mesma especificidade de diana proporcionan efectos de avidez na unión á diana.

Poden conxugarse cos afímeros moitas etiquetas e proteínas de fusión, como fluoróforos, ADN monocatenario, His e etiquetas c-Myc. Poden introducirse na proteína residuos de cisteína específicos para que a química dos grupos tiol oriente uniformemente os *Affimers* nun soporte sólido, como pode ser unha placa de ELISA. Esta funcionalización flexible da molécula afímera permite que funcione en múltiples aplicacións e formatos de ensaio.

## Propiedades 
Os *Affimers* son proteínas recombinantes. Como se fabrican usando procesos de produción bacteriana recombinante, a consistencia entre distintos lotes dos *Affimers* é comparativamente mellor que a dos anticorpos policlonais, solucionando algúns dos problemas de reproducibilidade e seguridade de subministración.

Esta especie de "anticorpos" sintéticos foron producidos por enxeñaría para que fosen estables, non tóxicos, bioloxicamente neutros e non contivesen modificacións postraducionais nin pontes disulfuro.

## Aplicacións 
A tecnoloxía de *Affimers* foi comercializada e desenvolvida pola compañía Avacta, que está desenvolvendo estes reactivos de afinidade como ferramentas para o diagnóstico e como bioterapéuticos.

### Reactivos e diagnósticos 
Os *Affimers* foron utilizados en diversas plataformas, como en ELISA, resonancia plasmónica de superficie ou purificación de afinidade. Os *Affimers* que inhiben as interaccións proteína-proteína poden producirse para que teñan a potencialidade de expresar estes inhibidores en células de mamífero e modificar vías de sinalización celular como terapias celulares. 

### Terapéutica 
O pequeno tamaño e perfil de estabilidade dos *Affimers* combinados coa súa orixe humana danlles propiedades similares ás dun fármaco. Isto pode representar unha vantaxe sobre os anticorpos en canto á súa penetración nos tecidos, por exemplo en tumores sólidos para o que Avacta está desenvolvendo os inhibidores PD-L1 como alternativas aos Opdivo e Yervoy, aínda que isto require a modificación da súa vida media para impedir a súa rápida excreción polos riles.

Os *Affimers* poden conxugarse para formar multímeros para o deseño de terapéuticas. Exemplos son a produción de moléculas afímeras multiespecíficas para que se unan á albumina para así incrementar a súa vida media in vivo e para usalas como residuos diana en receptores quiméricos ou modificadas para que carrexen unha toxina en conxugados afímero-fármaco.

Os *Affimers* como substancias terapéuticas están investigándose e en desenvolvemento preclínico para tratar o cancro, tanto por medio de terapia de células CAR-T coma por medio de inhibidores dos puntos de control inmunitarios. Os estudos iniciais utilizando mostras humanas ex vivo indicaron unha baixa inmunoxenicidade asociada co andamio do *Affimer*, a niveis comparables cos da terapéutica con anticorpos comercializada. Ademais, os estudos preclínicos iniciais mostraron unha boa eficacia e tolerabilidade dos *Affimers* inmunooncolóxicos anti-PDL1 en ratos. Prevese que a solicitude do permiso IND (*Investigational New Drug*) nos Estados Unidos para a primeira terapéutica con *Affimers* ocorrerá en 2023.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Avacta 
*An Introduction to Affimer Technology - video