open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alberte I de Namur

**Alberte I de Namur** (m. pouco antes de 1011), foi conde de Namur dende o ano 981 até a súa morte. Era fillo de Roberto I, conde de Namur.

## Biografía 
Aínda que non se atopan referencias nas actas ao seu pai a partir do ano 974, Alberte I non é mencionado como conde de Namur até sete anos despois, no 981. Dende o ano 973, uniuse aos fillos de Rainiero III de Henao, Rainiero IV de Mons e Lamberto I de Lovaina, que tentaban reconquistar a súa herdanza aos condes que o emperador Otón I designara para o condado de Henao, Renaud de Mons e Garnier de Valenciennes. Tras reconciliarse co emperador, este confioulle a defensa da abadía de Brogne, no ano 998.

## Matrimonio e descendencia 
Desposou con Ermengarda, filla de Carlos, duque da Baixa Lotarinxia, e tivo os seguintes fillos:

* Roberto II, conde de Namur.
* Alberte II, conde de Namur.
* Hedwige (ou Hadewige) de Namur, esposa de Xerardo I de Lorena.
* Lutgarda, esposa de Otón, primeiro conde de Looz.
* Oda (ou Goda).
* Ermengarda, que algúns autores confundiron coa esposa de Otón I de Chiny.

## Notas
Hussein Ahmed Salah

**Hussein Ahmed Salah** (; en ), nado en Ali Sabieh o 31 de decembro de 1956, é un corredor djibutiano de longa distancia. Especializado na proba de maratón, na cal chegou a ser dúas veces subcampión do mundo, en 1987 e 1991.

## Traxectoria 
No Mundial de Roma 1987 gañou a medalla de prata no maratón, chegando á meta tralo kenyano Douglas Wakiihuri e por diante do italiano Gelindo Bordin. Nos anos seguintes, gañou a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl na mesma proba.

E tres anos máis tarde, no Mundial de Toquio 1991, volveu gañar a medalla de prata, quedando tralo xaponés Hiromi Taniguchi e por diante do estadounidense Steve Spence.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ahmed Salah en World Athletics 
* Hussein Ahmed Salah no Comité Olímpico Internacional
Obadele Thompson

**Obadele “Oba” Thompson**, nado o 30 de marzo de 1976, é un deportista barbadense. Thompson é o gañador da única medalla olímpica dun representante do país. Conseguiu a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 2000 en atletismo, na proba de 100 metros lisos. Participou en tres Xogos Olímpicos (1996, 2000 e 2004), e foi finalista en cada un deles. As súas mellores marcas foron 9,87 segundos nos 100 metros, 19,97 segundos nos 200 metros lisos (ámbolos dous récords de Barbados), e 45,38 segundos nos 400 metros lisos. Mantén o récord mundial dos 55 metros lisos en interior (5,99 segundos) dende 1997.

## Notas
Johan Garcia

**Johan Garcia** foi un trobador ou un xograr do século XIII compositor en lírica galego-portuguesa.

## Traxectoria 
Puido pertencer a unha familia da baixa nobreza galega. Na rúbrica figura como sobriño de Nuno Eanes. Jean Marie d’Heur propuxo en 1975 que se trataba do trobador Johan Garcia de Guilhade, con todo, esta hipótese foi rebatida por estudosos como António Resende de Oliveira en base á colocación de ambos os dous autores nos cancioneiros. Investigadores como o profesor Souto Cabo identifícano como sobriño do trobador Nuno Eanes Cerzeo, xa que un Johan García aparece como testamenteiro de Nuno Eanes Cerzeo nun documento de 1268 pertencente á catedral de Ourense. Por iso, a súa actividade poética pertencería ao terceiro cuarto do século XIII, podendo estar activo na corte de Afonso X e participar na reconquista xunto ao seu tío. &nbsp;

## Obra 
Consérvanse dúas cantigas de amigo: *Donas, fezerom ir daqui* e ''A meu amigo, que eu sempr'amei''.

## Notas
Afonso Soarez Sarraça

**Afonso Soarez Sarraça** ou **Sança** foi trobador galego do século XIII.

## Traxectoria 
Foi un cabaleiro fillo de Soeyro Ayras de Fornelos e María Afonso (filla bastarda do rei Afonso IX). A súa familia estaba establecida en Cerdedo de Montes, cerca do mosteiro de Oseira co que se lle relaciona. Participou na reconquista de Sevilla xunto co seu irmán Pero Soarez. Casou con Teresa Anes de Deza e tivo dous fillos.

## Obra 
Tan só se conserva unha cantiga de escarnio e maldicir a Teresa López de Ulloa, esposa do tamén trobador Fernán Páez de Talamancos.

## Notas
Cabestana cutacea

***Cabestana cutacea*** é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1767.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de gasterópodos de Galicia
Bonifaci Calvo

**Bonifaci Calvo** (Bonifaz de Xénova nos cancioneros) foi un trobador xenovés do século XIII, compositor de lírica provenzal e lírica galego-portuguesa.

## Traxectoria 
Trobador de orixe xenovesa que puido chegar a Sevilla co embaixador Nicolás Calvo, documentado no repartimento de Sevilla e que logrou en 1251 que Fernando III permitise a continuidade dunha colonia xenovesa establecida en Sevilla na época de dominio musulmán. Catro das súas composicións provenzais conteñen referencias a feitos ocorridos entre 1252 e 1255, xa durante o reinado de Afonso X. Estas composicións e a dedicatoria ao monarca de parte das súas cantigas de amor provenzais, son indicios de que puido pasar bastantes anos na corte castelá. Cara ao 1266 aparece documentado de novo en Xénova, polo menos até 1273, onde se perde o rastro documental. &nbsp; &nbsp;

## Obra 
Consérvanse 18 composicións en occitano e dúas cantigas de amor en galego-portugués, ademais dunha composición plurilingüe coñecida como *Un nou sirventes ses tardar*, sirventés composto en occitano, galego-portugués e francés.

## Notas
Lénina, Krasnodar

**Lénina** (en ) é un&nbsp;*jútor* do&nbsp;*ókrug* urbano de&nbsp;Krasnodar do&nbsp;*krai* de Krasnodar, no sur de Rusia. Está situado nas terras baixas de&nbsp;Kubán- Azov, na beira norte do encoro de&nbsp; Krasnodar do río&nbsp;Kubán, 18 km ao leste do centro de&nbsp;Krasnodar. No 2010, contaba cunha poboación de 7395 habitantes.

Pertence ao municipio Páshkovski do distrito Karasunski.

## Historia 
O *jútor* divídese en tres partes: zona antiga, nova e o campo. Nesta última áchanse varias casas de campo. A zona antiga foi construída até a década de 1990. Nestas áreas viven os residentes tradicionais. Na década dos 2000, construíuse a zona nova, cunha promoción do Ministerio de Defensa da Federación Rusia para edificios de vivendas de 4 pisos para residencia de militares. Ademais construíronse varias residencias e vilas elitistas.

## Notas
Johan Nunez Camanez

**Johan Nunez Camanez** foi un trobador ou xograr do século XIII.

## Biografía 
Carolina Michaelis sostén que, polo seu apelido, procede de Camán situado na parroquia de Albeos, no concello de Crecente. Pola súa colocación nos cancioneros a súa actividade poética sitúase entre 1240 e 1260. António Resende de Oliveira atribúelle unha cantiga de escarnio, que nos cancioneros pertence a un Nunes, en base a ela sostén que puido participar na conquista de Xaén.

## Obra 
Consérvanse oito cantigas: cinco cantigas de amigo e tres cantigas de amor. As oito cantigas conteñen unha certa unidade temática e, segundo se ordenen, poden formar unha peza dramático-narrativa dialogada entre tres personaxes.

## Notas
Ariamiro

**Ariamiro**, finado cara o 561, foi un rei suevo que ocupou o trono de Gallaecia entre o 558 ou 559 e o 561. Sucedeu ao rei Carriarico e durante o seu reinado celebrouse o Primeiro Concilio de Braga que reorganizou a Igrexa católica do reino tras a conversión dos suevos ao catolicismo, abandonando así o arianismo. Á súa morte sucedeulle Teodomiro.

## Historia 
[miniatura|Miniatura medieval do [Primeiro Concilio de Braga|primeiro concilio de Braga que mostra ao rei suevo Ariamiro (dereita) cos bispos Lucrecio, Andrés e Martiño de Dumio. Século X *Codex Vigilanus*.|esquerda]]
A conversión ao catolicismo dos reis suevos, que se produciu probablemente ao redor do ano 550 —durante o reinado de Teodomiro—, foi obra de Martín de Braga e supuxo o paso definitivo para a integración entre os suevos e a aristocracia galaicorromana, consolidando así plenamente a monarquía.

Baixo a supervisión de Martiño, que xa ocupaba a sede metropolitana de Braga, foi transformada a organización eclesiástica tradicional herdada do baixo Imperio Romano coa división do reino en 13 dioceses —algunhas delas novas—, á súa vez agrupadas en dous grandes distritos ou «provincias eclesiásticas»: unha meridional, cuxa sede metropolitana sería Braga, e outra setentrional, con Lugo como nova sede metropolitana.

Na consecución dos obxectivos de Martiño de Dumio foi fundamental o Primeiro Concilio de Braga celebrado en maio do 561 baixo os auspicios do rei Ariamiro no que se trataron a cuestión priscilianista e os problemas internos da Igrexa. A este seguiríalle un segundo concilio, celebrado tamén en Braga durante o reinado do rei Miro (570-583), fillo de Teodomiro (561-570), no que se completou a creación da Igrexa «nacional» sueva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
*Lista dos reis suevos
Caldeiron (Xograr)

**Caldeiron** foi un xograr do século XIII, compositor de cantigas en galego-portugués.

## Biografía 
Identifícaselle cun xograr tamborilero documentado na corte de Sancho IV nos anos 1293 e 1294. Estudosos como Carolina Michaelis propoñen que sería un xograr aragonés que chegou á corte de Don Dinís en 1282 ó 1297. Xabier Ron Fernández localizou este nome nunha repartición de Valencia en torno ao ano 1240, con todo, a súa posición nos cancioneros situaríano próximo ao final do século XIII. O apelido Calderón tamén pertence a unha familia nobre Navarra documentada na repartición de Úbeda e Baeza de 1238, no entanto, existe consenso en que era un xograr e non un trobador, por tanto descártase esta hipótese.  

## Obra 
Consérvanse dúas cantigas de escarnio e maldicir.

## Notas
Pero Viviaez

**Pero Viviaez** foi un trobador galego do século XIII, autor de composicións da lírica galego-portuguesa.

## Biografía 
Na documentación do século XIII identificáronse dúas persoas con ese nome: Un nobre chamado Pero Viviaez de Queirugás, procedente dun lugar próximo a Verín, e un burgués de Caldelas. Puido estar relacionado coa corte de Afonso X.

## Obra 
Consérvanse nove obras, catro cantigas de amor e cinco cantigas de escarnio e maldicir, das cales, tres son de dubidosa autoría. Nas cantigas de amor, pertence ao grupo de trobadores que anuncia que vai desvelar a personalidade da súa amada para, posteriormente, evitar facelo mediante o uso de tópicos e enigmas.

## Notas
Nuno Rodriguez de Candarei

**Nuno Rodriguez de Candarei** foi un trobador galego do século XIII, pertencente á lírica galego-portuguesa.

## Traxectoria 
Crese que pertence a unha familia con posesións en Portugal e con relacións coa coroa de Castela. É fillo de Rodrigo Pais de Candrei, documentado entre 1214 e 1230, presente na corte de Fernando III. Así mesmo, é posible que a súa irmá fose Mor Rodriguez de Candarei, esposa do nobre portugués Gomez Viegas de Basto. Estivo activo entre 1225 e 1250.  &nbsp;

## Obra 
Consérvanse 5 cantigas de amor, das cales dúas son de dubidosa autoría.

## Notas
Nuno Porco

**Nuno Porco** foi un xograr galego do século XIII pertencente á lírica galego-portuguesa.

## Traxectoria 
Consideróuselle un xograr ao servizo do trobador Nuno Rodríguez de Candarei, con todo, a súa posición nos cancioneros dentro do grupo denominado *xograres galegos* fai supor a súa orixe galega e que estaría activo entre 1240 e 1280. Xavier Ron Fernández cre que o seu apelido puido ser Porto no canto de Porco, no entanto, o apelido *Porco* atopouse en documentos do mosteiro de Melón. Carolina Michaelis sostivo que é un dos xograres máis antigos da lírica galego-portuguesa. Pertence á xeración de xograres que contribuíron a elevar as expresións cotiás a lingua artística. A cantiga de amigo destaca no seu xénero.

## Notas
Roberto I de Namur

**Roberto I de Namur** (m. cara a 974) é o primeiro conde de Namur. 

Non se dispón de información precisa sobre as súas orixes, L. Venderkindere ten a hipótese de que Roberto é neto de Berenger, por vía materna. A *Vita Gerardi abbatis Broniensis* precisa que os descendentes de Berenger seguiron a dispoñer do condado de Namur, mais a ausencia dos nomes de Bernger e de Rainiero fai pensar que se trata máis ben dunha descendencia colateral.

Roberto aparece regularmente nas actas dispoñibles entre 946 e 974, e toma parte na rebelión do conde Immon contra Brunon, duque de Lotarinxia, entre 958 e 963. Nesta época reforza as fortificaciones do castelo de Namur. A súa última aparición nos documentos históricos da época remóntase ao ano 974; o seu fillo (e sucesor como conde de Namur) Alberte I aparece en 981.

Tampouco a súa esposa é coñecida. Baseándose na onomástica, Thierry Stasser emitiu a hipótese de que esta fose Lutgarda (Luitgarde), filla de Adalberto (m. en 944), conde de Metz, e Lutgarda, filla á súa vez de Wigerico de Bidgau e de Cunegonda de Francia. Sexa como for, Roberto é pai de:

* Alberte I, conde de Namur.
* Giselbert.
* Ratbod.

## Notas
Pai de Cana

**Pai de Cana** ou Pai da Cana foi un trobador e crego galego do século XIII. autor de composicións da lírica galego-portuguesa.

## Biografía 
Pola súa posición nos cancioneiros sábese que era crego. Está documentado entre 1243 e 1283, foi cóengo da catedral de Santiago e administrador da diocese de 1281 a 1283, nese período tamén desempeñou o cargo de abade da colexiata de Santa María de Valladolid. En novembro de 1283 formaba parte do séquito de Afonso X. Tivo propiedades na cidade de Santiago de Compostela, tamén hai unha rúa co seu nome na cidade.

## Obra 
Consérvanse dúas cantigas de amigo.

## Notas
Trofeo Teresa Herrera 2021

O **Trofeo Teresa Herrera de 2021** foi a 76ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 8 de agosto de 2021 a partido único. O campión foi a Ponferradina, que logrou o título na súa primeira participación.

O torneo celebrouse en circunstancias especiais debido á pandemia de COVID-19, disputándose cunha asistencia limitada a 5000 espectadores.

## Participantes 
## Partidos 
### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trofeo Teresa Herrera Feminino 2021
Fernan Figueira de Lemos

**Fernan Figueira de Lemos** foi un trobador galego do século XIII. Goza de recoñecemento en Monforte de Lemos.

## Biografía 
Polo nome crese que naceu na terra de Lemos e procede dunha familia nobre afincada en Portugal en torno ao ano 1280, aparece nun documento de 1285 xunto cun familiar que ostentaba un cargo en Lisboa. António Resende de Oliveira sostén que pode ser a mesma persoa que tiña posesións en Vila Nova de Cerveira contra 1258.

## Obra 
Consérvanse unha cantiga de amor e unha cantiga de amigo, ambas as recollidas no folio 15v do cancionero da Biblioteca Nacional de Lisboa.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Roca, Tareixa (1974): "Fernán Figueira de Lemos". Gran Enciclopedia Galega. Santiago-Xixón: Silverio Cañada. Tomo 12, p. 16.
Eduardo París Villar

**Eduardo París Villar**, nado en Ourense en 1909 e finado na mesma cidade o 27 de xullo de 1937, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Silvio París Fernández, almacenista de Ourense. Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela, rematando en 1931. Militante de Izquierda Republicana e presidente da agrrupación local de IR de Ourense, foi nomeado Delegado de Traballo en Ourense en xaneiro de 1936, e dimitiu do cargo en marzo dese ano. Foi asesor de Fructuoso Manrique Martín cando sesempeñou o cargo de gobernador civil interino e despois do gobernador Gonzalo Martín March.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na organización da resistencia baixo as ordes do gobernador Gonzalo Martín estendendo autorizacións para o uso de armas. O gobernador civil Manuel Quiroga Macía ordenou verbalmente a súa detención ao capitán da Garda Civil Juan Ros o 25 de agosto despois de que o deixasen pasar por Verín. O vehículo, no que viaxaba coa súa irmá, foi detido en Pobra de Seabra e Eduardo deuse á fuga. Foi localizado e detido por varios axentes de policía desprazados dende Ourense. Foi xulgado en consello de guerra presidido por Ambrosio Feijoo Pardiñas no que actuou como fiscal Joaquín Otero Goyanes o 23 de marzo de 1937, con Marcial García Barros, Anselmo López García, Marcelino Otaduy Vázquez, Manuel Suárez Castro, Antonio Taboada Nóvoa e Higinio López Barrio. Condenado á pena de morte foi fusilado o 27 de xullo de 1937 no Campo de Aragón xunto con Manuel Suárez, Ramón Figueiras Añel, José González González, Antonio Colmenero Villamarín, Camilo Gago González, Antonio Taboada e Higinio López.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Expediente de responsabilidades políticas de Marcial García Barros, Anselmo López García, Marcelino Otaduy Vázquez, Eduardo París Villar, Higinio López Barrio; Antonio Taboada Nóvoa e Manuel Suárez Castro.
Kleinstaaterei

miniatura|240x240px|Mapa do Imperio Romano Xermánico no 1789
***Kleinstaaterei*** é unha palabra en alemán composta a partir do adxectivo *klein* que quere dicir pequeno, o nome *Staat*, Estado, e un sufijo que fai referencia á pluralidade e ten unha connotación despectiva. Este termo utilízase principalmente para referirse á fragmentación territorial en Alemaña e nas rexións veciñas durante o Sacro Imperio Romano Xermánico (especialmente despois do final da Guerra do Trinta Anos) e durante a Confederación Xermánica na primeira metade do século XIX. Refírese á gran cantidade de territorios practicamente soberanos e de pequenos principados seculares e eclesiásticos e ás cidades imperiais libres, algunhas das cales eran pouco máis grandes que unha cidade ou os xardíns do mosteiro da abadía imperial. As estimacións do número total de estados alemáns nun momento dado durante o século XVIII varían, van dende 294 até 348.

O efecto *Kleinstaaterei* vese agravado polo feito de que, entre os moitos estados alemáns, varios estaban en realidade compostos por dúas ou máis partes non contiguas, a miúdo unidos a través dun matrimonio. A maioría dos estados teñen polo menos un ou dous  enclaves, e ás veces moitos máis. No verán de 1789, o mozo Wilhelm von Humboldt e algúns amigos, ao saír de Brunswick, capital do ducado de Brunswick-Wolfenbüttel rumbo a Francia para observar os acontecementos revolucionarios que se desenvolvían en París, tiñan que entrar e saír de seis ducados, catro bispados e unha cidade libre imperial (Aquisgrán) antes de chegar á fronteira con Francia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mediatización e secularización
* Estados do Sacro Imperio Romano Xermánico
* Estados no Reichstag de 1792
Rinóforo

[miniatura|250px|O par de rinóforos de *[Chromodoris coi*]]
Nos moluscos gasterópodos opistobranquios, especialmente nos nudibranquios, denomínase **rinóforo** a cada unha das dúas proxeccións dorsais anteriores (ás veces consideradas o segundo par de tentáculos cefálicos), de bordos ondulados e de formas variábeis segundo as especies (simples ou ramificadas, e que poden ser en forma de maza, de variña, ou de folla), que son estruturas quimiorreceptoras. 

Son típicos das lesmas de mar e das borrachas (aplisíidos).

## Etimoloxía 
O nome refírese á función do rinóforo como órgano para "cheirar". A palabra está formada polos elementos *rino*- e -*foro*. O primeiro deriva de xenitivo (como é a norma) da palabra do grego antigo ῥίς, ῥινός *rhís, rhinós*, "nariz", e o segundo do sufixo do latín científico -*phorus*, tirado do grego antigo -φορος, -*phoros* "soporte", "que leva", derivado do verbo φέρειν *phérein* "levar enriba", "transportar".    

## Función 
Os rinóforos son receptores de olores ou sabores, coñecidos como órganos quimiosensores, situados na superficie dorsal da cabeza. Utilízanse principalmente para quimiorrecepción e reorrecepción (resposta ás correntes de auga) a distancia.​

Os olores detectados polos rinóforos son substancias químicas disolvidas na auga do mar. A estrutura fina e os pelos do rinóforo subministran unha gran superficie para maximizar a detección química. Isto permite que os nudibranquios permanezan cerca da súa fonte de alimento (por exemplo, especies de esponxas) e encontrar parella. En *Aplysia californica*, os rinóforos son capaces de detectar feromonas.​

## Protección dos rinóforos 
Para protexer os rinóforos prominentes contra a trabadas dos depredadores, incluídos os peixes, a maioría das especies de nudibranquios atacados poden retirar os seus rinóforos nun *peto* debaixo da pel.​

## Estrutura 
Nos adultos de *Aplysia* reprodutivamente maduros, o rinóforo mide aproximadamente 1 cm de lonxitude.​ A organización neuroanatómica inclúe un suco no rinóforo onde a mayoría das células sensoriais parecen estar concentradas. O seu epitelio sensorial contén neuronas sensoriais que proxectan axóns de novo aos ganglios e ás dendritas do rinóforo que terminan nun cilio exposto á superficie, ou nunha pequena protuberancia.

## Galería 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Wertz A., Rössler W., Obermayer M. & Bickmeyer U. (2006): "Functional neuroanatomy of the rhinophore of *Aplysia punctata*". *Frontiers in Zoology* **3**: 6. (Texto completo).
Pero de Bardia

**Pero de Bardia** ou **Berdia** foi un xograr galego do século XIII. Compositor de lírica galego-portuguesa.

## Traxectoria 
Pola colocación nos cancioneros, dentro dos denominados xograres galegos, dedúcese que era un xograr galego. Polo sobrenome crese que procede da parroquia de Berdía, pertencente ao municipio de Santiago de Compostela. A súa actividade poética puido darse na segunda metade do século XIII ou a inicios do século XIV. En varias das súas composicións fai referencia á ermida de Santa Marta, existe unha capela dedicada a esta santa en Santiago de Compostela, con todo o profesor Xosé Antonio Souto Cabo, descarta que sexa a mesma a que cantáballe o xograr, xa que nesa época formaba parte dunha leprosería para mulleres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Tratado de París (1814)

O **Tratado de París** foi asinado o 30 de maio de 1814 polo cal remataba a guerra entre Francia e a Sexta Coalición, formada polo Reino Unido, Rusia, España, Austria, Suecia, Portugal e Prusia. É posterior ao Tratado de Fontainebleau (1814) que incluía a abdicación de Napoleón I e a restauración da Casa de Borbón en Francia.

## Historia 
Os termos do tratado foron pouco severos con Francia, para evitar o evidente descontento popular que ameazaba a restauración de Lois XVIII de Francia tras o período revolucionario. Permitíuselle conservar as fronteiras de 1792, incluíndo uns 8.495 km² de territorio capturado en 1790-92, destacando Landau in der Pfalz, Saarlouis, Saarbrücken, Aviñón, Condado Venaissin, Condado de Montbéliard, Mandeure, Mulhouse e parte de Savoia, como Chambéry e Annecy.

A maioría das colonias que Francia perdera durante o transcurso de Guerras napoleónicas foron devoltas, coa excepción de Malta, Tobago, Santa Lucía, a Illa Mauricio e o arquipélago Chagos, que pasaron a ser territorios británicos. Así e todo, os aliados vitoriosos foron conscientes da posibilidade de que Francia chegase a ter outra vez acordos con outros estados, e con isto en mente, os territorios circunstantes a Francia foron reforzados.

Os actuais países de Bélxica, os Países Baixos e Luxemburgo foron unidos baixo a Casa de Orange para formar un estado máis forte, o Reino Unido dos Países Baixos; había provisións similares no sur ao consolidar o reino de Piamonte-Sardeña que recuperaba o Condado de Niza. Unha provisión secreta, marcaba que Venecia podería ser transferida a Austria. Así mesmo a Confederación do Rin, que era a herdeira do Sacro Imperio Romano Xermánico, quedou disolta tras esta derrota napoleónica e terminaría sendo substituída pola Confederación Xermánica. 

Restaurouse nas súas posesións italianas a Fernando III, no Gran Ducado de Toscana. A María Beatriz de Leste no Ducado de Massa e Carrara e ao seu fillo Francisco IV no Ducado de Módena.

Garantíuselle a Suíza a súa independencia e entregóuselle o municipio de Le Cerneux-Péquignot. No Congreso de Viena ademais recibiría Valais, Xenebra, o Bispado de Basilea e o Principado de Neuchâtel (en unión persoal con Prusia).

O tratado tamén estipulaba que Francia debería abolir gradualmente a escravitude, durante un período de cinco anos, con incentivos económicos e territoriais dos británicos.

O seu negociador foi Charles Maurice de Talleyrand.

Cando definitivamente caeu Napoleón tras os Cen Días houbo outro Tratado internacional en París moito máis desfavorable para os franceses e, ademais, celebrouse o Congreso de Viena para resolver os temas europeos pendentes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Texto completo do Tratado Definitivo de Paz (París, 30 de maio de 1814)
Akeroideos

A dos **akeroideos** (*Akeroidea*) é unha superfamilia de moluscos gasterópodos da subclase dos heterobranquios e infraclase dos eutineuros, que comprende unha soa familia, a dos akéridos, cun único xénero, *Akera*.

## Taxonomía 
### Descrición 
#### Superfamiia e familia 
Tanto a superfamilia como a familia como a familia foron descritas por Mazzarelli en 1891.

#### Xénero 
O xénero fora descrito en 1776 polo naturalista danés Otto Friedrich Müller no seu traballo *Zoologiae Danicae Prodromus, seu Animalium Daniae et Norvegiae Indigenarum characteres, nomina, et synonyma imprimis popularium*.... Copenhagen. Ver en PDF 

### Sinónimos do xénero 
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:

Segundo o WoRMS:
**Acera* Jeffreys, 1867
**Aceras* Locard, 1886
**Askera* Whitelegge, 1889
**Eucampe* Leach, 1847
**Okera* Bayan, 1870
**Vitrella* Swainson, 1840

### Especies 
No xénero recoñecense na actualidade as seguintes especies:
**Akera bayeri* Ev. Marcus & Er. Marcus, 1967
**Akera bullata* O. F. Müller, 1776
**Akera julieae* Valdés & Barwick, 2005
**Akera silbo* Ortea & Moro, 2009
**Akera soluta* (Gmelin, 1791)
**Akera spirata †* Staadt, 1913

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bouchet P. & Rocroi J. P. (2005): "Classification and nomenclator of gastropod families". *Malacologia* **47** (1-2): 1-397.
* Bouchet P., Rocroi J. P., Hausdorf B., Kaim A., Kano Y., Nützel A., Parkhaev P., Schrödl M. & Strong E. E. (2017): "Revised classification, nomenclator and typification of gastropod and monoplacophoran families". *Malacologia* **61** (1-2): 1-526.
Pero de Ver

**Pero de Ver** (ou **Veer**) foi un xograr galego do século XIII, compositor de lírica en galego-portugués.

## Traxectoria 
Foi un xograr activo a mediados do século XIII. Estudosos sitúan a súa orixe na localidade de San Vicente de Ver pertencente á Terra de Lemos, aparece documentado nunha doazón ao mosteiro de Samos en 1240. Con todo, tamén hai documentado un *Pero Perez de Ver* en Portugal nunha doazón de 1236, probablemente relacionado coa localidade de São João de Ver.

## Obra 
Consérvanse oito cantigas: cinco cantigas de amigo e tres cantigas de amor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Alfabeto sidético

O **alfabeto sidético** consta de 25 letras, das cales só unhas poucas son claramente de orixe grega. Presuponse que transmite o idioma sidético, aínda que o alfabeto está basicamente sen descifrar.

## Relación con outros sistemas de escritura 
As letras sidéticas teñen características arcaicas. Presumiblemente, os seus análogos gráficos de varias letras trázanse só á escritura semítica norte e sur (como o silabario de Biblos ou a ugarítica).  Esta característica relaciona o alfabeto sidético co alfabeto cario. Hai certa simplificación das formas das letras na escritura sidética en comparación, por exemplo, co grego. Como resultado, os contornos dalgúns grafemas volvéronse tan similares que os escribas comezaron a usar trazos auxiliares para distinguilos. Como resultado, moitas letras sidéticas acabaron por afastarse do seu prototipo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Alfabeto sidético, Promotora Española de Lingüística
* Friedrich Johannes. Decodificando escrituras e idiomas esquecidos ()
Ítaca (cidade)

**Ítaca** (en grego, Ἰθάκα, Ἰθάκη) é o nome dunha antiga cidade grega na illa do seu mesmo nome, situada no arquipélago das illas Xónicas. Aínda que moitas fontes antigas que se refiren a Ítaca adoitan citar máis ben á illa no seu conxunto, xa a *Odisea* de Homero alude á cidade de Ítaca, que sitúa ao pé do monte *Neio*. 

*O*utras referencias expresas á cidade de Ítaca en diversas obras literarias aparecen o *Cíclope* de Eurípides ou no *Periplo de Pseudo-Escílax*. Tamén aparece documentada en testemuños epigráficos como dúas inscricións de Magnesia do Meandro datadas entre os séculos III e II&nbsp;a.&nbsp;C. Nunha delas testemúñase a celebración dun festival chamado *Odisea*.

Consérvanse tamén moedas de Ítaca datadas entre os séculos IV e II&nbsp;a.&nbsp;C. que conteñen a lenda «ΙΘΑ» ou «ΙΘΑΚΩΝ».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Antonio Colmenero Villamarín

**Antonio Colmenero Villamarín**, nado en Pexeiros (Os Blancos) cara a 1911 e finado en Ourense o 27 de xullo de 1937, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Foi detido en abril de 1934 con Aurelio Blanco González. Membro do Sindicato de Oficios Varios de Campobecerros da CNT, foi ferido polo capataz das obras do ferrocarril en decembro de 1935. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi xulgado en consello de guerra o 21 de maio de 1937 na causa 1.094/36, con catro republicanos máis. Condenado a pena de morte foi fusilado o 27 de xullo de 1937 no Campo de Aragón xunto con Manuel Suárez Castro, Eduardo París Villar, Ramón Figueiras Añel, José González González, Camilo Gago González, Antonio Taboada Nóvoa e Higinio López Barrio.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ecúmene

[miniatura|300x300px|Reconstrución do mapa da Ecúmene de [Heródoto, circa 450&nbsp;a.&nbsp;C.]]
A **ecúmene**  (do grego οἰκουμένη, *oikouménē*, «terra habitada») é o conxunto do mundo coñecido por unha cultura. Xeralmente distínguese como aquela porción da Terra permanentemente habitada, en contraposición ao anecúmene ou áreas deshabitadas ou temporalmente ocupadas.

## Historia do termo 
Durante o período helenístico, *ecúmene* facía referencia á parte da Terra que estaba habitada, xa fose por toda a humanidade ou só por unha parte desta. Con frecuencia referíase ás terras habitadas polos gregos, excluíndo aquelas que estaban ocupadas polos bárbaros. Co dominio de Roma, *ecúmene* empregouse xeralmente para aludir ao Imperio na súa totalidade. 

No Novo Testamento o termo pode facer referencia tanto ao mundo actual como ao futuro reino de Cristo. Na literatura do Imperio Romano de Oriente reflíctese o uso grecorromano, pero por influencia do cristianismo inclúese aos pobos fóra do dominio imperial onde hai igrexas ou comunidades cristiás.

Esta acepción de Ecúmene foi incorporada polo uso eclesiástico; por iso, os concilios de toda a Igrexa foron chamados ecuménicos e o Patriarca de Constantinopla tivo o título de *Patriarca ecuménico*. Esta alusión á universalidade é a raíz do moderno concepto de ecumenismo.

## *Ecúmene* na ficción 
* J. R. R. Tolkien describiu o seu concepto de Terra Media como o equivalente do que os gregos chamaban *ecúmene*: o lugar en que vivían os homes.
* Na serie de novelas de ciencia ficción *Os príncipes demo*, escrita por Jack Vance, o termo *Oikumene* refírese aos mundos da galaxia habitados por seres humanos.
* Na man esquerda da escuridade e outras obras relacionadas de Ursula K. Le Guin, o Ekumen é unha sorte de confederación de mundos habitados, unidos por comunicación instantánea, pero separados pola viaxe máis lenta que a luz.
* Na triloxía *A idade de ouro* de John C. Wright, a Ecúmene Dourada é unha unidade política que abarca parte do Sistema Solar.
* No universo de Halo, a *ecúmene* é a forma de afiliación política dos Forerunner.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Anecúmene
Anecúmene

[miniatura|Un mapa amosando a *[Terra Australis Incognita|Terra australis incognita*, anecúmene até as viaxes de James Cook.]]
Coñécese como **anecúmene** (do grego ἀν- "non" e οἰκουμένη "habitado") ás zonas da Terra que outrora foron descoñecidas por unha cultura, ou ben, na actualidade, onde o ser humano non vive nin procrea de forma permanente. Son, pois, aqueles lugares deshabitados ou con escasa poboación, e contraponse ás áreas permanentemente ocupadas denominadas ecúmene. Algunhas destas zonas son os grandes indlandsis dos polos; os desertos, con 1 a 10 hab/km²; e a zona húmida cálida (selva tropical), con 2 hab/km².

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mapamundis antigos
* Ecúmene
Cadlina pellucida

***Cadlina pellucida*** é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Antoine Risso en 1826.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de gasterópodos de Galicia
Hidden, o oculto

***Hidden, o oculto*** (en ) é un filme estadounidense de 1987 dirixido por Jack Sholder, escrito por Jim Kouf (baixo o alcume de Bob Hunt), e estreouse a través de New Line Cinema. Está protagonizado por Kyle MacLachlan e Michael Nouri, xunto con Clu Gulager, Chris Mulkey, Ed O'Ross, Clarence Felder, Claudia Christian e Larry Cedar, recibindo na súa maioría valoracións positivas. A súa secuela, *Hidden 2*, foi dirixida por Seth Pinsker e estreada en 1993.

Estreouse en galego o 3 de xuño de 1996 a través da TVG.

## Personaxes 
* Kyle MacLachlan como Axente Lloyd Gallagher/Robert Stone/Alhague
* Michael Nouri como Det. Thomas Beck
* Richard Brooks como Det. Sanchez
* Claudia Christian como Brenda Lee Van Buren
* Chris Mulkey como Jack DeVries
* William Boyett como Jonathan P. Miller
* John McCann como Senador Holt
* Clarence Felder como Tenente John Masterson
* Clu Gulager como Tenente Ed Flynn
* Ed O'Ross como Detective Cliff Willis
* Steve Eastin como Axente Stadt
* Katherine Cannon como Barbara Beck
* Larry Cedar como Brem
* James Luisi como vendedor de Ferrari
* Danny Trejo como prisioneiro
* Lin Shaye como asistente do senador

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Hidden 2

***Hidden 2*** (en ) é un filme estadounidense de 1993 dirixido por Seth Pinsker. É a secuela de *Hidden, o oculto*.

Estreouse en galego o 10 de xuño de 1996 a través da TVG.

## Sinopse 
15 anos despois dos eventos do primeiro filme, a criatura extraterrestre chegou a sobrevivir e mudar a súa aparencia corporal. Despois da morte do seu pai, a filla de Thomas Beck, Juliet, fai equipo con MacLachlan, un axente chegado á Terra para descubrir o que lle pasou ao hóspede de Thomas Beck.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en AllMovie
Carlos Doncel

**Carlos Doncel Ordóñez**, nado en Cabrera de Mar o 4 de decembro de 1996 é un futbolista español que xoga de centrocampista no Ceuta, da Primeira División RFEF.

## Traxectoria 
Nacido no concello catalán de Cabrera de Mar, formouse na canteira do CF Damm, de Barcelona, co que xogou na División de Honra Xuvenil. En xullo de 2015 fichou polo Lleida Esportiu, da Segunda División B, pasando a formar parte inicialmente do seu equipo filial da Primeira Catalá. Xogou 46 partidos co primeiro equipo nas dúas tempadas que permaneceu no club, e anotou tres goles.

En agosto de 2017 fichou polo RCD Espanyol B, da Terceira División. Na súa primeira tempada no filial espanyolista, logrou o ascenso á Segunda B e, con 9 goles, foi o segundo máximo goleador do equipo, por detrás de Javi Puado. Xa na Segunda B, contribuíu con 6 goles en 34 partidos, rematando o equipo no quinto posto da táboa, a un só punto da promoción de ascenso.

En xullo de 2019 fichou por outro filial, o Real Valladolid Promesas, da Terceira División, co que asinou un contrato por tres anos. Co equipo castelán disputou 29 partidos, nos que anotou 6 goles, e disputou a fase de ascenso a Segunda División.

Na tempada 2020/21 saíu, cedido á SD Ponferradina, da Segunda División. Debutou como profesional co equipo do Bierzo na primeira xornada de liga, nunha derrota por 1-2 contra o Castellón no Toralín, anotando o gol do seu equipo. Foi o seu único gol co equipo adestrado por Bolo, co que xogou un total de 37 encontros, obtendo a oitava praza final.

En agosto de 2021, rescindiu o seu contrato co Valladolid e asinou un contrato de dous anos co Deportivo da Coruña, da Primeira División RFEF. Debutou co club galego o 29 de agosto de 2021, no primeiro encontro da tempada 2021/22 contra o Celta B en Riazor. Entrou nos minutos finais como substituto de Quiles, e no primeiro balón que tocou, anotou o cuarto dos cinco goles do seu equipo (5-0). Disputou un total de 21 encontros ao longo da tempada, aínda que só 6 deles como titular, e marcou un segundo gol nun partido da Copa do Rei contra Osasuna. Ao remate da campaña o seu contrato co club coruñés foi rescindido e puxo rumbo á Rioxa, onde fichou como novo xogador da UD Logroñés.

Participou en tódolos partidos da tempada do Logroñés (41) e marcou catro goles, pero o equipo non puido evitar o descenso. Para seguinte campaña asinou co Ceuta, da mesma categoría.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Carlos Doncel en BDFutbol .
* Carlos Doncel en LaPreferente.com .
* Carlos Doncel en Soccerway .
Vigairo xeral

O **vigairo xeral** é, dentro da xerarquía da Igrexa católica, un auxiliar do bispo na súa diocese, que lle axuda no goberno desta. As súas funcións varían, pois depende da vontade do bispo. Nalgunhas dioceses, o seu bispo auxiliar, pode ser vigairo xeral, aínda que tamén noutras poden ser todos os seus bispos auxiliares, de acordo á cantidade de habitantes que teña a mesma. Poden ser especializados en diversas temáticas, como Pastoral e Movementos Eclesiásticos. Un segundo tipo de vigairo xeral, é o de Pastoral, debendo asumir esta tarefa, tanto os bispos auxiliares, como sacerdotes nomeados polo bispo diocesano. En ausencia ou vacancia por morte ou traslado de Diocese, e mesmo por calquera incapacidade ou renuncia do titular, o vigairo xeral suple a tarefa deste último, mesmo se este é un dos seus bispos auxiliares ou un cura nomeado polo bispo diocesano, baixo o título de administrador apostólico, nomeado pola Santa Sé ou diocesano, se corresponde ao Colexio de Consultores.
Godofredo de Namur

**Godofredo I de Namur** (Namur, Bélxica, 1068 - 19 de outubro de 1139) foi conde do Château-Porcien de 1087 a 1102 e conde de Namur de 1105 a 1139, ano da súa morte. 

## Relacións familiares 
Foi fillo de Alberte III de Namur (1027 - 1102), conde de Namur e de Ida de Saxonia, condesa de La Roche e filla de Bernardo II de Saxonia (995 - 29 de xuño de 1059) e de Eilica de Schweinfurt. 

Casou dúas veces, a primeira en 1087 con Sibila de Château-Porcien, filla de Roxerio de Château-Porcien, de quen tivo a:

* Isabel de Namur casada con Xervasio de Rethel (? - 1124), conde de Rethel.
* Flandrina de Namur casada con Hugo de Epinoy.

O segundo casamento foi en 1109 con Ermesinda do Luxemburgo (1075 - 1143), filla de Clemencia de Aquitania (1060 - 4 de xaneiro de 1142) e de Conrado I de Luxemburgo (1040 - 8 de agosto de 1086), de quen tivo a:  

* Adelaida de Namur (1112 - 1168) casada con Balduíno IV de Hainaut, conde de Hainaut.
* Henrique de Aveugle, conde de Namur (1113 - 14 de outubro de 1196) casou por dúas veces, a primeira con Laurette da Lorena e a segunda con Inés de Geldern.
* Beatriz de Namur casou con Gonthier de Rethel, conde de Rethel.
* Clemencia de Namur (c. 1112 - 1158) casou con Conrado I de Zähringen (1090 - 8 de xaneiro de 1152).
* Alberte de Namur.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Crónica de Hainaut.
Os nosos marabillosos aliados

***Os nosos marabillosos aliados*** (en ; estilizado como **batteries not included*) é un filme estadounidense de 1987 dirixido por Matthew Robbins. Conta a historia dunhas pequenas naves extraterrestres que salvan un bloque de apartamentos baixo a ameaza do desenvolvemento inmobiliario. A historia estaba orixinalmente prevista para formar parte da serie de televisión *Amazing Stories*, mais o produtor executivo, Steven Spielberg, gustou da idea tanto que decidiu adaptalo nun filme. Foi o primeiro filme con guión de Brad Bird.

Estreouse en galego o 3 de xuño de 1999 a través da TVG.

## Personaxes 
* Hume Cronyn como Frank Riley
* Jessica Tandy como Faye Riley
* Frank McRae como Harry Noble
* Elizabeth Peña como Marisa Esteval
* Dennis Boutsikaris como Mason Baylor
* Michael Carmine como Carlos
* John Pankow como Kovacs
* MacIntyre Dixon como DeWitt
* Michael Greene como Lacey
* Tom Aldredge como Sid Hogenson
* Jane Hoffman como Muriel Hogenson
* Wendy Schaal como Pamela
* Doris Belack como Mrs. Thompson
* Jose Angel Santana como Goon #1
* James Le Gros como Goon #2
* John DiSanti como Gus
* Ronald L. Schwary como Louie
* Charles Raymond como Hector
* Nik Tyler como Brian Riley (sen acreditar)
* Ellen Whyte como Shirley Riley (sen acreditar)
* Luis Guzman como Bystander (sen acreditar)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Bispo auxiliar

O **bispo auxiliar**, do mesmo xeito que o bispo diocesano, é o sacerdote que recibe polo sacramento da orde o grao do episcopado (do grego επισκοπος epískopos, 'vixiante'). A diferenza radica en que o bispo auxiliar colabora co bispo diocesano dalgunha diocese existente. 

Cando se ordena a un Bispo sen darlle o goberno dunha diocese, a Santa Sé outórgalle a titularidade dalgunha diocese xa extinta. No caso do Bispo auxiliar dunha diocese existente é ao mesmo tempo Bispo titular doutra diocese inexistente.

Esta tradición orixinouse cando as cidades sedes de dioceses católicas eran atacadas, logo do cal o bispo diocesano emigraba a unha cidade onde podía estar seguro. Ao chegar a aquela diocese, presentábase ao bispo diocesano e auxiliábao en todo o que este necesitase, mentres non puidese volver á súa diocese orixinal. 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Auxiliary Bishop" Catholic Encyclopedia .
Prisioneiros do ceo

***Prisioneiros do ceo*** (en ) é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Phil Joanou e protagonizado por Alec Baldwin, Kelly Lynch, Mary Stuart Masterson, Teri Hatcher e Eric Roberts. Baséase na novela homónima de James Lee Burke. Harley Peyton e Scott Frank escribiron o guión. O filme foi seguido por *No centro da treboada* (2009), protagonizado por Tommy Lee Jones no papel de Dave Robicheaux. Na secuela, Robicheaux aínda vive en Luisiana.

Estreouse en galego o 3 de xuño de 2002 a través da TVG.

## Personaxes 
* Alec Baldwin como Dave Robicheaux
* Kelly Lynch como Annie Robicheaux
* Mary Stuart Masterson como Robin Gaddis
* Teri Hatcher como Claudette Rocque
* Eric Roberts como Bubba Rocque
* Vondie Curtis-Hall como Minos P. Dautrieve
* Hawthorne James como Victor Romero
* Badja Djola como Batist
* Joe Viterelli como Didi Giancano
* Paul Guilfoyle como Det. Magelli
* Don Stark como Eddie Keats
* Carl A. McGee como Toot
* Tuck Milligan como Jerry Fallout
* Samantha Lagpacan como Alafair

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
O vicio e o poder

***O vicio e o poder*** (en ) é un filme estadounidense de 1976 dirixido por Jack Starrett e protagonizado por Bo Hopkins, Susan George e Timothy Bottoms. Foi rodado en Lockhart, Texas.

Estreouse en galego o 3 de xuño de 2002 a través da TVG.

## Personaxes 
* Timothy Bottoms como Daniel "Poke" Jackson
* Susan George como Mary Lee Carter
* Bo Hopkins como Sheriff Duke
* John Karlen como Deputy Lenny Lutz
* Morgan Woodward como C.J. Crane
* Art Hindle como Boogie
* Clay Tanner como Deputy Harry "Junior" Gilmore Jr.
* Randee Lynne Jensen como Vera
* Hank Rolike como Cloetus
* George Buck Flower como Bull Parker

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Noites de Broadway

***Noites de Broadway*** (en ) é un filme estadounidense de 1989 dirixido por Howard Brookner. Baséase en catro historias de Damon Runyon: "The Bloodhounds of Broadway", "A Very Honorable Guy", "The Brain Goes Home" e "Social Error". Está protagonizado por Matt Dillon, Jennifer Grey, Anita Morris, Julie Hagerty, Rutger Hauer, Madonna, Esai Morales e Randy Quaid. Madonna e Jennifer Grey interpretan un dúo, "I Surrender Dear", durante o filme.

Estreouse en galego o 10 de xuño de 1999 na TVG.

## Personaxes 
* Matt Dillon como Regret
* Jennifer Grey como Lovey Lou
* Julie Hagerty como Harriet MacKyle
* Rutger Hauer como The Brain
* Madonna como Hortense Hathaway
* Esai Morales como Handsome Jack
* Anita Morris como Miss Missouri Martin
* Randy Quaid como Feet Samuels
* Josef Sommer como Waldo Winchester
* Steve Buscemi como Whining Willie
* Fisher Stevens como Hotfoot Harry
* Alan Ruck como John Wangle
* Dinah Manoff como Maud Milligan
* Ethan Phillips como Basil Valentine
* Veryle Rupp como Whitey

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Francisco Prego Campos

**Francisco Prego Campos**, nado na Coruña en 1892 e finado na mesma cidade o 31 de agosto de 1936, foi un futbolista, remeiro, funcionario e político galego.

## Traxectoria 
Traballou como funcionario do Concello da Coruña dende 1915 e despois como xefe de negociado. Foi secretario da directiva do coro Cántigas da Terra, futbolista do Real Club Coruña e patrón de traiñeiras. Na República afiliouse ao Partido Republicano Gallego e foi secretario da xunta do distriro primeiro da Coruña, despois pasou a Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 27 de xullo. Xulgado en consello de guerra por rebelión militar, foi condenado a morte e fusilado no Campo da Rata o 31 de agosto de 1936, xunto ao seu amigo Manuel Guzmán García, Alfredo Suárez Ferrín, Joaquín Martín Martínez, Ramón Maseda Reinante e Francisco Mazariegos Martínez.

## Vida persoal 
Casou en 1919 con Obdulia de la Colina Calzada, coa que tivo dous fillos: Francisco e Luisa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Regreso al lugar del crimen en *La Voz de Galicia*
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2021

O **Trofeo Teresa Herrera Feminino de 2021** foi a novena edición do torneo. Disputouse o o 8 de agosto de 2021 a partido único no estadio de Riazor da Coruña. O campión foi o Valadares Gaia, do concello portugués de Vila Nova de Gaia, que logrou o título na súa primeira participación.

O torneo celebrouse en circunstancias especiais debido á pandemia de COVID-19, disputándose cunha asistencia limitada a 5000 espectadores.

## Participantes 
## Partidos 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trofeo Teresa Herrera 2021