open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Evasión de La Libertaria

[miniatura|Monumento en [Oza, A Coruña|Oza ós ocupantes da embarcación *La Libertaria*, obra de Jorge Pastor.]]
A '*evasión de *La Libertaria'''* foi a fuxida dun grupo de anarquistas galegos desde A Coruña rumbo a Xixón o 7 de xaneiro de 1937.
## Historia 
Logo da caída da Coruña nas mans dos sublevados, moitos militantes anarquistas agocháronse nos arredores. José Moreno Torres intentou coordinar os grupos de militantes dispersos e, en colaboración cos militantes do Sindicato El Despertar Marítimo, organizou unha fuga. Asdrúbal Álvarez Galindo e Maximino Zás Martínez, coa participación de Manuel Montes Don e o seu fillo Carlos Montes Babío, mercaron a gasolineira *Conchita* e nela fuxiron xunto cunha vintena de cadros da Federación Local Obrera da CNT coruñesa e o militante comunista Eladio Freire García. O 4 de xaneiro de 1937 23 cadros da CNT coruñesa embarcaron na motora no embarcadoiro da Pasaxe. Durante o traxecto os fuxidos mudaron o nome da embarcación polo de *La Libertaria''. Tras botar máis de dous días de navegación e ficar á deriva por unha avaría, chegaron ao porto de Xixón o 7 de xaneiro. Unha boa parte deles integráronse no Batallón Galicia.

Os evadidos foron Asdrúbal Álvarez Galindo, Maximino Zás Martínez, José Moreno Torres, Adolfo Bregua Mouriño, Luis Chamorro Castro, Odilo Masid Masid, Eladio Freire García, Emilio Novás Naya, Julián Carballo Gómez, José Soriano Pardiñas, José Prego Veira, Moisés Erguido, Manuel Gantes Barreiro, Antonio Suárez, Joaquim Carlos Riveiro, Ángel Fernández Fernández e Abelardo González Morado.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* El Batallón Galicia nº 19
Gran Premio de Mónaco de 1952

O **Gran Premio de Mónaco de 1952** foi unha carreira de coches deportivos fóra de campionato celebrada o 2 de xuño de 1952 en Mónaco. Por segunda vez en dúas carreiras, o *Gran Premio* sufriu un choque de varios coches. Ademais, viuse estragado polo accidente de Luigi Fagioli na práctica, que finalmente resultou mortal.

## Equipos 
## Clasificación
### Carreira
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Kettlewell, Mike (1974). "Monaco: Road Racing on the Riviera", en Northey, Tom, editor. *World of Automobiles*, Volume 12, pp.&nbsp;1381-4. Londres: Orbis, 1974.

{{Navbox
|name    = Campionatos F1
|title   = Gran Premio de Mónaco
|listclass = hlist
|belowclass = hlist
|state={}
|list1   = 
*1929
*1930
*1931
*1932
*1933
*1934
*1935
*1936
*1937
*1948
*1950
*1951
*1952
*1953
*1954
*1955
*1956
*1957
*1958
*1959
*1960
*1961
*1962
*1963
*1964
*1965
*1966
*1967
*1968
*1969
*1970
*1971
*1972
*1973
*1974
*1975
*1976
*1977
*1978
*1979
*1980
*1981
*1982
*1983
*1984
*1985
*1986
*1987
*1988
*1989
*1990
*1991
*1992
*1993
*1994
*1995
*1996
*1997
*1998
*1999
*2000
*2001
*2002
*2003
*2004
*2005
*2006
*2007
*2008
*2009
*2010
*2011
*2012
*2013
*2014
*2015
*2016
*2017
*2018
*2019
*2020
*2021
*2022
|below  = 
*Pilotos
*Pilotos campións do mundo
*Escudarías
*Escudarías campioas do mundo
*Grandes Premios
*Circuítos
}}
Ons Jabeur

**Ons Jabeur** (en árabe: أنس جابر; Ksar Hellal) nada en Ksar Hellal, Tunisia, nada o 28 de agosto de 1994, é unha xogadora de tenis tunisiana. Medrou na cidade costeira de Sousse.  

## Traxectoria 
En 2017 logrou terminar no top100 por primeira vez na súa carreira (88) e en 2018 mellorou esa posición terminando o ano no posto 60.

En maio de 2022 gañou o Open de tenis Madrid impoñéndose na final á estadounidense Jessica Pegula por 7-5, 0-6 e 6-2.  É a primeira tenista da historia de Tunisia en lograr un torneo WTA 1000.

## Títulos WTA (2; 2+0) 
### Indiviudal (2) 
#### Finalista (4) 
### Dobres (0) 
#### Finalista (1) 
## Títulos ITF 
### Individual (10) 
#### Finalista (4) 
### Dobres (1) 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ons Jabeur na Asociación de Tenis Feminino 
* Ons Jabeur  na Federación Internacional de Tenis
Æ

[miniatura|Æ en [Helvetica e Bodoni]]
**Æ** (en minúscula **æ**) é un carácter formado polas letras *a* e *e*, orixinalmente unha ligadura que representaba o ditongo latino *ae*. Nalgunhas linguas é considerado unha letra, incluídos o dinamarqués, o noruegués, o islandés e o feroés. Tamén se empregou en sueco antigo antes de cambiar a ä. O alfabeto fonético internacional úsao para representar o son "a" da palabra inglesa "cat".

Como letra do alfabeto latino do inglés antigo chamouse *æsc*, "freixo," pola runa ᚫ que transliterou; o nome tradicional en inglés aínda é **ash** ou **æsh**.

## Uso 
[miniatura|O nome *Ælfgyva*, no [tapiz de Bayeux]]
* En latín a combinación *AE* denota o ditongo |ae̯|. A práctica habitual era escribir as letras por separado, mais a ligadura empregouse en textos medievais e modernos, en parte pola redución de *æ* á vogal simple |ɛ|durante o Imperio Romano. Nalgúns escritos medievais a ligadura simplificouse a *ę*, un *e* con ogonek, chamado *e caudata*.
* En francés emprégase para escribir préstamos latinos e gregos como *curriculum vitæ*, *et cætera*, *ex æquo* ou o nome Lætitia.
* En inglés antigo representaba un son entre *a* e *e*.
* En nórdico antigo representa a vogal longa |ɛː|.
* En variantes da lingua feroesa pronúnciase segundo os casos |ɛa|, |eː| ou |a|.
* En islandés representa o ditongo |ai|, que pode ser longo ou curto.
* En dinamarqués e noruegués é unha letra separada do alfabeto situada entre o *z* e o *ø* e o *å*. En noruegués pode pronunciarse |æː|, |æ|, |eː| ou |e| e en dinamarqués |ɛ| ou |æ|.
* En oseto empregouse entre 1923 e 1938 cando se escribiu con alfabeto latino. Dende entón úsase a letra idéntica Ӕ e ӕ do alfabeto cirílico. Pronúnciase |ə|.
* Emprégase tamén na ortografía oficial do kawésqar e do yámana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Robert Bringhurst (2002).  *The Elements of Typographic Style*, page 271.  Vancouver, Hartley & Marks.
Cristian Castro

**Cristian Sainz Castro**, nado en Cidade de México o 8 de decembro de 1974, coñecido como **Cristian Castro**, é un cantautor mexicano.
## Discografía 
**Agua nueva* (1992)
**Un segundo en el tiempo* (1993)
**El camino del alma* (1994)
**El deseo de oír tu voz* (1969)
**Lo mejor de mí* (1997)
**Mi vida sin tu amor* (1999)
**Azul* (2001)
**Amar es* (2003)
**Hoy quiero soñar* (2004)
**Días felices* (2005)
**El indomable* (2007)
**El culpable soy yo* (2009)
**Viva el Príncipe* (2010)
**Mi amigo el príncipe* (2011)
**Dicen...* (2016)
**Mi Tributo a Juan Gabriel* (2018)

## Notas
Cynthia Powell

**Cynthia Lillian Lennon Charles** (de solteira **Powell**) nada o 10 de setembro de 1939 en Blackpool e finada o 1 de abril de 2015 en  Mallorca, foi unha artista, empresaria e escritora británica, coñecida por ser a primeira esposa de John Lennon. Como resultado desta unión, tamén se coñeceu como Cynthia Lennon. Mesmo despois do seu divorcio, continuou posuíndo e usando o nome "Lennon", en solidariedade con Julian, o seu fillo con John.

## Biografía 
### Relación con Lennon 
En 1958, John Lennon e Cynthia Powell coñecéronse no Liverpool College of Art, en Liverpool, e inmediatamente el sentiuse atraído pola súa semellanza coa actriz Brigitte Bardot (dise que Cynthia sabía desa filia e por iso tinguiu o seu cabelo a loiro para se parecer á actriz). Lennon viaxou moito e sempre se comunicou coa súa paixón por carta. En 1962, despois de catro anos de relación, mudáronse xuntos a Londres. O 8 de abril de 1963 tiveron o seu único fillo, nacido en Liverpool: Julian Lennon. Cynthia e John casaron oficialmente ese mesmo ano, o 23 de agosto. A súa unión con John foi sempre unha fonte de desesperación para Brian Epstein, o axente musical de John, xa que un *Beatle* era un obxecto de desexo para as mozas adolescentes, e ao John estar casado reducía as posibilidades de éxito na súa carreira, e tratou de que mantivesen en segredo a relación. Porén, en 1968 o matrimonio xa estaba desgastado debido ás constantes loitas por celos. Neste ano, John coñeceu á artista xaponesa Yoko Ono, comezando a relacionarse con ela. Despois marchou da casa e a parella de John e Cynthia divorciouse.

### Obra escrita 
Cynthia publicou dúas memorias da súa vida con John, *John* e *A Twist of Lennon*  nas que conta momentos persoais co seu marido, relatando gran parte da súa vida co artista antes da fama e no inicio da Beatlemanía. Sempre relatou ter sufrido coa ausencia de John e dixo que as drogas "abriron un abismo" entre ambos. Preto do final da súa vida, sorprendeu a amigos e fans confesando que se soubera as consecuencias que tería o seu namorado por Lennon, "daría a volta e teríase afastado del para sempre".

Cynthia estaba viúva do seu cuarto marido desde 2013 e vivía soa nas Illas Baleares. Morreu en Mallorca despois de loitar contra un cancro.

## Notas 
## Véxase tamén 
* John Lennon
* Julian Lennon 
* The Beatles
Skay Beilinson

**Eduardo Federico Beilinson**, nado en Buenos Aires, o 15 de xaneiro de 1952, coñecido popularmente como **Skay Beilinson**, é un guitarrista, cantante e compositor arxentino, considerado como un gran expoñente do rock do seu país.

## Traxectoria 
É recoñecido por ser membro fundador da recoñecida banda arxentina Patricio Rey y sus Redonditos de Ricota, xunto ao "Indio" Solari. O pseudónimo *Skay* xurdiu da súa amiga Marta Minujín.
## Discografía 
* *A través del mar de los sargazos* (2002)
* *Talismán* (2004)
* *La marca de Caín* (2007)
* *¿Dónde vas?* (2010)
* *La luna hueca* (2013)
* *El engranaje de cristal* (2016)
* *En el corazón del laberinto* (2019)

## Notas
Territorio patriarcal católico greco-melquita de Xerusalén

O **territorio patriarcal de Xerusalén** é un territorio parte da sé patriarcal de Antioquía e todo o Leste, Alexandría e Xerusalén da Igrexa católica greco-melquita.

## Territorio 
O territorio abrangue a parte central-meridional de Israel, as partes centrais e meridionais de Cisxordania e a Franxa de Gaza. A sé patriarcal é a cidade de Xerusalén, onde está a catedral de Nosa Señora da Anunciación. 

O territorio está dividido en 8 parroquias:
*Catedral de Nosa Señora da Anunciación en Xerusalén.
*Parroquia da Presentación no Templo en Bait Hanina.
*Parroquia de Nosa Señora da Anunciación en Jaffa.
*Parroquia de San Xurxo en Taiba.
*Parroquia de Nosa Señora da Anunciación en Ramala.
*Parroquia da Natividade da Virxe en Bait Sahur.
*Parroquia da Natividade do Señor en Belén e Bait Xala.
*Parroquia da Decapitación de San Xoán Bautista en Rafidia (Nablus).
## Historia 
En xullo de 1772, a *Propaganda* deu xurisdición como administrador ao patriarca de Antioquía sobre os greco-católicos de Alexandría e de Xerusalén. O decreto leva a data do 13 de xullo de 1772, mais finalmente se enviou o 25 de xullo. A partir de 1838, o patriarca melquita tomou o título adicional de Xerusalén.

En 1998 o exarcado patriarcal foi elevado a territorio dependente do patriarca.

## Vigairos e *synkellos* 
*Bulus Simun (1836 - 1837)
*Militius Findi (1838 - 1846)
*Ilias Qatan (1846 - 1860)
*Ambrusius Abdu (1860 - 1864)
*Ilias Qatan (1864 - 1874)
*Ambrusius Abdu (1875 - 1876)
*Xusif Khawam (1877 - 1880)
*Irnatius Muaqad (1880 - 1886)
*Rafail Sulhaf (1886)
*Basilius Amara (1886 - 1890)
*Filib Muluk (1890 - 1895)
*Xusif al-Qadi (1896 - 1898)
*Filib Muluk (1898 - 1903)
*Aliksius Aql (1914 - 1920)
*Itian Dumar (1921)
*Kirilus Risq (1921 - 1926)
*Azanasius Murabrab (1926 - 1944)
*Butrus Saba (1944 - 1960)
*Xibrail Abu-Sada (1961 - 1965)
*Ilariun Kabuxi (1965 - 1974)
*Lutfi Laham (1974 - 2000)
*Matanius Hadad (2000 - 2006)
*Xurx Bakar (2006 - 2008)
*Xusif al-Sarbini (2008)
*Xusif Xul Sariai (dende 2008)

## Notas
Rafael Lesmes

**Rafael Lesmes Bobed**, coñecido como **Lesmes II**, nado en Ceuta o 9 de novembro de 1926 e finado en Valladolid o 8 de outubro de 2012, foi un futbolista español que xogaba como lateral esquerdo. Foi membro do Real Madrid das cinco Copas de Europa, club no que militou durante oito tempadas, gañando ademais catro títulos de liga. Xogou ademais varias tempadas no Valladolid, onde coincidiu co seu irmán máis vello, Paco Lesmes, coñecido como Lesmes I.

## Traxectoria 
Nacido en Ceuta, comezou a súa carreira futbolística nesa cidade, xogando en equipos como o África Ceutí, o Ibarrola ou o Betis de Hadú. Entre 1945 e 1949 militou no Atlético Tetuán, e a continuación fichou polo Valladolid, ao que se incorporou como condición que puxo seu irmán Paco para fichar el mesmo polo club, procedente do Granada. Debutou na Primeira División co equipo adestrado por Antonio Barrios na cuarta xornada da tempada 1949/50, ante o Deportivo da Coruña en Riazor, formando na defensa titular a carón de seu irmán e de Babot. Foi titular en 28 partidos da tempada e ao remate desta reforzou o Atlético de Madrid para disputar o Trofeo Teresa Herrera contra a Lazio, e tamén en dous partidos da Copa Latina, contra o Girondins de Bordeos e de novo contra a Lazio. Xogou dous anos máis en Valladolid, tendo como mellor resultado o sexto posto en liga na tempada 1950/51.

En agosto de 1952 foi traspasado ao Real Madrid, trala marcha do adestrador Ipiña tamén ao club branco. Aínda que lastrado por unha lesión na súa primeira tempada, fíxose rapidamente coa titularidade e disputou 221 partidos oficiais en oito anos coa camiseta branca. Formou parte do equipo que gañou cinco Copas de Europa consecutivas e foi titular en tres das finais (1956, 1957 e 1958). Gañou ademais catro ligas e dúas Copas Latinas. En 1960 regresou ao Valladolid, onde xogou dúas tempadas antes de retirarse. 

### Selección española 
Sen ter xogado ningún partido coa selección española, foi convocado por Guillermo Eizaguirre para o Mundial de 1950 no Brasil, onde non chegou a debutar. Finalmente, tivo que esperar cinco anos máis para xogar o seu primeiro encontro internacional. Foi o 17 de marzo de 1955 en Madrid, nunha derrota por 1-2 ante a selección francesa. O seu segundo e último partido coa selección de Lesmes  foi nunha goleada por 6-2 contra Irlanda do Norte o 15 de outubro de 1958.

## Palmarés 
;Real Madrid
* **Primeira División (4):** 1953/54, 1954/55, 1956/57, 1957/58.
* **Copa de Europa (5):** 1955/56, 1956/57, 1957/58, 1958/59, 1959/60 
* **Copa Latina (2):** 1955, 1957.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador no sitio web do Real Madrid .
* Datos do xogador  na selección española .
Pat Garrett e Billy the Kid

***Pat Garrett e Billy the Kid*** (en ) é un filme estadounidense de 1973 dirixido por Sam Peckinpah, escrito por Rudy Wurlitzer e protagonizado por James Coburn, Kris Kristofferson, Richard Jaeckel, Katy Jurado, Chill Wills, Barry Sullivan, Jason Robards, Slim Pickens e Bob Dylan. O filme conta a historia de Pat Garrett (Coburn), contratado como axente da lei por un grupo de ricos baróns do gando de Novo México para acabar co seu vello amigo Billy the Kid (Kristofferson).

Estreouse subtitulado en galego o 8 de maio de 2022 a través da TVG.

## Personaxes 
* James Coburn como Sheriff Pat Garrett
* Kris Kristofferson como Billy the Kid
* Richard Jaeckel como Sheriff Kip McKinney
* Jason Robards como Gobernador Lew Wallace 
* Bob Dylan como Alias 
* Rita Coolidge como Maria 
* Chill Wills como Lemuel
* Barry Sullivan como John Chisum
* R.G. Armstrong como Deputy Sheriff Bob Olinger
* Luke Askew como Eno
* John Beck como John W. Poe
* Richard Bright como Holly
* Matt Clark como Deputy Sheriff J. W. Bell
* Jack Dodson como Lewellen Howland
* Jack Elam como Alamosa Bill Kermit
* Emilio Fernández como Paco
* Paul Fix como Pete Maxwell
* L.Q. Jones como Black Harris
* Slim Pickens como Sheriff Colin Baker
* Jorge Russek como Silva
* Charles Martin Smith como Charlie Bowdre
* Katy Jurado como Mrs. Baker 
* Harry Dean Stanton como Luke
* Claudia Bryar como Mrs. Horrell
* John Chandler como Norris
* Michael T. Mikler como Denver
* Aurora Clavel como Ida Garrett
* Rutanya Alda como Ruthie Lee
* Walter Kelley como Rupert
* Rudy Wurlitzer como Tom O'Folliard
* Elisha Cook Jr. como Cody
* Gene Evans como Mr. Horrell
* Donnie Fritts como Beaver
* Dub Taylor como Josh
* Don Levy como Sackett
* Sam Peckinpah como Will 
* Bruce Dern como Deputy Sheriff 

## Notas
Alcarràs (filme)

***Alcarràs*** é un filme hispano-italiano de 2022 dirixido por Carla Simón. Está ambientado e foi rodado en lingua catalá en Alcarràs, Cataluña, cun elenco de actores non profesionais. A trama trata dun drama familiar sobre a desaparición das actividades tradicionais de recolección do pexego. Gañou o Oso de Ouro na 72ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, converténdose no primeiro filme en catalán en facelo. Foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Ambientado en Alcarràs, Cataluña, a trama consiste nun drama rural familiar sobre a desaparición das actividades agrarias, que xira en torno á intención de instalar paneis solares nunha parcela agrícola ocupada ata agora por unha horta de pexegos.

## Personaxes 
* Jordi Pujol Dolcet como Quimet
* Anna Otin como Dolors
* Xènia Roset como Mariona
* Albert Bosch como Roger
* Ainet Jounou como Iris
* Josep Abad como Rogelio
* Montse Oró como Nati
* Carles Cabós como Cisco
* Berta Pipó como Glòria

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de España propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 95ª edición dos Óscar
### Bibliografía 
*
Celeste Carballo

**Celeste Primavera Carballo**, máis coñecida como **Celeste Carballo**, nada en Buenos Aires o 21 de setembro de 1956, é unha artista arxentina de rock e *blues.*  É considerada unha das grandes voces do *rock* nacional arxentino.

## Discografía 
* *Me vuelvo cada día más loca* (1982)
* *Mi voz renacerá* (1983)
* *Porqué cantamos* (1984; Juan Carlos Baglietto, Celeste Carballo, Nito Mestre & Oveja Negra)
* *Celeste y La Generación* (1985)
* *Somos mucho más que dos (1988, Sandra y Celeste)
* *Mujer contra mujer (1990, Sandra y Celeste)
* *Celeste en Buenos Aires* (1991)
* *Chocolate inglés* (1992)
* *Live at the roxy* (1996)
* *Tercer infinito* (1998)
* *Celesteacústica* (2001)
* *Celesteacusticados!* (2004)
* *Celos* (2008)
* *Mujer de piedra* (2011)
**¡¡Se vuelve cada día más loca... por amor al blues!!* (2016)
* *Chocolate Inglés Rock* (2019)
Pappo

**Norberto Aníbal Napolitano**, nado en Buenos Aires o 10 de marzo de 1950 e finado en Luján (provincia de Buenos Aires) o 25 de febreiro de 2005, máis coñecido como **Pappo**, foi un músico, guitarrista, cantante e compositor arxentino de rock. Foi e é unha das figuras máis influentes da música arxentina.
## Discografía 
* *El Riff* - 1990 (reedición de *Patrulha 85*)
* *Blues Local* - 1992
* *Pappo y Amigos* - 2000
* *Buscando un amor* - 2003
Juan Carlos Baglietto

**Juan Carlos Baglietto**, nado en Rosario o 14 de xuño de 1956, é un músico e cantante arxentino.

## Traxectoria 
Foi un dos fundadores da troba rosarina, e o primeiro membro dese colectivo de artistas que alcanzou a fama a nivel nacional. 
## Discografía 
* *Tiempos difíciles* (1982)
* *Actuar para vivir* (1982)
* *Baglietto* (1983)
* *Baglietto y compañía* (1984)
* *Por que cantamos* (1984)
* *Modelo para armar* (1985)
* *Acné* (1986)
* *Mami* (1988)
* *Baglietto/Garré* (1989)
* *Ayúdame a mirar* (1990)
* *Postales de este lado del mundo* (1991)
* *Corazón de barco* (1993)
* *Páez/Baglietto Baglietto/Páez* (1995)
* *Baglietto, lo mejor de los mejores* (1995)
* *Luz quitapenas* (1996)
* *15 años* (1998)
* *Colección aniversario* (1999)
* *Postales del alma* (1999)
* *No olvides* (2000)
* *Qué más hacer en esta tierra incendiada sino cantar* (2001)
* *Grandes éxitos* (2003)
* *Sabe quién* (2006)
* *Clásicos y acústicos* (2012)
* *Postales del Nuevo Mundo* (2015)
* *Jairo-Baglietto* (2017)
* *Historias con voz* (2018)
* *Canciones inoxidables* (2019)
La Ley

**La Ley** foi unha banda chilena de *rock* formada en 1987 por iniciativa do tecladista e guitarrista Andrés Bobe de Paraíso Perdido e o seu amigo, o tecladista Rodrigo Aboitiz de Aparato Raro, iniciando así un novo proxecto, onde máis tarde uniríase Beto Cuevas, Mauricio Claveria, Luciano Vermellas e Pedro Frugone (que ingresou logo do falecemento Andrés Bobe).
Rescate (banda)

**Rescate** foi unha banda arxentina de rock cristián que se formou en 1987 na cidade de San Nicolás dos Arroios (provincia de Buenos Aires). Con oito discos no seu haber, cada un cun estilo totalmente diferente, souberon gañarse a fama e o recoñecemento nacional. É considerada como unha das primeiras bandas de rock evanxélico da Arxentina con éxito masivo e unha das bandas máis influentes. Tiveron nomeamentos en Premios Arpa e Premios Gardel.

## Discografía 
* *Ninguna Religión* (1989)
* *Puentes para madurar* (1992)
* *Ninguna Religión REMIX* (1994)
* *El pelo en la leche* (1997)
* *No es cuestión de suerte* (2000)
* *Quitamancha* (2002)
* *Buscando lío* (2007)
* *¡Arriba!* (2010)
* *Indudablemente* (2014)

## Notas
Giovanni Ballico

**Giovanni Ballico**, nado en Lonigo, Vicenza, o 28 de novembro de 1924, é un exfutbolista e exadestrador italiano, que xogaba como centrocampista.

## Traxectoria 
### Como xogador 
Formouse como futbolista no Schio, co que debutou na Serie C en 1942. Ao remate da primeira tempada trala segunda guerra mundial, pasou a xogar no SPAL, da Serie B. Con todo, unha serie de lesións impedíronlle disputar máis de 8 partidos.

En 1947 fichou pola Sampdoria, coa que debutou na Serie A o 14 de setembro de 1947. Militou durante sete tempadas no club xenovés, xogando 160 partidos de liga. En 1954, fichou polo Palermo, co que xogou durante catro tempadas antes da súa retirada, participando no ascenso do equipo á Serie A na 1955/56. e en 1976 substituíu a Guido Capello á fronte do Palermo, sendo pouco despois el mesmo substituído por Ottavio Bugatti. Ademais actuou como director deportivo de varios equipos, como o Lanerossi Vicenza ou o Pescara.

## Notas
O Piloto (documental)

***O Piloto*** é un documental de 2015, dirixido e realizado por Xosé Reigosa e con guión de Afonso Eiré.

Está centrado na figura de Xosé Castro Veiga, alcumado "O Piloto", o derradeiro guerrilleiro da loita antifranquista.

## Características 
Recréase a figura do Piloto no ano 2015 cando se cumprían os 50 anos da súa morte.

Recóllense os testemuños dunhas 50 persoas que tiveron algún tipo de relación co Piloto ou co estudo da súa figura:   compañeiros, enlaces, apoios e xentes que tiveron relación con el, para ben ou para mal. Tamén se dan a coñecer documentos inéditos como as relacións co PCE, as principais accións, por que sobreviviu tanto tempo, as causas de continuar a loita, que facía nos últimos anos, os nomes dos gardas que o abateron... E unha entrevista realizada no 1979 á súa compañeira Mirelle.

Segundo Xosé Reigosa “Foi un traballo bastante intenso, xa que fixemos máis de medio centro de entrevistas e contabilizamos 100 horas de rodaxe, completando máis de 8.000 quilómetros entre os dous. Comezamos a traballar a finais do verán de 2013 e ocupounos todo o 2014; en total, preto dun ano e medio de documentación, gravación e edición”.

O actor chantadino Ramón Rodríguez Porto interpreta ao Piloto nestre traballo audiovisual. Xosé Reigosa e Luís Figueiras fixeron de gardas civís.

Promovido pola Deputación Provincial de Lugo proxectouse en varias localidades da provincia e noutros lugares de Galicia. Foi patrocinado por Cultura e Turismo-Deputación de Lugo, coa colaboración de Concello de Chantada, Concello de Monforte de Lemos, Concello de Pobra do Brollón  e Adegas Amedo.

## Edición 
* *O Piloto (documental DVD)* (2015). Lugo: Deputación Provincial. ISBN 978-92-0-279268-5.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O Piloto (documental) en YouTube
Manuel García Portela

**Manuel García Portela**, nado nas Vendas da Barreira (Riós) o 6 de xuño de 1905 e finado en Guadarrama o 11 de maio de 1966, foi un médico galego.

## Traxectoria 
Rematou a carreira de Medicina en Madrid en 1928, e foi axudante de cirurxía de Laureano Olivares Sexmilo. Bolseiro da JAE, perfeccionou coñecementos en Heidelberg e Tubinga. Estaba alí cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e ofreceuse ao bando sublevado en Verín, aínda que foi rexeitado ao non existir praza de cirurxián. Insistiu en Burgos e foi destinado ao Hospital Militar de Griñón (Madrid), alcanzando o grao de capitán. Logo duns anos en Madrid, foi cirurxián nas institucións de Beneficencia
da Deputación de Lleida. O 30 de xaneiro de 1942 foi nomeado cirurxián-xefe do Hospital provincial de Palencia. Dende o 20 de outubro de 1943 foi cirurxián-xefe do Hospital provincial Santa María de Lugo. Foi director do Hospital Provincial e decano da Beneficencia, numerario da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia, da Sociedade de Cirurxía de Galicia é da Sociedade Internacional de Cirurxía. Foi presidente da xestora do aeroclub de Lugo.
Finou nun accidente de tráfico en Guadarrama o 11 de maio de 1966 xunto co seu sobriño político Dositeo Bal Piñeiro.

## Recoñecementos 
Unha rúa de Lugo leva o seu nome.

## Vida persoal 
Casou con Esther Díaz López, e foi pai de Francisco Javier, María e Esther García Díaz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* , José de (3/3/2021). "Manuel García Portela" *El Progreso* .
Julio Sanjurjo López

**Julio Sanjurjo López**, nado na Coruña cara a 1894, foi un sindicalista galego.

## Traxectoria 
[miniatura|Monumento en [Oza, A Coruña|Oza ós ocupantes da embarcación *La Libertaria*, obra de Jorge Pastor.]]
Fogueiro. Membro do SIP da Coruña. Foi procesado en maio de 1927 con Gumersindo Alonso Vale por coacción e roubo dunha embarcación. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse na casa de Manuel Montes Don e logrou fuxir da Coruña nunha pequena embarcación a vela que chegou a Brest en setembro de 1937. Foi xulgado en Ferrol por traizón na causa pola fuxida do *Conchita*, e declarado en rebeldía.

Cando chegou a Barcelona enrolouse nun petroleiro da CAMPSA co que puido marchar cara ao porto de Marsella, despois de que as tropas franquistas entrasen na cidade. Rematada a guerra ficou en Marsella até mediados de 1941, que decidiu retornar á Coruña onde foi detido e procesado. Preso no cárcere da Coruña, saíu en liberdade provisional en abril de 1943.
En abril de 1938 *Galicia Libre* recolleu a nova do asasinato de Manuel Montes Don e o seu fillo Carlos Montes Babío nun artigo no que Julio Sanjurjo (que asinaba co pseudónimo **Anatalio**) lembraba os catorce meses de persecución constante nos que conviviu cos falecidos.

## Vida persoal 
Foi irmán de Santiago Sanjurjo López, asasinado en agosto de 1937.  Casou con Josefa Rilo Pérez e foi pai de Josefa, Manuela, Julio e Fernando Sanjurjo Rilo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Apuntes para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (S)
* Ficha no Centro Documental da Memoria Histórica
Death is Not the End

A expresión en lingua inglesa **Death Is Not the End** pode referirse a:

*"**Death Is Not the End**", canción de Bob Dylan do álbum *Down in the Groove* (1988), versionada por Gavin Friday en 1989, Nick Cave en 1996 e The Waterboys en 1998;
****Death Is Not the End***, disco de Shut Up and Dance (1992);
****Death Is Not the End***, novela de Ian Rankin (1998);
*"**Death Is Not the End**", capítulo (S7 E4) da serie *True Blood* (2014).
Salmodia exclusiva

miniatura| Salmo 1 da edición de 1562 do *Salterio de Xenebra*
A **salmodia exclusiva** é unha posición teolóxica adoptada por un grupo minoritario de protestantes, especialmente reformadas calvinistas, segundo a cal só se pode usar o canto congregacional dos salmos metificados e ningún outro tipo de cántico.

## Orixe 
Os himnos ademais dos salmos foron compostos polos cristiáns dende os primeiros tempos da igrexa, pero os salmos foron preferidos pola igrexa primitiva e usáronse case exclusivamente até finais do século IV. Durante a Reforma Protestante, Martín Lutero e moitos outros reformadores, incluídos os asociados á tradición reformada, usaron himnos e salmos, pero Jean Calvino prefería os Salmos e foron a única música permitida para o culto en Xenebra. Iso converteuse na norma para os seguintes 200 anos de culto reformado. 

## Do século XX ao presente 
A himnodia tornouse aceptábel de novo para os reformados a mediados do século XIX, aínda que varias denominacións, especialmente os presbiterianos reformados, continúan coa práctica da salmodia exclusiva. Ademais, as igrexas que adoptan a salmodia exclusiva tamén tenden a opoñerse ao uso de instrumentos musicais nos servizos públicos.

Entre as igrexas que practican a salmodia exclusiva están: Congregacións Reformadas Holandesas, Igrexa Reformada Puritana no Brasil e a Igrexa Escocesa, que mantén os cantos en gaelico escocés.

O grupo maioritario das igrexas reformadas non practica e oponse á salmodia exclusiva, alegando que a posición restrinxe o ensino de toda a Biblia a través dos cantos, reducindo os cantos só aos Salmos, mentres que toda Biblia sería apta para cantar no culto público.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Salmos
* Salterio
* Salterio métrico
* Saltério de Fingoi
Emily en París

***Emily en París*** (en ) é unha serie de televisión estadounidense creada por Darren Star para Netflix. Ambientada e rodada en París, a serie está protagonizada por Lily Collins no papel de Emily, unha estadounidense que se muda a Francia para achegar un punto de vista estadounidense a *Savoir*, unha empresa de mercadotecnia francesa. Alí, ela loita por triunfar no lugar de traballo mentres busca o amor e experimenta un choque cultural coa súa educación "aburrida" e mundana do Medio Oeste dos Estados Unidos. O resto do elenco está composto por Philippine Leroy-Beaulieu, Ashley Park, Lucas Bravo, Samuel Arnold, Bruno Gouery, Camille Razat e William Abadie.

Producida por MTV Entertainment Studios e desenvolvida orixinalmente por Paramount Network, onde recibiu un pedido directo de serie en setembro de 2018, a serie trasladouse a Netflix en xullo de 2020. A rodaxe ten lugar en Illa de Francia, principalmente en París e os seus suburbios, e comezou en agosto de 2019.

*Emily en París* estreouse en Netflix o 2 de outubro de 2020, onde conta con opción de subtitulado en galego traducida por Abraham Díaz. Conseguiu valoracións positivas por parte da crítica nos Estados Unidos, mais non así en Francia onde foi condenando por estereotipar negativamente aos parisienses e aos franceses. A segunda tempada estreouse o 22 de decembro de 2021.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Mozos sicarios

***Mozos sicarios*** (en ) é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Charles Burmeister e protagonizado por Scott Eastwood, Angela Sarafyan e Nick Chinlund. Grindstone Entertainment Group adquiriu os dereitos estadounidenses do filme, e foi distribuído por Lionsgate Home Entertainment. Eastwood interpreta a un vagabundo estadounidense contratado en México para loitar contra os cárteles da droga.

Estreouse en galego o 10 de maio de 2022 a través da TVG. Foi traducido ao galego por Adrián Ramos e o director de dobraxe foi Andrés Bellas.

## Personaxes 
* Scott Eastwood como Mitch Davis
:Voz da dobraxe galega de Nacho Castaño.
* Angela Sarafyan como Alyssa
:Voz da dobraxe galega de Montse Davila.
* Nick Chinlund como o Capitán
:Voz da dobraxe galega de Matías Brea.
* Justin Arnold como Paul
:Voz da dobraxe galega de Raúl Dans.
* Andy Garcia como Benito
:Voz da dobraxe galega de Gaspar Somoza.
* Joe Gonzales como Bodyguard
* Brinlee Grace como Beth
* Mark Hanson como Ron
* Jorge A. Jimenez como Camarillo
:Voz da dobraxe galega de Antón López.
* Karina Junker como Tatiana Gomez
* Justin Park como Jesse
* Keith Poulson como Naylor
* Nicholas Pullara como Jack
* Steven Pritchard como Brad

## Notas
Northeast Airlines

**Northeast Airlines** foi unha aeroliña estadounidense baseada en Boston, Massachusetts que operaba principalmente no nordés dos Estados Unidos, e posteriormente no Canadá, Florida, Bahamas, Os Ánxeles e outras cidades. Foi mercada por Delta Air Lines e fusionouse con ela en agosto de 1972.

## Frota 
**Hélices**

* Douglas DC-3
* Douglas DC-6 - modelos "A" e "B"
* Convair 240
* Curtiss C-46 - un avión mercado en 1954

**Turbohélices**

* Bristol Britannia - pedidos pero non operadou nin entregados á aeroliña
* Fairchild Hiller FH-227
* Vickers Viscount 798 - operados pola aeroliña ata que foron embargados por Vickers

**Reactores**

* Boeing 707 - arrendados de Trans World Airlines (TWA)
* Boeing 727-100
* Boeing 727-200
* Convair 880
* Convair 990
* Douglas DC-9-15
* McDonnell Douglas DC-9-31

## Notas
Julio César Britos

**Julio César Britos Vázquez**, nado en Montevideo o 18 de maio de 1926 e finado o 27 de marzo de 1998, foi un futbolista e adestrador uruguaio, que xogaba de extremo dereito.

Foi internacional coa selección do Uruguai e membro do equipo que gañou a Copa do Mundo de 1950, aínda que non chegou a xogar no torneo. 

## Traxectoria 
### Como futbolista 
Militou durante varios anos no Peñarol, club co que gañou tres veces o campionato de Primeira División do Uruguai. En maio de 1953 fichou polo Real Madrid, onde apenas tivo protagonismo. Disputou só 3 partidos oficiais en dous anos no club branco, co que gañou a liga na súa primeira tempada. Marcou dous goles, ante Osasuna no seu debut oficial e ante o Athletic de Bilbao.

#### Selección uruguaia 
Foi 11 veces internacional coa selección uruguaia, coa que debutou en 1947 nun partido da Copa América ante Colombia en Guayaquil, encontro no que marcou o primeiro dos seus 6 goles coa selección. Tres anos despois formou parte do equipo uruguaio no Mundial de 1950 no Brasil. Con todo, non chegou a debutar no torneo, no que a súa selección se proclamou campioa mundial ao derrotar á selección brasileira no Maracanazo.

### Como adestrador 
Despois de colgar as botas desenvolveu unha carreira como adestrador, dirixindo a equipos de varios países. Entre eles, adestrou en varias etapas o Deportivo Galicia de Caracas, co que gañou dúas veces a liga de Primeira División de Venezuela, 

Faleceu o 27 de marzo de 1998.

## Palmarés 
### Como futbolista 
;Peñarol
* **Primeira División do Uruguai (3):** 1949, 1951, 1953.

;Real Madrid
* **Primeira División de España (1):** 1953/54.

;Selección uruguaia
* **Copa do Mundo (1):** 1950.

### Como adestrador 
;Deportivo Galicia
* **Primeira División de Venezuela (2):** 1964, 1969.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador coa selección uruguaia .
Turbomeca Aubisque

O **Turbomeca Aubisque** foi un pequeno motor turboventilador deseñado e producido por Turbomeca nos anos 60. A súa única aplicación foi o adestrador militar Saab 105 como o **RM9**. O motor recibe este nome polo porto de Aubisca (Col d'Aubisque) nos Pireneos, en liña coa tradición da compañía.

O anterior turborreactor Turbomeca Marboré estaba orixinamente destinado para o Saab 105, pero cando Saab necesitou máis potencia da que o Marboré producía, Turbomeca ofreceu o Aubisque, unha versión turboventilador do turbohélice Turbomeca Bastan. O Aubisque entrou en produción para o Saab 105, fabricándse uns 300, que estiveron en servizo durante 30 anos ata que foron substituídos a mediados dos 90 polo turboventilador Williams FJ44 nos Saab 105 da Forza Aérea de Suecia.

## Notas
Broch

[dereita|miniatura| [Broch de Dun Carloway na Illa de Lewis.]]
Un ***broch*** é unha torre construída con pedra seca durante a Idade do Ferro escocesa (250 a. C. até 500 d. C.).

## Localización 
Os *broch* son atopados en grandes cantidades no norte de Escocia (Caithness e Sutherland), nas Illas do Norte (Shetland, Orcadas) e nas Hébridas (Lewis, Skye, Mull, Uist, etc.). 

## Descrición 
Trátase de enormes torres troncocónicas circulares que poden alcanzar os 13 metros (*broch* de Mousa). Por todas partes, como en Gurness, pódense atopar restos de vivendas. O *broch*, pola súa forma de castelo, pensábase que servía para protexer á poboación durante os conflitos tribais, pero a falta de ocos ademais dunha porta estreita fai que isto sexa pouco probábel. Crese que algúns *brochs* foron reconstruídos máis tarde polos pictos. 

## Definicións 
Existe unha ampla variedade de definicións de *brochs* dependendo do tipo de base: macizo (representado por Dun Telve) ou con galería continua (Gurness), pero a distinción non é tan clara. Só queda Mousa coa súa configuración completa, mentres que outros *brochs*, como Dun Carloway (Lewis), Dun Telve e Dun Troddan (Glenelg), Dun Dornaigil (Sutherland) ou Midhowe (Illas Orcadas) só conservan, como máximo, un terzo do seu volume e o que se cre que é a altura orixinal.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O papel de Mousa no estudo tipolóxico dos *brochs* : Fojut, Noel (1981) *Is Mousa a broch?*  proc.  Soc.  Antiq.  Scott. 111 páxinas 220-228 
* Estudos de modelos estruturais de *broches* (Dun Telve e Gurness)
* Dun Telve na base de datos CANMORE
Lochmaddy

**Lochmaddy** ()  é o centro administrativo da illa North Uist nas Hébridas en Escocia.

## Topónimo 
### Étimo 
O nome  pode ser traducido como "Lago de cans /lobos" ou "Mar/lago de mexillóns" 

### Primeira mención 
A primeira vez na historia en que Lochmaddy é nomeada foi nunha denuncia sobre a piratería e o asasinato nun relato de 1616: *"Lochmaldie na costa de Uist é un refugio de piratas".* As covas e calas que caracterizan a contorna da vila eran excelentes escondedoiros desde os que atacar barcos que transportaban valiosos bens destinados aos xefes de clan da época. Aquí realizáronse actividades de contrabando até os tempos modernos.

## Prehistoria 
miniatura|*Hut of the Shadows* (Sombreiro das sombras)
### Brochs 
Dun Torcuill situado no lado oeste do Lago *un Duin*, no noroeste de Lochmaddy. Ao sur está o Duns no Lago Hundair (*Na h-Eileanan un Iar)*, incluíndo Dun Ban. 

## Xeografía 
### Localización 
Lochmaddy atópase ao final dunha enseada e é o único asentamento significativo na costa leste de North Uist debido á costa rochosa deste lado da illa. 
miniatura|Duns no Lago Hundair
## Sanidade 
O hospital de Lochmaddy pechou en marzo de 2001 e foi substituído polo recentemente inaugurado *Ospadal Uibhist agus Bharraigh* ("Hospital de Uist e Barra") en Baile a'Mhanaich.
## Economía 
### Porto 
Hoxe o mesmo porto da mención aos piratas fai de terminal de transbordador de Lochmaddy para North Uist. O *MV Hebrides* fai desprazamentos na ruta a Skye. O porto de ferris atraeu empresas e obras públicas, dando á cidade o único banco, xulgado, oficina de turismo e albergue xuvenil en North Uist.

### Pesca 
Lochmaddy era unha importante cidade pesqueira antes do declive comercial da pesca do arenque. Durante o reinado de Carlos I situouse aquí unha *estación de pesca real*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* North Uist
* Hébridas Exteriores
* Dòmhnall Ruadh Chorùna

### Ligazóns externas 
* Dun Ban North Uuist
Manual do Guerreiro da Luz

***Manual do Guerreiro da Luz*** é un libro do escritor brasileiro Paulo Coelho publicado en 1997. Foi reeditado en 2017 polo selo Paralela da brasileira Companhia das Letras. O libro aborda temas universais, entre outros, as conquistas e as derrotas, as escollas, o destino, a paixón, a esperanza ou a amizade.

Agás o prólogo e o epílogo, os contidos do libro xa foron publicados anteriormente en "Maktub", nome dunha columna que formou parte do xornal *Folha de São Paulo* e en diversos xornais brasileiros e estranxeiros entre 1993 e 1996.

## Sinopse 
As mensaxes que o Guerreiro da Luz deixa neste libro poden ser lidas en calquera situación, en especial cando cómpre encontrar forza para afrontar os desafíos cotiáns.

Nalgúns momentos, o Guerreiro observa o que pasa ao seu redor como simple espectador e deixa que as cousas se resolvan de xeito natural. Noutras, procura lembrar que o Universo sempre conspira no seu favor e torna reais os seus desexos máis ocultos. Por iso, el ten tino con pensamentos que poden agochar sentimentos negativos, como a culpa, o medo, a traizón, a rabia ou a autodestrución. Porén, no canto de evitalos, alíase con eles na busca dunha vida máis pura.

O Guerreiro da Luz, en definitiva, fala da decisión de ollar a vida dende unha perspectiva realista, mais con esperanza e dozura.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Julieta Serrano

**Julieta Serrano Romero**, nada en Barcelona o 2 de xaneiro de 1933, é unha actriz española.

## Traxectoria 
Julieta Serrano provén dunha familia de actores e comezou no teatro afeccionado. A prolífica carreira de Serrano iniciouse na década de 1950. Os seus primeiros anos transcorreron entre Barcelona, Casinos (Valencia) e Madrid entrando a formar parte da compañía teatral de José Tamayo.

Ao longo da súa carreira compaxinou o cinema co teatro e a televisión.

## Recoñecementos 
En 2018 recibiu o Premio Nacional de Teatro concedido polo Ministerio de Cultura e Deporte pola súa participación en *Ricardo III* no Teatro Nacional de Cataluña e *Dentro de la tierra* no Centro Dramático Nacional e pola "súa incansable busca artística e intelectual, o compromiso e a súa xenerosidade no traballo, a súa proximidade e o seu incalculable talento interpretativo". En 2019 recibiu a Medalla de Ouro ao mérito nas Belas Artes. O 25 de xaneiro de 2020 recibiu o Goya á mellor actriz secundaria polo filme *Dolor y gloria*, de Pedro Almodóvar, converténdose na actriz de máis idade que conseguiu un Goya.

## Filmografía 
**Secuestro en la ciudad* (1965)
**El juego de la oca* (1966)
**40 grados a la sombra* (1967)
**Crónica de 9 meses* (1967)
**Laia* (1970)
**El hombre oculto* (1971)
**Tirarse al monte * (1971)
**Marianela* (1972)
**Mi querida señorita* (1972)
**Zumo* (1972)
**Abismo* (1972)
**Vera, un cuento cruel* (1973)
**Grandeur nature* (1974)
**El amor del capitán Brando* (1974)
**La prima Angélica* (1974)
**In memoriam* (1977)
**Soldados* (1978)
**Vámonos, Bárbara* (1978)
**Carne apaleada* (1978)
**La familia, bien, gracias* (1979)
**Cuentos eróticos* (1980)
**Yo qué sé* (1980)
**Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón* (1980)
**La mujer del ministro* (1981)
**Cuentos para una escapada* (1981)
**Cuerpo a cuerpo* (1982)
**Un genio en apuros* (1983)
**Entre tinieblas* (1983)
**El caballero del dragón* (1985)
**Tata mía* (1986)
**Matador* (1986)
**Iniciativa privada* (1986)
**El pecador impecable* (1987)
**Material urbà* (1987)
**Mujeres al borde de un ataque de nervios* (1988)
**Monte bajo* (1989)
**¡Átame!* (1990)
**Ho sap el ministre?* (1991)
**Salsa rosa* (1992)
**Cràpules* (1993)
*''La febre de l'or* (1993)
**El amante bilingüe* (1993)
**Nexo* (1995)
**La novia moderna* (1995)
**Turno de oficio II* (1996)
**Un cos al bosc* (1996)
**Alma gitana* (1996)
**La parabólica* (1996)
**La Moños* (1997)
**Carícies* (1998)
**Marta y alrededores* (1999)
**Cando volvas ó meu lado* (1999)
**Nosotras* (2000)
**Sagitario* (2001)
**Arderás conmigo* (2002)
**La mirada violeta* (2004)
**Treinta y cinco* (2004)
**Electrohock* (2005)
**¿Y a mí quién me cuida?* (2006)
**Un poco de chocolate* (2008)
**Villaviciosa de al lado* (2016)
**El aviso* (2018)
**Dolor y gloria* (2019)
**Madres paralelas'' (2021)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en TeatreBCN
Eurovisión Canadá

O **Festival da Canción de Eurovision do Canadá** ou máis coñecido simplemente como **Eurovisión Canadá** é unha vindeira adaptación canadense do Festival da Canción de Eurovisión na que participarán as 10 provincias e os 3 territorios do país.  

## Formato
O festival baséase no Festival de Eurovisión, un concurso anual de cancións organizado pola Unión Europea de Radiodifusión (EBU). A competición emítese desde 1956, e ten ata 200 millóns de espectadores en todo o mundo. O festival emítese por televisión e implica que membros da UER de cada país envíen unha canción, sendo o gañador quen consiga máis puntos doutros países.

## Participantes
## Notas
### Referencias
## Véxase tamén
### Outros artigos 
*AI Song Contest
*Festival da Canción da URA
*Festival da Canción de Asia
*Festival de Eurovisión Júnior
*Festival da Canción de Turkvisión
José Niebla García

**José Niebla García**, nado en Ferrol cara a 1902 e finado en Vigo o 11 de abril de 1937, foi un fogueiro asasinado durante a guerra civil española.
miniatura|*NA MEMORIADOS HOMES E MULLERESDE TEIS ASASINADOS EREPRESALIADOS DURANTEA DITADURA FASCISTA(1936-1975) POLADEFENSA DA DEMOCRACIA E DOSINTERESES POPULARESNESTE LUGAR FORON ASASINADOSÁNGELA IGLESIAS REBOLLAR EJOSÉ NIEBLA GARCÍA &nbsp; 11-04-1937TEIS, 25 DE DECEMBRO DE 2008*

## Traxectoria 
Fogueiro, traballaba nunha draga no porto de Vigo. Veciño de Toural-Teis. Casado con Ángela Iglesias Rebollar, con quen tiña dous fillos, José e Eliseo. Evanxélicos e acusados de dar refuxio aos fuxidos do réxime, o 11 de abril de 1937 asaltaron e saquearon a súa casa do Toural, Teis, queimando os seus bens e incautando unha máquina de coser. Os fillos foron separados do matrimonio, que foi paseado ata o cumio do monte da Guía, onde os executaron a tiros.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Represión franquista en Galicia
José Eulogio Gárate

**José Eulogio Gárate Ormaechea**, nado en Sarandí, Buenos Aires, o 20 de setembro de 1944, é un exfutbolista e enxeñeiro industrial hispano-arxentino que xogaba como dianteiro. Xogador histórico do Atlético de Madrid, militou neste club durante 11 tempadas, despois de comezar a súa carreira no Eibar e no Indautxu.

Acumulou 325 partidos oficiais co Atlético, nos que marcou 134 goles, polo que ocupa o quinto lugar na táboa de máximos goleadores da historia do club. Gañou tres ligas, dúas Copas do Xeneralísimo e unha Copa Intercontinental e proclamouse tres veces consecutivas gañador do Trofeo Pichichi como máximo goleador da Primeira División nas tempadas 1968/69, 1969/70 e 1970/71. Foi 18 veces internacional coa selección española.

É sobriño do que fora tamén futbolista internacional José Muguerza.

## Traxectoria 
### Orixe 
Naceu en 1944 en Sarandí, provincia de Buenos Aires, de xeito circunstancial. O seu avó, Eulogio Gárate Osoro, fora tenente de alcalde republicano en Éibar e estaba exiliado na Arxentina como consecuencia da Guerra Civil Española, e José Eulogio Gárate naceu nunha visita que os seus pais fixeron aos seus avós exiliados. En 1945, poucos meses despois de nacer, volveu cos seus pais a Éibar, onde se criou. A pesar diso, non obtivo a nacionalidade española ata décadas despois.

### Eibar e Indautxu 
Comezou a xogar no equipo xuvenil da SD Eibar en 1961, e en 1963 debutou co primeiro equipo na Terceira División. Na súa primeira tempada foi o máximo goleador do campionato, con 28 goles en 30 partidos, e xogou dúas fases de ascenso a Segunda División, nas que o equipo foi eliminado, primeiro polo Gimnàstic de Tarragona e logo polo Cádiz. En 1965 ingresou no Indautxu de Bilbao, que militaba na Segunda División, categoría na que debutou nun partido ante o Deportivo da Coruña. Rematou a súa única campaña no equipo dirixido por Ferdinand Daučík con 17 goles en 26 partidos, a pesar de que só adestraba un día por semana por causa dos seus estudos de enxeñaría.

### Selección española 
Aínda que naceu na Arxentina, foi internacional coa selección española en 18 ocasións, tras ser naturalizado en 1966. O seu debut tivo lugar o 22 de outubro de 1967, nunha vitoria por 2-1 sobre Checoslovaquia, con Domingo Balmanya como seleccionador. Gárate marcou o segundo gol español naquel encontro, o primeiro dos seus cinco goles coa selección. Disputou o seu último partido como internacional o 17 de abril de 1975 ante Romanía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador  coa selección española .
* Gárate, el primer caballero .