Ray Strachey

**Ray Strachey**, nada en  Londres o 4 de xuño de 1887 e finada o 16 de xullo de 1940,  foi unha ensaísta, biógrafa e sufraxista inglesa . Loitou pola igualdade de dereitos laborais e salariais e polo acceso incondicional ás profesións, cargos públicos e postos de traballo das mulleres. 

## Traxectoria 
O seu nome de nacemento era Rachel Pearsall Conn Costelloe. O seu pai era o fiscal xeral Francis Conn Costelloe e a súa nai era a historiadora da arte Mary Pearsall Smith, irmá do escritor Logan Pearsall Smith e de Alys Pearsall Smith, a primeira esposa de Bertrand Russell. Era a maior de dúas fillas da súa familia e xunto coa súa irmá máis nova criáronse católicos, ata que a súa nai deixou ao seu marido para casar co historiador da arte Bernard Berenson, e foron criados pola súa avoa Hannah Whitall Smith, cuáquera, sufraxista e activista do movemento pola Templanza. 

Estudou matemáticas no Newnham College, un colexio de mulleres da Universidade de Cambridge,  pero a pesar diso tomou unha clase de enxeñería eléctrica na Universidade de Oxford en 1910 e planeou estudar enxeñería eléctrica no Technical College of the City and Guilds of London Institute en outubro de 1910. Escribiu á súa tía: "Decidín ir a Londres o próximo inverno para estudar enxeñería" e que Hertha Ayrton animáraa e axudado

O 30 de maio de 1911 casou con Oliver Strachey, anos máis tarde oficial do Ministerio de Asuntos Exteriores e criptólogo, irmán máis vello do escritor e biógrafo Lytton Strachey, membro do círculo de Bloomsbury, e do psicanalista James Strachey . A súa nai era Lady Jane Strachey, unha coñecida escritora e sufraxista que co - dirixiu a "Mud March", a primeira gran manifestación de sufraxistas en Londres o 7 de febreiro de 1907.

Ela interrompeu a súa actividade de sufraxio para establecerse co seu marido na India, onde varios membros da familia Strachey, incluído o seu sogro Richard Strachey, foran  membros da administración británica da rexión do Hindustan . Intentaron establecerse como historiadores da India pero non se adaptaron e regresaron a Londres despois do primeiro embarazo de Ray. Produciron só un pequeno volume da historia india, ''Keigwin's Rebellion'', publicado en 1916. Tivo dous fillos, Christopher e Barbara, sendo unha das poucas feministas da súa época que compaxinaba a maternidade co traballo a tempo completo. 

En 1913 foi elixida presidenta da London Society for Women's Suffrage, onde traballou xunto coa súa cuñada Philippa "Pippa" Strachey (1872 - 1968), colaboración que se prolongou durante toda a súa vida.

Durante a primeira guerra mundial dedicouse ao fomento do traballo feminino. Xunto con Pippa Strachey organizou o Servizo das Mulleres ("Women's Service") que proporcionaba ás mulleres traballo e formación laboral vinculada ao esforzo bélico británico. Presidiu a Comisión de Emprego do Servizo da Muller. 

Tamén foi unha estreita colaboradora da activista feminista Millicent Fawcett e opúxose a que o movemento sufraxista fose absorbido polo Partido Laborista . O traballo desenvolvido polas mulleres durante a primeira guerra mundial, máis a necesidade de reformar o sistema electoral para que os soldados puidesen votar, xeraron o ambiente e a simpatía necesarias para que as demandas de sufraxio fosen abordadas no Parlamento británico .

En 1916 foi nomeada secretaria honoraria parlamentaria da Sociedade Nacional para o Sufraxio ("National Society for Women's Suffrage") co fin de supervisar o tratamento no parlamento dunha lei que permitiría ás mulleres como candidatas nas eleccións parlamentarias. Esta lei, coñecida como Qualification of Women Act 1918, foi aprobada en 1918, meses antes de que a Representation of the People Act 1918 permitise ás mulleres votar parcialmente no Reino Unido. Non foi ata 1928 cando se aprobou a lei que permitía ás mulleres votar en igualdade de condicións que os homes ("Representation of the People (Equal Franchise) Act 1928").

Despois da primeira guerra mundial foi redactora do xornal sufraxista *The Common Cause* e despois de ''The Women's Leader*, sucesora do primeiro.  Loitou pola extensión dos dereitos laborais das mulleres, en particular o acceso a todas as profesións, cargos públicos e todo tipo de traballos e a igualdade no salario. Fundou e dirixiu a Federación de Emprego das Mulleres. 
Foi candidata independente nas eleccións parlamentarias de 1918, 1920 e 1922 pero foi derrotada. Durante algúns anos foi asistente parlamentaria honoraria de Nancy Astor, a primeira muller en entrar no Parlamento británico. A partir de 1931, foi secretaria política  de Astor.  Escribiu para varios xornais e participou en varios  programas de radio da BBC .

A súa primeira obra escrita foi a novela *he World at Eighteen*, publicada en 1907 aos 18 anos. Escribiu biografías de famosas sufraxistas como Millicent Fawcett e Frances Willard e outras dúas novelas. A maioría das súas publicacións están relacionadas coa loita polo sufraxio feminino e os dereitos laborais das mulleres. O seu libro máis coñecido é *The Cause* *(Cause),* 1928, sobre a historia do movemento feminista en Gran Bretaña . Tamén escribiu *Careers and Openings for Women* (1935), un manual sociolóxico e unha análise sobre o mercado laboral feminino, e unha colección de ensaios baixo o título *A nosa liberdade e os seus resultados'' (1936), que resumía os cambios legais e socioeconómicos do estado. de mulleres.muller dende a aprobación do voto feminino. 

Os papeis e documentos persoais de Ray Strachey gárdanse na Biblioteca "The Women's Library" da Universidade *Metropolitana de Londres (London Metropolitan University).*

## Notas