open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Metuxalén

miniatura|245px|Metuxalén.

**Metuxalén** (en ) é a persoa máis lonxeva que se menciona no Antigo Testamento. Na Xénese 5:27 afírmase que acadou a idade de **969 anos**: "Foron, pois, os anos de Metuxalén, novecentos sesenta e nove anos; e morreu".

## Traxectoria 
Na Xénese menciónase coma fillo de Henoc Para Vaupel a esperanza de vida dos nenos nacidos tralo ano 2000 chegará aos 100 anos no século XXII.

Os nosos coñecementos actuais sobre a duración da vida dunha célula lévannos a supor que o límite natural de lonxevidade no ser humano está por baixo dos 150 anos. O récord Guinness da persoa máis vella fica no rango dos 112 a 122 anos, mais o proceso para distinguir os individuos supercentenarios dos mitos de lonxevidades extraordinarias é complicado, pois os rexistros de nacemento de finais do século XIX son moitas veces cuestionábeis.

Algunhas investigacións sosteñen que as idades extraordinarias dos patriarcas bíblicos son resultado de erros na tradución: os ciclos lunares confundíronse cos solares, e as idades reais son 13,5 veces menores. Logo, en resumidas contas, Metuxalén acadou unha idade de: 969/13,5: 72 anos, que é unha cifra alta tendo en conta a esperanza de vida daquela. 
Neste sentido, crese que os seres humanos vivían preto de mil anos, até que, despois do diluvio, Deus acurtou a súa idade (Xénese 6:3. ''E dixo Yahweh: "Non contenderá o meu espírito co home para sempre, porque certamente el é carne; mais serán os seus días cento vinte anos").

Segundo o xudaísmo a primeira persoa que envelleceu foi Abraham pois naceu após o diluvio, sendo as persoas anteriores ás choivas máis lonxevas.

## Morte antes do Diluvio 
Segundo o Antigo Testamento, no Libro da Xénese 5:21-27, afírmase:

"21Henoc tiña setenta e cinco anos cando lle naceu Metuxalén. 22Andou o camiño con Deus. Despois de lle nacer Metuxalén viviu aínda trescentos anos, e tivo outros fillos e fillas. 23Por xunto viviu trescentos sesenta e cinco anos. 24Andou o camiño con Deus e logo desapareceu, porque Deus o levou. 25Metuxalén tiña cento oitenta e sete anos cando lle naceu Lámec. 26Despois viviu setecentos oitenta e tres anos, e tivo outros fillos e fillas.27Por xunto viviu novecentos sesenta e nove anos, e logo morreu."

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Esperanza de vida
* Lonxevidade
* Noé
* Centenario
Organización territorial de Suráfrica

miniatura|As provincias de Suráfrica.
A **organización territorial de Suráfrica** baséase en nove provincias, divididas en municipalidades metropolitanas e distritos compostos por varias municipalidades. Os distritos divídense á súa vez en municipalidades locais. Tanto os primeiros como os segundos divídense en circunscricións electorais.

## Provincias 
Dende 1994, Suráfrica está dividida en nove provincias: o Cabo Oriental, o Estado Libre, Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noroeste, o Cabo Setentrional e o Cabo Occidental. Os límites das provincias, especificados na constitución, foron alterados dúas veces por emenda constitucional.

Cada provincia é gobernada por un parlamento unicameral, que á súa vez elixe a un primeiro ministro por lexislatura. Os parlamentos provinciais teñen representación no parlamento nacional por medio das súas delegacións ao Consello Nacional de Provincias.
miniatura|As oito municipalidades metropolitanas.
## Municipalidades metropolitanas 
Oito das maiores cidades de Suráfrica son gobernados como municipalidades metropolitanas, que exercen as funcións municipais nas súas áreas, en contraste coas responsabilidades divididas en áreas co sistema de distritos. As municipalidades metropolitanas son rexidas por concellos nos que a metade dos concelleiros son elixidos directamente nas circunscricións electorais e a outra metade son elixidos en listas electorais pechadas.

As oito municipalidades metropolitanas son: Buffalo City, Cidade do Cabo, Ekurhuleni, eThekwini, Xohanesburgo, Mangaung, Baía Nelson Mandela e Tshwane.
miniatura|esquerda|Fronteiras dos distritos e municipalidades metropolitanas.
## Distritos 
Fóra dos municipios metropolitanos, o resto de Suráfrica está dividida en 44 distritos. Estes abranguen grandes rexións das provincias, e divídense á súa vez en municipalidades locais. Os distritos son responsables de funcións municipais de ámbito supramunicipal, como a subministración de servizos públicos, transporte público etc. Nos distritos, o 60% dos conselleiros son nomeados polos concellos dos municipios constituíntes, mentres que os 40% restantes son elixidos pola poboación en listas electorais.
miniatura|Fronteiras dos municipios.
## Municipalidades locais 
Os distritos están divididos nun total de 226 concellos. En xeral, un municipio local inclúe un ou máis cidades e das aldeas veciñas, e zonas rurais. O concello local exerce todas as funcións municipais non realizadas polo distrito no que se atopa. Os concelleiros dos municipios locais son elixidos do mesmo xeito que os dos municipios metropolitanos.
miniatura|esquerda|Circunscricións electorais.
## Circunscricións electorais (*wards*) 
As municipalidades metropolitanas e os municipios locais divídense en circunscricións electorais. En cada unha elíxese a un concelleiro para o concello. Hai un total de 4.277 delas en Suráfrica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Prometeo

Na mitoloxía grega, **Prometeo** (en grego antigo Προμηθεύς, ‘previsión’, ‘prospeción’) é o Titán amigo dos mortais, honrado por roubar o lume dos deuses e dárllelo ós homes. Posteriormente foi castigado por Zeus por mor disto.

## Mitos 
Prometeo era fillo de Xapeto e a oceánide Asia, ou da tamén oceánide Clímene. Era irmán de Atlas, Epimeteo e Menecio, ós que superaba en astucia e enganos. Non tiña medo ós deuses, e ridiculizou a Zeus por ser pouco espelido. Porén, Esquilo afirmaba no seu *Prometeo encadeado* que era fillo de Xea ou Temis. Segundo unha versión minoritaria, o xigante Eurimedonte violou a Hera cando aínda era unha nena e procreou a Prometeo, o que causou a furia de Zeus.
[miniatura|Óleo de [Heinrich Friedrich Füger: *Prometeo leva o lume á humanidade* (*Prometheus bringt der Menschheit das Feuer*, *ca.* 1817).]]
Prometeo foi un gran benefeitor da humanidade. Urdiu un primeiro engano contra Zeus ó facer o sacrificio dun gran boi que dividiu a continuación en dúas partes: nunha delas puxo a pel, a carne e as vísceras, que agochou no bandullo do boi, e na outra puxo os ósos cubertos de gorentosa graxa. Deixou entón elixir a Zeus a parte que comerían os deuses. Zeus elixiu a capa de graxa e encheu de rabia cando viu que en realidade escollera os ósos. Dende aquela, os homes queiman nos sacrificios os ósos para llos ofrecer ós deuses, mais comen a carne.

Anoxado por este engano, Zeus privou ós homes do lume. Prometeo decidiu roubarllo, así que subiu ó monte Olimpo e colleuno do carro de Helios ou da forxa de Hefesto, e conseguiu devolverllo ós homes nun facho. Para vingarse por esta segunda ofensa, Zeus ordenou a Hefesto que fixese unha muller de arxila chamada Pandora. Zeus infundiulle vida e enviouna por medio de Hermes ó irmán de Prometeo, Epimeteo, en cuxa casa se atopaba a caixa de Pandora que contiña tódalas desgrazas (pragas, dor, pobreza, crime etcétera) coas que Zeus quería castigar á humanidade. Epimeteo casou con ela para acougar a ira de Zeus malia tela rexeitado unha primeira vez por mor das advertencias do seu irmán. Pandora acabaría abrindo a caixa, tal e como Zeus previra.

Tras vingarse así da humanidade, Zeus fíxoo tamén con Prometeo, a quen mandou levar ó Cáucaso para ser encadeado. Zeus envioulle unha aguia para que comese o fígado de Prometeo. Sendo el inmortal, o seu fígado volvíalle medrar cada noite, e a aguia volvía a comerllo cada día. Este castigo tiña que durar para sempre, mais Heracles pasou preto do lugar de camiño ó xardín das Hespérides e ceibouno disparando unha frecha á aguia. Desta volta, non lle importou a Zeus que Prometeo evitase o seu castigo, xa que a súa liberación proporcionoulle máis gloria a Heracles, quen era fillo de Zeus.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Frankenstein ou o moderno Prometeo*
### Ligazóns externas 
* Theoi Text, *Theogony*
* Theoi Text, *Works and Days*
* Theoi Mythology, Prometheus
* Theoi Mythology, Pronoea
Ficocianina

[miniatura|[Ficocianobilina. A ficocianobilina unida a proteínas forma a ficocianina, que é un tipo de ficobiliproteína.]]
A **ficocianina** (do grego *phyco*, alga, e *kyanos*, azul escuro, pero neste composto refírese a azul claro) é un complexo proteína-pigmento da familia das ficobiliproteínas captadoras de luz, xunto coa aloficocianina e a ficoeritrina. Como todas as ficobiliproteínas está composta por unha parte proteica unida covalentemente a un cromóforo non proteico chamado ficobilina, que neste caso é a ficocianobilina. A ficoeritrina é un pigmento accesorio para a clorofila. Todas as ficobiliproteínas son hidrosolubles, polo que non poden existir dentro da membrana como os carotenoides. En vez diso, as ficobiliproteínas agréganse para formar grupos ou *clusters* que se adhiren ás membranas e que se chaman ficobilisomas. A ficocianina ten unha cor característica azul clara, e absorbe as luces laranxas e vermellas, especialmente preto das lonxitudes de onda de 620&nbsp;nm (o cal depende do tipo específico de que se trate), e emite fluorescencia a arredor de 650&nbsp;nm (tamén dependendo do tipo que sexa). A aloficocianina absorbe e emite a lonxitudes de onda maiores que a ficocianina C ou a ficocianina R. As ficocianinas encóntranse nas Cyanobacteria (antes chamadas algas verdes-azuladas). As ficobiliproteínas teñen propiedades fluorescentes que se utilizan en probas de inmunoensaio. O produto ficocianina, producido por *Aphanizomenon flos-aquae* e *Spirulina*, utilízase, por exemplo, en alimentación e bebidas industriais como axente colorante ("Lina Blue") e atópase en doces e xeados.

As ficobiliproteínas están constituídas por dúas subunidades (alfa e beta) que teñen un esqueleto proteico ao cal están covalentemente unidos 1-2 cromóforos tetrapirrois lineais.

A ficocianina C atópase a miúdo en cianobacterias que viven nas proximidades de fontes termais, xa que pode permanecer estable arredor dos 70&nbsp;°C, con comportamentos espectroscópicos (absorción de luz) idénticos a 20 e 70&nbsp;°C. Os termófilos conteñen secuencias de aminoácidos lixeiramente diferentes que os fan estables baixo esas duras condicións.  
A estabilidade desta proteína in vitro a estas temperaturas é substancialmente inferior. A análise fotoespectral da proteína despois de 1 minuto de exposición a condicións de 65&nbsp;°C nun estado purificado demostrou unha perda do 50% da súa estrutura terciaria.

## Notas 
Barsanti, L., & et al. (2008). Oddities and Curiosities in the Algal World. Media, 353-391.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biliproteína
Transfiguración de Xesús

[miniatura|300px|*Transfiguración*. 1487-1495. Por [Giovanni Bellini, actualmente no Museo Nazionale di Capodimonte, en Nápoles.]]
A **Transfiguración de Xesús** é un episodio do Novo Testamento no cal Xesús é transfigurado (ou "metamorfoseado") e se torna "radiante" no alto dunha montaña. e unha epístola  fan referencia ao evento.

A Transfiguración é un dos milagres de Xesús nos evanxeos, distinto dos demais pois, neste caso, o obxecto do milagre é o propio Xesús. Tomé de Aquino consideraba a Transfiguración como o "maior dos milagres", unha vez que el complementou o bautismo e mostrou a perfección da vida no ceo. A Transfiguración é tamén un dos cinco grandes puntos da vida de Xesús na narrativa dos evanxeos (os outros son o bautismo, a crucifixión, a resurrección e a ascensión).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Milagres de Xesús
* Basílica da Transfiguración
Malco

No Novo Testamento da Biblia, **Malco** é o nome dun servinte do sumo sacerdote, que colaborou no Arresto de Xesús. Simón Pedro, un dos discípulos de Xesucristo, ía armado cunha espada, e no acto cortoulle a orella dereita. Xesús lle curou a ferida e el quedou sorprendido ante tal milagre.

A historia é relatada nos catro evanxeos, pero Malco só é citado polo seu nome no Evanxeo de Xoán.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Prendemento de Xesús
Deep South

miniatura|200px|O *Deep South*
***Deep South*** é unha expresión inglesa que pode ser traducida ao galego como *Sur Profundo* ou *Profundo Sur*. É unha rexión cultural e xeográfica dos Estados Unidos de América. A expresión aplícase a diferentes territorios:

* Carolina do Sur, Mississippi, Florida, Alabama, Xeorxia e Luisiana (Seis dos fundadores dos Estados Confederados de América)
* Xeorxia, Florida, Alabama, Mississippi e Luisiana 
* Alabama, Arcansas, Luisiana e Mississippi

O *Deep South* adóitase definir por oposición ao Vello Sur, *Old South*, que inclúe Carolina do Sur, Carolina do Norte, Virxinia, e a miúdo, Xeorxia. Tamén diferenciado dos estados interiores de Kentucky, Tennessee, Virxinia Occidental e Arcansas así como dos periféricos Florida e Texas.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Poor White
* Rexión Sur
* Old South
Tim Kang

**Yila Timothy Kang**, nado o 16 de marzo de 1973 en San Francisco é un actor estadounidense de ascendencia surcoreana.

## Traxectoria 
Estudou na Universidade de California, Berkeley, graduándose en *Ciencias políticas*, tamén estudou no A.R.T. Institute da Universidade Harvard e no Moscow Art Theatre School. Comezou a súa carreira cinematográfica cun breve papel na serie The Sopranos.

## Filmografía 
### Filmes 
### Series de televisión 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Marcelino Astray de Caneda

**Marcelino Astray de Caneda**, nado en Santiago de Compostela o 24 de abril de 1824 e finado en Vigo o 1 de xuño de 1899, foi un médico, militar e político galego.

## Traxectoria 
Médico militar. Foi inspector de sanidade da Armada e xefe de Sanidade do departamento de Ferrol (1883). Pasou á reserva e instalouse en Vigo en 1890. Foi nomeado alcalde de Vigo en agosto de 1895. Permaneceu no posto até 1897. Finou en Vigo o 1 de xuño de 1899.

## Vida persoal 
Viúvo, casou en 1898 con Josefa Díaz da Pena.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Sergei Kovaliov

**Sergei Ivanovich Kovaliov**, nado en Kuganakovskaya, Rusia, o 13 de setembro de 1886 e finado en San Petersburgo o 12 de novembro de 1960, foi un historiador soviético especialista na Antigüidade clásica.

## Traxectoria 
Profesor na Universidade de Leningrado, estudou a historia social e económica helenística e romana, así como as orixes do cristianismo. A súa obra *Historia de Roma* (1948) supuxo toda unha revolución no eido da historiografía antiga, ao analizar a evolución do Imperio Romano dende a óptica marxista da loita de clases, cunha rigorosa crítica das fontes e a atención prestada aos principais acontecementos políticos e sociais.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Historia de Roma, de S. I. Kovaliov en *Google Books*.
Primitivo Blein Costas

**Primitivo Patricio Blein Costas**, nado en 1839 e finado en Vigo o 26 de marzo de 1900, foi un comerciante e político galego, tres veces alcalde de Vigo.

## Traxectoria 
Fillo de Francisco Blein Costas. Foi emigrante en América. Dono dunha ferretería e almacén de ferro, cobre, latón e outros artigos en Vigo. Foi alcalde de Vigo na Primeira República Española. Logo foi concelleiro dende 1881. Foi alcalde novamente en 1890. E volveu tomar posesión como alcalde de Vigo o 1 de xaneiro de 1894. Permaneceu no cargo até xullo de 1895. Finou en Vigo o 26 de marzo de 1900.

## Vida persoal 
Casou en segundas nupcias con Julia Budiño Taboada e foi pai de Enrique Blein Budiño.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Descendemento de Xesús

O **Descendemento da Cruz** ou **Descendemento de Xesús** é a escena, representada na arte, da retirada do corpo xa morto de Xesús da Cruz por Xosé de Arimatea e Nicodemo, relatado en Xoán 19,38-42. Na arte bizantina, o tema tornouse moi popular no século IX e, no occidente, a partir do século X. O descendemento é a décimo terceira das estacións da Cruz.

Outras figuras, non mencionadas nos evanxeos canónicos e que son xeralmente incluídas nas representacións, son Xoán o Evanxelista, que aparece ás veces axudando a Virxe María (no tema coñecido como Desmaio da Virxe), como é o caso na obra de Rogier van der Weyden, e María Madalena. O Evanxeo de Xoán menciona un número indefinido de mulleres que asistirían á crucifixión de Xesús, incluíndo as chamadas "Tres Marías". Elas e outras, ademais doutros homes tampouco nomeados, xeralmente aparecen nas representacións.

## Relato evanxélico 
Logo da morte na cruz de Xesús de Nazaret, Xosé de Arimatea pediu a Pilato o corpo de Xesús; este preparou o descendemento e posterior sepelio de Xesús.

Durante o descendemento, estaban presentes, entre outros, María e María Madalena, ademais de Nicodemo e Xosé de Arimatea, que descenderon a Xesús da cruz, puxeron a escaleira primeiro detrás e logo diante da Cruz, subindo uns lenzos para axudarse para baixar o corpo.

Logo de descender totalmente o corpo, envolvérono desde os xeonllos ata a cintura e entregárono á súa nai (escena da "Piedade").[miniatura|*Descendemento da Cruz*.1521. Por [Rosso Fiorentino, no Museo de Volterra, Italia.|centro]]
## Na arte 
A súa iconografía inclúe o corpo morto de Cristo xunto con certos panos característicos (a *sindone* e o *perizonium*), o que dá oportunidade aos artistas de demostraren a súa habilidade no espido parcial masculino (en posturas especialmente forzadas) e nas roupaxes, así como na utilización da cor branca. Os rostros e ademáns do grupo que asistes á escena permiten o lucimento na captación de expresións. Adoita tamén darse importancia á propia cruz de Cristo e a certos símbolos da Paixón denominados *arma Christi*. A contorna paisaxística pode incluír a vista de Xerusalén desde o Gólgota.
### Pintura 
### Escultura 
## Notas
Malco (homónimos)

**Malco** pode referirse a:

* Malco o servinte do Sumo Sacerdote Caifás, que participou no arresto de Xesús. 
* Malco, historiador bizantino.  
* Malco de Siria, monxe vendido como escravo. 
* Malkuth ou Malco, é a sefirá ou atributo divino máis baixo na orde descendente deles, segundo a estrutura da Árbore da vida.
Resurrección de Xesús

[miniatura|300px|"Resurrección".1499-1500. Por [Perugino.]]
A **Resurrección de Xesús** é o nome dado á fe cristiá de que Xesús de Nazaret retornou á vida o domingo seguinte ao venres na cal el foi crucificado. É unha doutrina central da fe e da teoloxía cristiá e parte do Credo Niceno: *"Resucitou dos mortos ao terceiro día, conforme as Escrituras."*

Segundo o Novo Testamento, ocorreu ao terceiro día de que Xesús fose crucificado, morto e sepulto nunha tumba. O momento preciso da resurrección non se describe, nin aparece como presenciado por ninguén (nin sequera polos soldados que custodiaban o lugar); si a súa consecuencia: as miróforas (tres Marías o santas mulleres) encontran a tumba baleira (nun dos evanxeos, o de Mateu, no medio dun estrondo causado pola chegada dun anxo -nos demais evanxeos tamén aparecen anxos, aínda que noutra actitude-). A partir dese momento menciónanse varias aparicións de Xesús resucitado en diversas ocasións, tanto a María Madalena (*Noli me tangere*) como aos apóstolos (Tomé, que mostrara a súa incredulidade, é invitado polo propio Xesucristo a meter a man na chaga do costado) e a outros discípulos (aos discípulos de Emaús e a un grupo de máis de cincocentos "irmáns").

A resurrección de Xesucristo celébrase no calendario cristián coa festividade do Domingo de Pascua ou de resurrección. O domingo de resurrección denomínase tamén nos Συναξάριον *synaxarion* e calendarios litúrxicos da igrexa ortodoxa "domingo das miróforas co nobre Xosé*.

Os textos evanxélicos datan o descubrimento da tumba baleira en *o primeiro día* da semana seguinte á celebración da pascua xudía (que é a festividade que se celebrou na Última Cea). A expresión *ao terceiro día*, que suscita unha curiosa controversia cronolóxica (menos de corenta e oito horas cóntanse como tres días), é a máis utilizada por recollerse no Credo: *resucitou ao terceiro día, segundo as Escrituras*; e provén dun fragmento do Evanxeo de Lucas: *xa van tres días que sucederon estas cousas'' (a morte de Xesús)

## Notas
Bibcode

O **bibcode** é un identificador empregado por numerosas bases de datos astronómicas para citar referencias bibliográficas. O bibcode foi desenvolvido para ser empregado no SIMBAD e a Base de datos de obxectos extragalácticos NASA/IPAC (NED), pero úsase máis amplamente no Sistema de Datos Astrofísicos, tamén da NASA.

## Formato
O código ten unha lonxitude fixa de 19 caracteres e ten a forma:

YYYYJJJJJVVVVMPPPPA

onde **YYYY** son os catro díxitos do ano de publicación da referencia, **JJJJJ** é un código que indica a publicación de procedencia da referencia, **VVVV** o número do volume, **M** a sección da publicación, por exemplo L indica a sección de *cartas*, **PPPP** indica a páxina de comezo da referencia e **A** é a primeira letra do apelido do primeiro autor. Úsanse puntos para encher os campos non empregados ou para completar campos onde a lonxitude do código sexa máis curto que os espazos reservados a el. A aliñación faise á dereita para o código de publicación e á esquerda para o número de volume e de páxina.

### Exemplos de codificación
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Digital object identifier (DOI)
* International Standard Serial Number (ISSN)
Bigornia

[miniatura|Bigornia nun museo en [Gales.]]
Unha **bigornia** é unha peza de ferro ou aceiro alongada sobre a que se machuca outro obxecto. A súa utilidade está determinada polo seu tamaño, xa que canto máis inerte sexa a bigornia, máis eficientemente será transmitida a enerxía da ferramenta golpeadora á peza de traballo. A bigornia empregada como unha ferramenta de forxa coñécese como engra, incre ou zafra. Antes do descubrimento da tecnoloxía moderna de soldadura, foi un instrumento fundamental para os ferreiros.

A meirande parte das bigornias modernas están feitas de aceiro, de ferro fundido ou dunha mestura de ferro e aceiro. Debido a que o uso das bigornias é moi antigo e foron outrora moi cotiás, teñen hoxe en día un significado simbólico por riba do seu uso como obxectos útiles.

## Notas
Relixión da Grecia antiga

A **relixión da Grecia antiga**, tamén coñecida como **Helenismo**, () é un conxunto de crenzas e rituais practicados na Grecia antiga en forma de relixión popular e de diversos cultos. Os diversos grupos diferían dabondo como para falar de relixións gregas ou "cultos" en plural, malia que a maioría deles compartían moitas semellanzas.

A maioría dos antigos gregos louvaba ós deuses olímpicos: Zeus, Poseidón, Hades, Apolo, Ártemis, Afrodita, Ares, Dioniso, Hefesto, Atenea, Hermes, Deméter, Hestia e Hera. Non era raro que diferentes cidades adorasen ás mesmas deidaes, ás veces con epítetos que os distinguían e identificaban a súa orixe local.

As prácticas relixiosas dos gregos comprendían toda Grecia, as illas e costas Xonia en Asia Menor, a Magna Grecia (Sicilia e sur de Italia), e ata as colonias gregas espalladas polo oeste do Mediterráneo.
[miniatura|300px|Ruínas do [templo de Zeus.|centro]]
## Véxase tamén
Ficourobilina

A **ficourobilina** é un tetrapirrol de cor laranxa que intervén na fotosíntese de cianobacterias e algas vermellas como pigmento captador de luz. Este cromóforo é unha ficobilina que está unida a proteínas formado a  ficobiliproteína ficoeritrina, o compoñente distal do sistema captador de luz das cianobacterias e algas vermellas (que forma agrupacións chamadas ficobilisomas).

Cando se une á ficoeritrina, a ficourobilina mostra un máximo de absorción arredor de 495&nbsp;nm. Este cromóforo é sempre un cromóforo doante das ficoeritrinas, xa que o seu aceptor é sempre a ficoeritrobilina. Pode estar tamén ligado a polipéptidos de enlace do  ficobilisoma, no cal a súa misión exacta non está clara.

A ficourobilina encóntrase en organismos mariños que conteñen ficobilisomas, o que lles permite absorber eficientemente a luz azul-verdosa. É a ficobilina máis común nas augas profundas. Na ubicua cianobacteria mariña *Synechococcus*, a cantidade de ficourobilina nos ficobilisomas está correlacionada co nicho ecolóxico no que vive a célula: as *Synechococcus* de mar aberto son bastante máis ricas en ficourobililina, mentres que os *Synechococcus* costeiros conteñen moi pouca ou ningunha ficourobilina. Isto representa unha adaptación destacada do sistema captador de luz das cianobacterias, xa que as augas oceánicas abertas son máis ricas en luz azul (nas zonas profundas) que as augas costeiras menos profundas.

## Notas
Joaquín Yáñez

**Joaquín Yáñez Rodríguez**, nado en Vigo o 20 de agosto de 1814 e finado o 5 de setembro de 1892, foi un avogado, xornalista, historiador, empresario e político galego, alcalde de Vigo e presidente da Deputación Provincial de Pontevedra.

## Traxectoria 
Propietario da fábrica de pastas Las Victorias, situada en Alcabre, formou parte en 1853 da primeira redacción de *Faro de Vigo*, xunto con José Carvajal Pereira, Vicente Coca, Nicolás Taboada Leal, Basilio Besada e José María Posada y Pereira.

No seu mandato fíxose o peirao de ferro do Porto de Vigo. Ten unha rúa adicada na zona antiga de Vigo, que antes se chamou Mendizábal e antes Imperial.
[miniatura|Necrolóxica a toda portada no *[Faro de Vigo*.]]
## Obra
**Análisis histórico de la Reconquista de Vigo* (1853, con Benito Manuel López, secretario do Concello). Editado en 1959 e de novo en 1976.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Hefesto

[miniatura|*Hefesto na forxa* por [Guillaume Coustou (fillo), Louvre.]]
Na mitoloxía grega, **Hefesto** (en grego Ἥφαιστος *Hêphaistos*, quizais de φαίνω *phainô*, ‘brillar’) é o deus do lume e da forxa, así como dos ferreiros, os artesáns, os escultores, os metais e a metalurxia. Era louvado en tódolos centros industriais e manufactureiros de Grecia, especialmente en Atenas. O seu equivalente na mitoloxía romana era Vulcano.

Hefesto era feo e tolleito. Mesmo o mito di que, ó nacer, Hera -súa nai- viuno tan feo que o tirou do Monte Olimpo e deixouno eivado. Tanto é así, que camiñaba coa axuda dunha vara e, nalgunhas vasillas pintadas, os seus pés aparecen do revés. Na arte, é representado coxo, suorento, coa barba desaliñada e o peito descuberto, inclinado sobre a súa bigornia, a miúdo traballando na súa forxa. 

A aparencia física de Hefesto indica arsenicose, é dicir, envelenamento crónico por arsénico que provoca coxeira e cancro de pel. O arsénico engadíase ó bronce para endurecelo e a moitos dos ferreiros da Idade de Bronce padeceron esta enfermidade.
Ficoeritrobilina

A **ficoeritrobilina** é un composto tetrapirrólico aberto do grupo das ficobilinas, que é un cromóforo vermello que se encontra en cianobacterias e nos cloroplastos das algas vermellas, glaucófita e algunhas criptomónadas, que intervén na captación de enerxía da luz para a fotosíntese. A ficoeritrobilina está asociada a proteínas formando a ficobiliproteína ficoeritrina, da cal é o aceptor terminal de enerxía. A cantidade de ficoeritrobilina nas ficoeritrinas varía moito, dependendo do organismo que se considere. Nalgunhas rodófitas e bacterias oceánicas, a ficoeritrobilina está tamén presente na ficocianina, que entón se chama R-ficocianina. Como todas as ficobilinas, a ficoeritrobilina está unida covalentemente ás ficobiliproteínas por enlace tioéter.

## Notas 
* 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biliproteína

### Ligazóns externas 
* Estrutura química da ficoeritrobilina.
Jim Broadbent

**James "Jim" Broadbent**, nado en Lincoln (Lincolnshire) o 24 de maio de 1949 é un actor inglés.

## Traxectoria 
Os seus pais foron actores afeccionados e el estudou na London Academy of Music and Dramatic Art. Traballou no teatro, na televisión e no cinema, gañando o Oscar ao mellor actor secundario en 2001.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Biography Páxina do Broadbent Theatre
* Entrevista
Ficocianobilina

A **ficocianobilina** é unha ficobilina azul, é dicir, un pigmento tetrapirrólico cromóforo captador de luz, que se encontra en cianobacterias e nos cloroplastos das algas vermellas, glaucófitas, e algunhas criptomónadas. A ficocianobilina está presente só nas ficobiliproteínas aloficocianina e ficocianina, das cales é o aceptor terminal de enerxía. Está unido covalentemente a estas ficobiliproteínas por enlaces tioéter.

## Notas 
* 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biliproteína
Deméter

**Deméter** (en grego antigo Δημήτηρ ou Δημητρα, ‘deusa nai’) é a deusa grega da agricultura, e protectora do matrimonio e a lei sagrada. Era louvada como a «portadora das estacións» nun himno homérico, un sinal de que era adorada moito antes da chegada dos olímpicos. O himno homérico a Deméter foi datado sobre o século -VII. Xunto coa súa filla Perséfone, eran as personaxes centrais dos misterios eleusinos que tamén precederon ó panteón olímpico.

Na mitoloxía romana asociábase a Deméter con Ceres. Cando se lle deu a Deméter unha xenealoxía, díxose que era filla dos titáns irmáns Cronos e Rea (ambos fillos de Xea e Urano), e polo tanto irmá máis vella de Zeus. Con este tivo unha filla, Perséfone, raíña do inframundo.

É doado confundir a Deméter con Xea, a súa avoa, e con Rea, a súa nai, ou Cibeles. Os epítetos da deusa revelan o amplo das súas funcións na vida grega. Deméter e Core (‘a doncela’) adoitaban ser invocadas como *to theo* (‘as dúas deusas’), e así aparecen nas inscricións en lineal B do Pilos micénico en tempos pre-helénicos. É bastante probable que existise unha relación cos cultos a deusas da Creta minoica.
Dinastía Hohenzollern

A **dinastía Hohenzollern** é unha familia de gobernantes alemáns que tivo a súa orixe nunha familia de condes de Suabia, nos séculos XI ou XII.

O seu nome deriva de *Zollern*, un castelo do século XIII que a familia posuía cerca de Stuttgart.

[miniatura|[Guillerme II de Alemaña.|288x288px]]
## Historia 
A dinastía foi fundada en 1191 por Frederico I, conde de Zollern.

Membros desta dinastía formaron parte dos electores do Sacro Imperio Romano Xermánico a partir do século XV. 
[200x200px|miniatura|Coroa dos reis de [Prusia.]]

Desde 1700 construíron unha serie de palacios en Berlín e os seus arredores, tras alcanzar a súa consolidación, encarnada no poderío de Prusia.[miniatura|[Castelo de Hohenzollern.|200x200px]]

Con Frederico II o Grande empezou Prusia a aumentar o seu poderío dentro dos Estados alemáns, que se viu consolidado pola figura de Guillerme I de Alemaña, que foi o artífice da creación do Segundo Reich tras a vitoria na Guerra franco-prusiana.

Co fin da primeira guerra mundial terminou tamén o poder da dinastía ao abdicar  o *káiser* Guillerme II.

Os últimos gobernantes da dinastía foron:
* Guillerme II de Alemaña, destituído en 1918, no curso da Revolución de Novembro, despois da primeira guerra mundial, e
* Miguel I de Romanía, destituído en 1947, despois da segunda guerra mundial, cando Romanía se declara un estado socialista (a República Socialista de Romanía).

Actualmente Xurxo Frederico, Príncipe Real de Prusia, Príncipe Imperial de Alemaña, é o Xefe da Casa Real e Imperial de Prusia e de Alemaña desde 1994, aínda que non ocupa trono ningún.

## Títulos ostentados por membros da dinastía 
* Emperador de Alemaña
* Rei de Prusia
* Rei de Romanía
* Príncipe de Hohenzollern-Hechingen
* Príncipe de Hohenzollern-Sigmaringen
* Príncipe de Neuchâtel
* Duque de Prusia 
* Conde de Zollern
* Conde de Hohenzollern
* Conde de Hohenzollern-Haigerloch
* Conde de Hohenzollern-Hechingen
* Margrave Elector de Brandeburgo
* Burgrave de Núremberg
* Margrave de Ansbach
miniatura|Escudo de armas real, ampliado, de Prusia.
## Ramas menores 
* Hohenzollern-Hechingen (extinta)
* Hohenzollern-Sigmaringen
* Hohenzollern-Haigerloch (extinta)
* Casa Real de Romanía

## Dinastía Hohenzollern 
miniatura|center|700px|Táboa da Dinastía Hohenzollern

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Brandeburgo
* Zollern
* Hohenzollern-Haigerloch
* Hohenzollern-Hechingen
* Hohenzollern-Sigmaringen
* Prusia
* Ducado de Prusia
* Reino de Prusia
* Imperio alemán

### Ligazóns externas 
* Preussen.de — Sitio web oficial da Dinastía Hohenzollern ,
Amazonas (mitoloxía)

miniatura|Amazona ferida. O Capitolio, Roma.

As **amazonas** (, *Amazónes*, singular , *Amazōn*), eran unha nación de mulleres guerreiras na mitoloxía grega e na Antigüidade clásica. Heródoto situounas na rexión de Escitia, en Sarmatia (territorio moderno de Ucraína). Outros historiadores sitúanas en Asia Menor, ou tamén en Libia.

Raíñas notábeis das amazonas foron Pentesilea, que participou na Guerra de Troia, e a súa irmá Hipólita, cuxo cinto máxico, agasallo do seu pai Ares, foi o obxecto dun dos doce traballos de Heracles. As guerreiras amazonas foron representadas en batallas contra guerreiros gregos en amazonomaquias da arte clásica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bergmann, F. G. ''Les Amazones dans l'histoire et dans la fable* (1853) 
* Blok, Josine H. (Peter Mason, tr.), *The Early Amazons*: Modern and Ancient Perspectives on a Persistent Myth (1995)
* Grote,  George/*History of Greece*, pt. i, ch. 11.
* 
* Klugmann, A. *Die Amazonen in der attischen Literatur und Kunst* (1875) 
* Krause, H. L. *Die Amazonensage* (1893) 
* Lacour, F. *Les Amazones* (1901) 
* *Lexicon Iconographicum Mythologiae Classicae*, vol. I, *s.v.* "Amazones".
* Mayor, Adrienne. *The Amazons: Lives and Legends of Warrior Women across the Ancient World'', Princeton University Press, 2014
*
Discordianismo

[miniatura|[Eris (mitoloxía)|Eris, a deusa grecorromana da discordia.]]
O **discordianismo** é unha relixión e subsecuente filosofía baseada na veneración ou adoración de Eris (tamén coñecida como Discordia), a deusa grecorromana do caos, ou arquetipos e ideais asociados con ela. Foi fundada en 1965 despois da publicación do seu primeiro libro sagrado, o *Principia Discordia*, escrito por dúas persoas baixo os pseudónimos Malaclypse the Younger e Omar Khayyam Ravenhurst.

A relixión foi relacionada co zen, baseado nas semellanzas coas interpretacións absurdistas da escola Rinzai, así como na filosofía taoísta. O discordianismo céntrase na idea de que tanto a orde coma a desorde son ilusións impostas no universo polo sistema nervioso humano, e que ningunha desas ilusións de aparente orde ou desorde é máis acertada, obxectiva ou verdadeira que a outra.

## Notas
Misterios eleusinos

miniatura|Placa votiva representando elementos dos misterios eleusinos, descuberta no santuario de Eleusis (século-IV).
Os **misterios eleusinos** ou **misterios de Eleusis** eran ritos de iniciación anuais ó culto das deusas Deméter e Perséfone, que se celebraban en Eleusis (preto de Atenas), na Grecia antiga. De tódolos ritos celebrados na antigüidade, estes eran considerados os de maior importancia. Estes mitos e misterios espalláronse posteriormente ó Imperio romano. Os ritos, así como as adoracións e crenzas do culto, eran gardados en segredo, e os ritos de iniciación unían ó adorador co deus, incluíndo promesas de poder divino e recompensas na outra vida.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  (recensión e resumo en inglés.)
*
Ribadeo (homónimos)

Como topónimo, **Ribadeo** pode referirse a:

;En Galiza
***Ribadeo**, concello da comarca da Mariña Oriental;
****Ribadeo**, parroquia de dito concello;
*****Ribadeo**, lugar de dita parroquia.
*Ría de Ribadeo

;Deportes
***Ribadeo Fútbol Club** (1940-), un equipo de fútbol de Ribadeo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
José Antonio García

***José Antonio García**, franciscano galego que publicou en 1772, 1775 e 1817.
***José Antonio García López** (1971-), un avogado e político galego do PPdeG.
***José Antonio García Andrade** (1977-), un exfutbolista galego.
***José Antonio García Alonso** (1963-), exfutbolista e adestrador galego.
Misterios dionisíacos

Os **misterios dionisíacos** foron un ritual da Grecia antiga e de Roma que empregaban psicotrópicos e outras técnicas para inducir o transo (como a música e o baile) para rachar coas inhibicións e as limitacións sociais, ceibando o individuo nun estado natural. Isto tamén proporcionaba certa liberación para os marxinados pola sociedade grega: as mulleres, os escravos e os foráneos. Na fase final do culto, os misterios cambiaron dende o ctónico (a orientación do inframundo) ó transcendental e ó místico, cambiando tamén Dioniso a súa natureza (semellante ó cambio no culto de Shiva). Pola súa orixe como relixión mistérica reservada só ós iniciados, moitos aspectos do culto dionisíaco son descoñecidos e perdéronse coa desaparición do politeísmo grecorromano.[miniatura|[Dioniso en *Baco* de Caravaggio.|centro]]
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Merkelbach, Reinhold, *Die Hirten des Dionysos. Die Dionysos-Mysterien der römischen Kaiserzeit und der bukolische Roman des Longus* (Stuttgart, Teubner, 1988).
* Padilla, Mark William (editor), "Rites of Passage in Ancient Greece: Literature, Religion, Society", Bucknell University Press, 1999. 
* Brigitte Le Guen, ''Les Associations de Technites dionysiaques à l'époque hellénistique*, 2 vol. (Nancy, 2001).
* Sophia Aneziri, *Die Vereine der dionysischen Techniten im Kontext der hellenistischen Gesellschaft* (Stuttgart, 2003).
* Michael B. Cosmopoulos (ed), *Greek Mysteries: the archaeology and ritual of ancient Greek secret cults* (Londres, Routledge, 2003).
* Delneri, Francesca, *I culti misterici stranieri nei frammenti della commedia attica* antica (Bologna, Patron Editore, 2006) (Eikasmos, Studi, 13).
* Giovanni Casadio e Patricia A. Johnston (eds), *Mystic Cults in Magna Graecia* (Austin, TX, University of Texas Press, 2009).
* Hugh Bowden, *Mystery Cults of the Ancient World'' (Princeton, Princeton UP, 2010).
Ctónico

**Ctónico** (do grego *χθόνιος* – *chthonios*, "en, baixo, alén da terra", de *χθών* – *chthōn* "terra"), ademais da súa tradución literal que significa 'subterráneo', a súa deficióon histórica ou interpretativa desgina a deidades ou espíritos do inframundo, estreitamente relacionados coa antiga relixión grega. A palabra grega *khthon* é unha das moitas para "terra", e tipicamente refírese ó interior da mesma, en contraposición cos que viven na superficie (como Gaia) ou a terra como territorio (como *khora* (χώρα)). Evoca ó mesmo tempo a abundancia e a tumba.

O gran santuario de Samotracia acolleu unha relixión mistérica que dedica un panteón ós deuses ctònicos dos que o máis importante era a Gran Nai. En Acragas (Agrigento) hai un templo adicado ós deuses ctónicos. Algúns cultos ctónicos practicaban o sacrificio ritual, que adoitaba facerse pola noite. As ofrendas eran normalmente queimadas ou soterradas, no canto de ser cociñadas e repartidas entre os devotos.

## Notas
Aloficocianina

A **aloficocianina** (do grego: *ἄλλος (allos)* "outro", *φύκος (phykos)*, “alga”, e *κυανός (kyanos)*, "azul") é unha proteína que contén pigmentos captadores de luz chamados ficocianobilinas, que forma parte da familia das ficobiliproteínas (xunto coa ficocianina, ficoeritrina e ficoeritrocianina), que interveñen na fotosíntese de certas bacterias e algas. É un pigmento accesorio para a clorofila. Todas as ficobiliproteínas son hidrosolubles e, por tanto, non poden situarse nas membranas, como farían os carotenoides, pero agréganse formando unhas agrupacións que se adhiren á membrana chamadas ficobilisomas. A aloficocianina absorbe e emite luz vermella (cuns máximos de 650 & 660&nbsp;nm, respectivamente), e atópase nas cianobacterias (tamén chamadas algas verde-azuladas) e nas algas vermellas. Os pigmentos ficobilinas, asociados ás ficobiliproteínas teñen propiedades fluorescentes que se utilizan en probas de inmunoensaios. Na citometría de fluxo, a aloficocianina xeralmente abréviase como **APC** (do inglés *allophycocyanin*). Para ser usadas efectivamente en aplicacións como FACS, cribado de alto rendemento (HTS) e microscopia, as APC deben ser preparadas quimicamente con enlaces cruzados.

## Características estruturais 
A aloficocianina pode illarse de varias especies de algas vermellas ou de cianobacterias, cada unha das cales produce formas lixeiramente distintas da molécula. A aloficocianina está composta por dúas subunidades diferentes (α e β) nas cales cada subunidade ten un cromóforo ficocianobilina (PCB). A estrutura da subunidade para as aloficocianinas determinouse como (αβ)3. O peso molecular da aloficocianina é de 105.000 Da.

## Características espectrais 
## Aplicacións 
Como xa se mencionou, para que as APC sexan útiles en inmunoensaios deben primeiro ser tratadas quimicamente para que formen enlaces cruzados para impedir que se disocien nas súas subunidades compoñentes cando están inmersos en tampóns fisiolóxicos comúns. O método convencional para realizar isto é por medio dun proceso destrutivo no que o trímero APC tratado é quimicamente alterado cunha disolución de urea 8M e despois déixase que se reasocie nun tampón fisiolóxico. Pode utilizarse un método alternativo que preserva a integridade estrutural do trímero APC e permite formar un produto final máis brillante e estable.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biliproteína
Ventos (mitoloxía)

[miniatura|Rosa dos ventos segundo eran coñecidos na Grecia antiga, creado por [Adamantios Korais en 1796.]]
Na antiga relixión e na mitoloxía gregas, os **Anemoi** (grego: , "**Ventos**") foron deuses dos ventos que tamén estaban adscritos a un punto cardinal, dende o que proviñan os seus ventos, e tamén foron asociados ás diferentes estacións e condicións meteorolóxicas. Foron representados como meros refachos de vento, personificados como homes con ás, e tamén como cabalos nas cortes da tormenta do deus Eolo, que proveeu a Ulises cos Anemoi durante a *Odisea*. Os espartanos foron rexistrados sacrificando un cabalo ós ventos no Monte Taixeto. Eolo e Eos, a deusa do amencer, eran os pais dos Anemoi segundo o poeta Hesíodo.

Dos catro ventos principais, **Bóreas** (*Aquilón* en latín) era o vento do norte que traía o ar frío do inverno, **Noto** era o vento do sur que traía as treboadas de verán e outono, **Céfiro** era o vento do oeste que traía o ar da primavera e as brisas de verán; e **Euro**, o vento do leste, non estaba asociado a ningunha das tres estacións gregas, e é o único dos catro que non é mencionado na *Teogonía* de Hesíodo ou nos himnos de Orfeo. Ademais, había outros catro ventos menores asociados ó nordeste, sueste, noroeste, e suroeste.

As deidades equivalentes ós Anemoi na mitoloxía romana eran os **Venti**. Malia teren nomes diferentes, eran moi semellantes ós gregos pois mantiñan os seus atributos.
Erich von Stroheim

**Erich Oswald Stroheim**, nado en Viena o 22 de setembro de 1885 e finado en Maurepas (Francia) o 12 de maio de 1957 foi un director, produtor e actor austríaco.

## Traxectoria 
Fillo dun sombreireiro de clase media, Stroheim emigrou aos Estados Unidos a finais de 1909. Na Illa Ellis afirmou ser o conde Erich Oswald Hans Carl Maria von Stroheim und Nordenwall, fillo dun nobre austríaco, como as personaxes que adoitaba interpretar. Porén, Billy Wilder e o axente de Stroheim, Paul Kohner, dicían que falaba alemán de clase baixa e Jean Renoir escribiu nas súas memorias que apenas falaba alemán. Cando Stroheim volveu vivir a Europa indicou que “esquecera” a súa lingua materna. No filme de Renoir *La Grande Illusion* fala alemán cun forte acento estadounidense.

A súa relación co cinema comezou como conselleiro de cultura e moda alemás, participando por primeira vez como actor en filmes de 1915. Despois da primeira guerra mundial converteuse en guionista, dirixindo a súa historia *Blind Husbands* en 1919, que tamén protagonizou

Coñecido polo seu carácter ditatorial, é recoñecido como un dos grandes directores do cinema mudo, sendo o seu traballo máis lembrado *Greed*, no que creou unha primeira versión de dez horas que foi recortada.

Despois de ser despedido da rodaxe de *Queen Kelly* por desacordos coa estrela Gloria Swanson dedicouse principalmente á interpretación. En 1950 interpretou o mordomo Max von Mayerling en *Sunset Boulevard*, de Billy Wilder, no que a súa personaxe afirma que foi un dos grandes directores do cinema mudo, con D.W. Griffith e Cecil B. DeMille, frase na que se observa a base autobiográfica da personaxe.

A última parte da súa vida pasouna en Francia, onde os seus filmes eran admirados.

## Filmografía 
### Director 
### Actor 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* All about Erich
* The Stroheim Wing 
* The Great Gabbo (Portrait of Erich)
* Bibliografía
Nicholas Ray

**Raymond Nicholas Kienzle**, nado en Galesville (Wisconsin) o 7 de agosto de 1911 e finado en Nova York o 16 de xuño de 1979 foi un director de cinema estadounidense, coñecido como **Nicholas Ray**.

## Traxectoria 
Estudante errático con tendencia á delicuencia e ao alcoholismo, pasou parte da súa adolescencia coa súa irmá máis vella en Chicago. No instituto amosou a súa capacidade de oratoria, conseguindo tamén boas notas en inglés, pero fracasando noutras materias, o que o levou a graduarse no posto 152 dunha promoción de 153 alumnos. Comezou a estudar na University of Chicago en 1931, pero só estivo un semestre polas malas notas e o exceso da bebida. Porén, fixo amizade con Frank Lloyd Wright e Thornton Wilder.

En 1946 dirixiu a súa primeira e única obra de Broadway, ''Beggar's Holiday*, musical de Duke Ellington. O ano seguinte dirixiu o seu primeiro filme, que non obstante tardou dous anos en ser estreado polas caóticas condicións de Howard Hughes.

A súa etapa máis produtiva e triunfal foi na década de 1950, na que dirixiu as súas obras máis recoñecidas, *Johnny Guitar* e *Rebelde sen causa*. Porén, os seus problemas coas drogas e o alcohol acabaron por apartalo de Hollywood. Tras desmaiarse durante a rodaxe de
*55 días en Pequín* en 1963 foi despedido e non volveu dirixir ata mediados da década de 1970.

Pouco tempo antes da súa morte colaborou con Wim Wenders en *Lightning Over Water*, obra semidocumental sobre o propio Ray.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Senses of Cinema: Great Directors Critical Database
* Fotografías de Mark Goldstein
* Artigo en *The New Yorker''
Silent Running

***Silent Running*** é un filme estadounidense dirixido por Douglas Trumbull. Está protagonizado por Bruce Dern.

## Sinopse 
Nunha estación espacial, un científico (Bruce Dern) é o responsable de manter con vida as derradeiras especies botánicas da Terra, mais un día recibe a orde de destruílas.

## Personaxes 
* Bruce Dern como Freeman Lowell
* Cliff Potts como John Keenan
* Ron Rifkin como Marty Barker
* Jesse Vint como Andy Wolf
* Mark Persons como Drone 1 (Dewey)
* Cheryl Sparks como Drone 2 (Huey)
* Steven Brown como Drone 3 (Louie)
* Larry Wisenhunt como Drone

## Galardóns e nomeamentos 
* 1973: Premios Hugo: Nomeada a mellor presentación dramática.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Vicente Méndez Quirós

**Vicente Méndez de Quirós**, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria
Fillo de Pedro Méndez de Sotomayor. Foi alcalde de Vigo de 1857 a 1862.

## Distincións
Recibiu a orde de Isabel la Católica.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Xenealoxía Méndez de Sotomayor (Vigo)
Democracia Participativa

**Democracia Participativa**, abreviado *PARTICIPA*, é un partido político español creado en 2011. De acordo cos seus promotores, o seu fin é a promoción e defensa da participación cidadá nas institucións democráticas. Presentouse ás Eleccións municipais de 2011 en diferentes localidades de España e ás Eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 en coalición con outros partidos.
No seu debut, as Eleccións municipais de 2011, PARTICIPA presentouse como ferramenta aglutinadora de diferentes partidos políticos con máis de 60 candidaturas en todo o estado español, repartidos en varios municipios: Málaga, Granada, Porto de Santa María, Fuengirola, Huetor Vega, Xàtiva e Badalona, cun total de 2.018 votos.

Vaise presentar ás Eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 en coalición con Compromís e EQUO entre outros partidos, co nome Primavera Europea.  O seu posto máis alto na lista electoral é o quinto.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Web oficial