Tetraciclinas

::*Para a tetraciclina como composto específico deste grupo, ver tetraciclina.*

miniatura|250px|Estrutura básica de catro aneis do grupo das tetraciclinas.
As **tetraciclinas** son un grupo de antibióticos de amplo espectro entre os que destacan a tetraciclina e a *terramicina* (oxitetraciclina). Algunhas son naturais orixinadas polas bacterias do xénero *Streptomyces* e outras semisintéticas. A súa utilidade terapéutica viuse ultimamente reducida pola aparición de resistencias bacterianas a eles, pero aínda así seguen sendo o tratamento de elección para moitas doenzas específicas.

O seu nome procede da estrutura de catro aneis ou ciclos que presentan. A IUPAC defíneos como "unha subclase de policétidos que teñen un esqueleto de octahidrotetraceno-2-carboxamida" .

## Usos terapéuticos 
As tetraciclinas úsanse xeralmente no tratamento de infeccións do tracto respiratorio, seos nasais, oído medio, tracto urinario, e intestinos, e tamén no tratamento da gonorrea, especialmente en pacientes alérxicos a antibióticos beta-lactámicos e macrólidos, aínda que xa non se usan tanto como hai algúns anos debido á aparición de resistencias bacterianas.

Un uso moi común das tetraciclinas é o tratamento do acne e a rosácea (tetraciclina, oxitetraciclina, doxiciclina, ou minociclina) . Pero tamén se usa o macrólido eritromicina.

A doxiciclina utilízase tamén como tratamento profiláctico contra a infección por *Bacillus anthracis* (carbuncho, que no mundo anglosaxón chaman *anthrax*) e é efectiva contra a *Yersinia pestis*, o axente infeccioso da peste bubónica. Tamén se usa como tratamento e profilaxe contra a malaria, e para tratar a elefantíase.

As tetraciclinas aínda son o tratamento de elección para as infeccións causadas por *Chlamydia* (tracoma, psittacose, salpinxite, uretrite, e linfogranuloma venéreo), *Rickettsia* (tifo, febre das Montañas Rochosas), brucelose, e infeccións por espiroquetas (borreliose, sífilis, e enfermidade de Lyme). Ademais, poden utilizarse contra o carbuncho (producido por *Bacillus anthracis*), peste bubónica, tularemia, e infección por *Legionella*. Tamén se usa en veterinaria para tratar os porcos e outros animais.

Poden tamén ter un efecto beneficioso na redución da duración e gravidade dos casos de cólera, aínda que están aparecendo resistencias á droga, e os seus efectos sobre a mortalidade total son cuestionados.

A demeclociclina ten un uso adicional no tratamento da síndrome de secreción inadecuada da hormona antidiurética.

Os derivados da tetraciclina están sendo investigados no tratamento de certos trastornos inflamatorios.

## Efectos secundarios 
Os efectos secundarios das tetraciclinas non son comúns, pero o máis notable é a fototoxicidade. Incrementa o risco de queimaduras solares ao expoñerse ao sol ou outras fontes, o cal debe terse en conta cando se toma doxiciclina como profilaxe contra a malaria.

Poden causar trastornos de estómago ou intestino, e, en raras ocasións, reaccións alérxicas. Raramente, poden producir dores de cabeza e problemas de visión.

As tetraciclinas son teratóxenos debido a que poden actuar sobre o feto (despois das 18 semanas de xestación) e causar decoloración dos dentes cando saen na infancia. Por esta razón, está contraindicado o seu uso en nenos de menos de 8 anos, aínda que o seu uso é seguro nas primeiras 18 semanas de embarazo.

Algúns pacientes que toman tetraciclinas requiren supervisión médica porque poden causar esteatose e hepatotoxicidade.

### Precaucións 
As tetraciclinas deben utilizarse con precaución nos casos de disfuncións hepáticas e as que son solubles en auga e urina empeoran a insuficiencia renal (pero non no caso de tetraciclinas liposolubles como a doxiciclina e minociclina). Poden incrementar a debilidade muscular en casos de miastenia gravis e exacerbar o lupus eritematoso sistémico. Os antiácidos reducen a absorción de todas as tetraciclinas, e os produtos lácteos reducen notablemente a absorción de todas as tetraciclinas agás a minociclina.

Os produtos da degradación das tetraciclinas son tóxicos e poden causar a síndrome de Fanconi, unha doenza potencialmente letal que afecta ao túbulo proximal dos nefróns do ril. Debe terse en conta a posible hepatotoxicidade.

Antes pensábase que as tetraciclinas diminuían a efectividade de moitos tipos de contraceptivos hormonais, pero as investigacións máis recentes indican que non hai unha perda significativa de efectividade dos contraceptivos orais co uso da maioría das tetraciclinas. Aínda así, moitos médicos aínda recomendan o uso de métodos contraceptivos de barreira cando se están tomando tetraciclinas.

### Contraindicacións 
O uso da tetraciclina debería evitarse en mulleres lactantes ou preñadas, e en nenos aos que lles están saíndo os dentes porque pode orixinarlles manchas permanentes nos dentes, e posiblemente afectar ao crecemento dos dentes e ósos.

O uso durante as primeiras 12 semanas de embarazo non parece incrementar o risco de ningún defecto de nacemento importante. Podería haber un pequeno incremento do risco de defectos de menor importancia, como hernia inguinal, pero o número de informes nese sentido é moi pequeno para asegurar que existe realmente un risco.

Tamén se comprobou que as tetraciclinas inhiben as metaloproteinases de matriz, que están presentes en tumores metástases e procesos inflamatorios. Este mecanismo non ten efecto antibiótico , pero levou a facer unha extensa investigación sobre tetraciclinas quimicamente modificadas ou CMTs (como a inciclinida) para utilizalas no tratamento da rosácea, acne, diabetes e varios tipos de neoplasias  (inhiben a anxioxénese  en metástases).
En setembro de 2007 anunciouse que a inciclinida non era efectiva para tratar a rosácea.

Realizáronse varios ensaios sobre tetraciclinas modificadas e non modificadas para o tratamento de cánceres humanos, nos cales se obtiveron resultados prometedores co CMT-3 en pacientes con sarcoma de Kaposi.

## Farmacocinética 
En canto á súa farmacocinética  as tetraciclinas absórbense de forma rápida e completa a nivel do tubo dixestivo, fundamentalmente no intestino delgado, e atinxen a súa máxima concentración en sangue nun prazo de entre tres e seis horas. Por vía parenteral absórbense de forma óptima, especialmente a rolitetraciclina. A súa unión a proteínas plasmáticas é moi variable: desde o 20% da oxitetraciclina ao 90% da doxiciclina. Distribúense por todos os tecidos, especialmente no tecido óseo, e penetran no interior das células. Atravesan a barreira placentaria, pero non a hematoencefálica, e como consecuencia poden contraindicarse no embarazo. Metabolízanse en todo o organismo de forma parcial, eliminándose a maior parte en forma inalterada pola urina. Debido á súa alta concentración en bile presentan o fenómeno da recirculación entero-hepática, e poden encontrarse parcialmente excretadas nas feces.
A nivel renal presentan fenómenos de reabsorción tubular máis ou menos intensos en función do tipo de tetraciclina, o que explica as diferenzas respecto á vida media dentro do grupo. A clortetraciclina é a de menor vida media (unhas 5 horas), mentres que a doxiciclina ten máis de 15.

## Resistencia 
As bacterias fanse resistentes á tetraciclina polo menos por tres mecanismos: inactivación encimática da tetraciclina, bombeo, e protección do ribosoma. A inactivación é o tipo máis raro de resistencia, e consiste na adición dun grupo acetilo á molécula, o que causa a inactivación do fármaco. No bombeo ou efluxo do produto, un xene de resistencia codifica unha proteína de membrana que bombea activamente a tetraciclina fóra da célula. Este é o mecanismo de acción que se observa no xene de resistencia á tetraciclina do plásmido artificial pBR322. No mecanismo de protección ribosómica, un xene de resistencia codifica unha proteína que pode ter varios efectos, dependendo de en que xene sexa transferido. Atopáronse seis clases de xenes/proteínas de protección dos ribosomas, todos con moita homoloxía na súa secuencia, o que suxire un antepasado común na evolución destes organismos.

Posibles mecanismos de acción destas proteínas protectoras son: 
# bloqueo da unión ao ribosoma das tetraciclinas 
# unión ao ribosoma e distorsión da estrutura que permite que se una o ARN-t ao ribosoma a pesar de que a tetraciclina está tamén unida 
# unión ao ribosoma e expulsión de alí da tetraciclina.

Todos estes cambios no ribosoma son reversibles (non covalentes) porque os ribosomas illados de organismos tanto resistentes coma susceptibles á tetraciclina poden unirse á tetraciclina igualmente ben *in vitro*.

## Administración 
Cando se inxire, recoméndase xeralmente que as tetraciclinas máis hidrosolubles e de curta acción (tetraciclina, clortetraciclina, oxitetraciclina, demeclociclina e metaciclina) se tomen cun vaso cheo de auga, dúas horas antes de comer ou dúas horas despois de comer. Isto débese en parte a que a maioría das tetraciclinas se unen coa comida e tamén co magnesio, aluminio, ferro e calcio, o que reduce a súa capacidade de seren absorbidas polo corpo. Recoméndase evitar o consumo de produtos lácteos, antiácidos, ou de preparacións que conteñan ferro cerca do momento en que se vai a tomar o fármaco. Hai excepcións parciais a estas regras no caso da doxiciclina e minociclina, que poden tomarse coa comida (pero non con ferro, antiácidos, ou suplementos de calcio). A minociclina, pode tomarse con produtos lácteos porque non quela facilmente o calcio, aínda que os lácteos diminúen lixeiramente a absorción da minociclina.

## Historia 
O primeiro membro do grupo que foi descuberto foi a clortetraciclina (*aureomicina*) a finais da década de 1940 por Dr. Benjamin Duggar, un científico dos Lederle Laboratories que obtivo a substancia dunha bacteria do solo chamada *Streptomyces aureofaciens*. A oxitetraciclina (*terramicina*) foi descuberta pouco despois por A. C. Finlay et al.; e procedía doutra bacteria similar chamada *Streptomyces rimosus*. Robert Burns Woodward determinou a estrutura da oxitetraciclina permitindo a Lloyd H. Conover producir con éxito a tetraciclina como un produto sintético (a pesar de que a tetraciclina tamén a producen as bacterias *Streptomyces*). O desenvolvemento de moitos antibióticos quimicamente alterados deu lugar a diversas tetraciclinas. En xuño de 2005 foi utilizada a tigeciclina, o primeiro membro dun novo subgrupo de tetraciclinas chamado glicilciclinas, para tratar infeccións resistentes a outros antimicrobianos incluíndo as tetraciclinas convencionais.

## Exemplos 
Indícanse os exemplos principais de tetraciclinas naturais e semisintéticas, a súa vida media e o seu código ATC 
* Tetraciclinas naturais
** Tetraciclina - Vida media de 6-8 horas - J01AA07 
** Clortetraciclina (*aureomicina*) - Vida media de 6-8 horas - J01AA03 
** Oxitetraciclina (*terramicina*) - Vida media de 6-8 horas - J01AA06 
** Demeclociclina - Vida media dunhas 12 horas - J01AA01 
* Tetraciclinas semisintéticas
** Doxiciclina - Vida media de 16 horas ou máis - J01AA02 
** Lymeciclina
** Meclociclina
** Metaciclina - Vida media dunhas 12 horas - J01AA05 
** Minociclina - Vida media de 16 horas ou máis - J01AA08 
** Rolitetraciclina - J01AA09

A tixeciclina, que xeralmente se clasifica como unha glicilciclina, pode considerarse tamén unha tetraciclina. Unha tetraciclina que se está probando experimentalmente é a PTK 0796 . Outras tetraciclinas son: penimepiciclina (J01AA10) e clomociclina (J01AA11).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Glicilciclinas
* Policétidos