Neuraminidase viral

miniatura|300px|A estrutura da neuraminidase do virus da gripe.

[miniatura|300px|Estrutura do virus da gripe, mostrando a neuraminidase indicada como NA e a [hemaglutinina como HA.]]

miniatura|300 px|Replicación do virus da gripe, mostrando como no paso 6 as proteínas neuraminidase e hemaglutinina incorporadas á membrana da célula hóspede se utilizan para escapar da célula.

A **neuraminidase viral** é un tipo de neuraminidase atopado na superficie dos virus da gripe que permite que o virus se libere da célula hóspede. As neuraminidases son encimas que cortan os grupos de ácido siálico (tamén chamados ácido neuramínico) das glicoproteínas. A neuraminidase viral descubriuna Alfred Gottschalk no Instituto Walter e Eliza Hall de Australia en 1957. Os inhibidores da neuraminidase son axentes antivirais que inhiben a actividade neuraminidase do virus da gripe e son de grande importancia no control da gripe.

As neuraminidases virais son os membros da familia 34 da glicósido hidrolase CAZY GH_34 que comprenden encimas cunha única actividade coñecida; sialidase ou neuraminidase . As neuraminidases cortan os residuos de ácido siálico terminal de cadeas de carbohidratos das glicoproteínas. O ácido siálico é un azucre que está cargado negativamente.

Para infectar a célula, o virus da gripe adhírese á superficie exterior da célula usando a hemaglutinina, unha molécula atopada na superficie do virus que se une a grupos de ácido siálico. Os ácidos siálicos encóntranse en varias glicoproteínas da superficie da célula hóspede. O virus móvese despois dun grupo de ácido siálico a outro ata que encontra o receptor de superficie apropiado (cuxa identidade non se coñece). A neuraminidase permite este movemento cortando grupos de ácido siálico á que a hemaglutinina estaba unida. Unha vez que o virus entrou na célula e se replicou, as novas partículas virais emerxen da membrana da célula hóspede. A hemaglutinina das novas partículas virais permanece unida a grupos de ácido siálico das glicoproteínas da superficie externa da célula e da superficie doutras partículas virais; a neuraminidase corta estes grupos e dese modo permite que se poidan liberar as novas partículas virais e impide a autoagregación.

## Función 
O encima axuda aos virus a liberarse por evaxinación da membrana plasmática da célula hóspede. As membranas da envoltura do virus da gripe conteñen dúas glicoproteínas: hemaglutinina e neuraminidase. Aínda que a hemaglutinina da superficie do virión é necesaria para a infección, a súa presenza inhibe a liberación dos novos virións por evaxinación. A neuraminidase viral corta residuos de ácido siálico terminais das estruturas dos glicanos da superficie da célula infectada. Isto promove a liberación dos virus da proxenie e o espallamento do virus a outras células non infectadas veciñas. A neuraminidase tamén corta residuos de ácido siálico das propias proteínas virais, impedindo a agregación dos virus.

## Inhibidores 
A neuraminidase foi a diana de programas de deseño de inhibidores de encimas baseados na estrutura que deron lugar á produción de dous fármacos chamados zanamivir (Relenza) e oseltamivir (Tamiflu). A administración de inhibidores da neuraminidase é un tratamento que limita a gravidade e o espallamento de infeccións virais. Os inhibidores da neuraminidase son útiles para combater a infección da gripe: o zanamivir, adminístrase por inhalación; o oseltamivir, por vía oral;e está investigándose o peramivir administrado parenteralmente por inxección.

### Resistencia a inhibidores da neuraminidase 
O 27 de febreiro de 2005, documentouse que unha moza vietnamita portaba unha cepa do virus da gripe H5N1 que era resistente ao fármaco oseltamivir (Tamiflu). O fármaco úsase para tratar pacientes que contraeron a gripe. Porén, a moza recibira unha dose profiláctica (75&nbsp;mg unha vez ao día) e non respondeu á medicación. Como crecía o temor a que se producise unha pandemia global de gripe aviaria, os científicos investigaron a causa desta resistencia ao medicamento Tamiflu e determinouse que a causa era unha mutación de substitución aminoacídica de histidina por tirosina na posición 274 da proteína neuraminidase do virus que a infectaba.

Como as cepas da gripe están mutando constantemente, é esencial determinar rapidamente e con precisión o subtipo de neuraminidase que é responsable da resistencia a fármacos para desenvolver medicacións que combatan cepas específicas da gripe. Unha nova clase de inhibidores da neuraminidase que se unen covalentemente ao encima mostrou actividade contra o virus resistente a fármacos in vitro.

## Especificidade 
En circunstancias ideais, a neuraminidase do virus da gripe (NA) debería actuar sobre o mesmo tipo de receptor ao que se une a hemaglutinina (HA) do virus, o cal é algo que non sempre ocorre. Non está claro como o virus consegue funcionar cando non hai unha coincidencia na especificidade de receptor da NA e a HA.

## Exo- e endo- 
As neuraminidases poden ter actividade de endo- ou exo-glicosidase, e clasifícanse como EC 3.2.1.29 (endo-neuraminidase) e EC 3.2.1.18 (exo-neuraminidases). En xeral, os residuos de ácido siálico de mamíferos están en posicións terminais (extremo non redutor) en glicanos complexos, e así as neuraminidases virais (que son encimas exo-glicosidases) usan estes residuos terminais como os seus substratos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estrutura xenética do H5N1
* Cambio antixénico
* Hemaglutinina

### Ligazóns externas 
* Influenza Research Database Bases de datos de secuencias da gripe (incluíndo a neuraminidase).
*