open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Antúnez Pousa

**José Antúnez Pousa**, nado en Estás (Tomiño) en 1945 e finado o 8 de agosto de 2023, foi un escultor galego.

## Traxectoria
Nace no seo dunha familia de canteiros. Comezou os seus estudos en Vigo ata 1961, onde recibe unha bolsa da Deputación de Pontevedra para ir  Madrid á Escola de Artes e Oficios.

O granito galego e a súa peculiar textura e morfoloxía, influíron na obra deste escultor. Ás veces, acusa a influencia do desaparecido Xoán Piñeiro.

## Obra pública
* *Monumento a Avelino Vicente González*, Centro cultural da Guarda.
* *Monumento ó Cabaqueiro*, praza do Calvario, O Rosal.
* *Monumento ó Mariñeiro*, 1991, porto da Guarda
* *Monumento ó Pescador do Meixón*, praza do Seixo, Tomiño
* *Monumento a Alsirio Fernández Rodríguez*, 1994, praza do Eirado, Mougás (Oia).
* *Conxunto escultórico do Santuario de San Campio de Lonxe*, Figueiró (Tomiño).

## Galería de imaxes

Ficheiro:Monumento ó Cabaqueiro.JPG|Monumento ó Cabaqueiro. Praza do Calvario do Rosal.
Ficheiro:Monumento ó mariñeiro. José Antúnez Pousa. 1991. A Guarda. Galiza G36.jpg|Monumento ó Mariñeiro, no porto da Guarda.
Ficheiro:Pescador do Meixón.jpg|Pescador do Meixón praza do Seixo de Tomiño.
Ficheiro:S. Martiño e S. Campio de Figueiró, ábsida.jpg|Parte do conxunto escultórico de San Campio de Lonxe en Figueiró. 
File:Monumento a Avelino Vicente González.jpg|Monumento a Avelino Vicente González no centro cultural da Guarda.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 

### Ligazóns externas
*A súa páxina persoal .
18 comidas

***18 comidas*** é un filme galego dirixido por Jorge Coira que se estreou no ano 2010.

## Sinopse 
Conta seis historias ao longo dun so día cun formato pouco convencional aberto á improvisación ao redor a dezaoito comidas, almorzos, xantares e ceas.

Un músico que atopa o amor da súa vida; dous borrachos almorzan combinados con marisco; un home cociña, cociña e cociña para unha muller que nunca chega; dous homes que se queren pero que se esconden; unha cociñeira soña con ser cantante; unha xove quere o que un home non dá en tanto un camareiro morre por ela; un macedonio perdido por desamor en Santiago de Compostela; unha parella de anciáns que xa se teñen dito todo almorzan, xantan e cean en silencio.

## Personaxes 
* Luís Tosar como Edu
* Federico Pérez como Tuto
* Víctor Fábregas como Fran
* Esperanza Pedreño como Sol
* Gael Nodar Fernández como Gael
* Mario Zorrilla como Teo
* Pedro Alonso como Vladimir Torres
* Nuncy Valcárcel como Rosana
* Camila Bossa como Ana
* Juan Carlos Vellido como Juan
* Xosé Barato como Lucas
* Ricardo de Barreiro como Nito
* Cristina Brondo como Nuria
* Jorge Cabezas como Jorge Cabezas
* Víctor Clavijo como Víctor
* Antonio Mourelos como Víctor
* María Vázquez como Mar
* Xosé Manuel Olveira (Pico) como José
* Sergio Peris - Mencheta como Sergio
* Milan Tocinovsky como Spasek
* José María Pérez García como O avó
* María del Carmen Pereira Pena como A avoa
* Esteban Martínez como Carniceiro

## Galardóns e nomeamentos 
* 2010: Premio á mellor dirección para Jorge Coira no Festival Internacional de Taormina (Italia). 
* 2010: Mención especial ao elenco do filme, por parte do Xurado do 15 Festival de Cine Internacional de Ourense.
* 2011: Premio á mellor película e premio do público no Festival CineEsCena.

### Premios Mestre Mateo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Ficha no soportal do audiovisual galego.
*
Lista de illas de Irlanda

Esta é unha listaxe das **illas de Irlanda**. Sendo Irlanda tamén unha illa, nesta listaxe inclúense as da República de Irlanda e as de Irlanda do Norte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Oileáin Federación de illas de Irlanda. 
* Oileáin Información das illas de Irlanda. 
* Ireland's Islands Información turística das illas de Irlanda. 
* Máis información
Sergio Vences Fernández

**Sergio Vences Fernández**, nado en Lama Má (Baños de Molgas) o 22 de setembro de 1936 e finado o 20 de decembro de 2012, foi un filósofo e escritor galego.

## Traxectoria
Doutor en Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid, foi lector de español nas universidades de Colonia e Duisburgo (1969-1983), e redactor para a Deutsche Welle (Radio Nacional de Alemaña para o Exterior). Foi profesor de Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela (1974) e en 1975 profesor de Literatura española na Escola Universitaria de Tradutores e Intérpretes da Universidade de Colonia. Incorporouse en 1983 como profesor na USC e en 1990 pasou á Universidade da Coruña. Colaborou en *Romanische Forschungen*, *Papeles de Son Armdans*, *Argumentos*, *La Nueva España*, *La Voz de Galicia*, *El Correo Gallego* e *El Ideal Gallego*. Traduciu a Dietrich Bonhoeffer, Frederik Hetmann e Edmund Husserl.

## Obras
### Ensaio
**Los caminos de Martin Heidegger. Filosofía del lenguaje en el siglo XX*, 1993.
**Platón suspende la selectividad*, 1994.
**Vislumbres de utopía*, 1995.

### Poesía
**La voz y el caminante*, 1969.
**De la memoria al sueño*, 2003.

### Narrativa
**Nas profundas augas do esquecemento*, 2011.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Ficha na web de Toxosoutos
*Pensar en tiempos de oscuridad. Homenaje al profesor Sergio Vences
Fernando García del Valle

**Fernando García del Valle**, nado en Madrid en 1921 e finado en Vigo o 4 de agosto de 2011, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Física, fixo carreira como enxeñeiro. Chegou a Vigo na década dos 50. Foi presidente de Tecnaco e da conserveira Alfageme. Tamén foi conselleiro de Caixa de Aforros Municipal de Vigo e cónsul honorario de Chile en Galicia.

Presentouse á alcaldía de Vigo nas municipais de 1983 encabezando a candidatura da Coalición Popular, pero non logrou a alcaldía, quedando como xefe da oposición. En 1986 foi nomeado presidente da Deputación de Pontevedra.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fallece Fernando García del Valle, ex presidente de la Diputación de Pontevedra y de la consevera Alfageme
Gran Premio do Xapón de 2012

O **Gran Premio do Xapón de 2012**, está programado para ser a décimo quinta carreira da tempada de Fórmula Un de . levarase a cabo o 7 de outubro de 2012 no circuíto de Suzuka.

## Informe 
### Datos 
Michael Schumacher recibirá unha penalización de dez posicións por causar un accidente evitable con Jean-Eric Vergne no Gran Premio de Singapur.

Jenson Button será penalizado con cinco lugares por facer un cambio da caixa de cambios non programado.
 
### Práctica 
Jenson Button e Lewis Hamilton lograron os mellores tempos, coa primeira e segunda posición respectivamente na primeira sesión para McLaren. O Red Bull de Mark Webber terminou a sesión co terceiro mellor tempo , tres décimas máis lento que o de Button e unha décima máis lento que Hamilton. O seu compañeiro de equipo, Sebastian Vettel, terminou a sesión no décimo sétimo lugar. O Mercedes de Nico Rosberg logrou o cuarto mellor tempo da sesión, a pesar de ter que abandonar o seu coche nas curvas das Esses cando faltaba un minuto. O líder do Campionato, Fernando Alonso, foi undécimo, por diante de Sergio Pérez e os dous Lotus, que acaban de presentar o seu novo dobre DRS para os seus coches. O piloto reserva de Williams Valtteri Bottas substituíu a Bruno Senna e finalizou décimo oitavo no período de sesións, Giedo van der Garde fixo o mesmo con Heikki Kovalainen en Caterham e acadou o 23º tempo máis rápido. Cada un dos vinte e catro pilotos estableceu unha volta rápida e non houbo incidentes que danaran nigún dos coches, os feitos máis notables que ocorreron foron Michael Schumacher e Timo Glock correndo pola gráva en Degner e Romain Grosjean correndo saíndose en Spoon.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Federico Cifuentes Pérez

**Federico Cifuentes Pérez**, nado en Ávila en 1931 e finado na Coruña o 1 de novembro de 2012, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Inspector de Educación nos anos 60. Foi inspector-xefe de Ensinanza Primaria da provincia de Pontevedra. Pertenceu ao movemento de mestres de Pontevedra, con José Rivas Fontán e Miguel Barros Puente, co que participou na vida social, cultural e política da cidade. Nas primeiras eleccións democráticas foi elixido concelleiro de Pontevedra por UCD. O 26 de abril de 1979 foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra. Finou na Coruña o 1 de novembro de 2012.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Aquel 23-F
Desirée Ndjambo

**Desirée Ndjambo León**, nada en Madrid o 17 de outubro de 1976, é unha xornalista deportiva orixinaria de Guinea Ecuatorial que actualmente traballa no *Telediario 2* xunto a Marta Jaumandreu e Marcos López (21:00h), en La 1 de Televisión Española.
## Traxectoria
Licenciada en Xornalismo pola Universidade Carlos III e diplomada en Traballo Social pola Universidade Complutense de Madrid, traballou como redactora do programa *Los desayunos*, dando a información meteorolóxica no Canle 24 horas, e como reporteira do Mundial de MotoGP durante tres tempadas, antes de recalar no *Telediario Matinal* como presentadora dos deportes.

En 2012 presentou o programa previo e post ao Festival de Eurovisión, chamado *Destino Eurovisión*. Presentou a edición matinal do Telediario ata setembro de 2012, cando pasou a presentar o *Telediario 2*.
Natalia Jiménez

200px|thumb|Logotipo
200px|thumb|Natalia Jiménez
**Natalia Altea Jiménez Sarmento**, coñecida como **Natalia Jiménez**, nada en Madrid o 29 de decembro de 1981, é unha cantante española que iniciou a súa carreira musical a inicios da década de 2000, como vocalista do grupo La Quinta Estación. O seu primeiro disco como solista titulado co seu propio nome *Natalia Jiménez* saíu á venda en xuño de 2011.

## Discografía 
### Con La Quinta Estación 
;**Álbums de estudo** 
* 2002: *Primera toma*
* 2004: *Flores de alquiler*
* 2006: *El mundo se equivoca*
* 2009: *Sin frenos*

;**Colaboracións**
* «Esa soy yo» (de Sergio Vallín) 
* «No» (de Ednita Nazario) 
* «Cuando me vaya» (de Melocos) 
* «Dame un grito» (de Sr. Trepador) 
* «Devuélveme la vida» (de Antonio Orozco)
* «La Noche De Los Dos» (de Daddy Yankee) 

;**Sinxelos**
* «¿Dónde irán?»
* «Perdición»
* «No quiero perderte»
* «El sol no regresa»
* «Algo más»
* «Daría»
* «Niña»
* «Tu peor error»
* «Me muero»
* «Sueños rotos»
* «Ahora que te vas»
* «La frase tonta de la semana»
* «Que te quería
* «Recuérdame» (con Marc Anthony)
* «Me dueles»

### Como solista 
;**Álbums de estudo** 
* 2011: *Natalia Jiménez*
* 2013: *TBA*

;**Sinxelos**
* «Por ser tu mujer»
* «Cállate»

;**Colaboracións**
* «La Noche de los Dos» (de Daddy Yankee) 
* «Tan Sólo Tú» (de Franco de Vita) 
* «Historia de un Amor» (de Arthur Hanlon) 
* «La gata bajo la lluvia» (de Rocío Durcal) 
* «Lo mejor de mi vida eres tú» (de Ricky Martin) 
* «Somos el Mundo» (de Artists for Haiti) 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Blog sobre Natalia Jiménez
(145451) Rumina

**(145451) Rumina** (), é un obxecto trans-neptuniano que reside no disco disperso, unha rexión máis aló do cinto de Kuiper. Foi descuberto o 9 de setembro do 2005 por Andrew C. Becker, Andrew W. Puckett e Jeremy Martin Kubica dende o Observatorio de Apache Point, situado en Sunspot, Novo México.

Nas listas do sitio web de Mike Brown aparece coma un posible planeta anano, pero o diámetro deste obxecto aínda non foi precisado. Foi observado 194 veces, 11 delas en oposición, a imaxe recuperada máis antiga deste obxecto é do ano 1976. A súa órbita foi totalmente precisada cun "código de calidade" de 0.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* 225088 Gonggong
* Sedna

### Ligazóns externas 
* Orbital simulation from JPL (Java) / Ephemeris 
* (145451) 2005 RM43 Precovery Images
Amea

A **amea** (do latín "*mina[s]*"), é cada un dos saíntes en forma de prisma implantados sobre o parapeto, nos que remata a parte superior das murallas, castelos etc., que serve para protexer aos defensores colocados nos adarves, ou ás veces simplemente coma ornamento. Na arquitectura militar, porén, o termo máis preciso refírese ao oco no canto do saínte: a abertura no parapeto das murallas dun castelo ou fortaleza, por onde os defensores vixiaban o inimigo.[miniatura|300px|[Castelo de Almourol, Portugal: vista das ameas.|centro]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Seteira
*Troneira
*Matacán
Óscar Lomba

**Óscar Lomba Álvarez**, nado en Vigo en 1966, é un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Diplomado en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela e licenciado en Dereito Económico pola Universidade de Vigo.

Traballa como Persoal de Servizos Xerais (P.S.X.) na Estrutura Organizativa de Xestión Integrada (E.O.X.I) do Servizo Galego de Saúde no departamento de Formación Continuada e Docencia en Vigo.

Membro da directiva de Esculca. Tamén é activista da Plataforma de Afectados pola Hipoteca e membro de ProLingua e AGAL. Afiliado á Confederación Intersindical Galega. Colaborador habitual en prensa escrita, ten publicado artigos de opinión en *Diario 16 de Galicia*, *La Voz de Galicia*, *Atlántico Diario*, *El Correo Gallego*, *A Trabe de Ouro*, *Tempos Novos*, *A Nosa Terra*, *Xornal de Galicia*, *Galicia Hoxe* e *A Peneira*. Militante do sector crítico do PSdeG-PSOE de Vigo, deuse de baixa a principios de 2012 para integrarse en Unidade da Esquerda Galega. O 21 de xuño de 2012 incorporouse a Compromiso por Galicia, pero un mes máis tarde abandonou CxG para integrarse en Anova - Irmandade Nacionalista, da que foi membro da Coordinadora Nacional. Foi dirixente de Nova Esquerda Galega, e desde fins de 2014 milita en Cerna. Ao longo dos anos 2015 e 2016 partícipou como candidato en diversos procesos internos de Podemos. Foi membro da Comisión de Garantias Democráticas de Podemos Galicia e actualmente forma parte do Consello Cidadán Estatal de Podemos. Tamén é coordinador de Diem25 en Galicia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* http://oscarlomba.com/ en *Web persoal de Óscar Lomba*
* Ficha en *Praza Pública*
* Artigos en *Galicia Confidencial*
* Entrevista a Óscar Lomba Álvarez, Co-portavoz de Nova Esquerda Galega (NEG) e militante de ANOVA
Praia da Corna

A **praia da Corna** é un areal da península do Barbanza, situado entre o concello de Ribeira (parroquia de Palmeira) e o da Pobra do Caramiñal.

Está dividida por un pequeno rego, e ten bandeira azul. É unha praia de augas tranquilas, pois non está en mar aberto.
Canto rolado

miniatura|Croios.

Un **canto rolado**, **canto** (ás veces non son *rolados*), **croio**, **seixo** ou **callao**, é un fragmento de rocha solto, susceptíbel de ser transportado por medios naturais, como as correntes de auga, os corrementos de terra etc.

Aínda que non se fai distinción de forma, en xeral un canto rolado adquire unha morfoloxía máis ou menos arredondada, subarredondada ou oblonga, sen arestas e coa superficie lisa, debido ao desgaste sufrido nos procesos erosivos e, sobre todo, durante o transporte, xeralmente causados pola corrosión ou as correntes de auga (erosión hídrica).

Tamén recibe os nomes galegos de **bocha**, **cañó**, **coio**, **pelouro**, **riarengo**, **xeixo**, **xógara** ou **xoga.**
## Usos 
[miniatura|Solo de [callaos na Igrexa de Santiago en Bárcena de Campos (Palencia, Castela e León).]]
Os cantos rolados utilízanse xeralmente na construción. Os cantos planos son de grande utilidade para o apilamento de material e a súa adherencia au formigón ou cemento fainos moi útiles.

## Granulometría 
Dentro da clasificación granulométrica das partículas do solo, os cantos rolados ocupan o seguinte lugar na escala:

## Notas 
## Véxase tamén 
* Lista de palabras de orixe celta
* Con (rocha)
Callao

O termo **Callao** pode referirse a:

***Canto rolado**, coio.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Callao**, lugar da parroquia de Palmeira, no concello de Ribeira.

;Fóra de Galiza

;No Perú
***Callao**, cidade do Perú.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Diego de Salinas

**Diego Esteban Gómez de Salinas y Rodríguez de Villarroel**, nado en Madrid o 3 de agosto de 1649 e finado na mesma cidade o 27 de novembro de 1720, foi o último gobernador español de Xibraltar. Ocupaba o cargo cando a Rocha de Xibraltar foi tomada por unha frota anglo-holandesa, en agosto de 1704.

## Traxectoria 
Salinas y Rodríguez era fillo de Pedro Gómez de Salinas e Agustina Rodríguez de Villarroel, aristócratas da pequena nobreza (de Burgos, polo pai e Valladolid, polo lado da súa nai). Empezou como paxe no exército do condestável de Castela, Iñigo Fernández de Velasco. Fixo unha carreira rápida, sendo ascendido a alférez de cabalería e chegando ao posto de capitán de infantería antes dos 20 anos. Participou en batallas nos Países Baixos, e foi promovido ao posto de capitán de cabalería en 1670. Salinas loitou na Guerra Franco-Holandesa, e permaneceu nos Países Baixos ata 1673, cando volveu a España e foi engadido ao exército de Cataluña. En 1675, el foi ferido en combate na defensa de Puigcerdà, que estaba sendo atacada polos franceses. En decembro de 1677, volveu a Murcia.

En 1685, Salinas y Rodríguez actuou como mariscal da infantería española en Pamplona, e pediu admisión na Orde de Santiago. Esta petición foi concedida despois dunha investigación minuciosa dos seus antepasados​​. En Pamplona, participou de batallas da Guerra dos Nove Anos contra os franceses nos montes Alduide, onde conseguiu expulsar os invasores.

A toma da cidade foi facilitada ao parecer pola falta dunha gornición capaz de facer fronte aos invasores, e non por falta de municións e pezas de artillaría en bo estado. Non obstante, a rendición dun veterano experimentado como Salinas y Rodríguez tamén puido ser influenciada polo medo da poboación local que as tropas inimigas poderían interceptar ás súas mulleres e nenos que fuxían cara a Punta Europa.

## Despois de Xibraltar 
Algúns dos seus contemporáneos, non obstante, criticaron o gobernador, recordando o episodio da capitulación de Barcelona en 1697. Non obstante, Filipe V non parece ter tomado en conta esas opinións, como Salinas y Rodríguez foi nomeado Gobernador de Villaescusa de Haro, en Cuenca, en 1706, onde permaneceu nunha especie de exilio voluntario ata preto da súa morte, cando regresou a Madrid. Morreu na súa cidade natal o 27 de novembro de 1720, deixando todos os seus bens á súa irmá, Francisca.

## Notas
Promax Electrónica

**PROMAX electrónica** é unha empresa de telecomunicacións e electrónica fundada en Barcelona en 1963 por José Clotet. Os primeiros instrumentos desenvolvidos por Promax incluían equipos para xerar sinais de televisión e radio e analizadores de espectros para medir e comprobar a calidade do sinal.

Factura uns 20 millóns de euros en 100 países.

## Historia 
Promax iniciouse no mercado fabricando instrumentos electrónicos de laboratorio. O primeiro equipo deseñado foi un xerador de sinal de televisión, un voltímetro e unha fonte de alimentación. Todos eles comezaron a comercializarse un ano despois da fundación da empresa.

En anos posteriores a empresa entrou no mercado cos primeiros osciloscopios, medidores de campo para radio e televisión, xeradores de baixa frecuencia, xeradores AM/FM etc. Tódolos equipos funcionaban a válvulas.

Promax mantén un investimento constante en I+D de preto do 15% do total da facturación.

## Produtos 
Promax fabrica máis de 200 produtos electrónicos de medición e control.
* Instrumentación
** Analizadores de TV, Satélite e Cable
** Xeradores de sinal de TV analóxica e dixital
** Instrumentación de electricidade
** Instrumentación Wifi, telefonía e radio
* Equipamento para fibra óptica
* Equipos profesionais de televisión e radio
* Equipos electrónicos para ensino

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de Promax 
* Blog de Promax
Würth

**Würth** é unha multinacional alemá fundada en 1945 co nome Adolf Würth GmbH & Co. KG, e sede en Künzelsau. Adícase á venda de accesorios, ferramentas, materiais para montaxe e fixación para industria e construción.

Würth está formada por 400 empresas que operan en 86 países.

## Historia
Würth foi fundada en 1945 por Adolf Würth (1909-1954), a empresa adicábase á venda de parafusos en Künzelsau, Alemaña. Despois da morte de Adolf Würth en 1954 foi o seu fillo, Reinhold Würth, á idade de 19 anos e a súa nai, Alma Würth son quen se fan cargo da empresa de venda de parafusos que nese momento era aínda unha empresa de dúas persoas.

Dende entón, a compañía converteuse en líder do grupo retallista coa participación principal de negocios na distribución de fixación, e materiais de montaxe e ferramentas con aproximadamente 120.000 produtos diferentes. Entre os seus máis de 3 millóns de clientes atópanse principalmente empresas do sector da construción, a madeira e a metalurxia, empresas de automoción, e os clientes industriais máis importantes.

O Grupo Würth está especializado na distribución a través de representantes de vendas, comerciais a comisión.

Despois de cinco anos de investigación, o grupo abriu o 27 de outubro de 2006 en Schwäbisch Hall, unha planta para a produción comercial dos novos tipos de células solares sen silicio, de cobre, indio e selenio (CIGS, acrónimo en inglés de *Copper indium gallium selenide*, CuInGaSe2).

## Würth en España
miniatura|Museo Würth en Agoncillo.
Würth ten a súa sede en España na localidade barcelonesa de Palau-solità i Plegamans que ocupa unha extensión de 25.000 m², incluíndo un centro loxístico. Würth ten outro centro loxístico na localidade rioxana de Agoncillo de 41.000 m² que inclúe oficinas e o Museo Würth La Rioja, onde se expón a Colección Würth de arte contemporánea.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web de Würth
* Museo Würth La Rioja
Canto (homónimos)

O termo **Canto** pode referirse a:

***Canto**, técnica de execución vocal;
***Canto**, **seixo** ou **callao**, en xeografía e xeoloxía, fragmento de rocha solto, xeralmente arredondado;
***Canto traballado**, en arqueoloxía, calquera anaco de pedra que fose manipulado polo ser humano;
***Canto**, como forma de música vocal utilizada na práctica espiritual;
***Canto**, como forma de vocalización das aves.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Cantoña**, parroquia do concello de Baños de Molgas;
***Cantoña**, parroquia do concello de Paderne de Allariz;
****Cantoña**, lugar de dita parroquia;
***Canto**, lugar da parroquia de Bazar, no concello de Castro de Rei;
***Canto**, lugar da parroquia de Alcázar de Milmanda, no concello de Celanova;
***Canto**, lugar da parroquia de Sobrán (San Martiño de Fóra), no concello de Vilagarcía de Arousa;
***Canto de Arriba**, lugar da parroquia de Ourol, no concello de Ourol;
***O Canto do Muro**, lugar da parroquia de Meirás, no concello de Valdoviño;
***O Canto do Muro**, lugar da parroquia de San Breixo de Parga, no concello de Guitiriz;
***O Canto do Muro**, lugar da parroquia de Río Barba, no concello do Vicedo;
***O Canto do Valo**, lugar da parroquia de Arceo, no concello de Boimorto;
***Cantodorxo**, lugar da parroquia do Grove, no concello do Grove;
***Cantoña**, lugar da parroquia de Luou, no concello de Teo;
***A Cantoña**, lugar da parroquia de Pontellas, no concello do Porriño;
***Cantorcia**, lugar da parroquia de Savane, no concello de Navia de Suarna;
***Cantorna**, lugar da parroquia da Pereiriña, no concello de Cee;
***Outrocanto**, lugar da parroquia de Arabexo, no concello de Val do Dubra.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
***Tres Cantos**, concello da Comunidade de Madrid.
Anselmo Villar Amigo

**Anselmo Villar Amigo**, nado en Malpica de Bergantiños en 1851 e finado en Bos Aires en maio de 1918, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Emigrou moi novo a Buenos Aires, onde desenvolveu múltiples actividades, sendo un dos fundadores e presidente de La Cantábrica, empresa de fundición e laminado de ferro, onde empregou a moitos galegos. Foi síndico e directivo do Banco Español del Río de la Plata, vinculado ao mundo das remesas emigrantes, e presidente da Asociación Española de Socorros mutuos. Foi concelleiro de Bos Aires.

Enviou diñeiro para obras na súa vila natal: a rampla do antigo porto, o murallón, a praza de abastos e a Fonte de Baixo (inaugurada en 1897, a primeira traída de auga a Malpica).

Situado na órbita de Eugenio Montero Ríos, foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Corcubión en 1905 en disputa con Ramón Sanjurjo Neira. Villar controlaba un bo número de votos en Malpica grazas aos favores repartidos entre as costureiras da zona, ás que desempeñara as máquinas depositadas no Monte de Piedade e regalado da súa conta duascentas. Volveu ser elixido deputado polo distrito de Muros na elección parcial convocada do 11 de xuño de 1911, despois de que Eugenio Montero Villegas renunciase a acta obtida en 1910.

## Recoñecementos 
* Foi condecorado coa Gran Cruz de Isabel a Católica.
* Unha rúa de Malpica leva o seu nome. En 1957 colocouse un busto seu na Fonte de Baixo de Malpica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Fernández, Alejandro E.: "Los gallegos dentro de la colectividad y as asociaciones españolas", en Núñez Seixas, X. M. (edit.): *Galicia Austral: la inmigración gallega en la Argentina*. Bos Aires: Editorial Biblos 2001, p.&nbsp;149.

### Ligazóns externas 
* Ficha no Congreso do Deputados
HC Slovan Bratislava

O **Hockey Club Slovan Bratislava** (en eslovaco ** Hokejový klub Slovan Bratislava**) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Bratislava (Eslovaquia). O club foi fundado en 1921 e é o club máis laureado de Eslovaquia. Dende a 2012-13 compite na Kontinental Hockey League (KHL) representando a Eslovaquia. Xoga os seus partidos como local no Ondrej Nepela Arena, un pavillón con capacidade para 10.115 espectadores.

## Historia 
O HC Slovan Bratislava foi fundado como equipo de fútbol en 2919 baixo a denominación de *1. ČsŠK Bratislava*. En 1921 creouse a sección de hóckey sobre xeo, denominada CsSK hockey. En decembro de 1924 xogou o seu primeiro partido, foi na derrota por 1 gol a 6 fronte ao Wiener EV de Viena. En 1939 o nome do club cambiou polo de *Slovan* Bratislava, mantendose ata a actualidade.

Logo da segunda guerra mundial, o Slovan foi o único representante eslovaco na máxima categoría do hóckey sobre xeo checoslovaco durante moito tempo, conseguindo en moitas ocasións o subcampionato. O seu único título no Campionato Checoslovaco chegou coa dirección do adestrador Ladislav Horsky na tempada 1978–79. Ademais, os equipos de base gañaron moitos campionatos. O 21 de xuño dese mesmo ano, o Slovan Bratislava foi admitido oficialmente na KHL, logo de cumprir tódalas condicións necesarias. Fundado en 1921, é o club máis antigo da KHL cunha ampla marxe.

#### Tempada 2012–13 
En maio, o Slovan fichou a Rostislav Čada como novo adestrador xefe para a súa primeira tempada na KHL, levando ao club a súa experiencia na competición logo de traballar no Avangard Omsk. Logo de xogar dous partidos de preparación fronte a equipos da KHL e o European Trophy no verán, o Slovan comezou a tempada 2012–13 coa derrota por 2 a 4 na casa fronte ao ucraíno e tamén debutante na competición HC Donbass o 6 de setembro de 2012 cun cheo total nas bancadas. A primeira vitoria chegaría catro días despois no partido fronte ao Spartak Moscova, gañando por 2–1 logo por shootout.

## Denominacións 
* 1993-1994 : HC Slovan Bratislava
* 1994-1995 : HC Slovan HTC Bratislava
* 1995-2002 : HC Slovan Harvard Bratislava
* 2002-2004 : HC Slovan Slovnaft Bratislava
* Dende 2004 : HC Slovan Bratislava

## Palmarés 
### Títulos nacionais 
* **8 Extraligas Eslovacas:** 1997–98, 1999–2000, 2001–02, 2002–03, 2004–05, 2006–07, 2007–08, 2011–12
* **1 Campionato Checoslovaco:** 1978–79
* **2 Liga Eslovaca (1938–1944):** 1941, 1942
* **2 1. SNHL:** 1981–82, 1989–90

### Títulos internacionais 
* **1 IIHF Continental Cup:** 2004
* **3 Spengler Cup:** 1972, 1973, 1974

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial *(en eslovaco)*
* Sitio web dos seareiros *Verní Slovanu* *(en eslovaco)*
* Sitio web dos seareiros *My sme tu doma* *(en eslovaco)*
Steven Linares

**Steven Linares** é un mestre, sindicalista, *barrister* e deputado de Xibraltar, membro do Partido Liberal de Xibraltar (GLP).

## Biografía 
Linares foi un dos primeiros admitidos na Bayside Comprehensive School, xunto con Peter Montegriffo, Gilbert Licudi e Dominique Searle. Dende o principio, optou polo ensino, pero tivo que pasar por varios outros traballos (Barclays Bank, Retco etc.) antes de abrazar a profesión elixida. Finalmente, aos 23 anos, matriculouse na Universidade de Leeds (*Trinity and All Saints College*) e recibiu a súa Licenciatura en Educación (con honras) en 1987. En 1988 foi mestre na ''St Joseph's Middle School* e despois durante 12 anos na *Bishop Fitzgerald Middle School* antes de ser elixido ao Parlamento nas eleccións xerais de 2000.

Afiliado en 1989 á Asociación de Educadores de Xibraltar (*Gibraltar Teachers' Association* - GTA), Linares tamén foi membro do Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP), onde permaneceu ata 1992. Este ano, uniuse ao Partido Nacional de Xibraltar (posteriormente Partido Liberal de Xibraltar) e decidiu centrarse máis nas cuestións sindicais. Converteuse en vicepresidente da GTA en 1993 e presidente en 1995. Foi elixido membro do Gibraltar Trades Council en 1994 e foi presidente do *Gibraltar Representative Organisation* dende 1993 ata 1995, onde traballou con Jaime Netto e Joe Holliday.

En 1996, coa derrota do Partido Nacional nas eleccións xerais e a súa transformación en Partido Liberal de Xibraltar, Linares foi un dos arquitectos da aproximación entre o GLP e o GSLP. En 2000, converteuse en ministro na sombra de Educación, Formación, Xuventude e Cultura.

En 2009, foi admitido como *barrister* no Reino Unido, e en 2010, en Xibraltar. Linares estudou na Universidade de Wolverhampton, Universidade do Oeste de Inglaterra (Bristol) e Middle Temple Inns of Court. Como avogado, traballou para a oficina de advocacia *Charles Gomez & Co.''.

En 2011, coa vitoria do GSLP nas eleccións xerais, Linares foi nomeado Ministro de Deporte, Cultura, Patrimonio e Xuventude.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
HC Donbass

O **Hockey Club Donbass** (en ucraíno **Хокейний Клуб Донбас** ou **Khokeinyi Klub Donbas**) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Donetsk (Ucraína). Dende a tempada 2012-13 compite na Kontinental Hockey League (KHL), sendo o único representante ucraíno da elite internacional do hóckey sobre xeo. Xoga os seus partidos como local no Druzhba Palace of Sports, un pavillón con capacidade para 4.130 espectadores, aínda que no futuro un novo estadio con capacidade para 18.000 espectadores acollerá os seus partidos como local..

O equipo recibe o seu nome da súa localización xeográfica no corazón do Bacia Donets (*Donbas*).

## Palmarés 
* **1 Campionato Ucraniano:** 2011

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
As mágoas do mozo Werther

***As mágoas do mozo Werther*** é unha novela epistolar en lingua alemá de Johann Wolfgang von Goethe, publicada por primeira vez en 1774 co título orixinal de *Die Leiden des jungen Werthers*, coincidindo coa Feira do Libro de Leipzig. Foi traducido ao galego por Francisco Manuel Mariño e Sabine Geck, e publicado por Editorial Galaxia en 2007.

## Adaptacións noutros medios 
* A obra de Goethe inspirou a ópera *Werther* (1892) de Jules Massenet.
* Henri Pouctal filmou *Werther* en 1910, película que se considera perdida.
* En 1968 Jean-Pierre Lajournade fixo unha lectura crítica e metacinemática da novela en *Werther* (título alternativo: *Les Souffrances du jeune Werther*), unha película feita para a televisión que bebe das vangardas e da política do Maio do 68.
* En 1986 Pilar Miró adaptou a novela na súa *Werther*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *As mágoas do mozo Werther*, ficha en *Cultura Galega*.
* *As mágoas do mozo Werther*, ficha na web de Editorial Galaxia.
Ermua

**Ermua** é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 16.274 habitantes (2011).
Hipoderma

miniatura|350px|Sección da pel que mostra as súas capas. O subcute indica o hipoderma.
O **hipoderma** é a capa máis profunda do sistema tegumentario dos vertebrados, situada debaixo da derme. Ás veces utilízase para referirse a el o termo "tecido subcutáneo", que é anatomicamente máis impreciso e máis inexacto. O hipoderma consiste principalmente en tecido conxuntivo laxo e lóbulos de graxa. As súas fibras coláxenas e elásticas discorren principalmente paralelas á superficie da pel, continúanse coas da derme e conectan coas estruturas máis profundas; son numerosas na planta dos pés e palmas das mans, onde fixan fortemente a pel ás estruturas inferiores, pero noutras zonas do corpo a cantidade de fibras é menor. Contén vasos sanguíneos máis grandes ca os da derme e nervios. Os tipos de células que se encontran no hipoderma son fibroblastos, adipocitos, e macrófagos. A función do hipoderma é principalmente protectora e de almacenamento de graxa.

O hipoderma deriva do mesoderma embrionario.

## Compoñentes 
Contén:

* Bandas de tecido fibroso que ancoran a pel ás fascias profundas.
* Graxa, excepto nas pálpebras, escroto, pene, mamila e aréola
* Vasos sanguíneos que se dirixen á derme
* Vasos linfáticos que se dirixen á derme
* Raíces dos folículos pilosos
* A parte glandular dalgunhas glándulas sudoríparas
* Nervios: terminacións nerviosas libres e corpúsculos de Pacini
* Bolsas situadas nos espazos que cobren as articulacións para facilitar o esvaramento suave da pel que está encima
* Sutís capas musculares planas, situadas nalgunhas zonas, como o coiro cabeludo, cara, mans, mamila, e escroto, chamados panículos carnosos.

### Graxa subcutánea
A graxa subcutánea está xusto debaixo da pel e diferénciase da graxa visceral, que se encontra na cavidade peritoneal. Esta graxa forma unha capa illante que evita as perdas de calor. Nalgúns animais como as baleas, focas e animais hibernantes, ademais do illamento térmico é unha reserva de graxa para a nutrición. A cantidade de células adiposas que contén o tecido subcutáneo depende das rexións do corpo e da nurtrición. No abdome humano pode chegar a ter 3&nbsp;cm ou máis, pero non existe noutras zonas como as pálpebras ou pene.

## Inxección subcutánea
É unha inxección administrada no tecido subcutáneo, utilizada, por exemplo, para administrar a insulina.

## Noutros seres vivos
O termo utilízase tamén noutros seres vivos non vertebrados, pero con outros significados.

Nos artrópodos chámase hipoderma a unha capa epidérmica de células que segrega o seu exoesqueleto quitinoso.

Algunhas plantas teñen unha capa diferenciada de células debaixo da epiderme denominada hipoderme. Por exemplo, nas follas dos piñeiros forma unha capa extra protectora.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Epiderme
* Derme
* Pel
Plentzia

miniatura|Casa do concello, na praza del Astillero
**Plentzia** é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 4.311 habitantes (2011).
Laca

[miniatura|Caixa lacada con decoración de madreperla, [Dinastía Ming, século XVI.]]
A **laca** é unha secreción resinosa e translúcida producida polo insecto *Laccifer lacca* (Coccoidea), de onde toma o nome, que habita sobre varias plantas, sobre todo na India e o leste de Asia. Esta secreción áchase pegada ás ramas da planta invadida, e nela está encerrado o insecto durante case toda a súa vida. Unha vez colleitada, moída e cocida con outras resinas e minerais, convértese en goma laca, usada en vernices (transparentes ou con cor), tintas, lacres, adhesivos etc.

## Vernices ao alcol 
Trátase de resinas sintéticas ou naturais que se disolven en alcohol, que se secan por evaporación rápida do disolvente, e a miúdo contan cun proceso de curado que produce un acabado de dureza, cun aspecto que vai desde o brillo ó mate. En ocasións pode requirir un puído.

As resinas usadas comunmente son: gomas lacas, *dammar* e *sandáraca* (resinas brandas), colofonia e resinas formofenólicas. Como solventes utilízanse o alcohol etílico e o metílico. Son de secado rápido, empregándose para protexer madeiras, paneis etc. aplicando unha película incolora e brillante.
Zaldibar

miniatura|Casa do concello
**Zaldibar** é un concello vasco da provincia de Biscaia, na comarca de Durangaldea. A súa poboación é de 2.931 habitantes (2011).
Limo

[miniatura|250px|Limo seco arrastrado polo [Ike|furacán Ike, Galveston, Texas, Estados Unidos]]
O **limo** (do latín *limus*, 'lodo', 'barro', 'sedimento') é un material solto cunha granulometría comprendida entre á da area fina e á da arxila.

É un sedimento clástico incoherente transportado en suspensión polos ríos e polo vento, que se deposita no leito dos cursos de auga ou sobre os terreos que foron inundados.

Para que se clasifique como tal, o diámetro das partículas de limo ten que oscilar entre os 0,002 mm e os 0,06&nbsp;mm.

É típico e famoso o limo depositado polo río Nilo despois das inundacións periódicas que achegaban terreo fértil para a agricultura desde o antigo Exipto até que este fluxo se interrompiu pola construción da presa de Asuán.

Ao non ter cohesión, é un terreo problemático para edificar sobre el e, en obras de arquitectura ou enxeñaría, é necesario adoptar sistemas especiais de cimentación.

Pódense distinguir: 
* o **limo orgánico**, formado por barro mesturado con restos vexetais, e 
* o **limo inorgánico**, con inclusión de po de rochas. Neste tipo encóntrase o loess pampeano ou o chinés; é un limo fino, sen estratificación.

## Granulometría 
Dentro da clasificación granulométrica das partículas do solo, os limos ocupan o seguinte lugar na escala:

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Area
* Arxila
* Loess
Francisco Rodríguez

O nome de **Francisco Rodríguez** pode referirse a:

***Francisco Rodríguez Teijeiro**, político galego (m. 1889).
***Francisco Rodríguez Gigirey**, mestre e político galego (m. 1970).
***Francisco Rodríguez García**, agrarista de Salvaterra de Miño asasinado en 1910.
***Francisco Rodríguez Sánchez**, escritor e político nacionalista galego (n. 1945).
***Francisco Rodríguez Rodríguez**, alcalde de Chandrexa de Queixa (n. 1946).

***Francisco Rodríguez Fernández**, político socialista galego (n. 1954).

***Francisco Rodríguez Adrados**, filólogo e helenista español (1922-2020).
***Francisco Rodríguez Acosta**, político falanxista español (m. 1972).

***Francisco Rodríguez Poveda**, presidente de Panamá.
***Francisco Rodríguez**, beisbolista profesional venezolano (n. 1982).
***Francisco Rodríguez**, boxeador olímpico venezolano (n. 1945).

## Véxase tamén
Francisco Fernández Liñares

**Francisco Fernández Liñares**, nado en Olveira (Dumbría) o 1 de xullo de 1950, é un enxeñeiro técnico agrícola, economista e político galego, do PSdeG.
## Traxectoria 
Licenciado en Economía, aprobou unhas oposicións a funcionario do Estado e acabou recaendo na subdelegación do goberno en Lugo a finais dos anos noventa. En 1999 integrou a lista do PSdeG ao concello de Lugo, encabezada por Xosé López Orozco, e foi elixido concelleiro. Ocupou a carteira de Seguridade, encargada da policía municipal, durante ese primeiro goberno Orozco. Revalidou o seu escano de concelleiro no goberno municipal en tres ocasións, mudando as carteiras: economía, zona rural e finalmente urbanismo.

En 2008 deixou o goberno municipal ao ser nomeado presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil, posto onde permaneceu ata que o equipo de Mariano Rajoy (Partido Popular) venceu nas eleccións Xerais 2011 en España. Foi substituído por Francisco Marín Muñoz. A seguir foi destinado a un posto na mesma Confederación, pero na sede de Lugo.

En setembro de 2012 foi detido en relación coa Operación Pokémon, acusado de participar nunha trama de subornos e prevaricación mentres fora concelleiro en Lugo. O Tribunal Supremo condenouno a catro anos e medio de cárcere por suborno e a oito anos e medio de inhabilitación por prevaricación por adxudicar obras a empresarios a cambio de cartos ou de prestacións de traballo nas súas propiedades.
## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Francisco Marín Muñoz

**Francisco Marín Muñoz**, nado en Linares (Xaén) en 1960, é un funcionario galego, político vinculado ao PPdeG e presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil.

## Traxectoria 
Marín Muñoz é enxeñeiro agrónomo. Aprobou unhas oposicións ao corpo de enxeñeiros agrónomos do estado e ocupou diversos postos. En 1987 atopa o seu destino en Ourense. Na década de 2000, traballou para a delegación en Ourense da Consellería de Medio Rural e do Mar da Xunta de Galicia. En 2011 foi nomeado presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil, en substitución do socialista Francisco Fernández Liñares.
Marco Carreira

**Marco Carreira**, nado na Coruña en 1974 é un taekwondista retirado e actual adestrador de taekwondo galego.

## Traxectoria 
Campión de España de taekwondo en varias categorías, medallista europeo e nove veces campión de Galicia, dende 2004 traballa como técnico para a Federación Española de Taekwondo. É adestrador persoal, entre outros, do taekwondista español Nicolás García, medalla de prata nos Xogos de Londres 2012.

## Notas
Tabula hospitalis do Courel

A '''*Tabula Hospitalis* do Courel**, tamén coñecida como **Táboa de Hospitalidade de Carbedo'*, é unha peza de bronce cun texto en latín da época da romanización de Galicia. Foi atopada no Carbedo (Folgoso do Courel), e desde novembro de 1959 consérvase no Museo de Lugo.

## Características 
A peza consta dunha lámina de bronce rectangular de 18,5&nbsp;cm x 13,7&nbsp;cm, na que se inscribiu o texto, e un marco columnado de 28 x 16,5&nbsp;cm, cun frontón triangular flanqueado por dous apliques de tripla voluta calada e cunha cabeza masculina en altorrelevo no centro.

O texto fala dun pacto entre o seurro Tilego, fillo de Ambato, e os Lougeis do *castellum Toletensis'', comprometendo a si mesmo e á súa familia e descendentes ao establecemento de lazos de hospitalidade, solicitándolle estes protección perpetua.

Este pacto entre un particular e unha colectividade indíxena con autorización das autoridades romanas carece de carácter ou calidade de lei, mais dispón de validez xurídica pública ao ser trasladado á táboa de bronce.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na web do Museo de Lugo, escrita por Enrique Alcorta Irastorza.
Bernardino Temes

[miniatura|dereita|300px|Bernardino Temes retratado polo seu amigo [Ramón Parada Justel.]]
**Bernardino Temes Fernández**, nado en Ourense en 1876 e finado na mesma cidade o 19 de outubro de 1960, foi un doutor galego, especializado en pediatría.

## Traxectoria 
A familia Temes era unha importante familia ourensá de médicos e farmacéuticos. Licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela en 1898. Posteriormente comeza a traballar no Hospital Médico Provincial de Ourense e participa nas primeiras iniciativas de atención médica gratuíta da cidade de Ourense, nas que exerce a responsabilidade da atención pediátrica. Foi presidente do Colexio de Médicos entre 1929 e 1930. En 1934 substitúe a Manuel Peña Rey como director dos organismos de Beneficiencia, e en 1936, logo das eleccións onde venceu a Fronte Popular, é substituído por Peña Rey.

A súa figura é lembrada nunha rúa do leste da cidade de Ourense, que bordea as antigas instalacións do Hospital Provincial de Ourense, actualmente no barrio das Lagoas.
Andreas Achenbach

**Andreas Achenbach**, nado en Kasselo 29 de setembro de 1815 e finado en Düsseldorf o 1 de abril de 1910, foi un pintor alemán.
## Traxectoria 
Comezou a súa educación artística en 1827 en Düsseldorf baixo as ensinanzas de Friedrich Wilhelm Schadow na Academia de Pintura de Düsseldorf. Nos seus primeiros traballos seguiu o idealismo romántico alemán, pero tras mudarse a Múnic en 1835, a influencia de Louis Gurlitt guiouno cara a outros rumbos e converteuse no fundador da escola realista alemá.

Un gran número dos seus traballos poden ser encontrados na Galería Nacional de Berlín, no Neue Pinakothek de Múnic e nas galerías de Dresde, Darmstadt, Colonia, Düsseldorf, Leipzig e Hamburgo.

Seu irmán, Oswald Achenbach (1827-1905), tamén foi un pintor.

## Galería 

Ficheiro:Andreas Achenbach - Clearing Up—Coast of Sicily - Walters 37116.jpg| Costa de Sicilia, 1847.
Ficheiro:On the coast of Capri Achenbach Andreas.jpg|Costa de Capri, 1855.
Ficheiro:Die alte Akademie in Duesseldorf by Andreas Achenbach 1831.jpg|*Die alte Akademie in Düsseldorf*, 1831.
Ficheiro:Achenbach, Andreas - Westfälische Wassermühle.jpg|*Muíño de auga en Westfalia*, 1863.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Achenbach  (museumsyndicate.com)
* Andreas Achenbach (artcyclopedia.com)
* Andreas Achenbach (www.art.onilm.com)
Oswald Achenbach

**Oswald Achenbach**, nado en Düsseldorf o 2 de febreiro de 1827 e finado en Düsseldorf o 1 de febreiro de 1905, foi un pintor de paisaxes alemán.

Naceu en Düsseldorf, e recibiu educación artística do seu irmán Andreas Achenbach. Polo xeral, as súas paisaxes destacan polos efectos ricos en cores, pintando sobre todo paisaxes do Golfo de Nápoles e os barrios de Roma. Desde 1863 a 1872 traballou como profesor de pintura de paisaxes na Academia de Düsseldorf. Morreu en Düsseldorf no ano 1905, debido a unha inflamación dos pulmóns.

## Galería 

Ficheiro:Oswald Achenbach 003.jpg|Vista de Florencia, 1898.
Ficheiro:Oswald Achenbach - Passing through The Arch of Titus on the Via Sacra, Rome.jpg|Pasando a través do Arco de Tito na Vía Sacra, Roma.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Uli Edel

**Uli Edel**, nado o 11 de abril de 1947 en Neuenburg am Rhein (Alemaña) é un director e guionista de cine.

## Traxectoria 
Estudou literatura alemá e arte dramática na Universidade de Múnic antes de matricularse na Academia de cine de Múnic, nesta época dirixiu as súas primeiras curtametraxes, producidas polo seu compañeiro de estudos Bernd Eichinger.

No ano 1981, e outra vez con Bernd Eichinger, dirixe *Yo Cristina F*, película que obtivo un grande éxito mundial e numerosos galardóns internacionais. Oito anos despois repetiron éxito co filme *Última salida, Brooklyn*, gañadora dos Premios do Cinema Alemán á mellor película e ao mellor director.

Uli Edel vive dende 1990 nos Ánxeles, onde traballa tanto en grandes producións coma en miniseries para canais de televisión de pago. Por exemplo a película para televisión *Rasputín*, que gañou tres Globos e tres premios Emmy, *The Mists of Avalon* que foi candidata a 11 premios Emmy, ou o seu western *Camino al infierno* que bateu récords na televisión estadounidense con 31 millóns de espectadores.

## Obra 
### Filmes 
* *Der kleine Soldat* (1971)
* *Tommy kehrt zurück* (1973)
* *Die Erzählungen Bjelkins* (1976)
* *Der harte Handel* (1978)
* *Christiane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo* (1981)
* *Eine Art von Zorn* (1984)
* *Last Exit to Brooklyn* (1989)
* *Body of Evidence* (1993)
* *Confessions of a Sorority Girl* (1994)
* *Tyson* (1995)
* *Rasputin: Dark Servant of Destiny* (1996)
* *Purgatory* (1999)
* *The Little Vampire* (2000)
* *The Mists of Avalon* (2001)
* *King of Texas* (2002)
* *Evil Never Dies* (2003)
* *Dark Kingdom: The Dragon King* (2004)
* *Der Baader Meinhof Komplex* (2008)
* *Zeiten ändern Dich* (2010)

### Series 
* *Das Ding* (1979)
* *Waldhaus* (1987)
* *Twin Peaks* (1991)
* *Tales from the Crypt* (1993)
* *Rebel Highway* (1994)
* *Homicide: Life on the Street* (1997)
* *Oz* (1998)
* *Julius Caesar* (2002)
* *Das Adlon: Ein Hotel. Zwei Familien. Drei Schicksale* (2012)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil do director en IMDb 
*Biografía en Hoycinema.com
Río Castletown

O **río Castletown** (en irlandés *Abhainn Chaisleán Dhún Dealgan*) é un río que flúe a través da cidade de Dundalk, no condado de Louth, en Irlanda. Nace preto de Newtownhamilton, no condado de Armagh, Irlanda do Norte. No seu curso superior é coñecido como o Río Creggan. Os seus principais afluentes son o río Kilcurry e o río Falmore. Desemboca na baía Dundalk, no mar de Irlanda.

Por outra banda, o río é apto para a pesca de troita e de salmón.
Río Dargle

O **río Dargle** (en irlandés *An Deargail*)  é un río que flúe por boa parte do condado de Wicklow, en Irlanda. Nace nas montañas Wicklow e durante o seu curso chega a formar a fervenza máis alta de toda Irlanda, a fervenza Powerscourt, con 121m  de caída. O seu principal afluente é o río Glencree. Desemboca preto de Bray, no Mar de Irlanda.

miniatura|280px|esquerda|Vista da fervenza Powerscourt.