open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Baixa Normandía

**Baixa Normandía**, en francés: *Basse-Normandie*, en normando: *Basse-Normaundie*, é unha antiga rexión de Francia.

É a parte occidental da antiga provincia histórica de Normandía e parte da rexión da Perche. A noción de Baixa Normandía xa era unha realidade no século XIV.

## Creación 
Foi creada en 1956, comprendendo os tres departamentos de Calvados, Orne e Mancha. 

Forma parte da antiga provincia de Normandía, que estaba dividida en Alta Normandía e Baixa Normandía. 

A súa capital era a cidade de Caen.

## Poboación 
A súa poboación estimada no ano 2014 era de 1 443 000 habitantes.

## Economía 
As principais actividades económicas da rexión son a agricultura, o gando, o sector letiero, a fruticultura e a industria téxtil. 

O mineral de ferro extráse cerca de Caen. 

O turismo tamén e importante, e conta cun ferri que vai a Inglaterra (desde o porto de Cherburgo-Octeville).

## Historia 
A tradicional provincia de Normandía, cuxa historia remóntas ao século X, dividiuse en 1956 en dúas rexións: Baixa Normandía e Alta Normandía.

Durante a época romana, a rexión dividíase en varias cidades-estado diferentes. A de Vieux foi escavada no século XVII, revelando numerosas estruturas e vestixios que testemuñan a prosperidade da rexión de Caen.

A rexión foi conquistada polos francos no século V.

No século IX, as conquistas normandas devastaron a rexión. Gran parte do territorio da Baixa Normandía engadiuse ao ducado de Normandía no século X.

En 1066, o duque Guillerme II de Normandía conquistou Inglaterra. Foi enterrado en Caen. Despois da súa morte, Normandía foi herdada polo fillo máis vello, e Inglaterra polo seu segundo fillo, separándose as dúas posesións. 

A vitoria de Tinchebray en 1106 deu de novo a Normandía aos reis de Inglaterra. Case cen anos despois, en 1204, o rei Filipe II de Francia conquistou a rexión, ademais das Illas da Canle. Despois, durante a Guerra dos Cen Anos, foi recuperada polos Plantagenet. Porén, os franceses recuperaron a parte continental da rexión entre 1436 e 1450. En 1453 a monarquía francesa controlaba gran parte da actual Francia, agás Calais, que permanecía en mans inglesas.

Durante a segunda guerra mundial as praias de Calvados foron o lugar do **Día D**. Os desembarcos en xuño de 1944 e a posterior batalla de Normandía, destruíron moitos pobos e cidades da rexión.

## Disolución 
No marco da Lei relativa á delimitación das regións, ás eleccións rexionais e departamentais e modificando a reforma territorial de 2014, a Baixa Normandía fusionouse coa Alta Normandía o 1 de xaneiro de 2016 para formar a nova rexión de Normandía.

## Galería 

Mairie de caen 7861.JPG|Abadía dos Homes de Caen
Deauville 8004.JPG|Deauville
Guillaume le conquerant 2.JPG|Monumento a Guillerme o Conquistador, en Falaise, Calvados
FranceNormandieVieuxSiteMaisonGdPeristyle.jpg|Vila romana de Vieux

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Boüard, Michel de (2001): *Histoire de la Normandie*. Tolosa: Privat. ISBN 2-7089-1707-2

### Outros artigos 
* Normandía (rexión histórica)
* Normandía
* Ducado de Normandía
* Alta Normandía

### Ligazons externas 
* Basse-Normandie na *Encyclopaedia Britannica*.
Padul

**Padul** é un concello español da provincia de Granada. Está situado no extremo suroccidental de Serra Nevada.

Na zona existen restos prehistóricos que denotan a antigüidade do asentamento humano na zona. Os árabes déronlle o nome *al-Badul*.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2024 tiña unha poboación de 9.536 habitantes.

## Véxase tamén
Penadexo, Saa, A Pobra do Brollón

**Penadexo** é unha aldea da parroquia de Saa, no concello da Pobra do Brollón, provincia de Lugo. En 2008 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
## Xeografía
Está situada a 805 m de altitude na Serra do Courel, preto do regueiro da Travesa. Accédese desde un desvío da pista que une A Pousa co O Busto logo de pasar Lourente ou desde un desvío da estrada que une A Pousa coa Veneira, logo de pasar a capela do San Vitoiro e o desvío a Teixeira.

## Festividades 
Cada 27 de agosto celébrase a romaría do San Vitoiro.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Saa
### Parroquias da Pobra do Brollón
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Fotos de Penadexo
Juan Manuel Blanes

[miniatura|250px|O Xuramento dos [Trinta e tres.]] 
[miniatura|[José Gervasio Artigas|Artigas na Cidadela por Juan Manuel Blanes.]] 
**Juan Manuel Blanes**, nado en Montevideo o 8 de xuño de 1830 e finado en Pisa, Italia, o 15 de abril de 1901, foi un pintor uruguaio. En todas as súas obras, dentro do academicismo das reconstrucións históricas e a diferenza dos pintores románticos europeos, buscou valores nacionais íntimos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Museo Municipal de Belas Artes Juan Manuel Blanes  
* Páxina sobre Juan Manuel Blanes na Rede Académica Uruguaia (RAU)   
* Páxina sobre Juan Manuel Blanes no Museo Nacional de Artes Visuais, Montevideo
Venus de Laussel

**Venus de Laussel** é o nome dado a un relevo de datación paleolítica, que representa a figura dunha muller espida, que porta na súa man dereita un corno. Procede do denominado "Grand Abri", sito na estación arqueolóxica de Laussel, na rexión de Dordoña (Dordogne), Francia, no val do río Vezére, nun lugar que miran para o mediodía. A figura é denominada tamén como a *Muller do corno* e a *Dama da hasta*.

## Historia 
A Venus formaba parte dun conxunto con outras estatuas. Foi descuberta en 1908, polo doutor Gaston Lalanne, quen fixo arrincar parte do bloque pétreo no que se achaba esculpida. A peza foi trasladada ao Museo de Bordeos. Nas proximidades apareceron outras figuras en relevo. dúas femininas (a "Venus do peiteado en dameiro" e a desaparecida "Venus de Berlín") e mais o chamado cazador de Laussel. Había tamén unha dobre figura enigmática. Ademais obtéronse falos e vulvas. A impresión dos descubridores foi que todo o conxunto formaba parte dun santuario.

En 1952, o enxeñeiro H. Bessac descubriu, na entrada da caverna ou abrigo, dúas figuras femininas recostadas, que pasaran inadvertidas até entón, pola súa modelaxe, apenas insinuado Giedion, Sigfried, op. cit., páxs. 531-533.
miniatura|esquerda|175px|Ilustración da Venus de Laussel

## Datación 
Cóidase que pertence ao período perigordense superior do Paleolítico superior, aínda que é asignada tamén ao período auriñaciense.

## Descrición 
A figura da muller mide 42&nbsp;cm da altura. A figura sobresae sobre a rocha na que se esculpiu, porque se separou bastante material ao seu arredor, abrindo profundos sucos no seu perfil. Presenta unha muller núa, que mira á súa dereita, para o abrigo, aínda que non existen detalles anatómicos do rostro; na parte esquerda da cabeza mostra a cabeleira que cae sobre o ombro do mesmo lado. Presenta busto perfilado con peitos colgantes. As extremidades superiores están mellor acabadas que nas Venus paleolíticas máis coñecidas. O brazo dereito está case apegado ao costado, pero o correspondente antebrazo está erguido e sostén o que se ten identificado como un corno de bisonte, o que explica algún dos seus nomes. O brazo esquerdo está lixeiramente ladeado para o centro da figura, xa que ten a súa man en repouso sobre o ventre, mostrando catro dos dedos. O ventre é avultado e ancho, mentres os cadrís, que mostran unha anchura maior que o resto do corpo, son concrecións redondeadas e graxosas. As extremidades inferiores son pouco fortes en relación ao desenvolvemento somático xeral, e indícanse xuntas; os pés apenas existen. Determinadas marcas indican o bico do peito, o embigo, o sexo, insinuado por un triángulo. A figura mostraba restos de pintura vermella.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Escultura paleolítica.
* Arte paleolítica.
Xosé Manuel Millán Otero

**Xosé Manuel Millán Otero**, nado en Beluso (Bueu) en 1964 e finado en Vigo o 29 de outubro de 2020, foi un escritor e político galego vinculado ao BNG.

## Traxectoria 
Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, profesionalmente foi profesor de Lingua e Literatura Galega en Moaña. Especializouse na Xeración Nós, centrándose nás figuras de Vicente Risco e Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.

Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura do Bloque Nacionalista Galego á alcaldía de Moaña e foi elixido alcalde. Nas municipais de 2007 volveu ser elixido alcalde.

## Obra 
### Poesía 
* *Este é o tempo de sal* (1992, Sociedade Cultural Valle-Inclán).
* *As palabras no espello* (1995, Ediciós do Castro).
* *Ode menor ao gran mascato Bernardino Graña cando se eleva sobre as terras do Morrazo* (2010, publicado en Internet).
* *As cinzas de Pasolini* (2018, Editorial Toxosoutos).

### Edicións 
* *Profecía do mar*, de Bernardino Graña (1995, Xerais).
* *Da terra asoballada*, de Ramón Cabanillas (1996, AS-PG/A Nosa Terra).
* *Prosa escollida: antoloxía*, de Vicente Risco (1997, AS-PG/A Nosa Terra).
* *Páxinas galegas*, de Johán Carballeira (2000, A Nosa Terra).

### Obras colectivas 
* *Concurso Nacional de Poesía O Facho (1978-1989)* (1990, Ediciós do Castro).
* *Historia da Literatura Galega* (1996, AS-PG/A Nosa Terra).
* *Os mártires do 36* (1996, A Nosa Terra).
* *A Sociedade de Agricultores "El Progreso" de Beluso (1931-1936): unha experiencia de asociacionismo agrario* (1997, Asociación de Veciños de Beluso). Con José Ramón Álvarez Pérez.
* *Para saír do século* (1997, Xerais).
* 
* *Volverlles a palabra. Homenaxe aos represaliados do franquismo* (2006, Difusora).
* *Bernardino Graña. Homenaxe no 75 aniversario* (2007, Xerais).
* *Dix-sept poètes galiciens 1975-2000. Dezasete poetas galegos 1975-2000*, 2008, Universidade da Coruña.
* *150 Cantares para Rosalía de Castro* (2015, libro electrónico).

## Premios 
* Gañador do Concurso Nacional de Poesía O Facho no 1989, por *Retrato de muller con navios ao fondo*.
* Accésit do XI Premio Esquío de poesía no 1991, por *Este é o tempo do sal*.
* VII Premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón no 1994, por *As palabras no espello*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Moaña
### Ligazóns externas 
* [https://bvg.udc.es/ficha_autor.jsp?id=XosMill%E1&alias=Xos%E9+M.+Mill%E1n+Otero ] na Biblioteca Virtual Galega.
* Perfil en *As escollas electivas*
Tánxer

**Tánxer** (en  Ṭanjah; en  Ṭanja) é unha cidade ao norte de Marrocos, capital da rexión de Tánxer-Tetuán. Está situada na costa norteafricana, á entrada do estreito de Xibraltar. Contaba en 2004 cunha poboación de 669.680 habitantes.

## Historia 
A cidade foi fundada por colonizadores cartaxinenses a comezos do século V a.C. O seu nome posiblemente deriva da deusa berber Tinjis (ou Tinga). No primeiro século a.C., pasou a estar gobernada polos romanos. No mandato de Augusto, a colonia foi a capital da provincia de Mauretania Tingitana. No século V, os vándalos conquistaron e ocuparon "Tingi". Un século despois pasou a formar parte do Imperio bizantino, pouco antes de estar controlada e islamizada polos árabes da dinastía Omeia no 702.

Na Baixa Idade Media, Tánxer pasou a pertencer, desde 1471, a Portugal, despois de varios intentos errados, até que en 1661 pasou a Carlos II de Inglaterra como parte do dote da infanta portuguesa Catarina de Braganza. Non obstante, o dominio inglés sobre a cidade durou pouco tempo. En 1679 o sultán Moulay Ismail de Marrocos tentou sen éxito ocupar a cidade, pero mantivo un gran bloqueo que finalmente levou á retirada inglesa o día 6 de febreiro de 1684.

### Século XX 
Xa no século XX, Tánxer estivo na base dunha crise internacional que precede á I Guerra Mundial, debido a que o káiser Guillerme II quixo establecer alí intereses alemáns, indo contra os intereses de Francia, que tentaba tamén controlar o sultanato.

Tras converterse Marrocos nun protectorado francés en 1912, a cidade acabou por ser declarada zona internacional, administrada polo Reino Unido, España, Francia, a partir de 1923 tamén por Portugal, Italia, Bélxica, Países Baixos, Suecia, Estados Unidos e, desde 1945, Unión Soviética. Foi despois unida ao reino de Marrocos, cando a independencia deste en 1956.

## Economía 
Tánxer é o segundo centro industrial máis importante de Marrocos, despois de Casablanca, con industrias téxtil, química, metalúrxica e naval. Actualmente, a cidade posúe dous parques industriais, que teñen o estatuto de zona Franca.

A economía de Tánxer baséase fortemente no turismo. O número de resorts á beira do mar vén aumentando, con proxectos patrocinados por investimentos estranxeiros. Compañías do sector inmobiliario e do sector de construción civil están investindo cada vez máis na infraestrutura turística.

O comercio artesanal na cidade vella (Medina) especializouse principalmente en produtos de coiro, manufacturas de madeira e prata, roupas tradicionais, e calzado. A agricultura da área basicamente produce cereais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Historia da cidade de Tánxer
CN Sant Andreu

O **Club Natació Sant Andreu** é unha entidade deportiva do barrio de Sant Andreu de Palomar, en Barcelona, orientada á práctica e a difusión da natación e o wáter-polo.

## Presidentes 
*Benet Ferrer i Sauqué
*Joan A. Audet i Novell
*Pere Serrat i Portet
*Lluis Cardona i Rebollo
*Marius Frigola i Andrade
*Alfons Martínez i Gris
*Agustí Gonzalez i Gasulla
Adrián Troitiño

**Adrián Troitiño Alcobre**, nado en Moalde (Silleda) o 3 de xaneiro de 1869 e finado en Montevideo o 26 de maio de 1941, foi un sindicalista libertario.

## Traxectoria 
Emigrado como polisón a Bos Aires en 1880, axiña comezou a traballar de panadeiro. Comezou a contactar co movemento libertario e na dirección do seu gremio. Expulsado da Arxentina en 1902 as autoridades deportárono ao Uruguai.

Na súa actividade como sindicalista destacou como representante da Sociedad de Resistencia y Colocación de Obreros Panaderos en Montevideo e do Sindicato de Oficios Varios de Villa del Cerro. Participou en México na Conferencia Latino Americana del Trabajo, e foi membro da dirección do Sindicato de Vendedores de Diarios, ademais de xestor da "Casa del Canillita".

### Século XX 
Nos primeiros anos do século XX compaxinou a actividade política e sindical coa participación en medios xornalísticos. Foi director da redacción da publicación *El Obrero*. A finais de 1902 foi expulsado da Arxentina xunto a Julio Camba. Tras chegaren a Cádiz foron levados a Barcelona. Alí foron apresados para previr atentados ante a presenza do vicepresidente da Arxentina. Trasladados á prisión de Pontevedra, foron postos en liberdade, pero Adrián Troitiño foi requirido polo goberno militar da Coruña para facer o servizo militar, malia ter xa 33 anos. Evitouno ó alegar ter unha hernia.

Ó chegar a España desde Arxentina viña coa súa muller e con cinco fillos, dos que un morreu en Barcelona, polo que pediu axuda a Julio Camba. Anos despois volveu emigrar a Latinoamérica e seguiu co labor sindicalista, pero xamais regresou a Arxentina, onde tiña vedada a entrada. Morreu en Montevideo en 1941, onde foi moi homenaxeado, sendo o seu nome posto a unha avenida.

## Notas
Louis Kahn

[miniatura|200px|[Instituto Salk, La Jolla.]]

**Louis Isadore Kahn**, nado na illa de Saaremaa (Estonia) o 20 de febreiro de 1901 e finado en Nova York o 17 de marzo de 1974, foi un arquitecto estadounidense de orixe estonia. Traballou en Filadelfia, onde foi profesor na Universidade Yale.

## Biografía 
[miniatura|[Parlamento de Bangladesh (2014)]]
Aos catro anos a súa familia emigrou aos Estados Unidos, temendo que o seu pai fose recrutado polo exército durante a guerra ruso-xaponesa. Louis Kahn criouse en Filadelfia e adquiriu a nacionalidade norteamericana o 15 de maio de 1914.

Foi educado nunha rigorosa tradición *Beaux-Arts*, coa súa énfase no debuxo, na Universidade de Pensilvania. Logo de graduarse en 1924, Kahn viaxou por Europa e instalouse na cidade medieval amurallada de Carcasona, no canto de quedar nos berces do clasicismo ou do modernismo. En 1925-1926 Kahn foi deseñador xefe da Exposición do sesquicentenario. A partir de 1947 ensinou durante unha década na Universidade Yale, na que a súa influencia era enorme. Posteriormente trasladouse á Universidade de Pensilvania. Entre os seus alumnos atópanse Moshe Safdie e Robert Venturi.

Morreu dun ataque ao corazón nos servizos da estación de Pensilvania de Nova York. Acababa de regresar dunha viaxe de traballo na India.

Kahn sempre se involucrou profundamente en todos os seus traballos. Reinterpretou o estilo internacional de xeito pouco convencional, inspirándose a miúdo na arquitectura antiga. Os seus traballos reflicten o seu interese pola luz e os materiais. Isamu Noguchi referiuse a el como "*un filósofo entre arquitectos*".

Kahn tivo tres familias con tres mulleres diferentes: a súa esposa Esther, a súa compañeira de traballo Anne Tyng, e con Harriet Pattison. O seu fillo con esta última, Nathaniel Kahn, retratou a vida do arquitecto nun documental titulado "O meu arquitecto: a viaxe dun fillo", que foi nomeado ao Oscar en 2003. Nel participaron arquitectos de renome como B.V.Doshi, Frank Gehry, Philip Johnson, I. M. Pei, e Robert Stern, pero tamén mostra as súas complexas relacións familiares, así como as infrecuentes circunstancias da súa morte.

Non lle unía ningún parentesco co seu colega e compatriota Albert Kahn.

## Obras principais 
* Galería de Arte da Universidade Yale, New Haven 
* Laboratorios Richards de investigación médica, Universidade de Pensilvania, Filadelfia (1957
* Biblioteca da Academia Phillips Exeter, Exeter, Nova Hampshire (1965–1972)
* Asemblea Nacional de Dacca, Bangladesh (1962–1974)
* Museo de Arte Kimbell, Fort Worth, Texas, (1967–1972)
* Centro de Arte Británico de Yale, New Haven, Connecticut, (1969–1974). 
* Indian Institute of Management, Ahmedabad, India

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía e proxectos .
ABC

O termo ou o acrónimo **ABC** pode referirse a:

* o xornal madrileño ***ABC***, distribuído por toda España;
* a cadea de radio e televisión estadounidense **American Broadcasting Company**.
* a cadea de radio e televisión australiana **Australian Broadcasting Corporation**.
Drusos

Os **drusos** (en árabe: *duruzi* دروزي, plural: *duruz*دروز ; en hebreo: *druzi* דרוזי, pl. *druzim* דרוזים) son unha minoría relixiosa que habita, principalmente, no Líbano, Israel, Siria, e Xordania. Así mesmo, existen pequenas comunidades de emigrantes drusos nos Estados Unidos, Canadá, América do Sur, Australia, e Europa. Falan o árabe e seguen patróns sociais moi similares aos dos árabes de Oriente Próximo. A maioría dos musulmáns da rexión non os consideran musulmáns, aínda que eles defenden que a súa relixión é o islam. A maior parte dos drusos considérase árabe, aínda que algúns drusos israelís non. Existen ao redor dun millón de drusos no mundo, a meirande parte no Oriente Próximo.

## Características
En Israel os drusos israelís serven no exército, de forma voluntaria desde 1948, e de forma obrigatoria desde 1956. Os seus privilexios e responsabilidades son as mesmas que as dos xudeus israelís, polo que todos son recrutados, aínda que se lles conceden excepcións aos estudantes relixiosos e por outras razóns.

Os drusos chámanse a si mesmos *Ahl al-Tawhid* ("xentes dun só Deus"), polo que se consideran monoteístas. Discútese cal é a orixe do nome «druso», que se adoita atribuír ao ismaelita Muhammad al-Darazi, morto en 1021, un dos primeiros profetas da seita, considerado un herexe polos drusos actuais.

A relixión, monoteísta e desenvolvida no século X, acepta a lexitimidade dos profetas das tradicións grega, xudeu-cristiá e islámica, incorpora elementos gnósticos e, segundo algunhas fontes, cren na reencarnación. Os drusos manteñen en segredo boa parte dos detalles da súa fe (practicando a *taqiyya*, tomada do islam xiíta), non aceptan conversións e desaconsellan firmemente o paso dunha relixión a outra. Isto débese en parte a motivos históricos; os drusos foron violentamente perseguidos durante séculos por outras comunidades relixiosas.

Os drusos cren na unidade de Deus. Son monoteístas e a súa teoloxía ten unha visión neoplatónica sobre como interacciona Deus co mundo similar ao gnosticismo e a outras seitas esotéricas. Porén, en contra do que se pensa, non están influídos pola filosofía sufí.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Georges Dagher, Rivoal, Isabelle. *Les Maîtres du secret : ordre mondain et ordre religieux dans la communauté druze en Israël*, París, Ediciós da École des hautes études en sciences sociales, 2000, 427 páxinas, Cahiers d’études africaines, 162, 2001.

### Outros artigos 
* Gnosticismo

### Ligazóns externas 
* Informe de Amnistia Internacional en  castelán.
Sincretismo

**Sincretismo** fai referencia ao sistema filosófico integrado por elementos que son froito da unión e conciliación de doutrinas distintas. Comunmente enténdese que estes axustes non gardan unha coherencia substancial. Tamén se utiliza en alusión á cultura ou a relixión para resaltar o seu carácter de fusión e asimilación de elementos diferentes.

## Etimoloxía 
A palabra provén do grego antigo *sinkretismós* ("coalición de dous adversarios contra un terceiro"), en alusión pexorativa aos cretenses, a quen os gregos consideraban traizoeiros.

Isto pódese reflectir claramente coa chegada dos españois a América e Canarias, coa fusión entre o cristianismo e as crenzas dos habitantes destas terras nesa época, creando así unha mestura entre doutrinas, crenzas, tradicións e lendas típicas de certos países.

## O sincretismo nos novos movementos relixiosos 
No contexto dos novos movementos relixiosos falar de sincretismo é falar da *New Age* ("nova era"). Na espiritualidade desta doutrina existen movementos de múltiples relixións e doutrinas, baseándose na crenza de que todas as relixións son basicamente unha con "distintas roupas". Isto, unido á súa popularidade, fai que a *New Age* sexa o máximo expoñente do sincretismo no contexto dos movementos sectarios.

Aínda que o sincretismo é un trazo típico da *New Age*, este fenómeno afecta tamén a outras seitas, e en xeral aplícase a aquelas que toman elementos prestados de distintas relixións ou credos para facelos propios.
Santiago de Querétaro

**Santiago de Querétaro** é a capital do estado mexicano de Querétaro e capital do concello de Querétaro.

## Historia e características 
A cidade fundouse o 25 de xullo de 1531 (o día do apóstolo Santiago, de aí o seu nome). O xentilicio dos seus habitantes é *queretano*. O nome colonial orixinal foi "Santiago de Querétaro", pero despois da Independencia de México quedou só en "Querétaro" ou "Cidade de Querétaro". Así e todo, logo do seu nomeamento en 1996 como Patrimonio Cultural da Humanidade, retornou ao nome orixinal de "Santiago de Querétaro". O nome orixinal en purépecha era "K'erhiretarhu" ou "K'erendarhu" o *lugar de pedras grandes*, e o seu nome en otomí é "Nda Maxei" e no náhuatl é *Tlachco*; todos os topónimos indíxenas significan en galego *lugar do xogo de pelota*.

O municipio de Querétaro, con 926.495 habitantes en 2010 (segundo o INEGI), era o segundo máis poboado da Macro Rexión do Bajío, despois de León de los Aldama. A nivel nacional, era a undécima Zona Metropolitana máis poboada.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial da Cidade
Unión de Mulleres Antifascistas

A **Unión de Mulleres Antifascistas** foi unha organización de inspiración comunista fundada en España como correspondente da Unión de mulleres contra a guerra e o fascismo feita pola Internacional Comunista, tras o triunfo de Hitler en Alemaña en 1933.

## Historia e características 
Esta organización permitía o ingreso nas súas ringleiras de mulleres de calquera ideoloxía política e deste xeito integráronse nela mulleres anarquistas, republicanas, socialistas, católicas etc., chegando a ter máis de 60.000 afiliadas en España, Dolores Ibárruri era a súa presidenta.

Posteriormente á súa fundación, o sindicato Unión Xeral de Traballadores acordou en 1932 rebaixar as súas cotas á metade para facilitar o ingreso das mulleres, o mesmo fixo a Confederación Nacional do Traballo en 1936, o que rebaixou algo a súa influencia, cedida ás Mujeres Libres da CNT e ao secretariado feminino do POUM.

Co estalido da guerra civil española colaborou activamente co goberno da república na confección de uniformes e roupa para os refuxiados, estabelecendo asilos para orfos da guerra e hospitais de campaña.

Duramente reprimida tras a vitoria dos golpistas da ditadura franquista, con moitas das súas afiliadas fusiladas ou en prisión, a organización pasou ao exilio, en especial a Francia e México. En Francia moitas delas colaboraron coa maquis durante a segunda guerra mundial e organizáronse despois da vitoria dos Aliados, celebrando en Tolosa, en 1946, o seu primeiro Congreso no exilio, mantendo a súa axuda aos refuxiados e máis aos presos en cadeas españolas, porén foi en México dende onde seguiron loitando máis activamente. A partir dos anos 60 ampliaron a súa colaboración con outras organizacións de mulleres, enviando material escolar á Federación de Mulleres Cubanas de Cuba ou colaborando coas do Salvador e Nicaragua.

A Unión continuou coas súas actividades ata a liberación do último preso político en España, momento no que se disolveu.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Urania Mella Serrano
* Margarita Nelken

### Bibliografía 
* Ruiz-Funes, Concepción y Enriqueta Tuñon. 1992 Nosotras fuimos la unión de mujeres españolas antifacistas en México (1939-1976). En Política y Cultura N° 1. Universidad Autónoma Metropolitana, Unidad Xochimilco. México.
* Scanlon, Geraldine. *La polémica feminista de la España contemporánea 1866-1974*. Siglo XXI Editores, 1970.
* Di Febo, Giuliana. *Resistencia y movimientos de mujeres en España 1936-1976*. Icaria, 1979

### Ligazóns externas 
*Mujeres antifascistas españolas. Acceso ós boletíns dixitalizados na Biblioteca Virtual de Prensa Histórica.
Esoterismo

**Esoterismo** (do grego έσώτερος [API /e'so:teros/]: «dentro, desde dentro, interior, íntimo»; unido ao sufixo «–ismo») é un termo xenérico usado para referirse ao conxunto de coñecementos, ensinanzas, tradicións, doutrinas, técnicas, prácticas ou ritos dunha corrente relixiosa ou filosófica, que son segredos, incomprensibles ou de difícil acceso e que se transmiten unicamente a unha minoría selecta denominada iniciados, polo que non son coñecidos polos profanos.

Por extensión, o esoterismo refírese a toda doutrina que require un certo grao de iniciación para estudala no seu total profundidade. En contraste, o coñecemento exotérico é facilmente accesible para o público común e é transmitido libremente. Polo tanto é esotérica unha doutrina que, apoiándose sobre a concepción do mundo que ten un sistema relixioso ou laico, propón unha interpretación reservada a un número restritivo de *iniciados*.

Caracterízase ante todo por un coñecemento iniciático, con frecuencia asociado a técnicas espirituais destinadas á transformación dun mesmo (meditación, concentración, xexún etc.) e o ligamento a unha escola de pensamento no seo da cal o neófito pode progresar con prácticas individuais ou colectivas. Cando o aspecto práctico predomina no esoterismo, fálase sobre todo de maxia; por contra outros movementos apóianse sobre todo en textos de teor esotérico.

No texto "Da medida das cousas" de Vicente Risco (publicado en *Leria* no 1961) aparece o principio de esoterismo, característica deste escritor ourensán, cando menciona a Adam Kadmon.
Exoterismo

O **exoterismo** refírese ás doutrinas e ensinanzas de tipo filosófico-relixioso que non se ven limitadas a un determinado grupo de membros e que, polo tanto, son susceptibles de ser divulgadas publicamente e sen segredo. Neste sentido é o concepto oposto a esoterismo.

Tamén pode referirse ás formas rituais ou externas dunha convicción ou crenza.
Compostela, Nayarit

**Villa de Santiago de Galicia de Compostela de Indias** ou simplemente **Compostela** (nome oficial), é unha cidade do concello de Compostela, en México, situado no estado de Nayarit.

Foi fundada polo explorador español Cristóbal de Oñate o 25 de xullo de 1540. Esta cidade foi a primeira capital do antigo reino de Nova Galicia no vicerreinado de Nova España que despois pasou para a cidade de Guadalaxara.

## Étimo do topónimo
Compostela identifícase co nome antigo na lingua náhuatl de **Coatlān** (cfr. náhuatl actual **Coa**tli (serpente) e o sufixo de **tlān** (preto de-). O seu actual nome provén do náhuatl que significa "lugar onde abundan as serpentes".

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Concello de Compostela
Ner Tamid

**Ner Tamid** (*Luz Perpetua* en hebreo) é o nome dunha comunidade xudía galega, radicada na cidade da Coruña, a primeira que se formou en Galicia dende o Edicto de expulsión dos Reis Católicos do 1492, exactamente 515 anos despois . A comunidade formouse no verán do 2007, a partir dun grupo informal que se xuntaba para estudar e comentar a Torá, así coma para celebrar o Shabat e outras festas xudías.

A Comunidade actualmente está integrada por medio cento de familias de toda Galicia. Os seus membros son tanto xudeus de orixe asquenací e sefardí coma conversos. En canto ás tendencias, malia a súa adscrición ao xudaísmo reformista, os seus membros son de calquera tendencia, coma a ortodoxa, a masortí, ou a reformista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Shabat
*Festas xudías
Baian I

**Baian** foi un Khagan ávaro, o «Khan dos Khans» (rei dos reis) do seu pobo, que reinou entre os anos 562 e 602, ano do seu pasamento.

## Traxectoria 
Foi perseguido polos prototurcos, decide emigrar cara aos Cárpatos antes de solicitar, ao principio pacificamente, un territorio ao Imperio Bizantino, cousa que o emperador Xustiniano rexeita (*circa* 558). Continuando a súa ruta cara ao oeste, chega a Xermania, a Turinxia, onde se enfrontou ao rei franco merovinxio Sixeberto I. En 566, este último é derrotado nas ribeiras do Elba. Baian pídelle daquela axudas varias: fariña, legumes e rabaños de ovellas e de bois antes de asinar un tratado de paz cos francos.

Instalado en Pannonia onda os longobardos, destrúe con estes últimos o reino dos xépidos dirixidos polo rei Cunimundo (*circa* 566/67), a petición dos bizantinos. En 568, asina un tratado co rei longobardo Alboíno, que decide invadir Italia, tras autorizar ao pobo longobardo un dereito de retorno a Pannonia e Nórica válido durante dous séculos.

Dono das rexións abandonadas polos longobardos e xunto cos xépidos vencidos, ameaza a Bizancio e vence ao emperador Tiberio II en 574, antes de se apoderar de Sirmium e da súa rexión, sometendo a tribo dos esclavóns.

Morre en 602.
Baian

O antropónimo masculino **Baian** pode referirse a:

***Baian**, Khagan ávaro do século VI.
***Baian**, xeneral mongol do século XIII.

Pode referirse tamén a **Afonso Lopez de Baian**, trobador medieval portugués.
Sirmium

[miniatura|200px|[Solidus|sólido de Xuliano o Apóstata, da ceca de Sirmium]]
miniatura|250px
**Sirmium**, a actual Sremska Mitrovica en Serbia, foi unha importante cidade de Panonia durante o Imperio romano. A actual rexión serbia e croata de Sirmia toma o seu nome desta cidade.

## Historia 
Sirmium é unha das cidades máis antigas de Europa: os máis antigos restos dunha comunidade humana organizada nesta localización foron datados pola Arqueoloxía sobre o -5000. Cando os romanos conquistaron a cidade no século –I, Sirmium xa era unha cidade de longa tradición.

Durante o século I da nosa era, Sirmium adquiriu o status de colonia de Roma e converteuse nun posto militar estratéxico na provincia romana de Panonia. As expedicións militares dos emperadores Traxano, Marco Aurelio e Claudio II no centro e leste de Europa foron preparadas en Sirmium.

En 103, a Panonia foi dividida en Panonia Superior e Inferior, e Sirmium converteuse no capital desta última. En 296, Diocleciano estableceu unha nova subdivisión territorial de Panonia, partíndoa en catro provincias (*Pannonia Prima, Pannonia Valeria, Pannonia Savia* e *Pannonia Secunda*); Sirmium foi capital da *Pannonia Secunda*.

En 293, trala instauración da Tetrarquía, o Imperio romano pasou a estar dividido en catro partes, e Sirmium foi elixida como unha das catro capitais, ao mesmo nivel que Augusta Treverorum, Mediolanum e Nicomedia. Foi a capital do emperador Galerio e, trala creación da prefectura do pretorio en 318, Sirmium pasou a ser a capital da prefectura do Illyricum. En 379 a prefectura do Illyricum dividiuse en dous, oriental e occidental. Esta última, incluíndo a Sirmium, foi englobada na prefectura de Italia, mentres que a parte oriental mantivo a súa autonomía con capital en Tesalónica.

Coa chegada do cristianismo, a cidade converteuse nun importante centro de evanxelización e cabeza da diocese de Sirmium. Foi sede de cinco concilios diferentes.

En época romana, Sirmium tiña un palacio imperial, un circo, unha ceca, un anfiteatro, un teatro e unhas impresionantes termas.

A finais do século IV Sirmium foi conquistada polos visigodos, e despois anexada ao Imperio Romano de Oriente. Os hunos tomárona en 441 e desde aquel momento foi pasando a mans de diversos pobos bárbaros, como ostrogodos e xépidos (destes últimos foi temporalmente capital).

En 567 Sirmium incorporouse de novo ao Imperio Romano de Oriente, pero finalmente foi conquistada e destruída polos ávaros en 582.

Nas inmediacións da cidade librouse en 1167 a batalla de Sirmium.

## Personaxes ilustres 
Seis emperadores romanos naceron na cidade de Sirmium ou nas súas proximidades:

* Decio (249-251)
* Aureliano (270-275)
* Marco Aurelio (276-282) 
* Maximiano (285-310)
* Constancio II (337-361)
* Graciano (367-383)

O último emperador do Imperio romano unido, Teodosio I (378-395), foi proclamado en Sirmium. Tamén os usurpadores Inxenuo e Regaliano proclamáranse emperadores aquí (260), e outros moitos morreron nela.
Sax

Co termo **Sax** podemos facer referencia a:

* A grafiteira galega Silvia Rodríguez, chamada **Sax**
* A vila española de Sax, na provincia de Alacant.
Silvia Rodríguez

**Silvia Rodríguez Pena**, chamada **Sax**, nada en Coia, Vigo, en 1980, é unha artista graffiteira galega.

## Traxectoria 
Aínda que realizou diversos traballos na súa vida laboral, comezou a facer graffitis en 1998 e na actualidade dedícase a esta arte de forma semiprofesional. A súa obra atópase fundamentalmente nas rúas de Vigo, a súa cidade, aínda que cun mural en Santiago de Compostela obtivo o primeiro premio GZCrea, o galardón máis importante desta especialidade en Galiza.
Leopoldo Durán

**Leopoldo Durán Justo**, nado en Penedo (Avión) en 1917 e finado en Vigo o 10 de abril de 2008, foi un crego católico e escritor galego.

## Traxectoria 
Ordenouse sacerdote en Astorga en 1943 e doutorouse en teoloxía en Roma, en filosofía na Universidade Complutense de Madrid,onde impartiu clases, e en literatura inglesa no King's College de Londres, cunha tese sobre a figura do crego na narrativa de Graham Greene. Foi profesor de literatura, de filosofía e de teoloxía en varios seminarios maiores. Viviu en Inglaterra durante unha trintena de anos, e alí foi onde coñeceu, en 1972, o escritor sobre o que fixera a tese. A partir dese momento acompañou o escritor nas súas viaxes e estadías, tanto en Galicia e España como en Nisa e en Vevey, onde faleceu o novelista.

Patrón durante dous anos da fundación que levaba o nome do escritor, dise que a súa figura inspirou algunha das obras de Greene, como *Monseñor Quijote*, onde se retrata a emigración de Avión a México, se ben el negaba esa posibilidade.

En 2024 Aser Álvarez empezou a preparación dun proxecto sobre o escritor Graham Greene, a súa estadía na Galiza e a súa amizade co cura Leopoldo Durán.

## Obras 
* *La crisis del sacerdote en Graham Greene* ( 1974)
* ''Estudio sobre 'El poder y la gloria'* (1981)
* *Miguel de Palacios: Un gran teólogo desconocido* (1988)
* *Graham Greene, friend and brother* (1994)
* *Graham Greene: An Intimate Portrait* (1995)
* *Los médicos y Graham Greene* (1998).
* *Soledades y sonetos terribles'' (2000)

## Notas
Azeótropo

Un **azeótropo** é unha mestura líquida de dous ou máis compoñentes que posúe un único punto de ebulición constante e fixo, e que ao pasar ao estado vapor compórtase como un líquido puro, ou sexa coma se fose un só compoñente.

Un azeótropo, pode ferver a unha temperatura superior, intermedia ou inferior á dos constituíntes da mestura, permanecendo o líquido coa mesma composición inicial, do mesmo xeito que o vapor, polo que non é posible separalos por destilación simple.

O azeótropo que ferve a unha temperatura máxima chámase **azeótropo de ebulición máxima** e o que o fai a unha temperatura mínima chámase **azeótropo de ebulición mínima**. Os sistemas azeotrópicos de ebulición mínima son máis frecuentes cós de ebulición máxima.

Un exemplo é a mestura de etanol e auga, que forma un azeótropo para unha concentración do 95% en peso de alcohol, que ferve a unha temperatura de 78,2 °C. Cunha destilación simple obtense un alcohol con este título, pero para conseguir un composto máis puro necesítase utilizar recursos especiais como unha destilación azeotrópica.

## Exemplos 
* Ácido nítrico (68,4 %) / auga, ferve a 122&nbsp;°C;
* Ácido perclórico (28,4 %) / auga, ferve a 203&nbsp;°C (azeótropo negativo);
* Ácido fluorhídrico (35,6 %) / auga, ferve a 111,35&nbsp;°C (azeótropo negativo);
* Etanol (95%) / auga, ferve a 78,2&nbsp;°C;
* Ácido sulfúrico (98,3%) / auga, ferve a 336&nbsp;°C;
* Acetona / metanol / cloroformo forma un azeótropo intermedio.

## Véxase tamén 
* Eutéctico
Musicoterapia

A **musicoterapia** consiste no uso da música dentro dunha estrutura organizada de traballo cun fin terapéutico.

## Obxectivos e recoñecementos 
Os seus obxectivos inclúen restaurar, potenciar ou manter a saúde das persoas. Para iso utilízanse técnicas e procedementos específicos da disciplina. Dentro desta pódense atopar distintas correntes de pensamento e diversas influencias doutras disciplinas como a psicoloxía, a pedagoxía musical, o medicamento, a filosofía, a musicoloxía etc.

Incluída dentro das *Terapias Creativas*, recoñécese a existencia da musicoterapia como profesión en Estados Unidos desde 1950. Actualmente a musicoterapia estúdase no ámbito universitario en países como a Arxentina, o Brasil, Inglaterra e moitos outros. En España existe a titulación de máster ou posgrao, se aínda que é unha carreira universitaria como tal. Así mesmo, o Ministerio de Traballo non a recoñece a día de hoxe como profesión.

Pode ser un tipo de terapia en si mesma, aínda que o seu carácter interdisciplinario favorece a súa integración con outras modalidades terapéuticas.

A musicoterapia contempla aconteceres musicais e estéticos que promoven o desenvolvemento e recoñecemento de distintos aspectos da comunicación emocional das persoas. O musicoterapeuta debe comprender e non xulgar como de maior ou menor calidade as producións dos seus pacientes en tanto calidades técnicas dos mesmos

Entre as diversas técnicas usadas pódese distinguir primeiramente entre técnicas pasivas e activas segundo a música sexa escoitada ou executada en vivo. A musicoterapia aplícase tanto na práctica clínica como na social ou a educativa.

## Inicios da musicoterapia 
Na Biblia, no primeiro libro de Samuel atopamos un exemplo de musicoterapia. Neste caso, o paciente é o rei Xaúl e o terapeuta o futuro rei David, polo contexto, podeos entender que se trata dalgunha enfermidade psicolóxica:

Moitas civilizacións, ao longo da historia, recoñeceron a influencia que ten a música nas persoas e utilizaron os sons do tambor para efectuar terapias de grupo. O uso terapéutico dos sons, na actualidade segue unhas pautas definidas que, segundo os expertos, permiten atopar ritmos vitais e realizar interaccións creativas en grupo (para moitos terapeutas, a ferramenta sonora máis poderosa é o canto humano).

Neste sentido, os sentimentos humanos poden reflectirse na escala musical. Por exemplo:
O bemol é o signo musical que expresa a dor e o sostido representa a alegría. Tendo en conta algunhas teorías, a escala de dó maior é nobre e franca, a de re maior, brillante; a de sol, guerreira; a de do menor, patética, e máis tristes aínda, as de fa e sol menor. 
Dise que a marcha fúnebre de Beethoven diminúe as pulsaciones do corazón, e os clásicos máis curativos son Mozart, Bach, Vivaldi, os clásicos da India, e a música Taoísta.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Léon Bence e Max Méreaux, *Guía muy práctica de musicoterapia*, Editorial Gedisa, Barcelona, 1988.
* Rolando Benenzon, *Manual de musicoterapia*, Paidós Ibérica, Barcelona, 1985.
* Betes del Toro, M, *Fundamentos de musicoterapia*, Morata, Madrid, 2000.
Alcázar de Toledo

O **Alcázar de Toledo** é unha fortificación sobre rochas, situada na parte máis alta da cidade de Toledo, dominando toda a cidade.

## Historia e características 
No século III foi un palacio romano. Foi restaurado durante o mandato de Afonso VI e Afonso X e modificado en 1535, baixo o mandato de Carlos I de España e V de Alemaña, que utilizou o Alcázar en múltiples ocasións como residencia oficial dos Reis de España.

A mediados do século XIX o Ministerio da Gobernación, durante o reinado de Isabel II, instalou na torre sueste un mecanismo telegráfico para recibir e enviar mensaxes codificados desde Madrid ata Cádiz; era a torre telegráfica nº 10 da Liña de Andalucía, creada polo Brigadier Mathé. Os postos desta liña de torres de telegrafía óptica estiveron nalgunhas poboacións como Aranjuez, Toledo, Consuegra, Cidade Real, Puertollano e Fuencaliente; na parte andaluza atravesaba entre outros lugares como Cardeña, Montoro, Córdoba capital, Carmona, Sevilla capital, Las Cabezas de San Juan, Xerez da Fronteira, Cádiz capital e San Fernando. O seu funcionamento como telégrafo óptico foi breve, desde 1848 ata 1857.

### O Alcázar e a guerra civil española
No período próximo á guerra civil albergaba a Academia de Infantería e foi utilizado polo entón coronel José Moscardó (Comandante director da mesma) como punto defensivo e de resistencia das tropas rebeldes; foi destruído case totalmente polas tropas afíns á Segunda República Española durante o asedio que durou 70 días do 22 de xullo ao 28 de setembro de 1936. Feito representado na película Sin novedad en el Alcázar. Posteriormente foi reedificado e actualmente acubilla a Biblioteca de Castela-A Mancha e albergará o Museo do Exército.

Durante a contenda os combatentes sublevados atrincheirados no alcázar crearon o seguinte himno:

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Sánchez Ruiz, Carlos, *La Telegrafía Óptica en Andalucía*, Consellería de Obras Públicas e Transportes, Xunta de Andalucía, Sevilla, 2006.  
* Sánchez Ruiz, Carlos, "Las torres telegráficas de Toledo y Cidade Real", Revista *Castillos de España*, nº 148 de decembro 2007.
Bon Xesús, Barallobre, Fene

**Bon Xesús** é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 84 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 42 homes e 42 mulleres.

O lugar está situado nunha zona elevada da parroquia, desde onde se pode ver a ría de Ferrol e os estaleiros de Navantia en Ferrol.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Barallobre
### Parroquias de Fene
A Bouza da Pena, Barallobre, Fene

**A Bouza da Pena** é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2014  tiña 55 habitantes (26 homes e 29 mulleres). Sitúase xunto á Bouza da Pena (Maniños).

 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Barallobre 
### Parroquias de Fene
A Pomba, Barallobre, Fene

**A Pomba** é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Segundo o IGE no ano 2014 tiña 50 habitantes (23 homes e 27 mulleres). Neste lugar atópase a igrexa parroquial de Santiago de Barallobre e máis un cruceiro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mandiá 
### Parroquias de Ferrol
O Ramo, Barallobre, Fene

**O Ramo** é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 112 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 48 eran homes e 64 mulleres.

No lugar do Ramo sitúanse o campo do fútbol de Barallobre, a estación do ferrocarril, o parque de educación viaria, o colexio público e o pavillón municipal.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Barallobre 
### Parroquias de Fene
Bon Xesús

O termo **Bon Xesús** é unha advocación cristiá de Xesús Cristo. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Bon Xesús**, lugar da parroquia de Barallobre, no concello de Fene.

;Mosteiro de Galiza
***Mosteiro do Bon Xesús de Trandeiras**, en Trandeiras (A Pena, Xinzo de Limia).

## Véxase tamén
### Outros artigos
Carballás

O topónimo **Carballás** pode referirse a:

;En Galiza
***Carballás**, lugar da parroquia de Candia, no concello de Abadín;
***Carballás**, lugar da parroquia de Caamouco, no concello de Ares;
***Carballás**, lugar da parroquia de Rodís, no concello de Cerceda;
***Carballás**, lugar da parroquia de Cerdedo, no concello de Cerdedo-Cotobade;
***Carballás**, lugar da parroquia de Tortoreos, no concello das Neves;
***Carballás**, lugar da parroquia de Folgoso, no concello de Sobrado;
***O Carballás**, lugar da parroquia de Erbecedo, no concello de Coristanco;
***O Carballás**, lugar da parroquia de Morgadáns, no concello de Gondomar;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Abadín, no concello de Abadín;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Nantón, no concello de Cabana de Bergantiños;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Cabalar, no concello da Capela;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Loentia, no concello de Castro de Rei;
***Os Carballás**, lugar da parroquia dos Casás, no concello de Cerdido;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Filgueira, no concello de Crecente;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Curtis, no concello de Curtis;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Barallobre no concello de Fene;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Mañón, no concello de Mañón;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Cumbraos, no concello de Mesía;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Muras, no concello de Muras;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Devesos, no concello de Ortigueira;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Merille, no concello de Ourol;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Miñotos, no concello de Ourol;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Ourol, no concello de Ourol;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Grandal, no concello de Vilarmaior;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Candamil, no concello de Xermade;
***Os Carballás**, lugar da parroquia de Xove, no concello de Xove.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Carril (homónimos)

O termo **Carril** pode referirse a:

*Un **carril** é a parte dunha estrada destinada á circulación dunha soa ringleira de vehículos. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***O Carril**, parroquia do concello de Vilagarcía de Arousa;
****O Carril**, lugar de dita parroquia;
***Carril**, lugar da parroquia de Loureda, no concello de Arteixo;
***Carril**, lugar  da parroquia de Lamaigrexa, no concello da Pobra do Brollón;
***Carril**, lugar  da parroquia das Eiras, no concello do Rosal;
***Carril**, lugar  da parroquia de Campo, no concello de Taboada;
***Carril**, lugar  da parroquia de Vidal, no concello de Trabada;
***O Carril**, lugar da parroquia de Crendes, no concello de Abegondo;
***O Carril**, lugar da parroquia de Ansemar, no concello de Castro de Rei;
***O Carril**, lugar da parroquia de Rodís, no concello de Cerceda;
***O Carril**, lugar da parroquia de Barallobre, no concello de Fene;
***Chao do Carril**, lugar da parroquia do Ermo, no concello de Ortigueira;
***A Carrilla**, lugar da parroquia de Entenza, no concello de Salceda de Caselas;
***A Carrilla**, lugar da parroquia de Arantei, no concello de Salvaterra de Miño;
***O Carrilnovo**, lugar da parroquia de Seixas, no concello das Somozas.

Amais, como apelido pode referirse a:

***Jonathan Carril**, futbolista galego (n. 1984);
***Iván Carril**, futbolista galego (n. 1985).

## Véxase tamén
### Outros artigos