Numeración grega

A **numeración grega** da Antigüidade era dobre: podíase escribir as cifras e os números ben por medio de signos chamados «acrofónicos» porque representaban *grosso modo* a primeira letra do seu nome en grego antigo ben por medio de letras, como a numeración hebrea ou árabe. Hoxe en día, as cifras que se empregan en Grecia son as árabes.

## Numeración alfabética
Este sistema existe aínda hoxe en Grecia, ao xeito dos nosos números romanos na Galiza. Utiliza ademais das letras normais do alfabeto grego, tres letras arcaicas, *digamma* (trazado as máis das veces como *stigma*), *qoppa* (distinto do *qoppa* literal antigo) e *sampi* (evolución dunha letre máis antiga).  Puramente aditiva, esta numeración non precisa do emprego do cero. Con todo, o cálculo baseado sobre estas escrituras é imposible: os antigos gregos utilizaban fichas situadas sobre ábacos, de madeira ou de mármore, divididos en columnas.

### Historia
A numeración alfabética é máis recente cá acrofónica. Foi introducida en Atenas ao mesmo tempo da adopción do modelo xónico de Mileto, no 403 a,C,. Con todo é máis antiga xa que se atopan testemuños en Mileto do 700 a,C,. Por isto é chamada tamén «numeración milesia»; o alfabeto de Mileto, convertido en «clásico» grazas a Atenas, non empregaba as tres letras suplementarias mencionadas na escritura das palabras: o seu mantemento na numeración é, pois, un arcaísmo que se explica pola necesidade de teren á súa disposición tres veces nove signos diferentes.

Estes signos, que evolucionaron co tempo, transmitíronse a outras escrituras que tomaran en préstamo o resto das letras gregas: o alfabeto copto, o alfabeto gótico e o alfabeto cirílico.

### Lista dos signos
### Usos
Na antigüidade, era frecuente subliñar as letras utilizadas para o valor numeral para distinguilas do resto do texto. Esta numeración transmitiuse a algúns alfabetos derivados do grego, é o caso aínda da copto, e foino *mutatis mutandis* en gótico e en cirílico utilizado en eslavo antigo. Ás veces, as letras tamén se subliñan. En eslavo antigo, a barra baixa a que estaban estas letras numéricas convértese nun til chamado *titlo*. As decenas seguen ás unidades ata o dezanove.

Candos os textos comezaron a se imprimir, e basicamente por cuestións tipográficas principalmente, o subliñado superior mudou nun signo único — situado á dereita das letras numéricas — parecido a un acento agudo. Este signo, chamado κεραία *keréa* «corno» codifícase independentemente en Unicode e leva o número U+0374 («signo numeral grego»). Moitos editores confundiron a κεραία co acento agudo ou o apóstrofo, cousa que é incorrecto semanticamente.

Así, o número 11 escribíase ΑΙ̅, coa κεραία, αιʹ. A κεραία substitúese nos números superiores a 999 por outro carácter que se escribe á esquerda, a αριστερή κεραία *aristerí keréa* «corno situado á esquerda»: ͵. Por veces, as dúas κεραία empréganse conxuntamente.

Como a letra ϛ (stigma) hoxe xa non se usa, a cifra 6 correspondente escríbese co dígrafo «στ».

### Descendencia
A numeración alfabética grega fixo nacer, directamente ou non, as numeracións alfabéticas seguintes:

* numeración gótica.
* numeración copta.
* numeración eslava.
* numeración etíope.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Sistema de numeración.
* Letras suplementarias do alfabeto grego.
* Alfabeto grego.