Kendo

esquerda|miniatura|150px|Combate de kendo.
esquerda|miniatura|200px|Kendo na escola agrícola arredor do 1920
esquerda|miniatura|

O **kendō** (剣道) é un gendai budō, unha arte marcial xaponesa, no que se utiliza unha armadura (bōgu) e un sabre de bambú (shinai). O nome provén do *ken*: sabre e *dō*: camiño, vía.

As súas orixes derivan do kenjutsu, arte marcial que se realizaba con catana, o sabre xaponés. Debido a cantidade de accidentes que se producían e a que o uso de armas de fogo comezaba a estenderse, a disciplina derivou cara a unha forma de adestramento incruento.
A invención do shinai atribúese a Kamiizumi Hidetsuna, e consta de catro láminas de bambú que se manteñen xuntas mediante distintas pezas de pel.

Dise que o bōgu, ou armadura, foi inventado polo mestre Nakanishi Chuzo de Edo en 1750. As diferentes partes que o compoñen sufriron constantes modificacións a partir da armadura de guerra tradicional da época feudal ata a primeira parte do século XIX, para chegar ó uniforme forte e altamente refinado que se utiliza na práctica do kendō moderno.

## Historia 
Kendo, "O camiño da espada" expresa a esencia das artes da loita xaponesas. Dende o primeiro goberno samurai no Xapón, durante o período Kamakura (1185-1233), esgrimir a espada, xunto coa equitación e o tiro con arco, foron a busca principal dos clans militares. Neste período, o kendo desenvolveuse baixo unha forte influencia do budismo zen. O samurai podía equiparar a indiferenza pola súa propia vida no fragor da batalla, o cal era considerado necesario para a vitoria nos combates individuais, co concepto budista da natureza ilusoria da distinción entre vida e morte. Dende ese tempo moitos guerreiros foron ilustrados a través da práctica do kendo. Aqueles espadachíns estableceron escolas de adestramento do kendo que continuaron durante séculos, e cuxa forma básica de kendo practicase hoxe. Os nomes das escolas reflicten a esencia da ilustración do fundador. Desta maneira Itto-Ryu (escola da espada única) indica a ilustración do fundador que todos os cortes coa espada emanaban e estaban contidos nun corte esencial orixinal. A Muto (escola sen espada) expresaba a comprensión do fundador Yamaoka Tesshu, que dicía "Non hai espada fóra da mente" así mesmo expresaba o entendemento de que a esencia do kendo transcendía o proceso de pensamento reflexivo.

Os exercicios formais de kendo que se deixaron nalgún momento moitos séculos atrás son estudados hoxe usando espadas de madeira na forma de 'kata'. Nos adestramentos e nos combates úsanse espadas de bambú e sólidas armaduras. Así pois hoxe en día é posible embarcarse na busca da ilustración espiritual seguida polo samurai de antano. Conceptos como o Mushin ou 'mente baleira' tan expresados expoñentes do zen son a esencia do logro dos altos niveis do kendo. Fudoshin ou 'mente impasible' son conceptos atribuídos á deidade Fudo Myo-O (Acala), un dos cinco 'reis da luz' no budismo shingon, implica que as barreiras non poden ser arrastradas pola desilusión da furia, dúbida, medo e sorpresa presentadas polas accións do opoñente.

No 1920, Dai Nippon Butoku Kai (大日本武徳会, promotora da fundación xaponesa de artes marciais) cambiou o nome de **Gekiken** (撃剣, espada golpeadora) por **Kendo**

## Graduacións 
O nivel dun practicante de kendo mídese, como noutras artes, por medio de graduacións. Existen seis *kyu* (sexto *kyu* sendo o máis baixo e primeiro *kyu* o máis alto) e dez *dan*, o primeiro *dan* o *shodan* é o máis baixo e o máis alto que se pode alcanzar por medio de exames é o oitavo *dan* o *hachidan*. O exame de oitavo *dan* é o exame máis esixente de todos no Xapón, apróbao xeralmente menos dun por cento dos aspirantes (é aínda mais difícil que o exame estatal para converterse en avogado, considerado o máis duro do país).

Os graos do noveno e décimo *dan* son usados para premiar ou honrar adicionalmente a unha vida de contribución con e para o kendo como arte.

Se ben os *kyu* exhíbense por medio de cintos de cores en moitas artes marciais (e os *dan* con cinto negro), en kendo non hai signos visibles que delaten o grao da persoa. Na súa filosofía a graduación non ten importancia: o relevante é o kendo que o practicante fai.