open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
La Radiolina

***La Radiolina*** é o cuarto álbum de estudio de Manu Chao. Lanzouse o 4 de setembro de 2007. Italia tivo unha estrea anticipada do álbum o 30 de agosto dese mesmo ano.

"Rainin in Paradize", o primeiro sinxelo do álbum, estivo dispoñíbel antes da súa estrea oficial para descargalo na súa páxina web. O sinxelo conta cun vídeo musical dirixido polo cineasta serbio Emir Kusturica. Tamén ten un vídeo para a canción "Me Llaman Calle", co propio Manu Chao actuando nun bar local.

## Linguas e estilo 
O título do álbum *La Radiolina* significa a pequena radio en italiano, e fai referencia a un pequeno transistor de radio. O álbum ten como lingua principal o castelán. "Politik Kills", "Rainin In Paradize", "The Bleedin Clown" e as primeiras dúas liñas de "Siberia" están en inglés; "Besoin de la Lune" e "Panik Panik" están en francés; "A Cosa" está en italiano, sendo a primeira canción de Manu Chao nesta lingua; "Amalucada Vida" está en portugués brasileiro.

Musicalmente, o álbum presenta un marcado estilo de Manu Chao no cal se reutilizan bases instrumentais con diferentes letras e melodías:

## Lista de cancións 
# 13 Días
# Tristeza Maleza
# Politik Kills
# Ranin in paradise
# Besoin de la Lune
# El Kitapena
# Me Llaman Calle
# A Cosa
# The Bleedin Clown 
# Mundorévès
# El Hoyo
# La Vida Tómbola
# Mala Fama
# Panik Panik
# Otro Mundo
# Piccola Radiolina
# Y Ahora Qué ?
# Mama Cuchara
# Siberia
# Soñe Otro Mundo
# Amalucada Vida

## Créditos
*Manu Chao&nbsp;– voz e guitarras
*Madjid Fahem&nbsp;– guitarra e baixo
*David Bourguigon&nbsp;– batería
*Jean Michel Dercourt a.k.a. Gambeat&nbsp;– baixo e coros
*Roy Paci&nbsp;– trompetas
*Angelo Mancini&nbsp;– trompeta en "Politik Kills"
*Tonino Carotone&nbsp;– voz e harmonías "A Cosa"
*Amadou Bagayoko&nbsp;– guitarra en "A Cosa"
*Cheik Tidiane&nbsp;– teclado en "A Cosa"
*Flor&nbsp;– coros en "A Cosa"
*Beatnik&nbsp;– voz en "Tristeza Maleza"
*José Manuel Gamboa e Carlos Herrero&nbsp;– guitarra flamenca en "Me Llaman Calle"
*Escritura, composición e produción&nbsp;– Manu Chao
*Mestura&nbsp;– Mario C., Andrew Scheps, Manu Chao e Charlie VDE Farravox
*Masterización&nbsp;– Adam Ayan en Gateway Sound
*Deseño de arte&nbsp;– Manu Chao e Wozniak
*Fotografías&nbsp;– Chucolinai

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*La Radiolina na páxina de Manu Chao
Lingua eslovincia

O **eslovincio** (*slɵvjĩnsħï ją̃zĕk*) é unha lingua morta falada outrora polos eslovincios que habitaban entre os lagos Gardno e Łebsko preto de Słupsk, en Pomerania. O eslovincio foi clasificado como unha lingua (por Friedrich Lorentz, 1902/3), ou como un dialecto do caxubio ao tempo que o caxubio foi clasificado como unha lingua ou como un dialecto do polaco. O eslovincio e o caxubio clasifícanse os dous como lingua pomerania. Entre as persoas ás que se lles autorizou quedar, os maiores tiñan un coñecemento fragmentario do eslovincio ata os anos 50.

Non hai consenso se os eslovincios realmente usaron ese nome, o cal lles deu o académico ruso Aleksander Hilferding, para referirse a si mesmos. Tamén se usaba o sinónimo *lebakaschuben*. Algúns estudosos cren que os eslovincios se consideraban a si mesmos simplemente como caxubios luteranos e a súa lingua como caxubia. Porén, o nome "eslovincio" prevalece na literatura e tamén se usa oficialmente, por exemplo no *Słowiński Park Narodowy* (Parque Nacional Eslovincio), unha área protexida na costa polaca de Pomerania.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Two articles about the Slovincians after 1945, in German
Gymnocarpium dryopteris

***Gymnocarpium dryopteris*** é un fento da familia Polypodiaceae.

## Descrición 
*G. dryopteris* ten frondes pequenas e delicadas de ata 40 cm de lonxitude, con pinnas (follas) ternadamente compostas. As frondas preséntanse solitarias. No envés das pinnas maduras atópanse os soros nús.

## Distribución 
É común nos bosques do Canadá e o noroeste dos Estados Unidos. Tamén se atopa en Escocia e Escandinavia, Finlandia e Rusia. 

Esta especie é unha planta de sotobosque, non se atopa en asociación con carballos.

## Notas 
## Véxase tamén
Polystichum aculeatum

***Polystichum aculeatum*** é unha especie da familia Dryopteridaceae. 

## Descrición 
Esta especie europea ten curtos talos marróns e escamosos, e frondes ríxidas, algo arqueadas, dun verde escuro lustroso e 30-75 cm de longo. Os brotes novos son algo amarelos. Soros xeralmente na parte superior da lámina, situados na parte media das veas secundarias. Forma unha mata duns 60 cm de alto e é unha planta robusta e nada esixente para bosques ou xunto á auga. Madura ao longo do verán.

## Hábitat 
En zonas rochosas e sombrías, bosques, muros, etc., preferindo os sitios ricos en materia orgánica e ácidos.

## Sinonimia 
* *Aspidium aculeatum subsp. lobatum* (Huds.) Milde
* *Aspidium aculeatum var. aristatum* (Christ) Merino
* *Aspidium aculeatum var. normale* Christ ex Merino
* *Aspidium aculeatum var. vulgare* Gren.
* *Aspidium aculeatum* (L.) Sw.
* *Aspidium lobatum* (Huds.) Sw.
* *Dryopteris lobata* (Huds.) Schinz & Thell.
* *Polypodium aculeatum* L.
* *Polystichum aculeatum subsp. lobatum* (Huds.) Vollm.
* *Polystichum asperum* Bubani
* *Polystichum lobatum* (Huds.) Bastard
* *Polystichum lobatum* (Huds.) Chevall.
* *Tectaria aculeata* (L.) Lag., D.García & Clemente

## Notas 
## Véxase tamén
Gantz (filme)

***Gantz*** é un filme xaponés de ciencia ficción de 2011 dirixido por Shinsuke Sato. O filme baséase na obra de manga *Gantz* de Hiroya Oku. Está protagonizado por Kazunari Ninomiya e Kenichi Matsuyama, e conta a historia de dous estudantes de secundaria que morren e son transportados a un mundo alternativo. Nesta realidade alternativa, unha esfera negra dálles a misión de matar extraterrestres. A súa secuela *Gantz: Perfect Answer*, estreouse en abril de 2011.

## Sinopse 
O filme conta a historia de dous rapaces, Kei Kurono (Kazunari Ninomiya) e Masaru Kato (Kenichi Matsuyama), que morren nun accidente de tren. Despois da súa morte son transportados a outro mundo, onde existe unha bola negra coñecida como Gantz. Dentro do Gantz hai un home calvo con soporte vital. Gantz atópase nun apartamento sen amoblar en Toquio, e obrígaos a participar en misións para cazar e matar alieníxenas. Eles loitan por descubrir se é un xogo ou a realidade. Kurono e Kato, e outras persoas que acaban de falecer deben acumular puntos matando alieníxenas e, cando obteñan cen puntos, poden optar por resucitar ou devolverlle a vida á persoa que elixan.

## Personaxes 
* Kazunari Ninomiya como Kei Kurono
* Ken'ichi Matsuyama como Masaru Kato
* Yuriko Yoshitaka como Tae Kojima
* Kanata Hongō como Joichiro Nishi
* Natsuna Watanabe como Kei Kishimoto
* Kanata Hongō como Joichiro Nishi
* Tomorowo Taguchi como Yoshikazu Suzuki
* Takayuki Yamada como Masamitsu Shigeta
* Gō Ayano como líder descoñecido do grupo
* Ayumi Itō como Yutsuriko Aikawa

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Gantz*
Polystichum

***Polystichum*** é un xénero de fentos pertencente á familia Dryopteridaceae. Contén 935 especies.
miniatura|''Polystichum setiferum 'Plumosum densum'.*

## Especies seleccionadas 
* *Polystichum aculeatum*
* *Polystichum aculeolatum*
* *Polystichum acuminatum*
* *Polystichum acutidens*
* *Polystichum acutifolium*
* *Polystichum munitum*
* *Polystichum proliferum*
* *Polystichum retrorsopaleaceum*
* *Polystichum richardii*
* *Polystichum scopulinum*
* *Polystichum setiferum*
* Lista completa de especies

## Híbridos
A hibridación é frequente no xénero, con varios híbridos nomeados, entre eles:-

**P.* × *bicknellii* (*P. aculeatum* × *P. setiferum*)
**P.* × *illyricum* (*P. aculeatum* × *P. lonchitis*)
**P.* × *lonchitiforme* (*P. lonchitis* × *P. setiferum*)
**P.* × *lesliei* (*P. setiferum* × *P. munitum'') atopada por primeira vez en Surrey en 1995 e unha segunda planta atopada en Cornualla en 2001.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Flora of North America
*Plant systematics
* PPP-index
*The International Plant Names Index
*Catalogue of Life
*Encyclopedia of Life
Gantz: Perfect Answer

***Gantz: Perfect Answer*** é un filme xaponés de ciencia ficción de 2011 dirixido por Shinsuke Sato. É a secuela do filme *Gantz* estreado en xaneiro dese mesmo ano, e ámbolos dous filme baséanse na obra de manga *Gantz* de Hiroya Oku. Está proagonizado por protagonizada por Kazunari Ninomiya no papel de Kei Kurono, Kenichi Matsuyama como Masaru Kato e Natsuna Watanabe como Kei Kishimoto.

## Sinopse 
Kei converteuse nun guerreiro para Gantz, que busca gañar 100 puntos. Kei pretende devolverlle a vida a Kato, que morreu no mundo de Gantz. Traballa nun restaurante de comida rápida, mentres coida do irmán máis novo e orfo do seu amigo. Entre misións, Kei vive a súa antiga vida e ten unha relación con Tae (Yuriko Yoshitaka), unha artista. Finalmente logra devolver a Masaru Kato á vida, mais Masaru volve como dúas persoas: unha boa e outra mala. Tamén hai unha investigadora, Shigeta (Takayuki Yamada), que intenta comprender a violencia relacionada con Gantz, e Eriko Ayukawa (Ayumi Ito), unha actriz que esperta cunha pequena bola de Gantz na súa cama. A loita culmina nunha batalla a bordo dun metro con alieníxenas que cambian de forma.

## Personaxes 
* Ken'ichi Matsuyama como Masaru Kato
* Kazunari Ninomiya como Kei Kurono
* Yuriko Yoshitaka como Tae Kojima
* Takayuki Yamada como Masamitsu Shigeta
* Kanata Hongō como Joichiro Nishi
* Ayumi Itō como Eriko Ayukawa
* Tomorowo Taguchi como Yoshikazu Suzuki
* Natsuna Watanabe como Kei Kishimoto
* Masanobu Sakata como Shinichi Kobayashi
* Tomokazu Koshimura como Kouta Nakamura
* Yurie Midori como Mako Yamamoto
* Gō Ayano como home de negro #1
* Yasuyuki Hirano como home de negro #2

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Gantz*
Consello de Todas as Terras

O **Consello de Todas as Terras** ou ***Aukiñ Wallmapu Ngulam*** en lingua mapuche (AWNg) é unha organización indixenista que persegue a autodeterminación do pobo mapuche, nación "preexistente" ao estado chileno. O seu líder é o werkén Aucán Huilcamán.

## Historia 
O Consello ten a súa orixe na «Comisión 500 anos de resistencia», formada en 1989 como unha escisión de Admapu, a principal organización mapuche de oposición á ditadura militar durante a década de 1980. A Comisión compúxose en parte de exmembros do conxunto político de Admapu, que rexeitaban o achegamento desta organización cara aos partidos da Concertación de Partidos pola Democracia. En particular, rexeitouse a participación de Admapu no Acordo de Nova Imperial de 1989, e en xeral o proceso de negociación institucional que desembocou na promulgación da Lei Indíxena de 1993.

A Comisión pasou a chamarse Consello de Todas as Terras en 1990.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Christian Martínez Neira (2009). "Transición a la democracia, militancia y proyecto étnico. La fundación de la organización mapuche Consejo de Todas las Tierras (1978-1990)", en Estudios Sociológicos, Vol. XXVII, número 80, maio-agosto.
*
Bugatti Type 18

O **Bugatti Type 18**, tamén chamado **Garros**, é un automóbil producido entre 1912 e 1914. Producido pouco despois do inicio do negocio, o deseño era unha especie de reliquia. Tiña moito en común cos coches que Ettore Bugatti deseñara para Deutz Gasmotoren Fabrik pero co radiador do Tipo 13. Só se construíron sete exemplares, e sábese que tres sobreviviron.

## Motor
A potencia procedía dun gran motor de catro cilindros en liña de 5,0 L (5027 cc) con 3 válvulas por cilindro e un eixe con árbol de levas en cabeza. Este gran motor tiña un diámetro de 100 mm e unha carreira moi longa de 160 mm, polo que só podía acelerar a unhas 2400&nbsp;rpm.

A potencia transferíase a través dun embrague multiplaca de metal sobre metal de placas múltiples a unha transmisión manual inversa de 4 velocidades. Dúas cadeas, unha exposta a cada lado fóra dos rieles principais do chasis, impulsaban as rodas traseiras, e a fábrica proporcionaba tres xogos de piñóns para cadeas de rodas traseiras, o que significaba que a velocidade máxima estaba preto de 160 km/h.*A pesar da natureza avanzada do seu deseño, o motor dá moi pouca da dura impresión dun coche de carreiras. De novo, a pesar do tamaño dese motor non dá a impresión dun coche grande e, a pesar do radiador alto, a curta distancia entre eixes dálle o aspecto dun pequeno deportivo. Na estrada, esa impresión refórzase, a delicadeza do control fai que sexa unha ledicia conducir e aínda se pode mover a panca de cambios como só se pode facer nos primeiros Bugatti.*

*O ouveo moderado e a suxestión ocasional de arranque das cadeas laterais lembran que se trata dun coche de época. Se este coche é típico do que producíu Prince Henry Tours, o período Príncipe Henrique só pode ser considerado como un constituínte máis importante da Idade de Ouro.*

Kent Karslake, road test, 1956.

## Chasis nº 474 "Black Bess"
O primeiro coche da serie, o nº 471, foi activamente promovido polo propio Ettore Bugatti na competición en 1912. O nº 472 foi entregado novo a París, e o nº 473 entregouse novo a Alfred Hielle de Schoenlinde, un amigo íntimo de Ettore Bugatti. En 1925 vendeuse ao estudante da Universidade de Oxford LH Preston, que continuou correndo co coche baixo o nome de "Black Bess". e agora está exposto publicamente no Museo Louwman nos Países Baixos.

1913 Bugatti Type 18 1.jpg
1913 Bugatti Type 18 SportsTwo seater Black Bess p1.JPG
1913 Bugatti Type 18 SportsTwo seater Black Bess p2.JPG

## Exemplares superviventes
thumb|Nº 715 en Schlumpf, Mulhouse, 2014
Hai tres coches que sobreviven. Xunto ao "Black Bess", o número 715 está en exposición pública na Colección Schlumpf, Musée National de l'Automobile de Mulhouse en Francia. O terceiro o coche, no chasis número 471 pero cun motor de chasis diferente, é propiedade privada en Inglaterra.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Bugatti

### Ligazóns externas 
{{navbox
| name = Cronoloxía do coche de estrada Bugatti, décadas de 1910-1960
| title = Automobiles Ettore Bugatti, cronoloxía dos coches, 1910–1962 next »
| state = {}
| bodyclass = hlist
}}
Portugaliae Monumenta Historica

A **Portugaliae Monumenta Historica** (**Monumentos Históricos de Portugal**, abreviado **PMH**) é unha colección de textos da historia portuguesa. Inspirado na Monumenta Germaniae Historica, foi publicado pola Academia das Ciências de Lisboa entre 1856 e 1917 e dividido en catro seccións: *Scriptores* (escritores), *Leges et Consuetudines* (leis e costumes), *Diplomata et Chartae* (diplomas e cartas) e *Inquisitiones* (investigacións). Os tres primeiros foron compilados baixo a dirección de Alexandre Herculano antes de 1873, e o último, *Inquisitiones*, entre 1888 e 1897, despois da súa morte. Os documentos datan da Idade Media e están principalmente en latín medieval e portugués antigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Portugaliae Monumenta Historica* na Biblioteca nacional de Portugal
Asplenium billotii

***Asplenium billotii*** é unha especie de fento da familia das aspleniáceas.
miniatura|Vista da planta.

## Descrición 
Alcanzan os seus frondes até 35 cm, aínda que de ordinario son duns 20 cm. A súa cor é verde brillante e xorden en grupos densos dunha especie de raíz horizontal (rizoma). O seu pecíolo, marrón na súa parte inferior e brillante, é algo máis curto que o resto da fronde, que aparece dividida por dúas veces, en senllas series de pequenas follas menores, dentadas. Reprodúcense mediante esporas, que crecen e maduran en grupos (soros), que adquiren unha cor marrón, cubertos por unha lámina (indusio) protectora, no dorso das frondes e son liberadas (esporulación) cara ao inverno.Hemicriptófito. 

## Distribución e hábitat 
Esténdese pola conca mediterránea, as illas de Macaronesia e a franxa occidental de Europa. Aparece disperso baixo as rochas, en lugares frescos de rochedos e bosques, en sitios umbrosos xeralmente silíceos. 

## Taxonomía 
*Asplenium billotii* foi descrita por Friedrich Wilhelm Schultz  e publicada en *Flora* 28: 738. 1845

; Etimoloxía
:

Ver: *Asplenium*

*billotii*: epíteto outorgado en honra do botánico francés Paul Constant Billot (1796-1863).

; Citoloxía
:

Número de cromosomas de *Asplenium billotii* (Fam. Aspleniaceae) e taxóns infraespecíficos: n=72.

; Sinonimia
:

* *Asplenium cuneatum*  F.W. Schultz
* *Asplenium fontanum var. lanceolatum* Fiori
* *Asplenium lanceolatum* Huds.
* *Asplenium obovatum* auct.
* *Trichomanes lanceolatum* Bubani
* *Athyrium lanceolatum* (C.Presl) Heufl. [1856, Verh. K. K. Zool.-Bot. Ges. Wien, 6 : 345]
* *Asplenium rotundatum* Kaulf. [1830, Flora, 13 : 374]

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Siegmund Seybold (Hrsg.): *Schmeil-Fitschen interaktiv* (CD-Rom), Quelle & Meyer, Wiebelsheim 2001/2002, ISBN 3-494-01327-6
Montserrat Ferreira Fervenza

**Montserrat Ferreira Fervenza**, coñecida como **Montse Ferreira Fervenza**, nada en Quintela, é unha enfermeira, actriz e escritora galega.

## Traxectoria 
Estudou enfermaría na Universidade de Vigo, é traballadora do Sergas e residente en Vigo. Formouse en interpretación, dramaturxia e escrita creativa. Actuou coa compañía de teatro Arte Livre en Londres, Illa de Madeira, Algarve, Santiago de Compostela, Cangas, Vigo..., en obras como *As bruxas de Salem*,  *Ídolos de papel, Evita Perón, Inspector Xeral*, *Cincenta*. Tamén escribiu e dirixiu obras de teatro.

## Obras 
* *O ano das mazás* (2023). Vigo: Xerais. 256 páxs. ISBN 978-84-1110-331-2.

### Libros colectivos 
* *Tecido de voces* (2021). Noia: Toxosoutos. 344 páxs. ISBN  978-84-124226-0-3.

## Notas
Bugatti Type 49

O **Bugatti Type 49** foi un coche de alta gama producido entre 1930 e 1934 polo fabricante francés Bugatti.

## Perfil e características 
O *Tipo 49* naceu en 1930 para substituír o Tipo 44, do que mantivo substancialmente o cadro con largueiros e traveseiros de aceiro e a súa medida de distancia entre eixes. Tamén son similares as suspensións no eixe dianteiro suspensión de bésta semielíptico e no eixo traseiro bésta de cuarto de elipse. O sistema de freos tamén volveu confirmar a solución do freo de tambor nas catro rodas con control por cable. En cambio, o motor era novo, aínda que non era máis que unha evolución do 3 litros de 8 cilindros en liña montado no *Tipo 44*, no que o diámetro aumentou de 69 a 72&nbsp;mm, para unha cilindrada total de 3257 cm3. Outra novidade, sempre relacionada co motor, foi a ignición obtida mediante unha dobre buxía para cada cilindro. Este motor foi o último, na produción de Bugatti, en ter a válvula tipo motor cun só árbore de levas en cabeza e o cilindro con tres válvulas por cilindro. Así actualizado, o motor chegou a ofrecer unha potencia máxima de 90 HP, aínda que as prestacións se mantivesen máis ou menos sen cambios en comparación coas do *Tipo 44* .

Estilisticamente, o *Tipo 49* xa ofrecía algunhas variantes de carrozaría fabricadas pola casa Molsheim, aínda que a súa estrutura de chasis separada finalmente permitiu ao propietario que o coche tamén fose construído por carroceiros externos. As carrozarías fabricadas en Bugatti para o *Tipo 49* foron todas deseñadas por Jean Bugatti, un aspecto visible na forma sinuosa e envolvente dos paragolpes, especialmente os dianteiros, cuxa curva descendente cara ao centro da carrozaría foi tan gradual como para ir reducindo o espazo horizontal reservado para o estribo, antes de volver a dar forma ao guardalamas traseiro. Obviamente, a tracción era a nas rodas traseiras e realizábase mediante unha caixa de cambios  manual de 4 velocidades e un embrague seco multidisco, as primeiras unidade estiveron equipados cun embrague multidisco nun baño de aceite.

A produción do *Tipo 49* cesou en 1934 para ser substituído polo exclusivo Tipo 57.

## Galería 

 1933 Bugatti Coupe Type 49, 90cv 3257cc 150kmh (inv 0704) photo 2.JPG|Tamén Cupé
 110 ans de l'automobile au Grand Palais - Bugatti Type 49 Drophead Coupé - 1933 - 003.jpg|Tamén Cabriolet
 1931 Bugatti 49.JPG|Tamén Roadster

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*''Bugatti, l'évolution d'un style*, Paul Kestler, 1975, Edita Denoël ISBN 2-88001-002-0
**Bugatti - Personenwagen seit 1909*, Wolfgang Schmarbeck / Gabriele Wolbold, 2009, Motorbuch Verlag ISBN 978-3-613-03021-3
**Bugatti - Una leggenda legata all'Italia*, Daniele Buzzonetti, 2018, Consorzio Banche Popolari.

### Outros artigos 
* Bugatti

### Ligazóns externas 
*Páxina dedicada ó Bugatti *Tipo 49''
Pemberton-Billing P.B.1

O **Pemberton-Billing P.B.1**, tamén coñecido como o **Supermarine**, foi un hidroavión británico monopraza dos anos 1910 construído por Pemberton-Billing Limited, que despois se convertería en Supermarine Aviation Works. Só chegou a fabricarse un P.B.1 e non chegou a voar unha distancia máis grande que un salto.

## Deseño e desenvolvemento 
O P.B.1 era un biplano monopraza con cabina aberta impulsado por un motor rotativo Gnome de 50 cabalos (36 kW) que movía unha hélice de tres pas en posición "pusher". O motor estaba montado nunha góndola entre a á superior e a fuselaxe. Tiña un casco dun só chanzo deseñado polo arquitecto naval Linton Hope, cunha pel de abeto sobre unha estrutura de caoba e cuberto por tecido impermeable. Tiña ás de dous vans construídas en abeto e freixo, con aleróns na á superior e flotadores baixo as puntas da inferior. O piloto sentábase nunha cabina detrar* do bordo de saída da á.

Descrito como "un barco que voará, [en lugar de] un avión que flotará", Noel Pemberton Billing, o xefe de Pemberton-Billing Limited e deseñador do aparello afirmou que o avión fixera un pequeno salto en xuño,

Tras a conclusión do intento de proba en voo, o P.B.1 foi desmantelado o 28 de xullo de 1914, sendo o seu motor usado no avión de exploración Pemberton-Billing P.B.9.

## Especificacións 
### Características xerais 
* **Tripulación**: 1
* **Envergadura**: 9, 15 m
* **Superficie alar**: 27,2 m2
* **Peso baleiro**: 340 kg
* **Peso bruto**: 440 kg
* **Motor**: 1 × Gnome, 50 hp (37 kW)

## Notas 
## Bibliografía 
*
*
*
*
Pemberton-Billing P.B.9

O **Pemberton-Billing P.B.9** foi un biplano de exploración monopraza británico da primeira guerra mundial construído por Pemberton-Billing Limited, que posteriormente se convertería en Supermarine Aviation Works. Só se chegou a construír un P.B.9.

## Deseño e desenvolvemento 
As ás tiñan largueiros de envergadura completa, coa á superior e inferior conectadas por catro pares de puntais interplanos. A fuselaxe tiña un tren de aterraxe fixo e un patín de cola.

Aínda que o avión tiña un bo rendemento só se chegou a fabricar o prototipo, que posteriormente foi usado polo Royal Naval Air Service como adestrador.

### Características xerais 
* **Tripulación:** 1
* **Lonxitude:** 6,1 m
* **Envergadura:** 7,93 m
* **Planta de potencia:** 1 motor xiratorio Gnome de 50 hp (37 kW)

### Rendemento 
* **Velocidade máxina:** 126 km/h
* **Duración máxima de voo:** 3 horas
* **Velocidade de ascenso:** 2,5 m/s

## Notas 
## Bibliografía 
*
*
*
*
Juan Fernández (baloncestista)

**Juan Francisco Fernández**, nado o 21 de novembro de 2002 en Santa Fe, é un xogador de baloncesto profesional internacional arxentino. Formado nas categorías inferiores do Club Atlético Unión e do Baloncesto Fuenlabrada, actualmente xoga para o Bàsquet Girona da Liga ACB. Cunha altura de 2,10 m, xoga na posición de pivote.

## Traxectoria 
Nado en Santa Fe, na Arxentina, Fernández formouse nas categorías inferiores do Club Atlético Unión, club da súa cidade natal. En 2019 cruzou o Atlántico para unirse á canteira do Baloncesto Fuenlabrada, equipo co que debuta na Liga ACB o 14 de novembro de 2021 ante o Real Madrid no Polideportivo Fernando Martín. Tras dúas temporadas na máxima categoría co equipo castelán, após o descenso deste último o 15 de xullo de 2023 anúnciase a súa fichaxe polo Río Breogán da ACB.

O 10 de xuño de 2024, anunciouse a súa fichaxe polo Bàsquet Girona da Liga ACB.

### Clubs 
Ao longo da súa carreira, Fernández ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
*  Baloncesto Fuenlabrada (ACB, 2021−2022)
*  CB Breogán (ACB / BCL, 2023−2024)
*  Bàsquet Girona (ACB, 2024−presente)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en acb.com 
* Perfil en Proballers
Rokas Giedraitis

**Rokas Giedraitis**, nado o 16 de agosto de 1992 en Tauragė, é un xogador de baloncesto profesional lituano que xoga no KK Crvena zvezda da ABA Liga e da Euroliga.

## Traxectoria 
En 2013, Giedraitis asinou co BC Šiauliai lituano, o equipo no que o seu pai xogou durante toda a súa etapa coma xogador profesional. En 2015, asinou co BC Lietuvos rytas. O 5 de xullo de 2018, Giedraitis deixou o club tras tres tempadas. 

O 6 de xullo de 2018, asinou un contrato de tres anos co Alba Berlin da Basketball Bundesliga. 

O 4 de xullo de 2020, Giedraitis asinou un contrato de tres anos co Saski Baskonia da Liga ACB..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com
Rigoberto Mendoza

**Rigoberto Mendoza**, nado o 6 de xullo de 1992 en San Cristóbal, é un xogador de baloncesto profesional dominicano que xoga no Monbus Obradoiro da Liga ACB.

## Traxectoria 
O 14 de xullo de 2023, Mendoza asinou un contrato dunha tempada co Obradoiro CAB da Liga ACB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en RealGM.com
Bugatti Type 28

O **Bugatti Tipo 28** foi un prototipo con carrozaría tipo torpedo e un motor de 8 cilindros e 2991 cm³ construído polo fabricante de automóbiles francés Bugatti en 1921.

## Características 
O *Tipo 28* foi o primeiro paso de Ettore Bugatti cara ao mercado dos coches de luxo e só construíuse como prototipo para probar a reacción do público ante a vontade da casa de Molsheim para achegarse definitivamente ao segmento dos coches de luxo despois dos primeiros anos dedicados case exclusivamente aos coches de gama media. O seu chasis presentouse en 1921 en París e Londres. Foi o primeiro Bugatti que presentaba un motor de 8 cilindros. O *Tipo 28* ofrecía algunhas bondades particulares para a época, como o control dos faros, os freos hidráulicos nas catro rodas e o volante regulable. O motor tiña unha cilindrada de 2991 cm³ capaz de entregar 90 HP a 3400 rpm. Fíxose acoplando dous motores de catro cilindros de 1496 cm3 normalmente destinados a equipar o Tipo 13 "Brescia". Tamén quitóuselles a buxía de dobre encendido. Entre as diversas "xoias" dos motores hai que mencionar a distribución con 3 válvulas por cilindro, introducida por primeira vez no Tipo 16 e Tipo 18 antes da guerra e destinado a usarse en moitos dos Bugatti posteriores.

Inmediatamente despois da presentación do *Tipo 28*, Ettore Bugatti decatouse de que os tempos aínda non eran bos para o lanzamento dun modelo de luxo, ademais, o desexo do propietario da casa Molsheim era crear un coche capaz de competir cos coches de luxo máis famosos do mercado naquel momento, en primeiro lugar Rolls-Royce. Este desexo, que atopará a súa máxima realización no futuro Tipo 41 "Royale", certamente non podería lograrse facer realidade lanzando a produción dun modelo con motor de 3 litros e unha carrozaría de apenas 3,4 metros de lonxitude (basicamente como un Fiat Panda). Por estes motivos, o *Tipo 28* quedou como un estudo por dereito propio, un prototipo que nunca tivo saída a produción, pero cuxo motor daría lugar a toda unha dinastía de motores de 8 cilindros montados nos Bugatti posteriores.

Non obstante, a arquitectura de 8 cilindros en liña atoparía a súa primeira aplicación primeiro no Type 29, un coche de carreiras cunha historia deportiva efémera, e máis tarde no *Tipo 30*, o primeiro Bugatti de produción cun motor de 8 cilindros. En ambos, porén, o desprazamento reducirase a 2 litros.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Bugatti

### Ligazóns externas
Pemberton-Billing P.B.25

O **Pemberton-Billing P.B.25** foi un avión de exploración británico da primeira guerra mundial construído por Pemberton-Billing Limited, posteriormente Supermarine Aviation Works Limited.

## Deseño e desenvolvemento 
O **P.B.23** deseñouse en 1915 como un biplano monopraza de exploración, coa góndola da fuselaxe montada entre as ás. A góndola tiña unha cabina aberta para o piloto na parte danteira, e na parte traseira estaba o motor de 80 hp (60 kW) Le Rhône 9C movendo unha hélice en posición "pusher". Montáronse derivas e temóns xemelgos nun plano de cola de gran envergadura cun elevador conectado, todo unido á estrutura das ás a través de catro brazos. O P.B.23 non conseguiu ningún pedido despois de realizar o seu primeiro voo en setembro de 2015, pero 20 unidades da versión mellorada, o **P.B.25**, foron pedidas polo Royal Naval Air Service. O P.B.25 tiña ás inclinadas cara a atrás, un tren de aterraxe modificado, e unha góndola da fuselaxe revisada. Orixinalmente tiña un motor xiratorio de 110 hp (82 kW) Clerget, pero os 20 avións do RNAS foron equipados cos motores de pistóns xiratorios Gnome Monosoupape 9 Type B-2.

## Operadores 
; 

* Royal Naval Air Service

## Especificacións (P.B.25) 
*Datos de* The British Fighter since 1912

### Características xerais 
* **Tripulación:** 1
* **Lonxitude:** 7,34 m
* **Envergadura:** 10,06 m
* **Altura:** 3,18 m
* **Superficie alar:** 25,7 m2
* **Peso baleiro:** 490 kg
* **Peso bruto:** 715 kg
* **Planta de potencia:** 1 motor de pistóns xiratorio refrixerado por aire Gnome Monosoupape 9 Type B-2 9-cylinder de 100 hp (75 kW)
* **Hélices:** hélice impulsora de paso fixo de 4 pas

### Rendemento 
* **Velocidade máxima:** 159 km/h a nivel do mar
* **Alcance:** 320 km  (aprox.)
* **Tempo ata altitude:** 1 829 m en 8 minutos e 30 segundos

### Armamento 
* **Armas:** 1 metralladora Lewis de 7,7 mm disparando cara a adiante

## Notas
Bugatti Type 15 e Type 17

O **Tipo 15** e o **Tipo 17** foron dous coches de gama media-baixa producidos desde 1910 ata 1913 polo fabricante francés Bugatti.

## Perfil 
### Características 
Estes coches naceron sobre o chasis debidamente alongado do pequeno Tipo 13, que daquela estaba a coller gran sona grazas aos seus éxitos no ámbito deportivo. En concreto, o *Tipo 15* naceu nun chasis cunha distancia entre eixes de 2,40 metros (fronte aos só 2 metros da distancia entre eixes do *Tipo 13*), mentres que no *Tipo 17* o chasis medrou ata os 2,55 metros. Como no *Tipo 13*, algúns dos coches producidos tiñan un radiador ovalado, mentres que outras unidades montaban un radiador hexagonal. Incluso a mecánica elemental do chasis, con suspensións a bésta semielíptica e con sistema de freo na transmisión, foi tomado do modelo máis compacto. A mecánica, pola súa banda, seguiu a do Tipo 13, do que estes coches querían ofrecerse como variantes máis grandes e cómodas. Polo tanto, atopamos o motor cun só árbore de levas en cabeza de catro cilindros de 1327 cm³, impulsado por un carburador Zenith e capaz de entregar 15 HP de potencia a 2400 rpm. A caixa de cambios era de 4 velocidades, con embrague húnido multidisco.

O feito de querer ofrecer variantes do *Tipo 13* cunha distancia entre eixes ampliada foi sintomático do desexo de Ettore Bugatti de ampliar a gama para incluír outro tipo de modelos, sempre dotado de modernas solucións técnicas e de excelentes prestacións para a época, pero con características adicionais como a habitabilidade que, segundo o tipo de carrozaría, aseguraba espazo para catro persoas. E neste sentido cabe destacar os tipos de carrozaría dispoñibles para o *Tipo 15* e o *Tipo 17*. No seu debut e ao longo da súa curta carreira comercial, estes dous modelos estiveron dispoñibles como sedán, pero tamén como torpedo e como roadster. En ambas as dúas últimas configuracións de carrozaría, era posible escoller se ter un coche de dúas ou tres prazas, mentres que só a berlina podía ter catro.

### Carreira comercial 
A curta carreira comercial dos dous modelos de Bugatti estivo marcada pola actualización do motor, que tivo lugar en 1912 ao mesmo tempo que a mesma actualización que ocorreu no *Tipo 13*, e que consistiu no mesmo lixeiro aumento da cilindrada do motor, pasando de 1327 a 1368&nbsp;cm3 e cunha potencia máxima que pasou de 15 a 18 CV.

O estalido da primeira guerra mundial fixo prematura a descontinuación destes dous modelos, que foron substituídos a partir de 1920 polos modelos Type 22 e Type 23 (que en realidade se unían aos *Tipo 15* e *17* dende antes da guerra), cun motor multiválvula.

### Galería de fotos 
## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*''Bugatti, l'évolution d'un style'', Paul Kestler, 1975. Edita Denoël. ISBN 2-88001-002-0.
*

### Outros artigos 
* Bugatti

### Ligazóns externas
North York Moors

O **North York Moors** (tamén coñecido como **North Yorkshire Moors**) é un parque nacional situado en North Yorkshire, Inglaterra. 

## Características 
### Área 
Abrangue unha superficie de 1.436 km² e ten unha poboación aproximada de 25.000 habitantes. 

### Historia 
O lugar converteuse nun parque nacional en 1952, a través da Lei de Parques Nacionais e Acceso ao Campo (*National Parks and Access to the Countryside Act*) de 1949.

## Notas 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* North York Moors National Park // The North York Moors (nationalparks.uk)
AD Navyplane

O **AD Navyplane** foi deseñado polo Departamento de Aire do Almirantado Británico como avión de recoñecemento para ser usado na primeira guerra mundial. O rendemento do prototipo foi tan decepcionante que os plans para producilo canceláronse case inmediatamente.

O Navyplane foi deseñado por Harold Bolas do Almirantado coa asistencia def R.J. Mitchell de Supermarine. Era un hidroavión biplano pusher co piloto e o observador sentados diante das ás nunha góndola aerodinámica e lixeira montada no espazo entre as ás. Detrás deles instalouse un motor radial Smith Static e unha hélice en posición pusher.

O Royal Naval Air Service (RNAS) pediu dous exemplares en 1916. Asignaronse números de serie para sete Navyplanes (9095-'96, N.1070-'74) pero só se completou un prototipo (9095). As probas con este aparello construído por Supermarine comezaron en agosto de 1916 (voado polo Tenente Comandante John Seddon) pero demostrou estar moi falto de potencia e ser insatisfactorio. O motor foi substituído por un motor xiratorio AR.1 (que despois foi redesignado BR.1 por Bentley Rotary 1) e volveu a probarse en maio de 1917. Porén, incluso sen carga militar e  observador, o rendemento do Navyplane seguia sendo pobre, e o deseño foi abandonado o 27 de agosto dese ano sen que se construíse un segundo prototipo.

Supermarine intentou deseñar unha versión mellorada para substituír o Short 184. O deseño resultante foi o Supermarine Patrol Seaplane, equipado cun motor de 200 hp (149 kW) Sunbeam. Aínda que conseguiu contratos por seis avións, Supermarine abandonou os traballos despois de fabricar un prototipo, ao demostra o Short 184 ser axeitado para o rol de patrulla marítima.

### Características xerais 
* **Tripulación:** 2

### Rendemento 
* **Duración:** 6 hr
* **Tempo a altitude:** 30 min ata os 610 m

### Armamento 
* **Armas:** 1 metralladora Lewis de 7,7 mm en soporte flexible para o observador
* **Bombas:** provisión para bombas

## Notas 
## Bibliografía 
* Andrews, C. F., and Morgan, E. B. *Supermarine Aircraft since 1914*. Londres: Putnam, 1987, .
* Bruce, J.M . *British Aeroplanes 1914-18*. Londres: Putnam, 1957.
* Mason, Francis K. *The British Bomber since 1914*. Londres: Putnam, 1994. .
AD Flying Boat

O **AD Flying Boat** foi un avión deseñado polo Departamento de Aire do Almirantado Británico para servir como avión de patrulla que puidese operar en conxunto cos buques de guerra da Royal Navy. Destinado para o seu uso durante a primeira guerra mundial, a produción do avión rematou ao final do conflito, vendo moi pouco uso operacional. Varios foron remercados tras a guerra por Supermarine Aviation e reconstruídos como transportes civís, converténdose no Supermarine Channel.

## Deseño e desenvolvemento 
Deseñado en 1915 polo deseñador de iates británico Linton Hope, o avión tiña unha configuración de hidroavión biplano convencional, e tamén contaba cunha cola biplana con dous temóns. O piloto e o observador sentábanse en tandem no morro, co motor e a hélice "pusher" detrás deles, entre as ás. As ás podían plegarse cara a adiante para facilitar a estiba a bordo.

Pemberton-Billing Ltd (posteriormente Supermarine Aviation Works) fabricou dous prototipos en 1916. O avión tivo un mal rendemento tanto no auga como no aire, mostrando vibracións graves en proa e popa durante a engalaxe e unha guiñada excesiva durante o voo. Despois de solucionar eses problemas ao producir versións revisadas do casco, da cola e do temón, o AD Flying Boat foi capaz de entrar en produción. Pedíronse un total de 80 aparellos e chegaron a construírse 27. Algúns deles probáronse con motores Sunbeam Arab e Wolseley Python.

; 

* Mariña Imperial Xaponesa - mercou tres Channels.

; 

* Mariña Real Sueca - mercou un único Channel en 1921 que quedou destruído durante unha proba.

## Especificacións (AD Flying Boat) 
*Datos de* British Aeroplanes 1914-18

### Características xerais 
* **Tripulación:** dous, piloto e observador
* **Lonxitude:** 9.32 m
* **Envergadura superior:** 15,34 m
* **Envergadura inferior:** 11,462 m
* **Altura:** 3,99 m
* **Superficie alar:** 44,5 m2
* **Peso baleiro:** 1 138 kg
* **Peso bruto:** 1 618 kg
* **Planta de potencia:** 1 motor V8 refrixerado por auga Hispano-Suiza 8 de 200 hp (150 kW)

### Rendemento 
* **Velocidade máxima:** 160 km/h a 610 m
* **Autonomía:** 41⁄2 hr
* **Teito de servizo:** 3 400 m
* **Tempo a altitude:** 30 min to 10,000 ft (3,050 m)

### Armamento 
* **Armas:** 1 metralladora Lewis de 7,7 mm nun soporte flexible para o observador
* **Bombas:** pequena carga de bombas

## Notas 
## Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Nissan Trade

O **Nissan Trade** é un vehículo comercial lixeiro que foi producido dende 1986 até 2001 por Nissan Motor Ibérica S.A., a filial española do fabricante xaponés Nissan. O Trade vendíase en versións furgoneta e chasis-cabina; os vehículos chasis-cabina foron producidos até 1998, namentres que as furgonetas foron fabricadas até 2001.

O Nissan Trade lanzouse ao mercado como unha versión renovada dos **Ebro serie F** / **Trade**, despois de que Nissan completase a adquisición do fabricante español Ebro. Estes vehículos —cuxa produción se iniciou en 1976— tamén tiñan sido vendidos pola marca española Avia, cos nomes **Avia 1000**, **Avia 1250** e **Avia 2000**.

## Historia 
En 1976 os fabricantes españois Ebro e Avia (este último absorbido por Ebro) lanzaron ao mercado un novo vehículo comercial que levaba sendo deseñado por Aeronáutica Industrial S.A. (AISA) dende 1973,

O Nissan Trade ofrecíase con dúas configuracións de carrozaría: furgoneta e chasis-cabina para carrozar. As versións furgoneta estaban dispoñíbeis con até nove prazas (Trade Combi), e tamén se vendía unha versión máis longa e alta denominada «Trade Largo». En canto á versión chasis-cabina, estaba dispoñíbel con cabina simple de tres prazas ou dobre de seis prazas.

Existiu ademais a versión Trade Van, que tiña un equipamento aínda máis sinxelo e dispuña de portas laterais de folla batente, en lugar de porta corredoira.

En Colombia o chasis do Trade utilizábase para fabricar microbuses, e para Exipto foi deseñada unha versión Combi 15 que era usada como microbús turístico.
* F350: Perkins 4.165 de 65,5 CV con inxección indirecta.

### Nissan 
* Nissan 2.0 diésel de 60 CV.
* Nissan 2.3 diésel de 70 CV e 4 cilindros en liña.
* Nissan A4.28 2.8 L diésel de 75 CV e 4 cilindros en liña.
* Nissan A4.28T 2.8 L diésel con turbocompresor de 86 CV e 4 cilindros en liña.
* Nissan BD30 3.0 L diésel con inxección directa de 98 CV e 4 cilindros en liña.
* Nissan BD30T 3.0 L de 110 CV con turbocompresor, intercooler e inxección directa.

## Notas
Boxing Day

dereita|miniatura|Fila no establecemento comercial durante o ***Boxing Day***.
***Boxing Day*** é o nome usado en moitos países de fala inglesa para designar unha festa secular celebrada o día seguinte ao día de Nadal, é dicir, o 26 de decembro.

### Nos países anglosaxóns 
Na actualidade a xornada é unha ocasión de rebaixas, sendo unha das xornadas comerciais máis concorridas nos países onde se celebra, concretamente no Canadá. Normalmente é o primeiro día despois do Nadal, polo que a xente pode intercambiar presentes non desexados e trocar vales-agasallo.

No Reino Unido *o Boxing Day*, ademais de ser unha festa bancaria e relixiosa (é o día de santo Estevo, santo moi popular entre os católicos), tamén é unha data conmemorativa en relación ao fútbol, cunha quenda completa de partidos que se desenvolven de todas as divisións do fútbol británico neste día.

### En países non anglosaxóns 
No Brasil *o Boxing Day* comezou a gañar espazo en 2011, a partir do traballo da web Busca Escolhas. A data moveu 81,6 millóns de BRL no comercio electrónico en 2012 -un aumento do 39% con respecto ao ano anterior-, segundo un estudo Ebit. En total, realizáronse máis de 200.000 pedidos e participaron na promoción grandes páxinas web, como Shoptime e Saraiva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Nadal
* Noiteboa
* Noitevella
* *First-foot*
José González Tesouro

**José González Tesouro**, coñecido como **Machadiña**, nado en Paderne de Allariz cara a 1881 e finado en Ourense o 11 de outubro de 1937, foi un labrego e político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Ousende (Coucieiro). Na República foi vogal da Agrupación Socialista de Paderne en 1932, e directivo da Sociedade de Oficios Varios de Ousende, era un dos homes de confianza de Benigno Álvarez. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado na casa de Rosa Blanco Lamela en Ourense e foi detido o 4 de abril de 1937. Foi xulgado en consello de guerra por auxilio á rebelión o 23 de xullo de 1937 con Etelvino Gil Mejuto e Rosa Blanco Lamela, e condenado á pena de morte. Foi executado no Campo de Aragón o 11 de outubro de 1937 xunto con José Fernández Pérez, Severino Nóvoa Gutiérrez, Enrique Nanín Ansias e Gerardo Rodríguez Fernández. Incoáronlle expediente de responsabilidades políticas, que foi sobresido en 1949.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Expediente de responsabilidades políticas de José González Tesouro e Rosa Blanco Lamelas
1 000 000 000

**1 000 000 000** é un número natural que segue ao 999 999 999 e precede ao 1 000 000 001. A súa representación en notación científica é 1×109 (ou 1×10^9).

En termos matemáticos, é a potencia de 10 máis alta que segue sendo menor que a cifra máxima que pode ser representada con 10 díxitos en base decimal.

## Nome e terminoloxía 
En galego, este número denomínase "**mil millóns**". Porén, hai unha diversidade considerable no nome deste número en diferentes idiomas, particularmente entre o inglés, o castelán de Europa e América, e o portugués.

En galego normativo, na norma portuguesa europea, así como nos idiomas catalán, francés, italiano, alemán e moitas outras linguas, o termo "billón", "bilião" (ou o seu equivalente) refírese a un millón de millóns (1 000 000 000 000 ou 1×1012), e non a **mil millóns**. Polo tanto, o número 1 000 000 000 é chamado "***mil milhões***" en portugués de Portugal.  

No portugués do Brasil, como no inglés americano e no castelán de partes de América Latina, os termos "bilhão", "billion" e "billón" son utilizados para referirse a mil millóns (1 000 000 000 ou 1×10^9). Esta terminoloxía segue a escala numérica curta, que incrementa os nomes dos números grandes por mil en lugar de por un millón.

Tamén se pode escribir como **b** ou **bn**. 

## Usos e significados 
O número 1 000 000 000 é frecuentemente utilizado para indicar cantidades extremadamente grandes en moitos contextos, como a poboación de países (a India e China superaron esta cifra de habitantes a finais do século XX), economía ou astronomía, entre outros.

Este número tamén ten unha importancia cultural, sendo un símbolo de grandeza e riqueza. A frase "ser un milmillonario"  (en inglés *billionaire*) a miúdo é usada para indicar un grande éxito financeiro.

## Véxase tamén 
* Billón
* Escalas curta e longa
Gerardo Rodríguez Fernández

**Gerardo Rodríguez Fernández**, coñecido como **Gerinaldo**, nado no Barco de Valdeorras cara a 1904 e finado en Ourense o 11 de outubro de 1937, foi un carpinteiro e político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Vilanova de Valdeorras. Militante do PCE, era presidente do Sindicato Obrero y Campesino de Vilanova. Logo do triunfo da Fronte Popular foi nomeado concelleiro do Barco de Valdeorras. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi xulgado en consello de guerra por rebelión o 5 de agosto de 1937 co seu irmán Francisco Rodríguez Fernández, e condenado á pena de morte. Foi executado no Campo de Aragón o 11 de outubro de 1937 xunto con José Fernández Pérez, Severino Nóvoa Gutiérrez, Enrique Nanín Ansias e José González Tesouro. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xaneiro de 1938, e foi sancionado ao pago de 100 pesetas en 1941.

## Vida persoal 
Casou con Luisa Álvarez Fariñas, con quen tivo tres fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Expediente de responsabilidades políticas de Francisco Rodríguez Fernández e Gerardo Rodríguez Fernández.
Pedro Theon

**Pedro Theon**, orixinalmente **Petrus Theon**, falecido despois de 867, foi un nobre galego, pai do primeiro conde portucalense Vímara Pérez.

## Traxectoria 
A crónica Albeldense fala dun Pedro que en 859, mentres reinaba Ordoño I, derrotou aos viquingos en Galicia. Segundo o profesor Allen Mawer poderían ter sido os fillos de Ragnarr Lodbrok (Hastein e Björn Ragnarsson) e que segundo relata a crónica os normandos ( *Lordomani* ) foron derrotados polo conde Pedro:*Ejus tempora Lordomani iterum venientes in Gallaeciae maritimis, a Petro comite interfecti sunt.*Os viquingos atacaron as rías Altas e pola ría de Arousa chegaron á sede episcopal de Iria Flavia, que saquearon. Asentáronse aos arredores de Santiago de Compostela e asediárona. O conde Pedro enfrontouse con eles e destruíulles a meirande parte dos barcos. Os superviventes dirixíronse cara Al-Andalus.

Trala morte de Ordoño no 866, Pedro permaneceu fiel ao seu fillo e sucesor Afonso III fronte ao rebelde Froila Bermúdez, quen se proclamou rei en Oviedo no mesmos ano. Os condes galegos partidarios de Afonso conseguiron capturar ao usurpador e executárono.

Aparece como confirmante, xunto a Rodrigo de Castela, nun documento do 20 de xaneiro de 867 no que o rei Afonso III devolve a vila de Carcacía, que fora usurpada por Froila Bermúdez, á igrexa de Santiago de Compostela.

## Familia 
Non se coñecen os devanceiros de Pedro, algunhas fontes din que puido ter sido o fillo de Vermudo I e Ozenda pero non hai probas ao respecto. Descoñécese con quen puido casar, pero normalmente adxudicanselle como fillos a:

* Vímara Pérez, primeiro conde portucalense.

* Hermenexildo Pérez, nobre que se levantou contra Afonso III. A única proba que existe do parentesco é o apelido.

## Notas
Luís López Bueno

**Luís López Bueno**, nado en San Miguel de Castro, A Estrada, o 9 de novembro de 1993, é un político do PSdG-PSOE e porteiro de fútbol galego.

## Traxectoria 
[miniatura|Papeleta de [Provincia de Pontevedra|Pontevedra para o Senado nas Eleccións xerais de 2023.]]
Estudou Dereito e Mestrado en administración de negocios na Universidade de Santiago de Compostela. Traballou nunha cooperativa galega do sector tecnolóxico e actualmente como tramitador procesual e administrativo no Servizo de Xustiza da Xunta de Galicia. Xogou de porteiro, entre outros equipos, no Praiña Sportíng Club, na Sociedade Deportiva Bandeira e no Club Deportivo Lalín.

Secretario xeral das Xuventudes Socialistas da Estrada entre 2016 e 2019, encabezou a lista do seu partido nas Eleccións municipais de 2019 e nas Eleccións municipais de 2023. Nas Eleccións xerais de España de 2023 foi de número dous na lista socialista para o Senado por Pontevedra, tras Carmela Silva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais na Estrada
### Ligazóns externas 
* Agrupación Socialista da Estrada