open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Banda de Música Xuvenil de Xinzo

A **Banda de Música Xuvenil de Xinzo** é unha banda de música popular de parroquia de Xinzo (Ponteareas).

## Historia 
Naceu no ano 1979 da man do trompista José Guillén Loranzo, músico militar con destino na banda de música do rexemento Murcia 42 de Vigo no cuartel en Barreiro. A presentación oficial foi o 28 de xuño de 1981.

Segundo conta Delio Represas seu pai coñeceu a Guillén nun bar de Xinzo e aos poucos días comezou a impartir aulas aos nenos da parroquía nunha furgoneta. Da furgoneta pasaron ao salón parroquial cedido polo cura e iso foi o xerme da banda.

Entre 2006 e 2007 contituíuse oficialmente a Escola de Música, creándose a Banda da Escola de Música. Actualmente conta con máis de 60 alumnos e alumnos das diferentes especialidades instrumentais.

### Directores 
* José Guillén Lorenzo.
* Bolívar González Rodríguez.
* Sergio Hurtado Carrascosa.
* Antonio Budiño Durán.
* Miguel Anxo Castro Carrera (1996-2006)
* Álvaro Varela Ferradáns (2006-2007)
* Iñaki Lecumberri Camps (2008)
* César Núñez Pérez (2008-2011)
* Juan Carlos Díaz Álvarez (2011-2014)
* José Javier Bascoy Iglesias (2015-2015)
* Ángel Antonio Montes Abalde (2016-2016)
* Roberto Sánchez Barreiro (2016-2018)
* Javier Blanco González (2018-2022)
* Rodrigo Iglesias Silva (2022-)

### Músicos destacados 
* Fernando Abreu
* Feliciano Cebreiro
* Andrés Covelo
* José Ángel Presa Carrera
* Benito Porto
* Delio Represas Carrera
* José Luís Represas Carrera
* Marcos Represas Carrera
* Yolanda Represas Carrera

## Discografía 
* *Banda de música xuvenil de Xinzo* (Ponteareas) (1992). Fonoteca 92, casete. El Correo Gallego – CG-A66-L. Director: Bolivar González.
* *Ponteareas* (2016). Con música de Reveriano Soutullo. Dos acordes. Director: Juan Carlos Díaz.

## Notas
Tesouro de Wold Newton

O **tesouro de Wold Newton** é un tesouro numismático achado en 2014 en Wold Newton, Yorkshire, Inglaterra, composto por 1.857 moedas romanas datadas a principios do século IV d. C., depositadas nun recipiente de cerámica. 

Foi adquirido polo Museo de Yorkshire en 2016. 

Trátase do maior tesouro romano deste tipo descuberto no norte de Inglaterra. 

## Descuberta 
O tesouro foi descuberto polo detector de metais David Blakely o 21 de setembro de 2014 nunha leira preto de Wold Newton, en Yorkshire Leste. o que posibilitou aos arqueólogos o seu estudo *in situ*.

## Contido e datación 
O tesouro de Wold Newton componse de 1.857 moedas de aliaxe de cobre, todas elas *nummi* excepto un antoniniano. Todos os *nummi* datan do período 294 - 307 d. C. e o antoniniano do 268 - 270 d. C. O feito de que as moedas máis recentes daten de 307 suxire que o tesouro debeu ser agochado preto desa data. que incluíu doazóns de centos de persoas de todo o mundo, así como 10.000 libras doadas conxuntamente polo *Arts Council England* e o *Victoria and Albert Museum*, e 9.981 libras achegadas por *American Friends of the Arts*. e posteriormente pasou a formar parte da súa exposición permanente.

## Galería 

Ficheiro:Wold Newton hoard as it was found.jpg|A vasilla tal e como foi achada.
Ficheiro:Roman coin hoard , sherds (FindID 637965).jpg|Fragmentos cerámicos.
Ficheiro:London (early types) Layers 8-9 reverses (FindID 637965).jpg|Algunhas moedas do achado clasificadas.
Ficheiro:Roman coin hoard , nummus of Constantius I (FindID 637965).jpg|*Nummus* de Constantino.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tesouro

### Ligazóns externas 
* Vídeo: "The Wold Newton Hoard". *York Museums Trust*.
Galo de maiólica de Vasilkiv

miniatura|Traslado do galo recuperado da cociña dunha vivenda de Borodianka ao Museo do Maidan.
O '*galo de maiólica de *Vasilkiv'''* (: ) é unha peza decorativa producida na fábrica de maiólica *Vasilkiv* que foi deseñada por Valerii Protoriev e Nadiia Protorieva. Converteuse nun símbolo da resiliencia durante a invasión rusa de Ucraína de 2022 logo de popularizarse na rede unha fotografía dunha casa bombardeada en Borodianka: malia a destrución case completa da escena, sobre unha lacena, conservárase unha destas figuriñas. 

## Historia 
As orixes do galo de maiólica remóntanse ata o século XVIII, cando a cidade de Vasilkiv era un imporante centro de produción oleira de Ucraína.  A tradición da produción de maiólica foi levada ata aló por cualificados ceramistas dende Italia e foi mantida e desenvolvida polos artesáns locais.  Co tempo, deveu nun símbolo da arte popular ucraína.
miniatura|Fotografía do galo de maiólica de Vasilkiv arriba da lacena nunha vivenda bombardeada de Borodianka.
Máis concretamente, a figura do galo foi producida na fábrica de maiólica de Vasilkiv dende principios da década de 1960 ata a de 1980. Gañou grande notoriedade logo de que unha desas pezas fose fotografada sobre unha lacena entre as ruínas dunha vivenda en Borodianka. Persoas e medios de comunicación de Ucraína e de todo o mundo publicaron as imaxes e interesáronse nestas figuras. O armario da cociña foi fotografado por Yelyzaveta Servatynska e a concelleira de Kíiv Victoria Burdukova reparou no galo.

O galo, xunto coa lacena, foi recuperado e exhibido no Museo Nacional da Revolución da Dignidade.

## Autores 
O traballo foi erroneamente atribuído a Prokop Bidasiuk, nun primeiro momento.

Serhii Denysenko, artista de xefe da fábrica de maiólica de Vasilkiv, cre que a autoría do galo pertence a Valerii Protoriev e a súa muller Nadiia.

O galo foi empregado para decorar os *pysanky'' (os tradicionais ovos de Pascua), por exemplo, o deseñador lituano Laimės Kūdikis colocouno nun.

Durante a visita do Primeiro Ministro do Reino Unido, Boris Johnson a Kíiv o 9 de abril de 2022, tanto el como o Presidente de Ucraína Volodymyr Zelenskyi foron agasallados con galos cerámicos similares.

## Notas 
## Véxase tamén
Cimicoidea

**Cimicoidea** é unha superfamilia de insectos hemípteros que pertencen á infraorde Cimicomorpha, que inclúe a familia do chinche das camas *Cimex lectularius* (Cimicidae) e familias relacionadas.

## Notas
Arquitectura do século XX de Frank Lloyd Wright

A **arquitectura do século XX de Frank Lloyd Wright** é un Patrimonio da Humanidade da UNESCO que consiste nunha selección de oito edificios dos Estados Unidos que foron deseñados polo arquitecto estadounidense Frank Lloyd Wright. Estes sitios demostran a súa filosofía da arquitectura orgánica, deseñando estruturas que estaban en harmonía coa humanidade e o seu ambiente. A obra de Wright tivo unha influencia internacional no desenvolvemento da arquitectura no século XX.

## Frank Lloyd Wright
Frank Lloyd Wright (1867–1959) criouse no medio rural de Wisconsin e estudou enxeñería civil na Universidade de Wisconsin. Despois foi discípulo de arquitectos destacados na Escola de Arquitectura de Chicago, particularmente Louis Sullivan. Wright abriu o seu propio exitoso estudo en Chicago en 1893, e desenvolveu unha casa e un influente estudo en Oak Park, Illinois. No século XX, converteuse nun dos arquitectos máis recoñecidos do mundo.

## Nomeamento
A través dos esforzos liderados pola Frank Lloyd Wright Conservancy, unha organización sen ánimo de lucro, a colección incluíuse orixinalmente na Lista Indicativa do Patrimonio Mundial en 2008 con dez dos edificios de Wright. Logo creceu a 11 sitios en 2011, pero a S. C. Johnson & Son Inc. Administration Building and Research Tower en Racine, Wisconsin, finalmente eliminouse. A UNESCO remitiu unha candidatura para a súa inscrición en 2015 para a súa revisión en xullo de 2016. O Consello de Patrimonio Mundial Frank Lloyd Wright, liderado por Conservancy, traballou en estreita colaboración co Servizo de Parques Nacionais e a UNESCO para reconsiderar a proposta orixinal e facer os cambios apropiados. presentouse con oito edificios, excluíndo a Torre de prezos en Bartlesville, Oklahoma, e o Marin County Civic Center en San Rafael, California, a partir da proposta. En xuño seguinte, o Consello Internacional de Monumentos e Sitios deu unha recomendación positiva. O sitio foi inscrito na lista do Patrimonio Mundial en xullo de 2019.

## Listaxe do Patrimonio da Humanidade
Os oito edificios representativos de Wright seleccionados para o Patrimonio da Humanidade foron deseñados na primeira metade do século XX. O primeiro edificio incluído, Unity Temple (001), rematouse en 1908. O último, O Guggenheim (008), rematouse en 1959, o ano en que morreu Wright, aínda que o seu deseño comezou na década de 1940.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Arquitectura moderna estadounidense
* Arquitectura orgánica

### Ligazóns externas
Danza e contradanza de Darbo

thumb|Atrio da igrexa durante a celebración da danza e contradanza de Darbo 2009.
A **danza e contradanza de Darbo** é unha danza branca  propia da parroquia canguesa de Darbo. Encádrase dentro das danzas gremiais (ou danzas brancas) que se escenifican no día da romaría consagrada a Santa María, o 8 de setembro no adro da igrexa parroquial, logo da misa das 12:30 e a procesión.  Estivo esquecida durante décadas e foi recuperada anos 80 por vontade popular.

## Estrutura 
A distribución dos danzantes é a seguinte: fórmanse tres ringleiras paralelas con cinco individuos en cada unha, nas exteriores póñense os homes ou galáns. Na ringleira central van as mulleres ou damas máis o guía, os primeiros de cada fila son os contraguías. O guía de damas leva entre as flores plumas de pavón e o mantón cruzado.

## A recuperación da danza perdida 
O pulo máis importante para a recuperación da danza propiciouno a Asociación Cultural Lembranzas da Ría —que se encarga de recuperar o folclore típico do Morrazo—. No ano 1985 comezaron a investigación para traer de volta esta singular danza, esquecida durante 71 anos, botando man das memorias dos veciños no principio. Pero o que marcou a diferenza foi dar con Antonia Martínez Seijas,

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Danzas brancas
*Entroido tradicional de Darbo
*Entroido de Meira

### Ligazóns externas 
*Web da asociación cultural Lembranzas da Ría
*Cartel da romaría no 2019  
* Web Turismo Galicia
Theodor Shteingel

miniatura|Fotografía de Teodor Shteingel
O barón **Fyodor "Teodor" Rudolphovich Shteingel** (: , ) nado en San Petersburgo o 9 de decembro de 1870, e finado en Dresden o 11 de abril de 1946, foi un arqueólogo, filántropo e político nacionalista ucraíno.

## Traxectoria 
Fillo do alemán do Báltico Rudolf, quen se enriquecera coa construción do ferrocarril, e da ucraína Marija Kamin'skyj, tivo tres irmáns: Ivan, Serhij e Volodymyr. Despois de graduarse na Universidade de Kíiv, estableceu unha escola, un hospital, unha cooperativa e unha sala de lectura en Horodok (oblast de Rivne). Escavou enterramentos medievais na zona de Rivne. Ademais, en 1902, legou ao Museo de Horodok as súas coleccións arqueolóxicas, históricas e etnográficas.
[miniatura|Theodor Steingel no centro da fotografía como embaixador de Ucraína, canda Rifat Pascha, embaixador [Imperio Otomán|otomán, no funeral do mariscal prusiano Hermann von Eichhorn (1918).]]
No ano 1906 foi elixido deputado por Kíiv para a primeira Duma Estatal do Imperio Ruso, uníndose ao grupo dos representantes ucraínos. Malia a ser membro da nobreza imperial, foi simpatizante do nacionalismo ucraíno: fíxose membro da Sociedade dos Progresistas Ucraínos (antes coñecido como Partido Democrático de Ucraína) e foi tamén vicepresidente da Sociedade Científica de Ucraína, unha institución abertamente ucrainófila antecesora da Academia Nacional de Ciencias de Ucraína. Logo da Revolución de febreiro de 1917 presidiu o comité executivo da Duma da cidade de Kíiv, que foi precursor da Rada Central, parlamento ucraíno no contexto das revolucións rusas. En 1918 foi enviado como membro da legación diplomática a Berlín polo Hetmanato ucraíno, un goberno baixo a protección das potencias centrais e contrario aos bolxeviques que rexeu Ucraína nese ano. Máis tarde, na década de 1920, regresou ao oeste de Ucraína, entón parte de Polonia, pero marchou a Alemaña en 1939.

A súa residencia en Horodok, o Palacio de Shteingel (actual convento de San Nicolao), goza de protección por estar catalogado como parte do patrimonio cultural ucraíno.

Casou tres veces e tivo catro fillos: do seu primeiro matrimonio, Boris, do seu segundo matrimonio, Volodymyr e Mykola (morreu na infancia) e do seu terceiro matrimonio, Fedir.

## Notas 
## Véxase tamén
Sito Ricart

**Lluís Ricart Benavent**, coñecido como **Sito Ricart**, nado en Sant Just Desvern o 28 de xaneiro de 1999, é un xogador de hóckey a patíns catalán, que xoga como defensa-medio no Deportivo Liceo da OK Liga. 

## Traxectoria 
Nado en Sant Just Desvern, formouse como xogador de hóckey a patíns na canteira do Caldes, ata que na tempada 2017/18 debutou co primeiro equipo na OK Liga. Militou no club branquiazul durante catro tempadas máis, sumando 136 partidos e 36 goles co primeiro equipo, ao tempo que estudou unha carreira de Económicas. 

En xuño de 2022 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo Liceo, vixente campión de liga. En 2019 disputou a Copa das Nacións en Montreux.

## Palmarés
;Selección española sub-20
***Campionato de Europa sub-20 (1):** 2018.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Datos do xogador en ceroacero.es .
Xudas

O antropónimo masculino **Xudas** pode referirse a:

***Xudas Iscariote**, apóstolo de Xesús de Nazaret, a quen traizoou;

***Xudas Tadeu**, apóstolo de Xesús de Nazaret;
## Notas
Acetone

**Acetone** foi unha banda estadounidense de rock alternativo formada en 1992 nos Ánxeles, California, polos tres membros principais do grupo Spinout, formado en 1987. A banda estaba composta por Mark Lightcap na guitarra, Richie Lee no baixo e Steve Hadley na batería. Acetone disolveuse despois de que Lee se suicidase o 23 de xullo de 2001, con 34 anos de idade.

Entre as influencias do grupo estaban The Beach Boys, Gram Parsons e The Velvet Underground. Acetone estableceuse como un grupo de rock alternativo, pero a banda incorporou xéneros á súa música que ían dende a neopsicodelia ata o rock de raíces, pasando polo country.

Acetone ten tocado un feixe de veces dende a morte de Lee, destacando unha actuación con Hope Sandoval, vocalista de Mazzy Star, no ano 2017.

## Discografía 
## Notas
Parque Histórico Nacional das Misións de San Antonio

As **Misións de San Antonio** son un Patrimonio da Humanidade situado en e preto de San Antonio, Texas, Estados Unidos. O Patrimonio da Humanidade consta de cinco sitios de misión, un rancho histórico e propiedades relacionadas. Estes postos avanzados establecéronos as ordes relixiosas da igrexa Católica para espallar o cristianismo entre os nativos locais. Estas misións formaron parte dun sistema de colonización que se estendeu polo suroeste español nos séculos XVII, XVIII e XIX.

Foron inscritos na Lista do Patrimonio Mundial en 2015. Os seus deseños arquitectónicos combinan as culturas española e Coahuiltecan, incluíndo símbolos católicos e deseños indíxenas. Tamén procesan os restos dos sistemas de distribución de auga, que mostra a combinación das culturas indíxenas e colonizadoras. 

## Lista de sitios
## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
Guillermo Muñoz Goyanes

**Guillermo Muñoz Goyanes**, nado en Pontevedra en 1911 e finado en Madrid o 20 de xullo de 1992, foi un enxeñeiro de montes e político galego.

## Traxectoria 
Estudou na Escola Especial de Enxeñeiros de Montes, rematando en 1943. Doutor enxeñeiro de Montes. No franquismo foi secretario xeral de Montes, secretario Servizo Nacional de Caza e Pesca, secretario xeral do Consello de Pesca Continental, Caza e Parques Nacionais. Foi membro do comité de redacción da revista *Montes. Publicación del Cuerpo de Ingenieros de Montes*. Finou en Madrid o 2 de xullo de 1992.

## Obras 
* *Parques nacionales españoles*, 1962.
* *Parque nacional de la montaña de Covadonga*, 1967.

* *La caza en España Noticias históricas*, 1972.

* *Crónica sobre bosques y montes de la Península Hispánica*, 1983.
## Vida persoal 
Casou con Marisefa de Castro Martínez.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Historia del Cuerpo de Ingenieros de Montes (1853-2010)
Pol Manrubia

**Pol Manrubia Peró**, nado en Bigues i Riells del Fai o 6 de xullo de 2000, é un xogador de hóckey a patíns catalán, que xoga como dianteiro no Benfica, do Campionato Portugués. 

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao hóckey a patíns no CHP Bigues i Riells da súa localidade natal, antes de ingresar na canteira do FC Barcelona. Na tempada 2016/17 fichou polo Vic, co que debutou na OK Liga a seguinte tempada.

Na súa primeira campaña no club de Sant Sadurní d'Anoia marcou 15 goles e o seu equipo ocupaba a terceira praza da OK Liga, cando as competicións foron suspendidas por mor da pandemia de COVID-19. Na tempada 2020/21 marcou 20 goles na liga e outros cinco na Liga Europea, na que o seu equipo quedou eliminado na primeira rolda. A pesar da rápida eliminación acabou como o máximo anotador da competición, empatado cos tamén españois Marc Torra e Antonio Pérez. 

Para a tempada 2021/22 fichou polo Benfica, co que acadou a final do campionato portugués, caendo ante o Porto en cinco partidos. Co boicot dos principais clubs europeos á Liga Europea, o Benfica disputou xunto ao outros once equipos a Golden Cup no Pazo dos Deportes de Riazor, callando Pol Manrubia boas actuacións e levantando o título na final ante o Barcelos. Comezou a tempada 2022/23 gañando co Benfica a Supercopa de Portugal, pero as chegadas de Nil Roca e Roberto Di Benedetto provocaron que o club lle buscase unha saída, polo que en outubro marchou cedido ao Liceo coruñés. Co club verde conseguiu o subcampionato de liga, regresando a Lisboa ao remate da campaña.

Atualmente, para a temporada 2024-2025, está contratado pelo Barcelos e conseguiu conquistar a Supertaça e o título de Campeão Europeu de Hóquei em Patins pelo Barcelos, equipa que não conquistava um título duas vezes há mais de 30 anos.

### Selección española 
Foi internacional coas categorías inferiores da selección española, conquistando o Europeo sub-20 en 2018 de xeito invicto, cun equipo formado integramente por xogadores cataláns.

## Palmarés
;
;2024 SUPER TAÇA
;2025 GANADOR LIGA DOS CAMPEÕES EUROPEUS
;
;Benfica
***Supercopa de Portugal (1):** 2022.

;Selección española sub-20
***Campionato de Europa sub-20 (1):** 2018.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Datos do xogador en ceroacero.es .
Martí Serra

**Martí Serra Molist**, nado en Sant Hipòlit de Voltregà o 5 de novembro de 1996, é un xogador de hóckey a patíns catalán, que xoga como porteiro no Deportivo Liceo da OK Liga. 

## Traxectoria 
Nado en Sant Hipòlit de Voltregà, formouse como xogador de hóckey a patíns na canteira do Vic, co que debutou na OK Liga na tempada 2014/15, campaña na que se estreou tamén na Liga Europea. Xogou no Vic ata 2017, cando se converteu en novo xogador do Calafell, da Primeira División, a segunda categoría do hóckey nacional. Co club tarraconense logrou o ascenso á OK Liga na súa primeira campaña e militou outros dous anos na máxima categoría, sendo o porteiro titular do equipo. Entre 2020 e 2022 xogou no Lleida, disputando 69 partidos e proclamándose campión da Copa WSE na tempada 2020/21, tras derrotar ao Sarzana italiano na final disputada en Andorra la Vella.

En xuño de 2022 anunciouse a súa fichaxe polo Liceo coruñés, vixente campión de liga, onde ocupou o oco deixado por Marc Grau.
### Selección española 
En 2018 foi convocado pola selección española sub-23 para disputar a Copa Latina en Saint-Omer, a onde acudiu como suplente de Blai Roca, proclamándose campión. En novembro de 2021 recibiu a súa primeira convocatoria coa selección española absoluta, coa que gañou ese mesmo mes o Campionato de Europa, sendo o terceiro porteiro por detrás de Marc Grau e Xavi Malián.
## Palmarés
;Lleida
* **Copa WSE (1):** 2018.

;Selección española sub-23
***Copa Latina (1):** 2018.

;Selección española
***Campionato de Europa (1):** 2021.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Datos do xogador en ceroacero.es .
Sara González Veiga

**Sara González Veiga**, nada en Neda en 1997, é unha graduada en Dereito e Relacións Laborais e escritora galega.

## Traxectoria 
Graduada en Dereito e Relacións Laborais pola Universidade de Santiago de Compostela. En 2022 recibiu un dos premios Valedora do Pobo aos mellores traballos fin de grao (TFG) por *Aínda que custe respirar: estudo do amianto con perspectiva de xénero* onde analiza a problemática do asbesto  cun enfoque feminista e con perspectiva de xénero.
## Obra
**Escenas de una vida entre líneas* (2021, Editorial Tepublicamos)

**La intensidad del alma* (relatos; 2022, Círculo Rojo)
*¿Dónde está mi nombre?/Onde está o meu nome? (2023, conto infantil en edición bilingüe, Apuleyo Ediciones)

## Notas
Arnau Canal

**Arnau Canal Truy**, nado en Sant Hipòlit de Voltregà o 28 de febreiro de 2000, é un xogador de hóckey a patíns catalán, que xoga como defensa-medio no Reus da OK Liga. 

## Traxectoria 
Formouse como xogador de hóckey a patíns na canteira do Voltregà da súa vila natal, debutando co primeiro equipo na OK Liga na tempada 2018/19, con 18 anos. Ao ano seguinte, integrado xa plenamente no primeiro equipo, marcou 10 goles en liga e catro na Copa WSE. As súas cifras incrementáronse nas tempadas 2020/21 e 2021/22, con 23 e 24 goles en liga respectivamente. Na segunda delas marcou ademais 10 tantos na Copa WSE, rematando como segundo máximo goleador da competición, só por detrás dos 12 do tamén catalán Martí Casas.

En xullo de 2022 anunciouse a súa fichaxe polo Liceo coruñés, vixente campión de liga. Militou unha campaña no club coruñés, acadando o subcampionato de liga. En xuño de 2023 o club anunciou que o xogador non seguiría na entidade na vindeira tempada. En agosto fíxose oficial a súa chegada ao Reus.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Datos do xogador en ceroacero.es .
Matías Bridge

**Matías Bridge Pergolis**, nado en San Juan o 24 de xaneiro de 2001, é un xogador de hóckey a patíns arxentino, que xoga como porteiro no Sandrigo da Liga italiana. 

## Traxectoria 
Naceu nunha familia moi vencellada ao hóckey a patíns, sendo fillo de Alfred Bridge, histórico xogador do Unión Estudiantil de San Juan e campión do mundo coa selección arxentina en 1995, irmán máis novo de Facundo Bridge, tamén xogador profesional e igualmente campión mundial, e irmán maior de Lucas Bridge, campión mundial sub-19. Matías comezou a súa carreira no Banco Hispano, pasando aos 16 anos ao Unión Estudiantil, no que militou durante os seguintes tres anos, coincidindo en ambos equipos con seu irmán. En 2019 foi elixido polo *Diario de Cuyo* como o mellor xogador do ano na Arxentina.

En xullo de 2020 deu o salto ao hóckey europeo e fichou polo filial do Liceo coruñés, club en cuxo primeiro equipo militaba o seu irmán Facundo. Foi o gardameta titular do filial na OK Liga Prata durante as tempadas 2020/21 e 2021/22 e na segunda delas debutou co primeiro equipo na OK Liga, na derradeira xornada ante o Manlleu, substituíndo no segundo tempo ao coruñés Martín Rodríguez. O club coruñés proclamouse campión de liga esa mesma campaña. Para a tempada 2022/23 converteuse no segundo porteiro do primeiro equipo, por detrás de Martí Serra. En xuño de 2023 o club anunciou que o xogador non seguiría na entidade na vindeira tempada.

Uns días despois oficializouse a súa fichaxe polo Sandrigo italiano.

### Selección arxentina 
En 2019 capitaneou a selección arxentina que se proclamou subcampioa mundial sub-19 en Barcelona.

## Palmarés
;Liceo
* **OK Liga (1):** 2021/22.

;Selección arxentina
***Campionato do Mundo (1):** 2022.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Datos do xogador en ceroacero.es .
Somerxíbel (embarcación)

[dereita|miniatura| Somerxíbel moderno retirado *Star III* da [Scripps Institution of Oceanography.]]
dereita|miniatura| Blootniak
[miniatura| Mergullo experimental *de DeepFlight Aviator* na [Monterey|baía de Monterey. Nun redeseño radical do submarino, "voa" baixo a auga como un avión en lugar de usar lastre como un dirixíbel. O deseñador, Graham Hawkes, pensa que unha variación deste deseño podería chegar ao fondo da fosa máis profunda do océano.]]
Un **somerxíbel** ou **somerxible**, **sumerxible**, **submerxible** ou **submerxíbel** (de *submersión*; en portugués *submersível,* en castelán *sumergible* e en inglés *submersible*) é un pequeno vehículo deseñado para operar debaixo da auga. O termo utilízase a miúdo para diferenciarse doutros vehículos submarinos coñecidos como submarinos, porque o submarino é un buque totalmente autónomo, capaz de renovar a súa propia enerxía e renovar aire, mentres que un somerxíbel é normalmente alimentado por un barco, por unha plataforma, por unha tripulación de costa ou ás veces por un submarino maior. Porén, de uso común polo público en xeral, a palabra *submarino* pódese usar para describir un buque que, por definición técnica, é en realidade un somerxíbel. Hai moitos tipos de somerxíbeis, incluíndo buques tripulados e non tripulados, tamén coñecidos como vehículos operados a distancia ou **ROV** (*remotely operated vehicles*). Os somerxíbeis teñen moitos usos en todo o mundo, como en oceanografía, arqueoloxía submarina, exploración oceánica, aventura, mantemento e recuperación de equipos e videografía submarina.

## ROVs 
Os pequenos somerxíbeis non tripulados chamados ROV úsanse amplamente hoxe en día para traballar en augas demasiado profundas ou demasiado perigosas para os mergulladores.

Os vehículos operados a distancia reparan plataformas petrolíferas e conectan cables aos barcos afundidos para levantalos. Estes vehículos están conectados por un cabo (un cable groso que proporciona enerxía e comunicacións) a un centro de control dun barco. Os operadores do barco teñen acceso ás imaxes de vídeo enviadas polo robot e poden controlar os seus propulsores e o brazo mecánico. O afundimento do *Titanic* foi explorado por tal vehículo, así como por un barco tripulado.

## Notas 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* submarino
* narcosubmarino

### Bibliografía 
* Polmar, Norman. *"Bathyscaph"*. World Book Online Reference Center. 2008. (consultado o 26 de xaneiro de 2008). https://web.archive.org/web/20110429001553/http://worldbookonline.com/wb/Article?id=ar049420 .
Gulosus

***Gulosus*** é un xénero de aves da orde dos suliformes e familia dos falacrocorácidos.

Na actualidade recoñécese no xénero unha soa especies vivente, o *Gulosus aristotelis*, ou corvo mariño cristado.

## Taxonomía 
O corvo mariño cristado foi durante máis de dous séculos integrado no xénero *Phalacrocorax*, e canda o outro corvo mariño galego e outras especies, pero un estudo de 2014 atopou que a súa xenética era máis semellante aos xéneros *Nannopterum* e *Leucocarbo* do que ás especies que se agrupaban no resto do *Phalacrocorax* e no *Urile*; xaquelogo propúxose un novo xénero, *Gulosus*, do que esta especie é a única representante. Este novo xénero comezou a ser aceptado xeralmente en 2021. Estímase que o xénero *Gulosus* debeu arredarse do conxunto de *Nannopterum-Leucocarbo* hai uns 9 - 11,2 millóns de anos.

### Subespecies 
Existen tres subespecies:

* *Gulosus aristotelis aristotelis* - noroeste de Europa Atlántica, Galicia
* *Gulosus aristotelis desmarestii* - sur de Europa, suroeste de Asia
* *Gulosus aristotelis riggenbachi* - noroeste de África

As subespecies distínguense lixeiramente no tamaño e a cor dos exemplares novos. Algunhas evidencias recentes suxiren que os exemplares da costa atlántica do suroeste de Europa son distintos das outras tres subespecies, e poderían constituír unha subespecie nova (Yésou et al., *Brit. Birds* 98: 369-370, 2005).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Falacrocorácidos
Fran Torres

**Francisco Torres Merín**, coñecido como **Fran Torres** e tamén como ***Tombita***, nado en Mendoza o 10 de setembro de 2004, é un xogador de hóckey a patíns arxentino, que xoga como dianteiro no Deportivo Liceo da OK Liga. 

## Traxectoria 
Nacido na cidade arxentina de Mendoza, provén dunha familia vencellada ao hóckey a patíns. Seu avó Juan Leonardo Torres, alcumado *Tomba*, xa xogaba ao hóckey e del herdou o alcume de *Tombita*. Seu tío Leonardo Tomba foi tamén xogador e militou como profesional en varios clubs europeos, como o Benfica, o Barcelos ou o Vigo Stick. Fran comezou a xogar no seu país, ata que aos 15 anos puxo rumbo a Galicia para fichar polo Liceo. Na súa primeira tempada na Coruña (2019/20) recibiu as súas primeiras convocatorias para o filial do club, da OK Liga Prata, ao que se integrou plenamente na campaña seguinte.

O 11 de setembro de 2021 debutou co primeiro equipo do Liceo, ante o Caldes nas semifinais da Supercopa de España, competición da que o seu equipo se proclamou campión. Catro meses despois disputou o seu primeiro encontro na OK Liga, fronte ao Manlleu.

### Selección arxentina 
Internacional coas categorías inferiores da selección arxentina, en 2022 proclamouse campión do mundo júnior no estadio Aldo Cantoni de San Juan. Os seus dous goles nas semifinais ante España, un deles na prórroga, foron fundamentais para que o equipo acadase a final, que acabou conquistando ante Portugal. 

## Palmarés
;Liceo
* **OK Liga (1):** 2021/22.
* **Copa do Rei (1):** 2026.
* **Supercopa de España (1):** 2021/22.

;Selección arxentina sub-20
***Campionato do mundo sub-20 (1):** 2022.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Datos do xogador en ceroacero.es .
White Noise (filme de 2022)

***White Noise*** é un filme británico-estadounidense de 2022 escrito e dirixido por Noah Baumbach. É unha adaptación da novela homónima de 1985 escrita por Don DeLillo. É a primeira longametraxe dirixida por Baumbach que non se basea nunha historia orixinal propia. Está protagonizado por Adam Driver, Greta Gerwig, Don Cheadle, Raffey Cassidy, Sam Nivola e May Nivola. Ambientada na década de 1980, a historia segue a vida dun académico e a súa familia cuxas vidas cambian despois dun accidente que contamina o aire preto da súa casa.

## Personaxes 
* Adam Driver como Prof. Jack Gladney
* Greta Gerwig como Babette Gladney
* Don Cheadle como Prof. Murray Siskind
* Raffey Cassidy como Denise Gladney
* Sam Nivola como Heinrich Gladney
* May Nivola como Steffie Gladney
* Jodie Turner-Smith como Winnie Richards
* André Benjamin como Elliot Lasher
* Sam Gold como Alfonse 
* Carlos Jacott como Grappa
* Lars Eidinger como Mr. Gray
* Bill Camp como Man with TV
* Barbara Sukowa como Sister Hermann Marie
* Francis Jue como Dr. Lu
* Henry e Dean Moore como Wilder Gladney
* Gideon Glick e Chloe Fineman como Simuvac Technicians
* Kenneth Lonergan como Dr. Hookstratten

## Notas
Main Hoon Na

***Main Hoon Na*** (en ) é un filme indio de 2004 rodado en lingua hindi escrito e dirixido por Farah Khan, no seu debut como director. Está protagonizado por Shah Rukh Khan, Sushmita Sen, Sunil Shetty, Amrita Rao e Zayed Khan, e conta a historia do comandante Ram Sharma, que é enviado nunha misión encuberta como estudante para protexer a filla do xeneral dun perigoso soldado renegado.

## Personaxes 
* Shah Rukh Khan como comandante Ram Prasad Sharma
* Zayed Khan como Laxman "Lucky" Prasad Sharma
* Amrita Rao como Sanjana "Sanju" Bakshi
* Sushmita Sen como Chandni Chopra
* Sunil Shetty como Raghavan Datta 
* Boman Irani como Yogendra "Yogi" Agarwal
* Kirron Kher como Madhu Sharma
* Murali Sharma como excapitán Khan
* Kunal Kumar como Baman
* Kabir Bedi como xeneral Amarjeet Bakshi
* Naseeruddin Shah como Shekhar Prasad Sharma
* Bindu como Mrs. Sonali Kakkar
* Satish Shah como Profesor Madhav Rasai
* Rakhi Sawant como Mini
* Praveen Sirohi como Vivek
* Nassar Abdullah como Rajat Saxena
* Tabu como Aparna
* Geeta Kapoor como rapaza bailando na canción "Gori Gori"
* Sajid Khan como membro da banda na canción "Gori Gori"

## Remake 
En 2008, o filme tivo un remake en lingua támil titulado *Aegan*.

## Notas
Bispo (rapeiro)

**Pedro Bispo**, coñecido artisticamente coma **Bispo**, nado o 12 de abril de 1992, é un rapeiro portugués. 

## Traxectoria 
O 16 de xaneiro de 2020, Bispo anunciou o seu propio selo discográfico, Mentalidade Free, asinando a Ivandro como o seu primeiro artista. Colaboraron na canción *Essa Saia*, que xa conta con máis de 15 millóns de reproducións en Spotify.

## Discografía 
### Álbums 
*2014 - *Bispoterapia*
*2015 - *Desde a Origem*
*2017 - *Fora D´Horas*
*2020 - *Mais Antigo*

### EPs 
*2021 - *Mudanças*

### Singles 
*2018 - "NÓS2" (feat. Deezy)
*2018 - "Dinâmico"
*2019 - "Sonho Parvo"
*2019 - "Essa Saia" (feat. Ivandro)
*2020 - "Turbulência"
*2020 - "Lembrei-me"
*2020 - "S2"
*2020 - "Sem Límite"
*2020 - "Aviola II (Acústico)"
*2021 - "Influencer"
*2021 - "Pedro"
*2021 - "Certezas"
*2021 - "Oxigénio" (feat. Lon3r Johny & Piri_bxd)
*2023 - "Olhos Cor de Mel""

## Notas
The Good Nurse

***The Good Nurse*** é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Tobias Lindholm. Está protagonizado por Jessica Chastain e Eddie Redmayne, e conta a historia de Amy Loughren, unha enfermeira da quenda da noite que descobre que o seu compañeiro Charles Cullen é un asasino en serie. O filme baséase no libro homónimo de 2013 escrito por Charles Graeber que relata sucesos reais. Foi escrito por Krysty Wilson-Cairns e o resto do elenco está composto por Nnamdi Asomugha, Kim Dickens e Noah Emmerich.

*The Good Nurse* estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 11 de setembro de 2022, e estreouse en cinemas seleccionados o 19 de outubro, antes de lanzarse en Netflix o 26 de outubro de 2022, onde conta cunha versión subtitulada en galego.

## Personaxes 
* Jessica Chastain como Amy Loughren
* Eddie Redmayne como Charles Cullen
* Nnamdi Asomugha como Danny Baldwin
* Noah Emmerich como Tim Braun
* Kim Dickens como Linda Garran
* Malik Yoba como Sam Johnson
* Maria Dizzia como Lori

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Capturing the Killer Nurse*, documental de 2022.
Capturing the Killer Nurse

***Capturing the Killer Nurse*** é un filme documental británico de 2022 dirixido por Tim Travers Hawkins. O filme trata sobre o asasino en serie Charles Cullen e como os investigadores puideron demostrar que Cullen estaba matando pacientes mentres traballaba como enfermeiro en hospitais e nunha residencia de anciáns nos Estados Unidos. O filme baséase no libro de 2013 *The Good Nurse* de Charles Graeber e foi escrito por Tim Travers Hawkins xunto con Robin Ockleford. Foi producido por Sandpaper Films e Fifty Fifty Post. Estreouse en liña o 11 de novembro de 2022 a través de Netflix.

## Contexto 
Charles Cullen confesou ter asasinado arredor de 40 persoas en nove hospitais e unha residencia de anciáns durante os 16 anos que traballou como enfermeiro en Nova Jersey e Pensilvania. Existen sospeitas de que o número podería ser significativamente maior. Case todos os hospitais nos que traballou albergaron sospeitas de que estaba a poñer en perigo os pacientes, pero ningún deles informou das súas preocupacións aos seguintes destinos laborais de Cullen.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* *The Good Nurse* (filme de 2022)
* *The Good Nurse: A True Story of Medicine, Madness, and Murder* (novela)
Boomerang Fu

***Boomerang Fu***, é un xogo de acción con boomerangs -o xogo pertence aos coñecidos como Battle Royale- protagonizado por criaturas antropomórficas con forma de comida, desenvolvido por Cranky Watermelon. Permite que ata seis xogadores xoguen localmente. O xogo foi lanzado para as plataformas: Windows, Nintendo Switch e Xbox One o 13 de agosto de 2020. Para PlayStation 4 e PlayStation 5 o 13 de xaneiro de 2022.

## Como se xoga? 
Podes seleccionar un dos 14 personaxes de comida desbloqueables1: Berenxena, Aguacate, Plátano, Leite, Sandía, Rosca, Café, Xeado, Pan, Touciño, Cenoria, Sushi, Hamburguesa, Salsa Picante.2
Cada participante pode fuxir ou loitar contra os adversarios cun boomerang ou coa axuda de poderes que atoparás como elementos en forma de libro distribuídos no escenario. Os poderes van desde a teletransportación, a transformación en obxectos ou a queima dos teus inimigos1

## Agradecementos 
Boomerang Fu foi galardoado coa Mellor Gameplay nos Australian Game Developer Awards de 2020. O xogo tamén foi nomeado como Mellor Son e Xogo do Ano, pero perdeu ante Audioplay: Alien Strike e Moving Out, respectivamente. Tamén recibiu un nomeamento ao mellor son para medios interactivos nos Australian Screen Sound Guild Awards de 2020.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* https://www.nintenderos.com/2020/07/boomerang-fu-queda-confirmado-para-el-13-de-agosto-en-nintendo-switch/ 
* https://crankywatermelon.com/
Lingua huilliche

O **huilliche** (tamén soletreado **williche**, **huiliche** ou **veliche**) é unha lingua moribunda pertencente á familia das linguas araucanas. En 1982, era falada por 2&nbsp;000 membros do pobo huilliche en Chile, mais no 2012 só restaban uns poucos falantes de idade avanzada. É falada nas rexións de Los Lagos e de Los Ríos, nos vales montañosos entre a cidade de Valdivia e o arquipélago de Chiloé no sur. O huilliche está clasificado como en perigo crítico polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

O huilliche componse de dúas variedades, chamadas huillichesungun e tsesungun polos seus falantes. O huillichesungun é falada en Wequetrumao, na illa de Chiloé, e o tsesungun é falada en Choroy Traiguen, na costa da provincia de Osorno. O huilliche está estreitamente relacionado co mapuche, a lingua do pobo homónimo, aínda que se precisan máis investigacións para determinar o grao de intelixibilidade mutua entre ambos.
miniatura|Mapa que amosa os pobos indíxenas de Chile; os huilliches atópanse no medio do país.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castelán chilote
Os compañeiros do barrio

***Os compañeiros do barrio*** (en ; ou simplemente ''Don't Be a Menace'') é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Paris Barclay no seu debut como director. Foi escrito por Phil Beauman, con achegas dos protagonistas Shawn Wayans e Marlon Wayans. No filme, dous curmáns exploran o mundo surrealista e cómico de South Central Los Angeles.

Estreouse en lingua galega o 26 de setembro de 2000 a través da TVG.

## Personaxes 
* Shawn Wayans como Ashtray
* Vivica A. Fox como nai de Ashtray
* Lahmard Tate como pai de Ashtray
* Marlon Wayans como Loc Dog
* Helen Martin como Grandma
* Chris Spencer como Preach
* Suli McCullough como Crazy Legs
* Tracey Cherelle Jones como Dashiki
* Isaiah Barnes como Doo Rag
* Darrell Heath como Toothpick
* Antonio Fargas como Old School
* Bernie Mac como oficial Self Hatred
* Terri J. Vaughn como Keisha
* Benjamin N. Everitt como The Man
* Keith Morris como Dave the Crackhead
* Keenen Ivory Wayans como The Mailman
*Omar Epps como Malik
*Lawanda Page como Old School's Mom.

## Notas
De correctione rusticorum

***De correctione rusticorum*** ("Sobre a corrección dos rústicos", tamén coñecido como ***Pro castigatione rusticorum*** ('para o castigo dos rústicos') é un sermón catequético elaborado por Martiño de Dumio, para a instrución do clero cristián do reino suevo de Gallaecia. 

## Características 
O texto, escrito como unha carta ao bispo Polemio de Astorga, é na realidade un sermón preparado para a lectura pública. Constitúe un manual práctico para asistir o clero cristián na súa labor evanxelizadora. A previsión, no Segundo Concilio de Braga, dun documento destas características serve para datar o escrito, considerándose que debeu ser elaborado pouco despois da asemblea de bispos galaicos, que tivo lugar no ano 572, en tempos do rei Miro.

O *correctione* fai unha listaxe das principais prácticas idólatras presentes na época, e explica como estas se orixinaron. O escrito permite coñecer parte das crenzas e ideas relixiosas dos habitantes da Galicia do século VI. Estes, segundo Martiño:

* Rendían culto as avelaíñas e aos ratos.
* Facían agoiros observando o voo das aves e os espirros.
* Acendían cirios na noite cabo de pedras, árbores, fontes e nas encrucilladas.
* Ofrendaban aos deuses deitando gran e viño sobre os troncos no lume, e pan e viño nas fontes.
* As mulleres invocaban á deusa Minerva mentres traballaban nos teares.
* Encantaban con formulas máxicas a herba e as colleitas, etc.

Tamén celebraban as vulcanais (festas na honra de Vulcano) e seguían o calendario romano, que asignaba aos días da semana os nomes dos seus principais deuses (Marte, Mercurio, Xúpiter, etc). Para Martiño, os días debían pasar a contarse por *feiras*, conforme a liturxia cristíá, tal e como aínda se fai en Portugal e, até hai pouco, na propia Galiza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Madoz, José: "Una nueva recensión del 'De Correctione rusticorum', de Martín de Braga (Ms. Sant Cugat, nº 22), en *Revista.Comillas.edu*, nº 74, 1945, 335-353.
* Pedret Casado, Paulino: "Traducción galega da obra de San Martiño de Braga 'De Correctione Rusticorum'", en *Nós* 97, 15.01.1932, 4-12.

### Outros artigos 
* Martiño de Dumio.
* Como levar unha vida honesta.
### Ligazóns externas 
*Texto do documento en latín.
* Tradución en lingua inglesa.
Home peixe

O **home peixe** é un ser da mitoloxía galega que cruza a diario as correntes do río Miño por onda Lugo, montado nunha arca e vestido cun gorro vermello na cabeza. Crese que ten relación cos xacios ou os xenios de auga e comparten con eles algunhas características.

O párroco de Vilar de Ortelle (en Pantón, Lugo) escribiu en 1929 que os *homes peixe* eran xacios e xacias do Miño, e recolleu dos vellos de Sernande (outro lugar de Pantón) xuraban telos vistos no porto.

## Noutras culturas 
Os homes peixe teñen parentesco cos tritóns da mitoloxía clásica, os *mer-men* británicos (que son de mar), os *merrows* irlandeses (de dentes verdes e os brazos curtos como aletas), os *neckers* neerlandeses, os *daione-mara* escoceses, os *havman* escandinavos e os *nökke* nórdicos (de sombreiro verde).

## Homes mariños 
miniatura|300px|Furna de Osmo, en Corme
Existen tamén uns *homes mariños* que son similares ós anteriores pero que viven no mar. De cando en vez suben a terra e violan as mulleres, que dan a luz uns meniños coma humanos pero con escamas e unha evidente tendencia a ir ás augas. Contan os mariñeiros de Corme (en Ponteceso, A Coruña) que hai covas ou furnas, como as de Osmo ou a da Anca (esta en Sada), nas que se poden escoitar tristes lamentos. Din que ninguén se debe achegar a elas porque podería perder a alma.

Cuba engade que o mesmísimo Padre Feijoo (no século XVIII) admitía a existencia desta caste de homes, de río e mariños; e recolle que Jerónimo del Hoyo escribira no século XVII que nas praias da Coruña se viron estes seres, a modo de peixes con figura humana, espiñas negras e delgadas na cabeza, peito e costas e as mans e os pés un pouco tortos de tanto nadar. Tanto asemellaban ser un home que houbo quen, pensando que se trataba dun afogado ó velo flotando na auga, quixo subilo a bordo, pero o corpo mergullouse ó achegarse a el. Crían os mariñeiros que a súa presenza agoiraba abundancia de sardiña. E contaban que algún destes seres intentou subirse a algún barco, aínda que volveu a mergullarse ó ver os xestos de medo que mostraban os tripulantes. Pérez Constanti non creu nesta identificación e aseguraba que se trataba de focas comúns ou algún tipo de peixe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Mitoloxía galega
* Fomoré
Tesouro de Shrewsbury

O **tesouro de Shrewsbury** (tamén coñecido como **tesouro de Shropshire**) é un tesouro composto por 9.315 moedas romanas de bronce descuberto en agosto de 2009 nunha leira preto de Shrewsbury, Shropshire, en Inglaterra. As moedas acháronse nunha gran vasilla de cerámica que foi soterrada arredor do ano 335 d. C. 

## Descuberta e escavación 
O tesouro foi achado por Nic Davies coa axuda dun detector de metais, soterrado no interior dunha vasilla marrón nunha leira labrada, xunto a un sendeiro, só un mes despois de se iniciar na detección de metais como afección, e constituíu o seu primeiro achado.

Davies descoñecía que cumpría o permiso do propietario para detectar metais nas súas terras, e cando localizou o tesouro desenterrou el mesmo o recipiente, aínda que logo o levou para llo amosar a Peter Reavill, funcionario encargado dos achados da institución gobernamental *Portable Antiquities Scheme* para Herefordshire e Shropshire.

No cadro seguinte reflíctese a distrubución por cecas e por períodos nos 9.297 *nummi* achados no tesouro de Shrewsbury:

Ademais das moedas, no fondo do recipiente cerámico achouse un cravo de ferro e un fragmento de tecido. É moi pouco habitual que un material orgánico se manteña tanto tempo, mais o cobre das moedas foi o que, neste caso, impediu a descomposición do tecido. Crese que se pode tratar dos restos dunha bolsa que foi pechada co cravo e que se introduciu coas moedas a modo de ofrenda votiva.

## Conservación 
O 25 de outubro de 2011, un perito que examinou as moedas declarou que o achado cumpría os criterios para ser considerado un tesouro, consonte a Lei do Tesouro de 1996,

O Servizo de Museos do Consello do Condado de Shropshire adquiriu o tesouro,

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tesouro
Tesouro de Overton

O **tesouro de Overton**  é un tesouro composto por 37 moedas romanas de prata dos séculos I a III d. C., descuberto en 2016 en Overton, Yorkshire Norte, Inglaterra.

## Descuberta e escavación 
O tesouro foi achado por un detector de metais o 24 de setembro de 2016, nunha leira próxima a Overton, en Yorkshire Norte, e a súa aparición foille comunicada, como é preceptivo, ao *Portable Antiquities Scheme*. 

Malia a gran variedade de datas, todas as moedas poderían ter estado en circulación a principios do século III. o achado foi adquirido polo Museo de Yorkshire a principios de 2018 e expúxose ao público por primeira vez en outubro dese mesmo ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bland, R. (2018). *Coin Hoards and Hoarding in Roman Britain AD 43-c.498*. British Numismatic Society / Spink. Páxinas 56-59. ISBN 9781907427794

### Outros artigos 
* Tesouro
Tronante

Os **tronantes** son seres da mitoloxía galega relacionados cos nubeiros, que teñen a capacidade de controlar o clima e concretamente os tronos.

## Tronantes coñecidos 
**Facundo** é un tronante do que se fala na comarca de Chantada. Cando empeza a tronar di a xente:
"Xa esta aquí Facundo, que anda coas zocas polo mundo".

**Tío Bernardo**, tamén chamado "O Tronador", era tronante da comarca de Melón e cobraba tódolos anos media ola de viño a cada veciño por retirarlle os tronos que esnaquizan as colleitas.

**Tío Roque** é un tronante da comarca de Rairiz de Veiga, que anda nun carro polas nubes, co que causa o ruído dos tronos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos
* Nubeiro
Como levar unha vida honesta

***Como levar unha vida honesta*** ou, orixinalmente, ***Formula vitae honestae*** é un breve tratado, escrito cara ao ano 570, polo bispo Martiño de Dumio para a educación de Miro, rei de Galiza, 

## Características 
No texto, o bispo Martiño instrúe o rei mozo nas catro virtudes dun bo gobernante: a prudencia, a fortaleza, a temperanza e a xustiza. Collendo coma referencia textos de autores clásicos a obra converteuse nun recurso imprescindible na formación dos príncipes europeos da Idade Media. Consérvanse case setecentas copias latinas repartidas por todo o continente.*Libellus Martini episcopi ad Mironem regem gallitiensem de quatuor virtutibus id est prudentia, fortitudine, temperantia, iustitia.*

En 2023 o Consello da Cultura Galega publicou a tradución á lingua galega.
[miniatura|Unha das moitas copias, datada no ano [1544.|esquerda]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Martiño de Dumio.
* *De Correctione Rusticorum*.

### Ligazóns externas 
* Como levar unha vida honesta. Consellos de Martiño de Dumio a Miro, rei de Galicia. - Consello da Cultura Galega (03/2023).