open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Emilio Ruiz del Río

**Emilio Ruiz del Río**, nado en Madrid o 11 de abril de 1923 e finado o 14 de setembro de 2007, foi un pintor, decorador, maquetista, experto en efectos especiais e visuais e director artístico español, considerado entre os mellores do mundo na especialidade de pintura sobre cristal e un dos grandes xenios da utilización de miniaturas e maquetas.

## Traxectoria 
Nado en Madrid, dende neno descubriu a súa vocación facendo espectáculos de marionetas; estudou na Escola de Belas Artes de San Fernando.Comezou nos estudos Chamartin como debuxante e pintor de decorados e forillos. Nos sesenta comezou a traballar en Italia e a partir do oitenta con Dino de Laurentiis en superproducións estadounidenses. Foi dez veces nomeado ós premios Goya, sete delas de forma consecutiva, e conquistou tres. Faleceu ós 84 anos, no hospital San Rafael de Madrid a consecuencia dunha insuficiencia respiratoria o 14 de setembro de 2007.

## Premios 
Conseguiu 3 goyas:

* *Acción mutante* (1992)
* *Nadie conoce a nadie* (1999)
* *El laberinto del fauno* (2007).
Bucorvus leadbeateri

***Bucorvus leadbeateri***, anteriormente coñecido como *Bucorvus cafer*, é unha das dúas especies do xénero *Bucorvus*. A outra especie do xénero *Bucorvus* é a *Bucorvus abyssinicus*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Orde Basiliana Alepina

A **Orde Basiliana Alepina** (en ; en , *"Al-Rahbaniah Al-Basiliah Al-Halabiah"*) é un instituto de vida consagrada da Igrexa católica greco-melquita. Os relixiosos desta orde monástica son coñecidos como **basilianos alepinos**, e engaden ao seu nome as siglas **B.A.**

## Historia  
A orde foi fundada en 1824 por un grupo de monxes separados da Orde Basiliana de San Xoán Bautista, e foi aprobada pola Santa Sé en 1832.

O 31 de decembro de 2005 a orde tiña 8 mosteiros habitados por 29 relixiosos, 26 deles sacerdotes.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bycanistes brevis

***Bycanistes brevis*** é unha especie de bucerótido grande orixinario de África.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Silvery-cheeked hornbill - Species text in The Atlas of Southern African Birds
Cera perdida

[miniatura|Xoiaría mesoamericana en [ouro fabricada por medio do **molde á cera perdida** no Metropolitan Museum of Art, en Nova York.]]
A **cera perdida**, **fundición á cera perdida** ou **baleirado á cera perdida** é un procedemento escultórico que permite obter figuras de metal (xeralmente bronce e ouro) por medio dun molde que se elabora a partir dun prototipo tradicionalmente modelado en cera de abella. Esta tecnoloxía foi desenvolvida na Antigüidade de maneira independente e paralela polos sumerios, indios, chineses, mesoamericanos e incas, a cal foi adoptada por civilizacións contemporáneas ou posteriores.

Para a fabricación de obxectos coa técnica de cera perdida, utilízase un modelo en cera. Este modelo previo é rodeado dunha grosa capa de material refractario que se solidifica; unha vez endurecido, métese nun forno, que derrite a figura de cera, saíndo esta por uns orificios creados ao efecto (de aí a súa denominación) e, no seu lugar, inxéctase o metal fundido, que adopta a forma exacta do modelo. Para extraer a figura é preciso retirar o molde.

A principal vantaxe deste procedemento é a estreita tolerancia dimensional, a cal non pode conseguirse mediante outros procesos. É posible conseguir dimensións axustadas de 0,002&nbsp;mm por mm. É un proceso no que é preciso controlar numerosas variables, pero co cal se obtén un bo acabado superficial.

Esta forma de traballar o metal (bronce), require un longo, custoso e complicado proceso xunto cunha perfecta e axeitada combinación de diversos oficios: para o proxecto xeral e a coordinación, os escultores; para os primeiros pasos, os moldeadores; para o labor de enfornado, os fundidores e para o acabado, os cinceladores e patinadores.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Bronce dorado en El Escorial, Año 2014, Editor Las cocheras del Rey. Autor Manuel Rincón Álvarez
Garza noiteira común

A **garza noiteira común** (*Nycticorax nycticorax*) tamén chamada **garza denoiteira**, é unha especie de ave pelecaniforme da familia Ardeidae amplamente distribuída por Eurasia, África e América.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Garza da noite en Animal Diversity Web
* 
* 
*
Eudocimus ruber

O ***Eudocimus ruber*** é unha especie de ibis da familia dos tresquiornítidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Journey to Red Birds* de Jan Lindblad (Nova York: Hill and Wang; 1969).
Horace Waller

**Horace Waller**, nado en Londres en 1833 e finado en Liss, condado de Hampshire, o 22 de febreiro de 1896, foi un activista antiescravista, misioneiro e clérigo inglés.

Foi coñecido como escritor sobre África, cristián evanxélico, próximo amigo de David Livingstone e doutras persoas implicadas nos traballos de misión e exploración da África central e  oriental, e defensor da expansión imperial británica.

## Traxectoria 
Nacido en Londres, foi educado baixo a dirección do doutor Wadham en Brook Green, Gran Londres. Despois dos seus estudos esivo algúns anos como empregado no negocio de corredor de bolsa do seu pai.

Coa Misión das Universidades da África Central (UMCA), Waller partiu en 1861 cara ás rexións recentemente visitadas por David Livingstone e Sir John Kirk. Durante un tempo traballou con Charles Frederick Mackenzie, bispo de África Central, e asociouse con Livingstone nos distritos do río Zambeze e Shire Highlands.  
  
Despois da morte de Mackenzie en 1862, en 1863 renunciou ó seu posto na Misión das Universidades despois dunha discusión co bispo T. G. Tozer, sucesor de Mackenzie, sobre a liberación dos escravos que estaban baixo a protección da Misión, e regresou a Inglaterra. En 1867 Waller foi ordenado sacerdote en Chatham, polo bispo de Rochester, exercendo na igrexa de St. John daquela localidade. En 1870 trasladouse á vigairía de Leytonstone, Essex e, en 1874, á reitoría de Twywell, cerca de Thrapston, Northamptonshire, á que renunciou en 1895. A edición de Waller dos diarios foi cualificada de "ben intencionada pero excesivamente reverente". En 1891 Sir Harry Johnston criticou a Waller pola súa falta de interese noutros aspectos do traballo e os diarios de Livingstone.

* *On some African Entanglements of Great Britain*, 1888. 
* ''Nyassaland: Great Britain's Case against Portugal*, 1890. 
* *Ivory, Apes, and Peacocks: an African Contemplation*, 1891. 
* *Heligoland for Zanzibar, or one Island full of Free Men to two full of Slaves*, 1893. 
* *Health Hints for Central Africa*, 1893, five editions. 
* *Slaving and Slavery in our British Protectorates, Nyssaland and Zanzibar*, 1894. 
* *The Case of our Zanzibar Slaves: why not liberate them?'', 1896.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Guide to the Horace Waller Papers Biblioteca da Universidade de Yale .
Carmen González Ledo

**Carmen González Ledo**, nada en Allariz en 1910 e finada na Coruña o 17 de xaneiro de 1989, foi unha escritora galega.

## Traxectoria 
Aos seis anos trasladouse a Coruña. Opositou ao Ministerio de Facenda e estivo destinada en Ourense e A Coruña. O seu primeiro e único poemario *Recendos* publicouse en 1979 cun prologo de Juan Naya Pérez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Carmen Monteferro

**Carmen Gloria González Prado**, coñecida como **Carmen Monteferro**, nada en Panxón (Nigrán) en 1920, foi unha escritora galega.

## Traxectoria 
Emigrou a Arxentina. Colaborou en varios xornais e publicou *Al borde de la sombra* (1972) e *Tránsito de alas* (1976).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Feijoo Montenegro

Os apelidos **Feijoo Montenegro** poden facer referencia a algún dos seguintes persoeiros:

* **Anselmo Feijoo Montenegro** (Casdemiro, O Pereiro de Aguiar), poeta e militar, irmán dos dous seguintes.
* **Bieito Xerome Feijoo Montenegro** (Casdemiro, O Pereiro de Aguiar), ilustrado, irmán do anterior e do seguinte.
* **Plácido Feijoo Montenegro** (Casdemiro, O Pereiro de Aguiar), poeta, irmán dos dous anteriores. Tivo á súa vez dous fillos chamados Anselmo Feijoo Montenegro e Xerónimo Feijoo Montenegro, coma os seus irmáns.
* **Vicente María Feijoo-Montenegro** (Allariz 1813 - Baiona 1854), escritor.

## Notas
Once

**Once (11)** é un número natural que segue a dez e precede a doce.

## Aritmética
* Número enteiro positivo, posible suma (1,10), (10, 1)(2, 9)(9,2)(3,8)(8,3)(4,7)(7,4)(5,6) (6,5), (x,y) / x+y = 11; 1 ≤ x,y ≤ 10
* 11 é número racional primo. 
* Oposto de 11 é -11, e 11 + (-11) = 0
* Número racional, inverso multiplicativo:  \frac{1}{11};  \ 11 \times\frac{1}{11} = 1  . Tamén 1/11 = 0.9090 ..., período = 90.
* Once número real; tamén número irracional  \sqrt{11} \neq q , q racional cualquiera.
* 11 é número algebraico; solución de 3x - 33 = 0.
* 11 non é un primo gaussiano; Non hai dous enteiros gaussianos r, s tales que rs = 11
* 11 = 62 - 52
* \frac{1^2+2^2+3^2+4^2+5^2}{5} = 11 ; media dos cadrados dos primeiros 5 naturais.
* 100...001, cun número par de ceros entre os, é divisible por once.

; Potencias
* calquera potencia dun número natural, co último díxito 1, sempre remata en 1.

En calquera base b = 10 do numeración , 11 segue o seu
* O seu cadrado é b2 + b + 1 = 121
* O seu cubo é b3 + 3b2 + 3b + 1 = 1 331
* O seu cuarto poder é b4 + 4b3 + 6b2 + 4b + 1 = 14 641
* Xeneralizando,  a unión os coeficientes de (b + 1)n dan o resultado de 11n por *n* un enteiro positivo; coidando que o coeficiente non sexa maior que a base utilizada..
; Múltiplo
Un número é múltiplo de once se a diferenza entre a suma dos números de orde pares e os números de orde impar é cero ou múltiple de once.

## Álxebra
* R = {x/ a - 11q = x} = {0,1,2,...,10}; *coa adición de restos o módulo 11 é un grupo abeliano.
* O mesmo R con adición e multiplicación é un anel conmutativo unitario.
* O anel anterior R tamén é un corpo; ou campo conmutativo. Todos teñen inverso, excepto 0.
*  x^{11} - 1 = 0   es factorizable. Todas as súas raíces son números complexos. E están no círculo unitario do plano complexo.

## Xeometría
* O simple polígono de once lados chámase endecágono.
* O endecágono ten 11×(11-3)÷2 = 44 diagonais; todas as diagonais dun endecágono convexo están dentro do polígono.
* Unha pirámide truncada cunha base enneagonal ten 11 caras; as bases son enneágonos; As caras son trapecios se as bases son paralelas.
Chicharrón (álbum)

***Chicharrón*** é o álbum de estrea da banda galega de indie rock Chicharrón, publicado o 20 de xuño de 2014 a través do colectivo artístico Prenom. O disco foi gravado e mesturado no estudio A Ponte de Villestro por Tomás Ageitos. O disco foi masterizado polo batería de Triángulo de Amor Bizarro Roberto Mallo.

A banda formárase poucos meses antes, a comezos de 2014, e neste traballo participan os seus membros orixinais: Alberto M. Vecino (voz e guitarra), Diego Gende (guitarra e baixo) e Rubén Domínguez (teclado, piano e coros). Tamén colaboraron Alex Marban e David Iglesias, ademais de Tomás Ageitos que tocou a batería.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Mar de Balí

O **Mar de Balí** () é o corpo de auga ao norte da illa de Balí e ao sur da illa Kangean en Indonesia. O mar forma a parte suroeste do Mar de Flores e o estreito de Madura ábrese desde o oeste.

## Xeografía 
O mar de Balí ás veces aparece agrupado co mar de Flores para fins oceanográficos, no entanto nalgún gráfico náutico, o Mar de Balí está descrito como un mar distinto para a navegación. O mar ten unha superficie de 45.000&nbsp;km² e unha profundidade máxima de 1.590 m..

### Extensión 
A Organización Hidrográfica Internacional (OHI) define o Mar de Balí como unha das augas do Arquipélago das Indias Orientais. A OHI define os seus límites como segue:
 

::*No norte.* Unha liña desde a Illa do Paternoster occidental cara ao extremo leste de Sepandjang e desde aí a través desta illa ata o punto oeste da baía de Gedeh na costa sur da illa Kangean ().

::*Occidente*. Unha liña desde a punta oeste da baía de Gedeh, a illa Kangean, ata Tg Sedano, o extremo nordés de Xava e descendendo pola costas leste ata Tg Bantenan, o extremo sueste da illa.

::*No sur.* Unha liña desde Tanjong Banenan a través das puntas sur das illas Balt  e Noesa a Tanjong Bt Gendang, o extremo suroeste de Lombok, e a costa sur de Tanjong Ringgit o extremo sueste, desde alí unha liña ata Tanjong Mangkoen () o extremo suroeste de Soembawa .

::*No leste.* As costas occidental e norte de Soembawa tan ao leste como Tanjong Sarokaja (), desde alí o límite occidental do Mar de Flores [Unha liña de Tg Sarokaja cara á illa Paternoster Occidental ()].

### Circulación 
As propiedades de circulación das masas de auga no Mar de Balí son unha continuación do Mar de Flores ata o Mar de Xava no norte. En Oceanográfico, o Mar de Balí está atravesado pola corrente indonesia procedente do océano Pacífico cara ao océano Índico, cuxo fluxo atravesa maioritariamente polo Estreito de Balí e o Estreito de Lombok.

## Tsunamis 
No rexistro histórico de tsunamis, o Mar de Balí observou varios tsunamis. A erupción do Tambora de 1815 (escala 7 de Índice de Explosividade Volcánica) formou tsunamis o 22 de setembro de 1815 na coordenada  e tres anos máis tarde o (8 de setembro de 1818) a partir de actividades volcánicas posteriores na coordenada . Dous tsunamis máis foron rexistrados en 1857 e 1917 cunha altura máxima de 3 m. e 2 m. respectivamente.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
Gamo Outdoor

**Gamo Outdoor** é unha empresa catalá de armas de aire comprimido. Dende 2013 é propiedade do grupo estadounidense Bruckman, Rosser, Sherill and Co (BRS) con sede en Nova York que pagou 100 millóns de euros.

## Produtos
*Pistolas
**CO2
**Aire comprimido
*Carabinas
*Ópticas
*Munición

## Notas
Ácido caléndico

A **ácido caléndico** (ou **ácido α-caléndico**) é un ácido graxo insaturado, nomeado pola planta *Calendula officinalis* (a maravalla ou caléndula), da cal se obtén. É quimicamente similar aos ácidos linoleicos conxugados, e os traballos de laboratorio indican que pode ter bioactividades similares *in vitro*.

## Biosíntese 
O ácido caléndico é un ácido graxo omega-6. aínda que non aparece ás veces nas listas de ácidos dese grupo. O ácido caléndico sintetízao a planta *Calendula officinalis* a partir de linoleato pola acción dunha pouco común Δ12-oleato desaturase (unha variante con FAD) que converte o enlace dobre *cis* na posición 9 nun sistema de enlace dobre *trans*,*trans*-conxugado. Describiuse tamén un isómero beta *todo-trans*.

## Notas
Ácido pinolénico

O **ácido pinolénico** é un ácido graxo contido nas sementes ou piñóns de varias especies de piñeiros, como o *Pinus sibirica*, *Pinus koraiensis* e outras. A porcentaxe máis alta de ácido pinolénico atopouse nos piñóns do piñeiro siberiano *P. sibirica* e no aceite producido a partir deles.

## Química e bioquímica 
O ácido pinolénico denomínase abreviadamente *todo-cis*-5,9,12-18:3. Algunhas fontes usan para el tamén o nome **ácido columbínico**.

O ácido pinolénico é un isómero do ácido gamma-linolénico. O ácido gmma-linolénico é un ácido graxo esencial ω-6, pero o ácido pinolénico non. Porén, igual que os ácidos graxos esenciais, forma metabolitos bioloxicamente activos en presenza dos encimas ciclooxixenase ou lipoxixenase. Estes metabolitos poden aliviar parcialmente algúns dos síntomas da deficiencia de ácidos graxos esenciais.

## Fisioloxía 
Algunhas investigacións sinalaron o seu uso potencial para a perda de peso ao diminuír o apetito.
O ácido pinolénico causa a produción de dous supresores do apetito, que son a colecistoquinina e o péptido similar ao glicagón 1 (GLP-1).
Pode ter ademais propiedades para baixar as LDL ao aumentar a captación hepética de LDL.
Ás veces utilízase como pesticida.
miniatura|250px|Os piñóns son unha rica fonte de ácido pinolénico

## Notas
Mar de Ceram

O **Mar de Ceram** ou **Mar de Seram** () é un dos varios mares pequenos entre as illas dispersas de Indonesia. É unha sección do océano Pacífico cunha superficie de aproximadamente 12.000 quilómetros cadrados situados entre Buru e Ceram, que son dúas das illas chamadas Molucas do Sur. Estas illas son o hábitat nativo de plantas moi desexadas polo seu uso como especias, como noz moscada, cravo e pementa negra, e os mares que os rodean foron frecuentadas rutas marítimas. O Mar de Ceram tamén é o hábitat de varias especies de goby tropical e moitos outros peixes. Do mesmo xeito que moitos outros pequenos mares indonesios, o Mar de Ceram é rochoso e moi activo tectónicamente.

Antigamente, o mar de Ceram era coñecido como paso Pitt.

## Extensión 
A Organización Hidrográfica Internacional (OHI) define o Mar de Ceram como unha das augas do Arquipélago das Indias Orientais. A OHI define os seus límites como segue:
 
::*No Norte e Nordés.* Unha liña desde Tanjong Dehekolano, o extremo oriental das illas Soela Sula ata o extremo oeste de Obi, ao longo da súa costa sur ata Tanjung Serammaloleo seu extremo oriental, desde alí a través das illas Tobalai, Kekeh, Pisang e Kofiau ata Tanjong Sele (, o punto occidental de Nova Guinea, baixando pola costa ata Karufa ( ).

::*No sueste.* Unha liña desde Karufa, Nova Guinea, ata o extremo sueste da illa Pulau Adi, desde alí a Tanjung Borang, a punta norte de Pulau Nuhuyut Kai Besar ().

::*No suroeste e no sur.* Desde o punto norte de Pulau Nuhuyut (Groot Kai) a través das illas Watubela e Gorong ao extremo sueste de Ceram, ao longo da súa costa norte ata Tanjung Tandurubesar, o punto do Noroeste, desde alí unha liña ata Tanjung Baturuhan, o extremo norte de Buru Buru e a o longo da costa ata Tanjung Palpetu, o punto noroeste da illa.

::*Occidente.* Unha liña desde Tanjung Palpetu ata Tanjung Waka, a punta sur de Pulau Sanana, a través desta illa ata o seu punto norte, e desde alí a través do estreito de Mangoli ata a costa sur de Mangole (Illas Sula) en [].

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
* Mar de Arafura
* Mar das Molucas
* Mar de Banda

### Ligazóns externas
One of Us (filme de 2017)

***One of Us*** é un filme documental estadounidense de 2017 dirixido por Heidi Ewing e Rachel Grady, quen tamén crearon o documental *Jesus Camp*. Conta as vidas de tres membros da comunidade de xudeus hasídicos de Brooklyn. *One of Us* estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto en setembro de 2017, e foi distribuído internacionalmente a través de Netflix, que tamén financiou o filme.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Itziar Pascual Ortiz

**Itziar Pascual Ortiz**, nada en Madrid o 13 de maio de 1967, é unha dramaturga española. En 2013 gañou a VII edición do Certame Internacional Leopoldo Alas Mínguez (LAM) da Fundación SGAE, para textos teatrais sobre a comunidade de Lesbianas, Gais, Transexuais, Bisexuais. Intersexuais e Queer (LGTBIQ) coa obra de teatro *EUDY*.

## Traxectoria 
Pascual doutorouse na Facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense de Madrid, tamén é licenciada en Dramaturxia pola Real Escola Superior de Arte Dramática (RESAD). Desde 1999, traballa como profesora de Literatura Dramática e Dramaturxia na RESAD. Ademais, desenvolveu o seu traballo como xornalista en diferentes medios como a Cadena SER, en prensa escrita sobre todo en revistas teatrais especializadas como *El Público*, *Primer Acto*, *Revista ADE-Teatro*, *Acotaciones* e *Las Puertas del Drama*.

Foi asistente de dirección en dúas obras do director teatral Guillermo Heras no Centro Nacional de Novas Tendencias Escénicas: *Como los griegos*, de Steven Berkoff e *Nosferatu* de Francisco Nieva. Foi presidenta, entre 2000 e 2003, de Marías Guerreras, Asociación de Mujeres en las Artes Escénicas de Madrid (AMAEM), entidade da que é socia fundadora e na que realizou a edición do volume *I Ciclo de las Marías Guerreras* na Casa de América en Madrid.

## Premios e recoñecementos 
Pascual, con máis de cincuenta obras teatrais escritas, foi galardoada en 2007 co Premio Vitoria Kent na súa XVII edición pola obra *Un escenario de mujeres invisibles? El caso de las Marías Guerreras*, que foi publicada pola Universidade de Málaga (UMA).

En 2013, gañou o premio anual Leopoldo Alas Mínguez (Premio LAM) por *Eudy* Á parte da dotación económica, as obras son incluídas nas Lecturas Dramatizadas do Ciclo SGAE e publícanse na serie editorial Premios LAM que edita a Fundación SGAE.

Tamén escribiu en 2013 *Un aroma de vainilla*, obra gañadora do Premio do XXIV Certame de Textos Teatrais para Público Infantil da Escola Navarra de Teatro de Pamplona. Esta obra publicouse xunto con outro dos seus textos titulado *Ainhara *no ano 2015, un poema dramático que gañou o Premio Morales Martínez para Textos Infantís.. Seguiulle *La vida de los salmones* no ano 2015, que conseguiu o Premio SGAE de Teatro Infantil.

No ano 2016 comezou a súa colaboración de escritura teatral xunto á actriz e dramaturga Amaranta Osorio. Primeiro coa obra *Moje Holka, Moje Holka*, gañadora do Premio Jesús Domínguez da Deputación de Huelva. Un ano despois, en 2017, con *Click. Cuando todo cambia*, Pascual foi galardoada co Premio Fundación Teatro Calderón de Literatura Dramática.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Artigos de Itziar Pascual na revista *Primer Acto*.
* Artigos de Itziar Pascual en revístaa *Acotaciones*.
* Artigos de Itziar Pascual  na revista *Las Puertas del Drama*.
* Páxina web de Revístaa ADE-Teatro.
Ácido docosatetraenoico

O **ácido docosatetraenoico** é un ácido graxo poliinsturado de cadea recta de 22 carbonos e 4 enlaces dobres (22:4).

Un isómero deste ácido ten especial interese, o ácido *todo*-*cis*-7,10,13,16-docosatetraenoico, coñecido co nome común de **ácido adrénico**, que é un ácido graxo omega-6. Este ácido poliinsaturado aparece na natureza e fórmase a partir da elongación en dous carbonos máis da cadea do ácido araquidónico. É un dos ácidos graxos máis abondosos no cerebro humano en formación. Este ácido é tamén metabolizado polas células orixinando produtos activos, como as dihomoprostaglandinas, ácidos dihomo-epoxieicosatrienoicos, ou EETs.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Docosanoide

### Bibliografía 
*Ferretti, A., Flanagan, V.P. Mass spectrometric evidence for the conversion of exogenous adrenate to dihomo-prostaglandins by seminal vesicle cyclo-oxygenase. A comparative study of two animal species. J Chromatogr 383 241-250 (1986).
*Sprecher, H., VanRollins, M., Sun, F., et al. Dihomo-prostaglandins and -thromboxane. A prostaglandin family from adrenic acid that may be preferentially synthesized in the kidney. J Biol Chem 257 3912-3918 (1982).
Mar de Halmahera

O **mar de Halmahera** é un mar rexional situado na parte centro oriental do mar Mediterráneo Australasiano. Está centrado ao redor de 1°S e 129° E e está rodeado polo océano Pacífico ao norte, Halmahera ao Oeste, Waigeo e Irian Jaya ao leste e o Mar de Ceram ao sur. Abarca uns 95.000&nbsp;km² e a súa topografía comprende varias concas oceánicas separadas e cristas, a principal das cales é a fosa de Halmahera alcanzando unha profundidade de 2039 m.

## Extensión 
A Organización Hidrográfica Internacional (IHO) define o Mar de Halmahera como unha das augas do Arquipélago das Indias Orientais. A OHI define os seus límites como segue:
 
::*No norte* Unha liña desde Wajaboela (Morotai) ata Tg. Djodjefa, o punto norte de Halmahera.

::*No leste.* Unha liña desde Tg. Gorango, a punta nororiental da illa de Morotai, a través das illas Sajang e Kawé ata aos extremos occidentais das illas de Waigeo e Batanta a traves do punto noroeste da illa Samawati, descendendo pola costa ata Tg. Menonket o seu punto suroeste, e desde aí ata Tg. Sele, Nova Guinea ().

::*No sur*. O límite norte do Mar de Ceram entre Obira e Nova Guinea. [Unha liña desde ... Obira ... Tanjong Seranmaloleo o seu extremo oriental, desde alí a través das illas Tobalai, Kekek, Pisang e Kofiau ata Tanjong Sele (), o punto occidental de Nova Guinea].

::*Occidente*. O límite meridional do Mar das Molucas e Halmahera e Obira.[ Unha liña desde o extremo sur de Halmahera ata o punto norte da illa Bisa (Setile), e desde alí ao extremo norte de Obira].

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Halmahera Sea entry on the Glossary of Physical Oceanography
Vilarullo

Como topónimo **Vilarullo** pode referirse a:

;En Galiza
***Vilarullo**, lugar da parroquia de Curtis, no concello de Curtis;
***O Castro de Vilarullo**, lugar da parroquia de Curtis, no concello de Curtis;
***O Pazo de Vilarullo**, lugar da parroquia de Curtis, no concello de Curtis.

;Castro de Galiza
***Castro de Vilarullo**, castro de chaira situado no lugar do Castro de Vilarullo, na parroquia e concello de Curtis.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Victor Brooke

**Sir Victor Alexander Brooke**, 3º barón de Brooke, nado o 5 de xaneiro de 1843 e finado o 27 de novembro de 1891 en Pau, foi un aristócrata anglo-irlandés, coñecido cazador da caza maior e naturalista.

## Traxectoria 
Era fillo de Sir Arthur Brooke, 2º Barón de Brooke, aristócrata do Ulster, do condado de Fermanagh en Irlanda do Norte, a quen sucedeu no título e na propiedade de Colebrooke en 1854.

Estudou en Harrow, Londres, e logo viaxou ao estranxeiro, sendo un deportista entusiasta que gozaba coa caza maior.

Foi maxistrado, tenente adxunto e shériff de Fermanagh.

Cazador apaixonado, especialmente da caza maior, esta afección fixo que se interesara na historia natural. Viaxou moito, e pouco a pouco foi arruinando a fortuna familiar.

Philip Lutley Sclater (1829-1913) e Michael Rogers Oldfield Thomas (1858-1929) publicaron os catro volumes de *The Book of Antelopes* (O libro dos antílopes) desde 1894 até 1900. As láminas estaban a cargo de Victor Brooke, pero a súa prematura morte, a causa dun accidente de caza, detivo este proxecto.

Como naturalista, é coñecido por ser o primeiro descritor, en 1878, da nova especie *Gazella walleri*, antílope do Corno de África da subfamilia dos antilopinos, no traballo publicado en *Proc. Zool. Soc. Lond*., 1878: 929. A especie foi posteriormente reclasificada no xénero *Litocranius*, creado en 1886 por Franz Friedrich Kohl.

Os seus recordos de caza publicáronse postumamente: "Sir Victor Brooke: deportista e naturalista", en 1896.

## Vida familiar 
Casou con Alice Sophia Bellingham, filla de Sir Alan Edward Bellingham, 3 Barón de Bellingham, en 1864. Despois de casar, establecéronse na cidade de Pau Francia, onde tiveron polo menos seis fillos. O máis novo foi Alan, máis tarde mariscal de campo e 1º Vizconde de Alanbrooke. Así mesmo, foi o avó do 1º Vizconde de Brookeborough, terceiro primeiro ministro de Irlanda do Norte.

## Abreviatura 
A abreviatura **Brooke** emprégase para recoñecer o autor como autoridade na descrición e clasificación taxonómica en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Wilson, D. E., & Reeder, D. M., editors (2005): *Mammal Species of the World — A Taxonomic and Geographic Reference*. Third edition. Baltimore, Maryland, USA: Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-0.

### Ligazóns externas 
*Sir Victor Alexander Brooke, 3rd Bt. En thepeerage.com .
*The Baronetage of England, Ireland, Nova Scotia, Great Britain and the United Kingdom .
Ácido paulínico

O **ácido paulínico** é un ácido graxo de cadea longa omega-7, que se encontra en diversas fontes vexetais e animais, entre elas o guaraná (*Paullinia cupana*), de onde procede o seu nome. É un dos ácidos eicosenoicos. Íllase do aceite de arenque e do aceite de colza e de varias plantas sapindáceas. Intervén no metabolismo de ratos, ratas e plantas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ácido 11-eicosenoico
Mostás

O topónimo **Mostás** pódese referir a:

;En Galiza
***Mostás**, lugar da parroquia de Curtis, no concello de Curtis;
***Mostás**, lugar da parroquia de Papucín, no concello de Frades.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Mostaz**, lugar da parroquia de Esperante, no concello de Folgoso do Courel.
Portopereiro

Como topónimo **Portopereiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Portopereiro**, lugar da parroquia de Curtis, no concello de Curtis;
***Portopereiro**, lugar da parroquia de San Lourenzo de Moraña, no concello de Moraña.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Portopereira**, lugar da parroquia do Freixo, no concello das Pontes de García Rodríguez.
Estadio Fernando Torres

O **Estadio Fernando Torres** é un estadio de fútbol da cidade de Fuenlabrada, na Comunidade de Madrid. Leva o nome de Fernando Torres, natural da cidade, e nel xoga os seus partidos o Club de Fútbol Fuenlabrada.

## Historia 
Este estadio foi inaugurado o 1 de setembro de 2011, cun partido entre o CF Fuenlabrada e o Club Atlético de Madrid con motivo do Trofeo Villa de Fuenlabrada, cos pais do xogador internacional Fernando Torres como convidados de honra. Anteriormente realizou unha visita oficial o propio xogador internacional, onde fixo un saque de honra xunto ao alcalde Manuel Robles, o día que se lle fixo entrega da 1ª Medalla de Ouro da Cidade de Fuenlabrada, pola súa traxectoria deportiva profesional.

## Instalacións 
O estadio ten unha capacidade para máis de 3.000 espectadores, cuns 2.000 asentos na bancada lateral fixa, e outros 1.000 noutra bancada lateral supletoria. Nos fondos colocáronse grandes lonas, transmitindo a sensación dun recinto pechado.

O estadio de fútbol englóbase dentro dunha cidade deportiva máis ampla, dotada de tres pistas cubertas de fútbol sala, piscinas cubertas e de verán, pistas de pádel e de tenis, e salas de fitness.

## Comunicacións 
Situado xunto á M-407, goza de boas conexións con municipios próximos como Moraleja de Enmedio, Griñón, Serranillos del Valle ou Carranque. Ademais, a proximidade da M-506 favorece o tránsito cara a e desde o centro de Madrid grazas ás súas múltiples conexións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Club de Fútbol Fuenlabrada
Ácido 11-eicosenoico

O **ácido 11-eicosenoico**, tamén chamado **ácido gondoico**, é un ácido graxo monoinsaturado omega-9, que se encontra en diversos aceites vexetais e de noces; especialmente no aceite de jojoba e tamén en graxas animais. É un dos  ácidos eicosenoicos.

É un composto que é sólido a baixas temperaturas e funde a 23-24&nbsp;°C. É insoluble en auga e soluble en etanol e metanol.

Foi illado por primeira vez en 1934 polos científicos xaponeses Y. Toyama e T. Ishikawa do aceite dos delfínidos caldeiróns. Tamén se atopa en aceites de sementes de *Cardiospermum halicacabum*, mostaza e outras brasicáceas; é especialmente abundante no aceite de *Carmelina sativa*; tamén se atopa no aceite de peixes do xénero *Brevoortia*, o bacallau atlántico e no fígado do *Squalus acanthias* e nas feces de *Delphinapterus leucas* (beluga o balea branca).

## Notas
Paio Rodríguez

**Paio Rodríguez** pódese referir a:
* **Paio Rodríguez**, bispo de Iria Flavia entre 977 e 985;
* **Paio Rodríguez**, lugar da parroquia de Santa María de Lurdes, no concello de Curtis.
Restreba

O termo **Restreba** pode referirse a:

*En agricultura, a **restreba** (restroballo ou restrollo) é o conxunto de talos de cereal que quedan en terra despois de recollida a colleita.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Restreba**, lugar da parroquia de Perlío, no concello de Fene;
***A Restreba**, lugar da parroquia de Curtis, no concello de Curtis.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Restrebas**, lugar da parroquia do Val de Xestoso, no concello de Monfero;
***A Restrebada**, lugar da parroquia do Viveiró, no concello de Muras;
***A Resteba**, lugar da parroquia de Vincios, no concello de Gondomar.
Montealto

Como topónimo **Montealto** ou **Monte Alto** pódese referir a:

;En Galiza
***Montealto**, lugar da parroquia de Curtis, no concello de Curtis;
***Monte Alto**, barrio da cidade da Coruña.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Os Diplomáticos de Monte-Alto**, grupo de música rock.
Purificación Pazó Prado

**Purificación Pazó Prado**, nada en Ferrol o 11 de agosto de 1871 e finada en 1958, foi unha mestra e política galega, a primeira muller concelleira de Galicia.

## Traxectoria 
Filla de Diego Pazó Cando, practicante municipal da Coruña, e Antonia Prado Calo. Mestra de profesión. Foi nomeada mestra de Vixoi (Bergondo) en xullo de 1890. Aprobou as oposicións ao Maxisterio en 1891 e elixiu destino en Allariz. En 1906 foi destinada á escola completa de nenas de Moaña, ocupando este posto até 1941. Logo da morte do concelleiro de Moaña Antonio Vázquez Parada en xuño de 1925, o Gobernador civil nomeou a Purificación Pazó para substituílo. Tomou posesión o 14 de xuño de 1925. O seu paso pola corporación municipal foi efémero, pois en decembro de 1925 quedou suspendido o goberno municipal pola oposición veciñal ao arbitrio polo tránsito do gando.

## Recoñecementos 
* O 19 de abril de 1942 rendéuselle unha homenaxe en Moaña coa entrega dun pergameo en recoñecemento polo seu labor como mestra.

* Unha rúa de Moaña leva o seu nome dende 2009.
## Notas
Aleksandr Evreinov

**Aleksandr Nikolaevich Evreinov** (en ), nado en San Petersburgo o 8 de marzo de 1877 e finado en Roma o 20 de agosto de 1959, foi un converso da ortodoxia ao catolicismo, diplomático e bispo da Igrexa católica bizantina rusa.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Naceu nunha familia nobre de San Petersburgo o 8 de marzo de 1877, fillo do tenente-xeneral Nikolai Danilovich Evreinov. En 1897 graduouse polo Liceo de Tsarskoe Selo, e serviu no corpo diplomático imperial.

Con ocasión do 950º aniversario da cristianización da Rus de Kíiv, o 21 de maio de 1938 Evreinov celebrou na basílica de San Pedro e outros. Durante a segunda guerra mundial dirixiu o Comité Pontificio para a Axuda aos Prisioneiros de Guerra, e entre 1947 e 1959 dirixiu a División da Prensa Estranxeira da Secretaría de Estado da Santa Sé.

## Notas
Ácido de Mead

O **ácido de Mead** é un ácido graxo omega-9, caracterizado por James F. Mead. Xunto con outros ácidos graxos poliinsaturados omega-9, os animais poden sintetizar o ácido de Mead *de novo*. Encóntrase en grandes cantidades na cartilaxe.

## Química 
O ácido de Mead, tamén denominado ácido (5Z,8Z,11Z)-eicosa-5,8,11-trienoico, é quimicamente un ácido carboxílico cunha cadea de 20 carbonos e tres dobreds enlaces en *cis*. O primeiro dos dobres enlaces está localizado no noveno carbono desde o extremo omega. Na literatura fisiolóxica úsase moito o nome abreviado 20:3 (n-9). En presenza de lipoxixenase, citocromo P450 ou ciclooxixenase o ácido de Mead pode orixinar varios ácidos hidroxieicosatetraenoicos (HETE) e produtos hidroperoxi (HpETE).

## Fisioloxía 
Hai dous ácidos graxos que son considerados ácidos graxos esenciais para os humanos e outros animais, que son o ácido linoleico e o ácido alfa-linolénico. Ambos son ácidos graxos de 18 carbonos, a diferenza do ácido de Mead, que ten 20 carbonos.  O ácido linoleico é un ω-6, mentres que o linolénico é un ω-3 e o de Mead é un ω-9. Un estudo examinou pacientes de mala absorción de graxas intestinal nos que se sospeitaba deficiencia de ácidos graxos esenciais; atopou que tiñan niveis sanguíneos de ácido de Mead un 1263 % máis elevados que os suxeitos de referencia. En condicións graves de privación de ácidos graxos esenciais, os mamíferos elongan e desaturan o ácido oleico para producir ácido de Mead, (20:3, *n*−9). Isto foi documentado en menor extensión en vexetarianos e semivexetarianos que seguían unha dieta desequilibrada.

O ácido de Mead fai diminuír a actividade dos osteoblastos. Isto pode ser importante para tratar as condicións nas que é interesante causar a inhibición da formación de óso.

## Papel na inflamación 
As ciclooxixenases son encimas que desempeñan un importante papel nos procesos inflamatorios por medio da oxidación de ácidos graxos insaturados, especialmente, na formación de prostaglandina H2 a partir de ácido araquidónico, que é moi similar en estruture ao ácido de Mead. Cando os niveis fisiolóxicos de ácido araquidónico son baixos, as ciclooxixenase (COX) oxidan outros ácidos graxos insaturados como o ácido de Mead e o ácido linoleico.

O ácido de Mead é tamén convertido nos leucotrienos C3 e D3.

O ácido de Mead é metabolizado pola 5-lipoxixenase a ácido 5-hidroxieicosatrieonico (5-HETrE) e despois pola acción da 5-hidroxieicosanoide deshidroxenase a ácido 5-oxoeicosatrienoico (5-oxo-ETrE).
O 5-Oxo-ETrE é tan potente coma o análogo derivado do ácido araquidónico, o ácido 5-oxo-eicosatetraenoico (5-oxo-ETE), na estimulación dos eosinófilos e neutrófilos do sangue humano;
pénsase que fai isto ao unirse ao receptor de 5-oxo-ETE (OXER1) e, por tanto, pode ser, igual que o 5-oxo-ETE, un mediador das reaccións alérxicas e inflamatorias humanas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Ácido graxo poliinsaturado
*Eicosanoide
*Prostaglandina
O Pardiñeiro

O topónimo **O Pardiñeiro** pode referirse a:

;En Galiza
***O Pardiñeiro**, lugar da parroquia de Pousada, no concello de Boqueixón;
***O Pardiñeiro**, lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello da Cañiza;
***O Pardiñeiro**, lugar da parroquia de Fisteus, no concello de Curtis;
***O Pardiñeiro**, lugar da parroquia de Silvela, no concello de Friol.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Padriñeiro**, lugar da parroquia de Vilapedre, no concello de Vilalba.
Ácido gadoleico

O **ácido gadoleico**, cuxo nome sistemático é ácido (Z)-icos-9-enoico, é un ácido carboxílico monoinsaturado de cadea lineal con vinte átomos de carbono, coa fórmula molecular C20H38O2. É considerado un ácido graxo ω-11, xa que ten o dobre enlace C=C situado entre o carbono 11 e o 12 comezando polo extremo oposto ao grupo carboxilo, e simbolízase por C20:1 ou C20:1n-11. É un dos ácidos eicosenoicos.

É un composto que é sólido a baixas temperaturas e funde a 23-23,5&nbsp;°C. A unha presión de 0,1&nbsp;mm Hg ferve a 170&nbsp;°C. A súa densidade entre 4&nbsp;°C e 25&nbsp;°C, estando en estado sólido, é de 0,882 g/cm3 e o seu índice de refracción a 25&nbsp;°C é de 1,4597. É insoluble en auga e soluble en acetona, metanol e éter de petróleo.

Foi descuberto no aceite de fígado de bacallau polo químico noruegués Henrik J. Bull en 1906, mentres que a estrutura foi dilucidada polo científico xaponés M. Takano en 1933. Posteriormente tamén se achou en aceites de balea e de tiburón.

## Notas
Margarita Losada Pardo

**Margarita Losada Pardo**, nada en Vigo en 1883 e finada na mesma cidade o 16 de novembro de 1967, foi unha mestra, política e escritora galega.

## Traxectoria 
Mestra de profesión. Militou en asociacións de carácter relixioso: pertenceu á catequese viguesa, deu clase na Escola Nocturna que mantiña a Igrexa, foi dirixente local de Acción Católica e  presidiu Las Margaritas de Vigo, asociación vinculada co carlismo. En 1929 participou no congreso de Acción Católica de Barcelona cun relatorio sobre a unidade de acción entre as asociación integrantes da Acción Católica de la Mujer. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeada concelleira de Vigo xunto con Agustina Álvarez Rovina, tomando posesión o 18 de xaneiro de 1927. É autora de varias novelas.

## Obras 
* *Por distinta senda*, 1925.
* *Ecos del pasado*, 1925.
* *De estirpe galiciana*, 1933.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Panhispanismo

O **panhispanismo** é un termo pannacionalista que fai referencia a unha unión dos países castelanfalantes, de índole cultural, económica e política.

A orixe deste movemento é retrotraído por Mark J. Van Aken ata a década de 1930, para desenvolverse a mediados do século XIX en publicacións como *La América*, na que se facía apoloxía da «Unión Hispánica», ou a *Revista Española de Ambos Mundos*; chegándose a prover a esta unión hispánica de compoñentes raciais. O panhispanismo, que fora defendido polo escritor arxentino Manuel Ugarte, foi tratado, entre outros, por autores como Francisco V. Silva, no seu libro *Reparto de América española y panhispanismo* ou Fernando Ortiz en *La Reconquista de América. Reflexiones sobre el Panhispanismo.*

O concepto tamén é usado principalmente na lingüística, en relación a unidade da lingua castelá. En relación a esta idea xurdiron conceptos coma a «política lingüística panhispánica», da que é partícipe a Asociación de Academias da Lengua Española (ASALE).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hispanoamérica
* Iberoamérica
Ácido punícico

|Section2=
}}

O **ácido punícico**, tamén chamado **ácido tricosánico**, é un ácido graxo poliinsaturado, 18:3 *cis*-9, *trans*-11, *cis*-13. Recibe o seu nome pola granada ou milgranda, (*Punica granatum*), e obtense do aceite das sementes da granada. 
Tamén se encontra en aceites das sementes de *Trichosanthes cucumerina*.

É un ácido linolénico conxugado; é dicir, ten tres dobres enlaces conxugados. É quimicamente similar aos ácidos linoleicos conxugados que teñen dous. Foi erradamente clasificado como un ácido graxo poliinsturado "n-5" ou "omega-5" porque o enlace dobre está localizado a cinco carbonos do carbono terminal "omega", pero, en realidade, a notación "n-x" só se pode aplicar aos ácidos graxos poliinsturados *todo* *cis*, interrompidos por metilenos.

En ratas de laboratorio, o ácido punícico era convertido ao ácido linoleico conxugado ácido ruménico (9Z11E-CLA). *In vitro*, mostra actividades anticanceríxenas contra as células do cancro de próstata. As ratas OLETF, unha cepa de ratas que se fan obesas, permanecen relativamente delgadas cando se engade ácido punícico ao seu alimento. 
esquerda|miniatura|O ácido púnico constitúe un 65% dos ácidos graxos do aceite de sementes de granada ou milgranda.

## Notas
Ácido petroselínico

O **ácido petroselínico** é un ácido graxo que aparece de forma natural en varias graxas animais e graxas e aceites vexetais. É un po branco que se comercializa. Quimicamente, clasifícase como monoinsaturado e omega-12, abreviado co número lipídico de 18:1 cis-6. Ten a fórmula CH3(CH2)10CH=CH(CH2)4COOH. É un isómero posicional do ácido oleico. Chámase petroselínico porque deriva do aceite de *Petroselinum*, que é o perexil.

## Distribución na natureza 
O ácido petroselínico foi illado primeiramente do aceite de sementes de perexil en 1909. Aparece en grandes cantidades en plantas das familias das Apiaceae, Araliaceae, Griselinia (Griseliniaceae) e en Garryaceae. Nas Picramniaceae, o ácido petroselínico é acompañado polo ácido tarírico. Ademais, atópase en menores cantidades noutras varias graxas de orixe animal e vexetal, incluíndo fontes humanas.

A distribución nas especies de ácido petroselínico como ácido graxo principal utilízase en quimiosistemática como unha proba dunha estreita relación entre varias familias das ordes Apiales e Garryales. Xunto co ácido petroselínico, o ácido oleico estaba presente en todos os casos examinados.

## Produción e comportamento químico 
O isómero *trans* do ácido petroselínico denomínase ácido petroselaídico.

En análises químicas, o ácido petroselínico pode separarse doutros ácidos graxos por cromatografía de gas de metil ésteres; ademais, unha separación de isómeros insaturados é posible por arxentación en cromatografía en capa fina.

## Usos 
O ácido petroselínico pode utilizarse en cosmética.

## Notas
Outeiro, Aranga, Aranga

**Outeiro** é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos.

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que é unha parte alta ou elevación do terreo.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Aranga
### Parroquias de Aranga
## Notas
Pura Pardo Gayoso

**Purificación Pardo Gayoso**, nada en Lugo en 1919 e finada na mesma cidade o 11 de xaneiro de 2001, foi unha política galega.

## Traxectoria 
Irmá de Juan Manuel Pardo Gayoso. Afiliouse a Falange o 2 de febreiro de 1936. Fundadora da Sección Femenina de Lugo, foi xefe provincial da Sección Femenina. Posteriormente foi Delegada provincial do Auxilio Social. Foi condecorada co Y de prata individual pola Delegada Nacional da Sección Femenina en 1944.

## Vida persoal 
Casou en 1943 con Francisco Vidal Verdes, que finou en 1959, e foi nai de Francisco José, Juan Manuel e José Ignacio Vidal Pardo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
O Toxiño

O topónimo **O Toxiño** pode referirse a:

;En Galiza
***O Toxiño**, lugar da parroquia de Cambás, no concello de Aranga;
***O Toxiño**, lugar da parroquia de Labrada, no concello de Guitiriz.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Toxiña**, lugar da parroquia de Noceda, no concello de Lalín.
Pilar Pedrosa

**Pilar Pedrosa González de Castejón**, nada en Madrid o 18 de novembro de 1948, é unha política galega do PPdeG.

## Traxectoria 
Filla de Antonio Pedrosa Latas. Foi secretaria de dirección e traballou no PPO en Madrid e en Mutualidades Laborales. Foi vogal da Asociación de veciños San Lázaro de Ourense, secretaria de acción territorial do distrito centro e secretaria da xunta local do PPdeG. Nas eleccións autonómicas de 1989 foi elixida deputada polo PPdeG. Volveu ser elixida deputada nas autonómicas de 1993.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Moura (homónimos)

O termo **Moura** pode referirse a:

***Mouras**, na mitoloxía galega son  mulleres fermosas e encantadas que viven en fontes, ríos e outros lugares sagrados. Son o equivalente das *hadas* na lingua castelá, das *fées* na lingua francesa, *fairies* na lingua inglesa, *fate* en italiano e *fadas* en portugués;
***Moura**, banda de rock progresivo da Coruña.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Mourazos**, parroquia do concello de Santiso;
****Mourazos**, lugar de dita parroquia;
***Mourazos**, parroquia do concello de Verín;
****Mourazos**, lugar de dita parroquia;
***Moura**, parroquia do concello de Nogueira de Ramuín;
***Moura**, lugar da parroquia de Rairiz de Veiga, no concello de Rairiz de Veiga;
***A Moura**, lugar da parroquia de Trascastro, no concello do Incio;
***Cabana Moura**, lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns, no concello de Outes;
***Carballeira Moura**, lugar da parroquia de Santaballa, no concello de Vilalba;
***A Fonte Moura**, lugar da parroquia de Vigo, no concello de Cambre;
***Fraga Moura**, lugar da parroquia de Santaballa, no concello de Vilalba;
***A Pedra Moura**, lugar da parroquia de Arantei, no concello de Salvaterra de Miño;
***A Pena Moura**, lugar da parroquia de Bóveda, no concello de Begonte;
***A Pena Moura**, lugar da parroquia de Viloalle, no concello de Mondoñedo;
***Porto da Moura**, lugar da parroquia da Graña de Vilarente, no concello de Abadín;
***Mourade**, lugar da parroquia de Ribadetea, no concello de Ponteareas;
***Moural**, lugar da parroquia de Couxela, no concello de Ribadeo;
***O Moural**, lugar da parroquia de Santa María Maior, no concello de Mondoñedo;
***Mourama**, lugar da parroquia de Loiba, no concello de Ortigueira;
***A Mourama**, lugar da parroquia de Vigo, no concello de Cambre;
***Brañamoura**, lugar da parroquia de Codesido, no concello de Vilalba;
***Cernamoura**, lugar da parroquia de Seixas, no concello das Somozas;
***Fontemoura**, lugar da parroquia de Porqueira, no concello de Porqueira;
***A Penamoura**, lugar da parroquia de Candia, no concello de Abadín;
***A Penamoura**, lugar da parroquia do Freixo, no concello das Pontes de García Rodríguez;
***A Penamoura**, lugar da parroquia de Naraío, no concello de San Sadurniño;
***A Vilamoura**, lugar da parroquia de Oíns, no concello de Arzúa.

;Fóra de Galiza

;En Portugal
***Moura**, cidade e municipio do Alentexo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Mouriña**, lugar da parroquia de Baloira, no concello da Estrada;
***Mourín**, lugar da parroquia de Camariñas, no concello de Camariñas.
Longa Marcha 4

**Longa Marcha 4** (*Chang Zheng 4* en Pinyin, e normalmente referido abreviadamente como **CZ-4**) é unha subfamilia de foguetes espaciais operados pola República Popular da China pertencente á familia máis grande de foguetes Longa Marcha.

## Historia e características 
[miniatura|75px|Maqueta dun [Longa Marcha 4B.|esquerda]]
O CZ-4 orixinal foi desenvolvido e é fabricado pola Academia de Shanghai de Tecnoloxía do Voo Espacial. As súas dúas primeiras etapas son basicamente as mesmas que as do Longa Marcha 3, mentres que a terceira é completamente nova. Usa dous tipos de cofia, *A* e *B*. A súa misión principal é enviar satélites a órbitas polares. A súa capacidade de carga típica é de 1650&nbsp;kg a unha órbita heliosincrónica, e 4680&nbsp;kg a unha órbita de 200&nbsp;km de altura. Fixo o seu primeiro voo o 7 de setembro de 1988. Hai tres versións do Longa Marcha 4:

*Longa Marcha 4A
*Longa Marcha 4B
*Longa Marcha 4C

## Notas 
## Véxase tamén