open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ludwig Feuerbach

**Ludwig Andreas Feuerbach**, nado o 28 de xullo de 1804 en Landshut e finado o 13 de setembro de 1872 en Nuremberg-Rechenberg, foi un filósofo alemán.

## Traxectoria 
Feuerbach foi o terceiro fillo do eminente xurista Paul Johann Anselm Ritter von Feuerbach, irmán do matemático Karl Wilhelm Feuerbach e tío do pintor Anselm Feuerbach.

Feuerbach é recoñecido pola súa teoloxía humanista e pola influencia que o seu pensamento exerce sobre Karl Marx. Abandonou os estudos de Teoloxía para tornarse alumno do filósofo Hegel, durante dous anos, en Berlín. En 1828, pasou a estudar ciencias naturais en Erlange e dous anos despois publicou anonimamente o primeiro libro, *Pensamentos sobre Morte e Inmortalidade*. Nese traballo ataca a idea da inmortalidade, sustentando que, despois da morte, as cualidades humanas son absorbidas pola natureza. Escribe *Abelardo e Heloísa* (1834), *Piere Bayle* (1838) e *Sobre Filosofía e Cristianismo* (1839). Na primeira parte desta última obra, que influencia Marx, discute a "esencia verdadeira ou antropolóxica da relixión". Na segunda parte analiza a súa "esencia falsa ou teolóxica". De acordo coa súa filosofía, a relixión é unha forma de alienación que proxecta os conceptos do ideal humano nun ser supremo. Ao atacar relixiosos ortodoxos entre 1848 e 1849, anos de turbulencia política, é considerado un heroe por moitos revolucionarios. Morreu en Rechenberg, na Alemaña.

## A teoloxía é antropoloxía 
O home para Feuerbach está articulado en dous momentos: cada un é individuo singular, mais portador da esencia universal.

A humanidade ten tres características fundamentais:
O home é sobre todo razón, despois vontade e á fin sentimento.

De aí a relixión proxecta tales características: o Pai (razón), o Fillo (vontade) e o Espírito Santo (sentimento).

O Deus xudaico equivale á alienación dos dous primeiros caracteres.
Cristo equivale á alienación do terceiro. O home estaba case convencéndose de que Deus era o Home, mais a fe levouno de volta á situación relixiosa.
O home pola súa fraqueza non admite os seus erros, deposítaos nun "outro".

## O Home é aquilo que come 
A situación material en que o home vive é que o cría.

Feuerbach nega o concepto da existencia primeiro da idea e despois a materia. Para el a mazá real precede a idea da mazá. Afirma que deberíamos entender a Hegel de cabeza para baixo. Para Feuerbach, Hegel describe o home de punta-cabeza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Anaxímenes de Mileto

**Anaxímenes de Mileto** (en grego Άναξιμένης), nado cara ao 585 a.C. e finado no  528 a.C., foi un filósofo presocrático.
## Traxectoria 
Concordaba con Anaximandro en relación ao ápeiron, e coas características dese principio apuntadas por Anaximandro. Non obstante Anaxímenes postulou que ese ápeiron fose o ar.

El di que as cousas sólidas son ar condensado e que as menos densas son ar máis raro (así como a auga para Tales, o ar debería ser soamente unha metáfora do ar, para Anaxímenes). E dá como exemplo o ar que sae da boca: se sopramos cos labios máis apertados (facendo beizo) o ar sae frío, mentres que se sopramos coa boca aberta, sae quente.

"A variación cuantitativa de tensión da realidade orixinaria dá orixe a todas as cousas" é unha forma de dicir que todas as cousas son diferentes "formas" de ar orixinal. Iso é semellante á teoría das supercordas, que di que os quarks (partículas que forman todas as outras, inclusive electróns, protóns e neutróns) son como que vibracións de enerxía: as diferentes partículas serían máis ou menos como frecuencias diferentes da vibración da enerxía (máis ou menos como as notas musicais son vibracións diferentes dun fío; a cuarta corda do violón, tócase mentres se aperta na primeira casa, fai un dó, na segunda casa, un re, e así sucesivamente, porque canto máis próxima a casa estiver do corpo da cítola, maior vai ser a frecuencia da vibración da corda).

Se a teoría das supercordas fose certa, Anaxímenes tamén estaba no certo, pois, se chamarmos o ar de enerxía, e sabendo que "quente" e "frío" son estados producidos pola vibración dos electróns (canto máis vibran os electróns, máis quente está o que eles compoñen), el describiu a teoría hai moito tempo, utilizando expresións e imaxes diferentes, como nunha analoxía.
Cicerón (homónimos)

**Cicerón** pode referirse a:

***Marco Tulio Cicerón**, xurista e escritor romano (106 - 43 a.C.);
***Marco Tulio Cicerón (cónsul)**, cónsul, 30 a. C, fillo do anterior.
***Quinto Tulio Cicerón**, escritor romano, irmán do primeiro (102 - 43 a.C.);

## Véxase tamén
* **Cicerone**, termo para definir a un guía de turismo.
* **Cícero** 20px
* **Cicero** 20px
Cícero

O **cícero** é unha unidade de medida tipográfica pola que se rexe tradicionalmente todo o material de imprenta en varios países da Europa Continental. Divídese en 12 puntos, equivalente a 4,5126&nbsp;mm no sistema Didot.

Esta medida non está internacionalmente unificada. Equivale aproximadamente á pica anglosaxoa: nos Estados Unidos, así como en boa parte dos países hispanoamericanos, chámaselle *pica* e, aínda que tamén se divide en 12 puntos, é algo menor e equivale a 4,2177&nbsp;mm. No sistema Fournier ten tamén 12 puntos pero mide 4,2&nbsp;mm, e na Imprenta Real de Turín (Italia) mide 4,776&nbsp;mm.

## Historia 
O cícero foi inventado polo tipógrafo Pierre Simon Fournier en 1737. Fournier baseouse nunha letra de 11 puntos coa que se imprimiran en 1469, en Venecia, as *Epístolas familiares* de Cicerón. De aí deriva o nome de *cícero*.

O sistema foi perfeccionado uns anos despois por François-Ambroise Didot. A diferenza de Fournier, Didot non se baseou en ningunha letra existente, senón no nonio ou pé de rei. Estableceu que 72 cíceros equivalían a un pé de rei e 12 puntos Didot a 13 puntos Fournier.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Medidas tipográficas y material de blancos", en *Tratado clásico de tipografía*. Unos Tipos Duros, 20 de xullo de 2003 .
Josephine Baker

**Freda Josephine McDonald**, máis coñecida polo pseudónimo de **Josephine Baker**, nada en Saint Louis o 3 de xuño de 1906 e finada en París o 12 de abril de 1975, foi unha bailarina e cantante afroamericana, coñecida como a Venus negra, cidadá francesa dende 1937.

## Traxectoria 
Gañou o seu primeiro concurso de baile aos 14 anos, e comezou a actuar en vodeviles en Nova York. O 2 de outubro de 1925 actuou en París e obtivo un éxito inmediato co seu espectáculo de baile erótico no que aparecía case espida, despois dunha xira exitosa por Europa instalouse en París onde se converteu nunha estrela, nos seus espectáculos facíase acompañar do leopardo Chiquita, adornado cun colar de diamantes. O escritor Ernest Hemingway dixo dela que era a muller máis sensacional que ninguén vira nunca.

Convertida nunha musa para pintores e escultores, Baker protagonizou os filmes *Zouzou* (1934) e *Princesse Tamtam* (1935). Durante a segunda guerra mundial participou na Resistencia francesa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Samuel White Baker

**Samuel White Baker** (Londres 1821 - Sandford Orleigh 1893) foi un explorador inglés.

Educado en Inglaterra e Alemaña, logo da súa voda en 1843 estableceuse en Mauritius durante dous anos, antes de pasar a Ceilán onde estableceu un asentamento agrícola en Nuwara Eliya para o que levou emigrantes ingleses. Na súa estadía ceilandesa publicou *The Rifle and the Hound in Ceylon* (1853) e ''Eight Years' Wanderings in Ceylon'' (1855), resultado das súas expedicións de caza.

Foi supervisor da construción do ferrocarril na Dobrudja, que conectaba o Danubio co mar Negro.

En marzo de 1861 emprende a súa primeira expedición por África central, co propósito de descubrir as fontes do Nilo. O 14 de marzo de 1864 foi o primeiro europeo en ver o Lago Alberte.
Kyokutei Bakin

**Takizawa Okikuni** (**瀧澤興邦**), máis coñecido polo pseudónimo de **Kyokutei Bakin** (**曲亭馬琴**), nado o 4 de xullo de 1767 e finado o 1 de decembro de 1848, foi un escritor xaponés, coñecido polos 106 volumes da súa obra literaria *Satomi e os oito cans* (*南総里見八犬傳* Nansō Satomi Hakkenden).

## Traxectoria 
Bakin naceu nunha familia samurai, pero renunciou á súa posición para escribir, levoulle 28 anos completar a súa obra, a causa dunha cegueira a última parte da obra ditoulla a un familiar. A súa obra céntrase en temas samurais como a lealdade e o honor samurai, o confucianismo e a filosofía budista.
Francis Bacon (artista)

**Francis Bacon**, nado en Dublín o 28 de outubro de 1909 e finado en Madrid o 28 de abril de 1992, foi un artista plástico irlandés considerado un dos máis importantes e innovadores da segunda metade do século XX.

Tratou con compracencia temas que continúan a chocar a nivel social. As fantasías masoquistas, a pedofilia, o desmembramento de corpos, a violencia masculina ligada á tensión homo erótica, as prácticas de disecación forense, a atracción pola representación do corpo (un especial fascinación polos fluídos naturais, sangue, bile, urina, esperma etc.) e, en xeral, con todo o que está directamente ligado á transgresión sexa relacionada co sexo, a relixión (son paradigmáticos os seus retratos do papa Inocencio X que efectuou a partir da obra de Diego Velázquez) ou calquera tabú, foron as pezas coas cales Bacon construíu a súa visión "modernista" do mundo.

## Traxectoria 
Sufría de asma, e esta debilidade irritaba a seu pai, un home rudo e violento, que o adoitaba chicotear para o "facer home". Debido a isto Bacon criou un comportamento de oposición a seu pai. Un infancia difícil que sempre o influenciou na súa arte e lle inspirou un certo desdén por esa Irlanda da súa infancia, tal como Oscar Wilde e James Joyce.

A súa primeira exposición individual na Lefevre Gallery, en 1945, provocou un choque e non foi ben recibida. Toda a xente estaba farta de guerra e de horrores, só se falaba da "construción da paz" e as imaxes de entrañas dos cadros de Bacon, cos seus tons sanguíneos, provocaron máis repulsa que admiración.

Como home do seu tempo, Bacon transmitiu a idea de que o ser humano, ao conquistar e facer uso da súa propia liberdade, tamén liberta a besta que existe dentro de si. Pouca diferenza fai dos animais irracionais, tanto na vida - ao levar a cabo as funcións esenciais da existencia como o sexo ou a defecación - como na soidade da morte; representando o home como un anaco de carne.

A súa obra estivo en exposición, no Serralves, en 2003.
Goiás, Brasil

**Goiás** é un estado brasileiro situado case ó centro do país, na rexión Centro-Oeste. Ten como límites o estado de Tocantins ó norte, Baía e Minas Xerais ó leste, Minas Xerais ó sueste e sur, o Mato Groso do Sur ó suroeste, e Mato Groso ó oeste. O Distrito Federal está encravado ó leste do estado.

A súa capital é Goiânia, inaugurada ó 1935 e que ten hoxe máis de 1,2 millón de habitantes. Outras cidades importantes son: Aparecida de Goiânia (453 mil habitantes), Anápolis, Itumbiara, Río Verde, Luziânia e Catalão.

## Relevo 
O relevo de Goiás e case todo de terras planas ó oeste e áreas máis montañosas ó leste, cuxas altitudes sitúanse entre os 200 e os 800 metros. Os ríos Paranaíba, Aporé, Araguaia, São Marcos, Corumbá, Aporé, Paranã e Maranhão son os principais do estado.

;Clima
O clima predominante no estado é o tropical co dúas estacións: unha mais chuviosa entre outubro e marzo, e outra máis seca entre abril e setembro. Nos meses máis secos, a humidade relativa do ar pode caer abaixo dos 20% tornándose desagradábel para as poboacións.

## Economía 
A economía baséase no comercio, na industria (mineira, alimenticia, roupas, móbiles, metalurxia, madeireira), na gandería (principalmente bois e búfalos) e na agricultura (soia, arroz, algodón, cana de azucre).

## Principais concellos 
(habitantes en xullo de 2006)
* Goiânia – 1&nbsp;220&nbsp;412 
* Aparecida de Goiânia – 453.104 
* Anápolis – 318.818 
* Luziânia – 187.262 
* Águas Lindas de Goiás – 168.919 
* Rio Verde – 136.229 
* Valparaiso de Goiás – 123.921 
* Trindade – 102.430 
* Planaltina - 98.441 
* Novo Gama – 96.442 
* Formosa – 92.331 
* Itumbiara - 84.496 
* Jataí – 84.922 
* Santo Antônio do Descoberto – 78.995 
* Senador Canedo – 74.687 
* Catalão – 71.680
* Caldas Novas – 68.508 
* Goianésia – 53.317

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Brasil
* Estados do Brasil

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
* Xornal O Popular
Léon Bakst

miniatura|Autorretrato de Léon Bakst
**Lev Rosenberg**, coñecido como **Léon Bakst**, nado en Hrodna en 1866 e finado en Rueil-Malmaison en 1924, foi un pintor escenógrafo ruso.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia xudía de clase media, estudou na Acadmia de Artes de San Petersburgo, ao tempo que traballaba como ilustrador de libros.

Con motivo da súa primeira exhibición (1889) utilizou o nome de Bakst baseado no apelido da familia da avoa materna, Baxter. Entre 1893 e 1897 viviu en París, á súa volta a Rusia formou parte do círculo de escritores e artistas formado por Sergei Diagilev e Alexandre Benois que daría orixe ao periódico Mir Iskusstvat (1899) e o movemento artístico que se agrupaba tras del, as ilustracións de Bakst para o xornal déronlle fama.

Dende comezos do século XX realiza retratos, pero sobre todo se dedica á escenografía, colaborando con Diagilev na montaxe de balets rusos.
Parménides de Elea

**Parménides de Elea** (arredor do 530 a.C. — 460 a.C.) naceu en Elea, hoxe Velia, Italia. Foi o fundador da escola *eleática*. Hai unha tradición que afirma que Parménides foi discípulo de Xenófanes de Cólofon mais non hai certeza sobre o feito, xa que unha tradición distinta afirma que foi o filósofo pitagórico Aminias (ou Ameinias) quen espertou a vocación filosófica de Parménides.

O seu pensamento está exposto nun poema filosófico titulado *Sobre a Natureza*, dividido en dúas partes distintas: unha que trata do camiño da verdade (*alétheia*) e outra que trata do camiño da opinión (*dóxa*), ou sexa, daquilo onde non hai ningunha certeza.
Dun xeito simplificado, a doutrina de Parménides sustenta o seguinte:
* Unidade e a imobilidade do Ser;
* O mundo sensible é unha ilusión;
* O Ser é Un, Eterno, Non-Xerado e Inmutable.

Por estas características, algúns vén no poema de Parménides o propio xurdimento da ontoloxía. Ao mesmo tempo, o pensamento de Parménides é tradicionalmente visto como oposto ao de Heráclito.

Os outros representantes da escola eleática son Cenón de Elea e Meliso de Samos.
Rousseau

O apelido **Rousseau** pódese referir a:

***Émile Rousseau** (1928-2010), antigo Gravador Xeral de Moedas de Francia; 
***Henri Rousseau** (1844-1910), pintor postimpresionista;
***Jean-Baptiste Rousseau** (1671-1741), poeta e dramaturgo francés;
***Jean-Jacques Rousseau** (1712-1778), filósofo do iluminismo;
Bakersfield

**Bakersfield** é a capital do condado de Kern (California) nos Estados Unidos. 
É unha das cidades con maior crecemento demográfico dos Estados Unidos, no censo de 2000 tiña 247.057 habitantes, pero en 2005 a poboación chega xa a 307.471. A economía da cidade baséase na extracción e refinado do petróleo.

## Linguas 
* 72,9% inglés
* 22,1% castelán
* 0,7% tagalo
* 0,5% chinés.

## Historia 
Os indios yokut levaban asentados no val de San Xoaquín dende había 8000 anos, en 1776 o Padre Francisco Garcés foi o primeiro europeo en chegar á zona, en 1851 descubriuse ouro no río Kern, pero non foi ata 1858 en que se estableceu o primeiro asentamento, que se consolidou cando en 1865 se abriu o primeiro campo de petróleo, chegando aos 300 habitantes en 1869 e aos 800 en 1871.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial de Bakersfield
Balaam

**Balaam** (**בִּלְעָם** en hebreo) é un profeta xentil da Biblia. A súa historia cóntase no libro dos *Números*.

Balac, rei de Moab, alarmado polas conquistas israelís, enviou a Balaam, fillo de Beor, para maldicir aos israelís que se aproximaban ao seu territorio. Deus apareceulle a Balaam en soños e prohibiulle ir onda eles. Logo dunha segunda visita dos emisarios de Balac, Deus permitiulle ir con eles. Pero cando marchaba montado nunha burra, Deus alporizouse e envioulle ao Anxo do Señor para lle impedir avanzar, a burra retrocedeu tres veces e diante o fustigamento de Balaam, Deus abriulle a boca a burra para lle advertir ao seu dono da presenza do anxo coa espada.
Claudio Tolomeo

**Claudio Tolomeo**, ou **Claudio Ptolomeo** nado en Exipto no ano 100 e finado no 178, foi un polígrafo grego, recoñecido polos seus traballos en astroloxía, astronomía e cartografía (onde ficou coñecido por ser un dos primeiros cartógrafos, se non o primeiro, en usar escala nos mapas).
## Traxectoria 
Tolomeo viviu e traballou en Alexandría, en Exipto. A súa grande obra astrolóxica foi coñecida como *Tetrabiblos*, o primeiro manual da especialidade, baseado en escritos e documentos máis antigos babilónicos, exipcios e gregos. Alén diso, publicou tamén un libro chamado *Xeografía*. O seu sistema cosmolóxico ensinaba que a Terra estaba no centro e os outros corpos describían círculos concéntricos ao seu redor.

Tolomeo foi considerado o primeiro "científico celeste". El sufría serios problemas con supostas "voces" interiores. Algúns historiadores afirman que foi Tolomeo quen escribira que a suma de dous catetos elevados ao cadrado é igual a hipotenusa elevada ao cadrado.
## Galería de imaxes

Ptolemy_16century.jpg|Tolomeo (gravado do século XVI).
Ptolemaicsystem-small.png|O sistema tolemaico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Mikhail Bakunin

**Mikhail Aleksandrovich Bakunin** (en cirílico **Михаил Александрович Бакунин**), nado en Pryamukhino o 30 de maio de 1814 e finado en Berna o 1 de xullo de 1876, foi un anarquista ruso, un dos pais da teoría anarquista.

## Traxectoria 
Bakunin naceu no seo dunha familia aristocrática, en 1828 trasladouse a San Petersburgo para recibir instrución militar, logo da súa graduación (1832) serviu en Minsk e Gardinas, en 1835 en contra dos desexos do seu pai deixa o exército e marcha a Moscova para estudar filosofía, en 1840 nunha estadía en Berlín únese ao movemento socialista, aséntase en Suíza e participa activamente nas actividades socialistas, o goberno ruso confiscoulle as propiedades cando Bakunin se negou a regresar a Rusia. En 1849 participou na revolta de maio en Dresden, polo que foi condenado a morte, que lle foi conmutada por cadea perpetua, levado a Rusia, en 1855 o goberno envíao a Siberia oriental ata que foxe ao Xapón. Chega a Inglaterra en 1861. Bakunin permanecerá o resto da súa vida no exilio, sobre todo en Suíza. En 1869 fundou a Alianza Social Democrática, pero diante da negativa a permitirlle afiliarse á Primeira Internacional, a alianza disólvese e os diferentes grupos que a formaban entran na Internacional. En 1870 tenta unha revolta fanada en Lión. Os desacordos con Marx, en especial á necesidade dun Estado dos traballadores, que Bakunin nega, levan á expulsión de Bakunin da Primeira Internacional en 1872.
Milii Balakirev

miniatura|dereita|Milii Balakirev.

**Milii Alekseevich Balakirev** (en ), nado en Nizhnii Novgorod en 1837 e finado en San Petersburgo en 1910, foi un compositor ruso.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia humilde, traballou na adolescencia para Oulibichev, autor dunha biografía de Mozart, e quen lle confía a dirección da súa banda. Logo de facer un curso universitario de matemáticas, marchou a San Petersburgo cheo de ardor patriótico, en 1855 coñece a Mikhail Glinka, precursor da música rusa, cofundador da Escola Libre de Música (1862) e do grupo coñecido como o dos cinco (Могучая Кучка), formado por compositores autodidactas como el: César Cui, Alexander Borodin, Modest Musorgskii e Nikolai Rimskii-Korsakov, Balakirev é a alma do grupo e quen supervisa e corrixe os traballo dos seus amigos. A partir de 1862 percorre o Cáucaso e Crimea e recompila numerosas páxinas de música tradicional.

É autor de dúas sinfonías, dous poemas sinfónicos (*Rusia* e *Tamara*), catro aberturas e numerosas pezas de piano, entre as que destaca *Islamey: unha fantasía oriental*
## Véxase tamén
Antoine Jérôme Balard

**Antoine Jérôme Balard**, nado en Montpellier en 1802 e finado en París en 1876, foi un químico francés, descubridor do bromo.

## Traxectoria 
Foi asistente de química na facultade de ciencies da súa cidade, e posteriormente profesor de química na escola de farmacia e na facultade de ciencias. En 1826 descubriu na auga do mar que el recoñeceu como previamente descoñecido e bautizou como bromo. A reputación por isto levouno a ser elixido o sucesor de Louis Jacques Thénard na cátedra de química da facultade de ciencias de París e logo no College de France, onde foi mestre de Marcellin Berthelot. Balard ideou un procedemento para extraer sulfato de sodio da auga do mar.
Balbino

**Decimus Caelius Calvinus Balbinus** (178 - 29 de xullo de 238) foi un emperador romano conxuntamente con Pupieno.

Balbino pertencía á familia nobre romana dos Caelio. O 22 de abril do 238 o Senado proclamouno emperador, xunto a Pupieno, para rexeitar a Maximino Tracio, que avanzaba cara Roma. A morte de Máximo polos seus propios soldados non lles axudou a se manteren no poder, a ameaza de invasión de partos e xermanos e a súa impopularidade levaron á garda pretoriana a asasinalos durante unha discusión entre os dous emperadores, despois de só 99 días no poder.

[miniatura|esquerda|O busto de **Balbino** nunha [Moeda da Antiga Roma|moeda romana (antoniniano de  238)]]
George Balanchine

**George Balanchine**, nado como **Giorgi Melitonis dze Balanchivadze**, en xeorxiano **გიორგი მელიტონის ძე ბალანჩივაძე**, e en ruso **Георгий Мелитонович Баланчивадзе**, nado en San Petersburgo o 22 de xaneiro de 1904 e finado en Nova York o 30 de abril de 1983, foi un bailarín e coreógrafo americano, un dos fundadores do ballet americano.

## Traxectoria 
Fillo do compositor xeorxiano, Meliton Belanchivadze, naceu como **Giorgi Balanchivadze**, o seu irmán Andria Balanchivadze foi tamén un coñecido compositor. En 1921 rematou os seus estudos no ballet e entre 1921 e 1924 actuou co Teatro de Ópera e Ballet de Petrogrado.

En 1924 durante unha xira por Europa Occidental coñece a Sergei Diagilev e únese ao seus Ballets Russes, primeiro como bailarín e tras unha lesión como coreógrafo. En 1933 trasládase aos Estados Unidos, onde funda a Escola de Ballet Americano e a compañía de ballet da Metropolitan Opera. En 1946 fundou o New York City Ballet.
Cesare Balbo

miniatura|Cesare Balbo defende aos estudantes durante a revolución de 1821.
**Cesare Balbo**, nado en Torino o 21 de novembro de 1789 e finado o 3 de xuño de 1853, foi un escritor e político italiano, presidente do Consello do Reino de Sardeña.

## Traxectoria 
Fillo do aristócrata Prospero Balbo, que ocupaba unha alta posición na corte, a súa nai morreu cando el tiña tres anos, polo que se educou na casa da súa bisavoa, a condesa de Bugino. En 1798 marchou co seu pai a París. Entre 1808 e 1814 serviu o réxime napoleónico en Florencia, Roma, París e Iliria, á caída de Napoleon volveu ao seu país, ingresou no exército e realizou misións políticas en París e Londres. Tras a revolución de 1821, que el desaprobaba, foi suspendido nas súas funcións acusado de simpatizar con ela e tivo que marchar ao exilio, pouco despois permitíuselle volver, pero as súas tentativas de volver ao servizo público fracasaron, polo que se dedicou á literatura, en 1848 foi nomeado membro da Comisión electoral e converteuse no primeiro ministro constitucional do Piemonte, pero só estivo no posto uns meses.

Balbo foi un defensor da independencia de Italia do control estranxeiro, para o que pensaba unha confederación de estados independentes baixo a supremacía do Papa e con Piemonte xogando un papel prominente.

Autor de *La vita di Dante* (1839) e ''La speranze d'Italia* (1843) e *Sommario della storia d'Italia'' (1848)

## Véxase tamén
Epicuro

miniatura|Epicuro de Samos (341 a.C. - 270 a.C.)

**Epicuro de Samos**, nado no -341 e finado no -270, foi un filósofo grego do período helenístico. O seu pensamento chegou a ser moi difundido e desenvolvéronse  numerosos centros epicuristas en Xonia, Exipto e, a partir do século I, en Roma, onde Lucrecio foi o seu maior divulgador.

## Vida 
Epicuro naceu en Atenas, en -341, mais marchou coa familia moi novo para Samos. En -323 retornou á terra natal.

Xa en Atenas, consta que Epicuro ouviu o filósofo académico Pánfilo. Con Nausífanes de Teo, discípulo de Demócrito de Abdera, entraría en contacto coa teoría atomista, da cal reformulou algúns puntos. Ensinou filosofía en Lampsaco, Mitilene e Colofón ata que en -306 fundou a súa propia escola filosófica, *O Xardín*. Ensinou nela ata a súa morte, en -270, rodeado de amigos e discípulos.

## Filosofía e obra 
Das numerosas obras escritas polo filósofo só restan tres cartas sobre a natureza, os meteoros e a moral, e unha colección de pensamentos. Estes textos foron recompilados por Hermann Usener baixo o título de *Epicurea* en 1887. 

### A certeza 
Segundo Epicuro, para atinxir a certeza é necesario confiar naquilo que foi recibido pasivamente na sensación pura. Por consecuencia, cómpre confiar nas premocións ou ideas xerais que se forman no espírito como resultado dos datos sensíbeis recibidos pola facultade sensitiva.

### O atomismo 
Epicuro defendía ardorosamente a liberdade humana e a tranquilidade do espírito. Cría que o atomismo podería garantir ambas cousas desde que foi modificado. A representación vulgar do mundo, cos seus deuses e o medo a estes, fixo que se cometesen os peores actos, o que é 
un obstáculo á serenidade. Todas as doutrinas filosóficas, salvo o atomismo, participan desas supersticións.

No sistema epicurista, os átomos atópanse fortuitamente,  ao contrario ca no atomismo de Demócrito, en que o encontro dos átomos é necesario. Este encontro fortuíto garante a liberdade, de non ser así, todo estaría baixo o xugo da Natureza. Así mesmo, garante a explicación dos fenómenos e a súa elucidación, o que fai que poidan ser explicados racionalmente. Así, ao comprender como opera a Natureza, o ser humano pode liberarse do medo e das supersticións que aflixen o espírito.

### O pracer 
A doutrina de Epicuro entende que o sumo ben reside no pracer, por iso, foi moitas veces confundida co hedonismo. O pracer do que fala Epicuro é o do sabio, entendido coma a quietude da mente e o dominio sobre as emocións e, polo tanto, sobre si mesmo. É a propia Natureza a que nos informa que o pracer é un ben.

Este pracer, porén, apenas satisfai unha necesidade ou aquieta a dor. A Natureza conduce a unha vida simple. O único pracer é o do corpo, mentres que o que se chama "pracer do espírito" é apenas unha lembranza dos praceres do corpo. O máis alto pracer reside no que chamamos saúde.
A función principal da filosofía é liberar o ser humano.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Epicureísmo

### Ligazóns externas 
* Antoloxía de textos de Epicuro
Xonia

:*Este artigo é sobre a rexión da Anatolia. Para o conxunto de illas ao oeste de Grecia, ver *Illas Xónicas*.*

**Xonia** (grego antigo: *Ἰωνία*, latín: *Ionia*; xentilicio *Ἴων* i *Ἰωνικός*) foi unha rexión na Asia Menor correspondente á costa suroeste de Anatolia, na actual Turquía. Fica entre as cidades de Mileto e Focia e está bañada polo mar Exeo (e non polo mar Xónico, como se podería pensar).

miniatura|Mapa de Xonia e as súas cidades.
Segundo a tradición da Grecia antiga, as cidades da Xonia foron fundadas por inmigrantes dóricos. Había doce cidades que se proclamaban xónicas:

* Samos, 
* Quíos, 
* Mileto, 
* Éfeso, 
* Colofón, 
* Miúnte, 
* Priene, 
* Lébedos, 
* Teos, 
* Clazómenas,
* Eritras e 
* Focia. 

Posteriormente, caro o 700 a. C., Esmirna que até ese momento pertencera á área eolia, pasou a formar a décimo terceira cidade xónica.

Na Grecia antiga foi a rexión de orixe dun grupo de pensadores coñecidos como presocráticos.

A Xonia é a rexión onde ficaba a cidade de Troia, e tamén onde a tradición afirma que foi o lugar de nacemento de Homero.

### Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dorios
* Eolios
* Aqueos
* República de Xonia
Ernest Hemingway

**Ernest Miller Hemingway**, nado en Oak Park (Illinois) o 21 de xullo de 1899 e finado en Ketchum, Idaho, o 2 de xullo de 1961, foi un escritor estadounidense, correspondente de guerra en Europa. Membro da chamada Xeración Perdida, foi galardoado co Premio Nobel de Literatura en 1954.
miniatura|Hemingway no seu iate, cara a 1950.
## Traxectoria 
Acadou sona con novelas como *For Whom the Bell Tolls* ou *A Farewell to Arms*, e gañou o Nobel de literatura con *O vello e o mar*. Publicou un pequeno número de contos, pero todos de gran valor. Sempre viaxou moito, morando durante algún tempo en cada un dos continentes. Combateu en Francia, na Guerra Civil de España e na China.

Todos os personaxes deste escritor enfróntanse co problema da "evidencia tráxica" do fin, cun correlato evidente co propio autor. Hemingway non puido aceptala. A vida enteira xogou coa morte, ata que, na mañá do 2 de xullo de 1961, na súa casa nas montañas de Cuba, matouse co seu fusil de caza.

## Obras 
### Novelas 
* *The Torrents of Spring* (1925)
* *The Sun Also Rises* (1926)
* *A Farewell to Arms* (1929)
* *To Have and Have Not* (1937)
* *For Whom the Bell Tolls* (1940)
* *Across the River and Into the Trees* (1950)
* *O vello e o mar* (*The Old Man and the Sea*, 1952)
* *Adventures of a Young Man* (1962)
* *Islands in the Stream* (1970)
* *The Garden of Eden* (1986)
* *True at First Light* (1999)

### Non ficción 
* *Death in the Afternoon* (1932)
* *Green Hills of Africa* (1935)
* *The Dangerous Summer* (1960)
* *A Moveable Feast* (1964)

### Coleccións de historias curtas 
* *Three Stories and Ten Poems* (1923)
* *In Our Time (book)|In Our Time* (1925)
* *Men Without Women* (1927)
* *The Snows of Kilimanjaro* (1932)
* *Winner Take Nothing* (1933)
* *The Fifth Column and the First Forty-Nine Stories* (1938)
* *The Essential Hemingway* (1947)
* *The Hemingway Reader* (1953)
* *The Nick Adams Stories* (1972)
* *The Complete Short Stories of Ernest Hemingway* (1976)

### Outras 
* ''Soldier's Home* (1925)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 

* 
* 
* Izu, Miguel (2019). *Hemingway en los sanfermines''. Ediciones Eunate. ISBN 9788477683810.

### Ligazóns externas 
*
Movimento Defesa da Língua

O **Movimento Defesa da Língua** é unha organización reintegracionista e asemblearia, de acción social de base, que ten como obxectivo a normalización e naturalización da lingua portuguesa en Galiza.
## Organización
O MDL traballa a prol da integración do que considera *falas galegas* dentro da lusofonía, catalogando dentro destas falas a propia lingua galega. Xa que logo, trátase dun traballo cara a un achegamento tanto lingüístico como cultural entre Galiza e Portugal. Así, algunhas das campañas do MDL foron na defensa da posibilidade de estudar portugués en todas as escolas de idiomas, ou da recepción das televisións portuguesas en Galiza.

Na actualidade a súa voceira é Teresa Carro, profesora de portugués nas EOI.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Emily Greene Balch

**Emily Greene Balch**, nada en Boston en 1867 e finada en 1961, foi unha escritora e pacifista americana, que recibiu o Premio Nobel da Paz en 1946, compartido con John Raleigh Mott.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia acomodada, estudou socioloxía e economía en Europa e nos Estados Unidos, e dende 1896 deu clases na facultade do Wellesley College.

Durante a primeira guerra mundial axudou a fundar a Liga Feminina Internacional para a Paz e a Liberdade en 1915, e loitou contra a entrada dos Estados Unidos no conflito. Polas súas actividades pacifistas o Wellesley College non lle prorrogou o contrato, Balch converteuse en editora de *The Nation*, unha revista liberal de actualidade. En 1920 converteuse ao cuaquerismo.
Bernardino Baldi

**Bernardino Baldi**, nado en Urbino (Italia) o 5 de xuño de 1533 e finado o 12 de outubro de 1617, foi un escritor e matemático italiano.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia nobre, estudou en Padua pero tivo que volver á súa cidade pola aparición dunha praga en Padua, alí convértese no titor de Ferrante Gonzaga, de quen recibiu a administración da rica abadía de Guastalla. En 1612 estivo de embaixador en Venecia.Escribiu centos de libros sobre teoloxía, matemáticas, xeografía, historia. A maioría permanecen sen publicar. A *Cronica dei Matematici* publicouse en Urbino en 1707, forma parte dunha obra máis ampla e contén as biografías de máis de 200 matemáticos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía
Italo Balbo

**Italo Balbo**, nado en Quartesana en 1896 e finado en Tobruk en 1940, foi un piloto e político italiano.

## Traxectoria 
Durante a primeira guerra mundial serviu nas tropas alpinas, chegando ao rango de capitán, logo da guerra estudou en ciencias sociais en Florencia, ao remate volta á súa cidade para traballar como empregado de banca.

Únese ao fascismo e convértese no secretario da sección local, organiza a súa propia escuadra de fascistas co nome de *Celibano* co que creba folgas por orde dos terratenentes locais e ataca a comunistas e socialistas en Portomaggiore, Rávena, Modena e Boloña.

En 1922, na época da marcha sobre Roma, era un dos principais xefes fascistas, en 1923 acusado da morte de Giuseppe Minzoni, crego antifascista, en Agrenta, Balbo establécese en Roma onde se converte en comandante en xefe das milicias fascistas e subsecretario de economía en 1925.

En 1926 convértese en secretario de estado de aviación, logo dun curso acelerado de aviación comeza a formar a Regia Aeronautica, as forzas aéreas italianas. Dende o 19 de agosto de 1928 é o mariscal da forza aérea e dende o 12 de setembro de 1929 ministro do aire, con 33 anos era o ministro europeo máis novo.

Balbo comandou dous voos transatlánticos, ao Brasil en 1930 e aos Estados Unidos en 1933. Gobernador Xeral de Libia dende 1934, onde tratou de atraer aos musulmáns á causa fascista e de impulsar o establecemento de colonos italianos.

Despois da invasión alemá de Polonia, Balbo trasladouse a Roma para manifestar o seu desagrado polo apoio de Mussolini a Hitler, el consideraba que Italia debía estar no mesmo bando que o Reino Unido.

O 28 de xuño de 1940 o avión que pilota durante un voo de vixilancia foi derrubado polo fogo antiaéreo dun cruceiro italiano, o goberno italiano afirmou que foi un accidente, pero a viúva de Balbo cría que fora un asasinato por orde de Mussolini
Balder

Na mitoloxía nórdica, **Balder** (tamén **Baldr** ou **Baldur**) era o deus da inocencia, da xuventude, da beleza, da pureza e da paz. Era o segundo fillo de Odín e Frigg, casou con Nanna e con ela tivo a Forseti. Balder coñécese sobre todo polo mito que arrodea á súa morte.

Cando naceu Balder, a súa mai Frigg, temerosa pola seguridade do seu fillo, fixo xurar a todos os animais e plantas, ao lume, á auga e a todos os metais que non danarían o seu fillo. Aínda así, a Balder advertíuselle da súa propia morte por medio de soños, pero non foi quen de descifralos. Por este motivo, o seu pai Odín, montado no seu cabalo Sleipnir, baixou a Hel, e Garm interpúxose. Porén, Odín conseguiu evitalo e chegou onda á porta do poñente, dixo unhas palabras máxicas para espertar a Hela, e pese ás súas queixas, Odín obrigouna a descifrar o soño de seu fillo. Malia iso, Hela empregou palabras escuras.

Balder, créndose invulnerable a todo, ideou un xogo no que os deuses debían guindar, sobre el, cantos obxectos daniños quixeran, sabendo que nada lle podían facer. Loki, coa forma dunha velliña, conseguiu saber que Frigg, considerando ao visgo demasiado novo, eximiuno do xuramento. Loki deulle unha póla de visgo ao irmán cego de Balder, Höder, para que participara no xogo e lla guindara. Cando lla botou, Balder caeu morto, o resto dos deuses quedaron mudos, sen poder vingarse por ser o lugar sagrado. Os deuses colleron o cadáver e levárono ao mar, e na súa nave fixeron a pira.

A morte de Balder é un tema recorrente nas tradicións escandinavas e a orixe mítica do funeral viquingo.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deuses xermánicos
Alessio Baldovinetti

miniatura|*Virxe co neno e os santos*, 1454
**Alessio Baldovinetti** (1427 — 1499) foi un pintor florentino.

## Traxectoria 
Incluído no grupo de artistas naturalistas e realistas como Andrea del Castagno, Paolo Uccello e Domenico Veneziano. En 1462 traballou no gran fresco da Anunciación no claustro da Anunziata, Alessio imitou o detalle natural con fidelidade e inseriu ás figuras nunha paisaxe que lles dan sensación de volume.
En 1471 Alessio realizou importantes traballos para a igrexa de Santa Trinitá, primeiro pintou unha peza de altar da Virxe co neno acompañada de seis santos, logo unha serie de frescos baseados no Antigo Testamento que lle levou dezaseis anos rematar, en 1497 remata a serie, que contén moitos retratos de cidadáns florentinos influentes, pero só pequenos fragmentos se conservan hoxe.
Alessio redescubriu a arte do mosaico, e entre 1481 e 1483 reparou os mosaicos da igrexa de San Miniato.
Hans Baldung

miniatura|*Sagrada Familia co Neno e os anxos*, 1507
**Hans Baldung** ou **Hans Baldung Grien/Grün**, nado en Gmünd, Suavia, cara ao 1480 e finado en 1545, foi un pintor alemán, considerado o mellor discípulo de Albrecht Dürer.

Viviu a maior parte da súa vida en Estrasburgo e Freiburg in Breisgau.

As súas primeiras obras coñecidas son pezas de altar co monograma H.B. interlazado, na capela do mosteiro de Lichtenthal preto de Baden e que datan de 1496. En 1501 realiza o retrato do emperador Maximiliano I. En 1513 trasladouse a Freiburg in Breisgau e comezou unha longa serie de composicións, que remata en 1516, para o altar maior da catedral.

As súas obras amosan un estilo realista, aínda que matizado polo persoal da súa imaxinación no que a propensión a utilizar a cor verde é rechamante, así como a atmosfera misteriosa e sobrenatural das súas obras relixiosas.
Baldwin

**Baldwin** é un nome de orixe xermánica, composto polos elementos **bald** "afouto" e **win** "amigo".

Como topónimo pode referirse a:
***Baldwin**, poboación canadense en Ontario;
***Baldwin**, poboación canadense en Québec;
***Baldwin Mills**, poboación canadense en Québec;
***Baldwin Road**, poboación canadense na Illa do Príncipe Eduardo;
***Baldwin**, poboación estadounidense en Florida;
***Baldwin**, poboación estadounidense en Illinois;
***Baldwin**, poboación estadounidense en Iowa;
***Baldwin**, poboación estadounidense en Luisiana;
***Baldwin**, poboación estadounidense en Maine;
***Baldwin**, poboación estadounidense en Maryland;
***Baldwin**, poboación estadounidense en Míchigan;
***Baldwin**, poboación estadounidense en Chemung County, estado de Nova York;
***Baldwin**, poboación estadounidense en Nassau County, estado de Nova York;
***Baldwin**, poboación estadounidense en Pensilvania;
***Baldwin**, poboación estadounidense en Wisconsin;
***Baldwin**, poboación estadounidense en Xeorxia;
***Baldwin City**, poboación estadounidense en Kansas;
***Baldwin County**, condado estadounidense en Alabama;
***Baldwin County**, condado estadounidense en Xeorxia;
***Baldwin Park**, poboación estadounidense en California;
***Baldwin Park**, poboación estadounidense en Missouri;
***Baldwin Township**, poboación estadounidense en Dacota do Norte;
***Baldwin Township**, poboación estadounidense en Delta County, Míchigan;
***Baldwin Township**, poboación estadounidense en Iosco County, Míchigan;
***Baldwin Township**, poboación estadounidense en Pensilvania;

Amais, como apelido pode referirse a:
***Agnes Baldwin Brett**, numismática e arqueóloga estadounidense (1876-1955);
***Matthias W. Baldwin**, fundador de Baldwin Locomotive Works (1795-1866);
***James Mark Baldwin**, filósofo e psicólogo estadounidense (1861-1934);
***Thomas Scott Baldwin**, pioneiro norteamericano da aviación (1860-1923);
***Stanley Baldwin**, político británico (1867-1947);
***James Baldwin**, escritor afroamericano (1924-1987);
***Alec Baldwin**, actor estadounidense (n. 1958);
***Stephen Baldwin**, actor estadounidense (n. 1960);
***William Baldwin**, actor estadounidense (n. 1963);
***Daniel Baldwin**, actor estadounidense (n. 1966);
James Mark Baldwin

**James Mark Baldwin**, nado en Columbia (Carolina do Sur) o 12 de xaneiro de 1861 e finado en París o 8 de novembro de 1934, foi un filósofo e psicólogo nortemericano.

## Traxectoria 
Educouse en Princeton e en varias universidades alemás, foi profesor de filosofía na Universidade de Toronto (1889) e psicoloxía en Princeton (1893) e dende 1903 de filosofía e psicoloxía na Universidade Johns Hopkins. Baldwin foi un dos fundadores da *Psychological Review* e director entre 1894 e 1909.

O legado teórico máis importante de Baldwin foi o concepto do Efecto Baldwin ou revolución baldwiniana, un fenómeno relacionado coa aprendizaxe humana, para Baldwin condicións xenéticas transmisibles por herdanza poden facer máis sinxela a aprendizaxe de técnicas e trucos que confiren aos que os posúen vantaxe evolutiva.
James Baldwin

**James Baldwin**, nado en Harlem (Nova York) o 2 de agosto de 1924 e finado en St. Paul de Vence (Francia) o 1 de decembro de 1987, foi un novelista afroamericano, coñecido pola súa novela *Go Tell it on the Mountain* (*Vaino contar na montaña*).

## Traxectoria 
A maior parte da obra de Baldwin refírese ao racismo e ao sexo nas mediadas do século XX nos Estados Unidos, as súas novelas reflicten as complexas presións, sociais e psicolóxicas, de ser negro e homosexual antes de que a sociedade puidera asumir a igualdade deses grupos.
miniatura|James Baldwin.
Fillo dun predicador, a Baldwin gustáballe ler e escribir dende moi novo, seguindo os pasos de seu pai predica nunha pequena igrexa de Harlem durante tres anos, desexoso de arredarse da casa atopa un traballo en Nova Jersey, ademais realiza recensións para as editoriais.

En 1948 trasládase a vivir a París, seguindo os pasos de Ernest Hemingway, Gertrude Stein, F. Scott Fitzgerald, Richard Wright e moitos outros. Durante unha estadía en Suíza escribe a súa primeira novela, *Go Tell it on the Mountain* (1953), obra autobiográfica sobre a súa mocidade en Harlem; aínda que na súa época non obtivo recoñecemento, hoxe está considerada un clásico da literatura norteamericana.

## Obra 
A súa obra *O cuarto de Giovanni* está traducida ao galego dende 2024 (Irmás Cartoné; trad. Celia Recarey).
Michael William Balfe

**Michael William Balfe**, nado en Dublín en 1808 e finado en Rowney Abbey en 1870, foi un compositor irlandés, coñecido pola súa ópera *The Bohemian Girl* (1843).

## Traxectoria 
Fillo dun mestre de danza, a única educación musical que recibiu foi de seu pai e do músico C. E. Horn. Aos seis anos tocaba o violín para as clases do pai e aos sete compuxo unha polacca. En 1817 actuou por primeira vez en público, logo da morte de seu pai en 1823 uniuse á orquestra do teatro real Drury Lane, en Londres e actuou como barítono, con éxito só moderado. Entre 1825 e 1833 residiu en Italia, onde compuxo as súas primeiras óperas.

Ao regreso a Inglaterra estreou a ópera *Siege of Rochelle* en 1835 con grande éxito, á que lle seguiu en 1836 *The Maid of Artois*, tamén exitosa.
Balikpapan

**Balikpapan** é unha cidade que se localiza no estreito de Macasar, no suroeste da illa de Borneo, en Indonesia. É a segunda cidade da provincia de Kalimantal oriental con 535&nbsp;829 habitantes (2005).

## Xeografía
Case totalmente rodeada polo mar, Balikpapan é un importante centro da industria petroleira e mineira. Ten un aeroporto internacional, chamado Sepinggan e varios portos como Semayang e Somber.

## Historia
O 23 de xaneiro de 1942 os xaponeses conquistaron a cidade logo de bombardeala dende o 2 de xaneiro.
Dili

**Dili** (en portugués: **Díli**) é a capital de Timor Leste. Sitúase na costa norte da illa de Timor, a máis oriental das illas do arquipélago malaio. Dili é o principal porto e centro comercial de Timor Leste e tamén posúe un aeroporto usado por voos comerciais e militares. Ten 277.279 habitantes, segundo o censo de 2015.

## Historia 
Dili foi fundada o 1769 polos portugueses, como nova capital do Timor Portugués, en substitución de Lifau, no actual enclave de Oecussi-Ambeno, demasiado vulnerábel aos ataques dos neerlandeses. Durante a segunda guerra mundial a cidade foi ocupada polos xaponeses e, coa fin da guerra, retornou o dominio portugués. Cando Timor Leste proclamou a súa independencia o 28 de novembro de 1975, tornouse capital do novo país. Porén, nove días despois, o 7 de decembro, forzas militares da Indonesia invadiron Dili. O 7 de xullo de 1976, a Indonesia transformou Timor Leste na súa 27ª provincia, chamada *Timor Timur*. No entanto, unha loita de guerrillas contra o invasor proseguiu, sendo violentamente combatida polo goberno indonesio. Ducias de millares de civís foron mortos.

Cando o país recuperou a súa independencia (vide *historia de Timor Leste*), Dili volveu novamente a ser capital do país.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  .
*  .
*  .
*  .
*
Baltimore

**Baltimore** é unha cidade do estado de Maryland, Estados Unidos. En 2007 tiña unha poboación de 637&nbsp;455 habitantes. Debe o seu nome a Cæcilius Calvert, 2º Barón Baltimore. A cidade forma parte da área metropolitana Baltimore-Washington. O porto de Baltimore é un dos máis importantes da costa leste americana.

## Historia 
esquerda|miniatura|Faro de Baltimore
Durante o século XVII fundáronse varias localidades co nome de Baltimore no norte da baía de Chesapeake. A actual localización data de 1729, Baltimore medrou rapidamente durante mediados do século XIX como o graneiro do azucre que se producía nas colonias do Caribe. Durante a guerra de 1812 os británicos atacaron Fort McHenry, situado no porto de Baltimore, con ese motivo escribiuse o poema co texto que logo se convertería no texto do himno norteamericano, The Star-Spangled Banner. En 1851 deuselle o título de cidade independente, polo que non pertence a ningún condado. O 7 de febreiro de 1904 o lume destruíu 1&nbsp;500 edificios.

## Xeografía 
Baltimore está no centro norte do estado de Maryland, á beira do río Patapsco preto da súa desembocadura na baía de Chesapeake. A cidade localízase nunha discordancia entre a chaira de Piedmont e a chaira costeira do Atlántico, que divide Baltimore na "cidade baixa" e na "cidade alta", nun rango que vai do nivel do mar ata os 480 m no nordeste nas proximidades de Pimlico.

Segundo o censo de 2010, a cidade ten unha superficie total de 239&nbsp;km 2, 210 de terra e 29 de auga.

Baltimore está case completamente rodeada polo condado de Baltimore, tan só polo sur limita co condado Anne Arundel.

## Irmandamentos 
*  Alexandría
*  Ashkelon
*  Cádiz
*  Gbarnga
*  Xénova
*  Kawasaki
*  Luxor
*  Odesa
*  Pireu
*  Rotterdam
*  Xiamen

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Baltimore Orioles
* Baltimore Ravens
* Tesouro de Baltimore

700px|centro|miniatura|Imaxe da baía e o porto de Baltimore.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial de Baltimore
Pierre-Simon Ballanche

**Pierre-Simon Ballanche**, nado en Lión en 1776 e finado en 1847, foi un escritor e filósofo contrarrevolucionario francés, que elaborou unha teoloxía de progreso que tivo considerable influencia nos círculos literarios franceses de comezo do século XIX.

## Traxectoria 
O espectáculo da execución de 700 persoas logo da fracasada revolta realista de 1793 en Lión deixoulle unha fonda pegada na súa concepción pesimista da vida. Traballou como impresor durante uns anos e en 1802 publicou a súa primeira obra, *Du sentiment considéré dans son rapport avec la littérature*, unha secuela de *Génie du christianisme* de Chateaubriand.

A principal obra de Ballanche, que nunca rematou, foi *Essais de palingénésie sociale* no que intentaba narrar en forma poético-filosófica o pasado, o presente e o futuro. Balanche afirma que a orixe da sociedade estaba en relación directa coa orixe da linguaxe e esta era unha revelación directa de Deus e a humanidade tiña que pasar por tres fases: a caída da perfección, o período de proba e o renacemento final ou retorno á perfección.
Ballarat

**Ballarat** é unha cidade de Victoria, Australia, que en 2013 tiña unha poboación estimada de 96&nbsp;940 habitantes. O lugar onde se sitúa a cidade era orixinalmente unha estación de abastecemento que fundaron William Cross Yuille e Henry Anderson en 1838 co nome de Ballaarat (campamento na lingua aborixe da rexión), pero non foi tras o descubrimento de ouro na rexión en 1850 que o lugar se converteu nunha próspera cidade, a máis poboada de Victoria naquel tempo, e mesmo en 1857 tivo lugar o único levantamento armado de Australia, a Eureka Stockade.
A cidade ten dous diarios e dúas estacións de radio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial de Ballarat