Pakicetus

***Pakicetus*** é un xénero extinguido de cetáceos anfibios da suborde dos arqueocetos, o tipo da familia dos paquicétidos (*Pakicetidae*). As súas especies eran endémicas do actual Paquistán durante o Eoceno.

Os estratos onde se atoparon os  fósiles formaban parte da costa do antigo mar Tetis.

A gran maioría dos paleontólogos considérano como o cetáceo basal.

A especie tipo do xénero é *Pakicetus inachus*.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descito en 1981 polos paleontólogos da universidade de Míchigan (Estados Unidos de América) Philip D. Gingerich e Donald E. Russell.

### Etimoloxía 
O termo *Pakicetus* ten unha etimoloxía híbrida, xa que está formado polos elementos do latín científico *Paki-*, tirado do topónimo inglés *Pakistan* (Paquistán), e *-ceti*, do latín *cetus*, 'grande animal mariño', que á súa vez deriva do grego antigo κήτος *kḗtos*, 'monstro mariño'.

### Clasificación 
No xénero recoñécense na actualidade as seguintes especies:

'*Xénero *Pakicetus'''*
* † *Pakicetus attocki* (West, 1980)
* † *Pakicetus calcis* Cooper et al., 2009
* † *Pakictus chittas* Cooper et al., 2009
* † *Pakicetus inachus* Gingerich & Russell, 1981 (Especie tipo)

## Características 
miniatura|Cranio de *Pakicetus inachus*.
[miniatura|Esqueleto de *P. attocki*.Royal Ontario Museum ([Canadá).]]

En base ao tamaño do cranio de varios espécimes e, en menor medida, de esqueletos compostos, pénsase que as especies de *Pakicetus* medían de 1 a 2 m de lonxitude.

As especies de *Pakicetus* eran moi diferentes aos cetáceos modernos e a forma do seu corpo máis ben se asemellana asemejaron a mamíferos terrestres. A diferenza dos cetáceos actuais, tiñan catro longas patas completamente funcionais, rematadas en pezuños, fociños longos cunha dentición completa, con dentes que incluían incisivos, caninos, premolares e molares. O seu pescozo era longo e flexíbel, e a súa cola moi longa e robusta. Como na maioría dos mamíferos terrestres, o nariz encontrábase na punta do fociño. É dicir, tiñan a aparencia de cans, pero con cascos.

Debido á súa falta de aletas, o animal nadaba de xeito moi torpe, e probabelmente era unha presa fácil para os crocodilos e tiburóns daquela época.

miniatura|esquerda|170px|Tamaño comparado co dun humano.

As reconstrucións de paquicétidos que se fixeron cando se descubriron os seus esqueletos a miúdo represéntanos coa pel cuberta de pelo; porén, dada a súa estreita relación filoxenética cos hipopótamos, o máis probábel é que tiveran escasa peluxe corporal.

## Paleobioloxía 
O xénero *Pakicetus* foi descrito orixinalmente como un mesonoquio, pero investigacións posteriores fixeron que se reclasificara como un cetáceo temperán debido a características do oído interno que só se dan nos cetáceos: a estrutura da bula auditiva, que está feita exclusivamente a partir do óso ectotimpánico, que é moi pouco común e só se asemella aos cranios dos cetáceos actuais; esta é unha característica dos cetáceos e non se atopou en ningún outro grupo de mamíferos. Daquela se cría que eran descendentes dos mesonóquidos, segundo Gingerich e Russell.

Debido á carencia de aletas, estes animais nadaban de forma moi torpe, e probabelmente eran presas fáciles para os crocodilos e tiburóns da época. Unha hipótese razonábel indica que *Pakicetus*, pola súa lentitude, non perseguía ás súas presas, senón que se escondía na auga esperando a que estas chegaran canda eles.

### Posíbel natureza semi-acuática 
*Pakicetus* apareceu ilustrando a portada da revista *Science* como un animal semiacuático, vagamente semellante a uin crocodilo, comendo peixes.

Algúns restos de esqueletos e máis completos restos óseos foron descubertos en 2001, o que levou á idea de que *Pakicetus* foi un animal terrestre do tamaño dun lobo, e moi semellantes na forma aos mesonóquidos.

 escribiron que:

Con todo, argumentaron que:  

Esta peculiaridade podería indicar que os *Pakicetus* poderían estar parados na auga, case totalmente somerxidos, sen perderen contacto visual co aire.

## Distribución dos fósiles 
Os primeiros fósiles foron descubertos en Paquistán, de aí o seu nome. Encontráronse na formación de Kuldana situada no norte de Paquistán, datados desde o ypresiano temperán ao luteciano temperán-medio no eoceno. Os fósiles apareceron en sedimentos vermellos terríxenos delimitados en gran parte por depósitos mariños superficiaos típicos de ambientes costeiros orixinados polo mar Tetis. Especúlase que moitos grandes bancos mariños floreceron coa presenza deste cetáceo antigo. Segundo a localización dos achados fósiles, que prefiren un hábitat superficial que delimita a terra descendente, abundantes en dolomita, rochas cacarias, lutitas e outras clases de arenitos de variadas cores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Muizon, Christian de (2009): "L’origine et l’histoire évolutive des Cétacés", *Comptes Rendus Palevol.* **8** (2): 295-309. Resumo.
* Gingerich, P. D. & D. E. Russell (1981): "*Pakicetus inachus*, a new archaeocete (Mammalia, Cetacea) from the early-middle Eocene Kuldana Formation of Kohat (Pakistan)". *Univ. Mich. Contr. Mus. Paleont.* **25**: 235-246. Ver en PDF.
* Thewissen, J. G. M.; Williams, E. M.; Roe, L. J. & S. T. Hussain (2001): "Skeletons of terrestrial cetaceans and the relationship of whales to artiodactyls". *Nature* **413**: 277-281. Resumo.
* Cooper, L. N.; Thewissend, J. G. M. & S. T. Hussain (2009): "New middle Eocene archaeocetes (Cetacea: Mammalia) from the Kuldana Formation of northern Pakistan". *Journal of Vertebrate Paleontology* **29** (4): 1289-1299. Resumo

### Ligazóns externas 
* †*Pakicetus* Gingerich and Russell 1981  en Fossilworks.
* †*Pakicetus inachus* Gingerich and Russell 1981  en Fossilworks.
* *Pakicetus''  na Encyclopaedia Britannica en liña.