open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cigarrón

Chámase **cigarrón** a máscara característica do entroido  de Verín.

## Características
A máscara vai coa cabeza cuberta con carauta de madeira pintada de cores rechamantes, que se prolonga nunha especie de mitra de metal cun motivo zodárico (león, lobo, boi). Detrás leva unha pelica de can, noutro tempo de gato montés, raposo ou lobo. Desta pelica venlle o nome de peliqueiro que se lle dá en Laza.

O traxe está composto por:
*Unha camisola branca, gravata e unha chaquetiña curta da que colgan flocos dourados que van atados con lazos de tres cores.
*Sobor dos ombreiros unha panoleta despurundada á chaqueta.
*Unha gran faixa vermella enrolada á cintura suxeita o pantalón, quizais a parte máis traballosa do traxe. Enriba da faixa vai o cinto do que colgan as chocas. As pernas do cigarrón van cubertas con medias brancas e ligas.
Zapatos mouros e un mallo na man completan a vestimenta deste personaxe típico do entroido de Verín.

## Galería de imaxes

|Cigarrón en Verín, Galicia.
Ficheiro:Cigarróns, Verín. Entroido.jpg|Cigarróns en Verín.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Peliqueiro
*Boteiro
*Xenerais da Ulla
*Felo
Adam Mickiewicz

miniatura|Adam Mickiewicz por Walenty Wańkowicz
**Adam Bernard Mickiewicz**, nado en Zavosse o 24 de decembro de 1798 e finado en Constantinopla o 26 de novembro de 1855, foi un poeta e nacionalista polaco cuxa obra marca o comezo do Romanticismo no seu país. Coñéceselle sobre todo como o autor do poema dramático Dziady e a epopea nacional Pan Tadeusz, a cal é considerada a último gran epopea da nobreza polaco-lituana.

Hai un gran debate sobre a nacionalidade do poeta. Algúns polacos reclaman a Adam  Mickiewicz como autor polaco xa que escribiu nese idioma, ademais de estar enterrado en Cracovia. Outros o denominan lituano xa que no comezo da epopea *Pan  Tadeusz*, comeza coa frase "Oh, Lituania". O termo “Lituania” usado por  Mickiewicz refírese máis a unha rexión xeográfica que a un país.  Mickiewicz fora criado na cultura da unión polaco-lituana, un estado multicultural que ocupara a maioría do que hoxe son os países independentes de Polonia, Lituania, Belarús e Ucraína; mentres que os belarusos reclámano baseándose no lugar físico onde naceu, actualmente en Belarús.
## Notas
Lago da Baña

O **lago da Baña** (oficialmente *Lago de la Baña* e denominado *Llagu Lla Baña*
 en asturleonés) é unha lagoa de orixe glaciar situada preto de La Baña, Encinedo, na comarca de Cabreira en León. É un espazo declarado "monumento natural" ao norte da serra da Cabreira e da serra da Mina.

Formouse por erosión glaciar e conta ao redor cun circo glaciar rematado polos cumes de Pena Trevinca (2.127 m) e Pena Surbia, no límite de Galiza. No lago destaca unha morena glaciar formada por laxes de lousa, que se atopa nun bo estado de conservación, malia as actividades de minaría a ceo aberto que se realizan nas súas proximidades.

Na paisaxe da contorna abondan distintas aves de rapina, lobos, xabarís e troitas, así como bidos, acivros e moi diversos tipos de fentos de montaña.

## Notas
### Véxase tamén
* Pena Trevinca
* Parque Natural do Lago de Seabra
Baña

Como topónimo **Baña** pode referirse a:

;En Galiza
***A Baña**, concello da comarca da Barcala;
****A Baña**, parroquia de dito concello;
***O Bañal**, lugar da parroquia de Castro, no concello de Carballedo;
***O Bañal**, lugar da parroquia de Camporramiro, no concello de Chantada;
***O Bañal**, lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez, no concello das Pontes de García Rodríguez;
***A Casilla do Bañal**, lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez, no concello das Pontes de García Rodríguez;
***O Porto Bañal**, lugar da parroquia de Vilapedre, no concello de Vilalba.

;Fóra de Galiza

;En Castela e León
***La Baña**, lugar do concello de Encinedo, na provincia de León;
*O **lago da Baña**, na comarca de Cabreira, na provincia de León.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A Veiga do Seixo

Como topónimo da **Veiga do Seixo** pode referirse a:

;En Galiza
***A Veiga do Seixo**, lugar da parroquia de Cereixedo, Cervantes, no concello de Cervantes;
***A Veiga do Seixo**, lugar da parroquia de Castrelo de Cima, Riós, no concello de Riós.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Washing Machine

***Washing Machine*** é o noveno álbum da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth. Foi editado a través do selo DGC Records o 26 de setembro de 1995, pouco despois de que a banda rematase a xira como cabeza de cartel do festival de Lollapalooza dese ano. O disco foi publicado en Europa tamén nunha ediión especial cun segundo disco que contiña os temas "Starfield Road", "Eric's Trip", "The Diamond Sea" e "Teen Age Riot" interpretados ao vivo na emisora France Inter Radio o 12 de setembro de 1995.

O disco acadou o posto 39 na lista británica de álbums, e nos Estados Unidos foi número 58 da lista *Billboard 200*.

## Portada 
A portada do disco trátase dunha fotografía polaroid cortada de dous seareiros tomada nun concerto da banda en Amherst, Massachusetts o 28 de abril de 1995, durante unha pequena xira que realizaron mentres o disco aínda estaba en produción; os dous mozos aparecen vestindo camisetas que se venderon como *merchandise* nesa xira. Na camiseta da esquerda poden verse as sinaturas de Thalia Zedek e Chris Brokaw da banda Come, os abreconcertos deses concertos. Segundo sleevage.com, a polaroid foi atopada no chan do local e entregada á banda. DGC intentou identificar e obter o permiso dos rapaces fotografados a través dun boletín de noticias da MTV, pero como non puideron ser identificados, as súas caras foron recortadas para a portada.

## Listaxe de cancións
## Notas
190

## Acontecementos 
* Hsien ascende ao trono da China (até 220).
* Cleomedes, astrónomo grego, indica que a Lúa non brilla por si mesma, senón que reflecte a luz do Sol.

## Nacementos 
* Ding Feng, xeneral da dinastía Wu († 271)

## Mortes 
* Atenágoras de Atenas, apoloxista e filósofo cristián.

## Outros 
* Historia ano a ano
Alcalá de Henares

**Alcalá de Henares** é unha cidade española pertencente á Comunidade de Madrid. Está situada na Conca do Henares, ao leste da rexión. Dista 34&nbsp;km do centro da capital e 22&nbsp;km da veciña Guadalaxara. É a capital da comarca de Alcalá.

O seu nome significa «Castelo sobre o río Henares». É unha das cidades máis poboadas da Comunidade de Madrid e núcleo central do denominado Corredor del Henares, do cal a cidade é o motor e núcleo de referencia.

A súa creación remóntase a época romana, onde crearon unha vila chamada *Complutum*. Foi declarada Cidade Patrimonio Mundial pola Unesco en 1998. Grazas ao recinto histórico e o reitorado da Universidade, é unha das nove cidades de España que a Unesco clasificou como únicas. É famosa pola súa Universidade, construída grazas ao cardeal Cisneros o 13 de abril de 1499, pero logo da súa decadencia durante o século XVIII, mediante a Real Orde da Raíña Rexente de 29 de outubro de 1836, decretouse a súa supresión en Alcalá e traslado a Madrid, onde pasou a chamarse Universidade Central. Xurdiu co seu status actual en 1977, ao producirse o fenómeno de descentralización universitaria e constituírse como Universidade propia, o que a converteu novamente en Cidade Universitaria.

## Historia 
As orixes da cidade de Alcalá de Henares remóntanse a época prehistórica cuxo asentamento estaba nas elevacións que se coñece como cerro de Zulema ou cerro do Viso, que máis tarde tomaría o nome de San Juan del Viso por unha antiga ermida dedicada a san Xoán Bautista. Os romanos preferiron formar a súa cidade en terreo chairo e así naceu *Complutum*. Os musulmáns construíron un enclave de defensa, o que máis tarde se coñeceu como *Al-Qalat-Nahar* ("O castelo do Henares"). Coa Reconquista cristiá, a zona de Complutum trasladou a súa localización definitiva ao redor do que é hoxe a Catedral Maxistral.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Alcalá de Henares  
* Sitio oficial de turismo de Alcalá de Henares
Notario, notaria

[miniatura|300px|Unha notaría en [Vigo]]
O **notario** é un axente con delegación do poder público que labra e fai as averbacións nos seus libros de notas os instrumentos dos actos xurídicos que lle son solicitados polas persoas interesadas, facéndoo con observancia das normas xurídicas pertinentes, incluíndo as de Dereito Tributario.

O notario ten como función recibir, interpretar e dar forma legal á vontade das partes en actos xurídicos extraxudiciais, labrando os instrumentos necesarios a ese fin, conferíndolles fe pública e asegurándolles a respectiva conservación, forza probatoria e forza executiva.

## Historia
O notario é herdeiro dunha figura do dereito romano, o tabelión, que coexistía con outros profesionais relacionados. Coa caída do Imperio a maioría destas figuras van esmorecendo e o **tabelion**, que redactaba actas e convenios, converxe cos **tabularii**, funcionarios que elaboraban listaxes oficiais. Esta confluencia atribúese a unha confusión intencionada do insigne xurista Accursio nas súas glosas e axiña outros xuristas comezaron a utilizar ambas formas como sinónimas. O uso da palabra *notario* aplicábase nesa época fundamentalmente aos notarios da igrexa que evidentemente eran moito máis comúns que os outros, polo que o nome pasou xa no século XIII a designar os escribáns ou tabelións.

Rainero de Perugia, profesor na Universidade de Boloña publicou arredor de 1230 o *Ars notariae*, onde define a notaría como o estudo especializado no Dereito material da escrituración de contratos e últimas vontades. A primeira codificación destas figuras foi nas Partidas de Afonso X onde o único nome que se aplica é o de *escrivano* (escribán). A seguinte reforma será a “Pragmática de Alcalá” do 7 de xuño de 1503. Non se produciu ningún cambio lexislativo importante ata o 28 de maio de 1862 coa aprobación da Lei orgánica do notariado.

## O notariado en diferentes países
En xeral a figura é similar en todos os países de dereito romano-xermánico (o que inclúe toda a Europa continental e América latina).

En España os notarios teñen o dobre carácter de funcionarios públicos e profesionais do dereito segundo o establecido na Lei do Notariado. A súa retribución é por arancel determinado por Real Decreto. O Ministro de Xustiza ostenta tamén o título  de "Notario Maior do Reino", por actuar como fedatario de acontecementos como o xuramento dos altos cargos.

En Portugal coexiste o público e o privado, mais irán pasar todos a privados.
192

## Acontecementos 
* 31 de decembro - Pertinax sucede a Cómodo no Imperio Romano.
* Cao Cao sucede no poder militar chinés a Dong Zhuo, trala batalla na porta de Hu Lao.

## Nacementos 
* Gordiano II, emperador romano.

## Mortes 
* 31 de decembro - Cómodo, emperador romano (asasinado).
* Cao Zhi, poeta chinés (m. 232)

## Outros 
* Historia ano a ano
193

## Acontecementos 
* 1 de xaneiro - Pertinax é proclamado emperador.
* 28 de marzo - O emperador romano Pertinax é asasinado pola Garda Pretoriana, quen venden en poxa a subida ó trono a Didio Xuliano.
* 9 de abril - Septimio Severo é nomeado emperador polas lexións de Pannonia.
* Septimio Severo, Clodio Albino e Pescenio Níxer rebélanse contra Didio Xuliano. Septimio Severo, tras eliminar ós seus predecesores tórnase oficialmente emperador romano.

## Nacementos 
## Mortes 
* 28 de marzo - Pertinax, emperador romano (asasinado).
* 1 de xuño - Didio Xuliano, emperador romano (decapitado).

## Outros 
* Historia ano a ano
194

## Acontecementos 
* Pescenio Níxer é derrotado en 3 batallas sucesivas polas tropas de Septimio Severo.

## Nacementos 
## Mortes 
* Pescenio Níxer, un dos cinco emperadores procamados en 193.

## Outros 
* Historia ano a ano
A Veiga do Seixo, Castrelo de Cima, Riós

**A Veiga do Seixo** é un lugar da parroquia de Castrelo de Cima, do concello ourensán de Riós, na comarca de Verín. Segundo o IGE, en 2023 tiña 31 habitantes (17 homes e 14 mulleres).

Nela celebrábase antigamente un Entroido tradicional, cunha máscara chamada vellarrón. Limita directamente con Portugal a través dunha ponte que atravesa o río Mente, onde existe unha zona recreativa de baño. O lugar foi utilizado tradicionalmente para o comercio ilegal e o contrabando.

## Xeografía física 
dereita|miniatura|Vista da aldea.

A parroquia e o conxunto do concello do Riós posúe un marcado clima mediterráneo de montaña e nel se encontran algunhas especies de flora: aciñeira (*Quercus ilex* ssp. *rotundifolia*), terebinto (*Pistacia terebinthus*), arce de Montpelier (*Acer monspessulanum*) e fauna: [[abellaruco europeo] (*Merops apiaster*), andoriña daurica (*Hirundo daurica*), gaio azul (*Coracias garrulus*), osga común (*Tarentola mauritanica*) , especialmente raras en Galicia.

O río Mente ó seu paso pola Veiga do Seixo actúa como fronteira natural entre España e Portugal.

## Demografía 
A evolución demográfica da aldea da Veiga do Seixo está marcada polo brusco descenso da poboación que se produciu nas década dos anos 1950, 1960 e 1970, similar á que se produciu neste período na maior parte das aldeas de España, cunha emigración masiva cara ás medianas e grandes cidades, principalmente cara a Cataluña, Madrid, o País Vasco, e en menor medida cara a outros destinos no estranxeiro como Suíza.

## Folclore 
dereita|miniatura|Capela de Santa Ana.

As festas parroquiais celébranse en torno ós días 26 e 27 de xullo en honor de Santa Ana, patroa da parroquia.

Na aldea existía un entroido tradicional con máscaras e traxes típicos, os vellarróns, aínda que desapareceron hai décadas. Estes traxes de entroido levan unha carauta de cartón duro, onde resalta un afiado nariz con bigote e barba feitos de la de ovella de cor moura, espesas cellas, unha branca dentadura e unhas grandes orellas de papel. O traxe consta dunha camisa de algodón con lazos de once cores e uns calzóns con frecos coloreados. Os complementos son pano branco, faixa, botas, pololos e un pau. Este traxe tamén se utilizaba na veciña aldea de Castrelo de Cima, se ben en Castrelo se utilizaban tiras de tela e na Veiga tiras de papel.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Castrelo de Cima 
### Parroquias de Riós 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Riós
Hilderico

**Hilderico**, nado no 460 e finado en 533, foi rei dos vándalos entre 523 e 530.
## Traxectoria 
Fillo de Hunerico e Eudocia, neto de Xenserico e Valentiniano III, primo e sucesor de Trasamundo. Herdou un reino en profunda decadencia que non se podía comparar militarmente co do seu avó Xenserico. No seu reinado déronse a ruptura de relacións cos ostrogodos debido ao asasinato da irmá de Teodorico o Grande, as derrotas fronte ás tribos bérberes que tomaron case todo o Reino Vándalo, as guerras contra a nobreza e os afrorromanos desexosos de quitarse de encima aos opresores vándalos. Recordando a súa herdanza romana, ao ser fillo da filla de Valentiniano III, romanizou o seu reino, pero isto foi un erro fronte aos vándalos conservadores e conduciu á súa execución. Favoreceu aos católicos, o que lle levou a oposición da nobreza. Foi destronado polo seu primo Xelimero e morto tres anos despois.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Xelimero

**Xelimero** ou **Xelimer** foi rei dos vándalos entre 530 e 534. Usurpou o trono ao seu curmán Hilderico, pero foi derrotado polos bizantinos dirixidos por Belisario en Cartago e Bulla (Numidia), sendo apresado e levado a Constantinopla. Iso significou a fin do Reino Vándalo. Ofrecéronlle terras na Galacia e alí estivo ata a súa morte en 553.
Trasamundo

**Trasamundo**, fillo de Xento, foi rei dos vándalos e os alanos de 496 a 523. Casou con Amalafrida, filla de Teodomiro dos Ostrogodos e irmá de Teodorico o Grande, reis dos ostrogodos, buscando así unha alianza fronte aos bizantinos.
Ramiro II

**Ramiro II** é o nome de dous reis medievais:

*Ramiro II de León (931 - 951).
*Ramiro II de Aragón (1084 - 1157).
Douangdeuane Viravongs

**Douangdeuane Viravongs**, alcumada **Dok Ked**, nada o 11 de xuño de 1947, é unha escritora laosiana en lingua laosiana.

## Traxectoria
Viúva de Outhine Bounyavong, publicou varios poemarios, libros de costura e tradicionais de Laos, o máis coñecido é *Kam Pha Phi Noi* (*O pequeno orfo e o espírito*).
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Laos Cultural Profile (Ministry of Information and Culture/Visiting Arts)
Adriaen van Utrecht

[300px|miniatura|Adrian de Utrecht, [1644.]]
**Adriaen van Utrecht**, nado en Anveres en 1599 e finado na mesma cidade en 1652, foi un pintor de Flandres especialista en naturaza morta, cadros de caza e bodegóns.

## Traxectoria 
Traballou como aprendiz antes de percorrer Francia, Italia e Alemaña absorbendo influencias barrocas. Axudou moito a outros artistas na realización das súas obras.
Hunerico

**Hunerico** (antes de 430 – 23 de decembro de 484), rei de vándalos e alanos entre 477 e 484, fillo e sucesor de Xenserico.

## Traxectoria 
Aínda príncipe, casou por primeira vez (antes de 451) cunha princesa visigoda, filla do rei Teodorico, que será pouco despois devolta á Galia co nariz cortado e o rostro salvaxemente mutilado. En 455, ou pouco despois, desposa pola forza a Eudocia, filla do emperador Valentiniano III, que fora levada como refén a Cartago e mantida durante sete anos como prisioneira de Xenserico, á que repudiará no ano 472. Desta unión nacerá o futuro rei Hilderico.

En xaneiro de 477, Xenserico morreu octoxenario logo dun reinado de medio século. Tan pronto como Hunerico accedeu ao trono, fixo asasinar ou executar a dous dos seus irmáns aínda vivos, Teuderico e Teoderico, así como ás súas esposas e fillos.

Malia profesar o arianismo, ao comezo do seu reinado mostrouse tolerante cos católicos, perseguindo en cambio aos seguidores do maniqueísmo que se instalaron con puxanza no norte de África. A requirimento do emperador Zenón chega a permitir en 481 a elección dun novo bispo católico de Cartago, vinte e catro anos logo da supresión do bispado por Xenserico. En 483, con todo, prohibe novamente a sede católica de Cartago e desterra ao bispo Uxío ao sur de Tunisia. A súa política relixiosa foi contraditoria, ata o punto de que, tras permitir o 1 de febreiro de 484 un encontro entre bispos arianos e católicos, o 24 de febreiro do mesmo ano promulga un edicto polo que se declara a estes últimos herexes en caso de non abrazaren a doutrina ariana. Numerosos clérigos parten ao exilio, mentres que outros son confinados no sur do seu reino, torturados ou mortos na fogueira.

No relativo á política exterior, logrou manter o control vándalo sobre as illas do Mediterráneo Occidental, fortalecendo a súa armada. No interior de África, en cambio, os bérberes iniciaron as súas conquistas en territorio alxeriano, creando aos vándalos grandes problemas loxísticos por mor dos continuos ataques que obstaculizaban a comunicación entre os seus asentamentos de Cartago e Tánxer.

Alcanzado pola peste a finais do ano 484 (un castigo divino, segundo os católicos), morreu o 23 de decembro do mesmo ano, sendo sucedido polo seu sobriño Guntamundo.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Comunidade Xermanófona de Bélxica

A **Comunidade Xermanófona de Bélxica** (en alemán: *Deutschsprachige Gemeinschaft Belgiens*) é unha das tres comunidades lingüísticas de Bélxica, con competencias ós nove municipios do leste de Valonia, na provincia de Liexa, que formaron parte de Prusia até 1918. A capital é Eupen.

Non se debe confundir coas tres rexións federais nin coas catro rexións lingüísticas. A pesar do seu nome, a Comunidade Xermanófona de Bélxica é unha institución, e non un grupo de persoas. No seu territorio viven 70.400 dos 110.000 falantes de alemán de Bélxica.

## Municipios da Comunidade Xermanófona 
* Amel (*Amblève*)
* Büllingen (*Bullange*)
* Burg-Reuland 
* Bütgenbach (*Butgenbach*)
* Eupen 
* Kelmis (*La Calamine*)
* Lontzen 
* Raeren 
* Sankt Vith (*Saint-Vith*)

## Administración 
Componse dun *Consello da Comunidade Xermanófona* de 25 membros e un *Deutschesprache Kulturat*, de carácter princupalmente cultural, pero está previsto que nun futuro recibirá máis competencias. Polo de agora contan cunha emisora de radio, e en canto a escola, o ensino primario é principalmente en alemán, e o francés comeza a introducirse na secundaria. O principal xornal é *Grenz Echo*, publicado en Eupen.

## Ligazóns externas 
* Deutschsprachige Gemeinschaft Páxina Oficial da Comunidade Xermanófona de Bélxica.
Brabante Flamengo

O **Brabante Flamengo** (*Vlaams Brabant* en neerlandés, *Brabant Flamand* en francés) é unha provincia da Bélxica, da rexión de Flandres. A súa capital é a cidade de Leuven ou Lovaina. A provincia do Brabante Flamengo circunda completamente a Rexión de Bruxelas-Capital.

O Brabante Flamengo fai fronteira (dende o norte e no sentido horario) coa provincia de Anveres, a provincia de Limburgo, a provincia de Liexa, o Brabante Valón, coa provincia de Hainaut e co Flandres Oriental.
## Concellos do Bravante flamengo 
Concellos do Bravante flamengo.

1. Aarschot
2. Affligem
3. Asse
4. Beersel
5. Begijnendijk
6. Bekkevoort 
7. Bertem 
8. Bever 
9. Bierbeek 
10. Boortmeerbeek 
11. Boutersem 
12. Diest 
13. Dilbeek 
14. Drogenbos
15. Galmaarden
16. Geetbets
17. Glabbeek
18. Gooik
19. Grimbergen
20. Haacht
21. Halle
22. Herent
23. Herne
24. Hoegaarden
25. Hoeilaart
26. Holsbeek
27. Huldenberg
28. Kampenhout
29. Kapelle-op-den-Bos
30. Keerbergen
31. Kortenaken
32. Kortenberg
33. Kraainem
34. Landen
35. Lennik
36. Lovaina
37. Liedekerke
38. Linkebeek
39. Linter
40. Londerzeel
41. Lubbeek
42. Machelen
43. Meise
44. Merchtem
45. Opwijk
46. Oud-Heverlee
47. Overijse
48. Pepingen
49. Roosdaal
50. Rotselaar
51. Scherpenheuvel-Zichem
52. Sint-Genesius-Rode
53. Sint-Pieters-Leeuw
54. Steenokkerzeel
55. Ternat
56. Tervuren
57. Tielt-Winge
58. Tienen
59. Tremelo
60. Vilvoorde
61. Wemmel
62. Wezembeek-Oppem
63. Zaventem
64. Zemst
65. Zoutleeuw

## Notas
Provincia de Anveres

A **provincia de Anveres** (en neerlandés, *Antwerpen*; en francés, *Anvers*; en inglés, *Antwerp*) é a provincia máis setentrional da Bélxica, situada na rexión de Flandres. A súa capital é a cidade de Anveres.

A provincia fai fronteira (dende o norte e no sentido horario) cos Países Baixos, co Limburgo belga, o Brabante Flamengo e Flandres Oriental.
## Os 70 concellos e cidades da provincia de Anveres
miniatura|300px|Divisións da provincia.

## Notas
Tabelión

O **tabelión** era unha figura da administración da Roma imperial antecedente dos notarios actuais.

## Características
O **Tabelion** redactaba actas xurídicas e convenios entre partes, era o individuo técnico en aspectos de dereito e todo o referente co estado civil das persoas, que redactaba documentos relacionados coa actividade privada e que nalgúns casos ofrecía o seu asesoramento xurídico redactando escritos e documentos.

Coa caída do imperio romano a maioría das figuras referidas van esmorecendo e só resta o *tabelion* que converxe cos *tabularii*, aínda que con pouca presenza, até o renacemento da figura no século XII co avance da economía e o dereito. Esta confluencia atribúese a unha confusión intencionada do insigne xurista Accursio nas súas glosas e axiña outros xuristas comezaron a utilizar ambas as formas como sinónimas.

O uso da palabra *notario* aplicábase nesa época fundamentalmente aos notarios da igrexa que evidentemente eran moito máis comúns que os outros, polo que o nome pasou xa no século XIII a designar aos escribáns. O termo utilizase aínda hoxe no Brasil como sinónimo de notario.

Coexistía con outras de funcións similares, como o **scriba** (depositario ou custodio de documentos, o pretor utilizaba os seus servizos para a redacción dos decretos e as resolucións. Tiñan un soldo e eran hospedados polo estado; debían ser libres, non escravos e gozaban dun lugar preferente nos espectáculos públicos), o **Notarii** ("daba fe", era un especialista en pór por escrito con celeridade valéndose de signos e abreviaturas; redactaban conversacións, actos e o que declaraba outra persoa. Durante a República apareceron métodos de taquigrafía chamados *notae* e aos que os utilizaban chamábaselles *notarii*) ou o **Tabularii** (oficial encargado de facer a lista de impostos. Entre os romanos tiña carácter de funcionario publico, recibía as declaracións de nacemento e todo o referente co estado civil das persoas.
Ben Johnson (atleta)

**Benjamin Sinclair "Ben" Johnson**, nado en Falmouth (Xamaica) o 30 de decembro de 1961, foi un atleta canadense, coñecido pola súa descualificación por dopaxe logo de gañar a final Olímpica dos 100 metros nos Xogos Olímpicos de 1988.

## Traxectoria 
Johnson emigrou ao Canadá en 1976. Debutou nos Campionatos do Mundo de Atletismo de 1983 quedando derrotado nas semifinais. Ao ano seguinte, Johnson chegou á final dos 100 metros nos Xogos Olímpicos de 1984 celebrados nos Ánxeles, acabando terceiro detrás de Carl Lewis. Co equipo canadense de 4 x 100 metros conseguiu a medalla de bronce.

No Campionato do mundo de 1987 celebrado en Roma, Johnson fíxose famoso ao derrotar a Lewis batendo ademais a marca do mundo cun rexistro estratosférico, 9,83 segundos. Un ano máis tarde, Johnson e Lewis volverían enfrontarse nunha gran final, os Xogos de 1988. De novo, Johnson gañou a Lewis, e fíxoo rebaixando aínda máis a marca mundial deixándoo en 9,79 segundos. O mundo quedou marabillado, unha fazaña da grandeza de Bob Beamon, unha plusmarca que perduraría, un atleta que sería recordado, Johnson era un heroe. Pero poucos días despois unha análise de ouriños demostrou que Johnson consumira esteroides o que lle valeu a descualificación por dopaxe. O escándalo foi tan grande ou máis có foi a súa vitoria. A proba raíña da velocidade quedou en dúbida e moitos atletas quedaron ensombrecidos pola caída de Johnson.

Máis tarde recoñecería consumir esteroides cando conseguiu o Récord do Mundo de 1987, o que provocou que o rexistro quedase tamén anulado. A súa descualificación outorgou a medalla de ouro a Carl Lewis, a prata a Linford Christie e o bronce a Dennis Mitchell. Aínda que Johnson foi o único atleta que deu positivo no exame, non é o único que consumiu determinadas substancias prohibidas pola federación de atletismo. Anos máis tarde, descubriuse que Christie tamén consumía esteroides. Segundo uns documentos feitos públicos en 2003 por un oficial anti-dopaxe norteamericana, Lewis consumiu a mesma substancia durante as probas de selección para as Olimpíadas de 1988.

En 1991 Johnson intentou regresar ás pistas sen demasiado éxito, facendo unha mellor marca de 10,31. En 1993 Johnson parecía achegarse á súa mellor forma, pero un novo control de dopaxe con resultado positivo, truncou definitivamente a súa carreira ao ser suspendido para sempre.
Larissa Latynina

miniatura|dereita|Larysa Latynina.

**Larisa Semyonovna Latynina**, nada en Khersón (Ucraína) o 27 de decembro de 1934, é unha ximnasta soviética.

## Traxectoria
Competiu nos Xogos Olímpicos de Melbourne 1956, Roma 1960 e Toquio 1964. Obtivo un total de 18 medallas olímpicas, 9 de ouro, 5 de prata e 4 de bronce, cas cales ostentou a marca de máis medallas olímpicas ata o ano 2012, no que o nadador Michael Phelps a superou ao gañar a súa décimo novena medalla nos Xogos Olímpicos de Londres 2012.
Retirouse no ano 1966 para pasar a formar parte do equipo técnico do equipo nacional de ximnasia da Unión Soviética

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Recensión da ximnasta na revista Paula
Limburgo, Bélxica

**Limburgo** (*Limburg* en neerlandés, *Limbourg* en francés, *Limburg* e en inglés) é unha provincia da Bélxica, localizada na rexión de Flandres. A súa capital é a cidade de Hasselt.
## Os 70 concellos e cidades da provincia de Limburgo 
thumb|Divisións de Limburgo.
1. Alken
2. As
3. Beringen
4. Bilzen
5. Bocholt
6. Borgloon
7. Bree
8. Diepenbeek
9. Dilsen-Stokkem 
10. Genk
11. Gingelom
12. Halen
13. Ham
14. Hamont-Achel
15. Hasselt
16. Hechtel-Eksel
17. Heers
18. Herk-de-Stad
19. Herstappe
20. Heusden-Zolder
21. Hoeselt
22. Houthalen-Helchteren
23. Kinrooi
24. Kortessem
25. Lanaken
26. Leopoldsburg
27. Lommel
28. Lummen
29. Maaseik
30. Maasmechelen
31. Meeuwen-Gruitrode
32. Neerpelt
33. Nieuwerkerken
34. Opglabbeek
35. Overpelt
36. Peer
37. Riemst
38. Sint-Truiden
39. Tessenderlo
40. Tongeren
41. Voeren
42. Wellen
43. Zonhoven
44. Zutendaal
Visumaro

**Visumaro**, **Visimar**, **Wisimar, Wisumath** ou **Raegaise**, foi un rei vándalo do século IV, da tribo dos Asdingos. Aínda que esta figura histórica está moi ensombrecida pola falta de datos históricos, é sinalado como un dos primeiros monarcas dos vándalos. A súa extensión territorial ocupaba partes da entón provincia romana de Dacia (rexións da actual Transilvania en Romanía, Hungría oriental polas ribeiras do Tisza até Ucraína).

Tivo, polo menos, un fillo: Godexisilo, que tamén foi rei dos vándalos asdingos e que morreu no 407.

O historiador Xordanes relatou que durante o avance dos godos tervingos se enfrontou ao seu rei, Xeberico, á beira dun río húngaro no 335, e que nese enfrontamento perdeu a vida; porén, os asdingos deron armas aos escravos e conseguiron rexeitar os godos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Dick Fosbury

**Richard Douglas Fosbury**, coñecido como **Dick Fosbury**, nado en Portland (Oregón), o 6 de marzo de 1947 e finado en Salt Lake City o 12 de marzo de 2023, foi un atleta estadounidense especialista en salto de altura, que foi campión nos Xogos Olímpicos de México 1968 e fíxose famoso por utilizar unha nova técnica para pasar encima do listón, que posteriormente aplicaron case todos os saltadores e que se coñece como *Fosbury Flop*.

## Traxectoria 
Fosbury empezou a experimentar coa nova técnica, logo chamada *Fosbury Flop*, cando tiña 16 anos, pois atopaba demasiado difíciles os estilos que entón se utilizaban para executar o salto, tales como o rodete ventral, o estilo tesoira ou o *western roll*.

A nova técnica consistía en correr cara ao listón en dirección transversal e seguindo unha traxectoria curva, para unha vez ante o listón saltar de costas ao mesmo e co brazo máis próximo estendido. Esta forma resulta máis efectiva desde un punto de vista biomecánico, xa que permite deixar menos espazo entre o centro de gravidade do saltador e o listón a superar, co que se gaña altura.

Sendo un estudante na Universidade de Oregón, Fosbury gañou en 1968 o título universitario de Estados Unidos usando a súa nova técnica, e volveu facer o mesmo nos *trials* de clasificación para ir aos Xogos Olímpicos de México 1968.

Unha vez na cita olímpica, moita xente que non o viu antes sorprendeuse ao ver a técnica que Fosbury utilizaba, e sorprendeuse moito máis cando gañou a medalla de ouro olímpica, establecendo unha marca olímpica con 2.24 m. e a mellor marca mundial do ano.

Por esta época a marca mundial estaba en poder do soviético Valery Brumel con 2.28 m. desde 1963, usando a vella técnica. Aínda que Dick Fosbury nunca puido saltar esa altura, e aínda que había moitos escépticos que puñan en dúbida a efectividade do novo método, este gañou gañou rapidamente popularidade, e nos anos seguintes cada vez máis saltadores, homes e mulleres aplicárono.

Hoxe en día todos os saltadores de altura de elite empregan o *Fosbury Flop*, e a súa maior eficacia esta totalmente demostrada.

Dick Fosbury retirouse tras non lograr a clasificación para ir aos Xogos Olímpicos de Múnic 1972 a pesar de ser moi novo aínda. Probablemente non era o saltador máis dotado da súa época, pero grazas á súa grande innovación conseguiu ser campión olímpico e cambiou para sempre a forma de entender o salto de altura.

Actualmente (2010) Dick Fosbury vive en Ketchum, Idaho, onde é enxeñeiro civil.

## Notas 
## Véxase tamén 
miniatura|250x250px|Esquema explicativo do salto. O centro de gravidade do corpo pode pasar preto do valado e anatomicamente o corpo axuda a pasar por enriba

### Ligazóns externas 
* Dick Fosbury - USA T
Jan Železný

**Jan Železný**, nado en Mladá Boleslav (República Checa) o 16 de xuño 1966, é un ex-lanzador de xavelina, gran dominador da proba nos anos 1990 e primeiros anos 2000. Está considerado un dos máis grandes lanzadores de xavelina de todos os tempos. Pluricampión olímpico e mundial, na súa carreira estableceu cinco récords do mundo e ata o de agora é o recordman mundial con 98,48 metros. A súa media dos mellores cen lanzamentos supera os 90 metros.
Adhemar Ferreira da Silva

**Adhemar Ferreira da Silva**, nado en São Paulo o 29 de setembro de 1927 e finado na mesma cidade o 12 de xaneiro de 2001, foi un atleta brasileiro especializado en triplo salto. Gañou dúas medallas de ouro, unha nos Xogos Olímpicos de Helsinqui 1952 e outra nos Xogos Olímpicos de Melbourne 1956, e conseguiu catro plusmarcas mundiais, a última en 1955 con 16,56 metros.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia pobre, e comezou a practicar o triplo salto en 1947. Baixo as ordes do adestrador alemán Dietrich Gerner pronto demostrou o seu talento, conseguindo a marca nacional e unha praza no equipo brasileiro de atletismo para os Xogos Olímpicos de 1948 celebrados en Londres, onde conseguiría a décimo cuarta praza. Catro anos máis tarde, nos Xogos Olímpicos de Helsinqui de 1952 logrou a súa primeira medalla de ouro grazas aos 16,22 metros saltados, revalidou a medalla de ouro nos xogos de Melbourne de 1956 cun salto de 16,35 metros.

En 1959 actuou na película *Orfeo negro*, do director francés Marcel Camus, a cal logrou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa ese mesmo ano.

## Plusmarcas do mundo 
* 16.01 metros (30 de setembro de 1951, Río de Xaneiro) 
* 16.12 metros (23 de xullo de 1952, XX.OO de Helsinqui) 
* 16.22 metros (23 de xullo de 1952, XX.OO de Helsinqui) 
* 16.56 metros (16 de marzo de 1955, Xogos Panamericanos de 1955 en Cidade de México)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Adhemar Ferreira dá Silva na Confederación Brasileira de Atletismo. 
* En memoria de Adhemar Ferreira dá Silva.
Iván Pedroso

**Iván Lázaro Pedroso Soler**, nado o 17 de decembro de 1972 na Habana (Cuba), é un atleta especialista no salto de lonxitude.

## Traxectoria 
En 1995 logrou a medalla de ouro no Campionato do mundo de atletismo en Gotemburgo (Suecia) cun salto de 8,70 metros. Nese mesmo ano nunha competición en Sestriere (Italia), conseguiu un salto de 8,96 metros, superando por un centímetro a marca mundial de Mike Powell, este salto estivo rodeado de polémica xa que nun principio o vento rexistrado polo anemómetro daba por válido o salto para ser homologable como marca mundial, pero tras unha investigación da Federación Internacional de Atletismo, decidiuse anular a plusmarca, xa que no momento do salto había un xuíz diante do anemómetro obstruíndo a medida real do vento.

Volveu repetir medalla de ouro nos Campionatos do mundo de atletismo de 1997 en Atenas (Grecia), e en 1999 en Sevilla (España), quedando por diante de Yago Lamela.

Tivo que esperar aos Xogos Olímpicos de Sydney 2000 (Australia) para conseguir a súa primeira medalla de ouro nunhas olimpíadas, cun salto de 8,55 superou ao australiano Jai Taurima por unha axustada marxe de 6 centímetros. Nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992, acabou cuarto por detrás de Carl Lewis, Mike Powell e de Joe Greene, e nos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996 non participou por estar recuperándose dunha lesión.

No Campionato do mundo de atletismo do 2001 en Edmonton (Canadá), conseguiu outra medalla de ouro cun salto de 8,40 metros, sumando un total de catro medallas de ouro en mundiais e unha medalla de ouro olímpica, ás que hai que sumar as súas catro medallas de ouro nos Campionatos do mundo en pista cuberta, converténdose nun dos mellores atletas na historia da especialidade.

Dende 2014 adestra a Yulimar Rojas e dende 2016 tamén a Ana Peleteiro.

## Notas
Doina Melinte

**Doina Ofelia Melinte**, nado en Hudesti o 27 de decembro de 1956, é unha atleta romanesa especialista en probas de media distancia que foi campioa olímpica de 800 metros e medalla de prata en 1500 metros nos Xogos dos Ánxeles 1984.

## Traxectoria 
O seu primeiro éxito internacional chegou en 1981, ao proclamarse campioa de 800 m e subcampioa de 1.500 m na Universíada de Bucarest. En 1982 gañou o ouro nos 800 m dos Campionatos de Europa Indoor de Milán. Ese ano liderou ademais a clasificación mundial dos 800 m con 1:55,05 feitos en Bucarest, que sería ademais a mellor marca da súa vida nesta proba. Con todo decepcionou na competición máis importante do ano, os Campionatos de Europa de Atenas, onde só foi 6ª.

O maior éxito da súa carreira deportiva conseguiuno nos Xogos dos Ánxeles 1984, onde gañou a medalla de ouro nos 800 m por diante da estadounidense Kim Gallagher e da tamén romanesa Fita Lovin, e tamén a medalla de prata nos 1.500 m, por detrás da italiana Gabriella Dorio.

Convén dicir que Melinte beneficiouse moito da ausencia a causa do boicot das soviéticas, que por esa época dominaban as clasificacións mundiais do mediofondo, con corredoras como Nadezhda Olizarenko, Irina Podyalovskaya ou Nadezhda Ralldugina.

Tras a súa vitoria olímpica, continuou sendo durante varios anos unha das mellores mediofondistas do mundo, dedicada sobre todo aos 1.500 metros, unha distancia na que foi dúas veces campioa do mundo en pista cuberta (1987 e 1989) e tres veces campioa de Europa (1985, 1988 e 1990). A isto súmase outro título europeo de 800 metros en 1989.

En canto ás súas actuacións ao aire libre, os seus maiores éxitos foron o bronce dos 1.500 metros nos Campionatos de Europa de Stuttgart 1986 e nos Campionatos do Mundo de Roma 1987. En cambio decepcionou nos Xogos Olímpicos de Seúl 1988, onde tras gañar a súa semifinal de 1.500 m, só puido acabar 9ª na final.

O 9 de febreiro de 1990 conseguiu en East Rutherford, Nova Jersey, unha nova marca mundial dos 1.500 metros en pista cuberta con 4:00,27 e tamén da milla na mesma carreira, con 4:17,14. Este último aínda continua vixente.

Retirouse do atletismo en 1992. Na actualidade, ocupa o 6º lugar na clasificación mundial de todos os tempos nos 800 metros con 1:55,05 que ademais segue sendo a marca nacional de Romanía.

## Resultados 
## Marcas persoais 
* **800 metros** - 1:55,05 (Bucarest, 1 de agosto 1982)
* **1.500 metros** - 3:56,7 (Bucarest, 12 de xullo 1986)
* **3.000 metros** - 8:37,11 (Bucarest, 15 de xuño de 1986)
Mark Spitz

miniatura|dereita|Mark Spitz, en 2008.

**Mark Spitz**, nado en Modesto (California) o 10 de febreiro de 1950, é un ex nadador estadounidense de orixe xudía. Acadou sete medallas de ouro nos Xogos Olímpicos de 1972, amais dunha marca mundial.

## Traxectoria 
Grazas ao seu pai Arnold, aprendeu a nadar aos dous anos mentres vivía en Hawai. Estudou na Universidade de Indiana. Recibiu o premio Sullivan Howard no ano 1971 e o premio nadador do ano en 1972. No 2005, Mark Spitz foi escollido como portabandeira da Delegación estadounidense dos XVII Xogos Macabeos.

Actualmente vive nos Ánxeles coa súa esposa Suzy Weiner e os seus dous fillos (Matthew (n. 1981) e Justin (n. 1991).

## Palmarés 
### Títulos 
* Panamericanos de Winnipeg 1967 (5 medallas de ouro) 
* Xogos Olímpicos de 1968 (2 medallas de ouro, 1 de prata e 1 de bronce) 
* Xogos Olímpicos de 1972 (7 medallas de ouro) 
* 8 títulos universitarios nos Estados Unidos (NCAA)

### Plusmarcas 
* 26 mundiais 
* 35 de Estados Unidos 
* 100 m estilo libre: 51.22 (1972, récord do mundo) 
* 200 m estilo libre: 1:52.78 (1972, récord do mundo) 
* 100 m estilo bolboreta: 54.27 (1972, récord do mundo) 
* 200 m estilo bolboreta: 2:00.70 (1972, récord do mundo) 
* Substitucións: 
** 4×100 m estilo libre: 3:26.42 (1972, récord do mundo) 
** 4×200 m estilo libre: 7:35.78 (1972, récord do mundo) 
** 4×100 m medley: 3:48.16 (1972, récord do mundo)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mark's Ou.S. Olympic Team bio 
* Encyclopaedia Britannica, Mark Spitz - full access article 
* Mark Spitz' *ESPN Classic* biography 
*Speaker Mark Spitz
Fernanda Ribeiro

**Maria Fernanda Moreira Ribeiro**, nada o 23 de xuño de 1969 en Penafiel, Portugal, é unha atleta portuguesa especialista en probas de longa distancia, que foi campioa olímpica de 10.000 metros nos Xogos de Atlanta 1996.

## Traxectoria 
Comezou a destacar xa en categoría infantil cando adestraba na Asociación Deportiva de Kolossal, antes de fichar polo FC Porto en 1982. Con só 16 anos conseguiu en 1985 o seu primeiro título de campioa de Portugal nos 3.000 metros. En 1988 proclamouse en Sudbury subcampioa mundial júnior nesta mesma proba.

Participou tamén nos Xogos Olímpicos de Seúl 1988, sendo eliminada nos 3.000 metros, e o mesmo ocorreulle nos Xogos de Barcelona 1992.

A súa consagración como unha das mellores fondistas do mundo chegou en 1994 cando se proclamou campioa de Europa dos 3.000 metros en pista cuberta en París, e dos 10.000 metros ao aire libre en Helsinqui.

O 22 de xullo de 1995 logrou establecer en Hechtel unha nova marca mundial dos 5.000 metros con 14:36,45. A marca anterior a ostentaba a norueguesa Ingrid Kristiansen desde había case dez anos con 14:37,33

Nos Campionatos do Mundo de Gotemburgo 1995 conseguiu un grande éxito gañando o ouro nos 10.000 metros e a prata nos 5.000 metros, onde o ouro levoullo a irlandesa Sonia Ou'Sullivan.

O maior éxito da súa carreira deportiva chegou nos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996, o día 2 de agosto, ao gañar a medalla de ouro dos 10.000 metros, batendo ademais a marca olímpica con 31:01,63, nunha final moi emocionante decidida na última volta con Ribeiro atacando desde atrás. A medalla de prata foi para a chinesa Wang Junxia (31:02,58), vixente plusmarquista mundial, e o bronce para a etíope Gete Wami (31:06,65). Era a terceira medalla de ouro olímpica na historia de Portugal, tras as dos maratonianos Carlos Lopes e Rosa Mota.

Tras o seu triunfo olímpico continuou sendo durante varios anos unha das mellores corredoras do mundo. Nos Campionatos do Mundo de Atenas 1997 volveu intentar o dobrete, gañando a prata nos 10.000 metros e o bronce nos 5.000 metros.

O seu último grande éxito foi a medalla de bronce nos 10.000 metros dos Xogos Olímpicos de Sydney 2000, tras as etíopes Derartu Tulu e Gete Wami, nunha das carreiras máis rápidas da historia. Era a súa segunda medalla olímpica e fixo ademais a mellor marca da súa vida nesta proba con 30:22,88

Participou nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004 nos 10.000 metros, no que eran os seus quintos Xogos, aínda que debeu abandonar a proba debido a problemas físicos.

Na actualidade segue competindo, principalmente en probas de ruta e campo a través, aínda que xa non destaca entre a elite mundial. Segue ostentando as marcas de Portugal en 5.000 e 10.000 metros.

## Resultados 

 

## Marcas persoais 
* **3.000 metros** - 8:30,66 (Mónaco, 4 Ago 1999) 
* **5.000 metros** - 14:36,45 (Hechtel, 22 Jul 1995) 
* **10.000 metros** - 30:22,88 (Sydney, 30 Sep 2000)
Daniel Plaza

**Daniel Plaza Montero**, nado o 3 de xullo de 1966 en Barcelona, Cataluña, é un antigo marchista e corredor español.

Comezou a destacar no europeo júnior de Cottbus de 1985, onde gañou medalla de bronce. Nos Xogos Mediterráneos de Latakia de 1987 tamén foi terceiro, e máis tarde sería segundo nos de Atenas de 1991, do mesmo xeito que subcampión europeo nos de Split de 1990. Volveu terminar terceiro nos mundiais de Tokyo en 1991, aínda que foi descualificado. Foi campión olímpico nos xogos de Barcelona 92 na camiñada de 20&nbsp;km, converténdose no primeiro español en gañar unha medalla de ouro en atletismo. Nos mundiais de 1993 en Stuttgart conseguiría unha vez máis bronce.

Plaza resultou positivo nunha proba antidopaxe dun esteroide chamado *nandrolona* logo dos campionatos españois de 1996, pero negou habelo tomado. Reclamou que o resultado do examén debíase a un prolongado sexo oral coa súa esposa embarazada (as mulleres embarazadas poden producir o esteroide).

A fins de 1997 foille dada a súa sentenza: dous anos de sanción sen competir. El e outro corredor, David Martínez, foron acusados de usar a substancia prohibida que aumenta a masa muscular e o rendemento deportivo, e ambos impugnaron as sancións.

En 1998 a Federación Internacional de Atletismo (IAAF) rehabilitou para competir a Praza logo da súa sanción por dopaxe. A pesar de que dera positivo no control realizado en xuño de 1996, foille autorizado participar nos Xogos Olímpicos que se celebrarían ese ano en Atlanta, dado que en contraanálisis realizados posteriormente non se detectaron restos de nandrolona. Con todo, logo de toda a presión á que estivera sometido, Praza atopábase moi lonxe da forma óptima.

Tardou dez anos, pero en xullo de 2004 gañou o caso en cuestión para limpar o seu nome pola prohibición polas drogas. a Corte Suprema de España atopouno inocente despois de que tomase acción legal logo dunha sanción de dous anos imposta polo Comité Español de Disciplina Deportiva.

Resultou negativo en exames posteriores da droga que tarda normalmente 3 meses en desaparecer do sistema.

## Véxase tamén 
* Atletismo 
* Marcha atlética 
* Selección de atletismo de España

### Ligazóns externas 
* Minibiografía 
* Campionato mundial de Stuttgart 1993
Tomasz Kuszczak

**Tomasz Mirosław Kuszczak**, nado o 20 de marzo de 1982 en Krosno Odrzańskie, Polonia, é un ex xogador polaco de fútbol que xogaba de porteiro.

## Traxectoria
Foi xogador do Śląsk Wrocław en Polonia e dos equipos alemáns KFC Uerdingen 05 e Hertha BSC Berlin antes de se mover a Inglaterra no ano 2004 para xogar co West Bromwich Albion, cambiou para o para o Birmingham City da Premier League no verán do 2006, no cal foi suplente do titular Edwin van der Sar.

Kuszczak xogou 14 veces coa selección polaca sub-13 e 4 na selección absoluta.
The Bends

***The Bends***, editado o 13 de marzo de 1995 no Reino Unido e o 4 de abril nos Estados Unidos, é o segundo álbum da banda inglesa de rock alternativo Radiohead.

## Listaxe de cancións
(What's the Story) Morning Glory?

'''''(What's the Story) Morning Glory?'''* é o segundo álbum da banda inglesa Oasis, editado o 2 de outubro de 1995. O álbum foi o máis duradeiro éxito comercial de Oasis, chegando ao número 1 no Reino Unido (manténdose nese posto durante 10 semanas) e ao 4 nos Estados Unidos, vendendo 347 000 copias na súa primeira semana e 19 millóns en todo o mundo ata o ano 2007.

No mes de febreiro do 2011 foi elixido polos lectores da revista *Rolling Stone'' o quinto mellor álbum dos anos 90.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Vincenzo Consolo

**Vincenzo Consolo**, nado en Sant'Agata di Militello o 18 de febreiro de 1933 e finado o 21 de xaneiro de 2012, foi un escritor italiano.

## Traxectoria 
Acadou sona en 1992 ao gañar o Premio Strega coa novela *Nottetempo*. Os seus ensaios, relatos e novelas transcorren na súa Sicilia natal. Residía en Milán.

## Obra 
### Novelas e escolmas de relatos 
* ''La ferita dell'aprile*, novela, Milán: Mondadori, 1963; Torino: Einaudi, 1977
* *Per un po' d'erba ai limiti del feudo*, contos, in *Narratori di Sicilia*, a cura di Leonardo Sciascia e S. Guglielmino, Milán: Mursia, 1967
* *Il sorriso dell'ignoto marinaio*, novela, Torino: Einaudi, 1976; Milán: Mondadori, 1987
* *Un giorno come gli altri*, conto, en *Racconti italiani del Novecento* de Enzo Siciliano, Milán: Mondadori, 1983
* *Lunaria*, teatro, Torino: Einaudi, 1985; Milán: Mondadori, 1996
* *Retablo*, novela, Palermo: Sellerio, 1987
* *Le pietre di Pantalica*, relatos, Milán: Mondadori, 1988
* *Nottetempo, casa per casa*, novela, Milán: Mondadori, 1992
* *Nerò metalicò*, Il Melangolo, 1994
* *Fuga dall’Etna*, Donzelli, 1993
* *L’olivo e l’olivastro*, Milán: Mondadori, 1994
* *Lo Spasimo di Palermo*, Milán: Mondadori, 1998
* *Di qua dal faro*

### Ensaios 
* *Nfernu veru. Uomini e immagini dei paesi dello zolfo*, Edizioni del Lavoro, 1985
* *La pesca del tonno in Sicilia*, Palermo: Sellerio, 1986
* *Il barocco in Sicilia*, Milán: Bompiani, 1991
* *Vedute dallo stretto di Messina'', Palermo, Sellerio, 1993
Iurii Nagibin

**Iurii Markovich Nagibin** (en ), nado o 3 de abril de 1920 e finado o 17 de xuño de 1994, foi un xornalista, escritor e guionista ruso.

## Traxectoria 
Estudou no Instituto Cinematográfico da URSS, interrompeu os estudos pola segunda guerra mundial e foi ferido en combate en novembro de 1942 e logo foi correspondente militar en diversas frontes. Autor de moitos relatos, a primeira recompilación publicouna en 1943, *Человек с фронта* (O home da fronte). Como guionista o seu traballo máis coñecido é o guión de *Dersu Uzala* dirixido por Akira Kurosawa.