open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Carlos Freire Cordeiro

**Carlos Freire Cordeiro**, nado en Moaña en 1970, é un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Filosofía e máster en Medios de Comunicación de *La Voz de Galicia*. Colabora en Faro da Cultura e Cartafol de libros. A súa primeira novela, *Acio sanguento*, foi premio de novela por entregas de La Voz de Galicia en 2005.

## Obras 
* *Acio sanguento*, 2007.
* *Acompañamento para fuga*, 2008.
* *Todo sobre o fútbol galego*, 2012.
* *O misterio do lixo mutante*, 2013.

### Tradución 
* *O xardín secreto*, de Frances Hodgson Burnett, Aira Editorial, 2021.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor en Xerais
Emilio Alonso Pimentel

**Emilio Alonso Pimentel**, nado en Madrid o 16 de xullo de 1958 e finado en Vigo o 14 de xuño de 2020, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Primeiro fillo de Xesús Alonso Montero e  Emilia Pimentel Iglesias, nos anos oitenta realizou programas de radio (*Montaje Curioso* e *A Trincheira*) en Radiocadena Española-Vigo e RNE-Radio 4-Galicia. Foi coordinador da revista *Tintimán*, correspondente en Galicia de *Rock de Lux* e guionista do concurso musical *Racha coas Ondas*. Colaborou en *Diario 16 de Galicia*, *Faro de Vigo*, *Atlántico Diario*, *La Naval*, *Valiundiez* e *Escupe*. Nos anos noventa traballou como guionista, coordinador e director de programas de televisión presentados como *Café Café*, *Esto é noticia*,* Todos a Bordo*, *Televisión Total*, *Superpiñeiro*, *Toda unha vida*, e *A Noite en Blanco*. 

A súa primeira novela, *Mercurio*, foi premio de novela por entregas de La Voz de Galicia en 2008.

## Obras 
* *¡Po! Diario dunha viaxe a Palestina* (2003). Fundación Araguaney. 106 páxs. Crónica, con fotos propias, da viaxe que o autor fixo en 2002 a  Palestina, visitando as cidades israelitas e palestinas de Haifa, Xerusalén e Hebrón ben coma o campo de refuxiados de Al Fawwar. Publicado tamén en castelán: *¡Po! Diario de un viaje a Palestina.*
* *Mercurio* (2008). Xerais. 104 páxs. Suspense ambientado en Lugo e protagonizado por un ex-policía que exerce como criminólogo, coñecido dos medios e famoso grazas á televisión.
* *Vigo a 80 revolucións por minuto* (2011). Xerais. 384 páxs. É unha crónica da movida viguesa da década de 1980 na que o autor foi colaborador activo deses acontecementos que supuxeron unha renovación conceptual das artes nunha época convulsa en Vigo.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor en Xerais
Emilio Alonso

Co nome de **Emilio Alonso** podemos referirnos a:

***Emilio Alonso Paz**, político e alcalde republicano de Silleda (1878-1937).
***Emilio Alonso Pimentel**, xornalista e escritor galego (1958-2020).
Aeroporto de Sylt

O **aeroporto de Sylt**  é o aeroporto da illa alemá de Sylt, situado no municipio do mesmo nome. Opera principalmente voos estacionais de verán cara ás principais cidades de Alemaña, ademais de voos de aviación xeral e planadores.

Ás veces tamén é chamado *aeroporto de Westerland/Sylt* por Westerland, unha coñecida parte do municipio de Sylt pero que non é a localidade máis próxima ao aeroporto.

## Historia 
A illa de Sylt vén sendo un famoso destino de vacacións dende comezos do século XX. O seu primeiro pequeno aeroporto construíuse xusto despois da primeira guerra mundial e en 1919 iniciáronse as primeiras rutas regulares cara a Weimar, Hamburgo e Berlín.

Durante a segunda guerra mundial traballouse extensivamente nas súas instalaciíns, ampliándoas para servir como base militar. Nos anos 60 o tráfico de vacacións regresou e desenvolveuse con forza a partir da década seguinte.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Xurxo II de Grecia

**Xurxo II** (en : , *Geórgios II*) nado o 19 de xullo de 1890, e finado o 1 de abril de 1947, foi o rei de Grecia dende 1922 até 1924 e dende 1935 até 1947. Era fillo primoxénito do rei Constantino I e de Sofía de Prusia, e membro da casa real de Glücksburg. Casou e posteriormente divorciouse da princesa Sabela de Romanía, sen ter descendencia.

Obrigado a abandonar o país despois do desastre bélico contra os turcos e as desavinzas co primeiro ministro Venizelos (1925), exiliouse en Londres. Puido restabelecer a monarquía en 1935 grazas á colaboración co xeneral Ioannis Metaxas e o estabelecemento dunha ditadura (1936-1941). Despois da ocupación alemá de Grecia, marchou a Creta e posteriormente a Exipto para acabar exiliándose en Londres (1941). Regresou a Grecia no ano 1946 despois da vitoria da opción monárquica no referendo do mesmo ano. Creou a Cruz de Voo 1945 como recoñecemento ós pilotos por accións de valor en voo durante a segunda guerra mundial.
Antonino

**Antonino** é un antropónimo masculino de orixe latina. Deriva de Antonio, como patronímico, xentilicio ou como diminutivo; tamén pode significar "da caste de Antonio". Antonino Pío foi un emperador romano (138-161). É moi común en Italia.

## Santoral 
*14 de febreiro: San Antonino, abade de Sorrento.(†625).
*10 de maio: San Antonino Pierozzi, confesor e arcebispo de Florencia (†1459).

## Variantes 
* Feminino: Antonina.
* hipocorístico: Nino.

### Variantes noutras linguas 
## Personaxes soados 
* Antonino, filósofo do século IV.
* Antonino Aberastain, avogado e político arxentino.
* Antonin Artaud, poeta, dramaturgo e actor francés.
* Antonino Bivona Bernardi, botánico italiano.
* Antonino Borzì, botánico italiano.
* Antonin Daum, mestre cristaleiro e artista francés.
* Antonin Gadal, místico e historiador francés.
* Antonino Giuffrè, mafioso siciliano. 
* Antonino Liberal, escritor latino.
* Antonin Magne, ciclista francés.
* Antonin Mercié, escultor e pintor francés.
* Antonino Rocca, loitador italo-arxentino.
* Antonin Perbosc, gramático e escritor occitano.
* Antonin Scalia, xurista estadounidense.
* Antonino Taboada, militar e político arxentino.
* Antonino Neto, poeta e videoartista español.
* Antonino Rivilli, mafioso siciliano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Antroponimia
* Antón
* Apelido
* Santoral
* Itinerario de Antonino

### Bibliografía 
* Yáñez Solana, Manuel (1995).  M. E. Editores, Madrid.  
* Montes Vicente, José María (2001).  Alianza, Madrid.
Acción Socialista (A Coruña)

***Acción Socialista*** foi un periódico editado na Coruña entre 1931 e 1933.

## Traxectoria 
Semanario órgano da Agrupación Socialista da Coruña. Apareceu o 21 de setembro de 1931. En 1933 era o seu director José García Iglesias e administrador José Quintas Pena. En agosto dese ano foi nomeado administrador Luís Muñoz Ortiz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
### Ligazóns externas 
* Exemplares na Hemeroteca de Madrid
Ferrol Libre

***Ferrol Libre*** foi un periódico editado en Ferrol entre 1931 e 1932.

## Historia e características 
Semanario republicano, órgano do Partido Republicano Federal de Ferrol. Apareceu o 28 de maio de 1931. Estivo dirixido por Francisco Rodríguez Dopico e o administrador era José Tenreiro Fernández. No seu editorial proclamábase "periódico vibrante y sincero inspirado en las normas de la libertad y el derecho".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
### Ligazóns externas 
* Castro Tomé, Germán (4/3/2016). "Ferrol, ciudad prolífica en cabeceras periodísticas mensuales a lo largo de los siglos XIX y XX" deferrolparaelmundo.blogspot.com .
Francisco Rodríguez Dopico

**Francisco Rodríguez Dopico** foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Traballador do concello de Ferrol. Na ditadura de Primo de Rivera foi militante do Partido Republicano Presidencialista de España e colaborador do seu órgano *El Presidencialista*, do que era correspondente en Ferrol. Na República foi secretario do Partido Republicano Federal de Ferrol e director do seu órgano *Ferrol Libre*. En 1935 era o presidente de Vanguardia Republicana de Ferrol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Rodríguez Dopico, Francisco
Soiuz TM-2

**Soiuz TM-2** foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 5 de febreiro de 1987 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Soiuz TM-2, unha Soiuz  modelo TM cos cosmonautas Iuri Romanenko e Aleksandr Laveikin a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación.

Laveykin tivo que ser evacuado prematuramente na Soiuz TM-3 debido a problemas de saúde, deixando a Romanenko xunto con Aleksandrov (chegado na TM-3) nunha misión de longa duración. Durante a súa estancia a Mir recibiu o módulo Kvant, que tivo problemas para acoplarse á estación ata que os cosmonautas, durante un paseo espacial, eliminaron un obxecto que obstruía a zona de conexión entre a estación e o módulo. Máis tarde durante a misión tamén chegaron a Progress 29, a Progress 30 e a Soiuz TM-3.

A Soiuz  TM-2 regresou a terra o 30 de xullo de 1987 ás 1:05 GMT con Muhammed Faris, Laveykin e Alexander Viktorenko a bordo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz TM
*Estación espacial Mir
*Soiuz TM-1
*Soiuz TM-3
Rexión Indomalaia

miniatura|Ecozona indomalaia.
A **rexión indomalaia** é unha das oito ecozonas en que se dividiu o planeta. Abrangue a maior parte do Asia do sur e do sueste.

Anteriormente coñecíase en bioxeografía como *rexión Oriental*. A ecozona indomalaia esténdese desde Afganistán e Paquistán ao subcontinente Indio, o sueste de Asia e as provincias chinesas tropicais e subtropicais de Guangxi, Yunnan e Hainan. Cobre as maiores illas de Indonesia ata as illas de Balí ao sur, e Borneo ao norte, ao leste das cales se encontra a liña de Wallace, que delimita a fronteira desta ecozona coa de Australasia. A rexión indomalaia tamén inclúe as Filipinas, as terras baixas de Taiwán e as illas xaponesas de Ryukyu.

## Principais subrexións ecolóxicas 
O World Wildlife Fund (WWF) divide a rexión indomalaia en 3 subrexiónxás que define como "reagrupacións xeográficas de ecorrexións que poden representar varios tipos de hábitats, pero que teñen fortes afinidades bioxeográficas especialmente a nivel taxonómico, por encima do de especie (xéneros, familias)".
* Subcontinente indio
* Indochina
* Rexión da Sonda e as Filipinas

A rexión indomalaia está historicamente definida desde o século XIX, no que Wallace a chamou *rexión Oriental* e subdividiuna en 4 subrexións zoolóxicas: India, Ceilanesa (Ceilán e sur da India), Indochina e Indomalaia (Sonda e Filipinas).

### Biomas 
miniatura|Biomas.
A rexión comprende á súa vez os biomas seguintes:
*Selva tropical e subtropical: Constitúe a vexetación predominante en toda a rexión.
*Selva seca
*Bosque tropical de coníferas
*Bosque temperado de frondosas
*Bosque temperado de coníferas
*Pradería
*Pradería inundada
*Praderías e matogueiras de montaña
*Deserto
*Mangleiral

## Características xerais 
A biorrexión Oriental ou Indomalaia ten unha superficie total de 7&nbsp;500&nbsp;000&nbsp;km2, o seu clima é cálido ou moi cálido, ten moitas especies representativas tales como os rinocerontes, os orangutáns, pavo real, tigre, faisán e oso panda. Tamén ten flora representativa, como o rododendro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Wikramanayake, Eric; Eric Dinerstein; Colby J. Loucks; et al. (2002). Terrestrial Ecoregions of the Indo-Pacific: a Conservation Assessment. Island Press; Washington, D.C..

### Ligazóns externas 
* Mapa de ecozonas
Soiuz TM-20

**Soiuz TM-20** foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 3 de outubro de 1994 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Soiuz TM-20, unha Soiuz  modelo TM cos cosmonautas Elena Kondakova (a terceira muller rusa no espazo e a primeira nunha misión de longa duración), Ulf Merbold (da Axencia Espacial Europea) e Alexander Viktorenko a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación.

A tripulación probou o sistema de acoplamento automático Kurs desacoplando a Soiuz, afastándoa uns centos de metros e deixando que se volvese acoplar automaticamente, con éxito. O sistema fallara durante a chegada da Progress M-24. Durante a súa estancia recibiron a visita da Progress M-25.

A Soiuz regresou a terra o 22 de marzo de 1995 ás 4:04 GMT, tocando terra a uns 22&nbsp;km ao nordeste de Arkalyk (Kazakhstán).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz TM
*Estación espacial Mir
*Soiuz TM-19
*Soiuz TM-21

## Notas
O Chao, Cabreiros, Xermade

**O Chao** é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2016 tiña 67 habitantes (29 homes e 38 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cabreiros 
### Parroquias de Xermade 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Xermade
Vilacide

Como topónimo **Vilacide** pode referirse a:

;En Galiza
***Vilacide**, lugar da parroquia de Cabreiros, no concello de Xermade;
***Vilacide**, lugar da parroquia de Candamil, no concello de Xermade;
***Vilacide de Abaixo**, lugar da parroquia de Oroso, no concello de Oroso;
***Vilacide de Arriba**, lugar da parroquia de Oroso, no concello de Oroso.

;Castro de Galiza
***Castro de Vilacide**, poboado castrexo no concello de Oroso.

;Transportes
***Estación de Oroso-Vilacide**, apeadoiro de Adif, situado en Vilacide de Abaixo, no concello de Oroso.

## Véxase tamén
### Outros artigos
José Quintas Pena

**José Quintas Pena**, nado na Coruña o 26 de marzo de 1905 e finado na mesma cidade o 9 de agosto de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Electricista. Foi elixido vicesecretario da directiva do Orfeón El Eco en 1929. Militante da UGT e membro da Agrupación Socialista da Coruña, na que ocupou cargos directivos. Foi administrador de *Acción Socialista*. Foi apoderado da candidatura da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936.

Delegado provincial do PSOE, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido canda outros dirixentes sindicais pola continuación da folga xeral. Acusado dos delitos de desobediencia e incumprimento dos bandos de guerra, foi executado no Campo da Rata da Coruña o 9 de agosto canda Cipriano Alvite Alonso, Jaime Rodríguez García, Francisco Ballón Pequeño, Venancio Seoane García e Julio Sabio Sanmartín.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Bandeira da Illa de Pascua

A **bandeira da Illa de Pascua** (en ) foi adoptada o 9 de maio de 2006. É unha bandeira branca cun reimiro vermello (un ornamento pectoral de madeira que outrora era empregado polo pobo rapanui) no centro.

## Características 
[miniatura|Bandeira da Illa de Pascua no cemiterio de [Hanga Roa.]]
O reimiro é un adorno pectoral feito en madeira de toromiro, símbolo de consanguinidade e autoridade, que empregaban os xefes tribais ou *arikis* durante cerimonias relixiosas. Consiste nunha figura en forma de cuarto crecente en cuxos extremos sobresaen dúas facianas humanas que se miran fronte a fronte.

## Historia 
Unha primeira versión da bandeira empregouse entre 1876 e 1888. Sobre fondo branco, figuraban o adorno *reimiro* en vermello, símbolo do *mana* ou poder, e catro figuras antropomorfas en negro que representaban cada unha a un *tangata manu* (‘hombre-paxaro’), símbolo dun antigo cerimonial insular, nos costados.

Ficheiro:Easter Island flag 1876 to 1888.svg|Bandeira empregada entre 1876 e 1888.

Logo da anexión da illa a Chile en 1888, instaurouse o uso da bandeira de Chile como o único oficial. Porén, os insulares continuaron a empregar o emblema local, o que foi recoñecido pola autoridade nacional trala «Lei Indíxena» en 1993.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pobo rapanui
* Illa de Pascua
Lingua pijao

A **lingua pijao** (tamén coñecida como **piajao** ou **pinao**) é unha lingua indíxena americana sen clasificar que foi falada polo pobo pijao até a década de 1950, momento no que se extinguiu. Era falada nas vilas de Ortega, Coyaima (Koyai, Tupe) e Natagaima, no val do río Magdalena. O pijao está clasificado como extinto polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

En 1943, recolleuse unha pequena lista de vocabulario, composto de 30 palabras e expresións, que son as únicas que se coñecen da lingua. Algunhas das palabras que semellan ser caribes parecen ser préstamos, e os topónimos do territorio pijao tamén son caribes.

## Vocabulario 
;Sociedade

;Animais

;Natureza

;Anatomía

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Lenin (quebraxeos de 1916)

O ***Lenin*** () foi un quebraxeos, construído en Inglaterra para o Imperio ruso. Botado en 1916, antes de entrar en servizo para Rusia, o barco serviu na Mariña Real durante a guerra civil rusa. Foi, finalmente, adquirido pola Unión Soviética e serviu durante a segunda guerra mundial, sendo finalmente desmantelado en 1977.

## Historia do buque 
A construción do barco, por encargo da Armada Imperial rusa, comezou en xuño de 1916 no estaleiro de Armstrong Whitworth en Newcastle upon Tyne como o ***St Alexandre Nevski***, en honra ao heroe ruso Alexandre Nevski. A súa construción estivo supervisada polo arquitecto naval ruso Ievgeny Zamyatin. O buque foi lanzado o 23 de decembro de 1916, e rematado en xuño de 1917. Para entón, o Imperio ruso xa deixara de existir tras a Revolución de Febreiro, e o buque foi utilizado pola Royal Navy renomeándoo como '*HMS *Alexander'''*, en setembro de 1917. O HMS Alexander serviu na campaña do norte de Rusia, e foi entregado ás forzas do Exército Branco cando os británicos se retiraron en outubro de 1919.

En 1937 o *Lenin* quedou atrapado no xeo, xunto a un convoi de cinco buques. Finalmente foron rescatados polo quebraxeos *Krasin* en agosto de 1938.

Durante a segunda guerra mundial o *Lenin* tomou parte nos convois rusos no Ártico.

O *Lenin* continuou en servizo durante a guerra fría, pero en 1957, cando o quebraxeos nuclear *Lenin* foi lanzado, foi renomeado como *Vladimir Ilich Lenin*. O buque foi retirado do servizo en 1968 e, finalmente, desmantelado en 1977.

## Na cultura popular 
Na súa novela distópica *We*, Evgenii Zamiatin refírese á especificacións do *St Alexandre Nevski'' nos nomes dalgúns dos seus personaxes.

## Notas 
## Véxase tamén
Lenin (homónimos)

**Vladimir Lenin** (1870–1924) foi un revolucionario ruso e fundador da Unión Soviética.

**Lenin** pode referirse tamén a:
**Lenin* (quebraxeos), completado en 1917.
**Lenin* (quebraxeos nuclear), lanzado en 1957.
**Lenin* (novela), unha novela de Alan Brien.
*Çinarlı, Shamkir ou Lenin, un municipio de Acerbaixán.

## Premios 
* Orde de Lenin, condecoración da Unión Soviética.
* Premio Lenin, un dos máximos premios da Unión Soviética.
* Premio Lenin da Paz, premio equivalente ao Premio Nobel da Paz, entregado anualmente pola Unión Soviética.

## Persoas que levan o apelido 
*B. Lenin, editor de cine indio, escritor e director.
*Cherukuri Lenin (1985/1986-2010), arqueiro indio.
*Lalitha Lenin (nado en 1946), poeta indio.

## Persoas chamadas Lenin 
*Lenin Arroyo (nado en 1979), boxeador costarriqueño 
*Lenín Moreno (nado en 1953), político ecuatoriano
*Len Picota (nado Lenin Picota en 1966), xogador de béisbol panameño
*Lenin Porozo (nado en 1990), xogador de fútbol ecuatoriano
*Lenin Preciado (nado en 1993), judoka ecuatoriano
*Lenin Raghuvanshi (nado en 1970), activista indio
*Lenin Steenkamp (nado en 1969), xogador de fútbol surafricano
*Ali Lenin Aguilera (nado en 1967), avogado e emprendedor venezolano
*Gilbert Lenin Castillo (nado en 1988), boxeador dominicano
*Quiarol Arzú ou Quiarol Lenín Arzú Flores (nado en 1985), xogador de fútbol de Honduras
Pobo panche

Os **panches** ou **tolimas** son un pobo indíxena de fala caribe que habitaban na actual Colombia. O seu territorio abranguía as partes suroccidentais de Cundinamarca e as partes setentrionais de Tolima, preto do río Magdalena. No tempo da conquista española, máis de 30&nbsp;000 panches vivían no que despois se convertería no Novo Reino de Granada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia precolombiana de Colombia
* Pobos indíxenas de Colombia
Pobo moravo

Os **moravos** (en  ou coloquialmente *Moraváci*) son un grupo etnográfico eslavo occidental que habita na rexión de Moravia, na República Checa, e que falan os dialectos moravos da lingua checa. Xunto cos silesianos da República Checa, forman parte da poboación que non se identifican etnicamente como checos. No 2011, o 4,9% da poboación do país declarouse de identidade morava. Existen pequenas poboacións que se declaran etnicamente moravos na veciña Eslovaquia.

## Notas
Pobo pijao

Os **pijaos** (tamén coñecidos como *piajaos*, *pixaos* ou *pinaos*) son un pobo indíxena que habita no departamento de Tolima, en Colombia. Na era precolombiana poboaron a Cordilleira dos Andes entre os nevados de Huila, de Quindío e de Tolima; no alto val do río Magdalena e no Valle del Cauca. Os pijaos non chegaron a formar un estado centralizado, manténdose como pobos federados.

dereita|miniatura|260px|Mapa das civilizacións precolombianas. Os panches e os **pijaos** están agrupados como Tolima.

## Lingua 
A lingua pijao está moi mal documentada, e só se coñece un feixe de palabras. A lingua está extinta dende a década de 1950. Gran parte da información sobre ela procede de frei Pedro Simón e outros cronistas españois Segundo Simón, os panches falaban a mesma lingua que os pijaos. porén, o exame do escaso vocabulario coñecido permite rexeitar que a lingua dos pijaos fora caribe. A evidencia lingüística non permite até o momento estabelecer parentescos filoxenéticos, pois é insuficiente. A lingua pijao permanece sen clasificar ou é caracterizada como lingua illada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pobos indíxenas de Colombia
### Ligazóns externas 
* Pijao Ethnologue
* Pijao en Encyclopædia Britannica
Agora tócame a min

***Agora tócame a min*** (en ) é un filme estadounidense de comedia romántica dirixido por Claudia Weill que se estreou en 1980. Está protagonizado por Jill Clayburgh, Michael Douglas e Charles Grodin. A canción principal do filme que aparece completa nos créditos finais,
"It's My Turn", foi interpretada por Diana Ross, con música de Michael Masser e letras de Carole Bayer Sager.

Estreouse en galego o 8 de setembro de 1995 a través da TVG.

## Personaxes 
* Jill Clayburgh como Kate Gunzinger
* Michael Douglas como Ben Lewin
* Charles Grodin como Homer
* Beverly Garland como Emma
* Steven Hill como Jacob
* Dianne Wiest como Gail
* Daniel Stern como Cooperman

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
O Álamo (filme de 1960)

***O Álamo*** (en ) é un filme bélico e épico estadounidense dirixido, producido e protagonizado por John Wayne que se estreou en 1960. Conta a historia de Davy Crockett na batalla do Álamo en 1836. O filme tamén está protagonizado por Richard Widmark como Jim Bowie e Laurence Harvey como William B. Travis. Nos papeis secundarios aparecen Frankie Avalon, Patrick Wayne, Linda Cristal, Joan O'Brien, Chill Wills, Joseph Calleia, Ken Curtis, Ruben Padilla como Santa Anna, e como convidado estrela Richard Boone como Sam Houston. O filme foi rodado en 70&nbsp;mm Todd-AO por William H. Clothier e foi distribuído por United Artists.

Foi emitido en galego o 28 de xuño de 1992 pola TVG.

## Personaxes 
*John Wayne como Coronel Davy Crockett
*Richard Widmark como Coronel Jim Bowie
*Laurence Harvey como William Barrett Travis
*Richard Boone como Xeneral Sam Houston
*Ruben Padilla como Antonio López de Santa Anna
*Frankie Avalon como Smitty
*Patrick Wayne como Capitán James Butler Bonham
*Linda Cristal como Graciela Carmela Maria 'Flaca' de Lopez y Vejar
*Joan O'Brien como Mrs. Sue Dickinson
*Chill Wills como Beekeeper
*Joseph Calleia como Juan Seguin
*Ken Curtis como Capitán Almaron Dickinson
*Carlos Arruza como Tenente Reyes
*Jester Hairston como Jethro
*Veda Ann Borg como Blind Nell Robertson
*John Dierkes como Jocko Robertson
*Denver Pyle como Thimblerig
*Aissa Wayne como Lisa Dickinson
*Hank Worden como Parson
*Bill Henry como Dr. Sutherland
*Bill Daniel como Coronel Neill
*Wesley Lau como Emil Sande
*Chuck Roberson como Tennessean
*Guinn Williams como Tenente "Irish" Finn
*Olive Carey como Mrs. Dennison

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Jill Clayburgh

**Jill Clayburgh**, nada en Nova York o 30 de abril de 1944 e finada en Salisbury (Connecticut) o 5 de novembro de 2010 foi unha actriz estadounidense. Foi recoñecida como mellor actriz no Festival de Cannes de 1978 polo seu papel en *An Unmarried Woman* e foi candidata ao premio Óscar en dúas ocasións.

## Traxectoria 
Clayburgh asistiu ás mellores escolas grazas á boa situación económica da súa familia. Nunha delas tomou a decisión de ser actriz e estudou no Charles Street Repertory Theater de Boston para trasladarse de novo a Nova York a finais da década de 1960, actuando en varias obras teatrais de Broadway.

En 1970 comezou a súa carreira cinematógrafica, e en 1972 conseguiu o seu primeiro papel importante. Uns anos máis tarde converteuse nunha actriz célebre grazas á súa interpretación en *An Unmarried Woman*, pola que logrou unha candidatura ao Oscar á mellor actriz. Conseguiu a segunda candidatura pola súa actuación en *Starting Over*, mais despois dun novo éxito en 1982 a súa carreira no cinema declinou.

A partir dese momento apareceu en filmes con orzamentos baixos, mais traballou intensamente e con éxito en telefilmes e miniseries. Tamén continuou a actuar asiduamente no teatro, medio en que sempre tivo un sólido recoñecemento do público e da crítica.

Faleceu aos 66 anos vítima da leucemia na súa casa de Connecticut.

## Vida privada 
Clayburgh foi parella sentimental de Al Pacino durante cinco anos. En 1979 casou co guionista e dramaturgo David Rabe, co que tivo dous fillos.

## Filmografía 
* *Bridesmaids* (2011)
* *Love and Other Drugs* (2010)
* *Running with scissors* (2006)
* *Falling* (2001)
* *Never Again* (2001)
* *Fools Rus In* (1997)
* *Going All the Way* (1997)
* *Naked in New York* (1993)
* *Rich in Love* (1993)
* *Day of Atonement* (1992)
* *Whispers in the Dark* (1992)
* ''Pretty Hattie's Baby* (1991)
* *Beyond the Ocean* (1990)
* *Shy People* (1987)
* *Where Are the Children?* (1986)
* *Hanna K.* (1983)
* *I'm Dancing as Fast as I Can* (1982)
* *First Monday in October* (1981)
* *Agora tócame a min* (1980)
* *A Lúa* (1979)
* *Starting Over* (1979)
* *An Unmarried Woman* (1978)
* *Semi-Tough* (1977)
* *Silver Streak* (1976)
* *Gable and Lombard* (1976)
* *The Terminal Man* (1974)
* *The Thief Who Came to Dinner* (1973)
* *Portnoy's Complaint* (1972)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Jill Clayburgh - *Downstage Center'' (entrevista)
Leslie Caron

**Leslie Claire Margaret Caron**, nada en Boulogne-sur-Seine o 1 de xullo de 1931, é unha actriz e bailarina franco-estadounidense. Caron dixo dela mesma: "Non son unha bailarina. Deféndome".

## Traxectoria 
Leslie Caron naceu en Boulogne-sur-Seine, filla do químico Claude Caron e a bailarina estadounidense Margaret Petit. Dende pequena preparouse para a súa futura carreira grazas á axuda da súa nai.

Foi descuberta por Gene Kelly mentres bailaba cun ballet e o bailarín escolleuna para ser a súa parella en *Un americano en París* (1951). O éxito de Caron foi tan elocuente que asinou un contrato de longa duración coa MGM, o que lle permitiu aparecer noutros títulos como *The Glass Slipper* (1955) ou *Lili* (1953), que lle valeu a súa primeira candidatura aos premios Oscar. Na segunda metade da década de 1950 apareceu en títulos como *Papá pernas longas* (1955) con Fred Astaire ou *Gigi* (1958) con Louis Jourdan e Maurice Chevalier.

Co declive dos musicais a principios da década de 1960, Caron deu un xiro á súa carreira coa interpretación dunha embarazada esperando abortar en *The L-Shaped Room* (1962), pola que gañou o premio BAFTA. Outras aparicións nos anos seguintes inclúen *Father Goose* (1964) xunto a Cary Grant; a obra de Ken Russell *Valentino* (1977), sobre o mítico actor Rodolfo Valentino, na que Caron fai o papel de Alla Nazimova; *Ferida*, de Louis Malle (1992); *Chocolat*, de Lasse Hallström (2000) ou *Le Divorce* (2003) de James Ivory xunto a Kate Hudson e Naomi Watts.

## Filmografía 
* *Un americano en París* (1951)
* *The Man with a Cloak* (1951)
* *The Million Dollar Nickel* (1952) 
* *Glory Alley* (1952)
* *The Story of Three Loves* (1953)
* *Lili* (1953)
* *The Glass Slipper* (1955)
* *Papá pernas longas* (1955)
* *Gaby* (1956)
* *Gigi* (1958)
* ''The Doctor's Dilemma* (1958)
* *The Man Who Understood Women* (1959)
* *The Subterraneans* (1960)
* *Austerlitz* (1960)
* *Fanny* (1961)
* *Three Fables of Love* (1962)
* *Guns of Darkness* (1962)
* *The L-Shaped Room* (1962)
* *Father Goose* (1964)
* *A Very Special Favor* (1965)
* *Promise Her Anything* (1965)
* *Arde París?* (1966)
* *The Head of the Family* (1969)
* *Madron* (1970)
* *Chandler* (1971)
* *Purple Night* (1972)
* *Surreal Estate* (1976)
* *O amante do amor* (1977)
* *Valentino* (1977)
* *Nicole* (1978)
* *Goldengirl* (1979)
* *All Stars* (1980)
* *Chanel Solitaire* (1981)
* *Imperative* (1982)
* *La Diagonale du fou* (1984)
* *Courage Mountain* (1990)
* *Ferida* (1992)
* *The Genius* (1993)
* *Warriors and Prisoners* (1994)
* *A Hundred and One Nights of Simon Cinema* (1995) (escenas suprimidas)
* *Funny Bones* (1995)
* *The Reef* (1996)
* *From Russia to Hollywood: The 100-Year Odyssey of Chekhov and Shdanoff* (1999) (documental)
* *Chocolate* (2000)
* *Le Divorce'' (2003)

## Notas
IEC

As siglas **IEC** poden referirse a varias institucións:
* '''Institut d'Estudis Catalans**
* **International Electrotechnical Commission**
* **Instituto de Estudos Chairegos**

* **Instituto de Estudios Carballiñeses'''
Aeroporto de Tirana-Nai Tareixa

O **aeroporto internacional de Tirana-Nai Tareixa** , comunmente coñecido como **aeroporto de Rinas**, é o principal aeroporto internacional de Albania. Bautizado na honra d e Tareixa de Calcuta en 2002, está situado na vila de Rinas, a 11 quilómetros ao noroeste da cidade de Tirana.

O aeroporto é un dos máis concorridos dos Balcáns, pasando 2,2 millóns de pasaxeiros polas súas instalacións durante o ano 2016. Ofrece conexións internacionais principalmente dentrode Europa. Serve como centro de conexións para a aeroliña local Albawings e como cidade focal para Adria Airways, Blue Panorama Airlines, Ernest Airlines e Mistral Air.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
José García Barzanallana

**José García Barzanallana y García de Frías**, nado en Madrid o 24 de febreiro de 1819 e finado, tamén, en Madrid o 21 de febreiro de 1903, foi un avogado e político español, de familia asturiana, que foi ministro de Facenda durante o reinado de Afonso XII. Seu pai Juan García Barzanallana e seu irmán Manuel García Barzanallana tamén era facendistas coma el.

## Traxectoria 
Graduado en Dereito pola Universidade de Barcelona en 1839. Foi membro do Ateneo de Madrid, e secretario da institución en varias ocasións entre 1847 e 1850.

A súa carreira política comezou en 1857 cando obtivo a súa acta de deputado por Teruel. Nos dous seguintes procesos electorais non saíu elixido polo que non volveu ao Congreso até 1864, cando obtivo un escano por Lugo e Teruel e , de novo, nas eleccións de 1867 por Alacant, Cuenca e Guadalaxara. Máis tarde, en 1876, foi elixido senador por Lugo, e no ano seguinte (1877) pasou a ser senador vitalicio.

Entre o 25 de xullo de 1876 e o 11 de xullo de 1877, foi ministro de Facenda nun goberno presidido por Antonio Cánovas del Castillo, e no que o seu principal obxectivo foi a diminución do déficit e o control da Débeda, para o que creou varios impostos.

Durante a súa longa carreira na Administración Pública ocupou, entre outros, os cargos de Director de Aduanas, Impostos e Débeda, de presidente do Tribunal de Contas (1884), gobernador do Banco de España (1895 - 1897), e director da Compañía Arrendataria de Tabacos.

Tamén dirixiu o xornal madrileño *El Tiempo*, en 1870, e foi membro das academias de Ciencias Morais e Políticas e  da de Xurisprudencia e Lexislación.

## Obras 
* *Lecciones de legislación de Aduanas* (1850).
* *Breves reflexiones sobre el comercio español y la renta de Aduanas* (1854).
* *La liga aduanera Ibérica* (1862).
* *La población de España* (1872).
**Política comercial en España* (1883).
* *El Parlamento de Inglaterra* (1883). Memoria leída na Academia de Ciencias Morais e Políticas.
**La contribución territorial en España* (1884). Memoria leída na Academia de Ciencias Morais e Políticas.
**El establecimiento penal de la Nueva Caledonia* (1884). Informe leído na Academia de Ciencias Morais e Políticas.
* *La organización municipal de Londres* (1884). Informe leído na Academia de Ciencias Morais e Políticas.
**Resumen de las actas de la Real Academia de Ciencias Morales y Políticas* (1885)
* *Los antiguos gremios* (1889).
**La hacienda pública de Portugal en sus relaciones con la de España* (1889). Memoria leída na Academia de Ciencias Morais e Políticas.
**La hacienda pública japonesa* (1889). Memoria leída na Academia de Ciencias Morais e Políticas.
**La sal como materia imponible en España* (1895). Capítulo de una obra en preparación, sobre "los principales impuestos durante el siglo actual en España"

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de gobernadores do Banco de España
*Lista de ministros de Economía e Facenda

### Ligazóns externas 
* O congreso dos Deputados: Arquivo histórico de diputados.
* Expediente persoal do senador D. José García Barzanallana, no Senado.
* José García Barzanallana na Biblioteca Virtual do Patrimonio Bibliográfico
Bandeira da Nación Navagho

A **bandeira da Nación Navagho** é a bandeira oficial da Nación Navagho, un territorio nativo americano que se atopa nas catro esquinas dos estados de Arizona, Novo México e Utah.

## Historia 
miniatura|A bandeira navagho ondeando.
O 21 de maio de 1968, a bandeira foi adoptada pola Nación Navagho, unha reserva india do Suroeste dos Estados Unidos. Esta bandeira foi deseñada por Jay R. Degroat, un estudante de Mariano Lake, Novo México e foi escollida entre 140 propostas. Incorpora elementos do selo tribal deseñado por John Claw, Jr. e adoptado o 18 de xaneiro de 1952.

## Notas
Gehenna

miniatura|dereita|Fotografía do val de Hinnon contra o ano 1900.
**Gehenna** ou **Guehenna** (en grego: *Geena* (*Γεέννα*); en hebreo: *Gai Ben Hinnom* (*גהינום*, vale de Hinón) é o inferno ou purgatorio para a fe xudaica, para a cal se trataría dun lugar de purificación para o malvado,​ no que a meirande parte dos castigados permanece até cumprido un ano, malia que tamén pode ser pola eternidade. O nome deriva dun val próximo a Xerusalén, o val de Hinón, identificado de forma metafórica coa entrada ao mundo da punición na vida futura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Valley of Hinnom na Columbia Encyclopedia .
* Entrada "Gehenna" na Jewish Encyclopedia (1901-1906) .
Melania Hotu

**Melania Carolina Hotu Hey**, nada o 8 de febreiro de 1959, é unha política rapanui. Foi a gobernadora provincial da Illa de Pascua (coñecida localmente como *Rapa Nui*) entre 2015 e 2018, na polinesia chilena, no primeiro e segundo goberno de Michelle Bachelet.

## Carreira política 
Foi nomeada gobernadora o 11 de marzo de 2006 pola presidenta de Chile Michelle Bachelet, como parte da iniciativa da mandataria para incrementar a representación feminina en posicións gobernamentais. Antes de comezar o seu mandato como gobernadora (*suerekao*), Hotu dirixiu un programa para a xuventude rapanui.

Enfrontouse a diversos problemas durante o seu goberno, incluíndo a inmigración chilena, perda da cultura indíxena, e a reforma política dirixida a achegar unha maior autonomía. Foi sucedida en 2010 por Pedro Edmunds.

En setembro de 2015 foi nomeada de novo gobernadora da Illa de Pascua, no segundo goberno de Bachelet, cargo que ocupou até o 11 de marzo de 2018, cando foi sucedida por Laura Alarcón Rapu.

## Notas
Cómaros verdes

***Cómaros verdes*** é un libro de poesía en lingua galega escrito por Aquilino Iglesia Alvariño, e publicado en 1947. A portada está deseñada por Carlos Maside.

## Características
[miniatura|185px|*Cómaros verdes* está incluído na [BG120.]]
O libro é unha miscelánea de textos diversos, organizado en catro apartados:
****E vou namorando***: inclúe dous poemas con pegada do neotrobadorismo no formal, "Sob as avelaneiras" "Canté ruliña", con refrán e leixaprén.
****O pastor das horas***: ten pegada de hilozoísmo (*Van para a misa as bidueiras*, no poema "O Sol ergueuse moi cedo").
****Nenias***: (que en latín pode significar canto de berce e canto fúnebre) é unha homenaxe a poetas como Catulo, Tibulo, Friedrich Hölderlin, Sándor Petöfi, Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Eduardo Pondal, Manuel Antonio e Luís Amado Carballo. Seis destes poemas xa foran publicados antes de 1936.
****Cabrifollos e oucas***: foi a última en ser escrita, con poemas ambientados en Vilagarcía de Arousa.

O temas principal é o paisaxismo, ambientado no mundo rural (os cómaros ou outeiros que dan título á obra). O autor procura facer transcendental o cotián, unha crónica lírica de dúas xeografías vitais: a montaña de Lugo e o mar da ría de Arousa.

Na obra o autor abandona a rima, pero non certo clasicismo formal. Emprega preferentemente o hendecasílabo branco.

Aquilino Iglesia Alvariño usaba un galego rural e fragmentado, con pegadas dialectais da comarca da Terra Chá. Usaba un léxico popular, mais sen caer en hiperenxebrismos e vulgarismos, pola súa formación en linguas clásicas.

## Edicións 
300px|esquerda|miniatura|Local onde estivo a librería e editorial Celta, en Vilagarcía de Arousa

No libro indícase que se rematou de imprimir o 24 de xullo de 1947 na imprenta Celta de Vilagarcía de Arousa. Non obstante, o 23 de xuño de 1947, cando o libro xa fora impreso, o autor entregou dous exemplares na delegación da oficina de censura para solicitar permiso para a súa edición. Mais o libro xa fora editado sen permiso, polo que se solicitou a intervención dos 500 exemplares e a imposición dunha multa. O autor solicitou recomendación a Xosé Filgueira Valverde, quen o puxo en contacto con Juan Aparicio. Os exemplares intervidos foron devoltos, e non se impuxo multa.

En 1986 Edicións Xerais de Galicia publicou a *Poesía completa* de Iglesia Alvariño, con edición a cargo de Xesús Alonso Montero. En 2002 a obra foi publicada na Biblioteca Galega 120 de *La Voz de Galicia*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* (2017): *Aquilino Iglesia Alvariño en Vilagarcía de Arousa como poeta e incitador literario*. Concello de Vilagarcía de Arousa.
*VV.AA. (2017): *Xornada conmemorativa do 70 aniversario da publicación de Cómaros verdes*. Concello de Vilagarcía de Arousa, 29 de novembro de 2017.
Hemeroplanes triptolemus

***Hemeroplanes triptolemus*** é unha especie de avelaíña da  familia dos esfínxidos.

## Distribución 
Esta avelaíña é común en Costa Rica, Belize, México e Guatemala, e probablemente voa dende América Central até Colombia, Ecuador, Bolivia, Arxentina, Venezuela e Güiana.

## Características 
As larvas aliméntanse de *Mesechites trifida*. Na súa forma de larva, o *Hemeroplanes triptolemus* é quen de expandir os segmentos anteriores do seu corpo para imitar a aparencia dunha cobra, con manchas para os ollos. Este mimetismo coas cobras esténdese mesmo ó seu comportamento, xa que atacará inofensivamente a posibles depredadores.

## Notas
Ximnasia artística

A **ximnasia artística** é un deporte olímpico que forma parte dunha das 5 disciplinas que hai na ximnasia. Consiste en executar diferentes exercicios en diversos aparellos. Estes varían segundo o xénero do deportista, existindo polo tanto dúas modalidades, a feminina e a masculina. A ximnasia artística feminina consta de 4 aparellos: barra de equilibrio, exercicio de chan, salto de poldro e barras asimétricas. En troques, a masculina ten dous exercicios máis: exercicios de chan, salto de poldro, cabalo con aros, argolas, paralelas e barra fixa.  

Este está composto por unha gran variedade de elementos que requiren unha gran técnica en cada un dos aparatos. Interrelaciónanse o risco, o equilibrio e a beleza estética dos movementos. Os exercicios son moi técnicos, difíciles de realizar e esixen ó ximnasta unha gran perfección. Para poder facelos requírese unha gran capacidade de concentración, forza, axilidade, disciplina e coordinación.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Federación Internacional de Ximnasia 
* Comité Olímpico Internacional
Pobo asirio

Os **asirios** (en ), ou **siríacos**, son un grupo étnico de Oriente Medio. Algúns deles identifícanse a si mesmos como arameos, ou caldeos. Falan diversos dialectos do arameo moderno así como outras linguas, dependendo do país de residencia. Os asirios son cristiáns siríacos que descenden da antiga Asiria, unha das máis antigas civilizacións do mundo, que data do -2500 na antiga Mesopotamia.

As áreas que forman parte da nación asiria son o norte de Iraq, o sueste de Turquía, o noroeste de Irán e o nordeste de Siria. Moitos asirios migraron cara a outras rexións do mundo durante o pasado século, incluíndo América do Norte, o Levante, Australia, Europa, Rusia e o Cáucaso. A emigración foi provocada en grande medida polo xenocidio asirio do Imperio Otomán durante a primeira guerra mundial, o masacre de Simele en Iraq en 1933, a Revolución Iraniana de 1979, as políticas ba'athistas en Iraq e Siria such, o xenocidio kurdo de Saddam Hussein, e o xurdimento do Estado Islámico (ISIS).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xenocidio asirio
* Nacionalismo asirio
Pobo calmuco

Os **calmucos** (en calmuco: Хальмгуд, *Hal’mgud*, en mongol: Халимаг, *Halimag*) son un grupo étnico de orixe mongol, cuxos antepasados migraron dende Zungaria en 1607. Crearon o Khanato Calmuco entre os anos 1630 e 1724, no territorio do norte do Cáucaso ruso. No presente, son a etnia maioritaria da República dos Calmucos, en Rusia, que se asenta na costa oeste do mar Caspio.

Por mor da emigración, existen pequenas comunidades calmucas nos Estados Unidos de América, Francia, Alemaña e a República Checa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adelman, Fred. *Kalmyk Cultural Renewal*, PhD Dissertation, University of Pennsylvania,1960.
* Anonymous. *Donskaia Oblast, Donskoi Pervyi Okrug, Donskoi Vtoroi Okrug* (translation: The Don Region, First Don District, Second Don District), Novyi Entsliklopedicheskii Solvar, XVI, 1914.
* Anuchin, D. *"Kalmyki"*, Entsiklopedicheskii Slovar Brokgauz-Efrona, XIV, St. Petersburg, 1914.
* Arbakov, Dorzha. *Genocide in the USSR, Chapter II, Complete Destruction of National Groups as Groups, The Kalmyks*, Nikolai Dekker e Andrei Lebed, Editors, Series I, No. 40, Institute for the Study of the USSR, Múnic, 1958.
Budismo tibetano

[miniatura|250px|Nyingmapa [Padmasambhava.]]
O **budismo tibetano** é unha forma de budismo da tradición Vajrayana que se orixinou no Tíbet, pero que tamén se practica nas rexións veciñas do Himalaia e en Asia Central. Deriva das fases finais do budismo na India e conserva o "status quo tántrico da India do século VIII". Estendeuse fóra do Tíbet por mor do poder mongol da dinastía Yuan (1271–1368), fundada por Kublai Khan, que tamén gobernou a China.

O budismo tibetano emprega prácticas tántricas, especialmente o ioga, e aspiran á iluminación ou corpo arco da vella. O budismo tibetano no Tíbet ten catro grandes escolas, chamadas Nyingma, Kagyu, Sakya e Gelug (desenvolvida a partir da Sakya). A Jonang é unha escola menor, e a Rimé é un movemento ecléctico arredor das escolas Sakya, Kagyu e Nyingma. Entre os expoñentes máis importantes do budismo tibetano están o Dalai Lama e o Panchen Lama, os líderes da escola Gelug do Tíbet.

## Notas
Pobo sorbio

Os **sorbios** ou **sorabos** (en , en , en ), son un grupo étnico eslavo que habitan en Lusacia, unha rexión dividida entre Alemaña (os estados de Saxonia e Brandenburgo) e Polonia (as provincias de Baixa Silesia e Lubusz). Segundo Constantino VII, os serbios dos Balcáns teñen a mesma orixe que os sorbios e os caxubios. Tamén di que os serbios habitaron as áreas entre os ríos Elba e Vístula, na costa sur do mar Báltico. Tradicionalmente falan a lingua sorbia, estreitamente relacionada co polaco, o caxubio, o checo e o eslovaco. O sorbio é unha lingua minoritaria oficialmente recoñecida en Alemaña. Os sorbios están xenética e lingüisticamente máis relacionados cos checos e cos polacos. Por mor do proceso de asimiliación cultural entre os século XVII e XX, tódolos sorbios falan alemán dende o século XIX, e as novas xeracións tenden a non falar a lingua. O pobo sorbio está dividido relixiosamente entre católicos (a maioría) e luteranos.

## Notas
Aeroporto de Orán-Es Sénia

O **aeroporto de Orán-Es Sénia** , tamén coñecido como **aeroporto Ahmed Ben Bella**, é un aeroporto alxeriano situado a 8,7 quilómetros ao sur da cidade de Orán, preto de Es Sénia.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Turismundo

**Turismundo** (? – 453) foi rei dos visigodos entre os anos 451 e 453. O seu nome gótico orixinal era Þaurismoþs [thôrismoths], "coraxe de Thor".

## Traxectoria 
Era fillo de Teodorico I e neto do gran Alarico I, vencedor de Roma. Gozou de popularidade entre os seus pola súa enorme forza física. Foi elixido rei polos soldados godos na batalla dos Campos Cataláunicos, tamén chamada de Châlons-sur-Marne, ante o mesmo cadáver aínda quente do seu pai, morto polos hunos e a quen se estaban dando as honras fúnebres co rito xermánico de bater as armas.

Instalou o seu corte en Tolosa e someteu en Orleáns aos alanos

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Reino visigodo
* Lista dos reis visigodos
* Moeda visigoda
Antonio de Oquendo

**Antonio de Oquendo y Zandategui**, nado en outubro de 1577 en Donostia e finado o 7 de xuño de 1640 na Coruña, foi un mariño español de orixe vasca, capitán xeneral da Armada do mar Océano. Participou en máis dun centenar de batallas navais, incluíndo a batalla dos Abrojos en 1631, e na batalla das Dunas en 1639.

En 1639 encárgaselle organizar unha expedición naval en busca da armada holandesa. Ante a ausencia de homes que recrutar foi famoso no momento a obriga de embarque a 2.000 cabezas de familia da zona da Coruña. Feito recordado por Francisco Manuel de Melo:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Miguel de Oquendo
### Ligazóns externas 
* Biografías y Vidas .
Pobo silesiano

Os **silesianos** (en silesiano: *Ślůnzoki*; alemán silesiano: Schläsinger; en ; en ; en ) son un grupo étnico que habita en Silesia, unha rexión histórica de Europa Central, dividida entre Polonia, Alemaña e a República Checa. Este grupo etnolingüístico está estreitamente relacionado cos polacos e a súa lingua tamén está relacionada co polaco. Como resultado da influencia alemá, a cultura silesiana ten moitos trazos xermánicos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grupos étnicos de Europa