open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Nintendo Entertainment System

A **Nintendo Entertainment System**, ou **NES**, é unha videoconsola de 8 bits de Nintendo que saíu á venda en América do Norte, Brasil, Europa, Asia e Australia. O equivalente no Xapón é coñecido como **Nintendo Family Computer** (任天堂ファミリーコンピュータ), ou **Famicom** (ファミコン). A NES foi a videoconsola de máis éxito do seu tempo, tanto en Asia coma en Norteamérica, e axudou a revitalizar a industria dos videoxogos seguindo o vídeo game crash of 1983, e estableceu os estándards para as seguintes consolas tanto no deseño de videoxogos (tivo o primeiro xogo de plataformas, *Super Mario Bros*). Foi o primeiro grande éxito da consola. A NES foi a primeira consola na que o fabricante optou por permitir o desenvolvemento de xogos por terceiros.

## Historia 
Aproveitando o éxito das series de xogos arcade no comezo dos 80, Nintendo fixo plans para producir a súa propia videoconsola con cartuchos renovables, unha característica que non estaba incluída nos primeiros produtos da compañía.

A NES foi deseñada por Masayuki Uemura e foi posta á venda no Xapón o 15 de xullo de 1983. A **Nintendo Family Computer** (**Famicom**) non tivo moito éxito nun primeiro momento: Durante o seu primeiro ano, foi amplamente criticada alegando que a consola era pouco fiable e moi propensa aos erros de programación e constantes avarías. Non obstante, tras un cambio na placa base, a popularidade da Famicon disparouse converténdose na consola mellor vendida no Xapón cara a finais do 1984. Animados polo seu éxito, Nintendo axiña comezou a mirar cara ao mercado norteamericano.

Nintendo comezou a negociar con Atari para sacar á venda a Famicom baixo a marca de Atari. Esta chamaríase "Nintendo Enhanced Video System." Este acordo rematou finalmente, e Atari decidiu centrarse na súa propia consola de nova xeración de 8 bits, a Atari 7800.

O resto da década, Nintendo foi o incontestable líder no mercado de xogo americano e xaponés, e os seus títulos de xogo romperon récords de vendas. Mais, a consola non acadou o mesmo nivel de éxito no resto do mundo occidental. En Europa e Australia, o sistema foi dividido en dúas rexións separadas de mercado (A e B). Mattel tomou a distribución na rexión A, a que consistía no Reino Unido, Australia, e Italia. A distribución na rexión B, que consistía no resto do continente europeo, foi tomada por varias compañías diferentes, con Nintendo responsable da distribución da maioría dos cartuchos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Nintendo Player
* NES World
* ClassicGaming.com’s Museum – Nintendo Entertainment System (NES)—1985-1995
* Nintendo: The Good, The Bad, and The Ugly
* United States Patent and Trademark Office – console (#D294,020) , cartridge (#D292,399)
Home superfluo

**Home superfluo** (*lishni chelovek* en ruso) é o nome que se lle dá a un personaxe típico da literatura rusa do século XIX. Trátase dun heroe idealista mais inactivo, que é consciente e sensíbel cara aos problemas morais e sociais, mais que nunca emprende accións, debido en parte á súa debilidade e lasitude e en parte porque vive nunha sociedade que limita as liberdades.

Pushkin foi o primeiro en empregar a palabra *lishni* neste sentido ao describir ao personaxe de Onegin en *Euxenio Onegin* (1823-1831). Onegin é, precisamente, o prototipo de *home superfluo*, seguido de Chatski, que aparece na novela de Griboyedov *A desgraza de ter espírito* (1825); o máis famoso é, talvez, o Oblomov da novela homónima de Iván Goncharov. Outro exemplo é o Pechorin d' *Un heroe do noso tempo* de Lérmontov (1840).

O tipo do home superfluo foi perfeccionado por Iván Turgenev: Rudin (*Rudin*, 1856), Rakitin (*Un mes no campo*) e o personaxe do conto "O Hamlet do Distrito Shchigrovsky" (en *Apuntamentos do álbum dun cazador*). Para Turgenev, o "home superfluo", unha mestura traxicómica, de Hamlet e don Quixote, era característico da sociedade rusa decimonónica que pecaba de non poder conciliar os impulsos do corazón e da cabeza e se daba a demasiada introspección, "intelectualización" e indecisión.

Atópanse tamén "homes superfluos" en Tolstoi (o Conde Vronski en *Ana Karenina* (1875-6) e son frecuentes en Chekhov. As mulleres que se relacionan con estes personaxes son, pola contra, fortes, determinadas e decisivas, como a Tatiana de *Euxenio Onegin* e a Natalia de *Rudin*.
Política de Francia

Francia é unha república democrática semipresidencialista. O presidente elíxese por sufraxio directo e universal. Existen dúas cámaras electas, o Senado e a Asemblea Nacional.

## Políticos franceses 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de partidos políticos de Francia
Mar Morto

O **Mar Morto**, en hebreo ים המלח, árabe البحر الميت, é un lago de auga salgada do Oriente Medio.

## Características 
miniatura|200px|Afundir no Mar Morto é mesmo difícil!
Cunha superficie de aproximadamente 1.050&nbsp;km², é alimentado polo río Xordán e baña a Xordania, Israel e a Cisxordania. En 50 anos, o Mar Morto perdeu un terzo da súa superficie, en gran parte por causa da explotación excesiva do seu afluente, única fonte de auga doce da rexión.

O Mar Morto ten ese nome debido ao feito de que a cantidade de sal das súas augas, que é dez veces maior que a dos océanos, impide calquera forma de vida. A "auga" é un cóctel de sales moi diferente do sal dun océano normal. Os peixes traídos polo río Xordán, ao caeren no mar, morren instantaneamente. Apenas algunhas bacterias e plantas que fican nas marxes conseguen sobrevivir alí. A título de comparación, nos océanos, o número de gramos de sal por cen mililitros de auga non pasa de tres, mentres que no Mar Morto esa taxa é de 30 a 35 gramos de sal por 100 ml de auga.

O Mar Morto é o punto máis baixo do globo: 417 metros baixo o nivel do mar.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hidrografía
François Mitterrand

[miniatura|dereita|François Mitterrand, á esquerda, xunto con [Ronald Reagan en 1981]]
**François Maurice Adrien Marie Mitterrand**, nado o 26 de outubro de 1916 en Jarnac (Charente) e finado o 8 de xaneiro de 1996 en París, foi un estadista e presidente francés.

Durante a Cuarta República Francesa tivo once cargos de ministro.

## Presidente da República Francesa 
Ten actualmente o récord de lonxevidade (14 anos) na presidencia da República Francesa. Foi o primeiro presidente da república pertencente ao Partido Socialista francés. Durante a súa presidencia aboliuse a pena de morte en Francia, en 1981.

O seu mandato presidencial rematou en maio de 1995. Foi sucedido por Jacques Chirac, e morreu a causa dun cancro de próstata seis meses despois.
Lago Como

miniatura|600px|Lago Como visto desde a cidade de Como
O **lago Como** (italiano *Lago di Como*, tamén coñecido como Lario) é un lago de orixe glacial na Lombardía, Italia. Cunha área de 146&nbsp;km², é o terceiro maior lago da Italia, despois do lago Garda e do lago Maggiore. Con 400 metros de profundidade, tamén é un dos máis profundos da Europa. 

O lago ten a forma característica dun "Y" de cabeza para baixo. A parte norte comeza na cidade de Colico, e as cidades de Como e Lecco sitúanse nas partes suroeste e sueste, respectivamente. O lago Como é alimentado en gran parte polo río Adda, que entra no lago próximo a Colico e sae do lago en Lecco. Esta situación xeográfica torna o lado suroeste do lago unha rúa sen saída, o que fai que Como, contrariamente a Lecco, sufra frecuentemente con enchentes.

## O nome do lago 
* O verdadeiro nome en italiano é Lario, mais tal nome é raramente empregado; é chamado normalmente de *lago di Como*.
* Como a cidade de Como é referenciada soamente por *Como*, o lago nunca é chamado soamente polo seu nome. Entre tanto, tal non é o caso doutro lago italiano, o lago Garda. Mesmo sendo Garda unha cidade ás súas marxes, do mesmo modo que Como é unha cidade á beira do lago de Como, pódese simplemente chamar o lago de "Garda".

## Historia 
Durante a Roma antiga, o lago estendíase até Samolaco. Os romanos chamábanlle *lacus larius*.

## Cidades á beira do lago 
### Marxe oeste (do sur para o norte) 
* Como
* Cernobbio
* Moltrasio
* Brienno
* Argegno
* Ossuccio
* Lenno
* Mezzegra
* Tremezzo
* Cadenabbia
* Menaggio
* Dongo
* Gravedona
* Domaso

### Beira leste (do sur para o norte) 
* Lecco
* Lierna
* Varenna
* Bellano
* Colico

### Marxe sur (de oeste a leste) 
* Como
* Blevio
* Bellagio
* Malgrate
* Lecco
John P. Marquand

**John Phillips Marquand**, nado en 1893 e finado en 1960, foi un novelista americano.

## Traxectoria
Marquand naceu en Wilmington, Delaware e medrou nos suburbios de Nova York. Tras un empeoramento da situación económica da súa familia, os pais enviárono a vivir cos seus tíos en Newbutyport, Massachusetts, onde cursou os estudos elementais.

Graduouse en Harvard en 1915, traballou como xornalista durante algún tempo e serviu como voluntario na primeira guerra mundial. Á súa volta aos Estados Unidos traballou como xornalista e máis tarde como publicista. En 1922 casou con Christina Sedgwick, filla do editor de *The Atlantic Monthly*, un dos xornais máis prestixiosos do país. En 1925 publicou o seu primeiro libro, unha exploración da vida e da lenda de Timothy Dexter (1763-1806), un excéntrico personaxe do século XVIII.

Converteuse nun escritor prolífico e exitoso en revistas populares como *Saturday Evenint Post*. A mediados dos anos 30, Marquand comeza a publicar unha serie de novelas satíricas sobre a vida norteamericana, centradas en Nova Inglaterra, a primeira foi  *The Late George Apley* (1937) unha sátira da clase alta bostoniana que gañou o premio Pulitzer (1938), outras novelas foron *Wickford Point* (1939), *H.M. Pulham, Esquire* (1941), *So Little Time* (1941) e *Point of No Return* (1949), retrato satírico do antropólogo de Harvard W. Lloyd Warner. Entre 1937 ata 1960 foi un dos novelistas máis populares dos Estados Unidos, hoxe está case esquecido, e tan só se lembra por unha serie de novelas de detectives centradas no personaxe ficticio de Mr. Moto, a primeira foi *Your Turn, Mr. Moto*(1935) e que protagonizou Peter Lorre.

Casou por segunda vez con Adelaide Ferry Hooker, irmá da muller de John D. Rockefeller.
Pere Bessó

**Pere Bessó i González**, nado en Valencia en 1951, é un escritor valenciano e lingua catalá e castelá.

## Traxectoria
Profesor de ensino secundario e concelleiro de Esquerra Unida del País Valenciano en Mislata, os seus primeiros poemarios foron en castelán: *Cenáculo de Sombras* (1975) e *Imágenes* (1976). A partir de 1978 só escribe en catalán, ata agora publicou 20 poemarios entre eles: *Herborlari de silencis* (1978), *Mediterrània* (1979), ''L'Alter ego* (1980), *Una estança a Alessandria* (1983), *Prims hommenatges* (1984), *Les llimes de la vosgiana* (1987), *Pagaràs els ouls de cugul* (1988) e *La Terra promesa* (1988), *Narcís de la memòria* (2000), *El pou de la set que no assacia* (2005). Tamén dirixiu a revista literaria *Múrice*.

No ano 2000 obtivo o Premio Vicent Andrés Estellés de poesía.

## Obras 
* *Herborlari de silencis* (1978)
* *Mediterrània* (1979)
* *L'Alter ego* (1980)
* *Una estança a Alessandria* (1983)
* *Prims homenatges* (1984)
* *Les llimes de la vosgiana* (1987)
* *Pagaràs els ous de cugul* (1988) 
* *La Terra promesa* (1988)
* *Planetari* (1991)
* *Iteràncies, interferències i grafitis* (1997)
* *Narcís de la memòria* (2000)
* *El pou de la set que no assacia* (2005)
* *El Quadern de Malta* (2006)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Pere Bessó en *artepoetica.net''
Roger Salengro

**Roger Salengro**, nado en Lille o 30 de maio de 1890 e finado na mesma cidade o 18 de novembro de 1936, foi un político de esquerda francés.

## Traxectoria
Foi deputado socialista entre 1928 e 1936 e presidente da cámara (*maire*) de Lille. En 1936 foi ministro do interior do goberno da Fronte Popular de Léon Blum. No verán de 1936 xXornais de extrema dereita lanzaran unha campaña invocando contra el unha condena por deserción en 1916. A pesar de ser recoñecido como non culpábel, Roger Salengro suicidouse.
Jean-Claude Van Damme

**Jean-Claude Camille François Van Varenberg**, nado o 18 de outubro de 1960 en Berchem-Sainte-Agathe, Bruxelas, é un artista marcial e actor belga máis coñecido profesionalmente como **Jean-Claude Van Damme** famoso polos seus filmes de acción. Entre os seus filmes máis exitosos figuran *Bloodsport* (1988), *Kickboxer* (1989), *Universal Soldier* (1992), *Hard Target* (1993), *Timecop* (1994), *Sudden Death* (1995), *JCVD* (2008) e *The Expendables 2* (2012).

## Biografía 
Van Damme obtivo a súa primeira fama gañando unha serie de campionatos europeos de karate. A súa primeira aparición na pantalla e na película de 1984 *Monaco Forever*. Porén, o seu primeiro papel importante e na película de 1985 *No Retreat, No Surrender*, na que interpretaba a Ivan Krushensk, protagonizada tamén por Kurt McKinney. Foi contratado para interpretar o monstro en *Predator*. Vestir un traxe moi pesado na xungla era moi duro e Van Damme estaba descontento co seu papel. Non esta claro como deixou a película, algúns din que marchou, outros din que foi substituído cando foi revisado o personaxe. Van Damme di que se despediu intencionadamente para poder facer outras películas. O papel de Van Damme en *Bloodsport* valeulle un nomeamento como "Peor Nova Estrela" nos Golden Raspberry Awards de 1988 nos que perdeu.

Van Damme fixo o seu camiño primeira liña de Hollywood nos anos 90, acotío traballando con afamados directores estranxeiros. Filmes memorables inclúen *Double Impact* (1991), *Universal Soldier* (1992), *Nowhere to Run* (1993), *Hard Target* (1993), e o seu filme máis prezado pola crítica, *Timecop* (1994). Na maioría dos seus filmes, interpreta a un loitador, policía ou soldado.

A finais dos anos 90, a súa carreira comezou a decaer, con todo continuou facendo películas menores, a miúdo estreadas directamente en vídeo. As súas películas recadaron ó redor de 650 millóns de dólares en todo o mundo, dándolle un lugar no cinema de acción con outros coma Steven Seagal e Chuck Norris.

Tivo problemas coa cocaína e tamén se lle asume un trastorno bipolar. Casou cinco veces incluíndo dúas veces coa súa esposa actual Gladys Portugues.

No 1998, Van Damme e o seu antigo gardacostas Chuck Zito víronse envoltos nunha loita a puñadas nun bar de striptease de Nova York chamado *Scores*. Ao parecer, Van Damme dixo algo negativo sobre Zito mentres estaba borracho, e Zito enfrontóuselle e empezou a golpear ao seu xefe. Este suceso volveuse notorio nas noticias e resultou un escándalo para o actor.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén
Pereira, Colombia

**Pereira** é unha cidade e concello colombiano, capital do departamento de Risaralda. É a cidade máis poboada da rexión do eixo cafeteiro; integra a área metropolitana Centro Occidente xunto cos concellos de Dosquebradas e La Virginia. Atópase na rexión centro-oeste do país, no val do río Otún da Cordilleira Central dos Andes colombianos.

Como capital do departamento de Risaralda, Pereira contén as sedes da Gobernación de Risaralda, a Asemblea Departamental, o Tribunal Departamental, a Área Metropolitana e a Fiscalía Xeral. Por atoparse no centro do *Triángulo de Ouro* (Bogotá, Medellín e Cali), gañou gran relevancia, especialmente no eido do comercio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Conurbación do centro de Inglaterra

Coñécese como **conurbación do centro de Inglaterra** á gran rexión urbanizada de forma anular en torno aos Peninos. Este macizo fai ás veces de pulmón verde do conglomerado. Polo sur o continuo urbanizado únese, a través da área de Northampton, coa megalópole da rexión de Londres.

## Características
A xénese da conurbación do centro de Inglaterra é o resultado do desenvolvemento dunha sociedade eminentemente urbana como a británica. O Reino Unido é un dos máis urbanizados do mundo e o primeiro que naceu á calor da revolución industrial, na segunda metade do século XVIII e perante todo o XIX. A rexión onde todo este fenómeno comezou é xustamente a que conforma esta conurbación:

* ao noroeste o aglomerado que comparten Manchester e Liverpool, o porto da megalópole no mar de Irlanda;
* inmediatamente ao nordeste, o Yorkshire urbano entre Leeds e Sheffield;
* máis ao sur, as Midlands: primeiro Nottingham, Derby e Leicester; despois, sen solución de continuidade, cara ao suroeste aparece a grande área metropolitana de Birmingham, a segunda cidade do país, e ao noroeste desta, pechando o vasto anel urbano en torno aos Peninos, a área de Stoke on Trent, moi preto do sur de Manchester.

O desenvolvemento industrial temperán desta rexión provocou pronto moitos problemas que leva asociada a industrialización, polo que o século XX foi época dunha decadencia e unha dura reconversión que aínda non terminou para toda a área.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*imaxe actualizada do satélite
Lingua akhvakh

O **akhvakh** é unha lingua caucásica do subgrupo andi do grupo avar-ando-dido que se fala en Daguestán (Rusia) e en Azerbaidján.

## Distribución xeográfica 
Fálase entre os ríos Andi-Koisu e Avar-Koisu no Daguestán, en 8 auls, 5 no distrito de Akhvakh: Tad-Magitl, Kvankero, Logonitl, Kuydab-Roso e Izani e 3 no distrito de Shamil: Ratlub, Tsegob e Tlyanub.
Máis ao sur, xa en Azerbaidján, está o aul de Akhvakh-Dere (distrito de Zhakalay), froito dunha migración na primeira metade do século XVIII.
 
## Falantes 
6.000
* Daguestán: 4.000
* Azerbaidján: 2.000
## Dialectos 
A principal deivisión é entre o Akhvakh do norte (Tsunta-Akhvakh) e do sur (Ratu-Akhvakh), cada aul ten o seu propio dialecto
## Usos sociais 
Os falantes de akhvakh empregan o ávaro como lingua literaria e como lingua de relación entre os diferentes dialectos. As primeiras publicacións sobre a lingua datan de 1949. A lingua carece de literatura escrita e tan só se emprega dentro do ámbito doméstico, nos últimos anos o incremento dos matrimonios mixtos cos ávaros pon en perigo a transmisión interxeracional da lingua.

## Véxase tamén 
### Ligazóns 
* O akhvakh no Ethnologue
Taxonomía de Bloom

miniatura|dereita|250px|*O Círculo de Bloom* onde é mostrado a Taxonomía cognitiva do psicólogo estadounidense (en castelán).

A **taxonomía de Bloom** é unha clasificación dos obxectivos do proceso educativo elaborada polo pedagogo estadounidense Benjamin Bloom que distingue tres *dominios* ("categorías") de actividades educativas e seis niveis xerárquicos de comportamento intelectual.

A taxonomía foi proposta polo equipo de Bloom a raíz dunha convención da Asociación Norteamericana de Psicoloxía en 1948. Establécese que existe máis do que un único tipo de aprendizaxe. En concreto, identifican tres, que denominan "dominios":

;Cognitivo: a habilidade para "pensar as cousas", as destrezas mentais, os **coñecementos**. Os obxectivos cognitivos xiran en volta do coñecemento e comprensión dun tópico determinado.

;Afectivo: o desenvolvemento na área dos afectos e as emocións, a maneira de reaccionar, a capacidade de sentir a dor e a alegría nos demais, as **actitudes**. Os obxectivos afectivos diríxense a fomentar a conciencia das necesidades emotivas e actitudinais.

;Psicomotor: as habilidades manuais ou físicas, a capacidade de manipular fisicamente unha ferramenta ou un instrumento, os **procedementos** ou **destrezas**. Os obxectivos psicomotores céntranse en mudar e/ou desenvolver os comportamentos físicos.

Cada un dos tres dominios subdivídese nunha xerarquía de obxectivos educativos que se aplica aos obxectivos cognitivos e van desde os comportamentos máis simples aos máis complexos. Bloom elaborou esta taxonomía para o dominio cognitivo (afirmaba non ter suficientes datos sobre os outros no seu contexto universitario), que se pode pensar como graos de dificultade: cada nível debe dominarse ben antes de poder pasar ao seguinte.

;Coñecemento: Mostrar que se memorizaron materiais aprendidos lembrando feitos, termos, conceptos básicos e respostas.
;Comprensión: Demostrar que se comprenderon feitos e ideas organizando, comparando, traducindo, interpretando, fornecendo descricións e indicando as ideas principais.
;Aplicación: Resolver problemas en situacións novas aplicando o coñecemento, feitos, técnicas e regras aprendidos dun xeito novo.
;Análise: Examinar e analizar a información en partes identificando motivos ou causas. Inferir e atopar probas que apoien as xeneralizacións.
;Síntese: Xuntar información de xeito distinto combinando elementos nunha estrutura nova ou propoñendo solucións alternativas.
;Avaliación: Presentar e defender opinións xulgando a información e validade das ideas ou a cualidade dun traballo tendo como base un conxunto de criterios.

A taxonomía de Bloom constitúe a base dos currículos educativos de moitos sistemas educativos en todo o mundo.
Primeira Internacional

A **Asociación Internacional de Traballadores**, máis coñecida historicamente como **Primeira Internacional**, foi a primeira organización internacional dos traballadores. Fundada en Londres en 1864 logo dalgunhas xuntanzas o ano anterior entre obreiros franceses e organizacións sindicais británicas, agrupou inicialmente os sindicalistas ingleses, anarquistas, socialistas franceses e italianos republicanos.

Os seus fins eran a organización política do proletariado en Europa e o resto do mundo para estender internacionalmente a loita contra o capitalismo xa que, como este tiña carácter mundial, a revolución que pretendese destruílo tamén tiña que ter ese carácter, así coma un foro para examinar problemas en común e propoñer liñas de acción. Colaboraron nela Karl Marx e Friedrich Engels. A AIT financiou folgas en toda Europa que provocaron o pánico e obsesión en diferentes gobernos europeos pensando que tiña un poder maior do que tiña en realidade, sobre todo despois dos sucesos da Comuna de París en 1871. Houbo tensións grandes entre Marx, sobre todo seguido polos obreiros industriais, e Mikhail Bakunin, que atraía sobre todo a xornaleiros do campo; diferenciábanse nos métodos para acadar a meta final: os marxistas eran partidarios de organizarse nun partido para conquistar o Estado e Bakunin era partidario dunha revolución inmediata contra todas as institucións estatais. As diferenzas levaron á escisión entre marxistas e anarquistas, tralo cal os partidarios de Bakunin foron expulsados.

En 1872 a organización trasladouse aos Estados Unidos de América, disolvéndose oficialmente en 1876. En 1889 estableceuse a Segunda Internacional como a sucesora nos seus fins políticos.
Historia de Shanghai

As orixes da **historia urbana** de Shanghai son tardías e humildes para se tratar dunha cidade chinesa: durante a dinastía Song, no século XI, aparece coma unha pequena e illada aldea de pescadores. A súa situación no medio do delta do río Yangtzé provocou o atraso. Localización que, paradoxalmente, co tempo vai resultar privilexiada e motivo da súa ascensión ata se converter nunha das maiores metrópoles do planeta. 
miniatura|250px|Shanghai coa muralla Ming a beira do Huangpu.

No ano 1553 (dinastía Ming), a entón pequena cidade rodéase dunha muralla para se defender dos piratas xaponeses que de cando en vez a atacan . Era naqueles tempos un porto de cabotaxe máis, a beira dun brazo do delta, o río Huangpu, preto da costa do Mar do Leste da China. A estrutura urbana é a tradicional malla ortogonal do urbanismo chinés aínda que a muralla que a rodea sexa circular.

Ata o século XIX, a cidade prospera co algodón que cultívase nos seus arredores. Fóa de murallas só crecen os arrabaldes portuarios cara ao río.

No 1842 vaise producilo acontecemento decisivo da historia de Shanghai: coa sinatura do Tratado de Nanjing que pon fin as guerras do opio, China debese abrir ao comercio exterior e facilitar o asentamento das potencias coloniais en cinco portos. O máis preeminente pola súa excepcional posición vai ser o de Shanghai. A primeira concesión, a británica, vaise desenvolver ao norte da cidade amurallada chinesa ata o río Wusong, pequeno tributario do Huangpu.

Desta maneira orixinal, coma un agregado de cidades, configúrase a Shanghai cosmopolita de comezos do século XX: a concesión francesa, a americana, a xaponesa e alemá, a internacional en fin. Todas bordeando o Huangpu pola beira oeste, onde se constrúen os peiraos do activo porto e, dando servizo a todos eles e facendo de fachada da cidade, aparece a grande avenida coñecida coma o Bund.

Xusto enfronte, na beira leste, unha zona de pendellos e fábricas, vaise producir o último acto do espectacular crecemento urbano de Shanghai. Como cidade abandeirada das transformacións da economía chinesa ao capitalismo, o distrito de Pudong estase a converter nestes últimos vinte anos nunha visión do futuro . Rañaceos, aeroporto, o tren mais rápido do mundo, de levitación magnética (maglev) e a exposición universal do 2010 .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Conurbación do Delta do Yangtzé
Bruce Willis

**Walter Bruce Willis**, nado en Idar-Oberstein, Alemaña, o 19 de marzo de 1955, é un actor estadounidense.

## Traxectoria 
Nado como Walter Bruce Willis nunha base militar estadounidense en Alemaña de pai americano e nai alemá. Foi o irmán máis vello de catro (tres nenos e unha nena), un dos cales, David Willis é produtor de cine. Creceu en Penns Grove, Nova Jersey onde demostrou ser un grande estudante, e onde tomou clases de teatro por primeira vez, que, non obstante, ó rematar os seus estudos secundarios non iría á universidade, senón que empezaría a traballar transportando traballadores nunha fábrica local, máis tarde como garda de seguridade nunha central eléctrica. E tamén tocando a harmónica cun grupo de R&B chamado Loose Goose. Máis tarde, botando en falla a actuación, estudou arte dramática na Universidade Estatal de Montclair, da cal marchou a Nova York para comezar a súa carreira de actor.

Fixo o seu debut no cine na película *The First Deadly Sin* (1980), non obstante o público empezou a fixarse nel cando interpretou un papel na serie de TV Miami Vice, o que lle serviu de trampolín para conseguir o papel protagonista na afamada serie da ABC *Moonlight* (1985-1989). E no ano 1988 cando conseguiu o papel de John McLane na película de acción *Die Hard*, que acabaría marcando a súa carreira, no que redefine o heroe de acción como un home vulnerable e case sempre á beira do erro. Máis tarde, no ano 1989, Willis explorou a súa parte cómica na película *Mira quen fala*.

No ano 1987 casa coa súa noiva, a tamén actriz Demi Moore, coa que tivo tres fillos antes do seu divorcio no ano 2000.

No ano 1990 Willis empeza un período de altibaixos, primeiro co fracaso de crítica e público *The Bonfire of the Vanities* (1990), seguido do grande éxito *The Last Boy Scout* (1991), e un novo fracaso con *Hudson Hawk* (1991). E tamén neste período cando Bruce Willis ofreceu dúas das súas mellores actuacións, primeiro en *Mortal Thoughts* (1991), na que compartiu protagonismo coa súa muller Demi Moore, e máis tarde con Billy Bathgate (1991), non obstante o público dálle as costas.
miniatura|Bruce Willis cantando.
Tras esta fase de incerteza a fama de Willis parecía ir decrecendo, non obstante volveu dar mostra da súa calidade como actor no filme de 1994 *Pulp Fiction*, dirixido por Quentin Tarantino. Tras este éxito Willis parece atopar de novo o rumbo e sorprende coa súa interpretación na película *12 Monkeys* (1995), na que compartiu protagonismo con Brad Pitt. Estas dúas películas pareceron ser un espellismo pois as súas seguintes películas deron pobre resultado tanto en público como en crítica.

Porén, Willis volveu demostrar ser un moderno Ave Fénix coa súa interpretación no grande éxito *Armageddon* (1998), que recadou 200 millóns de dólares, e despois coa película *O sexto sentido* (1999), que lle valeu o recoñecemento por parte da crítica.

Tras películas como *A guerra de Hart* (2002), *Bágoas do sol* (2003), e *Sin City* (2005), a carreira de Willis semellou gozar de boa saúde.

## Filmografía 
miniatura|dereita|Estrela de Willis no Hollywood Walk of Fame.

## Véxase tamén
Extraterrestre

Un **extraterrestre** () é un ser vivo orixinario de fóra da Terra e da súa atmosfera.

A pesar de que moita xente afirme telos coñecido, ou incluso ser un deles, non existe na actualidade ningunha proba fiable que confirme a existencia de vida extraterrestre.

Os extraterrestres son, a miúdo, personaxes de historias de ciencia ficción. Nelas, adoita haber civilizacións extraterrestres moi avanzadas, e que frecuentemente visitan a Terra con fins que poden ser pacíficos (pero experimentais), ou ben hostís.

Na linguaxe popular, un sinónimo de "extraterrestre" é "marciano", ou habitante de Marte. No entanto, os extraterrestres non teñen por que proceder de Marte.

Actualmente estase levando a cabo unha investigación científica para demostrar a presenza de vida no cosmos, é o chamado proxecto SETI, dedicado a rastrear o espazo con radiotelescopios, á espera de captar algún sinal non natural ou mensaxe procedente de seres intelixentes.

Debido a este afán por entrar en contacto con seres extraterrestres, os seres humanos tamén temos enviado en diversas ocasións sinais ou incluso obxectos ó espazo, á espera de que algunha civilización non terrícola nos descubra e poida pórse en contacto con nós.

Na sub-cultura estadounidense "extraterrestre" dise *alien*, que é como se denomina á xente que ven de fóra, (inmigrantes). A palabra "alien" é un termo legal dentro das leis de Estados Unidos para denotar a non-cidadáns do país.

A partir deste concepto creáronse novelas en forma politicamente correcta para falar de inmigrantes dentro dos EUA, sen facelo de forma directa.

A maioría das películas e series de televisión sobre "Extraterrestres" teñen o dobre sentido de falar sobre inmigrantes: *Alien*, *E.T. the Extra-Terrestrial*, *Alf*, *Men in Black*, *War of the Worlds* etc.

Tamén existen outras teorías que afirman que existen seres distintos a nós, pero "dentro" da nosa terra, os chamados "intraterrestres" que habitarían nas profundidades do noso planeta dende millóns de anos antes que aparecera o home das cavernas.
Sopranista

Un **sopranista** é un home que canta repertorios de soprano debido a unha falta de desenvolvemento no aparato fonador (desenvolvemento producido na adolescencia), no século XVII puxéronse de moda os sopranistas e chegóuse incluso a castrar os nenos (caso do gran cantante Farinelli) para deter o desenvolvemento da larinxe. Sopranista tamén pode ser un home con voz "normal" pero cunha técnica de falsete excepcionalmente aguda e potente, a este tamén se lle chama "falsetista".
Sopranistas de sona son Aris Christofellis, Angelo Manzotti, Fabrice di Falco, Simone Bartolini, Arno Rauning, Jörg Waschinski, Ugo Farell, Javier Medina, Radu Marian, Jorge Cano ou Ghio Nannini entre outros.
Alba de Yeltes

**Alba de Yeltes** é un municipio na provincia de Salamanca, na Comunidade autónoma de Castela e León, España.

En 2003 contaba cunha poboación de 249 habitantes, 126 homes e 123 mulleres, nunha superficie de 22,36&nbsp;km². A súa altitude é de 788 m sobre o nivel do mar.

Limita: ó N có municipio de Castraz, ó E có municipio de Aldehuela de Yeltes, ó S có municipio de Dios le Guarde, ó SO có municipio de Tenebrón, ó O có municipio de Ciudad Rodrigo, e ó NO có municipio de Sancti-Spíritus.

Condado de Alba de Yeltes.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de concellos de Salamanca
### Ligazóns externas 
* Deputación de Salamanca: Índice de municipios
Sonic

**Sonic the Hedgehog** (en ; en ) é un personaxe creado polos deseñadores de videoxogos Yuji Naka e Naoko Oshima. Trátase do protagonista da franquía *Sonic the Hedgehog* e a mascota da empresa de videoxogos nipoa Sega, substituíndo a Alex Kidd en 1991. Sonic é un ourizo cacho azul antropomorfo que pode correr a velocidade supersónica. Adoita correr a través dos niveis, colectando aneis e evitando obstáculos, namentres tenta derrotar ao vilán, o doutor Eggman. Acompañan a Sonic unha serie de personaxes secundarias, como o seu mellor amigo Tails, a súa namorada Amy ou o seu rival Knuckles.

Sonic fixo a súa primeira aparición como cameo no xogo de arcade *Rad Mobile* (1990), para logo debutar como protagonista en *Sonic the Hedgehog*, un videoxogo de plataformas para a Mega Drive. Sonic buscaba unha mascota que puidera competir con Mario, de Nintendo, polo que Oshima deseñou ao ourizo azul en base a un prototipo programado por Naka. Entre as influencias artísticas, cabe incluír ao gato Félix, a Mickey Mouse, a Michael Jackson e a Papá Noel; a súa pigmentación escolleuse para combinar co logo azul cobalto de Sega. Yuji Uekawa redeseñou a Sonic para o *Sonic Adventure* de 1998, adaptándoo á transición cara a gráficos 3D por ordenador, cunha aparencia máis madura que atraese tamén a xogadores de máis idade.

As obras da franquía presentan a Sonic como un ourizo impaciente, sarcástico e destemido que odia a inxustiza. Adoita loitar contra Eggman, un científico tolo que busca roubar as máxicas esmeraldas do caos para dominar o mundo. Sonic pode anicarse como unha bóla para atacar aos seus inimigos, e usar o poder das esmeraldas do caos para facerse invulnerable. Apareceu en máis de 100 xogos, así como noutras franquías de Sega e en obras alleas, como a serie *Super Smash Bros.* de Nintendo. En xaponés, Jun'ichi Kanemaru deulle voz ao ourizo azul.

Sonic é un dos personaxes máis famosos da historia dos videoxogos, así como unha figura célebre da cultura popular. A súa sona inspirou multitude de imitacións. A saga de *Sonic the Hedgehog* é unha das máis vendidas do mundo, e contribuíu ao éxito de Sega durante a era dos 16-bit da década de 1990. Sonic foi adaptado á banda deseñada, á animación e ao cinema, incluíndo unha saga de películas de imaxe real.
Alf (serie de televisión)

***ALF*** é o nome dunha popular serie de televisión norteamericana, emitida orixinalmente entre 1986 e 1990, que se inspiraba en e parodiaba a película *E.T. the Extra-Terrestrial* (1982).
A serie constou de 102 episodios, logo dos cales foi presentada unha película, chamada *Proxecto ALF* que contaba o desenlace da historia.

## Sinopse 
A serie trata dun extraterrestre do planeta Melmak que cae na Terra por accidente. O extraterrestre é adoptado por unha familia, que o bautiza como Alf (en inglés significa *Alien Life Form*, é dicir Forma de Vida Alieníxena).

## Elenco 
* Max Wright - Willie Tanner
* Anne Schedeen - Kate Tanner
* Andrea Elson - Lynn Tanner
* Benji Gregory - Brian Tanner
* John LaMotta - Trevor Ochmonek
* Liz Sheridan - Raquel Ochmonek
* Sean Pasternak - Cousin Jack (Só a terceira temporada)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Antoine César Becquerel

miniatura|dereita|Antoine César Becquerel
**Antoine César Becquerel**, nado en Chatillon sur Loing en 1788 e finado en 1878, foi un físico francés.

## Traxectoria 
Estudou na École polytechnique e converteuse en oficial de enxeñeiros en 1808. Entre 1810 e 1812 serviu coas tropas imperiais en España co xeneral Louis Gabriel Suchet. En 1814 deixou o exército para centrarse na investigación científica.

En 1819 descubriu a piezoelectricidade. En 1825 inventou un galvanómetro diferencial para a medición exacta da resistencia eléctrica. En 1829 descubriu, coa axuda do seu fillo A.E. Becquerel, o efecto fotoeléctrico nun eléctrodo inmerso nun líquido condutivo.

En bioquímica traballou nos problemas da calor animal e nos fenómenos que acompañan ao crecemento das plantas, e tamén dedicou moito tempo a problemas e observacións meteorolóxicos.

Foi profesor de física no Museo de Historia Natural de París dende 1837.

O seu neto Henri Becquerel descubriu a radioactividade.

## Obra escrita 
Foi un escritor prolífico, autor de máis de cincocentos artigos e libros. Entre eles cóntanse os seguintes:

* ''Traité de l'électricité et du magnétisme* (1834-1840).
* *Traité de physique dans ses rapports avec la chimie* (1842).
* *Elements de électro-chimie* (1843).
* *Traité complet du magnétisme* (1845).
* *Elements de physique terrestre et de météorologie* (1847).
* *Des climats et de l'influence qu'exercent les sols boisés et non boisés'' (1853).

## Véxase tamén
Microsoft Office

**Microsoft Office** é unha suite ofimática desenvolvida pola empresa Microsoft con versións para os sistemas operativos Microsoft Windows e macOS.
## Características 
Os tres programas 'centrais' ou básicos en toda versión desta *suite* son Microsoft Word, Microsoft Excel e Microsoft Powerpoint; procesador de texto, folla de cálculo e ferramenta de presentacións, respectivamente. As versións para Windows inclúen tamén o programa de xestión de bases de datos Microsoft Access e o xestor de correo electrónico Microsoft Outlook. Outros programas poden aparecer dependendo da versión de Office escollida.

O seu éxito nos Macintosh foi case inmediato, non así nos PC, nos cales as alternativas como WordPerfect tiñan a meirande parte da cota de mercado. A versión 95, e sobre todo a 97 suporán o dominio do mercado por parte de Microsoft.

Actualmente, alternativas de balde e libres como LibreOffice comezan a abrirse paso pouco a pouco, pero sen ameazar de momento a posición de monopolio *de facto* coa que conta a compañía estadounidense neste sector.

As últimas versións son Office 2010 para Windows e Office 2011 para Macintosh. Precisamente Microsoft, tras un convenio coa Xunta, presentou no ano 2004 a tradución ó galego da versión Windows.

### Composición 
Na actualidade, a familia Microsoft Office está formada por:

* Microsoft Word - procesador de textos.
* Microsoft Excel - folla de cálculo.
* Microsoft Powerpoint - programa de presentacións.
* Microsoft Access - base de datos.
* Microsoft Outlook - axenda e programa de correo electrónico.
* Microsoft Publisher - programa de autoedición.
* Microsoft InfoPath - programa para crear formularios en XML.
* Microsoft OneNote - programa para facer apuntamentos.
* Microsoft Project - xestor de proxectos.
* Microsoft Visio - programa para crear fluxogramas.
* Microsoft Communicator

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Microsoft
* Ofimática
* LibreOffice
* Open Office.org

### Ligazóns externas 
* Microsoft Office Online - Páxina oficial de Microsoft Office .
* Microsoft Office Language Interface Pack 2007 - Interface de usuario en Galego para moitos programas de Microsoft Office 2007.
Frínico (traxedia)

**Frínico**, nado no VI e finado no V a.C., foi un poeta tráxico ateniense.

## Traxectoria 
Frínico é considerado un dos creadores da traxedia. Foi o maior tráxico anterior a Esquilo e o máis antigo do que se ten coñecemento. Suídas atribúelle a introdución de personaxes femininos na traxedia, de máscaras e do trímetro iámbico, en lugar do tetrámetro trocaico.

Os títulos coñecidos das súas obras (só nos chegaron algúns versos) son: *Os exipcios*, *As Danaides*, *Alcestes*, *As Fenicias* e *A tomada de Mileto*. Esta última obra mostraba un acontecemento de actualidade, a caída da cidade diante dos persas durante as Guerras Médicas, e causou unha grande conmoción en Atenas cando se representou.
Alex Kidd

**Alex Kidd** foi o personaxe mascota da compañía de videoxogos Sega antes de que o fora Sonic o ourizo.

Saíron xogos seus para máquina recreativa, Sega Pico, Sega Master System e Sega Mega Drive/Sega Genesis.

O seu primeiro xogo, *Alex Kidd in Miracle World*, foi lanzado en 1986. Moitos fans da Master System considérano un auténtico clásico da época dos 8-bit.

## Xogos 
* *Alex Kidd in Miracle World*, 1986 (Sega Master System).
* *Alex Kidd: The Lost Stars*, 1986 (recreativa) e 1988 (Sega Master System).
* *Alex Kidd BMX Trial, 1987* (Sega Master System).
* *Alex Kidd in High-Tech World*, 1989 (Sega Master System). Este xogo é a versión para occidente do xogo xaponés Anmitsu Hime, con gráficos alterados e textos en inglés. Inda así, o argumento non é o mesmo.
* *Alex Kidd in the Enchanted Castle*, 1989 (Sega Mega Drive/Sega Genesis).
* *Alex Kidd in Shinobi World*, 1990 (Sega Master System).

A partir de 1991, Sega cambiou de mascota a favor de Sonic, buscando un personaxe que conseguise unha maior popularidade, co obxectivo de aumentar as vendas da súa nova consola.
Frínico

**Frínico** é o nome de varios personaxes gregos: 
* O poeta tráxico Frínico.
* O comediógrafo Frínico.
* Frínico, un estratego ateniense.
* Frínico (arconte), arconte epónimo de Atenas en -337 e -336.
* Frínico o Árabe, tamén chamado **Frínico de Bitinia** ou **Frínico o Aticista**, un lexicógrafo e sofista do século II.
Macroeconomía

A **macroeconomía** é a rama da teoría económica baseada no estudo das macromagnitudes económicas: inflación, PIB, renda per cápita, desemprego etc. e das interrelacións existentes entre elas.

A cuestión fundamental na macroeconomía é acadar un equilibrio entre as diferentes magnitudes, que polo xeral entran en conflito entre elas.

Un dos desenvolvementos máis salientables na macroeconomía é a curva de Philips, que relaciona inflación e desemprego.

A análise macroeconómica é de grande utilidade na elaboración e execución das políticas económicas gobernamentais, pero o seu uso vai moito máis alá, xa que ter unha previsión de cal será o comportamento global da economía nun futuro é unha necesidade para moitas empresas e particulares á hora de planificar investimentos.

No século XIX pódese considerar que é cando comeza a tratarse de cuestións macroeconómicas dende unha perspectiva científica, destacando os membros da escola clásica, iniciada por Adam Smith no século anterior. Defensores do liberalismo económico, afirman que o comercio internacional é sempre fonte de riqueza para tódolos países. Tamén neste século destacan voces contrarias a este movemento liberalizador, como por exemplo a de Karl Marx.

Será no século XX, especialmente no período de entreguerras coa crise da Gran Depresión cando esta ciencia vai acadar o seu auxe, e vai a pasar a ser considerada como unha disciplina autónoma dentro do conxunto da Teoría Económica. Economistas como Keynes e Friedman son dous dos grandes expoñentes do século XX, o primeiro dende a defensa dunha economía mixta, na que o estado interveña para resolver os desaxustes (as súas teorías tiveron un forte apoio en momentos de recesión, especialmente nos anos trinta), e o segundo dende unha perspectiva neoclásica.[miniatura|300px|Número de empresas de Galicia segundo o número de asalariados en [2006 
e 2007 |centro]]
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Economía.
* Microeconomía
Frínico (comedia)

**Frínico** (segunda metade do V a.C.) foi un comediógrafo ateniense.

A tradición confúndeo con frecuencia co poeta tráxico homónimo.

Consérvanse o título e fragmentos de dez comedias, a primeira das cales data do 429. Enfrontouse amiúdo con Aristófanes en certames dramáticos. N' *O solitario* (que competiu en 414 co' *As aves* de Aristófanes), aparecía a figura do misántropo (utilizada anteriomente por Ferécrates). O tema d' *As musas* (405) era posibelmente parecido ao d' *As rás* de Aristófanes. Consérvase un fragmento que trata de maneira humorística o episodio da mutilación das hermas en Atenas en 415, durante a Guerra do Peloponeso.
Hipérides

**Hipérides**, nado en Atenas, contra o ano 390 a.C. e finado en Cleón no 322 a.C., foi un orador grego.

## Traxectoria 
Foi discípulo de Isócrates en Atenas e comezou traballando de logógrafo escribindo discursos xudiciais por encarga. Conta a lenda que gañou a absolución da cortesá Frinis mostrándolle a súa beleza espida aos xuíces. Traballou contra Filipo II, xuntamente con Demóstenes, até o caso Hárpalo (324 a.C.), cando entón acusou ao propio Demóstenes. Cando Filipo II de Macedonia venceu en Queronea no 338 a.C., Hipérides organizou a defensa de Atenas e logrou reforzar o exército prometendo que lles concedería a liberdade aos escravos e a cidadanía aos estranxeiros. Reconciliouse con Demóstenes cando Atenas se ergueu contra os macedonios de Antípatro á morte de Alexandre Magno (323 a.C.). Terminada desastrosamente a Guerra Lamaiana, Hipérides foi capturado e morto entre atroces tormentos.

## Estilo 
O estilo de Hipérides é claro na exposición, elegante e incorpora innovacións estilísticas influídas pola comedia. Atribúenselle 77 discursos, dos que se conservan seis en fragmentos. Destacan *En defensa de Euxenipo*, *Contra Demóstenes* e a *Oración fúnebre* (polos caídos da Guerra Lamiana).
Asianismo

Na elocuencia grecorromana, chámase **asianismo** á tendencia baseada nos presupostos lingüísticos dos anomalistas. Os asianistas opoñíanse aos aticistas.

O estilo asianista era irregular, baseábase en frases breves e inconexas, utilizaba abondosas figuras retóricas e efectos rítmicos e fonéticos rebuscados. Procuraba o novo, o  e o raro.

Difundiuno Hexesias de Magnesia no século III a.C. No século seguinte prevalecía o gusto pola palabra poética e a expresión . Penetrou en Roma como gusto antitradicional. Cicerón e os seus contemporáneos denomináronno "estilo asiático" porque Hexesias e os demais representantes desta tendencia proviñan de Asia Menor.
Aticismo

Na elocuencia grecorromana, chámase **aticismo** á tendencia baseada na teoría da imitación dos prosistas áticos do século -IV a.C. Os aticistas opoñíanse aos asianistas.

O estilo aticista era espido e xeométrico, máis atento á expresión nítida dos conceptos que á forma e á harmonía da redacción. O modelo era Lisias. O aticismo apoiábase nos presupostos dos analoxistas, que sostiñan a observancia das regras e dos modelos nas formacións lingüísticas novas.

En Roma o aticismo desenvolveuse na época de Cicerón (que rematou distanciándose del) e o seu máximo representante foi Bruto.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Herodes Ático
David Brewster

miniatura|220px|David Brewster

**David Brewster**, nado o 11 de decembro de 1781 en Jedburgh (Escocia) e finado o 10 de febreiro de 1868 en Roxburghshire (Escocia), foi un científico, naturalista, inventor e escritor escocés.

## Traxectoria 
Naceu en Jedburgh, fillo dun mestre de escola. Aos 12 anos entrou na Universidade de Edimburgo para estudar teoloxía, aínda que xa nesa época amosaba grande inclinación polas ciencias naturais. A partir de 1799 comeza a estudar a difracción da luz, os resultados das súas investigacións vainas publicando en *Philosophical Transactions* e noutras publicacións científicas.

Estableceu as leis da polarización por reflexión e refracción, estableceu as leis da reflexión metálica e realizou numerosos experimentos sobre a absorción da luz. En 1816 inventou o calidoscopio. Brewster contribuíu á *Edinburgh Encyclopaedia* e á 7ª e 8ª edicións da *Encyclopædia Britannica e* publicou unha biografía de Isaac Newton en 1831,

### Oposición á evolución 
As crenzas cristiás de Brewster impulsárono a responder contra a idea da transmutación de especies e a teoría da evolución. A súa opinión era que *"a ciencia e a relixión deben ser unha, xa que cada unha trataba da Verdade, que tiña só un e mesmo autor"*. En 1845 escribiu unha revisión moi crítica da obra evolucionista *Vestiges of the Natural History of Creation* que consideraba un insulto á revelación cristiá e un perigoso exemplo de materialismo.

En 1862, respondeu a *On the Origin of Species* de Charles Darwin e publicou o artigo *The Facts and Fancies of Mr. Darwin*. Afirmou que o libro combinaba *"feitos interesantes e fantasías ociosas"* que constituían unha *"especulación perigosa e degradante"*. Aceptou os cambios adaptativos, pero opúxose firmemente á afirmación de Darwin sobre a "forma primordial", que consideraba unha idea ofensiva *"tanto para o naturalista como para o cristián"*.

## Vida 
Fillo de Margaret Key e James Brewster, reitor da Jedburgh Grammar School. David era o terceiro de seis fillos. 

Aos 12 anos, matriculouse na Universidade de Edimburgo (da que chegaría a ser reitor) coa intención de converterse en crego e chegou a predicar en varias ocasións. Para entón, Brewster tiña xa mostraba unha forte inclinación polas ciencias naturais e establecera unha estreita asociación con James Veitch.

Brewster casou dúas veces, coa primeira muller, Juliet Macpherson, tivo catro fillos e unha filla, que se convertería na súa biógrafa; a segunda foi Jane Kirk Purnell, que se desmaiou no debate de Oxford sobre a evolución, e coa que tivo outro fillo.

Unha rúa e a facultade de Física da Universidade Heriot-Watt levan o seu nome.

Brewster está enterrado nos terreos da Melrose Abbey, nas Scottish Borders.

## Notas 
## Véxase tamén
Helánico de Mitilene

**Helánico**, nado en Mitilene no século -V, foi un historiador grego.
## Traxectoria
Helánico é o autor de numerosas obras historiográficas das que fican abondosos fragmentos. Escribiu mitolografías (*Atlantis*, *Troica*), etnografías (*Lésbica*, *Pérsica*), historias locais (*Historia da Ática*, a primeira historia de Atenas) e obras de investigación sobre a cronoloxía grega, como *As sacerdotisas de Hera*.