open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Parque Nacional Jökulsárgljúfur

[miniatura|250px|Vista do [río Jökulsá á Fjöllum.]]
O **Parque Nacional Jökulsárgljúfur** é un espazo natural que se atopa no norte de Islandia, arredor do río Jökulsá á Fjöllum. No seu extremo norte contén a famosa fervenza Dettifoss, a máis caudalosa de Europa. 

## Historia 
O Parque creouse no ano 1973. Ten unha superficie de 150 km² e unha lonxitude de 35 km ó longo da ribeira do río glaciar Jökulsá. A parte máis setentrional, Ásbyrgi, foi integrada no ano 1978. Porén, o 7 de xuño de 2008, Jökulsárgljúfur pasou a formar parte do Parque Nacional Vatnajökull, o meirande de Europa. 

## Características 
Jökulsárgljúfur destaca polas súas montañas de orixe volcánica e o gran canón polo que discorre o río. Os canóns teñen unha lonxitude duns 25 km e teñen semellanza co Gran Canón de Arizona. Hai uns 8000 anos, un volcán entrou en erupción violentamente debaixo do río, causando explosións pola combinación dos gases, a auga e o lume. As montañas de arredor ficaron devastadas, polo que na actualidade só quedan ruínas xunto coas formacións volcánicas.  

No centro do parque atópase Hljóðarklettar (*A rocha dos ecos*). Rauðhólar (*A montaña vermella*) é a elevación máis característica do parque debido á súa coloración. Tamén é destacábel o canón Ásbyrgi, situado no norte e con forma de ferradura.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Aerial View of Jökulsá á Fjöllum 21.05.2008 15-53-46.JPG|Vista xeral do parque.
Ficheiro:Asbyrgi Canyon Iceland 2005.JPG|Canón de Ásbyrgi. Nótese a súa forma de ferradura.
Ficheiro:Island1984 008.jpg|Fervenza Dettifoss.
Ficheiro:Aerial View of Jökulsá á Fjöllum 21.05.2008 15-44-34.JPG|Rauðhólar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Guía turística do parque
Paioso, Vilardecás, Maceda

**Paioso** é un lugar da parroquia de Vilardecás no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 5 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran homes e 4 mulleres.
## Lugares e parroquias
### Lugares de Vilardecás
### Parroquias de Maceda
## Notas
Parque Nacional Vatnajökull

miniatura|250px|Logo do Parque Nacional Vatnajökull.
O **Parque Nacional Vatnajökull** (*Vatnajökulsþjóðgarður* en islandés) é un dos tres parques nacionais de Islandia, e o segundo de maior extensión de toda Europa, despois do Parque Nacional Yugyd Va de Rusia. O 5 de xullo de 2019, o Parque Nacional Vatnajökull foi inscrito como Patrimonio da Humanidade.

## Historia 
O Parque Nacional Vatnajökull foi creado o 7 de xuño de 2008, incorporando á súa vez os antigos parques de Jökulsárgljúfur (creado en 1973) e Skaftafell (creado en 1967).

No momento da súa inauguración, ocupaba uns 12.000 km², mais a recente incorporación do complexo volvánico Lakagígar e o lago Langisjór, fixeron que na actualidade o parque conte con 13.600 km² de superficie, o que representa un 13% da illa de Islandia. Abrangue a totalidade do glaciar Vatnajökull, o meirande do país e un dos máis grandes de Europa, así como a rexión de Askja. 

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ofaerufoss-Vatnajokull National Park.JPG|Ófærufoss en Eldgjá.
Ficheiro:Iceland Grimsvoetn 1972-B.jpg|Lago Grímsvötn.
Ficheiro:Jökulsarlon027.JPG|Öræfajökull e Jökulsárlón.
Ficheiro:Vatnajökull.jpeg|Vista do glaciar Vatnajökull.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do parque  
*Mapa do Parque Nacional Vatnajökull
Calvelo, Zorelle, Maceda

**Calvelo** é un lugar da parroquia de Zorelle, no concello ourensán de Maceda, na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2024 tiña 24 habitantes (15 homes e 9 mulleres).

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Canastro en Calvelo, Zorelle, Maceda.jpg|Canastro en Calvelo.
Ficheiro:Canastro en Calvelo, Zorelle, Maceda (2).jpg|Canastro.
Ficheiro:Grupo de casas en Calvelo, Zorelle, Maceda.jpg|Grupo de casas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Zorelle 
### Parroquias de Maceda 
## Notas
Lista de programas de Televisión Española

Esta lista inclúe programas emitidos pola **Televisión Española**, desde a súa creación en 1956.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 

* 

* 

* 

* 

* 

* 

### Ligazóns externas 
* Historia de TVE. Coleccionable. *Diario Ya*, 1986.
* Historia de Televisión Española. Francisco José López Fernández, Universidade Complutense de Madrid, 2006.
Activador (xenética)

En xenética un **activador** transcricional é unha proteína que incrementa a transcrición dun xene ou grupo de xenes. A maioría dos activadores son proteínas que se unen ao ADN.

A maioría dos activadores funcionan uníndose por especificidade de secuencia a un sitio do ADN localizado nun promotor ou preto del, e establecendo interaccións proteína-proteína coa maquinaria de transcrición xeral (ARN polimerase e factores de transcrición xerais), facilitando dese modo a unión da maquinaria de transcrición xeral ao promotor. O sitio do ADN ao que se une o activador denomínase "sitio activador". A parte do activador que establece as interaccións proteína-proteína coa maquinaria de transcrición xeral denomínase "rexión activadora". A parte da maquinaria de transcrición xeral que establece as interaccións proteína-proteína co activador recibe o nome de "diana de activación" (*activation target*).

## Exemplo 
A proteína activadora por catabolito (CAP; tamén chamada proteína receptora de AMPc ou CRP) activa a transcrición do operón *lac* da bacteria *Escherichia coli*. Cando na célula bacteriana falta a glicosa prodúcese adenosina monofosfato cíclica (AMPc), e cando esta se une á CAP, isto causa un cambio conformacional na CAP, que lle permite unirse ao sitio do ADN situado ao lado do promotor lac. A CAP despois establece unha interacción directa proteína-proteína coa ARN polimerase, que recruta a ARN polimerase no promotor lac.

miniatura|centro|550px|Operón *lac*.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Operón
* Promotor (xenética)
* Regulación da expresión xenética
* Represor
* Factor de transcrición
Requeixo de Seabra

**Requeixo de Seabra** (*Requejo de Sanabria* en castelán e oficialmente, e *Requeixu* en leonés) é un concello e localidade española da provincia de Zamora na comunidade autónoma de Castela e León. O xentilicio é «».

Encóntrase situado na bisbarra de Seabra, ao noroeste da provincia. Destaca polo seu patrimonio monumental, paisaxístico e ambiental, en especial polo seu bosque de enormes teixos denominado Bosque do Teixedelo, situado nas proximidades da vila e que milagrosamente se salvou dos innumerables incendios que asolan esta comarca.

Requeixo de Seabra foi un concello asturfalante na metade norte e galegofalante na metade sur

## Galería de imaxes

Ficheiro:Casa consistorial de Requeixo.jpg|Casa Consistorial
Ficheiro:Igrexa Requeixo.jpg|Igrexa
Ficheiro:Ermida de Guadalupe, Requeixo.jpg|Ermida da Virxe de Guadalupe

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bosque do Teixedelo
* Seabra
Holger Nielsen

**Holger Louis Nielsen**, nado en Copenhague o 18 de decembro de 1866 e finado en Hellerup o 26 de xaneiro de 1955, foi un militar, profesor de ximnasia, atleta, tirador de esgrima e tirador deportivo danés, gañador de tres medallas olímpicas e creador das primeiras normas escritas do balonmán.

## Traxectoria 
Nielsen pretendía estudar medicina pero non puido por razóns económicas e acabou entrando na Escola Militar (*Hærens elevskole*) en 1881 ao que lle aseguraba un posto como suboficial no exército, ao remate dos seus estudos en 1884 foi transferido a artillaría como sarxento e admitido na Escola de Ximnasia do exército (*Hærens Gymnastikskole*), onde practicou intensivamente esgrima. En 1887 a Hærens elevskole admitiuno como profesor de educación física, pasou despois dous anos na Academia Sorø tamén como profesor de educación física, tras os cales volveu á Escola Militar e en 1891 ascendeu a tenente. De 1891 a 1914 foi profesor de educación física da Ordrup Latin- og Realskole e despois superintendente da Statens Gymnastikinstitut, onde se formaban en educación física os profesores de primaria e tamén serviu como xuíz en moitas competicións de ximnasia. Foi un dos fundadores da Danmarks Gymnastik Forbund en 1899 e da Dansk Svømme og Livrednings Forbund en 1907. Nielsen inventou en 1932 un método para a resucitación de afogados, que recibiu o apoio das autoridades sanitarias danesas en 1951 empregándose no país e noutros sitios ata que se substituíu polo boca a boca a partir de 1958.

miniatura|Método de Holger Nielsen nun folleto da RDA

## Xogos Olímpicos 
Nielsen foi un dos tres participantes daneses nos Xogos Olímpicos de 1896: competiu na proba de sabre de esgrima, onde derrotou o austríaco Adolf Schmal e o grego Georgios Latridis pero perdeu diante dos gregos Telemachos Karakalos e Ioannis Georgiadis. Ao final levou a medalla de bronce. E tamén participu en varias probas de tiro, foi quinto en pistola militar a 25 metros, gañou o bronce en pistola rápida a 25 metros, aínda que foi o último dos tres tiradores que remataron a competición. O seu mellor resultado foi segundo en pistola libre a 30 metros, tras do norteamericano Sumner Paine, logrando prata. Tamén competiu en lanzamento de disco.

## Balonmán 
Nielsen comezou en 1898 a experimentar cun xogo de pelota que se practicaba coa man, xa que o patio da escola onde daba clases non era suficientemente grande como para xogar ao fútbol e o director do centro mandara non mandar a pelota con forza polo perigo de romper cristais. Por esta razón Nielsen desenvolveu un deporte para xogar coa man no canto de facelo co pé, e escribiu algunhas regras que publicou en 1906 no libro "*Vejledning i håndbold*". Á súa vez, e sen se coñeceren, desde 1897 Rasmus Nicolaj Ernst profesor dunha escola de Helsingør desenvolvera tamén un xogo semellante para os seus estudantes. Un dos primeiros partidos de balonmán en disputarse foino precisamente entre as escolas de Nielsen e Ernst en 1907, encontro que gañou a escola de Nielsen por 21-0

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Holger Nielsen en sports-reference.com 
* Videnskab.dk – Håndbolden startede i Danmark
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1956

Nos **Xogos Olímpicos de 1956** celebrados en Melbourne realizáronse sete probas de esgrima, seis en categoría masculina e unha en categoría feminina. As probas realizáronse o día 23 de novembro.

## Medallas 
### Categoría masculina 
### Categoría feminina 
## Nacións participantes 
Un total de 165 tiradores (142 homes e 23 mulleres) de 23 nacións competiron nos Xogos de Melbourne:

*  (1)
*  (21)
*  (1)
*  (6)
* 20px Canadá (1)
*  (6)
*  (1)
*  (2)
*  (18)
*  (1)
*  (9)
* 20px Hungría (18)
*  (1)
*  (19)
*  (1)
*  (4)
*  (3)
*  (6)
* 20px Romanía (2)
*  (20)
*  (5)
*  (1)
*  (18)

## Medalleiro por países 
## Véxase tamén 
## Ligazóns externas 
* www.olympic.org - Buscador olímpico  
* www.sports-reference.com - Esgrima 1956
Zorelle

Como topónimo **Zorelle** pode referirse a:

;En Galiza
***Zorelle**, parroquia do concello de Maceda;
****Zorelle**, lugar de dita parroquia.
Isidoro Brocos

**Isidoro Brocos Gómez**, nado en Santiago de Compostela o 4 de abril de 1841 e finado ibídem o 26 de novembro de 1914, foi un escultor, gravador e debuxante galego.

## Traxectoria 
[miniatura|275px|Debuxos de Isidoro Brocos expostos na [Pinacoteca Francisco Fernández del Riego de Vigo.]]
[miniatura|esquerda|Tumba de Isidoro Brocos no [cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]]
Formouse na Escola de San Fernando de Madrid, en Roma e en París. Foi profesor da Escola de Artes e Oficios da Coruña, onde tivo entre os seus alumnos a Pablo Picasso e fixo gravados para *La Ilustración Gallega y Asturiana*.

Pode apreciarse obra de Brocos no Museo de Belas Artes da Coruña e no Museo Provincial de Pontevedra.

Era irmán máis vello do pintor Modesto Brocos e, inda que finou en Santiago, está soterrado no cemiterio de San Amaro da Coruña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Lousa Rodríguez, Manoel; *Isidoro Brocos Gómez, sus vidas, su familia, su obra*, 245 p,s., Deputación de Lugo, 2002.
* Mon, Fernando et al., artigo "BROCOS GÓMEZ, Isidoro" da Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada.
### Outros artigos 
* Modesto Brocos
### Ligazóns externas 
* *Los Brocos, una saga gallega*  Diario de León .
* Exposición Isidoro Brocos Escultura e debuxo na Colección ABANCA en Pontevedra
Proteína activadora por catabolito

miniatura|250px|Operón lac (a proteína activadora por catabolito aparece etiquetada como "CAP protein.")

A **proteína activadora por catabolito**, abreviada como **CAP** (*catabolite activator protein*), tamén chamada **proteína receptora de AMPc** ou **CRP** (do inglés *cAMP receptor protein*) é unha proteína dímera, que ao unirse á AMPc actívase e estimula a transcrición dos xenes do operón da lactosa da bacteria *Escherichia coli*. O complexo CAP-AMPc é necesario para a unión da ARN polimerase ao promotor dos xenes do operón *lac*.

A CAP é un activador transcricional con forma de homodímero en solución. Cada subunidade consta dun dominio de unión a ligando na rexión N-terminal (ou CAPN, residuos 1-138), que tamén é responsable da dimerización da proteína, e un dominio de unión ao ADN na rexión C-terminal (ou DBD, residuos 139-209). Dúas moléculas de AMP cíclico (AMPc) funcionan como efectores alostéricos ao unirse aos dímeros da CAP con cooperatividade negativa, incrementando a afinidade da proteína polo ADN. Os niveis de AMPc citosólico increméntanse cando a cantidade de glicosa dentro da célula é baixa, pero a lactosa está facilmente dispoñible.

A CAP ten unha estrutura característica de hélice-xiro-hélice que lle permite unirse aos sucos maiores do ADN. As dúas hélices refórzanse mutuamente, provocando un xiro de 43° na estrutura, o que orixina un xiro xeral de 94° no ADN unido á CAP.

Isto abre a molécula de ADN, permitindo que a ARN polimerase se una e transcriba os xenes envolvidos no catabolismo da lactosa. Así, a CAP potencia a expresión do operón *lac* cando está presente a lactosa e non hai glicosa, pero non se hai glicosa dispoñible. Isto indica a maior facilidade que ten a célula para metabolizar a glicosa en comparación coa lactosa. A célula "prefire" glicosa sempre que a haxa, e, si está dispoñible, o operón lac no está activado (e non importa se ademais hai tamén lactosa ou non). Se a célula non ten máis remedio porque non hai glicosa, utiliza a lactosa se está presente. Este é un xeito eficaz de integrar dous sinais diferentes.

## Notas
Maceda, Maceda, Maceda

**Maceda** é unha vila da parroquia de Maceda no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e o IGE en 2012  tiña 1702 habitantes (805 homes e 897 mulleres).

É a capital do concello ao que dá nome.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Maceda 
### Parroquias de Maceda 
## Notas
A Eirexa, Maceda, Maceda

**A Eirexa** é un lugar da parroquia de Maceda no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 2 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, que eran mulleres.

## Toponimia 
O topónimo **A Eirexa** (do latín , o lugar da igrexa) débese á presenza no lugar da igrexa parroquial de San Pedro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Maceda 
### Parroquias de Maceda 
## Notas
Francos, Maceda, Maceda

**Francos** é un lugar da parroquia de Maceda no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 39 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 23 mulleres.

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares de *Francos* di J.M. Piel que ten un dobre significado, o de individuos procedentes da Francia ou o de homes libres, alén de descendentes dun home chamado *Franco*.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Maceda 
### Parroquias de Maceda 
## Notas
Rafael López Ballesteros

**Rafael López Ballesteros Pérez Santamaría**, finado o 8 de novembro de 1872, foi un militar e político español.

## Traxectoria 
Militar que alcanzou o grao de Mariscal de Campo. Foi elixido deputado por Gandesa en 1850 e 1851; polo distrito electoral de Pontedeume o 11 de maio de 1857 e de novo por Gandesa en 1858 e 1863.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Congreso dos Deputados
Parque Natural dos Valls del Comapedrosa

O **Parque Natural dos Valls del Comapedrosa** atópase ó noroeste do principado de Andorra.

## Descrición do parque 
Trátase dun parque de alta montaña, cun importante valor paisaxístico polas súas lagoas, saltos de auga e mananciais. Existen importantes poboacións alpinas de fungos e liques. Entre a fauna salientar a presenza da aguia albela ou da marmota. Actualmente é un importante punto de atracción turística polas súas actividades ó aire libre coma a escalada ou o sendeirismo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do parque natural
Mars Pathfinder

**Mars Pathfinder**, coñecida previamente como **MESUR Pathfinder** (por *Mars Environmental Survey Pathfinder*) foi unha sonda espacial da NASA lanzada o 4 de decembro de 1996 mediante un foguete Delta 7925 desde o centro espacial de Cabo Cañaveral para estudar Marte e demostrar novas tecnoloxías para a exploración do planeta.

## Desenvolvemento da misión 
Mars Pathfinder foi lanzada o 4 de decembro de 1996 ás 6:58:00 UTC, chegando a Marte, exectando a etapa de cruceiro 30 minutos antes da entrada atmosférica e entrando na atmosfera, o 4 de xullo de 1997 a uns 7300&nbsp;m/s, frenándose ata os 400&nbsp;m/s en 160 segundos grazas ó seu aeroescudo e despregando o paracaídas de 12,5 m de diámetro xusto nese momento, freando a nave ata os 70&nbsp;m/s. O aeroescudo foi soltado aos 20 segundos de ser despregado o paracaídas, coa nave liberando un cable de kevlar de 20 metros de lonxitude baixo ela. Uns 25 segundos despois a nave separouse do cobertor traseiro, unido ó paracaídas, e deslizouse polo cable ata o seu extremo. A unha altura de 1,6&nbsp;km o radar altímetro detectou o solo e uns 10 segundos antes de aterrar os catro airbags que debían protexer a nave infláronse en 0,3 segundos, formando unha bola protectora de 5,2 metros de diámetro. Catro segundos máis tarde, e a unha altura de 98 m, tres foguetes sólidos situados no cobertor traseiro acendéronse para ralentizar o descenso e uns dous segundos despois o cable foi cortado, a unha altura de 21,5 metros sobre a superficie: a nave, rodeada polos airbgas, tardou 3,8 segundos en chegar á superficie, ás 16:56:55 UTC, a unha velocidade de 14&nbsp;m/s en vertical e 12&nbsp;m/s en horizontal, rebotando inicialmente ata unha altura de 12 metros e rebotando outras 15 veces a alturas menores ata deterse uns 2,5 minutos despois do primeiro impacto e a 1&nbsp;km de distancia. Tras aterrar, os airbgas desinfláronse e retraéronse, descubrindo a nave, de forma tetrahédrica, que abriu tres dos seus pétalos para expoñer o seu contido, consistente no róver Sojourner e a estación máis tarde bautizada como *Estación Memorial Carl Sagan*. O primeiro sinal da nave, con datos de enxeñería e das medicións atmosféricas tomadas durante o descenso, recibíronse na Terra ás 18:34 UTC. A estación púxose a fotografar o seu contorno e despregou as ramplas polas que debía descender o róver, que baixo á superficie o 6 de xullo ás 5:40 UTC.

Mars Pathfinder descendeu en Ares Vallis, unha rexión de Marte que foi noutros tempos unha canle de escoamento natural. A estación e o róver funcionaron ata o 27 de setembro de 1997, en que cesaron as comunicacións coa sonda.

## Notas 
## Véxase tamén
Joaquín Peralta Pérez de Salcedo

**Joaquín Peralta Pérez de Salcedo**, nado na Coruña en 1823 e finado en Madrid o 15 de febreiro de 1876, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Brigadier en 1868. Mariscal de Campo, foi gobernador militar de Madrid (1869), Capitán xeneral da Baleares (1872) e director xeral de Enxeñeiros (1874). Foi elixido deputado polo distrito electoral de Pontedeume en 1858, volveu ser elixido polo distrito da Coruña en 1865, por Castuera (Badaxoz) en 1869 e por Inca (Baleares) en 1872. Foi senador pola provincia de Cuenca (1872-1873).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Prosegur

**Prosegur** é unha empresa de seguridade e vixilancia fundada en Madrid en 1976. A empresa é a primeira no sector en España e a terceira do mundo.

## Historia
miniatura|esquerda|Prosegur no Perú.
Prosegur foi fundada en 1976 por Herberto Gut. Centrouse primeiramente en servizos de seguridad a grandes superficies, empresas industrias e centrais eléctricas. En 1980 abriu delegación en Portugal. A empresa comezou a súa expansión e medre mercando outras empresas do sector. En Galiza mercou a empresa Nordés con sede na Coruña e que traballaba para Inditex por 51 millóns de euros. Entón Nordés tiña 1.000 traballadores e 57,8 millóns de euros en vendas.

## Notas
Ferreiriño

O nome **Ferreiriño** desígnanse popularmente diferentes paxaros da orde Passeriformes, familia Paridae, aínda que tamén se aplica para denominar outros paseriformes doutras familias próximas. Outros nomes comúns a estes paxaros son os de *ferreiro* ou *ferreirolo* e, máis locais, *ferreira* (Dumbría), *ferrete* (Ares) e *filosiña* (Cangas). Pedreira López e Penas Patiño suxiren que o nome común lles vén do canto metálico destas aves, que lembra o golpear dun ferreiro sobre o incre. Pode referirse a:

***Ferreiriño abelleiro** (*Parus major*), hoxe chamado **ferreiro real**;
***Ferreiriño azul** ou **ferreiriño bacachís** (*Cyanistes caeruleus*, antes *Parus caeruleus*);
***Ferreiriño de bigote** (*Panurus biarmicus*, da familia Panuridae pero antes clasificado como da familia Paridae), hoxe chamado **rabilongo das canaveiras**;
***Ferreiriño de cara negra** ou **ferreiriño careto** (*Remiz pendulinus*, da familia Remizidae), hoxe chamado **pendureiro europeo**;
***Ferreiriño cristado** (*Lophophanes cristatus*, antes *Parus cristatus*);
***Ferreiriño montés** (*Poecile montana*, antes *Parus montanus*); 
***Ferreiriño dos piñeiros**, **ferreiriño negro** ou **ferreiriño común** (*Periparus ater*, antes *Parus ater*);
***Ferreiriño palustre** (*Poecile palustris*, antes *Parus palustris*);
***Ferreiriño subeliño** ou **ferreiriño rabilongo** (*Aegithalos caudatus*, da familia Aegithalidae), hoxe chamado **subeliño común**;
***Ferreiriño da Laponia** (*Poecile cincta*, antes *Parus cinctus*).

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***O Ferreiriño**, lugar da parroquia de Reis, no concello de Teo.

## Notas
## Galería de imaxes

File:Parus major m.jpg|Ferreiriño abelleiro
File:Parus caeruleus1.jpg|Ferreiriño bacachís
File:Bartmeise.JPG|Ferreiro de bigote
File:Remiz pendulinus (Marek Szczepanek).jpg|Ferreiriño de cara negra
File:Lophophanes cristatus Luc Viatour 4.jpg|Ferreiriño cristado
File:005Large.jpg|Ferreiriño negro
File:Parus palustris02.jpg|Ferreiriño palustre
File:Long-tailed Tit Aegithalos caudatus.jpg|Ferreiriño subeliño

## Véxase tamén
### Outros artigos
Marquesado de Figueroa

300px|miniatura|Panorámica da *Torre de Figueroa* desde o Casal, Figueroa.
O **Marquesado de Figueroa** é un título nobiliario español outorgado polo Rei Carlos II de España o 10 de outubro de 1679. O primeiro titular foi **Baltasar Pardo de Figueroa Soutomaior**, II Marqués da Atalaia, Cabaleiro da Armada e gobernador xeneral de Tucumán. Recibe ese nome por seren propietarios da Torre de Figueroa, na parroquia de Figueroa, en Abegondo.

## Marqueses de Figueroa
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
**Elenco de Grandezas y Títulos Nobiliarios Españoles*. Instituto Salazar y Castro, CSIC.
Parque Natural de Redes

O **Parque Natural de Redes** atópase en Asturias na Comarca do Nalón.

## Descrición do parque 
Este parque, contén unha das forestas de faias máis importantes da Cordilleira Cantábrica. A súa grande extensión e bo grao de conservación fan posible a presenza dunha gran mostra da fauna do bosque caducifolio. Foi declarada Reserva da Biosfera no 2001.

## Flora e fauna 
Ademais das faias, son destacábeis as fragas de carballos (*quercus petraea*), o freixo e o acivro (*Ilex aquifolium*). Entre os arbustos pódense nomear a arandeira (*vaccinium myrtillus*) ou a queiroa (*calluna vulgaris*).
O rebezo, o corzo, o lobo, o gato montés, a marta, o leirón rabudo, a lebre de piornal e a lebre europea son os mamíferos máis representativos e habituais. Presenza esporádica do oso pardo, namentres o cervo foi reintroducido hai décadas. Nas aves cómpre salientar a arcea, o peto mediano, peto negro, peto real e a aguia real.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:2009PNRedes (1).JPG|Vista xeral do parque.
Ficheiro:PicosDeEuropa.jpg|Parque natural de Redes, ao fondo os Picos de Europa.
Ficheiro:BosqueRedes.jpg|Faial en Redes.
Ficheiro:2009PNRedes (3).JPG|Vexetación do parque.
Ficheiro:Parque Natural de Redes-Asturias-Spain (2).jpg|Panorama.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Web Oficial do parque 
* Web turística sobre o parque 
* Vídeo *Asturias natural* sobre o parque
Gaston Alibert

**Gaston Alibert**, nado en París o 22 de febreiro de 1878 e finado na mesma cidade 26 de decembro de 1917, foi un tirador de esgrima francés, gañador de dúas medallas olímpicas.

## Traxectoria 
Participou nos Xogos Olímpicos de 1900 en París quedando quinto na proba de espada individual.

Nos Xogos Olímpicos de 1908 de Londres logrou as medallas de ouro en espada individual e por equipos

No decurso da primeira guerra mundial contraeu a tuberculose na fronte, morrendo aos trinta e nove anos.

## Notas
Santuario da Nosa Señora das Neves da Tuiza

O **Santuario da Nosa Señora das Neves da Tuiza**  é un templo barroco situado no termo dos Chous, pertencente ao concello de Lubián da provincia de Zamora.

En 1995 foi declarado ben de interese cultural con categoría de monumento. É un dos exemplos máis interesantes e de maior raizame popular, da bisbarra zamorana de Seabra e lugar de celebración dunha coñecida romaxe. O edificio responde a un esquema barroco moi puro, con claras influencias galaico-portuguesas, sobresaíndo a súa torre, na que destacan a súa cúpula e lanterna, ornadas con rica decoración de volutas.

## Situación 
O santuario encóntrase preto da aldea dos Chous, localidade próxima e pertencente ao concello de Lubián. Encóntrase situado ao fondo dun val e a carón da autovía A-52. Se encontra situado nunha bela paraxe, rodeada de abundante arboredo, con paisaxes claramente galegas formadas por fentos, carballos, lamigueiros e piñeiros que forman unha especie de bosque.

## Historia 
A súa primeira localización estivo na paraxe de Cavados, en Chaos, aínda que no século XVIII foi traslada a súa actual localización. A tradición afirma que a capela da primeira ermida foi reconstruída na súa planta cadrada pedra a pedra, correspondendo pois coa actual capela maior; tamén se afirma que a torre ten a mesma procedencia. Ambas as dúas afirmacións populares non encontran a súa xustificación á vista do actual inmoble, ao máis reaproveitaríanse algúns materiais na construción da actual igrexa.

Conta tamén a tradición que un dos colectivos máis devotos da Virxe de Tuiza foron os segadores galegos no seu ir e vir a traballar en verán a Castela e León.

## Descrición 
Edificio con planta de cruz latina, no que a cabeceira e brazos do cruceiro son rectos e de escaso fondo. Do exterior destaca como unha obra allea aos gustos zamoranos e moi influenciada polas correntes galegas. Construída con bo cadeirado, conta cunha cuberta de lousa ao estilo da arquitectura da bisbarra de Seabra. A torre é cadrada no que se encontran os vans das campás e o cupulín, sendo aquí onde se concentran todos os motivos decorativos, pois a fábrica se caracteriza pola súa desornamentación. O brazo de cruceiro contén unha xanela apaisada para poder contemplar a Virxe dende o exterior cando o templo se encontra pechado.

Do seu interior destacan as súas bóvedas pétreas de medio canón soportadas sobre pilastras. O edificio conta cunha porta principal, existindo outras dúas na nave que se encontran enfrontadas e alinteladas.

## Festividade 
Os días grandes deste santuario son o último domingo de setembro e o día da nosa Señora das Neves, o 5 de agosto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* As Portelas
René Barbier

O nome de **René Barbier** pode referirse a:

***René Barbier**, cultivador de rosas francés (1845-1931);
***René Barbier**, compositor belga (1890-1981);
***René Barbier**, esgrimista francés (1891 - 1966);
***René Barbier**, investigador universitario francés;
René Barbier (esgrimista)

**René Barbier**, nado en Lión o 4 de marzo de 1891 e finado en París o 9 de marzo de 1966, foi un escritor e tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.

## Traxectoria 
Participou nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan co equipo francés de espada con Armand Massard, Georges Buchard, Gaston Amson, Émile Cornic e Bernard Schmetz que logrou a medalla de prata.

Como escritor escribiu numerosas novelas e coleccións de contos centrados na rexión provenzal da Camarga como *Sang de Camargue* (1932), *Raïna la Caraque* (1943), *Marie Pietrot* (1945)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Herman Georges Berger

**Herman Georges Berger**, nado en Bassens o 1 de agosto de 1875 e finado en Niza o 13 de xaneiro de 1924, foi un tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.

## Traxectoria 
Membro do equipo francés de espada, particiou nos Xogos Olímpicos de 1908 co equipo composto por Gaston Alibert, Charles Collignon e Eugène Olivier, gañador da competición e merecedor da medalla de ouro .

## Notas
Gilbert Bougnol

**Gilbert Bougnol**, nado en Saint-Myon o 31 de agosto de 1866 e finado en Rueil-Malmaison o 20 de outubro de 1947, foi un tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.

## Traxectoria 
Bougnol participou nos Xogos Olímpicos de 1900 na categoría de espada profesional quedando en segundo lugar tras o tamén francés Albert Robert Ayat, levando a medalla de prata. En espada afeccionado-profesional quedou no quinto lugar.

## Notas
José María Sánchez Rivas

**José María Sánchez Rivas**, finado en Pontevedra o 27 de outubro de 1991, foi un empresario galego.

## Traxectoria 
Foi fundador de Constructora San José en 1962, da que despois se converteu en presidente vitalicio. Casou con Julia Ávalos Pérez coa que tivo tres fillas: Virtudes, Julia e María José Sánchez Ávalos.

## Notas
Julia Ávalos Pérez

**Julia Ávalos Pérez**, finada en Pontevedra o 26 de maio de 2011, foi unha empresaria galega.

## Traxectoria 
Casou con José María Sánchez Rivas, fundador e presidente vitalicio de Constructora San José, con que tivo tres fillas: Virtudes, Julia e María José Sánchez Ávalos. Á morte de José María en 1991, mantivo coa súa filla María José Sánchez, un 18,5% da empresa cotizada. Foi dona do holding Valjoval.

## Notas
Ferradura

Cravando a ferradura no casco.|dereita|miniatura
Unha **ferradura** é unha peza en forma de letra "U" que se utiliza para protexer os cascos e os pezuños dos animais contra o desgaste e as fendas.

Poden ser de ferro, caucho, plástico ou coiro, e colócanse cravándoas ou pegándoas na beira dos pezuños dos cabalos, mulas, e burros. Pola súa banda, as ferraduras que se lles poñen ós bois e ás vacas son diferentes para adaptarse á forma dos seus pezuños con dous dedos.

## Amuleto 
Como amuleto, crese que as ferraduras son un símbolo de boa fortuna. Tradicionalmente pendurábanse nas portas das casas para atraer a sorte.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Variety of horseshoes, including aluminum racing plates and shoes used on cattle in lower right.jpg|Diversos tipos de ferradura.
Ficheiro:Splashy Ring.jpg|Cabalo con ferraduras.
Ficheiro:Ferradura da boa sorte.jpg|Ferradura pendurada nunha porta.
Ficheiro:Camión con ferradura.jpg|Camión cunha ferradura pendurada como amuleto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*The Horseshoe, páxina sobre ferraduras
Baltasar Silveira

**José Baltasar Silveira Cañizares**, nado en 1938 en Helechosa de los Montes (Badaxoz), é un empresario vigués do sector da mariña mercante.

## Traxectoria 
De pai galego, naceu en Estremadura pero estudou bacharelato en Toledo e Náutica na Coruña, na especialidade de máquinas. Ao rematar a carreira, comezou a traballar como xefe de máquinas nalgúns dos buques pesqueiros de Pescanova. A principios dos setenta comeza a facer investimentos no sector inmobiliario, e en 1974 funda Remolcanosa, a primeira empresa do sector en Galiza e en España.

### Empresario navieiro 
A primeira expansión da empresa foi a compra da portuguesa Tinita, que transforma en Remolcanosa Portugal. En 1997 adquire a empresa pública española Elcano, a maior navieira do estado naquel momento, dedicada fundamentalmente ao transporte de petróleo e derivados a granel. Múdalle o nome á empresa e chámaa Empresa Naviera Elcano, que integra no grupo empresarial Nosa Terra. Posteriormente merca a brasileira Docenave, que pasa a chamarse Elcano Brasil (2001), e crea Elcano Argentina.

En 1997 entra no negocio da sanidade coa compra da clínica viguesa Povisa, o maior hospital privado do estado. En 2002 merca tamén o sanatorio compostelán Nuestra Señora de la Esperanza.

É vicepresidente da cámara de comercio de Vigo e vicepresidente da aseguradora Aegón España.

## Galardóns 
* Medalla de ouro do Club Financeiro de Vigo
* Medalla de prata de Galicia en 2002.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Un extremeño es el magnate de los remolcadores gallegos .
Manuel Calvo Pumpido

﻿**Manuel Calvo Pumpido**, nado na Coruña o 23 de setembro de 1938 e finado en Santiago de Compostela o 27 de xullo de 2007, foi un empresario galego.

## Traxectoria 
Fillo de Luís Calvo Sanz, fundador do Grupo Calvo en 1940, do que era vicepresidente e conselleiro delegado.

Licenciado en Ciencias Químicas pola Universidade Complutense de Madrid en 1959. En 1962 comezou a súa traxectoria profesional como responsable do departamento de mercadotecnia de ESSO Petroleum. En 1963 fundou Hizarco Publicidad y Márketing, S.A., empresa que presidiu ata 1970, cando se incorporou ao Grupo Calvo e fundou Calvopesca. O seu coñecemento do mundo da publicidade fixo que a súa decidida aposta, en 1979, pola publicidade en televisión fose un éxito para o grupo conserveiro.﻿

A súa relación co fútbol chegoulle a través da súa empresa de publicidade Hizarco Publicidad y Márketing, S.A., que se encargaba de negociar e explotar a publicidade estática de varios estadios, entre os que se encontraba El Molinón. Esta relación levouno a subscribir accións da sociedade anónima deportiva Real Sporting de Gijón en 1992, o que o levou ao primeiro consello de administración da S. A. D. e, en 1994, á súa presidencia.

## Notas
Marcel Boulenger

**Marcel Boulenger**, nado en París o 9 de setembro de 1873 e finado en Chantilly o 21 de maio de 1932, foi un tirador de esgrima e escritor francés, gañador dunha medalla olímpica. Irmán do historiador e escritor Jacques Boulenger.
## Traxectoria 
Participou nos Xogos Olímpicos de 1900 logrando a medalla de bronce na proba de florete individual. Como escritor foi autor de pastiches e autobiografías atribuídas a personaxes imaxinarias, a máis famosa foi *Souvenirs du marquis de Floranges (1811-1834)* publicada en 1923 e que varios eruditos consideraron que era verídica, o que recorda as *Chansons de Bilitis* de Pierre Louÿs .

## Notas
Luís Calvo Sanz

**Luís Calvo Sanz**, nado en Santa Marina de Somoza (Santa Colomba de Somoza, León) o 19 de xullo de 1897 e finado en Carballo o 7 de xullo de 1980, foi un empresario galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Calvo Pérez, que rexentaba un almacén de coloniais en Carballo. Cando lle morreu o pai en 1902, herdou xunto á súa nai o negocio familiar. Estudou nos Escolapios de Monforte de Lemos e fixo o bacharelato na Coruña no Colexio Dequidt, despois estudou a carreira de profesor mercantil. En 1928 coñeceu a Emilio González López, co que estableceu unha fonda amizade, e afiliouse á ORGA. Coa proclamación da Segunda República foi elixido concelleiro de Carballo. Militante de Izquierda Republicana, formou parte da Comisión Xestora da Deputación da Coruña constituída en marzo de 1936.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xulgado na Coruña por rebelión, resultou absolto, pero foi sancionado por "responsabilidades políticas". Na posguerra montou unha fábrica de carne en lata. Cando un decreto prohibiu a conserva de carne decidiu transformala en fábrica de fabada en conserva, orixe do Grupo Calvo. Despois pasou ao escabeche. Nos anos sesenta introduciuse no bonito co invento dunha empacadora de atún. Finou en en Carballo o 7 de xullo de 1980.

## Recoñecementos 
En 1996 recibiu a Medalla de Prata de Galicia.

## Vida persoal 
Casou en 1934 con María Dolores Pumpido Esperante e foi pai de Manuel e José Luis Calvo Pumpido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Historia do Grupo Calvo
Mitoloxía bretoa

A **mitoloxía bretoa** refírese ós mitos e lendas da Bretaña. Moitos deles son contos heroicos e narracións explicativas con orixe na mitoloxía celta e nas crenzas relixiosas anteriores á conversión dos bretóns ó cristianismo.

Algúns dos principais personaxes, lendas ou lugares da mitoloxía bretoa son os seguintes:
* Ankou;
* Bugul Noz;
* Kannerezed Noz (semellantes ás lavandeiras en Galiza);
* Morgens;
* Morvan Lez-Breizh;  
* Ys;
* Korrigans, pequenos habitantes dos menhires e dos dolmens;
* Ar Gazek Klanv, unha lendaria egua tola;
* Ar Gazek Gwen, unha lendaria egua branca;
* Ar Gazek C'hlaz, unha lendaria egua azul que goberna os peixes;
* Ar Marc'h Hep Kavalier, o cabalo sen cabaleiro;
* Ar Marc'h Hep e Vestr, o cabalo sen amo.
* Hop ar noz, pregoeiros da noite.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Sebillot Paul-Yves, *Mythologie et folklore de Bretagne*.
* Philippe Jouët, *Aux sources de la mythologie celtique*, Yoran Embanner, Fouesnant, 2007, ISBN 978-2-914855-37-0.
* Philippe Jouët, ''L'Aurore celtique dans la mythologie, l'épopée et les traditions*, Yoran Embanner, Fouesnant, 2007, ISBN 978-2-914855-33-8.
* Dominique Besancon, *Sorcelleries Et Diableries De Bretagne''.

### Outros artigos 
*Mitoloxía galesa

### Ligazóns externas 
*Timeless Myths: Celtic Mythology
Domingo Caramés García

**Domingo Caramés García**, finado en Betanzos o 16 de xuño de 1888, foi un político galego.

## Traxectoria 
Coronel retirado do exército. Foi elixido deputado polo distrito de Betanzos en 1863 e 1864, polo da Coruña en 1867, polo distrito electoral de Pontedeume en 1871, outra vez por Betanzos en 1872, novamente por Pontedeume en 1876 e 1879 e polo distrito de Ortigueira en 1884. Foi senador pola provincia da Coruña (1886, 1887 e 1887-1888).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
José Luis Calvo Pumpido

**José Luis Calvo Pumpido**, nado en Carballo en 1935, é un empresario galego.

## Traxectoria
Fillo primoxénito de Luís Calvo Sanz, fundador do Grupo Calvo en 1940. Con nove anos, estudou o Bacharelato interno nos xesuítas de Vigo, e ao rematar en 1952, integrouse plenamente á fábrica. É o actual presidente do Grupo Calvo. Foi presidente do Bergantiños entre 1983 e 1987.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Historia do Grupo Calvo  
*José Luis Calvo: "Estamos en vías de hacer de Calvo un grupo global de alimentación"  Entrevista en *El Correo Gallego*
Pedro Fernández Puentes

**Pedro Fernández Puentes**, nado en Lugo cara a 1939, é un químico e empresario galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Ciencias Químicas pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi encargado de laboratorio de desenvolvemento de novos produtos (1965-1971) e presidente de Cooper Zeltia SA de 1971 ata a súa escisión en Zelnova SA e Cooper-Zeltia Veterinaria SA; presidiu tamén Xylazel SA (1995-1997). Foi membro do Consello de Administración de ICI-Farma e de ICI-Zeltia. É presidente de Zelnova e de Zendal, Conselleiro e Vicepresidente de PharmaMar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Curriculum
Émile Cornic

**Émile Cornic**, nado en Sucy-en-Brie o 23 de febreiro de 1894 e finado en Brest o 20 de agosto de 1964, foi un tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica. 

## Traxectoria 
Participou nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan co equipo francés de espada con Armand Massard, Georges Buchard, Gaston Amson, René Barbier e Bernard Schmetz que logrou a medalla de prata.
O Agro de Quinta, Amarante, Maside

**O Agro de Quinta** é un lugar da parroquia de Amarante no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 18 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 10 mulleres.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Amarante 
### Parroquias de Maside 
## Notas
A Fontela, Amarante, Maside

**A Fontela** é un lugar da parroquia de Amarante no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2012 tiña 170 habitantes (88 homes e 82 mulleres).

Está situado a carón da estrada N-541. Trátase dunha zona marxinal próxima ao límite co concello do Carballiño. Gran parte das vivendas son un poboado de chabolas.

## Notas
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Amarante 
### Parroquias de Maside 
## Notas
Georges de la Falaise

**Louis Venant Gabriel Le Bailly de la Falaise** coñecido como **Georges de la Falaise**, nado en Luçon o 24 de marzo de 1866 e finado en París o 8 de abril de 1910, foi un tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica e dúas máis nos coñecidos como Xogos Intercalados (non recoñecidas hoxe polo COI).

## Traxectoria 
Participou noa Xogos Olímpicos de 1900 de París, onde logrou a medalla de ouro de sabre individual ao vencer ao tamén francés Henri Masson. Nos Xogos Intercalados de 1906 logrou dous ouros, un en sabre individual e outro no de equipos. Participou tamén nos Xogos Olímpicos de 1908, chegando á final, foi cuarto en sabre por equipos e sétimo en individual.

Foi Campión de espada francés en 1899 e 1903 e de sabre en 1900, 1906, 1908 e 1909.

## Notas
Aldeíña

O topónimo **Aldeíña** pode referirse a:

;En Galiza
***Aldeíña**, lugar da parroquia de Valiñas, no concello de Barro;
***A Aldeíña**, lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello da Cañiza;
***A Aldeíña**, lugar da parroquia de Petán, no concello da Cañiza;
***A Aldeíña**, lugar da parroquia de Amarante, no concello de Maside;
***A Aldeíña**, lugar da parroquia de Barbeiros, no concello de Ordes.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Laiantes

Como topónimo **Laiantes** pode referirse a:

;En Galiza
***Laiantes de Abaixo**, lugar da parroquia de Armeses, no concello de Maside;
***Laiantes de Arriba**, lugar da parroquia de Armeses, no concello de Maside.

## Véxase tamén
### Outros artigos
San Fiz, Armeses, Maside

**San Fiz** é un lugar da parroquia de Armeses no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2012 tiña dez habitantes (dous homes e oito mulleres).

## Toponimia
O topónimo **San Fiz** é un haxiotopónimo referido a Fiz de Xirona e débese á presenza no lugar dunha capela baixo dita advocación.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Armeses 
### Parroquias de Maside 
## Notas
Fernando Fernández Tapias

**Fernando Fernández Tapias**, chamado **Fefé**, nado en Vigo o 24 de novembro de 1938 e finado en Madrid o 25 de outubro de 2023, foi un empresario galego.

## Traxectoria
Criouse en Vigo, nunha familia de clase media de doce irmáns. Debido á súa falla de atención nos estudos, o seu pai decidiu que traballase na lonxa. Despois fixo un curso de xestión e diplomouse no Instituto Internacional de Empresas da Universidade de Deusto. Aos 25 anos casou con Chiqui Riva, coa que tivo catro fillos. As boas relacións co sogro, un coñecido navieiro, servíronlle como lanzamento profesional.

Moveuse entre Vigo, Madrid (para ocuparse da presidencia da Cámara de Comercio) e Marbella, onde botaba os veráns. En 2004 vendeu os seus petroleiros a Teekay, da que actúa como filial en España e Latinoamérica. A súa navieira posúe un 20,5% dos estaleiros Navigasa.

Fundou as empresas navais Amura SA e Roda SA. En 1985 foi presidente da Confederación de Empresarios Independientes de Madrid – CEIM.

Foi  propietario de Fernández-Tapias SA (naval, 1991), Conservas Peña SA e Conservas Portonovo SA (dedicadas ao conxelado e enlatado de mariscos e peixes), a sección marítima do Bureau Veritas SAF (dedicada ao control de calidade) e Viajes Sandra’s SA. Foi conselleiro de Unión Fenosa, Viajes Marsáns e Construcciones OHL. Foi presidente da Cámara de Comercio de Madrid.

En 1994 recibiu o Premio ao Empresario do Ano, outorgado pola Cámara de Comercio e Industria de Madrid.
## Vida persoal
Casou en terceiras nupcias con Nuria González, trinta anos menor que el e filla dun deputado do PP. É tío da avogada e política Marta Fernández-Tapias.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Biografía
Paradela, Paradela, Manzaneda

**Paradela** é un lugar da parroquia de Paradela no concello ourensán de Manzaneda na comarca da Terra de Trives. Tiña 25 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 12 mulleres.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Paradela 
### Parroquias de Manzaneda 
## Notas
Monte da Peneda

**Este artigo trata dun monte galego, para o monte portugués véxase: Santuario de Nosa Señora da Peneda*.

[miniatura|dereita|Monte da Peneda visto dende [O Viso, Redondela|O Viso, no concello de Redondela.]]
O **monte da Peneda** é un pico montañoso galego. Ten unha altitude de 329 metros e está localizado entre a parroquia redondelá do Viso e mais as de Arcade e Soutomaior, do concello de Soutomaior. Dende o seu cumio pódese observar a ría de Vigo, as illas Cíes, a praia de Cesantes e a illa de San Simón.

## Historia 
Pola súa localización estratéxica, ao ser un punto elevado no medio dunha orografía chá, foi empregado como asentamento castrexo, aínda que do castro da Peneda só se conservan os restos dos muros exteriores. Tamén por esta mesma razón pertenceu a Pedro Madruga, famoso por facer fronte ao centralismo dos Reis Católicos. Tamén se construíron varios castelos medievais, posteriormente asolados en diferentes conflitos. Destaca sobre todo o castelo de Castrizán levantado en 1477 polo Arcebispo de Santiago Don Alonso de Fonseca II,  para cercar o castelo de Soutomaior e manter o control sobre Pedro Madruga.

## Capela da Virxe das Neves 
A capela da Virxe das Neves, tamén coñecida como ermida da Peneda, construíuse ao redor do século XVIII, e nela celébrase o 5 de agosto a romaría á Virxe das Neves.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Capela da Virxe das Neves no Monte da Peneda.jpg|Capela da Virxe das Neves, no cumio do Monte da Peneda.
Ficheiro:Muralla no Monte da Peneda.jpg|Restos da muralla do monte da Peneda.
Ficheiro:A Peneda, Redondela 2.JPG|A Peneda dende O Viso.

## Véxase tamén 
### Notas 
### Outros artigos 
* Capela da Virxe das Neves
* Castro da Peneda

### Ligazóns externas
O Bolo, Garabás, Maside

**O Bolo** é un lugar da parroquia de Garabás no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 65 habitantes no ano 2021 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 30 eran homes e 35 mulleres.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Garabás 
### Parroquias de Maside 
## Notas
Capela da Virxe das Neves

:*Este artigo trata sobre un templo galego, para a Virxe da Peneda en Portugal véxase: Santuario de Nosa Señora da Peneda*.

A **capela da Virxe das Neves**, tamén coñecida como capela da **Virxe da Peneda**, é unha ermida barroca situada na parroquia de Soutomaior. Sitúase no monte da Peneda, que delimita os concellos de Soutomaior e Redondela.

## Historia
A capela construíuse arredor do século XVIII sobre os restos onde en 1477 Alonso II de Fonseca mandou construír o castelo de Castrizán, conquistado e destruído por Pedro Madruga dous anos despois. É de estilo barroco. O teito foi orixinariamente de madeira, mais a finais do século XIX foi substituído por unha cúpula de pedra. Ten base rectangular cunha cuberta a dúas augas dunha nave dividida en dous tramos por un arco faixón de medio punto, con bóveda de canón e arco triunfal apuntado.

O 5 de agosto celébrase a romaría na honra á Virxe das Neves.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O Viso: Terra Meiga. Información sobre a Capela da Virxe das Neves
* Turismo de Redondela