open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alaa al-Aswani

**Alaa al-Aswany** é un escritor exipcio nado en 1957.

## Traxectoria 
Alaa Al Aswany estudou a carreira de odontoloxía, primeiro en Exipto e máis tarde en Chicago (Estados Unidos). Finalizou a carreira na University of Illinois en Chicago, onde estableceu a súa residencia durante un tempo. En total morou 17 anos na cidade estadounidense.

Ademais de ser dentista e escritor, ten contribuído con numerosos artigos en xornais exipcios (moitos deles traducidos regularmente a xornais europeos e americanos), principalmente con temática social e política. A sociedade exipcia, a relación entre os distintos estratos sociais así como conflitos políticos, relixiosos e sexuais son a base da súa literatura.

Saltou á fama internacional trala publicación da súa segunda novela *O edificio Yacoubian* (*Imārat Ya‘qūbiān* -*عمارة يعقوبيان*) no ano 2003. Trátase dunha irónica descrición da sociedade exipcia moderna. En 2006 foi adaptada ó cinema e no 2007 á televisión. A súa terceira novela, *Chicago* (*شيكاجو*), publicouse en 2007. Se ben a práctica totalidade na novela discorre na cidade norteamericana, tamén é unha descrición da sociedade exipcia a través da numerosa colonia exipcia residente no estado americano de Illinois. Nesta novela, se cadra é máis crítico coa corrupción no seu país. A súa segunda novela foi un éxito de vendas en todo o mundo árabe, ocupando durante catro anos os postos de libros máis vendidos, sendo superado despois por *Chicago*.

Na actualidade, despois do éxito de vendas, segue a compaxinar o seu traballo de dentista co de escritor.
El cant dels ocells

***El cant dels ocells*** (en galego *O cantar dos paxaros*) é unha canción popular catalá de orixe descoñecida e tradicional do Nadal tradicional catalán. A canción explica a ledicia da natureza o día do nacemento do neno Xesús no portal de Belén.

Segundo Joan Amades, o texto desta canción cántase con diversas melodías. A máis coñecida, popularizada por Pau Casals, ten un ritmo suave que se adapta á cantiga de berce, empregándose tamén para este fin.

## Pau Casals e *El cant dels ocells* 
O ilustre violonchelista catalán Pau Casals tocouna en numerosas ocasións. Esta canción popularizouse grazas a moitos arranxos que el mesmo fixo, mais cómpre ter en conta que a obra non é súa senón da tradición catalá.

Froito do sentimento catalanista de Pau Casals e dunha conferencia na sede das Nacións Unidas, onde interpretou esta canción con acompañamento de orquestra, *El cant dels ocells* converteuse nun símbolo de paz e liberdade ao redor do mundo, mais de xeito especial en Cataluña.

En Barcelona é típico honrar aos defuntos ilustres con esta canción o día do enterro ou como despedida silenciosa mentres soa no violonchelo, sexa no ámbito político, deportivo etc.

O mesmo Pau Casals interpretaba esta melodía xeralmente antes de rematar os seus concertos e recitais como un canto á convivencia entre os pobos. Ademais diso, Casals non tocou o violonchelo en países en guerra.

No seu concerto na Casa Branca para o presidente J.F. Kennedy, logo de escoitar a melodía, o mesmo presidente expresoulle: "Fíxonos sentir humildes".

## Versións 
Realizáronse numerosas adaptacións desta canción, entre as que destacan o seu arranxo para oito violonchelos, ou o seu arranxo para piano e violonchelo.

Outra versión destacada é a do saxofonista Pedro Iturralde, que se inicia cun só de saxofón e desemboca nun conxunto para orquestra de jazz. Tamén se rexistraron versións de diversos cantautores como Lluís Llach, cantantes líricas como Victoria de los Ángeles, grupos de rock (Pastorets Rock) etc. Antes de Pau Casals, Pep Ventura xa compuxo unha sentida e bonita sardana con este nome.

Durante a guerra de sucesión española empregouse unha versión da mesma por parte dos partidarios do Arquiduque Carlos de Austria.

## Letra tradicional 
## Referencias 
## Ligazóns externas 
* Vídeo de Pau Casals tocando El Cant dels Ocells (Youtube)
* Interpretación de Victòria dels Àngels e Lluís Claret nun concerto para recadar fondos para a reconstrución do Teatro do Liceo de Barcelona(YouTube)
Dumbo

***Dumbo*** é un clásico filme de animación en Technicolor, baseado no libro homónimo de infantil por Helena Aberson e ilustrado por Harold Pearl, estreado o 23 de outubro de 1941, e distribuído por RKO Radio Pictures nas salas de cinema dos Estados Unidos. É o cuarto filme de animación producido por Walt Disney.

## Características 
O personaxe principal é Jumbo Jr., un elefante antropomórfico que é cruelmente alcumado como Dumbo (en inglés, *dumb* significa tanto «mudo» como, despectivamente, «bobo»). É ridiculizado polas súas grandísimas orellas, aínda que descobre que pode voar usándoas como ás. O seu único amigo é o rato Timothy, parodiando o estereotipado terror dos elefantes cara aos roedores. *Dumbo* foi un exercicio deliberado de simplicidade e economía para o estudio Disney, actualmente considérase como un clásico da animación.

## Sinopse 
As cegoñas chegan, como todos os anos, o circo para entregar os bebés ás súas respectivas mamás. A señora Jumbo, unha elefanta, descobre que o seu pequeno ten unhas orellas enormes; todas as súas compañeiras rinse do seu bebé, pero a señora Jumbo deféndelle sempre, ata o punto de ser encerrada por enfrontarse a todo aquel que se mofe do seu retoño. O pequeno Dumbo, maltratado e ridiculizado por todos os seus compañeiros, só conta coa axuda dun minúsculo rato chamado Timothy, que decide facer del unha estrela do circo.

## Galardóns e nomeamentos 
O filme gañou un Oscar na categoría mellor banda sonora e foi nomeado na categoría de mellor canción, por *Baby Mine*. En 1947, *Dumbo* recibiu o premio ao mellor deseño animado no Festival de Cannes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Hypermagic Mountain

***Hypermagic Mountain*** é o cuarto álbum da banda de noise rock estadounidense Lightning Bolt, editado o 18 de outubro do 2005 polo selo Load Records. Ten un son moi denso composto enteiramente por un baixo distorsionado e unha marcada batería. A banda gravou o disco nunha casa en Providence, Rhode Island directamente a dúas pistas dunha cinta de DAT.

## Listaxe de cancións 
#"2 Morro Morro Land"&nbsp;– 3:43
#"Captain Caveman"&nbsp;– 3:19
#"Birdy"&nbsp;– 3:06
#"Riffwraiths"&nbsp;– 3:03
#"Megaghost"&nbsp;– 6:01
#"Magic Mountain"&nbsp;– 4:55
#"Dead Cowboy"&nbsp;– 7:58
#"Bizarro Zarro Land"&nbsp;– 4:47
#"Mohawkwindmill"&nbsp;– 9:38
#"Bizarro Bike"&nbsp;– 5:18
#"Infinity Farm"&nbsp;– 2:46
#"No Rest for the Obsessed"&nbsp;– 2:10
Rexión Nordeste do Brasil

A **Rexión Nordeste** é a rexión brasileira que posúe a maior cantidade de estados: Alagoas, Baía, Ceará, Maranhão, Paraíba, Piauí, Pernambuco (incluíndose a illa de Fernando de Noronha), Rio Grande do Norte e Sergipe. Esta subdivisión do Brasil en rexións non ten carácter político ou administrativo, senón de facilitar estudos sociais, estatísticos e económicos de estados veciños xeograficamente.

As cidades nordestinas máis populosas son: Salvador (2.673.560), Fortaleza (2.374.944), Recife (1.400.000), São Luís (978.824), Maceió (903.463), Teresina (778.773), Natal (778.040), João Pessoa (660.798), Jaboatão dos Guararapes (630.008), Feira de Santana (527.625), Aracaju (498.619), Olinda (377.000), Campina Grande (376.132), Vitória da Conquista (285.927), Paulista (262.237), Caruaru (253.634), Ilhéus (222.127) e Itabuna (220.816).

A rexión posúe 30.998.109 electores segundo datos do IBGE para o ano 2002, o que a converte no segundo colexio electoral do país, detrás do Sueste.
Os Mutantes (álbum)

***Os Mutantes*** é o álbum de estrea da banda brasileira de tropicalia Os Mutantes. Foi editado en xuño de 1968 e está influenciado por estilos musicais tradicionais brasileiros, ademais de por bandas estadounidenses e británicas. O disco contén varios *hits*, como "Panis et circenses", "Baby" e "Ave, Gengis Khan".

O álbum foi un éxito en todo o mundo, sendo considerado un dos 50 discos máis experimentais da historia. Aparece no número 9 da lista da *Rolling Stone* dos 100 mellores álbums brasileiros de todos os tempos.

## Listaxe de cancións 
## Notas
El Correo de Galicia (Ourense)

***El Correo de Galicia*** foi un periódico editado en Ourense entre 1872 e 1874.
## Historia e características 
Subtitulado *Periódico democrático* en consonancia coa súa orientación política republicana, apareceu o 20 de setembro de 1872. Saía os días 5, 10, 15, 20, 25 e 30 de cada mes. Estaba dirixido por Juan Manuel Paz Novoa, que en 1873, co número 30, foi substituído por Manuel de la Peña Rucabado. Editábase na imprenta de Paz. Cesou a súa publicación en novembro de 1874.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Anne Philipe

**Anne Marie Ghislaine Nicole Navaux**, coñecida como **Anne Philipe**, nada o 20 de xuño de 1917 en Bruxelas e finada o 16 de abril de 1990 en París, foi unha escritora francesa. Casou co coñecido actor francés Gerard Philipe.

## Traxectoria 
Licenciada en filosofía e antropoloxía, cineasta e escritora, Anne Philipe foi educada pola súa nai, os seus pais divorciáronse pouco despois do seu nacemento. Despois de estudar filosofía, foise de Bélxica e trasladouse a Francia.

En 1938 casou con François Fourcade, sinólogo francés, tomando o nome de Nicole Fourcade. Tiveron un fillo, Alan, nado o 28 de xullo de 1939. En decembro de 1946, Nicole Fourcade trasladouse xunto co seu marido a Nanjing, na China, onde era asesor cultural da Embaixada de Francia. Volveron os tres a trasladarse a Caxemira, na India, no ano 1948, recorrendo a antiga Ruta da seda cunha caravana. Nicole Fourcade foi a primeira muller francesa en cruzar o deserto de Xinjiang. Uns anos despois (en 1955 publicaría *Caravanes d’Asie* (en francés, "Caravanas de Asia"), baseado nestas viaxes.

Despois do seu divorcio, volveu casar en 1951 co famoso actor francés Gerard Philipe, que coñecera en 1942 en Niza converténdose en bos amigos durante unha estadía nos Pireneos. O seu novo nome de casada pasou a ser Anne Philipe. Tiveron dous fillos, Anne-Marie Philipe, nada en 1954, e Oliver Philipe, nado en 1956. En marzo de 1953, a parella trasladouse a Clery, compaxinando etapas nesta vila con outras na rue de Tournon, en París.

Ademais de *Caravanes d’Asie*, Anne Philipe comezou a publicar informes (sobre Venezuela, Xapón, Cuba) e facer documentais en Asia e África. Pero foi o seu libro *O tempo dun salaio* (*Le Temps d’un soupir*, traducido ó galego por X.M.Beiras), que a revela como unha grande escritora. *Le Temps d’un soupir* foi publicado en 1963, conta con emoción e modestia as últimas semanas de vida en común con Gerard Philipe, que morreu o 25 de novembro de 1959 ós 37 anos de idade. Relata con magnífica dignidade e moderación a intensidade do amor que tivo polo seu marido.

Posteriormente publicou máis libros, entre eles, *Les Rendez-vous de la colline* (1966), *Spirale* (1971), *Ici, là-bas, ailleurs* (1974), *Un été près de la mer* (1977), ''Les Résonances de l'amour* (1982), *Je l'écoute respirer* (1984). Anne Philipe é a autora, xunto con Guy Weelen, dunha monografía sobre o pintor Arpad Szenes. Tamén publicou *L'Éclat de la Lumière'' (1978), que é unha serie de entrevistas cos pintores Maria Helena Vieira da Silva e Arpad Szenes.

Anne Philipe finou en París en 1990. Os seus restos descansan xunto ós de Gérard Philipe, no cemiterio de Ramatuelle. Á súa morte deixou unha novela inacabada.
Copa CERS 2011

A trixésimo primeira edición da **Copa CERS** iniciouse o 20 de novembro do 2010 e finalizou o 8 de maio coa disputa da final. Nesta edición participaron 27 equipos, dos cales 22 se enfrontaron nunha rolda previa (dezaseisavos de final) e cinco se clasificaron de xeito directo para os oitavos de final. Tódalas roldas se disputan a dobre volta agás as semifinais e a final, que se xogan no formano de final a catro ou *final four*, que se disputou en Vilanova i la Geltrú, Barcelona (Cataluña). O campión desta edición da segunda competición a nivel de clubs en Europa foi o club portugués do SL Benfica, que venceu na final ao equipo local, o C.P. Vilanova, e levando o seu segundo título da competición a Lisboa.

## Rolda eliminatoria 
* O Herne Bay United renunciou a viaxar a Lloret a causa da climatoloxía, polo que o CH Lloret gañou sen xogar a volta por un resultado de 10-0.

## Final a 4 
### Semifinais 
### Final 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Resultados na web oficial da RFEP
Rally de Ferrol

O **Rally de Ferrol** é un evento automobilístico que se celebra anualmente en Ferrolterra polo mes de agosto, e que forma parte do calendario do Campionato de España de Rallys de asfalto dende o ano 2005. Anteriormente, entre os anos 1975 e 1980 tamén foi puntuable para o campionato nacional. A proba disputouse por primeira vez no ano 1970.

O piloto con máis vitorias neste rally é Germán Castrillón, que venceu 10 veces, seguido do francés Marc Etchebers, con 4 vitorias.

## Gañadores
*En azul, proba puntuable para o Campionato de España de Rallys*.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina oficial do Rally de Ferrol 
* Gañadores do Rally de Ferrol
* Arquivo histórico das probas do Campionato de España de Rallys
Paloma San Basilio

**Paloma San Basilio**, nada en Madrid o 22 de novembro de 1950, é unha cantante e actriz española.

Trátase dunha das intérpretes máis populares e prestixiosas no ámbito da canción melódica en castelán. A potencia vocal de Paloma San Basilio, e a súa precisión e nitidez no fraseo son as súas características máis destacables.

## Traxectoria 
Paloma San Basilio nace en Madrid, vive a súa infancia en Sevilla e a súa adolescencia en Lugo. Estudou na Universidade Complutense de Madrid uns anos de Filosofía e Letras e Psicoloxía antes de dar comezo á súa carreira artística en 1975, grazas a ser elixida como presentadora dun programa de televisión que se chamaba *Siempre en domingo*. Ese mesmo ano, grava o seu primeiro disco, *Sombras*, con ampla repercusión internacional. O seu seguinte traballo, *Donde Vas* (1977), acentúa os temas máis sentimentais e consolida a súa fama en Hispanoamérica.

En 1985, participa no Festival de Eurovisión cantando a canción *La fiesta terminó*, que dá por título ao novo álbum composto e producido por Juan Carlos Calderón. No festival rematou no posto 14º. Dentro da serie *La comedia musical española* de Televisión Española protagoniza *Las Leandras* e *La cenicienta del Palace* e co-protagoniza unha terceira, *El sobre verde*, onde canta *De una monedita de oro*. As tres revistas saen en discos ao mercado.

## Discografía 
* *Sombras* (Hispavox, 1975)
* *Donde vas* (Hispavox, 1977)
* *En directo* (álbum en directo) (Hispavox, 1978)
* *Beso a beso... dulcemente* (para Latinoamérica e Estados Unidos) (1979)
* *Evita* (musical) (Epic, 1980)
* *Ahora* (Hispavox, 1981)
* *Dama* (Hispavox, 1982)
* *Paloma* (Hispavox, 1984)
* *En vivo* (álbum en directo) (Hispavox, 1985)
* *La fiesta terminó* (Hispavox, 1985)
* *Las Leandras* (1985)
* *La Cenicienta del Palace* (1985)
* *Vuela alto* (Hispavox, 1986)
* *Grande* (Hispavox, 1987)
* *Vida* (Hispavox, 1988)
* *La Sinfonía de los Tres Tiempos de América* (con Quilapayún) (Para España e Europa) (Hispavox, 1988)
* *Quiéreme siempre* (Para España e Europa) (Hispavox, 1990)
* *Nadie como tú* (Para Latinoamérica e Estados Unidos) (Capitol, 1990)
* *De mil amores* (Para Latinoamérica e os Estados Unidos) (1991)
* *Por fin juntos! Paloma y Plácido* (con Plácido Domingo, álbum en directo) (EMI, 1991)
* *Paloma mediterránea* (Hispavox, 1992)
* *Al este del Edén* (Hispavox, 1994)
* *Como un sueño* (álbum en directo) (Hispavox, 1995)
* *Clásicamente tuya* (Hispavox, 1997)
* *El Hombre de La Mancha* (musical) (1997)
* *Perlas* (EMI, 1999)
* *Escorpio* (Sony, 2001)
* *My Fair Lady* (2001)
* *Eternamente: Grandes éxitos de grandes musicales* (Ventura, 2002) 
* *La música es mi vida* (recompilatorio)(EMI, 2003)
* *Víctor o Victoria* (musical) (2005)
* *Diva* (recompilatorio, 2 CD e 1 DVD) (EMI, 2006)
* *Invierno Sur* (EMI, 2006)
* *Encantados* (Sony, 2008)
* *Amolap* (EMI, 2012)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Isabel Pantoja

**María Isabel Pantoja Martín**, nada en Sevilla o 2 de agosto de 1956, é unha cantante española, destacada no xénero musical da copla. Traballou esporadicamente como actriz, nun par de películas.

En 2007, a discográfica Sony Music entregou á cantante 40 discos de platino por máis de 4 millóns de álbums. Devanditas vendas contabilízanse a partir de 1990, ano en que asinou con Sony.

É irmá do tamén cantante Agustín Pantoja e nai de dous fillos, o popular Kiko Rivera, froito do seu matrimonio con Francisco Rivera, e María Isabel, unha nena peruana que adoptou en 1996. Tivo unha relación co exalcalde de Marbella Julián Muñoz. Estivo dous anos no cárcere polo caso Malaya.

## Traxectoria 
## Discografía 
#### Álbums de estudio 

* 1971: *Tablao flamenco*
* 1974: *Fue por tu voz*
* 1975: *Que dile y dile*
* 1976: *Sevillanito Sevillanito*
* 1976: *Niña Isabela*
* 1979: *22 Abriles tengo*
* 1981: *¡Al alimón!*
* 1981: *Amante, amante*
* 1982: *¡Viva Triana!*
* 1983: *Cambiar por ti*
* 1985: *Marinero de luces*
* 1987: *Tú serás mi Navidad*
* 1988: *Desde Andalucía*
* 1989: *Se me enamora el alma*
* 1990: *La canción española (BSO Yo soy ésa)*
* 1992: *Corazón herido*
* 1993: *De nadie*
* 1996: *Amor eterno*
* 1998: *Veneno*
* 1999: *A tu vera*
* 2002: *Donde el corazón me lleve*
* 2003: *Mi Navidad flamenca*
* 2004: *Buena suerte*
* 2005: ''By Pumpin' Dolls*
* 2005: *Mi canción de Navidad*
* 2006: *10 boleros y una canción de amor*
* 2006: *Un trocito de locura*
* 2010: *Isabel Pantoja*

#### Álbums recompilatorios 
* 1985: *Lo mejor de Isabel Pantoja*
* 2002: *Los grandes éxitos de Isabel Pantoja*
* 2003: *Soy como soy: Grandes éxitos*
* 2003: *Éxitos de Isabel Pantoja*
* 2009: *Sus 50 mejores canciones: Isabel Pantoja*
* 2009: *Pasión y deseo*

#### Álbums en directo 
* 2005: *Sinfonía de la copla*

## Filmografía 
* 1991 - *"El día que nací yo"*, de Pedro Olea
* 1990 - *"Yo soy ésa"'', de Luis Sanz

## Caso Malaya 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Isabel Pantoja
Irene Urdangarin y Borbón

**Irene de Todos los Santos Urdangarin y Borbón**, nada en Barcelona o 5 de xuño de 2005, é a cuarta e única filla da Infanta Cristina de España e Iñaki Urdangarin. É neta dos reis eméritos de España, Xoán Carlos I e Sofía de Grecia, e sobriña dos actuais reis Filipe VI e Letizia Ortiz.

Unhas semanas logo do seu nacemento na Clínica Teknon de Barcelona, a nova membro da Familia real española foi bautizada o 14 de xullo de 2005 no Palacio da Zarzuela. O cardeal Antonio María Rouco Varela presidiu a cerimonia. Os padriños son a princesa Rosario de Bulgaria e Pedro López Quesada.

Irene é a décima na  liña de sucesión ao trono de España, por detrás das súas curmás Lionor e Sofía de Borbón, a súa tía Elena de Borbón e os seus fillos Felipe Juan Froilán e Victoria Federica, a súa nai Cristina de Borbón e os seus irmáns máis vellos Juan, Pablo e Miguel. Como filla dunha infanta de España dáselle o trato de *A súa Excelencia* e posúe a dignidade de Grande de España.

## Ascendencia 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Familia real española
The Simpsons Movie

***The Simpsons Movie***, é un filme de animación cómico estreado nos cines de todo o mundo o 26 de xullo de 2007 e nos Estados Unidos o 27 de xullo de 2007, baseada na serie de televisión *The Simpsons*. O filme foi dirixido por David Silverman e os personaxes deste foron dublados polos actores orixinais da serie: Dan Castellaneta, Julie Kavner, Nancy Cartwright, Yeardley Smith, Hank Azaria, Harry Shearer, Tress MacNeille e Pamela Hayden. O filme recadou 527 millóns de dólares en todo o mundo.

Caracterizando Albert Brooks como Russ Cargill, o malvado xefe da Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos, que ten a intención de destruír Springfield despois que Homer poluiu o lago da cidade. As persoas de Sprigfield acaban exiliadas, así como a familia Simpson, e Homer traballa no sentido de desfacer o seu erro, impedindo o plano de Cargill.

As tentativas anteriores de crear unha versión do filme The Simpsons fracasaron debido á falta dun script de duración adecuada e ao equipo apropiado de produción. Eventualmente, os produtores James L. Brooks, Matt Groening, Al Jean, Mike Scully e Richard Sakai iniciaron o desenvolvemento do filme en 2001. Un equipo de escritores constituída por Scully, Jean, Brooks, Groening, George Meyer, David Mirkin, Mike Reiss, John Swartzwelder, Jon Vitti, Ian Maxtone-Graham e Matt Selman foi montada. Eles crearon moitas historias, con Groening desenvolvendo unha a unha para o filme. O script foi re-escrito máis dun centenar de veces, a creatividade e a animación continuaron tras iniciaren en 2006. Isto significou horas de material acabado cortado do filme, que incluíu papeis cameo de Erin Brockovich, Minnie Driver, Isla Fisher, Kelsey Grammer e Edward Norton. Tom Hanks e Green Day no desenvolver da historia como eles mesmos.

Varias promocións foron feitas con varias empresas, incluíndo o Burger King e 7-Eleven, que os transformou en tendas seleccionadas Kwik-E-Marts. A estrea do filme foi en Springfiled (Vermont), logo dun concurso organizado pola Fox. O filme foi un éxito de recadación, ingresando 526 millóns de dólares, e recibiu en xeral críticas positivas.
Francisco Javier Chica

**Francisco Javier "Javi" Chica Torres**, nado en Barcelona o 17 de maio de 1985, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o Real Betis Balompié.

## Traxectoria 
Na tempada 2006–07 participou en 27 partidos de liga e 10 da Copa da UEFA, na que os periquitos proclamáronse subcampións. Na seguinte campaña Chica deu o salto definitivo cun contrato profesional no primeiro equipo, e asignóuselle o dorsal número 2.

Na tempada 2009–10 empezou suplente debido á chegada de Iván Pillud, pero aos dous meses de competición arrebatoulle a titularidade no lateral dereito facéndose titular indiscutible e sendo un dos xogadores máis importantes do equipo até a súa lesión na xornada 35 contra o UD Almería.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Hate the Police

"**Hate the Police**" é a primeira edición e sinxelo da banda estadounidense de hardcore punk Dicks, aparecido no ano 1980 a través do seu propio selo Radical Records. Posteriormente a canción que lle dá título sería versiona pola banda de grunge Mudhoney e pola norueguesa Life... But How to Live It?.

## Listaxe de cancións 
# "The Dicks Hate the Police"
# "Lifetime Problems"
# "All Night Fever"
Vs. (álbum de Mission of Burma)

***Vs.*** é un álbum da banda estadounidense de post-punk Mission of Burma, editado no ano 1982. Foi realizado despois do seu EP *Signals, Calls, and Marches*, e trátase do único álbum que lanzou a banda durante os 80, xa que pouco despois Mission of Burma separouse debido a que a Roger Miller diagnosticáronlle un acúfeno.

O álbum é aclamado como un dos exemplos clásicos do movemento post-punk e foi colocado no número 49 dos 100 mellores discos dos 80 por Pitchfork Media. Eddie Vedder afirmou que o álbum de Pearl Jam de 1993 *Vs.* foi titulado así como homenaxe a este disco de Mission of Burma. En abril do ano 2016 a revista *Rolling Stone* colocouno no posto 40 da súa lista dos 40 mellores álbums de punk de todos os tempos.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas foron compostos por Roger Miller agás onde se indique:
;Cara 1
#"Secrets"&nbsp;– 3:22
#"Train" (Clint Conley)&nbsp;– 3:31
#"Trem Two"&nbsp;– 4:10
#"New Nails"&nbsp;– 3:00
#"Dead Pool" (Conley)&nbsp;– 4:05
#"Learn How" (Peter Prescott)&nbsp;– 3:56

;Cara 2
#"Mica" (Conley, Holly Anderson)&nbsp;– 3:34
#"Weatherbox"&nbsp;– 3:29
#"The Ballad of Johnny Burma"&nbsp;– 2:00
#"Einstein's Day"&nbsp;– 4:34
#"Fun World"&nbsp;– 3:40
#"That's How I Escaped My Certain Fate" (Conley)&nbsp;– 2:04

;Re-edición en CD
#"Forget" &nbsp;– 2:59
#"OK/No Way" (Conley)&nbsp;– 1:58
#"Laugh the World Away"&nbsp;– 3:54
#"Progress" (Conley)&nbsp;– 3:06

## Notas
Vasoline

"**Vasoline**" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editada como segundo sinxelo do seu álbum *Purple* en xuño de 1994. O tema estivo no primeiro posto da lista da *Billboard* *Mainstream Rock Tracks* durante dúas semanas. A introdución do tema ten un son estraño, creado por Robert DeLeo ao pasar o seu baixo a través dun pedal *wah-wah* para conseguir ese efecto. A letra da canción foi escrita por Scott Weiland. "Vasoline" tamén apareceu nos recompilatorios *Thank You* e *Buy This*.

## Listaxe de cancións 
#"Vasoline"
#"Meatplow"
#"Andy Warhol" (David Bowie) (Live Acoustic)
#"Crackerman" (Acoustic Live)
Popscene

"**Popscene**" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como sinxelo o 30 de marzo de 1992. As baixas posicións nas listas foi un duro golpe para a banda, ne non pasaba por bos momentos financeiros nese momento. Pretendíase que fose o primeiro sinxelo do cancelado segundo álbum do grupo, e as restantes cancións dese disco foron colocadas como caras-b en varios sinxelos do seu real segundo álbum, *Modern Life Is Rubbish*, agás "Never Clever", o que sería segundo sinxelo para ese traballo, que foi editado no recompilatorio de Food *Food 100*, xunto con "Popscene" en 1997. "Popscene" sería posteriormente incluída nas versións xapnesa e estadounidense da re-edición de *Modern Life Is Rubbish* (como "Pop Scene").

A canción é un ataque á homoxénea natureza da industria musical e representa un cambio na dirección musical de Blur. Dende entón converteuse nunha das favoritas dos seus seguidores, e a banda continua tocándoa ao vivo. Está considerado un dos primeiros sinxelos editados do britpop. O tema nunca foi incluído nun dico británico de Blur, ata que no ano 2009 foi incluído no recompilatorio ''Midlife: A Beginner's Guide to Blur''.

## Listaxe de cancións 
### 7" e casete 
#"Popscene"
#"Mace"

### CD 
#"Popscene"
#"Mace"
#"Badgeman Brown"

### 12" 
#"Popscene"
#"I'm Fine"
#"Mace"
#"Garden Central"
Xosé Manuel Reboredo Baños

**Xose Manuel Reboredo Baños**, nado en Cuntis en 1958, é un político galego.

## Traxectoria 
Iniciouse na política local da Estrada en 1991 na lista do PPdeG, encabezada por Elvira Fernández. Na súa vida política tivo responsabilidades de goberno, como as concellarías de Deportes, Cultura e, na última lexislatura, Urbanismo. Tamén foi secretario xeral do partido na Estrada durante varios anos. No 2007 tivo discrepancias co PP polo cal abandonou a formación e concorreu as eleccións coa marca Cidadáns de Galicia, coa cal logrou dous concelleiros. Posteriormente, en agosto de 2009, ambos deixaron o partido, incorporándose ao PPdG . En marzo de 2011 anunciou o seu abandono da política local.

En 2012 era o director do C.E.I.P de Figueroa, situado no Concello da Estrada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais na Estrada
Bleed the Freak

"**Bleed the Freak**" é unha canción da banda estadounidense de metal alternativo Alice in Chains, editado como terceiro sinxelo do seu álbum *Facelift* en 1991. Unha versión demo da canción foi incluída na *box set* *Music Bank* de 1999.
A Certain Shade of Green

"**A Certain Shade of Green**" é unha canción da banda estadounidense de funk rock Incubus, editada como sinxelo do seu álbum *S.C.I.E.N.C.E.* o 9 de setembro de 1997.

## Listaxe de cancións 
**CD promocional estadounidense**
# "A Certain Shade of Green"

**Sinxelo australiano**
# "A Certain Shade of Green"
# "New Skin"
# "Hilikus-live in Chicago"
# "You Will Be a Hot Dancer-live in Chicago"
# "Deep Inside-live in Chicago"
Carlos IV de Luxemburgo

**Carlos IV** (en alemán: *Karl IV*, en checo: *Karel IV*, en latín: *Carolus IV*) nado en Praga o 14 de maio de 1316 e finado na mesma cidade o 29 de novembro de 1378, foi un emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, da Casa de Luxemburgo, e rei de Alemaña, Bohemia, Borgoña e Italia.

## Biografía 
### Primeiros anos de vida 
Membro da Casa de Luxemburgo, fillo do conde Xoán I de Luxemburgo (rei de Bohemia a través do seu matrimonio) e de Sabela de Bohemia (filla do rei Venceslau II e irmá de Venceslau III).

Foi Rei de romanos (entre 1344 e 1378) e emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico (entre 1355 e 1378). A través da súa herdanza paterna tamén se converteu en rei de Bohemia (entre 1346 e 1378) e conde de Luxemburgo (entre 1346 e 1353). Foi chamado Venceslau, mais despois da súa confirmación cambiouse o nome por Carlos.

### Ascenso ao poder 
Foi elixido rei de romanos coa oposición do emperador Lois IV ao ser declarado deposto polo papa Xoán XXII pola política que mantivo en relación con Italia e o propio papado. Dous anos despois (en 1346 sucedeu ao seu pai no trono de Bohemia e no condado de Luxemburgo), prestou o seu apoio ao papa Clemente VI. En 1348 fundou a Universidade de Praga. En 1355 foi coroado rei dos lombardos e, en Roma, como emperador.

A través da promulgación da Bula de Ouro en 1356, quedaron establecidos os requisitos e pasos necesarios para alcanzar a elección como emperador do Sacro Imperio. Sucedeulle como monarca de Bohemia e Luxemburgo o seu fillo Venceslau, que tamén foi designado rei de Alemaña ou dos romanos. Foi o gran promotor da cidade de Praga, pero tamén reafirmou o valor emblemático de Núremberg, dentro do Imperio, con cincuenta e dúas estancias na cidade.

## Familia 
### Matrimonios e fillos 
Carlos casou catro veces. A súa primeira esposa foi Branca de Valois (1316-1348), filla de Carlos de Valois. Desta unión naceron dúas fillas:
* Margarida de Luxemburgo (1335-1349), casada con Lois I de Hungría.
* Caterina de Bohemia (19 de agosto de 1342 - 26 de abril de 1395), quen contraeu matrimonio primeiro con Rodolfo IV e logo con Otto V.

O seu segundo matrimonio foi con Ana de Baviera (1329-1353), filla de Rodolfo II. 
* Venceslau, que morreu de novo.

A súa terceira esposa foi Ana de Świdnica (1339-1362, filla de Henrique II e Catarina de Anjou), con quen tivo dous fillos:
* Venceslau de Luxemburgo (1361-1419), sucesor de Carlos como rei de Bohemia.
* Sabela de Bohemia (1358-1373), quen casou con Alberte III de Austria.

A súa cuarta esposa foi Sabela de Pomerania (1347-1393), filla do Boguslaw V, e Sabela de Polonia. Da súa unión naceron seis fillos:

* Ana de Bohemia (1366-1394), quen casou con Ricardo II de Inglaterra
* Sexismundo de Hungría (1368-1437), emperador xermánico, rei de Bohemia e Margrave de Brandeburgo.
* Xoán de Luxemburgo (1370-1396).
* Carlos de Luxemburgo (1372-1373).
* Margarida de Bohemia (13731410), quen casou con Xoán III, Margrave de Núremberg.
* Henrique de Luxemburgo (1377-1378).

### Ascendencia 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nové Město.
* Ponte de Carlos.
* A era de Carlos IV en Praga.
Revista de Galicia (1880)

***Revista de Galicia*** foi unha revista literaria que se publicou na Coruña en 1880.

## Historia e características 
Apareceu o 4 de marzo de 1880 como revista literaria semanal, pero posteriormente pasou a ser mensual. Estaba dirixida por Emilia Pardo Bazán e no primeiro número a directora presentaba o programa e sinalaba que tiña a encomenda de "difundir la cultura y el amor a la belleza, depurar el gusto artístico y favorecer la investigación de la verdad". Entre os seus colaboradores figuraron Juan Antonio Saco y Arce, Luís Rodríguez Seoane, Anastasio Ramón López, José Rodríguez Mourelo, Ramón Barros Sivelo e Valentín de Nóvoa. Cesou o 25 de outubro de 1880.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
### Ligazóns externas 
* Freire López, Ana M.ª (1998). "La Revista de Galicia de Emilia Pardo Bazán (1880)" *Del Romanticismo al Realismo*, Barcelona, Universitat, pp. 421-427 .
Enfermidade de Gaucher

A **enfermidade de Gaucher** é unha enfermidade de almacenamento lisosómico de carácter hereditario autosómico recesivo, debida a unha acumulación de glicocerebrósido (un tipo de esfingolípido) por déficit da encima glicocerebrosidase. Está considerada como unha das "enfermidades raras". Inclúese dentro do grupo das lipidoses que son enfermidades producidas por almacenamento de lípidos.

Maniféstase por alteracións hemáticas, hepatomegalia ou esplenomegalia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Asociación española de enfermos
Miguel Urdangarin y Borbón

**Miguel de Todos los Santos Urdangarin y Borbón**, nado en Barcelona o 30 de abril de 2002, é o terceiro fillo da Infanta Cristina de España e Iñaki Urdangarin. É neto dos reis eméritos de España, Xoán Carlos I e Sofía de Grecia, e sobriño dos actuais reis Filipe VI e Letizia Ortiz.

Sete semanas logo do seu nacemento na Clínica Teknon de Barcelona, o novo membro da Familia real española foi bautizado o 23 de xuño de 2002 no Palacio da Zarzuela. O cardeal Antonio María Rouco Varela presidiu a cerimonia. Os padriños foron o entón príncipe Filipe e Lucía Urdangarin.

Miguel é o noveno na liña de sucesión ao trono de España, por detrás das súas curmás Lionor e Sofía de Borbón, a súa tía Elena de Borbón e os seus fillos Felipe Juan Froilán e Victoria Federica, a súa nai Cristina de Borbón e os seus irmáns máis vellos Juan e Pablo, e por diante da súa irmá máis nova Irene. Como fillo dunha infanta de España dáselle o trato de *A súa Excelencia* e posúe a dignidade de Grande de España.

## Ascendencia 

## Notas 
## Véxase tamén 
*Familia real española
Grandeza de España

[miniatura|220px|Retrato de [Carlos I de España, a quen se considera creador da Grandeza de España que coñecemos na actualidade.]]
A **Grandeza de España** é a máxima dignidade da nobreza española na xerarquía nobiliaria, pois está situada inmediatamente logo da de infante, que está reservada aos fillos do rei de España e aos do príncipe de Asturias. É outorgada polo rei e xeralmente vai unida a un título nobiliario, polo que é hereditaria, aínda que en ocasións concédese de forma vitalicia a unha persoa en concreto, como os fillos dos infantes de España, que non herdan o tratamento dos seus proxenitores. É tamén a máis alta dignidade da súa clase de toda Europa, pois os seus privilexios foron maiores que os doutras figuras similares europeas, como os pares de Francia ou os peers do Reino Unido

A súa orixe atópase nas antigas monarquías visigodas, aínda que non é ata o reinado de Carlos I de España no século XVI cando comeza a regularse e establecerse como a coñecemos na actualidade.

Na actualidade preto de 400 títulos nobiliarios ostentan a Grandeza de España. Asóciase tradicionalmente aos duques, pero pode acompañar aos títulos de marqués, conde, vizconde, barón e señor. Os netos do Rei, fillos dos Infantes de España, de acordo coa lexislación vixente (Real Decreto 1368/1987), reciben tamén o tratamento de Grandes de España.

## Véxase tamén
### Bibliografía
Olivier Messiaen

**Olivier Eugène Charles Prosper Messiaen**, nado en Aviñón o 10 de decembro de 1908 e finado en Clichy o 27 de abril de 1992, foi un compositor, organista e pedagogo francés. Foi unha figura influente, única e inclasificable. Estudou órgano e composición en París. En cuxo conservatorio ingresou aos 11 anos e tivo como profesores a Paul Dukas, Marcel Dupré, Maurice Emmanuel e Charles-Marie Widor. Foi designado organista na Igrexa da Santa Trindade de París en 1931, posto que ocupou até a súa morte.

En 1940, na batalla de Francia, Messiaen converteuse en prisioneiro de guerra, e mentres estaba encarcerado compuxo o seu *Quatuor pour la fin du temps* (*Cuarteto para o fin dos tempos*) para os catro instrumentos dispoñíbeis alí: piano, violín, violoncello e clarinete. A obra foi estreada por Messiaen e os seus amigos prisioneiros ante unha audiencia de prisioneiros e vixiantes.​ Ao saíres de prisión en 1941, pronto foi nomeado profesor de harmonía, e máis tarde profesor de composición en 1966 no Conservatorio de París, posto que mantivo até o seu retiro en 1978. Entre os seus distinguidos alumnos están Pierre Boulez, Yvonne Loriod (quen despois sería a segunda muller de Messiaen, e a intérprete por excelencia das súas obras escritas para piano ou con piano solista), Karlheinz Stockhausen, Iannis Xenakis, William Bolcom e George Benjamin.

En 1971 foi galardoado co Premio Erasmus.

A música de Messiaen é ritmicamente complexa (el estaba interesado nos ritmos da antiga Grecia e de orixes hindús), e baséase harmónica e melodicamente nos modos de transposición limitada, que foron unha innovación propia de Messiaen. Moitas das súas composicións representan o que el chamou «os aspectos marabillosos da fé», mostrando o seu inquebrantábel catolicismo. Viaxou moito e escribiu as súas obras inspirado por diversas influencias, como a música xaponesa, a paisaxe do Canón de Bryce en Utah ou a vida de San Francisco de Asís. Messiaen experimentou unha certa sinestesia manifestada como unha percepción de cores cando oía certas harmonías. Durante un período moi curto, Messiaen experimentou co serialismo integral, en cuxo campo é citado a miúdo coma un innovador. O seu estilo absorbeu moitas influencias musicais exóticas como o gamelan de Indonesia (a percusión afinada ten un papel importante nas súas obras orquestrais), e tamén usou as ondas Martenot.

Messiaen estaba fascinado polo «canto dos paxaros»; dicía que os paxaros eran os mellores músicos e considerábase a si mesmo tanto ornitólogo como compositor. Transcribía o canto dos paxaros nas súas viaxes por todo o mundo, e incorporou as transcricións destes cantos en gran parte da súa música. O seu uso innovador da cor, a súa concepción persoal da relación entre o tempo e a música, o seu uso do canto dos paxaros, e o seu intento de expresar profundas ideas relixiosas, todo se combina de tal modo que fai case imposíbel confundir unha composición de Messiaen cunha obra de calquera outro compositor contemporáneo occidental.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información biográfica, fotos, obra, audios etc
Inma Otero Varela

**Inmaculada Otero Varela**, tamén coñecida como **Inmaculada Otero** ou **Inma Otero**, nada en Carral o 30 de xuño de 1976, é unha filóloga e ensaísta galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Filoloxía Hispánica pola Universidade da Coruña (1994-1998) e Filoloxía Galega na Universidade de Santiago de Compostela (1998-2000). Obtivo o Diploma de Estudos Avanzados nesta última universidade no 2002 co traballo de investigación *A narrativa experimental galega dos 80 e 90: un achegamento ao posmodernismo*, no que tivo como titora a Dolores Vilavedra. Traballou no Centro de Documentación Sociolingüística de Galicia, pertencente ao Consello da Cultura Galega (2002-2003), para posteriormente ser Lectora de Lingua e Cultura Galega na Universidade de Roma *La Sapienza* (2003-2008). Traballa como profesora de Lingua e Literatura Galega no IES David Buján de Cambre. Colabora como crítica literaria no suplemento *Sermos* de *Nós Diario*, en Grial e na web italiana «Insula Europea».

É secretaria do Padroado da Fundación Euseino?

## Obras 
### Ensaio 
* *Criminal, Eu é. Dúas novelas de Xurxo Borrazás* (2000). Santiago: Sotelo Blanco. ISBN 84-7824-365-8.
* *O posmodernismo no sistema literario galego* (2007). Universidade de Santiago. Tesiña.
* *A ficcionalización do eu: autoría e protagonismo das mulleres na literatura* (2014). Euseino? Editores. En «Anotacións sobre literatura e filosofía», nº 6
* *O obxecto muller e o xiro ontolóxico* (2021). Vigo: Euseino? Editores. 168 páxs. ISBN 978-84-121580-6-9.
* *A materialidade das fillas de Lupa. Obxectos ficcionais femininos na narrativa galega* (2022). Vigo: Xerais. 152 páxs. ISBN 978-84-1110-171-4. ePub: ISBN 9978-84-1110-172-1.

### Tradución 
* *Emerxencia*, de Maurizio Ferraris (2017). Euseino? Editores.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha da autora en Euseino?
Ring Lardner

**Ringgold Wilmer Lardner**, coñecido como **Ring Lardner**, nado o 6 de marzo de 1885 e finado o 25 de setembro de 1933, foi un xornalista deportivo e escritor satírico estadounidense. De especial relevancia foron as súas crónicas de baseball. Lardner era amigo íntimo de Scott Fitzgerald e doutros escritores da chamada *Jazz Age*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Lardnermania
Charlotte's Web

'''''Charlotte's Web'''* é unha novela de literatura infantil escrita por E. B. White publicada en 1952, con ilustracións de Garth Williams. O libro narra a historia dun porco chamado Wilbur e a súa amizade cunha araña, Charlotte. Cando Wilbur vai sufrir a matanza, Charlotte escribe mensaxes na súa tea para persuadir o granxeiro de deixalo vivir.

*Charlotte's Web* está considerada como un dos clásicos da literatura infantil. *Publishers Weekly* incluíu o libro na lista das novelas para nenos máis vendidas no ano 2000.

*Charlotte's Web* tivo a súa versión animada producida por Hanna-Barbera Productions e Paramount Pictures no ano 1973. Paramount publicou unha secuela, *Charlotte's Web 2: Wilbur's Great Adventure*, nos EUA en 2003. Tamén se fixo outra adaptación cinematográfica da historia orixinal, así como un videoxogo baseado nesta adaptación, ambos do ano 2006.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Charlotte's Web'' na páxina web da editorial
The Fox and the Hound

***The Fox and the Hound*** (en galego, *O raposo e o can de caza*) é un filme de drama animado estadounidense do ano 1981 producido por Walt Disney Productions e baseado libremente na novela homónima escrita por Daniel P. Mannix. O vixésimo cuarto filme animado de Disney. Dirixido por Ted Berman, Richard Rich, e Art Stevens, o filme inclúe as voces de Mickey Rooney, Kurt Russell, Pearl Bailey, Jack Albertson, Sandy Duncan, Jeanette Nolan, Pat Buttram, John Fiedler, John McIntire, Dick Bakalyan, Paul Winchell, Keith Mitchell, e Corey Feldman.

*The Fox and the Hound* foi estreado nos cines dos Estados Unidos o 10 de xullo de 1981. Ata a súa estrea, foi a película animada máis cara producida ata esa data: custou 12 millóns de dólares. Foi reestreado nos cines o 25 de marzo de 1988. En 2006 saíu á venda unha secuela, *The Fox and the Hound 2*.

## Sinopse 
O filme narra a historia de dous amigos improbables, un raposo vermello chamado Tod e un can de caza, Copper, que loitan por preservar a súa amizade malia os instintos emerxentes e as presións sociais que os queren levar a ser adversarios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Futurismo (música)

O **futurismo musical** foi unha corrente musical xurdida en Italia a principios do século XX. A vertente musical do futurismo rexeitaba a tradición e intruducía elementos sonoros novos. Esta corrente influíu en moitos compositores posteriores., Intonarumori, 1913|esquerda|247x247px]]

## Historia
O futurismo, creado polo artista e escritor Filippo Tommaso Marinetti en 1909 atraeu principalmente a pintores, escultores e escritores, mais tamén a tiña interese en promover a música futurista, polo que Marinetti animou ao compositor Francesco Balilla Pratella a traballar nesta dirección. Froito disto, en 1910 Pratella editou o seu *Manifesto dos músicos futuristas* que abogaba polo emprego de escalas microtonais e de combinacións polirrítmicas, así como pola introdución na música do espírito da "*multitude, de grandes fábricas, de trens, de liñas transatlánticas, de combates navais, de coches e de avións*".
Mira (álbum)

***Mira*** é o primeiro disco do grupo cántabro de rock La Fuga. Foi publicado en 1998.

## Lista de cancións
# "Mira" – 5:07
# "Tan deprisa" – 4:16
# "Primavera del 87" – 5:32
# "Pierdo verticalidad" – 3:53
# "Ni contigo, ni sin ti" – 4:57
# "Al pie del cañón" – 3:32
# "Sueños" – 3:58
# "Despistao" – 5:23
# "Por verte sonreír" – 6:40
# "Buenas noches, amigo" – 4:06
# "Maldita noche" – 4:48
# "El loco del parque" – 4:57

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do grupo
The Walking Dead (cómic)

***The Walking Dead*** (en galego, *Os mortos viventes*) é unha serie de historietas estadounidense de periodicidade mensual escrita por Robert Kirkman e primeiramente debuxada por Tony Moore, e logo por Charlie Adlar a partir do sétimo número. *The Walking Dead* conta as peripecias dun grupo de persoas tratando de sobrevivir tras unha apocalipse zombi.

Realizada en branco e negro, e grises, excepto as portadas, que son a cor, foi publicada orixinalmente en Estados Unidos por Image Comics desde o ano 2003, e en España por Planeta DeAgostini Comics desde xuño de 2005. No 2010 foi obxecto dunha adaptación televisiva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web oficial
Cánovas, Rodrigo, Adolfo y Guzmán

**Cánovas, Rodrigo, Adolfo y Guzmán**, tamén coñecidos polas súas siglas, **CRAG**, é un cuarteto español de música pop, intermitentemente en activo desde os anos 1970, formado polos músicos Juan Robles Cánovas, Rodrigo García, Adolfo Rodríguez e José María Guzmán. Os catro xuntos publicaron en todos estes anos só tres elepés e, aínda que no seu momento non tiveron practicamente éxito, nin de público nin de crítica, pois co tempo son recoñecidos comparados coa banda estadounidense Crosby, Still, Nash and Young. O seu elepé *Señora azul* está considerado un dos mellores do pop español.

## Discografía 
* *Señora azul* (1974). Hispavox.
* *Queridos compañeros* (1984). Polygram.
* *CRAG 1985* (1985). Polygram.
* *Rodrigo, Adolfo y Guzmán* (1994). J.J. Record's.
* *Gran Reserva 30 Años* (2005). Emi.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Cancións e acordes de Solera, CRAG, Cadillac e Guzmán. 
* Entrada de Cánovas, Rodrigo, Adolfo y Guzmán en La Fonoteca. 

### Bibliografía 
* Moya, Concha (2024)*.Adolfo. Por el camino púrpura. De Los Íberos a Cánovas, Rodrigo, Adolfo y Guzmán* (2024). Sílex Ediciones. 412 páxs. ISBN 978-84-10267-02-2.
William James Sidis

**William James Sidis**, nado o 1 de abril de 1898 en Nova York e finado o 17 de xullo de 1944, foi un matemático estadounidense. Tratouse dunha das persoas máis intelixentes das que se ten noticia a xulgar polo seu cociente intelectual, estimado entre 250 e 300. Era Fillo dos inmigrantes Sarah Mandelbaum Sidis e Boris Sidis. Inventou unha lingua: o vendergood.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Sidis Archives*
John Cheever

**John Cheever**, nado en Quincy (Massachusetts) o 27 de maio de 1912 e finado en Ossining (Nova York) o 18 de xuño de 1982, foi un autor de relatos e novelista estadounidense, frecuentemente chamado o "*Chejov dos barrios residenciais*". Conta no seu haber cun premio Pulitzer.

## Obra 
### Compilacións de relatos 
* *The Way Some People Live* (1943)
* *The Enormous Radio and Other Stories* (1953)
* *Stories* (con Jean Stafford, Daniel Fuchs e William Maxwell) (1956)
* *The Housebreaker of Shady Hill and Other Stories* (1958)
* *Some People, Places and Things That Will Not Appear In My Next Novel* (1961)
* *Reunion* (1962)
* *The Brigadier and the Golf Widow* (1964)
* *The World of Apples* (1973)
* *The Stories of John Cheever* (1978)
* *Fall River and Other Uncollected Stories* (1994)
* *The Swimmer* (1964)

### Novelas 
* *The Wapshot Chronicle* (1957)
* *The Wapshot Scandal* (1964)
* *Bullet Park* (1969)
* *Falconer* (1977)
* *Oh What a Paradise It Seems* (1982)

### Antoloxías 
* *The Letters of John Cheever*, editado por Benjamin Cheever (1988)
* *The Journals of John Cheever* (1991)
* *Collected Stories & Other Writings* (Library of America) (relatos, 2009)
* *Complete Novels* (Library of America) (novelas, 2009)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *New York Times*, Times Topics: John Cheever
Blew

***Blew*** é o título dunha canción editada como maxi-sinxelo pola banda estadounidense de grunge Nirvana en decembro de 1989.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas foron compostos por Kurt Cobain, agás onde se indique. 
# "Blew" - 2:54
# "Love Buzz" (Robbie van Leeuwen) - 3:35
# "Been a Son" - 2:23
# "Stain" - 2:40