POEA

miniatura|Estrutura xeral da POEA
A **POEA** ou **polioxietilenamina** (tamén chamada **amina de sebo polietoxilado**) é un conxunto de surfactantes non iónicos derivados das graxas animais (sebo). Utilízanse principalmente como emulsificantes e humectantes para formulacións agroquímicas, como pesticidas e herbicidas (por exemplo, o glifosato).

## Síntese 
A graxa animal é hidrolizada para orixinar unha mextura de ácidos graxos libres, tipicamente os ácidos oleico (37–43%), palmítico (24–32%), esteárico (20–25%), mirístico (3–6%) e linoleico (2–3%). Estes son despois convertidos en aminas graxas por medio do proceso do nitrilo antes de ser etoxiladas con óxido de etileno; isto fainos hidrosolubles e anfifílicos. A lonxitude da cola graxa e o grao de etoxilación determinan as propiedadeds globais do surfactante. Debido a isto, ao ser sintetizada a partir dun material impuro, a POEA é tamén unha mestura de compostos.

## Propiedades 
Como aditivo do glifosato (herbicida pesticida), este tensioactivo ten a misión de: 
* Mellorar a mollabilidade da superficie das plantas hidrófobas para unha cobertura máxima.
* Axudar á penetración a través da superficie da planta.
* Aumentar a fitotoxicidade da molécula activa que a acompaña e reforza.

## Composición e uso 
A POEA utilizada como surfactante denomínase na literatura MON 0139 ou polioxietilenamina. Forma parte do herbicida Roundup. Unha amina de sebo etoxilado (CAS No. 61791-26-2), está na Lista 3 da Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos de Ingredientes Inertes de Pesticidas."

A POEA é tóxica para especies acuáticas como peixes e anfibios. Como tamén outros surfactantes, pode afectar o transporte de membrana e pode a miúdo actuar como narcótico xeral. O valor de pH da maioría de ríos e lagos está entre 6,0 e 9,0; as especies de peixes son danadas pola auga que teña un valor de pH fóra deste rango.

## Toxicidade humana 
Unha revisión publicada en 2000, avaliou estudos que se realizaran con propósitos reguladores así como informes de investigación publicados. Encontrou que "non había toxicidade significativa en estudos agudos, subcrónicos e crónicos. A exposición ocular directa á formulación concentrada de Roundup pode ter como resultado a irritación transitoria, mentres que as dilucións das fumigacións normais causan, como máximo, só efectos mínimos. Os datos de xenotoxicidade para o glifosato e o Roundup foron estimados usando unha estratexia que valora o peso das evidencias e criterios de avaliación estándar. Non houbo probas convincentes de que houbese un dano directo ao ADN in vitro ou in vivo, e conclíuse que o Roundup e os seus compoñentes non posúen un risco para a produción de mutacións herdables/somáticas en humanos. ...O glifosato, AMPA e POEA non eran teratoxénicos ou tóxicos no desenvolvemento.... Igualmente non haoubo efectos adversos en tecidos reprodutores nos animais tratados con glifosato, AMPA ou POEA en estudos crónicos e/ou subcrónicos. Os resultados a partir de estudos estándar con estes materiais tampouco puideron mostrar ningún efecto indicativo de modulación endócrina. Por tanto, conclúese que o uso do herbicida Roundup non ten como resultado efectos adversos no desenvolvemento, reprodución ou sistemas endócrinos en humanos e outros mamíferos. ... Concluíuse que, nas condicións actuais e esperadas de uso, o herbicida Roundup non posúe un risco para a raúde humana."

Outra revisión, publicada en 2004, dixo que con respecto ás formulacións do glifosato, "os estudos experimentais suxiren que a toxicidade do surfactante, polioxietilenamina (POEA), é maior que a toxicidade do glifosato só e as formulacions comerciais soas. Hai evidencias insuficientes para concluír que as preparacións de glifosato que conteñen POEA son máis tóxicas que as que conteñen os surfactantes alternativos. Aínda que os surfactantes probablemente contribúen á toxicidade aguda das formulacións de glifosato, o peso das evidencias está en contra de que os surfactantes potencien a toxicidade do glifosato."

## Notas