Corrección de probas conformacional

A **corrección de probas conformacional**, **corrección de erros conformacional** ou **selección conformacional** é un mecanismo xeral de sistemas de recoñecemento molecular, suxerido por Yonatan Savir e Tsvi Tlusty, no cal introducindo unha barreira enerxética, como unha discordancia estrutural entre un recoñecedor molecular e a súa diana, mellórase a especificidade e calidade do recoñecemento. A corrección de probas ou de erros conformacional non require consumo de enerxía e pode, por tanto, usarse en calquera sistema de recoñecemento molecular. É especialmente útil en situacións nas que o recoñecedor ten que seleccionar a diana apropiada entre moitos competidores similares. Nas proteínas evolucionou a capacidade de corrección de probas conformacional por medio da súa xeometría de axuste fino, flexibilidade e interaccións químicas coa diana.  

## Equilibrado da unión correcta e incorrecta 
O recoñecemento molecular ten lugar nun ambiente biolóxico "ruidoso" e ateigado de moléculas e o recoñecedor a miúdo ten que enfrontarse á tarefa de seleccionar a súa diana entre unha variedade de competidores similares. Por exemplo, o ribosoma ten qu seleccionar o ARNt correcto que concorda (é complementario) co codón do ARNm entre moitos ARNts estruturalmente similares. Se o recoñecedor e a súa diana correcta se corresponden perfectamente como unha pechadura e unha chave, entón a probabilidade de unión será alta, xa que non cómpre que haxa ningunha deformación despois da unión. Ao mesmo tempo, o recoñecedor podería tamén unirse a un competidor cunha estrutura similar con alta probabilidade. Introducir unha bareira de enerxía, en concreto unha *discordancia estrutural* entre o recoñecedor (a pechadura) e a chave, reduce a probabilidade de unión á diana correcta, pero reduce aínda máis a probabilidade de unión a unha diana incorrecta similar e así mellora a especificidade.  son vantaxosos para potenciar a especificidade do recoñecemento. Tales cambios conformacionais poden ser axustados finamente por mutacións que afectan a resposta mecánica do recoñecedor, tamén en posicións que están lonxe do sitio de unión.). 
Isto establece unha significativa *barreira enerxética* na busca, xa que o ADN bicatenario ten que estirarse na mesma magnitude para comprobar se hai homoloxía. Formulando o proceso de recoñecemento como un problema de detección de sinal, demostrouse que a deformación no ADN inducida por RecA observada experimentalmente e a enerxética da unión están finamente axustadas para asegurar unha detección de secuencia óptima. A cantidade de deformación é tal que a unión de secuencias de ADN homólogas só diminúe lixeiramente, mentres que a unión a secuencias incorrectas decrece significativamente. Isto é exactmente o mecanismo de corrección de probas conformacional.

### Probas experimentais da corección de probas conformacional na recombinación homóloga 
O grupo de C. Dekker da Universidade de Delft probou directamente as interaccións implicadas na busca de homoloxía ao combinar pinzas ópticas e magnéticas. Atoparon que esa busca e recoñecemento de homoloxía requiría a apertura da hélice e pode, por tanto, acelerarse desenrolando o ADN. Esta é exactamente a enerxía de barreira predita polo modelo de corrección de probas conformacional. Os datos indican unha imaxe física para o recoñecemento da homoloxía na cal a fidelidade do proceso de busca está determinada pola distancia entre os sitios de unión ao ADN. Os autores conclúen que a súa interpretación das medidas "é similar a un esquema de *corrección de probas conformacional* ... onde o ADN bicatenario, e non o filamento de RecA, é a entidade de busca de recoñecemento activa. Existe unha gran discordancia conformacional entre os estados unidos a diana e non unidos do ADN bicatenario. Ao estado unido a diana accédese por estados intermediarios enerxeticamente desfavorables, como se discutiu máis arriba. A discordancia conformacional mellora a selectividade da reacción de recoñecemento." Noutras palabras, identificaron a barreira enerxética e mostaron que efectivamente o ADN bicatenario é o participante activo, xa que este ten que pasar esta barreira.

## Uso polo ribosoma para a descodificación do ARNt 
O ribosoma é unha máquina molecular complexa que para sintetizar proteínas durante o proceso de tradución, ten que descodificar un ARNm emparellando os seus codóns con ARNts con anticodóns complementarios. A descodificación é un determinante principal da idoneidade e require unha selección rápida e precisa dos ARNts correctos entre moitos competidores similares. Debe terse presente que a maioría dos eventos de intentos de unión son con ARNts discordantes (“non cognados”) e o ribosoma necesita rexeitalos tan rápido como sexa posible para deixar baleiro o sitio de unión. Ao mesmo tempo, o ribosoma debería manter unidos os ARNts que concordan o tempo suficiente para que se poida realizar a síntese da proteína. Malia a importancia da descodificación do ARNt, non estivo claro ata tempos recentes se o ribosoma moderno, e especialmente os seus *grandes cambios conformacionais* durante a descodificación, son o resultado de adaptación á súa tarefa como descodificador ou o resultado doutras restriccións. Un estudo recente A investigación centrouse na cuestión de como as proteínas de reparación do ADN escanean o xenoma humano para buscar danos inducidos pola luz UV durante o paso inicial da reparación por escisión de nucleótidos (NER). Medidas detalladas dunha soa molécula revelaron como a proteína de unión ao ADN con danos por luz UV humana (UV-DDB) realiza unha busca en 3D. Descubriuse que  "UV-DDB examina os sitios do ADN en pasos discretos antes de formar dímeros de UV-DDB non móbiles e de longa vida (DDB1-DDB2)2 nos sitios dos danos. A análise das velocidades de disociación das moléculas de unión transitorias tanto en ADN danado coma non danado mostra múltiples tempos de permanencia de tres ordes de magnitude... eses estados intermediarios crese que representan confórmeros UV-DDB discretos na traxectoria á detección de danos estables." Os autores conclúen das súas detalladas medidas cinéticas que *UV-DDB recoñece lesións usando un mecanismo de corrección de probas conformacional por medio de múltiples intemediarios.*

## Outros esquemas  
### Relación coa corrección de probas cinética 
No esquema da corrección de probas cinética introdúcese un *retardo do tempo* (equivalentemente, un estadio intermediario irreversible) durante a formación de complexos correctos e incorrectos. O retardo de tempo reduce a velocidade de produción de ambos os complexos, pero aumenta a fidelidade alén do límite de equilibrio. A irreversibilidade do esquema require unha fonte de enerxía. O retardo do tempo na corrección de probas cinética é análoga á diferenza espacial da corrección de probas conformacional. Porén, a corrección de probas conformacional pode ser un esquema en equilibrio que non consome enerxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Artigos relacionados