Ennio Quirino Visconti

**Ennio Quirino Visconti**, nado en Roma o 1 de novembro de 1751 e finado en París o 7 de febreiro de 1818, foi un arqueólogo, numismático e político italiano asentado en Francia.

## Traxectoria  
### Primeiros anos e formación 
Ennio Quirino Visconti naceu en 1751 en Roma, no palacio Altoviti do século XVI, o primeiro dos seis fillos de Orsola Filonardi e Giovanni Battista Antonio Visconti (1722-1784), home de gran cultura e Prefecto de Antigüidades, quen se encargou persoalmente da súa primeira educación. A súa aprendizaxe foi tan rápida que con só dous anos xa era quen de distinguir os bustos de todos os emperadores sobre as moedas da Antiga Roma, antes de rematar a idade do ensino primario podía ler en latín e en grego.

Xa na súa xuventude, encargouse de traducir ao italiano varias obras mestras das literaturas grega e romana, e comezou a se sentir interesado pola investigación arqueolóxica, sinaladamente despois das descubertas de Herculano (1738) e de Pompeia (1748), e das escavacións da Vila Adriana en Tívoli.

Nos anos seguintes, Ennio Quirino continuou coa súa formación, xa fóra da protección do seu pai, e acadou o título de doutor en Dereito Romano e Canónico o 7 de agosto de 1771, na Universidade de Roma La Sapienza.

[miniatura|esquerda|315x315px|Retrato de Visconti na *[Rivista italiana di numismatica* (1890).]]

O papa pío VI, que en 1775 o elixira como camareiro papal, nomeouno en xuño de 1783 como segundo conservador da Biblioteca do Vaticano, mais uns meses máis tarde contraeu matrimonio, o que fixo que perdese os honorarios que levaba consigo a pertenza á Cámara. Así as cousas, o Príncipe Sigismondo Chili nomeouno como o seu bibliotecario de manuscritos e arquiveiro persoal, acolleuno no seu palacio e ofreceulle un salario mensual de 10 escudos.

Mais o labor de Visconti non foi alleo aos acontecementos que se estaban a desenvolver en Europa, sobre todo a Revolución Francesa en 1789 e o comezo da invasión dos republicanos franceses en Italia en 1796. O goberno da República Romana establecida polos francesas convocou un grupo de notables romanos, entre os que estaba Visconti. Non en van, o seu nome figuraba nunha listaxe de "patriotas" que Xosé Bonaparte levaba consigo á súa chegada a Roma o 31 de agosto de 1797. Visconti comezou a exercer o cargo de ministro do Interior da República Romana o 10 de febreiro de 1798, e o 20 de marzo foi nomeado como un dos cinco membros do Consulado da República Francesa en Roma,   

### A vida no exilio francés 
Exiliado en Francia, Visconti non volveu xamais á súa patria. 

No Louvre encargouse do estudo e a ilustración de varias das súas coleccións e, por orde de Napoleón e a expensas do Goberno, iniciou en 1804 un dos seus traballos máis senlleiros, *Iconographie grecque et romaine*, unha colección de retratos dos gobernantes e personaxes ilustres da antigüidade, baseados sobre todo nas efixies representadas nas súas moedas. *Iconographie grecque* viu a luz en 1808 en tres volumes, en tanto que *Iconographie romaine* só viu publicado o primeiro volume, en 1817, pouco antes do falecemento de Visconti.

[miniatura|260x260px|[Medalla na honra de Visconti (1818).]]

Visconti adquiriu a cidadanía francesa en 1814, e foi confirmado no seu posto de conservador no Louvre por Luís XVIII en outono de 1815, que exerceu ata uns días antes do seu pasamento. do Instituto de Francia (1803), da Academia de Belas Artes de Francia (1816) e da *Académie des inscriptions et belles-lettres* (1816).

## Vida persoal 
Ennio Quirino Visconti casou en 1785 con Angela Teresa Doria (finada en 1831). Con ela tivo catro fillos, dos que só dous chegaron á idade adulta, chamados Sigismondo e Ludovico.

*[1782-1807] *Il Museo Pio Clementino*. Milán.
** Reedidición en italiano: (1818-1822). *Il Museo Pio Clementino*.  Tomo I (1818); Tomo II (1819); Tomo III (1819); Tomo IV (1820); Tomo V (1820); Tomo VI (1821); Tomo VII (1822). Milán.
** Reedición en francés: (1818-1822).  (1818);  (1819);  (1820);  (1820);  (1820);  (1821);  (1822). Giegler, Milán.
* (1788). *Osservazioni si Ennio Quirino Visconti su due musaici antichi*. Reale Tipografia, Parma.
* (1794). *Inscrizioni greche triopee ora borghesiane*. Pagliarini, Roma.
* (1796). *Sculpture del Palazzo della Villa Borghese detta Pinciana*. Tomo I. Roma.
* (1797). *Monumenti gabini della Villa Pinciana*. Fulgoni, Roma.
* (1798). ''Lettera su due monumenti ne'quali e' memoria d'Antonia Augusta*. Fulgoni, Roma.
* (1808). *Iconographie grecque''. Tomo I; Tomo II; Tomo III. Didot L'Ainé, París.
* (1817). *Description des antiques du Musée Royal*. París.
* (1817). *Iconografie romaine*. Tomos I . Didot L'Ainé, París [tamén editada en Milán (1818)]. 
* (1818). *Mémoires sur des ouvrages de sculpture du Parthénon*. P. Dufart. París.
* (1827). ''Lettera di Ennio Quirino Visconti intorno a una antica supelletile d'argento*. Salviucci, Roma.
* (1827-1831). **  (1827);  (1829);  (1830);  (1831). Stella, Milán.
*(1837). *Monumenti scelti borghesiani illustrati da Ennio Quirino Visconti*. Classici Italiani, Milán.
* (1841). *Due discorsi inediti di Ennio Quirino Visconti*. G. Resnati, Milán.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Boccardo, G. (1888). "Visconti, Ennio Quirino". En *Nuova enciclopedia italiana*. Vol. XXIII. Turín. Páxinas 204-205.
* "Ennio Quirino Visconti". En *Serie di vite e ritratti de famosi personaggi degli ultimi tempi*. Batelli e Fanfani. Milán 1818.
* Feller, F-X. (1833). "Visconti (Ennius Quirinus)". En *Dictionnaire historique*. Tomo XIII. 8ª ed. L. Lefort, Lille. Páxinas 334-335.
* Gallo, D. (2020). "[Visconti, Ennio Quirino](https://www.treccani.it/enciclopedia/ennio-quirino-visconti_(Dizionario-Biografico)/?search=VISCONTI%2C%20Ennio%20Quirino%2F)". En *Dizionario biografico degli italiani''. Vol. 99. Istituto dell'Enciclopedia Italiana, Roma.
* Giglioti, G. Q. (1937). "[Visconti, Ennio Quirino](https://www.treccani.it/enciclopedia/ennio-quirino-visconti_(Enciclopedia-Italiana)/)". En *Enciclopedia Italiana*. Istituto dell'Enciclopedia Italiana, Roma.
* Luppi, C. (1890). "". En *Rivista italiana di numismatica*. Páxinas 561-569.
* Michaud, J. F. (1827). "Visconti, Ennius Quirinus". En *Biographie Universelle ancienne et moderne*. Tomo 49. L. H. Michaud, París. Páxinas 251-266
* Zevi, F. (1966). "[Visconti, Ennio Quirino](https://www.treccani.it/enciclopedia/ennio-quirino-visconti_(Enciclopedia-dell'-Arte-Antica)/)". En ''Enciclopedia dell'arte antica.'' Istituto dell'Enciclopedia Italiana, Roma.