open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cancioneiro da Biblioteca Nacional

miniatura|page=29|Cancioneiro Colocci-Brancuti
O **Cancioneiro da Biblioteca Nacional** ou **Cancioneiro Colocci-Brancuti**, coñecido coa sigla B (ou CB), é unha das tres colectáneas de lirismo trobadoresco galaico-portugués (cantigas de amigo, de amor e de escarnio e maldicir). Denomínase **Cancioneiro da Biblioteca Nacional** de Lisboa, xa que desde 1924 permanece na Biblioteca Nacional de Portugal.

## Descrición 
A compilación deste cancioneiro fíxose en Italia no final do século XV ou inicios do século XVI por encargo do humanista Angelo Colocci. Foi descuberto por Costantino Corvisieri e por Enrico Molteni na biblioteca familiar do conde Brancuti de Cagli; adquirido por Ernesto Monaci, foi cedido polos seus herdeiros ao goberno portugués, que o conserva na Biblioteca Nacional de Lisboa (1924).

Este cancioneiro é un manuscrito cartáceo formado por 355 folios (numerados por Molteni) dun tamaño de 280 por 210&nbsp;mm con diversas lagoas. Son en total seis transcritores (incluído Colocci) quen traballarían no manuscrito; tradicionalmente supúñase que foran tres, mais os últimos estudos de Anna Ferrari indican que non foi así. Colocci transcribiu da súa propia man moitas rúbricas e apostilas marxinais, tamén algunhas *razós* esquecidas polos copistas, ademais de numerar progresivamente os textos, ou ben reproducir unha numeración precedente, presentando numerosas lagoas e duplicacións. Foi copiado en Italia por amanuenses ibéricos e italianos e compilado por Colocci a partir doutro(s) manuscrito(s) que non se conservan. Os modelos dos apógrafos italianos puideron chegar a Italia na embaixada enviada por Manuel I de Portugal ao papa León X (1514) en que figuraba Garcia de Resende. Alí serían copiados dende o orixinal ou os orixinais por Colocci e o seu equipo, creando os volumes que se conservan.

Trátase do cancioneiro máis abundante no número de composicións, pois contén 1567 cantigas dos tres grandes xéneros duns 150 autores Ademais, contén fragmentos dun tratado de poética trobadoresca, a Arte de trovar, e cinco lais narrativos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
**Cancioneiro da Biblioteca Nacional (Colocci-Brancuti) Cód. 10991*. Lisboa, Biblioteca Nacional / Imprensa Nacional - Casa da Moeda, 1982 (edición facsímile).
### Outros artigos 
*Arte de trovar
*Cancioneiro da Ajuda
* Cancioneiro da Biblioteca Vaticana
### Ligazóns externas 
* Cancioneiro da Biblioteca Nacional, no catálogo da BNP .
Cancioneiro da Biblioteca Vaticana

miniatura|V 438: ''Sedia-m'eu na ermida de San Simión e cercaron-mi as ondas, que grandes son…*
O **Cancioneiro da Biblioteca Vaticana** (códice Vat. Lat. 4803), tamén coñecido como **V**, é unha colectánea de 1200 cantigas medievais escritas en galego-portugués (cantigas de amigo, de amor e de escarnio e maldicir), que se conserva na Biblioteca Apostólica Vaticana de Roma.

## Características
É un manuscrito cartáceo copiado conxuntamente co Colocci-Brancuti por orde de Angelo Colocci no final do século XV ou ben nos primeiros anos do XVI. Está composto por 228 folios de 300 por 220&nbsp;mm. numerados do 1 ao 10 e despois novamente de 1 a 200, e tamén de 18 folios sen numerar, con frecuentes lagoas. A escritura é cursiva e irregular, parece que foi feita pola man dun amanuense non profesional que empregou unha tinta especialmente corrosiva, encontramos aínda unha outra man á que debemos as rúbricas atributivas e as postilas -menos numerosas que no Cancioneiro da Biblioteca Nacional (B)- identificábel coa de Colocci. Hai indicios de que entre B e V mediou un outro manuscrito cuxa elaboración sería tamén dirixida polo humanista.[thumb|page=7|*Cancioneiro portuguez da Vaticana'', [Teófilo Braga, 1878.|centro]]
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
*Arte de trovar
*Cancioneiro da Ajuda
* Cancioneiro da Biblioteca Nacional
* Trobadorismo
### Ligazóns externas 
*
Vilafranca del Penedès

300px|miniatura|Basílica de Santa María de Vilafranca del Penedès
**Vilafranca del Penedès** é un municipio e cidade da provincia de Barcelona, en Cataluña (España), capital da comarca do Alt Penedès. É coñecida a nivel internacional polos seus viños espumosos (o cava catalán).

## Historia 
O municipio ten as súas orixes no século XII. Pódense atopar numerosos edificios de orixe medieval como a Basílica de Santa Maria, o Palau dels Comtes Reials, o Palau Baltà e o Palau Macià.

Tamén hai edificios modernistas de finais do século XIX e principios do XX ao longo das ramblas de Vilafranca del Penedès. Outro exemplo de arquitectura modernista é a fachada do Concello na Praza da Vila.

No centro da cidade pódense atopar algunhas igrexas góticas, edificios modernistas, un amplo centro comercial ao aire libre, unha grande oferta e cultura gastronómica, así como a visita ao Museo de Vilafranca (onde tamén se atopa o Museo do viño), e onde se explica ao visitante o proceso de elaboración do cava, así como a súa historia e a súa relación co municipio.

Os últimos presidentes do Museo de Vilafranca foron César Martín e, actualmente, Josep Soler.

## Demografía 
O municipio está formado por 5 entidades de poboación: El Bordellet (9 hab.), El Molí d'en Rovira (166 hab.), Perepau (87 hab.), Les Salines (85 hab.) e Vilafranca del Penedès (35.517 hab.).

## Lugares de interese 
*Casa Miró
*Casa Fortuny
*Casa Guasch
*Igrexa de Santa Maria
*Palau Reial
*Capela de Sant Pelegrí
*Capela dels Dolors
*Igrexa de SAnt Joan
*Casa da Vila

## Festividades 
Do calendario festivo pódense destacar as Feiras de Maio, as festas de barrio durante os meses de xullo e agosto, e a Festa Maior a finais de agosto declarada de interese nacional.

## Localidades irmandadas 
* Bühl, Alemaña
* Melzo, Italia
* Novo Mesto, Eslovenia
* Puerto Cabezas, Nicaragua

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Vilafranca pdes rambla.jpg|Plaça del Penedès

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello  
*Guía urbana de Vilafranca del Penedès 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Provincia de Barcelona

A **Provincia de Barcelona** é unha provincia situado no nordés de España, que compón unha das catro divisións administrativas da comunidade autónoma de Cataluña. Limita ó nordeste coa provincia de Xirona, ó oeste coa provincia de Lleida, ó suroeste coa provincia de Tarragona e ó sur e suroeste co mar Mediterráneo.

## Xeografía 
Sucan esta provincia ríos de escasa importancia como o río Llobregat, polo menos se os comparamos co maior río que pasa por Cataluña, o Ebro.

Os accidentes xeográficos máis importantes son a Depresión central catalá, os Pireneos, que alcanzan o norte da provincia e diversas serras, coma as de Tallat e Montseny.

## Demografía 
Esta provincia ten unha das poboacións provinciais máis elevadas de España: 5 226 354 habitantes segundo o censo do 2005. O núcleo máis importante é a cidade de Barcelona, que ten aproximadamente un terzo da poboación da provincia. Ten unha altísima densidade de poboación: case 680 habitantes/km².

É unha provincia moi dinámica, grazas ás súas actividades industriais e comerciais.

## Divisións administrativas 
### Comarcas 
A provincia de Barcelona está dividida nas seguintes once comarcas:
* Alt Penedès
* Anoia 
* Bages 
* Baix Llobregat 
* Barcelonès 
* Berguedà 
* Garraf 
* Maresme 
* Osona 
* Vallès Occidental
* Vallès Oriental

### Concellos 
Os vinte concellos máis habitados da provincia son os seguintes (2007):

# Barcelona (1.595.110 habs.)
# L'Hospitalet de Llobregat (251.848 habs.)
# Badalona (216.201 habs.)
# Terrassa (202.136 habs.)
# Sabadell (201.712 habs.)
# Mataró (119.035 habs.)
# Santa Coloma de Gramenet (116.765 habs.)
# Cornellà de Llobregat (84.477 habs.)
# Sant Boi de Llobregat (80.727 habs.)
# Sant Cugat del Vallès (74.345 habs.)
# Manresa (73.140 habs.)
# Rubí (70.494 habs.)
# Vilanova i la Geltrú (63.196 habs.)
# El Prat de Llobregat (62.663 habs.)
# Viladecans (61.718 habs.)
# Castelldefels (58.955 habs.)
# Granollers (58.854 habs.)
# Cerdanyola del Vallès (57.758 habs.)
# Mollet del Vallès (51.365 habs.)
# Esplugues de Llobregat (46.286 habs.).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Deputación de Barcelona
Cava

**Cava** pode referirse a:
## Anatomía 
* **Cava**, unha das veas do corpo humano.

## Vinificación 
* **Cava**, un viño escumoso.
* **Cava**, adega, parte da casa onde se garda o viño ou lugar onde se fai viño.

## Toponimia 
* **Cava**, concello da provincia de Lleida.
* **Cava**, unha illa do arquipélago Okneys.
San Petersburgo (homónimos)

**San Petersburgo** pode ser
* San Petersburgo. Cidade de Rusia.
* Saint Petersburg. Cidade do estado da Florida, nos Estados Unidos.
Sega 32X

miniatura|dereita|Sega Mega Drive 32X
A **Sega Mega Drive 32X** (chamada **Sega Genesis 32X** en América do Norte), comunmente chamada **32X**, é unha ampliación para a Sega Mega Drive, fabricada por Sega. Foi lanzada en novembro de 1994 en América do Norte (por $150), no Xapón en decembro de 1994, e en Europa en xaneiro de 1995 (por £150).

## Véxase tamén 
* Sega Saturn
* Sega CD
Sega CD

O **Sega MegaCD** foi unha ampliación para a Sega Mega Drive, lanzado por Sega no Xapón o 1 de decembro de 1991, en Europa no mes de abril de 1993, e en Australia o 19 de abril de 1993. Nos EUA lanzouse o 15 de outubro de 1992, e denominouse **SegaCD**.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sega Saturn
* Sega 32X
Chuichi Nagumo

**Chūichi Nagumo** (南雲 忠一, なぐも ちゅういち, *Nagumo Chūichi*) naceu o 25 de marzo do 1887 en Yonezawa da prefectura de Yamagata, o norte da illa de Honshu. Ingresou na Escola Naval en 1908 e asumiu diversos postos na armada imperial, ata que o 15 de novembro do ano 1935 asumiu o mando do acoirazado xaponés Yamashiro.

Foi o comandante militar do ataque a Pearl Harbor e dirixiu ás forzas xaponesas na batalla de Midway.

Suicidouse no ano 1944, trala perda de Rabaul e as Illas Salomón.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.exordio.com
St. Petersburg, Florida

miniatura|San Petersburgo (Estados Unidos de América) visto desde o satélite Spot
**San Petersburgo**, en inglés **Saint Petersburg** e normalmente denominada polos seus habitantes como unicamente **St. Pete**, é unha cidade duns 250.000 habitantes situada no condado de Pinellas, no estado da Florida (Estados Unidos). A cidade é ben coñecida por ser destino turístico de moitos norteamericanos e europeos, sendo alcumada *A Cidade Soleada* (*The Sunshine City*).
Tamén tivo unha importante relevancia política durante os comicios presidenciais estadounidenses de 2001, onde George W. Bush se enfrontou a Al Gore.

Foi fundada polo empresario ruso Peter Demens e o terratenente John Constantine Williams Sr. en 1888.

A cidade está situada nunha península entre a Baía de Tampa e o golfo de México. Está conectada coa terra polo norte; ao leste está a cidade de Tampa, con pontes a través da Baía de Tampa; e ao sur encóntrase Bradenton, conectada mediante a Sunshine Skyway Bridge.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Baía de Tampa
* Clima da Área da Baía de Tampa
Santoral

miniatura|San Martiño, patrón de Ourense
O **santoral** é a listaxe dos santos admitidos por unha confesión relixiosa, principalmente falando das cristiás, extensible tamén ó calendario litúrxico no que se indica a data na que se celebra a festividade en honor dun santo ou outra figura relixiosa. O calendario actualmente usado pola Igrexa católica, o calendario romano xeral, é unha versión modificada do costume paleocristián de conmemorar a morte dos mártires no seu aniversario. Coa continua canonización de crentes ó longo dos séculos, tódolos días do ano se conmemora polo menos a algún santo. Isto faise non só coa morte dos mártires: hoxe en día tamén se lembra a data da morte natural dos santos (os antigamente chamados *confesores*, en contraposición ós *testemuños* ou *&mu;&alpha;&rho;&tau;&upsilon;&rho;&epsilon;&sigmaf;&mdash;*), que tamén son incluídos no calendario xunto con festividades coma a Pascua, o Pentecoste ou a Epifanía, relacionadas con eventos da vida de Xesús e a historia eclesiástica.

Na época medieval era costume indicar as datas dos eventos en relación ó calendario eclesiástico, datándoos ó estilo de "terceiro día de Advento" ou "noite de san Xoán". Do mesmo xeito, o nome de pía dos infantes adoitaba ser o da festividade que se celebrase no día dos seu nacemento ou bautismo. Aínda que menos frecuente na actualidade, nalgúns países de tradición católica ou ortodoxa, consérvase o costume de saudar e felicitar ás persoas polo día do seu santo ou onomástica.

A lista mencionada no santoral da Igrexa católica non presenta necesariamente coincidencia coas das outras cristiás, en concreto das do anglicanismo, calvinismo, luteranismo, presbiterianismo e en xeral das igrexas da Reforma, e proceden fundamental e inicialmente do chamado *Martiroloxio*. O santoral comprende diversos tipos ou niveis de santidade: beatos, mártires, santos, anxos, arcanxos etc.

## Condicións para entrar no santoral 
## Avogacías 
Ben sabido é que san Francisco de Asís protexe os animais, que santa Icía (*santa Cecilia*) a música, santa Bárbara os artilleiros e san Xoán Bosco o cinema. Trátase dunha asociación pagá, utilizada pola Igrexa para cristianizar os cultos antigos ou para fomentar o culto católico. Moitas destas avogacías reflíctense na representación habitual do santo, e unha posible clasificación dividiría entre as proteccións físicas (mesmo partes do corpo) e as abstractas.

#### Outras imaxes 

Ficheiro:Dioceses con nome.PNG|Dioceses
Ficheiro:Advocacións de San Pedro en Galicia.png|San Pedro

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Santoral cronolóxico
* Santoral haxiográfico 
* Outro santoral, con varios clasificadores máis
Provincia de Soria

A **provincia de Soria** é unha provincia española da comunidade autónoma de Castela e León. É unha provincia periférica desta comunidade, situada no centro-norte de España. A súa capital é Soria.

## Límites
Limita ao norte coa Rioxa, ao noroeste coa provincia de Burgos, ao sueste coa provincia de Segovia, estas dúas de Castela e León, ao sur coa provincia de Guadalaxara, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha e ao leste coa provincia de Zaragoza, na comunidade autónoma de Aragón.

Esta provincia está dividida en 183 municipios, que se encadran nas seguintes comarcas:

*Campo de Gómara 
*Comarca del Moncayo (Ágreda - Ólvega) 
*Comarca de Almazán 
*Comarca de la Ribera del Duero (San Esteban - Burgo de Osma) 
*Comarca de Pinares 
*Tierras Altas
*Comarca de El Valle

## Xeografía
O maior río que pasa pola **provincia de Soria** é o Douro, que de feito é un dos maiores de España. Dito río nace nesta provincia, nos Picos de Urbión. O resto dos ríos desta comunidade son afluentes do Douro e do Ebro.

Distínguense nesta provincia dúas comarcas xeográficas: comarcas: *Tierra de Ágreda*, que linda ao leste con Aragón, zona de hortas e bosques; e a Meseta Soriana, terra cerealística e remolacheira, na varxa do Douro. Tamén distínguese a zona norte, zona agreste rica en ignitas.

## Demografía
Esta provincia tiña en 2002 91 487 habitantes, que reparten nunha superficie de 10 287&nbsp;km², resultando unha das máis baixas densidades de poboación de Europa, e detrás mesmo da provincia de Teruel, a máis baixa de España: 9 habitantes por km².

A poboación está, ademais, repartida moi desigualmente: na capital de provincia vive o 40% da poboación, mentres que a maioría dos concellos non chega a ter 1000 veciños, e a metade ni sequera teñen 100 veciños.

Esta provincia posúe un plan de desenvolvemento propio, o PAES, plan aprobado polo consello de ministros do 6 de maio de 2005, que intenta sacar do atraso con respecto ao Estado a esta provincia.
Nómade

[miniatura|Familia de pastores nómades da rexión tibetana de [Naptso.]]
[miniatura|Unha nai e o seu fillo dun pobo [beduíno nómade (National Geographic) Foto do 2005.]]

Os **nómades** (do grego: **νομάδε**, "nómade", "o que deixa os rabaños nos pastos") son comunidades que se trasladan dun lugar a outro, no canto de establecerse permanentemente nun só lugar. Estímase que, no planeta, ao redor de 30 a 40 millóns de persoas pertencen a pobos nómades.

Os primeiros seres humanos foron nómades, mais aínda é a forma de vida de moita poboación do mundo.

Durante a Prehistoria, ó non coñecer o home a agricultura nin a gandaría, víase obrigado a seguir os rabaños dos animais dos que se alimentaba para cazalos e sustentarse, ó mesmo tempo que cazaba ou pescaba outros animais e recolectaba produtos vexetais.

O home descubriu a agricultura e a gandaría durante o Neolítico. Grazas a iso, moitas poboacións puideron asentarse nas terras que ocupaban e convertérense en sedentarios. Porén, nalgúns lugares do mundo era necesario desprazar constantemente o gando para que este puidese seguir pacendo unha vez que esgotaba o pasto dun lugar; ou era necesario buscar novas zonas onde cultivar plantas, coma nas selvas tropicais, onde se cultivaban (e séguese cultivando) sobre as cinsas dos terreos queimados, que unha vez cultivados, abandónanse e búscanse novos terreos.

Durante a antigüidade e a Idade Media houbo un gran número de pobos nómades. Moitos deles causaron estragos en grandes países sedentarios, como as invasións bárbaras no Imperio Romano, ó cal fragmentaron; ou as invasións mongois sobre a China e outras moitas rexións asiáticas e europeas, as cales devastaron e conquistaron.

Hoxe a maioría da poboación mundial é sedentaria, ou semisedentaria (coma en Bangladesh, país situado no delta de grandes ríos, a maioría do terreo é tan cambiante que é necesario abandonar as casas para construílas en novos sitios varias veces durante a vida).

Algúns exemplos de conxuntos diferenciables de pobos nómades que hoxe existen son os seguintes:

* Tribos amazónicas
* Tribos mongois
* Masais
* Pigmeos
* Esquimós
## Notas
Instituto Nacional de Estadística

O **Instituto Nacional de Estadística de España** ou **INE**, é o organismo oficial de España encargado de elaborar estatísticas sobre a demografía, economía, e sociedade españolas.

## Historia
Para a obtención de datos de poboación levábanse a cabo *censos*, pero desde 2001 xa non se realiza ningún, dado que a actual normativa obriga aos concellos a levar unha xestión informatizada do seu censo e a unha comunicación mensual dos cambios ocorridos ao Instituto Nacional de Estadística. Isto implica que desde esa data os datos oficiais de poboación elabóranse anualmente mediante un proceso de intercambio de ficheiros entre os concellos e o INE.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Instituto Galego de Estatística
### Ligazóns externas 
* Páxina web do INE .
* Consultas de poboación .
Dez mandamentos

[miniatura|365x365px|**Decálogo** de [Jekuthiel Sofer, 1768, que imita a distribución en dúas táboas. Bibliotheca Rosenthaliana, Ámsterdam.]]

Os **dez mandamentos** ou **decálogo** son as dez leis que, segundo a tradición cristiá e xudía, foron ditadas por Deus a Moisés no monte Sinaí.

Existen versións diferentes segundo as Igrexas.

Son os seguintes, segundo o catecismo católico:

# Amarás a Deus sobre tódalas cousas. 
# Non tomarás o Nome de Deus en van. 
# Santificarás as festas. 
# Honrarás o teu pai e a túa nai. 
# Non matarás. 
# Non cometerás actos impuros. 
# Non roubarás. 
# Non dirás falso testemuño nin mentirás. 
# Non consentirás pensamentos nin desexos impuros. 
# Non cobizarás os bens alleos.

Estes son os **dez mandamentos** orixinais, do libro do Éxodo na tradición católica:

# Non terás outros deuses alén de min.
# Non farás para ti imaxe de escultura.
# Non pronunciarás o nome do Señor, o teu Deus, en van.
# Lémbrate do sábado para santificalo. 
# Honra teu pai e túa nai.
# Non matarás. 
# Non cometerás adulterio. 
# Non roubarás. 
# Non darás contra o teu próximo falso testemuño.
# Non cobizarás.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Doutrina católica sobre os dez mandamentos
Existencia

**Existencia** (*existentia*, en Latín). En filosofía este termo ten dous significados básicos. Un sentido xeral asociado principalmente á filosofía cristiá medieval e outro máis específico propio das filosofías da existencia do século XX. No primeiro caso a *existencia* oponse á *esencia* e significa o feito de que algo sexa real. Neste sentido a existencia é aplicable a calquera ente ou propiedade dun ente que efectivamente esta aí, é dicir, que aparece aí como dado. Por exemplo, “esta árbore que está aí”. A filosofía existencial, en cambio, usa o termo existencia unicamente para referirse á realidade *humana*. Esta última é unha realidade sempre individual e constantemente facéndose a si mesma, polo que non sería definible do mesmo xeito que se definen os outros entes. En consecuencia, respecto da existencia humana non ten sentido preguntar *qué* é, senón só *cómo* é. A primeira pregunta apuntaría á esencia, sempre fixa, compartida por todos os individuos dunha mesma especie. Pero a existencia humana, posto que a súa condición é a dunha realidade sempre inacabada, non pode nunca definirse como un caso particular dunha esencia común. Toda existencia humana é peculiar, propia de cada un e, como tal, só experimentable polo propio individuo no seu propio existir. Nisto residiría a condición fundamental do ser humano. De aí que a definición dun ser humano calquera afecte só a el, reflectindo a súa peculiaridade. No caso do ente humano, polo tanto, ou ben a súa esencia vén dada pola pura existencia (Martin Heidegger), ou ben a existencia precede á esencia (Jean-Paul Sartre).

O estudo da existencia humana efectuado por Heidegger en *Ser e tempo* recibe o nome de *hermenéutica existencial*, e o efectuado por Sartre en *O ser e o nada* foi acuñado por este co nome de existencialismo.
Vilariño de Batán, San Mamede de Belaz, Portomarín

**Vilariño de Batán** é unha pequena aldea da parroquia de San Mamede de Belaz, no concello de Portomarín. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).

Accédese a ela desde a estrada C-535, desviándose en Toxibó

## Notas 

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Mamede de Belaz
### Parroquias de Portomarín
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Portomarín

### Ligazóns externas 
* Páxina web sobre a aldea de Vilariño (en español)
Xeta

miniatura|Publius Septimius Geta
**Publio Septimio Xeta** (en latín, *Publius Septimius Geta*) foi un emperador romano, fillo de Septimio Severo e que gobernou apenas un ano xunto co seu irmán Caracalla. Naceu no 189 en Mediolanum (actual Milán) e era o fillo pequeno. Durante as campañas orientais do seu pai, foi nomeado césar, e designado para gobernar o imperio xunto co seu irmán.

Pouco antes da morte do seu pai, foi nomeado augustus, e asumiu a corexencia no 211 xunto con Caracalla. De carácter máis afable que Caracalla, a finais dese mesmo ano é asasinado polo seu irmán no pazo imperial. As causas que o levaron á morte nunca foron explicadas. Para uns o problema era que o que quería era rachar o imperio en dúas partes, non sendo isto ben visto polo Senado; outros apuntan aos celos e ó carácter irascible de Caracalla ao ver medrar a popularidade do seu irmán. A que era moi coñecida en Roma era a gran rivalidade entre os dous irmáns e a menor intelixencia de Xeta.

Á súa morte, Caracalla fixo borrar as inscricións públicas e a súa lembranza dos monumentos.
Ábaco (homónimos)

Un **ábaco** pode ser:
*Ábaco: instrumento de cálculo
*Ábaco (arquitectura): peza superior dunha columna
*Ábaco: arquipélago das Bahamas
O Torrón, Señorín, O Carballiño

**O Torrón** é unha aldea da parroquia de Señorín, no concello ourensán do Carballiño. Sitúase a 1 quilómetro da capital, coa que se comunica a través da estrada comarcal que une O Carballiño con Ribadavia. Está situada na comarca do Carballiño.

Tiña 87 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 41 eran homes e 46 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 89 habitantes (40 homes e 49 mulleres). Segundo o IGE en 2008 tiña unha poboación de 88 habitantes.

É famosa polos seus beléns de Nadal. Nela sitúase unha antiga fábrica de chocolate, que xogou un importante papel na economía da zona dende os anos cuarenta do século XX.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Señorín 
### Parroquias do Carballiño 
## Notas
Medeiros, Monterrei

**Santa María de Medeiros** é unha parroquia do concello ourensán de Monterrei na comarca de Verín. Segundo o IGE no ano 2008 tiña 406 habitantes (204 homes e 202 mulleres) nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 492 habitantes.

## Historia 
Durante o dominio romano, os *bubali* (poboadores do río Búbal) opuxeron unha gran resistencia e foron obrigados a traballar como escravos na construción da ponte romana de Chaves (Portugal).

Consérvanse restos de poboados castrexos, tumbas paleocristiás e minas de estaño explotadas xa polos pobos prerromanos.

## Galería de imaxes 

File:Medeiros, Medeiros, Monterrei 04.jpg 
File:Medeiros, Medeiros, Monterrei 03.jpg
File:Medeiros, Medeiros, Monterrei 02.jpg
File:Medeiros, Medeiros, Monterrei.jpg

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Medeiros 
### Parroquias de Monterrei 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monterrei
Pero Meogo

[miniatura|300px|Monumento adicado aos poetas, cantores e trobadores da ría de Vigo, Martín Codax, Pero Meogo, Mendiño e Paio Gómez Chariño, *A fada e o dragón* de [Xaime Quessada, no paseo de Alfonso XII de Vigo.]]

**Pero Meogo** foi un xograr galego-portugués da Idade Media, máis concretamente do século XIII.

## Traxectoria 
Del non se ten case información, e suponse que debeu ser contemporáneo do rei don Dinís de Portugal (que reinou desde 1279 até 1325). Consérvanse nove cantigas de amigo da súa autoría.

[miniatura|O [Cervo común|cervo aparece en varias cantigas de Pero Meogo.]]
En documentación do século XIII hai constancia dun crego de Ourense e dun notario santiagués do mesmo nome. O profesor José Antonio Souto Cabo identifícao, con base á documentación da catedral de Santiago, cun crego do municipio de Teo, ó cal a documentación relaciona co trobador Sancho Sánchez e o xograr Martín de Sisto.. Neste autor vese un amplo uso de símbolos da natureza, especialmente do cervo e a auga.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Edicións 
* MÉNDEZ FERRÍN, X. L.: *O cancioneiro de Pero Meogo*, Vigo, Galaxia, 1966.
* AZEVEDO FILHO, L. A. de: *As cantigas de Pero Meogo*, Brasilia, 1981.

### Ligazóns externas 
* Nove cantigas de amigo de Pero Meogo
* Análise dunha cantiga de Meogo, en pdf, en español
* "Levóus' a louçana, levóus' a velida", recreada por Paulina Ceremużyńska (Grupo de Música Antiga Meendinho).
* "Enas verdes herbas", recreada con base folk por Doa.
Abu Muzab al Zarqaui

**Abu Musab al-Zarqawi**, (en )‎, nado en Xordania o 20 de outubro de 1966 e morto o 7 de xuño de 2006 na cidade de Baquba, en Iraq, foi o autoproclamado líder de Al Qaida en Iraq.

## Traxectoria 
Diferentes testemuños relacionaron a Al Zarqaui con actos terroristas en Iraq no tempo da ocupación estadounidense, entre os que se contan a planificación de atentados suicidas e ataques directos contra militares, policías e civís.

Al Zarqaui, seareiro do movemento salafí opúñase á presenza das tropas de países occidentais nos países islámicos, especialmente Iraq, así como ao recoñecemento da existencia do estado de Israel. Al Zarqaui, que era musulmán suní, tamén entendía que os xiítas de Iraq estaban tendo unha actitude colaboracionista coa ocupación occidental, e por esa razón declaroulles a guerra en setembro de 2005.

Al Zarqaui recoñecíase seareiro de bin Laden, e dende outubro de 2004 referíase á súa propia organización, Iama'at al Tauhid ual Xihad, como célula de Al Qaida en Iraq. O propio bin Laden cualificou a Al Zarqaui de *príncipe de Al Qaida* en Iraq.

Al Zarqaui era o home máis buscado polas tropas occidentais en Xordania e Iraq. O goberno dos Estados Unidos ofrecera 25 millóns de dólares a quen puidera dar información para a súa captura, a mesma cantidade ca por bin Laden. O 15 de outubro de 2004 o goberno dos Estados Unidos engadiu a Al Zarqaui e ao seu grupo, o Iama'at al Tauhid ual Xihad, na lista de organizacións terroristas estranxeiras.

Abú Muzab al Zarqaui foi asasinado definitivamente o 7 de xuño de 2006, durante un bombardeo do seu campamento na cidade de Baquba, uns 65 quilómetros ao norte de Bagdad. Pero a súa morte xa fora anunciada, e despois negada, en varias ocasións durante os meses anteriores. O goberno estadounidense amosou publicamente fotografías do cadáver de Al Zarqaui.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Nota da axencia Al Iasira sobre a declaración de guerra á conunidade xiíta
Aba

O termo **Aba** pode referirse a:

***Faldra**, peza de vestir;
***Aba**, apelido galego;
***Aba**, manto dos beduínos;
***Beirado**, a aba dun tellado.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Aba**, lugar da parroquia de Dexo, no concello de Oleiros.

;Fóra de Galiza

;Na China
***Aba**, vila da China.

;En Hungría
***Aba**, vila de Hungría.

;En Nixeria
***Aba**, cidade de Nixeria.

;Na República Democrática do Congo
***Aba**, cidade da República Democrática do Congo.

;No Xapón
***Aba**, vila do Xapón.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Abas**, lugar da parroquia de Chenlo, no concello do Porriño.
Identificación biométrica da voz

## Proceso 
Entre os sistemas biométricos de recoñecemento por voz, podemos distinguir dúas familias:
* Os sistemas de texto dependente: o usuario sempre pronunciará unha mesma frase para identificarse.
* Os sistemas de texto independente: o sistema vai propoñendo ao usuario a pronunciación dun conxunto de palabras extraídas dunha base de datos bastante grande. O habitual é que as frases ou palabras propostas sexan características para maximizar a cantidade de datos que se poden analizar (por exemplo, frases cunha certa entoación, pronunciación dos ditongos, palabras con moitas vocais...)

## Fiabilidade 
O estado anímico pode variar o timbre de voz, ó igual que o estado de saúde. Unha simple conxestión pode facer variar o ton de voz o suficiente como para que o sistema non sexa capaz de recoñecer ó usuario. Estes problemas levan consigo unha alta taxa de falsos negativos.

A identificación a través do recoñecemento da voz é un dos métodos de identificación biométrica menos precisos.

Segundo un estudo publicado no 2002 por Biometric Technology, a taxa de erro cruzado, é igual a 1/50. Esta é unha posibilidade de erro moi alta, si a comparamos coa probabilidade de 1/131.000 do escaneo de iris, ou menor de 1/10&nbsp;000&nbsp;000 do escaneo de retina.

## Facilidade de uso e aceptación 
Xeralmente os sistemas de recoñecemento de voz teñen unha boa acollida entre os usuarios, pola súa facilidade de uso, e a súa comodidade.

## Prevención de ataques 
O principal problema do recoñecemento de voz é a inmunidade fronte a posíbeis ataques. Unha persoa pode empregar unha gravación coas palabras que tería que pronunciar o usuario lexítimo, e así conseguir enganar ao sistema. Este problema minimízase nos sistemas de texto independente, pois o atacante non poderá coñecer a priori as palabras que necesitará para acceder ao sistema.

## Tempo de espera 
Outro dos problemas dos sistemas baseados no recoñecemento da voz é o tempo que perde o usuario para autenticarse no sistema. Aínda que actualmente na maioría dos sistemas é suficiente con pronunciar unha soa frase, é habitual que o usuario se vexa obrigado a repetila porque o sistema lle denega o acceso.

## Historia 
Foi na década de 1960 cando Texas Instruments desenvolveu as bases do recoñecemento por voz.

## Exemplos de uso 
* **Empresas** como a General Motors, na que se empregan sistemas de recoñecemento por voz para restrinxir o acceso ás salas de ordenadores.
* **Hospitais** como o de Chicago, para controlar a entrada á zona de recentemente nados.
* En **fronteiras** como a que separa México dos Estados Unidos, emprégase para autorizar o paso dos viaxeiros frecuentes.
* Aplicacións baseadas no **teléfono** usan a voz para recoñecer ao usuario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Kimmel School of Construction Management, Engineering and Technology
* Biometric Technology, Inc.
Vicenç Beltran

**Vicente Beltran Pepió**, nado en Traiguera (provincia de Castelló) en 1948, é un lingüista español, especialista da canción cortés e da poesía narrativa da Idade Media.

## Obra 
Entre as súas publicacións, salientar as que seguen:
* *La canción tradicional* (1976)
* *O cervo do monte a augua volvia. Del simbolismo naturalista en la cantiga de amigo* (1984)
* *Antología de la poesía gallego-portuguesa* (1985), conxuntamente con Carlos Alvar
* La canción de amor en el otoño de la edad media (1988)
* *El estilo de la lírica cortés : para una metodología del análisis literario* (1990)
* *A cantiga de amor* (1995, tradución de Xela Arias)
Identificación biométrica da sinatura

miniatura|300px|Exemplo de sinatura dinámica. A información dinámica asociada a esta sinatura amósase na gráfica da dereita.
O **recoñecemento de sinaturas** é unha das modalidades condutuales da biometría. A súa función é a comprobación da autencididade dunha sinatura, e pódese realizar mediante dous modelos: un estático ou *off-line*, e outro dinámico. O modelo estático simplemente recolle a sinatura nun ordenador para a súa posterior análise e comprobación. O modelo dinámico, porén, emprega unha tableta dixitalizadora que captura a sinatura a tempo real, amosando os movementos e patróns realizados polo asinante durante a realización da sinatura. Así, este modelo tamén é coñecido como modelo *on-line*.

A función dinámica adoita incluír as seguintes funcións:
*Coordenada espacial x(t)
*Coordenada espacial y(t)
*Presión p(t)
*Azimuth az(t)
*Inclinación in(t)

As técnicas máis populares de recoñecemento de patróns aplicadas ao recoñecemento de sinaturas son o aliñamento temporal dinámico (Dynamic Time Warping, DTW), os modelos ocultos de Markov (Hidden Markov Models, (HMM) e a Cuantificación Vectorial (Vector Quantization, VQ).

## Proceso 
A persoa recoñécese á través da forma en que asina, máis que polas características da súa sinatura. A mostra biométrica obtense a partir de datos como a lonxitude e dirección da sinatura, ou a velocidade e presión exercida polo bolígrafo.

A dificultade tecnolóxica do recoñecemento a través da sinatura estriba en saber diferenciar os trazos que nunca cambian, e os que si o fan en cada sinatura. O sistema tamén ten que ter en conta os cambios na forma de asinar co paso do tempo, e ten que adaptarse a eses cambios, actualizando permanentemente o padrón que identifica o usuario.

## Fiabilidade 
A identificación a través da forma de asinar é un dos métodos de identificación biométrica menos precisos.

Segundo un estudo publicado no 2002 por Biometric Technology, a taxa de erro cruzado, é igual a 1/50. Esta é unha posibilidade de erro moi alta, se a comparamos coa probabilidade de 1/131.000 do escaneo de iris, ou menor de 1/10&nbsp;000&nbsp;000 do escaneo de retina.

## Exemplos de uso 
* En oficinas do servizo de desemprego de Inglaterra emprégase o recoñecemento da sinatura para validar a identidade do beneficiario da prestación de desemprego.
* A prisión de Pentonville en Inglaterra emprega a identificación por sinatura para evitar que os presos recollan a comida doutros presos no seu nome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Kimmel School of Construction Management, Engineering and Technology
* Biometric Technology, Inc.
Carlos Alvar

**Carlos Alvar Ezquerra**, nado en Granada o 29 de outubro de 1951, é un filólogo e profesor andaluz, especialista na literatura romance da época medieval.

## Traxectoria 
Catedrático de Filoloxía Románica, dedicou a maior parte da súa actividade investigadora á Literatura medieval do occidente europeo, con obras literarias en castelán, francés, galego-portugués, italiano e provenzal. Publicou diversos estudos sobre a poesía épica, os trobadores e sobre a materia de Bretaña.

## Obra 
* *Breve historia de la literatura española* (Alianza Editorial, 2014; xunto con Jose-Carlos Mainer).
* *Locus amoenus: antología de la lírica medieval de la Península Ibérica* (Galaxia Gutenberg, 2009; xunto con J. Talens, eds.).
* *Antología de la antigua lírica italiana* (Sial, 2008; xunto con J. M. Lucía Megías, eds.).
* *Adieu: hommage multilingue et multiculturel à Wang Wei* (Centro de Estudios Cervantinos, 2007; xunto con J. Talens, eds.).
* *Juan Manuel , Infante de Castilla, Obras completas* (Fundación José Antonio de Castro, 2007; xunto con Sarah Finci, eds.).
* *Gran Enciclopedia Cervantina* (Castalia, Centro de Estudios Cervantinos, 2005; dir.).
* *La imagen del Quijote en el mundo* (Centro de Estudios Cervantinos, 2004; coord.).
* *Libros de caballería castellanos (una antología)* (2004).
* *El Cid: de la materia épica a las crónicas caballerescas* (Universidade de Alcalá de Henares, 2002; xunto con F. Gómez Redondo).
* *Diccionario filológico de literatura medieval española: Textos y transmisión*, (Castalia, 2002; xunto con J. M. Lucía Megías).
* *Breve historia de la literatura española* (2002).
* *Cervantes, cultura literaria* (Centro de Estudios Cervantinos, 1997).
* *Breve diccionario artúrico* (Alianza editorial, 1987).
* *Antología de la poesía gallego-portuguesa* (Alhambra Universidad, 1985; xunto con Vicente Beltrán, eds.).
* *Dolce stil novo: 47 sonetos y 3 canciones* (1984).
* *La poesía de trovadores, trouvères y minnesinger* (1981).
* *Textos trovadorescos sobre España y Portugal* (1978).
* *La poesía trovadoresca en España y Portugal* (1977).
Twin Peaks

***Twin Peaks*** é unha serie televisiva dirixida e producida por Mark Frost e David Lynch, interpretada por Kyle MacLachlan, Warren Frost, Everett McGill, Jack Nance e Ray Wise entre outros. Rodada en inglés, a serie consta de 48 episodios de entre 46 e 50 minutos cada un, distribuídos en tres temporadas. Gañadora de tres Globos de Ouro e outros seis premios, foi aclamada pola prensa e o público dende a súa estrea nos Estados Unidos de América, o 8 de abril de 1990, até o último capítulo da segunda temporada, emitido o 28 de xuño de 1991. En España emitiuse por primeira vez no ano 1991.

No ano 1992, David Lynch dirixiu o filme *Twin Peaks: Fire Walk with Me*, unha precuela de todo o que sucede na serie, centrandose na derradeira semana de vida de Laura Palmer.

O 6 de outubro de 2014, confirmouse que a serie voltará con nove novos capítulos, logo ampliados a dezaoito, a comezos de 2016 na canle Showtime. Todos os episodios serán escritos polos creadores David Lynch e Mark Frost, con Lynch como director.

## Sinopse 
Esta serie amosa o transcurso dunha investigación do FBI dirixida polo Axente Especial Dale Cooper (Kyle MacLachlan) verbo do asasinato dunha moza de Twin Peaks, Laura Palmer.
Outros personaxes relevantes son Leland Palmer, o pai da moza asasinada; o Shérif Harry S. Truman; o Doutor William Hayward e a súa filla, Donna Hayward; Benjamin Horne, o dono do Gran Hotel do Norte; o Grande Ed Hurley, dono da gasolineira; Margaret Lanterman, a muller do madeiro e Bob, un espírito malvado que actúa no nome da Casa Negra. Todos estes personaxes configuran unha trama policial e dramática con momentos dunha grandísima tensión.

## Notas
Liubliana

**Liubliana** (en esloveno: *Ljubljana*, literalmente: *A cidade que se ama*, en alemán: *Laibach*, en italiano: *Lubiana*) é a capital de Eslovenia, situada entre os ríos Ljubljanica e Sava. A súa poboación é de 310.000 habitantes.

## Historia 
Os restos arqueolóxicos permitiron datar os primeiros asentamentos humanos hai 3500 anos. Os romanos chamaron a cidade **Emona** (*Colonia Emona (Æmona) Iulia trubu Claudia*), e o seu nome actual aparece mencionado en 1144 (baixo o nome alemán de *Laibach*) e en 1146 (co nome de *Luwigana*).

Despois de ser recoñecida como cidade en 1220, Liubliana pasou a formar parte do imperio dos Habsburgo en 1335. Converteuse no centro dunha diocese en 1461 e desenvolveu unha cultura eslovena durante a Idade Media. Os Habsburgo de Austria gobernaron a rexión cunha interrupción debida ás guerras napoleónicas. Entre 1809 e 1813 Liubliana foi a capital das provincias ilirias pertencentes ao Primeiro Imperio francés. En 1821 a cidade acolleu o congreso de Laibach.

En 1693 estableceuse en Liubliana a sociedade científica Academia operosorum labacensis, e en 1701 naceu a sociedade filharmónica *Academia philharmonicorum*. En 1919 Liubliana foi dotada dunha universidade, e en 1937 fundouse a Academia Nacional das Ciencias e das Artes.

Coa coalición de croatas e serbios en 1918, Liubliana converteuse no centro da *Dravska banovina* (o dominio do ban do Drava e, despois da segunda guerra mundial, a capital da república iugoslava de Eslovenia. Liubliana seguiu sendo a capital eslovena despois da independencia desta república en 1991.

Liubliana foi moitas veces devastada por tremores de terra. Despois do sismo de 1511 foi reconstruída segundo o modelo dunha cidade renacentista e despois do de 1895, que danou seriamente a cidade, foi novamente reconstruída seguindo esta vez o estilo neoclásico. A arquitectura da cidade é pois unha mestura de estilos. As grandes estruturas da cidade construídas despois da segunda guerra mundial están caracterizadas polo traballo do arquitecto esloveno Jože Plečnik.

## Transportes 
* A frota de autobuses é moderna. Os buses son coñecidos como *troles*, desde o tempo en que Liubliana tiña un servizo de trolebús. En 2005, a tarifación non permitía coller dous buses ou máis co mesmo billete.
* A estación de Liubliana ten conexións ferroviarias con numerosas cidades de Eslovenia e de Europa.
* A rede de taxis é parecida á de calquera cidade europea

## Cidades irmás 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Liubliana
Villarrobledo

**Villarrobledo** é un concello da provincia de Albacete (España) na comunidade de Castela-A Mancha. 

É a cabeceira comarcal e importante polo de atracción a nivel rexional, con varias empresas do sector alimentario, os transportes e a calderería pesada. 

A extensión da súa superficie é de 862 km2, a décimo sétima maior de España.

## Galería fotográfica

Ficheiro:circulo.jpg|Círculo Mercantil e Industrial
Ficheiro:Puerta_Renacentista.jpg|Porta Renacentista de San Blas
Ficheiro:Viña_Rock_2001.jpg|Festival Viña Rock
Ficheiro:Puerta_Gotica.jpg|Porta Gótica de San Blas
Ficheiro:Iglesiamoharras.jpg|Igrexa de Moharras
Ficheiro:Encantada.jpg|Cerro d'A Encantá
Ficheiro:Ayuntamiento_Villarrobledo.jpg|Casa do Concello
Ficheiro:Enrique_Arce.jpg|Casa solariega
Ficheiro:Paquetes2005.jpg|Chirigota do Carnaval
Ficheiro:Moharras1855.jpg|Cristo das Inxurias
Ficheiro:Jesús_de_Medinaceli.jpg|Xesús de Medinaceli
Ficheiro:Detalle_Círculo.jpg|Cúpula do Círculo Mercantil

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina Oficial Oficina Turismo de Villarrobledo 
*Semana Santa de Villarrobledo
*Festival Viña Rock
Arpa

miniatura|Unha arpista tocando a arpa
A **arpa** é un instrumento de corda punteada formado por un marco resoante e unha serie variable de cordas tensadas entre a sección inferior e a superior. O son obtense ó tocar as cordas cos dedos. Os músicos que a tocan chámanse arpistas. 

As arpas coñécense dende a Antigüidade en Asia, África e Europa; remóntanse polo menos ó ano 3500&nbsp;a.&nbsp;C. Este instrumento alcanzou gran popularidade en Europa durante a Idade Media e o Renacemento, onde se evolucionou dando lugar a unha ampla gama de variantes. Estendeuse chegando ás colonias de Europa, logrando unha especial popularidade en América Latina. Mentres que algúns membros antigos da familia da arpa extinguíronse en Oriente Próximo e Asia meridional, hai descendentes das arpas temperás que aínda se tocan en Birmania e en África subsahariana, mentres que outras variantes difundidas en Europa e Asia foron recuperadas por músicos na era moderna.

Algúns dos tipos de arpas son a arpa clásica, usada actualmente nas orquestras, a arpa celta, a arpa andina, a arpa llanera ou a arpa paraguaia. A arpa é un instrumento característico nas músicas tradicionais de países como Irlanda, Paraguai, Perú, Venezuela, México, Chile e Colombia entre outros.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Anna-Maria Ravnopolska-Dean
Tarxeta de banda magnética

Unha **tarxeta de banda magnética** é un tipo de tarxeta capaz de almacenar datos modificando o magnetismo da súa banda. A banda magnética é lida fisicamente a través do contacto que se produce mentres se desliza pola cabeza lectora. O seu uso está moi estendido, pero na actualidade hai sistemas máis seguros e difíciles de falsificar, como as tarxetas intelixentes.

Os estándares da International Organisation for Standardisation, ISO 7810, ISO 7811, ISO 7812, ISO 7813, e ISO 4909, definen as propiedades físicas da tarxeta, incluíndo o tamaño, a flexibilidade, a localización da banda, e as características magnéticas.

## A banda magnética
Na maioría das tarxetas, a banda magnética está cuberta por unha película plástica. A banda magnética está situada a 5.66&nbsp;mm do bordo da tarxeta, e o seu ancho é de 9.52&nbsp;mm. A banda magnética contén tres pistas, cada unha de 2.79&nbsp;mm de ancho. As pistas un e tres, normalmente teñen unha densidade de 8.27 bits por mm, mentres que a pista dous acostuma a ter 2.95 bits por mm. Cada pista pode conter caracteres alfanuméricos de 7 bits, ou numéricos de 5 bits.

Existen dous tipos de bandas magnéticas: alta-coercitividade e baixa-coercitividade. As de alta coercitividade son máis difíciles de borrar, e polo tanto son axeitadas para tarxetas que son usadas frecuentemente ou que necesitan unha vida longa. As de baixa coercitividade requiren unha menor cantidade de enerxía para rexistrar a información, e polo tanto os dispositivos que escriben nestas tarxetas son máis baratos que os que son capaces de gravar información nunha tarxeta de alta coercitividade. Un lector de tarxetas poderá ler calquera das dúas variantes, pero os gravadores son exclusivos; non se poden gravar tarxetas de alta coercitividade con dispositivos de alta coercitividade, e viceversa.
P.O.D.

**P.O.D.** (**Payable On Death**) é unha banda de rapcore e nu metal de San Diego (California). A música de P.O.D. está influenciada polo metal alternativo, o rap e o reggae. A banda está composta polo vocalista Sonny Sandoval, o batería Wuv Bernardo, o guitarrista Marcos Curiel e o baixista Traa Daniels. A súa fe cristiá é unha parte importante na súa música.

A banda leva editados sete álbums de estudio e vendeu ao redor dos 10 millóns de discos en todo o mundo. Tamén ten recibido tres nomeacións aos premios Grammy e contribuíu con temas en varias bandas sonoras de películas. Co seu terceiro álbum, *The Fundamental Elements of Southtown*, acadaron o éxito entre o grande público e o traballo foi certificado platino no ano 2000. O seu seguinte disco, *Satellite*, continuou o éxito do grupo grazas aos sinxelos "Alive" e "Youth of the Nation", facendo que o traballo fose certificado triplo platino.

## Membros 
### Membros actuais 
* Sonny Sandoval- Vocalista (1992-);
* Marcos Curiel - Guitarra (1992-2003, 2006-);
* Noah Wuv Bernardo - Batería (1992-);
* Mark Traa Daniels - Baixo (1994-).

### Antigos membros 
* Jason Truby - Guitarra (2003-2006);
* Gabe Portillo - Baixo (1992-1994).

## Discografía 
* *Snuff The Punk* - 1994
* *Brown* - 1996
* *LIVE at Tomfest* - 1997
* *The Warriors EP* - 1998
* *The Fundamental Elements Of Southtown* - 1999
* *Limited Edition Bonus EP** (non é considerado álbum) - 1999
* *Satellite* - 2001
* *Payable On Death (disco)* -2003
* *The Warriors EP Vol. 2* - 2005
* *Testify* - 2006
* *Greatest Hits - The Atlantic Years* - 2006
* *When Angels & Serpents Dance* - 2008
* *Murdered Love - (2012)
* *SoCal Sessions - (2014)