Deerhoof

**Deerhoof** é unha banda estadounidense de indie rock formada en San Francisco en 1994. No presente está composta polo batería Greg Saunier, o baixista e cantante Satomi Matsuzaki, e os guitarristas John Dieterich e Ed Rodriguez. Inicialmente o grupo tocaba noise punk improvisado e fíxose moi famoso e influente nos anos 2000 grazas á súa creativa música autoproducida que combinaba "ruído, melodías [pop] doces, e un espírito experimental nunha música completamente distinta". Ata a data Deerhoof leva publicados 17 álbums de estudio, o último deles, *Noble and Godlike in Ruin*, editado en abril de 2025.

## Historia 
### Inicios 
Deerhoof fundouse en San Francisco no ano 1994 como un dúo de improvisación baixo/batería formado por Rob Fisk e Greg Saunier. Ao pouco tempo asinaron co selo Kill Rock Stars para gravar un sinxelo despois de que o dono, Slim Moon, fose a unha actuación súa no festival Yoyo A Go Go. Satomi Matsuzaki uniuse a Deerhoof despois dunha semana de mudarse aos Estados Unidos dende Xapón en maio de 1995, sen que tivese experiencia previa nunha banda, e foi de xira como cantante do grupo só unha semana despois, como abreconcertos de Caroliner.

Deerhoof tiña un espazo para ensaiar nos Art Explosion Studios, no número 2425 da rúa 17, no distrito da Misión; outras bandas neste espazo incluían a Creeper Lagoon, Beulah, Zmrzlina, Don't Mean Maybe e S-- S-- Band Band.

O seu álbum de estrea *The Man, the King, the Girl*, gravado nun casete de catro pistas, equilibraba a forma de tocar salvaxe e clamorosa de Fisk e Saunier coas melodías tipo *jingle* de Matsuzaki e a colorida instrumentación, que incluía instrumentos de xoguete e teclados Casio rotos. A ilustración da portada foi realizada por Fisk. Moitos dos trazos duradeiros de Deerhoof xa se atopaban nese álbum: letras míticas, forma de tocar xestual e esaxerada, técnicas de gravación DIY de baixo presuposto, formato de álbum conceptual, composición melódica memorable, e unha postura política de esquerdas.

En 1997 comezaron a gravar as cancións do que finalmente sería *Halfbird*,

En 2002, entre a finalización e o lanzamento de *Reveille*, Chris Cohen uniuse a Deerhoof como guitarrista. Durante os seguintes tres anos este cuarteto tocou cunha variedade de artistas cada vez máis establecidos, como Le Tigre, Stephen Malkmus, Yeah Yeah Yeahs, TV on the Radio, The Roots, e Wilco. O lendario DJ de radio John Peel invitou á banda dúas veces a gravar sesións para BBC Radio 1, e Deerhoof foi escollido tanto por Sonic Youth como polo creador de *The Simpsons* Matt Groening para actuar en festivais All Tomorrow's Parties, sendo as súas dúas primeiras aparicións nese festival.

En contraste co proceso prolongado, minucioso e de produción dixital de *Reveille*, o álbum de 2003 ''Apple O'* foi gravado case todo ao vivo nunha sesión de nove horas con Jay Pellicci.

En 2003 Deerhoof converteuse na banda de máis percorrido en Kill Rock Stars. Matsuzaki estaba editando unha revista xaponesa en Bay Area, Cohen servía mesas nun restaurante tailandés, e Dieterich e Saunier introducían datos para empresas xurídicas e consultoras,
miniatura|260x260px|A banda en 2004
O seguinte disco de Deerhoof inspirouse nunha personaxe descarnada creada polo artista xaponés Ken Kagami.

O seguinte lanzamento de Deerhoof foi o primeiro en ser cantado en xaponés, a lingua nativa de Matsuzaki. Posteriormente nese ano, tras unha extensiva xira mundial que rematou en Coachella, Deerhoof compuxo e interpretou ao vivo unha banda sonora para a peza mestra de animación de Harry Smith *Heaven and Earth Magic* no San Francisco International Film Festival. Esta sería a derradeira actividade de Cohen con Deerhoof. A separación moi amigable e, para conmemorar a Cohen, a banda publicou un EP gratuíto na súa páxina web. e foi nomeado a un PLUG Award por Ric Ocasek.

Durante a xira mundial posterior ao lanzamento de *Friend Opportunity*, Deerhoof foi convidado por David Bowie para tocar no Highline Festival de Nova York. A banda tamén realizou concertos con Gnarls Barkley, The Roots, Beirut e Bloc Party. En colaboración con Ed Shearmur crearon a banda sonora para a comedia romántica de Justin Theroux *Dedication*.

Despois do *Friend Opportunity*, o *Offend Maggie*, editado en outubro de 2008, foi un cambio brusco cara un disco purista de rock con guitarras gravado ao vivo no estudio, resaltado pola descarada referencia ao tema de Free "All Right Now" no comezo de "The Tears and Music of Love". O son cru e nú enmascaraba elementos compositivos sofisticados, que levou a que varias cancións se convertesen en material para arranxos de jazz e clásicos realizados por outros artistas. *Offend Maggie* foi aclamado polos críticos de VH1, NPR, Entertainment Weekly, Alternative Press, yahoo.com, *The Guardian* e Mojo. A portada foi realizada polo artista xaponés Tomoo Gokita.

En abril de 2010 Deerhoof comisionou o festival belga de música Sonic City, invitando a un ecléctico conxunto de artistas europeos como The Go! Team, Paolo Pandolfo oua banda belga de punk The Kids. En abril e xullo dese mesmo ano Deerhoof e Xiu Xiu uníronse para interpretar o álbum de Joy Division *Unknown Pleasures'' no Donaufestival en Austria, e no Brooklyn's Williamsburg Waterfront.

### Experimentación de formatos 
Partindo de "I Did Crimes For You", durante este tempo continuaron gravándose nun local de ensaio alugado en Oakland. As influencias musicais dos Beach Boys, o novo romanticismo, a tropicalia e a serie *Congotronics* chegaron ao *Deerhoof vs. Evil* de 2011. A banda publicou o álbum tema a tema a través de diferentes medios de comunicación en liña, cun mapa completo e a programación dispoñible no seu propio sitio web. O álbum foi aclamado pola crítica, entre outras publicacións por *Entertainment Weekly*, *MOJO* e *Paste*. O deseño de Matt Goldman foi a segunda portada de álbum de Deerhoof que presentaba unha nube en forma de cogomelo. Shugo Tokumaru fixo unha remestura de "Behold a Marvel in the Darkness". Deerhoof iniciou inmediatamente unha serie de discos de 7" na que vocalistas convidados (incluíndo Jeff Tweedy de Wilco, Kevin Barnes de Of Montreal, o cantautor David Bazan, e o rapeiro Busdriver entre outros) cantaban novas letras sobre unha instrumental dunha canción de *Deerhoof vs. Evil* da súa elección.

Deerhoof foi a portada da revista *The Wire* en xaneiro de 2011. Contribuíron ao recompilatorio benéfico de Polyvinyl *Japan 3.11.11*, para axudar cos danos causados ​​polo terremoto e o tsunami de Sendai no mes de marzo. Durante o verán de 2011, Deerhoof estivo de xira nun supergrupo internacional xunto a Konono N°1, Juana Molina, Kasai Allstars e outros, chamado Congotronics Vs. Rockers. O seu repertorio no escenario incluía a canción de Deerhoof "Super Duper Rescue Heads" de *Deerhoof Vs. Evil*.

En abril de 2012 Deerhoof colaborou con Questlove, Reggie Watts, Sasha Grey e outros nun concerto conceptual chamado *Shuffle Culture* na Brooklyn Academy of Music. Ese mesmo mes publicouse un libro de ficción xuvenil, *Rules to Rock By*, de Josh Farrar; trata dunha nena de 12 anos que se inspira en Deerhoof para formar a súa propia banda. A versión de Deerhoof de "Hitchhike" de LiLiPUT aparece na banda sonora do libro. En xuño de 2012, nunha actuación de Deerhoof no Millennium Park de Chicago, o conxunto de música clásica contemporánea Dal Niente interpretou o arranxo de Marcos Balter de "Eaguru Guru" de Deerhoof. No mesmo mes, Deerhoof e The Flaming Lips actuaron xuntos interpretando cancións de King Crimson, Canned Heat e Deerhoof.

En 2012 Deerhoof tamén comezou a gravar na casa o seu seguinte disco, *Breakup Song*. A banda dixo que o álbum era unha resposta á tradición das cancións de ruptura, que consideraban que incluían demasiadas cancións tristes e moi poucas inspiradoras. Despois dunha longa sesión de mestura final no apartamento de Saunier, Matsuzaki fixo a foto da portada dun camión do lixo a primeiras horas da mañá. O disco foi lanzado por Polyvinyl Records, e Joyful Noise Recordings tamén o lanzou en formato "flexi-book", o que permitía ao oínte pasar dunha canción a outra coma se cada pista fose unha páxina dun libro de contos. O heroe de Deerhoof, Simeon de Silver Apples, fixo unha remestura de "Mario's Flaming Whiskers III". Unha rara entrevista con toda a banda co antigo xornalista da MTV John Norris apareceu na revista *Interview* de outono de 2012, revelando algúns dos métodos de traballo de Deerhoof e a química do grupo.

No mes de outubro Deerhoof publicou un sinxelo, "Sexy, but Sparkly", producido polo coprodutor do álbum de Public Enemy *Fear of a Black Planet*  Chris Shaw, sendo a primeira vez que a banda traballaba cun produtor. Foi gravado como parte da serie de curtametraxes documentais *Masters From Their Day*, que narra os esforzos dunha banda e un produtor musical mentres intentan gravar e mesturar un novo sinxelo nun só día. A canción apareceu posteriormente no cuarto sinxelo compartido da serie LAMC, na que un artista coñecido escolleu a un menos coñecido (Deerhoof escolleu Half Waif) para facer o seu debut gravado, indo os beneficios para a American Civil Liberties Union.

O duodécimo álbum de Deerhoof, *La Isla Bonita*, de 2014, foi autogravado en directo no soto do guitarrista Ed Rodriguez durante unha "festa de pixamas dunha semana discutindo sobre se intentar soar como Joan Jett ou Janet Jackson". As gravacións estaban pensadas como demos para ser regravadas co ex xornalista musical e batería de Mr. Dream, Nick Sylvester, pero á banda gustáronlle tanto as versións cruas que as conservaron e gravaron as voces con Sylvester. As letras estaban fortemente influenciada polo libro *24/7* do profesor de Columbia Jonathan Crary. A portada do álbum é de Sara Cwynar. O vídeo de "Exit Only" presentaba a Michael Shannon interpretando dous papeis, cun cameo de Rodriguez. *The Guardian*, na súa transmisión exclusiva de *La Isla Bonita*, recompilou testemuños sobre Deerhoof de varios músicos e artistas notables, incluíndo Jonny Greenwood de Radiohead, Henry Rollins, Graham Coxon de Blur, Adam Green, Brian Chase de Yeah Yeah Yeahs e David Shrigley. O álbum recibiu grandes eloxios de NPR, A.V. Club, Alternative Press e The Wire, e foi revisado por Merril Garbus, de Tune-Yards, para Talkhouse.

### 20 aniversario 
## Discografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial