Álvar Núñez Cabeza de Vaca

**Álvar Núñez Cabeza de Vaca**, nado en Xerez da Fronteira entre 1488 e 1490 e finado en Sevilla entre 1557 e 1558, foi un descubridor e conquistador español.

Explorou a costa sur de Norteamérica desde a actual Florida pasando por Alabama, Mississippi e Luisiana, e explorou Texas, Novo México, Arizona e no norte de México ata chegar ao Golfo de California, territorios que pasaron a anexionarse a Imperio Español dentro do Vicerreinado de Nova España. O rei Carlos I de España outorgoulle o título de adiantado e o nomeou capitán xeneral e gobernador do Río da Prata, *Paranáguazu* e os seus anexos. Foi o primeiro europeo que describiu as cataratas do Iguazú e que explorou o curso do río Paraguai.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia fidalga. Aproximadamente en 1512 alistouse nas tropas da Liga Santa de 1511, formada por varios países, entre eles España, para loitar contra Francia. Dentro da Liga Santa serviu nas campañas de Italia nas compañías de Bartolomé de Sierra e de Alonso de Carvajal. Participou na Batalla de Ravena e pouco despois pasou a ser alférez en Gaeta. Como militar loitou en conflitos acaecidos en España. En 1520 loitou na guerra das comunidades ao tempo que, orfo de pai e nai, entra ao servizo da Casa de Medina-Sidonia como mensaxeiro. Participou na Toma de Tordesillas e na batalla de Villalar. No 1522 combateu na batalla de Puente de la Reina, en Navarra.

### Primeira viaxe a América 
O 17 de xuño de 1527, Álvar Núñez Cabeza de Vaca partiu de Sanlúcar de Barrameda, rumbo a América, como tesoureiro e alguacil maior na expedición que capitaneaba o gobernador Pánfilo de Narváez, que tiña por obxectivo a conquista da Florida e a busca da Fonte da eterna xuventude entre o río das Palmas e o Cabo da Florida. A expedición estaba composta por 600 homes e cinco barcos. En Santo Domingo, 140 mariños abandonaron a expedición e en Cuba morreron 70 homes nunha forte tormenta. A expedición chegou finalmente ás costas de Florida o martes 12 de abril&nbsp;de 1528. Na baía de Tampa viron casas indíxenas.

Durante algún tempo Cabeza de Vaca exerceu de mercador entre os indíxenas do territorio da comarca de San Antonio e a costa texana. Levaba cunchas mariñas e caracoleas aos pobos do interior cambiándoas por cueiros e almagre, isto último o usaban con frecuencia os indios da costa para as súas pinturas.

### Segunda viaxe a América 
[miniatura|Monumento a Álvar Núñez cabeza de Vaca en [Xerez da Fronteira]]
Álvar Núñez Cabeza de Vaca regresou a España no 1537 e conseguiu que se lle outorgara o título de Segundo Adiantado do Río da Prata. A finais de 1540 iniciou desde Cádiz a súa segunda viaxe que o levou ao sur do continente americano. Arribou á illa de Santa Catarina, no territorio español que entón era coñecido como La Vera ou Mbiazá e que correspondía á Gobernación de Paraguai e actualmente é parte do estado Brasileiro de Santa Catarina.

Desde esa illa partiu nunha viaxe por terra, ao longo de case cinco meses, co propósito de chegar á entón vila e forte de Asunción de Paraguai, sede da gobernación do Río da Prata. Guiado por indíxenas tupís-guaranís cruzou coa súa expedición a selva paranaense. Foi o primeiro europeo que descubriu e describiu as cataratas do Iguazú: .

Ao chegar a Asunción entrou en conflito cos capitáns e colonos españois alí establecidos, quen, alentados por Domingo Martínez de Irala, rexeitaban a autoridade do gobernador e os seus proxectos de organizar a colonización do territorio esquecendo a busca dos tesouros dos que falaban os mitos dos indíxenas. 
[miniatura|Placa en recordo do descubrimento das [cataratas do Iguazú por Álvar Núñez Cabeza de Vaca]]

O seu propósito de erradicar a anarquía e dominar aos insurxentes provocou que os descontentos se sublevaran no 1544 e enviaran a Cabeza de Vaca de volta a España acusado de abuso de poder na represión dos disidentes (como o incendio de Asunción de 1543). En realidade, por exixir o cumprimento das Leis de Indias, as que protexían aos indíxenas dos abusos dos conquistadores, entre outras medidas pouco políticas. O Consello de Indias desterrouno a Orán no 1545. Pena que, quizais, non chegou a cumprir pois Cabeza de Vaca recorreu a sentenza e seguiu pelexando ata o final da súa vida co propósito de ver restablecida a súa honra, xa non a súa facenda.

Aínda que os últimos anos da súa vida son descoñecidos quizais, polos documentos atopados por algúns historiadores, crese que finou en Sevilla o 27 de maio de 1559. É improbable, como afirmaron outros, que tivera algún cargo relevante nos seus últimos anos. Aínda que non consta, puido tomar os hábitos e acabar os seus días nun mosteiro.

## Obra 
* *Naufragios*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Santiago Juan-Navarro (1999). "Los mitos culturales de la otredad. Revisiones Contemporáneas de los *Naufragios* de Cabeza de Vaca" *Letras* n.os 18-19. pp. 201-224, Florida International University.