Vanabina

[miniatura|Representación en 3D da estrutura da vanabina2 da *[Ascidia (xénero)|Ascidia sydneiensis* var. samea.]]

As **vanabinas** (tamén chamadas **proteínas asociadas ao vanadio** ou **vanadio cromáxeno**) son un grupo específico de metaloproteínas que se unen ao vanadio. As vanabinas atópanse case exclusivamente nas células sanguíneas chamadas vanadocitos dalgunhas ascidias e outros tunicados. As vanabinas extraídas dos vanadocitos de tunicados denomínanse con frecuencia hemovanadinas. Estes organismos poden concentrar o vanadio a un nivel 100 veces maior ca o da auga de mar que os rodea. As proteínas vanabinas parecen estar implicadas na captación e acumulación deste ión metálico. Actualmente non se comprende de forma concluínte por que estes organismos necesitan captar vanadio.

O químico alemán Martin Henze descubriu o vanadio nas ascidiáceos en 1911.

## Teorías 
### As vanabinas como transportadores de oxíxeno 
Debido á alta concentración de vanadio no sangue, asumiuse inicialmente que as vanabinas se utilizan para o transporte de oxíeno igual que fan as hemoglobinas baseadas no ferro ou as hemocianinas baseadas no cobre. Porén, non hai probas científicas sólidas que avalen esta hipótese.

As maiores concentracións de vanadio encontráronse ata agora nas células de *Ascidia gemmata* (350 mM), da suborde dos Phlebobranchia. Esta concentración é 10.000.000 veces maior que na auga de mar.

As vanabinas acumulan vanadio nas células do sangue e producen especies V(III) e ións vandanil (V(IV)) a partir de ións ortovanadato (V(V)), co uso do coencima NADPH como axente redutor. As vanabinas tamén transportan as especies reducidas do vanadio en vacúolos dos vanadocitos. Os vacúolos teñen un pH interno moi ácido, de 1,9, que se mantén polo bombeo de ións hidróxeno ao interior dos vacúolos utilizando intensamente unha H+-ATPase. O uso de NADPH e ATP para captar e conservar o vanadio é enerxeticamente moi intenso, o que é pouco usual en proteínas que transportan oxíxeno.

Outras proteínas transportadoras de oxíxeno teñen unha constante de disociación moi baixa co seu grupo prostético metálico e únense firmemente a eses grupos. As vanabinas teñen unha constante de disociación moderada e non se unen firmemente ao vanadio. Aínda máis significativo é que, debido a esta constatne de disociación moderada, o vanadio atópase comunmente flotando libre e separado de calquera proteína nos vacúolos. Isto é completamente diferente ao que se observa noutras proteínas transportadoras de oxíxeno.

Unha hipótese correlaciona as células sanguíneas das ascidias coa anaerobiose por medio do vanadio(III) e os tunicromos.

### Vanabinas non transportadoras de oxíxeno 
As probas máis convincentes en contra do uso do vanadio para transportar oxíxeno é que moitas ascidias e outros tunicados tamén teñen hemocianina no seu sangue, que podería ser a responsable de todo o transporte de oxíxeno. Por tanto, o uso de vanabinas e de vanadio para o transporte de oxíxeno nas acidias e outros tunicados é dubidoso. Outra razón hipotética para que estes organismos capten vanadio (en vez de para o transporte de oxíxeno) é a de converterse en tóxicos para os seus predadores, parasitos e microorganismos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* https://web.archive.org/web/20051218024255/http://www.sci.u-szeged.hu/kkk/vanadium4/Michibata.pdf
* Transferencia de xenes de vanabinas ás bacterias