open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gala Murguía de Castro

**Gala Martínez-Murguía de Castro**, máis coñecida como **Gala Murguía**, nada en Lestrobe (Dodro) o 2 de xullo de 1871 e finada na Coruña o 18 de xaneiro de 1964, foi a filla máis lonxeva de Rosalía e Murguía e tivo un papel importante na apertura da Casa Museo Rosalía de Castro, xa que foi clave na reconstrución da vida familiar na Casa da Matanza. 

## Traxectoria 
Era a irmá xemelga de Ovidio Murguía. En 1922 casou con Pedro Izquierdo Corral, mais non tiveron fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Fotografía de Gala Murguía de Castro no centenario da voda dos seus pais, Rosalía de Castro e Manuel Murguía en Galiciana.gal.
*Fotografía de Gala Murguía de Castro rodeada de xente na festa de aniversario da voda dos seus pais, Rosalía de Castro e Manuel Murguía en europeana.eu.
Aura Murguía de Castro

**Aura Martínez-Murguía de Castro**, máis coñecida como **Aura Murguía**, nada en Santiago de Compostela (na rúa Callobre, 40)  o 7 de decembro de 1868 e finada en Carmona en marzo de 1942, foi a segunda filla de Rosalía de Castro e Manuel Murguía.

## Traxectoria 
Sábese pouco da súa vida. Casou co comerciante Francisco Prats Pérez, natural de Yecla (Murcia), o 30 de agosto de 1897. Viviron en Carmona, Sevilla, até a súa morte en 1942. Francisco ficou viúvo até o seu pasamento en 1949. Os restos de Aura e o seu home foron traídos para ser inhumados no panteón familiar no cemiterio de Santo Amaro da Coruña o 7 de novembro de 1959.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
Todo Dia a Mesma Noite

***Todo Dia a Mesma Noite*** é unha miniserie brasileira producida por Netflix en colaboración con Morena Filmes e estreada o 25 de xaneiro de 2023. Está baseada no libro *Every Day at the Same Night: The Untold Story of Kiss Nightclub* da xornalista Daniela Arbex, e foi adaptado por Gustavo Lipsztein e dirixida por Júlia Rezende e Carol Minêm. Na historia fálase do incendio da discoteca Kiss, unha traxedia que matou 242 persoas en Santa María, Río Grande do Sur, na madrugada do 27 de xaneiro de 2013.

## Sinopse 
Na madrugada do 27 de xaneiro de 2013, na cidade de Santa María, no interior do Río Grande do Sur, un tráxico incendio na discoteca Kiss deixou 242 mortos e 636 feridos graves, converténdose na segunda traxedia máis grave do Brasil en canto ao número de mortos nun incendio. As vítimas foron na súa maioría estudantes da Universidade Federal de Santa María e a festa foi organizada por estudantes universitarios para recadar cartos para a graduación. No primeiro episodio preséntase a historia duns mozos e as súas relacións familiares: Mari quixo celebrar o seu vixésimo aniversario coas súas amigas; Felipinho quixo aproveitar ao máximo aquela noite xa que vive no campo; Guilherme viaxou dende a casa dos seus pais en São Paulo para visitar a irmá; Marco volveu despois de catro anos vivindo en Australia; e a estudante Grazi é convencida por Antônio de gozar da vida e desconectar dos seus estudos durante un tempo.

A partir desta traxedia, a serie segue as investigacións dos policías João e Tereza sobre a neglixencia dos donos da discoteca e a falsa inspección do concello; a dificultade dos superviventes Grazi e Fernando para volver á normalidade; e a loita dos pais dos mozos por meter no cárcere aos culpables, topando cos fiscais Avelar e Monteiro, que tratan de evitar que os políticos implicados se vexan involucrados.

## Personaxes 
## Controversia 
Unhas 40 familias das vítimas da traxedia da discoteca Kiss anunciaron que pretenden denunciar a Netflix por suposta explotación comercial. Un dos familiares dixo á prensa que a plataforma nin sequera informou do lanzamento dunha serie dramática sobre a traxedia, nin tiña permiso para producila. Amigos e familiares crearon un grupo de WhatsApp para discutir o asunto. O avogado dos familiares tamén pediu un acordo coa plataforma para que parte do beneficio xerado pola obra se reverta na construción dun monumento ás 242 vítimas, ademais de entregar valores aos familiares e superviventes. Segundo o avogado, algúns retomaron terapias e tratamentos psicolóxicos pola divulgación do contido. A Asociación de Familiares de Vítimas e Superviventes da Traxedia de Santa María (AVTSM) negou que demandará a Netflix pola produción da serie xa que tiñan coñecemento da produción.

## Notas
EgyptSat 2

**EgyptSat 2** ou **MisrSat 2** foi un satélite artificial exipcio lanzado o 16 de abril de 2014 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
EgyptSat 2, xestionado pola Autoridade Nacional para a Observación Remota e Ciencias Espaciais e construído entre esta e a rusa RKK Energia, foi un satélite exipcio de observación da Terra. O satélite estaba baseado no bus 559GK e levaba a bordo unha cámara capaz de sacar imaxes en modo multiespectral, cunha resolución de 1 m, e pancromático, cunha resolución de 4 m. O satélite usaba propulsión iónica alimentada por xenon. O contacto co satélite perdeuse en abril de 2015 a causa dun fallo no sistema de control de voo, rematando a súa misión so un ano despois de entrar en órbita.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz U
*EgyptSat 1
*EgyptSat A
Opus spicatum

[miniatura|156x156px|[Pavimento no Mercado de Traxano en o*pus spicatum.*]]
O ***opus spicatum*** ou ***espiña de peixe*** é un tipo de construción utilizada nos tempos da Roma antiga e da Idade Media, aínda que en construcións rurais tamén se aplicou durante os séculos XVII e XVIII. Consta de ladrillos ou pedras talladas, colocadas cun patrón en forma de *espiña de peixe*.

## Usos 
O seu uso era xeralmente decorativo foi máis comunmente utilizado como pavimento, aínda que tamén se atopa como técnica de construción de muros ou paredes. A súa aplicación en planos horizontais, como pavimentos ou simplemente decorativo non presenta ningún problema, aínda que a aplicación en muros de carga, é un pouco débil, xa que nos ángulos oblicuos dos elementos tenden a abrirse horizontalmente baixo a comprensión.

A miúdo o termo utilízase como sinónimo de "*espiña de peixe"*, moi similar, coa diferenza de que as pedras en espiga están colocadas facendo zigzag, imbricadas unhas con outras, mentres que as de *espiña de peixe* fan capas horizontais e rectilíneas.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:RodaIsavena-catedralRoda-3320sh.jpg|Claustro da catedral de San Vicente, a Roda de Isábena (Ribagorza)
Ficheiro:Grotte di catullo 17 Opera spicata.JPG|Muro na vila romana das *Grotte dei Catullo*  (Covas de Catulo), en Sirmione (Lombardía)
Ficheiro:Siena z03.JPG|Pavimento da Piazza do Campo, en Siena
Ficheiro:Tros del terra del caldari format amb rajoles disposades en espiga, Lucentum, MARQ.JPG|Pavimento de ladrillo do século I procedente da antiga Lucentum, cidade ibérico-romana (Museo Arqueolóxico de Alacant).
Ficheiro:Periersdan eglise mur.jpg|Aparello en *espiña de peixe*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Arquitectura da Antiga Roma
* *Opus (construción)*
* *Opus compositum*
Frank Oz

**Richard Frank Oznowicz**, coñecido como **Frank Oz**, nado en Hereford, 25 de maio de 1944 é un director e produtor de televisión anglo-americano e un dos responsables dos famosos fantoches e personaxes de programas como *Barrio Sésamo* e *The Muppet Show*.

## Traxectoria 
Oz naceu en Hereford, Inglaterra, fillo de Frances (de solteira Ghevaert) e Isidore Oznowicz, ambos titiriteiros. Os seus pais mudáronse a Inglaterra despois de loitar contra os nazis coas Brigadas holandesas. O seu pai polaco-holandés era xudeu e a súa nai flamenga era unha devota católica.   Oz mudouse a Oakland, California, nos Estados Unidos, cos seus pais cando tiña cinco anos. Asistiu ao Oakland Technical High School e ao Oakland City College. Traballou durante un tempo cos Vagabond Puppets, unha produción do Departamento de Recreación de Oakland, onde Lettie Connell foi o mentor del.

En *Barrio Sésamo*, interpretou a personaxes como Bob, Cookie Monster e Grover; no *Muppet Show* deu vida a George the Groundkeeper, Miss Piggy e Fozzie Bear.

Na saga de películas de *Star Wars*, foi o encargado de manexar o monicreque e interpretar a voz de Yoda, a excepción do *Episodio IV*, no que o personaxe non aparece. Nos episodios *II* e *III*, Oz só da voz ao personaxe, xa que, neses episodios, Yoda pasa a ser animado por ordenador.

## Filmografía como director 
* *The Fantastic Miss Piggy Show* (TV, 1982)
* *The Dark Crystal* (1982)
* *The Muppets Take Manhattan* (1984)
* *Little Shop of Horrors* (1986)
* *Labyrinth* (1986)
* *Dirty Rotten Scoundrels* (1988)
* *What About Bob?* (1991)
* *HouseSitter* (1992)
* *The Indian in the Cupboard* (1995)
* *In & Out* (1997)
* *Bowfinger* (1999)
* *The Score* (2001)
* *As mulleres perfectas* (200)
* *Death at a Funeral* (2007)
* *Onward* (voz, 2020)

## Notas 
## Véxase tamén
Nicolas Chuquet

**Nicolas Chuquet** foi un matemático francés do século XV, autor da primeira aritmética "moderna".
## Traxectoria 
Non se sabe moito da súa vida. Só se sabe, porque o di el mesmo no seu *Tripartito*, que é de París, que se licenciou en Medicina e que escribiu a súa obra en 1484 en Lión.. Polos rexistros fiscais da cidade de Lión, sábese que vivía ao lado doutro matemático francés: Estienne de La Roche, pero non se sabe as relacións que tiñan.

### Obras 
Chuquet é o autor da aritmética máis orixinal escrita desde a época grega: *Le Triparty en la Science des Nombres*. A obra nunca se publicou até 1880 e polo tanto non tivo influencia; agás o feito de que Estienne de La Roche publicou unha pequena parte dela como súa: ''L'arismetique nouvellement composee* (Lión, 1520).

O traballo de Chuquet consta de dúas grandes partes: a primeira, propiamente chamada *Triparty en la Science des Nombres*, e a segunda, denominada *Applications des Rigles du Triparty*, que é unha colección de problemas resoltos cos procedementos establecidos na primeira parte.

O *Triparty'' ten tres partes:

* No primeiro trata sobre os números enteiros, os números rotos, as súas operacións, as progresións e a regra de tres .
* No segundo trata sobre as raíces e como operar con elas.
* No terceiro fálase de potencias e ecuacións e de como resolvelas.

Aínda que as achegas de Chuquet á álxebra son escasas, a súa orixinalidade e audacia no desenvolvemento da linguaxe alxébrica e do cálculo é indiscutible.

Foi o introdutor do termo billón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F. «Nicolas Chuquet». MacTutor *History of Mathematics archive*. School of Mathematics and Statistics, Universidade de St Andrews, Escocia. 
* , Jean. *Nicolas Chuquet*. Complete Dictionary of Scientific Biography. 2008. Encyclopedia.com. Consultado o 15 de setembro de 2013 .
EgyptSat A

**EgyptSat A** ou **MisrSat A** foi un satélite artificial exipcio lanzado o 21 de febreiro de 2019 mediante un foguete Soiuz 2-1b Fregat desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
EgyptSat A, xestionado pola Autoridade Nacional para a Observación Remota e Ciencias Espaciais e construído entre esta e a rusa RKK Energia, foi un satélite exipcio de observación da Terra consistente nunha versión mellorada do EgyptSat 2. O satélite estaba baseado no bus 559GK e levaba a bordo unha cámara mellorada capaz de sacar imaxes en modo multiespectral, cunha resolución de 1 m, e pancromático, cunha resolución de 4 m. O satélite usaba motores iónicos SPD-70 alimentados por xenon. Durante o lanzamento a terceira etapa do foguete Soiuz 2-1b Fregat apagouse prematuramente, fallo compensado pola etapa Fregat-M, deixando ao satélite na súa órbita final.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz U
*EgyptSat 1
*EgyptSat 2
Robert Fisher

**Robert "Bob" Fisher**, nado o 21 de setembro de 1922 e finado o 19 de setembro de 2008, foi un novelista, dramaturgo, guionista de cine e televisión estadounidense, principalmente de comedia situacional.

## Traxectoria 
Fisher foi un dos escritores de comedias de situación máis prolíficos. Comezou na televisión na década de 1950 relacionándose cun veterano escritor de radio vinte e cinco anos maior que el, chamado Alan Lipscott. Lipscott e Fisher escribiron o primeiro episodio da serie de comedia de situación da CBS-TV *Make Room For Daddy* (protagonizada por Danny Thomas) en 1953, e elaboraron *teleplays* para *The Donna Reed Show*, *Bachelor Father* (que protagonizou John Forsythe), *Bronco*, *How to Marry a Millionaire*. Despois da morte de Lipscott en 1961, Fisher comezou a escribir con Arthur Marx, fillo de Groucho Marx, e esa asociación (que durou máis de vinte e cinco anos) produciu episodios de ''McHale's Navy*, *My Three Sons*, *The Mothers-in-Law*, a serie de ABC-TV *The Paul Lynde Show* e a de NBC-TV *Life With Lucy* en 1986. El e Marx tamén foron editores de historias e escritores frecuentes na serie *Alice* de CBS-TV entre 1977 e 1981.

Fisher tamén escribiu ocasionalmente con Arthur Alsberg e produciu tres obras de teatro en Broadway: a exitosa *The Impossible Years* (con Arthur Marx), *Minnie's Boys* (con Marx) e *Happiness Is Just a Little Thing Called Rolls Royce* (con Alsberg), que pechou tras unha soa actuación.

### Pasamento 
Fisher morreu o 17 de setembro de 2008 en Topanga, California, dous días antes do seu 86º aniversario,  aínda que outras fontes indicaron a data da morte como o 26 de setembro.

### Traballo como guionista 
Os seus moitos traballos como escritor de televisión incluíron:

#### Filmografía parcial 
Fisher tamén produciu episodios de televisión para:

* *McHale’s Navy*
* *My Three Sons*
* *The Mothers-in-Law*
* *The Paul Lynde Show*
* *Life With Lucy*
* *Cheyenne''

As súas obras incluían: 

* Happiness Is Just a Little Thing Called a Rolls Royce (1968)
* The Impossible Years (1968)
* Minnie's Boys (1970)
* Groucho: A Life in Revue (1987)

Nos seus últimos anos dicíase que levaba "un estilo de vida peripatético".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Ōban

[miniatura|300x300px|*Tenshō ōban* [Cuñaxe|cuñado en 1591.]]
O ***ōban*** (大判) era unha moeda xaponesa de ouro con forma de placa ovoide, aparecida na segunda metade do século XVI. Foi a moeda de maior valor facial do sistema monetario Tokugawa, e estivo en uso ata 1862.

## Historia 
Os primeiros *ōban* —coñecidos como *Tenshō ōban* (天正大判) por corresponderen á era Tenshō (1572-1592)— foron cuñados pola familia Gotō baixo as ordes de Toyotomi Hideyoshi en 1588.

Esta moeda tiña o peso e o valor de 10 *ryō*, o que a facía equivalente a 10 moedas-placa *koban* (小判), cun peso de 165 gramos. O seu tamaño era de arredor dos 17 centímetros pola súa parte máis longa. 

Dado o seu elevado valor, o *ōban* non debeu xogar papel ningún na circulación monetaria ordinaria, e o seu uso limitaríase ao ambiente dos señores feudais e da nobreza cortesá, a modo de peza de ostentanción, agasallo ou ofrenda. É frecuente que apareza con inscricións en tinta chinesa relativas ao seu valor e coa sinatura do responsable da ceca, en tanto que con punzóns se gravaba a marca de ceca, a data e a lei da aliaxe, así como o emblema imperial. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alfaro Asins, C. et al. (2009). *Diccionario de numismática*. Ministerio de Cultura. Madrid, 2009. ISBN 978-84-8181-405-7
* Friedberg, A. L.; Friedberg, I. S. (2009). *Gold Coins of the World. From ancient times to the present*. 8ª ed. The Coin and Currency Institute, Cliftyon (Nova Jersey). ISBN 9780671843081
* Whitney Hall, J. (1991). *The Cambridge History of Japan: Early modern Japan*. Vol. 4. Cambridge University Press. ISBN 0521223555

### Outros artigos 
* Moeda Tokugawa
Alcains

miniatura|dereita|Monumento ao Sagrado Corazón de María

**Alcains** é unha vila freguesía portuguesa do concello de Castelo Branco, na rexión Centro, subrexión Beira Interior Sur, con 36.95&nbsp;km² de área xeográfica e 4&nbsp;615 habitantes (2021). A súa densidade de poboación é 124,9 hab./km².

## Historia
O topónimo, segundo algúns historiadores, deriva da palabra árabe "al-Kanisa", en portugués "a igrexa", e pode ter a mesma orixe que Alcañiz, cidade da provincia española de Teruel.

Foi elevada á categoría de vila o 12 de novembro de 1971 polo Decreto nº 495/71, despois de ser considerada a vila máis grande de Portugal durante varias décadas.

## Patrimonio
* Igrexa Madre de Nossa Senhora da Conceição - Data de mediados do século XVI. É unha igrexa grande. Na porta lateral norte e no interior, hai unha inscrición que leva a data de 1641.
* Capela do Espírito Santo - O púlpito desta capela leva gravado o ano 1689, data da súa reconstrución.
* Fonte romana - Aínda que así se coñece, non é de orixe romana. De forma cadrada e revestido de granito, ten aproximadamente 4 metros de lado. Está cuberta e accédese a través dos arcos faciais. Data do século XVII.
* Monumento ao Sagrado Corazón de María - Data de xuño de 1953.

## Poboación
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Junta de Freguesia de Alcains
* Câmara Municipal de Castelo Branco / Freguesia Alcains
* Agrupamento de Escolas de Alcains
Ácido piroglutámico

O **ácido piroglutámico** (tamén chamado **5-oxoprolina** e **ácido pidólico**) é unha molécula moi común pero pouco estudada, que é un derivado de aminoácido natural no cal os grupos amino libres do ácido glutámico ou glutamina cíclanse para formar unha lactama. Esta é unha das varias formas de *N*-terminal bloqueado que presenta un problema para a secuenciación *N*-terminal usando química de Edman, a cal require un grupo amino primario libre do que carece o ácido piroglutámico. O encima piroglutamato aminopeptidase pode restaurar un *N*-terminal libre cortando e separando o residuo de piroglutamato.

O ácido piroglutámico pode existir en forma de dous enantiómeros:
*(2*R*) ou D, que pode ser (+) ou *d* 
*(2*S*) ou L, que pode ser (–) ou *l*

## Metabolismo 
Tal como se descubriu por primeira vez en 1882, o ácido piroglutámico pode formarse quentando ácido glutámico a 180&nbsp;°C, o cal ten como resultado a perda dunha molécula de auga. Nas células vivas deriva do glutatión pola acción do encima γ-glutamil ciclotransferase. O amiloide β que contén ácido piroglutámico está incrementado na enfermidade de Alzheimer; isto pode formar parte do proceso da enfermidade.
O incremento dos niveis de ácido piroglutámico no sangue, que causa un exceso na urina (5-oxoprolinuria), pode ocorrer despois dunha sobredose de paracetamol, así como en certas trastornos conxénitos do metabolismo, causando acidose metabólica de intervalo aniónico elevado.

## Usos 
O sal de sodio do ácido piroglutámico, chamado piroglutamato de sodio ou pidolato de sodio, utilízase para tratar a pel seca e en produtos para o cabelo, xa que é un humectante. Ten unha baixa toxicidade e non é irritante para a pel, pero o seu uso en produtos é limitado polo seu alto prezo.

O ácido L-piroglutámico véndese on line como suplemento dietético nootrópico.

O pidolato de magnesio, o sal de magnesio do ácido piroglutámico, encóntrase nalgúns suplementos minerais.
Nun estudo preclínico, as propiedades farmacolóxicas adicionais observadas do ácido piroglutámico eran actividades anti-fosfodiesterase tipo 5, anti-encima conversor da anxiotensina e anti-urease.

## Notas
Anne Tuomanen

**Anne Tuomanen**, nada o 15 de abril de 1987 en Jyväskylä (Finlandia), é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo que xogou na máxima categoría do hóckey feminino finlandés durante 15 anos e foi internacional con Finlandia. Dende 2025 xoga no Kiekko-Ahma Naiset da Naisten Suomi-sarja, a terceira categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés.

## Traxectoria 
### Campionato finlandés 
Na máxima categoría Tuomanen vestiu a camisola das Cats entre 2002 e 2007, HPK nos períodos 2009–2011 e 2015–2016, e Ilves nos períodos 2011-2015 e dende a tempada 2016–17 ata a súa retirada en 2019. Gañou o campionato finlandés en 2011 co HPK de Hämeenlinna, formando parte do primeiro equipo que recibiu a Aurora Borealis Malja. así como catro medallas de prata e dous bronces. Finalmente na final o equipo nórdico caeu por 4-1 nun partido no que Tuomanen asistiu no único gol do seu equipo. Ese mesmo ano Tuomanen formou parte da selección finlandesa na prestixiosa Nations Cup, contrubuíndo cunha asistencia nos tres partidos que disputou.

### Hóckey liña 
Ademais da súa carreira como xogadora de hóckey sobre xeo, Tuomanen desempeñouse como xogadora de hóckey liña, modalidade na que gañou o bronce no Campionato de Europa de 2017 coa selecciónn finlandesa logo de derrotar a Italia no partido polo bronce. Esta foi a primeira medalla na historia do combinado finlandés de hóckey liña nun europeo. Tuomanen tivo un papel destacado na vitoria, sumando un gol e unha asistencia.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Órgano timpánico

[miniatura|Órgano timpánico na tibia do [ortóptero *Zabalius aridus*]]
[miniatura|Órgano timpánico de dúas especies de [avelaíñas, vista ventral do abdome (Tineidae e Pyralidae)]]
Un **órgano timpánico** é un tipo de órgano auditivo que se encontra en insectos que consta dunha membrana estendida nun marco formado por algunha estrutura anatómica que ten detrás un saco de aire e está asociada con neuronas sensoriais. Os sons fan vibrar a membrana e as vibracións son percibidas por un órgano cordotonal. Os Hymenoptera (abellas, avespas, formigas, etc.) non teñen órgano timpánico, senón un órgano de Johnston, que detecta as vibracións doutra maneira.

Os órganos timpánicos poden estar situados en case calquera parte do insecto: no tórax, a base das ás, o abdome, as patas, etc., dependendo do grupo de insectos. Pénsase que esta estrutura evolucionou independentemente moitas veces en distintas liñaxes. Como resultado, a súa posición e estruturas úsanse a miúdo para axudar a determinar a taxonomía das especies. Por exemplo, todos os membros dos lepidópteros Geometridae teñen uns distitntivos órganos timpánicos abdominais pares que se abren cara á parte frontal do primeiro segmento abdominal. Dentro do órgano, as estruturas concretas varían en forma e úsanse para indicar se as subfamilias comparten un antepasado común. Noutras familias de Lepidoptera con órganos timpánicos abdominais, a apertura pode ter unha diferente orientación e a estrutura unha distinta forma.

Os órganos timpánicos evolucionaron en Lepidoptera para permitirlles detectar as chamadas de ecolocación de morcegos predadores. O intervalo de frecuencias á que unha avelaíña é máis sensible está xeralmente asociado coas frecuencias usadas na ecolocación pola comunidade de morcegos simpátrica. En presenza de morcegos predadores, observouse que a especie de lepidópteros *Mythimna unipuncta* detén os seus comportamentos de apareamento, como son as chamadas buscando parella e o aleteo. Ademais, a audición é importante para os comportamentos relacionados coa busca de parella nesta especie porque as femias incrementan a súa frecuencia de aleteo arredor dos machos e os machos producen un ruído trémulo como resposta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
Fíbula de Braganza

A **fíbula de Braganza** é unha fíbula ornamental de ouro elaborado no século III a.C. por un artesán grego para un cliente celtibero. Desde o seu descubrimento en circunstancias descoñecidas no século XIX en Portugal, pertenceu a diversos propietarios, entre eles varios membros da Casa de Braganza, pola que recibe o nome, antes de que o adquirise o Museo Británico en 2001.
esquerda|miniatura|Detalle do guerreiro celta.

## Descrición 
Este pesado broche de ouro está dominado pola figura dun guerreiro espido, que leva un casco celta e se protexe cun escudo celta e unha espada dun can de caza que salta cara a el. Cada extremo da fíbula está decorada cunha cabeza de can que antes fornecía un resorte e un alfinete agora perdido. A forma, o estilo e a técnica suxiren que a fixo no século III a.C. un xoieiro grego para un mecenas celta que vivía na Península Ibérica. Os broches ibéricos contemporáneos adoitaban facerse en prata e adoitaban decorarse con guerreiros a cabalo acompañados de cans de caza. Nesta única versión dourada, o artesán simplificou a escena da caza e engadiu unha cabeza de xabaril, que no seu día servía de peche para o pasador que agora falta. O broche mide aproximadamente 14&nbsp;cm de longo.

## Propiedade 
O broche estivo no seu día na colección da Casa Real de Braganza e quizais o recollese por Fernando II, consorte da raíña María II de Portugal. A maior parte das xoias da dinastía Braganza herdounas en 1919 por Nevada de Portugal, princesa de Braganza e duquesa de Oporto que máis tarde emigraría a América. Á súa morte en 1941, a colección vendeuse a Warren Piper de Chicago. O broche á súa vez mercouno Thomas F. Flannery Jr. en 1950. Despois de ser cedido ao Museo Británico durante sete anos, o museo adquiriuno en 2001.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Torques de Ourense
* Torque de Porto
Latín tardío

[miniatura|280px|Santo [Agostiño de Hipona (354-430), autor en latín tardío de orixe norteafricana]]
O **latín tardío** (en ) é o nome académico do latín escrito na antigüidade tardía, no período entre os séculos III e VI d.C. e continuando até sérculo VII en Iberia, e os diversos dialectos do latín vulgar.

Segundo o lingüista Antoine Meillet:

## Construcións filolóxicas 
### Latín tardío e latín posclásico 
Os conceptos de latín tardío ou antigüidade tardía non son modernos, aínda que a súa orixe permanece escura. Un artigo en ''Harper's New Monthly Magazine* sobre a publicación do *Lexicon of the Latin Language* de Andrews Freund en 1850 menciona que o dicionario divide o latín en anteclásico, clásico, ciceroniano, augusto, postaugusto e posclásico ou latín tardío, o que indica que o termo xa estaba en uso profesional polos clasicistas ingleses de principios do século XIX. Tamén se poden encontrar exemplos de uso vernáculo do termo desde o século XVIII. O termno antigüidade tardía, que significa posclásico e premedieval, se difundira en inglés moito antes desa data.

### Latín imperial 
A primeira edición de 1780 da *Historia da literatura romana* de Wilhelm Siegmund Teuffel definía un período temperán, a Idade de Ouro, a Idade de Prata e logo pasa a definir outras idades primeiro por dinastía e despois por século. Nas edicións posteriores, subsumiu todos os períodos baixo tres títulos: o Primeiro Período (latín arcaico), o Segundo Período, a Idade de Ouro, e o Terceiro Período, a Idade Imperial, subdividido na Idade de Prata, o século II e os séculos III e VI xuntos, o que foi un recoñecemento do latín tardío, xa que ás veces refírese aos escritos desa época como "tardíos". O concepto de latín imperial entraba na literatura inglesa; a *Historia da literatura romana'' de Fowler menciónao en 1903.

Porén, a caracterización como "imperial" deste latín presenta problemas insolúbeis no comezo e o final do período. Politicamente, o Período Augusto excluído é o paradigma da imperialidade, pero o seu estilo non pode asociarse co da Idade de Prata nin co latín tardío. 

Por outra parte, na Italia do século VI, o Imperio Romano de Occidente xa non existía, senón o goberno de reis godos. Por iso, o termo latín imperial foi abandonado polos historiadores da literatura latina, aínda que pode aparecer en obras marxinais. A Idad de Prata estendeuse un século e os últimos catro séculos representan o latín tardío.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
José Domínguez Fernández

**José Domínguez Fernández**, nado en Pontellas (O Porriño) o 30 de abril de 1917 e finado en Buenos Aires o 16 de xuño de 1980, foi un político galego.

## Traxectoria 
Con 17 anos emigrou á Arxentina embarcando en Vigo o 17 de marzo de 1934. Instalouse en Buenos Aires e vinculouse coa Sociedad de Porriño e a Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales. Afiliouse ao Partido Comunista. Despois do golpe militar do GOU foi detido pola Sección Especial de Represión al Comunismo en 1943 e foi torturado. Despois enviárono ao campo de concentración da illa Martín García. Coa vitoria dos aliados na Segunda guerra mundial foi liberado. Responsable do Partido Comunista de España na Arxentina, a principios dos anos setenta foi enviado polo Partido para reforzar a organización no interior do país, actuando na comarca de Vigo. Integrouse na Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina, da que foi secretario xeral. Foi directivo da Unión Galega, membro do Instituo Arxentino de Cultura Galega do Centro Galego de Buenos Aires e directivo da Sociedade de Porriño. Finou no Sanatorio do Centro galego de Buenos Aires o 16 de xuño de 1980.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Fórmula tarsal

miniatura|Diagrama dunha pata de insecto típica. Neste caso o tarso (azul escuro) ten 5 segmentos.

A **fórmula tarsal** é o número de segmentos dos tarsos da pata dos insectos. O tarso é a parte da pata que está ao final (parte distal), despois da tibia, e cada segmento de que consta denomínase tarsómero. A fórmula tarsal consta de tres números, a-b-c, empezando polo número de segmentos no tarso da pata anterior (a), seguindo pola pata media (b) e rematando coa pata posterior (c). Por exemplo, unha fórmula tarsal de "5-5-4", como a que teñen os escaravellos Trictenotomidae, significa que teñen tarsos de 5 segmentos na pata anterior, de 5 segmentos na media e de 4 na posterior. Este carácter é especialmente útil na categoría taxonómica de familia e nas superiores. Os Protura e Diplura e as larvas de certos insectos teñen tarsos cun só segmento e crese que esa era a condición ancestral nos primeiros insectos. Na parte final do tarso está o pretarso, que adoita levar garras.

## Notas
Planidia

***Planidia*** é un xénero de escaravellos da familia Buprestidae. Son nativos do sur e leste de África.

Entre as especies que comprende están:

* *Planidia elongulata* Obenberger, 1922
* *Planidia freudei* Jelinek, 1971
* *Planidia hauseri* Obenberger, 1931
* *Planidia vansoni* Obenberger, 1936
* *Planidia velutina* Kerremans, 1899

## Notas
Marta Villar

**Marta Isabel Villar Rodríguez**, coñecida como **Marta Villar**, nada en Malpica en 1973, é unha xornalista e escritora galega.

## Traxectoria 
É redactora de *La Opinión* da Coruña e integrante de consello de redacción da *Revista Cultural Mallas da Area*, de Bergantiños.

En 2024 gañou o Premio Xerais de Novela por *Detective Ferruchi.* O xurado destacou: 

## Obra 
* *Non temerás os coches amarelos* (2023). Vigo: Xerais. 320 páxs. ISBN 978-84-1110-264-3. ePub: ISBN 978-84-1110-281-0.
* *Detective Ferruchi* (2024). Vigo: Xerais. 480 páxs. ISBN 978-84-1110-591-0. ePub: ISBN 978-84-1110-596-5. 
### Infanto xuvenil 
* [miniatura|[Fran Alonso, Raquel Fernández, Marta Villar, Abel Tomé, Sara Vila na Biblioteca Torrente Ballester de Bueu presentando os Premios Xerais 2024, acto organizado pola Libraría Miranda.]]*Os peidos máxicos de Sultán* (2024). Vigo: Xerais, col. Merlín. Ilustracións de Lucía Barrios. 120 páxs. ISBN 978-84-1110-536-1. ePub: ISBN 978-84-1110-545-3.
## Premios 
* 2020: Premio Tiflos de Xornalismo, por *Mi madre aprende a dibujar.*

* 2020: Finalista no XLI Premio de Xornalismo Julio Camba Afundación por *Mi madre aprende a dibujar*.
* 2021: Finalista certame de microrrelatos da Real Academia Galega e PuntoGal.
* 2021: Finalista no Premio de Poesía Gloria Fuertes do Concello de La Rinconada (Sevilla).
* 2022: Finalista certame de microrrelatos da Real Academia Galega e PuntoGal.
* 2024: Premio Xerais de Novela por *Detective Ferruchi*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Xerais
Avito de Braga

**Avito de Braga,** en latín *Avitus Bracarensis*, foi un presbítero de Braga, Portugal, de principios do século V, que viaxou para consultar con Agostiño de Hipona e asistir ao Concilio de Xerusalén (415) feito contra Pelaxio polas acusacións de Paulo Orosio. É lembrado por ter producido unha tradución ao latín do relato en primeira persoa do achado milagroso da tumba de Santo Estevo preto de Xerusalén en 415, que prologou cunha carta xeral. A súa preocupación persoal quedou plasmada nas reliquias do Protomártir, que fomentarían o oficio de peregrinación en Braga e que confiou a Paulo Orosio para entregar alí, pero Orosio, que ao chegar a Mallorca escoitou as malas novas das condicións en Hispania, recentemente invadida polas tribos xermánicas, deixou as reliquias, que desapareceron, e regresou ao norte de África.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Paulo Orosio
* Agostiño de Hipona
María Esperanza Gigirey Liste

**María Esperanza Gigirey Liste**, nada en Santiago de Compostela o 12 de xuño de 1964, é unha museóloga, historiadora da arte e escritora galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, con especialidade en historia da arte contemporánea e museoloxía. É membro do Corpo Facultativo de Grao Medio da Xunta de Galicia, escala de axudantes de arquivos, bibliotecas e museos, especialidade de museos, dende 2003.

Comezou a traballar en museos a principios da década dos anos 90 no Museo Diocesano e Catedralicio de Mondoñedo, para continuar despois no Museo de Arte Sacra de San Paio de Antealtares, no Museo Histórico de Sargadelos e no Museo da Construción Naval de Ferrol. En 1994, entra a traballar no Museo de Terra Santa do convento de San Francisco de Santiago de Compostela, no que será técnica superior ata 1997, e dende 1998 e ata 2003 directora. Nese ano, entra como facultativa de grao medio no Museo das Peregrinacións e de Santiago, museo que dirixe dende 2018 trala xubilación de Bieito Pérez Outeiriño.

Ademais, é presidenta do Consello Galego de Museos e forma parte do Consello Asesor do Museo de Arte Sacra de San Paio de Antealtares.

## Obras 
* *O Museo de Terra Santa. Unha ponte cara Oriente Próximo en Compostela*. Santiago de Compostela, 2018.
* *El Real Monasasterio de Santa Clara de Santiago. Ocho siglos de claridad.* Santiago de Compostela, 1996.

## Notas
Saara Kivenmäki

**Saara Niemi** (de solteira **Tuominen**), nada o 1 de xaneiro&nbsp;de 1986 en Ylöjärvi (Finlandia), é unha xogadora retirada e adestradora de hóckey sobre xeo finlandesa. Dende 2018 é a directora e adestradora xefa do Stadin Gimmat ou HIFK Naiset, que compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Naisten Liiga.

## Traxectoria 
### Inicios 
Saara Tuominen naceu o 1 de xaneiro de 1986 en Ylöjärvi, na rexión de Pirkanmaa (Finlandia). Comezou a súa carreira deportiva no equipo da súa cidade natal, o Ylöjärven Ilves, e posteriormente na cidade de Tampere nos equipos de Tappara e Ilves.

Na tempada 2005-06 recibiu o Trofeo Katja Riipi á mellor dianteira da Naisten SM-sarja.

## Notas
Beatrice Wellington

**Beatrice Wellington**, nada o 15 de xuño de 1907 e finada en 1971, foi unha canadense cuáquera que axudou a evacuar nenos desde Praga durante os inicios da ocupación nazi de Checoslovaquia na segunda guerra mundial. Foi unha das supervisoras da coñecida como operación Kindertransport dende ese país.

## Traxectoria
O seu pai abandonou a familia cando era nova e o seu padrasto, George Wellington, insistiu en que Beatrice adoptase o seu apelido, malia a oposición desta. Cando ela solicitou o seu primeiro pasaporte para viaxar ao estranxeiro, este asegurouse de que figurase Wellington como o seu apelido, algo co que ela se sentiu molesta durante moitos anos. Antes de ela morrer, mentres era profesora en Edmonton (Alberta), mudou de novo o apelido a Gonzales.

Wellington matriculouse con 17 anos na Universidade da Columbia Británica e en 1927 licenciouse en inglés e historia. Traballou como profesora no Port Gray Junior High School entre 1928 e 1931 e en Chilliwack (Columbia Británica) de 1931 a 1936.

Para coñecer en persoa a natureza dos conflitos en Europa a mediados da década de 1930, Wellington tomou un ano sabático do ensino e marchou a Xenebra, Suíza. Porén, descoñécense os detalles da súa ocupación. Segundo un informe de 1938 nun xornal de Vancouver, «encargáronlle a dirección dun campamento de verán da YWCA en Checoslovaquia».

Durante a súa estadía en Praga no outono de 1938, Beatrice, canadense con pasaporte británico, puido traballar de xeito independente e adquirir documentación a oficiais da Gestapo. Empregouna para axudar a nenos a marcharen de Praga a Reino Unido mediante a organización dos chamados Kindertransports. Cunha táctica similar, conseguiu documentos para adultos e familias incapaces de conseguir visados de saída por si mesmos.

Tras a súa morte en 1971, a súa familia creou a Bolsa Conmemorativa Beatrice Wellington Gonzales da Universidade da Columbia Británica e mencionou «o arduo e exitoso esforzo [de Wellington] para protexer e salvar as vidas de refuxiados políticos en Europa antes da segunda guerra mundial e durante a mesma. Para este recoñecemento, terase especial consideración cos estudantes de traballo social que, igual que a señora Gonzales, se preocupen pola situación de persoas en apuros».

## Notas
Convento de San Francisco

dereita|miniatura|Igrexa do convento franciscano de Pontevedra.

Co nome de **convento de San Francisco** coñécense varios conventos baixo a advocación de Francisco de Asís. Pode referirse a:
;En Galicia
***Convento de San Francisco de Betanzos**, en Betanzos;
***Convento de San Francisco de Cambados**, en Cambados;
***Convento de San Francisco da Coruña**, na Coruña;
***Convento de San Francisco de Louro**, en Louro (Muros);
***Convento de San Francisco de Lugo**, en Lugo;
***Convento de San Francisco de Noia**, en Noia;
***Convento de San Francisco de Ourense**, en Ourense;
***Convento de San Francisco de Pontevedra**, en Pontevedra;
***Convento de San Francisco de Ribadavia**, en Ribadavia;
***Convento de San Francisco do Val de Deus**, en Santiago de Compostela;
***Convento de San Francisco de Tui**, en Tui;
***Convento de San Francisco de Vigo**, en Vigo;
***Convento de San Francisco de Viveiro**, en Viveiro;

;Fóra de Galicia
***Convento de San Francisco de Terrasa**, en Terrasa.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*San Francisco
*Convento de Santa Clara
*Convento de San Domingos
Placa (estrutura)

Unha **placa** é un elemento estrutural construtivo que se caracteriza por un sólido tridimensional cuxo espesor é moi pequeno en comparación con outras dimensións.

Os efectos das cargas que se prevén aplicar sobre el só xeran esforzos cuxos resultantes son, na práctica, exclusivamente normais ao espesor do elemento. A súa mecánica é o tema principal da teoría de placas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Cuncha (estrutura)
* Lámina
Die Kaiserin

***Die Kaiserin*** é unha serie de televisión alemá de 2022 baseada na vida da emperatriz Sissi de Austria. Está protagonizada por Devrim Lingnau no papel da emperatriz e Philip Froissant como Emperador Francisco Xosé. Estreouse en Netflix o 29 de setembro de 2022. Foi a segunda serie de Netflix máis vista en todo o mundo durante dúas semanas, e a sétima en lingua non inglesa máis popular de 2022, con máis de 150 millóns de horas reproducidas. O 8 de novembro de 2022, Netflix renovou a serie para unha segunda tempada. Netflix tamén encargou unha novela, *The Empress: A Novel*, escrita por Gigi Griffis, a cal publicouse dous días antes da estrea en liña da serie.

## Personaxes 
* Devrim Lingnau como Sissi de Austria
* Philip Froissant como Francisco Xosé I de Austria 
* Melika Foroutan como Sofía de Baviera, nai do emperador
* Johannes Nussbaum como Maximiliano I de México, irmán do emperador
* Elisa Schlott como Helena de Baviera, irmá máis vella de Sissi
* Jördis Triebel como Ludovica de Baviera, nai de Helena e Sissi
* Almila Bagriacik como Condesa Leontine von Apafi
* Hanna Hilsdorf como Condesa Amalia von Salm-Reifferscheidt
* Runa Greiner como Condesa Charlotte von Stubenberg
* Svenja Jung como Condesa Louise Gundemann
* Andreas Döhler como Maximiliano Xosé de Baviera
* Wiebke Puls como Condesa Sophie Esterházy
* Michael Fuith como Francisco Carlos de Austria
* Felix Nölle como Luís Vítor de Austria
* Martin Butzke como Gustav, príncipe de Vasa
* Alexander Finkenwirth como Alexander von Bach
* Leopold Hornung como Karl Ferdinand von Buol
* Patrick Rapold como Franz Liszt
* August Schmölzer como Joseph Othmar Rauscher

## Notas
Benito Domínguez González

**Benito Domínguez González**, coñecido como **Peito de lobo**, nado na Illa (Entrimo) o 27 de marzo de 1920 e finado en Buenos Aires en 1983, foi un político galego.

## Traxectoria 
Os seus pais tiñan unha tenda na Illa. Con 16 anos escapou da casa para ir combater coas forzas leais. Pasou a fronteira portuguesa e foi detido. Liberado ao pouco tempo pasou a fronteira española por Cáceres. Incorporouse ás Milicias Populares Galegas. Afiliouse ao PCE. Coa derrota da República pasou a Francia. Foi internado no campo de concentración de Saint Laurent de Cerdans. Logrou embarcar no *Winnipeg* rumbo a Chile. Ao cabo dun ano pasou ilegalmente á Arxentina polos Andes. Traballou de camareiro, integrándose no Sindicato de Gastronómicos, do que foi secretario xeral. Despois traballou de martelador e logo puxo unha empresa de metalurxia en Avellaneda. Comprou Cerámicas Magdalena, a empresa fundada por Luís Seoane e Isaac Díaz Pardo. Foi directivo da Unión Orensana e secretario xeral da Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina. Participou no Congreso Mundial da Confederación de Sociedades Gallegas que tivo lugar en Vigo en 1977.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Solicitudes de refugiados españoles en Francia que desean emigrar a Mexico
Lamia textor

***Lamia textor*** é unha especie de escaravellos da subfamilia Lamiinae da familia dos cerambícidos. As súas larvas desenvólvense en salgueiros, raramente en bidueiros e chopos.

Está distribuído por toda Europa occidental, excepto no extremo norte, tamén en Europa central e oriental, Siberia (encóntrase en territorios apropiados para as especies de plantas das que se alimenta, empezando desde a parte sur da tundra cara ao sur), Cáucaso, sur do Cáucaso (raro), Sakhalin, no norte e oeste de Kazakhstán, Xapón, Corea e noroeste da China.

O imago ten 15–32&nbsp;mm de longo. O seu ovo é de 4,5–5&nbsp;mm de lonxitude e 1,2–1.4&nbsp;mm de diámetro.
miniatura|Vista frontal con gran detalle da cabeza|alt=|none|400x400px

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Dani Barcia

**Daniel Barcia Rama**, nado na Costa da Tapia (O Temple, Cambre) o 19 de xaneiro de 2003, é un futbolista galego que xoga como defensa central no Deportivo da Coruña, da Segunda División.

## Traxectoria 
Naceu o 19 de xaneiro de 2003 na Costa da Tapia, onde se instalaran antes de el nacer seus pais Sandra e Toni, procedentes das parroquias de Canduas e Cesullas, en Cabana de Bergantiños. Seu pai fora futbolista de varios equipos da Liga da Costa, e militou tamén no Bergantiños de Xulio Díaz a finais da década de 1980. 

Socio do Deportivo da Coruña dende o seu nacemento,

Na tempada 2020/21 formou parte do equipo xuvenil que con Óscar Gilsanz como adestrador conquistou a División de Honra Xuvenil e tamén a Copa de Campións, despois de derrotar na final ao FC Barcelona. Na seguinte campaña disputou a Liga Xuvenil da UEFA, xa ás ordes de Manuel Pablo, sendo titular en todos os partidos, e xogou os 120 minutos do encontro fronte ao Dynamo de Kíiv, caendo xunto ao seu equipo na quenda de penaltis, nun Riazor con máis de 20.000 seareiros nas bancadas.

Na tempada 2021/22 subiu ao Fabril, onde tivo como adestrador de novo a Gilsanz, e afianzouse na defensa titular do equipo. Na tempada 2022/23 formou unha sólida defensa xunto a Ángel Puerto, Marc Lachèvre e Iano Simão, encaixando só 18 goles, o que foi unha das claves do ascenso do equipo á Segunda Federación como campión de grupo. Esa mesma tempada, o 12 de novembro de 2022, debutou co primeiro equipo do Deportivo da Coruña, da man de Óscar Cano, na primeira rolda da Copa do Rei ante o Guijuelo, na que integrou a defensa titular xunto a Trilli, Puerto e Retu. 

Para a tempada 2023/24 subiu definitivamente ao primeiro equipo e renovou co club ata o 2026. Non contou con demasiadas oportunidades ás ordes de Imanol Idiakez, que só o aliñou en 12 partidos da liga regular, pero proclamouse campión da categoría, conseguindo así o ascenso á Segunda División. Axiña se consolidou na titularidade da zaga coruñesa xunto ao valenciano, pero as lesións musculares impediron que puidese disputar máis de 16 partidos.

Comezou a tempada 2025/26 consolidado na titularidade, formando parella de centrais xunto a unha nova fichaxe, o cercedense Miguel Loureiro, parente seu ao ser súas avoas curmás.

#### Selección española 
O seu alto rendemento co Deportivo da Coruña Xuvenil levouno a debutar coa selección española sub-19 en setembro de 2021, nun amigable diante de México.

## Palmarés 
;Fabril
* **Terceira Federación (1):** 2022/23.

;Deportivo da Coruña
* **Primeira Federación (1):** 2023/24.

## Estatísticas 
## Notas
Ángel Puerto

**Ángel Puerto Pineda**, nado en El Viso del Alcor o 13 de novembro de 2002, é un futbolista español, que xoga como defensa central no Fabril, da Terceira División RFEF.

## Traxectoria 
Nado na localidade sevillana de El Viso del Alcor, ingresou aos seis anos na canteira do Sevilla, club no que permaneceu durante os seguintes trece anos. Na tempada 2020/21 compaxinou o equipo xuvenil co segundo filial do club, o Sevilla C, da Terceira División, no que se integrou plenamente na seguinte campaña.

En xullo de 2022 trasladouse a Galicia, onde fichou polo Deportivo da Coruña para xogar no seu filial, o Fabril, da Terceira División RFEF.

## Notas 
## Palmarés 
;Fabril
* **Terceira División RFEF (1):** 2022/23.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en LaPreferente.com .
SpaceX

**Space Exploration Technologies Corp. (SpaceX)** é unha fabricante de naves espaciais, lanzadeiras e satélites de comunicacións. A sede da corporación está en Hawthorne, California. Esta foi fundada en 2002 por Elon Musk expresando o obxectivo de reducir o custo de transporte no espazo permitindo a colonización de Marte. A compañía manufactura o Falcon 9, Falcon Heavy e Starship,  lanzadeiras de vehículos, varios motores de foguetes Dragon 2 e a nave espacial Cerw Dragon, e comunicacións con satélites Starlink.
Guxo

**Guxo!** (literalmente *Atrévase !* en albanés) é un partido político de Kosovo que creou en novembro de 2020 Vjosa Osmani .

## Historia 
O partido presentou candidatos nunha lista común con Vetëvendosje nas eleccións lexislativas de Kosovo de 2021, e logrou sete deputados, entre eles Vjosa Osmani . Dous dos seus parlamentarios uníronse ao goberno de Kurti II como resultado destas eleccións, e os seus escanos, que quedaron vacantes como marca a lei, cubríronos membros de Vetëvendosje segundo a orde que figuraba na lista común, o que reduciu a 5 o número de escanos do partido. Coa elección de Osmani á presidencia en abril de 2021, o número de deputados baixou a 4 e, ao prohibir a constitución que o presidente forme parte dun partido político, Vjosa Osmani deixou o partido e cedeu a dirección a Donika Gërvalla-Schwarz .

En febreiro de 2022 rexistrouse formalmente como partido político, ata entón fora unha lista electoral.
## Líderes
## Notas