Amelia de Leuchtenberg

**Amelia de Leuchtenberg** (; ), nada o 31 de xullo de 1812 e finada o 26 de xaneiro de 1873, foi emperatriz consorte do Brasil trala súa voda con Pedro I do Brasil.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Amelia foi a cuarta filla do xeneral Eugène de Beauharnais, e súa esposa, a princesa Augusta da Baviera. O seu pai era fillo de Xosefina de Beauharnais e o seu primeiro marido, o vizconde Alexandre de Beauharnais. Cando Xosefina casou con Napoleón Bonaparte, Eugène foi adoptado como fillo e feito vicerrei da Italia. A nai de Amalia era filla do rei Maximiliano I Xosé de Baviera e da súa primeira consorte, a princesa Augusta Guillermina de Hesse-Darmstadt. Entre os irmáns de Amelia estaban Xosefina de Leuchtenberg, raíña consorte de Óscar I de Suecia, e Augusto de Beauharnais, príncipe consorte de María II de Portugal. Napoleón III foi seu primo-irmán.

Despois da caída de Napoleón en 1814, Eugène, asumiu o título de Duque de Leuchtenberg e fixou a súa residencia en Múnic. Trala súa morte a súa familia ficou en situación incerta, sen grandes perspectivas para o futuro. Aínda que fosen nobres, o seu parentesco con Napoleón non facilitaba o seu tránsito entre as cortes e o recoñecemento da súa nobreza. O xurdimento da posibilidade de casar a Amalia co Emperador do Brasil pareceulle a Augusta de Baviera, a mellor alternativa para garantir as pretensións da Casa de Leuchtenberg a un status rexio.

Tras afrontar a rexeita de oito princesas, o que tornara o embaixador obxecto do escarnio nas cortes, Barbacena, en concordancia co emperador, baixou as expectativas e pasou a buscar unha noiva só "bela e virtuosa". Xurdiu en fin Amelia como unha boa posibilidade, mais seu encontro non se debeu a Barbacena, e si ao vizconde de Pedra Branca, ministro en París, a quen ela fora indicada. Non tiña unha liñaxe particularmente distinguida por parte de nai, e seu pai, parente de Napoleón Bonaparte, en moitos lugares non tiña súa nobreza recoñecida xustamente polo odio que o ex-emperador francés suscitara en boa parte da Europa. Porén, era seu único "defecto". A princesa era moi bela, alta, ben proporcionada, cun rostro delicado e cabelos alourados. O Marqués de Resende, enviado para confirmar a fermosura da moza, escribiu ao emperador cubríndoa de eloxios e dicindo que ela tiña "un ar de corpo como o que o pintor Correggio deu nos seus cadros á raíña de Saba".

O casamento foi rapidamente arranxado. A convención matrimonial foi asinada en Inglaterra o 30 de maio de 1829, ratificada o 30 de xuño, en Múnic, pola nai e titora da noiva, a duquesa de Leuchtenberg. O 30 de xullo daquel ano, foi confirmado, no Brasil, o tratado do casamento do emperador con Amalia. Ao confirmarse o casamento, Pedro rompeu definitivamente súa relación coa Marquesa de Santos e instituíu, como proba de boas intencións, a orde da Rosa, cuxo lema é "Amor e Fidelidade". A cerimonia do casamento, realizada por apoderado en Múnic, na capela do palacio de Leuchtenberg, o 2 de agosto daquel ano. Foi sinxela, contando con poucos convidados,

A relación con seus parentes foi, segundo os relatos, moi positivo. Tendo cativado inmediatamente o afecto do marido, súa bela aparencia, o seu bo senso e a súa xentileza no trato conseguiron o mesmo dos nenos. Dedicouse a asegurar que recibisen unha boa educación e tivesen un bo ambiente familiar. Un viaxeiro francés rexistrou pouco tras o casamento: "Parece que a emperatriz continúa a exercer súa influencia sobre os nenos de Pedro. Os felices resultados xa son aparentes, xa fixo considerábeis reformas no palacio, e a orde comeza a reinar; a educación das princesas é supervisada e dirixida pola emperatriz persoalmente", o mesmo coidado recibiu o herdeiro do trono, o pequeno Pedro de Alcántara. Próbao o feito de que o rapaz non tardou comezar a chamala "mamá". Amelia sempre manifestoulle o seu cariño, e ata a súa morte mantivo correspondencia con el, tentando instruílo e apoialo. Sobreviven case de seiscentas cartas que intercambiaron. Pedro II retribuíulle a súa xentileza solicitando a súa axuda para casar as súas propias fillas e visitándoa en Lisboa en 1871.

Tamén foi importante súa presenza para rescatar a popularidade de seu marido e animalo nun momento difícil do novo imperio, mais o entusiasmo xerado polo casamento entre a poboación durou pouco.

Axiña, Amelia estabeleceu residencia en París, con Maria da Gloria e Isabel María, duquesa de Goiás, que acabaría adoptando por filla. O día 30 de novembro de 1831 a emperatriz deu á luz a princesa María Amelia de Braganza, seu único rebento. O pai expresou súa felicidade en carta ao pequeno Pedro II, nos seguintes termos: "A Divina Providencia quixen diminuír a tristeza que sente meu corazón paterno pola separación de V.M.I. [Vosa Maxestade Imperial] dándome máis unha filla e, á V.M.I., máis unha irmá e súdita".

Mentres tanto, Pedro I emprendía unha encarnizada loita contra o seu irmán, Miguel I, polo trono portugués, en nome de súa filla, María da Gloria. Coa noticia da vitoria do duque de Braganza en Lisboa, Amelia partiu con súa filla e a súa enteada para Portugal, chegando á capital en 22 de setembro de 1833. Con Miguel derrotado e exiliado de Portugal, Pedro e a súa familia estabelecéronse inicialmente no Palacio do Ramalhão e, máis tarde, no Palacio Real de Queluz.

### Viuvez e últimos anos 
miniatura|esquerda|200px|A princesa Maria Amelia, filla única da emperatriz, en torno a 1849.
A vida axitada de Pedro minara súa saúde, contraeu tuberculose e finou o 24 de setembro de 1834.

Amelia non volveu a se casar; mudouse para o Palacio das Xanelas Verdes e dedicouse a obras de caridade e á educación da filla, que demostrou posuír grande intelixencia para a música, ocasionalmente visitando a Baviera con súa meniña. A pesar de estabelecidas en territorio luso, elas non eran consideradas parte da familia real portuguesa. Amelia solicitou entón ao goberno brasileiro o recoñecemento dela e da súa filla como membros da familia imperial brasileira, con dereito a unha pensión, mais Pedro II aínda era menor de idade e o Brasil estaba gobernado por unha rexencia, que temía unha posible influencia da emperatriz-viúva nos negocios de Estado e, mesmo, súa adhesión a faccións políticas que puidesen vir a prexudicar o goberno. Así, rexeitouse o recoñecemento de María Amelia como unha princesa brasileira e prohibiuse a ela e súa nai de colocaren os pés no país. Non obstante, coa maioridade de Pedro II, que mantiña boas relacións con elas, a situación mudou, e o 5 de xullo de 1841 nai e filla foron recoñecidas como membros da familia imperial brasileira.

miniatura|200px|A emperatriz nos seus últimos anos.
Por infelicidade, logo de ennoivar co arquiduque Maximiliano da Austria no inicio de 1852, a princesa María Amelia pasou a mostrar os síntomas da tuberculose. A doenza fixo que ela e súa nai mudasen para o Funchal, en Madeira, en busca de aires máis salubres, chegando alí o 31 de agosto. Porén, a princesa non resistiu e faleceu, aos vinte e dous anos de idade, o 4 de febreiro de 1853. A súa morte repercutiu profundamente sobre a nai, que visitou o túmulo da filla todos os anos o día 4 de febreiro até ela mesma falecer, financiou a construción dun hospital no Funchal chamado "Princesa Dona Maria Amélia", aínda existente, e legou súas propiedades na Baviera ao arquiduque Maximiliano, "a quen [ela] ficaría feliz en ter como xenro, se Deus conservase súa amada filla Maria Amelia".

Trala morte da súa filla, Amelia regresou a Lisboa, onde morreu o 26 de xaneiro de 1873, aos sesenta anos . De acordo co estabelecido no seu testamento, a súa irmá, a raíña de Suecia, foi súa principal herdeira, mais legou para o Brasil moitos documentos pertencentes a Pedro, hoxe preservados no Arquivo Histórico do Museo Imperial en Petrópolis. Até entón o corpo de María Amelia repousou ao lado do corpo do irmán de D. Pedro I, Miguel, no Panteón dos Braganza en Lisboa.

## Descendentes 
Con D. Pedro I do Brasil e IV de Portugal: 
* María Amelia de Braganza (1831 – 1853)

## Devanceiros 

**Devanceiros de Amelia de Leuchtenberg**

## Títulos e estilos 
*31 de xullo de 1812 - 11 de abril de 1814: *Súa Alteza Imperial* Amelia de Beauharnais, princesa francesa
*11 de abril de 1814 - 14 de novembro de 1817: *Madame* Amelia de Beauharnais
*14 de novembro de 1817 - 2 de agosto de 1829: *Súa Alteza Real*, a princesa Amelia de Leuchtenberg
*2 de agosto de 1829 - 7 de abril de 1831: *Súa Maxestade Imperial*, a emperatriz do Brasil
*7 de abril - 10 de xuño de 1831: *Súa Maxestade Imperial*, a emperatriz Amelia do Brasil
*10 de xuño de 1831 - 24 de setembro de 1834: *Súa Maxestade Imperial* Emperatriz Amelia, duquesa de Braganza
*24 de setembro de 1834 - 26 de xaneiro de 1873: *Súa Maxestade Imperial* Emperatriz Amelia, duquesa viúva de Braganza

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

|-