Grupo Rompente

[miniatura|[Manolo Romón|Manuel Romón, Antón Reixa e Alberto Avendaño: Rompente. Presentación de *Que hostia din os rumorosos?* da Libraría Miranda de Bueu o 23/08/2021]]

O **Grupo de Comunicación Poética Rompente** foi creado en 1975 por Alfonso Pexegueiro, Antón Reixa, Alberto Avendaño e Manuel M. Romón, e a el estiveron vencellados de maneira máis fugaz  Camilo Valdehorras e Xosé Leira López.

## Traxectoria 
**Rompente** comezou en 1975 cando no verán deste ano Pexegueiro coñece a Antón Reixa e fálalle de crear un Grupo de Poesía en Galicia. Antes, Pexegueiro, fixera a proposta de crear un Grupo de Poesía a Darío Xohan Cabana, que nese momento por razóns persoais non podía. Darío presentolle entón a Méndez Ferrín e este a Antón Reixa, quen despois de pensalo durante uns días, aceptou. O primeiro recital dérono Pexegueiro e Reixa en outubro de 1975 no IES Valle Inclán de Pontevedra.

En decembro de 1975 preparouse a edición de *Seraogna* na casa do pintor Vázquez Diéguez, en Pontevedra; imprimiuse na imprenta Paredes, e saíu á rúa o 10 de maio de 1976, sendo a primeira publicación de Rompente. Este primeiro núcleo -formado xa por Pexegueiro, Reixa, Romón e Avendaño- preparou manifestos, recitais e interviu poeticamente en festas e manifestacións. Dese momento son as *Follas de resistencia poética* (1976-77). En maio de 1976 Rompente foi convidado á homenaxe que Los Pueblos de España lle fixeron a Miguel Hernández en Orihuela, do 17 ao 27 de maio. Ata alí se desplazaron Alfonso Pexegueiro, Antón Reixa e a súa compañeira, Enma Pino, e Alberto Avendaño. Rompente tivo tres actuacións, o 22, 23 e 24 de maio. A primeiros de 1978, Pexegueiro marchou do Grupo.
En 1977 vertebrouse como grupo cohesionado esteticamente que quere controlar a comunicación literaria dunha maneira total, polo que se constituíron como editores alternativos publicando *Seraogna* de Pexegueiro e *Con pólvora e magnolias* de Xosé Luís Méndez Ferrín.

Pasou a chamarse **Colectivo de Comunicación Poética Rompente** comportándose como unha factoría poética e asumindo como propia a vangarda como actitude. O seu concepto integral da creación levounos a montar diversos espectáculos poéticos que se presentan en institutos e festivais de música: *Moisés e a Mona*, *A tristeza de Ezza* e *A Dama que fala*. Desta época data a publicación de varios libros de poesía asinados polo colectivo e outros por cada un dos poetas.

Cultivaron moitas das modalidades da poesía experimental, especialmente as empregadas polo dadaísmo: poesía fonética, disolución dos xéneros literarios, espontaneidade...

O grupo desfíxose en 1983. Volveron xuntarse en 2021 para publicar *Que hostia din os rumorosos?*, ilustrado e deseñado por Menchu Lamas, Rubén Romero e Antón Patiño, con limiar do músico Julián Hernández, de Siniestro Total.

## Publicacións 
### Publicacións e libros colectivos 
* Seraogna (1976)
* "Crebade as liras" (1976)
* "Follas de resistencia poética Nº4" (1977) 
* *Silabario da turbina* (1977).
* *¡Fóra as vosas sucias mans de Manuel Antonio!* (1979).
* *A dama que fala*, Xerais (1983).
**Que hostia din os rumorosos?* (2021). Editorial Elvira.

### Libros individuais 
* Alberto Avendaño, *Facer pulgarcitos tres* (1979).
* Antón Reixa, *As ladillas do travestí* (1979).
* Manuel M. Romón, *galletas kokoschka non* (1979).

### Antoloxías 
En 1998 Xerais publicou *Upalás*, unha antoloxía do Grupo poético, realizada por Iris Cochón e Helena González.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Diccionario da literatura galega. IV Termos e institucións literarias*. Vigo: Galaxia, 2003.

* 
### Ligazóns externas 
* A mediados dos anos setenta, "Rompente" un grupo de afoutos mozos rachou todas as convencións da poesía galega CCG.
* Rompente, 'poderosa pomada' de Helena González Fernández