Homoioi

En Esparta os ***hómoioi*** ("iguais") eran os homes maiores de 30 anos que gozan dos seus dereitos, é dicir, os que constitúen o corpo cívico da cidade, *politeuma*. Recibían esta denominación en razón da súa teórica uniformidade social e económica. Son, polo tanto, cidadáns que pasaron a agogé e conservan  os seus dereitos por non perder o seu *kleros*, mostrar covardía, cometer delitos ou non contribuír nas *sisitías*. 

## Orixe e evolución 
Nun principio, segundo Plutarco, Licurgo repartiu as terras entre 9.000 espartatas. O número de “iguais” foi descendendo desde o século -VIII, fenómeno coñecido como oligantropía. Así, no período clásico a cifra redúcese a 8.000. En plena Guerra do Peloponeso, diminuíu o número de forma significativa ata chegar apenas aos 2.000. Finalmente trala Batalla de Leuctra o número era moi escaso, ao redor de 1.000. 

A oligantropía foi debida á alta mortalidade derivada da situación constante de guerra, o sismo do 464, homosexualidade estendida, matrimonios tardíos, euxénese e endogamia. Para rematar é moi importante ter en conta que trala Guerra do Peloponeso enriquécense uns poucos a costa do empobrecemento xeral, que irán perdendo a cidadanía ao ter que vender as súas terras. Aínda que isto intentou ser freado outorgando privilexios aos espartiatas con máis de tres fillos.

## Características 
Os espartiatas convertidos en *homoioi* posuían un *kléros*, un lote de terras, e uns ilotas proporcionados polo Estado. Así cada *homoios* ten tempo libre para se exercitar no ximnasio e ir de caza. Vestían con sobriedade e modestia, sen adorno algún. Era característico o seu peiteado, unha longa cabeleira, signo da súa condición de liberdade. As mulleres e os nenos debían levalo curto. Tamén era costume levar barba mais co bigote rasurado. No campo de batalla visten capas púrpuras (*stolaí phoinikídes*) que provocaban pavor no inimigo. Un rito antes de empezar a batalla era untarse o corpo en aceite e lustrar as súas armas á vez que peiteaban coidadosamente o seu pelo.

Non se gravaban os nomes nas tumbas para destacar a uniformidade social. Pese a esta fachada de pseudocomunismo, as diferenzas existían, simplemente con ver os aristócratas chamados *kaloikagathoí* (“os belos e bos”) elixidos para a Xerusía. Tamén se distinguen aqueles que demostraron a súa valentía no campo de batalla ou a súa excelencia nas competicións atléticas. Outra subclase social dentro dos *homoioi* é a dos chamados *hippeis*, garda real, que non ten nada que ver coa súa tradución como cabaleiros.

Cando o *homoios* morre, o seu *kléros* pasa aos fillos e fillas en calidade igual entre fillos e a metade ás mulleres. Por esta razón, e por apareceren espidas, recibiren formación filosófica e exercitárense nos ximnasios, os gregos vían escandalizados esta inhabitual liberdade. Pero para Esparta a muller era ante todo a que debía procrear homes fortes; ata tal punto considéraa esencial que a súa morte no parto ten o mesmo significado que a *kalòs thánatos* ou morte heroica en combate.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Fornis Vaquero, César. *Esparta: historia, sociedad y cultura de un mito historiográfico.* Barcelona: Crítica, 2003. ISBN 84-8432-413-3.
### Outros artigos 
*Esparta
*Licurgo (lexislador de Esparta)
**Agogé* (Educación de Esparta)
### Ligazóns externas
*Homoioi, Laura Sancho Rocher, Universidade de Zaragoza.