open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Maribel Gómez Frutos

**María Isabel Gómez de  Frutos** é unha directiva deportiva galega e antiga xogadora internacional de baloncesto.

## Traxectoria
Foi xogadora do Medina A Coruña, do Club Tabacalera A Coruña e da selección española de baloncesto feminino.

En 2001 fundou o Gandarío Sanse, un equipo de fútbol masculino de San Sebastián de los Reyes (Madrid), que leva o nome de Gandarío (Bergondo), do que ocupa a presidencia desde 2008.

## Vida persoal
A súa irmá foi Mercedes Gómez de Frutos, tamén xogadora internacional de baloncesto, e do Tabacalera da Coruña. Casou con Manuel Fernández Trigo, tamén directivo deportivo.
Maribel Lorenzo

**María Isabel Lorenzo**, coñecida como **Maribel Lorenzo**, nada en Vigo na primavera de 1946 e finada o 22 de abril de 1981, foi unha xogadora de baloncesto galega.

## Traxectoria 
Con 1,85 m de altura e de posición pivote, comezou a xogar ao baloncesto no colexio das Carmelitas de Vigo. Con 18 anos pasou ao Estudantes, en 1965, club co que conseguiu o ascenso a Primeira división ese ano e disputou xa a primeira temporada na primeira división en 1965-1966. A partir de 1969 o club pasou a chamarse Celta de Vigo, no que seguiu a xogar. Na tempada 1972-73 acadou o equipo vigués a terceira praza na Liga, e na temporada seguinte, 1973-74, o subcampionato, por detrás do Ignis Mataró. O subcampionato valeulle para participar na temporada seguinte na Copa Ronchetti, o primeiro torneo internacional de clubs de Lorenzo.

Despois de dúas temporadas conseguindo o terceiro posto da liga, na 1976-77 Lorenzo conseguiu a súa primeira Liga co Celta de Vigo, que se converteu tamén no segundo conxunto galego en obtela. Repite Lorenzo de novo o máximo título na tempada 1978-79, que ademais foi o ano da súa despedida.

Nos torneos internacionais de baloncesto de equipos, Lorenzo chegou co Celta de Vigo a oitavos na Copa Ronchetti de 1975, 1976, 1977 e 1979. Na Copa de Europa de 1980 tamén caeu o Celta de Vigo en oitavos contra o Universitario de Clermont francés.

Coa selección española de baloncesto chegou a disputar 35 partidos internacionais, entre eles dous Campionatos de Europa, en 1974 e 1976. No Eurobasket Feminino de 1974, disputado en Italia, a selección española disputou seis partidos, dos que só venceu a Dinamarca, e onde Lorenzo converteu 39 puntos. En troques, no Eurobasket Feminino de 1976, celebrado en Francia, a selección española obtivo tres vitorias na fase clasificatoria e unha vitoria e dúas derrotas na fase final, ademais de dúas vitorias na liguiña polos postos finais. Porén Lorenzo apenas xogou e só converteu un tanto contra os Países Baixos.

Ao retirarse da elite deportiva logo de 14 tempadas en Primeira división, continuou xogando, neste caso no Círculo Mercantil de Vigo.

## Vida persoal 
Finou na Residencia Almirante Vierna tras sufrir unha trombose nun adestramento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fame Celeste .
Lucas Torreira

**Lucas Sebastián Torreira Di Pascua**, coñecido como **Lucas Torreira**, nado en Fray Bentos o 11 de febreiro de 1996, é un futbolista uruguaio de ascendencia galega, que xoga como centrocampista defensivo no Atlético de Madrid da Primeira División española.

## Traxectoria 
É neto dun emigrante galego da parroquia de Ser, en Santa Comba, que se afincou primeiro en Bos Aires e logo en Montevideo.

## Estatísticas 
* Actualizado o 7 de novembro de 2017.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do xogador en sampdoria.com
Aeroporto de Minsk

O **aeroporto nacional de Minsk** (IATA: **MSQ**, ICAO: **UMMS**), anteriormente chamado *Minsk-2*, é o principal aeroporto de Belarús, situado a 42&nbsp;km ao leste de Minsk, a capital do país. O aeroporto serve como centro de conexións para a aeroliña nacional bielorrusa Belavia e as aeroliñas de carga TransAVIAexport Airlines e Genex.

## Historia 
### Primeiros anos 
A construción do aeroporto Minsk-2 comezou no ano 1977. En 1979 estivo operativa unha pista de 3 640 metros de longo e 60 de ancho. En 1981 o aeródromo xa era capaz de operar avións e finalmente inaugurouse en 1982. O primeiro voo de pasaxeiros operouse cun Tupolev Tu-134. Once anos despois as súas instalacións estiveron completas inaugurándose unha terminal con capacidade para 5,8 millóns de pasaxeiros anuais.

### Desenvolvemento dende os 90 
Os voos regulares comezaron en 1983 e no ano 1990 o tráfico de pasaxeiros chegou aos 2,2 millóns anuais. Dende 1991 o número de voos comezou a baixar debido ao colapso da Unión Soviética. En 1997 o número de pasaxeiros foi de 516 000, en 1998 de 480 000 e en 2000 só 400 000. Dende a independencia de Belarús o primeiro millóns de pasaxeiros non chegaría ata o ano 2008.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do aeroporto
Espazos naturais de interese local

[miniatura|dereita|O espazo natural de interese local das [Illas de San Pedro en Visma, A Coruña]]
Os **espazos naturais de interese local** (ENIL) e os **espazos privados de interese natural** (EPIN) son figuras de protección de espazos naturais públicos e privados recoñecidos polo goberno galego. Son espazos naturais, que pola súa fauna ou flora, hábitats ou interese locais de conservación, os concellos, mancomunidades ou propietarios particulares lle propoñen ao goberno galego para a súa declaración acompañados dun plano de conservación. Se o goberno avalía como válido o plano de actuacións decláranse o ENILs ou EPINs. O goberno galego vela polo cumprimento dos compromisos de conservación que as entidades públicas ou privadas adquiriron. Porén, estes espazos non forman parte da rede galega de espazos naturais.

## Espazos naturais de interese local
miniatura|Río dos Gafos
[miniatura|[Parque Punta Herminia|Punta Herminia, na contorna da Torre de Hércules]]
miniatura|Xunqueira de Alba
### Ecosistema dunar Praia América-Panxón
O sistema de dunas das praias de América e Panxón, en Panxón, Nigrán, declaráronse en 2014 como de interese local. É un espazo natural de 3,58 ha. que salvagarda ás dunas das praias. Estas illas miden 10.40&nbsp;ha e atópanse en fronte do monte de San Pedro, na cidade da Coruña.

### Torre de Hércules 
A contorna da Torre de Hércules na Coruña, declarada provisionalmente ENIL en 2020, foi oficializada en 2025.

### Voutureira
Voutureira atópase en Soutopenedo, San Cibrao das Viñas. Este espazo natural ocupa 183,78 ha. e declarouse en 2008.

### Xunqueira de Alba
Xunqueira de Alba acolle estas ribeiras da cidade de Pontevedra. Ocupa 67 ha. e foi declarado como ENIL en 2012.

## Espazos privados de interese natural
### Sobreiras do Faro
As sobreiras do Faro son un espazo privado que se atopa en Viladesuso, Oia. Este espazo é propiedade dunha mancomunidade local de Viladesuso que ten propiedades nos montes de Faro e Pousiño. É o único EPIN galego e foi declarado en 2011.

## Notas
Bescansa

O topónimo **Bescansa** pode referirse a:

***Bescansa**, lugar do concello de Jaca (provincia de Huesca), actualmente despoboado;

Amais, o apelido **Bescansa** pode referirse a:

***Leoncio Bescansa Casares**, arquitecto galego (1879-1957);
***Ricardo Bescansa Castilla**, farmacéutico galego (1888-1965);
****Ricardo Bescansa Martínez**, empresario galego, fillo do anterior (1912-1986);
****Carolina Bescansa**, política galega, filla do anterior (n. 1971).
***Fermín Bescansa Mendioroz**, comerciante, político e militar navarro (1790-1861).
Soiuz T-4

**Soiuz T-4** foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 12 de marzo de 1981 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Soiuz T-4, unha Soiuz  modelo T cos cosmonautas Vladimir Kovalionok e Viktor Savinikh a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6 e facer experimentos e reparacións a bordo. Foi precedida pola nave automática de carga Progress 12. Durante a súa estancia a estación recibiu a visita da Soiuz 39 e da Soiuz 40. A nave regresou a terra o 26 de maio de 1981 ás 12:37 GMT.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz T
*Saliut 6
*Soiuz 39
*Soiuz 40

## Notas
Unión de Utrecht

miniatura|Mapa dos Países Baixos españois en 1579: Unión de Arras e Unión de Utrecht.
A **Unión de Utrecht** foi un acordo asinado o 23 de xaneiro de 1579 por algunhas das Provincias Unidas e que consistiu, basicamente, nunha alianza militar contra o dominio do rei de España. No acordo rexeitan a intromisión dos estranxeiros nos seus asuntos e supón, de facto, a creación da República das Provincias Unidas dos Países Baixos ou tamén chamada República dos Sete Países Baixos (Frisia, Groninga, Holanda, Zelandia, Utrecht, Overijssel e Güeldres).

Para varios autores, a creación da unión supuxo o xermolo e fundamento legal para a creación da posterior constitución e independencia da República dos Países Baixos.

## Contexto histórico 
Durante as guerras de relixión dos séculos XVI e XVII, prodúcese a rebelión dos territorios flamengos da monarquía hispánica en 1566 e que continuará de xeito,case que, ininterrompida até que mediante a Paz de Wesfalia e o Tratado de Munster (1648) recoñeceuse oficialmente a independencia do territorio, poñendo fin á chamada "guerra dos Oitenta Anos" ou guerra de Flandres.

Aínda que a revolta inicial foi rapidamente sufocada polo Duque de Alba, Luís de Requesens e don Xoán de Austria, os intentos de pactos e de manter a tolerancia relixiosa e o recoñecemento da soberanía de Filipe II sobre o conxunto do territorio non fructificaron. Coa maior parte do territorio en mans dos rebeldes, os calvinistas dos estados do norte comezaron a perseguir os católicos e a encarcerar aos partidarios reais, e esas circunstancias foron aproveitadas por Alexandre Farnesio, daquela gobernador dos Países Baixos, para propiciar a chamada Unión de Arras (5 de xaneiro de 1579), na que as provincias do sur: Hainaut, Douai e Artois, recoñecen a autoridade do rei.

## Unión de Utrecht 
Como resposta á Unión de Arrás, créase a Unión de Utrecht, asinada polos representantes das Sete Provincias Unidas: Holanda, Zelandia, Utrecht, Güeldres, Groninga, Overijssel (daquela Drenthe formaba parte de Overijssel) e Frisia. Tamén se engadirán as cidades protestantes de Flandres (os chamados "*catro membros de Flandres*" ou condado de Flandres -Bruxas, Franconado de Bruxas, Ieper e Gante-) e cidades de Brabante como Anveres, Breda e Lier.

A iniciativa do acordo partiu de Guillerme I de Orange e nel rexeitaban a intromisión estranxeira nos seus asuntos e comprometéronse a formar unha república confederal na que primarían os estados sobre o goberno central e no que se comprometían a actuar de xeito unitario cara ao exterior baixo o mando de Guillerme de Orange

O 15 de marzo de 1581, Filipe II declarou fóra da lei a Guillerme de Orange e ofreceu unha recompensa pola súa cabeza. A pertir dese momento, Guillerme rexeitou publicamente da obediencia ao rei e conseguiu que os Estados Xerais reunidos na Haia fixeran o mesmo o 26 de xullo de 1581, mediante a Acta da Haia, destituíndo ao seu soberano até ese momento e proclamando oficialmente a independencia, aínda que non será recoñecida oficialmente até a Paz de Westfalia de 1648.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Guerra dos Oitenta Anos
* Acta de abxuración
Derivación

O termo **derivación** pode referirse ós seguintes conceptos:

***Derivación**, en matemáticas, cálculo da da variación dunha función;
***Derivación**, en lingüística, proceso de creación de palabras.
Derivación (lingüística)

**Derivación** en morfoloxía é un procedemento de formación de palabras, especialmente frecuente en linguas flexivas. Mediante este procedemento, a unha raíz ou base se lle engaden afixos, que poden ser:
* prefixos
* sufixos
* infixos
* interfixos
* circunfixos

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Lista de prefixos e sufixos
Lingua shuar

A **lingua shuar** é unha lingua xíbara falada polo pobo shuar, que habita en Ecuador. Fálase na zona suroriental de Ecuador, onde se asentan comunidades indíxenas shuar e está estreitamente relacionado co huambisa do Perú. Aínda que o grupo étnico shuar supera os 80&nbsp;000 membros, só uns 35&nbsp;000 seguen usando a lingua, e é en Ecuador onde habita a gran maioría do pobo indíxena. O shuar está clasificado como definitivamente en perigo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adelaar, Willem F.H. with Pieter C. Muysken. (2004) *The languages of the Andes* (especialmente la sección 4.4 "The Jivaroan languages", pp.&nbsp;432–437). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-36275-7.
* Turner, Glen D. (1958): "Alternative phonemicizing in Jivaro", en *International Journal of American Linguistics* 24, 2, pp.&nbsp;87–94.
Pobo shuar

Os **shuar** (tamén chamados **xívaros**) son un pobo indíxena que habita en Ecuador e no Perú. Pertencen ó grupo de pobos xívaros, que son pobos amazónicos que viven no nacemento do río Marañón. O termo "shuar" na súa propia lingua quere dicir "xente" ou "pobo". O pobo que fala a lingua shuar vive na selva tropical entre os Andes e a sabana das terras baixas amazónicas.

Os europeos referíronse historicamente ós shuar como *xívaros*, un termo que probablemente deriva da pronuncia española do século XVI da verba "shuar", pero que adquiriu outros significados como o de "salvaxe". Os shuar foron moi representados na literatura por mor da fascinación occidental pola antiga práctica da redución de testas (*tsantsa*).

miniatura|300x300px|Un home shuar coa vestimenta tradicional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Gnerre, Maurizio (1973). "Sources of Spanish Jívaro", in *Romance Philology* 27(2): 203-204. Berkeley: University of California Press.
*Harner, Michael J. (1984). *Jivaro: People of the Sacred Waterfalls* Berkeley: University of California Press. 
*Karsten, Rafael (1935). *The head-hunters of Western Amazonas: The life and culture of the Jibaro Indians of eastern Ecuador and Peru ([Finska vetenskaps-societeten, Helsingfors] Commentationes humanarum litterarum. VII. 1*  Washington, D.C. Bureau of American Ethnology Bulletins. ASIN B00085ZPFM
*Mader, Elke (1999). *Metamorfosis del poder: Persona, mito y visión en la sociedad Shuar y Achuar*. Abya-Yala. 
*Rubenstein, Steven (2006). "Circulation, Accumulation, and the Power of Shuar Shrunken Heads" in *Cultural Anthropology* 22(3): 357-399.
*Rubenstein, Steven (2002). *Alejandro Tsakimp: A Shuar Healer in the Margins of History*  Lincoln: University of Nebraska Press.  Google Books
*Rubenstein, Steven (2001). "Colonialism, the Shuar Federation, and the Ecuadorian State," in *Environment and Planning D: Society and Space* 19(3): 263-293.
*Lowell, Karen (1994). "Ethnopharmacological Studies of Medicinal Plants, particularly Cyperus species, used by the Shuar Indians" Ph.D. Thesis, University of Illinois Health Science Center, Chicago, Illinois, 420 pp.

### Outros artigos 
* Alfonso Graña
* Pobo aguaruna
* Pobo achuar
Oswald

**Oswald** é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
## Reis anglosaxóns
*Oswald, rei do reino anglosaxón de Anglia Oriental.
*Oswald rei do reino anglosaxón de Northumbria (634–642).
*Oswald rei do reino anglosaxón de Sussex.
Oswine

**Oswine** é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:

* San Oswine de Deira rei do reino anglosaxón de Deira (asasinado no 651).
* Oswine de Kent, rei do reino anglosaxón de Kent (*floruit* *circa* 690).
Batalla de Wareham

A **batalla de Wareham** foi un conflito militar entre as forzas saxoas de Alfredo o Grande e as do caudillo viquingo Guthrum no ano 876. No século IX o rei Alfredo xa iniciara un sistema de defensa baseado en cidades fortificadas coñecidas como *burh*. Tras as derrotas dos reinos de Mercia e Northumbria, en 874 Guthrum atreveuse a iniciar unha ofensiva contra o reino de Wessex que se mantivo até entón nunha especie de statu quo durante as arremetidas viquingas no leste, aínda que xa mantivera enfrontamentos previos non exentos de pagos de rescate (*danegeld*) a cambio de paz cos daneses. En 876 as forzas viquingas estaban divididas en dúas frontes, o grande exército pagán encabezado por Halfdan Ragnarsson en York consolidando o seu poder na zona, e Guthrum coa segunda onda coñecida como grande exército de verán no sur.

Guthrum levou o seu exército até o porto de Poole no sur de Inglaterra e alí uniuse con outro exército viquingo que estaba a invadir a área que se atopa entre os ríos Frome e Trent, área gobernada por Alfredo. Segundo o cronista Asser na súa obra *Vida de Alfredo*, este primeiro enfrontamento tivo como resultado a vitoria viquinga, capturando o "*castellum*" (un pequeno forte da época romana) e a praza fortificada de Wareham, desencadeando o conflito militar que foi resolto de novo co pago dun *danegeld*, unha paz efémera que foi rota en 877 cando Guthrum volveu invadir Wessex e provocou unha cadea de conflitos nos que, en principio, parecía que Alfredo era protagonista dunha derrota tras outra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Garmonsway, G.N., tradución *The Anglo-Saxon Chronicle*. Londres: Dent, 1972.
* Jones, Gwyn. *A History of the Vikings*. Edición revisada. Oxford: Oxford University Press, 1984.
* Smyth, Alfred P. *Alfred the Great*. Oxford: Oxford University Press, 1995.
* Smyth, Alfred P., tradución *The Medieval Life of Alfred*. Houndmills: Palgrave, 2002.
* Yorke, Barbara. *Kings and Kingdoms of Anglo-Saxon England*. Londres: Routledge, 1997.

### Outros artigos 
* Batalla de Ethandun.
Seaxburh

**Seaxburh** ou **Sexburga** é un antropónimo anglosaxón feminino que pode referirse a:

*Santa Seaxburh de Ely raíña de Kent e abadesa. 
*Seaxburh de Wessex, raíña do reino anglosaxón de Wessex.
Oswulf

**Oswulf** ou **Osulf** é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:

*Oswulf de Northumbria, rei de Northumbria 758-59.
*Oswulf de Ramsbury, bispo de Ramsbury c. 949 ata 970.
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Osulf.
Mindhunter

***Mindhunter*** é unha serie televisión estadounidense de crime e drama creada por Joe Penhall, baseada no libro ''Mindhunter: Inside the FBI's Elite Serial Crime Unit* escrito por John E. Douglas e Mark Olshaker. Está producida por David Fincher e Charlize Theron entre outros, e estreouse internacionalmente a través da canle Netflix o 13 de outubro de 2017. A segunda tempada estreouse o 16 de agosto de 2019.

## Sinopse 
Ambientada en 1977, nos primeiros anos da psicoloxía criminal e dos perfís criminais do Federal Bureau of Investigation, *Mindhunter'' conta a historia dos axentes do FBI Holden Ford (Jonathan Groff) e Bill Tench (Holt McCallany), que entrevistan asasinos en serie para entender o seu pensamento criminal e aplicar todo ese coñecemento na resolución de casos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Sigeberht

**Sigeberht** (escrito tamén **Siegbert**, **Sigbert**, **Sigibert**, **Sigebert**, ou **Siegeberht**) é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:

*Sigeberht I de Essex, rei de Essex (r. 617–653).
*Sigeberht II de Essex, rei de Essex (r. 653–660).
*Sigeberht de Anglia Oriental santo e rei de Anglia Oriental (r. 629–634).
*Sigeberht de Wessex rei de Wessex (r. 756–757).

Tamén 
* Sigebert de Gembloux, escritor medieval.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Sixeberto
Aeroporto de Doncaster Sheffield

O **aeroporto de Doncaster Sheffield** (IATA: **DSA**, ICAO: **EGCN**), anteriormente chamado *aeroporto Robin Hood Doncaster Sheffield*, é un aeroporto internacional situado na antiga estación RAF Finningley, no municipio metropolitano de Doncaster, en South Yorkshire. O aeroporto atópase a 5 quilómetros do sueste de Doncaster e a 29 ao leste de Sheffield. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións 1 255 907 pasaxeiros. É o máis pequeno dos dous grandes aeroportos comerciais de Yorkshire, sendo o outro o aeroporto de Leeds Bradford.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Sixeberto

O antropónimo **Sixeberto** (en latín *Sigebertus*, *Sigobertus* ou *Sigibertus*) levouno entre outros os seguintes:
*Sigoberto o Coxo (d. c. 509)
*Sixeberto I, rei de Austrasia (r. 561–575)
*Sixeberto II, rei de Austrasia e Burgundia (r. 613)
*Sixeberto III, rei de Austrasia (r. 634–656)
*Sixeberto IV, Príncipe de Austrasia, neto de Sigebert III (671–758))
Sigered

**Sigered** é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
* Sigered de Essex, rei do reino anglosaxón de Essex.
* Sigered de Kent, rei do reino anglosaxón de Kent.
* San Sigered de Ripon.
Norwegian Air International

**Norwegian Air International** é unha aeroliña de baixo custo irlandesa, e unha subsidiaria totalmente integrada de Norwegian Air Shuttle, usando a súa mesma identidade corporativa. Opera voos a destinos europeos dende varias bases en Finlandia, España, Italia e o Reino Unido. A súa sede atópase no aeroporto de Dublín.

## Frota 
En setembro de 2017 a frota de Norwegian Air International estaba formada polos seguintes avións:

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña

## Notas
Sigeric

**Sigeric** é un antropónimo anglosaxón que pode referise a:
* Sigeric I de Essex, reinou de 758 a 798.
* Sigeric II de Essex.
* Sigeric o Serio, arcebispo de Canterbury, m. 994.
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Sixerico, rei dos visigodos no 415.
*Sixerico, príncipe dos burgundios, fillo do rei Sexismundo de Borgoña, m. 517.
Aeroporto de Memmingen

O **aeroporto de Memmingen** (IATA: **FMM**, ICAO: **EDJA**) é un aeroporto internacional na vila de Memmingerberg, preto da cidade de Memmingen. É o máis pequeno dos tres aeroportos comerciais de Baviera despois dos aeroportos de Múnic e de Nürnberg e é o que se atopa a máis altura de toda Alemaña. Está operado por Allgäu Airport GmbH & Co. KG, unha sociedade formada por 71 empresas de tamaño medio principalmente locais.

Situado a 3,8 quilómetros do centro de Memmingen e a 110 do centro de Múnic, serve a Memmingen e á área de Allgäu, e tamén proporciona unha alternativa de baixo custo ao aeroporto de Múnic, polo que ás veces algunhas aeroliñas refírense a el como *aeroporto de Memmingen/Múnic-Oeste*. Opera principalmente voos a destinos de vacacións europeos.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Wigmund

***Wigmund de Mercia**, rei do reino anglosaxón de Mercia. 
***Wigmund de York**, arcebispo de York do século IX.
The Perks of Being a Wallflower (filme)

***The Perks of Being a Wallflower*** é un filme independente e dramático estadounidense. É unha adaptación da novela homónima, e foi escrito e dirixido polo autor da novela, Stephen Chbosky. Rodada en Pittsburgh, Pensilvania, o filme foi estreado o 2 de setembro de 2012, tendo unha boa acollida da crítica e certo éxito comercial, recadando $33,4 millóns sobre un orzamento de $13 millóns. Está protagonizado por Logan Lerman, Emma Watson e Ezra Miller.

## Personaxes 
* Logan Lerman como Charlie Kelmeckis
* Emma Watson como Sam 
* Ezra Miller como Patrick
* Mae Whitman como Mary Elizabeth
* Paul Rudd como Mr. Anderson
* Nina Dobrev como Candace Kelmeckis
* Johnny Simmons como Brad
* Erin Wilhelmi como Alice
* Adam Hagenbuch como Bob
* Kate Walsh como Mrs. Kelmeckis
* Dylan McDermott como Mr. Kelmeckis
* Melanie Lynskey como Tía Helen
* Joan Cusack como Dr. Burton
* Zane Holtz como Chris Kelmeckis
* Reece Thompson como Craig
* Nicholas Braun como Ponytail Derek
* Landon Pigg como Peter
* Tom Savini como Mr. Callahan
* Julia Garner como Susan

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Wulfhere

**Wulfhere** é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
*Wulfhere de Mercia, un rei do reino anglosaxón de Mercia. 
*Wulfhere de York, un arcebispo de York do século IX.
Gerald's Game (filme)

'''''Gerald's Game'''* é un filme estadounidense de terror psicolóxico dirixido e editado por Mike Flanagan. Foi escrito por Jeff Howard e Flanagan, baseándose na novela de Stephen King *Gerald's Game*. Está protagonizado por Carla Gugino e Bruce Greenwood.

Foi estreado o 29 de setembro de 2017 a través da canle Netflix.

## Personaxes 
* Carla Gugino como Jessie Burlingame
** Chiara Aurelia como Jessie Mahout de nena
* Bruce Greenwood como Gerald Burlingame
* Carel Struycken como Moonlight Man/Raymond Andrew Joubert
* Henry Thomas como Tom Mahout
* Kate Siegel como Sally Mahout

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Gerald's Game'' en Netflix
*
Bar-le-Duc

**Bar-le-Duc** é unha cidade e comuna do nordeste de Francia, no departamento de Mosa, rexión do Gran Leste.

Foi, noutros tempos, a sede do Condado, e máis tarde, Ducado de Bar.

É a localidade natal, entre outros, do presidente da República Raymond Poincaré.
 
A *Ville Haute* (parte alta da cidade), conserva numerosos edificios renacentistas que lle confiren carácter. Na igrexa de St. Étienne (Praza de St. Pierre), está a famosa estatua "*Le Transi*", de Ligier Richier. No presbiterio e do mesmo autor áchase o gran grupo escultórico do Calvario: Cristo crucificado entre os dous ladróns.

A confeitura de grosellas de Bar-le-Duc, na que se eliminaron as sementes dos froitos manualmente mediante unha pluma de ganso, é unha famosa especialidade ancestral coñecida como *caviar de Bar*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do Concello de Bar-le-Duc 
* Web da Oficina de Turismo
Bulgaria Air

**Bulgaria Air** (en ) é a aeroliña nacional de Bulgaria, con sede no aeroporto de Sofía. A compañía é propiedade de Chimimport Inc. e é líder no mercado local búlgaro. A aeroliña opera avións de alcance curto e medio cara a destinos en Europa, Oriente Medio e Rusia. As súas cidades focais son Burgas e Varna. No ano 2016 Bulgaria Air transportou 1 246 350 pasaxeiros tanto en voos regulares como chárter, un descenso dun 2% con respecto a 2015. O seu número de operacións descendeu un 0,5% no mesmo período de tempo.

## Frota 
En outubro de 2017 a frota de Bulgaria Air estaba formada polos seguintes avións:

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña

## Notas
Komusō

dereita|miniatura|240px|Representación dun *komusō*.

Os  eran un grupo de monxes mendicantes da escola fuke do budismo zen que floreceu durante o período Edo de 1600-1868. Komusō estaban caracterizados por unha especie de bacinete (unha carapucha chamada *tengai* ou *tengui*) que levaban na testa, manifestando a ausencia dun ego específico. Tamén eran recoñecidos por interpretar pezas musicais co shakuhachi (unha clase de frauta xaponesa de bambú).

## Etimoloxía 
*  (*komusō*) quere dicir "sacerdote da nada" ou "monxe do baleiro"
**  (*kyomu* ou *komu*) quere dicir "nada, baleiro"
***  (*kyo* ou *ko*) quere dicir "nada, baleiro, falso"
***  (*mu*) quere dicir "nada, sen"
**   (*sō*) quere dicir "sacerdote, monxe"

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Historia da shakuhachi e os monxes komuso
Abandonen o barco

***Abandonen o barco*** (en , e tamén coñecido polos títulos *Abandon Ship!* e *Seven Days From Now*) é un filme británico dramático protagonizado por Tyrone Power, Mai Zetterling, Lloyd Nolan e Stephen Boyd. Richard Sale adaptou o filme a partir dunha historia curta homónima de 1938, orixinalmente publicada por ''Scribner's Magazine*. O argumento ten semellanzas co afundimento real do barco estadounidense *William Brown'' en 1841.

Estreouse en galego o 5 de xaneiro de 1992 a través da TVG.

## Personaxes 
* Tyrone Power como Oficial Alec Holmes
* Mai Zetterling como Julie White
* Lloyd Nolan como Capitán Frank Kelly
* Stephen Boyd como Will McKinley
* Moira Lister como Edith Middleton
* James Hayter como "Cookie" Morrow
* Finlay Currie como Mr. Wheaton
* John Stratton como Jimmy "Sparks" Clary
* Victor Maddern como Willy Hawkins
* David Langton como John Hayden
* Eddie Byrne como Michael Faroni
* Noel Willman como Aubrey Clark
* Moultrie Kelsall como Daniel Cane
* Robert Harris como Arthur J. Middleton
* Gordon Jackson como John Merritt
* Orlando Martins como Sam Holly

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Cabido Maior do Pobo Muisca

O **Cabido Maior do Pobo Muisca** (en ) é unha organización do pobo indíxena muisca. Foi estabelecido en setembro de 2002 en Bosa, Bogotá, Colombia. A organización, membro de Organización Nacional Indíxena de Colombia (ONIC), ten como obxectivo defender os dereitos dos descendantes dos muiscas, o desenvolvemento de patrimonio cultural e histórico, e a protección e promoción da lingua indíxena, o muisca.

## Historia 
miniatura|dereita|250px|Intrevista sobre os dereitos dos indíxenas muiscas.
Varios cabidos de pobos indíxenas foron fundados en Colombia en 1989. Nun foro celebrado en 1999, *Los muiscas; un pueblo en reconstrucción*, as comunidades muiscas artellaron un plan para crear unha organización para o seu pobo. As comunidades indíxenas de Bosa, e Suba en Bogotá, e as de Cota, Chía e Sesquilé en Cundinamarca reuníronse entre o 20 e o 22 de setembro de 2002 en Bosa no *Congreso Xeral do Pobo Muisca* onde estabeleceron o Cabido Maior do Pobo Muisca, como membro do Organización Nacional Indíxena de Colombia (ONIC).

En 2010, fundáronse dúas garderías para os nenos dos descendentes dos muiscas orixinais.

### Actividades 
O cabido é activo en cinco áreas: educación e cultura, saúde, relacións interétnicas, territorio e ambiente e lingüística.

## Notas
Chiminigagua

**Chiminigagua** (tamén chamado **Chiminichagua** ou **Chimichagua**) era o ser supremo, deus omnipotente e creador do mundo na relixión dos muiscas. A deidade suprema dos muiscas era un deus estático e sen corpo que gobernaba sobre tódolos outros deuses. Nunca era louvado directamente, senón a través de deuses menores como o Sol (Sué), a Lúa (Chía) e a fertilidae (Chaquén). Cando os españois chegaron a territorio muisca foron descritos como "fillos do Sol". Chiminigagua foi descrito por primeira vez a finais do século XVI polos cronistas españois Pedro Simón e Juan de Castellanos.

Os muiscas e a súa confederación eran unha das catro civilizacións precolombianas desenvolvidas en América, e a súa relixión xurdida no Altiplano Cundiboyacense dos Andes xogaba un importante papel na súa sociedade. O culto solar e a crenza nunha deidade suprema é comparable ó doutros pobos indíxenas de América e doutras partes do mundo. Tezcatlipoca era un deus semellante para os aztecas e Viracocha era a súa contraparte para os incas. Quetzalcóatl e Huitzilopochtli representaban o Sol para os aztecas, e os maias adoraban a Kinich Ahau, mentres que os incas crían que Inti simbolizaba o Sol e creou a súa civilización.

## Descrición 
[miniatura|250px|dereita|*[Tunjo* de ouro dunha nai co seu neno no colo, Museo do Ouro. A miúdo os nenos eran ofrecidos en sacrificio a Chiminichagua.]]
Chiminigagua era un deus universal e representaba a única luz que existía durante o tempo da noite. Cando o mundo foi creado só existía a escuridade, e a única luz procedía de Chiminigagua. Cando Chiminigagua decidiu iluminar coa súa luz o Universo, primeiro abriu o seu gran bandullo, que era onde brillaba a luz. Logo creou dous grandes paxaros negros e lanzounos ó espazo. Os paxaros espallaron a luz cos seus peteiros polo cosmos. Deste xeito, el creou a luz e todo o que hai no mundo. Chiminigagua tamén ensinou a importancia dos outros deuses, Chía (a Lúa), Sué (o Sol) e Cuchavira (o arco da vella). Para os muiscas, adorar a Lúa e o Sol agradaba a Chiminigagua. O deus mensaxeiro de Chiminigagua era Bochica.

## Santuarios 
Os santuarios máis importantes estabelecéronse na Colombia precolombiana en Sugamuxi (a actual Sogamoso), Guatavita, Bacatá (a actual Bogotá) e Guachetá. O *zaque* Goranchacha construíu o templo en Hunza  (a actual Tunja), e na súa honra o pobo puxo os *Coxíns do zaque*, dúas pedras circulares sagradas. Cada día antes do amencer, o *zaque* e os seus sacerdotes reuníanse para adorar ó Sol. Os gobernantes muiscas axeonllábanse nos coxíns e a xente rezaba, cantaba e bailaba. Nalgunhas ocasións, realizábanse sacrificios humanos, e os corazóns de nenos de doce anos eran extraídos dos seus corpos e ofrecidos ó Sol. En 1942, o templo foi reconstruído polo Museo Arqueolóxico de Sogamoso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pobo muisca
* Relixión muisca
### Bibliografía 
* 
*
Chimichagua

**Chimichagua** é unha poboación e concello colombiano do departamento de Cesar. Chimichagua atópase na rexión Caribe de Colombia. Limita polo norte co concello de Astrea, polo sur cos concellos de Pailitas e Tamalameque, polo leste cos concellos de Curumaní, Chiriguaná e El Carmen (Norte de Santander) e polo oeste co concello de El Banco no departamento de Magdalena.

No concello de Chimichagua salienta a economía informal coa pesca artesá como principal actividade económica, principalmente na cabeceira municipal e nos correxementos de Candelaria, Saloa, Sampegua, La Mata e algunhas vereas. A agricultura e a gandería constitúen o segundo factor de ingresos.

## Etimoloxía 
Chimichagua era o nome do cacique chimila que habitaba a área durante a conquista dos españois. Chimichagua ou Chiminigagua é o nome da deidade suprema dos muiscas. Os muiscas e os chimilas son dous pobos que pertencen á mesma familia lingüística, a das linguas chibchas.

## División político administrativa 
Ademais da súa cabeceira municipal, Chimichagua ten baixo a súa xurisdición os seguintes centros poboados:
;Zona noroccidental:

* Betel
* Buenos Aires
* Candelaria
* Corralito
* Cuatro Esquinas
* Diosmevé
* El Canal
* El Guamo
* Higo Amarillo
* La Inverna
* La Unión
* Las Flores
* Mandinguilla
* Nueva Victoria
* Plata Perdida
* Pueblito
* Sabana del Trebol
* Sabanas de Juan Marcos
* Santo Domingo
* Sempegua

;Zona oriental:

* Cabecera
* El Progreso
* La Mata
* Las Vegas
* Mata de Guillin
* Piedras Blancas
* Saloa
* Soledad
* Zapati
* Último Caso

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Lois Pérez

O nome **Lois Pérez** pode referirse a:
***Lois Pérez Leira** (nado en 1953), escritor e político galego;
***Lois Pérez Castrillo** (nado en 1961), político galego;
***Lois Pérez Díaz** (nado en 1979), escritor galego.
Lois Pérez Díaz

**Lois Pérez Díaz**, nado en Lugo o 2 de xuño de 1979, é un escritor e narrador oral galego.

## Traxectoria 
Deuse a coñecer como escritor ao obter en 2008 un dos premios de Teatro Radiofónico da Radio Galega, organizado polo programa *Diario Cultural*, coa obra *Saltimbanqui*. A obra foi posteriormente dirixida e adaptada para a escena por Quico Cadaval, e foi interpretada por Cadaval, Xan Cejudo e Xosé Manuel Olveira "Pico". Foi colaborador do grupo de teatro Pinchacarneiro, da Fundación Anade para persoas con diversidade funcional, escribiu de rock and roll para a revista *Ruta 66,* foi locutor radiofónico nocturno para *openradio.es*. Colaborou coa Sección de Literatura de Tradición Oral da AELG e coordinou diferentes proxectos de innovación na normalización lingüística do galego na escola, premiados todos eles (2008, 2009, 2010 e 2011) por organismos oficiais e institucións diversas.

Foi xogador profesional de fútbol sala e ten o título de soldador de oxiacetilénica.

### Teatro 
**Saltimbanqui* (2008).

### Poesía 
**LP* (2013). Emerxente.
**Long Play* (2017). Vigo: Xerais. 192 páxs. 2ª ed., ISBN 978-84-9121-293-5. ePub: ISBN 978-84-9121-599-8.
**Lugo Philadelphia* (2023). Con Alba Díaz. Vigo: Xerais. 136 páxs. ISBN 978-84-1110-241-4. ePub: ISBN 978-84-1110-252-0.

### Infanto xuvenil 
* *A gruta da torre* (2022). Vigo: Xerais. Ilustracións de Rosalía Díaz. 192 páxs. ISBN 978-84-1110-148-6. ePub: ISBN 978-84-1110-164-6.
* *A tribo do mar* (2023). Vigo: Xerais, Fóra de Xogo. 224 páxs. ISBN 978-84-1110-404-3. ePub: ISBN 978-84-1110-425-8.
* *Cartas na escuridade* (2024). Cuarto de Inverno. 256 páxs. ISBN 978-84-124586-5-7.

## Premios 
* 2008: Premio Diario Cultural de Teatro Radiofónico da audiencia e do xurado.
* V Premio Agustín Fernández Paz de narrativa infantil e xuvenil pola Igualdade por *A gruta da torre*.
* 2022: XVI Premio Raíña Lupa por *A tribo do mar*.
* 2023: VI Premio María Victoria Moreno de Literatura Xuvenil por *Cartas na escuridade*.
* 2024: Premio de xornalismo Johán Carballeira por *Eloxio do apenovismo***.**
* 2025: Premio Follas Novas do Libro Galego na modalidade de xuvenil por *Cartas na escuridade.*
## Vida persoal 
Está casado e ten un fillo.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista en praza.gal en 2018
Xogo do ultimato

miniatura|200x200px|Forma extensa dun xogo do ultimato, con dúas ofertas.
O **xogo do ultimato** (en inglés: *Ultimatum game*) é unha das aplicacións prácticas para estudar a teoría dos xogos.

En resumo, o xogo do ultimato ocorre da seguinte maneira: A banca concédelle un premio a unha persoa, o *líder*, que deberá dividilo cunha segunda persoa, o *receptor*, ofrecéndolle unha oferta. Porén de o receptor rexeitar esa oferta, a banca non pagará nada a ningún dos dous.

O xogo do ditador é unha variación do xogo do ultimato.

## Ligazóns externas 
*
Ecgberht I de Northumbria

**Ecgberht**, finado en 873, foi rei de Northumbria a mediados do século IX. 
## Traxectoria
A información sobre este período da historia de Northumbria é escasa e sabemos moi pouco de Ecgberht.

Aparece por primeira vez tras as mortes de Ælla e Osberht en batalla contra os viquingos do grande exército pagán en York o 21 de marzo de 867. Simeón de Durham rexistra:*Case todos os northumbrianos foron postos en fuga e destruídos, os dous reis mortos; os sobreviventes fixeron paces cos pagáns. Despois destes acontecementos, os pagáns nomearon a Ecgberht rei baixo o seu propio dominio; Ecgberht reinou seis anos, sobre os northumbrianos alén do Tyne*.Os historiadores supoñen que Ecgberht gobernou como recadador de impostos para o Grande exército e que pertencía a unha das moitas familias reais de Northumbria.

A seguinte información sobre Ecgberht é de 872: *Os northumbrianos expulsaron ao seu rei Ecgberht, e o seu arcebispo Wulfhere*.Finalmente, a morte de Ecgberht repórtase en 873, e cítase que o sucedeu Ricsige.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Kirby, D.P., *The Earliest English Kings.* Londres: Unwin, 1991. 
* Higham, N.J., *The Kingdom of Northumbria AD 350-1100.* Stroud: Sutton, 1993. 
*
Tareixa Cristina de Borbón-Dúas Sicilias

**Tareixa Cristina**, nada o 14 de marzo de 1822 e finada o 28 de decembro de 1889, alcumada "a Nai dos Brasileiros", foi a emperatriz consorte do Emperador Pedro II do Brasil, que reinou dende 1831 até 1889. Nada como Princesa do Reino das Dúas Sicilias, no presente o sur de Italia, era filla de Francisco I da póla italiana da casa de Borbón e da súa muller María Isabel. Durante moito tempo, os historiadores creron que a Princesa foi criada nunha atmosfera ultraconservadora e intolerante, que deu como resultado unha personalidade tímida e insensible en público, e con capacidade de contentarse emocionalmente. Estudos recentes revelan unha personalidade moito máis complexa, e que malia repectar moito as normas sociais da época, era quen de manter unha independencia limitada grazas ó seu carácter porfiado, así como polo seu interese na aprendizaxe, as ciencias e a cultura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Presentación da World Digital Library de *Teresa Cristina Maria, Imperatriz, Consorte de Pedro II, Imperador do Brasil* ou *Teresa Cristina Maria, Empress and Consort of Pedro II, Emperor of Brazil*.  Biblioteca Nacional do Brasil.
### Bibliografía 
*
Thomas Cook Airlines

**Thomas Cook Airlines Limited** foi unha aeroliña británica baseada en Manchester, Inglaterra. Opera voos de vacacións a destinos de todo o mundo dende as súas bases principais nos aeroportos de Manchester e Londres-Gatwick. Tamén opera servizos dende outras oito bases en todo o Reino Unido.

Formouse ao cambiar a marca de JMC Air en 2003. Tras a fusión de MyTravel Group con Thomas Cook en 2008, Thomas Cook Airlines UK Ltd fusionouse con MyTravel Airways.

Thomas Cook Airlines foi parte da división de aeroliñas do Thomas Cook Group, formada por varias aeroliñas irmás, todas elas mantendo unha xestión conxunta das súas frotas: Thomas Cook Airlines Belgium, Thomas Cook Airlines Scandinavia e a alemá Condor. A aeroliña tiña unha licenza de operación de tipo A da Autoridade de Aviación Civil británica que lle permitía transportar pasaxeiros, carga e correo en avións con 20 ou máis asentos.

Thomas Cook Group plc e todas as súas entidades británicas, incluído Thomas Cook Airlines, entrou en liquidación obrigatoria o 23 de setembro de 2019.

## Frota 
### Derradeira frota activa 
No momento do cesamento de operacións a frota de Thomas Cook Airlines estaba formada polos seguintes avións: 

### Histórica
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña

## Notas
Peloponeso (homónimos)

O termo **Peloponeso** pode referirse á:
* **Peloponeso**, península do sur de Grecia.
* **Peloponeso**, periferia que abarca a maior parte de dita península.
* **Guerra do Peloponeso**, conflito militar da Antiga Grecia que enfrontou entre os anos 431 e 404 a.C., á Liga de Delos (encabezada por Atenas) coa Liga do Peloponeso (encabezada por Esparta).
* **Liga do Peloponeso**, alianza entre os estados do Peloponeso nos séculos VI e V a.C..
Praza Beestenmarkt (Delft)

A **praza&nbsp;Beestenmarkt**&nbsp;(en galego: "praza do gando") é unha das prazas máis grandes da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.

A praza ten forma case cadrada e unhas dimensións de 60 por 50 metros e, xa que logo, unha superficie de 3.000 metros cadrados.

## Historia 
No lugar que hoxe ocupa, estivo instalado o convento franciscano *Minderbroederklooster *(en galego: "convento do irmán menor"), entre 1449 e 1595.

Desde ese último ano, en que o convento foi derrubado, e ata&nbsp;1972, desenvolveuse alí un importante mercado de gando ao que acudían gandeiros de toda a rexión de Westland, no sur de Holanda.

Tras abandonarse ese uso, o espazo da praza utilizouse durante dous decenios como aparcadoiro, ata que a principios da década de 1990 se rehabilitou para se converter nun dos núcleos de esparexemento e hostalaría da cidade, particularmente durante o verán, á sombra dos 24 plataneiros de en torno a 70 anos que a rodean.&nbsp;&nbsp;

Desde o ano 2001, vénse instalando anualmente (con algunhas excepcións)&nbsp;na praza unha pista de patinaxe durante o inverno.
miniatura|"O boi" (*Stier*), obra de Rob Brandt na Beestenmarkt
En lembranza do seu pasado como lugar de trata de gando, no centro da praza colocouse en 1993 a escultura de cerámica de Rob Brandt "O boi" (*Stier*).
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Delft

### Bibliografía 
* Van der Krogt, Peter.&nbsp;*Straatnamen van Delft: verklaring van de namen van straten en buurten, grachten en bruggen.*Gemeenteaechief Delft. Delft, 2000. [ISBN 908065415]&nbsp;*(en neerlandés)*

### Ligazóns externas 
* Vermeer's Delft Today: Beestenmarkt *(en inglés)*
* De Beestenmarkt door de jaren heen  *(en neerlandés)*
Ricsige de Northumbria

**Ricsige** foi un rei da Northumbria viquinga, chamada *Jorvik*, que gobernou despois de Ecgberht I ser deposto polo pobo no ano 873.
## Traxectoria
Como o seu antecesor, parece que Ricsigue foi un rei monicreque, malia que el pretendía ter plenas funcións. Segundo a *Crónica anglosaxoa* era de orixe anglosaxoa, e foi nomeado polos membros do grande exército pagán que atacou York no ano 866. Mentres el quedaba controlando o territorio conquistado de Northumbria, Jorvik, Halfdan Ragnarsson avanzou para expandir o territorio cara ao sur. A continuación, puxo a Ecgberht II de Northumbria a gobernar as terras da antiga Bernicia, entre o río Tees e o río Forth. Mentres tanto, Halfdan conquistou Anglia Oriental e Mercia, onde se estableceu.

Roger de Wendover informa que Ricsige morreu de tristeza cando, por decisión de Halfdan Ragnarsson, houbo que dividir o reino entre eles dous: Ricsige no norte e Halfdan nos territorios conquistados, que chegaban ata a cidade de Londres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Kirby, D.P., *The Earliest English Kings.* Londres: Unwin, 1991. 
* Higham, N.J., *The Kingdom of Northumbria AD 350-1100.* Stroud: Sutton, 1993.
Germania (aeroliña)

miniatura|Avións Airbus da compañía aérea Germania no aeroporto de Castellón.
**Germania**, legalmente *Germania Fluggesellschaft mbH*, é unha aeroliña alemá con sede en Berlín. A compañía opera voos regurales e chárter a destinos en Europa, Norte de África e Oriente Medio dende varias bases en Alemaña.

## Frota 
En novembro de 2017 a frota de Germania estaba formada polos seguintes avións:

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña

## Notas
Jet Time

**Jet Time A/S** é unha aeroliña danesa que opera voos regulares e chárter. Ten a súa sede en Kastrup, no municipio de Tårnby, e a súa base principal está no aeroporto de Copenhague-Kastrup.

A aeroliña fundouna un grupo de investidores daneses e realizou o seu primeiro voo o 19 de setembro de 2006

## Operacións 
Jet Time opera voos de pasaxeiros e de carga por toda Europa e chárter alugados para aeroliñas regulares (Air Greenland, Scandinavian Airlines ou Norwegian Air Shuttle entro outras). Tamén realiza chárters VIP para clientes como Volkswagen, Mercedes-Benz, FC Copenhagen, Rosenborg BK ou Malmö FF.

En decembro de 2016 anunciouse que Jet Time e Scandinavian Airlines remataban o seu contrato para operar oito ATR 72-600 a comezos de 2017 xa que SAS quería concentrarse en avións máis grandes. Polo tanto os avións, relativamente novos, foron retirados por Jet Time.

## Frota 
En agosto de 2017 a frota de Jet Time estaba formada polos seguintes avións:

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña

## Notas
Aeroporto de Cefalonia

O **aeroporto de Cefalonia** (IATA: **EFL**, ICAO: **LGKF**) é un aeroporto na illa grega de Cefalonia. Atópase a 8 quilómetros ao sur de Argostoli, a capital da illa. Durante o ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 538 199 pasaxeiros.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Policromía

miniatura|200x200px|Urna cineraria etrusca con restos de policromía.
**Policromía** é a arte de pintar ou decorar con varias cores tanto as obras bidimensionais (pictóricas) como certas partes de obras tridimensionais (escultóricas ou arquitectónicas). O oposto é a monocromía (uso dunha soa cor). En artes gráficas teñen uso tamén os termos bicromía, tricromía ou tetracromía, segundo o número de cores empregadas.

## Idade Antiga 
Na antigüidade, os asirios e caldeos pintaron de brillantes cores as súas estatuas e á parte disto decoraban as paredes dos seus edificios ora con azulexos, ora con pinturas murais de cor viva cuxo perfil quedaba debuxado por unha raia grosa negra ou de cor. Os exipcios cubriron de pinturas xeroglíficas os seus templos e palacios. 
[esquerda|miniatura|282x282px|Reconstrución de cores no [entaboamento dun templo dórico.]]
Os gregos foron así mesmo mestres en policromar os seus monumentos e o mesmo pode dicirse das antigas culturas precolombianas.

Os descubrimentos feitos durante o século XIX permitiron confirmar que os helenos cubrían cun sólido estuco, xeralmente vermello, as gradinatas e o chan dos seus templos. Os capiteis e arquitrabes recibían un ton carmín; as cornixas eran azuis, realzadas con adornos vermellos, pardos, amarelos e verdes; o tímpano era azul; as canles tezas, acroterios, antefixas e todos os barros cocidos ofrecían brillantes cores, habilmente harmonizados. Os edificios civís ou profanos estaban decorados tamén con pinturas murais. 
[miniatura|200x200px|Reprodución de policromía sobre o frontón de [Exina, Grecia|Exina (s. V a. C.]]
Os romanos empregaron moito as columnas monolitas de mármore de diversos matices e os mosaicos. Os bizantinos, herdeiros da arte helénico, continuaron a tradición e transmitiron a policromía ós árabes e ós pobos de Occidente.

## Época románica 
esquerda|miniatura|200x200px|Estatuas con policromía en Santa María de Piasca, románico (Cantabria, España).
No estilo románico e despois no gótico foi costume decorar con pinturas de tons vivos e simples as capelas e estatuas xeralmente sobre fondo vermello ou azul. Ás veces, pintábanse de azul, con estrelas as bóvedas a cuxos efectos policrómicos contribuían pola súa banda as vidreiras de cores e dourados.

## Notas