MicroADN

[miniatura|[illa CpG|Illas CpG características do microADN comparadas cun só par de bases C-G.|300x300px]]
O **microADN** ou **microDNA** é o subtipo máis abundante de ADN extracromosómico circular (ADNecc) en humanos, atopado no núcleo celular, caracterizado por ter tamaños que van desde 200 a 400 pares de bases, estar enriquecido en secuencias xenómicas non repetitivas e ter unha alta densidade de exóns. Ademais, o microADN orixínase a partir de rexións con illas CpG que se adoitan atopar nas rexións non traducidas (UTR) 5' e 3'. Como se orixina a partir de rexións en activa transcrición, hipotetízase que o microADN pode orixinarse como un subproduto da reparación de danos no ADN transcricionais.

## Descubrimento 
O microADN foi descuberto utilizando protocolos similares aos usados para a extracción de ADNecc en xeral.]]

Aínda que quedan moitas cousas por saber sobre o microADN, foi asociado coa actividade transcricional e múltiples vías de reparación do ADN.|311x311px]]
De novo, debido á microhomoloxía no xenoma molde, se hai unha rotura no ADN ou unha pausa na replicación (atasco da forquita de replicación), o ADN de nova síntese pode circularizarse formando microADN monocatenario. Isto significa que cando se repara o molde de ADN despois da creación de microADN, non hai deleción. 

O microADN creado pola vía de reparación de discordancias (MMR) e o atasco da forquita de replicación é o resultado de erros na replicación do ADN; porén, hai evidencias de que o microDNA está presente tamén en células que non están en división. Isto significa que algúns microADN se producen por vías de reparación que tamén se dan en células quiescentes, como os extremos 5' dos elementos LINE1 que se sabe que se transpoñen. Para moverse polo xenoma, os transposón de ADN requiren unha transposase para eliminar o transposón do seu sitio orixinal e catalizar a súa inserción noutra parte do xenoma. Así, créase o transposón por roturas de dobre febra do ADN, creando tamén unha microdeleción no ADN. Este fragmento de ADN bicatenario pode ser circularizado por circularización mediada por microhomoloxía, creando un microADN bicatenario.

## Implicacións 
### Unión de factores de tanscrición 
O microADN é de só 200-400 bp de longo, polo que é demasiado pequeno para codificar proteínas; porén, pode ser importante para o efecto de esponxa molecular. Os factores de transcrición adoitan unirse ao promotor ou secuencias reguladoras no extremo 5' do ADN para iniciar a transcrición. Estes factores de transcrición poden tamén unirse aos seus respectivos sitios de recoñecemento no microADN porque o microADN adoita orixinarse a partir do 5' UTR do seu xene parental, por tanto, actuando como unha esponxa para os factores de transcrición. Isto significa que o microADN pode controlar indirectamente a expresión xénica e a homeostase da transcrición.

### Aplicacións no cancro 
En xeral, as moléculas de ácidos nucleicos que se encontran na circulación sanguínea, denominados circulantes ou libres de células, son un biomarcador de enfermidade relativamente novo que se está a investigar, incluíndo para a diagnose e progresión do cancro. Estas moléculas, como o ADN libre de células, libéranse ao sangue despois da morte das células e, en casos de cancro, poden identificarse baseándose nas mutacións coñecidas en oncoxenes. 

En estudos recentes estendeuse o uso de ácidos nucleicos libres de células como biomarcadores do cancro ao microADN.  O microADN libre de células (cfmicroDNA ou *cell-free microDNA*) obtívose do soro humano e de rato e debido ás súas semellanzas co microADN derivado de células, como se describiu máis arriba, concluíuse que o microDNA libre de células se produce na célula. De xeito similar, cando se compara o tecido pulmonar antes e despois da extirpación dun tumor, non se atopa diferenza nas características clave do microADN circulante que non sexa unha tendencia inesperada de haber secuencias de microADN circulante máis longas nos pacientes de cancro antes da extirpación do tumor. Atopouse que a lonxitude do microADN libre de células era máis curta despois da cirurxía. 

O ADN libre de células é rapidamente eliminado do sangue, o que fai difícil usalo como biomarcador do cancro. Porén, como o ADN circular non é susceptible de ser roto pola RNAse e exonuclease, é máis estable que o ADN lineal. En combinación co alongamento observado dos microADN libres de células no soro dos pacientes de cancro, isto fai que o microADN circulante sexa un bo biomarcador do cancro tanto para o diagnóstico coma para a progresión despois do tratamento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*ADN extracromosómico
*Círculo de ADNr extracromosómico
*Elementos xenéticos egoístas
*Diminuto dobre
* MicroARN