open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Airco DH.2

O **Airco DH.2** foi un biplano monopraza con configuración "pusher" (coa hélice montada na parte posterior) que operou como caza durante a primeira guerra mundial. Foi o segundo deseño "pusher" de Geoffrey de Havilland para Airco, baseado no anterior DH.1 de dúas prazas. O priototipo do DH.2 realizou o seu primeiro voo en xullo de 1915, pero perdeuse no seguinte mes nas probas de servizo na fronte occidental.

O DH.2 foi introducido en servizo na liña de fronte en febreiro de 1916 e foi o primeiro caza monopraza británico con armamento efectivo, permitíndolle aos pilotos do Royal Flying Corps (RFC) contrarrestar o "látego Fokker" que lles dera aos alemáns a vantaxe no aire a finais de 1915. Ata que os británicos desenvolveron un sistema de sincronización que igualase o sistema alemán como o que levaba o monoplano Fokker Eindecker, os pushers como o DH.2 e o F.E.2b levaron o peso das tarefas de caza e escolta.

O modelo foi superado polos novos cazas alemáns e finalmente foi retirado da primeira liña de fronte en Francia en xuño de 1917 despois de que o RFC recibise novos avións como os Nieuport 17 e Airco DH.5.

## Desenvolvemento 
Cando comezou a primeira guerra mundial o enxeñeiro aeronáutico Geoffrey de Havilland xa era un experimentado deseñador de avións, sendo responsable do experimental Royal Aircraft Factory F.E.1, do Royal Aircraft Factory F.E.2 e do Blériot Scout B.S.1, sendo este último o avión británico máis rápido da súa época. En xuño de 1914 de Havilland deixou a Royal Aircraft Factory por Airco, onde continuou traballando nos seus propios deseños, sendo o primeiro deles o Airco DH.1, que seguía unha fórmula semellante á do F.E.2. Como os británicos aínda non dispoñían de medios para disparar cara adiante a través da hélice dun avión tractor, Geoffrey de Havilland deseñou o DH.2 como un desenvolvemento reducido e dun só asento do anterior DH.1 de dous asentos. O autor de aviación J.M Bruce especulou que, se estivese dispoñible un equipo de sincronización axeitado, de Havilland podería ter menos probabilidades de seguir unha configuración de impulso. O primeiro prototipo do DH.2 realizou o seu voo de estrea en xullo de 1915. Tras a finalización das profas de fabricación, o 26 de xullo dese ano, o prototipo foi enviado a Francia para unha avaliación operativa,

A pesar da prematura perda do prototipo, o DH.2 foi ordenado para súa fabricación en serie. O avión de produción era xeralmente semellante ao prototipo, sendo as únicas modificacións importantes un sistema de combustible e unha disposición de montaxe de armas revisada. As entregas do DH.2 comezaron na segunda metade de 1915 e un feixe deles xa estaban operativos en Francia antes do final do ano. Airco fabricou un total de 453 DH.2.

## Notas 
## Bibliografía 
* Bruce, J.M. Aircraft Profile No. 91: The de Havilland D.H.2. Profile Publications Ltd, 1966.

* Mason, Francis K. *The British Fighter since 1912*. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1992. .
Maurice Filion

**Maurice Filion**, nado en Montreal (Quebec, Canadá) o 12 de febreiro de 1932 e finado en Quebec (Canadá) 28 de xullo de 2017, foi un adestrador canadense de hóckey sobre xeo.

## Traxectoria 
Filion non logrou facer carreira como xogador, converténdose en adestrador en 1969. Pasou tres exitosas tempadas á cabeza dos Quebec Remparts da QMJHL. Na súa segunda tempada gañou a Memorial Cup cun equipo formado por numerosas estrelas futuras da National Hockey League (NHL), entre os que destacaba Guy LaFleur. O seu equipo clasificouse de novo para disputar a Memorial Cup ao ano seguinte, mais perdeu nas semifinais. Persoalmente foi nomeado adestrador do primeiro equipo das estrelas na tempada 1969-70, e no segundo equipo na tempada seguinte.

En 1972, deixou os Remparts para unirse á nova franquía profesional da cidade nunha liga maior: os Quebec Nordiques da World Hockey Association. Filion asinou cos Quebec Nordiques durante a súa primeira tempada na (WHA) en 1972-73. Inicialmente estaba previsto que exercera como director de *scouting* mais, despois de que a antiga estrela da NHL e adestrador inicial do Quebec, Maurice Richard, renunciase por motivos de saúde, asumindo nese momento o seu posto Filion. O carácter interino de Filion foi retirado despois do seu exitoso comezo con 5 vitorias e 2 derrotas na súa carreira na WHA. Despois da tempada, Fillion asumiu o papel de director xeral do equipo.

Filion exerceu como director xeral do equipo ata 1988, cando foi substituído por Martin Madden; entón Filion moveuse ao posto de vicepresidente de operacións de hóckey, mais regresou ao papel de director xeral interino en 1990. Tamén exerceu como adestrador durante parte da tempada 1977-78 da WHA, e da tempada 1980-81 da NHL, cando se fíxo cargo do banco do equipo logo da marcha de Jacques Demers, mais non permaneceu moito tempo no cargo, xa que Michel Bergeron ocupou o seu posto despois de tan só seis partidos. Nestas dúas tempadas tomou o relevo de adestradores despedidos.

Dende que deixou o seu posto nos Nordiques exerceu de vicepresidente do equipo de fútbol da Universidade de Laval e logo como prefecto de disciplina da LHJMQ.

## Estatísticas como adestrador
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Maurice Filion en Internet Hockey Database
Ulises 31

***Ulises 31***, orixinalmente co título  (lit. Ulises 31, a lenda do espazo) é unha serie de debuxos animados de ciencia ficción franco-xaponesa, creada polo francés Jean Chalopin para a televisión no ano 1981, que actualiza o poema épico da Odisea de Homero. A serie conta con 26 episodios de 30 minutos cada un e foi producida conxuntamente por DiC Audiovisuel e polos estudios de anime Tokyo Movie Shinsha (*TMS* Entertaiment). Foi emitida na TVG a principios da década de 1990. A trama da serie describe a disputa de Ulises contra as entidades divinas que rexen o universo no século XXXI, os deuses da mitoloxía grega.

## Sinopse 
Ulises, comandante da nave espacial *Odisea*, destruíu o Ciclope para salvar uns nenos, incluíndo o seu fillo Telémaco, provocando a ira dos deuses do Olimpo. O deus Poseidón pide axuda a Zeus, que condena a Ulises a viaxar polo universo coa súa tripulación conxelada, que permanecerá hibernada mentres non atope o reino de Hades, será entón cando a tripulación volverá á vida e poderán regresar á Terra. Ao longo do percorrido atopan moitas dificultades, encontrándose con outras figuras da mitoloxía grega, representados dende unha perspectiva futurista.

## Personaxes 
* , é o heroe da serie, condenado polos deuses do Olimpo a vagar polo espazo como castigo por destruír o Ciclope.
* , fillo de Ulises, un rapaz espelido e habilidoso.
* , rescatada do Ciclope xunto co seu irmán por Ulises, procede do planeta *Zotra* e ten poderes telepáticos e telecinéticos.
* , é un robot propiedade de Telémaco, agasallo do seu último aniversario.
* , ordenador central da nave, os deuses borraron os datos da súa memoria, imposibilitado a viaxe de regreso á Terra.
* , irmán de Thais, permanece en hibernación xunto co resto da tripulación, suspendido nun estado de levitación.

## Episodios 
# *Le Cyclope ou la malédiction des dieux* (シクロープ)
# *Les Fleurs sauvages* (失われた惑星)
# *Hératos* (エオール)
# *Chronos* (エラトス)
# *La Planète perdue* (スフィンクス)
# *Éole ou le coffret des vents cosmiques* (レストリゴン)
# ''Sisyphe ou l'éternel recommencement* (シジフォス)
# *La Révolte des compagnons* (野生の花)
# *Le Sphinx* (クロノス)
# *Les Lestrygons* (コンパニオンの反乱)
# *Charybde et Scylla* (忘却の椅子)
# *Le Fauteuil de l'oubli* (カリブデとシーラ)
# *Les Sirènes* (ダブル惑星)
# *Le Marais des doubles* (シルセ)
# *La Deuxième Arche* (ミノタウロス)
# *Circé la magicienne* (シレーヌ)
# *Nérée ou la vérité engloutie* (ブラック・マジシャン)
# *Le Labyrinthe du Minotaure* (第2の箱船)
# *Atlas* (ネレー)
# *Le Magicien noir* (アトラス)
# *Les Révoltées de Lemnos* (レムノスの反逆者) 
# *La Cité de Cortex* (機械惑星
# *Ulysse rencontre Ulysse* (カリプソ)
# *Les Lotophages* (ユリス対ユリス)
# *Calypso* (ロトファージュ)
# *Le Royaume d'Hadès'' (アデス)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ulises 31 (Serie de TV), ficha da serie en filmaffinity.
Pony Pony Run Run

**Pony Pony Run Run** é un grupo francés de power pop de Angers formado no 2003. Está formada por "G" (Gaëtan Réchin Lê Ky-Huong), "A" (Amaël  Réchin Lê Ky-Huong) e "T" (Antonin Pierre). Dous dos membros orixinais do grupo abandonárono, "S" que o deixou no 2008, e "F" no 2009.

## Discografía 
### Álbums 
### Sinxelos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina en Myspace
Rosa Agazzi

**Rosa Agazzi**, nada en Volongo o 26 de marzo de 1866 e finada na mesma vila o 9 de xaneiro de 1951, foi unha pedagoga italiana, irmá de Carolina Agazzi.

## Traxectoria 
Estudou na **escola normal** de Brescia, a primeira educación básica. En 1891 participou nun congreso para educadores de parvulario, e foi aquí onde nace o seu amor por esta rama da educación, e ao ano seguinte xa dirixía dous xardíns infantís. En 1898, comeza a facerse famoso o método de ensinanza que desenvolveu ela e máis súa irmá, logo de expoñelo no **Congreso Pedagóxico Nacional**.

## Metodoloxía 
### Principios didácticos 
Os principios didácticos da súa metodoloxía son:

* **Coñecemento a través da observación**: o neno ten dentro de si habilidades que o axudan a aprender.
* **Carácter globalizador**: isto fala de que os nenos aprenden dunha forma xeral, eles ven conxuntos, non individuos.
* **Valoración da actividade do neno**: é necesario que os nenos experimenten e fagan cousas para que estes as entendan.
* **Valor da alegría**: aprender a recoñecer e tomar vantaxe dos xogos dos nenos, que e cando estes baixan a garda e entréganse ao que o xogo lles pode ensinar.
* **Valor da orde**: orde material, estético, espiritual, moral, social e harmónico.

### Elementos destacados do modelo 
Para o completo desenvolvemento deste método, é moi importante que as escolas conten con dous elemento que axudarán ao desenvolvemento das habilidades dos nenos:

* **O museo didáctico**: un recuncho, estante ou baúl no que os nenos e nenas poidan atopar toda clase de obxectos que os axuden a desenvolver as súas habilidades. Deben ser obxectos sinxelo e con diferentes formas, tamaños e cores.
* **Os contrasinais**: símbolos ou xestos que lles axuden a manter a orde, a limpeza e a disciplina sen que faga falta dicilo de forma explícita.

O lema desta técnica e “preparar para a vida facendo vivir”. É por isto que a partir de diversas actividades os nenos son ensinados a manterse na limpeza, na saúde, na cultura física e a súa linguaxe.

### Areas fundamentais no seu sistema 
* **Educación sensorial**: desenvólvese ordenando por cores, materias e formas dos obxectos. 
* **Instrución intelectual**: baséase na exploración do mundo e na percepción natural dos conceptos. 
* **Educación do sentimento**: contra a agresividade. Desenvólvese practicando a relixión, a educación física e a educación moral. 

### Impacto da metodoloxía 
O método Agazzi influíu notablemente na educación infantil italiana. Segundo datos do ministerio de educación italiano calcúlase que no 1948 o seguían o 74% das escolas infantís italianas. En España a súa incidencia foi moito menor, se ben certos elementos como o uso de contrasinais ou o recoñecemento dunha certa función maternal das educadoras infantís debémosllo as Agazzi.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Didáctica
* Educación infantil
* Pedagoxía
Carolina Agazzi

**Carolina Agazzi**, nada en Volongo en 1870 e finada na mesma vila en 1945 foi unha pedagoga italiana.

## Traxectoria 
Canda a súa irmá Rosa Agazzi traballou no ámbito da educación infantil e a súa metodoloxía tivo moita influencia neses anos.

O seu método baséase en respectar escrupulosamente a liberdade e espontaneidade do neno mediante o seu traballo independente e a presentación de contidos a través actividades lúdicas. Na súa metodoloxía optan por unha disposición circular dentro da aula e empregan unha canción para amenizar e acompañar as actividades.

O método Agazzi influíu notablemente na educación infantil italiana. Segundo datos do ministerio de educación italiano calcúlase que en 1948 era seguido no 74% das escolas infantís italianas. En España a súa incidencia foi moito menor, aínda que certos elementos como o uso de contrasinais ou o recoñecemento dunha certa función maternal das educadoras infantís debémosllos ás Agazzi.

A súa metodoloxía baséase en tres áreas fundamentais:
* **Educación sensorial**: Para desenvolver esta área utilizan o método de ordenar elementos por cores, tamaños, formas.
* **Instrución intelectual**: Esta área baséase na exploración do mundo e a percepción natural dos conceptos.
* **Educación do sentimento**: Esta área está desenvólvese practicando a relixión, a moral e a educación física.

## Obras 
* *La lingua parlata* (1898)
* ''L'arte delle piccole mani* (1923)
* *Guida per le educatrici dell'infanzia'' (1932)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Didáctica
* Educación infantil
* Pedagoxía
Joe Hisaishi

, nado en Nakano (Nagano) o 6 de decembro de 1950, é un compositor e director de música xaponés coñecido profesionalmente como . Ó longo da súa carreira compuxo máis de 100 bandas sonoras e varios álbums en solitario dende 1981.

Caracterizada polo seu distintivo son, a música de Hisaishi é coñecida por explorar e incorporar diferentes xéneros, como o minimalismo, a música electrónica, a clásica e tradicional xaponesa.

É coñecido polo seu traballo xunto co director de cine Hayao Miyazaki, sendo o compositor da banda sonora de moitos dos seus filmes, como *Kaze no Tani no Naushika* (1984), *Tenkū no Shiro Rapyuta* (1986), *O meu veciño Totoro* (1988), *Majo no takkyūbin* (1989), *Kurenai no Buta* (1992), *Mononoke Hime* (1997), *A viaxe de Chihiro* (2001), *Hauru no Ugoku Shiro* (2004), *Ponyo no cantil* (2008) e *O vento levántase* (2013).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial   e 
*
Pablo Nicolás Caballero

**Pablo Nicolás Caballero**, nado en Totoras, Provincia de Santa Fe, o 21 de xullo de 1986, é un futbolista profesional arxentino. Formado nas categorías inferiores do Racing Club de Avellaneda, un dos "cinco grandes" do fútbol arxentino, xoga na posición de dianteiro.

## Traxectoria 
Pablo Caballero formouse nas categorías inferiores do Racing Club de Avellaneda, un dos máis importantes clubs do fútbol arxentino. Debutou na Primeira División do seu país o 24 de novembro de 2007 no "Clásico de Avellaneda", partido que enfronta ao Racing e ao Club Atlético Independiente, nun xogo ramatou en empate a cero goles. O seu primeiro gol chegaría ante outro dos "cinco grandes", o Club Atlético River Plate nun empate 3 a 3 baixo unha choiva torrencial. Despois de non xogar habitualmente durante os primeiros encontros de 2010, chega cedido por un ano ao Tigre pedido expresamente polo seu adestrador, Ricardo Caruso Lombardi, quen xa o adestrara no Racing.

Tras xogar só seis partidos en Tigre sen marcar goles, o 15 de febreiro de 2011 chega cedido durante outro ano ao Club Guaraní de Paraguai para xogar na Copa Libertadores, o máis importante torneo do fútbol de América. Despois da súa estadía volta ao equipo de Avellaneda da man de Alfio Basile xunto co seu compañeiro de dianteira en Guaraní, Federico Santander. O 21 de abril de 2012 marcou o seu primeiro gol desde o seu regreso ao club na vitoria por 1 a 0 ante San Martín de San Juan no Torneo Clausura (Primeira División) 2012. A mediados de 2012 asinou por un ano a préstamo con opción de compra co Club Almirante Brown, onde se converteu en titular indiscutíbel. Alí pasou ano até que emigrou á China, onde xogou seis meses até a súa volta ao seu país da man do Ferro Carril Oeste. O 30 de xaneiro de 2015 asina polo seu primeiro club europeo, o Club Deportivo Lugo da Liga Adelante. Tras unha boa temporada no club lucense, onde consegue anotar 7 goles en 14 partidos (979 minutos), renova o seu contrato cos albivermellos. Na pretemporada 2015 consegue anotar 4 goles á SD Compostela en 21 minutos.

### Clubs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en Transfermarkt
* Ficha en footballdatabase.eu
Maroon 5

**Maroon 5** é un grupo musical estadounidense de pop rock que se creou nos Ánxeles (California). Formado en 1994 co nome de Kara's Flowers cando os seus membros estaban aínda en secundaria, estaba formado orixinalmente por Adam Levine (voz e guitarra), Jesse Carmichael (guitarra, coro) Mickey Madden (baixo) e Ryan Dusick (batería). Kara's Flowers asinou con Reprise Records e lanzou un álbum, *The Fourth World*, en 1997. Despois da tépeda resposta que tivo o álbum, a banda separouse do selo e os seus membros comezaron estudos universitarios. Dusick e Madden asistiron á UCLA, mentres que Levine e Carmichael trasladáronse á costa leste para ir á Five Towns College. Mentres Levine e Carmichael estiveron en Nova York, recibiron a influencia da música urbana da cidade, e ese estilo influíu nas cancións que escribiron.

## Discografía 
* *Songs About Jane* (2002)
* ''It Won't Be Soon Before Long* (2007)
* *Hands All Over* (2010)
* *Overexposed* (2012)
* *V* (2014)

;Outros álbums
* *The Fourth World'' (1997; como Kara's Flowers)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Lingua angika

A **lingua angika** (अंगिका) é unha lingua falada na parte leste de Bihar, en Santhal Praganas de Jharkhand e no Distrito Maldah de Bengala Occidental. O angika é unha lingua indoaria da rexión de Anga, na India. Alén da India, o angika tamén se fala na rexión de Terai, no Nepal. O angika está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

O angika non está listado na Constitución da India como lingua oficial. A demanda popular para incluílo está pendente da decisión do goberno do país.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en angika
### Ligazóns externas 
* Ethnologue
Esmelle

Como topónimo **Esmelle** pode referirse a:

;En Galiza
***Esmelle**, parroquia do concello de Ferrol;
****Esmelle**, lugar de dita parroquia;

Amais, aparece como topónimo ficticio en dúas obras do ciclo artúrico da literatura galega:

****Merlín e familia***, novela de Álvaro Cunqueiro (1955);
****Morgana en Esmelle***, novela de Begoña Caamaño (2012).

## Véxase tamén
### Outros artigos
Eslovenia no Festival de Eurovisión

Eslovenia participou como Iugoslavia nos anos 1966, 1967, 1970 e 1975; e como país soberano dende 1993. O festival o retransmite RTVSLO para todo o país e o proceso habitual de selección de intérprete é unha gala televisada chamada *Evrovizijska Melodija*. Nunca gañou o festival e a súa mellor posición foron dous sétimos lugares no Festival de Eurovisión 1995 e no Festival de Eurovisión 2001, como mellor resultado en termos absolutos o conseguiu no ano 2007, iso si, na semifinal, Alenka Gotar pese a ser unha gran favorita do festival de 2007 tivo que conformarse coa décimo quinta posición.

No ano 2011 saíu elixida a cantante Maja Keuc coa canción "Vanilija", onde despois ao participar no festival pasou a ser "No one" (en inglés). Tanto en 2012 como en 2013 non logrou clasificarse para a final.

No Festival de Eurovisión 2014, Tinkara Kovač, co seu tema "Spet (Round and round)" clasificouse á final quedando penúltima e con 9 puntos, sendo o seu peor resultado nunha final.

## Participantes 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eslovenia no Festival de Eurovisión Júnior
BER

**BER** son as siglas do inglés de **bit error rate** ou **bit error ratio** (taxa de bits errados) defínese como o número de bits recibidos de forma incorrecta respecto ao total de bits enviados nunha transmisión durante un intervalo de tempo especificado. Esta medida é unha información moi importante na calidade das comunicacións dixitais.

## Valores mínimos establecido pola ICT
A ICT, normativa de Infraestruturas Comúns de Telecomuniacións en España, establece uns valóres mínimos do BER nas transmisión de telecomuicacións para verificar a súa calidade.

*CBER = 3E-2
*VBER = 2E-4
*BER = 1E-7

## Exemplo
Supoñendo na seguinte secuencia de bits ao ser transmitida:

0 1 1 0 0 0 1 0 1 1,

se chegou a seguinte secuencia:

0 0 1 0 1 0 1 0 0 1,

Para determinar o BER se divide 3 (número de bits con erro) por 10 (número total de bits). A taxa de erro de bit neste caso é de 0,30 ou 30%.
Tubulinea

Os **Tubulinea** son un dos grandes grupos de Amoebozoa, aos que se lle dá categoría de clase nalgunhas clasificacións, e que inclúen algunhas das amebas de maior tamaño e mellor coñecidas, como as dos xéneros 
*Amoeba*, *Arcella*, e *Difflugia*.

## Características 
Durante a súa locomoción a maioría dos Tubulinea teñen unha forma aproximadamente cilíndrica ou forman numerosos pseudópodos cilíndricos. Cada cilindro avanza por medio dunha soa corrente de citoplasma, de aparencia granular, e non teñen subpseudópodos. Isto distíngueos doutros grupos ameboides, aínda que nalgúns membros este non é o tipo normal de locomoción.

## Clasificación 
Esta clase foi anticipada por algúns biólogos como Jahn, que agruparon nun mesmo taxon todas as amebas con pseudópodos granulares, pero a maioría dividen as amebas lobosas en testadas (Testacealobosia) e espidas (Gymnamoebia). Estas posteriormente foron consideradas polifiléticas, pero as árbores moleculares de Bolivar *et al.* identificaron un subgrupo central monofilético. Posteriores estudos mostraron que as amebas lobosas testadas pertencían ao mesmo grupo, que foi renomeado como Lobosea *sensu stricto* ou Tubulinea.

## Notas
Arcella

miniatura|*Arcella sp.*
***Arcella*** é un xénero de amebas testadas ou Arcellinida, que xeralmente se encontra en augas doces e sobre musgos e raramente no solo. Unha característica distintiva de *Arcella* é a testa (cuberta dura) cun oco no seu centro desde o que emerxen pseudópodos con forma de dedos. É un dos xéneros de testáceos de maior tamaño.

## Características 
As *Arcella* están tipicamente encerradas dentro dunha testa (cuberta, cuncha) quitinosa con forma de parasol, que ten unha soa abertura central a través da cal se estenden os pseudópodos que utiliza para a locomoción e captura do aimento. Nalgunhas especies esta abertura está rodeada dun anel de poros. A testa está composta de materia orgánica, ten un diámetro de ata 300&nbsp;µm e é transparente ou de cor amarela clara nas *Arcella* novas, pero faise marrón conforme aumenta a súa idade debido á progresiva deposición de compostos de ferro e manganeso. A diferenza doutros xéneros, a testa non incorpora grava miúda ou outros corpos estraños para reforzar a súa resistencia.

Nos todas as especies de *Arcella* teñen o mesmo número de núcleos, dos que pode haber un só, como nalgunhas *A. hemisphaerica*, ou ata 200, como en *A. megastoma*, aínda que a maioría son binucleadas. Teñen tamén moitos vacúolos contráctiles, e poden formar vacúolos de dióxido de carbono no seu citoplasma para flotar ata a superficie da auga.

## Nutrición e distribución 
*Arcella* habita en pozas de auga doce, augas eutróficas, pantanos, musgos, e follas caídas húmidas. Só unhas poucas especies poden atoparse no solo. Nútrense de diatomeas, algas verdes unicelulares ou protozoos flaxelados e ciliados.

A maioría das especies están distribuídas en todo o mundo, pero algunhas teñen distribucións máis restrinxidas, como por exemplo *A. brasiliensis* e *A. rota*, que son endémicas de Suramérica.

Aliméntanse estendendo os seus pseudópodos para rodear as súas presas e arrastralas ao interior do microorganismo.

## Especies 
Describíronse unhas 130 especies e subespecies do xénero *Arcella* ata agora. Entre elas salientaremos as seguintes:
* *Arcella arenaria*
* *Arcella artocrea*
* *Arcella catinus*
* *Arcella conica*
* *Arcella dentata*
* *Arcella discoides*
* *Arcella excavata* https://web.archive.org/web/20071011070152/http://www.nencki.gov.pl/pdf/ap/ap683.pdf
* *Arcella gibbosa*
* *Arcella hemisphaerica*
* *Arcella megastoma*
* *Arcella vulgaris*

## Notas
Eslovaquia no Festival de Eurovisión

**Eslovaquia** debutou no Festival de Eurovisión 1994, sendo o primeiro país de Centro-Europa en debutar en máis de 30 anos. Dende a edición de 1998 ata a do 2009, Eslovaquia decidiu non participar no festival debido aos malos resultados que conseguía.

O seu mellor resultado foi unha décimo oitava posición con 19 puntos, na edición de 1996. Tras o seu retorno ao festival despois de 11 anos nunca puido pasar a unha final, o que motivou o seu retiro en 2012, nunca alcanzando o TOP-10.

A maior cantidade de puntos que recibiu Eslovaquia proceden de Malta ao igual que Malta recibe tamén unha gran cantidade de puntos de Eslovaquia.

## Participantes
Linguas apacheanas

As **linguas apacheanas** (tamén coñecidas como **atapascanas meridionais**) son unha subfamilia das linguas atapascanas faladas no suroeste dos Estados Unidos de América (nos estados de Arizona, Novo México, Colorado, Utah, Sonora) e en dous redutos de Oklahoma e Texas. Estas linguas son faladas por varias pobos apache e navagho.

Os autónimos dos apaches occidentais e dos navagho son *Nnee biyáti’* (ou *Ndee biyáti’*) e *Diné bizaad* (ou *Naabeehó bizaad*), respectivamente.

Entre os personaxes históricos que tiñan como primeira lingua unha lingua apacheana atópanse o famoso líder Gerónimo (Goyaałé), que falaba chiricahua, e Manuelito que falaba navagho.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cremony, John Carey. 1868. Life Among the Apaches. A. Roman, 1868. Length 322 pages. Chapter XX discusses the Apache language, number system, and grammar.
* Hoijer, Harry.  (1938).  The southern Athapaskan languages.  *American Anthropologist*, *40* (1), 75-87.
* Hoijer, Harry.  (1945).  Classificatory verb stems in the Apachean languages.  *International Journal of American Linguistics*, *11* (1), 13-23.
* Hoijer, Harry.  (1945).  The Apachean verb, part I: Verb structure and pronominal prefixes.  *International Journal of American Linguistics*, *11* (4), 193-203.
* Hoijer, Harry.  (1946).  The Apachean verb, part II: The prefixes for mode and tense.  *International Journal of American Linguistics*, *12* (1), 1-13.
* Hoijer, Harry.  (1946).  The Apachean verb, part III: The classifiers.  *International Journal of American Linguistics*, *12* (2), 51-59.
* Hoijer, Harry. (1948). The Apachean verb, part IV: Major form classes. *International Journal of American Linguistics*, *14* (4), 247–259.
* Hoijer, Harry. (1949). The Apachean verb, part V: The theme and prefix complex. *International Journal of American Linguistics*, *15* (1), 12–22.
* Hoijer, Harry.  (1956).  The Chronology of the Athapaskan languages.  *International Journal of American Linguistics*, *22* (4), 219-232.
Castelo de Bojnice

O **castelo de Bojnice** (en eslovaco *Bojnický zámok*, en húngaro: *Bajmóci vár*) é un castelo medieval da vila de Bojnice, en Eslovaquia. Trátase dun castelo construído no século XII, pero trala súa reconstrución no século XIX, actualmente presenta un estilo romántico conservando algúns elementos orixinais da arquitectura gótica e do Renacemento. En 1970 foi declarado como Monumento Cultural Nacional e é un dos castelos máis visitados de toda Eslovaquia, recibindo milleiros de visitantes cada ano. Tamén é un escenario moi popular para a rodaxe de filmes fantásticos e de contos de fadas.

## Parque do castelo 
[miniatura|dereita|[Tileiro do Rei Matthias, unha das árbores máis vellas de Eslovaquia cuns 700 anos de idade.]]
O castelo está arrodeado por un parque no que se atopan numerosas especies de árbores. O parque tamén contén o Zoo de Bojnice, o máis antigo e un dos máis visitados do país. Ademais, o parque do castelo continúa en forma de bosque nos Montes Strážov.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Slovakia Bojnice Castle 2004 hires.jpg|Castelo de Bojnice en 2004.
Ficheiro:Bojnicky zamok 4.jpg|Castelo de Bojnice visto dende a vila.
Ficheiro:Castle Bojnice SK.jpg|Castelo de Bojnice en 2007.
Ficheiro:Bojnicky zamok - pohrebny voz.jpg|Carruaxe funeraria Pálffy (dentro do castelo).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Castelo de Bojnice
*Castles.info - Castelo de Bojnice 
*Visita virtual ao castelo
Sporting Kansas City

O **Sporting Kansas City** é un equipo de fútbol profesional estadounidense con sede na cidade de Kansas City, Kansas. O club é membro da Major League Soccer (MLS) onde xoga na Conferencia Oeste. É ademais un dos clubs fundadores da competición, onde xoga desde 1996. Durante os seus primeiros quince anos levou o nome de Kansas City Wizards, até que en novembro de 2010 cambiou ao seu nome actual ao cambiarse o seu actual estadio: o Sporting Park. O club gañou dúas copas da MLS e unha MLS Supporters' Shield.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Portugal no Festival de Eurovisión

**Portugal** participou no Festival de Eurovisión 48 veces. Portugal non participou só 5 veces dende a súa estrea no 1965, en 1970, 2000, 2002 e 2013.

A pesar de ter unha longa historia no Festival de Eurovisión, Portugal tivo só un resultado bo. Das 48 cancións que foron presentadas ao longo de todos estes anos, apenas 10 ficaron dentro do top 10 das posicións finais e só 1, "Amar pelos dois", na edición de 2017, logrou gañar.

## Participantes 
[200px|miniatura|[Suzy (cantante)|Suzy en Copenhaguen (2014)]]

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Portugal no Festival de Eurovisión Júnior
Katina Paxinou

**Aikaterini Konstantopoulou**, nada no Pireo o 17 de decembro de 1900 e finada en Atenas o 22 de febreiro de 1973 foi unha actriz grega, coñecida como **Katina Paxinou** ().

## Traxectoria 
Paxinou estudou para cantante de ópera en Xenebra, Berlín e Viena. Comezou a súa carreira teatral en Grecia en 1920, sendo unha das fundadoras do Teatro Nacional Grego en 1932. O inicio da segunda guerra mundial pillouna no Reino Unido, e logo marchou aos Estados Unidos, onde debutou no cinema en *For Whom the Bell Tolls* (1943), gañando o Oscar á mellor actriz secundaria.

En 1951 foi a primeira actriz en interpretar a personaxe principal de *La casa de Bernarda Alba*, de Federico García Lorca en inglés. A principios da década de 1950 volveu a Grecia, centrándose no teatro e no cinema europeo. Finou de cancro en 1973.

## Filmografía 
## Premios 
### Premios Oscar 
* **Mellor actriz secundaria**1943 - *For Whom the Bell Tolls*

### Premios Globo de Ouro 
* **Mellor actriz secundaria**1943 - *For Whom the Bell Tolls*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Armenia no Festival de Eurovisión

**Armenia** fixo a súa primeira aparición no Festival de Eurovisión 2006, coa canción "Without your love" interpretada por André, debutando de forma exitosa quedando en 8º lugar. Aínda que Armenia logrou ser membro da UER, isto non lle outorgaba o dereito de participar en Eurovisión por estar fora do Área de Radiodifusión, o motivo do seu ingreso ao festival é pertencer ao Consello de Europa.

No Festival de Eurovisión 2012, Armenia confirma a súa participación, e ía actuar na segunda semi-final. O 7 de marzo, o supervisor executivo do festival, Jon Ola Sand, anuncia a retirada de Armenia en Eurovisión 2012. Explicou que a retirada produciuse por "circunstancias fora do seu alcance" da UER, e que a organización esforzouse por conseguir unha "tranquila participación da delegación armenia". Aínda que un dos posíbeis motivos é que o país anfitrión era Azerbaidján, país có que Armenia ten unha mala relación pola República de Artsakh.

## Participación 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Armenia no Festival de Eurovisión Júnior
República Checa no Festival de Eurovisión

A **República Checa** é un debutante notábel no Festival de Eurovisión. Aínda que outros países do centro de Europa xa participaban (Polonia, Hungría e Eslovaquia) dende 1994, a República Checa debutou no 2007 durante o LII edición do Festival de Eurovisión.

## Participantes 
## Puntos recibidos 
* Estes son resultados das votacións nas semi-finais.

## Puntos outorgados 
* Estes son resultados das votacións nas semi-finais.

## 12 Puntos 
### Final 
* 2007 - 
* 2008 - 
* 2009 - 
* 2015 - *Por determinar*

### Semi-final 
* 2007 - 
* 2008 - 
* 2009 - 
* 2015 - *Por determinar*
Constance Kamii

**Conscance Kamii**, nada en Xenebra o 14 de marzo de 1931, é unha pedagoga suíza.

## Traxectoria 
Viviu no Xapón ata os 18 anos, e en 1955 emigrou aos Estados Unidos de América. Estudou socioloxía, Mestre en Educación e doutor en Educación e Psicoloxía na Universidade de Míchigan.

Foi colaboradora de Jean Piaget nos estudos relacionados coa psicoloxía xenética e teoría piagetiana. Actualmente Kamii é profesora da universidade de Alabama.

O programa de Costance Kamii e Retha Devries deseñado entre os anos 1977 e 1978, é un currículo da educación infantil derivado das ideas de Piaget. Kamii e Devries consideran que a educación infantil debe contribuír a crear persoas autónomas e creativas, para o que definen tres obxectivos socio-emocionais e dous obxectivos de carácter cognitivo para o alumnado da escola infantil. Os primeiros son:

Obxectivos socio-emocionais:
* Que se sinta seguro coas persoas maiores e sexa autónomo.
* Que respecte os sentimentos e dereitos dos demais.
* Que sexa independente.

Obxectivos cognitivos:
* Que propoña ideas, problemas e preguntas interesantes.
* Que relacionen as cousas e déanse conta das semellanzas e diferenzas entre eles.

Os contidos e recursos deste currículo proveñen de:
* A vida cotiá
* As actividades e recursos dos programas tradicionais tales como os xogos de construción, xogo simbólico, contos, coidado de animais, cultivo de plantas etc
* As actividades derivadas da teoría de Piaget.

Entre estas actividades están:
* Actividades para desenvolver o coñecemento físico, como poden ser xogos para empuxar, rodar, tirar, introducir obxectos na auga etc. Con estas actividades preténdese que os nenos observen o resultado das súas acción;
* Actividades para o desenvolvemento moral e a cooperación, como son os xogos, xa sexan non competitivos, competitivos ou grupais;
* Actividades para favorecer procesos de razoamento, partindo das probas piagetianas. Estas deben empregarse esporadicamente, por exemplo, copiar formas con escarvadentes ou exercicios de seriación.
Jane Darwell

**Patti Woodard**, nada en Palmyra (Missouri) o 15 de outubro de 1879 e finada nos Ánxeles o 13 de agosto de 1967, foi unha actriz estadounidense, coñecida como **Jane Darwell**.

## Traxectoria 
Estudou piano e arte dramática nun momento pensou en facerse monxa, pero cambiou de opinión e converteuse en actriz. Comezou a actuar en Chicago e debutou no cinema en 1913. Tras aparecer en preto de vinte filmes en dous anos volveu ao teatro. Tras quince anos reincorporouse ao cinema en 1930, comezando a súa carreira como actriz de carácter en Hollywood. O seu físico levouna en ocasións a interpretar a nai dun protagonista. En cinco filmes de Shirley Temple interpretou a súa avoa ou unha ama.

Gañou o Oscar á mellor actriz secundaria polo seu papel de "Ma Joad" en *As uvas da ira* (1940), personaxe á que chegou pola insistencia do protagonista, Henry Fonda.

Traballou tamén na televisión, e o seu último papel foi a muller que dá de comer ás pombas en *Mary Poppins* (1964), traballo que lle ofreceu persoalmente Walt Disney a pesar da súa mala saúde.

## Filmografía parcial 
* *The Master Mind* (1914)
* *The Only Son* (1914)
* *The Man on the Box* (1914)
* *Rose of the Rancho* (1914)
* *The Goose Girl* (1915)
* *After Five* (1915)
* *Tom Sawyer* (1930)
* *Huckleberry Finn* (1931)
* *Back Street* (1932)
* *Hot Saturday* (1932)
* *Child of Manhattan* (1933)
* *Air Hostess* (1933)
* *Design for Living* (1933)
* *Heat Lightning* (1934)
* *Once to Every Woman* (1934)
* *Change of Heart* (1934)
* *The White Parade* (1934)
* *Bright Eyes* (1934)
* ''Tomorrow's Youth* (1935)
* *One More Spring* (1935)
* *Life Begins at Forty* (1935)
* *Curly Top* (1935)
* *Captain January* (1936)
* *The Poor Little Rich Girl* (1936)
* *Craig's Wife* (1936)
* *Ramona* (1936)
* *Private Number* (1936)
* *Slave Ship* (1937)
* *The Singing Marine* (1937)
* *Wife, Doctor and Nurse* (1937)
* *Three Blind Mice* (1938)
* *Little Miss Broadway* (1938)
* *Up the River* (1938)
* *The Zero Hour* (1939)
* *The Rains Came* (1939)
* *Foise co vento* (1939)
* *As uvas da ira* (1940)
* *Untamed* (1940)
* *The Devil and Daniel Webster* (1941)
* *All Through the Night* (1941)
* *The Ox-Bow Incident* (1943)
* *Tender Comrade* (1943)
* *Music in Manhattan* (1944)
* *The Impatient Years* (1944)
* *Sunday Dinner for a Soldier* (1944)
* *I Live in Grosvenor Square* (1945)
* *Captain Tugboat Annie* (1945)
* *There's Always Tomorrow* (1946)
* *Three Wise Fools* (1946)
* *My Darling Clementine* (1946)
* *The Red Stallion* (1947)
* *3 Godfathers* (1948)
* *Red Canyon* (1949)
* *Caged* (1950)
* *Caravana de paz* (1950)
* *The Second Face* (1950)
* *The Lemon Drop Kid* (1951)
* *Journey Into Light* (1951)
* *We're Not Married!* (1952)
* *The Sun Shines Bright* (1953)
* *It Happens Every Thursday* (1953)
* *O bígamo* (1953)
* *Affair with a Stranger* (1953)
* *A Life at Stake* (1954)
* *Hit the Deck* (1955)
* *Girls in Prison* (1956)
* *The Last Hurrah* (1958)
* *Hound-Dog Man* (1959)
* *Mary Poppins'' (1964)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bosnia e Hercegovina no Festival de Eurovisión

**Bosnia e Hercegovina** realizou o seu debut como país soberano no Festival de Eurovisión 1993, e competiu cada ano dende entón, a excepción das edicións de 1998 e 2000 e debido á crise económica en 2013, 2014 e 2015.

Nun total de 6 veces, quedou dentro do TOP-10 na gran final e sempre clasificouse á final.

Anteriormente participou como membro da República Federal de Iugoslavia.

## Momentos emotivos 
Debido á Guerra de Bosnia, unha situación moi conflitiva do país en 1993, pensábase que Bosnia non sería capaz de emitir os seus votos polas dificultades de comunicación. Porén, cando tivo lugar a súa quenda púidose ouvir, con interferencias: "Hello Millstreet, this is Sarajevo calling" (Ola Millstreet, chamando dende Saraxevo), o cal xerou un aplauso memorábel por parte do público.

Así mesmo ao ano seguinte no festival de 1994 levouse a cabo a primeira conexión por satélite cos portavoces dos xurados, polo cal estes saían en pantalla. Cando se viu a portavoz bosníaca saudando "Bonsoir Dublin, ici Sarajevo" (Boas noites Dublín, aquí Saraxevo) o público e os presentadores do certame comezaron a aplaudir.

## Participacións
Arcelínidos

Os **arcelínidos** (**Arcellinida**) ou **amebas testadas lobosas** son eucariotas unicelulares que están parcialmente encerrados nunha testa ou cuncha.

As amebas testadas arcelínidas atópanse comunmente en solos, follas caídas, turbeiras e en augas doces.

## Testa ou cuncha 
As testas simples destes microorganismos están feitas ou ben por secrecións (testas autóxenas) ou ben por aglutinación de material externo (testas xenóxenas), ou ás veces por unha combinación de ambas. Os cambios ambientais pasados poden ser determinados analizando a composición de testas fósiles, e a reconstrución de cambios climáticos do pasado.

Teorízase que as amebas testadas are son na maioría dos seus grupos polifiléticas (proceden de máis dun tipo ancestral), pero o grupo das testaceafilosea, crese que se orixinaron a partir dun só tipo ancestral (monofiléticas). As testas antigas de especies terrestres atópanse xeralmente en ámbar fosilizado, aínda que un importante estudo novo atopou amebas testadas do Cretáceo medio (*Difflugia*, *Cucurbitella*) en antigos sedimentos lacustres. É probable que o grupo evolucionase minimamente durane o curso do Fanerozoico.

## Clasificación 
O grupo contén os seguintes taxons (pero a lista debe ser actualizada baseándose en datos de Adl et al. 2012),:

* Arcellina
** Arcellidae
*** *Arcella*
*** *Pyxidicula*
*** *Antarcella*
** Microchlamyiidae
*** *Microchlamys*
** Microcoryciidae
*** *Microcorycia*
*** *Diplochlamys*
*** *Parmulina*
*** *Zonomyxa*
*** *Penardochlamys*
* Difflugina
** Heleoperidae
*** *Awerintzewia*
*** *Heleopera*
** Difflugiidae
*** *Difflugia*
*** *Swabia*
*** *Pentagonia*
*** *Maghrebia*
*** *Zivkovicia*
*** *Lagenodifflugia*
*** *Pontigulasia*
*** *Cucurbitella*
*** *Suiadifflugia*
*** *Sexangularia*
** Hyalospheniidae
*** *Hyalosphenia*
*** *Leptochlamys*
** Nebelidae
*** *Physochila*
*** *Argynnia*
*** *Nebela*
*** *Alocodera*
*** *Schoenbornia*
*** *Certesella*
*** *Porosia*
*** *Apodera*
** Lesquereusiidae
*** *Lesquereusia*
*** *Netzelia*
*** *Pomoriella*
*** *Quadrulella*
*** *Microquadrula*
** Paraquadrulidae
*** *Paraquadrula*
*** *Lamtoquadrula*
** Centropyxidae
*** *Centropyxis*
*** *Proplagiopyxis*
*** *Centropyxiella*
** Plagiopyxidae
*** *Bullinularia*
*** *Geoplagiopyxis*
*** *Protoplagiopyxis*
*** *Paracentropyxis*
*** *Plagiopyxis*
*** *Hoogenradia*
*** *Planhoogenradia*
** Trigonopyxidae
*** *Trigonopyxis*
*** *Cornuapyxis*
*** *Cyclopyxis*
*** *Geopyxella*
*** *Ellipsopyxis*
*** *Ellipsopyxella*
** Distomatopyxidae
*** *Distomatopyxis*
** Lamtopyxidae
*** *Lamtopyxis*
* Phryganellina
** Phryganellidae
*** *Phryganella*
** Cryptodifflugiidae
*** *Cryptodifflugia*
*** *Wailesella*

incertae sedis:
* *Geamphorella*
* *Jungia*
* *Oopyxis*
* *Pseudawerintzewia*
* *Pseudonebela*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* ISTAR, International Society for Testate Amoeba Research
* Tree of Life: Arcellinida
* Un artigo de G. T. Swindles
* Protozoa: As amebas testadas
* BioImages: A guía de campo virtual - TESTACEA (amebas testadas)
* Imaxes de amebas testadas
* Páxinas das Thecamebas da Fundación Cushman
Difflugia

***Difflugia*** é o xénero de maior tamaño das Arcellinida, un dos grupos de amebozoos Tubulinea. As especies de arcelínidos forman cunchas ou testas a patir de partículas minerais ou de elementos de orixe biolóxica (por exemplo frústulas de diatomeas), polo que se denominan comunmente amebas testadas. As *Difflugia* son especialmente comúns en pantanos e outros hábitats de auga doce.

As partículas utilizadas para construír a súa cuncha son recollidas polas amebas directamente do seu contorno, ou das súas presas. Durante a división celular estes elementos pasan ás células fillas, onde son ensamblados e pegados por un cemento orgánico que forma unha lámina. A testa ten unha soa abertura terminal, chamada pseudostoma. A forma da testa vai de esférica a alongada, ás veces con ornamentacións como cornos ou un colar, ou ambos os dous, como na especie *Difflugia corona* .

*Difflugia* utiliza pseudópodos para moverse e capturar as súas presas. A maioría das especies de *Difflugia* son heterótrofas, alimentándose de materia orgánica ou de varios microorganismos que depredan. Porén, hai algunhas especies que conteñen algas endosimbióticas e son, por tanto, mixotróficas, é dicir, combinan a autotrofia e a heterotrofia.

Os estudos filoxenéticos moleculares indican que o xénero *Difflugia* non é monofilético. A definición do xénero é problemática e futuras investigacións moi probablemente motivarán que se teña que facer unha revisión taxonómica xeral deste grupo.

*Parte deste artigo incorpora texto en dominio público procedente de: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Difflugia". Encyclopædia Britannica (11ª ed.). Cambridge University Press.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Tree of Life: Difflugia
Romanía no Festival de Eurovisión

A **Romanía** participa no Festival de Eurovisión dende 1994. O seu mellor resultado foi un terceiro posto con "Let Me Try" no 2005 e no 2010 co tema "Playing With Fire" interpretado por Paula Seling e Ovi. Ademais coa primeira xa lograron a súa primeira vitoria nunha semifinal.

Romanía é un dos países que se benefician do voto "veciñal" ou "de bloque", e ao voto da diáspora. Debido á súa posición en Europa do leste, Romanía obtén votos dos países veciños; especialmente recibe puntuacións altas por parte de Moldova, España e Israel, grazas ao elevado número de residentes romaneses nestes países e no caso de Moldova, comparten etnia e lingua.

## Participacións
Croacia no Festival de Eurovisión

**Croacia** participou no Festival de Eurovisión como país soberano dende o Festival de Eurovisión 1993, após que Croacia lograra a súa independencia de Iugoslavia e fora admitida como membro da UER.

Nun total de 6 veces, conseguiu entrar no TOP-10 dentro dunha gran final.

## Participantes
Val do Tiétar

O **Val do Tiétar**, é unha bisbarra de montaña situada ao sur da Serra de Gredos (serra pertencente ao Sistema Central) e á cidade de Arenas de San Pedro, no sur da provincia de Ávila) é o maior núcleo de poboación. Outras localidades importantes desta bisbarra son Candeleda e Sotillo de la Adrada. Limita ao oeste con La Vera (Cáceres), ao norte co Alto Tormes e Alto Alberche (Ávila), ao sur co Campo Arañuelo (Cáceres) e a Terra de Talavera (Toledo) mediante a Serra de San Vicente, e ao oeste co Val do Alberche (Madrid e Toledo). e o Bajo Alberche (Toledo).

## Xeografía 
A bisbarra de Areas de San Pedro ten paisaxes de montaña, con pequenos regatos e abundante vexetación. Encádrase na serra de Gredos, con montañas superiores aos dous mil metros de altitude.

Está cruzada ao sur, de leste a oeste, polo río Tiétar, afluente do Texo.

## Espazos Naturais 
* O sur do Parque Rexional da Serra de Gredos.
* Paraxe natural Fuente Helecha, en Casavieja.

## Concellos 
Esta bisbarra contén algunhas localidades con arquitectura popular, como por exemplo, Candeleda. Algúns dos monumentos máis importantes desta bisbarra son o santuario de San Pedro de Alcántara, en Arenas de San Pedro; o palacio de la Mosquera en Arenas de San Pedro; o santuario da Noosa Señora de Chilla, en Candeleda; o castro celta de *El Raso*; o castelo de Don Álvaro de Luna, en Arenas de San Pedro; o castelo dos Condes de Alburqueque, en Mombeltrán, e o castelo de *La Adrada*.

A bisbarra do Val do Tiétar consta de vinte e catro municipios:

miniatura|Mapa do Val do Tiétar

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
La Cepeda

**La Cepeda** é unha rexión natural na provincia de León, entre a Maragatería, O Bierzo, a Omaña e a Vega del Órbigo. Trátase dunha bisbarra histórica sen recoñecemento administrativo. Ten unha extensión de 506,4 km².

## Poboación 
Abrangue un total de 44 pequenos núcleos de cinco concellos. Os concellos de Quintana del Castillo e Villagatón forman La Cepeda Alta, e Magaz de Cepeda, Villamejil e Villaobispo de Otero forman La Cepeda Baja. Os lugares adoitan estar preto dun río. Moitos destes núcleos son de orixe romana, xa que se localizan diferentes castros dentro da bisbarra.

O concello Magaz de Cepeda está composta por 5 pobos, que son: Benamarías, Magaz de Cepeda, Porqueros, Vega de Magaz e Zacos. Quintana del Castillo está composta por 13 pobos, que son: Abano, Castro, Donillas, Escuredo, Ferreras, Morriondo, Palaciosmil, Quintana del Castillo, Riofrío, San Feliz de las Lavanderas, La Veguellina, Villameca e Villarmeriel. Villagatón está composta por 9 pobos, que son: Brañuelas, Culebros, Manzanal, Montealegre, Requejo y Corús, La Silva, Ucedo, Valbuena e Villagatón. Villamejil está composta por 7 pobos, que son: Castrillos, Cogorderos, Fontoria, Quintana, Revilla, Sueros e Villamejil. Villaobispo de Otero está composta por 6 pobos, que son: Brimeda, Carneros, La Carrera, Otero de Escarpizo, Sopeña e Villaobispo de Otero.

## Clima 
É de tipo continental, con invernos moi fríos e veráns cálidos. A temperatura media anual sitúase arredor dos 10&nbsp;°C, a media do mes máis frío está entre 2º e 4º, chegando a mínimas de ata -10&nbsp;°C, e a media do mes máis cálido sitúase entre 18&nbsp;°C e 20&nbsp;°C alcanzando máximas de 35&nbsp;°C.

A duración do perido frío comprende de 7 a 9 meses, entendendo como mes frío aquel no que a temperatura media é menor de 7&nbsp;°C.

O período de xeadas esténdese dende outubro a maio.

## Xeoloxía 
A parte norocidental está constituída por lousas, mentres que a parte nororiental e o suroccidental son terreos de cuarcitas.

En xeral o substrato xeolóxico está formado por terreos pobres. Só os chans aluviais das estreitas veigas dos ríos e regueiros son de boa calidade con abundate materia orgánica, boa textura e escasa pedregosidade.

## Vexetación 
A vexetación desta bisbarra componse polo carballo e en menor medida a aciñeira (*Quercus ilex*). Nas veigas abundan o lamigueiro, o ameneiro (Alnus glutinosa), o  salgueiro. Nos montes predomina o breixo, a carroucha ou a queiroga de Umbela, as vasoiras (Adenocarpus), o toxo (Ulex europaeus), o piorno (Genista), a carqueixa (Genista tridentata), o codeso (Halimium), a silveira (Rubus idaeus).

## Construcións 
Son pequenas casas agrupadas arredor da igrexa e preto do cemiterio. As casas tiñan unha porta grande que permitía o paso de carruaxes facía o portal. Moitas delas tiña dous plantas, á planta de arriba accedíase por unha escaleira que estaba no curral a través do corredor, onde estaban os cuartos. Dende o curral tamén se accedía ás cortes, cochineras, palleiro e demais dependencias do agricultor.

## Notas