open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Homeland (serie de televisión)

***Homeland*** é unha serie de televisión estadounidense de espionaxe desenvolvida por Howard Gordon e Alex Gansa. Está baseada na serie israelí *Prisoners of War* (título orixinal en ; "Hatufim", que significa literalmente "Secuestrados"), que foi creada por Gideon Raff.

A serie está protagonizada por Claire Danes no papel de Carrie Mathison, unha axente da Central Intelligence Agency con trastorno bipolar, e Damian Lewis como Nicholas Brody, un marine dos Estados Unidos. Mathison cre que Brody, quen estivo secuestrado por Al-Qaida como prisioneiro de guerra, foi convertido polo inimigo e representa unha ameaza para os Estados Unidos de América. A serie evoluciona dende esta premisa, ó tempo que evoluciona a carreira de Mathison.

A serie emítese nos Estados Unidos a través da canle por cable Showtime, e foi producida por Fox 21 Television Studios (anteriormente Fox 21). Estreouse o 2 de outubro de 2011. O primeiro episodio estivo dispoñible en liña durante máis de dúas semanas antes da emisión en televisión, e os visitantes tiñan que completar xogos para conseguir acceso. A serie terminou de emitir a sétima tempada o 29 de abril de 2018, e foi renovada para unha oitava e derradeira tempada, que se estreou a finais de 2019.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Isolina Muíños Búa

**Isolina Muíños Búa**, nada en Pontevedra en xaneiro de 1886 e finada no mesmo concello o 29 de setembro de 1944, foi unha mestra e escritora galega.

## Traxectoria 
Filla de Antonio Muíños Malvar. Estudou maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Despois foi auxiliar da Sección de Letras na Escola de Pontevedra. Nese centro impartiu diversas materias, Metodoloxía da Historia, Cuestións económicas e sociais e Nocións de Xeografía. Publicou *Atlas de Geografía General y regional para ejercicios prácticos en las Escuelas Normales* (1914). Colaborou en *El Progreso* dende 1917. En 1920 tiña en preparación outros traballos: *Concepto del profesorado por concurso y por oposición* e *Opinión sobre el tratamiento en el aula del adulto y del niño*.

## Obras 
* *Atlas de Geografía general y regional para ejercicios prácticos en las Escuelas Normales*, 1914.

## Vida persoal 
Casou con Cándido Barros Martínez e foi nai de Emilia, Josefa, Fernando, Olga, Jaime, Carlos, Julio (que emigrou a Venezuela) e Edmundo Barros Muíños . O seu irmán Eduardo Muíños Búa foi fusilado polos franquistas en 1936.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Cándido Barros Martínez

**Cándido Barros Martínez**, nado en Pontevedra e finado na mesma cidade o 23 de abril de 1949, foi un político galego.

## Traxectoria 
Copropietario do periódico *El Progreso* co seu irmán Benigno. Secretario da Cámara de Comercio de Pontevedra. Foi correspondente de *El Sol* en Pontevedra. Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colaborou con Fernando Lago Búa e co médico de prisións Francisco Bustelo Bustelo na organización dunha trama para extorsionar os presos do campo de concentración da illa de San Simón facéndolles crer que estaban nas listas para “pasear” e que se lles entregaban unha cantidade de diñeiro, influirían para evitalo. Denunciados polo médico vigués José Ramón de Castro Rodríguez, foron detidos o 14 de novembro de 1936 e xulgados en consello de guerra o 21 de decembro. Francisco Bustelo e Fernando Lago Búa foron executados en xaneiro de 1937 e Cándido foi absolto. Finou en Pontevedra o 23 de abril de 1949.

## Vida persoal 
Casou con Isolina Muíños Búa e foi pai de Emilia, Josefa, Fernando, Olga, Jaime e Julio Barros Muíños (que emigrou a Venezuela).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* O caso Lago Búa.
Folosa icterina

A **folosa icterina** ou **fulepa icterina** (***Hippolais icterina***) é un paseriforme arborícola do xénero *Hippolais*. Reprodúcese na zona continental europea excepto no suroeste, onde é substituído pola especie máis occidental, folosa amarela (*Hippolais polyglotta*). En Galicia é unha ave accidental rara.

## Hábitat 
É unha ave principalmente de bosques pouco densos, e gusta das beiras do bosque ou dos claros, preferindo as copas de árbores ben espazados con sotobosque alto. Prefire árbores de folla caduca ancha, pero pode encontrarse en zonas de coníferas mesturadas con árbores caducas. Usa arboredos, hortos de árbores froiteiros, parques, xardíns, cortaventos e sebes altas entre árbores.

## Voz 
A súa canción é un parloteo nasal rápido que incorpora imitacións doutras especies. A chamada descríbese como un *tec* ou *tec, tec, tec*.

É unha especie migratoria e toda a poboación inverna na África subsahariana, principalmente ao sur do ecuador. Empeza a súa migración cara ao sur desde finais de xullo, chegando ao máximo a inicios de agosto e retornando ás zonas reprodutoras a finais de maio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Folosa icterina (icterine warbler) en BirdGuides
* Hippolais icterina/ - Texto sobre a especie en The Atlas of Southern African Birds.
Patrimonio da Humanidade en Grecia

[miniatura|180px|
[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px]]
O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do **Patrimonio da Humanidade en Grecia**, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área.

Actualmente hai 18 sitios Patrimonio da Humanidade da UNESCO en Grecia. Deles, 16 están inscritas en base a criterio "cultural", mentres que os dous restantes (Monte Athos, Meteora) están inscritos para cumprir criterios "culturais" e "naturais". Cinco dos sitios están situados en illas, un atópase entre as illas e terra firme, os 12 restantes están exclusivamente en terra firme. Este primeiro sitio que se inscribiu foi o Templo de Apolo en Bassae en 1986, o máis recente é o Filipos, inscrito en 2016. Hai 14 sitios adicionais na lista tentativa.

## Sitios do Patrimonio Mundial 
Na táboa recóllese información sobre cada sitio Patrimonio da Humanidade:
:**Nome**; tal e como figura no Comité do Patrimonio da Humanidade
:**Localización**; nunha das rexións de Grecia, con coordenadas proporcionadas pola UNESCO
:**Período**; período de tempo de importancia, normalmente de construción
:**Datos da UNESCO**; Número de referencia do sitio, o ano no que o sitio foi inscrito na lista do patrimonio mundial e os criterios nos que figuraba
:**Descrición**; breve descrición do sitio

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Patrimonio da Humanidade por país
Hermes (satélite artificial)

**CTS**, acrónimo de *Communication Technology Satellite*, coñecido tamén como **Hermes**, foi un satélite artificial da NASA e a Axencia Espacial Canadense lanzado o 17 de xaneiro de 1976 mediante un foguete Delta 2914 desde Cabo Cañaveral.

## Características 
Hermes foi un satélite experimental lanzado para probar o novedoso concepto, pola época, dun satélite emitindo en alta potencia para recepción en terra por parte de antenas parabólicas relativamente pequenas, concepto coñecido como *DBS* (*Direct Broadcast Satellite*). A técnica permitiría a recepción de televisión por satélite nas partes do Canadá fora das zonas urbanas.

Necesítaronse novas aproximacións tecnolóxicas para a misión de Hermes:

*Paneis solares grandes e flexibles, capaces de xerar ata 1200 W de potencia para alimentar o transmisor. Os paneis foron proporcionados pola ESA. Os anteriores satélites de comunicacións usaban células solares pegadas á súa superficie, limitando a cantidade de enerxía que podían xerar.
*Estabilización nos tres eixos para poder apuntar os paneis cara ao Sol e apuntar o feixe de transmisión con precisión cara a Terra. Os anteriores satélites estabilizábanse mediante xiro. 
*O transmisor de alta potencia estaba equipado cun tubo de guía de ondas novo deseño que xeraba 200 W de potencia de transmisión e que foi proporcionado pola NASA.
*Utilizouse unha nova banda de transmisión a entre 12 e 14 GHz para non interferir cos sistemas de microondas terrestres, o que permitía usar receptores terrestres en contornas urbanas.

O satélite dispoñía de dous transpondedores en banda Ku proporcionados tamén pola ESA, sendo o primeiro satélite de comunicacións en operar nesta banda. As probas de transmisión fixéronse en varias quendas e en campos tan diversos como a teleeducación, a telemedicina, as teleconferencias, as comunicacións entre comunidades e a tranmisión directa ao fogar. Hermes tiña forma de cilindro de 1,17 m de altura e 1,8 m de diámetro, con dous planos superficiais paralelos separados 1,72 m cortando as superficies curvadas do cilindro, planos paralelos tamén ao eixo do cilindro. Os paneis solares sobresaían 6,5 m cada un, cun ancho de 1,3 m. Os experimentos con Hermes acabaron en novembro de 1979.

## Notas 
## Véxase tamén
Slayers

é unha serie manga e anime xaponesa escrita por Hajime Kanzaka e ilustrada por Rui Araizumi. As novelas orixinais foron serializado por *Dragon Magazine*, e despois foron adaptadas nunha serie manga, nunha serie de televisión anime, en filmes, OVAs, videoxogos e outros formatos. *Slayers* conta as aventuras dunha feiticeira adolescente, Lina Inverse e os compañeiros que se unen a ela durante a súa viaxe polo mundo. Usando os seus poderes máxicos e as súas habilidades coa espada, loitan contra meigos, demos que queren destruír o mundo e de xeito ocasional contra bandas de bandidos. A serie anime é considerada unha das máis populares durante a década de 1990.

## Notas
'Masechele Caroline Ntseliseng Khaketla

'**Masechele Caroline Ntseliseng Khaketla**, nada no distrito de Berea en 1918 e finada o 13 de agosto de 2012, foi unha escritora e profesora de Lesotho.
## Traxectoria
Fixo os estudos primarios en Liphiring e Siloe, no distrito de Mohale's Hoek, rematando cun pase excepcional de primeira clase. Entre 1933 e 1935 estudou en Morija, converténdose na primeira rapaza do  pobo sotho en rematar secundaria. En 1941 graduouse en Artes, na especialidade de Educación, pola Universidade de Fort Hare.

Foi mestra no Instituto Misioneiro de Lovedale (Suráfrica), onde tivo por alumna a Godfrey Kolisang. Despois ensinou na Escola Feminina de Thabana Morena e no Colexio de Morija. Despois casou con Bennett Makalo Khaketla, e xuntos ensinaron no Instituto Basutoland en Maseru, até que o centro foi pechado por actividades políticas. Entón foron traballar a Nigel, en Suráfrica. En 1953 o seu home regresou a Lesotho para iniciar unha carreira política, e 'Masechele regresou ao Insituto Basutoland.

Despois, cun colega, sacou adiante unha escola experimental de primaria, *Iketsetseng* ("facédeo vós mesmos/as"), que en 1988 tiña máis de cen alumnos e alumnas. Nese centro estudaron a futura raíña 'Mamohato de Lesotho e o seu fillo, Letsie III. Khaketla perdeu o control do centro en 1992, e abriu outra escola na súa propia casa.

Khaketla escribiu once libros, incluíndo poemarios, en lingua sesotho. En 1979 converteuse na primeira muller sotho en ser nomeada asesora na Corte Suprema do seu país. Formou parte do consello da Universidade Nacional de Lesotho e traballou para o goberno no comité especial do estado da muller para a Comisión de Reforma Lexislativa. Foi membro activo da Comuñón Anglicana e da súa Mothers' Union.

En 1983 foi a primeira persoa sotho en doutorarse en literatura pola Universidade Nacional. En 1997 recibiu o premio *Gold Record of Achievement* do American Biographical Institute.
Khaketla tivo seis fillos e fillas, entre elas 'Mamphono Khaketla. Despois da súa morte o seu funeral celebrouse na Catedral de Santa María e Santiago de Maseru, e foi enterrada no cemiterio de Kokobela.

## Obras
*'*Mantsopa le Molamu oa Kotjane*
**Mosiuoa Masilo*
*''Mosali eo o 'Neileng Eena*
**Pelo ea Monna*
**Ka u Lotha*
**Mahlopha a Senya*
**Ho Isa Lefung*
**Molekane ea Tsoanang le Eena*
**Khotsoaneng*
**Selibelo sa Nkhono*
**Maoelana a hlompho'' (2002)

## Notas
Agua de Dios

**Agua de Dios** é un concello colombiano de Cundinamarca que se atopa na provincia do Alto Magdalena, a 114 km ó suroeste de Bogotá. Limita polo oeste e polo norte con Tocaima; polo sur con Ricaurte e Nilo e polo leste con Nilo.

## Toponimia 
O topónimo de Agua de Dios ten a súa orixe nas augas termais situadas no lugar coñecido como "Los Chorros". Dise que os primeiros en descubrir esas termais, exclamaron: «Isto é auga de Deus!»

## Historia 
A fundación de Agua de Dios débese ás políticas de illamento para as persoas afectadas pola enfermidade da lepra, que datan do século XVII. Un grupo de enfermos de lepra foron desterrados polos habitantes da poboación de Tocaima, polo medo a ser contaxiados, véndose os enfermos obrigados a ocupar os terreos que o estado colombiano comprar no ano de 1867, e que eran propiedade de expresidente dos Estados Unidos de Colombia, Manuel Murillo Toro. Os devanditos terreos foron destinados como lazareto, e a fundación efectuouse o 10 de agosto de 1870.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Javier Ayesa Dianda

**Javier Ayesa Dianda**, nado en Pamplona o 11 de maio de 1944, é un político navarro, militante de Eusko Alkartasuna, membro da coalición Bildu, de ideoloxía soberanista e de esquerda.

## Traxectoria 
É membro electo da asemblea nacional de Eusko Alkartasuna polo congreso celebrado en Vitoria do 20-21 de xuño de 2009.

Foi un dos concelleiros que máis estivo no concello, tanto nos anos 80 como nos 90 e até 2011.

Está casado e ten 3 fillos e é funcionario do Goberno de Navarra.

Nas eleccións de maio de 2007, integrouse en Nafarroa Bai e foi no número cinco das listas de NaBai.

Foi concelleiro de Eusko Alkartasuna durante os anos 1987-1995, 2003-2007, concelleiro de NaBai durante os anos 2007-2011 e candidato de Bildu para a presente lexislatura, que non puido ser elixido concelleira ó ir na cuarta posición da lista e ó obter Bildu tres. Estivo máis de 20 anos na corporación, o que o facía un dos máis veteranos.
Tocaima

**Tocaima** é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa na provincia do Alto Magdalena. Atópase a 102 km ó suroeste de Bogotá, e a unha altitude de 400 m. A temperatura media anual é de 27 °C. É denominada "Cidade Saúde de Colombia", debido ás propiedades terapéuticas das súas augas e lodos con xofre, empregados dende tempos prehispánicos.

## Toponimia 
O topónimo Tocaima provén dun antigo guerreiro da tribo guacaná, pertencente á nación panche. O guerreiro Tocaima era adorado polos homes da tribo debido á súa valentía e fazañas bélicas.

## Historia 
Na época precolombiana, o territorio do actual municipio de Tocaima estivo habitado pola tribo guacaná, que pertencía á nación panche. A tribo era gobernada polo cacique Guacaná, que tiña dominio sobre os seus veciños, os acaymas, membros dun concello tribal.

O 20 de marzo de 1544, o mariscal español Hernán Venegas Carrillo fundou o poboado de San Dionisio de los Caballeros de Tocaima, un pouco máis abaixo da localización actual. O 7 de febreiro de 1549 o rei Carlos V de España, mediante Real cédula de Valladolid, outorgou a Tocaima o título de "Hidalga e Nobre Vila", xunto co escudo de armas.

Os constantes asulagamentos provocadas polo desbordamento do río Pati fixeron que en 1581 a poboación fose abandonada, ata que o 18 de marzo de 1621, por orde de Juan de Borja y Armendia, presidente da Real Audiencia de Santafé, Tocaima foi refundada polo capitán Martín de Ocampo.

O 25 de abril de 1669 naceu en Tocaima Jerónima Nava y Saavedra, unha das principais escritoras da colonia colombiana, xunto coa tunjana Francisca Josefa del Castillo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Sibaté

**Sibaté** é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia de Soacha, a 27&nbsp;km ó sur de Bogotá. Forma parte da área metropolitana de Bogotá, segundo o censo DANE 2005.

A Sibaté chégase a través da Autoestrada Sur. O concello é recoñecido pola súa produción de amorodos, patacas e chícharos. Na área rural atópase o encoro do Muña.

## Toponimia 
O topónimo «Sibaté», en *muysc cubun* (lingua muisca), significa «derramamento da lagoa».

## Historia 
Menciónase dende a época colonial como poboado a beiras do río Muña, dende 1657, e en 1788 foi casarío até a fundación do poboado en 1868.

En 1895 construíuse a estación San Francisco para o ferrocarril, edificio que na actualidade serve de sede da Alcaldía Municipal. En 1908, rematada a Guerra do Mil Días, os herdeiros da Facenda Sibaté entran en xuízo de sucesión; a delimitación da mesma sería o que na actualidade forma o centro urbano. Nos anos 20 do século XX comeza o proceso de urbanización da antiga facenda, e nos anos 30 inícianse os primeiros estudos de organización urbana. En 1940 iníciase a construción do encoro do Muña, sobre o antigo casarío da Unión; tamén se constrúe unha casa de beneficencia para os enfermos psiquiátricos. Nos anos 50, Sibaté é erixido á categoría de Inspección.

A ordenanza 40 do 28 de novembro de 1967 elevou a Sibaté a concello segregado de Soacha, ó que até entón pertencía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
San Antonio del Tequendama

**San Antonio del Tequendama** é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia do Tequendama, a 56&nbsp;km de Bogotá.

O concello ormouse no sitio de Cubsio, lugar de reunión de indíxenas procedentes de Bojacá e Sagasuca (posteriormente denominado Serrezuela, e na actualidade, municipio de Madrid). San Antonio del Tequendama foi fundado por Críspulo Corredor; este municipio cambiou varias veces de nome, sendo no seu momento: San Antonio, Zea e San Antonio de Tena.

## Arte rupestre 
esquerda|miniatura|250x250px|A "Pedra do Trueque", na verea Cubsio.
San Antonio del Tequendama conta cun legado histórico e patrimonial reflectido na arte rupestre, no que se atopan petróglifos e pictografía. Esta arte milenaria atópase en diferentes sitios como na verea Cubsio, que moi posiblemente foi feita polas culturas muisca e panche, que habitaron na rexión.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Nilo, Cundinamarca

**Nilo** é un concello colombiano que se atopa no departamento de Cundinamarca. Forma parte da provincia do Alto Magndalena. Sitúase a 148 km ó suroeste de Bogotá.

## Historia 
[esquerda|miniatura|250x250px|[Pintura rupestre|Arte rupestre indíxena en Nilo.]]
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Nilo estivo habitado polo pobo indíxena panche. No ano 1627 o Oidor Lesmes de Espinosa fixo unha visita a Tocaima e ós pobos da súa xurisdición, e ordenou facer unha igrexa no hato de Francisco de Esquivel ás beiras do Sumapaz, onde debían ir a misa os veciños do Valle de Picalá e Fusagasugá.

Existían dous sitios poboados de veciños, eran Nilo cara ó lado de Tocaima e Limones contra o río Pagüey. Como a finais do século XVIII se quería aumentar a creación de parroquias de brancos na rexión, en 1783 o cura Francisco Antonio Ruíz fundou a primeira igrexa de Nilo.

O nome de Nilo deuse polas inundacións do río Pagüey que se asemellaban ás do río Nilo en Exipto.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Base Aérea de Tolemaida
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Soacha

**Soacha** é o concello máis poboado do departamento de Cundinamarca en Colombia. A súa área é de 184 km² e a súa poboación é de 556.268 (2019). A súa área urbana está conurbada coa do Distrito Capital de Bogotá, sendo parte da súa área metropolitana. É a capital da Provincia de Soacha, da que só fan parte dous municipios: Soacha e Sibaté.

## Toponimia 
A palabra «Soa*cha*» é un topónimo do *muysc cubun* (lingua muisca) que se divide en dúas palabras: *Sua*, que significa «Sol» e cha, que significa «home».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Girardot

**Girardot** é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa na provincia do Alto Magdalena, da cal é capital. Limita polo norte cos concellos de Nariño e Tocaima, polo sur co concello de Flandes e o río Magdalena, polo oeste co municipio de Nariño, o río Magdalena e o municipio de Coello e polo leste co concello de Ricaurte e o río Bogotá. Está situado a 134 km ó suroeste de Bogotá. A temperatura media anual é de 27.8 °C.

Girardot é unha das cidades máis importantes de Cundinamarca pola súa poboación, centros de educación superior, economía e extensión urbana. Tamén é unha das cidades con máis afluencia de turistas e poboación flotante do país. Girardot conforma unha conurbación xunto cos conellos de Flandes e Ricaurte, que suman unha poboación de 144.248 habitantes.

## Historia 
Na época precolombiana, o territorio de Girardot estivo habitado polos indíxenas panches.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Nariño, Cundinamarca

**Nariño** é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Alto Magdalena, a 149 km ó suroeste de Bogotá.

## Historia 
A orixe de Nariño foi unha aldea de pescadores e cultivadores de tabaco no sitio da Alquería, a beiras do río Magdalena, e en parte da facenda o Remolino. En 1833, por escritura do 13 de xullo deste ano da Notaría de Tocaima, fíxose a doazón dos terreos de Remolino para a nova parroquia de Nariño. O 31 de marzo de 1833 constatouse que había unha poboación de 1.235 habitantes; nomeouse como párroco Manuel Vega.

A parroquia xurdiu a raíz do enfrontamento entre os sacerdotes e alcaldes de Guataquí e Coello (Tolima) polo cobro dos décimos e tributos de Remolino, que aínda que está na banda oriental do río Magdalena, era xurisdición de Coello. A área de poboación de Nariño foi obxecto de varios preitos a través da súa historia entre os poboadores e os donos das facendas lindeiras. A acta que definiu os límites foi aprobada por acordo de concello No. 3 do día 30 de setembro de 1923.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Albán, Cundinamarca

**Albán** é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Gualivá. Conta con 5838 habitantes e a súa temperatura media é de 16 °C.

A súa área territorial é de 57&nbsp;km². Nela atópanse dous pisos térmicos: frío e temperado, cuxa altitude oscila entre os 1500&nbsp;msnm e os 3100&nbsp;msnm.

A zona urbana do concello abrangue unha extensión de 3,7&nbsp;km², atópase a 2242&nbsp;msnm, a 59&nbsp;km de Bogotá por vía terrestre.

## Límites 
Albán limita polo norte con Villeta e Sasaima, polo leste con Sasaima e Facatativá, polo sur con Anolaima e polo oeste con Guayabal de Síquima.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Villeta, Cundinamarca

**Villeta** é un concello colombiano que se atopa no departamento de Cundinamarca. Forma parte da provincia do Gualivá, da que é capital. Atópase a 91 quilómetros de Bogotá e 330 de Medellín. O seu nome significa "Pequena Vila" e está consagrada a San Miguel Arcanxo. Tamén é coñecida como "A Cidade Doce de Colombia", polo intenso cultivo de cana de azucre, coa que se produce panela. Villeta esta a 118 km de Zipaquirá "A cidade salgada de Colombia" pola súa Catedral de Sal.

Villeta é coñecida pola súa produción de panela, polas súas festividades, como o Reinado Nacional da Panela en xaneiro e o Festival Departamental de Bandas en agosto, e por ser a poboación onde se dá inicio á Ruta do Sol. É tamén un importante centro turístico do departamento de Cundinamarca debido ós seus carreiros ecolóxicos, fervenzas, balnearios, leiras paneleiras e infraestrutura hoteleira.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Anolaima

**Anolaima** é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia do Tequendama, a 71&nbsp;km de Bogotá. Considérase a capital froiteira de Colombia.

## Historia 
### Conquista e fundación 
esquerda|miniatura|200x200px|San Vicente Ferrer, santo patrón de Anolaima.
Os "anolaymas" eran unha tribo indíxena da nación panche. Foron das primeiras tribos con que se atoparon os españois ó descender por Zipacón en 1538; ese mesmo ano foron derrotados na Batalla de Tocarema pola expedición comandada por Gonzalo Jiménez de Quesada. Pouco despois, Hernán Pérez de Quesada tomou represalias contra os *anolaymas* por terse aliado a outros panches para invadir a sabana de Bogotá.

Inicialmente, a vila formouse na parte baixa do actual centro urbano, sobre a crebada e o alto do Resgardo, onde foi erixida inicialmente a capela de San Vicente Ferrer. O sacerdote dominico frei Lope de Acuño, evanxelizador da comarca dos panches, iniciou a doutrina de Anolaima, nome que se coñeceu en 1541. Dita doutrina foi dependente do curato de Tocarema, que en 1593 foi encomenda de Francisco Ortiz Carvajal. Cara a 1604, a vila compoñíase dos agregados de Tocarema e Matima (no presente, vereas dependentes de Anolaima).

En 1606 a vila foi erixido como curato e déuselle como santo patrón a San Vicente Ferrer. Porén, a data exacta de fundación do actual poboado non puido precisarse.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Ricaurte, Cundinamarca

**Ricaurte** é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa na provincia do Alto Magdalena. Ricaurte atópase a beiras do río Magdalena, na desembocadura dos ríos Bogotá e o Sumapaz. O concello está conurbado cos municipios de Girardot (Cundinamarca) e Flandes (Tolima).

Limita polo norte cos concellos de Tocaima e Agua de Dios, polo leste co concello de Nilo e o río Sumapaz, polo sur co río Magdalena e os concellos de Flandes (Tolima), Suárez (Tolima), Carmen de Apicalá e Melgar, polo oeste cos concellos de Girardot e Flandes (Tolima) e o río Bogotá.

## Historia 
A historia do concello de Ricaurte está vinculada á evolución histórica do concello de Girardot, pois Ricaurte foi, nun principio, correxemento de Girardot.

Aínda que a rexión estivo habitada polo pobo indíxena dos panches en tempos antes da conquista, o concello nace como un asentamento na beira do río Magdalena nas proximidades de Girardot, denominándose inicialmente como correxemento de "Peñalisa", xurisdición do distrito de Girardot.

Coa caída do sector agroindustrial de Girardot, a nova dinámica económica da rexión na actividade turística, e a construción da nova vía dende Bogotá até Girardot, favoreceuse en gran medida o correxemento, que tivo un auxe coa construción de paraxes sobre a vía e lugares de aloxamento, até consolidarse como concello en 1968 co nome actual. O crecemento urbano do concello esténdese sobre a Vía Panamericana até conurbarse con Girardot.

O Plan de Ordenamento Territorial dálle a categoría de oncello pertencente á área metropolitana de Girardot na consolidación da cidade rexión (como centro rexional).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Paíño calcamar

O **paíño calcamar** ou **calcamar** (*Pelagodroma marina*) é unha pequena ave mariña da familia dos paíños austrais Oceanitidae. É o único membro do xénero monotípico ***Pelagodroma***. Inicialmente estaba encadrado na familia dos hidrobátidos, pero, cando esta foi subdividida, pasou á familia dos oceanítidos.

[miniatura|esquerda|Un paíño calcamar fotografado en [Tasmania, Australia]]
miniatura|esquerda|Un paíño calcamar fotografado no golfo de Hauraki, Nova Zelandis

## Descrición 
Ten unha lonxitude de 19 a 21&nbsp;cm e unha envergadura de ás de 41 a 44&nbsp;cm. Ten un dorso de marrón claro a gris, a rabadilla e as ás con plumas de voo negras. Pola parte inferior é branco, a diferenza doutros paíños atlánticos e ten unha face branca cunha máscara sobre os ollos negra como a dos *Phalaropus*. A súa plumaxe fai que sexa un dos paíños máis doados de identificar no mar.

## Comportamento 
É unha ave estritamente peláxica fóra da estación reprodutora, e isto, xunto co remotos que adoitan ser os seus sitios de nidificación, fai que sexa unha ave difícil de ver desde terra. Só cando hai fortes tormentas esta especie pode verse empurrada a chegar a algúns promontorios. Non obstante, existen uns poucos rexistros desta especie en Europa occidental, desde Francia ao Reino Unido e os Países Baixos e mesmo en Galicia é unha ave accidental.

**P. m. albiclunis* , 1951 – illas Kermadec
**P. m. dulciae*  – illas da costa sur de Australia
**P. m. eadesi*  – Illas Cabo Verde
**P. m. hypoleuca*  – illas Salvaxes
**P. m. maoriana*  – illas arredor de Nova Zelandia, como as Chatham e illas Auckland
**P. m. marina*  – Tristan da Cunha e illa Gough (subespecie nominal)

## Status e conservación 
Está moi estendido dentro da súa zona de distribución, e está incluído na Lista vermella da IUCN como "especie ameazada".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*BirdLife Species Factsheet
Guayabal de Síquima

**Guayabal de Síquima** é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia de Magdalena Centro. Atópase a 69 km ó oeste de Bogotá, no sector noroccidental do departamento. O concello é coñecido como a Porta de Ouro do Magdalena Centro.

Atópase nunha vertente occidental da Cordilleira Oriental, a cal se caracteriza por ter unha parte crebada, localizada no leste do río Magdalena.

## Límites 
Guayabal de Síquima limita polo nordeste con Villeta e Albán, polo oeste con Bituima, polo sur con Anolaima e polo leste con Albán.

## Toponimia 
O topónimo Guayabal foi tomado do sitio onde se levanta, e o topónimo Síquima ten a súa orixe no segundo do cacique destas terras, cuxo significado etimolóxico é «o voso regato», sendo un dos caciques máis poderosos na rexión panche.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Sasaima

**Sasaima** é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Gualivá, a 80 km de Bogotá.

Sasaima está situada na vía que conduce de Bogotá á cidade de Medellín, pola saída que de Facatativá conduce a Villeta, a 80&nbsp;km da capital de Colombia. O concello atópase a unha altitude de 1150 m s. n. m., cunha temperatura media de 24 °C e unha pluviosidade media anual de 2800 mm. A súa principal actividade económica, ademais do turismo, é a produción agropecuaria, cuxos principais produtos son a avicultura, a porcicultura, e cultivos como o café, os froiteiros e as hortalizas.

## Historia 
esquerda|miniatura|230x230px|Monumento na honra do gran señor de Cacaima, gobernante indíxena dos sasaimeros.
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Sasaima estivo habitado polos indíxenas sasaimeros, baixo o mando do gran señor de Cacaima, pertencentes á nación panche. O conquistador español Hernán Pérez de Quesada chegou a Sasaima a comezos de 1541, quen ordenou incendiar a rancharía de Cacaima, que se atopaba na actual verea "El Mojón". O cacique, que alcanzou a salvar a súa vida, trasladouse ás proximidades do río Gualiva, na actual verea La Candelaria. En 1550 chegou, a Sasaima o Frei Fernando de Montoya, primeiro evanxelizador dos indíxenas da zona, quen bautizou ó cacique Cacaima co nome de Francisco Toto. Tamén bautizou ó xefe das tropas panches, a quen deu o nome de Juan.

O 3 de xullo de 1605, por auto proferido na Real Audiencia de Santafé de Bogotá, o Licenciado e Oidor Alonso Vásquez de Cisneros, do Concello do Rei, dispuxo a fundación da nova vila de Sasaima.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Bituima

**Bituima** é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia de Magdalena Centro, a 80&nbsp;km de Bogotá. A cabeceira municipal atópase a unha altitude de 1627 m s. n. m., cunha temperatura media anual de 20.9 °C.

## Toponimia 
Existen dúbidas sobre se o topónimo de Bituima é de orixe panche ou muisca. Segundo Acosta Ortegón, «Bituima» é unha palabra de orixe muisca que significa «a vosa abertura grande».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Zipacón

**Zipacón** é un dos 116 concellos do departamento de Cundinamarca, Colombia. Atópase na provincia de Sabana Occidente, a 50 km de Bogotá.

## Historia 
### Período precolombiano 
Zipacón é o territorio do altiplano cundiboyacense onde se atoparon as evidencias máis antigas de agricultura e olaría, que datan do ano 1270 a. C.

Durante o dominio da Confederación muisca, estivo baixo a xurisdición do Zipazgo, e foi un punto de gornición para espiar ós panches, que pola grande abertura deste lado adoitaban invadir frecuentemente o territorio muisca.

Dise que o Zipa se retiraba a Zipacón a meditar no medio dunha gran tristeza, polo que se lle deu á palabra Zipacón o significado de «O pranto do Zipa», frase que á súa vez é emblema do escudo do concello. A este respecto, o Manuscrito 158 BNC da Biblioteca Nacional de Colombia, que probablemente é unha copia encargada por José Celestino Mutis a finais do século XVIII, dálle á palabra *Cone* o significado de «pranto». Porén, o dicionario chibcha de Joaquín Acosta Ortegón di que a palabra quere dicir «Aliado do noso pai».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Biblioteca Nacional de Colombia

miniatura|dereita|Biblioteca Nacional de Colombia.
A **Biblioteca Nacional de Colombia**, BNC,  foi a primeira biblioteca pública fundada en América. O edificio actual foi deseñado polo arquitecto Alberto Wills Ferro en 1933 e foi declarado Monumento Nacional de Colombia mediante o decreto 287 do 24 de febreiro de 1975.
Atópase no barrio Las Nieves da localidade de Santa Fe na cidade de Bogotá.

## Fundación e historia 
A Biblioteca Nacional de Colombia, é considerada unha das bibliotecas máis antigas de América. Foi fundada como Real Biblioteca polo vicerrei Manuel Guirior en 1776, aínda que foi ó vicerrei Manuel Antonio Flórez Maldonado a quen lle correspondeu abrir ó público a biblioteca, o 9 de xaneiro de 1777.

A colección bibliográfica inicial da institución foron os 4.182 volumes, segundo inventario ordenado polo vicerrei Pedro Mesía de la Cerda, expropiados á comunidade xesuíta, expulsada en 1767 de tódolos dominios do Imperio Español como resultado da orde dada polo rei Carlos III.

A Real Biblioteca comezou a funcionar na casa do Seminario, hoxe Palacio de San Carlos, actual sede da chancelería, inmoble que fora alleado ós xesuítas en 1767. En 1789, trece anos despois da súa fundación, foi organizada dunha maneira práctica, ó estilo das bibliotecas europeas por Manuel del Socorro Rodríguez quen foi nomeado bibliotecario polo vicerrei José de Ezpeleta e permaneceu no cargo até a súa morte en 1819.

En 1825 e grazas á xestión de Francisco de Paula Santander a biblioteca estabeleceuse nas aulas do Colexio de San Bartolomé, recibiu a biblioteca de Mutis e cambiou o seu nome a Biblioteca Nacional de Colombia.

O 25 de marzo de 1834 decrétase a primeira lei de Depósito Legal. Esta impuxo como obriga remitir á biblioteca toda publicación impresa producida no país. Isto determinou o obxectivo da biblioteca a cal a partir deste momento converteuse na entidade encargada de custodiar o patrimonio bibliográfico da Nación.

O 20 de xullo de 1938, a biblioteca trasládase á súa sede actual deseñada polo arquitecto Alberto Wills Ferro.

No ano de 1954 nos sotos da biblioteca deuse inicio á televisión nacional. A televisora nacional, e posteriormente Inravisión, funcionaron alí até 1993.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
San Francisco de Sales, Cundinamarca

**San Francisco de Sales** é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia do Gualivá, a 55 km de Bogotá. É o cuarto municipio máis poboado da Provincia, cunha poboación estimada en 2005 de 8.187 habitantes. Ten unha superficie terrestre de 118&nbsp;km². Limita polo norte con Supatá e La Vega, polo leste con Subachoque e El Rosal, polo sur con Facatativá e polo oeste con La Vega.

O concello de San Francisco é coñecido por albergar máis de trinta especies distintas de colibrís.

## Historia 
Na época precolombiana, o territorio do actual municipio de San Francisco estivo habitado polos indíxenas panches, pertencentes á familia caribe, e polos muiscas, pertencentes á familia chibcha. Estes últimos situáronse na parte sueste do actual concello, no sector fronteirizo co municipio de El Rosal, onde estabeleceron un forte para evitar o acceso da nación panche ao Zipazgo (na Confederación Muisca), cuxo soberano era o Zipa e estaba situada na sabana de Bogotá.

No período da Colonia, debido á fundación do municipio de Tenjo, creáronse seis encomendas cara a onde foron trasladados os indíxenas desa zona. Unha das encomendas foi asignada ó cidadán español Juan de Vera, quen denominou á súa propiedade Chinga Fría; nome proveniente da palabra *chinga*, que en lingua muisca quere dicir «braveza».

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Tenjo

**Tenjo** é un dos 116 municipios do departamento de Cundinamarca (Colombia). Atópase na Sabana Centro a 37 km de Bogotá. Forma parte da área metropolitana de Bogotá, segundo o censo DANE 2005.

## Toponimia 
Segundo o dicionario de Acosta Ortegón, o topónimo «Tenjo», en *muysc cubun* (lingua muisca) significa «na abertura grande,». Porén, existen dúbidas sobre esta interpretación, dado que alí non hai unha abertura senón un val angosto entre dúas altas serranías, que ó sur lle dan saída á Sabana de Bogotá pola parte de Chitasuga e polo norte a abertura de Tiquiza sobre o río Chicú.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Jon Gondán

**Jon Gondán Cabrera**, nado en Pamplona o 31 de xullo de 1991 é un político navarro, militante de Geroa Bai. É o alcalde de Zizur Nagusia (Navarra) dende o 13 de xuño de 2015.

## Traxectoria 
Nas eleccións municipais de 2011, Jon Gondán ocupou o segundo lugar na candidatura de Nafarroa Bai ó concello de Zizur Nagusia, resultando elixido concelleiro en devanditos comicios. En novembro de 2012, trala división interna da coalición, Gondán fíxose coa portavocía e do liderado do grupo municipal.

Foi elixido candidato de Geroa Bai á alcaldía zizurtarra nas primarias celebradas o 3 de outubro de 2011, co 100% dos votos.

Nas eleccións do 24 de maio de 2015, Geroa Bai logra 1.650 votos e colócase como segunda forza, a 333 papeletas da primeira, UPN. Este resultado, fai posible que o 13 de xuño de 2015, na sesión de investidura, fóra elixido novo alcalde de Zizur Nagusia en substitución de Luis María Iriarte Larumbe grazas ós 4 votos do seu grupo, 4 de EH Bildu, 2 de Zizur Unido (EU e Podemos) e AS Zizur.

Gondán é o alcalde de Zizur Nagusia máis novo da historia e de Navarra durante ese mandato.

É reelixido candidato á alcaldía para as eleccións do 26 de maio de 2019, sendo Geroa Bai, novamente, segunda forza política, incrementando os seus votos até un total de 2.000, traducíndose en catro concelleiros. Os seus socios de goberno perden representación, pero grazas a un acordo con EHBildu (3) e a candidatura AS Zizur (2), logra a maioría na sesión de investidura, logrando revalidar a alcaldía.

## Notas
Mito do amor romántico

**O mito do amor romántico**, ou en plural **mitos do amor romántico**, comprende a análise daquelas ideas sobre o amor que se consideran construídas desde o ámbito social ao longo da historia.

Na sociedade occidental no século XXI analízanse como mitos do amor romántico a predestinación, a exclusividade, o matrimonio, a omnipotencia, a perdurabilidade, a fidelidade, o libre albedrío, a equivalencia de amor-namoramento, o emparellamento e os celos.

## Véxase tamén 
*Amor romántico

## Notas
Cota, Cundinamarca

**Cota** é un dos 116 concellos do departamento de Cundinamarca (Colombia). Atópase na Sabana Centro, a 26&nbsp;km de Bogotá (6&nbsp;km pola Avenida La Conejera que une este concello coa localidade bogotana de Suba e a unha distancia de 16 km ó sueste pola Rúa 80 que une este concello coa localidade de Engativá). Forma parte da área Metropolitana de Bogotá, segundo o censo DANE 2005. A súa cabeceira municipal atópase a 2.566 m s. n. m..

## Historia 
De acordo á mitoloxía muisca, Cota figura no itinerario de Bochica, quen dende a cova do mohán, no outeiro de Cetime en Chía. predicou o culto ó sol e ensino a cultivar a terra e a tecer algodón.

Cota foi fundada como concello por orde do oidor Diego Gómez de Mena, o 29 de novembro de 1604, sendo a encomendeira María de Santiago. Despois desta fundación fíxose a repoboación en 1638 por Gabriel Carvajal, e outra novamente en 1670.

O 17 de marzo de 1873, por acordo do honorable Concello Municipal, ordénase o traslado da cabeceira municipal do sitio inicial, na "Facenda Santa Cruz", hoxe verea de Pueblo Viejo, ó sitio actual, chamado nese entón "Tres Esquinas", para que a vila estivese no Camiño Nacional que conectaba a Zipaquirá con Girardot e que era denominado "Camiño do Sal". A forma octogonal do parque está inspirada na Praza da Estrela de París, e o seu deseño, así como o da igrexa, foron elaborados por Alberto Urdaneta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Bosa, Bogotá

**Bosa** é a localidade número 7 do Distrito Capital de Bogotá. Atópase situada no suroeste da cidade.

Algúns dos seus principais sitios de interese son o parque fundacional, coa súa igrexa histórica, a casa da cultura e o cabido indíxena muisca no barrio Bosa Palestina.

## Historia 
Bosa foi un importante poboado indíxena muisca na época precolombiana.

A vila de Bosa, localizada daquela a tres horas de camiño a pé dende a cidade de Bogotá, caracterizouse dende sempre polo seu clima frío, con excelentes condicións para o cultivo, a gandaría e a caza. O seu nome, que vén da linguaxe indíxena e está representado polo xeroglífico dun nariz coas fosas abertas, significa, segundo os muiscas, o segundo día da semana ou o cercado para gardar e defender as mieses. Esta rexión era terra de indíxenas e estaba baixo o mando do señor do poboado, o cacique Techotiva, cuxos descendentes levan apelidos como Neuta, Chiguazuque, Tunjo ou Orobajo. Bosa foi escenario permanente de encontros de guerra e paz entre os muiscas e outras comunidades de rexións próximas como os sutagaos, situados nas hoxe rexións do Sumapaz e Tequendama.

En 1538, Bosa constituíuse no lugar de encontro de tres conquistadores, Gonzalo Jiménez de Quesada, Nicolás de Federmán e Sebastián de Belalcázar. O encontro desenvolveuse de maneira pacífica e os tres conquistadores acordaron enviar as súas pretensións territoriais a España para a arbitraxe da coroa, o cal posteriormente se resolvería en favor de Belalcázar.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Fontibón

**Fontibón** (en ) é a localidade número nove do Distrito Capital de Bogotá. Atópase no noroeste da cidade. Entre os seus residentes predomina a clase media e media alta, o estrato socioeconómico 3 e 4.

## Historia 
miniatura|234x234px|Catedral Santiago Apóstolo.
Durante a Colonia serviu como tránsito para as recuas de mulas e de viaxeiros entre Santafé de Bogotá e o río Magdalena. Daquela consérvanse, arredor da súa praza central, edificios de estilo español como a igrexa, a casa dos nobres e a casa dos viaxeiros

O até entón concello de Fontibón é anexado en 1954 ó Distrito Especial de Bogotá, no que o seu territorio se estendía até os límites ó norte co que hoxe é o Aeroporto El Dorado, coa Facenda El Salitre de Bogotá polo leste (ó que incorporaría logo), polo sur até o Ferrocarril do Sur e polo oeste, até o sector de Techo, El Humedal El Burro e os límites do actual barrio Tintal (Avenida Manuel Cepeda Vargas), polo cal estes últimos serían cedidos a Kennedy en 1977, ano no que se estabelece como alcaldía menor e a constitución política de 1991 convérteo en localidade de Bogotá.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Madrid, Cundinamarca

**Madrid**, cuxo nome indíxena é **Sagasuca**, chamado **Serrezuela** dende a colonia até 1875, é un dos 116 concellos do departamento de Cundinamarca, Colombia. Atópase na provincia de Sabana Occidente, a 21 km de Bogotá. Forma parte da área metropolitana de Bogotá, segundo o censo do DANE do 2005. É un dos concellos de Cundinamarca que contan con Base Aérea e Escola de Suboficiais.

## Historia 
[esquerda|miniatura|[Gonzalo Jiménez de Quesada.]]
No sitio actual da vila de Madrid viviu un cacique muisca chamado Sagasuca, de onde tomou o seu nome a vila, sendo chamado polos primeiros españois, "Vila de indios de Sagasuca". O seu primeiro encomendeiro foi Alonso Díaz, quen formaba parte da tropa de Gonzalo Jiménez de Quesada.

Segundo o historiador Eduardo Pousada, «a palabra Serrezuela é diminutivo de serra, así como serranía é unha especie de aumentativo. Explícase o nome polo elevado outeiro a cuxo pé está a vila, o cal se usou dende os primeiros días da conquista». En monografías parroquiais corre a especulación de que Jiménez de Quesada, admirado pola beleza da chaira, mandou a un capitán Vargas dicíndolle: «Ide e fundade unha poboación ó pé da serranía», o cal fixo dándolle o nome de Serrezuela.

En desenvolvemento da Real Cédula de 3 de agosto de 1774 sobre reorganización de vilas de indios e correxementos, e do disposto pola xunta de tribunais en 1775, o fiscal Francisco Antonio Moreno y Escandón, vista a pobreza e escaso número de habitantes en Serrezuela, decretou a extinción da vila.

Esta vila levou o nome de Serrezuela até a Lei 14 de 17 de novembro de 1875, pola cal a Asemblea Lexislativa do Estado de Cundinamarca deulle en substitución daquel o de Madrid, en memoria de Pedro Fernández Madrid, literato nado na Habana (Cuba) en 1817, quen en busca de saúde e de repouso veu residir alí, dedicándose a escribir artigos literarios. Á súa morte, o 7 de febreiro de 1875, as persoas de Serrezuela, sentíndose honradas de que entre elas vivise, propuxeron darlle o seu apelido á poboación.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Dolores Fernández Galiño

**María Dolores Fernández Galiño**, nada no Carballiño en 1963, é unha avogada e xurista galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1986 e diplomada en Práctica Xurídica pola Universidad de Santiago de Compostela. En 1989 aprobou a oposición á carreira xudicial e á carreira fiscal. Ten recoñecida a especialización de Dereito Civil de Galicia.

Foi xuíza de Ponteareas a principios dos anos noventa. Ascendeu a maxistrada en 1992, e foi xuíz do Xulgado do Social de Pontevedra. Dende 2001 foi xuíz da Sección segunda da Audiencia Provincial da Coruña. 

Ten publicados estudos e investigacións vinculados ao dereito laboral con perspectiva de xénero nas revistas *Revista Derecho Social y Empresa, Femeris: Revista Multidisciplinar de Estudios de Género, !Qual: revista de género e igualdad, Falamos de feminismo.*

En xullo de 2019 foi elixida Valedora do Pobo. En 2026 repetirá o mandato.

## Notas
Fúquene

**Fúquene** é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia de Ubaté, a 116&nbsp;km de Bogotá.

## Toponimia 
O topónimo Fúquene provén de dous vocábulos do *muysc cubun* (lingua muisca), Fo e *Quyny*, que queren dicir «leito da raposa» ou «leito do deus *Fo*, ou Fu», a quen se lle rendía culto na illa grande da lagoa de Fúquene, que en época da conquista española serviu de como refuxio indíxena.

## Historia 
A finais do século XVI, os indíxenas muiscas da rexión vivían en tres rancherías, Fúquene, Nemoga e Coba.

Fúquene foi fundado en 1542 por Teresa de Verdugo, unha das poucas mulleres fundadoras de Colombia. O 2 de agosto de 1600, o visitador oidor Luis Enríquez ordena en Cucunubá poboar as terras dos indios de Fúquene e Nemoga no sitio de Guavachoquebita, no que se fundaba a nova vila de Simijaca, para o que se comisionou a Juan López de Linares como xuíz poboador; así o fixo constar o día 11 dese mes, ó notificar a súa comisión ó encomendeiro e capitáns, indicándolles como debían poboar e pasar o pobo de Simijaca ó sitio sinalado polo oidor, nun prazo de oito días.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial