Pseudomonas fluorescens

***Pseudomonas fluorescens*** é unha bacteria con forma de bacilo gramnegativa bastante común. Pertence ao xénero *Pseudomonas*, dentro do cal as análises de ARNr 16S sitúana nun grupo que leva o seu mesmo nome, *P. fluorescens* (no xénero existen outros catro grandes grupos de homoloxía de ARNr).

## Características xerais 
*P. fluorescens* ten moitos flaxelos. Ten un metabolismo extremadamente versátil e pode encontrarse no solo e nas augas. É un anaerobio obrigado, pero certas cepas poden usar o nitrato en vez do oxíxeno como aceptor de electróns final durante a respiración celular (respiración anaerobia).

As temperaturas óptimas para o seu crecemento están entre 25 e 30°C. Dá un resultado positivo na proba da oxidase. É unha bacteria non sacarolítica.

*P. fluorescens* e outras pseudomónadas producen lipases e proteases termoestables. Estes enzimas causan que se estrague o leite, causando amargor, degradación da caseína e viscosidade debido á produción de mucus e a coagulación de proteínas.

O nome específico *fluorescens* débese a que o microbio produce unha secreción soluble dun pigmento fluorescente chamado pioverdina, que é un tipo de sideróforo.

### Proxectos de secuenciación xenómica 
Secuenciáronse os xenomas das cepas de *P. fluorescens* SBW25, Pf-5 e PfO-1.

### Interaccións con *Dictyostelium* 
Hai dúas cepas de *Pseudomonas fluorescens* que están asociadas coa ameba *Dictyostelium discoideum.* Unha cepa serve como fonte de alimento e a outra non. A principal diferenza xenética entre estas dúas cepas é unha mutación do xene activador global chamado gacA. Este xene desempeña un papel clave na regulación xénica; cando este xene está mutado na cepa bacteriana non alimenticia, esta transfórmase na cepa alimenticia.

## Propiedades de biocontrol 
Algunhas cepas de *P. fluorescens* (CHA0 ou Pf-5, por exemplo) presenan propiedades de biocontrol, protexendo as raíces dalgunhas especies de plantas contra fungos parasitos como *Fusarium* ou o oomiceto *Pythium*, así como algúns nematodos fitopatóxenos.

Non está claro a que se deben as propiedades que promoven o crecemento da planta de *P. fluorescens*; entre as teorías propostas están: 
* A bacteria podería inducir unha resistencia sistémica na planta hóspede, para que poida resistir mellor o ataque dun verdadeiro patóxeno.
* A bacteria podería superar na competencia a outros microbios (patóxenos) do solo, por exemplo, ao darlle os sideróforos unha vantaxe competitiva á hora de captar ferro.
* A bacteria podería producir compostos antagónicos para outros microbios do solo, como os antibióticos de tipo fenazina ou cianuro de hidróxeno.

Concretamente, certos illamentos de *P. fluorescens* producen o metabolito secundario 2,4-diacetilfloroglucinol (2,4-DAPG), o composto que é responsable das propiedades antifitopatóxenicas e de biocontrol destas cepas. O *cluster* do xene *phl* codifica factores para a biosíntese de 2,4-DAPG, regulación, exportación e degradación. Neste *cluster* hai anotados oito xenes, *phlHGFACBDE*, conservados na súa organización en cepas produtoras de 2,4-DAPG de *P. fluorescens*. Destes xenes, o *phlD* codifica unha policétido sintase de tipo III, que representa o factor biosintético clave para a produción de 2,4-DAPG. O *PhlD* mostra semellanzas con chalcona sintases de plantas e teorizouse que se orixinou por transferencia horizontal de xenes. Aínda que a análise filoxenética e xenómica revelou que o *cluster* *phl* completo é ancestral en *P. fluorescens*, moitas cepas perderon esta capacidade e está situado en diferentes rexións xenómicas nas distintas cepas.

Algunhas probas experimentais apoian cada unha destas teorías, en certas condicións; unha boa revisión deste asunto é a elaborada por Haas e Defago.

Varias cepas de *P. fluorescens*, como Pf-5 e JL3985, desenvolveron unha resistencia natural á ampicilina e a estreptomicina. Estes antibióticos son utilizados regularmente en investigación biolóxica como unha ferramenta de presión selectiva para promover a expresión de plásmidos.

A cepa Pf-CL145A demostrou ser unha prometedora solución para o control dos mexillóns invasores *Dreissena* (como o mexillón cebra). Esta cepa bacteriana é un illamento ambiental con capacidade de matar >90% destes mexillóns por intoxicación (é dicir, non mediante infección), como resultado de produtos naturais asociados coas súas paredes celulares, e tanto as células mortas coma as vivas de Pf-145A poden matar os mexillóns. Despois da inxestión das células bacterianas o mexillón morre despois de sufrir lise e necrose da glándula dixestiva e o desprendemento do epitelio estomacal. As investigacións feitas ata agora indican unha alta especificidade polos mexillóns *Dreissena polymorpha* e *Dreissena bugensis*, cun baixo risco de impacto sobre especies non diana. A Pf-CL145A foi agora comercializada co nome Zequanox , cuxo ingrediente activo son células bacterianas mortas.

Estudos recentes mostraron que a produción da fitohormona citocinina pola cepa de *P. fluorescens* G20-18 é fundamental para a súa actividade de biocontrol ao activar a resistencia das plantas.

## Propiedades médicas 
Cultivando *P. fluorescens*, pode producirse mupirocina (un antibiótico), que é útil no tratamento de trastornos da pel, oído e ollos.
O ácido libre mupirocina e os seus sales e ésteres son axentes utilizados actualmente en cremas, pomadas e sprays como tratamento da infección por *Staphylococcus aureus* resistente á meticilina (SARM).

*P. fluorescens* mostra actividade hemolítica e, como resultado, observouse que pode infectar transfusións de sangue.

## Enfermidades 
*P. fluorescens* é unha causa pouco frecuente de enfermidades en humanos e adoita afectar a pacientes con sistemas inmunitarios comprometidos (por exemplo, pacientes en tratamento para o cancro). Por exemplo, desde 2004 a 2006, un gromo de *P.&nbsp;fluorescens* nos Estados Unidos afectou a 80 persoas en seis estados. A fonte de infección eran lavados salinos heparinizados contaminados usados con pacientes de cancro.

*P. fluorescens* é tamén unha causa coñecida dun síntoma de enfermidade nos peixes consistente na podremia das aletas.

## Metabolismo 
*P. fluorescens* produce fenazina, fenazina-1-ácido carboxílico, 2,4-diacetilfloroglucinol  e o antibiótico mupirocina activo contra o SARM.

### Capacidades de biodegradación 
A 4-hidroxiacetofenona monooxixenase é un enzima que se encontra en *P. fluorescens* que transforma o piceol, NADPH, H+ e O2 en 4-hidroxifenil acetato, NADP+, e H2O.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Ligazóns externas 
*The Pseudomonas Genome Database 
*Cepa tipo de *Pseudomonas fluorescens* en Bac*Dive* -  o Bacterial Diversity Metadatabase