open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Flunitracepam

miniatura|dereita|250px|Flunitracepam.
O **flunitracepam** (que tamén presenta entre outros os nomes comerciais de **Rohypnol**®, **Fluscand**®, **Flunipam**®, **Ronalin**® ) é unha droga da familia dos derivados da benzodiacepina. É un potente hipnótico, sedante, ansiolítico e relaxante muscular.

O *Rohypnol* (flunitracepam) é un hipnótico de Hoffman-La Roche. É da familia da benzodiacepina, como *Librium*, *Xanax* e *Valium*. O *Rohypnol* é 10 veces máis tóxico có diacepam *Valium*.

Nos Estados Unidos nunca se aprobou para uso médico porque hai outros hipnóticos máis seguros.

## Historia 
O Flunitracepam sintetizouse en 1970 por Roche e era usado hospitalariamente cando se necesitaba unha profunda sedación. Entrou no mercado europeo en 1975 e, a partir dos 80, comezou a estar dispoñible noutros países.

## Presentacións 
Viña en doses de 1&nbsp;mg, 2&nbsp;mg e 5&nbsp;mg pero, debido á súa extrema potencia e perigo, actualmente só está dispoñible en 1&nbsp;mg. Cada tableta ten cuñado "Roche" dun lado, e o número 1 encerrado nun círculo indicando as doses de 1&nbsp;mg.

## Posoloxía e farmacoloxía 
Como outras benzodiacepinas, o flunitracepam produce sedación, relaxación muscular, redución da ansiedade, prevención de convulsións. Os efectos son aproximadamente 10 veces máis potentes có diacepam. Aparecen ós 15 a 20 min despois da administración oral, e duran de catro a seis horas. Algúns efectos residuais persisten 12 h ou máis. Por vía oral absórbese o 80% de flunitracepam; en supositorios, o 50%.
Clorazepate

miniatura|dereita|250px|Clorazepate.
O **clorazepate** (tamén coñecido polas marcas comerciais **Tranxene®** e **Tranxilium®** entre outras) é unha droga derivada da benzodiazepina. Posúe propiedades ansiolíticas, anticonvulsionantes, sedativas e tamén é un relaxante muscular do esqueleto.

## Propiedades 
### Mecanismo de acción 
As benzodiazepinas actúan como depresores do SNC, producindo todos os seus 
niveis de depresión, dende unha leve sedación ata hipnosis, dependendo
da dose. Estimulan os receptores de GABA (ácido gammaaminobutírico) no sistema reticular activador ascendente. Dado que o GABA é inhibidor, a estimulación dos receptores aumenta a inhibición e bloquea a excitación cortical e límbica, despois de estimular a formación 
reticular do talo cerebral.

### Farmacocinética 
Absórbese no tracto gastrointestinal. A eliminación do fármaco é lenta xa que os metabolitos activos poden permanecer no sangue varios días e incluso semanas, con efectos persistentes. O clorazepam é de vida media intermedia, flutuando entre as 30 e as 40 horas. A súa unión as proteínas é alta; metabolízase no fígado e excrétase por vía renal.

## Indicacións 
O clorazepam está indicado para o tratamento de: crises mioclónicas; ausencias de tipo epiléptico (refractarias a succinimidas o ácido valproico); crises convulsivas tonicoclónicas 
(xeralmente asociado con outro anticonvulsivo); trastornos de pánico.

## Reaccións adversas 
As máis frecuentes son somnolencia, mareos, dificultades na coordinación psicomotora (ataxia) e na función motriz, deterioración nas funcións cognitivas, e depresión.

Tamén poden presentarse nerviosismo, alteracións do comportamento, cansazo e debilidade non habituais, perda do equilibrio, e amnesia anterógrada (especialmente con doses altas).

Os pacientes xeriátricos e debilitados, nenos e pacientes con trastornos hepáticos, son máis sensibles aos efectos das benzodiazepinas sobre o SNC.
Gosho Aoyama

**Gosho Aoyama** (青山剛昌, あおやま ごうしょう, *Aoyama Gōshō*) naceu o 21 de xuño de 1963 na prefectura de Tottori no Xapón e é debuxante de manga coñecido por ser o creador de *O detective Conan*.

## Perfil 
* **Alcume:** Gosho Aoyama
* **Nome real:** Aoyama Yoshimasa (青山剛昌, あおやま よしまさ)
* **Data de nacemento:** 21 de xuño de 1963
* **Lugar:** Daiei, prefectura de Tottori (Xapón)
* **Estatura:** 1,74 metros
* **Grupo sanguíneo:** B

## Biografía 
Aoyama comezou a debuxar cando aínda era un estudante de Belas Artes na Universidade de Nihon, onde entrou a formar parte do club de manga. Alí coñeceu a Yutaka Abe, un afeccionado ó manga, que lle animou a seguir debuxando. Nun primeiro intre a intención de Aoyama era entrar na facultade como profesor de Arte pero tralos eloxios de Abe tomouse en serio a idea de ser debuxante de manga.

Tras rematar a carreira debutou coa obra *Chotto Mattete*, que foi publicada na revista Shonen Sunday en inverno de 1987. Máis tarde publicaría, tamén na mesma revista, *Magic Kaito*.

## As súas obras 
* *Tell me a Lie* (私にウソをついて, *Watashi ni Uso wo Tsuite*)
* *O detective Conan* (名探偵コナン, *Meitantei Conan*)
* *Magic Kaito* (まじっく快斗, *Majikku Kaito*; protagonizada polo famoso ladrón Caco Kid)
* *Yaiba*
* *Historias curtas de Gosho Aoyama*
Palma

**Palma**, tamén coñecida como **Palma de Mallorca** ou localmente como **Ciutat**, é unha cidade e concello insular español, capital da comunidade autónoma das Illas Baleares e da illa de Mallorca.

Ocupa unha superficie de 208,63&nbsp;km², situada a beiras do mar Mediterráneo, na costa suroeste da illa, no centro da baía de Palma. Cunha poboación de 416.065 habitantes en 2019, é a oitava cidade de España en número de habitantes e a primeira das Illas Baleares. A súa área metropolitana engloba nove concellos que abranguen 560.240 habitantes repartidos nunha superficie de 1.015,88&nbsp;km².

## Historia 
A cidade foi fundada polo cónsul romano Quinto Cecilio Metelo o ano 123 aC. Durante o período islámico denomínase *Madina Mayurqa*. Co rei Xaime I chámase *Mallorca*. Co Decreto de Nova Planta recuperou oficialmente o nome romano, que, tamén oficialmente, no século XIX, se transformou en *Palma de Mallorca*; desde 1998 é oficialmente só **Palma**. Por antonomasia tradicionalmente os mallorquinos denomínana simplemente *La Ciutat* (*A Cidade*).

## Xeografía 
O termo municipal de Palma ten unha superficie de 208,63&nbsp;km² e limita cos termos de Calvià, Puigpunyent, Esporles, Valldemossa, Bunyola, Marratxí, Santa Eugènia, Algaida, Llucmajor e o mar Mediterráneo.

Corresponde ao termo municipal de Palma o arquipélago de Cabrera, formado polas illas de Cabrera, Conillera, els Estells, l'Imperial, Na Rodona, Na Foradada, Na Plana, Na Pobla e outros illotes menores.

Atópase situada no sector occidental da illa de Mallorca, quedando situada entre as comarcas naturais da Serra de Tramuntana, a cal presenta un relevo accidentado definido por aliñacións de dirección nordés-suroeste e polo Pla de Mallorca.

[miniatura|esquerda|450px|Panorámica de Palma desde o [castelo de Bellver.]]

### Distritos 
A causa da aplicación da Lei de grandes cidades, desde marzo de 2005 Palma está dividida en cinco distritos:
*Nord
*Centre
*Ponent
*Llevant
*Platja de Palma

### Clima 
Palma goza de clima mediterráneo cunha temperatura media anual de 17&nbsp;°C e unha media anual de precipitacións de 450 l/m².

## Demografía 
Cunha poboación de 400.578 habitantes (INE 2015), é a cidade máis poboada de Mallorca e das Illas Baleares, así como a oitava cidade en poboación de España.

## Economía 
Os dous principais motores da economía son o turismo e a construción, que relegaron a un segundo plano á industria e ao sector primario (agricultura, gandería, pesca, minería). As industrias de hotelería atópanse entre as primeiras de España e ata do mundo enteiro. As zonas que concentran maior número de turistas son a praia de Palma e o centro da cidade.

## Lugares de interese 
[250px|thumb|[Catedral de Mallorca]]
*Catedral de Mallorca
*Castelo de Bellver
*Convento de Sant Francesc
*Igrexa de Santa Eulària
*Igrexa de Sant Miquel
*Praza Maior
*Pazo da Almudaina

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Palma 
* Información do Instituto Balear de Estadística  
* Información de Eventos e Noticias de Mallorca
Pedra Cuberta

Como topónimo **Pedra Cuberta** pode referirse a:

;En Galiza
***Pedra Cuberta**, lugar da parroquia de Treos, no concello de Vimianzo.

;Dolmen de Galiza
***Dolmen de Pedra Cuberta**, atópase na parroquia de Treos, no concello de Vimianzo, preto da aldea do Arxomil.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Condado de Västerbotten

O **Condado de Västerbotten**, ou *Västerbottens län* é un condado ou *län* situado no norte de Suecia. O condado fai fronteira cos condados de Västernorrland, Jämtland, e Norrbotten, o condado noruegués de Nordland e o Golfo de Botnia.

O condado está formado polo landskap de Västerbotten, o norte do de Ångermanland e o sur do de Lappland, así como por unha pequena parte despoboada do norte de Jämtland. O condado de Västerbotten é o segundo máis grande de Suecia e ocupa unha oitava parte da superficie do país.

## Concello 
*Na provincia de Västerbotten:*
* Norsjö
* Robertsfors
* Skellefteå
* Umeå
* Vindeln
* Vännäs

*Na Laponia Sueca:*
* Dorotea
* Lycksele
* Malå
* Sorsele
* Storuman
* Vilhelmina
* Åsele

*Na Ångermanland:*
* Bjurholm
* Nordmaling

esquerda|250px

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Oficina Administrativa do condado de Västerbotten .
* Consello do Condado de Västerbotten .
Xaime Seixas

**Xaime Seixas Subirá**, máis coñecido por **padre Seixas**, nado en Santiago de Compostela o 26 de xuño de 1915 e finado en Villagarcía de Campos (Valladolid) en novembro de 1994, foi un coñecido crego xesuíta, esquerdista e galeguista.

## Traxectoria 
Estudou Maxisterio na Universidade de Santiago de Compostela, e Linguas Clásicas, Filosofía e Teoloxía cos xesuítas en Comillas, onde foi ordenado sacerdote en 1948. Dun forte ideario democrático e esquerdista, o seu primeiro destino foi Francia, onde estudou Teoloxía Moderna. Máis adiante trasladouse a Salamanca, onde fundou as organizacións *Vanguardia Obrera Juvenil* e *Vanguardia Obrera y Social*.

En 1961 marchou de misioneiro á República Dominicana. De volta a Galiza en 1965 artella un grupo semellante aos que xa formara en Salamanca, a Asociación O Castro de Vigo. Tamén fundou nesa cidade a Comunidade de Vida Cristiá Nosa Señora da Guía e Santiago Apóstolo.

O 25 de xullo de 1965 o padre Seixas oficiou na igrexa compostelá de San Domingos de Bonaval, a primeira misa integramente en lingua galega dende a Guerra civil española. Tamén foi o primeiro en pronunciar unha homilía en galego en Vigo durante o funeral do oftalmólogo Antón Beiras García, a quen días antes administrara a extrema unción por vez primeira nesta mesma lingua. Foi un promotor da tradución da liturxia ao galego e de diversas publicacións relixiosas.

A Xunta de Galicia outorgoulle a Medalla Castelao en 1985.

## Obra 
* *Catrocentos nomes para galegos e galegas*. SEPT, 1977
* *Conversas do Pai Xaime Seixas con Silvestre Gómez Xurxo*. SEPT, 1985

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Magnum (serie de televisión)

***Magnum*** (orixinalmente ***Magnum P.I.***, *Magnum private investigator*) é unha serie norteamericana de televisión protagonizada por Tom Selleck que facía o papel de Thomas Magnum que consistía nos traballos dun investigador privado que vivía en Hawai. A serie retransmitiuse pola canle norteamericana CBS, chegou a Galicia por medio da TVG que a emitiu en tres ocasións, a primeira en 1985, sendo a última a finais do 2006, polas mañás, cunha nova dobraxe de acordo coas novas normas da RAG. Esta serie colleitou un éxito considerable a primeira vez que se emitiu pola TVG.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Magnum na TVG
Plano inclinado

miniatura|Plano inclinado e forzas existentes.
O **plano inclinado**, unha das máquinas simples, permite reducir a forza que é necesaria realizar para elevar unha carga.

Imaxinemos que queremos arrastrar o peso *P* dunha altura 1 ata 2; sendo as posicións 1 e 2 ás que nos referimos as do centro de gravidade do bloque representado na figura.

O peso do bloque, que como sabemos é unha magnitude vectorial (vertical e cara a abaixo), pode descompoñerse nas súas compoñentes *H* e *V*', paralela e perpendicular ao plano inclinado respectivamente:

:*H* = *P*·sen(α)
:*V* = *P*·cos(α)

Como ademais, o bloque desprázase pola superficie do plano inclinado, existirá en xeral unha forza de rozamiento *FR* que tamén deberemos vencer para poder desprazalo. Esta forza é:

:*FR* = μ·*V* = μ·*P*·cos(α)       /  	sendo μ o coeficiente de rozamiento.

Da observación da figura, é inmediato que para conseguir desprazar o bloque, a forza (*F*) que deberemos realizar, será:

:***F*** = *H* + *FR* = *P*·sen(α) + μ·*P*·cos(α) = '*[sen(α) + μ·cos(α)]·*P'''*

Resulta evidente que se en vez do plano inclinado, tratásemos de levantar o bloque sen máis axuda que os nosos propio músculos, a forza (*G*) que teriamos que realizar sería simplemente a do peso do bloque debido á actuación da gravidade, é dicir

:***G*** = ***P**''
Silván, Benuza

**Silván** é un núcleo de poboación do concello de Benuza, na Comarca da Cabreira, no suroeste de León e como todo o concello de Benuza forma parte do Consello Comarcal do Bierzo. En 2001 tiña 216 habitantes distribuídos en cinco barrios: Santiago, La Peña, Fresnedo, Prosillo. As principais actividades económicas son a agricultura, a gandería e as canteiras de lousa. As dúas fontes situadas no lugar baixan directamente do monte, unha delas está no camiño para o barrio da Peña e a outra fonte está subindo pola rúa principal ( Carreira ) por onde van as ovellas dirixíndose cara ao monte; esa fonte chámase Fuentemeleira.
Oxyrhynchus

**Oxyrhynchus** (grego: Οξύρρυγχος; "nariz agudo ou nariz afiado"; en antigo exipcio **Pr-Medjed**; en árabe dialectal do Exipto de hoxe **el-Bahnasa**) é un sitio arqueolóxico en Exipto, considerado como un dos máis importantes que se coñecen. Está situado a uns 160&nbsp;km da capital exipcia, en sentido sur-suroeste. Durante o pasado século, a área arredor de Oxyrhynchus foi escavada de continuo, fornecendo unha enorme colección de textos en papiro datábeles nas épocas tolemaica e Romana da historia de Exipto. Entre os textos descubertos en Oxyrhynchus figuran obras teatrais de Menandro e o *Evanxeo de Tomé,* un importante e temperán documento gnóstico.
As particulares condicións climáticas do lugar - clima seco e ventoso - favoreceron a conservación dos papiros durante séculos.

## Os papiros de Oxyrhynchus 
En 1896 dous filólogos novos da Universidade de Oxford, Bernard Grenfell e Arthur Hunt, iniciaron as escavacións na área da localidade, sacando a luz unha exorbitante cantidade de papiros.

A maior parte dos manuscritos son documentos públicos e privados, como códices, edictos, rexistros, inventarios, actos de compravenda e cartas. Mais apareceron tamén papiros literarios. Entre as obras atopadas na zona son dignos de mención: poemas de Píndaro, poemas de Safo e Alceo, fragmentos de dramas de Esquilo, Sófocles e Eurípides, e máis unha saliente porción das obras de Menandro. Atopáronse tamén os máis antigos e completos diagramas xeométricos da obra de Euclides. Entre os papiros históricos unha ampla parte dos denominados *Hellenica Oxyrhynchia*, obra anónima relativa aos anos -396--395. Tamén textos cristiáns, gregos e latinos, como fragmentos do Evanxeo de Tomé, da Apocalipse de Baruch, do Evanxeo dos Hebreos e máis unha obra de Santo Ireneu.

Os papiros recobrados consérvanse no British Museum. A publicación dos diversos papiros comezou en 1898 e continua na actualidade, téndose superado os sesenta volumes ata agora.miniatura|Unha carta privada nun papiro atopado en Oxyrhynchus|centro
Lohengrin

**Lohengrin**, dito o cabaleiro do cisne, é un personaxe da lenda artúrica, fillo de Perceval (Parsifal). É un dos cabaleiros do Santo Graal, enviado nun bote arrastrado por cisnes para rescatar unha dama a que nunca lle poderá preguntar o nome. A súa historia é unha reelaboración da lenda do Cabaleiro do Cisne.

É o heroe da ópera *Lohengrin* de Richard Wagner.
Safo

[miniatura|*Safo* por [Gustav Klimt]]
**Safo** (Σαπφώ), con frecuencia chamada tamén **Safo de Lesbos**, viviu entre 630 a.C. e 612 a.C. - ca. 570 a.C., foi unha poeta grega. Naceu con moita probabilidade en Ereso, vila da illa de Lesbos, mais cedo se trasladou a unha cidade de maior importancia, Mitilene.

## Traxectoria
De familia aristocrática, de nena seguiu a familia no exilio a Palermo, retornando logo a Mitilene, onde ensinou poesía a grupos  de mozas as que dedicou epitalamios (cantos nupciais). Seu pai foi Escamandrónimo e súa nai Cleis.

Está testemuñado que tiña un irmán comerciante, Caraxo, que durante unha misión en Exipto se namorou dunha muller, arruinando economicamente a súa familia: ten sido reencontrados verso en lírica monódica nos que Safo prega a Afrodita que garanta un retorno seguro ao irmán para poder ser readmitido na familia. Tiña outros dous irmáns: Erígüio e Lárico, que era escanciador no pritaneo de Mitilene.

Consonte lendas, das que serían probas algúns versos románticos do pretendente, o poeta lírico Alceo de Mitilene foi reputado como o seu  amante: mais os mesmos poetas antigos desmentiron tal hipótese, mantendo que os versos en cuestión eran interpretables como unha idealización non autobiográfica.

É seguro que casou con Cércilas de Andros e tivo unha filla de nome Cleis, a cal dedicou algúns espléndidos e tenros versos.

Certos versos probarían que Safo alcanzou unha idade avanzada, mais non é moi seguro dado que era usanza común entre os poetas líricos utilizar a primeira persoa dun xeito  convencional. Sempre conforme á lenda, Safo morreu botándose dunha rocha polos amores dun xove barqueiro, Faón, feito que se conta n'*A Leucadia* de Menandro.

Os antigos estiveron de acordo en admirar a súa mestría. Tal foi a admiración que na época helenística déronlle a categoría de décima musa. Desde xeito, poetas latinos como Catulo e Ovidio coñecerían a súa poesía e imitaríana.

## Obra
As fontes antigas afirman que Safo escribiu nove volumes de poesía, mais só unha reducida proporción subsistiu. Fragmentos de papiros, como os atopados en Oxyrhynchus, en Exipto, son unha importante fonte. Un importante fragmento conservouse nun pote. O resto do que se coñece de Safo conservouse a través de citas doutros escritores da Antigüidade, a miúdo citas empregadas para ilustrar gramática, vocabulario ou métrica. Só  existe un poema completo, o "*Himno a Afrodita*" (Fragmentos 1).

A súa obra foi traducida ao galego por Raúl Gómez Pato, e publicada en 2008 co título de *Cantos e fragmentos*.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
*Safo: *Cantos e fragmentos*. Edicións Positivas, 2008. ISBN 978-84-87783-93-7. Tradución de Raúl Gómez Pato.
### Ligazóns externas
*Páxina cos fragmentos en grego de Safo e comentarios 

### Outros artigos
* Os nove poetas líricos
Oblomov

***Oblomov*** (en ) é unha novela do escritor ruso Ivan Goncharov publicada en 1859, a máis coñecida do autor.

## Trama 
Oblomov, o personaxe central da novela, é visto como a encarnación do home superfluo (*lizhni chelovek*), estereotipo da literatura rusa do século XIX. Oblomov e un home nobre e xeneroso incapaz de tomar decisións ou de realizar accións importantes.

Oblómov foi levada o cine na Unión Soviética por Nikita Mikhalkov en 1981.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  (Proxecto Gutenberg)
Iberdrola

**Iberdrola** é unha multinacional eléctrica española con base en Bilbao, cuns 31&nbsp;330 empregados en países de catro continentes que dan servizo a uns 31,67 millóns de clientes. Entre as súas filiais están Scottish Power (Escocia), Avangrid (Estados Unidos) e Elektro Holding (Brasil). No 2013 o principal accionista da empresa era Qatar Investment Holding, seguido doutros como ACS, Kutxabank e Bankia.

Dende que adoptou un plan de crecemento e expansión internacional en 2001, Iberdrola pasou a ser o grupo enerxético máis grande de España por capitalización de mercado, o líder global no sector da enerxía eólica e unha das principais empresas de electricidade do mundo por capitalización de mercado. A empresa é parte do índice bolsista Euro Stoxx 50.

## Presenza en Galiza
Froito das diversas fusións e adquisicións que deron pé a Iberdrola, a compañía posúe varias empresas hidroeléctricas que operan en diversos ríos galegos, como Saltos del Sil.

## Notas
## Véxase tamén
Canle de Crinan

miniatura|dereita|250px|Canle de Crinan, case na súa conexión co Loch Crinan

A **Canle de Crinan** é un canal en Argyll e Bute, no oeste de Escocia, duns 14 quilómetros de longo e que comunica o Loch Gilp co Loch Crinan.

## Localización
Leva o nome da vila de Crinan, que está localizada no seu extremo oeste, na ribeira do Loch Crinan, pois xunta esta poboación coa vila de Ardrishaig no Loch Gilp (ao leste). O Loch Crinan é unha baía do estreito de Jura, e o Loch Gilp unha ría do Loch Fyne.

## Historia
Os traballos para construír a canle comezaron en 1794, e a canle abriuse en 1801 cun deseño orixinal de John Rennie, pero con numerosos erros nas comportas que foron reparados en 1816 por Thomas Telford. O seu propósito era facilitar o transporte comercial entre Glasgow e a foz do Clyde, e as Illas Hébridas, sen ter que dar a volta ao sur da península de Kintyre e en especial, polo cabo de Kintyre, un lugar de mar aberto e perigoso a unhas poucas millas da costa setentrional de Irlanda. O transporte facíase cunhas embarcacións características desta comarca, denominadas puffers.

A canle non presentaba limitacións de altura para os barcos.

Na actualidade a canle úsana embarcacións de lecer, que aforran xornadas de navegación entre a foz do Clyde e as illas occidentais escocesas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web das canles escocesas
Praia de Pantín

A **Praia de Pantín** sitúase na parroquia de Pantín no concello de Valdoviño. Nela celébrase unha proba do Campionato do Mundo de Surf, o Pantín Classic.

A praia polas súas condicións de vento e ondas é moi empregada para deportes náuticos como o surf con ondas de ata cinco metros. A praia tamén se coñece como praia do Rodo, pola localidade na que está e que tamén dá nome ao castro do Rodo situado nun dos extremos da praia.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Praia de Pantín, Valdoviño 02.jpg

## Véxase tamén
* Pantín Classic
### Ligazóns externas
* Pantin Classic
* Localización Google Maps
Asclepio

**Asclepio** (en grego Ασκληπιός = *Asklepios*, en latín *Aesculapius*, de onde vén o nome alternativo *Esculapio*) era na mitoloxía grega o deus da medicina.

## Traxectoria 
Era tido por fillo de Apolo e de Coronis (filla de Flexias, rei dos lapitas). Asclepio representa o aspecto curativo das artes médicas, mentres as súas fillas Aceso, Iaso, Hixía, Aglaea e Panacea (literalmente "que todo o cura") simbolizan o poder da limpeza, da menciña e da saúde.

Podía aparecer representado como unha simple serpe ou cobra; porén a representación máis frecuente era a dun home barbado, cuberto cun manto que deixaba un ombro ao aire, portando na man esquerda un caxato, arredor do cal se enrosca unha serpe, figuración que por veces é confundida co caduceo de Hermes. En ocasións figura aos seus pés un galo, símbolo da vixilancia.

Asclepio aprendeu a ciencia da curación so guía do centauro Quirón, que lle ensinou todos os secretos das plantas. Como médico acompañou aos argonautas na busca do vélaro de ouro. Mais Asclepio superaría ao seu mestre, pois non só sandaba, senón que mesmo comezou a resucitar os mortais. Tamaña ousadía tróuxolle a animadversión do deus do ultramundo, Hades. En castigo, un lóstrego lanzado por Zeus acabou coa súa vida. A súa tumba colócase en Epidauro, sobre a que se ergue un templo.

## Culto 
Despois da súa morte recibiu culto. O máis famoso dos seus santuarios foi o de Epidauro, no Nordeste do Peloponeso. Outros santuarios de sona foron o da illa de Cos, onde parece que Hipócrates, fundador da medicina racional, comezou a súa carreira; o de Trikala e o de Pérgamo, en Asia Menor, lugares onde se chegou a organizar un sacerdocio especializado, ausente na maior parte do mundo helénico. Para Elio Arístide (*Discursos sagrados*), Asclepio é o máis grande dos deuses e o máis querido dos mortais. A doutrina hermética transfórmao nun deus conservador do Universo.

En honra de Asclepio usábanse serpes non ritos de curación. Cobras non velenosas deixábanse en cestas no chan dos cuartos onde doentes e feridos durmían. A comezos do 300 a.C., o culto de Asclepio foi popularísimo. Os seus templos eran denominados *asclepieion* e os peregrinos acudían a eles para ser curados. Durmían toda a noite e contaban os seus soños a un sacerdote no día seguinte (*incubatio*). O sacerdote entón prescribía unha cura, a miúdo consistente nunha visita aos baños ou ao ximnasio. Lewis Farnell sostén que nalgún deses templos usábanse cans sagrados para lamber as feridas dos enfermos demandantes.

O orixinal e antigo xuramento hipocrático comezaba cunha invocación na que figuraba Asclepio: "*Xuro por Apolo Curador e por Asclepio e por Hixía e Panacea e por todos os deuses...*". Os eruditos manteñen que este xuramento non debeu ser redactado por Hipócrates, senón por outros da súa escola ou ben por seguidores de Pitágoras.

## Notas
Bótox

miniatura|dereita|Estrutura da toxina botulínica
O **bótox** (*Botox* ®) é un fármaco cunha estrutura de toxina botulínica tipo A.

## Historia 
Algúns investigadores observaron nas súas investigacións nos anos 1950 que ao lle inxectar aos músculos cantidades moi pequenas da toxina botulínica tipo A diminuía a actividade muscular por bloqueo da acetilcolina na función neuromuscular, obtendo un músculo non dado a se contraer durante un período de catro a seis meses.

Alan Scott, oftalmólogo de San Francisco, empregou por primeira vez doses da toxina, para tratar estrabismo, mais precisou un socio para acadar a aprobación reguladora do seu descubrimento como droga. *Allergan Inc.*, unha pequena compañía farmacéutica que traballaba nas terapias dos ollos e produtos para lentes de contacto, mercou os dereitos da droga no 1988 e recibiu a aprobación da FDA no 1989. Allergan renomeou a droga como Bótox.

## Tratamentos 
Ademais do seu emprego cosmético, Bótox serve nos tratamentos das:

* migrañas.
* distonía cervical (desorde neuromuscular na cabeza e no pescozo).
* blefaroespasmo (contracción involuntaria do músculo ocular).
* hiperhidrose severa da axila (suoración extrema).

Outros empregos da toxina botulímica tipo A, non aprobada pola FDA, inclúe:

* Incontinencia urinaria.
* Fisura anal.
* Desordes espásticos asociados con lesións ou enfermidades do sistema nervioso central incluíndo trauma, esclerose múltiple, dano cerebral.
* Distonía focal nos papos, cara, mandíbula, cordas vocais.
* Dor temporomandibular.

En abril de 2002 obtivo a aprobación oficial no Estados Unidos para ser aplicado con fins estéticos. As vendas subiron de xeito exponencial.

Ten unha duración temporal: o efecto mantense de 3 a 6 meses. Despois cómpre unha renovación da dose. Posúe, amais, algúns efectos secundarios como reaccións alérxicas, rixidez da face, náuseas.

Elabórase a partir da toxina do botulismo, mais en pequenas proporcións. A fórmula para a súa elaboración é hoxe un segredo. Isto deixou manter o monopolio no desenvolvemento deste fármaco.
Fuso (ferramenta)

miniatura|dereita|Eva fiando, co fuso na man dereita. "Eve spinning", folio 8r, detalle do Salterio Hunterian , Glasgow University Library MS Hunter 229 (U.3.2)[miniatura|Fuso exposto no [Castelo de Sobroso.]]
O **fuso** é unha ferramenta para fiar. A súa invención é moi antiga, sendo o seu uso universal. Na súa forma máis simple consiste nunha peza cilíndrica afiada polos extremos arredor da cal o fiandeiro (tradicionalmente fiandeira) vai formando o fío. Foi superada pola introdución da roca, pero aínda segue a ser unha ferramenta común polo seu baixo custo. Neste sistema de fiazón cóllense as fibras e cunha primeira torcida do polgar e índice vaise facendo o fío. A medida que este vai crecendo, é enrolado no fuso, que se mantén en rotación, formando a mazaroca.

Os obxectos que teñen forma de fuso chámanse fusiformes.
Crack

A palabra **crack** é un anglicismo que se engadiu ó galego para expresar diversos conceptos.

# Por antonomasia, Xeración do crack, un movemento estético de narradores mexicanos de finais do século XX. 
# En Informática, programa que fai unha modificación permanente ou temporal sobre outro ou no seu código, para obviar unha limitación ou peche imposto a propósito polo programador orixinal. Algunhas lexislacións consideran este tipo de programas ilegais por facilitar a vulneración dos dereitos de autor de códigos non públicos ou comerciais. Véxase Crack informático.
# Substancia nociva, considerada ilegal, derivada da cocaína. Véxase Crack (droga).
# Expresión usada coloquialmente para sinalar a alguén con cualidades excepcionais nun campo determinado. (p.e. os *cracks* do fútbol).
# O proceso químico de cracking, polo que as moléculas se rompen para formaren os produtos.
Manuel González

__TOC__
**Manuel González** pode referirse a:
## Personalidades 
* **Manuel González Álvarez** (1955-), profesional do audiovisual galego;
* **Manuel González Cerezales (ou Manuel Cerezales González)** (1909-2005), xornalista e escritor galego;
* **Manuel González Fernández** (1944-2010), mestre e político galego;
* **Manuel González Flores**, presidente de México no século XIX;
* **Manuel González Fresco** (1886-1936), político e fuxido galego;
* **Manuel González González** (1951-), catedrático de Filoloxía Románica da Universidade de Santiago;
* **Manuel González Iglesias** o "xastre de Lalín" (-1926), xornalista e escritor galego;
* **Manuel González López**, político galego, de Compromiso Outes;
* **Manuel González Novo** (1944-), futbolista galego;
* **Manuel González Oliveira** (1913-2012), fotógrafo galego;
* **Manuel González Perdiz** (1833-1905), mestre canteiro da Lama;
* **Manuel González Ramos** (1889-1979), mestre e político socialista galego;
* **Manuel González Rodríguez** (1903-1974), mestre e político galego;
* **Manuel González Rodríguez** (1978-), rapeiro sevillano coñecido coma ToteKing;
* **Manuel González Salmón** (1778-1832), ministro español do s. XIX;
* **Manuel González Sanchidrián** (1979-), político galego;

* **Manuel González Toro** "Toro" (1910-1992), futbolista galego;
* **Manuel González Vicente** (1958-), fotógrafo galego;

### Co apelido composto 
* **Manuel González-Añón Carou** (1968-), futbolista galego.

### Co nome composto 
* **José Manuel González Álvarez** (1952-), político galego;
* **José Manuel González Gómez** (1991-), futbolista galego;
* **José Manuel González López** (1966-), futbolista e adestrador gaditano;
* **Manuel Jacobo González Outes** (1969-), escritor galego;
* **Manuel Jesús González Capón** (1951-), empresario e político galego;
* **Manuel María González López** (1892-1975), avogado e político galego;
* **Manuel Orlando González Cruz** (1948-), médico e político galego;
* **Xosé Manuel González Reboredo** (1946-), antropólogo galego;
Sector primario

miniatura|350px|Mapa mundial coa contribución da agricultura ó PIB de cada país entre os anos 1970 e 2008. Os datos están en dólares por ano.
O **sector primario** é unha das clasificacións das actividades económicas. Considéranse actividades pertencentes ao sector primario as actividades económicas relacionadas coa obtención de recursos da natureza:

#agricultura
#extracción mineral
#gandería
#explotación forestal
#pesca
#caza.

Aproximadamente o 50% da poboación mundial traballa no sector primario. En África faino o 62%; en Asia, o 58%; o 6% en Europa, e o 3% en América do Norte.

## Prioridades do sector primario
*Unha das primeiras prioridades deste sector é aproveitar, coidar e preservar os acuíferos, regatos, ríos, lagoas e presas da rexión, de tal maneira que a auga que se teña se utilice primeiramente para garantir o consumo humano e en segundo lugar para abeberar os animais, así como para cultivar a terra, en especial o millo e hortalizas. Por isto, unha das funcións das administracións é procurar que se penalice o desperdicio da auga ou o seu mal uso.
*Coa semente e cultivo, aproveitar a produción para a súa comercialización.
*En canto á silvicultura, capacitar as comunidades coa finalidade de que se preserve a riqueza que exerza, impulsar programas de reforestación ata que a planta sementada creza ou se garanta a súa vida e denunciar os cortes incontrolados, así como a presenza de serradoiros clandestinos e a venda ilegal de madeira, en especial dos acaparadores ou comerciantes que realizan esta actividade sen autorización. Nesta vertente, a Cámara de lexisladores, así como o Executivo estatal, debería considerar, cando menos, unha modesta partida de recursos ou, no seu defecto, xestionar unha maior actividade e responsabilidade por parte do goberno federal a través das súas dependencias afíns a este labor.
Amobarbital

miniatura
**Amobarbital** é unha droga derivada dos barbitúricos. Ten propiedades sedativas, hipnóticas e analxésicas. É un po branco e cristalino,sen olor e cun lixeiro sabor amargo. Ó consumilo durante extensos períodos de tempo, pode desenvolver dependencia física e psicolóxica.

A súa fórmula química é: C11H18N2O3,

## Efectos
*Somnolencia.
*Dor de cabeza.
*Mareos.
*Depresión.
*Excitación.
*Malestar estomacal.
*Vómitos.
Semana tráxica

**Semana tráxica** pode referirse a:

* **Semana Tráxica**, unha revolta en Cataluña no ano 1909.
* **Semana Tráxica**, unha revolta en Buenos Aires no ano 1919.
Liño

O **liño** ou **liñaceira** (***Linum usitatissimum***) é unha planta herbácea que chega a atinxir un metro de altura e pertence á familia das lináceas. Abrangue un certo número de subespecies, integradas polos botánicos co nome de *Linum usitatissimum* L. Componse basicamente dunha substancia fibrosa, da cal se extraen as fibras longas para a fabricación de tecidos e dunha substancia leñosa. Produce sementes oleoxinosas e a súa fariña é utilizada para cataplasmas, usadas con fins medicinais.
miniatura|200px|esquerda|Flor de liño

## Historia 
Non se coñece a data e o lugar nos que o home utilizou por primeira vez as fibras flexíbeis do liño para confeccionar o tecido, nin cando a planta comezou a ser cultivada. 
Desde 2.500 anos a.C. o liño era cultivado no Exipto, e o Libro de Moisés refírese á perda dunha colleita de liño como unha “praga” ou desgraza, tal era a súa importancia na vida das poboacións. As cortinas e o Veo do Tabernáculo e as Vestes de Arón como oficiante eran en “liño fino retorcido”. A túnica de Cristo era de liño sen costuras.

## As zonas de cultivo 
Encóntranse hoxe en día case exclusivamente en Europa. Bélxica e os Países Baixos fornecen as mellores calidades de liño.

## Tipos 
Plántanse tres tipos de liño:
* Liño de fibras (liño para debullar), para a obtención de fibras téxtiles;
* Da semente, para a obtención de aceite de liñaza, base da pintura ao óleo.
* Liño de cruzamento, conseguido polo cruzamento do liño de fibras co de aceite; foi desenvolvido para dar un rendemento suficiente de fibras e aceite.

## En Galiza 
miniatura|Sobre a mesa, a "espadela"; á súa esquerda, en pé, a "espadeleira".
miniatura|175px|"Restrelo" para aseda-lo liño.
O liño foi a fibra tradicional cultivada en Galiza e aínda que o seu cultivo case desapareceu, foi recuperado nos anos oitenta por iniciativa dos deseñadores galegos, especialmente por Adolfo Domínguez, pero a súa presenza segue a ser testemuñal.

En 2009 a cooperativa Feiraco tamén se sumou á recuperación do liño, como complemento natural para a alimentación das vacas.

## O liño na cultura popular galega 
* Liño bo, liño malo, todo frolece en maio. 
* Liño de Holanda, pesa e non anda. 
* Pró liño, sete voltas de rella e a caghalla da ovella.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* RIVAS QUINTAS, Eligio: *Frampas. Contribución al Diccionario Gallego*. Ed. Ceme, Salamanca 1978..
* RODRÍGUEZ GONZÁLEZ, Eladio: *Diccionario enciclopédico gallego-castellano*. Galaxia, Vigo 1958-1961.

### Ligazóns externas 
* Unidade didáctica sobre o liño
* *Linum usitatissimum* (Purdue University)
Butabarbital

O **butabarbital** (coñecido tamén pola marca comercial Butisol®) é unha droga do tipo dos barbitúricos. Ten propiedades sedativas.

É relativamente perigoso cando se combina co alcol, polo que se emprega raramente, aínda que algúns países de Europa do leste e América do Sur aínda o prescriben. A súa curta duración de acción outórgalle ao butobarbital un alto potencial de abuso, comparable ó secobarbital.
Pentobarbital

O **Pentobarbital** (tamén coñecida entre outros co nome comercial **Nembutal**®) é unha droga do tipo dos barbitúricos sintéticos comumente empregada como sedativo, hipnótico e antiespasmódico na forma dos seus sales de sodio ou calcio.
A súa fórmula química é: C11H18N2O3
Secobarbital

miniatura|dereita|150px|Estrutura do Secobarbital

O **secobarbital** (coñecido entro outros pola marca comercial **Seconal**®) é unha droga pertencente á clase dos barbitúricos. O secobarbital deprime a actividade cerebral; a súa acción inhibitoria sobre o sistema nervioso é xeneralizada.
Fuso

O termo **fuso** pode referirse a:

***Fuso**, ferramenta que serve para fiar;
***Fuso**, peza con rosca que serve de eixo en determinados aparatos, como o muíño ou o lagar;
***Fuso horario**, área xeográfica do planeta que comparte unha mesma hora;
***Fuso acromático**, estrutura citoplasmática que se estende entre dous citocentros e onde se insiren os centrómeros ou os cromosomas enteiros durante a mitose ou a meiose;
***Fuso**, fabricante de vehículos comerciais xaponés, pertencente ao Grupo DaimlerChrysler.
***Fuso neuromuscular**, receptores dos músculos
***Fuso xeodésico**, **fuso xeográfico** ou **fuso cartográfico** (grid-zone), indicador da posición xeográfica dunha lonxitude en UTM

#### Véxase tamén 
* *Fusobacterium* (xénero)
* fusobacterias (filo que inclúe as anteriores)
263

## Acontecementos 
## Nacementos 
## Mortes 
* Liao Hua, político e líder militar chinés.
* Yuan Ji, poeta chinés (n. 210).

## Outros 
* Historia ano a ano
Fenobarbital

miniatura|dereita|150px|estrutura do fenobarbital

O **fenobarbital** ou **fenobarbitona** (tamén coñecida polos nomes comerciais **Luminal®** ou **Gardenal®**) é unha droga da familia dos  barbitúricos usada como medicamento anticonvulsionante, hipnótico e sedativo.

A súa composición química é: 5-etil-5-fenil-1,3-diazinano-2,4,6-triona, de fórmula molecular C12H12N2O3,
991

## Acontecementos 
* Os daneses fan unha incursión en Inglaterra.

## Nacementos 
* Sancho III de Navarra.

## Mortes 
* Teofano, emperatriz do Sacro Imperio Romano.

## Outros 
## Véxase tamén 
* Historia ano a ano
Euzko Gudarostea

***Euzko Gudarostea*** ("O Exército Vasco" en vasco, consonte a ortografía usada na década de 1930; hoxe Eusko Gudarostea) foi a denominación utilizada polo exército do goberno autónomo vasco durante a guerra civil española.

A comezos de agosto de 1936 fundouse o Euzko Gudarostea. Mandábao o capitán de intendencia Cándido Saseta e controlábano os deputados do Partido Nacionalista Vasco Manuel de Irujo, José María Lasarte e Telesforo Monzón. O 25 de setembro constituíuse formalmente o Euzko Gudarostea, a fronte do cal estivo Ramón Azkue, chegando a formar 28 batallóns.

Dispuña así mesmo dunha forza naval formada por bous armados e outros pesqueiros convertidos en dragaminas. A flotilla de bous chegou a enfrontarse ao Cruceiro Canarias no combate do cabo Matxitxako. Contou tamén cunha exigua forza aérea, aludida ironicamente como o «circo Price» (un circo famoso na época) debido ao variado dos aparellos de voo.

Estaba controlada polo EBB (*Euskadi Buru Batzar*, Comisión Executiva de Euskadi do PNV), e un dos seus obxectivos era manter a orde pública. Tivo varios enfrontamentos con batallóns anarquistas e da Unión Xeral de Traballadores (UXT).

No cuartel de Bidarte, dirixido polo escritor Esteban Urkiaga, *Lauaxeta*, formaron miles de *gudaris* ('guerreiros' en vasco). O seu primeiro batallón foi o *Arana Goiri*, formado polo PNV a partir da súa organización paramilitar Euzko Aberkoi Batza, que sae á fronte o 24 de setembro, un día antes da constitución formal do Euzko Gudarostea.

Compúñano basicamente nacionalistas vascos e actuaba en coordinación co exército da Segunda República Española.

Loitou na Fronte do Norte contra as tropas de Franco desde 1936 a 1937, cando, unha vez ocupada Biscaia polas tropas nacionais, se rende en Santoña (Cantabria) ao Corpo Truppe Volontarie italiano. Os termos da rendición, acordados no Pacto de Santoña, non foron aceptados por Franco, e a maioría dos *gudaris* foron encarcerados. Algúns conseguiron fuxir para Francia en pesqueiros e regresaron por Cataluña para alistárense nas tropas republicanas.

## Notas 
## Véxase tamén
Mordred

**Mordred**, en galés **Medraut** e en galego-portugués medieval **Morderet**, é unha figura lendaria da Bretaña que ficou coñecida pola súa traizón ao loitar contra o Rei Artur na Batalla de Camlann, onde el morreu e Artur ficou fatalmente ferido. O seu nome significa "mau consello".

## Traxectoria
As lendas son contraditorias cando o asunto é a súa relación con Artur, mais varias retratan Artur como sendo tío ou pai de Mordred. Máis precisamente, existen tres versións diferentes sobre o parentesco:

*A primeira relata que el era fillo do Rei Lot e a súa esposa Ann-Morgause, unha media-irmá materna de Artur.
*Unha segunda relata que el era fillo de Artur e Ann-Morgause, adoptado e criado por Lot.
*Unha terceira relata que el era fillo de Artur e Morgana, outra media-irmá materna de Artur e irmá de Ann-Morgause. Morgana aínda era solteira e por iso o entregou para Ann-Morgause e Lot para que fose adoptado e criado como fillo propio deles.

A mención máis antiga sobre Mordred está no *Annales Cambriae*, unha crónica que forma parte da Historia Britonun. Mordred é mencionado novamente na tradición galesa nas Tríades Galesas: nunha tríade, baseada na obra *Historia Regum Britanniae* de Geoffrey de Monmouth, narra a historia da súa traizón a Artur; e noutra, el é descrito como o autor dunha das "Tres Grandes Revoltas das Illas Británicas"—el veu até a corte de Artur en Kelliwic na Cornualla, devorou toda comida e bebida, e até mesmo expulsou a Gwenhwyfar  (máis coñecida como Xenevra) do seu trono e castigouna.

miniatura|esquerda|O combate entre Artur e Mordred, ilustrado por N.C. Wyeth
Geoffrey de Monmouth presentou a figura de Mordred ao mundo alén de Gales. O autor normando-galés narra como Artur saíu para guerrear contra Roma e deixou a Mordred atrás para gobernar o seu reino e protexer a raíña Xenevra; durante a súa ausencia Mordred proclamouse rei e casou con Xenevra, forzando a Artur a retornar para a Bretaña, onde el e Mordred se enfrontaron en Camlann. A batalla (datada tanto en 537 como en 542) resultou na morte tanto de Artur canto de Mordred, xuntamente con boa parte dos seus exércitos.

Cóntase que Mordred tivo dous ou tres casamentos:
*Primeiro con Guinevak (Gwenhwyvach), unha irmá máis nova de Xenevra (Gwenhwyfar).
*O segundo con Cwyllog, unha Princesa do Gwynedd.
*O terceiro con Xenevra, esposa de Artur e Mordred e amante de Lanzarote do Lago.

Algunhas fontes, tales como as tríades, afirman que el estaba casado con Gwenhwyvach, irmá de Xenevra (Gwenhwyfar).
Outras afirman que a descendencia de Mordred sobreviviu a través de Melehan e Melou, os seus fillos xemelgos cuxa mai -unha das súas esposas- non é mencionada. Relátase que eles tentarán reclamar o trono da Bretaña despois da morte de Artur e Mordred. Melehan foi morto máis tarde por Lanzarote do Lago e Melou por Bors.
Xenevra (raíña)

[miniatura|150px|*Raíña Xenevra*, por [William Morris.]]

**Xenevra** (tamén coñecida por **Guinevere**, procedente do galés ***Gwenhwyfar***: a Fada Branca ou o Fantasma Branco) era a raíña consorte do Rei Artur nas lendas do Ciclo Artúrico.

Xenevra é sobre todo coñecida polo seu romance con Lanzarote do Lago, o principal cabaleiro da Táboa Redonda, que é relatado por primeira vez na obra de Chrétien de Troyes, "Lancelot, o Cabaleiro da Carroza". Este episodio é retomado en case todas as obras do Ciclo Artúrico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rei Artur
* Chrétien de Troyes
* Lanzarote do Lago
Florete

O **florete** é un tipo particular de arma, semellante á espada, que se utiliza na esgrima. É unha das tres armas que se empregan neste deporte e polo tanto, unha das súas especialidades.

## Características 
O florete é unha espada longa, flexíbel de aceiro inoxidábel, de 500 gramos de peso e 90 centímetros de lonxitude. A súa principal característica é que ten unha sección rectangular.

A garda ten que ter unha circunferencia de entre 9,5 e 12&nbsp;cm, e a folla ten que ir ao xusto medio da garda. Existen diversos tipos de empuñaduras e asas: fundamentalmente a de mango dereito e a chamada ortopédica. A de mango dereito, sitúa todos os dedos xuntos ao redor da asa, e é a máis común de usar na aprendizaxe. A ortopédica, que permite un maior desenvolvemento de forza, posto que o polgar se separa do resto do puño, é a máis usada en competición.

A folla do florete eléctrico ten un fío que a percorre enteira e que transmite os impulsos eléctricos dende a punta ata un enganche situado no interior da asa. A sensibilidade de toque nesta disciplina é de 500 gramos de forza, menor cá da espada.

A folla do florete, como a do resto das armas da esgrima, ten distintos nomes conforme as partes: a *espiga* é a parte da folla que se insire na asa; o *forte* é a base da folla, máis resistente có resto, e que se usa para as paradas, pero tamén a que ten un movemento máis lento; o *centro*, ou parte media, onde se desenvolven a maior parte dos contactos entre floretes; e a *punta*, que é a parte máis frouxa pero máis rápida.

## Uso 
Ao ser a arma máis lixeira das tres e a máis cómoda de manexar, é a máis indicada para os adestramentos. Habitualmente é a primeira arma coa que toman contacto co deporte os seus practicantes, e é especialmente indicada para os rapaces e as rapazas. Durante longos anos, esta foi a única arma da esgrima feminina.

## Regras 
miniatura|dereita|120px|En vermello, a área de tocado en florete
A variedade de florete difire das outras dúas (o sabre e a espada) nalgunhas regras e particularidades derivadas da forma e dos usos da arma.

A zona de tocado en florete limítase ao tronco, é dicir, que non se pode puntuar contra a cabeza, as pernas ou os brazos. Os tocados nestas zonas provocan a detención do combate, pero sen que suba ningún punto ao marcador. Porén, si que se pode tocar nas costas, aproveitando un movemento lateral do contrario, e provocando unha flexión na folla do florete. A ese movemento chámaselle *flick*.

Tanto en florete como en sabre está prohibido agochar un albo válido cun que non o é, é dicir, non se pode meter o brazo ou a man desarmada diante do corpo, para evitar a puntuación do contrario.

En florete non existe o tocado dobre, é dicir, que obtén o punto quen leva a prioridade, e non os dous (de ser o caso que os dous impacten no contrario). A prioridade lévaa quen está atacando, non sendo que sexa neutralizado por unha parada regulamentaria.
Jeddah

**Jeddah** ou **Xida** (, Jiddah ou Jaddah) é unha cidade de Arabia Saudita, situada na rexión do *Hiyaz*, na costa oeste da Península de Arabia. Importante porto de mar, en 1924 foi conquistado polos sauditas anexionado ó seu reino.

A poboación de Jeddah é de 3&nbsp;400&nbsp;000 habitantes no centro urbano e na área metropolitana viven uns 3&nbsp;800&nbsp;000. Está entre as cen áreas metropolitanas máis poboadas do mundo.

En 2014, a UNESCO proclamou centro histórico de Jeddah como Patrimonio da Humanidade.
## Cidades irmandadas 
Jeddah irmandouse con 23 cidades:

## Galería de imaxes

|Vista de Jeddah
Ficheiro:Jeddah-seaport-saudiarabia.PNG|Porto de Jeddah

|
Ficheiro:DSC00029-jed-gate.JPG|

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Jeddah 
* Fotos antigas de Djeddah
Pedro de la Sierra

miniatura|190px|Claustro renacentista do mosteiro de San Clodio.
miniatura|190px|esquerda|Bóvedas de cruceria do claustro renacentista do mosteiro de San Clodio.
**Pedro de la Sierra** foi un arquitecto na transición de arte galega do século XVI ao XVII.

Entre os traballos máis salientables están os que realizou en 1599 na igrexa do Mosteiro de Santa María de Montederramo e no Mosteiro de San Clodio de Leiro en 1607. Cómpre mencionar tamén as obras no Convento de San Francisco de Ribadavia.

O cabido da Catedral de Ourense tamén reclamou os seus servizos para finalizar as obras de construción do deambulatorio da devandita catedral, que rematou no ano 1633.

As súas obras caracterízanse polo equilibrio e a elegancia e definen exemplos do mellor da arquitectura conventual e monacal da época en Galicia.