Estonian Air

**Estonian Air** foi a aeroliña nacional de Estonia entre 1991 e 2015. Con sede na capital do país, operaba servizos regulares dende o aeroporto de Talín. Antes do cesamento de actividades a compañía voaba a 11 destinos en Europa.

Dende 1991 ata 1996, e novamente a partir de 2010, Estonian Air foi propiedade do goberno de Estonia. En 2010 o goberno recuperou a compañía, que estaba en mans do SAS Group, para que non quebrase. O 7 de novembro de 2015 a Comisión Europea decidiu que os fondos gobernamentais concedidos á empresa incumpriran as normativas da Unión Europea e debían ser devoltos. Ao non ter eses fondos, Estonian Air cesou todas as súas operacións ao día seguinte e entrou inmediatamente en proceso de liquidación. con avións mercados á defunta división local de Aeroflot. Os voos entre Talín e Frankfurt, o primeiro destino de Estonian Air cara ao oeste, comezaron de inmediato.

En 1992 a compañía converteuse en membro da IATA e Estonian Air dividiuse en Estonian Air Public Company Limited e Estonian Airports Public Company Limited. Na primavera de 1994, Estonian Air, xunto con Estline Eesti AS, comezou a ofrecer un paquete "aire-mar", é dicir, unha viaxe de ida e volta a Suecia, onde unha viaxe era máis barata en barco e a outra en avión.

O seu primeiro Boeing 737-500, con rexistro ES-ABC, foi entregado o 7 de xullo de 1995 e bautizado como "Koit". O segundo, con rexistro ES-ABD e bautizado como Hämarik  chegaría un ano despois. Estes avións comezaron a substituír ao vellos Tu-134 e Yak-40 de orixe soviética. Tamén en 1996, tras obter dous Fokker 50 máis, foi capaz de retirar toda a súa frota soviética. A aeroliña foi privatizada parcialmente en 1996, cun 66% das accióna a Maersk Air (49%) e o banco de investimento Cresco (17%). 

Tras a privatización das accións, RAS Estonian Air transformouse nunha sociedade limitada privada, Estonian Air. Coa chegada de novos propietarios creouse o programa de bonificación Blue Star dirixido a clientes corporativos. En 1998 engadiuse un terceiro B737, o "Põhjatäht" (ES-ABE). Tamén se lanzou a páxina web da empresa. Ao ano seguinte, Estonian Air converteuse en membro da Autoridade Unida de Aviación Civil Europea.

### Anos 2000 
Catro novos avións entraron en servizo nos primeiros anos da década de 2000. En 2003 a empresa dinamarquesa Maersk Air vendeu as súas accións, o 49% da aeroliña, a SAS por 19,55 millóns de euros. Ese mesmo ano os Fokker 50 foron retirados e no ano seguinte a aeroliña transportou ao seu 500 000º pasaxeiro.

En 2006 a frota de Estonian Air ampliouse con dous Boeing 737-300, o "Sohni" (ES-ABJ) e o "Kalev" (ES-ABK), e en 2007 engadiuse o "Linda" (ES-ABL). Este ano, a aeroliña obtivo unhas perdas de 52 millóns de coroas. En marzo de 2007 Estonian Air anunciou que alugaría outro Boeing 737-500 e serviría un novo destino, Viena. Estonian Air alugou tamén dous Saab 340 e en xuño de 2008 a aeroliña creou unha nova compañía, Estonian Air Regional. Baixo ese nome engadiu novos destinos dende Talín ata Kuressaare, Estocolmo, Helsinqui e Vilnius. Posteriormente voaría tamén a San Petersburgo e Minsk.

En 2008, operáronse tres novos destinos (Minsk, Múnic e Roma) e a compañía anunciou que ía pedir tres Bombardier CRJ900 NG, con outras 3 opcións de compra. O 27 de novembro dese ano o primeiro ministro estoniano Andrus Ansip anunciou que SAS se puxera en contacto co goberno estoniano, solicitando urxentemente unha inxección de cartos para salvar a aeroliña e ofrecendo comprar a participación do goberno na compañía. O goberno negociou coa navieira Tallink a compra de Estonian Air no caso de facerse coa participación de SAS.

O 17 de decembro de 2008 o "Koit", o seu primeiro 737-500, foi retirado. Ese ano as perdas da aeroliña foron de 170 millóns de coroas (13 millóns de euros). O 23 de marzo de 2009, outro Boeing 737, o Hämarik, deixou de operar con Estonian Air.

En 2009 Estonian Air abandonou as súas rutas a Viena, Frankfurt e Simferopol. A compañía pechou a súa división de asistencia en terra a aeronaves. Estonian Air abriu novas rutas dende Talín a Ámsterdam, Berlín e San Petersburgo, e tamén iniciou unha nova ruta entre Tartu e Estocolmo.

### Renacionalización 
miniatura|250x250px|Boeing 737-300
En 2010 Estonian Air comezou a cooperar con KLM, anunciando a ruta Talín-Vilnius-Ámsterdam que comezaría o 12 de febreiro dese ano.

O 10 de maio de 2010 o goberno de Estonia e SAS Scandinavian Airlines acordaron unha transacción na que o goberno estoniano achegaba 21 millóns de euros adicionais en capital a Estonian Air, o que resultaría nunha redución da participación de SAS na compañía aérea, pasando do 49 ao 10 %. Ao mesmo tempo, as dúas partes acordaron que o goberno estoniano tería a opción de mercar a participación restante de SAS nun momento posterior, entre entón e 2014. Estonian Air e SAS Scandinavian Airlines continuarían a cooperar do mesmo xeito. O obxectivo a curto prazo do goberno era converterse nun accionista principal e investir na empresa para garantir o seu futuro, xa que Estonian Air era estratexicamente importante para o estado. O acordo con SAS Scandinavian Airlines asinouse o 10 de setembro de 2010 e entrou en vigor o 27 de outubro dese ano cando o Parlamento estoniano ratificou as modificacións do orzamento estatal de 2010, asignando os fondos necesarios para investimentos. En novembro de 2011 o ministro de Asuntos Económicos, Juhan Parts, propuxo que SAS seguise o exemplo do estado á hora de realizar investimentos substanciais en Estonian Air. Porén, o vicepresidente de SAS, Sture Stolen, dixo que isto era improbable: "Temos unha boa e importante colaboración con eles, pero a nosa estratexia non é ser copropietarios de aeroliñas bálticas".
miniatura|251x251px|CRJ900
En setembro de 2010 Estonian Air anunciou que finalmente asinara un acordo con Bombardier polo cal dous avións CRJ-900 NextGen serían entregados a principios de 2011 (ambolos dous avións foron entregados en xaneiro de 2011) e un terceiro en 2012.

O novo director executivo de Estonian Air e antigo director comercial de AirBaltic, Tero Taskila, esperaba que a compañía fose rendible en 2012 despois de perder cartos dende 2005. Segundo Taskila, a empresa xa deu un gran paso a finais de 2011 ao resolver os seus complicados problemas de liderado. Tras novos malos resultados financeiros en 2012, o goberno de Estonia decidiu despedir a Taskila. Desde o 1 de novembro de 2012, o novo director executivo foi Jan Palmér, que contaba con máis de 20 anos de experiencia en diferentes compañías aéreas en Escandinavia.

### Cesamento de operacións 
O 8 de novembro de 2015 Estonian Air cesou todas as operacións despois de que a Comisión Europea declarase ilegal o financiamento gobernamental recibido pola aeroliña, o que a obrigaría a devolver máis de 85 millóns de euros. A empresa conxunta Nordic Aviation Group (NAG), apoiada polo goberno e dirixida por Adria Airways, estableceu servizos de substitución en rutas clave de Estonian Air con pouca antelación en operacións conxuntas con varias compañías aéreas rexionais europeas.

## Frota 
No momento do fin de operacións o 8 de novembro de 2015, Estonian Air tiña unha frota de 6 aeronaves cunha idade media de 8,2 anos: 3 Bombardier CRJ900, 2 CRJ700 e un único Embraer E-170. A compañía estaba a eliminar gradualmente os seus 4 Embraer con plans para operar con 8-10 Bombardier CRJ.

### Frota histórica 
[miniatura|Antigo [Tupolev Tu-134 de Estonian Air en 1994|250x250px]]

## Servizos 
En todos os seus voos a aeroliña ofrecía dúas clases de servizos.

### Flex Class 
Os pasaxeiros con billetes de tarifa *Business* ou *Flexible Economy* sentábanse nas seccións dianteiras do avión dunha soa cabina. A todos os pasaxeiros de tarifa alta servíanlles aperitivos ou comidas e bebidas dependendo da hora de saída e da duración do voo. As bebidas alcohólicas tamén estaban incluídas no prezo do billete.

### Eco Class 
A Eco Class era o produto da tarifa económica. Os refrescos tiñan que mercarse dun menú de bebidas a bordo.

Os pasaxeiros da clase Business de Estonian Air e os titulares da tarxeta SAS EuroBonus Gold/Pandion eran recibidos na sala VIP da clase Business na zona de tránsito de Talín. Dispoñían de teléfonos públicos, xornais e revistas gratuítos. Tamén dispoñían dun bar, ordenadores con conexión a internet e impresoras.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Nordica