Normalización (sociolingüística)

A **normalización** é un termo sociolingüístico referido a dúas acepcións relacionadas.

O termo máis comunmente usado como **normalización lingüística** refírese a reorganizar as funcións lingüísticas dunha sociedade para reformar as funcións sociais da lingua segundo as condicións “externas” cambiantes. Máis concretamente, é o proceso de reversión da substitución lingüística que pretende favorecer as condicións nas que as linguas que sufriron procesos de minorización ou que non desenvolveron todo o seu potencial, recuperen a condición de lingua «*plena*» ou «*normal*» e incorporar elementos que lle permitan consolidarse como instrumento de comunicación e cultura.

## Terminoloxía 
### Orixe do termo 
O termo foi popularizado por Lluís V. Aracil; até finais dos anos 60 empregábase «planificación lingüística».

### Variacións 
Non existe unha definición unívoca deste concepto xa que se trata dun proceso con características únicas en cada contexto sociolingüístico. Así, a normalización pode afectar ao código lingüístico, aos seus usuarios e á organización lingüística territorial, o que implica a demarcación de dous procesos paralelos: o social e o lingüístico. 

#### Desambiguación 
Utilizáronse varios termos relacionados coa normalización: codificación ou normativización, máis ligados aos aspectos lingüísticos (neste caso tamén se inclúe outra acepción de **normalización**, referida á ***normalización da lingua estándar*** , tamén chamada **estandarización**); e a planificación e a política lingüística, vinculadas aos aspectos sociais e políticos (a outra acepción de **normalización** (**normalización lingüística**) incluiríase neste último ámbito).
 

## Contexto 
Así, a normalización lingüística non só comprende aspectos puramente lingüísticos, senón que tamén debe considerar factores sociais e políticos. Respecto destas últimas, a subordinación política a outra comunidade que impón unha lingua dominante fai que a situación na que se desenvolve este proceso de normalización teña uns parámetros únicos, tendo en conta a falta de estado político propio e a existencia dun conflito lingüístico. É o caso de Cataluña, País Vasco, Galiza ou Quebec.

O proceso de normalización lingüística comprende a elaboración e difusión de normas de uso lingüístico que permitan adquirir unha actitude favorable, por parte da sociedade, en relación coa lingua. Toni Mollà e Amadeu Viana insisten en que o proceso de normalización lingüística ten un carácter prospectivo de resposta ao conflito lingüístico, sendo polo tanto dinámico e preditivo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns internas 
* Contacto lingüístico
* Comunidade lingüística
* Estandarización da lingua galega
* Normativa oficial do galego
* Normativa reintegracionista do galego
* Normalización lingüística

### Bibliografía 
* Aracil, Ll. V. (1982). *Papers de sociolingüística*. Barcelona: La Magrana.
* Aracil, Ll. V. (1983). *Dir la realitat*. Barcelona: Ed. Països Catalans.
* Junyent, M. Carmen (1999). “El català: una llengua en perill d'extinció?”. Revista d'Igualada, 1.

* Molla, T.; Viana, A. (1989). *Cursos de sociolingüística*. Alzira: Bromera.
* Pradilla, M. A. (1999). *La llengua catalana al tombant del mil·lenni* . Barcelona: Empúries.