open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Te doy mis ojos

***Te doy mis ojos*** é unha película española dirixida por Icíar Bollaín no ano 2003 e protagonizada polo actor galego Luís Tosar.

## Sinopse 
Pilar (Laia Marull) foxe en plena noite da súa casa, situada nun barrio periférico e residencial de Toledo; leva consigo ó seu fillo duns oito anos. Na súa fuxida busca refuxio en casa da súa irmá, unha restauradora de arte que leva unha vida independente á beira da súa parella escocesa, ambos residen na parte vella e histórica de Toledo.

Pilar é unha vítima máis dos malos tratos conxugais, que intenta refacer a súa vida e empeza a traballar como caixeira de visitas turísticas na igrexa que alberga O enterro do Conde Orgaz; a través do seu novo traballo comeza a relacionarse con outras mulleres. Antonio (Luís Tosar), o seu marido, emprende a súa busca e a súa recuperación, promete cambiar e busca axuda nun psicólogo. Segundo palabras de Icíar Bollaín:

«*Te doy mis ojos* conta a historia de Pilar e Antonio pero tamén de quen os rodean, unha nai que consente, unha irmá que non entende, un fillo que mira e cala, unhas amigas, unha sociedade e unha cidade como Toledo que engade co seu esplendor artísitico e o seu peso histórico e relixioso unha dimensión máis a esta historia de amor, de medo, de control e de poder.»

## Elenco 
* Laia Marull como Pilar
* Luís Tosar como Antonio
* Rosa María Sardá como Aurora
* Candela Peña como Ana
* Kiti Manver como Rosa
* Sergi Calleja como terapeuta
* Nicolás Fernández Luna como Juan
* Dave Mooney como John
* Elisabet Gelabert como Lola
* Chus Gutiérrez como Raquel
* Elena Irureta como Carmen

## Premios 
### Premios Goya 
A película gañou 7 figuras na XVIII edición dos Premios Goya:

* Mellor película
* Mellor dirección: Icíar Bollaín
* Mellor interpretación feminina protagonista: Laia Marull
* Mellor interpretación masculina protagonista: Luís Tosar
* Mellor interpretación feminina secundaria: Candela Peña
* Mellor guión orixinal: Icíar Bollaín e Alicia Luna
* Mellor son: Valiño, Piñeiro, Crespo e Gutiérrez

### Cunchas de Prata 
*Te doy mis ojos* conseguiu dúas Cunchas de Prata no Festival Internacional de Cine de Donostia, 2003:
* Cuncha de Prata á mellor actriz: Laia Marull
* Cuncha de Prata ó mellor actor: Luís Tosar

### Outros 
* Premio CEC (Círculo de Escritores Cinematográficos)
Jorge Manuel Theotocópuli

miniatura|dereita|200px|*Vista e plano de Toledo*, ca. 1608, obra do Greco na que retratou ó seu fillo Jorge Manuel.

**Jorge Manuel Theotocópuli**, máis coñecido simplemente como **Jorge Manuel**, nado en Toledo en 1578 e finado na mesma cidade en 1631, foi un arquitecto e pintor español, fillo e discípulo do Greco.

## Biografía 
Jorge Manuel era fillo do Greco e de Jerónima de las Cuevas. Naceu en 1578, cando seu pai contrataba *O Espolio* para a catedral da cidade.

Aprendeu a técnica pictórica do seu propio pai, realizando numerosas réplicas dos seus cadros, ou completando detalles; así atribúeselle o plano de Toledo na *Vista e plano de Toledo* (ca. 1610-1614), en razón da súa pericia como arquitecto. Jorge Manuel traballou na catedral de Toledo, da que foi nomeado mestre maior en 1625 e ergueu a Casa consistorial da cidade a partir dun proxecto anterior de Juan de Herrera.

Jorge Manuel figura retratado –neno aínda ou xa medrado- en diversos cadros do seu pai, como no célebre *Enterro do conde de Orgaz* (igrexa de Santo Tomé, Toledo), na mesma *Vista e plano de Toledo* (Casa Museo de El Greco, Toledo) ou no *San Luís de Francia* (Museo do Louvre, París). Casou dúas veces, acabando arruinado a causa dun preito co Hospital Tavera, cuxo resultado foi o embargo dos seus bens.

## Obra (selección) 
### Pintura 
* *Retablo de Titulcia* (Guadalajara)
* *Retrato de San Luís de Francia*, Casa Museo de El Greco, Toledo, réplica con variantes no fondo dunha obra homónima do seu pai (Museo do Louvre).
* *Retrato do cardeal Bernardo de Sandoval y Rojas*
* *A familia do pintor* (ca. 1605), propiedade privada en Bryn Athyn, Pensilvania, Estados Unidos.

### Arquitectura 
* *Casa consistorial*, Toledo, obra na que seguiu planos anteriores (1575) de Juan de Herrera.
* *Cúpula barroca* (1631), no lado esquerdo da fachada da catedral de Toledo, sobre tambor gótico de Egas (1519), cubrindo a capela mozárabe.
* *Sacristía* da catedral toledana, Jorge Manuel continuou desde 1621 as obras que iniciaran Nicolás de Vergara o Novo e Juan Bautista Montenegro.
Beremundo Rodríguez González

**Beremundo Rodríguez González**, coñecido como **Alejandro del Valle**, nado en San Paio, Mones (Petín) en 1910 e finado en Angers en 1986, foi un político comunista galego e escritor en castelán e francés.

## Traxectoria 
A fins dos anos 20 emigrou a Cuba, onde contactou coas ideas comunistas, volvendo en época da Segunda República. Formou parte da xestora do concello petinés despois das eleccións municipais do 12 de febreiro de 1936, que lle deran a vitoria á Fronte Popular. Foi tamén secretario comarcal do Partido Comunista. Era coñecido co alcume **Matalavaca**.

Logo da sublevación militar de xullo do 1936, Beremundo salvou a vida ao chegar até Asturias como fixeron outros valdeorreses, onde se integrou no Exército Popular. Pasou logo ao XIIº Corpo do Exército da República nos Pireneos, no que foi instrutor. Refuxiado en Francia despois do 1939, formou parte da resistencia contra a ocupación nazi dese país.

Anos máis tarde colaborou na revolución cubana de Fidel Castro. Pasou logo algún tempo na Arxentina. Volveu para Francia a mediados dos anos sesenta. Baixo o pseudónimo *Alejandro del Valle*, e en autoedición, publicou no país galo varias obras de poesía ou de ensaísmo literario.

Morreu en Angers na miseria en 1986. Foi posteriormente inhumado no cemiterio de Santa María de Mones (Petín).

## Obra 
* *Poética Galicia*. París, 1971 (1973, 2ª ed.).
* *La poesía revolucionaria española*. París, 1976.
* *Háblame de Amor*, 1969.
* *Águila intercontinental*, 1970.
* *Cité de la Nuit*, 1970 (bilingüe, francés-castelán).
* *Poèmes pour le Vietnam*, 1972 (en colaboración con Franco Bianciardi).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* *Repertorio Bibliográfico do Exilio Galego*, 2001: Ficha nº 1703.
Eleanor Roosevelt

miniatura|right|Roosevelt.
**Anna Eleanor Roosevelt**, nada en Nova York o 11 de outubro de 1884 e finada en Manhattan o 7 de novembro de 1962, foi unha política estadounidense, diplomática e defensora dos Dereitos Humanos.

## Traxectoria 
Filla máis vella de Elliot e Anna Hall Roosevelt e neta favorita de Theodore Roosevelt, casou en 1905 cun primo en 5º grao, Franklin Delano Roosevelt. Como esposa do Presidente dos Estados Unidos, foi a muller estadounidense que máis tempo permaneceu como Primeira Dama.

Durante o período posterior á crise de 1929 viaxou a través dos Estados Unidos promovendo a *New Deal*, e visitou as tropas nas frontes de batalla da segunda guerra mundial. Participou nas formacións de numerosas institucións, sendo as máis notables entre elas as Nacións Unidas, a Asociación de Nacións Unidas, e a Casa da Liberdade, (Freedom House). Presidiu o comité que aprobou a Declaración Universal dos Dereitos Humanos. O Presidente Harry Truman referiuse a ela como a Primeira Dama do Mundo en honra aos seus extensos viaxes para promover os Dereitos Humanos.

En 1939 organizou para a cantante negra Marian Anderson, que fora rexeitada polo Constitution Hall, un recital no Lincoln Memorial cunha audiencia de 70.000 espectadores e radiodifusión por todo o país. O seu matrimonio non foi para ela obstáculo para oporse á decisión do seu marido de firmar a orde executiva 9066 que resultou no internamento de 110.000 xaponeses e descendentes de xaponeses na Costa Oeste dos Estados Unidos de América.

Trala segunda guerra mundial participou na formulación da Declaración Universal dos Dereitos Humanos das Nacións Unidas, referíndose a ela como "A carta magna da humanidade".

Continuou participando activamente na vida política do seu país ata a súa morte en 1962.

## Recoñecementos 
A figura de Eleanor Rosevelt foi a elixida como protagonista da terceira das moedas estadounidenses dun cuarto de dólar da serie Mulleres Americanas, dedicada ás mulleres máis representativas da historia dos Estados Unidos, na súa emisión de 2023.

## Notas 
## Véxase tamén
Mosteiro de San Vicente do Pino

O **mosteiro de San Vicente do Pino** é un conxunto monumental situado en Monforte de Lemos, flanqueado polos restos do castelo, do que se conserva parte da muralla e mailos cubos defensivos, a torre da homenaxe, dende a cal se pode contemplar todo o Val de Lemos, e os restos do palacio dos condes de Lemos, edificio perdido en gran parte nun devastador incendio a principios do século. O mosteiro e mailos restos do palacio constitúen actualmente o Parador Nacional de Monforte de Lemos.

## Descrición e historia 
miniatura|Imaxe do claustro.
Trátase da máis probable localización do primitivo Castro Dactonio, asentamento da tribo céltica dos Lemavos. Plinio o Vello escribiu: «*Dactonium, quod dicitur "Pinus*"»; aínda que a localización do castro Dactonio foi disputada en numerosas ocasións, San Vicente do Pino foi á que se lle outorgou unha meirande credibilidade, tanto polo característico da súa orografía, propicia a usos defensivos, como pola toponimia do lugar ("pino") citada por Plinio, a fonte escrita máis antiga que se coñece.

Aínda que as orixes do mosteiro en si remontan ao século X, a edificación actual iníciase no século XVI. A praza do edificio conventual é neoclásica, tanto a súa fachada como o claustro.

A igrexa monacal ten a súa portada renacentista, mentres que o interior se enmarca no gótico de transición, cuberta de bóvedas estreladas sobre arcos agudos. Un órgano barroco, calado dende hai décadas, atópase nun lateral do coro. No recargado altar maior destaca unha interesante pintura alegórica que representa a tortura de San Vicente.

No cenobio consérvase unha singular imaxe de santa Ana coa Virxe María e o Neno, así como un interesante baixorrelevo románico, entre outras pezas de relevancia artística.

Xunto da pía bautismal, á dereita da porta de acceso, encóntrase un sepulcro de pedra, correspondente ó abade Diego García, no que se observa unha inscrición en latín, e deteriorado por diversas fendas ennegrecidas polo uso de lume co ánimo de olla-los restos que encerra, relacionados coa popular lenda da coroa de fogo.

Así mesmo, diversas partes da igrexa encóntranse moi deterioradas, entre elas as valiosas pinturas murais e algunhas vidreiras; presentouse á Xunta de Galicia un plan de restauración coa intención de recupera-lo seu patrimonio artístico.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Castelo (Monforte de Lemos).jpg|O mosteiro na cima do monte.
Ficheiro:Monforte cabe.jpg|Vista do castelo dende o Cabe.
Ficheiro:Parador de Monforte 4.jpg|A igrexa de S. Vicente, o mosteiro e a torre da homenaxe do castelo.
Ficheiro:Parador de Monforte 1.jpg|Entrada do mosteiro.
Ficheiro:Mosteiro de San Vicente do Pino de Monforte 24VII2008 01.JPG|Vista do mosteiro dende a torre da homenaxe do castelo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mosteiro
* Mosteiros e conventos de Galicia
* Castelo de Monforte de Lemos

### Ligazóns externas 
* Visita virtual 360º e páxina do mosteiro en TurGalicia.
* Parador de Monforte de Lemos .
Princesas

***Princesas*** é un filme español dirixido por Fernando León de Aranoa no ano 2005 e protagonizada por Candela Peña e Micaela Nevárez.

## Sinopse 
O filme conta a historia de dúas prostitutas. Unha delas, Caye (Candela Peña), é española e exerce a prostitución sen que o saiba a súa familia; a súa ilusión é aforrar para poder pagar unha operación de aumento de peito. A outra, Zulema (Micaela Nevárez), é unha inmigrante ilegal que intenta conseguir cartos para mandar á súa familia na República Dominicana.

A pesar do receo que existe entre o colectivo de prostitutas pola chegada de estranxeiras que lles supoñen competencia, e que tamén se reflicte na película, Caye e Zulema convértense en boas amigas e descobren que, a pesar das diferenzas, teñen moito en común.

## Personaxes 
* Candela Peña como Caye
* Micaela Nevárez como Zulema
* Mariana Cordero como Pilar
* Llum Barrera como Gloria
* Violeta Pérez como Caren
* Mónica Van Campen como Ángela
* Flora Álvarez como Rosa
* María Ballesteros como Blanca
* Alejandra Lorente como Mamen
* Luis Callejo como Manuel
* Alberto Ferreiro como Voluntario
* Marco Martínez como adolescente
* Antonio Durán "Morris" como Funcionario
* Pere Arquillé como Carlos

## Galardóns e nomeamentos 
### Goyas 2005 
* 3 premios na XX edición dos Premios Goya dos premios Goya á mellor actriz protagonista (Candela Pña), actriz revelación (Micaela Nevárez), mellor canción (Manu Chao).
* O Centro de Escritores Cinematográficos outorgou un premio á mellor actriz protagonista a Candela Peña.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Web Oficial da Película Princesas
Atol Ouvéa

miniatura|dereita|300px|Praia de Mouli, en Ouvéa
**Ouvéa**, ou **Uvea**, é o atol máis occidental do arquipélago das illas da Lealdade, ao nordés de Nova Caledonia.

A superficie total é de 133&nbsp;km², cunha altitude máxima de 39 m. A illa é alargada de norte a sur formada por dúas partes unidas por un estreito istmo de 25&nbsp;km de longo. Os extremos norte e sur prolónganse cara ao oeste por unha barreira de coral e uns illotes diseminados. A costa oeste da illa é unha longa praia de 25&nbsp;km.

Na illa conviven dúas comunidades, unha polinesia e a outra canaco, con dúas linguas pero cunha cultura máis próxima á melanesia. Colonizada tanto desde a grande illa de Nova Caledonia (Grande-Terre) como desde Samoa e Tonga, no século XVIII establecéronse inmigrantes polinesios da illa Uvea de Wallis e Futuna. Por iso en ocasións distínguese Uvea Este (Wallis) de Uvea Oeste (Ouvéa), e inclúese a illa nas chamadas illas periféricas polinesias. Esta comunidade fala o uveano occidental, ou *faga uvea*, moi próximo ao uveano oriental, ou wallisiano. A lingua dos kanaks de Ouvéa é o laai.

A poboación total era de 4.359 habitantes no censo do 2004, aproximadamente a metade polinesios e a metade kanaks. A capital é Fayaoué.
Candela Peña

**María del Pilar Peña Sánchez**, nada en Gavà (provincia de Barcelona) o 14 de xullo de 1973, é unha actriz catalá, máis coñecida polo seu nome artístico de **Candela Peña**.

## Traxectoria
Filla única, creceu no bar que os seus pais rexentaban. Ós catro anos de idade daba clases de ballet no Instituto da Danza de Barcelona: Escolleu o nome artístico de **Candela** por un fragmento de *La Casa de Bernarda Alba* onde dicían *"¿encendieron la candela?"*, cando os seus compañeiros de instituto lle dixeron que Pilar Peña non tiña moito gancho para unha actriz e empezaron a chamala así. Ós 17 anos acabou COU e marchou ó Centro Andaluz de Teatro en Sevilla; máis tarde marchou vivir a Madrid. Motivada por Pedro Almodóvar, escribiu en 2001 a novela *Pérez Príncipe, María Dolores*.

Nomeada ó Premio Goya varias veces, obtívoo en 2003 por *Te doy mis ojos* e en 2005 por *Princesas*, o seu grande éxito.

## Filmografía 
**Días contados* (1994)
**Boca a boca* (1995)
**Hola, ¿estás sola?* (1995)  
**La celestina*(1996) 
**¿De qué se ríen las mujeres?* (1997)  
**Un, dos, tres, ¡Taxi!* (1997) 
**Insomnio* (1998) 
**Novios* (1999) 
**Todo sobre mi madre* (1999) 
**Sin vergüenza* (2001) 
**Desaliñada* (2001) 
**No somos nadie* (2002)  
**Te doy mis ojos* (2003) 
**Descongélate!* (2003)
**Torremolinos 73* (2003) 
**Los muertos van deprisa* (2003) 
**¡Hay motivo!* (2004) 
**Princesas* (2005) 
**The Three Ages of the Crime* (2005)

## Premios 
### Premios Goya 
*Premio Goya á mellor interpretación feminina secundaria (2012) por *Una pistola en cada mano*.
*Premio Goya á mellor interpretación feminina protagonista (2005) por *Princesas*.
*Premio Goya á mellor interpretación feminina secundaria (2003) por *Te doy mis ojos*.
*Candidata ó Premio Goya á mellor interpretación feminina secundaria por *Días contados* (1994) e *Todo sobre mi madre* (1999).
*Candidata ó Premio Goya á mellor actriz revelación (1994).

### Premios Fotogramas de Prata 
*Mellor actriz de cine (2005)
*Candidata ó Premio de Mellor Actriz de Cine (2003).

### Premios Ondas 
*Mellor actriz de cine (2003)

### Premios Mestre Mateo
František Palacký

**František Palacký**, nado en Hodslavice (Moravia) o 14 de xuño de 1798 e finado en Praga o 26 de maio de 1876, foi un historiador e político checo.

## Traxectoria 
Descendente dunha familia husita que mantivera secretamente as súas crenzas protestantes durante o período de persecución relixiosa, František Palacký estudou dende 1812 no Liceo Luterano de Bratislava, alí coñeceu ao filólogo Jozef Šafárik quen lle transmitiu o amor polas linguas eslavas.

En 1823, Palacký, estableceuse en Praga, a súa amizade con Josef Dobrovský permitiulle entrar en contacto co conde Sternberg, fundador da Sociedade do Museo Bohemio e cando en 1825 saíu o seu xornal, *Časopis českého musea* Palacký converteuse no seu editor, ao primeiro o xornal publicábase en checo e alemán, máis adiante só sairía en checo para converterse no máis importante órgano literario de Bohemia.

A obra capital de Palacký foi a monumental *Geschichte von Böhmen*, a historia de Bohemia ata 1526 cando deixou de ser un estado independente, publicouna en cinco volumes entre 1836 e 1867 e tivo que percorrer os arquivos locais de Bohemia e as bibliotecas das principais cidades europeas, a obra converteuse nun clásico da historiografía checa, publicada orixinalmente en alemán ao pouco tempo saíu traducida ao checo. En 1848 cando se eliminou a policía encargada da censura, Palacký publicou unha nova versión das obras xa publicadas coa versión orixinal antes de ser revisada polos censores que consideraban parte dos seus estamentos críticos coa actuación da Igrexa católica.

Tras a revolución de 1848 Palacký entrou no Reichstag no outono dese ano, foi membro do Congreso Eslavo de Praga, politicamente era partidario dun imperio austríaco forte que debía consistir nunha federación de xermanos do sur e estados eslavos, permitindo a conservación dos dereitos de cada pobo, esta teoría coñeceuse como austroeslavismo e chegóuselle mesmo a ofrecer un ministerio no equipo de Franz von Pillersdorf pero o triunfo do partido reaccionario en 1852 supuxo a súa retirada da política. Volveu como membro vitalicio do senado en 1861 e como membro do Landtag de Bohemia onde se converteu no líder do Partido Nacional Checo que propuña o establecemento dun reino checo que abranguese Bohemia, Moravia e Silesia.
Historia da lingua

**Historia da lingua** pode referirse a:

* a **lingüística histórica**, o estudo da evolución diacrónica dos idiomas;
* a **gramática histórica**, , o estudo do cambio lingüístico aplicado a unha lingua concreta;

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Historia da lingua galega
*Gramática histórica do galego
Conmutación de paquetes

A **conmutación de paquetes** é unha técnica que serve para facer un uso eficiente das ligazóns físicas nunha rede de computadores. Se non existise unha técnica de conmutación na comunicación entre os nodos, teríase que enlazar en forma de malla, sendo unha rede de conmutación de paquetes unha "malla" de interconexións facilitadas polos servizos de telecomunicacións, a través da cal os paquetes viaxan dende a fonte ata o destino.

Unha vantaxe adicional da conmutación de paquetes, ademais da seguridade de transmisión de datos, é que ao dividir en paquetes a mensaxe, esta ensámblase dunha forma máis rápida no nodo de destino, xa que se están a usar varios camiños para transmitir a mensaxe, producíndose un fenómeno coñecido como *transmisión en paralelo*. Ademais, se unha mensaxe tivese un erro nun bit de información e estivésemos usando a conmutación de paquetes, só hai que retransmitir o paquete co bit afectado, o cal e moito menos problemático. O único negativo no esquema da conmutación de paquetes é que o seu encabezado e máis grande.

## Funcionamento 
A **conmutación de paquetes** realiza un procedemento mediante o cal, cando un nodo quere enviar información a outro divídeo en paquetes, os cales levan a dirección do nodo destino. En cada nodo intermedio polo cal pasa o paquete, detense o tempo necesario para procesalo. Cada nodo intermedio fai as seguintes funcións:

* Almacenamento e retransmisión (*store and fordward*): fai referencia ó proceso de establecer un camiño lóxico de forma indirecta facendo "saltar" a información de orixe a destino a través dos nodos intermedios.
* Control de ruta (*routing*): fai referencia á selección dun nodo do camiño polo cal deben retransmitirse os paquetes para facelos chegar ao seu destino.
Pedro Vera

**Pedro Vera**, nado en San Pedro del Pinatar, Murcia, en 1967, é un debuxante español de banda deseñada.

## Traxectoria 
En 1993 recibiu o premio ó mellor guión no Concurso Murcia Joven, e en 1994 gañou o Concurso de Cómic Ciutat de Cornellà. Foi fundador da revista murciana *El Tío Saín*, e colaborou tamén en publicacións españolas da época: “La Comictiva”, “Kovalsky Fly”, “Annabel Lee” e "Subterfuge" (Subterfuge Records).

Pedro Vera foi nomeado a “Autor revelación” no Salón del Cómic de Barcelona. En 1996 volveu gañar no Concurso Murcia Joven e comezou a publicar a súa serie “Ortega y Pacheco” no xornal *La Opinión de Murcia*. Un ano despois colaborou na revista “Ruta 66” e continuou facendo historietas para “El Tío Saín”, creando para esta a Nick Platino.

Desde 1998 debuxa para *El jueves* corrosivas páxinas, normalmente protagonizadas polas súas dúas creacións máis populares: Nick Platino e Ortega y Pacheco.

Tamén participou en numerosas charlas e exposicións, realizou carteis, portadas de discos (pack de “Los Reyes del crimen” para Manga Films) etc.

O seu estilo é o debuxo en branco e negro e trazo gordo, e ás veces inclúe montaxes entre fotos e debuxos. Na súa labor exorciza a sociedade actual, co telelixo nun lugar desatacado, a golpe de *gag* iconoclasta e surrealista.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O cómic en Murcia: Pedro Vera (en castelán)
* Entrevista a Pedro Vera: na realidade tan besta como nos seus cómics (en castelán)
Xogos Olímpicos de Atenas

**Xogos Olímpicos de Atenas** pode facer referencia ás seguintes edicións disputadas na capital de Grecia:
* Xogos Olímpicos de 1896, primeiros edición dos Xogos Olímpicos Modernos.
* Xogos Olímpicos de 1906, edición extraordinaria, non recoñecida oficialmente, que se celebrou co motivo da conmemoración do décimo aniversario dos Xogos Olímpicos de 1896.
* Xogos Olímpicos de 2004.
Gebhard Leberecht von Blücher

**Gebhard Leberecht von Blücher** (Rostock, Mecklemburg, 16 de decembro de 1742 — Krieblowitz, Silesia, 12 de setembro de 1819), Graf (Conde) e máis tarde elevado ao rango de Fürst von Wahlstatt (Príncipe de Wahlstatt), foi un xeneral mariscal de campo prusiano, que comandou exércitos desa nacionalidade contra Napoleon I, sendo famoso pola súa participación na batalla das Nacións en Leipzig en 1813 e, sobre todo, na batalla de Waterloo en 1815, da que é considerado vencedor xunto co británico Arthur Wellesley, duque de Wellington.

Na historiografía hispana é citado con frecuencia como xeneral Blücher ou só Blücher.
Batalla de Buçaco

miniatura|300px|dereita|A serra de Buçaco

A **batalla do Buçaco** (ou **Bussaco**, de acordo á grafía antiga), foi un encontro bélico acontecido durante as guerras napoleónicas, nun lugar próximo do Luso, na Mealhada, Portugal, o 27 de setembro de 1810.

## Historia 
### Enfrontamento 
Combateran, por unha banda, forzas aliadas portuguesas e británicas (uns 50&nbsp;000 homes), baixo o mando de Arthur Wellesley, e, por outra banda, forzas francesas (arredor de 65&nbsp;000 soldados) dirixidas polos mariscais André Masséna e Michel Ney. O encontro, que resultou vitorioso para as forzas anglo-portuguesas, foi decisivo na evolución positiva desa alianza no enfrontamento contra os exércitos napoleónicos.

Wellington saíu desde os arredores de Lisboa, a fin de cortar o avance das tropas de Masséna, que recentemente entrara en Portugal proveniente de España. Deste xeito buscaba previr a presión futura que puideran exercer os franceses sobre ás Liñas de Torres Vedras, un círculo defensivo montado nas proximidades da capital portuguesa pola alianza luso-británica. No seu avance as tropas anglo-portuguesas ocuparon as cristas montañosas próximas a Buçaco. Á vista do inimigo, Masséna ordenou asaltos sucesivos sobre as posicións contrarias, das que non lograron desaloxalo. O balance foi que os franceses perderon uns 4&nbsp;500 dos seus homes, fronte aproximadamente 1&nbsp;500 británicos e portugueses.

Nos días seguintes, Masséna ordenou ataques de flanco contra as posicións inimigas, sen éxito tampouco. O 10 de outubro, Wellington dispuxo a retirada para as posicións anteriores tras as Liñas de Torres Vedras. As defensas destas, demasiado poderosas para tentar un ataque en regra, e cun exército esgotado, levaron á retirada das tropas francesas.

### Consecuencias 
Falto de víveres, con parte das súas tropas enfermas, e fustrigado por ataques dos anglo-portugueses no camiño de volta, Masséna regresa para España a comezos de 1811. En total perdeu uns 25&nbsp;000 homes nas distintas fases de combates. Este novo intento francés por controlar Portugal e botar dese país os británicos fracasou. Pola súa parte, Wellesley renunciou a liberar totalmente Portugal do resto de tropas francesas, esperando unha ocasión máis propicia. Porén, Masséna volveu fracasar en maio do 1811 en Fuentes de Oñoro, de novo fronte os anglo-portugueses de Wellesley, o que significou o seu retiro do mando de calquera clase de tropas napoleónicas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Guerra Peninsular
* Guerra da Independencia española
O Pindo

Como topónimo **O Pindo** pode referirse a:

;En Galiza
***O Pindo**, parroquia do concello de Carnota;
****O Pindo**, lugar de dita parroquia.
****Monte Pindo**, macizo granítico sobre o que se teceron numerosas lendas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Aras sestianas

As **aras sestianas** son tres aras mandadas construír polo xeneral romano Lucio Sestio Quirinalo Albaniano arredor do ano 19 a.C. como monumento ao emperador Augusto. Nelas conmemorábanse as vitorias das lexións romanas nas últimas campañas das guerras galaico-cántabro-ástures.

Menciónanse en diversos testemuños históricos escritos sobre o noroeste da Península Ibérica por historiadores romanos como Estrabón, Mela, Tolomeo ou Plinio.

## Notas
Campionato europeo de baloncesto de 2007

O **Campionato Europeo de baloncesto de 2007** (tamén coñecido como **Eurobasket 2007**) disputouse en España entre os días 3 e 16 de setembro de 2007. É o campionato europeo número XXXV, e contou con 16 seleccións participantes.

Está organizado por FIBA Europa, a sección europea da Federación Internacional de Baloncesto (FIBA) e mais pola Federación Española de Baloncesto (FEB), sendo a terceira vez que España é escollida como anfitrioa do Eurobasket, xa que xa o fora en 1973 e en 1997.

## Sedes 
[200px|miniatura|dereita|[Pazo dos Deportes da Comunidade de Madrid, sede da rolda final.]]

## Proceso de clasificación 
miniatura|dereita|300px|Situación dos países participantes no Eurobasket 2007. En vermello, o país organizador.

Os nove equipos que se clasificaron para o Campionato mundial de baloncesto de 2006 tamén conseguiron a súa cualificación automática para o Eurobasket 2007. Estes foron Grecia, Alemaña, Francia, España, Lituania, Eslovenia, Serbia, Italia e Turquía.

Outros seis equipos, pertencentes á División A, lograron o seu posto nunha fase previa de clasificación que se disputou do 31 de agosto ó 16 de setembro de 2006, no que conseguiron ó pase á fase de grupos Croacia, República Checa, Letonia, Polonia, Portugal e Rusia.

O derradeiro posto acadouno Israel no Torneo de Clasificación Adicional disputado en Maó (Menorca), disputado en agosto de 2007. Ese torneo relegaría a Suecia e a Dinamarca á División B.

## Cadros de xogadores 
Para este campionato cada unha das 16 seleccións participantes contará con 12 xogadores, o que fai un total de 192 inscritos.

### Grupo A (Granada) 

* (¹) -  Todos en Granada 
* (²) -  Hora local de España (UTC +2)

### Grupo B (Sevilla) 

* (¹) -  Todos en Sevilla 
* (²) -  Hora local de España (UTC +2)

### Grupo C (Palma) 

* (¹) -  Todos en Palma
* (²) -  Hora local de España (UTC +2)

### Grupo D (Alacant) 

* (¹) -  Todos en Alacant 
* (²) -  Hora local de España (UTC +2)

## Segunda rolda 
### Grupo E (Madrid Arena, Madrid) 

* (¹) -  Todos en Madrid
* (²) -  Hora local de España (UTC +2)

### Grupo F (Pazo dos deportes da Comunidade de Madrid, Madrid) 

* (¹) -  Todos en Madrid
* (²) -  Hora local de España (UTC +2)

## Rolda final 
### Rolda de cualificación 

* Todos en Madrid
* Hora local de España (UTC +2)

## Resultados finais 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do Eurobasket 2007
Edderton

[miniatura|dereita|300px|A igrexa de Edderton. Ao fondo, o estuario do [río Dornoch. No camposanto da igrexa atópase a Campa da Cruz de Edderton.]]
**Edderton**, en gaélico escocés **Eadardan** (non oficial), é unha aldea escocesa.

## Localización
Edderton está situado ao norte de Inverness, a pouca distancia do istmo da península de Tarbat, e sobre o estuario do río Dornoch. De feito, na costa próxima á vila atópanse os areais de Edderton, unha ampla zona intermareal. Pertencía ao antigo condado de Ross, agora subsumido na área municipal da Terra Alta.

Ten uns 400 habitantes, e por ela cruza o ferroviariamente que une Inverness con Thurso, na costa setentrional de Escocia pero na súa antiga estación xa non ten servizo.

Atópase en Edderton a destilería de whisky Balbair. A súa principal igrexa data de 1743.

## As cruces pictas
En Edderton e nas súas proximidades atópanse dous restos históricos de particular importancia, a Campa da Cruz de Edderton e a Clach Biorach, dúas laxes procedentes da época picta.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Web con información sobre a vila
Ptahhotep

**Ptahhotep** foi un sabio exipcio, do Antigo Exipto, que chegou a vivir cento dez anos e viviu no Imperio Antigo. Foi o autor das coñecidas como *Máximas de Ptahhotep*, integradas nos chamados Textos das pirámides. Realizou a súa obra na fin da súa vida, vida que consagrou a servir ao faraón e a Exipto. Ostentaba varios cargos ou títulos, o máis importante deles o de Visir.

## Obra 
A súa obra atopouse íntegra no coñecido como ***Papiro Prisse***, descuberto de xeito casual no século XIX.

## Literatura 
* Wolfgang Kosack: *Berliner Hefte zur ägyptischen Literatur 1 - 12*: Teil I. 1 - 6/ Teil II. 7 - 12 (2 Bände). Paralleltexte in Hieroglyphen mit Einführungen und Übersetzung. Heft 7: Die Weisheitslehre des Ptahhotep. Verlag Christoph Brunner, Basel 2015. ISBN 978-3-906206-11-0.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filosofía no Exipto Antigo

### Ligazóns externas 
* Páxina sobre a mastaba de Ptahhotep e o seu pai Akhethotep en Saqqarah  *(en francés)*.
* Imaxe de xeróglifos da mastaba
Eleccións xerais de España de 1977

As **eleccións xerais en España de 1977** tiveron lugar o 15 de xuño dese ano. Os españois e españolas maiores de idade foron chamados ás urnas corenta e un anos despois dende as últimas eleccións celebradas en democracia durante a Segunda República, en febreiro de 1936.

Nestas eleccións o presidente do Goberno, Adolfo Suárez, nomeado polo rei Xoán Carlos I en 1976, chega ao Centro Democrático y Social, para lideralo e así crear a Unión de Centro Democrático, que gaña as eleccións quedando a poucos escanos da maioría absoluta.

## Resultados 
Felipe González lideraba o PSOE dende 1974 e foi cabeza de lista deste partido, obtendo a segunda posición con 120 escanos. O PCE, liderado por Santiago Carrillo, obtivo o terceiro posto nas eleccións con 20 deputados. Manuel Fraga, quen fora ministro portavoz e ministro de Turismo durante os anos da ditadura de Franco e, posteriormente, vicepresidente e ministro do Interior do primeiro goberno do rei Xoán Carlos I, lidera a Federación de Partidos de Alianza Popular que, representando o franquismo ideolóxico, obtivo 16 deputados.

O Partido Socialista Popular do profesor Enrique Tierno Galván concorre ás eleccións con varios partidos que formaran parte da Federación de Partidos Socialistas, baixo o nome de Unidad Socialista, e obtén 6 escanos.

A Federación de la Democracia Cristiana, liderada por Joaquín Ruiz-Giménez non consegue ningún escano, nin tampouco a ultradereita. Non sucede o mesmo con algúns partidos nacionalistas (PNV, ERC, etc.)

* Os resultados co 99,99% dos votos escrutados foi:

## As eleccións en cifras 
miniatura|dereita|350px|Partidos maioritarios por provincias nas eleccións xerais de 1977.
O 15 de xuño de 1977, estaban inscritos no censo electoral 23&nbsp;583&nbsp;762 persoas, das cales un 78,83 % votou e un 21,17 % abstívose.

* Outras cifras:
*: Votos válidos: 98,57 %
*: Votos nulos: 1,43 %
*: Votos a candidaturas: 99,75 %
*: Votos en branco: 0,25 %

## Deputados electos ao Congreso 
### Andalucía 
* UCD 27
* PSOE 27
* PCE 5
* PSA 1

### Aragón 
* UCD 7
* PSOE 5
* PSP 1
* CAIC 1

### Asturias 
* UCD 4
* PSOE 4
* PCE 1
* AP 1

### Baleares 
* UCD 4
* PSOE 2

### Canarias 
* UCD 10
* PSOE 3

### Cantabria 
* UCD 3
* PSOE 1
* AP 1

### Castela-A Mancha 
* UCD 12
* PSOE 8
* AP 1

### Castela e León 
* UCD 25
* PSOE 8
* AP 2

### Cataluña 
* PSC 15
* PDC 11
* UCD 9
* PSUC 8
* UCDCC 2
* EC 1
* AP 1

### Comunidade Valenciana 
* PSOE 13
* UCD 12
* PCE 2
* AP 1
* PSP 1

### Ceuta 
* UCD 1

### Estremadura 
* UCD 8
* PSOE 4

### Galicia 
* UCD 20
* AP 4
* PSOE 3

### A Rioxa 
* UCD 2
* PSOE 1
* AP 1

### Madrid 
* UCD 11 
* PSOE 11 
* PCE 4 
* AP 3 
* PSP 3

### Melilla 
* UCD 1

### Murcia 
* UCD 4 
* PSOE 4

### Navarra 
* UCD 4 
* PSOE 3

### País Vasco 
* PNV 9 
* PSOE 7 
* UCD 4 
* EE 1 
* AP 1

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
Lexislatura constituínte de España
Campa da Cruz de Edderton

miniatura|Caras oeste (esquerda) e leste (dereita) da laxe.

A **Campa da Cruz de Edderton** é unha laxe de orixe picta que se atopa no camposanto da igrexa de Edderton, no norte de Escocia.

## Características
As laxes pictas son o principal monumento histórico que se conserva na actualidade dese pobo, habitantes de Escocia entre o século VI e o X aproximadamente. Se ben non se sabe con certeza cal era a función das laxes, crese que tiñan un obxectivo memorialístico e que estaban dalgunha forma relacionado coa estrutura clánica da súa sociedade.

A campa da Cruz de Edderton é unha laxe de clase 3, é dicir, non presentan símbolos propiamente pictos e veñen adoito marcadas cunha cruz. Son as máis serodias, e dátanse entre o século VIII e o IX. Está feita de arenito vermello e mide 1,90 m de alto, 69&nbsp;cm de largo e de 20 a 12&nbsp;cm de fondo, máis grosa na base ca no cumio. 

Na cara que dá ao oeste está esculpida unha cruz celta. A que dá ao leste está dividida en dúas metades. Na superior hai outra cruz céltica, de menor tamaño, sobre un arco, mentres que na metade inferior e baixo o arco está representado un cabaleiro de a cabalo en primeiro plano, co esquema de dous cabaleiros máis no fondo.

Aparentemente o conxunto debeu estar formado por tres campas, das que só se conserva esta. Pedazos das outras dúas, en mal estado de conservación, gárdanse no veciño museo de Tain. A diferenza de cor que se observa na arenito débese a que estivo enterrada máis profundamente ata que de recente se recuperou ata a posición presumiblemente orixinal.

## Localización
A campa da Cruz de Edderton áchase no camposanto da igrexa de Edderton, ao pé da estrada que vai cara Ardgay (dirección noroeste), logo de pasar o cruzamento da vila de Edderton, e antes de chegar ao casal de Craigroy.

## Notas
## Véxase tamén
* A  Clach Biorach, outra laxe picta das proximidades de Edderton.
### Bibliografía sobre o tema
* MacNamara, Ellen, *The Pictish Stones of Easter Ross*, (Tain, 2003)
As pontes de Madison

***As pontes de Madison*** (na versión orixinal en ) é un filme estadounidense de 1995 baseado na novela homónima de Robert James Waller. Foi realizada por Amblin Entertainment, Malpaso Productions e Warner Bros. Producida e dirixida por Clint Eastwood con Kathleen Kennedy como copodutora, con guión escrito e adaptado de Richard LaGravenese. Meryl Streep foi nomeada a un Premio Oscar pola súa interpretación.

Estreouse en galego na TVG o 20 de xaneiro de 2007.

## Sinopse 
A película sitúase en 1965. Relata a historia de *Francesca* (Meryl Streep), unha solitaria ama de casa italiana residente en Iowa. Mentres o seu esposo e fillos están fóra, na feira do Estado de Illinois, coñece e namórase dun fotógrafo, Robert Kincaid (Clint Eastwood), que chegou ó Condado de Madison para realizar unha serie fotográfica sobre as pontes cubertas da zona para National Geographic. Os catro días que pasan xuntos supoñen para ela un xiro fundamental na súa vida, historia que reflicte nun diario que os seus fillos descobren logo da súa morte.

## Personaxes 
* Clint Eastwood como Robert Kincaid
* Meryl Streep como Francesca Johnson
* Annie Corley como Carolyn Johnson
* Victor Slezak como Michael Johnson
* Jim Haynie como Richard Johnson
* Sarah Kathryn Schmitt como Carolyn de nena
* Christopher Kroon como Michael de neno
* Phyllis Lyons como Betty
* Debra Monk como Madge
* Richard Lage como Peterson
* Michelle Benes como Lucy Redfield

## Premios 
### Gañadora 
* ASCAP Film and Television Music Awards:
** Top Box Office Films
* Premos Blue Ribbon (Xapón):
** Mellor película en lingua estranxeira
* Premios BMI de Cine e Televisión: 
** Premio BMI á mellor música (Lennie Niehaus) 
* Premios Kinema Junpo (Xapón):
** Mellor director de película estranxeira (Clint Eastwood) 
* Mainichi Film Concours (Xapón):
** Mellor película estranxeira

### Nomeada 
* **Premios Oscar**:
** Mellor actriz (Meryl Streep)
* Awards of the Japanese Academy (Japan): 
** Mellor película estranxeira 
* Premios César (Francia): 
** Mellor película estranxeira
* **Globos de Ouro**: 
** Mellor actriz dramática (Meryl Streep) 
* Screen Actors Guild Awards (SAG):
** Mellor actriz protagonista (Meryl Streep)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
El Puto Coke

**El Puto Coke**, nado en Vigo en 1979 co nome de **Jorge Céspedes Santos**, é un Mc galego tamén coñecido como **El Puto** ou **El 5º Elemento**.

## Traxectoria musical
O Puto Coke leva no panorama do hip hop desde 1996. É antigo compoñente e cofundador do colectivo La Familia, xunto con Paniko En Las Calles, El Pillo Astuto, Roty340 e Ojo Maestro, que conta con máis de cinco discos ás súas costas. La Familia disolveuse pero no seu momento destacaron por ser pioneiros en ir alén do son hardcore reinante no momento, e en innovar na temática das súas cancións.

Con La Familia autoeditou un disco titulado "*Eclipse*" en 1998. O seu debut en solitario foi da man da compañía Euro 17 onde publicou *El Proyecto*. A súa estadía con esta compañía foi curta xa que despois pasaría a Avoid con *Epílogo*. En 2002 editou o LP "*Un raio de soul*" coa compañía "*Lam Records*". Neste último traballo destaca o tema 'Nana', unha nana xunto a Kase-O e Payo Malo. En 2004 rematou o seu contrato publicando en 2004 o disco "*Pilla esto*".

El Puto Coke iniciou en 2004 o proxecto "*Souldados*" co rapeiro portugués Ace membro do grupo Mind da gap. En xaneiro de 2006 presentou “*Los Lunes al Soul*”, que se distribuíu gratuitamente desde a súa web, e que conta coas colaboracións ás voces de Mundo (Dealenma), La puta opepé, Wöyza ou Loco 23.

A maior parte das rimas de El Puto Coke son en castelán, se ben tamén ten feito pequenas incursións no galego, como na súa colaboración para o Xabarín Club con Malvela e nas súas cancións *Gal-Ego* e *Hino da Galiza*.

## Discografía
### En solitario
* *"El debut"* (maqueta) (1997)
* *"El proyecto"* (LP) (Euro 17, 1999)
* *"Vigo Zoo"* (LP) (1999)
* *"Epílogo"* (EP) (Avoid, 2001)
* *"Un rayo de soul"* (LP) (Lam Records, 2002)
* *"Pilla esto 2"* (LP) (Lam Records, 2003)
* *"Los lunes al soul"* (LP) (2006)
* *"El P. Coke Beats Vol.01 "* (LP) (2009)
* *"Pilla esto 3"* (LP) (2010)
* *"Irmán / G-g-A-a-L-EGO"* (EP) (2010)
* *"El P. Coke Presenta: Coke Céspedes"* (LP) (2012)
* *"Jot Remixes"* (EP) (2012)
* *"Preludio EP"* (EP) (2012)
* *"El P. Coke Presenta: Caras W con Wöyza"* (LP) (2015)
* *"El P. Coke Ha Muerto"* (EP) (2016)

### Con La Familia
* *"Eclipse"* (1998)
* *"Queimada"* (2002)

## Colaboracións
* Shelar: "*Ala de mosca*" (maqueta, 2002).
* Shelar: "*Terapia Léxica*" (Lam Records, 2004).
* Kechu Prods: "*Siente la clase*" (maqueta, 2009).
* Kechu Prods: "*Sala de despiece*" (maqueta, 2012).
*Kechu Prods: "Escama" (2016)
Museo de Arte Moderna (Nova York)

O **Museo de Arte Moderna** (**Museum of Modern Art**), máis coñecido como **MoMA**, está situado en Manhattan, na cidade de Nova York, na rúa 53, entre a quinta e a sexta avenidas. É considerado o principal museo de arte moderna no mundo. A súa colección inclúe traballos de arquitectura e deseño, debuxo, pintura, escultura, fotografía, gravados, libros ilustrados, filmes, e medios electrónicos.

A biblioteca e os arquivos do MoMA dan abeiro a uns 300 mil libros e periódicos, así como a arquivos individuais de máis de 70 mil artistas. Os arquivos conteñen principalmente material relacionado coa historia da arte moderna e contemporánea.

O MoMA complementa o veciño Museo Metropolitano da Arte, é ás veces considerado un museo irmán, aínda que é un museo de arte xeral, onde a arte moderna é tan só unha area de especialización.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Xosé Castro Veiga

**Xosé Luís Castro Veiga**, ***Piloto***, nado en Boelle (Arxemil, O Corgo) o 11 de febreiro de 1915 e finado en San Fiz de Asma (Chantada) o 10 de marzo de 1965, foi o derradeiro guerrilleiro da loita antifranquista, morto pola Garda Civil preto do encoro de Belesar.

## Traxectoria 
Aos 16 anos ingresou na Aviación militar española (o que lle valeu o alcume de "Piloto") alcanzando o grao de cabo. Durante a guerra civil española desertou do bando nacional para loitar no republicano. Capturado en Madrid cando rematou a guerra, foi condenado a 30 anos de cadea, mais foi indultado tras cumprir catro, en 1943. Cando recuperou a liberdade agochouse baixo a aparencia dun traballador nun hospital até que en 1945 decidiu regresar a Galicia. Na clandestinidade continuou coa súa actividade política como militante do PCE. Á súa chegada a Galicia entrou deseguido en contacto cos guerrilleiros e botouse ó monte no verán de 1945. Deseguida formou a súa propia unidade xunto a Xosé Arias Fernández, *Cristo*, composta de desertores do exército e da mariña franquista.

En 1946 batían unha zona amplísima da liña Castroverde-O Corgo-Sobrado que chegaba até Asturias e León, pola comarca dos Ancares (Pedrafita do Cebreiro, Paradela, Vilar de Frades, Becerreá, Toldaos, As Nogais, San Román de Cervantes, Noceda e Navia de Suarna). Por esta zona colaborou coa partida de Antonio Fernández Crespo *Fuenteoliva*. Neste ano, trala detención dun gran número de militantes lucenses da resistencia antifranquista, trasladou a súa zona de acción ó sur da provincia, cara á zona de Monforte de Lemos-Quiroga-río Sil, que atravesaban decote para atacar no norte da provincia de Ourense.

O 27 de maio de 1954, nun duro encontro, perdeu á meirande parte dos seus homes na zona de Paradela (ó norte de Monforte de Lemos), o que o obrigou a estar inactivo entre 1955 e 1956. Despois estivo inactivo e á espera, facendo de cando en vez un *golpe económico* (atraco). Reapareceu na mesma zona en 1964, mais foi recoñecido por un antigo compañeiro do servizo militar no Saviñao, e foi denunciado. O 10 de marzo de 1965, preto do encoro de Belesar, foi abatido pola Garda Civil de Chantada.

En 2015 estreouse o documental *O Piloto*, con guión de Afonso Eiré e dirección de Xosé Reigosa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Benigno Andrade García

### Ligazóns externas 
* Páxina web dun artigo en memoria de Xosé Castro Veiga.
Alofi, Wallis e Futuna

**Alofi** é unha illa no océano Pacífico pertencente ao territorio francés de Wallis e Futuna. Actualmente está deshabitada, e baixo a soberanía do xefe de Alofi en Futuna, pero nas épocas pre-europeas tan densamente poboado como Futuna. Está soamente 2 quilómetros lonxe de Futuna, iso fai que visiten as plantacións na illa polo menos cada sábado. Unha colleita popular é a de tabaco, por iso toman bastantes follas para poder fumar o resto da semana.

A illa ten unha área de 32&nbsp;km². O Monte Kolofau (tamén chamado Monte Bougainville) alcanza unha altura de 410 m. 
miniatura|260px|esquerda|A illa de Alofi neste mapa antigo. (sueste)
Ouessant

**Ouessant** (en ), é unha illa (*enez* en bretón) e comuna francesa situada a 20 km ao oeste da costa da rexión da Bretaña, que depende administrativamente do departamento de Finistère. Atópase situada sobre a illa do mesmo nome, a 20 km da costa continental. 

## Xeneralidades 
A illa apenas ten 1.000 habitantes, unha superficie de 15´58 km² e unha densidade de 59,8 hab./km². O seu punto máis elevado atópase a 61 m. 

## Xeografía 
É a sétima illa máis grande de Francia. Mide 8 km de longo por 4 km de ancho. É a terra habitada máis occidental de Francia metropolitana. 

Ten forma de pinza de caranguexo, pois ao Oeste a illa divídese en dúas puntas: a Punta de Pern e a Punta de Feuntenvelen, ao redor da Baía de Lampaul. Ao Leste o único lugar accesible por mar é a Baía do Stiff. 

A illa está separada do Arquipélago de Molène polo Estreito de Fromveur, que presenta rápidas correntes mariñas puediendo chegar ata 10 nós de velocidade e 60 m de profundidade. Está rodeado de varias illas, como o Illote de Keller ao Norte. 

Ouessant marca tradicionalmente a entrada Sur do Canle da Mancha. 

## Historia 
Separouse do continente ao fin da última era glaciar. Estivo habitada xa desde o ano -1500. Despois a maioría dos homes adoitaban partir co exército ao mar, polo que se chamou "a illa das mulleres". Os seus habitantes case non pagan impostos e recibiron algúns premios pola súa capacidade de socorro aos náufragos.

## Atraccións 
Forma parte do Parque Rexional Natural de Armorique. Presenta gran variedade de paxaros, algúns en perigo de extinción, e unha poboada colonia de coellos. Por mor dos seus ventos non existen bosques sobre a illa. 

Existen varios faros sobre a illa: o faro de Stiff; o faro de Créac'h, o máis potente do mundo; os faros da Egua, de Kereón e de Nividic; e a torre de control marítimo da zona, dotada cos últimos avances tecnolóxicos.
-384

## Acontecementos 
*

## Nacementos 
* O filósofo grego Aristóteles, fillo de Nicomano, en Estaxira, unha colonia de Andros, na Calcídica (m. -322).

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
-323

## Acontecementos 
* Logo do falecemento de Alexandre o Grande, Perdicas, asume a rexencia do Imperio Helenístico.

## Nacementos 
*

## Mortes 
* 13 de xuño - Alexandre o Grande, rei de Macedonia, fundador do Imperio Helenístico (n. 336 a.C.)
* Teopompo, orador e historiador grego (n. 378 a.C.)

## Outros 
*

Historia ano a ano
Palmerston North

miniatura|dereita

**Palmerston North** é unha cidade situada no centro-sur da illa norte de Nova Zelandia, na rexión de Manawatu. Cunha poboación de preto de 80.000 habitantes, é a quinta cidade máis poboada do país, tras Auckland, Wellington, Christchurch, Dunedin e Hastings-Napier.