open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Burro fariñeiro

O **burro fariñeiro** é unha a raza de burro autóctona de Galiza. O seu nome deriva do seu uso primixenio como transporte de sacos de fariña. Tamén se coñece coma 'asno galego'. Non ten recoñecemento oficial e existen poucos exemplares que se atopan, principalmente, nas comarcas do Morrazo, de Betanzos e dos Ancares, no Courel e nas montañas ourensás.

## Historia 
A raza non é recoñecida polo Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación, nin está listada entre as razas españolas en "perigo de extinción", nin tampouco está entre as razas incluídas polo goberno español no DAD-IS (o sistema de información da diversidade de fauna doméstica da FAO).

No pasado, e aínda hoxe en día, foi usado coma besta de carga en tarefas coma o transporte da fariña, que lle dá nome, de uva durante a recolleita, e levando marisco recollido nas praias do Atlántico para ser usado coma fertilizante agrícola.

No 1999, un censo do INE contou 14.649 burros en Galiza, a meirande poboación de tódalas comunidades autónomas. No 2009, estimouse que o número de burros fariñeiros rondaría os 180, cun número moi reducido de sementais, moitos dos cales xa eran vellos, e estaban moi dispersos por unha ampla área xeográfica. A poboación estaba declinando a un ritmo alarmante. No mesmo ano, o decreto que protexería as razas autóctoas galegas, incluíndo ao burro fariñeiro, levaba agardando máis dun ano a aprobación da Xunta de Galiza.

A raza está actualmente baixo a responsabilidade do Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia e existe unha asociación para a súa protección, a Asociación para a Protección e Defensa Medioambiental do Burro Fariñeiro de Galicia (ABUFA).

Os burros fariñeiros foron introducidos na illa da Toxa, como parte dun proxecto de recuperación e conservación medioambiental.

## Características 
Esta raza é máis pequena ca outras razas ibéricas de burro, medindo entre 1 m. e 1,20 m. e pesando entre 120 e 180 kg. A pelaxe é fina, densa, suave e de lonxitude media; a súa cor é gris ou dun marrón claro, e máis clara na parte inferior. As franxas do lombo e os ombreiros poden estar máis ou menos diferenciadas.

## Notas
Ghashiram Kotwal (filme)

***Ghashiram Kotwal*** (en ) é un filme indio de 1976 en lingua marathi dirixido por K. Hariharan, Mani Kaul, Saeed Akhtar Mirza e Kamal Swaroop. É unha adaptación da obra homónima de Vijay Tendulkar, quen tamén escribiu o guión. Creado no apoxeo do movemento cinema paralelo na India, o filme foi un experimento na realización de filmes colectivas.. Foi producido por YUKT Film Cooperative, un colectivo de dezaseis membros composto na súa maioría por graduados da Film and Television Institute of India. O papel protagonista que dá título ao filme foi interpretado por Om Puri, na súa primeira aparición nunha longametraxe. A toma final do filme ten unha duración de máis de dez minutos. Segundo K. Hariharan, un dos catro directores, esta toma é única na historia do cinema por ser "a toma máis longa do mundo nun carrete estándar de 1000 pés en ser filmada por catro operadores de cámara".

## Personaxes 
* Mohan Agashe como Nana Phadnavis
* Om Puri como Ghashiram Kotwal

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Maior Dundee

***Maior Dundee*** (en ) é un filme estadounidense de 1965 dirixido por Sam Peckinpah e protagonizado por Charlton Heston, Richard Harris, Jim Hutton e James Coburn. Escrito por Harry Julian Fink, conta a historia dun oficial de cabalaría da Unión que liderada un grupo de regulares do exército, prisioneiros confederados e exploradores indíxenas nunha expedición en México durante a guerra civil estadounidense para destruír unha banda de apaches que estiveron asaltando bases e asentamentos dos Estados Unidos no territorio de Novo México. *Maior Dundee* foi rodado en varias localizacións de México. O filme foi rodado en Eastman Color por Pathécolor, de Technicolor.

Estreouse co título *O maior Dundee* o 1 de setembro de 2000 a través da TVG. Estreouse de novo en galego baixo o título *Maior Dundee* o 2 de xuño de 2021 a través da tvG2.

## Personaxes 
* Charlton Heston como Maior Amos Charles Dundee
* Richard Harris como Capitán Benjamin Tyreen
* Jim Hutton como Tenente Graham
* James Coburn como Samuel Potts
* Michael Anderson Jr. como Trooper Tim Ryan
* Senta Berger como Teresa Santiago
* Mario Adorf como Sarxento Gomez
* Brock Peters como Aesop
* Warren Oates como O.W. Hadley
* Ben Johnson como Sarxento Chillum
* R.G. Armstrong como Reverendo Dahlstrom
* L.Q. Jones como Arthur Hadley
* Slim Pickens como Wiley

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
José Pardo Gayoso

**José Pardo Gayoso**, nado na Coruña o 25 de marzo de 1904 e finado en Houston o 8 de setembro de 1978, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
[miniatura|300px|[Alejandro Viana Esperón|Alejandro Viana con José Pardo Gayoso e a súa dona, con ocasión dunha sesión de Cortes no exilio en 1945.]]
Fillo de Alejandro Pardo Laborde. Fixo o bacharelato no Instituto da Coruña. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela e na Universidade de Valladolid, onde rematou os estudos en 1925. Ingresou na Escola Nacional de Sanidade en 1927, e foi inspector provincial de Sanidade en Teruel e Cáceres. Tivo unha bolsa da Fundación Rockefeller para estudos de pediatría social. En 1932 dirixiu o consello local de Acción Republicana de Teruel, logo ingresou en Izquierda Republicana. Nas eleccións de febreiro de 1936 foi elixido deputado por Izquierda Republicana por esa provincia. Foi nomeado de subdirector da Sección Central de Hixiene Materno-Infantil da Dirección Xeral de Sanidade. Ao remate da guerra civil exiliouse en Venezuela, onde desempeñou traballos como pediatra do Ministerio de Asistencia Social en Mérida, Andes, Maracaibo e no Hospital de Trujillo, onde foi director da Revista de la Sociedad Médica de Trujillo. Revalidou os estudos de Medicina na Universidade Central de Caracas e abriu consulta como médico privado en Caracas. Regresou a España, pero faleceu nos Estados Unidos logo dunha intervención cirúrxica. E autor de libros e artigos médicos.

## Obras 
* "La lepra y el niño", en *Semana de la Lepra, 1941* (1943) Caracas: Editorial Bolívar, 75-86.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  

### Ligazóns externas 
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
Fronteira indómita

***Fronteira indómita*** (en ) é un filme estadounidense de 1952 dirixido por Hugo Fregonese e protagonizado por Joseph Cotten, Shelley Winters e Scott Brady.

Estreouse en galego o 31 de decembro de 1986 a través da TVG.

## Personaxes 
* Joseph Cotten como Kirk Denbow
* Shelley Winters como Jane Stevens
* Scott Brady como Glenn Denbow
* Suzan Ball como Lottie
* Minor Watson como Matt Denbow
* Katherine Emery como Camilla Denbow
* José Torvay como Bandera (acreditado como Jose Torvay)
* Douglas Spencer como Clayton Vance
* John Alexander como Max Wickersham
* Lee Van Cleef como Dave Chittun
* Richard Garland como Charlie Fentress
* Robert Anderson como Ezra McCloud
* Fess Parker como Clem McCloud
* Ray Bennett como Sheriff Brogan
* David Janssen como parella de baile de Lottie
* Lalo Ríos como Pepe (sen acreditar)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Tatiana Țîbuleac

**Tatiana Țîbuleac**, nada en Chisináu o 15 de outubro de 1978, é unha escritora, xornalista e tradutora moldova-romanesa.

## Traxectoria 
Tatiana Țîbuleac naceu na capital de Moldova, Chisinau. O seu pai era xornalista e a súa nai editora, polo que creceu rodeada de libros e xornais e afeccionouse pronto á lectura.

En 1995 Țîbuleac empezou a traballar no xornal FLUX, de gran difusión nesa época en Romanía. Pouco despois tivo a súa propia columna, chamada "Povești adevărate" ("Historias verdadeiras").

Catro anos máis tarde pasou a traballar na televisión, nunha canle moldova chamada Pro TV Chișinăou, onde comezou como reporteira e posteriormente foi presentadora. Nalgunha ocasión comentou que no seu traballo tentaba escribir sobre persoas diferentes e non famosas, porque as atopaba máis interesantes. De feito, adoitaba dedicar días a coñecer persoas pobres, con enfermidades e en xeral con problemas sociais sobre os que despois escribir.

A súa primeira novela *Vara în care mama a avut ochii verzi* publicouse en 2017. Segundo algúns medios, "unha crúa e íntima reflexión sobre as relacións maternofiliales que apela á forza do amor e o perdón" e tamén a crítica destacou a poesía que destila o estilo descarnado da autora. A novela gañou múltiples premios literarios e foi traducida ao francés e ao español. En Bucarest fíxose unha obra de teatro da novela.
* 2019. Premio Lyceum (Romanía)
* 2019. Premio de Literatura da Unión Europea.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrega Premios Cálamo 2019
Medina de Fez

A **Medina de Fez** (en árabe, فاس البالي) é a parte máis vella desta cidade de Marrocos, que corresponde á súa zona amurallada. Foi fundada polo idrísida Idris II ben Alí no ano 809, e é fogar da universidade máis antiga do mundo. Tamén é chamada Fes el Bali para distinguila da outra medina da cidade, Fes Jdid, construída polos merínides no 1276.

Alcanzou o seu apoxeo nos séculos XIII e XIV, baixo o control dos merínidos, cando substituíu a Marrakech como capital do reino. A planificación urbana e a maioría dos monumentos (madrasa, caravasar, palacios, residencias, mesquitas e fontes) datan deste período. Aínda que a capital política de Marrocos mudouse a Rabat en 1912, Fez segue sendo a súa capital cultural e espiritual.

Foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no 1981.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A Medina de Fez na páxina da UNESCO
Corno anterior da medula

miniatura|**1.- Corno anterior da medula**. En latín *Cornu anterius medullae spinalis*

O **corno anterior da medula**, tamén chamado **columna gris anterior**, ou **cornu, corno ou trompa ventral** ou **anterior da medula espiñal**  ) é cada unha das dúas formacións de substancia gris (ou materia cincenta) da medula espiñal situadas á fronte do canal ependimario. É unha das tres columnas grises. O corno anterior da medula contén neuronas motoras que afectan aos músculos esqueléticos mentres que a columna gris posterior recibe información sobre o tacto e a sensación. A columna gris anterior é a columna onde se atopan os corpos celulares das neuronas motoras alfa.

## Estrutura 
[esquerda|miniatura| A localización das neuronas motoras na columna gris anterior da columna [Columna vertebral|vertebral]]
[esquerda|miniatura|Sección da [Medulla oblongata|medula oblongata pola parte inferior da decusión das pirámides]]
O corno ou columna gris anterior, dirixido cara a adiante, é ancho e de forma redondeada ou cuadrangular. A súa parte posterior chámase base e a súa parte anterior a cabeza, pero estas non se diferencian entre si por ningunha constrición ben definida. Está separado da superficie da medula espiñal por unha capa de substancia branca atravesada polos feixes das raíces nerviosas anteriores. Na rexión torácica, a parte postero-lateral da columna anterior proxéctase lateralmente como un campo triangular, que se denomina columna gris lateral.

## Importancia clínica 
Son estas células as que se ven afectadas nas seguintes enfermidades,- esclerose lateral amiotrófica, atrofia muscular espiñal e bulbar, enfermidade de Charcot – Marie – Tooth, atrofia muscular progresiva, todas as atrofias musculares espiñais, poliomielite e virus do Nilo Occidental.

### Interacción farmacolóxica 
A columna gris anterior é o obxectivo dalgúns medicamentos espasmolíticos. A liberación de noradrenalina aquí (como inducida pola ciclobenzaprina ) reduce os espasmos por innervación (reducindo a actividade nerviosa) das neuronas motoras alfa mediante a interacción coas fibras gamma .

## Notas 
* Este artigo incorpora texto traducido da Wikipedia en inglés, do artigo *Anterior grey column* que á súa vez incorpora texto no dominio público da 20ª edición de  ''Gray's Anatomy'' (1918), páx. 753.

## Véxase tamén 
* Neurona motora alfa
* Neurona motora beta
* Neurona motor gamma
Debbie Harry

**Deborah Ann Harry**, nada como **Angela Trimble** en Miami o 1 de xullo de 1945, é unha cantante, compositora e actriz estadounidense, coñecida como a vocalista principal da banda Blondie. As súas gravacións coa banda alcanzaron o número 1 nas listas estadounidenses e británicas en moitas ocasións desde 1979 ata 2017.

## Traxectoria 
Harry naceu en Miami (Florida), mais aos tres meses foi adoptada por Richard Harry e Catherine (de solteira Peters) Harry e criouse en Hawthorne, Nova Jersey. Despois de asistir á universidade, tivo diferentes varios traballos, como secretaria (incluída na BBC en Nova York), bailarina e Playboy Bunny, antes de abrirse paso na industria musical. Harry fundou o grupo Blondie en 1974 en Nova York. A banda lanzou o seu álbum de debut homónimo en 1976, e lanzou outros tres álbums entre entón e 1979, incluíndo *Parallel Lines*, que xerou seis sinxelos, incluído "Heart of Glass". O seu quinto disco, *Autoamerican* (1980), prestou máis atención a Harry e á banda, xerando éxitos como a versión de "The Tide Is High" e "Rapture", este último considerado como a primeira canción de rap que chegou ao número un nos Estados Unidos.

En 1981, Harry lanzou o seu primeiro álbum en solitario, *KooKoo*, e, durante un parón de Blondie, iniciou unha carreira como actriz, aparecendo en papeis principais no neo-noir *Union City* (1980) e no filme de terror de David Cronenberg *Videodrome* (1983). Lanzou o seu segundo álbum en solitario, *Rockbird*, en 1986, e posteriormente protagonizou o filme *Hairspray*, de John Waters (1988). Harry lanzou outros dous álbums en solitario ata 1993, despois do cal regresou ao cinema con papeis nun segmento dirixido por John Carpenter do filme de terror *Body Bags* (1993) e no drama *Heavy* (1995).

Blondie volveuse a reunir a finais dos anos 90, lanzando *No Exit* (1999), seguido de *The Curse of Blondie* (2003). Harry continuou aparecendo en filmes independentes ao longo da década de 2000, incluídos *Deuces Wild* (2002), *My Life Without Me* (2003) e *Eulogy* (2008).

## Discografía en solitario 
* *KooKoo* (1981)
* *Rockbird* (1986)
* *Def, Dumb & Blonde* (1989)
* *Debravation* (1993)
* *Necessary Evil* (2007)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Blondie
Córtex motor

miniatura|Córtex motor humano
miniatura|Xiro precentral humano
miniatura| Sistema piramidal
O **córtex motor** ou **cortiza motora** é a rexión do cerebro implicada na planificación, control e execución de movementos voluntarios do corpo, é dicir, ten a función de transmitir impulsos para os movementos ás células do interior dos nervios craniais e ás células dos cornos anteriores da medula ao comando da nosa vontade. Anatomicamente, o córtex motor localízase na parte posterior do lóbulo frontal, na rexión caudal do xiro frontal ascendente fronte ao sulco central.

## Clasificación da cortiza motora 
A cortiza motora pódese dividir en varias áreas funcionais:

* A cortiza motora primaria (M1) controla directamente a execución dos movementos. A área M1 corresponde á área 4 de Brodmann, xiro precentral no frontal ascendente. Desde o punto de vista citoarquitectónico, este córtex é divisíbel en seis capas; procedente da superficie en profundidade, a quinta capa, chamada "capa piramidal interna", contén neuronas piramidais xigantes (ou células de Betz ), que son neuronas motoras cuxas dimensións alcanzan un diámetro duns 100 µm e están provistas dunha longa penetración cilíndrica a substancia branca da medula espiñal e provoca a contracción dos órganos efectores (músculos ou grupos musculares).
* A cortiza motora secundaria (M2) que comprende:
** O córtex premotor ou cortiza premotora, situada lateralmente na superficie externa do lóbulo frontal, fronte á zona M1; controla a organización dos movementos dos músculos proximais e do tronco, contribúe á creación de patróns motores tendo en conta a dirección e os estímulos externos. Actúa sobre M1 ou directamente sobre os órganos efectores a través das neuronas motoras;
** A área motora suplementaria, no aspecto medial do lóbulo frontal, no xiro da faixa, que preside a coordinación e planificación de movementos complexos, é dicir, aqueles que inclúen unha secuencia de movementos ou a coordinación dos movementos dos membros distais.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* de Lafuente V, Romo R. (2004). "Language abilities of motor cortex". ("Capacidades lingüísticas da cortiza motora".) *Neuron* 41 (22 de xaneiro): 178-180.  , PMID 14741098 .
* Hauk O, Johnsrude I, Pulvermuller F (2004). "Somatotopic representation of action words in human motor and premotor cortex". *Neuron* 41  (Hauk O, Johnsrude I, Pulvermuller F (2004). "Representación somatotópica de palabras de acción na cortiza motora e premotora humana"). *Neuron* 41 (22 de xaneiro): 301-307.  , PMID 14741110 .
Modesto Méndez

O nome **Modesto Méndez** pode referirse a:

***Modesto Méndez Guerra**, militar guatemalteco (1801-1863);

***Modesto Méndez "Pupi"**, futbolista galego (n. 1964);

***Modesto Méndez Amador**, futbolista cubano (n. 1998).
Gimel

**Gimel**, **Gimal**, **Ghimel** ou incluso **Guimel** ( *ג*, pronunciado / g / ou / ɣ /  ) é a terceira letra do alfabeto hebreo. Deriva dunha letra do alfabeto fenicio e, polo tanto, está relacionada coa gamma (Γ, γ) do alfabeto grego e coas letras latinas C e G.

A palabra hebrea גמל significa "camelo". Aínda que os primeiros pictogramas vencellábanse ao pé ou á raíz, a forma da letra gimel acabou por evocar a cabeza e as patas dianteiras do animal. 

O seu valor numérico é 3.miniatura|Gimel en cor verde nunha perinola de dreidel|128x128px
## Particularidades 
* dereita|miniatura| Unha coroa de 3 taguim no ג.No xogo de dreidel, cada un dos catro lados da trompa ten unha letra: נ ג ה ש que son as iniciais da frase "Nes Gadol Haya Sham" que significa "alí ocorreu un gran milagre". Cando os nenos xogan con el durante a Hanukkah, se a parte superior cae sobre *luvas* ג (Gimel), o xogador colle a estaca e cada un volve meter no pozo.
*O seu valor numérico é 3.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* C
* G
* Gamma
* Alfabeto hebreo
* Alfabeto fenicio
Dalet

**Dalet** ou **Daleth** (ד, pronunciada / d / ou / ð / (/ DH /)  ), é a cuarta letra do alfabeto hebreo, que tamén deu o delta (Δ, δ) do alfabeto grego, o D do alfabeto latino e o  Д seu equivalente cirílico. O seu valor numérico é 4. 

A palabra hebrea Délét significa "porta". Orixinariamente, as primeiras representacións desta letra correspondíanse cun peixe (דג), outra palabra que en hebreo comeza con esta letra. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alfabeto hebreo
Expertos en crise

***Expertos en crise*** (en ) é un filme estadounidense de 2015 dirixido por David Gordon Green e escrito por Peter Straughan. Baséase no documental homónimo de 2005 de Rachel Boynton, e é unha versión ficcionalizada da involucración dos estrategas de campaña electorais estadounidenses de Greenberg Carville Shrum (GCS) nas eleccións presidencias de Bolivia de 2002. Está protagonizado por Sandra Bullock, Scoot McNairy, Billy Bob Thornton, Anthony Mackie, Ann Dowd e Joaquim de Almeida.

A fotografía principal comezou o 29 de setembro de 2014 en Nova Orleáns, Luisiana. George Clooney e Grant Heslov foron os produtores. O filme estreouse na sección Special Presentations do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2015. Estreouse nos cinemas a través de Warner Bros. o 30 de outubro de 2015. Recibiu valoracións dispares, e aínda que a interpretación de Bullock foi amplamente eloxiada, foi un fracaso de recadación.

Estreouse en galego o 31 de agosto de 2020 a través da TVG.

## Personaxes 
* Sandra Bullock como 'Calamity' Jane Bodine
* Scoot McNairy como Richard Buckley
* Billy Bob Thornton como Pat Candy
* Anthony Mackie como Ben
* Ann Dowd como Nell
* Joaquim de Almeida como Pedro Castillo
* Zoe Kazan como LeBlanc
* Reynaldo Pacheco como Eduardo
* Dominic Flores como Hugo
* Louis Arcella como Rivera
* Octavio Gómez Berríos como Pepe
* Luis Chavez como Abraham
* Tilda Del Toro como secretaria de Pedro Castillo
* Carmela Zumbado como xornalista (cameo)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Ute Wartenberg

**Ute Wartenberg Kagan**, nada en 1963 en Saarbrücken, no Sarre, é unha numismática alemá especializada na moeda da Antiga Grecia, vinculada ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico e á *American Numismatic Society*.

## Traxectoria 
Wartenberg é natural do Sarre, en Alemaña, onde recibiu a súa primeira educación. Entre 1982 e 1985 cursou os seus estudos superiores de Historia Antiga na Universidade do Sarre en Saarbrücken, con especialidade en numismática, filoloxía grega e arqueoloxía clásica. En Oxford exerceu tamén a docencia de lingua e literatura gregas. Nese período, a Academia Británica encomendoulle o desenvolvemento dun sistema para a dixitalización de coleccións para a serie *Sylloge Nummorum Graecorum*. Así mesmo, foi a organizadora de exposicións tan salientables como *Drachmas, Doubloons and Dollars: The History of Money*, celebrada en 2002 no Banco da Reserva Federal de Nova York.

En 2015 foi elixida membro do comité de dirección do Consello Internacional de Numismática, como editora internacional do boleín *INC News*. Desde 2019 ata 2022 presidiu o Comité Internacional para os Museos Monetarios e Bancarios (ICOMON), que forma parte do Consello Internacional de Museos (ICOM), da UNESCO.

Como investigadora, centra o seu interese na economía da Antiga Grecia, nas primeiras cuñaxes gregas da época arcaica e na moeda do Imperio Aqueménida, en particular no papel das primeiras emisións monetarias en electro e en prata durante o século VI a. de C. Desde 1991 está involucrada no proxecto *Coin Hoards*, dedicado á compilación de información sobre achados monetarios da Antiga Grecia, xunto con Andrew Meadows.
* 2015: Premio da Sociedade de Historia Monetaria Internacional, da GIG.
* 2024: Premio Burnett Anderson Memorial, da *American Numismatic Society*, de Nova York.

## Publicacións 
Esta é unha escolma das publicacións de Ute Wartenberg máis representativas da súa traxectoria:

* (1994). *Coin hoards. Vol. VIII: Greek hoards* (con M. J. Price). Royal Numismatic Society, Londres.
* (1995). *After Marathon: war, society, and money in fifth-century Greece*. British Museum, Londres. ISBN 9780714108827
* (1997). *The Oxyrhynchus papyri. Part LXIV* (con E. W. Handley). British Academy / Egypt Exploration Society. ISBN 9780856981296
* (2002). *Coin hoards. Vol. IX: Greek hoards* (con A. Meadows). Royal Numismatic Society, Londres.
* (2010). *Coin hoards. Vol. X: Greek hoards* (con O. D. Hoover e A. Meadows). ANS, Nova York / RNS, Londres. ISBN 9780897223157
* (2017). *Coins, artists, and tyrants: Syracuse in the time of the Peloponnesian War* (con W. Fischer-Bossert et al.). American Numismatic Society, Nova York. ISBN 9780897223416
* (2020). *White gold: studies in early electrum coinage* (con P. G. van Alfen). American Numismatic Society, Nova York. ISBN 9780897223492
* (2021). *Numismatic Antiquarianism Through Correspondence 16th 18th Centuries* (con F. de Callataÿ). American Numismatic Society. ISBN 9780897223683

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico
* *American Numismatic Society*
Víctor Magariños

O nome **Víctor Magariños** pode referirse a:

***Víctor Magariños**, artista arxentino (1924-1993);
***Víctor Magariños Pazos**, piloto de rallys galego (1972-2021).
The Final Girls

***The Final Girls*** é un filme estadounidense de 2015 dirixido por Todd Strauss-Schulson e escrito por M.A. Fortin e Joshua John Miller. Está protagonizado por Taissa Farmiga e Malin Åkerman, xunto con Adam DeVine, Thomas Middleditch, Alia Shawkat, Alexander Ludwig e Nina Dobrev. Conta a historia dun grupo de estudantes de instituto que son transportados a un filme slasher de 1986 titulado *Camp Bloodbath*.

## Personaxes 
* Taissa Farmiga como Max Cartwright
* Malin Åkerman como Nancy / Amanda Cartwright
* Alexander Ludwig como Chris Briggs
* Nina Dobrev como Vicki Summers
* Alia Shawkat como Gertie Michaels
* Thomas Middleditch como Duncan
* Adam DeVine como Kurt
* Angela Trimbur como Tina
* Chloe Bridges como Paula
* Tory N. Thompson como Blake
* Reginald Robinson como Hunky Hiker
* Lauren Gros como Mimi
* Daniel Norris como Billy Murphy
** Eric Carney como Billy de mozo
* Bryce Romero como neno malo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Sailor Moon Eternal

***Sailor Moon Eternal*** (en  é un filme xaponés de 2021 dirixido por Chiaki Kon. É unha longametraxe de animación en dúas partes baseado na trama *Dream* do manga *Sailor Moon* de Naoko Takeuchi, o cal serve como unha continuación e unha "cuarta tempada" de *Sailor Moon Crystal*. Foi escrito por Kazuyuki Fudeyasu, supervisado por Naoko Takeuchi, e foi producido por Toei Animation e Studio Deen. A primeira parte estreouse o 8 de xaneiro de 2021. A segunda parte, o 11 de febreiro de 2021.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Aleph (letra)

miniatura|Aleph, a primeira letra do alfabeto hebreo
**Aleph** ou **alef** (א) é a primeira letra do alfabeto hebreo e doutros *abjad* semíticos. É equivalente á letra ligazón=https://pt.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Phoenician aleph.svg|15x15px, ālaph, no alfabeto arameo; á letra ﺍ, ʾalif, no alfabeto árabe; 'ālaph no alfabeto siríaco e á letra א, aleph, no alfabeto arameo. 

## Historia 
Significa etimoloxicamente *touro* ou *boi* . A súa orixe remóntase ao alfabeto fenicio e a letra está relacionada co trazo glotal do alfabeto ugarítico . É do seu nome fenicio, pronunciado en grego, que deriva a palabra *alfabeto* das linguas romances (אלא-בית, *aleph- beth* ).

*Aleph* está relacionado co alfa ( *Α, α* ) do alfabeto grego, con A ( *A, a* ) do alfabeto etrusco, logo con A do alfabeto latino e con А do alfabeto cirílico. *Alfa* e *alef*, como todas as letras do alfabeto fenicio, eran unha consoante, pero en latín, grego e cirílico foi a vogal que seguiu ao trazo glotal que se mantivo como letra escrita. Ten un forte parecido coa letra *a* da escritura Brahmi, o devanceiro de moitas escrituras indias e do sueste asiático.

A cabeza de touro cos seus dous cornos é visible no carácter fenicio. Aparece menos no carácter cadrado do hebreo, pero por outra banda o carácter hebreo en letra cursiva conservou a forma dos cornos do bovino.

No sistema de numeración alfabética hebreo o seu valor é 1. Como en moitos idiomas, este sistema de numeración alfabética empregouse para rexistrar números antes de que o sistema numérico o suplantase.

## Codificación por ordenador 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Alfabeto hebreo
* A
* Alfa
Gastronomía muisca

[miniatura|dereita|235px|A [chicha, unha bebida alcohólica feita de millo e azucre.]]
[miniatura|dereita|235px|*Aba*, termo en [Lingua muisca|muisca para o millo, era o principal alimento dos muiscas.]]
A **gastronomía muisca** describe os alimentos e a preparación da comida que realizaban os muiscas. Os muiscas foron unha civilización que habitaba as terras altas centrais dos Andes colombianos (o Altiplano Cundiboyacense) antes da conquista española na década de 1530. A súa dieta e gastronomía estaba formada por moitas especies animais e vexetais endémicas de Colombia.

O principal alimento dos muiscas era o millo en tódalas súas formas. A vantaxe do millo era que podía ser cultivado en varias zonas climáticas no territorio dos muiscas. Era a base da súa dieta e principal ingrediente da bebida alcohólica, a chicha, feita de millo fermentado e azucre. 

Segundo a relixión muisca, a agricultura e as celebracións da colleita segundo o seu complexo calendario, eran protexidas por Chaquén e Nencatacoa. Os muiscas comían unha gran variedade de raíces e tubérculos, e mesmo tiñan unha palabra específica na súa lingua para o acto de consumilos: *bgysqua*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Xuacu Amieva

**Xuacu Amieva**, nado en El Mazucu (Llanes) o 12 de outubro de 1954, é un gaiteiro asturiano. Mestre de gaiteiros, distínguese polo traballo de recuperación do patrimonio cultural e musical asturiano, fundando un gran número de bandas e grupos folclóricos. Destaca tamén a súa creación musical, recoñecida mundialmente con prestixiosos premios como o Trofeo Macallan no Festival Intercéltico de Lorient ou os Premios Grammy.

## Traxectoria 
A súa vocación musical vén de familia, xa que a súa nai era cantante e tiña parentes que tocaban a gaita. En 1974 entrou a formar parte do grupo «Urogallos». Interesado pola música tradicional asturiana, participa en varios grupos folclóricos como "Raigañu", "Urogallos" e "Andecha Folklor d'Uvieu". Neles, realiza unha importante tarefa de recuperar tanto música como instrumentos populares como a rabel ou a bandurra asturiana, a [zanfona]] ou gaita de rabil, a trompa ou arpa de boca, a frauta traveseira de madeira, tarrañolas, castañolas vaqueiras, pitos, o "pandeiru cuadrau", a xipla, o tambor...

No seu afán por manter vivas as tradicións, creou en 1980 en Oviedo a «Escola de música tradicional», da que máis tarde abriu delegacións noutras partes da rexión debido á gran demanda. Nestas escolas naceron algunhas bandas de gaitas asturianas pioneiras, como a "Banda de los LLumerinos" ou a "Banda Gaites Naranco".

Ao mesmo tempo que mantivo viva a tradición musical de Asturias mediante a docencia, seguiu activo fundando grupos *folk* como "Beleño" e "Ubiña". En 1990 formou o grupo *folk* "Xuacu Amieva". En 1995 colaborou cos irlandeses The Chieftains no seu álbum "Santiago" tocando a canción "El besu". Esta obra gañou un premio Grammy en 1997.

## Obra 
### Discografía 
* *Método de gaita* (1984)
* ''Onde l'agua ñaz* (1986)
* *Ubiña* (1988)
* *Xostrando* (1989)
* Colaboración en *Las cornamusas de Europa* (1991)
* *Lluna caldeá* (1992)
* *La gaita asturiana* (1993)
* Colaboración coa canción *El besu* no álbum *Santiago* de *The Chieftains* (1995)
* *Tiempo de mitos* (1999)
* *Al son del fueu* (2003)
* *Seis* (2006)

### Bibliografía 
* *Método de gaita* (1984)
* *Método de gaita asturiana* (1998)
* *La gaita asturiana. Método interactivo de enseñanza* (2003)

### Curtametraxes 
* *Mitos astures'' (1997)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
* Xuacu en Wordpress
Lara Balseiro

**Lara Balseiro Candia**, nada o 22 de xaneiro de 1993 en Viveiro, é unha xogadora galega de fútbol sala. Xoga de á e o seu equipo actual é o Club Deportivo Burela Fútbol Sala da Primeira división de fútbol sala feminino de España.

## Traxectoria 
Comezou a xogar no equipo da súa vila natal ata que na tempada 2008-09 fichou polo Burela cando tiña anos. Daquela o equipo militaba na segunda división e conseguiu o ascenso a primeira división. Xogou 2 tempadas en primeira división co Burela, debutando en primeira no partido disputado contra o Cellosa Torrejón o 18 de outubro de 2009. Posteriormente marchou a tempada 2011-12 ao Poio para xogar en segunda división. Ao ano seguinte volveu ao Burela onde segue xogando na actualidade e conseguiu todos os seus títulos, en todas as competicións nas que participou. Ten a honra de marcar o gol número 1 000 do Burela.

## Palmarés e distincións 
* **Liga española: 4**
:: 2012-13, 2015-16, 2019-20 e 2020-21.
* **Copa de España: 4**
:: 2013, 2019, 2020 e 2021
* **Supercopa de España: 3**
:: 2015, 2019 e 2020
* **Recopa: 1**
:: 2019
* **Copa Galicia: 6**
:: 2009, 2010, 2014, 2015, 2019 e 2020.

## Notas
Mónica Carrera Mouriño

**Mónica Carrera Mouriño**, nada en Ponteareas en 1977, é unha científica galega. A súa especialidade é a proteómica avanzada e a bioloxía de sistemas, no contexto da seguridade alimentaria e a alerxia aos alimentos de orixe mariña.

## Traxectoria 
É licenciada en Bioloxía pola Universidade de Vigo (1996-2000). Realizou a súa tese de doutoramento sobre proteómica e autenticación de alimentos de orixe mariña no Instituto de Investigacións Mariñas (IIM-CSIC) no ano 2008. Realizou a súa primeira estancia de post-doutoramento no Institute of Molecular Systems Biology de Zürich durante os anos 2008 ao 2013. No ano 2013 obtivo un contrato Marie Curie que desenvolveu no IIM-CSIC entre 2013 e 2015. No 2015 foi convidada pola empresa Thermo Fisher Scientific para traballar en California. Posteriormente, no 2018 obtivo un contrato como Investigadora Ramón y Cajal no IIM-CSIC de Vigo. Desde agosto de 2020 é Científica Titular do IIM-CSIC onde está traballando na actualidade.

Carrera é experta en Proteómica Top-down e bottom-up para o control da calidade e seguridade dos alimentos. A súa actividade e experiencia científica viuse reflectida coa participación e liderado de numerosos proxectos nacionais e internacionais, colabora activamente impartindo clases oficiais en diferentes programas de mestrado e doutoramento, participa en diferentes actividades de divulgación da ciencia e é conselleira de diferentes sociedades internacionais de Proteómica e Alimentos. É autora de máis de 50 publicacións científicas.

## Recoñecementos 
* 2009: Premio á mellor Tese de Doutoramento 2009. Deputación de Pontevedra.
* 2010: Premio á mellor publicación científica 2010. Sociedade Española de Proteómica (SEProt).
* 2012: Premio á mellor moderadora de Congreso. Sociedade Española de Proteómica (SEProt).
* 2016: Premio de Investigación Ernesto Vieitez 2016 á Mellor Publicación Científica. Real Academia Galega de Ciencias (RAGC).
* 2017: Distinción honorífica Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Perfil de Mónica Carrera en researchgate.net
Zona de sombra sísmica

[miniatura|200px|Zona de sombra sísmica (do [USGS)]]
Unha **zona de sombra sísmica** é unha área da superficie da Terra na cal os sismógrafos non poden detectar un terremoto por medio das ondas sísmicas que atravesan o interior da Terra. Cando se produce un terremtoo, as ondas sísmicas irradian de forma esférica desde o seu foco. As  ondas sísmicas primarias (P) orixinadas polo terremoto son refractadas fortemente polo núcleo externo fundido da Terra, o que fai que non se detecten entre os 104° e 140° (aproximadamente entre os 11&nbsp;570 e os 15&nbsp;570 km) medidos desde o epicentro do terremoto. Aínda que as ondas P sofren unha forte caída da súa velocidade e refracción, poden propagarse dentro do núcleo externo. Ao contrario, as ondas sísmicas secundarias (S) non poden pasar a través do núcleo externo líquido da Terra e non se detectan a máis de 104° (aproximadamente aos 11&nbsp;570 km) desde o epicentro.

A razón deste comportamento é que as ondas P e S están gobernadas polas diferentes propiedades do meterial polo que se propagan e por distintas relacións matemáticas. As tres propiedades que inflúen son: incompresibilidade (k), densidade (p) e rixidez (u). A velocidade das ondas P é igual a \sqrt{(k+\tfrac{4}{3}u)/p}, mentres que a das S é igual a \sqrt{(u/p)}, polo que a velocidade das ondas S depende totalmente da rixidez do material que atravesa. Os líquidos teñen rixidez cero, o que fai que a velocidade das ondas S sexa cero e, por tanto, non se poidan propagar. Porén, as ondas P só dependen parcialmente da rixidez e manteñen algo de velocidade (aínda que se reduce moito) cando atravesan líquidos. As análises sismolóxicas dos rexistros de diversos terremotos e das súas zonas de sombra levaron ao xeólogo Richard Oldham a deducir en 1906 a natureza líquida do núcleo externo terrestre.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Onda sísmica
* Descontinuidade sísmica

## Notas
Castor Velo Cobelas

**Castor Velo Cobelas**, nado nos Pereiros (Cartelle) en 1915 e finado no mesmo concello o 1 de outubro de 2004, foi un político galego. 

## Traxectoria 
Irmán de Carlos Velo. Militante do Partido Galeguista, foi vicepresidente das Mocedades Galeguistas de Ourense. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 trasladouse a Vigo en 1943, onde abriu unha academia asociado ao seu curmán Xosé Velo Mosquera. Tentou de reorganizar o nacionalismo na órbita da Unión Nacional con Xosé Velo, Mariano Otero Castelao e Ramón de Valenzuela. Exiliouse en Venezuela. Posteriormente volveu a Cartelle.

## Obras 
* *Quince relatos titulados. “31-XII-1999 11:30 p.m.”*, 1999.
## Vida persoal 
Casou con Dolores Blanco Velo.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
* Xosé Velo, un rebelde con causa
Nuria Rábano

**Nuria Rábano Blanco**, nada en Ames o 15 de xuño de 1999, é unha futbolista galega que xoga de lateral esquerda no Utah Royals, da NWSL dos Estados Unidos de América.

## Traxectoria 
Nada en Ames, comezou a xogar ao fútbol no Milladoiro SD, onde exercía como adestrador seu pai, o ourensán Javier Rábano. Xogou con nenos durante máis dunha década, ata que aos 16 anos deu o salto a un equipo puramente feminino, o Atlético Arousana de Vilagarcía. En 2019 debutou na Primeira División, despois de conseguir o ascenso na tempada anterior. 

En 2020, fichouna a Real Sociedad, equipo co que na tempada 2021/22 conseguiu un subcampionato de liga e a clasificación para xogar a Liga de Campións o próximo ano. 

O 17 de xuño de 2022 anunciouse a súa fichaxe polo FC Barcelona. Co equipo adestrado polo tamén galego Jonatan Giráldez conquistou o título de liga de xeito asoballante, con 28 vitorias en 30 partidos e despois de encaixar só 10 goles durante a competición. Chegou tamén á final da Liga de Campións, onde se proclamou campioa ao derrotar ao VfL Wolfsburg, aínda que permaneceu no banco todo o partido. Foi a segunda Champions para o club e o terceiro título da tempada, despois de gañar tamén a Supercopa de España.

En agosto de 2023 anunciouse a súa fichaxe polo VfL Wolfsburg, da Bundesliga.

### Selección española 
Foi internacional coas categorías inferiores da selección española e proclamouse subcampioa do Mundial sub-20 de 2018. En outubro de 2022 debutou coa selección española absoluta, nun partido ante Suecia no Estadio Nuevo Los Cármenes, onde substituíu na segunda metade a Olga Carmona.

## Palmarés 
;Deportivo da Coruña
* **Segunda División (1):** 2018/19.
;FC Barcelona

* **Primeira División (1):** 2022/23.
* **Supercopa de España (1):** 2023.
* **Liga de Campións (1):** 2022/23.

## Notas
Ernesto Toscano Sánchez

**Ernesto Toscano Sánchez**, nado en Zamora o 23 de setembro de 1921 e finado o 25 de xullo de 1986, foi un médico que desenvolveu o seu traballo en Galicia.

## Traxectoria 
Fillo do cordobés José Toscano e mais de Carmen Sánchez, de Fuentelapeña (Provincia de Zamora). Nun principio quería estudar Arquitectura, mais fixo Medicina na Universidade de Valladolid, rematando en 1945. Foi interno en cirurxía no Hospital Universitario de Valladolid cos doutores Cuadrado e Vara López, e en xaneiro de 1947 comezou a traballar en Vigo no sanatorio do doutor Manuel Amoedo Seoane, na rúa Sagunto. Durante unha estancia en Lisboa, para subministrarlle radioterapia ao seu pai, fixo un curso de anestesia.

En 1949 estableceuse pola súa conta, primeiro nun piso na rúa Taboada Leal, logo nun chalé alugado no Seixo, e en 1950 mercou o chalé da rúa do Cristo onde exercera o doutor Jiménez. Foi tamén médico de empresa no estaleiro Álvarez e foi cirurxián na Residencia Sanitaria Almirante Vierna (despois Hospital Xeral) e despois no ambulatorio.

Casou con María del Carmen Novella en Valladolid o 4 de xaneiro de 1947. Tivo once fillos e fillas, dos cales seis estudaron tamén Medicina.
Presidiu a Casa de Zamora en Vigo e mais a Peña Taurina Viguesa.

## Recoñecementos 
* Unha rúa de Vigo leva o seu nome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Joaquina Muñoz Domínguez

**Joaquina Muñoz Domínguez**, nada en Tarancón en 1828 e finada en Madrid o 28 de maio de 1864, tamén coñecida como **Joaquina Muñoz de Fontán**, foi unha aristócrata e pianista.

## Traxectoria 
Era filla de José Antonio Muñoz e Josefa Domínguez, II condes de Retamoso e ambos naturais de Tarancón. Sobriña do duque de Riánsares e da SM a raíña e dos marqueses de Remisa. Neta do primeiro conde de Retamoso Juan Antonio Muñoz e Funes, Carrillo de Torres e de Burgh/ Burgo e descendente de familias da nobreza española como os Messía de Figueroa, os Gasco, os de Frías os de Lara, de familias da nobreza italiana como os Passalacqua, os Monaco di Cosenza, os Carafa e os Caracciolo e de familias da nobreza irlandesa como os de Burgh (condes de Clanricarde), os FitzGerald (condes de Kildare), os O'Brien (condes de Thomond) e os Butler (condes de Ormond). 

No eido musical, foi discípula de Juan María Güelbenzu. Segundo Baltasar Saldoni, que asistiu a varios concertos nos que tocaba a Muñoz, normalmente organizados polos condes de Retamoso na súa casa -ao que asistía boa parte da aristocracia- foi unha das pianistas máis destacados da época, a pesar de non dedicarse a el profesionalmente, gozaba dunha grande habilidade e expresividade en todos os xéneros que tocaba. Após a súa morte Guelbenzu dedicoulle a obra "La velada del recluta". Fundou con Barbieri a Sociedad de Cuartetos.

## Vida persoal
Rexeitou o matrimonio co primoxénito do marqués de Acapulco, Mariano de Prado e Messía de la Cerda e casou co escritor e bibliotecario Joaquín Fontán Rodríguez Marcó del Pont Domènech (1825-1864), con quen tivo seis fillos: Fernando, Cristina, Matilde, María Dolores, José e Milagros, vizcondesa de San Javier.

## Notas
Vav (letrae)

**Vav** ou **waw** (orixinalmente pronunciado / w / pero adoita pronunciarse hoxe en día  / v /) é unha letra de moitos *abjads* semíticos, sendo, por exemplo, a sexta do alfabeto hebreo ou a vixésimo sétima do árabe. A orixe deriva do **wāw** o alfabeto fenicio, que tamén deu o digamma e o upsilon do alfabeto grego, así como as letras F, V, Y, U e W do alfabeto latino, e os Ѵ, У e Ў no cirílico . Noutras linguas semíticas correspóndese co **wāw** siríaco, **vav,** ו, en hebreo,  **wāw**, و,  en árabe e **wäwe** ወ en amárico .

O waw está presente en Unicode como U + 05D5 ו hebrew letter vav.

## Orixe: 
No semítico occidental o nome waw deriva de gancho ou lanza. Así, en fenicio, a letra procede dos xeróglifos exipcios que represetan unha lanza. 

## Alfabeto árabe 
miniatura|113x113px|Letra árabe waw escrita de forma illada
No alfabeto árabe esta letra chámase واو  (wāw). É a vixésimo sétima (penúltima) letra do alfabeto árabe e equivale ao valor numérico de 6. Foneticamente, representa os sons /w/ e /v/ pero tamén é usada para alargar a vogal curta damma: (بو) [buː].

O wāw, a diferenza da maioría das letras do alfabeto árabe, non está ligado á seguinte letra da palabra, de aí que a forma inicial coincida coa illada. Do mesmo xeito, as formas mediais e finais coincidan ser unha carta que permite a conexión coa letra precedente (sempre que este non é alif, dāl, ḏāl, rā o zāy que son as outras letras que como o waw, non están ligadas á carta de atrás).

## Alfabeto hebreo 
A palabra hebrea vav significa "gancho, cravo" e, como no caso árabe, representa o número 6. Procede do alfabeto arameo da letra fenicia waw.

### Pronuncia 
Nun principio, o vav representaba a consoante aproximando labiovelar sonoro  . Tamén se usou como mater lectionis, para marcar a presenza dunha voga, neste caso as vogais  e  . En hebreo moderno, o vav pode representar á fricativa labiodental sonora  ou  ás vogais  e  .

### Simbolismo 
Na cábala considérase que o seu signficado é "contacto" ou "conexión" pero tamén redención. 

## Véxase tamén 
* Alfabeto árabe
* Alfabeto hebreo

## Notas
Soiuz U Fregat

O **Soiuz U Fregat** é un foguete espacial ruso derivado do Soiuz U usando unha etapa superior Fregat sobre dúas etapas centrais rodeadas de catro foguetes aceleradores. Lanzáronse só catro Soiuz U Fregat, todos durante o ano 2000, desde o cosmódromo de Baikonur e todos con éxito.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*R-7 (mísil)
*Cluster II
Soiuz U Ikar

O **Soiuz U Ikar** é un foguete espacial ruso derivado do Soiuz U usando unha etapa superior Ikar derivada do módulo de propulsión usado nos satélites de recoñecemento Iantar. Lanzáronse seis Soiuz U Ikar, todos durante o ano 1999 e desde o cosmódromo de Baikonur. Usáronse exclusivamente para poñer en órbita satélites de comunicacións Globalstar.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*R-7 (mísil)
*Globalstar
Teófilo Rodríguez Baamonde

**Teófilo Rodríguez Baamonde de Castro y Limia**, marqués de Baamonde, nado en Ribadavia o 21 de novembro de 1827 e finado en Madrid o 24 de xaneiro de 1898, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
[miniatura|Antiga casa-pazo do marqués de Baamonde, hoxe sede do [Museo Etnolóxico de Ribadavia.]]
Neto de Agustín Rodríguez Baamonde e fillo de Antonio Rodríguez Baamonde. Estudou dereito na Universidade Central de Madrid. Foi elixido deputado polo distrito de Ribadavia en 1857 polos moderados. Volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito en 1858, 1863 e 1864. Dende 1864 ostentaba o título de marqués de Baamonde concedido polo papa Pío IX. En 1864 foi nomeado senador vitalicio pola raíña Isabel II.

## Vida persoal 
Casou en Madrid con Mariana Fernández de Córdoba y Vera de Aragón en 1861.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Florencio Rodríguez Vaamonde
### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Antonio Concheiro

O nome **Antonio Concheiro** pode referirse a:

***Antonio Concheiro Iglesias**, médico e político galego (1904-1991);
***Antonio Concheiro Caamaño**, escritor galego (n. 1928);

***Antonio Concheiro Coello**, farmacéutico e político galego (n. 1962).
Soiuz 7K-L1

**Soiuz 7K-L1** foi un modelo de nave Soiuz deseñado para misións lunares. Era unha modificación do modelo 7K-OK para facer sobrevoos lunares.

## Características 
A 7K-L1 foi a substituta da nave LK-1 de Chelomei que foi cancelada a favor da primeira. A 7K-L1 non demostrou ser segura como nave tripulada ata agosto de 1969, despois de que os estadounidenses chegaran á Lúa. Todos os lanzamentos que se fixeron foron non tripulados ata a súa cancelación en 1970.

A nave carecía do característico módulo orbital das naves Soiuz para aforrar masa. Tamén carecía do paracaídas de reserva a favor de engadir unha porta de saída na cápsula de reentrada. A nave foi dotada dos sistemas adecuados para a navegación interplanetaria e poder chegar á Lúa. Deseñada para facer unicamente misións de sobrevoo lunar, era lanzada mediante un foguete Proton K/D baixo a denominación Zond. Dos dez intentos de lanzamento catro finalizaron en fracaso, cinco en éxito e nun caso a cápsula foi destruída nun accidente previo. Construíronse dúas unidades adicionais que non chegaron a intentar lanzarse. As naves lanzadas con éxito levaban a bordo diferentes animais (moscas, tartarugas, vermes, bacterias, sementes, plantas...) e instrumentos de medición para estudar as condicións do espazo lunar.

A Soiuz 7K-L1 tiña unha altura total de 4,88 m e unha masa de 5680 kg. O seu motor principal 11D58 proporcionaba un impulso de 4,17 kN. Tiña un volume habitable de 4 m3 e a electricidade era producida por paneis solares que xeraban ata 0,8 kW de potencia.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Proton K/D
Soiuz 7K-L1E

**Soiuz 7K-L1E** foi un modelo de nave Soiuz deseñado como concepto de proba para misións lunares. Era unha modificación do modelo 7K-L1 para probar o foguete Blok D que debía levala á Lúa.

## Características 
A 7K-L1E foi deseñada como proba para a etapa superior Blok D acoplada a unha 7K-L1 modificada e lanzadas nunha órbita fortemente elíptica. Lanzáronse dúas entre 1969 e 1970, a primeira delas fallando no lanzamento. A segunda, lanzada con éxito, pasou a denominarse Kosmos 382 unha vez en órbita e pasou 5 días no espazo acendendo o motor para simular unha órbita de inxección translunar.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Proton K/D
*Soiuz 7K-L1
Milicianos (homónimos)

***Milicianos*** pode referirse a:

* **Milicianos**, conxunto de membros dunha milicia.
* **Milicianos**, o terceiro dos tres álbums da guerra que publicou Castelao.