Receptor da manosa

O **receptor da manosa** (ou **CD206**) é unha clase de lectina tipo C presente principalmente na superficie de macrófagos e células dendríticas inmaturas, pero tamén se expresa na superficie de células da pel como os fibroblastos dérmicos humanos e queratinocitos. É o primeiro membro da familia de receptores endocíticos que inclúe Endo180 (CD280), PLA2R tipo M e DEC-205 (CD205).

Este receptor recoñece residuos terminais de manosa, *N*-acetilglicosamina e fucosa en glicanos unidos a proteínas  que se encontran na superficie dalgúns microorganismos, xogando un papel tanto no sistema inmunitario innato coma no adaptativo. Outras funcións que exerce son a eliminación de glicoproteínas da circulación, entre elas hormonas glicoproteicas sulfatadas e glicoproteínas liberadas en resposta a situacións patolóxicas. O receptor da manosa recíclase continuamente entre a membrana plasmática e os compartimentos endosómicos dunha maneira dependente da clatrina.

## Estrutura 
### Organización dos dominios 
O receptor da manosa é unha proteína transmembrana de tipo I cun extremo N-terminal extracelular e outro C-terminal intracelular. Sintetízase inicialmente en forma dun precursor inactivo, pero é clivado proteoliticamente dando lugar á súa forma activa no aparato de Golgi.

### Dominio rico en cisteína N-terminal 
O dominio rico en cisteína N-terminal é homólogo da cadea B de ricina e únese a residuos de azucre sulfatados cunha afinidade especialmente alta para a *N*-acetilgalactosamina e a residuos de galactosa sulfatados nas posicións 3 e 4 dos seus aneis de piranosa.

Outros ligandos inclúen os condroitín sulfatos A e B, e o Lewisx sulfatado e estruturas Lewisa.

### Dominios de recoñecemento de carbohidratos de tipo C (CRD) 
Os oito CRD en tándem da rexión extracelular do receptor da manosa comparten só o 30% de homoloxia entre eles. Cada un deles contén polo menos algún dos residuos de aminoácidos necesarios para a unión do Ca2+ e os ligandos, en común cos CDR de tipo C funcionais. Só os CRD 4 e 5 conteñen todos os residuos necesarios para a unión de azucres, formando un núcleo de unión a ligando resistente á protease. Os ligandos máis común son residuos de manosa terminais, pero a *N*-acetilglicosamina e a fucosa tamén se poden unir.

Individualmente, os CRD únense á manosa só cunha afinidade débil. A unión de alta afinidade pénsase que resulta da agrupación de múltiples CRD. Esta agrupación permite a unión de ligandos multivalentes ramificados como os oligosacáridos N-glicosilados altos en manosa.

### Conformación 
Suxeriuse que o receptor de manosa pode existir en polo menos dúas conformacións estruturais distintas. Os CRD de tipo C están todos separados por rexións *linker* de 10 a 20 aminoácidos que conteñen un certo número de residuos de prolina, cuxa cadea lateral cíclica é bastante ríxida e favorece unha conformación na cal o dominio rico en cisteína N-terminal se estende tan lonxe da membrana plasmática como sexa posible.

Alternativamente, as interaccións entre os CRD veciños poden mantelos en estreita proximidade uns doutros e causar que a rexión extracelular do receptor se dobre, poñendo o dominio rico en cisteína N-terminal en estreito contacto cos CRD. Isto posicionaría os CRD 4 e 5 máis lonxe da membrana para maximizar a súa interacción cos posibles ligandos. A resistencia á proteólise mostrada polos CRD 4 e 5 indica que hai interaccións físicas entre os dous dominios, o que apoia a existencia desta conformación con forma de U.

A proteína soluble consiste na rexión extracelular completa do receptor e pode estar implicada no transporte de proteínas manosiladas fóra dos sitios de inflamación.

### Glicosilación 
O receptor da manosa está fortemente glicosilado e os seus sitios de N-glicosilación están moi conservados entre ratos e humanos, indicando un papel importante para esta modificación postraducional. A presenza de residuos de ácido siálico de glicanos ligados a N do receptor da manosa é importante para o seu papel na unión a glicoproteínas sulfatadas e manosiladas. A sialilación regula a multimerización do receptor, que ten influencia na unión das glicoproteínas sulfatadas. Os residuos de ácido siálico terminais son necesarios para a unión a glicanos manosilados. A ausencia de ácido siálico reduce a capacidade do receptor de unirse e introducir na célula glicanos manosilados, pero non afecta á súa localización na membrana plasmática ou á súa actividade endocítica.

## Función 
### Fagocitose de patóxenos 
Varios microorganismos patóxenos como *Candida albicans*, *Pneumocystis carinii* e *Leishmania donovani* presentan glicanos nas súas superficies con residuos de manosa terminais que son recoñecidos polos CRD tipo C do receptor da manosa, por tanto, actuando como un marcador do non propio. Despois do recoñecemento, o receptor introduce na célula o patóxeno unido e transpórtao aos lisosomas para a degradación por medio da vía fagocítica. Deste modo, o receptor da manosa actúa como un receptor de recoñecemento de padrón. A presenza dun motivo de secuencia di-aromática FENTLY (Phe-Glu-Asn-Thr-Leu-Tyr) na cola citoplásmica do receptor é vital para a súa internalización mediada por clatrina.

### Presentación de antíxenos 
O receptor da manosa pode tamén xogar un papel na captación de antíxenos e a súa presentación polas células dendríticas inmaturas no sistema inmunitario adaptativo. Despois de unirse ao receptor, os antíxenos manosilados e internalizados e son transportados a compartimentos endocíticos dentro da célula para cargalos en moléculas do complexo maior de histocompatibilidade (MHC) ou outras moléculas relacionadas coa presentación de antíxenos. Un exemplo indirecto deste é o procesamento do antíxeno glicolípido lipoarabinomanano (LAM), derivado de micobacterias. O lipoarabinomanano é presentado a células T en complexo co CD1b, pero pode tamén unirse a un receptor de manosa. Como a presenza dun ligando alternativo como o manano inhibe a proliferación de célula T dependente de LAM, suxírese que o receptor se une ao LAM extracelular, internalízase e despois transpórtase a vesículas endocíticas para ser cargado no CD1b. É posible que os dous receptores formen un complexo na superficie da célula que facilita a transdución de sinais ante un ataque patoxénico.

### Resolución de inflamacións 
Outro papel clave do receptor da manosa é regular os niveis de moléculas liberadas na circulación durante a resposta inflamatoria. En resposta a eventos patolóxicos, son liberadas glicoproteínas incluíndo as hidrolases lisosómicas, activador do plasminóxeno dos tecidos e mieloperoxidase de neutrófilos para axudar a loitar contra calquera microorganismo invasor. Unha vez que a ameaza foi sometida, estas glicoproteínas poden ser prexudiciais para os tecidos do hóspede, polo que os seus niveis na circulación deben ser estritamente controlados.

Os ratos knockout que carecen do encima necesario para engadir a estrutura de GalNAc sulfatada mostran vidas medias máis longas para a lutropina, o que ten como resultado un incremento da activación do receptor e a produción de estróxenos. As femias de ratos knockout chegan á madurez sexual máis rápido que as súas conxéneres de tipo silvestre, teñen un ciclo estral máis longo e producen máis crías. Así, a etiquera GalNAc sulfatada é moi importante para regular as concentracións séricas de certas hormonas glicoproteicas.

MRC2/Endo180 interacciona con Basigin/CD147 por medio do seu cuarto dominio de lectina tipo C para formar un complexo supresor  da transición epiteilial-mesenquimal molecular que se é alterado ten como resultado a indución do comportamento invasivo da célula epitelial prostática asociada cunha mala perspectiva de supervivencia no cancro de próstata. Un incremento da rixidez da membrana basal debido á súa glicación pode tamén desencadear a invasión dependente de Endo180 das células epiteliais de próstata e este mecanismo biomecánico está igualmente asociado cun prognóstico de baixa supervivencia no cancro de próstata . Suxeriuse tamén que a estabilización do complexo supresor da transición epitelial-mesenquimal Endo180-CD147 así como tomar como obxectivo a forma non acomplexada de Endo180 nas células invasivas podería ter un beneficio terapéutico na prevención da progresión do cancro e a metástase.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Receptor da manosa de macrófago