open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Paso de palio

Un **paso de palio** é un *paso* (grupo escultórico que representa algún dos sucesos da Paixón de Cristo), que é un elemento destacado nunha procesión da Semana Santa.

## Historia 
En España, o paso de palio naceu en Sevilla, e o primeiro documento gráfico da súa utilización é un gravado de 1616 da "Hermandad del Silencio". A primeira confraría que utilizou o palio nun paso foi, segundo a tradición, a da "Soledad de San Lorenzo", que segundo o historiador José Bermejo y Carballo, en 1882, conta que, en 1610, a confraría estaba custeando o bordado do palio.

Os primeiros palios só tiñan catro varais, despois seis, oito... até chegar aos doce que teñen na actualidade (hoxe parecen "templetes"). Tras os primeiros pasos, estes tiveron unha espectacular evolución ao longo dos séculos até chegar á súa configuración actual. Unha figura destacada e fundamental desta evolución foi o bordador e deseñador sevillano Juan Manuel Rodríguez Ojeda, que desenvolveu as súas ideas a finais do século XIX e principios do XX, principalmente na "Hermandad de la Macarena". 

A introdución do palio nos pasos das virxes sevillanas, como todo cambio que se produce nun mundo tan tradicionalista como é o das confrarías, non foi unanimemente aceptado. No século XVII o abade Gordillo, a pesar de que non se opuxo frontalmente, valorou o uso do palio excesivo nas "Dolorosas", e consideraba que o seu uso debería reservarse exclusivamente para o Santísimo Sacramento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Paso de Palio. Hermandad de los Gitanos. Sevilla.
* Paso de Palio. Hermandad Sacramental del Desconsuelo. Jerez de la Frontera.
José López Martínez

**José López Martínez**, coñecido como **Rabadelo**, nado na Pontenova cara a 1882 e finado en Lugo o 3 de decembro de 1936, foi un xornaleiro, xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Militante socialista e masón, dirixente da Sociedad de Obreros del Ramo de la Construcción y Oficios Varios de Viveiro adscrita á UGT. Sucedeu a Benito Sánchez López na dirección de *El Momento* de Viveiro. En 1936 era presidente da Agrupación Socialista de Viveiro.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 25 de agosto e trasladado ao cárcere de Lugo. Encartado na causa 212/26 por "mandar un grupo de marxistas armados o 21 de xullo" con Emilio Timiraos Cervo, José Castro Vázquez e Manuel Rodríguez. Enfermo de tuberculose, foi trasladado ao Hospital o 8 de novembro, onde faleceu o 3 de decembro.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Antependium

[miniatura|*Antependium* da Catedral de [Anveres.]]
O **antependium** (traducíbel en galego como **antipendio**), do latín *ante*, "diante", e *pendere*, "colgar"), tamén chamado **fronte** ou **frontal de altar**, é unha estrutura decorativa das igrexas cristiás. 

É un paramento que serve para cubrir e decorar a parte inferior dos altares pola súa fronte e os seus lados, entre a mesa do altar e o solo, tendo en conta que nesa parte adoitaban custodiarse as reliquias.

## Historia 
miniatura|Frontal de altar español do século XIII, con escenas da vida de San Martiño e un Pantocrátor.

Con antecedentes nos sarcófagos esculpidos, utilizáronse nas igrexas paleocristiás desde o século IV, e a súa evolución posterior orixinou os retablos da Baixa Idade Media.

Ao principio eran cortinaxes de ricos tecidos (tapices ou estofas), pero de contado (no mesmo século IV) comezaron a empregarse algúns de metais preciosos, facéndose cada vez máis frecuentes na arte bizantina e en Italia. 

Desde o século X a século XIII prevaleceron os de prata e cobre esmaltado, segundo consta en documentos de doazóns e polos restos que chegaron até nós e a imitación súa, os de madeira pintada ou en relevo, que especialmente se produciron no Románico catalán. 

Nos séculos da arte Gótico usáronse con preferencia os de pezas de seda, bordadas con figuras ou escenas bíblicas.

E xa na arte da Idade Moderna, desde o século XVII, adáptanse á fronte do altar uns bastidores con teas de seda, o con lenzos pintados, que se cambian segundo a cor litúrxica da festa, sen que falten ás veces os de prata repuxada.

## Outros usos 
O antipendio tamén se pode usar para describir a parte frontal do propio altar, especialmente se está elaborado ou dourado. A famosa ''Pala d'Oro* da basílica de San Marcos en Venecia orixinouse como antipendio, aínda que agora se usa como retablo.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Cross, F. L., ed. (1957): *The Oxford Dictionary of the Christian Church''. Londres: Oxford University Press; p. 530.

### Ligazóns externas 
*[Frontal de altar de La Seu d'Urgell(https://gl.wikipedia.org/wiki/La_Seu_d%27Urgell) o de los Apóstoles]  .
*Altar Frontal na *Catholic Encyclopedia* .
Frontal

O termo **Frontal** pode referirse a:

*O **óso frontal**;
*O ***antependium***, ou frontal de altar.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Frontal**, lugar da parroquia da Allonca, no concello da Fonsagrada.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Fronzal**, lugar da parroquia da Seixas, no concello das Somozas.
Preferente Galicia 2021/22

dereita|miniatura|Entrega da copa á UD Ourense.
A tempada **2021–22** foi a 82ª edición da Preferente Galicia. Empezou o 19 de setembro de 2021 e finalizou o 29 de maio de 2022.

## Primeira fase 
### Grupo Norte 
#### Subgrupo 1A 
#### Subgrupo 1B 
### Grupo Sur 
#### Subgrupo 2A 
#### Subgrupo 2B 
## Segunda fase 
### Ascenso 
Na fase de ascenso participaron os 20 clubs clasificados nos cinco primeiros postos dos catro subgrupos da primeira fase, distribuídos en dous grupos -Norte e Sur- de dez equipos cada un. Os primeiros clasificados de cada subgrupo comezaron a fase de ascenso con 6 puntos, os segundos clasificados con 4, os terceiros con 3, os cuartos con 2 e os quintos cun punto. Os clubs participantes enfrontáronse a dobre partido mediante o sistema de puntos e non se enfrontaron aos equipos que procedían do seu mesmo subgrupo, disputándose un total de 10 xornadas.

#### Ascenso Grupo Norte 
#### Ascenso Grupo Sur 
### Permanencia 
Na fase de permanencia participaron os 30 clubs clasificados a partir da sexta posición dos catro subgrupos da primeira fase, distribuídos en seis subgrupos -tres Norte e tres Sur- de cinco equipos cada un. Os sextos clasificados de cada subgrupo comezaron a fase de permanencia con 7 puntos, os sétimos clasificados con 6, os oitavos con 5, os novenos con 4, os décimos con 3, os undécimos con 2, os duodécimos cun punto e os décimo terceiros con 0 puntos. Os clubs participantes enfrontáronse a dobre partido mediante o sistema de puntos, disputándose un total de 8 xornadas.

Os clubs clasificados nos dous últimos postos dos seis subgrupos descenderon a Primeira Galicia.

Tamén descenderon debido á reestruturación da categoría (ao ter que pasar de 50 aos habituais 40 participantes pre-pandemia para a seguinte tempada) dous dos clubs clasificados no terceiro posto de cada un dos tres subgrupos (dous terceiros clasificados dos tres subgrupos de Norte e dous terceiros clasificados dos tres subgrupos de Sur) con peor coeficiente de puntuación. Para este cálculo tivéronse en conta os partidos disputados e a puntuación obtida no cómputo global da competición.

#### Permanencia Grupo Norte 1 
#### Permanencia Grupo Norte 2 
#### Permanencia Grupo Norte 3 
#### Permanencia Grupo Sur 1 
#### Permanencia Grupo Sur 2 
#### Permanencia Grupo Sur 3 
## Véxase tamén 
* Primeira División 2021–22
* Segunda División 2021–22
* Primeira División RFEF 2021–22
* Segunda División RFEF 2021–22
* Terceira División RFEF 2021–22

### Ligazóns externas 
*Páxina da Federación Galega de Fútbol
Clásicos en Galego

[miniatura|[Aristófanes: *Nubes* e *Asemblearias*.]]
**Clásicos en Galego** é unha colección de libros editada pola Xunta de Galicia (varias consellerías ao longo do tempo que durou a colección) e mais a Editorial Galaxia, dirixida por Manuel Díaz y Díaz. En edicións bilingües [orixinal (en latín, grego, inglés, francés...) e tradución á lingua galega], publicouse do ano 1988 ao 2006.

## Descrición e contido 
Os volumes foron editados en rústica con lapelas de 135 x 210 mm. As cubertas foron deseñadas por Manuel Janeiro.
[miniatura|[Petronio: *Satiricón*.]]

[miniatura|[Terencio: *A sogra* e *Os irmáns*.]]
### Títulos 
Publicáronse 26 títulos. Os números 16 e 24 constan de dous volumes cada un.
[miniatura|[Adán de la Halle: *A peza da enramada* e *A peza de Berto e María*.]]
miniatura|Anónimos: *O lai de Graelent* e*A castelá de Vergy*.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Clásicos Xuntanza
* Clásicos do Pensamento Universal
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
* Biblioteca da Tradución Galega
### Ligazóns externas 
* Colección Clásicos en Galego no sitio web da Editorial Galaxia.
* Clásicos en Galego en Google Books.
Lea Bach

miniatura| Lea Bach
**Lea Bach i Baixeras**, nada en Torelló, Barcelona, en 1891 e finada en Río de Janeiro (Brasil) en 1988, foi unha arpista catalá de renome internacional.

Aos sete anos ingresou no Liceo Filarmónico Dramático de S.M. la Reina Isabel II (futuro Conservatorio do Liceu). Foi unha nena prodixio na interpretación musical coa arpa, xa que obtén o seu título de arpa aos trece anos.

## Bibliografía 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Programa dos concertos no Palau da Música Catalana en 1920.
Tatiana Faia

**Tatiana Faia**, nada en Portugal o 30 de xuño de 1986, é unha escritora e poeta portuguesa que recibiu en 2019 o Premio PEN de Literatura na categoría de Poesía.

En 2022 participou en *Rosalía en camiño. Diálogos literarios multilingües* celebrados en Padrón, Santiago e Pontevedra. Organizados pola Fundación Rosalía de Castro.

## Traxectoria 
Estudou na Facultade de Artes da Universidade de Lisboa onde se licenciou en Estudos Clásicos. En 2015 doutorouse en literatura grega antiga coa tese *Back across the barrier of the teeth, studies on homeric characters: the Iliad*, onde se centra nos personaxes da Ilíada de Homero. Ensinou Literatura Lusófona na Universidade de Cambridge e colaborou co proxecto Central Poetry de CLEPUL (Centro de Literaturas e Culturas Lusófonas e Europeas).

Con José Pedro Moreira e André Simões editou a revista *Ítaca: Cadernos de Ideias, Textos & Imagens* (2009-2011). Tamén é editora, con José Pedro Moreira, Paulo Rodrigues Ferreira e Victor Gonçalves da *Enfermaria 6*. Ten publicado en  *A Sul de Nenhum Norte, Ítaca, Caderno: Enfermaria 6, Modo de Usar & Co., Colóquio/Letras* e *Relâmpago.*

Traduciu para o portugués a Homero e Anne Carson.

### Relatos 
* *São Luís dos Portugueses em Chamas e outros textos* (2016). Lisboa: Enfermaria 6. 122 páxs. ISBN  978-989-691-474-5.

## Premios e Recoñecementos 
* 2019: Premio PEN de Literatura na categoría de Poesía por *Um Quarto Em Atenas*.
* 2022: O Concello de Lisboa convidou a 48 autores a escribir unha frase alusiva á liberdade, Tatiana Faia foi unha delas. A continuación pintáronse as 48 frases no chan da cidade no marco das conmemoracións do 48 aniversario do 25 de abril.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Tatiana Faia*, in *A Europa face à Europa: poetas escrevem a Europa* (2019). ISBN 978-989-99999-1-6.

### Ligazóns externas 
* Ruído do Manifesto | Poemas de Tatiana Faia
* Palavra Comum | 7 Poemas de Tatiana Faia
* O Poema Ensina a Cair | Tatiana Faia (2021)
* Feira do Livro do Porto | Duetos #6: Tatiana Faia & Ana Luísa Amaral (2021)
* Biblioteca Gil Vicente | À Conversa com Tatiana Faia (2021)
María García Díaz

**María García Díaz**, nada en Pola de Siero en 1992, é unha investigadora e poeta asturiana. 

## Traxectoria 
Graduada en Física pola Universidade de Oviedo, é profesora na Universidade Politécnica de Madrid e realiza investigación en información e tecnoloxías cuánticas en colaboración co Grup d’Informació Quàntica (Universitat Autònoma de Barcelona) e co grupo MathQI (Universidade Complutense de Madrid). Tamén toca o violín.
## Obra 
### Poesía 
#### Asturiano 
* *Llírica astraición* (2016). Oviedo: Saltadera. 120 páxs. ISBN 978-84-944489-7-3.

* *Ye capital tolo que fluye. Es capital todo lo que fluye* (2021). Boadilla del Monte: Ultramarinos. Con tradución ao castelán de Xaime Martínez. 136 páxs. ISBN 978-84-122602-4-3.

#### Castelán 
* *Espacio virgen* (2015). Madrid: Torremozas. 80 páxs. ISBN 9788478396177.

* *Suave la matriz* (2018). Oviedo: Saltadera. 96 páxs. ISBN 978-84-948572-5-6.

### Obra colectiva 
* *La prueba del once* (2015). Oviedo: Saltadera.
## Premios 
* 2015: *Espacio virgen* foi gañadora do XVI premio «Gloria Fuertes» de Poesía Joven, que foi tamén finalista do Premio Nacional de Poesía Joven «Miguel Hernández»
## Notas
Pablo Prigioni

**Pablo Prigioni**, nado o 17 de maio de 1977 en Río Tercero, Córdoba, é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto arxentino con pasaporte italiano. Como xogador ocupaba na pocisión de base cunha altura de 1,93 m. Xogou durante cinco temporadas da NBA, aínda que onde máis destacou foi España, onde conseguiu ser campión de Liga, Copa do Rei e Supercopa. A nivel internacional gañou a medalla de bronce coa selección arxentina nos Xogos Olímpicos de 2008 en Pequín. Actualmente exerce como adestrador asistente dos Minnesota Timberwolves.

## Traxectoria 
### Clubs 
*  Club Social Ramallo (LNB, 1995−1996)
*  Belgrano de San Nicolás (LNB, 1996−1998)
*  Obras Sanitarias (LNB, 1998−1999)
*  Jabones Pardo Fuenlabrada (ACB, 1999−2001)
*  Lucentum Alicante (LEB / ACB, 2001−2003)
*  TAU Cerámica (ACB, 2003−2009)
*  Real Madrid (ACB, 2009−2011)
*  Caja Laboral (ACB, 2011−2012)
*  New York Knicks (NBA, 2012−2015)
*  Houston Rockets (NBA, 2015)
*  Los Angeles Clippers (NBA, 2015−2016)
*  Baskonia (ACB, 2016−2017)

## Palmarés 
### Colectivo 
* **Campión da Liga ACB (1)**: 2008
* **Campión da Copa do Rei (3)**: 2004, 2006, 2009
* **Campión da Supercopa ACB (4)**: 2005, 2006, 2007, 2008
* **Medalla de Bronce nos Xogos Olímpicos de 2008.**

### Individual 
* **MVP da Copa do Rei (1)**: 2006
* **MVP da Supercopa ACB (1)**: 2008
* **Máximo asistente da ACB (2)**: 2006, 2007
* **Mellor Quinteto da ACB (3)**: 2006, 2007, 2009
* **Segundo Mellor Quinteto da Euroliga (2)**: 2006, 2007

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB
* Perfil en NBA
* Perfil en Basketball Reference
Jeffrey Lynn

**Ragnar Godfrey Lind**, máis coñecido polo seu nome artístico **Jeffrey Lynn**, nado o 16 de febreiro de 1909 en Auburn, Massachusetts, e finado o 24 de novembro de 1995, foi un actor estadounidense.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e primeiros éxitos 
Antes de se dedicar á actuación, Lynn foi mestre de escola. Comezou a súa carreira cinematográfica en Hollywood debutando na película *Out Where the Stars Begin* en 1938. Ese mesmo ano acadou un éxito notábel actuando xunto ás Lane Sisters na película *Four Daughters*, rodando tres secuelas da mesma, dúas en 1939 (*Daughters Courageous* e *Four Wives*) e *Four Mothers* (1941), repetindo papel en todas elas. Tras ese éxito de *Four Daughters*, Lynn pasou unha proba de cámara para o papel de Ashley Wilkes en *Foise co vento* (1939). Lynn tiña un grande parecido físico co personaxe da obra e interpretou a Ashley mentres duraban as probas de pantalla para a actriz adecuada para interpretar a Scarlett O'Hara. Porén, David O. Selznick finalmente escolleu o máis famoso e experimentado Leslie Howard.

Tamén en 1939, Lynn protagonizou *The Roaring Twenties*, obtendo excelentes críticas, O filme reuniuno coa estrela de *Four Daughters*, Priscilla Lane, xunto a Humphrey Bogart e James Cagney. Ese éxito continuou con películas como *The Fighting 69th* (1940, na que interpretou ao poeta e soldado Joyce Kilmer), *It All Came True* (1940), *All This and Heaven Too* (1940) e *Million Dollar Baby* (1941).

### Parón na Segunda guerra mundial 
A súa carreira cinematográfica viuse interrompida polo comezo da guerra, e cando volveu á pantalla en 1948 xa non puido recuperar a súa antiga condición, aínda que traballou en *Carta a tres esposas* (1949), con relativo éxito. Porén, na década de 1960 conseguiu actuacións destacadas en *Butterfield 8* (1960) e *Tony Rome* (1967).

### Teatro e TV 
Na pequena pantalla, traballou nos anos cincuenta en series como *Robert Montgomery Presents*, *Your Show of Shows*, *My Son Jeep* (co novo actor Martin Huston ) e *Lux Video Theatre*. Tamén traballou como actor de teatro, participando en espectáculos do circuíto de Broadway como *Lo and Behold!* (1952), *Any Wednesday* (1966) e *Dinner at Eight* (1967).

### Anos finais 
Tras o inicio do declive da súa carreira artística, particularmente nos anos cincuenta, Lynn dedicouse ao negocio inmobiliario, relegando a súa actividade como actor a un segundo mandato.

A súa última actuación foi como estrela convidada en *Murder, She Wrote* en 1987, unha secuela televisiva da longametraxe *Strange Bargain* (1949), na que se reencontraba coa súa antiga compañeira de elenco Martha Scott.

Jeffrey Lynn faleceu en Burbank, California, en 1995, por causas naturais aos 86 anos. Foi enterrado no cemiterio Forest Lawn Memorial Park en Hollywood Hills, California.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Billy Ray Cyrus

**Billy Ray Cyrus** , nado o 25 de agosto de 1961 é un cantante, compositor e actor estadounidense. 

## Traxectoria 
### Música 
É coñecido polo seu popular sinxelo "Achy Breaky Heart" (1992).

### Televisión 
De 2001 a 2004, Cyrus protagonizou a serie de televisión *Doc*. A serie trataba dun médico rural que se mudou de Montana á cidade de Nova York. Estivo na serie de Disney Channel, *Hannah Montana*, que coprotagonizou coa súa filla Miley Cyrus.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Música country

### Ligazóns externas 
* Billy Ray Cyrus at CMT.com
Hubert Emmerig

**Hubert Richard Sebastian Emmerig**, nado en Múnic o 10 de marzo de 1958, é un numismático alemán vinculado ás universidades de Viena e de Múnic.

## Traxectoria 
Emmerig cursou entre 1977 en 1988 estudos de Ciencias Auxiliares da Historia, Historia Medieval e Arqueoloxía Clásica na Universidade de Múnic, e en 1988 obtivo o grao de mestrado cun traballo sobre a Casa da Moeda de Ratisbona, titulado "A administración da ceca de Ratisbona nos séculos XIII e XIV". Finalmente, en 1991 acadou o seu doutoramento cunha tese que afondaba no estudo das emisións monetarias da mesma ceca,
* (2004): 2º premio do libro, da Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais.
* (2023): medalla Eckhel, da Sociedade Numismática Austríaca, de Viena.

## Publicacións 
Ao longo da súa traxectoria académica, Hubert Emmerig publicou unha boa cantidade de artrigos en diversas revistas científicas do ámbito historiográfico e numismático.

* (1993). *Der Regensburger Pfennig. Die Münzprägung in Regensburg vom 12. Jahrhundert bis 1409*. Gebr. Mann, Berlín 1993. ISBN 3-7861-1703-9
* (1995). *Die Münz- und Geldgeschichte der Stadt Regensburg im Mittelalter. Versuch eines Überblicks*. Universitatsverlag Regensburg, Ratisbona.
* (1998). *Die Münzen und Medaillen der Regensburger Bischöfe und des Domkapitals seit dem 16. Jahrhundert. Münzgeschichte und Variantenkatalog* (con Otto Kozinowski). Verlag der Münzen- und Medaillenhandlung, Stuttgart. ISBN 3-9806377-0-0
* (2005). *Bayerns Münzgeschichte im 15. Jahrhundert. Münzpolitik und Münzprägung der bayerischen Herzogtümer und ihrer Nachbarn von 1390 bis 1470*. Beck, München. ISBN 978-3-406-10746-7
* (2006). *Glossar zu Münztechnik und Münzverwaltung in Spätmittelalter und früher Neuzeit. Zum frühneuhochdeutschen Wortschatz in ausgewählten Quellen (14. bis 17. Jahrhundert)*. Braunschweig, Cramer. ISBN 3-934656-17-X

## Notas
Peeping Tom

**Peeping Tom** foi unha banda estadounidensede rock electrónico liderada por Mike Patton. O grupo só publicou un álbum e dous sinxelos a través do selo Ipecac Recordings. En Peeping Tom tocou unha gran variedade de coñecidos artistas como Amon Tobin, Massive Attack, Norah Jones e Kool Keith.

Peeping Tom considerouse o traballo máis accesible de Patton dende os seus días con Faith No More.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
*
Sophia Kremydi

**Sophia D. Kremydi** **Sicilianou** é unha numismática grega vinculada á Fundación Nacional de Investigación Helénica, experta na moeda da Antiga Grecia e da Antiga Roma.  

Kremydi foi galardoada coa prestixiosa Medalla Huntington, da *American Numismatic Society*, en 2021.  

## Traxectoria 
Logo de concluír a súa educación secundaria en Atenas en 1979, Sophia Kremydi cursou estudos superiores de Historia e Arqueoloxía na Universidade Aristóteles de Tesalónica, onde se graduou en 1984. En 1993 acadou o doutoramento no departamento de Historia e Arqueoloxía da mesma universidade, cunha tese dedicada ás emisións monetarias da colonia romana de Dion.  

En 2000, Kremydi ingresou como investigadora axudante no Instituto de Antigüidade Grega e Romana da Fundación Nacional de Investigación Helénica, de Atenas, fusionado posteriormente co Instituto de Investigación Histórica. Logo de dirixir varios programas neste organismo, desde 2017 ocupa o cargo de directora de investigación e desde 2919 tamén o de coordinadora do Departamento de Antigüidade Grega e Romana.

## Publicacións 
Sophia Kremydi publicou ao longo da súa carreira académica máis de 50 artigos en diversas revistas científicas de todo o mundo.

* (1996). *The coinage of the Roman Colony of Dion*. Hellenic Numismatic Society, Atenas. ISBN 9789608552241
* (2000). *The Alpha Bank Collection* [Sylloge Nummorum Graecorum, Greece III]. Alpha Bank, Atenas. ISBN 9789608531369
* (2004). *Multiple concealments from the sanctuary of Zeus Olympios at Dion: three roman provincial coin hoards*. Centre for Greek and Roman Antiquity, Atenas. ISBN 9789607905154
* (2018). *"Autonomous" coinages under the late Antigonids*. National Hellenic Research Foundation, Atenas. ISBN 9789609538695
* (2019). ''Les Alexandres après Alexandre: histoire d'une monnaie commune'' (con M-C. Marcellesi). Fondation nationale de la recherche scientifique, Grecia. ISBN 9789609538961

## Notas
The Last Hero

**The Last Hero**, pode referirse a:

* ***The Last Hero***, álbum de estudio da banda Alter Bridge (2016);
****The Last Hero***, novela fantástica de Terry Pratchett (2001);
****The Last Hero (The Saint)***, novela de aventuras de Leslie Charteris (1930);
* ***Last Hero***, serie de televisión rusa.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* *Last Hero in China*, filme de artes marciais (1993).
* *The Lost Hero*, novela de fantasía de Rick Riordan.
Foro Permanente para as Cuestións Indíxenas da ONU

O **Foro Permanente para as Cuestións Indíxenas da ONU** é un organismo asesor da Organización das Nacións Unidas (ONU) obre cuestións relativas aos pobos indíxenas e os seus dereitos. No mundo hai máis de 370 millóns de persoas indíxenas (tamén coñecidas como nativas, orixinais, aborixes e primeiros pobos) nuns 70 países.

O foro foi creado en 2000 como resultado do *Ano Internacional dos Pobos Indíxenas do Mundo* da ONU en 1993, dentro da primeira *Década Internacional dos Pobos Indíxenas do Mundo* (1995–2004). É un órgano consultivo no marco do Sistema das Nacións Unidas que informa ao Consello Económico e Social das Nacións Unidas (ECOSOC).
[miniatura|dereita|260px|[Maria Eugenia Choque Quispe, un membro do Foro Permanente das Nacións Unidas sobre Asuntos Indíxenas, fala na sesión do organismo en 2015.]]
[miniatura|dereita|260px|Brenda White Bull, descendente de [Touro Sentado, fala na ONU sobre a loita contra o Dakota Access e a violencia do estado, o 25 de abril de 2017.]]

## Historia 
O 18 de decembro de 1990 aprobouse a Resolución 45/164 da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, pola que se proclamaba que 1993 sería o Ano Internacional dos Pobos Indíxenas do Mundo, “coa finalidade de fortalecer a cooperación internacional para a solución dos problemas aos que se enfrontan as comunidades indíxenas nas zonas, como os dereitos humanos, o medio ambiente, o desenvolvemento, a educación e a saúde". A celebración do ano comezou en Australia polo discurso de Redfern do primeiro ministro Paul Keating o 10 de decembro de 1992, no que abordaba as desvantaxes ás que se enfrontan os indíxenas australianos (aborixes e insulares do estreito de Torres).

A creación do foro permanente foi discutida na Conferencia Mundial de Dereitos Humanos de 1993 en Viena, Austria. A Declaración e Programa de Acción de Viena recomendaban que ese foro se establecese dentro do primeiro Decenio Internacional dos Pobos Indíxenas do Mundo das Nacións Unidas.

Constituíuse un grupo de traballo e tiveron lugar outras reunións que levaron á creación do foro permanente por parte do Consello Económico e Social, Resolución 2000/22 do 28 de xullo de 2000.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Partnering with Indigenous Peoples: Experiences and Practices
* Statements during the 2006 Permanent Forum on Indigenous Issues
* History of the United Nations Permanent Forum on Indigenous Issues (2006)
* State of The World's Indigenous Peoples - UN report, First Issue, 2009
* Inter-Agency Support Group on Indigenous Issues (IASG) (2006)
* Awareness raising film by Rebecca Sommer for the Secretariat of the UNPFII, 2006
Wussy

**Wussy** é unha banda estadounidense de indie rock formada en Cincinnati, Ohio en 2001. O grupo está composto por Chuck Cleaver (voces/guitarra), Lisa Walker (voces/guitarra), John Erhardt (pedal steel), Joe Klug (batería) e Mark Messerly (baixo). Cleaver e Walker compoñen a meirande parte das cancións e altérnanse nas voces principais ou fan harmonías. A banda publicou seis álbums de estudio, un álbum ao vivo, dous EPs, un mini LP e varios sinxelos. O grupo recibiu a aclamación da crítica da *Rolling Stone*, Robert Christgau, a revista *Chicago*, e *SPIN*.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Pallium (manto romano)

miniatura|200px|*Pallium* sobre un quitón.
O ***pallium*** ou **palio** (feminino: *palla*; diminutivo: *palliolum*) era o manto romano que era levado tanto por homes como por mulleres.

Era unha peza de tea de forma cadrada, tal como foi o himation na antiga Grecia.

Non debe ser confundido co palio da Igrexa católica, que está relacionado co omoforio.

## Orixe 
O palio, que foi considerado nun principio exclusivamente grego e desprezado polos romanos, foi utilizado amplamente pola xente común, os filósofos e pedagogos e, finalmente, substituíu a toga no século II a.C. na vida común.

## Características e uso 
O material desta capa era xeralmente la, liño ou algodón, pero para as clases superiores podían estar feitos de seda, con fíos de ouro, e bordados.

A indumentaria variou en textura, cor e ornamento. Podía ser de cor branca, vermella púrpura (extraída do *Bolinus brandaris* negro), amarela, azul, verde pálida, etc.

Despois da súa extensión tamén podía usarse como manta.

En opinión de Tertuliano, o palio, que el adoptou *a toga ad pallium!*, foi o manto dos filósofos e dos cristiáns.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Tertuliano, *De Pallio.*
* Suetonio, *De Genere Vestium.*
* Judith Lynn Sebesta, *The World of Roman Costume,* Madison WI, University of Wisconsin Press, 1994.
* Gaston Boissier, "Le traité du manteau de Tertullien", *Revue des Deux Mondes,* 94/5, 1889, pp. 50-78.
Xungla

[miniatura|250px|dereita|Xungla en [Camboxa.]]
Unha **xungla** é un bosque ou terreo poboado de vexetación exuberante, propio de climas tropicais. Provén da palabra sánscrita *jangala*, que quere dicir lugar salvaxe. En moitas linguas da India utilízase para referirse a calquera terra en estado natural, sexa un bosque, unha pradaría ou un deserto.

O termo pode utilizarse nun contexto técnico para referirse a unha selva tropical cunha gran biodiversidade e plantas densamente entrelazadas, como árbores, canaveiras, lianas ou herbas. Como ecosistema, as xunglas atópanse en zonas climáticas tanto ecuatoriais como tropicais.

## Notas
The Speed Cubers

***The Speed Cubers*** é un filme documental de 2020 dirixido por Sue Kim. Conta as vidas dos campións de velocidade resolvendo un cubo de Rubik, Max Park e Feliks Zemdegs.

## Sinopse 
O documental recolle as "extraordinarias reviravoltas nas viaxes dos campións de resolución do cubo de Rubik Max Park e Feliks Zemdegs".

## Produción 
O foco principal do documental é a rivalidade e a amizade entre dous máis rápidos do mundo, Max Park e Feliks Zemdegs. Anunciado en xuño de 2020, o filme foi dirixido por Sue Kim e estreouse o 29 de xullo de 2020 en Netflix.

### Evento 
Algunhas das imaxes foron rodadas nos Campionatos do Mundo de 2019 da World Cube Association, celebrados en Melbourne, Australia.

## Acollida 
Na páxina web do agregador de recensións Rotten Tomatoes, o 100% das recensións de 13 críticos son positivas, cunha cualificación media de 8.2/10. O 9 de febreiro de 2021, o documental foi preseleccionado na categoría mellor curtametraxe documental na 93ª edición dos Óscar. Na 5ª edición dos Critics' Choice Documentary Awards, *The Speed Cubers* foi nomeado a mellor curtametraxe documental. O filme tamén recibiu un nomeamento ao Premio Peabody na categoría de documentais.

## Notas
Areas betuminosas do Athabasca

[dereita|miniatura|365x365px| Localización de **Athabasca Oil Sands** na provincia de [Alberta.]]
As **areas bituminosas de Athabasca** son un inmenso depósito de areas e arxilas impregnadas de betún, unha forma semisólida de cru máis pesado e de menor valor comercial.

## Situación 
Situado no nordeste da provincia de Alberta, principalmente na rexión de Fort McMurray, é o segundo xacemento de areais bituminosas máis grande do mundo, só superado polo cinto petrolífero do Orinoco en Venezuela. O nome do depósito fai referencia ao río Athabasca, que atravesa a rexión. O betún alí atopado xa era empregado polos pobos autóctonos cree e dené para impermeabilizar as súas canoas.

## Xeoloxía 
O volume calculado de petróleo contido nestas areas, extraídas por grandes escavadoras, é da orde de 1,7 billóns de barrís (270 mil millóns de metros cúbicos). A presenza de hidrocarburos na zona explícase pola migración a través de profundas fallas xeolóxicas que chegan ao interior da terra (manto ). Os hidrocarburos aloxáronse en depósitos areosos situados a poucas profundidades (ou incluso semi-expostos), onde se producían unha intensa reelaboración por bacterias, nun ambiente máis oxidante, que facía que o aceite orixinal fose máis pesado e concentrado en metais como níquel, vanadio, cobalto, cromo, arsénico, cadmio, etc. 

## Explotación 
A explotación comercial das areas petrolíferas no lugar comezou en 1967, cando a compañía Great Canadian Oil Sands (filial canadense da Sun Oil Company, con sede nos Estados Unidos, agora independente e rebautizada como Suncor Energy ) construíu a súa primeira mina. 

### Compañías petroleiras no sitio 
* Suncor
* Syncrude
* Shell Canada
* MEG Energy
* CNRL
* Imperial Oil
* SinoCanada Petroleum Corp., filial da Sinopec

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Alberta’s Oil Sands: Key Issues and Impacts 
* OnEarth Magazine » Canada's Highway to Hell
* Mud, Sweat and Tears—The Guardian, 2007
Xogador Revelación da ACB

O **Mellor xogador novo da ACB**, tamén coñecido como **Xogador Revelación da ACB**, é un premio outorgado pola Asociación de Clubs de Baloncesto ao xogador que presente unha mellor progresión ao longo da temporada da Liga ACB. Actualmente, para recibir o galardón o xogador debe ter máis de 21 anos e ter xogado a metade dos xogos do seu equipo ou ter unha media de máis de 10 minutos por encontro. Este galardón foi entregado por vez primeira na temporada 2004-05.

## Galardoados 
[thumb|[Ricky Rubio]]
A seguinte é unha lista dos gañadores do galardón temporada a temporada.

## Mellor Quinteto 
[thumb|[Willy Hernangómez]]
Alén do galardón, tamén se escolle desde a temporada 2013−14 ao mellor quinteto de xogadores novos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Liga ACB
* Líderes estatísticos da ACB

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da Liga ACB
Home de Cromañón

miniatura|dereita|240px|Cranio de Cromañón.
Os **homes de Cromañón** ou **humanos modernos máis antigos de Europa** foron as primeiras poboacións europeas de *Homo sapiens* que se desenvolveron hai aproximadamente hai uns 50&nbsp;000 anos, e que poderían descender de individuos que migraron dende África hai uns 100&nbsp;000 anos. Eran anatomicamente modernos e a súa morfoloxía non se diferenciaba da humanidade actual.

O termo "home de Cromañón" inicialmente se utilizaba para describir os humanos modernos máis antigos de Europa. Na década de 1970, o termo utilizouse para calquera humano moderno temperán, independentemente de onde se atopase. O termo "cromañón" mantense en uso, pero dende finais da década de 1990 xeralmente se limita aos primeiros humanos europeos modernos.

Ficheiro:Cro-Magnon range 37,500 ybp.svg|Expansión estimada dos cromañóns en Europa (37500 aC)
Ficheiro:Cro-Magnon range 35,000 ybp.svg|35000 aC
Ficheiro:Cro-Magnon range 32,500 ybp.svg|32000 aC
Ficheiro:Cro-Magnon range 30,000 ybp.svg|30000 aC

## Notas
Aúde, Cangas, Pantón

**Aúde** é un lugar da parroquia de Cangas no concello lucense de Pantón na comarca de Terra de Lemos. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cangas 
### Parroquias de Pantón
Liga ACB 2020-21

A **temporada 2020–21 da Liga ACB**, celebrada entre o 20 de setembro de 2020 e 15 de xuño de 2021, foi a trixésimo oitava da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír a antiga Primeira División. Nesta edición competiron 19 equipos, situación derivada da pandemia de COVID-19. Despois da disputa da liga regular, os oito primeiros clasificados xogaron os playoffs polo título mentres que os dous últimos, Movistar Estudiantes e Acunsa GBC, perderon a categoría. Para volver aos tradicionais 18 equipos, este ano tan só ascendeu un equipo desde a Liga LEB, o Río Breogán. O campión desta edición foi o Barça, que conseguiu o seu décimo noveno título de liga, décimo sexto desde a fundación da Liga ACB.

## Equipos 
## Liga regular 

## Playoffs 
Fonte: Linguasport

## Clasificación final 
## Premios 
### MVP 
### MVP da Final 
### Mellor xogador novo 
### Mellor quinteto 
### Segundo mellor quinteto 
### Xogador do mes 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Liga ACB
* Asociación de Clubs de Baloncesto

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da Liga ACB
Vasili Pukirev

miniatura|326x326px|
**Vasili Vladimirovich Pukirev**, en ruso: Василий Владимирович Пукирев; nado en 1832 en Luzhniki, Gobernación de Tula e finado o 1 de xuño de 1890 en Moscova, foi un pintor ruso de xénero, de estilo realista.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia labrega e orixinalmente foi aprendiz dun pintor de iconas en Mogilev. Por sorte, puido matricularse na Escola de Pintura, Escultura e Arquitectura de Moscova (MSPSA), onde estudou de 1847 a 1858 baixo a dirección de Sergéi Zaryanko e Apollon Mokritsky. Despois de 1850, foi certificado para servir como profesor de arte nas escolas públicas. En 1855 concedeulle o título de "Artista" e, en 1858, converteuse en "Artista Libre".

En 1860, converteuse en "Académico" de historia e pintura de retratos. Instalouse nun apartamento preto da MSPSA e ensinou alí até 1873. En 1862 e 1864, puido viaxar ao estranxeiro para ver galerías de arte baixo o patrocinio da Sociedade Moscovita de Amantes da Arte. En 1869, colaborou con Alexei Savrasov para preparar un curso de debuxo para o seu uso nas escolas públicas. Ademais das súas pinturas, creou iconas e ilustracións para as obras de Gogol e Turgenev.

Catro anos despois, viuse obrigado a abandonar a docencia debido á mala saúde. En 1879, os seus compañeiros artistas reuníronse para proporcionarlle unha modesta pensión, pero morreu na pobreza e case esquecido en 1890.

### O Matrimonio Desigual 
O seu cadro máis coñecido é "O matrimonio desigual". Pukirev aparece no extremo dereito do lenzo (posibelmente como padriño), dando lugar á historia de que representaba un episodio de amor perdido na súa propia vida. En 1863, en base a este traballo, foi nomeado profesor honorario da Academia Imperial de Belas Artes. Tamén xerou un acalorado debate na prensa, cos seus partidarios eloxiándoo por presentar un tema serio da vida moderna a diferenza das escenas de xénero habituais, que adoitan ser nostálxicas ou sentimentais. Actualmente está exposto na Galería Tretyakov.

## Obras 

Pukirev-Nest.jpg|Neno con niño de paxaro (1856)
The Gambler by Vasiliy Pukirev.jpg|O xogador (1865)
V masterskoj hudozhnika by Vasiliy Pukirev.jpg|No estudio do artista (1865)
Wassilij Wladimirowitsch Pukirew 001.jpg|Recepción dunha dote nunha familia de comerciantes (1873)
В. Пукирев. Прерванное венчание.jpg|Voda interrompida (1877)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía, citas e ampla lista de pinturas do Dicionario biográfico ruso ('WikiSource' en ruso).
* "O matrimonio desigual"  unha apreciación da pintura (en 'Jivopis') .
* "The Desigual Marriage" un vídeo de presentación da Galería Tretyakov ('YouTube' 10, en ruso)
O Outeiro, Frontón, Pantón

**O Outeiro** é un lugar da parroquia de Frontón no concello lucense de Pantón na comarca de Terra de Lemos.

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que é unha parte alta ou elevación do terreo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Frontón 
### Parroquias de Pantón 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Pantón
Neonato

thumb|275px|Neonato ao momento de nacer.
Un **neonato** (do latín *neo nato*) ou **bebé acabado de nacer** é un bebé que ten 28 días ou menos dende o seu nacemento, ben sexa por parto ou por cesárea. A definición deste período é importante porque aínda que representa unha etapa moi curta da vida, nela acontecen cambios poden derivar en consecuencias importantes para o resto da súa vida. O termo axústase a nados pretermo, a termo o postermo.

Durante os primeiros 40 días de vida, pódense descubrir a maioría dos defectos conxénitos e xenéticos. Non todas as anomalías xenéticas se manifestan no momento do nacemento, pero co manexo axeitado, pódense detectar, previr e tratar gran parte das doenzas do ser humano.

Un bebé acabado de nacer pode presentar aspectos moi diferentes atendendo a numerosos factores propios, da súa nai ou do período de xestación. Por outra parte, existen numerosos fenómenos transitorios, derivadors da adaptación do neonato ao novo contorno no que se desenvolve. Este feito está acompañado dunha serie de cambios, a maioría predecíbeis, que estabelecen a norma do desenvolvemento e crecemento infantil.  

## Notas
Noivado

miniatura|dereita|240px|"Dous amantes baixo un paraugas na neve", de Suzuki Harunobu, 1767.
O **noivado** é a relación entre noivos ou mozos, é dicir, unha relación amorosa mantida entre dúas persoas coa posíbel intención de matrimonio. É un proceso polo que dúas persoas desenvolven unha asociación íntima máis alá da amizade.

Encádrase na categoría de cortexo, consistente en actos sociais realizados pola parella ben soa ou con outras persoas. Os protocolos e prácticas das citas e os termos utilizados para describilas varían moito entre culturas, sociedades e períodos de tempo. As citas tamén poden implicar persoas que xa decidiron compartir sentimentos románticos ou sexuais entre si. Aínda que foi un tabú en moitas partes do mundo durante gran parte da historia, o sexo prematrimonial tornouse cada vez máis común no último século, comezando co inicio da revolución sexual. A través dunha maior representación no cinema, na televisión e música, o sexo dentro do noivado aceptouse cada vez máis como unha progresión natural da relación.

## Notas
Robin Tunney

**Robin Tunney** nada en Chicago, Illinois, o 19 de xuño de 1972 é unha actriz estadounidense de orixe irlandesa. 

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Desde bebé apareceu en anuncios de televisión. Asistiu ao St. Ignatius College Prep, un colexio católico en Chicago. Estudou interpretación na Chicago Academy for the Arts. 

Aos 18 anos, trasladouse aos Ánxeles, California, onde conseguiu algúns papeis recorrentes en varias series e programas.

Desde setembro de 2008 protagoniza a serie de CBS *The Mentalist* xunto a Simon Baker, interpretando á axente Teresa Lisbon. A serie concluíu en febreiro de 2015.

En 2019, interpretou o papel de Maya Travis na serie The Fix, xunto a Adewale Akinnuoye-Agbaje, producida pola cadea de televisión ABC.

### Cine 
É coñecida polos seus papeis cinematográficos en *Empire Records* (1995) e *The Craft* (1996) onde traballou coas actrices Fairuza Balk e Neve Campbell. Robin perdeu o pelo no plató de *Empire Records*, polo que tivo que usar unha perruca en *The Craft*.

En 1997, Tunney protagonizou a película *Niagara, Niagara* de Bob Gosse, xunto con Henry Thomas, gañando a mellor actriz no Festival Internacional de Cinema de Venecia ese ano. Tamén protagonizou xunto a Arnold Schwarzenegger a película de acción de 1999 *End of Days*.

En 2000 traballou na películas *Supernova* e protagonizou *Límite vertical*. En 2003 traballou xunto a Michael Douglas en *Ata que a morte nos separe*, un remake da película orixinal de 1979 do mesmo nome dirixida por Arthur Hill. En 2004 actuou nas películas *Shadow of Fear* e *Paparazzi*, interpretando o papel co-protagonista nesta última;

### Televisión 
Interpretou papeis en series de televisión como *Life Goes On* (1989), *Law & Order* (1990), *Dream On* (1990) e ''Clase '96* (1993).  Tamén protagonizou os dous episodios piloto da serie *House* da Fox. 

Un dos seus papeis máis recoñecidos foi o de Veronica Donovan en *Prison Break* (2005–2006) e tamén o de Teresa Lisbon en *The Mentalist'' (2008–2015).   

## Vida persoal 
Estivo casada con Bob Gosse de 1995 a 2006. Comprometeuse co produtor e director australiano Andrew Dominik, pero cancelaron o compromiso en 2010. Ten dous fillos co deseñador de interiores Nicky Marmet. Ten unha irmá cantante, Susan Tunney, e outros dous irmáns, un deles actor. É curmá do concelleiro de Chicago Tom Tunney.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A História de Robin Tunney (en portugués) - YouTube
Nina Pacari

**Nina Pacari Vega Conejo**, nada como **María Estela Vega Conejo**, nada en Cotacachi, Imbabura o 9 de outubro de 1961, é unha avogada, dirixente indíxena e política ecuatoriana de orixe kichwa.

## Traxectoria 
É a primoxénita de oito irmáns, quen á súa vez se encargou da educación de todos. Os seus estudos primarios realizounos na escola Santísimo Sacramento de Cotacachi, os seus estudos secundarios recibiunos no colexio Luis Ulpiano de la Torre o ciclo básico e o diversificado, no Instituto Alfredo Pérez Guerrero de San Pablo de Lago.

Estudou xurisprudencia na Universidade Central de Ecuador, en Quito, onde obtivo o título de doutora en xurisprudencia, aí coñeceu a outros estudantes indíxenas e comezou a loitar polos dereitos dos indíxenas e a defensa da lingua kichwa.

Nina Pacari colaborou como avogada na Federación dos pobos Kichwa da Serra Norte de Ecuador (FICI), unha organización en Imbabura que agora é membro de ECUARUNARI. Despois foi avogada de comunidades kichwas na provincia de Chimborazo.

En 1989, fíxose conselleira xurídica da confederación indíxena CONAIE, fundada en 1986. No levantamento de 1990 apoiou ás comunidades indíxenas en Chimborazo e participou nas negociacións co goberno. En 1994, elaborou un proxecto de lei agraria contra o proxecto do presidente Sixto Durán Ballén, que debido á resistencia dos labregos non foi realizado.

En 1997, foi representante da provincia de Chimborazo na asemblea nacional e colaborou na elaboración da nova constitución. En agosto de 1998, foi elixida ao Congreso Nacional de Ecuador como primeira muller indíxena, membro do Movemento Pachakutik. 

No goberno de Lucio Gutiérrez en 2003 foi a primeira muller indíxena de América Latina en ocupar un posto como ministra de relacións exteriores, mais deixou o goberno xunto co ministro de agricultura Luis Macas.

En maio de 2007 foi elixida xuíza do Tribunal Constitucional, hoxe Corte Constitucional.

Dende o ano 2017, ofrece os seus coñecementos na primeira Escola Itinerante de Dereito Kichwa do Instituto de Ciencias Indíxenas Pacari, onde ensina sobre o seu propio dereito. Nina Pacari é docente da mestría en Dereito Constitucional que se dita na Universidade Indoamérica.

## Obras 
* *Las cultures nacionales en el estado multinacional ecuatoriano.* Antropología, cuadernos de investigación 3 (novembro de 1984): 113-22.
* *Los indios y su lucha jurídico-política.* Revista ecuatoriana de pensamiento marxista 12 (1989): 41-47.
* *Levantamiento indígena.* In Sismo étnico en el Ecuador: Varias perspectivas, editado por José Almeida et al., 169-86. Quito, Ecuador: CEDIME--Ediciones Abya-Yala, 1993.
* *Taking on the Neoliberal Agenda.* NACLA Report on the Americas 29,no. 5 (marzo-abril de 1996): 23-32

## Notas
Mónica Chuji

**Mónica Patricia Chuji Gualinga**, nada na comunidade Sarayaku, provincia de Pastaza o 30 de outubro de 1973, é unha dirixente indíxena ecuatoriana, defensora dos dereitos humanos. Actualmente é candidata á Asemblea Nacional polo movemento Podemos.

## Traxectoria 
Filla de pai shuar e nai kichwa, Chuji é licenciada en comunicación social pola Universidade Politécnica Salesiana en 2000. Despois, seguiu a súa carreira de estudo de posgrao en Dereitos Humanos e Ciencias Ambientais pola Universidade de Deusto en España en 2002, e estudos de Mestría en Estudos Socio ambientais na Facultade Latinoamericana de Ciencias Sociais (FLACSO) de Ecuador no ano 2006. É unha das dirixentes indíxenas máis coñecida en Ecuador, respecto diso da participación das mulleres indíxenas na vida política e pública do país, ela cre, "que vai en aumento aínda que é escasa".

Foi Secretaria Xeral de Comunicación no período de presidencia de Rafael Correa, dende xaneiro até xuño de 2007. Tamén foi asembleísta constituínte na elaboración da Constitución de Ecuador do 2008, presidenta da Mesa 5 da Asemblea Constituínte sobre Recursos Naturais e Biodiversidade, entre novembro de 2007 até xullo de 2008. Foi consultora de organismos internacionais, dirixente de bases e asesora de diversas organizacións do movemento indíxena (FONAKISE, COIC, CONAIE, CODENPE e CONFENIAE). Membro da comunidade Sarayaku de Sucumbíos da Federación de Organizacións da Nacionalidade Kichwa de Sucumbíos.

Como intelectual, escribiu varios libros e artigos relacionados con idiomas ancestrais, seguridade social, plurinacionalidade e interculturalidade, actividade mineira, estado e democracia plurinacional, educación intercultural bilingüe, dereitos colectivos, medios de comunicación das nacionalidades e pobos.

## Notas
Giorgi Shermadini

**Giorgi Shermadini** (en xeorxiano: გიორგი შერმადინი), nado o 2 de abril de 1989 en Mtskheta, é un xogador xeorxiano de baloncesto profesional internacional. Actualmente xoga para o Lenovo Tenerife da Liga ACB. Cunha altura de 2,17 m, ocupa a posición de pivote.

## Traxectoria 
### Clubs 
Ao longo da súa carreira, Nenadić ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
*  Maccabi Tbilisi (GTL, 2005–2008)
*  Panathinaikos (A1, 2008−2010)
*  Union Olimpija (ABA / 1. SKL, 2010−2011)
*  Bennet Cantù (Serie A, 2011−2012)
*  Maccabi Electra Tel Aviv (ha'Al, 2012)
*  Olympiacos (A1, 2012−2013)
*  CAI Zaragoza (ACB, 2013−2014)
*  Olympiacos (A1, 2014)
*  Acqua Vitasnella Cantù (Serie A, 2014−2015)
*  MoraBanc Andorra (ACB, 2015−2017)
*  Unicaja (ACB, 2017−2019)
*  Lenovo Tenerife (ACB, 2019−presente)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com
* Perfil en Proballers