open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
DART

miniatura|Representación artística de DART (en primeiro plano) aproximándose a MUBLCOM.
**DART** (acrónimo de *Demonstration for Autonomous Rendezvous Technology*) é un satélite artificial da NASA lanzado o 15 de abril de 2005 desde a base Vandenberg da Forza Aérea mediante un foguete Pegasus XL lanzado desde un avión Lockheed L-1011 TriStar.

## Características 
DART foi un demostrador tecnolóxico deseñado para ensaiar e probar técnicas automáticas de cita espacial e manobrar arredor doutro satélite co fin de desenvolver métodos que permitan o uso futuro de naves reutilizables mediante o reaprovisionamento automático de propelente, o transporte autónomo de carga e outras posibilidades. Neste caso, o satélite obxectivo foi o MUBLCOM.

A misión deuse por errada debido a un problema con DART cando estaba a 91 metros de MUBLCOM, provocando a colisión entre os dous satélites sen que ningún deles sufrira danos aparentes.

## Notas
Banato

O termo **banato**, antigamente un territorio gobernado por un Ban, pode referirse a:

* **Banato**, rexión xeográfica e histórica do sueste de Europa.
* **Banato**, rexión autónoma na Serbia de Nedić ocupada por Alemaña entre 1941 e 1944.
* **Banato, Bačka e Baranja**, provincias *de facto* existentes no Reino de Serbia e no Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos entre outubro de 1918 e marzo de 1919.
* **Banato Central**, un distrito de Serbia.
* **Banato de Temesvar**, ou **Banato de Timişoara**, provincia da monarquía dos Habsburgo  que existiu entre 1718 e 1778.
* **Banato húngaro**, parte do Banato histórico que forma hoxe parte de Hungría.
* **Banato Norte**, un distrito de Serbia.
* **Banato romanés**, parte do Banato histórico que forma hoxe parte de Romanía.
* **Banato serbio**, parte do Banato histórico que forma hoxe parte de Serbia.
* **Banato Sur**, un distrito de Serbia.
* **Krajina do Banato**, sección das Fronteiras Militares da monarquía dos Habsburgo situada na rexión do Banato.
* **Rebelión do Banato (1594)**, sublevación dos serbios no Banato en 1594 contra as autoridades otomás.
* **República do Banato**, estado efémero proclamado en Timişoara, o 31 de outubro de 1918.
* **Voivodato de Serbia e Banato de Temesvar**, voivodato (ducado) do Imperio austríaco existente entre 1849 e 1860.

## Notas
Múlidos

miniatura|300px|Salmonete (*Mullus surmuletus*)
Os **Múlidos** (Mullidae), coñecidos popularmente como *barbos* ou *salmonetes*, é unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes.

## Características 
Corpo algo comprimido. Liña lateral ben aparente. Os ollos en posición alta, elevados sobre o perfil cefálico, abrupto. Recoñécense polas dúas longas barbas baixo o extremo anterior da mandíbula; estas barbas son móbiles e artelladas na base.

Teñen dúas aletas dorsais, curtas e separadas; a primeira con 6-8 espiñas e a segunda unha espiña e 6-8 raios brandos. Anal curta, oposta á segunda dorsal, con 1-2 espiñas e o resto raios brandos; pectorais longas; pelvianas inseridas baixo a vertical da base das pectorais; caudal escotada.

Viven no fondo, comunmente en bancos numerosos, onde escavan na area e pedras soltas para comer os pequenos invertebrados enterrados.

Comprende especies de alta importancia económica e de carne moi saborosa. Poden alcanzar unha lonxifude máxima descrta de 60&nbsp;cm.

## Clasificación 
miniatura|300px|Banco de múlidos (*Mulloidichthys flavolineatus*)
Comprende seis xéneros e 68 especies:
* Xénero *Mulloidichthys* (Whitley, 1929) 
* Xénero *Mullus* (Linnaeus, 1758) 
** Entre eles:
*** *Mullus barbatus* (Linnaeus, 1758) (salmonte de lama)
*** *Mullus surmuletus* (Linnaeus, 1758) (salmonete de rocha)
* Xénero *Parupeneus* (Bleeker, 1863)
* Xénero *Pseudupeneus* (Bleeker, 1862) 
* Xénero *Upeneichthys* (Bleeker, 1855) 
* Xénero *Upeneus* (Cuvier, 1829)

## Véxase tamén
Crédito

O termo **crédito** pode referirse a:

*O **creto**, confianza da que goza unha persoa;
***Crédito bancario**, en finanzas, un préstamo realizado a unha persoa ou entidade;
***Crédito social**, proposta económica e movemento social dos anos 20;
***Crédito académico**, unidade de cómputo do tempo formativo na universidade;
***Créditos**, texto identificativo dos responsábeis, produtores e actores dunha obra audiovisual;
***Banco Español de Crédito**, entidade financeira;
Paxá

[miniatura|100px|Insignia de paxá otomán capturada polos [Romanía|romaneses en 1877.]]

**Paxá** ou **baxá** (en turco, **paşa**; en árabe, **باشا bāšā**) é un título orixinalmente usado no Imperio Otomán que se aplicaba a homes que ostentaban algún mando superior no exército ou nalgunha demarcación territorial.

Habitualmente equivale a gobernador, xeneral ou almirante, segundo o contexto. Tamén se utilizaba como título honorífico, en cuxo caso equivaldería ao título inglés de *sir* ou outros análogos.

O goberno dun paxá, ou o territorio por el gobernado, chámase **paxalato** ou **baxalato**.

## Etimoloxía 
Ambos os termos teñen a mesma orixe. O segundo, **baxá**, é máis antigo e procede do árabe *bāšā* (**باشا**), e este do turco *paşa*. O primeiro, **paxá**, procede do francés *pacha*, que o tomou do turco.

A palabra turca, á súa vez, podería ser unha modificación do persa *pādišāh* (**پادشاه**), que equivale a "rei", ou ben descender do turco *baş* —pronunciado *paş* nalgúns dialectos—, que significa "cabeza".

Normalmente adóitase utilizar *baxá* cando se refire a un contexto magrebí e *paxá* cando se trata dun contexto otomán, aínda que ambas as palabras son intercambiábeis.

## Uso 
O título de paxá outorgábao o sultán, agás en Exipto, onde era o quedive ou vicerrei quen o outorgaba no seu nome. Orixinalmente aplicábase a xefes militares, e despois tamén a gobernadores de territorios. Máis adiante utilizouse así mesmo como título honorífico (non hereditario) que a corte da Sublime Porta outorgaba a persoas, con cargo ou sen el, ás que desexaba honrar. Como outros títulos de orixe turca, posponse ao nome.

O título de paxá é inferior ao de quedive ou visir, pero superior ao de bei ou agá. Existían no ámbito otomán tres graos de paxás, cuxas insignias distinguíanse polo número de colas de cabalo, iak ou pavón que levaban. As colas son unha supervivencia da tradición mongol. Así, había paxás con insignias dunha, dúas ou tres colas, que mostraban a súa posición dentro da escala de mando. Só o Sultán, como comandante en xefe dos exércitos, podía levar unha insignia de catro colas.

Varios cargos oficiais levaban asociado o título de paxá: 
* O gran visir (*vizir-i azam*, equivalente a un primeiro ministro)
* O *mushir* (mariscal)
* O *ferik* (tenente xeneral ou vicealmirante)
* O *liva* (xeneral de división)
* O *kizlar agá* (xefe dos eunucos do palacio de Topkapi, que era ademais xefe dos alabardeiros do Sultán).
* O *shayj al-Islam* (xeque do islam) ou xefe dos ulemas.
* O *beilerbeiii* ("bei de beis" ou gobernador xeral) adoitaba ser paxá de dúas colas.
* O valí (gobernador dun vilaiato ou provincia), igual que o anterior. 
   
En Marrocos, un dos poucos lugares do mundo árabe que quedou fóra da influencia otomá, implantouse, porén, o título, que segue utilizándose e equivale ao de gobernador.

Cando o título é honorífico, a miúdo fúndese co nome, como é o caso de personaxes históricos como Glubb Paxá, Orabi Paxá etc.
Garudá

[miniatura|Garudá no [escudo de Indonesia|escudo nacional de Indonesia.]]
miniatura|Garuda, Belur (India).
**Garudá** é un paxaro mítico, considerado un deus menor (ou semideus) no hinduísmo e no budismo.

Xeralmente é iconizado como unha aguia xigante e antropomórfica: corpo humano de cor dourada, rostro branco, peteiro de aguia e grandes ás vermellas. É moi antigo, enorme e pode tapar a luz do Sol.

## Etimoloxía 
Posiblemente Garudá proveña da raíz *grī* e signifique ‘devorador’, quizais, porque antigamente era identificado co devastador fogo do Sol. Aínda que no alfabeto *devanágari* non leva ningún acento diacrítico (polo que debería ser grave), a pronunciación aguda /garudá/ provén de tradición oral.

## Mitoloxía 
É xefe da raza das aves e inimigo da raza das serpentes, *vahana* do deus Visnú, e fillo de Kashiapa e Vinatā. Segundo o sagrado texto épico *Mahábharata*, ao nacer Garudá, os deuses aterráronse debido ao seu terrible brillo corporal. Supuxeron que era Agní (o deus do lume) e pedíronlle protección. Logo descubriron que era un bebé, e aínda así loárono como un ser supremo e chamárano Lume e Sol (segundo o *Mahábharata*,&nbsp;1.&nbsp;1239).

Aruná, o amencer personificado e auriga de Suria (o deus do Sol), é irmán máis vello —ou irmán máis novo— de Garudá.
Swahá, a esposa de Agnídev (o deus do fogo), adopta a forma dunha Garudī feminina, tamén chamada Suparṇī (segundo o *Suparṇādhiāia* e o *Taittirīia āraṇiaka*) para aparearse con Garudá (segundo o *Mahábharata*,&nbsp;3.&nbsp;14307 e 3.&nbsp;14343).

Garudá, xunto cos rishis, axudou a crebar as hostilidades entre Indra (o rei do ceo) e o piadoso *asura* (‘demonio’) Vritra.

## No Xapón, Malaisia, Indonesia e Tailandia 
Considérase que Garudá é a versión malaia do mito da ave Fénix (ser que podía renacer das súas cinzas). Indonesia e Tailandia teñen esta ave como símbolo nacional.
A liña aérea nacional de Indonesia chámase Garudā Airlines.

Os xaponeses tamén coñecen a Garudá, a quen denominan Karurá. Din que Garudá comía aos seus inimigos serpentes até que un príncipe budista lle ensinou a importancia do vexetarianismo. Despois Garudá resucitou todas as víboras que comera e dixerira.

## Outros Garudá 
* **Garudá**: nome dun fillo de Krisná (segundo o *Jari vamsha*, 9196).
* ***garudá**:* nome dun ordenamento peculiar dun exército, coa forma da ave Garudá (segundo o *Mánava samjitá*, 7.&nbsp;187, de Manu).
* ***garudá**:* nome dun edificio de planta con forma básica da ave Garudá (segundo o *Brijat samjitá*, de Varaja Mijira).
* ***garudá**:* nome do décimo cuarto período kalpa.
* **Garudá**: na relixión xainista, nome do servente do décimo sexto arhat do actual avasarpiṇī (segundo lexicógrafos sánscritos, tales como Amara Siṃja, Jalaiuda, Jema Chandra etc.).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fénix
* Bennu
* Escudo de Indonesia
* Escudo de Tailandia
Vahana

No hinduísmo, denomínase ***vahana*** o vehículo dun deus.

* वाहन, en escritura devanágari.
* *vāhana*, no sistema IAST de transliteración.

Nas representacións hinduístas, ningún deus é representado sen o seu *vahana* ou sen un pedestal (que tamén se chama *vahana*).
Esta montura pode ser un animal fantástico ou real, que suxire atributos ou poderes da deidade representada, en función da significación simbólica da cultura hindú.
Por exemplo, Ganesha é o deus da sabedoría, e a súa montura é a rata (que representa a habilidade para salvar obstáculos).

## Vahanas de deidades famosas 
* Agní (o deus do fogo): o carneiro
* Brahmá (o deus creador): o *hamsá* (un ganso indio, ou un cisne)
* Deví (e deusa nai): o león
* Iama (o deus da morte): o búfalo
* Indra (o deus do ceo): o elefante
* Kama (o deus do amor): o papagaio
* Níriti (antiga deidade védica, deusa da desgraza): o ser humano.
* Shivá: o touro Nandi
* Váruna (deus do mar): o *makara*, un monstro mariño vinculado principalmente ás deusas-río. En sánscrito, *makara* utilízase para designar o crocodilo, pero a súa imaxinería é moito máis variada, posuíndo partes de diversos animais, desde o peixe até o elefante.
* Vishnú (e Krishná): Garudá, o deus paxaro (inimigo das serpentes ou *nagas*), parecido a unha aguia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* PunditRavi.com (*vahana* de Mahā Gaurī).
* DharmaKshetra.com (Garudá transporta a Vishnú)
Il turco in Italia

***Il turco in Italia*** (en galego *O turco en Italia*) é unha ópera buffa ou *dramma buffo per musica* en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Felice Romani, baseado nunha peza homónima de Caterino Mazzolà coa que se fixo unha ópera do mesmo título, obra do compositor alemán Franz Seydelmann en 1788. Foi estreada o 14 de agosto de 1814, no Teatro alla Scala de Milán.

Esta ópera non ten ningunha relación coa ópera ''L'italiana in Argeli*, composta tamén por Rossini un ano antes, e mesmo para algúns é superior musicalmente; xustamente, o público na época viu unha similitude entre as dúas obras, pensando que vían unha segunda versión. Trátase dunha ópera buffa moi influída por *Così fan tutte* de Wolfgang Amadeus Mozart, estreada no mesmo teatro pouco antes que a obra de Rossini. A abertura estrañamente harmonizada, aínda que infrecuentemente gravada, é un dos mellores exemplos do estilo característico de Rossini. Unha introdución infrecuentemente longa mostra un solo melancólico e amplo cun pleno acompañamento orquestral, antes de pasar a un tema principal puramente cómico e vivaz.

Un home tolo, unha dona caprichosa, un amigo celoso, unha bohemia descontenta, un turco sedutor e un poeta sen inspiración non presentan de todo o mellor argumento para unha ópera. Porén, a música e o libreto son tan encantadores un como o outro. En principio, hai que considerar que a música do turco non foi tomada doutra obra, como Rossini tiña por costume. En cambio, máis tarde serviríase do comezo da abertura para a súa ópera *Otello, ossia il moro di Venezia''.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
La donna del lago

***La donna del lago*** (en galego, *A dama do lago*) é unha ópera seria en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Abdrea Leone Tottola, quen se baseou no poema *The Lady of the Lake* de Sir Walter Scott. A ópera foi estreada no Teatro San Carlos de Nápoles, o 24 de outubro de 1819 baixo a dirección do propio compositor. O elenco incluíu a Isabella Colbran (Elena), Benedetta Rosmunda Pisaroni (Malcolm) e Giovanni David (King James). Foi realizada en Londres en febreiro de 1823 e a súa estrea americana tivo lugar en xuño de 1829 en Nova Orleáns.

En 1992, para conmemorar o bicentenario do nacemento de Rossini, o Teatro alla Scala de Milán montou a súa primeira produción desta ópera en 150 anos cun elenco que incluía a Rockwell Blake e Chris Merritt, dirixida por Werner Herzog e coa batuta de Ricardo Muti.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Organización do Pobo de África do Suroeste

A **SWAPO** (acrónimo en inglés de ''**S**outh-**W**est **A**frican **P**eople's **O**rganization*; en galego: «Organización Popular Africana do Suroeste») é un partido político de Namibia. A efectos electorais denomínase *«SWAPO Party»'' (partido SWAPO).

Foi fundada en 1960. En 1966, pasou a ser unha organización militar que, usando tácticas guerrilleiras, empezou a combater o goberno surafricano en busca da independencia de Namibia. Primeiramente tivo os seus cuarteis xerais en Zambia, trasladándoas a Angola en 1975 ao se independizar esta de Portugal.

Utilizando o slogan "Unha Namibia, unha nación", opúxose con vehemencia ás políticas de desenvolvemento separado (apartheid) e de bantustáns impostas polo réxime racista de Suráfrica.

Cando en 1990 Namibia finalmente se constituíu como Estado independente, a SWAPO converteuse no partido político dominante da escena política, co seu líder Sam Nujoma gañando as primeiras eleccións e converténdose no primeiro presidente do país.

A SWAPO volveu obter a vitoria nas eleccións de 2005, con Hifikepunye Pohamba, logrando facerse co 75% do electorado.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* SWANU
Ermione

***Ermione*** é unha ópera seria en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Andrea Leone Tottola, baseado na obra teatral *Andromaque* de Jean Racine. Foi estreada no Teatro San Carlo de Nápoles o 27 de marzo de 1819 baixo a batuta de Nicola Festa, resultando un fracaso rotundo, polo que nunca se volveu representar ata tempos modernos no Rossini Opera Festival de 1987. Posteriormente foi representado varias veces en Italia e no estranxeiro.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Alfabeto Internacional de Transliteración Sánscrita

O **Alfabeto Internacional de Transliteración Sánscrita** ou **AITS** (do inglés *International Alphabet of Sanskrit Transliteration*, *IAST*) é un popular sistema de transliteración que permite a romanización de escrituras índicas sen perda de información.

O AITS é o sistema máis popular de romanización do sánscrito e o pali. Emprégase normalmente en publicacións impresas, especialmente en libros sobre temas en sánscrito e pali antigos relacionados coas relixións da India. Coa crecente dispoñibilidade de fontes Unicode, estase estendendo tamén entre os textos electrónicos.

O AITS baséase nun estándar establecido polo Congreso Internacional de Orientalistas de Xénova en 1894. Permite a transliteración sen perdas do devanágari (e outras escrituras índicas como a escritura ou alfabeto sharada), e como tal non só representa os fonemas do sánscrito, senón que permite unha transcrición esencialmente fonética.

A romanización da Biblioteca Nacional de Calcuta, ideada para a romanización de todas as escrituras índicas, é unha extensión do AITS.

## Inventario de símbolos e convencións do AITS 
A continuación móstrase o inventario de símbolos do AITS (tanto minúsculas como maiúsculas) xunto cos seus equivalentes en devanágari e AFI (válido para o sánscrito; para o hindi hai pequenas diferenzas fonolóxicas):

Nota: A diferenza das romanizacións baseadas unicamente en ASCII como ITRANS ou Harvard-Kyoto, os signos diacríticos usados no AITS permiten as maiúsculas nos nomes propios. As versións maiúsculas das letras que nunca se dan ao comezo dunha palabra (Ṇ Ṅ Ñ Ṝ) utilízanse só en contextos gramaticais (véxase Pāṇini), onde o convenio é escribir os sons *IT* en maiúsculas.

## Comparación con ISO 15919 
Na súa maioría, o AITS está contido no ISO 15919. As seguintes cinco excepcións débense á ampliación do estándar ISO cun repertorio adicional de símbolos que permiten transliteracións do devanágari e outras escrituras índicas tal e como se usan en outras linguas distintas ao sánscrito.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Linguas indoarias
** Sánscrito
** Pali
### Ligazóns externas
* Introdución ao sánscrito e axuda para a transliteración
Parisina d'Este

'''''Parisina d'Este'''* é unha ópera en tres actos con música de Gaetano Donizetti e libreto en italiano de Felice Romani, Lord Byron *Parisina'' (1816). Foi estreada o 17 de marzo de 1833 no Teatro della Pergola, en Florencia.

Trátase dunha ópera moi pouco representada, aparecendo nas estatísticas de Operabase con só 2 representacións no período 2005-2010.

## Personaxes 
## Véxase tamén
Maria Stuarda

***Maria Stuarda***, en galego, ***María Estuardo***, é unha ópera seria en tres actos con música de Gaetano Donizetti e libreto en italiano de Giuseppe Badari. Foi estreada no Teatro alla Scala de Milán o 30 de decembro de 1835. Forma parte da chamada Triloxía Tudor (xunto con Anna Bolena e Roberto Devereux), as óperas que Donizetti compuxo en torno á figura de Isabel I de Inglaterra.

## Características 
Donizetti pensara en Felice Romani para escribir o libreto, mais finalmente se negaría. O compositor contactou daquela con Giuseppe Badari, un xove avogado de 17 anos. Donizetti xa escollera a trama da ópera, sería unha obra de Friedrich Schiller, que á súa ver narra os feitos ficticios sobre a raíña María I de Escocia.

Como moitas outras óperas da época, *Maria Stuarda* tivo problemas coa censura. Donizetti compúxoa por encargo do Teatro San Carlo de Nápoles. Mais durante os ensaios, en 1834, recibiu a orde de trocar o texto para eliminar calquera referencia á disputa entre Isabel de Inglaterra e María Estuardo, e a execución da ópera. A corte de Nápoles era daquela a máis conservadora de Europa.

O tema está baseado nas vidas de María, Raíña de Escocia, e a súa curmá Isabel I de Inglaterra. Ao prohibir o rei a representación da ópera, Donizetti respondía sacando anacos da súa composición para empregalos nun traballo posterior, *Buondelmonte*. A soprano María Malibrán forzou unha estrea no Teatro alla Scala ignorando a revisión censurada, mais Milán reforzaba a prohibición. Dándose de conta da imposibilidade de continuar a súa carreira en Italia, considerou a posibilidade dunha estrea en Londres, mais a morte de Malibrán (á idade de 28 anos) en 1836 anulou o proxecto. Coa excepción dunhas cantas producións da versión *Buondelmonte*, a obra ficou esquecida ata 1958, cando unha produción de Bérgamo, a cidade natal de Donizetti, levaba o traballo orixinal á popularidade.

En 1866, *Maria Stuarda* volveu ao Teatro San Carlo, desta volta co seu libreto orixinal; a dinastía Borbón xa non reinaba na cidade.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Penela, Tardade, Vilalba

**Penela** é un lugar da parroquia de Tardade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.

## Toponimia 
O topónimo é un diminutivo de *pena* (latín medieval  derivado de ) co sufixo do latín vulgar -*ella,* unha "peneda pequena".

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Tardade 
### Parroquias de Vilalba 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Vilalba
Anna Bolena (Donizetti)

***Anna Bolena*** (en galego *Ana Bolena*) é unha ópera en dous actos con música de Gaetano Donizetti e libreto en italiano de Felice Romani, baseado en *Enrico VIII ossia Anna Bolena* de Ippolito Pindemonte e *Anna Bolena* de Alessandro Pepoli, ámbalas dúas sobre a vida de Ana Bolena, a segunda esposa do rei Henrique VIII de Inglaterra. Foi estreada no Teatro Carcano de Milán, o 26 de decembro de 1830.

O dúo "Sul suo capo aggravi un Dio" entre Ana (soprano) e Xoana Seymour (mezzosoprano) está considerado un dos mellores de todo o repertorio operístico. Esta ópera forma parte dunha serie de óperas de Donizetti que tratan do período Tudor na historia de Inglaterra, e que inclúe *Roberto Devereux* (titulada así polo suposto amante da raíña Isabel I de Inglaterra), *Maria Stuarda* (titulada así por María I de Escocia) e *Il castello di Kenilworth*. Os principais papeis femininos das óperas *Anna Bolena*, *Maria Stuarda*, e *Roberto Devereux* son decotío coñecidos como as "Tres Raíñas de Donizetti."

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Izquierda Comunista de España

**Izquierda Comunista de España** (ICE), tamén coñecido como **Izquierda Comunista**, foi un partido político español de ideoloxía marxista durante os anos 1930.

## Historia 
**Izquierda Comunista de España** foi fundado polos partidarios españois da Oposición de Izquierda, liderada por Lev Trotski no seo do movemento comunista internacional desde finais dos anos vinte, fronte ao stalinismo. 

En 1930 constituíuse a **Oposición Comunista de España**, co obxectivo de agrupar aos expulsados do Partido Comunista de España (PCE) e aos aínda militantes no comunismo oficial.

Logo da II Conferencia Nacional (marzo de 1932) e a constatación da imposibilidade de reformar o PCE de acordo aos seus postulados, a Oposición constituíuse como partido político co nome de ICE. 

A súa militancia chegou ao millar de afiliados. As súas principais bases de apoio eran Madrid, Cataluña, Asturias, Castela e León e Estremadura, onde contaba con moita forza na provincia de Badaxoz, especialmente en Llerena e arredores. Realizaba o traballo sindical no seo da Unión General de Trabajadores.

Dirixida por Andreu Nin, Juan Andrade, Enrique Fernández Sendón e Grandizo Munis, entre outros, participou na Alianza obrera e na Revolución de Asturias de 1934. Nesa etapa, o xiro á esquerda cara posicións revolucionarias das Juventudes Socialistas de España fixo que os seus dirixentes, como Santiago Carrillo, formulasen á ICE ingresar nas organizacións socialistas para contribuír ao mesmo, un proceso coñecido como *bolchevización*. A raíz disto viviu un debate interno crucial a partir dese ano, entre unha maioría partidaria de formar un novo partido independente xunto ao Bloc Obrer i Camperol (BOC) de Joaquín Maurín e unha minoría encabezada por Grandizo Munis favorable a entrar no PSOE. 

Finalmente, a ICE fusionouse co BOC en setembro de 1935 formando o Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM) e rompendo os seus lazos políticos con Lev Trotski, partidario da segunda opción.

O seu órgano oficial era a publicación *Comunismo* e o seu órgano de debate teórico, *El Soviet*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Pagès, Pelai, *El movimiento trotskista en España (1930-1935)*, Península, Barcelona, 1977.
* Fundación Andreu Nin
* Municio, J. M., *La Izquierda Comunista, Trotsky y el POUM*, En *Marxismo Hoy* nº 3, Fundación Federico Engels, Madrid, 1997.
La Verdad

***La Verdad*** foi o nome de varias publicacións:

### En Galicia 
****La Verdad***, periódico publicado en Vigo en 1881.
****La Verdad***, periódico publicado en Cedeira en 1883.
****La Verdad***, periódico publicado en Ourense en 1886.
****La Verdad***, periódico publicado en Santiago de Compostela en 1890.
****La Verdad***, periódico publicado en Pontevedra en 1892.
****La Verdad***, periódico publicado en Monforte de Lemos en 1893.
****La Verdad***, periódico publicado en Redondela en 1895.
****La Verdad***, periódico publicado no Carril (Vilagarcía de Arousa) en 1897.
****La Verdad***, periódico editado en Ferrol en 1899.
****La Verdad***, periódico publicado en Lugo en 1900.
****La Verdad de Cesures***, periódico publicado en Pontecesures en 1900.
****La Verdad***, periódico publicado en Pontedeume en 1902.
****La Verdad***, periódico publicado en Corcubión en 1903.
****La Verdad***, periódico publicado en Vigo en 1916.
****La Verdad***, periódico publicado en Santiago de Compostela en 1916.
****La Verdad***, periódico publicado no Barco de Valdeorras en 1920.
****La Verdad***, periódico publicado en Marín en 1923.
****La Verdad***, periódico publicado en Ferrol en 1931.

### En España 
****La Verdad***, periódico editado en Murcia.
****La Verdad***, semanario da Igrexa Católica en Navarra.

### En Venezuela 
****La Verdad***, diario editado en Maracaibo, Estado de Zulia.

### En Ecuador 
****Revista La Verdad***, publicación mensual con sede na cidade de Guayaquil, editada e distribuída en Ecuador.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
**El Eco de la Verdad*
**La Voz de la Verdad*
Sancia di Castiglia

***Sancia di Castiglia*** (en galego *Sancha de Castela*) é unha ópera seria en dous actos con música de Gaetano Donizetti sobre un libreto de Pietro Salatino. Foi estreada o 4 de novembro de 1832 no Teatro San Carlo de Nápoles baixo a dirección de Nicola Festa.

## Personaxes 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* William Ashbrook, *Donizetti. Le opere*, primeira edición en lingua inglesa: *Donizetti and his Operas*, Cambridge University Press, 1982. ISBN 0-521-23526-X ISBN 0-521-23526-X
* Holden, Amanda (Ed.), *The New Penguin Opera Guide*, Nova York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-14-029312-4
* Osborne, Charles, *The Bel Canto Operas of Rossini, Donizetti, and Bellini*, Portland, Oregon: Amadeus Press, 1994. ISBN 0-931340-71-3
* Weinstock, Herbert, *Donizetti and the World of Opera in Italy, Paris, and Vienna in the First Half of the Nineteenth Century*, Nova York: Pantheon Books, 1963. ISBN 63-13703
Le convenienze ed inconvenienze teatrali

***Le convenienze ed inconvenienze teatrali*** (en galego *As conveniencias e as inconveniencias teatrais*) é unha ópera nun acto, dúas escenas, con música de Gaetano Donizetti e libreto en italiano de Domenico Gilardoni, baseado nas obras de Antonio Simone Sografi *Le convenienze teatrali* (1794) e *Le inconvenienze teatrali* (1800). A ópera, denominada "farsa in un atto", foi estreada no Teatro Nuovo de Nápoles o 21 de novembro de 1827, conseguindo un certo éxito, se ben na actualidade é pouco representada. A simpatía da obra débese ás partes frecuentes en nopolitano e o carácter singular de Mamma Agata, o único cantante masculino que realiza un papel feminino (barítono), mentres que o caso contrario era habitual (unha muller interpretando a un home), mesmo entre unha das últimas obras de Verdi (Un ballo in maschera, 1859).

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Holden, Amanda (Ed.), *The New Penguin Opera Guide*, Nova York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-14-029312-4
* Osborne, Charles, *The Bel Canto Operas of Rossini, Donizetti, and Bellini*, Portland, Oregón: Amadeus Press, 1994 ISBN 0-931340-71-3
* Ashbrook, William, *Donizetti and His Operas*, Cambridge University Press, 1982, ISBN 0-521-23526-X ISBN 0-521-23526-X
* Weinstock, Herbert, *Donizetti and the World of Opera in Italy, Paris, and Vienna in the First Half of the Nineteenth Century*, Nova York: Pantheon Books, 1963. ISBN 63-13703
Tratado de Passarowitz

[miniatura|250px|A rexión do [Banato (rexión)|Banato en 1718.]]
O **Tratado de Passarowitz**, ou **Paz de Passarowitz** ou **Požarevac**, asinouse o 21 de xullo de 1718 e supuxo o fin da guerra Austro-Turca (1716-1718).

## Historia e características 
Baixo a mediación de Inglaterra e das Provincias Unidas, os representantes do Sacro Imperio Romano Xermánico (Austria), da República de Venecia e do Imperio Otomán  reuníronse en Passarowitz (Požarevac, ao sueste de Belgrado) en maio de 1718.

Polo Tratado de Passarowitz, Venecia confirmaba a posesión de Dalmacia, as illas Xónicas e as cidades de Préveza e Arta, pero perdía Morea e Creta (que recuperara no anterior Tratado de Karlowitz, 1699).

O Emperador de Austria retiña as súas adquisicións: o Banato de Temesvar, o oeste de Valaquia (Oltenia) e un extenso territorio en torno a Belgrado (aproximadamente a metade de Serbia).

En Bosnia e Croacia, os ríos río Sava e o río Una utilizáronse para fixar as fronteiras.

Como consecuencia do tratado, confirmouse a preponderancia de Austria nos Balcáns e a rexión do Danubio, marcando o final da hexemonía turca, que fora indiscutíbel no período anterior (até o sitio de Viena de 1683).

O tratado significou a fixación dun equilibrio duradeiro entre as potencias da rexión, que non se rompeu até o século XIX aínda que a delimitación territorial variou no Tratado de Belgrado (1739), que devolveu aos turcos o norte de Bosnia, a zona de Belgrado e Oltenia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *The Times History of Europe*, Times Books, Londres, 2002.

### Ligazóns externas 
* Tratado de Passarowit. Enciclopedia Británica  Consultada o 9/1/2012.
* Texto do Tratado  Consultado o 9/1/2011. A notar que o Emperador de Austria, Carlos VI, titúlase, ademais, como Rei de España (aínda que o Tratado de Rastadt, no que Carlos renunciaba ao trono español xa se firmara o 6 de maio de 1714.
* Expansión dos territorios na Monarquía dos Habsburgo (mapa) Consultado o 9/1/2012.
* O Imperio dos Habsburgo (1648-1914) (mapa) Consultado o 9/1/2012.
Primeira División de Chile

O **Primeira División de Chile** é a competición de máximo nivel da liga profesional de fútbol que se disputa en Chile, organizado pola *Asociación Nacional de Fútbol Profesional*, organismo que pertence á Federación de Fútbol de Chile. Recibe o nome de **Campionato Nacional Petrobras de Primeira División** por mor do seu patrocinador principal.

O torneo fundouse o 31 de maio de 1933, e até o ano 2011 lévanse disputadas 78 tempadas. Os clubs máis laureados na historia do campionato son o Colo-Colo (29 títulos), o Universidad de Chile (15 títulos) e o Universidad Católica (10 títulos), ámbolos 3 clubs da cidade de Santiago de Chile. O primeiro campión foi o Club Deportivo Magallanes, mentres que o campión actual é o Universidad de Chile.

A orixe do torneo foi a liorta entre os clubs da capital chilena que querían o profesionalismo e os que non o querían. Os defensores do profesionalismo crearon esta competición, que nos seguintes anos acolleu tamén ó resto do clubs. En 1937 debutou tamén o primeiro equipo de fora da capital, pasando a ser un campionato nacional. Na actualidade 6 dos 18 equipos da Primeira División de Chile son da Rexión Metropolitana de Santiago de Chile, pero polo xeral trátase dun campionato no que están representadas tódalas rexións do país.

Tanto os dous campións dos torneos Apertura e Clausura, como o terceiro equipo con máis puntos, acadan un posto para disputar a Copa Libertadores do ano seguinte.
## Equipos 2012 
250px|miniatura|dereita|Estadio Nacional, fogar do U.de Chile.
220px|miniatura|dereita|Estadio Monumental, fogar do Colo-Colo.
Os seguintes 18 equipos competirán polo campionato na tempada 2012:

## Palmarés 
O palmarés da liga está dominado polos 3 grandes clubs clásicos da cidade de Santiago de Chile:

† = Equipo desaparecido. 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Asociación Nacional de Fútbol Profesional
O Cabo da Aldea, Goimil, Vilarmaior

**O Cabo da Aldea** é un lugar da parroquia de Goimil no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 3 habitantes no ano 2010, todos homes, segundo datos do INE.

Neste lugar está a igrexa parroquial de San Cristovo de Goimil.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da parroquia de Goimil 
### Parroquias de Vilarmaior
O Campo, Vilamateo, Vilarmaior

**O Campo** é un lugar da parroquia de Vilamateo no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilamateo 
### Parroquias de Vilarmaior
Explorer 31

**DME** (acrónimo de *Direct Measurement Explorer*), ou **Explorer 31**, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 29 de novembro de 1965 mediante un foguete Thor Agena B desde a base Vandenberg da Forza Aérea. No mesmo lanzamento púxose en órbita o satélite canadense Alouette 2, que xunto con Explorer 31 formaron a misión cooperativa ISIS-X.

## Características 
Explorer 31 / DME adicouse a facer medicións da ionosfera terrestre mediante sete experimentos a bordo. Os datos transmitíanse en tempo real cando o satélite estaba á vista das estacións de comunicación a falta dunha grabadora no satélite.

O satélite estabilizábase mediante xiro, co eixo perpedicular ó plano orbital. A velocidade de xiro e o eixo de rotación controlábanse por un sistema de par magnético a bordo do satélite. A información de actitude viña proporcionada por un sensor solar e un magnetómetro triaxial. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares e baterías.

O satélite funcionou sen problemas agás por un erro parcial de potencia en maio de 1966 que reduciu o tempo de obtención de datos á metade.

As observacións cesaron o 1 de xullo de 1969, con cinco dos sete experimentos aínda funcionando. O 1 de outubro de 1969 tomáronse datos da sonda electrostática durante 9 minutos. O 15 de xaneiro de 1971 intentouse contactar co satélite, que non respondeu a ningún dos comandos enviados, quedando oficialmente abandonado.

## Instrumentos 
Explorer 31 levaba sete experimentos a bordo:

* un experimento de ións termais.
* un experimento de electróns termais.
* unha sonda electrostática.
* unha sonda de temperatura de electróns.
* un espectrómetro de masas.
* un monitor de correntes de electróns enerxéticos.
* un espectrómetro de masas magnético de ións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos de temperatura e densidade de electróns obtidos por Explorer 31
* Results from Alouette 1, Explorer 20, Alouette 2, and Explorer 31 (PDF)
* PERFORMANCE OF THE SPIN CONTROL SYSTEM OF THE DME-A SATELLITE.
### Outros artigos 
*Alouette 1
*Thor Agena B
¡Prohibido casar, papá!

***¡Prohibido casar, papá!*** é unha obra literatura xuvenil escrita por Fina Casalderrey e publicada en 1996 por Editorial Galaxia. O libro foi incluído na selección "The White Ravens 1998" da Biblioteca Internacional da Xuventude de Múnic.

## Trama 
Elia é unha unha rapaza de 14 anos orfa de nai. O seu pai comeza unha relación con Berta, pero esta non lle cae ben á filla. Elia é internada nun hospital logo dunha apendicite, e alí recorda os momentos máis importantes da súa vida xunto ás visitas dos amigos e familiares, incluída Berta.

Trata os temas da familia e da morte desde a perspectiva da adolescencia, valorando a importancia das relacións afectivas e o amor.

## Traducións 
A obra foi traducida ao castelán (*¡No te cases, papá!*; SM, 1997), catalán (*No et pots casar, pare!*; Bromera, 2003), portugués (*Não te cases, papá!* en Portugal; Ambar, 2000. *Não se case, papai!* no Brasil; Paulinas, 2002) e éuscaro (*Ez ezkondu, aita!*; Elkar, 2009).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na web da autora.
* Ficha na web da editorial.
Ethel Voynich

**Ethel Lilian Voynich**, nada como **Ethel Lilian Boole** o 11 de maio de 1864 no condado de Cork (Irlanda) e finada o 27 de xullo de 1960 en Nova York, foi unha novelista e música que apoiou diversas causas revolucionarias. Era filla do famoso matemático George Boole e casou con Wilfrid Michael Voynich, epónimo do manuscrito Voynich.

Ethel é máis coñecida pola súa novela *The Gadfly*, publicada orixinalmente en xuño de 1897 nos Estados Unidos e en setembro do mesmo ano no Reino Unido, sobre as loitas do axente revolucionario Arthur Burton na Italia do *Risorgimento*. A obra tornouse moi popular na Unión Soviética, sendo mesmo considerada ideoloxicamente útil e de lectura compulsoria; por razóns similares, tivo inmenso éxito na República Popular da China. Na época da morte de Voynich, *The Gadfly* vendera preto de 2.500.000 copias só na Unión Soviética.

En 1955, o realizador soviético Aleksandr Fajntsimmer adaptou a novela para un filme homónimo (*Ovod*, en ruso). O compositor Dmitrii Shostakovich escribiu a banda sonora. *Romance*, un segmento desta composición, conxuntamente con algúns outros treitos, tornouse desde entón moi popular. O tema de *Gadfly* de Shostakovich foi usado até mesmo pola BBC TV nos anos 1980, na miniserie *Reilly: Ace of Spies*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *The Gadfly* online 
*
Sergio Valdeolmillos

**Sergio Valdeolmillos Moreno**, nado en Granada o 4 de abril de 1967, é un adestrador profesional de baloncesto español que actualmente adestra ao Delteco GBC da Liga ACB.

## Traxectoria 
* Categorías inferiores do Oximesa.
* 1989-90 : Oximesa xuvenil.
* 1990-91 : Segundo adestrador axudante do Monte Huelva 76 (Primeira División)
* 1991-92 : Segundo adestrador axudante do BC Andorra (Primeira División) 
* 1992 : Segundo adestrador axudante do Festina Andorra (Liga ACB)
* 1993 : Segundo adestrador axudante do Granada (Primeira División)
* 1993-97 : Huelva (Primeira División/EBA/LEB)
* 1998-01 : Club Ourense Baloncesto (LEB/ACB)
* 2002-03 : C.B.C. Algeciras (LEB 2)
* 2003-08 : CB Granada (LEB/ACB)
* 2009-10 : Leite Río Breogán (LEB)
* 2011-17 : Selección de baloncesto de México

## Palmarés 
* Campión da Liga LEB 1996-97 co C.B. Huelva (ascenso)
* Subcampión da Liga LEB 1999-00 co Club Ourense Baloncesto (ascenso)
* Subcampión da Liga LEB 2003-04 co CB Granada (ascenso)
* Subcampión da Supercopa ACB 2005 co CB Granada
* Medalla de prata nos Xogos Panamericanos 2011 con México

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na web da ACB
La Verdad (Marín)

***La Verdad*** foi un semanario publicado en Marín en 1923.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario Independiente*, apareceu o 7 de xuño de 1923. Manifestou unha orientación socialista e estaba vinculado con *Solidaridad*, portavoz do Partido Socialista Obreiro Español de Vigo. Cada exemplar tiña oito páxinas, custaba dez céntimos e imprimíase na Imprenta Obrera de Pontevedra. No periódico colaboraron José Lombardía, José Pazó Rodríguez, Ángel Rodríguez del Castro, Lorenzo Corbacho (presidente da agrupación socialista de Moaña en 1922) e Miguel de Unamuno. Manifesta preocupación polos problemas locais, en especial os que atinxen a obreiros e campesiños, e hai unha constante denuncia do caciquismo que practican os afiliados ao Partido Radical de Alejandro Lerroux e continuos ataques a *La Voz del Campo*, órgano da Federación Agraria Municipal de Marín, ao que se cualifica de emilianista. Probablemente se deixou de publicar no mesmo 1923.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Teatro San Carlo

O **Real Teatro de San Carlo** (máis coñecido como **Teatro San Carlo**) é un dos teatros de ópera máis famosos do mundo e está situado na cidade de Nápoles (Italia). Inaugurado o 4 de novembro de 1737, é o teatro de ópera activo máis antigo do mundo. Polas súas dimensións e estrutura, foi o modelo dos seguintes teatros de Europa.

## Historia 
Foi deseñado polos arquitectos Giovanni Antonio Medrano e Angelo Carasale para o rei Borbón Carlos III de Nápoles (Carlo III en italiano). Carlos quixo dotar a Nápoles dun novo e grande teatro para substituír o antigo e deteriorado Teatro San Bartolomeo, do ano 1621.

Fiu inaugurado o 4 de novembro de 1737 -día da onomástica do rei- coa representación da ópera *Achille in Sciro*, de Domenico Sarro, baseada na obra teatral do famoso poeta e dramaturgo coñecido como Metastasio. O mesmo Sarro dirixiu á orquestra en dous ballets a modo de *intermezzi*, obra de Grossatesta. No seu tempo foi o teatro de ópera máis grande do mundo, con 3.300 localidades. O novo teatro foi moi admirado pola súa arquitectura, as decoracións douradas e a suntuosa tapicería de cor azul (azul e dourado eran as cores oficiais dos Borbóns).

O Teatro San Carlo foi destruído por un lume o 12 de febreiro de 1816, sendo redeseñado polo arquitecto Antonio Niccolini e reconstruído en 10 meses por orde do rei Fernando IV, tamén Borbón. O 12 de xaneiro de 1817, o teatro reconstruído foi inaugurado coa ópera *Il sogno di Partenope*, de Simon Mayr.

O seu novo deseño, na forma tradicional de ferradura, foi dotado con 1.444 localidades e cun proscenio de 33,5 metros de ancho e 30 metros de altura. O escenario conta cunha profundidade de 34,5 metros.

En 1845 leváronse a cabo reformas adicionais e, contra 1854, mudou a aparencia interior do teatro cunha decoración vermella e dourada, que perdura ata agora. A parte da creación do foxo para a orquestra, por consello de Verdi en 1872, a instalación de electricidade en 1890, a eliminación da araña central e a construción dun novo vestíbulo e unha nova ala para os camerinos dos artistas, o teatro non sufriu trocos substanciais ata os bombardeos da segunda guerra mundial, no ano 1943. Non obstante, o teatro foi rapidamente reparado polas forzas aliadas de ocupación, e reabriu ao cabo de seis meses, o 16 de decembro de 1943.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Teatro San Carlo
La Verdad (Pontedeume)

***La Verdad*** foi un semanario publicado en Pontedeume en 1902.

## Historia e características 
Apareceu o 5 de outubro de 1902. Estaba dirixido por Antonio Bello Varela e entre os seus colaboradores estaba Valeriano Villanueva. Imprimíase nos talleres de *El Correo Gallego*, entón radicado en Ferrol. Deixou de publicarse co número 11, aparecido o 14 de decembro de 1902.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
La Verdad (Redondela)

***La Verdad*** foi un periódico publicado en Redondela en 1896.

## Historia e características 
O seu director era Amador Pérez Sobrino e os redactores Isidoro Queimaliños Queimaliños, Paulino Otero e o propio Pérez Sobrino. O seu administrador era José Molinos Conde. Mantivo polémicas con *El Pueblo* e *La Propaganda*. Parece que se mantivo ata 1898.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
La Verdad (1881)

***La Verdad*** foi un bisemanal publicado en Vigo en 1881.

## Historia e características 
Apareceu o 30 de marzo de 1881, bisemanal, publicábase os martes e venres. Estaba dirixido por Ramón Pimentel Méndez e Federico Rodríguez Arosa e entre os seus colaboradores figuraban Benito Crespo e Nazario Lence. Foi portavoz do mais extremo republicanismo, que apoiaba a loita do proletariado galego. Caracterizouse polas duras polémicas co *Faro de Vigo*. Cesou a súa publicación aos cinco meses, publicáronse uns corenta números.

Nas súas páxinas comezou o traballo xornalístico Ricardo Mella, que foi denunciado por inxurias por José Elduayen por un artigo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Gilgamesh

**Gilgamesh** ou **Gilgameš ** (ou **Bilgameš** nos textos máis antigos) foi o quinto rei sumerio da primeira dinastía de Uruk, segundo unha Lista de reis sumerios atopada en  Shuruppak (o seu nome está escrito co determinativo *dingir*, que se lle daba aos deuses). A lista di que gobernou durante 126 anos e que seu pai foi un espírito. Podería corresponder a un rei histórico dos anos -2700, fillo suposto doutro rei chamado Lugalbanda.
Sucedeuno o seu fillo Urnangal. A lenda di que construíu as murallas de Uruk e un templo dedicado a Ninlil en Nippur, e que se enfrontou con Mebaragesi de Kish.
As súas xestas heroicas inspiraron o poema épico coñecido como a *Epopea de Gilgamesh* xurdido en Babilonia séculos despois, baseado en antigas lendas sumerias. A lenda agrandouse entre os acadios e a versión máis completa que se ten atopado son doce tabelas de arxila do rei asirio Assurbanipal (sobre o -650). As súas representacións na arte sumeria pasan por presentalo como un home musculado con barba e guedellas que sostén un león pequeno e unha honda, nos selos cerámicos aparece nu cunha corda na cintura, barbado e cunha tiara dun só par de cornos(os deuses aparecían con tiaras de tres pares de cornos).

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Texto orixinal en A tabela XI da epopea de Gilgamesh 
*Textos sumerios: ETCSL 
**Gilgamesh e Humbaba   
**Gilgamesh e Humbaba
**Gilgamesh e o touro do ceo
**Gilgamesh e Aga
**Gilgamesh, Enkidu e o Alén
**Morte de Gilgamesh
**The Electronic Text Corpus of Sumerian Literature* en https://web.archive.org/web/20081210062657/http://www-etcsl.orient.ox.ac.uk/(https://web.archive.org/web/20081210062657/http://www-etcsl.orient.ox.ac.uk/), Oxford 1998-.

## Notas
Black Mischief

***Black Mischief*** é unha novela en lingua inglesa de Evelyn Waugh, publicada en 1932. Foi escrita mentres estaba como invitado na Madresfield Court de Worcestershire. É a súa terceira novela, e impulsou a súa reputación como autor satírico.

## Trama 
A novela narra os esforzos do emperador Seth por modernizar o seu imperio, a ficticia illa africana de Azania, situada na costa do océano Índico. Logo de ser proclamado emperador trala morte da súa nai, gaña unha guerra civil e nomea un goberno. Establece relacións coas diferentes igrexas e legacións diplomáticas establecidas na capital.

O emperador, licenciado na Universidade de Oxford, quere por todos os medios levar ao seu país, baseado nunha economía primaria e tribal, a modernidade do primeiro mundo. Para isto vese axudado por Basil Seal, un compañeiro da facultade, que traballa xunto a Krikor Yokoumian, un emprendedor de orixe armenia. Retómase a construción dunha liña de ferrocarril, planifícase a educación e créase un programa de control de natalidade.

O cónsul francés Ballon planea un golpe de estado xunto a varios líderes relixiosos. Durante unha festa nacional depoñen ao emperador e nomean no seu lugar ao seu tío Achon, un ancián cego. A vila sofre saqueos e desbandadas no exército. Porén, Achon morre durante a coroación, e Seth foxe ao rural.

Ao ficar a monarquía sen líder, a Liga das Nacións nomea o estado como un protectorado conxunto do Reino Unido e Francia.

## Ficción e realidade 
Polo seu contexto xeográfico e histórico, relacionouse a novela con Abisinia e Haile Selassie. Porén, o propio autor negou esta relación.