Jaime de Armiñán

**Jaime de Armiñán Oliver**, nado en Madrid o 9 de marzo de 1927 e finado na mesma cidade o 10 de abril de 2024, foi un escritor, novelista, autor teatral, director e guionista de cinema e televisión español.

## Traxectoria 
Armiñán naceu no seo dunha familia de artistas, políticos e escritores. A súa avoa e a súa nai foron respectivamente as actrices Carmen Cobeña e Carmita Oliver; o seu avó materno o dramaturgo e escultor Federico Oliver; o seu avó paterno, o político Luis Armiñán Pérez e o seu pai o xornalista e gobernador civil Luis de Armiñán Odriozola. Educado no Colegio Estudio, licenciouse en dereito pola Universidade de Madrid.

Os seus primeiros pasos no mundo da arte foron como redactor de artigos en publicacións como *Fotos* e *Dígame*, á vez que escribía as súas primeiras obras de teatro, *Eva sin manzana* (1953), coa que gañou o premio Calderón de la Barca, *Sinfonía acabada* (1955) ou *Nuestro fantasma* (1956), que recibiu o premio Lope de Vega.

Comezou no mundo da televisión desde as súas primeiras emisións en 1957, e foiun dos principais responsables de programas de ficción durante case dúas décadas. Tamén escribiu guións para o cinema, sobre todo co director José María Forqué, como os de *La becerrada* (1962) ou *Yo he visto la muerte* (1965).

A finais da década dos sesenta, Armiñán debutou como director cinematográfico con *Carola de día, Carola de noche* (1969), e foi consolidando o seu propio estilo ata estrear *Mi querida señorita* (1971), filme escrito xunto a José Luis Borau, que foi candidato ao Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa. O filme aborda o tema do amor heterodoxo e as vidas marxinais, elementos comúns ao longo da súa filmografía e que se repetiron en filme como *El amor del capitán Brando* (1974), *Al servicio de la mujer española* (1978), *El nido* (1980), de novo candidata ao Óscar, ou *Stico* (1984), filme en que se expón o conflito dun catedrático de dereito romano que, incapaz de vivir con certa autonomía a súa vida diaria, se ofrece como escravo a un dos seus peores alumnos.

A finais da década de 1980 volveu á televisión con series populares e de éxito como *Juncal* (1988) e *Una gloria nacional* (1992), interpretadas por Francisco Rabal. Despois de rodar *Al otro lado del túnel* (1994), que supuxo a despedida do cinema de Fernando Rey, e *El palomo cojo* (1995), regresou á dirección en 2008 con *14, Fabian Road*, que protagonizaron Julieta Cardinali, Ana Torrent e Ángela Molina e que apenas tivo percorrido comercial.

Continuou o seu labor como articulista, principalmente nos xornais *ABC* e *El Mundo*.

## Vida persoal 
En 1956 casou con Elena Santonja (1932-2016), que foi a presentadora de televisión do popular programa gastronómico *Con las manos en la masa* na segunda metade dos anos oitenta, e coa que tivo tres fillos, Álvaro (1959), Eduardo (1962) e Carmen. Álvaro e Eduardo tamén son profesionais da dirección no cinema e na televisión. A súa cuñada Carmen Santonja foi unha das integrantes dol dúo musical Vainica Doble.

## Filmografía 
## Obra literaria 
* *Biografía del circo* (1958), Logroño, Pepitas de calabaza, 2014. ISBN 978-84-15862-27-7
**La noche de San Trotamundos*, Madrid, Anaya, colección Luna de Papel, 1987. ISBN 978-84-7525-408-1
**Juncal* (1989), Logroño, Fulgencio Pimentel Editorial, 2018. ISBN 978-84-16167-84-5
**Vidas perras*, Madrid, Ediciones Tayo, 1990. ISBN 978-84-87048-02-9
**Cine de la flor*, Madrid, Nickel-Odeon, 1993. ISBN 978-84-88370-04-4
**Diario en blanco y negro*, Madrid, Nickel-Odeon, 1994. ISBN 978-84-88370-07-5
**Los amantes encuadernados*, Madrid, Espasa-Calpe, 1997. ISBN 978-84-239-8831-0
**Las siete pesadillas*, Madrid, Espasa-Calpe, 1998. ISBN 978-84-239-7941-7
**La isla de los pájaros*, Madrid, Plaza & Janés, 1999. ISBN 978-84-01-32785-8
**La dulce España: memorias de un niño partido en dos*, Barcelona, Tusquets, 2000. ISBN 978-84-8310-720-1
**Los duendes jamás olvidan*, Barcelona, Belacqua, 2003. ISBN 978-84-95894-66-3
**Eva sin manzana / La señorita / Mi querida señorita / El nido*. Edición de Catalina Buezo, Madrid, Cátedra, Letras Hispánicas, 2003. ISBN 84-376-2070-8

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Asión Suñer, Ana, "Memoria y reflexión en el cine de Jaime de Armiñán", En *La Tadeo DeArte*, n.º 5, 2019, pp. 134-141 https://revistas.utadeo.edu.co/index.php/ltd/article/view/1550/1522
* Buezo, Catalina, "Jaime de Armiñán y los medios de comunicación como difusores de ideas reformistas", En *Espéculo: Revista de Estudios Literarios*, n.º 20, 2002. https://webs.ucm.es/info/especulo/numero20/arminan.html 
* Crespo, Pedro, *Jaime de Armiñán: los amores marginales*, Huelva, Festival de Cine Iberoamericano, 1987. http://datos.bne.es/edicion/bimo0000055086.html
* Diego, Patricia y Grandío, María del Mar, “Producción y programación de series cómicas de TVE en la época franquista: Jaime de Armiñán y las primeras comedias costumbristas”. En *Estudios sobre el Mensaje Periodístico*, Vol. 20, Núm. especial, 2014, pp. 105-120.
* Galán, Diego, *Jaime de Armiñán*. Huesca, Festival de Cine de Huesca 1990. ISBN 84-404-7240-4 https://rebiun.baratz.es/rebiun/record/Rebiun09350551
* Tejeda, Carlos (coord.), *El pulso del narrador. Los contrapuntos de Jaime de Armiñán*. XVI Festival Solidario de Cine Español de Cáceres, Fundación ReBross, Notorious Ediciones, 2009. ISBN 978-84-936000-9-9 https://fundacionrebross.org/portfolio/el-pulso-del-narrador/
* VV. AA, *Jaime de Armiñán y su mundo*. Valencia, Fundación Municipal de Cine/Mostra de Valencia, 2001. ISBN 84-8484-016-6 https://rebiun.baratz.es/rebiun/record/Rebiun03006204
### Ligazóns externas 
* *El último tranvía* en Televisión Española
* Jaime de Armiñán, Goya de Honor, 2014