Alfonso Osorio García

**Alfonso Osorio García** nado en Santander o 13 de decembro de 1923 e finado na mesma cidade o 27 de agosto de 2018, foi un militar e político español. Durante a ditadura franquista ostentou varios cargos e despois, na transición, formou parte de diversas organizacións da dereita política, contribuíndo á formación de Alianza Popular. Sobre el, houbo unha orde de captura internacional, acusado de participar no masacre de 3 de marzo en Vitoria en 1976.

## Traxectoria 
### Traxectoria profesional 
Estudou Dereito na Universidade de Oviedo. Foi un dos primeiros nas oposicións a Xurídico Militar do Aire, exército onde chegou a ser coronel xurídico. En 1953, aprobou as oposicións a avogado do Estado co número un. En 1965, ocoupou o seu primeiro cargo público como subsecretario de Comercio.  En 1968 foi presidente de RENFE durante dous anos. Máis tarde, el foi vice-presidente de Petróleos del Mediterráneo (Petromed) e de Productos Químicos del Mediterráneo, e Conselleiro do reino de 1969 a 1971.  Ideoloxicamente, era monárquico e estaba próximo á figura de Xoán Carlos de Borbón, daquela  príncipe de España. Foi fundador do grupo *Tácito*, un grupo de intelectuais e políticos que escribían, publicaban nos mellores diarios e exercían unha certa influencia non período final do franquismo e pretendían unha reforma do réxime. A súa ideoloxía política era de tendencia demócrata-cristiá, e en 1973 foi un dos fundadores do grupo Tácito, no que se reunían un feixe de pensadores e persoas con inquedanzas políticas que publicaban nos diarios da Editorial Católica que se presentou as eleccións integrado en Coalición Democrática, que era un feixe de partidos liderados pola Alianza Popular de Manuel Fraga. Conseguiu acta de deputado por Madrid nas eleccións xerais de 1982 e por Santander nas de 1986. Posteriormente, abandonou a política e converteuse nun membro de base do Partido Popular, e adicouse a escribir libros sobre a transición española.

### Condena polos sucesos de Vitoria 
O 31 de outubro de 2014, a xuíza arxentina María Servini ordenou a súa detención, xunto con outros oito exministros franquistas, por ser membro do Consello de ministros responsable dos sucesos de Vitoria do 3 de marzo de 1976. A xuíza imputouno pola responsabilidade como ministro de Presidencia no goberno de Adolfo Suárez, porque "xunto con Suárez e Martín Villa decidiu que o operativo fose dirixido por un mando único para que coordinase e mandase tódalas forzas de orde pública". A xuíza cursou unha solicitude de captura internacional e solicitou, sen éxito a extradición ao goberno español.

## Outros datos 
Osorio converteuse en 1961 no primeiro español en participar no Almorzo Nacional de Oración de Estados Unidos. Dende entón, realizouno polo menos,en 10 ocasións.

## Títulos e condecoracións 
* Cabaleiro da Orde de Malta.
* Cabaleiro gran cruz da Orde de Carlos III.
* Cabaleiro gran cruz da Orde de Isabel a Católica.
* Gran cruz da Orde de san Raimundo de Peñafort.
* Gran cruz da Orde do Mérito Civil
*Medalla de Ouro de Cantabria.

## Obras 
**Una trayectoria política* (1976). Madrid: Ministerio de la Presidencia. Secretaría General Técnica. ISBN 9788450013665
**Trayectoria Política de un ministro de la Corona* (1980). Col. “Espejo de España”, nº 64. Barcelona: Ed. Planeta. 
**Escrito desde la derecha. Canto a la libertad* (1985). Col. Época. Barcelona: Plaza & Janés. ISBN 9788401332890
**De orilla a orilla. Los entresijos de la transición al descubierto de la mano de un sincero testimonio.* (2000). Col. Así fue. La historia rescatada. Barcelona: Plaza & Janés. ISBN 978-84-01-53040-1
**Alfonso XIII* (2003) con Gabriel Cardona. Col. Cara y cruz Barcelona: ediciones B. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Acontecementos en Vitoria en 1976

### Ligazóns externas 
* Entrevista no programa *"La Galería"* de 1 (RTVE)