open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Partido Republicano Radical Socialista en Galicia

O **Partido Republicano Radical Socialista** apareceu xa, ao pouco de escindirse do Partido Republicano Radical, no Pacto de Lestrobe (1930) que deu orixe á Federación Republicana Gallega pero a súa implantación en Galicia foi mínima e despois de proclamada a Segunda República deixou a federación, os radicais socialistas tan só puideron presentar candidatura en Ourense nas eleccións a Cortes Constituíntes de xuño de 1931 en coalición coa FRG e o Partido Nazonalista Republicán de Ourense conseguindo 2 escanos. Ao longo do ano 1931 o PRRS estableceu agrupacións locais no resto das cidades galegas, contando con arredor dun milleiro de militantes e varios miles máis en sociedades agrarias vencelladas ao partido na provincia de Ourense e as alcaldías de Vigo e A Coruña. Contaba como órganos de prensa con *El Noroeste* da Coruña, *La República* de Pontevedra, o semanario *Horizontes* de Lugo e *La Vanguardia* da Estrada.
En 1933 o partido deixou de existir en Galicia polas diferenzas internas, en 1934 a maior parte dos seus militantes acabaron por entrar en Unión Republicana e o sector minoritario participou na formación de Izquierda Republicana.

## Notas
Coping with the Urban Coyote

***Coping with the Urban Coyote*** é o primeiro álbum editado pola banda de stoner rock estadounidense Unida. Foi lanzado o día 16 de novembro de 1999 a través do selo Man's Ruin Records

## Lista de cancións
Guido I de Spoleto

**Guido I de Spoleto**, foi Vito di Spoleto desde o 843 duque de Spoleto ata o 860.

## Traxectoria 
Era fillo de Lamberto I de Nantes e foi a Italia xunto co seu pai, no grupo de nobres máis próximos a Lotario I. Recibiu a abadía de Mettlach na Lotarinxia o 840, cando morreu o emperador Lois o Piadoso.

Casou con Ita (ou Itana), filla do duque Sico I de Benevento. O 843 recibiu o ducado de Spoleto e o mesmo ano participou na guerra civil do ducado de Benevento ao lado do seu cuñado Siconulfo. Actuou de mediador nalgúns momentos pero a loita só había acabar baixo o rei Lois II de Francia, sucesor de Lotario. O 846 uniuse ás forzas do emperador en Roma e loitou contra os sarracenos, que foron expulsado do Lacio.

O 858 axudou a Ademar de Salerno contra o conde de Capua Lando I, e a súa intervención representoulle adquisición do val do Liris, con Sora e Arpino, arrebatadas a Landenulfo de Teano, irmán de Lando I. Morreu o 860. Sucedeuno o seu fillo Lamberto I de Spoleto.
Guido II de Spoleto

**Guido II** foi o fillo e sucesor do duque Lamberto I de Spoleto,
## Traxectoria 
Foi partidario de Carlos o Calvo, que o 876 retornou o ducado de Spoleto ao seu pai Lamberto, e nomeou margrave de Camerino ao irmán de Lamberto I, Guido de Camerino (o futuro Guido III de Spoleto). Guido sucedeu ao seu pai como duque de Spoleto á súa morte o 880.

O papa convidouno a un encontro o mesmo ano 880 pero Guido ignorouno e enviou os seus exércitos a invadir o dominio pontificio. O papa Xoán VIII pediu axuda a Carlos o Groso, rei de Italia, ao que coroou emperador o 12 de febreiro do 881. Pero Carlos deulle pouca axuda contra Guido. Nunha carta do papa a Carlos, mencionábase a Guido co adxectivo "rabbia" (rabia) que Guido colleu como alcume.

Carlos convocou unha dieta en Rávena (febreiro do 882) na que Guido II, o seu tío Guido de Camerino, o papa, e o rei Carlos acordaron unha paz xeral e que os dous primeiros devolverían os territorios pontificios ocupados.

Guido II morreu subitamente, bastante mozo, o mesmo 882, e só deixou fillos nenos (o futuro Guido IV de Spoleto e I de Benevento, e Itta, que foi esposa de Guaimaro I de Salerno). O seu tío Guido de Camerino vai tomar as rédeas do poder e foi recoñecido duque baixo o nome de Guido III de Spoleto.
Guido IV de Spoleto

**Guido IV de Spoleto** e I de Benevento, foi margrave de Camerino e duque de Spoleto como sucesor do seu tío Lamberto II de Spoleto (fillo de Guido III de Spoleto) o 889, quen lle cedeu o goberno, pero conservou algúns dereitos. Era fillo de Guido II de Spoleto.
## Traxectoria
O 895 ocupou o ducado de Benevento e proclamouse duque. Ofreceu a rexencia ao seu aliado e cuñado Guaimaro I de Salerno, casado coa súa irmá Itta, pero Guaimaro foi capturado cando ía para Benevento por Adelfer, o gastaldo de Avellino. Guido tivo que cercar Avellino para conseguir a liberación do seu cuñado.

Despois de case dous anos de gobernar Benevento e de oito anos de gobernar Camerino e Spoleto, foi a Roma para entrevistarse co seu tío Lamberto II e cando estaba no Tíber foi asasinado por axentes de Alberico, un nobre romano emparentado coa familia dos condes de Tusculum, que se proclamou margrave e duque (Alberico I)
Nancho Novo

**Venancio Manuel Jesús Novo Cid-Fuentes**, coñecido como **Nancho Novo**, nado na Coruña o 17 de setembro de 1958, é un actor e músico galego.

## Traxectoria 
Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela, pero na metade da carreira deixouno. En 1980 desprazouse a Madrid para incorporarse á Escola de Arte Dramática e Danza. En 1993 conseguiu o seu primeiro protagonista en *La ardilla roja*, de Julio Medem.

Combina a súa carreira de actor e dramaturgo coa de cantante, compositor e guitarrista de Rock no grupo *Los castigados sin postre*. Tamén realizou varios sketch como humorista en *El Club de la Comedia*.

## Filmografía 
* *La ardilla roja* (1993)
* *Todos los hombres sois iguales* (1994)
* *La flor de mi secreto* (1995)
* *Dile a Laura que la quiero* (1995)
* *Tierra* (1995)
* *La Celestina* (1996)
* *Más que amor frenesí* (1996)
* *A noiva de medianoite* (1997)
* *Fisterra, onde termina o mundo* (1998)
* *Los amantes del círculo polar* (1998)
* *Tierra del Fuego* (2000)
* *Amor, curiosidad, prozac y dudas* (2000)
* *O lapis do carpinteiro* de Antón Reixa (2002)
* *Sex* de Antonio Dyaz (2003)
* *Astronautas* de Santi Arnodeo (2003)
* *Somne* de Isidro Ortiz (2005)
* *Sinfín* de Manuel Sanabria (2005)
* *El año que trafiqué con mujeres* de Jesús Font (2005)
* *A Atlántida* de Belén Macías (2005)
* *Hotel Tivoli* de Antón Reixa (2006)

## Televisión 
* *El club de la comedia*
* *Raquel busca su sitio*
* *Néboa* (2020). Como Tenente Ferro. La Primera de TVE.

## Teatro 
### Como actor 
* *El hombre deshabitado*, de Rafael Alberti. Dirixida por Emilio Hernández.
* *Malayerba*, de R. Mendizabal. Dirixida por Eduardo Fuentes.
* *Hazme de la noche un cuento*, de Jorge Márquez. Dirixida por Manuel Collado.
* *Los buenos días perdidos*, de Antonio Gala. Dirixida por A.F. Montesinos.
* *Don Juan Tenorio*, de José Zorrilla. Dirixida por Ángel Facio.
* *Morirás de otra cosa*. Dirixida por Manuel Gutiérrez Aragón.
* *Muelle Oeste*, de Koltés. Dirixida por Carmen Portaceli.
* *Como los griegos*, de S. Berkoff. Dirixida por Guillermo Heras.
* *Aquelarre y noche roja de Nosferatu*, de F. Nieva. Dirixida por Guillermo Heras.
* *Transporting*, de I. Welsh. Dirixida por Eduardo Fuentes.
* *Popcorn*, de Ben Elton. Dirixida por Juanma Bajo Ulloa
* *Cinco hombres.com*
* *Defendiendo al cavernícola* (2005). Dirixida por Marcus Von Watchel
* *No es tan fácil*
* *Sobre flores y cerdos* (2006). Dirixida por el mesmo.

### Como director 
* *Voyeur*, de M. Ripoll.
* *Maldita sea*, de Nancho Novo.
* *El Cyborg*, de Nancho Novo.
* *Maloficio*, de Nancho Novo.

## Xiras 
* "Con mucha suavidad"

## Notas
Alberico I de Spoleto

**Alberico I** foi margrave de Camerino e duque de Spoleto. Fíxose co poder o 898 despois de asasinar o margrave e duque Guido IV de Spoleto a finais do 897.

## Traxectoria 
É mencionado como paxe de Guido IV na batalla de Trebia o 889. Probabelmente recibiu o feudo do condado de Fermo. Teceu alianzas que lle permitíron ser proclamado duque despois de asasinar ao seu señor o 897. O rei de Italia, Berengario de Friúl recoñeceuno o 888. Alberico combateu xunto co rei contra os húngaros que invadiran Italia (899-900).

Alberico aliouse ao seu veciño Adalberto II de Toscana contra o papa Serxio III e bloquearon a vía ata Roma para impedir que Berengario fose a Roma e fose coroado emperador (906-907). Forxou tamén unha alianza estreita coa familia dos Crescentii de Roma, e casou con Marozia, filla de Teofilacto I conde de Tusculum e Teodora, e recibiu o título de Patricio dos romanos (*Patricius romanorum*). A pesar de que nunca foi conde de Tusculum, chámaselle en Tusculum Alberico I.

Foi unha dos xefes da Liga cristiá que combateu aos sarracenos en xuño de 915 en Garigliano e logrou unha vitoria decisiva. Formaban a liga o papa Xoán X, Alberico de Camerino e Spoleto, Teofilacto de Tusculum, Adalberto II de Toscana, os bizantinos (Nicolas Picingli, catapán de Bari), Guaimaro II de Salerno, Landulfo I de Benevento, Atenulfo II de Capua, Xoán I e Docibilis II de Gaeta, e Gregorio IV e Xoán II de Nápoles. Despois da batalla Alberico I recibiu o título de cónsul dos romanos. Aparece por última vez no *Liber largitorius* da abadía de Farfa o 917.

Foi asasinado en Orte despois de fuxir de Roma (sobre 924). Foi o pai de Alberico II de Tusculum.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Condado de Tusculum.
Lamberto I de Spoleto

**Lamberto I** foi duque e margrave de Spoleto do 860 ao 871 e do 876 ao 880.

## Traxectoria 
Era fillo de Guido I de Spoleto ao que sucedeu o 860 (ou talvez o 859). Casou con Xudit, filla de Eberardo de Friúl.

Unido ao conde de Marsi, a Maielpoto gastaldo de Telese, e a Guandalberto gastaldo de Boiano, loitou contra Sawdan, emir de Bari, que ameazaba a Italia Central despois de asolar Capua. Despois dunha sanguenta batalla, os longobardos entraron en Bari e ocupárona brevemente.

En abril de 860 uniuse a Hildeberto, conde de Camerino, e sublevouse contra o emperador Lois II de Francia. Un exército imperial derrotounos e Lamberto fuxiu a Benevento, onde gobernaba Adelchis. Lois asediou Benevento e finalmente perdoou a Lamberto e a Adelquis a cambio da súa renovada lealdade. Hildeberto de Camerino en cambio, fuxiu a Bari.

O 866 Lois II asediou sen éxito a Landulfo II conde-bispo de Capua. Lois concedeu o condado a Lamberto I coa encarga de continuar o asedio. Neste momento o ducado chegou á súa máxima expansión.

Lamberto abandonou o asedio e foi a Roma despois da elección de Hadrián II (13 de novembro do 867) e, durante a cerimonia de coroamento, saqueou Roma (13 de decembro), polo que foi excomungado. Lois II apoiou ao Papa e condenou ao seu vasalo que tivo que retornar a Spoleto. O 871 o emperador conquistou Bari e, ao mesmo tempo, Lamberto aliouse con Gaiferos de Salerno, Serxio II de Nápoles e Adelchis de Benevento e todos xuntos vanse rebelar, e Adelquis fixo prisioneiro ao emperador. Os sarracenos atacaron Salerno, e Adelquis soltou a Lois II debaixo xuramento de non emprender accións contra el, e dirixiu as súas forzas contra os atacantes. Lois, ao que quedou libre, emitiu un diploma no que destituíu a Lamberto e nomeou duque a Suppón, curmán da súa muller Engelberga.

O 873 o Papa dispensou a Lois do cumprimento do xuramento feito a Adelchis, e o rei asediou Benevento, pero non a puido ocupar.

Despois da morte de Lois II sucedeuno Carlos o Calvo, que nomeou outra vez a Lamberto como duque (entre febreiro e xuño do 876) e deu ao seu irmán máis novo Guido o margraviato de Camerino. O 16 de xullo do 876 Carlos confirmou a cesión dunha parte importante do ducado de Spoleto ao Papa, pero aínda Lamberto conservaba un poder considerábel.

Carlos o Calvo morreu o 877 e Lamberto apoiou a Carlomán de Baviera na loita pola sucesión. Lamberto entrou en Roma e intentou facerse coroar el mesmo, pero a Papa Xoán VIII sacoullo da cabeza. En marzo do 878 Lamberto I de Spoleto e Adalberto I de Toscana forzaron ao pobo de Roma a recoñecer como rei-emperador a Carlomán. O Papa, que se opuxo, foi asediado na cidade Leonina durante trinta días ata que fuxiu para Troyes, (Francia), onde o Papa coroou a Lois II o Tatexo, que adoptou a Bosón de Arle como fillo, e excomungou aos seus inimigos italianos Lamberto I de Spoleto e Adalberto I de Toscana.

Lamberto dirixiu entón os seus plans á conquista de Capua. Morreu mentres asediaba a cidade o 880. Sucedeuno o seu fillo Guido II de Spoleto.
Guido III de Spoleto

**Guido III** foi fillo de Guido I de Spoleto e irmán de Lamberto I de Spoleto.
## Traxectoria 
O 876 recibiu o margraviato de Camerino de Carlos o Calvo. O 882 herdou o ducado de Spoleto á morte do seu sobriño Guido II de Spoleto que só deixaba fillos nenos. Casou con Axeltruda, filla de Adelchis, duque de Benevento, e tiveron un fillo que foi Lamberto II de Spoleto.

Xusto o 882 na dieta de Rávena, Guido fora despoxado dos feudos por Carlos III o Gordo, pero finalmente o 883 seríanlle confirmados e así puido reunir Camerino e Spoleto. O 885 combateu cos sarracenos na batalla do río Garigliano.

Deposto Carlos III o Groso en 887, planeou ser nomeado rei e emperador coa axuda do seu parente o arcebispo Folk de Reims e viaxou a Langres, onde o arcebispo coroou rei de Francia o 888 pero, no mesmo ano, coroouse Odón, e entón abandonou o proxecto, e aspirou á coroa de Italia e a coroa imperial. Berengario de Friúl tamén aspiraba á coroa de ferro italiana, pero Guido logrou ser coroado o 889 polo Papa Estevo VI como rei de Italia, e en maio do 891 foi coroado tamén emperador, e o seu fillo Lamberto II foi coroado rei de Italia. O 30 de abril do 892, en Rávena, o Papa Formoso foi obrigado a coroar a Lamberto II como coemperador.

Pero o Papa ao que puido, apoiou a Arnulfo de Carintia: o 893 Arnulfo foi chamado a Pavia polo Papa para derrubar a Guido a cambio de ser coroado. Arnulfo enviou ao seu fillo Zwentibold cun exército que se uniu ao de Berengario de Friúl, e foron xuntos para Pavia onde estaba Guido, e a cercaron.

Seguramente Guido logrou a súa retirada mediante un suborno. O 894 con todo, Berengario e o seu aliado derrotaron a Guido en Bérgamo e ocuparon Pavia e Milán. Berengario foi recoñecido como rei de Italia e Arnulfo como emperador. Zwentibold volveu a Carintia. Guido que se retirara para a liña do Taro, morreu subitamente o 12 de decembro do 894 mentres preparaba as defensas. Herdouno o seu fillo Lamberto II de Spoleto baixo rexencia da viúva Axeltruda de Benevento.
Anna Gavalda

**Anna Gavalda**, nada o 9 de decembro de 1970, é unha escritora en lingua francesa.

## Traxectoria 
Anna Gavalda naceu o 9 de decembro de 1970 en Boulogne-Billancourt, na rexión da Illa de Francia. É nai de dous rapaces.

En 1992 gaña o premio France Inter por *La Plus Belle Lettre d’amour* (A carta de amor máis fermosa). Profesora de francés na universidade Nazareth en Voisenon (Seine-et-Marne), Anna Gavalda obtén no 2000 o Gran Premio RTL-Lire pola súa primeira colección de novelas curtas ''Je voudrais que quelqu'un m'attende quelque part* [Encantaríame que alguén me esperase nalgún sitio].
Actualmente está escribindo na revista Elle artigos sobre literatura infantil e xuvenil.

## Obras 
*Prólogo e textos da reportaxe fotográfica e dos diálogos recollidos por Régis Momenteau no libro *A leurs bons cœurs* (Aos seus bos corazóns), Le Dilettante, 2005.
**Xuntos e máis nada* (*Ensemble, c'est tout*), Le Dilettante, novela, 2004; tradución de Mª Dolores Torres Paris, Editorial Galaxia, Vigo, 2006, ISBN 84-8288-898-6.
**35 kilos d'espoir* (35 quilos de esperanza), Bayard Jeunesse, novela para adolescentes, 2002
**Je l'aimais* (Eu quíxeno), Le Dilettante, novela 2002.
**Unha bonita escapada* (*L'échappée belle*), France loisirs, novela, 2001; tradución de Mª Dolores Torres Paris, Editorial Galaxia, Vigo, 2010, ISBN 978-84-9865-279-6.
**Ceux qui savent comprendront* (Os que saben, entenderán), Grand livre du mois, novela curta de 64 páxinas, 2000.
**Je voudrais que quelqu'un m'attende quelque part'' (Encantaríame que alguén me esperase nalgún sitio), Le Dilettante, novela curta, 1999.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Anna Gavalda—Fotos de Mathieu Bourgois.
Huberto de Toscana

**Huberto** ou Humberto (Uberto) foi fillo bastardo do rei Hugo de Italia (Hugo de Arle ou Hugo da Provenza) coa súa amancebada Wandelmoda.

## Traxectoria
Sobre o 936 o seu pai deulle o marquesado ou margraviato de Toscana en lugar do seu tío Bosón. O 941 nomeouno conde palatino e o 943 duque de Spoleto e margrave de Camerino, expulsando ao duque Sarlione, condenado polo asasinato do seu antecesor Anscar de Ivrea. Así gobernou toda a Italia central e converteuse no señor feudal máis poderoso do rei Berengario II de Italia.

Huberto, aliado ao Papa Xoán XII, convidou a Odón o Grande rei de Xermania a baixar a Italia e derrubar a Berengario II.

En 946 o ducado de Spoleto e marquesado de Camerino serían dados a Bonifacio II. En Toscana foi margrave ata o 13 de febreiro do 962, en que acadou o goberno de devandito feudo o seu fillo Hugo o Grande.

Morreu segundo uns o 15 de setembro de 967 e segundo outros en marzo de 970.

Casou con Xila, filla de Bonifacio I de Spoleto coa que tivo a Hugo o Grande, margrave de Toscana, Gualdrada, esposa de Pedro IV Candiano dux de Venecia, e Xila a moza, filla de Tedaldo, conde de Canossa.
Etimoloxía dos nomes das principais cidades do mundo

Está é a etimoloxía dos topónimos dalgunhas cidades do mundo:

## Nomes de persoa 
* Nova York: polo Duque de York, futuro rei Xacobe II de Inglaterra.
* São Paulo: polo apóstolo San Paulo.
* Karachi : pola primeira moradora, unha vella pescadora, Mai Kolachee.
* Orlando: pola tumba atopada no lugar coa inscrición Orlando (Reeves).

## Nomes relixiosos ou mitolóxicos 
* Os Ánxeles: a vila de *Nuestra Señora de los Ángeles de la Porciúncula*.
* Bombai *(Mumbai)*: por Mumbadevi, encarnación local da deusa nai hindú.
* Buenos Aires: cidade da *Santísima Trinidad y puerto de Nuestra Señora del Buen Ayre*.

## Nomes tribais 
* Cidade de México: pola tribo mexica dos aztecas.
* Delhi: polos Dhillon, clan Jat do norte da India e Paquistán.
* París: polos parisii, tribo gala que habitaba a rexión.
* Birmingham: fogar da tribo de Beorma (*Beorma inga ham*).
* Nottingham: fogar da tribo de Snot (*Snot inga ham*).
* Leeds: polo reino celta de Loidis onde se asentou a cidade.

## Nomes topográficos e xeográficos 
* Bruxelas: morada no pantano.
* Pequín: a capital do norte.
* Tokyo: capital do leste.
* Shanghai: sobre o mar.
* Hong Kong: porto fragrante.
* Istanbul: á cidade (*eis tin polin, istinboli*).
* Londres: asentamento no río amplo.
* Osaca: longa pendente.
* Manchester: cidade no outeiro con forma de seo.
* Liverpool: remanso de augas pantanosas.

## Nomes preexistentes 
* Moscova: polo nome do río xunto ao que se asenta.
* Shenyang: polo nome que tiña o río ao sur da cidade.
* Calcuta: polo nome dunha aldea no lugar (*Kalilata*).
* Miami: polo río xunto a cuxa desembocadura se asenta (*Mayaimi*, auga doce e grande).
* Tampa: polo nome do poboado dos indios Calusa (*Tanpa*, pau de fogo, lóstrego)

## Nomes de plantas 
* Manila: *hay nilad*, arbusto de mangleiral abundante na zona.

## Nomes xerárquicos ou administrativos 
* Seúl: capital.
* Kyoto: a capital.

## Nomes conmemorativos 
* Iacarta: gran vitoria.
* O Cairo: a triunfante.

## Véxase tamén 
* Lista de etimoloxías dos concellos de Galicia
* Etimoloxía dos elementos químicos
The Others

***The Others*** é un filme español do ano 2001 dirixido por Alejandro Amenábar. Inspirado na obra *The Turn of the Screw* de Henry James dentro do xénero do suspense, está protagonizado pola australiana Nicole Kidman. É unha coprodución hispano-franco-estadounidense.

Gravouse en localizacións de Cantabria e Madrid, aínda que a historia está ambientada na illa de Xersei. No seu momento, foi a película española máis exitosa da historia, con máis de 68.000.000 $ recadados só nos Estados Unidos.

Gañou oito Premios Goya incluíndo premios á mellor película e ó mellor director. Nicole Kidman foi candidata ó Globo de Ouro e ó BAFTA á mellor actriz, entre outros.

## Sinopse 
[miniatura|250px|Palacio de Los Hornillos en [Las Fraguas (Cantabria), mansión onde se rodaron os exteriores do filme.]]
Ó final da segunda guerra mundial Grace (Nicole Kidman) retírase cos seus dous fillos a unha gran mansión en Jersey, onde espera que regrese o seu marido da fronte. Os seus fillos padecen de fotofobia, unha enfermidade que lles impide estar expostos á luz do sol, polo que tódalas fiestras da casa deben permanecer pechadas. Grace contrata tres serventes, que se comportan dun xeito cada vez máis estraño, ata que Grace fai un descubrimento totalmente inesperado.

## Personaxes 
* Nicole Kidman como Grace Stewart
* Alakina Mann como Anne Stewart
* James Bentley como Nicholas Stewart
* Fionnula Flanagan como Bertha Mills
* Christopher Eccleston como Charles Stewart
* Eric Sykes como Edmund Tuttle
* Elaine Cassidy como Lydia
* Renée Asherson como Muller maior
* Gordon Reid como Asistente
* Keith Allen como Sr. Marlish
* Michelle Fairley como Sra. Marlish
* Alexander Vince como Victor Marlish
* Ricardo López como Segundo asistente
* Aldo Grilo como Xardineiro

## Galardóns e nomeamentos 
***Os outros*** obtivo 15 candidaturas na XVI edición dos Premios Goya, dos que gañou 8. Estas foron as súas candidaturas (en letra grosa os premios gañados):

* **Mellor película**
* **Mellor director: Alejandro Amenábar**
* **Mellor guión orixinal: Alejandro Amenábar**
* Mellor música orixinal: Alejandro Amenábar
* **Mellor dirección de produción: Emiliano Otegui e Miguel Ángel González**
* **Mellor fotografía: Javier Aguirresarobe**
* **Mellor montaxe: Nacho Ruiz Capillas**
* Mellor actor revelación: James Bentley
* Mellor interpretación feminina protagonista: Nicole Kidman
* Mellor actriz revelación: Alakina Mann
* **Mellor dirección artística: Benjamín Fernández**
* Mellor deseño de vestiario: Sonia Grande
* Mellor maquillaxe e peiteado: Ana López-Puigcerver e Belén López-Puigcerver
* **Mellor son: Ricardo Steinberg, Tim Cavagin, Alfonso Raposo e Daniel Goldstein**
* Mellores efectos especiais: Derek Langley, Pedro Moreno, Félix Bergés e Rafael Solórzano

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Especial sobre 'Os outros' en elmundo.es
* Especial sobre 'Os outros' en elpais.es
Eugène Atget

**Jean Eugène Auguste Atget**, nado en Libourne (Xironda) o 12 de febreiro de 1857 e finado en París o 4 de agosto de 1927, foi un fotógrafo francés.

## Traxectoria 
Logo de traballar en diversos oficios como camareiro ou actor, establécese en París onde se converte en fotógrafo ambulante. Para subsistir dedícase a sacar retratos de persoas na rúa; tamén empeza a crear unha colección propia de fotografías da vida diaria da cidade a principios do século XX. Algúns dos temas máis recorrentes dunha colección que alcanzou máis de 4.000 imaxes son os monumentos, parques, vendedores, prostitutas ou escaparates . A fotógrafa americana Berenice Abbott, asistenta de Man Ray, adquiriu os seus negativos. O museo de monumentos históricos de París conseguiu 2.000 traballos de Adget en 1927.

As súas fotografías son suxestivas e reflicten a vida diaria parisiense, dunha forma espontánea, libre das ataduras doutros movementos máis artísticos. Malia a súa ilustre clientela de artistas (Georges Braque, André Derain, Maurice Utrillo, Mauricio de Vlaminck, André Dunoyer de Segonzac, Moïse Kisling, Tsugouharu Foujita), a situación financeira de Atget é precaria (vivirá durante un tempo so cos ingresos da súa muller), particularmente durante e despois da Primeira guerra mundial, no transcurso da cal cesa progresivamente de fotografar ata os anos 1920.

Ao final da súa vida a súa figura xa era coñecida entre escritores e pintores da época. Os surrealistas gabárono ao veren nas súas imaxes, sobre todo nas figuras reflectidas nas cristaleiras, unha visión natural e pura que suxire algo fantasmal. Aínda así morreu na miseria.

Nos Estados Unidos está considerado como un mestre da fotografía, en Francia vólvese a descubrir a partir dos anos 1980. A Bibliothèque nationale de France (París) deu unha retrospectiva de Atget desde o 27 de marzo ata o primeiro de xullo do 2007.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Eugène Atget, Street Musicians, 1898–99.jpg|Músicos nunha rúa de París.
Ficheiro:Hotel Thiroux de Montsauge.jpg|Hotel Thiroux de Montsauge - 1906.
Ficheiro:Colonne Morris, Paris 1910, par Eugène Atget.jpg|Colonne Moris, Place Saint-Sulpice, Paris, 1910-1911.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Jean-Claude Lemagny, Sylvie Aubenas, Pierre Borhan, Luce Lebart, Atget le pionnier, Marval, 2000 (ISBN 2-86234-298-X). 

* Sylvie Aubenas, Arbres inédits d'Atget, Marval, 2002.
* (en) Clark Worswick, Berenice Abbott and Eugene Atget, Arena, 2002.
* Josiane Sartre, Atget. L'art décoratif, 2002 (ISBN 2-08-010790-9). 
* Le Paris d'Atget, Taschen, coll. « Icons », 2004. 
* Autour d'Atget ; Beauvais, Actualité des faubourgs, Jean de Calan, Guillaume Le Gall, Imaginayres 2005. 
* Sylvie Aubenas, Guillaume Le Gall (dir.), Atget : une rétrospective, Hazan, 2007.
Provincia de Segovia

A **provincia de Segovia** está situada en Castela e León, a capital da mesma é a cidade homónima. Ten 155.015 habitantes. Linda con seis provincias de Castela e León (de leste para oeste, a saber: Soria, Burgos, Valladolid, e máis Ávila); polo sueste limita coa Comunidade de Madrid.
[miniatura|esquerda|[Acueduto de Segovia.]]
Os seus principais núcleos de poboación son: Segovia, Cuéllar, San Ildefonso, San Rafael, El Espinar, Sepúlveda e Ayllón. É unha provincia moi deshabitada, cunha densidade demográfica moi baixa. A súa economía na actualidade baséase nos sectores de servizos e primario (gandaría porcina).

O seu clima é continental, con longos invernos, secos e fríos, e veráns calorosos, pero curtos. Ten importantes recursos culturais.
Unión Republicana

**Unión Republicana** pode referirse a:

## Partidos políticos
*Unión Republicana (Chile)
*Unión Republicana (Colombia)
*Unión Republicana (Guinea Ecuatorial)
*Unión Republicana (España 1893)
*Unión Republicana (España 1903)
*Unión Republicana (España 1934)
*Unión Republicana (Porto Rico)

## Periódicos
****Unión Republicana***, periódico editado en Pontevedra en 1896.
Unión Republicana (España 1934)

A **Unión Republicana** foi un partido político español xurdido trala fusión, en setembro de 1934, de varios grupos radicais: o Partido Radical Demócrata de Diego Martínez Barrio, escindido o 16 de maio dese ano do Partido Republicano Radical de Alejandro Lerroux en protesta polo seu achegamento a CEDA; a Izquierda Radical-Socialista de Botella Asensi, escindida do Partido Republicano Radical Socialista; e o á dereita do propio Partido Radical Socialista, liderado por Félix Gordón Ordás.

En 1935 integrouse na Fronte Popular xunto cos socialistas, comunistas, Izquierda Republicana, nacionalistas e outros grupos progresistas.

Tralo triunfo frontepopulista nas eleccións de 1936, o líder da Unión Republicana, Martínez-Barrio, desempeñou interinamente a Presidencia da República trala destitución de Niceto Alcalá-Zamora, ata o nomeamento de Manuel Azaña.

Trala guerra, Unión Republicana converteuse, xunto con Izquierda Republicana, nunha das principais organizacións republicanas no exilio.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Unión Republicana en Galicia
Unión Republicana en Galicia

A **Unión Republicana** contou en Galicia, ao se fundar en 1934, coa maioría dos militantes do Partido Republicano Radical Socialista, especialmente numerosos na Coruña, Pontevedra, Ferrol e Santiago de Compostela e co Partido Republicano Demócrata, de Diego Martínez Barrio que se escindira do Partido Republicano Radical en desconformidade co apoio deste á CEDA con agrupacións na Coruña, Ferrol, Santiago de Compostela e Lugo. Contaba como órganos de prensa con *El Noroeste* da Coruña e *Democracia* de Ourense.

A Unión Republicana apoiou o Estatuto de Galicia de 1936 e dentro da Fronte Popular conseguiu catro escanos en Galicia nas eleccións de 1936.
Provincia de Guadalaxara

A **provincia de Guadalaxara** (en castelán: *Guadalajara*) é unha provincia de Castela-A Mancha, con capital na cidade homónima. Limita ao sur coa provincia de Cuenca, ao oeste coa Comunidade de Madrid, ao norte e noroeste con Castela e León (provincias de Segovia e Soria), e con Aragón (provincias de Zaragoza e Teruel) polo nordeste.

En 2008 tiña 237.787 habitantes, distribuídos nunha superficie de 12.190&nbsp;km², que se repartían entre 288 municipios, dos cales tres cuartas partes son entidades con menos de 200 habitantes. Preto do 40% da poboación reside na capital.

## Comarcas 
* La Alcarria
* Campiña de Guadalajara
* La Serranía
* Señorío de Molina-Alto Tajo

## Demografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Provincias de España
* Lista de concellos de Guadalaxara
### Ligazóns externas 
* Web da Deputación de Guadalaxara
ATC Código A07

Unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.

A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO

## A07A Antiinfecciosos intestinais
### A07AA Antibióticos
:A07AA01 Neomicina
:A07AA02 Nistatina
:A07AA03 Natamicina
:A07AA04 Estreptomicina
:A07AA05 Polimixina B
:A07AA06 Paromomicina
:A07AA07 Amfotericina B
:A07AA08 Kanamicina
:A07AA09 Vancomicina
:A07AA10 Colistina
:A07AA11 Rifaximina
:A07AA51 Neomicina, combinacións
:A07AA54 Estreptomicina, combinacións
### A07AB Sulfonamidas 
:A07AB02 Phthalilsulfatiazol
:A07AB03 Sulfaguanidina
:A07AB04 Succinilsulfatiazol

### A07AC Derivados Imidazólicos
:A07AC01 Miconazol
### A07AX Outros antiinfecciosos intestinais
:A07AX01 Broxiquinolina
:A07AX02 Acetarsol
:A07AX03 Nifuroxazida
:A07AX04 Nifurzida
## A07B Adsorbentes intestinais
### A07BA Preparados con carbón 
:A07BA01 Carbón medicinal 
:A07BA51 Carbón medicinal, combinacións
### A07BB Preparados con bismuto 
### A07BC Outros adsorbentes intestinais
:A07BC01 Pectina
:A07BC02 Caolín
:A07BC03 Crospovidona
:A07BC04 Atapulgita
:A07BC05 Diosmectita
:A07BC30 Combinacións
:A07BC54 Atapulgita, combinacións

### A07C Electrólitos con carbohidratos
### A07CA Formulacións de sales de rehidratación oral 
## A07D Antipropulsivos
### A07DA Antipropulsivos
:A07DA01 Difenoxilato
:A07DA02 Opio
:A07DA03 Loperamida
:A07DA04 Difenoxina
:A07DA05 Óxido de Loperamida
:A07DA52 Morfina, combinacións
:A07DA53 Loperamida, combinacións
## A07E Axentes antiinflamatorios intestinais
### A07EA Corticoesteroides para uso local
:A07EA01 Prednisolona
:A07EA02 Hidrocortisona
:A07EA03 Prednisona
:A07EA04 Betametasona
:A07EA05 Tixocortol
:A07EA06 Budesonia
:A07EA07 Beclometasona
### A07EB Axentes antialérxicos, excl. corticoesteroides 
:A07EB01 Ácido cromoglicico
### A07EC Ácido aminosalicílico e axentes similares 
:A07EC01 Sulfasalazina
:A07EC02 Mesalazina
:A07EC03 Olsalazina
:A07EC04 Balsalazida
## A07F Microorganismos antidiarreicos
### A07FA Microorganismos antidiarreicos
:A07FA01 Órganismos produtores de Ácido láctico 
:A07FA02 Saccharomyces boulardii
:A07FA51 Órganismos produtores de Ácido láctico , combinacións
## A07X Other antidiarrheals
### A07XA Outros antidiarreicos
:A07XA01 Tanato de albumina
:A07XA02 Ceratonia
:A07XA03 Derivados doCalcio
:A07XA04 Racecadotril
:A07XA51 Tanato de albumina, combinacións
-667

## Acontecementos 
* Primeira expedición de Asurbanipal, rei de Asiria, contra Exipto. 
* Fundación da cidade de Bizancio.

## Nacementos 
## Mortes 
## Outros 
Historia ano a ano
Martti Ahtisaari

**Martti Oiva Kalevi Ahtisaari**, nado en Vyborg o 23 de xuño de 1937 e finado en Helsinqui o 16 de outubro de 2023, foi un político e diplomático das Nacións Unidas finlandés, presidente de Finlandia entre 1994 e 2000. Traballou coa mediación entre o goberno de Serbia e a que daquela era a provincia de Kosovo.

## Traxectoria 
Foi Premio Nobel da Paz no 2008 *polos seus esforzos para resolver conflitos internacionais en varios continentes durante máis de tres décadas*.

## Notas
Mauno Koivisto

**Mauno Henrik Koivisto** foi o presidente da Finlandia entre 1982 e 1994.

Nado en Turku o 25 de novembro de 1923, loitou ós 16 anos de idade na guerra do seu país contra a Unión Soviética.
Provincia de Valladolid

A **provincia de Valladolid** está situada na Comunidade Autónoma de Castela e León, con capital na cidade homónima. Ten unha poboación de 513.712 habitantes (2005), repartidos entre 255 concellos, que abranguen unha superficie de 8.202 km². Limita ao norte co provincia de Palencia, polo leste con Burgos, polo sueste con Segovia, polo suroeste con Salamanca, polo oeste con Zamora, e polo noroeste con León.

A provincia de Valladolid posúe un pequeno enclave, Roales, entre o linde das provincias de León e Zamora.

## Xeografía 
Sita na Meseta Norte, a provincia caracterízase polo seu terreo chairo, con elevacións de escasa importancia, O seu clima é de tipo mediterráneo continentalizado, con invernos secos e fríos, e veranos calorosos. O nivel das precipitacións é de tipo mediterráneo.

A rede hidrográfica está dominada polo río Douro e os seus afluentes.

## Comarcas de Valladolid 
Na provincia de Valladolid existen 8 comarcas históricas:

* Tierra de Campos
* Páramos del Esgueva
* Tierra de Pinares
* Campo de Peñafiel
* Campiña del Pisuerga
* Tierra del Pan
* Tierra del Vino (Valladolid) (existe outra "Tierra del Vino" en Zamora)
* Tierra de Medina
Urho Kekkonen

**Urho Kaleva Kekkonen**, nada en Pielavesi o 3 de setembro de 1900 e finada en Helsinqui o 31 de agosto de 1986, foi un político finés, presidente do seu país entre 1956 e 1982.
Unión Republicana (España 1903)

A **Unión Republicana** foi un partido político español fundado en 1903, en Madrid, por Nicolás Salmerón e Alejandro Lerroux baixo a dirección do primeiro, co propósito de unificar as esparexidas forzas republicanas españolas durante a Restauración borbónica. No seu programa se pretendía a restauración da Constitución de 1869, a proclamación da República e a convocatoria dunhas Cortes constituíntes.

## Historia e características 
### Creación 
Xa dende 1901, aparecían voces e intentos de unidade republicana en Cataluña, Almería ou Málaga, onde os mítines son o principal medio espallador das ideas unitarias. Finalmente, lévase a cabo coa creación do partido, o 25 de marzo de 1903, a partir dunha grande asemblea republicana celebrada no Teatro Lírico de Madrid con Nicolás Salmerón, como líder principal, e apoiado por Alejandro Lerroux. Conflúen nel case tódalas tendencias republicanas, e algúns sectores obreiros, agás os progresistas dirixidos por José María Esquerdo e un sector do republicanismo federal. 13 deles en Cataluña, e unha presenza significativa nas grandes cidades. e os republicanos de Blasco Ibáñez, se escindiron creando o Partido de Unión Republicana Autonomista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Blasquismo
* Lerrouxismo
* Republicanismo en España
Juho Kusti Paasikivi

**Juho Kusti Paasikivi**, nado en Koski o 27 de novembro de 1870 e finado en Helsinqui o 14 de decembro de 1956, foi un avogado e político finés, presidente do seu país entre 1946 e 1956. Tamén foi primeiro ministro do país en dúas ocasións: en 1918, e de 1944 a 1946. Foi unha figura influente na economía e na política do país por case 50 anos.

## Traxectoria 
Nado nunha familia sueco-finlandesa, foi bautizado **Johan Gustaf Hellsten** en 1870. En 1885 mudou o seu nome para o finlandés **Juho Kusti Paasikivi**. Estudou na Universidade de Helsinqui onde se graduou en Filosofía en 1892 e en Dereito en 1897.
Provincia de Cuenca

A **provincia de Cuenca** é unha provincia española situada na parte oriental de Castela-A Mancha. No ano 2006 estaban censadas na provincia 208.616 persoas, nunha área de 17.061&nbsp;km², repartida entre 238 municipios. Unha cuarta parte da poboación residía na capital.

Limita ao sur coas provincias de Albacete e Cidade Real, ao norte coa provincia de Guadalaxara e máis a Comunidade Autónoma de Aragón, ao leste coa Comunidade Valenciana, e ao oeste coa provincia de Toledo e a Comunidade de Madrid.

## Comarcas 
* La Alcarria
* La Mancha
* La Manchuela
* Serranía de Cuenca

## Municipios 
miniatura|275px|Concellos de Cuenca con máis de 1000 habitantes (lista da esquerda)

## Economía 
Cuenca, cunha economía algo deprimida debido principalmente á emigración continuada, parece renacer agora co turismo e o progresivo coñecemento das súas excelentes paisaxes e recursos. A economía estivo tradicionalmente centrada nas actividades agrarias e forestais: cereais, vide, oliveira, azafrán, allos, garavanzos, lentellas, cultivo de fungos (Villanueva de la Jara, Altarejos, Las Pedroñeras, Los Hinojosos, Mota del Cuervo, Poboa de Almenara). A industria céntrase sobre todo no sector derivado da riqueza forestal conquense: serradoiros (Conca, Almodóvar del Pinar) e resinas (Conca, Arcos de la Sierra). Os seus mananciais de augas minerais de gran calidade, principalmente ao norte da provincia, dan lugar a unha industria embotelladora de importancia crecente (por exemplo, as augas de Beteta e de Huerta del Marquesado). Ten no seu territorio os encoros de Buendía, La Toba, Alarcón e Contreras que hoxe día están nunha situación moi deficitaria.

Os seus produtos máis característicos son os derivados cárnicos, sobremesas como o *alajú*, bebidas como o *resolí*, o viño e a augardente de Ribatajada, o queixo, o allo morado de Las Pedroñeras, os cogomelos e o champiñón da Manchuela e o mel da Alcarria.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos de Cuenca
* Provincias de España
### Ligazóns externas 
* Deputación Provincial de Cuenca
Loita

miniatura|Loita libre olímpica.
A **loita** é unha disciplina deportiva e un deporte de combate existente dende hai milenios. Existe un enorme número de variedades. Dúas delas, ao seren disciplinas olímpicas, contan cunha especial difusión internacional: son a loita libre ou loita libre olímpica e a loita grecorromana. Ademais, a variedade de loita libre é practicada por homes e por mulleres, polo cal ao deporte feminino se lle coñece ás veces co nome independente de loita feminina.

A loita é un deporte onde cada participante intenta vencer ao seu rival sen o uso de golpes. O obxectivo consiste en gañar o combate facendo caer ao adversario ao chan e mantendo os dous ombros fixos sobre o tapiz ou gañando a puntos. Existen porén regras particulares segundo os distintos estilos.

## Loita na antiga Grecia 
Na Grecia antiga, a loita tiña un lugar principal nas lendas e na literatura. Segundo determinados mitos, as leis deste deporte fóranlles entregadas aos homes pola deusa Atenea, a través do heroe Teseo. Noutras lendas, afírmase que a loita fora inventada por Heracles, por Hermes, pola súa filla Palestra etc. Velaquí a razón pola que non é estraño que a loita fose deporte fundamental non só nos xogos olímpicos antigos, senón en todos os xogos realizados ao longo e largo da Antiga Grecia. Homero (século VIII a.C.) relátanos no canto XXIII da *Ilíada* o combate entre Áiax Telamonio e Ulises, e tamén fai referencia a ela no canto VII da *Odisea*. Outros autores que falan da loita son Platón, Pausanias, Filóstrato, Plutarco, Heliodoro, etc. Tamén na pintura e escultura aparece reflectida en moitos frescos e decoracións de cerámica e baixorrelevos deixan ver momentos de combates.

## Galería 
### A loita no mundo 

Ficheiro:The match-The Gambia.jpg|Loita en Gambia
Ficheiro:Clinching getting the back.jpg|Grappling
Ficheiro:Wrestling dsc03563.jpg|Loita olímpica
Ficheiro:Yagli gures3.JPG|Loita turca

### A loita na arte 

Ficheiro:Eakins, Thomas (1844-1916) - Lottatori 3.jpg
Ficheiro:Greek relief of pentathlon 500 bC.jpg
Ficheiro:Sweerts, Michael -1649- - Wrestling Match.jpg
Ficheiro:Pankratiasten in fight copy of greek statue 3 century bC.jpg

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Loita senegalesa
* Gouren
* Loita Tradicional Galega
Eiruga

[miniatura|Eiruga de [Papilio machaon.]]
Unha **eiruga** é unha larva de bolboreta. Por extensión chámase ás veces eiruga a calquera larva de corpo longo e formado por aneis doutros grupos de insectos, como as dalgúns coleópteros. A eiruga é o estadio larval dos insectos da orde dos lepidópteros (orde de insectos que comprende as bolboretas e as avelaíñas).

## Hábitos 
[miniatura|Unha eiruga de [Xeometridae|xeómetra ou *verme medidor*]]As eirugas son na súa maior parte *fitófagas* (comen vexetais) en canto a hábitos alimenticios, salvo algunhas especies que son *entomófagas* (predadoras doutros insectos). 
O seu crecemento ten lugar a través dunha serie de mudas, con varias fases ou estados intermedios. 
Son comedoras voraces e moitas delas son consideradas como pragas na agricultura. Moitas especies de avelaíñas e mesmo bolboretas son moi ben coñecidas no seu estadio larval a causa dos danos que causan á froita e outros produtos da agricultura, ou mesmo cousas domésticas como roupa e libros.

## Morfoloxía 
**1.** Cabeza
**2.** Tórax
**3.** Abdome
**4.** Espiráculo
**5.** Falsas patas anais 
**6.** Falsas patas abdominais
**7.** Segmento
**8.** Patas torácicas
**9.** Antena

### Constitución xeral 
A maioría das eirugas teñen uns corpos longos, tubulares, e segmentados. O seu corpo é brando e crece, inflando rapidamente, como globos, entre as diferentes mudas. Só a cápsula da cabeza é de consistencia dura.

### Cabeza 
Nas eirugas, as mandíbulas son duras e afiadas para mastigar as follas; porén, na maioría dos lepidópteros adultos, as mandíbulas atópanse moi atrofiadas, ou son incluso brandas. Detrás das mandíbulas da eiruga podemos atopar o aparato fiador, que segrega e manipula a seda.

### Segmentos corporais e extremidades 
As eirugas contan con tres pares de patas verdadeiras nos tres segmentos torácicos, tendo ata catro pares de extremidades falsas nos segmentos medios do abdome, e incluso a miúdo un único par de falsas extremidades provistas de pequenas unllas ou ganchos no último segmento abdominal, tendo dez segmentos abdominais en total. 
As familias de lepidópteros difiren no número e posición das extremidades falsas. Por exemplo, mentres a separación entre segmentos dalgunhas especies é moi pequeno, noutras, como nas pertencentes á familia das *Xeometridae*, é moito maior. Os xeómetras, tamén chamados *vermes medidores*, reciben ese nome debido á súa maneira de avanzar, que parece medir a terra. A palabra *xeómetra* significa de feito *medidor da terra* en grego) e a principal razón para este desprazamento tan peculiar é a eliminación de case todas as falsas extremidades excepto as prensoras do segmento final.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Eiruga oroso Galicia 070829 7.jpg|Papilio machaon en Oroso
Ficheiro:Eiruga.A Estrada.23-10-2007 05.jpg|Eiruga localizada na Estrada
Ficheiro:Eiruga.A Estrada.23-10-2007 08.jpg|Eiruga localizada na Estrada
Ficheiro:Unidentified.insect.of.Galicia2.jpg|Eiruga en Bastavales, Brión
Licenciatura de Física

A **Licenciatura de Física** (ou Licenciatura en Ciencias Físicas) é unha licenciatura que se imparte actualmente en España como carreira de 5 anos.

## Universidades onde se imparte
### Galicia
* Universidade de Santiago.
* Universidade de Vigo, no campus de Ourense.
Educación secundaria obrigatoria

A **educación secundaria obrigatoria** (**ESO**)  é o nivel educativo en ensino medio en España, obrigado dende a implantación da LOGSE a comezos dos anos noventa.

## Características
A educación secundaria obrigatoria consta de catro subniveis agrupados en dous ciclos:
*1º ciclo: 1º, 2º e 3º da ESO
*2º ciclo: 4º da ESO

A idade do alumnado da ESO é a partir dos 12 anos en diante. O 1º e 2º cursos da ESO corresponden ao 7º e 8º da antiga Educación Xeral Básica (EXB) e o 3º e 4º cursos da ESO corresponden a 1º e 2º do anterior Bacharelato Unificado Polivalente (BUP).

A entrada na ESO prodúcese a partir da educación primaria, e a saída, cara ó mundo do traballo, programas de formación profesional básica, ciclos de formación profesional ou bacharelato, posibilidades presentes en función dos resultados acadados.

## Notas
Educación secundaria

A **educación secundaria** é unha etapa do proceso educativo das persoas. No sistema educativo español actual, recollido na Lei Orgánica 3/2020, do 29 de decembro, pola que se modifica a Lei Orgánica 2/2006, do 3 de maio, de Educación de 2020, abrangue unha etapa obrigatoria (ESO), e outra post-obrigatoria (Bacharelato e Formación profesional en ciclos formativos).
Determinismo nas ciencias naturais

O **determinismo nas ciencias naturais** foi dominante durante séculos, sendo no campo da Física algúns dos seus principais defensores Pierre Simon Laplace e Albert Einstein.

## Características
A mecánica clásica e a teoría da relatividade son teorías que postulan leis de evolución temporal, é dicir, "ecuacións de movemento" de tipo determinista. Segundo elas, cando se ten coñecemento completo do estado dun sistema nun momento dado será posible coñecer o estado do sistema en calquera momento futuro. A pesar deste feito sobre o modo en que as mecánicas clásica e relativista tratan a evolución temporal dos sistemas físicos, na práctica existen moitas dificultades para lograr un coñecemento completo do estado físico dun sistema (clásico ou relativista). (ver o 'efecto bolboreta')

A mecánica cuántica é considerada globalmente como unha teoría non determinista na que o azar si ten un papel. Con todo, ata en mecánica cuántica ten un papel restrinxido. Segundo a interpretación común da física cuántica, aínda que postula a evolución determinista da función de onda cando non é observada ou medida, postula unha "evolución" ou colapso azaroso do estado dun sistema microscópico cando se realiza unha medida sobre este. Iso suxire que o azar xoga un papel importante na escala atómica pero que a escala humana o mundo é practicamente determinista (aínda que existe a posibilidade de que un efecto cuántico amplificado introduza o azar tamén a escalas maiores).

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Determinismo
* Causalidade
Rey Mysterio

miniatura|dereita|Rey Mysterio
**Óscar Gutiérrez Rubio**, nado en Chula Vista (California) o 11 de decembro de 1974, e máis coñecido no ring como **Rey Mysterio**, é un loitador profesional estadounidense que traballa na marca SmackDown! de *World Wrestling Entertainment* (WWE).

Rey Mysterio é coñecido internacionalmente polo seu estilo de loita aérea e por empezar a revolución do *peso cruceiro* nos Estados Unidos na década de 1990, a súa época dentro da empresa de loita chamada *World Championship Wrestling* (WCW) aínda que empezou a súa carreira nos EUA na empresa *Extreme Championship Wrestling* (ECW).

## A perda da Máscara (WCW) 
No evento de "pay per view" de febreiro de 1999, SuperBrawl IX, Rey Mysterio fixo parella con Konnan para enfrontarse a Kevin Nash e Scott Hall (Os Forasteiros) nunha loita de máscara polo título, onde Mysterio e Konnan foron derrotados a causa de ser Mysterio noqueado por un "bombazo de poder" por parte de Kevin Nash. A pesar de que Mysterio perdeu a máscara, permaneceu como un dos loitadores máis populares da empresa.

Mysterio despois converteríase nun "mataxigantes", logo de derrotar varios loitadores grandes como Kevin Nash, Bam Bam Bigelow, The Giant e Scott Norton. Logo faría parella con Billy Kidman e se unirían ao grupo Master P's No Limit Soldiers. Despois de que Master P's desapareceu da WCW, formouse un novo grupo coñecido como Filthy Animals, conformado por Eddie Guerrero, Konnan e Rey Mysterio.

## World Championship Wrestling (WCW) 
Rey Mysterio, Jr. ingresou a empresa de loita World Championship Wrestling (WCW) onde empezou a gañar fama no ano de 1996. Foi o estandarte da nova Revolucion Pesocrucero nos EUA. Mudou o seu nome artístico por última vez a Rey Mysterio. en WCW Rey Mysterio tivo loitas moi famosas co Último Dragón, Dean Malenko, Psicosis, Eddie Guerrero e Juventud Guerrera. Co tempo, Rey Mysterio gañou o Campionato do Peso Cruceiro da WCW 5 veces.
Física molecular

A **física molecular** é a parte da física que explica a estrutura molecular, os altos entre átomos que levan a ela, a ligazón química e as propiedades físicas que presentan as moléculas. Permite estudar como derivado do anterior as estruturas das moléculas, as súas funcións, as súas características etc.

As técnicas experimentais máis importantes coas que traballa son os diversos tipos de espectroscopía. O campo de estudo correspondente está fortemente relacionado coa física atómica e coa química teórica, Física Química e a Química Física.
Embutido

O **embutido** é un tipo de alimento que consiste basicamente na conserva de carne dentro dunha tripa animal ou dunha funda de plástico sintética.

Estes son algúns tipos de embutidos:
* Androlla
* Botelo
* Botifarra
* Chistorra
* Chourizo
* Fuet
* Haggis
* Lombo de porco
* Longaínza
* Morcilla
* Mortadela
* Salame
* Salchicha
* Salchicha vienesa
* Salchichón
* Salchicha de Zaratán
* Salchicha huachana

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Algúns exemplos no *Portal das Palabras*