open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Abril en París

***Abril en París*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por David Butler que se estreou en 1952. Está protagonizado por Doris Day e Ray Bolger.

Estreouse en galego o 25 de abril de 1987 a través da TVG.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
O alférez Pulver

***O alférez Pulver*** (en ) é un filme estadounidense dirixido e co-escrito por Joshua Logan que se estreou en 1964. É a secuela do filme de 1955 *Mister Roberts*. Está protagonizado por Robert Walker Jr., Burl Ives, Walter Matthau e Tommy Sands, xunto con Millie Perkins, Larry Hagman, Kay Medford, Peter Marshall, Jack Nicholson, Richard Gautier, George Lindsey, James Farentino e James Coco.

Estreouse en galego o 21 de marzo de 1987 a través da TVG.

## Personaxes 
* Robert Walker Jr. como alférez Frank Pulver
* Burl Ives como Capitán Morton
* Walter Matthau como Doc
* Tommy Sands como John X. Bruno
* Millie Perkins como Enfermeira Scotty
* Kay Medford como Head Nurse
* Larry Hagman como Billings
* Peter Marshall como Carney
* Joseph Marr como Yeoman Dowdy
* Gerald S. O'Loughlin como LaSueur
* Diana Sands como Mila
* Robert Matek como Capitán Donald "Stretch" Zimmer
* Jack Nicholson como Dolan
* Al Freeman Jr. como Taru
* Richard Gautier como Stefanowski
* George Lindsey como Lindstrom
* Sal Papa como Gabrowski
* James Farentino como Insigna
* James Coco como Skouras
* Don Dorrell como Payne

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Campo de refuxiados

[miniatura|dereita|240px|Campo de refuxiados en [Zaire para os desprazados tutsis tralo xenocidio de Ruanda de 1994.]]
[miniatura|Un campo en [Guinea para refuxiados de Serra Leoa.]]
Un **campo de refuxiados** é un asentamento temporal construído para acoller refuxiados e persoas demandantes de asilo. Os campos de refuxiados adoitan acoller persoas desprazadas que abandonaron o seu país, mais tamén hai campos para desprazados internos. Polo xeral, os refuxiados buscan asilo despois de ter fuxido da guerra nos seus países de orixe, pero os campos tamén poden acoller refuxiados medioambientais e económicos. Son comúns os campos con máis de cen mil persoas, pero no ano 2012 os campamentos de tamaño medio acollían unhas 11&nbsp;400 persoas. Normalmente son construídos e dirixidos por un goberno, polas Nacións Unidas, organizacións internacionais (como o Comité Internacional da Cruz Vermella), ou organizacións non gobernamentais. Tamén existen campos de refuxiados non oficiais, como o de Idomeni en Grecia ou o da xungla de Calais en Francia, onde os refuxiados están en gran parte sen soporte de gobernos ou organizacións internacionais.

Os campos de refuxiados adoitan construírse de xeito improvisado co obxectivo de satisfacer as necesidades básicas durante un curto período de tempo. As instalacións que fan que un campamento se vexa ou se faga máis permanente son a miúdo prohibidas polos gobernos dos países anfitrións. Se o regreso dos refuxiados é impedido (a miúdo pola guerra civil), pode converterse nunha crise humanitaria.

Segundo o Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados (ACNUR), a maioría dos refuxiados que hai no mundo non viven en campos de refuxiados. A finais de 2015, arredor do 67% dos refuxiados de todo o mundo vivían en aloxamentos particulares e privados. Isto pode explicarse polo gran número de refuxiados da guerra civil siria que alugan apartamentos en centros urbanos de Oriente Medio. Internacionalmente, un pouco máis dun cuarto (25,4%) dos refuxiados viven en campamentos planeados ou xestionados. A finais de 2015, arredor do 56% da poboación total de refuxiados en áreas rurais residía en campos xestionados, comparado co 2% que vive en aloxamentos individuais. En áreas urbanas, a abafadora maioría (99%) dos refuxiados vivían en aloxamentos individuais, comparado con menos do 1% que vive en campos. Unha pequena porcentaxe tamén vive en centros colectivos, campos de tránsito ou campos autoconstruídos.

Malia o feito de que o 74% dos refuxiados viven en áreas urbanas, o modelo de entrega da axuda humanitaria internacional segue centrada no establecemento e xestión dos campos de refuxiados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*UNHCR - The UN Refugee Agency - Data Sharing Tool - Interactive map and passport of every refugee camp, data sharing tool updated by every organisation in the camp
Wedding Wars

***Wedding Wars*** é un telefilme de xénero de comedia romántica LGBT protagonizada por John Stamos, Eric Dane, Bonnie Somerville, James Brolin e Sean Maher. Producido por Neil Meron e Craig Zadan, o filme foi dirixido por Jim Fall e escrito por Stephen Mazur. Estreouse nos Estados Unidos o  11 de decembro de 2006 en A&E.

## Personaxes 
* John Stamos como Shel Grandy
* Eric Dane como Ben Grandy
* Bonnie Somerville como Maggie Welling
* James Brolin como Gobernador Conrad Welling
* Sean Maher como Ted Moore

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Vergoña

A **vergoña** ou **vergonza** é unha emoción ou azoramento do ánimo por unha falta cometida, por unha humillación recibida ou por timidez, inseguridade ou medo ó ridículo. Tamén pode aparecer cando se transgreden as normas sociais ou familiares. A súa expresión adoita vir acompañada de sinais físicos e de actitude, como poden ser as ondas de calor, o rubor das meixelas ou unha actitude postural coa ollada dirixida cara a abaixo.
 
É un sentimento de base biolóxica que ten a súa importancia para manter a coherencia e o poder no seo dun grupo tribal ou familiar. Así, avergoñar un neno porque mancou a outro ou por achegarse a un perigo pode facer que cesen estas actitudes negativas. A vergoña é polo tanto manipulable, xa que pode espertar por outras cuestións, por outra banda de todo naturais, pero que interesan para o mantemento do poder. O pudor é tamén un sentimento empregado para manter a represión da sexualidade.[miniatura|[Eva cóbrese e baixa a súa cabeza en sinal de vergoña. *Eva despois da Caída*, por Auguste Rodin.|centro]]
## Notas
Alex e Emma

***Alex e Emma*** (en ) é un filme estadounidense de comedia romántica dirixido por Rob Reiner que se estreou no ano 2003. Está protagonizado por Kate Hudson e Luke Wilson. O guión é de Jeremy Leven, e conta a historia dun escritor que debe producir unha novela en trinta días ou enfrontar a ira dos usureiros.

## Personaxes 
* Kate Hudson como Emma Dinsmore / Ylva / Elsa / Eldora / Anna
* Luke Wilson como Alex Sheldon / Adam Shipley
* David Paymer como John Shaw
* Sophie Marceau como Polina Delacroix
* Rob Reiner como Wirschafter
* Chino XL como Tony / bailarín flamenco nº 2
* Lobo Sebastian como Bobby / bailarín flamenco nº 1
* Paul Willson como Whistling John Shaw
* Alexander Wauthier como Andre Delacroix
* Leili Kramer como Michele Delacroix
* Rip Taylor como pai de Polina
* Gigi Bermingham como Madame Blanche
* Jordan Lund como Claude
* François Giroday como Croupier
* Robert Costanzo como condutor de autobús
* Cloris Leachman como Avoa
* Earl Carroll como Bernard Pompier

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
El Barbero Municipal (Vigo)

***El Barbero Municipal*** foi un periódico publicado en Vigo en 1917.

## Historia e características 
Periódico satírico quincenal que apareceu en xaneiro de 1917. Editábase en Pontevedra. Deixou de publicarse en Vigo en xullo de 1917, anunciando a súa próxima publicación en Moaña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* *El Barbero Municipal* (Rianxo)
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Xohán Brañas

**Juan Brañas Cancelo**, nado en Serantes en 1912 e finado en Carballo o 8 de novembro de 2009, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Irmán de Manuel Brañas Cancelo. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Simpatizante do Partido Galeguista, colaborou co Seminario de Estudos Galegos. Tamén colaborou na revista *Alento*. Dende 1935 foi profesor auxiliar de Dereito Internacional na USC. En febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Santiago de Compostela. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído en novembro. Finou en Carballo con 97 anos.

## Vida persoal 
Casou con María Santa María Fereiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Aqueles mozos galeguistas: Os irmáns Brañas
Deseño gráfico

miniatura|250x250px|Mentres que os lapis e rotuladores aínda se utilizan para bosquexar as ideas iniciais, hoxe en día as etapas de maquetación e documentación adoitan realizarse con computadoras.
O **deseño gráfico** é unha disciplina que consiste en proxectar comunicacións visuais destinadas a transmitir mensaxes específicas a grupos sociais, con obxectivos determinados. Esta actividade axuda a optimizar as comunicacións gráficas. Tamén se coñece co nome de **deseño en comunicación visual**, deseño de comunicación visual ou deseño visual.

Por mor do crecemento masivo no intercambio de información, a demanda de deseñadores gráficos é maior que nunca, particularmente a causa do desenvolvemento de novas tecnoloxías e da necesidade de prestar atención ós factores humanos que escapan á competencia dos enxeñeiros que as desenvolven.

Algunhas clasificacións difundidas do deseño gráfico son: deseño gráfico publicitario, deseño editorial, deseño de identidade corporativa, deseño web, deseño de envase, deseño tipográfico,  cartelaría, señalética, entre outros.

## Historia do deseño gráfico 
A definición da profesión do deseñador gráfico é máis ben recente, no que se refire á súa preparación, a súa actividade e os seus obxectivos. Aínda que non existe consenso acerca da data exacta na que naceu o deseño gráfico, algúns o datan durante o período de entre guerras. Outros entenden que comeza a identificarse como tal para finais do século XIX.

Pode argumentarse que comunicacións gráficas con propósitos específicos teñen a súa orixe nas pinturas rupestres do Paleolítico e no nacemento da linguaxe escrita no terceiro milenio a. C. Pero as diferenzas de métodos de traballo, ciencias auxiliares e formación requirida son tales que non é posible identificar con claridade ó deseñador gráfico actual co home da prehistoria, co xilógrafo do século XV ou co litógrafo de 1890.

A diversidade de opinións responde a que algúns consideran como produto do deseño gráfico calquera manifestación gráfica e outros soamente aquelas que xorden como resultado da aplicación dun modelo de produción industrial; é dicir, aquelas manifestacións visuais que foron "proxectadas" contemplando necesidades de diversos tipos: produtivas, simbólicas, ergonómicas ou contextuais.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Comunicación visual
* Debuxo técnico
* Editor de gráficos vectoriais
* Historia do debuxo técnico
* Ilustración
* Imaxes xeradas por ordenador
* Vector

### Bibliografía 
*
¡Avante!

***¡Avante!*** foi un periódico editado en Marín en 1915.

## Traxectoria 
Periódico quincenal órgano da Federación Regional de los Obreros de la Industria Pesquera de Galicia, apareceu en xaneiro de 1915. Estaba dirixido por José Hervés Hermo.

Entre os seus colaboradores figuraba Lorenzo Corbacho Rodal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
La Trampa

***La Trampa*** foi un semanario publicado en Vigo en 1906.
## Historia e características 
Periódico satírico, semanal e independente que apareceu o 8 de setembro de 1906. Estaba dirixido por Antonio Curty.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
José Hervés Hermo

**José Hervés Hermo**, finado en Marín o 21 de outubro de 1934, foi un sindicalista e xornalista galego.

## Traxectoria 
En 1913 ocupaba a secretaría da Unión de Trabajadores de las Fábricas de Conservas de la Ría de Vigo, posto para o que foi reelixido en 1914. Asentouse en Marín e foi dirixente da Federación Obreira da UGT e da Alianza Marinera. Dirixiu o periódico *¡Avante!*. Foi un dos promotores da folga de cinco meses que mantiveron en Marín en 1915 os mariñeiros fronte aos maquinistas dos barcos, apoiados estes polos patróns. Foi procesado por atentado durante a folga con Lorenzo Corbacho Rodal e Manuel Magariños Otero. Tamén xogou un papel fundamental na loita pola lonxa pública de Marín en 1922 e en 1923. É autor do artigo "El trabajo de los niños en la industria conservera" publicado en *Solidaridad*. Actor afeccionado, apareceu en Pontevedra como actor na compañía cómico-lírica de Emilio Bellver en 1902. Finou en Marín o 21 de outubro de 1934.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Apondamentos sobre o teatro en Marín (II)
Gran Premio do Reino Unido de 1991

[miniatura|350px|[Nigel Mansell pasa a Ayrton Senna de regreso ao paddock en Silverstone durante a súa volta da vitoria, logo de que Senna quedara sen combustible.]]
O **Gran Premio do Reino Unido de 1991** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 14 de xullo de 1991 no circuíto de Circuíto de Silverstone en Silverstone, Reino Unido. Foi a oitava carreira do Campionato do Mundo da tempada de . Foi o 46º Gran Premio do Reino Unido e o 27º celebrado en Silverstone. A carreira disputouse sobre 59 voltas ao circuíto de máis de cinco quilómetros para unha distancia de carreira de 308 quilómetros. Foi gañada polo piloto local Nigel Mansell, conducindo un Williams - Renault, despois de partir da pole position. Gerhard Berger terminou segundo nun McLaren - Honda, con Alain Prost terceiro nun Ferrari .

## Informe 
A pista remodelouse en gran medida en 1991, o que xerou críticas moi positivas por parte dos pilotos. A pista xa non era a máis rápida no calendario da F1, pero agora incluía moitas curvas desafiantes para os pilotos. Por outra parte, Tom Walkinshaw comprara unha participación do 35% no equipo Benetton, pero as aliñacións de pilotos non cambiaran desde o Gran Premio de Francia de 1991). Stefan Johansson continuou substituíndo ao lesionado Alex Caffi en Footwork, aínda que foi a última carreira na que o faría.

Na cualificación, Nigel Mansell logrou a pole ante os seus seareiros locais, co seu rival ao título Ayrton Senna segundo. Riccardo Patrese foi terceiro, seguido de Gerhard Berger, Alain Prost, Jean Alesi, Roberto Moreno, Nelson Piquet, Maurício Gugelmin, e Stefano Modena. Senna saíu como un foguete para liderar diante de Mansell, mentres que Patrese foi a primeira vítima do día, logo de ser golpeado por Berger. A vantaxe de Senna non durou moito, xa que Mansell pasouno de novo ao entrar na curva Stowe.

Mansell e Senna distancíaronse mentres Berger, Prost e Alesi disputaban o terceiro lugar, con Alesi adiantaríase aínda que retiraríase logo de chocar con Aguri Suzuki mentres intentaba dobrar ao Lola.

Andrea de Cesaris tivo un grande accidente na volta 41 cando a súa suspensión fallou na curva Abbey, o seu auto rebotou volvendo á pista e por pouco bate con Satoru Nakajima no Tyrrell; de Cesaris saíu ileso.

Na parte dianteira, Mansell lograba a súa segunda vitoria consecutiva, mentres que o seu rival, Senna, quedou sen combustible na última volta e clasificouse cuarto. Berger terminou en segundo lugar, seguido de Prost, Senna, Piquet e o Jordan de Bertrand Gachot. Mansell quedaba detrás de Senna a só 18 puntos.

En termos de ter que precualificar, Brabham necesitaba que o seu mellor auto quedase polo menos na 7ª posición para degradar ao equipo de Leyton House, pero nin Brundle nin Blundell terminaron a carreira.

## Clasificación 
### Cualificación previa 
### Cualificación
### Carreira
## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**:Só están incluídos os cinco primeiros postos na clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén
Aeroporto Internacional de Ottawa Macdonald-Cartier

O **Aeroporto Internacional de Ottawa Macdonald-Cartier**  é un aeroporto canadense en Ottawa, Ontario. Foi bautizado na honra de dous dos "pais fundadores do Canadá", Sir John A. Macdonald e Sir George-Étienne Cartier. Está situado no extremo sur da cidade, a 10,2 quilómetros do seu centro, e é o sexto aeroporto máis concorrido do país e o segundo de Ontario en número de pasaxeiros. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 4 743 091 pasaxeiros e tivo 153 347 movementos de avións. É unha cidade focal para Air Canada e a principal base para First Air.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Proxecto Y

O **Laboratorio de Los Álamos**, coñecido co nome en código de **Proxecto Y**, foi un laboratorio segredo establecido polo Proxecto Manhattan e operado pola Universidade de California durante a segunda guerra mundial. A súa misión foi deseñar e construír as primeiras bombas nucleares. Robert Oppenheimer foi o seu primeiro director dende 1943 ata decembro de 1945, sucedido entón por Norris Bradbury. Para que os científicos puidesen desenvolver libremente o seu traballo ó mesmo tempo que se preservava a seguridade, o laboratorio localizouse unha parte remota de Novo México, ocupando edificios que anteriormente formaran parte da escola rural de Los Álamos.

Os traballos de desenvolvemento concentráronse inicialmente nunha arma de fisión de tipo balístico usando plutonio, denominada Thin Man. En abril de 1944 o laboratorio determinou que a taxa de fisión espontánea no plutonio reproducido nun reactor nuclear era demasiado alta por mor da presenza de plutonio-240 e provocaría unha predetonación, unha reacción nuclear en cadea antes de que o núcleo estivese ensamblado ó completo. Oppenheimer reorganizou entón o laboratorio e dirixiu un esforzo de traballo dirixido completamente a un deseño alternativo proposto por John von Neumann, unha arma nuclear de implosión denominada Fat Man. Tamén se desenvolveu unha variante do deseño balístico inicial coñecida como Little Boy utilizando uranio-235.

Os químicos do Laboratorio de Los Álamos desenvolveron métodos de purificación de uranio e plutonio, este último un metal que ata entón só existira en cantidades microscópicas. Os metalúrxicos do proxecto atoparon propiedades inesperadas neste elemento, mais foron capaces de modelalo en forma de esferas metálicas. O laboratorio construíu a "Caldeira de Auga", un reactor acuoso homoxéneo, o terceiro reactor nuclear da historia en estar operativo. Tamén se investigou o "Super", unha bomba de hidróxeno que utilizaría unha bomba de fisión para iniciar unha reacción de fusión nuclear no deuterio e tritio.

O deseño Fat Man probouse na proba Trinity en xullo de 1945. O persoal do Proxecto Y formou equipos de traballo e ensamblaxe para os bombardeos atómicos de Hiroshima e Nagasaki e participaron neles como artilleiros e observadores. Trala fin da guerra o laboratorio apoiou as probas nucleares da operación *Crossroads* no atol Bikini. Creouse unha nova División Z para controlar as probas, almacenaxe e ensamblaxe das bombas, que se concentraron na Base Sandia. O Laboratorio de Los Álamos converteuse no Laboratorio Nacional de Los Álamos no ano 1947.miniatura|400px|Instalacións do Laboratorio de Los Álamos en 1945|centro
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Aeroporto de Glasgow-Prestwick

O **aeroporto de Glasgow-Prestwick**  é un aeroporto que serve o oeste de Escocia. Está situado a 1,9 quilómetros de Prestwick e a 51 do centro da cidade de Glasgow. É o menos concorrido dos dous aeroportos que serven a zona, sendo o outro o aeroporto de Glasgow. Podería converterse no centro de conexións europeo para voos espaciais comerciais e é o principal canditato escocés para desenvolverse como o primeiro porto espacial do Reino Unido competindo co aeroporto de Cornualla Newquayand e o aeroporto de Llanbedr.

Glasgow-Prestwick é o quinto aeroporto máis concorrido de Escocia en número de pasaxeiros despois dos aeroportos de Edimburgo, Glasgow, Aberdeen e Inverness. O tráfico de pasaxeiros chegou a un pico de 2,4 millóns no ano 2007 tras unha década de rápido crecemento grazas principalmente a aeroliñas de baixo custo. Nos últimos anos o tráfico decreceu e en 2016 só pasaron polo aeroporto 673 232 pasaxeiros.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Sputnik 3

**Sputnik 3** foi o terceiro satélite artificial de Unión Soviética. Foi lanzado o 15 de maio de 1958 mediante un foguete Sputnik 8A91 (derivado do mísil R-7) desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Sputnik 3, denominado inicialmente **ISZ** (acrónimo de *Satélite Artificial da Terra*), estaba destinado a ser o primeiro satélite artificial da humanidade, pero atrasos no seu desenvolvemento debido á súa complexidade, e por temor a que os Estados Unidos se adiantaran, levaron á decisión de lanzar en primeiro lugar o Sputnik 1 (moito máis sinxelo) e o Sputnik 2. A órbita inicial tiña un apoxeo de 1864&nbsp;km, un perixeo de 217&nbsp;km, unha inclinación orbital de 65,2 graos e un período orbital de 106 minutos. O obxectivo de Sputnik 3 era estudar a contorna da Terra e a súa atmosfera superior mediante unha serie de instrumentos que medían o campo magnético, a radiación, os campos eléctricos, os ións e outros parámetros. Foi o maior satélite lanzado ata a data, con 1327&nbsp;kg. A enerxía era producida por células solares que se almacenaba en baterías de prata e cinc. As comunicacións tiñan lugar mediante o sistema de telemetría Tral a 20,005 MHz e 66&nbsp;MHz. O satélite levaba unha cinta para gravar datos a bordos, pero non funcionou, polo que só se podían rexistrar datos cando pasaba sobre unha estación de comunicacións. A nave non dispoñía de control de actitude. Reentrou na atmosfera terrestre o 6 de abril de 1960.

## Instrumentos 
Sputnik 3 levaba os seguintes instrumentos a bordo:

*Magnetómetro de porta de fluxo.
*Electrómetro Mill de campo.
*Trampas de ións esféricas.
*Espectrómetro de masas cuadrupolo.
*Manómetro de ionización.
*Contador de meteoritos pezoeléctrico.
*Contador Cherenkov de núcleos pesados.
*Fluoroscopios de sulfuro de cinc.
*Contadores de descarga de gas.
*Contador de brillo de ioduro de sodio.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Programa espacial soviético
* Laika
* Sputnik 1
* Sputnik 2
Tube Alloys

[miniatura|right|[Frederick Lindemann|Lord Cherwell, conselleiro científico do primeiro ministro, o mariscal en xefe do aire Charles Portal, o almirante da frota Dudley Pound e Winston Churchill en xuño de 1941]]
**Tube Alloys** foi o nome en código dun programa clandestino de investigación e desenvolvemento, autorizado polo Reino Unido e coa participación do Canadá, para desenvolver armas nucleares durante a segunda guerra mundial. Comezando antes que o Proxecto Manhattan dos Estados Unidos, os esforzos británicos mantivéronse como información clasificada e polo tanto incluso nos círculos máis altos do goberno referíanse a el en conversas codificadas.

A posibilidade de crear armas nucleares xa estivera presente dende o comezo da guerra. Na Universidade de Birmingham, Rudolf Peierls e Otto Frisch coescribiron un memorando no que explicaban que unha pequena masa de uranio-235 puro podería utilizarse para producir unha reacción en cadea nunha bomba co poder de miles de toneladas de TNT. Isto deu lugar á formación do comité MAUD, que propuxo un esforzo por tódolos medios posibles para o desenvolvemento de armas nucleares. Wallace Akers, supervisor do proxecto, escolleu conscientemente o enganoso nome "Tube Alloys". A dirección do proxecto formaba parte do Departamento de Investicgación Científica e Industrial do Reino Unido.

O programa Tube Alloys foi o primeiro proxecto de armas nucleares da historia. Por mor do seu alto custo, e polo feito de que o Reino Unido estaba a loitar nunha guerra a distancia de bombardeo dos seus inimigos, o proxecto subsumiuse finalmente dentro do Proxecto Manhattan. Malia chegar a un acordo cos Estados Unidos para compartir a tecnoloxía de armas nculeares, e para absterse de usalas o un contra o outro ou contra outros países sen consentimento mutuo, os Estados Unidos non forneceu detalles completos dos resultados do Proxecto Manhattan ó Reino Unido. A Unión Soviética conseguiu información valiosa grazas ós seus espías atómicos infiltrados tanto no proxecto estadounidense coma no británico.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
*
*
*
*
*
* 
* 
*
Thin Man

**Thin Man** foi o nome en código dunha proposta de bomba nuclear de plutonio de tipo balístico usando plutonio-239 que os Estados Unidos comezaron a desenvolver no Proxecto Manhattan. O seu desenvolvemento abortouse ó descubrir que a taxa de fisión espontánea do seu plutonio reproducido en reactores nucleares era demasiado alta para o seu uso nunha arma de tipo balístico, por mor da alta concentración do istótopo plutonio-240.

O seu deseño era un deseño primitivo proposto antes de que o plutonio fose reproducido con éxito nun reactor nuclear a partir da irradiación de uranio-238. Os científicos asumían ata entón que o plutonio, ó igual que o uranio-235, podería ensamblarse nunha masa crítica cun método de tipo balístico, disparándolle unha peza subcrítica a outra. Para evitar unha predetonación ou "efervescencia", a "bala" de plutonio tería que acelerarse ata unha velocidade de polo menos , xa que doutra forma a reacción de fisión comezaría antes de que a ensamblaxe estivese completa, detonando o dispositivo de forma prematura.

O Thin Man tiña  de largo, con  de ancho e unha sección media de . A súa lonxitude era necesaria para que a "bala" de plutonio acadase unha velocidade axeitada antes de chegar ó obxectivo. O seu peso era duns  no modelo final da arma. Só existía unha aeronave Aliada capaz de transportar o Thin Man sen sufrir modificacións, o Avro Lancaster británico. Porén, o Boeing B-29 Superfortress estadounidense podía modificarse para transportala eliminando parte do largueiro principal das ás e varios tanques de osíxeno localizados entre os seus dous compartimentos de carga.

Nunha reunión no Laboratorio de Los Alamos o 17 de xullo de 1944 os científicos acordaron a inviabilidade dunha bomba de plutonio de tipo balístico. O traballo no Proxecto Manhattan centrouse entón no deseño balístico do Little Boy con uranio, e a investigación en Los Alamos centrouse nos problemas da implosión das bombas Fat Man.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
*
*
*
*
Alfinetes de ouro

***Alfinetes de ouro*** (en , e tamén estreado co título *The Chase for the Golden Needles*) é un filme estadounidense de acción e aventuras dirixido por Robert Clouse que se estreou en 1974. Está protagonizado por Joe Don Baker, Elizabeth Ashley, Ann Sothern, Jim Kelly, Burgess Meredith e Roy Chiao. Foi rodado na cidade de Hong Kong.

Estreouse en galego o 17 de xaneiro de 1992 a través da TVG.

## Personaxes 
* Joe Don Baker como Dan
* Elizabeth Ashley como Felicity
* Ann Sothern como Fenzie
* Jim Kelly como Jeff
* Burgess Meredith como Winters

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Nervosa

**Nervosa** é un grupo musical brasileiro de thrash metal e death metal formado e São Paulo no 2010. O grupo está composto por Fernanda Lira, Prika Amaral e Luana Dametto.

## Traxectoria
[miniatura|esquerda|A vocalista [Fernanda Lira.]]
En 2012 o grupo publicou a súa primeira demo titulada *Time of Death*. Fernanda Terra deixou a banda pouco tempo despois e foi substituída por Jully Lee, que máis tarde foi substituída por Pitchu Ferraz. En maio de 2012 o grupo asinou co selo discográfico Napalm Records.

miniatura|dereita|A guitarrista Prika Amaral.
No 2013 gravaron o seu álbum de estudio de estrea, producido por Marcello Pompeu, vocalista do grupo de thrash metal Korzus. Actuaron en varios concertos no Brasil xunto a outros grupos como Exodus, Artillery, Exumer ou Raven. *Victim of Yourself* foi o título do seu primeiro álbum, publicado o 7 de marzo de 2014. No verán de 2015 actuaron nos seus primeiros concertos en Europa xunto a Hirax e no *Summer-Breeze-Festival*.

Comezaron a gravar o seu segundo álbum en xaneiro de 2016 nos Estados Unidos. O álbum contou coa produción de Andy Classen. Na primavera de 2016 realizaron os seus primeiros concertos nos Estados Unidos, antes de publicar o segundo álbum *Agony* o 4 de xuño de 2016. No outono de 2016 o grupo realizou unha xira por Europa xunto a Destruction, Flotsam and Jetsam e Enforcer. Pitchu Ferraz deixou o grupo a finais de 2016, sendo substituída temporalmente por Samantha Landa. En marzo de 2017 o grupo anunciou a inclusión de Luana Dametto como a súa nova batería.

## Membros
### Membros actuais 
* Prika Amaral – guitarra e voces (2010-)
* Fernanda Lira – voces e baixo (2011-)
* Luana Dametto – batería (2017-) - 2012
* *Time of Death* - 2012

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Web oficial
Little Boy

**Little Boy** foi o nome en código da bomba atómica lanzada na cidade xaponesa de Hiroshima o 6 de agosto de 1945 durante a segunda guerra mundial dende a aeronave Boeing B-29 Superfortress *Enola Gay*, pilotada polo coronel Paul W. Tibbets, Jr., comandante do Grupo Composto 509 das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos. Foi a primeira bomba atómica utilizada nunha guerra. O bombardeo de Hiroshima foi a segunda explosión nuclear artificial da historia trala proba Trinity, e a primeira detonación baseada en uranio. Estoupou cunha enerxía de aproximadamente . A bomba causou unha destrución significativa para a cidade e os seus habitantes.

A bomba Little Boy desenvolveuna o grupo da División O do capitán William S. Parsons baixo o mando do tenente comandante Francis Birch no Laboratorio de Los Alamos durante a segunda guerra mundial. Parsons voou na misión de Hiroshima como artilleiro. Little Boy foi un desenvolvemento do proxecto previo da bomba Thin Man. Ó igual que esta outra, era unha arma de fisión de tipo balístico, pero derivaba o seu poder explosivo da fisión nuclear do uranio-235 en lugar de basearse na fisión do plutonio-239. A fisión acadábase disparando un cilindro óco de uranio enriquecido a un cilindro sólido do mesmo material mediante unha carga de pólvora propulsora nitrocelulosa. Contiña  de uranio enriquecido, do que menos dun quilogramo experimentaba a fisión nuclear. Os seus compoñentes fabricáronse en tres plantas diferentes para que ninguén externo ó proxecto puidese obter unha copia do deseño completo.

Trala fin da guerra non se agardaba que o ineficiente deseño do Little Boy fose requirido de novo, polo que se destruíron moitos plans e diagramas do deseño, pero a mediados de 1946 os reactores de Hanford Engineer Works sufrían do efecto Wigner polo que se produciron seis ensamblaxes de Little Boy na Base Sandia. O Gabinete de Artillaría da Armada construíu outros 25 Little Boy en 1947 para usalos na aeronave Lockheed P2V Neptune. Tódalas unidades Little Boy retiráronse do servizo militar a finais de xaneiro de 1951.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Algo de que falar

***Algo de que falar*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por Lasse Hallström que se estreou en 1995. O guión é obra de Callie Khouri. Está protagonizado por Julia Roberts e Dennis Quaid que interpretan unha parella desamigada, Kyra Sedgwick como a irmá de Roberts, e Robert Duvall e Gena Rowlands como os seus pais.

## Personaxes 
* Julia Roberts como Grace King Bichon
* Dennis Quaid como Eddie Bichon
* Robert Duvall como Wyly King
* Kyra Sedgwick como Emma Rae King
* Gena Rowlands como Georgia King
* Haley Aull como Caroline "Doodlebug" Bichon

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
O Tío Marcos

***O Tío Marcos*** foi un semanario editado na Habana entre 1914 e 1915, inspirado no ourensán ''O Tio Marcos d'a Portela* (1876-1889), que fundara Valentín Lamas Carvajal.

## Historia e características 
Periódico mensual de ton satírico, apareceu en decembro de 1914. Dirixido por Alfredo Nan de Allariz, criticou os escándalos que se produciron no Centro Galego da Habana. Publicación bilingüe, a maior parte dos traballos estaban redactados polo director. Cesou probablemente no seu terceiro número.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* *O Tio Marcos d'a Portela''
### Ligazóns externas
Reactor de grafito X-10

O **reactor de grafito X-10** do Laboratorio Nacional Oak Ridge en Oak Ridge, Tennessee, anteriormente coñecido como **Clinton Pile** e **X-10 Pile**, foi o segundo reactor nuclear artificial construído na historia tralo Chicago Pile-1 de Enrico Fermi, e o primeiro deseñado e construído para unha operación continua. Foi construído durante a segunda guerra mundial como parte do Proxecto Manhattan.

Mentres que o Chicago Pile-1 demostrou a viabilidade dos reactores nucleares, o obxectivo do Proxecto Manhattan de producir suficiente plutonio para o seu uso en bomas atómicas requiría reactores mil veces máis potentes, xunto a instalacións para separar quimicamente o plutonio producido nos reactores do uranio e outros produtos de fisión. Para isto os científicos do proxecto consideraron prudente un paso intermedio. O seguinte paso no seu proxecto para o plutonio, de nome en código X-10, foi a construción dunha instalación de traballo intermedio para desenvolver técnicas, procedementos e adestramentos. A peza central disto foi o reactor de grafito X-10, refrixerado por aire, usando grafito nuclear como moderador de neutróns e uranio natural puro en forma metálica como combustible.

DuPont comezou a construción da instalación de plutonio en Clinton Engineer Works en Oak Ridge o 2 de febreiro de 1943. O reactor acadou o seu punto crítico o 4 de novembro de 1943, e produciu o primeiro plutonio a comezos de 1944. Forneceu ó Laboratorio de Los Alamos coas primeiras cantidades significativas de plutonio. Os estudos destas mostras producidas foron de grande influencia para o deseño das bombas. O reactor e a planta de separación química forneceron unha experiencia de gran valor ós enxeñeiros, técnicos, operadores e oficiais de seguridade que se trasladarían posteriormente ás instalacións de Hanford Engineer Works. O reactor operou como unha planta de produción de plutonio ata xaneiro de 1945, cando pasou a utilizarse para actividades de investigación e para a produción de isótopos radioactivos para usos científicos, médicos, industriais e agriculturais. Pechouse en 1963 e foi designado Fito Histórico Nacional dos Estados Unidos en 1965.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
*  
* 
*
* 
* 
*
Algures no tempo

***Algures no tempo*** (en ) é un filme estadounidense de ciencia ficción e romance dirixido por Jeannot Szwarc que se estreou en 1980. É unha adaptación da novela de 1975 *Bid Time Return*, de Richard Matheson, quen tamén escribiu o guión. Está protagonizado por Christopher Reeve, Jane Seymour e Christopher Plummer.

Estreouse en galego o 18 de setembro de 1989 a través da TVG.

## Personaxes 
* Christopher Reeve como Richard Collier
* Jane Seymour como Elise McKenna
* Christopher Plummer como William Fawcett Robinson
* Teresa Wright como Laura Roberts
* Bill Erwin como Arthur Biehl
* Susan French como Older Elise
* George Voskovec como Dr. Gerard Finney
* Eddra Gale como Genevieve
* Tim Kazurinsky como Fotógrafo, en 1912
* Bruce Jarchow como Bones, en 1912
* Patricia McGuire como Maid, en 1912

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Watt de Sussex

**Watt**  foi un rei no que é agora o condado de Sussex na Inglaterra meridional no século VIII.

## Traxectoria 
A súa existencia baséase en tres documentos nos que foi testemuña, no reinado de Nothhelm, como *Wattus* Rex. Probabelmente gobernou entre 692 e 725 aproximadamente e hai algunha suxestión de que tivese sido rei dos *Hæstingas*.

### A evidencia documental 
Algúns documentos anglosaxóns que datan do reino de Sussex proporcionan evidencias que suxiren a existencia de dúas dinastías separadas en Sussex. Os documentos de Noðhelm (ou Nunna), quen gobernou Sussex a finais do século VII e principios do VIII regularmente atestan un segundo rei co nome de Watt. Watt foi testemuña dun documento de Noðhelm en 692, sen indicación ningunha do seu territorio, tamén foi testemuña (outra vez *como Wattus rex*) dun documento onde Bruny (Bryni), *dux* de Sussex, lle concede a Eadberht, abade de Selsey 4 hides. O documento carece de cláusula de datación pero como se sabe que Eadberht foi nomeado bispo en 705 ou lixeiramente máis tarde, entón o documento sería creado en 705 ou un pouquiño antes. Watt é citado como testemuña no documento xunto con Nunna. Watt aparece tamén listado como testemuña (como *Uuattus* rex) doutro documento, datado erroneamente en 775, que se cre que é unha copia tardía ou unha falsificación

=== Rei dos *Hæstingas* ===
O historiador  C.T. Chevalier suxeriu que Watt pode ter gobernado a tribo dos *Haestingas*, que estaba establecida ao redor da zona de Hastings no Sussex Oriental. Isto é por*que* só nesa área de Sussex aparecen topónimos baseados no nome *Watt*. A teoría foi tomada como plausíbel por outros historiadores. Chevalier vai máis lonxe para suxerir que os *Haestingas* poden ser de orixe franca, pero outros historiadores rexeitan esta parte da teoría posto que está baseada só nunha mala interpretación da evidencia toponímica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
* 
* 
* 
*
Alguén detrás da porta

***Alguén detrás da porta*** (en ) é un filme francés de crime e drama dirixido por Nicolas Gessner que se estreou en 1971. O filme foi rodado en Folkestone, Inglaterra.

Estreouse en galego o 3 de abril de 1989 a través da TVG.

## Personaxes 
* Charles Bronson como o estraño
* Anthony Perkins como Laurence Jeffries
* Jill Ireland como Frances Jeffries
* Henri Garcin como Paul Damien
* Adriano Magistretti como Andrew
* Agathe Natanson como Lucy

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Así é a vida (filme de 2010)

***Así é a vida*** (en ) é un filme estadounidense de comedia romántica dirixido por Greg Berlanti que se estreou no ano 2010. Está protagonizado por Katherine Heigl e Josh Duhamel.

Estreouse en galego o 7 de decembro de 2014 a través da TVG.

## Personaxes 
* Katherine Heigl como Holly Berenson
* Josh Duhamel como Eric Messer
* Josh Lucas como Dr. Sam Nelson
* Hayes MacArthur como Peter Novak
* Christina Hendricks como Alison Novak
* Jessica St. Clair como Beth
* Melissa McCarthy como DeeDee
* Sarah Burns como Janine Groff
* Faizon Love como Walter
* Will Sasso como Josh
* DeRay Davis como Lonnie
* Wilbur Fitzgerald como pai de Peter
* Jean Smart como nai de Holly
* Brooke, Brynn e Alexis Clagett como Sophie Christina Novak
** Brooke e Kiley Liddell como Sophie de maior
* Markus Flanagan como Chef Phillipe
* Kumail Nanjiani como Simon

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Atlas de xeografía humana

***Atlas de xeografía humana*** (en ) é un filme español dirixido por Azucena Rodríguez e baseado na novela homónima da escritora madrileña Almudena Grandes. Está protagonizado por Cuca Escribano, Montse Germán, María Bouzas e Rosa Vila. Estreouse nos cines o 23 de marzo de 2007. Non é a única adaptación que se fixo da novela, xa que unha televisión de Chile adaptouna como serie baixo o título *Geografía del deseo*.

## Sinopse 
Ana, Rosa, Marisa e Fran son catro compañeiras dunha editorial que traballa na confección dun atlas de xeografía. Segundo van deseñando este atlas, o lector coñecerá a historia de cada unha das protagonistas, historias marcadas pola soidade, os soños truncados ou os amores inconfesados.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Ant Bully, benvido ao formigueiro

***Ant Bully, benvido ao formigueiro*** (en ) é un filme estadounidense de animación escrito e dirixido por John A. Davis que se estreou no ano 2006. Baséase no libro homónimo de John Nickle.

Conta coas voces de Zach Tyler Eisen, Julia Roberts, Nicolas Cage, Meryl Streep e Paul Giamatti. Foi producido por Tom Hanks, Playtone de Gary Goetzman e DNA Productions de John A. Davis e Keith Alcorn.

## Personaxes 
* Zach Tyler Eisen como Lucas Nickle
* Julia Roberts como Hova
* Nicolas Cage como Zoc
* Meryl Streep como a formiga raíña
* Paul Giamatti como Stan Beals
* Regina King como Kreela
* Bruce Campbell as Fugax
* Lily Tomlin como Avoa
* Cheri Oteri como Doreen Nickle
* Creagen Dow como Steve
* Larry Miller como Fred Nickle
* Richard Green como líder das avésporas
* Jake T. Austin como Nicky
* Don Frye como formiga soldado
* Ricardo Montalbán como Xefe do consello
* Allison Mack como Tiffany Nickle
* Rob Paulsen como escaravello
* Mark DeCarlo como mosca

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Alicia xa non vive aquí

***Alicia xa non vive aquí*** (en ) é un filme estadounidense de drama e comedia dirixido por Martin Scorsese e escrito por Robert Getchell. Está protagonizado por Ellen Burstyn, que interpreta unha viúva que viaxa co seu fillo preadolescente polo suroeste estadounidense na busca dunha vida mellor. Tamén aparecen no filme Alfred Lutter que intepreta o papel do seu fillo e Kris Kristofferson, como o home que coñecen durante a viaxe.

## Personaxes 
*Ellen Burstyn como Alice Hyatt
**Mia Bendixsen como Alice con 8 anos
*Alfred Lutter como Tommy Hyatt
*Kris Kristofferson como David
*Billy "Green" Bush como Donald
*Diane Ladd como Florence Jean Castleberry
*Valerie Curtin como Vera
*Lelia Goldoni como Bea
*Lane Bradbury como Rita
*Vic Tayback como Mel Sharples
*Jodie Foster como Audrey
*Harvey Keitel como Ben
*Murray Moston como Jacobs
*Harry Northup como camareiro de Joe & Jim

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Aeroporto de Canberra

O **aeroporto de Canberra**  é un grande aeroporto que serve á capital de Australia, Canberra, ademais de á cidade próxima de Queanbeyan e a áreas das rexións do Territorio da Capital Australiana e de Nova Gales do Sur. Está situado a uns 8 quilómetros do centro da cidade, no distrito de North Canberra, e é o oitavo aeroporto máis concorrido do país. Opera voos directos á meirande parte das capitais estatais de Australia e rexionalmente voa a Newcastle, Dubbo e Gold Coast. Tamén ten voos internacionais a Nova Zelandia e Singapur.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Convenio Internacional para previr a contaminación dos Buques

miniatura|dereita|Países asinantes do convenio.
**MARPOL 73/78** (en inglés *International Convention for the Prevention of Pollution from Ships*, de 1973 e modificado polo Protocolo de 1978) é un convenio da Organización Marítima Internacional para a prevención da contaminación dos mares e océanos. Entrou en vigor o 2 de outubro de 1983. Foi asinado por 119 países.

## Estrutura
miniatura|dereita|Aviso a bordo.
Dende 2005, o convenio ten a seguinte estrutura:
* Introdución.
* Texto do Convenio Internacional para Previr a Contaminación por Buques de 1973.
* Protocolo de 1978 relativo ao Convenio 1973.
* Emendas de 1984.
* Emendas de 1985.
* Protocolo de 1997 que emenda o Convenio de 1973 modificado polo Protocolo de 1978.
*Seis Anexos que conteñen regras que abarcan as diversas fontes de contaminación polos buques.

# Anexo I, prevención da polución da auga por aceite e hidrocarburos. Entrou en vigor o 2 de outubro de 1978.
# Anexo II, regras para previr a contaminación por Substancias Nocivas Líquidas Transportadas a Granel. Entrou en vigor o 2 de outubro de 1983.
# Anexo III, prevención da contaminación por substancias transportadas envoltas. Entrou en vigor o 1 de xullo de 1992.
# Anexo VI, prevención da contaminación por augas sucias en buques. Entrou en vigor o 27 de setembro de 2003.
# Anexo V, prevención da contaminación por lixo en buques. Entrou en vigor o 31 de decembro de 1988.
# Anexo VI, prevención da contaminación do aire. Entrou en vigor o 19 de maio de 2005.

* Interpretación uniforme dalgunhas disposicións dos anexos.
* Total de disposicións MARPOL 73/78.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da OMI relativa ao convenio MARPOL 73/78.
* Organización Marítima Internacional.
* Texto en castelán.
* Convenio Marpol 73/78 Porto da Coruña
Fat Man

**Fat Man** foi o nome en código que recibiu a bomba atómica detonada sobre a cidade xaponesa de Nagasaki polos Estados Unidos o 9 de agosto de 1945. Foi a segunda das dúas únicas armas nucleares na historia usadas nunha guerra, sendo a primeira a bomba Little Boy, e a súa detonación foi a terceira explosión nuclear artificial da historia. Foi construída no Laboratorio de Los Alamos usando plutonio procedente das plantas de Hanford Engineer Works e foi lanzada dende o Boeing B-29 Superfortress *Bockscar*, pilotado polo maior Charles W. Sweeney.
 
O nome "Fat Man" fai referencia ó primeiro deseño da bomba por mor da súa forma ancha e redonda. Tamén se coñecía como a bomba Mark III. Fat Man era unha arma nuclear de implosión cun núcleo sólido de plutonio. A primeira bomba deste tipo fora detonada na proba Trinity en Novo México, o 16 de xullo de 1945. 
 
Detonáronse outras dúas bombas Fat Man máis durante as probas nucleares da operación *Crossroads* no atol Bikini en 1946. Entre 1947 e 1949 producíronse unhas 120 unidades de bombas Fat Man, ata que foron substituídas polo modelo Mark 4, e o deseño Fat Man foi finalmente retirado no ano 1950.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
*
*
*
*
*
*
Uranio-238

miniatura|Mostra de 10 gramos de uranio-238
O **uranio-238** (**238U** ou **U-238**) é o isótopo máis común do uranio en estado natural, cunha abundancia relativa de 99%. A diferenza do uranio-235 é non-fisible, polo que non pode sustentar unha reacción nuclear en cadea. Porén, é fisible por medio de neutróns rápidos, e é un material fértil, polo que pode transmutarse en plutonio-239 fisible. o uranio-238 non pode sustentar por si só unha reacción en cadea xa que a dispersión inelástica reduce a enerxía de neutróns por debaixo do rango no que é probable a fisión rápida dun ou máis núcleos de seguinte xeración. O ancheamento Doppler da absorción de neutróns do uranio-238 é resoante, incrementando a absorción segundo aumenta a temperatura combustilbe, e é un mecanismo esencial de retroalimentación negativa para o control de reactores nucleares.

Ó redor do 99,284% da masa do uranio natural é uranio-238, cunha vida media de 1,41 segundos (4,468 anos, ou 4&nbsp;468&nbsp;000 millóns de anos). Por mor da súa abundancia natural e da súa vida media en relación a outros elementos radioactivos, o 238U produce un 40% da calor radioactiva producida pola Terra.  O decaemento do 238U contribúe con 6 electróns anti-neutrinos por decaemento, dando como resultado un sinal xeoneutrino detectable cando os decamentos suceden dentro da Terra.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Baba, M., Wakabayashi, H., Ito, N., Maeda, K., & Hirakawa, N. (1990). Measurement of double-differential neutron emission spectra from uranium-238. Journal of Nuclear Science and Technology, 27(7), 601-616.
*Rao, M. N., & Kuroda, P. K. (1966). Decay constant and mass-yield curve for the spontaneous fission of uranium-238. Physical Review, 147(3), 884.