open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ariarates III de Capadocia

**Ariarates III** (en grego: Aριαράθης) foi un gobernante de Capadocia no 280 a.C., despois rei de Capadocia no 255 a.C., que morreu ao redor do 220 a.C. 

## Traxectoria 
Ariarates III era fillo de Ariamnes II, rei de Capadocia, e neto de Ariarates II. Durante do reinado do seu pai, foi asociado ao poder e reinaron xuntos Porén, Ariarates, xunto con outros monarcas, como Mitrídates II do Ponto e Ziaelas de Bitinia, apoiaron a Antíoco Hiérax durante a "guerra fratricida" que enfrontou a este último contra o seu irmán, Seleuco II, na que saíron derrotados.  

Porén, durante o seu reinado anexionouse o territorio de Cataonia; aínda que tamén se especula coa posibilidade de que recibise ese territorio trala súa unión con Estratónice, froito da cal naceu o seu sucesor Ariarates IV. 

A súa cronoloxía como a dos tres gobernantes anteriores a el é incerta, pois hai autores que o enumeran como Ariarates IV.  

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Liz Chicaje

**Liz Chicaje Churay**, nada en 1982, é unha líder indíxena peruana do pobo bora que contribuíu significativamente á protección da selva e os ríos do Departamento de Loreto, no nordeste do Perú, salvagardando os dereitos do pobo yagua. Grazas ós seus esforzos, estabeleceuse o Parque Nacional Yaguas en 2018. En xaneiro de 2019 en Lima, foi galardoada co premio francoalemán polos dereitos humanos, sendo concedido polos embaixadores de Francia e Alemaña.

## Traxectoria 
Liz Chicaje naceu en 1982 no seo dunha comunidade indíxena de boras de Pucaurquillo no distrito de Pebas, na rexión de Loreto. Pertence ó clan newat. Cando era nena, foi criada na selva onde aprendeu a apreciar a importancia da natureza e dos animais salvaxes. Cando medrou, as comunidades nativas que viven na zona estaban cada vez máis ameazadas pola talla ilegal de árbores e a minaría. Despois de decidir asumir a tarefa de loitar polo benestar destas comunidades, desenvolveu as súas habilidades de liderado e en 2013 buscou converterse en alcaldesa do distrito de Pebas. Aínda que non gañou, familiarizouse cos problemas da xente do distrito.

Grazas ó seu traballo, en 2014 foi escollida presidenta de FECONA, unha federación de comunidades indíxenas ampiyacu, achegando unha oportunidade de colaboración con outras federacións indíxenas da rexión. 

En 2017, o Ministerio de Medio Ambiente do Perú convidouna a participar na Conferencias das Nacións Unidas sobre o cambio climático. Ela presentou as súas propostas sobre o Parque Nacional Yaguas na conferencia de 2017 en Bonn, Alemaña.

## Notas
Ariarates

**Ariarathes** (en grego antigo: Ἀριαράθης) foi o nome de varios sátrapas e reis helenísticos de Capadocia, reino antigo de Anatolia entre os séculos IV e I a.C.  Son os seguintes:

* Ariarates I de Capadocia, gobernou entre o 331 ou 330–322 a.C., fillo do sátrapa de Capadocia Ariamnes I.
* Ariarates II de Capadocia, gobernou entre o 301–280 a.C., foi un sátrapa e rei ​​de Capadocia, fillo de Holofernes e fillo adoptivo de Ariarates I.
* Ariarates III de Capadocia, reinou 262 o 255-220 a.C., fillo de Ariamnes II.
* Ariarates IV de Capadocia, reinou entre o 220-163 a.C., fillo de Ariarates III.
* Ariarates V de Capadocia,  reinou entre o 163–130 a.C. ou o 126 a.C., fillo de Ariarates IV.
* Ariarates VI de Capadocia,  reinou entre o 130–111 a.C., fillo máis novo de Ariarates V.
* Ariarates VII de Capadocia,  reinou entre o 116-101 a.C., ou o 111 a.C.- 100 a.C., fillo de Ariarates VI.
* Ariarates VIII de Capadocia,  reinou cara ao 101 - c. 96 a.C., e no 95 a.C, rei de Capadocia, segundo fillo de Ariarates VI.
* Ariarates IX de Capadocia,  reinou cara ao 101–89 a.C., ou 96 a.C. - 95 a.C., foi feito rei de Capadocia polo seu pai Mitrídates VI, rei do Ponto.
* Ariarates X de Capadocia,  reinou cara ao 42 a.C.- 36 a.C., converteuse en rei despois do seu irmán Ariobarzanes III Philoromaios.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de gobernantes de Capadocia.
*Ariaratia, cidade fundada por Ariarates IV.
Uche Agbo

**Uche Henry Agbo**, nado en Kano o 4 de decembro de 1995, é un futbolista nixeriano. Xoga de centrocampista defensivo e o seu equipo actual é o Slovan Bratislava de Eslovaquia.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol no Bai Boys da súa localidade natal ata que en 2010 trasladouse a Jalingo, a capital do estado de Taraba, para ingresar no Taraba FC. 

Posteriormente pasou polo JUTH, do estado de Plateau, e polo Enyimba da cidade de Aba, antes de dar o salto ao fútbol europeo en 2013, fichando polo Udinese despois de realizar con éxito unha proba co club italiano.

En marzo do ano seguinte foi cedido ao Granada, cuxo propietario era o mesmo que o do Udinese, Giampaolo Pozzo. Alí comezou no equipo xuvenil e disputou catro partidos co filial, o Recreativo Granada, na Segunda División B, marcando un gol contra o Lucena. Na tempada 2014/15 xogou 29 partidos co Recreativo e debutou na Primeira División da man do adestrador Abel Resino, que lle deu uns minutos cara ao final do partido contra o Levante no Estadi Ciutat de València. Na tempada 2015/16 continuou no filial pero comezou a ser convocado de xeito máis habitual co primeiro equipo, co que disputou 10 encontros, 6 deles xa como titular.

No 2016 foi traspasado ao Watford inglés, propiedade de Gino Pozzo, fillo de Giampaolo. Volveu ser cedido ao Granada, onde xa tivo ficha do primeiro equipo, converténdose nun habitual das aliñacións dos diferentes adestradores que tivo nesa campaña, na que o equipo acabou descendendo á Segunda División.

A continuación foi traspasado ao Standard de Liège da Primeira División de Bélxica, onde xogou unha campaña e media, debutando tanto na Liga de Campións como na Europa League. 

En xaneiro de 2019 saíu cedido ao Rayo Vallecano de Míchel. Na 2019/20 foi cedido media tempada ao Sporting de Braga e a outra media ao Deportivo da Coruña, na Segunda División, con opción a ampliar a súa fichaxe unha tempada máis.

O seu debut co equipo galego produciuse na xornada 25, nun partido contra o Albacete no Carlos Belmonte. Disputou nove encontros, nunha tempada na que o equipo acabou descendendo a Segunda División B por segunda vez na súa historia. En setembro de 2020 asinou co Deportivo un contrato por catro tempadas. Na súa única tempada completa co club coruñés, xogou 19 partidos, 12 deles como titular. No verán de 2021 o Deportivo incluíno nun ERE xunto a Celso Borges e outros traballadores do club, polo que o seu contrato foi rescindido.

En setembro foi anunciado como novo xogador do Slovan Bratislava de Eslovaquia. Co conxunto da capital do país conquistou dúas ligas consecutivas nas súas dúas primeiras tempadas.

### Selección nacional 
Despois de ser internacional coas categorías inferiores, foi convocado coa selección nixeriana absoluta en outubro de 2016 para substituír o lesionado Leon Balogun contra Zambia, aínda que non chegou a xogar o encontro. O seu debut produciuse finalmente en xuño de 2017, nun partido amigable contra Togo.

## Palmarés 
;Slovan Bratislava
* **Primeira División de Eslovaquia (2):** 2021/22, 2022/23.

## Notas
Miño (pesca)

Os **miño** é unha das principais artes de pesca de enmalle, e ademais unha das máis populares e utilizadas polas embarcacións galegas de pesca artesanal, canda ás nasas.

Segundo os rexistros da Consellería do Medio Rural e do Mar da Xunta de Galicia, 960 embarcacións que dispoñen da autorización para poder utilizala, das cales 110 están afiliadas ás confrarías de pescadores de Muros, Fisterra e Laxe. para recoller as capturas e evitar que estas se deterioren na rede. Centola, sepia, sargo, pinto, maragota, sanmartiño, rodaballo, curuxo e linguado, entre outras, son as especies que adoidan capturarse con esta arte. de 3 m.

A tralla ou relinga superior leva flotadores, a outra inferior está lastrada con *chumbos* para manter o miño en posición vertical unha vez calada na auga. Están armadas de tal forma que capturan as especies mariñas que quedan embolsadas ou atrapadas nas mallas das redes rectangurales que as forman.

## Notas
Ben Ainslie

**Charles Benedict Ainslie**, nado en Macclesfield o 5 de febreiro de 1977, é un deportista británico que competiu en vela nas clases Laser, Laser Radial e Finn.

Participou en cinco Xogos Olímpicos, en que obtivo en total cinco medallas: prata en Atlanta 1996 (clase Laser), ouro en Sydney 2000 (clase Laser), ouro en Atenas 2004 (clase Finn), ouro en Pequín 2008 (clase Finn) e ouro en Londres 2012 (clase Laser).

En catro ocasión foi nomeado Regatista Mundial do Ano pola Federación Internacional de Vela (1998, 2002, 2008 e 2012).

## Traxectoria 
### Vela olímpica 
En 2012 conseguiu a súa quinta medalla consecutiva en cinco Xogos Olímpicos disputados, igualando en número de medallas olímpicas neste deporte a Torben Grael e superando a Paul Elvstrøm, que era o único con catro medallas de ouro.

### Copa América 
No ano 2000, despois de gañar o ouro olímpico en Sydney, debutou na Copa América co equipo do OneWorld Challenge. En 2004 incorporouse ao Team New Zealand como táctico na campaña da Copa América, para pasar a continuación a ser o temoneiro do barco "B" de adestramento.

Participou na Copa América 2013 como táctico do Oracle Challenge, substituíndo a John Kostecki na sexta regata. O seu equipo adxudicouse a Copa ao vencer o Team New Zealand por 9 a 8 regatas.

En 2014 anunciou a formación dun equipo para representar o Real Escuadrón de Iates na Copa América 2017. Ese equipo, o Ben Ainslie Racing, clasificouse para as semifinais (*Challenger Playoffs*) da Copa, mais perdeu por 5 a 2 ante o Team New Zealand na eliminatoria ao mellor de nove regatas.

## Palmarés internacional 

## Vida persoal 
Ainslie vive en Seaview na illa de Wight e pertence ao Sea View Yacht Club e é membro honorario do Royal Yacht Squadron. Foi adestrado por David (Sid) Howlett, que participou nos Xogos Olímpicos de Montreal 1976 na clase Finn. É seguidor do Chelsea.

En agosto de 2014, foi unha das duascentas figuras públicas que asinaron unha carta a *The Guardian* en que expresaban a súa esperanza de que Escocia votase para permanecer no Reino Unido no referendo de independencia de setembro de 2014.

O 20 de decembro de 2014, Ainslie casou coa antiga presentadora de Sky Sports News Georgie Thompson. A parella ten unha filla, Bellatrix, nada en 2016.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial  
* Base de datos  da ISAF 
* Ben Ainslie Booking Agency Profile 
* Ainslie Olympic profile 
* 
* National Maritime Museum Cornwall website
Antón Losada Espinosa

**Antón Losada Espinosa**, nado en Moldes (Boborás) en 1916  e finado en Vigo o 23 de xullo de 1975, foi un avogado galego.

## Traxectoria 
[miniatura|Antón Losada Diéguez co fillo Antón, [circa|c. 1918.]]
miniatura|Pazo de Moldes.
Neto de Miguel Losada Losada, primeiro fillo de Antón Losada Diéguez (e da súa primeira muller, Albina Espinosa Cervela). Estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra. Licenciouse en dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou co Seminario de Estudos Galegos. Durante a guerra civil foi alférez de infantaría. Estableceuse como avogado en Ourense.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  e : p.&nbsp;26 de "Cronoloxía de Antonio Losada", pp.&nbsp;17–28 en https://pictures.abebooks.com/LGALGO/md/md19375540900.jpg
Brian Duffy

**Brian Duffy**, nado en Boston (Massachusetts) o 20 de xuño de 1953, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-45, STS-57, STS-72 e STS-92. Pasou un total de 40,73 días no espazo.

## Traxectoria
Duffy é graduado en Matemáticas pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1975. É máster en ciencias da xestión de sistemas pola Universidade de Carolina do Sur en 1981.

Foi seleccionado pola NASA en xuño de 1985, converténdose en astronauta oficialmente en xullo de 1986 tras unha etapa de adestramento. Formou parte das misións STS-45, STS-57, STS-72 e STS-92, pasando un total de 25,54 días no espazo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-45
*STS-57
*STS-72
*STS-92
Máxima Acuña

**Máxima Acuña Atalaya**, nada en 1970, é unha activista defensora ambiental e labrega peruana. É coñecida pola súa loita contra o megaproxecto mineiro Conga de propiedade de Newmont Mining Corporation e Compañía de Minas Buenaventura, polo cal recibiu en abril de 2016 o Premio Medioambiental Goldman.

## Traxectoria 
En 1994, Acuña e o seu esposo mercaron un terreo de 24,8 ha na zona alto andina de Sorochuco, provincia de Celendín, departamento de Cajamarca, preto dunhas lagoas onde Minera Yanacocha solicitara expandir a súa explotación co Proxecto Conga. Newmont Mining Corporation dixo en 2015 que eles adquiriran aquelas propiedades de parte da comunidade local en 1997.

En 2011, a casa de adobe e a horta dos Chaupe foron destruídas: primeiro en maio de 2011, cando os enxeñeiros de Yanacocha, a súa seguridade privada e a policía, destruíron a súa vivenda de adobe. Cando os Chaupe decidiron denunciar o feito na comisaría de Sorochuco, estes rexeitaron tomar parte dos feitos. A segunda vez sería en agosto de 2011, cando Máxima e a súa filla foron golpeadas e deixadas inconscientes, sendo testemuña o seu esposo. A familia intentaría denunciar o feito perante a fiscalía de Celendín mediante fotos e vídeos; porén, non foron tidos en consideración.

En decembro de 2014, as denuncias de Newmont contra os Chaupe por actos criminais foron rexeitadas, e en febreiro de 2015 as forzas de seguridade da mineira destruíron os alicerces dunha casa que tiñan pensado construír os Chaupe. As protestas estenderíanse cara a Lima e internacionalmente. Amnistía Internacional mobilizouse na súa defensa. A CIDH pediulle ó estado peruano medidas de protección para os Chaupe, pero este non tomou acción algunha.

O 18 de abril de 2016, Máxima Acuña foi galardoada co Premio Medioambiental Goldman pola súa loita na defensa do medio ambiente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Berta Cáceres
Marianne (serie de televisión)

***Marianne*** é unha serie de televisión francesa de terror creada e dirixida por Samuel Bodin, escrita por Bodin e Quoc Dang Tran e protagonizada Victoire Du Bois, Lucie Boujenah e Tiphaine Daviot. Conta a historia dunha novelista chamada Emma Larsimon que descobre que as personaxes que escribe nos seus libros de terror tamén existen no mundo real. A serie estreouse o 13 de setembro de 2019 en Netflix. A serie foi cancelada despois dunha tempada en xaneiro de 2020.

## Personaxes 
* Victoire Du Bois como Emma Larsimon
* Lucie Boujenah como Camille
* Tiphaine Daviot como Aurore
* Ralph Amoussou como Séby
* Bellamine Abdelmalek como Arnaud
* Mehdi Meskar como Tonio
* Alban Lenoir como Inspector Ronan
* Mireille Herbstmeyer como Mrs Daugeron
* Corinne Valancogne como Mrs Larsimon
* Patrick d'Assumçao como Fr Xavier
* Pierre Aussedat como Mr Larsimon
* Luna Lou como Emma de adolescente
* Charlie Loiselier como Aurore de adolescente
* Bruni Makaya como Séby de adolescente
* Adam Amara como Arnaud de adolescente
* Anna Lemarchand como Caroline de adolescente
* Délia Espinat-Dief como Marianne

## Produción 
A serie foi rodada en varias localidades da Bretaña, como Clohars-Carnoët, Pléneuf-Val-André, Fréhel, Jugon-les-Lacs e Plévenon, así como no hospital psiquiátrico Maison Blanche e na localidade de Mennecy en Illa de Francia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Páxina oficial
Filmes de Kosovo propostos ó Óscar ó mellor filme internacional

**Kosovo presentou filmes** para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2014. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.

Até o ano 2022, nove filmes kosovares foron propostos ó Óscar ó mellor filme internacional, mais ningún deles foi finalmente nomeado para o premio.

## Propostas 
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Kosovo para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.

## Notas
Zana (filme)

***Zana*** é un filme kosovar de 2019 dirixido por Antoneta Kastrati. Foi escollido como candidato de Kosovo ó Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Atormentada polos seu pasado reprimido e presionada pola familia para buscar tratamento de curandeiros místicos pola súa infertilidade, unha muller kosovar loita por reconciliar as expectativas da maternidade cun legado de brutalidade en tempos de guerra.

## Personaxes 
* Adriana Matoshi como Lume
* Astrit Kabashi como Ilir
* Fatmire Sahiti como Remzije
* Mensur Safaqiu como imán Murat
* Irena Cahani como feiticeira

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Kosovo propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 92ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Justine Henin

**Justine Henin**, nada en Liexa o 1 de xuño de 1982, é unha tenista belga retirada, coñecida polo seu estilo de xogo sobre todas as superficies e por ser unha das poucas xogadoras en realizar o revés cunha soa man. Estivo un total de 117 semanas como número un do mundo en 2003, 2006 e 2007. Henin, procedente dun país cun éxito limitado no mundo do tenis, axudou a establecer Bélxica como forza líder no tenis feminino xunto con Kim Clijsters, e levou o seu país a gañar a súa primeira Fed Cup en 2001.

Henin gañou sete títulos individuais de Grand Slam, gañando o Torneo de Roland Garros en 2003, 2005, 2006 e 2007, o US Open en 2003 e 2007 e o Aberto de Australia en 2004. En Wimbledon, foi finalista en 2001 e 2006. Tamén gañou a medalla de ouro individual nos Xogos Olímpicos de 2004. En total gañou 43 títulos individuais da WTA.

Os expertos citan a súa fortaleza mental, o completo e variado do seu xogo, a súa velocidade e xogo de pés e o seu revés, que John McEnroe describiu como "o mellor revés cunha man tanto en homes como en mulleres", como as principais razóns do seu éxito. Retirouse do tenis profesional o 26 de xaneiro de 2011, debido a unha lesión crónica no cóbado. En xuño de 2011, foi nomeada unha das "30 Lendas do Tenis Feminino: Pasado, Presente e Futuro" pola revista *Time*. Está amplamente considerada unha das mellores mulleres tenistas de todos os tempos. En 2016, converteuse na primeira tenista belga incluída no International Tennis Hall of Fame.

## Estatísticas 
### Grand Slam 
### Finais de Grand Slam individuais: 12 (7 títulos, 5 finalistas) 
## Notas
Costa da Morte (filme)

***Costa da Morte*** é un filme documental galego dirixido por Lois Patiño que se estreou no 2013. Foi producido polo estudio coruñés Zeitun Films. No Festival de Locarno gañou o premio ó mellor director emerxente na sección Cineastas do Presente. O filme conta a relación entre o home e a paisaxe da Costa da Morte.

## Galardóns e nomeamentos 
### Premios Mestre Mateo 2013 
*Costa da Morte* gañou o Premio Mestre Mateo ó mellor documental.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de filmes en galego con maior recadación
### Ligazóns externas 
*
Descripcion del Reyno de Galizia

***Descripcion del Reyno de Galizia*** pódese referir a:

* ***Descripcion del Reyno de Galizia***,  obra do licenciado Molina publicada en Mondoñedo en 1550;
* ***Descripcion del Reyno de Galizia***, mapa de Fernando Ojea publicado no *Theatrum Orbis Terrarum* en Anveres en 1603.
Lúa vermella

***Lúa vermella*** é un filme galego dirixido por Lois Patiño que se estreou no ano 2020 no Festival Internacional de Cinema de Berlín, dentro da sección Forum. A súa estrea nos cinemas estaba prevista para o 30 de abril. É o segundo filme de Patiño sete anos despois da estrea de *Costa da Morte* (2013).

## Sinopse 
A historia trasládanos a unha vila costeira na que o tempo se detivo. Os habitantes están todos paralizados, mentres que a natureza e os animais continúan en movemento. Todos os habitantes están angustiados porque o mergullador Rubio de Camelle desapareceu no mar. Algúns culpan á lúa vermella. Outros ao mar. Outros a unha besta submarina.

## Produción 
A rodaxe transcorreu entre a comarca de Terra de Lemos e a Costa da Morte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Diplodus cadenati

***Diplodus cadenati*** é unha especie de peixe actinopterixio da orde dos perciformes e familia dos espáridos, unha das 23 integradas actualmente (2020) no xénero *Diplodus*.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1974 polos ictiólogos de la Paz, Bauchot e Daget, como unha subespecie de *Diplodus sargus*, pero foi admitida como especie plena polo World Register of Marine Species,

## Hábitat e distribución 
É unha especie costeira, subtropical, asociada a arrecifes e zonas rochosas. Distribúese desde o norte do Senegal até o golfo de Biscaia, incuídas as illas da Macaronesia, entre as coordenadas 48° 15° e 18º 5° O. 

## Bioloxía 
Forma cardumes, e habita en fondos rochosos até profundidades de aproximadamente 150 m; as crías encóntranse a miúdo sobre pradeiras mariñas de *Zostera* sp. Aliméntase sobre todo de moluscos e pequenos crustáceos, aínda que tamén come algas e corais. 

É un hermafrodita con protandria parcial. É dicir, as gónadas masculinas maduran antes que as femininas, polo que algúns machos coa idade transfórmanse en femias. 

A súa lonxevidade máxima rexistrada foi de 12 anos.

## Estado de conservación 
*Diplodus sargus* ssp. *cadenati* está estendido ao longo da costa occidental africana, sendo común en partes da súa área de dispersión. É obxecto de explotación pesqueira, pero non hai probas de sobrepesca na actualidade. Ademais, atópase en áreas mariñas protexidas en partes da súa área e, polo polo que a UICN cualifica o seu status como *LC* (pouco preocupante).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Summerer, M., Hanel, R. & Sturmbauer, C. (2001): "Mitochondrial phylogeny and biogeographic affinities of sea bream of the genus *Diplodus* (Sparidae)". *Journal of Fish Biology* **59**: 1639–1652.
* van der Land, J.; Costello, M. J.; Zavodnik, D.; Santos, R. S.; Porteiro, F. M.; Bailly, N.; Eschmeyer, W. N. & Froese, R. (2001): "Pisces", en: Costello, M. J. *et al*. (eds.) *European register of marine species: a check-list of the marine species in Europe and a bibliography of guides to their identification*. Collection Patrimoines Naturels, 50. París: Muséum national d'Histoire naturelle. ISBN 2-8565-3538-0, pp. 357-374.

### Outros artigos 
* Espáridos
* *Diplodus*
* Sargo
Luis Alberto Spinetta

**Luis Alberto Spinetta**, nado en Buenos Aires o 23 de xaneiro de 1950 e finado ibídem o 8 de febreiro de 2012, foi un multifacético artista arxentino, cantante, intelectual, guitarrista, poeta, escritor, debuxante, compositor, considerado un dos máis importantes e respectados músicos en Hispanoamérica.

A complexidade instrumental, lírica e poética das súas obras valeulle o recoñecemento en moitas partes do mundo. En 1997 a revista *Billboard* definiuno como «ícona do rock arxentino», e en 2001 a diario *Página/12* considerouno o artista máis influente na historia do rock arxentino, tras facer unha enquisa con celebridades do rock local. En 2014 estabeleceuse por lei que o día do seu nacemento fose o Día Nacional do Músico na Arxentina.

## Discografía 
### Almendra 
* *Almendra* (1969)
* *Almendra II* (1970)
* *El Valle Interior* (1980)
* *Almendra en Obras I/II* (1980)

### Pescado Rabioso 
* *Desatormentándonos* (1972)
* *Pescado II* (1973)
* *Artaud* (1973)

### Invisible 
* *Estado de coma* (1974, SP)
* *Invisible* (1974)
* *La llave de Mandala* (1974, SP)
* *Viejos ratones del tiempo* (1974, SP)
* *Durazno Sangrando* (1975)
* *El jardín de los presentes* (1976)

### Spinetta Jade 
* *Alma de Diamante* (1980)
* *Los Niños Que Escriben En El Cielo* (1981)
* *Bajo Belgrano* (1983)
* *Madre en Años Luz* (1984)

### Spinetta y los Socios del Desierto 
* *Socios del Desierto* (1996)
* *San Cristóforo* (1998)
* *Los Ojos* (1999)

### En solitario 
* *Spinettalandia y Sus Amigos - La Búsqueda de la Estrella* (1971)
* *A 18´ del Sol* (1977)
* *Only Love Can Sustain* (1979)
* *Kamikaze* (1982)
* *Mondo Di Cromo* (1982)
* *Privé* (1986)
* *La La La* (1986, con Fito Páez)
* *Téster de Violencia* (1988)
* *Don Lucero* (1989)
* *Exactas* (1990)
* *Pelusón Of Milk* (1991)
* *Fuego Gris* (1993, soinu banda)
* *Estrelicia * (1997, MTV Unplugged)
* *San Cristóforo: Un Sauna de Lava Eléctrico* (1998)
* *Elija y Gane* (1999)
* *Silver Sorgo* (2001)
* *Argentina Sorgo Films Presenta: Spinetta Obras* (2002)
* *Para los Árboles* (2003)
* *Camalotus* (2004)
* *Pan* (2005)
* *Un Mañana* (2008)
* *Spinetta y las Bandas Eternas* (2010)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
BARTOC

**BARTOC**, siglas  para **Basel Register of Thesauri, Ontologies & Classifications** (en galego: Rexistro de Tesauros, Ontoloxías e Clasificacións de Basel) é unha base de datos de Sistemas de Organización do Coñecemento creada na Universidade de Basel, Suíza. O seu obxectivo principal é documentar nun único punto de acceso os sistemas de organización do coñecemento (KOS) como son as clasificacións, os tesauros e os rexistros de autoridades de xeito que teñan maior visibilidade, se destaquen as súas características e poidan buscarse e compararse, fomentando que se comparta o coñecemento. 
A diferenza doutros rexistros de terminoloxías, BARTOC inclúe calquera tipo de KOS de calquera área do coñecemento, en calquera lingua, sexa cal sexa o seu formato ou forma de acceso. De maneira complementaria xestiona tamén unha lista doutros rexistros terminolóxicos.

A creación de BARTOC veu motivada pola necesidade de crear unha bibliografía e tamén para o ensino relacionado coa alfabetización informacional
  Dende a súa posta en marcha en novembro de 2013, BARTOC vén recollendo información de máis de 2 900 terminoloxías.Un estudo comparativo das tipoloxías e rexistros de terminoloxías confirmou que BARTOC contiña "un volume de metadatos relativamente suficiente".

A interface de busca de BARTOC está dispoñible en vinte linguas europeas e proporciona varias opcións de busca. BARTOC reúne ao seu redor un grupo de editores de toda Europa. BARTOC  foi aprobado pola International Society for Knowledge Organization e coordina o seu desenvolvemento técnico co proxecto coli-conc. O sitio web de BARTOC website e a base de datos están baseadas en Drupal. Os seus contidos son accesibles baixo dominio público grazas á licenza de (PDDL).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de BARTOC
Casa da Moeda de Karlsruhe

A **Casa da Moeda de Kaelsruhe** (en alemán: *Staatliche Münze Karlsruhe* ou, máis formalmente, *Staatliche Münze Baden-Württemberg Standort Karlsruhe*) é a máis pequena das cinco fábricas de moeda estatais activas en Alemaña, situada en Karlsruhe, e depende das autoridades de Facenda do Estado de Baden-Württemberg. As outras cecas do país teñen as súas sedes nas cidades de Berlín, Hamburgo, Múnic e Stuttgart.    

En 1998, a Ceca Estatal de Stuttgart e a de Karlsruhe fusionáronse para formaren a entidade "Casas da Moeda Estatais de Baden-Württemberg".  

A través das alianzas e as políticas matrimoniais, o Electorado de Baden aumentou a súa influencia pasou a ser un Gran Ducado en 1806. Como resultado destes cambios, decidiuse establecer unha nova casa de moeda en 1816 que se situou na *Stephanienstraße* de Karlsruhe.

En 1998 as casas de moeda de Karlsruhe e de Stuttgart fusionáronse baixo a denominación de *Staatliche Münzen Baden-Württemberg* (Casas da Moeda Estatais de Baden-Wuerttemberg). Con todo, ambas as fábricas manteñen as súas marcas de ceca históricas: un F para Stuttgart e un G para Karlsruhe. Logo da incorporación das cecas alemás á produción de moedas do novo sistema do euro, a nova entidade produce arredor do 40 % das moedas que a República Federal de Alemaña pon en circulación na Eurozona.   

## O "Escándalo da Casa da Moeda de Karlsruhe" 
Na década de 1970 produciuse o "escándalo da Casa da Moeda de Karlsruhe" (*Karlsruher Münzskandal*): en 1975 descubriuse que o daquela director da ceca, Willy Ott, levaba facendo durante anos moedas de 2 pfennig, de 50 pfennig e de 5 marcos con alteracións que logo, coa implicación do subdirector, Stefan Heiling, e do empregado Klaus Fetzner, vendía a prezos moi elevados a coleccionistas e a funcionarios do Ministerio de Facenda. Como resultado das investigacións, concluíuse que se chegaron a producir entre 1.650 e 1.700 moedas alteradas, cun valor no mercado do coleccionismo de arredor de medio millón de marcos naquel momento.  

As persoas involucradas foron condenadas por fraude e roubo de moedas, e foron suspendidos nos seus postos. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa de moeda
* Cuñaxe

### Bibliografía 
* Presch, P. et al. (2002). *Vom Gulden zum Euro: 175 Jahre Münzstätte Karlsruhe.* Info-Verlag. Karlsruhe. ISBN 3-88190-290-2

### Ligazóns externas 
* Sitio web das Casas da Moeda Estatais de Baden Württemberg 
*"Why Gernany has Five State-Owned Mints". En *Coins Weekly*. 1 de febreiro de 2017
Maangamizi: The Ancient One

***Maangamizi: The Ancient One*** é un filme tanzano-estadounidense de 2001 dirixido por Martin Mhando e Ron Mulvihill. Estreouse no Festival Panafricano de Cinema e presentouse en 55 festivais de cinema de todo o mundo. Foi o primeiro filme escollido por Tanzania como candidato para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 74ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Barbara O. Jones como Dr. Asira
* Amandina Lihamba como Samehe
* Samahani Kejeri como Simba Mbili
* Waigwa Wachira como Dr. Odhiambo
* Ummie Mahfouda Alley como paciente
* Zainabu Bafadhili como Samehe de nova
* Chemi Che-Mponda como enfermeira Malika
* Mary Chibwana como paciente

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Tanzania propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 74ª edición dos Óscar

### Bibliografía 
* Warriors: Spiritually Engaged *The Making of Maangamizi* de Queenae Taylor Mulvihill. Gris Gris Films, 2006; Publishing: Lulu Enterprises Inc.; 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
María Solinha (filme)

:*Para ver o artigo sobre a muller canguesa do século XVI, véxase **María Soliño***

***María Solinha*** é un filme galego de 2020 dirixido por Ignacio Vilar. Está ambientado en Cangas e noutros escenarios da ría de Vigo.

## Sinopse 
O filme baséase na historia de María Soliño, unha muller que foi queimada polo tribunal inquisitorial acusada de practicar bruxería. No século XXI, a protagonista sofre os ecos da agresión que sufriu María Soliño no século XVI.

## Estrea 
A súa estrea orixinal estaba prevista en Cangas o 14 de maio de 2020, mais por mor da pandemia por coronavirus, a estrea adiouse até o día 21 de xuño, nun autocine en Verín. A recadación da estrea no autocine foi destinada polo concello de Verín ás familias máis afectadas pola crise sanitaria da COVID-19.

A súa estrea nas salas de cinemas demorouse até novembro de 2021.

## Produción 
Foi rodado en Cangas, Redondela, a illa de Toralla e na parroquia de San Martiño de Moaña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de filmes en galego con maior recadación
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Tempada 2016 do Campionato de Galicia de Montaña

A **tempada 2016** foi a 37ª edición do **Campionato de Galicia de Montaña**. Comezou o 30 de abril en Santa María de Oia e rematou o 29 de outubro na Escusa (Poio). O campión foi Alexis Viéitez, gañando o primeiro dos seus catro títulos. O mellor dos carrozados foi José Antonio Iglesias.

## Probas 
miniatura|Manuel Senra Caamaño na Subida a Pontevedra co seu Peugeot 306 MAXI.

## Resultados 
### Clasificación xeral 
### Grupo CM 
### Grupo G 
### Grupo H 
### Grupo N 
### Grupo P 
### Grupo SCC 
### Grupo T 
### Grupo X 
### Equipos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Clasificacións completas
Xoana de Évreux

**Xoana de Évreux**, nada en Évreux en 1310 e finada en Brie o 4 de marzo de 1371, foi raíña consorte de Francia e Navarra (1325 - 1328). 

## Traxectoria 
Filla do conde Lois de Évreux e Margarida de Artois. Era neta pola liña paterna do rei Filipe III de Francia e María de Brabante e pola liña materna de Filipe de Artois e Branca da Bretaña. Era irmá do rei Filipe III de Navarra. Casou en Brie o 5 de xullo de 1325 co rei Carlos IV de Francia, sendo a súa terceira esposa. Desta unión naceron: 

* A princesa Xoana de Francia (1326 - 1327). 
* A princesa María de Francia (1327 - 1341). 
* A princesa Branca de Francia (1327 - 1392), que casou en 1344 co duque de Orleáns Filipe de Orleáns. 

Foi coroada raíña o 11 de maio de 1326 na Sainte-Chapelle de París. 

En 1326 deu a luz a unha filla, que viviu só un ano. Ao ano seguinte, trouxo ao mundo unha nova filla. De novo embarazada á morte do rei, 1 de febreiro de 1328, continuou a incerteza sobre a sucesión masculina do reino. Por fin deu a luz unha nova filla. Coa Lei sálica prevalecendo no Reino, estes nacementos provocarán o fin da rama principal e directa da dinastía Capeto para iniciar a dinastía Valois. 

Xoana de Évreux morreu en Brie en 1371 e foi enterrada xunto ao seu marido na catedral de Saint Denis en París. 

O *Libro de horas de Xoana de Évreux*, de Jean Pucelle que se conserva no museo The Cloisters de Nova York, é unha das obras mestras da miniatura medieval.

## Véxase tamén
Filipe III de Valois

**Filipe de Francia** **III de Valois**, teoricamente I de Orleáns, nado o 1 de xullo de 1336 en Vincennes e finado o 1 de setembro de 1375 no mesmo lugar, foi duque de Orleáns e de Turena e conde de Valois.  

## Traxectoria 
O seu pai deulle en herdanza Orleáns e Turena (1346) e elevounas á dignidade de ducado-paria. En 1344 herdou o condado de Valois do seu pai. Axudou ao seu irmán, o rei Xoán II de Francia, na guerra contra os ingleses. Foi feito prisioneiro na batalla de Poitiers (1356), e permaneceu como refén ata 1360. Á súa morte (1375), sen descendencia lexítima, os seus dominios volveron á coroa. 

### Familia 
Fillo de Filipe VI de Francia, rei de Francia, e de Xoana de Borgoña e Francia, casou, o 8 de xaneiro de 1344, con Branca de Francia (1328 - 1393), filla póstuma de Carlos IV de Francia e Xoana de Évreux, e non tiveron fillos. 

Deixou, con todo, dous fillos ilexítimos: 

* N, dito o "bastardo de Orleáns" (morto en Château-Thierry, Aisne, ca. 1380). Criouse en Bourges con Xoán, duque de Berry.
* Luís de Orleáns (falecido o 27 de marzo de 1395 en Xerusalén), que foi bispo de Poitiers e Beauvais.

### Dominios e posesións (lista non exhaustiva) 
O seu irmán Xoán II o Bo vendeulle o Hôtel de Navarra, no núm. 47-49 da actual rúa Saint-André-des-Arts en París, que herdara de Xoana II de Navarra o Ducado-paria de Orleáns. 

## Notas
Pantalla de proxección

[miniatura|350x350px|Pantalla de proxección nunha [sala de cinema.]]
Unha **pantalla de proxección** é unha instalación que consiste nunha superficie e unha estrutura de apoio utilizada para mostrar unha imaxe proxectada para que se sexa vista pola audiencia. As pantalla de proxección poden estar instaladas permanentemente, como nunha sala de cinema, pintadas nun muro; ou ser portátiles con modelos de trípode o de chan, como nunha sala de conferencias ou noutros espazos orixinalmente non pensados para a proxección. Outro tipo popular de pantallas portátiles son as pantallas inflables para a proxección de filmes ó ar libre. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lanterna máxica
* Diapositiva
Filme cinematográfico

miniatura|Un anaco de filme.
Un **filme cinematográfico** ou **película cinematográfica** (por veces abreviado como **película** ou **filme**), é calquera filme fotográfico que é empregado para a realización de filmes para cinema ou televisión. A súa principal característica específica, que o distingue dos filmes fotográficos comúns, é ser fabricado en rolos maiores, permitindo rodaxes máis longas.

Grandes fabricantes mundiais de filme son as industrias estadounidense Kodak e a xaponesa Fuji.

Hai diversos formatos de filme, en xeral definidos pola súa bitola (longo). Os formatos máis coñecidos para cinema son 35 mm, 16 mm e Super 8. Hai tamén distintos filmes para a rodaxe en branco e negro e en cores.

## Elementos do filme 
Independentemente da bitola e do formato, o filme cinematográfico posúe catro elementos básicos:

* Fotograma: é o espazo onde cada imaxe fixa se forma e é almacenada. Este espazo é de formato rectangular, en xeral na proporción 1.33 ou 4x3 (o que significa que a largura é 33% maior que a altura). A proxección destas imaxes en alta velocidade (dende 1927 a 24 por segundo) e en rexistro é o que produce ó ollo humano a ilusión de movemento.

* Perforacións: son furados feitos na superficie do filme, en xeral dos dous lados do fotograma, e que serven para facilitar o transporte do filme, tanto na cámara como no proxector, mantendo as imaxes en rexistro unhas coas outras.

* Pista de son: é o espazo para a información sonora, disposto transversalmente nun dos laterais do filme, entre o fotograma e as perfuracións. Pode ser constituído por unha ou máis pistas de son óptico (visíbeis como unha liña sinuosa negra "deseñada" ó lado do fotograma) ou de son magnético (tiras de memoria marrón constituídas de material magnetosensíbel).

* Numeración de bordo: é unha serie de pequenos números impresos nun dos bordos do filme, secuencialmente e a intervalos regulares, para facilitar a montaxe do filme e a súa posterior manipulación no laboratorio. Dende 1991, eses números son acompañados de código de barras, o que permite a súa lectura mecánica.
Sen Senra

**Christian Senra**, coñecido artisticamente como **Sen Senra**, nado en Presqueiras (Forcarei) en 1995, é un músico galego de garaxe e estilos achegados.

## Traxectoria 
Criado en Vigo, fillo dunha empregada de froitaría e dun obreiro da construción, xogou ao fútbol e comezou a tocar liderando a banda Demonhigh con compañeiros de instituto con quince anos.). 

O seu primeiro álbum, *Permanent Vacation,* publicouno en 2015: cantouno en inglés, e gravou el a voz e maila instrumentación. No segundo álbum, *The Art of Self-Pressure*, de 2017, cantou tamén en inglés temas de rhythm&blues e hip hop, e colaborou con Royce Rolo. Para o terceiro, *Sensaciones*, xa mudou ao español e supuxo o seu descubrimento no mercado en España, con varios millóns de reproducións online. Ao ano seguinte, en 2021, publicou *Corazón Cromado*, onde colaborou unha das figuras musicais daquela en España, C. Tangana e onde incorporou temas de reguetón. A xira dese álbum levouno a dar concertos por toda España, e incluso chegou a meter 8000 persoas no escenario WiZink (Madrid) en xaneiro de 2022.
miniatura|dereita|220px|Sen Senra actuando no WiZink center en Madrid.

Do seu estilo teñen dito que é garaxe, aínda que el o negue, se ben tamén teñen sinalado que comparte moitos elementos da cultura hip hop.

Ten colaborado con Royce Rolo (Banana Bahia), Julieta Venegas, C. Tangana cos integrantes de Novedades Carminha.

## Discografía
* *Permanent Vacation* (2015)
* *The Art Of Self-Pressure* (Cripis Editorial, 2017, producido por Carlos Pereiro)
* *Sensaciones* (2020, producido por Anxo Ferreira)
* *Perfecto* (2020), single.
* *Corazón Cromado* (2021)
* *PO2054AZ* (Vol.I) (2023)
* *PO2054AZ* (Vol.II) (2024)
* *Padiante* (2025), single.

## Vida persoal
É o irmán da artista e deseñadora de táboas Vaas Senber.

## Notas
Filmes de Tanzania propostos ó Óscar ó mellor filme internacional

**Tanzania presentou un filme** para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2001. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.

## Propostas 
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Tanzania para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.

## Notas
Axel Paulsen

**Axel Paulsen**, nado en Aker, o 18 de xullo de 1855 e finado en Nesodden o 9 de febreiro de 1938, foi un patinador sobre xeo noruegués, que destacou tanto en patinaxe de velocidade como en patinaxe artística. Proclamouse campión de patinaxe de velocidade na primeira competición de patinaxe a nivel mundial, celebrada en Viena en 1882 e, nos anos posteriores, estableceu cinco marcas mundiais en diferentes distancias. Inventou un salto de patinaxe artística, que recibiu o seu nome, o «axel».

## Traxectoria 
miniatura|esquerda|250px|Paulsen na década de 1860
Axel Paulsen naceu en Aker, unha localidade de Noruega próxima a Oslo, en 1855. Os seus pais eran Johan Peter Paulsen (1820–1887), un comerciante de café, e Haagine Olsen (1822–1918). Paulsen creceu na cidade de Oslo, onde o seu pai tiña o seu negocio. nunha reunión de tres carreiras en Minneapolis, Minnesota.

### Marcas 
Paulsen estableceu as seguintes marcas mundiais durante a súa carreira:
*1885: unha milla en 3 minutos 26,4 segundos
*1886: unha milla en 3 minutos 5,4 segundos
*1885: dez millas en 39 minutos 7,4 segundos
*1886: tres millas en 10 minutos 33,0 segundos
*1889: vinte millas en 1 hora, 9 minutos e 15,0 segundos

## Influencia no deporte e honores 
miniatura|Esquema do axel, salto inventado por Axel Paulsen
Ademais de inventar o famoso salto que leva o seu nome, e de introducir un novo deseño para os patíns sobre xeo,  Axel Paulsen influíu no desenvolvemento da patinaxe artística como deporte. O seu estilo «nórdico» de patinaxe, caracterizado pola velocidade, movementos amplos e atleticismo atraeu grande atención polo seu contraste co estilo «vienés», de modo ata ese momento, que primaba o trazado de figuras complicadas sobre o xeo a costa do aspecto físico; da fusión de ambas as escolas xurdiu o «estilo internacional», máis similar á patinaxe artística de competición moderna. Tamén se lle atribúe a introdución da postura típica da patinaxe de velocidad, cos brazos cruzados por detrás das costas.

En 1910, no vixésimo quinto aniversario da súa vitoria sobre van der Zee, o Club de Patinaxe de Oslo nomeouno membro honorario. En 1976, foi incluído no Salón da Fama da Patinaxe Artística, como recoñecemento ás súas contribucións neste deporte.

## Notas 
;Referencias
Charles Duke

**Charles Moss Duke Jr.**, nado en Charlotte (Carolina do Norte) o 3 de outubro de 1935, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión Apolo 16. Pasou un total de 11,08 días no espazo.

## Traxectoria
Duke foi o décimo e máis novo home en camiñar sobre a Lúa. Graduouse en ciencias pola Academia Navala dos Estados Unidos en 1957. É máster en Aeronáutica polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1964.

Foi seleccionado pola NASA mentres exercía de piloto de probas en abril de 1966, formando parte dos 19 astronautas seleccionados para formar parte do Proxecto Apollo. Foi membro da tripulación de soporte da misión Apollo 10 e CAPCOM da misión Apollo 11. Foi piloto de apoio do módulo lunar da Apollo 13.

Duke foi piloto do módulo lunar na misión Apollo 16 entre o 16 e o 27 de abril de 1972. O resto da tripulación estaba formada por John Young (comandante) e Thomas Mattingly (piloto do módulo de mando). Apollo 16 aterrou na rexión lunar de Descartes para estudar a zona e tomar mostras para o seu estudo. Duke pasou un total de 11,08 días no espazo. Retirouse da NASA en decembro de 1975 para pasar a traballar no sector priado, sendo propietario de Inversións Duke e presidente de Charlie Duke Enterprises.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Apollo 10
*Apollo 13
*Apollo 16
Señor dos Pasos

[220px|miniatura|right|Imaxe do Señor Xesús dos Pasos da [Real e Venerable Irmandade do Santísimo Sacramento de Mafra.]]

O **Señor dos Pasos** (***Senhor Jesus dos Passos***, ***Nosso Senhor dos Passos***, ou ***Senhor Bom Jesus dos Passos*** en portugués), é unha advocación de Xesucristo e unha devoción especial na Igrexa Católica dirixida a El, que recorda o camiño emprendido por Xesucristo desde a súa sentenza de morte no Pretorio ata o seu funeral despois de ser crucificado no Calvario.

A historia desta devoción remóntase á Idade Media, cando os cruzados visitaron os lugares sagrados de Xerusalén, onde Xesús camiñou no camiño do martirio, e logo quixeron reproducir este camiño espiritualmente cando regresaron a Europa en forma de dramas e procesións sagradas, ciclos de meditación, ou establecer capelas especiais nos templos.

No século XVI establecéronse 14 momentos principais desta ruta, aínda que o número variou na historia do catolicismo de sete a 39. Estes puntos principais chámanse estacións de Via Crucis.

É o patrón de Olivenza e moi venerado en Portugal e o Brasil.

## Ligazóns externas 
* Día del Señor de los Pasos “Patrón de Olivenza” .