open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Baños de Panticosa

**Baños de Panticosa** (en aragonés **Os Banyos de Pandicosa**) é unha estación termal e unha pedanía do concello de Panticosa, en Aragón, dentro da comarca do Alto Gállego, (provincia de Huesca). A súa poboación de dereito en 2001 era de 10 habitantes.

## Acceso 
Pódese acceder á estación balnearia pola estrada A-2606, desde a vila de Panticosa, da que dista 8&nbsp;km. O acceso desde Occitania, no sur de Francia, faise polo tradicional paso do porto de Marcadau, que comunica Baños de Panticosa co val de Marcadau e a estación balnearia bearnesa de Cauterets.

## Historia 
Os romanos das épocas de Augusto e de Tiberio coñecían e utilizaban as augas termais de Panticosa, o que fica testemuñado por achados arqueolóxicos. En 1286 o rei Pedro I de Aragón concedeu a montaña de Plan de Ibón ao *quiñón* de Panticosa. As termas permaneceron esquecidas até o século XVII. Nesa centuria levantóuse o novo primeiro edificio en 1694 e, ao comezo do seguinte século, recuperóuse a tradición balnear. En 1826, o rei Fernando VII de España expropiou os baños ao *quiñón* de Panticosa e doou os dereitos de explotación a Nicolás Guallart até 1854. Foi nese século XIX cando se construíron as edificacións principais dos baños. En 1966 foron declarados de interese turístico nacional.

## Fontes 
A estación balnearia ten seis fontes termals reputadas por posuír propiedades medicinais. Un dos manaciais da fonte de santo Agostiño é de uso público.
Una pequeña parte del mundo

***Una pequeña parte del mundo*** é o segundo álbum de estudio do grupo de pop-rock español Amaral, publicado o 17 de marzo de 2000.

## Contido 
### Lista de cancións
John Bengtson

**John D. Bengtson** é un investigador de lingüística histórica e antropolóxica.

## Traxectoria 
Foi presidente e actualmente é vicepresidente da *Association for the Study of Language in Prehistory* (Asociación para o Estudo da Lingua na Prehistoria), foi tamén editor da revista *Mother Tongue* (1996-2003).

As áreas en que está especializado inclúen lingüística escandinava, lingüística do indoeuropeo, linguas africanas, linguas Dené-Caucasiano e máis paleolinguística (o estudo da Prehistoria a través dos datos lingüísticos).

## Obras 
* 1994. (con Merritt Ruhlen) *Global Etymologies*, in M. Ruhlen, *On the Origin of Languages: Studies in Linguistic Taxonomy*. Stanford, CA: Stanford University Press.
* 1994. ''Edward Sapir and the 'Sino-Dene' Hypothesis*, in **Anthropological Science** 102.3: 207-230.
* 1995. (con Václav Blažek) *Lexica Dene-Caucasica*. **Central Asiatic Journal** 39.1: 11-50; 39.2: 161-164.
* 1997. *Ein Vergleich von Buruschaski und Nordkaukasisch*, in **Georgica** 20: 88-94.
* 1998. *Caucasian and Sino-Tibetan: A Hypothesis of S.A. Starostin*, in **General Linguistics** 36.1/2: 33-49.
* 1999. *Wider genetic affiliations of the Chinese language*, in **Journal of Chinese Linguistics** 27.1: 1-12.
* 2000. (con Václav Blažek) *Lexical Parallels Between Ainu and Austric, and Their Implications*, in **Archiv Orientální** 68: 237-258.
* 2003. *Notes on Basque Comparative Phonology*, in **Mother Tongue** 8: 21-39.
* 2004. *Some features of Dene-Caucasian phonology (with special reference to Basque)'', in Cahiers de l'Institut de Linguistique de Louvain 30.4: 33-54.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Monoxénese (lingüística).

### Ligazóns externas 
*  Dr Bengtson's homepage
*  Association for the Study of Language in Prehistory 
*  Santa Fe Institute, Evolution of Human Language Project
Folk rock

**Folk rock** é unha corrente musical xurdida a mediados da década de 1960 na que se combinaban o folk estadounidense e anglosaxón co entón emerxente pop psicodélico.

## Nacemento 
Esta denominación popularizouse en todo o mundo en 1965, cando a banda californiana The Byrds gravou unha versión da canción "Mr. Tambourine Man" de Bob Dylan. Nela, o grupo anxelino utilizaba os xogos de voces característicos do pop xunto con cristalinas guitarras eléctricas sobre a base da canción de Dylan. Este novo son fixo que o cantautor estadounidense pensase en engadir elementos pop e rock á súa música. Así, cando no festival Folk de Newport no 1965 Bob Dylan utilizou a guitarra eléctrica e unha banda de acompañamento, o público apupouno de forma clamorosa.

Naquela época o folk nos Estados Unidos era un vehículo para expresar a crítica e o descontento coa sociedade estabelecida e moi especialmente coa guerra de Vietnam, proba diso eran as reivindicativas letras dos seus dous máximos expoñentes nese momento: Joan Baez e o propio Bob Dylan. O público folk estaba formado fundamentalmente por activistas de esquerda e universitarios progresistas que consideraban ao rock e o pop coma xéneros superficiais e pouco comprometidos.

Probabelmente estes dous feitos foron os que marcaron o nacemento do **folk Rock**. A partir deste momento, moitos artistas provenientes tanto do folk coma do pop comezaron tamén a fusionar ambos os estilos converténdose así o **folk Rock** nunha das principais influencias do Rock psicodélico, podendo considerar a moitos dos seus artistas coma membros de ambas as correntes.
Els vampirs no creuen en Flanagans

***Els vampirs no creuen en Flanagans*** é un libro de Andreu Martín e Jaume Ribera, publicado en 2003. É o noveno da saga protagonizada polo detective xuvenil Flanagan.

## Trama 
Flanagan, a súa moza Nines e catro máis do grupo de amigos de Nines pasan unha noite de decembro nun piso dela que está en obras. Aproveitan para falar de contos de medo, e de asasinos en serie, como *Jack o Destripador*, Peter Kürten (*o vampiro de Düsseldorf*) ou Andrei Chikalito. Cristian propón ir pasar as festas de Nadal a Floc, unha aldea nos Pireneos onde un asasino en serie, un tolo que se cría vampiro, matou a catro persoas. O *Pastor Asustado*, como é coñecido o tolo do rapaz, está internado nun sanatorio mental.

Hospédanse no hostal onde se cometeu un dos asasinatos, e Flanagan vese obrigado, para demostrar a súa valentía ante Cristian, a pasar a noite nun castelo onde se supón que habitaba o vampiro. Pero o asasino escapou do sanatorio, e o pánico comeza a estenderse entre os turistas hospedados no hostal.

Pero Flanagan descobre que o invento da historia do vampiro e mesmo un asasinato imputado a el, son obra do dono do hostal, que se viu estafado e necesitou matar para conseguir cartos.

Así mesmo, a petición de María Gual, é capaz de desenmascarar a *Deep Blue*, un rapaz que chateaba coa amiga de Flanagan.

## Narración 
Nesta ocasión, e malia as dúbidas que lle xorden acerca de se lle convén a relación de parella cunha rapaza doutra clase social ben distinta, está moi a gusto con Nines. Non quere facer grandes plans de futuro, pero os aloumiños e apertas son constantes, malia as confusións eternas e os celos imprescindibles.
Charlie e a fábrica de chocolate (filme)

***Charlie e a fábrica de chocolate*** (en ) é un filme dirixido por Tim Burton no ano 2005, baseado no libro homónimo de Roald Dahl. Está protagonizado por Johnny Depp, que interpreta a Willy Wonka, e Freddie Highmore, que interpreta a Charlie.

Foi rodado en Yorkshire, Inglaterra, e é a segunda adaptación da novela, tras *Willy Wonka e a fábrica de chocolate*, dirixido en 1971 por Mel Stuart.

O guión foi escrito por John August, que xa traballara como guionista con Tim Burton no 2003 en *Big Fish*. August dixo que non vira a adaptación de 1971 antes de escribir o guión, e que lle preguntou a Tim Burton se debía mirala. Burton díxolle que non, polo que a nova adaptación non ten influencias da primeira..

## Personaxes 
* Johnny Depp como Willy Wonka
* Freddie Highmore como Charlie Bucket
* David Kelly como Avó Joe
* Geoffrey Holder como Narrador
* Helena Bonham Carter como Mrs. Bucket
* Noah Taylor como Mr. Bucket
* Adam Godley como Mr. Teavee
* James Fox como Mr. Salt
* Deep Roy como os Oompa-Loompa
* Christopher Lee como Dr. Wilbur Wonka
* Missi Pyle como Mrs. Beauregarde
* Franziska Troegner como Mrs. Gloop
* Jordan Fry como Mike Teavee
* Julia Winter como Veruca Salt
* AnnaSophia Robb como Violet Beauregarde
* Philip Wiegratz como Augustus Gloop
* Blair Dunlop como Willy Wonka de neno
* Eileen Essell como Avoa Josephine
* David Morris como Avó George
* Liz Smith como Avoa Georgina

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio Oficial 
* Ficha en Carteles de Cine
Gaitelgrima de Benevento

:*para outros personaxes do mesmo nome ver Gaitelgrima.*
**Gaitelgrima de Benevento**, tamén coñecida como **Gaitelgrima de Capua**, nada en data descoñecida e finada despois de 1027, foi unha princesa longobarda.
## Traxectoria
Filla de Pandulfo II de Capua e irmá de Pandulfo IV, foi a segunda muller de Guaimaro IV de Salerno. Son catro os fillos da parella dos que se conserva memoria: 
*Guaimaro IV, sucesor do pai.
*Guido, despois duque de Sorrento.
*Pandulfo, señor de Capaccio.
*Gaitelgrima (ou Altrude), primeira muller de Drogón e despois de Umfredo d'Altavilla.
Gaitelgrima

**Gaitelgrima**, nome feminino longobardo, pode referirse a:

***Gaitelgrima de Capua**: filla de Atenulfo I de Capua e muller de Guaimaro II de Salerno.
***Gaitelgrima de Benevento** ou **Gaitelgrima de Capua**: filla de Pandulfo II de Capua e muller de Guaimaro III.
***Gaitelgrima de Salerno** ou **Altrude**: primeira muller de Drogón e despois de Umfredo d'Altavilla.
***Gaitelgrima de Salerno**: filla de Guaimaro IV de Salerno e primeira muller de Xordano I de Capua e despois de Alfredo de Sarno.
***Gaitelgrima de Puglia**: filla de Xordano I ou Xordano II de Capua e muller de Guillerme II, duque de Puglia.
Gaitelgrima de Salerno (Guaimaro IV)

:*Para outros personaxes do mesmo nome véxase Gaitelgrima.*

**Gaitelgrima de Salerno**, nada en Sarno e finada despois do ano 1078, foi princesa longobarda de Capua e, a continuación, de Sarno.

## Traxectoria
Filla de Guaimaro IV de Salerno e Gemma, foi dada en matrimonio polo seu irmán Xisulfo II ao príncipe Xordano I de Capua, mentres a súa irmá Sichelgaita casou con Robert Guiscard. Viúva de Xordano, ao que lle dera como fillo e sucesor a Ricardo, casou con Alfredo, conde de Sarno, que tamén morreu aos poucos anos. Gaitelgrima continuou a vivir no feudo de Sarno ata a súa morte, ofrecendo hospitalidade na súa fortaleza ao seu irmán Xisulfo, destronado por Guiscard no 1078.
Gaitelgrima de Salerno (Altrude)

:*Para outros personaxes do mesmo nome ver Gaitelgrima.*

**Gaitelgrima de Salerno** (coñecida tamén como **Altrude**), nada en 1026 e finada en 1051, foi unha princesa longobarda.
## Traxectoria
Filla de Guaimaro III de Salerno e Gaitelgrima, irmá de Guaimaro IV de Salerno, Guido de Sorrento e Pandulfo de Capaccio, no 1047 casou con Drogón d'Altavilla, primeiro conde de Puglia e Calabria. O seu marido morreu nunha conxura poucos anos despois, no 1051, despois de Gaitelgrima ter dado a luz un fillo, Ricardo.

Xa viúva, en segundas nupcias converteuse en muller do irmán e sucesor de Drogón, Umfredo d'Altavilla. Do matrimonio naceron dous fillos homes, Abelardo e Ermanno d'Altavilla.
Gaitelgrima de Puglia

:*Para outros personaxes do mesmo nome véxase Gaitelgrima.*

**Gaitelgrima de Puglia** ou **Guaidalgrima** finada despois de 1127, foi unhas princesa normanda e duquesa de Puglia e Calabria.

## Traxectoria 
Probabelmente filla de Xordano I ou Xordano II de Capua (ou se cadra de Roberto de Caiazzo), no 1114 converteuse na segunda esposa de Guillerme II, duque de Puglia e Calabria. Guillerme morreu asasinado nunha conxura palatina o 4 de agosto de 1127 e, segundo a lenda, a muller, esnaquizada pola dor, cortou os seus longos cabelos loiros en sinal de loito - seguida no exemplo por todas as doncelas do seu séquito - e púxoos sobre o sarcófago do seu home, aínda hoxe visíbel no adro da catedral de Salerno.

## Fontes
* Houben, Hubert. *Roger II of Sicily: A Ruler between East and West*, 2002.
* Matthew, Donald. *The Norman Kingdom of Sicily*, 1992.
Erchemperto

**Erchemperto**, nado no Castrum Pilanum (Conca della Campania, provincia de Caserta), foi un monxe longobardo da segunda metade do século IX.

## Traxectoria
Escribiu a *Historia dos longobardos meridionais*, obra que deixa entrever a súa sentida participación nos acontecementos dramáticos que atinxiron naqueles anos a nación longobarda.
Enerxía xeotérmica

A **enerxía xeotérmica** é a enerxía que se atopa no interior da terra en forma de calor, como resultado da desintegración dos elementos radioactivos e da calor permanente que se orixinou nos primeiros momentos da formación do planeta.

A enerxía xeotérmnica manifestase por medio de procesos xeolóxicos como volcáns, géyseres e fontes termais.

O vapor producido por líquidos quentes naturais en sistemas xeotérmicos é unha alternativa ao que se obten en plantas de enerxía que queiman materia fósil, utilizan a fisión nuclear, ou outros medios.

As perforacións mais modernas nos sistemas xeotérmicos alcanzan reservas de auga e vapor, quentados por magma moito máis profundo, que se atopa ata os 3.000 metros baixo o nivel do mar. O vapor purificase na boca do pozo antes de ser transportado en tubos grandes e illados cara ás turbinas.

## Vantaxes e inconvenientes 
### Vantaxes 
* É unha fonte de enerxía que evitaria a dependencia da enerxía do exterior
* Os residuos que produce son mínimos, tendo un baixo impacto ambiental a diferenza doutros tipos de enexía. 
* O fluxo de produción de enerxía é constante ao longo do ano. 
* Non depende das variacions estacionais como a chuvia, os caudais dos ríos etc. É o complemento ideal para as plantas hidroeléctricas.

### Inconvenientes 
* Emite ácido sufhídrico, que é detectado polo cheiro a ovos podres, pero que en grandes cantidades non se percibe e é letal.
* Emite CO2, co que aumenta o efecto invernadoiro.
* Contamina as augas próximas con substancias como arsénico, amoníaco etc.
* Produce contaminación térmica.
* Non se pode transportar
[300px|miniatura|A central eléctrica xeotermica de Nesjavellir, en Þingvellir ([Islandia).|centro]]
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Asociación Geotermal Internacional.
Pandulfo III de Salerno

**Pandulfo III de Salerno** foi, por poucos días en 1052, un príncipe longobardo de Salerno.

Puxérono no trono os cuñados do príncipe Guaimaro IV, tras o seu asasinato nunha conxura, coa axuda dos amalfitanos, o 3 de xuño de 1052. Instigado polos seus mesmos "electores", Pandulfo e os seus secuaces botáronse a cazar os familiares do seu predecesor, que se refuxiaran no Castelo de Arechi. Tras atopalos e facer que se rendesen, matádoos ou mandándoos á cadea, deu inicio á xestión do poder.

Pero, a causa da súa impopularidade, Pandulfo tivo de súpeto os días contados. De feito o conde Guido, un dos fillos de Guaimaro, que deu fuxido por milagre do masacre, correra a se refuxiar onda os normandos Umfredo de Puglia e Ricardo de Aversa; con eles volveu aos poucos días onda os muros de Salerno, e algúns cidadáns abríronlles as portas da cidade na noite entre o 11 e o 12 de xuño.

Pandulfo III e os seus familiares refuxiáronse á súa vez no castelo, do que saíron tras teren parlamentado con Guido que, unha vez retomado o control da cidade, lles prometera a salvación a cambio da súa inmediata partida, e a liberación de Xisulfo, fillo do predecesor; pero os normandos, leais a Guaimaro IV mesmo após a morte, non foron da mesma opinión: mataron inmediatamente a Pandolfo xunto con trinta e seis conxurados, tantos como cantas foron as coiteladas que atoparon no corpo de Guaimaro. No trono de Salerno subiu Xisulfo II.
Convección

miniatura|200 px|Movemento por convección
[miniatura|Correntes convectivas no mar ([circulación termohalina)]]

A **convección** é unha das tres formas de transmisión de calor e caracterízase porque se produce por intermedio dun fluído (aire, auga) que transporta a calor entre zonas de diferentes temperaturas a través de correntes chamadas correntes de convección. A convección prodúcese unicamente por medio de materiais fluídos. Estes, ó quentarse, aumentan de volume, diminúen a súa densidade e ascenden desprazando o fluído que se atopa na parte superior e que está a menor temperatura. O que se chama convección en si, é o transporte de calor por medio de correntes ascendente e descendente do fluído. A transferencia de calor nun volume e a mestura de elementos macroscópicos de porcións quentes e frías dun gas ou dun líquido. Inclúese tamén o intercambio de enerxía entre unha superficie sólida e un fluído ou por medio dunha bomba, un ventilador ou outros dispositivos mecánicos (convección mecánica ou asistida). Na transferencia de calor libre ou natural na cal un fluído é máis quente ou máis frío e en contacto cunha superficie sólida, causa unha circulación debido ás diferenzas de densidade que resultan do gradiente de temperaturas no fluído.

A transferencia de calor por convección exprésase coa Lei de Arrefriamento de Newton:

\frac {dQ} {dt} = h A_{s} ( T_{s} - T_{\inf} ) 

Onde h é o coeficiente de convección (ou *coeficiente de película*), A_{s} é a Área do corpo no contacto co fluído, T_{s} é a temperatura na superficie do corpo e T_{\inf} é a temperatura do fluído lonxe do corpo.
Emblema de Francia

O **emblema da República francesa** ten a súa orixe na Revolución de 1789. Como ocorre noutros países, o emblema emprégase como un dos símbolos do Estado, pero non foi obxecto dunha regulación legal específica. Aparece en documentos oficiais, en uniformes policiais, na fachada de moitos edificios públicos (sexan estatais ou municipais), nos pasaportes ou en moedas e medallas acuñadas pola República francesa, por citar algúns exemplos. O seu deseño incorpora elementos recollidos da tradición greco-latina, como as fasces e as ramas de carballo e loureiro.

As fasces teñen a súa orixe nas cerimonias da Roma Antiga: os maxistrados, ditadores, cónsules e emperadores ían precedidos duns lictores. Estes levaban un feixe de varas (fasces en latín) que simbolizaban o poder do Estado e a autoridade dos seus maxistrados. Este símbolo foi incorporado durante a Revolución francesa para representar o poder e a autoridade da república.

A rama de carballo representa a permanencia e a forza da Nación, mentres que o loureiro representa a gloria da Patria e aos heroes que a defenderon.

As iniciais "RF" significan "*République Française*" (República Francesa).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
#### Outros símbolos nacionais franceses 
* Bandeira de Francia
* Gran Selo de Francia
* *La Marsellaise*
* *Liberté, égalité, fraternité*
* Marianne
Aeroporto Internacional La Aurora

O **Aeroporto Internacional La Aurora** (IATA: **GUA**, ICAO: **MGGT**) presta o servizo á Cidade de Guatemala, Guatemala, e está localizado a 6&nbsp;km ao sur do centro da cidade. O aeroporto esta administrado pola Dirección General de Aeronáutica Civil de Guatemala e é o aeroporto máis moderno de Centroamérica; no país é seguido polo Aeroporto Internacional Mundo Maya preto de Flores, Petén. Recentemente, o aeroporto internacional "La Aurora", pasou a ser catalogado coma categoría 1 pola Administración Federal de Aviación de Estados Unidos.

Actualmente conta con 12 portas de embarque (7 a 19), pero estanse a construír o resto (1 a 6 e 20 a 25) e se están a negociar voos con Air France (París-Guatemala-París), Virgin Atlantic (Londres-Guatemala-Londres) e China Airlines (Taiwan-Guatemala-Taiwan).

"La Aurora" estará sendo remodelado e expandido masivamente para ofrecer un maior servizo aos pasaxeiros e liñas aéreas, de tal xeito que poderá acoller un maior número de usuarios e aeronaves máis grandes. No 2008, a aeroliña Taca instalará un "Hub", o centro de conexións encargado das rutas suramericanas coma Quito, Bogotá, Caracas, Lima e Panamá, ao igual que expandindo as súas rutas diarias a Norte e Centroamérica.

## Aeroliñas e destinos 
### Pasaxeiros
### Carga
## Ligazóns externas 
* Dirección General de Aeronáutica Civil (en español)
O diario vermello de Flanagan

***O diario vermello de Flanagan*** é un libro escrito no 2003 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o décimo da saga protagonizada polo detective xuvenil **Flanagan**.

Este libro, parello a *O diario vermello de Carlota*, de Gemma Lienas, desmárcase do resto da saga. É un libro de divulgación sobre a sexualidade, escrito para adolescentes.

## Trama 
A trama dura entre comezos de febreiro e mediados de abril. Flanagan coñece na estación do metro a Carlota, e comezan a falar. Carlota dille que vai comezar un *diario vermello*, onde porá as súas ideas, experiencias e esperanzas sobre a sexualidade. Flanagan decide escribir un diario el tamén, para, ó rematalo, intercambialo e comparar dúbidas e aprender xuntos.

Pero a situación sáese de nai, e o que comezara como unha relación marcada por ese eixo, axiña se torna unha relación con forte carga sentimental, cos problemas que iso leva consigo. Flanagan aínda non rompera a súa relación con Nines, e Carlota tamén está confundida, pois gústalle un rapaz holandés.

Logo de perderen a virxindade xuntos e de moitos sentimentos contraditorios, rematan como amigos. Flanagan reemprende a relación con Nines.

## Narración 
Máis alá da trama, o libro tamén serve de manual. Fala extensamente de métodos anticonceptivos, tendencias sexuais, enfermidades de transmisión sexual, e da relación entre o sexo e o amor.

A base de enquisas e charlas, vai amosando as opinións de diferentes compañeiros de clase con distintas experiencias. Hai moitos rapaces con pais machistas (o que levou ó fillo ós 15 anos a un prostíbulo para perder a virxindade, o que lle di á filla que a muller é inferior, ou mesmo o que viola á súa propia filla). Tamén hai moita xente para quen o sexo é tabú, e mesmo algunha outra (as menos...) para quen é algo normal.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha da Editorial Galaxia
Robert Rauschenberg

[dereita|miniatura|200px|*Riding Bikes*, [Berlín, 1988.]]
**Robert Milton Ernest Rauschenberg**, nado en Port Arthur (Texas) o 22 de outubro de 1925 e finado o 12 de maio de 2008, foi un pintor estadounidense.

## Traxectoria 
Desenvolveu a súa formación en lugares moi diversos: Kansas City, París, Carolina do Norte e Nova York. Logo dun primeiro período pictórico que podería enmarcarse nalgunhas das formas do expresionismo abstracto, na década de 1950 empezou a realizar as súas combine-paintings, pezas de difícil adscrición nas que combinou o lenzo co ensamblaje de obxectos dispares, en moitos casos de refugallo: animais disecados, cadeiras, botellas, rodas de coches, ventiladores, receptores de radios etc.

Desde 1963 recorreu tamén á serigrafía, na que se serviu a miúdo de fotografías e recortes de xornal. Foi un dos fundadores da EAT (Experimentos en Arte e Tecnoloxía) e en 1964 recibiu o Gran Premio da Bienal de Venecia. Enmarcado en tendencias tan dispares como o expresionismo abstracto ou o pop art, el mesmo tense autocalificado a miúdo como «neodadaísta».

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* ARTCYCLOPEDIA
Flanagan, só Flanagan

***Flanagan, só Flanagan*** é un libro escrito de Andreu Martín e Jaume Ribera, publicado no ano 2000. É o oitavo da saga protagonizada polo detective xuvenil **Flanagan**.

## Trama 
A historia comeza un xoves de xuño. A véspera do exame final de matemáticas, Flanagan está a enterrar un gato. Ó día seguinte Mateo ameázao con darlle unha tunda, pero á tarde chámao Nines e pasa a fin de semana fóra do barrio. Nines séntese mal e chámao para falar, pero acaban bicándose nun parque, e tras un diálogo confuso, Flanagan vai durmir á estación de trens.

Cando volve o luns a clase, resulta que Mateo está desaparecido, acusado de atracar unha gasoliñeira. O policía do barrio pídelle axuda, e, tras salvarlle a vida, Flanagan e Nines esconden a Mateo nun piso do pai dela.

A semana discorre con leas amorosos a dúas bandas. Flanagan dubida dos seus sentimentos cara a Nines, e á vez comparte algún bico con Eva, a moza de Mateo. Mateo intenta seducir a Nines, mais esta rexéitao, aínda que deixa a Flanagan coa dúbida de se pasou algo entre eles.

Finalmente descóbrese que tralo asunto do atraco á gasoliñeira se escondía un político pederasta con moito que ocultar, e que o pai de Mateo tiña tamén moito que esconder.

## Narración 
De novo todo sae a pedir de boca para Flanagan. Os dous casos resoltos. Bastante acción e mesmo varios accidentes perigosos. Logo de que en abril Blanca *Online* mudara de barrio e deixaran a relación, Flanagan non quere volver á vida de parella, pero acaba caendo, e o relato abre as portas á unha futura relación con Nines.

### Tradución ao galego 
Logo de traduciren Xavier Rodríguez Baixeras e María Dolores Martínez Torres dous libros da saga cada un, este é o primeiro que traduce Carmen Torres París. Dálle un estilo moi persoal, traducindo tamén os nomes (*Branca* e *Xan* no canto de Blanca e Juan que empregaran os anteriores), e empregando expresións e xiros propios do galego, así como adaptando a situación á cultura galega (como Flanagan cantando unha pandeirada).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Ficha na web da editorial.
Os Peares, A Peroxa

**Nosa Señora do Pilar dos Peares** é unha parroquia do concello da Peroxa, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2023 tiña 57 habitantes (24 homes e 33 mulleres). Consta dun único lugar que leva o mesmo nome.

Esta parroquia e lugar é o máis poboado do núcleo de poboación dos Peares que se estende por catro parroquias de catro concellos das provincias de Lugo e Ourense.

Aquí criouse o presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo.

## Situación 
Situada a a 18&nbsp;km de Ourense, a parroquia enclávase na marxe dereita do Miño, entre este e o Búbal. En fronte, na beira esquerda do Miño, desemboca neste o Sil. O Búbal e o Sil fan de límite provincial entre Lugo e Ourense.

Posúe unha estación de ferrocarril da liña Monforte de Lemos - Vigo

## Lugares e parroquias
### Lugares dos Peares
### Parroquias da Peroxa
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares da Peroxa
Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico

miniatura|300px|Mapa dos Estados membros da **OCDE** (En azul escuro os fundadores)
**Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico** (**OCDE**), é unha organización de cooperación internacional, composta por 30 estados, cuxo obxectivo é coordinar as súas políticas económicas e sociais. Foi fundada en 1961 e a súa sede central atópase na cidade de París, Francia. O seu antecesor foi a Organización Europea para a Cooperación Económica. O seu secretario xeral desde o 1 de xuño de 2006 é o mexicano José Angel Gurría.

## Obxectivo 
A OCDE constituír como un dos foros mundiais máis influentes, no que se analizan e establécense orientacións sobre temas de relevancia internacional como economía, educación e medio ambiente.

Os seus principais obxectivos son: 
* Promover o emprego, o crecemento económico e a mellora dos niveis de vida nos países membros, e así mesmo manter a súa estabilidade. 
* Axudar á expansión económica no proceso de desenvolvemento tanto dos países membros como nos alleos á Organización. 
* Ampliar o comercio mundial multilateral, sen criterios discriminatorios, de acordo cos compromisos internacionais.

O principal requisito para ser país membro da OCDE é liberalizar progresivamente os movementos de capitais e de servizos. Os países membros comprométense a aplicar os principios de: liberalización, non discriminación, trato nacional e trato equivalente.

## Estados membros 
Hai 33 membros de pleno, 25 dos cales son considerados de alto-ingreso (*) segundo o Banco Mundial.

## Relacións con non-membros e ampliación 
24 países non-membros participan como observadores regulares ou completos en comités da OCDE, aos que se suman outros 50 comprometidos en diversas actividades; e que poden solicitar seren membros permanentes previa avaliación positiva polo medio.

O 16 de maio do 2007, o Consello ministerial da OCDE decidiu comezar a discutir o acceso de Chile, Estonia, Israel, Rusia, e Eslovenia; como así fortalecer a súa cooperación co Brasil, a China, a India, Indonesia e Suráfrica a través dun incremento nas súas relacións ou como membros plenos. Outros candidatos a membros plenos son o restante aínda non incluído da Unión Europea: Bulgaria, Chipre, Letonia, Lituania, Malta e Romanía.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Informe PISA (Axencia Para a Avaliación Internacional de Estudantes)

### Ligazóns externas 
* Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico
Os Peares

**Os Peares** é un núcleo de poboación galego repartido entre catro parroquias de catro concellos pertencentes a dúas provincias. Oficialmente, con este nome existen unha parroquia do concello ourensán da Peroxa e o único lugar desta parroquia. Por extensión úsase este topónimo para referirse ao núcleo de poboación que forman a parroquia e lugar anteriormente mencionados, e mais os lugares do Coitelo no tamén ourensán concello de Nogueira de Ramuín, A Granxa no concello lugués de Carballedo e O Torrón no tamén concello lugués de Pantón. En 2015, segundo datos do IGE, tiña 155 habitantes, dos cales 78 eran homes e 77 mulleres. Os lugares máis poboados son Os Peares con 68 habitantes e A Granxa con 61, pola contra o lugar do Torrón é o menos poboado con 5 habitantes.

## Xeografía
miniatura|250px|Desembocadura do Sil (ó fondo) no Miño (á esquerda, baixo a ponte do ferrocarril)
O lugar dos Peares está situado na desembocadura dos ríos Sil e Búbal no Miño, e cruzado polos tres ríos. É un lugar de fortes pendentes, xa que o núcleo está situado nun punto onde os ríos baixan encaixados.

Existen desde hai tempo dúas importantes pontes que atravesan o núcleo, unha que cruza o Sil en dirección norte-sur, e outra que atravesa o Miño en sentido leste-oeste. A primeira é para o tráfico de automóbiles, mentres que a segunda é para o ferroviario, pois a estación dos Peares era unha parada importante na liña entre Ourense e Monforte de Lemos. En setembro de 2016 abriuse unha nova ponte sobre o Miño que, con case 200 metros de longo e 5 de ancho, posibilita o uso compartido por parte de vehículos e peóns.

## Administración
O núcleo dos Peares divídese administrativamente entre catro parroquias de catro concellos das provincias de Lugo e Ourense. Ditas parroquias son: na provincia de Ourense Os Peares do concello da Peroxa e Viñoás do concello de Nogueira de Ramuín, e na de Lugo Oleiros do concello de Carballedo e Pombeiro do concello de Pantón.

## Deporte 
Os Peares é o punto de partida da tradicional proba anual de piragüismo do Descenso do Miño, con chegada no encoro de Velle en Ourense.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Viaducto de Los Peares.jpg|A parroquia dos Peares á esquerda da ponte do ferrocarril.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Os Peares, A Peroxa
Protectorado de Sarre

O **protectorado de Sarre**, que se corresponde co actual estado alemán de Sarre, estivo baixo control francés durante o período que comprende entre os anos 1947 a 1956.

## Historia 
Segundo o Tratado de Versalles (1919), Sarre quedaba baixo goberno da Sociedade de Nacións administrado por Francia, durante un período de 15 anos a contar desde 1920, como compensación das perdas sufridas polo país galo durante a primeira guerra mundial. Tralos 15 anos, realízase un referendo sobre o futuro da rexión, onde a opción da reintegración en Alemaña obtén o 90% do escrutinio, pasando a formar parte de Alemaña en 1936.

Trala segunda guerra mundial, Sarre volve a dominio francés despois da súa ocupación por mandato das Nacións Unidas. Celebradas as primeiras eleccións logo da guerra en 1947, o parlamento vota a unión a Francia baixo a figura dun protectorado, co nome de «Unión económica entre Francia e Sarre».

En 1954, Francia e Alemaña chegan a avinza en París co estabelecemento dun estatuto para Sarre, definindo a rexión como «Territorio Europeo», con vistas á posibilidade de albergar a capital das diferentes comunidades europeas que acabarían derivando na actual Unión Europea.

Aprobado o estatuto no parlamento, o estatuto é sometido a referendo, gañando a opción do Non, malia ao apoio do chanceler alemán Konrad Adenauer. Debido ao fracaso da negativa do estatuto, o Primeiro Ministro francés Guy Mollet e Adenauer acordan no veciño Luxemburgo que Sarre se reintegre en Alemaña, sendo exercido este dereito o 1 de xaneiro de 1957. Iso si, economicamente permaneceu vinculada a Francia até o 5 de xullo de 1959, en que finalizou tamén esta situación. Actualmente é un Land da República Federal Alemá.

## Deportes 
Sarre participou coa súa propia delegación nos Xogos Olímpicos de 1952 en Helsinqui. Esta situación política chegou ao seu maior expoñente deportivo cando en 1953 a FIFA autoriza a selección sarrense de fútbol a enfrontarse á selección de Alemaña co gallo das eliminatorias do mundial de fútbol do ano seguinte.
My Name Is Earl

***My Name Is Earl*** é unha comedia de situación gañadora dun Premio Emmy, creada por Greg Garcia e producida por Fox. Actualmente emítese a súa terceira temporada pola canle NBC.

## Sinopse 
Os seus intérpretes principais son Jason Lee, Ethan Suplee, e Jaime Pressly. Lee interpreta a Earl J. Hickey, un delincuente de pouca monta sen respecto nin por nada nin por ninguén, que nada máis gañar $100.000 na lotería, perde o boleto ao ser atropelado por un coche. No tempo de repoñerse no hospital a súa muller faille firmar o divorcio, e é entón cando a través da televisión descobre o karma a raíz dun comentario de Carson Daly no seu programa. O descubrimento do karma, faille reformular a súa vida, á que decide darlle un xiro. Ese xiro materialízase nunha lista na que escribe toda as súas malas accións para intentar enmendalas. Despois dun par de boas accións recupera o seu boleto de lotería premiado. Earl interpreta isto como un sinal de que o karma funciona, así que decide aproveitar a tranquilidade que lle dá o diñeiro que acaba de gañar na lotería para dedicar o seu tempo a emendar as accións da lista, tachándoas unha vez liquidadas. Ao primeiro, a súa lista ten 259 malas accións (no primeiro capítulo xa tacha unha, a número 64), pero ao tempo que avanza a serie vai engadindo malas accións segundo as vai lembrando.

Ethan Suplee interpreta o irmán máis novo de Earl, Randy Hickey, un inxenuo que non foi agraciado con demasiada intelixencia. Pressly interpreta a ex muller de Earl, Joy Darville. Tamén aparecen dentro do elenco Eddie Steeples, que interpreta a Darnell Turner, o novo marido de Joy, amén do pai biolóxico do segundo fillo de Earl, máis coñecido como o Home Caranguexo, e Nadine Velazquez, Catalina Aruca, unha atractiva rapaza da limpeza latinoamericana con moi bo corazón que traballa no motel onde viven os irmáns Hickey.

## Concepción 
Segundo as entrevistas na primeira edición do DVD (versión estadounidense), a personaxe de Earl está parcialmente inspirada no padrasto do creador da serie, Greg Garcia, tamén chamado Earl. Ao igual que Earl Hickey, o Earl de verdade coñeceu e casou cunha muller que estaba embarazada dun fillo doutro home. Co tempo tamén tivo un segundo fillo cun afroamericano, como fixo Joy na serie. O Earl real estivo involucrado nalgunhas actividades cuestionábeis no pasado, pero finalmente cambiou, como fixo Earl.

García escribiu o episodio piloto mentres traballaba noutra comedia de situación, *Yes, Dear*. Ao primeiro contactou coa Fox, a cal aprobou a serie. Ao final foi a NBC a que aprobou a realización do piloto condicionado a que se poidese conseguir un elenco de garantías.

Jason Lee foi contactado para a personaxe principal, pero non estaba interesado en traballar para a televisión e rexeitou en dúas ocasións a personaxe, ata que ao final aceptou gravar o episodio piloto despois de le-lo guión. A pesar de que lle gustou o piloto, amosouse indeciso a comprometerse ata que se reuniu con García, o creador da serie.
Castrocontrigo

**Castrocontrigo** é un concello da provincia de León, que está situado a uns 80 quilómetros ó oeste da capital provincial. Áchase na comarca de La Valdería, próxima á da Cabreira.
O municipio ocupa unha área de 194,49 km2, e a súa poboación en 2005 era de 1.075 habitantes, o que resulta nunha densidade de poboación de 5,52 hab./km2.

## Étimo 
O seu nome procede dun antigo *Castru Guntherigu*, do nome dun antigo posesor de nome xermano latinizado.

## Entidades 
O concello está formado polas seguintes localidades: 
***Castrocontrigo**.
*Morla de la Valdería.
*Nogarejas.
*Pinilla de la Valdería.
*Pobladura de Yuso.
*Torneros de la Valdería.

## Festas
*Corpus Christi.
*Patronais, celébranse na primeira fin de semana do mes de agosto.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina Asociación Cultural Castrocontrigo
Doctor Deseo

**Doctor Deseo** é un grupo de rock vasco.

## Historia 
Creado en 1986, Doctor Deseo é unha banda orixinaria de Bilbao (Biscaia, País Vasco) e está integrada por cinco músicos entre os que só se atopan dous dos membros fundadores do grupo: Francis Díez (vocalista e compositor da maioría dos temas) e Joxi Jiménez (baixista).

A eles uníronselle con posterioridade: Raúl Lomas (teclista) e Txampi (ex Hertzainak, batería). Máis tarde entraría a formar parte do grupo Toro (Aitor Agiriano, ex Peace Monkeys).

O seu traballo *Sexo, ternura y misterio* foi gravado entre o verán e o Nadal de 2007, foi producido por Francis e rexistrado por Iñaki "Uoho" Antón (Platero y tú, Extremoduro, La Inconsciencia de Uoho) nos estudios Muxik.

## Membros 
### Membros anteriores 
## Discografía 
### Álbums 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web Oficial
Paz de Caltabellotta

A **Paz de Caltabellotta** foi un tratado de paz asinado en 1302 entre o Reino de Nápoles e o Reino de Sicilia.

## Antecedentes
En 1295 o papa Bonifacio VIII proclamou a Paz de Anagni que pechou a Guerra de Sicilia entre a Coroa de Aragón e máis o Reino de Nápoles, o último formado por escisión do Reino de Sicilia.

Cano en 1302, Carlos I de Valois intervén en Sicilia á fronte de catro mil cabaleiros pagados polo papa para dar apoio a Carlos II de Anjou contra Frederico II de Sicilia, a nobreza siciliana lembrou de contado a clemencia que se tivera con el e máis os membros da súa familia, por parte do seu tío Pedro o Grande. Admitindo loitar conta vontade, propuxo cesar as hostilidades e asinar a paz en Caltabellotta.

## O tratado
O tratado confirmaba a paz entre os reinos de Nápoles, o de Sicilia e máis a Coroa de Aragón. Carlos II renunciaba a Sicilia en favor de Frederico II a cambio de que se devolvan os territorios conquistados ao reino de Nápoles.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Carles Sanllehy i Girona, *El tratado de Caltabellota* Barcelona, 1943.
Roque Cameselle

**A. Roque Cameselle Capón**, nado en Vigo en 1981, é un escritor e director de cinema galego.

## Traxectoria 
Vive en Tui desde neno. Licenciado en Comunicación Audiovisual, foi profesor durante cinco anos de guión cinematográfico na Escola Superior de Cine de Galicia, e Crítico de cine de *Faro de Vigo*. Dirixiu as curtametraxes *Memoria indesexable* (1998), *A moza do último* (1998), *Soldado sen fortuna* (2001) e *Amor a Mantis* (2003).

No 2011 estreou no Festival Internacional do Novo Cinema Latinoamericano da Habana unha película de animación titulada *The little Wizard. O mago Dubidoso*, que significou o seu debut como director de longametraxes. A obra está baseada nos primeiros capítulos da súa novela *Bieito Dubidoso*.

Na actualidade, traballa como director e xefe de guionistas no desenvolvemento dunha serie de televisión de debuxos animados que se chama *O diario de Berto*.

Como guionista escribiu *Na luz freada da tarde* (2001), *A Gilda chamábanlle Leonor* (2002) e *Meu xeneral o asasino foi o mar* (2003), traballos premiados na convocatoria da Xunta de Galicia para a escritura de guións.

Como narrador publicou o libro de relatos *O Pausiñas* (2001), e a novela *Bieito Dubidoso* (2003). Algúns dos seus relatos foron publicados en volumes colectivos. Dende 1997 obtivo varios premios literarios no eido da poesía, do relato e da novela curta.

## Obras 
### Narrativa 
* *O Pausiñas*, 2001, Galaxia.

### Literatura infanto-xuvenil 
* *Bieito Dubidoso*, 2003, Xerais.
* *O pequeno mago*, 2013, Xerais.

### Obras colectivas 
* *Ata que malle en min o mencer*, 1998.
* *IIº Certame de relatos curtos Os Viaductos*, 2001.
* *A memoria de Tui*, 2002, Xerais. Con Carlos Díaz Martínez.
* *Nun edificio e catro contos máis*, 2002.
* *Alma de beiramar*, 2003, Asociación de Escritores en Lingua Galega.

## Filmografía como director e guionista 
* *Memoria Indesexable*, Curtametraxe - 1998.
* *A moza do último*, Curtametraxe - 1999.
* *Soldado sen fortuna*, Curtametraxe - 2001.
* *Amor a Mantis*, Curtametraxe - 2003.
* *O diario de Berto*, Capítulo Piloto - 2008.
* *O pequeno mago*, Longametraxe - 2013.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
One Tree Hill (serie de televisión)

***One Tree Hill*** é unha serie creada por Mark Schwahn que se emitiu por primeira vez en setembro de 2003 no canal americano WB Television Network. Narrada en ton dramático, conta a vida de 5 adolescentes na localidade de Tree Hill (EEUU).

Na sétima, a emitir a partir de setembro de 2009, non participaron Chad Michael Murray e Hilarie Burton, dous dos actores principais.

## Personaxes 
**Lucas Scott** (interpretado por Chad Michael Murray). Lucas e medio irmán de Nathan (o pai de Nathan saíu no instituto coa súa nai, pero o quedar esta embarazada abandonouna por outra muller, coa que logo tivo a Nathan) e mellor amigo de Haley. É un adolescente sensible e apaixonado pola literatura e o baloncesto.

**Nathan Scott** (interpretado por James Lafferty). Medio irmán de Lucas, comeza a serie sendo un adolescente arrogante, pero a súa dificultosa relación familiar e o amor fano ser un dos personaxes que máis evoluciona o longo da serie. Ó comezo da primeira temporada sae con Peyton.

**Haley James-Scott**(interpretada por Bettany Joy Galeotti). Mellor amiga de Lucas, gran estudante e apaixonada da música. Participa no programa de titorías do instituto de Tree Hill, a través do cal establecerá relación con Nathan.

**Brooke Davies**(interpretada por Sophia Bush). Mellor amiga de Haley e capitá do equipo de animadoras do instituto de Tree Hill. Atraída por Lucas dende que este ingresa no equipo de baloncesto, acostumada a consegui-lo que quere, proponse conseguir a Lucas.

**Peyton Sawyer**(interpretada por Hilarie Burton). Mellor amiga de Brooke e moza de Nathan o comezo da primeira temporada, atopará o amor a primeira vista en Lucas, pero todo será moi complicado. Animadora, debuxante e apaixonada da música.

## Outros personaxes 
**Dan Scott** (interpretado por Paul Johansson. Pai de Lucas e de Nathan. De novo foi un importante xogador de baloncesto, pero viuse apartado do xogo por unha lesión. Tratará de conseguir que o seu fillo Nathan persiga este soño que el non puido conseguir, mentres que ignora e despreza a Lucas.

**Deb Scott** (interpretada por Barbara Alyn Woods). Nai de Nathan e muller de Dan.
Río Huerva

O **Huerva** (*Uerba* en aragonés) é un río español que ten o seu curso na comunidade autónoma de Aragón. É afluente do río Ebro, ao cal se une pola súa marxe dereita, despois de percorrer 128&nbsp;km.

## Percorrido 
Nace en Fuenfrida, na serra de Cucalón (Sistema Ibérico) na provincia de Teruel. Dirixe o seu curso de S a N, con curso sinuoso. Logo de atravesar as localidades de Vistabella de Huerva, Villanueba de Huerva, Muel, Botorrita, Cuarte de Huerva, Cadret e máis María de Huerva, atravesa a cidade de Zaragoza, na cal rende as súas augas no Ebro.

## Explotación industrial 
Á parte do seu aproveitamento para regadío, sobre o Huerva se levantan dous encoros: o de Mezelocha e o de Las Torcas.
Linguas indoiranias

miniatura|
As **linguas indoiranias** constitúen, de entre as ramas lingüísticas indoeuropeas, aquel que se estende, xeograficamente, máis a oriente. Son chamadas tamén  **linguas arianas**.

## Clasificación 
Inclúe os subgrupos das linguas indoarias e das iranias. Os falantes da lingua protoindoirania, os hipotéticos protoindoiranios, están xeralmente asociados á cultura de Sintashta-Petrovka, na Asia Central, que se desenvolveu durante o terceiro milenio a.C.. Crese que a súa expansión está asociada á invención do carro.

Actualmente son faladas no sur de Asia e no subcontinente indio. Son cerca de trescentas linguas divididas en catro grupos:

# **Linguas dárdicas**
# **Linguas indoarias**
#* Hindustano (hindi e urdú)
#* Assamés
#* Cingalés
#* Gujarati
#* Nepalés
#* Sánscrito
# **Linguas iranias**
#* Oseto
#* Kurdo
#* Persa
#* Taxico
# **Linguas nuristanias**

## Notas
País insular

miniatura|350px|Estados soberanos e estados insulares con recoñecemento limitado (Australia é considerado un continente): os que teñen fronteiras terrestres sombreados de verde e os que non teñen sombreados de azul escuro.

Un **país insular** é un estado limitado totalmente a unha illa ou a un grupo de illas, e que non ten ningún territorio sobre o continente. No mundo existen corenta e oito países insulares, incluíndo os máis pequenos.

## Características 
Os países insulares poden ser clasificados en dous grupos. Un grupo comprende aqueles que son grandes, relativamente populosos, e polo xeral preto dun continente. Estes inclúen o Xapón, Sri Lanka, Filipinas, Cuba, o Reino Unido, Islandia e Madagascar. O membro máis grande deste grupo, e o país insular máis grande, é Indonesia. Estes países, tipicamente, comparten semellanzas culturais e políticas cos seus veciños continentais. O seu estado insular era unha vantaxe importante que os illou de invasións, e fíxoos importantes no comercio rexional debido á súa localización e ás capacidades marítimas da poboación. Australia forma parte desta categoría, con todo, varios estudos considérana como *sector continental* de Oceanía.

O outro grupo comprende países máis pequenos como Malta, Chipre, as Comores, Bahamas, Tonga e as Maldivas. Estes países tenden a ser moi diferentes dos países continentais. O seu pequeno tamaño, polo xeral, quere dicir que contan con pouca terra agrícola e escasos recursos naturais. Con todo, na actualidade, estes pequenos países insulares convertéronse en centros turísticos, facéndose en moitos o turismo, a industria dominante.

Algúns países insulares son centrados a unha ou dúas illas principais, como o Reino Unido. Outros espállanse ao longo de centos ou miles de pequenas illas, como Indonesia ou as Maldivas. Algúns países comparten as súas illas con outros países; estes inclúen a República de Irlanda, Haití e República Dominicana que comparten a illa de Santo Domingo ou A Española, e Papúa-Nova Guinea.

## Listaxe de países insulares 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de illas por superficie
* Lista de países
Genaro Borrás

**Genaro Borrás Sanjurjo**, nado en Vigo o 26 de decembro de 1945 e finado na mesma cidade o 15 de maio de 2008, foi un médico galego.

## Traxectoria 
Licenciado en medicina na Universidade de Santiago de Compostela, especializouse en traumatoloxía e cirurxía ortopédica na Universidade Complutense de Madrid, pero foi coñecido fundamentalmente pola súa dedicación á medicina deportiva. En 1980 converteuse en médico do Celta de Vigo e en 1991 en médico da selección española de fútbol. Coa selección participou nos Xogos de Barcelona, así como en varios mundiais e eurocopas. Deixou o seu posto no club vigués en 2005.

Foi o fundador da Asociación Española de Médicos de Fútbol. Morreu por mor dun cancro.

## Notas
Guerra de Independencia

O termo **Guerra da Independencia** utilízase para referirse a unha guerra nun territorio que foi declarado independente.

## Guerras da Independencia en Asia 
* Guerra da Independencia de Israel
* Guerra da Independencia Turca

## Guerras da Independencia en África 
* Guerra da Independencia de Alxeria
* Guerra da Independencia de Mozambique

## Guerras da Independencia en América 
* Guerra de Independencia dos Estados Unidos
* Guerra da Independencia brasileira

## Guerras da Independencia en Europa 
* Guerra da Independencia croata
* Guerra da Independencia española
* Guerra da Independencia grega
* Guerra de Independencia irlandesa