open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Talla de madeira

[dereita|miniatura|532x532px|Talla en madeira da figura dun rei ou dignatario, procedente do [Camerún, século XIX, na Colección de Tallas do Museo Etnolóxico, Berlín-Dahlem.]]
[miniatura|Tallas [cristianismo|cristiás.]]
[miniatura|162x162px|Tallas en madeira en [Mombasa Beach en Kenya.]]
Unha **talla** é unha obra de escultura, especialmente en madeira. A madeira tállase mediante un proceso de desgaste e puído, co propósito de darlle unha forma determinada, que pode ser un obxecto concreto ou abstracto. O produto final pode ir desde unha escultura individual até elementos decorativos traballados a man que forman parte dunha trazaría.

## Historia 
É unha actividade moi antiga e estendida a longo prazo. Algúns dos mellores exemplos que subsisten de antiga madeira tallada proveñen da Idade Media en Italia e Francia, onde os temas típicos daquela época era a iconografía cristiá. En Inglaterra subsisten exemplos dos séculos XVI e XVII, época na que o medio preferido era o carballo.

Desde as épocas máis remotas a decoración de madeira foi unha arte destacada. A tendencia da natureza humana foi sempre ornamentar cada artigo de uso ordinario. A humanidade, desde os seus primeiros tempos, corta debuxos ou deseños en cada artigo de madeira que é susceptible de talla. Así tamén a obra de diversos pobos que conservan esta tradición: os nativos de Norteamérica tallan os seus anzois ou as boquillas das pipas, o mesmo que os polinesios tallan os seus remos.

## Aplicacións 
As súas aplicacións son variadisimas, aínda que a súa principal función é o ornamento. Úsase tanto a nivel arquitectónico como para o embelecemento de obxectos de uso cotián.

Como toda artesanía, ten un compoñente artístico, no cal o tallista-artesán envorca o seu talento creativo para sacar dunhas simples táboas unha obra de arte, e outro compoñente, técnico e mecánico, que hai que ter en conta para que a materia prima responda os esforzos do tallista e logre o resultado desexado.

Para realizar a talla en madeira empréganse ferramentas especializadas como as gubias, elixíndose madeiras de alta densidade e que non se lasquen facilmente.

Ultimamente emprégase tamén outras técnicas para tallar a madeira. Pódese facer deseñando o obxecto a tallar cun software de modelaxe en tres dimensións CAD. Pásase ese debuxo en tres dimensións a un software de mecanización asistida por computador CAM que unha máquina de control numérico poderá fabricar automaticamente. O delicado desta técnica é saber debuxar co software CAD obxectos artísticos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tótem
* Retablo
* Coro (arquitectura)
* Artesanía
* Madeira
* Lenzo
Passerida

:*Non confundir coa familia Paséridos (Passeridae).* 

A dos **paséridos** (*Passerida*) é unha infraorde de aves paseriformes da subordo dos Passeri ou oscines (paxaros cantores) que comprende unhas 3 500 especies, cerca de 36 % de todas as especie de paxaros existentes.

## Distribución 
As especies desta infraorde teñen unha distribución case cosmopolita estando difundidos por todos os continentes execepto a Antártida.

## Bioloxía 
O grupo evolucionou de especies con hábitos alimentarios tipicamente insectívoros, pero inclúe unha gran variedade de especies granívoras, fruxívoras, nectarívoras e omnívoras.

## Taxonomía 
A clasificación das paseriformes de Sibley e Ahlquist (1990) propoñía a subdivisión dos paséridos en tres grandes superfamilias: Muscicapoidea, Sylvioidea e Passeroidea.

Aínda que en termos xenerais o carácter monofilético do grupo foi confirmado por varios estudos posteriores, non todas as familias incluídas nos paséridos de Sibley actualmente forman parte deles.

## Superfamilias 
Actualmente admítense xeralmente que a infraorde comprende as superfamilias seguintes: 
* Callaeoidea
* Melanocharitoidea
* Cnemophiloidea
* Petroicoidea
* Picathartoidea
* Hyliotoidea
* Paroidea
* Sylvioidea
* Reguloidea
* Bombycilloidea
* Certhioidea
* Muscicapoidea
* Passeroidea

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ericson, P. G. P. & Johansson, U. S. (2003): "Phylogeny of Passerida (Aves: Passeriformes) based on nuclear and mitochondrial sequence data". *Molecular Phylogenetics and Evolution* **29**: 126–138.
* Johansson, U. S., Fjeldså, J. & Bowie, R. C. K. (2008): "Phylogenetic relationships within Passerida (Aves: Passeriformes): a review and a new molecular phylogeny based on three nuclear intron markers". *Molecular Phylogenetics and Evolution* **48**: 858–876.
* Jønsson, K. A. & Fjeldså, J. (2006): "A phylogenetic supertree of oscine passerine birds (Aves: Passeri)". *Zoologica Scripta* **35**: 149–186.
Cemiterio de Adina

O **cemiterio de Adina** é un camposanto situado en Iria Flavia. En 1975 foi declarada Ben de Interese Cultural a igrexa de Santa María de Iria Flavia e o seu contorno, do que o cemiterio de Adina forma parte.

## Historia 
Encóntranse en Adina sartegos datados entre os séculos VI e X que conforman unha necrópole cristiá de época romana tardía e sueva.

Rosalía de Castro dispuxo ser soterrada neste cemiterio trala súa morte en 1885, non obstante os seus restos foron exhumados en 1891 para ser trasladados ó Panteón de Galegos Ilustres.  No camposanto de Adina foi tamén soterrado o mestre e filántropo José María Vidal Cepeda. No cemiterio quixo Camilo José Cela ser enterrado o pé dunha oliveira e a carón dos seus devanceiros, entre os que se atopan John Trulock e Camilo Bertorini.

O 23 de agosto de 1975 foi declarada Ben de Interese Cultural a igrexa de Santa María de Iria Flavia e o seu contorno, do que forman parte o cemiterio de Adina e a casa dos cóengos, ó ser un conxunto arqueolóxico, histórico e artístico singular.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ruta rosaliana
Francisco Romero Zafra

**Francisco Romero Zafra**, nado en La Victoria (provincia de Córdoba) o 25 de marzo de 1956, é un escultor e imaxineiro relixioso español.

## Traxectoria 
[dereita|miniatura|Santísimo Cristo da Saúde (1998). Parroquia de San Xoán Bautista, [La Orotava.]]

No ano 2000 participou nunha exposición colectiva, de imaxinaría, organizada polo Concello de Espartinas e a Deputación de Sevilla, no Santuario da Virxe de Loreto, en Espartinas (Sevilla), sendo elixido como cartel anunciador a súa imaxe do Resucitado de Pozoblanco.

En 2001 participou na segunda exposición, no mesmo lugar e na exposición no Café Concerto Puertaoscura de Málaga. No ano 2002, participou de novo na exposición de Espartinas e en iMAGO Arcebispado de Viena, na Igrexa dos Agostiños do Palacio Real de Viena, sendo elixido como cartel anunciador, unha das súas obras.

No mesmo ano, participou coa doazón dun busto de barro cocido nunha exposición que organizaba Cayetana Fitz-James Stuart, na sala de arte Garduño, a beneficio da Asociación Sevillana de Esclerose Múltiple.

Tamén participou en varias exposicións realizadas en Pozoblanco, Martos, La Victoria e La Rambla. De novo, na coresma de 2004, participa na exposición no Café Concerto Puertaoscura de Málaga con dous bustos de Dolorosa.

As súas obras están estendidas polas provincias de Xaén, Córdoba, Málaga, Granada, Rexión de Murcia, Salamanca, Badaxoz, Tenerife e Cádiz. Dúas das súas obras, o busto da nosa Señora da Soidade e O noso Pai Xesús Cativo de España, forman parte do fondo do Xunta Pro Semana Santa en España.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de Francisco Romero Zafra
Manuel Corredoira López

**Manuel Corredoira López**, nado na Coruña en 1955, enxeñeiro industrial pola Universidade Politécnica de Cataluña (UPC) e licenciado en Dereito pola Universidade da Coruña, foi director xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, da Xunta de Galicia.

## Traxectoria 
Logo de traballar como enxeñeiro en empresas do sector privado entre 1979 e 1984, a partir desa data ocupou diversos postos no ámbito educativo, inicialmente como profesor de ensino secundario e anos máis tarde como asesor técnico docente da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria, ata ingresar en 2005 no corpo de Inspectores de Educación.

En canto a postos directivos, na Administración galega foi nomeado subdirector xeral de Formación Profesional e Educación de Adultos entre 1998 e 2000, e subdirector xeral de Formación Profesional entre 2009 e 2012. Na Administración central do Estado exerceu como subdirector xeral de Formación Profesional no Ministerio de Educación, Cultura e Deporte entre 2000 e 2004.

O 15 de xuño de 2012 foi nomeado director xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa na Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, en substitución de José Luis Mira Lema, posto que desempeñou ata setembro de 2020, cando nos cambios políticos que sucederon ao inicio do curso da COVID-19, foi destituído.

## Notas
Angeln

miniatura|Mapa de Angeln, do século XVI.|300x300px
**Angeln**, tamén coñecido como **Anglia** (en , en , en ), é unha pequena península dentro da meirande península de Xutlandia, na rexión de Schleswig Meridional, que constitúe a parte norte do estado federal alemán de Schleswig-Holstein, na Baía de Kiel. Está separada da península veciña de Schwansen (en danés: *Svans* ou *Svansø*) polo grao de Schlei (*Slien*) , e da península danesa de Sundeved (en alemán: *Sundewitt*) e da illa de Als (*Alsen*) polo Fiorde de Flensburg (*Flensburger Förde*, *Flensborg Fjord*). A paisaxe ten moitos outeiros e numerosos lagos. O momento no que a antiga Angeln conformou estas fronteiras é descoñecido.

Angeln ten unha relevancia histórica que vai máis aló da súa actual área e do seu terreo rural, xa que se cre que puido ter sido o fogar dos anglos, un pobo xermánico que emigrou a Inglaterra. Esta migración provocou que a nova terra conquistada adoptase o seu nome, do cal deriva o actual "Inglaterra". Tanto o país como a lingua inglesa, derivan do nome dos anglos e de Angeln.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Ecclesiastical History of the English Nation, Book I*, Bede, c. 731
* *The Anglo-Saxon Chronicle: Translated and collated by Anne Savage*, Dorset Press, 1983, ISBN 0-88029-061-7
* Malcolm Falkus and John Gillingham, *Historical Atlas of Britain*, Crescent Books, 1987, ISBN 0-517-63382-5
Lingua kogui

O **kogui** é unha lingua chibcha falada polo pobo kogui que habita na Serra Nevada de Santa Marta. Hai polo menos 7&nbsp;739 falantes, o 84,37% dos kogui, a maioría deles monolingües. O kogui está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Sintaxe 
En xeral, esta lingua emprega a estrutura lingüística suxeito-obxecto-verbo:
;Vogais
:
Para a lingüista Carolina Ortiz a nasalización das vogais é un fenómeno suprasegmental, orixinado na presenza da consoante nasal alveolar //, xa que as vogais nasais preséntanse en contextos nasais. Encontra, en poucas palabras, o fonema // e non rexistra // como fonema.

;Consoantes
:
Carolina Ortiz inclúe a oclusiva palatal xorda // como fonema.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Pobo kogui

Os **koguis** (tamén chamados *kágaba*, que significa xaguar en lingua kogui) son un pobo indíxena que habita na Serra Nevada de Santa Marta. A súa civilización mantívose continua dende a era precolombiana. A lingua kogui pertence á familia de linguas chibchas.

## Historia 
Os koguis son descendentes da cultura tairona, que floreceu antes dos tempos da conquista española das nacións chibchas. Os taironas foron unha civilización avanzada que construíu moitas estruturas e camiños de pedra na xungla. Fixeron moitos obxectos de ouro que colgaban das árbores e arredor dos seus pescozos. Vivían dun xeito non moi diferente a como o fan no presente os koguis. Antes de que chegaran os conquistadores españois, os taironas foron forzados a trasladarse ás terras altas cando os caribes invadiron o territorio arredor do ano 1000. A decisión de moverse ás montañas proporcionoulles moitos beneficios estratéxicos cando os españois entraron na actual Colombia no século XV. En 1498, os españois chegaron ó norte de Colombia, onde comezaron a escravizar ós pobos indíxenas. Amedrentados polos soldados e os cans, os taironas permaneceron illados. Porén, moitos dos seus sacerdotes foron aforcados, as súas mulleres foron raptadas e violadas e moitos nenos foron forzados a aceptar a educación española. Pouco despois, chegaron misioneiros que comezaron a influenciar o seu estilo de vida, construíndo capelas e igrexas nas súas vilas para convertelos. Dende entón, os koguis permaneceron no seu fogar das montañas, o que lles permitiu escapar dos peores efectos da colonización e os axudou na preservación do seu modo de vida tradicional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
### Outros artigos 
* Pobos indíxenas de Colombia
Lingua twi

O **twi** ou **asante twi**, é unha lingua falada por 6-9 millóns (2015) de persoas do pobo ashanti como primeira e segunda lingua. O twi (ou asante twi) é un nome común para un dos tres antigos dialectos literarios da lingua akan, xunto co asante (ashanti) e o akuapem, que son mutuamente intelixibles. Hai arredor de 9 millóns de falantes twi, a maioría dos cales vive na Rexión Ashanti. O twi akuapem foi o primeiro dialecto akán en ser empregado para as traducións da Biblia, polo que se converteu na variedade de prestixio.

miniatura|esquerda|Raphael falando twi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en twi
### Bibliografía 
*
Clase F-110

A **Clase F-110** é o nome da xeración de buques que vai substituír as actuais fragatas F-100 da Armada Española. O proxecto está previsto que se inicie en 2022 e remate en 2030 coa construción de 5 buques.

## Notas
María Luisa Nache

**María Luísa Nache**, nada en 1924 na Coruña (nalgunhas fontes indícase Ferrol) e finada na mesma cidade en 1985, foi unha soprano galega. Cantou nalgúns dos máis importantes teatros de ópera do mundo con grandes figuras do *bel canto* e con algúns dos directores de orquestra máis destacados da época. Mantivo unha importante relación profesional co tenor italiano&nbsp;Franco Corelli, con quen cantou óperas como *Il trovatore* ou *Turandot*. Posteriormente marchou a Madrid, onde perfeccionou a súa técnica con Lorenzo Simonetti, quen tamén fora mestre de Ofelia Nieto e Ángeles Otein.

En 1945 debutou no Teatro Rosalía de Castro da cidade herculina con *Aida*, e poucos anos despois, en 1953 no máis importante teatro de ópera do mundo, o Teatro alla Scala de Milán. No seu debut no templo do *bel canto* interpretou o papel de Glauce en *Médée* de Cherubini xunto a Maria Callas baixo a dirección de Leonard Bernstein. En 1959, seis anos despois da súa primeira aparición no teatro milanés, regresou para cantar en *Il trovatore* de Verdi xunto con Franco Corelli.

Nos anos sesenta regresou á Coruña, comezando a espazar as súas representacións operísticas para pasar a adicarse principalmente ao recital. En 1973 obtivo a cátedra de canto do Conservatorio da Coruña, e en 1976 ingresou na Real Academia de Bellas Artes de Nuestra Señora del Rosario, cun discurso sobre voces de ouro galegas no mundo.

## Notas
José Vázquez Gómez

**José Vázquez Gómez**, coñecido como **Ubaldo**, nado en Ourol e finado en Lousada (Xermade) o 12 de novembro de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
En 1938 era membro do grupo de César Terrón Abad formado por antigos combatentes da fronte asturiana como Eusebio García García, Ramiro Pérez Granja e Antonio Vega Guerrero que actuaba ao norte de Ponferrada. Logo da morte de César Terrón o 21 de xullo de 1940, o grupo foi dirixido por Florentino Rodríguez Pico e operou no Bierzo. José Vázquez pasou a integrarse na Federación de Guerrillas de León-Galicia, no grupo de Antonio Fernández Crespo activo nos límites de León e Asturias. Foi morto o 12 de novembro de 1947 en Lousada (Xermade) nun enfrontamento coa Garda Civil. A súa nai Vicenta Gómez, que xunto co seu irmán Domingo Vázquez, sufriron rexistros, interrogatorios e detencións continuadas, acabou por intentar suicidarse cando a recluíron na prisión provincial de Lugo en xuño de 1948.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Porto de Celeiro

O **porto de Celeiro** é un peirao de pesca situado na parroquia de Celeiro, ao norte do núcleo urbano de Viveiro, e abrigado pola ría de Viveiro.

## Características
É un dos portos de pesca galegos de máis envergadura do mar Cantábrico, cun total de 90 buques censados. A frota está composta por embarcacións de baixura-artesanal, pesca do cerco, arrastre de litoral, volante e arrastre do Gran Sol. A especie máis importante tanto por volume como por facturación é a pescada. O centro de distribución de produtos ten unha capacidade de descarga, poxa e manipulación de 75 toneladas diarias. Dispón de lonxa climatizada, cunha superficie construída total de 17 419 m².

Conta á súa vez cunha Confraría de Pescadores de grande importancia, sendo o seu patrón maior na actualidade Domingo Rey Seijas. No sector primario, o subsector pesqueiro é unha das máis significativas.

## Heliporto Costa Norte 
Situado nas inmediacións do Porto de Celeiro, atópase o Heliporto Costa Norte (Código OACI: LEPV). Este heliporto foi construído a finais da década de 1980, e a finais do século XX foi modernizado e ampliado a unha superficie de 4 000 m².

Este heliporto é a base do *Pesca 2*, un dos helicópteros do Servizo de Gardacostas de Galicia, dependente da Xunta de Galicia.

Desde que se iniciou o servizo de Rescate Aéreo, tres tipos de aeronaves tiveron como base o Heliporto Costa Norte:
* *Agusta Bell 212*
* *Eurocopter Dauphin* (EC-HIM)
* *Sikorsky S-76* (EC-JET)

## Notas 
## Véxase tamén
Bendición

[miniatura|305x305px|Bendición a unha nena na súa [Eucaristía|primeira comuñón.]]
Unha **bendición**, ou **beizón**, é a expresión dun desexo benigno dirixido cara a unha persoa ou grupo delas que, en virtude do poder máxico da linguaxe, espérase que axude a lograr que ese desexo se cumpra. Gramaticalmente, trátase de oracións con modalidade desiderativa (o mesmo que o seu contrario, as maldicións). Así, son bendicións típicas *Que Deus che garde* ou *Que che vaia bonito*.

As bendicións teñen un papel destacado nas crenzas populares de moitos pobos, así como nos seus mitos e lendas. En especial, ten grande importancia a bendición que un pai ou unha nai dirixen aos seus fillos. Na Biblia, cóntase como Xacob engana ao seu pai cego, Isaac, para obter del a bendición paterna, que Isaac desexaba dar ao primoxénito, Esaú. A bendición di así: 

Achamos tamén bendicións na lírica tradicional (como a canción sefardí *Boa semana déanos Deus* / *alegres e sans*) e mesmo na música pop, con exemplos como *Forever Young* de Bob Dylan, bendición dirixida aos seus fillos (*May you stay forever young*), ou o canto que pecha *A Very Cellular Song*, da Incredible String Band:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Desexo (filosofía)
* Euloxia
* Relixión
* Sorte
Christian Ludwig Nitzsch

**Christian Ludwig Nitzsch**, nado o 3 de setembro de 1782 en Beucha, no actual distrito de Leipzig (Saxonia), e finado o 16 de agosto de 1837 en  Halle (no actual *Land* de Saxonia-Anhalt), foi un zoólogo alemán.

É recordado especialmente polo seu criterio da clasificación das aves baseada na distribución das plumas (ou pterilose) dos individuos xuvenís.

## Traxectoria 
Foi profesor de zooloxía na Universidade de Halle. Aínda que o seu principal interese foi a ornitoloxía, Nitzsch publicou tamén estudos sobre outros temas, incluíndo as diatomeas (o xénero de diatomeas *Nitzchia* se nomeou na súa honra). Tamén se lle atribúe a produción dos primeiros estudos sistemáticos sobre os piollos.

En 1832 foi elixido membro estranxeiro da Real Academia Sueca de Ciencias.

## Obras 
* *De respiratione animalium*, 1808
* „Die Familien der Thierinsekten“ im Germar’s Magazin für Entomologie, Band 3 1818
* „Zur Geschichte der Thierinsektenkunde“ in der Zeitschrift für gesammelte Naturwissenschaften 5 Band 1855
* „Charakteristik der Federlinge“ in Zeitschrift für gesammelte Naturwissenschaften Band 9 1857
* „Beiträge zur Infusorienkunde“ in Neue Schriften der naturforschenden Gesellschaft in Halle Band 3 Heft 1 1817
* „Anatomie der Vögel“ in Meckels deutschen Archiv für Physiologie Band 1 1815 Band 2 1816, Band 3 1817 Band 6 1820 und Band 11 1826
* *Osteographischen Beiträge zur Naturgeschichte der Vögel*, 1811
* *System der Pterylographie*, bei Burmeister 1840
* *Observationes de Avium arteria carotide communi*, (Halle) 1829
* “Charakteristik der Federlinge“ in Zeitschrift für gesammelte Naturwissenschaften Band 9 1857  
* Pterlyographiae Avium pars prior, (Halle) 1833 — Traduit en anglais sous le titre de Nitzsch's Pterylography à la Ray Society en 1867.
* “Zur Geschichte der Thierinsektenkunde“ in der Zeitschrift für gesammelte Naturwissenschaften 5 Band 1855
* “Beiträge zur Infusorienkunde“ in Neue Schriften der naturforschenden Gesellschaft in Halle Band 3 Heft 1 1817
* “Anatomie der Vögel“ in Meckels deutschen Archiv für Physiologie Band 1 1815 Band 2 1816, Band 3 1817 Band 6 1820 und Band 11 1826
* “Osteographischen Beiträge zur Naturgeschichte der Vögel“ 1811

## Abreviatura 
A abreviatura **Nitzsch** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Walter Friedensburg: "Geschichte der Universität Wittenberg"  Verlag Max Niemeyer], Halle (Saale), 1917.
* "Album Academicae Vitebergensis" von (1710-1812) bearbeitet von Fritz Juntke im Max Niemeyer Verlag Halle (Saale). Band 5, 1966.

### Ligazóns externas 
* Rolf Gattermann/Volker Neumann: Die Geschichte der Zoologie in Halle PDF
Gian Francesco Gamurrini

**Gian Francesco Gamurrini**, nado o 18 de maio de 1835 no Monte San Savino, Provincia de Arezzo e finado o 17 de marzo de 1923 en Arezzo, foi un arqueólogo, historiador, numismático e bibliófilo italiano.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Società Storica Aretina (dicionario biográfico en italiano).
Monte Calvario

miniatura|Lugar tradicional do Gólgota, no interior da Igrexa do Santo Sepulcro.
O **Calvario**, tamén coñecido como o **Gólgota**, foi un sitio que se atopaba preto do exterior das murallas de Xerusalén. Neste lugar Xesús foi crucificado. Gólgota ou Gólgotha provén do grego Γολγοθᾶ; posteriormente escrito como Γολγοθᾶς. A palabra xorde da tradución ao grego no Novo Testamento dun termo arameo que se cre que puidese ser Gûlgaltâ. A Biblia traduce o termo como "Lugar de [a] Caveira", frase que figura en grego como Κρανίου Τόπος (*Kraníou Tópos*), e en latín como *Calvariæ Locus*, de onde deriva a palabra galega Calvario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Portal dos Sacro Montes, Calvarios e Conxuntos devocionais europeos
Eloy Terrón Abad

**Eloy Terrón Abad**, nado en Fabeiro (O Bierzo) en 1919 e finado o 25 de maio de 2002, foi un filósofo español.

## Traxectoria 
Irmán de César Terrón Abad. Dende 1934 traballou como aprendiz de mecánico e de electricista nas minas do Bierzo. O 19 de xullo de 1936 formou parte con seu irmán César no Comité de defensa organizado en Vilafranca do Bierzo. A finais de outubro de 1937 incorporouse ao grupo guerrilleiro do seu irmán. Cunha bronquite mal curada, pouco tempo despois de ingresar na partida, decidiu entregarse ás autoridades, pois non podía deixar de tusir, o que puña en constante perigo ao seus compañeiros. Condenado por adhesión á rebelión,

Fixo o bacharelato en León (1942-1945), a licenciatura de filosofía e letras en Oviedo e Murcia (1946-1948), e superou o exame de grao en Madrid (1950). Traballou na ensinanza media privada durante uns anos e en 1958 defendeu a súa tese de doutoramento: *La importación de la filosofía krausista en España*, dirixida por Santiago Montero Díaz. Ese ano iniciou un intercambio intelectual co biólogo evolucionista Faustino Cordón, como documentalista do seu equipo de investigación. Foi profesor axudante de prácticas de Montero Díaz na Facultade de Filosofía e Letras (1955-1958) e profesor adxunto interino do catedrático  José Luis López Aranguren (1958-1965). En decembro de 1965 dimitiu como profesor de ética e socioloxía, como protesta pola destitución de Aranguren e outros profesores.

Volveu á Universidade Complutense en 1979, como membro do equipo docente de teoría da comunicación dirixido por Manuel Martín Serrano na Facultade de Ciencias da Información. Xubilouse en 1986, pero continuou na docencia como profesor de Historia da Cultura no Centro Superior de Deseño da Universidade Politécnica de Madrid, ata 1994.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* IN MEMORIAM Eloy Terrón (1919-2002), un marxista genuino
Champa

**Champa** (khmer: ចាម្ប៉ា; vietnamita: *Chiêm Thành* 占城 ou *Chăm Pa* 占婆) foi un antigo estado hinduísta situado no leste de Indochina (192–1832). Étnica e lingüisticamente estaba formado basicamente por un pobo malaio-polinesio, os cham, aínda que ao longo dos séculos o Reino de Champa sufriu a presión de falantes vietnamitas. Rolf Stein propuxo que este nome podería ter a súa orixe en navegantes austronesios procedentes do centro de Vietnam que chegaron á área de Champapuri, no leste da India, unha cidade sagrada para o budismo, co obxectivo de comerciar. Estes mariños terían adoptado o nome para o seu pobo. Pola contra, Louis Finot afirmou que *Champa* é un nome posto polos indios á zona do centro de Vietnam. 

Porén, Michael Vickery indica que *Champa* podería provir do termo nativo *Čaṃ*, endónimo do pobo Cham. A palabra empregada polas fontes históricas chinesas, *Zhancheng* 占城 (lit. "cidade dos Cham"), parece apoiar esta hipótese.

## Situación xeográfica 
O Reino de Champa situábase entre o delta do río Mekong, no sur, e até aproximadamente as "portas de Hue", no norte, de modo que o seu territorio correspondía en gran medida a actual rexión vietnamita de Annam.

## Historia 
## Lista de monarcas de Champā 
**Dinastía de Pānduranga**
* Cara a 757: Prithivîndavarman
* " 774: Satyavarman
* " 793: Indravarman
* " 801: Harivarman
* " 820–869: Vikrântavarman III
**Dinastía Bhrigu**
* Cara a 877: Indravarman II
* " 896–905: Jayasimhavarman
* 905–910: Bhadravarman II
* 911–971: Indravarman III
* 989–?: Vijaya Shrī Harivarman II
* Cara a 989: Yampuku Vijaya Shrī
**Dinastía do Sur**
* 1041–1059: Jayasimhavarman II
* 1059–1060?: Bhadravarman III
* Cara a 1060: Rudravarman
* " 1081: Jaya Indravarman IV
* ?–1086: Paramabodhisattva
* 1086–1139: Jaya Indravarman V
* 1139–1147: Jaya Indravarman VIN
* 1147–1163: Jaya Harivarman VIN
* 1163–?: Jaya Indravarman VII
* ? –1190: Jaya Indravarman VIII
* 1226–: Jaya Paramashvaravarman IV
* ? –1237: Jaya Indravarman X
* 1226– ?: Indravarman IX
* ? – 1307: Jayasimhavarman IV 
* ?– 1308: Mahebdravarman
* 1342–1360: Bo–dê
* 1360–1390: She Bong–ngo
* 1441–1446: Bishai

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pobo cham
* Santuario Mi-Sön na capital política e relixiosa de Champa, declarado Patrimonio da Humanidade en 1999 pola UNESCO.

### Ligazóns externas 
* Artigo en español sobre a zona centro de Vietnam (publicado en Brecha, Uruguai) con información sobre o Museo de escultura cham.
José Antonio Castro López

**José Antonio Castro López**, **Tucho**, nado en Barallobre (Fene) o 18 de xuño de 1928 e finado en Neda o 30 de agosto de 1951, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Os seus pais foron perseguidos despois da vitoria franquista. Foi enlace da guerrilla. En 1947 fixo o servizo militar no rexemento de artillaría de Ferrol. Desertou en xullo con José Vilariño Fernández da gornición do Castelo da Palma, con catro fusís e munición, e ambos incorporáronse á guerrilla. A súa familia foi represaliada. Incorporado á IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, foi quen executou ao axente infiltrado Alejo Pablo Mora García. Foi abatido pola Garda Civil no Puntal (Neda) o 30 de agosto de 1951 con outros tres compañeiros, Antonio Veiga Mejuto, José Freire Barcia e José Sancho Riera.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
There Will Be Blood

***There Will Be Blood*** é un filme estadounidense escrito e dirixido por Paul Thomas Anderson que se estreou no 2007. Está protagonizado por Daniel Day-Lewis e Paul Dano. O filme foi inspirado pola novela de Upton Sinclair *Oil!*. Conta a historia dun mineiro que se converte en petroleiro (Day-Lewis) e a súa procura de riqueza durante o boom do petróleo no sur de California a finais do século XIX e comezos do XX. Kevin J. O'Connor, Ciarán Hinds e Dillon Freasier tamén aparecen no filme.

*There Will Be Blood* recibiu a aclamación do público, louvando especialmente a actuación de Day-Lewis como Daniel Plainview. Outras cualidades do filme, como a súa fotografía, a dirección e o guión tamén foron ben acollidas e recibiron premios e nomeamentos. O filme foi nomeado a oito premios na 80ª edición dos Oscar, gañando o Oscar ó mellor actor para Day-Lewis e á mellor fotografía para Robert Elswit.

*There Will Be Blood* está amplamente considerado como un dos grandes filmes da década de 2000, e está entre os postos máis altos dos mellores filmes do século XXI segundo as enquisas *Sight & Sound* do British Film Institute.

## Personaxes 
* Daniel Day-Lewis como Daniel Plainview
* Paul Dano como Paul Sunday e Eli Sunday
* Kevin J. O'Connor como Henry
* Ciarán Hinds como Fletcher Hamilton
* Dillon Freasier como H.W. Plainview
** Russell Harvard como H.W. Plainview adulto
* Sydney McCallister como Mary Sunday
** Colleen Foy como Mary adulta
* David Willis como Abel Sunday
* Hans Howes como William Bandy
* Paul F. Tompkins como Prescott
* Jim Downey como Al Rose
* David Warshofsky como H.M. Tilford
* Barry Del Sherman como H.B. Ailman

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
José Vilariño Fernández

**José Vilariño Fernández**, coñecido como **Arturo**, **Pepiño** ou **Pepón**, nado en Tellerias (Fene) en 1924 e finado en Cerdido o 16 de abril de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
A súa familia foi perseguida polo franquismo. En xullo de 1947, cando facía o servizo militar en Ferrol desertou con José Antonio Castro López da gornición do Castelo da Palma, con catro fusís e munición, e ambos incorporáronse á guerrilla. Responsable do destacamento Eive-Carbón, da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia dende 1948, foi acusado polas autoridades de ser o autor de dúas execucións na zona de Ferrol, do incendio dun chalé e dun camión da empresa Calvo Sotelo. Foi reclamado polo xuíz militar de Ferrol en outubro de 1948 encartado na causa 1/48 por atraco a man armada.

En 1949 o seu grupo acompañou o secretario do PCE en Galicia, Manuel Fernández Soto, na xira de reorganización polas provincias de Pontevedra, Ourense e Lugo. Morreu o 16 de abril de 1949 nun enfrontamento coa Garda Civil preto da Vila da Igrexa (Cerdido), xunto cos outros membros do destacamento Perfecto Castro Martínez e José Felpeto Gómez e un enlace. No combate perdeu a vida o garda civil Ramón Pérez Casas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Rosendo Vilariño Tenreiro

**Rosendo Vilariño Tenreiro**, nado en Pontedeume o 21 de novembro de 1873 e finado no mesmo concello o 15 de marzo de 1953, foi un xornalista galego.

## Traxectoria 
Emigrou a Cuba en 1888. Retornado, foi empregado dos Xulgados e administrador de propiedades. Fundou e dirixiu o periódico *Ecos del Eume*. Foi correspondente de *El Correo Gallego* en Pontedeume.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* No centenario de Ecos del Eume
Manuel Senra

O nome de **Manuel Senra** pode referirse a:

***Manuel Senra**, emigrante galego no Uruguai (f. 1924);
***Manuel Senra Caamaño**, piloto galego de rallys.
Festigal

**Festigal** é un encontro cultural que se celebra anualmente en Santiago de Compostela, durante os días 24 e 25 de xullo, co gallo da celebración do Día Nacional de Galicia. Está organizado polas asociacións nacionalistas Galiza Nova e Fundación Galiza Sempre.

## Características 
miniatura|Presentación do Festigal 2013.|esquerda
Durante os dous días de celebración mestúranse, no parque da Alameda de Compostela, actividades culturais, lúdicas e deportivas, como presentacións de libros, debates ou obradoiros. Na noite do día 24 organizase un concorrido concerto musical e no 25, após as tradicionais manifestacións nacionalistas do Día da Patria Galega, ten lugar un xantar popular na Carballeira de Santa Susana. 

Nas actuacións musicais ponse especial interese na potenciación de novo conxuntos que se caractericen por levar na súa identidade a música e a cultura galegas. Neste sentido, desde 2015, organízase o concurso "Novos Valores", no que se elixe unha banda emerxente para a abertura do concerto do 24..

O festigal recibiu en 2014 o Premio Martín Códax da Música na categoría de festivais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Así foi o Festigal 2018. Festigaltv (31/07/2018). Youtube.
Fundación Paideia Galiza

A **Fundación Paideia Galiza** foi constituída en 1986 como un espazo aberto, con vocación interdisciplinar e pluridimensional que abarca formación, intervención e investigación, especialmente en Ciencias Humanas e Sociais.

## Historia 
A súa creación foi promovida pola empresaria Rosalía Mera en 1986, cos primeiros programas de Formación, Investigación e Divulgación.

En 1990 a fundación crea os Premios Marcos Ortega Mera, na honra do fillo da propia fundadora e Amancio Ortega, e publica a "Educación Crítica" dentro da Colección Paideia-Morata. Durante o curso 1991-1992 impártese o primeiro mestrado en Xerencia de Servizos Sociais.

En 1995 foi inaugurada a súa sede central na coruñesa praza de María Pita.

En 1998 crea o Grupo Trébore SL de empresas de economía social e o Servizo de Asesoramento Xurídico e Social para ofrecer solucións a problemas de tipo xurídico no ámbito da discapacidade e a exclusión social.

En 2001 constitúe a Agrupación Deloa, un proxecto integral para a investigación e actuación para o desenvolvemento local nas comarcas da Barbanza, Sar, Muros e Noia e así, en 2002, terá lugar a inauguración dunha sede comarcal en Padrón.

En 2003 crea o Laboratorio de Biotecnoloxía Vexetal Cultigar, dedicado á investigación, saneamento e multiplicación por cultivo in vitro. Ao ano seguinte, en 2004, crea os estudios de gravación Mans.

En 2005 créase Punto Nós, un servizo de información, orientación e asesoramento en saúde afectiva, sexual e reprodutiva.

En 2006 créase Ruralover, unha rede de turismo rural para as comarcas do Sar e Barbanza.

En 2008 lanzaron varios programas de promoción musical para novos grupos e/ou artistas.

Desde o pasamento da presidenta fundadora en 2013, a súa filla Sandra Ortega tomou o relevo.

En 2015 estableceuse un convenio de colaboración coa Universidade da Coruña coñecido como "Aula Fundación Paideia".

## Proxectos 
* 1995: Antear, proxecto psico-social para persoas con discapacidade.
* 1998-2002: Redevol, proxecto piloto de investigación aplicada, consistente na implantación dunha rede de voluntariado local en concellos semiurbanos e rurais.
* 1999: Servizo de Voluntariado Europeo, para facilitar unha experiencia de educación no formal mediante actividades de voluntariado na Unión Europea.
* 2002: Equal I e Proder II.
* 2004-2006: Equal II e Sócrates-Grundtvig I.
* 2009-2012: La Ida: proxecto de mobilidade transnacional de mozos alemáns e galegos para a realización de prácticas formativas en empresas.

## Premios e distincións 
* 1998: Premio Voces del Año para o proxecto Antear e Premio AGAPI á mellor documental galega por "Contrabajo".
* 2003: Premio La Rebotica 2003 ao Proxecto Antear, outorgado pola COPE.
* 2007: Premio Empresa Solidaria, outorgado pola Fundación Érguete.
* 2010: Premio Vía de Oro á traxectoria empresarial e filantrópica, outorgado polo Grupo Vía.
* 2012: Premio Novia Salcedo.
* 2013: Premio Dales la Palabra.
* 2014: Premio Asociación Cultural Conxeito.

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Entrevista a Rosalía Mera
Fischer Sports

miniatura|dereita|220px|Logo de Fischer Sports.
**Fischer Sports** é unha empresa de Austria que fabrica esquís para todas as modalidades deste deporte, raquetas de tenis e equipamento de hockey. É unha das maiores empresas manufacuteraras na industria do esquí. Fischer logrou un éxito rotundo nas últimas copas do mundo de esquí nórdico, esquí alpino e de saltos. A empresa foi fundada por Joseph Fischer o ano 1924.

## Fischer no tenis profesional 
Os xogadores como Dominik Hrbatý, Marcos Baghdatis, Anna Chakvetadze, e o excampeón do Australia Open e do Roland Garros Yevgeni Káfelnikov son uns dos tenistas que levan raquetas da marca Fischer.

## Asociación Rottefella/Fischer 
No ano 2007 a empresa austríaca asociouse coa empresa nórdica de fixacións Rottefella. A partir dese ano todas as botas Fischer levan fixacións desta marca. As botas levaban o sistema (SNS) patentado por Salomón pero desde hai un ano se utliza o sistema NNS.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Fischer Sports
Manel Cardoso Santiago

**Manel Cardoso Santiago**, nado en 1957, é un político galego que foi o coordinador de Espazo Ecosocialista Galego dende o ano 2015 ata a súa desaparición en 2017 e máis é traballador de Navantia, onde é responsable de Medio Ambiente.

## Traxectoria 
Durante a III Asemblea do partido Espazo Ecosocialista Galego celebrada en Ames no 2015, Cardoso saíu elixido novo coordinador, en substitución de Xoán Hermida.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Artigos en *Praza Pública*
Perfecto Castro Martínez

**Perfecto Castro Martínez**, **Tereso**, nado en Galdo (Viveiro) cara a 1903 e finado en Cerdido o 16 de abril de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Simpatizante do PCE. Pasou catro anos no cárcere e despois incorporouse á guerrilla. Foi membro da III Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Participou na execución do cura de Bravos e na do alcalde de Ourol. Despois pasou ao destacamento Eive-Carbón da IV Agrupación. Morreu o 16 de abril de 1949 nun enfrontamento coa Garda Civil preto da Vila da Igrexa (Cerdido), xunto cos outros membros do destacamento José Vilariño Fernández e José Felpeto Gómez e un enlace. No combate perdeu a vida o garda civil Ramón Pérez Casas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Muscicapoideos

A dos **muscicapoideos** (**Muscicapoidea**) é unha superfamilia de aves paseriformes da suborde dos páseros pertencente á infraorde dos paséridos. As especies deste grupo distribúense case por todo o mundo.

Porén, na clasificación das aves de Sibley e Ahlquist de 1990 a superfamilia comprendía tamén a familia dos Bombycillidae.

Na actualidade, por tanto, recoñécense na superfamilia Muscicapoidea as seguintes seis familias:
* Buphagidae Lesson, 1828
* Mimidae  Bonaparte, 1853
* Sturnidae Rafinesque, 1815
* Cinclidae Borkhausen, 1797
* Turdidae Rafinesque, 1815
* Muscicapidae Vigors, 1825

### Filoxenia 
As relacións filoxenéticas entre estas familias son:

**Muscicapoidea**

## Galería 

Flickr - Rainbirder - Yellow-billed Oxpeckers (Buphagus africanus).jpg|*Buphagus africanus*(Buphagidae)
Mimus-polyglottos-002 edit.jpg|*Mimus polyglottos*(Mimidae)
Common starling in london.jpg |*Sturnus vulgaris*(Sturnidae)
Cinclus_cinclus_R(ThKraft).jpg|*Cinclus cinclus*(Cinclidae)
Turdus merula -Manchester, England -male-8-3c.jpg|*Turdus merula*(Turdidae)
Erithacus rubecula -Norway -singing-8.jpg|*Erithacus rubecula*(Muscicapidae)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ericson, P. G. P. & Johansson, U. S. (2003): "Phylogeny of Passerida (Aves: Passeriformes) based on nuclear and mitochondrial sequence data". *Molecular Phylogenetics and Evolution* **29**: 126–138.
* Johansson, U. S., Fjeldså, J. & Bowie, R. C. K. (2008): "Phylogenetic relationships within Passerida (Aves: Passeriformes): a review and a new molecular phylogeny based on three nuclear intron markers". *Molecular Phylogenetics and Evolution* **48**: 858–876.
* Jønsson, Knud A. & Fjeldså, Jon (2006): "A phylogenetic supertree of oscine passerine birds (Aves: Passeri)". *Zool. Scripta* **35** (2): 149–186. 
* Harshman, John (2008): Passerida. (en construción) . En The Tree of Life Web Project. Consultado o 7 de abril de 2017.
* Sibley, Charles Gald & Ahlquist, Jon Edward (1990): *Phylogeny and classification of birds*. New Haven, Conn., USA: Yale University Press.

### Outros artigos 
* Paseriformes
* Passeri
* Passerida

### Ligazóns externas 
* Muscicapoidea na EOL.
* Muscicapoidea  en Fauna Europaea.
* Muscicapoidea  en Tree of Life Web Project .
* Numerosísimas imaxes de muscicapoideos na ADW.
Gran Premio de Bahrain de 2017

O **Gran Premio de Bahrain de 2017** (oficialmente coñecido como **2017 Formula 1 Gulf Air Bahrain Grand Prix**) foi unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 16 de abril de 2017 no Circuíto Internacional de Bahrain  en Sakhir, Bahrain. A carreira foi a terceira rolda da tempada  de Fórmula Un e marca a décimo terceira vez que se celebra o Gran Premio de Bahrain como parte do Campionato Mundial de Fórmula Un.

## Resumo 
### Cambios de pilotos 
Logo de faltar na saída das dúas primeiras roldas da tempada debido a unha lesión, Pascal Wehrlein volveu á competición con Sauber. Antonio Giovinazzi, que substituíu a Wehrlein en Australia e a China, volveu ser o piloto de probas e reserva do equipo.

### Carreira 
Todos os pilotos da grella calzan o superbrando no inicio da carreira do GP de Bahrain, agás Marcus Ericsson que monta o composto brando. Na primeira curva, Sebastian Vettel colle o exterior e consegue arrebatarlle a segunda praza a Lewis Hamilton. Max Verstappen cóase na cuarta praza, por diante de Daniel Ricciardo e Felipe Massa. Kimi Räikkönen hae ata a sétima posición. Carlos Sainz escala ata a undécima praza, Fernando Alonso, décimo quinto.

## Clasificación
### Cualificación
### Carreira
### Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Santa Rosa, Estados Unidos

miniatura|Unha praza de Santa Rosa.

**Santa Rosa** é unha cidade dos Estados Unidos de América, capital do condado de Sonoma, en California.

Situada no val de Sonoma, a unha altitude de 50 msm, ocupa unha superficie de 107.48&nbsp;km². No ano 2014 tiña unha poboación de 174,170 habitantes.

A cidade foi fundada en 1833 e declarada cidade o 26 de marzo de 1868, desenvolvéndose como un centro de procesamento e embarque dos produtos agrícolas do val de Sonoma. A súa economía depende dos servizos ao detalle de subministracións para unha crecente poboación residente.

A cidade foi a morada da casa e xardíns do horticultor Luther Burbank. Cerca de alí atópase o monumento a Jack London.

## Notas
## Véxase tamén
Condado de Sonoma

O **condado de Sonoma** (en inglés, *Sonoma County*), fundado en 1850, é un dos 58 condados do estado de California. A súa capital é a cidade de  Santa Rosa.

## Características
Ocupa unha superficie de 4081,8 km², e forma parte da área da baía de San Francisco. En 2008 tiña 466 741 habitantes, cunha densidade de poboación de 112 persoas por km².

O condado é coñecido por ser un dos que máis viño producen nos Estados Unidos.
Manuel Requeijo

**Manuel Requeijo Arnejo**, nado en Muras, é un político galego do BNG.

## Traxectoria 
Licenciado en Historia na Universidade de Santiago de Compostela. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do BNG en Muras e foi elixido alcalde despois de acadar tres concelleiros e de que o PPdG perdese a maioría absoluta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Muras

### Ligazóns externas 
*
César Terrón Abad

**César Terrón Abad**, nado en Fabeiro (O Bierzo) en 1915 e finado en Vilar de Outeiro (A Veiga de Espiñareda) o 21 de xullo de 1940, foi un guerrilleiro antifranquista español.

## Traxectoria 
Militante do Sindicato único mineiro (SUM) da CNT, era o tesoureiro da CNT de Fabeiro. O 19 de xullo de 1936 formou parte do Comité de defensa organizado en Vilafranca do Bierzo. Durante a guerra foi capitán da compañía de metralladores do Batallón 210 comandado por Higinio Carrocera. Logo da caída da fronte norte formou un grupo guerrilleiro con libertarios, maioritariamente do Batallón 210. Entre os membros do grupo estaban Eusebio García García, Ramiro Pérez Granja, Antonio Vega Guerrero, Joaquín Lage Fernández, Amadeo Ramón Valledor, Brindis Mauriz Rodríguez, Florentino Rodríguez Pico, Dalmiro e Gerardo Lamas Cerezales, Gerardo Lamas Mauriz, Gerardo González Ochoa, José Vázquez Gómez, Luís Martínez Rodríguez e tamén durante un breve período o irmán de César, Eloy Terrón Abad. Actuaron nas zonas de Fabeiro e os Ancares, e estenderon o radio de acción até Asturias e Lugo. Executaron o 30 de agosto de 1938 a Juan Álvarez García, o cura de Fresnedo. Foron localizados por unha patrulla de gardas civís e policías armados en Vilar de Outeiro (A Veiga de Espiñareda) o 21 de xullo de 1940, Cesar Terrón recibiu un disparo na cabeza e morreu instantaneamente, mentres o resto do grupo logrou fuxir.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Partida de César Terrón
Xosé Manuel Fernández Abraldes

**Xosé Manuel Fernández Abraldes**, nado en Perdecanai (Barro) en 1961, é un político galego do BNG.

## Traxectoria 
Militante nacionalista dende os anos 70, pasou por ERGA na súa etapa estudantil nos institutos Sánchez Cantón e Xunqueira I en Pontevedra. Na mesma época participou da AN-PG e afiliouse á Unión do Povo Galego. Ao longo das seguintes décadas foi Responsábel Comarcal do BNG en Pontevedra, comarca na que tamén foi voceiro da plataforma Nunca Máis. Do mesmo xeito foi durante anos membro do Consello Nacional do BNG, así como do Comité Central e o Secretariado Político da UPG, sendo o Secretario Político da Zona de Pontevedra.

Nas eleccións municipais de 2007, tras participar activamente da vida interna do BNG os anos anteriores, encabezou por primeira vez a candidatura do BNG en Barro, logrando ser a segunda forza política tralo PPdeG. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou novamente a candidatura nacionalista e volveu a ser a segunda forza política do concello. Nas eleccións municipais de 2015 foi elixido alcalde ao acadar catro concelleiros, despois de que o PPdeG perdese a maioría absoluta, e acadar un pacto de goberno co PSdeG-PSOE de José Sanmartín Soto. En 2019 foi reelixido ao lograr a maioría absoluta. En 2023 logrou de novo a alcaldía tras impoñerse nos comicios, mais perdeu a maioría absoluta e estableceu un pacto de goberno co PSdeG-PSOE de José Sanmartín.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Barro
Lockheed F-94 Starfire

O **Lockheed F-94 Starfire** foi un avión á reacción de primeira xeración da Forza Aérea dos Estados Unidos. Foi desenvolvido a partir do bipraza Lockheed T-33 Shooting Star a finais dos anos 40 como un interceptor todo-tempo, tanto para uso diúrno como nocturno. O avión entrou en servizo operacional en maio de 1950 co Air Defense Command, substuíndo ao North American F-82 Twin Mustang de pistóns no papel de interceptor todo-tempo.

O F-94 foi o primeiro caza operativo da USAF equipado cun postqueimador e foi o primeiro caza todo-tempo a reacción en entrar en compate durante a Guerra de Corea en xaneiro de 1953. Tivo unha relativamente breve vida operacional, sendo substituído a mediados dos 50 polo Northrop F-89 Scorpion e o North American F-86D Sabre. O último avión foi retirado do servizo no ano 1959.