open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Doha

**Doha** (en árabe: الدوحة, transl. ad-Dawḥa ou ad-Doha, literalmente "a árbore grande") é a capital de Qatar. Está situada sobre a costa do golfo Pérsico, levantada nunha baía de 7&nbsp;km de longo. Administrativamente pertence á subdivisión de Ad-Dawhah. É a sede das instalacións da cadea de televisión Al Jazeera.

## Historia 
A cidade foi fundada en 1850 co nome de ''Al-Bida'a*. En 1916 cesou o protectorado británico e a cidade pasou a estar rexida polas autoridade de Qatar. En decembro de 2006, Doha acolleu os Xogos asiáticos e foi candidata para os Xogos Olímpicos de verán de 2016.

## Poboación 
Estimábase que Doha contaba cuns 400.000 habitantes en 2005. É a cidade meirande de Qatar, e concentra un 80% da poboación residente total.

## Economía 
Doha é o centro económico do país. Na cidade celébranse as conferencias ministeriais do Ciclo de Doha so a éxida da OMC. As industrias principais baséanse no gas, o petróleo e a pesca. O turismo é un sector económico en crecemento en Doha: no medio da baía está en construción un arquipélago artificial dedicado enteiramente ao turismo, bautizado como A Perla.

## Transportes 
Doha posúe un aeroporto internacional, un porto, hoteis e variadas infraestruturas deportivas. No que respecta ás comunicacións terrestres a principal compañía de transporte é a sociedade *Karwa'', creada en 2005, que puxo en marcha liñas de autobuses e que xestiona os taxis.

## Ensino 
Preto de Doha atópase «Education City», zona consagrada á investigación científica e á educación.

## Irmandamentos 
*  Amán, Xordania (dende 1995)
*  Pequín, China (dende 2008)
*  Bosaso, Somalia (dende 1994)
*  Brasilia, Brasil
*  Houston, Texas
*  Manama, Bahrain
*  Marbella, España
*  Port Louis, Mauricio
*  Stratford-upon-Avon, Inglaterra
*  Tunes, Tunisia
*  Alxer, Alxeria
*  Tirana, Albania

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do aeroporto internacional de Doha
Ría da Coruña

[miniatura|300px|*PLANO DEL PAISadyacente a las tres rías de laCORUÑA, BETANZOS Y FERROL,llamado de las Mariñas,Por el [Domingo Fontán|D.r D.n Domingo Fontán*.]]
A **ría da Coruña** é a ría máis occidental do Golfo Ártabro e forma parte das rías medias galegas.
Fórmase pola desembocadura do río Mero no océano Atlántico e baña os municipios da Coruña, Oleiros, Culleredo e Cambre.
A parte interior da ría coñécese como **ría do Burgo**, mentres que o termo "ría da Coruña" adoita referirse á parte máis aberta, tamén denominada ás veces "baía da Coruña".

A ría do Burgo é un brazo de mar duns catro quilómetros de longo que se estende dende a desembocadura do Mero, entre as parroquias do Temple e O Burgo, ata a praia de Santa Cristina, unha frecha areosa na parroquia de Perillo. A ría do Burgo ten entre 400 e 800 metros de ancho e correspóndese coa parte final do val do río Mero, polo que presenta unha fisonomía fluvial, caracterizada pola sedimentación, e con salinidade variable. A ría do Burgo presenta niveis de contaminación moi altos, que afectan o marisqueo e requiren saneamento urxente.

Fóra do estuario do Burgo, a ría da Coruña presenta unha forma ovada, na que o porto coruñés ocupa o lado occidental e a costa de Oleiros, a beira meridional e oriental. A súa boca, entre Punta Herminia e o Seixo Branco ten 4 km de largo, e dende aí até o fondo da baía hai 6 km.

As praias principais da ría da Coruña son as oleiresas de Santa Cristina, Bastiagueiro, Santa Cruz, Canide, Mera, Espiñeiro ou Canaval. Na marxe esquerda, no concello da Coruña, encóntranse as de Oza, Santo Amaro, O Grelle e Area de Concha.

## Galería de imaxes
## Notas 
## Véxase tamén
Pomba (constelación)

:*Para outras páxinas con títulos homónimos véxase*: Pomba (homónimos), Columba (homónimos).

**Columba** ou **Pomba**, é unha pequena constelación xusto ó sur de Canis Major e Lepus. Foi sacada da constelación Canis Major por Augustin Royer, en 1679.

## Estrelas principais 
A constelación chama moi pouco a atención pola súa baixa luminosidade, a estrela máis brillante é α Columbae que ten unha magnitude de 2.65m e é do tipo espectral B7. α Columbae é chamada Phact, que vén do árabe Al-Fakhita (o pombo). A outra estrela con nome propio é Beta, β, Columbae, que ten o nome de Wazn ou Wezn, ven do árabe é significa peso, ten unha magnitude aparente de 3,12 e é do tipo espectral K2.

A constelación contén unha *estrela fuxitiva*, μ Columbae, a cal probablemente foi exectada dende o sistema ι Orionis.

* Estrelas con designación de Bayer:

:: γ Col 4,36 - do tipo espectral B2; δ Col 3,85; ε Col 3,86; η Col 3,96; μ Col 5,18; ν1 Col 6,15; ν2 Col 5,28; ξ Col 4,97; ο Col 4,81; π1 Col 6,15; π2 Col 5,50; σ Col 5,52
* Estrelas con designación de Flamsteed:
:: 72 Col 5,65

## Obxectos Notables do espazo profundo 
*NGC 2090.* AR: 05h 47m 00.0s Dec: -34°14'00" (Época 2000). Galaxia espiral a 1º ó leste de alfa Col.

*NGC 1792.* AR: 05h 05m 12.0s Dec: -37°59'00" (Época 2000). Galaxia Redonda. Nos límites de Columba e Caelum, 3º ó sueste de gama Caeli

*NGC 1851.* AR: 05h 14m 06.0s Dec: -40°03'00" (Época 2000). Cúmulo globular a 8º ó suroeste de alpha Col.

## Mitoloxía 
Dado que foi creada no século XVII, pola separación dunha constelación xa existente, non ten mitoloxía relacionada, de forma independente.

Pode referirse a pomba que os Argonautas envían para determinar se poden pasar polo estreito do mar negro. Tamén, é a pomba que Nóe utilizou na súa arca.

dereita|380px|miniatura|Columba, a Pomba, xunto ó Can Major.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Star Tales – Columba
Waterpolo Pla-Za Zaragoza

O **Waterpolo Pla-Za Zaragoza** foi un club de wáter-polo español da cidade de Zaragoza, na Comunidade Autónoma de Aragón, que participou na División de Honor de Wáter-polo, máxima categoría nacional deste deporte. O derradeiro adestrador do seu cadro de xogadores foi Ignacio Lobera.

## Historia 
O club Waterpolo Pla-Za Zaragoza naceu en 2000, ano no que o **Stadium Miralbueno El Olivar** ascendeu á División de Honor de Wáter-polo, ao que se lle cambiou o nome por mor de patrocinios e intereses comerciais. O club contou dende un primeiro momento co apoio de tódalas institucións aragonesas, dende o concello ata o goberno autonómico, facendo do club un equipo que representase a toda a comunidade. Ademais, a permanencia na elite do club durante todo este tempo deu lugar á promoción do wáter-polo en categorías infantís e xuvenís, así como á creación de escolas ou á promoción do deporte.

Malia mater a categoría ao gañar na promoción ao Horta, o club presentou as úa renuncia ao finalizar a tempada de 2008,​ por problemas financeiros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Liga Española de Wáter-polo
*División de Honor de Wáter-polo
Pomba (homónimos)

O termo **Pomba** pode referirse a:

***Pomba**, ave;
***Pomba**, constelación, aínda que é máis coñecida polo seu nome en latín Columba.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Pomba**, lugar da parroquia de Erbecedo, no concello de Coristanco;
***A Pomba**, lugar da parroquia de Barallobre, no concello de Fene.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Pombas**, lugar da parroquia de Buscás, no concello de Ordes;
***A Pombeira**, lugar da parroquia de Almofrei, no concello de Cerdedo-Cotobade;
***A Pombiña**, lugar da parroquia do Pao, no concello de Gomesende.
Columba (homónimos)

**Columba** pode facer referencia a:

***Columba**, unha constelación.
****Columba***, xénero de aves comunmente denominadas pombas, da familia Columbidae, na subfamilia Columbinae.
***Columba de Iona**, santo irlandés do século VI.
***Columba**, forma culta do nome galego Comba.
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Comba
Duna de Pyla

[miniatura|280px|Vista aérea da Gran Duna de Pilat e a súa contorna marítimo e forestal, na costa de [Aquitania, no suroeste de Francia. É a formación de area máis elevada de Europa e un dos espazos naturais protexidos máis visitados do país. Na parte superior, apréciase a baía de Arcachón.]]

A **Gran Duna de Pilat**, tamén chamada **de Pyla**, (en francés, *Grande dune du Pilat* ou *du Pyla*; do  gascón, *Pilòt*, "chea" ou "pila") é unha enorme formación de area natural costeira acumulada no litoral aquitano do golfo de Biscaia na entrada da baía de Arcachón. A duna sitúase no termo municipal de La Teste-de-Buch, comuna pertencente ao departamento de Xironda e a comarca natural do Pays de Buch, ao suroeste de Francia.

## Características
Tanto a xeomorfoloxía como a posición da Gran Duna atópanse en permanente evolución e desprazamento desde a súa xénese, estimada fai varios miles de anos. Contén un volume total aproximado de máis de 60 millóns de m3 de area fina eólica que se estenden sobre 87 hectáreas de superficie, ocupando 2,7&nbsp;km de costa lineal e ata 500 m de bosque do Parque Natural das Landas de Gascuña, cara a cuxo interior penetra inexorablemente a razón de 3 a 4 metros anuais, segundo as medicións realizadas desde a década de 1960.

A Gran Duna debe a singular amplitude da súa crista, a máis alta do continente europeo, a un fenómeno xeoloxicamente moi recente: o colapso no século XVIII dun gran banco de area oceánica situado fronte á súa costa. Este banco de area proporcionou o material sedimentario logo transportado progresivamente pola natureza e acumulado, como resultado da actividade humana de forestación e de loita contra a invasión areosa, para conformar o cume da duna que evolucionou desde os 35 m de altura medidos a mediados do século XIX, ata alcanzar entre 80 e 107 m segundo os estudos realizados desde a década de 1980.

A Gran Duna de Pilat e a súa contorna, considerados un ecosistema de valor excepcional, foron protexidos polo Estado francés mediante diferentes medidas de preservación que a partir da primeira clasificación de 1943, estendeuse ao bosque circundante sendo o conxunto declarado “Grand Site National” en 1978. En 1994 se delimitaron e clasificaron as 6.288,26 hectáreas do sitio formalmente como "gran sitio natural de interese paisaxístico e científico", asociado á rede Natura 2000 da Unión Europea sendo o centro de atracción turística máis destacado da rexión aquitana e un dos máis importantes do país, acollendo entre 1 e 1,5 millóns de visitantes anuais.

## Notas
Laredo, Cantabria

**Laredo** é unha vila e un concello español da Comunidade Autónoma de Cantabria, sito na súa parte oriental e sobre o Mar Cantábrico. No ano 2007 contaba cunha poboación de 12.835 habitantes (INE), sobre unha área municipal de 13&nbsp;km².

É cabeza comarcal do val baixo do Asón, e como tal empresta servizos aos concellos limítrofes (Colindres, Limpias, Bárcena de Cicero, Liendo, Ampuero etc.).

## Xeografía 
Situado na desembocadura oriental do río Asón, na súa maior parte é un extenso areal de máis de 5&nbsp;km chamado *La Salvé*. Porén, a superficie é sobre todo chaira e areosa; aínda que ao seu arredor aparecen terreos alombados. A maior parte do territorio está ocupado por edificacións, pese a que son frecuentes as fragas de eucaliptos, piñeiros e castiñeiros, así como vexetación de tipo dunar na área de praia.

## Economía 
Economicamente, pasou de vivir, hai pouco máis de 30 anos, da pesca a depender do sector servizos. Dentro deste merece mención especial a hostalaría, á que se dedica unha parte importante da súa poboación activa, e está destinada a cubrir as necesidades de lecer das numerosas persoas que visitan a vila, designadamente na época do verán. De feito, Laredo é unha referente do tópico turismo de sol e praia no norte da Península.

A industria municipal está baseada na transformación dos produtos pesqueiros, en especial da transformación do bocareo en anchoa, e máis nas pequenas empresas familiares. O sector primario, por contra, foi perdendo importancia, aínda que polo de agora son moitos os laredanos que se dedican a este tipo de labor.

## Patrimonio cultural 
A súa historia vén definida polo antigo esplendor como localidade vencellada ao Mar Cantábrico. Dentro do seu núcleo urbano son correntes as casas soaregas brasonadas e numerosos os centros relixiosos, entre os que cómpre destacar a igrexa gótica de Santa María da Asunción (século XIV).

## Localidades 
* La Arenosa
* El Callejo
* Las Cárcobas
* Las Casillas
* Laredo (Capital)
* La Pesquera
* Tarrueza
* Villante

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  Concello de Laredo
Punto quente

miniatura|300 px|Principais lugares onde acontece este fenómeno  
O **punto quente** (*hotspot* en inglés) en xeoloxía é un foco de actividade do manto terrestre, o cal produce grandes cantidades de magma, que se eleva ata que perfora a codia dando lugar a un volcán. Estas manifestacións de ascensión de magma están relacionadas coa presenza de plumas de ascensión de magma ou que se atopan baixo a codia.

## Tectónica de placas
Para a correcto entendemento do fenómeno xeolóxico punto quente é necesario saber que o manto terrestre está constituído por rochas en estado líquido que forman o magma. O magma, do cal se constitúe o manto terrestre, está en constante movemento debido aos diferenciais de temperatura, producindo así as correntes convectivas que son as causantes do movemento das placas que constitúen a codia terrestre. O movemento de placas fai que estas choquen entre elas:
* no caso dun choque dunha placa continental cunha oceánica, é a placa oceánica a que subxace á continental.
* no caso dun choque dunha placa oceánica con outra placa oceánica, é a placa máis densa a que subxace.
* no caso dun choque dunha placa continental con outra placa continental non se produce o subxacemento senón que se eleva. Un exemplo deste fenómeno é o Himalaia. Algunhas veces non é necesario que a ascensión de magma sexa en límites de placas senón que se pode producir en diversos lugares.

miniatura|300px
miniatura|300px

## O fenómeno de punto quente 
O fenómeno de punto quente adoita aparecer preto dos lugares de subxacemento de placa oceánica, pero existe a hipótese de que estes lugares nos cales se manifesta este fenómeno poderían ser lugares nos cales existían fisuras de antigas divisións entre placas ou o inicio de novos límites entre estas. Tamén se dan lugares baixo a codia continental que teñen relación con este fenómeno.

Este fenómeno xeolóxico mantense activo durante anos e está quedo mentres que a codia está en movemento e se desliza sobre o leste, así pois este movemento crea cadeas de volcáns dos que só está activo o que se encontra enriba do fenómeno, sobre a pluma de ascensión de magma.

## Exemplos de puntos quentes
Exemplos clásicos deste fenómeno son as illas Hawai para sinalar os puntos quentes sobre a codia oceánica (esta teoría tamén se aplicou ás illas Canarias, pero aínda no está asegurada) e o punto quente que é o causante dos fenómenos que se producen no parque Yellowstone, ao que se asocian varios volcáns en liña en dirección leste, é un exemplo para este fenómeno na codia continental.

miniatura|300 px|Fenómeno das illas Hawaii

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
### Outros artigos 
* Volcán
* Tectónica de placas
* Punto quente de Hawai

### Ligazóns externas
Lingua osca

O **osco**, a lingua dos oscos, formaba parte da rama sabélica dafamilia das linguas itálicas, que á súa vez era unha rama das linguas indoeuropeas, que inclúe o umbro, o latín e mais o falisco. Era falado no Samnio e na Campania, así como na Lucania e nos Abruzos.

## Inscricións 
O osco é coñecido por inscricións que se datan desde o século V a.C. As inscricións oscas máis importantes son a Tabula Bantina e o Cippus Abellanus. O osco usou as grafías do alfabeto latino e do alfabeto grego, e mais unha serie de variedades dos vellos alfabetos itálicos. Coñécese tamén unha forma de alfabeto osco designada como nucerino.

## Dialectos 
Os dialectos oscos comprendían falares dos samnitas, marrucinos, pelignos, vestinos, sabinos e marsos.

## Algúns trazos lingüísticos 
O osco compartía moitos riscos comúns co latín, aínda que tiñan tamén moitas diferenzas. Por exemplo, o verbo latino *volo*, *volui*, *velle* e outras formas similares, provenientes da raíz do protoindoeuropeo *wel- ('querer'), estaban representados en osco por vocábulos derivados da raíz *gher ('desexar'); así, o osco *herest* ('desexa, quere') contrasta co latín *vult* ('quere'). Ao latín *locus* ('lugar, posto') correspondíalle en osco *slaagid*.

A fonoloxía osca evidencia diferenzas respecto do latín: en osco /p/ equivalía ao /kw/ (qu) latino (Osc. *pis*, Lat. *quis*); /b/ equivalía ao /v/ latino; /f/ medial en vez do /b/ ou /d/ (Osc. *mefiai*, Lat. *mediae*).

Considerado como a máis conservadora de todas as linguas itálicas coñecidas, o osco rivalizaba só co grego en manter intacto o sistema herdado de vocais con ditongos.

## Exemplo dun texto osco (Cippo Abellano) 
ekkum[svaí píd herieset
trííbarak[avúm tereí púd
liímítú[m] pernúm [púís
herekleís fíísnú mefi[ú
íst, ehtrad feíhúss pú[s
herekleís fíísnam amfr
et, pert víam pússtíst
paí íp íst, pústin slagím
senateís suveís tangi
núd tríbarakavúm lí
kítud. íním íúk tríba
rakkiuf pam núvlanús
tríbarakattuset íúk trí
barakkiuf íním úíttiuf
abellanúm estud. avt
púst feíhúís pús físnam am
fret, eíseí tereí nep abel
lanús nep núvlanús pídum
tríbarakattíns. avt the
savrúm púd eseí tereí íst,
pún patensíns, múíníkad ta[n
ginúd patensíns, íním píd e[íseí
thesavreí púkkapíd ee[stit
a]íttíúm alttram alttr[ús
h]erríns. avt anter slagím
a]bellanam íním núvlanam
s]úllad víú uruvú íst . edú 
e]ísaí víaí mefiaí teremen
n]iú staíet.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* H. H. Janssen, *Oscan and Umbrian Inscriptions* (Leiden 1949)
* E. Vetter, *Handbuch der italischen Dialekte* (Heidelberg 1953)
* Vittore Pisani, ''Le lingue dell'Italia antica oltre il Latino'' (1964)

### Ligazóns externas 
* Vocabulario osco 
* Alfabeto osco
* Ulteriori dettagli sull'Osco.
* Osco
Tiraleite

miniatura|Tiraleite manual
O **tiraleite** é un aparello manual ou eléctrico para extraer o leite materno. O eléctrico foi inventado e patentado o 4 de outubro de 1927 por Edward Lasker .

## Proceso e características
Hai veces en que é conveniente extraer o leite sen que o bebé o consuma, ben manualmente, ou por medios mecánicos. A extracción é adecuada cando se ten unha sensación de ter exceso de leite, ou a nai non pode estar presente sempre durante a lactación, e aínda así quere seguir coa lactación materna. É importante sinalar que na maioría dos casos as bombas de lactación non son tan eficaces na eliminación do leite da mama como o faría o bebé.

Nalgúns casos, o leite dóase para as nais que non producen suficiente leite para os seus bebes. O leite pódese conxelar a -20&nbsp;°C e conservar por un período de ata 6 meses. O leite desconxelado non se debe volver conxelar de novo.

A temperatura ambiente (19-22&nbsp;°C), o leite materno pódese conservar unhas 10 horas. E en neveira de 2 a 4 días.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Instinto maternal tiraleites 
*Sacaleches páxina sobre o leite materno e tiraleites
Bértola

Como topónimo **Bértola** pode referirse a:

;En Galiza
***Santa Comba de Bértola**, parroquia do concello de Vilaboa;
****Bértola**, lugar de dita parroquia.
Francesc Macià

**Francesc Macià i Llussà**, nado en Vilanova i la Geltrú o 21 de outubro de 1859 e finado en Barcelona o 25 de decembro de 1933, foi un político e militar catalán de ideoloxía republicana e independentista catalá. Foi tenente coronel do exército de terra, 122º Presidente da Generalitat de Cataluña (sucedido por Lluís Companys i Jover) e un dos fundadores dos partidos Estat Català e Esquerra Republicana de Catalunya.

## Traxectoria 
Aos quince anos ingresou na Academia de Enxeñeiros Militares de Guadalaxara. Aos seis meses termina formación e pasa destinado como tenente a Madrid na sección de telegrafía. Foi destinado a Sevilla co grao de Capitán (1882) e despois a Lleida, onde chegaría a Tenente Coronel. Casou con Eugenia Lamarca filla de terratenentes leridanos.

Con todo tivo que saír da institución militar logo de condenar o ataque dalgúns oficiais do exército ao semanario *La Veu de Catalunya* en 1905. Daquela, algúns oficiais asaltaron a imprenta na que se elaboraba o semanario que publicara unha caricatura da revista Cu-Cut que consideraron vexatoria para os oficiais destinados en Cataluña. No canto de tomarse medidas contra os militares déuselles a razón e os autores da caricatura foron xulgados por un Tribunal Militar.
[miniatura|esquerda|150px|Monumento a Macià en [Barcelona]]
Logo dunha fracasada viaxe a Moscova para pedir axuda ás autoridades comunistas decidiu contar exclusivamente coas súas forzas e organizar directamente unha incursión armada en Cataluña.

En 1922 fundou o partido separatista Estat Català (Estado Catalán), en 1931 o partido fusiónase con Esquerra Republicana de Catalunya gozando de autonomía interna. En 1926 con Estat Català intentou unha acción armada contra a ditadura de Primo de Rivera, desde Prats-de-Mollo-la-Preste (o denominado «complot de Prats de Molló»), en Francia. Este intento foi abortado pola Gendarmería francesa, pero lle fará gañar moita popularidade en Cataluña. Abortado o complot, Macià foi detido e desterrado a Bélxica. Tras residir uns cantos meses en Bruxelas, entrou clandestinamente na Arxentina, onde residiu máis de medio ano. Fundou na Habana o Partido Separatista Revolucionario de Cataluña, do cal foi presidente e no que estudou por primeira vez a posibilidade de constituír unha República Catalá (setembro-outubro de 1928).

Caída a ditadura do xeneral Primo de Rivera (xaneiro de 1930), Macià regresa a Cataluña finalmente o 22 de febreiro de 1931.

En 1931, logo dunhas eleccións que deron a maioría ao seu novo partido, *Esquerra Republicana de Catalunya*, Macià proclamou a República Catalá desde o Palacio da Generalitat de Cataluña. Máis adiante, cando o proxecto de constituír España como un estado federal non saia adiante, verase obrigado a aceptar un Estatuto de Autonomía para Cataluña. Foi presidente da Generalitat ata a súa morte, acaecida en 1933. Foi substituído á fronte da Generalitat de Cataluña por Lluís Companys.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Texto da proclamación da República Catalá de 1931
* Vídeo de Francesc Macià
* Vídeo de Inauguración do Parlament de Catalunya de Macià
Pesimismo

[miniatura|220px|*Un optimista e un pesimista*, cadro do pintor [Vladimir Makovsky, 1893.]]
O **pesimismo** (do latín *pessimum*, "o peor") é a doutrina filosófica que sostén (invertendo a tese leibniziana) que vivimos no peor dos mundos posibles.

Dentro do contexto do pensamento occidental, esta idea xorde co chamado "pesimismo grego" ou coa doutrina do filósofo cirenaico Hexesias. Xa Plutarco refire, tomándoa de Aristóteles, a famosa lenda do Sileno, quen declara:

Con todo, a fundamentación máis ou menos sistemática do pesimismo ten lugar cos filósofos do irracionalismo do século XIX, tales como Schopenhauer, Mainländer, Eduard von Hartmann e Søren Kierkegaard, e algúns grandes poetas asumírono, como Giacomo Leopardi. Xa no século XX, enrólanse tamén nesta corrente de pensamento Martin Heidegger, Jean-Paul Sartre e Emil Cioran.

É posible referirse tamén a certo contexto pesimista inherente ás relixións (particularmente o budismo), aínda que todas tenden, en maior ou menor medida, a garantir algún tipo de redención. Para o cristianismo, por exemplo, a esperanza é unha das chamadas virtudes teologales.

O pesimismo adhire, en consonancia co espírito de certas eséxesis bíblicas, á noción de que este mundo é a morada do mal. Por iso é polo que este concepto se relaciona, bastante frecuentemente, con doutrinas tales como o escepticismo, o nihilismo, o maniqueísmo, o ascetismo e ata o misticismo, entre outras.

Polo demais, a noción de pesimismo oponse ao concepto filosófico de optimismo.

## Notas
Real Canoe N.C.

miniatura|Saltadores do Real Canoe N.C.
O **Real Canoe Natación Club** é unha entidade deportiva da cidade de Madrid, España, centrada principalmente na natación e no wáter-polo aínda que tamén está presente en deportes coma o rugby, o baloncesto, a natación sincronizada ou os saltos de trampolín.

## Historia 
O club como entidade fundouse no ano 1930, presidido por Julián López e como fusión do Clun Natación Atlético e o Canoë Club , constituíndo así a formación do club máis devanceiro da natación e o wáter-polo madrileño.

## Logros deportivos 
O club milita actualmente na División de Honor de Wáter-polo, logrando importantes clasificacións incluíndo dous campionatos nas tempadas 1998-1999 e 1999-2000. Ademais rematou subcampión na Copa do Rei en varias ocasións. Constitúe o único equipo non catalán que conseguiu facerse co título de liga.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Tecktonik

**Tecktonik**, ás veces abreviado **TCK**, é un movemento cultural centrado na música de baile.

## Historia
O movemento tecktonik nace en París en 2002, a partir dunhas batallas de baile organizadas pola promotora musical Tecktonik, que é unha marca rexistrada. A produtora, promovida por Cyril Blanc e Alexandre Barouzdin decidiu organizar concursos de baile baseados en enfrontamentos duais ou por grupos na discoteca Metropolis de París. A música tomada como base era hardstyle, unha variante da música de dance europea.

O éxito da convocatoria levou a que o termo tecktonik pasase de referirse unicamente a esas competicións concretas, a designar un movemento cultural que abrangue música, baile, moda, unha bebida e comportamento, e que ten o seu epicentro en Francia e a súa difusión internacional a través de vídeos en Internet. Porén, e ao mesmo tempo, tecktonik segue sendo un termo rexistrado, e non se pode empregar libremente sen solicitarllo (e pagar, se for o caso), á produtora.

## Música
Entre os músicos máis destacados do fenómeno tecktonik poden nomearse Dim Chris, RV. B, Deepack, Max B. Grant, Miss Hiroko, Kevin Tandarsen, DJ Antoine, DJ Fozzie Bear e Yelle.

## Baile
A coreografía é individual e de carácter vertical (o bailarín non se deita nin fai pinchacarneiros), e procura manter os pés no chan, aínda cando ás veces se inclúen elementos de patadas ao aire. O elemento característico é o xogo de brazos, con viraxes rápidas dos cóbados en todos os sentidos.

## Moda
O xeito de vestir do tecktonik toma elementos do dance tradicional (cores de neon e intensas, brillantes...), pero tamén do movemento emo: tirantes a cadros, chaquetas e pantalóns axustados, as cores negra e branca... O símbolo recorrente é o da marca Tecktonik: unha aguia coas ás despregadas e unha estrela de cinco puntas.

## Véxase tamén
Lei de Wien

dereita|300px|miniatura|A **lonxitude de onda** correspondente ó **pico de emisión** en varios espectros do corpo negro é función da temperatura.
**A lei de desprazamento de Wien** é unha lei física que relaciona a lonxitude de onda do pico da emisión do corpo negro co inverso da súa temperatura.

:\lambda_{max} = \frac{b}{T} 

*Onde:
:\lambda_{max} \, é a lonxitude de onda do pico de emisión en metros,
:T \, é a temperatura do corpo negro en kelvin (K), e
:*b* é unha constante de proporcionalidade, chamada **constante de Wien**, igual a 2,897 768 5(51) &times; 10–3 m K (2002 CODATA, valor recomendado).

Os dous díxitos entre paréntese denotan a indeterminación (o desvío estándar cunha confianza do 68.27%) nos dous díxitos menos significativos.

Para lonxitudes de onda ópticas, é conveniente usar o [nm] en troques do m como unidade de medida. Neste caso,
*b* = 2.897768 5(51) &times; 106 nm K.

Como exemplo, ás lonxitudes de onda de 28,9 Å, 19,3 Å, 14,5 Å e 362 Å correspóndenlles temperaturas de 106 K, 1,5·106 K,  2·106 K e 80 000 K.
Toma de Guam

A **toma da Illa de Guam** o 20 de xuño de 1898 foi o acto bélico menos sanguento entre os Estados Unidos e España durante a Guerra Hispano-Estadounidense.

## Antecedentes 
[miniatura|Cruceiro [USS Charleston|*USS Charleston*.|esquerda|200px]]
Tras o estalido da guerra entre España e os Estados Unidos, o cruceiro *USS Charleston*, entrou precipitadamente en servizo o 5 de maio de 1898 quedando baixo o mando do capitán de navío, Henry Glass. Dezaseis días máis tarde, atopábase na base de Honolulu e recibiu a orde de acompañar un convoi de 3 buques de transporte: o *City of PEQUÍN*, o *City of SIDNEY* e o *AUSTRALIA*, con tropas de 2.500 homes, destinadas para desembarcar en Filipinas. 
[310x310px|miniatura|[Capitanía Xeneral de Filipinas.]]
Na súa viaxe a través do Pacífico, a pequena escuadrilla fixo escala en Hawaii, onde ao pouco tempo recibiu a orde de dirixirse co convoi para capturar, ocupar e izar a bandeira norteamericana sobre a illa de Guam, entón posesión española.

## Conflito 
Ao amencer do 20 de xuño, o convoi chegou polo extremo norte de Guam, lanzando sen previo aviso algúns canonazos dirixidos cara ao Forte de Santa Cruz, estes foron interpretadas polo posto de mando na illa como unhas salvas de honra militar pois non causaron ningún dano. 

Logo o buque fixo unha inspección no porto de Agaña e procedeu no porto de Apra a desembarcar un pequeno continxente de tropas, para quedar logo ancorado na baía en condicións de completa seguridade.

De inmediato, un barco coas autoridades españolas saíron a desculparse por non ter a pólvora suficiente para responder ao suposto saúdo. Abordo do cruceiro *USS Charleston* as autoridades españolas quedaron moi sorprendidas ao decatarse de que un estado de guerra existía entre os dous países, e que os buques dos Estados Unidos chegaranse alí para tomar a illa.

A invasión non custou ningún esforzo aos estadounidenses posto que España aínda que non informara do estado de guerra, os medios de defensa para facer fronte a tal desembarco militar, eran humana e materialmente case nulos como seria a resposta ao capitán Henry Glass do gobernador español:

## Consecuencias 
Ao día seguinte a illa foi oficialmente entregada polo gobernador español que estaba ao mando dunha gornición de 54 homes, os cales de inmediato foron feitos prisioneiros e enviados nun dos transportes.

A *US Navy* tomou a illa sen causar unha soa vítima e podemos dicir que se a situación española naqueles días non fose tan tráxica, este feito histórico ben podería considerarse como unha anécdota.

O 30 de xuño de 1898 o *Charleston* chegou á baía de Manila, para unirse á frota estadounidense baixo o mando do almirante George Dewey case dous meses despois da batalla da baía de Manila.

En 1898, polo Tratado de París, Guam pasou de España aos Estados Unidos, xunto coas Filipinas, e continuou servindo de escala ata que foi invadida polos xaponeses en 1941, para logo ser retomada en 1944 e reconvertida en base militar.

## Notas
Calella

:*Este artigo trata sobre un municipio catalán, para a rúa ou camiño estreito véxase Rúa.*  

**Calella** é un municipio español da comarca do Maresme, na provincia de Barcelona, Cataluña. Para diferenciala de Calella de Palafrugell é denominada á veces *Calella de la Costa*.

## Xeografía 
Calella está localizada 56&nbsp;km ao norte da cidade de Barcelona, e dista 25&nbsp;km de Mataró, cabeza da comarca, ao pé do mar Mediterráneo. O seu termo municipal limita cos concellos de Sant Pol de Mar a suroeste, Pineda de Mar a nordeste, Sant Cebrià de Vallalta a noroeste, e co mar a sueste.

### Entidades de poboación 
O concello de Calella, que se estende por 8,01&nbsp;km², conta coas seguintes localidades:
* Calella
* Can Carreres
* Kilòmetre Tres
* Parc de Calella
* Sant Quirze
* Valldenguli

## Demografía 
Conta cunha poboación de

## Turismo 
Nos últimos decenios do século XX Calella sufriu un rápido desenvolvemento turístico, iniciado na década de 1950, e culminado nos decenios que seguiron ao ano 1970.

Os principais afluxos turísticos procederon da Alemaña, de xeito tal que a localidade foi popularmente chamada *Calella dos alemáns*. A poboación estival chegaba a ser o tripla da que reside no período invernal.

Actualmente o turismo provén principalmente de toda Europa occidental: de Italia e da Gran Bretaña sobre todo, máis tamén de Alemaña, Países Baixos e Francia. Mais acoden tamén numerosos turistas do leste de Europa (Rusia, República Checa, Eslovaquia e Polonia).

## Sitios de interese 
Lugares de interese, ademais das praias, son a praza de El Bunyol, as vellas torres do telégrafo, o Parc Dalmau e o paseo marítimo Manuel Puigverd. Durante o verán hai unha serie de actividades gratuítas para turistas denominadas *Calella activa*.

## Galería fotográfica 

Ficheiro:Calella.JPG|A praia
Ficheiro:Calellacity.JPG|O centro urbano
Ficheiro:Museu_Arxiu_de_Calella.JPG|Museo arquivo
Ficheiro:Calella des de l'aire.JPG|Calella desde o aire

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello 
* Información da Generalitat de Catalunya 
* Patrimonio histórico e artístico de Calella 
* Museo-Arquivo Municipal de Calella
A Voz de Vilalba

***A Voz de Vilalba*** foi un xornal editado en Vilalba entre 1983 e 1986. Contou con vinte e sete números e varios especiais, e unha tiraxe media de cincocentos exemplares.

## Historia 
O xornal saíu á rúa por primeira vez o 29 de xuño de 1983. Estaba promovido por tres rapaces, Moncho Paz, Paulo Naseiro e Mario Paz (de once e doce anos). A publicación estaba integramente en galego. Entre as actividades asociadas ao xornal tivo lugar en Vilalba unha exposición de diversos xornais de todo o mundo, en 1985.

En 2007 a Universidade Rei Xoán Carlos, de Madrid, e o Instituto de Estudos Chairegos, de Vilalba publicaron unha edición facsímile do xornal. O volume, prologado por Ramón Villares, presidente do Consello da Cultura Galega, contén un estudo introdutorio.

En febreiro de 2008 comezou a publicarse un blog co mesmo título, e onde colaboran os tres fundadores da Voz de Vilalba en papel. Recolle información e comentario das novas locais, así como moitas referencias a esa primeira época en papel. Cesou en 2023.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Corbelle, Mayte. “Periodistas precoces”. *El Progreso* (31-VIII-2004), p.&nbsp;16.
* Debasa Navalpotro, Felipe R. et alii. *A Voz de Vilalba. Xornal ao servizo do pobo (1983-1986).* Madrid: Dickynson. 2007.
* González Barcia, José María. “A Voz de Vilalba”. *El Progreso* (13-X-2006), p.&nbsp;18.
* Grande, Antón. “A Voz de Villalba, un xornal con carácter mensual que editan tres xóvenes escolares”. *El Progreso* (31-VIII-1984), p.&nbsp;25.
* París, Manuel. “Aquela mostra de prensa mundial”. *ABC* (23-VII-2006), p.&nbsp;40.
* Rodríguez, Rosa. "Xogando a ser xornalistas". *Galicia-Hoxe* (29-II-2008), p.&nbsp;46.
* Roig Rechou, Blanca-Ana (dir.). *Informe de Literatura 2007*. Compostela: Centro Ramón Piñeiro. 2008, pp.&nbsp;519–520.
* Varela, Froilán. “El Iescha hará un facsímil de la cabecera A Voz de Vilalba”. *El Progreso* (19-V-2006), p.&nbsp;21.

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
### Ligazóns externas 
* Páxina da Voz de Vilalba
* Presentación da edición facsímile  en YouTube.
Arenys de Mar

**Arenys de Mar** é un municipio español da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Maresme. Segundo datos do INE tiña 14.688 habitantes en 2010.

É un importante porto pesqueiro, o principal da provincia de Barcelona e recreativo, tanto é así que o porto e os seus servizos é o motor principal da economía do municipio.

## Xeografía 
miniatura|esquerda|200px|Rúa "La Riera" en Arenys
Arenys de Mar está situado no litoral da Costa Brava, entre Caldes d'Estrac e Canet de Mar, ao pé do Parque Natural do Montnegre e o Corredor.

Dista cerca de 40&nbsp;km de Barcelona. Arenys de Mar está ligada á estrada nacional N-II, á autoestrada C-32 e á rede ferroviaria local (*Rodalies*, liña C-1). Dista 40&nbsp;km do aeroporto internacional de Xirona e 56&nbsp;km do Aeroporto de Barcelona.

## Historia 
Arenys del Mar naceu no século XIV como barrio costeiro da localidade veciña de Arenys de Munt. Foi obxectivo das correrías dos piratas bérberes, polo que se construíron parta protexer o lugar fortificacións, como 13 torres defensivas. En 1599 obtivo o título de cidade, constituíndose en municipio.

No transcurso do século XVII a poboación viuse decimada por causa da epidemia de cólera do ano 1653. Arenys de Mar tivo unha certa importancia como porto comercial durante os séculos XVIII e XIX, por ser único porto ben dotado existente na costa setentrional da provincia de Barcelona.

## Demografía 
Conta cunha poboación de 16 155 habitantes (INE 2022).
 

## Economía 
A economía de Arenys de Mar baséase esencialmente na pesca (escasa entre 2006 e 2007) e no turismo estival. Arenys é aínda o principal porto do Maresme e mantén unha importante frota de pesqueiros. A poxa de peixe vespertina ten lugar decote e atrae moitos turistas.

Arenys é meta de turismo de praia (ten a soada praia del Cabaió) e cultural, polas súas fortificacións, o museo, o porto e mesmo polo mito de *Sinera*, creado polo grande poeta catalán Salvador Espriu, que tanto amou esta terra.

## Sitios de interese 
200px|miniatura|A igrexa de Santa Maria.
Salienta a igrexa de Santa Maria d'Arenys, obra de Pau Costa (1685) e a edificación de estilo modernista que acolle o mercado.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ajuntament Arenys de Mar Catalonia.JPG|Concello
Ficheiro:Arenys vista dalt.jpg|Vista de Arenys
Ficheiro:Can Taxonera Arenys de Mar Catalonia.jpg|Can Taxonera

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio institucional 
* Patrimonio histórico e artístico de Arenys de Mar
Álvaro Arzú

**Álvaro Enrique Arzú Irigoyen**, nado na Cidade de Guatemala, 14 de marzo de 1946 e finado na mesma cidade o 27 de abril de 2018, foi un político guatemalteco. Presidente de Guatemala desde o 14 de xaneiro de 1996 ata o 10 de xaneiro do 2000. Tamén foi elixido alcalde de Cidade de Guatemala en catro ocasións: en 1982, pero un golpe de estado impediulle asumir o cargo; 1986, desta vez asumiu e serviu o seu mandato; outra vez en xaneiro do 2004; e foi reelixido unha vez máis en setembro do 2007, cun 55% dos votos.

## Traxectoria 
Cursou a súa educación primaria e secundaria no Liceo Guatemala, unha das institucións máis prestixiosas e influentes do país centroamericano. Ocupou o cargo de Alcalde da Cidade de Guatemala durante 8 anos. Foi elixido en eleccións populares e tivo o apoio do Congreso, onde o seu partido obtivo maioría de deputados. Asumiu o a presidencia de Guatemala o 14 de xaneiro de 1996.

Recoñéceselle o haber logrado a paz no país coa URNG, logo de máis de tres décadas de loitas internas. Tal firma realizouse nun solemne acto o 29 de decembro de 1996 ao cal asistieron xefes de Estado e representantes doutros países, así coma tamén o Secretario da ONU. No seu mandato a construción de estradas e infraestruturas, así coma o reforzo e depuración das forzas de seguridade do país, foron unha prioridade. En febreiro de 1996, o seu goberno recibiu a segunda visita do Papa Xoán Paulo II. Aínda todo, a súa xestión viuse empañada por escéndalos de corrupción ao privatizar empresas do Estado, coma Gautel, Fegua ou Indeca.

No 2003 e co seu novo partido Unionista regresou ao Palacio de La Loba e de novo foi alcalde da Cidade de Guatemala. No 2005, Álvaro Enrique Arzú Irigoyen aparece no terceiro posto dos mellores alcaldes do mundo.

No 2007 creou o servizo de Transmetro na Cidade de Guatemala, o cal fora criticdo por moitos cidadáns, pero non hai dúbida que foi de grande axuda, posto que trátase dun transporte rápido, seguro, moderno e hixiénico. Nese mesmo ano foi reelixido como alcalde da cidade novamente.

## Ligazóns externas 
* Biografía extensa por Fundación CIDOB  (en español)
David Homedes Cameo

**David Homedes Cameo**, nado en Barcelona en 1965, é un escritor en lingua castelá, que publica a súa obra cos pseudónimos de **Pablo Tusset** e **David Cameo**.

## Traxectoria 
Informático de profesión, no 2001 publicou *Lo mejor que le puede pasar a un cruasán*. Con esta novela, traducida a dez idiomas e levada ó cine no 2003 por Paco Mir, gañou o Premio Tigre Juan. Axiña foi un éxito comercial, o que lle serviu para desmarcarse como unha das voces máis interesantes da nova literatura castelá.

En agosto de 2006 publicou a súa segunda novela, o *thriller* *En el nombre del cerdo*, ambientada entre Nova York e Cataluña. En febreiro de 2009 publicouse *Sakamura, Corrales y los muertos rientes*, unha sátira caricaturesca da política española. En 2011 publicou *Oxford 7*, unha obra de ciencia ficción *soft* ambientada no ano 2089.

En 2014 publicou a novela *Franz y Greta* co pseudónimo de David Cameo, ao abandonar o estilo sarcástico.

O estilo de Tusset caracterízase pola mestura da sinxeleza lexical, cun gran humorismo e a profundidade dos argumentos tratados, que van desde a psicanálise ó esoterismo, e ofrecen un retrato cínico e desencantado da realidade contemporánea.

## Obra 
### Como Pablo Tusset 
* *Lo mejor que le puede pasar a un cruasán*(2001)
* *En el nombre del cerdo* (2006)
* *Sakamura, Corrales y los muertos rientes* (febreiro 2009)
* *Oxford 7* (abril 2011)

### Como David Cameo 
* *Franz y Greta* (2014)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista en literaturas.com 
* "Mi lengua es la materia de la que está hecho mi pensamiento" , entrevista en *La Vanguardia*, 27 de febreiro de 2009 . (consultado o 3 de marzo de 2010).
Lo mejor que le puede pasar a un cruasán

***Lo mejor que le puede pasar a un cruasán*** é a primeira novela de David Homedes Cameo, publicada en 2001 co pseudónimo de **Pablo Tusset**. Foi traducida ó inglés, francés, italiano, portugués, alemán, grego, sueco, ruso, croata e catalán. Amais, existe unha versión cinematográfica, dirixida no 2003 por Paco Mir.

## Argumento 
A novela está ambientada entre o 18 e o 24 de xuño de Barcelona en 1998 (e o último capítulo é o 24 de xuño de 1999). O protagonista é Pablo Miralles, de trinta e tantos adicto ó sexo, Internet, haxix, alcol, cocaína e tabaco, fillo e irmán da clase alta burguesa. Vive de rendas do seu irmán e do seu pai, aínda que ás veces faille algún traballo ó irmán. E cando este lle manda buscar unha cousa, Pablo entremétese demasiado, cando o seu pai é atropelado e o seu irmán secuestrado por unha sociedade secreta de estrañas ideas.

## Narración 
O estilo é bastante infrecuente, cheo de humor e ironía, ambientado nas diferentes sociedades de Barcelona segundo o caso. Non se fai pesado en absoluto, pois malia de que a vida desa persoa é repetitiva, a acción (alén do epílogo) só dura máis ou menos unha semana, a anterior á noite de San Xoán.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Lengua de Trapo
Lo mejor que le puede pasar a un cruasán (filme)

***Lo mejor que le puede pasar a un cruasán*** é unha película dirixida por Paco Mir no ano 2003. É a versión cinematográfica da novela homónima de Pablo Tusset.

## Resumo do argumento 
Pablo Carbonell interpreta a Pablo Miralles, que busca rescatar ó seu irmán (interpretado por José Coronado), secuestrado en estrañas condicións.

## Personaxes 
* Pablo Carbonell – Pablo Miralles
* José Coronado – Sebastián Miralles
* Nathalie Seseña – Fina
* Marta Belaustegui – Gloria
* Lola Marceli – Beatriz/Lali
* Irene Montalà – Carmela
* Ana Maria Barbany – A nai
* Amparo Valle – Beba
* André Oumanski – Ignacio
* Pep Ferrer – Luigi

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Lo mejor que le puede pasar a un cruasán*

### Ligazóns externas 
* Páxina da película en IMDb
* Páxina da película en FilmAffinity
* Recensión da película na revista de cinema LaButaca.net
Flanagan 007

***Flanagan 007*** é un libro escrito en 1998 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o sétimo da saga protagonizada polo detective xuvenil **Flanagan**.

## Trama 
A trama comeza o martes 14 de abril, xusto despois da Semana Santa. Pili, a irmá de Flanagan, desapareceu. Chamou para dicir que estaba ben e que non chamasen á policía, pero o pai encárgalle a Flanagan que dea con ela.

Pili e o seu mozo viaxaban a Madrid para pagar medio millón de dólares a un señor da guerra somalí, ó sospeitaren que na ONG coa que colaboran hai unha toupa que quere evitar o pago. Os cartos son para ceder a unha chantaxe, pois o somalí ten retido un cargamento de medicamentos dirixido á poboación civil.

Axudado por Bruna, unha rapaza fuxida da casa que coñece na estación de trens, e por Niceto, un mozo dos recados do hotel Plaza de Madrid, consegue rescatar á irmá e desenmascarar unha trama dunha empresa farmacéutica moi poderosa para vender medicamentos en malas condicións.

## Narración 
Nesta ocasión volve a trama con bastante acción, con persecucións, pistolas e participación da policía. Tamén ha situacións delirantes, como unha lea coas maletas no hotel ou todo momento no que está o comisario Campuzano. Malia que Flanagan segue a ser parella de Blanca *Online*, está nunha fase rara, xa despois do forte namoramento, e non só non a bota de menos demasiado, senón que flirtea con Bruna, coa que intercambia algún bico.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha  na web da editorial.
En el nombre del cerdo

***En el nombre del cerdo*** é a segunda novela de David Homedes Cameo, publicada en 2006 co pseudónimo de **Pablo Tusset**.

## Trama 
Trata de dúas historias entrelazadas. A dun comisario que investiga unha morte nun matadoiro, e a de T, outro policía que escapa a Nova York e posteriormente escapa de alí, e remata investigando o primeiro caso ó ir vivir á aldea onde ocorreu.

Máis alá da trama, o autor fala da vida desde a perspectiva do comisario, de 65 anos, e desde a de T, de 43.
O comisario é feliz, e busca unha nova mocidade, pero un accidente trunca as súas ilusións.
T escapa de si mesmo, non atopa a felicidade. Está cheo de medos e non logra ter estabilidade. Ó final desdóblase nunha especie de Mr. Hyde e Dr. Jeckyill. É un antiheroe, con moitas actitudes inmaturas e reprochables, que non chega a ser admirado por ninguén.

Máis que un relato policial é unha novela negra, con forte carga de retrato social (Barcelona-Nova York-San Juan de Horlà). Fai moita referencia á psicoloxía dos psicópatas e psicóticos, e algúns parágrafos sobre a vida e a morte.

Os habitantes da aldea divídense en forasteiros e autóctonos. Algúns dos forasteiros, personaxes secundarias, son moi interesantes e teñen conversas moi útiles, pois teñen diversas procedencias e dan diferentes puntos de vista.
No penúltimo capítulo, coa escusa de que o protagonista está alucinando co estramonio, o autor desvaralla demasiado, e o final non está nada claro, un "lado escuro" que deixa portas abertas á imaxinación do lector.
Ten tamén moitas referencias musicais, e literarias, desde Gustave Flaubert a Guy de Maupassant.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* ficha en Destino
Verducido

Como topónimo **Verducido** pode referirse a:

;En Galiza
***Verducido**, parroquia do concello da Lama;
***Verducido**, parroquia do concello de Pontevedra;
****Verducido**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Panticosa

**Panticosa** (*Pandicosa*, en aragonés) é un concello aragonés da provincia de Huesca, situado na comarca do Alto Gállego. A súa poboación é de 819 habitantes (2010) e ten unha superficie de 95,9&nbsp;km². No concello localízase a estación de esquí de Aramón Panticosa.

## Xeografía 
O municipio está sito ao norte da provincia de Huesca, no val do Tena, enclavado nos Pireneos. Dista 95,9&nbsp;km da cidade de Huesca.

### Entidades 
O concello componse de tres localidades: **Panticosa**, Baños de Panticosa e El Pueyo de Jaca.
miniatura|esquerda|250px|Vista xeral de Panticosa.

## Historia 
Os romanos coñeceron e aproveitaron as augas termais do aínda subsistente balneario de Panticosa. Fican restos dun balneario romano, de difícil acceso, con moedas de ofrenda das épocas de Augusto e Tiberio.

Afonso XII frecuentou o balneario moderno de Panticosa, o que explica parte da decoración do complexo hoteleiro.

## Dialecto aragonés 
O falar pandicuto é a variante mellor conservada e máis viva do aragonés tensino ou do Val de Tena.

## O topónimo 
O nome pode proceder do latín *FONTICOSA*, con influencia fonética vasca, no que evolúe F- inicial a p- como en *pago* (< fagu), o que se observa tamén en aragonés *pantasma*. A forma aragonesa Pandicosa con -nd- documentouna como minoritaria Francho Nagore, cando realizou a súa tese sobre o aragonés local, e está documentada en textos medievais de entre 1425 e 1450.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Info sobre Panticosa
Amaral (álbum)

***Amaral*** é o primeiro álbum de estudio do grupo de pop-rock español Amaral, publicado o 18 de maio de 1998.

## Contido 
### Lista de cancións
Estrella de mar

***Estrella de mar*** é o terceiro álbum de estudio do grupo de pop rock español Amaral, publicado o 4 de febreiro de 2002 a través do selo Virgin Records.

## Listaxe de cancións