Gastrina

miniatura|350px|Efectos da gastrina sobre a produción de ácido gástrico. O esquema non mostra os efectos estimulatorios da gastrina sobre as células ECL.

A **gastrina** é unha hormona peptídica humana que estimula a secreción de ácido clorhídrico (HCl) no estómago por parte das células parietais da parede estomacal e favorece a motilidade gástrica. Libérase polas células G no antro do estómago, duodeno, e páncreas. Únese aos receptores de colecistoquinina B das células similares ás enterocromafíns (células ECL), estimulando a produción de histaminas, e induce a inserción de bombas ATPase K+/H+ na membrana apical das células parietais (o cal, á súa vez, incrementa a liberación de H+). A liberación desta hormona é estimulada pola presenza de péptidos na luz do estómago.

## Historia 
A súa existencia foi suxerida por primeira vez en 1905 polo fisiólogo británico John Sydney Edkins, e as gastrinas foron illadas en 1964 por Roderic Alfred Gregory e H. J. Tracy na Universidade de Liverpool. En 1964 determinouse a estrutura da gastrina.

## Fisioloxía 
### Xenética 
O xene *GAS* codificador da gastrina está situado no brazo longo do cromosoma 17 (17q21).

### Síntese 
A gastrina é unha hormona peptídica linear producida polas células G do duodeno e no antro pilórico do estómago, que a segregan ao sangue. A gastrina pode atoparse fundamentalmente en tres formas nas que as cifras se refiren ao número de aminoácidos, que son: 
* *gastrina-34* ("gastrina grande")
* *gastrina-17* ("gastrina pequena")
* *gastrina-14* ("minigastrina")

Tamén existe unha gastrina sintetizada artificialmente, chamada pentagastrina, cunha secuencia de aminoácidos idéntica á secuencia dos 5 últimos aminoácidos do extremo C-terminal da gastrina.

### Liberación 
A gastrina libérase en resposta a certos estímulos. Estes poden ser: 
* Distensión do estómago.
* Estimulación vagal mediada pola bombesina neurócrina ou péptido liberador da gastrina (GRP) nos humanos.
* Presenza de proteínas parcialmente dixeridas especialmente aminoácidos. 
* Hipercalcemia.

A liberación de gastrina é inhibida por:
* Presenza de ácido no estómago (principalmente HCl), o que é un caso de retroalimentación negativa. 
* A hormona somatostatina, que tamén inhibe a liberación de gastrina, igual que a secretina, GIP (polipéptido inhibidor gástrico), VIP (péptido intestinal vasoactivo), glicagón e calcitonina.

### Funcións 
A presenza de gastrina estimula as células parietais ou oxínticas do estómago a segregar ácido clorhídrico (o ácido gástrico). Isto fano tanto de forma directa, actuando sobre as células parietais, coma indirecta, uníndose aos receptores de colecistoquinina B das células ECL do estómago, as cales responden liberando histamina, e esta, á súa vez, actúa de modo parácrino sobre as células parietais estimulándoas a segregar ións H+. Este é o estímulo principal para que as células parietais segreguen ácido.

Ademais das funcións xa mencionadas, a gastrina ten outras funcións adicionais, como:

* Estimular a maduración das células parietais e o crecemento do *fundus* do estómago.
* Causa a secreción de pepsinóxeno por parte das células principais do estómago, que é a forma inactiva do encima dixestivo pepsina.
* Incrementa a mobilidade da musculatura lisa antral e promove a motilidade estomacal.
* Aumenta as contraccións do antro en dirección ao píloro, e relaxa o esfínter pilórico, o que estimula o baleiramento gástrico.
* Inflúe na relaxación da válvula ileocecal.
* Induce a secreción pancreática e o baleiramento da vesícula biliar.
* Favorece a contracción do esfínter esofáxico inferior, polo que os baixos niveis de gastrina poden favorecer o refluxo gastroesofáxico.

### Factores que inflúen na secreción 
Na luz gástrica:
* Factores estimulatorios: dietas ricas en proteínas e aminoácidos (carnes), hipercalcemia. (por exemplo, durante a fase gástrica)
* Factores inhibitorios: acidez (pH por debaixo de 3), por un mecanismo de retroalimentación negativa exercido por medio da liberación de somatostatina polas células δ do estómago, o cal inhibe a liberación de gastrina e histamina.

Parácrinos:
* Factor estimulatorio: bombesina.
* Factor inhibitorio: somatostatina, que actúa sobre os receptores de somatostatina 2 das células G de modo parácrino, é dicir, por difusión local nos espazos intercelulares, pero tamén sistemicamente a través da súa liberación na circulación sanguínea da mucosa local; inhibe a secreción ácida ao actuar sobre as células parietais.

Nerviosos:
* Factores estimulatorios: axentes beta-adrenérxicos, axentes colinérxicos, péptido liberador da gastrina (GRP).
* Factor inhibitorio: Reflexo enterogástrico.
          
Circulación:
* Factor estimulatorio: epinefrina.
* Factores inhibitorios: péptido inhibidor gástrico (GIP), secretina, somatostatina, glicagón, calcitonina.

## Enfermidades 
Na síndrome de Zollinger-Ellison, a gastrina prodúcese en exceso, a miúdo debido a un gastrinoma (tumor produtor de gastrina, xeralmente benigno) localizado no duodeno ou no páncreas. Para investigar a hipergastrinemia (altos niveis de gastrina no sangue), faise a a "proba da pentagastrina".

Na gastrite autoinmune, o sistema inmunitario ataca as células parietais ou oxínticas, orixinando hipoclorhidria (baixa acidez estomacal). Isto dá lugar a que no corpo se produza un elevado nivel de gastrina nun intento de compensar o incremento de pH (basicidade) do estómago. Finalmente, pérdense todas as células parietais e establécese unha aclorhidria, que leva á perda da retroalimentación negativa na secreción de gastrina. A concentración de gastrina plasmática é elevada en practicamente todas as persoas que padecen mucolipidose de tipo IV (con niveis de 1507 pg/mL; nun rango de 400-4100 pg/mL, cando o normal é 0-200 pg/mL), que é un efecto secundario da aclorhidria constitutiva. A detección deste síntoma facilita a diagnose de pacientes con este trastorno neuroxenético.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Overview at colostate.edu