open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sum 41

**Sum 41** é unha banda de pop punk do Canadá formada en 1996, en Ajax, Ontario, polos adolescentes Deryck Whibley e Steve Jocz. Cone McCaslin e Dave Baksh foron recrutados un pouco máis tarde para completar a banda. O grupo aposta por unha mestura de Punk rock , Pop Punk e Rap. Actualmente Dave Baksh non toca na banda, polo que foi substituído por Tom Thacker.

## Integrantes 
* Deryck Whibley "Bizzy D" - Guitarra, Voz, Piano, Teclado, Batería (1996 - )
* Steve Jocz "Stevo 32" - Batería, vocal de apoio (1996 - )
* Jason MacCaslin "Cone" - Baixo, Teclado, vocal de apoio (1999 - )
* Tom Thacker "Brown Tom" - Guitarra, vocal de apoio (2007 - actualmente)

### Ex-integrantes 
* Marc Constanzo "TBC" - Guitarra, vocal de apoio - (1997)
* Richard Roy - Baixo, vocal de apoio - (1996-1998)
* Mark "London" Spicoluk - Baixo, vocal de apoio - (1998-1999)
* Dave Baksh "Brownsound" - Guitarra, vocal de apoio - (1997-2006)

## Discografía 
### Demo 
* *Rock Out with Your Cock Out* (1999)

### EP 
* *Half Hour Of Power* (2000)
* *Motivation EP* (2002)
* *Chuck Acoustic EP (Tour Edition Promo)* (2005) - Editado só no Xapón

### Álbums de estudio 
### Compilacións 
* *8 Years of Blood, Sake, and Tears: The Best of Sum 41 2000-2008* (2008) - Lanzado só no Xapón.
* *All The Good Shit* (2009)

### En vivo 
* *Does This Look Infected Too?* (2002)
* *Go Chuck Yourself/Happy Live Surprise* (2005)

### DVDs 
## Premios e candidaturas 
Sum 41 foi candidato sete veces aos Juno Awards, das que gañaron dúas. No 2001, foron candidatos á "Mellor Banda Nova" nos Juno Awards, mais gañou a banda Nickelback. Foron candidatos á "Mellor banda" nos Juno Awards de 2002 e Nickelback gañou de novo. Ademais, en 2002, o seu álbum *All Killer No Filler* foi candidato ao "Mellor Álbum; porén, gañou o álbum *The Look of Love* da cantante Diana Krall. En 2003, Sum 41 gañou un Juno Award pola "Banda do ano". En 2004, foron novamente candidatos, desta vez co seu álbum *Does This Look Infected?* para a categoría de "Álbum de rock do ano", aínda que o gañou o álbum do artista Sam Roberts', *We Were Born in a Flame*. En 2005, o álbum *Chuck* gañou o premio "Álbum de rock do ano"; alén diso, foron candidatos para "Grupo do ano", premio que gañou a banda punk Billy Talent. En 2008, o seu álbum *Underclass Hero* foi candidato ao Juno Award "Álbum de rock do ano"; e máis unha vez, perderon porque o premio levouno o álbum *Them vs. You vs. Me* da banda Finger Eleven.
Tamén foron candidatos para tres premios canadenses de música independente. En 2004, gañaron un Woodie Award por "The Good Woodie (Mellor impacto social)". En 2003 foron candidatos para un Kerrang! Award pola "Mellor actuación ao vivo". O 1 de decembro de 2011, Sum 41 foi candidato para un Premio Grammy pola Mellor actuación hard rock/metal grazas a súa canción Blood In My Eyes. O gañador será anunciado o día 12 de febreiro de 2012.

## Notas
Mesosfera

[miniatura|upright=0.6|Capas da [atmosfera.]]
En meteoroloxía denomínase **mesosfera** a parte da atmosfera situada por riba da estratosfera, desde a estratopausa (zona de contacto entre a estratosfera e a mesosfera), e por debaixo da termosfera. Na mesosfera a temperatura diminúe a medida que aumenta a altura, até chegar a uns -80&nbsp;°C aos 80 quilómetros aproximadamente. É a zona máis fría da atmosfera.

A mesosfera, que se estende entre os 50 e 80&nbsp;km de altura, contén só aproximadamente o 0,1% da masa total do aire. É importante pola ionización e as reaccións químicas que acontecen nela. A baixa densidade do aire na mesosfera determina a formación de turbulencias e ondas atmosféricas que actúan a escalas espaciais e temporais moi grandes. A mesosfera é a rexión onde as naves espaciais que volven á Terra empezan a notar a estrutura dos ventos de fondo, e non só o freo aerodinámico. Tamén, nesta capa, é onde se forman as estrelas fugaces, que son meteoroides que se desintegraron na termosfera.
Mesopausa

A **mesopausa** é a rexión da atmosfera que determina o límite entre unha atmosfera con masa molecular constante doutra onde predomina a difusión molecular.

Sitúase aproximadamente a 90&nbsp;km de altitude, sendo a rexión onde existe a temperatura máis baixa da atmosfera, aproximadamente de -80&nbsp;°C.

Na mesopausa teñen lugar as reaccións de quimioluminiscencia e aeroluminiscencia.
Adaúlfe, San Simón da Costa, Vilalba

**Adaúlfe** é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Simón da Costa 
### Parroquias de Vilalba 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilalba
Distrito de Lyantonde

O **distrito de Lyantonde** é un distrito do sur da Rexión Central de Uganda, denominado así pola súa capital, Lyantonde. No ano 2002 tiña unha poboación dunhas 66.000 persoas. A súa economía baséase na agricultura e na gandaría.

Limita co distrito de Sembabule polo norte e nordeste, co distrito de Lwengo polo leste, co distrito de Rakai polo sur, e co distrito de Kiruhura polo oeste.

O distrito componse dun só condado, o condado de Kabula. Anteriormente ao 2007, formaba parte do distrito de Rakai, mais nese ano o condado separouse do nomeado distrito e déuselle status de distrito.
HC Davos

O **Hockey Club Davos** é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Davos, Grisóns (Suíza). O HC Davos compite actualmente na National League A, a máxima categoría do hóckey sobre xeo suízo e considerada a sexta mellor liga de hóckey sobre xeo de Europa, sendo con 30 títulos o equipo máis laureado da competición. O HC Davos organiza anualmente dende 1923 a Spengler Cup, un importante torneo amigable.

## Historia 
O HC Davos foi fundado en 1921 con grande éxito, dominando o Campionato Oriental de Suíza durante máis de tres décadas (de 1926 a 1960). Porén, o equipo descendido á 1. Liga en 1990, un dos peores momentos da súa historia. Logo dun novo descenso, o club instalouse na Nationalliga B, e dous anos despois volveu á NLA. Davos converteuse no mellor equipo da historia da liga cos seus títulos nos anos 2002, 2005, 2007, 2009 e 2011.

En 1923, Davos presentou a primeira Spengler Cup. Como equipo organizador, o Davos xoga sempre o torneo, reforzándose ás veces con xogadores doutros clubs.

## Palmarés 
* **30 National League A:** 1926, 1927, 1929, 1930, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1937, 1938, 1939, 1941, 1942, 1943, 1944, 1945, 1946, 1947, 1948, 1950, 1958, 1960, 1984, 1985, 2002, 2005, 2007, 2009, 2011
* **14 Spengler Cup:** 1927, 1933, 1936, 1938, 1941, 1942, 1943, 1951, 1957, 1958, 2000, 2001, 2004, 2006

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do HC Davos
* Sitio web oficial da Spengler Cup
EHC Arosa

O **Eishockeyclub Arosa** é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Arosa, Grisóns (Suíza). Actualmente o equipo compite na terceira categoría do hóckey sobre xeo suízo, a 1. Liga. Ao longo da súa historia gañou o campionato suízo en nove ocasións.

## Palmarés 
* **9 National League A:** 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1980, 1982

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do EHC Arosa
SC Bern

O **Schlittschuh Club Bern** é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Berna, no cantón homónimo (Suíza). O club tivo a media de asistencia máis alta de Europa durante a tempada 2010-11, cunha media de 15.856 espectadores.

Mantén históricas rivalidades con HC Fribourg-Gottéron, EHC Biel, e SCL Tigers.

## Historia 
[miniatura|esquerda|250px|SC Bern fronte a [SCL Tigers nun partido ao aire libre o 14 de xaneiro do 2007.]]
A sección de hóckey sobre xeo do Bern Sports Club, que foi fundada o 3 de novembro de 1930, comezou oficialmente a xogar o 1 de xaneiro de 1931.

Actualmente, o SC Bernt é un equipo moi popular e rexistra grandes entradas no seu estadio, o PostFinance Arena, un dos estadios de hóckey sobre xeo máis grandes de Europa. No 2006 bateu un novo récord de asistencia media a nivel de clubs europeos, cunha media de 15.994 espectadores en 22 partidos como local. Proclamouse campión da liga suíza en 12 ocasións, coa súa vitoria máis lembrada en 1989 sobre o HC Lugano.

Durante o lockout da NHL na tempada 2004-05, Daniel Brière, Dany Heatley, J. P. Dumont, Marc Savard, Henrik Tallinder, e Chris Clark xogaron co SC Bern.

Logo do fracaso nos play-offs do 2006, o club substituíu o seu primeiro adestrador Alpo Suhonen por John van Boxmeer e o seu director xeral Roberto Triulzi por Sven Leuenberger. Leuenberger xogara anteriormente 13 tempadas defendendo a camiseta do club, anotando un total de 67 goles, 145 asistencias, e catro títulos nacionais. O número 16 da súa camiseta é un dos dorsais retirados polo SC Bern.

O 30 de setembro do 2008, o SC Bern disputou unha serie de partidos amigables contra os New York Rangers da National Hockey League con motivo dos 100 anos de hóckey sobre xeo en Suíza. 49 anos dende a última visita dos Rangers a Suíza, derrotaron ao equipo local por 8-1. A pesar dos resultados, o SC Bern xogou un partido igualado cun marcador de 2-0 ao final da segunda parte. O ex xogador dos Phoenix Coyotes nado no Canadá, o defensa Travis Roche marcou o gol do SC Bern a principios do terceiro período.

## Palmarés 
* **12 National League A:** 1959, 1965, 1974, 1975, 1977, 1979, 1989, 1991, 1992, 1997, 2004, 2010
* **10 Europacup:** 1965, 1974, 1975, 1977, 1979, 1989, 1991, 1992, 1996, 1997

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do SC Bern
Lulu (ópera)

***Lulu*** é unha ópera nun prólogo e tres actos composta polo compositor austríaco Alban Berg, con música e libreto en alemán do propio compositor. O libreto foi adaptado das obras Erdgeist (en galego *O espírito da Terra*, 1895) e Die Büchse der Pandora (*A Caixa de Pandora*, 1904), de Frank Wedekind. Foi estreada o 2 de xuño de 1937 no Teatro da Ópera de Zürich.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
L'Amour des trois oranges

'''L'Amour des trois oranges** (en francés) ou en ruso **Любовь к трём апельсинам** (transliterado **Lyubov' k tryom apel'sinam**, traducible ao galego como **O amor das tres laranxas'*) é unha ópera satírica en catro actos e un prólogo con música e libreto en ruso de Sergei Prokofiev composta en 1919. O seu libreto está baseado na obra teatral *L'Amore delle tre melarance* escrita por Carlo Gozzi en 1761, e baseada así mesmo no conto de fadas italiano homónimo escrito por Giambattista Basile. O libreto existe en dúas versións: unha en ruso (o orixinal) e unha en francés, traducido do ruso polo mesmo Prokofiev.

## Estrea 
A ópera foi estreada pola Lyric Opera of Chicago o 30 de decembro de 1921 no Teatro Auditorium baixo a dirección do mesmo compositor na versión francesa (titulada *'L'Amour des trois oranges''') que realizara xunto con Vora Janacopulos. O éxito de público foi grande, mais a crítica reprochou a ausencia de melodía. A súa primeira produción en ruso en tivo lugar en Petrogrado (actual San Petersburgo) en 1926, e dende aquela entrou no repertorio estándar de moitas compañías de ópera.

Unha suite sinfónica, que contiña algunhas das mellores partes da ópera, conseguiu así e todo conquistar rapidamente as salas de concertos de todo o mundo. Só un cuarto de século máis tarde, e co crecente prestixio do compositor, os teatros de ópera recoñeceron o valor desta obra extraordinaria. É a ópera máis representada de Prokofiev, e aínda o sería máis de non ser pola súa complexidade e o gran número de personaxes que interveñen.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Pandora

Co nome de Pandora podemos referirnos a:
## Mitoloxía grega
* **Pandora**, a que abriu a famosa *caixa de Pandora*.
* **Pandora**, a súa neta.
* **Pandora**, unha divindade infernal menor.
* Rea, por veces chamada **Pandora**

## Astronomía
* **Pandora**, un dos satélites naturais de Saturno.
* **55 Pandora**, un asteroide.

## Música 
* **Pandora**, cantante sueca de música eurodance.
* **Pandora**, grupo de música pop mexicano.
* **La Caja de Pandora**, grupo de música pop-rock español.

## Bioloxía
* **Pandoravirus**, un virus que recibiu o seu nome polo personaxe mitolóxico grego Pandora.
The Ice Storm

***The Ice Storm*** é un filme estadounidense dirixido por Ang Lee que se estreou en 1997.

## Sinopse 
Novembro de 1973, en New Cannan, Connecticut. A liberación sexual tan de moda chegou ós suburbios e salpicou as acomodadas e tradicionais familias americanas, que, de súpeto, se afeccionan ó intercambio de parellas. Esta situación afecta á familia Hood. Ben Hood pretende deitarse coa veciña de enfronte, pero a súa esposa comeza a estar farta das mentiras do seu marido. Na noite de Acción de Grazas, unha serie de acontecementos levan a Hood a volver reflexionar sobre a súa vida.

## Personaxes 
* Kevin Kline como Ben Hood
* Joan Allen como Elena Hood
* Jamey Sheridan como Jim Carver
* Sigourney Weaver como Janey Carver
* Henry Czerny como George Clair
* Tobey Maguire como Paul Hood
* Christina Ricci como Wendy Hood
* Elijah Wood como Mikey Carver
* Adam Hann-Byrd como Sandy Carver
* David Krumholtz como Francis Davenport
* Katie Holmes como Libbets Casey
* Allison Janney como Dot Halford
* Barbara Garrick como Weather Reporter
* John Benjamin Hickey como Mark Boland
* Colleen Camp como Doutor Passimer
* Courtney Peldon como Billie

## Galardóns e nomeamentos 
* 1997: Festival de Cannes: Mellor guión.
* 1997: Premios Guldbagge (Suecia): Mellor filme estranxeiro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Le nozze di Figaro

***Le nozze di Figaro*** é unha opera buffa en catro actos con música de Wolfgang Amadeus Mozart e libreto en italiano de Lorenzo da Ponte, baseado na obra de Pierre-Augustin de Beaumarchais, *As vodas de Fígaro*. Foi composta entre 1785 e 1786 e estreada en Viena o 1 de maio de 1786 baixo a batuta do propio compositor.

Escrita en italiano, é considerada como unha das mellores creacións de Mozart e como unha das óperas máis importantes da historia da música. A pesar de recibir moitas críticas na súa época, logrou grandes éxitos nas súas representacións. *Le nozze di Figaro* é unha das óperas máis destacadas do repertorio operístico estándar e aparece como a número 5 na lista de Operabase das óperas máis representadas en todo o mundo para o período 2005-2010.

A trama ten lugar en Sevilla, España.

## Personaxes 
:(1) Francesco Benucci (1745-1824) foi o creador, dous anos máis tarde en Viena, do personaxe de Leporello (Don Giovanni, Mozart).
:(2) Francesco Bussani, responsable da posta en escena.
:(3) Dorotea Bussani, dona de Francesco Bussani (Don Bartolo) 
:(4) Maria Mandini, dona de Stefano Mandini (Almaviva).
:(5) Anna Gottlieb, que daquela contaba con doce anos de idade.

## Instrumentación 
A partitura de Mozart require da utilización de:

## Notas 
## Véxase tamén
John Cromwell Mather

**John Cromwell Mather**, nado o 7 de agosto de 1946 en Roanoke (Virxinia), é un astrofísico e cosmólogo estadounidense.

## Traxectoria 
Foi galardoado co Premio Nobel de Física en 2006 xunto con George F. Smoot, polos seus traballos na NASA no proxecto COBE.

## Premios 
* *Open Scholarship (honorary)*, Swarthmore, 1964-1968
* *William Lowell Putnam Mathematical Competition*, 1967, posto nacional 30º.
* *NSF Fellowship and honorary Woodrow Wilson Fellowship* 1968-70
* Membro da Fundación Hertz, 1970-74
* *John C. Lindsay Memorial Award* (NASA-GSFC), 1990
* Premio *Rotary National Space Achievement*, 1991
* Trofeo National Air and Space Museum , 1991
* Aviation Week and Space Technology Laurels, 1992, en Espacio/Misiles
* Finalista do premio de Tecnoloxía *Discover Magazine*, 1993
* Premio *American Institute of Aeronautics and Astronautics Space Science*, 1993
* Dannie Heineman Premio en Astrofísica, *American Astronomical Society and American Institute of Physics*, 1993 (presentado en xaneiro de 1994)
* *Goddard Fellow*, 1994, GSFC
* Doutor Honorario do grao de Ciencias, *Swarthmore College*, 1994
* Premio *John Scott*, cidade de Filadelfia, 1995
* Premio Rumford, American Academy of Arts and Space, 1996
* Membro da Sociedade Americana de Física, 1996
* Galería da Fama da Aviation Week and Space Technology, 1997
* Membro da National Academy of Sciences, 1997
* *Marc Aaronson Memorial Prize*, 1998
* Membro da Academia Americana das Artes e das Ciencias, 1998
* Medalla en Física Benjamin Franklin, Instituto Franklin, 1994
* Premio George W. Goddard, Sociedade de Enxeñeiros de Instrumentación Foto-óptica, 2005
* Premio en Cosmoloxía, co equipo COBE, Fundacíon Peter Gruber, 2006
* Premio Nobel en Física, 2006

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* John C. Mather - Autobiografía
* Entrevista con John Mather desde a sala de prensa de SPIE
* Biografía breve no Centro Aeroespacial Goddard
* Artigo do laboratorio Berkeley
Tioéster

miniatura|Estrutura xeral dun tioéster.
[miniatura|O [acetil-CoA é o tioéster máis coñecido.]]
Os **tioésteres** son compostos que levan o grupo funcional C-S-CO-C. Son o resultado da esterificación dun ácido carboxílico e un tiol. Os tioésteres son compostos comúns e importantes, entre os que o máis sobranceiro é o acetil-CoA.

## Síntese
Poden obterse tioésteres de moitas formas, pero a ruta principal implica a condensación de tioles e ácidos carboxílicos en presenza de axentes deshidratantes.
:RSH  +  R'CO2H   →   RSC(O)R'  +  H2O
Un axente deshidratante comunmente utilizado é o N,N'-diciclohexilcarbodiimida (DCC). Os anhídridos de ácidos e algunhas lactonas tamén reaccionan cos tioles en  presenza de bases.

Tamén se poden orixinar tioésteres por carbonilación de alquinos e alquenos en presenza de tioles.

## Reaccións
O carbonilo dos tioésteres é reactivo cos nucleófilos, a súa reactividade recorda á dos cloruros ácidos pero é máis lixeira. Así, os tioésteres e aminas combínanse para dar amidas:
:R"NH2  +  RSC(O)R'   →   R"2NC(O)R'  +  RSH

Nos tioésteres os grupos C-H adxacentes ao carbonilo son suavemente ácidos e sofren condensacións aldólicas. Este tipo de reacción ocorre na biosíntese de ácidos graxos.

## Bioquímica
Os tioésteres son intermediatos comúns en moitas reaccións bioquímicas, como a formación e degradación de ácidos graxos e de mevalonato, precursor dos esteroides. A biosíntese da lignina, que é unha gran porción da biomasa das plantas, ten lugar por medio dun derivado tioéster do ácido cafeico.  Son exemplos de tioésteres os seguintes: acetil-CoA, malonil-CoA, acetoacetil-CoA, propionil-CoA, succinil-CoA e o cinamoíl-CoA. A acetoxénese procede por medio da formación de acetil-CoA. Estes tioésteres orixínanse de modo análogo aos preparados sinteticamente, pero a diferenza é que o axente deshidratante é o ATP. Ademais, os tioésteres xogan un importante papel no marcado de proteínas con ubiquitina, o cal as destina á degradación.

### Tioésteres e orixe da vida
Algúns bioquímicos pensan que os tioésteres xogaron un papel fundamental na orixe da vida. O premio Nobel Christian de Duve propuxo a existencia no período da orixe da vida na Terra dun "mundo do tioéster", que precedeu e deu lugar a un "mundo de ARN" posterior, a partir do cal se orixinarían os seres vivos actuais baseados no ADN.

De Duve explica que:

## Tionoésteres
miniatura|dereita|150px|Fórmula do metil tionobenzoato.
Os **tionoésteres** son isómeros dos tioésteres. Nun tionoéster, o xofre substitúe o osíxeno do carbonilo dos ésteres. O metil tionobenzoato é un exemplo e ten esta fórmula C6H5C(S)OCH3. Tales compostos prepáranse xeralmente por reacción dun cloruro de tioacilo cun alcohol, pero poden tamén orixinarse pola reacción do reactivo de Lawesson con ésteres.

400 px

## Notas
Campo de Higgs

O **Campo de Higgs** é un campo cuántico teórico, baseado no modelo estándar de física de partículas, exposto polo físico Peter Higgs no ano 1964 (e de xeito independente polos físicos belgas Robert Brout e François Englert), dito campo permearía o universo enteiro, o seu efecto faría que as partículas actuaran dentro do campo como dotadas de masa, debido á interacción asociada das partículas elementais co bosón de Higgs, e da interacción do propio bosón de Higgs consigo mesmo tamén este "adquiriría" masa. Isto último resulta clave para comprender que é o campo de Higgs o que xera a masa das partículas -non o bosón de Higgs-, mediante o chamado mecanismo de Higgs. O Gran colisor de hadróns do CERN trata na actualidade de probar a hipóteses de Higgs, na busca do bosón de Higgs.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
A nivel de divulgación científica:
* Leo Lederman e Dick Teresi; "La partícula divina", Editorial Crítica, ano 2007, ISBN 978-84-8432-968-8 (versión en castelán da obra "The God Particle").
* Lisa Randall; "Knocking on Heaven's Door: How Physics and Scientific Thinking Illuminate the Universe and the Modern World"; Editorial Ecco, ano 2011; ISBN 006172372 X .
A nivel científico:
* John F. Gunion, Howard Haber, Gordon Kane, Sally Dawson; "The Higgs hunter's guide", Westview Press, 13/07/2000; 425 páxinas; ISBN 0-7382-0305-X .

### Outros artigos 
* Bosón de Higgs.
* Gran colisor de hadróns.
* Materia escura.
* Enerxía escura.

### Ligazóns externas 
* Vídeo do programa Redes da TVE, "Mais alá do átomo", onde Eduard Punset entrevista a John Ellis 
* Artigo Cuestións de física do Fermilab: ¿Que é o bosón de higgs? 
* Entrevista a Lisa Randall no periódico The New York Thimes do 11 de decembro de 2011 titulado "Os físicos esperan ansiosamente novos datos sobor da "partícula de Deus""
A Sapeira, A Torre, Vilalba

**A Sapeira** é un lugar da parroquia da Torre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2024 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares da Torre
### Parroquias de Vilalba
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilalba
A Bouza, Nete, Vilalba

**A Bouza** é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 23 habitantes (13 homes e 10 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Nete 
### Parroquias de Vilalba 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Vilalba
Christina Ricci

**Christina Ricci**, nada o 12 de febreiro de 1980 en Santa Monica (California), é unha actriz estadounidense. É coñecida polos seus papeis de Wednesday Addams en *The Addams Family* (1991) e *Addams Family Values* (1993), e o seu papel de Kat Harvey en *Casper* (1995).

## Filmografía 
## Véxase tamén
Estadio Municipal El Val

O **Estadio Municipal El Val** é un estadio de fútbol da cidade de Alcalá de Henares, na Comunidade de Madrid, España, que recibe o nome do barrio de El Val, no cal se atopa.

O estadio, que foi inaugurado no 14 de agosto de 1973, é propiedade do Concello de Alcalá de Henares e ten unha capacidade de 7.000 espectadores aproximadamente. No xoga como local a Real Sociedad Deportiva Alcalá. Posúe terreo de herba natural e é o máis grande dos campos de fútbol de España segundo o anuario da Real Federación Española de Fútbol, sendo as súas dimensións de 108 x 70 m.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da RSD Alcalá
Estadio La Fuensanta

O **Estadio La Fuensanta** é un estadio de fútbol da cidade de Cuenca, España, onde xoga os seus partidos como local a Unión Balompédica Conquense.

Construíuse sobre uns terreos cedidos por Federico Muelas ao Concello para uso deportivo. O estadio conta, ademais do terreo de xogo, cunha pista de atletismo de arxila, unha tribuna e unha bancada no outro costado do campo e non ten fondos. Como instalacións anexas conta cun polideportivo construído en 2007 pola doazón capital da familia Yufera Recuenco sobre un antigo campo de terra. Tamén se construíron este mesmo ano un campo de fútbol 7 de herba artificial no que antes era unha pista de tenis, un campo de fútbol sala e unha piscina. Estas instalacións están preparadas para ser usadas pola Universidade que se atopa a escasos metros do estadio.
Estadio Municipal de Miramar

O **Estadio Municipal de Miramar**, ou simplemente **Miramar**, é un estadio de fútbol da localidade asturiana de Luanco, no concello de Gozón (España), no que xoga como local o Club Marino de Luanco. As súas bancadas teñen capacidade para albergar a uns 1.000 espectadores.

Inaugurouse en 1952 e é propiedade do Concello de Gozón. Desde novembro de 2001, conta con luz artificial proporcionada por 4 torres con 18 focos de 2.000 W de potencia cada unha, dando un total duns 600 luxes, suficiente como para que se poida retransmitir en directo por televisión un partido.
Estadio Municipal Nuevo Matapiñonera

O **Estadio Municipal Nuevo Matapiñonera** é un estadio de fútbol da cidade de San Sebastián de los Reyes, na Comunidade de Madrid, España, onde xoga os seus partidos como local a Unión Deportiva San Sebastián de los Reyes.

O primeiro campo do equipo foi o Campo de Deportes da UD San Sebastián de los Reyes, máis coñecido como *Matapiñoneras*, e o novo estadio ocupa a localización do anterior xa que este foi demolido por completo cando se desenvolveu a zona comercial contigua ao estadio.
Così fan tutte

***Così fan tutte, ossia La scuola degli amanti*** (en galego *Así fan todas, ou A escola dos amantes*) é a antepenúltima ópera de Wolfgang Amadeus Mozart. Trátase dunha ópera en dous actos con libreto en italiano de Lorenzo da Ponte. Foi estreada no Burgtheater de Viena o 26 de xaneiro de 1790 baixo a batuta do propio compositor. Così Fan Tutte é a terceira e última ópera de Mozart con libreto de da Ponte (as outras dúas colaboracións foran *Le nozze di Figaro* e *Don Giovanni*). A composición de ópera foi suxerida polo emperador austríaco Xosé II de Habsburgo, mais recentes investigacións non apoian esta idea. O libreto foi orixinalmente destinado a Antonio Salieri, compositor contemporáneo de Mozart, mais o compositor italiano só escribiu algunhas partes do 1º acto e, de seguida, desistiu no traballo. En 1994, John Rice descubriu dous *terzetti* de Salieri na Biblioteca Nacional de Austria.

## Título 
A tradución literal do título é "Así fan todas (as mulleres)", e menos literalmente: "o mesmo fan todas" ou "As mulleres son así". Estas palabras son cantadas polos tres homes cando falan do voluble amor feminino, no segundo acto, cadro III, xusto antes do *finale*. Da Ponte empregara o verso "Così fan tutte le belle" antes en *Le nozze di Figaro* (no acto I, escena 7). Algúns viron no título e o argumento da ópera un deixe de misoxinia por parte de Mozart e da Ponte.

## Personaxes 
Na época de Mozart, a definición das voces era máis xeral: Fiordiligi (soprano), Dorabella (soprano), Guglielmo (baixo), Ferrando (tenor), Despina (soprano), Don Alfonso (baixo).

Ocasionalmente as categorías de voces sinaladas aquí varían na práctica das representacións. Don Alfonso é interpretado con frecuencia por barítonos como Thomas Allen e Bo Skovhus, e Despina é decotío interpretada por unha mezzosoprano, como Cecilia Bartoli, Frederica von Stade ou Agnes Baltsa. A música de Guglielmo queda máis abaixo que a de Alfonso, e de conformidade con iso ten sido representado por baixos como James Morris ou Wladimiro Ganzarolli, e Dorabella é ocasionalmente (aínda que con moita menos frecuencia que as outras dúas circunstancias aquí citadas) interpretada por unha soprano. Ferrando e Fiordiligi, porén, só poden ser cantados por un tenor e unha soprano debido á exixente tesitura alta das súas voces.

## Notas 
## Véxase tamén
Rafael Lamas

**Rafael Lamas Doménech**, nado en Madrid, é un director de orquestra, pianista e historiador español, de orixe galega.

## Traxectoria 
A súa familia é de Covas (Ferrol), onde pasa os veráns. Fixo estudos de música e piano no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid e licenciouse en Filosofía pola UNED. Posteriormente fixo o mestrado en Siena, na súa Accademia Chigiana, e logo trasladouse a Nova York, onde se doutorou en Musicoloxía pola Universidade de Nova York cunha tese sobre Federico García Lorca e Manuel de Falla.

Na actualidade (2011), dá clase na Universidade de Granada e na Universidade Fordham de Nova York ao mesmo tempo, grazas a un convenio entre as dúas universidades que el mesmo dirixe. Os seus principais eidos de traballo son o nacionalismo español e a idea de Imperio.

Como músico chegou a ser o pianista titular do madrileño Teatro de la Zarzuela e deu concertos en Nova York, Os Ánxeles, Madrid, Roma ou Viena.

## Obra 
* *Musica e identidad* (Alianza Editorial, 2008).

## Notas
Músculo romboide menor

O **músculo romboide menor** é un músculo do membro superior humano, pertencente ao ombreiro. Orixínase na zona inferior do ligamento nucal e nas apófises espiñentas das vértebras C7 e T1. Insírese na superficie posterior do bordo medial da escápula, na raíz da espiña escapular.

## Función 
Coma o músculo romboide maior, eleva e retrae a escápula.

## Innervación 
Está innervado polo nervio dorsal da escápula.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomía para estudiantes* .
Músculos romboides

Os **músculos romboides** son dous músculos do membro superior humano, pertencentes ao ombreiro. Insírense na parte interna da columna vertebral e descenden cara a fóra, ata inserirse na escápula, por debaixo da inserción do músculo elevador da escápula.

O **romboide menor** orixínase na parte inferior do ligamento nucal e nas apófises espiñentas C7 e T1. Pola súa banda, o **romboide maior** insírese máis abaixo, nas vértebras T2 a T5 e no ligamento supraespiñento disposto entre eles. Despois descende cara a fóra, ata inserirse na escápula, na parte posterior, entre a espiña e o ángulo inferior.

Ambos músculos están innervados polo nervio dorsal da escápula, que é unha póla do plexo braquial, e por pólas directas dos nervios espiñais procedentes das raíces anteriores da medula espiñal.

Teñen a mesma función, elevar e retraer a escápula.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior* .
Músculo infraespiñal

O **músculo infraespiñal** ou **infraespiñoso** é un músculo do membro superior humano pertencente ao ombreiro. Orixínase na superficie posterior da escápula, nos dous terzos máis mediais ou internos da fosa infraespiñal. O tendón pasa por detrás da articulación glenoumeral e se insire na superficie media do tubérculo maior úmeral. Pertence ao manguito rotador.

## Función 
Produce a rotación lateral do brazo na articulación glenoumeral.
## Innervación 
Está innervado polo nervio supraescapular. 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior* .
Burato supraescapular

O **burato supraescapular** é un orificio do membro superior humano, pertencente ao ombreiro. É o lugar por onde pasan as estruturas entre a base do pescozo e a rexión posterior da escápula. Está formado pola incisura supraescapular da escápula e o ligamento transverso da mesma, que converte a incisura en burato.

Pasa por el o nervio supraescapular. A arteria supraescapular e a vea supraescapular adoitan acompañar ao nervio, pero na maior parte dos casos pasan xunto ao ligamento, sen meterse polo burato. 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior* (en castelán)
Espazo cuadrangular escapular

O **espazo cuadrangular escapular** é un espazo anatómico do membro superior humano, pertencente ao ombreiro. É o lugar por onde pasan os nervios e os vasos que discorren entre as rexións máis anteriores (axila) e a rexión posterior da escápula. Na rexión posterior escapular está delimitado por:
* O bordo inferior do músculo redondo menor
* O pescozo cirúrxico do úmero
* O bordo superior do músculo romboide maior
* O bordo lateral da porción longa do tríceps braquial

Pasan por este espazo o nervio axilar, xunto coa arteria circunflexa umeral posterior e a vea homónima.

## Síndrome de espazo cuadrangular 
A hipertrofia dos músculos que delimitan este espazo, ou a fibrose dos bordos musculares poden danar o nervio axilar. O dano deste nervio pode producir dúas consecuencias. A primeira, a debilidade do músculo deltoide. A segunda, e moito máis frecuente, a atrofia do músculo redondo menor, que causa debilidade do manguito dos rotadores.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior* (en castelán)
Intervalo triangular escapular

O **intervalo triangular escapular** é unha estrutura anatómica do membro superior humano, pertencente ao ombreiro. Está delimitado por:
* O bordo lateral da porción longa do tríceps braquial
* A diáfise umeral
* O bordo inferior do músculo redondo maior

O espazo sitúase por debaixo do bordo inferior do músculo redondo maior, que delimita o bordo inferior da axila, polo que o intervalo triangular serve de lugar de paso entre os compartimentos anterior e posterior do brazo, e entre o compartimento posterior do brazo e a axila. O nervio radial, a arteria braquial fonda e as veas satélite pasan por este espazo. 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior* (en castelán)
Espazo triangular escapular

O **espazo triangular escapular** é unha estrutura anatómica do membro superior humano, pertencente ao ombreiro. Está delimitado por:
* O bordo medial da porción longa do tríceps braquial
* O bordo superior do músculo redondo maior
* O bordo inferior do músculo redondo menor

O espazo permite o paso da arteria circunflexa da escápula e a vea circunflexa da escápula.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior* (en castelán)
Don Giovanni (ópera)

***Il dissoluto punito ossia il Don Giovanni*** (en galego *O libertino castigado ou Don Xoán*) é unha ópera en dous actos con música de Wolfgang Amadeus Mozart e libreto en italiano de Lorenzo da Ponte, baseado no personaxe literario de Don Juan.

## Historia 
Foi estreada no Teatro da Ópera Italiana de Praga (actualmente denominado Teatro Estatal de Praga) o 29 de outubro de 1787 baixo a batuta do propio compositor. O libreto de Da Ponte foi considerado por moitos na época como *dramma giocoso*, un termo que denota unha mestura de acción cómica e seria. Mozart incluíu a obra no seu catálogo como "opera buffa". Aínda que ás veces sexa clasificada como cómica, mestura comedia, melodrama e elementos sobrenaturais.

Como obra destacada do repertorio operístico estándar, aparece como o número sete na lista Operabase das óperas máis representadas en todo o mundo, e a terceira de Mozart. Foi ademais un tema moi froitífero para escritores e filósofos.

## Instrumentación 
* 1 clavicémbalo (para recitativo)
* 1 mandolina
* 1 timbal
* 2 frautas
* 2 óboes
* 2 clarinetes
* 2 fagots
* 2 trompas
* 2 trompetas
* 3 trombóns
* Instr. de cordas: violíns (primeiros e segundos), violonchelos (para recitativo), violas e contrabaixos

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Estadio Escribano Castilla

O **Estadio Escribano Castilla** é un estadio de fútbol da cidade de Motril, na provincia de Granada, España, onde xoga os seus partidos como local o Motril Club de Fútbol.

O estadio é de propiedade municipal e debe o seu nome ao que foi alcalde de Motril, Juan Antonio Escribano Castilla (1918-2005). O nome, que durante uns anos foi retirado da entrada do estadio que recibiu o nome de *Estadio Municipal de Motril*, foi ratificado en pleno municipal durante o mandato de Pedro Álvarez (PSOE) como alcalde da cidade.
Il trovatore

***Il trovatore*** (en galego *O trobador*) é unha ópera en catro actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Salvatore Cammarano, baseada na obra de teatro *El trovador* (1836) de Antonio García Gutiérrez. Foi estreada no Teatro Apollo de Roma, o 19 de xaneiro de 1853. Forma parte, xunto con *Rigoletto* e *La traviata*, da chamada "triloxía verdiana", formada polas óperas máis populares de Verdi escritas de xeito consecutivo.

Cammarano morreu a mediados de 1852 antes de rematar o libreto, feito que dou ao compositor a oportunidade de propor revisións significativas, que baixo a súa dirección realizou o xove libretista Leone Emanuele Bardare, e se ven en gran medida na ampliación do papel de Leonora.

A trama -intricada e novelesca- desenvólvese entre Biscaia e Aragón, no marco da revolta de Jaume d'Urgel a principios do século XV contra Fernando de Antequera, a raíz do resultado do Compromiso de Casp, ao que se chegou logo da morte sen fillos de Martiño o Humano.

## Personaxes 
Coro di zingari.

## Notas 
## Véxase tamén
Misión de Administración Interina das Nacións Unidas en Kosovo

A **Misión de Administración Interina das Nacións Unidas en Kosovo (MINUK)** (en inglés: *United Nations Interim Administration Mission in Kosovo* - UNMIK), é a administración provisional por parte da ONU da provincia serbia de Kosovo. A Misión xestou en Kosovo unha fase de transición cara á resolución do seu status definitivo despois da guerra de 1999. Tras o fracaso das negociacións entre as autoridades serbias e as do goberno provisional kosovar, estas últimas optaron por declarar unilateralmente, e co apoio dos Estados Unidos, da súa independencia de Serbia o 17 de febreiro de 2008. Esta independencia foi recoñecida polos Estados Unidos e moitos dos seus aliados, pero non foi aceptada por Serbia, Rusia, nin polas Nacións Unidas.

A MINUK foi creada pola resolución 1244 do Consello de Seguridade da ONU o 10 de xuño de 1999, ao final da Guerra de Kosovo.

## Representantes do Secretario Xeral
O dirixente principal da MINUK e o Representante Especial do Secretario Xeral das Nacións Unidas en Kosovo. Este cargo foi  exercido polas seguintes persoas:

[miniatura|200px|esquerda|Torres da UNMIK en [Pristina.]]

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de territorios gobernados polas Nacións Unidas
### Ligazóns externas 
* Sitio da UNMIK/MINUK  .
* Resolución 1244 do Consello de Seguridade da ONU .
* Historia e organización da MINUK en operacións de paz, Universidade de Montreal
* Kosovo, dous anos de independencia inacabada www.abc.es/historia .
Il viaggio a Reims

***Il viaggio a Reims*** é unha ópera en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Luigi Balocchi, baseado en parte en ''Corinne, ou L'Italie* de Germaine de Staël. O seu título completo é *Il viaggio a Reims, ossia L'albergo del giglio d'oro* (ou en galego, *A viaxe a Reims, ou o Hotel da flor de lis de ouro*). Foi estreada no Va ser estreada no Théâtre-Italien de París, o 19 de xuño de 1825 con Giuditta Pasta como *Corinna* e as mellores voces da época, foi a última ópera de Rossini en italiano (tódalas súas obras posteriores foron en francés) e estreouse co título *'Le voyage à Reims, ou l'Hôtel du Lys-d'Or'*.

Foi escrita para a celebración da coroación do rei Carlos X de Francia en 1825, a obra foi aclamada polos críticos como unha das mellores composicións de Rossini. É unha ópera esixente, con 14 solistas (tres sopranos, unha contralto, dous tenores, catro barítonos, e catro baixos), e é por iso polo que non se representa con frecuencia.

*Il viaggio a Reims* non ten opertura. O que se chama abertura, deriva dun conxunto de danzas en *Le siège de Corinthe* (1826), unha das que Rossini reformara a partir das danzas no final de *Il viaggio a Reims*, é unha invención do século XX ou unha atribución errónea. En 1938 publicouse en Milán, nunha revisión de Giuseppe Piccioli, que foi estreada no Teatro alla Scala o 5 de novembro de 1938, dirixida por Richard Strauss. Máis tarde foi gravada repetidamente como a suposta abertura de *Il viaggio a Reims*, ata que finalmente a partitura orixinal da ópera se puido reconstruír.

O compositor máis tarde reutilizou unha boa parte da música para *Le comte Ory''.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Meitner (cráter)

**Meitner** é o terceiro cráter de impacto máis grande do planeta Venus, e fica exactamente nas coordenadas 55,6° S 321,6° E Ten case 150&nbsp;km de diámetro

Recibiu o seu nome en honra a física austríaca Lise Meitner.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Barton (cráter)
* Isabella (cráter)
* Dickinson (cráter)
Painceira

O topónimo **Painceira** pode referirse a:

;En Galiza
***Painceira**, lugar da parroquia de Sancovade, no concello de Vilalba;
***A Painceira**, lugar da parroquia de Régoa, no concello de Cedeira;
***A Painceira**, lugar da parroquia da Barqueira, no concello de Cerdido;
***A Painceira**, lugar da parroquia de Guimarei, no concello da Estrada;
***A Painceira**, lugar da parroquia de Coiro, no concello da Laracha;
***A Painceira**, lugar da parroquia de Visantoña, no concello de Mesía;
***A Painceira**, lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro.

## Véxase tamén
### Outras páxinas
Músculo romboide maior

O **músculo romboide maior** é un músculo do membro superior humano, pertencente ao ombreiro. Orixínase nas apófises espiñentas das vértebras T2 a T5 e segmentos intermedios do ligamento supraespiñento. Insírese despois na superficie posterior do bordo medial da escápula dende a espiña deste óso ata o ángulo inferior.

## Funcións 
Ao igual que o músculo romboide menor, eleva e retrae a escápula.

## Innervación 
A innervación é realizada polo nervio dorsal da escápula.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior* .
Tobey Maguire

**Tobias Vincent Maguire**, nado o 27 de xuño de 1975 en Santa Monica (California) é un actor estadounidense.

## Filmografía 
## Véxase tamén
Miguel Salas

**Miguel Salas Díaz**, nado en Madrid en 1977, é un escritor galego.

## Traxectoria 
A súa familia é de Covas (Ferrol) e botou na cidade departamental gran parte da súa mocidade, logo de pasar a infancia en Madrid. Licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade da Coruña e doutorouse en Teoría da literatura e Literatura comparada pola Universidade de Valladolid. Nesa mesma universidade comezou como docente antes de marchar a dar clase de español a Italia, China e Taiwán, onde vive na actualidade (2011), e onde dá clase desa lingua na Universidade Providence en Taichung

Entre as súas influencias literarias el mesmo menciona Garcilaso de la Vega, Juan de la Cruz, Francisco de Aldana, Quevedo, Bécquer, Unamuno, Antonio Machado, Luis Cernuda, Francisco Brines, Billy Collins, Wisława Szymborska e Luís Pimentel.

## Obra 
* *La luz* (Hiperión 2007), premio de Arte Joven da Comunidade de Madrid
* *Mala baba: Antología malvada de la poesía infantil española *, (Hiperión 2007)
* *Mitos patrióticos, apuntes sobre la formación del nacionalismo español en la literatura del siglo XX*, (Universidade de Valladolid, 2010). 
* ''Las almas nómadas, (Hiperión 2011)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Numen inest , blog persoal de Miguel Salas.
Stefania (cráter)

**Stefania** é un cráter de impacto que está situado no norte da rexión Sedna Planitia, no planeta Venus. É un cráter pequeno, cun diámetro de só 11,7&nbsp;km, e é polo tanto un dos cráteres máis pequenos de Venus. A causa de que a meirande parte dos meteoritos de tamaño relativamente pequeno se desintegran mentres atravesan a profunda e densísima atmosfera de Venus, non existen cráteres de menos de 3&nbsp;km de diámetro e os cráteres de menos de 25&nbsp;km de diámetro son escasos. A forma asimétrica e escorada cara ao leste do material expulsado durante o impacto, suxire que o meteorito que orixinou este impacto traía unha traxectoria cun ángulo oblicuo. Cunha obsevación máis detallada, pódense delinear cráteres secundarios e sucos feitos polos grandes bloques de rochas expulsados do impacto do cráter principal. Chama tamén a atención a existencia dun halo escuro ó radar (algo frecuente nos cráteres de Venus) de gran tamaño, rodeando todo o cráter e o material espelido polo mesmo. Este halo escuro significa unha superficie suave, teorizase con que a onda de choque do impacto pulverizou o terreo rilleiro que existía previamente ou que sinxelamente, despois do impacto, estes terreos foron cubertos cunha capa de material fino procedente do material espelido polo propio impacto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Barton (cráter)
* Isabella (cráter)
* Meitner (cráter)
Fosa cubital

miniatura|260px|Punción venosa na fosa cubital, practicando unha *sangría*.
A **fosa cubital**, tamén chamada **fosa do cóbado**, **sangría** ou **sangradoiro**, é unha zona anatómica situada entre o brazo e o antebrazo.

## Situación e estrutura 
Está situada por diante do cóbado e ten forma triangular, formada por dous músculos:
* Músculo braquiorradial, que se orixina na crista supracondílea lateral do úmero
* Músculo pronador redondo, que ten a súa orixe no epicóndilo medial úmeral

A base do triángulo é unha liña imaxinaria horizontal que pasa entre os epicóndilos medial e lateral (ou entre epicóndilo e epitrocleo segundo a denominación latina). O chan da fosa está formado polo músculo braquial anterior. O contido da fosa, de dentro a fóra é:
* O nervio mediano
* A arteria braquial
* O tendón do músculo bíceps braquial

A arteria braquial adoita bifurcarse na arteria radial e na arteria cubital no vértice da fosa, índa que ás veces, a bifurcación prodúcese moito antes. Neste punto é no que se coloca o fonendoscopio para medir a presión arterial.

O nervio mediano sitúase por dentro da arteria braquial e sae da fosa entre as dúas porcións do músculo pronador redondo. Tanto a arteria coma o nervio están protexidos na parte de adiante da fosa pola aponeurose bicipital. É unha membrana delgada de tecido conxuntivo, que se estende entre a superficie medial ou interna do tendón do músculo bíceps braquial e a fascia fonda do antebrazo.

O nervio radial sitúase xusto por debaixo o bordo do músculo braquiorradial, que forma o bordo lateral da fosa. Nesta posición, o nervio radial divídese nunha póla superficial e noutra fonda:
* A póla superficial continúa polo antebrazo, por debaixo do músculo braquiorradial
* A póla fonda pasa entre as dúas porcións do músculo supinador longo para acadar a parte posterior do antebrazo

O teito da fosa está formado pola fascia superficial e a pel. Por este teito discorre a vea mediana, que cruza diagonalmente a fosa para conectar a vea cefálica coa vea basílica. A aponeurose bicipital separa a vea mediana do cóbado da arteria braquial e do nervio mediano. Tamén se achan no teito os nervios cutáneo medial do antebrazo e cutáneo lateral do antebrazo. 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Drake, Richard; A. Wayne Vogl & Adam W. M. Mitchell (2013): *Gray. Anatomía básica*. Madrid: S. A. Elsevier España. ISBN 978-84-8086-942-3 .
* Moore, Keith L.; Arthur F. Dalley & Anne M. R. Agur (2013): *Anatomia Con Orientacion Clinica *, 7ª ed. Barcelona: Wolters Kluwer España, S. A. ISBN 978-84-96921-47-4 .

### Outros artigos 
* Túnel cubital
* Epicóndilo medial

### Ligazóns externas 
* The cubital fossa  en Anaesthesia UK .
María de Villarino

**María de Villarino**, nada en Chivilcoy, Provincia de Buenos Aires, en 1905 ou 1909 e finada en Buenos Aires o 6 de xuño de 1994, foi unha escritora e poeta arxentina.

## Traxectoria 
Durante a súa mocidade, obtivo un profesorado en literatura, graduándose na Facultade de Filosofía e Letras da cidade da Prata, cidade na que estivo radicada, desenvolveu practicamente toda a súa obra e onde exerceu como docente. Posteriormente, foi unha asidua colaboradora do xornal arxentino *La Nación* e das revistas *Sur*, *Nosotros* e *Humanidades*.

Cos poemas reunidos en *Tiempo de angustia* (1938) obtivo o Premio Municipal e recibiu en 1982 o Gran Premio de Honra da Sociedada Arxentina de Escritores (SADE). Presidiu a SADE no período 1973-75 e o seu relato autobiográfico *Luz de memorias* obtivo o Premio Nacional en 1948. En 1950 publicou un segundo volume de narracións, *La rosa no debe morir*, e outras das súas obras poéticas foron: *Calle apartada*, *Nuevas coplas de Martín Fierro*, *Junco sin sueño*, *Elegía del recuerdo* e *Los nombres de la vida: ciento y un sonetos*.

Traduciu ao castelán o poemario *Pranto matricial* de Valentín Paz-Andrade 1955).

## Notas
Óso semilunar

O **seminilunar** é un óso da fila proximal do carpo, con forma de semilúa. É parte da articulación do pulso.

## Superficies 
O semilunar ten varias superficies articulares: 
* Superficie superior, convexa para el radio.
* Superficie inferior, cóncava para a cabeza do óso grande a a extremidade superior do ganchudo
* Superficie externa, chá e moi reducida para o escafoides
* Superficie interna, chá tamén pero moito maior para artellarse co piramidal

Das dúas superficies non articulares do semilunar, a anterior é convexa e a posterior chá. Unha e outra son rugosas pero non se insire nelas ningún músculo.

## Articulacións 
É o segundo óso da primeira fileira do carpo; artéllase co radio, escafoide, piramidal, ganchudo e grande.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior* (en castelán)