open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ecuación de onda electromagnética

Os campos electromagnéticos propáganse polo espazo en forma de ondas, que poden viaxar a través dun medio así como no baleiro. As **ecuacións de onda electromagnéticas** son necesarias para describir a propagación das ondas electromagnéticas, tanto en presenza de materia como no baleiro.

## Ecuacións de onda e as ecuacións de Maxwell
Como se pode apreciar, temos ecuacións de onda tanto para o campo eléctrico \vec{E} como para o fluxo magnético \vec{B} , que se obteñen a partir das ecuacións de Maxwell, tendo que:

\nabla \times \vec{E}=-\frac{\partial \vec{B}}{\partial t}

\nabla \times \vec{B}=\mu_0(\vec{J}+ \epsilon_0 \frac{\partial \vec{E}}{\partial t})

Para obtermos as ecuacións é necesario aplicar o operador rotacional a ambas.

### Ecuación de onda para E
\nabla \times(\nabla \times \vec{E})=-\frac{\partial }{\partial t} (\nabla \times \vec{B})

Substituíndo \nabla \times \vec{B} e aplicando identidade de rotacional temos:

-\nabla^2 \vec{E}+\nabla (\nabla \cdot \vec{E})=-\frac{\partial}{\partial t} \mu_0 (\vec{J}+\epsilon_0 \frac{\partial \vec{E}}{\partial t})

Ora ben, sabemos que a segunda parte do lado esquerdo é cero e \vec{J} é cero no baleiro, quedándonos só

-\nabla^2 \vec{E}=-\mu_0 \epsilon_0 \frac{\partial^2 \vec{E}}{\partial t^2}

Agora, igualando a cero e sabendo que \mu_0 \epsilon_0=\frac{1}{c^2}, sendo *c* a velocidade da luz, temos a ecuación de onda para \vec{E}:

\nabla^2 \vec{E}-\frac{1}{c^2} \frac{\partial^2 \vec{E}}{\partial t^2}=0

### Ecuación de onda para B
\nabla \times (\nabla \times \vec{B})=\nabla \times (\mu_0(\vec{J}+ \epsilon_0 \frac{\partial \vec{E}}{\partial t}))

Aplicando as mesmas identidades que con \vec{E} e sabendo que \vec{J}, tamén é cero, quédanos:

-\nabla^2 \vec{B}=\frac{1}{c^2} \frac{\partial}{\partial t}(\nabla \times \vec{E})

Substituíndo \nabla \times \vec{E} e igualando a cero, temos a ecuación de onda para \vec{B}.

\nabla^2 \vec{B}-\frac{1}{c^2} \frac{\partial^2 \vec{B}}{\partial t^2}=0
Luis Pereiro Vázquez

**Luis Pereiro Vázquez**, nado en Monterroso en 1935, é un político galego vinculado ao PPdeG.

## Traxectoria
Dende os 22 anos foi concelleiro en Monterroso, chegando a ser tenente de alcalde. Presentouse ás primeiras eleccións democráticas encabezando a candidatura da UCD e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nese mandato foi designado deputado provincial. En 1983 encabezou a candidatura de Coalición Galega e revalidou a alcaldía por maioría absoluta. 

En febreiro de 1986 ingresou en Alianza Popular, formación que encabezou en 1987 e coa que revalidou a alcaldía por maioría absoluta. Xa como PPdeG, continuou encabezando a formación conservadora en Monterroso e foi reelixido alcalde por maioría absoluta nos comicios de 1991 e 1995. Nas eleccións de 1999 perdeu a alcaldía logo de que o PSdeG-PSOE lograse a maioría absoluta, polo que pasou a se-lo portavoz popular na oposición ata o final do mandato, tralo cal se retirou da primeira liña política.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Monterroso

### Ligazóns externas
*Entrevista en *La Voz de Galicia*
*Noticia en *La Voz de Galicia*
José Luís Suárez Conde

**José Luís Suárez Conde**, nado en 1942, é un político galego do PPdeG.

## Traxectoria 
Industrial. Presentouse ás eleccións municipais de 1983 en Monterrei por Coalición Galega e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde primeiro por AP, logo por Centristas de Galicia e finalmente polo PPdeG, nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta. Foi presidente da Mancomunidade de concellos da comarca de Verín, En 2013 cedeulle a presidencia do PPdeG de Monterrei ao seu fillo, José Luís Suárez Martínez, concelleiro en Monterrei e xefe de Persoal na Deputación de Ourense.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Monterrei

### Ligazóns externas 
* Entrevista en *Faro de Vigo*
Juan Carlos Navarro

**Juan Carlos Navarro Feijoo**, nado o 13 de xuño de 1980 en Sant Feliu de Llobregat, é un ex-baloncestista catalán que xogaba de escolta. Dende 2021 é director xeral da sección de baloncesto do FC Barcelona.

## Traxectoria 
Nado na localidade barcelonesa de Sant Feliu de Llobregat, súa nai é natural de Meira, na provincia de Lugo, onde Juan Carlos pasaba os veráns na súa infancia.

A maior parte da súa carreira deportiva transcorreu no FC Barcelona, equipo co cal debutou como profesional en 1997, e co que gañou 2 veces a Euroliga e 6 veces a Liga ACB, entre outros títulos. Internacional absoluto coa selección española dende 1999, formou parte do equipo campión do mundo en 2006 e dos equipos campións europeos en 2009 e 2011.

A única tempada na que non xogou coas cores do FC Barcelona foi a 2007-08, tempada na que provou sorte na NBA cos Memphis Grizzlies, convencido polo seu amigo Pau Gasol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* JC Navarro en ACB.com
Calypso (barco)

***Calypso*** foi un buque de investigación de Jacques-Yves Cousteau, un dos máis importantes investigadores do océano. Construíuse orixinalmente como dragaminas de clase BYMS con casco de madeira, e despois equipouse cun laboratorio móbil. Xa en desuso, pódese ver nun museo en La Rochelle (Francia).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Calypso* page from the Cousteau Society.
Manuel Rajo

**Manuel Rajo López**, nado o 25 de marzo de 1959, é un poeta galego que se deu a coñecer nos anos 70 cun poemario breve.

## Traxectoria 
En *Pensamentos* fai referencia á situación política do momento en clave irónica e de denuncia.

Vive en Monforte de Lemos.

## Obras 
### Poesía 
* *Pensamentos*, 1978, Follas Novas.

### Edicións 
* *Refráns e ditos galegos*, 1976, Lugo, edición do autor.
* *Refráns e ditos galegos. II*, 1977, edición do autor. 2ª edición publicada no 1979 en Follas Novas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Orquestra Filharmónica Cidade de Pontevedra

A **Orquestra Filharmónica Cidade de Pontevedra** é unha orquestra filharmónica da cidade de Pontevedra, fundada en 2007. O seu presidente é Francisco Javier Morgade Dobarro, e está dirixida por Javier Viceiro e coordinada por Luís Costa, o director do Conservatorio Profesional de Música Manuel Quiroga.

## Historia 
No seu inicio contou con 43 membros entre profesionais e alumnos de cursos superiores, a maior parte da comarca de Pontevedra. Deu o seu concerto de presentación o 6 de xuño de 2007. Está patrocinada pola Xunta de Galiza, a Deputación de Pontevedra e o Concello de Pontevedra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
The Help

***The Help*** é unha novela da escritora norteamericana Kathryn Stockett, publicada en 2009. Trata da vida de empregadas domésticas afroamericanas que traballan en casas de brancos en Jackson (Mississippi) a comezos da década de 1960, aínda que sen ser un libro histórico.

A novela é a primeira de Stockett. A escritora tardou cinco anos en finalizar o libro, que foi rexeitada por polo menos 45 axentes literarios. Foi escrito por Kathryn como homenaxe a Demetrie, a empregada negra que a coidou de nena. *The Help* foi publicada en 35 países, e en xeral ten recibido críticas favorábeis.

## Trama
A novela comeza narrada en primeira persoa por tres mulleres: Aibileen, Minny e Skeeter. Aibileen é unha criada afroamericana que limpa casas e coida os nenos de varias familias de brancos. O seu primeiro traballo desde que o seu fillo de 24 anos, Treelore, morrese nun accidente laboral é atender o fogar dos Leefolt e coidar da súa filla pequena, Mae Mobley. Minny é a amiga de Aibileen que frecuentemente conta aos seus xefes o que pensa deles, polo que foi despedida de dezanove traballos. A xefa máis recente de Minny era Mrs. Walters, nai de Hilly Holbrook. Hilly é a líder social da comunidade e cabeza da Junior League.

Eugenia "Skeeter" Phelan é a filla dunha prominente familia de brancos cuxa granxa de algodón dá emprego a moitos afroamericanos nos campos, e tamén no fogar. Skeeter acaba de terminar a universidade e volve a casa co soño de converterse nunha escritora. O soño da súa nai é que Skeeter case. Skeeter frecuentemente pregúntase pola desaparición de Constantine, a criada que a viu crecer. Esta estivera escribindo a Skeeter mentres estaba na universidade e na súa última carta prometíalle unha sorpresa cando volvese. A familia de Skeeter cóntalle que Constantine dimitiu e que fora vivir cos seus parentes a Chicago. Skeeter non cre que Constantine os deixase e intenta descubrir o que pasou, mais ninguén quere falar do tema.

A vida que levaba Constantine mentres axudaba á familia Phelan leva a Skeeter a decatarse de que ás súas amigas criadas non son tratadas como as empregadas brancas. Decide (coa axuda dunha editorial) que quere revelar a verdade sobre ser unha criada de cor en Mississippi. Skeeter empeza a comunicarse coas criadas e a gañar a súa confianza. Os perigos de escribir un libro sobre afroamericanos no Sur a comezos da década de 1960 penden sobre as tres mulleres.

## Adaptación cinematográfica 
En decembro de 2009, a *Variety* informaba de que Chris Columbus, Michael Barnathan e Michael Radcliffe producirían unha película de *The Help*. O 13 de outubro de 2010, a DreamWorks divulgaba a previsión da data de estrea do filme: 12 de agosto de 2011.

## Notas
Kathryn Stockett

**Kathryn Stockett**, nada en Jackson (Mississippi) en 1969, é unha escritora norteamericana.

## Traxectoria
Kathryn é filla de Robert Stockett e Ruth Elliott Stockett,

O seu primeiro libro, *The Help*, a cerca de empregadas domésticas afroamericanas que traballan en lares brancos, na década de 1960, converteuse en *best-séller* poucos meses despois de ser lanzado. A adaptación cinematográfica do libro estreouse no 2011, sendo o seu guión escrito por Tate Taylor, un amigo de infancia de Kathryn. A novela foi escrita como homenaxe a Demetrie, a empregada negra que foi a súa coidadora nunha infancia fracturada polas separacións e ausencias dos pais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazón externa 
* Páxina oficial da escritora
Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños

[miniatura|250px|Exemplar adulto e cría de [golfiño común.Esta especie é unha das que son obxecto de estudo e protección por parte da CEMMA.]]
A **Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños** (CEMMA), é unha ONG galega adicada ao estudo e divulgación dos mamíferos mariños e tartarugas mariñas de Galiza. É membro fundador da Sociedad Española de Cetáceos e membro da *European Cetacean Society*.

## Traxectoria
Fundada en 1992, participa en diferentes proxectos de investigación sobre cetáceos con institucións estatais e internacionais, ademais de levar a cabo exposicións, conferencias e cursos. Grazas a un convenio asinado coa Xunta de Galicia en 1999, é a única institución responsable da asistencia aos animais varados na costa galega, a xestión do banco de mostras oficial, a recuperación de exemplares feridos, o estudo da poboación das especies que son obxecto da súa atención e a redacción dos plans de xestión daquelas especies cuxo estado de conservación é máis preocupante. En 2010 foi declarada Asociación de Utilidade Pública.

Está constituída por socios colectivos e outros socios a título individual. As organizacións ecoloxistas que forman parte da CEMMA son ERVA de Vigo, Asociación Naturalista do Baixo Miño (ANABAM) da Guarda, Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN), Asociación Galega para a Defensa Ambiental de Galicia (ADEGA), HÁBITAT da Coruña e o Colectivo Ecoloxista do Salnés (CES). En canto á afiliación individual ascende a máis de 180 socios. Ademais, dispón dun local propio no concello de Nigrán.

## Notas
## Véxase tamén
Campo de Condús

O **Campo municipal de fútbol de Condús** ou **Eugenio Pardo Conchado** é un campo de fútbol situado na capital municipal de Oleiros, o seu propietario é o Concello de Oleiros. Nel xogan como locais o CD Dorneda e o Club Deportivo Obrero de Oleiros. Leva o nome de Eugenio Pardo Conchado, presidente do CD Obrero a mediados do século XX.

O seu terreo de xogo é de 95x48 metros de céspede artificial. Conta cunha bancada cuberta con capacidade para 350 persoas e pode acoller en total outras 650 persoas de pé.

Foi reinaugurado após as obras de reforma polo alcalde Ángel García Seoane e o daquela responsábel da área de deportes da Deputación Provincial da Coruña e presidente da Federación Galega de Fútbol, José García Liñares, en 2008.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do campo na páxina do CD Dorneda
*
Antonio Rodríguez Álvarez

**Antonio Rodríguez Álvarez**, nado en 1953, é un político galego do PPdeG.

## Traxectoria 
Axente forestal. Nas eleccións municipais de 1987 foi elixido concelleiro pola candidatura de Alianza Popular-Centristas de Galicia, e logo da dimisión do alcalde Francisco Jaime Vázquez Díaz en febreiro de 1988, foi elixido alcalde en marzo. Presentouse ás municipais de 1991 en Montederramo encabezando a candidatura de Centristas de Galicia e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Volveu ser elixido polo PPdeG nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta. Foi condenado en 2006 a inhabilitación por falsificación de certificación para obter unha subvención, aínda que librou do cárcere; en marzo de 2007, ao rematar o período de inhabilitación, volveu á política.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Montederramo

### Ligazóns externas 
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
Black Elk

**Heȟáka Sápa** (Black Elk) (en galego Alce Negro), nado en decembro de 1863 e finado o 19 de agosto de 1950, foi un famoso *Wičháša Wakȟáŋ* (médico ou home santo) dos Oglala Lakota (Sioux). Foi un Heyoka e primo segundo de Cabalo Tolo.

Con 12 anos participou na batalla de Little Bighorn de 1876, e foi ferido no Masacre de Wounded Knee en 1890. Black Elk casou coa súa primeira muller, Katie War Bonnett, en 1892. Ela converteuse ó catolicismo e os seus tres fillos foron bautizados. Despois da morte da súa esposa en 1903, Black Elk tamén foi bautizado, tomando o nome de Nicholas Black Elk, e continuando como líder espiritual da tribo, xa que el non vía contradición entre as tradicións tribais e o cristianismo.

En 1905 volveu casar, cunha viúva con dúas fillas de nome Anna Brings White, e coa que tivo tres fillos máis, permanecendo con ela ata que morreu en 1941.

Cara a fin da súa vida, Black Elk contou a historia da súa vida e un bo número de rituais sagrados Sioux a John Neihardt e a Joseph Epes Brown para que fose publicado. As súas narracións obtiveron un considerable interese por parte do público.

## Libros 
;Libros de Black Elk
* *Black Elk Speaks: being the life story of a holy man of the Oglala Sioux* (contado a John G. Neihardt), Bison Books, 2004 (publicado orixinalmente en 1932) : *Black Elk Speaks* 
* ''The Sixth Grandfather: Black Elk's Teachings Given to John G. Neihardt,* editado por Raymond J. Demallie, University of Nebraska Press; nova edición de 1985
* *The Sacred Pipe: Black Elk's Account of the Seven Rites of the Oglala Sioux* (contado a Joseph Epes Brown), MJF Books, 1997
* *Spiritual Legacy of the American Indian* (contado a Joseph Epes Brown), World Wisdom, 2007

;Libros sobre Black Elk:
* *Black Elk: Holy Man of the Oglala*, por Michael F. Steltenkamp, University of Oklahoma Press; 1993. ISBN 0-8061-2541-1
* *Nicholas Black Elk: Medicine Man, Missionary, Mystic*, por Michael F. Steltenkamp, University of Oklahoma Press; 2009. ISBN 0-8061-4063-1
* *The Sixth Grandfather: Black Elk's Teachings Given to John G. Neihardt*, editado por Raymond J. DeMallie; 1985
* *Black Elk and Flaming Rainbow: Personal Memories of the Lakota Holy Man,* por Hilda Neihardt, University of Nebraska Press, 2006. ISBN 0-8032-8376-8
* *Black Elk’s Religion: The Sun Dance and Lakota Catholicism*, por Clyde Holler, Syracuse University Press; 1995
* *Black Elk: Colonialism and Lakota Catholicism*,por Damian Costello
* *Black Elk Reader'', editado por Clyde Holler, Syracuse University Press; 2000

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Masacre de Wounded Knee
Sarxento Keroro

***Sarxento Keroro*** () é un manga xaponés creado por Mine Yoshizaki. Máis tarde foi serializado nun anime series dirixido por Junichi Sato. Ambos, anime e manga, son comedias que seguen as aventuras dunha banda de ras-alien invasoras que queren conquistar a Terra. O anime foi emitido en 2007 polo programa infantil-xuvenil da TVG *Xabarín Club*.

A serie anime foi creada por Sunrise e componse de 358 episodios que se emitiron orixinalmente dende abril de 2004 até abril de 2011.

## Personaxes 
## Notas
Emishi

O termo  era empregado no Xapón (antes do  século VII escrito como 毛人) para designar ós habitantes do nordeste de Honshū, no que hoxe se coñece como a rexión de Tōhoku. Algunhas tribos desta rexión opuxéronse e resistiron ó goberno do Emperador do Xapón a finais do período Nara e comezos do período Heian. Algúns historiadores contemporáneos aseguran que os *emishi*  eran nativos descendentes da cultura *Jōmon* e que estaban relacionados cos ainus. A diferenza étnica dos habitantes de yamato cos *emishi* non está en dúbida, pois os *emishi* contaban cunha lingua moi diferente que os académicos non puideron reconstruír.

## Orixe da verba "Emishi" 
A primeira mención deste pobo fóra do Xapón é no libro chinés *Song Shu* onde se fai referencia ós "55 reinos (国) de xente peluda (毛人) do leste..." Os xaponeses empregaron os mesmos kanjis para describilos, pero mudaron a súa lectura de *kebito* ou *mojin* a *emishi*. Máis adiante os kanjis cambiaron a 蝦夷.

## Conquista 
Os emishi estaban constituídos por moitas tribos, algunhas aliadas dos xaponeses (*fushu, ifu*), mentres que outras permaneceron hostís (*iteki*). Os emishi do nordeste de Honshū dependían dos seus cabalos durante o combate, polo que desenvolveron un sistema único de ataque e fuxida por medio de arqueiros a cabalo que era moi efectivo contra o lento exército imperial xaponés desa época, composto case exclusivamente por infantaría pesada. Os primeiros intentos de subxugar estas tribos foron un fracaso pois a técnica de guerra de guerrillas utilizada polos emishi era superior.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Pobo ainu
AJ Auxerre

A **Association de la Jeunesse Auxerroise**, máis coñecido como **AJ Auxerre** ou simplemente **Auxerre**, é un club de fútbol francés da cidade de Auxerre, na Borgoña. Foi fundado en 1905 e actualmente compite na Ligue 2, logo de descender na tempada 2011–12.

## Historia 
O AJ Auxerre foi fundado o 29 de decembro de 1905 polo Abade Ernest Deschamps. O Auxerre empezou sendo un club polideportivo no que había diferentes seccións. A sección de fútbol creouse en 1906.

En 1980 o equipo debuta na Ligue 1 francesa. En 1994 o Auxerre consegue o seu primeiro título, a Copa de Francia.

Auxerre é un club moi particular pola súa historia, a súa pequena cidade, o seu estilo de xogo, non moi similar ao resto de clubs franceses. O antigo xogador do Auxerre Éric Cantona, saído da canteira do equipo, declarou sobre o seu antigo club : **"Francia non merece o Auxerre, Inglaterra sen dúbida pero non Francia"**

## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta branca, pantalón branco e medias brancas. 
* **Uniforme alternativo**: Camiseta azul, pantalón azul e medias azuis.

## Estadio 
O Auxerre xoga no Stade de l'Abbé-Deschamps fundado o 13 de outubro de 1918 co nome de *Stade de la Route de Vaux*. En 1950 o estadio cámbiase o nome polo actual en honra ao fundador do club, que acababa de falecer ese ano. O estadio ten unha capacidade de 23&nbsp;467 persoas.

## Datos do club 
* **Tempadas na Ligue 1**: 25 
* **Tempadas na Ligue 2**: 7 
* **Mellor posto na liga**: 1º (tempada 1995/96) 
* **Peor posto na liga**: 15º (tempada 1981/82) 
* **Maior goleada conseguida**: 
** En campionatos nacionais: Auxerre 8 - 0 Sète (Ligue 2, tempada 1976/77) 
** En torneos internacionais: Nea Salamina (Chipre) 1 - 10 Auxerre (Intertoto tempada 1997/98) 
* **Maior goleada encaixada**: 
** En campionatos nacionais: Mónaco 7-0 Auxerre (Ligue 1 tempada 81-82) 
** En torneos internacionais: CSKA Moscova (Rusia) 4 - 0 Auxerre (Copa de Europa tempada 2004/05). 
* **Máximo goleador**: Andrzej Szarmach (94 goles) 
* **Máis partidos disputados**: Martini Bruno (322 partidos de Ligue 1)

## Palmarés 
### Torneos nacionais 
* **Ligue 1 (1):** 1995/96
* **Ligue 2 (1):** 1980
* **Copa de Francia (4):** 1994, 1996, 2003, 2005
* **Supercopa de Francia (1):** 1996
* **Liga de Borgoña (1):** 1970
* **Liga de Borgoña FGSPF (9):** 1906, 1907, 1908, 1909, 1910, 1911, 1912, 1913, 1914
* **Copa dos Alpes (2):** 1985, 1987
* **Copa Gambardella (6):** 1982, 1985, 1986, 1993, 1999, 2000

### Torneos internacionais 
* **Copa Intertoto da UEFA (1):** 1998

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial 
* Historia do equipo
Comarca de Asón-Agüera

A **Comarca de Asón-Agüera** é unha comarca histórica de Cantabria, en España. Atópase nos cursos altos dos ríos Asón e Agüera, moi preto do límite con Biscaia (País Vasco). Abarca a conca pola que discorre o río Asón e os seus afluentes como o río Gándara. A súa capital é Ramales de la Victoria.

A pesar de que xa existe unha lei de comarcalización de Cantabria, esta aínda non foi desenvolvida polo tanto a comarca non ten entidade real.

A poboación total da comarca alcanza a cifra de 14.240 habitantes, segundo datos do INE do ano 2006. Segundo os datos do mesmo ano, os seus tres núcleos máis poboados, de maio a menor, son: Ampuero (3.951), Ramales de la Victoria (2.333) e Guriezo (2.101). E os seus tres núcleos menos poboados, de menor a maior, son: Valle de Villaverde (373), Arredondo (558) e Rasines (999).

## Concellos 
* Ampuero 
* Arredondo
* Guriezo
* Limpias
* Ramales de la Victoria
* Rasines
* Ruesga
* Soba
* Valle de Villaverde

## Xeografía 
[miniatura|dereita|250px|[Val do Asón.]] 
### Val do Asón 
O **val do Asón** destaca polos seus escabrosos macizos calcarios, que albergan no seu interior unha extraordinaria riqueza espeleolóxica, así como maxestosos e interesantes centenarios bosques de faias, carballos e aciñeiras, sen dúbida os máis notables da zona oriental de Cantabria. Cabe destacar as súas belas paisaxes de montaña aos que se unen os vales con verdes praderias.

### Val de Soba 
Este val é percorrido polo río Gándara, afluente do Asón. Os límites históricos e municipais de Soba exceden aos do val xeograficamente entendido, e inclúen tamén a cabeceira do Asón, a marxe dereita do val do río Miera (Valdició, localidade do municipio de Soba) e a marxe esquerda do val do río Calera, limítrofe coa provincia de Biscaia.

## Galería 

Ficheiro:Valle_de_Matienzo.jpg|Vale de Matienzo en Ruesga.
Ficheiro:Vista_aerea_de_Rasines.JPG|Vista aérea de Rasines.
Ficheiro:Ampuero_desde_el_aire.jpg|Vista aérea de Ampuero.
Ficheiro:Iglesia_sena_limpias.jpg|Igrexa da localidade de Seña, en Limpias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Axencia de desenvolvemento local da comarca Asón Agüera  
* O mesolítico no Baixo Asón 
* Fotografías dos vales de Soba e Asón 
* Rutas polos vales de Soba e Asón
Horacio Ferrer

O nome de **Horacio Ferrer** pode referirse a:

***Horacio Ferrer de Morgado**, pintor español (Córdoba, 1894 - Madrid, 1978);
***Horacio Ferrer**, cantante e poeta uruguaio (n. 1933).
Cieza, Murcia

**Cieza** é un concello español situado ao norte da Rexión de Murcia, capital da comarca da Vega Alta del Segura e porta natural á Rexión de Murcia polo norte desde a meseta manchega. Actualmente ten 34.987 habitantes (INE 2017), sendo a sexta cidade por poboación da rexión, detrás de Murcia, Cartagena, Lorca, Molina de Segura e Alcantarilla.

Cieza posúe un rico e vivo patrimonio cultural, no que cada ano pódese gozar das súas festas, como as de Semana Santa e San Bartolomeu; tamén garda moitos tesouros arqueolóxicos que percorren todas as épocas: pinturas rupestres, poboados iberos, restos romanos, e a impresionante cidade árabe Medina Siyâsa, que domina a actual localización de Cieza, dende a saia do Castelo e con exposición permanente no museo da cidade.

## Demografía 
## Localidades irmandadas 
*  Baler, Filipinas
*  Cieza, Cantabria, España

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Cieza
Comarca de Santander

A **comarca de Santander** (ou da *Baía de Santander*) é unha comarca de Cantabria, en España. Está limitada ao oeste pola Comarca do Besaya, ao sur coa dos Valles Pasiegos, ao leste coa de Trasmiera e ao norte linda co mar Cantábrico. É de carácter claramente industrial e urbano, está constituída polo propio municipio de Santander (capital da comarca), e o arco da baía e ao sur ata o municipio de Penagos e a serra da Matanza.

A pesar de que xa existe unha lei de comarcalización de Cantabria, esta aínda non foi desenvolvida polo tanto a comarca non ten entidade real.

## Demografía 
A poboación total da comarca alcanza a cifra de 262.595 habitantes, segundo datos do INE do ano 2007. Segundo os datos do mesmo ano, os seus tres núcleos máis poboados, de maio a menor, son: Santander (181.802), Camargo (30.663) e Piélagos (17.681). E os seus menos poboados son: Penagos (1.679) e Villaescusa (3.481).

Cabe destacar que unha porción desta comarca xunto con parte da comarca do Besaya e algúns municipios doutros territorios, forma a área metropolitana de Santander-Torrelavega. Esta conurbación está formada principalmente por ambas as cidades, pero que xunto ás localidades e municipios lindeiros constitúe unha importante área de servizos e industria, que na lista das áreas metropolitanas que excedían en 2007 os 300.000 habitantes en España, ocupa a 21º posición.

## Concellos 
* El Astillero
* Camargo
* Miengo
* Penagos
* Piélagos
* Santa Cruz de Bezana
* Santander
* Villaescusa

## Galería 

Ficheiro:Santander.Conjunto.Historico.jpg|Catedral de Santander.
Ficheiro:Palacio_de_festivales_santander.jpg|Palacio de Festivais en Santander.
Ficheiro:Santander.Ayuntamiento edited.jpg|Concello de Santander.
Ficheiro:Bahia_de_Santander.jpg|Panorámica da Baía de Santander.
Ficheiro:City.of.Santander.jpg|Panorámica da cidade de Santander.
Ficheiro:Santander.Sardinero(concha).jpg|Praia de El Sardinero.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* GoogleMaps: Vista desde satélite, ampliable
Benjamín Rodríguez Abad

**Benjamín Modesto Rodríguez Abad**, nado en Arzúa en 1963, é un político galego que foi alcalde de Monfero.

## Traxectoria 
É practicante titular do concello de Monfero dende 1983. Presentouse ás eleccións municipais de 2007 en Monfero encabezando a candidatura de Independientes do Concello de Monfero e obtivo 3 concelleiros. Nas municipais de 2011 obtiveron 5 concelleiros e foi elixido alcalde grazas a un pacto co PPdeG. Ás municipais de 2015 presentouse á alcaldía desta vez como cabeza de lista polo PP, acadando catro concelleiros e pasando á oposición.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Monfero
Cieza, Cantabria

**Cieza** é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, en España. Limita ao norte con Mazcuerras e Los Corrales de Buelna, ao oeste con Ruente e ao sueste con Arenas de Iguña. Está situado na comarca do Besaya, na parte oriental da Reserva Nacional de Caza do Saja.

A proximidade aos centros industriais de Torrelavega e Los Corrales, así como a situación na principal vía de comunicación con Castela e León fixeron que a xente de Cieza pronto abandonase, ou polo menos compartise, as actividades agropecuarias e dedicásese a traballar nas fábricas de devanditas localidades.

A pesar desta situación, a poboación local está sufrindo unha regresión debido á emigración e ao envellecemento. É por iso que se estean levando a cabo algunhas iniciativas para recuperar a economía da zona baseándose na actividade turística rural, entre outras. É de destacar que se espera no val que a construción da Autovía da Meseta contribúa tamén a recuperar efectivos tanto económicos como de poboación, ademais da propia mellora da comunicación.

Entre o patrimonio histórico que alberga Cieza destaca a calzada romana que en tempos da Antiga Roma conectaba *Pisoraca* (Herrera de Pisuerga, Palencia) con *Portus Blendium* (Suances, Cantabria) e usado durante anos como paso entre os vales de Buelna e Cieza. Da Idade de Ferro provén o castro do Cueto da auga.

## Localidades 
* Collado
* Villasuso de Cieza
* **Villayuso de Cieza** (capital)

## Demografía 

Fonte: INE

## Localidades irmandadas 
*  Cieza, Murcia.
Administración Espacial Nacional Chinesa

[miniatura|dereita|[Liu Boming, takionauta chinés.]]

A **Administración Espacial Nacional Chinesa** (**CNSA** polas súa siglas en inglés; en chinés: 国家航天局; en pinyin: *Guójiā Hángtiān Jú*) é a axencia espacial nacional da China, responsábel do programa espacial nacional. A China lanzou o seu primériro satélite o 24 de abril de 1970, o Dong Fang Dong (DFH-1), que durou 26 días en órbita, nunha operación da Academia de Tecnoloxía Espacial Chinesa (CAST polas súas siglas en inglés) dirixida por Qian Xuesen.

## Historia 
A CNSA creouse en 1993, ao separarse da axencia aeroespacial. 

O 14 de outubro de 2003 converteuse na terceira axencia en enviar un home ao espazo, o tenente coronel Yang Liwei. En 2007 lanzou a súa primeira misión á Lúa; a Chang'e 1.

En xullo de 2020 lanzou a súa primeira misión a Marte, Tianwen-1 ("Preguntando ós ceos"). No 2021 trouxo as súas primeiras mostras de chan da Lúa a misión Chang'e-5.

A axencia mantén diversas colaboracións, entre elas, coa ESA, coa que en 2022 leva a cabo o Balloon boom.

No 2019 comezou a modelar un plan para levar unha tripulación á Lúa, concretándoo en 2023 cun horizonte de finais dos 2020, e cumprindo os prazos ao menos ata 2026, coa preparación da lanzadeira Longa Marcha 10.

## Bases 
* Jiuquan (Mongolia Interior), para lanzamentos a órbitas de inclinación media.
* Xichang (Sichuan), para lanzamentos a órbitas xeoestacionarias.
* Taiyuan (Shanxi), para órbitas polares.
* Estación de Espazo Profundo (Neuquén, Arxentina), parte da Rede de Espazo Profundo da China.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial 
*Páxina oficial, versión inglesa.

### Outras axencias espaciais 
* Axencia Espacial Canadense
* ESA
* National Aeronautics and Space Administration
* Roscosmos
* Axencia Italiana do Espazo
* Axencia Xaponesa de Exploración Aeroespacial

### Lanzadeiras usadas 
Longa Marcha 1

Longa Marcha 2C 

Longa Marcha 3B

Longa Marcha 3C

Longa Marcha 5

Longa Marcha 6

Longa marcha 7

Longa Marcha 10
Julio González Pellicer

miniatura|300px|*A pequena fouce* (Museo de Arte Pública, Madrid)
**Julio González Pellicer**, nado en Barcelona, en 1876, e morto en París, en 1942, foi un escultor español. Foi un dos artistas modernos máis importantes da primeira metade do século XX.

## Traxectoria 
Os seus pais foron Concordio González e Pilar Pellicer, de orixe castelá, que se trasladaron a Barcelona para traballar no taller familiar de forxa e ourivaría, xunto ó seu irmán Joan.

Ámbolos dous irmáns asistiron á Escola de Belas Artes de Barcelona e frecuentaron o ambiente cultural dos artistas barceloneses en *Els Quatre Gats*, onde coñeceron a Pablo Picasso. En 1897 visitou a colección do Museo do Prado e descubriu a súa vocación de pintor.

En 1890 a familia trasladouse a París, onde pasou gran parte da súa vida. Alí entrou en contacto e colaboración cos artistas máis renovadores da época, como Picasso, Max Jacob, Modigliani, Brancusi, Juan Gris, Manolo Hugué e Pablo Gargallo. As súas esculturas recibiron influencias especialmente de Picasso e Pablo Gargallo.

O seu irmán Joan morreu en 1908, o que lle provocou unha fonda depresión. En 1910 esculpiu unha serie de máscaras de metal, nas que xa mostra claramente unha estética cubista, apoiada nos seus coñecementos do metal forxado, na que experimentou novas formas.

Aprendeu as técnicas da soldadura e o metal cando traballou nos talleres Renault durante a Primeira guerra mundial. Xa nesta época traballaba preferentemente sobre o ferro forxado e o bronce e, a partir de 1927 deixou definitivamente a pintura.

No ano 1937 realizou algunhas das súas obras máis importantes, no realismo expresionista e na abstracción. Nese ano presentou a que se considera a súa obra mestra, *La Montserrat* (ou *Maternidade*), no pavillón español da Exposición Internacional de París. No mesmo ano é *Muller mirándose no espello*.

## Obras 
A súa obra, entre a figuración e a abstracción responde ó estilo cubista. As súas innovadoras esculturas refírense predominantemente á figura humana, frecuentemente de grandes proporcións.

Julio González está presente en diferentes museos, como o Museo Nacional de Arte de Cataluña (Barcelona), o Instituto Valenciano de Arte Moderna (IVAM) (Valencia), o Museo Raíña Sofía (Madrid), o Centro Georges Pompidou (París). No IVAM tenlle dedicado un espazo específico, o *Centro Julio González*, a partir da doazón das obras efectuada polas súas herdeiras Carmen Martínez e Viviane Grimminger, completada cos anos con adquisicións. Posúe en total 394 obras (esculturas, debuxos e pinturas), e tamén algunhas obras do irmán e de Roberta, filla de Julio González.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Museo de Arte Pública (Madrid) 
* Colección Julio González no IVAM 
* Santiago Amón: "Recuerdo de Julio González", en *El País*, 11.07.1976 
* Biografía
*Obras de Julio González no Raíña Sofía
Giovanni Battista Libero Badarò

**Giovanni Battista Libero Badarò**, nado entre 1793 e 1798 e finado en 1830, foi un político, xornalista e botánico italiano. Estudou medicina na Universidade de Torino e na Universidade de Pavia. En 1826 emigrou ao Brasil, partindo de Xénova, logo que o país obtivera a independencia de Portugal en 1822, durante o reinado do Emperador Pedro I (1822), que se mantivo no poder.
Ernst Busch

**Ernst Busch** pode estar referido a:
* **Ernst Busch** (1885-1945), mariscal de campo do Terceiro Reich.
* **Ernst Busch** (1900-1980), cantante e actor antifascista.
Ernst Busch (actor)

**Friedrich Wilhelm Ernst Busch**, nado en Kiel o 22 de xaneiro de 1900 e finado en Berlín o 8 de xuño de 1980, foi un cantante e actor alemán.

Durante a súa vida adoptou unha postura antifascista. Unha das máis prestixiosas escolas primarias de teatro de Berlín leva o seu nome.

Fixo unha versión en alemán da canción *Jarama Valley* de Alex McDade, que cantou no filme *Ich war neunzehn.*

## Premios 
Gañou o Premio Lenin da Paz entre 1970 e 1971.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ernst Busch-Gesellschaft e.&nbsp;V. con información sobre a vida e obra artística de Ernst Busch
* Jochen Voit: *Kunst und Propaganda bei Ernst Busch (1900–1980): Eine politik- und kulturhistorische Biografie.* En: *Erinnerungsort.de*, agosto de 2005
* Ernst Busch.  En: *Deutsches Rundfunkarchiv*
* Große Liedersammlung (letras, gravacións sonoras, algunhas notas e acordes)
* Ernst Busch 
* Ernst-Busch-Archiv no arquivo da Academia das Artes de Berlín (Akademie der Künste).
Ernst Busch (militar)

**Ernst Busch**, nado en Essen-Steele o 6 de xullo de 1885 e finado o 17 de xullo de 1945, foi un mariscal de campo alemán durante a segunda guerra mundial.

## Traxectoria 
Foi educado na Groß Lichterfelde Cadet Academy. Ingresou no exército alemán en 1904, e serviu na fronteira occidental durante a primeira guerra mundial. Outorgóuselle a máxima condecoración prusiana, *Pour le Mérite*, en 1918. Tras a guerra, Busch permaneceu no Exército, sendo nomeado Inspector de Transporte de Tropas en 1925. Foi ascendido a Tenente Coronel e outorgóuselle o mando do noveno Rexemento de infantaría.

Participou con éxito na batalla de Francia e na Operación Barbarroxa ou invasión da Unión Soviética. Aquí acadaría a condición de mariscal de campo e tamén a súa destitución por Adolf Hitler tras as derrotas xermanas de 1944 na fronte oriental.

Hitler chamaríao para frear a Montgomery tras o avance aliado que seguiu ao desembarco de Normandía. Tarefa que lle resultou imposible. Finou nun campo de prisioneiros.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ernst Busch @ Lexikon der Wehrmacht
Gómez Pérez das Mariñas I

**Gómez Pérez das Mariñas** foi un nobre galego do século XV. Probabelmente nado en Betanzos, os seus dominios estendíanse polas terras comprendidas entre Betanzos e A Coruña.

miniatura|300px|Vista de Betanzos, capital das Mariñas

## Traxectoria 
Foi home de sona e grande influencia en Galicia. Sendo aínda un mancebo estivo na corte do rei Xoán II que sentía moito aprecio por el. Mesmo favoreceuno o 18 de agosto de 1452 ao estender unha cédula pola que lle concede a fortaleza de Cillobre.

Tamén serviu con lealdade ao rei Henrique IV. Por mandato seu defendeu a cidade da Coruña contra o conde de Benavente. O rei concedeulle en 1467 a propiedade dunhas casas na Coruña como compensación dos gastos que lle ocasionara a defensa da cidade.

Xunto con outros nobres galegos, acudiu ao chamado de Pedro Madruga en 1469 para loitaren contra os irmandiños. A unión dos nobres continuou para velaren polos foros dos señores galegos. Así, en 1471 o arcebispo de Santiago, Alonso de Fonseca, litigaba co señor de Altamira, Lopo Sánchez de Moscoso, por considerar que algunhas terras do señor de Altamira, lindantes coas da igrexa compostelá, lles foran arrebatadas e porque quería impedir a reconstrución das torres de Altamira, capital dos estados dos Moscoso. Para iso encomendáralle o arcebispo ao seu irmán Luís de Acevedo que o impedise. Nun primeiro intento fracasou. Cando estaba preparando a segunda tentativa, Lope Sánchez de Moscoso pediu axuda a Diego de Andrade, Gómez Pérez das Mariñas, Sancho Sánchez de Ulloa, Pedro Álvarez de Soutomaior e Pedro Álvarez Osorio, conde de Lemos. O 14 de xuño de 1471 enfrontáronse ambos os bandos na batalla de Altamira coa vitoria dos de Moscoso. Isto obrigou a fuxir ao arcebispo e o seu irmán.

Tamén axudou a devolver a fortaleza de Vimianzo ao de Moscoso, e recobrou para si a fortaleza de Mesía, en poder do arcebispo de Santiago.

Casou con Tareixa de Haro coa que tivo tres fillas, María das Mariñas que casou con Diego de Andrade; Constanza das Mariñas e Xenebra das Mariñas.

Testou o 4 de novembro de 1474 na Coruña, deixando disposto que fose enterrado na igrexa do convento de San Domingos de dita cidade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de Gómez Pérez das Mariñas  en sologenealogia.com
* Aportación a las relaciones entre Betanzos y La Coruña. Artigo de Miguel González Garcés no nº 6 (1983) do Anuario Brigantino.
Fernando Escartín

**Fernando Escartín Coti**, nado en Biescas (provincia de Huesca) o 24 de xaneiro de 1968 é un ex-ciclista profesional español, que destacou como un gran escalador durante a década de 1990, grazas ás súas grandes actuacións na Volta a España e especialmente no Tour de Francia, onde chegou a subir ao podio.

## Resultados nas Grandes Voltas 
-: non participou
Ab.: abandonou

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Campionato de España de ciclismo en ruta de 1993

### Ligazóns externas 
* *Aniversario de la victoria de Escartín en la etapa reina del Tour de 1999*
London Symphony Orchestra

[miniatura|dereita|A LSO co director [Jerry Goldsmith no 2003.]]

A **London Symphony Orchestra** (en galego **Orquestra Sinfónica de Londres**, e frecuentemente abreviada como **LSO**) é unha das orquestras sinfónicas máis importantes do Reino Unido e do mundo. Foi fundada en 1904, e dende 1982 ten a súa sede no Barbican Centre de Londres.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da LSO
Pintor Colmeiro

**Pintor Colmeiro** pode referirse a:

***Manuel Colmeiro Guimarás**, pintor galego (Silleda, 1901 - Salvaterra de Miño, 1999).
*O **IES Pintor Colmeiro**, centro de ensino medio de Silleda, que leva o nome do anterior.
Enzo Maqueira

**Enzo Sebastián Maqueira**, nado en Buenos Aires o 5 de novembro de 1977, é un xornalista arxentino, coñecido profesionalmente como **Enzo Maqueira**. Formouse en Comunicación Social no Centro de Altos Estudos en Ciencias Exactas de Buenos Aires. Tamén é profesor universitario, editor, músico, actor e escritor de novelas.

## Traxectoria 
É teclista nunha banda chamada *Monstruito*. Os seus últimos traballos foron *Ruda macho* (2010) e *El impostor* (2011). Participou en importantes publicacións como a Revista *Lea*, con "La cachiporra de la democracia. Los medios de Comunicación y la estúpida clase media argentina", de Buenos Aires, na edición de decembro de 2004, pola editoral Latinoamericana. Foi editor adxunto da revista *Leer* e traballou nos medios de impresa e radio. Maqueira tamén é cofundador da publicación *Outsider*.

Dentro do medio artístico e xornalístico Maqueira é coñecido por interactuar en varios ámbitos, sobre todo actuando e fomentando o xornalismo literario.

## Obra 
* *El Impostor*, Ed Lea, Buenos Aires, outubro de 2011.
* *Ruda macho*, Ed Lea, Buenos Aires, novembro de 2010, 160 páxs.
* *Historias de putas*, Ed Lea, Buenos Aires, abril de 2008, 150 páxs.
* *Cortázar, el perseguidor de la Libertad*, Ed Lea. Buenos Aires, abril de 2004. 90 páxs.
* *Cortázar, de cronopios y compromiso*, Ed Longseller. Buenos Aires, marzo de 2003. 160 páxs.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Editora Lea
* Espacio Latino (Uruguai), sobre "Ruda Macho"
* Portal Autores Argentinos
* Análise do site Hipercritico.com, sobre "Ruda Macho"
* Xornal Clarín, Por Bárbara Álvarez Plá - "Outsider", sobre Enzo Maqueira http://www.clarin.com/sociedad/Outsider-editorial_0_498550209.html
* Banda Monstruito no evento Movistar Free Music
*
MBC Dinamo Moscova

O **MBC Dinamo Moscova** (en ruso: МБК Динамо Москва) é un club profesional de baloncesto da cidade de Moscova, Rusia. Actualmente compite na PBL, a máxima competición do baloncesto ruso. Disputa os seus partidos como local no Complexo Deportivo Krylatskoe, cunha capacidade para 5.000 espectadores. O club foi fundado en 1923, aínda que por motivo económicos desapareceu en 1997. Finalmente foi refundado en 2001, chegando a gañar a ULEB Cup en 2006.

## Historia 
miniatura|left|140px|Evgeny Voronov, ex xogador do Dinamo.
Fundado en 1923, dentro da Unión Soviética, o Dinamo é un dos máis antigos clubs deportivos do país. O seu nome foi elixido porque Dínamo significa "poder en movemento". O club foi apoiado pola Dirección Política do Estado (*GPU*), un aparello policial da URSS. É por iso que o equipo sempre foi coñecido como o club da policía, mentres que o seu eterno rival da cidade, o CSKA Moscova era o club do Exército Vermello. Con todo, a conexión entre a policía e os deportistas do Dinamo é inexistente dende hai anos.

O Dinamo gañou rapidamente unha reputación fóra das fronteiras da Unión Soviética debido ao seu éxito nos principais deportes como fútbol, balonmán, hóckey xeo e, por suposto, o baloncesto. O Dinamo de Moscova de baloncesto gañou o Campionato da URSS en 1937 e 1948, chegando a disputar tamén a final en 1944 e 1990.

En 1997 o Dinamo Moscova desapareceu debido a problemas financeiros pese haber xogado por primeira vez na Euroliga. Non foi senón até 2001 cando o Dinamo reapareceu na escena do baloncesto ruso. O MBC Dinamo de Moscova foi refundado ese mesmo ano baixo o apoio da sociedade Dinamo e o seu presidente Vladimir Pronichev. No ano 2006 o club gañaría o seu primeiro título europeo, a ULEB Cup, tras vencer na final por 73–60 ao Aris BSA grego no Spiroudome de Charleroi (Bélxica).

## Palmarés 
### Estatal 
* **Campionato de baloncesto da Unión Soviética**: **2**
** 1937 e 1948

### Europeo 
* **ULEB Cup**: **1**
** 2006

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Dinamo Moscova

O **Dinamo Moscova** (en ruso: *Динамо Москва*) é un club polideportivo ruso da cidade de Moscova. Durante a época soviética tódalas sociedades deportivas *Dinamo* formaban parte do Club Deportivo Dinamo.

## Equipos 
* FC Dinamo Moscova (fútbol)
* HC Dinamo Moscova (hóckey xeo)
* MBC Dinamo Moscova (baloncesto masculino)
* ŽBK Dynamo Moscova (baloncesto feminino)
* MFK Dinamo Moscova (fútbol sala)
* VC Dinamo Moscova (voleibol masculino)
* VC Dinamo Moscova (voleibol feminino)
* Dinamo Moscova (wáter-polo)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial (fútbol) 
* Sitio web oficial (baloncesto)
San Gregorio

O nome **San Gregorio** pode referirse a:

***Gregorio o Iluminador** (n. c. 257);
***Gregorio Nacianceno** (n. 330);
***Gregorio de Nisa** (n. 335);
***Gregorio de Tours** (n. 538);
***Gregorio I, papa** (n. 540);
***Gregorio de Utrecht** (n. c. 700).

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***San Gregorio**, lugar da parroquia de Borrifáns, no concello de Oza-Cesuras;
***San Gregorio**, lugar da parroquia de Gonzar, no concello do Pino;
***San Gregorio**, lugar da parroquia de San Miguel de Tabagón, no concello do Rosal;
***San Gregorio**, lugar da parroquia de Fiolledo, no concello de Salvaterra de Miño;
***San Gregorio**, lugar da parroquia de San Mamede de Ribadulla, no concello de Vedra.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Gregorio
Ana de Orleáns

**Ana de Orleáns**, nada en Woluwe-Saint-Pierre, Bélxica, o 4 de decembro de 1938, é unha princesa real de Francia da casa de Orleáns e Duquesa de Calabria por matrimonio; recibe o tratamento de Alteza Real.

## Antepasados 
Ana de Orleáns é filla da súa Alteza Real o Príncipe Henrique de Orleáns, Conde de París e pretendente orleanista á coroa francesa, e da súa esposa, a súa Alteza Imperial e Real a Princesa brasileira Isabel de Orleáns-Bragança e Dobrzensky, Princesa de Orleáns-Bragança. Por vía paterna, é neta do Príncipe Xoán de Orleáns, Duque de Guisa, e da Princesa francesa Isabel de Orleáns-Bragança, mentres que, por vía materna, o era da súa Alteza Imperial e Real Pedro de Alcántara de Orleáns-Bragança, Príncipe de Grão-Pará, e da condesa checa Elisabet Marie Adelaide Dobrzenska de Dobrzenicz.

## Matrimonio e fillos 
Os duques de Calabria coñecéronse durante a voda dos futuros reis de España, en 1962, en Atenas. Por entón, Ana de Orleáns era dama de honra da Princesa Sofía de Grecia e Dinamarca mentres que don Carlos era compañeiro de estudos do que sería despois Xoán Carlos I.

O 12 de maio de 1965 na capela Real de Dreux, a princesa Ana casou con don Carlos de Borbón-Dúas Sicilias, fillo do Infante Afonso de Borbón-Dúas Sicilias e Borbón e da Princesa Alicia de Borbón-Parma. Actualmente, don Carlos goza do título de Infante de España por concesión do seu curmán, o rei Xoán Carlos I. A parella, establecida en Madrid, ten cinco fillos:

* Cristina de Borbón-Dúas Sicilias e Orleáns, Grande de España, n. 1966, casada con Pedro López-Quesada y Fernández-Urrutia e nai de dous fillos, Victoria e Pedro.
* María de Borbón-Dúas Sicilias e Orleáns, Grande de España, n. 1967, casada co Arquiduque Simeón de Austria, e nai de tres fillos (Juan, Luis e Felipe) e de dúas fillas (Isabel e Carlota). 
* Pedro de Borbón-Dúas Sicilias e Orleáns, Grande de España, duque de Noto, n. 1968, casado con Sofía Landaluce y Melgarejo e pai de seis fillos: Jaime, Juan, Pablo, Pedro, Sofía, e Blanca.
* Inés de Borbón-Dúas Sicilias e Orleáns, Grande de España, n. 1971, casada con Michele Carelli Palombi dei Marchesi di Raiano, e nai de dúas fillas, Tareixa e Branca. 
* Vitoria de Borbón-Dúas Sicilias e Orleáns, Grande de España, n. 1976, casada co grego Markos Nomikos e nai de tres fillos, Anastasios, Carlos e Ana.

## Ascendencia