Sitta whiteheadi

***Sitta whiteheadi*** (agatuñadeira corsa) é unha especie de pequena ave paseriforme  que é endémica da illa de Córsega, onde é a única agatuñadeira. Está restrinxido a zonas con exemplares maduros de piñeiro corso (*Pinus nigra* spp. *laricio*) que crece a altitudes desde os 800 aos 1&nbsp;600&nbsp;m sobre o nivel do mar.

## Taxonomía 
As agatuñadeiras constitúen un xénero (*Sitta*) de aves paseriformes con colas e ás curtas, corpos compactos e peteiros bicudos e longos. As súas partes superiores son grises ou azuladas, cunha liña ocular negra e pés fortes. As súas colas teñen 12 plumas (rectrices) e as ás teñen dez plumas de voo primarias. En 2015 o Comité Ornitolóxico Internacional distinguiu 28 especies neste xénero.

A agatuñadeira corsa foi descuberta polo coleccionista inglés John Whitehead en 1883 cando matou dun tiro un espécime durante unha viaxe polas montañas de Córsega. Cando mostrou o espécime a Bowdler Sharpe, que era o conservador da colección de aves no Museo Británico, Sharpe recoñeceu que a ave era unha especie ata entón non documentada e publicou unha curta descrición. Whitehead tornou a Córsega en 1884 para recoller máis espécimes e descubriu que a especie era sexualmente dimórfica en coloración; a ave que cazara o ano anterior era un macho. Sharpe utilizou os espécimes adicionais recollidos por Whitehead para publicar unha descrición máis completa das especies.

Dentro do xénero a agatuñadeira corsa pertence ao grupo *canadensis*, no que tamén están incluídos *S. canadensis*, *S. villosa*), *S. krueperi* e *S. ledanti*. Estas seis especies escavan normalmente os seus propios niños e todos excepto a agatuñadeira de Alxeria *S. ledanti* especialízanse en sementes extraídas das piñas. Todos os membros do grupo exhiben tamén o dimorfismo sexual na cor das plumas de cabeza.

## Descrición 
O macho adulto mide 12&nbsp;cm de lonxitude e pesa de 11,8 a 14,4&nbsp;g. Ten un píleo negro e unha banda ocular separados por unha liña superciliar branca. As partes dorsais son grises azuladas e a gorxa e partes ventrais son *beiges* agrisadas. As plumas de voo son marróns agrisadas escuras beireadas de gris azulado. O peteiro é de negro a marrón agrisado facéndose grises claras na base da mandíbula inferior, o iris é marrón escuro e as patas e pés son marróns agrisados ou agrisados. A femia é similar ao macho pero ten un píleo e banda ocular gris. As aves novas son versións máis claras dos adultos.

Ten unha chamada que soa como *pu-pu-pu* e un canto parecido a un *hididididididi*.

Os adultos experimentan unha muda completa despois de reproducirse. Os xuvenís presentan unha muda parcial que empeza unhas 8 semanas despois de emplumar. A taxa de supervivencia do adulto anual para os machos é do 62 %, o cal corresponde a unha vida media de 2 anos e 1 mes. A idade máxima rexistrada nesta especie foi de 5 anos e 7 meses.

## Distribución e hábitat 
A agatuñadeira corsa é unha ave residente dos bosques de montaña de Córsega, e está estreitamente asociado co piñeiro corso (*Pinus nigra* spp. *laricio*) preferiblemente nas áreas con árbores moi vellos con idades de 300 anos ou máis para nidificar neles.

## Comportamento 
### Reprodución 
miniatura|Ovos de *Sitta whiteheadi*.
Esta especie territorial aniña en buratos dos piñeiros corsos mortos ou que apodrecen, que xeralmente escava o propio paxaro.

A posta é normalmente de 4 a 6 ovos (a media é 5,1). A femia choca os ovos durante de 14 a 17&nbsp;días ata que eclosionan. É alimentada no niño polo macho. A femia despois cría os pitos cubertos de penuxe e altriciais durante os primeiros 8 días. Os polos son alimentados por ambos os adultos e empluman cando teñen uns 20&nbsp;días de vida.

### Alimentación 
Durante os meses de inverno a dieta desta agatuñadeira consiste case enteiramente en piñóns de piñeiro corso. A ave usa o seu longo e bicudo peteiro para extraer as sementes das piñas maduras que se abren cando vai bo tempo entre novembro e marzo. Moitas das sementes son agochadas pola ave nas gretas da codia das árbores. Estas sementes agochadas son recuperadas durante o mal tempo cando as piñas non se abren a non ser que as abran os picotortos, xa que as agatuñadeiras non poden extraer sementes de piñas pechadas. En primavera, durante a estación reprodutora, as aves aliméntanse principalmente de artrópodos. En 1884 cando Whitehead abriu as moellas das aves que cazou, encontrou que contiñan pequenos escaravellos e outros insectos.

Igual que outras agatuñadeiras, esta especie ten a capacidade de gabear descendendo cabeza abaixo polas árbores, a diferenza de especies como os petos, que só poden gabear ascendendo, e poden tamén atrapar insectos en voo.

## Predadores 
A predación é unha causa importante de fracaso na reprodución nesta especie. O predador máis importante para el crese que é o peto real (*Dendrocopos major*), que é relativamente abondoso nos bosques de piñeiros. A agatuñadeira corsa non toma medidas para protexer o seu niño da predación a diferenza doutras especies de agatuñadeiras como *Sitta europea*, que reduce o tamaño do burato da entrada do niño con lama ou *Sitta canadensis*, que cobre as superficies interiores con resina de piñeiro. En lugar diso, a agatuñadeira corsa escava o seu propio niño deixando só unha estreita entrada duns 3,2&nbsp;cm. Isto é pouco comparado co burato de 5 a 6&nbsp;cm feito polo peto real nos seus niños.

O leirón careto (*Eliomys quercinus*) propúxose como outro posible predador de niños de agatuñadeira corsa. O pequeno tamaño deste mamífero permitiríalle pasar pola entrada do niño, pero crese que non gabea moi alto polos troncos das árbores. as principais ameazas para el son os incendios forestais, que destrúen o seu hábitat e a predación polos petos reais. Desde 2010 esta ave considérase unha especie vulnerable.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Internet Bird Collection: vídeos e fotos
* Xeno-canto: gravacións de son