open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hungría do norte

miniatura|300px|Rexións de Hungría
A **Hungría do norte** é o nome dunha rexión húngara na que se inclúen os condados de Borsod-Abaúj-Zemplén, Heves e Nógrád, e coloquialmente o condado de Szabolcs-Szatmár-Bereg. A maior cidade da rexión é Miskolc.
Hungría central

miniatura|300px|Rexións de Hungría
A **Hungría central** é unha rexión de Hungría formada pola capital do país, Budapest e o condado de Pest.
Rexións de Hungría

As sete **rexións estatísticas de Hungría** foron creadas no ano 1999 coa lei 1999/XCII que modificaba á 1996/XXI. Agárdase que o novo sistema reemplace ós antigos 19 condados.

centro|550px
Klagenfurt am Wörthersee

**Klagenfurt am Wörthersee** () é a capital federal do estado de Carintia (alemán: *Kärnten*), en Austria. A cidade ten unha poboación aproximada duns  100,316 habitantes, dos que 1.700 son da Carintia eslovena.
miniatura|Lindwurm Brunnen no centro de Klagenfurt.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Klagenfurt_Lend.jpg|Vista de Lendkanal no centro de Klagenfurt
Ficheiro:Stadthaus-Klagenfurt.JPG|O Stadthaus
Ficheiro:Klagenfurt_War_Cemetery.jpg|Cemiterio de guerra de Klagenfurt
Ficheiro:Klagenfurt Dom.JPG|Catedral de Klagenfurt

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Klagenfurt
Linguas ugrofinesas

As **linguas ugrofinesas** é un grupo de linguas dentro da familia das linguas urálicas que exclúe as linguas samoiedas. O seu status, anteriormente aceptado como subfamilia do urálico, baséase en criterios formulados no século XIX e é criticado por algúns lingüistas contemporáneos como Tapani Salminen e Ante Aikio como inexactos e enganosos. As tres linguas urálicas máis faladas, o húngaro, o finés e o estoniano, están incluídas dentro das linguas ugrofinesas, aínda que as raíces lingüísticas comúns a ambas as dúas ramas da árbore tradicional ugrofinesa (finopérmicas e úgricas) están distantes.

O termo ugrofinés, que orixinalmente se refería a toda a familia, úsase ás veces como sinónimo do termo urálico, que inclúe as linguas samoiedas, como ocorre habitualmente cando unha familia lingüística se amplía con máis descubrimentos.

miniatura|Bandeiras dos pobos ugrofineses

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pobos ugrofineses
### Bibliografía 
* Aikio, Ante (2003). Angela Marcantonio, The Uralic Language Family: Facts, Myths and Statistics. (Book review.) In: *Word – Journal of the International Linguistic Association* 3/2003: 401–412.
* Bakró-Nagy Marianne 2003. Az írástudók felelőssége. Angela Marcantonio, The Uralic Language Family. Facts, myths and statistics. In: *Nyelvtudományi Közlemények* 100: 44–62. (Downloadable: http://www.nytud.hu/nyk/100/bakro.pdf)
* Bakró-Nagy Marianne 2005. The responsibility of literati. Angela Marcantonio, The Uralic Language Family. Facts, myths and statistics. In: *Lingua* 115: 1053–1062. (Downloadable: http://www.sciencedirect.com/science?_ob=MImg&_imagekey=B6V6H-4C0V91X-1-1&_cdi=5815&_user=10&_orig=browse&_coverDate=07%2F31%2F2005&_sk=998849992&view=c&wchp=dGLbVlb-zSkWz&md5=32201679a57f31c39c5cdda138d60dc1&ie=/sdarticle.pdf)
* 
* 
* Campbell, Lyle: *Historical Linguistics: An Introduction*. Edinburgh University Press 1998.
* 
* De Smit, Merlijn 2003: A. Marcantonio: The Uralic language family. Facts, myths and statistics (review). In: *Linguistica Uralica* 2003, 57–67.
* Encyclopædia Britannica 15th ed.: Languages of the World: Uralic languages. Chicago, 1990.
* Georg, Stefan 2003. Rezension: A. Marcantonio: The Uralic Language Family. Facts, Myths and Statistics. In: *Finnisch-Ugrische Mitteilungen* Band 26/27.
*
Demografía de Suecia

400px|dereita|miniatura|Poboación de Suecia, de 1961 a 2003. A poboación aumentou de 7,5 a 8,3 millóns entre as décadas de 1960 e 1970. Logo dunha fase de estancamento a comezos dos 80, a poboación pasou de 8,3 a 8,8 millóns entre 1987 e 1997, seguida por outra fase de estancamento, e outra fase de aumento de 8,8 a 9,3 millóns entre 2004 e 2010.

**Suecia** ten unha das maiores esperanzas de vida do mundo. O 4 de agosto do ano 2004, a poboación de Suecia pasou a barreira dos 9&nbsp;000&nbsp;000 millóns segundo o SCB. En febreiro do 2006, a poboación era 9&nbsp;060&nbsp;430 millóns. O 86.7% da poboación era de etnia Sueca.

As maiores comunidades de non-suecos están formadas polos Fineses os cales fan o 2% da poboación. Outros importantes proveñen doutros países escandinavos , da antiga Iugoslavia, e do Oriente Medio. Outro importante grupo son os indíxenas saami que viven no norte de Suecia nunha comunidade de 17.000 persoas.

## Historia demográfica 
Suecia transformouse dunha nación de emigrantes ó acaba-la primeira guerra mundial a unha nación de inmigrantes o acaba-la segunda guerra mundial. Hoxe en día o 12% dos habitantes naceu no estranxeiro, e 1/5 da poboación son fillos ou netos de inmigrantes. Os maiores grupos veñen de Finlandia, da antiga Iugoslavia, do Oriente Medio e doutros países nórdicos nesa orde. Isto reflicte as intermigracións entre os países Nórdicos.

As intervencións Soviéticas contra a Revolución Húngara 1956 e a liberación de Checoslovaquia en 1968 resultou na primeira chegada de refuxiados políticos. Algúns americanos desertores da guerra de Guerra de Vietnam tamén atoparon refuxio entre os Suecos, os cales estaban encontra do imperialismo feito pola Unión Soviética e os Estados Unidos de América. Despois do golpe militar de 1973 en Chile, e as seguintes ditaduras de Chile e outros países suramericanos, os refuxiados políticos cambiaron a imaxe da inmigración en Suecia , incluídos os refuxiados de Irán, Iraq e Palestina.

## Cidades máis poboadas 
[400px|dereita|miniatura|[Estocolmo, a cidade máis poboada de Suecia.]]
José Santiago Crespo Pozo

**José Santiago Crespo Pozo**, nado en Redondela o 8 de xullo de 1909 e finado en Xunqueira de Ambía o 10 de novembro de 1978, foi un frade mercedario e escritor galego.

## Traxectoria 
Fillo de Maximino Crespo Rivas. Fixo os seus primeiros estudos en Vigo en colexios dos xesuítas e salesianos. Ingresou despois no convento da Mercé de Sarria, no que emitiu os votos en 1926. Pasou de aí ao mosteiro de San Xoán de Poio, para completar estudos de Filosofía e Teoloxía. Profesou a orde sacerdotal en 1931. Dentro da orde mercedaria ostentou postos directivos diversos, tanto en España como en América Latina. Durante a guerra civil foi voluntario nas tropas dos sublevados.

Foi membro correspondente de diversas institucións culturais, como a Real Academia Galega e a Real Academia da Historia. Da súa obra escrita cabería destacar os seus estudos de Heráldica, Xenealoxía e Lexicografía.

## Obra publicada (selección) 
* "Dos peleriños ingleses que viñan a Compostela". *Logos*, t. 5 (1935), p. 19-25.
* *Santa Trahamunda. Leyenda sacra*. Pontevedra, 1943.
* *Ascendencia gallega de Bolívar*. Bogotá, 1953.
* *Linajes de Galicia en el Perú*. Lima, 1953.
* *Santa María de Pontevedra. Labras heráldicas y enterramientos de familias hidalgas*, 1962. Monasterio de Poyo.
* *Blasones y Linajes de Galicia*. 4 tomos. Editorial de los Bibliófilos Gallegos, 1957-1965.
* *Contribución a un Vocabulario Castellano-Gallego*. Madrid, 1963.
* *Nueva contribución a un Vocabulario Castellano-Gallego: con indicación de fuentes e inclusión del gallego literario (galaico-portugués)*. 4 tomos. 1972-1985.
* *Interpretación de algunos curiosos topónimos de Redondela y de sus municipios*. Grial, VIII/29, 1970:341-351.
* *25 topónimos de Xunqueira de Ambía y su municipio: su significación y breve etimología*. Grial, XI/39, 1973:87-92.
* *«El difícil topónimo de Ambía»*. en *La Región*, Ourense, 27-IX-1978.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Sacho

miniatura|Aixadas, sachos e, na fila inferior, picarañas (Centro Etnográfico de Soutelo de Montes, Pontevedra).Un **sacho**, chamado tamén **aixada**, **laia**, **sacha** ou **legón**, é unha ferramenta agrícola consistente nunha peza de metal, ferro polo xeral, en forma de pa aguzada por un lado e unida a un mango perpendicular, e que se utiliza para cavar ou remexer a terra. A súa forma e tamaño varía en función da zona do país na que nos situemos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dolabra
Pasacondía, Cerqueda, Malpica de Bergantiños

**Pasacondía** é un lugar da parroquia de Cerqueda no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Xunto co lugar da Aldeola tiña 182 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 86 homes e 96 mulleres.
## Nome
Hai varias lendas para explica-la orixe do nome, unha delas di que era un lugar encantado e que unha bruxa prohibiu que a xente atravesase o lugar de noite, xa que recibiría un maleficio ou incluso a morte.

Outras explicacións, máis mundanas, afirman que Pasacondía debe o seu nome ó mal estado das corredoiras, xa que nun principio era unha zona de leiras e de agras, aínda que foron empezando a construírse algunhas casas polos anos 20.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Cerqueda
### Parroquias de Malpica de Bergantiños
Noalla, San Cibrao das Viñas

**San Salvador de Noalla** é unha parroquia do concello de San Cibrao das Viñas. 

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 1382 habitantes (706 homes e 676 mulleres), o que supón un aumento con respecto a 2011, cando tiña 1198 habitantes.
miniatura|Igrexa parroquial.
## Patrimonio histórico-artístico 
Existe unha talla policromada do século XVI de Santa Rita na igrexa nova de Noalla e un pazo lindando coa estrada N-525, así como unha ponte, de orixe romana, sobre o río Barbaña, afluente do Miño.
Pola parroquia discorre a Vía da Prata do Camiño de Santiago.

## Festas 
O patrón é San Salvador, celebrado o 6 de agosto. Outras festas da parroquia son a Virxe dos Remedios, en Reboredo o 8 de setembro e Santa Rita, tamén en Noalla, o 22 de maio.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Noalla 
### Parroquias de San Cibrao das Viñas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de San Cibrao das Viñas
Tratado de San Stefano

miniatura|300px|O edificio de Yeşilköy no que se asinou o tratado de San Stefano.
miniatura|400px
O **tratado de San Stefano** foi un acordo imposto por Rusia ao Imperio Otomán o 3 de marzo de 1878 trala súa vitoria na guerra ruso-turca de 1877-1878.

## Circunstancias
Asinouse en San Stefano (grego: *Ayastefanos*, actualmente Yeşilköy), poboación situada ao oeste de Istanbul, polo Conde Nicholas Pavlovich Ignatiev e Alexander Nelidov por parte do Imperio Ruso e o Ministro de Asuntos Exteriores Safvet Pasha e o embaixador en Alemaña Sadullah Bey por parte do Imperio Otomán. O 3 de marzo, día en que se asinou o Tratado de San Stefano, é o día nacional de Bulgaria.

## Antecedentes 
En 1859 Serbia rebelouse contra os turcos, rebelión seguida pouco despois por Montenegro (que chegou a declararse independente), Bosnia e Hercegovina (que se uniron a Serbia). En 1876 a insurrección propágase tamén a Bulgaria. A severa represión levada a cabo polos turcos, provocou que o Tsar Alexandre III de Rusia aliado con Romanía declarase a guerra aos turcos. O exército turco foi derrotado e obrigado a asinar a rendición neste tratado de San Stefano.

## Consecuencias 
O tratado reorganizaba as antigas posesións balcánicas do Imperio Otomán. A disposición máis importante deste tratado foi o recoñecemento da independencia de Bulgaria que absorbeu a maior parte de Macedonia o que permitiulle estenderse desde o mar Exeo ao mar Negro.

Tamén se recoñeceu a independencia de Serbia, de Montenegro e de Romanía. Romanía cedía Besarabia a Rusia e obtiña a cambio Dobruxa. Bosnia e Hercegovina pasaba a ser autónoma. Rusia conseguía territorios do Imperio Otomán e o Sultán garantía a seguridade dos seus súbditos cristiáns.

O Reino Unido e o Imperio Austrohúngaro opuxéronse a este tratado que daba ás ao nacionalismo eslavo ao temer que Bulgaria se convertese nun satélite de Rusia e nunha ameaza para o Imperio Otomán.

O tratado modificouse catro meses máis tarde, o 13 de xullo de 1878, tralo Congreso de Berlín, no tratado de Berlín.
Bildungsroman

O termo alemán ***Bildungsroman***, traducido ao francés como "novela de formación ou de aprendizaxe" e ao inglés como "novela de formación", fai referencia ás novelas de autoformación nas que se amosa o desenvolvemento físico, moral, psicolóxico ou social dun personaxe, xeralmente da infancia á madurez.

O termo foi creado en 1819 polo filólogo Karl Morgenstern, e máis tarde recuperado por Wilhelm Dilthey, quen o lexitimou en 1870 e o popularizou en 1905.

## Historia do xénero 
Malia existiren trazos de *bildungsroman* nas obras clásicas medievais, pódese situar no Renacemento o nacemento embrionario deste tipo de novela, especialmente no xénero picaresco. Así, no *Lazarillo de Tormes* amósase un proceso polo que o protagonista, Lázaro, aprende a defenderse da vida ao servizo de moitos amos.

Porén, adoita situarse no século XIX, coa novela *Os anos de aprendizaxe de Wilhelm Meister* de Goethe (1796), o inicio do seu xénero como tal. Moitas das grandes novelas do século XIX e XX, sen ser estritamente *bildungsroman*, comparten algunha das súas características.

Así, Proust en *Á busca do tempo perdido* (1913-1927) narra o proceso de aprendizaxe do protagonista, Marcel; o mesmo acontece co personaxe de Stephen Dedalus en *Retrato do artista cando novo* de James Joyce (1916), ou na obra *A montaña máxica* de Thomas Mann (1924). *Unterm Rad*, de Hermann Hesse (1906) é unha *bildungsroman* no sentido máis estrito.

Malia que a novela de aprendizaxe semella perder peso desde a segunda metade do século XX, moitos dos seus elementos aínda perviven en novelas coma *O vixía no centeo*, de J. D. Salinger (1951) ou en numerosas películas.

Un exemplo de *bildungsroman* ou novela de autoformación na literatura galega é *Arredor de si* de Ramón Otero Pedrayo (1930), na que Adrián Solovio evoluciona cara ao galeguismo.

## Notas
Lull

***Lull*** é un EP de catro cancións da banda de rock alternativo estadounidense The Smashing Pumpkins, editado o 5 de novembro de 1991 a través do selo Virgin Records.

## Lista de cancións 
# "Rhinoceros" – 5:57
# "Blue" – 3:22
# "Slunk" – 2:49
# "Bye June" – 2:09
Lista de prefixos telefónicos de España

Esta é unha lista dos **prefixos telefónicos de España** ordenados por comunidades autónomas e provincias.
136

## Acontecementos 
* O Papa Hixinio, noveno Papa, sucede a Telesforo.
* Fiz convértese en bispo de Bizancio.

## Nacementos 
## Mortes 
* Telesforo, oitavo papa.
* Eleuterio, bispo de Bizancio.

## Outros 
* Historia ano a ano
Kurt Schuschnigg

**Kurt Schuschnigg**, nado en Riva del Garda (daquela pertencente ao Imperio Austrohúngaro, actualmente a Italia) o 14 de decembro de 1897 e finado en Mutters (Tirol) o 18 de novembro de 1977, coñecido como **Kurt von Schuschnigg**, foi un político austríaco.

En 1934 sucedeu como chanceler a Engelbert Dollfuss tralo seu asasinato. En 1938, foi apreixado polos nazis no Anschluss.
Xosé Manuel García

**Xosé Manuel García Martínez**, nado en Lira en 1954, é un médico e político do BNG que foi alcalde de Carnota.

## Traxectoria 
Doutor de profesión, tras varios anos exercendo como médico de cabeceira en diversos lugares de Galiza, chegou a ser o médico titular da Casa do Mar de Muros.

Manolo García comezou a interesarse pola política desde a súa época universitaria, militando daquela na formación estudantil nacionalista ERGA. Cando se desprazou a traballar a Muros, comezou a súa participación na vida política de Carnota desde a Asemblea Local do BNG. Trala expulsión do alcalde Manuel Brea Beiro da formación nacionalista, encabezou a candidatura do BNG no ano 1995 logrando 2 concelleiros tralo PPdeG e o PSdeG e por diante dos independentes de Brea Beiro. Este último desbaratou a posibilidade dun goberno de esquerdas tras pactar co PPdeG, polo cal o BNG se situou na oposición xunto cos socialistas. Dende a oposición destacou xunto cos seus compañeiros pola intensa labor de control ó goberno de populares e independentes (os cales rematarían por integrarse na formación conservadora).

Froito dese traballo, nas eleccións municipais de 1999 logrou un gran avance tras pasar de 2 a 5 concelleiros, situándose como segunda forza política tralo PPdeG, o cal non alcanzou a maioría absoluta. Desta forma logrou a alcaldía tras alcanzar un pacto de goberno cos 2 edís do PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2003 logrou novamente a alcaldía tras un novo pacto de goberno co PSdeG-PSOE, se ben perdeu un concelleiro en favor dos seus socios de goberno.

En 2007 rexeita volver presentarse a candidato do BNG de Carnota a revalidala alcaldía por problemas de saúde, pechando así un intenso ciclo dedicado á política activa e ó concello carnotán.

## Familia 
É irmán do actor Miguel de Lira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Carnota
Tratado de Saint-Germain

miniatura|Novas froteiras segundo os Tratados de Saint-Germain (1919) e Trianon (1920)
O **Tratado de Saint-Germain-en-Laye** foi asinado nesa localidade francesa o 10 de setembro de 1919 entre as potencias aliadas e asociadas e Austria para pór fin á Primeira guerra mundial. Neste tratado establecíase o desmembramento da antiga monarquía dos Habsburgo, o Imperio Austrohúngaro, que foi substituído pola República de Austria como «estado sucesor» quedando limitada a algunhas áreas nas que soamente se falaba alemán e que foi excluída das negociacións sendo obrigada a asina-lo tratado. O tratado foi reatificado polo Consello Nacional austríaco ou Parlamento o 17 de outubro.

O posterior Tratado de Trianon, asinado en 1920 entre os aliados e Hungría, completou o proceso de desmembramento do Imperio Austrohúngaro.

## Características 
O tratado redactouse en francés, a lingua de interpretación en caso de discrepancias, inglés, italiano e ruso, mais non en alemán.

O tratado establecía o nome oficial do país vencido, Austria (Österreich), ao que se lle prohibía de xeito expreso o *Anschluss* (o reagrupamento ou unión con Alemaña), a fabricación e o  comercio de armamento e a constitución dun exército de leva (tiña autorizado un exército profesional limitado a 30.000 homes). Igualmente, obrigábaselle a pagar aos aliados cuantiosas indemnizacións e a restituír numerosas obras de arte do tesouro imperial dos Habsburgo, aínda que moitas delas fosen de Austria dende había moitos séculos e fosen adquiridas lexitimamente.

### Cláusulas territoriais 
* Galitzia foi outorgada a Polonia en contra da opinión maioritaria dos seus habitantes, de nación rutena, que querías seren incorporados a Ucraína.
* Bohemia, Moravia, e algunhas áreas da Baixa Austria, foron reunidas nun estado de nova creación, Checoslovaquia, que tamén incorporou o territorio xermanófono dos Sudetes.
* Tirol do Sur, o territorio de Trento, o Val de Canale, varias illas de Dalmacia e as cidades de Trieste e Zadar, foron outorgadas a Italia; isto implicou que Austria perdese o acceso ao mar Mediterráneo.
* A Bucovina, foi entregada a Romanía.
* Algunhas partes de Estiria e de Carintia, pasaron ao Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos.
* Os dereitos sobre o enclave de Tientsin, foron restituídos a China.
* Decidiuse a celebración dun referendo na cidade de Klagenfurt para decidir a súa permanencia en Austria ou  a incorporación a Eslovenia. Celebrouse o 10 de outubro de 1920 decidindo permanecer en Austria. Este feito, máis a incorporación to territorio húngaro de Burgenland, como consecuencia do Tratado de Trianon, conformaron os territorios de Austria, que pasou a ser unha República Federal composta por 8 pequenos estados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Primeira guerra mundial
* Tratado de Versalles
* Tratado de Trianon
* Tratado de Sèvres

### Ligazóns externas 
* Texto do Tratado (*en inglés*)
Engelbert Dollfuß

**Engelbert Dollfuss** (alemán: **Dollfuß**), nado o 4 de outubro de 1892 e finado o 25 de xullo de 1934, foi un político austríaco conservador, quen serviu como chanceler dende 1932 ata o seu asasinato polos nazis en 1934.
137

## Acontecementos 
* Shi Xie, xefe de Xiaozhi durante a fin da dinastía Han.

## Nacementos 
* Didio Xuliano, emperador romano.

## Mortes 
* Vologases I, rei de Armenia.

## Outros 
* Historia ano a ano
Gusa

O **arrabio**, **ferro-gusa** ou **ferro-bruto** é un produto intermedio na produción de aliaxes férricas. Obtense do alto forno
onde se produce a redución do mineral de ferro fundido con carbón. Non ten aplicacións tecnolóxicas e toda a produción é dedicada á transformación en aceiro ou en ferro fundido.

Tradicionalmente a gusa colábase en lingotes e de aí ía ao forno de produción de aceiro, hoxe este proceso é antieconómico e a gusa fundida lévase normalmente nese estado até un convertedor.

## Notas
Ferro fundido

miniatura|dereita|Diagrama metaestábel ferro-cementita.

O **ferro fundido** é unha aliaxe de ferro e carbono con contido deste superior ao 2&nbsp;%. Este límite indica que esta aliaxe non se pode forxar e polo tanto non se considera un aceiro. O uso fundamental do ferro fundido é a produción de pezas de forma complexa e que non van ser sometidas a grandes esforzos (radiadores, cociñas, pezas ornamentais...).
Aixola

miniatura|Aixola.
A **aixola** é unha ferramenta para traballar a madeira. Trátase dunha sorte de machada con folla de ferro curva e con forma tronco-cónica, perpendicular a un mango curto de madeira xeralmente. A aixola era utilizada polos carpinteiros para desbastar a madeira.

## Na prehistoria
En Galiza as aixolas de pedra teñen aparecido en numerosos túmulos funerarios megalíticos. Tiñan forma rectangular e sección biconvexa e rectangular. As **dobres aixolas** tiñan unha perforación no centro e apareceron a finais do megalitismo, nas cámaras tipo cista.

## Notas
Alá

miniatura|Alá escrito en grafía árabe ornamental
**Alá** é a transcrición galega da palabra árabe *الله* que designa a Deus. A palabra provén dos tempos preislámicos e, aínda que é usada polos cristiáns e xudeus árabes para referirse ao seu deus, fóra do mundo árabe, "Alá" utilízase exclusivamente para referirse ao concepto islámico de deus, que é único e ten carácter incomparable e irrepresentable.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Os 99 nomes de Alá
Tratado de Karlowitz

O **Tratado de Karlowitz**, asinado en 1699 en Karlovci (*Karlóca* en húngaro, *Karlowitz* en alemán; *Karlofça* en turco, cidade da rexión serbia de Voivodina), rematou a Guerra Austro-Otomá de 1683-1697, que resultou na derrota otomá.

O tratado foi asinado o 26 de xaneiro de 1699, tras un congreso de dous meses de duración entre o Imperio Otomán, dun lado, e a Santa Liga (coalición formada por diversas potencias europeas, inclusive o Imperio Habsburgo, a Unión Polaco-Lituana, a República de Venecia e o Imperio Ruso. No tratado, os otománs cederon a maior parte de Hungría, Transilvania e Eslavonia a Austria, e Podolia a Polonia. A maior parte de Dalmacia foi entregada a Venecia, xunto con Moreia (a Península do Peloponeso), que os otománs gañaran no Tratado de Passarowitz en 1718.

O Tratado de Karlowitz marcou o comezo do declive otomán na Europa Oriental e o auxe do Imperio Habsburgo, a potencia dominante no sueste de Europa.
Constantino II

**Flavius Claudius Constantinus**, foi emperador romano entre os anos 337 ao 340. Fillo terceiro de Constantino o Grande e mais a súa esposa Fausta, naceu en Arelate, a actual Arlés, na provincia da Galia no ano 316.

## Traxectoria 
Sendo un bebé, no 317, foi nomeado César, e no 323, con sete anos de idade xa participa co seu pai nunha campaña contra os sármatas. Aos dez anos foi nomeado comandante en xefe das tropas da Galia, a morte do seu medio irmán Crispo, e unha inscrición atopada na Galia o nomea *alamaricus*, polo que é probábel que os seus xenerais tiveran gañado algunha batalla contra os alamáns no ano 330. A súa carreira militar continuou co nomeamento por parte do seu pai coma xefe da campaña contra os godos no 332, que invadiran a Tracia e a Moesia, derrotándoos e collendo como refén o fillo máis vello do rei godo Alarico.

A morte do seu pai, Constantino o Grande, reúnese cos seus irmáns en Sirmium, no territorio da Panonia, sendo nomeado Augustus baixo o nome de Constantino II, e na división do Imperio, correspóndelle gobernar as provincias da Galia, Hispania e Britania. Sendo seu irmán Constante moi cativo, noméase a Constantino II o seu titor e coidador das terras de Italia, África e Iliria que lle corresponderan a Constante.

Viuse envolto nas loitas das dúas correntes do cristianismo. O trinitarismo era a dominante en Occidente, mentres o arianismo érao en Oriente. Constantino II liberou a Atanasio, bispo de Alexandría e autorizouno a volver á cidade, acción que o indispuxo co seu irmán Constancio II que era adepto o arianismo.

Coa maioría de idade de Constante, este solicita a liberación da súa porción do Imperio que lle tocara na división feita en setembro do 327 en Sirmium, ao que se nega Constantino II. O seu carácter autoritario supoñía que seu irmán se ía pregar, pero rebelouse contra esta imposición, o que obrigou a Constantino a ir contra Italia e o seu irmán, e as tropas atopáronse en Aquileia, sendo derrotado e morto Constantino II e o seu corpo foi guindado ó río Alsa en abril do 340. Posteriormente foi recuperado e soterrado en Constantinopla con honores imperiais, ficando Constante coa porción do Imperio do seu irmán.
138

## Acontecementos 
* 25 de febreiro - O emperador romano Hadriano adopta a Antonino Píos coa condición de que Antonino adopte a Marco Aurelio.
* 10 de xullo - Antonino Pío sucede a Hadriano.

## Nacementos 
## Mortes 
* 10 de xullo - Hadriano, emperador romano.
* Basílides, teólogo gnóstico de Alexandría.

## Outros 
* Historia ano a ano
Unión de Centro Democrático

**Unión de Centro Democrático** (**UCD**) foi un partido político español de centro a centrodereita establecido por Adolfo Suárez, presidente do goberno (1976-1981), como unha coalición electoral formada en abril de 1977 de partidos liberais, democristiáns e socialdemócratas para concorrer ás primeiras eleccións lexislativas democráticas tras a morte de Franco previstas para xuño dese ano. UCD disolveuse o 18 de febreiro de 1983 tras a desfeita das eleccións xerais de 1982.

## Historia 
A UCD formouse como un conglomerado de personalidades políticas que representaban siglas que apenas tiñan unha mínima estrutura, Fernando Álvarez de Miranda (PDC), Pío Cabanillas (PP), Gonzalo Casado (PSI), Manuel Clavero (PSLA), Francisco Fernández Ordóñez (PAD), Juan García Madariaga (PPL), Joaquín Garrigues (FPDL), Enrique Larroque (PL), José Ramón Lasuén (FSD), José Luis Meilán Gil (PGI), Lorenzo Olarte (UC), Eurico de la Peña (USDE), Antonio Pérez Crespo (UDM), Enrique Sánchez de León (AREX) e Ignacio Camuñas (PDP) baixo o liderado de Adolfo Suárez. Nas eleccións lexislativas de 1977 conseguiu o 34.44% dos votos e 166 escanos, a maioría relativa no Parlamento que elixiu Adolfo Suárez como presidente do goberno. O 4 de agosto a UCD transformouse nun partido político e con 3 dos 7 poñentes foi clave na elaboración da Constitución de 1978.

En 1978 celebrou o seu primeiro congreso nacional que elixiu como presidente a Adolfo Suárez e como secretario xeral a Rafael Arias Salgado. Nas eleccións de 1979 tivo o 34.84% dos votos e 168 escanos. O crecemento da UCD continuou ata 1981 pero a partir dese momento os conflitos internos e os problemas económicos deses anos acabaron por prexudicar seriamente ao partido, en xaneiro de 1981 Suárez renunciou á presidencia do goberno, substituíuno Leopoldo Calvo-Sotelo Bustelo e o intento de golpe de estado do 23 de febreiro de 1981 cando se realizaba a votación de investidura do novo presidente agudizaron os problemas internos da UCD, Suárez deixou a UCD e formou en xuño o Centro Democrático y Social, Fernández Ordóñez e os socialdemócratas integráronse no PSOE, Miguel Herrero e outros tres deputados marcharon a Alianza Popular ao igual que os democristiáns de Óscar Alzaga, o grupo parlamentario centrista quedou reducido a 151 escanos e Calvo Sotelo tivo que convocar eleccións para o 28 de outubro de 1982 que gañaron por maioría absoluta os socialistas, a UCD presentou como candidato a Landelino Lavilla e resultou na desfeita electoral do partido que tivo o 6.77% dos votos e tan só 11 escanos (5 procedentes de Galicia), tras a disolución do partido, nos territorios onde mantivera unha certa forza deu orixe a partidos rexionalistas ou nacionalistas como foi o caso de Galicia onde a UCD local serviu de base para a formación de Coalición Galega pero no conxunto de España a base electoral e os militantes da UCD transferiuse a Alianza Popular e en menor medida ao PSOE.
Xeografía de Romanía

300px|dereita|miniatura|Mapa de Romanía coas cidades.

Unha gran parte das fronteiras de Romanía con Serbia e Bulgaria seguen o curso do río Danubio. No Danubio vai desaugar o río Prut, que serve de fronteira con Moldova.

Os montes Cárpatos dominan a parte occidental da Romanía, con picos de ata 2 500 m. O máis elevado, o *Moldoveanu*, atinxe os 2.544 m.

As principais cidades son a capital, Bucarest, Bra&#351;ov, Timi&#351;oara, Cluj-Napoca, Constan&#355;a, Craiova, e Ia&#351;i (Jassy).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de cidades romanesas
* Ríos da Romanía
* Lagos da Romanía
* Rexións da Romanía
Condados de Romanía

miniatura|350px|*Județe* romaneses
Romanía está dividida en 41 *jude&#355;e*, ou condados, e o municipio de Bucarest (*Bucure&#351;ti*) - a capital.

*Județ* pódese traducir por xurisdición, pero é comunmente traducido como provincia ou condado (sendo realmente *"comitat"* a verba romanesa para isto, de *"comte"*, "conde"). Representan as NUTS-3 do país (Nomenclaturas de Unidades Territoriais para fins Estatísticos – Nivel 3) dentro da Unión Europea e cada un deles posúe o seu goberno. A maioría dos condados reciben o seu nome polo seu río principal, mentres que outros pola súa maior cidade ou pola súa capital.

A primeira organización en *județe* dos principados de Valaquia e Moldova (onde eran nomeados *ținuturi*) data de finais do século XIV. A maioría do tempo desde que se formou a moderna Romanía en 1859, o sistema de divisións administrativas estivo baseado no dos departamentos franceses. O sistema mudou varias veces, variando o número de condados, dos 71 *județe* que existían antes da segunda guerra mundial até os 39 que houbo tras 1968. O sistema actual está vixente desde 1968 con pequenos cambios, sendo o último deles de 1997.

Segundo os datos de 2006 do INE romanés, a poboación media dos 41 condados é de 479.300 habitantes por condado, sendo o condado de Iași o máis poboado (825.000) e o condado de Covasna (223.000) o menos. A superficie media por condado é de 5.809&nbsp;km2, sendo o condado de Timiș (8.697&nbsp;km2) o máis extenso e o condado de Ilfov (1.583&nbsp;km2) o máis pequecho. O concello de Bucharest é porén o de menos extensión e o máis poboado, con 1&nbsp;931&nbsp;200 habitantes e 228&nbsp;km2.

## Notas
139

## Acontecementos 
* Marco Aurelio é nomeado *césar*.

### Arte e cultura 
* Remátase o Mausoleo de Hadriano, emperador, coñecido hoxe como castelo de Sant'Angelo, en Roma.

## Nacementos 
## Mortes 
* Zhang Heng (W-G: *Chang Heng*), astrónomo, matemático, inventor, artista e erudito literario chinés (n. 78).

## Outros 
* Historia ano a ano
140

## Acontecementos 
* Tolomeo completa o seu Almaxesto (data aproximada).
* Comeza a levantarse o muralla de Antonino.
* Elixio Papa Pío I, décimo Papa, que sucedeu a Hixino.

## Nacementos 
## Mortes 
* Hixino, noveno papa.

## Outros 
* Historia ano a ano
Imperio Austrohúngaro

O **Imperio Austrohúngaro**, **Austro-húngaro** ou **Austria-Hungría** (*Österreichisch-Ungarische Monarchie* en alemán, *Osztrák–Magyar Monarchia* en húngaro) foi un estado histórico europeo nado en 1867, tralo Compromiso austrohúngaro que reconoñecía o Reino de Hungría como unha entidade autónoma dentro do Imperio Austríaco, a partir dese intre, austrohúngaro. En 1914 tiña unha extensión de 676.615&nbsp;km² e contaba con 52&nbsp;799&nbsp;000 habitantes.

O que fora o Imperio Austrohúngaro repártese na actualidade en trece estados europeos: Austria, Hungría, República Checa, Eslovaquia, Eslovenia, Croacia, Bosnia e Hercegovina e as rexións de Voivodina en Serbia, Bocas de Kotor en Montenegro, Trentino-Alto Adige e Trieste en Italia, Transilvania e parte do Bánato en Romanía, Galitsia en Polonia e Rutenia (rexión Subcarpática na Ucraína).

## Historia 
150px|dereita|miniatura|Escudo do Imperio en 1867

O Imperio Austrohúngaro ten a súa orixe en 1867 co Compromiso austrohúngaro. En 1879 tivo lugar a alianza de Austria-Hungría co Imperio Alemán, e en 1882 Italia uniuse á Tripla Alianza.

En 1892 entrou en circulación a coroa de ouro. En 1907 entra en vigor o sufraxio masculino para todo home maior de 24 anos, e nese ano tiveron lugar as primeiras eleccións en Austria e renovouse o compromiso entre Austria e Hungría. En 1908 levouse a cabo a anexión de Bosnia e Hercegovina. En 1912 Serbia e Bulgaria formaron unha alianza contra o Imperio Austrohúngaro.

O 28 de xuño de 1914 o arquiduque Francisco Fernando e a súa esposa Sofía Chotek foron asasinados en Saraxevo por un terrorista serbobosníaco. A declaración de guerra de Austria-Hungría a Serbia provoca declaracións de guerra en cadea, dando inicio á primeira guerra mundial. En 1915 o Imperio Austrohúngaro declarouse disposto a ceder a rexión de Trieste. Asínase o Tratado de Londres, segredo entre o Reino Unido, Francia, Rusia e Italia: Italia cambia de bando obtendo Trieste como incentivo.

O 21 de novembro de 1916, en plena guerra, finou o emperador Francisco Xosé I, após 68 anos de reinado. O novo emperador, Carlos I, procurou en 1917 conseguir a paz por separado con Francia, sen resultado.

En 1918 Carlos enviou a Guillerme II de Alemaña un telegrama anunciándolle o fin da alianza. O 28 de outubro dese ano proclamouse a república de Checoslovaquia, e o 31 dese mes tivo lugar a secesión de Hungría. O 3 de novembro levouse a cabo o armisticio entre o Imperio Austrohúngaro e os aliados. O 7 de novembro proclamouse a república de Polonia (que se adxudicou a rexión austríaca de Galitzia), e o 16 de novembro proclamouse a república de Hungría. O 1 de decembro as rexións do sur do Imperio uníronse a Serbia e Montenegro, formando o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos. O 24 de decembro tivo lugar a unificación de Transilvania e Romanía.

O Imperio Austrohúngaro desapareceu por completo en 1919 tralos tratados de Saint-Germain e Trianon.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Subdivisións do Imperio Austrohúngaro
* Terras da Coroa de Santo Estevo
*Coroa austrohúngara
Cereixal

O termo **Cereixal** pode referirse a:

*Un **cereixal** é un lugar poboado de cerdeiras.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***O Cereixal**, parroquia do concello de Becerreá;
****O Cereixal**, lugar de dita parroquia;
***Cereixal**, lugar da parroquia de Santalla de Paradela, no concello de Paradela;
***O Cereixal**, lugar da parroquia de Mera de Abaixo, no concello de Ortigueira;
***O Cereixal**, lugar da parroquia de San Claudio, no concello de Ortigueira.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
996

## Acontecementos 
### Europa 
* 3 de maio - Gregorio V accede ao solio pontificio (até 999).
* 21 de maio - Odón III é coroado como monarca do Sacro Imperio Romano Xermánico (até 1002).
* Batalla de Tesalónica - Vitoria de Samuel I de Bulgaria sobre os bizantinos.
** 16 de xullo - Batalla de Spercheios: Basilio II, emperador de Bizancio, vence sobre os búlgaros, expulsándoos de seguido de Grecia e máis Tracia.
* 24 de outubro - Roberto II sucede no trono francés a Hugo Capeto (até 1031).
miniatura|dereita|200px|O soberano do Sacro Imperio nunha miniatura do Evanxeliario de Odón III, s. X

### Oriente Próximo 
* Abu Alí Al-Mansur Al-Hakim tórnase o novo sultán fatimí de Exipto (até 1021).

### Ciencia e tecnoloxía 
* *Ibn al-Haytham*, coñecido en Occidente como Alhazen, efectúa a primeira descrición anatómica veraz do ollo.

## Nacementos 
*
## Mortes 
* Abril - Xoán XV, papa.
* 13 de outubro - Abu Mansur Nizar Al-Aziz Billah, califa fatimí de Exipto.
* 24 de outubro - Hugo Capeto, rei de Francia (n. ca. 940).
* Li Fang, enciclopedista chinés (n. 925).
* Odón I de Blois, conde de Blois, Tours, Châteaudun, Chartres, Beauvais e Dreux e señor de Chion e Saumur (n. 950) - data alternativa 995.
Historia ano a ano
Chanceler de Austria

O **Chanceler Federal de Austria** (*Bundeskanzler*) é o xefe de goberno da República de Austria.

## Primeira República (1918-1938)
## Austria Hitleriana (13 de marzo de 1938 - 27 de abril de 1945)
Arthur Seyß-Inquart, un colaborador de Hitler, e afiliado ó NSDAP, vai unir Austria á Alemaña Nazi, o 13 de marzo de 1938, ata o 27 de abril de 1945 cando se proclama a independencia de Austria, o Chanceler de Austria, é o mesmo que o de Alemaña.

*Vexa*:Chanceler de Alemaña

## Segunda República (dende de 1945) 
## Véxase tamén 
*Presidentes de Austria

## Ligazóns externas
*Web oficial do Chanceler de Austria
Chanceler

**Chanceler** (do latín *cancellarius*) é un cargo con distinto significado segundo o estado.

## Ministro de Asuntos Exteriores
Nalgúns países de Hispanoamérica, acostúmase a denominar "Chanceler" ó Ministro ou Secretario de Asuntos Exteriores ou de Relacións Exteriores.

## Xefe de goberno
Chanceler é tamén o título que se lle outorga ó Xefe de Goberno, elixido pola cámara baixa (Bundestag) por maioría dos seus membros nun réxime parlamentario, como en Alemaña,  Austria e Suíza.
* Chanceleres de Alemaña
* Chanceleres de Austria

## Outros usos
*Nalgúns países europeos, como Portugal, España e Italia, **chanceler** é un cargo administrativo de primeiro nível en representacións diplomático-consulares.
*Tamén se usaba este título en España para o maxistrado encargado do selo real.
Alfred Gusenbauer

Dr. **Alfred Gusenbauer** (Sankt Pölten, Baixa Austria 1960), político, é o actual líder do SPÖ (Partido Socialdemócrata de Austria), dende o 2000. É chanceler de Austria, dende o 11 de xaneiro de 2007, trala vitoria do SPÖ nas eleccións do 1 de outubro de 2006.

## Mocidade e estudos
Naceu o 8 de febreiro de 1960 en Sankt Pölten, na rexión da Baixa Austria, unha rexión situada ó leste de Austria.
Tras cursa-los seus estudos en Wieselburg, estudiará ciencias políticas, filosofía e xurisprudencia, na Universidade de Viena, onde se doutourou en ciencias políticas.

## Política
No 2000 foi nomeado Presidente do SPÖ, sucedendo a Viktor Klima.

## Chanceler de Austria (2007 - actualidade)
Nas eleccións lexislativas do 1 de outubro de 2006, Gusenbauer gañou, pero sen obte-la maioría absoluta. Tras moitos acordos, conseguiu a coalición co Partido Popular de Austria (ÖVP), deste xeito puido ser nomeado Chanceler de Austria o 11 de xaneiro do 2007.
Imperio de Austria

O **Imperio de Austria** pode referirse a:

* A monarquía austríaca, vexa Monarquía dos Habsburgo (1526–1867)
* Imperio Austríaco (1804-1867)
* Imperio Austrohúngaro (1867-1918)

## Véxase tamén
*Sacro Imperio Romano Xermánico (843-1804)
*Países do Imperio Austríaco (1804-1867)
*Austria (despois de 1918)
Cabezalla

[miniatura|dereita|O **cabezallo** é a parte alongada situada na dianteira do [carro onde se engancha o xugo das vacas cun pasador de madeira chamado chavella]]
A **cabezalla**, **cabezallo** ou **botoalla**, tamén chamado **cazualla** no galego falado en Asturias, é unha peza do carro do país.

## Características e usos
É a lanza do carro, formada por unha vara ou viga larga como reforzo centrado, que encaixa noutras vigas curvadas unidas pola punta que dan forma ó contorno da caixa, nas que se chantan os fueiros. Para cerrar a estrutura, na parte traseira e no medio da superficie da caixa leva traveseiros, e sobre eles cravábase a trabazón.
Magnencio

**Flavius Magnus Magnentius**, nado en Samarobriva, preto de Ambianum, Galia, no 303 e finado o 11 de agosto de 353, foi un emperador romano.

## Traxectoria 
De orixe bárbara, uniuse ás lexións romanas, onde destacou polas súas cualidades militares. Chegou a ser comandante das lexións Herculianas e Xovianas, cando se produciu un descontento xeral dentro do exército polas accións do emperador Constante.

Este descontento levou a Magnencio a participar nunha conspiración que rematou co seu nomeamento como *augustus* por parte das lexións. Constante, vendo que perdera o favor do exército, fuxiu, pero un destacamento da cabalaría lixeira atópao en Helena, preto da fronteira con Hispania, nos Pireneos e asasínao. Se exceptuamos a rexión dos Balcáns, onde as tropas nomearan emperador a Vetranio, quen se mantiña fiel ao emperador Constancio II de Oriente, xa que este se apurou en recoñecelo coma césar e enviarlle unha coroa imperial, Magnencio era o verdadeiro emperador de Occidente, xa que as provincias de Hispania, Galia e Britania recoñecérono axiña, en parte pola súa política de tolerancia dos cristiáns. Na provincia de África tentou de gañala co nomeamento das persoas axeitadas que continuasen a súa política tolerante.

Pero a rebelión de Nepociano, membro da familia de Constantino, en Roma, pronto lle amosou que a coroa era moi feble se non conseguía estabilizala e rematar cos seus inimigos. Aínda que a rebelión foi prontamente sufocada, Magnencio nomeou o seu irmán Decencio (Magnus Decentius) coma césar e enviouno cara a Rhin para defender a Galia, e el dirixiuse aos Balcáns, enviando mensaxes a Vetranio para que se unise á súa causa. Pero o vello xeneral dirixiuse cara ao sur para se unir ás tropas de Constancio II, que abandonaran a guerra contra os persas para tentar de rematar con Magnencio. Cando conseguiu chegar a elas, Vetranio abdicou.

Mentres tanto, Magnencio trataba de xuntar a maior parte de tropas para o enfrontamento con Constancio II, pero a batalla tivo lugar en Mursa Maior no ano 351. A pesar de dirixir as tropas persoalmente e do seu heroísmo, Magnencio foi derrotado e as súas tropas tiveron que se retirar cara ás Galias. Cando o resultado da batalla chegou ás diferentes provincias, pouco a pouco foron abandonando a Magnencio, sendo Italia e Sicilia as primeiras en facelo. Pouco despois foron Hispania e África sen resistencia algunha.

Isto deu como resultado que, no verán do 353, Magnencio se atopase illado, preto de Lugdunum, dispoñéndose para a batalla no Mons Seleucus, que lle resultou catastrófica, xa que o seu exército rematou vencido.

Magnencio foi abandonado polos seus soldados e, despois de matar a súa nai e o seu irmán máis pequeno, suicídase en agosto do ano 353. Decencio, que se atopaba en Sens, tamén remata coa súa vida. Constancio II queda coma único emperador de todo o Imperio.

## Notas
Sozialista Abertzaleak

**Sozialista Abertzaleak** (*Socialistas Patriotas*) é o nome que tomou o grupo parlamentario formado polos deputados elixidos pola candidatura de Euskal Herritarrok no Parlamento Vasco semanas antes de que o seu partido político, Batasuna, fose ilegalizado.

## Historia
Cando se aplicou a lei de partidos políticos de 2002, o Tribunal Supremo de España ordenoulle ó Parlamento Vasco a disolución deste grupo, demanda apoiada polo Partido Popular e o Partido Socialista Obrero Español. A Mesa do Parlamento e o seu presidente Juan María Atutxa non o fixeron, negando que tivese atribucións para facelo, e argumentaron ademais que cumpría distinguir entre os partidos políticos e os parlamentarios que os representan. Co tempo os tribunais déronlle a razón.
Andrés de Prada e Gómez de Santalla

**Andrés de Prada e Gómez de Santalla**, nado arredor de 1545 en Outarelo (O Barco de Valdeorras) e finado en Madrid o 13 de xuño de 1611, foi un político galego, secretario dos reis españois Filipe II e Filipe III.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira na Corte real en 1568, ao servizo do príncipe Xoán de Austria, bastardo de Carlos I de España, con quen participaría en accións diversas en Flandres, nas guerras contra os mouriscos na Alpujarra, 1569-1571, e mais na batalla de Lepanto, 1571. Cando morre o príncipe en 1578, Andrés de Prada era xa o seu secretario. En 1584 o marqués de Villafranca nomeouno gobernador dos seus estados. Mais á morte de Juan Escobedo, o rei Filipe II chamouno para que se ocupase dunha das Secretarías de Guerra, con xurisdición sobre España e o Norte de África. Ao mesmo tempo o rei faino Secretario persoal. Por cada cargo de Prada pasa a cobrar un soldo de 100.000 marabedís.
 
En 1600 o novo monarca Filipe III noméao Secretario do Consello de Estado para Francia, Flandres e Alemaña, cargo no que foi cesado en 1610, para pasar a ocupar a Secretaría de Estado para Italia, á par que conservaba a Secretaría de Guerra que levaba desde a época do Rei Prudente.

Foi nomeado Cabaleiro de Santiago, e Comendador da vila de Ocaña (provincia de Toledo), pero sen dereito a sucesión. Ademais obtería o dereito a crear un morgado na súa localidade natal de Outarelo, que herdaría, por falta de descendencia propia, o seu sobriño Diego de Prada e González, converténdose no segundo Señor da Casa de Outarelo. Levou a Outarelo o cranio do santo Francisco Blanco, mártir no Xapón..
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Andrés de Losada e Prada
Río Tisza

O **río Tisza** ou **Tisa** é un dos maiores ríos de Europa central. O Tisza nace na Ucraína, e transcorre polas fronteiras da Romanía, e a fronteira entre Hungría e Eslovaquia, ata a súa unión co Danubio na rexión de Voivodina, en Serbia. O río Tisza rega unha área duns 157.186&nbsp;km².

O río recibe diferentes nomes ó longo do seu percorrido:
* Romanés:Tisa
* Ucraíno:Тиса (*Tysa*)
* Eslovaco:Tisa
* Húngaro:Tisza, 
* Serbio:Тиса (*Tisa*)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre o río Tisza
Xosé Núñez Búa

**Xosé Núñez Búa**, nado en Tenorio (Cerdedo-Cotobade) en 1897 e finado en La Plata en xaneiro de 1981, foi un político, xurista, mestre, escritor e intelectual galego no exilio arxentino.

## Traxectoria 
[miniatura|300px|Seoane e [Isaac Díaz Pardo|Díaz Pardo cos Núñez Búa, Sofovich e Scheimberg en 1962 en Magdalena, o centro cerámico onde ambos os dous idearon o Laboratorio de Formas.]]
Fillo de Rogelio Núñez de Couto e sobriño de Joaquín Núñez de Couto. Licenciado en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Impartiu docencia no colexio Labor de Vigo e dende 1920 no colexio León XIII de Vilagarcía de Arousa, propiedade do seu pai e do seu tío. Foi concelleiro de Vilagarcía de Arousa en 1924. Membro do Seminario de Estudos Galegos, foi colaborador da revista *Nós*, *Galicia*, *El Pueblo Gallego* e *Céltiga*. En maio de 1931 participou na constitución da Agrupación nacionalista de Vilagarcía de Arousa da que foi nomeado persoeiro primeiro. Militou no Partido Galeguista, foi presidente do Grupo Galeguista de Vigo, e concelleiro de Vigo. En marzo de 1936 foi nomeado membro da xestora da Deputación de Pontevedra polo partido xudicial de Caldas-Cambados, da que foi elixido vicepresidente.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, pero conseguiu fuxir e exiliouse na Arxentina. Implicado no mundo cultural galego do exilio, foi un dos fundadores da revista *Galicia Libre* e un dos promotores do Instituto Argentino de Cultura Gallega. Colaborador da revista *Galicia Emigrante*, unha parte dos seus artigos foron recompilados no libro *Revoeira* en 1971.

## Obras 
* *Revoeira*, 1971, Edicións do Patronato da Cultura Galega, Montevideo.
* *Vida e paixón de Castelao*, 1986, Ediciós do Castro.
* *Escolma de textos con Galiza ao fondo*, 1986, Ediciós do Castro.

## Vida persoal 
Casou en Vilagarcía de Arousa con Otilia Valladares Fernández en xullo de 1923. Era irmán de Manuel Núñez Búa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* , Xavier (1/7/2006). "Revoeira de historias e verbas de Xosé Núñez Búa"  *Galicia Hoxe*.
* , Víctor (14/7/2013). Núñez Búa, un galeguista comprometido en Vilagarcía *Faro de Vigo* .
Condado de Dublín

O **Condado de Dublín** (en irlandés: *Contae Bhaile Átha Cliath*, en inglés: *County Dublin*) é unha antiga subdivisión administrativa de Irlanda que existiu na provincia de Leinster dende a formación dos condados de Irlanda, pasando polo seu recoñecemento oficial en 1898, ata a súa extinción e o desmembramento do seu territorio polo Dáil Éireann en 1994.

Ademais da cidade de Dublín, que xa tiña *status* administrativo especial dende 1898 e se lle pode considerar un condado de pleno dereito (*county-borough*), foron creados tres novos condados para fins administrativos en 1994: Fingal ó norte, Dublin meridional ó suroeste e Dun Laoghaire-Rathdown ó sueste.

O condado de Dublín permanece como un condado tradicional, a pesar de non posuír funcións administrativas, é xeralmente respectado para outros fins, principalmente culturais e deportivos.