open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
The Sims

***The Sims*** (en galego: "Os Sims") é unha franquía de videoxogos estadounidenses de xénero de simulación social, que foi iniciada no ano 2000.

O xogo comeza pola creación dun ou varios personaxes que forman unha unidade familiar. Para proceder co xogo precísase mercar unha casa ou predio para que a familia resida nela. Unha vez dentro da vivenda, podemos decorar co “modo compra” ou  incluso reformala co “modo construción”; unha vez que a teñamos ao noso gusto, comezaremos a dirixir aos nosos personaxes creándolles unha vida. 

Creado por Will Wright no ano 2000, distribuído por Electronic Arts (Mac) e desenvolto por Maxis, este título foi lanzado orixinalmente só para PC (con sistema operativo Windows) no ano 2000, pero na actualidade conta cun total de 67 xogos multiplataforma para Xbox One, PS4, Android, Nintendo 3DS, iPhone (iOS), Xbox 360, PS3, Wii,  PSP, NDS, N-Gage, Game Boy Advance, GameCube, Xbox, PS2 e, por suposto, mantense en PC.

Dende o seu lanzamento, o xogo base vendeu máis de 15 millóns de copias, a franquía completa vendeu cerca dos 100 millóns de unidades, polo tanto convertese no campión de vendas da historia.

Dende 1981, Will  Wright conseguiría resultados similares co popular xogo *SimCity* e todos os seus sucesores. O éxito dos seus videoxogos baséase na súa filosofía creativa de aplicar teorías científicas para o deseño de simuladores de vida, xa sexa dunha cidade, un planeta, un formigueiro ou, como en *The Sims*, unha comunidade veciñal. No 2002, *The Sims* logrou o marca mundial de vendas, un feito histórico no seu momento, vendeu máis de 6,3 millóns de copias e superou así o famoso videoxogo *Myst 2*. Despois de que o xogo orixinal de *The Sims* saíra ao mercado, apareceron *The Sims 2*, *The Sims 3* e *The Sims 4*, con cadansúas expansións e recompilacións.

## Expansións 
*The Sims* conta cun total de catro recompilacións e sete expansións. Cada expansión aumenta sucesivamente o que os xogadores poden facer cos seus Sims, introduce máis criaturas e pódense crear mascotas, traballos, estacións, interacción, modos de xogo, obxectos e accesorios, ou mesmo pode acceder a cidades e mundos novos.

### Recompilacións 
## Xogos gratis 
* The Sims FreePlay
* The Sims Mobile

## Notas
Eloy Jiménez

**José Eloy Jiménez Moreno**, nado en Hellín (Albacete) o 4 de xuño de 1971, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro e actualmente adestra o Club Deportivo Lugo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos como xogador en bdfutbol.com 
* Datos como adestrador en bdfutbol.com
Linguas chadianas

As **linguas chadianas** son unha póla da familia de linguas afroasiáticas. Son faladas en partes do Sahel. Inclúen unhas 150 linguas ó longo do norte de Nixeria, sur de Níxer, sur do Chad, a República Centroafricana e o norte do Camerún. A lingua chadiana máis falada é o hausa, unha lingua franca de gran parte da zona oriental de África occidental.

## Composición 
Newman (1977) clasificou as linguas en catro grupos que foron aceptados en toda a literatura posterior. Porén, non se ten unha feito unha subclasificación máis polo miúdo; Blench (2006), por examplo, só acepta a bifurcación A/B do chadiano oriental.

***Chadiano occidental**. Dúas pólas, que inclúen
:(A) o hausa e as linguas ron, bole e linguas angas; e
:(B) as linguas bade, warji e zaar.
***Biu–mandara** (chadiano central). Tres pólas, que inclúen
:(A) o bura, o kamwe e o bata, entre outras;
:(B) o buduma e o musgu; e
:(C) didar
***Chadiano oriental**. Dúas pólas, que inclúen
:(A) o tumak, o nancere e o kera; e
:(B) o dangaléat, o mukulu e o sokoro
***Masa**
miniatura|centro|700px|Unha árbore xeanolóxica coa póla chadiana das linguas afroasiáticas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lukas, Johannes (1936) 'The linguistic situation in the Lake Chad area in Central Africa.' *Africa*, 9, 332–349.
* Lukas, Johannes. Zentralsudanische Studien, Hamburg 1937;
* Newman, Paul and Ma, Roxana (1966) 'Comparative Chadic: phonology and lexicon.' *Journal of African Languages*, 5, 218–251.
* Newman, Paul (1977) 'Chadic classification and reconstructions.' *Afroasiatic Linguistics* 5, 1, 1–42.
Pobo musgum

Os **musgum** ou **mulwi** son un grupo étnico orixinario do Camerún e o Chad. Falan o musgu, unha lingua chadiana que tiña 61&nbsp;500 falantes no Camerún en 1982 e 24&nbsp;408 falantes no Chad en 1993. Os musgum chámanse a si mesmos *mulwi*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cabanas musgum de lama
### Bibliografía 
* Gordon, Raymond G., Jr. (ed.) (2005): "Musgu". *Ethnologue: Languages of the World*, 15th ed. Dallas: SIL International. Consultado o 2 de febreiro de 2007.
* Mbaku, John Mukum (2005). *Culture and Customs of Cameroon*. Westport, Connecticut: Greenwood Press.
* Neba, Aaron (1999). *Modern Geography of the Republic of Cameroon,* 3rd ed. Bamenda: Neba Publishers.
Cabanas musgum de lama

[miniatura|250px|con forma de colmea na [rexión de Extremo Norte, no Camerún.]]
As **cabanas musgum de lama** son estruturas domésticas tradicionais do pobo musgum, que habita na subdivisión Maga, na división Mayo-Danay, na rexión de Extremo Norte no Camerún. As vivendas constrúense nunha gran variedade de formas, tales como viviendas altas ou cónicas abovedadas, algunhas con forma de V invertido e outras con deseños xeométricos.

Estas cabanas musgum son un exemplo de "construcións de terra". Cun deseño sinxelo, están feitas de lama, palla e auga empregando poucas ferramentas. Cunha forma semellante á das colmeas ou cunchas, son coñecidas popularmente como "cases obus" (en francés).

## Historia 
As casas foron construídas a partir da terra seguindo unha práctica tradicional antes da aparición do cemento. Porén, estas estruturas xa non son populares xa que son consideradas obsoletas. Moi poucos musgum constrúen este tipo de construción no presente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Jean Boutrais (et al.), *Le Nord du Cameroun. Des hommes. Une région*, ORSTOM, París, 1984, 539 p. 
* Clément Dili Palaï et Kolyang Dina Taïwé (dir.), *Culture et identité au Nord-Cameroun*, L'Harmattan, 2008, 264 p. 
* Bertrand Lembezat, ''Les populations païennes du Nord-Cameroun et de l'Adamaoua*, Presses universitaires de France, París, 1961, 252 p.
* Alain Marliac, *Archéologie du Diamaré au Cameroun septentrional : milieux et peuplements entre Mandara, Logone, Bénoué et Tchad pendant les deux derniers millénaires'', Archaeopress, Oxford (England), 2006, 182 p.
A virxe e o xitano

***A virxe e o xitano*** (en ) é unha historia curta (ou novela) do autor inglés D.H. Lawrence. Foi escrita en 1926 e publicada orixinalmente en 1930 de xeito póstumo. Na súa versión en inglés actual é titulada *The Virgin and the Gypsy*, máis nas primeiras edicións aparecía escrito como "Gipsy".

Foi traducida ó galego por Lara Domínguez Araújo e foi publicada pola editorial Irmás Cartoné no ano 2017.

## Notas
Subrexión de Raseborg

A **subrexión de Raasepori** (en finés *Raaseporin seutukunta*) é unha das catro subrexións da rexión de Uusimaa. En 2017 tiña unha poboación de 42&nbsp;253 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2009: logo de que Ekenäs (en finés Tammisaari), xunto con Karis e Pohjaa formando a cidade de Raseborg, o nome da subrexión mudou de Tammisaari a Raasepori.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Hanko   
* Sitio web de Ingå   
* Sitio web de Raseborg
Canción de solpor

***Canción de solpor*** (en ) é unha novela de 1932 do escritor escocés Lewis Grassic Gibbon. É amplamente considerada unha das máis importantes novelas escocesas do século XX. É a primeira parte da triloxía *A Scots Quair*. Foi obxecto de numerosas adaptacións, incluíndo unha serie de televisión de 1971 creada por BBC Scotland, un filme e algunhas versións de teatro.

Foi traducida ó galego por Celia Recarey e foi publicada pola editorial Irmás Cartoné no ano 2018.

## Sinopse 
A personaxe principal é unha rapaza nova, Chris Guthrie, que crece no seo dunha familia granxeira do estado fiticio de Kinraddie en The Mearns, no nordeste de Escocia, a comezos do século XX. Para Chris a vida é dura, e a súa familia é disfuncional.

## Notas
Subrexión de Kotka-Hamina

A **subrexión de Kotka-Hamina** (en finés *Kotkan–Haminan seutukunta*) é unha das dúas subrexións da rexión de Kymenlaakso. En 2017 tiña unha poboación de 85&nbsp;012 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2003: o municipio de Vehkalahti uniuse á cidade de Hamina.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Hamina  
* Sitio web de Kotka   
* Sitio web de Miehikkälä 
* Sitio web de Pyhtää    
* Sitio web de Virolahti
Pobo bamum

Os **bamum** son un grupo étnico orixinario do Camerún, que está composto por preto de 215&nbsp;000 persoas.

## Arte 

Königsthron Bamum EthnM IIIC33341.jpg|Trono do rei Nsangu, ca. 1880 Museo Etnolóxico de Berlín
Afrikaabteilung in Ethnological Museum Berlin 23.JPG|Tocado real (mpelet), ca. 1900 Museo Etnolóxico de Berlín
Figur Kamerun Bamum Museum Rietberg.jpg|Escultura do século XIX no Museo Rietberg
Bamoum Masque Facial MHNT ETH AC AF 114 Labouret.jpg|Máscara facial de bronce de 1935, no MHNT
Art Bamoun - Marmite MHNT ETH AC 1206 Labouret.jpg|Recipientes de madeira de 1935, MHNT
Art Bamoun - Masque cimier MHNT ETH AC AF 55 Labouret.jpg|Máscara de crista  -  1935 MHNT

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Amadou Fompéhou, *Les Menyam parmi les Bamun : une œuvre culturelle du comité de développement des Menyam*, Proximité, 2004, 51 p. 
*Mervyn David Waldegrave Jeffreys, *Le serpent à deux têtes Bamum*, 1945
* Alexandra Loumpet-Galitzine, *Njoya et le royaume bamoun, les archives de la société des missions évangéliques de Paris 1917-1937*, Karthala, 580 p., 2006
*Samuel Lietmbouo, Joseph Ndouop et Tetmoun Njingoumbé, ''Le peuple Bamum : des histoires à l'histoire*, SOPECAM, 1992, 113 p.
*Joseph Mfochivé, Moïse Lamère et Rodolphe Peshandon, *Quatre vingts ans de christianisme en pays Bamoun*, 1986, 94 p.
*Marc Mongbet-Lamaré, *La médecine bamoun'' : étude d'anthropologie*, Lamaro, 1975, 286 p.
*Aboubakar Njiasse Njoya, *De Njoya à Njimoluh : cent ans d'histoire bamoun*, Éditions du Palais, 1984, 93 p.
*Claude Savary, *Situation et histoire des Bamum : notes à propos de la collection des dessins bamum du Musée d'ethnographie de Genève'', Musée d'ethnographie de la Ville de Genève, 1979, 45 p.
A señora Dalloway

***A señora Dalloway*** (título orixinal en ) é a cuarta novela de Virginia Woolf, publicada o 14 de maio de 1925. Detalla un día na vida de Clarissa Dalloway, na Inglaterra posterior á primeira guerra mundial. A revista *Time* incluíu a novela na súa lista de 100 mellores novelas en lingua inglesa entre 1923 e 2005.

A novela segue a Clarissa Dalloway a través dun só día en Inglaterra despois da gran guerra nunha narrativa de estilo de fluxo de consciencia. Construída a través de dúas pequenas historias que Woolf escribira previamente («A señora Dalloway en Bond Street» e a súa inconclusa «O Primeiro Ministro») a historia da novela son os preparativos de Clarissa para unha festa que vai ofrecer esa noite. Usando a perspectiva interior da novela, Woolf móvese cara a atrás e adiante no tempo, e dentro e fóra da mente de varios personaxes para construír unha imaxe completa, non só da vida de Clarissa, senón da estrutura social de entreguerras. Debido a similitudes estruturais e estilísticas, comunmente crese que *A señora Dalloway* é unha resposta ó *Ulises* de James Joyce, un texto que é admirado como unha das grandes novelas do século XX, algo que Woolf anticipou, eloxiando a obra no seu ensaio "Modern Fiction". Porén, a Hogarth Press, administrada por ela e o seu esposo Leonard, non puido publicar o Ulises en Inglaterra debido, entre outras causas, ás restricións de uso de linguaxe obscena que rexían na Inglaterra da época. Fundamentalmente, *A señora Dalloway* explora en novos terreos e busca presentar un aspecto diferente da experiencia humana.

Foi traducida ó galego por Celia Recarey e foi publicada pola editorial Irmás Cartoné no ano 2018.

## Notas
Ángela Vallina

**Ángela Vallina**, nada en Castrillón o 6 de xullo de 1959, é unha política asturiana, Eurodiputada do grupo da Esquerda Europea e antiga alcaldesa da súa localidade natal.

## Traxectoria 
Estudou puericultura e historia na Universidade de Oviedo. Tivo a metade  dun negocio de agasallos e decoración e logo foi a xerente dunha empresa de transporte familiar. 

No ano 1999 entrou na lista de Izquierda Unida ao concello de Castrillón. En 2003 accedeu á alcaldía, manténdose ata o ano seguinte cando a oposición presentou unha moción de censura. Volveu á alcaldía logo das eleccións de 2007,  nas que IU obtivo os mellores resultados da súa historia no concello. En 2011, revalidou a súa xestión e IU converteuse na primeira forza política nun goberno en minoría, sen realizar pacto de goberno ningún coas outras forzas políticas.

Logo das eleccións europeas de 2014, Ángela Vallina converteuse en eurodiputada. En substitución de Vallina o 14 de xuño de 2014 accedeu ao posto como alcaldesa Yasmina Triguero Estévez.

## Notas
Primeiro Ministro de Bahrain

En Bahrain, o **Primeiro Ministro** é o xefe de goberno do país. Segundo a Constitución de Bahrain, o Primeiro Ministro é nomeado directamente polo Rei, e non necesita ser un membro electo do Consello de Representantes (a cámara baixa do Parlamento de Bahrain).

Bahrain só tivo dous Primeiros Ministros dende a independencia do país, Khalifa bin Salman Al Khalifa, tío do actual Rei Hamad bin Isa Al Khalifa, que ocupou o cargo durante medio século, e Salman bin Hamad Al Khalifa, fillo do actual Rei.

## Primeiros Ministros de Bahrein (1971–presente)
Julie Payette

**Julie Payette**, nada o 20 de outubro de 1963, é unha enxeñeira e astronauta canadense, que serviu como gobernadora xeral do Canadá entre 2017 e 2021. Payette completou dous voos espaciais, o STS-96 e STS-127, rexistrando máis de 25 días no espazo. Serviu como astronauta xefe para a Axencia Espacial Canadense, e serviu noutras funcións para a NASA e AEC, por exemplo como CAPCOM.

En xullo de 2013, Julie Payette foi nomeada xefa de Operacións (COO) do Centro de Ciencias de Montreal no Porto Vello de Montreal. 

En abril de 2014, foi nomeada membro do directorio  do Banco Nacional do Canadá.

O 13 de xullo de 2017, Payette foi proposta como nova gobernadora xeral do Canadá polo primeiro ministro Justin Trudeau. A raíña Isabel II, seguindo a recomendación do primeiro ministro Trudeau, aprobou a súa designación. Tomou posesión o 2 de outubro de 2017.

Payette dimitiu o 21 de xaneiro de 2021 no medio da publicación dun informe da Oficina do Consello Privado que a acusaba de acosar a funcionarios públicos da Oficina do Gobernador Xeral. Dixo que apoiaba a investigación sobre o acoso laboral.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Gobernador Xeral do Canadá  e
Vanesa Martín

**Vanesa Martín Mata**, nada en Málaga o 14 de novembro de 1980, é unha cantante e compositora de música pop-rock española. É unha das cantautoras máis destacadas do panorama musical español con máis de 500&nbsp;000 copias vendidas ao longo da súa carreira e cun Premio Cadena Dial.

## Traxectoria 
A súa paixón pola música comezou cando, aos seis anos, o seu pai lle regalou o seu primeiro instrumento, unha guitarra coa que empezou a compoñer as súas primeiras cancións.

Despois de estudar maxisterio e pedagoxía na Universidade de Málaga trasladouse a Madrid en 2003 para dar os seus primeiros pasos no mundo da música e comezou a tocar en bares ata que asinou un contrato con EMI Music Spain.

En 2006 editou o seu primeiro álbum, *Agua*, producido por Carlos Jean. A reedición do mesmo contén unha versión do tema «Durmiendo Sola» a dúo con David DeMaría e a canción «Lluvia». Ademais de publicar este álbum, estes primeiros anos compuxo cancións diferentes artistas, entre eles India Martínez e Pastora Soler.

En 2009 saíu á venda o seu segundo álbum *Trampas*, producido por Bob Benozzo. Na reedición deste álbum incluíue o DVD do concerto no Teatro Cervantes de Málaga celebrado o 21 de marzo e a curtametraxe «Perdiendo el equilibrio».

En febreiro do ano 2012 publicou o seu terceiro álbum, *Cuestión de Piel*, que incluíu colaboracións con Malú, Pablo Alborán e Chambao, e en setembro de 2014 saíu o seu cuarto álbum, *Crónica de un baile*, composto por 14 cancións como «Sin saber porqué».

Para o título do seu quinto álbum escolleu *Munay*, que ten un significado especial para ela, xa que representa para a cantautora o amor a moitos nivei. Estreouse o 18 de novembro de 2016 coa canción «Complicidad».

O seu álbum de 2018, titulouse *Todas las mujeres que habitan en mí* e trátase dunha homenaxe a todas as mulleres que a inspiran tanto no mundo da música como na súa vida en xeral.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* cmtv
* Cadena 100
Fejervarya moodiei

***Fejervarya moodiei*** (antes *Rana moodiei*) é unha especie de ra asiática da familia Dicroglossidae. No pasado foi a miúdo mesturada con *Fejervarya cancrivora*; a súa distribución non se coñece ben, pero inclúe as Filipinas (a súa localidade tipo é Manila, Luzón), Tailandia, illa de Hainan (China) e a India. O seu hábitat natural son pantanos de augas doces e pantanos de augas doces intermitentes.

## Notas
Gordon Cooper

**Leroy Gordon "Gordo" Cooper Jr.**, nado en Shawnee, Oklahoma, o 6 de marzo de 1927 e finado o 4 de outubro de 2004 en Ventura, California, foi un astronauta norteamericano.

## Traxectoria 
Cooper completou os seus estudos de primaria e secundaria entre o seu fogar natal, Shawneee, e Murray (Kentucky). Graduouse en enxeñería aeronáutica polo Instituto Tecnolóxico da Forza Aérea en 1956. Recibiu un doutoramento honorario en ciencias pola Universidade da cidade de Oklahoma en 1967.

Cooper xa era coronel da Forza Aérea cando foi seleccionado como astronauta do proxecto Mercury en abril de 1959. Entre o 15 e o 16 de maio de 1963 pilotou a cápsula Faith 7 durante a misión Mercury-Atlas 9, a última da serie de voos Mercury, cunha duración de 34 horas e 20 minutos. Foi tamén piloto da misión Gemini 5, que foi lanzada o 21 de agosto de 1965 e tivo unha duración de 190 horas e 56 minutos. Foi piloto de reserva para a misión Gemini 12 e comandante de reserva para a misión Apollo 10. Retirouse da NASA e da Forza Aérea en 1970.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Mercury-Atlas 9
*Gemini 5
*Gemini 12
*Apollo 10
Francesca Caccini

**Francesca Caccini**, nada en 1587 en Florencia (Italia) e finada na mesma cidade en 1640, foi unha cantante, compositora, profesora de música, escritora, laudista e poeta italiana. Pertenceu á época do movemento artístico do Renacemento. Foi tamén a primeira muller en compoñer unha ópera. Tamén foi coñecida ás veces como a *Ceccina.*

## Traxectoria 
No século XVII era pouco común que unha muller tivese semellantes coñecementos, a non ser que os obtivese na casa. Foi o caso de Francesca, filla de Giulio Caccini, compositor (quen a iniciou no mundo da música), e Lucia di Filippo Gagnolandi, cantante. De feito, a súa carreira comezou con actuacións en familia coñecidas como o *Concerto Caccini*, pero máis adiante formou grupo coa súa irmá Settimia e o executante romano Vittoria Archile. A súa primeira actuación en público como cantante foi na banda de Henrique IV de Francia e de María de Médici en 1600. Alí seu pai participaba na organización e composición da música para a cerimonia.

En 1604, a familia Caccini ao completo viaxou a Francia. O rei Henrique IV quedou impresionado coas súas actuacións e propúxolles que quedasen na súa corte. Porén, os funcionarios florentinos opuxéronse e ela regresou a Italia, onde a súa fama seguiu crecendo. Pouco tempo despois atraeu a atención de Claudio Monteverdi, impresionado polo seu canto. En 1607 contraeu matrimonio cun membro do Camerata florentino, Giovanni Battista Signoni. 

Durante este tempo empezou a desenvolver a súa habilidade como compositora. Conxuntamente co libretista Michelangelo Buonaroti (sobriño do artista) escribiu música para moitos intermedios da Corte dos Medici e tamén empezou a escribir as óperas acabadas de estrear. Antes de 1618 era unha das empregadas mellor pagadas da Corte e cobraba máis có seu pai. 

En 1625, obtivo un dos seus maiores éxitos coa ópera ''La liberazione di Ruggiero dall'isola d'Alcina*, composta para a visita do príncipe Ladislaus Sigismondo. Interpretada en Varsovia en 1628, foi a primeira ópera italiana representada fóra das fronteiras. Os datos dos últimos anos da súa vida son escasos. Existen documentos nos que aparece unha Francesca Caccini, esposa dun senador, morta en 1640, aínda que outras fontes datan o seu pasamento en 1630.

## Obras 
Francesca escribiu cinco óperas, das cales catro se perderon. Soamente sobreviviu "La liberazione di Ruggiero", a primeira ópera italiana representada fóra do país. Igualmente, compuxo obras relixiosas, seculares, vocais e instrumentais. A única colección que perdura é unha publicación de 1618, "II primo libro delle musiche". Ela escribía claramente para a súa propia voz e a súa capacidade.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Sadie, Julie Anne e Samuel, Rhian (1995). *The Norton/Grove Dictionary of Women Composers''. W. W. Norton & Company.
Mikhail Ulyanov

**Mikhail Alexandrovich Ulyanov** (en ), nado o 20 de novembro de 1927 e finado o 26 de marzo de 2007, foi un actor soviético e ruso, un dos máis recoñecidos do teatro e o cinema soviético posterior á segunda guerra mundial. Foi nomeado Artista do Pobo da URSS en 1969 e Heroe do Traballo Socialista en 1986. En 1982 recibiu un premio especial do Festival de Venecia.

## Traxectoria 
Mikhail Alexandrovich Ulyanov pasou a súa infancia e mocidade na cidade de Tara, óblast de Omsk. Aínda que suspendera os seus exames na escola Schepkinskoe e para a escola de arte dramática de Moscova, mudouse a Omsk en 1944 para converterse en actor. Despois de dous anos de estudos marchou a Moscova e entro na escola de teatro Schukin en 1946.

Ulyanov traballou no teatro Vakhtangov a partir de 1950 e dirixiuno dende 1987. Interpretou un amplo rango de personaxes na escena, sendo Rogozhin de *O idiota*, de Dostoievski o máis salientable. En 1979 levou ao teatro a novela épica de Vasily Shukshin *I have come to give you freedom*, que protagonizou como Stepan Razin. En 1985 Mikhail Ulyanov interpretou o panfleto satírico *The Child Buyer* do dramaturgo estadounidense John Hersey.

En canto ao cinema, interpretou líderes comunistas como Vladimir Lenin e o mariscal Zhukov. A súa célebre personaxe Yegor Trubnikov en *Predsedatel* (1964) converteuse nun clásico soviético e no seu papel máis emblemático.

*Bratya Karamazovy*, filme de 1969 que codirixiu, foi candidato ao Oscar ó mellor filme en lingua non inglesa e participou no 6.º Festival Internacional de Cinema de Moscova. Tamén protagonizou *Tema* (1979) e *Chastnaya zhizn* (1982), filmes que gañaron premios nos festivais de Berlín e Venecia, respectivamente.

Posteriormente foi aclamado polo papel de Xulio César na versión da obra de Shakespeare (1990), Poncio Pilato na adaptación cinematográfica de *Master i Margarita* (1994), e o tirador veterano de *Voroshilovskiy strelok* (1999), dirixido por Stanislav Govorukhin.

Faleceu o 26 de marzo de 2007 dunha doenza intestinal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biography 
* Mikhail Ulyanov at the Vakhtangov Theatre website
* Actor Mikhail Ulyanov died in Moscow
Fejervarya cancrivora

***Fejervarya cancrivora*** (antes *Rana cancrivora*) é unha ra nativa do sueste asiático, incluíndo Taiwán, a China, as Filipinas e máis raramente a parte máis occidental de Orissa na India. Foi tamén introducida en Guam, e probablemente tamén foron introducidas as de Taiwán. Vive en mangleiraiss e pantanos e é un dos 144 anfibios modernos coñecidos que poden tolerar breves excursións na auga de mar..

Pode tolerar ambientes mariños (inmersión en auga salgada durante breves períodos ou augas salobres por períodos prolongados) ao incementar a produción e retención de urea, e por permanecer lixeiramente hiperosmótica nun fluxo de urea e sodio. Os adultos poden sobrevivir en auga salgada con salinidades de ata 2,8% e os cágados poden sobrevivir a salinidades de ata 3,9%.

## Dieta 
O alimento que come esta ra depende principalmente das presas dispoñibles no lugar onde vive. Preto de augas doces, a súa dieta principal son os insectos. Mais en ambientes de augas salobres, come maiormente pequenos crustáceos, como cangrexos.

## Alimento humano 
No sueste asiático esta ra é cazada localmente para comela e a miúdo é criada para comer as súas ancas, como ocorre en Xava, Indonesia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*

### Ligazóns externas 
* Amphibian and Reptiles of Peninsular Malaysia -  *Fejervarya cancrivora*
* Amphibian and Reptiles of Peninsular Malaysia - *Fejervarya raja*
* *F. cancrivora* en Ecology Asia
Edward Newton

**Edward Newton**, nado o 10 de novembro 1832 en Elveden, Suffolk, Inglaterra, e finado o 25 de abril de 1897 en Lowestoft, condado de Suffolk, foi un político, administrador colonial e ornitólogo inglés.

Era fillo do político William Newton, e irmán do tamén ornitólogo Alfred Newton (1829-1907), que foi profesor de Zooloxía e Anatomía comparada na Universidade de Cambridge. 

## Traxectoria 
Nacido en Elveden, Suffolk, Inglaterra, era o sexto fillo do parlamentario William Newton, cuxa fortuna familiar debíase a unhas  plantacións de azucre no Caribe, onde o avó de Edward, Samuel Newton, tiña unha en Saint Kitts, e unha propiedade en Santa Cruz. William Newton estableceuse en Inglaterra en 1813, adquirindo unha propiedade en Elveden, preto de Thetford (condado de Norfolk). 

Estudou, como seu irmán máis vello, no Magdalene College, da Universidade de Cambridge, onde se graduou en 1857. Traballou para a administración colonial británica. Viviu en Mauricio entre 1859 e 1877 (como ministro de Colonias) e en Xamaica entre 1877 e 1883 (como tenente Gobernador).

O entusiasmo polas aves que sentía Alfred Newton fixo que fora compartido polo seu irmán máis novo Edward: os dous levaron a cabo observacións de aves cando estaban xuntos, e mantiveron correspondencia cando estaban separados.

Xunto co seu irmán, e outros, foi un dos fundadores da British Ornithologists' Union, e da súa revista *Ibis*.

Observou e recolleu moitos espécimes que enviou ao seu irmán Alfred, entre elas aves extintas, como o dodo (*Raphus cucullatus*) e o solitario de Rodrigues (*Pezophaps solitaria*).

Newton, en solitario ou co seu irmán, publicou numerosos artigos científicos. Entre eles destaca un importante artigo sobre as aves da Santa Cruz. Tamén publicou entre 1862 e 1869 varios artigos sobre as aves de Madagascar e as illas Mascareñas onde describiu varias novas especies.

En 1881 publicou unha lista das aves de Xamaica. As observacións de Edward Newton permitiron un considerábel progreso no coñecemento da avifauna desta illa.

## Algunhas publicacións 
*
*

## Abreviaturas 
As abreviaturas **Newton** e **E. Newton**, empréganse para recoñecer a  como autoridade na descrición en taxonomía en zooloxía.

## Honores 
* Foi distinguido coa Orde de San Miguel e San Xurxo.

### Epónimos 
O lagarteiro de Madagascar (*Falco newtoni*) foille dedicado no seu honor por John Henry Gurney (1819-1890) en 1863, descrición que baseou nunha mostra recollida por Edward Newton. 
* *Phelsuma edwardnewtoni*, unha especie de gekko, foi nomeada na súa honra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Beolens, Bo & Michael Watkins (2003): *Whose Bird? Common Bird Names and the People They Commemorate.* New Haven: Yale University Press. ISBN 0-3001-0359-X.
*
Quod non fecerunt barbari, fecerunt Barberini

miniatura|340x340px|Maffeo Barberini, Papa Urbano VIII.
***Quod non fecerunt barbari, fecerunt Barberini*** é unha expresión latina que, traducida literalmente, significa: *Aquilo que non fixeron os* *bárbaros*, fixérono os *Barberini*.

Esta frase fai referencia a unha denuncia pública moi famosa feita polo pobo de Roma (aínda que se atribúe ao mantuano Carlo Castelli) e que foi fixada sobre a estatua do Pasquino, a máis famosa das estatuas parlantes de Roma, contra o papa Urbano VIII (Maffeo Barberini) e a súa familia e na que se criticaban os seus excesos e a súa política de destrución da antiga Roma Imperial en pos da construción da nova e maxestosa Roma Barroca de Bernini, sendo un dos episodios máis tristemente lembrados aquel no que o Papa fixo retirar os casetóns de bronce da cúpula do Panteón para ser utilizada na construción do Baldaquino de San Pedro e nos canóns do Castelo de San'Angelo.

Varios autores atribúen o famoso pasquín acusatorio ao mantuano monseñor Carlo Castelli, embaixador do duque de Mantua. Segundo o crítico de arte, Sandro Barbagallo, no diario do propio Urbano VIII revelábase o seguinte:

Porén, o autor tomara en consideración unha nota que circulou na corte papal, na que o médico persoal de Urbano VIII, Giulio Cesare Mancini expresou, bromeando, nos *Avvisi di Roma*, o 20 de setembro de 1625: "os bárbaros non fixeron o Barberini".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*

### Outros artigos 
* Baldaquino de San Pedrro do Vaticano
* Urbano VIII
Selección feminina de fútbol sala de España

A **selección feminina de fútbol sala de España** representa á Real Federación Española de Fútbol desde 1996.

## Historia 
Este equipo competiu nas seis edicións do Mundial de Fútbol Sala Feminino e acadou título nos anos 2010 e 2013. Non obstante, conseguiu a segunda praza en 2011 e 2013. A maiores, participou nos mundiais de 2010, 2012, 2014 e 2015; nos que gañou a medalla de bronce catro veces.

En setembro de 2018 xogaron os primeiros partidos oficiais no Pavillón Europa de Leganés para intentar ir ao campionato de Europa. No grupo da nosa selección encontrábanse Romanía, Polonia e Italia; seleccións ás que gañaron dunha forma moi ampla.

[miniatura|Xogadoras da selección española de fútbol sala durante o pre-europeo, xogado en [Leganés]]

O día 17 de febreiro de 2019 foi un día moi importante para recordar na historia xa que a Selección Española feminina acadou a primeira posición no primeiro campionato europeo feminino ao vencer na final a Portugal por un 4-0. Levaban moito tempo preparándose ás ordes da adestradora Clàudia Pons para asistir a dita cita.

## Galicia 
É moi importante revalorizar tamén as figuras das deportistas galegas que levan loitando durante moito tempo para que a selección chegue ao máis alto. Estas xogadoras son Vanessa Sotelo, Lucía Gómez e Silvia Aguete. Todas elas comparten equipo na primeira división española de fútbol sala feminino, aínda que as súas orixes son de bancadas diferentes.

No caso da ourensá Sotelo, compoñente actual do Alcorcón FSF, foi nomeada mellor xogadora europea do ano e do torneo, no primeiro campionato de Europa no que participaron. Ademais, conseguiron a primeira praza no mesmo.

Outro aspecto a destacar é a presenza da tamén galega, Raquel Manteiga Rodríguez, como árbitra deste encontro.

## Torneo da Vitoria (Moscova) 
Realizáronse partidos amigábeis entre España, Rusia, Portugal e Irán na cidade de Moscova o pasado maio. A este torneo chamóuselle Torneo da Vitoria.

Respecto ó antigo campionato europeo, Clàudia Pons cambiou un pouco a listaxe, e as xogadoras convocadas pola seleccionadora foron: Marta, Caridad, Isa García, Mayte Mateo, Noelia, Ana Luján, Irene, Luci, Ana, Ampi, Amelia, Peque, Consu e Vane Sotelo.

No primeiro amigábel, disputado contra Rusia, a selección gañou pola mínima (2-1), con goles de Vane Sotelo e Isa García. En canto ao segundo partido, contra Portugal, as lusas levaron a vitoria, por 2-4. Por último, este torneo rematou coa vitoria por 0-3 de España contra Irán.

## Bibliografía 
Real Federación Española de Fútbol: Convocatoria de la Selección femenina de fútbol sala para los amistosos ante PortugalConsultado  o 29/04/2019

## Notas
Lago Manicouagan

O **lago Manicouagan** (tamén coñecido como **encoro Manicouagan** e **cráter** **Manicouagan**) é un lago anular alimentado polas augas do río Manicouagan, no centro do Quebec (Canadá), uns 700 km ó nordeste da cidade do Quebec. O Monte Babel interprétase como un cumio orixinado polo rebote do chan fundido tralo impacto.

As investigacións recentes demostraron que o cráter ten unha idade de 214 ± 1 millóns de anos. Xa que esta data é 12 ± 2; millóns de anos anterior ó final do Triásico, este impacto non puido ser a causa da extinción masiva do Triásico-Xurásico.

## Proxecto hidroeléctrico 
O tamaño do lago foi ampliado debido ás novas achegas de auga causadas por unha serie de presas (denominadas Manic 1 e Manic 2), un proxecto hidroeléctrico desenvolvido por Hydro-Québec, a entidade eléctrica provincial, durante a década dos 60. O complexo de presas é tamén denominado como *Proxecto Manic-Outardes*, debido a que recolle as augas dos ríos Manicouagan e Outardes.

O lago Manicouagan actúa como unha xigantesca batería hidráulica para Hydro-Québec. No momento álxido do frío invernal, o nivel superficial do lago é normalmente máis baixo, debido a que as turbinas están en funcionamento continuo e á súa máxima potencia para xerar o fluído eléctrico necesario para as calefaccións de toda a provincia. O nivel do lago tamén sofre descensos en períodos de extrema calor durante o verán, posto que durante esa estación Hydro-Québec vende enerxía eléctrica á rede eléctrica completa de Nova Inglaterra e mesmo a usuarios particulares dos Estados Unidos. O potencial eléctrico de todo o complexo é de 2.592 MW.

## Notas
Pachyrhinosaurus

***Pachyrhinosaurus*** (que quere dicir en grego "lagarto de nariz groso"; de *Παχυ* (pachy), groso; *ρινό* (rinó), nariz; e *σαυρος* (sauros), lagarto) é un xénero extinto de dinosauros da familia Ceratopsidae que viviron a finais do período Cretáceo superior en América do Norte. Os primeiros restos foron descubertos por Charles M. Sternberg en Alberta, Canadá, en 1946, e foi nomeado en 1950. Arredor dunha ducia de cabeiras parciais e unha gran variedades doutros fósiles foron atopados en Alberta e Alasca. Un gran número deles non estiveron dispoñibles para o seu estudo até a década de 1980, o que provocou un aumento no interese en *Pachyrhinosaurus*.

## Notas
Linguas tucanas

As **linguas tucanas** son unha familia de linguas orixinarias de Colombia, o Brasil, Ecuador e o Perú.

## Clasificación
Existen dúas ducias de linguas tucanas:

*Tucanas occidentais
**Koreguaje (tamén coñecida como coreguaje, caquetá, korewahe, koreguaje)
**?Tama †
**Napo
***Orejón (tamén coñecida como coto, payoguaje, payaguá, koto, payowahe, payawá, m`áíhɨ̃ki)
***Siona–secoya (napo superior)
****?Macaguaje (tamén coñecida como kakawahe, piohé) †
****Siona (siona, sioni, pioje, pioche-Sioni, tetete)
****Secoya (piohé, secoya, siona-secoya)
*Tucanas centrais
**Cubeo (tamén coñecida como cuveo, kobeua, kubewa)
**Tanimuca (tamén coñecida como retuarã)
*Tucanas orientais
**Sur
***Macuna (tamén coñecida como buhagana, wahana, makuna-erulia, makuna)
***Barasana (tamén coñecida como paneroa, eduria, edulia, comematsa, janera, taibano, taiwaeno, taiwano)
**Central
***?Yupuá †
***Desano–siriano (tamén coñecida como desano)
***Bara: waimajã–Yurutí–Tuyuka (tamén coñecida como pocanga, pakang, tejuca, teyuka, tuyuca, bara)
***Tatuyo–pisamira&ndash;carapano (tamén coñecida como carapana, karapana)
**Norte
***Tucano (tamén coñecida como tukana, dasea)
***Wanano (tamén coñecida wanana, guanano, kotedia, kotiria, wanana-pirá)
****Piratapuyo (tamén coñecida como waikina, uiquina)
*?Miriti †
*?Cueretú (tamén coñecida como kueretú) †
*?Yauna (tamén coñecida como jaúna, yahuna, yaúna) †

A maioría das linguas fálanse, ou faláronse, en Colombia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Campbell, Lyle. (1997). *American Indian languages: The historical linguistics of Native America*. Nova York: Oxford University Press. .
* Kaufman, Terrence. (1990). Language history in South America: What we know and how to know more. In D. L. Payne (Ed.), *Amazonian linguistics: Studies in lowland South American languages* (pp.&nbsp;13–67). Austin: University of Texas Press. .
* Kaufman, Terrence. (1994). The native languages of South America. In C. Mosley & R. E. Asher (Eds.), ''Atlas of the world's languages'' (pp.&nbsp;46–76). Londres: Routledge.
Polaris (grupo musical)

**Polaris** é unha banda de rock alternativo formada como un proxecto musical único a mediados dos 90 involucrando a membros do grupo de indie rock de New Haven Miracle Legion. Foron encomendados especificamente para producir música para o programa de televisión de Nickelodeon *The Adventures of Pete & Pete*, que posteriormente foi compilada no primeiro e único álbum da banda. Case vinta anos despois de que o programa fose cancelado Polaris reapareceu coa súa primeira xira e un sinxelo en casete con dúas cancións novas.

## Discografía 
## Notas
Sobre a vellez

***Sobre a vellez*** (en ) é un ensaio escrito por Cicerón no ano -44 sobre os temas da vellez e da morte. Para darlle máis relevancia ás súas reflexións, Cicerón escribiu o ensaio como se Catón o Vello estivese a darlle unha conferencia a Escipión Emiliano e a Caio Lelio Sapiens.
[miniatura|esquerda|[Clásicos en Galego 14: *Sobre a vellez* e *Sobre a amizade*.]]
## Contido 
## En galego 
Foi traducido por Pepe Carballude e Xosé María Liñeira Reoboredo e foi publicado pola Editorial Galaxia en 1995.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Clásicos en Galego
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
### Ligazóns externas 
* Ficha na web de Editorial Galaxia.
Juan Antonio Vázquez García

**Juan Antonio Vázquez García**, nado en Ayer en 1952, é un economista e político asturiano.
## Traxectoria 
Licenciado en ciencias económicas e empresariais pola Universidade Complutense, catedrático de economía aplicada na Universidade de Oviedo. Entre 2000 e 2008 foi reitor da Universidade de Oviedo. Nas eleccións autonómicas de 2019 foi o candidato á presidencia do Principado de Asturias por Ciudadanos.

## Obra 
* *Aportaciones al estudio del proceso de industrialización en Asturias*. Pentalfa Ediciones, 1984. 
**La cuestión hullera en Asturias (1918-1935)*, con José Luis García Delgado. Oviedo: Instituto de Estudios Asturianos, 1985.
**La universidad, en transformación*. Santander: PubliCan, Ediciones de la Universidade de Cantabria, 2008
**Prosas sueltas*. Oviedo: Nobel, 2010.
**Crecimiento, competitividad y empleo en la economía asturiana*. Oviedo: Presidencia del Principado de Asturias, 2013.

## Notas
Jorge Carlos Fonseca

**Jorge Carlos de Almeida Fonseca**, nado en Mindelo o 20 de outubro de 1950, é un político, xurista e profesor universitario caboverdiano, que foi presidente da República de Cabo Verde entre 2011 e 2021.

Gañou as eleccións presidenciais de 2011 apoiado polo Movemento para a Democracia (MpD) e foi reelixido nas eleccións presidenciais de 2016, tamén apoiado polo mesmo partido.

## Traxectoria 
Foi candidato a Presidente da República nas eleccións de 2001, concorrendo contra Pedro Pires, que resultou vencedor. Volveuse presentar como candidato nas eleccións do 7 de agosto de 2011, desta vez apoiado polo MpD, e venceu tanto na primeira volta (co 38% dos votos) como na segunda (co 54,16%), contra o candidato apoiado polo Partido Africano da Independencia de Cabo Verde (PAICV), Manuel Inocêncio Sousa. Converteuse así no cuarto presidente da historia de Cabo Verde dende a independencia e o segundo non pertencente ao PAICV.

## Notas
Firmin Ngrébada

**Firmin Ngrébada**, nado en Bangui o 24 de maio de 1968, é un político centroafricano.

## Traxectoria 
Firmin Ngrébada aprobou o bacharelato en 1988, logo obtivo unha mestría en dereito público en 1994, na Universidade de Bangui. Ingresou na administración pública en outubro de 1993, á inspección do traballo e a lexislación social.

Vinculado ó círculo íntimo do presidente do país, Faustin-Archange Touadéra, foi o xefe do seu persoal electoral durante as eleccións presidenciais de 2016. Tamén presidiu a delegación durante as conversacións coas forzas armadas rebeldes que levaron á sinatura do acordo de paz o 2 de febreiro de 2015. Trala renuncia do goberno de Simplice Sarandji, Ngrébada foi nomeado primeiro ministro coa misión de formar un goberno de unidade nacional.

## Notas
La Renaissance

"**La Renaissance**" é o himno nacional da República Centroafricana, adoptado logo da independencia en 1960. A letra foi escrita polo entón Primeiro Ministro, Barthélémy Boganda. A música foi composta polo francés Herbert Pepper, quen tamén compuxo o himno nacional do Senegal, "Pincez Tous vos Koras, Frappez les Balafons".

Hai tamén unha versión en lingua sango titulada *E Zingo*.

## Letras 
## Notas
Escudo da República Centroafricana

O **escudo da República Centroafricana** consiste nun escudo, ladeado por dúas bandeiras nacionais e cun sol subindo ó longo do escudo.

Na parte superior hai un listel co lema "*Zo Kwe Zo*" (en Sango). Na parte inferior hai outro co lema "Unité, Dignité, Travail", (en francés, Unidade, Dignidade, Traballo), alén dunha medalla.

## Simbolismo 
O elefante e a árbore representan a natureza, que é a espiña dorsal do país. A estrela amarela nun mapa de África simboliza a localización do país. A man (no canto inferior dereito) foi o símbolo do partido dominante en 1963, cando o escudo foi aprobado.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* National Arms and Emblems Past and Present – Central African Republic
Fervenzas de Boali

As **fervenzas de Boali** (en ) son unhas fervenzas que se atopan na prefectura de Ombella-M'Poko, na República Centroafricana, preto da localidade de Boali, no río Mbali. Teñen unha altura de cincuenta metros e constitúen un dos lugares turísticos máis famosos do país. A enerxía das fervenzas foi explotada dende a década de 1950 para fornecer electricidade á cidade de Bangui.
[esquerda|miniatura|246x246px| As caídas de Boali, sobre un [Selo postal|selo franco-africano debuxado e gravado por Charles Mazelin.]]

## Notas
Dinastía aiúbida

A **dinastía aiúbida** (en  *al-Ayyūbīyūn*; en  *Xanedana Eyûbîyan*) foi unha dinastía musulmá de orixe kurda fundada por Saladino e centrada no Exipto. A dinastía gobernou grandes partes do Oriente Medio durante os séculos XII e XIII. Saladino converteuse en visir do Exipto fatimita en 1169, antes de abolir os fatimitas en 1171. Tres anos despois, proclamouse sultán após a morte do seu mestre, o gobernante zenguita Nur ad-Din. Durante a seguinte década, os aiúbidas lanzaron conquistas ó longo da rexión e en 1183, os seus dominios abranguían o Exipto, a Siria, a alta Mesopotamia, o Hejaz, o Iemen e a costa do norte da África até a fronteira da actual Tunisia. A maioría dos estados cruzados, caeron baixo o poder de Saladino despois da súa vitoria na batalla de Hattin, en 1187, inclusive o Reino de Xerusalén. Porén, os cruzados recuperaron o control da liña costeira da Palestinea na década de 1190.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Ulisses Correia e Silva

**José Ulisses de Pina Correia e Silva**, nado en Praia, Cabo Verde, o 4 de xuño de 1962, é un político, economista e profesor universitario caboverdiano.

## Traxectoria 
Nacido na capital caboverdiana, Praia, o día 4 de xuño de 1962, fixo a súa formación primaria e secundaria no Liceo Domingo Ramos e seguidamente licenciouse en 1988 polo Instituto Superior de Economía e Xestión da Universidade Técnica de Lisboa (UTL).

Logo de rematar os seus estudos superiores, entre 1989 e 1994 tivo unha importante experiencia no sector bancario, o que levou a ser o Director do Departamento de Administración do Banco de Cabo Verde.

Seguidamente entrou no mundo da política como membro do partido Movemento para a Democracia (MPD) e pasou a pertencer ó goberno como Secretario de Estado de Facenda entre 1995 e 1998, e un ano máis tarde até o 2000, foi Ministro de Facenda. Durante a etapa na que se desempeñou como ministro, cómpre salientar o achegamento do escudo caboverdiano en relación co euro, tamén tivo un grande impacto na economía do país, logrando así un crecemento económico e a creación de emprego.

Entre 2002 e 2007 exerceu como profesor da Universidade Jean Piaget de Cabo Verde, na que impartiu cursos sobre o Control da Estratexia corporativa e da Economía da empresa.

Antes de iniciar o seu primeiro mandato como Presidente da Cámara Municipal do Distrito de Beach, foi elixido como deputado na Asemblea Nacional de Cabo Verde, onde máis tarde foi Xefe do Grupo Parlamentario do seu partido "MPD" dende marzo de 2006 até marzo de 2008 e ó mesmo tempo asumiu o posto de Vicepresidente.

Dende xuño de 2013 é o Presidente do MPD e tamén do Comité executivo da organización internacional "Unión de Cidades Capitais Luso-Áfro-Américo-Asiática (UCCLA)" e dende novembro de 2014 do " IDC - África".

Como líder do seu partido, actualmente tras gañar cunha maioría absoluta as Eleccións Parlamentarias de marzo de 2016, dende o día 22 de abril en sucesión de José Maria Neves, é o novo 6º Primeiro Ministro de Cabo Verde.

## Notas
Subrexión de Kouvola

A **subrexión de Kouvola** (en finés *Kouvolan seutukunta*) é unha das dúas subrexións da rexión de Kymenlaakso. En 2017 tiña unha poboación de 91&nbsp;743 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2009: os municipios de Anjalankoski, Elimäki, Jaala, Kuusankoski, Kouvola e Valkeala crearon a nova cidade de Kouvola.
* 1 de xaneiro de 2021: Iitti uniráse á rexión de Päijänne Tavastia e á subrexión de Lahti, deixando a Kouvola como único municipio da subrexión.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da subregión de Kouvola 
** Sitio web de Iiti 
** Sitio web de Kouvola
André II de Hungría

**André II** (en , en , en , en ) nado c. 1177 e finado o 21 de setembro de 1235, foi rei de Hungría e Croacia entre os anos 1205 e 1235, tamén coñecido como **André de Xerusalén**. Gobernou o Principado de Halych dende 1188 até 1189/1190, e de novo entre 1208/1209 e 1210. Foi o fillo máis novo de Béla III de Hungría, quen lle confiou a administración do Principado de Halych acabado de conquistar en 1188. O goberno de André foi impopular, e os boiardos (ou nobres) expulsárono. Béla III quería as propiedades e cartos de André, obrigánoo a liderar unha cruzada en Terra Santa. Pola contra, André forzou ó seu irmán máis vello, o rei Emerico de Hungría, a ceder Croacia e Dalmacia como unha herdanza para el en 1197. O ano seguinte, André ocupou Hum.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
**Anonymus, Notary of King Béla: The Deeds of the Hungarians* (Edited, Translated and Annotated by Martyn Rady and László Veszprémy) (2010). In: Rady, Martyn; Veszprémy, László; Bak, János M. (2010); *Anonymus and Master Roger*; CEU Press; .
**Archdeacon Thomas of Split: History of the Bishops of Salona and Split* (Latin text by Olga Perić, edited, translated and annotated by Damir Karbić, Mirjana Matijević Sokol and James Ross Sweeney) (2006). CEU Press. .
**The Hypatian Codex II: The Galician-Volynian Chronicle* (An annotated translation by George A. Perfecky) (1973). Wilhelm Fink Verlag. LCCN 72-79463.