Luciano de Samosata

**Luciano de Samosata** (en ; en ), nado en Samosata cara ao 125 e finado en Alexandría contra o 180, foi un retor e escritor satírico. É coñecido polo seu característico estilo irónico, co que adoitaba burlarse da superstición, as prácticas relixiosas e as crenzas no paranormal. Malia que a súa lingua materna era, probablemente, o siríaco, as obras que se conservan de Luciano están escritas no dialecto ático do grego popular durante o período da segunda sofística.

Todo o que se coñece sobre a vida de Luciano procede dos seus escritos, que acostuman a ser difíciles de interpretar debido ao constante emprego do sarcasmo.

## Traxectoria 
Luciano naceu en Samosata, capital de Commagene, provincia de Siria. Os seus pais destinaron para a profesión de escultor cun seu tío, irmán da nai. Luciano abandonou o obradoiro, pois non tiña gusto por esta arte, aínda que a lenda conta que foi debido a que rompeu unhas lascas de mármore. Dispúxose daquela enteiramente ao estudo das letras, das que moi logo estivo en condicións de sacarlles partido. Até a idade dos corenta anos dedicouse a preitear como avogado ou a dar leccións de retórica, primeiro en Antioquía, logo en Atenas .Foi a partir desa idade cando comezou a escribir para o público e a viaxar. Pasou a Italia, onde realizou unha longa estadía. Desde aí marchou para a Galia, para a continuación trasladarse a Asia Menor. Finalmente radicouse en Exipto, onde o emperador Marco Aurelio lle asignara importantes funcións administrativas e xudiciais. Posibelmente faleceu en Alexandría, arredor do ano 180, nos primeiros anos do reinado do emperador Cómodo.

Antes de acadar as honras estatais, Luciano xa lograra adquirir fortuna e sona. Os seus escritos obtiveron éxito, á par que ingresaba sumas considerábeis polas leccións e a declamación da súa propia obra, ao xeito dos sofistas e dos rétores da época. Logo de contar o soño que determinara, segundo dicía, a súa vocación literaria, engadiu : « Quen escoite a narración do meu soño sentirá, estou seguro, renacer o valor na súa alma. Collerao por exemplo, reflectirá o que eu era, cando comecei a miña carreira e me baixei ao estudo sen me queixar nada da pobreza que entón me apresaba; e quererá imitarme, vendo a situación a que cheguei perante vós, non menos ilustre que algún escultor, por non dicir que aínda máis ».

## Obra 
Atribúenselle máis de 80 obras. Tomou de Menipo o diálogo humorístico, a medias entre o diálogo filosófico e a comedia. Os seus diálogos máis coñecidos son os *Diálogos de deuses* e os *Diálogos dos mortos*. Esta última obra inspirou o *Phalarismus* do polemista Ulrich von Hutten, *Les Héros de roman* de Boileau, así como os *Dialogues des morts* de Fénelon
Escribiu así mesmo numerosos diálogos ironizando, nun estilo moi próximo ao dos cínicos, sobre os filósofos. Redactou tamén exercicios satíricos imitando o estilo dos retóricos, como os eloxios irónicos: *Eloxio da calvicie* ou *Eloxio da mosca*.

Os seus *Relatos verídicos*, nos que o protagonista viaxa até a Lúa, é, sen ambaxes, considerada como un antecedente das obras de ficción-científica. Esta obra influíu na *Histoire comique des États et Empires de la Lune* (Historia cómica dos Estados e Imperios da Lúa) de Cyrano de Bergerac e máis no *Micromegas* de Voltaire.

O conxunto da obra de Luciano encontrou no século XIX o seu mellor eco nas "Pequenas obras morais" de Giacomo Leopardi.

### Selección de obras 
 21: *Diálogos de deuses* e *Diálogos de prostitutas*.]]

## Traducións 
* *Diálogos de deuses. Diálogos de prostitutas* (trad. Mª Teresa Amado Rodríguez). Vigo. Ed. Galaxia. 2002. Colección Clásicos en Galego n.º 21; edición bilingüe grego-galego 247 páxs. ISBN 84-8288-855-3
* *Relatos verídicos*, tradución de Xurxo Pereira e Xosé Abilleira. Rinoceronte, 2010. 98 páxinas, ISBN 978-84-92866-15-1.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
*  Obras completas, tomo I  
*  Obras completas, tomo II  
*  *Luciano de Samosata ou o príncipe do gai saber*, por Philippe Renault