Movemento antitabaco na Alemaña nazi

miniatura|dereita|300px|Dous soldados alemáns fumando
O **movemento antitabaco na Alemaña nazi** comezou no Terceiro Reich despois de que os médicos alemáns fosen os primeiros en descubrir a relación entre o cancro de pulmón e o tabaco, liderando a primeira campaña antitabaco da historia moderna. Os movementos antitabaco medraron en moitas nacións dende comezos do século XX, pero tiveron pouco éxito agás en Alemaña, onde a campaña recibiu o apoio do goberno despois do ascenso dos nazis no poder. Os líderes nacionalsocialistas condenaron o consumo de tabaco e moitos deles criticárono publicamente. sendo a máis importante do seu tipo naquel momento. Ademais da investigación efectuada, a aversión persoal de Adolf Hitler cara ao tabaco, as políticas reprodutivas dos nazis e a asociación do tabaco co antisemitismo e o racismo foron outros factores a prol desta campaña contra o tabaco.

A campaña antitabaco dos nazis consistiu en prohibir fumar nos tranvías, autobuses e trens urbanos, limitar as racións de cigarros na Wehrmacht, organizar clases médicas para os soldados e incrementar os impostos sobre o tabaco. mais posteriormente diminuíu entre os anos 1939 e 1945. Nin sequera a finais do século XX o movemento antitabaco da Alemaña da posguerra acadou tanta influencia coma nos tempos do nacionalsocialismo.

Estes grupos publicaron xornais que avogaban en contra do uso do tabaco. A primeira destas publicacións en alemán foi *Der Tabakgegner* (Opositor do Tabaco), editada pola organización de Bohemia entre os anos 1912 e 1932. *Deutscher Tabakgegner* (Opositor Alemán do Tabaco) foi o segundo xornal que trataba este tema, publicándose en Dresde dende 1919 ata 1935. Xunto co tabaco, estas organizacións foron opositoras tamén do consumo de bebidas alcólicas.

## Factores motivadores 
### Investigacións 
As investigación e estudos dos efectos do tabaco na saúde pública estaban máis avanzados en Alemaña que en calquera outra nación no momento en que os nazis chegaron ao poder. en contra da crenza popular de que os científicos estadounidenses e británicos foron os primeiros en descubrila nos anos 1950, e a Alemaña nazi apoiou diversas investigacións epidemiolóxicas nestes efectos do uso do tabaco. Establecida no ano 1941, esta institución antitabaco foi a máis significativa da Alemaña nazi. foi membro do NSKK e do Partido Nazi (NSDAP). A súa disertación foi o primeiro estudo epidemiolóxico controlado da relación entre o tabaco e o cancro de pulmón. Entre a mención doutros factores causantes como o po, os gases de escape dos automóbiles, a tuberculose, os raios X e outros contaminantes procedentes das fábricas, o seu informe indicou que "o papel significativo do fume do tabaco estaba cada vez máis no primeiro plano" entre ditos factores.

Os doutores do Terceiro Reich sabían que fumar era causa de doenzas cardíacas, consideradas as doenzas máis serias resultantes do uso do tabaco. O uso da nicotina tamén se considerou responsable do incremento nos infartos de miocardio reportados no país. Nos últimos anos da segunda guerra mundial, os investigadores consideraron a nicotina como un factor dos fallos cardíacos coronarios que sufriron un número significativo de persoal militar na fronte oriental. Un patólogo da Wehrmacht examinou 32 soldados mozos que faleceran a causa de infarto de miocardio nesta fronte, e documentou nun informe de 1944 que todos eles eran "fumadores entusiastas", citando a opinión do tamén patólogo Franz Buchner que afirmou que os cigarros eran "un veleno coronario de primeira orde". Sentíase infeliz xa que tanto Eva Braun como Martin Bormann eran fumadores e preocupáballe que Hermann Göring fumase continuamente en lugares públicos, chegando a poñerse furioso cando se comisionou unha estatua na que se representaba a Göring fumando.

Hitler non aprobaba a liberdade para fumar da que dispoñía o persoal militar, e durante a segunda guerra mundial declarou que "era un erro, culpa do liderado do exército naquel momento, no comezo da guerra" e que "non é correcto dicir que un soldado non pode vivir sen fumar", chegando a prometer que acabaría co uso de tabaco no exército en canto rematase a guerra. Animou persoalmente aos seus amigos próximos para que non fumasen e premiou a aqueles que deixaron de fumar. Porén, o rexeitamento persoal do tabaco por parte de Hitler tan só foi un dos diversos factores catalizadores da campaña antitabaco alemá. afirmación probada como correcta por investigacións modernas. Martin Staemmler, un doutor prominente durante o Terceiro Reich, opinaba que fumar durante o embarazo resultaba nun aumento dos natimortos e abortos espontáneos. Esta opinión foi apoiada pola hixienista racial Agnes Bluhm, quen publicou un libro no ano 1936 expresando este mesmo punto de vista. Os líderes nazis amosaron a súa preocupación por esta cuestión xa que desexaban que as mulleres alemás tivesen unha gran facilidade reprodutiva. Un artigo publicado nunha revista xinecolóxica alemá de 1943 afirmou que as mulleres que fumaban tres ou máis cigarros diarios tiñan máis posibilidades de quedar sen fillos en comparación coas mulleres non fumadoras.

### Asociación co antisemitismo e co racismo 
A maiores da preocupación pola saúde pública, os nazis estaban moi influenciados pola súa ideoloxía, Os líderes nazis crían que estaba mal que a "raza superior" fumase A súa visión do tabaco era a dun "veleno xenético", Algúns activistas antitabaco nazis chegaron a representar o tabaco como un vicio dos "negros dexenerados".

## Campaña 
### Medidas antitabaco 
Os nazis empregaron varias tácticas de relacións públicas para convencer ao público xeral alemán de non fumar. Revistas de saúde ben coñecidas como *Gesundes Volk* (Xente saudable), publicaron advertencias sobre as consecuencias que fumar tiña na saúde En xuño de 1939 formouse un departamento antitabaco e antialcohol, e a *Reichsstelle für Rauschgiftbekämpfung* (Departamento para a loita contra o envelenamento do tabaco) tamén axudou nesta campaña. As revistas *Die Genussgifte* (As drogas sociais), *Auf der Wacht* (En garda) e *Reine Luft* (Aire limpo) publicaron tamén artigos que avogaban non fumar. De entre estas publicacións, *Reine Luft* foi a principal revista do movemento antitabaco, e a institución de Karl Astel na Universidade de Jena mercou e distribuíu centos de exemplares desta publicación. A finais dos anos 1930 incrementouse a posta en marcha deste tipo de lexislacións, e no ano 1938 a Luftwaffe e o Reichspost impuxeron a prohibición de fumar. Esta prohibición estendeuse as institucións médicas, colexios

En 1941 sesenta cidades alemás prohibiron fumar nos tranvías. e as mulleres embarazadas e as que se atopaban entre os 25 e os 55 anos de idade non recibiron racións de tabaco durante a segunda guerra mundial. As restricións na venda de produtos tabaqueiros tamén se impuxo nos establecementos alimentarios e hospitalarios. O seguinte paso nesta campaña antitabaco chegou en xullo de 1943 cando se prohibiu que os menores de 18 anos fumasen en público. promulgadas o 7 de decembro de 1941 e asinadas por Heinrich Hunke, presidente do Consello de Publicidade, nas que se prohibiu amosar o acto de fumar como inofensivo ou como unha expresión de masculinidade. Tamén se prohibiu ridiculizar aos activistas antitabaco así como a publicidade destes produtos por medio de altofalantes e nos selos postais.

As restricións do tabaco chegaron tamén á Wehrmacht. As racións de cigarros no exército limitáronse a seis por soldado ó día. A venda de cigarros extra ós soldados foi habitual, pero estaba limitada a 50 cigarros por persoa ó mes. O acceso a cigarros prohibíuselle ao persoal auxiliar feminino da Wehrmacht, e realizáronse conferencias médicas para persuadir ó persoal militar a que deixara de fumar. Unha ordenanza promulgada o 3 de novembro de 1941 elevou os impostos do tabaco entre un 80% e un 95% do seu prezo de venda, converténdose na maior subida de impostos do tabaco en Alemaña ata pasados máis de 25 anos tralo fin do réxime nazi.

Os fabricantes alemáns de cigarros levaron a cabo varios intentos de debilitar a campaña antitabaco. Publicaron novas revistas nas que intentaron representar o movemento antitabaco como "fanático" e "non científico".

## Trala segunda guerra mundial 
[miniatura|dereita|200px|[Contrabando de tabaco en Alemaña en 1949]]
Tralo colapso da Alemaña nazi ao final da segunda guerra mundial en Europa, as empresas tabaqueiras estadounidenses entraron rapidamente no mercado negro alemán. O contrabando ilegal de tabaco tornouse predominante, e a campaña antitabaco comezada polos nazis deixou de existir trala caída do Terceiro Reich. No ano 1949 entraron cada mes en Alemaña uns 400&nbsp;millóns de cigarros fabricados nos Estados Unidos de forma ilegal. En 1954 case 2000 millóns de cigarros suízos entraron ilegalmente en Alemaña e Italia. Como parte do Plan Marshall os Estados Unidos enviaron tabaco a Alemaña libre de cargos. A cantidade de tabaco enviado a Alemaña desta forma en 1948 foi de 24&nbsp;000 toneladas, chegando as 69&nbsp;000&nbsp;toneladas no ano 1949. O consumo de cigarros per cápita na Alemaña de posguerra incrementouse progresivamente dende os 460 cigarros en 1950 ata os 1523 en 1963. A finais do século XX as campañas antitabaco alemás non conseguiron acadar os niveis de "clímax" da campaña nazi, e segundo Robert N. Proctor as investigacións sobre os efectos do tabaco na saúde en Alemaña estaban "mudas" nese momento.

## Notas 
:*Todas as referencias en inglés agás cando se indique o contrario*

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*