open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Callicarpa

***Callicarpa*** é un xénero de arbusto que pertence á familia das lamiáceas. Son plantas nativas de Asia (de onde proceden a meirande parte das especies), Australia, Madagascar, o sueste de Norteamérica e Suramérica.

## Usos 
A *Callicarpa americana* emprégase de xeito tradicional como repelente das picadelas de mosquitos.

## Especies 
Listaxe das especies aceptadas

## Notas
Callicarpa dichotoma

A ***Callicarpa dichotoma*** é unha especie de arbusto pertencente ao xénero *Callicarpa*. É nativa da China, de Vietnam, de Corea e do Xapón.

## Características 
Cultívase en xardíns como planta ornamental. As súas flores van do rosa ao branco e as súas bagas son púrpuras. Os froitos medran mestos en acios e proporcionan alimento para a fauna salvaxe, mais non son aproveitábeis para o seu uso culinario por mor do seu sabor amargo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Callicarpa dichotoma info *
* *Callicarpa dichotoma information *
Diego Alende

**Diego Alende López**, nado en Santiago de Compostela o 25 de agosto de 1997, é un futbolista galego que xoga como defensa no Andorra, da Segunda División.

## Traxectoria 
Alende xogou nas categorías inferiores do Celta de Vigo, asinando un novo contrato de cinco anos de duración o 11 de agosto de 2015. Fixo o seu debut co Celta B na Segunda División B o 20 de setembro dese mesmo ano con vitoria 6–1 fronte á Arandina CF.

O debut de Alende co primeiro equipo do Celta na Primeira División produciuse o 5 de decembro de 2015 no encontro fronte ó Betis que rematou 1–1, entrando no segundo período en substitución do goleador Théo Bongonda. Poucos días despois xogou como titular do primeiro equipo na Copa do Rei fronte ao Almería. Xogou catro anos co filial do Celta, converténdose no capitán do equipo.

No verán de 2019 deixou o club celeste despois de 14 anos e asinou co Real Valladolid por 3 temporadas. Ademais foi convocado en cinco ocasións para o primeiro equipo, aínda que sen chegar a debutar.

O 20 de agosto de 2020 asinou como novo xogador do Club Deportivo Lugo, cedido por unha tempada polo Valladolid.

### Selección española 
En xaneiro de 2016 debutou coa selección española sub-19 nun partido amigábel contra Italia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en soccerway.com
Claudia Piñeiro

**Claudia Piñeiro**, nada en Burzaco o 10 de abril de 1960,  é unha guionista de televisión, novelista e dramaturga arxentina.

## Traxectoria 
Traballou como administrativa no sector privado e na Universidade de Buenos Aires. É principalmente coñecida por ser a autora de *Un ladrón entre nosotros*, *Tuya*, *Las viudas de los jueves* (Premio Clarín de Novela), *Elena sabe* e *Las grietas de Jara* (Premio Sor Juana Inés de la Cruz). As súas obras foron traducidas a varios idiomas e algunhas tamén foron adaptadas ao cinema. Alejandro Doria comezou a pre-produción do filme *Tuya*, baseado na novela,, pero a súa morte impediulle facelo. A película *Tuya* foi finalmente estreada en 2015 baixo a dirección e guión adaptado de Edgardo González Amer. Tamén escribe unha columna titulada "Los jueves de Claudia Piñeiro" no Suplemento Literario Telam.

## Obras 
### Narrativa 
* *El secreto de las rubias* (1991)
* *Serafín, el escritor y la bruja* (2000)
* *Un ladrón entre nosotros* (2004)
* *Tuya* (2005)
* *Las viudas de los jueves* (2005)
* *Elena sabe* (2006)
* *Las grietas de Jara* (2009)
* *El fantasma de las invasiones inglesas* (2010)
* *Betibú* (2011)
* *Un comunista en calzoncillos* (2013)
* *Una suerte pequeña* (2015)
* *Las maldiciones* (2017)
* *Quién no* (2018). Alfaguara
* "Lady Trópico", en *Hombres (y algunas mujeres)*, revista *Zenda*, 2019. Conto
* *Catedrales* (2020). Alfaguara. Novela.

### Teatro 
* *Cuánto vale una heladera* (2004)
* *Un mismo árbol verde* (2006)
* *Verona* (2007)
* *Morite, gordo* (2008)
* *Tres viejas plumas* (2009)

## Premios 
* Finalista do Premio La Sonrisa Vertical 1991 (Tusquets Editores) con *El secreto de las rubias*
* Premio Pléyade 1992 á mellor nota periodística publicada ese ano en revistas femininas
* Seleccionada no Concurso Editorial Edebé de Barcelona a obra infantil *Serafín, el escritor y la bruja*
* Finalista do Premio Planeta Argentina 2003 coa novela *Tuya*
* Premio Latinoamericano de Literatura Infantil e Xuvenil 2005 por *Un ladrón entre nosotros*
* Premio Clarín de Novela 2005 por *Las viudas de los jueves*
* Mención no *Concurso Emilia* de teatro de Humor de Hueney, Zapala
* Premio ACE 2007 á mellor obra de autor nacional por *Un mismo árbol verde*
* Premio LiBeraturpreis 2010 por *Elena sabe*
*Premio Rosalía de Castro do Centro PEN Galicia en 2014.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Claudia Piñeiro en ''Alternativa Teatral. Consultado o 11 de xullo de 2017.
Gaivota do Caspio

A **gaivota do Caspio** (*Larus cachinnans*) é unha ave da familia dos láridos.

## Características 
Trátase dunha especie estreitamente ligada á  gaivota patiamarela e á  gaivota arxéntea. Hoxe en día é considerada unha especie diferente. Habita na costa mais tamén en ríos, encoros ou lagoas interiores.

## Distribución 
Distribúese polo Mar Negro, Mar Caspio e nunha ampla zona de Asia Central. Recentemente é unha visitante máis habitual no norte e nordés de Europa, téndose documentado casos de hibridación coa patiamarela e arxéntea.

No período do ano 2005 ata o 2010 documentáronse 42 rexistros desta especie na Península Ibérica, seis deles en Galicia.

## Notas
Gaivota de bico fino

thumb| *Chroicocephalus genei*
A **gaivota de bico fino** (*Chroicocephalus genei*) é unha ave da familia dos láridos.

## Características 
Trátase dun lárido de pequeno ou medio tamaño, semellante a gaivota chorona. A súa lonxitude non adoita superar os 40&nbsp;cm e a envergadura non acostuma exceder os 100&nbsp;cm. O peteiro é negro avermellado e o iris branco. Os xuvenís presentan o peteiro e as patas cun ton amarelo. O corpo é branco coas excepcións das as agrisadas e a cola negra. O hábitat e costumes son moi similares ós da gaivota chorona, mais a súa poboación é moito máis reducida.
A alimentación consiste en peixes, crustáceos e insectos. Que captura nadando ou voando, e empregando unha gran variedade de técnicas.

## Reprodución 
Aniña en deltas, marismas ou cursos fluviais. Aproveita zonas chás onde a vexetación herbácea se combina con lameiras, onde constrúe un refuxio onde emprazar o niño. Cría colonialmente, aceptando a presenza doutras gaivotas e aves limícolas. O niño constrúese con ramallos secos e plumas. Habitualmente as postas constan de dous ovos, sendo raros as postas de tres ou catro ovos.

## Distribución 
Distribúese por todo o Mediterráneo e en todos os seus mares conectados: coma o Mar Negro, o Mar Caspio ou o Golfo de Arabia. Cara ao norte chega ata a Siberia máis meridional, cara ao leste o seu límite sitúase na India occidental e no Parque Natural da Albufera de Valencia. No 2007 estimouse en España unha poboación de 1.220 parellas reprodutoras. Dos cales a metade sitúase en Andalucía e o resto repartiríase entre Cataluña e Valencia.

## Conservación 
A gaivota picofina presenta grandes oscilacións na súa poboación mundial de ano en ano. Porén debido ó tamaño da poboación total e o amplo rango xeográfico polo que se estende non está considerada en perigo pola UICN. A nivel europeo está catalogada dentro do Anexo I da Directiva 79/409/CEE relativa á conservación das aves silvestres e atópase dentro da categoría *De Interese Especial*.
En España considérase unha especie vulnerable debido a varios motivos. Por un lado a súa reducida poboación e a súa alta dispersión dificultan a reprodución. Por outro lado tamén se ve afectada pola degradación dos seus hábitats pola contaminación, a súa sensibilidade ás perturbacións e a súa vulnerabilidade á competencia doutras especies. Todos estes motivos explican a dificultade que atopa a especie para crear novas colonias estábeis.

## Notas
Gaivota cana

A **gaivota cana** (*Larus canus*) é unha ave da familia dos láridos.

## Características 
É unha gaivota pequena que cría en colonias ou soa, en costas, illas e lagoas do interior. É escasa en cidades. Ollo completamente negro e peteiro amarelo. Os xuvenís tardan tres anos en acadar a plumaxe de adulto. Morfoloxicamente machos e femias son completamente iguais.
A súa alimentación é variada: peixes, insectos, ratos, calaza e restos orgánicos dos vertedoiros.

## Reprodución 
A reprodución realízase entre os meses de abril e xullo. A posta adoita consistir en 3 ovos que son son chocados ó longo duns 28 días. Os xuvenís voan ás 4 ou 5 semanas. Niño no chan.

## Taxonomía 
Hai catro subespecies, dúas das cales son consideradas especies distintas por algunhas autoridades: 
* *L. c. canus* – Linnaeus, 1758. É a subespecie nomeada, que se encontra en Europa e oeste de Asia. Pequena; co manto gris de ton medio (é a subespecie máis clara); puntas das ás con moito branco; iris escuro. Envergadura alar de 110 a 125&nbsp;cm; peso de 290 a 480&nbsp;g.
* *L. c. heinei* – Homeyer, 1853. Encóntrase no norte de Asia. De mediano tamaño; manto gris escuro (é a subespecie máis escura); puntas das ás con moito negro; iris escuro. Peso de 315 a 550&nbsp;g.
* *L. c. kamtschatschensis* – Bonaparte, 1857; syn. *L. kamtschatschensis*. Encóntrase no nordeste de Asia. Grande; manto de gris medio a gris escuro; puntas das ás con moito negro; iris claro. Pesode 394 a 586&nbsp;g.
* *L. c. brachyrhynchus* – Richardson, 1831; syn. *L. brachyrhynchus*. Encóntrase en Alasca e occidente do Canadá. Pequena; manto de gris medio a gris escuro; puntas das ás cun pouco de negro e moito branco; iris claro. Envergadura alar de 96 a 102&nbsp;cm; peso de 320 a 550&nbsp;g.

## Notas
Conduce rápido

***Conduce Rápido*** é unha novela negra de Diego Ameixeiras editada en 2014 por Edicións Xerais de Galicia. Conta a historia de dous irmáns de Santiago de Compostela despois de que un deles atope un saco de lona con cocaína nunha praia. No ano 2015 acadou o Premios Losada Diéguez de creación literaria. O título do libro é unha chiscadela ao disco *Conducir despacio*, do grupo ourensán Cosecha Roja.

## Trama
Os feitos ocorren arredor da cidade de Santiago de Compostela, onde vive Erika, unha rapaza nova, co seu irmán Samuel. Ambos os dous móvense nun ambiente marxinal no que vai aumentando a violencia segundo transcorre a historia. Unha das causas desta situación é abandono da súa nai para fuxir co home do cal está namorada. A falta de diñeiro para sobrevivir fai que os irmáns cheguen a roubar e mesmo a prostituírse. Un saco de lona envolto cunhas cordas aparece nunha praia galega con 10 quilos de cocaína. Bruno, un traficante de pouca monta, pídelle axuda a Samuel para distribuíla. Os irmáns ven unha oportunidade para saíren do ambiente marxinal. O azar do destino fará que Ventura, un narcotraficante con problemas co xogo, entre na vida dos irmáns para axudalos.

## Crítica 
## Traducións 
*Ao castelán polo propio autor co título de *Conduce rápido* publicado en 2017 por Editorial Akal, Serie negra.

## Notas
Antiaglutinante

Un **antiaglutinante** (denominado tamén de **anticompactante**, **antiaglomerante** ou ***antiacaking***) é unha substancia capaz de evitar a formación de corpos compactos nas substancias existentes nunha disolución. As partículas sólidas dunha solución poden ir aglomerándose proporcionando unhas estruturas agregadas (denominadas en certas ocasións: grumos, gorolos ou bolborotos) que restan homoxeneidade. Estas substancias, denominadas antiaglomerantes, son capaces de evitar a formación de grumos por aglutinación de partículas. Pode tratarse dunha substancia química ou dun obxecto que coa súa presenza proporcione unhas características desfavorábeis á formación de aglomeracións. As substancias con capacidades contrarias denomínanse aglutinantes.

## Usos 
Os antiaglutinantes empréganse en diversas industrias co obxecto de proporcionar mesturas homoxéneas. Por regra xeral a granulometría é a análise máis empregada para ver e detectar a formación de grumos, así como a necesidade de aplicar antiaglomerantes. Na industria alimentaria emprégase frecuentemente, así como na distribución de graneis como poden ser fariñas, cereais, etc.

### Industria 
En certas industrias os antiaglutinantes son empregados de forma intensa, por regra xeral cando é necesario que as mesturas se deban manter as súas características, como é o caso das pinturas sintéticas como pode ser as acrílicas. Nalgúns casos empréganse antiaglutinantes cando a aparición de grumos pode ser entendida como unha perda de calidade nos produtos, desta forma tense o seu uso moi estendido nos produtos de cosmética. Na industria de fabricación de fertilizantes adóitanse empregar antiaglomerantes co obxecto de obter maior rendemento nas mesturas.

### Alimentación 
Na industria alimentaria refírese aos aditivos que se lles engaden a certos alimentos para reducir a tendencia das partículas que os compoñen a adherirse unhas ás outras. Son habituais como aditivo alimentario nalgúns sectores de procesado de alimentos. Por regra xeral codifícanse co *E-5***, é dicir cun cinco diante. Esta regra non é exacta xa que, por exemplo, o fosfato de diamidón, que é un antiaglomerante empregado frecuentemente en repostaría, posúe unha codificación *E 1412.* Deste xeito atópanse os antiaglomerantes na preparación de sopas instantáneas, elaboración de mollos, zumes, etc. Por regra xeral aplícase a aqueles alimentos que se atopan en fase líquida, ou que son fluídos. Tal é o caso dalgúns lácteos, como iogures, cremas, queixo fresco, ou o mesmo leite. Nalgúns sales emprégase o silicato cálcico (CaSiO3), como unha substancia antiaglutinante para impedir que o sal se aglutine nos saleiros por mor da presenza de humidade no ambiente. Noutrora empregábanse grans de arroz.

## Farmacia / Medicina 
Algunhas doenzas relacionadas co sangue e a súa fluidez a través das arterias como pode ser a aparición de trombos pode ser evitada coa aplicación de fármacos con capacidades antiaglutinantes ou anticoagulantes que melloren a viscosidade sanguínea.

## Notas
America (grupo musical)

**America** é un grupo musical de rock formado en Inglaterra en 1970 polos artistas Dewey Bunnell, Dan Peek e Gerry Beckley. O trío coñeceuse por seren fillos de militares estadounidenses das forzas aéreas asentados en Londres, onde comezaron as súas actuacións en vivo. America acadou unha gran popularidade na década de 1970, e eran coñecidos polas súas harmonías vocais e o seu son folk acústico e lixeiro.

miniatura|280px|America nunha actuación de 1972.
O grupo xurdiu pouco despois da gradución dos seus membros no instituto, e axiña asinaron co selo Warner Bros. Records. O seu primeiro álbum, 1America, produciu os seus primeiros éxitos "A Horse with No Name" e "I Need You"; *Homecoming* (1972) produciu o sinxelo "Ventura Highway" e *Hat Trick* (1973), tivo un éxito máis modesto nas listas e produciu un éxito menor, "Muskrat Love".

## Membros do grupo
;Actuais membros
* Gerry Beckley&nbsp;– líder e voz, teclado, guitarra, baixo e harmónica (1970–presente)
* Dewey Bunnell&nbsp;– líder e voz, guitarra e percusión (1970–presente)

;Antigos membros
* Dan Peek&nbsp;– líder e voz, guitarra, baixo, teclado e harmónica (1970–1977; finado en 2011)

;Actuais músicos de xiras
* Richard Campbell&nbsp;– baixo, voz (2003–presente)
* Ryland Steen - batería, percusión (2014–presente)
* Bill Worrell&nbsp;– guitarra, banjo, teclado, coros (2014–presente)

;Antigos músicos de xiras
* David Dickey&nbsp;– baixo, coros (1972–1980)
* David Atwood&nbsp;– batería, percusión (1972–1973)
* Willie Leacox&nbsp;– batería, percusión (1973–2014)
* Calvin "Fuzzy" Samuels&nbsp;– baixo (1975; substitute for Dickey)
* Jim Calire&nbsp;– teclado, saxofón (1976–1979)
* Tom Walsh&nbsp;– percusión (1976–1979)
* Michael Woods&nbsp;– guitarra, teclado, coros (1977–2014)
* Bryan Garofalo&nbsp;– baixo (1980–1981)
* Bradley Palmer&nbsp;– baixo, coros (1981–2003)
* Trent Stroh&nbsp;– baixo, coros (2003)
* Chas Frichtell&nbsp;– baixo, coros (2003)

## Discografía 
* *America* (1971)
* *Homecoming* (1972)
* *Hat Trick* (1973)
* *Holiday* (1974)
* *Hearts* (1975)
* ''History: America's Greatest Hits* (1975)
* *Hideaway* (1976)
* *Harbor* (1977)
* *America Live* (1977)
* *Silent Letter* (1979)
* *Alibi* (1980)
* *View from the Ground* (1982)
* *Your Move* (1983)
* *Perspective* (1984)
* *In Concert* (1985)
* *Encore: More Greatest Hits* (1991)

* *Hourglass* (1994)
* *In Concert* (1995)
* *Horse with No Name* (1995)
* *Human Nature* (1998)
* *Highway* (2000)
* *The Complete Greatest Hits* (2001),
* *Holiday Harmony* (2002)
* *The Grand Cayman Concert* (2002)
* *America & Friends Live at the Ventura Theatre* (2006)
* *Here & Now* (2007)
* *Live In Concert: Wildwood Springs* (2008)
* *Hits: 40th Anniversary Edition* (2011)
* *Back Pages* (2011)
* *Lost & Found* (2015)
* *The Warner Years 1971-1977* (2015), 8-CD box set
* *Archives, Vol. 1'' (2015)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Igrexa do Sacramento de Madrid

A **igrexa do Sacramento de Madrid**, (en ) tamén coñecida como **Igrexa Catedral das Forzas Armadas** e **Catedral Castrense** é un templo católico de Madrid, España. Atópase na rúa do Sacramento, moi preto do Palacio Real e a carón do Palacio de los Consejos.

## Historia
miniatura|esquerda|190px|A igrexa e a súa cúpula, baixo unha nube en forma de corazón.
Foi o templo do antigo mosteiro das monxas bernardas de Madrid, fundado en 1615 por Cristóbal de Sandoval y Rojas, duque de Uceda, fillo do I Duque de Lerma e valido do rei Filipe III.

Foi proxectada en forma de cruz latina polo arquitecto Juan Gómez de Mora no ano 1615, pero as obras comezaron en 1671, medio século despois de fundado o convento, por mor da caída en desgraza do valido, e remataron en 1744.

Ademais de Gómez de Mora, interviñeron os arquitectos Francisco Bautista, Manuel del Olmo e Bartolomé Hurtado García, que foi o director principal da obra. A decoración interior fíxoa Andrés Esteban en 1744. A fachada de granito é obra de Pedro de Ribera, cara ao ano 1744.

A igrexa é o único que resta do antigo mosteiro, xa que o edificio do convento foi derrubado en 1972. Está considerada unha das mellores obras do barroco relixioso madrileño, e malia os avatares do tempo (foi danada durante a Guerra Civil Española e restaurada posteriormente por Fernando Chueca Goitia) conserva case intacta a súa estrutura e decoración. Entre as obras de arte que atesoura o edificio, destacan varios cadros de Luca Giordano, un conxunto de retablos de estilo Rococó, o ciclo de pinturas ó fresco de bóvedas e muros, obra dos irmáns González Velázquez, e o retablo maior, cunha pintura de *San Bernardo y san Benito adorando la Eucaristía*, obra de Gregorio Ferro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Arcebispado castrense de Madrid
Rafael Alonso

**Rafael Alonso Fernández** nado en Pontevedra en 1924 e finado setembro en 1995, foi un pintor galego, especializado na acuarela.

## Traxectoria
Comezou a estudar arquitectura en Madrid en 1946, mais deixouno ao pouco tempo. En 1947 fixo a súa primeira exposición en Vigo e Pontevedra simultaneamente. En 1952 marchou durante dous anos a París cunha pensión e alí coñeceu tendencias innovadoras (postimpresionismo, fauvismo, técnica de Duby...), que serviron de base para a súa propia creatividade.

Nos seus comezos a temática era máis paisaxística, derivando cara a formas esquemáticas.

Amigo do editor Sabino Torres, ilustrou a obra de Celso Emilio Ferreiro *Musa alemá*.

Recibiu a medalla de Ouro da primeira Bienal de Arte de Pontevedra (1970) e a da cuarta Bienal Internacional de Pontevedra (1980), os dous únicos concursos ós que se presentou. A súa obra está en poder de institucións como os Paradores Nacionais de Turismo, o BBVA, a Colección Afundación, o Museo Provincial de Pontevedra ou o Museo Municipal Quiñones de León de Vigo e coleccións privadas do Canadá, Cuba, Estados Unidos de América, Francia, Reino Unido, Rusia…

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
* *Proxecto Galicia, Tomo XVI, *Arte Contemporáneo I*. Hércules de Ediciones.
* 
* 

### Outros artigos
* Colección Afundación
### Ligazóns externas
* 20px  Obras de Rafael Alonso en YouTube
*Bibliografía na páxina web *Pintores Gallegos''.
Peletaría

[miniatura|225px|[Marchante de peles canadense a finais do século XIX.]]
A **peletaría** ou **peletería** é o oficio de preparar peles finas para facer pezas de vestir, accesorios etc. Por exensión, denomínase igualmente peletaría á&nbsp;industria dedicada á elaboración de indumentaria a partir de coiro e pel animal, ou á&nbsp;tenda onde se venden artigos de pel. Trátase dunha das tecnoloxías máis antigas coñecidas, remontándose á prehistoria, e probabelmente a forma máis antiga de elaboración de indumentaria.

Peletaría é tamén o conxunto de peles que elabora ou vende o peleteiro.

Mentres o coiro, especialmente é obtido do gando, é hoxe un artigo estándar na vestimenta, a popularidade das pezas de pel sufriu unha importante diminución nos últimos anos por mor da concienciación de protexer algunhas especies de animais escasos, normativa CITES. Os coidados especiais que require tanto na súa confección como no seu uso fixeron que se considerase tradicionalmente un artigo de luxo; algunhas pezas, como as elaboradas de armiño, foron simbólicas da vestimenta real nalgunhas culturas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Roupa
* Curtido&nbsp;ou curtume
Lei de Dollo

A **lei de Dollo** ou **lei de Dollo da irreversibilidade evolutiva** ou **principio de Dollo** é unha hipótese proposta en 1893 polo paleontólogo belga nado en Francia Louis Dollo, que di que a evolución non é reversible. A formulación desta hipótese tal como a fixo inicialmente Dollo era: "Un organismo non pode retornar, nin sequera parcialmente, a un estado previo polo que xa pasou na súa liña de antepasados." Esta enunciación é a miúdo malinterpretada como unha hipótese menos esixente referida á posibilidade de recuperar estruturas ou órganos perdidos, que é improbable que reaparezan na "mesma forma" (definida con pouca precisión). Segundo Richard Dawkins, esta lei é "realmente só unha afirmación sobre a improbabilidade estatística de seguir exactamente a mesma traxectoria evolutiva dúas veces (ou calquera traxectoria determinada), en calquera dirección." Stephen Gould suxeriu que a irreversibilidade hipoteca certas vías evolutivas unha vez que emerxen as formas principais: "[Por exemplo], unha vez que se adopta o plan corporal ordinario dun réptil, centos de opcións quedan para sempre pechadas, e as posibilidades futuras deben desenvolverse dentro dos límites do deseño herdado."

## Un exemplo 
Nun estudo de 2009 sobre a evolución da estrutura das proteínas propúxose un novo mecanismo para a lei de Dollo. No estudo examinouse un receptor hormonal que evolucionara desde dunha proteína ancestral que podía ligarse a dúas hormonas pero que cambiou a unha nova proteína que era específica para unha soa hormona. Este cambio fora causado por dúas substitucións de aminoácidos, que impiden que se produza a unión da segunda hormona. Porén, ocorreron seguidamente outros cambios, que eran selectivamente neutros, xa que non afectaban á unión a hormonas. Cando os autores trataron de reverter a proteína ao seu estado ancestral facendo mutar os dous "residuos de unión", encontraron que os outros cambios producidos desestabilizaran o estado ancestral da proteína. Concluíron que para que evolucionase esta proteína revertendo ao estado anterior e recuperando a súa capacidade de unirse ás dúas hormonas, terían que producirse varias mutacións neutras independentes simplemente por azar e sen presión de selección. Como isto é extremadamente improbable, pode explicar por que a evolución tende a ir nunha soa dirección.

## Excepcións propostas á lei de Dollo 
Aínda que non está claro cal é o limiar exacto para a violación da lei de Dollo, hai varios estudos de casos cuxos resultados discuten a validez dalgunhas interpretacións. Por exemplo, moitos taxons de gasterópodos reduciron as súas cunchas, e algúns perderon o enrolamento en espiral. Outras "excepcións" propostas inclúen as ás dos insectos pau, os estadios larvais de píntegas, perda de dedas en lagartos, de clavículas en dinosauros terópodos non aviarios, do pescozo, a rexión pectoral, e de musculatura das extremidades superiores en primates, incluíndo na liñaxe que deu lugar aos humanos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Loom: Recoil From Dollo's Law
* Dollo's Law and the Death and Resurrection of Genes
Apocalipse Z

***Apocalipse Z*** é unha triloxía literaria en lingua castelá do autor pontevedrés Manel Loureiro, formada polas seguintes novelas:

****Apocalipse Z. O comezo da fin*** (2007);
****Apocalipse Z. Os días escuros*** (2009);
****Apocalipse Z. A ira dos xustos*** (2010).

## Véxase tamén 
* Apocalipse (homónimos)
Pape Cheikh Diop

**Pape Cheikh Diop Gueye**, nado en Dakar (Senegal) o 8 de agosto de 1997, é un futbolista senegalés con pasaporte español. Xoga na demarcación de centrocampista e o seu equipo actual é o Aris Salónica F.C..

## Traxectoria 
Pape chegou a España en 2011 con catorce anos de idade. Despois de xogar no Club Internacional de la Amistad de Palencia e no Montañeros CF da Coruña, uniuse ás categorías inferiores do Celta de Vigo en 2013.

Cheikh fixo o seu debut co Celta B en Segunda División B o 23 de agosto de 2014 entrando no segundo período nun encontro fronte ó CD Lealtad que rematou 0–2 a favor dos celtiñas. O seu primeiro gol co filial celeste chegou oito días despois, anotando o último gol do 5–0 contra a UP Langreo.

O 11 de agosto de 2015, Diop asinou co Celta un novo contrato de cinco anos de duración. Debutou co primeiro equipo en Primeira División o 12 de decembro dese mesmo ano, substituíndo a Nolito nos últimos minutos da vitoria 1–0 sobre o RCD Espanyol.

## Palmarés 
### España sub-19 
* Campionato europeo da UEFA Sub-19: 2015

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en soccerway.com
Un longo domingo de noivado

***Un longo domingo de noivado*** (en ) é un filme francés de comedia romántica coescrito e dirixido por Jean-Pierre Jeunet que se estreou no 2004. Está protagonizado por Audrey Tautou e é a historia ficticia dunha moza desesperada por atopar ó seu namorado que puido ter finado na primeira guerra mundial. Baséase na novela homónima de Sebastien Japrisot, publicada por vez primeira en 1991.

Foi nomeado ó mellor deseño de produción e á mellor fotografía na 77ª edición dos Oscar. Marion Cotillard gañou o Premio César a mellor actriz secundaria pola súa interpretación.

## Personaxes 
* Audrey Tautou – Mathilde Donnay
* Gaspard Ulliel – Manech Langonnet
* Dominique Pinon como Sylvain, tío de Mathilde
* Chantal Neuwirth como Bénédicte, tía de Mathilde
* Jean-Pierre Becker como Sarxento Daniel Esperanza
* Dominique Bettenfeld como Angel Bassignano
* Clovis Cornillac como Benoît Notre-Dame
* Marion Cotillard como Tina Lombardi
* Jean-Pierre Darroussin como Benjamin "Biscotte" Gordes
* Julie Depardieu como Véronique Passavant
* Jean-Claude Dreyfus como Major François Lavrouye
* André Dussollier como Pierre-Marie Rouvières
* Ticky Holgado como Germain Pire
* Tchéky Karyo como Capitán Etienne Favourier
* Jérôme Kircher como Kléber "Bastoche" Bouquet
* Denis Lavant como Francis "Six-Sous" Gaignard
* Urbain Cancelier como o monxe
* Jean-Paul Rouve como o carteiro
* Michel Vuillermoz como P'tit Louis
* Albert Dupontel como Célestin Poux
* Bouli Lanners como Urbain Chardolot
* Philippe Duquesne como Favart
* Stéphane Butet como Julien Phillipot
* François Levantal como Gaston Thouvenel
* Thierry Gibault como Tenente Benoît Etrangin
* Jodie Foster como Élodie Gordes
* Rufus como o bretón
* Frédérique Bel como prostituta
* Elina Löwensohn como a muller alemá
* Michel Robin como home vello no campo de batalla

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Captura de Xibraltar

A **Captura de Xibraltar** pode referirse aos seguintes sucesos:
* Captura de Xibraltar de 1309, por Fernando IV de Castela.
* Captura de Xibraltar de 1411, polo Reino de Granada.
* Captura de Xibraltar de 1462, pola Coroa de Castela.
* Captura de Xibraltar de 1467, polas tropas do Duque de Medina Sidonia.
* Captura de Xibraltar de 1704, pola frota anglo-holandesa.
Total War: Warhammer

***Total War: Warhammer*** é un videoxogo de estratexia por quendas e en tempo real desenvolvido por Creative Assembly e publicado por Sega. O xogo baséase na mecánica de xogo da serie *Total War* con faccións da serie de xogos *Warhammer* de Games Workshop. É o décimo título dentro da serie de videoxogos *Total War*. Ó contrario que os seus predecesores, que inclúen ambientacións históricas, o xogo introduce unha ambientación de fantasía así como personaxes do universo Warhammer.

## Mecánica de xogo
Cada facción ten acceso a unidades e elementos de campaña únicos. Un novo modo de misións e batallas dirixe ó xogador cara completar diversas misións e batallas para recibir varios obxectos e habilidades novas. Criaturas voadoras, como os dragóns, tamén aparecen no xogo. O mapa da campaña é semellante ó de *Total War: Attila*, coa excepción de que presenta unha diversidade maior no terreo físico e no clima segundo o punto do mapa. A maxia tamén forma parte dos elementos introducidos nesta edición. Ó contrario ca outros xogos da serie Total War, os axentes inclúense nas batallas así coma no mapa de campaña. *Total War: Warhammer* inclúe unha maior candidade e variedade de animacións que os xogos anteriores da serie, e mantén características destes como a construción de edificios e cidades, a diplomacia e o recrutamento de unidades.

## Desenvolvemento
O 6 de decembro de 2012, Sega anunciou a súa colaboración con Games Workshop para desenvolver varios títulos para a serie *Warhammer*. Sega encargoulle o estudio The Creative Assembly, creador da serie *Total War*, que desenvolvese estes xogos. O primeiro deles programouse para a súa publicación máis tarde do 2013. No momento dese anuncio, The Creative Assembly tiña cinco títulos en desenvolvemento, incluíndo *Total War: Rome II* e *Alien: Isolation*. O 13 de xaneiro de 2015 o xogo foi filtrado por medio dun libro de ilustracións titulado *The Art of Total War*. O xogo foi avanzado de novo nun vídeo publicado por The Creative Assembly en marzo dese ano como celebración do seu 15º aniversario. Porén, o xogo non se anunciou de forma oficial ata o 22 de abril de 2015, cando Sega publicou un avance cinemático de estrea para o xogo.

## Recepción
A data de publicación final foi o 24 de maio de 2016. Trala súa publicación o xogo acadou unha puntuación do 86% no agregador Metacritic. IGN deulle unha puntuación de 8,6 sobre 10, GameSpot deulle unha puntuación de 9 sobre 10, e PC Gamer outorgoulle unha puntuación do 86%.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*
Redes

O termo **Redes** pode referirse a:

***Redes Transeuropeas de Transporte**, conxunto de infraestruturas sistemas de transporte integrados destinados a apoiar o mercado único, garantir a libre circulación de mercadorías e persoas e reforzar o crecemento, o emprego e a competitividade da Unión Europea;
***Redes Escarlata**, colectivo de intervención sociocultural xurdido en Santiago de Compostela no mes de maio de 2001;
***Redes de Bravais**, disposición infinita de puntos discretos cuxa estrutura é invariante baixo translacións;
***Redes neuronais informadas fisicamente**, tipo de redes neuronais que actúan como aproximadores universais de funcións integrando o coñecemento de leis física descritas por ecuacións en derivadadas parciais (EDPs);
****Redes (TVE)***, programa televisivo de divulgación científica producido por Smart Planet e emitido pola cadea "La 2" de TVE.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Redes**, lugar da parroquia de Caamouco, no concello de Ares.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Lei de vagos e maleantes

[miniatura|[Manuel Azaña aprobou en 1933 a Lei]]
A **Lei de vagos e maleantes** foi unha lei do código penal español de 4 de agosto de 1933, referente ao tratamento de vagabundos, nómades, proxenetas e calquera outro elemento considerado antisocial. Posteriormente foi modificada para reprimir tamén a homosexualidade. Tamén coñecida popularmente como **a Gandula**, a lei foi aprobada por consenso de todos os grupos políticos da Segunda República para o control de esmoleiros, rufiáns sen oficio coñecido e proxenetas.

Por ser unha lei que non sancionaba delitos (tentaba evitar a comisión futura dos mesmos), non incluía penas, senón medidas de afastamento, control e retención dos individuos suntuosamente perigosos ata determinarse que pasara o perigo. Así establecida podía ser utilizada arbitrariamente para a represión das persoas sen recursos.

## Modificacións 
A lei foi modificada polo réxime franquista para incluír a represión dos homosexuais o 15 de xullo de 1954, como segue (modificacións en grosa):

En 1970 foi substituída e derrogada pola Lei sobre perigosidade e rehabilitación social, de termos moi parecidos, pero que incluía penas de até cinco anos de internamento en cárceres ou manicomios para os homosexuais e demais individuos considerados perigosos sociais para que se rehabilitasen».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo
* Lei orgánica sobre protección da seguridade cidadá
Selección estabilizante

[miniatura|300px|Estas gráficas mostran os diferentes tipos de selección xenética. En cada gráfica, a variable do eixe X é o tipo de trazo fenotípico e a variable do eixe Y é a cantidade de organismos. O grupo A é a poboación orixinal e o grupo B é a poboación despois da selección. A gráfica 1 mostra unha selección direccional, na cal está favorecido un só dos [fenotipos extremos. A **gráfica 2** mostra unha **selección estabilizante**, na que se favorece ao fenotipo intermedio con respecto aos trazos extremos. A gráfica 3 mostra unha selección disruptiva, na cal se favorece aos fenotipos extremos en detrimento dos intermedios.]]
miniatura|225px|Gráfica que mostra os tres tipos de selección.

En xenética de poboacións, a **selección estabilizante** (non confundir con selección negativa) é un tipo de selección natural na cal diminúe a diversidade xenética e a media da poboación estabilízase nun determinado valor do trazo considerado. A selección estabilizante utiliza xeralmente a selección negativa (ou selección purificante) para selecconar en contra dos valores extremos dun trazo.

A selección estabilizante é a oposta á selección disruptiva. En vez de favorecer aos individuos con fenotipos extremos, favorece as variantes intermedias. Reduce a variabilidade fenotípica e mantén o status quo. A selección natural tende a eliminar os fenotipos máis extremos, o que ten como resultado o éxito reprodutivo dos fenotipos norma ou medios. Por exemplo, a bolboreta africana *Bicyclus anynana* mostra selección estabilizante nos seus ocelos das ás.

Como a maioría dos trazos cambian pouco co tempo, crese que a selección estabilizante é o tipo máis común de selección na maioría das poboacións. Porén, unha metaanálise de varios estudos que mediron a selección na natureza non puideron atopar unha tendencia global á selección estabilizante. A razón pode ser que os métodos para detectar a selección estabilizante son complexos. Poden implicar o estudo dos cambios que causan selección natural na media e na varianza dun trazo, ou miden a fitness para un rango de diferentes fenotipos en condicións naturais e o exame das relacións entre estas medidas de fitness e o valor do trazo estudado, mais a análise e interpretación dos resultados non é sinxela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Selección equilibrada
* Selección direccional
* Apareamento selectivo
* Selección disruptiva
* Selección flutuante

### Bibliografía 
* 
* http://www.nature.com/scitable/topicpage/Negative-Selection-1136
* 
* 
* 
*
Rafael Alonso (homónimos)

**Rafael Alonso** pode referirse a:

***Rafael Alonso Fernández** (Pontevedra 1924 - 1995), pintor galego.
***Rafael Alonso Ochoa** (Madrid 1920 - 1998), actor español.
***Rafael Alonso Rodríguez** (Ribadavia 1901 - Maceda 1937), mestre galego.
Enforcamento

[miniatura|270px|*Enforcamento*, [gravado de Francisco de Goya.]]
O **enforcamento** ou **aforcamento** é a suspensión dunha persoa por unha ligadura para producir a morte por suspensión do corpo dende o pescozo. A suspensión pódese facer nunha forca ou culquera outro punto de suxeición a altura dabondo e resistencia ó peso.

O enforcamento tamén foi empregado como un xeito de suicidio no cal a persoa aplica unha ligadura ó pescozo até que se presenta a inconsciencia e despois a morte por medio de suspensión parcial ou por mor do soporte do peso na ligadura. Este xeito foi máis adoito en prisións e outras institucións, onde é difícil levar a cabo unha suspensión completa. O primeiro uso coñecido nese sentido foi en 1325.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Forca
Asistente persoal intelixente

Un **asistente persoal intelixente** é un axente tipo software que pode realizar tarefas ou ofrecer servizos a un individuo. Estas tarefas ou servizos están baseados en datos de entrada de usuario, recoñecemento de situación e a habilidade  de acceder á información dunha variedade de recursos en liña (como o clima ou o tráfico, noticias, prezos de accións, o horario do usuario, os prezos polo miúdo, etc). Algúns exemplos de asistentes persoais son Siri de Apple, Braina, Google Now, Amazon Echo, Microsoft Cortana, S Voice de Samsung, Voice Mate, Silvia e Hidi de HTC.

## Descrición 
De acordo co investidor de capital risco, Chi-Hua Chien, da firma Kleiner Perkins Caufield & Byers, os exemplos de tarefas que poden ser executadas por axentes persoais intelixentes automatizados inclúen o manexo da axenda (por exemplo: mandar unha alerta a alguén que chegará tarde á súa cea por un inconveniente de tráfico, actualización de horarios para ambas as partes, e cambiar o horario de reserva do restaurante) e un controlador persoal de saúde (por exemplo: monitorear a inxestión diaria de calorías, o ritmo cardíaco e o réxime de exercicio, e despois facer recomendacións e dar opcións para mellorar a saúde).

A tecnoloxía do asistente persoal intelixente é posíbel pola combinación de dispositivos móbiles, interfaces de programación de aplicacións (APIs), e a proliferación de aplicacións móbiles. Non obstante, os asistentes persoais automatizados son deseñados para realizar tarefas que só son especificadas unha vez a través da voz do usuario mentres que os axentes persoais intelixentes realizan tarefas en curso (por exemplo: actualización na axenda ou calendario) de forma autónoma.

## Historia 
O asistente persoal intelixente ten as súas orixes nun proxecto de intelixencia militar artificial chamado CALO, polas súas siglas en inglés "cognitive assistant that learns and organizes” que significa asistente cognitivo que aprende e organiza. Adam Cheyer, un director do proxecto CALO, colleu unhas persoas do SRI International do centro de intelixencia artificial e formou un equipo para empezar a creación de Siri. Este foi o primeiro asistente persoal intelixente coñecido.

## Aspectos dun asistente persoal intelixente 
### Organizar e manter información 
Un dos aspectos clave dun asistente persoal intelixente é a súa habilidade para organizar e manter información. Isto inclúe o manexo de correos electrónicos, eventos no calendario, arquivos, lista para seguir etc.

## Notas
International Plant Names Index

O **International Plant Names Index** (**IPNI**, Índice de Nomes de Plantas Internacional) descríbese el mesmo como "unha base de datos dos nomes e detalles bibliográficos básicos asociados de plantas con sementes, fentos e licófitas." A cobertura que fai dos nomes de plantas é mellor no nivel de especie e xénero. Inclúe detalles bibliográficos básicos asociados cos nomes, e os seus obxectivos son eliminar a necesidade de facer repetidas referencias ás fontes primarias para dar información bibliográfica básica sobre nomes de plantas.

O IPNI tamén mantén unha lista de abreviacións dos nomes de autores estandarizadas. Estas estaban inicialmente baseadas en Brummitt & Powell (1992), pero estanse a engadir decote novos nomes e abreviacións.

## Descrición 
O IPNI é o produto dunha colaboración entre os Royal Botanic Gardens, Kew (Index Kewensis), os Harvard University Herbaria (Gray Herbarium Index), e o Australian National Herbarium (APNI). A base de datos IPNI é unha colección de nomes rexistrados polas tres institucións cooperantes e estas traballan cara a estandarización da información. O estándar de abreviacións de autores recomendado polo *Código Internacional de Nomenclatura para algas, fungos e plantas* é a obra de Brummitt and Powell *Authors of Plant Names*. No IPNI pode consultarse unha lista de autores e abreviacións dixitalizada e continuamente posta ao día.

Máis que prescribir a nomenclatura botánica aceptada, o que fai o IPNI é proporcionar nomes que aparecesen en publicacións eruditas co obxectivo de prover dun índice de nomes publicados. The Plant List é un proxecto complementario iniciado en 2010, que pretende determinar cales son os nomes aceptados das especies. O uso do IPNI é gratuíto.

Un proxecto similar, que fai unha listaxe de nomes de fungos, é o Index Fungorum.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* The Plant List

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do IPNI
* Plant Name search – busca do IPNI por nomes de plantas
* Author search – busca do IPNI por nomes de autor e abreviacións estándar
A mosca (filme de 1986)

***A mosca*** (en ) é un filme estadounidense de ciencia ficción e terror dirixido e coescrito por David Cronenberg que se estreou en 1986. Foi producido por Brooksfilms e distribuído por 20th Century Fox, e está protagonizado por Jeff Goldblum, Geena Davis e John Getz. Está vagamente baseado na historia curta de George Langelaan, e conta a historia dun excéntrico inventor, que despois dun experimento errado, comeza a converterse paseniño nunha criatura híbrida cunha mosca. A banda sonora foi composta por Howard Shore e os efectos de maquillaxe son obra de Chris Walas, xunto co artista Stephan Dupuis.

O filme foi estreado o 15 de agosto de 1986, e tivo unha grande acollida de público e audiencia, que louvaron os efectos especiais e a interpretación de Goldblum. Recadou $40,4 millóns nos cines cun orzamento de $9 millóns, converténdose no meirande éxito comercial da carreira de Cronenberg. O traballo de Walas e Dupuis valeulles un Oscar á mellor maquillaxe na 59ª edición dos Oscar, o único filme dirixido por Cronenberg en gañar un Oscar. A súa secuela, dirixida por Walas, foi estreada en 1989.

## Personaxes 
* Jeff Goldblum como Seth Brundle
* Geena Davis como Veronica "Ronnie" Quaife
* John Getz como Stathis Borans
* Joy Boushel como Tawny
* Leslie Carlson como Dr. Brent Cheevers 
* George Chuvalo como Marky
* David Cronenberg como xinecólogo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Steve Wickham

**Steve Wickham** é un músico irlandés descrito por Mike Scott coma "o meirande músico rock de fiddle do mundo  fiddle" e por New Musical Express coma unha "lenda do fiddle." Orixinario de Marino, Dublín, mais criado en Sligo, Wickham tocou o violín no clásico de U2 *Sunday, Bloody Sunday*, e tamén colaborou en gravacións de Elvis Costello, de Hothouse Flowers, de Sinéad O'Connor ou de World Party. É o máis veterano dos membros de The Waterboys. Wickham toca rock and roll e música irlandesa, e desenvolveu unha técnica de rock para violín que el chama "fuzz fiddle".

## Filmografía selecta 
* Álbums en solitario:
** *Geronimo* (2004)
* Como membro de grupo musical
** The Waterboys:
*** *This Is the Sea* (1985)
*** ''Fisherman's Blues* (1988)
*** *Room to Roam* (1990)
*** *The Best of the Waterboys 81–90* (1991)
*** *The Secret Life of the Waterboys 81–85* (1994)
*** *The Live Adventures of the Waterboys* (1998)
*** *The Whole of the Moon: the Music of Mike Scott and the Waterboys* (1998)
*** *Too Close to Heaven* (2002)
**** como *Fisherman's Blues, Part 2* (2002) nos Estados Unidos
*** *Universal Hall* (2003)
*** *Karma to Burn* (2005)
*** *Book of Lightning* (2007)
*** *An Appointment with Mr Yeats* (2011)
* Como intérprete colaborador:
** Declan O Rourke:
*** *Since Kyabram* (2005)
** Cali:
*** *Menteur* (2005)
** Elvis Costello:
*** *Spike* (1989)
** Hothouse Flowers:
*** *Home'' (1990)
** Sinéad O'Connor:
*** *The Lion and the Cobra* (1988)
*** ''I Do Not Want What I Haven't Got* (1990)
*** *Sean-Nós Nua* (2002)
** U2:
*** *War* (1982)
** World Party:
*** *Private Revolution* (1986)
*** *Goodbye Jumbo* (1990)

### Lista de cancións de *Geronimo'' 
# "Lazy Days"
# "Mouth of the Shannon"
# "Fado"
# "The Hunter"
# "One of these Days"
# "A Snow Year"
# "Midnight Boy"
# "Lament for Pearl"
# "The Livestock Polka"
# "Polka Art O Leary"
# "Point to Point"
# "The Eclipse"

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Baltasar Pujales

**Baltasar Pujales Estévez**, nado en Bouzas en 1941 e finado o 25 de maio de 2016, foi un enxeñeiro e directivo deportivo galego.

## Traxectoria
miniatura|Campo Municipal de Bouzas Baltasar Pujales.
Nado nunha familia vinculada á pesca de Bouzas, licenciouse en enxeñería de camiños na Universidade de Santiago de Compostela, no que daquela era o seu campus de Vigo. Como enxeñeiro traballou en Barakaldo e despois en Pontevedra, pois pasou a pertencer ao cadro de empregados da Deputación.

Como deportista, foi xogador do Rápido de Bouzas durante varias tempadas. En 1973 Pujales pasou a ser o presidente do club de Bouzas. Durante a súa presidencia construíuse o primeiro campo de fútbol propio do Rápido, o campo de fútbol das Gaivotas. Uns anos máis tarde, xa en 2001 o campo das Gaivotas deu paso ao pavillón polideportivo, onde se construíu de maneira anexa o campo de fútbol municipal de Bouzas, que leva o nome do propio Baltasar Pujales.

Durante estes anos, deportivamente o Rápido estivo en categorías autonómicas ata que en 1998 ascendeu a Terceira División. Tamén durante a súa presidencia o Rápido de Bouzas participou nunha eliminatoria de Copa do Rei de fútbol contra o Rayo Vallecano, na tempada 2005-06, onde venceu o Rápido 1-0 no Baltasar Pujales, e foi derrotado no conxunto da eliminatoria (1-2). En 2008, 35 anos despois, renunciou á presidencia e foi substituído por Manuel Pedro Seoane.

Tamén durante algún tempo foi membro da xunta directiva do Celta de Vigo e do Liceo Marítimo de Bouzas.

## Vida persoal
Foi o pai do tamén futbolista David Pujales.

## Notas
Defensor do Pobo Europeo

O **Defensor do Pobo Europeo** (en inglés: *European Ombudsman*) é un defensor do pobo que está habilitado para recibir dos cidadáns da Unión Europea, ou das persoas físicas e xurídicas, toda queixa relativa ao mal funcionamento das institucións ou organismos comunitarios, coa excepción do Tribunal de Xustiza ou do Tribunal de Primeira Instancia.

## Historia
Esta figura regulamentouse coa firma do Tratado de Maastricht en 1992 por parte de todos os Estados membros da Unión Europea, que estableceu que a súa sede estivera radicada na cidade francesa de Estrasburgo.

O defensor é nomeado polo Parlamento Europeo despois de cada elección europea, e ten un mandato renovable de cinco anos correspondentes á duración de cada lexislatura.

## Lista de Defensores do Pobo Europeo 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Defensor do Pobo Europeo