Anhinga

***Anhinga*** é un xénero de aves acuáticas principalmente tropicais, único xénero da familia **Anhingidae**, que comprende catro especies vivas, tres delas comúns e amplamente distribuídas e unha escasa e clasificada como "case ameazada" pola IUCN. As súas plumas enchóupanse de auga cando nada, polo que despois ten que poñerse ao sol coas ás estendidas para secarse.

## Nome 
O nome *Anhinga* deriva da palabra da lingua tupí *ajíŋa* (ás veces transcrita como *áyinga* ou *ayingá*), que na mitoloxía local significa espírito demoníaco dos bosques, que adoita traducirse por "paxaro demo". O nome cambiou a *anhingá* ou *anhangá* e *anhinga* cando se incorporou ao portugués do Brasil (onde ten moitos nomes amerindios), e é palabra masculina (*o anhinga*). Noutros idiomas chámanlle "ave serpe", como por exemplo, en inglés (*snakebird*, pero tamén *darter* ou *wild-turkey*), debido ao seu longo pescozo, que o fai parecer como unha serpe cando nada co corpo mergullado ou cando as parellas enroscan o pescozo durante o apareamento, o que lembra o que fan as serpes. Teñen o costume de capturar os peixes dos que se alimenta empalándoos co seu peteiro fino e bicudo.

## Descrición 
miniatura|esquerda|Un *Anhinga* en estado de alerta.
miniatura|esquerda|Femia de *A. anhinga* engalando.
miniatura|esquerda|*Anhinga novaehollandiae* de Australasia secando as súas ás ao sol.
Os *Anhinga* son aves grandes que miden de 80 a 100&nbsp;cm de lonxitude, cunha envergadura de ás de 120&nbsp;cm, e un peso de 1050 a 1350 g. Presentan plumaxe con dimorfismo sexual. Os machos teñen plumas negras e marrón escuras, unha curta crista eréctil na caluga e un peteiro meirande que o das femias. As femias teñen plumaxe moito máis clara, especialmente no pescozo e parte ventral, e son un pouco máis grandes de corpo. Ambos os xéneros teñen un punteado gris sobre as plumas cobertoiras superiores das ás e as longas escapulares. As plumas son bastante permeables á auga, polo que teñen que secalas ao sol despois de mergullarse na auga. O peteiro é moi bicudo e coas beiras aserradas, presenta un padal desmognato e carece de orificios nasais externos. Os pés están completamente palmados, e as patas son curtas e situadas bastante atrás no corpo.

Non hai plumaxe de eclipse (plumaxe menos rechamante despois da época de apareamento), pero as partes espidas varían de cor ao longo do ano. Durante a época de apareamento o seu pequeno saco gular muda de cor de rosa ou amarelo a negro, e a pel facial espida, normalmente amarela ou amarela verdosa, tórnase turquesa. Os iris cambian de cor de amarelo a vermello ou a marrón segundo a estación do ano. As crías eclosionan sen plumas, pero axiña lles crece penuxe branca ou torrada.

Entre as vocalizacións que emiten cando voan ou están pousados están un ruído repenicante. Nas colonias de aniñamento, os adultos comunícanse grallando, gruñindo ou chascando. Durante o apareamento, os adultos ás veces "grallan" ou emiten un salaio ou asubío. Os poliños novos no niño comunícanse con chamadas similares a chíos.

Aliméntanse principalmente de peixes de tamaño medio; e moito máis raramente comen outros vertebrados acuáticos e de invertebrados grandes de tamaño comparable. Nadan propulsándose cos pés palmados e axexan silenciosamente e emboscan as súas presas; despois usan o seu agudo peteiro para empalar a presa. Non se mergulla profundamente senón que aproveita a súa baixa liña de flotación que se debe a que as súas plumas se mollan, aos seus pequenos sacos aéreos e a que teñen ósos densos. Na parte inferior das vértebras cervicais 5ª a 7ª teñen unha quilla, que serve para que se unan a ela músculos que forman un mecanismo similar a un gonzo ou bisagra que pode proxectar o pescozo, cabeza e peteiro cara a adiante como un arpón arreboladizo. Unha vez que empalou a súa presa na auga, volve á superficie onde guinda a presa no aire e recóllea de novo, de maneira que a poida tragar empezando pola cabeza. Igual que lles ocorre aos corvos mariños, teñen unhas glándulas uropixiais vestixiais, polo que non teñen graxa dabondo para impermeabilizar as plumas, e a súa plumaxe móllase cando se mergullan. Para secaren despois as plumas, procuran un lugar seguro en terra e estenden as ás.

Os predadores destas aves son principalmente outras aves carnívoras, entre elas paseriformes como os corvos *Corvus coronoides* e *Corvus splendens*, e as tartarañas das xunqueiras *Circus aeruginosus*, e aguias como *Haliaeetus leucoryphus*. Tamén se produce predación por crocodilos (*Crocodylus*). Pero moitos predadores potenciais procuran non intentar capturar os *Anhinga* porque co seu longo pescozo e afiado peteiro e o seu mecanismo para "emplar" son aves perigosas mesmo para mamíferos carnívors máis grandes, e estas aves mesmo atacan avanzando ofensivamente cara ao intruso en vez de defenderse pasivamente ou fuxir.

Normalmente crían en colonias, ocasionalmente mesturados con corvos mariños ou garzas. Forman parellas monógamas polo menos durante unha tempada de apareamento. Realizan diferentes tipos de exhibicións de apareamento. Os machos exhíbense para atraer as femias elevando (pero non estirando) as súas ás e móvenas de modo alternante, dobrando o corpo e chascando o peteiro, ou dando ramiñas a parellas potenciais. Para estreitaren os lazos entre a parella, fretan os seus peteiros ou móvenos apuntando arriba e abaixo ou dobran os seus pescozos ao unísono. Cando un membro da parella vén relevar ao outro no niño, os machos e as femias utilizan a mesma exhibición que durante o cortexo; durante os cambios de garda no niño, estas aves poden tamén "bocexar".

Os *Anhinga* chegan á madureza sexual en aproximadamente dous anos, e xeralmente viven uns nove anos; a súa vida máxima crese que é duns dezaseis anos.

Os ovos destas aves son comestibles e algúns considéranos deliciosos, polo que nalgúns lugares son recollidos para a alimentación humana. Ás veces tamén se comen os adultos, xa que son aves con bastante carne (comparable á dun parrulo doméstico); porén, como outras aves que se alimentan de peixes, como os corvos mariños ou os patos mariños, non teñen un sabor particularmente bo. Os ovos de *Anhinga* e as crías son tamén recollidos nalgúns lugares para crialos en casa, ás veces para comelos despois, pero algúns nómades de Assam e Bengala adestran a estas aves para que pesquen para eles (como na pesca con corvos mariños), pero esta práctica estase a abandonar a medida que os nómades se están facendo sedentarios nas últimas décadas. Por outra parte, como indica a etimoloxía de "anhinga" indicada ao principio, os pobos tupí parece que consideraban estas aves como de mal agoiro. algúns unen Anhingidae e Phalacrocoracidae nunha superfamilia denominada Phalacrocoracoidea.

Os Sulae tamén se agrupan polas características do seu comportamento de exibicións de cortexo, o cal concorda coa filoxenia como se desprende dos datos anatómicos e secuencia de ADN. Aínda que a carencia nos *Anhinga* de moitos comportamentos de exhibición compártena cos mascatos (e uns poucos deles con algúns corvos mariños), estes son só simplesiomorfias que están ausentes nas fragatas, faetóntidos e pelicanos. Igual que os corvos mariños pero a diferenza doutras aves, os *Anhinga* usan o seu óso hioide para estender o saco gular durante a exhibición. Non está claro se a exhibición de apareamento de punta é outra sinapomorfia dos *Anhinga* e corvos mariños que desapareceu de novo nalgúns dos últimos, ou se evolucionou independentemente nos *Anhinga* e naqueles corvos mariños que a fan. A exhibición coa á levantada do macho parece ser unha sinapomorfia dos Sulae. Como case todos os corvos mariños pero a diferenza de case todos os mascatos, os *Anhinga* manteñen dobrada a articulación dos seus pulsos cando elevan as ás na súa exhibición, pero o seu movemento de ás alternante, o cal só realizan antes de engalar, é único. O feito de que a miúdo se equilibren estendendo as súas ás cando camiñan é probablemente unha autapomorfia dos *Anhinga*, que é necesaria ao seren máis repoludos que os outros Sulae.

Os Sulae foron incluídos tradicionalmente nos Pelecaniformes, que era un grupo parafilético de "aves acuáticas superiores". Os supostos trazos que os agrupaban, como que teñan todos os dedos unidos por membrana interdixital e un saco gular espido, sábese agora que son unha converxencia, e os pelicanos son aparentemente parentes máis próximos das cegoñas que dos Sulae. Por tanto, os Sulae e as fragatas (e algúns parentes prehistóricos fósiles) son cada vez máis frecuentemente separados como o grupo dos Suliformes, que ás veces se denomina "Phalacrocoraciformes".
miniatura|esquerda|Macho da especie australiana*A. (melanogaster) novaehollandiae*

### Especies vivas 
Hai catro especies vivas recoñecidas de *Anhinga*, todas no único xénero *Anhinga*, aínda que as do Vello Mundo foron a miúdo agrupados como subespecies de *A. melanogaster*. Poden formar as tres unha superespecie da que sería excepción a máis diferente especie americana:
* *Anhinga anhinga*, de América.
* *Anhinga melanogaster*, que é a especie da India ou oriental (India e sueste asiático).
* *Anhinga rufa*, de África.
* *Anhinga novaehollandiae*, de Australia ou Australasia.

As especies extinguidas de supostos *Anhinga* da illa Mauricio e Australia coñecidas só polos seus ósos foron descritas como *Anhinga nana* (o de Mauricio) e *Anhinga parva* (o australiano extinguido). Pero estes ósos foron en realidade mal identificados e son dos corvos mariños *Microcarbo/Phalacrocorax africanus* e *M./P. melanoleucos*, respectivamente. Porén, no primeiro caso os restos son de tamaño maior que os da poboación existente máis próxima xeograficamente de *M./P. africanus* de Madagascar, e poderían pertencer a unha subespecie extinguida (o corvo mariño de Mauricio), que se tería que chamar polas regras de nomenclatura *Microcarbo africanus nanus* (ou *Phalacrocorax a. nanus*), pero ironicamente, o termo latino *nanus* significa "anano". A especie *"Anhinga laticeps"* do Plistoceno tardío non é especificamente distinta da especie de Australasia (*A. novaehollandiae*); puido ser unha gran paleosubspecie da última Idade do Xeo.

### Rexistro fósil 
miniatura|Columna vertebral e musculatura do pescozo.
O rexisto fósil das Anhingidae é bastante denso, pero moi apomórfico e parece estar perdendo a súa base. As outras familias situadas nos Phalacrocoraciformes aparecen secuencialmente ao longo do Eoceno, as máis claras (as fragatas) atópanse en estratos de hai case 50 Ma (millóns de anos) e probablemente se orixinaron no Paleoceno. Os mascatos fósiles coñécense desde o eoceno medio (c. 40 Ma) e os corvos mariños fósiles aparecen pouco despois, a orixe dos *Anhinga* como unha liñaxe distinta data de aproximadamente de arredor de 50-40 Ma, e pode ser un pouco anterior.

As Anhingidae fósiles coñécense desde o Mioceno temperán; describíronse varios *Anhinga* prehistóricos similares ás que hoxe están vivas, xunto con algúns xéneros máis diferentes agora extinguidos. A diversidade era maior en Suramérica, polo que é probable que a familia se orixinase alí. Algúns dos xéneros que finalmente se extinguiron foron moi grandes en tamaño, e nótase que houbo unha tendencia nas Anhingidae prehistóricas a converterse en aves non voadoras. A súa distinción púxose en dúbida, pero isto debeuse á existencia da suposta especie *"Anhinga" fraileyi* que é bastante similar a *Macranhinga*, e non tanto a que se parezan ás especies vivas:
* *Meganhinga* Alvarenga, 1995 (Mioceno temperán de Chile)
* "Paranavis" (mioceno medio/tardío de Paraná, Arxentina) &ndash; un *nomen nudum*
* *Macranhinga* Noriega, 1992 (mioceno medio/tardío &ndash; Mioceno tardío/Plioceno temperán de SC Suramérica) &ndash; pode incluír a *"Anhinga" fraileyi*
* *Giganhinga* Rinderknecht & Noriega, 2002 (Plioceno tardío/Plistoceno temperán do Uruguai)

### *Anhinga* 
Os membros prehistóricos de *Anhinga* estaban presumiblemente distribuídos en zonas con climas similares aos actuais, estendéndose por Europa no Mioceno máis cálido e húmido. Co seu considerable vigor e capacidade de distribución continental (como se evidencia polos *Anhinga* da superespecie do Vello Mundo), a liñaxe menor sobreviviu durante 20 Ma. Como evidencia a bioxeografía das especies fósiles centradas arredor do ecuador, coa distribución das especies posteriores cara ao leste fóra das Américas, a célula de Hadley atmosférica parece que foi o principal impulsor do éxito do xénero e da súa supervivencia:
* *Anhinga walterbolesi* Worthy, 2012 (Oligoceno tardío a Mioceno temperán de Australia central.
* *Anhinga subvolans* (Brodkorb, 1956) (Mioceno temperán de Thomas Farm, EUA) &ndash; anteriormente en *Phalacrocorax*
* *Anhinga* cf. *grandis* (Mioceno medio de Colombia &ndash;? Plioeno tardío de SC Suramérica)
* *Anhinga* sp. (Mioceno medio de Sajóvölgyi de Mátraszõlõs, Hungría) &ndash; *A. pannonica*?
* *"Anhinga" fraileyi* Campbell, 1996 (Mioceno tardío &ndash;? Plioceno temperán de SC Suramérica) &ndash; pode pertencer a *Macranhinga*
* *Anhinga pannonica* Lambrecht, 1916 (Mioceno tardío de Europa central ?e Tunisia, África leste, Paquistán e Tailandia &ndash;? Plioceno temperán de Sahabi de Libia)
* *Anhinga minuta* Alvarenga & Guilherme, 2003 (Mioceno tardío/Plioceno temperán de Solimões de SC Suramérica)
* *Anhinga grandis* Martin & Mengel, 1975 (Mioceno tardío &ndash;? Plioceno tardío dos Estados Unidos)
* *Anhinga malagurala* Mackness, 1995 (Plioceno temperán de Allingham de Charters Towers, Australia)
* *Anhinga* sp. (plioceno temperán de Bone Valley, EUA) &ndash; *A. beckeri*?
* *Anhinga hadarensis* Brodkorb & Mourer-Chauviré, 1982 (Plioceno tardío/Plistoceno temperán do leste de África)
* *Anhinga beckeri* Emslie, 1998 (Plistoceno temperán &ndash; tardío do SE dos Estados Unidos)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* AnAge [2009]: *Anhinga* longevity data. Consultado o 9 de setembro de 2009.
* Answers.com [2009]: darter. *In: Columbia Electronic Encyclopedia* (6th ed.). Columbia University Press. Consultado o 9 de setembro de 2009.
* 
* 
* 
* 
* 
* Christidis, Les & Boles, Walter E. (2008): *Systematics and Taxonomy of Australian Birds*. CSIRO Publishing, CollingwoodVictoria, Australia. ISBN 978-0-643-06511-6 
* Cione, Alberto Luis; de las Mercedes Azpelicueta, María; Bond, Mariano; Carlini, Alfredo A.; Casciotta, Jorge R.; Cozzuol, Mario Alberto; de la Fuente, Marcelo; Gasparini, Zulma; Goin, Francisco J.; Noriega, Jorge; Scillatoyané, Gustavo J.; Soibelzon, Leopoldo; Tonni, Eduardo Pedro; Verzi, Diego & Guiomar Vucetich, María (2000): Miocene vertebrates from Entre Ríos province, eastern Argentina}. [English with Spanish abstract] *En:* Aceñolaza, F.G. & Herbst, R. (eds.):[ El Neógeno de Argentina. *INSUGEO Serie Correlación Geológica* **14**: 191–237. 
* 
* Jobling, James A. (1991): *A Dictionary of Scientific Bird Names*. Oxford University Press, Oxford, UK. ISBN 0-19-854634-3
*  
* 
* 
* Mayr, Gerald (2009): *Paleogene Fossil Birds*. Springer-Verlag, Heidelberg & New York. ISBN 3-540-89627-9
* Merriam-Webster (MW) [2009]: Online English Dictionary – Anhinga. Consultado o 9 de setembro de 2009.
* 
* Mlíkovský, Jirí (2002): *Cenozoic Birds of the World* (Part 1: Europe). Ninox Press, Prague. 
* Myers, P.; Espinosa, R.; Parr, C.S.; Jones, T.; Hammond, G.S. & Dewey, T.A. [2009]: Animal Diversity Web – Anhingidae. Consultado o 9 de setembro de 2009.
* Noriega, Jorge Ignacio (1994): Las Aves del "Mesopotamiense" de la provincia de Entre Ríos, Argentina ["The birds of the 'Mesopotamian' of Entre Ríos Province, Argentina"]. Tese doutoral, Universidade Nacional de La Plata (en castelán). PDF 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Vídeos  en Internet Bird Collection