Estatuto de Autonomía de Cataluña de 2006

O **Estatuto de Autonomía de Cataluña** (en catalán: ''Estatut d'Autonomia de Catalunya*) é a norma institucional básica de Cataluña de acordo co establecido ao título oitavo da Constitución española de 1978. Denomínase tamén **Estatuto de Miravet** porque foi en Miravet onde se reuniron parlamentarios cataláns de todos os partidos por ver de botalo adiante.

O Parlamento de Cataluña aprobou o 30 de setembro de 2005 a Proposta de Novo Estatuto de Autonomía de Cataluña que foi aceptada a trámite polo Congreso dos Deputados o 2 de novembro de 2005. Foi aprobado polo Congreso dos Deputados o 30 de marzo de 2006 e polo Senado de España o 10 de maio de 2006 despois dunha substancial modificación. Foi aprobado tamén en referendo polo pobo de Cataluña o 18 de xuño de 2006. Está vixente dende o 9 de agosto de 2006 aínda que foi modificado por unha sentenza do Tribunal Constitucional do 28 de xuño de 2010.

## Estrutura 
*Preámbulo
*Título preliminar (art. 1 - 14)
*Título I: Dereitos, deberes e principios reitores (5 capítulos / art. 15 - 54)
*Título II: Das Institucións (7 capítulos / art. 55 - 94)
*Título III: Do poder xudicial en Cataluña (3 capítulos / art. 95 - 109)
*Título IV: Das competencias (2 capítulos / art. 110 - 173)
*Título V: Das relacións institucionais da Generalitat (3 capítulos / art. 174 - 200)
*Título VI: Do financiamento da Generalitat (3 capítulos / art. 201 - 221)
*Título VII: Da reforma do Estatut (art. 222 - 223)
*Disposicións adicionais (15 preceptos)
*Disposicións transitorias (2 preceptos)
*Disposición derogatoria (1 precepto)
*Disposicións finais (4 preceptos)

## Un estatuto polémico
O Estatuto de Miravet, foi presentado ao Congreso dos Deputados o 2 de novembro de 2005, por tres relatores do Parlamento de Cataluña. Os relatores, Artur Mas (CIU), Manuela de Madre (PSC) e Josep-Lluís Carod-Rovira (ERC), que explicaron por que era necesaria a Reforma do actual Estatuto de Autonomía de Cataluña que foi redactado a Sau e aprobado o ano 1979, fundamentando que Cataluña é unha nación, e relatando os cambios que sufriu a sociedade nos últimos 26 anos, desde a entrada de España na Comunidade Europea.

O mesmo día da súa aceptación a trámite, o 2 de novembro de 2005, o Partido Popular, presentou un Recurso de inconstitucionalidade ante o Tribunal Constitucional. Máis tarde rexeitouse, posto que o tribunal considerou que non se pode presentar un recurso de inconstitucionalidade por unha lei non aprobada.

Logo dunha longa e crispada negociación de emendas entre os partidos con representación no Congreso dos Deputados, fixéronse variacións en numerosos artigos. En maio de 2006, a proposta de Estatuto foi aprobada no Senado, co voto favorable do PSOE, CIU e IU, a abstención de ERC, EA e o PAR, e o voto contrario do PP.

O estatuto aprobarase en referendo popular o 18 de xuño, con 73,9% dos votos a favor, un 20,76% en contra e un 5,34% de votos en branco. Os votos nulos non chegaron ao 1%. A xornada estivo claramente marcada pola baixa participación, pouco máis do 49% do censo electoral.

Tras ser aprobado en referendo, e logo de que o rei dese o seu visto e prace, o estatuto foi publicado no BOE e entrou en vigor o 9 de agosto de 2006.

A sentenza do Tribunal Constitucional do 28 de xuño de 2010 recortou o Estatut, declarando 14 artigos inconstitucionais (1 totalmente e 13 parcialmente), e reinterpretando 27 máis. En contra desta resolución celebrouse o 10 de xullo de 2010 a manifestación "Som una nació, nosaltres decidim" (Somos unha nación, nós decidimos), cunha asistencia de máis dun millón de persoas.

## Recursos ao Tribunal Constitucional 
### Antecedentes 
Despois da súa entrada en vigor o 9 de agosto de 2006, o Estatut recibiu sete recursos de inconstitucionalidade :
*O Partido Popular, representado por 99 dos seus deputados e senadores, contra 187 artigos e disposicións. Este recurso foi presentado o 31 de xullo e admitido a trámite o 28 de setembro dese mesmo ano. 
*O Defensor do Pobo, Enrique Múgica, contra 112 artigos e catro disposicións adicionais.
*O Goberno da Rexión de Murcia, contra o artigo 117.
*O Goberno da Rioxa, contra 12 artigos e 7 disposicións adicionais.
*O Goberno de Aragón, contra unha disposición adicional.
*O Consello da Generalitat Valenciana, contra 8 artigos e 4 disposicións transitorias.
*O Goberno das Illas Baleares, contra o que establece o Estatut sobre o Arquivo da Coroa de Aragón.

O bloqueo da renovación do Tribunal Constitucional por parte do PSOE, que rexeitaba os candidatos propostos polo PP, impediu a renovación de catro maxistrados, incluída a presidenta María Emilia Casas, que foran elixidos en 1998 por un mandato de nove anos e que levaban tres anos máis no cargo.

Durante a espera pola sentenza e as predicións claras que sería negativa, unha docena de xornais cataláns publicaron o 26 de novembro de 2009 un editorial conxunto titulado *La dignitat de Catalunya'' ("A dignidade de Cataluña") para denunciar que un tribunal con varios membros mortos o co mandato acabado non debería ditar sentenza sobre unha lei referendada polo pobo de Cataluña, ademais de denunciar que levaban tres anos sen ditar resolución algunha.

Ante o recurso do PP, o Tribunal Constitucional ditou sentenza o 28 de xuño de 2010, despois de tres anos de deliberacións e, sobre todo, pola parálise na que se atopaba o tribunal, e despois de catro anos de vixencia e de desenvolvemento lexislativo do Estatut.

O 9 de setembro de 2010, o tribunal rexeitou os recursos presentados polos gobernos aragonés, balear e valenciano. No caso de Aragón e Baleares, a decisión adoptouse co voto particular do maxistrado Jorge Rodríguez-Zapata, mentres que no da Comunidade Valenciana manifestaron a súa discrepancia Vicente Conde, Javier Delgado, Jorge Rodríguez-Zapata e Ramón Rodríguez Arribas. Os recursos de Aragón e Baleares rexeitaban que os fondos cataláns do Arquivo da Coroa de Aragón se integraran no sistema de arquivos de Cataluña, mentres que o da Comunidade Valenciana centrábase no financiamento e na transferencia das augas do río Ebro. 

Quedan pendentes de resolución os recursos presentados polos gobernos de Murcia, A Rioxa e do Defensor do Pobo, que denunciou aspectos fundamentais do estatuto para impugnar., en contra da resolución do Tribunal Constitucional, co apoio de todos os partidos políticos do Parlamento de Cataluña agás o PPC e Ciutadans. A asistencia foi de 1.500.000 persoas segundo os organizadores e de 1.100.000 segundo a Guàrdia Urbana.

Na cabeceira foron os seis presidentes e expresidentes da Generalitat e do Parlament: José Montilla, Ernest Benach, Pasqual Maragall, Jordi Pujol, Joan Rigol i Heribert Barrera.

## Cronoloxía
*9 de febreiro de 2004: constitución do relatorio parlamentario de redacción do Estatuto.
*30 de setembro de 2005: aprobación no Parlamento de Cataluña.
*2 de novembro de 2005: aceptación a trámite nas Cortes Xerais españolas.
*2 de novembro de 2005: presentación do PP dun recurso de inconstitucionalidade, posteriormente rexéitase.
*2 de novembro de 2005: presentación no Congreso dos Deputados por parte de tres parlamentarios cataláns.
*10 de maio de 2006: aprobación nas Cortes Xerais españolas.
*1 de xuño de 2006: inicio de campaña de ratificación en referendo.
*18 de xuño de 2006: aprobación do texto en referendo popular.
*19 de xullo de 2006: sanción e promulgación do Estatut por parte do rei.
*20 de xullo de 2006: publicación do texto estatutario no BOE e no DOGC.
*9 de agosto de 2006: Entrada en vigor do Estatut.
*28 de xuño de 2010: Sentenza do Tribunal Constitucional que recorta o Estatut.
*10 de xullo de 2010: Manifestación "Som una nació. Nosaltres decidim" en Barcelona pola sentenza do TC.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estatuto de autonomía de Cataluña de 1979
* Referendo estatutario de Cataluña de 2006

### Ligazóns externas 
*Información sobre o Estatut na web da Generalitat