open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Monesterio

**Monesterio** é un concello español situado no sur da provincia de Badaxoz, en Estremadura, moi preto da fronteira con Andalucía. Pertence á comarca de Tentudía e ao partido xudicial de Zafra. Tiña en 2016 unha poboación de 4.292 habitantes.

## Xeografía 
Está situado na Serra de Tentudía, dominando o Porto das Marismas. Atópase nos contrafortes de Serra Morena, a unha altitude de entre 740 e 770 msnm, que establecen a división entre Estremadura e Andalucía, dominando o Porto das Marismas (760 m), porta de entrada desde Sevilla e paso natural da Vía da Prata.

Neste punto, onde culminan as chamadas Costas de Culebrín, cobrouse dereito de portazgo ata mediados do século XIX. Durante varios séculos foi unha Encomenda da Orde de Santiago.

## Historia 
Nos seus arredores significativos vestixios da cultura megalítica, tales como dólmenes e restos de antigos asentamentos. Posteriormente, o núcleo monesteriense debeu formar parte do que hoxe se denomina a Beturia Céltica, un amplo territorio ao sur de Badaxoz. Atópase xunto ao Porto das Marismas, punto crítico das comunicacións entre o norte e o sur da Península polo que se canaliza un dos máis importantes itinerarios históricos da antigüidade: a Vía da Prata, e no que aínda o século pasado cobrábase dereito de portazgo.

Con antecedente no enclave romano de Curiga constitúe, pois, a porta de entrada en Estremadura polo sur desde as épocas máis remotas. A orixe da poboación actual atópase nunha fundación templaria, ata que no século XVI foi proclamada por Filipe II como Aldea de Señorío.

Á caída do Antigo Réxime a localidade, entón coñecida como **Monasterio**, constitúese en municipio constitucional na rexión de Estremadura. Desde 1834 quedou integrado no Partido xudicial de Fuente de Cantos.No censo de 1842 tiña 324 fogares e 1260 veciños. O seu cemiterio, situado na parte máis alta da vila, construíuse cara a 1814. Ata 1873 pertenceu á diocese do Priorado de San Marcos de León, data a partir da cal pasou á xurisdición da diocese de Badaxoz.

A súa vantaxosa situación a metade de camiño entre Sevilla, Badaxoz e Mérida, impulsou de maneira extraordinaria o exercicio da arriería por parte dos seus habitantes, sendo esta actividade sobresaínte na economía local, ademais da agricultura e a gandería.

## Lugares de interese 
***Igrexa parroquial de San Pedro**, do século XVIII aínda que reconstruída na década de 1940. Posúe unha cruz procesional do século XVIII.
***Ermida da Virxe de Tentudía**, construída a mediados do século XX.
***Castelo das Torres**, casa forte da baixa Idade Media situada nas aforas do concello.

## Festividades 
***Romaría de San Isidro Labrador**, en maio, na pradería do Culebrín.
***Día do Xamón**, produto típico da zona. É festa de interese turístico.
***Entroido**
***Semana Santa**
***Festa do Emigrante**, a mediados de agosto.
***Urban Rock** e **Estilo Público**, festivais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Vegas Altas

**Vegas Altas** é unha comarca situada no norte da provincia de Badaxoz, en Estremadura. O seu centro económico son as poboacións de Don Benito e Villanueva de la Serena.

## Xeografía 
Limita ao norte coa Comarca de Trujillo, ao nordés con Las Villuercas, ao sueste con La Siberia, ao sur con La Serena e ao suroeste coa comarca Tierra de Mérida-Vegas Bajas.

A auga do río Guadiana, grazas a unha importante infraestrutura de canles e quenllas, é o recurso natural sobre o que se cimentou toda a riqueza agrícola da zona. O val fluvial do mesmo, é o elemento vertebrador da paisaxe.

O potencial económico de Don Benito xunto co de Villanueva de la Serena, centros comerciais de primeira orde en Estremadura, unido a un sector agrícola punteiro e unha posición xeográfica vantaxosa, fan das Vegas Altas do Guadiana unha das comarcas con maior dinamismo da rexión.

## Concellos 
*Acedera
*Cristina
*Don Benito
*Guareña
*La Haba
*Manchita
*Medellín
*Mengabril
*Navalvillar de Pela
*Orellana de la Sierra
*Orellana la Vieja
*Rena
*Santa Amalia
*Valdetorres
*Villanueva de la Serena
*Villar de Rena

## Véxase tamén
Castroncán

Como topónimo **Castroncán** pode referirse a:

;En Galiza
***Castroncán**, parroquia do concello de Samos;
****Castroncán**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A fiya del xastre

***A fiya del xastre*** é unha curtametraxe de 2011. Trátase do primeiro filme de ficción rodado en galego de Asturias.

## Recoñecementos e premios 
* Premio do público no I Certame de curtametraxes sobre cine rural en Saldaña (Palencia).
* Premio á mellor curta rodada en Asturias “Ribadedeva en Corto” (2014).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Presentación de *A fiya del xastre* en Onda Radio Televisión
Familia Bernoulli

miniatura|Escudo familiar
A **familia Bernoulli** é unha familia de matemáticos e físicos suízos procedentes da cidade de Basilea, que irrompeu no mundo científico a finais do século XVII.

O fundador desta familia foi *Jacob o vello*, nado en Anveres (Bélxica), un hugonote que se trasladou a Basilea en 1622 por motivos de persecución relixiosa. casou tres veces e só tivo un fillo, Nikolaus. Este casou e tivo unha ducia, dos cales catro chegaron á idade adulta; dous deles convertéronse en matemáticos de primeira orde: Jakob, nado en 1654, e Johann, nado en 1667. Ambos estudaron a teoría do cálculo infinitesimal de Leibniz e desenvolveron aplicacións da mesma.

## Principais membros 
A familia Bernoulli produciu moitos artistas e científicos notables, en particular un gran número de matemáticos famosos do século XVIII:
* Jakob Bernoulli (1654–1705; tamén coñecido como James ou Jacques), matemático que deu nome aos números de Bernoulli.
* Nicolaus Bernoulli (1662–1716), pintor e rexedor de Basilea.
* Johann Bernoulli (1667–1748; tamén coñecido como Jean), matemático suízo que adoptou de forma temperá o cálculo infinitesimal.
* Nicolaus I Bernoulli (1687–1759), matemático suízo.
* Nicolaus II Bernoulli (1695–1726), matemático suízo; investigou as curvas, as ecuacións diferenciais e a probabilidade.
* Daniel Bernoulli (1700–1782) desenvolveu o principio de Bernoulli o paradoxo de San Petersburgo.
* Johann II Bernoulli (1710–1790; tamén coñecido como Jean), matemático e físico suízo.
* Johann III Bernoulli (1744–1807; tamén coñecido como Jean), xeógrafo, astrónomo e matemático xermano-suízo.
* Jakob II Bernoulli (1759–1789; tamén coñecido como Jacques), físico e matemático ruso-suízo.

## Liña familiar 

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Principio de Bernoulli
* Distribución de Bernoulli
* Paradoxo de San Petersburgo
### Ligazóns externas 
* *The Encyclopedia of Science*, de David Darling
Vitiza (duque galego)

**Witiza** ou **Vitiza** (fl. 888-895) foi un aristócrata galego do século IX. Ostentando o título de "*dux*" rebelouse contra o rei Afonso III no ano 888. A rebelión durou sete anos, ata que Witiza foi capturado polo conde Hermenexildo Gutérrez e entregado ó rei Afonso III, quen o privou do título de *dux* e das súas propiedades. Preso nun alxube por orde do rei, morreu ó pouco tempo. O *dux* Witiza tería a súa principal área de influencia na zona do río Miño.

## Notas
Erik Bruhn

**Erik Belton Evers Bruhn**, coñecido simplemente como **Erik Bruhn**, nado o 3 de outubro de 1928 en Copenhague (Dinamarca) e finado o 1 de abril de 1986 en Toronto (Canadá), foi un bailarín de ballet, coreógrafo e mestre de ballet dinamarqués. Bruhn comezou a súa formación no Ballet Real de Dinamarca en 1937, pasando a formar parte da compañía dez anos despois e, en 1949 foi nomeado solista. Entre 1949 e 1958 ausentouse do seu posto para bailar co American Ballet Theatre, regresando despois ao seu país natal. En 1961 renunciou ao seu posto permanente no Ballet Real para bailar de novo co American Ballet Theatre. Posteriormente, en 1967, foi nomeado director do ballet da Kungliga Operan sueca ata 1972, cando pasou a asociarse principalmente co Canada's National Ballet, sendo primeiro director asistente, logo director dende 1983 ata a súa morte.

Bruhn compatibilizou os seus postos permanentes como bailarín con actuacións ocasionais con outras compañías como New York City Ballet, The Royal Ballet,  The Australian Ballet, Ballet Real de Suecia, e o Ballet de l'Opéra National de Paris.

## Notas
Carrapucho

O **carrapucho** ou **pata de galiña** (***Chondrus crispus***) é unha alga vermella (filo *Rhodophyta*) moi abundante, que en ocasións forma céspedes, sempre sobre superficies rochosas. Atópase en todas as costas atlánticas de Europa e Norteamérica.

Trátase dunha especie con valor económico. Aprovéitanse os polisacáridos complexos da súa mucilaxe, que forman a maior parte do seu peso logo de deshidratadas. En medicamento emprégase como emoliente e laxante, consumida en infusión. Empréganse como emulsionantes pola industria alimentaria e tamén na cociña doméstica.

## Propiedades 
* **Principios activos**: contén abundante mucilaxe, até un 80 % (carraxenanas) e sales minerais.
* **Indicacións**: úsase como droga (antiinflamatoria, protector das mucosas); saciante, redutor da absorción intestinal de lípidos e glúcidos, laxante, inmunoestimulante e antitusivo. Emoliente, sudorífico. Indicado contra a gripe, arrefriados, farinxite, larinxite, bronquite, enfisema e asma. Gastrite, úlceras gastroduodenais e estrinximento. Coadxuvante no tratamento do sobrepeso, hiperlipidemias e diabetes. A nivel intestinal pode interferir na absorción de sales minerais, vitaminas e outros medicamentos, se se administran ao mesmo tempo. En pacientes diabéticos, controlar a glicemia, ante a posibilidade de que se requira axustar as doses de insulina ou de antidiabéticos orais.

As algas córtanse a rentes do chan, lávanse con auga doce e déixanse secar ao aire libre póndose pálidas co sol. Cando o musgo está seco ponse en auga e quéntase, e desaparece nesta, e ao arrefriar calla nunha xelea.  

Decocción: unha cullerada de sobremesa por cunca. Ferver cinco minutos, dúas ou tres cuncas ao día. 

Para combater a tose, férvese unha onza de regalicia durante media hora nun litro de auga, cóase e ponse de novo ao lume; engádenselle cinco gramos de musgo e déixase ferver cinco minutos máis. 

Para o estrinximento crónico, ponse a remollo (auga fría) media onza de musgo cortado en anaquiños. Ponse a ferver 15 gramos de ameixas nun litro de auga durante 15 minutos; quítanselle os ósos e as peles e a polpa feita papa ponse ao lume con dúas ou tres culleradas de mel e o musgo a remollo até conseguir unha xelea clara. Tomar unha boa cunca antes de deitarse ou despois das comidas se non é suficiente.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Vanaclocha B, Cañigueral S. (2003). *Vademécum de prescrición*. Barcelona: Elsevier-Masson.

### Ligazóns externas
* Flora e fauna en asturnatura
* Páxina de portalfarma
* Marine Life Information Network
Luisa Durán

**Luisa Durán**, nada en Logrosán (provincia de Cáceres) o 19 de outubro de 1934 e finada en Vigo o 16 de abril de 2022, foi unha escritora estremeña autora de poesía, prosa e teatro, coñecida co alcume de "La cigarra estremeña". Escribiu en castelán e estremeño.

## Traxectoria 
Comezou a interesarse pola poesía de nova, e escribiu os seus versos con seis anos. Estudou Maxisterio en Madrid, e con 23 anos emigrou coa súa familia a Borgoña, onde coñeceu o seu marido. O 1 de maio de 1963, Día da Clase Obreira, actuou en Dijon.

En 1970 regresou a Madrid, e consagrouse á literatura coa publicación de libros de poesía e participando en varias emisoras de radio. Foi nesa época cando o xornalista Joaquín Prat lle puxo o alcume de "La cigarra estremeña". Despois seguiu publicando tamén obras en prosa e mesmo algunha peza teatral.

Tempo despois trasladouse a Benicarló, onde fixou a súa residencia. Días antes do seu falecemento viaxara a Vigo para pasar uns días coa súa irmá. Alí faleceu por mor dun derramo cerebral.

## Obras 
**Tu nombre llevo en silencio* (poesía, 1970)
**Mi tierra* (poesía, 1981)
**Vivencias* (poesía, 1996)
**El canto de la cigarra* (poesía, 2002)
**Oficios perdidos: Costumbres y recuerdos de mi infancia* (prosa autobiográfica, 2002)
**Qué tiempos!* (teatro)
**En casa del alcalde* (teatro)
**La feria* (sainete)
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Martínez Terrón, L. (2005): *Primera Antología de Poesía Extremeña*. Cáceres, autoedición.

### Ligazóns externas 
* Web presoal
Antonieta de Bèucaire

**Maria Antonieta Rivièra** (en francés **Marie Antoinette Rivière**), nada en Nîmes o 21 de xaneiro de 1840 e finada en Bèucaire o 27 de xaneiro de 1865, foi unha escritora occitana, máis coñecida como **Antonieta de Bèucaire**. Se ben naceu en Nîmes, os seus pais instaláronse en Bèucaire cando ela tiña tres meses.
## Traxectoria 
Amolada pola morte da súa amiga íntima Zoé en 1860, cando tiña 20 anos, comezou a ir cada día ao camposanto para honrar a súa memoria. Un día de mal tempo enfermou e desde entón case non saíu da casa. Desde entón non tivo moitas ganas de saír adiante, e malia os coidados recibidos en establecementos termais, a súa saúde foi a peor. A partir do 13 de novembro de 1864 xa non puido saír de casa, e finou acompañada do seu amigo Louis Romieu.

Tras a súa morte, en marzo de 1865 apareceu publicada a súa obra *Lei belugas*, escrita en occitano, acompañada dun conxunto de versos de escritores amigos seus.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Lei belugas* en Google books.
Marcel Balsa

**Marcel Lucien Balsa** (nado o 1 de xaneiro de 1909 en Creuse, finado o 11 de agosto de 1984 en Maisons-Alfort) foi un piloto de carreiras francés.

Balsa comezou nas carreiras logo da Segunda Guerra Mundial, cando adquiriu un Bugatti Type 51 e chegou a ser absolutamente competitivo nos acontecementos nacionais franceses. Máis tarde construíu un coche de Fórmula 2 con motor BMW, e tiña unha boa reputación, ata que probou un Jicey-BMW desenvolvido por Jean Caillas. Con el terminou terceiro no Grand Prix de Cadours, o mesmo acontecemento onde morreu o seu compañeiro, o piloto Raymond Sommer. Regresou ao seu anterior coche de carreiras e en  correu no Gran Premio de Alemaña de 1952 en Nürburgring, só para retirarse logo de seis voltas. En 1953 gañou unha carreira en Montlhery, pero logo desvaneceuse da escena de carreiras.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Os Chotos

**Os Chotos** é un grupo musical aragonés, fundado en 2000 na vila de Embún, no concello de Val d'Echo (Jacetania). Cantan en aragonés e castelán.

## Historia 
O grupo naceu co nome da Ronda d'os Chotos d'Embún. Ao longo do tempo tivo varios cambios na formación dos seus membros. Nas súas cancións adoitan usar letras irónicas, e tratan os problemas da súa bisbarra, como a amenaza dos encoros, a despoboación e abandono dos lugares ou o turismo de masas. Está formado por Alfredo Arias (baixo), Dani Beltrán (voz, laúde e guitarra), Eugenio Arnao (batería e percusión), Kike Ubieto (voz, guitarra e acordeón diatónico) e Miguelé Abadías (voz, gaita de boto, dulzaina, trompa de Ribagorza e *whistles*).

## Discografía
*''L'Arco San Chuan* (2002)
**Taratita* (2005)
**Abril ye transparent* (2010)
**Biellos Tiempos* (2016, adicado a José Antonio Labordeta)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Os Chotos no blog *folkAragón'' .
John Barber (piloto)

**John David Barber**, nado en Little Marlow (Buckinghamshire) o 22 de xullo de 1929 é un expiloto de carreiras inglés. Antes da súa andaina nas carreiras era peixeiro en Londres.

## Traxectoria
Primeiro competiu cun Cooper-JAP, logo comprou un Cooper-Bristol Mk1 de Fórmula 2 co que competiu durante 1952. Malia gañar unha carreira menor en Snetterton, tivo pouco éxito e finalmente estrelouse fortemente co coche cara ao final da tempada.

A comezos de 1953, Barber viaxou a Arxentina para competir na Fórmula Un, cun Cooper T23 oficial, chegou oitavo, a sete voltas do gañador. Tamén competiu nunha carreira de Fórmula Libre en Bos Aires e terminou 12º.

De volta en Inglaterra, correu nun Golding-Cooper, que construíu a partir dos restos do seu Cooper Mk1 accidentado. Cando compitía neste automóbil no Trofeo do Imperio Británico na Illa de Man, estivo involucrado nun accidente no que morreu outro piloto, James Neilson. Barber vendeu o coche pouco despois. A continuación correu en 1955, pilotando un Jaguar C-type.

Despois de que a súa andaina nas carreiras de motor chegara ao seu fin, Barber retirouse a vivir nun barco no Mediterráneo.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Hayhoe, David & Holland, David (2006). Grand Prix Data Book (4th edition). Haynes, Sparkford, UK. ISBN 1-84425-223-X
Vestas

**Vestas** é unha empresa dinamarquesa adicada ao deseño, fabricación, instalación e mantemento de aeroxeradores. Vestas ten fábricas en Dinamarca, Alemaña, India, Italia, Romania, Reino Unido, España (Cidade Real, León, Galicia -Viveiro- e Cataluña), Suecia, Noruega, Australia, a China e os Estados Unidos.

## Vestas en Galicia
Vestas abriu fábrica en Viveiro en 1999. A fábrica foi ampliada en 2009. En 2017 foi xulgada a alcaldesa, dous concelleiros e outros dous ex concelleiros por permitir a ampliación da fábrica de Chavín construída en chan rústico, foron absoltos.

## Notas
Reflector (satélite)

**Reflector** ou **Reflektor** é un satélite artificial da NASA construído pola empresa rusa NII Kosmicheskovo Priborostroeniya e lanzado o 10 de decembro de 2001 mediante un foguete Zenit 2 desde o cosmódromo de Baikonur

## Características 
O obxectivo de Reflector foi servir como obxectivo pasivo e de referencia para láseres emitidos desde terra co fin de caracterizar o sinal e mellorar a detección e determinación orbital do lixo espacial. Para iso o satélite consistía nunha estrutura na que se situaban 32 prismas retrorreflectores. Foi lanzado como carga adiciona xunto co satélite Meteor-3M 1.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Zenit 2
Gudesteo

**Gudesteo** (fl. 1067-1069) foi un relixioso galego, bispo de Iria Flavia e Santiago de Compostela durante o século XI.

## Traxectoria
Sobriño do seu predecesor inmediato, Cresconio, foi nomeado bispo de Iria Flavia polo rei García de Galiza antes do 23 de febreiro de 1067. En conflito con outro tío seu, o conde Froila Arias, este asinou a paz con el e xuroulle fidelidade. Porén, secretamente, o seu tío estaba a conspirar para asasinalo. No ano 1069, cando o bispo observaba a coresma no seu pazo de Iria Flavia, achegáronselle uns emisarios do conde Froila e, tras falar con eles, permitiulles quedar a durmir nos seus apousentos. De noite, mentres o prelado durmía, os emisarios saíron do pazo e foron buscar a Froila, que agardaba co seu exército agochado nun bosque. Os conspiradores entraron pausadamente na cámara onde durmía o bispo e asasinárono. Estes feitos serviron de advertencia a Diego Xelmírez, titular da mesma sé episcopal tempo despois, para que trasladase a súa residencia a Padrón, pois tanto el coma Nuno Afonso, un dos autores da *Historia Compostelá*, lembraban o asasinato de Gudesteo e temían un ataque similar.

## Notas
Praia de l'Almadrava

'''Praia de l'Almadrava'* (*Platja de l'Almadrava* en catalán) pode referirse a:
*A *'praia de l'Almadrava** de Alacant.
*A **praia de l'Almadrava** de Benicàssim.
*A **praia de l'Almadrava** de Benidorm.
*A **praia de l'Almadrava** de Dénia.
*A **praia de l'Almadrava''' de Roses.
Praia de l'Almadrava, Dénia

A '''praia de l'Almadrava''' é unha praia de area e croios de 2,9&nbsp;km de lonxitude situada fronte ao termo de Els Poblets pero que pertence administrativamente ao concello de Dénia, na provincia de Alacant.

Nela desemboca o río Girona, dividindo a praia e formando a punta da Almadrava. No sueste limita coa punta do Estanyó, preto da desembocadura do barranco da Alberca, que marca o inicio da baía do Estanyó ou praia dos Molins. No noroeste limita coa punta do Cadastre, desembocadura do barranco de Portella, e coa praia de Les Deveses. Detrás da praia, xa no termo de Els Poblets, atópase a partida de Les Marjaletes, unha zona maioritariamente urbanizada por residencias unifamiliares.

## Notas
John Heitinga

**John Gijsbert Alan Heitinga**, nado en Alphen aan den Rijn, Holanda Meridional, o 15 de novembro de 1983, é un exfutbolista  neerlandés que xogaba como defensa central.

## Títulos 
### Campionatos nacionais 
;Ajax
*Eredivisie: 2001–02, 2003–04
*Copa dos Países Baixos : 2001–02, 2005–06, 2006–07
*Johan Cruijff Shield : 2002, 2005, 2006, 2007

### Distincións individuais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Soccerbase 
* Perfil no sitio web oficial da FIFA
Praia de l'Almadrava, Alacant

A '''praia de l'Almadrava''' é unha pequena praia rochosa e de area escura do nordés da cidade de Alacant, que presenta un alto grao de ocupación por causa das súas augas tranquilas.

Atópase entre a praia de l'Albufereta, ao sur, separada por un pequeno club náutico, e o Cabo de l'Horta, ao norte. Está nunha zona de grandes edificacións e accédese facilmente.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información no web de turismo de Alacant
Mikel Arteta

**Mikel Arteta Amatriain**, nado en Donostia, o 26 de marzo de 1982, é un exfutbolista e actual adestrador español que xogaba como centrocampista. Actualmente adestra ó Arsenal FC da Premier League.

## Traxectoria 
### Adestrador 
O 20 de decembro de 2019, foi contratado polo Arsenal como adestrador.

## Palmarés 
### Club 
;Paris Saint-Germain
*Copa Intertoto: 2001

;Rangers
*Scottish Premiership: 2002–03
*Copa da Liga Escocesa: 2003

;Arsenal
*FA Cup: 2013–14, 2014–15
*FA Community Shield: 2014, 2015

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Soccerbase
Praia de l'Almadrava, Benicàssim

A '''praia de l'Almadrava'* é unha praia do concello de Benicàssim, na provincia de Castelló. O seu nome fai referencia á almadraba (*almadrava'' en valenciano), aparato utilizado para a pesca de atún que abundaba na zona.

É unha prolongación da praia de Voramar coa que limita polo norte e continúa tamén cara ao sur, onde se atopa a praia da Torre de Sant Vicent. Están separadas entre si por uns espigóns que reducen o impacto das ondas. Ten uns 600 metros de lonxitude por uns 60 metros de largo.

Conta cun paseo marítimo que percorre as diferentes praias do fronte marítimo de Benicàssim. Atópase nunha contorna fortemente urbanizada e ten acceso dende a rúa. Ten o distintivo de bandeira azul.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre a praia na web de turismo de Castelló
Praia de Voramar

A **praia de Voramar** é unha praia do concello de Benicàssim, na provincia de Castelló. Ten unha lonxitude de 550 metros por 50 de largo e limita ao norte co concello de Orpesa e ao sur coa praia de l'Almadrava.

A achega de area natural e un espigón facilitaron que esta praia teña unha superficie considerable. A súa contorna está delimitada polo paseo marítimo da localidade que separa a praia dos chalés. Atópase nunha zona urbana e ten saída de embarcacións.

Ten o distintivo de bandeira azul dende 1994.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información sobre a praia na web de turismo de Castelló
Praia de Heliòpolis

A **praia de Heliòpolis** é unha praia do concello de Benicàssim, na provincia de Castelló. Ten máis de 2&nbsp;km de lonxitude e limita ao norte coa praia de Els Terrers e ao sur coas praias da cidade de Castelló de la Plana.

Conta cun paseo marítimo que percorre todas as praias do concello e cun carril bici que comunica o núcleo urbano coa capital castellonenca. É unha praia cunha zona balizada para a saída de embarcacións. Ten o distintivo de bandeira azul.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Platja d'Heliòpolis de Benicàssim, julio 2022.jpg
Ficheiro:Vista panorámica de la Platja d'Heliòpolis de Benicàssim, julio 2022.jpg
Ficheiro:Panorámica de la Platja d'Heliòpolis de Benicàssim.jpg

Ficheiro:Catamarans varats, Platja d'Heliòpolis (Benicàssim).jpg

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información sobre a praia na web de turismo de Castelló
Praia da Torre de Sant Vicent

A **praia da Torre de Sant Vicent** é unha praia do concello de Benicàssim, na provincia de Castelló. Ten unha lonxitude de 650 metros e limita ao norte coa praia de l'Almadrava e ao sur coa praia de Els Terrers.

Atópase xunto á Torre de Sant Vicent e o paseo marítimo da cidade, con moitas terrazas. No mar, unha plataforma flotante serve de punto de reunión. Ten o distintivo de bandeira azul.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información sobre a praia na web de turismo de Castelló
Giv'at Shmuel

'''Giv'at Shmuel** (Galego: **Outeiro de Samuel''') é unha cidade no Distrito Central de Israel. Está situada na parte oriental da área metropolitana de Gush Dan e está rodeado polas cidades de Ramat Gan e Bnei Brak ao oeste, Kiryat Ono ao sur e Petah Tikva ao leste e ao norte. En 2015 tiña unha poboación de 25,298 habitantes.

## Historia 
A cidade recibiu o seu nome en honra do líder sionista romanés Samuel Pineles, o fundador e presidente do Congreso Sionista en Focşani e o Vice-Presidente do Primeiro Congreso Sionista en Basilea. Sufriu recentemente unha importante expansión e dobrou a súa poboación de 1998 a 2005. O 5 de novembro de 2007, o Ministro Israelí de Interior aceptou unha comisión de recomendación para cambiar municipal de estado de Giv'at Shmuel a 'cidade'.

## Educación 
Giv'at Shmuel considerase unha cidade altamente cualificada. Adxacente ao suroeste de punta de Giv'at Shmuel está o campus da Universidade Bar Ilan. Tecnicamente en Ramat Gan, o campus foi ampliando nos últimos anos de xeito que agora separa o sur do barrio Ramat Ilan de Giv'at Shmuel do resto da cidade.

## Irmandamentos 
*  Gołdap
*  Stade
*  Dubna

## Notas 
## Véxase tamén
Praia de Les Bovetes

A **praia de Les Bovetes** é unha praia de area situada no concello de Dénia, na provincia de Alacant. Ten o distintivo de bandeira azul.

Limita ao norte co dique de Molins e ao sur co barranco de l'Alter e ten unha lonxitude de 1.733 metros por 80 de largo. Sitúase nunha contorna semiurbana, dispoñendo de acceso dende a rúa. É accesible para discapacitados e ten balizamento.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na web do concello de Dénia
Praia de Les Marines

A **praia de Les Marines** (literalmente en valenciano "As Mariñas") é unha praia de area situada no concello de Dénia, na provincia de Alacant. Ten unha lonxitude de 3.147 metros e un largo de 80 m. Atópase entre as praias de Les Bovetes e El Cagarritar.

Está nunha contorna semiurbana, dispoñendo de acceso por rúa, camiño e estrada. É accesible para discapacitados e conta con balizamento.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na web do concello de Dénia
El Ribagorzano

***El Ribagorzano*** é o título dun xornal histórico de Aragón fundado polo xornalista Marcelino Gambón en Graus (Ribagorza) en setembro de 1904. O xornal rematou pechando en setembro de 1924 cun número especial sobre a súa fundación e vinte anos de existencia. Dende entón, foi refundado en tres ocasións e foi mudando o seu ideario, até a súa edición actual a cargo da Asociación Lliga Ribagorzana dende 1997.

Pensado orixinalmente para que tivese ámbito local e periodicidade anual, publicouse en setembro cadrando coas Festas patronais de Graus, polo que o primeiro número tivo unha repercusión moito máis grande da agardada xa que caeu nas mans de Joaquín Costa. A Costa agradoulle moito porque cadraba coas súas ideas, e empregou a súa influencia para darlle un pulo ó xornal, que acabou tendo unha periodicidade quincenal e a súa distribución ampliouse a toda a provincia.

## Notas
Vistruario

**Vistruario** (fl. 1016-1037) foi un bispo de Iria Flavia e Santiago de Compostela durante o século XI. O 29 de outubro de 1024 foille doada a illa *Oneste*, posiblemente o lugar no que se localizaban as Torres de Oeste, polo rei Afonso V o Nobre, coa finalidade de que servise para a defensa das "*terras do apóstolo*". Deostado na *Historia Compostelá*, por consideralo de "*depravados costumes*", foi encarcerado por Afonso V o Nobre, non se sabe se por rebelarse contra Vermudo III, fillo de Afonso, ou contra o propio Afonso. Morreu na prisión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
*
Hato de Foces

**Hato de Foces** é un grupo musical aragonés do xénero folk que foi fundado en Huesca.

## Historia 
O grupo naceu en 1977 cando un grupo de amigos amantes da música tradicional comezaron a xuntarse a cantar e interpretar cancións de grupos como Nuestro Pequeño Mundo, Nuevo Mester de Juglaría, Oskorri, Jarcha, La Bullonera, etc... grupos que foron referentes para "Hato de Foces". Non foi até o ano 1981, despois dun exitoso concerto, que o o seu traballo se converte en regular. A partir dese intre, o grupo adícase a difundir a música tradicional aragonesa, tanto vocal como instrumental, buscando nos cancioneiros ou recollendo cancións por tradición oral. Deste xeito, recuperaron cancións populares en risco de esquecemento, recuperando tamén instrumentos como a gaita de boto aragonesa.

Hato de Foces toma o seu nome dun lugar de Semontano no que os pastores, ó facerse noite, se gorecen coas súas ovellas. O disco *Hato de Foces* (1999) dedicáronllo a Rafael Andolz. O grupo deixou os escenarios o 8 de agosto de 2011, despois de máis de 35 anos de traballo e 550 concertos.

## Compoñentes 
* Marise Aguilar (voz)
* Alfredo Callén García (baixo e voz)
* Salvador Cored (gaita de boto, frauta travesa, mandolina , bandurra, laúde e guitarra)
* Jorge Marsó (batería e percusión)
* Carlos Montull (guitarra , laúde )
* José Luis Ochoa Hortelano (voz, laúde, guitarra e frautas doces, entre outros instrumentos).
* Olga Orús (voz)
* Josu Ubierna (acordeón)

## Discografía 
* *Amadruga* (1983)
* *En plena calle* (1985)
* *Tradición y fiesta* (1986)
* *Cuarto creciente* (1989)
* *Cantar de camino* (1992)
* *Hato de Foces* (1999)
* *Errekeerre* (2002)
* *Estrella de Paz* (2002)
* *Chino Chano* (2006)

## Premios 
* Premio Nacional de Actualización de Música Folk, Guadalaxara (1987)
* Grupo Folk mas votado polos oíntes de Radio Nacional de España (1989)
* Medalla de Antena 3 (1985)
* Folklorista Altoaragonés (1983, 1984 e 1986)
* Grupo mas votado polos oíntes do programa Trébede de RNE - Radio 3
* Premio *Parrilla de Oro*, Huesca 2009

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina sobre Hato de Foces na *Gran Enciclopedia Aragonesa*
Palestina

**Palestina** pode referirse a:

***Palestina**, rexión xeográfica de Oriente Medio;
***Estado de Palestina**, estado situado en dita rexión;
***Autoridade Nacional Palestina**, organización administrativa.
***Pobo palestino**, habitantes da actual palestina, culturalmente árabes.
* **Mandato británico de Palestina**, protectorado británico sobre a rexión de Palestina nacido dos acordos consecuencia da I Guerra Mundial.
;En Colombia:
***Palestina**, concello colombiano do departamento de Caldas.
***Palestina**, concello colombiano do departamento de Huila.
Concepción Alfaya

**María de la Concepción Alfaya López**, nada en Madrid en 1886 e finada na mesma cidade en 1945, foi unha mestra e política española.

## Traxectoria 
Filla de galegos da zona de Cangas. Rematou a carreira de Maxisterio en 1912 con premio extraordinario. Foi profesora da Escola Normal de Mestras de León e despois de Segovia (1922-1936). Foi candidata pola provincia de Pontevedra nas eleccións a Cortes Constituíntes en 1931, en representación do Partido Republicano vigués, integrado na Alianza Republicana. Foi inspectora de primeiro ensino. Dirixente de Izquierda Republicana de Segovia. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi suspendida de emprego e soldo como profesora da Normal e sancionada co embargo de bens e a retención de diñeiro en metálico.

## Obras 
* *Noticias para la historia económica y social de España. Teorías económico-sociales (1800-1820)*, 1924.
* *Noticias sobre algunas transformaciones sociales de la post-guerra en Bélgica. Asistencia y beneficencia*, 1927.
* *Los bordados populares en Segovia* (con Mª Paz Alfaya López), 1930.
* *El mito y la historia*.
* *Las clases sociales en Castilla*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
María Luisa Sobrino

**María Luisa Sobrino Manzanares Villanueva Correa**, nada en Vigo o 29 de xullo de 1943, é unha historiadora da arte galega, especialista en arte galega contemporánea. Reside en Santiago de Compostela.

## Traxectoria 
Doutorouse en 1973 coa tese *Cuatro pintores gallegos contemporáneos: Carlos Maside, Manuel Colmeiro, Arturo Souto y Laxeiro*, cualificada con sobresaínte *cum laude*. Foi profesora na Facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense de Madrid e catedrática de arte contemporánea na Universidade de Santiago de Compostela,

Sobrino foi membro do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento, e do padroado do Centro Galego de Arte Contemporánea.

## Obra 
* *Cuatro pintores gallegos contemporáneos: Carlos Maside, Manuel Colmeiro, Arturo Souto y Laxeiro, 1974.
* "Luis Seoane ou a integración das Artes", *Grial* 59, 1978.
* *Colmeiro*, 1981.
* *Arturo Souto*, 1984, Deputación de Pontevedra.
* *El arte gallego contemporáneo*.
* *Catálogo del patrimonio artístico de la Diputación de La Coruña*, 1991, Deputación da Coruña, ISBN 84-86040-51-5.
* *El lenguaje silencioso de los objetos*, 1995, Galería Alameda.
* *O cartelismo en Galicia, desde as súas orixes ata 1936*, 1993, Ediciós do Castro, ISBN 84-7492-637-8.
* *Escultura contemporánea en el espacio urbano: transformaciones, ubicaciones y recepción pública*, 1999.
* *Índice documental de escultores galegos do século XX*, 2002 (CD-ROM), CCG, ISBN 84-95415-50-X.
* 
* *Creación artística e identidades culturais* (coordinación), 2009, CCG.
* *Arte + mulleres. Creadoras galegas* (edición), 2015, CCG, ISBN 978-84-92923-65-6.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Clube Nacionalista Alén Nós
* Os renovadores

### Ligazóns externas 
* María Luisa Sobrino no MARCO (Museo de Arte Contemporánea de Vigo).
* 20px *Pintores de Galicia'' (2013). TVG. Interveñen Díaz Pardo, Marisa Sobrino, Xosé Antón Castro, Carlos Bernárdez e Fernando Vilanova.
J.J. Santos

**José Javier Santos Rubio**, tamén coñecido como **J. J. Santos**, nado en Madrid o 29 de xullo de 1960, é un xornalista deportivo español. É, dende 2006, o subdirector de informativos para a área de deportes da cadea de televisión Telecinco, onde exerce tamén como narrador de partidos e presentador da sección de deportes do respectivo telexornal.

## Traxectoria 
Os seus inicios profesionais remóntanse a 1978, cando se incorpora a Radio España de Madrid. Durante anos, dirixiu o espazo *El* *Deportivo* nas madrugadas da emisora até fichar en 1991 por Onda Cero, onde se fai cargo de *El Penalti*. En Telecinco conduciu o espazo deportivo *Futbolísimo* en 1991 xunto a Andrés Aberasturi.

En 1987 recibiu a Antena de Ouro.

En 1994, o entón director de informativos da cadea, Luís Mariñas, decide incorporalo á sección deportiva do informativo que conducía José Ribagorda. Ademais narrou o Giro de Italia.

En 1997 produciuse a súa fichaxe, xunto coa de Ribagorda, por Televisión española, e durante os seguintes tres anos fíxose cargo da sección de deportes no *Telediario*.

Pasa nese momento, no ano 2000, a centrar a súa actividade no diario As.

Posteriormente, en 2002, marchou a Antena 3 como presentador da sección deportiva na segunda edición do informativo Antena 3 Noticias, xunto con Matías Prats, ademais de asumir a dirección de deportes da cadea.

Coincidindo co seu paso por Antena 3, e entre 2004 e 2006, conduciu o espazo deportivo *Al primer toque* na emisora Onda Cero, labor no que substituíu a Manu Carreño.

Finalmente, en 2006 Pedro Piqueras faise coas rendas das noticias en Telecinco e Jota Santos de novo conduce a sección de deportes dos Informativos de Telecinco, tras o abandono de Juan Antonio Villanueva.

Con Telecinco en 2010 retransmitiu algúns partidos do Mundial de Suráfrica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* JJ Santos: “Cando un é xornalista por vocación, naces e morres xornalista”, .
Pione Sisto

**Pione Sisto Ifolo Emirmija**, nado o 4 de febreiro de 1995, é un futbolista  danés que xoga como extremo esquerdo no Aris Salónica, da Super Liga de Grecia.

## Traxectoria 
O 31 de xullo de 2016 anunciouse a súa fichaxe polo Celta de Vigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Soccerway
Norwegian

**Norwegian Air Shuttle ASA** (OSE: NAS, código IATA: DY), coñecida simplemente como **Norwegian**, é unha aeroliña norueguesa de baixo custo con sede en Bærum, nas aforas de Oslo. É a terceira empresa do sector das *low-cost* en Europa e a aeroliña máis grande de Escandinavia. 

A súa principal base de operacións é o Aeroporto de Oslo-Gardermoen, pero tamén conta con bases secundarias en Bergen, Stavanger, Trondheim, Copenhague e Estocolmo, entre outras.

É coñecida pola súa distintiva librea branca con nariz vermello e retratos de personaxes notables nas colas dos seus avións. En 2017 a compañía bautizou un avión Boeing 737-800 co nome de Rosalía de Castro.

## Frota
En setembro de 2019 a frota de Norwegian Air Shuttle, sen incluír as subsidiarias, estaba formada polos seguintes avións:

## Notas
Resonancia

[miniatura|315x315px|Empurrar a outra persoa nun [bambán é un típico exemplo de resonancia mecánica.]]
A **resonancia** é un fenómeno que se produce cando un corpo con capacidade para vibrar é sometido á acción dunha forza periódica, cuxo período de vibración achégase ao período de vibración característico de devandito corpo, no cal, unha forza relativamente pequena aplicada de forma repetida fai que a amplitude do sistema oscilante se faga moi grande.

Nestas circunstancias o corpo vibra, aumentando de forma progresiva a amplitude do movemento tras cada unha das actuacións sucesivas da forza. En teoría, se se conseguise que unha pequena forza sobre un sistema oscilase á mesma frecuencia que a frecuencia natural do sistema produciríase unha oscilación resultante cunha amplitude indeterminada.

Este efecto pode ser destrutivo nalgúns materiais ríxidos como o vaso que rompe cando unha soprano canta e alcanza e sostén a frecuencia de resonancia do mesmo.

Unha forma de pór de manifesto este fenómeno consiste en tomar dous diapasóns capaces de emitir un son da mesma frecuencia e colocados próximos o un do outro, cando facemos vibrar un, o outro emite, de maneira espontánea, o mesmo son, debido a que as ondas sonoras xeradas polo primeiro premen a través do aire o segundo.

## A caída da primeira ponte de Tacoma Narrows 
[miniatura|186x186px|Fotografía do colapso da [ponte de Tacoma Narrows.]]
A primeira ponte de Tacoma Narrows foi popularizada nos libros de física como un exemplo clásico de resonancia; con todo a descrición estendida non é totalmente correcta. Esta ponte fallou debido á acción dunhas forzas coñecidas no campo da aerodinámica de pontes como forzas autoexcitadas, por un fenómeno coñecido como *fluttering* no que as forzas empuxando en forma periódica provocaron o aumento do movemento da ponte. Robert H. Scanlan, pai da aerodinámica de pontes, escribiu un artigo criticando este malentendido. Ningunha ponte é rematada se non pasa a proba do "tubo de vento".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Resonancia eléctrica
* Resonancia magnética nuclear

### Ligazóns externas 
* [//www.youtube.com/watch?v=RdW80Ui9F4g Vídeo] en YouTube Resonancia entre diapasones.
* [//www.youtube.com/watch?v=Zkox6niJ1Wc Vídeo] en YouTube Interesante mostra de resonancia sobre unha placa cun altofalante debaixo.
* Efectos da Resonancia Instrutivo experimento fácil de realizar.
* Universidade de Salford  Reprodución do canto dunha soprano sobre unha copa, mediante un altofalante.
* Definición de resonancia, .
* Resonancia , .
* Greene, Brian, "*Resonance in strings*". The Elegant Universe, NOVA (PBS).
* Hyperphysics section on resonance concepts, .
* Resonance versus resonant, .
* Wood and Air Resonance in a Harpsichord, .
* Rompendo un vaso co son , .
Espectrómetro

O **espectrómetro**, **espectrofotómetro**, **espectrógrafo** ou **espectroscopio**, é un aparello capaz de analizar o espectro de frecuencias característico dun movemento ondulatorio. Aplícase a diferentes instrumentos que operan sobre un amplo campo de lonxitudes de onda.

## Espectroscopio 
miniatura|Uso do espectrómetro.
miniatura|Espectrómetro.
Un **espectrómetro óptico**, ou **espectroscopio**, é un instrumento que serve para medir as propiedades da luz nunha determinada porción do espectro electromagnético. A variable que se mide xeralmente é a intensidade luminosa, pero pódese medir tamén, por exemplo, o estado de polarización electromagnética. A variable independente adoita ser a lonxitude de onda da luz, xeralmente expresada en submúltiplos do metro, aínda que algunhas veces poida ser expresada en calquera unidade directamente proporcional á enerxía do fotón, como a frecuencia ou o electronvolt que manteñen unha relación inversa coa lonxitude de onda. Utilízanse espectrómetros en espectroscopia para producir liñas espectrales e medir as súas lonxitudes de onda e intensidades.

En xeral, debido ás diferentes técnicas necesarias para medir distintas porcións do espectro, un instrumento concreto só operará sobre unha pequena porción deste campo total. O analizador de espectro é un dispositivo electrónico moi parecido por embaixo das frecuencias ópticas (é dicir, microondas e radiofrecuencia).

Esta ferramenta pode ser usada para ver os espectros de emisión xerados polos elementos ao absorber ou emitir fotóns enerxéticos. Das frecuencias de onda, un moi pequeno prisma é visible ao ollo humano, entre os raios ultravioleta e os infravermellos; o espectrómetro dá unha visión máis clara destes.

Cabe resaltar que cada elemento ten un espectro particular, e que dependendo da súa estrutura química algúns reaccionan máis rápido que outros, polo que algúns espectros de emisión non requiren unha descarga enerxética moi grande, mentres que outros unha maior. En 1920, por exemplo o científico Niels Bohr escribiu os seus postulados con base na descarga enerxética que lle deu a un átomo de hidróxeno, dando a idea para que un espectrómetro fose construído.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Espectroscopia
* Segundo

### Bibliografía 
* J. F. James and R. S. Sternberg (1969), *The Design of Optical Spectrometers* (Chapman and Hall Ltd)
* James, John (2007), *Spectrograph Design Fundamentals* (Cambridge University Press) ISBN 0-521-86463-1
* Browning, John (1882), *How to work with the spectroscope : a manual of practical manipulation with spectroscopes of all kinds*
* Palmer, Christopher, *Diffraction Grating Handbook*, 6a edition, Newport Corporation (2005).

### Ligazóns externas 
* Artigo sobre espectrómetros en Espectrometria com, .
* Espectroscopia Astronómica , .
* Web sobre maquinaria industrial e equipos de laboratorio , .
* Construción dun espectrómetro, .
David Simon

**David Judah Simon**, nado o 9 de febreiro de 1960, é un escritor, xornalista, guionista e produtor estadounidense de series de televisión. Traballou coma xornalista durante vinte anos para o xornal *The Baltimore Sun*.

É o creador da serie da HBO, *The Wire*, na que participou como produtor executivo e guionista durante as cinco tempadas. Foi un dos encargados de adaptar o libro de non ficción *Generation Kill*, de Evan Wright, nunha miniserie que se estreou en 2008 tamén na HBO.

Xunto con Eric Overmyer, é o creador da serie *Treme*, que en decembro de 2013 rematou coa súa cuarta tempada. Posteriormente escribiu, xunto co xornalista William F. Zorzi, a miniserie *Show Me a Hero*, tamén para a HBO.

## Filmografía 
### Como produtor 
[miniatura|300px|Simon nunha conferencia en [Nova Orleáns]]

### Como guionista
Vímara Díaz

**Vímara Díaz** foi un bispo de Iria Flavia e Santiago de Compostela durante o século XI. Irmán do seu predecesor no bispado, Paio Díaz, este bispo é presentado na *Historia Compostelá* como alguén afanado "*en servir non a Deus senón á súa propia gloria*". Vímara morreu afogado no río Miño en torno ao ano 1016, sen que se poida esclarecer se a súa morte foi accidental ou se debeu a algunha traizón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Paio Díaz

**Paio Díaz,** ou tamén **Pelaio II,** foi un bispo de Iria Flavia e Santiago de Compostela durante o século XI. Paio acadou a dignidade episcopal apoiado por poderes alleos á Igrexa, pero foi logo deposto pola nobreza galega. Na *Historia Compostelá* é considerado un usurpador e atribúeselle un carácter arrogante. Foi sucedido polo seu irmán, Vímara Díaz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
Revista Galega de Filoloxía

A ***Revista Galega de Filoloxía (RGF)*** é unha publicación científica galega dedicada á investigación filolóxica e, en especial, aos estudos lingüísticos no ámbito galego e portugués.

## Historia
A Revista Galega de Filoloxía naceu no ano 2000 na Coruña, vinculada ao Departamento de Galego-portugués, Francés e Lingüística da Universidade da Coruña. Ten unha periodicidade anual e desde o seu nacemento publicáronse os seguintes números:

Do número 1 (ano 2000) ao número 15 (2014) a edición foi impresa; os números 16 (2015) e 17 (2016) foron editados en papel e dixitalmente.

## Monografías
Ademais dos números da revista, desde o ano 2002 publícanse volumes monográficos vinculados a ela. Estes son os números publicados:

## Características
### Liñas de análise
As principais liñas de análise dos traballos publicados na *Revista Galega de Filoloxía* son a gramática, a historia da lingua, a dialectoloxía, a lexicografía, a sociolingüística, a análise do discurso, a ecdótica e a crítica textual, a pragmática, a lingüística comparada, a lingüística xeral etc. Dentro destas liñas de análise, a revista inclúe tres tipos de publicacións: artigos, notas e recensións.

### Linguas
Os traballos que inclúe poden estar redactados en galego, en portugués ou en inglés., Dialnet, ERIH Plus, ISOC, Latindex, MIAR, REGESTA IMPERII e ZBD.

## Organigrama
### Equipo editorial
O equipo editorial da Revista Galega de Filoloxía está composto polas seguintes persoas:

### Comité científico
O comité científico da Revista Galega de Filoloxía está composto polas seguintes persoas:

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina da revista
*Páxina antiga da revista (2000-2014)
La Ronda de Boltaña

**La Ronda de Boltaña** é un grupo de música aragonés fundado na localidade de Boltaña no ano 1992.

## Historia 
La Ronda de Boltaña estabeleceuse en xaneiro do ano 1992, nas *festas de San Paulo*, coa finalidade de recuperar a ronda na festa de Boltaña, daquela desaparecida. Dende entón comezaron a roldar polo resto de lugares de Sobrarbe e arredores. Despois da publicación do seu primeiro álbum homónimo en 1996, a súa fama estendéuse alén de Sobrarbe e os Pireneos. Comezaron a dar concertos e a actuar en escenarios de todo Aragón, actividade que continuaron combinando coas súas roldas iniciais.

## Discografía 
**"La Ronda de Boltaña"*, 1996
**"Banderas de Humo"*, 1998
**"Un País de Anochecida"*, 2001
**"Salud País"*, 2007
**"La Huella que el Tiempo Deja"*, 2014

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina oficial 
* Vídeo da canción "Trango dople...¡y china-chana!" da Ronda de Boltaña 
* Vídeo coa canción "El país perdido", himno do Sobrarbe, da Ronda de Boltaña
El Avisador Galaico

***El Avisador Galaico*** foi un periódico que se editou en Cienfuegos, Cuba, en 1878.

## Historia e características 
Órgano oficial da Sociedad de Beneficencia de Naturales de Galicia de Cienfuegos, apareceu o 3 de febreiro de 1878. Dirixido por Domingo Devesa Naveiro e José Porrúa Valdivieso. Cesou a súa publicación o 2 de novembro dese mesmo ano.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas
Tr3s Monos

**Tr3s Monos** foi un grupo de música xurdido en Zaragoza formado por Pablo, Sharif e Lex Luthorz, que estivo activo entre o 2006 e o 2009.

## Discografía 
* *Demos 2006* (2006)
* *Música Para Tus Ojos* (LP) (2007)
* *¿Quien es Simone Staton?* (Maxi) (2007)
* *Buscando a Simone Staton*(2008)

## Colaboracións 
* El Puto De "*Untitled*" (2008)
* La cara B "*Desde el barro*" (2008)
* Punto de encuentro "*El mejor disco del año*" (2009)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina en MySpace