Giovanni Pico della Mirandola

**Giovanni Pico della Mirandola** naceu en Ferrara o 24 de febreiro de 1463 e faleceu o 17 de novembro do ano 1494, en Florencia. Foi un humanista e pensador italiano.

## Traxectoria 
Estudou na universidade de Boloña e, só con 14 anos de idade, publicou "As Decretais". Viaxou polo territorio italiano e máis tarde por Francia, onde tamén asistiu á universidade. Estudou linguas: grego, árabe, hebreo e mais caldeo, con afán de poder entender o Corán, a Cábala, os oráculos caldeos e os diálogos platónicos nos seus textos orixinais.

En 1485, durante a súa estadía en París, leu os traballos do Averroes, o filósofo e teólogo axarita que introducira o pensamento aristotélico en Occidente. Alá, ocorréuselle a idea de unificar as tradicións culturais superviventes naquela época. No ano seguinte, xa de volta a Italia, con só vinte e tres anos, raptou en Arezzo a esposa de Giuliano Moriotto de Medicis, un parente dos Medicis florentinos, feito polo que foi perseguido, atacado e ferido.

A fins do ano 1486, publicou en Roma as súas *Conclusiones philosophicae, cabalisticae et theologicae*, coñecidas como as *900 teses*. Trátase de novecentas proposicións recollidas das máis diversas fontes culturais, tanto de filósofos e teólogos latinos coma de árabes, dos peripatéticos e dos platónicos. Incluíu aínda os pensadores esotéricos, como Hermes Trimegist, e tamén os libros hebreos. A obra ía precedida dunha introdución, que titulou *Discurso sobre a dignidade do home*, texto que se converteu nun clásico, no cal Pico formula tres dos ideais do Renacemento: o dereito inalienable á discrepancia, o respecto polas diversidades culturais e relixiosas e, finalmente, o dereito ao medramento e o enriquecemento da vida a partir da diferenza.

En canto ás teses, a súa intención era demostrar que o cristianismo era o punto de converxencia das tradicións culturais, relixiosas, filosòficas e teolóxicas máis diversas. O seu propósito era que estas novecentas conclusións se discutisen en Roma, despois da Epifanía de 1487, por homes doctos de todo o mundo, para inaugurar unha paz filosófica entre os cultivadores de todas as doutrinas.

Porén, trece das teses foron consideradas "sospeitosas de herexía". O papa vencellounas coa maxia cabalística, prohibindo que seguise adiante o debate. Pico non tivo mellor idea que escribir unha *Apoloxía*, na cal defendeu as teses cuestionadas, de forma que os doutores clericais consideraron aquilo un acto de soberbia e teimudez. Xulgado e condenado por herexía, Pico foi escomungado, ante o cal escapou para Francia, onde foi detido e conducido á cadea de Vincennes.

O herdeiro do trono de Francia, o futuro rei Carlos VIII, intercedeu no seu favor, polo que foi liberado. Logo disto, aceptou unha invitación de Lourenzo o Magnífico de Medicis (1449-1492), banqueiro, político e mecenas italiano, para instalarse en Florencia. No ano 1489 finalizou o *Heptaplus*, relato místico da creación do Universo, e que versa sobre a Xénese, no cal tentaba desentrañar os seus significados máis recónditos.

Dous anos máis tarde, en 1491, con vinte e oito anos de idade, renunciou aos seus bens, entregándose a un profundo fervor relixioso. O papa Alexandre VI admitiuno de novo no seo da Igrexa católica. Mais Pico non renunciou a ningunha das súas teses. Ingresou na Orde dos Predicadores, cuxos hábitos chegou a vestir pouco antes da súa morte, acontecida aos trinta e un anos en Florencia, o 17 de novembro de 1494.

## Véxase tamén