Folga de La Canadiense

miniatura|Acción da Barcelona Traction, Light and Power Limited, coñecida como "La Canadiense".
O 5 de febreiro de 1919 iniciouse unha folga en Barcelona que se prolongou durante 44 días converténdose en folga xeral paralizando o 70% da industria catalá e que pasou á historia co nome de '*folga de *La Canadiense'''*.

### Inicio da folga 
A folga iniciouse en solidariedade con oito despedidos do persoal de oficinas da compañía eléctrica *La Canadiense* que foran membros dun sindicato non aceptado pola xerencia da empresa. Cando 117 traballadores da sección de facturación da empresa —cinco dos oito despedidos pertencían a esa sección— volveron de entrevistarse co gobernador civil nun intento de que este intercedese polos seus compañeiros ante a empresa, foron despedidos como conta Manel Aisa:

### Participación da CNT 
Os folguistas buscaron a axuda dos anarcosindicalistas da CNT que aceptaron involucrarse no conflito, nomeándose un comité de folga que o formaron varios dos despedidos e membros da CNT e que estivo liderado por Simó Piera. A folga estendeuse cara aos encargados da lectura de contadores.

Contando a protesta cun amplo apoio popular —formáronse caixas de resistencia que recadaron 50.000 pesetas nunha semana— o xerente da empresa propuxo unha negociación fixada para o 17 de febreiro no edificio da compañía e á que acudiron cinco delegados en representación dos traballadores. Cando o xerente soubo que entre os delegados había un afiliado á CNT, non quixo negociar.

### Cara á folga xeral 
Os folguistas iniciaron cortes na subministración eléctrica, quedando Barcelona practicamente paralizada ás catro da tarde do 21 de febreiro, aínda que había outra compañía —*Energía Eléctrica de Cataluña*— que seguía subministrando enerxía. O 4º Rexemento de zapadores e algúns mariñeiros ocuparon a sede da empresa e chegou á cidade un novo gobernador militar, Martínez Anido.

O día 23 uníronse á folga os traballadores da compañía Energía Eléctrica de Cataluña, lográndose o paro total das compañías eléctricas. O 26 os traballadores das compañías de augas e do gas sumáronse á folga.

O 3 de marzo os traballadores da central eléctrica de Sant Adrià de Besòs secundan a folga e o día 5 o xeneral Joaquín Milans del Bosch, capitán xeneral de Cataluña, dita un bando para chamar á mobilización a todos os homes entre 21 e 38 anos do ramo da electricidade que tan só sae publicado no *Diario de Barcelona*. Os cenetistas convocados para a mobilización decidiron o 7 de marzo non incorporarse a filas, o que provocou que foran encarcerados no castelo de Montjuic.

### Fin da folga 
O 13 de marzo José Morete, subsecretario da presidencia e Carlos Montañés, novo gobernador civil, chegan a Barcelona para mediar no conflito mentres a cidade é ocupada polas tropas. Ao día seguinte Lawton e Montañés teñen unha reunión onde o segundo convence o primeiro para que negocie co comité de folga nunha reunión que terá lugar na sede do Instituto de Reformas Sociais e na que son aceptadas as condicións dos folguistas de *La Canadiense* sen represalias. Aquela noite do 14 de marzo asínase o convenio que pon punto final á folga.

### Tras a folga 
Tras finalizar a folga, -como un triunfo para os traballadores e a CNT-, aínda quedaban cinco obreiros presos como consecuencia da mesma, o que provocou que militantes anarquistas esixisen a súa liberdade, iniciando unha nova folga finalmente o 23 de marzo. Ao día seguinte, o exército ocupou Barcelona dedicándose a rexistrar os cidadáns, rompéndolles os carnés do sindicato aos cenetistas. O 27 de marzo os obreiros estaban dispostos a dar por terminada a fracasada folga, cando o gobernador civil se negou a mediar no conflito. As garantías constitucionais suspéndense entón, perseguíndose os militantes da CNT. O 31 de marzo é aplicada por primeira vez a Lei de fugas que acaba coa morte de Miguel Burgos un secretario dun sindicato de ramo da CNT.

Na última semana do mes de marzo, créase a Federación Patronal Española, cuxo primeiro acordo consistiu en que para levar a cabo a readmisión dun traballador este debía entregar o carné da CNT e negociar un novo salario individualmente. Esta medida ofendeu os obreiros, de tal maneira que a folga continuou, aínda que o Comité de folga acordara que os distintos ramos negociasen a volta ao traballo. Finalmente, a folga conclúe o 12 de abril.

O 1 de decembro a patronal catalá inicia un peche patronal no que se ven afectados máis de 150.000 obreiros e no que se lles pide a estes a entrega dos carnés da CNT. Finalmente, o *lock-out* é levantado polo Conde de Salvatierra a petición da patronal, o 26 de xaneiro de 1920, sen que ningún traballador entregase o seu carné.

### Valoracións 
Para Albert Balcells *o movemento obreiro quedou esgotado baixo unha represión patronal e militar que desbordaría o propio goberno do Conde de Romanones, obrigándoo a dimitir''.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Anarquismo en España

### Ligazóns externas 
*Fotos de La Canadiense