open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Thakazhi Sivasankara Pillai

**Thakazhi Sivasankara Pillai**, nado en Thakazhi o 17 de abril de 1912 e finado o 10 de abril de 1999, foi un escritor indio de lingua malaiala. Autor de 37 novelas e máis de 600 relatos. As súas obras máis coñecidas son *Kayar* (1978) e *Chemmeen* (1956). Recibiu o meirande premio literario da India, o Jnanpith en 1984 pola súa novela épica *Kayar* e está considerado un dos principais escritores en malaiala.

## Traxectoria 
Naceu nunha aldea do distrito de Alappuzha en Kerala.  Comezou a escribir historias mentres aínda era estudante e na súa formación foi decisivo o encontro co escritor Kainikkara Kumara Pillai (1900-1988), que era director do seu instituto e que lle deu a coñecer a literatura india e o orientou cara á prosa. Estudou dereito e alí entrou en contacto con Balakrishna Pillai, fundamental para afondar na literatura e pensamento europeo moderno. Publicou relatos en revistas e en 1934 publicou a súa primeira novela, *Tyagattinte pratiphalam*. Coincidindo coa segunda guerra mundial interesouse polos problemas políticos e pola vida dos desfavorecidos, que conxugou en numerosos relatos  , e a súa novela *Thottiyude Makan* (1947) considérase un traballo pioneiro na novela realista malaiala, retrata tres xeracións dunha familia da clase traballadora de Alleppey, recicladores e constitúe unha crítica ao sistema de castas e os conflitos sociais que se desenvolven no seo da sociedade. *Randidangazhi* (1948) é unha novela política na que critica os males do sistema feudal que prevalecía en Kerala,  especialmente na rexión de Kuttanad. O propio autor escribiu o guión da versión cinematográfica que realizou P. Subramaniam en 1958.

*Chemmeen* (1956), supuxo un cambio de rexistro, arredándose do realismo das súas primeiras novelas e coñeceu unha gran popularidade. É unha historia de amor tráxica nunha aldea de pescadores en Alappuzha entre un mozo musulmán e unha rapaza hinduísta. A obra, e a súa adaptación cinematográfica realizada en 1965, outorgoulle recoñecemento nacional e internacional , traducíndose a 19 linguas mentres que o filme se exhibiu en 15 países. Así e todo, a súa obra mestra é *Kayar* (1978), unha novela monumental, con máis de 1000 páxinas e centos de personaxes nunha historia que transcorre ao longo de catro xeracións (1885-1971) . Outra das súas grandes obras é *Enippadikal* (1964), na que traza a carreira dun ambicioso burócrata cun forte desexo de poder e posición que se transforma na súa propia ruína, a obra constitúe unha historia social da Kerala que viviu o autor  .

## Notas
Javier Gallego

'*Javier Gallego *«Crudo»'''*, nado en Madrid en 1975 é un xornalista, músico e poeta español. Especialmente coñecido por dirixir e presentar o programa *Carne cruda*.

## Traxectoria 
Javier Gallego é licenciado en Xornalismo e máster en radio pola Universidade Complutense de Madrid. Presentou diversos programas radiofónicos como *De 9 a 9 y media* na Cadena SER, *No somos nadie* en M80 Radio ou *Especia Melange* en Radio 3, onde tamén participou no equipo de produción do serial *Cuando Juan y Tula fueron a Siritinga*, dirixido por Carlos Faraco, durante a dirección de Federico Volpini. En televisión, conduciu xunto Pepa Bueno *Esta mañana* en TVE e guionizou *Caiga Quien Caiga* en LaSexta.

Desde 2009 dirixe *Carne cruda*, recibindo o Premio Ondas 2012 ao mellor programa de radio.

Ademais do seu traballo en medios de comunicación, é batería da banda *Forasteiro* e gravou cinco discos cos grupos *Dead Capo*, *Insecto* e *My Criminal Psycholovers*. Tamén escribiu varios libros de poemas e colaborado noutras tantas publicacións.

## Libros 
* *El grito en el cielo* (2016).
* * Abolición de la pena de muerte* (2013).
* * Lo llevamos crudo* (2012).

### Colaboracións 
* * Reaccionados: propuestas económicas, sociales y legales para hacer posible otro mundo* (2015).
* *El relaxing café con leche e otros hitos de la marca España* (2013).
* * Simpatía por el relato: antología de cuentos escritos por rockeros* (2010).
* * Trelatos. Ficcionario de Radio 3'' (2003).

## Notas
BinckBank Tour 2017

A **13ª edición da Tour do Benelux**, 1ª coa denominación de BinckBank Tour foi unha carreira ciclista celebrada nos países do Benelux: Bélxica, Países Baixos e Luxemburgo. Tivo lugar entre o 7 e o 13 de agosto de 2017.

A carreira constou en seis etapas en liña e unha contra reloxo individual curta. Comezou en Breda, Países Baixos e tras algo máis de 1.120 quilómetros de percorrido finalizu en Geraardsbergen, Bélxica. Esta foi a vixésimo novena carreira do UCI WorldTour 2017.

O gañador foi o holandés Tom Dumoulin que rematou por diante de dous belgas: Tim Wellens e Jasper Stuyven.

Nas demais clasificacións, Peter Sagan conseguiu o xersei vermello dos puntos, Gijs Van Hoecke o da combatividade e o Lotto-Soudal a clasificación por equipos.

## Equipos 
No BinckBank Tour participaron 22 equipos: 18 do UCI WorldTour e 4 da categoría Profesional Continental.

### UCI World Tour 
### Profesional Continental 
## Etapas 
## Clasificación xeral 
A seguinte táboa amosa as dez primeiras posicións da clasificación xeral tralo remate da carreira:

## Outras clasificacións 
### Clasificación dos puntos 
### Clasificación da combatividade 
### Clasificación por equipos 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Benelux
* Eneco Tour

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Sur global

miniatura|300x300px|En vermello, aqueles países que poderían ser considerados ***Sur global***.
**Sur global** é un termo utilizado en estudos postcoloniais e transnacionais que pode referirse tanto ao terceiro mundo como ao conxunto de países en vías de desenvolvemento Tamén pode incluír ás rexións máis pobres (en xeral ao sur) de países ricos (do norte). O sur global é un termo que estende o concepto de país en vías de desenvolvemento. Habitualmente refírese a todos aqueles países que teñen unha historia interconectada de colonialismo, neocolonialismo e unha estrutura social e económica con grandes desigualdades en niveis de vida, esperanza de vida ou acceso a recursos.
## Notas 
## Véxase tamén 
* Cooperación Sur-Sur
* División Norte-Sur
* Norte global
* Terceiro Mundo
Lingua masai

A **lingua masai** é unha lingua nilótica oriental falada no sur de Kenya e o norte de Tanzania polo pobo masai. Está estreitamente relacionado con outras linguas maa, como o samburu (a lingua do pobo samburu de Kenya central), ou o chamus, falado no sur e sueste do Lago Baringo. Os masais, samburu, il-chamus e parakuyu están todos relacionados e todos chaman ás súas linguas *ɔl Maa*. Dunha forma máis precisa, "maa" refírese á lingua, e a cultura e o pobos son os "maasai" ("os que falan maa").

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Andrason, A. e Karani, M. 2019. Dative applicative elements in Arusa (Maa) – A canonical approach to the argument-adjunct distinction. Stellenbosch Papers in Linguistics Plus. Vol. 58, 177-204. doi: 10.5842/58-0-842.
* Andrason, A. e Karani, M. 2017. The perfective form in Arusa – A cognitive-grammaticalization model. Asian and African Studies, 26:1, pp. 69-101.
* Andrason, A. e Karani, M. 2017. Radial Categories in Syntax: Non-Resumptive Left Dislocation in Arusa. Studia Linguistica Universitatis Iagellonicae Cracoviensis, 134(2), pp. 205-218. https://doi.org/10.4467/20834624sl.17.014.7088.
* Karani, M. Kotikash, L. and Sentero, P. 2014. A Unified Standard Orthography for Maa Languages, Kenya and Tanzania: Arusa, Ilchamus, Maasai/Kisongo, Parakuyu, Samburu, Monograph series No. 257. Cape Town, CASAS.
* Karani, M. (2018) "Syntactic categories and the verb-argument complex in Parakuyo Maasai". PhD Thesis, Stellenbosch University.
* Mol, Frans (1995) *Lessons in Maa: a grammar of Maasai language*. Lemek: Maasai Center.
* Mol, Frans (1996) *Maasai dictionary: language & culture* (Maasai Centre Lemek). Narok: Mill Hill Missionary.
* Tucker, Archibald N. e Mpaayei, J. Tompo Ole (1955) *A Maasai grammar with vocabulary*. Londres/Nova York/Toronto: Longmans, Green & Co.
* Vossen, Rainer (1982) *The Eastern Nilotes. Linguistic and historical reconstructions* (Kölner Beiträge zur Afrikanistik 9). Berlin: Dietrich Reimer.
Aeroporto de Bruxelas

O **aeroporto de Bruxelas** (IATA: **BRU**, ICAO: **EBBR**) é un aeroporto internacional belga situado a 12&nbsp;km ao nordés de Bruxelas. No ano 2015 máis de 23 millóns de pasaxeiros pasaron polas súas instalacións, converténdoo no 21º aeroporto máis concorrido de Europa. As súas instalacións atópanse repartidas entre os municipios de Zaventem, Machelen e Steenokkerzeel, na rexión flamenga de Bélxica. É sede dunhas 260 compañías que empregan ao redor de 20 000 persoas e serve como base principal a Brussels Airlines e TUIfly Belgium.

A compañía que opera o aeroporto é coñecida como Brussels Airport Company N.V./S.A.; antes do 19 de outubro de 2006 o seu nome era BIAC (Brussels International Airport Company), que foi creada pola lei belga a través da fusión de BATC (Brussels Airport Terminal Company) cos departamentos de operacións en terra. Dende o ano 2011 o aeroporto vén sendo propiedade do Ontario Teachers' Pension Plan (39%), Macquarie Group (Macquarie European Infrastructure Fund I e Macquarie European Infrastructure Fund III) (36%) e o estado belga (25%).

O 22 de marzo de 2016 a zona de saídas do aeroporto quedou seriemente danada por dous estoupidos nun ataque terrorista. O aeroporto pechouse ata o día 3 de abril, cando reabriu con instalacións temporais funcionando a menos do 20% da súa capacidade anterior. Dende entón foi reestablecendo o seu normal funcionamento, chegando a un récord de pasaxeiros o día 29 de xullo, cando pasaron polo aeroporto 90 000 persoas.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Cargo
## Notas
Álex Cobo

**Alejandro Cobo Padillo**, nado en Sant Boi de Llobregat (Barcelona) o 6 de xullo de 1995, é un futbolista español. Xoga de porteiro e o seu club actual é o Bergantiños, da Segunda División RFEF.

## Traxectoria 
O 13 de xullo de 2017 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña para xogar no seu equipo filial, cun contrato por dúas temporadas ampliable a unha máis. No seu primeiro ano no Fabril logrou o ascenso a Segunda División B.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en transfermarkt.es
Colmán de Lindisfarne

[miniatura|Ruínas da [abadía de Lindisfarne.]]
**Colmán de Lindsfarne** ou **Colmann** ou **Colmanus** (en latín)**,** nado en Connacht (Irlanda) ca. 605 e finado na abadía de Inishbofin (tamén Irlanda), o 8 de agosto de 674 ou 676, foi un monxe gaélico-irlandés, abade e bispo de Lindisfarne. É venerado como santo en varias relixións cristiás. Unha fonte

## Traxectoria 
Colmán orixinario da zona oeste de Iralanda, recibiu a súa formación como monxe columbán na abadía de Iona (Escocia), onde foi discípulo de san Columba, e coetáneo de Aidan e Finian de Lindisfarne. de marchou ó mosteiro ou abadía de Lindisfarne (reino de Northumbria, Inglaterra). En 661 foi nomeado bispo e abade de Lindisfarne, sucedendo a Finian, e mantívose no cargo até 664.

En 664 rei Oswiu de Northumbria convocou o sínodo de Whitby, para dilucidar que rito se mantiña na liturxia das illas británicas, o estilo da tonsura, o papel do bispo, o cálculo da data de Pascua e outros usos eclesiásticos celtas. Colmán liderou o partido que apoiaba o mantemento do rito e organización do cristianismo céltico, porque pensaba que facilitaba a conversións dos pagáns. Porén, ao imporse finalmente o rito romano, Colmán que estaba en contra, renunciou ao seu cargo de bispo e cos seus seguidores gaélico-irlandeses e 30 monxes saxóns retornou a Iona, levando consigo os restos de santo Aidan. O seu sucesor na abadía de Lindisfarne foi Tuda.
[miniatura|Restos da [abadía de Mayo.]]
Entre 665 e 667, fundou varias igrexas en Escocia. Posteriormente, nomeou primeiro abade a Gerald, un saxón, e el retornou a Inishbofin onde morreu. Cara ao ano 700, ese mosteiro que medrou moi rapidamente, era coñecido en toda a cristiandade como "*Mayo dos saxóns*".

A súa festa celébrase o 8 de agosto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "The Historical Works of Simeon of Durham", en:&nbsp;*Church Historians of England*, volume III, Seeley's, 1855.
* Beda Venerabilis,&nbsp;*Historia ecclesiastica gentis Anglorum*&nbsp;III , Fordham University, NY
* Beda Venerabilis,&nbsp;*Historia ecclesiastica gentis Anglorum*&nbsp;IV ,&nbsp;Fordham University, NY
* *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon*&nbsp;(BBKL).

### Ligazóns externas 
* Colmán 1&nbsp;na&nbsp;Prosopography of Anglo-Saxon England
Brigitte Vasallo

**Brigitte Vasallo**, nada en Barcelona en 1973 é unha escritora, profesora e activista galega, coñecida especialmente pola súa crítica da islamofobia de xénero, a denuncia do *purplewashing* e o homonacionalismo, así como pola análise e redifición da monogamia en tanto que sistema de organización social.

## Traxectoria
Filla dunha familia galega migrada a Francia e despois a Cataluña, reivindica a súa identidade xarnega e da diáspora. Viviu boa parte da súa vida adulta en Marrocos, o que lle permitiu adquirir unha perspectiva do pensamento etnocéntrico e colonial hexemónico da sociedade occidental.

Colabora habitualmente con diversos medios de comunicación como *eldiario.es*, *Catalunya Ràdio*, *Diagonal*, *La Directa* ou *Pikara Magazine*, ademais de impartir numerosas conferencias. Así mesmo, é docente do *Màster de Gènere i Comunicació* da Universidade Autónoma de Barcelona.. Dende 2022 reside en Chandrexa de Queixa.

## Obra 
A obra de Brigitte Vasallo estrutúrase ao redor de dous eixos principais. Por unha banda, analiza a interseccionalidade&nbsp;entre o racismo e a misoxinia, particularmente sobre como afecta as mulleres musulmás. Neste sentido, denuncia o *purplewashing* e o *pinkwashing*, ou como se instrumentaliza o feminismo e os dereitos LGBTI para xustificar a xenofobia, deixando de ser fins en si mesmos.

Doutra banda, valora outras formas de relacionarse afectivamente, á parte da tradicional monogamia, que superen a fidelidade como un modo de posesión e o amor como un ben limitado. Con todo, tamén advirte de como o neoliberalismo pode apropiarse do poliamor desde unha perspectiva individualista que reproduza as estruturas de poder herdadas e que converta en obxectos as persoas e os seus corpos como un produto de consumo máis.

Na súa última obra analiza a experiencia da diáspora rural no sur de Europa a partir da historia íntima familiar**.** que arranca no lugar de orixe da súa familia, a serra de Chandrexa de Queixa.

## Libros 
* * Pornoburka: desventuras del Raval y otras f(r)icciones contemporáneas* (2013).
* *Pensamiento monógamo, terror poliamoroso*. Editorial La Oveja Roja.
* *La fosa abierta. Anarchivo emocional de un milagro económico*. Editorial Anagrama.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Entrevista de Ana Requena Aguilar en Eldiario.es
Rubén Juste

**Rubén Juste de Ancos**, nado en Toledo en 1985, é un sociólogo, investigador e consultor político español.

## Traxectoria
Rubén Juste é licenciado e doutor en Socioloxía pola Universidade Complutense de Madrid. Realizou a súa tese doutoral sobre as portas xiratorias no IBEX 35.

Debido á crise económica, emigrou a Australia tendo diversas ocupacións. Máis tarde trasladouse a Latinoamérica, instalándose primeiro en Paraguai, onde traballou na Universidade Católica Nuestra Señora de la Asunción e como consultor político para o&nbsp;Frente Guasú durante o mandato de Fernando Lugo até a súa destitución como presidente. Posteriormente tamén foi conselleiro para Avanza País. Deixou Paraguai para establecerse en Ecuador, traballando na Universidade Andina Simón Bolívar.

Desde 2016 colabora en CTXT con diversas análises sobre a política económica histórica e actual. En 2017 incorporouse como asesor do grupo político Unidos Podemos no Congreso.

## Obra 
A investigación principal de Rubén Juste foi a estreita relación entre as elites políticas e económicas en España, analizando como estas relacións manexaron e manexan a política do país, desde os procesos de privatización das grandes empresas públicas, até a perda de soberanía cando esas mesmas empresas finalmente pasaron a pertencer a grandes capitais estranxeiros. Gran parte desta investigación, pioneira en España, está recollida no seu primeiro libro, *IBEX* 35. *Una historia herética del poder en España*.

### Libros 
* *IBEX* 35. *Una historia herética del poder en España* (2017).
* *La nueva clase dominante. Gestores, inversores y tecnólogos. Una historia del poder desde Colón y el Consejo de Indias hasta BlackRock y Amazon* (2020).

### Artigos destacados 
* Hegemonía colorada y alternancia política en Paraguay: Los límites de la vitoria de Horacio Cartes. *Revista Novapolis.* 2014.
* Medios de comunicación, referencias nominales y poder en Paraguay. *Revista Latina de Comunicación Social.* 2014.
* El pueblo en movimiento: el proceso de democratización en América Latina como transformación constante. Un análisis del caso de Ecuador. *Revista electrónica de estudios latinoamericanos.* 2013.
* Redes de actores en medios de prensa. Una metodología para abordar la hegemonía en los medios de comunicación: el ejemplo de las elecciones de 2013 en Paraguay. *Chasqui. Revista Latinoamericana de Comunicación.* 2013.

## Notas
Costel Pantilimon

**Costel Fane Pantilimon**, nado en Bacău o 1 de febreiro de 1987, é un exfutbolista romanés. Xogaba de gardameta.

## Traxectoria 
Naceu Bacău o 1 de febreiro de 1987, sendo fillo de pais xordos. O 1 de setembro de 2017, logo do peche do mercado, anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, cedido durante unha campaña polo Watford F.C. Debutou na xornada 4, nunha derrota a domicilio fronte o Real Betis (2–1). Co conxunto coruñés participou en 6 partidos de liga e 1 de Copa do Rei. Logo dun rendemento irregular, o 31 de xaneiro de 2018 o Deportivo anunciou a rescisión do seu contrato marchando, novamente cedido, ao Nottingham Forest F.C.

## Notas
Soiuz L

O **Soiuz 11A511L**, tamén coñecido como **Soiuz L**, foi unha versión do Soiuz 11A511 cunha segunda etapa reforzada e unha cofia máis grande para probar en órbita terrestre a nave lunar soviética LK.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*R-7 (mísil)
*Soiuz 11A510
*Soiuz 11A511
Nicolás Albarracín

**Nicolás Gabriel Albarracín Basil**, máis coñecido como **Nicolás Albarracín**, nado en Montevideo o 11 de xuño de 1993, é un futbolista profesional uruguaio. Formado nas categorías inferiores do Montevideo Wanderers, xoga na posición de extremo no Club Atlético Peñarol.

## Traxectoria 
Nado en Montevideo, capital do Uruguai, Nicolás Albarracín comezou a súa carreira nas categorías inferiores do City Park, para posteriormente na etapa xuvenil co Montevideo Wanderers. O seu debut como profesional sería o 21 de novembro de 2010, saíndo nos últimos minutos do partido do seu equipo ante Club Atlético River Plate da primeira división uruguia. Descontando unha cesión ao Spezia da Serie B italiana en 2013, onde non puido xogar máis que catro partidos debido a unha lesión de longa duración, nas catro temporadas que xogou nos Wanderers fixo un total de 11 goles en 56 partidos, conseguindo o título de liag (Clausura) en 2014. Para a temporada 2015−16 asina co Club Atlético Peñarol, un dos clubs máis laureados do mundo. No torneo apertura desde memo ano xogou 12 partidos de 15 conseguindo o título de campión. O 9 de abril de 2016 xogou como titular no primeiro partido oficial do club aurinegro no Estadio Campeón del Siglo, anotando no minuto 20 o primeiro gol oficial da historia do estadio. Ademais, brindou unha asistencia que finalmente propiciou o triunfo do seu equipo por 2−1. Debido á súa achega foi escollido mellor xogador do partido. No torneo clausura xogou 10 partidos e anotou dous goles, coroándose campión da temporada. O 3 de xaneiro de 2017 foi anunciada a súa cesión ao Deportivo Cali Categoría Primera A colombiana. Alí disputa 15 partidos e anota un gol. No verán, o 1 de setembro, é cedido de novo, esta vez ao Club Deportivo Lugo da Segunda División.

### Clubs 
## Palmerés 
* Campión dos **Xogos Panamericanos** (2015). .
* Campión do **Torneo Clausura** (2014). Montevideo Wanderers.
* Campión do **Torneo Apertura** (2015). Peñarol.
* Campión da **Liga do Uruguai** (2016). Peñarol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en soccerway.com
* Perfil en Transfermarkt
CREPA

A **CREPA** (**Central Reguladora de Produtos Agrícolas**) foi unha institución franquista encargada de fixar a cota de produtos agrícolas para vender a prezo de taxa.

## Historia e características 
Era a encargada de fixar a cota forzosa que debía entregar cada concello a partir dos informes que elaboraban as Seccións Agronómicas a raíz das declaracións xuradas de superficie de cultivos de cada concello e dos rendementos medios dos diferentes produtos intervidos.

Posteriormente a Xunta Local Agrícola, composta polo alcalde, o xefe local de FET y de las JONS, o secretario do Concello e tres agricultores de entre os maiores contribuíntes, estipulaba o repartimento da cota por parroquias, e alí, a Xunta parroquial, integrada polo párroco, o alcalde de barrio e o mestre, facía o repartimento final entre os veciños. O sistema favorecía a comisión de todo tipo de arbitrariedades en función da situación e do grao de poder dos veciños no concello e nas respectivas parroquias, das envexas,inimizades persoais, amiguismos e corrupcións.

Foi implantado a partir da campaña 1944/45.

Tiñan que entregar unha cota forzosa de determinadas producións agrícolas (millo, trigo e centeo, patacas,leguminosas...) pagadas a prezo de taxa.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Conflitos institucionais na Galicia da posguerra. As “Hermandades Sindicales de Labradores y Ganaderos” diante dos organismos da administración do Estado e dos concellos
Manuel López Trillo

**Manuel López Trillo**, coñecido como **El Señorito**, finado no concello de Oza o 24 de febreiro de 1890, foi un político galego.

## Traxectoria 
Foi alcalde do Concello de Oza e recadador. Foi xulgado por "prevaricación y otros excesos", por publicar clandestinamente o semanario *La Draga* e en 1889 por falsificar documentos. Foi asasinado

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Diez mil vecinos, nueve homicidas
Illa Charcot

A **illa Charcot** é unha illa administrada baixo o Sistema do Tratado Antártico ten 56 quilómetros de longo e 46 quilómetros de largo. Está cuberta de xeo agás nas prominentes montañas que dominan a costa norte. A illa Charcot atópase no mar de Bellingshausen, ao oeste da Illa Alexandre I, e ao redor de 57&nbsp;km. ao norte da illa Latady. Un fito notable da illa é o seu punto máis setentrional, Cabo Byrd.

## Historia 
A illa de Charcot foi descuberta o 11 de xaneiro de 1910 pola expedición antártica francesa dirixida por Jean-Baptiste Charcot, quen, pola insistencia do seu equipo e a recomendación de Edwin S. Balch chamouna Terra de Charcot, coa intención declarada de honrar ao seu pai, Jean-Martin Charcot, un famoso médico francés.https://books.google.com/books?id=PYdBH4dOOM4C&pg=PA135&lpg=PA135&dq=Charcot+island+Jean-Martin&source=bl&ots=hbH4zSCtji&sig=TPVR_iPdiGkYK6LPcmvbDUfa-mE&hl=en&ei=ma7ATM-wDsP68Abp85WZBw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=10&ved=0CDkQ6AEwCQ#v=onepage&q=Charcot%20island%20Jean-Martin&f=false. a nsularidade da Terra de Charcot demostrouna Sir Hubert Wilkins, que voou ao redor dela o 29 de decembro de 1929.

## 2009 Colapso da ponte de xeo 
A ponte de xeo que une a plataforma de xeo de Wilkins á costa antártica e a illa Charcot tiña 40&nbsp;km. de longo, pero só 500 m. de largo no seu punto máis estreito en 1950 tiña 100&nbsp;km.. Rompeuse en abril de 2009 cunha superficie de 20´1 por 2´4&nbsp;km. A ponte de xeo colapsou rapidamente, converténdose en centos de icebergs.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Antártida

### Ligazóns externas
* 'Webcam’ from Space Envisat Advanced Synthetic Aperture Radar (ASAR) 
* Charcot Island, Antarctica Terra (Satellit), MODIS (Aufnahme vom 2. Agosto 2009)
Soiuz M

O **Soiuz M**, tamén coñecido como **Soiuz 11A511M**, foi o nome dunha variante do foguete espacial da antiga Unión Soviética Soiuz 11A511. Foi desenvolvido para lanzar a variante militar das cápsulas Soiuz, a Soiuz 7K-VI, que nunca chegaría a voar. No seu lugar o Soiuz M foi usado principalmente para lanzar satélites de recoñecemento Zenit-4MT.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*R-7 (mísil)
*Soiuz 11A510
*Soiuz 11A511
*Soiuz L
*Zenit-4MT
Soiuz 12

**Soiuz 12** foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 27 de setembro de 1973 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
A misión de Soiuz 12 foi probar a nova nave Soiuz 7K-T, con melloras aplicadas despois da traxedia da Soiuz 11. A bordo ían o comandante Vasili Lazarev e o enxeñeiro de voo Oleg Makarov. Tras case dous días de probas a cápsula tripulada reentrou na atmosfera terrestre e aterrou a uns 400&nbsp;km ao suroeste de Karaganda.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 11A511
*Soiuz 10
*Soiuz 11

## Notas
Soiuz 13

**Soiuz 13** foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 18 de decembro de 1973 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
A misión Soiuz 13 usou unha nave modelo Soiuz 7K-T lixeiramente modificada, que pasou a ser denominada Soiuz 7K-T/AF e que foi única no seu xénero. No módulo orbital ía aloxado o telescopio Orion 2 co que a tripulación, formada polo comandante Piotr Klimuk (o primeiro belaruso en voar ao espazo) e enxeñeiro de voo Valentin Lebedev, fixo observacións astronómicas no ultravioleta. Tamén fixeron observacións da superficie terrestre con outros instrumentos e seguir facendo probas cos sistemas da nova nave.

Tras case oito días en órbita, a cápsula tripulada reentrou na atmosfera terrestre e aterrou a uns 200&nbsp;km ao suroeste de Karaganda o 26 de decembro de 1973.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 11A511
*Soiuz 10
*Soiuz 11
*Soiuz 12

## Notas
Rupat

**Rupat** é unha illa no estreito de Malaca que forma parte da Rexencia de Bengkal na provincia de Riau en Indonesia. Atópase xusto á beira da costa oriental de Sumatra, ao longo da cidade de Dumai, da cal está separada polo Estreito de Rupat (Selat Rupat). A súa superficie é de 1.490&nbsp;km². Cunha poboación de 43.570 no Censo de 2010, a illa está escasamente poboada, cunha densidade de poboación de 29¼ habitantes por km². Rupat era unha das miles de illas abandonadas, pero a poboación está crecendo ano tras ano, o que failles expandir a superficie para o asentamento.

Hai unha proposta do goberno de Malaisia co apoio financeiro chinés para construír unha ponte de Melaka a Rupat e Dumai, que se chamará o Malacca Strait Bridge, aínda que Iacarta parece preferir construír primeiro a Ponte do Estreito de Sunda.

## Migración das aves de rapina 
Xunto coas illas Sangihe, a illa Rupat localízase na ruta aérea de Asia Oriental-Australasia, un corredor usado polas Aves de rapina para a migración. 24 dos 56 tipos de rapina asiáticos pódense atopar en ambos lugares. De setembro a novembro, ata 2.000 aves de rapina migran á Illa Rupat todos os días, mentres que a migración ocorre entre febreiro e abril.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
### Ligazóns externas
Bankim Chandra Chattopadhyay

**Bankim Chandra Chattopadhyay** ou **Bankim Chandra Chatterjee**, nado en Kanthalpara o 27 de xuño de 1838 e finado en Calcuta o 8 de abril de 1894, foi un escritor bengalí, autor da letra da canción patriótica india *Vande Mataram*, trece novelas e varias outras obras en bengalí.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia brahmana ortodoxa,  nunha aldea preto de Naihati. O seu pai era un funcionario do goberno e dos seus irmáns, Sanjib Chandra Chattopadhyay foi tamén novelista. Educouse no Hooghly Mohsin College fundado polo filántropo bengali Muhammad Mohsin e despois no Presidency College de Calcuta e foi un dos primeiros graduados na Universidade de Calcuta. De 1858 ata a súa xubilación en 1891 traballou como funcionario para o goberno da India Británica.

Chattopadhyay está considerado unha figura clave no renacemento literario bengalí así como no subcontinente Indio. Algúns dos seus escritos, dende novelas, ensaios e comentarios arredáronse dos tradicionais escritos indios, orientados cara ao verso e constituíron unha inspiración para autores de toda a India.

## Actividade literaria 
Comezou a súa actividade literaria como poeta publicando versos no semanario de Ishwar Chandra Gupta, *Sangbad Prabhakar* pero axiña virou cara á prosa. O seu primeiro intento foi unha novela curta en bengalí que presentou a un premio literario e que nunca se publicou mentres a primeira obra que tirou do prelo foi a novela, ''Rajmohan's Wife*, considerada a primeira novela india en inglés , con escaso valor literario e nulo impacto na súa época  . Volveu ao bengalí con *Durgeshnondini* (1865) que foi a primeira novela de certo relevo publicada en bengalí . Non obstante, a que se considera a súa primeira obra importante foi *Kapalkundala* (1866), a protagonista da novela, que leva o mesmo nome que a esmoleira do *Malatimadhava* de Bhavabhuti ten como modelos a Shakuntala de Kālidāsa e a Miranda de Shakespeare, é unha rapaza dun remoto bosque que só coñece a vida con seu pai e ao casar con mozo Nabakumar vai á cidade pero non consegue adaptarse á súa nova vida. A novela permanece como unha das máis populares do autor .

En 1884 publicou *Devi Chaudhurani* e en 1886 a súa última novela, *Sitaram* que conta a historia dun señor local hinduísta dividido entre o amaor á súa dona e á muller que desexa pero que non pode ter e que toma unha serie de decisión erróneas, arrogantes e autodestrutivas e finalmente debe enfrontarse consigo mesmo e motivar os poucos soldados que lle son leais para defenderse dun exército do nabab musulmán.

Tamén son moi coñecidos os seus contos humorísticos que publicou no volume *Kamalakanter Daptar* (1875; ampliada como *Kamalakanta*, 1885) e os seus comentarios ao *Bhagavad Gita'' que se publicaron oito anos despois da súa morte e chega ata o verso 19 do capítulo 4. Nestra obra afirmou que tan só un hinduísmo reformado, rexenerado e purificado podía levar ao progreso da India.

## Notas
Aeroporto de Oslo-Gardermoen

O **aeroporto de Oslo-Gardermoen** (IATA: **OSL**, ICAO: **ENGM**) é o principal aeroporto internacional de Oslo, a capital e cidade máis habitada de Noruega. Oslo tamén está servido polo aeroporto de Sandefjord-Torp, a 119&nbsp;km ao sur da cidade e usado principalmente por aeroliñas de baixo custo. Oslo-Gardermoen é o principal centro de conexións doméstico e o principal aeroporto internacional de Noruega, sendo o segundo aeroporto máis concorrido dos países nórdicos. É un centro de conexións de Scandinavian Airlines e unha base de operacións de Norwegian Air Shuttle, ademais dunha cidade focal para Widerøe. O artoporto ten 31 destinos domésticos e 128 internacionais. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións case 26 millóns de pasaxeiros, sendo o 19º aeroporto máis concorrido de Europa.

O aeroporto atópase a 35&nbsp;km ao nordés de Oslo, en Gardermoen, pertencente ao municipio de Ullensaker e ao condado de Akershus. Ten dúas pistas paralelas con aproximadamente orientación norte-sur e que miden 3 600 e 2 950 metros e 71 zonas de estacionamento de avións, das cales 50 teñen pasarelas de acceso aos aparellos. O aeroporto está conectado ao centro da cidade por unha liña de ferrocarril de alta velocidade. A porcentaxe de pasaxeiros que usan o transporte público para ir ou regresar do aeroporto é unha das máis altas do mundo, chegando case ao 70%. As instalacións en terra son propiedade de Oslo Lufthavn AS, unha subsidiaria da compañía estatal Avinor. Nas súas instalacións tamén se atopa a Estación Aérea de Gardermoen, operada pola Real Forza Aérea de Noruega. A finais de abril de 2017 inaugurouse unha expansión cunha nova terminal e un terceiro peirao de embarque.

O lugar onde se atopa o aeroporto foi usado primeiro polo exército noruegués dende o ano 1940, sendo construídas as primeiras instalacións do aeródromo militar na década dos 40. Gardermoen mantívose como un aeroporto de reserva para os voos fretados ao aeroporto de Oslo-Fornebu ata o 8 de outubro de 1998, cando este foi pechado e o abriu o renovado aeroporto de Oslo-Gardermoen.11.4 billion Norwegian kroner (NOK).

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
[miniatura|300px|[Boeing 777 de Emirates en Oslo]]
[miniatura|300px|[Boeing 757 de Icelandair aterrando en Oslo]]
[miniatura|300px|[Boeing 737 de KLM aterrando en Oslo]]
[miniatura|300px|[Airbus A321 de Turkish Airlines estacionando en Oslo]]

### Carga
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Sobreacumulación

A **sobreacumulación** ou **superacumulación** é un concepto da economía marxista que define a situación a través da que os investidores, ao non ter a expectativa de obter unha taxa de ganancia que consideran suficiente, optan por deixar de reinvestir o seu capital e plusvalía, acumulándoo sen fins produtivos. Cando a sobreacumulación convértese na tónica xeral do mercado, pode producir crise ou acentuar as xa existentes, constituíndo unha das causas das crises cíclicas do capitalismo.

## Véxase tamén 
* Ciclo económico
* Política económica procíclica
* Recesión

## Referencias
Política económica procíclica

A **política económica procíclica** consiste no conxunto de accións gobernamentais levadas a cabo no mesmo sentido que os ciclos económicos, é dicir, aumentar o gasto público e reducir os impostos durante os períodos de crecemento económico, e reducir o gasto e aumentar os impostos durante unha recesión.

As políticas económicas procíclicas son amplamente criticadas por acrecentar o ciclo económico, especialmente en situacións de recesión.

## Véxase tamén 
* Política monetaria
* Sobreacumulación

## Referencias
Terra de Nares

**Terra de Nares**, Nares Land ou Naresland é unha illa no extremo norte de Groenlandia. A illa chámase así polo explorador polar Sir George Nares.

## Xeografía 
A illa atópase entre o fiorde de Vitoria e o fiorde de Nordenskjöld separados do continente por un pequeno estreito. A illa Stephenson e a illa Juan Murray atópanse fóra do seu extremo norte. A terra de Nares é bastante grande, cunha superficie de 1.466&nbsp;km² e unha liña de costa de 192´4&nbsp;km. Ten 75&nbsp;km de longo e ata 30&nbsp;km no seu punt máis largo. Ten unha elevación media de 161 m e o seu punto máis alto ten 1.067 m.

A área onde se atopa a illa ten un clima polar severo e era antes parte de Avannaa, orixinalmente "Nordgrønland" ("Groenlandia do norte"), un antigo condado de Groenlandia ata o 31 de decembro de 2008. O mar ao redor da illa conxélase practicamente todo o ano.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Groenlandia
Perfecto López

**Perfecto López**, nado na Toxa (Vimianzo) o 12 de maio de 1904 e finado en Bos Aires (Arxentina) o 12 de setembro de 1970, foi un empresario galego.

## Traxectoria
Traballou como xornaleiro e carboeiro na súa terra natal, onde era coñecido como O Tato da Valiña. En 1923 emigrou a Arxentina, logo de embarcar en Ferrol no vapor *Marsella*. Desembarcou en Bos Aires o 14 de maio dese ano, e comezou a traballar como chofer. Despois foi empregado dun ferreiro e taxista. Regresou a Galicia, e volveu a Arxentina en 1933, logo de embarcar na Coruña no vapor *Monte Sarmiento* e chegar a América o 20 de xaneiro de 1933. Fíxose representante e vendedor de vehículos Ford, Chrysler e Dodge, e creou un grupo de empresas nos que contratou emigrantes da comarca da Terra de Soneira.

Implicouse politicamente e colaborou coas agrupacións antifranquistas. Viaxou a Galicia coa misión de contactar cos antifranquistas do interior. Colaborou tamén con asociacións da emigración. En 1950 foi elixido presidente da Asociación ABC de Corcubión. En 1956 foi vicepresidente no primeiro Congreso da Emigración Galega. Presidiu a editorial Citania.

En 1938 casou con Gloria Romero, tamén de Vimianzo, e tiveron tres fillos.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Coral Herrera

**Coral Herrera Gómez**, nada en Madrid en 1977, é unha escritora e comunicadora feminista española radicada en Costa Rica, coñecida pola súa crítica ao mito do amor romántico e polas súas achegas aos estudos *queer*.

## Traxectoria
Coral Herrera é licenciada en Humanidades e Comunicación Audiovisual pola Universidade Carlos III de Madrid. Doctorose en Humanidades e Comunicación pola mesma Universidade cunha tese sobre o amor romántico en Occidente e a súa relación co capitalismo, o patriarcado e a democracia.

Tras finalizar o seu doutoramento e debido á situación de crise económica en España, estableceuse en Costa Rica tras unha estancia en París. Publicou artigos en distintos medios como *Pikara Magazine*, *El País*, *eldiario.es*&nbsp;ou *El Cidadano*&nbsp;e colaborado en programas como *La Tuerka*.

O tema principal da súa obra é a crítica ao amor romántico desde unha perspectiva de xénero e *queer*. Defende que o romanticismo é produto do patriarcado e que xoga un papel fundamental na construción binaria e xerárquica da desigualdade de xénero. No seu traballo manifesta que existen diferentes maneiras de entender e experimentar o amor máis liberadoras e satisfactorias que as tradicionais.

## Obra
* * Más allá de las etiquetas: hombres, mujeres y trans* (2010).
* *La construcción sociocultural del amor romántico* (2011).
* *Bodas Diversas y Amores Queer* (2013).
* *Bodas reales, bodas patriarcales: análisis queer de la boda de los príncipes de Asturias* (2014).

## Notas
David Ortiz

**David Ortiz Borrás**, nado na Coruña o 19 de maio de 1975, é un camareiro e cocteleiro galego. É coñecido pola súa achega á coctelería innovando na súa creación con produtos locais nunca antes usados como o grelo ou o pemento de Padrón ou pola publicación, no ano 2016, do seu primeiro libro *O libro dos cócteles* (Edición Xerais) que pretende encher o baleiro que había en Galicia de literatura e documentación respecto o mundo da coctelería.

## Traxectoria 
A comezos do 2000 David Ortiz inicia a súa actividade na hostalería ata que no 2005 decide crear o Baobab Cocktail Bar, lugar que de seguido se torna nun referente da coctelería na Coruña. Comeza así un proceso de aprendizaxe persoal e de profundar no coñecemento da coctelería clásica que servirían como base para, posteriormente, permitirlle innovar e experimentar con cócteles propios de autor.

Asentado o Baobab, co paso dos anos, como un local referente na coctelería galega e europea, David comeza unha etapa na que procura incorporar elementos propios da terra á coctelería. É o caso, por exemplo, do Grelo soul, un cóctel creado a partir do grelo. É unha etapa na procura de novos sabores e de innovación aportando ingredientes locais que fan que transgreda as fronteiras da coctelería clásica cara a unha coctelería de autor onde os produtos da terra, como o grelo ou o pemento de Padrón, e os traballos de cociña a base de maceracións, siropes e shrubs aporten o toque de distinción e selo propio que David procura.

No 2016, adquirida a experiencia precisa e cun nome recoñecido no mundo da coctelería, publica da man de Edición Xerais *O libro dos cocteles*, o seu primeiro libro en galego no que recopila as receitas de tragos clásicos. Cumpre con este libro con dúas metas: envorcar os coñecementos adquiridos ao longo destes anos nun recompilatorio e guía para vindeiros bartenders ou afeccionados á coctelería e encher un baleiro editorial en Galicia respecto á literatura relacionada coa coctelería.

Na actualidade David Ortiz compaxina a procura de novos sabores con produtos típicos galegos coa divulgación da cultura do cóctel a través da prensa, televisión e da radio.

## Obra 
**O libro dos cócteles*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Y el cóctel se hizo... carne o pescado", *La Voz de Galicia*, 4 de xullo de 2015.
* "La coctelería es algo muy sencillo que puedes complicar hasta el infinito", *La Voz de Galicia*, 8 de agosto de 2016.
* "Las recetas de tus cócteles favoritos, en gallego", *La Voz de Galicia*, 3 de xullo de 2016.
* "'O libro dos cócteles', de David Ortiz Borrás", *Galicia por diante* da TVG, 20 de xullo de 2016.
* "Bordello, coctelería a medida para proyectar a Galicia en el mundo", *El Ideal Gallego*, 1 de marzo de 2017.
* Crítica do libro "O libro dos cocteles"
Soiuz 15

**Soiuz 15** foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 26 de agosto de 1974 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Soiuz 15, cos cosmonautas Gennadi Sarafanov e Lev Diomin a bordo, foi a segunda nave en intentar acoplarse coa estación militar Saliut 3. Tras ser posta en órbita e achegarse á estación, o sistema de atraque automático Igla fallou e o acoplamento non puido levarse a cabo. A nave regresou a terra aos dous días de ser lanzada, aterrando o 28 de agosto de 1974 ás 20:10 GMT.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 11A511
*Saliut 3
*Soiuz 10
*Soiuz 11
*Soiuz 12
*Soiuz 13
*Soiuz 14

## Notas
Illa Bhola

**Bhola Island** (tamén chamada **Dakhin Shahbazpur**) é a illa máis grande de Bangladesh cunha superficie de 1441&nbsp;km². É a maior parte da superficie de terra do distrito de Bhola na División de Barisal.

## Xeografía 
Sitúase na boca do río Meghna. Hai servizos de transbordador que enlazan con Dacca e Barisal.

A illa é longa e ten unha poboación de 1´7 millóns de habitantes. Un mapa de 1776 indica que tiña forma de óvalo; con todo, actualmente é máis alargada debido á erosión do río Meghna. Ten só 1´80 m. por enriba do nivel do mar no seu punto máis elevado.

## Cociña 
A illa de Bhola é coñecida pola súa callada de búfalo (*doi*), que é única en Bangladesh. O proceso utilizado non cambiou. Faise en macetas tradicionais de arxila e o proceso leva 18 horas. É popular na illa e sérvese en ocasións especiais tales como vodas, festivais e outras ocasións especiais.

## Enerxía 
A illa enfrontouse con problemas crónicos de enerxía, aínda que se atopou gas natural en Shahbazpur en 1994. O goberno decidiu construír unha planta de enerxía que se espera que estea en pleno funcionamento en agosto de 2015. A estatal Power Grid Company de Bangladesh (PGCB ) está instalando unha liña de transmisión de alta tensión desde a illa de Bhola á illa Borhanuddin.

## Desastres naturais 
En 1970 foi afectado por un devastador ciclón que devastou completamente a metade sur da illa e tamén destruíu a colleita de arroz.

En 1995, a metade da illa inundouse, deixando a 500.000 persoas sen fogar.

En 2005, as inundacións afectaron a máis de medio millón de persoas na illa. As inundacións significativas nos meses e os anos anteriores causaran a erosión severa e provocaron que unha serie de ríos desbordáranse. Desde 2009 unha moitos habitantes da illa viven nos barrios pobres de Dhaka.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
### Ligazóns externas
Aeroporto de Roma-Fiumicino

O **aeroporto de Roma-Fiumicino**, chamado oficialmente **aeroporto internacional Leonardo da Vinci**, (IATA: **FCO**, ICAO: **LIRF**) é un aeroporto internacional en Roma e o principal aeroporto de Italia. É un dos máis concorridos de Europa en número de pasaxeiros, con 41,7 millóns no ano 2016. Está situado en Fiumicino, a 35&nbsp;km ao oeste do centro histórico de Roma.

O aeroporto serve como principal centro de conexións de ITA Airways, a aeroliña italiana máis grande, e tamén é un centro de conexións de Vueling. En número de pasaxeiros é o oitavo aeroporto máis concorrido de Europa e no ano 2015 situouse no posto 36 de todo o mundo.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Illa Fergusson

A **Illa Fergusson** é a illa máis grande das Illas de Entrecasteaux en Papúa-Nova Guinea. Ten unha superficie de pouco máis de 1.437&nbsp;km², e componse principalmente de rexións montañosas, cubertas por selvas. Hai tres grandes volcáns na illa.

A illa de Fergusson está situada 3&nbsp;km a través do estreito de Dawson da illa Normanby e a 4&nbsp;km da illa Goodenough a través do estreito de Moresby.

O pico máis alto ten 2.073 metros preto de Wadalei no nordés da illa Fergusson é un volcán extinto. Seymour Bay está situado na costa oeste, a Baía Sebutuia no leste, e a Baía Hughes no norte. Os principais asentamentos, Salamo e Mapamoiwa, atópanse na costa sur. Os depósitos de ouro de Wapolu na costa norte traballáronse brevemente a mediados dos anos noventa.

A illa foi bautizada polo capitán John Moresby na honra de Sir James Fergusson, que foi o gobernador xeral de Nova Zelandia de 1873-74.

O 30 de xuño de 1942, durante a segunda guerra mundial, unha base da armada dos Estados Unidos (PT-Boat) estableceuse na illa.

[miniatura|left|Casas na illa de Fergusson, esbozo de 1884-1885 [:en:Otto Finsch|Otto Finsch]]

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Papua New Guinea: Orchid News
Soiuz 16

**Soiuz 16** foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 2 de decembro de 1974 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Soiuz 16, cos cosmonautas Anatoli Filipchenko e Nikolai Rukavishnikov a bordo, foi lanzada para probar os sistemas do modelo de nave Soiuz 7K-TM co que a Unión Soviética participaría na misión conxunta ASTP xunto con Estados Unidos e unha das súas cápsulas Apolo.

Despois de case seis días en órbita a cápsula tripulada reentrou na atmosfera terrestre e aterrou a uns 30&nbsp;km ao nordeste de Arkalyk, o 8 de decembro de 1974 ás 8:04 GMT.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 11A511
*Saliut 3
*Soiuz 10
*Soiuz 11
*Soiuz 12
*Soiuz 13
*Soiuz 14
*Soiuz 15
Aeroporto de Luleå

O **aeroporto de Luleå** (IATA: **LLA**, ICAO: **ESPA**) é un aeroporto sueco situado a 7&nbsp;km ao sueste da cidade de Luleå, preto da vila de Kallax. No ano 2016 tivo un total de 1 197 014 pasaxeiros, sendo o quinto aeroporto máis concorrido de Suecia. É o aeroporto máis grande do norte do país e a súa pista tamén é usada pola base da forza aérea F 21 Luleå.

## Historia 
O aeroporto comezou como o aeródromo militar F 21 Luleå en 1941 e posteriormente abriu ao tráfico civil cara Estocolmo o 11 de setembro de 1944. As operacións invernais comezaron no ano 1948 cando se construíu un hangar e as luces da pista estiveron operativas. Os voos chárter internacionais iniciáronse en 1969. A terminal actual inaugurouse en 1984. Dende os anos 80 o número de pasaxeiros reducíse substancialmente en todo o país, pero no ano 1991 acadouse a cifra dun millóns de pasaxeiros en Luleå, número que volvería a repetirse en 2011. No ano 1999 ampliouse a pista de aterraxe do aeroporto ata acadar os 3 350 metros para voos de carga, pero este feito non significou un incremento no tráfico. No ano 2016 polas instalacións do aeroporto pasaron un total de 1 197 014 pasaxeiros.

## Aeroliñas e destinos
[miniatura|300px|[Boeing 737 de Scandinavian Airlines estacionado no aeroporto]]

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Transfeminismo

miniatura|Un dos símbolos do **transfeminismo**.
O **transfeminismo** (etimoloxicamente, de *trans-* e *feminismo*, que estende ou transversaliza o feminismo) é unha corrente do feminismo que amplía os suxeitos do mesmo a outras persoas que tamén están oprimidas polo heteropatriarcado pero que non necesariamente han de ser ou sentirse mulleres.

Encádrase dentro dos denominados *novos feminismos* e ten unha grande influencia do activismo LGTB e a teoría *queer*, especialmente desde a visión transexual, transxénero e intersexual; así como de tendencias antirracistas e postcoloniais, e de movementos políticos que buscan a abolición da segregación social por motivo de pertenza a unha clase social, a unha etnia, a un xénero ou a unha orientación sexual.

O concepto de *transfeminismo* vai máis aló de obter a liberación da muller, senón que entende o propio concepto de xénero como unha construción que se utiliza como ferramenta de opresión. Trátase dun movemento de resistencia que entende o xénero como un sistema de poder que produce, controla e limita os corpos, para adaptalos á orde social establecido, pretendendo modificar, ampliar, alterar e transformar os códigos que rexen todas estas construcións sociais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Capitalismo rosa
* Interseccionalidade
* Heteropatriarcado
* Teoría cuir
* Heteronormatividade
* Homonormatividade
* Identidade sexual