Boris Vian

**Boris Vian**, nado en Ville-d'Avray (Altos do Sena) o 10 de marzo de 1920 e finado en París o 23 de xuño de 1959, foi un escritor, poeta, cantante e músico francés, que tamén escribiu co pseudónimo de **Vernon Sullivan**. A súa obra foi decotío controvertida. Aínda que tanto as súas dez novelas como as súas actuacións de jazz foron moi admiradas. Foi simpatizante do anarquismo.

## Biografía 
Naceu nun suburbio de París. Na súa contorna familiar a arte era unha cuestión importante. A súa nai era unha amante da ópera, e o seu pai era multifacético: poeta afeccionado e tradutor de inglés e alemán, á parte de interesarse pola mecánica e a electrónica. Tamén do seu pai vén a forte tendencia anti-militarista e atea.

Na adolescencia comezou a sufrir problemas de saúde: un ataque de reumatismo cardíaco e logo febre tifoide. Foi un estudante excepcional, se ben os seus intereses máis serios neses momentos xiraban en torno ó jazz e as festas. Con 20 anos xa formaba parte dunha orquestra afeccionada de jazz xunto ós seus irmáns, onde sobre todo interpretaban obras de autores norteamericanos.

Obtivo o título de enxeñeiro en 1942, e un ano despois escribiu as súas primeiras novelas: *Trouble dans les Andains* e *Vercoquin e o plancto*. Nesta última vense reflectidas as súas actividades reais, como o seu traballo na Asociación Francesa de Normalización e a organización de desmesuradas festas –as chamadas *surprises-parties*–. Festas delirantes, alcohol, sexo e crítica á burocracia, todo mesturado cun estilo persoal onde o absurdo e o grotesco sempre están presentes.

Nos anos seguintes repartiu o seu tempo en diferentes actividades: ademais de novelas, comezou a escribir contos, algúns publicados en *Les Temps Modernes*, –invitado por Jean-Paul Sartre-, onde tamén escribiu crónicas e críticas de aspectos sociais. No periódico *Combat* –dirixido por Albert Camus–, abordou a crítica de jazz. En 1946 escribiu dúas novelas: *A escuma dos días* e ''L'automne à Pékin*.

Tamén en 1946 publicou *Cuspirei sobre as vosas tumbas*, a súa primeira novela co pseudónimo de Vernon Sullivan, suposto escritor norteamericano de cor negra, e o seu nome real figuraba como tradutor da mesma. Esta obra e as seguintes, dentro do estilo da novela negra, foron censuradas polo seu contido de violencia e sexo, co seu conseguinte aumento na notoriedade e vendas. Logo de anos de xuízos contra o suposto autor e o seu editor, Vian terminou recoñecendo a súa autoría. Mentres tanto xa publicara catro novelas co pseudónimo. A crítica sentiuse ofendida por esta impostura, e a partir dese momento o autor recibiu ataques constantes, non só contra as súas novelas como Sulivan, senón tamén contra a súa obra ‘seria’.
miniatura|dereita|300px|Unha reprodución do Diploma da Orde da Gran Gidouille.
Amais de frecuentar á intelectualidade existencialista daqueles tempos, no club Saint-Germain-des-Prés, coñeceu ós grandes do Jazz como Duke Ellington, Miles Davis ou Charlie Parker.

Deixou finalmente a súa profesión de enxeñeiro, e paralelamente ás súas principais actividades, adicouse a traducir novelas negras (esta vez de autores reais), e a dar palestras sobre temas diversos.

En 1950 publica *L'herbe rouge*, considerada unha das súas obras máis autobiográficas.

Logo sobrelevou varios fracasos literarios, sobre todo en 1953 coa publicación de *L'arrache-cœur*. Vian decidiu deixar de lado a narrativa e se preocupou por outras artes: compuxo unha ópera e varias cancións, coas que chegou a gravar un disco e saír de xira. Unha das súas cancións volveu provocar o rexeitamento da crítica e o público, *Le Déserteur*, que incitaba a non cumprir co servizo militar, en tempos en que Francia estaba en problemas coa súa ocupación alxerina e outras incursións militares.

En 1955 encara unha nova actividade. Philips (empresa de discografía) encoméndalle realizar un catálogo de jazz, e tempo despois pasa a ser o director artístico da compañía. Ó ano seguinte actúa en varias películas, gañando unha delas a Palma de Ouro no Festival de cine de Cannes, pero ese ano tamén significou a súa recaída nos problemas de saúde, esta vez cun edema pulmonar, que se volvería a repetir tempo despois.

A súa saúde deteriorábase cada vez máis, o que implicou que realizara varios retiros para mellorar a súa condición. Malia iso non deixou de escribir cancións e participar en películas.

Boris Vian vendeu os dereitos da novela *J'irai cracher sur vos tombes* para unha adaptación cinematográfica. Aínda que inicialmente estivo encargado do guión, tras diversas pelexas coa produtora, o director e o guionista, Vian quedou á marxe do proxecto, e tivo que concorrer de incógnito ó preestrea da película. Talvez debido ás contrariedades destes feitos e sumado ó seu precario estado de saúde, ó pouco de comezar a proxección faleceu dun fallo cardíaco.

Anos despois da súa morte obtería o merecido recoñecemento do público e a crítica, chegando a venderse miles de exemplares das súas obras.

## Obras 
### Novelas e contos 
* *Conte de fées à l'usage des moyennes personnes* (1943, novela inacabada).
* *Cuspirei sobre as vosas tumbas* (1946, co pseudónimo de Vernon Sullivan). Traducida ao galego por David Gippini.
* *A escuma dos días* (*L'Écume des jours*, 1947). Traducida ao galego por Henrique Harguindey.
* *L'Automne à Pékin* (1947).
* *Vercoquin et le plancton* (1947).
* *Les morts ont tous la même peau* (1947, co pseudónimo de Vernon Sullivan).
* *Et on tuera tous les affreux* (1948, co pseudónimo de Vernon Sullivan).
* *Les Fourmis* (1949, recompilación de contos).
* *L'Herbe rouge* (1950).
* *Le Ratichon baigneur* (1950, recompilación de contos).
* *Elles se rendent pas compte* (1950, co pseudónimo de Vernon Sullivan).
* *L'Arrache-cœur* (1953).
* *Troubles dans les Andains* (1966).
* *Le Loup-garou* (1970, recompilación de contos).
* *Les Lurettes fourrées* (recompilación de contos).

### Teatro 
* *L'Équarrissage pour tous* (1947).
* *Le Dernier des métiers* (1950).
* *Tête de Méduse* (comedia nun acto, 1951).
* *Série Blême* (traxedia en tres actos e en verso 1952).
* *Le Chasseur français* (vodevil lírico con música de Stéphane Varègues, 1955).
* *Le Goûter des généraux* (1962).
* *Adam, Ève et le troisième sexe*.
* *Os constructores de imperios ou Schmüzz* (*Les Bâtisseurs d'empire*). Tradución ao galego de Henrique Harguindey, 2000.
* *Cinémassacre ou les cinquante ans du septième art*.

### Poesías 
* *Barnum's Digest* (escolma de dez poemas, 1948).
* *Cantilène en gelée* (escolma de poemas, 1949).
* *Je voudrais pas crever* (escolma póstuma de vinte e tres poemas, 1962).
* *Cent sonnets*.

### Ensaios 
* *Manuel de Saint-Germain-des-Prés* (1951).
* *En avant la zizique...Et par ici les gros sous, Le Livre contemporain* (1958).

### Traducións 
* *The Big Sleep* de Raymond Chandler, como *Le grand sommeil* (1948).
* *The Lady in the Lake* de Raymond Chandler, como *La dame du lac* (1948).
* *The World of Null-A* de A. E. van Vogt, como *Le Monde des Å* (1958).

### Cancións 
Entre outras:
* *Le Déserteur*, 1954.
* *La Complainte du progrès*, 1955.
* *La Java des bombes atomiques*, 1955.
* *Le Petit Commerce*, 1955.
* *Le Blouse du dentiste*.
* *Les Joyeux Bouchers*.
* *Fais-moi mal Johnny*.
* *L'Arbre des pendus* : Textos da canción da película *La colline des potences* de Delmer Daves.
* *Mozart avec nous* (baixo os compases de *La Marche Turque*).

## Colaboracións na prensa 
Entre un montón delas, as máis importantes son:
* *Jazz Hot*, de 1946 a 1958.
* *Collège de 'Pataphysique*, de 1953 a 1959.
* *Les Temps modernes'', n° 9 a 13, e 108 a 111.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Le Déserteur, a canción "le déserteur" traducida a máis de 30 idiomas 
* www.borisvian.fr .