Serbia Branca

miniatura|dereita|Territorio tradicional da Sorabia.
A **Serbia Branca** ou **Bojka** (en serbio Белa Србиja; arcaico *Бојка*, en grego antigo *Boĩki*), é o mítico fogar dos devanceiros dos serbios, dos **serbios brancos** (en serbio Бели Срби, *Beli Srbi*).

Unha zona adxacente á Serbia Branca coñécese como Croacia Branca, na que os croatas tamén din teren a súa orixe.

A Serbia Branca e os seus habitantes poden interpretarse con cualificativos como serbios "non bautizados" ou "pagáns" (precristiáns), de acordo co *De Administrando Imperio*.
* A moderna República Checa.
** Bohemia.
* Entre os ríos Elba e Saale. 
* En Polonia.
* En Rutenia.
* En Rügen, illas Svantevit no norte de Alemaña. que vivían en Europa Central, ao lado da Croacia Branca.

miniatura|250px|As *"Terras serbias"* nos séculos VII a IX.

A tribo era gobernada por un *arconte*, que foi sucedido por dous fillos, un deles, o chamado *Arconte Descoñecido*, levou a unha parte da súa tribo en armas contra terras bizantinas durante o goberno do emperador Heraclio (610-641). Mentres Heraclio loitaba contra os persas os ávaros convertéronse nunha gran ameaza nas fronteiras do Imperio bizantino, tomando cidades como *Singidunum* (Belgrado), *Viminacium* (Kostolac), *Naissus* (Niš), *Sardica* (Sofía) e ocasionando a destrución de Salona en 614.

Neste momento os serbios entraran en contacto co emperador. Os serbios brancos recibiron do emperador Heraclio, en primeiro lugar, a zona de *Serbia grega* (en grego Σέρβια, *Serbia*) na provincia de Tesalónica como un agasallo tras a súa vitoria contra os ávaros de Dalmacia.

Os serbios brancos estableceron pronto contacto co *stratego* bizantino de *Singidunum* (a moderna Belgrado) e establecéronse nas *terras serbias*, hoxe Bosnia e Hercegovina, Croacia, Montenegro e Serbia Central, administraddsas mediante as *župas* de Pagania, Rascia, Travunia, Doclea, Bosnia e Zachlumia, territorios incorporados todos eles, no século XIV, ao Imperio serbio.

Os descendentes dos serbios brancos (ou *protoserbios*) son os serbios actuais e os sorbios de Lusacia (que en lingua sorbia é *Serbja*).

## Os serbios en Lusacia (Sorbios) 
miniatura|250px|Serbia de Dervano, século VII.

Fredegario, cronista do Imperio carolinxio, meciona a Dervano (* Dervanus*) na súa crónica como *"dux gente Surbiorum que ex genere Sclavinorum* ("gobernador do pobo dos serbios, da nación dos eslavos (esclavenos)"

Este é o primeiro gobernante da tribo que aparece mencionado polo seu nome en toda a historia. Fredegario di que fora un subordinado dos francos durante moito tempo. Despois da derrota do rei franco Dagoberto I polo rei eslavo Samo cerca de Wogastisburgo en 631-632 Dervano declarou a súa independencia dos francos e "el e o seu pobo pasaron ao Imperio de Samo".

Dervano uniuse a Samo nas súas posteriores guerras contra os francos. Novos informes de Fredegario indican que Dervano e a súa xente vivían ao leste do saxón Saale. A referencia a Dervano en 631/632 tamén é a primeira confirmación escrita da presenza dos eslavos ao norte de Erzgebirge.

Dervano loitou contra os *Thuringii* (turinxios) en 631-634, e foi finalmente derrotado polo duque Randulf, gobernador de Turinxia no 636.

A seguinte mención dos sorbios é o Estado de Miliduch e o seu duque Nussito, que liberou os sorbios do Imperio franco, pero posteriormente foi asasinado durante as campañas dos francos en 806 por Carlos o Novo.

## Presonaxes 
* Un *Rei innominado*
* *Arconte descoñecido*, ca. 610-641 (fillo do Rei)
* *Dervano*, ca. 631-636 (de xenealoxía descoñecida)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia de Serbia
* Historia dos eslavos do sur
* Croacia Branca