open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
No te'n rentis les mans, Flanagan

'''''No te'n rentis les mans, Flanagan*** é un libro escrito en 1993 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o terceiro da saga protagonizada polo detective xuvenil **Flanagan*'.

## Trama 
A historia comeza o 7 de xuño, primeiro día sen clase.

Flanagan está atormentado pola súa ruptura con Carmen Longo. E cando pretendía esquecela, no barrio ocorre un asasinato e o acusado é o mozo actual de Carmen.

Axiña se forma unha boa revolta no barrio contra o colectivo xitano, e aproveitando a escusa de que o acusado é desa etnia, moitos veciños de ideoloxía filonazi ou simplemene racistas organizan patrullas para evitar o acceso ó barrio de drogadictos, pero baixo esa escusa aproveitan para desafogarse, actuando con violencia e impunidade ante os máis débiles.

Remexendo no lixo, algo que xa fai para outro caso, atopa pistas sobre o asasinato, e descobre que está relacionado cunha trama urbanística, e que un traficante de drogas de mediana monta está implicado. Tras sufrir bastante violencia física nas súas carnes, é vítima dun ofrecemento de chantaxe, chegando a rexeitar 8 millóns de pesetas e un posto de traballo, pero mantendo a súa dignidade.

## Narración 
Na mesma liña que o anterior e que os seguintes da saga, neste caso fala das inxustizas sociais e da marxinación dos xitanos simplemente polo feito de selo, sen mirar se os afectados son xustos ou pecadores. Tamén critica a impunidade dos poderosos, capaces de pagaren moito por deixaren sen castigo un asasinato, e sen escrúpulo ningún.

Neste libro Flanagan non ten moito tempo para as relacións amorosas. Séntese mal trala ruptura, e, malia coquetear con María Gual, son simplemente bos amigos.
Les Invasions barbares

***Les Invasions barbares*** (*As invasións bárbaras*) é un filme quebequés do ano 2003, escrito e dirixido por Denys Arcand. É a continuación, 18 anos despois, de ''Le déclin de l'empire américain*.

## Sinopse 
Á beira da morte debido ao cancro e con dificultades en aceptar o seu pasado, Rémy (Rémy Girard) procura paz nos seus últimos momentos de vida. Para iso recibe a axuda de Sébastien (Stéphane Rousseau), o seu fillo ausente, a súa exmuller e vellos camaradas.

## Personaxes 
* Rémy Girard como Rémy
* Stéphane Rousseau como Sébastien
* Dorothée Berryman como Louise
* Louise Portal como Diane
* Marie-Josée Croze como Nathalie
* Marina Hands como Gaëlle
* Dominique Michel como Dominique
* Pierre Curzi como Pierre
* Yves Jacques como Claude
* Isabelle Blais como Sylvaine
* Toni Cecchinato como Alessandro
* Sophie Lorain como First Lover
* Mitsou Gélinas como Ghislaine
* Micheline Lanctôt como enfermeira Carole
* Johanne-Marie Tremblay como Sister Constance
* Roy Dupuis como Narcotics Officer Gilles Levac
* Lise Roy como Mme. Joncas-Pelletier

## Premios e candidaturas 
* Gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa, alén de ser nomeado na categoría de Mellor Argumento Orixinal.
* Recibiu unha candidatura ao Globo de Ouro de Mellor Filme Estranxeiro.
* Recibiu dúas candidaturas aos BAFTA, nas seguintes categorías:
** Mellor Filme Estranxeiro
** Mellor Argumento Orixinal
* Recibiu catro candidaturas ao César, nas seguintes categorías:
** Mellor Filme
** Mellor Realizador
** Mellor Argumento
** Mellor Revelación Feminina (Marie-Josée Croze)
* Gañou os Premios de Mellor Actriz (Marie-Josée Croze) e Mellor Argumento, no Festival de Cannes.
* Gañou o Premio de Mellor Filme Estranxeiro, no *European Film Awards''
* Gañou o Grande Premio Cinema Brasil de Mellor Filme Estranxeiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Canadá propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 76ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Becín, Guitiriz

**San Xiao de Becín** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Guitiriz, a uns 3,5 km aproximadamente do núcleo municipal. Segundo o IGE en 2020 tiña 127 habitantes (63 homes e 64 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2006 cando tiña 123 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares do Becín
### Parroquias de Guitiriz
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Guitiriz
Mariz, Guitiriz

**Santa Eulalia de Mariz** é unha parroquia que se localiza ó oeste do concello de Guitiriz, a uns 3'5&nbsp;km aproximadamente do núcleo municipal. Segundo o padrón municipal de 2012 tiña 170 habitantes (75 mulleres e 95 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2006 cando tiña 194 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mariz 
### Parroquias de Guitiriz
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Lugares de Guitiriz
Denys Arcand

**Denys Arcand**, nado o 25 de xuño de 1941 en Deschambault, é un director, guionista, actor e produtor de cinema do Quebec. Cineasta de estilo variado e dilatada carreira, é coñecido fundamentalmente polos seus dous éxitos principais, ''Le Déclin de l'empire américain* e a continuación dezaoito anos despois, *Les Invasions barbares*.

## Evolución 
A obra cinematográfica de Denys Arcand está inserida de cheo no cinema quebequés e as súas transformacións. Nunha primeira vaga a súa obra está composta de ferintes documentais e ao tempo de filmes de ficción mostrando a realidade social e lingüística (os seus traballos normalmente son en francés malia a que o inglés asoma en momentos) do seu país.

A partir da decepción que supón a derrota no referendo pola independencia do Quebec de 1980 abandona o estilo máis radicalmente social e comeza a xerar un cinema de autor, sen esquecer os seus principios, pero buscando un maior éxito persoal chegando mesmo a filmar dous traballos en lingua inglesa. O traballo de fotografía e escenografía adecúase ás normas de Hollywood, tanto pola iluminación como polos encadramentos de evocación televisiva.

## Filmografía 
* 2007 - *L'Âge des ténèbres*
* 2003 - *Les Invasions barbares*
* 2000 - Stardom
* 1996 - Joyeux calvaire
* 1993 - Love & human remains
* 1991 - Montréal vu par...
* 1989 - *Jésus de Montréal*
* 1986 - *Le Déclin de l'empire américain''
* 1985 - Murder in the family (TV)
* 1984 - Le crime d'ovide plouffe
* 1982 - Le confort et l'indifférence
* 1976 - On est au coton
* 1975 - Gina 
* 1973 - Réjeanne Padovani
* 1972 - Québec: Duplessis et après...
* 1972 - La maldite galette
* 1967 - Parcs atlantiques (curtametraxe)
* 1966 - Volleyball (curtametraxe)
* 1965 - Les montréalistes (curtametraxe)
* 1965 - La route de l'ouest (curtametraxe)
* 1964 - Champlain (curtametraxe)
* 1964 - Samuel de Champlain: Québec 1603 (curtametraxe)
* 1962 - Seul ou avec d'autres
Xurxo Sincelo

**Xurxo Sincelo**, ou **Xurxo o Monxe**, así polo seu oficio eclesiástico, foi secretario persoal (*sincelo*) do patriarca Tarasio e viviu a finais do século VIII e inicios do IX.

## Traxectoria 
É a principal fonte de coñecemento e transmisión da *Aegyptiaca*, ou *Historia de Exipto* de Manetón, na súa obra *Ἐκλογὴ Χρονογραφίας συνταγεῖσα ῦπὸ Γεωργίον Μοναχοῦ Συγκέλλου γεγονότος Ταρασίον Πατριάρχον Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι Διοκλητιανοῦ*, (*Unha crónica selecta escrita por Xurxo Sincelo de Tarasio patriarca de Constantinopla, desde Adán ata Diocleciano*), unha historia do mundo que partindo desde Adán chegaba ata a época do emperador Diocleciano.

Sincelo quería demostrar que Xesucristo nacera o ano 5.500 logo da *Creación do Mundo*, describindo, indirectamente, a historia de 31 dinastías exipcias que alcanzaban desde o *Diluvio Universal* ata os tempos de Darío I o Grande, servíndose dos epítomes de Manetón.

Dos seus textos só perduraron dous manuscritos, o do ano 1021, e o de París, o mellor de ambos.

Sincelo utilizou para compor a súa obra o epítome de Eusebio de Cesarea, citándoo, e posiblemente o de Xulio Africano, indirectamente, a través doutros manuscritos. Tamén debeu coñecer outras obras, consideradas pseudomanetonianas, como o *Libro de Sozis* e a *Crónica Antiga*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
**Editio princeps* di J. Goar (1652) in W. Dindorf, *Bonn Corpus scriptorum hist. Byz.*, 1829. 
*H. Gelzer, *Sextus Julius Africanus*, ii. I (1885).
*H. Gelzer. *Sextus Julius Africanus und die byzantinische Chronographie*, Leipzig 1898 (rist. Nova York, B. Franklin, 1967).
*C. Krumbacher, *Geschichte der byzantinische Litteratur*, Múnic, 1897.
*William Adler. *Time immemorial: archaic history and its sources in Christian chronography from Julius Africanus to George Syncellus*, Washington, D.C., Dumbarton Oaks Research Library and Collection, 1989. 
*Alden A. Mosshammer, ed., *Georgii Syncelli Ecloga chronographica*, Leipzig, Teubner, 1984.
*William Adler, Paul Tuffin, translators. *The chronography of George Synkellos: a Byzantine chronicle of universal history from the creation*, Oxford, Oxford University Press, 2002.

### Ligazóns externas
* Selección de textos de Xurxo Sincello )
No demanis llobarro fora de temporada

***No demanis llobarro fora de temporada*** é unha novela de Andreu Martín e Jaume Ribera, publicada en abril de 1987. É o primeiro da saga protagonizada polo detective xuvenil **Flanagan**. En 1986 foi finalista do premio Joaquim Ruyra, e en 1989 recibiu o Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil de España.

## Trama 
Joan Anguera é un rapaz que estuda oitavo de EXB, e que saca uns cartos como detective privado con encargas menores, como atopar cans perdidos. Unha compañeira de clase, María Gual, pídelle que averigüe como fai o seu irmán Elías, dous anos maior, para aprobar os exames de Matemáticas sen estudar. Flanagan descobre que Elías Gual chantaxea o porteiro do colexio para conseguir os exames. Elías pertence á tribo urbana dos *heavies*, enfrontados cos *tecnos*. Pero ten un enfrontamento cos seus amigos cando estes saben que chantaxea o porteiro.

Ao tempo, Flanagan establece relación con Clara Longo, unha das rapazas máis desexadas do colexio, e descobre que o seu pai, alcumado "Lejía", tamén chantaxea o porteiro.

O porteiro é pedófilo, e Elías tiroulle unha foto comprometida. O "Lejía", confabulado cos amigos *heavies* de Elías, obriga o porteiro a traficar con heroína. Elías, logo de recibir unha malleira co fin de quitarlle a foto, engana os seus amigos *heavies*, e emigra do barrio para adicarse á fotografía.

A relación de Flanagan con Clara Longo estrágase ao non querer recoñecer esta que o seu pai é narcotraficante. Finalmente tamén marcha do barrio, indo a vivir coa súa nai. Neste libro é a primeira vez que lle di "quérote" a unha moza.

## Narración 
A obra está narrada en primeira persoa e ambientada nun barrio obreiro de Barcelona.
Piñeiros, Castroncelos, A Pobra do Brollón

**Piñeiros** é unha aldea da parroquia de Castroncelos, no concello lugués da Pobra do Brollón, na comarca de Terra de Lemos. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 27 habitantes (11 homes e 16 mulleres).

Está situada no val que se forma na ladeira do castro de Castroncelos, entre A Pobra e A Estación (Empalme).

Aldea gandeira, moitas das súas terras aínda están dedicadas a prado. No cumio do lugar, na leira da Casa de Sargento, érguese un piñeiro manso de gran tamaño.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Castroncelos 
### Parroquias da Pobra do Brollón
Galería de imaxes de Neda

**Galería de imaxes** do concello de Neda na provincia da Coruña.

## Neda 

Ficheiro:Casa do concello de Neda.JPG|Casa do concello
Ficheiro:Escudos na praça do concelho de Neda (1).jpg|Escudos na praza do concello
Ficheiro:Ría de Ferrol desde o Coto de Ancos.retocada.jpg|Ría de Ferrol desde o Coto de Ancos. Neda na marxe esquerda da ría é a parroquia de Sta. María de Neda
Ficheiro:Desembocadura do río Grande de Xuvia.JPG|Desembocadura do río Grande de Xuvia, a marxe dereita da desembocadura corresponde a Neda
Ficheiro:Ponte peonil.JPG|Ponte peonil que serve de unión dos paseos de ribeira de Narón e Neda. A marxe esquerda da ría é Neda
Ficheiro:Río Belelle ó seu paso por Neda.JPG|Río Belelle ó seu paso por Neda
Ficheiro:Ponte peonil sobre o río Belelle.JPG|Ponte peonil sobre o río Belelle
Ficheiro:Estación de Neda.JPG|Estación do Camiño de ferro
Ficheiro:Campo da feira de Albarón.JPG|Campo da feira de Albarón
Ficheiro:Fonte en Sta. María de Neda.JPG|Fonte en Santa María de Neda

## Parroquias 
### Anca 

Ficheiro:Liñares, Anca.JPG|Liñares
Ficheiro:Souto, Anca.JPG|O Souto
Ficheiro:Muíño Belelle.JPG|Muíño no río Belelle ó seu paso polo Roxal en Neda en fase de recuperación.
Ficheiro:Muíño Belelle 2009.JPG|O muíño xa restaurado
Ficheiro:O Belelle no Roxal.JPG|O río Belelle ó seu paso polo Roxal
Ficheiro:Fervenza Belelle.jpg|Fervenza no río Belelle
Ficheiro:Hórreo O Roxal.JPG|Hórreo no Roxal

### Neda 

Ficheiro:Rúa Real en Neda.JPG|Rúa Real

### Santa María de Neda 

Ficheiro:Forxá, Neda.JPG|A Forxá
Ficheiro:Xuvia desde Narón.JPG|Xuvia
Ficheiro:As dúas Xuvias.JPG|Xuvia na marxe dereita da ría de Ferrol

## Igrexas 

Ficheiro:Igrexa de San Pedro de Anca.JPG|Igrexa de San Pedro de Anca
Ficheiro:Igrexa de Santa María de Neda.JPG|Igrexa de Santa María de Neda
Ficheiro:Igrexa Virxe dos Remedios.JPG|Igrexa da Virxe dos Remedios en Anca
Ficheiro:Igrexa de San Nicolás de Neda.JPG|Igrexa de San Nicolás de Neda

## Cruceiros 

Ficheiro:Cruceiro Remedios.JPG|Cruceiro da Igrexa da Virxe dos Remedios en Anca
Ficheiro:Cruceiro en Sta. María de Neda.JPG|Cruceiro en Santa María de Neda
Ficheiro:Cruceiro de San Nicolás.JPG|Cruceiro de San Nicolás de Neda

## Animais 

Ficheiro:Cabalo en Neda.JPG|Cabalo

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Lugares de Neda
*Eleccións municipais en Neda
Flanagan de luxe

***Flanagan de luxe*** é un libro escrito en 1994 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o cuarto da saga protagonizada polo detective xuvenil **Flanagan**.

## Trama 
A trama dura unha semana, entre o luns 31 de xullo e o 7 de agosto.

Flanagan vai marchar de vacacións á montaña, a Viladrau á casa da súa amiga María Gual. A relación entre ambos os dous é inestable. Están *enrollados*, mais Flanagan non quere amigar. Pero antes de marchar chámao Nines, unha amiga que coñeceu en *Tots els detectius es diuen Flanagan*, e que solicita a súa axuda para esconder a R.A., amigo dela que anda metido nunha boa lea.

Chega o venres e R.A., mediante varias estratexias, logra que Flanagan e María, no canto de ir á montaña, vaian a Sant Pau del Port, unha vila da costa onde veranean Nines e os seus amigos. Alí, o sábado Flanagan é vítima dunha broma bastante pesada por parte de R.A. e os seus amigos *pijos*, que o deixan no medio do mar pensando que R.A. fora asasinado por uns traficantes de droga resentidos con el.

Pero, lonxe de arranxarse o asunto ó chegar á costa, descobre que R.A. foi presuntamente secuestrado por uns descoñecidos que lle piden ó seu pai 100 millóns de pesetas de rescate. Finalmente, arranxado o asunto, Flanagan devólvelle a broma ós amigos de Nines.

## Narración 
Neste libro Flanagan non exerce demasiado de detective, xa que os casos que debe afrontar son ficticios, e feitos á mantenta para enganalo. Pero aprende boas leccións en diversos campos, desde a socioloxía ata o amor, pasando pola medicina e as drogas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* , Concha: *Fóra de Xogo. Tecendo lecturas* Larousse. Catálogos.
### Ligazóns externas 
* Ficha de xerais
Talasocracia

Unha **talasocracia**, do grego "thálassa", *mar*, e "krátos", *goberno*, denota ao estado cuxos dominios son principalmente marítimos, como por exemplo a rede de colonias marítimas dos fenicios, non un xenuíno imperio, senón máis ben unido por rutas mariñas e que apenas penetra no interior, mesmo no caso da metrópole, como as cidades de Tiro, Sidón e Cartago. O termo foi empregado orixinariamente para se referir ao goberno da civilización minoica, cuxo poder dependía da súa armada.
Na Idade Media e Moderna temos os exemplos de cidades-estado mariñeiras como a República de Venecia, a República de Ragusa ou Xénova, no Mediterráneo. Exemplos tamén relativamente recentes son o Imperio Portugués ou o Imperio Británico, que empezaron como emporios comerciais e máis adiante foron adquirindo vastos territorios no interior.
Anfictionía

A **Anfictionía** (do grego αμφικτιονία, á súa vez derivado de αμφί (*ambos*) + κτίζω (*construír*), polo que etimoloxicamente significa *fundación conxunta*) era unha liga relixiosa que agrupaba doce vilas (non cidades), case todos da Grecia central. Tiña as súas reunións no santuario de Deméter en Antela, preto das Termópilas. Como o oráculo de Delfos tiña xa un renome maior que o de Deméter, trasladaron alí a sede desta confederación, sen por iso abandonar o outro santuario. Reuníanse dúas veces ao ano, alternando Delfos con Antela. Cando se fundou tiña un carácter puramente relixioso, pero aos poucos foi cambiando para terminar sendo verdadeiramente política, con grandes influencias en decisións desta índole.

Tiña un Consello composto polos *hieromnémones*, homes designados por cada comunidade. As doce vilas designaban aos vinte e catro membros deste consello (dous delfios, dous tesalios, dous focios, dous dorios -un de Esparta e outro de Dórida-, dous xonios, dous beocios, dous locrios, dous aqueos de Ftiótida, dous magnesios, dous enianos e mais dous malienos).

Era moi importante o feito de conservar a hexemonía na administración do templo de Apolo en Delfos e por iso a liga loitou en tres das guerras sagradas que tiveron lugar e que en certo modo foron desencadeadas polos membros da Anfictionía. Durante a cuarta guerra (do -339 ao -338) Filipo II de Macedonia aproveitou a súa posición na Liga e acabou dominando as cuestións políticas e militares nas vilas gregas.

A Liga loitou en tres Guerras Sagradas desencadeadas por ela para dominar o templo de Apolo en Delfos: a primeira (-595 - -585) foi contra a cidade de Crisa, na Focea. Durante a terceira e a cuarta Guerras Sagradas (-355 - -346 e -339 - -338), o rei Filipo II de Macedonia usou a súa posición na Liga para dominar os asuntos de Grecia.

## Bibliografía 
* *Atlas histórico de la Grecia clásica*. Pierre Cabanes. Editorial Acento, Madrid 2002. ISBN 84-483-0719-4.
* Lefèvre, F., ''L'amphictionie Pyléo-Delphique: histoire et institutions'', BEFAR 298, París 1998.
Quiksilver

**Quiksilver** é unha compañía australiana especializada na elaboración de material e roupa de surf, skate e snowboard.

O seu logotipo representa unha onda e unha montaña, dous dos elementos da natureza máis característicos de dous dos deportes aos que se dedica Quiksilver, o surf e o snowboard. O logo baséase na *"Grande onda de Kanagawa"*, do pintor nipón Katsushika Hokusai.

## Historia
### Creación
**Quiksilver** foi creada en 1970, cando dous surfeiros, Alan Green e John Law, propuxeron quedar a vivir na localidade australiana de Torquay para comezar alí unha vida e practicar o surf. En 1969, Green producía traxes de baño (máis tarde sería Rip Curl) cun préstamo do seu pai de 2.500 dólares, e o ano seguinte el e John formarían **Quiksilver**.

Green e Law puxéronse a traballar xuntos no deseño de novos traxes para surfistas, traxes máis resistentes, con peches de velcro e de secado rápido, moi innovadores para a época. Tanto Green como Law probaron eles mesmos os seus traxes ante as miradas doutros surfistas que comprobaron que aquilo funcionaba. Quiksilver comezaba a labrarse un nome na zona. Jeff Hakman, un dos mellores surfistas da época, creu ver nestes traxes o futuro do surf.

### Evolución da empresa
No 1976 Hakman foise de Torquay co trofeo Bells e disposto a introducir e distribuír Quiksilver no mercado norteamericano. Jeff viaxou a Hawaii para reunirse con Bob “Buzz” McKnight, un viaxeiro amigo da universidade que gravaba escenas de surf. En Hawaii o novo traxe de baño tamén pegou con forza entre os habitantes da illa. Jeff convenceu a Green e a Law para que lles vendese a licenza americana de Quiksilver a el e a Bob. A mediados dos 70 xa había un centro de distribución da marca en  Newport Beach (California).

En 1984 Jeff Hakman viaxou a Europa cos directores de vídeos de surf Harry Hodge, Brigitte Darrigrand e John Winship onde fundarían Quiksilver Europa coas anteriores e exitosas fórmulas de mercadotecnia americanas e australianas.

*En 1988 Quiksilver asegurouse ó campión do mundo do surf, Tom Carroll e dous anos máis tarde a un surfista afeccionado que nos anos seguintes sería o mellor surfista de todos os tempos con 8 títulos mundiais, Kelly Slater.

En 1991 fundouse Roxy, a versión feminina de Quiksilver e que correspondía tamén o nome dunha filla dun dos fundadores. Pouco a pouco Quiksilver foi deseñando e elaborando materiais de snowboard (botas, abrigos e traxes especiais para a neve) e roupa comercial orientada os fans do surf e o skate. Ademais o equipo de Quiksilver nutríase de auténticos profesionais do surf: o dobre campión do mundo Tom Carroll desenvolvía e deseñaba materiais en Australia; Bruce Raymond campión de Australia, era o director de mercadotecnia; o dez veces campión do mundo de wíndsurf, Robby Naish  encargaríase da zona europea; Willy Morris, campión de surf de Estados Unidos, era xefe de vendas en California.
Camaleón (constelación)

**Chamaeleon** ou **Camaleón** é unha constelación menor do Sur. A constelación foi unha das vinte constelacións creadas por Pieter Dirkszoon Keyser e Frederick de Houtman entre os anos de 1595 e 1597, e a súa primeira aparición foi no libro *Uranometria* de Johann Bayer de 1603.

## Estrelas principais 
* α Chamaeleontis, estrela branco-amarela, a máis brillante da constelación con magnitude 4,05.
* γ Chamaeleontis, estrela xigante vermella, a segunda máis brillante con magnitude 4,09.
* δ Chamaeleontis, designación de Bayer utilizada para dúas estrelas distintas: δ1 Chamaeleontis, unha xigante laranxa de magnitude 5,46, e δ2 Chamaeleontis, subxigante branco-azulada de magnitude 4,45. Están separadas algo máis de 4 minutos de arco.
* ε Chamaeleontis, estrela dobre de magnitude 4,88, onde as súas compoñentes están moi preto entre si, están a unha distancia de 1 segundo de arco.
* θ Chamaeleontis, estrela dobre onde as compoñentes, de magnitudes 4,35 e 12,44, atópanse separadas 31 segundos de arco.
* OTS 44, anana marrón cun disco protoplanetario.

### Outras estrelas con designación de Bayer 
* β Cha 4,24; ζ Cha 5,07; η Cha 5,46; ι Cha 5,34; κ Cha 5,04; μ Cha 5,53; μ2 Cha 6,60; ν Cha 5,43; π Cha 5,64

### Estrelas con designación de Flamsteed 
* 9 Cha 6,05

## Obxectos Notables do espazo profundo 
* NGC 3195 AR: 10h 09m 30.0s Dec: -80°52'00" (Época 2000). Nebulosa planetaria entre δ Chamaeleontis e ζ Chamaeleontis.

En 1999, un cúmulo aberto próximo á nós foi descuberto centrado na estrela η Chamaeleontis. O clúster, máis coñecido coma o Cúmulo Enta Chamaeleontis ou Mamajek 1, ten unha idade de 8 millóns de anos, e está a unha distancia de 316 anos luz da terra.
A constelación contén un número variado de nebulosas moleculares (as nebulosas escuras de Chamaeleon) que forman a masa *difusa* ou de *baixa densidade* das estrelas T Tauri. O complexo nebular comprende entre 400 a 600 anos luz da Terra, é contén decenas de miles de veces a masa do Sol en gas e po.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Deep Photographic Guide to the Constellations: Chamaeleon 
* "The eta Chamaeleontis Cluster: A Remarkable New Nearby Young Open Cluster" (Mamajek, Lawson, & Feigelson 1999) 
* "WEBDA open cluster database entry for Mamajek 1" 
* Star Tales – Chamaeleon
Camaleón (homónimos)

**Camaléon** pode facer referencia a:

*Camaleón, réptil que ten coma característica principal a capacidade de cambiar de cor.
*Camaleón, constelación para a que tamén se emprega moitas veces (case sempre) a súa forma en latín Chamaeleon.
Lusco e Fusco

***Lusco e Fusco*** é o primeiro disco do grupo Fanny + Alexander, publicado no 2006. Está dispoñible en formato mp3, descargable de balde na páxina do selo, e en formato CD. Está editado baixo licenza Creative Commons 2.0.

Consta de 8 temas. Os catro primeiros son *Lusco EP*, e os catro últimos *Fusco EP*. Sete deles están cantados en galego, incluíndo textos de Manuel Antonio, Mon G. Buhigas, Bernardino Graña e Darío Xohán Cabana, e un deles en inglés. Tamén usan un sampler con texto da película *Sempre Xonxa*.

Desde a base da música electrónica, experimenta mesturando campos diversos como melodías pop con ritmos tradicionais galegos, e introducindo desde orquestracións barrocas a rimas hip-hopeiras ou guitarras espaciais.
## Lista de cancións 
;*Lusco EP*
# "Lene"
# "Sós/S.O.S." (letra de Manuel Antonio)
# "Mil anacos"
# "Rebumbio"
;*Fusco EP*
# "Tree to hide"
# "Tebras entre as mans"
# "Hora da morte"
# "Soños"

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* páxina do selo
* Páxina web oficial
*
Finais dos 70s, comezos dos 80s

***Finais dos 70s, comezos dos 80s*** é o segundo disco do grupo Fanny + Alexander, publicado no 2007. Está dispoñible en formato mp3, descargable de balde na páxina do selo, e en formato CD. Está editado baixo licenza Creative Commons 2.0.

A maioría dos temas son letras musicadas de autores galegos. En "Berlín" é a propia autora quen o recita. Outro dos temas é unha versión do grupo inglés The Smiths, e outros dous son remesturas feitas por Projecto Mourente.

Neste disco segue a experimentación iniciada no primeiro, *Lusco e Fusco*. Seguindo coa base pop e electrónica, acércanse a unha gran variedade de estilos contemporáneos e tradicionais dende unha óptica netamente experimentadora.

A portada é unha imaxe de Mike Schultz.

## Lista de cancións 
# "Maria Silenzo" (letra de Ricardo Carvalho Calero)
# "Amei-te tanto" (letra de Pilar Pallarés)
# "Danzarei para ti... se botas outra moeda" (letra de Elvira Riveiro)
# "Cando eu era mozo"
# "Funcionaria ou estudante" (letra de María do Cebreiro)
# "Postpunkdeirada" (letra de Lois Pereiro)
# "A estación sen ti" (letra de Daniel Salgado)
# "Asi é imposible" (letra de Minus Bálido Rodríguez)
# "Pánico (merda de DJ)" (versión de The Smiths)
# "Danzarei para ti (Projecto Mourente Remix)"
# "Sós/S.O.S. (Projecto Mourente Remix)"
# "Berlín (con María Lado)" (letra de María Lado)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
* Páxina do selo
* Disco en Spotify
Compás de Debuxo (constelación)

**Compás de Debuxo**, **Circinus** ou **Compás** é unha das constelacións pequenas do sur (declinación −50 a −60 graos).

## Historia 
Esta constelación foi inventada no século XVIII, e foi inserida por Nicolas Louis de Lacaille, quen tiña unha fascinación pola ciencia secular, de onde sacou numerosos nomes para as constelacións. Dado que é unha creación do século XVIII, non foi visible para as culturas do Mediterráneo, polo que non existe mitoloxía anterior ó século XVIII asociada con esta constelación.

## Estrelas principais 
* α Circini, a estrela máis brillante da constelación, unha variable Alfa2 Canum Venaticorum cunha magnitude que varía entre 3,18 e 3,21.
* γ Circini, estrela dobre, onde as súas compoñentes están separadas 0,9 segundos de arco.
* δ Circini, estrela de magnitude 5,04, é unha estrela azul do raro tipo espectral O moi afastada de nós, a uns 6500 anos luz.
* AX Circini, de magnitude 5,87, é unha estrela dobre e variable cefeida.
* BU Circini, estrela variable Beta Cephei.

### Outras estrelas con desginación de Bayer 
* β Cir 4,07; ε Cir 4,85; ζ Cir 6,09; θ Cir 5,08; η Cir 5,16

## Obxectos Notables do espazo profundo 
* NGC 5315, nebulosa planetaria cunha estrutura en forma de X.
* Pismis 20, pequeno cúmulo aberto 12 arcmin ó suroeste de β Circini.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Deep Photographic Guide to the Constellations: Circinus 
* Star Tales – Circinus
O Pardao

***O Pardao*** é unha publicación periódica trilingüe, en galego, catalán e castelán, editada pola Irmandade Galega de Rubí no concello barcelonés de Rubí, Barcelona, desde 1988 con periodicidade mensual ata 1997 e bimensual desde ese ano. Publícase como boletín da sociedade. A súa finalidade é difundir a actividade da Irmandade Galega de Rubí entre os socios, e tamén inclúe algunhas poesías e relatos nas súas páxinas así como artigos sobre Galicia.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas 
* *O Pardao* 2022 e *O Pardao* 2024 Secretaria Xeral da Emigración.
Endotoxina

miniatura|200px|Estrutura dun lipopolisacárido.
A **endotoxina** é un composto tóxico que se atopa no interior dos axentes patóxenos, como poden ser as bacterias.

O prototipo das endotoxinas son os lipopolisacáridos (LPS) que se atopan nas paredes celulares de varias bacterias gramnegativas. Mesmo o termo LPS utilízase ás veces como sinónimo de endotoxina xa que se aplicou por primeira vez para se referir ao descubrimento que partes da bacterias gramnegativas podían causar toxicidade, os estudos que se efectuaron posteriormente revelaron que a endotoxina debíase aos lipopolisacáridos. Non obstante hai endotoxinas diferentes ao LPS como a de *Listeria monocytogenes*, que é unha bacteria grampositiva.
Oldřich Duras

**Oldřich Duras**, nado en Pchery (Hamlet Humny, Bohemia) o 30 de outubro de 1882 e finado en Praga o 5 de xaneiro de 1957, foi un gran mestre checo de xadrez de comezos do século XX. A FIDE outorgoulle o título de Gran Mestre Internacional en 1950, ao crearse o sistema de títulos oficiais.

## Traxectoria 
Entre as súas grandes vitorias (todas compartidas) están as de Bremen en 1905, Praga en 1908, Viena en 1908 e Breslau en 1912. Ten marca positiva contra Richard Teichmann (6 -2 =6), David Janowsky (3 -1 =0), Carl Schlechter (2 -1 =11) e Aron Nimzowitsch (3 -2 =3), e empates contra Siegbert Tarrasch e Geza Maroczy. Perdeu o único match que xogou contra Emanuel Lasker, tivo un empate e unha derrota con José Raúl Capablanca, e fortes puntuacións negativas contra Akiba Rubinstein, Ossip Bernstein e Milan Vidmar. Estivo un punto abaixo de Frank Marshall (7 -8 =5).

Duras foi tamén un notable compositor de xadrez.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Oldřich Duras
Alfagann é Flanagan

***Alfagann é Flanagan*** é un libro escrito en 1996 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o quinto da saga protagonizada polo detective xuvenil **Flanagan**.

## Trama 
Principios de febreiro. Xa hai un mes que Nieves, unha das "corpos dez" de clase, está desaparecida. Malia que a carreira de detective de Flanagan está de capa caída, é contratado polo pai para que averigüe algo. Ao tempo, o pai pídelle información sobre Paco (o mozo da súa irmá Pili), e *Charcheneguer* pretende contratalo para que lle consiga un exame no instituto.

Flanagan descobre que o pai de Nieves lle mente, e que mente á súa muller. Coa colaboración de Blanca *Online*, outra dos "corpos dez", deduce que Nieves foi violada polo señor Lage, o xefe do seu pai, e que o pai, apertado pola ameaza do paro, prefire non denuncialo.

Un grupo de pícaros anda a loitar ó seu modo contra o señor Lage. Malia que ó principio ven a Flanagan como un inimigo, logo deciden que non é un mal tipo, e colaboran. Finalmente, aínda que nunha situación límite e logo de que o señor Lage ameace con disparar e matar a Nieves, chega a policía e o detén. Pero isto non serve de moito. Sae absolto da acusación da violación por falta de probas, e só está un ano na cadea polo delito de posesión de armas de fogo e ameazas. Por outra banda, Nieves é incapaz de recompoñer a súa vida, e finalmente mudará de barrio cos seus pais sen avisar a ninguén.

## Narración 
Logo de varios fracasos, semella que o asunto do amor pinta ben para Flanagan, que anda amigado con Blanca *Online*.

Nesta ocasión Flanagan volve ser enganado pola xente para desviar a súa atención, pero finalmente todo acaba saíndo ben.O libro convértese nunha clara alegación contra o silencio nos casos de violación e abusos a menores. Hai que falar do tema, para evitar que se repitan os casos e para que os culpables non queden impunes.

O título, un anagrama, débese a que varias personaxes intercambian mensaxes escritas codificadas para se comunicaren.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de Xerais
Iván Pozo

**Iván Pozo**, nado en Vigo o 26 de agosto de 1979, é un boxeador galego que pelexa na categoría dos peso mosca.
## Traxectoria
A pesar de inicios persoais difíciles, axiña se fixo un sitio no boxeo de nivel galego e estatal. En 2004 conseguía o campionato de España, título que revalidaba en setembro de 2005. En xullo de 2005 conseguía ademais o título de campión de Europa, fronte ao italiano Andrea Sarritzu, título que perdería posteriormente, en 2007, diante do mesmo púxil. En 2009 recuperouno ao derrotar aos puntos o francés Christophe Rodríguez. O árbitro parou a pelexa no noveno asalto, logo de que o francés lle abrise a cella involuntariamente a Pozo, e non lle parase de sangrar. O posuidor do título, o tamén francés Bernard Inom, non quixo defendelo tras a súa retirada do boxeo.

Combateu por primeira vez polo título mundial dos peso mosca da Organización Mundial do Boxeo contra o arxentino Omar Narváez, o 9 de maio de 2008, no pavillón das Travesas de Vigo. O combate, a doce asaltos, rematou coa retirada do galego antes de comezar o oitavo, e non puido pois lograr o cetro de campión do mundo. De momento ningún galego o conseguiu.

Está representado por Lorenzo Sanz, é amigo persoal do futbolista Míchel Salgado, e o seu promotor é o personaxe televisivo español Kiko Matamoros. O seu adestrador é Francisco Amoedo.

## Notas
Economía de Estonia

A Estonia, que entrou para a Unión Europea o 2004 é actualmente unha economía moderna co unha das máis altas rendas per cápita da Europa Central e da rexión do Mar Báltico. O país beneficíase de importantes industrias de telecomunicacións e electrónica, e ten fortes lazos co Finlandia, Suecia e Alemaña.

Hoxe, máis de 67% de seu Produto interno bruto deriva de sector de servizos, 28% da industria e 5% do sector primario, incluíndo a agricultura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Coroa estoniana
Sistema de puntuación Elo

O **sistema de puntuación Elo** é un método para calcular a forza relativa dos xogadores de xogos como o xadrez ou o go. Foi inventado para mellorar o sistema de clasificación vixente dos xogadores de xadrez. A miúdo escríbese *ELO* (con letras maiúsculas) na errónea crenza de que se trata dun acrónimo ou para distinguir ao sistema do seu inventor, o profesor Árpád Élő (1903-1992), un físico estadounidense de orixe húngaro.

Moitas veces fixéronse intentos por comparar as clasificacións de xogadores de distintas épocas, por exemplo, Garry Kasparov e Bobby Fischer; con todo devandita comparación non é realmente posible, posto que co tempo e por diversos motivos a puntuación media tende a subir, o cal dificulta a tarefa.

## Elo FIDE 
Dise que un xogador de xadrez ten categoría FIDE cando consegue unha porcentaxe de puntuación nos seus enfrontamentos con adversarios que previamente xa obtiveron devandita categoría.

Para determinar cando un xogador está incluído na lista FIDE recórrese ás normas establecidas por devandita federación. Débense contabilizar 9 partidas disputadas con xogadores que xa o conseguiron, establecer a media destes e conseguir unha porcentaxe de puntos tal que alcance os 1401. Pódese conseguir este logro nun só torneo ou ben en varios, sempre con bloques iguais ou superiores a tres enfrontamentos, e sumando polo menos un punto, tendo en conta que devanditos bloques caducan se non se alcanza nun tempo determinado o resto de partidas para conformar o bloque de nove partidas.

A lista FIDE inclúe xogadores cuxa puntuación sexa superior aos 1401 puntos.

En España, ademais de Elo FIDE existen outras categorías inferiores baseadas no mesmo sistema. Así podemos distinguir un Elo nacional, Elo autonómico ou Elo provincial.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Chessgraphs.com - Compare chess players' rating histories with FIDE data back to 1970 
* GoBase.org: Introdución o sistema de clasificación Elo (en inglés)
* Os 100 mellores xogadores de xadrez
Evelio Boal

**Evelio Boal López**, nado en Valladolid o 11 de maio de 1884 e finado en Barcelona o 18 de xullo de 1921, foi un dirixente anarcosindicalista.

## Traxectoria 
Era traballador de artes gráficas en Barcelona. Foi un dos organizadores do Congreso de Sants da CNT, e formou parte da comisión que redactou a memoria. En agosto de 1918 foi elixido membro do Comité Confederal do sindicato. En febreiro de 1919 substituíu provisionalmente a Manuel Buenacasa Tomeo na secretaría do Comité da CNT. Foi confirmado no cargo no congreso da CNT do Teatro da Comedia de Madrid en decembro de 1919, onde foi un dos 24 asinantes do ditame sobre a definición ideolóxica da CNT, que declaraba que a finalidade perseguida era o comunismo libertario. En 1919 foi delegado para entrevistarse con organizacións sindicais en Portugal. En agosto de 1920, xunto con Salvador Seguí e Salvador Quemades, foi a Madrid par reorganizar a alianza CNT - UXT. 

Foi secretario do Comité da CNT ata marzo de 1921, cando foi detido e feito preso na Modelo de Barcelona. Logo de deixalo libre a mañá do 17 de xuño do mesmo ano (algunhas fontes citan o día 15), foi asasinado na porta da prisión xunto a Antoni Feliu, tesoureiro da CNT.
Seis cordas e un corazón

***Seis cordas e un corazón*** é a primeira novela de Xelís de Toro, publicada en 1989 baixo o pseudónimo de **Roque Morteiro**. Gañou o Premio Semana Negra de novela curta en 1989.

## Trama 
Lucas (*Luki*) é un xornalista que perde a súa guitarra a mans dun traficante de droga porque Miki, un amigo seu, non lle paga. A partir deste punto busca recuperar o instrumento, pero vai afrontando situacións de todo tipo. Tras ser despedido como xornalista debe aceptar outros traballos, como seguir persoas para unha axencia de investigación privada ou facer de mensaxeiro na empresa do seu irmán. Vese metido nunha trama de corrupción, con tráfico de armas por parte de políticos e policías a militantes da loita armada.

## Narración 
A obra está narrada en primeira persoa. Ten elementos de novela negra e de *road movie*. A trama está ambientada principalmente en Santiago de Compostela, con desprazamentos á Coruña, Vilagarcía de Arousa ou Campo Lameiro. Amosa a cultura urbana da mocidade galega desa época, onde era común o consumo de heroína, escoitábase a grupos como Os Resentidos e Siniestro Total e falábase nun argot de seu. Hai referencias a escritores como Charles Bukowski, e a amigos do autor como Pepe Sendón e Anxo Rabuñal.

Foi editada nun inicio na serie Negra de Edicións Xerais, e reeditada posteriormente na serie Narrativa.

## Notas
Jacques Mieses

**Jacques Mieses**, nado en Alemaña probablemente o 27 de febreiro de 1865 e finado probablemente en 1954, foi un xogador de xadrez e escritor.

## Traxectoria 
De orixe xudía, trasladouse a Inglaterra para escapar da persecución nazi da década de 1930. Alí transformouse no primeiro Gran Mestre Internacional británico en 1950. Foi un atacante perigoso cun número de brillantes vitorias, entre as que destacaron as que tivo fronte a Frank Marshall en Monte Carlo en 1903.

Preparou o torneo de Donostia de 1911 e insistiu en que todos os gastos dos mestres fosen debidamente pagados pola organización. Esta foi a primeira competencia internacional de José Raúl Capablanca, que tivo un cómodo triunfo.

Mieses escribiu varios reportes de torneos, pero o seu estilo é considerado como opaco, en contraste co seu carácter como persoa e a súa brillante actuación como xadrecista. Utilizou a miúdo a Defensa escandinava, e en gran medida desenvolveu a súa teoría a principios de 1900.

Cando a FIDE concedeu os primeiros títulos de gran mestre en 1950, foi un dos 27 recibidores orixinais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *The Oxford Companion To Chess*. Hooper, David e Kenneth Whyld, Oxford University, 1996. ISBN 0-19-280049-3
Flanagan Blues Band

***Flanagan Blues Band*** é un libro escrito en 1997 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o sexto da saga protagonizada polo detective xuvenil **Flanagan**.

## Trama 
A trama discorre entre o sábado 4 de abril e o día 13, luns de Pascua. Flanagan coñece a Oriol Lahoz, detective privado. Ós dous días aparece morto o párroco do barrio, e Oriol Lahoz é detido como principal sospeitoso.

Polo medio están unhas xoias, propiedade da familia Garreta, que a vella matriarca da familia quere entregar a un pobre, o Taqui, ó sentirse culpable da súa situación. O seu marido convencera ó pai do pobre, que traballaba para el, para que fixese unha sabotaxe na fábrica, pero enganouno e mandou todo o persoal ó paro. No entanto irá descubrindo que na trama están involucrados un policía e un anticuario con antecedentes.

Noutro caso paralelo, unha muller encargoulle que lle tirase unha foto ó marido para ter probas de que non seguía a dieta. Para logralo conta coa colaboración de Martina, neta da vella Garreta que está namorada de Oriol Lahoz.

A súa relación con Blanca *Online* vai ben, pero sofre un ataque de celos, do que aprende que non serven para nada.

Para lograr roubar as xoias da caixa forte do anticuario, a Flanagan non se lle ocorre mellor cousa que facer un concerto no mesmo centro comercial. Vanesa, unha compañeira de clase, canta nun grupo, e a eles únense Blanca e Marina como bailarinas e Flanagan como cantante. O único tema que tocará a banda, a Flanagan Blues band, é "Suzie-Q", dos Creedence Clearwater Revival.

## Narración 
Esta entrega das leas de Flanagan céntrase menos no crime e é máis cómica, sen moita violencia (agás unha batalla campal no concerto). Como ben explican os autores ó principio, introducen elementos experimentais. Así, o primeiro capítulo é o derradeiro por orde cronolóxica. Tamén introducen datos históricos, como a data da Batalla de Lepanto.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha  na web da editorial.
Richard Teichmann

**Richard Teichmann**, nado en Altenburg o 24 de decembro de 1868 e finado en Berlín o 12 de xuño de 1925, foi un gran xogador de xadrez alemán.

## Traxectoria 
Coñecíaselle por "Ricardo V" porque frecuentemente terminaba no quinto lugar nos torneos nos que participaba. Pero en Karlsbad, en 1911, conseguiu unha vitoria moi convincente, gañando a Akiba Rubinstein e a Carl Schlechter coa mesma liña de Ruy López.

Tivo puntuación positiva contra Alexander Alekhine ( +3 -2 =2), empatando un partido en 1921 cando Alekhine era considerado como o retador máis evidente para o entón campión mundial José Raúl Capablanca. Ata gañou a Alekhine con pezas negras no mundial de Berlín de 1921:

1. e4 e5
2. Cf3 Cc6
3. Bb5 a6
4. Bxc6 dxc6
5. Cc3 f6
6. d4 exd4
7. Dxd4 Dxd4
8. Cxd4 Bd6
9. Cde2 Ce7
10. Bf4 Be6
11. Bxd6 cxd6
12. O-O-O O-O-O
13. The1 Bf7
14. Cd4 The8
15. f3 Rc7
16. a4 b5
17. axb5 axb5
18. b4 Cc8
19. Cf5 g6
20. Ce3 Cb6
21. Rb2 d5
22. Td4 f5
23. Ta1 Cc8
24. g4 dxe4
25. Txd8 Rxd8
26. fxe4 f4
27. Td1 Rc7
28. Tf1 g5
29. Cf5 Cd6
30. Ta1 Cc4
31. Rc1 Rb6
32. Cd4 h5
33. gxh5 Bxh5
34. Cb3 f3
35. Cd2 Ce3
36. Ta3 f2
37. Ca4 bxa4
38. Txe3 Td8 0-1.

As marcas de Teichmann contra Emmanuel Lasker e Capablanca non foron tan boas ( +0 -4 =0 e +0 -2 =1 respectivamente). Con todo, puido obter vitorias contra todos os máis grandes xogadores da época, como Carl Schlechter ( +4 -2 =21), Frank Marshall ( +7 -7 =17), Aron Nimzowitsch ( +1 -1 =5), Siegbert Tarrasch ( +5 -7 =2), Akiba Rubinstein ( +5 -6 =11), Geza Maroczy ( +1 -2 =12) e David Janowski ( +4 -5 =4).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Fahrenheit 451

***Fahrenheit 451*** é unha novela escrita en 1953 por Ray Bradbury. É unha distopía onde o autor pinta un mundo no que os libros están prohibidos. O protagonista pertence a unha brigada dos bombeiros encargada de queimar os libros existentes. O goberno considera que ler impide a felicidade ó encher á xente de angustia. Ó ler os homes fanse diferentes, cando deben permanecer iguais na ignorancia.

## Trama 
Guy Montag é un bombeiro cunha vida sinxela, pero un día coñece a unha veciña, que lle fala da posibilidade de facer preguntas, cuestionarse cousas. Guy comeza a meditar sobre a súa felicidade. A súa muller só ten como entretemento falar cas veciñas e facer uso dunha especie de televisores interactivos que ten na casa. É imposible compartir as inquedanzas con ela. Nun incendio, unha vella propietaria dos libros prefire prenderse lume ó bonzo e arder cos seus libros que seguir vivindo, e isto sorprende moito a Guy.

O xefe de Montag, acostumado a que algúns bombeiros teñan dúbidas existenciais, ten unha charla con Guy, dicíndolle que os libros só serven para facer sentir mal ás persoas, que os libros de filosofía só din que o autor ten a razón e os demais non. Montag contacta cun vello, ex-profesor de literatura, dándolle a posibilidade de actuar para evitar esta desaparición de libros. Deciden intentar imprimir algúns libros que Montag rescatou de incendios. Despois de ler un libro de poemas diante das amigas da súa muller para amosarlles a súa ignorancia, Montag decide que non hai nada que facer con elas. Cando volve ó parque de bombeiros soa a voz de alarma. Hai que ir a un incendio. É na súa casa. Obrigado a queimar a súa propia casa decide actuar e mata ó xefe.

Xa fuxitivo e perseguido polas forzas de seguridade, fala co profesor e escapa ó rural, onde hai organizacións de lectores que pretenden manter a memoria viva, recordando cada un un libro para transmitilos oralmente ata que chegue un día en que se poidan volver imprimir e distribuír e que o coñecemento supere á ignorancia.

## Legado 
A obra está considerada xunto a *1984* de George Orwell e *Un feliz mundo novo* de Aldous Huxley, unha visión da decadencia de occidente ante a pobreza cultural e a ditadura da ignorancia.

Foi publicado no 1953 para criticar a censura de libros nos Estados Unidos, como resultado da "caza de meigas" do senador Joseph McCarthy, igual que a queima de libros na Alemaña Nazi no 1933. A ambientación no futuro está bastante ben feita, con referencias a satélites espaciais, robots que colaboran coa policía, casas ignífugas, transporte rápido...

Sen ser explícito co tipo de goberno, só se menciona a realidade social. Guerra, inactividade cultural, ignorancia e represión. Non se mofa de alguén concreto coma en 1984 de Orwell, senón da sociedade e da falta de futuro desta, a menos que decidamos facer algo para reactivala.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na web de Xerais.
* *Fahrenheit 451 study guide*  .
Iğdır

**Iğdır**, (en , en ) é unha cidade do leste de Turquía, a carón do Monte Ararat, na provincia de Iğdır. Ten preto de 181.866 habitantes.

## Cidades irmandadas 
Iğdır está irmandada con 2 cidades:

* 20px Sharur, Azerbaidján
* 20px Shamakhi, Azerbaidján

## Fotos 

Ficheiro:Iğdır'dan bir görünüm.jpg|A view from Iğdır city
Ficheiro:Iğdır Ovası.jpg|A view from Iğdır grassy plain
Ficheiro:A view of Igdir city centre.jpg|A view of Iğdır city centre
Ficheiro:Iğdır Koçbaşlı mezar.png|A sheep gravestone in Iğdır

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Goberno municipal de Iğdır (en turco e en inglés)