Batalla de Visby

A **batalla de Visby** (*slaget vid Visby* en sueco) foi unha decisiva batalla que tivo lugar en 1361 preto da cidade de Visby na illa de Gotland, entre as forzas do rei dinamarqués Valdemar Atterdag e os labregos *gutnish*. Foi o último dos tres enfrontamentos producidos durante a invasión da illa do rei Valdemar Atterdag, saíndo este vitorioso e facéndose co control de Gotland.

## Antecedentes
Tras conquistar a rexión de Escania a Suecia, na primavera de 1361 Valdemar Atterdag centrou a súa atención en Öland e Gotland. No mes de xullo o rei en persoa partiu de Selandia cunha frota co obxectivo de capturar Öland. A illa foi conquistada tras unha breve campaña, tras a cal Valdemar dirixiuse a Gotland.

O rei sueco Magnus Ericson sabía dos plans dinamarqueses e enviou varias cartas aos habitantes da illa advertíndoos dun ataque inminente. O 22 de xullo o exército dinamarqués, cuns 2 500 homes, desembarcou na costa occidental de Gotland. Non se coñece o lugar exacto do desembarco, pero seguramente foi entre Vivesholm, en Klintehamn, e a vila pesqueira de Kronvald, en Eksta. É probable que os invasores atopasen resistencia na praia, pero esta foi rexeitada rapidamente. Os gotlandeses podían xuntar uns 5 000 homes, pero seguramente toda esa forza non se puido reunir antes da chegada dos dinamarqueses.

O primeiro enfrontamento real entre os labregos gotlandeses e o exército de Valdemar tivo lugar tres días despois na turbeira de Fjäle, preto de Mästerby, onde máis de 1 500 gutes atrincheráranse tras demoler a estratéxica ponte sobre o río Sudertingsån. Segundo algunhas fontes os invasores deberon atacar primeiro aos gotlandeses pero atoparon unha resistencia maior da agardada, polo que intentaron un movemento circular a través do pantano. A manobra dinamarquesa tivo éxito e no posterior combate morreron a meirande parte dos defensores na coñecida como batalla de Mästerby.

A vitoria na turbeira de Fjäle deixou o camiño a Visby despexado para o exército de Valdemar. Os gutes non tiñan outra elección máis que retirarse á cidade para librar alí a decisiva batalla. Xa antes houbera unha reunión entre representantes dos labregos e dos habitantes da cidade para falar dunha defensa común contra os dinamarqueses. Porén, os habitantes de Visby non estiveron dispostos a colaborar, seguramente debido a que non estaban preparados para o combate. Os almacéns de Visby aínda non se encheran coas colleitas do ano e se os gotlandeses querían defenderse dentro da muralla as reservas só chegarían probablemente para unha semana de asedio. Pola súa banda, os labregos temían que se caía Visby as zonas rurais quedarían expostas a incursións dinamarquesas, razón pola cal decidiron facerlles fronte fóra da murallas da cidade. O que si ocorreu case con seguridade é que os seus habitantes víronse forzados a pagar unha certa suma de cartos e a recoñecer a Valdemar como gobernante de Gotland. A cambio, o rei confirmou os privilexios anteriores da cidade e dos seus habitantes e deulles os mesmos dereitos que tinan os burgueses en Dinamarca. Seguramente os dinamarqueses quixesen actuar con cautela para evitar un conflito coa Liga Hanseáica. Unha proba á que habitualmente faise referencia é un texto en latín que se atopa na igrexa de Fide, no sur da illa, datado o ano 1361, que reza: “Queimada está a granxa, os homes berran de dor, golpeados pola espada". Unha cruz semellante é a levantada en Mästerby tras a batalla loitada alí dous días antes.

## Escavacións do campo de batalla 
Unha cousa que chamou especialmente a atención da batalla son as importantes escavacións realizadas posteriormente no lugar. As primeiras partes de esqueletos atopáronse en 1811, cando se ía construír un almacén de pólvora a pouca distancia da cruz de pedra. Porén, algúns dos achados non se conservaron e o feito tampouco se rexistrou. As primeiras escavacións arqueolóxicas comezaron o 23 de xullo de 1905, despois de que se atopasen ósos na construción dunha rotonda nas proximidades, e foron dirixidas polo arqueólogo Oscar Wennersten.

No seu tempo as investigación recibiron moita publicidade, tanto no interior do país como internacionalmente. Entre os numerosos visitantes que tiveron as escavacións atopouse o emperador alemán Guillerme II, que estaba moi interesado pola arqueoloxía. Durante os seguintes 19 anos atopáronse dúas fosas comúns máis, a primeira delas durante a construción dunha estrada ao leste da cruz en 1912, e a segunda en 1924 en Södra Hansegatan.

## Notas