open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Adxectivo

O **adxectivo** é unha clase de palabra que funciona ordinariamente como adxacente do nome, é dicir, como complemento nominal adxunto que se sitúa diante ou despois do substantivo ó cal se refire.

Por significado, sinala unha calidade atribuída a un substantivo, ben abstracta (percibible pola mente, como en "libro *difícil*"), ben concreta (percibible polos sentidos, como en "libro *azul*").

En canto á súa morfoloxía, o adxectivo non posúe accidente de xénero ou número, senón que o adquire do substantivo ao que determina ou ben do artigo que o acompaña, cando se produciu unha metábase. Admite, ademais, afixos e morfemas de grao superlativo (os sufixos *-ísimo*, *-érrimo*). É determinado así mesmo por adverbios cuantificadores que lle confiren os outros graos, o comparativo de igualdade (*tan*), de superioridade (*máis*) e de inferioridade (*menos*), así como o grao superlativo analítico (*moi*, *ben* bo). Substantívano ou transfórmano en substantivo o artigo *o* ("o bo") e, ademais, a supresión do substantivo nunha lexia habitual: *o barco veleiro = o veleiro*.

centro|500px|morfoloxía do adxectivo

En canto á súa sintaxe, o adxectivo desempeña habitualmente tres funcións diferentes: adxacente dun substantivo ("*bo* libro *grande*), atributo dun substantivo a través dun verbo copulativo ("Pedro é, está ou parece *san*") e complemento predicativo ("o coche corre *rápido*")

Distínguese entre **adxectivos atributivos**, unidos asindeticamente ao nome: *noite escura* ou *escura noite* e **adxectivos predicativos**, ligados ao nome mediante un verbo copulativo: *a noite era escura*.

**Adxectivo substantivado** ou **absoluto**: é o que desempeña na frase a función de substantivo mediante transposición.

**Adxectivo verbal**: é o participio en función adxectiva cando non perdeu aínda a súa natureza verbal.

## Véxase tamén 
* Curso de lingua galega: o adxectivo, nos galilibros
Afixo

miniatura|300px|Sufixación e prefixación nas linguas do mundo.
Os **afixos** son partículas que se antepoñen (prefixos) ou pospoñen (sufixos) aos elementos básicos das palabras para modificar o seu significado, ben gramatical (afixos flexivos), ben léxico (afixos derivativos). Estes permítennos aumentar o número de palabras cun esforzo mínimo.

Algúns autores reservan o termo *afixo* para os morfemas derivativos e utilizan o termo *desinencia* para referirse a tódolos morfemas flexivos.

Os afixos son morfemas que se usan no proceso de derivación para formar novas palabras a partir doutras primitivas e así arriquecer unha familia léxica concreta. Engádense sempre ao lexema ou raíz.

## Clasificación dos afixos 
* Prefixos: Van antepostos ás palabras; en galego, non poden alterar a súa categoría gramatical e só poden ser **morfemas derivativos.**
* Sufixos: Van pospostos ás palabras; poden en galego alterar a súa categoría gramatical e ser **morfemas flexivos.** Xa que logo, os sufixos do galego adóitanse clasificar segundo as categorías da palabra resultante (sufixo substantivo, adxectival, verbal, adverbial) e da base de afixación (sufixo denominal, deadxectival, deverbal). Algúns exemplos:
** Sufixos substantivos: *cruel**-dade*** (deadxectival), *levanta**-amento*** (deverbal).
** Sufixos adxectivais: *goz**-oso*** (denominal), *cant**-ante*** (deverbal).
** Sufixos verbais: *fort**-ificar*** (denominal e deadxectival).
** Sufixos adverbiais: *soa**-mente***.
* Interfixos e infixos: O termo interfixo adóitase reservar para designar aqueles afixos carentes de significado que aparecen entre a base e o afixo nalgunhas palabras: *rei-**c**-iño*.
* Circunfixos - Os circunfixos ou *morfos descontinuos* son morfemas que se engaden á vez ao principio e ao final dunha palabra, mediante unha operación chamada *parasíntese*. Este é o caso da palabra *aparcar:* posto que en galego non existen o verbo *parcar* nin o substantivo *aparque*, habemos de supoñer que esta palabra se creou engadindo o circunfixo *a-...-ar* á palabra *parque.*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Prefixo
* Sufixo
Castelo de Sandiás

O **Castelo de Sandiás**, tamén coñecido como **A Torre de Sandiás**, ou coma **A Torre do Castro**, é un castelo situado nun outeiro illado, tendo o seu pé o lugar do Castro, no concello de Sandiás, na comarca da Limia, provincia de Ourense.

## Historia
A fundación deste castelo aparece envolta en varias lendas relacionadas, incluso, con Bernardo do Carpio (século IX). Foi construído sobre un antigo castro, quizais na primeira metade do século XII. Participou nas guerras fronteirizas pola posesión do condado da Limia, entre o rei de Galiza, León e Castela, Afonso VII e  Afonso Henriques de Portugal.

No ano 1386 foi asaltado polo duque de Lancaster. Máis tarde no ano 1467 arrasárono os Irmandiños e logo da revolta reconstruíuse de novo. Na guerra hispano-lusitana do século XVIII, foi punto de concentración de tropas. Foi posesión das máis poderosas familias da provincia.

Conta a lenda que dentro do castelo hai un pozo con varios metros de auga, pozo que é a entrada a un salón cheo de ouro. Para desencantalo e poder acceder ó ouro hai que levar un ovo dunha pita negra e maila propia pita. Sóltase a pita no salón e, cando sae o xigante que protexe o ouro, armado cun machado, debe estampárselle o ovo na fronte, co que o xigante desaparecerá. Pero se non se lle dá co ovo, o xigante matará ó intruso .

## Situación actual
Hoxe só queda parte da torre da homenaxe, na que se poden admira-los seus grosos muros. Constaba, ademais de soto, con tres pisos e terraza superior. Ó seu pé pódese admirar unha extraordinaria panorámica da desecada lagoa de Antela e da Limia Alta.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* RISCO, Vicente: "Cultura espritual", en *Historia de Galiza* tomo I, 1962 (reed. Akal 1979, 255-777).

### Outros artigos
*Castelos de Galicia

### Ligazóns externas
*Datos do castelo en turgalicia.es
Voz

O termo **voz** pode referirse a:

***Voz**: en fonoloxía, é o son producido polo aparello fonador humano.
***Voz**: en música, a voz humana que forma parte dunha composición.
***Voz**: en lingüística, expresa o papel semántico de varios referentes que participan na oración (voz activa e voz pasiva).

Outros significados:
* Berro, urro, na expresión "dar unha voz".
* Nunha asemblea "ter voz" implica que se ten dereito a expresar opinións. Non implica o dereito de votar ("ter voto").
Aparello fonador

O **aparello fonador** ou **aparello vocal** consiste no conxunto de órganos da fala e os músculos que os accionan. A súa función está sobreposta ás actividades fisiolóxicas primarias (respirar, comer), polo que, en esencia, non se pode falar de "aparello fonador": certos órganos resultaron evolutivamente útiles á produción dos sons da linguaxe, pero na fala interveñen tamén o cerebro, o sistema nervioso e os órganos da audición.

## Órganos
O aparello fonador está composto por tres grupos de órganos diferenciados:
#Órganos de respiración (cavidades infraglóticas: pulmóns, bronquios e traquea).
#Órganos de fonación (cavidades glóticas: larinxe, cordas vogais e resoadores -nasal, bucal e farínxeo-).
#Órganos de articulación (cavidade supraglótica: padal, lingua, dentes, beizos e glote) .

Ademais, o correcto funcionamento do aparello fonador contrólao o sistema nervioso central. Especificamente, sábese que o control da fala se realiza na área de Broca, situada no hemisferio esquerdo do córtex cerebral.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Voz (fonoloxía)
Lingua ali

A **lingua ali** é unha lingua níxer-congo. Segundo o atlas *Ethnologue*, en 1996 tiña 35.000 falantes.

Fálase na República Centroafricana, aproximadamente, entre a capital, Bangui e o río Lobaye nas subprefecturas de Boali, Bimbo, Boda e Yaloke

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O ali no Ethnologue
Río Niágara

miniatura|260px
O río **Niágara** é un río que corre do Lago Erie até o Lago Ontario, nun sentido norte-sur.

O río actúa como unha fronteira natural entre o Canadá (provincia de Ontario) -ao leste- e os Estados Unidos (Estado de Nova York) -ao oeste-. No río, encóntranse as Cataratas do Niágara. O curso do río mide uns 56 quilómetros, e crese que as cataratas se desprazaron once quilómetros desde a súa situación orixinal nos últimos 12.000 anos.
Ion Iliescu

**Ion Iliescu**, nado en Oltenita o 3 de marzo de 1930 e finado en Bucarest o 5 de agosto de 2025, foi presidente de Romanía dende o ano 2000 ata o 2004, sucedéndoo no cargo Traian Basescu.

Iliescu previamente fora presidente de Romanía en dous períodos: 1990-1992 e 1992-1996. A Constitución Romanesa específica que os presidentes só poden ser elixidos por un máximo de dúas lexislaturas.

Iliescu foi membro do Partido Comunista Romanés (PCR). Despois foi un defensor da socialdemocracia.

## Notas 
{{ORDENAR:Iliescu, Ion]]
Historia dun crime

***Historia dun crime*** (en inglés, **Crime Story**) é unha serie de televisión emitida pola Televisión de Galicia.

## Características 
Durou dúas tempadas (entre 1986 e 1988 nos Estados Unidos) e 44 episodios. A serie foi creada por Chuck Adamson e Gustave Reininger. Emitíase na NBC na mesma franxa horaria que Miami Vice, estaba protagonizada por Dennis Farina e Anthony Denison. Pertence ó xénero policial que gozou de grande aceptación na década dos 80, e nela faise un percorrido histórico que inclúe de pano de fondo os comezos do rock and roll, o primeiro transplante de corazón, a guerra do Vietnam, a loita contra o crime organizado e a evolución dos negocios da mafia.

## Resumo
Na primeira tempada a historia transcorre no Chicago dos anos 60 onde o tenente Michael Torello (interpretado por Dennis Farina), xefe da unidade de crime da policía, decláralle a guerra ó novo xefe da mafia da cidade, un mozo ambicioso chamado Ray Luca (interpretado por Anthony Denilson). Luca e a súa mafia convértense nos obxectivos principais do tenente Torello chegando a roza-la obsesión. Na segunda tempada a acción trasládase a Las Vegas.

## Outros datos
*A personaxe de Ray Luca foi inspirada polo gángster real Anthony Spilotro.
*Antes de ser actor, Dennis Farina foi realmente policía no Departamento de Crime de Chicago, tal coma a súa personaxe na serie.
*A sintonía principal da serie pertence a Del Shannon nunha nova versión da súa canción Runaway.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Historia dun crime no IMDb
*Guía de episodios
Memoria virtual

miniatura|300px|Como a memoria virtual é mapeada na memoria física.
A **memoria virtual** é unha funcionalidade que proporciona o sistema operativo que ten por obxectivo conseguir que o proceso dispoña do maior espazo de memoria que poida dispoñer aínda que non se dispoña desa capacidade real de almacenaxe.

## Funcionamento 
A maioría de computadores teñen distintos tipos de memoria que forman o que se denomina xerarquía de memoria. No caso da memoria virtual, inflúen os dous últimos niveis:

* Memoria RAM ou principal: cunha relación velocidade/custo axustada.
* Discos duros: con gran capacidade de almacenamento pero moi lentos.

A memoria virtual crea un espazo de direccións ficticio (4 GB de almacenamento nun computador de 32 bits) e, con axuda da MMU, encárgase de traducir cada direccióna unha localización física real que pode estar en memoria principal ou no disco duro (nunha zona reservada denominada swap, espazo de intercambio ou ficheiro de paxinación.
Número de Reynolds

O coeficiente, número ou módulo de **Reynolds** (abreviado como **Re**) é un número adimensional usado en mecánica de fluídos. O seu nome provén de Osborne Reynolds, un físico e enxeñeiro irlandés. 
O seu significado físico é un cociente de forzas: forzas de inercia(*vρ*) entre forzas de viscosidade(*μ/D*). Exprésase como Re=\frac {\rho v D}{\mu}

Onde:
* *v* - velocidade media do fluído
* *D* - lonxitude característica do fluxo, o diámetro para o fluxo en tubo 
* μ - viscosidade dinámica do fluído
* ρ - densidade do fluído

A grande importancia do número de Reynolds é que permite avaliar a estabilidade do fluxo e polo tanto, indicar se flúe en réxime laminar ou réxime turbulento. Para o importante caso técnico do fluxo nun tubo cilíndrico, admítense polo xeral os valores de 2100 e 10000 como fronteiras. Así, por debaixo de 2100 o réxime será laminar e por enriba de 10000 o réxime será turbulento. Entre estes dous valores o fluxo é de transición e pode pasar de laminar a turbulento.
Lingua alladian

O **alladian** é unha lingua níxer-congo do grupo kwa que se fala en Costa do Marfil.

## Distribución xeográfica
Fálase en 21 comunidades localizadas entre a costa e a lagoa de Ébrié no departamento de Jacqueville.

## Falantes
23.000 (1993, datos do Ethnologue, aínda que poderían ser actualmente 30.000 segundo datos de Peoplegroups.org)

## Escrita
En 1937 traduciuse ao alladian parte da Biblia e no ano 2005 publicouse a tradución do Novo Testamento.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O alladian no Ethnologue
Viscosidade dinámica

A **viscosidade** é unha magnitude característica dun fluído. A **viscosidade** defínese como a resistencia ó movemento que presenta un fluído debido á acción de forzas  tanxenciais. Distínguese habitualmente entre viscosidade dinámica (\mu) e viscosidade cinemática(\nu).
Matematicamente está definida na lei de Newton como: 
:\tau=\mu \frac{\partial v}{\partial x}

Nesta expresión:

*\tau é a tensión tanxencial.
*\mu  é a viscosidade dinámica.
*\frac{\partial v}{\partial x} e o gradiente de velocidade.
Voz (fonoloxía)

## A Voz como Son 
A física estableceu que para que exista son se requiren tres elementos:
# Un corpo que vibre
# Un medio elástico que vibre (as ondas sonoras son mecánicas que se propagan pola expansión e compresión do propio medio)
# Unha caixa de resonancia que amplifique esas vibracións, permitindo que sexan percibidas polo oído.

A voz humana cumpre coas tres condicións sinaladas:
# O corpo elástico que vibra son as cordas vocais.
# O medio elástico é o aire.
# A caixa de resonancia está formada por parte da garganta, pola boca e pola cavidade nasal.

## O aparello fonador humano 
O aparello fonador compóñeno 3 grupos de órganos diferenciados:
# Órganos de respiración (Cavidades infraglóticas: pulmóns, bronquios e traquea).
# Órganos de fonación (Cavidades glóticas: larinxe, cordas vocais e resoadores -nasal, bucal e farínxeo-).
# Órganos de articulación (cavidade supraglóticas: padal, lingua, dentes, beizos e glote) .

Ademais, o correcto funcionamento do aparello fonador contrólao o sistema nervioso central, pois máis aló da mera fonoloxía, está o significante. Especificamente, sábese que o control da fala se realiza na área de Broca situada no hemisferio esquerdo da cortiza cerebral.

## A produción da fala 
A **fonación realízase durante a expiración**, cando o aire contido nos pulmóns, sae destes e, a través dos bronquios e a traquea, chega á larinxe.

Na larinxe atópanse as cordas vocais. As cordas vocais non teñen forma cordófona senón que se trata dunha serie de pregues ou beizos.

Hai 4 cordas vocais:
:* 2 superiores (bandas ventriculares), que non participan na articulación da voz.
:* 2 inferiores, as verdadeiras cordas vocais, responsables da produción da voz.

As dúas cordas inferiores son dous pequenos músculos elásticos:
* Se se abren e se recollen aos lados, o aire pasa libremente, sen facer presión: respiramos.
* Se, pola contra, se xuntan, o aire peta contra elas producindo o son que denominamos *voz*.

Hai 3 mecanismos básicos de produción de voz:
* Vibración das cordas que produce os sons *tonais* ou *sonoros* (vocais, semivogais, nasalé etc.).
* As interrupcións (totais ou parciais) no fluxo de aire que sae dos pulmóns que dá lugar aos sons "xordos" (fricativas etc.)
* A combinación de vibración e interrupción, como as oclusivas sonoras (en galego 'b', 'd' e 'g').

O rango vocal determínao a flexibilidade das cordas vocais, que permite diferenciar os distintos tipos de voces (en *canto*: tenor, soprano, contralto, ...), en función da altura, intensidade e timbre.

O son producido nas cordas vocais é moi feble; por iso, debe ser amplificado. Esta amplificación terá lugar nos resoadores nasal, bucal e farínxeo, onde se producen modificacións que consisten no aumento da frecuencia de certos sons e a desvalorización doutros.

A voz humana, unha vez que sae dos resoadores, é moldeada polos articuladores (padal, lingua, dentes, beizos e glote), transformándose en sons da fala: fonemas, sílabas, palabras, ... A posición concreta dos articuladores determinará o son que emita a voz.
Artigo (gramática)

O **artigo** é un determinante actualizador con flexión de xénero e número que concorda co núcleo do sintagma nominal. A súa función é a de acompañar ao substantivo actualizándoo e precisándoo, transformándoo de descoñecido e abstracto ("libro") en coñecido e concreto ("*o* libro"), situándoo no mundo real.

A gramática tradicional distinguía entre artigo determinado (o, a, os, as) e indeterminado (un, unha, uns, unhas), sendo en realidade este último un tipo de cuantificador.

En galego hai un artigo masculino: *o*, *os* en plural, e outro feminino: *a*, *as* (alén das súas variantes alomórficas). Non todas as linguas posúen artigos e, por exemplo, o latín, do cal provén o galego, non os tiña: o artigo galego provén, así a todo, do pronome demostrativo latino *ille*, *illa*, *illud*. O uso do artigo galego conserva ás veces vestixios dese significado demostrativo.

## Os determinantes actualizadores 
O feito de considerarmos o artigo como un determinante actualizador débese a que na clase de palabra **determinantes** encontramos vocábulos que actúan actualizando (actualizadores), cuantificando (cuantificadores) e interrogando (interrogativos).

Os **actualizadores** presentan o núcleo do sintagma nominal e sitúano no espazo e no tempo. Os **cuantificadores**, pola contra, mídeno. Os **interrogativos** preguntan por el.

Os **actualizadores** son catro; o predeterminante *todo, todos, toda, todas*, que pode preceder aos demais determinantes e delimita a integridade do substantivo núcleo do sintagma nominal; o artigo, que presenta o substantivo nun espazo e un tempo concreto (*o, a, o, os, as*); o posesivo, que sinala a pertenza do substantivo a un elemento da situación ou contexto (*o meu, o teu, o seu, noso, voso, o seu* e os seus femininos e plurais) e o demostrativo, que sitúa o substantivo nun lugar máis ou menos próximo ou afastado (*este, ese, aquel* e os seus femininos e plurais)

## Paradigma do artigo 
O paradigma estándar do artigo presente na maior parte de Galicia contén os seguintes elementos:

Na área asturiana obsérvase o seguinte paradigma:

Nalgunhas zonas orientais o paradigma é o seguinte:

## Alomorfos 
En galego tamén existen os artigos *lo(s)* e *la(s)*, chamados “segunda forma do artigo”, que substitúen ás formas *o(s)* e *a(s)* en determinadas situacións específicas. As devanditas variantes alomórficas xa estaban presentes no galego-portugués medieval, sendo representadas na lingua escrita polos trobadores. En realidade, *lo(s)* e *la(s)* eran os artigos arcaicos dos cales, a través de diversas evolucións, derivan todas as variantes actuais: *o(s)* e *a(s)*, *lo(s)* e *la(s)*, e *no(s)* e *na(s)* (esta última sen representación escrita).

O portugués aínda mantiña o uso da “segunda forma do artigo” no século XVI, pero co paso do tempo desapareceu. O galego, pola contra, mantivo o seu uso ata a actualidade en case todo o dominio lingüístico.

## Notas 
## Véxase tamén 
* O artigo no Curso de lingua galega (Wikibooks)
Sintagma nominal

**Sintagma nominal** (SN) é o sintagma ou grupo de palabras cuxo núcleo está constituído por un substantivo ou pronome ou adxectivo substantivado.

## Funcións
Desempeña as mesmas funcións sintácticas que pode desempeñar un substantivo: suxeito, complemento directo de cousa, aposición, vocativo, atributo, complemento circunstancial etc... Se leva unha preposición ao principio, é denominado sintagma preposicional. Como sintagma preposicional pode desempeñar as funcións de complemento do nome, complemento dun adxectivo, complemento dun adverbio, complemento directo de persoa, complemento indirecto, complemento de réxime, complemento axente, atributo e complemento circunstancial. O sintagma nominal é endocéntrico, o preposicional é exocéntrico.

Exemplo:

*"O coche vermello é o máis veloz". *O coche vermello* é un sintagma nominal.

## Estrutura
En expansión máxima, a estrutura do sintagma nominal en galego é a seguinte:

**Predeterminante** + **Determinante actualizador** + **Determinante cuantificador** + **Adxectivo en función de adxacente** + **Substantivo ou equivalente en función de núcleo** +
::ou **adxectivo en función de adxacente**
::ou **Substantivo ou sintagma nominal en función de aposición**
::ou **Sintagma preposicional en función de complemento do nome**
::ou **Oración subordinada adxectiva en función de adxacente**.

Poden verse todas estas funcións nos seguintes exemplos:

**Tódolos moitos fríos whiskis dobres de cor acaramelada marca "Xoanciño paseante" que bebín*

:*Todos*: predeterminante, función cuantificador.
:*Os*: determinante, función actualizador.
:*Moitos*: determinante, función cuantificador.
:*Fríos*: adxectivo, función adxacente.
:*Whiskis*:substantivo, función núcleo.
:*Dobres*:adxectivo, función adxacente.
:*De cor acaramelada*: sintagma preposicional, función complemento do nome.
:*Marca "Xoanciño paseante"*: sintagma nominal, función aposición especificativa
:*Que bebín*: proposición subordinada adxectiva especificativa, función adxacente
DATR

**DATR** é unha linguaxe para a representación do coñecemento acerca dun léxico. O coñecemento léxico e codificado nunha rede de nodos. Cada nodo ten un conxunto de atributos asignados. Un nodo pode representar unha palabra ou a forma dunha palabra.

## Ligazóns externas
* DATR na Universidade de Sussex
* Morfoloxía flexiva verbal do galego en DATR por Xavier Gómez Guinovart e José Luis Aguirre Moreno
Complemento circunstancial

Denomínase **complemento circunstancial** (CC) á función sintáctica desempeñada por un adverbio, sintagma preposicional ou sintagma nominal que sinale algunha circunstancia de tempo, lugar ou modo ao verbo do que é complemento, ás veces mesmo pode expresar cantidade, causa, posibilidade, afirmación, negación ou finalidade. Existen, pois varios tipos:

* **CC de tempo**:
::O home veu *onte* (Adv/CCT)
::O home veu *luns* (SN/CCT)
* **CC de lugar**:
::O home veu *á casa* (CCL)
* **CC de modo**:
::O home veu *amodo* (Adv/CCM)
::O home acudiu *con rapidez* (Sprep/CCM)
* **CC de cantidade**:
::O home comeu *moito* (Adv(CCC)
* **CC de posibilidade**:
::O home *quizais* comese (Adv/CCPos.)
* **CC de negación**:
::O home *non* comeu *nunca* (Adv/CCNeg.)
* **CC de afirmación**:
::O home *si* comeu (Adv/CCafirm.)
* **CC de finalidade**:
::O home veu *para o exame* (Sprep/CCFin.)
Galería de imaxes de Marín

**Galería de imaxes** do concello de Marín na provincia de Pontevedra.

## Marín 
 

Ficheiro:Marin_Vista_Xeral_desde_monte.JPG|Vista xeral do Concello de Marín
Ficheiro:Santa María do Porto, Marín.jpg|Igrexa de Santa María do Porto
Ficheiro:Marin_dorna_.JPG|Dorna
Ficheiro:Barcos Marín 2006.png|Barcas de pesca e recreo no porto
Ficheiro:Igrexa Vella de Marín.jpg|*Igrexa vella* de Marín
Ficheiro:Igrexa Vella de Marín2.jpg|*Igrexa vella* de Marín
Ficheiro:Marin Lago arboredo.JPG|Marín
Ficheiro:Marin Lago vista.jpg|Lago de Castiñeiras, Marín
Ficheiro:Marin Porto parcial.JPG|Porto, Marín
Ficheiro:Marin Porto pequeno.JPG|Porto vello, Marín
Ficheiro:Escultura Paseo Marín.jpg|Escultura no paseo do porto.
Ficheiro:Marin Virxe do Carme Escola Naval.JPG|Virxe do Carme, Marín
Ficheiro:Marin Parroquia .JPG|Parroquia rural, Marín
Ficheiro:Marin Peirao Aguete estetica.JPG|Peirao de Aguete, Marín
Ficheiro:Marin Porto Aguete gamelas 2.JPG|Porto de Aguete, Marín
Ficheiro:Marin Porto Aguete 2.JPG|Porto de Aguete, Marín
Ficheiro:Motivo circular con covinhas Mogor.jpg|Petróglifo en Mogor
Ficheiro:Marín. Paseo.jpg
Ficheiro:Cruceiro da Veiguiña, Marín.jpg|Cruceiro da Veiguiña
Ficheiro:Casco urbano Marín.jpg|Casco urbano da vila
Ficheiro:Monolito Gago de Mendoza.jpg|Monólito adicado a Juan Antonio Gago de Mendoza
Ficheiro:Solpor en Marín.jpg|Solpor

## Praias 

Ficheiro:Marin Praia Aguete.JPG|Praia de Aguete
Ficheiro:Marin Praia Lapaman.JPG|Praia de Lapamán
Ficheiro:Praia de Lapamán, Ardán, Marín.jpg|Praia de Lapamán
Ficheiro:Marin Praia Loira.JPG|Praia de Loira
Ficheiro:Marin Praia Loira angular.JPG|Praia de Loira
Ficheiro:Praia de Mogor.JPG|Praia de Mogor
Ficheiro:Marin Solpor.JPG|

## Parroquias 
### Ardán 

Ficheiro:Igrexa de Santa María de Ardán.jpg|Igrexa parroquial de Santa María de Ardán

Ficheiro:Marin Illa Santo-do-Mar.JPG|Illa do Santo do Mar. Marín

### Marín (San Xián) 

Ficheiro:Marin Igrexa-campanario.jpg|Igrexa de San Xián
Ficheiro:San Xián de Marín.jpg|Vista parcial da parroquia
Ficheiro:Antiga canteira da Laxe, Marín.jpg|Antiga canteira da Laxe
Ficheiro:Fonte do lavadoiro do Carregal, Marín.jpg|Fonte do lavadoiro do Carregal
Ficheiro:Lugar do Carregal, Marín.jpg|Lugar do Carregal
Ficheiro:Lavadoiro do Carregal, Marín.jpg|Lavadoiro do Carregal
Ficheiro:Lavadoiro de A Moreira, Marín.jpg|Lavadoiro da Moreira

### Mogor 

Ficheiro:Igrexa de Mogor.jpg|Igrexa de San Xurxo de Mogor
Ficheiro:Marin Mogor Petroglifo.jpg|Petróglifo en Mogor
Ficheiro:Marin Mogor Petroglifo 3.JPG|Petróglifos de Mogor. Marín
Ficheiro:Petroglyphe galice.jpg|Pedra dos Mouros, Mogor
Ficheiro:Marin Mogor Petroglifo 2.JPG|Petróglifos de Mogor, Marín

### San Tomé de Piñeiro 

Ficheiro:ISantomédePiñeiro.jpg|Igrexa de San Tomé de Piñeiro
Ficheiro:Santome.jpg|Igrexa de San Tomé de Piñeiro

### Seixo 

Ficheiro:Marin Monumental Pazo Chirleus.JPG|Pazo dos Chirleus, Marín
Ficheiro:Chirleu.jpg|Punta Chirleu

## Outras 

Ficheiro:Marin imaxes submarinas 2.jpg|Marín
Ficheiro:Marin imaxes submarinas.jpg|Marín

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Lugares de Marín
*Eleccións municipais en Marín
Translación

A **translación** é un proceso que pode referirse a:

*a translación da Terra, o movemento do planeta Terra arredor do Sol;
*o movemento físico ou matemático da translación;
*o proceso gramatical da translación;
Sintagma preposicional

O **sintagma preposicional** (SP) está constituído por unha preposición que funciona como eixo sintáctico e de translación e un sintagma nominal que resulta transferido

Realizando análise sintáctica a preposición é denominada **ligazón** e o sintagma nominal **termo**.

O sintagma preposicional desenvolve as funcións sintácticas seguintes:

*Modificador do núcleo doutro sintagma: *Santiago **de Compostela***.
*Suplemento: *Falou **diso***.
*Suxeito: ***Entre Xoel e Iría** acabaron os quefaceres*.
*Complemento circunstancial: *El vén **con tódalas túas inimizades***
*Atributo: *É **da Coruña***
Nexo

Habitualmente denomínase **nexo** a aquelas palabras cuxa función sintáctica única e exclusiva é unir unhas palabras, sintagmas, frases, cláusulas ou oracións con outras, ben nun plano de igualdade (**nexos coordinantes**) ben nun plano de importancia superior ou dominio da primeira palabra sobre a seguinte unida a ela despois do nexo (**nexos subordinantes**).

Os nexos pertencen en xeral a distintas clases de palabras: preposicións, conxuncións e locucións conxuntivas poden considerarse nexos puros; os relativos e adverbios relativos son palabras ou grupos de palabras que poden funcionar como nexos pero que posúen outras funcións. Por outra banda, os marcadores do discurso ou procesadores textuais unen textos mediante relacións lóxicas e non soamente palabras, sintagmas ou oracións e son estudados pola lingüística textual.

## Véxase tamén
*Conxunción
*Marcadores do discurso
*Os nexos no Curso de lingua galega (Wikibooks)
Preposición versus conxunción

Otto Jespersen en *The Philosophy of Grammar* (Londres, 1951) considera as preposicións, conxuncións, adverbios e interxeccións como unha soa clase de palabra, en base á ausencia de flexión. Segundo este lingüista, non hai razón para separar as preposicións das conxuncións: a única diferenza entre *after his arrived* (*despois da súa chegada*) e *after he had arrived* (*despois de que chegase*) radica en que o complemento é na primeira secuencia un substantivo e, na segunda, unha oración. A causa disto, as conxuncións poderían ser denominadas **preposicións oracionais**, que introducen unha oración, pois a diferenza baséase na natureza do complemento.
A teoría de Jespersen foi primeiramente cuestionada porque algunhas conxuncións, que el considerou pouco relevantes, coordinan e non poden ser clasificadas como preposicións oracionais:*You and I* (*eu e ti*).

Nesta mesma dirección maniféstase Beckman, que pon preposicións e conxuncións baixo a denominación común de **conectores**. A preposición tería como fundamental función conectarse a un substantivo, e a conxunción conectar frases. A función sintáctica sería para este lingüista a base da clasificación. Unha liña semellante segue Louis Hjemslev.

Lonxe da controversia que pode supor a teoría de Jespersen, semella conveniente clarificar os lindes entre preposición e conxunción, intentar localizar unha liña de demarcación que debería vir dada pola función sintáctica que estas desenvolven. 

Consideraríase así que son conxuncións
::*os conectores coordinantes que poden unir oracións ou partes de oracións
::*un grupo de iniciadores de oración que introducen oracións subordinadas; son as chamadas conxuncións de subordinación.
Consideraríase así que son preposicións
::*aqueles conectores que non subordinarían oracións, que terían fundamentalmente a súa acción centrada no sintagma nominal.

Esta segunda clasificación coincide no fundamental cos manuais tradicionais de gramática, pero hai outras perspectivas:

Ana María Barrenechea inclúe preposicións e conxuncións de subordinación baixo o denominador común de subordinantes, palabras que teñen a función privativa de establecer relacións entre distintos planos sintácticos.

Esta mesma liña séguea a teoría da translación de Lucien Tesnière, quen achega o concepto de translación para, no canto de falar de preposicións e conxuncións, distinguir **xuntivos** (conxuncións de coordinación, **translativos de primeiro grao** (preposicións) e **translativos de segundo grao** (conxuncións de subordinación).
Preposición

A **preposición** é a clase de palabra invariable que introduce o chamado sintagma preposicional. Constitúe un nexo en tanto que liga palabras, sintagmas e ata oracións, pero subordina unha destas unidades (o elemento rexido) á anterior (elemento rexente), da cal depende a través da preposición. Preceden necesariamente a un sintagma nominal. Na análise sintáctica o sintagma preposicional divídese en dúas partes: o enlace (a preposición) e o termo (o sintagma preposicional). O seu significado é sumamente abstracto e gramatical e na lingua precursora das linguas románicas, o latín, constituíu un procedemento para evitar as imprecacións e ambigüidades do morfema de caso, alcanzando tal éxito que veu a substituílo nas linguas románicas.

En definitiva, as preposicións son unidades que funcionan como eixos de enlace e translación, poñendo en relación un antecedente con outro elemento, substantivo ou palabra ou grupo de palabras en función substantiva que se constitúen en complemento daquel e que podemos denominar 'consecuente'. As preposicións, que teñen que ir acompañadas por ser partículas nexativas relacionantes non autosemánticas, van case sempre antepostas ás palabras e, polo xeral, son formas átonas que se agrupan habitualmente coa palabra anterior formando un grupo acentual

## Clasificación das preposicións 
* En primeiro lugar, podemos distinguir as **preposicións simples** das **locucións preposicionais**, secuencias que, coma as preposicións, son invariables en canto á forma e en nada distintas en canto á función respecto ás preposicións simples. Existen por outra parte as chamadas **preposicións compostas**, formadas por dúas preposicións unidas: *por entre*, *por sobre*, *de entre*, *dende entre*, *para con* etc...
* Ás **preposicións fortes** opóñense as **preposicións febles**, segundo o grao de claridade en que mostren a súa significación. As máis usuais e de carácter máis inequivocamente preposicional ("a", "de", "en") son as máis febles. Outras como "contra", menos empregadas e sen os múltiplos valores das anteriores, ofrecen unha significación máis clara e definida.
* Algúns lingüistas (Pottier) que viron relación entre a preposición e o prefixo consideraron este como unha variante combinatoria da preposición. Establécese entón unha división por parte da Gramática tradicional entre **preposicións propias** e **preposicións inseparables**.
* Podemos distinguir as **preposicións esenciais** (a, ante, ata, con, contra, de, en, entre, por, para, sen, sobre, tras) das **preposicións accidentais**, aquelas que, pertencendo normalmente a outras clases de palabras, funcionan ás veces como preposicións (baixo, cara, fóra, onde,...).

## Preposicións galegas 
A, aga/agás, ante, após, ata/até, baixo, bardante, cabo, canda, cas, con, conforme, consonte, contra, de, deica, dende/desde, des, durante, en, entre, excepto, fóra, malia, mediante, menos, onda, para, perante, por, quitando, sacado, sacando, salvante, salvo, segundo, sen, senón, so, sobre, tras, xunta.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Preposición versus conxunción
* s:Normativa oficial do galego - Preposicións e locucións prepositivas
Conector (gramática)

En gramática, un **conector** é un marcador do discurso xunto cos estruturadores da información, reformuladores, operadores argumentativos, e marcadores conversacionais.

Son uns marcadores discursivos que vinculan semántica- e pragmaticamente un membro do discurso con outro anterior. Ás veces, o primeiro membro pode ser situacional ou contextual, implícito. Un neno pode mostrarlle a outro o seu coche de xoguete e dicirlle "Ademais, ten sirena".

## Tipos 
* **Conectores aditivos**, que unen a un membro discursivo anterior outro coa mesma orientación argumentativa, o que permite inferir conclusións que doutro xeito non se alcanzarían. Hai de dous tipos:

::* Os que ordenan ambos membros discursivos na mesma escala argumentativa ("ata" -que indica que o argumento que segue é máis forte que o primeiro: por iso pode dicirse: *Debemos levar o neno ao hospital. Ten moita febre e, ata comezou a delirar*, pero non **Debemos levar o neno ao hospital, comezou a delirar e, ata, ten moita febre*-, "inclusive" e "é máis" -que tamén potencia o argumento seguinte respecto ao que precede-)

::* Os que non cumpren esta condición ("ademais", "e enriba" -que presenta o membro anterior como argumento suficiente para unha conclusión determinada e, a diferenza de ademais, pode incluír unha conclusión oposta: "á parte" -propio da lingua coloquial: *Non irei ver esa película. É longa e aburrida. Á parte, quedei para ir á disco*, "por riba" (que conecta cun membro anterior e máis frecuentemente cunha serie anterior deles)/deles:

* **Conectores consecutivos**, que presentan o membro do discurso en que se atopan como unha consecuencia dun membro anterior: "pois" , "así pois", "xa que logo", "por conseguinte", "conseguintemente", "consecuentemente", "polo tanto" e "de aí"); "en consecuencia" e "de resultas" (onde o consecuente é un estado de cousas que se produce a partir doutro estado de cousas), "así", "entón"...
* **Conectores contraargumentativos**, que unen dous membros do discurso de tal modo que o segundo se presenta como supresor ou atenuador dalgunha conclusión que se puidese obter do primeiro: "en cambio", "pola contra", "polo contrario" e "por contra" (que mostran contraste ou contradición entre os membros vinculados), "así a todo" (cuxo membro discursivo comenta o mesmo tópico que o membro anterior), "no entanto, "emporiso", "agora ben" e "agora" (que introducen conclusións contrarias ás esperadas dun primeiro membro), e "iso si", que "mostra un membro discursivo que atenúa a forza argumentativa do membro anterior".
Estruturador da información

Un dos marcadores do discurso xunto cos conectores, reformuladores, operadores argumentativos, e marcadores conversacionais. Serven para desenvolver a información contida nun discurso e poden ser:

* **Comentadores**, pois "presentan un novo comentario": *pois* (sen pausa despois), *pois ben* , (que asume o anterior para o que segue) *así as cousas* (que non asume o anterior para o que segue), *dito isto/iso* etc.

:::*-¿Coñecía a Soleiro?*
:::*-¿Un coxo que ía a Mondoñedo ao mercado?*
:::*-O mesmo. *Pois* aparecéuselle á súa muller en forma de corvo.*

* **Ordenadores**, que "agrupan varios membros como partes dun só comentario; de uso máis frecuente no texto escrito ca no oral. Polo xeral baséanse na numeración (*primeiro*.. *segundo*) no espazo (por unha banda, *doutra banda*..., *por unha banda*... *por outra*; *dun lado*... *doutro*) ou no tempo (*despois*, *logo*, *en fin*, *finalmente*...). Algúns deles forman pares correlativos, ata mixtos de espazo e número ou tempo.

Hai de tres tipos:

::* Ordenadores que marcan apertura. Serven para abrir unha serie: *en primeiro lugar*, *primeiramente*, *por unha banda*, *por unha banda*, *dunha parte*, *dun lado*...

::* Ordenadores que marcan continuidade. Indican que o membro ao que acompañan forma parte dunha serie da que non é nin o principio: *en segundo/terceiro/cuarto... lugar*, *por outra (parte)*, *por outro (lado)*, *pola súa banda*,* doutra (parte)*, *doutro (lado)*, *así mesmo*, *igualmente*, *de igual forma/modo/xeito*, *logo*, *despois*...

::* Ordenadores que marcan pechadura. Sinalan a fin dunha serie discursiva: *Para rematar*, *en último lugar*, *en último termo*, *en fin*, *por fin*, *finalmente*.

Algúns ordenadores, se van en incisos, aproxímanse aos digresores, como é o caso de *por outra banda*, *doutra banda* e *polo demais*.

"*Pola súa banda*" carece de marcador de apertura e non se atopa totalmente gramaticalizado como tal.

O marcador de pechadura "*polo demais*" xerarquiza o seu membro como de menor importancia cós anteriores.

"*En parte*" repítese no discurso como marcador de apertura, o primeiro, e de continuidade, o segundo.

"*De igual modo/forma/xeito/sorte*" están tamén pouco gramaticalizados.

* **Digresores**, "introducen un comentario lateral en relación co tópico principal do discurso": Por certo, á mantenta, a todo isto (que introduce un membro que pide información que nese momento do discurso xa se debería coñecer), e, menos gramaticalizados, "dito sexa de paso", "dito sexa", "entre parénteses", "outra cousa" (que serve para introducir outro tema sen ceder a quenda de palabra etc.
Operador argumentativo

Os **operadores argumentativos** son uns dos marcadores do discurso xunto cos estruturadores da información, conectores, reformuladores, e marcadores conversacionais. Chámanse así aqueles marcadores que polo seu significado condicionan as posibilidades argumentativas do membro do discurso en que se inclúen, pero sen relacionalo con outro membro anterior". Poden ser:

***Operadores de reforzo argumentativo**, cuxo significado consiste esencialmente en reforzar como argumento o membro do discurso en que se atopan. Deste xeito, e á vez que se reforza o seu argumento, limítanse os outros como causantes de posibles conclusións: "en realidade" -que distingue outro argumento como aparencia-, "no fondo" -que presenta a un argumento con maior forza que outro simplemente posible-, "de feito" -que presenta un argumento como un feito certo, e polo tanto con máis forza ca outro discutible ou probable- etc...
***Operadores de concreción**, que presentan o membro do discurso que os inclúe como unha concreción ou exemplo dunha expresión máis xeral: "por exemplo", "en concreto", "en particular", "por caso".

## Notas
Dragan Džajić

**Dragan Džajić** (en serbio cirílico: *Драган Џајић*), nado o 30 de maio de 1946 en Ub, Iugoslavia, é un exfutbolista internacional iugoslavo, de orixe serbio. Xogaba na posición de extremo esquerdo e está considerado como un dos mellores futbolistas iugoslavos da historia. A súa carreira transcorreu entre 1961 e 1978, e de xeito case íntegro no Estrela Vermella de Belgrado.

## Traxectoria 
Džajić naceu nunha pequena vila chamada Ub o 30 de maio de 1946, preto da cidade de Belgrado. Desenvolveu case toda a súa carreira deportiva no Estrela Vermella de Belgrado, salvo dous anos, entre 1975 e 1977 que xogou no Bastia, en Francia. Co Estrela Vermella anotou 155 goles e conquistou cinco veces a Primeira Liga, entre outros títulos. Co Bastia anotou 31 goles na liga francesa.

Internacionalmente debuta o 17 de xuño de 1964 coa selección de Iugoslavia, nun encontro contra Romanía. En total disputou un total de 85 encontros internacionais, anotando 23 goles. Despois do seu retiro chegou a ser adestrador e presidente do Estrela Vermella, posto ó que renunciou en 2004 por motivos de saúde.

Džajić considérase coma un dos mellores extremos da historia, reunindo tódalas cualidades requiridas a un xogador nesa posición, destacando polo seu caneo, velocidade, bo disparo a porta e por riba de todo, polos seus abraiantes centros. Non menos abraiante era a súa habilidade a balón parado, sendo un auténtico mestre nos lanzamentos de falta e nos lanzamentos de córner directo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* UEFA.com - Serbia and Montenegro's Golden Player
* Serbian National Team Profile
Reformulador

Os **reformuladores** son uns dos marcadores do discurso xunto cos estruturadores da información, conectores, operadores argumentativos, e marcadores conversacionais.

Son marcadores que presentan o membro do discurso que introducen como unha nova formulación dun membro anterior.

## Tipos 
* *Reformuladores explicativos*: "ou sexa", "é dicir", "isto é", "a saber"; "noutras palabras", "noutros termos", "dito con/noutros termos", "(devandito) con outras palabras", "dito doutro xeito/modo/forma" etc...
* *Reformuladores rectificativos*, que substitúen un primeiro membro, que presentan como unha formulación incorrecta, por outra que a corrixe, ou polo menos a mellora: "mellor dito", "mellor aínda", "máis ben" e "digo" -como inciso, menos gramaticalizado-, precedidos de "ou" ou "non".
* *Reformuladores de distanciamento*, que presentan como non relevante un membro do discurso anterior a aquel que os acolle. Con eles non se pretende formular de novo o antes dito, senón mostrar a nova formulación como aquela que ha de condicionar a prosecución do discurso, á vez que se priva de pertinencia o membro discursivo que lle precede": "en calquera caso", "en todo caso", "de tódolos xeitos/xeitos/formas", "de calquera modo/xeito/forma" (menos frecuentes), "de calquera sorte", "de todas sortes"...
* *Reformuladores recapitulativos*, que presentan o seu membro do discurso como unha conclusión ou recapitulación a partir dun membro anterior ou dunha serie deles: "en suma", "en conclusión", "en resumo", "en síntese", "en resolución"; "nunha palabra", "en dúas palabras", "en poucas palabras" -que presentan o membro como unha condensación de membros anteriores-; "en resumidas contas", "en definitiva e a final de contas", "en fin"; "total" -que se usa de dúas formas: sexa para presentar a exposición antecedente como innecesariamente prolixa, sexa como operador discursivo para reformular membros implícitos e reforzar como argumento o membro discursivo que introduce- ; "á fin e ao cabo", "logo de todo" (que indican que o membro en que se atopan ten máis forza argumentativa que outros membros anteriores antiorientados con el, como algunhas veces tamén "en realidade" e "no fondo")...
Xerarquía de memoria

Coñécese como **xerarquía de memoria** á organización piramidal da memoria en niveis que teñen os ordenadores. O seu obxectivo é acadar o rendemento dunha memoria de gran velocidade ó custo dunha memoria de baixa velocidade.

Normalmente componse de:
*Nivel 0: Rexistros
*Nivel 1: Memoria caché
*Nivel 2: Memoria principal
*Nivel 3: Disco duro (co mecanismo de memoria virtual)
Memoria principal

[miniatura|1 [Gibibyte|GiB de SDRAM montada nun ordenador persoal.]]
A **memoria principal** son circuítos integrados capaces de almacenar información dixital, ós que teñen acceso o microprocesador do equipo de computación. Posúen unha menor capacidade de almacenaxe que a memoria secundaria, pero unha velocidade millóns de veces superior. Nos ordenadores son empregados dous tipos destes dispositivos:

*Memoria ROM: almacena códigos de programas gravados en fábrica, ás veces protexidos por dereitos de autor.
*Memoria RAM: almacena datos que poden ser escritos e borrados atendendo ós procesos de computación
BAFTA

A **Asociación da Academia de Cine e Televisión Británica** ou **BAFTA** é unha organización que concede anualmente premios. Ao coincidiren moitos dos seus membros cos académicos con dereito a voto nos Oscar moitas veces as súas candidaturas son semellantes.

## Categorías 
* BAFTA ó mellor filme
* BAFTA ó mellor director
* BAFTA á mellor actriz
* BAFTA ó mellor actor
* BAFTA á mellor actriz secundaria.
* BAFTA ó mellor actor secundario
A Clockwork Orange (filme)

***A Clockwork Orange*** é un filme anglo-estadounidense dirixido, producido e escrito por Stanley Kubrick e estreado en 1971. Baséase na novela *A Clockwork Orange* de Anthony Burgess.

Conta a historia de Alex, un mozo violento cuxas únicas distraccións son a violación, a *ultraviolencia* e Ludwig van Beethoven. As violentas imaxes da película e unha desgraciada serie de actos vandálicos fixeron que Kubrick presionase á distribuidora para retirar a película dos cines británicos. As ameazas que recibiu fixeron que o director se recluíse aínda máis na súa mansión de Londres, xa que trala súa anterior película, Dr. Strangelove, abandonara os EUA e marchase vivir ó Reino Unido.

O filme de Kubrick tentaba ser un canto en contra da violencia. Porén, foi interpretado de xeito contrario, e algunha das desagradables escenas do filme mesmo foron reproducidas pola mocidade británica.

## Sinopse 
Nunha Gran Bretaña futurista, Álex, o adolescente protagonista do filme, dedícase, xunto cos seus amigos, á ultraviolencia (bouras, abusos, violacións e humillacións contra os máis febles, e pelexas con outros grupos de adolescentes). É afeccionado ás drogas e, sobre todo, á música de Ludwig van Beethoven.

Álex persuade aos seus amigos a atacar unha mansión particular onde vive un escritor coa súa muller. Álex viola a esposa diante do seu marido.

Despois dunha loita polo liderado do grupo, Álex, traizoado polos seus compañeiros mentres atacan a casa dunha muller a cal acaba asasinando, é golpeado cunha botella de leite por un dos seus amigos e fica a mercé da policía, que non tarda en chegar.

É encarcerado nunha cadea brutal, e, co fin de acurtar a condena, preséntase voluntario para someterse ao tratamento Ludovico, de carácter experimental. Consiste en ver filmes moi violentos acompañados de música de Beethoven, mentres é drogado con substancias que lle xeran efectos noxentos. Deste xeito trátase de condicionar a súa resposta perante a violencia.

Ao rematar o programa, a súa antiga vida quedou totalmente destruída e el rexeita a violencia. Os seus pais rexéitano, os seus antigos compañeiros son axentes das forzas da orde, e unha antiga vítima secuéstrao e tortúrao obrigándoo a escoitar a novena sinfonía de Beethoven. A antiga vítima busca provocarlle un sufrimento abondo para desexar suicidarse. Deste xeito o "tratamento Ludovico" sería absolutamente rexeitado pola opinión pública e o goberno ficaría desacreditado, obxectivo que persegue o secuestrador, amais da simple vinganza.

Efectivamente, Álex intenta suicidarse sen éxito, mais logrou liberarse dos efectos do "tratamento Ludovico". Despois diso, o Ministro do Interior visítao e descúlpase polos efectos do tratamento, coa xustificación de que só seguía recomendacións do seu equipo.

## Recoñecementos 
### Nomeamentos 
* 4 ós Premios Óscar, entre eles á mellor película
* 7 ós premios BAFTA
* 1 ós premios DGA
* 3 Globos de Ouro
* 1 WGA

### Premios 
* 1 Hugo.
* 1 Silver Ribbon (Sindicato italiano de xornalistas sobre o cine).
* 1 KCFCC. (Críticos de Kansas)
* 1 NYFCC. (Críticos de Nova York)