open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
FC Shakhtar Donetsk

O **Football Club Shakhtar Donetsk** (en ucraíno: Футбольний клуб «Шахтар» Донецьк) é un club profesional de fútbol da cidade de Donetsk en Ucraína. Fundado no ano 1936, compite na Liga Premier de Ucraína, torneo que gañou 13 veces, nos anos 2002, 2005, 2006, 2008, 2010, 2011 e 2012, 2013, 2014, 2017, 2018, 2019, 2020.

Tamén gañou a Copa da UEFA no ano 2009, 13 Copas de Ucraína e 4 Copas da URSS.

## Estadio 
O equipo xoga os seus partidos como local no novo estadio Donbass Arena, con capacidade para 70.050 persoas, que foi inaugurado en 2009. Este estadio foi construído para acoller encontros da Eurocopa 2012.

## Xogadores 
### Cadro actual 
:*Datos do 23 de setembro de 2022.*

## Palmarés 
### Torneos ucraínos 
***Premier Liha**
:**Campións (15):** 2001–02, 2004–05, 2005–06, 2007–08, 2009–10, 2010–11, 2011–12, 2012–13, 2013–14, 2016–17, 2017–18, 2018–19, 2019–20, 2022/23, 2023/24

***Copa de Ucraína**
:**Campións (14):** 1994–95, 1996–97, 2000–01, 2001–02, 2003–04, 2007–08, 2010–11, 2011–12, 2012–13, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2018–19, 2023/24

***Supercopa de Ucraína**
:**Campións (9):** 2005, 2008, 2010, 2012, 2013, 2014, 2015, 2017, 2021

### Torneos soviéticos 
***Copa da Unión Soviética** 
:**Campións (4):** 1961, 1962, 1980, 1983

***Primeira Liga**
:**Campións (1):** 1954

***Supercopa da Unión Soviética** (torneo non oficial como Supercopa)
:**Campións (1):** 1984

### Torneos europeos 
***Copa da UEFA** 
:**Campións (1):** 2008–09

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do FC Shakhtar Donetsk
Museo Juanjo Liñares

O **Museo Juanjo Liñares** é unha mostra de traxes situada na vila de Ordes, inaugurado en xaneiro de 2010 co legado deixado por Juanjo Liñares. O museo consta de máis de 1.000 traxes de distintas orixes aínda que simultaneamente só se expoñen uns 300. Ademais, hai mostras doutras coleccións do artista como coleccións de cruces ou castañolas. O seu director é o exalcalde de Ordes Manuel Viqueira Verea.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "El Museo Juanjo Liñares abre una muestra de muñecas", *La Voz de Galicia*, 20 de xaneiro de 2011.
Sinagoga Vella-Nova

miniatura|230px|A Sinagoga Vella-Nova.
A **sinagoga Vella-Nova** (en checo: *Staronová synagoga*, en alemán: *Altneu-Synagoge*) situada en Josefov, Praga, é a sinagoga máis antiga do mundo aínda en uso. É ademais a sinagoga medieval en pé máis vella.
Rematada en 1270 en estilo gótico foi unha das primeiras edificacións de Praga con ese estilo arquitectónico. Había unha sinagoga máis antiga na cidade, coñecida como a Sinagoga Vella, pero foi demolida en 1867 e substituída pola Sinagoga Española.

## Interior 
Entrando dende a rúa cara ao vestíbulo hai unha porta trala que se atopa unha dobre nave con seis tramos abovedados. Este sistema de dobre nave foi probablemente unha adaptación dos deseños dos mosteiros e capelas dos arquitectos de sinagogas cristiás. O moldura no tímpano da porta de entrada ten un deseño que incorpora doce vides e doce acios de uvas, os cales se di que representan ás doce tribos de Israel. As estreitas xanelas son probablemente responsables de moitas descricións que din que a Sinagoga Vella-Nova é escura e sórdido, aínda que agora está moi iluminado con varias lámpadas de araña.

A sinagoga foi construída de acordo ao costume do xudaísmo ortodoxo con áreas separadas para homes e mulleres durante a oración. As mulleres están nunha habitación contigua que ten xanelas pequenas para seguir as cerimonias no santuario principal. O espazo adicado ás mulleres é un espazo engadido, que non existía durante a construción da Sinagoga. O teito, as paredes do frontón e o apoio son da Idade Media.

Inusitado nunha sinagoga é a bandeira situada no lado oeste, cunha Estrela de David e o texto Shemá Israel (do hebreo: *escoita Israel*, שְׁמַע יִשְׂרָאֵל). O texto é un privilexio concedido por Fernando II en recoñecemento dos servizos prestados pola comunidade xudía en Praga durante o asedio da cidade polas tropas protestantes suecas durante a Guerra dos Trinta Anos. A bandeira actual é unha réplica da dada por Carlos VI.

## O Golem de Praga 
Segundo outra lenda, o corpo do Golem, unha criatura creada polo rabino Judah Loew ben Bezalel, atópase no ático da sinagoga, no lugar onde está a *genizah* ("cemiterio" de manuscritos hebreos que contén un dos sete nomes de Deus que está prohibido borrar). Os guías turísticos insisten no carácter lendario e carente de seriedade desta alegación. O caso é que este espazo non está aberto ao público. De feito, só é visible desde o exterior da sinagoga, cando un está no interior non hai escaleiras para chegar, unha vontade do rabino Loew.

## Galería 

Ficheiro:AltneuschulPrague.agr.jpg|Fachada leste
Ficheiro:V10p157001 Prague.jpg|A Sinagoga antes de 1906
Ficheiro:V10p158001 Prague.jpg|Interior
File:Old New Synagogue Rear.jpg|Traseira con escaleira ao ático

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Arno Pařík, *Pražské Synagogy*/*Prague Synagogues*, Museo Xudeu de Praga, 2000, .
### Ligazóns externas 
* Jewish Encyclopedia — Praga
* Museo xudeu de Praga 
* Sitio web da comunidade xudía de Praga
Pudong

**Pudong**, oficialmente coñecido como **Nova Área de Pudong** (浦東新区, pinyin: Pǔdōng Xīn Qū) é un distrito da cidade de Shanghai na República Popular da China. Dende o comezo do seu desenvolvemento urbanístico na década dos 90, erixiuse como un importante centro financeiro e comercial na China. É a sede, entre outros do Shanghai Stock Exchange, o maior mercado de valores do país asiático e conta cun panorama urbano que inclúe algúns dos edificios máis sobranceiros de Asia como a Oriental Pearl Tower, o Jin Mao Tower e o Shanghai World Financial Center, símbolos do desenvolvemento económico chinés da actualidade.
Serafín Zubiri

**Serafín Lizoain Vidondo**, coñecido artisticamente como **Serafín Zubiri**, nado en Zubiri (Navarra) o 20 de abril de 1964, é un cantante, pianista e compositor invidente español. Representou a España en dúas ocasións no Festival de Eurovisión e participou en diversos concursos de baile televisivos, ademais doutras fazañas que o levaron á fama.

## Biografía 
Comezou a súa carreira musical de forma individual en 1987, cando abandonou o grupo Equus do cal era vocalista e pianista desde que tiña dezasete anos. Durante os primeiros anos, compaxinou a súa carreira de músico, coa composición publicitaria e a dirección dun coro afeccionado. Desde entón gravou seis discos.

Do seu disco *Pedaleando* saíu a canción da Volta Ciclista a España de 1988.

Intentou representar a España no Festival de Eurovisión de 1991 coa canción *"Polvo de estrellas"* e en 1992 gravou a banda sonora da película *A bela e a besta* de Disney, co que conseguiu un importante éxito no seu país natal.

Ese mesmo ano, acode á cidade sueca de Malmö para representar a TVE no Festival de Eurovisión coa balada *"Todo esto es la música"*, quedando no posto número 14 entre os 23 participantes que concursaron.

Facendo un oco na súa carreira musical, escala o Pico Aconcagua e Mont Blanc.

No ano 2000 gaña Eurocanción, un concurso organizado por TVE, co que Serafín volve representar a España en Eurovisión, converténdose no terceiro intérprete español que repite no festival tras Conchita Bautista e Raphael. Nesta ocasión, desde a cidade de Estocolmo coa canción *"Colgado de un sueño"* de Chema Purón que algúns consideraron como un resumo da súa carreira.

Colaborou en radio e presentou o programa para discapacitados *Sin límites* na televisión local de Pamplona.

Máis tarde, protagonizou o musical *La Magia de Broadway* xunto a Marta Sánchez estreado no Teatro Lara de Madrid en outubro do ano 2000.

En 2005 foi nomeado vicepresidente da Federación Internacional de Deportes para Cegos.

En 2006, participou no show de TVE *Empieza el espectáculo* e un ano máis tarde concursa no programa *¡Mira quién baila!* deste mesmo canle, onde quedou co segundo lugar a uns poucos votos da gañadora, Nani Gaitán.

Ademais, durante o 2008 participou en *Bailando por un sueño*, segmento do programa de televisión arxentino *Showmatch* conducido por Marcelo Tinelli. Foi eliminado na gala 17 por Marcelo de Bellis.

En xullo de 2009 completou a peregrinación desde Navarra ata Santiago de Compostela en bicicleta utilizando un kapten.

## Discografía 
* 1987: *Inténtalo*
* 1988: *Pedaleando* 
* 1991: *Detrás del viento*
* 1992: *Te veo con el corazón* 
* 1995: *Un hombre nuevo*
* 2000: *Colgado de un sueño*
* 2008: *Colgado de un sueño* (reedición para a República Arxentina)
* 2010: *Sigo aquí*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio oficial de Serafín Zubiri
Nick Zinner

**Nicholas Joseph Zinner**, nado o 8 de decembro de 1974 en Sharon, Massachusetts, é o guitarrista da banda neoiorquina de indie rock Yeah Yeah Yeahs. É coñecido polo seu inconfundible pelo revolto, e o seu aspecto delgado e pálido. Zinner tamén é fotógrafo.

En maio do ano 2012 a revista *Spin* situouno no número 89 da súa lista dos 100 mellores guitarristas de todos os tempos.

## Traxectoria 
Antes de formar Yeah Yeah Yeahs con Karen O e Brian Chase no ano 2000, Zinner asistiu ao Bard College onde tocou na banda Boba Fett Experience, que posteriormente cambiaría o seu nome a Challenge of the Future por temor a unha demanda de George Lucas. A banda mudouse a Williamsburg, Brooklyn, a finais dos 90 e separouse en 2001.

Dende o 2001, Zinner colaborou con moitos artistas como TV on the Radio, Har Mar Superstar, Ronnie Spector, The Horrors e Scarlett Johansson. Gravou os teclados e a guitarra en varios temas do álbum de Bright Eyes *Digital Ash in a Digital Urn* e estivo de xira coa banda.

No ano 2005 Zinner formou unha banda chamada Head Wound City xunto con membros de The Locust e The Blood Brothers.

Zinner produciu a remestura do tema "Compliments" do álbum *Silent Alarm Remixed*, da banda inglesa Bloc Party, editado no 2005, e tamén remesturou a canción "INRI" de The Plot to Blow Up the Eiffel Tower e "People are Germs" de Single Frame, ademais de aparecer no seu vídeo musical.

En 2007 tamén remesturou o tema dos suecos The Hives "Tick Tick Boom", que foi usado como cara b do seu sinxelo "T.H.E.H.I.V.E.S".

No mes de agosto de 2009, Zinner foi incluído no número 16 da lista da revista da *NME* *The Future 50*, de innovadores da música.

A principios de 2011, Zinner contribuíu coa guitarra á canción "Go" de Santigold.

En maio de 2011, Zinner recibiu o encargo de comisariar, compoñer e dirixir unha actuación *41 Strings* en Nova York para celebrar o 41º Día da Terra. Na actuación, na cal colaborou cos músicos Hisham Bharoocha e Ben Vida, participaron 41 músicos de varios instrumentos de corda, ademais de pezas adicionais de percusión e sintetizadores. *41 Strings* interpretouse na Casa da Ópera de Sidney como parte do Sydney Festival 2012, e no Royal Festival Hall de Londres como parte do James Lavelle's Meltdown en 2014 con guitarristas invitados de The xx, Savages, Deap Vally, a banda de Damon Albarn, Magic Numbers e The Verve.

En 2013 Zinner reformou a súa banda da universidade Challenge of the Future para realizar un concerto benéfico no Union Pool de Brooklyn para recadar cartos para a filla dun amigo que morreu. Challenge of the Future publicou despois un sinxelo, "You Can't Call Off the Dog", que fora gravado no estudio Wreckroom de Adrian Grenier en Nova York.

Tamén en 2013 Zinner gravou e produciu a contribución de Santigold á banda sonora de *Hunger Games: Catching Fire*, o tema "Shooting Arrows at the Sky". O álbum de 2015 *Music in Exile* da banda maliana Songhoy Blues foi producido por el. En 2016 produciu o álbum *Femejism* de Deap Vally e *Sports* de Fufanu.

En 2018 Zinner foi anunciado como novo guitarrista da banda de rock alternativo The Rentals, estreándose no seu álbum de 2020 *Q36*.

## Notas
Jack Lawrence

**Jack Lawrence**, nado en Covington (Kentucky) o 18 de decembro de 1976, é un músico estadounidense.

## Traxectoria
Lawrence toca o baixo en The Raconteurs, The Greenhornes e The Dead Weather, ademais da autoharpa e o banjo en Blanche. Tamén foi convidado para gravar o tema para a película de James Bond de 2008 *Quantum of Solace*, titulada "Another Way To Die", onde tocou o baixo e a guitarra barítona. O 22 de maio do 2009, Lawrence casou coa fotógrafa Jo McCaughey na casa de Jack White en Nashville nunha dobre cerimonia, onde tamén casou Meg White. Recentemente Lawrence contribuíu na banda sonora da película de Spike Jonze *Onde viven os monstros*. Non aparece acreditado pero tamén é un dos membros da banda de Karen O, Karen O and the Kids, coa que gravou o seu álbum.

## Discografía
Evento de Cando

Coñécese como **evento de Cando** ou **suceso de Cando** unha explosión ocorrida na aldea de Cando de Arriba, parroquia de Cando (no concello de Outes) a mañá do 18 de xaneiro de 1994.

## Características 
O 18 de xaneiro rexístrase un estoupido nunha zona deshabitada do concello de Outes, sen causa aparente. Dous días despois, os profesores da Universidade de Santiago de Compostela José Ángel Docobo e Vakhtang Tamazian Arzakanian comezaron unha investigación sobre o acontecido que tivo como consecuencia a localización, en abril de 1994, dun cráter de 25 metros de diámetro por 1,5 de profundidade. Como consecuencia do estoupido, producido a 75 m da casa máis próxima, diversos piñeiros apareceran desprazados a 60 metros de distancia.

## Causas 
Xeralmente acéptase coma explicación oficial a de tipo xeolóxico formulada por Zdeněk Ceplecha do Observatorio de Ondejov (República Checa), colaborador na investigación orixinal. Segundo Ceplecha, o incidente puido ocorrer por unha burbulla de gas subterráneo que agromou ata a superficie nunha erupción repentina, debida probabelmente a un corremento de terras. A rápida acción convectiva ocasionaría unha separación da carga eléctrica abondo coma para provocar unha faísca e incendiar o gas.

Aínda que os autores non descartan que o suceso se orixinase no estoupido dun corpo celeste, como se sospeita que aconteceu en Tunguska e outros lugares, esta é unha hipótese secundaria. Ademais, a confusión xerada polo suceso estimulou a circulación de teorías conspiracionistas de tipo militar e ufolóxico, pois estes cren que Cando é un foco habitual de avistamentos de ovnis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Investigation of a bright flying object over Northwest Spain, 1994 January 18" .
Sinus Meridiani

**Sinus Meridiani** é un accidente xeolóxico de Marte que se estende de leste para oeste xusto o sur do ecuador do planeta. Deulle nome o astrónomo francés Camille Flammarion a finais da década do 1870.

## Observacións 
O nome de Sinus Meridiani foille outorgado por Camille Flammarion a finais da década do 1870. Con anterioridade, o destacado equipo xermano composto principalmente por Wilhelm Beer, Johann Heinrich Mädler e o italiano Giovanni Schiaparelli, escolleron un punto en particular de Marte coma punto de partida para o *meridiano cero* (o meridiano que pasaba polo centro de Sinus Meridiani), para así poder cartografar as súas observacións. Aceptando as suxestións de que as áreas escuras eran mares ou océanos, Flammarion nomeou área escura coma "Sinus Meridiani", literalmente "Baía Meridiana", cando estaba a traballar na compilación e análise de tódalas observacións feitas con anterioridade sobre Marte.

Dende a existencia de imaxes tomadas dende orbitas e sobrevoos feitas polas sondas enviadas a Marte que comezaron a partir da década do ano 1960, os accidentes xeolóxicos de albedo de Marte foron tomando novos nomes que reflectían a súa real natureza xeolóxica, e Sinus Meridiani recibiu unha nova designación, *Terra Meridiani*. Aínda que tanto as novas designacións coma as vellas están en uso. Por ex. o U.S. Geological Survey aínda usa o vello nome de "Sinus Meridiani" 

## Meridiani Planum 
Aínda que en moitos mapas o nome de *Terra Meridiani* é substítuido polo de *Meridiani Planum*, o nome *Meridiani Planum* é usado para facer referencia especificamente ó lugar onde aterrou a Mars Exploration Rover *Opportunity*, na parte occidental de Sinus Meridiani. Este lugar foi escollido polo equipo da Mars Exploration Rover debido ó plano da súa superficie, a carencia de rochas (polo tanto un lugar seguro para a aterraxe), e ademais o lugar amosaba unha marca no espectro de hematita, a cal aparece moi a miúdo en ambiente húmidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Marte

### Ligazóns externas 
* Google Mars scrollable map - centrado sobre Terra Meridiani 
* Planetary Science Research Discoveries: Gray Iron Oxide in Meridiani, Mars
Cándido Gómez Vázquez

**Cándido Gómez Vázquez**, nado en Punxín en 1957, é un adestrador de fútbol galego. Actualmente adestra ao CD Ourense.

## Traxectoria 
Foi presentado o 10 de marzo de 2011 como adestrador do CD Ourense tras a dimisión de Fonsi Valverde até o fin da tempada.

## Notas
Manolo Tomé

**Manuel Tomé Portela**, nado o 3 de marzo de 1950 en Moaña, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol galego. Xogaba de centrocampista. Actualmente está sen equipo.

## Palmarés 
* **Liga de España (1)**: 1973–74.

## Traxectoria 
### Como adestrador 
En marzo de 2011 anunciouse a súa contratación polo Pontevedra CF como substituto de Fernando Castro Santos até o final da campaña, sen poder evitar o descenso a Terceira División. En xuño foi substituído por Milo Abelleira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do adestrador en bdfutbol.com
Antonio Dacosta

**Antonio Dacosta Iglesias**, nado o 21 de outubro de 1958 en Ourense, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol galego. Xogaba de defensa e actualmente adestra o CD Ourense B.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do adestrador en bdfutbol.com
Bury My Heart at Wounded Knee

***Bury My Heart at Wounded Knee*** pode referirse a:

* ***Bury My Heart at Wounded Knee***, unha novela de Dee Brown.
* ***Bury My Heart at Wounded Knee***, un filme de 2007 protagonizado por Aidan Quin e Anna Paquin.
Juanjo Liñares

**Juan José Linares Martiáñez**, nado en Ordes o 6 de setembro de 1933 e finado en Madrid o 15 de novembro de 2009, foi un bailarín e investigador galego no campo do baile folclórico en xeral. Se ben o seu apelido era Linares, en Galicia era coñecido como **Juanjo Liñares**.
## Traxectoria 
Deixou os estudos de Dereito para comezar coa danza. Foi estreito colaborador de Antonio Gades no ballet Fuenteovejuna, 1994, en cuxa elaboración traballou como experto en folclore. Durante 40 anos dedicouse por enteiro a investigar as danzas tradicionais de España, a difundilas e a ensinalas, dende que en 1970 tivo que abandonar os escenarios por problemas de saúde. Fundou varios grupos de danza, entre eles Sementes da Arte de Ordes.

Liñares tiña obras no repertorio do Balet Nacional de España, e estaba en posesión da medalla das Belas Artes, así como da Medalla de Bronce de Galicia. É fillo predilecto de Ordes e unha lúa leva o seu nome na mesma vila.

Tivo varios discípulos sobranceiros, entre eles Javier García, que exerce a docencia no Colexio Estudo, no que o folclorista galego é unha materia de estudo máis. Tamén foi mestre de Manuel Segovia, que dirixe a Compañía Ibérica de Danza ou Aida Gómez, que preparou algún traballo xunto a el.

## Premios e distincións 
* Premio de Honor FACIDE
* Medalla de Ouro da FEAF
* Medalla de Ouro de Ordes
* Medalla de prata de Belas Artes
* Medalla de Galicia no 2003 na categoría de Bronce
* Diploma do Mestre do Mundo, outorgado pola Universidade Northeastern de Illinois-Chicago
* Patrón do Spanish Dance Institut de Perth-Australia

## Legado 
Deixou un legado de centos de traxes rexionais á Fundación que leva o seu nome. Juanjo Liñares finou so uns meses antes da inauguración do museo que leva o seu nome, o Museo Juanjo Liñares onde poden verse expostos un gran número de traxes así como outras coleccións que o artista tamén deixou á Fundación (cruces, libros). É posiblemente unha das mellores coleccións de traxes da Península Ibérica. 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha
Música barroca

A **música barroca** é un estilo da música occidental ou música clásica relacionado coa época cultural homónima en Europa. Adóitase delimitala cronoloxicamente entre a estrea da ópera de Claudio Monteverdi L'Orfeo (que foi a primeira ópera do compositor italiano e unha das primeiras obras catalogadas como tal) a principios do século XVII e a morte de Johann Sebastian Bach en 1750, se ben esta delimitación non é de todo exacta.

Este estilo tamén tivo presenza fóra de Europa, especialmente en Iberoamérica, onde as misións relixiosas nos diversos vicerreinados foron un centro de difusión. Nos territorios das actuais repúblicas de México, Bolivia, Perú , Brasil e Venezuela a música barroca mesturouse con ritmos e instrumentos indíxenas, dando lugar a expresións musicais propias como o barroco misional.

## Características 
[miniatura|'Instrumentos musicais', do [Pintura|pintor **barroco** lombardo Baschenis.|esquerda|200x200px]]
Precedida pola música renacentista e seguido de música do Clasicismo. Caracterizado pola aparición da tonalidade e o uso do baixo continuo, o Barroco foi a época na que formas musicais como a sonata, o concerto e a ópera. 

O termo *barroco* foi tomado de arquitectura, onde designaba algo "retorcido", unha construción "pesada, elaborada, envolta", un lusismo que describía unha *perla deformada* ou *falsa xoia*). No século XVIII utilizábase en sentido pexorativo para describir as características do estilo do século anterior, que se consideraba "baso, estraño, áspero e anticuado".

## Compositores 
[miniatura|Estatua de [Johann Sebastian Bach en Mühlhausen.|esquerda|235x235px]]
miniatura|Concerto de **música barroca** de The Oberlin Baroque Performance Institute Orchestra.
Johann Sebastian Bach e Georg Friedrich Händel son considerados dous dos maiores compositores do período barroco e moitas veces son interpretados en programacións conxuntas. Alén da música, compartiron outro destino: os dous ficaron cegos e foron operados polo mesmo doutor.

Outros dos músicos do Barroco máis destacados son, entre outros, Johann Pachelbel, Domenico Scarlatti, Georg Philipp Telemann, Tomaso Albinoni destacan Antonio Vivaldi, Claudio Monteverdi, Henry Purcell, Dieterich Buxtehude ou Gaspar Sanz.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
* DONALD J. GROUT & CLAUDE V. PALISCA: *Historia de la música occidental (vol. 1 e 2)*, Editorial Alianza Música

### Outros artigos 
* Barroco
* Compositor, compositora
* Músico, música
Circuíto José Ramón Losada

O **Circuíto José Ramón Losada** é un recinto adicado ás carreiras de coches, homologado pola Real Federación Española de Automovilismo, que está situada na parroquia de Morás (Arteixo). Utilízase habitualmente para carreiras de autocross.
## Características
O circuíto ten unha lonxitude de 1150 metros, cunha anchura media de 14 metros. A grella de saída ten espazo para colocar 15 coches. Nos boxes collen 100 coches cos seus mecánicos. O circuíto ten 9 torres de control para o seguimento das carreiras, oficina de prensa e de cronometraxe.

Está prevista a construción dunha nova bancada permanente na curva final do circuíto. Debaixo dela vanse instalar as futuras clínica do circuíto e sala de prensa.

No circuíto de Arteixo celébranse cada ano polo menos dúas probas pertencentes ó Campionato de Galicia de Autocross. O 22 de maio de 2010 celebrouse a 63ª edición deste autocross, o que converte a esta proba na máis antiga de Galicia.

Leva o nome de José Ramón Losada, presidente durante máis de dúas décadas da Peña Autocross Arteixo.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* AutocrossArteixo.com  
* Federación Galega de Automobilismo
Staré Město

miniatura|240px|dereita|Praza de Staré Město.
**Staré Město** (do checo: *Cidade Vella*) é o asentamento orixinal da cidade de Praga, República Checa. Foi separada do exterior por un foxo semicircular e unha muralla, conectada ao río Moldava nos seus extremos. O foxo está hoxe cuberto polas rúas (de norte a suroeste) Revolučni, na Příkopě, e Národni, que seguen a ser o límite oficial da distrito de *Staré Město*.

Pouco despois da expansión da cidade, levada a cabo durante o século XIV por Carlos IV, coa fundación da Nové Město (do checo: *Cidade Nova*), o foxo e a muralla foron desmantelados. Algúns lugares destacados de Staré Město son a Sinagoga Vella-Nova, a Praza de Staré Město e o Reloxo Astronómico. Cruzando o río Moldava está o histórico distrito de Malá Strana. Estás dúas partes da cidade están conectadas pola Ponte de Carlos. O barrio de Josefov está localizado no recuncho noroeste da Cidade Vella.

## Historia 
Dende os seus primeiros anos, ao redo do século IX, Staré Město medrou a partir dos asentamentos que apareceron na ampla praza de mercado situada á beira do Moldava. Segundo algúns rexistros do ano 1100 celebrábase na nomeada praza un mercado cada sábado, ademais dalgunhas grandes concentracións militares esporádicas. Grazas ao comercio, os comerciantes da zona fixéronse ricos e o rei Wenceslau I concedeulles o privilexio de municipio, conformándose así a cidade de Město Pražské (*cidade de Praga*). De acordo cos antigos rexistros, a muralla que rodeaba cidade tiña ao redor de trece portas e estaba circundada por un foxo de gran tamaño, o que proporcionando unha forte defensa. No século XIV a cidade foi ampliada coa fundación da Nové Město (*Cidade Nova*) polo emperador Carlos IV. O foxo e o muro foron desmantelados ao pouco tempo.

## Galería 

Ficheiro:StareMesto1995.JPG|Unha das estreitas rúas
Ficheiro:Prag karlsbrücke moldauufer.jpg|Panorama dende o río
Ficheiro:Prague_smt.jpg|Staré Město de noite
Ficheiro:Prague 07-2016 View from Old Town Hall Tower img7.jpg|Monumento na Praza
Ficheiro:Prague 07-2016 Old Town Square img2.jpg|Praza de Staré Město
Ficheiro:Praha 2005-09-19 Rudolfinum.jpg|Rudolfinum
Ficheiro:Praha Nova radnice.jpg|Casa do Concello
Ficheiro:Betlemska kaple.jpg|Capela de Belén
Ficheiro:Prag Altstaedter Ring rathaus.jpg|Campanario do Concello
Ficheiro:Prag Pulverturm.jpg|Torre da Pólvora
Ficheiro:Stavovske divadlo.jpg|Teatro Estatal
Ficheiro:Orloj-AstronomicalDial.jpg|Reloxo astronómico

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Doentes

****Doentes***, unha obra de teatro de Roberto Vidal Bolaño (1998);
****Doentes***, unha película de Gustavo Balza baseada en dita obra (2011);
Sellbytel Group

O **Sellbytel Group** é un grupo de empresas creado en 1998 polo alemán Michael Raum. É unha empresa global de servizos para vendas en distintos sectores, dende o informático á moda. Ten máis de 4.500 empregados en máis de 25 lugares de traballo.

En Alemaña, onde está a súa sede central, a empresa ten oficinas en Nuremberg, Fürth, Erfurt, Böblingen, Düsseldorf, Múnic e Berlín. Fóra de Alemaña ten oficinas en Lión, Grenoble, Ayr, Barcelona, Lisboa, Madrid, Praga, Varsovia, Tunes, Moscova, Bratislava, Xohanesburgo, Bangalore, Londres, Valencia e Singapur.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial 
* Web oficial en español
Piñeiro, Arcos, Cuntis

**Piñeiro** é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 12 habitantes, dos cales 5 eran homes e 7 eran mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Arcos 
### Parroquias de Cuntis 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cuntis
Hradčany

**Hradčany** (), ou *Distrito do Castelo*, é un distrito da cidade de Praga, República Checa. Hradčany rodea o Castelo de Praga, a maior fortaleza do mundo cunha área de case 70.000 m², sendo 570 metros de lonxitude e unha media duns 130 metros de ancho. A meirande parte do distrito consiste en palacios históricos da nobreza, tamén está no barrio a Catedral de San Vito. Esténdese sobre 151 hectáreas.

## Historia 
A historia do barrio remóntase ao século IX, nos primeiros anos de vida da cidade. Hradčany converteríase en veciñanza en 1784, cando os catro distritos que constituían Praga pasaron a ser unha única cidade. Os outros tres distritos eran: Malá Strana, Staré Město e Nové Město.

A entrada principal do Castelo de Praga está gardada por unha porta coroada con dous xigantes da loita. Hradcany está situado nun outeiro. Nel atópanse o Palacio Real, tres igrexas, unha catedral, un mosteiro e diversos xardíns. Os arcos escuros da Catedral de San Vito e o castelo dominan a cidade.

## Galería 

Ficheiro:Hradschany.JPG|Hradčany
Ficheiro:Praha, Hradčany, Kostel sv. Benedikta 01.jpg|Arquitectura de Hradčany
Ficheiro:Hradčany, od nemocnice Pod Petřínem.jpg|Vista do barrio
Ficheiro:Vlašská, autobus u nemocnice a Pražský hrad.jpg|Autobús por unha rúa

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Praga
* Hradčany - Prague-wiki
* Percorrido virtual por Hradčany e o Castelo de Praga
August Schellenberg

**August Werner Schellenberg**, nado o 25 de xullo de 1936 en Montreal e finado o 15 de agosto de 2013 en Dallas, era un actor mohawk.

## Traxectoria 
Comezou os seus estudos de interpretación no *National Theatre School* do Canadá. O seu primeiro filme foi *Rip-Off* en 1971. En 1981, fixo a dobraxe das voces para o filme de animación *Heavy Metal*. Durante a década dos noventa tivo os seus papeis máis importantes nos filmes *Black Robe* (Chomina), *Liberade a Willy* e as súas secuela (Randolph Johnson), *Iron Will* (Ned Dodd), e o filme de televisión *Crazy Horse* (interpretando a Touro Sentado). Acadou verdadeira popularidade co papel do Xefe Powhatan no filme do 2005 *The New World*, xunto a estrelas como Colin Farrell, Q'orianka Kilcher, e Christian Bale.

## Filmografía 
* *Rip-Off* (1971), Indio #1
* *Between Friends* (1973)
* *One Man* (1977), Ernie 
* *Drying Up the Streets* (1978)
* *Riel* (1979), Lépine
* *Bear Island* (1979), Mariñeiro mecánico
* ''L'affaire Coffin* (1980), Wilbert Coffin
* *Death Hunt* (1981), Deak De Bleargue 
* *Heavy Metal* (1981), Norl / Taarak (voz) 
* *Kings and Desperate Men* (1981), Stanley Aldini
* *Latitude 55°* (1982), Josef Przysiezny 
* *Le ruffian* (1983), Neslon Harting 
* *Running Brave* (1983), Pai de Billy
* *Cross Country* (1983), Glen Cosgrove
* *Covergirl* (1984), Joel Vacchio
* *Best Revenge* (1984), Capitán da "Recon Star"
* *Workin' for Peanuts* (1985), Louis Mead 
* *Tramp at the Door* (1985)
* *Striker's Mountain* (1985), Jake Striker
* *Qui a tiré sur nos histoires d'amour* (1986), Fabien
* *Confidential* (1986), Charles Ripley 
* *Mark of Cain* (1986), Otto 
* *The Return of Ben Casey* (1988), Dr. Madigan 
* *Divided Loyalties* (1989)
* *Champagne Charlie* (1989), Xeneral Butler
* *Black Robe* (1991), Chomina
* *Lakota Moon* (1992), Bull Elk
* *The Broken Cord* (1992), Duane Buckanagee 
* *Terror on Track 9* (1992), Vargas
* *Liberade a Willy* (1993), Randolph Johnson
* *Iron Will* (1994), Ned Dodd
* *Liberade a Willy 2* (1995), Randolph
* *Crazy Horse* (1996), Touro Sentado
* *Liberade a Willy 3* (1997), Randolph Johnson
* *True Heart* (1999), Khonanesta 
* *The Unsaid* (2001), Detective Hannah
* *Dreamkeeper* (2003), O avó
* *Going the Distance* (2004), Emile
* *The New World* (2005), Xefe Powhatan
* *Eight Below* (2006), Mindo
* *Enterrádeme o corazón en Wounded Knee* (2007), Touro Sentado
* *The Green Chain* (2007), John Clements 
* *Missionary Man* (2007), White Deer 
* *45 R.P.M.'' (2008), Peter George Moses

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web oficial 
*Ficha na IMDb
Campionato de Galicia de Rally

O **Campionato de Galicia de Rally** é unha competición de rally sobre asfalto que organiza cada ano a Federación Galega de Automobilismo en Galicia, dende 1979. O campionato disputase en rallys de asfalto. O primeiro gañador foi Celestino Pardo a bordo dun Seat 124 e o último foi Víctor Senra cun Citroën C3 WRC. O piloto que máis veces gañou o certame foi o propio Víctor Senra, con nove títulos, seguido de Germán Castrillón con seis e Carlos Piñeiro e Manuel Senra con cinco cada un.

Dende 1975 celebrábase o Campionato Galego de Automobilismo que combinaba probas de rally e subidas. Non foi ata 1979 cando o campionato de rally naceu de maneira oficial.

## Probas 
### Actuais 
* Rally da Coruña
* Rally Ría de Noia
* Rally Cidade de Narón
* Rally Sur do Condado
* Rally Botafumeiro
* Rally do Lacón (1981-1982-1994-1995-?-2006) / Rally Pazo Tizón (2022-2023)

* Rally de Pontevedra (1984-1985)
* Rally de Porriño (1982, 1996)
* Rally San Telmo (1981)

## Palmarés 
[250px|dereita|miniatura|Mitsubishi Lancer Evo IV de Alberto Meira, campión en [2010.]]
[250px|miniatura|dereita|[Peugeot 306 de Manuel Senra, 5 veces campión galego.]]
[miniatura|250px|[José Miguel Martínez Barreiro|Bamarti gañador do campionato en 2006 e 2007, co Peugeot 306 no 2008.]]
### Campionato de pilotos 
### Vitorias por piloto 
* Datos actualizados ata o 17 de novembro de 2025. ===

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial da Federación Galega de Automobilismo
* Clasificación do Campionato 2011
Carles Capdevila i Plandiura

**Carles Capdevila i Plandiura**, nado en Els Hostalets de Balenyà o 13 de agosto de 1965 e finado en Barcelona o 1 de xuño de 2017, foi un xornalista catalán que tamén traballou como guionista e presentador de televisión e radio. Foi o fundador e primeiro director do xornal *Ara*, escrito en lingua catalá.

## Traxectoria 
Entre os anos 1992 e 1994 viviu en Nova York como correspondente de prensa, experiencia da cal xurdiu o libro *Nova York a la catalana*, que retrata todo tipo de vinculacións catalás coa cidade nos últimos cincuenta anos.

Formou parte do equipo de guionistas do programa de radio *El món s’acaba*, que dirixía Xavier Graset. Neste espazo, Capdevila levaba unha sección sobre televisión chamada *El Rei del mando* (1997-1999). Deste espazo, foi fichado por Toni Soler como subdirector e guionista do programa de televisión *Malats de tele* (xaneiro 1998-xuño 2000). Posteriormente foi director e condutor do programa de Catalunya Ràdio *Eduqueu les criatures* e, dende finais de xaneiro de 2008, é presentador e guionista do programa de TV3 *Oui els va parir*.

Ademais, Carles Capdevila tamén foi director da sección *Alguna pregunta més*, no programa de Antoni Bassas, *El matí de Catalunya Ràdio* na emisora Catalunya Ràdio, e colaborou con programas de TV3 como *Sense titol* (xaneiro-xullo de 1998), Set de Noticies ou Algunha pregunta més.

É autor de diversos libros, entre eles Criatura i compañía (Premio Pere Quart d’humor i sátira 1999) e, co pseudónimo colectivo Germans Miranda, *El Barça o la vida* e *Tocats d’amor*. Tamén escribiu textos para outros libros *As tres xemelgas* ilustrado por Roser Capdevila. Tamén escribiu nos diario Avui (na sección *Pel darrere*), El 9 nou e El periódico de Catalunya.

Foi cofundador e o primeiro director do Diari Ara, que saíu por primeira vez á rúa o 28 de novembro de 2010, coincidindo coas eleccións ó Parlamento de Cataluña do ano 2010. Este xornal é propiedade da empresa Cultura 03 e entre os seus accionistas atópanse Antoni Bassas e Toni Soler.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web persoal
Ara (xornal)

***Ara*** (en galego "agora") é un xornal de información xeral escrito en lingua catalá que se edita en Barcelona para Cataluña, Illas Baleares e Andorra. A súa directora é Esther Vera.

## Historia e características 
O seu lanzamento realizouse o 28 de novembro de 2010, data que coincidiu coas eleccións ó parlamento de Cataluña. O seu orzamento inicial eran 70 millóns de euros, e agardaba vender 11.000 exemplares diarios no seu primeiro ano, cunha distribución aproximada de 50.000 copias. O principal impulsor de Ara é a Asociación Cultural 03, que posúe varias editoriais en lingua catalá, e foi apoiada por importantes industriais cataláns, que participan como accionistas. Entre eles participan a título persoal Artur Carulla, propietario do grupo alimenticio Agrolimen, e Fernando Rodés, director executivo de Havas.

O diario tense marcado como obxectivo a difusión da lingua e cultura propias de Cataluña, e axudar ó debate social. Neste sentido, busca un hoco no mercado da prensa catalá, no que xa se atopa Avui, El Punt e unha edición nesa lingua de El Periódico de Catalunya. A mediados de 2011 está previsto que o outro gran xornal catalán, La Vanguardia, saque tamén unha edición en catalán. Coa compra de Avui por parte de El Punt, comezou a xestación do novo diario, que se nutriu de xornalistas e columnistas cataláns procedentes dos principais medios de comunicación. Aínda que nun principio se lle relacionou con teses próximas a Convergencia i Unió, o diario defínese como transversalista e non se vincula a ningunha ideoloxía.

Ó proxecto sumáronse Antoni Bassas, Toni Soler e Albert Om, que forman parte dun consello asesor e contan con participacións no diario. Tamén mostraron o seu apoio Rosa Regás, Carme Riera, Jaume Cabré, Paul Preston e Albert Sánchez Piñol entre outros. Ademais, a publicación conta con reportaxes e artigos traducidos ó catalán do International Herald Tribune.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Ara
Juan Manuel Paz Novoa

**Juan Manuel Paz Novoa**, nado en Ourense o 4 de maio de 1839 e finado na mesma cidade o 26 de setembro de 1895, foi un avogado, xornalista e político galego.

## Traxectoria
[miniatura|*[Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861*.]]

Acadou o grao de bacharel en Filosofía, Dereito Civil e Canónico e licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, doutorándose máis tarde na Universidade Central de Madrid. Foi profesor de ensino medio en Bilbao, onde impartiu as materias de Economía Política e Dereito Mercantil. Conseguiu despois a cátedra destas materias en Ourense e tamén deu clases na Escola de Comercio de Ribadeo e da Coruña. Na Coruña exerceu como avogado, defendendo a Manuel Curros Enríquez no xuízo seguido contra el trala publicación de *Aires da miña terra*.

Militou no Partido Republicano Federal, formou parte da Xunta revolucionaria de Ourense en 1868, e foi capitán da Milicia Fuerza Ciudadana. Foi deputado (1873-1874) e gobernador civil de Pontevedra (1893). Foi o máximo inspirador da Lei de Redención de Foros de 1873 e participou na confección do Código civil como representante de Galicia.

Fundou e dirixiu o periódico ourensán *El Correo de Galicia* en 1872 e colaborou en *El Orensano*, *La Nueva Galicia*, *El Heraldo Gallego*, *El Derecho* e *La Tertulia*. Escribiu poemas que foron recollidos no *Álbum de la Caridad* e no álbum literario *La aldea de Casdemiro* (1876).

Foi correspondente da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago e membro da Real Academia da Historia e da de Xurisprudencia e Lexislación.

## Obras
**Cartilla constitucional para uso de los niños que concurren a las escuelas de instrución primaria*, 1870.
**Los foros en Galicia. Apuntes sobre la actual organización de la propiedad territorial en estas cuatro provincias y necesidad de su reforma*, 1872.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Escalivada

A **escalivada** é un prato típico da Cataluña que contén verduras asadas: berenxena, pemento, cebola e tomate. O nome provén do verbo catalán *escalivar* que vén dicir ‘asar ao rescaldo’ e ten a súa orixe nas comunidades rurais. É un prato baixo en calorías e de alto contido en fibra.

## Características 
As verduras ponse na grella ou no forno até ficaren asadas. Déixanse arrefriar, e deseguido esfólanse e tíranselles as sementes. Para servir córtanse en xuliana e aderézanse con aceite de oliva e sal. Adoitase engadir allo aos anaquiños. É un prato que se come a temperatura ambiente polo que o seu consumo adoita ser máis habitual nos meses do verán.

A escalivada pódese comer soa ou canda un prato principal (carne, peixe etcétera). Unha maneira típica de consumo é presentala nunha torrada de pan cuns filetes de anchoa. Outra das múltiplas presentacións é en forma de mousse ou de pastel.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Receita de escalivada
Enterrádeme o corazón en Wounded Knee

***Enterrádeme o corazón en Wounded Knee*** (en ) é un filme para televisión dirixido por Yves Simoneau que se estreou en 2007. Trátase dunha adaptación da novela homónima de Dee Brown, que á súa vez está baseada nos feitos reais que orixinaron o Masacre de Wounded Knee.

Estreouse en galego na TVG o 17 de xaneiro de 2012.

## Sinopse 
A historia comeza coa vitoria dos síux sobre o Xeneral Custer en Little Big Horn e desenvólvese dende a perspectiva de tres personaxes: Charles Eastman (Adam Beach), un xove médico educado polos brancos que é o exemplo vivente da integración; Touro Sentado (August Schellenberg), o xefe lakota que non se deixa someter pola autoridade dos policías do goberno de Estados Unidos que intentan quitarlles a súa propia identidade, a súa dignidade e as súas terras sagradas; e o senador Henry Dawes (Aidan Quinn), quen é un dos creadores da política relativa ós indios. Namentres Eastman e a profesora Elaine Goodale (Anna Paquin) traballan para mellorar a vida dos indios da reserva, o senador Dawes tenta convencer ó presidente Grant (Fred Thompson) para que lles dea un trato máis humano, fronte á proposta bélica do Xeneral William Tecumseh Sherman (Colm Feore). A esperanza reside para os indios na persoa do profeta Wovoka (Wes Studi) e a Danza dos espíritos, un movemento que promete a fin dos seus sufrimentos a causa do home branco. Esta esperanza é esmagada tralo asasinato de Touro Sentado e o masacre de centos de homes, mulleres e nenos indios polo sétimo de cabalería en Wounded Knee o 29 de decembro de 1890.

## Personaxes 
* Anna Paquin como Elaine Goodale
* Chevez Ezaneh como Ohiyesa/Charles Eastman xove
* August Schellenberg como Touro Sentado
* Aidan Quinn como o senador Henry L. Dawes
* Colm Feore como xeneral William Tecumseh Sherman
* Fred Thompson como o presidente Ulysses S. Grant
* Nathan Lee Chasing His Horse como One Bull
* Brian Stollery como Henry Benjamin Whipple
* Shaun Johnston como Nelson A. Miles
* Gordon Tootoosis como Nube Vermella
* Billy Merasty como Home xove temeroso
* Morris Birdyellowhead como American Horse 
* Eddie Spears como Chasing Crane
* Sean Wei Mah como Bull Head 
* Eric Schweig como Xefe Gall
* Jimmy Herman como Yellow Bird 
* Patrick St. Esprit como James Morrow Walsh
* Adam Beach como Charles Eastman
* J.K. Simmons como James McLaughlin
* Wes Studi como Wovoka/Jack Wilson
* Marty Atonini como James W. Forsyth
* Lee Tergesen como Daniel F. Royer

## Galardóns e nomeamentos 
* 2007: 2 nomeamentos ó Globo de Ouro, incluíndo mellor miniserie ou filme para TV.
* 2007: Emmy: Mellor telefilme. 17 nomeamentos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb
Everything All the Time

***Everything All the Time*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie rock Band of Horses, editado o 21 de marzo do 2006 a través do selo Sub Pop Records. Contén novas versións de cinco dos seis temas aparecidos no seu *Tour EP*, algúns deles con títulos distintos. O álbum é o único que conta cos membros orixinais do grupo Mat Brooke, Chris Early e Tim Meinig.

## Listaxe de cancións
The Ugly Organ

***The Ugly Organ*** é o cuarto álbum da banda estadounidense de post-hardcore Cursive, editado o 4 de marzo do 2003 polo selo Saddle Creek. Trátase dun álbum conceptual que fala de luxuria, amor, e sexo baleiro a través da vida do "Ugly Organist" (organista noxento). O traballo acada o seu pico emocional no seu derradeiro tema, "Staying Alive", onde o "organista" exclama que aínda está vivo, no medio do engano, do asasinato e da depresión expresada durante todo o disco. O álbum foi un éxito de crítica.

## Listaxe de cancións 
# "The Ugly Organist" - 0:53
# "Some Red Handed Sleight of Hand" - 1:53
# "Art Is Hard" - 2:46
# "The Recluse" - 3:04
# "Herald! Frankenstein" - 0:47
# "Butcher the Song" - 3:31
# "Driftwood: A Fairy Tale" - 4:40
# "A Gentleman Caller" - 3:19
# "Harold Weathervein" - 2:59
# "Bloody Murderer" - 2:52
# "Sierra" - 3:25
# "Staying Alive" - 10:04
Balar

**Balar** ou **Balor**, é o nome irlandés dun personaxe da mitoloxía celta. Pertencía á raza de deuses chamados os Fomoré. Posuía un ollo na fronte e outro na parte posterior da testa, que era maligno e que habitualmente mantiña pechado. Cando o abría, a súa mirada era mortal para aquel en quen a fixase. Esa mirada era o raio.

Balar foi quen matou o rei dos Tuatha Dea Dannan, Nuada, durante a *Seguna Batalla de Magh Tuiredh*. Lug, querendo vingar a Nuada, aproximouse a Balar (cuxo ollo maligno se volveu pechar despois de matar a Nuada). Ao darse conta que Lug se lle achegaba tentou volvelo abrir. Pero Lug foi máis rápido, lanzoulle unha pedra coa súa onda, que lle deu no ollo maligno, atravesándolle o cranio. Balar caeu morto de inmediato. Balar era avó materno de Lug, a pesar do cal morreu ás súas mans.

## Outras versións da súa historia 
Un conto irlandés narra outra versión da súa morte. Un druída predixo a Balar que sería morto polo seu neto. Balar tiña unha soa filla: Ethné, á cal encerrou nunha torre inexpugnable. A torre estaba construída na cima dunha rocha inaccesible na illa de Tory. Deulle por compañeiras a doce mulleres, cuxa misión era impedir que Ethné soubese que existían homes no mundo.

Ethné creceu prisioneira, e as súas compañeiras xamais lle falaron dos homes. Desde a súa torre vía pasar navíos e observou que eran conducidos por seres que non tiñan o mesmo aspecto que as mulleres que a rodeaban. Pediu que lle explicasen o misterio, pero as súas compañeiras negáronse a facelo.

Fronte á illa, na costa irlandesa vivían tres irmáns: Gavida, Mac Samhtainn e Mac Kineely. O primeiro era ferreiro, e o terceiro tiña unha vaca, cuxo leite era tan abundante que espertaba a envexa de todos. Balar quixo roubala e presentouse na forxa no momento no que a vaca era gardada só por un do tres irmáns. O irmán gardián, cometeu a imprudencia de deixar o ramal nas mans de Balar e este rapidamente levouna para a súa illa.

Mac Kineely quixo vingarse, e axudado por un druída e unha fada, presentouse na torre onde estaba Ethné, disfrazado de muller. Pediu asilo na torre, e unha vez concedido, a fada durmiu ás doce compañeiras de Ethné. Cando espertaron viron que a muller e a fada desapareceran. Ethné quedou preñada e dela naceron tres nenos. Balar envolveunos nunha saba, que suxeitou cun alfinete, e ordenou que os lanzasen a un abismo mariño.

Durante o transporte cara ao abismo, o alfinete desprendeuse da saba, e un dos nenos caeu á auga. Alí atopábase a fada, que o recolleu. Os outros dous irmáns morreron, pero o que viviu foi confiado a un ferreiro para que o educase. Balar vingouse cortando a cabeza a Mac Kineely. O seu irmán, o ferreiro Gavida, e o neno aprendiz de ferreiro, pasaron a traballar para Balar. Un día Balar foi a fragua e empezou a fachendear das súas fazañas, o novo ferreiro tomou unha barra que estaba a se arroibar no lume e golpeando a Balar por detrás introduciulla no seu ollo maligno morrendo no instante. O novo ferreiro era Lug, fillo de Mac Kineely.
Trees Outside the Academy

***Trees Outside the Academy*** é un álbum do músico estadounidense de rock alternativo Thurston Moore, membro da banda Sonic Youth. Foi editado o 18 de setembro do 2007 a través do seu propio selo Ecstatic Peace!, e trátase do seu segundo álbum en solitario, despois de *Psychic Hearts* (1995). Gravouse co batería de Sonic Youth Steve Shelley e a violinista Samara Lubelski.

As gravacións tiveron lugar no estudio caseiro de J Mascis, guitarrista de Dinosaur Jr. Mascis tamén tocou a guitarra nalgúns dos temas. O álbum estreouse no número 6 da lista *Billboard Heatseekers*. Conta co tema "Thurston @ 13" que é, "un anaco dunha cinta de casete que Thurston atopou na casa da súa nai de cando tiña 13 anos realizando algún tipo de estraño teatro sonoro".

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Thurston Moore.
# "Frozen Gtr." - 4:07
# "The Shape Is in a Trance" - 4:41
# "Honest James" - 3:52
# "Silver>Blue" - 5:52
# "Fri/End" - 3:33
# "American Coffin" - 3:58
# "Wonderful Witches + Language Meanies" - 2:26
# "Off Work" - 4:14
# "Never Day" - 4:03
# "Free Noise Among Friends" - 0:36
# "Trees Outside the Academy" - 6:07
# "Thurston@13" - 2:38