Tritanomalía

alt=|miniatura|300x300px|Luz branca refractada polo prismaA **tritanomalía** é unha anomalía visual conxénita que afecta á visión das cores. O individuo que a presenta ten reducida capacidade para distinguir a diferenza entre algúns tons de azul e amarelo. É unha variante pouco frecuente de discromatopsia ou daltonismo que presenta o 0.01% da poboación.

## Discriminación da cor 
Os individuos cun só tipo de cono fotorreceptor na retina non poden distinguir as cores, por exemplo na acromatopsia. A visión en cor require polo menos dúas series de conos fotorreceptores con diferentes sensibilidades espectrales.

Nas *«divarianzas»* pódense detectar dous valores de brillo para cada obxecto. Comparando ambos os brillos o cerebro xa é capaz de distinguir as cores, pero a visión normal require de polo menos tres series de conos fotorreceptores na retina.

Nos *«sistemas trivariantes»* ou *«trivarianzas»* posúense tres fotorreceptores. Grazas a ese tres fotorreceptores, os individuos con visión normal son capaces de igualar a cor de cada composición espectral de luz mediante a adecuada combinación das tres cores primarias: vermello, verde, e azul; pero mesmo na *«trivarianza»* poden existir tipos de visión defectiva da cor.

## Visión defectiva do azul 
A *«tritanomalía»* é unha ambigüidade no *«sistema trivariante»*. A alteración prodúcese no terceiro pigmento chamado *«tritos»*. Trátase dunha deficiencia conxénita na visión, un defecto no sistema receptor da cor azul. Os individuos con dificultades para distinguir a cor azul denomínanse *«tritanómalos»* e o seu comportamento colorimétrico é *«tricrómata anormal»*.

Os individuos *«tritanómalos»* ou con *«tritanomalía»* son *«tricrómatas»* porque posúen o tres sistemas de conos, as células responsables da visión en cores. A súa capacidade de discriminación da cor azul é de grao medio e o tipo de deficiencia é *«tritán»*, é dicir, correspondente ao amarelo-azul, cun máximo de 500 e sen puntos negros.

Poden imitar artificialmente as cores pola mestura aditiva do tres loces espectrales, pero ao ter unha anomalía non aceptan as mesturas de cores axustadas para os *«tricrómatas normais»* que poden visualizar normalmente todas as cores do espectro visual. É por iso que deben engadir un exceso de azul para obter a cor azul.

A *«tritanomalía»* pode consistir nunha capacidade parcial de percepción da cor azul ou nunha incapacidade total. Se os conos S da retina —que son os que perciben as lonxitudes de onda lumínicas curtas— do individuo *«tritanómalo»* faltan por completo, prodúcese unha cegueira total á cor azul chamada tritanopía.

A diferenza da tritanopía, cuxo mecanismo é a redución, na *«tritanomalía»* o mecanismo é a alteración. Dunha mestura de amarelo e azul, para lograr visualizar o azul deben engadir un exceso de azul. Tamén se denomina acianopsia ou dicromacia azul.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cronly-Dilon, *Vision and Visual Disfunction*, Houndmills McMillan Press, Londres, 1991, ISBN 978-033-352-713-9
* Drumb, B., *Colour Vision Deficiences, Conference XI held in Sydney, Australia*, publicado en Dordrecht Boston London Kluwer, 1993, ISBN 978-079-231-864-4
* Urtúbia Vicario César, *Neurobiología de la Visión*, Barcelona, UPC, 1996, ISBN 84-8301-356-8.

### Outros artigos 
* Discromatopsia
* Tritanopia
* Azul
* Acromatopsia
* Deuteranopia
* Protanopia
* Espectro visible