open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Galicia infinda

***Galicia infinda*** é un libro de poemas de Florencio Delgado Gurriarán publicado na Colección Salnés da Editorial Galaxia en 1963.

## Características 
Esta obra reuniu boa parte da súa poesía de posguerra. Está composto por cinco apartados: *Cantarenas*, *Valdeorras*, *Castiñeiros*, *Varia* e *Poemas mexicanos*. No libro conviven tendencias heteroxéneas, como a adopción dunha arquitectura modernista, motivos neorrománticos e recreacións de situacións e presenzas pouco habituais ata entón na literatura galega. A obra ten tres tipos de poemas:

* Os que prolongan a liña do libro anterior, a evocación animista da terra natal.
* Os que fican na tradición novecentista de neorromantismo, na forma modernista representada principalmente por Ramón Cabanillas.
* Os poemas mexicanos que recollen paisaxes e ambientes aztecas, escritos nunha especie de galego crioulo mexicano.

Para a Editorial Galaxia:

## Edicións 
Foi reeditado en Xerais en 2022 da man de Xosé Ramón Pena en Galaxia no mesmo ano en edición de Dulce Fernández Graña.

## Poemas 

* *Galicia infinda*

* *Nomes*
* *Resposta a Rosalía*

***Cantarenas***

* *Córgomo de Valdeorras*
* *Moza*
* *Os "Trintas"*
* *Laios de vello*
* *Riu de Farelos*
* *A caldeira*
* *A malla*

* *Esquiadores*
* *Casoiro*
* *Enterro*
* *Prego final á Santa Marta, avegosa dos ouvidos*

***Valdeorras***

* *Bocarribeira valdeorresa*
* *Saúdo a Otero Pedrayo*

* *Meu peteiro peteirara*
* *Sinfonía parva*

***Castiñeiros***

* *O souto morto*
* *Andan os paxaros...*
* *Namórame o feitizo do tesouro...*
* *As xeiras do castiro*

***Varia***

* *Pandeirada*
* *Domadora de serpes*
* *Pintura de feira*
* *Os gaiteiros de Montgomery*
* *Alvariño*

* *A galega en París*
* *Vello almanaque*

***Poemas mexicanos***

* *Noiturnio da noiva "jarocha"*
* *Conto sinxelo*
* *Xarabe tapatío*
* *Hai sede na nova Galicia*
* *Xacaranda*
* *Rumba*
* *Morelia*
* *Paso por mil cumes*
* *Paricutín*

* *Tabachín*
* *Manzanillo (Colima)*
* *Atotonilco*
* *Volta*
* *O viaxeiro*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Sak Noel

**Isaac Mahmood Noell,** nado en La Cellera de Ter, Xirona, o 12 de abril de 1983, máis coñecido como **Sak Noel**, é un *disc jockey*, produtor, compositor e director de videoclips español. Foi cofundador e director de Moguda, unha comunidade nocturna de Cataluña. Moguda cesou operacións en 2011 cando Sak Noel fundou a súa propia empresa NOEL MUSIC.

## Traxectoria 
Sak Noel comezou na música na adolescencia, influído polos sons electrónicos. Tras ter producido cantidade de temas para terceiros decide establecerse pola súa conta adoptando o nome artístico "Sak Noel". O seu primeiro sinxelo "Loca People (2011)" foi un grande éxito a nivel mundial acadando varios nº1 en diferentes países de entre os cales destaca o conseguido no Reino Unido (UK Official Charts), sendo o 5º artista español (e o primeiro compositor español) da historia en facelo. O remix de "Loca People" con Sensato e Pitbull "Crazy People" logra o nomeamento como Best Urban Song nos XIII Latin Grammy Awards (2012).

O sinxelo sucesor de "Loca People" chamado "Paso (The Nini Anthem)" converteuse no segundo maior éxito da carreira de Sak Noel ao lograr máis de 30 millóns de visitas en Youtube e conseguir destacar en varias listas a nivel mundial.

Despois de varios anos apartado da primeira liña regresou co sinxelo "Non Boyfriend" (2014), xunto a Mayra Veronica, conseguindo máis de 30 millóns de visitas en YouTube e converténdose nun fenómeno viral en Estados Unidos. A canción debutou no número #40 do Dance/Mix Show Airplay.

## Discografía 
### Sinxelos 
* «Loca People» (2011)
* «Paso (The Nini Anthem)» (2011)
* «Where? (I Lost My Underwear)» (2012)
* «Party on my level» (Con Sito Rocks) (2013)
* «I Am The Law» (2013)
* «Young & Reckless» (Con Dá Beat Freakz) (2014)
* «No Boyfriendl» (Con Mayra Veronica) (2014)
* «Pinga» (Con Sito Rocks) (2015)
* «Trumpets» (xunto a Salvi con Sean Paul) (2016)
* «OMG» (2017)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Sak Noel
Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit

***Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit***, abreviado **PLP** (en galego, «Léxico prosopográfico da era dos Paleólogos), é unha obra de referencia en grego e alemán sobre as persoas relevantes dos últimos dous séculos do Imperio bizantino, desde 1261 até a caída de Constantinopla en 1453, cando o imperio foi gobernado pola dinastía Paleólogo. O traballo é unha fonte completa de biografías e xenealoxías non só dos gregos bizantinos senón tamén de búlgaros, serbios, albaneses, turcos e outros pobos que interactuaron co Imperio bizantino nesa época.

Foi publicada entre 1976 e 1996 pola Academia de Ciencias de Austria, baixo a dirección de Erich Trapp, coa colaboración de Rainer Walther, Hans-Veit Beyer, Katja Sturm-Schnabl, Ewald Kislinger, Sokrates Kaplaneres e Ioannis Leontiadis. Consta de 15 volumes: 12 volumes principais, dous de apéndices e erratas, e un de índice. En 2001, o PLP lanzouse en liña como un servizo baseado en subscrición e un CD.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Prosopographia Imperii Romani*
* *Prosopography of the Later Roman Empire*
* *Prosopography of the Byzantine World*
* *Prosopographie chrétienne du Bas-Empire*

### Ligazóns externas 
* Versión en liña
A Braña Vella, Pezós, Pezós

**A Braña Vella** é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias. 
Situado a 506 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 9,7 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 tiña unha poboaciónde 3 habitantes.
## Notas
Liliana Borzacconi

**Liliana Borzacconi Vidal** é unha enxeñeira química uruguaia, docente titular da Universidade da República do Uruguai.

## Traxectoria 
No 1981, Borzacconi obtivo o título de Enxeñaría Química na Universidade da República do Uruguai. Na mesma institución obtivo tanto o máster como o Doutoramento en Enxeñaría Química, no 1995 e 1998 respectivamente. A súa tese de doutoramento denominouse "Tratamento biolóxico de lixiviado de recheo sanitario". Desde 1981 comezou a desempeñarse como docente de Enxeñaría Química na Facultade de Enxeñaría da Universidade da República, cargo que aún desempeña.

Desde comezos da década de 1990 comezou a levar a cabo proxectos de investigación que involucran temas como a produción de biogás a partir de materia orgánica, o deseño de reactores para o tratamento anaerobio de efluentes e alternativas para o manexo integral de residuos domésticos. Ademais do seu papel como docente, Borzacconi foi conselleira da facultade, integrante de comisións de investigación científica, directora do Instituto de Enxeñaría Química e presidenta do Consello Nacional de Investigacións Científicas e Técnicas CONICYT, entre outras actividades.

Liliana forma parte do grupo de investigación BIOPROA (Biotecnoloxías de Procesos para o Ambiente), organización creada co fin de resolver problemas ambientais a través do tratamento biolóxico de residuos xerados pola industria, mediante un sistema anaerobio que ten como beneficio a xeración de enerxía en forma de biogás. En 2008 foi receptora do Primeiro Premio do IV Encontro de Enxeñaría Química outorgado pola Asociación de Enxeñeiros Químicos do Uruguai. Publicou máis de trinta artigos científicos en revistas e contribuíu con capítulos de libros.

## Escolma de publicacións 
**Tratamiento anaeróbico de la vinaza de caña de azúcar: tratabilidad y operación a escala real* (2017)
**Comunidades microbianas de veinte diferentes reactores productores de hidrógeno estudiadas mediante 454 pirosecuencias* (2016)
**Producción de hidrógeno en un reactor anaeróbico de lecho compacto de flujo ascendente para el tratamiento de suero de queso* (2013)
**Reactor UASB modificado para aguas residuales de la industria láctea: indicadores de rendimiento y comparación con el enfoque tradicional* (2012)
**Nuevo concepto de reactor anaerobio para el tratamiento de efluente lácteo* (2011)
**Generación de lodos y evolución de la biomasa de un reactor UASB a escala real tratando efluente de maltería* (2007)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Currículo de Liliana Borzacconi
Armenia no Festival de Mozos Músicos de Eurovisión

Armenia debutou no XVI Festival de Mozos Músicos de Eurovisión de 2012 sendo ata o momento a súa única aparición. O seu representante foi Klaudio Zoto co seu Kanun, que deu unha terceira posición ao país caucásico no seu debut.

## Participacións
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Armenia no Festival de Eurovisión
*Armenia no Festival de Eurovisión Júnior
### Ligazóns externas
* Páxina oficial do país
María Teresa Martelo

**María T. Martelo** é unha climatóloga venezolana. 

## Traxectoria 
Martelo traballou nun centro de investigación adscrito ao Directorado de Hidroloxía e Meteoroloxía do Ministerio de Ambiente e de Recursos Naturais de Venezuela, centrándose en fenómenos meteorolóxicos extremos.

Debido á súa investigación, Martelo foi designada como membro do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático (IGCC). En 2007, como vicepresidente do Grupo de Traballo I (*A Base de Ciencia Física do Cambio de Clima*), participou no Cuarto informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático. Sucedeuna a comezos de 2007 Miriam Díaz como nova designada do goberno venezolano no GICC.

## Notas
Inés Camilloni

**Inés Ángela Camilloni**, nada o 2 de marzo de 1964 é unha climatóloga  arxentina, especialízada no cambio climático en América do sur. 

É unha divulgadora científica sobre os efectos do cambio climático. Entre as súas actividades destaca a súa participación en charlas e entrevistas.

## Traxectoria 
Camilloni licenciouse en meteoroloxía no ano 1987 na  Universidade de Buenos Aires e acadou o título de doutora pola mesma universidade oito anos máis tarde .

Dende 1999 é profesora na Universidade de Buenos Aires e investigadora independente no Centro de Investigaciones del Mar y la Atmósfera (CIMA – CONICET/UBA). Camilloni é residente no Programa de Investigación da Universidade de Harvard *Solar Geoengineering* e directora do Mestrado en Ciencias Medioambientais na Facultade de Ciencias Exactas e Naturais da Universidade de Buenos Aires.

En 2016, xunto con Vicente Barros, publicou un libro titulado *La Argentina y el cambio climático*. *De la física Un la política* [Arxentina e cambio climático. Dende física ata a política] editado pola Editorial Universitaria de Buenos Aires.

Camilloni é unha das autoras do  informe especializado no quecemento global de 1,5 graos do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático (GICC) (2018), onde foi a única científica arxentina invitada. Participou no cuarto, quinto e sexto informe de valoración do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático.

## Obras 
* 
* 
*
*
*
* 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Las injusticias sociales detrás del cambio climático', extracto
Sandra Cauffman

**Sandra Cauffman**, nada en San Xosé o 10 de maio de 1962,  é unha especialista en Enxeñaría eléctrica e Física costarriqueña destacada polo seu traballo na NASA en distintos cargos. O seu perfil foi destacado por ONU Mulleres, por ser un exemplo positivo para as mulleres, especialmente, mozas e nenas.

## Traxectoria 
Cauffman naceu nun fogar uniparental de poucos recursos en Hatillo, filla de María Jerónima “Mary Alba” Rojas Montero.  

Cursou tres anos de enxeñaría industrial na Universidade de Costa Rica. A nai de Sandra casou cun estadounidense cando Sandra tiña 14 anos que se converteu no seu pai adoptivo. Cando Cauffmann tiña 21 anos, a súa familia mudouse aos Estados Unidos por razóns económicas, persoais e de oportunidades educativas. Neste país ingresou na Universidade George Mason, onde obtivo o dobre grao en enxeñaría e física. Conta tamén cun mestrado en enxeñería eléctrica nesta última universidade.

## Traballo na NASA 
Sandra Cauffman traballou en distintas misións da NASA. Antes xa participara como subdirectora de proxecto da Misión de Evolución Atmosférica e Volátil de Marte, traballo co que comezou a ser amplamente recoñecida en Costa Rica. Posteriormente traballou con subdirectora do Programa de Sistema de Satélites Xeoestacionarios GOES-R Dende 2016 traballou como subdirectora e dende 2019 como directora da División de Ciencias Terrestres da Administración Nacional da Aeronáutica e do Espazo (NASA). Este traballo consiste en xestionar misións para o desenvolvemento da tecnoloxía, a ciencia aplicada, a investigación, a execución de misións e operacións.

Cauffman interésase  por unha proxección social que permita a máis mozas e mozos costarriqueños, especialmente mulleres, achegarse ás ciencias. En 2016 axudou a que a Fundación Monge patrocinase a viaxe de seis novos costarriqueños para que puidesen asistir na NASA ao lanzamento dun satélite.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Cuentos de buenas noches para nuestras niñas rebeldes.* Editorial Destino, 2021. ISBN: 9788408241676
Penn Yan, Nova York

miniatura|250px|Centro histórico de Penn Yan

**Penn Yan** é unha pequena cidade dos Estados Unidos que é a capital do condado de Yates, no estado de Nova York.

## Xeografía 
miniatura|250px|Localización de Pennyan no condado de Yates, e deste no estado de Nova York
Situado a 222 msnm o concello ocupa unha extensión de 6,36 km², dos que 6,22 km² son de terra e 0,15 km² de auga.

No ano 2010 tiña unha poboación de 5 159 habitantes que, segundo censo de 2019 diminuíra até os 5 056, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 792,25 hab./km².
 
## Historia 
A primeira casa construída en Penn Yan levantouse en 1799. Cando o condado de Yates foi creado en 1823 a poboación  converteuse na sede do condado.

Os primeiros colonos foron principalmente membros da Society of Universal Friends (Sociedade de Amigos Universais), un grupo relixioso liderado por unha predicadora cuáquera coñecida como "O amigo público universal" (Jemima Wilkinson), unha relixiosa entusiasta nacida en Cumberland, Rhode Island, quen afirmaba que recibira un encargo divino. Tras predicar en Rhode Island, Connecticut, Massachusetts e Pensilvania recibiu unha grande extensión de terreo, á que chamou Jerusalem en 1789, no que posteriormente sería o condado de Yates. En 1788 fundou a poboación de Hopeton as beiras do lago Keuka, a unha distancia dun quilómetro e medio do lago Seneca. Alí se estableceron un gran número de seguidores. 

En 1790 Wilkinson estableceuse na poboación, pero antes de 1800 un gran número de seguidores a abandonaron e a comunidade foise disolvendo gradualmente.

Dise que o nome da poboación de Penn Yan vén das primeiras sílabas de "Pennsylvania" e "Yankee", xa que a maioría dos seus primeiros habitantes proviñan de Pensilvania e Nova Inglaterra. 

A finais do século XX chegaron á poboación un gran número de familias amish e menonitas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Chisholm, Hugh, ed. (1911): "Penn Yan". *Encyclopædia Britannica*. Vol. 21 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 116.

### Ligazóns externas 
* Web oficial .
* What's in a Name Penn Yan .
Cruces, Alveredos, Barxas

**Cruces** é un lugar da parroquia de Alveredos no concello de Barxas que se localiza na comarca do Bierzo na provincia de León. 
Sitúase a 1280 metros sobre o nivel do mar e segundo o INE no ano 2021 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller), o que supón unha diminución en relación a 2010 cando tiña 3 habitantes.
## Notas
Pratibha Gai

**Pratibha Laxman Gai**, nada en 1948, é unha científica e inventora india, profesora e directora do microscopio electrónico da Universidade York. É química de materiais e especialista en microscopios electrónicos de transmisión.

## Traxectoria 
Gai educouse na India onde fixo un máster no Instituto Indio da Ciencia. Doutorouse en Física pola Universidade de Cambridge. Entre 1981 e 1988 desenvolveu a súa actividade posdoutoral na Universidade de Oxford.

Volveu ao Reino Unido en 2007, para formar parte do York JEOL Nanocentre, do que foi codirectora fundadora.É profesora na Universidade de York. Este método de visualización permite observar por primeira vez os átomos da superficie dos catalizadores.

## Premios e recoñecementos 
* 2010: Medalla Gabor da Royal Society
* 2013: Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia, na categoría Europa

## Notas
Ellie Highwood

**Ellie Highwood** é unha climatóloga inglesa e profesora de física da atmosfera na Universidade de Reading. O seu foco de investigación son as partículas atmosféricas e o clima, en concreto o impacto dos aerosois no cambio climático, e as simulacións con modelos climáticos.

## Traxectoria 
Estudou física na Universidade de Manchester e estudou para o título de doutora na Universidade de Reading. 

Foi directora do departamento de Física da atmosfera da Universidade de Reading dende 2012 ata 2015.En 2015 asumiu  tamén as funcións de Decana para a diversidade e a inclusión na Universidade de Reading,compartidas co profesor Simon Chandler-Wilde.

O seu traballo foi discutido en publicacións notables, como *The Independent* e a BBC. Ela mantivo que arrefriar o planeta artificialmente inxectando pequenas partículas reflectoras á atmosfera (como propuxo Paul Crutzen, por exemplo) podería "causar secas e caos climático" nos países pobres, aínda que tamén afirmou que sería "prudente" explorar alternativas ao recorte de emisións de carbono que poidan axudar nas próximas décadas".

## Escolma de publicacións 
*
* 
* 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista para la Sociedad Meteorológica Real
Bandeira de Baxkortostán

A **bandeira da República de Baxkortostán** (en , *Bashqortostan Respublikahy flagy*) é un dos símbolos oficiais da República de Baxkortostán, xunto co seu escudo de armas e o himno nacional de Baxkortostán. A bandeira ten tres franxas horizontais. De arriba abaixo, as raias son de cor verde, branca e azul verdoso. A bandeira úsase oficialmente como bandeira da República de Baxkortostán dende o 25 de febreiro de 1992. A franxa branca da bandeira está cargada cunha flor de Kurai no centro.

A primeira entidade nacional que representaba ao pobo baxkir foi o estado de Bashkurdistán. O estado usou unha bandeira similar á bandeira actual de Baxkortostán. A bandeira era tricolor composta por azul, verde e branco. Despois da asimilación de Bashkurdistán á Unión Soviética en 1919, Bashkurdistán foi absorbido pola URSS como unha república autónoma. A República Soviética de Bashkir usou unha bandeira similar a todas as repúblicas autónomas: unha bandeira vermella coa inscrición do nome da nación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*
*
Anna J. Harrison

**Anna Jane Harrison**, nada en Benton City ( Missouri) o 23 de decembro de 1912 e finada o 8 de agosto de 1998, foi unha química orgánica estadounidense e profesora de química no Mount Holyoke College durante case corenta anos. Foi a primeira muller presidenta da American Chemical Society e recibiu vinte títulos honoríficos.   Coñecida a nivel nacional polo seu traballo no ensino e internacionalmente como unha activa defensora da presenza da muller na ciencia.   

## Primeiros anos e educación 
Anna Harrison era filla dos agricultores Albert Harrison e Mary Katherine Jones Harrison. O seu pai morreu cando Anna tiña sete anos, deixando a súa nai encargada de xestionar a granxa familiar e coidar dos dous fillos da parella.  Primeiro interesouse pola ciencia mentres asistía ao instituto en México, Missouri. Licenciouse en Química en 1933, licenciouse en Educación en 1935, licenciouse en Química en 1937 e doutorouse en Física Química en 1940, todos pola Universidade de Missouri . 

## Carreira 
Mentres estudaba para o seu máster en Química, Harrison ensinou educación primaria nunha escola rural dun só cuarto no condado de Audrain, Missouri, onde estudara cando era nena.   Logo ensinou Química no H. Sophie Newcomb Memorial College, a facultade para mulleres da Universidade de Tulane, de 1940 a 1945.  Deixou o ensino en 1942, durante a segunda guerra mundial, e realizou algunhas investigacións secretas na Universidade de Missouri.  Converteuse en profesora titular en 1950 e foi xefa do departamento de 1960 a 1966. Mentres traballaba na universidade, tamén formou parte do National Science Board de 1972 a 1978.  Retirouse do Mount Holyoke College en 1979, e despois da súa xubilación ensinou na Academia Naval dos Estados Unidos en Annapolis, Maryland .  Converteuse na primeira muller presidenta da American Chemical Society en 1978  a American Association for the Advancement of Science, a Association of American Colleges and Universities, o American Chemistry Council, o Education Comisión dos Estados, o Instituto Lunar e Planetario, a Academia Nacional de Ciencias, o Consello Nacional de Investigación, o Consello Nacional de Ciencias e a Fundación Nacional de Ciencias.  Como representante destas organizacións, realizou varias viaxes, indo á India para a National Science Foundation en 1971; á Antártida para o National Science Board en 1974; ao Xapón, España e Tailandia como presidente da American Chemical Society en 1978; e á India de novo para a Asociación Americana para o Avance da Ciencia en 1983.  Escribiu artigos para *o Journal of the American Chemical Society*, *Chemical &amp;amp; Engineering News* e *a Encyclopædia Britannica* . Foi membro dos consellos editoriais do *Journal of College Science Teaching* e *Chemical & Engineering News* da National Science Teachers Association . Foi coautora do libro de texto *Chemistry: A Search to Understand* (1989), co colega Edwin S. Weaver do Mount Holyoke College.

Sempre estivo interesada en aumentar o financiamento para a educación científica das axencias estatais e federais e en promover a causa da integración das mulleres na ciencia. 

## Notas
Canadian Bank Note Company

A **Canadian Bank Note Company** (**CBNC**) é unha compañía canadense dedicada á impresión de seguridade. Ten a súa sede en Ottawa, Ontario, e desde 1935 ten un contrato co Banco do Canadá para lle subministrar o papel moeda que pon en circulación.

A compañía ten tamén entre os seus clientes outras empresas de titularidade privada, así como diversos gobernos e entidades administrativas, bancos centrais e servizos postais de todo o mundo.

Ademais de billetes, a CBNC produce selos postais e documentos de seguridade como pasaportes, carnés de conducir, billetes de lotaría, documentos de identificación e outros.

## Historia 
En 1897, a CBNC estableceuse como unha división da compañía estadounidense *American Bank Note Company* (actualmente *ABCorp*), con sede en Nova York. 

En 1910 constituíuse como empresa independente e en 1973 a súa matriz, a *American Banknote Company*, vendeulle o 60 % ao empresario de Ottawa Charles Worthen.

No relativo ao seu negocio internacional, en 1982 a CBNC adquiriu unha nova planta en Ogdensburg, Nova York, para subministrar selos de correos ao Servizo Postal dos Estados Unidos. En 1991 acadou un importante contrato con Ucraína para a produción de papel moeda para ese país e o mesmo sucedeu en 2011 con Nova Zelandia. Ademais, desde 2014, a *Canadian Bank Note Company* é o principal provedor de pasaportes de lectura mecánica utilizados no grupo de países da Comunidade do Caribe (CARICOM), que serven para promover a facilidade dos desprazamentos dentro do Mercado e Economía Únicos do Caribe (CSME).

## Galería 
Esta é unha mostra dalgúns dos produtos impresos pola *Canadian Bank Note Company*:

Ficheiro:CAN-S559-Bank of Montreal-10 Dollars (1935).jpg|Billete de 10 dólaresBanco de Montreal (1935).
Ficheiro:Dominion Bank $10 (1935).png|Billete de 10 dólares*Dominion Bank* (1935).
Ficheiro:TimbrePosteCanada5centsGeorgeVI1950.jpg|Selo de 5 cents.Xurxo VI (1950).
Ficheiro:TimbrePosteCanada5centsElizabethIIKarsh1953.jpg|Selo de 5 cents.Isabel II (1953).
Ficheiro:Stamp of Ukraine s26.jpg|Selo ucraíno de 2 karbovanets.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dólar canadense
* Real Casa da Moeda do Canadá

### Ligazóns externas 
* Sitio web da *Canadian Bank Note Company*
Causses e Cévennes

**Os Causses e as Cévennes, paisaxe cultural agropastoral mediterránea** () é un Sitio do Patrimonio da Humanidade da UNESCO situado na parte sur do centro de Francia con máis de tres milenios de historia agro-pastoral.

Situada no Macizo Central, a rexión é montañosa con numerosos vales estreitos, o que fai que as condicións sexan pouco adecuadas para as cidades anfitrioas, pero ben adaptadas para o pastoreo. En consecuencia, a paisaxe de Causses e Cévennes evolucionou co paso do tempo para reflectir todos os tipos de sistemas agropastorais mediterráneos, incluíndo silvopastos, transhumancia e pastoreo sedentario. Entre os séculos XII e XIV as ordes monásticas tomaron o control da zona, instalando mellores sistemas de rego e un sistema de estradas. ICOMOS recomendou aprazar a inscrición. Francia marcou o Criterio (v) para o sitio como o "último bastión do sistema agropastoral en Europa Occidental" mentres que o ICOMOS considerou que non era así. O criterio (VI) foi enmarcado como o sitio "mantén viva a memoria de episodios relacionados coa difusión do protestantismo francés, as loitas coa Igrexa Católica e o desenvolvemento de ideas de liberdade". Cando Francia volveu presentar o seu expediente de candidatura, puxo o foco no aspecto histórico do pastoreo e o seu impacto no desenvolvemento cultural do sitio, mentres que se eliminou a referencia ao testamento do sitio aos acontecementos históricos, Criterio (VI). O sitio inscribiuse con éxito na Lista do Patrimonio Mundial en 2011.

O sitio inscribiuse na lista en 2011 polo Comité do Patrimonio da Humanidade na súa 35a sesión en París, Francia. O sitio inscribiuse en base ao Criterio (III), "dando un testemuño único dunha tradición cultural", xa que é un exemplo destacado do agropastoralismo mediterráneo, e o Criterio (V), "un exemplo destacado da interacción humana co ambiente", xa que a paisaxe demostra a forma en que o sistema se desenvolveu ao longo de milenios.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial 
*"The Causses and the Cévennes, Mediterranean agro-pastoral Cultural Landscape"
*"The Criteria for Selection"
Gabriele Hegerl

**Gabriele Clarissa Hegerl**, nada o 9 de  xaneiro de 1962, é profesora de Ciencia do Sistema do Clima na Universidade de Edimburgo, na Escola de Xeoiencias. Antes de 2007 traballlou como investigadora na Universidade Texas A&M e na Universidade Duke, na Escola do Medioambiente, durante os cales foi tamén coordinadora e autora principal do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático (GICC) no cuarto e quinto informe de avaliación.

## Traxectoria 
Hegerl estudou na Universidade Maximilian Ludwig de Múnic se doutorou  en 1991. Na súa tese doutoral onde a súa tese utilizou unha solución numérica da ecuación  Navier-Stokes usando condicións de contorno. Hegerl tamén liderou unha afamada investigació sobre a atribución do camblio climático moderno ás emisións antropoxénicas de gases de efecto invernadoiro.

Liderou en 2006  un estudo sobre a sensibilidade de clima ( daquela comunmente aceptada como 1,5–4.,K en resposta á duplicación do CO2 atmosférico) para revisar os estudos que suxirían que a sensibilidade de clima podería chegar a 7,7K ou mesmo superar 9K. Usando a modelaxe do equilibro de enerxía para simular as respostas a  cambios históricos na temperatura no efecto do forzamento radiativo dos cambios solares, erupcións volcánicas e os gases de efecto invernadoiro, e comparando isto coas reconstrucións climáticas,  o equipo de Hegerl chegou a unha estimación independente que situaba a sensibilidade  climática dentro do rango de 1,5–6,2K. Nunha entrevista Hegerl afirmou: "A nosa reconstrución apoia unha gran variabilidade no pasado".

Foi coordinador e autora principal do Cuarto Informe de valoración do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático (IGCC), no  Grupo I, no capítulo "Understanding and Attributing Climate Change". A súa reconstrución de 2006 foi citada no capítulo  "Paleoclimate" para apoiar a afirmación de que o século fora probabelmente o máis quente do Hemisferio Norte nun mínimo de 1 300 anos.

Foi membro do equipo que revisou as reconstrucións recentes do rexistro de temperatura dos pasados 1 000 anos, e en 2007 publicou a súa propia reconstrución  concluíndo  que a temperatura máxina na era preindustrial fora era significativamente superada polas temperaturas rexistradas con instrumental recente.

## Publicacións 
As publicaciones de Hegerl inclúen:

* "
* 
* 
* 
* 
*
* 

## Premios e recoñecementos 
* En 2013 foi elixida Membro da Royal Society de Edimburgo (FRSE)
* En 2017 foi elixida  membro da Royal Society (FRS).
* (2018)  Doutora Honoris Causa en Ciencias pola Universidade de Leeds.
* En 2018 ingresou na Academia alemá de Ciencias Leopoldina.

## Notas
Tabasco (Capsicum)

miniatura|250px|Pementos de tabasco (maduros e verdes) 
O **tabasco**, tamén chamado **chile tabasco**, é un cultivar do chile *Capsicum frutescens*, da familia das solanáceas.

## Características 
miniatura|250px|Pementos de tabasco maduros
É un arbusto que chega aos 2 m de altura, orixinario do estado mexicano de Tabasco.

Os pétalos das súas flores son bastante grandes, duns 2 cm, e son de cor branca; os froitos, pequenos, duns 5 cm, son erectos, de forma oblonga, algo afiada. Moderadamente picante, alcanza entre 30 000 e 50 000 unidades na escala Scoville de unidades de picante. 

É o ingrediente principal na elaboración da salsa Tabasco, que foi inventada e elaborada por primeira vez en 1868 por Edmund McIlhenny, e para comercializala fundou a empresa McIlhenny Company en Luisiana (Estados Unidos).

## Historia 
A historia tradicional di que a salsa Tabasco foi creada por Edmund McIlhenny. McIlhenny era orixinario de Maryland, pero trasladouse a Nova Orleáns, Luisiana, para buscar fortuna contra 1840. Atopou a súa fortuna entrando no negocio bancario. Na época da Guerra entre os Estados, era un banqueiro exitoso. Porén, a guerra e as súas consecuencias destruíron o seu negocio. Foi a Texas por un tempo, e despois mudouse coa familia da súa muller á illa Avery, en Luisiana. Adquirira algunhas sementes de pemento tabasco dalgunha fonte, e plantounas no seu xardín na illa de Avery. En 1867, McIlhenny comezou a experimentar cunha salsa feita co estes pementos. Esmagou os pementos vermellos das súas plantas, mesturounos co sal que se atopa naturalmente na illa Avery e envelleceu a mestura durante un mes en vasos, botes e barrís. Finalmente, mesturou isto con vinagre de viño branco e envelleceu o resultado un mes máis. Así naceu a salsa Tabasco. En 1870 McIlhenny conseguiu unha patente para a súa invención. Comezou a comercializalo ao longo da costa do golfo de México e, en poucos anos, fíxose popular en todo o país, e en todo o mundo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Aristizábal Castillo, Natalia; Torres G., Celina (2015): "Caracterización morfológica y molecular de *Phytophthora* en ají (*Capsicum frutescens* var. *Tabasco*) Valle del Cauca"  *Revista de Ciencias* **19** (2): 71-89.
*Narez-Jiménez, Carlos A.; de-la-Cruz-Lázaro, Efraín; Gómez-Vázquez, Armando; Castañón-Nájera, Guillermo; Cruz-Hernández, Aldenamar; Márquez-Quiroz, César (2014): "La diversidad morfológica in situ de chiles silvestres (*Capsicum* spp.) de Tabasco, México". *Revista fitotecnia mexicana* **37**: 209-215.

### Ligazóns externas 
*Caracterización Morfológica De Chiles Silvestres Y Semidomesticados de la región Huasteca de México  
*[El Cultivo del Chile Tabasco](https://www.magicgardenseeds.es/Es-bueno-saber.../Chile-Tabasco-(Capsicum-frutescens)-A.CAP04-)
Giuliana C. Tesoro

**Giuliana C. Tesoro** (de solteira  **Giuliana  Cavaglieri)** nada en Venecia, Italia o 1 de xuño de 1921 e finada en Dobbs Ferry, Nova York o 29 de setembro de 2002 á idade de 81 anos, foi unha química orgánica italiana con máis de 125 patentes nos Estados Unidos que fixo múltiples contribucións á industria téxtil. Unha das súas máis famosas invencións é a tea ignífuga.

## Traxectoria 
Cavaglieri naceu en Venecia en 1921 nunha familia xudía. En 1938, tras finalizar a educación secundaria negóuselle o acceso ao sistema universitario italiano polas leis raciais impostas polo goberno fascista. Mudouse a Suíza primeiro e en 1939 aos Estados Unidos.

Nos Estados Unidos accedeu á Universidade de Yale, na cal se graduou  rapidamente. En 1943, á idade de 21 anos, Cavaglieri obtivo o seu doutoramento en Química Orgánica.

Traballou durante os veráns en Calico Chemical Company ata que en 1944 conseguiu un posto de traballo como investigadora química en Onyx Oil and Chemical Company. Foi ascendendo, a cabeza do departamento de sínteses orgánicas (1946), subdirectora de investigación (1955) e directora adxunta (1957). Posteriormente foi nomeada subdirectora de investigación orgánica en J.P. Stevens & Company. Trasladouse ao instituto de investigación téxtil durante dous anos. En 1969, aceptou un posto como química en Burlington Industries e foi nomeada directora do departamento de investigación química en 1971. 

En 1972 aceptou un posto como profesora convidada no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, onde estivo a ensinar até 1976. Quedou na facultade como profesora adxunta até 1982. Despois trasladouse ao Instituto Politécnico de Nova York onde estivo a investigar até 1996, cando se retirou oficialmente.

### Contribucións á química e aos téxtiles 
Cavaglieri fixo numerosos avances no procesamento téxtil. Tamén mellorou o rendemento téxtil para os consumidores do día a día e a eficiencia dos sistemas de fabricación mediante avances nos compostos orgánicos. Desenvolveu fibras resistentes ao lume, deseñando formas de previr a acumulación estática en fibras sintéticas.

## Premios e recoñecementos 
Foi membro de varios comités da Academia Nacional das Ciencias (National Academy of Sciences) e do Consello Nacional de Investigación (National Research Council) dos Estados Unidos 

Tamén participou noutros comités entre os que se inclúen: a Organización das Fibras Téxtiles (the Fiber Society), da que foi fundadora e presidenta en 1974, a Asociación Americana de Químicos Téxtiles e Coloristas (the American Association of Textile Chemists and Colorists) e a Asociación Química Americana (the American Chemical Society).

Entre os recoñecementos que lle foron outorgados atópase a *Medalla Olney* da Asociación Americana de Químicos Téxiltes e Coloristas en 1963 e o premio "Society of Women Engineers’ Achievement Award" en 1978.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* George Carpetto, "Giuliana Cavaglieri Tesouro." In *Italian Americans on the Twentieth Century*, ed. George Carpetto e Diane M. Evanac. Tampa, FL: Loggia Press, 1999, pp. 372–373.
### Ligazóns externas 
* Lista parcial das patentes de Tesoro (en inglés)
L'Assiette au Beurre

'''''L'Assiette Au Beurre''''' (O prato de manteiga) foi unha revista satírica ilustrada francesa, de tirada semanal, publicada entre 1901 e 1912. Esa época foi chamada en Francia a "Idade de Ouro da caricatura".

## Historia 
Fundada por Samuel Schwarz, o seu primeiro número apareceu o 4 de abril de 1901. Politicamente manifestábase en contra dos inimigos da Terceira República e incluía con frecuencia contido anticlerical.

Nela colaboraron artistas como Adolphe Willette, Jean-Louis Forain, Caran d'Ache, Albert Robida, Fernand Louis Gottlob, Abel Faivre, Henry Gerbault, Francisque Poulbot, Félix Vallotton, Juan Gris, František Kupka, Jacques Villon, Louis Marcoussis, Kees van Dongen, Javier Gosé ou o portugués Tomás Leal da Câmara, entre outros.

Próxima á sensibilidade anarquista nos seus inicios, ''L'Assiette au beurre* non foi unha revista militante, aínda que, entre 1905 e 1911, estivo claramente implicada politicamente, especialmente contra o colonialismo. Despois de ter publicados preto de 10&nbsp;000 debuxos realizados por uns 200 debuxantes, é un valioso testemuño iconográfico da Belle Époque.

## Influencia en Galiza 
Para Siro López, a revista sería, xunto a *Simplicissimus,* unha das maiores influencias para Castelao, en particular Jean-Louis Forain. Segundo Siro mesmo se inspiraría en varias viñetas de *L'Assiette Au Beurre* para a campaña do Estatuto de autonomía de Galicia de 1936.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Belle Époque
* Humor gráfico
* Simplicissimus
### Ligazóns externas 
*Números digitalizados de *L'Assiette au Beurre'' en Gallica
Manuel Bueno Bengoechea

**Manuel Bueno Bengoechea**, nado en Pau, Francia, o 14 de xuño de 1874 e finado en Barcelona o 11 de agosto de 1936, foi un escritor e xornalista español. Coetáneo das figuras máis representativas da xeración do 98, morreu asasinado ás poucas semanas de iniciada a Guerra Civil.

## Traxectoria 
A súa nai era vasca, de Lekeitio, e o seu pai da Arxentina. A familia trasladouse a Sevilla e logo a Bilbao, onde se criou. Pasou un tempo no convento bilbaíno de San Francisco, onde adquiriu, ao parecer, o hábito da lectura. Aos trece anos emigrou á Arxentina, onde se empregou no comercio, mais regresou frustrado. Tempo despois cruzou de novo o Atlántico, esta vez á Habana, e volveu coa mesma sensación de fracaso. De volta en Bilbao, militou na Unión Xeral de Traballadores e iniciouse no xornalismo; traballou como reporteiro no diario *El Porvenir Vascongado*. Na capital vasca colaborou tamén no *Diario de Bilbao* e *Las Noticias*; onde publicou os seus primeiros ensaios titulados *Acuarelas*.

En 1897 estableceuse en Madrid. Escribiu baixo o pseudónimo «Lorena» crónicas en *El Globo*, do conde de Romanones.

### Política 
Ademais de en *El Mundo* e *La Esfera*, colaborou en *La Nación*, diario autodenominado "monárquico independente». Dirixiu a revista *Madrid* e o diario *La Mañana*. A partir dos anos vinte foi colaborador fixo do diario *ABC* e da revista *Blanco y Negro*.

Foi elixido deputado a Cortes nas eleccións de 1910, 1914 e 1916 polos distritos de Huelva, Xaén e Almansa, respectivamente.

«A obra literaria de Manuel Bo —escribe Sainz de Robles— ten catro vertentes moi acusadas: o xornalismo, o teatro, a crítica e a novela». A actividade xornalística foi reflectindo a súa evolución ideolóxica, desde posicións na esquerda, de marcado contido anticlerical, até o crecente conservadorismo, chegando a mostrarse entusiasmado polos «novos movementos totalitarios», como o fascismo italiano e o nazismo.

Apoiou a ditadura de Miguel Primo de Rivera, que o enviou en 1924 a París para establecer o *«Bureau deas Grands Journals Ibero-Américains».* Desde alí escribiu crónicas de actualidade para rotativos como *La Nación* de Bos Aires e *La Razón* da Habana e realizaba subornos a xornais como *Le Temps* por publicar información favorábel ao réxime español segundo denunciou ''L'Action Française.*

A principios do ano 1936 estableceuse en Barcelona, *«para estar en contacto coa barcelonesa Editorial Araluce, que lle asinara un saboroso contrato como exclusiva das súas novelas»*. É cuestión debatida a súa posíbel militancia en Falanxe Española; hai fontes que a afirman

## Obras destacadas 
miniatura|*Guillermo o Apaixonado*, n.º 14 do Conto Semanal (5 de abril de 1907). Portada de Tovar.
Escribiu novelas como *Corazón adentro* (1906), *El sabor del pecado* (1935) e *Los nietos de Dantón* (1936). Foi tamén produtor teatral, con montaxes como *Fuente Ovejuna'', de Lope de Vega, en colaboración con Valle-Inclán (a quen deixaría manco), entre outras producións, e traduciu obras do francés e do italiano. 

## Notas 
## Bibliografía 
* 
* 
*
Lingua padaung

O **padaung** (ကယန်း), tamén coñecido como **padaung karen** ou **kayan**, é unha lingua karénica de Myanmar, falado polo pobo kayan. O padaung ou kayan fálase no Estado Kayah, sur do Estado Shan, e norte do Estado Kayin. Hai catro variedades segundo Shintani (2016), a saber:
***Kangan** ("habitantes das terras baixas")
***Kakhaung** ("habitantes das terras ALTAS")
***Lawi** ("sur")
***Latha** ("norte")

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Shintani, Tadahiko. 2020. *A handbook of comparative Kayan languages*. Linguistic survey of Tay cultural area (LSTCA). Tokyo: Research Institute for Languages and Cultures of Asia and Africa (ILCAA).
*Aung, Wai Lin. 2013. *A Descriptive Grammar of Kayah Monu *. Master’s thesis, Payap University.
*Ywar, Naw Hsa Eh. 2013. *A Grammar of Kayan Lahta *. Master’s thesis, Payap University.
Bandeira de Biafra

A **bandeira de Biafra**, empregada pola República de Biafra durante a guerra civil nixeriana (1967- 1970), consiste nun tricolor horizontal de vermello, negro e verde, cargado cun sol nacente dourado sobre unha barra dourada. Os once raios do sol representan as once antigas provincias de Biafra. Os raios adoitan ser longos e delgados, sendo os raios máis baixos case horizontais e os raios restantes espallados uniformemente entre eles.

No presente, a bandeira de Biafra é empregada para protestas contra o goberno nixeriano, que prohibe a súa utilización.

## Orixe 
A bandeira izouse por primeira vez o 30 de maio de 1967 e tivo un lugar destacado durante a delcaración de independencia do Coronel Odumegwu-Ojukwu's.

## Notas
Illa Avery, Luisiana

A **illa Avery** (historicamente, en francés: *Île Petite Anse*) é un domo salino, que é coñecida como a fonte da salsa Tabasco. 

Situada na parroquia de Iberia, Luisiana, nos Estados Unidos, atópase aproximadamente a 4,8 km no interior da baía de Vermilion, que á súa vez se abre ao golfo de México.

Rodeada de pantanos e marismas, a illa Avery é un lugar misteriosamente fermoso onde crecen os campos de pementa, e onde esta a fábrica da salsa Tabasco dos McIlhenny, onde os seus empregados seguen vivindo e traballando como o fixeron durante xeracións. É un paraíso natural, habitado por especies exóticas de plantas e animais de todo o mundo que, baixo a coidadosa xestión da familia Avery/McIlhenny, mantívose así até hoxe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazón externa 
*Avery Family of Louisiana, 1796-1951
Edmund McIlhenny

**Edmund McIlhenny** nado en 1815 en Hagerstown (Maryland) e finado o 25 de novembro de 1890 na illa Avery (Luisiana), foi un empresario e fabricante estadounidense.

## Traxectoria 
Edmund McIlhenny fundou a McIlhenny Company, que foi a primeira en producir a salsa Tabasco. 

Aínda que a lenda da compañía atribúe a invención da salsa a McIlhenny, crese que o propietario da plantación, Maunsel White, foi o primeiro en cultivar e elaborar unha salsa con pementos de Tabasco nos Estados Unidos, e deulle a receita e sementes do pemento ao seu amigo McIlhenny.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Tabasco (Capsicum)
*Salsa Tabasco
Ruth R. Benerito

**Ruth Rogan Benerito**, nada en Nova Orleáns  o 12 de xaneiro de 1916 e finada en Metairie, Luisiana o 5 de outubro de 2013, Chegou a rexistrar 55 patentes.

## Traxectoria 
Ruth Rogan Benerito é famosa polo seu traballo en relación co uso de cloruros de ácidos básicos na produción de algodón, polo que ten rexistrado 55 patentes e que permite máis roupa libre de engurras e duradeira. Ela inventou as teas de algodón resistentes ás engurras mentres traballaba nos laboratorios do Departamento de Agricultura dos Estados Unidos (USDA) en Nova Orleans no ano 1950. Antes desta innovación, unha familia necesitaba un tempo considerable para pasar o ferro. Benerito atopou unha maneira de tratar quimicamente a superficie de algodón que permitiu mellorar as propiedades das teas: non só as fai resistente ás engurras, senón tamén ás manchas ás chamas.A invención dicíase que " salvara a industria do algodón".

## Premios 
* 1968 Federal Woman Award
* 1968 Southern Chemist Award
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Inventor of the Week"   biografía en MIT.edu 
* Ruth Benerito  en Wrinke Free Stuff 
* Biografía no Chicago Tribune 
* Lista de patentes de Ruth R. Benerito en Justia patents
Eucharia Oluchi Nwaichi

**Eucharia Oluchi Nwaichi** é unha bioquímica ambiental, científica do solo e toxicóloga nixeriana.

## Traxectoria 
A súa investigación céntrase na xestión de residuos, a prevención da contaminación e a fitorremediación, que implica o tratamento dos problemas ambientais (biorremediación) a través do uso de plantas locais que mitiguen o problema ambiental sen a necesidade de escavar o material contaminante e desfacerse del noutro lugar. É unha experta en eliminación de metais pesados tóxicos como o cadmio, cobre, mercurio, chumbo e o arsénico da terra contaminada. É doutora en Bioquímica pola Universidade de Port Harcourt, onde é profesora titular.É membro de varias organizacións académicas, como a Organization for Women in Science for the Developing World (OWSD) , a American Chemical Association, a Sociedade Internacional para a Tecnoloxía Ambiental, e o Instituto Nixeriano de Administración.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Nwaicha Eucharia Oluchi en The African Academy of Sciences (AAS)
Ann Henderson-Sellers

**Ann Henderson-Sellers**, nada o 7 de marzo de 1952 en Sheffield, Yorkshire,  é unha  xeógrafa  

## Traxectoria 
Estudou Matemáticas na Universidade de Bristol e acadou o título de doutora en ciencias atmosféricas pola Universidade de Leicester en 1976 coa tese *A theoretical study of the evolution of the atmospheres and surface temperatures of the terrestrial planets.* O examinador da tese foi James Lovelock, cuxa hipótese de Gaia inspirou a Ann, converténdose nunha das principais líderes da área Ciencia dos Sistemas Terrestres, disciplina creada polo propio Lovelock. do Programa Mundial de Investigaciones Climáticas.

Actuou como consultora da Universidade das Nacións Unidas sobre diversos aspectos do impacto do cambio climático. Tamén foi unha das autoras do Segundo informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático en 1995.

Entre 2005 to 2007 foi a directora do Programa Mundial de Investigaciones Climáticas con sede en Xenebra, nas oficinas da Organización Meteorolóxica Mundial(OMM). 

É profesora emérita da Universidade de Macquarie.

## Premios e recoñecementos 
* Membro electo da Academia Australiana de Ciencias Tecnolóxicas e Enxeñaría (2000)
* Membro electo da Sociedade Meteorolóxica Americana
* Medalla Centenario de Australia  (2003)

## Escolma de  publicacións 
* 
* 
* }
*}
* }
*

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na Universidade Macquarie
Cantarenas. Poemas (1934-1980)

***Cantarenas. Poemas (1934-1980)*** é un libro de poemas de Florencio Delgado Gurriarán publicado por Ediciós do Castro en 1981.

## Características 
Con limiar de Xosé Gayoso Díaz, recolle os poemas de *Bebedeira* e engade outros novos: *Valdeorresas* e *Dionisias*. O autor pon de novo o mundo do viño no centro do seu universo poético. Regresa á terra da infancia que tanto o marcou, á que homenaxeou empregando en ocasións como pseudónimo o nome *Corgomófilo.*

## Edicións 
Foi reeditado en Xerais en 2022 da man de Xosé Ramón Pena

## Poemas 

* Os poemas incluídos en Bebedeira
* *Santarén* (aparece como "Cantarén" na 1ª ed.)
* *Birisca*
* *Taberna*

* *Valdeorras*
* *Cantarenas de noutrora*

* *Louvanza dos nomes enxebres*

* *Pregos ao Nazareno dun valdeorrés emigrado*

***Dionisias. Cantarelas do viño***

* *Sagas do río Pándigo*
* *In vino véritas*
* *Louvores ao godello*

* *Louvor condensado ao godello*
* *Gabanza da moza fresca*
* *Louvor condensado á moza fresca*
* *Madrigal do tostado*
* *Louvor á purrela*

* *Auga ardente. Descordo da queimada*

## Notas