Garza azulada

A **garza azulada** (***Ardea herodias***) é unha ave limícola americana grande da familia Ardeidae, común preto das costas de augas abertas e en zonas húmidas da maior parte de América do Norte e Central, así como no noroeste de América do Sur, o Caribe e as illas Galápagos. Atópase ocasionalmente nas Azores e é unha ave vagante rara en Europa. No sur da Florida e nos caios da Florida existe unha poboación de cor branca deste especie, e discútese se estas aves brancas son un morfo de cor da garza azulada, unha subespecie dela ou unha especie completamente separada.

## Taxonomía 
A garza azulada foi descrita orixinalmente por Carl Linné na súa obra do século XVIII, *10ª edición de Systema Naturae*. O seu nome científico procede do latín , e do grego antigo  (erōdios), e ambos significan "garza".

O nicho desta especie está ocupado no Vello Mundo pola especie conxénere garza real (*Ardea cinerea*), que é algo máis pequena (90-98 cm), e presenta pescozo e patas de cor gris clara, carecendo dos tons marróns da garza azulada. A garza azulada forma unha superespecie coa garza real, na que tamén se inclúe a garza cocoi ou moura (*Ardea cocoi*) de América do Sur, que se diferencia por ter unha maior área negra na cabeza e un peito e pescozo brancos.

As cinco subespecies en que se divide son: Na Columbia Británica os machos adultos pesan como media 2,48 kg e as femias adultas 2,11 kg. En Nova Scotia e Nova Inglaterra, as garzas adultas de ambos os sexos pesan como media 2,23 kg, Deste xeito, as garzas azuis son aproximadamente dúas veces máis pesadas que a garza branca grande (*Ardea alba*), aínda que soamente algo máis altas ca elas, pero pesan só aproximadamente a metade que *Ardea goliath*.

Características notables da garza azulada son as plumas de voo de cor lousa (cincentas con tons azuis), coxas de cor marrón avermellada, e unha banda par marrón avermellada e negra nos flancos; o pescozo é de cor gris ferruxento, cunhas manchas negras e brancas por diante; a cabeza é máis clara, cunha face case branca e un par de plumas cor lousa ou negras que discorren xusto por riba do ollo ata a parte de atrás da cabeza. As plumas da parte inferior do pescozo son longas e con forma de penacho; tamén ten penachos na parte inferior das costas a comezo da estación reprodutora. O bico é amarelado mate, facéndose laranxa por breve tempo a comezo da estación reprodutora, e a parte inferior das patas é gris, tornándose tamén alaranxada a comezos da estación reprodutora. As aves inmaturas son de cores máis apagadas, cunha coroa gris anegrada apagada, e o debuxo dos flancos está mal definido; non teñen plumas, e o bico é amarelo agrisado apagado. Entre as medidas estándar, a corda alar é de 43-49,2 cm, a cola é de 15,2-19,5 cm, o culme (lonxitude dorsal da mandíbula superior) é de 12,3-15,2 cm, e o tarso é de 15,7-21 cm. A alancada desta garza é duns 22 cm, case en liña recta. Dúas das tres dedas frontais están xeralmente moi xuntas. Nas pegadas, as dedas dianteiras e a traseira, adoitan mostrar pequenas garras.
[miniatura|Comendo un peixe *[Amia calva*. Exhibindo a glote.]]
As subespecies difiren soamente un pouco en tamaño e ton da plumaxe, coa excepción de *A. h. occidentalis*, nativa do sur da Florida, que tamén ten un distintivo morfo branco (que non se debe confundir coa garza branca grande).

Foi rexistrada como ave errante en Inglaterra, Groenlandia, Hawai e as Azores. Os peixes principais que depredan son variables baseándose na súa dispoñibilidade e abundancia. En Nova Scotia, o 98 % da súa dieta estaba formado por peixes planos. Na Columbia Británica, os principais tipos de peixes depredados son espiñentos, fólidos, cotoideos e percas. As garzas de California vivían principalmente de espiñentos, *Micropterus*, percas, peixes planos e capeláns.

Ademais de peixes, tamén se alimentan dunha ampla variedade de presas de forma oportunista. Comen  anfibios, como as ras *Lithobates*, sapos e píntegas, así como réptiles, como pequenas tartarugas, serpes e lagartos. Poden capturar serpes de tamaño axeitado, incluíndo *Natrix* de 105 cm de longo. Os crustáceos acuáticos (como cangrexos de río, camaróns e cangrexos mariños), e insectos como saltóns, cabaliños do demo e insectos acuáticos son capturados como presas suplementarias. Hai informes de que depreda xoves e adultos do coello (*Sylvilagus floridanus*). Aínda que non frecuentemente, tamén comen aves como os rálidos *Laterallus jamaicensis*, os falaropos, os merlos rieiros *Cinclus mexicanus*, os mergulletes de bico groso (*Podilymbus podiceps*) e polos de gaivinas (*Chlidonias*).
Ficheiro:Le Grand Heron.jpg|Comendo peixes pequenos.
Ficheiro:Mouthfull Heron.jpg|Comento un gran *Lepomis*
Ficheiro:Blue Heron and two toed amphiuma (6074193002).jpg|Comendo un *Amphiuma means*
Ficheiro:Great blue heron eating a snake (94629).jpg|Comendo unha serpe *Nerodia taxispilota* na Florida
Ficheiro:Snake Snack (15669784882).jpg|Comendo unha cobra *Thamnophis*
Ficheiro:GreatBlueHeroneatingturtle08.jpg|Comendo unha cría da tartaruga *Chelydra serpentina*
Ficheiro:Great Blue Heron imported from iNaturalist photo 134213334 on 3 December 2024.jpg|Comendo un esciúrido de terra *Otospermophilus beecheyi*
Ficheiro:Great Blue Heron and Gopher (50909452786).jpg|Comendo un roedor xeómido *Thomomys bottae*
Ficheiro:Great Blue Heron imported from iNaturalist photo 285096808 on 3 December 2024 (cropped).jpg|Comendo un parrulo
Ficheiro:Fishing bird Chippokes Plantation State Park Virginia (16448378679).jpg|Comendo un cangrexo nadador 

As garzas localizan a súa comida usando a vista e xeralmente tragan as súas presas enteiras. Sábese que nalgúns casos afogaron comendo presas demasiado grandes. Xeralmente aliméntanse en solitario. Os individuos normalmente forraxean mentres están de pé metidas na auga, mais tamén se alimentan en campos ou baixan desde o aire ou dun pousadeiro á auga. De cando en vez depredan ratos en áreas elevadas afastadas dos seus típicos ambientes acuáticos.

Aínda que a miúdo reutilizan os niños durante moitos anos e as garzas son socialmente monógamas nunha mesma estación reprodutora, os individuos usualmente elixen novas parellas cada ano. Os machos chegan ás colonias primeiro e establécense nun niño desde onde cortexarán as femias; a maioría dos machos elixen un niño diferente cada ano. Se o niño é abandonado ou destruído, a femia pode facer unha posta de ovos de substitución. A reprodución está afectada negativamente polas alteracións humanas, especialmente durante o inicio da nidificación. As repetidas incursións humanas nas áreas de nidificación a miúdo teñen como resultado o fracaso do niño ao abandonaren as aves os ovos ou polos. Porén, o Parque Stanley de Vancouver, na Columbia Británica canadense tivo unha colonia próspera durante varios anos que estaba moi próxima á súa entrada principal e a pistas de tenis ao lado de English Bay e non lonxe da Lost Lagoon. A colonia do parque chegou a ter 183 niños.

A femia pon de tres a seis ovos azul claros, que poden medir de 50,7 a 76,5 mm de lonxitude e de 29 a 50,5 mm de ancho, aínda que os ovos máis pequenos da mostra anterior foron considerados "ovos ananos" demasiado pequenos para producir crías viables. Os ovos pesan de 61 a 80 g. Crían unha rolada cada ano. As primeiras postas fanse xeralmente de marzo a abril. Os ovos póñenos normalmente en intervalos de dous días, son chocados durante uns 27 días e fan eclosión asincronicamente nun período de varios días. Ambos os pais alimentan as crías no niño regurxitando a comida. Os proxenitores consomen ata catro veces máis comida cando están alimentando as crías (uns 4300 kJ/día) que cando están poñendo ou chocando ovos (uns 1200 kJ/día). Cando teñen 55 días de idade no límite norte da súa distribución (Alberta) e 80 días no límite sur (California), as garzas novas fan o seu primeiro voo. Nun caso excepcional rexistrado, un buxato xove *Parabuteo unicinctus* matou unha garza azulada subadulta. As garzas adultas teñen poucos predadores naturais e raramente son depredadas debido o seu gran tamaño e afiado bico, pero sábese que os pigargos *Haliaeetus leucocephalus* atacan as garzas azuladas en todos os estadios do seu ciclo vital, desde o ovo ao adulto. E menos frecuentemente, as aguias reais (*Aquila chrysaetos*) e os bufos *Bubo virginianus* poden capturar adultos. Hai un só informe dun lince grande (*Lynx rufus*) que conseguiu someter e matar unha garza azulada adulta. Tendo en conta o seu considerable tamaño e bico similar a unha daga, unha destas garzas completamente crecida pode ser un inimigo formidable para un predador. Nun caso coñecido, durante un intento de predación dunha aguia real, unha garza conseguiu inflixirlle feridas mortais, aínda que a garza tamén morreu polas feridas recibidas na loita. Cando ocorre que un adulto ou cría sofre predación nunha colonia reprodutora, ás veces a colonia pode ser abandonada polas outras aves. A fonte primaria de molestias e fracasos na reprodución nas colonias son as actividades humanas, principalmente polas actividades recreativas humanas ou por destrución do hábitat, así como polos coleccionistas de ovos e cazadores.

## Nas artes 
John James Audubon ilustrou a garza azulada na súa obra *Birds of America*, segunda edición (publicada en Londres entre 1827 e 1838) na placa 161. A imaxe foi gravada e coloreada nos obradoiros de Londres de Robert Havell. A acuarela orixinal de Audubon está na súa colección da Sociedade Histórica de Nova York.

## Cultura popular 
A garza azulada (coa súa cor cambiada a laranxa) forma parte do logo do equipo da liga menor de béisbol Delmarva Shorebirds desde o seu comezo en 1996.

Aparece tamén no logo do club da Major League Soccer Inter Miami CF.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Ligazóns externas 
* Audubon's Great Blue Heron – Close-ups from Plate 161, Birds of America
* Great Blue Heron - *Ardea herodias* - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
* Great Blue Heron Species Account – Cornell Lab of Ornithology
* 
*