Alan Seeger

**Alan Seeger** nado o 22 de xuño de 1888 na cidade de Nova York e finado o 4 de xullo de 1916, foi un poeta de guerra estadounidense que loitou e morreu na Primeira guerra mundial durante a ofensiva do Somme, servindo na Lexión Estranxeira francesa. Seeger era irmán de Charles Seeger, un coñecido pacifista e musicólogo estadounidense e tío dos músicos folk, Pete Seeger, Peggy Seeger e Mike Seeger. É máis coñecido polo poema "", un dos favoritos do presidente John F. Kennedy. Unha estatua que o representa atópase no monumento na Place des États-Unis, en París, en homenaxe aos estadounidenses caídos que se ofreceron voluntarios para Francia durante a guerra. Seeger ás veces é chamado "o Rupert Brooke americano".

## Traxectoria 
### Vida temperá 
Segundo o sobriño de Alan, o cantante folk Pete Seeger, a familia Seeger era *"enormemente cristiá, na tradición puritana e calvinista de Nova Inglaterra"*. Porén, na práctica, a familia inmediata de Alan vivía dentro dos preceptos da evolución do calvinismo cara ao unitarismo. Os seus pais casaran na Igrexa Unitaria, e Alan e o seu irmán, Charles, recibirían educación en escolas baseadas no unitarianismo: a escola Horace Mann en Manhattan, a Escola Hackley en Tarrytown e a Universidade de Harvard. A familia rastrexou a súa herdanza americana até o século XVIII. Un antepasado paterno, Karl Ludwig Seeger, un médico de Württemberg, actual Alemaña, emigrou a América despois da Revolución Americana e casou coa antiga familia de Parsons de Nova Inglaterra na década de 1780.

O pai de Alan, Charles Seeger, Sr., converteríase nun actor influente no desenvolvemento de México a finais do século XIX e a súa relación cos Estados Unidos a través da publicación, o desenvolvemento de infraestruturas e o refino de azucre. Os primeiros anos de Alan incluíron un breve tempo na Cidade de México antes de que a familia volvese vivir a Staten Island, onde naceu a súa irmá Elizabeth (Elsie). Elizabeth converteuse en autora e educadora da cidade de Nova York. O irmán máis vello de Alan, Charles Seeger, Jr., converteuse nun famoso musicólogo e no pai dos cantantes folk estadounidenses Pete Seeger, Mike Seeger e Peggy Seeger.

A familia de Seeger era acomodada e Charles, Sr. foi unha figura no comercio internacional ao longo da súa vida. En 1898, a familia mudouse de Staten Island a un apartamento preto de Central Park. En 1900, os intereses comerciais de Charles levaron á familia de volta á Cidade de México, onde participou no desenvolvemento da infraestrutura de transporte da cidade e converteuse nun comerciante de automóbiles eléctricos.

O pouco tempo do mozo Alan en México proporcionoulle material para o seu poema posterior, e máis longo, "O xardín deserto". En 1902, Seeger deixou a Cidade de México co seu irmán para asistir á Hackley School en Tarrytown, Nova York, despois de que asistiu á Universidade de Harvard.  Con Lippmann, fundou un club socialista en Harvard para protestar polas políticas antiobreiras na universidade. 

Despois de graduarse en Harvard, Seeger volveu a Manhattan para vivir principalmente nunha pensión situada no número 61 de Washington Square South que chegou a ser coñecida como The Alan Seeger House ou House of Genius. Dirixido pola emigrada suíza Catherine Branchard, os seus residentes nalgún momento incluían a Theodore Dreiser, Stephen Crane, Frank Norris, Robert Moses, Sydney Porter (O'Henry), John Reed e outras figuras da literatura estadounidense. Despois de dous anos, Seeger deixou Greenwich Village para mudarse a París, onde viviu no Barrio Latino e continuou a seguir un estilo de vida bohemio.

Durante os dous anos que loitou na Lexión Estranxeira francesa, Seeger escribiu despachos regulares ao *New York Sun*, e o ensaio "As A Soldier Thinks of War" para a nova revista de Walter Lippman, *The New Republic* postulaba que aínda que a guerra era lamentable e causa da morte, esta era inevitable e necesaria. Na súa meirande parte, a súa poesía daquela época non era moi coñecida e non o chegaría ata despois da súa morte.

### Pasamento 
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/52/Alan_seeger_foreign_legion.jpg|dereita|miniatura| Alan Seeger co seu uniforme.
No inverno de 1916, desenvolveu bronquite e pasou varios meses recuperándose antes de volver á fronte de batalla. Morreu en combate en 1916, durante un ataque francés contra o exército imperial alemán en Belloy-en-Santerre, durante a batalla do Somme. O seu compañeiro lexionario, Rif Baer, describiu máis tarde os seus últimos momentos: *"A súa alta silueta destacaba no verde do millo.* *Era o home máis alto da súa sección. A cabeza erguida e o orgullo dos seus ollos, vin correndo cara adiante, coa baioneta fixa. Pronto desapareceu e esa foi a última vez que vin ao meu amigo."*   Despois de ser ferido de morte en terra de ninguén, Seeger animou aos soldados que pasaban da Lexión antes de que finalmente morrese polas súas feridas.

Seeger fora falsamente reportado como morto despois da batalla de Champaña en outubro de 1915, na que loitara. Despois de que os Estados Unidos entrasen na Primeira guerra mundial, *Poems*, unha colección de poesía bélica de Seeger publicada postumamente, esgotou seis edicións nun ano.

Suponse, e indícase oficialmente, que os ósos de Seeger descansan con outros mortos da batalla de Belloy-en-Santerre no osario número 1 do Cemiterio Nacional Francés en Lihons. Despois da súa morte, os pais de Seeger doaron unha campá a unha igrexa local e plantaron árbores na súa honra. Ambas as súas contribucións a Belloy-en-Santerre foron destruídas durante a Segunda guerra mundial, aínda que os restos da campá foron combinados con outros metais nunha nova campá da igrexa, e pénsase que unha das maceiras aínda estaba viva detrás da casa da vila de Belloy a partir de 2016.

## Poesía 
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/56/Rendezvous_with_death.JPG/220px-Rendezvous_with_death.JPG|dereita|miniatura| "I Have a Rendezvous with Death" de Alan Seeger, como aparece no libro *Poems*
A poesía de Seeger foi publicada por Charles Scribner's Sons en decembro de 1916 cunha introdución de 46 páxinas de William Archer. *Poems*, unha colección das súas obras, tivo relativamente pouco éxito, debido, segundo Eric Homberger, ao seu elevado idealismo e linguaxe, calidades que pasaron de moda nas primeiras décadas do século XX.

Os *poemas* foron revisados en *The Egoist*, onde TS Eliot afirmou:«Seeger tomou en serio o seu traballo e dedicouse a el. O traballo está ben feito, e tan desfasado que é case unha calidade positiva. É de gran voo, moi decorado e solemne, pero a súa solemnidade é un proceso completo, non unha mera formalidade literaria. Alan Seeger, como pode acreditar quen o coñeceu, viviu toda a súa vida neste plano, cunha dignidade poética impecable; todo sobre el estaba en consonancia.» Comeza,

:: *I have a rendezvous with Death*
:: *At some disputed barricade,*
:: *When Spring comes back with rustling shade*
:: *And apple-blossoms fill the air—*
:: *I have a rendezvous with Death*
:: *When Springs brings back blue days and fair.*
:Teño unha cita coa Morte
: Nalgunha barricada disputada,
: Cando volve a Primavera coa sombra ruxilante
: E as flores das mazás enchen o aire...
: Teño unha cita coa Morte
: Cando a Primavera trae de volta días azuis e claros.
:

Un tema recorrente tanto nas súas obras poéticas como nos seus escritos persoais foi o seu desexo de que a súa vida rematase gloriosamente a unha idade temperá.

Segundo o *New York Times*, "o presidente Kennedy gostara tanto do poema que a súa muller Jacqueline o memorizou a petición súa". 

O poema segue resoando hoxe e foi citado polo presidente de Francia, Emmanuel Macron, nun discurso ante o Congreso dos Estados Unidos en abril de 2018.

## Memorias e legado 
[ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/Americanvolunteers.jpg/220px-Americanvolunteers.jpg|dereita|miniatura| Memorial aos *American Volunteers* (Place des États-Unis, [París )]]
En 1919, o pai de Seeger, Charles, mentres vivía en París, determinou dedicar os dereitos de autor recibidos por *Poems* e por un posterior *Letters and Diary*, publicado en 1917, á fundación da que se converteu na Biblioteca Americana de París. Charles converteuse no seu primeiro presidente do consello.

O 4 de xullo de 1923, o presidente do Consello de Estado francés, Raymond Poincaré, dedicou un monumento na Place des États-Unis aos estadounidenses que se ofreceran voluntarios para loitar na Primeira guerra mundial ao servizo de Francia. O monumento, en forma de estatua de bronce sobre un zócolo, executado por Jean Boucher, fora financiado mediante unha subscrición pública.

Boucher utilizara unha fotografía de Seeger como inspiración, e pódese atopar o nome de Seeger, entre os doutros 23 que caeran nas filas da Lexión Estranxeira no exército francés na parte traseira do zócolo. Ademais, a cada lado da base da estatua, hai dous fragmentos da "Ode in Memory of the American Volunteers Fallen for France" (Oda en memoria dos voluntarios americanos caídos por Francia) de Seeger, un poema escrito pouco antes da súa morte o 4 de xullo de 1916. Seeger pretendía que as súas palabras fosen lidas en París o 30 de maio dese ano, nunha celebración da festa estadounidense, o Día dos Caídos (despois coñecido como *Memorial Day*):''They did not pursue worldly rewards; they wanted nothing more than to live without regret, brothers pledged to the honor implicit in living one's own life and dying one's own death. Hail, brothers! Goodbye to you, the exalted dead! To you, we owe two debts of gratitude forever: the glory of having died for France, and the homage due to you in our memories.*

Non buscaron recompensas mundanas; non querían máis que vivir sen arrepentimento, irmáns comprometidos coa honra implícita de vivir a propia vida e morrer a propia morte. Saúde, irmáns! ¡Adeus a vós, exaltados mortos! Con vostede, temos dúas débedas de agradecemento para sempre: a gloria de morrer por Francia e a homenaxe que se lle debe na nosa memoria.Os días 3 e 4 de xullo de 2016, o centenario da morte de Seeger foi conmemorado en dúas cerimonias separadas no monumento da Place Des États-Unis, e en Belloy-en-Santerre, onde se reuniron 500 persoas dos Estados Unidos, Francia, Alemaña e España. para conmemorar o seu papel na liberación da vila, así como os do poeta alemán Reinhard Sorge e do poeta catalán Camil Campanya, tamén asociados á batalla.

En 1921, a Área Natural de Alan Seeger, no centro de Pensilvania, foi nomeada polo folclorista, escritor e conservacionista coronel Henry Shoemaker, quen nomeou outra parte do bosque en honor da poeta de guerra Joyce Kilmer. No mesmo ano, a "Árbore de Alan Seeger" foi plantada e dedicada no Washington Square Park antes da pensión Branchard nun evento dirixido polo poeta e historiador Walter Adolphe Roberts. A árbore desapareceu nalgún momento probablemente a mediados de século.

O autor Chris Dickon escribiu o que se considera a biografía definitiva de Seeger en 2017, *A Rendezvous with Death: Alan Seeger in Poetry, at War.* Dickon falou de Seeger e do seu traballo na American Library de París, pouco despois da publicación do seu libro.

Tamén en 2017 estreouse o oratorio *Alan Seeger: Instrument of Destiny* do compositor estadounidense Patrick Zimmerli na Catedral Saint Louis des Invalides de París, seguido dunha estrea estadounidense na Catedral de St. John the Divine de Nova York en 2019.

O 9 de novembro de 2018, Aaron Schnoor homenaxeou na súa columna en *The Wall Street Journal* a poesía da Primeira guerra mundial, incluíndo o poema de Seeger "I Have a Rendezvous With Death".

## Notas 

## Véxase tamén 
* Poesía de guerra

### Bibliografía 
* Michael Hill, (2019)*. War Poet; The Life of Alan Seeger and his Rendezvous With Death'' (Poeta de guerra: a vida de Alan Seeger e a súa cita coa morte)

### Ligazóns externas 
*