open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mykhailo Levytskyi

**Mykhailo Levytskyi** (en ; en ), nado o 16 de agosto de 1774 en Lanchyn e finado o 14 de xaneiro de 1858 no mosteiro de Univ, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, arcebispo de Lviv e metropolita de Galicia dende 1815 até a súa morte.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Phalanger orientalis

***Phalanger orientalis*** é unha especie de mamífero marsupial australidelfo da orde dos diprotodontes, suborde dos falanxeroideos, familia dos falanxéridos, subfamilia dos falanxerinos e tribo do mesmo nome,, que é a especie tipo do xénero *Phalanger*, e que se coñece na bibliografía internacional como **cuscús gris**. 
 
Nativa do norte de Nova Guinea e illas menores adxacentes, agora tamén se encontra no arquipélago Bismarck, nas Molucas centrais e surorientais, nas illas Salomón e Timor, onde se cre que foi introducida en tempos prehistóricos.

## Hábitat e distribución 
O cuscús gris habita normalmente en hábitats perturbados, como xardíns, plantacións e bosques secundarios. Porén, esta especie tamén se pode encontrar en bosques primarios tropicais.

En canto á súa área de dispersión, o cuscús gris encóntrase nas illas de Timor, tanto na parte pertencente a Indonesia como en Timor Oriental, nas de Wetar e Leti (ambas en Indonesia), nas illas Kai e numerosas illas das Molucas de Indonesia (incluíndo Ambon, Buru e Seram), tamén nas illas de Misool, Waigeo, Batanta e Salawati (todas de Indonesia) e se estende sobre gran parte da zona norte da illa de Nova Guinea, tanto na parte que pertence a Indonesia como en Papúa-Nova Guinea, incluíndo numerosas pequenas illas.

## Estado de conservación 
En 1965, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) consideraba o status da especie como pouco coñecido, necesitándose máis datos. En 1966 cualificouna como *LR* (pouco risco) e, desde o 2008, cualifícaa como *LC* (pouco preocupante) debido á súa ampla área de distribución, a súa poboación grande e estábel, a que vive en varias áreas protexidas, á súa tolerancia ás zonas degradadas e á falta de grandes ameazas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Grzimek, B., Schlager, N. & Olendorf, D (2003): ''Grzimek's Animal Life Encyclopedia*. Detroit: Thomson Gale.
* McKenna, M. C. & Bell, S. K. (1997): *Classification of Mammals Above the Species Level* Nova York: Columbia University Press. ISBN 0-231-11013-8.
* Rowland, P. & Strahan, R., eds. (1995): *The Mammals of Australia*. Washington, D.C.: Smithsonian Institution Press.
* Vaughan, T. A. (1986): *Mammalogy*. Third Edition. Fort Worth, Texas: Saunders College Publishing. 
* Vaughan, T. A.; J. M. Ryan & N. J. Czaplewski (2000): *Mammalogy*. Fourth Edition. Philadelphia, Pennsylvania: Saunders College Publishing. 
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M., editores (2005): *Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference*, 2 vol. 3ª ed. Baltimore, Maryland, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8221-4.

### Outros artigos 
* Marsupiais
* Australidelfos
* Diprotodontes
* Falanxeriformes
* Falanxéridos
* *Phalanger*

### Ligazóns externas 
* *Phalanger orientalis* Pallas 1766  en Fossilworks. 
* *Phalanger orientalis* en MSW.
* *Phalanger orientalis* (Pallas, 1766) no ITIS.
* *Phalanger orientalis* na ADW. Con ampla información, imaxes e bibliografía .
* *Phalanger orientalis*,Gray Cuscus na EOL. Con información e numerosas imaxes .
* *Phalanger orientalis'' no NCBI.
Asterionella

***Asterionella*** é un xénero de diatomeas pennadas de auga doce. Forman con frecuencia colonias con forma estrelada. Clasifícanse tradicionalmente na orde Pennales, ou noutras clasificacións no grupo das Fragilariophyceae (pennadas sen rafe).

## Descrición 
O tamaño celular medio dun individuo de *Asterionella* está entre 60 e 80 micrómetros de longo por de 2 a 4 micrómetos de largo.
Forma colonias que xeralmente constan de oito células, pero que poden chegar a 20. As células da colonia están unidas polo ápice por material extracelular. Polo modo en que as células están unidas entre si, as colonias adoitan tomar forma estrelada ou de cadea en espiral.

## Reprodución 
O esqueleto ou envoltura silícica da célula desta diatomea (a denominada frústula) consta dunha epiteca e unha hipoteca. A hipoteca é lixeiramente menor que a epiteca. Durante a reprodución sexual ambas as metades ou tecas forman as epitecas das novas células fillas e cada unha desas células produce a súa propia hipoteca, polo que as células fillas sempre son menores que a célula orixinal. 
Para recuperar o seu tamaño orixinal asúmese que as diatomeas se reproducen sexualmente, pero isto non foi aínda observado en especies estudadas de *Asterionella* como *A. fermosa*. Porén, pode haber outros modos de rexuvenecerse neste xénero.

## Ecoloxía 
A especie *Asterionella formosa* é susceptible ao fungo quitridiomicota *Zygorhizidium planktonicum*. Se un destes fungos se une a unha célula de *Asterionella*, esta realiza apoptose (morte ou suicidio celular), o que protexe a outras células do seu xénero ao evitar a propagación do parasito. Isto denomínase reacción hipersensible. *Asterionella* non ten medios propios de locomoción, polo que probablemente o organismo se distribúe por influencia dunha combinación de efectos das correntes e da gravidade.

## Especies destacadas 
*A. bleakeleyi* 
*A. formosa* 
*A. gracillima* 
*A. glacialis* 
*A. japonica* 
*A. kariana*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*
Segunda guerra fría

A **Segunda Guerra Fría** é un concepto amosado por Joseph Stroupe para describir as relacións internacionais para o dominio das materias primas en todo o planeta Terra. Segundo Stroupe os bandos son os mesmos que na Guerra Fría pero con cambios, xa que desta vez Rusia e a China están aliadas e desapareceu a guerra ideolóxica e apareceron novos actores como o terrorismo islámico e a emerxencia de certos países antes considerados terceiromundistas.[300px|miniatura|Mapa de localización das tres [superpotencias da hipotética segunda guerra fría: Estados Unidos de América, Rusia e a China.|centro]]
## Novos escenarios
*Oriente Medio: Os movementos das potencias dentro de Oriente medio converxen cara ao dominio do petróleo, o que unido ao sentimento do pobo árabe consegue unha realidade explosiva que unido á inestabilidade dos países da zona provoca estalidos, por un lado a primavera árabe e do outro lado o terrorismo. 
*Europa Oriental: A Unión Europea xunto á OTAN e o escudo antimisís provoca o receo de Rusia, que ve como vai quedando rodeada. Nesta zona estalaron os conflitos de Ucraína e de Osetia do Sur.
*Península de Corea: As tensións seguen sendo as mesmas que na guerra fría cos mesmos actores e a mesma tensión entre eles.
*América Latina: Ao igual que na Europa do leste o "patio de atrás" de Norteamérica séguese movendo unha guerra ideolóxica, entre o veciño do norte e os países sureños, sobre todo Venezuela e Cuba. De máis importancia a primeira debido á súa riqueza en gas natural e petróleo.
*África: Neste eido, tradicionalmente dominado por Francia e Inglaterra, entrou China no seu mercado interno así como na firma de tratados comerciais.
Península de Cabo York

miniatura|250px|Mapa.
A **península de Cabo York** é unha península no norte de Queensland, Australia.

O cabo York () encóntrase no extremo da península e é o punto máis ao norte da Australia continental.

Foi nomeado así en 1770 por James Cook en honor a Edward, Duque de York e de Albany (1739-1767).

A punta da península está situada a uns 140 km ao sur de Nova Guinea, separándose entre dela polo estreito de Torres. A costa oeste bordea o golfo de Carpentaria, mentres que a costa leste, o mar de Coral.

A península de Cabo York ten unha superficie de aproximadamente 137.000&nbsp;km² e a súa poboación rolda os 18.000 habitantes.

## Véxase tamén
Theodore Thomson Flynn

**Theodore Thomson Flynn**, nado en Coraki, Nova Gales do Sur, Australia, o 11 de outubro de 1883 e finado en Liss, Hampshire, Inglaterra, o 23 de outubro de 1968 foi un biólogo australiano que foi profesor en Tasmania e o Reino Unido.

## Traxectoria 
T. T. Flynn naceu en Coraki, Nova Gales do Sur, Australia, fillo de Jessie B. (nada Thomson) e John Flynn.

Comezou a traballar como *lector* de bioloxía na Universidade de Tasmania en 1909, pasando a ser profesor desta disciplina en 1911, e ensinando alí até 1930. Casou con Lily Mary (Marelle) Young o 23 de xaneiro de 1909.

Flynn trasladouse a Irlanda do Norte, onde exerceu na cátedra de zooloxía na Queen's University de Belfast entre 1931 e 1948.

Despois da *Belfast Blitz* (durante a chamada *guerra relampo*, bombardeo sostido do Reino Unido pola Alemaña nazi entre o 7 de setembro de 1940 e o 16 de maio de 1941), Flynn foi o director de sinistros da cidade.

Foi o pai do actor de cine Errol Flynn, e nomeou unha nova especie que descubriu, *Gibbonsia erroli*, na honra do seu fillo.

Faleceu en Liss, Hampshire, Inglaterra, o 23 de outubro de 1968.

## Abreviatura 
A abreviatura **Flynn** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Australian Dictionary of National Biography*
Erich Hackl

**Erich Hackl**, nado en Steyr o 26 de maio de 1954, é un escritor e tradutor austríaco.

## Obra 
* *Auroras Anlaß. Erzählung*, Zürich 1987.
* *Abschied von Sidonie. Erzählung*, Zürich 1989
* *König Wamba*, Zürich 1991
* *Sara und Simón. Eine endlose Geschichte*, Zürich 1995
* *In fester Umarmung. Geschichten und Berichte*, Zürich 1996
* *Entwurf einer Liebe auf den ersten Blick*, Zürich 1999
* *Abschied von Sidonie: Materialien zu einem Buch und seiner Geschichte*, Zürich 2000
* *Der Träumer Krivanek. Eine Geschichte zu Bildern von Trude Engelsberger*, Salzburg 2000
* *Die Hochzeit von Auschwitz. Eine Begebenheit*, Zürich 2002
* *Anprobieren eines Vaters. Geschichten und Erwägungen*, Zürich 2004
* *Als ob ein Engel. Erzählung nach dem Leben*, Zürich 2007
* *Familie Salzmann. Erzählung aus unserer Mitte*, Zürich 2010
* *Dieses Buch gehört meiner Mutter*, Zürich 2013
* *Drei tränenlose Geschichten*, Zürich 2014

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de Erich Hackl no sitio web Austria-Forum
Alvedosa

O topónimo galego **Alvedosa** pode referirse a:

***Río Alvedosa**, curso fluvial galego que desemboca en Redondela;
***Illas Alvedosas**, illas galegas na enseada de San Simón, na desembocadura do río Verdugo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
****El Alvedosa***, periódico redondelán.
Orellán

O topónimo **Orellán** pode referirse a:

;En Galiza
***Orellán**, lugar da parroquia de Ardemil, no concello de Ordes;
***Orellán**, lugar da parroquia de Baroña, no concello de Porto do Son.

;Fóra de Galiza

;En Castela e León
***Orellán**, localidade do concello de Borrés, no Bierzo da provincia de León.
Seseña

**Seseña** é un concello español da provincia de Toledo, en Castela-A Mancha. É limítrofe coa Comunidade de Madrid e atópase a 36&nbsp;km do centro de Madrid. Pertence á histórica comarca de La Sagra.

Tiña en 2025 unha poboación de 30. 165 habitantes, repartidos en cinco núcleos de poboación: Seseña Viejo, La Estación, Seseña Nuevo (a 4&nbsp;km do núcleo principal), Vallegrande e El Quiñón.

## Historia 
Esta terra, pola súa proximidade a unha zona de regadío, está presente desde temperáns tempos, na historia da provincia de Toledo. No século XII, Afonso VIII dá ao bispo Alderico, da catedral de Sigüenza, unha herdade preto do Jarama e do Texo, que despois cambia o rei co bispo por un muíño en Berlanga. O mesmo soberano fixo concesións sobre as salinas de Las Espartinas. Foi vila do señorío do infante don Felipe, comprendido no estado de Chinchón. A vila repóboase a mediados do século XV, durante o reinado de Xoán II, que para mantela fai mercé aos seus veciños da metade do termo de Las Espartinas; doazón que logo confirma o seu sucesor Henrique IV.

En 1936, durante a Guerra Civil Española, tivo lugar a batalla de Seseña, unha confrontación que durou meses e que deixou a maioría de edificacións parcial ou completamente destruídas polo que se decidiu construír Seseña Nuevo (a 4 quilómetros de Seseña Viejo).

O 13 de maio de 2016 desátase na localidade o incendio do maior vertedoiro de pneumáticos de Europa, declarado ilegal xa en 2003, producindo unha columna de fume visible desde a cidade de Madrid. Foi unha das maiores catástrofes ambientais no país desde o afundimento do Prestige na costa galega.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ayuntamiento de Seseña
La Verdad (Cedeira)

***La Verdad*** foi un periódico editado en Cedeira de 1883 a 1884.

## Historia e características 
Apareceu en outubro de 1883. Aínda saía en xaneiro de 1884.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Alto do Fiouco

O **Alto do Fiouco** é un colado situado a 698 m de altitude na xuntura do Cordal de Neda coa serra de Lourenzá. Separa a bacía do río Masma (vertente cantábrica) da do río Miño (vertente atlántica) e comunica as parroquias de Argomoso (Mondoñedo) e Cadavedo (A Pastoriza). Recibe o seu nome polo Cristo do Fiouco, un cruceiro teitado á beira da estrada que o atravesa.

A autovía A-8 pasa lonxitudinalmente polo Fiouco no punto quilométrico 547, no tramo entre Lindín (Mondoñedo) e A Carreira (Abadín).

No alto do Fiouco produciuse un accidente multitudinario o 26 de xullo de 2014, no que perdeu a vida unha persoa e se viron implicadas varias decenas de coches a causa da néboa. Ten sona precisamente debido a estar o paso da autovía pechado con frecuencia, pois segundo un estudo preto do 10% do tempo ten unha visibilidade menor de 50 m. O motivo principal da néboa na zona é o arrefriamento do aire húmido procedente da costa, denominado efecto Föhn.

A néboa era un fenómeno longamente coñecido no lugar antes da construción da autovía. A raíz do accidente, o Ministerio de Fomento habilitou diversas medidas provisionais e está a desenvolver un proceso para tentar evitar a néboa e os numerosos peches do servizo da autovía.

## Notas
Caldeira

[miniatura|dereita|220px|Caldeira de [gasóleo.]]
Unha **caldeira** é un mecanismo deseñado para transmitir a calor xerada mediante a combustión dun combustible a un fluído portador. Adoita ser utilizado no campo da calefacción ou para quentar auga. Os combustibles máis utilizados para este proceso son carbón, biomasa, gasóleo C, fuel-oil, gas natural, butano e propano.

## Descrición 
Unha caldeira de calefacción consta dun fogar, onde se queima o combustible, e un intercambiador onde a calor producida pola combustión transmítese ao fluído caloportador, que o leva aos emisores ou elementos terminais. Cando é necesario o uso dun queimador (para combustibles fluídos), o conxunto de caldeira e queimador chámase xerador.

## Clasificación 
As caldeiras clasifícanse en varios tipo segundo as seguintes características:

* A súa colocación: mural ou de pé.
* A xestión de produtos de combustión: tiro natural ou de tiro forzado.
* A xestión do comburente: cámara estanca ou aberta.
* Presión do fogar: presión atmosférica, en depresión ou en sobrepresión.
* Rendemento enerxético: estándar, de baixa temperatura ou de condensación.
* Combustible utilizado: biomasa, carbón, gasóleo C ou butano, propano e gas natural.
* Servizo: só calefacción, auga quente sanitaria ou os dous servizos (mixta).
* Fluído caloportador: auga, auga sobrequentada ou vapor.

### Sistemas de acumulación 
Para grandes demandas de auga quente sanitaria utilízanse caldeiras con interacumulador ou cun depósito incorporado como por exemplo o Termoacumulador de gas.
El Canario

***El Canario*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1883.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico joco-serio*, apareceu o 25 de outubro de 1883. Publicou polo menos un segundo número.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Callosobruchus chinensis

***Callosobruchus chinensis*** é unha especie común de escaravellos crisomélidos da subfamilia Bruchinae, que é unha praga dos lugares onde se almacenan moitos tipos de legumes. Esta especie ten un estilo de vida e hábitat moi similar á de *Callosobruchus maculatus* e é moi fácil confundilos.

O primeiro rexistro da descrición de *C. chinensis* fíxose na China, de onde este animal toma o seu nome específico.

## Hábitat e distribución 
*C. chinensis* ten un patrón de distribución cosmopolita e foi detectado na maioría dos países debido á exportación comercial de feixóns. En hábitats tropicais as especies que prefire son a *Vigna radiata* e os garavanzos.

Chega ao tamaño necesario para poñer ovos e infestar os legumes nos meses de xullo-agosto. Os ovos son moito máis pequenos en áreas nas que hai gran densidade de poboación destes animais para así acomodarse á competición polos recursos no legume, o que ten como resultado adultos máis pequenos e menos larvas viables.

## Comportamento 
### Finximento da morte 
*C. chinensis* presenta un comportamento de finximento da morte como un método antidepredadores. Durante este comportamento, con certos estímulos que "espertan" o insecto, o escaravello rola sobre as súas costas e curva as súas patas. Isto úsano probablemente para disuadir a avespas parasitoides de que o depreden.

A temperatura altera este comportamento nos escaravellos adultos. A medida que aumentan as temperaturas, este comportamento faise menos común.

### Copulación heteroespecífica 
Os machos de *C. chinensis* intentan copular con femias de *Callosobruchus maculatus*. Isto obsérvase comunmente nestes insectos cando estas dúas especies do mesmo xénero solapan os seus nichos principais. Este comportamento reduce a fecundidade das femias en *C. maculatus*, aínda que non está claro por que acontece. Esta copulación heteroespecífica indiscriminada tamén se observou cando estaban presentes femias de *C. chinensis*.

## Notas
Bordel

O termo **Bordel** pode referirse a:

***Prostíbulo**, lugar onde se practica a prostitución.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Bordel**, lugar da parroquia de Sarandós, no concello de Abegondo;
***Bordel**, lugar da parroquia de Verducido, no concello de Pontevedra.
Boletín Avriense

**Boletín Auriense** (abreviado Bol. Auriense) é unha revista científica galega editada polo Grupo Marcelo Macías e o Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.

## Traxectoria 
Iníciase no ano 1971 co obxectivo de difundir os traballos científicos realizados tanto polos membros do grupo como por outros investigadores. É considerada continuadora do *Boletín del Museo Arqueológico Provincial de Orense* (1943 - 1953) e do *Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Orense* (1898 - 1960).

Os catro primeiros números foron dirixidos por Ferro Couselo, que foi sucedido por Francisco Fariña Busto.

## Características 
Trátase dunha revista arbitrada cunha periodicidade anual que recolle artigos de arqueoloxía, arte, etnografía, botánica ou literatura. A súa redacción admite textos en galego, castelán e colaboracións espontáneas noutras linguas como francés ou inglés.

O número de páxinas varía entre 200 e 500. Ten unha tiraxe de 800 exemplares. .

Desde 1982, publícanse anexos ó boletín que recollen traballos monográficos dos integrantes do grupo na súa labor de estudo e difusión da cultura galega, por riba de todo respecto de Ourense.

O director do boletín informativo e do Museo, Francisco Fariña Busto, explicou o 15 de decembro de 1982 que esta publicación foi o único órgano da resonancia cultural ourensá en toda Europa, convertendo a lingua galega nun medio de expresión científica .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Historia do Grupo Marcelo Macías  Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.
* «El Boletín Auriense se reivindica como divulgador cultural en Europa y América» *La Voz de Galicia*, 15/12/2015.
* El Boletín Auriense cumple 43 años de vida con un nuevo número *La Región*, 18/9/14.
* Presentación do Boletín Auriense número 46 *La Región*, 23/6/2017
As Bornetas

O topónimo **As Bornetas** pode referirse a:

;En Galiza
***As Bornetas**, lugar da parroquia de Randufe, no concello de Tui;
***As Bornetas**, lugar da parroquia de Tui, no concello de Tui.
Borrazás

O topónimo **Borrazás** pode referirse a:

;En Galiza
***Borrazás**, lugar da parroquia de Noicela, no concello de Carballo.

Amais, como apelido pode referirse a:

***Xurxo Borrazás**, escritor galego (n. 1963).
Pierre Marie Édouard Lamy de la Chapelle

**Pierre Marie Édouard Lamy de la Chapelle**, nado en Limoges en 1804 e finado o 23 de setembro de 1886, foi un botánico e micólogo francés.

## Obra 
* * Essai mongraphique sur le châtaignier* (1860).
* * Mousses et hépatiques du département de la Haute-Vienne*. Ed. F.Savy. (1875).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor en The International Plant Names Index.
A Borrallada

O topónimo **A Borrallada** pode referirse a:

;En Galiza
***A Borrallada**, lugar da parroquia de Castro, no concello de Narón;
***A Borrallada**, lugar da parroquia de Sedes, no concello de Narón.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Borralla**, lugar da parroquia de Prado, no concello de Lalín;
***As Borrallas**, lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez, no concello das Pontes de García Rodríguez.
Herdanza por mestura

miniatura|dereita|240px|Exemplo de herdanza por mestura da cor de flores que mostra como a varaición de cor dunha especie converxe nunha soa cor en relativamente poucas xeracións se as variacións de cor da súa descendencia teñen como límites as cores dos proxenitores.

A **herdanza por mestura** ou mesturada (*blending inheritance*) era unha teoría xenética, hoxe considerada incorrecta, que sostiñan moitos biólogos e outros académicos durante parte do século XIX, antes do descubrimento das leis básicas da xenética. A herdanza por mestura era simplemente un modelo hipotético de uso moi estendido, máis que unha teoría científica formalizada (nunca foi presentada formalmente ante a comunidade ou institucións científicas, nin se publicou en revistas científicas, nin estivo adscrita a unha persoa específica). Esta teoría consideraba que os trazos herdados eran determinados ao azar, e estaban sempre dentro dun intervalo cuxos dous límites eran os trazos homólogos que se encontran nos proxenitores. A altura dunha persoa, cun proxenitor baixo e outro alto, pensábase que sempre era un valor intermedio entre o das alturas de ambos os proxenitores. O defecto desta idea era que requiría que, por exemplo, unha persoa de estatura dun valor intermedio, á súa vez, tiña que converterse despois nun dos extremos limitantes (o superior ou o inferiro) dunha futura descendencia, e así continuamente en toda a súa liñaxe. Así, en cada familia, o potencial para a variación tendería a facerse máis estreito de forma bastante drástica en cada xeración, e, así ocorrería en toda a poboación con cada trazo. Se a herdanza por mestura fose certa, neste exemplo, todos os membros dunha especie converxerían finalmente nun só valor para a altura. Noutras palabras, a "herdanza por mestura é incompatible...con feitos obvios. Se fose certa esa variación desaparecería, cada xeración debería ser máis uniforme que a anterior. No momento actual, todos os individuos deberían ser tan indistinguibles coma clons."

Ademais, a herdanza por mestura non podía explicar como os trazos que aparentemene desaparecían durante varias xeracións a miúdo reaparecían inalteradas máis adiante nunha liñaxe. Os ollos azuis e o cabelo loiro, por exemplo, ás veces desaparecen na liñaxe dunha familia durane varias xeracións de ollos e cabelos castaños, pero esas xeracións poden ter despois algún fillo loiro ou de ollos azuis. Se a herdanza por mestura fose certa isto non sería posible.

A herdanza por mestura (e outras varias hipóteses que competían con ela) foron finalmente desbotadas cando se aceptaron as propostas de Gregor Mendel sobre a herdanza particulada, presentada nos seus *Experimentos sobre Hibridación de Plantas* (1865), que seguen sendo a base do modelo de herdanza da síntese evolutiva moderna.

## Notas
Cayetano Santos Godino

**Cayetano Santos Godino**, máis coñecido polo alcume **El Petiso Orejudo**, nado en Buenos Aires o 31 de outubro de 1896 e finado no cárcere de Ushuaia o 15 de novembro de 1944, foi un asasino en serie, un dos meirandes sociópatas na historia da Arxentina; a comezos do século XX foi responsable da morte de catro cativos, de sete intentos de asasinato, e do incendio de sete edificios.

A súa historia foi levada ao cinema en 2007 polo cineasta Jorge Algora (Madrid, 1963), co título *O neno de barro*; el Petiso Orejudo foi representado polo actor Abel Ayala (1988).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Vallejos, Marcelo (1993): «Los crímenes del Petiso Orejudo», na revista *Todo es Historia*, n.º 312, pág.; 1993.
Gran Premio do Canadá de 2016

O **Gran Premio do Canadá de 2016** (oficialmente o **2016 Formula 1 Grand Prix du Canada**) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 12 de xuño de 2016 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. A carreira foi a sétima rolda da tempada , e o 53º Gran Premio do Canadá.

## Informe 
### Antecedentes 
Daniil Kvyat e Marcus Ericsson recibirón unha penalización de tres posicións por causar accidentes evitables durante a carreira anterior en Mónaco. Despois de danar o seu coche nun accidente durante o Gran Premio de Mónaco, Renault preparou un novo chasis do Renault RS16 para Jolyon Palmer.

O fornecedor de pneumáticos Pirelli puxo os pneumáticos brandos, súper brandos e ultra brandos a disposición dos equipos para a carreira. Renault e Haas optaron por estratexias radicais na utilización de pneumáticos.

## Clasificacións 
### Cualificación 
### Carreira
### Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Tricofilia

miniatura|dereita|Muller con pelo longo.
**Tricofilia** é a denominación para unha parafilia na cal a excitación sexual é alcanzada pola interacción co cabelo humano, especialmente o que se atopa na cabeza. As súas manifestacións van dende o simple bico na testa até a excitación polo feito de observar o cabelo ou o modo no que é peiteado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Trichophilia en RightDiagnosis.com.
Valerià Paül Carril

**Valerià Paül i Carril**, nado en Barcelona o 21 de maio de 1979, é un xeógrafo catalán de orixe galega. É experto en paisaxe e Ordenación do Territorio de España.

## Primeiros anos 
Con raíces celanovesas, é residente de Santiago de Compostela. Licenciouse en Xeografía pola Universidade de Barcelona en 2001 recibindo o Premio Nacional de Fin de Carreira do Ministerio de Educación. Doutorouse cinco anos máis tarde coa tese *L’ordenació dels espais agraris metropolitans. Plans, gestió i conflictes territorials a la regió de Barcelona*, dirixida por Joan Tort i Donada e cuxa cualificación foi de sobresaliente *cum laude*. Nesta etapa orientou a súa carreira á investigación e especialización en Ordenación do Territorio e en estudos de paisaxe.

## Carreira científica 
Participou en diversos proxectos de investigación da Universidade de Barcelona, así como da Universidade de Santiago de Compostela, na que traballa na actualidade, e na Universidade de Australia Occidental. Traballou tamén no Observatori del Paisatge de Cataluña. Participou en proxectos como o *Atlas de paisaxe baseado na obra de escritores da comarca do Empordà* (2008) ou o *Proxecto europeo Spatial Indicators for a Europe 2020 Strategy Territorial Analysis (SIESTA)* (2011-2013). Á súa vez, é autor e coautor dun gran número de artigos científicos de relevancia internacional, coautor e coordinador de varios libros e obras colectivas, entre as que destacan *Paisaxes galegas: unha escolma plural de olladas ás paisaxes de Galiza* (coordinador, 2007), *Territorios, paisajes y lugares: trabajos recientes de pensamiento geográfico* (coordinador, 2005) o ''L'Empordà de Josep Pla'' (coautor con Joan Tort i Donada, 2009).

Ten colaborado e investigado con importantes xeógrafos de dentro e de fóra de España, entre os que destacan Joan Tort i Donada, Fiona Haslam McKenzie, Xosé Santos Solla, Juan Manuel Trillo Santamaría, Sébastien Rayssac ou Rubén Camilo Lois González, entre outros. Na actualidade é profesor e investigador na Universidade de Santiago de Compostela.

## Notas
La Lucha Obrera

***La Lucha Obrera*** foi un periódico editado na Coruña entre 1883 e 1887.

## Historia e características 
Voceiro da Sociedad de Carpinteros da Coruña, apareceu en xullo de 1883. Periódico semanal de carácter anarquista, foi denunciado por ataques á relixión e aos seus ministros e en setembro de 1884 foi secuestrado o número por orde do fiscal. Suspendeu a súa publicación en outubro de 1884.. Estivo dirixido por Antonio Vidal Villanueva e entre os seus redactores figurou Pedro Barreiro. Reapareceu en maio de 1886 como órgano da Federación de Trabajadores de La Coruña, vinculada á Federación de Trabajadores de la Región Española. Foi suspendido en xaneiro de 1887.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* *La Unión Obrera*
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
### Ligazóns externas 
* Francisco Madrid Santos: *Catálogo de la prensa anarquista y anarcosindicalista en España (1869-1939)*
Alexander Van der Bellen

**Alexander Van der Bellen**, nado en Viena o 18 de xaneiro de 1944, é un economista e político austríaco, presidente do club parlamentario e voceiro federal do partido ecoloxista Grünen.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Alexander Van der Bellen
Paulino Novo

**Paulino Francisco Novo Folgueira**, nado en Meira o 4 de setembro de 1962, é un filólogo galego.

## Traxectoria 
Dende 1985 é licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela, e dende 2013 doutor en Filoloxía Galega pola mesma universidade.

Ademais de asesor lingüístico para a CRTVG, tanto na radio coma na televisión, foi director literario de Edicións Lea (1999-2003).

Nos anos 80 disputou tamén algúns rallys, sendo un dos primeiros copilotos de seu curmán Sergio Vallejo, campión de España da especialidade.

## Obra 
* 2004. “Os insultos. Unha cala na súa expresividade”, en *A lingua galega. Historia e Actualidade: Actas do I Congreso Internacional (ILGA)*. Ed. Consello da Cultura Galega, Instituto da Lingua Galega.
* 2003. *Narradio. 56 historias no ar*, coordinador canda Ana Romaní, Ed. Xerais e Radio Galega, Vigo.
* 2001. *Obradoiro de redacción*, coautor con Xosé López, Ed. Consello da Cultura, Santiago de Compostela.
* 1999. *Diccionario de uso para a comunicación*, Ed. Xerais, Vigo.
* 1998. *Vocabulario dos deportes*, coautor con Salvador Pérez, Ed. Lea, Santiago de Compostela.
* 1998. *Encrucillados*, Ed. Lea, Santiago de Compostela.
* 1993. *Vocabulario galego da comunicación*, coautor con Francisco Campos e Xosé López, Ed. Lea, Santiago de Compostela.
* 1988. *Vocabulario dos deportes*, Ed. Consellería de Educación e Ordenación universitaria, Santiago de Compostela.
* 1986. *Aspectos sociolingüísticos do bilingüismo en Galicia*, coautor con Henrique Monteagudo, Ed. Consellería de Educación e Cultura, Santiago de Compostela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor no portal Galegos.
* *Paulino Novo: «O maior impacto do galego na televisión foi "JR" falándoo»*, entrevista co persoeiro en *La Voz de Galicia* o 6 de abril de 2015.
* Perfil de Paulino Novo en ewrc-results.com .
Hermann Hankel

**Hermann Hankel**, nado en Halle o 14 de febreiro de 1839 e finado en Schramberg o 29 de marzo de 1873, foi un matemático alemán.

## Obra 
* ''Die Euler'schen Integrale bei unbeschränkter Variabilität des Argumentes*, Voss, 1863.
* *Vorlesungen uber die complexen Zahlen und ihre Functionen*, Voss, 1827.
* *Die Entwickelung der Mathematik in den letzten Jahrhunderte*, 1869.
* *Untersuchungen über die unendlich oft oscillirenden und unstetigen Functionen*, 1870.
* *Zur Geschichte der Mathematik in Alterthum und Mittelalter*, 1874.
* *Die Elemente der projectivischen Geometrie in synthetischer Behandlung*, 1875.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de Hankel en *Mathematics Genealogy Project''.
Ailuropinae

A dos **ailuropinos** (*Ailuropinae*) é unha subfamilia de mamíferos marsupiais australidelfos da orde dos diprotodontes, suborde dos falanxeroideos e familia dos falanxéridos.

Comprende tan só dúas especies, coñecidas na bibliografía internacional, entre outros, co nome de **cuscús ursinos**.

As dúas especies son os membros máis primitivos da súa familia e evolucionaron na súa terra natal, a illa de Célebes ou Sulawesi, e pequenas illas veciñas, en completo illamento dos seus familiares, polo que en 1987 os biólogos australianos Tim Flannery, Mike Archer e Gerald Michael Maynes, separaron o xénero, en M. Archer ed., *Possums and Opossums: Studies in Evolution*, **2**: 482, nunha nova subfamilia. Flannery *et al*., en 1987, xa o separaran incluíndoo na súa propia subfamilia, a dos *Ailuropinae*, citando evidencias de que este grupo é irmán do resto dos *Phalangeridae*, e hoxe é inválido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Grzimek, B., Schlager, N. & Olendorf, D (2003): ''Grzimek's Animal Life Encyclopedia*. Detroit: Thomson Gale.
* McKenna, M. C. & Bell, S. K. (1997): *Classification of Mammals Above the Species Level*. Nova York: Columbia University Press. ISBN 0-231-11013-8. Recensión por Frederick S. Szalay no *Journal of Vertebrate Paleontology*. Vol. 19, Nº 1 (Mar. 15, 1999), pp.&nbsp;191–195.  
* Novak, Ronald M. (1999): *Walker's Mammals of the World*, 6th edition. Baltimore, Maryland, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-5789-8.
* Rowland, P. & Strahan, R., eds. (1995): *The Mammals of Australia*. Washington, D.C.: Smithsonian Institution Press.
* Vaughan, T. A. (1986): *Mammalogy*. Third Edition. Fort Worth, Texas: Saunders College Publishing. 
* Vaughan, T. A.; J. M. Ryan & N. J. Czaplewski (2000): *Mammalogy*. Fourth Edition. Philadelphia, Pennsylvania: Saunders College Publishing. 
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M., editores (2005): *Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference*, 2 vol. 3ª ed. Baltimore, Maryland, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8221-4.

### Outros artigos 
* Marsupiais
* Australidelfos
* Diprotodontes
* Falanxeriformes
* Falanxéridos

### Ligazóns externas 
#### Subfamilia 
* *Ailuropinae* Flannery *et al*. 1987  en Fossilworks.
* *Ailuropine* en MSW.
* *Ailuropinae* Flannery, Archer and Maynes, 1987 no ITIS.

#### Xénero 
* *Ailurops* Wagler 1830  en Fossilworks.
* *Ailurops* na ADW.
* *Ailurops'' na EOL.
Baxar Uarda

**Baxar Mati Uarda** (en ), nado o 15 de xuño de 1969 en Bagdad (Iraq), é un eclesiástico católico caldeo, arcebispo de Arbil dende o 24 de maio de 2010.

## Traxectoria 
Foi ordenado sacerdote o 8 de maio de 1993. Rematou os estudos de Filosofía na Universidade Católica de Lovaina e en 1999 regresou a Iraq.

Dende 2007 até 2013 foi administrador apostólico da eparquia de Zākhō.

O 24 de maio de 2010 o papa Bieito XVI nomeouno arcebispo de Arbil, foi consagrado o 3 de xullo de 2010 polo cardeal Emmanuel III Delly.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Bashar Warda 2015 (15811240534) cropped.jpg|Monseñor Uarda en 2015.
Ficheiro:Bishops Malvestiti and Warda.jpg|O bispo Uarda, á dereita, co bispo Maurizio Malvestiti na vixilia da noite de Pentecoste na catedral de Lodi, o 14 de maio de 2016.
Ficheiro:BISHOP warda bechara in lodi 2016.jpg|O eparca Uarda na vixilia da noite de Pentecoste na catedral de Lodi, o 14 de maio de 2016.

## Notas 
## Véxase tamén
Gerald Michael Maynes

**Gerald Michael Maynes** é un zoólogo australiano.

Desde do comezo da súa carreira estivo sempre interesado no estudo dos marsupiais, e actualmente é un dos maiores expertos no mundo dos canguros.

Foi o primeiro en describir, en 1982, *Petrogale persephone*, unha rara especie de ualabí das rochas de Queensland.

## Abreviatura 
A abreviatura **Maynes** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Artigo onde vén anunciado o descubrimento de *Petrogale persephone*.
Premio Alecrín de Ouro

O **premio Alecrín**, ou **premio Alecrín de Ouro**, é un galardón sen dotación económica que entrega anualmente a Federación de Entidades Gallegas de Cataluña para distinguir persoas ou proxectos destacados en distintos ámbitos da cultura galega.

Hai un acto de entrega dos galardóns que adoita celebrarse no mes de agosto. Non existe unha sede fixa, polo que cada ano un concello distinto acolle a cerimonia, como sucedeu co Courel, Celanova ou Vila de Cruces.

En 2021 foron premiados a Asociación Cultural Carballo da Manteiga, Xoán Carlos García Porral, Pili Pampín, Margarita Ledo, Xosé González Martínez.

En 2023, a escritora María Xosé Porteiro, en Literatura; o escultor Acisclo Manzano, en Artes, ou o grupo Leilía, en Música.

No ano 2024 entregáronse na vila de Ribadeo á Coral Polifónica de Ribadeo; ao enxeñeiro de montes celanovés Xosé Benito Reza, ao historiador ourensán Serxio María Rodríguez e a artesá carbiá Elena Ferro.

## Notas
Velódromo de Ciudad Lineal

O **Velódromo de Ciudad Lineal** foi un estadio situado en Madrid, España no que o Real Madrid disputou os seus partidos como local de 1923 a 1924. A principal novidade foi que a súa superficie era de céspede, sendo así o primeiro campo de fútbol en España en ter esa cualidade. O campo de fútbol atopábase no centro do recinto, ó tratarse dun estadio cuxa función principal non era a de albergar partidos de fútbol.

Como anteriormente, o traslado produciuse para buscar unha maior afluencia de público, e pasouse así dos 5&nbsp;000 espectadores do antigo campo de O'Donnell ós 8&nbsp;000 do velódromo.

En 1924, o club trasládase novamente ó seu primeiro grande estadio, o Estadio de Chamartín, tras adquirir uns terreos e levantar neles o que sería o primeiro estadio de fútbol construído exclusivamente para tal efecto.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Historia de los estadios del Real Madrid
Estádio do Campo Grande

O **Estádio do Campo Grande** foi un estadio situado en Lisboa, Portugal. Foi usado principalmente para partidos de fútbol e albergou os partidos como local do Sporting Clube de Portugal e despois do Sport Lisboa e Benfica. O estadio tiña capacidade para 25&nbsp;000 persoas e foi aberto en 1912 como campo do Lisboa FC. En 1917, o Lisboa FC deixou o estadio e pasou a ser usado polo Sporting de Portugal, que o usou ata 1937, deixándoo daquela polo Estádio do Lumiar.

En 1941 pasou a ser utilizado polo Benfica despois de que o Estádio das Amoreiras fose demolido para construír unha autoestrada. Foron precisas obras de reconstrución. Pechou en 1954 cando o foi aberto o Estádio da Luz orixinal.

## Notas
Dipolias

As **Dipolias** (en grego antigo Διπολεϊα, Διπόλια ou Διπολια) eran unhas festividades relixiosas da Antiga Grecia que se celebraban en Atenas, o día 14 do mes de Esciroforión (finais da primavera). Tiñan lugar en honra de Zeus Poliada (da cidade). A festa tiña un marcado carácter agrario. Ofrecíanse ao deus as primicias da colleita. Sobre este substrato primitivo implantáronse despois as curiosas festividades das Bufonías, nas que se sacrificaba un boi e, a continuación, a arma utilizada para o sacrificio era xulgada por ser culpábel da morte do animal.

Por outra banda, son admisíbeis as conexións case concluíntes que proban que as Dipolias e a tradición acerca da conspiración do ateniense Cilón, están especificamente relacionadas. Mesmo compartindo unha serie de características importantes, poderíase argumentar que estas características son simplemente a consecuencia dunha comunidade tipolóxica entre a historia e a festividade. É dicir, podería ser parte dun patrón xeneralizado en lugar de representar unha asociación particular de dúas tradicións distintas. Para probar esta posibilidade, comparar a tradición sobre Cilón e as Dipolias, unha nunha narración literaria e a outra nun festival, é que comparten moitas das mesmas características: a Orestiada e o culto a Artemisa Ortia en Esparta.

Outra conexión entre o festival e a narrativa histórica, aínda que de forma indirecta, é Epiménides, que purifica Atenas despois da expulsión dos Alcmeónidas. Epiménides é identificado con Bouzigas, o inventor do arado e o antepasado do *genos* (familia) dos Bouzigas, que maldí ao asasino do boi, ao arado, á vítima do sacrificio nas Dipolias. Epiménides, chegou de Creta para purificar Atenas, así como, o *aition* das Dipolias, o regreso do orixinal asasino do boi, dun exilio autoimposto , e puxo fin á fame negra en Atenas.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Dictionnaire des Antiquités grecques et romaines*, Charles Victor Daremberg, Edmond Saglio ; artigo: Dipolias 
### Outros artigos
*Festas da Atenas antiga.
* Calendario ático.
Campo de Coia

O **campo de Coia** foi un campo de fútbol en Coia, Vigo no que o Celta de Vigo e o seu predecesor o Vigo Sporting Club xogaron os seus partidos como locais, entre o 9 de febreiro de 1908 e decembro de 1928.
## Eventos
esquerda|miniatura|Cartel do Celta-Athletic en *El Pueblo Gallego*, Copa do Rei 1928-29.

O 14 de maio de 1922 albergou a final da Copa do Rei de 1922 entre o FC Barcelona e o Real Unión na que o Barcelona gañou 5-1. O 19 de decembro de 1926 xogouse un partido amigable internacional entre España e Hungría. O derradeiro partido xogado en Coia foi a ida dos cuartos de final da Copa de España, o 9 de decembro de 1928, entre o Celta e o Athletic Club, que rematou con vitoria 2-1 para o equipo local.
No lugar onde estaba situado hai unha tenda de xoguetes, un parque e vivendas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vigo – Estadio Balaidos
Campo de la Victoria

O **Campo de la Reina Victoria** foi un campo de fútbol situado en Sevilla que foi utilizado polo Sevilla Fútbol Club para xoga-los partidos como local entre 1918 e 1928. Era popularmente coñecido como **Campo de la Victoria** e estaba situado xunto ó actual paseo de la Palmera, que daquela se chamaba avenida da raíña Vitoria.
## Historia 
O campo comezouse a construír en 1917 porque o club tivo que abanadona-lo campo del Mercantil por necesidades urbanísticas xa que se ampliaba o terreo adicado á Feira de Abril e ademais precisábase un estadio de maior capacidade debido á crecente afección ó fútbol que se ía xerando en Sevilla. Os terreos para construír o novo estadio foron alugados á marquesa de Esquivel. O campo só tiña unha bancada de madeira no fondo sur. Os laterais eran montículos de terra inclinada para que a xente vise os partidos de pé. O valado era de lonas amarradas a postes de madeira. Co tempo chegou a ter unha pequena enfermaría. O novo campo inaugurouse o 21 de outubro de 1918 entre o Sevilla F.C. e o Unión Sporting Club de Madrid. O estadio continuou en obras para acadar unha capacidade de 8&nbsp;000 espectadores e produciuse unha nova inauguración o ano seguinte nun partido contra o Real Madrid.

No campo da Victoria o Sevilla F.C. logrou 10 copas de Andalucía e gañou partidos do campionato de España. Foi o primeiro campo de Andalucía onde xogou a selección de fútbol de España. O partido realizouse o 16 de decembro de 1923 ante Portugal, gañando España por 3-0.

Foi igualmente o primeiro campo de Andalucía no que se disputou unha final da Copa do Rei, disputada o 10 de maio de 1925 entre o FC Barcelona e o Arenas de Getxo, con vitoria do conxunto catalán por dous a cero.

En 1928, o Sevilla F.C. viuse obrigado a se trasladar a un novo campo situado no barrio de Nervión, debido a un preito cos propietarios do terreo que o venderon ós organizadores da Exposición Iberoamericana de 1929.

## Notas
Hryhorii Yakhymovych

**Hryhorii Yakhymovych** (en ; en ), nado o 16 de febreiro de 1792 en Pidhirtsi e finado o 29 de abril de 1863 en Lviv, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, arcebispo de Lviv e metropolita de Galicia dende 1859 até a súa morte.
## Traxectoria 
O 14 de setembro de 1816 foi ordenado sacerdote polo arcebispo de Lviv Mykhailo Levytskyi.

O 15 de xullo de 1840 foi nomeado bispo auxiliar de Lviv e bispo titular de *Pompeiopolis in Cilicia*. Recibiu a consagración episcopal o 21 de novembro de 1841 de mans do metropolita Mykhailo Levytskyi, e tivo como co-consagrantes principais ao arcebispo latino de Lviv František de Paula Pištěk, ao arcebispo armenio de Lviv Samuel Cyryl Stefanowicz, ao bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok Ivan Snihurskyi, e ao bispo latino de Przemyśl Franciszek Ksawery Zachariasiewicz.

O 5 de setembro de 1848 foi nomeado bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok.

O 5 de setembro de 1859 foi elixido arcebispo de Lviv. Foi confirmado o 23 de marzo de 1860. Finou no cargo tres anos despois, o 29 de abril de 1863.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Mike Archer

'*Michael (*Mike*) Archer**, nado en Sydney en 1945, é un paleontólogo australiano especializado no estudo dos vertebrados, tanto modernos como fósiles.

## Traxectoria 
Graduado en xeoloxía e bioloxía na Universidade de Princeton en 1967, obtivo o seu doutoramento en 1976 na Universidade de Australia Occidental.

Traballou no Museo de Australia Occidental desde 1967 a 1971, e foi supervisor de mamíferos no Museo de Queensland desde 1972 a 1978.

Desde 1978 é profesor da Universidade de Nova Gales do Sur.

En 1999 anunciou publicamente o inicio dun proxecto de clonación do tilacino.

Despois dos primeiros éxitos parciais, o proxecto foi abandonado en 2005.. Porén, ese mesmo ano, Archer anunciou que o proxecto se levaría a cabo por un grupo de universidades interesadas e un centro de investigación..

## Abreviatura 
A abreviatura **Archer*' emprégase para recoñewcer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Michael Archer en TED.
Estadio de Chamartín

O **Estadio de Chamartín** (oficialmente **Campo del Real Madrid Club de Fútbol**) foi un estadio de fútbol propiedade do Real Madrid, localizado en Madrid, España.

## Historia 
En 1923 o Real Madrid, que entón disputaba os seus encontros nun pequeno campo da rúa O'Donnell, adquiriu uns terreos en Chamartín de la Rosa —daquela municipio independente de Madrid— para construír un novo estadio. Os terreos, coñecidos co nome de *Villa Rosa*, tiñan 400&nbsp;000 pés de extensión e ficaban delimitados polo camiño do Areal, o camiño de Maudes e a rúa Alfredo Calderón.

Aínda que inicialmente se pensou en denomina-lo novo estadio como *Parque de Sports del Real Madrid FC*, finalmente foi bautizado oficialmente como *Campo del Real Madrid Football Club*, chamado durante a II República *Campo del Madrid Football Club* e dende 1939 *Campo del Real Madrid Club de Fútbol*. Porén, popularmente foi sempre coñecido como *Chamartín* por estar situado no municipio limítrofe de Chamartín de la Rosa, absorbido máis tarde polo de Madrid.

O Estadio de Chamartín foi a sede do Real Madrid ata que en 1947 se trasladou ó novo *Campo do Real Madrid Club de Fútbol* —cuxo nome logo foi trocado polo de Estadio Santiago Bernabéu—, proxectado polo enxeñeiro de camiños Carlos Fernández Casado e que se construíu nuns terreos adxacentes. Baixo estes avanza o túnel Atocha-Chamartín, construído baixo os xardíns desta vila na época da Segunda República sendo ministro de Obras Públicas Indalecio Prieto.

O 16 de maio de 1946 disputouse o derradeiro partido no Estadio de Chamartín, que enfrontou o Real Madrid co Real Oviedo na volta das semifinais da Copa do Xeneralísimo, finalizando cun resultado de 3–1 a favor do conxunto local.

## Notas
Pazo de Xeo de Alau

O **Pazo de Xeo de Alau** (en kazako: *«Алау» мұзайдыны сарайы*) é un estadio de patinaxe de velocidade oval cunha capacidade de 8000 en Astana, Kazakhstán. Ademais de patinaxe de velocidade tamén é usado para outros deportes. Inaugurouse en 2011. Construíuse para os Xogos de Inverno de Asia 2011 celebrados en Almati e Astana. En 2015, foi sede do Mundial de Patinaxe de Velocidade no Xeo Sprint 2015 e do Mundial de Iudo 2015. Foi elixida como a mellor pista de patinaxe de velocidade en xeo do mundo segundo a publicación holandesa *AD Sportwereld*.

## *Récords*
## Notas