El Motín

***El Motín*** foi unha publicación española de finais do século XIX e comezos do XX, que tivo unha longa vida para a súa época: desde a súa fundación o 10 de abril de 1881 ata o 6 de novembro de 1926 . Tratábase dun semanario satírico, republicano e anticlerical, que nun principio só publicaba catro páxinas, incluído un comentario da actualidade, un poema e algunhas novas, ademais dun gravado nas páxinas centrais.

Entre os seus obxectivos atopábase a crítica aos conservadores, a defensa da unidade do partido republicano e a loita contra o poder do clero. O fundador e alma do xornal foi José Nakens, até o punto de que  a historia da publicación está intimamente ligada á súa vida. Doutra banda, foron moi destacados no semanario os debuxos e caricaturas de Demócrito (o pseudónimo de Eduardo Sojo).

## Traxectoria 
### Os inicios 
miniatura|*O legado dos conservadores*, de "Demócrito", no primeiro número do semanario, o 10 de abril de 1881.
O domingo 10 de abril de 1881 saíu á venda o primeiro número de *El Motín*, fundado por José Nakens e Juan Vallejo. No texto de presentación dicíase:

[miniatura| *Abrazo sinalagmático conmutativo* ([Francesc Pi i Margall|Pi e Margall abrazándose cun membro do clero), por Demócrito, 12 de xuño de 1881.]]
*El Motín* comezou a se publicar aproveitando a maior liberdade de prensa que liderara o novo goberno liberal encabezado por Práxedes Mateo Sagasta, despois de seis anos de goberno dos conservadores de Antonio Cánovas del Castillo. *O Motín* "era unha modesta publicación de catro páxinas, dividida entre un comentario actual, un poema e algunhas novas breves, ademais dun gravado - en principio, unha caricatura de personaxes e sucesos políticos - nas páxinas centrais".

Os obxectivos do mesmo eran defender a unidade dos republicanos nun único partido e a loita contra o conservadorismo e o clericalismo, coa sección "Manojo de flores místicas" que se xustificaba do seguinte xeito: "Xesucristo azoutou os comerciantes do templo; nós, humildes pecadores, ímolo procurar, fustrigando semanalmente a aqueles que esquecen a súa lei". Foi esta sección, a noticia da que se fixo nas edicións de libros: o primeiro titulado *Espejo moral de clérigos. Para que los malos se espanten y los buenos perseveren*- o que fixo famoso ao semanario.  
[miniatura| Último retrato de [Manuel Ruiz Zorrilla, aparecido no semanario republicano e anticlerical *El Motín* en 1895.]]
Aínda que *El Motín* foi considerado o periódico anticlerical por excelencia, especialmente do anticlericalismo popular máis groso, en realidade foi máis un semanario político dedicado a criticar a conservadores e liberais que se "alternaban" no goberno de Restauración e defendía a unidade dos republicanos apostando pola vía insurreccional, entón defendida por Manuel Ruiz Zorrilla no exilio parisiense, o que o levou a criticar duramente a outros líderes republicanos: Emilio Castelar (de quen se chegou a cuestionar a súa virilidade e a quen se lle chamou prostituto despois dun pronunciar un sermón nunha igrexa), Francesc Pi i Margall (quen era cuestionado polo seu republicanismo federalista fronte á visión máis centralista de Zorrilla ou Salmerón; finalmente, as críticas contra o político catalán reducíronse despois de que Nakens visitase a Zorrila en París e este lle pedise que limitase os seus ataques contra outros políticos republicanos) e Nicolás Salmerón.

A mediados da década dos noventa, o periódico tiña graves problemas económicos porque, ademais das cuantiosas multas impostas por delitos de impresión, as vendas diminuíron, entre outras razóns porque algúns sectores republicanos pensaban que un anticlericalismo virulento, -como o de *Los Dominicales del Libre Pensamiento*- prexudicaba a causa da República e criticaban as súas "bromas de mal gusto" e a súa insistencia nos relatos de amor ilícito entre "cregos luxuriosos e amantes voluptuosas"-. Aínda que Nakens reduciu o prezo do xornal, os problemas continuaron e a principios do século XX en canto foi lido. Segundo Nakens, a culpa foi da "incomprensión" dos republicanos que non entendían que o seu obxectivo era "quitar a autoridade ao clero para que non puidese usala para beneficio de D. Carlos". "Pouco me importa que os curas teñan amantes e estes rapaces non perden o comando que segue o quinto, cos fregueses prestándose", dixo a Luis Bonafoux.

Despois da morte de Ruiz Zorrilla en 1895, Castelar en 1899 e Pi e Margall en 1902, *El Motín* pasou a apoiar a Nicolás Salmerón, o único líder histórico do republicanismo español que permaneceu vivo. Porén, en 1905 separouse de Salmerón, posto que este sempre se manifestaba en contra de calquera acción revolucionaria radical; sobre todo, despois do intento de asasinato de Afonso XIII en 1906 no que a participación -tratada máis abaixo- de Nakens deixou a este "completamente desacreditado» politicamente. A mediados dos anos 1880, o semanario realizou críticas recorrentes contra o xornal carlista *El Siglo Futuro*.

*El Motín* deixou de publicarse entre 1906 e 1908 porque Nakens foi condenado a dez anos de prisión por "encubrir" ao anarquista Mateu Morral, que lanzara unha bomba no rei Afonso XIII o 31 de maio de 1906 e a súa muller camiño da Calle Mayor de Madrid e que se suicidara ao día seguinte. Saíu da prisión cedo debido ao prestixio e popularidade que gañou polos artigos publicados no xornal republicano *El País,* nos que denunciaba as condicións inhumanas nas que vivían os presos e apoiou as reformas introducidas polo novo director da Prisión Modelo de Madrid, o que obrigou ao goberno de Antonio Maura a indultalo. 
[miniatura| Retrato de José Nakens, fundador do semanario, publicado en 1906 en *[Nuevo Mundo (revista)|Nuevo Mundo como* resultado do "encubrimento" de Mateu Morral.]]

### Esplendor e decadencia 
Aínda que tiña setenta e sete anos cando saíu da prisión, Nakens volveu publicar *El Motín*. Grazas ao prestixio gañado durante o seu encarceramento -aqueles que antes o chamaran o "inquisidor inverso" e  "vello decrépito" considerábano, daquela, "gran home", como o chamaba Ramiro de Maeztu-, o semanario, neste segundo período, gañou moitos lectores, acadando tiradas de máis de 20.000 exemplares e aumentando o seu tamaño: en 1910 alcanzou as dezaseis páxinas. Tamén melloraron o aspecto do xornal e o número de publicacións promovidas por Nakens aumentou en número e difusión: os panfletos da *Biblioteca del Apostolado de la Verdad* e unha denominadas *Hojitas piadosas,* cuxas tiradas chegaron ó incrible número de cen mil exemplares. Tamén publicou unha ducia de libros recompilando os miles de artigos que escribira.

Sen abandonar, en absoluto. o seu republicanismo, durante este segundo período *El Motín* acentuou o seu anticlericalismo nun momento no que os asuntos relixiosos estaban á fronte da vida política española debido aos acontecementos da Semana Tráxica e pola Lei do cadeado proposta polo goberno liberal de José Canalejas.

De novo, volveu ter problemas coa xustiza, especialmente debido ás súas caricaturas. Na primeira, representaba unha imaxe de Cristo na cruz, a carón dun un bispo, un xesuíta e un frade que se enchían fartándose de galiñas compradas cos estipendios de misas e levaba como lenda: «Quen trouxo as galiñas e quen as come». Na segunda, que leva o lema "Sagrada Familia!", un sacerdote sostiña o biberón que unha señora estaba a piques de dar a un bebé. Foi denunciado por un xesuíta e condenado por delitos contra a moral católica; o que foi unha verdadeira sorpresa porque nos trinta e un anos de *El Motín* ninguén denunciara as súas caricaturas. En 1914, foi denunciado de novo e condenado por insultar a un crego. Respondeu coa publicación dun *Almanaque de la Inquisición,* que recollía autos de fe e láminas coas torturas que aplicaba o Santo Oficio, "este monstruoso tribunal creado, apoiado e defendido pola Igrexa católica, para acumular riquezas, satisface-las vinganzas e imporse aos pobos mediante o terror", como se dicía no *Almanaque.* Tamén publicou un *Almanaque cómico del carlismo para los años 1914 a 1999,* que foi respondido, polos carlistas, coa colocación dun petardo no corredor da administración do semanario*.*

Con todo, *El Motín* comezou a perder lectores (uns seis mil entre 1911 e 1914). En 1915, tivo que reduci-las súas páxinas a oito e a catro en 1918. Este ano Nakens, que tiña entón setenta e sete nos, enfermou da visión, o que lle impediu escribir, nun momento no que era o único editor da publicación. Aínda que Nakens atribuíu o seu declive á súa guerra continuada contra "os fetiches que lles gustan a xente", a razón da caída das vendas debeuse en gran parte, segundo o historiador Manuel Pérez Ledesma, á "monotonía do semanario" -dedicado, en gran medida, a reproducir artigos antigos e copiar textos doutros xornais e [pola] súa falta de atención da actualidade". Así, en 1920, a circulación reduciuse a uns seis mil exemplares. Entón, por iniciativa dun lector fiel, organizouse unha subscrición para publicar un número extraordinario de homenaxe a Nakens, que foi publicado en xaneiro de 1923 e que contou con eminentes republicanos como Emilio Menéndez Pallarés, Roberto Castrovido Sanz ou Hermenegildo Giner de los Ríos e os máis novos Marcelino Domingo, Álvaro de Albornoz ou Gabriel Alomar. Neste número publicouse unha *Sonata en on* de Luis de Tapia, que dicía:

A finais de 1924, varios xornalistas e intelectuais -como Gregorio Marañón, Rafael Altamira, Ramón Pérez de Ayala ou Luís Araquistáin- mobilizáronse para recadar axudas para Nakens que estaba consumido polas débedas e a mediados de 1925 a Asociación da Prensa de Madrid, presidida por José Francos Rodríguez, concedeulle unha pensión vitalicia de 150 pesetas ao mes, "á vista dos méritos contraídos na súa longa e limpa carreira de xornalista", e meses despois concedéuselle o Premio á Vellez dotado con 5 000 pesetas. O 12 de setembro de 1926, o xornalista republicano octoxenario morreu por un derramo cerebral. O derradeiro número de *El Motín* foi publicado poucos días despois, o 6 de novembro de 1926.

Tres meses despois da súa morte, a filla de Nakens, Isabel, que fora a súa maior colaboradora nos últimos anos, reeditou *El Motín* co título *Reflejos de «El Motín»,* que se subtitulou "semanario literario" para burla-la censura da Ditadura de Primo de Rivera, aínda que o seu propósito era claro: "hoxe, coma onte, este xornal é e será a prol da unión  republicana e anticlerical de tódalas relixións". De feito, o xornal promoveu unha caixa benéfica prolaicista para recompensar aos que substitúan os ritos católicos de bautismo, voda ou enterro por outros civís. O xornal tivo que pechar en xuño de 1929 por problemas económicos e a despedida consistiu en enviar, aos seus subscritores, un número antigo de *El Motín*. Dous anos despois proclamouse a República en España.

## Colaboradores 
En *El Motín* escribiron textos tanto José Nakens como Juan Vallejo Larriaga. Contou, tamén, durante os primeiros anos, con ilustracións, a miúdo a cores, de Eduardo Sojo máis coñecido polo alcume de "Demócrito", un artista que tamén foi responsable da primeira cabeceira da publicación. Os debuxos da revista, segundo Nakens nun número de *El Motín*, foron realizados despois por Antonio Macipe entre 1884 e polo menos, xuño de 1915. Outros participantes foron: Segismundo Pey Ordeix e Miguel Sawa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*