open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Andoriña de cu branco

A **andoriña de cu branco** ou **avión** (*Delichon urbicum*) é unha ave da familia das Hirundinidae.

## Morfoloxía e hábitos 
É unha ave de 13&nbsp;cm de lonxitude e 20 gramos de peso. Similar á andoriña común, mais coa cola en forma de V curta. Branca toda a parte inferior do corpo, do queixo á rabadilla. O lombo e parte superior da cabeza son negros con tonalidades azuis. A especie non presenta dimorfismo sexual.

Ave gregaria, voa con picados frecuentes, mais sen a velocidade e versatilidade da andoriña; aliméntase de insectos voadores.

Confiada cos humanos, a especie habita en aldeas, zonas de agro, cantís e canteiras.

## Reprodución 
O período de cría vai de maio a setembro, facendo unha posta de 4-5 ovos. Realiza 2-3 postas ó ano, sendo o tempo de incubación de 12-13 días e permanecendo os polos 16-23 días no niño. Este adoita estar en edificios ou en rochedos e ten forma convexa cun único orificio de entrada.

## Distribución 
De abril a outubro é moi frecuente en toda Europa e Norte de África. Pasa o inverno en África.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Guía de Aves: España, Europa y Región Mediterránea*. Lars Svensson, Killian Mullarney, Dan Zetterstïons. Ediciones Omega. 
* *Gran Guía de la Naturaleza AVES*. Nicolai, Singer, Wothe. Editorial Everest .
Pintarroxo carmín

O **pintarroxo carmín** (*Carpodacus erythrinus*) é unha ave típica do extremo norte europeo e visitante esporádico no sur de Europa.

## Morfoloxía e hábitos 
Especie coa cabeza, peito e rabadilla vermello carmín. Bandullo ocre con tonalidades brancas. As femias son pardas e carecen do vermello característico dos machos. Alcanza os 14–15&nbsp;cm de lonxitude e os 21 gramos de peso. O peteiro é pequeno mais robusto e forte.

De carácter discreto e silandeiro. Complicada de detectar.
Habita en bosques húmidos, alimentándose de gromos, sementes e insectos.

## Reprodución 
miniatura|*Carpodacus erythrinus*

A cría realízase nos meses de xuño e xullo. O niño acostuma estar en matogueiras e adoita conter entre 4 e 6 ovos. O tempo de incubación é de 13-14 días e o de permanencia no niño entre 14 e 17 días.

## Distribución 
Distribúese polo noroeste de Rusia, Polonia, sueste de Escandinavia e Cáucaso. Hai algunhas poboacións illadas nas zonas montañosas de Suíza e Austria. Hiberna na India. Varias citas ibéricas no sector mediterráneo e Andalucía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "100 aves comúns do concello de O Grove e áreas veciñas". C.D. Romay Cousido, Antonio Fontoira García, Emilio Martínez Sabarís, Atocha Ramos Martínez. Editado polo Concello do Grove. Depósito Legal:C 2423-2009
* *Guía de Aves: España, Europa y Región Mediterránea*. Lars Svensson, Killian Mullarney, Dan Zetterstïons. Ediciones Omega. 
* *Gran Guía de la Naturaleza AVES*. Nicolai, Singer, Wothe. Editorial Everest, s.a.
Escribidor de cabeza negra

O **escribidor de cabeza negra** é unha ave da familia das Emberizidae.

## Morfoloxía e hábitos 
miniatura|*Emberiza melanocephala*. 
Ten unha lonxitude de 15 a 17&nbsp;cm. É unha especie moi similar ao escribidor amarelo, indentificable pola caparuza negra e os costais superiores cor parda clara. As femias e xuvenís son amarelos sen caparuza. Moi emparentado coa Escribenta carivermella, coa que hibrida localmente. De feito, os xuvenís son practicamente indiferenciables, O mesmo acontece cos machos durante o primeiro ano de vida.

Habita en campos abertos con árbores e en zonas con matogueiras, campos de oliveiras e vides, fragas de ribeira e ladeiras de montañas.

## Distribución 
Durante a época de cría (maio a xullo) localízase no sur de Italia, os Balcáns, Asia Menor, o Cáucaso e o norte da península Árabe. Hiberna na India.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* C.D. Romay Cousido, Antonio Fontoira García, Emilio Martínez Sabarís, Atocha Ramos Martínez: *100 aves comúns do concello de O Grove e áreas veciñas*. Concello do Grove, 2009.
* Lars Svensson, Killian Mullarney, Dan Zetterstïons: *Guía de Aves: España, Europa y Región Mediterránea*. Ediciones Omega. 
* Nicolai, Singer, Wothe: *Gran Guía de la Naturaleza AVES*. Editorial Everest .
Nymphaea lotus

***Nymphaea lotus***, a **tapadeira exipcia**, **ninfea branca exipcia** ou **loto do Exipto**, é unha planta acuática da familia das ninfáceas.
## Distribución xeográfica 
É orixinaria de África (Exipto, Botsuana, Malawi, Mozambique, Zambia, Zimbabue) e mais do Sueste asiático.

Foi introducida noutros lugares coma Romanía ou os Estados Unidos de América.

## Descrición 
É coñecida por florear á noite e fechar as súas flores de mañá cedo, ten follas que boian na tona da auga e flores que sibresaen desta. É unha planta perenne que medra até os 45&nbsp;cm. de alto e prefire a auga morna, limpa, queda e un chisco aceda. As súas flores son brancas e ás veces con matices rosados.

Follas cos bordos dentado-espiñentos. *2n* = 84.

[thumb|250px|A *Nymphaea lotus* adóitase usar coma planta de acuario. Algunhas veces é mantida polas súas flores, mentres que outros [Acuariofilia|acuaristas prefiren cortar as follas boiantes, e manter soamente a follaxe baixo a tona de auga.]]

## Crenzas exipcias 
Os antigos exipcios considerábana planta sacra e crían cá flor do loto lles daba forza e poder.

## Sinonimia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Amigdalite

A **amigdalite**, tamén coñecida como **tonsilite** ou **anxinas**, é a inflamación dunha ou ámbalas dúas amígdalas palatinas, formando placas purulentas que se poden estender á parede lateral da orofarinxe.

## Etioloxía 
Moitas son as causas que poden desencadear unha amigdalite, sobre todo virus e bacterias. As causas máis frecuentes son:
* A bacteria Estreptococo Betahemolítico do Grupo A (EBGA), comunmente chamada *Streptococcus pyogenes* (a causa máis común de amigdalite aguda bacteriana). Outras bacterias esptreptocócicas tamén poden provocar amigdalite coma *Streptococcus agalactiae*, malia non ser o máis habitual.
* Os adenovirus.
* O virus da influenza.
* O virus Epstein-Barr.
* Os virus parainfluenza.
* Os enterovirus.
* O virus do herpes simple.

## Amigdalite aguda 
### Clínica 
É a inflamación das amígdalas palatinas que acontece de xeito agudo, isto é, de poucos días de evolución. Clinicamente maniféstase por:
* Dor local intensa
* Voz gangosa 
* Adenopatías cervicais 
* Diminución da mobilidade do veo do padal. 
* Alteracións na deglutición. 
* Ás veces apnea eou dispnea. 
Pode acompañarse de febre, dor de cabeza e malestar xeral.

### Tratamento 
* O médico pode prescribir un antibiótico, se sospeitar unha infección bacteriana. 
* Antiinflamatorios.
* Calmantes para a disfaxia.
* Antipiréticos.
* Gárgaras, que poden facerse cunha solución de auga salgada ou con produtos baseados na iodopovidona.

## Amigdalite crónica bacteriana 
### Clínica 
Ten varias formas de repetición: hipertrofia de amígdalas palatinas, amigdalite de repetición, e amigdalite caseosa. Os xermes acantóanse nas criptas e dan lugar á **clínica**:

* Anorexia
* Astenia
* Disfaxia discreta
* Febrícula
* Ganglios que non minguan até un tamaño normal
* Posíbel  infección a distancia

### Tratamento 
* Analxésicos
* Penicilina
* Amigdalectomía, a exéresis cirúrxica das amígdalas baixo anestesia.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Amigdalectomía
### Ligazóns externas 
* Amigdalite. Artigo e vídeo.
* Amigdalite en saludalia.com
Adenoidectomía

**Adenoidectomía** é o nome dado ao procedemento cirúrxico caracterizado pola exérese do tecido linfoide localizado na parte superior da nasofarinxe humana, coñecidas como adenoides ou amígdalas farínxeas. En idades infantís, é frecuente realizar esta intervención ao mesmo tempo que se realiza a exérese das amígdalas palatinas, intervención denominada adenoamigdalectomía. O procedemento realízase baixo anestesia xeral, e o postoperatorio é polo xeral pouco doloroso. A dor postoperatoria pode tratarse con calmantes, mais polo xeral abonda coa inxesta de alimentos fríos ou conxelados.
William Meyer foi o primeiro cirurxián en realizar unha internvención deste tipo.

## Galería de imaxes

Image:Adenoide.jpg|Adenoides unha vez extirpadas.
Image:WMeyer.jpg| William Meyer, o primeiro cirurxián en realizar unha internvención deste tipo.

### Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Adenoides
* Amigdalectomía
### Ligazóns externas 
* Información sobre a intervención
O Casar, Cangues, O Irixo

** O Casar** é un lugar da parroquia de Cangues no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 7 mulleres.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cangues 
### Parroquias do Irixo 
## Notas
A Game of Thrones (xogo de mesa)

***A Game of Thrones*** é un xogo de mesa de estratexia creado por Christian T. Petersen e comercializado por Fantasy Flight Games no 2003. O xogo baséase na serie de libros de fantasía *A Song of Ice and Fire* de George R. R. Martin. O xogo ten dúas expansións, *A Clash of Kings* (2004) e *A Storm of Swords* (2006).

*A Game of Thrones* permite ós xogadores escoller entre varias das Grandes Casas que loitan polo control dos Sete Reinos, incluíndo a Casa Stark, a Casa Lannister, a Casa Baratheon, a Casa Greyjoy, a Casa Tyrell e na expansión *A Clash of Kings*, a Casa Martell. Os xogadores controlan exércitos para asegurar o apoio nas diversas rexións que compoñen os Sete Reinos co obxectivo de captar apoio dabondo para reivindicar o Trono de Ferro. A mecánica básica do xogo lembra á de *Diplomacy*, especialmente no proceso de dar ordes.

No 2004, *A Game of Thrones* gañou tres Premio Origins ó *Mellor xogo de mesa tradicional*, *Mellor xogo de mesa* e *Mellor deseño* entre tódolos xogos de 2003.

Unha segunda edición do xogo foi comercializada no 2011.

## Notas
Life of Pi (filme)

***Life of Pi*** é un filme estadounidense dirixido por Ang Lee que se estreou no 2012. Baséase no libro de Yann Martel *Life of Pi*.

## Sinopse 
Tras un naufraxio no medio do océano Pacífico, o mozo indio Pi, fillo do propietario do zoo que viaxaba da India ao Canadá, atópase nun bote salvavidas cun único supervivente, un tigre de Bengala.

## Personaxes 
* Piscine Molitor "Pi" Patel:
** Gautam Belur como Pi, 6 anos
** Ayush Tandon como Pi, 13 anos
** Suraj Sharma como Pi, 16 anos
** Irrfan Khan como Pi, adulto
* Tabu como Gita Patel, nai de Pi
* Adil Hussain como Santosh Patel, pai de Pi
* Ravi Patel, irmá máis vella de Pi:
** Ayan Khan como Ravi, 7 anos
** Mohamed Abbas Khaleeli como Ravi, 15 anos
** Vibish Sivakumar como Ravi, 18 anos
* Gérard Depardieu como o Cociñeiro
* Po-Chieh Wang como o Mariñeiro
* Rafe Spall como o escritor (Yann Martel)
* Shravanthi Sainath como Anandi, moza de Pi
* Andrea Di Stefano como Sacerdote
* Elie Alouf como Mamaji, tío de Pi

## Galardóns e nomeamentos 
* 2012: 4 Oscar: Mellor director, fotografía, banda sonora e ef. visuais. 11 nomeamentos.
* 2012: Globos de Ouro: Mellor banda sonora. 3 nomeamentos, incluíndo Mellor filme drama.
* 2012: 2 Premios BAFTA: mellor fotografía e efectos visuais. 9 nomeamentos.
* 2012: Critics Choice Awards: Mellor fotografía e efectos visuais. 9 nomeamentos.
* 2012: Satellite Awards: Mellor guión adaptado e fotografía. 5 nomeamentos.
* 2012: American Film Institute: Top 10 - Mellores filme do ano.
* 2012: Premios Annie: Mellor animación de personaxes nun filme non animado. 2 nomeamentos.
* 2012: Directors Guild of America (DGA): Nomeado a Mellor director.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en A
* Ficha en BoxOfficeMojo
Encefalomielite aguda diseminada

A **encefalomielite aguda diseminada** (EMAD) é unha doenza neurolóxica agrupada dentro do grupo das doenzas desmielinizantes. Ten unha causa inmunolóxica, aparecendo días ou semanas despois após unha vacinación fronte a un determinado organismo, sobre todo fronte ás vacinas da varíola e da rabia. Neste senso, é unha especie de reacción adversa á vacinación.
Tralo antecedente de vacinación, un proceso autoinmune provoca a inflamación brusca e monofásica do encéfalo e máis da medula espiñal. que afecta á substancia branca producíndose unha desmielinización, igual que acontece coa esclerose múltiple. De feito, moitos autores considérana unha esclerose múltiple borderline. A incidencia desta doenza é da orde de 8 persoas por cada 1&nbsp;000&nbsp;000 de habitantes por ano.

## Clínica 
A sintomatoloxía principal consiste en:
* Febre
* Cefalea
* Letarxia
* Crises epilépticas
* Síntomas neurolóxicos focais
* En casos graves, coma.
## Tratamento 
Non existe un tratamento curativo da doenza. Así, o tratamento farmacolóxico céntrase en reducir a inflamación por medio de antiinflamatorios. Así, adoitan pautarse corticoides intravenosos a doses altas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Doenza desmielinizante
* Desmielinización
* Esclerose múltiple
### Ligazóns externas 
* Acute Disseminated Encephalomyelitis (ADEM) at myelitis.org
Campionato do Mundo de Motociclismo 2013

A **tempada 2013 do Campionato do Mundo de Motociclismo** é a 65ª edición dos mundiais de velocidade organizados pola Federación Internacional de Motociclismo. Por segundo ano consecutivo o campionato consta das seguintes 3 categorías: MotoGP, Moto2 e Moto3, sendo a MotoGP a categoría raíña.

Os encargados de defender o título de campión do mundo da edición 2012 terían que ser Jorge Lorenzo, Marc Márquez e Sandro Cortese, pero os dous últimos subiron unha categoría, de xeito que o vixente campión de Moto2 correrá en MotoGP, e o campión de Moto3 correrá en Moto2.

## Grandes Premios 
O campionato está composto por 18 grandes premios en MotoGP e 17 no caso de Moto2 e Moto3, pois na novena carreira do ano, a que ten lugar en Laguna Seca, só se disputa a categoría raíña.

:* * *Carreira nocturna*. ** *Carreira disputada en sábado*. *** *Só corre a categoría de MotoGP.*

## Sistema de puntuación 
As tres categorías comparten o seguinte sistema de puntuación:

## MotoGP 
### Clasificación 
A seguinte táboa amosa a clasificación por puntos do campionato de MotoGP:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Campionato do Mundo de Superbikes 2013
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da MotoGP
Os Casares, A Cidá, O Irixo

** Os Casares** é un lugar da parroquia da Cidá no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres).
## Lugares e parroquias 
### Lugares da Cidá 
### Parroquias do Irixo 
## Notas
Orballo

O vocábulo **orballo** pode referirse a:

* o **orballo**, fenómeno atmosférico consistente na aparición de pingas de auga no chan e nas plantas, procedentes da condensación do vapor de auga da atmosfera. Chámase tamén **resío** ou **rosada**.
* o **orballo**, choiva fina, tamén chamada **babuxa**, **baión**, **borralleira**, **chuvia miúda**, **chuvisca**, **chuviscada**, **froallo**, **lapiñeira**, **mormaceira**, **patiñeira**, **poalleira** ou **zarzallo**.
* o **punto de orballo** (de resío ou de rosada) que é a temperatura á cal empeza a condensarse o vapor de auga contido no aire ou na auga, producindo orballo, néboa ou xeada.
* a **Asociación folklórica e cultural Orballo** de Pontedeume.
Aznar

O nome e apelido **Aznar** pode referirse a:

***Aznar II Galíndez**, conde de Aragón (867-893).
***Juan Bautista Aznar-Cabañas**, (1860-1933), mariño e político español.
***Manuel Aznar Zubigaray**, (1894-1975), periodista, político e diplomático español (avó de José María Aznar).
***José María Aznar** (1953-), presidente do Goberno de España de 1996 a 2004.
Aiaaira

**Aiaaira** (Аиааира, Abkhazo 'vitoria') é o himno nacional de Abkhazia. Foi adoptado en 1992. A letra foi escrita por Gennady Alamia, e a música foi composta por Valera Çkaduwa.

## Letra 
## Notas
O carro e o home

***O carro e o home*** é un filme documental en branco e negro dirixido por Antonio Román e guionizado entre Xaquín Lorenzo e o propio Antonio Román. Foi rodado en 1940 e estreado en 1945. Finalizada a rodaxe, o filme quedou sen sonorizar. Xaquín Lorenzo gardou unha copia en Ourense que se restaurou e sonorizou en 1980 grazas ó impulso de Eloy Lozano e a colaboración co Museo do Pobo Galego. Carlos Serrano de Osma sonorizou outra copia pola súa conta en 1945.

É un relato da vida do carro galego, na cal interveñen veciños da aldea de Facós, no concello ourensán de Lobeira. Xaquín Lorenzo e Antonio Román achéganse á vida no rural a través do carro, un símbolo da cultura material galega.

## Sinopse 
O carro representa máis que un transporte de labor na Galicia rural. Formaba parte do traballo, da cultura, da paisaxe e do lecer dos labregos. Así, amósase o ciclo de vida dun carro dende a súa construción ata a súa "morte", ademais doutras tarefas da vida cotiá da aldea como a malla ou a confección do liño.

## Produción 
O filme fíxose con poucos medios, aproveitando que Antonio Román tiña a súa propia cámara e unha pequena moviola na casa. Tiña un orzamento de 8.000 ptas (48 euros) que se investiron para levar ó laboratorio os 100 planos dos que se compón.

## Galardóns e nomeamentos 
* 1945: Sindicato Nacional do Espectáculo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no soportal do audiovisual galego.
* Ficha na IMDb 
* *O carro e o home* en YouTube
Museo de l'Orangerie

O ** Museo da Orangerie** (en francés '''''Musée de l'Orangerie'''*) é unha galería de arte impresionista e postimpresionista localizada na Place de la Concorde en París.

Contén traballos de Paul Cézanne, Henri Matisse, Amedeo Modigliani, Claude Monet, Pablo Picasso, Pierre-Auguste Renoir, Henri Rousseau, Chaim Soutine, Alfred Sisley e Maurice Utrillo entre outros.

A galería está á beira do Sena, no antigo invernadoiro do Palacio das Tullerias nos Xardíns das Tullerias.

## Historia 
Un ciclo de pinturas de Monet sobre ninfeas, coñecido como *As ninfeas* (*Nymphéas*) foi colocado na planta baixa da Orangerie en 1927. O museo acolleu a colección **Walter-Guillaume** de pintura impresionista desde 1965.

O museo fechou ao público dende finais de agosto de 1999 até maio de 2006. Durante varios meses antes de quedar fechado houbo unha exhibición especial das *Ninfeas* de Monet que estaban espalladas por museos de todo o mundo. Incluíronse máis de 60 das 250 pinturas que fixo das ninfeas do seu xardín. As paredes foron repintadas en tons púrpuras e violetas para esta exposición en particular. A Orangerie foi renovada para trasladar as pinturas ao segundo andar da galería. Agora están dispoñíbeis baixo unha luz difusa tal como inicialmente pretendera Monet. As oito pinturas amósanse en dúas habitacións.

## Principais traballos de arte 
### Paul Cézanne 
* *Retrato da señora Cézanne* (h. 1890)

### Claude Monet 
* *As ninfeas* (*Les nymphéas*) (1895 - 1926) 
* *As nubes* (1923-1926)

### Pablo Picasso 
* *Gran bañista* (1921-1922)

### Pierre-Auguste Renoir 
* *Femme nue dans un paysage* ("Muller espida nunha paisaxe") (1883) 
* *Jeunes filles au piano* ("Mozas ao piano") (contra 1892) 
* *Baigneuse aux cheveux longs* ("Bañista cos cabelos longos") (1895-1896) 
* *Yvonne et Christine Lerolle au piano'' ("Yvonne e Christine Lerolle ao piano") '(" (contra 1897-1898) 
* *Femme nue couchée (Gabrielle)* ("Muller núa deitada") (1906-1907) 
* *Claude Renoir en clown* (1909) 
* *Femme accoudée* ("Muller inclinada") (1917-1919)

### Henri Rousseau 
* *La Carriole du Père Junier* ("A zorra do Padre Junier") (1908)
[400px|miniatura|Claude Monet: *[As ninfeas*, 1920-26|centro]]
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Musée de l'Orangerie-Páxina Web do museo
Park Chan-wook

**Park Chan-wook** (Hangul 박찬욱) nado o 23 de agosto de 1963 en Seúl, é un director, guionista, produtor e crítico surcoreano. Un dos máis famosos e aclamados directores de cine do seu país, Park é coñecido polos seus filmes *Joint Security Area*, *Thirst* e *The Vengeance Trilogy*, un saga de tres filmes composta por *Sympathy for Mr. Vengeance* (2002), *Oldboy* (2003) E *Sympathy for Lady Vengeance* (2005).

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha na IMDb
Santuario

Un **santuario** (do latín *sanctuarium*) é un lugar sagrado dedicado a unha deidade, devanceiro, heroe, mártir, santo, demo, ou a unha figura de respecto similar, onde é venerada ou adorada. Os santuarios con frecuencia conteñen ícono, reliquias ou outros obxectos asociados coa figura que se venera. Un santuario en que se fan ofrendas votivas chámase altar.

Os santuarios atópanse en moitas relixións do mundo, incluídas o cristianismo, o islam, o hinduísmo, o budismo, a relixión tradicional chinesa, o xintoísmo, o paganismo xermánico e a fe Bahá'í, así como en ambientes seculares e non relixiosos, como os monumentos de guerra. Os santuarios situánse en contornas diferentes, como igrexas, templos, cemiterios, museos ou no fogar. Os santuarios portátiles tamén aparecen nalgunhas culturas.

.|esquerda|356x356px]]
## Tipos de santuarios 
### Santuarios do templo 
Moitos santuarios atópanse dentro dos edificios e nos templos deseñados especificamente para o culto, como as igrexas cristiás ou os mandir do hinduísmo. O santuario adoita ser o centro de atención do edificio, e ten un lugar destacado. Neses casos, os seguidores da fe reúnense dentro do edificio para venerar a deidade no santuario. Na arquitectura clásica do templo, o santuario pode ser sinónimo da cella.[miniatura|348x348px|Santuario doméstico [taoísmo|taoísta chinés (1850-1860), Museo de Bankfield.|esquerda]]
### Santuarios domésticos 
Historicamente, no hinduísmo, o budismo e o catolicismo, e tamén en relixións modernas como o neopaganismo, é común atopar un santuario dentro da casa ou da tenda. Este santuario adoita ser unha estrutura pequena ou unha configuración de imaxes e figuras dedicadas a unha deidade que é parte da relixión oficial, aos devanceiros ou a unha deidade doméstica.[miniatura|[Santuario da Nosa Señora do Corpiño.]]
### Santuarios de xardín 
No fondo dos xardíns de moitas persoas localízanse pequenos santuarios de diversas relixións. Algúns consisten, no caso do cristianismo, nunha imaxe de Xesucristo, a Virxe María ou un santo nun pedestal; algúns inclúen pinturas ou elementos arquitectónicos. Nos Estados Unidos algúns lembran a altares laterais cunha estatua colocada nun nicho ou gruta e que se coñecen coloquialmente como *bathtub Madonna* ("bañeira da Virxe").[miniatura|Santuario a [Mazu (deusa)|Tin Hau en Repulse Bay, Hong Kong.]]
### Santuarios ao bordo dos camiños 
En ocasións colócanse nas estradas ou camiños pequenas imaxes, en xeral dentro dalgún pequeno refuxio. Ás veces sitúanse nun asentamento ou nun cruzamento de camiños.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Shrines of British Saints by J. Charles Wall. Full Text + Illustrations
Kouros

O **kouros** -plural, **kouroi**-, (en&nbsp;grego&nbsp;antigo κοῦρος -&nbsp;*mozo-*, plural κοῦροι) é un tipo de escultura exenta típica da Grecia Arcaica (séculos VII - V a.C.).

## Características
Consistían nun rapaz novo visto frontalmente de pé, coa perna esquerda lixeiramente máis avanzada, os brazos pegados ao corpo, ás veces algo dobrados á altura dos cóbados e as mans pechadas. Resulta característico o seu sorriso, denominado sorriso arcaico, que máis que unha expresión de xovialidade debe interpretarse como produto dun certo xeito de esculpir a cara. Posúen unha clara influencia exipcia, con dous trazos característicos gregos: o feito de se representaren espidos e a carencia dun alicerce de apoio na parte posterior.

Eran erixidas por familias de clase alta como monumentos funerarios ou a modo de ofrendas nos santuarios dos deuses. Adoitaban levar unha inscrición co nome do doante, polo que servían como unha especie de anuncio do alto rango do que gozaban este e a súa familia dentro da comunidade.

## Evolución
Os kouroi experimentaron unha evolución dende as primeiras esculturas ás últimas. Así, os primeiros presentaban un aspecto moi ríxido, como de bloque, cunha influencia exipcia moi nítida, exemplificada nun tratamento sumamente estereotipado da cabeleira (Cleobis e Bitón, foto na marxe).
Posteriormente, vaise abandonando timidamente esa rixidez en favor dunha postura algo máis natural, aínda que os elementos arcaicos seguen a ser notables (kouros de Anavysos, foto na marxe).
Finalmente, xa finalizando a época arcaica grega, os kouroi parécense xa bastante a un rapaz de verdade, cos detalles anatómicos definidos con precisión e unhas proporcións ben coidadas, constituíndo a todas luces un antecdente do ideal clásico da figura humana (Critios, foto na marxe).

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Koré.
### Bibliografía
* Pomeroy, S.; Burnstein, S.; Donlan, W. e Tolbert, J. (2011). *La Antigua Grecia*. Ed. Crítica, Barcelona.
* Zarzalejos, M.; Guiral, C. e San Nicolás, M. P. (2010). *Historia de la Cultura Material del Mundo Clásico*. Universidad Nacional de Educación a Distancia. Madrid.
### Ligazóns externas
* Algúns kouroi exhibidos no Museo Nacional Arqueolóxico de Atenas .
Valhalla Rising (filme)

***Valhalla Rising*** é un filme dinamarqués-escocés dirixido por Nicolas Winding Refn que se estreou no 2009. O filme ten lugar arredor do ano 1000 e segue a historia dun guerreiro nórdico chamado Un-ollo e un rapaz que viaxan cun grupo de cruzados cristiáns cara a Terra Santa. Porén, atópanse nunha terra descoñecida asolados por forzas invisibles e visións. O filme foi rodado completamente en Escocia. O título procede da mestura de *Scorpio Rising* e *Lucifer Rising* coa temática viquinga. Malia que tivo unha boa acollida por parte da crítica, a recadación apenas foi unha fracción dos custos de produción.

## Sinopse 
Un-ollo (Mads Mikkelsen), un enigmático guerreiro de gran forza que foi escravizado durante anos, mata ó seu amo e logra escapar coa axuda dun neno ó cal leva consigo. Tras enrolarse nun barco viquingo, emprenden unha viaxe que os leva a unha terra descoñecida, onde reinan a dor e o sangue.

## Personaxes 
miniatura|300px|Escena con Mads Mikkelsen (axeonllado).
* Mads Mikkelsen como Un-ollo
* Maarten Stevenson como o Rapaz
* Ewan Stewart como o Xeneral
* Gary Lewis como o Sacerdote
* Alexander Morton como o Xefe
* Jamie Sives como o Fillo
* Gordon Brown como Viquingo
* Gary McCormack como Viquingo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha e RottenTomatoes
Campionato do Mundo de Superbikes 2013

[230px|miniatura|dereita|[Campionato do Mundo de Superbikes . 2012 >>>>>> 2014.]] 

A **tempada 2013 do Campionato do Mundo de Superbikes** é a 26ª edición dos mundiais de velocidade con motocicletas de serie. Nesta edición competirán seis construtores: Aprilia, Honda, Ducati, Kawasaki, BMW e Suzuki. O encargado de defender o título de campión do mundo da edición 2012 tería que ser o italiano Max Biaggi, pero deixou a competición.

## Carreiras 
O campionato está composto por 15 eventos noutros tantos circuítos, con 2 carreiras cada fin de semana.

## Sistema de puntuación 
Cada carreira ten o seguinte sistema de puntuación:

## Clasificación 
A seguinte táboa amosa a clasificación por puntos do campionato:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Campionato do Mundo de Motociclismo 2013
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Mundial de Superbikes
Delta Machine

***Delta Machine*** é o 13º álbum da banda inglesa Depeche Mode, lanzado o 22 de marzo de 2013 por Columbia Records e Mute Records. Foi gravado no ano 2012 en Santa Barbara, California e en Nova York, e producido Ben Hillier.

## Cancións 
Todas as cancións son escritas por Martin Gore, agás que se indique o contrario.

## Notas
Freak Puke

***Freak Puke*** é o décimo oitavo álbum da banda estadounidense de sludge metal Melvins, publicado o día 5 de xuño de 2012 a través do selo Ipecac Recordings. Conta cunha formación lixeiramente diferente composta por Buzz Osborne na guitarra e nas voces, Dale Crover na batería e Trevor Dunn no baixo. Esta formación xirou baixo o nome de "Melvins Lite". Trátase do primeiro álbum dende o *Pigs of the Roman Empire* (2004) que non conta cos membros actuais da banda, co baixista/vocalista Jared Warren e o batería Coady Willis. O tema "Let Me Roll It" é unha versión de Paul McCartney & Wings.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Amancio Bolaño e Isla

**Amancio Bolaño e Isla**, nado nas Ermidas (O Bolo) o 19 de setembro de 1896 e finado en Cidade de México o 21 de xullo de 1971, foi un filólogo, catedrático e académico de orixe galega nacionalizado mexicano.

## Traxectoria 
Realizou os estudos de bacharelato no Instituto de Ensinanza Secundaria Cardenal Cisneros. Cursou tres anos da carreira de Dereito na Universidade Central de Madrid, pero optou por terminar a licenciatura en Letras na mesma universidade, foi discípulo de Ramón Menéndez Pidal, titulouse como filólogo en 1935. Iniciada a guerra civil española, viaxou a México. En 1947, obtivo un doutoramento en letras pola Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM), a súa tese foi un estudo bio-bibliográfico, histórico e literario de frei Alonso da Vera Cruz.

Exerceu a docencia impartindo moi diversas cátedras, entre elas latín, fonética, filoloxía románica, literatura española medieval, literatura do Século de Ouro, Cervantes, xeración do 98, novela picaresca, lingua portuguesa e outras máis. Foi profesor no Instituto Plurilingüe de Madrid, na Escola Nacional de Antropoloxía e Historia, no Colexio de México, na Universidade Iberoamericana, na Universidade de Las Américas de Puebla, no Colexio Francés Morelos, no Colexio Alemán "Alexander von Humboldt", no Liceo Franco-Mexicano, na Facultade de Filosofía e Letras da UNAM, e na Escola Nacional Preparatoria.

Nomeárono profesor emérito da Facultade de Filosofía e Letras da UNAM e profesor honorario da Universidade de Guanajuato. Foi membro da Academia de Belas Letras de Málaga e do Colexio de Licenciados e Doutores de Madrid.

Foi membro de número da Academia Mexicana da Lingua, tomou posesión da cadeira XXV o 24 de outubro de 1969 cun discurso comparativo entre o *Estebanillo González* e *El Periquillo Sarniento*.

## Obra 
Foi prologuista, editor e revisor de obras literarias antigas como *El conde Lucanor*, *El libro del buen amor* e *El poema del Mío Cid*. Como escritor, a súa obra é pedagóxica e de crítica literaria, entre seus libros atópanse:
* *Breve manual de fonética elemental*.
* *Manual de historia de la lengua española*.
* *Contribución al estudo bio-bibliográfico de fray Alonso de la Vera Cruz*.
* *Estudos literarios*.

## Notas
Ålänningens sång

**Ålänningens sång** ("*Canción dos Ålander*"; finés: "*Ahvenanmaalaisten laulu*) é o himno nacional das Illas Åland, un provincia autónoma de Finlandia de fala sueca. Adoptado en 1922, a letra foi escrita por John Grandell e a música foi composta por Johan Fridolf Hagfors. A canción foi interpretada por vez primeira durante o festival de Mariehamn en 1922. É interpretada frecuentemente no solsticio de verán e o 9 de xuño, o día nacional de Åland.

## Letra 
:**Verso 1**
:Landet med tusende öar och skär,
:danat ur havsvågors sköte.
:Åland, vårt Åland, vår hembygd det är.
:Dig går vår längtan till möte!

:Forngravars kummel i hängbjörkars skygd
:tälja din tusenårs saga.
:Aldrig förgäta vi fädernas bygd,
:vart vi i fjärrled än draga
:vart vi i fjärrled än draga

:**Verso 2**
:Skönt är vårt Åland när fjärdar och sund
:blåna i vårljusa dagar,
:ljuvt är att vandra i skog och i lund,
:i strändernas blommande hagar.

:Midsommarstången mot aftonröd sky
:reses av villiga händer,
:ytterst i utskärens fiskareby
:ungdomen vårdkasar tänder
:ungdomen vårdkasar tänder

:**Verso 3**
:Skönt är vårt Åland när vågsvallet yr
:högt mot de mäktiga stupen
:när under stjärnhimlen kyrkfolket styr
:över de islagda djupen.

:Ryter än stormen, i stugornas ro
:spinnrocken sjunger sin visa
:minnet av barndomens hägnande bo
:sönerna lyckligast prisa
:sönerna lyckligast prisa.

:**Verso 4**
:Aldrig har åländska kvinnor och män
:svikit sin stam och dess ära;
:ofärd oss hotat, men segervisst än
:frihetens arvsrätt vi bära.

:Högt skall det klinga, vårt svenska språk,
:tala med manande stämma,
:lysa vår väg som en flammande båk,
:visa var vi äro hemma
:visa var vi äro hemma

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Maamme
Izquierda Unida (homónimos)

***Izquierda Unida**, unha organización política española federalista, republicana e de esquerdas.
***Esquerda Unida - Izquierda Unida**, federación galega de Izquierda Unida.
***Esquerda Unida de Navarra** en castelán **Izquierda Unida de Navarra** e en éuscaro **Nafarroako Ezker Batua** (IUN-NEB), federación vasca de Izquierda Unida.
Pier Luigi Bersani

**Pier Luigi Bersani**, nado o 29 de setembro de 1951 en Bettola, é un político italiano.

## Traxectoria política 
Foi presidente da rexión de Emilia-Romaña entre 1993 e 1996. Deixou ese cargo para facerse ministro de industria e comercio da nación baixo as presidencias de Romano Prodi e Massimo D'Alema, posto que ocupou durante tres anos, até que en 1999 foi designado ministro de transporte. Deixou o ministerio en 2001, baixo o goberno de Giuliano Amato. Bersani foi membro da cámara de deputados de Italia dende 2001 pola rexión de Emilia-Romaña, e foi elixido de novo por Romano Prodi para facerse cargo dun ministerio en 2006, neste caso o de Desenvolvemento, no cal estivo durante dous anos. En 2009 foi elixido secretario xeral do Partido Democrático.

En 2013 formou unha coalición de partidos de esquerda e presentouse ás eleccións xerais como candidato a Primeiro Ministro de Italia, gañando as eleccións mais sen acadar a maioría absoluta.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de Pier Luigi Bersani
Cebral, Froufe, O Irixo

** Cebral** é un lugar da parroquia de Froufe no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 3 mulleres.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Froufe 
### Parroquias do Irixo 
## Notas
O Covelo, Froufe, O Irixo

** O Covelo** é un lugar da parroquia de Froufe no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 estaba deshabitado, o que supón unha diminución con respecto a 2011, cando tiña 5 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Froufe 
### Parroquias do Irixo 
## Notas
Mielopatía asociada ao virus HTLV-1

A **Mielopatía asociada ao virus HTLV-1**, tamén denominada **paraparesia espástica tropical** (PET), é unha doenza neurolóxica hereditaria agrupada dentro do grupo das doenzas desmielinizantes. Está causada por un retrovirus, o virus linfotrópico de células T humano tipo I (ou HTLV-1), descuberto no ano 1980. Este virus foi asociado dende 1985 cos síntomas da mielopatía crónica denominada paraparesia espástica tropical, en doentes de Martinica, Xamaica e Colombia, e a denominada paraparesia espásticas espiñal no sur do Xapón, que tamén se asociou a unha variedade do virus designada coma HTLV-II.

## Clínica 
Os síntomas da paraparesia espástica tropical son, ao inicio, dificultade para camiñar. Nalgúns doentes a enfermidade maniféstase primeiro con estomatite, conxuntivite e diarrea. A partir do primeiro ano da doenza, preséntase alteracións no control dos esfínteres vesicais e vexiga neuróxena, impotencia sexual en homes, cambras en membros inferiores e hiperreflexia osteotendinosa, dor lumbar e estreñemento.

Co paso do tempo, o paciente perde totalmente a capacidade de empregar os membros inferiores e pode perder a sensibilidade nos pés. Este fenómeno denomínase paraparesia, e nesta doenza ten unha orixe viral. Así, ha de diferenciarse da paraparesia espástica familiar, cuxo orixe é hereditario. Para establecer a diferenza entre ámbalas dúas paraparesias, cómpre realizar estudos inmunolóxicos de antíxenos e anticorpos anti-HTLV.

## Tratamento 
Na actualidade non hai ningún tratamento curativo eficaz contra a paraparesia espástica tropical. Porén, a estes doentes adóitaselle pautar interferón alfa ou ciclofosfamida, iso si con resultados incertos. O resto do tratamento que se emprega é puramente sintomático, isto é, procura calmar a sintomatoloxía derivada da doenza, para o control farmacolóxico de síntomas coma a espasticidade, a dor, a  incontinencia urinaria. A rehabilitación xoga tamén un papel importante dadas as grandes dificultades dos pacientes para camiñaren.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Virus HTLV
* Leucodistrofia
### Notas
A Rúa, Loureiro, O Irixo

** A Rúa** é un lugar da parroquia de Loureiro no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña dezaoito habitantes (oito homes e dez mulleres).

## Patrimonio
Xunto á igrexa parroquial de Santa Mariña está a casa reitoral e unha fonte cunha imaxe da santa. No centro da aldea hai un cruceiro cun anaco de baldaquino na súa base que representa A Última Cea.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Loureiro 
### Parroquias do Irixo 
## Notas
Hábitat (homónimos)

O termo **hábitat** pode ter varias acepcións:
* O **Hábitat**, en ecoloxía, é o conxunto local de condicións xeofísicas nas que se desenvolve a vida de calquera especie de ser vivo.
** O concepto de **Hábitat humano** é o que se emprega na ecoloxía humana e sobre todo en urbanismo, unha extensión por analoxía do concepto ecolóxico de hábitat. Refírese ao conxunto de factores materiais e institucionais que condicionan a existencia dunha poboación humana localizada. En arquitectura o termo emprégase tamén para referirse ás condicións que a organización e o acondicionamento do espazo interior dun edificio, residencial ou de traballo, ofrecen aos seus habitantes.
** **Habitat espacial** é un ambiente autocontido que permite a vida con algún grao de permanencia no espazo fóra da Terra (exemplo: nunha estación espacial).
* **Habitat**, unha cadea de tendas de mobles fundada na década dos 60 por Terence Conran.
O Paraño, O Regueiro, O Irixo

**O Paraño** é un lugar da parroquia do Regueiro no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE, ficou deshabitado no ano 2015.

No *Diccionario Madoz* (1849) aparece incluído na parroquia de Parada de Labiote, ao non estar aínda O Regueiro constituída como tal.

Nesta aldea está ambientada a novela *O mesón dos ermos* de Ramón Otero Pedrayo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Regueiro 
### Parroquias do Irixo 
## Notas
Festa da ameixa do Carril

A **festa da ameixa** é unha festa gastronómica que se celebra desde 1992 no Carril (Vilagarcía de Arousa) na segunda quincena de agosto.

Está organizada pola confraría de pescadores da parroquia para dar a coñecer a ameixa. Nos anos 2000 e 2001 non se celebrou pola falta deste molusco por mor das condicións climatolóxicas.

Nas últimas edicións servíronse unhas 5.000 racións (sobre 1.800&nbsp;kg) de ameixa de tres especies: babosa (que é a autóctona), rubia e xaponesa, acompañada de viño albariño.

## Notas
As Antas, O Regueiro, O Irixo

** As Antas** é un lugar da parroquia do Regueiro no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que eran mulleres.

## Xeografía
O lugar esténdese con igual topónimo polo Regueiro de Boborás e tamén co mesmo nome pola parroquia de Lebozán no municipio de Beariz. Na aldea sitúase a Mesa dos Bispos, que divide a diocese de Ourense, a diocese de Lugo e a arquidiocese de Santiago de Compostela, ademais das xurisdicións de Montes, Deza e Caldelas de Orcellón.

A aldea está atravesada pola estrada N-541.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Regueiro 
### Parroquias do Irixo 
## Notas
Karakorum

250px|miniatura|dereita|Cordilleira do Karakorum.
250px|miniatura|dereita|Situación dos principais picos do Karakorum.
A **cordilleira do Karakorum** (do turco: "pedregal negro") é, co Himalaia, unha das grandes cordilleiras de Asia, situada na fronteira entre Paquistán, a India e a China. Ten unha lonxitude duns 500 km e é a rexión do mundo con máis glaciares fora das rexións polares.

Pola súa altitude e dureza, o Karakorum está moito menos habitado que a cordilleira do Himalaia. Os exploradores europeos chegaron por vez primeira a comezos do século XIX e foron seguidos polos topógrafos británicos en 1856.

O *Paso Muztagh* foi cruzado en 1887 por unha expedición encabezada polo coronel Francis Younghusband, e os vales situados sobre o río Hunza foron explorados en 1892 polo xeneral Sir George K. Cockerill. As exploracións que se realizaron nas décadas de 1910 e 1920 serviron para coñecer gran parte da xeografía da rexión.

O Karakorum e o Himalaia son importantes para as investigacións sobre a Terra por diversas razóns. Son unhas das zonas do mundo cunha maior actividade xeolóxica, pois están situadas na zona na que baten dous continentes, Asia e o subcontinente indio. Ademais son importantes para o estudo das placas tectónicas. Os glaciares da montañas serven como indicadores do cambio climático.

### Picos máis altos 
Entre os picos máis altos do Karakorum, atópanse:

* K2 (8.611 msnm)
* Gasherbrum I (8.068 msnm)
* Broad Peak (8.047 msnm)
* Gasherbrum II (8.035 msnm)
* Gasherbrum III (7.952msnm)
* Gasherbrum IV (7.925 msnm)
* Distaghil Sar (7.885 msnm)
* Masherbrum (7.821 msnm) 
* Rakaposhi (7.788 msnm)
* Kanjut Sar (7.761 msnm)
* Saser Kangri (7.672 msnm)

## Galería 

Ficheiro:K2-big.jpg|K2.
Ficheiro:HiddenPeak.jpg|Gasherbrum I.
Ficheiro:7_15_BroadPeak.jpg|Broad Peak.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Karakorum Explorers 
* Karakorams
O Castro, San Cosmede de Cusanca, O Irixo

** O Castro** é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 1 muller.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Cosmede de Cusanca 
### Parroquias do Irixo 
## Notas
A Fraga, San Cosmede de Cusanca, O Irixo

**A Fraga** é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 1 habitante (1 home), o que supón un aumento con respecto a 2011, cando estaba deshabitado.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Cosmede de Cusanca 
### Parroquias do Irixo 
## Notas
Manuel Taboada Cid

**Manuel Taboada Cid**, nado en Verín o 29 de marzo de 1946 e finado en Santiago de Compostela o 27 de xullo de 1993, foi un filólogo galego.

## Traxectoria 
Fillo de Xesús Taboada Chivite, empezou a súa afección pola investigación da man do seu pai. Estudou na Academia Verinense e no IES Otero Pedrayo de Ourense. Comezou os estudos universitarios na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela en 1963 e despois inscribiuse en Filoloxía Románica.

En 1968 foi lector de español no Lycée de Garçons de Auch (Francia). Retornado a España, recibiu unha bolsa do Departamento de Filoloxía Románica para realizar traballos de campo. En 1971 acadou a licenciatura co traballo "Vocabulario y notas etnográficas de la Mezquita (Ourense)" e comezou a impartir clases no Instituto Otero Pedrayo de Ourense. En 1972 retornou ás aulas universitarias de Compostela. Nomeado Director Xeral de Política Lingüística (1986-1987), impulsou o uso do galego, galeguizando a administración dos centros docentes.

Reintegrado á Universidade, en 1990 obtivo á cátedra de Historia de la Lengua Española na Universidade de Oviedo e despois pasou á Universidade da Coruña, onde foi o primeiro catedrático de Gramática Histórica do Español.

Publicou artigos en revistas especializadas (*Verba*, *Boletín Auriense*, *Gallaecia*) e comunicacións e relatorios en congresos de Galicia e do estado. Pertenceu ao Grupo Marcelo Macías do Museo Arqueolóxico de Ourense.

## Obras 
* "Vocabulario y notas etnográficas de la Mezquita (Ourense)".
* "El arado radial en el sur de la provincia de Orense".
* "Afinidades lingüisticas galego-portuguesas na fronteira de Ourense".
* "El habla del Valle de Verín".

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía
Semana Santa de Cangas

A **Semana Santa de Cangas** é a celebración católica da Semana Santa que ten lugar de xeito anual na vila galega de Cangas. Declarada de interese turístico galego, é a máis importante da provincia de Pontevedra.

As procesións teñen lugar entre o Venres de Dores, día festivo local, e o Sábado Santo.

## Confrarías 
*Irmandade da Virxe das Dores e da Soidade
*Asociación do Santísimo Cristo do Consolo
*Confraría da Misericordia
*Agrupación de San Pedro

## Procesións 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Semana Santa en Galicia

### Ligazóns externas 
*Semana Santa de Cangas
Videmiro

**Videmiro**, nado en 451 e finado en 473, fillo de Vandalario e irmán de Teodomiro e Valamiro, foi un 
rei ostrogodo xunto cos seus irmáns.

## Traxectoria 
Tras a desastrosa Batalla dos Campos Cataláunicos, Teodomiro, Valamiro e Videmiro comezaron unha revolta contra os hunos en 543. En 544, na Batalla de Nedao, os ostrogodos derrotaron aos hunos. Esa derrota posibilitou a liberación dos ostrogodos e a formación dun reino godo na Panonia romana, onde xa se instalaran moito tempo antes outros ostrogodos.
Tras a guerra contra hérulos, xépidos e escitas polo control da Panonia, Videmiro dirixiuse cun grupo de ostrogodos até Italia, en 473. Alí, o emperador Glicerio aconselloulles que se dirixisen á Galia xunto cos seus parentes visigodos.
Viderico

**Viderico** ou **Viterico** (en latín: *Viderichus/Vithericus)* foi fillo de Vitimiro e, segundo Amiano Marcelino, rei dos grutungos -antecesor dos ostrogodos- polo 376.

## Traxectoria
Nomeárono rei despois da morte de seu pai. Como era moi pequeno tivo dous rexentes, Alateo e Sáfrax. Os tres e unha parte non dominada do seu pobo, pretenderon cruzar xunto cos tervingos -antecesor dos visigodos- o Danubio. Porén só o conseguiron os tervingos pero os grutungos non conseguiron permiso dos romanos polo que quedaron na beira esquerda do río.

Alateo e Sáfrax uníronse á revolta de Fritixerno e con el participaron da Batalla de Adrianópole en 378. Tras ese período a única cousa que se sabe sobre os tres é que foron instalados xunto co seu pobo polo emperador Graciano na Panonia.

## Notas 
## Véxase tamén 
#### Bibliografía 
* 
*
Marisol López Martínez (lingüista)

**Marisol López Martínez**, nada en Sobrado (Poulo, Gomesende), é unha profesora e política galega.

## Traxectoria 
Estudou o ensino secundario coas franciscanas de Ribadavia. Rematouno no antigo Instituto Feminino das Travesas de Vigo. Empezou a carreira de Filoloxía Hispánica co Colexio Universitario de Vigo, e rematouna na Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesora no Colexio Universitario de Lugo, onde se fixo titular. En 1995 regresou a Santiago de Compostela. En 2005, co goberno bipartito, foi nomeada directora xeral de Política Lingüística.

## Obras
**O galego na Universidade* (1988, xunto a Aníbal Rodríguez Nura)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
*
Manuel Regueiro Tenreiro

**Manuel Regueiro Tenreiro**, nado en Perbes (Miño) o 10 de maio de 1943 e finado en Lugo o 30 de maio de 2019, foi un profesor, escritor e político galego.

## Traxectoria
Estudou o ensino secundario en Santiago de Compostela. Licenciado en Filosofía e Letras na Universidade de Salamanca, doutorouse en Filosofía na Universidade Complutense de Madrid. Foi profesor en Soria, Salamanca, Lugo, Ferrol, Vilalba (instituto do que foi director) e novamente en Lugo. Foi subdirector xeral de Inspección e Reforma Educativa (1988-1989) e director xeral de Política Lingüística (1989-2000). Foi director do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades.

Colaborou na publicación dos primeiros libros de texto en lingua galega: *Introducción á Filosofía* (Galaxia, 1979) e *Historia da Filosofía* (Galaxia, 1980). Foi fundador e membro do consello asesor da *Revista Galega de Ensino*.

## Obras 
**Modelo harmónico de relación lingüística: Estudio en Galicia*, 1999.
**Ser cidadán*, 2011. Con Miguel Ángel Martínez Quintanar.
**Saber convivir*, 2011. Con Miguel Angel Martínez Quintanar.

## Vida persoal 
Casou con María Teresa Pérez González e foi pai de Francisco e Fernando Regueiro Pérez.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info