Max Müller

**Friedrich Maximilian Müller**, máis coñecido como **Max Müller**, nado en Dessau o 6 de decembro de 1823 e finado o 28 de outubro de 1900, foi un filólogo, hindólogo, mitólogo e orientalista alemán, fundador da mitoloxía comparada.
## Traxectoria 
**Friedrich Max Müller** naceu en Dessau como fillo do poeta romántico Wilhelm Müller, amigo de Felix Mendelssohn-Bartholdy; Carl Maria von Weber foi o seu padrino.

Pero na Universidade de Leipzig abandonou a música pola filoloxía e dedicouse ao estudo do sánscrito e da mitoloxía india e doutorouse en filosofía en 1843 cunha tese sobre a *Ética* de Baruch de Spinoza.

Alcanzaría a dominar o latín e o grego, e a ser bastante competente en árabe, sánscrito e persa.

Marchou en 1844 á Universidade de Berlín, onde estudou con Friedrich Schelling, para quen traduciu as *Upanishads*, xunto co filólogo comparatista Franz Bopp. Por estes anos deu a coñecer tamén a súa tradución ao inglés de *Hitopadeśa*, unha colección de fábulas e apólogos, e en 1845 trasladouse a París para estudar sánscrito baixo a tutela de Eugène Burnouf, quen o animou a traducir completamente o *Rig-veda* (o texto máis antigo da literatura da India, de mediados do II milenio a. C.) usando os manuscritos que había en Inglaterra.

Con ese fin viaxou a ese país en 1846, e alí permaneceu xa o resto da súa vida.

En Londres coñeceu o sistema alxébrico computacional  Macaulay, e a East India Company comisionouno para traducir o *Rigveda* ao inglés, tarefa que lle habería de ocupar gran parte da súa vida. En 1848 marchou a Oxford, onde continuou coas súas traducións da literatura relixiosa hindú, cincuenta volumes que publicou baixo o título xeral de *Sacred Books of the East* (Libros sagrados do Leste) e que comezou a corrixir en 1875.

Estes traballos reportáronlle un diñeiro suficiente para vivir con comodidade. Foi nomeado profesor tailoriano de linguas europeas modernas e logo de teoloxía comparada (1868-1875). Analizou os mitos como racionalizacións dos fenómenos naturais ou conatos primitivos da ciencia antiga (*protociencia*, na súa terminoloxía), segundo unha perspectiva evolucionista. Este modelo é a parte da súa obra que máis parece envellecer.

Buscaba sobre todo estudar nos textos védicos os fundamentos das culturas indoeuropeas en xeral. Preparou unha edición crítica do *Rigveda* que lle levou 25 anos (entre 1849 e 1874).
Tamén escribiu novelas, como *German love* (amor alemán), que alcanzou certo éxito. Relacionouse con intelectuais hindús como os dirixentes do movemento Brahmo Samaj e as tentativas hindús de sincretismo.
Para Müller, a cultura védica hindú representa unha adoración ás forzas naturais, e os deuses son forzas activas da natureza que foron personalizadas; os fenómenos físicos serían así convertidos en personaxes.

Müller resumiu a súa teoría dicindo que a mitoloxía é «unha enfermidade da linguaxe». As palabras de procesos naturais volvéronse descricións de seres e narracións. Os deuses, pois, comezarían como conceptos antes de ser usados como nomes propios, de forma que o deus pai dos indoeuropeos tería varios nomes, Zeus, Xúpiter, Dyaus Pitar, denominacións que proveñen da palabra indoeuropea *diaus* (que significa 'brillo'), que dá lugar ás palabras *deva* (sánscrito), *deus* (latín), *theos*/*zeós* (grego) como nomes comúns para un deus, e os nomes propios Zeus e Iu-piter.
Así, unha metáfora queda osificada, como en certas ideas de Nietzsche. Pero Müller non aplicou a súa crítica a todas as relixións e consideraba que o cristianismo era moralmente superior ás culturas indostánicas que estudaba. Con todo, as súas teorías sobre as culturas arias orixinais non se acompañaron de teses racistas.
É soado a correspondencia que mantivo con Ralph Waldo Emerson. Sostivo polémicas contra o semanario alemán Der Spiegel e Louis Jacolliot.
Os seus artigos e correspondencia atópanse depositados na Biblioteca Bodleiana de Oxford.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Friedrich Müller