open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Galería de imaxes de Cervo

**Galería de imaxes** do concello de Cervo na provincia de Lugo.

## Cervo 

Ficheiro:Casa concello Cervo.JPG|Casa do concello
Ficheiro:Placa altimétrica Cervo.JPG|Placa altimétrica
Ficheiro:Situacion Cervo.PNG|Mapa coa localización
Ficheiro:Bandeira de Cervo.png|Bandeira oficial
Ficheiro:Sargadelos antiguos hornos fundición lou.JPG|Sargadelos, antigos fornos

## Parroquias 
### Castelo 

Ficheiro:Vista San Xiao desde Castelo, Cervo, Lugo.JPG|Vista desde San Xiao de Castelo
Ficheiro:Igrexa parroquial de San Xiao de Castelo.JPG|Igrexa
Ficheiro:Igrexa parroquial de San Xiao de Castelo, Cervo, Lugo 2.JPG|Igrexa

### Cervo 

Ficheiro:Hórreo Cervo, Lugo.JPG|Hórreo
Ficheiro:Hórreo, Cervo, Lugo.JPG|Hórreo
Ficheiro:Igrexa parroquial Santa María de Cervo, Lugo 2.JPG|Igrexa
Ficheiro:Cruz, Igrexa parroquial Santa María de Cervo, Lugo.JPG|Cruz na pedra
Ficheiro:Igrexa parroquial Santa María de Cervo, Lugo 3.JPG|Igrexa
Ficheiro:Igrexa parroquial Santa María de Cervo, Lugo.JPG|Igrexa
Ficheiro:Porta, Igrexa parroquial Santa María de Cervo, Lugo.JPG|Porta lateral na igrexa

### Lieiro 

Ficheiro:San Cibrao, Cervo, Lugo.JPG|San Cibrao
Ficheiro:Istmo San Cibrao, Cervo, Lugo.jpg|Istmo de San Cibrao
Ficheiro:Museo do mar, San Cibrao, Lugo.JPG|Museo do mar en San Cibrao
Ficheiro:Museo Provincial do Mar en San Cibrao.jpg|Museo Provincial do Mar en San Cibrao
Ficheiro:Faro de punta Atalaia.jpg|Faro de punta Atalaia (San Cibrao)

### Rúa 

Ficheiro:Vista igrexa Rua, Cervo, Lugo.JPG|Vista dende a igrexa
Ficheiro:Igrexa parroquial de Santa María de Rúa, Cervo, Lugo.JPG|Igrexa
Ficheiro:Cortello, Rúa, Cervo, Lugo.JPG|Cortello
Ficheiro:Hórreo, Rúa, Cervo, Lugo.JPG|Hórreo
Ficheiro:Igrexa parroquial de Santa María de Rúa, Cervo, Lugo 2.JPG|Igrexa e cemiterio
Ficheiro:Igrexa parroquial de Santa María de Rúa, Cervo, Lugo 3.JPG|Igrexa
Ficheiro:Igrexa parroquial de Santa María de Rúa, Cervo, Lugo 4.JPG|Igrexa
Ficheiro:Porta cemiterio, igrexa Rúa, Cervo, Lugo.JPG|Porta cemiterio

### San Román de Vilaestrofe 

Ficheiro:Cruceiro, Igrexa parroquial San Román Vilaestrofe, Cervo, Lugo 05.JPG|Cruceiro
Ficheiro:Igrexa parroquial San Román Vilaestrofe, Cervo, Lugo 02.JPG|Igrexa
Ficheiro:Fachada, Igrexa parroquial San Román Vilaestrofe, Cervo, Lugo 06.JPG|Igrexa
Ficheiro:Igrexa parroquial San Román Vilaestrofe, Cervo, Lugo 01.JPG|Igrexa
Ficheiro:Igrexa parroquial San Román Vilaestrofe, Cervo, Lugo 03.JPG|Igrexa
Ficheiro:Igrexa parroquial San Román Vilaestrofe, Cervo, Lugo 04.JPG|Igrexa

### Sargadelos 

Ficheiro:Encoro de Sargadelos 2.JPG|Encoro da antiga fábrica de Sargadelos
Ficheiro:Encoro de Sargadelos.JPG|Encoro da antiga fábrica de Sargadelos
Ficheiro:Encoro de Sargadelos 3.JPG|Encoro da antiga fábrica de Sargadelos

## Industria 

Ficheiro:Alcoa S Cibrao.jpg|Fotografía parcial da factoría de Alcoa en San Cibrao
Ficheiro:Sargadelos traballadora de Cerámica.jpg|Traballadora na fábrica de Sargadelos
Ficheiro:Fábrica de Sargadelos, Cervo.jpg|Fábrica de Sargadelos

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Galería de imaxes da comarca da Mariña Occidental
*Lugares de Cervo
*Eleccións municipais en Cervo
Xoán VIII Paleólogo

**Xoán VIII** (16 de decembro de 1392 - Constantinopla, 31 de outubro de 1448), alcumado **Paleólogo** foi emperador bizantino e fillo máis vello de Manuel II. En 1425 pasou a ser emperador en solitario. Casou dúas veces: primeiro con Ana, filla do Gran duque Basilio I de Moscova, en 1414; e logo con Sofía de Montferrato en 1421, cando foi nomeado co-emperador xunto ao seu pai. Non tivo fillos de ningún dos dous matrimonios.

Para buscar protección fronte á ameaza dos turcos otománs, visitou o Papa e aceptou a unión das igrexas grega e latina, o que se ratificou en Florencia en 1439. En devandita viaxe estivo acompañado por Xurxo Gemisto Pletón, un filósofo neoplatónico que tería unha grande influencia sobre o mundo académico italiano, así como sobre o Renacemento en toda Europa occidental. A unión da igrexas fracasou, pero grazas á súa prudente política ante o Imperio Otomán logrou conservar Constantinopla e en 1432 resistiu un asedio do sultán Murad II.

Designou o seu irmán Constantino XI como sucesor, e, malia as intrigas dos seus irmáns máis novos, Demetrio e Tomé, a súa nai, Helena Dragas, conseguiu asegurarse a sucesión de Constantino.
La Margherita

**La Margherita** (**A Margarida**), foi un partido político italiano. O seu nome completo era ** La Margherita - Democrazia è Libertà ** (**A Margarida - Democracia é Liberdade**).

Xurdiu en 2001 como agrupación electoral de partidos políticos italianos situados no centro político, procedentes da disolución de antigos partidos como os democristiáns, republicanos e liberais, refundíndose despois nun só partido:
* Partito Popolare Italino, democristiáns;
* I Democratici, liberais;
* Rinnovamento Italiano, liberais.

Forma parte d´O Olivo e de PDE e o seu grupo no Parlamento Europeo (ALDE). Así mesmo adoitou presentarse ás eleccións na coalición A Unión, actitude que quere abandonar.

## Europa 
A Margarida estaba a favor da creación do Estado Europeo, era federalista e foi membro fundador do Partido Demócrata Europeo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial d´A Margarida
Manuel II Paleólogo

miniatura|Moeda de Manuel II
**Manuel II Paleólogo**, nado no 1350 e finado o 21 de xullo de 1425, foi emperador bizantino de 1391 a 1425 e fillo do emperador Xoán V Paleólogo. Con Helena Dragas, filla dun príncipe serbio, tivo sete fillos: Miguel (morto en 1406), Xoán, Teodoro, Andrónico, Constantino, Demetrio e Tomé.

## Traxectoria 
Cando morreu o seu pai, el era refén na corte otomá de Baiaceto I en Prussa (a actual Bursa), pero deu escapado. A continuación foi asediado en Constantinopla polo sultán, cuxa vitoria sobre os bizantinos na batalla de Nicópolis (25 de setembro de 1396) non lle permitiu, con todo, tomar a capital.

Manuel decidiu entón viaxar a Occidente persoalmente en busca de axuda, e con este fin visitou Italia, Francia, Alemaña e Inglaterra, sen éxito real. A vitoria de Tamerlán sobre os turcos na batalla de Ankara en 1402, e a morte de Baiaceto en 1403 permitíronlle un respiro ante a constante presión otomá. Mantivo boas relacións con Mehmed I, pero volveu ser asediado no seu capital por Murad II en 1422. Pouco antes da súa morte, viuse obrigado a asinar un acordo polo cal o Imperio bizantino se comprometía a pagar tributo ao sultán.

Manuel escribiu moitas obras de distinto tipo: teolóxicas, retóricas, poéticas, así como unha colección de epístolas.
409

## Acontecementos 
### Asia 
* Comezo do goberno de Ming Yuan Di, emperador da dinastía Wei Setentrional, na China (até 423), que sucede a Daowu.

### Europa 
* Os vándalos, alanos e suevos penetran en Hispania polos Pireneos. Os últimos establécense no noroeste.
* Hermerico é elixido rei dos suevos.
* Os hérulos realizan incursións na Galia.
* Prodúcese unha epidemia de peste na Península Ibérica.

## Nacementos 
* Liu Yikang, emperador chinés da dinastía Liu Song.
* Valentiniano III, futuro emperador romano (m. 455).

## Mortes 
* Daowu (ou Dao Wu Di), emperador chinés da dinastía Wei do Norte (n. 371).

## Outros 
*

Historia ano a ano
408

## Acontecementos 
* Durante o verán, o usurpador Constantino III faise dono de Hispania.
* Fundación do Reino de Galicia. (Isidoro de Sevilla no seu *Historia Sueborum* data en cento setenta e sete anos a duración do reino suevo; confírmanse as fontes na asturiana *Crónica Albeldense*, *Cronicón Iriense* e outras, e xa na historiografía moderna a partir do XVIII)
* Teodosio II é proclamado emperador romano de Oriente.

## Nacementos 
## Falecementos 
* Arcadio, emperador do Imperio Romano de Oriente.
* Estilicón, xeneral romano.
* Claudio Claudiano, poeta latino de Alexandría (Exipto), autor de *A guerra gótica*, *O rapto de Proserpina* e *Epitalamio*.
Xoán VII Paleólogo

miniatura
**Xoán VII**, alcumado **o Paleólogo** (en grego Ιωάννης Ζ' Παλαιολόγος), nado en 1370 e finado o 22 de setembro de 1408, foi emperador bizantino durante seis meses en 1390.

Era neto de Xoán V e fillo de Andrónico IV e dunha princesa búlgara. En principio, non estaba na liña sucesoria por mor da revolta do seu pai contra Xoán V, pero trala morte de Andrónico, depuxo a Xoán V en 1390. Coroou ao seu fillo Andrónico V como co-emperador. Poucos meses despois foi deposto por Xoán V co apoio dos turcos otománs e de Venecia.

Trala morte de Xoán V en 1391, o novo emperador Manuel II chegou a un acordo con el para evitar a guerra civil: Xoán VII aceptaba a Manuel como emperador, pero á morte deste, sucederíao o seu fillo Andrónico V.

En 1399, cando os turcos declararon a guerra, Manuel II foise de Constantinopla para pedir axuda en Occidente, e deixou a Xoán VII como rexente. Este defendeu o Imperio durante dous anos, coa única esperanza posta nun milagre, que sucedería en 1402, cando os turcos foron derrotados por Tamerlán na batalla de Ankara. Tras esta derrota, os turcos asinaron a paz e unha alianza co Imperio bizantino. A cambio, Xoán VII recuperou case toda a costa europea do mar de Mármara que fora ocupada polos turcos, coa doazón especial da cidade de Tesalónica no Exeo, que foi entregada a Manuel II ao seu retorno de Occidente, pois este perdeuna anos antes, cando foi o seu gobernador provincial. Á volta de Manuel II, Xoán VII devolveulle o poder, e mantívose como gobernador de Tesalónica ata a súa morte en 1408.

O fillo de Xoán VII, Andrónico V, morreu dez anos antes que o seu pai, e a coroa imperial foi herdada polos fillos de Manuel II.
410

## Acaecementos 
* 24 de agosto - Os visigodos de Alarico I saquean e incendian Roma durante 3 días.
* Alarico I depón a Prisco Atalo como emperador. 
* Ataúlfo sucede ó seu medio-irmán Alarico I como rei dos visigodos (até 415).
* Hermerico, rei dos suevos, firma un *foedus* con Roma polo que recoñece a superioridade do emperador e consegue o permiso para ocupar Gallaecia.
* Rebelión do exército imperial romano contra os representantes do emperador na Península Ibérica.
* 25 de decembro - Celébrase un concilio cristián na cidade de Seleucia.

### Ciencia e tecnoloxía 
* O filósofo peripatético Olimpiodoro de Tebas realiza experimentos de alquimia.

## Nacementos 
*

## Falecementos 
* 25 de agosto - Alarico I, rei dos visigodos (n. 370).
* Tiranio Rufo (*Tyrannius Rufus*), teólogo e historiador romano (n. 344 ou 345).

Historia ano a ano
Constantino XI

**Constantino XI Paleólogo** (ás veces numerado **Constantino XII** ou **Constantino XIII**), tamén coñecido como **Constantino Dragases**, nado en Constantinopla o 8 de febreiro de 1404 e finado na mesma cidade o 29 de maio de 1453, foi o último emperador reinante do Imperio Bizantino desde 1449 ata a súa morte.

## Traxectoria 
Constantino foi o oitavo dos dez fillos de Manuel II e Helena Dragas a filla do príncipe serbio, Constantino de Serres. A Constantino gustáballe ser coñecido polo apelido da súa nai, Dragas (serbio Dragaš) Dragases, o cal ela herdou do seu pai serbio. Pasou a maior parte da súa infancia en Constantinopla baixo a supervisión dos seus pais. Constantino converteuse no déspota de Morea (o nome medieval do Peloponeso) en 1443, a cal gobernaba desde o seu palacio en Mistra. Casou dúas veces: a primeira vez o 1 de xullo de 1428 con Magdalena Tocco, a sobriña do gobernante italiano de Epiro, quen con todo morreu en novembro de 1429; a segunda vez con Caterina Gattilusio, filla do señor xenovés de Lesbos, quen morreu en 1442. Non tivo fillos con ningunha das dúas esposas.

Cando o seu irmán, o emperador Xoán VIII Paleólogo morreu, brotou unha disputa entre Constantino e o seu irmán Demetrio sobre o trono. Apelaron entón ao sultán otomán Murad II para que arbitrase na controversia. O sultán elixiu a Constantino, quen foi coroado en Mistra o 6 de xaneiro de 1449. Constantino intentou casar cunha curmá afastada, a viúva de Murad II, pero a relación non prosperou. De inmediato, o sultán Mahomet II comezou a facer presión pola posesión de Constantinopla. Desesperado por algún tipo de asistencia militar, Constantino apelou a Occidente, pero lle negaron calquera axuda a menos que unise a Igrexa ortodoxa coa Igrexa católica. Constantino declarou unidas as igrexas en 1452, pero esta unión foi abrumadoramente rexeitada polos seus súbditos e foi causa de inimizade co seu primeiro ministro e comandante militar o megaduque (Gran Duque) Lucas Notases.

Mahomet II ofreceu a Constantino a opción de gobernar sen interferencias en Mistra antes de asediar Constantinopla, pero este rexeitouno, preferindo loitar e morrer defendendo o Imperio. O seu desexo fíxose realidade xa que foi morto mentres defendía as murallas de Constantinopla o 29 de maio de 1453. A súa cabeza foi cortada polos otománs e exhibida por días nunha pica antes de que fose enterrado con todos os honores na cidade. Algúns cristiáns ortodoxos considérano un santo malia non ser oficialmente recoñecido como tal.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Steven Runciman, *The Fall of Constantinople, 1453*; Cambridge University Press, 1965; ISBN 0-521-09573-5
* Donald M. Nicol, *The Immortal Emperor*; Cambridge University Press, 1992; ISBN 0-521-46717-9
Xoán V Paleólogo

miniatura|Moeda de Xoán V Paleólogo
**Xoán V Paleólogo**, nado en 1332 e finado o 16 de febreiro de 1391, foi o fillo de Andrónico III, a quen sucedeu como emperador bizantino en 1341, con nove anos de idade. Xoán VI Cantacuzeno, amigo do seu pai, actuou como o seu rexente e co-emperador (1347-1354). Xoán V viuse obrigado a loitar contra Xoán Cantacuzeno, pois este usurpou o trono durante a súa minoría, e non se fixo co poder ata 1354.

## Traxectoria 
O seu reinado estivo marcado pola paulatina disolución do poder imperial, mentres os turcos otománs tomaban Adrianópolis e Filipolis (véxase Suleimán Pachá), conquistaban Serbia e obrigaban ao emperador a pagarlles tributo. Trala conquista de Galípolis polos turcos, a propia Constantinopla viuse ameazada, e Xoán V pediu auxilio a Occidente, propoñendo o final do cisma entre as igrexas bizantina e latina, ao recoñecer a supremacía desta última. Empobrecido pola guerra, foi detido polas súas débedas en Venecia (1369). En 1371 recoñeceu a soberanía do sultán otomán Murad I, que máis tarde o axudaría a recuperar o trono (1379), tras ser deposto polo seu fillo Andrónico IV en 1376. En 1390 o seu neto Xoán VII tamén usurpou o trono durante algún tempo. A Xoán V sucedeuno o seu fillo Manuel II Paleólogo. O seu segundo fillo Teodoro I Paleólogo herdou o Despotado de Morea en 1383.

Cara ao final do seu reinado, en 1390, Xoán mandou reforzar a Porta de Ouro de Constantinopla, e para iso usouse mármore das igrexas abandonadas na cidade. Ao terminar estas obras, Baiaceto I, con ameazas de guerra, esixiu que Xoán desmontase os devanditos reforzos: Xoán V viuse obrigado a obedecer as ordes do seu soberano, pero se di que morreu por mor dos sufrimentos derivados desta humillación.
Andrónico III Paleólogo

**Andrónico III Paleólogo**, nado contra o 1296 e finado o 15 de xuño de 1341, foi un emperador bizantino e fillo de Miguel (IX) e da princesa Rita de Armenia.

## Traxectoria 
Durante a súa mocidade, o seu comportamento foi tan violento que, trala morte do seu pai Miguel en 1320, o seu avó Andrónico II decidiu desposuílo do seu dereito ao trono. Andrónico rebelouse, pois contaba cun poderoso grupo de apoios, e iniciouse unha guerra civil cuxa primeira fase acabou coa súa coroación e aceptación como co-emperador do seu avó en 1325. As disputas reiniciáronse e, a pesar do apoio dos búlgaros, o vello emperador viuse obrigado a abdicar en 1328.

O seu primeiro ministro durante esta época foi Xoán Cantacuzeno, que logo reinaría como Xoán VI. Durante o seu reinado, Andrónico III estivo case constantemente en guerra, sobre todo cos turcos otománs, que expandiron o seu territorio, conquistando case toda Asia Menor antes da chegada ao poder de Andrónico. No seu reinado, Nicea caeu en mans do emir otomán Orhan I en 1331, e Nicomedia en 1337. Tras estas perdas, só Filadelfia e algúns portos seguiron estando baixo control bizantino. Andrónico anexionou gran parte de Tesalia e de Epiro, pero se perderían poucos anos logo da súa morte, durante un novo período de guerra civil, arrebatados polo crecente poder de Serbia baixo Stefan Dusan. Tamén reorganizou a armada e recuperou Lesbos, Focea e Quíos que estaban en mans dos xenoveses. Morreu en 1341, e foi sucedido polo seu fillo Xoán V Paleólogo.
Andrónico II Paleólogo

miniatura|Moeda de Andrónico II.
**Andrónico II Paleólogo** (1260 - 13 de febreiro de 1332), emperador bizantino, foi o fillo máis vello de Miguel VIII Paleólogo, a quen sucedeu en 1282. Reinou ata 1328.
## Traxectoria 
Durante o seu reinado, deixou que a frota, que o seu pai organizara, entrase en decadencia, e deste xeito ao imperio resultoulle máis difícil opoñerse ás demandas de tributo por parte das potencias rivais de Venecia e Xénova.

Na súa época, os turcos otománs baixo Osman I conquistaron case toda Bitinia. Para loitar contra eles, o emperador pediu axuda ao catalán Roger de Flor, capitán dun rexemento de mercenarios aragoneses e cataláns coñecidos como os Almogávares. Os turcos foron derrotados, pero Roger de Flor converteuse nun inimigo de talle similar para o poder imperial. Roger foi asasinado polo fillo de Andrónico e co-emperador (ao que a miúdo se coñece como Miguel IX, aínda que nunca reinou no seu propio nome) en 1305. Os almogávares, mercenarios de Roger de Flor (tamén coñecidos como a *Gran Compañía Catalá* ou, en catalán, a *Companyia Catalá*) declararon a guerra a Andrónico e, tras devastar Tracia e Macedonia, conquistaron o Ducado de Atenas e Tebas.

A partir de 1320, o emperador estivo en guerra co seu neto Andrónico. Abdicou en 1328 e morreu en 1332.

En 1274 casou con Ana de Hungría, filla do rei Estevo V, con quen tivo dous fillos:

# Miguel IX Paleólogo.
# Constantino.

Trala morte desta en 1281, Andrónico casou con Iolanda, filla de Guillerme IX de Montferrato, que tomou o nome de Irene e lle deu catro fillos:

# Xoán (h. 1286 - 1308).
# Teodoro I, marqués de Montferrato (1291 - 1338).
# Demetrio (morreu logo de 1343).
# Simonis (1294 - logo de 1336), que casou co rei de Serbia, Estevo II Uroš Milutin.

Tamén tivo, polo menos, dúas fillas ilexítimas:

# Irene, esposa de Xoán II, déspota de Tesalia.
# María, esposa de Tokhta ou Tojta, khan da Horda de Ouro.
Xoán VI Cantacuzeno

**Xoán VI Cantacuzeno** (h. 1292 - 15 de xuño de 1383), emperador bizantino de 1347 a 1354, naceu en Constantinopla. Pertence á Dinastía Cantacuzeno.
## Traxectoria 
Relacionado coa casa dos Paleólogo pola familia da súa nai, cando Andrónico III ascendeu ao trono en 1328 confióuselle o máximo poder na administración. Á morte do emperador en 1341, Cantacuzeno quedou como rexente de Xoán V Paleólogo que só contaba con nove anos de idade.

Ao ter a oposición da emperatriz e dun poderoso partido cortesán, rebelouse e fíxose coroar emperador en Didymoteicos, en Tracia, mentres que Xoán V e os seus partidarios conservaban Constantinopla.

A guerra civil que seguiu durou seis anos, en cuxo curso ambas partes pediron axudas externas, dos serbios e dos turcos otománs, e contrataron mercenarios de todo tipo. Pero o apoio dos turcos, con quen chegou a un desgraciado acordo, sería definitivo para que Cantacuzeno acabase coa guerra no seu favor.

En 1347 fixo a súa entrada triunfal en Constantinopla, e obrigou aos seus opoñentes a asinar un acordo polo cal se convertía en co-emperador con Xoán V, e único administrador durante a minoría. Tamén logrou que o seu propio fillo Mateu Cantacuzeno fose co-emperador.

Nesta época, o Imperio, xa entón dividido e reducido á súa mínima expresión, era atacado por todas partes. Houbo guerras cos xenoveses, que mantiñan unha colonia en Galatia e controlaban as transaccións monetarias coa corte. Guerra tamén cos serbios, que expandían o seu propio imperio nas fronteiras noroccidentais de Bizancio. E ademais produciuse a perigosa alianza cos turcos, que tomaron as primeira cidade en Europa (Galípolis en Tracia) cara ao final do seu reinado. 

Cantacuzeno recorreu con demasiada facilidade á axuda estranxeira para liquidar os seus problemas internos, e como a miúdo non tiña diñeiro para pagarlles, estes tomaban cidades do Imperio como pago. As cargas fiscais que impuxo resultaron excesivas para os seus súbditos, de modo que se reforzou o partido favorábel a Xoán Paleólogo. Finalmente, cando este último entrou en Constantinopla a finais de 1354, a súa vitoria foi doada.

Cantacuzeno retirouse a un mosteiro (onde tomou o nome de Joasaf Cristódulo) e dedicouse a escribir. Morreu no Peloponeso e foi enterrado polos seus fillos en Mistra, en Laconia. A súa *Historia* en catro libros relata os anos 1320 - 1356: unha apoloxía das súas accións que debe ser lida tendo en conta esta circunstancia. Afortunadamente, pode complementarse e corrixirse coa obra doutro contemporáneo, Nicéforo Gregoras. Ten o mérito de ser ordenada e homoxénea, pero a información sobre asuntos que non o atinxían directamente non resulta moi fiábel.
Andrónico IV Paleólogo

**Andrónico IV** foi emperador bizantino de 1376 a 1379.
## Traxectoria 
Era fillo de Xoán V Paleólogo, pero se rebelou contra o seu pai cando o sultán otomán Murad I obrigou a Xoán V a prestarlle vasalaxe en 1373. Andrónico aliouse co fillo de Murad, que tamén se rebelara contra o seu pai, pero ambas revoltas fracasaron. Murad mandou cegar ao seu fillo e esixiu a Xoán V que cegase tamén ao seu, pero Xoán só cegou un dos ollos de Andrónico.

En 1376, os xenoveses axudaron a Andrónico a escapar da súa prisión e a facerse co poder en Constantinopla. Con todo, foi inmediatamente atacado polos inimigos de Xénova, os venecianos, e foi destronado en 1379. Os venecianos repuxeron a Xoán V no trono. Andrónico intentou rebelarse de novo en 1385, sen éxito, e morreu pouco despois.
Xoán IV Ducas Láscaris

**Xoán IV Láscaris**, nado en Nicea o 25 de decembro de 1250 e finado en 1305, tiña só oito anos cando foi nomeado emperador do Imperio de Nicea en 1258, á morte do seu pai Teodoro II Láscaris. 

## Traxectoria 
Foi o último dos emperadores Láscaris, que tanto fixeran pola restauración do Imperio bizantino trala conquista de Constantinopla polos cruzados durante a Cuarta Cruzada en 1204. O seu rexente foi Miguel Paleólogo. Trala toma de Constantinopla por Miguel en 1261, este ordenou cegar a Xoán, incapacitándoo para a dignidade imperial, e logo encerrouno nun castelo no mar de Mármara. En 1290, Xoán recoñecería a Andrónico II Paleólogo como emperador.
Teodoro II Láscaris

**Teodoro II Láscaris**, finado en agosto de 1258, foi emperador bizantino no exilio en Nicea, de 1254 a 1258.

## Traxectoria 
As súas principais accións foron dúas brillantes campañas coas que recuperou Tracia ocupada polos búlgaros (1255-1256). A súa mala saúde e a súa morte temperá impediron que levase a cabo unha máis completa tarefa de goberno, para a que aparentemente estaba moi dotado. Sucedeuno no no trono o seu fillo Xoán IV Láscaris.
Teodoro I Láscaris

miniatura|dereita|200px|O Imperio Latino, o Imperio de Nicea, o Despotado de Epiro e o Imperio de Trebisonda. As fronteiras non son exactas.
**Teodoro I Láscaris** , nado c. 1175 e finado en 1222, emperador de Nicea, naceu nunha familia nobre bizantina. Era fillo de Manuel Láscaris e de Xoana Karatzaina.

## Traxectoria 
En 1199 converteuse en xenro do emperador bizantino Aleixo III Anxo e fíxose famoso durante o sitio de Constantinopla polos latinos (1203-1204). Trala caída da cidade, liderou unha banda de fuxitivos de Bitinia e estableceuse na cidade de Nicea.

Eliminado o perigo dunha invasión das forzas latinas, que derrotou en 1204, foi reclamado en Europa para facer fronte a unha invasión búlgara. Empezou a traballar no establecemento dun novo estado bizantino en Asia Menor e, en 1206, tomou o título de emperador.

Os anos seguintes, Teodoro estivo acosado por inimigos que rodeaban o seu estado. Emprendeu continuas campañas contra o emperador latino Henrique de Flandres, derrotou ao seu rival Aleixo I, emperador de Trebisonda e levou a cabo diversos ataques contra Kay Khusrau I, sultán de Rum que instigara a guerra contra Aleixo III.

A vitoria que coroou a Teodoro tivo lugar en 1210, cando nunha batalla preto de Antioquía de Pisidia, capturou a Alexis e tomou a cidade que se atopaba en mans dos turcos.

Aínda que non existen probas das súas calidades como home de estado, a súa coraxe e as súas habilidades militares conseguiron que esta nación bizantina non só sobrevivise senón que conseguise derrotar as invasións latinas.

## Descendencia 
Coa súa primeira esposa, Ana Anxo, filla do emperador Aleixo III, Teodoro Láscaris tivo dúas fillas: Irene Lascarina (casada con Xoán III duque de Vatatzés) e María Lascarina (casada co rei Bela IV de Hungría)

Trala morte de Ana en 1212, Teodoro casou con Filipa de Armenia, filla do rei Rubén III de Armenia. O matrimonio anulouse ao ano seguinte por motivos relixiosos e o fillo do matrimonio, Constantino, quedou desherdado.

Teodoro Láscaris casou por terceira vez en 1219 con María de Courtenay, filla de Pedro de Courtenay e Iolanda de Hainaut pero non tivo fillos.
Xoán III Ducas Vatatzés

**Xoán III Ducas Vatatzés**, nado en 1193 e finado o 3 de novembro de 1254, foi un emperador bizantino, no exilio no Imperio de Nicea, de 1222 a 1254.

## Traxectoria 
Aínda que sufría epilepsia, logrou distinguirse tanto como soldado que en 1222 foi elixido para suceder ao seu sogro Teodoro I Láscaris. Casou coa filla de Láscaris, Irene Láscaris (Eirene Laskarina) en 1212. Tiveron un fillo, Teodoro, pero tras un accidente de cabalo de Irene, esta non puido volver ter fillos; entón, retirouse a un convento, tomando o nome de irmá Uxía, e alí morreu en 1239. Xoán volveu a casar con Constanza (Ana) de Sicilia, filla ilexítima de Frederico II Hohenstaufen, emperador do Sacro Imperio, pero non tiveron descendencia.

Reorganizou os restos do Imperio bizantino (Imperio de Nicea) e grazas ás súas capacidades administrativas, fixo del un dos estados máis ricos e fortes do Mediterráneo oriental. Tras asegurarse a fronteira oriental cun acordo cos turcos selxúcidas, dedicouse a intentar recuperar as posesións europeas dos seus predecesores. Mentres a súa frota atacaba aos latinos no mar Exeo e estendía o seu reino a Rodas, o seu exército, reforzado con mercenarios occidentais, derrotaba ás forzas do emperador latino.

Aínda que non tivo éxito no asedio de Constantinopla, que levou a cabo de común acordo cos búlgaros en 1235, logrou a supremacía sobre os despotados de Tesalónica e Epiro. A definitiva reconquista de Constantinopla, algúns anos despois da súa morte, débese en gran medida aos seus esforzos previos.
The Fatal Conceit: The Errors of Socialism

***The Fatal Conceit: The Errors of Socialism*** (*a arrogancia fatal: os erros do socialismo*), é a derradeira publicación (1988) do economista e pensador Friedrich Hayek (1899 - 1992). Nela, propón unha explicación do desenvolvemento da sociedade, a economía e o dereito. Hayek argumenta como os intentos racionais por promover valores, ideais e prezos non teñen en conta os procesos históricos, o que chama Hayek "a fatal arrogancia" da planificación.

Pese a ser un economista liberal, Hayek apártase da acción racional para explicar as súas teorías, o que motivou fortes críticas doutros autores. Hayek tamén se apoia en Nietzsche para caricaturiza-lo socialismo. Di que ten a súa orixe na compaixón cristiá de axudar ós desvalidos. Moitos autores criticaron esta visión sociolóxica de Hayek do home o que fai desta obra que teña moita menos importancia que as súas teorías económicas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Hayek, F. A. (1990), *The Fatal Conceit: The Errors of Socialism*, Londres: Routledge 
* Hoppe, H-H.: "F. A. Hayek on Government and Social Evolution", en *The Review of Austrian Economics*.- 7(1): 1994.- pp. 67-93. ISSN 0889-3047
### Ligazóns externas
* Enciclopedia e biblioteca virtual de Economía
44

## Acontecementos 
### Imperio Romano 
* Os Cónsules son Tito Statilius Taurus e Gaio Sallustius Crispus Passienus.
* O emperador Claudio volta da súa campaña de Britania vitorioso.
* Mauritania convértese nunha provincia do Imperio romano.
* A Illa de Rodas volve ó Imperio Romano.

## Nacementos 
## Mortes 
* Santiago o Maior (martirio).
*Agripa I de Xudea.

## Outros 
* Historia ano a ano
ERC

As siglas **ERC** poden referirse a:

* **Entidade Reguladora da Comunicación Social**, organismo portugués de regulación e supervisión dos órganos de comunicación;
* **Consello Europeo de Investigación** (**European Research Council**), organismo europeo;
* **European Rally Championship**, competición automobilística;
* **European Rugby Cup**, organismo reitor do rugby en Europa;
* **Enfermidade renal crónica**, tipo de doenza médica;
* **Esquerra Republicana de Catalunya**, partido político catalán fundado en 1931;
** **ERC-S** - **Esquerra Republicana de Catalunya-Sobiranistes**, coalición electoral catalá formada por Esquerra Republicana de Catalunya e Sobiranistes.
** **ERC-CS** - **Esquerra Republicana de Catalunya-Catalunya Sí**, coalición electoral catalá formada por Esquerra Republicana de Catalunya, Catalunya Sí e Reagrupament Independentista.
Imperio de Trebisonda

[miniatura|300px|dereita| O Imperio de Trebisonda xunto ao [Imperio Latino, o Imperio de Nicea e o Despotado de Epiro. As fronteiras son imprecisas.]]

O **Imperio de Trebisonda** foi un Estado cristián medieval de cultura grega, xurdido da descomposición do Imperio Bizantino e fundado en 1204, pouco antes da toma de Constantinopla polos cruzados. Estaba localizado na costa suroriental do Mar Negro, coa súa capital na cidade de Trebisonda, e mantívose como estado independente ata o ano 1461, en que foi conquistado polos turcos otománs.

Os monarcas de Trebisonda levaron o título de Gran Comneno (*Megas Komnenos*) e de emperadores ata o fin do seu estado, en 1461. O estado denomínase tamén, en ocasións, Imperio Comneno, xa que a dinastía reinante descendía de Aleixo I Comneno.

## Fundación 
Tralo derrocamento e posterior asasinato do emperador bizantino Andrónico I, da dinastía Comneno, dous dos seus netos, Aleixo e David, foron levados á corte de Xeorxia, con cuxa raíña, Thamar (1184-1212), os unían lazos de parentesco. Co apoio do exército de Thamar, David e Aleixo conquistaron Trebisonda en abril de 1204. Desde alí, David avanzou cara ao oeste ao longo da costa, ocupando Sinope, Paflagonia e Heraclea do Ponto. As súas conquistas foron detidas por Teodoro Láscaris, emperador de Nicea.

Aleixo proclamouse emperador, reclamando o seu dereito ao trono de Constantinopla, e instalou a súa capital en Trebisonda. Inicialmente, o estado de Trebisonda controlaba a costa sur do Mar Negro entre Soterioupolis e Sinope, incluíndo as modernas provincias turcas de Sinop, Ordu, Giresun, Trebisonda, Bayburt, Gumushane, Rise e Artvin. Durante o século XIII, dominou tamén Perateia, incluídos Quersoneso e Kerch, na península de Crimea. Os territorios situados ao oeste de Sinope, e que foran conquistados por David Commeno, fóronlles arrebatados posteriormente, en 1206, polo Imperio de Nicea. Os selxúcidas apoderáronse de Sinope en 1214, e o emperador de Trebisonda converteuse en vasalo dos turcos selxúcidas do Sultanato de Rüm.

## Desenvolvemento 
thumb|300px|right|O Imperio de Trebisonda (morado) e os estados circundantes no ano 1300.
thumb|300px|right|O Imperio de Trebisonda (marrón) e os estados circundantes no ano 1400.
Durante todo o resto da súa historia, o Imperio de Trebisonda permaneceu illado dos outros estados gregos polo sultanato de Rüm e circunscrito á costa suroriental do Mar Negro. Non recoñeceu ao Imperio Bizantino restaurado en 1261. Cando Persia foi conquistada polos mongois, converteuse en lugar de paso obrigado para un brazo meridional da ruta da seda, co que alcanzou unha gran prosperidade económica. O momento de maior prosperidade tivo lugar baixo o reinado de Aleixo II (1297-1330).

Con todo, co declive do poder mongol, a prosperidade de Trebisonda foi diminuíndo debido aos ataques dos turcos otománs e aos conflitos internos.

## Lista de emperadores de Trebisonda
Manuel González González

**Manuel González González**, nado en Beba (Mazaricos) o 25 de outubro de 1951, é catedrático de Filoloxía Románica da Universidade de Santiago de Compostela e coordinador científico do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades.

Foi Premio da Cultura Galega, modalidade Lingua en 2022. Segundo a organización: é "un dos intelectuais galegos máis relevantes do último século" pola súa "dedicación ao estudo, defensa e promoción da lingua galega".

## Traxectoria 
Licenciouse en 1974 coa memoria *A fala do Incio* e doutorouse en 1980 coa tese *O xugo e o carro: contribución ó estudio das denominacións dos apeiros de labranza en Galicia* (inédita).

Desde o momento da súa incorporación á Universidade de Santiago, dedícase ás investigacións dos problemas lingüísticos e sociolóxicos de Galiza, especialmente na dialectoloxía e xeografía lingüística, traballo en que destaca o *Atlas Lingüístico Galego* (do que é coautor), así como a súa colaboración no *Atlas Lingüístico de España e Portugal* e no *Atlas Lingüístico Románico*.

Foi coordinador do *Diccionario Manual da Lingua Galega* (de 1991) e codirector, con Constantino García, do *Diccionario da Real Academia Galega* (de 1997). En colaboración con Antón Santamarina Fernández foi o responsábel do *Diccionario inverso da lingua galega* (1990) e do *Vocabulario ortográfico da lingua galega* (VOLGa), a súa obra máis relevante.

Fixo parte das comisións que redactaron as *Bases prá unificación das normas lingüísticas do galego* (1977) e as *Normas Ortográficas e Morfolóxicas do Idioma Galego* (1982 e 2003). Presidiu a Comisión Técnica que redactou o Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega (PXNLG), aprobado en setembro de 2004.
[miniatura|300px|Na RAG en 2013 con [Xesús Alonso Montero.]]
Foi nomeado académico numerario da Real Academia Galega en 1992, onde ingresou coa lectura do discurso *Algunhas tarefas da lexicografía galega actual*. Foi secretario da institución, e coordina os seminarios de Lexicografía e de Terminoloxía da Academia. Así mesmo, é director do Servizo de Terminoloxía de Galicia (Termigal) e coordinador científico do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades (CIRP).

Foi codirector, con Antón Santamarina Fernández, do *Dicionario da Real Academia Galega* do 2012.

Tamén foi un dos tres coordinadores do *Dicionario de Bioloxía galego-castelán-inglés*.

## Recoñecementos 
* Medalla de Bronce de Galicia no 1992.
* Premio Lois Peña Novo no 2018.
* Premio da Cultura Galega en 2022.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Termigal
* Vocabulario ortográfico da lingua galega
* Atlas Lingüístico Románico
Carintia

**Carintia** pode referirse a:

***Carintia**, estado federal de Austria;
***Carintia**, provincia eslovena;
***Ducado de Carintia**, no Sacro Imperio Romano Xermánico.
X Japan

é un grupo musical xaponés de rock fundado no ano 1982 que tivo o seu mellor momento a comezos da década de 1990. O seu líder foi Yoshiki Hayashi. O grupo disolveuse en 1997 debido ó abandono de Toshi, que estivera dende os seus inicios, xa que estaba levando unha vida feliz e en X Japan tocáballe cantar cancións especialmente tristes.

A maioría das partituras de X Japan foron compostas por Yoshiki, sendo hide o outro compoñente que máis colaborou nas tarefas de composición, con cancións como SCARS ou Miscast (esta última composta xunto a Toshi), Taiji tamén compuxo algunha canción, e durante a era independente, Jun, un dos guitarristas, compuxo cancións como Time Trip Loving. En xeral, os temas principalmente abordados por X nas súas cancións son a tristeza, o amor, o suicidio e a morte. hide morreu en 1998 pero en febreiro de 2007, Toshi anunciou o regreso do grupo.

O grupo lanzou a canción "I.V." en novembro de 2007 dentro da banda sonora de *Saw IV*.

## Membros 
* Yoshiki Hayashi - batería e piano
* Hide - guitarra
* Toshi - voz
* Pata - guitarra 
* Heath - baixo
* Taiji - baixo (-1992)

## Discografía 
* *Vanishing Vision* - 1988
* *Blue Blood* - 1989
* *Jealousy* - 1991
* *Art of Life* - 1993
* *Dahlia* - 1996

## Notas
Aleixo V Ducas

**Aleixo V Ducas** ***Murtzouphlos*** ou ***Murzuflo***, finado en 1205, foi proclamado emperador bizantino o 5 de febreiro de 1204, durante o asedio de Constantinopla polos latinos da Cuarta Cruzada. O seu sobrenome *Murzuflo* facía referencia ás súas poboadas cellas. Tiña relacións familiares coa liña imperial dos Anxo.

## Traxectoria 
Como nobre bizantino, ascendera na corte ata o cargo de *protovestiarios* na época da Cuarta Cruzada. En xaneiro de 1204, os emperadores Isaac II e Aleixo IV Anxo inspiraban xa pouca confianza á poboación de Constantinopla na súa defensa da cidade ante os latinos. Grazas ao seu cargo, Aleixo Ducas tiña fácil acceso á residencia imperial, e cando se desatou a revolta na cidade para destronar aos dous emperadores Anxo, Aleixo fixo uso de devandito acceso para capturalos. O xove Aleixo IV sería morto na refrega. A morte do seu pai, Isaac II, pouco despois, posibelmente foi "inducida de xeito artificial".

Tras a súa coroación, Aleixo V comezou a reforzar as defensas de Constantinopla e puxo fin ás negociacións cos latinos. Pero era demasiado tarde, xa non había tempo para o novo emperador: durante o combate que se produciu, defendeu a cidade con coraxe e tenacidade. Os cruzados demostraron ser demasiado fortes, e Aleixo tivo que fuxir a Tracia pouco despois de que a cidade caese.

A continuación, intentou aliarse co seu coemperador Aleixo III Anxo contra os latinos, pero Aleixo III cegouno e púxoo en mans dos cruzados, que o axustizaron como o asasino de Aleixo IV. Foi o último emperador bizantino antes do establecemento do Imperio Latino, que dominaría Constantinopla durante os seguintes 57 anos.
Isaac II Anxo

**Isaac II Anxo** (c. 1155 - Constantinopla, 1204), emperador bizantino entre 1185 e 1195 e novamente entre 1203 e 1204.

Neto de Teodora Comnena Porfiroxéneta, filla máis nova do Emperador Aleixo I Comneno, e polo tanto membro do clan imperial, proclamouse emperador logo de derrocar a Andrónico I Comneno. Enfrontouse coa nobreza. Foi vencido polos búlgaros. Derrocouno Aleixo III Anxo, o seu irmán.
Foi restablecido pola Cuarta Cruzada en 1203 e gobernou co seu fillo Aleixo IV Anxo ata que Aleixo Ducas Murzuflos os asasinou, proclamándose emperador co nome de Aleixo V.
502

## Acontecementos 
* Fin da Dinastía Qi e comezo da Dinastía Liang no sur da China. Liang Wu Di sucede a Qi He Di.
* Estoupa unha guerra entre o Imperio Bizantino e Persia.

## Nacementos 
* Amalarico, rei dos visigodos (m. 531).

## Falecementos 
* Narsai de Mealletha, poeta sirio.
Requila

**Requila** ou **Réquila**, nado sobre o 410 e falecido no 448, foi o segundo monarca Reino suevo de Galicia, sucedendo ao seu pai Hermerico. No seu relativamente curto reinado realizou unha grande expansión do reino e conseguiu consolidalo defendéndoo dos vándalos e do propio Imperio Romano. 

## Expansións 
miniatura|333x333px|Dominios da monarquía sueva e extensión do reino de Galicia durante as consquistas de Requila (438-448).
Subiu ó trono en 438 por desexo do seu pai Hermerico que estaba enfermo dende anos atrás e o asociou ao trono. Adoptou unha actitude moi agresiva contra os galaicos nativos e a igrexa católica. Enfrontouse aos bispos e favoreceu ao clero priscilianista. Fixo novas alianzas coas bagaudas, bandoleiros do norte peninsular que traballaban como mercenarios.

Dirixiu unha política expansionista con campañas por Lusitania e a Bética tratando de encher o baleiro deixado polos retirados vándalos e alanos. Derrotou no 438 a Andevoto, *dux* romano, segundo Isidoro de Sevilla, ou un xefe local segundo outras fontes, na batalla do Genil, preto río *Singilis* (Genil).

### Lusitania 
No 439 dirixiu os seus exércitos á Lusitania, sitiou e conseguiu a capitulación de *Augusta Emerita*, Algúns historiadores afirman que Requila criou a Requiario no catolicismo para fomentar as boas relacións coa Igrexa e lograr a fácil conversión dos suevos mais outros, como E. A. Thomson, rexeitan esta hipótese.

Requila puido ser o pai, ou quizais tío, do *magister militum* Ricimero.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de monarcas de Galicia
* Reino suevo
* Lista de reis suevos
* Suevos
Reacción química

Unha **reacción química** é un proceso no que unha ou máis substancias,os **reactivos**, se transforman noutras substancias diferentes, os **produtos** da reacción.
Un exemplo de reacción química é a formación de óxido de ferro producida ó reaccionar o osíxeno do aire co ferro.

Unha reacción química xorde da reordenación dos átomos presentes nos reactivos que ó reagrupárense de distinta maneira darán lugar ós produtos. Nunha reacción química rómpense ou fórmanse enlaces entre os átomos.

Unha reacción química pode representarse pola correspondente ecuación química, na cal se indican as fórmulas químicas dos reactivos e dos produtos. Con frecuencia, indícase tamén o estado dos mesmos mediante abreviaturas como **s** , estado sólido, **l**, estado líquido, **g** , estado gasoso.

Fe (s) + O2 (g) → FeO (s)

Os produtos obtidos a partir de certos tipos de reactivos dependen das condicións baixo as que se dá a reacción química. Pero aínda que os produtos poden variar segundo cambien as condicións, determinadas cantidades permanecen constantes en calquera reacción química. Estas cantidades constantes, as magnitudes conservadas, inclúen o número de cada tipo de átomos presentes, a carga eléctrica e a masa total.
## Véxase tamén
Democracia cristiá

A **democracia cristiá** é unha ideoloxía política que existe desde os derradeiros anos do século XIX, cando o papa León XIII escribiu a encíclica *Rerum Novarum*, unha resposta ó socialismo e ós novos sindicatos na cal o Vaticano recoñeceu as privacións do traballador e se dispuxo a alivialas.

A Igrexa Católica aclarou a súa posición ó respecto na *Quadragesimo Anno*, unha encíclica feita polo papa Pío XI en 1931. Aínda que hai moitas formas de democracia cristiá, xeralmente están de acordo en certas materias. A súa idea do Estado non corresponde á dos liberais: debe ser descentralizado e estar composto de varios conxuntos, pero debe ter unha capacidade indiscutible. Os demócratas cristiáns cren que a sociedade debe ser responsable pola economía, pero non discuten os principios do capitalismo. A democracia cristiá seméllase máis ó socialismo cristián en que cre que o deber do Estado é coidar polos seus cidadáns.

Os democristiáns xeralmente seguen a posición do Vaticano en temas morais. Non obstante, a maioría deles aceptan o divorcio e o goberno secular.

A democracia cristiá foi máis prominente en Italia, Alemaña e Suramérica, destacando Chile, país que tivo tres presidentes desa tendencia: Eduardo Frei Montalva (1964-1970), Patricio Aylwin Azócar (1990-1994), Eduardo Frei Ruiz-Tagle (1994-2000).

O partido político que actualmente controla Turquía pódese describir como democracia musulmá.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Internacional Demócrata Cristiá
* Unión Internacional Demócrata
* Partido Demócrata Cristián
Concello de Texcoco

**Texcoco** é un concello do Estado de México. Esta municipalidade está situada na rexión oriente do Estado de México, moi próxima á Cidade de México. Está a unha altitude aproximada de 2.250 metros sobre o nivel do mar.

O seu nome deriva do náhuatl e a definición máis aceptada é "Nas *jarillas* dos riscos".

As actividades económicas fundamentais son o comercio, os téxtiles e actividades agropecuarias nos arredores.

A cidade aínda conserva o estilo colonial destacando os edificios relixiosos do século XVI. Dentro da propia cidade pódense encontrar vestixios da época precolombiana.

## Historia
Texcoco fundouse no século XII como estado náhuatl independente e pertencente á tripla alianza Tenochtitlan - Tlacopan - Texcoco. Constituíuse como a segunda cidade máis importante do Imperio Azteca correspondendo até dúas quintas partes dos impostos recadados polo imperio. No seu momento foi recoñecida como centro cultural e contou cun importante acervo de documentos de toda índole, desde poesía até astronomía, así como varios pertencentes a culturas de Mesoamérica máis antigas.

O Rei Netzahualcóyotl (1402-1471) foi un destacado poeta, filósofo e mecenas das artes. Entre os seus múltiplos logros podemos salientar xardíns botánicos e un zoolóxico, que contaban con espécimes traídas de todos os recantos do imperio. As ruínas do que foron centros de lecer para a nobreza como os coñecidos *Baños de Netzahualcóyotl* aínda se poden visitar. O seu fillo Netzahualpilli (1465-1516) continuou a tradición de promover a arte e a cultura en xeral.

En 1520 as tropas de Hernán Cortés ocuparon a cidade e asasinaron o último rei independente de Texcoco, Cacamatzin. A partir de entón Hernán Cortés fixo de Texcoco a súa base de operacións e plataforma para a posterior Conquista de México.

De 1827 a 1830 Texcoco foi capital do Estado de México.

O nome oficial de Texcoco é *Texcoco de Mora* en honra a un destacado lexislador.

Algúns sitios de interese da zona son, entre outros, as ruínas do outeiro dos melóns, os baños de Nezahualcóyotl, a casa da cultura e os murais de Diego Rivera na Universidade Autónoma Chapingo.

## Política e goberno 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da cidade, con información histórica e turística
Arnaldo Otegi

**Arnaldo Otegi Mondragon**, nado en Elgoibar o 6 de xullo de 1958, é un político vasco de ideoloxía marxista e independentista vasca. Foi voceiro de Batasuna e parlamentario vasco de Herri Batasuna e Euskal Herritarrok, as tres declaradas ilegais en España en 2003 por ser consideradas baixo tutela de Euskadi Ta Askatasuna. Foi tamén militante da desaparecida organización armada ETA político-militar.

Foi condenado a seis anos e medio de cárcere por pertenza a organización terrorista no chamado «caso Bateragune». No 2013, estando en prisión, foi elixido secretario xeral de Sortu. O 1 de marzo de 2016, foi posto en liberdade logo de cumprir a súa condena íntegra.

## Biografía 
Arnaldo Otegi naceu na localidade guipuscoana de Elgoibar. É licenciado en Filosofía e Letras. Está casado con Julia Arregi Gorrotxategi, coa cal ten unha filla, Garazi, e un fillo, Hodei.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista co dirixente  realizada por Carlos C. Varela e publicada na revista *Luzes* en febreiro de 2016.