Gran Premio de San Marino de 1991

O **Gran Premio de San Marino de 1991** foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 28 de abril de 1991 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en Imola, Italia. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de  e o undécimo Gran Premio de San Marino disputouse sobre 61 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia da carreira de 307 quilómetros. Foi gañado desde a pole position por Ayrton Senna, pilotando un McLaren - Honda , co seu compañeiro de equipo Gerhard Berger, segundo e JJ Lehto, terceiro co Dallara-Judd.

## Antecedentes 
Co equipo baixo nova dirección vendido por Cyril De Rouvre, Stefan Johansson foi substituído en AGS polo debutante na F1 Fabrizio Barbazza.

## Resumo de carreira 
Ayrton Senna logrou a súa 55ª pole position diante de Riccardo Patrese, Alain Prost, Nigel Mansell e Gerhard Berger. Con todo, a volta de formación presenciou dous incidentes dramáticos: Prost saíuse da pista na Curva Rivazza, seguido de Berger, que puido continuar. Con todo, Prost detivo o motor e non tomou a saída.

Nas luces, Patrese tomou a dianteira por diante de Senna, mentres que Mansell, que xa se ralentizara con problemas na caixa de cambios, retirouse ao final da primeira volta logo dunha colisión con Martin Brundle. Foi seguido por Nelson Piquet quen trompeou na segunda volta e Jean Alesi quen se saíu na terceira volta intentando un adiantamento bastante temerario a Stefano Modena.

Cunha gran vantaxe, Patrese entrou en boxes ao que orixinalmente parecía ser unha parada temperá para cambiar aos slicks que resultou ser máis grave: un fallo de encendido cun sensor de árbore de levas defectuoso. Reincorporouse último antes de retirarse 9 voltas máis tarde.

Berger estaba atrapando a Senna, marchando 1´5 segundos máis rápido que o seu compañeiro de equipo. A vantaxe baixou pronto a 5 segundos, con Modena nun excelente terceiro posto diante de Satoru Nakajima e os dous Minardi de Pierluigi Martini e Gianni Morbidelli.

Ambos McLarens entraron en boxes a cambiar pneumáticos con Senna mantendo a súa vantaxe. Xusto logo de marcar a volta máis rápida, Berger atrasouse no tráfico, sostido polo trío de Maurício Gugelmin, Julian Bailey e Thierry Boutsen. O propio Bailey superou a Andrea de Cesaris no sexto lugar, mentres que Nakajima retirouse con problemas de transmisión.

Ivan Capelli retirouse do 4º lugar para entregalo a JJ Lehto no Dallara. Modena retirouse con problemas de transmisión, o que significaba que detrás dos dous McLarens dominantes, a orde era agora Roberto Moreno, Lehto, Eric van de Poele do pequeno equipo Modena Team e o Minardi de Martini.

A caixa de cambios de Moreno rompeuse na volta 52 causando a súa retirada, mentres que Senna tiña problemas coa presión do aceite causada polo alto par motor do Honda V12. Berger realizou unha serie de voltas rápidas para reducir a vantaxe de Senna a só 1´7s na meta.

Lehto estaba encantado de lograr o seu primeiro podio da súa carreira para Dallara, con Martini cuarto. A carreira de Van de Poele terminou cando rompeu a bomba de combustible na última volta: clasificouse noveno na xeral. Os pilotos de Lotus de Mika Häkkinen e Bailey obtiveron o quinto e o sexto posto, ambos logrando os seus primeiros puntos no campionato mundial, un resultado inesperado para un equipo con problemas xa que os seus autos apenas lograron entrar á grella con Häkkinen 25º e Bailey 26º.

## Clasificación 
### Cualificación previa 
### Cualificación 
### Carreira
## Notas 
* **Líderes por volta:** Riccardo Patrese 9 (1-9), Ayrton Senna 52 (10-61)
* Este foi o único podio de JJ Lehto na súa carreira.

## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
### Ligazóns externas