open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Microcarbo

miniatura|260px|*Microcarbo africanus*.
***Microcarbo*** é un xénero de aves da orde dos suliformes e familia dos falacrocorácidos.

Na actualidade recoñécense no xénero cinco especies viventes.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1856 polo naturalista, político e ornitólogo francés Charles Lucien Bonaparte.

### Etimoloxía 
Bonaparte formou o nome do xénero unindo os elementos *micro-*, tirado do grego antigo μικρός *mikrós*, "pequeno", e *-carbo*, do nome específico do *Phalacrocorax carbo*, o corvo mariño grande, xa que todos os seus membros son corvos mariños de pequeno tamaño.

### Especies 
Na actualidae recoñécense no xénero as seguintes cinco especies, coas subespecies que se indican:
* *Microcarbo* Bonaparte, 1856
** *Microcarbo africanus* (Gmelin, 1789) – corvo mariño africano
*** *Microcarbo africanus africanus* (Gmelin, 1789)
*** *Microcarbo africanus pictilis* (Bangs, 1918)
** *Microcarbo coronatus* (Wahlberg, 1855) – corvo mariño coroado
** *Microcarbo melanoleucos* (Vieillot, 1817) – corvo mariño negro e branco
*** *Microcarbo melanoleucos brevicaudus* (Mayr, 1931)
*** *Microcarbo melanoleucos brevirostris* (Gould, 1837)
*** *Microcarbo melanoleucos melanoleucos* (Vieillot, 1817)
** *Microcarbo niger* (Vieillot, 1817) - corvo mariño de Xava
** *Microcarbo pygmeus* (Pallas, 1773) - corvo mariño pigmeo

Tamén formaba parte deste xénero unha especie extinta:
* †*Microcarbo serventyorum* van Tets, 1994 - corvo mariño de Serventy

### Nota taxonómica 
Antigamente estas especies incluíanse no xénero *Phalacrocorax*, pero separánse del como resultado de análises de ADN.

## Galería 

Long-tailed Cormorant - Gambia (31808209174).jpg|*M. africanus*
Crowned Cormorant, Phalacrocorax coronatus.jpg|*M. coronatus*
Microcarbo melanoleucos - Boat Harbour.jpg|*M. melanoleucos*
Little cormorant (Microcarbo niger) - 20070322.jpg|*M. niger*
Pygmy Cormorant (19511279462).jpg|*M. pygmeus*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Falacrocorácidos
Deserto do Namib

O **deserto do Namib**, chamado ás veces **deserto de Namibia**, é un importante deserto de África que se estende ao longo da  costa de Namibia, entre o río Cunene, entre Namibia e Angola, ao norte, e o río Orange, que marca a fronteira coa República Surafricana, ao sur.

## Xeografía 
### Dimensións 
O deserto do Namib ten unha lonxitude duns 2 000&nbsp;km, unha largura que varía entre os 80 e os 200&nbsp;km, e unha superficie aproximada duns 81 000&nbsp;km². e tense constancia de que xa existía durante a Era Terciaria, hai uns 65-55 millóns de anos,

## Galería 

Ficheiro:Duna 45, Sossusvlei, Namibia, 2018-08-06, DD 009.jpg|Ascenso á "Duna 45" do deserto do Namib a primeira hora da mañá.
Ficheiro:Dead Vlei, Sossusvlei, Namibia, 2018-08-06, DD 058.jpg|Vista de *Dead Vlei*, a paraxe máis popular do deserto do Namib.
Ficheiro:Sossusvlei live.jpg|Lagoa de carácter temporal formada en Sossusvlei despois dunha chuvia infrecuente no mes de agosto que tivo lugar 15 días antes da foto.
Ficheiro:Sam Nujoma Ave, Swakopmund, Namibia, 2018-08-04, DD 56.jpg|Swakopmund. Obsérvese a anchura das avenidas en comparación cos edificios de estilo centroeuropeo.
Ficheiro:Namib Dos.JPG|No deserto do Namib, as acacias provén de refuxio e alimento a numerosas especies animais.
Ficheiro:Chamaeleo namaquensis (Namib-Naukluft, 2011).jpg|Camaleón  de Namaqua (*Chamaeleo namaquensis*) no Namib.
Ficheiro:Dead Vlei, Sossusvlei, Namibia, 2018-08-06, DD 083.jpg|As acacias secas que permanecen nos *deathvleis*, algunhas desde hai centos de aos, sirven de miradoiro aos corvos do Namib.
Ficheiro:Suricates, Namibia-2.jpg|Suricatas.
Ficheiro:Welwitschia Trail Ende.JPG|*Welwitschia mirabilis*, a "planta nacional" de Namibia.
Ficheiro:Dead Vlei, Sossusvlei, Namibia, 2018-08-06, DD 083.jpg|As acacias secas que permanecen nos *deathvleis*, algunhas desde hai centos de anos, sirven de miradoiro aos corvos do Namib.
Ficheiro:Suricates, Namibia (3166709126).jpg|Suricatas.
Ficheiro:Amanecer en Namib.jpg|O momento en que todos os turistas esperan ao lombo da "Duna 45".
Ficheiro:Gemsbok (Oryx gazella) male.jpg|*Oryx gazella.*
Ficheiro:Cape Cross Osos.jpg|O cabo Cross, coa colonia de osos mariños máis importante de África.

[centro|miniatura|1200x1200px|[Sossusvlei|Sossusvlei.]]
centro|miniatura|1200x1200px|Panorama de Spitzkoppe

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
* 
* 
* 
*

### Outros artigos 
* Sossusvlei

### Ligazóns externas 
* Ocholeguas.com: *The Desert Trail*, la gran aventura del desierto rojo .
* Namib desert (World Wildlife Fund)
* Namib desert (National Geographic)
Kunene

:*Non confundir coa provincia de Cunene, de Angola*.

**Kunene** é unha das catorce rexións de Namibia. A súa capital é Opuwo.

## Xeografía 
A rexión abarca unha superficie de 115 260&nbsp;km² e, no ano 2011, tiña unha poboación de 86 856 habitantes, polo que nese ano a súa densidade de poboación era de 0,75 hab./km².
Benguela (capoeira)

**Banguela** ou **benguela** é o toque mais lento da capoeira rexional.

## Descrición
Este toque pode ser usado no inicio dunha roda de capoeira regional, ou durante o xogo para calmar os ánimos dos xogadores cando o xogo se quenta. O toque comanda un xogo cadenciado, onde os movementos son quebrados e fluidamente transformados noutros. O xogo realízase principalmente no chan, e exixe do capoeirista máis intelixencia e malicia que no xogo tradicional.

O toque de banguela foi creado polo mestre Bimba, e era moi utilizado no xogo de principiantes para incentivalos a soltar o corpo e incorporar a malicia da capoeira. Era utilizado tamén en adestramento con navalla. Era un xogo sen canto e fortemente cadenciado ao ritmo do berimbau.

Existe unha diverxencia en relación ao nome do toque. Moitos capoeiristas chamam o toque de b**e**nguela, nunha alusión á cidade angolana de Benguela, mais segundo os alumnos do mestre Bimba e outras persoas que coviviron e con el, o mestre chamaba o toque de b**a**nguela.

Outro nome utilizado para este tipo de toque é **angola dobrada**, que é o nome máis utilizado na capoeira angolana.
Ueno Chizuko

**Ueno Chizuko** (上野 千鶴子), nada en Kanazawa (Ishikawa) o 12 de xullo de 1948, é unha socióloga, profesora e feminista xaponesa.

## Traxectoria 
Ueno foi criada nun ambiente cristián, algo infrecuente no Xapón, xa que só o 1% da poboación xaponesa é cristiá. O seu pai, "un completo sexista" segundo declarou nunha entrevista con *The Japan Times*, tiña expectativas baixas para Ueno, e grazas a iso deulle "permiso" para "facer o que quixese". Ela decidiu estudar socioloxía na Universidade de Kyoto, onde participou nas protestas estudantís de 1960 da Federación Xaponesa de Asociacións Estudantís (Zengakuren).

De 1979 a 1989 foi profesora asociada na Universidade Heian Jogakuin, de 1989 a 1994, profesora no Departamento de Humanidades na Universidade de Kyoto Seika, de 1982 a 1984 foi bolseira nos Estados Unidos, e de 1996 a 1997 invitada no Barnard College da Universidade de Columbia

É directora da Rede de Acción das Mulleres (WAN) no Xapón.

A súa liña de investigación inclúe a teoría feminista, a socioloxía familiar e a historia das mulleres. Contribuíu en gran medida aos estudos de xénero no Xapón, xa que tivo unha función central na creación do campo de estudos de xénero na academia xaponesa.

Ueno Chizuko visitou tamén El Colegio de México en 1993, e o resultado da visita foi a súa participación con profesoras do Centro de Estudos de Asia e África, como Michiko Tanaka e Yoshie Awaihara, entre outras académicas, e a publicación dun libro titulado *Voces de las mujeres japonesas*. A importancia desta compilación, deuse a propósito de que se tratou o tema do feminismo no Xapón en lingua castelá. Cristina Palomar, que comentou o seminario que se abriu nese ano, di de Ueno:

Pertence ao consello editorial de *Journal of Women, Politics & Policy*.

## Publicacións 
* *The Modern Family in Japan: Its Rise and Fall*. Victoria, Australia: Trans Pacific Press. 2009. ISBN 978-1876843625. Publicado en xaponés en 1994.
* *The Politics of Memory: Nation, Individual and Self*. History & Memory. Traducido do xaponés por Jordan Sand.
* *Nationalism and Gender*. Victoria, Australia: Trans Pacific Press. 2004. ISBN 978-1876843595.

## Notas
The Red Sea Diving Resort

***The Red Sea Diving Resort*** é un filme canadense-estadounidense de 2019 dirixido, coproducido e escrito por Gideon Raff. Está inspirado na historia real dun grupo de axentes do Mossad e etíopes que a comezos da década de 1980 utilizaron un hotel falso, o Resort do Mar Vermello do Sudán, para rescatar e evacuar os xudeus etíopes dende o Sudán até Israel. O equipo encuberto para levar a cabo está liderado por Ari Levinson (Chris Evans) e Kebede Bimro (Michael Kenneth Williams). O elenco tamén está composto por Haley Bennett, Alessandro Nivola, Michiel Huisman, Chris Chalk, Greg Kinnear e Ben Kingsley. Estreouse no San Francisco Jewish Film Festival o 28 de xullo de 2019, e en todo o mundo o 31 de xullo de 2019 a través de Netflix.

## Personaxes 
*Chris Evans como Ari Levinson
*Michael K. Williams como Kebede Bimro
*Haley Bennett como Rachel Reiter
*Michiel Huisman como Jacob 'Jake' Wolf
*Alessandro Nivola como Sammy Navon
*Greg Kinnear como Walton Bowen
*Ben Kingsley como Ethan Levin
*Alex Hassell como Max Rose
*Mark Ivanir como Barack Isaacs
*Chris Chalk como Coronel Abdel Ahmed
*Alona Tal como Sarah Levinson

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Lingua khoekhoe

A **lingua khoekhoe** (nome oficial: ***khoekhoegowab***), tamén denominada historicamente **nama** e **hotentote**, é unha lingua khoisa, a que ten máis falantes e a que se estende por un territorio maior.

## Historia e países onde se fala 
A lingua khoekhoe pertence á familia khoe, e fálase principalmente en Namibia (no mapa adxunto indícase a distribución deste idioma nese país), Suráfrica e Botswana, e  por tres grupos étnicos, os nama, os damara e os haiǁom.

Parece que os damara tomaron a linguaxe, xunto cos nama, en Botswana, e que emigraron a Namibia cada grupo por separado. Os haiǁom, que falaran unha lingua juu, máis tarde pasaron a falar khoekhoe. Georg Friedrich Wreede foi o primeiro europeo que estudou o idioma, despois de chegar á Cidade do Cabo en 1659.

De acordo con *Ethnologue*, hai 202&nbsp;000 falantes (dos cales, 200 000 en Mamibia; 2 000 en Suráfrica e 200 en Botswana).

O *khoekhoegowab* é lingua nacional en Namibia. En Namibia e Suráfrica, a radio emite, entre outros, neste idioma. En Namibia, o *khoekhoegowab*, a pesar de que o inglés é o idioma oficial da república, é un dos idiomas vehiculares do ensino, desde a educación primaria até a universitaria.

O khoekhoe ten 5 vogais e 31 consoantes.

## Frases típicas 
Algunhas frases típicas son:
*! Gai EET - Boos días
*! Gai ǁ HOA - Bos días
*! Gai azadas - Boas noites
*  Matisa - Cómo estás?
*! Gãise re gu - Adeus
*! Haese mugus - Vémonos pronto

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Haacke, Wilfrid H. G. & Eiseb, Eliphas (2002): *A Khoekhoegowab dictionary with an English-Khoekhoegowab index*. Windhoek: Gamsberg Macmillan. ISBN 9-9916-0401-4.
* Gamal Mokhtar, editor (2010): *História Geral da África* – Vol. II – África Antiga. Brasilia: UNESCO. ISBN 978-8-5765-2124-2, p.&nbsp;220.
* Roy S. Hagman (1977): *Nama Hottentot grammar*, Bloomington, Indiana: Indiana University Press.

### Ligazóns externas 
*Números en KhoeKhoe
*Colores en KhoeKhoe
Fosca, Cundinamarca

**Fosca**, ou oficialmente **San Antonio de Fosca**, é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia de Oriente, a 62 km ó sueste de Bogotá.

## Toponimia 
O topónimo «*Fosca*», en *muysc cubun* (lingua muisca), quere dicir «Fortaleza do Raposo», de Fo, «raposo», e Ca, «fortaleza» con s intermedia.

## Historia 
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Fosca estivo habitado polos maus, macos e os guapis, ou buchipas, en cuxas terras os muiscas mantiñan unha gornición de güechas para vixiar as súas fronteiras.

O primeiro europeo en chegar ó territorio de Fosca foi o capitán Pedro de Limpias, quen chegou en 1539 procedente dos chairos de San Juan ou Orientais.  O poboado indíxena estaba situado nun lugar chamado "Placitas", ó sueste do actual centro urbano, na parte alta das ribeiras do Sáname. O 5 de febreiro de 1627 o Oidor Juan de Valcárcel, quen non atopou propicio o lugar que habitaban os indíxenas, trasladouno a un sitio sobre o río Sáname, onde poboou e fundou o pobo de indios chamado San Antonio de Fosca.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Gachalá

**Gachalá** é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Guavio, a 120 km ó leste de Bogotá. Gachalá é coñecida como a "Capital Hidroeléctrica de Colombia".

## Toponimia 
O topónimo «Gachalá», en lingua muisca quere dicir «Ola de Barro da Noite», ou «Derrota da Noite».

## Historia 
### Fundación 
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Gachalá estivo habitado polos indíxenas chíos, da comunidade muisca. A principios do ano 1700, a área de Gachalá foi abandonada polos seus habitantes, quen consideraron as súas terras estériles e moi montañosas, polo que decidiron desprazarse cara a terreos máis fértiles no que hoxe se coñece como Mámbita e os seus arredores.

En 1804, Mariano de Mendoza y Bueno, a quen se lle atribúe a fundación de Gachalá, solicitou ó vicerrei Antonio José Amar y Borbón a doazón destas terras co propósito de fundar a poboación. Seis anos máis tarde, o vicerrei, por decreto do 22 de febreiro de 1810, decide elevar a Gachalá á categoría de parroquia e ordena librar o título correspondente.

A poboación orixinouse nunha misión de relixiosos xesuítas que se estabeleceu alí en 1810. Tamén se acepta ó presbítero José Ignacio de la Barrera como fundador en 1819.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Venecia, Cundinamarca

**Venecia** é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Sumapaz, a 121 km de Bogotá. Anteriormente esta poboación era coñecida co nome de **Ospina Pérez**, pero a partir de 1974 recibiu o nome actual de Venecia. O concello de Venecia tamén é coñecido como «A Perla do Sumapaz».

## Historia 
Actualmente é imposible afirmar que a cultura indíxena dos Ssutagaos de Doa, extinguidos no século XVIII, sexa antecesor do concello, por canto que non hai unha relación entre un e outro. O sitio onde se atopa asentada a poboación de Venecia deu lugar á disposición dunha pousada para os viaxeiros como termo de xornada no camiño real entre as poboacións de Pandi e Cabrera.

## Economía 
O concello basea a súa economía principalmente no sector agropecuario, sendo a agricultura a actividade económica máis representativa, aínda que a gandaría amosa unha tendencia ó aumento, os sistemas produtivos danse principalmente en minifundios. A nivel dos centros poboados a principal actividade económica é o comercio de bens e servizos básicos para a canastra familiar. A solidez económica do municipio viuse incrementada, así como os investimentos de persoas provenientes doutras rexións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Shaïda Zarumey

**Fatouma Agnès Diaroumèye**, nada en Bamaco en 1938, é unha socióloga e escitora de nixerina, coñecida co pseudónimo literario de **Shaïda Zarumey**. Foi unha das primeiras mulleres do seu país en escribir en lingua francesa.

## Traxectoria
Comezou os estudos primarios no seu país natal, de onde era o seu pai, e aos dez anos mudouse a Malí, de onde era a súa nai. En 1970 douturouse en París en 1970. Entre 1970 e 1975 traballou en Dakar como socioeconomista no Institut Africain de Développement Économique et de Planification das Nacións Unidas. Despois traballou como funcionaria no campo dos dereitos da muller. Debido ao seu traballo viaxou por todo o mundo.

Como poeta, publicou en 1981 o libro *Alternances pour le sultan* co pseudónimo de Shaïda Zarumey. Nos seus poemas evoca a intimidade, o erotismo e os rituais de sedución feminina, comparando os cintos de perlas das mulleres cun rosario musulmán para o amante que distorsiona as «suras do amor»,, transgredindo así unha certa reserva a favor das mulleres nixerinas, a diferenza dos países da tradición mandé onde as mulleres griotes teñen máis liberdade de expresión.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
* 
*
* 

### Ligazóns externas
* .
De vogels van Holland

«**De vogels van Holland**» ([]; en galego: «Os paxaros de Holanda») é unha canción escrita por Annie M. G. Schmidt e Cor Lemaire interpretada en neerlandés por Jetty Paerl. Foi elixida para representar aos a Países Baixos no Festival de Eurovisión de 1956 tras obte-lo segundo posto na final nacional neerlandesa *Nationaal Songfestival 1956*.

## Festival de Eurovisión 1956 
### Selección 
Esta canción participou en *Nationaal Songfestival 1956*, unha final nacional organizada pola emisora neerlandesa Nederlandse Televisie Stichting para elixir as dúas actuacións que representarían aos Países Baixos no Festival de Eurovisión 1956. Esta celebrouse o 24 de abril de 1956, un mes antes do festival, no estudo de televisión de AVRO en Hilversum.

Foi interpretada en primeiro lugar, precedendo a Suíza con Lys Assia interpretando «Das alte Karussell». O resultado das votacións non foi revelado, polo que se descoñece en que posto terminou a canción.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Países Baixos no Festival de Eurovisión
Voorgoed voorbij

«**Voorgoed voorbij**» (; en galego: «Acabouse para sempre») é unha canción composta por Jelle de Vries e interpretada en neerlandés por Corry Brokken. Foi elixida para representar aos Países Baixos no Festival de Eurovisión de 1956 tras gaña-la final nacional neerlandesa, *Nationaal Songfestival 1956*.

## Festival de Eurovisión 1956 
[miniatura|esquerda|[Corry Brokken, intérprete da canción, en 1958.]]
### Selección 
Esta canción participou no *Nationaal Songfestival 1956*, a final nacional para elixir as dúas actuacións que representarían aos Países Baixos no Festival de Eurovisión 1956. Esta celebrouse o 24 de abril de 1956, un mes antes do festival, no estudo de televisión de AVRO en Hilversum.

Foi interpretada en oitavo lugar, seguindo a Italia con Franca Raimondi interpretando «Aprite le finestre» e precedendo a Suíza con Lys Assia interpretando «Refrain». O resultado das votacións non foi revelado, polo que se descoñece en que posto terminou a canción.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Países Baixos no Festival de Eurovisión
Agapito Rey

**Agapito Rey**, nado en Pontevedra o 24 de marzo de 1892 e finado en Bloomington (Indiana) o 29 de novembro de 1987, foi un historiador da literatura española.

## Traxectoria 
Aos vinte anos marchou de Pontevedra rumbo a Arxentina. En 1914 retornou a Galicia pasando polos Estados Unidos, pero ante a entrada en guerra dos americanos, quedou no país e alistouse no exército. O rematar a guerra matriculouse na Universidade de Indiana, onde se licenciou. Foi profesor en Míchigan (1921), despois pasou á Universidade de Dakota do Norte e en 1925 trasladouse á Universidade de Indiana.

## Obras 
Editou e estudou as *Sumas de historia troyana* de Leomarte, Madrid: S. Aguirre imp., 1932; os *Castigos e documentos del rey don Sancho*, (Bloomington, 1952); o *Regimiento de Príncipes* (1952); o *Libro de los cien capítulos*, (Bloomington, 1960), un dos principais títulos de prosa sapiencial castelá, sobre a base dos catro códices coñecidos na época (Biblioteca Nacional de Madrid, manuscritos 9216, 6608 e 8405, e Biblioteca Menéndez Pelayo de Santander, manuscrito 108), aínda que hoxe coñécense dous máis, sen contar as copias incompletas e o *Libro del Consejo y de los Consejeros* (Zaragoza, 1962).

En colaboración con Antonio García Solalinde escribiu *Ensayo de una bibliografía de las leyendas troyanas* (Bloomington, 1942), e con George Peter Hammond, *The Rodriguez Narrative of the Chamuscado Expedition to New Mexico* (Santa Fe, 1927); ''Obregon's History of the Southwest*, (Los Ángeles, 1928); *Espejo's Expedition to New Mexico*, (Los Ángeles, 1929); *New México in 1602* (Albuquerque, 1938); *Narratives of the Coronado Expedition*, (Albuquerque, 1940); *The Benavides Memorial of 1634*, (Albuquerque, 1944) e *Juan de Oñate, Colonizer of New Mexico'' (Albuquerque, 1953).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Obituario
* Nota biográfica
* Obituario
Gachetá

**Gachetá** é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Guavio, da cal é capital. Atópase a 99&nbsp;km de Bogotá, ó nordeste do departamento de Cundinamarca, a unha altura de 1.745 m s. n. m. Conta con 11.000 habitantes aproximadamente, dos cales o 70% corresponde á zona rural.

## Toponimia 
Gachetá en *muysc cubun* (lingua muisca) traduce «detrás da nosa labranza», facendo referencia á súa dependencia de Guatavita en épocas antigas e por estar detrás desta.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Gama, Cundinamarca

**Gama** é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Guavio, a 113 km ó leste de Bogotá. Gama en lingua muisca, que quere dicir «as vosas costas».

## Historia 
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Gama estivo poboado polos chíos, da Confederación Muisca, cuxo casarío estaba no sitio de Pauso, hoxe Pueblo Viejo. A nova vila foi fundada por Juan Martín Romero, no ano 1903, asesorado de Luis Santana Pinto, quen adiantaba xestións para a súa elección en concello e creación da parroquia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Guayabetal

**Guayabetal** é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia de Oriente, a 65 km de Bogotá. Formouse no lugar que hoxe ocupa durante a década de 1920 ó 1930 dentro da xurisdición de Quetame e consolidouse coa estrada a Villavicencio.

## Límites 
O concello de Guayabetal limita polo norte co municipio de Quetame, polo sur e polo leste co departamento de Meta, polo oeste cos concellos de Gutiérrez e Fosca. Esta localización tivo influencia nas relacións de tipo comercial co departamento de Meta.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Gutiérrez, Cundinamarca

**Gutiérrez**, cuxo nome indíxena é **Chuntiva**, é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa na provincia de Oriente a 75 km de Bogotá.

## Límites 
Gutiérrez limita polo norte cos concellos de Une e Fosca; polo leste co concello de Guayabetal; polo sur occidente coa parte rural do distrito Capital de Bogotá, correspondente á localidade do Sumapaz, (que serve de ponte co concello de Cabrera) e polo sueste co departamento de Meta.

## Historia 
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Gutiérrez estivo habitado polos guapis, búchipas ou macos da Confederación Muisca. En 1539 chegaron Nicolás de Federmán e o seu capitán Pedro de Limpias ó territorio denominado Chuntiva polos muiscas. En 1816 foi fundado o actual concello por Ignacio Gutiérrez Vergara. É na súa honra que o concello leva o seu primeiro apelido.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Bilurico escuro

O **bilurico escuro** ou bilurico patirrubio (***Tringa erythropus***) é unha ave limícola da familia Scolopacidae. O nome do xénero *Tringa* é o nome neolatino dado ao bilurico alinegro (*Tringa ochropus*) por Aldrovandus en 1599 baseado na palabra do grego antigo *trungas*, unha ave limícola de tmaño dun tordo, con rabadilla branca que movía a cola mencionado por Aristóteles. O nome específico *erythropus* procede do antigo grego *eruthros*, 'vermello' e *pous*, 'pé'.

Reprodúcese no norte de Escandinavia e norte de Asia e emigra ao sur ao Mediterráneo, ao sur das illas británicas, Francia, África tropical e Asia tropical para invernar. En Galicia é unha ave de paso escasa durante a época migratoria.
É unha especie monotípica, xa que non se recoñecen subespecies. 
A súa chamada é un asubío renxente que soa como *teu-it* (algo parecida á chamada do carrán rosado). A chamada de alarma é un *kyip-kyip-kyip*.

## Hábitat e distribución 
Reprodúcese no Ártico ao longo de gran parte de Eurasia, desde Laponia no oeste ata Chukotka no leste.

## Comportamento 
### Alimentación 
Aliméntase de pequenos invertebrados.

### Reprodución 
Nidifica na taiga aberta pantanosa, pon catro ovos nunha depresión que escava no chan. Para reproducirse a ave muda adquirindo unha plumaxe negra ou gris escura con manchas brancas e as patas se lle volven máis escuras.

## Conservación 
É unha das especies ás que se lle aplica o Acordo para a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias Africano-eurasiático (AEWA).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Junín, Cundinamarca

**Junín**, cuxo nome indíxena é **Chipazaque**, é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Guavio, a 103 km de Bogotá. Antecesor da actual vila de Junín foi o aborixe de Chipazaque, que debía o seu nome a que esta zona compartía os seus dominios entre o Zipa e o Zaque. O poboado estivo situado inicialmente preto de Pauso, na parte baixa da hondonada do Val de Gachetá.

## Toponimia 
O topónimo «Chipazaque» quere dicir, en *muysccubun* (lingua muisca), «o noso pai o Zaque», segundo Miguel Triana, ou «unión do Zipa e o Zaque», segundo Acosta Ortegón.

## Historia 
Non se coñece a data exacta da fundación do concello de Junín; porén algúns historiadores sitúan este acontecemento o 13 de agosto de 1550. Antecesor da actual vila de Junín foi a aborixe de Chipazaque, situada preto de Pauso, na parte baixa da hondonada do Val de Gachetá. Chipazaque formouse en torno da Igrexa que mandou facer o oidor Luis Enríquez o 14 de maio de 1600 ó oficial albanel Domingo Pérez.

Este territorio foi habitado polos indíxenas chíos, grupos mámbita e suraguas. Dende tempos anteriores á conquista as vilas que anteriormente integraban o cacicado de Guatavita atopábanse subordinados politicamente ó Zipa. Á chegada dos españois, o dominio do Zipa estendíase de sur a norte dende Tibacuy, Pasca e Quetame até Saboyá; polo nordés chegaba até Chocontá, Ubaté e Fúquene; de oeste a leste estendíase dende Facatativá, Zipacón e Tena até Gachalá. Chipazaque, hoxe Junín, fixo parte da encomenda de Francisco Vanegas confirmando a proximidade dos indíxenas chíos ás vilas anterioirmente mencionadas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
La Calera, Cundinamarca

**La Calera**, cuxo nome indíxena é **Teusacá**, é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa no oeste da Provincia do Guavio, a 18 km ó nordeste de Bogotá, preto das localidades de Chapinero e Usaquén.

## Toponimia 
O topónimo de La Calera ten a súa orixe na mina de calcaria, ou "calera", como se dicía antigamente. O poboado indíxena denominábase Teusacá que, segundo algúns historiadores, significa «prisión» e segundo Acosta Ortegón é «cercado prestado».

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Río Teusacá
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Poppa de Bayeux

**Poppa de Bayeux** foi a *frilla* (esposa ao xeito danés/normando)  do *jarl* dos normandos Rollon e da nai do duque de Normandía Guillerme Longa Espada. 

## Traxectoria 
As súas orixes seguen escuras. Os historiadores apuntan dúas hipóteses:

* Segundo Dudon de Saint-Quentin, sería filla do conde Berengario II de Neustria, conde de Bayeux. Mentres a cidade de Bayeux estaba asediada por viquingos liderados por Hrolf Ganger "o Camiñante", este último matou a Berengario II no momento da captura da cidade (885/889). Rollon prendeu a Poppa e tomouna como "*frilla*".
* Segundo os *Anais de Jumièges*, Poppa sería a filla de Guido, conde de Senlis e a irmá de Bernardo de Senlis.

Nos dous casos, a ascendencia de Poppa é prestixiosa: Berengario II de Neustria foi un dos dous marqueses de Neustria, o encargado de defender a rexión fronte aos normandos, mentres que Guido de Senlis descende pola liña feminina de Eberardo de Friúl.

Outra hipótese, menos prestixiosa, pero polo menos igual de críbel, apuntada polo historiador e especialista Jean Renaud, fai de Poppa unha concubina de Hrólf, unha pastora vida das Illas Hébridas.

Desta unión naceron polo menos dous nenos: unha rapaza chamada Gerloc (bautizada co nome de "Adela" e coñecida como Adela de Normandía, que faleceu no 962) e Guillerme Longa Espada. Este último naceu en ultramar mentres o seu pai Rollon seguía sendo pagán. Podería deducirse que este nacemento foi anterior ao Tratado de Saint-Clair-sur-Epte en 911, data da conversión e instalación definitiva de Rollon en Normandía. Para o historiador Pierre Bauduin, a unión entre Poppa e o líder normando testemuña un vínculo temperán entre este último e a aristocracia franca e permite contemplar baixo unha nova luz o acordo de 911: o rei Carlos o Simple trataba cunha persoa xa parcialmente integrada no reino carolinxio.

Unha estatua de Poppa foi erixida na parte superior dunha fonte na Place de Gaulle en Bayeux. 
## Notas 
## Véxase tamén  
### Bibliografía 
*Katharine S. B. Keats-Rohan, « *Poppa de Bayeux et sa famille* », en ''Onomastique et Parenté dans l'Occident médiéval*, Oxford, *Prosopographica et genealogica*, 2000 (), pp.&nbsp;140–153
*Pierre Bauduin, « *Des raids scandinaves à l’établissement de la principauté de Rouen* » en Elisabeth Deniaux, Claude Lorren, Pierre Bauduin e Thomas Jarry, *La Normandie avant les Normands, de la conquête romaine à l’arrivée des Vikings*, Edicions Ouest-France Université, Rennes, 2002, . 
**Rollon, chef viking'', por Jean Renaud e Sigrid Renaud|, Éditions Ouest-France Université, 2006,
Bilurico común

O **bilurico común** ou bilurico patirrubio (***Tringa totanus***) é unha ave limícola de Eurasia da familia Scolopacidae. O nome do xénero vén do nome neolatino *Tringa* que lle deu ao bilurico alinegro (*Tringa ochropus*) Aldrovandus en 1599 baseándose no nome do grego antigo *trungas*, dado a unha ave mencionada por Aristóteles. O nome específico, *totanus*, vén de *tótano*, o nome italiano para esta ave. En Galicia é unha ave invernante común. Poñen de 3 a 5 ovos.

É unha das especies ás que se aplica o Acordo para a Conservación das Aves Acuáticas Migrtorias Africano-eurasiático (AEWA).

Está amplamente distribuído e é bastante abondoso nalgunhas rexións, polo que non se considera que estea ameazado segundo a IUCN.

## Galería 

Ficheiro:Common Redshank Standing.jpg|En Lincolnshire, Reino Unido.
Ficheiro:Redshanks on stone pillar.jpg|Dous exemplres sobre un poste de pedra.
Ficheiro:Tringa totanus MWNH 0210.JPG|Ovos de *T. totanus* na colección do Museo de Wiesbaden.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Imaxes e documentación 
* Ageing and sexing (PDF; 1.4 MB) de Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze
* 
* 
* 
* 
* 
*
La Palma, Cundinamarca

**La Palma** é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia de Rionegro, a 150&nbsp;km ó noroeste de Bogotá.

## Historia 
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de La Palma estivo habitado polos indíxenas tapace, «Pedra Ardente», pero os muiscas déronlles o nome de *Colimas*, que significa «crueis» ou «sanguinarios».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
La Peña, Cundinamarca

**La Peña**, oficialmente **San José de La Peña**, é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Gualivá, a 140 km ó noroeste de Bogotá.

## Historia 
A vila india formouse por agregación de varios repartimentos no sitio chamado La Peña de Don Lope. Os seus poboadores orixinais foron os colimas. Nas monografías da Contraloría dáse o ano de 1675 polo da fundación da vila, que se formou por mor da construción da igrexa no mesmo sitio onde apareceu San Xosé, motivo polo cal, e ó estar nunha ladeira, déuselle o nome de San José de La Peña.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
La Vega, Cundinamarca

**La Vega**, oficialmente **San Juan de La Vega**, é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Gualivá, a 54 km de Bogotá, e a 45 minutos da mesma pola autoestrada que conduce a Medellín. A temperatura media anual está entre os 22 e os 24 °C.

## Historia 
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de La Vega estivo habitado polos indios *doymas* e os *bulucaymas*, clans que pertencían á nación panche.

A vila foi fundado o 12 de xuño de 1605 polo oidor Alonso Vásquez de Cisneros. Inicialmente chamouse Chambata e despois La Vega, polas súas características xeográficas. Un pouco máis tarde tomou o nome de San Juan de la Vega porque a poboación foi consagrada ó apóstolo San Xoán. En 1777, La Vega erixiuse como parroquia de brancos e dixo a primeira misa Matías Cabal de Melo y Pinzón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Unión Surafricana

A **Unión Surafricana** (en inglés, *Union of South Africa*, en neerlandés *Unie van Zuid-Afrika*, en afrikaans *Unie van Suid-Afrika*) foi un estado africano, predecesor histórico da República de Suráfrica. Comezou a existir o 31 de maio de 1910 como resultado da consolidación das colonias do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda na rexión austral de África baixo un só sistema de goberno.

As colonias antigamenente separadas, como a Colonia do Cabo, Natal, Transvaal e Orange, convertéronse en provincias da Unión Sudrafricana, máis a anexión da África do Suroeste alemá (actual Namibia) en 1915 tras o tratado de Versalles, despois da primeira guerra mundial.

Coa transformación de Suráfrica dun dominio da Comunidade Británica de Nacións a unha República en 1961, a Unión Surafricana deixou de existir e é desde entón parte da historia do estado da República Surafricana.

## Galería 

Coat of arms of South Africa (1932–2000).svg|Escudo da Unión Surafricana
USA-GG-crest.png|Escudo do gobernador da Unión Surafricana
Red Ensign of South Africa (1910–1912).svg|Bandeira (1910–1912)
Flag of South Africa (1928-1982).svg|Bandeira (1928-1994)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Muller, C. J., ed. (1969): *500 Years History of South Africa*. Pretoria: H&R-Academica.
* Thompson, L. (2006): *A History of South Africa*. Cape Town: Johnathan Ball Publishers. ISBN 978-1-8684-2236-4.
* Thompson, L. (1960): *The Unification of South Africa 1902-1910*. Oxford: Oxford University Press.
Colonia do Cabo

A **Colonia do Cabo** (en neerlandés *Kaapkolonie*, en inglés *Cape Colony*) foi a primeira colonia neerlandesa do extremo sur da África austral. Tomou o seu nome do cabo da Boa Esperanza.

Existiu entre 1775, máis dun século despois de 1652, cando Jan van Riebeeck, da Compañía Holandesa das Indias Orientais fundara a Cidade do Cabo, e 1806, cando foi ocupada polo Imperio británico e pasou a ser colonia deste imperio.

A rexión foi ocupada por colonos, principalmente neerlandeses e franceses, estes últimos, en gran parte exiliados hugonotes, que levaron con eles varias cepas de vide que se converteron a día de hoxe nunha gran fonte de riqueza para o país.

A antiga colonia converteuse nunha provincia da Unión Surafricana, e despois da República Surafricana, até a nova constitución desta república de 1994, cando foi dividida en 3 provncias: Cabo Oriental, Cabo Occidental e Cabo Setentrional.

## Galería 

Flag of the Governor of the Cape Colony (1876–1910).svg|Bandeira do gobernador británico da Colonia do Cabo (1876–1910)
Kasteel de Goede Hoop 2007.JPG|Entrada principal ao Castelo de Boa Esperanza, Cidade do Cabo

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* P. J. van der Merwe & Roger B. Beck (1995): *The Migrant Farmer in the History of the Cape Colony*. Athens, Ohio: Ohio University Press. ISBN 978-0-8214-1090-5.
* George McCall Theal (1970): *History of the Boers in South Africa; Or, the Wanderings and Wars of the Emigrant Farmers from Their Leaving the Cape Colony to the Acknowledgment of Their Independence by Great Britain*. Westport, Connecticut: Greenwood Press Group. ISBN 0-8371-1661-9.

### Ligazóns externas 
* Dr Cyril Hromník on research into ancient history of Africa .
Bilurico de ás negras

O **bilurico de ás negras** ou **bilurico de alas negras**

O bilurico de ás negras represena unha antiga liñaxe dentro do xénero *Tringa*; o seu único parente próximo vivo é o *T. solitaria*. Ambos teñen ás marróns con poucos puntos claros e un delicado pero  contrastado debuxo no pescozo e peito. Ademais, ambas as especies aniñan nas árbores, a diferenza doutros  escolopácidos. Aliméntae de pequenos invertebrados que apaña na lama, xa que esta especie inspecciona continuamente arredor das beiras da lagoa elixida.

Non é unha especie gregaria, aínda que ás veces se congregan en pequeno número en lugares axeitados para a súa alimentación. É unha ave de auga doce, e a miúdo pode verse en sitios demasiado restrinxidos para outras limícolas, que tenden a preferir sitios cunha vista ampla xeral.

Pon de 2 a 4 ovos en niños nunha árbore vella que pertenceron a outra especie, como o *Turdus pilaris*. A posta tarda unhas tres semanas en facer eclosión.

O bilurico de ás negras é unha das especies ás que se aplica o *Acordo para a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias Africano-eurasiático* (AEWA). Está amplamente distribuído e abunda, polo que a IUCN non o considera unha especie ameazada a escala global.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Texto sobre a especie en The Atlas of Southern African Birds
* Ageing and sexing (PDF; 4.0 MB) de Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Bilurico fino

O **bilurico fino** (***Tringa stagnatilis***) é un pequeno limícola. É un bilurico bastante pequeno que se reproduce en estepas herbosas abertas e taigas en zonas húmidas desde o extremo leste de Europa ata Asia central. O nome do xénero *Tringa* é a palabra neolatina coa que Aldrovandus nomeou o *Tringa ochropus* en 1599 baseándose na palabra do grego antigo *trungas*, unha ave mencionada por Aristóteles. O nome específico, *stagnatilis*, procede do latín *stagnum*, 'pantano'.

## Descrición 
Lembra un pequeno e elegante bilurico claro (*Tringa nebularia*), cun bico fino e longo e unhas patas amareladas moi longas. Igual que o bilurico claro é de cor marrón cincenta en plumaxe reprodutora, máis claro en inverno, e ten unha cuña de cor branca no seu dorso que é visible en voo. Porén, está máis emparentado co bilurico común (*Tringa totanus*) e o bilurico bastardo (*T. glareola*). Todos eles en conxunto forman o grupo de biluricos máis ben pequenos que adoitan ter patas vermellas ou avermelladas e en plumaxe reprodutora son xeralmente dunha tenue cor marrón clara pola parte superior con algunhas manchas escuras, cun padrón de manchas amarronadas pequenas algo difusas en peito e pescozo. A lonxitude é de 22 a 26&nbsp;cm, a envergadura alar é de 55 a 59&nbsp;cm e pesan de 45 a 120&nbsp;g.

## Distribución 
É unha especie migratoria, e a maioría das aves invernan en África e a India e uns poucos migran ao sueste asiático e Australia. En Galicia é unha ave accidental. Prefiren invernar a zonas húmidas de augs doces, como pantanos e lagos e vense xeralmente sós ou en pequenos grupos.

[miniatura|Ovos desta especie na colección do [Museo de Wiesbaden.]]

Estas aves aliméntanse sondando co bico en augas pouco profundas ou en lama húmida. Comen principalmente insectos e outras presas similares pequenas.

É unha das especies ás que se lle aplica o *Acordo sobre a Conservación de Aves Acuáticas Africano-eurasiático* (AEWA).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Texto sobre a especie en The Atlas of Southern African Birds
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Antonio Barbeito Pérez

**Antonio Barbeito Pérez**, nado en Ponteareas, foi un político galego.

## Traxectoria 
Emigrante en Buenos Aires. Retornou á súa parroquia de Guillade na República. Militante de Izquierda Republicana, logo do triunfo da Fronte Popular foi nomeado concelleiro de Ponteareas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu de Galicia e, en 1939, atopábase en Barcelona. Recibiu axudas de Buenos Aires para poder sobrevivir e marchou a Arxentina o 5 de xuño de 1939. En 1945 estaba exiliado en Buenos Aires. Nos anos sesenta regresou a Guillade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
Bilurico pativerde

[miniatura|Canción e chamadas, gravadas no oeste de [Sutherland, Escocia.]]

O **bilurico pativerde**, tamén coñecido como **bilurico claro,** (***Tringa nebularia***) é unha ave limícola da familia Scolopacidae. O nome do xénero *Tringa* é unha palabra neolatina que Aldrovandus lle puxo como nome á especie *Tringa ochropus* en 1599 baseándose na palabra do grego antigo *trungas*, que é o nome dunha ave mencionada por Aristóteles. O nome específico *nebularia* procede do latín *nebula*, 'néboa', xa que os pantanos do seu hábitat adoitan ser neboentos.

## Taxonomía 
Os seus parentes máis próximos son o bilurico patiamarelo grande (*Tringa melanoleuca*), que xunto co bilurico escuro (*T. erythropus*) forma un grupo estreitamente relacionado. As tres especies presentan a característica de ter as cores básicas de pés e patas dos *Tringa*, demostrando que este carácter é parafilético. Son tamén os biluricos máis grandes á parte do *Tringa semipalmata*, que ten unha constitución corporal máis robusta. O bilurico patiamarelo grande e o bilurico pativerde comparten un padrón do peito áspero, escuro e bastante definido e tamén moita cor negra nos ombreiros e dorso na plumaxe reprodutora.

## Distribución 
É unha ave subártica, que se reproduce no norte de Escocia cara ao leste a través do norte de Europa e Asia. É unha especie migratoria, que inverna en África, o subcontinente indio, e Australasia, xeralmente en augas doces. Reprodúcese en terreos secos preto de áreas pantanosas, poñendo uns catro ovos nunha depresión escavada no chan.

## Descrición 
Os biluricos pativerdes son marróns na plumaxe da época reprodutora e marróns cincentos en inverno. Cando están na auga, poden parecer moi similares aos biluricos finos, pero distínguense pola forma da metade inferior do bico, que lle dá unha aparencia ao pico de estar un pouco curvado cara a arriba. Teñen patas longas verdosas e un bico longo con base cincenta. Presentan unha cuña branca na parte dorsal en voo. Son algo meirandes que a especie relacionada o bilurico común. A chamada usual é unha serie rápida de tres curtas notas afrautadas silabeadas como *teu-teu-teu*.

Igual que a maioría dos limícolas, aliméntase de pequenos invertebrados, pero tamén capturan pequenos peixes e anfibios.

É unha das especies incluída no Acordo para a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias Africano-eurasiático (AEWA).

## Galería 

Ficheiro:Tringa nebularia0.jpg|Exemplar xuvenil
Ficheiro:Common Greenshank.ogg|En Manly Marina, Queensland, Australia
Ficheiro:Tringa nebularia MWNH 0205.JPG|Ovo da especie da colección do Museo de Wiesbaden.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Texto sobre a especie en The Atlas of Southern African Birds
* Ageing and sexing (PDF; 1.2 MB) de Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Walter Cunningham

**Ronnie Walter Cunningham**, nado en Creston (Iowa) o 16 de marzo de 1932 e finado o 3 de xaneiro de 2023, foi un astronauta estadounidense que formou parte da misión Apollo 7. Pasou un total de 10,84 días no espazo.

## Traxectoria
Cunningham graduouse en física pola Universidade de California nos Ánxeles en 1961 e doutorase na mesma materia. Foi graduado tamén en Xestión Avanzada de Programas pola Escola de Negocios de Harvard en 1974.

Foi seleccionado pola NASA en maio de 1963, na terceira promoción de astronautas. Cunningham foi asignado á tripulación principal do Apollo 2 antes da súa cancelación, e foi asignado como parte da tripulación de apoio do Apollo 1. Finalmente voou ao espazo na misión Apollo 7 o 11 de outubro de 1968, a primeira misión tripulada dunha nave Apollo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Apollo 7
Filopatría

En zooloxía, chámase **filopatría** á tendencia que presentan moitas especies animais a permanecer no mesmo territorio en que naceron, ou a volver ao mesmo para reproducirse ou nidificar.

Este fenómeno é moi frecuente entre as aves migratorias que adoitan volver aniñar ao mesmo lugar todos os anos. Outro exemplo deste comportamento son os salmóns que, tras nacer nun río determinado e pasar varios anos no mar, regresan ao mesmo lugar en que naceron para desovar. Entre os réptiles un dos casos máis coñecidos de filopatría é o das tartarugas mariñas, que volven todos os anos ás mesmas praias para depositar os seus ovos.

Tamén se describiron casos de filopatría invernal en aves migradoras. O grou (*Grus grus*) adoita visitar as mesmas zonas de alimentación cada outono e inverno cando os polos do verán anterior aínda seguen ao seu coidado. Esas zonas teñen unha maior diversidade de recursos alimenticios, aínda que en pequenas cantidades, o que as converten en lugares adecuados para establecer territorios de alimentación que defenden fronte a outros grous próximos tamén con polos ou xuvenís.

## Notas
Karate Kid

***Karate Kid*** (en ) é un filme estadounidense de 1984 escrito por Robert Mark Kamen e dirixido por John G. Avildsen. Foi o primeiro título da franquía *The Karate Kid* e está protagonizado por Ralph Macchio, Noriyuki "Pat" Morita e Elisabeth Shue. *The Karate Kid* conta a historia de Daniel LaRusso (Macchio), un adolescente adestrado en karate polo señor Miyagi (Morita) para axudar a defenderse a si mesmo e competir nun torneo contra os seus abusadores, sendo un deles o ex-mozo da súa noiva Ali Mills (Shue).

## Personaxes 
* Ralph Macchio como Daniel LaRusso
* Noriyuki "Pat" Morita como Mr. Miyagi
* Elisabeth Shue como Ali Mills
* Martin Kove como John Kreese
* Randee Heller como Lucille LaRusso
* William Zabka como Johnny Lawrence
* Chad McQueen como Dutch
* Ron Thomas como Bobby Brown 
* Rob Garrison como Tommy
* Tony O'Dell como Jimmy

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Refrain

«**Refrain**» (; en galego: «Retrouso»; orixinalmente titulada «**Refrains**») é unha canción composta por Géo Voumard e interpretada en francés por Lys Assia. Foi elixida para representar a Suíza no Festival de Eurovisión de 1956 tras gaña-la final nacional suíza en 1956. Declarouse gañadora desa edición, converténdose na primeira gañadora do festival.

## Festival de Eurovisión 1956 
[miniatura|esquerda|[Lys Assia, intérprete da canción, en 1958.]]
### Selección 
Esta canción participou na final nacional para elixir as dúas actuacións que representarían a Suíza no Festival de Eurovisión 1956. Esta celebrouse o 28 de abril de 1956. Finalmente, as cancións «Das alte Karussell» e «Refrains» declaráronse gañadoras da gala.

### No festival 
A canción participou no festival celebrado no Teatro Kursaal de Lugano o 24 de maio de 1956, sendo interpretada por Lys Assia.

Foi interpretada en noveno lugar, seguindo aos Países Baixos con Corry Brokken interpretando «Voorgoed voorbij» e precedendo a Bélxica con Mony Marc interpretando «Le plus beau jour de ma vie». A canción foi anunciada gañadora ao final do certame.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Suíza no Festival de Eurovisión