open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Casa do Rei en Schachen

A **Casa do Rei en Schachen** (Alemá Königshaus am Schachen) é unha pequena vila (*Schlösschen*) en Schachen (Wetterstein), Formación Wetterstein, a uns 10 km ao sur de Garmisch-Partenkirchen Baviera, Alemaña, construída por Lois II de Baviera. A casa construíuse entre 1869 e 1872.

## Localización
A Casa do Rei en Schachen está situada en Schachen, a unha altitude con vistas ao espectacular pano de fondo montañoso da Formación Wetterstein, a uns 10 km ao sur de Garmisch-Partenkirchen, Baviera. Só se pode chegar a el por unha estrada forestal de 10 km ou por unha camiñada de tres horas, ascendendo 1000 m desde o castelo de Elmau ou Garmisch-Partenkirchen, que ofrece unha vista do Zugspitze, entre outros.

## Historia 
left|thumb|220px|Vista desde o outro lado
A Casa do Rei en Schachen construíuse entre 1869 e 1872 para Lois II de Baviera e deseñada polo arquitecto Georg von Dollmann. A miúdo descríbese como un pavillón de caza, aínda que Luís nunca o usou para este propósito, xa que non lle gustaba cazar, senón que o utilizaba para celebracións de aniversarios. O edificio é o menos coñecido dos palacios construídos por Loís. O salón principal, coñecido como a "Sala Turca ou Moura", ocupa todo o andar superior da casa e está decorado elaboradamente ao estilo oriental, máis precisamente cunha mestura sobrecargada de estilos. O extravagante interior do piso superior contrasta fortemente co exterior e o andar baixo, que construíronse de forma bastante modesta ao estilo dos chalés alpinos, xa que a miúdo se construían como restaurantes de excursións.

En 2025, a casa designouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

## Xardín dos Alpes no Schachen 
Xunto á propia casa atópase o «Alpengarten auf dem Schachen», que ocupa aproximadamente unha hectárea, un xardín botánico alpino a uns 2000 m de altitude e que contén máis de 1000 especies de plantas desde os Alpes ata o Himalaia. Está mantido polo Botanischer Garten München-Nymphenburg, aberto durante os meses de verán todos os días de 8:00 a 17:00, e a entrada custaba 2,50 euros en 2018. Aínda que as montañas de Wetterstein son principalmente calcarias, a calcaria e a dolomita meteorízanse de xeito diferente: a dolomita descomponse en fragmentos e lascas sobre as que algunhas plantas prosperan especialmente ben. A cal meteorízase quimicamente, xorden calcificacións, nas que a auga se filtra rapidamente. Por outra banda, a arenita proporciona solos francos e baixos en calcaria que manteñen ben a auga.

En total, 42 parterres están asignados a diferentes rexións xeográficas, a flora do bosque bávaro, os Alpes, os Cárpatos, a Patagonia, as Montañas Rochosas e o Himalaia.

Blick ins Reintal.jpg|O val de Reintal valley
Schachen.JPG|Casa do Rei vista desde a *Bockhütte* en Reintal 
Garmisch-Patenkirchen-Schachen (Berg)-Königshaus am Schachen-ZI-1298-01-00-217515.jpg|Ilustracións do Pazo Mouro na época da súa construción
Garmisch-Patenkirchen-Schachen (Berg)-Königshaus am Schachen-ZI-1298-01-00-217516.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial  
* King Ludwig II and his castles
* Konigshaus am Schachen Story and photos of the King's House
África Occidental Alemá

**África Occidental Alemá** (*Deutsch-Westafrika*) foi a designación dos protectorados alemáns en África Occidental entre 1884 e 1919. 

## Denominación 
O termo empregábase normalmente para os territorios do Camerún alemán e Togolandia (hoxe Togo e parte de Ghana) xuntos, e máis raramente para a África Sudoccidental Alemá.

A África Occidental Alemá existiu como unidade administrativa só durante uns poucos anos. Porén, o termo tivo un uso máis longo no comercio.

A designación *Deutsch-Westafrika* pódese atopar nos seguintes nomes:

* Deutsch-Westafrikanische Handelsgesellschaft, fundada en 1896. 
* Deutsch-Westafrikanische Bank, fundado en 1904.

## Territorios 
A África Occidental Alemá entre 1884 e 1919 consistía nas seguintes áreas (excluíndo a África Sudoccidental Alemá):

## Notas 
## Véxase tamén 
* Repartimento de África
* Conferencia de Berlín
* Imperio colonial alemán
* Namibia
Tráxilo

dereita|miniatura|350x350px|Mapa da Antiga Macedonia coa localización de Tráxilo, ao oeste de Anfípolis.
**Tráxilo** (en grego Τράγιλος, Τράϊλος, ou Τράγιλα) foi unha antiga cidade grega de Bisaltia.

Tráxilo aparece mencionada por Estevo de Bizancio, así como por fontes epigráficas. Pertenceu á liga de Delos posto que aparece no rexistro de tributos de Atenas de -422/1. Consérvanse tamén moedas de Tráxilo do século -V coa inscrición «ΤΡΑΙ» ou «ΤΡΑΙΛΙΟΝ». Ademais, aparece documentado na lista de teorodocos de Epidauro do ano -360/59.

Foi o lugar de orixe de Asclepíades de Tráxilo, un mitógrafo do século -IV, discípulo de Isócrates.

Localízase na actual Aidonojori, uns 12 km ao noroeste de Anfípolis. 

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Mogens Herman Hansen, Thomas Heine Nielsen: *An Inventory of Archaic and Classical Poleis*. p. 821. ISBN 0-19-814099-1.
Os misterios de Alfred

***Os misterios de Alfred*** (en ) é unha serie de televisión franco-canadense animada creada por Mary Mackay-Smith e Merilyn Lido e producida por Gaumont Alphanim e Muse Entertainment. A serie segue a tres preadolescentes animais antropomórficos —Alfred Ourizo, Camille Ualabí e Milo Mofeta— mentres resolven misterios en Gnarly Woods. Emitiuse en Qubo nos Estados Unidos en 2010, Discovery Kids en Asia en 2012, e TVOntario como parte de TVO Kids no Canadá en 2011.

Estreouse en galego a través da plataforma do Xabarín Club.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de series de televisión con versión en galego
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Asclepíades de Bitinia

**Asclepiades de Bitinia** (en latín *Asclepiades*, en grego antigo Ἀσκληπιάδης ο Βιθυνός / *Asklêpiádês o Bithunós*) foi un médico bitinio que acadou unha gran popularidade en Roma a principios do século -I, fama que mantivo durante a súa vida e que aínda transmitiu aos seus sucesores. Crisilpo de Bitinia foi un dos seus seguidores. Plinio o Vello di que chegou á vellez sen coñecer a enfermidade e que finalmente morreu dun accidente.

## Traxectoria 
Dise que primeiro foi a Roma como profesor de retórica, pero non tivo éxito, e despois dedicouse á medicina. Do que se sabe da súa historia e da súa práctica médica, dedúcese que era un home de gran talento natural, que coñecía a natureza humana, ou mellor dito, a debilidade humana, e que era un moi bo observador, pero que sabía pouco de medicina. Comezou, segundo os que coñecen a súa propia ignorancia, observando a práctica dos seus predecesores e afirmou ter atopado un método eficaz para tratar as enfermidades. Como descoñecía a anatomía e a patoloxía, rexeitou os procedementos dos que investigaban a estrutura do corpo humano e observaban as causas das enfermidades, e dise que atacou en particular os escritos de Hipócrates. Abstívose de usar remedios moi activos e confiou na eficacia da dieta, o exercicio, os baños, a limpeza e outras circunstancias que aínda son necesarias para a saúde, pero nunca prohibiu o viño senón que fomentou o seu consumo, cousa que lle deu popularidade. Dividiu as enfermidades en agudas e crónicas. Filosoficamente, proclamábase como seguidor de Epicuro e aplicou a súa doutrina sobre os átomos, cos que construíu unha nova teoría asumindo que toda acción mórbida se reducía a unha obstrución dos poros e á mala distribución dos átomos.

## Notas
La Remaudière

**La Remaudière** (en ) é un concello do departamento do Loira Atlántico, na rexión administrativa dos Países do Loira e na Bretaña histórica, no noroeste de Francia.

## Demografía
Diario de Avisos (Lugo)

***Diario de Avisos***, foi un xornal que se publicou en Lugo en 1858. Só chegou a editar 4 números.

## Historia e características 
Foi fundado por Manuel Soto Freire, despois da experiencia de *La Aurora del Miño*. O seu director e único redactor foi Luciano Sánchez Gil. Saía dous días á semana (xoves e domingo) e tentaba recoller a publicidade da provincia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
The Son (serie de televisión)

***The Son*** é unha serie de televisión estadounidense baseada na novela homónima de 2013 escrita por Philipp Meyer. A serie foi desenvolvida por Meyer, Brian McGreevy e Lee Shipman. Componse de dúas tempadas con 10 episodios cada unha e emitiuse orixinalmente entre o 8 de abril de 2017 e o 29 de xuño de 2019.

## Sinopse 
En 1849, Eli McCullough é secuestrado aos 13 anos por comanches e criado como fillo adoptivo. En 1915, é un poderoso e desapiadado empresario gandeiro convertido en petroleiro. Loita por manter o seu imperio empresarial mentres busca deixarllo aos seus fillos e netos.

## Personaxes 
* Pierce Brosnan como Eli McCullough
** Jacob Lofland como Eli de mozo (coñecido polos comanches como Tiehteti Taiboo "patético rapaz branco")
* Henry Garrett como Pete McCullough
* Paola Núñez como María García
* Carlos Bardem como Pedro García (tempada 1)
* Zahn McClarnon como Toshaway
* Jess Weixler como Sally McCullough
* David Wilson Barnes como Phineas McCullough
* Sydney Lucas como Jeannie McCullough
**Lois Smith como Jeannie de vella (tempada 2)
* James Parks como Niles Gilbert
* Elizabeth Frances como Prairie Flower
* Shane Graham como Charles McCullough
* Kathryn Prescott como Ingrid de moza
** Wendy Crewson como Ingrid

## Notas
Asclepíades de Trales

**Asclepíades de Tralles** (latín : *Asclepiades*, grego antigo: Ἀσκληπιάδης) foi un bispo de Trales que viviu arredor do ano 484.
## Traxectoria 
A súa epístola **Anathematismi*,* dirixida contra Fulón, conservouse nunha tradución ao latín. Tamén se conservan algunhas cartas. Un escritor cristián co mesmo nome mencionado por Lactancio probabelmente fose unha persoa diferente, algo anterior no tempo.
## Notas
Asclepíades de Tráxilo

**Asclepíades de Tráxilo** (en grego antigo Ἀσκληπιάδης, *Asklēpiádēs*, en latín *Asclepiades Tragilensis*) foi un escritor grego de Tráxilo (Tracia) e contemporáneo de Isócrates de Atenas.
## Traxectoria 
Aínda que se di que foi un escritor tráxico, semella que foi máis ben un sofista ou un gramático. Foi o autor dunha obra chamada τραγῳδούμενα, en seis libros, que falaba dos temas empregados polos escritores tráxicos gregos e sobre o xeito co que trataran os seus mitos.
## Notas
Futbol Club Andorra

O **Futbol Club Andorra** é un club de fútbol español de Andorra la Vella, en Andorra. Foi fundado en 1942 e o seu terreo de xogo é o Nou Estadi Encamp, con capacidade para 5.600 espectadores. Aínda que pertence ao microestado de Andorra, está afiliado á Federación Catalá de Fútbol e compite nas ligas españolas desde 1948. Actualmente compite na Segunda División.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 3
* **Tempadas en 2ªB**: 19
* **Tempadas en 3ª**: 6 

## Palmarés 
***Primera Catalana (1):** 2018–19
***Copa Catalunya (3):** 1993–94, 2022–23, 2023–24

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Juan Otero Tovar

**Juan Ferney Otero Tovar**, nado en Sipí (Chocó) o , é un futbolista colombiano, que xoga como extremo no Sporting de Gijón, da Segunda División.

## Traxectoria 
### Comezos 
Formouse como futbolista nas canteiras do Deportivo Pereira e Santa Fe. En 2014 pasou á disciplina do Fortaleza CEIF, debutando ese mesmo ano co primeiro equipo na Primeira A. Tras xogar varios partidos esa tempada, na que o equipo descendeu á Primeira B, afianzouse como titular na seguinte, na que anotou 5 goles, o primeiro deles ante o América de Cali, e contribuíu ao ascenso do equipo de Bogotá á máxima categoría.

### Fabril 
En setembro de 2015 recalou no fútbol galego, sendo cedido ao Fabril, da Terceira División. No filial do Deportivo da Coruña formou unha destacada dianteira xunto a Pinchi, sumando entre ambos 40 goles, o que levou o equipo a disputar a promoción de ascenso á Segunda B, aínda que sen éxito.

En xuño de 2016 regresou ao Fortaleza, co que disputou o Torneo Finalización 2016. A pesar do seu bo rendemento, non puido evitar un novo descenso do seu equipo á Primeira B.

### Estudiantes 
O 9 de febreiro de 2017 confirmouse a súa cesión por un ano ao Estudiantes de la Plata da Arxentina. Debutou no campionato arxentino o 9 de marzo, nunha derrota por 3-2 contra o Vélez Sarsfield. No seu segundo partido debutou na Copa Libertadores, contra o Botafogo, e marcou o seu primeiro gol, aínda que o seu equipo perdeu por 2-1. Disputou logo a Copa Suramericana, cendo nos oitavos de final contra o Club Nacional de Paraguai.

Na tempada 2017/18 anotou 7 goles en liga, aos que sumou outros dous na Libertadores 2018.

### Amiens 
O 4 de xullo foi anunciado oficialmente como novo xogador do Amiens francés, ao que foi traspasado por uns 10 millóns de euros. Debutou na Ligue 1 o 12 de agosto, xogando como titular nunha derrota por 0-2 ante o Olympique de Lión. Durante os seguintes dous anos e medio disputou un total de 69 partidos co club francés, nos que marcou 5 goles e repartiu 6 asistencias.

### Santos Laguna 
O 4 de xaneiro de 2021 foi traspasado ao Santos Laguna da Primeira División mexicana. Militou durante un ano no conxunto de Coahuila, anotando 5 goles en 47 partidos.

### Club América 
En xaneiro de 2022 pasou ao Club América de Cidade de México, no que apenas tivo protagonismo, xogando menos de 300 minutos repartidos en 11 partidos.

### Sporting de Gijón 
En xullo de 2022 chegou ao Sporting de Gijón, da Segunda División española, onde xogou cedido durante dous anos. O seu bo rendemento en Xixón fixo que o club o incorporase en propiedade en xullo de 2024.

## Notas
Filotas de Anfisa

**Filotas** (grego antigo Φιλώτας; latín *Philotas*) foi un médico grego nado en Anfisa (Lócrida) a mediados do século -I. Estudou na cidade exipcia de Alexandría e estaba nesa cidade cando Marco Antonio tamén estaba alí, onde foi testemuña das súas extravagancias.

Fíxose amigo de Marco Antonio Antilo, fillo de Marco Antonio, con quen ás veces ceaba. Plutarco conta unha anécdota sobre o rapaz: Antilo fixera amizade con Filotas de Anfisa e, un día, mentres ceaban xuntos, divertido por unha frase filosófica que dixo, compensouno dándolle a vaixela, que era de prata.

Probabelmente fose o mesmo médico do que Apuleio Celso e Asclepíades Farmación conservaron varias fórmulas, e tamén o cita Galeno. 

## Notas
Redención (homónimos)

* **Redención**, concepto esencial en moitas relixións, incluíndo o xudaísmo, o cristianismo e o islam. O termo implica que algo foi pagado ou recomprado, como un escravo que foi liberado mediante o pago dun rescate.
* ***Redención***, periódico publicado en Redondela entre 1918 e 1919. 
* ***Redención***, periódico publicado en Vilagarcía de Arousa en 1923.https://www.cervantesvirtual.com/nd/ark:/59851/bmc1261745
Corvo mariño africano

O **corvo mariño africano** (***Microcarbo africanus***) é unha ave da familia Phalacrocoracidae. Reprodúcese en gran parte de África continental ao sur do Sáhara e en Madagascar. É unha ave residente pero realiza algúns movementos estacionais.

## Taxonomía 
O corvo mariño africano foi descrito formalmente en 1789 polo naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin na súa edición ampliada e revisada da obra de Carl Linné *Systema Naturae*. Situouno no xénero *Pelecanus* e deulle o nome binomial de *Pelecanus africanus*. Gmelin baseou a súa descrición no "African shag" que describira en 1785 o ornitólogo inglés John Latham no seu libro *A General Synopsis of Birds*. Durante un tempo estivo no xénero *Phalacrocorax*. Agora o corvo mariño africano é un dos cinco pequenos corvos mariños situados no xénero *Microcarbo* que fora creado en 1856 polo naturalista francés Charles Lucien Bonaparte.

Recoñécense dúas subespecies: É principalmente negro, con brillos verdes, na estación reprodutora. As cobertoiras das ás son prateadas. Ten unha cola longa, unha crista curta na cabeza e unha área facial vermella ou amarela. O bico é amarelo.

Os sexos son similares, pero os adultos non reprodutores e os xuvenís son máis marróns con barriga branca. Algunhas razas do sur manteñen a crista durante todo o ano.

## Distribución e hábitat 
É unha especie común e moi espallada e non se considera que estea ameazada. Reprodúcese en zonas húmidas de auga doce ou costas tranquilas.

## Comportamento 
Pode mergullarse a considerable profundidade, pero xeralmente aliméntase en augas pouco profundas. Frecuentemente trae as súas presas á superficie. Come diversos peixes. Prefire peixes pequenos de movementos lentos e os que teñen formas longas e fusiformes, como os mormíridos, siluriformes e cíclidos. Menos habitualmente come linguados (que localmente poden ser importantes na súa dieta), ras, invertebrados acuáticos e pequenas aves.

Pon de dous a catro ovos nun niño nunha árbore ou no chan, normalmente agochado da vista por herbas longas.

## Galería 

Ficheiro:Microcarbo africanus MHNT.ZOO.2010.11.47.8.jpg|Ovos da especie no MHNT.
Ficheiro:Reed cormorant (Microcarbo africanus) juvenile Sao Tome.jpg|Individuo xoveSão Tomé e Príncipe
Ficheiro:Reed cormorant (Microcarbo africanus) Sao Tome.jpg|Adulto secando as ásSão Tomé e Príncipe
Ficheiro:Reed cormorant in Ghana.jpg|En Ghana

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Corvo mariño africano (*Reed Cormorant*) - *The Atlas of Southern African Birds*
* Corvo mariño africano - Textosobre a especie en The Atlas of Southern African Birds.
Apuleio Celso

**Apuleio Celso** () foi un médico de Centuripa en Sicilia, titor de Terencio Valente e Escribonio Largo que viviu no século I. Suponse que é o autor de *Herbarium seu de Medicaminibus Herbarum*, que está escrito baixo o pseudónimo de Apuleio Bárbaro.
## Notas 
* Celsus, Appuleius en  Smith, William (editor). A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology (en inglés), 1870.
Ramón Otero Pedrayo (Fonoteca 92)

A quinta casete da colección Fonoteca 92 é un EP que recolle unha descrición biográfica de **Ramón Otero Pedrayo**, presentado por Isabel Freire Bazarra, inclúe ademais gravacións con fragmentos da propia voz do escritor e as impresións proporcionadas polos autores galegos Xosé Filgueira Valverde, Xaquín Lorenzo e Ramón Piñeiro sobre o propio autor, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de *El Correo Gallego*.

## Notas
Escribonio Asclepíades

**Escribonio Asclepiades** (latín: *Lucius Scribonius Asclepiades*) foi o nome dun médico que aparece nunha inscrición latina de data descoñecida e que se supuxo que é a mesma persoa que Largo Designatiano, cousa que é dubidosa.
## Notas 
## Véxase tamén 
## Outros artigos 
* Marco Artorio.
Roliña rabilonga

A **roliña rabilonga** (***Oena capensis***) é unha pequena pomba que vive na maior parte da África subsahariana, Madagascar e Arabia. É a única especie do xéneo ***Oena***.

## Taxonomía 
A roliña rabilonga é a única especie do xénero monotípico *Oena*. Está máis emparentado coas rolas do xénero *Turtur*, e algunhas probas filoxenéticas indican que *Oena* podería formar parte de *Turtur*.

En 1760 o zoólogo francés Mathurin Jacques Brisson incluíu unha descrición da roliña rabilonga no sexto volume da súa obra *Ornithologie* baseándose nun espécime recollido preto do Cabo de Boa Esperanza en Suráfrica. Utilizou para ela o nome francés *La tourterelle du Cap de Bonne Espérance* e o latino *Turtur capitis bonae spei*. Aínda que Brisson acuñou un nome latino para esta ave, este non está conforme co sistema de nomenclatura binomial vixente e non é recoñecido pola Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica. Cando en 1766 o naturalista sueco Carl Linné puxo ao día a súa obra *Systema Naturae* para a 12ª edición, engadiu 240 especies que descibira previamente Brisson. O termo específico *capensis* fai referencia ao Cabo de Boa Esperanza.

A roliña rabilonga está situada agora no xénero *Oena*, que foi creado polo naturalista inglés William Swainson en 1837. O nome do xénero procede do grego antigo *oinas*, que significa 'pombo'.

### Subespecies 
Recoñécense dúas subespecies:
[miniatura|Macho buscando comida no [Santuario de Aves de Nal Sarovar na India.]]

## Comportamento 
É bastante terrestre e xeralmente busca alimento en terreos abertos e beiras das estradas. Come case exclusivamente sementes diminutas, como as das herbas, ciperáceas e outras herbáceas. Non é gregaria e atópase soa ou en parellas, aínda que pode formar bandadas máis grandes nas pozas de auga. O seu voo é rápido con batidos entrecortados e unha tendencia a voar baixo.

### Reprodución 
Constrúe un niño de paus nun arbusto.

Pon dous ovos brancos, que incuba durante 16 días da maneira típica das pombas; a femia choca pola noite e de mañanciña e o macho desde a metade da maña ata o final do serán.

## Galería 

Ficheiro:Namaqua Dove.ogv|thumbtime=10|
Ficheiro:Tourterelle masquée MHNT.jpg|
Ficheiro:Namaqua dove, Oena capensis, at Mapungubwe National Park, Limpopo, South Africa (17902914729).jpg|
Ficheiro:Namaqua dove, Oena capensis, at Mapungubwe National Park, Limpopo, South Africa (17468688103), crop.jpg|
Ficheiro:Namaqua dove (Oena capensis) male.jpg|
Ficheiro:Namaqua dove (Oena capensis aliena) male perched at night.jpg|

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Roliña rabilonga (*Namaqua dove*) - Texto sobre a especie en The Atlas of Southern African Birds
*Roliña rabilonga (*Namaqua dove*) Guía estruturada das especies do sur de África
Saint-Gildas-des-Bois

**Saint-Gildas-des-Bois** (en ) é un concello do departamento do Loira Atlántico, na rexión administrativa dos Países do Loira e na Bretaña histórica, no noroeste de Francia.

## Demografía 
## Notas
Fermín Bouza Brey (Fonoteca 92)

A décimo novena casete da colección Fonoteca 92 é un EP que recolle unha descrición biográfica de **Fermín Bouza-Brey**, presentado por Isabel Freire Bazarra, inclúe ademais gravacións con fragmentos da propia voz do autor procedentes dunha entrevista, así mesmo, fala do escritor a súa viúva, Emilia Álvarez Álvarez, e Antón Fraguas achega as súas impresións, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de *El Correo Gallego*.

## Notas
El Agricultor (Lavadores)

***El Agricultor*** foi un semanario publicado en Lavadores entre 1917 e 1918.

## Historia e características 
"Órgano de la Federación Agrícola del partido judicial de Vigo", apareceu o 4 de xaneiro de 1917. Defensor do agrarismo. Dirixido por Ramón Sánchez, tiña a súa sede na Sociedad de Agricultores de Lavadores. Aínda se publicaba en setembro de 1918.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* *El Campesino (1900)*
* *El Campesino (1929)*
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Dexipo de Cos

**Dexipo de Cos** (grego: Δέξιππος, latín *Dexippus*) foi un médico grego da illa de Cos, discípulo de Hipócrates, que viviu no século -IV. Aparece mencionado en Galeno, Plutarco e Aulo Xelio.
## Traxectoria 
Hecátompo, sátrapa ou príncipe de Caria, chamouno para curar os seus fillos Mausolo e Pixodaro dunha grave enfermidade, e el aceptou coa condición de que Caria deixase de facerlle a guerra a Cos, segundo a Suídas.

Escribiu algúns libros de medicina que non se conservan pero cuxos títulos se coñecen. Erasístrato critícao por ser demasiado severo á hora de restrinxir a cantidade de bebida permitida aos pacientes.
## Notas
El Eco Literario

***El Eco Literario*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1887 e 1888.

## Historia e características 
Apareceu o 1 de agosto de 1887. Dirixido por Eduardo Pato Martínez. Entre os seus redactores figuraron Luis Bouza Trillo e Román Prieto, que abandonou a redacción en setembro de 1887. Publico en folletín *El marino*, de Carmen Beceiro. Cesou a súa publicación a principios de xaneiro de 1888.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Blanco Amor / Celso Emilio Ferreiro (Fonoteca 92)

A vixésimo sexta casete da colección Fonoteca 92 é un EP que recolle unha descrición biográfica de **Blanco Amor** e **Celso Emilio Ferreiro**, presentado por Isabel Freire Bazarra, inclúe ademais gravacións con fragmentos da propia voz dos autores pertencentes ó Arquivo Sonoro de Galicia, proporcionadas por Carlos Laíño, RNE en Vigo e Afonso Vázquez-Monxardín, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de *El Correo Gallego*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arquivo Sonoro de Galicia
Xocas / Taboada Chivite (Fonoteca 92)

A trixésimo terceira casete da colección Fonoteca 92 é un EP que recolle na cara A unha descrición biográfica do intelectual ourensán **Xocas**, cunha gravación da súa voz rexistrada durante unha conferencia e mais un poema recitado da voz de Ramón Puente, e que na cara B recolle unha descrición biográfica de **Taboada Chivite**, cunha gravación da súa voz rexistrada durante unha conferencia, pertencente ó Arquivo Sonoro de Galicia e proporcionada por Carlos Guitián, presentado por Isabel Freire Bazarra, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de *El Correo Gallego*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arquivo Sonoro de Galicia
Emilio González López / Antonio Fraguas Fraguas (Fonoteca 92)

A cuadraxésima casete da colección Fonoteca 92 é un EP que recolle na cara A unha descrición biográfica de **Emilio González López**, cunha gravación da súa propia voz rexistrada durante unha intervención no programa da Radio Galega "Parladoiro", e que na cara B recolle unha descrición biográfica de **Antonio Fraguas Fraguas**, cunha gravación da súa propia voz rexistrada durante unha entrevista persoal ó escritor, presentado por Isabel Freire Bazarra, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de *El Correo Gallego*.

## Notas
BLEU

**BLEU** ( **Bilingual Assessment Understudy,** ou **estudo de avaliación bilingüe** ) é un algoritmo para avaliar a calidade dun texto traducido automaticamente dunha lingua natural a outra. A calidade considérase a correspondencia entre a *saída* dunha máquina e a dun humano: «canto máis se achegue unha tradución automática a unha tradución humana profesional, mellor é». Esta é a idea central de BLEU. Inventada en IBM en 2001, BLEU foi unha das primeiras métricas en ter en conta a correlación cos humanos sobre o un xuízo de calidade, e segue a ser unha das métricas automatizadas máis económicas e máis populares.

As puntuacións calcúlanse para segmentos traducidos individuais (xeralmente frases) comparándoos cun conxunto de traducións de referencia de boa calidade. Esas puntuacións fanse a media de todo o corpus para obter unha estimación da calidade global da tradución. Non se teñen en conta a intelixibilidade nin a corrección gramatical.

A saída de BLEU é sempre un número entre 0 e 1. Este valor indica o semellante que é o texto candidato aos textos de referencia, sendo os valores máis próximos a 1 os que representan textos máis semellantes. Poucas traducións humanas acadarán unha puntuación de 1, xa que isto indicaría que o texto candidato é idéntico a unha das traducións de referencia. Por este motivo, non é necesario acadar unha puntuación de 1. Debido a que hai máis oportunidades de coincidencia, engadir traducións de referencia adicionais aumentará a puntuación de BLEU.

## Notas
Saint-Lyphard

**Saint-Lyphard** (en ) é un concello do departamento do Loira Atlántico, na rexión administrativa dos Países do Loira e na Bretaña histórica, no noroeste de Francia.

## Demografía 
## Notas
La Aurora (Ferrol)

***La Aurora*** foi un semanario editado en Ferrol de 1867 a 1868.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico de literatura, moralidad y recreo*, apareceu o 24 de agosto de 1867. Publicábase os días 7, 15, 23 e último de cada mes. Impreso por Francisco Suárez, entre os seus redactores figuraban Eduardo Caamaño, Gregorio Lago, Enrique Lacaci e Ricardo Obertín. Incluía seccións de viaxes, arte, literatura e revista da semana. Cesou a súa publicación co número 28 o 13 de setembro de 1868.

A publicación estaba redactada por mozos alumnos do corpo administrativo da Armada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Eduardo Pato Martínez

**Eduardo Pato Martínez**, nado en Ferrol o 4 de agosto de 1849, foi un poeta e xornalista galego.

## Traxectoria 
Poeta e profesor de piano, solfexo e canto. En *El Correo Gallego*, *Gaceta de Galicia*, *Galicia* e *Galicia Recreativa* apareceron poemas seus. Dirixiu o periódico *El Eco Literario* de Santiago de Compostela en 1887. Colaborou en *El Fin del Siglo*. Foi premiado nos certames literarios de Guadalaxara e Segovia en novembro de 1891.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Beceiro.
## Notas
El Agricultor

***El Agricultor*** foi o nome de varios periódicos:

****El Agricultor***, periódico editado en Riotorto (1907-1919).
****El Agricultor***, periódico editado en Lavadores (1917-1918)
Andrés Nogueira Fos

**Andrés Nogueira Fos** foi un sacerdote e agrarista galego.

## Traxectoria 
Cura párroco de Verea. Agrarista, colaborou con Acción Gallega. Foi un dos organizadores do mitin de Bande do 26 de xaneiro de 1913 no que interviu Basilio Álvarez, e participou no mitin de Lobios do 12 de outubro dese ano con Basilio Álvarez, Perfecto Estévez, Francisco A. Pena, Luciano Meleiro Tejada e Antonio R. Velero. En outubro de 1914 xunto con Eligio M. Álvarez solicitaron autorización ao gobernador civil de Ourense para continuar publicando *El Heraldo Gallego* baixo a dirección de Domingo Lázaro Cardenal. Foi obxecto dun atentado político o 1 de febreiro de 1915. Volveron atentar contra a súa vida en 1916. Como presunto autor do atentado foi xulgado en Ourense por asasinato frustrado Constantino Iglesias Feijóo.
Instalou unha fábrica de fariña en Verea. A fábrica sufriu un atentado con dinamita o 11 de maio de 1925. Asistiu ao banquete na honra de Xerardo Abad Conde celebrado en Ourense antes do mitin do 18 de xuño de 1931, xunto con Basilio Álvarez..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
José María Tojeira

**José María Tojeira Pelayo,** coñecido como **Chema Tojeira**, nado en Lavadores (Vigo) en 1947 e finado na Cidade de Guatemala o 5 de setembro de 2025, foi un relixioso galego, de nacionalidade española e salvadoreña, crego católico da Compañía de Xesús. 

## Traxectoria 
Estudou Filosofía e licenciouse en Teoloxía pola Universidade de Comillas (Santander). 

### Honduras 
Como sacerdote católico chegou a Centroamérica en 1969. Foi destinado primeiro a Honduras, con traballos de asistente para a Compañía de Xesús. Foi o crego párroco da vila de Sulaco, entre 1975 e 1976. Compaxinou o seu labor sacerdotal co posto de director de radio El Progreso entre os anos de 1976 a 1980, e coa realización de traballo social con grupos campesiños.

Ademais, foi membro do Equipo de Reflexión, Investigación y Comunicación (ERIC) en Honduras entre 1980 e 1982. Foi designado como vigairo episcopal de Yoro desde o ano 1982 até o ano 1985.

### O Salvador 
En 1985, e en plena guerra civil, envíano ao Salvador co nomeamento de superior dos estudantes de teoloxía da Compañía de Xesús, un posto que ostentou desde 1985 até 1988.

Posteriormente, foi provincial dos xesuítas en Centroamérica de 1988 a 1995. Precisamente naqueles anos en 1989, tras o asasinato de Ignacio Ellacuría e sete persoas máis (seis delas xesuítas) nas instalacións da Universidade Centroamericana José Simeón Cañas (UCA), Tojeira liderou o proceso legal en contra dos membros do Exército do Salvador, condenados como autores materiais do crime. Tojeira vivía moi preto e acudiu dos primeiros ao lugar do asasinato cando estaba de viaxe en Guatemala o 5 de setembro de 2025.

## Notas
Lista de anfiteatros romanos

thumb|upright=1.25|Mapa dos anfiteatros romanos

Atopáronse restos de polo menos 230 anfiteatros romanos amplamente esparexidos pola área do Imperio Romano. Trátase de grandes espazos ao aire libre, circulares ou ovais, con asentos elevados de 360 ​​graos, que non se deben confundir cos teatros máis comúns, que son estruturas semicirculares. Non obstante, hai varios edificios que tiveron un uso combinado como teatro e anfiteatro, especialmente en Europa occidental. A continuación móstrase unha lista incompleta das localizacións dos anfiteatros romanos por país.

## Notas
## Véxase tamén 
* Arquitectura da Roma Antiga
* Circo romano
* Arena
* Stadium

### Ligazóns externas
* Aerial Photographs
* article "Amphitheatrum" (Smith's Dictionary of Greek and Roman Antiquities)
* Rome: Colosseum at LacusCurtius with Platner article
* Small list with details
* Romanheritage.com site with photos of Roman Amphitheaters
* Google Earth file containing several locations 
* Romanheritage.com site with photos of Roman Amphitheaters
Aerénquima

[miniatura|Aerénquima no corte transversal dun talo da planta acuática *[Schoenoplectus tabernaemontani*.]]
O **aerénquima** ou **parénquima aerífero**   ou lagoas (*lacunae*), é unha modificación do parénquima que forma un tecido esponxoso que crea espazos ou canles de aire nas follas, talos e raíces dalgunhas plantas, o cal permite realizar o intercambio de gases entre o talo e a raíz. As canles cheas de cavidades de aire (ver imaxe á dereita) proporcionan unha vía interna de baixa resistencia para o intercambio de gases como o oxíxeno, dióxido de carbono e etileno entre a parte da planta que está por riba do nivel da auga e os tecidos mergullados. O aerénquima é tamén moi común en plantas acuáticas e de zonas húmidas que deben crecer en solos hipóxicos.

A palabra "aerénquima" procede do latín modermo e deriva do latín *aer*, 'aire' e do grego *enkhyma*, 'infusión'.

## Formación do aerénquima e hipoxia 
O aerénquima (cavidades cheas de aire) pode ser de dous tipos segundo a súa orixe: lisíxeno e esquizóxeno. O aerénquima lisíxeno fórmase por apoptose de determinadas células corticais da raíz para formar cavidades cheas de aire. O aerénquima esquizóxeno fórmase por descomposición de substancias pécticas nas lamelas medias da parede celular coa consecuente separación das células.

Cando os solos están asolagados, prodúcese un estado de hipoxia, xa que os microorganismos do solo consomen oxíxeno máis rápido que a difusión do mesmo. A presenza de solos hipóxicos é unha das características definitorias das zonas húmidas. Moitas plantas das zonas húmidas posúen aerénquima, e nalgunhas, como as Nymphaeaceae, hai un de fluxo de aire atmosférico a través das follas e rizomas. Hai moitas outras consecuencias químicas da hipoxia. Por exemplo, a nitrificación queda inhibida, xa que se produce un nivel baixo de oxíxeno e fórmanse compostos tóxicos, a media que as bacterias usan nitrato, manganeso e sulfato como aceptores de electróns alternativos. O potencial de oxidación-redución do solo diminúe e disólvense os óxidos metálicos como os de ferro e manganeso, aínda que a perda radical de oxíxeno permite a reoxidación destes ións na rizosfera.

En xeral, o nivel baixo de oxíxeno estimula as plantas a producir etileno.

## Vantaxes 
As grandes cavidades cheas de aire proporcionan unha vía interna de baixa resistencia para o intercambio de gases entre os órganos da planta que están sobre a auga e os tecidos que están baixo a auga. Isto permite que as plantas crezan sen teren que pagar os custos metabólicos da respiración en condicións anaerobias. Ademais, a degradación das células corticais durante a formación do aerénquima reduce o custo metabólico das plantas durante o estrés causado pola seca. Parte do oxíxeno transportado a través do aerénquima pérdese polos poros da raíz e pasa ao solo circundante. A pequena rizosfera resultante do solo oxixenado arredor de raíces individuais alberga microorganismos que preveñen o influxo de compoñentes do solo potencialmente tóxicos como o sulfuro, ferro e manganeso.

## Notas
Castelao (Fonoteca 92)

***Castelao*** é un EP que recolle unha descrición biográfica de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, presentado por Isabel Freire Bazarra, con fragmentos da propia voz do autor rexistrada para a presentación da obra de teatro *Os vellos non deben de namorarse* feita en Montevideo no ano 1941 (cedida polo Arquivo Sonoro de Galicia). Así mesmo, Ramón Piñeiro e Ánxel Fole fan comentarios sobre Castelao (gravados durante a súa intervención no programa da Radio Galega "Parladoiro"), ademais das impresións proporcionadas por Ricardo Carvalho Calero e Ramón Otero Pedrayo (ámbalas dúas cedidas polo Arquivo Sonoro de Galicia). É a octoxésimo novena casete da colección Fonoteca 92, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de *El Correo Gallego*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arquivo Sonoro de Galicia
Saint-Lumine-de-Clisson

**Saint-Lumine-de-Clisson** (en ) é un concello do departamento do Loira Atlántico, na rexión administrativa dos Países do Loira e na Bretaña histórica, no noroeste de Francia.

## Demografía
## Notas
André Haefliger

**André Haefliger**, nado en Nyon (Suíza) o 22 de maio de 1929, e finado o 7 de marzo de 2023, foi un matemático suízo que traballou principalmente en topoloxía. 

## Traxectoria 
Haefliger foi a escola en Nyon e rematou os estudos no Collège de Genève en Xenebra. Estudou matemáticas na Universidade de Lausana desde 1948 a 1952. Traballou dous anos como axudante docente na École Polytechnique da Universidade de Lausana. Despois traslaouse á Universidade de Estrasburgo, e logo seguiu  a Charles Ehresmann a París, onde recibiu o seu grao de doutor en 1958. A súa tese foi titulada "*Estruturas foliadas et cohomoloxía con valores nun feixe de groupoïdes*" e foi escrita baixo a supervisión de Charles Ehresmann.

Haefliger conseguiu un bolsa de investigador para un ano na Universidade de París, onde participou no seminario de Henri Cartan, e despois, desde 1959 a 1961, traballou no Instituto para o Estudo Avanzado en Princeton, Nova Jersey. Desde 1962 foi catedrático na Universidade de Xenebra até a súa xubilación en 1996.

En 1966 Haefliger foi conferenciante invitado  no Congreso Internacional de Matemáticos en Moscova. En 1974–75, foi presidente da Sociedade Matemática Suíza.

Haefliger obtivo un Doutoramento *honoris causa* da  ETH Zürich en 1992 e da Universidade de Dijon en 1997. En 2020 Haefliger e Martin Bridson foron galardoados co Premio Leroy P. Steelepremio Leroy P. Steele para a Exposición Matemática da Sociedade Matemática Americana (AMS), polo seu libro *Espazos Métricos de Curvatura*  *Non-Positiva* (Springer Verlag, 1999).

Haefliger Morreu o 7 de marzo de 2023, á idade de 93 anos.

## Investigación 
Os intereses investigadores principais de Haefliger  foron a topoloxía diferencial e a xeometría.

Haefliger atopou a obstrución topolóxica á existencia dunha estrutura de spin nunha  variedade Riemanniana orientable. En dous artigos no *Annals* estudou varios encaixamentos de esferas relacionados cos teoría de nós. Tamén fixo contribucións importantes na teoría de foliacións, introducindo a noción de estruturas de Haefliger.

Escribiu máis de 80 artigos en revistas revisadoas por pares e tivo 20 estudantes de doutoramento, incluíndo Augustin Banyaga e o futuro Medallista Fields, Vaughan Jones.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
*
Río Troncoso

O **río Troncoso**, chamado **Trancoso** en Portugal, é un río do noroeste da península ibérica, afluente pola esquerda do Miño.

## Curso 
Trátase dun río internacional, conformando ao longo da maioría do seu curso a Fronteira entre España e Portugal, separando o municipio portugués de Melgaço do municipio español de Padrenda. O punto próximo á fonte de río onde a fronteira abandona o curso de correntes de auga para axustarse ao dos cumes da serra do Laboreiro pode ser considerado como o principio da raia *seca*.

Nado na serra do Laboreiro (Portugal), ten unha lonxitude total de 14 km.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Non chores, Sabeliña (Zarzuela galega. Selección)

'''*Non chores, Sabeliña* (Zarzuela galega. Selección)'* é un EP que reproduce a zarzuela de título homónimo escrita por Gustavo Freire en 1943, con libreto en galego de Xosé Trapero Pardo. Gravada en directo durante a súa estrea no Auditorio Gustavo Freire de Lugo o 27 de maio de 1992, interpretada pola Banda Municipal de Lugo, dirixida por Rosendo Ivorra Jover e acompañada polo Orfeón Lucense, dirixido por Xesús Regueiro Zumaquero. É a sesaxésimo terceira casete da colección Fonoteca 92, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de *El Correo Gallego''.

## Elenco 
Foi representada polo grupo de teatro Achádego, levada a escena polos actores: 
* Noemí Mazoy como Sabela
* Moncho García Otero como Xosé
* Begoña Regueiro como Luísa
* Fernando Gómez Jácome como xastrico
* Xosé Anxo Neira como cego

## Notas
Javier León Gómez

**Javier León Gómez**, nado en Barcelona en 1973 é un antropólogo, editor e ensaísta español especializado en comunidades utópicas. Dirixe o grupo editorial Dharana, que inclúe as editoriais Séneca, Nous e Dharana. É o fundador do proxecto Ou Couso unha comuna ecolóxica en Samos (Lugo), creada en 2013. Como ensaísta publicou dez obras e colaborado con outros autores destacados.

## Formación e desenvolvo 
Doutor en Antropoloxía pola Universidade de Sevilla, a súa investigación está centrado nas comunidades utópicas, sendo relevante o seu traballo de campo en Francia, Escocia, Alemaña e India. É o fundador dunha comuna ecolóxica situada en Samos (Lugo) e baseada en principios utópicos como o decrecemento e o apoio mutuo e que integra diversas nacionalidades.​ Tamén preside a Fundación Dharana e é vicepresidente da Fundación Acacia. É o fundador e director das editoriais Séneca, Nous e Dharana.[7]​ Séneca (que recupera o nome da antiga editorial Séneca creada polos españois do exilio en México e funcionando entre 1939 e 1946) empezou a publicar en 2006 ensaios de cultura e identidade, e editou trescentas obras ata 2025. Nous funciona desde 2008 con diversas obras de espiritualidade e nova consciencia e Dharana publica ensaios centrados na actualidade política social e económica.  

## Obra como autor 
* “Entrevista a un masón, perspectiva antropolóxica dunha realidade ignorada” (Séneca, 2006).
* “Creando Utopías, o papel da rebeldía #ante a nova orde mundial” (Séneca, 2007).
* "Masonería: Antigos Manuscritos"(Séneca, 2010).
* “Ama ata que che doia” (Nous, 2011).
* “Apoio Mutuo e Cooperación nas Comunidades Utópicas” (Dharana, 2012).
* “Asexualidad: pódese vivir sen sexo?: vivir sen sexo, a maior insubordinación do noso tempo” (Nous, 2014).
* “Practica os camiños: camiñando cara á impermanencia” (Sirio, 2014).
* “Antropoloxía das comunidades utópicas: perspectiva comparada de proxectos alternativos para un planeta finito”(Dharana, 2022)

## Obra en colaboración con outros autores 
* Ramiro Calle “Amor é Relación” (Nous, 2014).
* Emilio Carrillo “A xestión do Misterio: un achegamento á sabedoría perenne nos nosos días (Nous, 2021).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Grupo editorial Dharana
Bill McCracken

**William Robert McCracken**, nado en Belfast o 29 de xaneiro de 1883 e finado en Kingston upon Hull o 20 de xaneiro de 1979, foi un futbolista irlandés que xogaba de defensa. Pasou á posteridade como o inventor da trampa do fóra de xogo, o que levou a unha modificación nas regras do fútbol. 

## Traxectoria 
### Como futbolista 
Durante a súa carreira como futbolista, McCracken foi  capitán tanto do Newcastle United inglés como da selección nacional de Irlanda. Militou no Newcastle durante dúas décadas, entre 1904 a 1924, contabilizando 432 partidos, e conquistou tres ligas inglesas e unha FA Cup. Foi 16 veces internacional coa selección irlandesa, coa que marcou un gol.

McCracken é un dos poucos xogadores cuxas accións provocaron cambios nas regras do fútbol. Xogando como lateral dereito no Newcastle, ideou a técnica de adiantarse para deixar os atacantes contrarios en fóra de xogo, regra que por aquel entón establecía que debía haber tres defensores entre o dianteiro máis avanzado e a liña de gol. A estrataxema defensiva de McCracken tivo tanto éxito que a lei do fóra de xogo foi modificada a dous defensores entre o atacante máis adiantado e a liña de gol. O ilustre adestrador italiano Vittorio Pozzo, que o vira xogar persoalmente, eloxiouno como o "mestre do fóra de xogo". Segundo Pozzo, McCracken incluso escribiu un folleto para explicar o seu "truco do fóra de xogo".

### Como adestrador 
Despois de deixar o Newcastle, adestrou durante oito anos o Hull City, ao que levou ata as semifinais da FA Cup en 1930. Deixou o club un ano despois.

Máis tarde pasou polos banco dos Gateshead e  do Millwall, ata que ingresou no Aldershot, ao que dirixiu entre 1937 e 1950. Posteriormente foi observador do Newcastle, función que exerceu tamén no Watford ata a década de 1970, cando contaba con preto de 90 anos.

## Familia 
Era primo do tamén futbolista Robert McCracken.

## Notas
Georges Reeb

**Georges Henri Reeb**, nado o 12 de novembro de 1920 e finado o 6 de novembro de 1993, foi un matemático francés. Traballou en topoloxía diferencial, xeometría diferencial, ecuacións diferenciais, topoloxía de sistemas dinámicos e análise non estándar.

En 1948 recibiu un doutoramento na Universidade de Estrasburgo (esta última fora evacuada a Clermont-Ferrand durante a ocupación) coa tese *Propiedades topolóxicas das variedades foliadas*. O seu director de tese foi Charles Ehresmann.

En 1954, foi convidado ao Institute for Advanced Study.  

En 1965, estivo, xunto con Jean Leray e Pierre Lelong, na orixe dun encontro bianual en Estrasburgo entre físicos teóricos e matemáticos. Este encontro aínda se celebra hoxe en día.  

Foi profesor en Grenoble (Universidade Joseph Fourier) e en Estrasburgo (Universidade Louis-Pasteur), onde dirixiu entre 1967 e 1972 o Instituto de Investigación Matemática Avanzada, que creara con Jean Frenkel en 1966.  

Foi nomeado Cabaleiro, en 1973, e máis tarde Oficial, en 1982, da Orde Nacional do Mérito.  

En 1991 foi nomeado doutor *honoris causa* pola Universidade de Friburgo de Brisgovia e pola Universidade de Neuchâtel.  

## Contribucións en xeometría diferencial 
[miniatura|De esquerda a dereita: [René Thom, Jean Arbault, Jean-Pierre Serre, Josiane Serre, Jean Braconnier, Georges Reeb, no Instituto de Investigacións Matemáticas de Oberwolfach en 1949.]]
Reeb é o creador da teoría topolóxica das foliacións, ilustrada polo exemplo típico da foliación de Reeb .

O teorema de Reeb establece que unha variedade compacta que admite unha función con exactamente dous puntos críticos é homeomorfa á esfera. A proba deste resultado fai presentir a existencia de estruturas exóticas na esfera, é dicir, a posibilidade de esferas homeomorfas mais non difeomorfas, o que foi confirmado en 1956.

## Un defensor da análise non estándar 
Cara a 1973, Georges Reeb descobre por acaso a análise non estándar de Abraham Robinson e convértese nun ardente defensor e promotor dela. Enfrontouse ás reticencias de numerosos dos seus colegas. Isto non lle impediu dirixir arredor dunha decena de teses sobre a aplicación da análise non estándar aos sistemas dinámicos. Unha exposición de Pierre Cartier no Seminario Bourbaki foi dedicada en 1981 aos traballos que el suscitara.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Pierre Cartier,*Perturbations singulières des équations différentielles ordinaires et analyse non-standard*, Séminaire Bourbaki, Exp. No. 580, Vol. 1981/1982, Astérisque, 92-93, Soc. Math. France, Paris, 1982, pp. 21-44.		
*Claude Lobry, *Et pourtant,ils ne remplissent pas N!*, Aleas, Lyon 1989 
### Ligazóns externas 
*  *Ramified Recursion and Intuitionism* in memory of Georges Reeb
*
Artemón de Esparta

**Artemón de Esparta** (en latín *Artemon*, en grego antigo Ἀρτέμων) foi un espartano que construíu os aparellos militares que Pericles empregou na guerra contra Samos no ano  -441, segundo Plutarco e Diodoro Sículo.
## Traxectoria
Plinio o Vello di que Policleto esculpiu unha estatua del que foi moi célebre na súa época. Algúns autores confundírono con Artemón de Clazómenas.
## Notas
Artemón

**Artemón** é o nome dunha serie de persoas da Antigüidade:

* Artemón de Casandrea, escritor grego.
* Artemón de Clazomenas, escritor grego.
* Artemón, monxe romano considerado herexe.
* Artemón de Esparta, construtor de dispositivos militares.
* Artemón de Magnesia, escritor grego.
* Artemón, poeta grego de orixe mélica.
* Artemón de Mileto, escritor grego.
* Artemón de Pérgamo, retórico grego.
* Artemón, retórico grecorromano.
* Artemón, dobre de Antíoco III o Grande.
* Artemón, médico grego.
* Artemón, pintor grego.
* Artemón, escultor grego.