Claudine Picardet

**Claudine Picardet** (nada Poullet, e logo Guyton de Morveau), nada en  Dijon  o 7 de agosto de 1735 e finada en  París o  4 de outubro de 1820, foi  unha química, mineróloga, meteoróloga e tradutora científica francesa . Destacou entre os químicos franceses de finais do polas súas abundantes traducións de literatura científica do sueco, inglés, alemán e italiano ao francés.  Axudou a establecer Dijon e París como centros científicos, contribuíndo substancialmente á difusión do coñecemento científico durante un período crítico da revolución química .

## Traxectoria 
Claudine Poullet foi a filla máis vella dun notario real, François Poulet de Champlevey. En 1755 casou co avogado Claude Picardet. Claude Picardet era conselleiro da *Table de marbre*, e máis tarde foi membro da *Académie royale des sciences, arts, et belles-lettres* de Dijon e director do xardín botánico. Isto facilitoulle a súa entrada nos círculos científicos, burgueses e da alta sociedade. Asistiu a congresos e outras demostracións e participou como científica, conversadora e tradutora. Publicou inicialmente como "Mme P*** de Dijon". A parella tivo un fillo, que morreu en 1776, aos dezanove anos.

Cando quedou viúva en 1796, trasladouse a París. En 1798 casou con Louis-Bernard Guyton de Morveau, amigo íntimo e colega científico durante moitos anos. Guyton de Morveau foi deputado no Consello dos Cincocentos e director e profesor de química na École Polytechnique de París. Ela continuou coas súas traducións e traballos científicos e organizou encontros científicos de elite. Durante o reinado de Napoleón, foi nomeada baronesa Guyton-Morveau.

Pouco se sabe dela entre a morte do seu segundo marido en 1816 e a súa en París en 1820.  

## Tradución 
Picardet traduciu miles de páxinas de artigos científicos, moitos deles escritos por principais científicos da época, a varios idiomas para a súa publicación en francés. O seu traballo pódese ver no contexto dun cambio na natureza da tradución científica, diferenciada do traballo dos “tradutores solitarios”.

Guyton de Morveau dirixiu un grupo de tradutores da *Academia de Dijon, a* *Axencia de Tradución de* Dijon, en resposta á demanda de traducións adecuadas de textos científicos estranxeiros, especialmente nos campos da química e da mineraloxía. Os que se dedicaban a esta "empresa colectiva" necesitaban conexións locais e internacionais para adquirir as obras impresas orixinais, e coñecementos lingüísticos e científicos para desenvolver e validar a precisión das súas traducións. Ademais do traballo de tradución lingüística, realizaron experimentos de laboratorio para replicar instrucións experimentais e confirmar os resultados observados. Utilizaron observacións mineralóxicas sobre materiais, como a cor, o cheiro e a forma dos cristais, para confirmar a veracidade da información do texto orixinal.

O grupo da academia de Dijon foi pioneiro ao poñer a disposición en Francia o traballo de científicos estranxeiros. Algunhas traducións foron publicadas en libros e revistas. Outros difundíronse como copias manuscritas nos círculos científicos e sociais. Ademais, os experimentos presentáronse en conferencias públicas. Claudine Picardet era a única non académica do grupo, a única muller e máis prolífica que calquera da ducia de homes implicados. Era a única tradutora do grupo que traballaba en cinco idiomas, e a única que publicou en revistas distintas dos *Annales de chimie.* Os *Annales de chimie* foron creados por Guyton de Morveau, Antoine Lavoisier, Claude Louis Berthollet e outros en 1789. As regras do consello de redacción establecían en xaneiro de 1789 que os tradutores debían cobrar de forma comparable aos autores.

Algúns escritores posteriores, comezando cun "estraño obituario" de Claude-Nicolas Amanton, acreditaron a Guyton de Morveau e outros do grupo o traballo de Picardet. O estudoso Patrice Bret describe isto como unha historia misóxina e "metafórica", contradita por atribucións en obras publicadas e outras evidencias.  

### Obras traducidas 
En 1774, a instancias de Guyton de Morveau, Picardet traduciu *Spatogenesia: the Origin and Nature of Spar; Its Qualities and Uses* (inglés, 1772), (Espatoxénese: orixe e natureza dos largueiros; calidades e usos) de John Cerro para a súa publicación no *Journal de physique* de Jean-André Mongez. 
dereita|miniatura| Tradución de Picardet de *Mémoires de chymie de MCW Scheele*
Picardet creou a primeira colección publicada de ensaios químicos de Carl Wilhelm Scheele, traducidos de publicacións suecas e alemás, como *Mémoires de chymie de MCW Scheele*, en dous volumes (francés, 1785).  Claudine Picardet é citada como a responsable de poñer a disposición dos científicos de Francia o traballo de Scheele sobre o osíxeno.  Picardet foi identificada publicamente como tradutora, por primeira vez, nunha revisión do libro de Jérôme Lalande que apareceu no *Journal des savants* en xullo de 1786. A partir de aí comezará a asinar o seu nome. 

Picardet escribiu a primeira tradución da obra de Abraham Gottlob Werner en 1774, *Von den äusserlichen Kennzeichen der Fossilien* (Sobre os caracteres externos dos fósiles ou minerais; Alemaña, 1774), a obra máis importante de Werner e o primeiro libro de texto moderno sobre mineraloxía descritiva, que desenvolveu un esquema de cores completo para a descrición e clasificación dos minerais. A tradución de Picardet do ''Traité des caractères extérieurs des fossiles, traduit de l'allemand'' de MAG Werner (tratado sobre as características externas dos fósiles) foi finalmente publicada en Dijon en 1790, "polo tradutor das "Memorias de química" de Scheele. ' Dado que o texto orixinal foi substancialmente ampliado e anotado, a tradución de Picardet adoita considerarse que constitúe unha nova edición da obra. 

O químico e historiador da ciencia James R. Partington acredita a Picardet coa maior parte dunha tradución ao francés dos dous primeiros volumes dos seis de Torbern Olof Bergman *, Opuscula physica et chemica* (latín, 1779–1790). Publicado co título *Opuscules chymiques et physiques de MT Bergman* (Dijon, 1780–1785), atribuíuse xeralmente a Guyton de Morveau. Partindo das cartas entre Guyton de Morveau e Bergman, Partington suxire que Picardet e outros axudaron a traducir as obras de Bergman sen enumeralas como tales.  

A Claudine Picardet atribúeselle a inspiración e posiblemente a colaboración na escritura da tradución e crítica de Madame Lavoisier ao *ensaio Essay on Phlogiston* de Richard Kirwan de 1787. Traduciu algúns dos artigos de Kirwan.   

Claudine Picardet traduciu artigos científicos do sueco (Scheele, Bergman), alemán ( Johann Christian Wiegleb, Johann Friedrich Westrumb, Johann Carl Friedrich Meyer, Martin Heinrich Klaproth ), inglés (Richard Kirwan, William Fordyce), italiano (Marsilio Landriani) e posiblemente. do latín (Bergman). Aínda que traduciu principalmente traballos de química e mineraloxía, tamén traduciu algúns de meteoroloxía. Estes incluían " *Observationes astron. Annis 1781, 82, 83 institutæ in observatorio regio Havniensi* " (1784), que informaba sobre as observacións astronómicas da lonxitude do nó de Marte feitas en decembro de 1783 por Thomas Bugge. A tradución de Picardet foi publicada como *Observations de la longitude du nœud de Mars faite en Décembre 1873*, *por M. Bugge* no *Journal des sçavants* (1787).

## Traballo científico 
Picardet asistira ás clases de química de Morveau e estudara minerais na colección da Academia de Dijon. Con Guyton de Morveau e outros membros da *Axencia de Tradución de Dijon* realizou experimentos químicos e observacións mineralóxicas para confirmar o contido das obras que traduciu. As notas do tradutor sobre o tratado de Werner sobre minerais mostran claramente a súa pericia nas observacións de laboratorio. Incluso desenvolveu os seus propios termos franceses, baseados nas súas observacións directas dos minerais, para adaptar os neoloxismos de Werner.

Picardet tamén estivo activo na rede de Antoine Lavoisier para a recollida de datos meteorolóxicos. Xa en 1785, realizaba observacións barométricas diarias cun instrumento da Academia de Dijon. Claudine Picardet enviou os seus resultados a Lavoisier e foron presentados á Real Academia de Ciencias de París.  

## Retrato 
[dereita|miniatura| Madame Lavoisier (esquerda), Claudine Picardet (con libro), Berthollet, [Antoine François de Fourcroy|Fourcroy, Lavoisier (sentado) e Guyton de Morveau (dereita)]]
En 1782, Guyton de Morveau propuxera unha aproximación sistemática á nomenclatura química na que as substancias sinxelas recibían nomes sinxelos indicativos da súa estrutura química, como hidróxeno e osíxeno . Os compostos recibiron nomes que indicaban os seus compoñentes, como cloruro de sodio e sulfato férrico. De 1786 a 1787, Guyton de Morveau, Antoine Lavoisier, Claude-Louis Berthollet e Antoine-François Fourcroy reuníronse case a diario, traballando intensamente para escribir o *Méthode de nomenclature chimique* (" Método de nomenclatura química "), que pretendían ser ". unha reforma completa e definitiva dos nomes en química inorgánica".  Crese que un cadro de Lavoisier con coautores de *Méthode de nomenclatura chimique* inclúe tanto a Madame Lavoisier como a Claudine Picardet. Madame Lavoisier aparece á esquerda do grupo. Crese que a muller ao seu carón é Claudine Picardet, portando un libro emblemático do seu traballo como tradutora. 

## Impacto 
Dijon foi recoñecido internacionalmente como centro científico debido ao traballo de Claudine Picardet e do seu segundo marido, Louis-Bernard Guyton de Morveau. Como unha das dúas tradutoras máis prolíficas da química durante a década de 1780, Claudine Picardet aumentou a dispoñibilidade de coñecementos químicos nun momento crucial da revolución química, especialmente o coñecemento de sales e minerais. As súas actividades apoiaron a publicación de revistas científicas especializadas e axudaron a establecer o uso de características editoriais, como a data de primeira publicación. O valor do seu traballo como tradutora foi recoñecido por expertos da súa época tanto a nivel nacional como internacional. 

## Notas