open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Perceval

[miniatura|dereita|210px|Ilustración de [1922 do cabaleiro **Perceval**]]
**Perceval** (**Percival**, **Parsifal** ou aínda **Peredur** na literatura galesa) é un dos cabaleiros da Táboa Redonda nas lendas do Ciclo Artúrico. É coñecido, principalmente, pola súa participación na Demanda do Santo Graal.

## Lenda 
Existen numerosas versións sobre a orixe de Perceval. Na maioría das historias el é de orixe nobre, sendo fillo de Pelinore, cabaleiro valoroso e rei de Listenoise. A súa nai, habitualmente anónima, desempeña un papel importante na historia. Ela vai vivir a unha fraga solitaria para impedir o fillo de se tornar cabaleiro. A súa irmá, portadora do Santo Graal, é ocasionalmente chamada Dandrane. Nas versións da historia en que Perceval é fillo de Pelinore, os seus irmáns son Tor, Agloval, Lamorat e Dornar.

Despois da morte do pai de Perceval, a súa nai lévao para estaren ambos soíños nunha fraga illada do mundo, conseguindo que ignore até os quince anos como se comportan os homes. Un día, ao brincar con dardos na fraga, o raparigo Perceval atopa cinco cabaleiros con armaduras tan brillantes que os toma por anxos. Despois adquire o desexo de se tornar cabaleiro e diríxese á corte do Rei Artur. Despois de se ter revelado un excelente guerreiro, é convidado a se xuntar aos Cabaleiros da Táboa Redonda.
 
esquerda|miniatura|270 px|*Perceval* nunha miniatura medieval
Nos contos mais antigos, Perceval participa na busca do Santo Graal. Na versión de Chrétien de Troyes el atopa o Rei Pescador ferido e olla o Graal, mais abstense de facer a pregunta que iría traer a cura do soberano. Apercibíndose do seu erro, el esfórzase por volver ao Castelo do Graal e terminar a súa demanda.

As historias posteriores fan de Galahaz, fillo de Lanzarote do Lago, o verdadeiro heroe do Santo Graal. Mais mesmo que o seu papel teña sido diminuído, Perceval mantense como un importante personaxe e é un dos dous cabaleiros (xuntamente con Boors) que acompaña a Galaaz ao Castelo do Graal, terminando con el a súa demanda.
Nas versións primitivas da historia, a amada de Perceval é Floribranca e el tórnase rei de Corbenic despois de ter curado o Rei Pescador. Xa nas versións posteriores, mantense virxe e morre despois de encontrar o Graal. Na versión de Wolfram von Eschenbach o fillo de Perceval é Lohengrin, o Cabaleiro do Cisne.

Algúns investigadores defenden que Perceval, xuntamente coa lenda do Santo Graal, son de orixe persa, mais esas teorías foron rexeitadas por outros eruditos.

## Principais obras 
* *Perceval ou le Conte du Graal*, romance incompleto de Chrétien de Troyes (cerca de 1190);
* *Perceval*, obra atribuída a Robert de Boron;
* *Perlesvaus* ou *Haut Livre du Graal*, prosa francesa anónima do século XIII;
* *Peredur*, romance galés anónimo;
* *Parsifal*, ópera de Richard Wagner (1882);
* *Parzival*, poema épico de Wolfram von Eschenbach;
* *Perceval le Gallois*, filme d'Éric Rohmer (1978);

## Notas 
## Véxase tamén
* Materia de Bretaña
Antracita

dereita|miniatura|Antracita

A **antracita** é o carbón mineral de máis alto rango e o que presenta maior contido en carbono, até un 95%. É negro, brillante e moi duro, con iridacións e sonoro á percusión.

A súa densidade varía entre 1,2 e 1,8 g/cm3.

Debido ao seu baixo contido en materia volátil, a antracita presenta unha ignición dificultosa. Arde dando unha chama azul curta e con pouco fume. O seu poder calorífico varía entre 23 e 69 MJ/kg, lixeiramente inferior ao dos carbóns bituminosos.

Procede da transformación da hulla e formouse hai uns 250 millóns de anos, durante os períodos Carbonífero e Permiano, na era Primaria. É por tanto o carbón máis antigo e case sempre está metamorfizado.

Este carbón fósil está formado no paleozoico. Os principais depósitos de antracita áchanse na China e en Rusia.

## Véxase tamén 
* Turba
* Lignito
* Hulla
El Lobo

***El Lobo*** é un filme española de espionaxe dirixido por Miguel Courtois, estreada no 2004. Baséase na historia real de Mikel Lejarza, infiltrado en ETA. No 2006, o mesmo director dirixiu o filme *GAL*.

## Argumento 
Narra a historia dun axente do servizo secreto español que se infiltrou nas filas de ETA nos derradeiros anos do franquismo.

## Personaxes 
* Eduardo Noriega como Txema/El Lobo
* José Coronado como Ricardo
* Mélanie Doutey como Amaia
* Silvia Abascal como Begoña
* Santiago Ramos como Pantxo
* Patrick Bruel como Nelson
* Jorge Sanz como Asier
* Manuel Zarzo como Matías

## Palmarés cinematográfico 
* Obtivo dous premios na 19ª edición dos premios Goya 
* Mellor montaxe: Guillermo S. Maldonado
* Mellores efectos especiais: Abades, Pascual e Lorenzo
* Mellor actor protagonista: Eduardo Noriega (candidato)
* Mellor actriz secundaria: Silvia Abascal (candidato)
* Mellor dirección de produción (candidato)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb
Galería de imaxes do castelo de Moeche

O **castelo de Moeche** é un castelo medieval do século XIV, un dos escenarios principais das revoltas irmandiñas situado en San Xurxo, no concello de Moeche.

Ficheiro:Castelo de Arriba.JPG
Ficheiro:Castelo de Moeche 2.jpg
Ficheiro:Castelo de Moeche 3.jpg
Ficheiro:Castelo de Moeche 4.jpg
Ficheiro:Castelo de Moeche 5.jpg
Ficheiro:Castelo de Moeche 6.jpg
Ficheiro:Castelo de Moeche - San Xurxo - Moeche - Galiza.jpg
Ficheiro:Foxo do castelo de Moeche.JPG|Foxo

## Véxase tamén
*Galería de imaxes de Moeche
Garza boieira occidental

miniatura|* Bubulcus ibis *
A **garza boieira occidental**, ou **garza mediana** (*Bubulcus ibis*) é unha especie de ave Ciconiforme da familia Ardeidae, a única do xénero *Bubulcus*.

## Denominación 
O nome de boieira vénlle do seu costume de pousarse preto dos animais de pasto coma os bois, buscando os insectos que son escorrentados por estes animais.

## Distribución xeográfica 
É unha garza cosmopolita, e unha das aves máis espalladas por todo o planeta. Orixinaria do Vello Mundo, só deixou sen colonizar á Antártida.

## Subespecies 
Coñécense dúas subespecies da *Bubulcus ibis*:

* *Bubulcus ibis ibis* (Linnaeus, 1758)
* *Bubulcus ibis coromandus* Boddaert, 1783

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha da especie (PDF), por Javier Blasco-Zumeta
* Datos e imaxes do Bubulcus ibis
Raúl Gómez Pato

miniatura|Portada de Sal auga vinagre, 2020.
**Raúl Gómez Pato**, nado en Ourense en 1966, é un poeta, tradutor e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Filoloxía Clásica pola Universidade de Santiago de Compostela, imparte clase de Latín e Grego. Realizou varias exposicións como pintor e gravador, e ilustrou libros e revistas. Como poeta publicou cinco libros. Traduciu ao galego un bestiario medieval, a obra completa de Safo, unha antoloxía do poeta escocés Robert Burns, e a primeira parte da obra de Nicolas Chamfort, *Produtos da civilización perfeccionada*.

Desde 2015 dirixe a colección Vetera da Editorial Rinoceronte, destinada á tradución á lingua galega de textos anteriores ao ano 1900. Dende finais de 2020 ocupa a presidencia da Asociación de Tradutores Galegos.
Nas eleccións municipais de 2023 foi elixido concelleiro en Catoira polas listas do Bloque Nacionalista Galego, e a finais dese ano pasou a ocupar o cargo de concelleiro de Cultura e primeiro tenente de alcalde.

## Obra 
### Poesía 
* *Choiva, vapor e velocidade*, 1999, Positivas.
* *A casa deshabitada da familia Pena*, 2001, Positivas.
* *Verba quae supersunt*, 2003, Positivas.
* *Tratado de Zooloxía para corazóns mancados*, 2009, Positivas.
* *Máscaras de espellos*, 2016, Espiral Maior.
* *Círculo*, 2019, Positivas.
* *Sal, auga, vinagre*, 2019, Medulia Editorial.

### Literatura infanto-xuvenil 
* *Cousas de papá*, 2016, Xerais.

### Traducións 
* *Libellus de natura animalium = Libriño sobre a natureza dos animais (un bestiario medieval)*, 1999, Positivas.
* *Cantos e fragmentos*, de Safo, 2008, Positivas.
* *Unha rosa encarnada*, de Robert Burns, 2014, Positivas.
* *Produtos da civilización perfeccionada (I. Máximas e pensamentos.Pequenos diálogos filosóficos)*, de Nicolas Chamfort, 2016, Rinoceronte.
* *O castelán de Coucy e a dama de Fayel*, de Jakemés, 2017, Rinoceronte.
* *Libro de emblemas*, de Andrea Alciato, 2019, Rinoceronte.
**Historias, I e II*, de Heródoto, 2020, Rinoceronte.

### Obras colectivas 
* *Xuro que nunca volverei pasar fame*, 2003, Difusora.
* *Volverlles a palabra. Homenaxe aos represaliados do franquismo*, 2006, Difusora.
* *Polifonías II. Voces poéticas contra a violencia de xénero*, 2007, Espiral Maior.
* *150 Cantares para Rosalía de Castro* (2015, libro electrónico).
* *Antonio Fernández Morales, autor berciano. Bicentenario do seu nacemento (1817-2017)* (Edicións Fervenza, 2017).
* *Arrincando marcos 2019* (Positivas, 2019).

## Premios 
* I Premio de poesía Xosé María Díaz Castro do Concello de Guitiriz en 2016, por *Máscaras de espellos*.
* Finalista do Sexto Certame de poesía Xosé Manuel López Ardeiro no 2017, por *Círculo.*
* Primeiro premio do VII Certame de poesía Xosé Manuel López Ardeiro no 2018, por *Residuos de chamas*.
* Gañador do II Premio de poesía Florencio Delgado Gurriarán no ano 2019 polo poema *Vinte, desolación*.
## Notas
Pozo

[miniatura|Pozo en [Bélxica.]]
Un **pozo** () é un orificio ou túnel vertical perforado na terra, até unha profundidade suficiente para alcanzar o que se busca, normalmente unha reserva de auga subterránea do nivel freático ou materias como o petróleo (pozo petrolífero). Xeralmente de forma cilíndrica, adóitase tomar a precaución de asegurar as súas paredes con pedra, cemento ou madeira para evitar o seu derrube.

Os pozos tradicionais para buscar auga están nas eiras e currais das casas teñen un brocal (parede que sobresae do nivel do chan até unha altura suficiente para que ninguén caia dentro), un cigüeño ou unha polea para subir o caldeiro e unha tapadeira para protexelo da sucidade.

Nas cidades o nivel freático pode estar contaminado por filtración de augas residuais, polo que non se considera potable. Na actualidade, os pozos son obxecto de estudos hidroxeolóxicos para a xestión de augas subterráneas, tanto para o seu aproveitamento como recurso hídrico como para a prevención de contaminacións.
[miniatura|[Cruceiro enriba dun pozo en Laza.]]
## Mitoloxía 
Os pozos tamén teñen unha importante presenza na historia e na mitoloxía de moitas culturas. Son frecuentemente considerados símbolos de sabedoría e de conexión co inconsciente ou co divino. 

Na Antigüidade clásica, en Roma e Grecia, por exemplo, os pozos sagrados eran sitios de oráculo onde se podía consultar aos deuses. 

Na tradición chinesa, os pozos son un elemento importante, e están representados nun dos hexagramas do i Ching.

Na mitoloxía nórdica, o Urðarbrunnr atópase baixo a árbore do mundo Yggdrasil. Na *Edda prosaica*, Urðarbrunnr é citado como un dos tres pozos que existen baixo as raíces de Yggdrasil, que están localizados en tres terras diferentes; os outros dous pozos son Hvergelmir, localizado baixo a raíz en Niflheim, e Mímisbrunnr, localizado preto do fogar dos jötnar de xeo.

En Galiza existen moitas lendas e mitos asociados aos pozos. Dende tempos remotos, os pozos foron considerados lugares de culto e rituais, e crese que posúen propiedades curativas e místicas. Unha lenda particularmente famosa é a do Pozo da Ferida, entre Xove e Viveiro, na Mariña lucense. Segundo a lenda, un cabaleiro ferido foi curado tras bañarse nas súas augas, de aí o nome do pozo. Outra lenda do mesmo lugar conta que conta que o pozo non ten fondo e que as augas teñen a cor do esterco porque caeu alí unha vella xigante que levaba ao lombo este material e xa nunca se puido levantar. Outros mitos vinculan a meigas e mouras ás augas dos pozos ou ríos, ás veces aparecen ao amencer e ao anoitecer para peinarse cun pente de ouro á beira dun pozo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Acuífero
* Auga fósil
* Cisternas romanas de Monturque 
* Encoro
* Fonte hidrotermal
* Manancial
* Minaría
* Pozo de Messel 
* Xacemento petrolífero
Teutates

**Teutates** (tamén chamado *Tutatis*) era o deus celta protector da tribo na Galia e as Illas Británicas. Foi o antecesor dos homes e o seu lexislador, gardián, árbitro e defensor dos seus pobos. Formaba parte dos *Deuses da Noite* (os máis importantes da Galia) xunto a Esus e Taranis. A palabra Teutates ou Toutatis é auténtica e con testemuñas escritas.

Actualmente é coñecido como Toutatis (pronunciado [towˈtaːtis] en galo). É coñecido por ser unha expresión usual (*¡Por Tutatis!*) para os galos das historietas de Astérix, de René Goscinny e Albert Uderzo.

## Etimoloxía 
Teutates pode derivar do proto-céltico **teutāto-*, que significa "unidos tribalmente". Suxeriuse que o nome significa "pai da tribo", formado *teut-* (deus) e *-tat* (pai) , mais se fora así, o nome esperado sería **Teutahatres*.

## Culto 
Era visto como espírito de guerra, produtividade, construtividade e riqueza. Tamén é coñecido como **Albiorix** ("rei do mundo") e **Caturix** ("rei da batalla"). Ofrecíanselle sacrificios humanos para apacigualo e como medio de redención. Parece ter sido máis ben un espírito da unidade e harmonía da tribo (ás veces confundido con Ogmios). Cada tribo tiña o seu propio Teutates. En tódalas inscricións ás que se lle fai referencia se lle asocia a Marte, polo que non se sabe se Teutates era un cualificativo divino aplicado a este planeta, ou ben era o equivalente ao Deus Romano Marte e era como el unha divindade guerreira.

Nos seus rituais era común facer un sacrificio humano, onde as vítimas ofrecidas eran consumidas polo lume en actos que se realizaban sobre todo na guerra. Xeralmente ditas vítimas eran cativos de guerra, que se ofrecían a este Deus nun acto soamente relixioso, queimándoo xunto a tódolos botíns de guerra que obtiveran na batalla.

## Centros de culto 
Teutates foi venerado especialmente na Galia e na Bretaña romana. A el se lle alzaron altares de pedra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Taranis (deus)
* Esus
### Bibliografía 
* Clémençon, Bernard; Ganne, Pierre M. "Toutatis chez les Arvernes: les graffiti à Totates du bourg routier antique de Beauclair (communes de Giat et de Voingt, Puy-de-Dôme)". In: *Gallia*, tome 66, fascicule 2, 2009. Archéologie de la France antique. pp.&nbsp;153–169. [DOI: https://doi.org/10.3406/galia.2009.3369] ; www.persee.fr/doc/galia_0016-4119_2009_num_66_2_3369
* Lajoye, Patrice; Lemaître, Claude. "Une inscription votive à Toutatis découverte à Jort (Calvados, France)". In: *Etudes Celtiques*, vol. 40, 2014. pp.&nbsp;21–28. [DOI: https://doi.org/10.3406/ecelt.2014.2423] ; www.persee.fr/doc/ecelt_0373-1928_2014_num_40_1_2423
Anticapitalismo

O **anticapitalista** refírese á oposición, total ou parcialmente, ó capitalismo. O termo abrangue unha extensa colección de ideoloxías. En xeral, algúns anticapitalistas poden estar a favor dalgún tipo de colectivismo ou comunitarismo económico ou social, mais non todos e non necesariamente (existen anticapitalistas que defenden diferentes niveis de propiedade privada).

## Ideoloxías anticapitalistas 
O seguinte é unha breve descrición das ideoloxías, dos puntos de vista e das tendencias máis notables do contra-capitalismo.

### Socialismo 
O socialismo, na súa versión máis usual, apoia a idea dun control estatal extensivo da economía, o cal pode ou non estar asociado co control democrático das persoas sobre o estado (se un estado-nación existe nun sistema así).
La Bandina

**La Bandina** é un grupo musical español de folk asturiano, formado en Asturias en 1996. O repertorio do grupo inclúe pezas tradicionais, pero tamén moitas composicións propias, e sempre cantan en asturiano.

## Membros 
* Santi Caleya: saxofón, gaita, bombarda
* Merce Santos: zanfona
* David Varela: acordeón, voz
* Pablo Pumarada: percusións
* Juanjo Díaz: percusións
* Dani Jiménez: baixo eléctrico
* Agus Lara: trompeta, fliscorno
* Toño Gómez: trombón, bombardino

### Membros anteriores 
* Octavio Trapiella: acordeón
* Manolo Durán: percusións

## Historia 
Comezaron a súa andaina en 1996 coa intención de recrear as tradicións *bandines* de principios do século XX en Asturias, que tocaban pezas tradicionais dedicadas esencialmente ao baile. Ao primeiro chamábanse *La Bandina les 47*, facendo referencia ás 47.000 pesetas coas que presupostaban por entón calquera actuación o Concello de Aller. Cando nun cartel do Festival Folk de Plasencia o nome apareceu acurtado como *La Bandina* gustoulles e decidiron deixalo así.

En 2002 editan o seu primeiro álbum, *Pa baiḷḷar* (FonoAstur). En xuño de 2005, tamén en Fonoastur, publican o seu segundo disco, *...de romandela*. Nel apréciase unha evolución que o leva a ser un éxito de público e crítica, chegando a ser considerado por algúns como un dos mellores álbums da historia do folk asturiano, e consolidando a La Bandina como un dos grupos máis recoñecidos no seu xénero.

O grupo celebrou en agosto de 2006 o seu décimo aniversario ampliando a súa formación e celebrando un concerto especial en Xixón, que sería editado nun CD-DVD.

Actuaron no Festival Intercéltico de Lorient (Bretaña), a Rua Viva en Évora (Portugal), o Festival Interceltique da Provenza, (Francia), o Cornemuses d’Europe de Borgoña (Francia) e a Fête de la Vielle de Anost (Francia).

## Estilo 
O son de La Bandina é orixinal e diferente dos estilos máis frecuentes no folk asturiano, con instrumentos pouco usuais, como a zanfona, ademais dunha orixinal sección de percusión con bombo, tambor, congas e darbukas. Os seus discos inclúen diversas colaboracións vocais (entre as que destaca a de Anabel Santiago), e tamén instrumentais. A súa aposta máis rompedora até agora foi un remix electrónico do tema "Na caleya", do que se realizou un videoclip que conseguiu bastante popularidade.

## Discografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do grupo
* MySpace oficial do grupo
Plasencia (homónimos)

O topónimo **Plasencia** pode referirse a:

* a cidade de **Plasencia**, na provincia de Cáceres (Estremadura);
* a localidade de **Plasencia de Jalón**, na provincia de Zaragoza (Aragón);
* a **chaira de Plasencia**, entre os cursos baixos dos ríos Jalón e Huecha, tamén na provincia de Zaragoza.
* a localidade de **Plasencia del Monte**, na provincia de Huesca (Aragón);
Trujillo

O topónimo **Trujillo** pode referirse a:

***Trujillo**, cidade estremeña da provincia de Cáceres; dá nome á comarca de **Terra de Trujillo**;
***Trujillo**, municipio colombiano no Valle del Cauca;
***Trujillo**, cidade hondureña no Departamento de Colón;
***Trujillo**, cidade peruana no Departamento de La Libertad; dá nome á **provincia de Trujillo** e ao **Distrito de Trujillo**;
***Trujillo**, cidade de Venezuela;
***Santo Domingo**,  capital da República Dominicana,  foi coñecida como **Ciudad Trujillo** entre 1936 e 1961;

O apelido **Trujillo** foi levado por:
***Rafael Leónidas Trujillo**, ditador dominicano (1891-1961);
***Bernardo Trujillo**, gurú da gran distribución;
***Chadwick A. Trujillo**, astrónomo;
***Robert Trujillo**, baixista de Metallica desde 2003;
***María Antonia Trujillo Rincón**, política española;
***Baltazar Trujillo**, botánico;
***Delsy Trujillo**, botánico;
***Eduardo E. Trujillo**, botánico;
Perceval ou le Conte du Graal

***Perceval ou le Conte du Graal*** (en galego ***Perceval, o Conto do Graal***) é un romance inacabado de Chrétien de Troyes. Escrito probabelmente entre 1181 e 1191, foi dedicado ao patrón do escritor, Filipe da Alsacia, conde de Flandres. 
Chrétien traballara na obra a partir de escrituras fornecidas por Filipe. O poema relata as aventuras do mozo cabaleiro Perceval.

## Sinopse 
### A aprendizaxe como cabaleiro de Perceval 
[miniatura|240 px|Saída de [Perceval, Manuscrito de Montpellier.|esquerda]]
O poema comeza cun Perceval mozo encontrando cabaleiros e percibindo que a el tamén lle gustaría ser un. Súa mai criárao fóra dos dominios da civilización, nas forestas do País de Gales, desde a morte de seu pai. A contragusto de súa mai, o rapaz parte para a corte do rei Artur, onde unha rapaza prevé grandes conquistas na vida del. Kay búrlase del, mais tórnase cabaleiro e encoméndanlle derrotar o malvado Cabaleiro vermello, encarga que Perceval consegue cunha lanza. Despois, Perceval vai ao castelo de Gornemant de Goor, un experimentado cabaleiro, co cal aprende con rapidez.

### No castelo do Graal 
O protagonista, xa armado cabaleiro por Gornemant, participa na defensa do castelo de Belrepeire, onde coñece a fermosa Brancaflor, da cal se namora. Tras isto, Perceval acode ao castelo do Graal, invitado polo Rei Pescador. Durante unha escena, ve unha estraña procesión onde se mostran tres elementos: unha lanza chea de sangue, un graal e un prato. Estes tres obxectos, así como o feito de que Perceval non pregunte sobre o seu significado (pois así fora aconsellado), están cargados de complexos simbolismos. A lanza representa a lanza sagrada, aquela que foi cravada no corpo de Cristo na cruz; o graal, a copa onde se recolleu o sangue de Cristo crucificado; e o prato alude ao que se utiliza para a eucaristía. Por outra parte, o silencio de Perceval ante a procesión terá terribles consecuencias para o Rei Pescador e para si mesmo (como lle explicará a súa prima). No día seguinte, el volta para a corte do Rei Artur.

### Gotas de sangue sobre a neve 
miniatura|*Roman de Perceval*, 1932
Perceval continúa as súas aventuras, algunhas compartidas con Gawain, un cabaleiro que é sobriño do rei Artur, e que cobra moito protagonismo na segunda metade da novela. Perceval, como bo cabaleiro, está idilicamente namorado da doncela Brancaflor, feito que lle permite ao autor recrearse en fermosas e poéticas pasaxes que testemuñan a paixón do protagonista.

### Perceval e o ermitán 
Tras narrar algunhas peripecias ocorridas a Gawain, Perceval encontra un ermitán que lle explica certas cousas sobre el e ademais confírmalle as palabras da súa curmá sobre o seu erróneo comportamento no castelo do Graal.

## Adaptación ao cine 
A pesar de se realizaren varias adaptacións ao cine co tema da lenda artúrica, Éric Rohmer filmou unha estraña e bela adaptación da obra de Chrétien de Troyes en *Perceval le Gallois* (1978).

## Notas 
## Véxase tamén 
*Perceval
**Parzival*
**Parsifal*
San Nomedio

**San Nomedio** pode referirse a:

***Mamede de Capadocia, Mamede de Cesarea, San Amedio** ou **San Nomedio**, santo mártir da Igrexa Católica;
***Monte de San Nomedio**, monte entre as parroquias de San Xosé de Ribarteme e Taboexa, no concello das Neves.
Monte de San Nomedio

[miniatura|dereita|O monte de San Nomedio visto dende a parroquia de [San Xosé de Ribarteme, As Neves|San Xosé de Ribarteme.]]

O **monte de San Nomedio** localízase entre as parroquias de San Xosé de Ribarteme e Taboexa, con cumio nesta última, no concello das Neves, na comarca pontevedresa do Condado. Pertence ao sistema montañoso dos montes da Paradanta. Acada unha altitude de 690 metros e elévase entre os vales dos ríos Termes ao sur, o Xuliana ao oeste e o Uma ao norte.

No seu cumio existe unha sinxela ermida dunha soa nave dedicada a San Mamede (Sandomedio, San do Meio, San Omedio ou Santo Amedio), festividade que cada 7 de agosto dá lugar á celebración dunha romaría.

## Lendas 
miniatura|dereita|Ermida no cumio do monte.
Existen varias lendas que teñen a este monte das Neves como protagonista. A primeira é a *lenda dos Sete Irmáns* que, por outra parte, non é exclusiva del, xa que se pode atopar noutros puntos da xeografía galega como a comarca da Limia. Fala da existencia de sete irmáns santos (Filipe, Fins, Marco, Xián, Tomé, Trega e propio Mamede) que teñen cada un deles a advocación dun determinado monte da zona. A existencia de dúas pedras con certa aparencia de cadeira, unha no monte de San Nomedio e outra no próximo monte de San Fins é interpretada pola lenda como os lugares onde se acomodan os dous irmáns para falaren entre eles.

A outra ten que ver cun Boi de Ouro que os mouros levaron ao monte para louvalo e que, seguindo a lenda, deixaron soterrado alí. O animal máxico cobrou vida e permanece debaixo dunha laxe (coñecida na zona co nome de *Laxe Negra*) á cal chega de xeito subterráneo un brazo de mar. Ninguén pode mover a laxe para intentar ver ou coller o Boi de Ouro; se o fixer, o mar asulagará todas as aldeas de arredor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ponte das Partidas

### Bibliografía 
* *Mapa de Galicia* (2004), Edicións do Cumio

### Ligazóns externas 
* Páxina de San Nomedio na web de Galicia Máxica
Pallene (lúa)

**Pallene** ( en grego *Παλλήνη*)é unha lúa moi pequena de Saturno que descansa entre as órbitas de Mimas e Encelado.

Foi vista por primeira vez durante a misión da Cassini-Huygens polo Equipo de imaxes da Cassini no ano 2004, e recibiu a designación temporal de **S/2004 S 2**. En realidade foi vista por primeira vez o 23 de agosto de 1981 pola *Voyager 2* nun única fotografía e recibiu a designación provisional de **S/1981 S 14** e a súa distancia respecto de Saturno foi estimada en 200.000&nbsp;km. Dende entón non fóra vista en máis imaxes e a súa órbita non puido ser calculada pero recentes comparacións deron coma resultado que aquel corpo non identificado é en realidade Pallene. Pallene tamén é coñecida coma **Saturno XXXIII**.

Pallene está visiblemente afectada por unha resonancia de lonxitude media coa moito máis grande e masiva Encelado, aínda que o efecto non é tan notorio coma os efectos de Mimas sobre Methone. Isto causa unha perturbación orbital no semi-eixo maior duns 4 kms de variación respecto da lonxitude do citado semi-eixo, se este non estivese perturbado, e ademais 0,02° na lonxitude (que corresponden aproximadamente a 75 kms). A excentricidade e inclinación tamén varían pero en diferentes escalas de tempo, varía entre 0,002 e 0,006 para a excentricidade e entre 0,178° e 0,184° para a inclinación. e foron ratificados pola Asemblea Xeral de UAI no ano 2006. Pallene era unha das sete fillas do xigante Alcioneo.

O Anel de Pallene, é un feble anel de po, descuberto tamén polo Equipo de Imaxes da Cassini, o cal comparte a órbita de Pallene, coma así revelan a imaxes tomadas pola Cassini da *luz dispersa* deste anel no 2006. O anel ten unha extensión radial duns 2.500&nbsp;km. A fonte do son as partículas arrincadas de Pallene polo impacto de micrometeoritos, o cal forma un anel moi difuso ó redor e o longo da ruta da órbita de Pallene.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Saturno
* Anthe 
* Methone

### Ligazóns externas 
* Pallene Profileby NASA's Solar System Exploration
Cabeza de Manzaneda

Como topónimo **Cabeza de Manzaneda** pode referirse a:

;En Galiza
***Cabeza de Manzaneda**, lugar da parroquia de Cova, no concello da Pobra de Trives.

;Monte de Galiza
***Monte de Cabeza de Manzaneda**, do Macizo Central ourensán.
*A **Estación de montaña Manzaneda**, situada en dito monte.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Avenoiteiras

As **avenoiteiras**, **noiteboas**, **noitebras** ou **noitaregas** é o nome co que se coñecen popularmente as aves da orde dos caprimulxiformes pertencentes á familia dos caprimúlxidos.

Estes nomes débense aos seus hábitos nocturnos. Son aves de ás longas e patas curtas, que normalmente fan o seu niño no chan e que se alimentan de insectos voadores, como bolboretas e mosquitos. Os membros deste grupo atópanse amplamente espallados no mundo.

Os caprimúlxidos son aves pouco coñecidas, sobre todo debido aos seus hábitos nocturnos e á súa plumaxe críptica. Porén, están espallados por todo o planeta, principalmente nas rexións máis quentes. Teñen o costume de vivir preto de rabaños, xa que estes lles garanten unha boa concentración de insectos.

## Clasificación 
**Subfamilia Chordeilinae**
**Nyctiprogne*
**Podager*
**Lurocalis*
**Chordeiles*
**Subfamilia Caprimulginae** 
**Nyctidromus*
**Phalaenoptilus*
**Siphonorhis*
**Nyctiphrynus*
**Caprimulgus*
**Macrodipteryx*
**Hydropsalis*
**Uropsalis*
**Macropsalis*
**Eleothreptus*
**Subfamilia Eurostopodidae** 
**Eurostopodus*
**Lyncornis*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Caprimulxiformes
*Caprimúlxidos

### Ligazóns externas 
*Caprimulgiform na *Enciclopedia Británica*.
*Caprimulgidae na *Enciclopedia Británica*.
*Chordeilinae na *Enciclopedia Británica*.
Monte de Cabeza de Manzaneda

O **monte de Cabeza de Manzaneda** (tamén coñecido como **Cabeza Grande** ou **Cabeza Grande de Cabeza de Manzaneda**) sitúase na Serra da Queixa no Macizo Central ourensán, concretamente nos municipios da Pobra de Trives, Manzaneda e Chandrexa de Queixa. O monte consta de dous cumios: a **Cabeza Grande** de 1781 metros  (a cima principal e de maior cota, onde se atopa un vértice xeodésico) e a **Cabeza Pequena** (tamén coñecido como **Cabeza Pequena de Manzaneda** ou **Cabeza Pequena de Cabeza de Manzaneda** de 1776 metros  Ten unha prominencia de 803 m sobre A Gudiña (26,0 km direccións SE).  O cume veciño máis alto é O Fial (con 1.841 msnm). 

O monte forma parte da estación de montaña Manzaneda, na que é posible a práctica do esquí. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Mapa de Galicia (2004). Edicións do Cumio

### Ligazóns externas 
* Estación de Montaña Manzaneda
* Cámara web fixa situada no cumio da Pista do Regato da Estación de Cabeza de Manzaneda
Poliandria

**Poliandria** (do grego *polýs*: moitos e *andrós*: home), é unha condición infrecuente (polo menos en tempos históricos), análoga á polixinia, na cal unha soa muller pode estar ao mesmo tempo en matrimonio con varios homes.

## Historia e características 
As formas máis notorias de poliandria observáronse na Creta antiga, as etnias tradicionais do Tíbet, ou entre os inuit, ou entre a etnia matriarcal dos mosso, residente inmediatamente ao leste do Tíbet. En todos os casos coñecidos, a poliandria débese a que nas poboacións onde se practicou existiu unha alta taxa de masculinidade, un "exceso" numérico de homes en relación ao de mulleres, e os homes de tales etnias non puideron "adquirir" mulleres doutras etnias. A alta taxa de masculinidade entre as etnias en cuestión case sempre foi ocasionada polo infanticidio das mulleres neonatas. De modo que se debe evitar a crenza segundo a cal a poliandria se corresponde "sempre" con sociedades matriarcais (case sempre sucede ao contrario). En xeral, a poliandria practicouse compartindo varios irmáns a unha mesma muller. Se a poliandria non implica matriarcados, en cambio si adoita implicar matriliñaxes. En efecto: sendo a única proxenitora certa a muller, nas sociedades con poliandria resulta máis doado establecer a liñaxe parental certa ao ser referente a muller.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Familia extensa
Episodios Nacionales

[miniatura|dereita|Exemplar impreso durante a [Segunda República Española|II República do primeiro episodio *Trafalgar*.]]

Os **Episodios Nacionales** son un conxunto de obras creadas por Benito Pérez Galdós nas que se narran os principais feitos acontecidos en España no século XIX en forma de novela histórica. Así, as historias abranguen dende a Batalla de Trafalgar ata as revoltas cantonais e os últimos gobernos do século.

Galdós tirou a inspiración para estas obras das historias que lle contaba un tío seu capelán castrense que participou na Guerra de Independencia xunto cos Voluntarios Canarios.

## Notas
Flanger

miniatura|Pedal Ibanez CF7 *Chorus*/*Flanger*.
miniatura|Exemplo de *flanger*. Unha mostra pequena seguida de dúas versións con *flanger*.
O ***flanger*** é un efecto de son que produce un son característico metalizado oscilante, sobre todo en frecuencias medias e altas. O efecto *flanger* obtense duplicando a onda sonora orixinal; unha das ondas mantense limpa de procesado, mentres que á segunda se lle aplica un *delay* (atraso) de entre 5 e 25 milisegundos, co que se crea un efecto de *comb filter* (filtro de peite), que actúa respectando os harmónicos.

## Características
Este efecto ten a súa orixe nas gravacións magnetofónicas en cinta aberta. Consiste en mesturar o sinal orixinal cunha copia retardada no tempo, coa particularidade de que o retardo é moi breve pero varía de forma periódica.

Os controis máis comúns nos aparatos de procesado de *flanger* son:
*Atraso: é o desfase máximo da onda duplicada respecto da orixinal.
*Frecuencia: é a frecuencia de oscilación do desfase da onda duplicada.
*Profundidade: é a cantidade de onda orixinal que se mestura.

O flanger, debido ao seu son tan característico é denominado como o efecto de “avión a reacción”, a característica do seu son aínda é máis evidente se se aplica a un ruído branco.

Aínda que a orixe do *flanger* está nas gravacións magnetofónicas en cinta aberta, na década dos 70 os avances tecnolóxicos fixeron posible crealo nun estado sólido chamado pedal, utilizando a tecnoloxía de circuítos integrados. Estes dispositivos divídense en dúas categorías: analóxica e dixital.

O pedal de *flanger* máis coñecido é o Electro Harmonix Mistress xunto co BOSS Flanger BF-3. O efecto *flanger* na maioría dos casos é un efecto dixital e baséase na tecnoloxía DSP.

## Historia
Este é un dos efectos máis utilizados na actualidade tanto en guitarras coma en baixos eléctricos, e incluso en voces. De feito segundo o historiador Mark Lewisohn foi Lennon o que lle puxo nome a este efecto durante unha gravación, na que este comezou a chamar o proceso ADT como *flanger*, para pedirlle así a George Martin (produtor de *The Beatles*) que dobrara a voz dunha canción e así evitar ter que volver gravar outra voz por baixo. *The Beatles* tiveron tanta influencia que se foi estendendo o termo *flanger* ata a actualidade. A primeira pista dos Beatles na que se fixo uso deste efecto foi en Tomorrow Never Knows do disco Revolver, que foi gravado o 6 de abril de 1966.

Outros din que foi George Chkiantz, un enxeñeiro empregado dos OLYMPIC STUDIOS en Londres. Nese mesmo ano The Small Faces utilizan na gravación do seu sinxelo *Itchcoo Park* este efecto.

Así comezou a súa andaina o efecto *flanger* ata os nosos días, nos que se converteu nun dos efectos máis coñecidos no mercado.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Phaser
* Ecualizador
* Filtro comb
* Mesa de mesturas
Vilaia

Unha **vilaia** ou **vilaiete** (en árabe **ولاية wilaya**; en turco e persa, **vilayet**; en húngaro: **vilájet**) é unha subdivisión administrativa dalgúns países musulmáns.

## Uso moderno 
Dependendo do país, pode ser traducido como "provincia", "prefectura", "estado" e outros.

* Afganistán: componse de 24 provincias;
* Alxeria: divídese en 48 provincias;
* Marrocos: divídese en 16 rexións gobernadas por un vali, as cales se subdividen en vilaias, sendo entidades de segundo nivel;
* Malaisia: divídese en 13 negeri (estados) e 3 *wilayah persekutuan* (territorios federais);
* Mauritania: componse de 13 vilaietes (por veces chamados rexións), subdivididos en 53 *moughataa*;
* Omán: divídese en 4 *mohafazat* e 5 *mintaqah*, estas últimas subdivididas en vilaietes (por veces chamados distritos);
* Kenya: componse de 8 provincias subdivididas en vilaietes (ás veces chamados distritos);
* Uzbekistán: divídense en *viloyatlar* (singular: *viloyat*);
* Sudán: componse de 26 vilaietes (por veces chamados estados);
* Tanzania: as 26 rexións do estado, chamadas mkoa en suahili, divídense en distritos, wilaya en suahili.
* Taxiquistán: divídese en *viloyatho* (singular: *viloyat*);
* Tunisia: componse de 24 vilaietes (ولاية *wilāyah*), chamados *gouvernorats* en francés;
* Turcomenistán: divídese en *welayat*.

## Uso histórico 
A pronunciación turca da palabra (orixinalmente árabe) **vilayet**, era o nome das provincias do Imperio Otomán.
No Imperio Otomán, unha reforma administrativa de 1864 dividiu o territorio en vilaietes.

Entre 1541 e 1686 existiu a vilaia Buda na Hungría conquistada polos turcos otománs, a cal era a principal despois das outras vilaias húngaras de Temesvár (1552), Eger (1596), Nagykanizsa (1600), Várad (1660) e Érsekújvár (1663). Logo de ser reconquistado polos Habsburgo, volveuse a unificar o reino de Hungría, e as vilaias deixaron de existir.

## Outros usos 
Os campos de refuxiados saharauís de Tinduf atópanse divididos en catro asentamentos, denominados wilayas, cada un dos cales está composto de varias dairas.

En hindi e urdú, o termo *Vilayet* é usado para referirse a calquera país estranxeiro.

En árabe, o termo ولاية *wilāyah* é usado para referirse os estados dos Estados Unidos, e todo o país é designado الولايات المتحدة (*al wilāyat al mutahidah*).
Galería de imaxes de patos de Galicia

Patos domésticos e salvaxes de Galicia

Ficheiro:Pato003eue.jpg
Ficheiro:Pato004eue.jpg
Ficheiro:Pato006eue.jpg
Ficheiro:Pato. Galicia (Spain).jpg
Ficheiro:Duck pato 007eue.jpg
Ficheiro:Duck pato 002eue.jpg
Ficheiro:Sar.Parrulos ducks Padron Galicia.jpg
Ficheiro:Lalín.Paseo fluvial do río Pontiñas.jpg
Ficheiro:Lalín.Paseo fluvial do río Pontiñas 2.jpg
Ficheiro:Lalin Parrulo.jpg
Ficheiro:Lalín.Paseo fluvial do río Pontiñas 3.jpg

## *Aix galericulata*

Ficheiro:Pato001eue.jpg

## *Anas platyrhynchos*

Ficheiro:Parrulo común.jpg
Ficheiro:Pato femia.Duck female.jpg
Ficheiro:Lavancos 2.JPG
Ficheiro:Lavancos 1.JPG

## *Callonetta leucophrys*

Ficheiro:Pato Callonetta leucophrys.jpg

## *Dendrocygna autumnalis*

Ficheiro:Bellied Whistling-Duck 1.jpg
Ficheiro:Pato-bellied Whistling-Duck 3.jpg
Ficheiro:Bellied Whistling-Duck 2.jpg
Ficheiro:Bellied Whistling-Duck 3.jpg
Ficheiro:Pato GDFL7a.jpg
Ficheiro:Patos GDFL6a.JPG
Ficheiro:Pato GDFL5a.JPG

## *Cairina moschata*

Ficheiro:Pato duck GFDL.jpg
Ficheiro:Domesticated muscovy ducks.jpg
Ficheiro:Parrulo.muscovy.duck.chick.jpg
Ficheiro:Parrulo -Muscovy duckling.jpg

## Véxase tamén
*Galería de imaxes de aves de Galicia
Cantar de mio Cid

O ***Cantar de mio Cid*** é un cantar de xesta anónimo que relata fazañas heroicas inspiradas nos últimos anos da vida do cabaleiro castelán Rodrigo Díaz de Vivar (1043-1099). É a primeira obra narrativa extensa da literatura española nunha lingua romance e presenta un alto valor literario. 

Está escrito en castelán medieval e composto ao redor do ano 1200 (datas *post quem* e *ante quem*: 1195–1207). Non se coñece o título orixinal, mais probabelmente se chamaría *xesta* ou *cantar*, termos cos que o autor describe a súa obra nos versos 1.085 e 2.276, respectivamente.

O *Cantar de mio Cid* é o único cantar épico da literatura española conservado case completo. Están perdidas a primeira folla do orixinal e outras dúas no interior do códice, aínda que o contido das lagoas existentes pode ser deducido das prosificacións cronísticas, en especial da *Crónica de veinte reyes*. Ademais do *Cantar de mio Cid*, os catro textos do seu xénero que se conservan son: as *Mocedades de Rodrigo* —*circa* 1360—, con 1700 versos; o *Cantar de Roncesvalles* —*ca.* 1270—, un fragmento duns 100 versos; e unha curta inscrición dun templo románico, coñecida como *Epitafio épico del Cid* —*ca.* 1400?—.

O poema consta de 3.735 versos de extensión variábel (anisosilábicos), mais dominan versos de 14 a 16 sílabas métricas. O versos do *Cantar de mio Cid* están divididos en dous hemistiquios separados por cesura. A lonxitude de cada hemistiquio é de 4 a 13 sílabas, e considerase unidade mínima da prosodia do Cantar. Non hai división estrófica, e os versos agrúpanse en tiradas, isto é, series de versos cunha mesma rima asonante.

## Controversia 
O manuscrito foi propiedade da familia do historiador Ramón Menéndez Pidal, adquiriuno o seu tio avó, Pedro José Pidal y Carniado, marqués de Pidal, no ano 1863, e permaneceu nela até que a Fundación March o comprou no 1960 e o doou ó Estado español. 

Baseándose na análise das tintas do documento con raios X, o hispanista inglés Colin Smith revelou que Menéndez Pidal modificou o cantar para facelo parecer mais antigo. Pidal mudou palabras, retocou o final dos versos e mesmo chegou a cambiar a data que figura no texto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Manuscrito orixinal dixitalizado na Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.
* Portal do *Cantar de mio Cid* da Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.
* Edición dixital da Universidade de Texas. Versións paleográfica, normativa e lectura con pronunciación medieval.
* Francisco López Estrada, *Panorama crítico sobre o Poema do Cid*, Madrid, Castalia, 1982. Literatura y sociedad, 30. ISBN 978-84-7039-400-3
* Alberto Montaner Frutos, O *Cantar de mío Cid*.Códice. Argumento. Estudio de la obra. Bibliografía. Edición modernizada del *Cantar*.
Praza de Azcárraga

A **praza de Azcárraga** atópase na zona vella da cidade galega da Coruña. Atópase adxacente á **praza da Constitución**, coa que forma un único espazo continuado.

## Historia 
Historicamente a Cidade Vella coruñesa tivo tres espazos públicos principais: o adro da colexiata de Santa María, a praza dianteira á Audiencia vella e a praza da Fariña. Esta constitúe a praza de armas do edificio de capitanía xeneral, que en orixe era a Real Audiencia. O edificio da Audiencia proxectouse no século XVIII en substitución das Casas Reais nas que se administraba xustiza, trasladada á Coruña por Filipe II, e que se atopaban anexas ao cárcere. Nesa mesma época a praza da Fariña acollía tamén as Casas de Artillaría e o concello, que ocupou diversos edificios ao longo do tempo.

A praza da Fariña está representada no plano militar da Cidade Alta da Coruña de 1736, previo á construción da actual capitanía, e igualmente no do enxeñeiro Miguel Marín, de 1755, contemporáneo ás obras da súa construción. O plano de 1785, do enxeñeiro Pedro Martín, mostra xa o espazo libre de edificación que logo sería a praza de Azcárraga, así como o de 1819, de Felipe Ginzo, pero sen mostrar a conformación dese espazo.

No século XIX os sucesivos cambios de réxime político provocaron varios cambios no nome da praza, que se denominou de forma alternativa os nomes de praza Real e praza da Constitución. En 1896, co gallo da remodelación da praza, o Concello decidiu adicala ao ministro da Guerra, o xeneral Marcelo de Azcárraga, quen decretou a restitución á Coruña da sede da capitanía xeneral. Tras a guerra civil a primitiva praza da Fariña foi renomeada como praza do Xeneralísimo, para recuperar tras a restauración democrática o nome de praza da Constitución.

## Morfoloxía 
A actual praza de Azcárraga presenta unha forma rectangular, dividida en catro paseos peonais que conflúen nunha rotonda central rodeada de plátanos centenarios e en cuxo centro se ergue a fonte da Fama, de ferro colado, chamada así por se atopar en orixe na rúa da Fama. A banda nordeste da praza, coñecida como Cantoncillo, está situada a unha cota máis elevada e conectada co resto da praza mediante unha escalinata. Na esquina norte da praza está o edificio do antigo goberno militar. No punto de contacto coa praza da Constitución pódense ver as ábsidas da igrexa románica de Santiago.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Praza das Bárbaras
* Praza de María Pita
Habana Blues

***Habana Blues*** é unha película franco-hispano-cubana do ano 2005 dirixida por Benito Zambrano. As letras das cancións da película conteñen críticas aos problemas de Cuba como a pobreza ou os cortes de electricidade.

## Sinopse 
Conta a historia de dous mozos músicos, Ruy e Tito, que mesturan a música tradicional cubana e a música máis moderna como o rap nas súas cancións, que conseguen posibilidade de salto internacional grazas a unha empresa española de gravación, pero para iso teñen que criticar a utopía cubana, porque así se vende mellor en Europa. Ruy considera isto unha traizón barata ao seu país, que ama a pesar dos seus defectos, pero Tito ve a posibilidade comercial que hai detrás do plan.

## Premios e candidaturas 
### Goya 2005 
### Círculo de escritores cinematográficos 
### Premios ACE 
### Premios da Música 
### Premios Turia 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Porno para Ricardo, grupo que inspirou ao director algunhas das ideas da película.
* Habana Blues Band, banda formada polos músicos da película despois da rodaxe desta.

### Ligazóns externas 
* Habana Blues, sitio oficial
Galería de imaxes de fontes de Pontevedra

Fontes de Pontevedra.

Ficheiro:Pontevedra, Galiza. Praza do Peirao.jpg|Praza do Peirao
Ficheiro:Pontevedra, Galiza. Fonte.jpg
Ficheiro:Pontevedra 08.jpg
Ficheiro:Pontevedra-Fonte dos Tornos.jpg|Fonte dos Tornos
Ficheiro:Pontevedra-Fonte dos Tornos 2.jpg|Fonte dos Tornos
Ficheiro:Pontevedra. Fonte. Galiza.jpg
Ficheiro:Pontevedra, fonte.jpg

## Véxase tamén
*Galería de imaxes de Pontevedra
Materia de Roma

**Materia de Roma** é un concepto que se refire a un conxunto de obras literarias medievais, pertencentes especialmente á literatura francesa, que emprega personaxes da Antigüidade clásica extraídos da historia e da mitoloxía grecorromanas. O termo foi cuñado polo poeta francés Jean Bodel no século XII, quen clasificou os ciclos literarios da súa época en Materia de Roma, Materia de Bretaña e Materia de Francia.

Os romances máis importantes da Materia de Roma son:
* o *Romance de Alexandre*, sobre as conquistas de Alexandre o Grande
* o *Romance de Troia*
* o *Romance de Tebas*
* o *Romance de Eneas*, que reelabora material orixinario da *Eneida*.

Tipicamente os personaxes clásicos destes romances aparecen caracterizados como cabaleiros medievais, sucedéndose episodios de batallas, torneos e escenas amorosas ao estilo do amor cortés medieval.
  
## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Materia de Bretaña
*Materia de Francia
Galería de imaxes de mapas de cuncas dos ríos de Galicia

Mapas das cuncas dos ríos de Galicia

Ficheiro:Hidrogalicia rio douro.svg
Ficheiro:Hidrogalicia rio eo.svg
Ficheiro:Hidrogalicia rio eume.svg
Ficheiro:Hidrogalicia rio grande de xubia.svg
Ficheiro:Hidrogalicia rio lerez.svg
Ficheiro:Hidrogalicia rio limia.svg
Ficheiro:Hidrogalicia rio mandeo.svg
Ficheiro:Hidrogalicia rio mero.svg
Ficheiro:Hidrogalicia rio minno.svg
Ficheiro:Hidrogalicia rio navia.svg
Ficheiro:Hidrogalicia rio tambre.svg
Ficheiro:Hidrogalicia rio ulla.svg
Ficheiro:Hidrogalicia rio xallas.svg

## Véxase tamén
*Galería de imaxes de mapas de Galicia
*Galería de imaxes de ríos de Galicia
*Galería de imaxes de mapas de augas a mar aberto de Galicia
*Galería de imaxes de mapas de cuncas das rías de Galicia
*Galería de imaxes de mapas de vertentes de Galicia
Galería de imaxes de mapas de cuncas das rías de Galicia

Mapas das cuncas das rías de Galicia

Ficheiro:Hidrogalicia arco artabro.svg|Arco Ártabro.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de arousa.svg|Arousa.
Ficheiro:Hidrogalicia ria do barqueiro.svg|O Barqueiro.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de betanzos.svg|Betanzos.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de camarinnas.svg|Camariñas.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de cedeira.svg|Cedeira.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de corcubion e cee.svg|Corcubión e Cee.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de corme e laxe.svg|Corme e Laxe.
Ficheiro:Hidrogalicia ria da corunna.svg|Coruña.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de ferrol.svg|Ferrol.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de foz.svg|Foz.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de lires.svg|Lires, Cee.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de muros e noia.svg|Muros e Noia.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de ortigueira.svg|Ortigueira.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de pontevedra.svg|Pontevedra.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de ribadeo.svg|Ribadeo.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de vigo.svg|Vigo.
Ficheiro:Hidrogalicia ria de viveiro.svg|Viveiro.

## Véxase tamén
*Galería de imaxes de mapas de Galicia
*Galería de imaxes das rías de Galicia
*Galería de imaxes de mapas de augas a mar aberto de Galicia
*Galería de imaxes de mapas de cuncas dos ríos de Galicia
*Galería de imaxes de mapas de vertentes de Galicia
Eduardo Mario Acevedo

**Eduardo Mario Acevedo Cardozo**, nado en Montevideo o 25 de setembro de 1959, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol uruguaio. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección uruguaia. Foi xogador do Deportivo da Coruña na tempada 1986–87.

## Selección nacional 
Foi internacional coa selección do Uruguai un total de 42 partidos, marcando 1 gol.

## Palmarés 
### Como futbolista 
#### Campionatos nacionais 
#### Copas internacionais 
### Como adestrador