Federica Montseny

**Federica Montseny Mañé**, nada en Madrid o 12 de febreiro de 1905 e finada en Tolosa o 14 de xaneiro de 1994, foi unha política e sindicalista anarquista española, e ocupou o cargo de ministra durante a II República, devindo a primeira muller ministra da Europa Occidental.

## Traxectoria 
Era filla dos tamén anarquistas Joan Montseny e Teresa Mañé, coñecidos polos pseudónimos de **Federico Urales** e **Soledad Gustavo** respectivamente, que editaban *La Revista Blanca*, publicación destacada dentro do pensamento libertario español durante o primeiro terzo do século XX.

Comezou a escribir e en 1921, con só 16 anos, publicou a súa primeira novela curta, titulada *Horas Tráxicas*. En 1923 comezou a colaborar en *Solidaridad Obrera* e en *La Revista Blanca* ata 1936. A súa primeira novela longa, *A Vitoria*, editouse en 1925.

En 1930 uniuse a Germinal Esgleas, tamén anarcosindicalista, sendo pais de tres fillos: Vida (1933), Germinal (1938) e Blanca (1942).

### Activismo anarcosindicalista 
miniatura
En 1931 afiliouse á CNT onde nos anos seguintes acadará gran protagonismo grazas aos seus dotes de grande oradora entre outras razóns. En 1932 levou a cabo unha xira propagandística por Andalucía que logo proseguiría por toda España e ó ano seguinte participa en París nun mitin de protesta sobre a represión en Casas Viejas.

En decembro de 1935 a Confederación Rexional Galaica organizoulle unha xira de dúas semanas canda a Jaime Baella e Claro José Sendón. Falou en Betanzos, Ferrol (no Teatro Jofre), Cariño, Santiago de Compostela, A Coruña (no Teatro Rosalía de Castro e no cine Doré), Carballo, Lugo e en Ourense, na apertura do Pleno Rexional. Froito desa viaxe, publicou unha serie de anécdotas en *La Revista Blanca*, publicados en 2011 co título de *Federica Montseny. Impresións dunha viaxe por Galicia en 1935*.

En 1936 interveu no Congreso de Zaragoza da CNT colaborando no relatorio sobre comunismo libertario e formou parte dos oradores do mitin de clausura. Co estoupido da guerra pasou a formar parte do comité peninsular da FAI e no nacional da CNT. En novembro deste mesmo ano foi nomeada ministra de Sanidade e Asistencia Social do goberno da República, cargo que aceptou a pesar do seu declarado antigubernamentalismo e as dúbidas iniciais. Converteuse así na primeira muller ministra de España e a Europa Occidental, pois noutras zonas de Europa xa o foran Alexandra Kollontai (Rusia) e Miina Sillanpää (Finlandia). Os seus outros correlixionarios no goberno de Largo Caballero foron Joan García Oliver (Xustiza), Joan Peiró (Industria) e Juan López (Comercio).

### Labor no goberno 
Foi nomeada Ministra de Sanidade e de Asistencia Social. O seu efectivo labor no goberno viuse limitado pola escasa duración do seu mandato que non chegou a acadar un semestre (novembro de 1936 - mediados de maio de 1937). Pero nese curto espazo de tempo planeou lugares de acollida para a infancia, comedores para embarazadas, liberatorios de prostitución, unha lista de profesións a exercer por discapacitados e o primeiro proxecto de Lei do aborto en España. Dos lugares para a infancia, en nada semellantes aos deprimentes orfanatos existentes por entón, só se puido abrir un preto de Valencia. Tampouco houbo tempo de que chegase a funcionar máis dun dos comedores para embarazadas nos que se velaba por unha completa alimentación. Ningún dos seus outros proxectos chegou a executarse, e así o seu proxecto de lei do aborto, ao que se opuxeron outros ministros do goberno, quedou arrombado trala súa saída do goberno debido aos sucesos de maio de 1937.

### O exilio
Como outros miles de españois, co final da guerra civil hóubose de exiliar a Francia, onde foi perseguida pola policía nazi e franquista, que pediu a súa extradición, denegada polas autoridades francesas, vivindo en liberdade vixiada ata a liberación de Francia en 1944. Instalada en Tolosa seguiu traballando polas súas ideas, publicando e dirixindo xornais anarquistas como *CNT* e *Espoir* e realizou viaxes por Suecia, México, Canadá, Inglaterra e Italia.

Coa chegada da democracia a España en 1977 regresou e continuou co seu activismo en pro da CNT, onde gozou dun enorme prestixio ata a súa morte.

## Obras escritas 
* *La mujer, problema del hombre* (1932)
* *Impresións dunha viaxe por Galicia en 1935* (1936)
* *Anselmo Lorenzo* (1938)
* *Cien días de la vida de una mujer* (1949)
* *El éxodo. Pasión y muerte de españoles en el exilio* (1969)
* *Crónicas de la CNT* (1974)
* *El anarquismo* (1974)
* *El éxodo anarquista* (1977)
* *Mis primeros cuarenta años* (1987)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*