Gran Premio de Francia de 1987

O **Gran Premio de Francia** de fórmula 1 de  celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 5 de xullo de 1987. Foi a sexta proba da tempada de Fórmula Un de , o 65º Gran Premio de Francia, ou o 73º Gran Prix de l'ACF e o undécimo que tivo lugar no circuíto de Paul Ricard, e o segundo, que se celebrou na versión curta do circuíto. A carreira disputouse sobre 80 voltas ao circuíto de 3´81 quilómetros para unha distancia total de carreira de 305 quilómetros.

A carreira foi gañada polo piloto británico Nigel Mansell pilotando un Williams FW11B. Foi a segunda vitoria de Mansell do ano e a súa segunda vitoria no Gran Premio de Francia. Mansell terminou sete segundos por diante do seu compañeiro de equipo o brasileiro e dúas veces campión do mundo Nelson Piquet. O vixente campión francés Alain Prost pilotando un McLaren MP4/3 terminou terceiro.

O piloto brasileiro de Lotus Ayrton Senna quedou no cuarto lugar e mantivo o liderado do campionato por un só punto sobre Prost e tres por diante de Piquet.

## Resumo da carreira 
### Cualificación 
Por primeira vez desde o Gran Premio de México de 1986, un coche sen motor Honda motor estaba na primeira fila, o McLaren - TAG de Alain Prost, que se cualificou segundo. A pole position logrouna de novo Nigel Mansell no seu Williams - Honda, mentres que a segunda fila foi ocupada por Ayrton Senna no Lotus Honda e Nelson Piquet no Williams. A natureza rápida do circuíto era claramente adecuada para os coches con turbo: o piloto sen turbo mellor situado foi Ivan Capelli no March 871 no 22º lugar, a uns seis segundos do líder e 50&nbsp;km/h máis lento na recta Mistral que os Williams-Honda.

Mostrando os avances no desenvolvemento do motor, a aerodinámica e os pneumáticos, na súa volta da pole Mansell púxoo a 325&nbsp;km/h na Mistral. Malia que a Mistral utilizada en 1987 era uns 800 metros máis curta que cando a Fórmula Un utilizou por última vez o circuíto completo de Paul Ricard en 1985, a pura aceleración e a velocidade dos Williams-Honda foi comparable ás velocidades máximas vistos no circuíto nos coches da tempada .

Durante a cualificación o piloto de Arrows Derek Warwick deu unha visión da potencia do turbo do Honda RA167E V6 e a vantaxe de aceleración que Williams tiña na pista desde a primeira rolda do Brasil. Observou que nunha volta chegou á recta Mistral aproximadamente 50 metros por diante do Williams de Piquet. Malia a coñecida potencia do Megatron (anteriormente BMW) turbo, Warwick contou que no momento en que chegaron a Signes pouco máis dun quilómetro, a aceleración do Honda colocara a Piquet uns 100 metros por diante do Arrows A10.

### Carreira 
No semáforo, Michele Alboreto adiantouse na saída, mentres que o seu compañeiro en Ferrari Gerhard Berger quedou parado. Nigel Mansell liderou e o seu compañeiro de equipo Nelson Piquet uníuselle na parte dianteira logo de pasar a Prost na recta Mistral. Eddie Cheever retirouse no seu Arrows A10 na primeira volta logo de abrir accidentalmente o extintor de incendios cando se dispoñía a axustar a presión do turbo. Andrea de Cesaris (Brabham BT56) e logo chocou con Stefan Johansson, o McLaren tivo que facer unha parada en boxes para cambiar o morro danado, os restos do seu coche causaron certa molestia a Mansell que se atopou con eles.

Mansell, Piquet e Prost estaban involucrados nunha batalla para lograr o liderado, separados por só dous segundos. Na volta 19, Piquet trompeou e Prost pasoulle para poñerse segundo. Mentres tanto, Senna aguantaba nunha meritoria cuarta posición. Na volta 30, Piquet entrou en boxes para poñer pneumáticos novos, seguido dúas voltas máis tarde por Senna. Mentres tanto, Thierry Boutsen (Benetton B187) retirouse cunha falla eléctrica. Tanto Mansell como Prost puxeron novos pneumáticos na volta 36, dándolle o liderado a Piquet. Mansell terminou a súa parada e acercouse rapidamente a  Piquet, rompendo marcas de volta rápida. Na volta 46, na curva de Le Beausset, Piquet tivo un erro e Mansell pasouno polo interior para tomar un liderado que non perdería. Na volta 65 Piquet fixo unha segunda parada que saíu mal porque o motor parouse, e atrasoulle outros oito segundos adicionais. Logo de saír dos pits, atrapou e pasou a Prost (que tiña un problema eléctrico) na volta 67.

Piquet estaba uns 20 segundos por detrás de Mansell, pero nas últimas voltas gañaba dous segundos por volta. A falta de sete voltas para o final, a brecha reduciuse a tan só 13 segundos, pero Mansell dependía de si mesmo e gañou por 7,7 segundos. Johansson combatera con valor ata o sexto lugar logo de dúas paradas en boxes para reparar danos no seu McLaren, pero retirouse a cinco voltas da bandeira a cadros.

Na súa carreira de casa, Prost acadou un lugar no podio final a 48 segundos por detrás de Piquet. Senna terminou cuarto por diante de Teo Fabi no Benetton B187 que foi quinto. Philippe Streiff fixo unha carreira excelente para lograr o seu primeiro punto no Campionato Mundial e a vitoria para o trofeo Jim Clark no seu Tyrrell - Ford.

## Clasificación 
Os números entre parénteses refírense ás posicións dos participantes con motores normalmente aspirados que competían polo Jim Clark Trophy.

## Posicións logo da carreira
;Clasificación do campionato de pilotos

;Clasificación no campionato de construtores

;Clasificación no trofeo Jim Clark

;Clasificación no trofeo Colin Chapman

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos nos catro grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas