open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Antoni Asunción

**Antoni Asunción Hernández**, nado o 12 de xullo de 1951 en Manises e finado na mesma cidade o 5 de marzo de 2016, foi un político valenciano.

## Traxectoria 
Enxeñeiro industrial e militante do PSOE, foi elixido alcalde de Manises, a súa vila natal, nas primeiras eleccións municipais da democracia, en 1979. Posteriormente repetiu a vitoria nos comicios de 1983, pero ao ser designado días despois presidente da Deputación de Valencia abandonou a alcaldía. Continuou no cargo de presidente da Deputación ata 1988, logo de revalidar o posto despois das eleccións municipais de 1987. Nese ano é nomeado director de Institucións Penintenciarias por José Luis Corcuera, e permaneceu nese posto precisamente até que substitúe a este á fronte do Ministerio do Interior, en 1993. Como director de Institucións Penitenciarias acometeu a dispersión dos presos de ETA e tivo que facer fronte a unha folga de fame dos presos do GRAPO. Recibiu fortes críticas dende diferentes asociacións de presos (como APRE ou antigos membros da COPEL ) debido ao silencio administrativo fronte as denuncias contra os malos tratos, torturas e illamentos que se levaron a cabo nos penais españois durante a súa dirección, así como a dispersión de presos non asociados o agrupacións terroristas. 

Nos comicios xerais dese ano, 1993, foi elixido deputado. Só uns meses máis tarde, e durante un período de crise dos gobernos socialistas presididos por Felipe González, dimite do seu cargo de Ministro do Interior, logo da fuga de Luis Roldán, quen daquela era antigo director da Garda Civil. Con todo, continuou no seu posto como deputado ata 1996.

Despois de abandonar a política a nivel estatal regresou no nivel autonómico. En 1998 preséntase como candidato ás primarias do seu partido, o PSOE da Comunidade Valenciana, pero foi derrotado por moi estreita marxe por Joan Romero. Mais só uns meses despois Romero dimite, e el pasa a ser o candidato nas eleccións autonómicas de 1999. Nos comicios o PP obtén maioría absoluta, e Asunción pasa a ser o voceiro da oposición. Perde as eleccións internas pola secretaría xeral do seu partido só catro meses despois, e dimite de todos os seus postos no PSOE, co que abandona a vida política e regresa á vida empresarial para impulsar un negocio de acuicultura.

En 2010 quixo tentalo de novo nas primarias socialistas á candidatura á Comunidade Valenciana, pero os órganos da súa formación estiman que parte dos avais que presenta non son válidos e desestima o seu nome. Asunción cuestionou a limpeza do proceso, e foi suspendido da militancia no PSOE. Dous anos máis tarde, en 2013 apoiou publicamente a Ciudadanos.

## Notas
Juan María Atutxa

**Juan María Atutxa Mendiola**, nado en 1941 en Areatza, é un político vasco.

## Traxectoria 
Militante do PNV, foi tenente de alcalde de Lemona (1987-1991), deputado no Parlamento de Euskadi foi conselleiro de Interior (1991-1998) e presidente do Parlamento de Euskadi (1998-2005).

Durante a súa etapa como conselleiro de interior enfrontouse sen concesións coa violencia de ETA, o que o converteu nun dos políticos máis carismáticos para os vascos. Como presidente do parlamento vasco foi acusado de desobediencia á autoridade xudicial por non disolver o grupo Sozialista Abertzaleak.
Potencias do Eixe

[miniatura|Mapa mundial cos participantes na guerra. Os [Aliados da segunda guerra mundial|Aliados aparecen en verde (en verde claro os que entraron tralo ataque a Pearl Harbor), as Potencias do Eixo en azul, e os países neutrais en gris.]]
miniatura|400px|A área controlada polo Eixo no curso da guerra amósase en azul.
As **Potencias do Eixe** foron aquelas nacións opostas ós Aliados durante a segunda guerra mundial. Os tres poderes maiores, a Alemaña nazi, o Imperio do Xapón e o Reino de Italia, coñecidos como o "Eixo Roma-Berlín-Tokyo" foron parte dunha alianza que no seu cénit dominaba gran parte de Europa, Asia, África e o océano Pacífico. Como no caso dos aliados, os membros do Eixo variaron, e algunhas nacións entraron no eixo ou saíron del no curso da guerra.

## Potencias do Eixe 
### Adheridos ó Pacto Tripartito 
*  Alemaña nazi
*  Reino de Italia
* 
* 
* 
*  República Eslovaca
* 
* 20px Reino de Iugoslavia
* 20px Estado Independente de Croacia

Ficheiro:NS administrative Gliederung 1944.png
Ficheiro:Kingdom of Italy 1942 with provinces.svg
Ficheiro:Greater Asian Co-prosperity sphere (orthographic projection).svg
Ficheiro:Hungary map ES.png
Ficheiro:Romania1941.png
Ficheiro:Slovakia1941 02 ES.svg
Ficheiro:Yugoslavia1936physical.jpg
Ficheiro:Ndh 1941.png

### Cobelixerantes 
*  (1939-1944)
*  (1941)
* 

### Dependentes ou controlados polo Eixe 
* 
*  India Libre
* 
* 20px Mengxiang
* 
* 20px Montenegro
* 20px Serbia
*  Autonomía de Lokot

Ficheiro:Manchukuo map.png
Ficheiro:France map Lambert-93 with regions and departments-occupation-es.svg
Ficheiro:Montenegro during ww2.png
Ficheiro:Serbia1941 1944 01.png
Ficheiro:Lokot republic map.png
Vanderlei Cordeiro de Lima

**Vanderlei Cordeiro de Lima**, nado en Cruzeiro do Oeste o 11 de agosto de 1969, é un atleta brasileiro, corredor do maratón e ex-bóia-fria, termo co que se define a un traballador agrícola brasileiro que non é propietario da terra na que traballa.

## Traxectoria 
[esquerda|miniatura|Vanderlei participando nos actos previos aos [Xogos Olímpicos de 2016|Xogos Olímpicos do Río en 2016.]]
Deveu unha das celebridades dos Xogos Olímpicos de Atenas en 2004 cando, despois de liderar o maratón ata o quilómetro 36, foi abordado e derrubado por un fanático relixioso irlandés, o ex-sacerdote Cornelius Horan. Axudado por algúns espectadores da carreira, retornou á proba e aínda conseguiu garanti-la medalla de bronce da proba, sendo aplaudido de pé cando entrou no estadio Panathinaikós. Polo seu feito, Vanderlei, foi aínda agraciado pola medalla Pierre de Coubertin concedida para atletas que valorizan a competición olímpica máis do que a vitoria.[miniatura|Vanderlei na [Esplanada dos Ministerios no Sete de Setembro|esquerda]]Antes de Vanderlei, o último atleta a recibi-la homenaxe tiña sido o velexador canadense Lawrence Lemieux, que nos Xogos Olímpicos de Seul, en 1988, abandonou a disputa da súa proba para salvar unha persoa que caera no mar.

En 2016 participou nos actos dos Xogos Olímpicos do Río de Xaneiro. 
[esquerda|miniatura|En [Xogos Olímpicos de 2016|2016, acendendo a pira olímpica.]]
## Títulos 
* 2004 - Medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de Atenas
* 2003 - Medalla de ouro nos Xogos Panamericanos Santo Domingo
* 2002 - Vencedor da Volta Internacional da Pampulha
* 1999 - Medalla de Ouro nos Xogos Panamericanos Winnipeg-99
* 1999 - Vencedor da Volta Internacional da Pampulha

## Notas 
## Véxase tamén 
* Xogos Olímpicos de Atenas 2004 
* Xogos Olímpicos do Río de Xaneiro 2016
Exarcado de Cartago

O **Exarcado de Cartago** era un territorio dependente do Imperio Bizantino e correspondente ás antigas provincias de África e de Numidia, e as illas de Córsega e de Sardeña (judicats de Sardeña).

A súa creación, como a do Exarcado de Rávena, pretendía protexer unha provincia xeograficamente excéntrica das presións exteriores ao concentrar os poderes civís e militares nas mans do exarca (representante plenipotenciario do emperador).

O exarcado desapareceu coa conquista árabe.

## Exarcas de Cartago 
*Heraclio, arredor de 608 (pai do emperador Heraclio)
*Xurxo, arredor de 646
*Gregorio, arredor de 646-647, proclámase emperador, pero resulta morto en 647 no primeiro ataque árabe.

## Historia 
*Chegada de refuxiados vido de Exipto fuxindo da conquista árabe e que traen consigo o monotelismo a un territorio ortodoxo onde provocan unha intensa polémica relixiosa.
*660: Bizancio retoma o control do exarcado de Cartago.
*697: toma de Cartago polos árabes e fin do Exarcado.
Judicat

250px|miniatura|dereita|Os catro Judicats sardos.

Os **Judicats** (en italiano, Giudicati, do latín medieval, *Judex Provincae*) eran catro rexións da Sardeña medieval que conservaron unha grande autonomía entre o século VIII (sábese fixo que a súa creación foi en 851, grazas a unha carta do papa León IV que pide a axuda dos *Judices Sardiniae*) e o século XIII.

## Historia 
A súa estrutura baseábase nunha división administrativa do Imperio Bizantino, de cando Sardeña dependía do exarcado de África, situado en Cartago. O maxistrado que residía en Cagliari era chamado *Praeses* ou *Iudex Provinciae* e dispuña do goberno civil mentres que o poder militar era confiado a un *Dux*, instalado en Forum Traiani para controlar a Barbagia. Rapidamente, cada judicat, contrariamente aos sistemas feudais continentais, baseábase nun territorio administrado, chamado *Logu* (lugar) ou *Rennu* (reino), con terras do Estado, e era gobernado segundo as regras do dereito romano-bizantino.

As razzias incesantes e a loita permanente contra os Sarracenos remataron por illar a illa e provocaron unha crecente autonomía dos judicats con respecto ao poder bizantino, demasiado lonxe, ata tal punto que se consideraban independentes e soberanos.

Os seus xefes eran os Xuíces (en sardo, *Iudikes*, en italiano, *Giudici*), elixidos pola *Corona de Logu* (un parlamento sardo). Os seus nomes eran, de norte a sur:

* Logudoro (de *Logu* de ouro), ou Torres, arredor da cidade de Torres preto da actual Porto Torres.
* Gallura
* Arborea, arredor da cidade de Oristano, despois do abandono de Tharros.
* Calaris (en italiano Cagliari) ou Pluminos.

Perderon progresivamente a súa independencia entre 1258 e 1410 en razón da presenza crecente dos Pisanos e do Reino de Aragón.

O judicat máis célebre é o de Arborea, que mantivo a súa independencia ata 1410, especialmente grazas á persoa de Eleonora de Arborea.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia de Sardeña
Batalla de Heiligerlee

A **batalla de Heiligerlee** tivo lugar o 23 de maio de 1568 na provincia de Groningen, nos Países Baixos. É a primeira batalla *oficial* da Guerra dos oitenta anos entre a monarquía española da Casa de Austria e as Provincias Unidas. En abril do mesmo ano xa se produciran enfrontamentos entre os dous contendentes en Rheindalen.

## Campaña 
Á fronte dun exército duns catro mil homes, Luís de Nassau e Adolf de Nassau irmáns de Guillerme de Orange (o líder da rebelión das Provincias Unidas), invaden a provincia de Groningen defendida polo estatúder Johan de Ligne cun exército de pouco máis de 3&nbsp;000 homes, que rexeita presentar batalla á espera de reforzos.

## A batalla 
O 23 de maio a cabalaría comandada por Adolf consegue atraer a unha emboscada ao exército de A Coroa preto do monasteiro de Heiligerlee. A emboscada dá resultado e as forzas da coroa perden máis da metade dos seus homes por só cincuenta das Provincias Unidas, entre as que se inclúe o propio Adolf de Nassau.

## Resultado 
Trala batalla, Louis de Nassau non foi capaz de tomar a cidade de Groningen e dous meses máis tarde o seu exército, reforzado ata alcanzar os dez mil homes, foi destruído polo exército capitaneado por Fernando Álvarez de Toledo, terceiro duque de Alba, na batalla de Jemmingen.

Para rematar, a batalla tivo o inesperado resultado de sellar o destino do terzo de Sardeña, que o duque de Alba consideraba culpable *da batalla que, durante moitos anos foi a única vitoria en campo aberto dun exército holandés*.

Cando trala batalla de Jemmingen e ao pasar o terzo polo lugar onde fora vencido incendiou o lugar, o duque decidiu disolver o terzo e repartir aos seus compoñentes entre outras unidades.
Purple

***Purple*** (tamén coñecido como ***12 Gracious Melodies***) é o segundo álbum da banda de rock alternativo Stone Temple Pilots. Foi editado o 7 de xuño de 1994 por Atlantic Records. O disco contén varios dos maiores hits da banda, incluíndo "Vasoline", "Interstate Love Song", e "Big Empty", a cal aparece na película *The Crow*.

O título do álbum, "Purple", está escrito en caracteres chineses na capa do disco, e non aparece en ningún lugar máis. Cando lle preguntaron a Scott Weiland nunha entrevista sobre o título respondeu: "É a miña cor favorita. É a cor dos negróns."

## Listaxe de cancións
Yield

***Yield*** é o quinto álbum da banda de rock alternativo Pearl Jam. Foi editado o 3 de febreiro de 1998. *Yield* vendeu 358.000 copias durante a súa primeira semana, entrando no número 2 da lista *Billboard 200*, e foi o primeiro álbum de Pearl Jam que non alcanzou o número 1 nas listas da Billboard dende o *Ten*, en 1991. A pesar de saír moi pronto das listas, ao igual que o seu antecesor *No Code*, o álbum recibiu moi boas críticas.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Ródano-Alpes

**Ródano-Alpes** (; ; ) é unha rexión de Francia que comprende oito departamentos: Ain, Ardèche, Drôme, Isère, Loira, Ródano, Alta Savoia e Savoia. Ten 43.698&nbsp;km² e nela habitan 5.645.407 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial da rexión  Ródano-Alpes (en francés)
The Ideal Crash

***The Ideal Crash*** é o terceiro álbum da banda de rock alternativo belga dEUS. Foi editado o 16 de marzo de 1999. O álbum foi gravado en España e inclúe o sinxelo "Instant Street", que converteuse nun *hit* no *underground* europeo.

En abril do ano 2008 o álbum levaba vendidas ao redor das 250.000 copias en todo o mundo.

## Listaxe de cancións 
# "Put The Freaks Up Front" 
# "Sister Dew"
# "One Advice, Space"
# "The Magic Hour"
# "The Ideal Crash"
# "Instant Street"
# "Magdalena" 
# "Everybody's Weird" 
# "Let's See Who Goes Down First"
# "Dream Sequence #1"

## Notas
Batalla de Jemmingen

A **batalla de Jemmingen**, librada o 21 de xullo de 1568 no marco da guerra dos Oitenta Anos foi unha vitoria total do exército español comandado polo duque de Alba na que destruíu por completo ao exército das Provincias Unidas comandado por Luís de Nassau.
## Campaña 
Trala batalla de Heiligerlee, Luís de Nassau intenta tomar a cidade de Groninga, pero o duque de Alba obrígalle a retirarse mediante unha serie de escaramuzas sen arriscarse a presentar batalla xa que unha derrota poñería todos os Países Baixos a mercé das forzas dos rebeldes holandeses. Luís de Nassau comete o erro de encerrarse nunha península entre os ríos Ems e Dollar onde o duque de Alba decidirá presentarlle batalla.

## A batalla 
Debido ó estreitamento do campo de batalla, o duque de Alba envía por diante varios centos de arcabuceiros e mosqueteiros que establecen escaramuzas co exército holandés e forma ao resto do exército en cadros un tras outro.

O duque envía a cincocentos arcabuceiros máis por diante e Luís de Orange crendo que aínda non chegou o groso do exército español lanza a todo o seu exército contra estes, pero son rexeitados polo lume de arcabuceiros e mosqueteiros. Nese momento o duque lanza ao seu exército ao asalto facendo fuxir ao exército rebelde. Os españois perseguen durante dous días ao longo de máis de 15 quilómetros aos fuxitivos do exército de Luís de Nassau que perde máis de sete mil homes.

## Resultado 
O exército de Luís quedou totalmente destruído e este tivo que refuxiarse en Alemaña, deixando ao duque de Alba coas mans libres para dirixirse contra o exército do seu irmán Guillerme de Orange ao que tamén vencería uns meses despois na batalla de Jodoigne.
Riot Act

***Riot Act*** é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de grunge Pearl Jam. Foi editado o 12 de novembro de 2002 a través do selo Epic. Despois dunha extensa xira de promoción do seu anterior traballo, *Binaural*, Pearl Jam tomouse un ano de descanso. A banda volveu reunirse a principios do 2002 e comezou a traballar no novo álbum. A súa música ten sons diferentes tendo cancións influenciadas polo folk o art rock e a música experimental.

*Riot Act* estreouse no número cinco da lista *Billboard 200*. A banda promoveu o disco cunha xira no ano 2003 moi cargada de contido político. *Riot Act* foi o derradeiro álbum de Pearl Jam con material novo lanzado pola Epic. O disco foi certificado ouro pola RIAA nos Estados Unidos.

## Listaxe de cancións 
# "Can't Keep" – 3:39
# "Save You" – 3:50
# "Love Boat Captain" – 4:36
# "Cropduster" – 3:51
# "Ghost" – 3:15
# "I Am Mine" – 3:35
# "Thumbing My Way" – 4:10
# "You Are" – 4:30
# "Get Right" – 2:38
# "Green Disease" – 2:41
# "Help Help" – 3:35
# "Bushleaguer" – 3:57
# "1/2 Full" – 4:10
# "Arc" – 1:05
# "All or None" – 4:37
José Luis Rodríguez Moreno

**José Luis Rodríguez Moreno**, coñecido como **José Luis Moreno**, nado o 16 de abril de 1947 en Madrid, é un actor, ventrílocuo, presentador de televisión,  e empresario español, propietario da produtora Miramón Mendi, que foi creada no ano 1988.

## Traxectoria 
Dende os seus comezos dedicouse ao mundo do espectáculo e da produción televisiva. Ao longo dos anos organizou galas, espectáculos puntuais ou series en distintas cadeas españolas coma TVE, Antena 3 ou Telecinco, ademais de en diversas canles autonómicas, como foi o programa *Entre amigos* e algunhas internacionais, como a RAI.

Ata o de agora, o seu maior éxito foi *Aquí no hay quien viva* (2003). Cedeu os dereitos desta serie a canles televisivas francesas e italianas para a retransmisión dunha versión desta serie neses países. Outras series que produciu Miramón Mendi para Antena 3 foron *La sopa boba* (2004) e *A tortas con la vida" (2005-2006). En TVE dirixiu o programa de variedades *Tu Gran Noche* durante dous anos e *Noche de Fiesta* durante outros cinco anos máis. Dende o ano 2000 ata o 2004 dirixiu tódolos programas especiais de fin de ano de TVE-1. No ano 2005 dirixiu o de Antena 3. Durante o verán de 2002 dirixiu en Antena 3 o programa *Verano Noche*.

José Luís Moreno tamén traballou no filme de Santiago Segura *Torrente 2: Misión en Marbella'', na que interpretou a Spinelli, un terrorista disposto a facer estoupar Marbella cuns mísiles. No filme compartía cabeceira con Santiago Segura, Gabino Diego, Tony Leblanc e Inés Sastre. José Luis Moreno traballou tamén no teatro, dirixindo e producindo tanto óperas coma zarzuelas. Durante o ano 2005 produciu obras de teatro na sala La Latina.
Hermann Bondi

**Sir Hermann Bondi**, nado o 1 de novembro de 1919 e finado o 10 de setembro de 2005, foi un matemático e cosmólogo británico de orixe austríaca. É coñecido por desenvolver a teoría do estado estacionario do universo con Fred Hoyle e Thomas Gold como unha alternativa á teoría do big-bang, pero o seu legado máis duradeiro probablemente será as súas importantes contribucións á teoría da relatividade xeral.

## Traxectoria 
Xunto co astrónomo estadounidense Thomas Gold e o británico Fred Hoyle, propuxo en 1948 a teoría do estado estacionario do universo, alternativa á teoría do big-bang, segundo a cal o Universo mantense uniforme no espazo e no tempo. Entre os seus traballos máis importantes destacan as súas contribucións sobre a teoría da relatividade xeral.

Bondi chegou a Cambridge en 1937 fuxindo do forte antisemitismo presente en Austria. A comezos da segunda guerra mundial foi internado prisioneiro na illa de Man e no Canadá como nativo dun país do Eixo alemán. Foi liberado en 1941 trabajando no sistema de radar junto a Fred Hoyle. En 1946 adquiríu a nacionalidade británica.
Karlos Arguiñano

miniatura|Restaurante de Arguiñano.
**Karlos Arguiñano Urkiola**, nado en Beasain o 6 de setembro de 1948, é un cociñeiro vasco, aínda que tamén desenvolveu actividades interpretativas e empresariais. É moi popular en España dende que apareceu en TVE nun programa de cociña.

## Traxectoria 
Aínda que naceu en Beasain (Guipúscoa), residiu dende mozo e reside actualmente en Zarautz (tamén en Guipúscoa), onde ten o seu hotel restaurante. Cursou estudos primarios nos Agustinos de Lazcano (Guipúscoa), posteriormente estudos de mestría industrial, traballou na fábrica de trens de Beasáin como chapista. Xa con 17 anos decidiu apuntarse á Escola de Hostalaría de Hotel Euromar en Zarautz dirixido por Luis Irizar.

En 1978 crea un Hotel Restaurante en Zarauz, sito nun castelo construído en pedra rústica que constitúe unha auténtica xoia arquitectónica. En 1996 inaugurou tamén en Zarauz a *Academia de Cocina Aiala*.

Dende 2005 realiza un programa de cociña en Telecinco xunto a Juan María Arzak. Escribiu varios libros orientados á cociña fácil. A súa empresa, Bainet, é responsable tanto do seu programa de televisión como dos seus libros de cociña. Publica tamén libros de Arzak, Eva Arguiñano (irmá de Karlos) e Mikel Corcuera, entre outros. Bainet é ademais socio do GAMP (Grupo Audiovisual de Medios de Producción), consorcio propietario de laSexta. Nesta cadea produce *Hoy cocinas tú*, presentado por Eva Arguiñano, e *Un país de chiste*, con Óscar Terol.

Karlos Arguiñano promoveu a cociña en xeral e a española en particular por diferentes países: Estados Unidos, Arxentina, México, Suecia, Italia, Suíza, Alemaña, Francia... Impartiu clases de cociña, cursos, participou en Xurados Gastronómicos, conferencias, mesas redondas ou charlas.

Participou en varios filmes como *Airbag* de Juanma Bajo Ulloa (1997), *Año mariano* de Karra Elejalde e Fernando Guillén Cuervo (2000) e *El rey de la granja* de Carlos Zabala e Gregorio Muro (2002).

## Véxase tamén
Galería de imaxes da carballeira de Santa Susana

Imaxes da carballeira de Santa Susana no concello de Santiago de Compostela, provincia da Coruña

Ficheiro:Carballeira de Santa Susana.JPG|Vista da Carballeira coa capela ao fondo
Ficheiro:Santiago Santa Susana GDFL.jpg|Vista da Carballeira coa capela ao fondo
Ficheiro:Capela Santa Susana.jpg|Fachada da Capela de Santa Susana
Ficheiro:Capela de Santa Susana.JPG|Vista lateral da Capela de Santa Susana
Ficheiro:Santiago Santa Susana GDFL01.JPG|Vista frontal da Capela de Santa Susana
Ficheiro:Santiago Santa Susana.jpg|Campanario de Santa Susana
Ficheiro:Santiago Santa Susana 2.jpg|Entrada traseira á capela
Ficheiro:Santiago Santa Susana 1.jpg|Lateral da capela
Ficheiro:Catedral Santiago060305 050.jpg|Imaxe da catedral desde a Carballeira de Santa Susana
Ficheiro:Carballeira de Santa Susana.jpg

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Galería de imaxes de Galicia
Frontón, Pantón

**San Xoán de Frontón** é unha das 26 parroquias do concello lugués de Pantón, situado na comarca de Terra de Lemos. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. 

Segundo o INE, en 2025 tiña 57 habitantes (29 homes e 28 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 96 habitantes.

## Xeografía 
Limita ao norte coa parroquia de Cangas, ao sur coa de Santo Estevo de Ribas de Sil (Nogueira de Ramuín), ao leste con Acedre e Anllo (Sober), e ao oeste con Pombeiro. A localidade da Barca está dividida entre esta parroquia e a de Anllo.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Frontón
### Parroquias de Pantón
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Pantón
Xosé Henrique Rodríguez Peña

**Xosé Henrique Rodríguez Peña**, nado en Ourense o 25 de outubro de 1942 e finado en Vigo o 13 de agosto de 2006, foi un arquitecto e político galego.

## Traxectoria 
Estudou na Facultade de Ciencias da Universidade de Santiago de Compostela e licenciouse en Arquitectura pola Escola Superior de Arquitectura de Madrid, especializándose na restauración de monumentos.

Nos anos 60 participou, sen afiliación política, no movemento estudantil contra a ditadura e presentouse ás eleccións municipais de 1979 a Ourense nas listas de Unidade Galega como membro do Partido Galeguista. Foi elixido secretario xeral do Partido Galeguista no III Congreso celebrado en decembro de 1983. No Congreso extraordinario celebrado o 19 de febreiro de 1984 propuxo a integración do PG en Coalición Galega, decisión que se adoptou por 92 a 88 votos.

Membro de Coalición Galega (CG) desde a súa fundación, ocupou o cargo de secretario do partido na área de Acción Municipal en 1985. Nas eleccións autonómicas de 1985 foi elixido deputado no Parlamento de Galicia por esta formación. En xaneiro de 1987 foi impulsor e membro fundador do Partido Nacionalista Galego (PNG), organización creada como escisión de Coalición Galega. Este novo partido foi peza chave na moción de censura contra Xerardo Fernández Albor que levou á presidencia da Xunta o socialista Fernando González Laxe. Nese primeiro goberno tripartito Xosé Henrique Rodríguez Peña foi nomeado conselleiro de Pesca.

En 1989 non saíu elixido deputado no Parlamento de Galicia, ao non obter a súa formación representación algunha. A partir dese momento o PNG-PG iniciou as xestións para incorporarse no seo do BNG. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou a lista do BNG na cidade de Ourense e converteuse en voceiro dos nacionalistas no consistorio. Encabezou de novo a candidatura nacionalista en 1995 e 1999, continuando como concelleiro e voceiro ata decembro de 2001.

O 7 de xuño de 1992 foi elixido secretario xeral do Partido Nacionalista Galego durante a celebración do seu IV Congreso. Nas eleccións autonómicas de 1993 foi escollido deputado por Ourense, que revalidou nas de 1997 e de 2001.

Presidiu a delegación ourensá do Colexio de Arquitectos. Ademais, foi vicepresidente do Ateneo ourensán e membro do padroado do Museo do Pobo Galego.

Na altura da súa morte era membro do Consello Nacional do BNG e secretario xeral do PNG. A Fundación Galiza Sempre creou na súa homenaxe un premio bianual que leva o seu nome e que se concede a traballos de rehabilitación.

## Datos persoais 
Estivo casado e tivo catro fillos.

Como arquitecto, foi autor de traballos sobre arquitectura visigoda e románica e realizou o seu traballo de especialización sobre o mosteiro de Oseira.

Faleceu na clínica Povisa de Vigo, dun cancro de vexiga. Foi incinerado en Ourense.
David Blanco

**David Blanco Rodríguez**, nado o 3 de marzo de 1975 na localidade suíza de Berna, é un ciclista galego.

## Traxectoria 
Iniciou a súa carreira como profesional en Portugal, en 2000, no Rota dos Móveis. Con este club disputou a súa primeira Volta ao Alentejo (onde rematou undécimo), e a súa primeira Volta a Portugal, onde chegou de 14º. En 2001 repite ese posto final na rolda lusa, e en 2002, xa co ASC Vila do Conde remata de 21º. En 2003 ficha polo Porta da Ravessa, e remata quinto na Volta a Portugal e undécimo de novo na do Alentejo.

En 2004 ficha polo equipo español Kelme, onde permaneceu dous anos, e que mudou aos nomes de Comunitat Valenciana e Costa Blanca. Dese ano é a súa participación primeira na Vuelta a España, onde rematou décimo, e o seu primeiro podio, ao finalizar terceiro na Volta á Comunidade Valenciana. En 2005 quedou de quinto na volta portuguesa e duodécimo na española, e en 2006 chegou a súa primeira gran vitoria como profesional, ao conseguir a primeira posición na Volta a Portugal, onde ademais gañou a oitava tirada (Favaios-Guarda) e mais a décima e última tirada (Idanha-a-Nova - Castelo Branco, contra o reloxo).

Ao ano seguinte non renova co equipo español, e ficha de novo por un conxunto profesional portugués, o Duja Tavira. Ese ano queda quinto na rolda lusa, e na edición seguinte, en 2008, volve obter o título de vencedor final. En 2009 volve ser proclamado vencedor da Volta a Portugal logo da descualificación do portugués Nuno Ribeiro por dopaxe. A eliminación de Ribeiro e do español Héctor Guerra por esa razón, converteuno ademais en vencedor de dúas tiradas. En 2010 volve gañar a Volta a Portugal.

En setembro de 2010 asinou un contrato co equipo italiano Geox para a seguinte tempada.

No ano 2012 gañou por quinta vez a Volta a Portugal.

## Vida persoal 
Actualmente reside en Santiago de Compostela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do corredor na web do Comunitat Valenciana (antiga)

### Outros artigos 
* Galegos no Giro de Italia
Economía de Bélxica

A **economía da Bélxica** está beneficiada por unha localización xeográfica central, unha rede de transporte moi desenvolvida e unha base industrial e comercial diversificada. A industria está concentrada principalmente na rexión de Flandres, ao norte.

Con poucos recursos naturais, o país importa grandes cantidades de materias primas e exporta principalmente manufacturados. O resultado é unha economía fortemente dependente dos mercados mundiais. Unhas tres cuartas partes de seu comercio se fan con outros países da Unión Europea.

A débeda pública do país representa un 90 % do seu produto interno bruto. En 2009 a súa economía contraeu un 3,4 %, o desemprego creceu lixeiramente e o déficit público aumentou debido ós problemas a grande escala do sector financeiro.

## Moeda 
A súa moeda anterior era o franco belga. Dende o 1 de xaneiro de 2002 é o euro.

## Datos macroeconómicos (2002) 
**PIB (produto interior bruto)**

* 259.000 millóns de dólares dos EEUU (convertidos segundo paridade do poder de compra). Ano 2000.
* 281.844 millóns de euros (tipo conversión: 1 dólar = 1,0882 EUR o 30/01/01).

'*PIB *per cápita***

* 25.300 dólares dos EEUU (convertidos segundo paridade do poder de compra). Ano 2000.
* 27.531,46 EUR (tipo de conversión: 1 dólar = 1,0882 EUR o 30/01/01).

**Distribución do PIB por sectores**

* Agricultura: 1,4 %.
* Industria: 26 %.
* Servizos: 72,6 %.

(Estimacións de 2000).

**Crecemento do PIB estimado**

* 4,1 % (estimación de 2000).

**Taxa de inflación**

* 2,2 % (estimación de 2000).

**Débeda externa*'

* 28.300 millóns de dólares dos EEUU (estimación de 1999).
* 30.796 millóns de EUR (tipo de conversión: 1 dólar = 1,0882 EUR o 30/01/01).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa da Moeda Real de Bélxica
Acromion

O **acromion**, **acromio** ou **apófise acromial** é a parte superior da omoplata, onde se articula coa extremidade externa da clavícula formando a articulación acromiclavicular que non ten movemento.

É a continuación da espiña escapular, que se estende cara a axila en sentido oblicuo ascendente. Participa nas articulacións do ombreiro. Articúlase coa clavícula mediante a articulación acromioclavicular e co úmero na articulación glenoumeral. O seu extremo máis distal cobre a cavidade glenoide da escápula. 
## Estrutura 
### Superficies 
O acromion posúe dúas superficies, unha superior e unha inferior. 
* A superficie superior está dirixida cara a arriba, cara a atrás e cara a fóra. É de natureza rugosa e permite a inserción de fibras do músculo deltoide. O resto atópase baixo a pel.
* A superficie inferior é menos relevante. Ten forma cóncava.

### Bordos 
* O bordo lateral ou externo é irregular e presenta dous ou tres tubérculos para a inserción do músculo deltoide.
* O bordo medial ou interno é máis pequeno có externo. É cóncavo e presta inserción ao músculo trapecio. Posúe unha pequena superficie que se articula coa clavícula (articulación acromioclavicular). 
## O acromion infantil 
Durante a infancia o acromion posúe un foco de osificación propio, e está unido ao resto da escápula a través dunha cartilaxe. Nalgunhas ocasións o acromion non se solda ao resto do óso, formando un óso acromial propio.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Iconoclastia

A **iconoclastia** é a oposición á veneración de imaxes ou ídolos. Etimoloxicamente, o termo *iconoclasta* refírese a quen esnaquiza iconas, é dicir, pinturas ou esculturas sagradas. Un exemplo de iconoclastas foi a tradición bizantina, especialmente León III, que ordenou a destrución de todas as representacións de Xesús, a Virxe María e, especialmente, todos os Santos.

En linguaxe coloquial, utilízase tamén o termo *iconoclasta* para referirse a aquela persoa que vai ao contraxeito e cuxo comportamento é contrario aos ideais, normas ou modelos da sociedade actual ou á autoridade de mestres dentro desta, sen que implique unha connotación negativa da súa figura.

## Historia 
Os movementos iconoclastas adoitan ter a finalidade de acabaren entre a poboación cos ritos ou adoracións pagás que permanezan disfrazados na relixión dominante. Os movementos máis intensos a favor dos iconoclastas déronse no cristianismo bizantino e na relixión musulmá. A iconoclastia é un fenómeno que pode aparecer en diferentes relixións, pero adoitan ser o resultado de disputas entre faccións dunha mesma relixión.

## Iconoclastas no ámbito bizantino
O emperador León III o Isaurio mandou destruír toda representación cristiá de figuras relixiosas ou do evanxeo en 730. O seu fillo, Constantino V (741-775) herdou un grave enfrontamento entre a poboación maiormente a favor do uso de imaxes e a postura oficial, que finalmente concluíu utilizando o seu poderío militar. Tralo Segundo Concilio de Nicea no 787 afirmouse a veneración de iconas, baseándose na encarnación de Xesús Cristo en home.

O emperador León V (813-820) instaurou un segundo período de loitas no 813 e continuado polos seguintes emperadores ata Teófilo. Ao morrer este, a súa esposa Teodora mobilizou aos iconódulos e proclamou a restauración de iconas no 843.

## Iconoclastas no ámbito islámico
Os musulmáns teñen a prohibición de representar figuras humanas nas mesquitas (non a prohibición xeral do uso da figura humana).

## Iconoclastas no ámbito protestante 
Algúns protestantes claman pola destrución da arte católica acusándoa de idolatría (ou culto ás imaxes), debido a que os seguidores destas correntes só cren no Deus todopoderoso e vivente como única deidade verdadeira.
Jesús Bahillo

**Alejandro Jesús Bahillo Fernández**, nado en La Bañeza (provincia de León) o 20 de xuño de 1948, é un político galego.

## Traxectoria 
Mestre Industrial, estudou Enxeñaría Técnica Industrial na EIT Valladolid e Ciencias Políticas na UNED. Militante do Partido dos Socialistas de Galicia de Vigo, foi deputado no Congreso dos Deputados pola provincia de Pontevedra entre 1982 e 1989 no Grupo Socialista como portavoz de Política Pesqueira. Foi fundador e Director Xeral do Círculo de Empresarios de Galicia-Club Financiero Vigo dende o ano 1993. Analista político, publicou artigos en diversos medios e participou en numerosas mesas e debates raidofónicos e televisivos.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición
### Ligazóns externas 
*Ficha persoal na web do Congreso de Deputados 
*"Jesús Bahíllo" (13/9/2013) Círculo de Empresarios de Galicia .
Iconolatría

**Iconolatría** (do greo *eikon*, "imaxe" e *latreia*, "veneración") é a veneración de imaxes (fundamentalmente bidimensionais) e refírese normalmente ao período iconoclasta do Imperio Bizantino durante o que se destruíu toda a arte relixiosa.

*Eikon* en grego simplemente denota unha imaxe, mais pasou a designar a arte relixiosa empregada pola Igrexa ortodoxa e a Igrexa católica. As iconas utilízanse nas igrexas ortodoxas para axudar na oración e na adoración de Deus.

Unha das razóns para esta perseguición era que os cristiáns veneraban imaxes de santos, Xesús Cristo e mesmo imaxes de Deus e fragmentos das iconas, polo que se lles coñecía como **iconólatras**. Finalmente, a Igrexa Ortodoxa reinstaurou o uso das iconas, para o que lle foi preciso reunir dous concilios. O Concilio de Hieria, en 753, prohibiu expresamente a fabricación de iconas e ordenou que se retirasen das igrexas todas as imaxes de Xesús e os santos, indicando que deberían ser decoradas con imaxes de paxaros, flores e froita. Este concilio reuniuse preto de Constantinopla e todos os bispos que asistiron pertencían ao Patriarcado de Constantinopla. Os outros patriarcados rexeitaron enviar delegados.

O Segundo Concilio de Nicea, celebrado en 787, anulou as decisións do anterior. Un concilio anterior definira a veneración das iconas baseándose no sagrado misterio da encarnación de Xesús Cristo. A Persoa de Xesús revélase non só na Palabra de Deus, senón tamén na imaxe de Deus. As escrituras pré-cristiáns definían a idolatría como a adoración de deuses falsos. Neste concilio clarificouse a relación entre unha imaxe e o que se plasma nela. O principio de veneración significa que honrar unha imaxe é honrar non a imaxe senón a quen está na imaxe. Tamén se clarificou a diferenza entre veneración e adoración: venérase ou hónrase un santo; adórase só a deus. Unha vez rematado o período iconoclasta, a devoción polas iconas estendeuse a Serbia, Bulgaria e a distante Rusia.

Prohibíronse as iconas coa imaxe de Deus Pai na Igrexa Ortodoxa, excepto nos contextos da Revelación ou a Apocalipse. En xeral, porén, a mellor representación de Deus é a do tipo de icona da Santísima Trindade de Rublev.
Xosé Luís Baltar

**Xosé Luís Baltar Pumar**, nado en Esgos o 10 de outubro de 1940, é un político galego.

## Traxectoria 
Mestre, foi alcalde de Nogueira de Ramuín (1976-1995), presidente da deputación provincial de Ourense dende 1990, senador (1993-2000). Foi secretario xeral de Centristas de Galicia ata que ese partido se integrou no PPdeG, do que é presidente provincial.

En xaneiro de 2003 impulsou unha rebelión de deputados ourensáns contra o que entendía era unha deriva de "desgaleguización" do PPdG a raíz da destitución de Xosé Cuíña co gallo da crise do *Prestige*, ameazando con deixar a Fraga en minoría no Parlamento de Galicia. Como continuación desta liña política, o 20 de setembro de 2004 comunicou a Fraga a súa intención de formar un partido nacionalista de centro dereita sucesor de Centristas de Galicia, se non se lle daba total liberdade para formar a lista de Ourense para as eleccións autonómicas de 2005 e non se incluía ao defenestrado Cuíña nun posto digno na de Pontevedra. O 4 de outubro Fraga chegou a un acordo con el aceptando estas condicións. 

### Sucesión 
En xaneiro de 2010 o seu fillo, José Manuel Baltar Blanco gañaba o XV Congreso provincial do Partido, nunha pretendida reafirmación de autonomía e identidade galega e ourensá, con algo máis do 60% dos votos, e no que tivo enfronte unha candidatura apoiada polo presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo. O 24 de xaneiro de 2012, con 71 anos de idade, anunciou publicamente a dimisión dos cargos públicos que mantiña: presidente da Deputación de Ourense, deputado provincial nesa mesma provincia e concelleiro no concello de Ourense, quedando exclusivamente como militante de base do PPdeG. Foi sucecido polo seu fillo, José Manuel Baltar Blanco.

### Condena 
Durante o seu período á fronte da Deputación de Ourense, foi acusado en varias veces de favoritismos e malas prácticas sen que se puidese probar nada. Porén, dous anos despois de dimitir de tódolos seus cargos, foi condenado pola contratación irregular de 104 traballadores en vésperas do congreso provincial no que se levou a cabo o seu relevo.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Nogueira de Ramuín
* Lista de senadores galegos desde a Transición
### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Conceyu Nacionalista Astur

O **Conceyu Nacionalista Astur** ou **CNA** foi o primeiro partido nacionalista de Asturias. Fundouse en 1976 por iniciativa dun grupo de xente nova que reclamaba para Asturias o recoñecemento nacional por parte do estado español e a realización da revolución socialista. Ánxelo Zapico era o seu secretario xeral, entre outros contaba con xente como Xosé Lluis Carmona, Dubardu Puente e David Rivas. Algúns dos seus militantes foron detidos acusados de colaborar con ETA, unha acusación que o partido negou. Algúns dos seus membros cumpriron cadea por estas acusacións.

CNA disolveuse en 1981 e os seus militantes acabaron por entrar en diferentes organización da esquerda nacionalista como o Ensame Nacionalista Astur.

## Eleccións
Eleccións xerais 1979:  3.049 votos (0.57%)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Miguel Ángel González Muñíz; *Los partidos políticos de Asturias*. 1982 (pages 59–62)
* Patrick W. Zimmerman; Faer Asturies. *La política llingüística y la construcción frustrada del nacionalismu asturianu (1974-1999)*. Editorial Trabe, 2012.
Acroterio

miniatura|diversos tipos de acroterios
Un **acroterio** é un ornamento arquitectónico que consiste nun pedestal, orixinalmente unha placa circular e en terracota pintada, que serve de remate a un frontispicio decorado con elementos vexetais ou para colocar unha estatua dun edificio de estilo clásico ou na arquitectura gótica.
Acta

:Non confundir con lei
**Acta** pódese referir a:
*Acta (documento), rexistro escrito dun suceso
**Acta notarial, relación que estende un notario
**Acta electoral, certificación co resultado dunha elección
*Acta Diurna, nova oficiais diarias da época romana
*Acta Senatus, os minutos oficiais no Senado romano
Daniel Barata Quintas

**Daniel Barata Quintas**, nado en Guillamil (Rairiz de Veiga) o 25 de decembro de 1943 e finado en Ourense o 31 de maio de 2023, foi un inspector de educación e político galego.

## Traxectoria 
Estudou ciencias da educación. Exerceu como inspector de educación. Foi membro destacado de Coalición Galega e, tras a escisión desta, impulsada por Victorino Núñez, de Centristas de Galicia. Coa integración desta forza no Partido Popular en 1991, pasou a ser militante desta forza política.

Foi concelleiro en Ourense (1987-1989), deputado no Parlamento de Galicia (1990-2001), conselleiro de cultura e xuventude (1990-1993). Foi o único conselleiro de Centristas de Galicia no primeiro gabinete de Manuel Fraga Iribarne. Dende ese posto foi o responsable da macroexposición de arte galega Galicia no Tempo dirixida por José Manuel García Iglesias (para a cal Milladoiro compuxo en 1991 unha obra en catro movementos) e da primeira gran restauración do mosteiro de San Martiño Pinario. Impulsou o Instituto Galego de Artes Escénicas e Musicais (IGAEM) dotando de maiores facultades á xerencia do mesmo a través da Lei 2/1991 de 14 de xaneiro.

Conselleiro do Consello de Contas desde o 2000. O 7 de agosto de 2009 foi nomeado polo Consello da Xunta membro do Consello Escolar de Galicia. En abril de 2010, demandou que o Goberno de Alberto Núñez Feijóo fixese un "esforzo de aproximación de posturas" en relación á reforma do Decreto que regula o galego no ensino, que o devandito Consello rexeitou.

Finou en Ourense o 31 de maio de 2023.

## Recoñecementos 
Recibiu a Medalla de Prata de Galicia en 1994.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* *Dicionario biográfico de Galicia*, t. 1, p.&nbsp;89.
Xaime Barreiro

**Manuel Jaime Barreiro Gil**, nado en Freixeiro (Santa Comba) o 18 de agosto de 1951, é un economista e político galego.

## Traxectoria 
Licenciouse en Ciencias Económicas e Empresariais na Universidade de Santiago de Compostela, acadando posteriormente o doutoramento. Foi membro durante breve tempo de Voces Ceibes. Durante ese tempo era coñecido como "O Chuspe".

Dirixente do PSG, foi un dos que se incorporou ao PSdeG trala aprobación da constitución. Foi senador de 1982 a 1996 pola provincia da Coruña. Foi presidente do Grupo Parlamentario Socialista do Senado e membro da Unión Parlamentaria Internacional e das Asembleas Parlamentarios do Consello de Europa, a Organización do Tratado do Atlántico Norte, a Unión Europea Occidental e a Organización para a Seguridade e a Cooperación Económica.

Foi decano da Facultade das Ciencias Económicas e Empresariais da USC entre o 2003 e o 2007, impartindo na actualidade docencia na área de Historia e Institucións Económicas.

## Obras 
**Población, propiedad de la tierra y formación del mercado agrario en Galicia 1900-1930*, 1983.
**Prosperidade e atraso en Galicia durante o primeiro terzo do século XX*, 1990.
**As raiceiras históricas do cooperativismo agrario en Galicia*, 2013

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de senadores galegos desde a Transición
### Ligazóns externas 
*Ficha no Senado
*Ficha en Santa Comba na memoria
Vuelta

Co termo español de **vuelta** podemos estarnos a referir a:
* A Vuelta Ciclista a España, unha das tres probas grandes do ciclismo en estrada por tiradas.
* A revista mexicana *Vuelta*.
* *Vuelta*, libro de poemas de Octavio Paz, publicado en 1976.
Polímero sintético

Os **polímeros sintéticos** son os polímeros feitos por seres humanos e frecuentemente chamados plásticos, como o politeleno e o nailon. Non obstante, a maioría pódense clasificar en tres categorías principais: termoplásticos, polímeros termoestables e elastómeros. 

## Historia 
O primeiro polímero sintético fíxose de coiro.

## Véxase tamén 
* Plásticos estándar
Tengri

[miniatura|250px|Símbolo do [tengrismo.]]

**Tengri** (en ; en turco antigo: 12px12px12px12px, romanizado: Kök Teŋri/Teŋiri, lit. 'Ceo Azul'; ; prototurco **teŋri / *taŋrɨ*; escritura mongol: , *Tngri*; ; , *tengri*) é o deus da antiga relixión dos turcos e mongois coñecida como tengrismo.

Para os mongois, Tengri era o Pai do ceo, non se podía visualizar como unha persoa. Os símbolos de Tengri eran unha cruz, o firmamento e o sol.

Para os turcos, Tengri é un ganso branco e pura que constantemente nada sobre a auga sen fin, o que representa o tempo.

[miniatura|dereita|200px|Escrita de 𐱅𐰭𐰼𐰃 *tengri* en [antigo alfabeto turco (escrito de dereita a esquerda, como *t²ṅr²i*)]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Brent, Peter. *The Mongol Empire: Genghis Khan: His Triumph and his Legacy*. Book Club Associates, Londres. 1976.
* Sarangerel. *Chosen by the Spirits*. Destiny Books, Rochester (Vermont). 2001
* Schuessler, Axel. *ABC Etymological Dictionary of Old Chinese*. University of Hawaii Press. 2007.
* Georg, Stefan. „Türkisch/Mongolisch tängri “Himmel/Gott” und seine Herkunft", "Studia Etymologica Cracoviensia 6, 83–100
* Bruno J. Richtsfeld: Rezente ostmongolische Schöpfungs-, Ursprungs- und Weltkatastrophenerzählungen und ihre innerasiatischen Motiv- und Sujetparallelen; in: Münchner Beiträge zur Völkerkunde. Jahrbuch des Staatlichen Museums für Völkerkunde München 9 (2004), S. 225–274.
*Yves Bonnefoy,  *Asian mythologies*, University of Chicago Press, 1993, , p. 331.
Manuel Sánchez Monge

**Manuel Sánchez Monge**, nado en Fuentes de Nava (Palencia) o 18 de abril de 1947, é un bispo católico latino castelán, actual bispo de Santander.

## Traxectoria 
Manuel Sánchez Monge naceu en Fuentes de Nava (Palencia) o 18 de abril de 1947. Comezou os seus estudos eclesiásticos no seminario diocesano, e en 1970 foi ordenado sacerdote da diocese de Palencia, e recibiu varios encargos pastorais na diocese, até 1971.

Posteriormente, continuou cos seus estudos de Teoloxía na Pontificia Universidade Gregoriana, en Roma, licenciándose en 1974. Á súa volta a Palencia, foi profesor no Instituto Teolóxico, reitor no Seminario Menor, profesor de relixión na escola secundaria e pro-vigairo xeral, entre outros. En 1998 fixo o doutoramento na Gregoriana.

É autor de diversos libros sobre espiritualidade e o matrimonio cristián.

## Obra 
* 
* 
* 
* 
*
Coalición Canaria

**Coalición Canaria**  (CC) é un partido político canario formado en 1993 como coalición de partidos nacionalistas tanto de esquerda como de dereitas: Agrupación de Independientes de Canarias (AIC), Iniciativa Canaria Nacionalista (ICAN), Asamblea Majorera (AM), Partido Nacionalista Canario (PNC) e Centro Canario Nacionalista. Nas eleccións autonómicas de 1995 CC converteuse na primeira forza do parlamento canario con 21 dos 65 escanos e mantense no goberno desde entón. En 1998 o PNC abandonou CC, aínda que no 2006 asinou un acordo electoral con CC. No ano 2005, ano no que CC se converteu en partido político, produciuse unha escisión na illa de Gran Canaria ó fundar Román Rodríguez, expresidente das Canarias, o partido Nueva Canarias.

## Eleccións
*Eleccións xerais 1993: 207.077 votos (25.58%) 4 deputados
*Eleccións municipais 1995: 211.882 votos (26.58%) 372 concelleiros
*Eleccións autonómicas 1995:261.424 votos (33.18%) 21 deputados
*Eleccións xerais 1996: 220.418 votos (25.09%) 4 deputados
*Eleccións municipais 1999: 267.773 votos (32.25%) 432 concelleiros
*Eleccións europeas 1999: 276.186 votos (33.78%) dentro de Coalición Europea
*Eleccións autonómicas 1999: 306.658 votos (37.50%) 24 deputados
*Eleccións xerais 2000: 248.261 votos (29.56%) 4 deputados
*Eleccións municipais 2003: 283.701 votos (30.76%) 458 concelleiros
*Eleccións autonómicas 2003: 304.413 votos (33.33%) 23 deputados
*Eleccións cabidos insulares 2003: 305.410 votos (33.34%) 56 deputados
*Eleccións xerais 2004: 235.221 votos (24.33%) 3 deputados
*Eleccións europeas 2004: 90.619 votos 	(16.92%) dentro de Coalición Europea