Quebec Nordiques

Os **Quebec Nordiques**, ou **Nordiques de Québec**, foron un equipo profesional de hóckey sobre xeo canadense con base na cidade de Quebec, na provincia homónima. Os Nordiques xogaron na World Hockey Association (WHA) entre 1972 e 1979, e na National Hockey League (NHL) entre 1979 e 1995. A franquía foi trasladada a Denver (Colorado, Estados Unidos) e mudou o seu nome polo de Colorado Avalanche na tempada 1995-96.

Nas súas 23 tempadas de historia, o maior logro dos Nordiques chegou na tempada 1976-77, cando o equipo quebequés alzou o Avco World Trophy como campión da WHA. Das 16 tempadas que o equipo competiu na NHL, en nove delas disputou os *play-offs*, chegando dúas veces ás finais de conferencia, nas que caeu fronte aos New York Islanders na tempada 1981-82 e os Philadelphia Flyers na tempada 1984-85.

Durante os anos que xogaron na NHL os Nordiques mantiveron unha intensa rivalidade co outro representante de Quebec na liga, os Montreal Canadiens. Ambos equipos enfrontáronse un total de 113 veces cun rexistro favorable para os de Montreal. Nos *play-offs* enfrontáronse cinco tempadas, gañando os Nordiques en dúas delas. O punto culminante da rivalidade chegou o 20 de abril de 1984 durante os *play-offs*, cando unha liorta entre os xogadores de ambos equipos acabou con 12 expulsados e 200 minutos de penalización na que se coñeceu como "Batalla de Venres Santo.

Os Nordiques teñen a distinción de ser o único equipo con sede na cidade de Quebec que competiu nas grandes ligas profesionais americanas na era moderna, e un dos dous que o fixo en toda a historia, sendo o outro os Quebec Bulldogs, que xogou na NHL na tempada 1919–20.

## Historia 
### A compra da concesión 
[miniatura|Estatua de [Jean Lesage presidente do consello de administración dos Quebec Nordiques en xuño de 1972.]]
Os inicios dos Nordiques remóntanse a 1971, cando se creou unha nova liga de hóckey sobre xeo, a World Hockey Association ou WHA (en galego *Asociación Mundial de Hóckey*), para competir coa National Hockey League. Esta nova asociación chamou a atención dun grupo de accionistas dos Quebec Remparts da Ligue de hockey junior majeur du Québec formado por Marcel Bédard, Léo-Paul Beausoleil, Jean-Marc Bruneau, John Dacres, Marius Fortier e Jean-Claude Mathieu, que ao non concordar en certos aspectos cos outros accionistas dos Remparts decidiron vender as súas accións por 60.000 dólares e reinvestilos na compra dunha franquía da WHA.

O custo establecido para unha concesión na nova competición era de 25.000 dólares, mais os investidores de Quebec presentáronos demasiado tarde e a WHA rexeitou a súa candidatura. En febreiro de 1972, Gary Davidson propuxo aos quebequeses a readquisición da franquía dos San Francisco Sharks por 250.000 dólares, este último parecía ter dificultades para comezar. Finalmente acordaron a suma de 215.000 dólares, dos cales 50.000 deberían ser pagados en efectivo, nacendo así a franquía de Quebec.

Todo o mundo pensaba que o club se puxera en marcha, mais moitos escépticos suxeriron que o orzamento que o grupo previra para as operacións de hóckey non era realista e que o club finalmente non vería a luz. Para contrarrestar este escepticismo, conseguiron unha reunión con George «Punch» Imlach, na súa época de director xeral dos Buffalo Sabres da NHL xunto con Joe Crozier. A reunión celebrouse en Toronto en abril de 1972 e os participantes na mesma compararon o orzamento proxectado co dos Sabres. Isto demostrou que os presupostos eran sensiblemente os mesmos, e Imlach alentounos a embarcarse na aventura con ese orzamento.

Con todo, poucos investidores manifestaron interese polo equipo. Ademais tiñan que atopar unha suma de 100.000 dólares para pagar á WHA para garantir a entrada en competición do equipo na tempada inaugural, e de non conseguilos perdería o anticipo de 50.000 dólares que pagara para mercar a franquía e sería excluído da competición por comezar uns meses máis tarde. Ao non ter os cartos solicitados, John Dacres e Marius Fortier partiron cara Chicago onde debía ter lugar unha reunión coa dirección da WHA. Alí Martin Lazarus ofreceu axuda á franquía a condición do seu traslado a Montreal. Marius Fortier converteuse pola súa parte no director xerente da franquía, e Lesage foi nomeado presidente do consello de administración.

### Na World Hockey Association 
miniatura|dereita|Maurice Richard, primeiro adestrador da franquía.
Despois dos problemas para poñer en marcha a franquía, os Nordiques entraron en competición na tempada inaugural da WHA. O 27 de xullo de 1972 a franquía contrataba ao ex xogador dos Montreal Canadiens na NHL Maurice Richard, quen se convertería así no primeiro adestrador do equipo, sumándose a outro ex dos Habs, o defensa Jean-Claude Tremblay. A raíz desta primeira derrota, Richard declarou a Fortier que non continuaría e que non soportaba a presión que xeraba o posto de adestrador dun equipo. Finalmente accedeu a permanecer no posto para o primeiro partido na casa fronte aos Alberta Oilers cunha vitoria por 6 goles a 0. Ao finalizar a liga regular, o equipo non foi quen de clasificarse para os *play-offs*, o que motivou a destitución de Filion e a chegada ao banco de Jacques Plante. Este mesmo resultado repetiuse na tempada seguinte a pesar da chegada ao equipo de xogadores como Serge Bernier, Réjean Houle e Dale Hoganson, e da mellora do equipo, que pasou dun rexistro de 33 vitorias 40 derrotas e 5 empates, a 38 vitorias, 36 derrotas e 4 empates. Plante foi fortemente criticado polos seareiros de Quebec e decidiu el mesmo deixar a franquía o 1 de maio para regresar ao xogo na tempada seguinte á fronte dos Edmonton Oilers.

Na tempada 1974-75, o antigo capitán do equipo Jean-Guy Gendron converteuse no sucesor no banco de Plante o mesmo ano que John Dacres se convertía no segundo presidente dos Nordiques. Ademais o equipo reforzouse coa chegada de Real Cloutier e Marc Tardif. En marzo, o equipo finalizou a liga regular con 92 puntos, o segundo rexistro máis alto da liga por detrás dos Houston Aeros, conseguindo deste xeito a súa primeira clasificación para os *play-offs*. Os Nordiques enfrontáronse na primeira rolda aos Phoenix Roadrunners, tendo que chegar ao quinto partido da serie para derrotar ao equipo de Arizona. Na segunda rolda, os Nordiques enfrontáronse aos Minnesota Fighting Saints, necesitando desta vez o equipo de Gendron de seis partidos para pasar á seguinte rolda.

Os bos rexistros dos Nordiques repetíronse na tempada 1975-76, na que finalizaron segundos da súa división con 50 vitorias, 27 derrotas e 4 empates para un total de 104 puntos, clasificándose por segunda vez na súa historia para os *play-offs*. Porén, o equipo quebequés non foi quen de superar na primeira rolda aos Calgary Cowboys, terceiros da *Canadian Division* con 86 puntos, perdendo en cinco partidos (4-1), nunha serie na que Tardif case non puido xogar a causa dun choque co xogador dos Cowboys Rick Jodzio. As cousas cambiaron de novo na tempada 1976-77 coa chegada de Marc Boileau ao banco procedente dos Pittsburgh Penguins da NHL. Logo dun bo inicio e unha posterior baixada de rendemento, conseguiron recuperar o bo xogo ao final da liga regular, na que finalizaron na primeira posición na división leste cun rexistro de 47 vitorias, 31 derrotas e 3 empates, sumando un total de 97 puntos e Cloutier o premio ao máximo goleador con 66 goles. Os Nordiques metíanse un ano máis nos *play-offs* e debían superar na primeira rolda ao último clasificado da súa división, os New England Whalers, aos que derrotaron en cinco partidos (4-1). Para chegar á final da liga os Nordiques debían superar ao Indianapolis Racers, o que fixeron do mesmo xeito que a anterior eliminatoria: tres partidos consecutivos gañados, unha vitoria dos de Indianapolis, e unha vitoria dos de Quebec. Os Nordiques chegaban así á súa segunda final do Avco World Trophy, onde tiñan que enfrontarse aos Winnipeg Jets, terceiros da liga regular e que viñan de derrotar aos Aeros na final da división Oeste e vixentes campións do Avco World Trophy. Logo de perder o primeiro partido, os Nordiques gañaron o segundo e perderon o terceiro, tras gañar o cuarto e o quinto os de Quebec púñanse en vantaxe na eliminatoria, mais os Jets empataron a serie a tres partidos, polo que todo se decidiría no sétimo e definitivo encontro. O derradeiro partido da serie xogouse o 26 de abril no Colisée de Québec, e a pesar do empate sen goles ao final do primeiro período, o marcador final decantouse do lado local por 8 goles a 2.

As dúas últimas tempadas dos Nordiques na WHA foron discretas, a pesar de terse clasificado para os *play-offs* en ambas. Na tempada 1977-78, tras quedar cuartos dunha liga xa sen divisións, superaron a primeira rolda fronte aos Houston Aeros (4-2), mais caeron na segunda fronte aos New England Whalers, mentres que na última tempada da WHA antes da súa fusión coa NHL non foron capaces de superar na primeira rolda aos Winnipeg Jets, que acabarían converténdose nos últimos campións da WHA. Esa tempada retirouse Jean-Claude Tremblay, e ese mesmo verán o equipo retirou o seu número nunha gran cerimonia na que o pendurou do teito do Colisée de Québec.

O primeiro partido dos Nordiques na NHL tivo lugar o 10 de outubro de 1979, cando os Atlanta Flames derrotaron aos Nordiques por 5 goles a tres nun Colisée de Québec no que estiveron presentes o presidente da NHL John Ziegler e o Premier ministre du Québec René Lévesque. Ao final da liga, os Nordiques conseguiron un pobre rexistro de 25 vitorias, 44 derrotas e 11 empates que os relegou á 19º posición (de 21 equipos) con 61 puntos e sen posibilidade de xogar os *play-offs*, resultados que motivaron a saída do adestrador Jacques Demers.

O equipo experimentou unha mellora na tempada 1980-81 logo da chegada de Michel Bergeron en substitución de Maurice Filion que o levou a xogar por primeira vez as series finais tras clasificarse na 4ª posición da Adams Division cun rexistro de 30-32-18. Porén os Nordiques caeron en cinco partidos (3-2) fronte aos Philadelphia Flyers na primeira rolda. A chegada esa tempada de Peter Šťastný causou un grande impacto no equipo, e no mesmo ano fíxose co Calder Memorial Trophy logo de sumar 109 puntos. Con todo, foi na tempada seguinte cando os Nordiques conseguiron a súa mellor clasificación nos *play-offs*, nos que eliminaron os seus veciños de Montreal, os Canadiens (clasificados na primeira posición da Adams Division, fronte á cuarta dos de Quebec) en cinco partidos cun gol no tempo engadido Dale Hunter no no histórico Forum de Montréal; na segunda rolda os Nordiques eliminaron no sétimo e definitivo partido aos Boston Bruins, meténdose por primeira vez na súa historia nunha final de conferencia da NHL, na que perderían por un contundente 4-0 fronte aos New York Islanders, que finalmente se alzarían coa súa terceira Stanley Cup. Nas dúas tempadas seguintes os Nordiques conseguiron clasificarse para os *play-offs*, mais non foron capaces de superar a primeira rolda na tempada 1982-83 fronte aos Boston Bruins, e na 1983-84 malia a mellorar o seu rexistro na liga regular cun total de 42 vitorias, 28 derrotas e 10 empates, e ter superado con solvencia aos Buffalo Sabres en tres partidos caeron na final da Adams Division fronte aos Canadiens en seis partidos. Na tempada 1984-85 o equipo finalizou a liga regular no segundo posto da Adams Division por detrás dos Canadiens, e chegaron de novo á final de conferencia nos *play-offs* tras eliminar os Buffalo Sabres (3-2) e aos Canadiens (4-3) cun gol de Šťastný no derradeiro partido, con todo, na final de conferencia acabaron sucumbindo fronte aos Flyers por 4-2, na que se convertería na mellor participación do equipo quebequés nos *play-offs* na súa historia. As dúas tempadas seguintes o equipo clasificouse para as series finais, mais non puido superar a primeira e a segunda rolda respectivamente, con todo, os Nordiques conseguiron facerse co seu primeiro título de división na tempada 1985-86 liderados por Šťastný e Michel Goulet, que conseguiron 100 puntos, aínda que de pouco lle valeu, xa que finalmente perdeu na primeira rolda fronte aos Hartford Whalers en tres partidos, dos que se vingaron na seguinte tempada, derrotándoos na primeira rolda, se ben caeron na final da Adams Division fronte a Montreal.

A boa racha dos Nordiques cortouse coa marcha de Bergeron na tempada 1987-88 aos New York Rangers. André Savard foi o encargado de substituílo no banco, mais os malos resultados provocaron o seu cesamento tras 24 partidos, sendo substituído por Ron Lapointe. O equipo non se clasificou para os *play offs* nin na tempada 1987-88 nin nas catro seguintes, o que provocou cambios constantes no banco, con seis adestradores en cinco tempadas e dous cambios de adestrador no transcurso dunha tempada. non chegou a xogar co equipo quebequés e foi finalmente traspasado aos Flyers no medio dunha polémica na que tamén se viron involucrados os Rangers. Na tempada 1991-92 a franquía do Quebec fíxose cos servizos de Eric Lindros logo de seleccionalo na primeira rolda do *draft*, con todo, o xogador de Ontario negouse a xogar na cidade francófona e finalmente foi traspasado aos Flyers a cambio de Peter Forsberg, Steve Duchesne, Kerry Huffman, Mike Ricci, Chris Simon, Ron Hextall, Jocelyn Thibault, así como unha primeira elección no *draft* de 1994 e cartos, nun traspaso rodeado de polémica logo dun dobre acordo dos Nordiques con Rangers e Flyers que un árbitro tivo que acabar por decidir en favor do equipo de Filadelfia. Porén, esta clasificación para as series finais só foi un espellismo, e na tempada seguinte o equipo, lastrado polas lesións, conseguiu unha discreta quinta posición da súa división cun rexistro de 30 vitorias, 42 derrotas, e 8 empates para un total de 76 puntos que os deixaba unha vez máis fora da loita polo título.

### Última tempada e traslado a Denver 
[miniatura|dereita|300px|Peter Forsberg coa camisola da [Selección masculina de hóckey sobre xeo de Suecia|selección sueca. Forsberg chegou aos Nordiques na última tempada da franquía.]]
Logo da saída de Pagé ao final da tempada 1993-94, Pierre Lacroix asumiu o posto de director xerente. Aínda que se pensaba que o seu amigo Michel Bergeron volvería ao banco do equipo quebequés, finalmente foi Marc Crawford o elixido para dirixir ao equipo. Co novo adestrador chegaron grandes nomes como Peter Forsberg, procedente do MODO Hockey sueco e considerado un deus en Suecia. Os quebequeses decidiron tamén desfacerse da súa estrela sueca Mats Sundin, a quen traspasaron aos Maple Leafs a cambio de Wendell Clark e Sylvain Lefebrve para darlle maior veteranía a un equipo con xogadores moi novos. Con todo, cando comezaron as series polo título o futuro da franquía era incerto, xa que o seu propietario Marcel Aubut sinalara que para que o equipo se mantivera en Quebec na seguinte tempada precisaría axuda do goberno provincial.

Finalmente o goberno provincial non apoiou o rescate e Aubut tivo que vender o equipo a un grupo de investidores de Denver. Na primavera de 1996, o Colorado Avalanche logrou a Stanley Cup na súa primeira tempada en Denver. En agosto de 2010, o alcalde de Quebec, Régis Labeaume, mencionou que os seus obxectivos principais para os seis meses seguintes eran comezar a construción do novo pavillón, facerse cun equipo da NHL con problemas para que se trasladara a Quebec e iniciar a candidatura da cidade para os Xogos Olímpicos de 2022.

O 2 de outubro de 2010, entre 50.000 e 60.000 seareiros reuníronse nos Plaines d'Abraham para asistir á «Marche en bleu», unha manifestación popular co obxectivo de conseguir que o Goberno do Canadá financiase unha parte dos custos da construción dun novo estadio para acoller a un equipo profesional de hóckey. O encontro, organizado polo chamamento dun axente de seguros de Lévis, Mario Roy, reuniu a unha ampla gama de personalidades da política, entre eles o alcalde de Quebec e vinte antigos xogadores dos Nordiques, entre eles Michel Bergeron, Michel Goulet, Alain Côté e os irmáns Peter, Anton e Marián Šťastný.

O 3 de setembro de 2012, máis de 20.000 persoas reuníronse no antigo Hippodrome de Québec para un evento histórico no que o alcalde Labeaume, o xefe do imperio Québecor Pierre-Karl Péladeau, o líder do Partido Liberal de Quebec Jean Charest, a líder do Parti québécois Pauline Marois e algúns antigos xogadores dos Quebec Nordiques estiveron presentes na primeira palada de terra da construción do pavillón multifuncional, unha palada de terra colectiva que iniciou os traballos de construción do novo Colisée, que se calculou durarían tres anos.

O 29 de setembro de 2015 en Nova York, Québecor e o grupo de propietarios de Las Vegas presentaron as súas ofertas ao comité executivo da NHL. Con todo, o comisario da NHL Gary Bettman declarou nunha rolda de prensa que a pesar de que a liga continuaba a explorar a posibilidade dunha expansión, non se estabelecera unha data límite para a decisión. O comisario Bettman tamén declarou que a expansión requiría do voto afirmativo de tres cuartas partes da Xunta de Gobernadores, mais os membros do comité executivo terían que facer unha recomendación ao grupo.

A oferta da cidade de Quebec en 2015 por un equipo de expansión, se ben non foi descartada por completo, debilitouse significativamente lodo de que o dólar canadense se desvalorizara fronte á súa contraparte estadounidense. En xuño de 2016 díxose que a oferta da cidade de Quebec seguía a ser considerada seriamente, mais non decidida aínda. Finalmente a liga decidiu "diferir" a oferta de Quebec para un momento posterior. O Centre Vidéotron acolleu algúns partidos de exhibición preivios á 2016 World Cup of Hockey, un torneo internacional operado pola NHL, así como un par de partidos de pretemporada da NHL en anos sucesivos.

Co anuncio da creación dun equipo de expansión en Seattle en decembro de 2018, o comisario Gary Bettman declarou que non se consideraban máis equipos de expansión nun futuro previsible, rexeitando efectivamente a oferta da cidade de Quebec.

## Rivalidades 
Os Quebec Nordiques mantiveron unha forte rivalidade co outro equipo quebequés presente na National Hockey League, os Montreal Canadiens. Os enfrontamentos entre ambos equipos foron coñecidos como a "Batalla de Quebec". A rivalidade entre ambos equipos non se trasladou inmediatamente ao xeo e a maior rivalidade comezou nos *play-offs* da tempada 1981-82, cando os Nordiques eliminaron os Habs no quinto partido da serie cun gol gañador de Dale Hunter, e durou ata a tempada 1994-95, cando o equipo foi trasladado a Denver.

Durante o tempo que os Nordiques competiron na NHL enfrontáronse 113 veces aos seus veciños de Montreal, cun rexistro claramente favorable aos Canadiens, con 26 vitorias, 39 derrotas e 12 empates, e con 449 goles para os Canadiens por 367 dos Nordiques. A rivalidade cos Habs dexenerou o 20 de abril de 1984 nunha liorta multitudinaria entre os xogadores de ambos equipos que finalizou con 200 minutos de penalización e 12 xogadores expulsados nun partido que se acabarían adxudicando os de Montreal por 5 goles a 3 e que foi chamado *"Batalla de Venres Santo"*. O mesmo logotipo mantívose durante as primeiras tempadas da franquía na NHL, eliminando o círculo e o texto do logotipo a partir da tempada 1985-86. Os equipamentos do equipo cando xogaba como local tiñan o fondo branco con detalles en azul, mentres que o segundo equipamento era azul con detalles en branco. Os equipamentos apenas sufriron modificacións dende que a franquía entrou na NHL, as únicas modificacións que se fixeron nas mesmas foron nos logotipos e nos dorsais das camisolas.

Outro distintivo da franquía era a flor de lis, un elemento presente tamén na bandeira do Quebec. Dependendo do equipamento do equipo a flor de lis aparecía en distintas cores: vermella, branca ou azul. Primeiramente o logotipo alternativo era vermello ou branco co bordo en vermello na tempada 1974-75, mais a partir de 1975 sempre apareceu en azul ou en branco dependendo de se a camisola era azul ou branca. O logotipo da flor de lis aparecía na parte inferior e nos ombreiros da camisola.

### Medios de comunicación 
#### Radios 
As seguintes emisoras de radio retransmitiron os partidos dos Nordiques ao longo da súa historia:

* CJRP-1060: tempada 1972-73
* CKCV-1280: tempadas 1973-74 á 1974-75
* CHRC-800: tempadas 1975-76 á 1977-1978
* CKCV-1280: tempadas 1978-79 á 1983-84
* CHRC-800: tempadas 1984-85 á 1989-90
* CJRP-1060: tempadas 1990-1991 á 1993-94
* CHRC-800: tempada 1994-1995

#### Televisións 
Dúas canles de televisión retransmitiron os partidos da franquía ao longo da súa historia, a excepción das tempadas 1976-77 e 1977-78, cando ningunha televisión retransmitiu os partidos. Aínda que a capacidade inicial do pavillón era de 10.034 espectadores, este foi obxecto de varias ampliacións:

Nas 23 tempadas de existencia da franquía, asistiron ao Colisée un total de 11.395.718 espectadores durante a liga regular (tanto na WHA como na NHL), mentres que nos 66 partidos dos *play-offs* que disputou na WHA e na NHL asistiron 852.713 espectadores, cunha media de 12.920 espectadores por partido. A continuación os datos de asistencia no Colisée de Québec:

## Afiliacións 
As franquías das ligas maiores teñen un equipo limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» ou filiais que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto permítelles recrutar xogadores xoves na repesca anual permitíndolles mentres continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo na alta competición. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou *farm teams* en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías das ligas maiores, que os incorporan en función das lesións e/ou a baixa forma de xogadores do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non son permanentes. Dende os seus inicios, os Nordiques tiveron as seguintes afiliacións:

### Afiliacións secundarias 
Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Ao longo da súa historia, os Nordiques tiveron as seguintes afiliacións secundarias: O primeiro capitán da historia da franquía foi o canadense Jean-Guy Gendron, mentres que o primeiro capitán da franquía na NHL foi Marc Tardif, que xa exercera de capitán nas últimas tres tempadas do equipo na WHA. O último capitán do equipo foi Joe Sakic, que foi o primeiro capitán da franquía logo do seu traslado a Denver. De todos os xogadores os que máis tempo exerceron a capitanía do equipo foron o quebequés Marc Tardif e o eslovaco Peter Šťastný, ambos liderando o equipo durante cinco anos. O estadounidense Robbie Ftorek foi o primeiro xogador non nado no Canadá que exerceu a capitanía, sendo o único capitán non canadense do equipo xunto con Šťastný. Todos os capitáns do equipo nados no Canadá o fixeron na provincia do Quebec agás Joe Sakic, nado na Columbia Británica.

#### Eleccións na primeira rolda do *draft* 
Cando se creou a World Hockey Association, decidiuse que tivera un encontro anual de escolla de xogadores afeccionados. A idade mínima de admisibilidade estableceuse en 17 anos coa esperanza de poder contratar aos xogadores antes de que os equipos da National Hockey League o puideran facer. Esta sección presenta as eleccións de primeira rolda do *draft* dos Nordiques así como os equipos menores nos que xogaban estes xogadores.

A NHL organiza igualmente as súas escollas, e organízaas dende 1963. Entre 1989 e 1991, a franquía tivo tres veces a primeira posición no *draft*: Mats Sundin, Owen Nolan e finalmente Eric Lindros.

Esta sección presenta o ano e as eleccións de primeira rolda do *draft* dos Nordiques:

|}

#### Líderes históricos 
Durante as 16 tempadas que os Nordiques competiron na NHL 245 xogadores vestiron a camisola do equipo quebequés. O xogador que máis partidos xogou foi Michel Gouelt, que nas 11 tempadas que pasou no equipo xogou un total de 813 partidos, nos que marcou 456 goles, o que o converte tamén no máximo goleador da historia da franquía na NHL. Por outra banda Peter Šťastný conseguiu 668 asistencias nos 10 anos que pasou no Quebec, conseguindo tamén ser o máximo puntuador da franquía na NHL con 1.048 puntos.

*Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.*

#### Números retirados 
Os Quebec Nordiques retiraron catro dorsais nas súas máis de dúas décadas de existencia. Dos catro dorsais retirados polo equipo dous pertenceron a xogadores que foron introducidos no Hockey Hall of Fame: o quebequés Michel Goulet e o eslovaco Peter Šťastný.

### Presidentes 
[miniatura|[Marcel Aubut foi o derradeiro e máis lonxevo presidente dos Nordiques.]]
Os Nordiques tan só tiveron tres presidentes ao longo dos seus 23 anos de historia. En 1972, coa recentemente creada franquía, Paul Racine converteuse no primeiro presidente e un dos primeiros empresarios en investir no novo equipo da WHA. Con todo, na tempada 1973-74 tivo que dimitir logo do seu apoio a Jacques Plante. O posto de Racine foi ocupado por un dos seis fundadores do equipo en 1972, John Dacres. Uns anos máis tarde, en 1978 Dacres cedeu a presidencia a Marcel Aubut, daquela un mozo avogado de 30 anos. Aubut foi chamado «Kid de la Grande-Allée» e foi o presidente da franquía durante 17 tempadas, ata a súa venda en 1995.

### Directores xerais 
miniatura|Pierre Page foi director xeral dos Nordiques entre 1990 e 1994.
Ao longo da súa historia os Nordiques tiveron un total de seis directores xerais, se ben Maurice Filion ocupou o posto en dúas etapas distintas, a primeira delas entre 1974 e 1988, e a segunda tan só tres meses en 1990. O primeiro director xeral dos Nordiques foi Marius Fortier, que estivo pouco menos dun ano na nova franquía. O único director xeral co que o equipo conseguiu un título foi con Filion, con quen o equipo conquistou o Avco World Trophy como campión da World Hockey Association. Filion foi ademais a persoa que máis tempo ocupou o cargo con case 14 anos á fronte da franquía, foi ademais o primeiro en ocupar o posto logo do ingresso dos quebequeses na NHL e o único á fronte da franquía nas dúas ligas nas que competiu. Pola súa banda Pierre Lacroix foi o derradeiro director xeral dos Nordiques, mais seguiu no posto logo do traslado do equipo a Denver, sendo o primeiro director xeral dos Colorado Avalanche.

Posteriormente Šťastný formou parte do comité que designa as novas personalidades do hóckey introducidas no Hall of Fame.

### Outras personalidades no Hall of Fame 
Amais destas catro personalidades, dous adestradores do equipo foron introducidos no Hall of Fame despois da súa carreira como xogadores na NHL. É o caso de Jacques Plante, que adestrou ao equipo durante a tempada 1973-1974 e que foi introducido en 1978. Guy Lapointe, adestrador adxunto de Michel Bergeron na NHL entre 1984-1985, e André Savard, Ron Lapointe e Jean Perron entre 1987 e 1990, foron introducidos en 1993.

Por último, Guy Lafleur foi introducido no Hall of Fame en 1988,

## Estatísticas da franquía 
Antes de xogar na National Hockey League, os Quebec Nordiques xogaron sete tempadas na World Hockey Association antes de que as dúas ligas se fusionaran. Nas tempadas que a franquía competiu na WHA xogou un total de 556 partidos cun balance de 295 vitorias, 237 derrotas e 24 empates, anotando un total de 2.274 goles e encaixando 2.121. Agás as dúas primeiras tempadas que competiu na WHA, os Nordiques sempre participaron nos *play-offs*, disputando un total de 52 partidos, dos cales gañou 26 e perdeu outros 26, cun balance de 204 goles a favor por 198 en contra. A mellor participación nas series eliminatorias da franquía tivo lugar na 1976-77, cando gañou a final da liga e alzou o seu único Avco World Trophy tras derrotar na final aos Winnipeg Jets por 4 partidos a 3.

Nas 16 tempadas dos Nordiques na NHL o equipo xogou un total de 1.256 partidos na liga regular cun balance de 497 vitorias, 599 derrotas e 160 empates. Amais o equipo marcou 4.625 goles e encaixou 4.883. Gañou dous títulos de división nas tempadas 1985-86 e na 1994-95. Nas súas nove participacións nos *play-offs* xogou 80 partidos cun rexistro de 35 vitorias e 45 derrotas, marcando un total de 247 goles e encaixando 286. As mellores participacións do equipo de Quebec nas series eliminatorias foron nas tempadas 1981-82 e 1984-85, cando o equipo alcanzou as finais da Conferencia Leste (semifinais da NHL).

A franquía rexistrou os seguintes récords na WHA e na NHL:

## Trofeos individuais e colectivos 
### Na World Hockey Association 
miniatura|150px|O Avco World Trophy.
O Avco World Trophy é o equivalente á Stanley Cup da NHL para a WHA: o trofeo recompensa ao final de cada tempada ao mellor equipo na final dos *play-offs*. Os Nordiques gañaron o Avco World Trophy na tempada 1976-77.

O Bill Hunter Trophy era entregado anualmente ao máximo puntuador da liga regular da WHA, e dous xogadores gañárono xogando nos Nordiques. Marc Tardif gañouno na tempada 1975-76 con 148 puntos, e Réal Cloutier con 141 na tempada seguinte. Na tempada 1977-1978, Tardif conseguiu por segunda vez este trofeo ao conseguir 154 puntos, o máximo número de puntos anotados por un xogador nunha tempada na WHA. Cloutier foi o mellor puntuador da anterior tempada da WHA con 129 puntos na tempada 1978-79.

O Dennis A. Murphy Trophy era entregado ao final de cada tempada ao mellor defensa. Jean-Claude Tremblay gañou en dúas ocasións o trofeo, na tempada 1972-73 e na 1974-75.

O Gordie Howe Trophy, chamado «Gary L. Davidson Trophy» nas tres primeiras tempadas da WHA, era entregado anualmente ao mellor xogador da tempada. Marc Tardif foi designado mellor xogador da competición en dúas ocasións: nas tempadas 1975-76 e 1977-78.

O mellor xogador dos *play-offs* da World Hockey Association foi outorgado cada ano, entre os xogadores dos Nordiques, Serge Bernier gañou o trofeo en 1976, logo de que o equipo de Quebec se alzase co Avco World Trophy.

* 1972-1973: Jean-Claude Tremblay (primeiro equipo)
* 1973-1974: Jean-Claude Tremblay (segundo equipo)
* 1974-1975: Jean-Claude Tremblay (primeiro equipo); Serge Bernier e Marc Tardif (segundo equipo)
* 1975-1976: Marc Tardif e Jean-Claude Tremblay (primeiro equipo); Réal Cloutier (segundo equipo)
* 1976-1977: Marc Tardif (primeiro equipo) e Réal Cloutier (segundo equipo)
* 1977-1978: Marc Tardif (primeiro equipo) e Réal Cloutier (segundo equipo)
* 1978-1979: Réal Cloutier (primeiro equipo) e Richard Brodeur (segundo equipo)

### Na National Hockey League 
O Calder Trophy premia ao mellor xogador novato, na súa primeira tempada na liga. Para ser elixible, o xogador non pode ter xogado máis de 25 partidos na liga regular precedente á tempada en curso e non máis de seis partidos durante as outras dúas tempadas precedentes nas ligas profesionais. O xogador non pode ter unha idade superior aos 26 anos o 25 de setembro para poder ser elixido. Dous xogadores dos Nordiques gañaron o trofeo durante a súa primeira tempada no Quebec: Peter Šťastný na 1980-1981 e Peter Forsberg na derradeira tempada da franquía como Nordiques, na tempada 1994-1995.

O Jack Adams Trophy é outorgado dende a tempada 1973-1974 ao mellor adestrador da tempada. Marc Crawford gañou o trofeo na tempada 1994-95.

Dende a tempada 1930-1931, a NHL designa ao final da liga regular aos dous equipos tipo da tempada e designa igualmente aos xogadores do primeiro e o segundo equipos das estrelas. Michel Goulet recibiu o honor de ser nomeado no primeiro equipo nas tempadas 1985-86 e 1986-87, así como no segundo equipo nas tempadas 1982-83 e 1987-88. En 1982, a NHL decidiu tamén nomear un equipo de debutantes, e dous xogadores dos Nordiques foron seleccionados para o equipo de novatos: Bruce Bell na tempada 1984-85, e Peter Forsberg na 1994-95.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Enciclopedia virtual dos Quebec Nordiques 
* Quebec Nordiques Preservation Society 
* Sitio web sobre o equipo 
* Arquivo dos Nordiques na WHA  
* Datos sobre os Quebec Nordiques 
* Os Quebec Nordiques en icehockey.wikia.com 
* Québec Nordiques goaltending history.  Sitio web sobre os porteiros que xogaron nos Nordiques 
* *Just Another Job* , documental do National Film Board of Canada sobre o primeiro partido como local dos Nordiques