open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Robert Montgomery

**Henry Montgomery Jr.**, nado en Fishkill Landing (Nova York) o 21 de maio de 1904 e finado en Manhattan o 27 de setembro de 1981, foi un actor, director e produtor estadounidense, coñecido como **Robert Montgomery**.

## Traxectoria 
Montgomery naceu nunha familia acomodada, fillo de Henry Montgomery e da súa esposa Mary Weed Montgomery (de solteira Barney). Porén, en 1922 cando o seu pai se suicidou saltando desde o Brooklyn Bridge, perdérono todo. Entón, mudouse a Nova York para tentar unha carreira como escritor e actor. Acabou conseguindo a súa primeira oportunidade en Hollywood en 1929 e xa non parou.

En 1935 foi electo presidente da Screen Actors Guild e volveu ser reelixido en 1946 e foi dúas veces candidato ao Óscar ao mellor actor, por *Night Must Fall* (1937) e *Here Comes Mr. Jordan* (1941). Durante a segunda guerra mundial ingresou na mariña.

En 1945 retornou ao cinema, estreándose como diretor no filme *They Were Expendable* ao substituír a John Ford cando este tivo que se ausentar da dirección por motivos de saúde. O primeiro filme no que apareceu nos créditos como director foi en 1947, *Lady in the Lake*.

En 1953 gañou o Emmy polo programa *Robert Montgomery Presents* e en 1955 o Tony ao mellor director pola obra de Broadway *The Desperate Hours*. En 1968 escribiu o libro *An Open Letter from a Television Viewer*.

En 1954, Montgomery asumiu un posto non pagado como conselleiro e coach do presidente Dwight D. Eisenhower, aconsellándoo como mostrarse ben nas súas aparicións na televisión. Pioneiro como conselleiro para os medios de comunicación, tivo un despacho na Casa Branca dende ese ano.

Montgomery morreu de cancro aos 77 anos na cidade de Nova York.

## Vida persoal 
O 14 de abril de 1928, Montgomery casou coa actriz Elizabeth Bryan Allen (1904-1992), irmá de Martha-Bryan Allen. A parella tivo tres fillos, Martha Bryan (finada en 1931 aos 14 meses de idade), a actriz Elizabeth (1933–1995) e Robert Jr. (1936–2000). Divorciáronse o 5 de decembro de 1950. Igual que o seu pai, Elizabeth e Robert Jr. tamén morreron de cancro.

A súa segunda esposa foi Elizabeth "Buffy" Grant Harkness (1909–2003), coa que casou o 9 de decembro de 1950, catro días despois de formalizarse o seu divorcio de Allen.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Wise, James. ''Stars in Blue: Movie Actors in America's Sea Services''. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1997.  
### Ligazóns externas 
* The Earl of Hollywood
* Robert Montgomery images
* Donald Phelps: The Rich Boy&nbsp;– The Reticent Artistry of Robert Montgomery
Tempada 2021 do Súper Campionato de España de Rallys

A **tempada 2021** foi a 3ª edición do **Súper Campionato de España de Rallys**. Comezou o 9 de abril no Rally Serra Morena e o seu final está previsto para o 12 de decembro no Rallyshow de Madrid. Por primeira vez, o S-CER é o principal campionato nacional de rallys de España, cun amplo calendario de catorce probas. Tanto o campionato de asfalto como o de terra desaparecen como tal e no seu lugar créanse a Copa España de Rally e a Copa de España de Terra.

## Calendario 
## Clasificación 
## Notas 
## Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do campionato
Deputación de Zamora

A **Deputación Provincial de Zamora** é o organismo que representa os concellos de toda a provincia. A súa sede sitúase na capital da provincia. Dende 2015 a presidente é Paco Requejo, estando constituída a Corporación por 8 de PSOE, 3 de IU e 1 de C's.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Olimpíada Matemática Española

A **Olimpíada Matemática Española** é a delegación da Olimpíada Matemática Internacional en España.

De acordo coa normativa da Olimpíada Internacional de Matemáticas, estas competicións celébranse entre mozos estudantes preuniversitarios, co obxectivo principal de promover o estudo das matemáticas e o desenvolvemento de novos talentos.
Calleiro (sobremesa)

O **calleiro**, ou **bandullo**, é unha sobremesa tradicional galega elaborada basicamente con leite, pan seco, azucre, ovos e especias.

Unha receita semellante ó calleiro, chamada *mixtura gallega*, xa aparece publicada no libro de *La cocina práctica* de Picadillo en 1905.

No concello de Cerdedo celebrouse dende o ano 2000 ó 2011 unha festa da vincha para dar a coñecer esta sobremesa.

## Denominacións
O seu nome ven do calleiro, o estómago do porco, a vincha, a vexiga de diferentes animais, ou o bandullo, o maior dos estómagos dos ruminantes, que eran utilizados como recipiente ou molde para a súa preparación. **vincha**, **bandullo** ou **budín de voda** na provincia de Pontevedra, **bandullo** tamén na zona da Ulla, **tripón doce** na zona de Sober, **buchelo** na montaña oriental de Lugo e **mestura galega** en Lugo.

## Características
O calleiro é moi semellante a un pudin de pan. Os seus ingredientes básicos son: o leite, o pan seco, o azucre e os ovos. A estes ingredientes básicos engádense unha gran variedade de elementos. En moitas zonas bótanselle pasas, améndoas, figos pasos, castañas cocidas, mazá, noces, manteiga, pingo, pexegos pasos ou piñóns, pero en cada unha delas, ou incluso en cada casa, engádense outros aromatizantes como nébeda, caldo de ósos, canela, cravo, noz moscada, mel, comiño, anís, licores (augardente, anís, coñac, Xerez ou ron), cebola ou reladura de limón.

## Elaboración
Córtase o pan duro en anacos e móllase no leite morno para que ablande. Desfaise todo o posible cun garfo ata que se faga unha especie de masa. Logo hai que engadir a manteiga derretida, o azucre, o sal e as especias que se queiran achegar, despois reméxese ben todo. Engádense os ovos batidos e mestúranse tamén coa masa. Despois hai que engadir a fariña e remexer de novo procurando que quede a masa ben homoxénea. Poden engadirse tamén o resto de ingredientes para dar o sabor característico de cada lugar, mesturándoos ben coa masa.

Prepárase un molde untado con manteiga e fariña, nalgúns sitios faise con caramelo, e bótase a masa nel. Logo cócese no forno.

## Etnografía
* O Pedro Peres e máis o bandullo, / fan unha festa no cabo do mundo.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
*
### Outros artigos
* Orellas
* Filloa
* Follas de limón
### Ligazóns externas
* Vincha de Cerdedo
* La Festa da Vincha de Cerdedo celebra sus 10 años de historia con una concurrida edición,  Ana Cela, Cerdedo, 15·02·2010
Olimpíada Internacional de Matemáticas

A **Olimpíada Internacional de Matemática** (OMI) é unha competición anual para estudantes preuniversitarios de matemáticas e é a máis antiga das olimpíadas científicas internacionais. A primeira OMI celebrouse en Romanía en 1959. Desde entón celébrase todos os anos. Preto de 100 países de todo o mundo envían equipos de ata seis estudantes xunto cun líder de equipo, un mentor ou colíder e observadores.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Programa do Diploma do Bacharelato Internacional

miniatura|Logotipo do Bacharelato Internacional

miniatura|Evolución dos estudantes de BI
O **Programa de diploma de bacharelato internacional** (IB) é un programa educativo de dous anos impartido en tres idiomas (inglés, francés, español) para estudantes non universitarios con idades comprendidas entre os 16 e os 19 anos. Foi fundada en Xenebra (Suíza) en 1968 pola Organización Internacional de Bacharelato (OBI). Na actualidade impártese en 3.180 institutos, 907 públicos e 838 privados, en 127 países, con máis de 600.000 estudantes (abril de 2008). 

A aprobación deste bacharelato permite acceder a diferentes universidades de todo o mundo afiliadas a este programa sen necesidade de presentarse, na maioría dos casos, a exames de admisión.
Shi Jian 8

**Shi Jian 8** ou **SJ 8** foi un satélite artificial da China lanzado o 9 de setembro de 2006 a bordo dun foguete CZ-2C desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.

## Características 
SJ 8 era un satélite recuperable baseado nos satélites de recoñecemento Fanhui Shi Weixing. Levaba a bordo 215 kg de sementes de plantas e fungos para ser expostas á contorna espacial. As sementes foron recuperadas tras varias semanas en órbita e cultivadas para comprobar se se podía obter algunha mellora.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*CZ-2C
*Shi Jian 1
*Shi Jian 2
*Shi Jian 2A
*Shi Jian 2B
*Shi Jian 4
*Shi Jian 5
*Shi Jian 6
*Shi Jian 7
*Shi Jian 9A
*Shi Jian 9B
*Shi Jian 10
*Shi Jian 11
*Shi Jian 12
*Shi Jian 13
*Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan
Río Susquehanna

O **río Susquehanna** (en inglés *Susquehanna River*) é un río da vertente Atlántica dos Estados Unidos que nace no estado de Nova York, atravesa o de Pensilvania e desemboca na baía Chesapeake, en Maryland. É un dos ríos máis longos do leste da nación, con preto de 715 km de lonxitude. Drena unha conca de 71 225 km². Ten un importante afluente, o West Susquehanna, que se lle une pouco antes da cidade de Williamsport (Pensilvania).

O 11 de setembro de 1997 o presidente Bill Clinton designou o curso alto deste río como un dos catorce que integran o sistema de ríos do patrimonio estadounidense.

## Curso 
O río Susquehanna orixínase como emisario do lago Otsego, no corazón do estado de Nova York, zigzagueando a través dos montes Apalaches antes de desaugar no interior da baía Chesapeake polo norte. Aínda que nunca foi unha importante vía fluvial debido aos seus obstáculos (como rápidos), o seu val foi algunha vez unha significativa ruta para o sistema acuífero do río Ohio e despois converteuse nunha rexión de extracción carbonífera.

O Susquehanna flúe desde a parte sueste do estado de Nova York cara á parte central do estado de Pensilvania.

## Historia 
Moitos eventos clave na historia da chamada Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días tiveron lugar nas ribeiras do río, preto de Harmony, Pensilvania. Sentíndose perseguido en Palmyra (estado de Nova York), Joseph Smith levou á súa esposa a Harmony. Mentres estaba alí, Joseph e Oliver Cowdery continuaron a obra de traducir as chamadas "Pranchas de Ouro". O 15 de maio de 1829, mentres Joseph e Oliver traducían, atoparon unha pasaxe nas Escrituras que se refería ao bautismo. Tentando descifrar o que respecto diso vían como enigma na vontade de Deus, apartáronse ás ribeiras do Susquehanna para porse a orar. Segundo a tradición da citada Igrexa, «recibiron a visita dun anxo, quen se identificou como Xoán o Bautista, e conferiulles o Sacerdocio Aarónico». Posteriormente, seguindo o que eles crían instrución expresa do mensaxeiro celestial, bautizáronse mutuamente nas augas do río.

## Véxase tamén
Tixola (instrumento musical)

A **tixola**, ou **cazola**,  é un útil de cociña empregado en Galiza como acompañamento musical. Como instrumento correspóndelle a categoría de idiófono percutido. 

## Características 
As dificultades en facérense cun pandeiro ou pandeireta nalgúns momentos, non sempre existían os recursos económicos necesarios, levou ao emprego de diferentes utensilios dos fogares para o acompañamento musical dos cantos e as festas populares. Un deles son as tradicionais tixolas de ferro e mango longo que se pousaban sobre os trespés das lareiras. Estas ferramentas domésticas ofrecían amplas posibilidades de acompañamento rítmico. Percutindo nelas cunha das antigas chave de ferro das casas, conseguíase unha importante variedade de sons mediante a alternancia de golpes entre a base e o mango da tixola. O seu uso instrumental documéntase, cando menos, até a primeira metade do século XX, principalmente na comarca da Limia, onde recibe o nome de cazola.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Concerto didáctico de A Subela - Felisa Segade (2011). Youtube

* 24 Instrumentos Populares Galegos - Suso Vaamonde e Xosé Lois Romero (2018). Youtube.
Museo da Policía, Tampere

O **Museo da Policía** (en finés **Poliisimuseo**) é un museo situado no barrio de Hervanta, na cidade de Tampere, Finlandia. Creado en 2004, dende 2008 conta coas súas propias instalacións, nas que recibe en torno a 30&nbsp;000 visitantes anuais aproximadamente.

## Historia 
O museo naceu en 2004 en conexión coa Escola Nacional de Policía de Tampere e inicialmente a súa colección exhibiuse no Museokeskus Vapriikki un ano despois ao non contar coas súas propias instalacións, que foron construídas en 2008 e abertas ao público en setembro dese mesmo ano.

Existe unha sección adicada ao público máis pequeno para que as nenas e nenos poidan xogar con diferentes xogos relacionados coa actividade policial. O museo conta tamén con xogos de resolución de casos, entre outros, e conta con proxeccións de filmes, principalmente en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do museo
Campo de Don Mendo

O **Campo de Don Mendo** foi un campo de fútbol de Santiago de Compostela, no que xogaba os seus partidos como local o Santiago Sporting Club, ata que cedeu a súa propiedade en 1928 á Universidade de Santiago para a construción da actual Residencia de Estudantes.

## Historia 
A intención de dispoñer dun campo de fútbol de seu formou parte do proxecto do Santiago Sporting Club dende a súa fundación en 1911, pero non comezou a tomar forma ata a refundación do equipo como club profesional en 1919.

En xullo dese ano, o club tiña moi avanzadas as xestións para a adquisición dun terreo deportivo nas inmediacións da Carballeira de San Lourenzo. A transacción completouse ao ano seguinte, grazas a unha achega de capital do novo consello de administración e a unha subvención do Concello de Santiago para pagar parte das obras de construción do estadio, que comezaron o 27 de agosto e concluíron o 20 de novembro cos últimos detalles do partido inaugural.

O Campo de Don Mendo estaba situado nos antigos terreos do Val de Don Mendo, do que toma o nome, detrás da antiga praza de touros de Santiago, baixo o Paseo da Ferradura. A situación do novo estadio, moi preto do centro histórico, alimentou o interese polo fútbol na cidade facilitando considerablemente a afluencia de afeccionados, que ata entón tiñan que desprazarse ata o Campo de Santa Isabel, na parroquia de Vista Alegre, para ver un partido.

O recinto tiña bancadas de madeira con capacidade para mil persoas arredor dun campo de terra regulamentario de 100 x 60 metros. A súa inauguración tivo lugar o 21 de novembro de 1920 cun partido amigable entre o Real Club Fortuna de Vigo e o Athletic de Pontevedra, dous dos mellores equipos galegos da época, que rematou cunha vitoria por 4-1 a favor dos vigueses.

## Competicións 
Entre a súa inauguración e finais de 1922, serviu como campo local do Santiago Sporting nos seus encontros do Campionato de Galicia, o Campionato de Compostela e a Copa do Apóstolo. Outros equipos locais alugaron as súas instalacións durante ese período e nos anos seguintes debido ás vantaxes que tiña sobre o Campo de Santa Isabel, converténdose pronto no primeiro campo da cidade e no lugar preferido polo Concello para celebrar calquera evento deportivo.

## Desaparición 
O declive do fútbol compostelán na segunda metade da década de 1920 e o proxecto de construción da Residencia de Estudantes da Universidade de Santiago de Compostela no espazo ocupado polo Campo de Don Mendo, a praza de touros e outros terreos veciños ata a Carballeira de San Lourenzo, convenceron aos propietarios para doar os terreos á Universidade a través da Liga de Amigos de Santiago, coa condición de que se construíse un novo estadio de fútbol no campus.

Coa colocación da primeira pedra da Residencia o Día do Apóstolo de 1928, púxose un final simbólico á breve existencia de Don Mendo,

## Notas
The Sound

**The Sound** foi unha banda inglesa de post-punk formada no sur de Londres en 1979 e disolta en 1988. O grupo estaba liderado por Adrian Borland e evolucionou da súa anterior banda, The Outsiders. A pesar de que nunca tivo un grande éxito comercial, The Sound foi defendida durante moito tempo pola crítica. 

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* [ Páxina da banda]
Following

***Following*** é un filme británico de 1998 escrito e dirixido por Christopher Nolan. Conta a historia dun home novo que segue a estraños polas rúas de Londres e vese envolto no mundo criminal ó non poder manter a distancia.

Foi o primeiro filme dirixido por Nolan e foi deseñado para ser o máis barato posible na produción. As escenas ensaiáronse moito, polo que só se precisaron unha ou dúas tomas para economizar no material de película de 16 mm, o maior gasto da produción, e polo cal Nolan pagaba co seu salario. Ao non poder permitirse o custoso equipo de iluminación profesional, Nolan empregou principalmente a luz dispoñíbel. Ademais de escribir, dirixir e fotografar o filme, Nolan tamén axudou na edición e produción.

*Following* estreouse a través de The Criterion Collection en formato Blu-ray e DVD en América do Norte o 11 de decembro de 2012.

## Personaxes 
*Jeremy Theobald Bill / Daniel ("Danny") Lloyd
*Alex Haw como Cobb
*Lucy Russell como a loira
*John Nolan como o policía
*Dick Bradsell como o home calvo
*Gillian El-Kadi como propietaria da vivenda
*Jennifer Angel como camareira
*Nicolas Carlotti como camareiro
*Darren Ormandy como contable
*Guy Greenway como Heavy #1
*Tassos Stevens como Heavy #2
*Tristan Martin como home no bar
*Rebecca James como muller no bar
*Paul Mason como amigo da propietaria
*David Bovill como marido da propietaria

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en Metacritic 
* Ficha en RottenTomatoes
Carolina Martínez Pulido

**Carolina Martínez Pulido**, nada o 28 de novembro de 1950, é unha bióloga española. 

## Traxectoria 
Licenciada en Bioloxía no curso 1975-76, defendeu a súa tese de doutoramento *Formación de callos en cultivo *in vitro* de tecidos de *Pinus canariensis en abril de 1985, na Facultade de Bioloxía da Universidade de La Laguna (ULL). Dende abril de 1990 até a súa xubilación foi profesora titular na ULL no Departamento de Bioloxía Vexetal, na área de Fisiología Vexetal da Facultade de Farmacia.

Como bióloga, especializouse na investigación sobre rexeneración *in vitro* do piñeiro canario.

No ano 1988, realizou unha estancia na Universidade de Calgary, Canadá, como profesora investigadora invitada. Participou no proxecto do *Plant Physiology Research Group*, financiado pola Natural Sciences and Engineering Research Council of Canada, baixo a dirección do Doutor Trevor A. Thorpe. A súa investigación tiña como título: Cultivo in vitro de coníferas de interese para Canarias (Pinus canariensis e Juniperus cedrus). *Fase I*. No ano 1990 realizou unha segunda estancia na mesma universidade, continuando coa súa investigación: Cultivo in vitro de coníferas de interese para Canarias (Pinus canariensis e Juniperus cedrus). *Fase II*. Como resultado destes proxectos obtivo o Protocolo de reprodución *in vitro* de *Pinus canariensis*, a publicación de varios artigos de biotecnoloxía forestal en revistas destacadas desa especialidade, e un libro sobre a materia. Este premio, instituído pola Asociación de Estudos Históricos da Muller  (AEHM) en 1993, foille concedido polo artigo “Insurgencias frente a viejos dogmas: las mujeres en la revolución de la cuerda”, publicado no blog Mulleres con Ciencia o 26 de setembro de 2016.

## Notas
Doodlebug (filme)

***Doodlebug*** é unha curtametraxe británica de 1997 escrita e dirixida por Christopher Nolan. Conta a historia dun home que tenta ansiosamente matar unha criatura parecida a un bicho no seu piso. Nolan creou o filme durante a súa época universitaria usando película de 16 mm. O filme tivo unha acollida positiva por parte da crítica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Tenet (filme)

***Tenet*** é un filme británico-estadounidense de 2020 escrito e dirixido por Christopher Nolan, que el mesmo produciu xunto con Emma Thomas. Está protagonizado por John David Washington, Robert Pattinson, Elizabeth Debicki, Dimple Kapadia, Michael Caine e Kenneth Branagh. O filme conta a historia dun axente secreto que aprende como manipular o fluxo do tempo para previr un ataque do futuro que ameaza con aniquilar o mundo presente.

Nolan dedicou máis de cinco anos a escribir o guión despois de cavilar sobre as ideas centrais de *Tenet* durante máis dunha década. A preprodución comezou a finais de 2018, co proceso de selección de elenco realizada en 2019. A fotografía principal durou seis meses dende maio até novembro, en Dinamarca, Estonia, a India, Italia, Noruega, o Reino Unido e os Estados Unidos. O fotógrafo Hoyte van Hoytema rodou en 70 mm e IMAX. As escenas de manipulación do tempo foron rodadas tanto cara a adienta como cara a atrás. Usáronse máis de cen buques e miles de extras.

A estrea foi posposta tres veces por mor da pandemia de COVID-19, mais finalmente estreouse no Reino Unido o 26 de agosto de 2020, e nos Estados Unidos o 3 de setemro de 2020 en IMAX, 35 mm e 70&nbsp;mm. Foi un dos primeiros filmes de Hollywood en estrearse masivamente nos cinemas despois do confinamento da pandemia, e recadou 363 millóns de dólares en todo o mundo, converténdose no quinto filme con maior recadación de 2020. Porén, a recadación foi considerada un fracaso debido ó seu elevado orzamento de produción e comercialización e á escasa distribución nos cinemas durante a pandemia. O filme recibiu valoracións positivas, con eloxios ás secuencias de acción, efectos visuais, banda sonora, fotografía e interpretacións, mentres que a historia e a edición de son recibiron peores críticas. O filme recibiu dous nomeamentos ós Premios Óscar, ó mellor deseño de produción e mellores efectos visuais na 93ª edición dos premios.

## Personaxes 
* John David Washington como o protagonista, un axente da CIA
* Robert Pattinson como Neil
* Elizabeth Debicki como Katherine "Kat" Barton
* Dimple Kapadia como Priya Singh
* Martin Donovan como Fay
* Fiona Dourif como Wheeler
* Yuri Kolokolnikov como Volkov
* Himesh Patel como Mahir
* Clémence Poésy como Barbara
* Aaron Taylor-Johnson como Ives
* Michael Caine como Sir Michael Crosby
* Kenneth Branagh como Andrei Sator
* Denzil Smith como Sanjay Singh

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Quay (filme)

***Quay*** é unha curtametraxe de 2015 editada, producida e dirixida por Christopher Nolan sobre os irmáns animadores Stephen e Timothy Quay. O filme estreouse no Film Forum de Nova York o 19 de agosto de 2015.

## Personaxes 
* Stephen Quay como el mesmo
* Timothy Quay como el mesmo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Asasinato de Guillem Agulló

**Guillem Agulló i Salvador**, nado en Burjassot en 1974, e finado en Montanejos o 11 de abril de 1993, foi un mozo valenciano, militante de movementos independentistas de esquerda, que foi asasinado por un grupo de militantes de extrema dereita. No momento da súa morte, Agulló militaba na organización xuvenil da esquerda independentista Maulets, en Burjassot (l'Horta) e no movemento antirracista e antifascista *SHARP* (*Skinheads Against Racial Prejudice*). Tamén foi membro do grupo ultra do Levante Unión Deportiva *Força Llevant*.

No ano 2020, os pais de Guillem, Guillem Agulló Lázaro e Carme Salvador, foron galardoados coa Creu de Sant Jordi, «polo seu compromiso coa loita antifascista e por combater o crecemento da extrema dereita, despois da morte do seu fillo a mans dun militante neonazi».

## Feitos 
A mañá do 11 de abril de 1993, Guillem Agulló atopábase en Montanejos, de vacacións de Semana Santa de acampada cuns amigos, cando foron asaltados por un grupo de mozos fascistas berrando «Sieg Heil» e «Viva España», e un deles deulle unha coitelada no corazón, o cal lle provocou a morte. Os agresores marcharon cantando o himno fascista español «Cara al Sol».

Os familiares e as organizacións de esquerdas e independentistas denunciaron que o motivo do crime fora político, xa que os mozos que interviñeron no asasinato eran coñecidos pola súa ideoloxía españolista e fascista e que tamén sabían da ideoloxía antifascista de Guillem. Todos os partidos políticos condenaron os feitos, agás o Partido Popular, Unió Valenciana e a Falange Española.

Polo asasinato foron arrestados Gerardo Mora, Juan Manuel Sánchez (alcumado "el Picha"), José Cuñat (alcumado "el Pollo"), Francisco García (alcumado "el Mody") e Pedro Cuevas (alcumado "el Ventosa"), sendo este último o autor material do crime. Todos formaban parte do grupo valenciano de extrema dereita «Komando Marchalenes IV Reich», chamado así na honra do réxime nazi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Gravador xefe da Royal Mint

miniatura|198x198px|Thomas Wriothesley, '*gravador xefe da *Royal Mint*** (1536-1544)
[miniatura|198x198px|[Richard Yeo, **gravador xefe da *Royal Mint*** (1773-1779)]]
[miniatura|191x191px|[Benedetto Pistrucci, **gravador xefe da *Royal Mint*** (1821-1828)]]
[miniatura|162x162px|[William Wyon **gravador xefe da *Royal Mint*** (1828-1851) nunha medalla obra do seu fillo, Charles Wyon, quen o sucedeu no posto (1851-1891)]]

O **gravador xefe da *Royal Mint'''* (en inglés: *Chief Engraver of the Royal Mint*) é o posto de maior nivel na Real Casa da Moeda do Reino Unido (*Royal Mint*) responsable da supervisión da preparación dos cuños das moedascuñadas nesta.

Ao longo dos séculos de existencia da ceca londiniense, o posto recibiu diversas denominacións, como "cortador dos cuños", "oficial dos cuños", "sarxento dos cuños", "gravador da *Tower Mint*" etc.

## Listaxe de gravadores xefe 
* Ca.1060?: Theobald de Lisson Green.
* Ca.1090-Ca. 1100: Otto the Goldsmith.
* 1274-1282: Otto FitzOtto.
* 1324-1335: William Latimer, 3º Barón Latimer.
* 1335-1379: William Latimer, 4º Barón Latimer.
* 1386-1388: William Pevere.
* 1421-1431: Gilbert de Brandenburgo.
* 1483-1485: John Shaa.
* 1485-1492: Nicholas Flynt.
* 1494-1509: Alexander Bruchsal.
* 1519-1536: Henry Norris.
* 1544-1550: Henry Bayse.
* 1550-1551: Robert Pitt.
* 1552-1596: Derik Anthony.
* 1596-1615: Charles Anthony.
* 1618-1624: William Holle.
* 1625-1628: John Gilbert e Edward Green.
* 1628-1644: Edward Greene.
* 1645-1648: Thomas Simon e Edward Wade.
* 1645-1649: Thomas Rawlins.
* 1649-1660: Thomas Simon.
* 1660-1670: Thomas Rawlins.
* 1689-1690: George Bowers.
* 1690-1704: Henry Harris.
* 1705-1741: John Croker.
* 1741-1773: John Sigismund Tanner.
* 1773-1779: Richard Yeo.
* 1779-1815: Lewis Pingo.
* 1815-1817: Thomas Wyon.
* 1817-1821: Vacante.
* 1821-1828: Benedetto Pistrucci.
* 1828-1851: William Wyon.
* 1851-1891: Leonard Charles Wyon.
* 1892-1903: George William de Saulles.
* Década 1960: Walter Newman.
* Década 1970: Eric Sewell.
* 1979-2004: Hubert Theodore Elsasser.
* 2004-2007: Matthew Bonnacorsi.
* Desde 2008: Gordon Summers.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Allen, M. (2012). *Mints and Money in Medieval England*. Cambridge University Press. ISBN 978-1107014947
* Challis, C. E. (1989). "Mints Officials and Moneyers of the Stuart Period". En *British Numismatic Journal*. British Numismatic Society. Páxinas 157-197.
* Challis, C.E. (1992). *A New History of the Royal Mint*. Cambridge University Press. ISBN 978-0521240260
* Craig, J. (1953). *The Mint: A History of the London Mint from A.D. 287 to 1948*. Cambridge University Press. ISBN 978-0521170772
* Forrer, L. (1904-1930). *Biographical Dictionary of Medallists*. Spink @ Son, Londres.  (1904);  (1904);  (1907);  (1909);  (1912); ; (1916)  (1923);  (1930).
* Ruding, R. (1840). *''. Londres. J. Hearne, Londres.

### Outros artigos 
* Royal Mint
* Gravador xeral de moedas de Francia
* Gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos
The One (serie de televisión)

***The One*** é unha serie de televisión británica de ciencia ficción creada por Howard Overman que se estreou en Netflix o 12 de marzo de 2021.

## Personaxes 
* Hannah Ware como Rebecca Webb
* Dimitri Leonidas como James Whiting
* Amir El-Masry como Ben Naser
* Stephen Campbell Moore como Damien Brown
* Wilf Scolding como Ethan
* Diarmaid Murtagh como Connor Martin
* Lois Chimimba como Hannah Bailey
* Eric Kofi-Abrefa como Mark Bailey
* Pallavi Sharda como Megan Chapman
* Zoe Tapper como Kate Saunders
* Albano Jerónimo como Matheus Silva
* Gregg Chillin como Nick Gedny
* Nadia Albina como Amy Naser
* Simone Kirby como Charlotte Driscoll
* Laura Aikman como Lucy Bell

## Produción 
O 15 de novembro de 2018 anunciouse que Netflix comezara a produción dunha serie consistente en oito episodios. A serie foi creada por Howard Overman.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Daniel Alejandro Vidal

**Daniel Alejandro Vidal Pouse**, tamén coñecido como **Pollo Vidal**, nado en Colonia, Uruguai, o 1 de abril de 1967, é un ex futbolista uruguaio, campión da Copa Libertadores en 1987 con Peñarol e un dos xogadores que participou no segundo quinquenio de ouro do equipo.

## Traxectoria 
Aos 16 anos ingresou en Peñarol, e tras subir ao primeiro equipo gañou con el os Campionatos Uruguaios de Primeira División de 1985 e 1986, así como a Copa Libertadores de 1987. En xaneiro de 1988 recalou no fútbol español para defender as cores da UD Las Palmas. Disputou 128 encontros co club canario, anotando 35 goles. En mazo de 1992 rompeu o xeonllo nun partido contra o Málaga, poñendo fin á súa primeira etapa no club.

Tras recuperarse volveu a Peñarol, co que conquistou outras dúas veces a Primeira División Uruguaia, e en 1995 fichou por Independiente, co que conquistou a Supercopa Suramericana. En 1996 pasou polo River Plate de Montevideo, antes de volver a Canarias para pechar a súa carreira xogando de novo na UD Las Palmas.

Tras a súa retirada instalouse en Galicia coa súa familia. Rexentou unha cafetería en Vigo xunto ao tamén exfutbolista Pepe Rey e foi técnico dos infantís do Nigrán CF.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador FootballDataBase.eu .
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Datos do xogador en NationalFootballTeams.com .
Demócratas Independentes

**Demócratas Independentes** (en inglés: *Independent Democrats*) ou **ID** foi un partido político surafricano de tendencia liberal que existiu entre 2003 e 2014. Foi fundado por Patricia de Lille, antes membro do Congreso Panafricano de Azania (APC). Os seus principais bastións electorais foron Cabo do Norte e Cabo Occidental. Na década de 2010, comezou a negociar con Alianza Democrática, principal partido da oposición surafricana, para fusionarse dentro do partido e fortalecelo de cara aos comicios de 2014. Finalmente, ese ano, a fusión completouse, e o partido deixou de existir.

## Manifesto electoral de 2009 
Antes das eleccións nacionais de 2009 , a ID lanzou un manifesto no que prometía que, se eran elixidos para gobernar, aumentarían a dotación de persoal do Servizo de Policía de Suráfrica a 200,000, recrutarían 5,000 traballadores sociais para operar en comunidades afectadas polo crime, farían que Suráfrica fose líder en enerxías renovables e financiarían unha subvención social mínima gravando bens de luxo, tabaco e alcohol.

## Fusión con DA 
En 2010, a líder de ID Patricia de Lille formalizou un acordo para fusionarse coa Alianza Democrática. Os dous partidos fusionaríanse por completo en 2014. Debido a isto, ID non disputou as eleccións locais de 2011 como unha entidade separada, senón que presentou os seus candidatos nas papeletas de DA. En febreiro de 2012, a líder parlamentaria da DA, Lindiwe Mazibuko, reorganizou o seu gabinete para propoñer un goberno de ID, mais, finalmente, antes dos comicios xerais de 2014, completouse totalmente a fusión coa Al.

## Resultados electorais 
### Eleccións xerais 
### Eleccións municipais 
## Notas
Parque da igrexa de Pyynikki

O **parque da igrexa de Pyynikki** (en finés como **Pyynikin kirkkopuisto**), anteriormente chamado **parque de Alexandre** (en finés **Aleksanterin kirkkopuisto**), é un parque situado no barrio de Kaakinmaa ao redor da igrexa de Alexandre, no centro da cidade de Tampere (Finlandia).

O parque está situado onde orixinalmente se encontraba o antigo cemiterio da cidade, fundado en 1785, e que foi o primeiro da cidade. Na década de 1880 o cemiterio caeu en desuso cando se finalizou a construción do novo cemiterio de Kalevankangas en 1880. Ese mesmo ano comezou a construción da igrexa de Alexandre entre o cemiterio e a Esplanada, cuxa primeira pedra se colocou o 2 de marzo de 1880..

En 1813 plantáronse os bidueiros no cemiterio Con todo, de acordo con algunhas investigacións, esta información non é correcta.

No parque crece o lárice europeo máis groso de Finlandia, que ten unha circunferencia de 457 centímetros.

## Personalidades enterradas no parque 
*Gustaf Lundahl, comerciante.
*Johanna Wilhelmina Orell, comerciante.

## Notas
Contradanzas

***Contradanzas***, é o cuarto álbum de estudio do grupo tradicional galego Na Lúa. Foi publicado en 1991, baixo o selo Sons Galiza. En 2002 foi reeditado en CD por *La Voz de Galicia* para a súa colección Son de Galicia.

## Lista de cancións 
### Cara A 
### Cara B 
## Formación 
*Xavier Camba – batería
*Darío González Moreira – guitarra eléctrica, guitarra acústica
*Xosé Ramón Paz Antón – bouzouki, percusión
*Ricardo Pereiro – baixo
*Antón Rodríguez – frauta, saxofón, gaitas
*José Manuel Tasende – guitarras

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do álbum en discogs.com
Shi Jian 9A

**Shi Jian 9A** ou **SJ 9A** foi un satélite artificial da China lanzado o 14 de outubro de 2012 a bordo dun foguete CZ-2C desde o Centro de lanzamento de Taiyuan xunto co satélite Shi Jian 9B.

## Características 
SJ 9A era un satélite deseñado pola Comisión de Ciencia, Tecnoloxía e Industria para a Defensa Nacional da China (COSTIND). Baseábase no bus CAST-2000 e levou a cabo experimentos en órbita relativos a propulsión eléctrica, sistemas de control e estabilidade de alta precisión, fontes de enerxía de alto rendemento e control térmico avanzado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*CZ-2C
*Shi Jian 1
*Shi Jian 2
*Shi Jian 2A
*Shi Jian 2B
*Shi Jian 4
*Shi Jian 5
*Shi Jian 6
*Shi Jian 7
*Shi Jian 8
*Shi Jian 9B
*Shi Jian 10
*Shi Jian 11
*Shi Jian 12
*Shi Jian 13
*Centro de lanzamento de Taiyuan
Cúpula de Soltaniyeh

A atracción central do conxunto de ruínas de Soltaniyeh é o  Mausoleo de Il-khan Öljeitü, tamén coñecido como Muhammad Khodabandeh, tradicionalmente coñecida como a **Cúpula de Soltaniyeh** na cidade de Soltaniyeh, Provincia de Zanyán en Irán.

A estrutura, erixida do 1302 ao 1312, ten a máis antiga dobre cúpula no Irán. Esta opinión sobre a construción foi feita por Dieulafoy pero é disputada por André Godard. En opinión de Godard é unha cúpula normal, aínda que espectacularmente grande, cun revestimento delgado na parte superior para a faienza e de ningunha maneira se trata dunha cúpula dobre. A súa importancia no mundo musulmán pode compararse coa da cúpula de Brunelleschi para a arquitectura cristiá. É unha das maiores cúpulas de ladrillo do mundo, xusto no límite da enxeñaría teórica para unha cúpula dese material e a terceira cúpula máis grande do mundo despois das cúpulas da Catedral de Florencia e Santa Sofía.

A cúpula de Soltaniyeh fixo camiño para a construcións de cúpulas de estilo iraniano máis audaces no mundo musulmán, coma o Mausoleo de Khoja Ahmed Yasavi e o Taj Mahal. Gran parte da súa decoración exterior perdeuse, pero o interior conserva magníficos mosaicos, faienza e murais. 

A cúpula, estimada en 200 toneladas de peso, atópase a 49 metros de altura desde a súa base e hoxe está en proceso de renovación.

## Galería de fotos 
## Notas
José Castro Aragón

**José Castro Aragón**, nado en Córdoba o 20 de decembro de 1947, é un xuíz andaluz, especialmente coñecido pola instrución do caso Nóos polo que foi implicado e condenado a cinco anos de cárcere o ex-duque de Palma e xenro do rei Xoán Carlos I Iñaki Urdangarin.

## Traxectoria 
Iñantes de ser xuíz José Castro exerceu como funcionario de prisións.​ Ingresou na carreira xudicial no ano 1976 e pasou por diferentes destinos como Dos Hermanas, Arrecife (Lanzarote) ou Sabadell, até que no ano 1985 chegou a Mallorca asignado á Maxistratura de Traballo —os actuais Xulgados do Social—. Pasou cinco anos resolvendo asuntos relacionados con conflitos laborais, até que en 1990 recalou no Xulgado de instrución número 3 de Palma de Mallorca, aínda que durante un tempo tivo que compaxinar ambas as obrigacións.

Saltou á fama por ser o xuíz que instruíu a causa contra Jaume Matas,

## Recoñecementos 
No ano 2018 recibiu o premio Ramon Llull, por ser un referente na loita contra a corrupción.

## Notas
Baile das labradas

miniatura|Baile das labradas. Aña urbana de Pontevedra (2013)
O **baile das labradas** ou **baile da aña**, son as muiñeiras e xotas que se bailaban nas veigas ao finalizar a súa labranza. Acompañábanse musicalmente co ritmo obtido polo percutir das pedras contra os sachos, e adoitaban bailarse cun ramallo de loureiro no alto.

## Características 
[esquerda|miniatura|Dúas mozas dunha agrupación folclórica bailando a [aña en Arbo no 2018.]]
O costume das labradas colectivas das terras nos meses de abril e maio, conservado até os anos setenta do século XX nalgunhas comarcas do sur de Galiza, levaba asociado unha serie de rituais que permitían alixeirar o traballo e que servían para a socialización da colectividade. Un destes ritos era a aña, unha competencia entre dous grupos de labradores por ver quen remataba antes as súas tarefas. O bando vencedor gañaba o dereito a "botala aña", isto é, cantarlle ao bando derrotado unha serie de cantigas escarnecedoras. Os gañadores adoitan tamén enviar un ramo de loureiro, ou outra árbore, aos vencidos. Este ramallo denominábase tamén aña, e do seu ritual asociado existen diferentes versións:  

En Barcia de Mera (Covelo), o ramo espetábase simplemente no terreo, mentres os bailadores danzaban en roda ao seu arredor acompañados polo ritmo dos legóns. 

En Aboal (Mondariz), botábase unha peza específica para a ocasión, a ribeirana da aña. Un dos homes bailaba co ramo no alto e sacaba a bailar un punto a cada unha das mulleres presentes na veiga. Rematado o baile espetábase o ramo, que ía adobiado con fitas, lazos, rosquillas, etc, na terra, no que se pode interpretar como un rito de fertilidade co que se pretendía transmitir a fertilidade das mozas e asegurar así unha boa colleita. Despois disto, os bois continuaban a labrar o resto da leira e os asistentes camiñaban tras deles cantando o chamado "cantar da aña". 

En Toutón (Mondariz), baixábase o ramo en procesión, coa merenda para os asistentes, desde a casa do "amo" da leira labrada. A comitiva marchaba cantando ao ritmo dos sachos, cos cestos da comida e co ramo convenientemente adobiado. O ramallo levábao un mozo que tiña o cometido de sacar a bailar, a todas as mulleres presentes na labrada un punto concreto que remataba cunha reverencia. Era obrigatorio botar o punto, a moza que se resistía levaba un golpe simbólico coa pola até que se conseguise a súa participación. Ao rematar o baile, o ramo colocábase no arado para que percorrese a veiga dun cabeceiro ao outro.

## Notas 
; Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Labradas
* Aña
* Cantos das labradas

### Ligazóns externas 
* Os ciclos do ano en Toutón - TVG (Alalá nº 59 - 2008)
* Labrada en Queimadelos - ACF O Fiadeiro - Luar (01/2018) - TVG - Youtube.
* O ritual da i-aña, as labradas e as sachadas - Gillerme Inácio Costa - Lume na Palleira (11/2020) - Radio Galega.
John Mercanti

**John M. Mercanti**, nado o 27 de abril de 1943 en Filadelfia, Pensilvania, é un escultor e deseñador e gravador de moeda estadounidense, que ocupou ata 2010 o posto de gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos.

A marca de gravador que estampa nas súas moedas e medallas é JM.

## Traxectoria 
Na súa xuventude, Mercanti estudou en Filadelfia, a súa cidade natal, na *Pennsylvania Academy of Fine Arts*, na Universidade das Artes e na *Fleisher Art Memorial School*. Por outra parte, serviu tamén na Garda Nacional en Pensilvania durante seis anos. O 19 de maio de 2006 foi nomeado "supervisor de deseño e mestre especialista en desenvolvemento de ferramentas", un posto equivalente ao anteriormente denominado "gravador xefe". Esta situación mantívose ata o 3 de febreiro de 2009, cando o director da casa da moeda, Edward C. Moy, restableceu a denominación clásica do cargo e nomeou formalmente a John Mercanti como "gravador xefe".

Logo do seu retiro en 2010 como gravador xefe da *US Mint*, en xuño de 2011 Mercanti integrouse como voceiro e imaxe pública da compañía *Goldline International*. Tamén colabora profesionalmente con *Professional Coin Grading Service* (PCGS).

## Recoñecementos 
John Mercanti foi recoñecido en 2021 co Premio á Arte Numismática pola Excelencia na Escultura da Medalla, outorgado pola *American Numismatic Association* (ANA).

## Obra artística 
Ao longo da súa carreira na *US Mint*, Mercanti foi o responsable do deseño e do gravado de máis dun cento de moedas, máis que calquera outro gravador na historia da ceca estadounidense. Entre os seus traballos máis significativos destacan as moedas de prata e de platino das series *Silver Eagle* e *Platinum Eagle*.

Paralelamente, Mercanti é autor de varias series de moedas conmemorativas emitidas por Australia e cuñadas na Casa da Moeda de Perth.

### Escolma de traballos de John Mercanti 

Ficheiro:Little Rock Nine Congressional Gold Medal (reverse).jpg|Reverso dunha medallado Congreso (1998)
Ficheiro:1990 Eisenhower Silver $1 Obverse.jpg|Anverso do dólar do centenario de Eisenhower (1990)
Ficheiro:Korean War 1.jpg|Anverso do dólar da Guerra de Corea (1991)
Ficheiro:2000 Library of Congress Commemorative Bimetallic Ten-dollar Proof Obverse.jpg|10 dólares (2000) dedicadosá Biblioteca do Congreso
Ficheiro:2002SLC proof silver.jpg|Dólar de 2002 dedicado ásXIX Olimpíadas de Inverno.
Ficheiro:2005 John Marshall Silver $1 prf obv.jpg|Dólar dedicado aJohn Marshall (2005)
Ficheiro:2005 WV Proof.png|1/4 dólar dedicado aoEstado de Virxinia (2005)
Ficheiro:2006 AESilver Proof Rev.png|Dólar da serie*American Silver Eagle* (2006).

## Publicacións 
* (2012). *American silver eagles. A guide to the U.S. bullion coin program* (con M. Standish). Whitman, Atlanta. ISBN 9780794837259
* (2014). *Morgan Dollar. Legendary coins and the making of the modern market: featuring the coins of the Coronet Collection*.  Whitman, Atlanta. ISBN 9780794842772

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos
Margaret Hutchinson Rousseau

**Margaret Hutchinson Rousseau**, nada en Houston,Texas (Estados Unidos) o 27 de outubro de 1910 e finada en Weston, Massachusetts (Estados Unidos) o 12 de xaneiro de 2000 aos 89 anos, foi unha enxeñeira química estadounidense.

## Traxectoria 
Margaret Hutchinson naceu en 1910 en Houston, Texas, filla dun dono dunha pequena tenda de roupa. Graduouse en Ciencias polo Instituto Rice en 1932, e doutorouse en enxeñería química polo MIT en 1937A súa carreira profesional como enxeñeira química comeza en Boston en E.G Badger, unha empresa especializada no deseño e construción de plantas para a fabricación de diversos produtos. Esta enxeñeira contribuíu á segunda guerra mundial con dous proxectos de gran relevancia histórica.

O seu maior logro foi deseñar o primeiro fermentativo en masa do fungo Penicillium chrysogenum para a produción comercial de penicilina. A capacidade de crear este antibiótico a partir do fungo *Penicillium notatum* fora descuberta no 1928 por Fleming, mais as dificultades para a súa extracción facían dese descubrimento todo un desafío para desenvolver unha forma de produción rápida e a grande escala deste fármaco antibacteriano coñecido como penicilina. A substitución do *Penicilium notatum* polo *Penicillium chrysogenum* solucionou estes atrancos.Porén, descoñécese cal foi a planta de fabricación deste produto que Hutchinson axudou a deseñar pero durante a Segunda guerra mundial houbo máis de vinte empresas canadenses e estadounidenses implicadas neste tipo de produción.. Así, a través deste proceso, almacenábase mofo produtor de penicilina utilizando catorce tanques de fermentación.

Grazas a estes avances, no 1944 máis de dous millóns de doses de penicilina estaban dispoñibles para o seu emprego polas forzas aliadas, co potencial de salvar moitas vidas. Mentres, Margaret e outros determinaron a estrutura de penicilina.

Na década dos cincuenta traballou no desenvolvemento de gasolina de alto octanaxe. Margaret axudou a inventar un dispositivo chamado *ripple tray* que mellorou a destilación do petróleo cru co fin de obter combustible a partir dalgúns dos seus compoñentes, xa que algúns deles se empregan para fabricar gasolina, mentres que outros serven para fabricar unha gran variedade de produtos, entre eles os plásticos..

No ano 1945 pasou a ser membro do American Institute of Chemical Engineers (AIChE), sendo a primeira muller en acadar esta posición.

Retirouse no ano 1961 e converteuse en revisora da Orquestra Sinfónica de Boston.Ata o 2003 a única muller membro que conseguiu este título, que premia as contribucións significativas á investigación e á práctica da enxeñaría química.

O premio *Margaret Hutchinson Rousseau Pioneer Award for Lifetime Achievement by a Woman Chemical Engineer* leva o seu nome no seu honor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Historia da produción de penicilina coa fermentación deep-tank 
*Margaret Hutchinson Rousseau, ingeniera química no blog Mujeres con ciencia
Helen Ling

**Helen Ling** (nada **Yee Chow**) é unha enxeñeira de software que traballou no laboratorio de Propulsión do Chorro de NASA (JPL). Fixo esforzos considerábeis para facer o JPL máis diverso.

## Traxectoria 
Ling naceu na China e sobreviviu aos bombardeos xaponeses de Hong Kong. Estudou no Canton College. Emigrou aos Estados Unidos para asistir á universidade e acabou estudando na Universidade de Notre Dáme.  Foi a única muller que se especializou en matemáticas.

### Carreira 
O irmán de Ling traballaba no JPL, e ela pensou que o traballo sería perfecto para ela. Ling era supervisora do grupo de computación do JPL. Esforzouse por empregar só a mulleres informáticas a finais dos anos 50 e principios dos 60; o grupo de programación adoitaba chamarse "as mozas de Helen" O grupo de Ling encargábase de realizar cálculos de traxectoria. Ling animou ás mulleres para asistir á escola nocturna e a obter as cualificaciones adecuadas para traballar xunto a ela no JPL. Naquela época, as mulleres do JPL víanse obrigadas a abandonar se quedaban embarazadas. En lugar de perder ao seu talentoso equipo, Ling volveu contratar ás mulleres que regresaban da súa baixa por maternidade.  A autora Nathalia Holt cre que "moitas mulleres acabaron converténdose en informáticas e enxeñeiras no JPL grazas á orientación de Helen". 

Ling desenvolveu software para o IRAS, o Magalhaes, a nave espacial TOPEX/ Poseidon e o Mars Observer. O seu traballo foi respectado por Charley Kohlhase, o deseñador da misión Voyager, que non quería que ninguén máis desenvolvese o seu software. Ling xubilouse en 1994.

Ling aparece no libro *Rise of the Rocket Girls*, de Nathalia Holt, bióloga e escritora científica."Os homes de entón sempre pensaban que sabían máis que ti", lembra Ling. "Así que se as contratas por baixo de ti, elas senten incómodas e ti tamén. Así que contratei a mulleres recentemente saídas da universidade. Pensei que se non lles dabas unha oportunidade, nunca a terían"

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mulleres na NASA
Kaukajärvi

O **Kaukajärvi** é un lago situado nas cidades de Tampere e Kangasala, Finlandia. O lago está situado a 88,3 msnm, ten unha superficie de 1,42607 quilómetros cadrados e unha profundidade máxima de 23 metros.

En 1977 o lago Kaukajärvi foi a sede do Campionato do Mundo Júnior de Remo e en 1995 do Campionato do Mundo de Remo.

## Notas