open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Xirivella

**Xirivella** (en valenciano e oficialmente *Xirivella*) é un concello da Comunidade Valenciana. Pertence á provincia de Valencia e está situado na área metropolitana de Valencia, na comarca da Horta Oest. Ten 30.633 habitantes (INE 2008).

## Xeografía 
Xirivella sitúase na Horta de Valencia, ao oeste da capital. O termo municipal de Xirivella limita coas localidades de Alaquàs, Aldaia, Quart de Poblet, Mislata, Picanya e a Cap i Casal, todas elas da provincia de Valencia.

O clima é clima mediterráneo. A súa situación na chaira de Quart fai que posúa un relevo plano e moi apto para a agricultura. Orixinariamente o río Turia non bañaba o seu termo municipal e a súa horta era bañada pola canle de rega de Faitanar, a cal continua en funcionamento. Trala riada de 1957, modificouse a canle do río Turia e construíuse a nova canle mediante o proxecto "Plan Sud". A partir de entón, Xirivella viu dividido o seu territorio en dúas partes: unha pegada a Valencia capital, ao leste, e o groso do termo municipal, ao oeste.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Web Oficial do Ajuntament de Xirivella
*Federación Valenciana de Municipios e Provincias - Guía Turística
*Xornal dixital Xirivella Hui Actualidade de Xirivella.
*Mostra Internacional de Pallasos.
O Canteiro

O topónimo **O Canteiro** pode referirse a:

;En Galiza
***O Canteiro**, lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia, no concello de Barreiros;
***O Canteiro**, lugar da parroquia de Lago, no concello de Valdoviño;
***O Canteiro**, lugar da parroquia de Codesido, no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Os Canteiros**, lugar da parroquia do Val, no concello de Narón.
Lanzós

Como topónimo **Lanzós** pode referirse a:

;En Galiza
***San Martiño de Lanzós** parroquia do concello de Vilalba;
***San Salvador de Lanzós**, parroquia do concello de Vilalba;
***Lanzós**, lugar da parroquia de Santo Adrao de Lourenzá, no concello de Lourenzá;
***Lanzós**, lugar da parroquia de Lago, no concello de Valdoviño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Lóngara

O topónimo **Lóngara** podes referirse a:

;En Galiza
***Lóngara**, lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia, no concello de Barreiros;
***A Lóngara**, lugar da parroquia da Esperela, no concello de Baleira;
***A Lóngara**, lugar da parroquia de Viladonga, no concello de Castro de Rei;
***A Lóngara**, lugar da parroquia de Lago, no concello de Valdoviño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Lóngaras**, lugar da parroquia de Trabada, no concello de Trabada;
***Lóngora**, lugar da parroquia de Liáns, no concello de Oleiros.
Manises

**Manises** é un municipio da Comunidade Valenciana. Situado na provincia de Valencia, na comarca da Horta Oest. Ten 30.478 habitantes (INE 2008) e é famoso pola súa cerámica e por albergar no seu termo municipal ao aeroporto de Valencia.

## Xeografía 
Situado no extremo occidental da Horta de Valencia, na marxe dereita do río Turia. O termo municipal de Manises limita coas localidades de Quart de Poblet, Paterna e Riba-roja de Túria, todas elas na provincia de Valencia.

Dende Valencia, accédese a esta localidade por estrada a través da A-3 e a V-11. Por transporte público é tamén accesible a través das liñas 3 e 5 de Metro Valencia e da liña 150 do autobús Manises/Aeroporto.

### Barrios 
**El Carme*
**Socusa*
**Obradors*
**Sant Jeroni* (Barriada compartida co municipio veciño de Quart de Poblet)
**Sant Feliu*
**Alameda Park*
**Sant Francesc*

## Historia 
Non hai datos seguros dunha ocupación humana deste termo anterior á romanización. Desta época son testemuñas, ademais dunha moeda achada no campo de golf e de fragmentos de vasos de *terra sigillata* aparecidos no *Racó*, os restos dunha posible vila rústica que hai na partida do Collado, onde se vía o fuste dunha columna de pedra calcaria dun metro de diámetro.

A orixe da poboación é musulmá, aínda que se atoparon pegadas da época romana. Os musulmáns crearon un centro cerámico moi importante que, trala súa conquista, foi doado por 1237 polo rei Jaume II a Artal de Lluna, cuxa familia continuou na posesión até finais do século XIII, en que pasou a poder de Pere Boil, mordomo e tesoureiro de Jaume II. Os musulmáns seguiron vivindo en Manises, traballando o barro cocido, cuxa técnica ensinaron aos cristiáns, os cales á súa vez a perfeccionaron.

## Demografía 
Conta cunha poboación de 29.778 habitantes en 2007. Un 6,21% dos seus habitantes era, segundo o mesmo padrón, da inmigración.

## Clima 
É un clima tipicamente mediterráneo pero non con trazos moi definidos, atopámonos uns veráns menos calorosos que no interior e uns invernos considerablemente bastante máis fríos que na costa, con xeadas nocturnas nos meses de inverno. A temperatura media do inverno descende aos 4,7 graos (aínda que pode chegar aos -5&nbsp;°C ou -10&nbsp;°C nos días máis fríos) mentres que ao verán ascende aos 24,8 graos (con picos de 35&nbsp;°C).

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
*Sitio web do Aeroporto de Valencia - Manises
Negros

Como topónimo **Negros** pode referirse a:

;En Galiza
***Negros**, parroquia do concello de Redondela;
****Negros**, lugar de dita parroquia.

;Fóra de Galiza

;En Filipinas
***Negros**, illa do arquipélago das Visayas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Alaquàs

**Alaquàs** é un concello da Comunidade Valenciana. Pertencente á provincia de Valencia, situado na zona oeste da área metropolitana de Valencia, na comarca da Horta Oest. Ten 30.297 habitantes (INE 2008).

## Xeografía 
Situado a 42 m de altitude e con 3,9&nbsp;km² de extensión, localízase na Horta de Valencia, a 7&nbsp;km ao oeste da capital provincial e pertencente á comarca da Horta Oest. Limita ao norte e ao oeste co municipio de Aldaia, e ao Sur co de Torrent e o de Picanya, e finalmente ao Leste co de Xirivella.

## Historia 
Antiga alquería musulmá, a súa titularidade foi outorgada por Jaume I a Bernat Castellnou no ano 1238, o cal cambiouna por outras posesións a Ponç Soler. Posteriormente, confiscóuselle e pasou a mans da Coroa. En 1319 Joan Escrivà comprou o señorío e despois adquiriuno a familia Vilaragut, que o venderon no século XV aos Aguilar. Despois pasou a ser patrimonio dos Pardo de la Casta. Un dos membros desta familia, Lluís Pardo, obtivo o título de conde de Alaquàs no ano 1577. Máis tarde, o condado pertenceu aos marqueses de Manfredi e, despois ao barón de Bolbait. Deste momento consérvase o palacio-castelo levantado baixo o patrimonio de Lluís Pardo de la Casta e recentemente recuperado para o público xeral polo Concello de Alaquàs; trátase dunha construción de planta cuadrangular, con catro torres de 25 m. de altura, das cales só conservábanse tres. Nunha recente restauración reconstruíuse a cuarta torre.

### Etimoloxía 
O nome de Alaquàs é de orixe arábiga, xa que provén do árabe *al-aquas* الأقواس, é dicir, "os arcos" ou "as arcadas", e fai referencia a unha localidade situada ao redor de vinte quilómetros do Barranc de Torrent. Como un caldeirón procedente de Manises está construída con moitas arcadas, ou debido á posible existencia dunhas arcadas dalgunha ponte moura xa desaparecida, os árabes chamárono desta forma. Xa durante a conquista cristiá, logo de sitiar a localidade, Jaume I deu a Berenguer de Castellnou *Alaquaz*, tal como consta no documento de concesión.

## Demografía 
Nos anos 60 do século XX produciuse unha grande chegada de inmigrantes de Andalucía e Castela o que fixo aumentar a poboación considerabelmente até acadar uns 24.000 habitantes en 1986 e chegando aos 30.297 no ano 2008.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Ajuntament de Alaquàs
* Web cidadá do Ajuntament de Alaquàs
* Web do Castelo de Alaquàs
* Festival de Rock de Alaquàs
Clístenes

O antropónimo **Clístenes** pode referirse a:
*Clístenes de Sición, tirano de Sición de principios do século VI a.C.
*Clístenes de Atenas, neto do anterior, gobernante de Atenas de finais do século VI a.C., un dos creadores da democracia.
Aldaia

**Aldaia** (en valenciano e oficialmente **Aldaia**) é un concello da Comunidade Valenciana. Situado na zona oeste da área metropolitana de Valencia, na provincia de Valencia. Ten 29.173 habitantes (INE 2008).

## Xeografía 
Pertencente á Horta Oest, a vila está situada na zona de contacto entre L'Horta de Valencia e a *chaira de Quart*, até os contrafortes da Serra Perenxisa. O termo é completamente chan. O clima é temperado. Cruza o termo a canle de rega de Manises, que trae auga do río Turia, distribuídas despois pola canle de rega chamada do *Comuner d´Aldaia*.

200px|miniatura|esquerda|Límite municipal entre Aldaia e Alaquàs.
O termo municipal de Aldaia limita coas localidades de Alaquàs, Quart de Poblet, Xirivella, Xiva e Torrent, todas elas da provincia de Valencia.

A poboación de Aldaia atópase dividida pola liña férrea de Madrid-Valencia. O pobo está moi preto de Alaquàs, co que case forman un só núcleo urbano.

### Accesos 
200px|miniatura|esquerda|Estación de ferrocarril.
Dende a Cap i Casal, accédese a esta localidade por estrada a través da CV-409 e a CV-410. Ten estación de ferrocarril na liña Valencia a Madrid (por Cuenca).

## Historia 
Esta comarca estivo ocupada en época romana, como o testemuñan os restos atopados no *Bovalar* e na *Punja*.

Aldaia foi unha alquería musulmá (o seu nome significa **aldea**) que, trala reconquista, pasou a poder do Mosteiro de Sant Vicent de la Roqueta, dependente dos monxes beneditinos de Poblet; a parroquia dependeu de Quart de Poblet até o século XVI, en que foi declarada independente, continuando rexida polos monxes de Poblet ata o comezo do século XIX.

Consérvase a carta de poboación outorgada, xunto á de Quart, por privilexio do rei Afonso II de Valencia ao abade do mosteiro de Poblet, no ano 1334. Por este documento de poboación, o abade de Poblet e prior do mosteiro de San Vicent de la Roqueta, expulsou os musulmáns, que non habitaban o lugar ao tempo da conquista, e poboouno con cristiáns. En 1798 concedéuselle termo municipal.

## Demografía 
Aldaia ten 29.173 habitantes (INE 2008).

## Economía 
Na zona de regadío cultívanse laranxeiras, hortalizas, algodón, tabaco, alfalfa etc. No secaño colléitase trigo, alfarrobeiras, oliveiras e vide.

A actividade industrial recibiu un grande impulso na segunda metade do século XX. No século XIX había xa varias fábricas de abanicos e xoguetes. Nos primeiros anos da segunda metade do século XX, Aldaia rexistrou unha forte corrente migratoria, aumentando a poboación nun 104 %.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do Ajuntamient de Aldaia
José Riestra López

**José María Riestra López**, nado en Pontevedra o 8 de setembro de 1852 e finado na mesma cidade o 17 de xaneiro de 1923, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Francisco Antonio Riestra, á súa morte en 1880 tomou o relevo dos seus negocios. Engrandeceu o patrimonio do pai converténdose no eixo da vida política e económica da cidade e tamén da provincia. A súa fortuna estaba baseada en propiedades territoriais, a fábrica de tellas e ladrillos da Caeira (Poio), a banca Riestra e as xestorías de cobros de foros, entre outros negocios. Foi propietario da illa da Toxa, onde construíu o balneario.

Membro da facción romanonista do Partido Liberal, foi elixido deputado a Cortes polo distrito da Estrada nas eleccións de 1879, 1881 e 1861 (permaneceu no cargo ata 1890), cedendo despois o distrito a Antonio Aguilar Correa. Posteriormente foi elixido senador por Pontevedra (1891-1899) e máis tarde (1900) nomeado senador vitalicio. En 1893 obtivo o título de Marqués de Riestra. En 1895 foi nomeado alcalde de Pontevedra.

Desde a seu pazo na Caeira controlou toda a política provincial. Mostra da influencia do Marqués de Riestra na vida política da provincia de Pontevedra desde finais do século XIX ata os anos 20 do século XX, é a frase “España ten 48 provincias, porque a outra é do Marqués de Riestra”, popular no Madrid oficial da época.
## Recoñecementos 
miniatura|Busto do Marqués de Riestra na Illa da Toxa

Unha rúa de Pontevedra leva o seu nome e na illa da Toxa hai un busto en bronce que o recorda.
## Vida persoal 
Casou con Mencia Pintos, coa que tivo un fillo, Fernando Riestra Pintos. Casou en segundas nupcias con María del Carmen Calderón Ozores (filla de Vicente Calderón Oreiro), coa que tivo sete fillos: Raimundo, Vicente, Francisco, Santiago, Mª Carmen, José Luis e Ignacio Riestra Calderón. Raimundo e Vicente continuaron a carreira política do pai, e Francisco foi xuíz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*
### Outros artigos 
* Marquesado de Riestra
* Mansión do Marqués de Riestra

### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
* José Luis Ageitos Míguez: "Retrato de un marqués: José Riestra López, Primer Marqués de Riestra"
Luis Carrera Pásaro

**Luis Carrera Pásaro**, nado en Castro de Rei en 1949 e finado en Vigo o 8 de febreiro de 2014, foi un economista e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Lino Carrera Falcón e Manuela Pásaro Trashorras.

### Carreira 
Licenciado en Económicas na Universidade Complutense de Madrid e diplomado en Alta Dirección de Empresas pola Universidade de Navarra. En 1971 empezou a traballar para o Banco Hispano Americano, no que foi destinado a oficinas en Madrid, Barcelona e A Coruña. En 1979 pasou á Banca Mas, e en 1982 á Caja de Ahorros de Extremadura, onde xa acadou un posto de subdirector da compañía. En 1987 deu o salto á empresa pública, e converteuse en presidente da Sociedad para el Desarrollo Industrial de Extremadura (o equivalente estremeño de Sodiga), cargo que ocupou ata 1989.
Nese ano pasou a ser director xeral de Caixa Ourense, posición que ocupou ininterrompidamente ata a fusión desta caixa de aforros coas outras caixas do sur de Galicia. Así, en 1999 foi director xeral adxunto do grupo formado por Caixavigo e Caixa Ourense, e a partir de 2000, da marca xa coñecida como Caixanova. En 2004 abandonou o posto logo de filtrarse a súa posible fichaxe por Caja España, aínda que esta fichaxe nunca se chegou a producir. Posteriormente dedicouse á consultoría en temas bancarios.

### Partido Popular 
En xaneiro de 2009 anunciou o seu paso á política activa encabezando a lista do Partido Popular pola provincia de Ourense nas eleccións galegas, se ben non era militante desa formación. A comezos de febreiro, tan só un mes despois, foi apartado da carreira electoral logo de que se soubese que tiña débedas con Facenda.

Finou no Hospital do Meixoeiro de Vigo o 8 de febreiro de 2014, logo de sufrir un infarto.

## Vida persoal 
Casou con María Gloria Corral Freire.

## Notas
Gerry Rafferty

**Gerald Rafferty**, nomeado atisticamente **Gerry Rafferty** (Paisley - Escocia, 16 de abril de 1947 - 4 de xaneiro de 2011) foi un cantante e compositor británico. Fillo de pai irlandés e nai escocesa.

O seu primeiro grupo foron os Humblebums, co que rompeu sacando un disco en solitario. En 1972 formou Stealers Wheel, rompéndose en 1975. A partir desta data sacou todos os seus discos en solitario. A súa canción máis coñecida é "Baker Street" do disco *City to City*. Outra canción moi famosa é "Stuck In The Middle With You" que formou parte da banda sonora da película *Reservoir Dogs* de Quentin Tarantino.

## Discografía en solitario 
* *Can I Have My Money Back* (1972)
* *City to City* (1978)
* *Night Owl* (1979)
* *Snakes and Ladders* (1980)
* *Sleepwalking* (1982)
* *North and South* (1988)
* *Right Down The Line: The Very Best of Gerry Rafferty* (1991)
* *On a Wing and a Prayer* (1992)
* *Over My Head* (1994)
* *Another World* (2000)
* *Days Gone Down- The Anthology: 1970-1982* (2006)
Quart de Poblet

**Quart de Poblet** é un concello da Comunidade Valenciana que se atopa na comarca da Horta Oest. Limita con Aldaia, Xirivella, Manises, Mislata e Paterna (da Horta de Valencia); con Xiva (Foia de Bunyol), Riba-roja de Túria (Camp de Túria) e a cidade de Valencia.
290px|miniatura|Praza da Igrexa de Quart de Poblet

## Xeografía 
Situado entre a Horta Sud valenciana e a chaira de Quart. A superficie do termo é completamente cha. O río Turia cruza o termo polo norte e polo oeste circula a *rambla del Poyo*. O clima é mediterráneo, con choivas no outono e primavera; os ventos dominantes son os do oeste e o leste.

Pódese acceder a esta localidade a través das liñas 3 e 5 de Metro Valencia.

### Infraestrutura viaria e accesos 
Os principais eixes de tráfico rodado situados ao oeste da área metropolitana de Valencia atravesan o termo municipal de Quart de Poblet. Así, tanto o casco urbano como os numerosos polígonos industriais están conectados por autovía con municipios circundantes e outras estradas de gran capacidade.

* A autoestrada A-3 *Autoestrada do Leste* -antiga N-III- discorre lonxitudinalmente ao sur de Quart e proporciona tres accesos, un dos cales enlaza co aeroporto.
* A autoestrada V-30 de circunvalación, paralela á nova canle do río Turia, traza unha liña diagonal entre o noroeste e o sueste da localidade, mentres que a estrada V-11 serve a Quart e conéctaa coa terminal do aeroporto de Valencia. Outras estradas locais, como a CV-408 e a CV-31, serven de nexo, aínda que fragmentado polas instalacións industriais, con núcleos veciños.

Ademais, diversas liñas de Metrobús conectan Quart de Poblet con Valencia e outras localidades.

### Núcleos de poboación 
No concello de Quart de Poblet atópanse tamén os seguintes núcleos de poboación:
* **Quart de Poblet**
** **Barri Sant Jeroni**
** **Barri del Crist**
** **Barri Sant Josep**
* **Capellans**
* **Porta**
* **Sant Josep Artesà**

## Demografía 
Quart de Poblet conta cunha poboación de 25.441 habitantes (INE 2008).

Un 5,5% da poboación de Quart de Poblet é da inmigración (INE 2007).

## Economía 
Os cultivos principais son de regadío: laranxeiras, pereiras, hortalizas, cebolas, patacas etc. En terras de secán culítivanse cereais, vide, alfarrobeiras e oliveiras.

As industrias tradicionais son téxtiles, refractarios, cerámica etc.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ajuntament de Quart de Poblet
* Agrupació Musical L'Amistat 
* Federación Valenciana de Municipios e Provincias - Guía Turística
* Metrobús Liñas de autobús, horarios (web da Entidade de Transporte Metropolitano de Valencia)
* Banda Falla Marqués Solferit
Burjassot

**Burjassot** é un concello da Comunidade Valenciana, pertencente á provincia de Valencia, situado na zona oeste da área metropolitana de Valencia, na comarca da Horta Nord. Ten 37.402 habitantes (INE 2008).

## Xeografía 
Burjassot atópase situada ao noroeste da cidade de Valencia, dentro da súa área metropolitana. A superficie do termo é case cha. Con todo, na zona occidental do municipio existen unhas pequenas elevacións do terreo que acadan unha alzada máxima de sesenta metros que serven de límite á Horta de Valencia. Como toda a comarca, posúe un clima mediterráneo.

Pódese acceder a esta localidade a través das liñas 1 e 4 do Metro de Valencia.

### Localidades limítrofes 
O termo municipal de Burjassot limita coas localidades de Godella, Paterna e Valencia todas elas da provincia de Valencia.

### Accesos 
Pola súa proximidade á capital converteuse nun importante nó de comunicacións para a comarca, sendo atravesado o seu termo pola liña 1 de Metro Valencia e a liña T4, así como liñas de autobuses da EMT e do Consorcio Municipal de Transportes (CMT). Por estrada é posible chegar pola CV-35 (pista de Ademuz / Av. Corts Valencianes) e pola Avenida de Burjassot da capital valenciana.

## Demografía 
A poboación de Burjassot ascende a 37.402 habitantes en 2008. Tralo importante incremento demográfico experimentado nas décadas de 1960 e 1970, produciuse un estancamento de poboación nos anos oitenta, debido fundamentalmente ao conciso termo municipal que actualmente está urbanizado nun 70% da súa superficie restando só unha escasa zona de horta que está separada do casco urbano polas vías da liña 1 de Metro Valencia.

O casco urbano atópase conurbado co da localidade de Godella ( e esta á súa vez con Rocafort), co barrio valenciano de Benimàmet e co barrio paternero de Santa Gemma.

## Economía 
miniatura|esquerda|120px|Agricultura.
miniatura|dereita|120px|Universidade de Valencia.
O seu escaso termo municipal áchase urbanizado no seu maior parte existindo unha pequena zona de horta onde se cultivan laranxeiras, hortalizas, cultivos forraxeiros e tubérculos.

O sector primario, outrora o máis importante, é actualmente testemuñal. Pola súa banda, o sector secundario está representado basicamente por industrias dedicadas á cerámica, vidro, téxtil, de transformados metálicos, madeira e mobles, alimentación e confección, habendo desaparecido nestes últimos anos dúas grandes industrias dedicadas ao xoguete e á fabricación de cemento.

Por todo iso cada vez cobra unha maior importancia o sector terciario, destacando o comercio, transportes e comunicacións, os servizos financeiros e servizos comunais. Tendo gran relevancia económica os servizos xerados en torno ao campus universitario.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
*Instituto Valenciano de Estatística
Picanya

**Picanya** (en valenciano e oficialmente **Picanya**) é un concello da Comunidade Valenciana. Pertencente á provincia de Valencia, na comarca da Horta Sud.

## Xeografía 
[miniatura|esquerda|[Carta poboa de Picanya e Torrent (1248).]]
O termo municipal sitúase nunha chaira cunha altitude media de 15 m sobre do nivel do mar; ten unhas 770 hectáreas atravesadas polo barranco de Xiva, ocupadas en gran parte por varias explotacións agrícolas, con predominio de cítricos e cultivos de tempada, así como viveiros de plantas e flores. Aos numerosos recursos para o lecer deportivo, súmanse os máis de 300.000 m² de zona verde, que supoñen máis de 20.000 unidades botánicas arbóreas.

Pódese acceder a esta localidade a través das liñas 1 e 5 de Metro Valencia.

O concello de Picanya limita coas localidades de Alaquàs, Catarroja, Xirivella, Paiporta, Torrent e Valencia, todas elas da provincia de Valencia.

## Historia 
220px|miniatura|esquerda|Igrexa de Montserrat
miniatura|290px|Vista aérea.
290px|miniatura|Rosa dos ventos.

Inicialmente era unha alquería musulmá que foi doada polo rei Jaume I á Orde do Hospital. Os hospitalarios, outorgaron carta de poboación o ano 1248. Dentro do seu concello atopábase o lar de *Benàger*, que xunto co de *Faitanar* deron nome ao caldeirón de Benàger-Faitanar, derivada da de Quart, pero organizada autonomamente. O barrio da Florida pertenceu ao municipio ata que foi incorporado ao de Paiporta no ano 1964. O ano 1596 creouse a Confraría do Sangue, cuxas constitucións serían aprobadas por Sant Joan de Ribeira. Os membros da confraría eran maioritariamente habitantes de Picanya; pero tamén podían formar parte veciños doutros pobos da comarca.

Foi a primeira localidade valenciana en pedir o Estatuto de Autonomía para a País Valenciano o 25 de abril de 1977.

## Demografía 
Picanya conta cunha poboación de 10.861 habitantes en 2008.

## Economía 
Cunha agricultura, baseada na produción de cítricos e cultivos de temporada, e empresas sobre todo do sector terciario, principalmente en distribución, loxística e servizos..

Picanya ten dous polígonos industriais (Alqueria de Moret e Raga) e dúas zonas industriais Faitanar-Vistabella e Sud.

## Monumentos 
***Igrexa Parroquial**. Está adicada á Virxe de Montserrat. Data do século XVII.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
*Instituto Valenciano de Estatística
Vinaròs

miniatura|Porto pesqueiro de Vinaròs
**Vinaròs** é un concello do País Valenciano. Situado no extremo norte da costa da provincia de Castelló, na comarca do Baix Maestrat. Ten 27.912 habitantes (INE 2008).

## Xeografía 
Vinaròs atópase na costa mediterránea ao sur da desembocadura do Río Sénia. É o municipio costeiro máis setentrional do País Valenciano.

### Localidades limítrofes 
O concello de Vinaròs limita coas localidades de Sant Jordi, Càlig, Benicarló (todas elas da provincia de Castelló), Alcanar e Ulldecona (en Cataluña).

Accédese a esta localidade dende Castelló de la Plana ou Tarragona tomando a AP-7 ou a N-340.

## Demografía 
miniatura|Vinaròs
miniatura|Vinaròs
Vinaròs ten 27.912 habitantes (INE 2008).

## Economía 
150px|miniatura|esquerda|Entroido en Vinaròs
miniatura|Vinaròs (Castelló)
O cultivo dos viñedos para a produción de viño era a principal fonte de riqueza, pero a praga de filoxera acabou con ela, sendo substituídos os viñedos por alfarrobeiras, oliveiras e amendoeiras, e dende hai unhas décadas por laranxeiras.

Ten un importante porto de pesca. Destaca tamén a industria do moble. Recentemente, o turismo estase desenvolver como un dos eixos da economía de Vinaròs.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Ajuntament de Vinaròs
Penido

O topónimo **Penido** pode referirse a:

;En Galiza
***Penido**, lugar da parroquia de Chapa, no concello de Silleda;
***O Penido**, lugar da parroquia do Reirado, no concello de Alfoz;
***O Penido**, lugar da parroquia de Cervo, no concello de Cervo;
***O Penido**, lugar da parroquia de Lago, no concello de Valdoviño;
***O Penido**, lugar da parroquia de Cabanas, no concello do Vicedo;
***O Supenido**, lugar da parroquia do Ermo, no concello de Ortigueira.

## Véxase tamén
### Outras páxinas
Calp

290px|miniatura|Vista de Calp co Peñón de Ifach
290px|miniatura|Rúa típica de Calp
miniatura|dereita|290px|Porto pesqueiro de Calp
**Calp** é un concello do País Valenciano situado na costa norte da provincia de Alacant, na comarca da Marina Alta. Ten 29.228 habitantes (INE 2008).

Na súa costa álzase maxestosamente o peñón de Ifach, unha mole rochosa de 332 m de altura. O devandito peñón é un dos símbolos da Costa Branca.

## Xeografía 
A referencia máis evidente da xeografía de Calp é o penedo de Ifach, declarado parque natural pola Generalitat Valenciana en 1987. O termo municipal presenta moitas praias e calas de moi boa calidade. Outro lugar importante constitúeo o parque natural das Salinas, das que antigamente extraeuse sal dende a época romana.

## Economía e demografía 
Tradicionalmente, foi unha poboación agrícola, que producía améndoas, pasas e algarrobas; a súa economía tamén se apoiaba na pesca e a extracción de sal das súas salinas, hoxe en día parque natural. Con todo, dende o século pasado (xa nos anos trinta veraneou en Calp Ernest Hemingway), sobre todo a partir dos anos 60 do século XX, converteuse nun municipio turístico, transformando a súa economía, o seu urbanismo e, en gran medida, a súa propia poboación.

No ano 2008, tiña 29.228 habitantes, dos cales un 62,8% era da inmigración, principalmente británicos (4.375 censados, un 15% del total del censo) e alemás (3.887, un 13% do censo).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ajuntament de Calp
* Índice de estatística municipal de Calp. Unidade de Documentación da Deputación de Alacant.
* Web turística de Calp realizada pola Comunidade Valenciana
Premio do Sindicato de Actores

Os **Premios do Sindicato de Actores** (en inglés **Screen Actors Guild Awards**) son uns premios cinematográficos anuais outorgados polo Sindicato de Actores (SAG) dos EUA para recoñecer as principais interpretacións realizadas polos seus membros.

Estes premios convertéronse dende os seus comezos no 1995 nun dos principais eventos cinematográficos do ano en Hollywood. Os candidatos aos premios son nomeados por 4.200 membros escollidos ó chou entre os máis de 120.000 membros cos que conta o Sindicato (datos do ano 2007). Os premios foron televisados os últimos anos pola cadea de cable TNT, así como pola TBS.

A gala inaugural dos Premios do Sindicato de Actores tivo lugar o 25 de febreiro de 1995.

O premio que se outorga leva como nome *O actor*.

## Categorías 
Os premios que se outorgan repártense en 13 categorías, cinco no apartado de cine e oito no de televisión, ademais da entrega dun premio de honor. As categorías son as seguintes:

### Premio de Honor 
* Premio de Honor

### Cine 
* Mellor actor protagonista
* Mellor actriz protagonista
* Mellor actor secundario
* Mellor actriz secundaria
* Mellor elenco
* Mellor elenco de especialistas

### Televisión 
* Mellor elenco de televisión - Drama
* Mellor actor de televisión - Drama
* Mellor actriz de televisión - Drama
* Mellor elenco de televisión - Comedia
* Mellor actor de televisión - Comedia
* Mellor actriz de televisión - Comedia
* Mellor actor de televisión - Miniserie ou telefilme
* Mellor actriz de televisión - Miniserie ou telefilme
* Mellor elenco de especialistas en serie de televisión

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.sagawards.org
Marcial Gondar

**Marcial Gondar Portasany**, nado en Pontevedra en 1948, é un antropólogo galego.

## Traxectoria 
Catedrático de Antropoloxía social na Universidade de Santiago, é membro da Sección de Etnografía do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento e máis do Padroado do Museo do Pobo Galego.

Comezou publicando traballos sobre o proceso de transformación da sociedade campesiña galega como *¿Fracaso del corporativismo agrícola en Galicia? Aportaciones para una teoría del cambio social* (Valencia, 1977). Posteriormente dedicouse ao estudo da morte na cultura galega. Actualmente investiga en problemas de antropoloxía urbana e comunicación e mercadotecnia.

## Obra en galego
### Ensaio
**A morte*, 1987.
**Romeiros do alén*, 1989, Xerais.
**Mulleres de mortos*, 1991, Laiovento.
**Crítica da razón galega: entre o nós-mesmos e o nós-outros*, 1993, A Nosa Terra.
**¿Qué é a antropoloxia aplicada?*, 2004.

### Obras colectivas
**Alimentación e cultura*, 1993, Loas (Vigo).

### Obras colectivas
**Espiritados: ensaios de etnosiquiatría galega* (con Emilio González Fernández), 1992, Laiovento.
**Xosé Chao Rego: renacer galego. (Actas do Simposio-Homenaxe)*, 2010, Fundación Bautista Álvarez de Estudos Nacionalistas.

## Premios
*Premio da Crítica de Galicia de Ensaio e Pensamento no 1990, por *Romeiros do alén*.

## Obra en castelán
### Ensaio
**¿Fracaso del corporativismo agrícola en Galicia?*, 1977.
**Antropología y racionalidad*, 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor en Xerais 
* Sobre muller e emigración 
* Entrevista en vídeo sobre a paisaxe en culturagalega.org
* Outra entrevista sobre socioloxía e psiquiatría
Atila en Galicia

***Atila en Galicia*** é o título do segundo dos tres álbums da guerra que publicou Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, en 1937, no seu labor na defensa da República e como denuncia internacional da represión que estaba sufrindo Galicia por parte dos fascistas.

## Contido e características 
O álbum foi editado en Valencia en xullo de 1937 polo Comité Nacional da Confederación Nacional do Traballo, e está formado por dez estampas debuxadas a tinta chinesa. En cada unha delas hai un breve título en galego, manuscrito polo autor, ampliado polo editor co mesmo texto en castelán, francés, inglés e sueco. Foi reeditado por Akal en 1978, nun facsímile que popularizou o álbum en España.

O propio Castelao explica así a razón de ser do álbum:

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* : *Atila en Galicia. Estampas por Castelao*, Akal, Madrid 1978.
* , H. (2000): "Castelao: a fábula da súa vida", en *Obras [Castelao]* (Henrique Monteagudo, coord.), Galaxia, Vigo 2000.
### Outros artigos 
* *Galicia mártir*
* *Milicianos*
* Galicia Libre (Madrid)

### Ligazóns externas 
* *Atila en Galicia. Estampas por Castelao*
Algemesí

**Algemesí** é un concello da Comunidade Valenciana. Pertencente á provincia de Valencia, na comarca da Ribera Alta.

## Xeografía 
O concello de Algemesí limita coas localidades de Alzira, Alginet, Guadassuar da mesma comarca e Albalat de la Ribera, Polinyà de Xúquer e Sollana (da Ribera Baixa).

O río Magre, afluente do Xúcar, abraza o centro urbano e conflúe con aquel dentro do termo, na paraxe natural municipal da "*Xopera*", o único parque natural pertencente a Algemesí, posto que o resto do termo é unha enorme alfombra verde dedicada ao cultivo da laranxeira, arroz, albaricoqueiros etc. No extremo nordés do termo municipal, concretamente na partida do Barranco, está situada a Reserva do Samaruc (pequeno peixe autóctono valenciano), superficie de 11.800 m² que antes se utilizaba para o cultivo do arroz e agora, por estar incluída no Parque Natural da Albufera, dedícase á recuperación desta especie que se atopa en perigo de extinción. Tamén se traballa con flora e fauna autóctona que necesita protección por exemplo o "fartet", o "mossegadoret", o "petxinot", a "gambeta", a "*gamba gavatxa*" etc.

O clima é mediterráneo; veráns calorosos con temperaturas que oscilan entre 30&nbsp;°C e 38&nbsp;°C, con tormentas estivais finais agosto, invernos suaves que varían entre 14&nbsp;°C e 4&nbsp;°C, no outono choivas intensas tipicamente chamadas "gota fría".

Accédese a Algemesí dende Valencia, a través da V-31 tomando logo a CV-42. Conta tamén con estación de ferrocarril da liña de Proximidades Valencia e pola AP-7 E-15, saída Algemesí.

### Núcleos de poboación 
Ademais da vila de Algemesí, no concello atópanse tamén os seguintes núcleos de poboación: El Pla, El Teular, Plaça de la Ribera, Bernart Guinovart, Parc Salvador Castell, Plaça d'Alacant, Barri de Santa Bàrbara, Barri de Muntanya, Barri de Capella, El Mercat, Carrascalet, Raval e os históricos poboados de Pardines e Cotes.

## Economía 
De economía basicamente agraria, o aproveitamento das augas da Canle Real do Xúcar introduciu o cultivo da moreira e o arroz que deron un bo pulo ao crecemento da vila. As terras dedicadas ao cultivo aumentan, sobre todo as dedicadas ao arroz, unhas 14.000 anegadas e outras 16.000 de moreira, trigo, millo, cebada, fabas e outros cultivos de regadío. Posteriormente o cultivo dos cítricos foi gañando terreo ao do arroz.

Nas últimas décadas a industria desenvolveuse de forma considerábel en detrimento da agricultura. Os novos parques empresariais da cidade atraeron a numerosas empresas de toda a rexión, fomentando así, o desenvolvemento económico de Algemesí, grazas á competitividade dos terreos para uso industrial. Algemesí é, despois de Alzira, a cidade con máis número de empresas da comarca da Ribeira Alta.
Milicianos

***Milicianos*** é o título do terceiro dos tres álbums da guerra que publicou Castelao, en 1938, no seu labor na defensa da República e como homenaxe ó valor e xenerosidade dos soldados.

O álbum foi editado en Nova York, en agosto de 1938 pola *Fronte Popular Antifascista Galego*, e está formado por once estampas debuxadas a tinta chinesa. En cada unha delas hai un breve título en galego, manuscrito polo autor, ampliado polo editor co mesmo texto en castelán e en inglés. Foi reeditado por Akal en 1976, nun facsímile que popularizou o álbum en España.

O propio Castelao explica así a razón de ser do álbum nun texto manuscrito a modo de introdución (asinado en *New York*, agosto 1938):

O primeiro debuxo do álbum sería reinterpretado por Castelao como un *Fauno*, nunha pequena acuarela pintada en 1941.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Castelao: *Milicianos por Castelao*, Akal Editor, Madrid 1976.
* Monteagudo, Henrique  (2000): "Castelao: a fábula da súa vida", en *Obras [Castelao]* (Henrique Monteagudo, coord.), Galaxia, Vigo 2000. 

### Outros artigos 
* Galicia mártir
* Atila en Galicia

### Ligazóns externas 
* Milicianos por Castelao
Novelda

**Novelda** é un concello do País Valenciano situado no interior da provincia de Alacant, na comarca do Vinalopó Mitjà. Coñecida pola súa produción de uva e o comercio de especias e mármore, a localidade ten 27.008 habitantes (INE 2008).
290px|miniatura|Castelo de Mola
## Xeografía 
No cerro da Mola levántase o castelo que foi a orixe de Novelda, situado no corredor de ligazón que atravesa as serras subbéticas valencianas, polo que o río discorre no seu tramo medio.

## Clima 
O clima de Novelda é mediterráneo seco, pero as súas temperaturas ao longo de todo o ano son constantes e agradábeis. En inverno fai relativo frío, sendo a temperatura media 8&nbsp;°C, pero no verán a calor tamén se mantén con temperaturas medias de 24&nbsp;°C. O núcleo principal está á dereita do río Vinalopó, que atravesa o termo municipal. Ten unha extensión de 75,7&nbsp;km². Atópase a 241 metros de altura e a 24&nbsp;km de Alacant.

## Economía 
A agricultura noveldense xira en torno ao monocultivo da uva de mesa dentro das súas dúas variedades principais: Aledo e Ideal. A actividade industrial máis importante é a fabricación e elaboración de mármore e de pedra natural. Outra actividade industrial representada no municipio é a agroalimentaria, especializada no envasado e comercialización de especias, condimentos e infusións.

## Festas 
Entre o 18 e o 25 de xullo teñen lugar as festas de Mouros e Cristiáns e Patronais. O 22 de xullo celébrase a festividade de Santa María Madalena, patroa da cidade. O 21 e o 23 teñen lugar os desfiles de Mouros e Cristiáns.

Outra festa propia da cidade é a "procesión das 40 horas" que se celebra todos os martes de Entroido. Neste acto sácase a Sacra Forma polas rúas do centro da cidade. Chama a atención que nun día pagán como o Entroido se celebre un acto relixioso. A orixe veu por unha peste que azoutou á cidade e, desde entón, foille concedida á cidade este privilexio papal para liquidar a pena.

## Demografía 
Novelda ten 27.008 habitantes (INE 2008), un 7,9% dos cales é da inmigración (principalmente suramericanos).

## Notas
Marquesado de Riestra

O **marquesado de Riestra** é un título nobiliario outorgado por Afonso XIII, por Real Decreto de 4 de febreiro de 1893 a José María Riestra y López, deputado en Cortes e senador do Reino.

## Marqueses de Riestra
*I: José Riestra López (1893-1923)
*II: Raimundo Riestra Calderón (1923-1967)
*III: Antonio Riestra del Moral (1967-1983)
*IV: Jose Riestra Pita (1983 -

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Xenealoxía Marqueses de Riestra
Presidente de Italia

miniatura|dereita|120px|Bandeira do presidente de Italia.
O **Presidente de Italia** é o xefe de estado de Italia. O cargo ten o obxecto de representar a unidade nacional, máis aló de tendencias políticas. Elíxeo o Parlamento en sesión común dos seus membros por un período de sete anos.

## Lista de presidentes de Italia 
Esta é unha lista dos presidentes de Italia despois de 1946.
Cara al Sol

miniatura|Bandeira da Falange Española de las JONS.

O '* *Cara al Sol* *' é actualmente o himno de Falange Española de las JONS e foi *canto nacional* durante o franquismo. Foi composto principalmente por José Antonio Primo de Rivera e Agustín de Foxá coa música do compositor vasco Juan Tellería, *Amanecer en Cegama*.

## Historia 
O 17 de novembro de 1935 a dirección de Falanxe empezou a ver a necesidade de ter un himno para a agrupación. Foi á saída dun mitin cando se viu a conveniencia de poder cantar un himno en actos como ese. Na estrea do filme *La bandera* José Antonio convocou a outros falanxistas como María Jesús Mora, Rafael Sánchez Mazas, José María Alfaro e Dionisio Ridruejo para unha reunión no bar madrileño La Cueva del Orkompon. O 3 de decembro de 1935 reuniuse a chamada *escuadra de poetas*, composta por José Antonio, José María Alfaro, Agustín de Foxá, Dionisio Ridruejo, Pedro Mourlane Michelena, Jacinto Miquelarena, Rafael Sánchez Mazas e o marqués de Bolarque así coma o músico guipuzcoano Juan Tellería.

A directriz de Primo de Rivera foi clara:

Cun deixe de ironía, o fundador de Falaxe ameazou con dar unha dose de aceite de rícino ao que faltara a dita reunión. Nunhas horas de traballo quedou realizado o «Cara al sol», que sería presentado no mitin do Cine Europa de Madrid o 2 de febreiro de 1936.

Trala fin da guerra civil, pasou a ser un dos himnos oficiais franquistas xunto á Marcha Real e a Marcha de Oriamendi.

En abril de 2000 o Estado adquiriu a partitura orixinal deste himno, titulado orixinalmente por Tellería como "Canto de guerra y paz de Falange Española", deixándoo depositado, xunto con outras partituras do músico guipuzcoano na Biblioteca Nacional.

Na actualidade, o «Cara al sol» é entoado en tódolos actos convocados por Falanxe Española e en datas simbólicas do franquismo como o 20 de novembro, porén de que Falanxe non considera adecuada a súa vinculación ao franquismo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O "Cara al Sol" en Youtube.
Elo

**Elo** pode referirse a:

***Elo**, cada un dos aneis ou elementos que forman unha cadea; en sentido figurado, cada un dos elementos relacionados entre si que serven para dar orixe ou explicar algo.
* O **sistema de puntuación Elo**, método para calcular a forza relativa dos xogadores de xogos como o xadrez ou o go.
Michigan Wolverines

Os **Michigan Wolverines** son o equipo deportivo da Universidade de Michigan. Os equipos dos Wolverines participan nas competicións universitarias organizadas pola NCAA. A Universidade ten presenza en 25 deportes diferentes.
O deporte máis existoso e o fútbol americano, onde gañaron 11 campionatos nacionais. No baloncesto son moi competitivos, pero non tanto coma no fútbol americano. Gañou o título en 6 ocasións. O hoquei sobre xeo tamén deu moitos éxitos, con nove títulos no seu haber.

## Dorsais retirados 
### Fútbol americano 
### Baloncesto
Galicia mártir

***Galicia mártir*** é o título do primeiro dos tres *álbums da guerra* que publicou Castelao, en 1937, no seu labor na defensa da República e como denuncia internacional da represión que estaba sufrindo Galicia.

## Características 
O álbum foi editado en Valencia en febreiro de 1937 polo Ministerio de Propaganda da República, e está formado por dez estampas debuxadas a tinta chinesa. En cada unha delas hai un breve título en galego, manuscrito polo autor, ampliado polo editor co mesmo texto en castelán, en francés e en inglés. Foi reeditado por Akal en 1976, nun facsímile que popularizou o álbum en España.

Está dedicado *Aos galegos que andan pol-o mundo* e o propio Castelao explica así a razón de ser do álbum:

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Castelao: *Galicia mártir. Estampas por Castelao*, Akal, Madrid 1976.
* Monteagudo, Henrique  (2000): "Castelao: a fábula da súa vida", en *Obras [Castelao]* (Henrique Monteagudo, coord.), Galaxia, Vigo 2000.
### Outros artigos 
* *Atila en Galicia*
* *Milicianos*
* *A derradeira lección do mestre*

### Ligazóns externas 
* "Galicia mártir" estampas por Castelao. 
* *A derradeira leición do mestre*. Óleo de 1945 a partir de "A derradeira lección do mestre", estampa seis de *Galicia Martir*
Premios Emmy

Os **premios Emmy** son galardóns que se entregan anualmente como premio á excelencia na industria da televisión estadounidense.

## Organizacións 
Tres organizacións separadas, pero relacionadas, presentan os premios Emmy:

* A Academia de Artes e Ciencias da Televisión (Academy of Television Arts & Sciences) honra á televisión en horario primetime (entre 6 PM e 2 AM). Non inclúe deportes. 
* A Academia Nacional de Artes e Ciencias da Televisión (National Academy of Television Arts & Sciences) recoñece a programación deportiva, documental e noticiera en horarios matutinos e vespertinos (daytime). 
* A Academia Internacional de Artes e Ciencias da Televisión (International Academy of Television Arts & Sciences) honra a programación orixinaria fóra dos Estados Unidos.
 
Os máis coñecidos son os Premios Primetime Emmy, seguido polos Premios Daytime Emmy, tendo ambos as súas propias categorías dos Emmy ás Artes Creativas (Creative Arts Emmys).

## Historia 
Os premios Emmy foron entregados por primeira vez o 25 de xaneiro de 1949 no Hollywood Athletic Club. Os trofeos dos Premios Emmy son fabricados por unha compañía privada no cárcere de máxima seguridade O Dorado Correctional Facility, n'O Dourado, Kansas.

O nome Emmy tivo as súas orixes no termo *Immy*, que se usou nos primeiros tempos da televisión para identificar o tubo de rexistro de imaxes das cámaras. As iniciais da palabra "imaxe" en diminutivo, *Immy*, transformáronse no nome *Emmy*, de carácter máis feminino. A estatuilla, que representa a unha muller, deseñouna o enxeñeiro Louis McManus, cuxo modelo foi a súa propia esposa. A súa estatua foi a última en chegar das 48 que se presentaron ó concurso convocado, e foi a que gañou a competición.

As ás representan a musa da arte e o átomo representa o "electrón da ciencia".

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Academia Nacional da Televisión
* Academia de Artes e Ciencias da Televisión
Canonical

**Canonical Ltd.** é unha empresa privada fundada e financiada polo empresario surafricano Mark Shuttleworth, para a promoción de proxectos relacionados co software libre. Ten a súa sede no paraíso fiscal da Illa de Man pero os seus empregados están espallados por todo o mundo.

O principal proxecto de Canonical é o desenvolvemento, distribución e comercialización de Linux Ubuntu. Outros proxectos apoiados pola compañía son Launchpad, o proxecto TheOpenCD (unha colección de programas libres para Windows) e Bazaar (un sistema de control de versións desenvolvido en Python).

Tivo un beneficio de 59.9 millóns de € en 2013, e cara 2015 contaba con máis de 700 traballadores.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Canonical Ltd. 
* Canonical Ltd. en Github.
Fiat Punto

O **Fiat Punto** é un automóbil do segmento B producido polo fabricante italiano Fiat dende o ano 1993. Substituíu o Fiat Uno no mercado europeo, e enfróntase a modelos como o Ford Fiesta, o Skoda Fabia, o Opel Corsa, o Renault Clio, o Seat Ibiza ou o Volkswagen Polo.

É un coche de tracción dianteira con motor, tamén, dianteiro transversal de catro cilindros en liña. Actualmente atópase na súa terceira xeración.
Centro Gallego de México

O **Centro Gallego de México** é unha organización de inmigrantes galegos fundada en 1975 na Cidade de México. Existe maior número de galegos noutras nacións americanas como a Arxentina, Cuba, o Uruguai, Venezuela ou o Brasil, mais os galegos tiveron unha destacada presenza en México, e en particular no centro do país.

As oficinas da asociación encóntranse na rúa de Colima 194, Colonia Roma, da Cidade de México. Promove a difusión da cultura galega, a cultura mexicana e publica unha gaceta ou revista mensual chamada *Anduriña*.

O centro galego de México é unha asociación civil sen fins de lucro co fin de dar sitio de reunión aos inmigrantes e descendentes de inmigrantes galegos en México.

Na actualidade o Centro Gallego de México ten unha segunda sede en Iztapalapa, onde se realizan diversas actividades deportivas e culturais como os torneos de voleibol, baloncesto, ou a romaría de San Martiño.

## Historia 
O 24 de setembro de 1911, un grupo de inmigrantes galegos reuniuse coa idea de crear unha agrupación coral para lembrar á súa terra, inicialmente alugaron un local na rúa 5 de Febrero e constituíron o Orfeón Galego de México. Nos seguintes anos a organización cambiou de sede en dúas ocasións e o seu nome transformouse a casa de Galicia. Seguiu en funcionamento ata 1936, ano en que iniciou a guerra civil española e no que a asociación pechou as súas portas e non volveu abrilas ata 1939, cando a guerra chegou ao seu fin. A reapertura tivo lugar nunha nova localización na rúa 16 de Septiembre e o nome foi cambiado novamente, esta vez a Unión Cultural Galega.

A asociación cambia outra vez de sede e é renomeada a Centro Galego de México, A.C. en 1948. onde se estableceron definitivamente. Comezaron a publicar mensualmente a revista *Anduriña* en 1957, dedicada a apuntar e promover as actividades comunitarias. En 1980, adquiriron un terreo ao sur da cidade coa finalidade de establecer un club deportivo, que se viu concretado entre a década de 1980 e a de 1990.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
**Acción Española*
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Anduriña , revista do centro galego de México.