Aspergillus terreus

***Aspergillus terreus***, tamén coñecido como *Aspergillus terrestris*, é un fungo tipo mofo que se atopa nos solos de todo o mundo. Aínda que ata hai pouco se pensaba que era estritamente asexual, agora sábese que pode realizar a reprodución sexual. É un fungo saprotrófico frecuente en climas cálidos como as rexións tropicais e subtropicais. Ademais de no solo, tamén se pode atopar en hábitats como vexetación en descomposición e po. *A. terreus* utilízase comunmente na industria para producir importantes ácidos orgánicos, como o ácido itacónico e o ácido *cis*-aconítico, así como encimas, como a xilanase. *Aspergillus terreus* tamén produce ácido asptérrico e 6-hidroximeleína, inhibidores do desenvolvemento do pole na planta *Arabidopsis thaliana*.

En 2023 científicos australianos descubriron a capacidade de *A. terreus* de descompoñer completamente o plástico polipropileno en 140 días.

## Descrición 
*A. terreus* é de cor marrón e faise máis escuro a medida que pasa o tempo no medio de cultivo. En ágar Czapek ou ágar de extracto de malta a 25 °C, as colonias teñen as condicións para poder crecer rapidamente e crear paredes de aspecto liso. Nalgúns casos, poden facerse flocosas, formando penachos suaves parecidos a pelos. As colonias en ágar de extracto de malta crecen máis rápido e esporulan máis densamente que en moitos outros medios. Unha característica exclusiva desta especie é a produción de aleurioconidios, que son esporas asexuais producidas directamente nas hifas, que son maiores que os fialoconidios (por exemplo, 6–7&nbsp;μm de diámetro). Esta estrutura pode influír na forma en que *A. terreus* se presenta clinicamente, xa que pode inducir respostas inflamatorias elevadas.

## Ecoloxía 
*A. terreus*, igual que outras especies de* Aspergillus*, produce esporas que se dispersan eficientemente no aire a diversas distancias. A morfoloxía deste fungo proporciona unha forma accesible de dispersión das esporas nas correntes de aire globalmente. A elevación da cabeza esporulante no alto dun longo talo sobre a superficie de crecemento pode facilitar a dispersión das espeoras polo aire. Normalmente, as esporas dos fungos descárganse no aire calmo, pero en *A. terreus*, este problema resólvese cos seus longos talos, que permiten que as esporas se descarguen en correntes de aire ou vento. *A. terreus* ten mellores posibilidades para dispersar as súas esporas por unha vasta xeografía, o que explica a prevalencia en todo o mundo deste fungo.

Malia que *A. terreus* se encontra por todo o mundo en solo agrícola cálido, foi localizado en moitos hábitats diferentes como o compost e o po. Outros hábitats inclúen o algodón, grans de cereais e vexetación en decomposición. A identificación de determinantes da virulencia no xenoma de *A. terreus* pode facilitar o desenvolvemento de novas estratexias para o tratamento de doenzas relacionadas con *A. terreus*. Ademais, como *A. terreus* é resistente ao fármaco antifúnxico común anfotericina B, os mecanismos que subxacen na súa resistencia poden comprenderse mellor por investigacións a nivel xenómico.

O xene da policétido sintase *atX* produce o ácido 6-metilsalicílico en *A. terreus*.

## Infección 
Non é tan común que *A. terreus* cause infeccións oportunistas en humanos e outros animais coma outras especies de *Aspergillus*. Porén, a incidencia das infeccións por *A. terreus* está incrementándose máis repidamente do que a de calquera outro *Aspergillus* e por esa razón considérase un axente emerxente de infección.

Como patóxeno oportunista pode causar tanto infeccións sistémicas coma superficiais. A inhalación de esporas fúnxicas, que baixan polo tracto respiratorio, causan a infección respiratoria típica. Poden producirse tamén outras infeccións, como as onicomicoses (nas uñas) e otomicoses (nos oídos). *A. terreus* ten a capacidade de causar efectos graves en pacientes inmunocomprometidos que carecen de células inmunes específicas. Concretamente, a neutropenia prolongada predispón a humanos e outros animais a estas doenzas fúnxicas. A infección por *A. terreus* pode ter importantes implicacións alimentarias porque as patacas considéranse o terceiro cultivo agrícola máis importante para alimentar o mundo.

*A. terreus* tamén perturba o ciclo reprodutivo sexual masculino do organismo modelo de plantas *Arabidopsis thaliana*. Os seus metabolitos secundarios ácido asptérrico e 6-hidroximeleína, liberados polo fungo inhiben a produción de pole, que contén os gametos masculinos da planta. Como así *Arabidopsis thaliana* non pode reproducirse, é estéril e non pode contribuír con descendentes para a seguinte xeración. Ao final, isto ten un efecto na diversidade xenética desta especie de plantas.

### Humanos 
En humanos *A. terreus* é un patóxeno menos común que outras especies de *Aspergillus*, especialmente que *A. fumigatus, A. flavus* e *A. niger*.

*A. terreus* causa infeccións oportunistas, principalmente en persoas inmunocomprometidas como os pacientes de EPOC que están tomando corticosteroides, pacientes de cancro que reciben quimioterapia ou pacientes de VIH/SIDA. A infección por *A. terreus* causa un 100% de taxa de mortalidade en persoas que enferman de asperxilose invasiva. Comparada con outras 20 especies de *Aspergillus*, a infección por *A. terreus* está asociada cun peor prognóstico e alta mortalidade. De feito, a asperxilose invasiva é unha salientable causa de morte en pacientes de leucemia e transplante de células nai.

A identificación de laboratorio de *A. terreus* a partir de mostras clínicas pode ser tamén difícil. Actualmente, non se dispón de tests inmunolóxicos rápidos para esta especie e a súa correcta identificación segue dependendo do cultivo. As cepas de *A. terreus* teñen a tendencia a mutar mentres están dentro do animal hóspede, o que ten como resultado unha redución substancial ou perda de cabezas con esporas características nos cultivos primarios. Ditas cepas continúan producindo pequenos aleuroconidios similares en aparencia aos aleurioconidios de *Blastomyces dermatitidis*.

Nun estudo, case un terzo das infeccións por *A. terreus* en hospitais estaban asociadas coa presenza de testos con plantas, en cuxa terra pode estar o fungo. Unha maneira simple de tomar accións preventivas é ter unha boa filtración de aire e boa ventilación en todas as habitacións do hospital. A eliminación do inóculo é clave na prevención de infeccións nosocomiais por *A. terreus*.

## Usos industriais 
*A. terreus* produce varios metabolitos secundarios e micotoxinas, incluíndo os seguintes: territrem A, citreoviridina, citrinina, gliotoxina, patulina, terreína, ácido terreico e terretonina. As cepas de *A. terreus* usan glicerol e glicosa como as súas mellores fontes de carbono para a produción de lovastatina.

Tamén se usa para producir o fármaco simvastatina, que está quimicamente relacionado coa lovastatina.

## Notas