open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Enciclopedia de aperturas de xadrez

A ***Enciclopedia de aperturas de xadrez*** (tamén coñecida polas súas siglas en inglés: **ECO**) é unha obra de referencia, que apareceu primeiro como unha publicación en cinco volumes que se publicou en Serbia entre 1974 e 1979, que aborda sistematicamente as aperturas de xadrez. As xogadas foron seleccionadas entre millóns de partidas entre mestres e das análises publicadas no Informador de Xadrez desde 1966, compilados por notables xogadores de xadrez. Tanto a enciclopedia como a revista publícaos a compañía serbia (antes iugoslava) &#352;ahovski informator, con sede en Belgrado.

En lugar dos nomes tradicionais das aperturas, a enciclopedia desenvolveu un sistema para codificalas, que se converteu nun estándar utilizado por moitas outras publicacións. Existen 5 categorías principais (A-E), cada unha das cales se divide en 100 subcategorías.

## Principais códigos ECO
Véxase a lista de aperturas de xadrez para mais detalles completos
### A
# Aperturas irregulares:  Cando os primeiros pasos das pezas brancas son distintos de 1.e4, 1.d4:  (A00-A39).
# Respostas atípicas a 1.d4: 1...sin 1 ...d5, 1... Cf6: (A40-A44)
# Respostas atípicas a 1...Cf6: 1. d4 Cf6 2. sin 2. c4: (A45-A49)
# Sistemas indios atípicos: 1.d4 Cf6 2. c4 sin 2... e6, 2... g6: (A50-A79)
# Defensa holandesa 1.d4 f5: (A80-A99)
# Apertura Inglesa:1. c4 g6
# Apertura Bird: 1.f4

### B
# A maior parte das defensas semiabiertas: 1.e4 R' 1... e5, 1... e6, 1... c5, 1...d5, 1...c6.
# Defensa Escandinava: 1. e4 d5 2. exd5.
# Defensa Alekhine: 1.e4 Cf6.
# Defensa Pirc: 1.e4 d6.
# Defensa moderna: 1.e4 g6.
# Defensa Caro-Kann: 1.e4 2.c6
# Defensa Siciliana: 1.e4 c5.

### C
# Defensa francesa: 1.e4 e6.
# Aperturas de peón de rei: 1.e4 e5:.(Apertura italiana, Apertura española, Apertura Vienesa, Apertura de alfil...)

### D
# Aperturas de peón de dama: 1.d4 d5.(Gambito de dama, Apertura Veresov,...)
# Defensa Grunfeld: 1.d4 Cf6 2. c4 g6 d7-d5:

### E
# Sistemas indios con ...e6: 1.d4 Cf6 2. c4 e6:
# Sistemas indios con ...g6 (excepto a defensa Grunfeld): 1.d4 Cf6 2. c4 g6 ' d7-d5:
# Apertura Catalá: 1. d4 Cf6 2 c4 e6 3 g3
Pere Joan

[miniatura|dereita|225px|Gárgola no [Pazo da Generalitat de Cataluña.]]
miniatura|dereita|225px|Medallón de Sant Jordi.

**Pere Joan** foi un escultor catalán do século XV. Nado arredor de 1398, era fillo de Jordi de Déu, grego de Mesina, antigo escravo de Jaume Cascalls, escultor catalán do século XIV. As derradeiras noticias sobre Pere Joan son de 1458 polo que se supón que falecería pouco despois dese ano.
## Primeiros traballos
Iniciouse na arte escultórica moi novo, moi probabelmente co seu pai. Con menos de vinte anos de idade aparecen xa documentadas as súas primeiras obras en solitario: unha clave de bóveda na nave central da catedral de Barcelona, que representa un Cristo na gloria circundado de anxos (1418) e mais na fachada leste do Pazo da Generalitat de Cataluña, na rúa do Bisbe. Aquí realizou o medallón de Sant Jordi (1416-1418). Fixo tamén as gárgolas da fachada gótica da Casa da Cidade. O seu virtuosismo artístico inscríbese dentro dos parámetros do gótico internacional. Cara a 1425 atópase traballando na catedral de Xirona.

## Obras de madurez
As súas obras máis sobresalientes son o retablo maior da catedral de Tarragona (1426), para a que realizou, en alabastro, unha predela coa historia de Santa Tegra. Entre 1434 e 1439 está en Zaragoza, onde executa labores no retablo maior de la catedral de Zaragoza, que remataría Hans de Suabia. Ambos os dous traballos foran contratados polo arcebispo de Tarragona Dalmau de Mur.
[miniatura|esquerda|El *Castel Nuovo*, co arco de triunfo de [Afonso V de Aragón|Afonso o Magnánimo.]]

A petición do rei Afonso o Magnánimo, viaxou a Nápoles para traballar na decoración do Castel Nuovo onde, xunto co mallorquín Guillem Sagrera, executaron un arco de triunfo na entrada da fortaleza.

## Valoración
Pere Joan ten sido acusado de pesadez e falta de imaxinación á hora de plasmar sentimentos nas figuras humanas, mais lóuvase a súa capacidade plástica e paisaxística.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Arte gótica
* Gótico internacional
CouchSurfing

O **CouchSurfing**, un proxecto ademais dun neoloxismo en lingua inglesa, é un servizo internacional de hospedaxe de balde, con base e funcionamento en Internet.

Couchsurfing funciona coma unha plataforma na que os usuarios poden tanto ofertar como solicitar hospedaxe. A diferenza de CouchSurfing, existen outras plataformas similares de pago coma Airbnb.

## Historia e características
En xullo de 2008, tiña máis de 600.000 membros (dos que 300 son residentes en Galiza), cun total de membros repartidos en máis de 230 países. Moitos destes membros son usuarios activos do sitio.

Os membros usan o sitio, creado por Casey Fenton, para coordinar aloxamentos. Inclúe perfís completos, e varios sistemas para garantir a seguridade e confianza dos viaxeiros. Ademais, existen un chat e grupos de discusión.

A participación en CouchSurfing é libre e gratuíta. Cada membro pode dialogar e requirir a axuda dos outros membros, tendo cadanseus compromisos de cara á comunidade. Os usuarios do servizo dispoñen dunha interface clara que lles permite expor amplamente o seu perfil (gustos, preferencias, intereses, esixencias ós invitados...). Tamén é posible ilustra-lo perfil con fotos persoais ou do sofa-cama proposto. Calquera pode engadir un comentario sobre os seus invitados ou anfitrións. As condicións da estadía (aloxamento, visitas, actividades...) determínanse de común acordo entre os usuarios antes da visita. O interese deste servizo vai máis aló do simple aloxamento: trátase dunha oportunidade de facer encontros culturais cosmopolitas, a baixo custo.

### Obxectivos e misión 
## Funcionamento 
A inscrición á organización é gratuíta, e basta con rexistrarse no sitio. A actividade principal da asociación consiste no intercambio de aloxamento.

Sendo anfitrión, un membro ofrece a posibilidade de aloxar ós demais. Non é obrigatorio, pero está recomendado. Sendo surfeiro (invitado), un viaxeiro pode buscar e pedir aloxamento no seu lugar de destino. O intercambio debe de ser gratuíto, o que non exclúe os detalles de cortesía co anfitrión (levar un agasallo, preparar o almorzo etc.).

## Linguas 
O sitio foi creado en inglés, e está traducido (parcialmente) ó alemán, ó castelán, ó chinés, ó coreano, ó dinamarqués, ó finés, ó francés, ó grego, ó italiano, ó lituano, ó neerlandés, ó polaco, ó portugués, ó romanés, ó ruso, ó turco ó xaponés.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* CouchSurfing.com 
* Wiki CouchSurfing
Linguas indoarias

miniatura|280px|Extensión das linguas indoarias
As **linguas indoarias** ou **índicas** son un subgrupo de linguas, pertencentes ao grupo indoiranio das linguas indoeuropeas. Fálanse nos países do subcontinente indio.
## Algunhas linguas indoarias
Linguas antigas: 
* Lingua sánscrita/prácrito.

Principais linguas modernas:

**Lingua hindi/urdú
** Bengalí.
** Gujarati.
** Oriya.
** Panxabí.
** Rajasthani. 
** Romaní. 
** Marathi. 
** Sindhi. 
** Caxemirés. 
** Assamés. 
** Nepalés. 
** Cingalés. 
** Maldivano.

## División das linguas indoarias:
Linguas indoarias:

* védico.
* sanscrito.
* pali.
* Zona Central.
** hindustanio.
*** hindi.
*** urdú.
** romaní.
* Zona Oriental (Magadhan linguas prácritas).
** anguica.
** assamés.
** bengalés ou bengalí.
** Bhojpuri.
** Magadhi.
** Maithili.
** oría.
* Zona Setentrional (Linguas Paharesas).
** nepalés.
* Zona setentrional occidental:
** panxabí.
** sindhi.
** Khojki.
** Kutchi.
** raxastano.
* Zona meridional (ou indoario insular):
** maldivo / Mahl.
** cingalés.
* Zona Occidental:
** guxaratés.
** concanés.
** marathi.

## Fonética
### Consonantismo
As seguintes táboas corresponden aos sistemas consonánticos das principais lingua indoarias actuais (tal e como se amosan en Masica (1991): pp.&nbsp;106–107), transcritos en alfabeto IPA. As consoantes entre paréntese indican que son consoantes que se atopan só en préstamos. Están ordenados de xeito xeográfico:

|

|colspan="2"|

|-valign="top" align="center"
|

|

|

|

|-valign="top" align="center"
|

|

|

|

|-valign="top" align="center"
|

|

|

|

|}
Cara a Times Square

***Cara a Times Square*** é unha novela de Camilo Gonsar publicada en 1980 pola Editorial Galaxia. O autor nesta obra recorre ó artificio do "relato atopado" que el só se limita a editar (neste caso despois de traducilo do inglés). Na novela tece un discurso ambiguo, alucinado, con sentido de alegoría aberta que procura a reflexión do lector.

## Argumento 
O narrador-protagonista diríxese a unha segunda persoa, destinataria do escrito, presentando os sucesos dunha noite en que se atopa un estraño personaxe, a quen nomea como "o Belga". Ambos inician un deambular nocturno polas rúas de Nova York, no que recorren espazos fantasmagóricos, que xunto co solipsismo d*o Belga* acaban desesperando ó narrador quen, mentres pasean polo peirao, tira ó mar ó seu acompañante.

O capítulo final semella explicar o relato como un soño do narrador, mais axiña advírtese do erróneo desta percepción.

## Edicións e tradución 
Foi incluída na Biblioteca das Letras Galegas de Edicións Xerais de Galicia e na Biblioteca Galega 120 de *La Voz de Galicia*.

Foi traducida ao  castelán polo propio autor co título de *Hacia Times Square* publicado en 1999 por Editorial Trea.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Literatura galega do século XX
### Ligazóns externas 
* Texto íntegro de "Cara a Times Square" na Biblioteca Virtual Galega.
* *Cara a Times Square* en Google Books.
Guillem Sagrera

miniatura|dereita|300px|Sección da Lonxa de Palma.
miniatura|dereita|300px|Castel Nuovo de Nápoles e pórtico occidental de Francesco Laurana.

**Guillem Sagrera**, nado en Felanitx cara a 1380 e finado en Nápoles en 1456, foi un arquitecto e escultor mallorquín dos períodos gótico e gótico internacional.

## Obra 
### En Perpiñán 
As primeiras obras importantes de Sagrera aparecen en Perpiñán, no Rosellón, que fora capital do Reino de Mallorca. Alí aparece traballando en 1416 na catedral de San Xoán Bautista, cuxa construción estaba paralizada desde había décadas. Nesa data o administrador Galcerán Albert impulsa a súa prosecución. Sagrera está aquí, como mestre de obras, até 1422, cargo no que continuará despois dese ano, aínda tendo regresado á illa de Mallorca. De feito cando en 1436, Galcerán Albert convértese en bispo da diocese, reimpulsa as obras que seguen as trazas de Sagrera. A sé de Perpiñán transfórmase nunha igrexa de planta de salón, moi típica nas terras mediterráneas.

### En Palma 
A partir do 1420, Guillem Sagrera é nomeado mestre maior da catedral de Palma, onde dirixe diversas obras. Entre todas destaca a *Porta do Mirador*, da que non só dá as trazas, senón que efectúa labor escultórico, no que salientan as estatuas de San Pedro e San Paulo (a virxe da mesma está hoxe no Museo de Palma, mentres que no lugar hai unha réplica).

En 1426 acomete unha das súas obras máis completas: a Lonxa ou *Llotja* en catalán, encargada polo gremio de mercadores da cidade. Sagrera traballa na dirección do edificio até arredor de 1447. As obras non sería terminadas até o 1452 polo seu continuador, Guillem Vilasclar. Na Lonxa, Sagrera creou un espazo abovedado sostido sobre delgadas columnas estriadas, que confiren ao salón unha elevado sensación de levedade. Segundo Pérez Sánchez, Sagrera debeuse inspirar na igrexa dos dominicos da mesma cidade de Palma, hoxe desaparecida. O arquitecto volveu traballar como escultor, destacando segundo os críticos polo o anxo da fachada, de factura máis lixeira que as imaxes da Sé. A lonxa de Sagrera converteuse nunha obra cimeira do gótico civil ibérico, tan escaso de exemplos, pero case todos erguidos nos reinos orientais hispánicos. Entre as edificacións que a imitan destaca a Lonxa de Valencia.

### En Italia 
Afonso o Magnánimo reclamou a Sagrera para Nápoles. Alí, xunto co escultor catalán Pere Joan, acometeu a reforma do Castel Nuovo. Ao arquitecto débense a concepción xeral e as torres circulares. Sagrera trazou tamén no mesmo edificio a igrexa de San Giorgio, templo no que segue os principios construtivos empregados na Lonxa de Palma.

A cargo das obras napolitanas, Sagrera faleceu en 1456.

## Véxase tamén 
* Gótico internacional
* Perpiñán
* Catedral de Palma
* Castel Nuovo de Nápoles
Lluís Dalmau

[miniatura|300px|*[Virxe dos Consellers* (*Mare de Déu dels Consellers*)]]
**Lluís Dalmau**, poida que nado en Valencia e finado en Barcelona contra o 1460, foi un pintor gótico, é unha das figuras emblemáticas do gótico catalán que traballaría ao servizo da coroa durante o reinado de Afonso o Magnánimo.

## Dalmau e o Gótico Internacional
Por encargo do rei Afonso IV fixo unha viaxe a Flandres e a algunhas das provincias holandesas entre 1431 e 1436. Alí entrou en coñecemento directo coa pintura flamenga, especialmente con Jan van Eyck. Isto constituíu un acontecemento decisivo para a chegada do estilo gótico internacional a Cataluña e a introdución da técnica da pintura ao óleo. Porén no conxunto da Coroa de Aragón, desde 1438 está asentado en Valencia un discípulo directo de Jan Van Eyck, Lluís Alimbrot, a través do cal recibiría Jacomart as leccións da escola flamenga.

## Obras
Malfadadamente só se conservan dúas obras de Dalmau, que consten con sostén documental:
* o retablo da Virxe dos Consellers (*Mare de Déu dels Consellers*) (1443-1445), un encargo do Consell de Cent para a capela da casa do concello da cidade de Barcelona;
* a táboa central do Retablo de san Baudilio (*Retaule de Sant Baldiri*), de (1448), para a  igrexa parroquial de Sant Boi de Llobregat.

### Obra atribuída
Tamén se atribúe a Dalmau a decoración da bóveda do nicho da tumba de Santa Ximenis de Cabrera na catedral de Barcelona. Ademais hai documentos que proban que contratou retablos para Santa María del Mar, para a capela de Sant Elm e o convento de Santa Clara en Barcelona e aínda outro máis para Mataró.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Gótico Internacional
Galicia Cinegráfica

**Galicia Cinegráfica** foi unha produtora cinematográfica galega fundada por José Gil y Gil en 1922 e que fundamentalmente se dedicaba a realizar filmes familiares, publicitarios, turísticos e para institucións. A partir de 1929 realizou un Noticiario de Galicia que distribuía polas salas galegas e nos centros galegos de España e América e chegou ao número 11.
## Filmes
**Galicia y Buenos Aires* (1931), documental encargado por emigrantes da comarca do Condado
**Galicia y sus balnearios* (1931), filme publicitario exhibido en transatlánticos

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Parte do documental *Galicia y Buenos Aires* en Youtube
Daniel Guérin

**Daniel Guérin**, nado en París o 19 de maio de 1904 e finado en Suresnes o 14 de abril de 1988, foi un escritor revolucionario francés, anti-colonialista, militante da emancipación homosexual, teórico moderno do comunismo libertario, historiador.

## Traxectoria 
Daniel Guérin empezou a militar nos anos 1930 cos sindicalistas revolucionarios da revista *La Révolution prolétarienne* de Pierre Monatte. Pronunciouse en contra do colonialismo francés en lugares como a Indochina Francesa ou o Líbano.

A mediados dos anos 30 uniuse ó grupo La Gauche Révolutionnaire de Marceau Pivert. En 1938 esta corrente estaba excluída da *SFIO* (Sección Francesa da Internacional Obreira), creándose o *PSOP* (*Parti socialiste ouvrier et paysan*). Daniel Guérin foi un dos responsables diste partido, dentro do cal sitúase na esquerda e moi preto de Troski con quen leva correspondencia.

Guérin afastouse aos poucos do marxismo ortodoxo durante a guerra para achegarse ao anarquismo. A partir de 1959 e da publicación de *Jeunesse du socialisme libertaire* (Mocidade do socialismo libertario), buscou unha vía nova nunha síntese do anarquismo e do marxismo. Loitou para conciliar o mellor destes dous sistemas de pensamento e publicou *Pour un marxisme libertaire*(Para un marxismo libertario), logo ''À la recherche d'un communisme libertaire* (Á procura dun comunismo libertario).

## Obra 
* *Le mouvement ouvrier aux États-Unis* (O movemento obreiro nos Estados Unidos)
* *Sur le fascisme* (Baixo o fascismo)
** Tomo 1 : *La Peste brune* (A peste negra)
** Tomo 2 : *Fascisme et grand capital* (Fascismo e gran capital)
* *La lutte des classes sous la Première République* (A loita de clases na Primeira República)
* *Front populaire, révolution manquée* (Fronte popular, revolución inexistente)
* *Rosa Luxembourg et la spontanéité révolutionnaire* (Rosa Luxemburg e a espontaneidade revolucionaria)
* *L’Anarchisme* (O Anarquismo)
* *Pour un communisme libertaire* (Para un comunismo libertario)
* *Ni Dieu, Ni Maître - Anthologie de l'anarchisme* (Nin Deus nin Amo. Antoloxía do anarquismo)
** tomo 1: Stirner, Proudhon, Bakunin, Debate de Paepe e Schwitzguebel, James Guillaume e Kropotkin.
** tomo 2: Malatesta, Émile Henry, Os anarquistas franceses nos sindicatos, Os colectivos españois - Voline, Makhno, Cronstadt, Os anarquistas rusos no cárcere, O anarquismo na guerra civil española.
* *Homosexualité et révolution* (Homosexualidade e revolución)
* *Bourgeois et Bras nus. 1793-1795*
* *Les Antilles décolonisés* (As Antillas descolonizadas)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* comunismo libertario

### Ligazóns externas 
* DanielGuerin.info sobre a súa vida, obra e eventos relacionados. Xestionado por militantes, investigadores, membros da súa familia e a *Association des amis de Daniel Guérin* .
* Alternative libertaire, *Alternative libertaire'' organización anarquista francesa que pretende ser herdeira das ideas de Guérin .
Mesosfera (homónimos)

Co termo de **mesosfera** podemos referirnos a:

# En meteoroloxía, a mesosfera é a parte da atmosfera situada por riba da estratosfera e por debaixo da termosfera. Na mesosfera a temperatura diminúe coa altura ata chegar a uns -80&nbsp;°C ós 80 quilómetros aproximadamente.
# En xeoloxía, a mesosfera é a parte do manto situada entre a astenosfera e a descontinuidade de Gutenberg. O seu estado físico é sólido, e é unha capa moi ríxida.
Kigali

**Kigali** é a capital e a cidade máis poboada da república africana de Ruanda. Ademais constitúe unha provincia coa súa propia estrutura administrativa. Está situada no centro do país, do que é o núcleo cultural e económico. A súa poboación, consonte estimacións do ano 2005, calculábase que superaba os 850.000 habitantes.

Todos os despachos oficiais estatais, incluída a sede da presidencia e do Goberno e máis todos os Ministerios teñen a súa residencia na cidade. Ademais a cidade de Kigali constitúe de seu unha provincia.

## Historia 
Fundada no 1907 durante o dominio colonial alemán, a cidade só atinxiu o grao de capital de Ruanda con ocasión da independencia do país, obtida en 1962. Nos tempos do reino mwami a capital estaba localizada en Nyanza, en tanto na época colonial tiña a súa sede en Butare, localidade hoxe denominada Astrida. Na época da independencia de Ruanda, pensouse nun primeiro momento en escoller de novo Butare como capital, mais tamén en Kigali, que tiña a vantaxe de se atopar xeograficamente no centro do país: desde aquela a cidade acabou por tornarse o principal centro de Ruanda e acabou por ser a capital de facto.

A partir do 7 de abril de 1994, Kigali foi un dos escenarios do terríbel xenocidio causado pola rivalidade secular entre Hutu e Tutsi, na que terminaron mortos centos de miles de persoas. Logo da guerra civil comezou unha reorganización da cidade dentro do proxecto de pacificación do país.

## Xeografía 
Kigali áchase nun altiplano cheo de outeiros con alturas variábeis de entre 1.433 e 1.645 metros. Os edificios administrativos adoitan situarse nas abas e cimas, en tanto as edificacións de vivendas acostuman localizarse nos vales. O pico máis alto da cidade é o monte Kigali, con 1850 m.s.n.m.. As coordenadas da cidade son 1º 56' 38" S e 30º 03' 34" L.

### Clima 
Pola súa situación o clima que lle correspondería debería ser ecuatorial, porén está suavizado pola altura e máis pola influencia do monzón que procede do leste, do océano Índico. As precipitacións medias non chegan aos 1.000&nbsp;mm, distribuíndose as chuvias durante unha longa estación chuviosa que se estende entre setembro e maio. A temperatura media anual é de algo máis de 20&nbsp;°C. 
miniatura|esquerda|250px|Climodiagrama de Kigali

## Economía 
Nas proximidades da cidade extráese estaño e tungsteno. Como a economía ruandesa está a atravesar unha época de medra, na cidade estanse a levantar novos e numerosos edificios. Con todo no territorio urbano, e a consecuencia da guerra civil pasada están presentes moitas ONG.

## Transportes 
Kigali posúe un aeroporto internacional, con voos diarios até Nairobi, e menos frecuentes para Addis Abeba e Xohanesburgo. Semanalmente hai un voo para Ámsterdam. Dentro do país só hai comunicación aérea con Cyangugu, no extremo suroeste.

## Galería 

Ficheiro:Mount Kigali.jpg|O monte Kigali
Ficheiro:Rwanda - Boda Boda rider.jpg|Vista dunha praza
Ficheiro:Women in Kigali.jpg|Unha rúa
Ficheiro:Minibus in Kigali.jpg|Un minibús en Kigali

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Kigali
Monte Karisimbi

O monte **Karisimbi** é un volcán durmido que forma parte da cadea volcánica dos Montes Virunga, unha cordilleira que se estende entre a República Democrática do Congo e Ruanda. O Karisimbi, cunha altura de 4.519 m, sitúase xusto na fronteira entre ambos os dous estados e conforma, ao tempo, a maior altitude do último deles, Ruanda.

## Xeografía
O Karisimbi érguese no extremo noroccidental de Ruanda e nororiental da R.D. do Congo. É o volcán de menor altitude dos montes Virunga, que son un cordal que forma parte da grande cadea que bordea o Gran Val do Rift. Dada a súa situación, próxima ao Ecuador xeográfico, no territorio dos Virunga predomina o bosque selvático de tipo ecuatorial, que constitúe un refuxio para numerosas especies de animais. Entre eles destaca o gorila, que aquí atopa un dos seus reducidos hábitats.

## Historia vulcanolóxíca
As primeiras erupcións do Karisimbi rexistráranse hai uns 240.000 anos, e orixinaran correntes de lava que fluíron cara ao leste até unha distancia dunha ducia de km, e cara suroeste a partir de domos. A última erupción parece que ocorreu cara ao ano 8.050 a. C..

## Ascensións
A montaña foi por vez primeira escalada por occidentais en 1903. É doado de subir, mais non hai rutas marcadas. A base habitual para tentar acometer a subida é a cidade de Ruhengeri, en Ruanda.

## Nome
O nome Karisimbi, verosimilmente, procede do vocábulo *isimbi*, que nunha das linguas predominantes da rexión, o kinyaruanda, significa "*pequena cuncha*", o que sen dúbida é unha alusión ao "capelo" de neve que nalgunhas ocasións cobre a cima da montaña.

## Protección ambiental
O territorio no que se inclúe o Karisimbi, está comprendido dentro do Parque Nacional dos Volcáns de Ruanda e no Parque Nacional dos Virunga na R.D. do Congo. Entre o Karisimbi e o Visoke, un outro volcán próximo, está o "Centro de Investigación Karisoke" (*Karisoke Research Center*). Aquí traballou Dian Fossey, entre 1967  e o ano da súa morte, 1985, observando e investigando sobre o *Gorilla beringei beringei*.
Pregúntalle ao vento

***Pregúntalle ao vento*** (en ) é un filme estadounidense do ano 2006. É un drama dirixido por Robert Towne, adaptado do libro *Ask the Dust* de John Fante. Estreouse en galego na TVG o 10 de xuño de 2009.

## Sinopse 
Arturo Bandini soña con converterse nun escritor famoso nos Ánxeles (California) a comezos da década de 1930, durante a Gran Depresión. No intento de escribir algo, hospédase nun cuarto barato dun hostal, pero o plan vólvese un fracaso: os cartos acábanse e non consegue publicar nada. Entón coñece a Camilla Lopez, unha camareira mexicana que soña con conseguir un bo marido e deixar o emprego. Xuntos viven unha relación turbia, baseada no desexo, os celos e o desprezo.

Porén, hai bastantes diferenzas respecto á novela orixinal. Arturo e Camila van vivir a unha casa á beira da praia, e Camila morre logo dunha longa enfermidade. A relación entre Camila e Sammy non está tan desenvolvida, porén, Camila e Arturo son parella durante un tempo.

## Personaxes 
* Colin Farrell como Arturo Bandini
* Salma Hayek como Camilla Lopez
* Donald Sutherland como Hellfrick
* Eileen Atkins como Mrs. Hargraves
* Idina Menzel como Vera Rivkin
* Justin Kirk como Sammy
* Dion Basco como Patricio/houseboy
* Jeremy Crutchley como Solomon
* William Mapother como Bill
* Tamara Craig Thomas como Sally

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb
Autonomía

Co termo **autonomía** podemos referirnos a:

* A autonomía é un concepto da filosofía e a psicoloxía evolutiva que expresa a capacidade para darse normas a un mesmo sen influencia de presións externas ou internas. Oponse á heteronomía.
* A palabra autonomía úsase como sinónimo de autogoberno de núcleos ou sectores sociais.
* Sinónimo de autoorganización ou de autodeterminación.
* O autonomismo, (movementos autónomos ou autonomistas) é unha corrente política dentro do anticapitalismo nacida desde a esquerda política, e nalgúns casos parte das interpretacións dun marxismo libertario, que promove un desenvolvemento democrático e socializante do poder político, a democracia participativa, e unha constante adecuación das estratexias e tácticas ás realidades concretas de cada espazo.
* A Autonomía obreira é un concepto político da corrente ideolóxica chamada autonomismo.
* A autonomía é tamén un termo pertencente ó ámbito do Dereito.
* En España é unha división político-administrativa; ver Comunidades Autónomas.
* Ademais é a capacidade de valerse por un mesmo. Usado tanto para persoas (relacionado coa discapacidade), como para instrumentos e máquinas.
* No ámbito da técnica esta capacidade é o tempo que un dispositivo cunha fonte de alimentación independente pode permanecer en activo, ata o esgotamento da fonte de alimentación. Así, un dispositivo eléctrico, como unha lanterna, terá unha autonomía de horas en función da capacidade das súas baterías, e un automóbil poderá percorrer unha certa cantidade de quilómetros sen recargar en función da capacidade do seu depósito de combustible. As melloras na autonomía dos equipos pódense lograr ben incrementando a capacidade da fonte de alimentación, ben aumentando o rendemento e, por tanto, reducindo o consumo do dispositivo. 
* Estación de Autonomía: Estación de liñas C-1 e C-2 de Renfe Cercanías Bilbao.
Movemento social

miniatura|Pirámide social.
Un **movemento social** é a agrupación informal de individuos ou organizacións dedicadas a cuestións político-sociais que ten como finalidade o cambio social. Os movementos sociais como estruturas de cambio social teñen a súa orixe nas crises das organizacións de esquerda socialdemócrata e do socialismo real, principalmente partidos políticos e sindicatos. Xorden como modos de organización de colectivos, fundamentalmente marxinais, que loitan dentro dun campo político máis ou menos concreto. Algúns exemplos destes movementos son o movemento feminista, o movemento ecoloxista, o movemento obreiro, o movemento pacifista ou antimilitarista, ou, máis recente no seu nacemento, o movemento okupa e o movemento antiglobalización.

A maior parte dos autores coinciden en sinalar que o termo apareceu en Alemaña na década de 1970 coa formación dos grupos de acción cívica (*Bürgerinitiativen*). Os movementos sociais rara vez conflúen nun partido político; o seu labor baséase en premer ó poder político mediante reivindicacións concretas ou en crear alternativas. Estas alternativas ou reivindicacións convértense na súa principal identidade, sen ter que chegar a plasmar un ideario completo.

Son o equivalente a acción afirmativa ou grupo de presión. Teñen un carácter de permanencia no tempo e cun número de persoas representativo, con relación ós que sofren ou ignoran o problema. O seu recordo histórico é moi antigo, por exemplo, os Comuneiros de Castela. Son algunhas veces o nacemento dunha idea con líderes carismáticos memorables, e a súa xénese pode derivar cara a un movemento ou iniciar unha revolta ou, máis contundentemente, unha revolución, como a Revolución Mexicana, e así mesmo eventual plataforma para un partido cara ao poder, opción que parece un rodeo innecesario.

É unha forma instantánea e continuada de inserirse no ámbito político, con inicialmente pouco esforzo organizativo, sen pertencer a el, pero si con forza de cambio político, como a restauración da democracia perdida en réximes autoritarios. A súa análise inclúe o seu obxectivo e o tipo de clientela, sendo interesante o desenvolvemento do seu proceso organizativo. O impacto na sociedade é desde soamente presencial, como unha forza de choque perturbadora, ou ata mesmo resultar moi definitorio, como grupos fortes de interese e presión contra o poder instituído. Deben coidar o seu progreso organizativo para ser eficaces e continuar perseverando e merecerse a honra de coartífices de eventos democráticos nas institucións ou outros máis modestos, como a información dos cidadáns.
Anticiclón

Un **anticiclón** é unha zona atmosférica de alta presión, na que a presión atmosférica é superior á do aire circundante. O aire dun anticiclón é máis estable có aire que o circunda e descende sobre o solo desde as capas altas da atmosfera, producíndose un fenómeno denominado subsidencia. Grazas aos anticiclóns temos situacións de tempo estable e ausencia de precipitacións, xa que a subsidencia limita a formación de nubes. A circulación do aire no interior dun anticiclón é inversa á dunha borrasca, é dicir, no hemisferio norte a circulación é no sentido das agullas do reloxo (dextroxiro), e hemisferio sur é en sentido contrario as agullas do reloxo (levoxiro).

## Formación
Os anticiclóns fórmanse cando unha masa de aire frío situada a certa altura tende a descender ata contactar co chan. Na zona de contacto hai moita presión e acumúlase moito aire, o vento tende a saír desde o centro cara ó exterior.

## Tipos
***Anticiclón térmico**
Un anticiclón térmico é o descenso dunha masa de aire debido a que está máis fría có seu contorno. Prodúcese cando o aire descende por arrefriamento aumentando a presión atmosférica, a perda de temperatura é maior nas capas baixas que nas altas, provocando unha inversión térmica.
Ofrece un tempo seco, soleado e frío.

***Anticiclón dinámico**
Un anticiclón dinámico é o descenso dunha masa de aire debido a que é empurrada cara a superficie da Terra pola advección en altura de masas de aire que a desprazan do lugar no que se atopa.
Ofrece un tempo seco, soleado e caloroso.

## Anticiclón dos Azores
É  un anticiclón dinámico situado, normalmente, no centro do Atlántico Norte, á altura das illas dos Azores. É o centro de acción que induce sobre Europa, en xeral, e sobre España, en particular, proporciona tempo seco, soleado e caloroso durante o verán. Excepcionalmente tamén pode exercer a súa influencia no outono e na  primavera, e mesmo nalgunhas ocasións en inverno. Neste caso o centro do anticiclón situarse no centro do mar Cantábrico, provocando invernos secos e temperados.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Borrasca
Assemblage

A **assemblage** é un proceso artístico que consiste dar tridimensionalidade a unha composición mediante a combinación de diferentes obxectos, naturais ou fabricados pero coa característica común que non foran creados especificamente como materiais artísticos.

A orixe do termo está na obra de Jean Dubuffet que a comezos dos anos 50 do século XX creou unha serie de collages de ás de bolboreta á que lle deu por título ''assemblages d'empreintes''. Non obstante anteriormente artistas como Marcel Duchamp e Pablo Picasso traballaran con obxectos non artísticos, así como tamén Elsa von Freytag-Loringhoven e Louise Nevelson.

En 1961 o Museo de Arte Moderna de Nova York organizou a mostra "The Art of Assemblage" coa participación de artistas norteamericanos e europeos, o que lle deu carta de natureza dentro do mundo da arte.
Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff

[miniatura|Fachada sur do Palacio Sanssouci, en [Postdam.]]
[miniatura|[Ópera Estatal de Berlín, deseño orixinal 1745.]]
**Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff**, nado o 17 de febreiro de 1699 en Crossen an der Oder (actual Krosno Odrzańskie) e morto o 16 de setembro de 1753 en Berlín, foi un arquitecto e pintor prusiano.

## Traxectoria 
miniatura|Parque de Sanssouci.

Knobelsdorff era un oficial do exército prusiano e ao deixar o exército en 1729 dedicouse aos seus intereses artísticos. Como arquitecto estivo ao servizo de Frederico II de Prusia, realizou numerosos deseños de palacios, casas, parques influenciados polo clasicismo francés e a obra de Andrea Palladio. Xa os seus primeiros traballos en Rheinsberg, a residencia do monarca na época, estableceron os alicerces do estilo coñecido como rococó federiciano do que Knobelsdorff foi o máximo expoñente.
Leeuwarden

**Leeuwarden** (); ) é a capital da provincia neerlandesa de Frisia. Leeuwarden está situada no norte do país.

miniatura|290px|Foto satélite de Leeuwarden.

## Historia 
Leeuwarden obtivo o título de cidade en 1435, aínda que as súas orixes remontan polo menos ao ano 1000. En 1650 contaba cuns 16.000 moradores.

## Lugares de interese 
Os monumentos salientábeis de Leeuwarden son :
* a Chancelaría (*Kanselarij*);
* de Waag, o vello centro comercial;
* a Oldehove, unha torre aínda máis inclinada ca de Pisa;
* a igrexa de San Bonifacio (*Sint Bonifatiuskerk*), un dos edificios neogóticos mellores dos Países Baixos, que data de 1884.
miniatura|esquerda|250px|San Bonifacio

Entre os museos da cidade cómpre indicar:
* o Museo Frisón (*Het Fries Museum*);
* o Museo Natural de Frisia (*Natuurmuseum Fryslân*);
* O Museo Literario Frison (*Frysk Letterkundich Museum*).

## Mercados 
En Leeuwarden celébrase o maior mercado de équidos dos Países Baixos. No día da Ascensión acolle o maior mercado de flores do país.

## Notas
## Véxase tamén
Zwolle

**Zwolle** é unha cidade neerlandesa de 105.801 habitantes, capital da provincia de Overijssel, sita na orilla dereita do río Ijssel, no punto de cruzamento de numerosas canles, por medio das cales está unida ao Zuiderzee e á rexión industrial de Twente. É un importante mercado de gando, de manteiga e de ovos, ademais dun centro industrial.

## Historia 
A cidade aparece citada por vez primeira sobre o ano 1040. Foi membro da Liga hanseática e durante o medievo foi un saliente centro cultural.Arredor do ano 1580 inclinouse polo luteranismo. Alcanzou o esplendor no século XVII.

## Patrimonio 
* Igrexa Grande de San Miguel (*Sint Michäelskerk*), de estilo gótico,
* Corpo de Garda (*Hooftwacht*), acaroado en 1614 ao edificio anterior, de estilo clasicista,
* Igrexa católica de Nosa Señora, que remonta ao século XV), 
* Casa do Concello (*Stadhuis*), con sáas entre o século XV e a actualidade, na que destaca a Sala dos Rexedores (*Schepenzaal*), de 1448.

## Galería de imaxes

Zwolle Molen De Passiebloem.jpg|Muíño de vento.
Thorbeckegracht.jpg|Canal de Thorbeckegracht.
Mons

**Mons** (en flamengo Bergen) é unha cidade de Bélxica, capital da provincia de Hainaut, na zona francófona do país. Ten arredor de 91.000 habitantes.

miniatura|Casa do Concello na Gran Praza (Grand-Place)

## Situación 
Mons localízase a 50&nbsp;km, en dirección suroeste, da capital do país, Bruxelas, a arredor de 200&nbsp;km ao nordeste de París e a uns 75&nbsp;km ao leste de Lille. A cidade está situada no cruzamento de importantes eixes autoestradais: E19 (París-Bruxelas-Anveres-Ámsterdam) e E42 (Lille-Charleroi-Liexa-Fráncfort do Main).

## Topografía 
O relevo do concello de Mons está marcado polo val do río Haine, que flúe de leste a oeste, ao norte da cidade, para acabar por xuntarse, xa en Francia, co Escalda. O río Trouille xúntase co Haine na mesma cidade de Mons. O norte e sur do val do Haine está conformado por outeiros e altiplanos con alturas progresivamente en aumento que varían entre os 50 e os 115 m, que culminan na aldea de Saint-Denis. A altura descende até o 20 m nas beiras do Haine e do canal Nimy-Blaton-Péronnes.

A cidade foise desenvolvendo sobre un outeiro (de aí o nome de Mons: *monte*) sito na confluencia entre o Haine e o Trouille, o que lle foi conferindo unha forma máis ou menos circular. A altura do casco urbano é maior xustamente no seu centro.

## A ver 
O centro da vida cidadá é a Gran Praza (*Grand-Place*). A súa man suroeste ábrense as rúas medievais, ben conservadas. Cómpre ver:

* A Casa do Concello (**Hôtel de Ville**), edificio gótico do século XV; á súa entrada principal, no exterior, a curiosa estatua dun macaco, dito o *Singe du Grande Garde*, do cal se di que outorga boa sorte a que lle aloumiña coa man dereita a cabeza;
* Colexiata de Sainte-Waudrau, de estilo tardogótico, no suroeste da Grande-Place
* Museo da Guerra (**Musée du Guerre**), consagrado ás vicisitudes da cidade nas dúas guerras mundiais; 
* **Musée du Vieux Nimy**, cunha boa colección de porcelana de Delft.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Groninga

:*Para a provincia homónima, véxase Provincia de Groninga.*
miniatura|250px|A *Martinitoren* e a *Martinikerk* vistas desde o *Grote Markt*
**Groningen** é unha cidade de 181.113 habitantes,  nos Países Baixos setentrionais, capital da provincia homónima.

Pola súa universidade e pola súa vida cultural, Groninga está considerada como a cidade máis importante do norte dos Países Baixos. Chamada polos provinciais a *Stad* (cidade) e *Groot Loug* (grande aldea), os seus habitantes son denominados correntemente *Stadjers*, é dicir "os cidadáns", por contraste coa rexión circundante que é sobre todo un país agrícola.

## Historia 
Groningen foi fundada arredor do ano 1000. Foi un dos primeiros membros da Liga hanseática: no 1251 obtivo un monopolio sobre o comercio de graos na rexión, o que asegurou a súa prosperidade durante os séculos seguintes.  

En 1614 foi inaugurada a universidade, con sona especialmente polos seus estudos de teoloxía. Na actualidade aínda a universidade ten grande importancia na vida cidadá de Groninga, na que hai uns 40.000 estudantes.

## Economía 
Desde un punto de vista industrial, Groningen é importante polos próximos xacementos de gas natural (talvez os maiores en Europa), sitos na veciña localidade de Slochteren. É coñecida tamén polas súas industrias alimentarias, en particular as de refinamento de azucre de remolacha.

## Municipio 
Groninga é un dos 483 municipios de Holanda. O seu concello ou *gemeente* comprende varias localidades de importancia como: Dorkwerd, Engelbert, Hoogkerk, Leegkerk, Middelbert, Noorddijk, Noorderhoogebrug, Oosterhogebrug, Roodehaan, Ruischerbrug e Vierverlaten.

## Lugares de interese 
Entre outros salientan:
* Igrexa de San Martiño (*Martinikerk*), do século XV, cunha torre de 94 m (*Martinitoren*); a ábsida está decorada con frescos do século XVI;
* Casa do Concello (*Stadhuis*), edificación neoclásica de 1810;
* *Het Goudkantoor*, edificio clasicista do século XVII;
* *Prinsenhof*, antigo pazo arcebispal desde 1559;

Paseando por rúas e prazas poden verse, e ás veces visitarse, algunhas casas antigas e outras obras dignas de mérito (como un xardín do XVII).

### Museos 
* Museo de Groningen (*Groninger Museum*), con variadas coleccións, desde porcelanas chinesas a obras pictóricas desde o século XVI á actualidade;
* Museo Naval do Norte (*Noordelijk Scheepvaartmuseum*);
* Museo do Tabaco (Tabaksmuseum), todo tipo de obxectos en relación co tabaco
Billings

**Billings** é a principal cidade do estado norteamericano de Montana e é a capital do condado de Yellowstone. A súa superficie é de 106&nbsp;km², a poboación de 100.148 habitantes (2006) e a súa densidade de 1029 h/km². Localizada no val do río Yellowstone, antes da chegada dos europeos o territorio do que hoxe é a cidade pertencía aos indios crow, Billings fundouse o ano 1877 e o seu crecemento comezou en 1882 ao establecerse unha liña de ferrocarril pola localidade.
Economía de Venezuela

A **economía de Venezuela** é a sétima máis grande da América Latina, despois do Brasil, México, Arxentina ,Chile, Colombiae Perú . O país continúa moi dependente do petróleo que responde por uns 90% das súas exportacións, por máis de 50% das receitas federais e uns 30% do PIB. As elevadas receitas cos altos prezos do petróleo axudaron o goberno a gastar para aumentar o PIB uns 10% o 2006, 8% o 2007 e case 5% o 2008 antes que a recesión global producise unha retracción o 2009. O aumento das receitas, combinado cun aumento do salario mínimo e cun acceso ao crédito para as familias propiciou un aumento do consumo no país, acompañado do crecemento da inflación, que superou os 254% en 2016.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa da Moeda de Venezuela

## Notas
Offlaga

miniatura|Igrexa parroquial de San Pedro e Paulo de Offlaga

**Offlaga** é unha comuna da provincia de Brescia, na Lombardía, Italia. A súa superficie é de 22&nbsp;km², a poboación de 3.913 habitantes e a súa densidade de 178 h/km². Dúas son as fraccións da comuna Cignano e Faverzano alén da capital, Offlaga. O termo municipal esténdese pola bacía do río Mella, habitado na época romana consérvanse restos funerarios do século II e volve aparecer de novo nun documento do ano 761 co nome de Ofolaga.
Namur

**Namur** (en valón *Nameûr*, en flamengo *Namen*) é unha cidade de Bélxica, con arredor de 100.000 habitantes, capital da Valonia, a rexión francófona do país, máis e da provincia homónima. É a sede da diocese de Namur de observancia católica.

## Situación 
Namur fica situada ao sueste da capital do país, Bruxelas, na confluencia dos ríos Mosa e Sambre.

## Orixe 
A cidade xorde con fins militares na época merovinxia para velar sobre do val do Mosa. Foi a capital do condado de Namur.

[miniatura|esquerda|225px|O [Mosa, a *pont de Jambes* e a *Citadelle*]]
## A ver 
Entre os monumentos principais da cidade contan:
* catedral de *Saint Aubain* (Santo Albano), que tras as reformas de 1751 e 1763 adquiriu o actual aspecto neoclásico. Garda pinturas de Jacob Jordaens e de Anton van Dyck);
* Museo de Artes Antigas de Namur (*Musée des Arts Anciens du Namurois*);
* Museo Arqueolóxico (*Musée Archéologique*);
* Cidadela (*Citadelle*): fortificacións da época moderna, para gardar o val do Sambre, que sufriu numerosos asedios; conserva as trazsa dos grandes enxeñeiros militares da época: Vauban e Menno van Coehoorn; na actualidade está transformado nun parque.

## Cidades irmandadas 
*  - Empoli
Roger Daltrey

miniatura|250px|Roger Daltrey nun concerto en Hyde Park (2005)
**Roger Harry Daltrey**, nado en Londres o 1 de marzo de 1944, é un cantante de rock, compoñente e fundador inglés da banda musical británica The Who.

## Discografía
* *Daltrey*, 1973
* *Ride a Rock Horse*, 1975
* *Lisztomania*, 1975
* *One of the Boys*, 1977
* *McVicar*, 1980
* *Best Bits*, 1982
* *Parting Should Be Painless*, 1984
* *Under a Raging Moon*, 1985
* ''Can't Wait to See the Movie*, 1987
* *Rocks in the Head*, 1992
* *Martyrs & Madmen*, 1997
* *Moonlighting'', 2005
Verdegaia

**Verdegaia** é unha asociación ecoloxista galega, fundada en 2006.

## Traxectoria 
Verdegaia fundouse logo dunha escisión en ADEGA, a asociación ecoloxista na que en 2005 militaban a maior parte dos membros fundadores de Verdegaia. Ten como obxectivos contribuír á defensa da natureza e propiciar un desenvolvemento sustentábel caracterizado polo ecoloxismo, a xustiza social e a paz. Os medios para acadar estes obxectivos son a investigación, a sensibilización social, o deseño e realización de proxectos, a presión a gobernos e a empresas e a mobilización. A asociación publica desde o 2006 a revista dixital *Cos pés na Terra*.

En 2018 creou as *Brigadas Deseucaliptizadoras*, un programa de voluntariado para restituír as especies autóctonas de alto valor ecosistémico onde están ameazadas polo eucalipto e por outras especies invasoras pirófitas.

## Orixe do nome
O nome da asociación é un xogo de palabras entre *verdegaia*, unha tonalidade de verde claro mestura entre o verde e o branco, cores respectivamente asociadas aos movementos ecoloxistas e pacifistas, e *Gaia*, nome da Nai Terra na mitoloxía grega.

## Ideario
O ideario de Verdegaia é:
* Sostibilidade ecolóxica
* Xustiza social
* Paz
* Democracia participativa
* Autoorganización da cidadanía galega
* Independencia e apartidismo
* Defensa dos dereitos dos animais e dos demais seres vivos
* Superación do patriarcado

## Núcleos comarcais
A asociación conta con núcleos nas seguintes comarcas:
* Santiago de Compostela
* A Coruña
* Ferrol
* Ourense
* Pontevedra
* Vigo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web da asociación
* *Cos pés na Terra* Revista dixital editada pola asociación.
LeöKCh

**LeöKCh**, nado en Cee en 1988, é un mc galego de hip hop.
## Traxectoria
Comezou a gravar temas soltos en 2006, que distribuíu a través de Internet. As súas rimas son en castelán. En 2008 presentouse ao concurso para seleccionar un intérprete que representase a Televisión Española no festival de Eurovisión.
William Bradford Shockley

**William Bradford Shockley**, nado en Londres o 13 de febreiro de 1910 e finado en Stanford (California) o 12 de agosto de 1989, foi un físico estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1956.

## Traxectoria 
Era fillo de pais norteamericanos. Instalado coa súa familia en California estudou física no Instituto Tecnolóxico de California para doutorarse no ano 1936 no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts.

Finou por mor dun cancro de próstata.

## Investigacións científicas 
Iniciou os seus primeiros traballos ao redor dos electróns nos Laboratorios Bell de Nova Jersey, continuando posteriormente na investigación sobre o radar, até que en 1942 abandonou o seu trabalo nos Laboratorios Bell para desempeñar o cargo de director do Grupo de investigación da guerra antisubmarina da Universidade de Columbia.

Ao final da segunda guerra mundial os laboratorios Bell formaron un grupo de traballo ao redor da física de estado sólido, conducido por Shockley e o químico Stanley Morgan, coa colaboración de John Bardeen, Walter Houser Brattain, Gerald Pearson, Robert Gibney, Hilbert Moore e varios técnicos. A súa asignación era buscar unha alternativa de estado sólido aos amplificadores de cristal fráxiles da válvula sen carga. As súas primeiras tentativas foron baseadas nas ideas de Shockley sobre usar un campo eléctrico externo nun semicondutor para afectar á súa condutividade. Estes intentos fallaron a cada proba, até que Bardeen suxeriu unha teoría que facía que os estados superficiais evitaran que o semicondutor penetrase no campo. As súas procuras continuaron coa descrición do díodo, a versión electrónica da válvula sen carga. As súas procuras ao redor dos semicondutores levárono a formular o 4 de xullo de 1951 o transistor bipolar, obtendo o seu patente o setembro do mesmo ano.

En 1957 fundou o seu propio laboratorio de investigación, Fairchild Semiconductor, pero a súa forma de levar a empresa provocou que oito dos seus investigadores abandonasen a compañía o 1958, entre eles Robert Noyce e Gordon Moore que máis tarde crearían Intel.

No ano 1956 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con John Bardeen e Walter Houser Brattain, *pola súa investigación en semicondutores e polo descubrimento do efecto transistor*.

A finais da década de 1960 Sockley realizou unhas controvertidas declaracións sobre as diferenzas intelectuais entre as razas, defendendo que os test de intelixencia mostraban un factor xenético na capacidade intelectual revelando que os afro-norteamericanos eran inferiores aos norteamericanos brancos, así como que a maior taxa de reprodución entre os primeiros tivo un efecto regresivo na evolución.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Institutp Nobel, Premio Nobel de Física 1956 .