Geraldine Fitzgerald

**Geraldine Mary Fitzgerald**, nada en Greystones o 24 de novembro de 1913 e finada en Nova York o 17 de xullo de 2005, foi unha actriz irlandesa, membro do American Theater Hall of Fame. En 2020, apareceu no posto 30 da listaxe de *The Irish Times* dos mellores actores irlandeses.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Fitzgerald naceu en Greystones, condado de Wicklow, ao sur de Dublín, filla de Edith Catherine (nada Richards) e Edward Martin FitzGerald, avogado. O seu pai era católico e a súa nai protestante, mais converteuse ao catolicismo.

Estudou pintura na Dublin Art School. Inspirada pola súa tía, a actriz Shelah Richards, Fitzgerald comezou a súa carreira como actriz en 1932 no Gate Theatre de Dublín. Despois de dúas tempadas na cidade, mudouse a Londres, onde atopou éxito en filmes británicos, incluíndo *The Mill on the Floss*, *Turn of the Tide* e *Cafe Mascot*. Tivo dous éxitos significativos en 1939: un papel no filme de Bette Davis *Dark Victory*,

A década de 1950 proporcionoulle poucas oportunidades no cinema, mais durante a década de 1960 afirmouse como actriz de carácter e a súa carreira gozou dun renacemento. Entre os seus filmes de éxito deste período estiveron *Ten North Frederick* (1958), *The Pawnbroker* (1964) e *Rachel, Rachel* (1968). Entre os seus últimos filmes incluíuse *The Mango Tree* (1977), pola que recibiu unha candidatura á mellor actriz por parte do Instituto de Cinema Australiano e *Harry and Tonto* (1974), xunto a Art Carney. Na comedia *Arthur* (1981), retratou a rica e excéntrica avoa de Dudley Moore, aínda que só tiña 22 anos máis que Moore. En 1983, interpretou a Rose Kennedy na miniserie *Kennedy* con Martin Sheen e interpretou a nai de [Joanne Woodward[[ no drama de 1985 *[Do You Remember Love*. Fitzgerald apareceu na comedia *Easy Money* de Rodney Dangerfield de 1983, no filme de terror *Poltergeist II: The Other Side* (1986) e na comedia *Arthur 2: On the Rocks* (1988). [11] En 1986, actuou xunto a Tuesday Weld e River Phoenix en *Circle of Violence*, telefilme sobre o maltrato aos maiores.

Fitzgerald volveu á escena e obtivo o recoñecemento pola súa actuación na reestrea de ''Long Day's Journey Into Night* en 1971. En 1976, actuou como cantante de cabaré co programa *Streetsongs*, que tocou tres éxitos en Broadway e foi obxecto dun especial de televisión da PBS. Gravou un álbum do programa para o selo Painted Smiles de Ben Bagley. Tamén obtivo éxito como directora de teatro; en 1982 converteuse nunha das primeiras mulleres en recibir unha candidatura ao premio Tony á mellor dirección dunha obra de teatro por unha produción de *Mass Appeal*. Mentres estaba en Nova York, Fitzgerald colaborou co dramaturgo franciscano Jonathan Ringkamp para fundar o Everyman Theatre de Brooklyn, unha compañía de teatro de rúa. A compañía actuou por toda a cidade, incluídos o Ethical Culture e La MaMa Experimental Theatre Club, ambos en Manhattan. A compañía actuou por primeira vez en La MaMa en setembro de 1972, cunha produción chamada *Everyman at La MaMa*. Despois interpretaron *The Francis-Day*, un musical sobre Francisco de Asís, en La MaMa en xullo de 1973.

Apareceu na televisión, en series como *Alfred Hitchcock Presents*, *Robert Montgomery Presents*, *Naked City*, *St. Elsewhere*, *The Golden Girls* e *Cagney and Lacey*. Tivo un papel recorrente na serie da CBS de 1965 *Our Private World*. En 1987, desempeñou un papel principal no piloto de televisión *Mabel and Max*, producido por Barbra Streisand. Recibiu unha candidatura ao Premio Emmy como actriz convidada por interpretar a Anna no episodio do día da nai de *The Golden Girls* en 1988 e interpretou unha personaxe diferente no episodio "Not Another Monday". Gañou un premio Emmy Daytime como mellor actriz pola aparición no episodio "Rodeo Red and the Runaways" de *NBC Special Treat''.

O 8 de febreiro de 1960, Fitzgerald foi recoñecida cunha estrela no Paseo da Fama de Hollywood, no 6353 Hollywood Boulevard, pola súa contribución ao cinema.

### Pasamento 
Fitzgerald morreu aos 91 anos na cidade de Nova York, tras unha longa batalla contra o alzhéimer. Está enterrada no cemiterio Woodlawn do Bronx.

## Vida persoal 
240px|miniatura|Geraldine Fitzgerald e o seu fillo de tres anos Michael Lindsay-Hogg, 1944
Fitzgerald casou con Sir Edward Lindsay-Hogg, 4th Bt. en Londres o 18 de novembro de 1936. Concedéronlle o divorcio en Reno o 30 de agosto de 1946, despois de tres anos separados. Tivo un fillo, o director Michael Lindsay-Hogg, do seu primeiro matrimonio e unha filla, Susan Scheftel, polo seu segundo matrimonio

A semellanza do seu fillo con Orson Welles, con quen traballara e estivo relacionada sentimentalmente a finais dos anos 30, levou a rumores de que Welles era o seu pai biolóxico. Fitzgerald nunca confirmou isto ao seu fillo, mais na súa autobiografía de 2011 Lindsay-Hogg escribiu que esta pregunta foi resolta pola amiga íntima da súa nai, Gloria Vanderbilt, quen escribira que Fitzgerald lle dixo que Welles era o pai.

Unha biografía de Welles realizada en 2015 por Patrick McGilligan argumenta que a paternidade de Welles é improbable; Fitzgerald marchou dos Estados Unidos cara a Irlanda a finais de maio de 1939 e o seu fillo, nacido a principios de maio de 1940, foi concibido antes do seu regreso a finais de outubro. Welles non viaxou ao estranxeiro durante ese período.

A actriz inglesa Tara Fitzgerald é bisneta de Fitzgerald.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Portrait of Geraldine Fitzgerald c. 1936 by George Hurrell
* Portrait of Geraldine Fitzgerald c. 1939 by Hurrell
* Fitzgerald's page on La MaMa Archives Digital Collections
* Geraldine Fitzgerald papers Billy Rose Theatre Division, The New York Public Library for the Performing Arts.