open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
José Marcote Suárez

**José Marcote Suárez**, nado en Fisterra o 28 de marzo de 1961, é un político e profesor galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria
Licenciado en Náutica pola Universidade da Coruña, foi xefe de máquinas, profesor naval e director da Escola Náutica de Ribeira. É concelleiro en Fisterra polo PSdeG-PSOE dende as municipais de 2007, nas que foi o número 2 da candidatura. En setembro de 2009, trala renuncia de Juan Boullosa Marcote, foi designado portavoz socialista no concello. Foi candidato á alcaldía nas municipais de 2011 conseguindo mellorar os resultados de 2007 e acurtando as distancias co PPdeG, pero sen que este perdese a maioría absoluta. Aínda así, socialistas e nacionalistas, sumaron máis votos que o PPdeG, mantendo este último a maioría por unha estreita marxe de votos, o cal sumado distintas irregularidades observadas polas forzas da oposición levou a que se recorresen os resultados, se ben finalmente se desestimaron ditos recursos.

Nas municipais de 2015 conseguiu empatar a 4 concelleiros co PPdeG, os cales sumados ós 2 do BNG lle deron a alcaldía, conformando un goberno bipartito. Nas municipais de 2019 consegue mellorar os seus resultados, quedando incluso a poucos votos de ser a forza máis votada, polo que puido manter a alcaldía e o goberno co BNG. Dende febreiro de 2022 forma parte da Executiva Provincial coruñesa do PSdeG como secretario de turismo. 

Nas municipais de 2023 pasou de 4 a 2 concelleiros e perdeu a alcaldía en favor da candidata de Alternativa dos Veciños Áurea Domínguez, quen irrompeu con 3 concelleiros e recibiu o apoio de socialistas e nacionalistas na investidura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Fisterra

### Ligazóns externas 
*Juan Boullosa dimitirá el martes como concejal socialista en Fisterra
*El Superior rechaza los recursos electorales de Carballo y Fisterra
*PSOE y BNG cierran el acuerdo para gobernar en Fisterra
*Entrevista
Lebor na hUidre

O ***Lebor na hUidre***, ou ***Libro*** *da Vaca Parda*, é un manuscrito irlandés que data de principios do século XII, que contén documentos sobre a orixe mítica de Irlanda. O seu título fai referencia ao animal dun monxe da abadía de Clonmacnoise, San Ciarán. Inclúe historias do *Ciclo do Ulster* (incluíndo a versión máis antiga do *Táin Bó Cúailnge*), o *Ciclo Feniano*, o *Ciclo Mitolóxico* e o *Ciclo Histórico* da mitoloxía céltica irlandesa, así como textos relixiosos e históricos. Pertence á Real Academia Irlandesa desde 1844, tras ter estado gardado nunha biblioteca privada. Está en mal estado: só quedan sesenta e sete páxinas e moitos textos están incompletos.

Este manuscrito foi escrito no mosteiro de Clonmacnoise, condado de Offaly, e é obra de tres escribas: Máel Muire mac Célhair (referido como "M") e un segundo escriba (referido como "AT”) escribiron o manuscrito orixinal, traballando á par. Polos anais irlandeses sábese que Máel Muire morreu durante a incursión dos viquingos sobre Clonmacnoise en 1106, o que permite establecer que este texto é anterior a esa data. Un terceiro escriba, chamado "H", engadiu unha serie de textos e pasaxes ás veces en páxinas novas, borrando certas textos do orixinal. Estas incorporacións e retiradas datan de finais do século XII ou do XIII, e sen dúbida antes de 1359, cando o manuscrito foi usado como rescate para liberar a varios membros da familia O'Donnell de Donegal, encarcerados baixo as ordes de Cathal Óg O'Connor de Sligo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O texto do manuscrito editado por R.I. Best e O.J. Bergin
* O contido do manuscrito, con tradución da maioría dos textos
* Descrición e reprodución do manuscrito en isos.dias.ie.
Instituto Argentino de Cultura Gallega

O **Instituto Argentino de Cultura Gallega** é unha entidade cultural galega de Buenos Aires, creada en 1969.
## Historia 
Creado en 1969 para continuar o labor da antiga Comisión de Cultura no Centro Gallego de Buenos Aires, que se ocupaba da difusión da cultura galega e a custodia do patrimonio cultural da institución. Durante un tempo xestionou a editorial Ediciones Galicia que publicou libros e discos. Entre os seus presidentes figurou Alfredo Baltar. En 1987 estaba presidido por Luis Sobreira González, sendo secretario Germán Quintela Novoa.

O Instituto xestiona unha biblioteca, unha librería, un teatro e unha sala de exposicións, coida a colección de obras de arte e obxectos históricos do Centro Galego e os arquivos da actividade cultural. Organiza cursos e outras actividades.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Diáspora galega
* Cultura galega na diáspora
* Centro Gallego de Buenos Aires

### Ligazóns externas 
* Instituto Argentino de Cultura Gallega do Centro galego de Bos Aires
* Institución - Instituto Argentino de Cultura Gallega
John S. Davenport

**John Stewart Davenport**, nado en Buffalo o 12 de maio de 1907 e finado en Mount Dora, Florida, o 14 de xuño de 2001, foi un numismático e profesor estadounidense, coñecido polas súas catalogacións dos táleros alemáns e outras moedas de prata de tamaño similar emitidas en todo o mundo.

## Traxectoria 
### Formación e vida académica 
John Stewart Davenport cursou os seus estudos superiores na Universidade Cornell, onde se licenciou en 1928, e o ano seguinte obtivo o grao de mestrado na Universidade Harvard. En 1934 acadou o seu doutoramento na Universidade de Carolina do Norte.

Logo da súa graduación, entre 1929 e 1931 exerceu como profesor de Literatura inglesa na Universidade Carnegie Mellon, de Pittsburg, entre 1931 e 1945 na Universidade de Tennesee, e a partir de 1945 no *Knox College*, en Galesburg, Illinois.
* (1967): Premio Farran Zerbe Memorial, da *American Numismatic Association*.
* (1999): Medalla Huntington, da *American Numismatic Society*.

## Publicacións 
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por John S. Davenport ao longo da súa carreira, centrados nas emisións de moeda de prata do tamaño dos táleros ou similar en todo o mundo:

### Numismática alemá 
* (1949). *German Talers since 1800*. Galesburg Ill.
* (1956). *Oversize Multiple Talers of the Brunswick Duchies and Saxe-Lauenburg*. J. S. Davenport.
* (1958). *German Talers 1700-1800*. Hewitt, Chicago.
* (1965). *German Talers 1700-1800*. Spink, Londres.
* (1967). *German Church and City Talers 1600-1700*. Galesburg Ill.
* (1976). *German Secular Talers 1600-1700*. Schulten, Frankfurt.
* (1979). *German Talers 1500-1600*. Schulten, Frankfurt.
* (1988). *The Coinage of the Ernestine and Minor Albertine Saxon Dutchies*. J. S. Davenport.
* (1992). *Silver Gulden 1559-1763*. Neuwied Anhut.

### Numismática europea 
* (1947). *European Crowns since 1800, excluding the German states*. Foster & Steward, Buffalo.
* (1961). *European Crowns 1700-1800*. Galesburg Ill.
* (1964). *European Crowns and Talers since 1800*. Spink, Londres.
* (1966). *East Baltic regional coinage A.D. 1425-1581*. Numismatics International, Dallas. ISBN 978-1889172200
* (1974). *European Crowns 1600-1700*. Hewitt, Chicago.
* (1977). *European Crowns 1484-1600*. Schulten, Frankfurt.

### Outros 
* (1959). *The silver dollars of Africa. A type catalogue of the silver dollar size coins of Africa*. Whitman, Racine.
* (1969). *The dollars of Africa, Asia, & Oceania*. Galesburg Ill.
* (1972). *Larger size silver coins of the world* (con T. Søndergaard). Galesburg Ill.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alexander, D. T. (2014). *A Crown and Taler Man, Reflections on Dr. John S. Davenport *. En *Coin Week*. 2 de outubro.
* Smith, P. (2012). "". En *American Numismatic Biographies*. Páxinas 92-93.
Odón Cobas García

**Odón Casimiro Cobas García**, nado en San Pedro de Vilanova (Vedra) o 1 de abril de 1955, é un político galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria 
Estudou Mestría Industrial en Santiago de Compostela, sendo topógrafo de profesión. Posúe unha pequena explotación de Albariño. Encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE en Vedra nas eleccións municipais de 1995, logrando 4 concelleiros e pactando un goberno coa formación independente AVIVE, polo cal asumía os dous primeiros anos de lexislatura a alcaldía o independente Pedro Guitián Rodríguez, e el os dous últimos. Desta forma, asumiu a alcaldía en xuño de 1997. Nas municipais de 1999 foi a candidatura máis votada con 6 concelleiros, a un da maioría absoluta, polo que foi reelixido alcalde e estableceu un pacto de goberno co BNG. Neste mandato foi deputado provincial. Nas municipais de 2003 foi reelixido alcalde ó logra-la maioría absoluta con 7 edís. Nas municipais de 2007 revalidou a alcaldía, pero perdeu a maioría absoluta ó baixar a 6 concelleiros, gobernando en minoría. 

Perdeu a alcaldía nas municipais de 2011, nas cales logrou 5 concelleiros fronte a 6 do PPdeG, polo que este asumiu a alcaldía como cabeza da lista máis votada, grazas á abstención de Terra Galega e votando o BNG a favor de Cobas. Volveu se-lo candidato socialista nas municipais de 2015, pero non conseguiu recupera-la alcaldía, dado que o PPdeG logrou a maioría absoluta. En decembro de 2015 renunciou á acta de concelleiro e retirouse da primeira liña política.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Vedra

### Ligazóns externas 
*Entrevista en *La Voz de Galicia*
Kon-Tiki (filme de 2012)

***Kon-Tiki*** é un filme de 2012 dirixido por Joachim Rønning e Espen Sandberg sobre a expedición Kon-Tiki realizada en 1947. O filme foi rodado principalmente na illa de Malta. O papel de Thor Heyerdahl é interpretado por Pål Sverre Hagen. O filme é unha coprodución internacional entre Noruega, Dinamarca, Alemaña, Suecia e o Reino Unido.

Foi o filme con maior recadación nos cinemas de Noruega en 2012, así como a produción norueguesa máis cara da historia. O filme foi nomeado ó Óscar ó mellor filme internacional na 85ª edición dos premios. Foi o quinto nomeamento de Noruega nos premios. Tamén estivo nomeado nos Globos de Ouro, converténdose no primeiro filme noruegués en ser nomeado nos Óscars e nos Globos de Ouro.

## Personaxes 
* Pål Sverre Hagen como Thor Heyerdahl
* Anders Baasmo Christiansen como Herman Watzinger
* Tobias Santelmann como Knut Haugland
* Gustaf Skarsgård como Bengt Danielsson
* Odd-Magnus Williamson como Erik Hesselberg
* Jakob Oftebro como Torstein Raaby
* Agnes Kittelsen como Liv Heyerdahl (nada Coucheron-Torp)
* Manuel Cauchi como José Bustamante y Rivero
* Søren Pilmark como Peter Freuchen
* Peter Wight como Herbert Spinden

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Noruega propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 85ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Against the Ice

***Against the Ice*** é un filme dinamarqués-islandés de 2022 dirixido por Peter Flinth e escrito por Nikolaj Coster-Waldau e Joe Derrick. Baséase na historia real do capitán Ejnar Mikkelsen, quen escribiu a obra *Two Against the Ice*. Está protagonizado por Coster-Waldau, Joe Cole, Charles Dance e Heida Reed. O filme foi rodado en Islandia e Groenlandia. *Against the Ice* estreouse na 72ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín o 15 de febreiro de 2022. Estreouse a través de Netflix o 2 de marzo de 2022, e recibiu valoracións dispares por parte da crítica.

## Personaxes 
* Nikolaj Coster-Waldau como Capitán Ejnar Mikkelsen
* Joe Cole como Iver Iversen
* Charles Dance como Ministro Neergaard
* Heida Reed como Naja Holm

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
José Manuel Pérez Penas

**José Manuel Pérez Penas**, nado en Melide o 7 de decembro de 1957, é un político galego.

## Traxectoria 
Traballador da CRTVG. Nas eleccións municipais de 1983 foi elixido concelleiro en Melide como número 2 de Unidade dos Veciños, formación independente con tendencia nacionalista de esquerda e encabezada por Xosé Domingo Fuciños. Posteriormente pasou a residir en Oroso, onde sería o candidato á alcaldía polo BNG nas municipais de 2007, obtendo 1 concelleiro e pactando co PSdeG-PSOE de Manuel Mirás Franqueira, sendo primeiro tenente de alcalde e concelleiro de obras e servizos. Nas municipais de 2011 repetiu candidatura e mellorou algo os seus resultados, pero pasou á oposición debido a que os socialistas lograran a maioría absoluta nesa ocasión. Volveu se-lo candidato nas municipais de 2015 logrando resultados similares ós de 4 anos antes e formando de novo parte da oposición, volvendo a revalida-la maioría absoluta o PSdeG.

Posteriormente volveu a residir en Melide, renunciando como concelleiro en Oroso en maio de 2018. Nas eleccións municipais de 2019 foi candidato á alcaldía de Melide pola formación independente Adiante Melide (conformada por varios antigos membros do BNG). En dita convocatoria foi a segunda forza máis votada ó lograr 5 concelleiros, os cales se uniron ós 2 do PSdeG e o elixiron alcalde en detrimento da candidata e ata entón alcaldesa polo PPdeG, Dalia García Couso, que lograra 6 concelleiros e perdera a maioría absoluta. Desta forma, conformou un goberno de coalición cos socialistas.. Nas municipais de 2023 logrou de novo 5 concelleiros, recortando distancias co PPdeG e conservando a alcaldía co apoio dos concelleiros do BNG e do PSdeG. Nesta ocasión formou goberno co BNG co apoio externo dos socialistas.

## Vida persoal
Está casado, e ten dous fillos dunha relación anterior.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Melide

### Ligazóns externas 
* Pérez será teniente de alcalde y edil de Obras y Servicios de Oroso  en *El Correo Gallego*
* José Manuel Pérez es el nuevo alcalde con el apoyo del PSdeG en *La Voz de Galicia*
Vadim D. Vladykov

**Vadim Dmitrij Vladykov**, nado en Khárkiv, Ucraína, o 18 de marzo de 1898 e finado en 1986 en Rusia, foi un zoólogo ruso especializado en ictioloxía.

## Algunhas publicacións 
* Vladykov, V. D. & Kott, E. (1976): "A new nonparasitic species of lamprey of the genus *Entosphenus* Gill, 1862, (Petromyzonidae) from south central California". *Bulletin of the Southern California Academy of Sciences* **75** (2): 60–67. 
* Vladykov, V. D. & Kott, E. (1978): "A new nonparasitic species of the Holarctic lamprey genus *Lethenteron* Creaser and Hubbs, 1922, (Petromyzonidae) from northwestern North America with notes on other species of the same genus". *Biological Papers of the University of Alaska* **19**: 1–74.

## Algúns taxons descritos por Vladykov 
**Eudontomyzon hellenicus*
**Lampetra hubbsi*
**Lethenteron alaskense*
**Parahucho*

## Abreviatura 
A abreviatura **Vladykov** emprégase para recoñecer a Vadim D. Vladykov como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Don E. McAllister & Edward Kott, eds. (1988): *On lampreys and fishes: a memorial anthology in honor of Vadim D. Vladykov*.  Berlín, Alemaña: Springer. ISBN 978-9-0619-3661-9.
Asociación Cultural Ardóbriga

**Ardóbriga, asociación cultural para a protección do patrimonio** é unha asociación cultural creada en Pontedeume o  24 de outubro de 2008 coa finalidade de protexer o patrimonio cultural en xeral, salvagardar as estacións arqueolóxicas existentes, e conservar o patrimonio toponímico.
A motivación principal do grupo de persoas que crearon a asociación foi, nas súas propias palabras, *a toma de conciencia do risco de desaparición do patrimonio cultural legado polas xeracións pasadas e do que a sociedade actual semella non ser quen de transmitir para uso e desfrute das vindeiras*.

O seu ámbito de acción é o do territorio que hoxe ocupan os concellos de Miño e Pontedeume. Estes dous municipios manteñen unha estreita relación desde tempos remotos manifestada na súa pertenza secular ao arciprestado de Pruzos; na espectacular estación arqueolóxica do castro de Centroña-Perbes, cuxo soar se espalla por ambos concellos e no que converxen catro límites parroquiais; e no santuario do monte de Breamo, de probables orixes precristiás.

## Actividades 
As actividades da asociación clasifícanse en dous tipos: as de comunicación coa sociedade e as de investigación. Entre as primeiras están as conferencias e charlas, excursións culturais, obradoiros e publicacións de artigos e estudos en revistas especializadas. No programa de investigación destacan os proxectos da toponimia dos concellos de Pontedeume e Miño, os dos castros de Centroña e da Insua, e o do Fondo documental e bibliográfico Ardóbriga.

## Recursos 
Para levar a cabo as actividades mencionadas, a asociación conta cos seguintes recursos:
* Un capital humano formado por persoas de diversa orixe e formación, con experiencia en estudos históricos e documentalistas.
* Contactos co mundo académico e profesional da historia e da arqueoloxía, así como con empresas de recoñecido prestixio dedicadas á dinamización cultural e á divulgación e posta en valor de recursos patrimoniais.
* Intercambios de experiencias e recursos con outras asociacións similares.
* Promoción da catalogación e rexistro dos bens patrimoniais de tipo material.
* Colaboración coas institucións de goberno —concellos, Deputación e Xunta— para acadar obxectivos comúns, como poden ser a posta en valor dos bens do patrimonio cultural, a conservación do patrimonio inmaterial da toponimia, a divulgación e coñecemento do patrimonio cultural e, en xeral, o fomento na sociedade de actitudes positivas e valorativas de cara á conservación do patrimonio.

## Véxase tamén 
* Blog da Asociación
* Páxina en Facebook
James Carson Brevoort

**James Carson Brevoort**, nado o 10 de xullo de 1818 en Nova York, e finado na mesma cidade o 7 de decembro de 1887) foi un coleccionista estadounidense de libros raros, numismático e naturalista afeccionado.

## Traxectoria  
Brevoort recibiu a súa primeira educación na súa casa, en Francia, e en Hofwyl, preto de Berna, Suíza. Despois estudou na École Centrale des Arts et Manufactures de París, e licenciouse en enxeñaría civil. 

Ao regresar aos Estados Unidos, acompañou ao seu tío, James Renwick, un dos comisarios do levantamento dos límites do nordeste. En 1838 marchou ao estranxeiro como secretario privado de Washington Irving, ministro dos Estados Unidos en España. Despois de cumprir un ano nesta función, pasou varios anos en viaxes por Europa, e regresou á súa casa en 1843. Dous anos máis tarde casou coa filla do xuíz Leffert Lefferts, de Brooklyn, onde residiu despois, servindo na xunta de educación e como nunha das comisións das augas. 

Durante dous anos, de marzo de 1876 a febreiro de 1878, foi superintendente da Biblioteca Astor da cidade de Nova York, da que era administrador desde 1852. Supervisou o inicio dun catálogo de tarxetas para a colección Astor. Renunciou como administrador en setembro de 1878. Foi membro da Sociedade Histórica de Nova York, da Academia de Ciencias Naturais, da Sociedade Xeográfica Americana, da Sociedade Histórica de Massachusetts, da Sociedade Histórica de Pensilvania e de numerosas outras asociacións científicas, literari<s e artísticas, nas que sempre estivo activamente implicado. 

Morreu na súa casa de Brooklyn o 7 de decembro de 1887.

## Obras 
Brevoort colaborou no *American Journal of Numismatics* cunha serie de artigos ilustrados sobre "As primeiras moedas españolas e portuguesas en América". No *Historical Magazine*  publicou un artigo sobre o descubrimento dos restos de Cristovo Colón, e en 1874 preparou un volume, impreso en privado, titulado *Verrazano the Navigator, or Notes on Giovanni de Verrazano, and on a Planisphere of 1529, illustrating his American Voyage in 1529*, ilustrando a súa viaxe americana, sendo esta unha revisión e ampliación dun artigo lido na *American Geographical Society* o 28 de novembro de 1871.

## Epónimos 
Seu amigo, o ictiólogo Theodore Nicholas Gill, honrou a Brevoort dándolle o seu nome á especie *Selene brevoortii*, peixe da familia dos caránxidos.

## Abreviatura 
A abreviatura **Brevoort** emprégase para recoñecer a James Carson Brevoort como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lydenberg, Harry Miller (1916): "History of the New York Public Library". *Bulletin of the New York Public Library* **20**: 639–641.
* Wilson, J. G. & Fiske, J., eds. (1900): "Brevoort, Henry", en  ''Appletons' Cyclopædia of American Biography*. New York: D. Appleton.

### Ligazóns externas 
* Brevoort, James Carson (1873): "Notes on Giovanni da Verrazano and on a Planisphere of 1529, Illustrating His American Voyage in 1524, with a Reduced Copy of the Map". *Journal of the American Geographical Society of New York'' **4**: 145–297.
Boris Gaganelov

**Boris Atanasov Gaganelov** (en ), nado en Petrich o 7 de outubro de 1941 e finado en Sofía o 5 de xuño de 2020, foi un futbolista e adestrador búlgaro.

## Traxectoria 
Defensa histórico do CSKA Sofia, é o futbolista con máis partidos na historia do club, no que xogou de 1960 a 1974, sumando 350 partidos de liga e 36 en competicións europea (30 na Copa de Europa e 6 na Recopa de Europa). Gañou sete veces a liga búlgara e seis veces a Copa de Bulgaria. Na tempada 1966/67 disputou as semifinais da Copa de Europa contra o Inter de Milán de Helenio Herrera, quedando eliminado tras un partido de desempate.

Foi 51 veces internacional coa selección de Bulgaria, 29 delas como capitán do equipo. Representou a Bulgaria nos Mundiais de 1966 e 1970, caendo en ambos casos na primeira fase.

Faleceu o 5 de xuño de 2020.

## Palmarés 
;CSKA Sofia
* **Primeira división de Bulgaria (7):** 1960/61, 1961/62, 1965/66, 1968/69, 1970/71, 1971/72, 1972/73.
* **Copa de Bulgaria (6):** 1961, 1965, 1969, 1972, 1973, 1974.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en National-Football-Teams.com .
Felipe Mesones

**Felipe Mesones Temperán**, nado en Buenos Aires o 9 de febreiro de 1936 e finado en Murcia o 15 de decembro de 2017, foi un futbolista e adestrador arxentino.

## Traxectoria 
### Como xogador 
Xogaba de extremo dereito, era rápido, tiña facilidade para o desmarque e un forte golpeo do balón. Comezou a súa carreira futbolística no seu país, militando nas filas do Boca Juniors, o San Lorenzo de Almagro e o Atlanta, pasando logo polo Independente Santa Fe de Colombia, no que xogou unha tempada. A continuación trasladouse a España, onde xogou o resto da súa carreira, pasando polo Real Murcia, Levante, Hospitalet e Europa, retirándose neste último en 1967.

### Como adestrador 
Tras colgar as botas regresou á Arxentina, onde comezou a súa carreira como adestrador dirixindo o San Telmo. A continuación volveu cruzar o océano Atlántico para volver ao fútbol español, no que desenvolveu o resto da súa carreira como técnico durante as seguintes tres décadas.

Tras unha tempada no Mahón, e dúas no Cartagena, de Tercera División, comezou a súa primeira etapa como adestrador do Real Murcia na tempada 1972/1973 da Segunda División. Na súa primeira campaña proclamouse campión da categoría, logrando o ascenso á Primeira División.

Na seguinte tempada conseguiu a permanencia, pero na campaña 1974/75 foi cesado tras 10 xornadas, sendo substituído por Puskás.

Nas seguintes campañas pasou polos bancos do Tenerife, Elxe, Hércules, Salamanca, Valladolid, Granada e Cartagena.

En 1987 comezou a súa terceira etapa no Elche, conseguindo o ascenso a Primeira División tras rematar subcampión de Segunda. Máis tarde pasou dúas tempadas de novo no Murcia, disputando na segunda delas a promoción de ascenso a Primeira, pero sendo derrotado polo Zaragoza. 

Posteriormente pasou polo Salamanca (por terceira vez) e polo Betis, antes de comezar a súa segunda etapa no Valladolid, co que conseguiu o terceiro ascenso a Primeira da súa carreira. Nos seguintes anos adestrou varios equipos de Segunda e Segunda B, incluída unha terceira etapa no Murcia, converténdose no adestrador que máis partidos dirixiu no club (196). Pechou a súa carreira na tempada 2001/02 no Cartagonova.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Datos do adestrador en BDFutbol .
Anxo Rei

miniatura|dereita|Anxo Rei durante unha actuación.
**Ángel Rey Núñez,** máis coñecido como **Anxo Rei**, nado en Rubiá o 16 de febreiro de 1957, é un cantautor galego.

## Traxectoria 
Leva máis de corenta anos cantando e compoñendo cancións, con letras propias e con poemas de Rosalía de Castro, Celso Emilio Ferreiro, Antón Tovar, Darío Xohán Cabana, Xosé Rodríguez Ferrer ou Florencio Delgado Gurriarán. Con versos deste último gravou en 2003 *Fronteira de cegoñas*, o seu primeiro disco

A súa discografía complétase con *A rabela da pluma* (2006) con poemas de Antón Tovar; *Ao son da auga* (2009); *O año pitaño* (2012), para público infantil; Rosa (2016), dedicado á súa compañeira e producido polo músico valdeorrés Jorge Fernández Ojea, que tamén lle fixo os arranxos. Finalmente participou no disco colectivo Poesía Galega en Música (2015). No ano 2012 presentou no Barco, na XII edición da Festa do Botelo, unha canción dedicada ao botelo, embutido moi apreciado na comarca valdeorresa.

Anxo Rei traballou como celador no Servizo Galego de Saúde ata a súa xubilación. Ten participado en numerosos festivais e ofrecido recitais en localidades de toda Galicia.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* https://www.osil.info/anxo-rei-presenta-o-seu-novo-disco-rosa-un-tributo-sua-dona-e-musa/
* https://www.laregion.es/articulo/valdeorras/cantautor-rubia-anxo-rei-graba-disco-ninos/20120217084023191089.html?webview=1
* https://www.laregion.es/articulo/valdeorras/anxo-rei-pondra-musica-abrazos-nos-quito-covid/202102072053141004744.html
* http://festadobotelo.es/gl/a-cancion-do-botelo 
* https://ezajodewit.jimdofree.com/comezo/anxo-rei/
Selene (homónimos)

O nome **Selene** pode referirse a:
* **Selene**, na mitoloxía grega,  deusa filla  dos titáns Hiperión e Tía, representación da Lúa.
* ***Selene***, xénero de peixes da familia dos caránxidos.
Selene (xénero)

miniatura|260px|*Selene vomer*
***Selene*** é un xénero de peixes teleósteos da  orde dos perciformes e familia dos caránxidos.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1802 polo zoólogo, político e músico francés Bernard Germain Étienne de Laville-sur-Illon, conde de Lacépède.

### Sinónimos 
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Segundo o WoRMS
**Selene brevoortii* (Gill, 1863)
**Selene brownii* (Cuvier, 1816)
**Selene dorsalis* (Gill, 1863)
**Selene orstedii* Lütken, 1880
**Selene peruviana* (Guichenot, 1866)
**Selene setapinnis* (Mitchill, 1815)
**Selene spixii* (Castelnau, 1855)
**Selene vomer* (Linnaeus, 1758) 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Froese, R. & Pauly, D., eds. (2022): *Selene*, en FishBase.
 
### Outros artigos 
* Caránxidos

### Ligazóns externas 
* *Selene* na ADW.
* *Selene* na EOL.
Selene brevoortii

miniatura|240px|Perfil
***Selene brevoortii*** é unha especie de peixe da  orde dos perciformes, familia dos  caránxidos, unha das oito icluídas no xénero *Selene*.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1863 polo ictiólogo  estadounidense Theodore Nicholas Gill, 

### Sinónimos 
Ademais de polo nome actualmentge válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:

## Hábitat e características 
É unha especie bentopeláxica que se encontra xeralmente preto da costa, a profundidades inferiores aos 50 m. 

O corpo, sen escamas, está e fortemente comprimido. A rama inferior do primeiro arco branquial ten de 29 a 34 branquias. A primeira aleta dorsal está sustentada por 8 raios duros, seguidos por outra sección con de 20 a 23 raios brandos. Os lóbulos anteriores da segunda aleta dorsal e da aleta anal son moi longos nos adultos. A coloración do corpo dos adutos é dourada ou prateada, con reflexos azuis metálicos; os xuvenís son amarelados, con barras transversais indistintas, interrompidas, escuras.

## Bioloxía 
Os adultos atópanse en augas costeiras pouco profundas en pequenos cardumes preto do fondo.

## Estado de conservación 
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que esta especie está moi estendida no Pacífico oriental tropical, que non hai grandes ameazas para ela, e que non hai indicios na actualidade dunha diminución das súas poboaciós, cualifica o seu status como *LC* (pouco preocupante). Está catalogado como Preocupación Menor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Froese, Rainer & Pauly, Daniel, (2019): "Selene brevoortii" en FishBase.
* Robertson, D. R. & Allen, G. R. (2006): *Shore fishes of the tropical eastern Pacific: an information system*. Balboa, Panamá: Smithsonian Tropical Research Institute.

### Outros artigos 
* Caránxidos
* *Selene*

### Ligazóns externas 
* Catalogue of Life .
* *Selene brevoortii* (Gill 1863) na EOL.
Calidonia, Panamá

**Calidonia** é un correxemento do distrito de Panamá, situado no centro urbano da Cidade de Panamá. Foi fundado o 29 de abril de 1915, data na que a cidade foi dividida en catro sectores. O seu extremo oriental forma parte da liña costeira da baía de Panamá. Limita cos correxementos de Curundú, Bella Vista e Santa Ana; ao oeste, norte e sur, respectivamente.

## Toponimia 
Entre 1698 e 1699, William Patterson dirixiu unha colonia escocesa que se asentou na actual Calidonia. Este bautizou a lugar como Baía de Caledonia, en honra ao nome latino de Escocia. O español Francisco Silvestre, nos seus escritos escribe o nome da área onde se asentaron os escoceses como "Calidonia" e non "Caledonia", sendo esta unha latinización do nome.

## Historia 
Os primeiros habitantes establecéronse nas sabanas do actual barrio de San Miguel, onde había máis de 40 bohíos habitados por mestizos e negros.

Durante a unión a Colombia, rexistráronse numerosos choques entre liberais e conservadores, na batalla da Ponte de Calidonia. A Ponte de Calidonia foi o que hoxe é o Museo Afroantillano e o Museo Antropolóxico Reina Torres de Araúz. 

## Xeografía 
### Localización 

### Barrios 
Na actualidade, o correxemento está conformado por cinco barrios: Calidonia, Marañón, San Miguel, La Exposición e Perejil.

## Educación 
No correxemento están situadas numerosas escolas primarias, secundarias e técnicas, tanto oficiais como privadas. Entre elas poden mencionarse a Escola Pedro J. Sosa, Federativa do Brasil, República de Chile, República de Venezuela, Escola Don Bosco, Instituto Comercial Bolívar, entre outras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Corregimiento de Calidonia - Municipio de Panamá
Polvoreira

[miniatura|A [polvoreira de Montjuïc, en Barcelona.]]
Unha **polvoreira** é un edificio de uso militar onde se almacena a pólvora e as municións ou explosivos feitos a base de pólvora. Habitualmente tamén se produce esta. Dado que dentro destes almacéns gárdanse materiais explosivos, a historia das polvoreiras está chea de numerosos accidentes, entre os cales pódense destacar os seguintes:

* A explosión da polvoreira de Delft, nos Países Baixos (daquelas as Provincias Unidas), que causou a morte de máis dun centenar de habitantes e destruíu parte da cidade. Tivo lugar o 12 de outubro de 1654.
* A explosión da polvoreira de Grenelle (hoxe barrio de París), o 31 de agosto de 1794. Houbo máis dun milleiro de vítimas, entre persoal do almacén e a poboación veciña, e todos os arredores resultaron afectados.
* A explosión da polvoreira de Santo Ferran, en Palma, o 25 de novembro de 1895, considerado o accidente laboral máis lutuoso das illas Baleares. Causou a morte de 97 empregados, a maior parte deles mulleres e nenos.
* A explosión da polvoreira no barrio de Calidonia en Panamá, o 5 de maio de 1914. Provocou a morte de bombeiros, policías e civís.
* A explosión da polvoreira das Dezaoito Pontes, en Lille, ao norte de Francia, o 11 de xaneiro de 1916. Provocou 104 mortos e 400 feridos, e especúlase que fose obra dunha sabotaxe contra o exército alemán ocupante durante a primeira guerra mundial.
* A explosión da polvoreira da Armada, en Cádiz, o 18 de agosto de 1947 que causou a morte de máis de 250 habitantes e provocou graves danos na cidade.
* As explosións de Río Tercero de 1995, na provincia de Córdoba (Arxentina), caso criminal ocorrido o 3 de novembro de 1995 que causou a morte de 7 persoas e deixou polo menos 300 feridos de distinta gravidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Las Ventanas del Tiempo, «Una tragedia olvidada: La explosión del polvorín de Sant Ferran en Palma»
DMAP

**DMAP** pode refereirse a:

* Digital Media Access Protocol, unha familia de protocolos propietarios de Apple.
* 4-Dimetilaminopiridina (CH3)2NC5H4N), un derivado da piridina.
* 4-Dimetilaminofenol (C8H11NO), un composto aromático que contén fenol e grupos funcioanais amino.

## Véxase tamén 
* Dimetilalil pirofosfato (DMAPP)
James van Hoften

**James Dougal Adrianus "Ox" van Hoften**, nado en Fresno, California, o 11 de xuño de 1944, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-41-C e STS-51-I.

## Traxectoria
Van Hoften graduouse en enxeñaría civil pola Universidade de California en Berkeley en 1966 e é máster en enxeñaría hidráulica e ten un doutoramento na mesma materia pola Universidade do Estado de Colorado en 1968 e 1976 respectivamente. Foi seleccionado como candidato a astronauta pola NASA en xaneiro de 1978, completando o seu adestramento en agosto de 1979. Participou nas misións STS-41-C e STS-51-I, pasando 14,08 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-41-C
*STS-51-I
Segunda guerra bóer

miniatura| As tropas bóer prepáranse para a batalla

A **segunda guerra bóer** (en inglés: *Second Boer War,* en , en , *Tweede Boereoorlog*, *Anglo-Boereoorlog* ou *Engelse oorlog* —'segunda guerra de liberación', 'segunda guerra bóer', 'guerra anglo-bóer' e 'guerra inglesa' respectivamente), foi unha guerra que durou dende o 11 de outubro de 1899 ao 31 de maio de 1902. 

## Historia 
### Lugar da guerra 
Desenvolveuse no territorio do sur de África, no que serían os actuais estados de Suráfrica, Lesotho e Eswatini. 

### Bandos belixerantes 
O Imperio Británico loitou contra os colonos holandeses africáneres de fala afrikáans de dúas repúblicas bóer independentes, a República Surafricana (República de Transvaal) e o Estado Libre de Orange.

### Desenrolo 
Winston Churchill, que máis tarde se fixo famoso como estadista (primeiro ministro do Reino Unido) e escritor, foi capturado pero escapou. 

Nese momento, os británicos fixeron uso dos campos de concentración. Isto debilitou aos bóers e axudou aos británicos a evitar que a guerra durase máis.

As tropas británicas gañaron a guerra. Como resultado, ambas repúblicas foron anexionadas ao Imperio Británico. Máis tarde, ambos foron finalmente incorporados á Unión de Suráfrica, un dominio do Imperio Británico, en 1910. O conflito coñécese comunmente como **guerra dos bóers** ou dos **bóeres**, pero tamén se coñece como a **guerra de Suráfrica** fóra de alí, a **guerra anglo-bóer** entre a maioría dos surafricanos e en afrikáans como *Anglo-Boereoorlog* ou *Tweede Vryheidsoorlog* ("segunda guerra de liberación" ou  "Second Freedom War") ou o **Engelse oorlog** (guerra inglesa).

A segunda guerra dos bóers forma parte das coñecidas como guerras dos bóers. Estes inclúen a menos coñecida primeira guerra bóer que tivo lugar desde decembro de 1880 até marzo de 1881.

## Notas
Tuberaria lignosa

A **loitosiña** (***Tuberaria lignosa***) é unha especie de planta da familia das cistáceas.

## Descrición 
Herba perenne rizomatosa de base leñosa pubescente na parte inferior. Talos de até 40 cm, ascendentes, ramificados. Follas sen estípulas; as basais de até 8,5 (-10) x 2,5 (-3,5) cm, espatuladas ou oblanceoladas, a maioría en roseta; as caulinares máis pequenas ou bracteiformes. Inflorescencia laxa, bracteada, con pedúnculos de 9-25 mm e reflexos na frutificación. Sépalos externos de (1,5-) 3-7,5 x (0,3-) 1-1,4 mm, lineares; os internos de 9-17 x 5-7 mm, ovado-lanceolados. Pétalos de 10-15 mm. Cápsula con valvas ovadas, híspidas no ápice.

## Distribución e hábitat 
Mediterráneo occidental. Entre carrouchas e carrascas  sobre chans silíceos. Florece e frutifica de primavera a verán.

## Usos 
Na primavera recóllense as rosetas de follas e as ramas florecidas, para secar á sombra nun lugar seco. Despois de seca, prepáranse infusións para tratar problemas  de estómago e das vías urinarias. A decocción de toda a planta, usada soa ou mesturada con malva branca (*Malva neglecta*) e follas de nogueira (*Juglans rexia*) empregada como desinfectante tanto para as persoas como para os animais, Utilízase durante os coidados posparto.

## Notas
Tuberaria

***Tuberaria*** é un xénero de plantas de flores con 27 especies da familia Cistaceae. 

É nativo do occidente e sur de Europa onde se produce en lugares secos e pedregosos, a miúdo cerca do mar. 

## Descrición 
As follas atópanse nunha roseta na base da planta e, a continuación, opostas no talo, son simples, ovais de 2-5 cm de lonxitude e 1-2 cm de ancho. As flores son de 2-5 cm de diámetro, con cinco pétaos, de cor amarela cunha mancha vermella na base de cada pétalo, a mancha vermella actúa como un «obxectivo» para os insectos polinizadores. 

Especies de *Tuberaria* utilízanse como plantas alimenticias polas larvas dalgunhas especies de Lepidopteras, incluídas algunhas do xénero *Coleophora*. 

## Especies seleccionadas 
## Sinonimia 
* *Therocistus* Holub

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Flora Europaea: *Tuberaria*
Pezós, Pezós, Pezós

**Pezós** é un lugar da parroquia de Pezós, capital do concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias. 
Situado a 328 metros sobre o nivel do mar, a vila localízase no sur do concello e en 2021 tiña unha poboación de 41 habitantes.
## Notas
Michele Padovano

**Michele Padovano**, nado en Turín o 28 de agosto de 1966, é un exfutbolista italiano que xogaba como dianteiro.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira futbolística no Asti TSC da Serie C2, antes de pasar polo Cosenza, Pisa, Napoli e Genoa. Entre 1993 e 1994 xogou no Reggiana, onde as súas actuacións chamaron a atención do adestrador da Juventus Marcello Lippi, que o fichou no verán de 1995. Coa Juventus gañou a Liga de Campións en 1996, marcando un gol en cuartos de final ante o Real Madrid, así como un dos lanzamentos durante a quenda de penaltis da final ante o Ajax.

Na súa época na *Juve*, o seleccionador Cesare Maldini convocouno para a selección italiana, coa que xogou un único encontro, unha vitoria por 3-0 ante Moldova, o 29 de marzo de 1997. Entrou no minuto 68, substituíndo ao tamén debutante Christian Vieri.

Unha grave lesión nun xeonllo relegouno ao filial do club, e finalmente foi vendido ao Crystal Palace en novembro de 1997. Xogou só 12 partidos na Premier League, marcando un gol contra o Leicester City. Posteriormente pasou polo Metz e polo Como, onde tampouco conseguir triunfar. A continuación regresou a Londres a reclamarlle ao Palace unha débeda dun millón de libras.

Non volveu xogar ningún encontro máis, poñendo fin á súa carreira no 2001. En 2011 foi finalmente condenado a oito anos e oito meses de cárcere.

## Palmarés 
**Cosenza**

* **Serie C1 (1):** 1987/88.

**Juventus**

* **Serie A (1):** 1996/97.
* **Supercoppa Italiana (1):** 1995, 1997.
* **Liga de Campións (1):** 1995/96.
* **Supercopa de Europa (1):** 1996.
* **Copa Intercontinental (1):** 1996.

**Como**

* **Serie C1 (1):** 2000/01.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en tuttocalciatori.net .
* Datos do xogador en BDFutbol .
Pezós (homónimos)

**Pezós** é un topónimo galego, procedente do antropónimo latino Petiosus , presente na Terra Eo-Navia e que se pode referir a:

*Pezós, concello e parroquia do occidente de Asturias;
**Pezós, vila capital do concello homónimo;
*Pezós, parroquia do concello de San Martín de Ozcos.
## Notas
Serviz, Güimil-Serviz, Barxas

**Serviz** é un lugar da parroquia de Güimil-Serviz no concello de Barxas que se localiza na comarca do Bierzo na provincia de León. 
Sitúase a 790 metros sobre o nivel do mar e segundo o INE no ano 2021 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución en relación a 2010 cando tiña 9 habitantes.

## Notas
Sagrado

O **sagrado** describe algo que está dedicado ou apartado para o servizo ou a adoración dunha deidade; considérase digno de respecto ou devoción espiritual; ou inspira temor ou reverencia entre os crentes. A propiedade adscríbese a miúdo a obxectos (un "artefacto sagrado" que se venera e bendice), ou lugares ("terra sagrada").

O sociólogo francés Émile Durkheim considerou a dicotomía entre o sagrado e o profano como a característica central da relixión: "a relixión é un sistema unificado de crenzas e prácticas relativas ás cousas sagradas, é dicir, as cousas apartadas e prohibidas". Na teoría de Durkheim, o sagrado representa os intereses do grupo, especialmente a unidade, que se plasman en símbolos de grupos sagrados, ou tótems. O profano, pola contra, implica preocupacións individuais mundanas.

## Etimoloxía 
A palabra *sagrado* procede do latín *sacer*, referíndose ao que está *consagrado*, *dedicado* ou *purificado* aos deuses ou algo no seu poder, así como aos *sacerdotes*.

## Na relixión 
As relixións orixinarias na India, é dicir, o hinduísmo e relixións derivadas como o budismo, o xainismo e o sikhismo, teñen o concepto de reverenciar e conservar a ecoloxía e o ambiente tratando diferentes obxectos como sagrados, como ríos, árbores, bosques, montañas etc.

As denominacións cristiás máis tradicionais, como as igrexas católicas, anglicanas, luteranas e metodista, cren nos Santos Sacramentos que realiza o sacerdote como o bautismo e a comuñón, así como nas Sagradas Escrituras, a Santísima Trindade e a Santa Alianza.

No islam, a palabra *ħarām* (en ), que adoita traducirse como "prohibido", enténdese máis como "sagrado" ou "santuario" no contexto dos lugares considerados sagrados.

A palabra hebrea *kodesh* (קֹדֶשׁ) utilízase na Tora para significar "apartado" e "distinto", como se atopa na cerimonia do matrimonio xudeu, onde o marido di á súa futura esposa: "Fixéchesme santo segundo a lei de Moisés e Israel" (en ). *Kodesh* tamén se traduce habitualmente como "santidade" e "sacralidade". A Tora describe que os sacerdotes aaronitas e os levitas foron seleccionados por Deus para realizar os servizos do Templo; eles, tamén, son chamados "santos".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Durkheim, Emile (1915) *The Elementary Forms of the Religious Life*. Londres: George Allen & Unwin (publicado orixinalmente en 1915, tradución ao inglés de 1915)
* Eliade, Mircea (1957) *The Sacred and the Profane: The Nature of Religion*. Nova York: Harcourt, Brace & World
* Thomas Jay Oord e Michael Lodahl (2006) *Relational Holiness: Responding to the Call of Love*. Kansas City, Missouri: Beacon Hill. 
* Pals, Daniel (1996) *Seven Theories of Religion*. Nova York: Oxford University Press. US 
* Sharpe, Eric J. (1986) *Comparative Religion: A History*, 2nd ed., Londres: Duckworth, 1986/La Salle: Open Court. 
### Ligazóns externas 
*  The Sacred and the Profane by Carsten Colpe (Encyclopedia of Religion)
Christof Boehringer

**Christof Boehringer**, nado en 1934, é un numismático e arqueólogo clásico alemán.

## Traxectoria 
Christof Boehringer é fillo do tamén arqueólogo e numismático Erich Boehringer (1897-1971).

Estudou Arqueoloxía Clásica e doutorouse na Universidade de Múnic en 1966. Logo exerceu como conservador da colección arqueolóxica e numismática do Instituto Arqueolóxico da Universidade de Gotinga desde 1967 ata a súa xubilación en 1999, aínda que segue vinculado a el na condición de "director académico xubilado".

Boehringer está especializado na moeda helenística e en diversos aspectos da numismática siciliana.
* (2022): Jeton de Vermeil, da *Société française de Numismatique*.

## Publicacións 
Esta é unha escolma dalgúns dos artigos publicados por Boehringer nas principais revistas numismáticas europeas do seu tempo, así como dos seus traballos monográficos máis salientables:

### Artigos 
* (1978). "Bemerkungen zur sizilischen Bronzeprägung im 5. Jahrhundert v. Chr.". En *Schweizer Münzblätter*, 111. Páxinas 49-65.
* (1985). "Dokumentation des Schatzfundes von Pachino 1960 (IGCH 2090)". En *Schweizerische Numismatische Rundschau*, 64. Páxinas 43-48.
* (1999). "Bronze, Silber, Gold : Überlegungen zu den nominalen einiger sizilischer Goldmünzen". En *Revue Belge de Numismatique*, 145. Páxinas 49-59.
* (2006). "Zwei Fragen zur syrakusanischen Numismatik". En *Revue Numismatique*, 162. Páxinas 25-35.
* (2011). "Monete in tomba: due tesoretti di argento dalla necropoli occidentale di Himera". En ''Annali dell'Istituto Italiano di Numismatica,* 57. Páxinas 9-38.

### Monografías 
* (1972). *Zur Chronologie mittelhellenistischer Münzserien, 220-160 v. Chr*. De Gruyter, Berlín. ISBN 9783110017632
* (1979). *Die Skulpturen der Sammlung Wallmoden*. Göttingen Archäolog. Inst. Gotinga.
* (1984). *Syrakusanischer Münzstempel der Epoche des Agathokles* (con O. P. di Floristella). NR, Wetteren.
* (1995). *Das alte Griechenland: Geschichte und Kultur der Hellenen* (con A. H. Heinrich). Bertelsmann, Múnic. ISBN 9783570014776
* (2003). *Katalog der byzantinischen Münzen'' (con A. U. Sommer). Universitätsverlag, Gotinga. 

## Notas
Carlo Tagnin

**Carlo Tagnin**, nado en Valle San Bartolomeo, Alessandria, o 18 de novembro de 1932 e finado en Alessandria o 13 de marzo de 2000, foi un futbolista e adestrador italiano, que xogaba como centrocampista. Xogou en varios equipos italianos e destacou especialmente no célebre Inter de Milán de Helenio Herrera, co que gañou tres títulos da Serie A, dúas Copas de Europa e unha Copa Intercontinental.

## Traxectoria 
### Como xogador 
Formouse como futbolista na canteira do Torino, aínda que debutou profesionalmente nas filas do Alessandria da súa cidade natal, na Serie C, club ao que foi cedido durante a tempada 1952/53 e co que ascendeu á Serie B. Ao ano seguinte volveu ao Torino, co que debutou na Serie A o 13 de setembro de 1953 nun empate 1-1 ante a Sampdoria. 

En 1954 pasou ao Monza, co que xogou tres anos na Serie B, regresando brevemente ao Alessandria para a tempada 1957/58 da Serie A. En 1958 fichou pola Lazio, coa que gañou ese mesmo ano a Copa de Italia, sendo titular na final contra a Fiorentina, á que derrotaron por 1-0 no Stadio Olimpico, cun tanto de Maurilio Prini.

Entre 1959 e 1961 xogou no Bari, sendo posteriormente suspendido durante dúas tempadas e media tras ser acusado de estar implicado nun escándalo de apostas. A súa condena foi posteriormente reducida a un ano, e en 1962 fichou polo Inter de Milán, club co que acadou os seus maiores éxitos como futbolista, e no que xogou ata 1965. 

Alí formou parte do *Grande Inter* de Helenio Herrera, co que gañou dúas ligas, dúas Copas de Europa e unha Copa Intercontinental. Foi titular na primeira das finais europeas, en 1964 contra o Real Madrid no Praterstadion de Viena, onde demostrou as súas excelentes habilidades de marcación ante o xogador estrela do club español, Alfredo Di Stéfano. Disputou un total de 56 partidos co Inter (36 deles na Serie A), e marcou 1 gol.

Rematou a súa carreira en 1966, despois dunha última tempada co Alessandria na Serie B.

### Como adestrador 
Trala súa retirada dos campos de fútbol comezou a súa carreira como adestrador. O seu primeiro equipo foi o Albese, pasando logo polo Savona antes de regresar ao Inter, onde adestrou durante anos o equipo xuvenil. En 1985 pasou a dirixir os xuvenís do Alessandria durante dous anos, converténdose no adestrador do primeiro equipo na tempada 1985/86.

morreu dun osteosarcoma o 13 de marzo de 2000, na súa Alessandria natal, aos 67 anos.

## Palmarés 
**Lazio** 

* **Coppa Italia (1):** 1958.

**Inter de Milán**

* **Serie A (2):** 1962/63, 1964/65.
* **Copa de Europa (2):** 1963/64, 1964/65.
* **Copa Intercontinental (1):** 1964.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en Transfermarkt .
Miño Cuevo

**Miño Cuevo** é un pico da serra da Culebra que con 1 207 metros constitúe o seu segundo cume máis elevado tras Pena Mira.

## Localización 
Atópase no termo municipal de Ferreras de Arriba, a uns 5 km ao oeste da capital municipal, e en plena serra da Culebra.

## Orografía 
A serra presenta en xeral unha orografía suave, con altitudes que van  dos 800 a algo máis de 1.200 metros. Dende o punto de vista xeolóxico, a elevación formouse como consecuencia de varios pregamentos hercinianos .

## Notas