open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ficolina

As **ficolinas** son receptores de recoñecemento de padrón que se unen a grupos acetilo presentes nos carbohidratos da superficie das bacterias e funcionan como mediadores da activación da vía da lectina da fervenza do complemento.

## Estrutura 
As ficolinas son un grupo de lectinas oligoméricas cun dominio N-terminal similar ao coláxeno e un dominio C-terminal similar ao fibrinóxeno. A estrutura primaria das ficolinas comprende 288 aminoácidos. A combinación de dominios similares ao coláxeno e ao fibrinóxeno permite que estas proteínas formen unha subunidade básica que contén unha cola de tripla hélice e un trío de cabezas globulares.

## Papel na inmunidade innata 
Os mecanismos de recoñecemento da inmunidade innata son sofisticados e neles interveñen as ficolinas. As secrecións exócrinas proporcionan diversos factores solubles que teñen a capacidade de protexer o corpo de posibles patóxenos. As ficolinas recoñecen as estruturas dos carbohidratos da superficie dos patóxenos como o seu padrón molecular asociado a patóxenos (PAMP) e activan a vía da lectina do sistema do complemento. Concretamente, as ficolinas únense a grupos acetilo presentes en certas moléculas bacterianas, como a N-acetilglicosamina, un compoñente do peptidoglicano da parede celular bacteriana. Cando as ficolinas e unen aos seus ligandos PAMP polo seu dominio C-terminal similar ao fibrinóxeno,

As colectinas e ficolinas tamén se chaman lectinas colaxenosas. A familia das colectinas consta de proteínas dependentes do calcio. En contraste, a familia das ficolinas non se une a PAMPs de maneira dependente do calcio.

Como a ficolinas-2 e -3 se expresan nos hepatocitos, os seus niveis diminúen en casos de doenzas hepáticas avanzadas como a cirrose. Niveis baixos de ficolinas contribúen á disfunción inmune asociada á cirrose.

A inmunólogoa Jeak L. Ding e o seu equipo atoparon que as IgG naturais (nIgG; unha inmunoglobulina non específica da inmunidade adaptativa) non son quiescentes, senón que teñen unha función crucial na defensa inmunitaria innata ao colaboraren coa ficolina (unha proteína inmunitaria innata).

## Notas
Igrexa de San Xoán de Tartu

A **igrexa de San Xoán de Tartu** (en ; en ) é unha igrexa luterana gótica feita en ladrillo da cidade de Tartu, en Estonia. Está dedicada a Xoán Bautista.

## Historia 
Nun principio, a igrexa de San Xoán era un templo católico, xa que as partes máis antigas do edificio actual teñen a súa orixe no século XIV. Antes, no mesmo lugar existía unha igrexa, cando menos, dende a primeira metade do século XIII. As investigacións arqueolóxicas sinalan que ben puido existir alí unha igrexa de madeira no século XII. Isto é particularmente salientable porque a cristianización nacional non tivo lugar até moito máis tarde. O edificio de ladrillo vermello sufriu grandes cambios, xa que foi reconstruído en gran parte despois da Gran Guerra do Norte e da segunda guerra mundial. Engadíronse capelas barrocas en 1746 e 1769. A igrexa agora forma parte da Igrexa Evanxélica Luterana Estoniana.

O grande incendio de Tartu comezou preto da igrexa en 1775, mais a igrexa e a próxima Casa de Uppsala salváronse da destrución que destruíu case duascentas casas.

A finais do século XIX a igrexa era un centro de ensino primario. A actriz Amalie Konsa recibiu alí a súa única educación.

## Congregación da Igrexa 
A igrexa é utilizada pola Universidade de Tartu-Congregación de San Xoán (en ). Antes de 2001, a Congregación da Universidade de Tartu e a Congregación de San Xoán de Tartu era agrupacións independentes.

## Galería de imaxes 

Tartu asv2022-04 img32 View from Emajõe Tower.jpg|Vista da igrexa dende a Torre Emajõe.
St Johanniskirche 1860 Höflinger.jpg|Igrexa de San Xoán en 1860 por Louis Höflinger.
Tartu Jaani kirik, Körber.jpg|A igrexa en 1794.
6916 Tartu Jaani kirik.jpg|Vista do interior.
Tartu_Jaani_Church_2007_5.jpg|Altar.
Tartu_Jaani_Church_2007_10.jpg|Entrada.

## Notas
Fórmula de reflexión

En matemáticas, unha **fórmula de reflexión** ou **relación de reflexión** para unha función  é unha relación entre  e . É un caso especial dunha ecuación funcional. É común na literatura matemática usar o termo "ecuación funcional" para o que son especificamente fórmulas de reflexión.

As fórmulas de reflexión son útiles para o cálculo numérico de funcións especiais. En efecto, unha aproximación que ten maior precisión ou só converxe nun lado dun punto de reflexión (normalmente na metade positiva do plano complexo) pódese empregar para todos os argumentos.

## Fórmulas coñecidas 
As funcións pares e impares satisfán por definición relacións de reflexión sinxelas arredor de . Para todas as funcións pares,

:f(-x) = f(x),

e para todas as funcións impares,

:f(-x) = -f(x).

Unha relación famosa é a **fórmula de reflexión de Euler**

:\Gamma(z)\Gamma(1-z) = \frac{\pi}{\sin{(\pi z)}}, \qquad z \not\in \mathbb Z

para a función gamma \Gamma(z), debido a Leonhard Euler .

Tamén hai unha fórmula de reflexión para a función poligamma de orde , ,

:\psi^{(n)} (1-z)+(-1)^{n+1}\psi^{(n)} (z) = (-1)^n \pi \frac{d^n}{d z^n} \cot{(\pi z)} 

que nace trivialmente do feito de que as funcións poligamma se definen como derivadas de \ln \Gamma e así herdan a fórmula de reflexión.

O dilogaritmo tamén satisfai unha fórmula de reflexión, 
:\operatorname{Li}_2(z)+\operatorname{Li}_2(1-z)=\zeta(2)-\ln (z)\ln(1-z)

A función zeta de Riemann  cumpre

:\frac{\zeta(1-z)}{\zeta(z)} = \frac{2\, \Gamma(z)}{(2\pi)^{z}} \cos\left(\frac{\pi z}{2}\right),

e a función Xi de Riemann  cumpre

:\xi(z) = \xi(1-z). 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Función gamma
* Función sinc
* Funcións especiais
* Ecuación funcional
### Ligazóns externas 
* 
*
Richard Roland Holst

**Richard Nicolaüs Roland Holst**, nado en Ámsterdam o 4 de decembro de 1868 e finado en Bloemendaal o 31 de decembro de 1938, foi un pintor, debuxante, gravador e deseñador simbolista neerlandés. 

## Traxectoria 
[miniatura|*O construtor* (1919), [Rijksmuseum, Ámsterdam]]
Foi fillo de Adriaan Roland Holst e Sabina Posthumus. Casou coa poetisa Henriette Roland-Holst en 1896. Estudou na Rijksacademie van Beeldende Kunsten de Ámsterdam. As súas primeiras obras enmarcáronse no impresionismo, mais desde 1891 iniciouse no simbolismo. Do mesmo xeito que Jan Toorop e Johan Thorn-Prikker, os outros expoñentes do simbolismo neerlandés, tivo contactos co grupo belga Lles Vingt e cos Rosacruz. Na súa obra evidénciase a influencia de Dante Gabriel Rossetti, James McNeill Whistler e Aubrey Beardsley. Desde 1900 dedicouse á arte monumental.

## Véxase tamén
Mullutu-Suurlaht

**Mullutu-Suurlaht** (ou tamén **Mullutu Suurlaht**) é o cuarto lago máis grande de Estonia. Atópase na illa de Saaremaa. Atópase a uns 2 quilómetros ao oeste da cidade de Kuressaare. Ten unha superficie de 1440 hectáreas e unha profundidade máxima de 2,1 metros.

Mullutu-Suurlaht é unha masa de auga salobre composta por dúas partes:

* Suurlaht ou baía de Kellamäe (531 hectáreas, parte leste).
* Baía de Mullutu ou Gran baía de Mullutu (412,4 hectáreas, parte oeste).
Durante as crecidas primaverais habituais, o aumento normal do nivel da auga é de 0,75 metros, cun máximo rexistrado de 1,16 metros), Mullutu-Suurlaht únese temporalmente coas baías próximas de Paadla, Vägara e Kaalupea, formando un corpo de auga que pode acadar até 3600 hectáreas de superficie.

O lago desauga a través do río Nasva, de 3 quilómetros de lonxitude, que o conecta co mar. Grazas a esta forte conexión marítima, o lago é rico en especies de peixes, entre as que se inclúen: alburno, lota, *Carassius carassius*, anguía eléctrica, gobio, perca, lucio, vermella, ruda e *Mimus triurus*.

## Notas
Elmo Nüganen

**Elmo Nüganen**, nado en Jõhvi o 15 de febreiro de 1962, é un director de teatro, director de cinema e actor estoniano. Foi o director artístico do Teatro Municipal de Talín dende 1992.

## Traxectoria 
Licenciouse na Academia de Música e Teatro de Estonia en 1988 e despois foi profesor na academia entre 1998 e 2002 e entre 2008 e 2012. Dirixiu os filme bélicos *Nimed marmortahvlil* de 2002 e *1944* de 2015. *Nimed marmortahvlil* foi visto por máis de 168.000 persoas en Estonia e foi escollido para o Festival de Cinema de Taormina de 2003, mentres que *1944* rexistrou a semana de estrea nos cinemas máis exitosa da historia do cinema estoniano e converteuse na proposta de Estonia para o Óscar ó mellor filme internacional.

Nüganen recibiu múltiples premios polo seu traballo no teatro, incluíndo o Premio Anual de Teatro de Estonia ao mellor director en 1992, 1995, 2000, 2007 e 2010, e o Premio Cultural Nacional de Estonia en 1996, 1999 e 2009. Casou coa actriz Anne Reemann. Tiveron tres fillas, Saara, Maria-Netti e Sonja.

## Filmografía 
### Como director 
### Como actor 
## Notas
Manuel López Fernández

**Manuel López Fernández**, nado en Becerreá, foi un militar e político galego

## Traxectoria 
Oficial retirado do exército, foi nomeado alcalde de Becerreá por Real Orde o 1 de xaneiro de 1916. Cesou no cargo en 1920. Logo do golpe de Estado que iniciou a ditadura de Primo de Rivera, foi ordenada a súa detención polo capitán Antonio Montenegro que realizaba unha inspección no concello de Becerreá en novembro de 1923.
## Notas
Teatro Estonia

O **Teatro Estonia**, orixinalmente chamado **Estonia teatri- ja seltsimaja** é un teatro e sala de concertos situado no número 4 da rúa Estonia puiestee en Talín, Estonia. O edificio de estilo *Art Nouveau* foi deseñado polos arquitectos Armas Lindgren e Wivi Lönn e ao finalizar a súa construción en 1938 converteuse no edificio máis grande da cidade. 
O edificio acolle o Teatro de Estonia nun dos seus lados e o Auditorio de Estonia no outro. No proxecto orixinal a sala para teatro tiña capacidade para 874 persoas, mentres que a sala de concertos podía acoller 1200 persoas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arquitectura de Estonia
Concello de Rapla

**Rapla** (estoniano: *Rapla vald*) é un concello rural do condado de Rapla, no noroeste de Estonia. O municipio ten unha área de 859 km2 e no ano 2024 tiña unha poboación de 13 524 habitantes.

O municipio de Rapla formouse no ano 2017 pola fusión dos anteriores concellos rurais de Rapla, Juuru, Kaiu e Raikküla.

O concello ten unha cidade, Rapla, cinco vilas pequenas e 83 aldeas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Linguas de Panamá

[miniatura|dereita|As [linguas chibchas de América eran a principal familia lingüística do actual territorio de Panamá antes da invasión española.]]
En Panamá fálanse cando menos 19 linguas. Entre o 87 e 88% da poboación panameña sabe ler e escribir.

A lingua maioritaria e oficial é o castelán panameño, o cal ten 2.100.000 falantes. Hai 128.000 falantes de ngäbere, 268.000 falantes de crioulo de Panamá (de base inglesa e con influencia de linguas africanas), 57.000 falantes do guna, 15.000 falantes de árabe, 10.000 falantes de emberá setentrional e 6.000 falantes de chinés hakka.

## Linguas minoritarias 
Panamá ten 3.000 falantes de wounaan e teribe, 2.500 falantes de buglere, 1.200 falantes de xaponés, 3.000 do francés e 5.000 de patois (tamén coñecido como patwa ou patúa).

## Linguas sen estatísticas 
O chinés yue (cantonés), e as linguas yiddish oriental, hebrea e coreana tamén se falan no país pero os seus números son descoñecidos. 

## Linguas indíxenas 
A meirande parte de Panamá antes da conquista española parece que estaba poboada por pobos que falaban linguas da familia lingüística chibcha, á cal pertencen o ngäbere, o teribe, o guna, o buglere e o bribri. Tamén houbo pobos nativos cuxas linguas facían parte da familia lingüística chocó, á que pertencen o emberá e o wounaan.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* W. Adelaar (2007): *The Languages of the Andes*. coa colaboración de P.C. Muysken. Cambridge language survey. Cambridge University Press. ISBN 9780521368315
Antonino Pérez Castrillón

**Antonino Pérez Castrillón**, nado nas Nogais o 20 de xullo de 1877, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Avogado en Becerreá. Foi alcalde de Becerreá en 1909. Cesou no cargo en 1912. Foi o último propietario da torre de Torés.

## Vida persoal 
Casou con Eva Fernández Poy, que finou o 22 de marzo de 1958, e foi pai de Eva e Elia Pérez Fernández.

## Notas
Tameharu Hasegawa

**Tameharu Hasegawa** (en ), nado na prefectura de Yamaguchi o 13 de agosto de 1848 e finado o 7 de maio de 1938, foi un alto funcionario do Goberno xaponés.
 
## Traxectoria 
[miniatura|esquerda|[Estatua en Osaca.|284x284px]]

Logo de servir, desde o primeiro ano da era Meiji (1868), como funcionario na prefectura de Hyōgo e posteriormente no ministerio xaponés de Finanzas, en 1870 (3 Meiji) ingresou como director adxunto da Casa da Moeda do Xapón en Osaca. Tras un breve perído ao servizo do Dajokan (Gran Consello de Estado), en 1893 (26 Meiji) ascendeu ao posto de director executivo da Casa da Moeda, substituíndo a Kinsuke Endo. Baixo a súa dirección estableceuse unha nova Lei da Moeda e produciuse á electrificación dos labores de cuñaxe na ceca. 

En xaneiro de 1895, Hasegawa recibiu en Osaca o director da *Royal Mint* de Londres, Charles William Fremantle, a quen coñecera no transcurso dunha xira polas cecas europeas, e acompañouno nunha visita guiada polas instalacións da ceca nipoa.

Tameharu Hasegawa xubilouse en 1913 (2 Taisho), logo de 43 anos de servizo na Casa da Moeda. Na súa memoria ergueuse unha estatua de bronce no interior do acceso principal ao antigo edificio da ceca.

O seu irmán Kinsuke Hasegawa foi vicepresidente da Oficina de Ferrocarrís.

## Honras 
* 1892 (25 Meiji): quinto rango menor.
* 1913 (2 Taisho): terceiro rango menor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa da Moeda do Xapón
Fremantle (homónimos)

**Fremantle** pode estar referido a:

## Persoas 
***Charles William Fremantle** (1834-1914), funcionario británico, director da *Royal Mint*;

## Lugares 
***Fremantle**, cidade da Australia Occidental.
Os Peares (homónimos)

Como topónimo **Os Peares** pode referirse a:

;En Galiza
***Os Peares**, núcleo de poboación galego repartido entre catro parroquias de catro concellos pertencentes a dúas provincias;
***Os Peares**, parroquia do concello da Peroxa;
****Os Peares**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Pearo**, lugar da parroquia de Santeles, no concello da Estrada;
***Os Peres**, lugar da parroquia de Probaos, no concello de Oza-Cesuras.
Conxunto separador

En matemáticas, un conxunto S de funcións con dominio D chámase  e dise que   se para dous elementos distintos x e y de D, existe unha función f \in S tal que f(x) \neq f(y). 

Os conxuntos separadores pódense usar para formular unha versión do teorema de Stone-Weierstrass para funcións con valores reais nun espazo compacto de Hausdorff X, coa topoloxía de converxencia uniforme. Afirma que calquera subálxebra deste espazo de funcións é densa se e só se separa puntos. Esta é a versión do teorema probado orixinalmente por Marshall H. Stone.

## Exemplos 
* O conxunto unitario que consiste na función de identidade en \Reals separa os puntos de \Reals.
* Se X é un espazo topolóxico normal T1, entón o lema de Urysohn indica que o conxunto C(X) de funcións continuas sobre X con valores reais (ou complexos) separa puntos de X.
* Se X é un espazo vectorial topolóxico de Hausdorff localmente convexo sobre \Reals ou \Complex, entón o teorema de separación de Hahn-Banach implica que os operadores lineares continuos en X separan puntos.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Factorización de polinomios sobre corpos finitos
* Sistema dual
Igrexa ortodoxa en Estonia

[miniatura|[Catedral de Alexandre Nevsky de Talín|Catedral de Alexandre Nevsky en Talín, construída a finais do século XIX.]]
O **cristianismo ortodoxo en Estonia** é practicado polo 16,5% da poboación segundo datos de 2011, o que a converte na relixión e denominación cristiá máis identificada neste estado maioritario laico despois de superar o cristianismo luterano cun 9,1% (que antes era do 13,6% no censo de 2000) por primeira vez na historia moderna do estado. A ortodoxia oriental, ou máis concretamente o cristianismo ortodoxo oriental, practícase principalmente dentro da minoría étnica rusa de Estonia e por unha minoría na poboación nativa. Segundo o censo de Estonia de 2000, o 72,9% dos que se identificaron como cristiáns ortodoxos eran de orixe rusa.

Existen dúas ramas da Igrexa ortodoxa oriental presentes en Estonia: a Igrexa ortodoxa apostólica de Estonia, unha igrexa autónoma baixo o Patriarcado ecuménico de Constantinopla, e a Igrexa ortodoxa estoniana do Patriarcado de Moscova, unha igrexa semiautónoma baixo a Igrexa ortodoxa rusa.

## Notas
Estline

**Estline** (ás veces escrito como **EstLine**) foi unha compañía navieira sueco-estoniana, propiedade conxunta de Nordström & Thulin e o goberno de Estonia a través de Estonian Shipping Company (ESCO). Estline fundouse en 1989 e tivo un dereito exclusivo de 10 anos sobre o tráfico de pasaxeiros entre Estocolmo (Suecia) e Talín (Estonia). O 28 de setembro de 1994, o buque insignia da compañía, o MS *Estonia*, afundiuse nunha tormenta de outono. En 1998, Nordström & Thulin deixou a empresa conxunta, facendo de Estline unha compañía propiedade enteiramente do estado estoniano. A finais do ano 2000 os barcos de Estline foron fretados por Tallink. Estline declarouse oficialmente en bancarrota en agosto de 2001.

## Notas 
## Véxase tamén
Mogueira

O topónimo **Mogueira** pode referirse a:

;En Galiza
***A Mogueira**, lugar da parroquia de Anllo, no concello de Sober;
***Pedramogueira**, lugar da parroquia de Sobrán (San Martiño de Fóra), no concello de Vilagarcía de Arousa.
Roibas

O topónimo **Roibas** pode referirse a:

;En Galiza
***Augas Roibas**, lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela;
***Pedras Roibas**, lugar da parroquia de Padrenda, no concello de Meaño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Roibos**, lugar da parroquia de Aranga, no concello de Aranga.
O Vilar das Pedras

Como topónimo **O Vilar das Pedras** pode referirse a:

;En Galiza
***O Vilar das Pedras**, lugar da parroquia de Álvare, no concello da Pastoriza;
***O Vilar das Pedras**, lugar da parroquia de Rececende, no concello da Pontenova.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Apteeker Melchior

***Apteeker Melchior*** é un filme estoniano de 2022 dirixido por Elmo Nüganen. É o primeiro título da triloxía cinematográfica de Melchior, baseada nas novelas de Indrek Hargla. Está protagonizado por Märten Metsaviir no papel do boticario Melchior Wakenstede, que resolve crimes no Talín medieval.

## Personaxes 
*Märten Metsaviir como Melchior Wakestende
*Maarja Johanna Mägi como Keterlyn Wakenstede
*Alo Kõrve como Wentzel Dorn
*Siim Kelner como Clingenstain
*Ken Rüütel como Hinric o monxe
*Marko Matvere como Spanheim
*Martin Kork como Martin
*Mait Malmsten como Rode
*Kristjan Sarv como Rinus
*Andero Ermel como Freisinck
*Franz Malmsten como Kilian
*Henessi Schmidt como Hedwig
*Hendrik Toompere Jr. como Casendrope
*Jaan Pehk como Ditmar
*Gatis Gaga como Ludeke
*Liis Maria Kaabel como Valge Akrobaat
*Loora-Eliise Kaarelson como moza na sala do xulgado
*Amanda Hermiine Künnapas como serva

## Produción 
As localizacións de rodaxe en Talín inclúen o mosteiro de Santa Catarina, os Xardíns do Rei de Dinamarca, Raekoja plats e a rúa Pikk Jalg. Tamén se filmaron algunhas escenas no Castelo de Kuressaare.

A segunda parte da triloxía, *Apteeker Melchior. Viirastus*, estreouse en agosto de 2022, e a terceira *Apteeker Melchior. Timuka tütar* en outubro dese mesmo ano. É a primeira vez na historia do cinema de Estonia que se estrea unha triloxía enteira nun só ano natural.

## Estrea 
O filme íase estrear en outubro de 2021, mais adiouse até abril de 2022 por mor da pandemia de COVID-19.

É un dos filmes máis exitosos da historia do cinema de Estonia, con 125.500 entradas vendidas até o 31 de agosto de 2022. É un dos 11 filmes de Estonia que vendeu máis de 100.000 entradas dende que Estonia restabeleceu a independencia. Tamén tivo unha estrea limitada en Vantaa, Finlandia, e o produtor Veiko Esken declarou que a resposta foi tan positiva que tamén proxectarían as secuelas en Vantaa.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Apteeker Melchior - 1 - Autor Robert Lang - 4757.jpg
Ficheiro:Apteeker Melchior - 1 - Autor Robert Lang - 0766.jpg
Ficheiro:Apteeker Melchior - 1 - Autor Robert Lang - 0903.jpg
Ficheiro:Apteeker Melchior - 1 - Autor Robert Lang - 2509.jpg
Ficheiro:Apteeker Melchior - 1 - Autor Robert Lang - 2960.jpg
Ficheiro:Apteeker Melchior - 1 - Autor Robert Lang - 3247.jpg
Ficheiro:Apteeker Melchior - 1 - Autor Robert Lang - 3659.jpg
Ficheiro:Apteeker Melchior - 1 - Autor Robert Lang - 4644.jpg
Ficheiro:Apteeker Melchior - 1 - Autor Robert Lang - 5209.jpg
Ficheiro:Apteeker Melchior - 1 - Autor Robert Lang - 6468.jpg
Ficheiro:Apteeker Melchior - 1 - Autor Robert Lang - 9052.jpg
Ficheiro:Apteeker Melchior - 1 - Autor Robert Lang - 9208.jpg
Ficheiro:Apteeker Melchior - 1 - Autor Robert Lang - 9944.jpg

## Notas
Trolebuses Coruña-Carballo

[miniatura|dereita|Edificio da estación de trolebuses de Carballo, que posteriormente funcionaría como estación de [autobús|autobuses.]]

[dereita|miniatura|Publicidade de Trolebuses da Coruña a Carballo na publicación do [balneario de Arteixo.]]
**Trolebuses Coruña-Carballo** foi unha empresa galega de transportes fundada en 1942. A empresa proporcionaba transporte público entre a cidade da Coruña e Carballo. A liña da compañía foi a primeira liña de trolebús que uniu dúas localidades en España e foi, con 34&nbsp;quilómetros, a liña de trolebús máis longa de Europa occidental. O 15 de marzo de 1971 circulou o último trolebús da liña.

A liña de trolebuses entre Carballo e A Coruña naceu por iniciativa do carballés Enrique Sánchez Rodríguez, quen na súa xuventude emigrara a Cuba, onde fixera fortuna instalando unha central eléctrica. Ao seu regreso a Galiza instalouse en Carballo, onde introduciu a subministración eléctrica por medio da súa compañía, Electra de Bergantiños, en 1915. Nestes primeiros anos, os tranvías empregados eran da compañía alemá MAN.

Na década de 1960 os trolebuses alemáns MAN foron substituídos polos vehículos de dous andares procedentes do Reino Unido.

Na noite do 15 de marzo de 1971 circulou o último trolebús da liña e os tolebuses foron retirados da circulación, así como tendido eléctrico composto por 137&nbsp;quilómetros de cable de cobre de 12&nbsp;milímetros de grosor.

O trolebús foi un medio de transporte decisivo no desenvolvemento de Carballo, A Laracha, Arteixo e A Coruña. Tempo despois da súa substitución polo autobús aínda era frecuente que as persoas se referiran ao novo medio de transporte como "trole". A finais do mes de maio de 2021 inaugurouse unha exposición ao aire libre na Praza do Concello de Carballo realizada pola Asociación Cultural Lumieira e o propio Concello de Carballo para recuperar a memoria deste medio de transporte. A exposición recollía nos seus dez paneis expositores de catro caras parte dos materiais que o historiador carballés Xan Fraga recompilara durante décadas.

## Notas
Daniel Vega Villamil

**Daniel Vega Villamil**, nado nas Nogais, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Cruzul. Membro da loxa Idea nº 171 das Nogais activa entre 1882 e 1884, xunto cos seus irmáns Evaristo e Marcial e Telesforo Ojea Somoza e Ramón Vazquez Gómez. Foi secretario do concello de Becerreá en 1899. Concelleiro de Becerreá dende 1904, logo da destitución de Jesús Neira Gómez, foi nomeado alcalde de Becerreá en novembro de 1908. Cesou no cargo en 1909. Foi concelleiro de Becerreá ata 1921.

## Vida persoal 
Casou con Manuela Poy Sanjurjo que finou en febreiro de 1925, e foi pai de Manuela, Elvira e Manuel Vega Poy.
## Notas
Manuel Buenacasa Tomeo

**Manuel Buenacasa Tomeo**, nado en Caspe (provincia de Zaragoza) en 1886 e finado en Bourg-lès-Valence (Francia) en 1964, foi un sindicalista e anarquista español, militante da Confederación Nacional do Traballo (CNT). 

## Traxectoria 
Carpinteiro e xornalista de profesión, entre 1900 e 1905 integrouse nun convento franciscano de Andalucía. Posteriormente participou na Federación Sindical de Zaragoza e en 1911 tivo que exiliarse a Francia e despois a Londres, onde coñeceu a Vladimir Lenin e a Errico Malatesta. En 1914 trasladouse a Barcelona, onde estableceu contacto cos históricos dirixentes anarcosindicalistas Anselmo Lorenzo, Ángel Pestaña e Salvador Seguí. En 1915 exiliouse de novo a París, onde formou parte do Comité de Relacións Anarquistas Internacionais e coñeceu a Mahatma Gandhi. En 1916 viaxou a Lausana (Suíza) onde se entrevistou de novo con Lenin.

De regreso a España foi encadeado e, despois de pasar polos cárceres de Donostia, Xixón, Zaragoza, Madrid e Barcelona, recobrou a liberdade en 1918 e foi elixido secretario xeral da CNT. En xaneiro de 1919, nos prolegómenos da folga de La Canadiense, foi detido e encarcerado na nave Pelayo, xunto a outros sindicalistas. Formando parte do Comité Nacional da CNT asistiu ao II Congreso Confederal, celebrado en Madrid en decembro dese mesmo ano, no cal exerceu como presidente de Mesa na segunda sesión e foi un dos vinte e catro asinantes do ditame sobre a definición ideolóxica do sindicato, que declaraba: “A finalidade que persegue a Confederación Nacional do Traballo de España é o comunismo libertario”. 
En 1920 organizou en Zaragoza unha folga xeral como protesta polo asasinato de Francesc Layret. Exerceu como secretario do Comité Rexional de Aragón da CNT e como tal asistiu á Conferencia Extraordinaria que se celebrou na capital aragonesa entre o 11 e o 14 de xuño de 1922. En 1923 organizou en Madrid un congreso anarquista, onde se acordou a formación dunha Federación Nacional de Grupos Anarquistas. En 1929 exiliouse en Tolosa, onde estableceu unha carpintaría na que traballou até 1930, cando foi expulsado de Francia e regresou a Barcelona. Ao acabar a guerra civil española (1936-1939) retornou a Francia e deu apoio á escisión vivida pola CNT en 1945. En 1961 participou no congreso da CNT no exilio.

Colaborou con *Tierra y Libertad* e *Solidaridad Obrera* en Barcelona co pseudónimo de Manuel S. Ordo. Dirixiu a revista *Cultura y Acción* (en 1910 e 1921), órgano rexional do anarcosindicalismo aragonés. Tamén dirixiu a edición de Xixón de *Solidaridad Obrera* (1922) e *El Productor*, publicación editada en Blanes (Xirona), en 1925. Publicou diversos libros, entre os cales destacan: *El movimiento obrero español*. *1886-1926. Historia y Crítica*, *La CNT, el Treinta y la FAI*, e *Perspectivas del movimiento obrero español*.
## Notas
Gabriel Blas Crespo

**Gabriel Blas Crespo**, nado en Becerreá e finado no mesmo concello o 12 de febreiro de 1928, foi un comerciante, banqueiro e político galego.

## Traxectoria 
Comerciante e banqueiro, foi correspondente de Casa Simeón en Becerreá. Foi nomeado alcalde de Becerreá a finais de decembro de 1903. Cesou no cargo en 1905. Finou en Becerreá o 12 de febreiro de 1928.

## Vida persoal 
Casou en 1885 con Lorenza Pereda Gómez e foi pai de Jesús, Pura, Manuel, Gabriel, Mª de la Concepción, Aurora e María Blas Pereda.
## Notas
28.ª División (Exército Popular da República)

A **28ª División** foi unha das divisións do Exército Popular da República que se organizaron durante a guerra civil española sobre a base das Brigadas Mixtas. Estivo despregada nas frontes de Aragón e Segre.

## Historia 
A unidade foi creada en abril de 1937 a partir da antiga columna «Ascaso», mandada polo anarquista Gregorio Jover. Ademais das forzas procedentes da columna «Ascaso», a nova 28.ª División absorbera tamén os restos doutras forzas milicianas e pasou a estar composta polas brigadas mixtas 125.ª, 126.ª e 127.ª. Seguiu baixo o mando de Jover.

A 28ª División permaneceu na Fronte de Aragón durante boa parte da contenda. En xuño de 1937 tomou parte na fracasada ofensiva sobre Huesca, e a finais de agosto unha das súas unidades —a 127.ª BM— tomou parte na ofensiva de Zaragoza. En febreiro de 1938 interviu nos combates da batalla do Alfambra. Durante a posterior ofensiva franquista na Fronte de Aragón, a unidade encadeou varias retiradas ante a presión inimiga. Tomou parte nos combates de Levante integrada no XIII Corpo de Exército, sendo posteriormente trasladada á fronte de Estremadura, onde participou nos contraataques republicanos contra a ofensiva emprendida polo exército de Queipo de Llano. En xaneiro de 1939 participou na ofensiva de Valsequillo, integrada na Agrupación «Toral».

## Mandos 
; Comandantes
* Maior de milicias Gregorio Jover, desde abril de 1937;
* Maior de milicias Juan Mayordomo desde o 11 de agosto de 1938;

; Comisario
* Adolfo Arnal García, da CNT;
* Pedro Fernández Alonso, da CNT;

; Xefe de Estado Maior

* Comandante de infantaría Ramón Rodríguez Bosmediano;

## Orde de batalla 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Concello de Kehtna

**Kehtna** (estoniano: *Kehtna vald*) é un concello rural do condado de Rapla, no centro de Estonia. O municipio ten unha superficie de 507,3 km2 e no ano 2024 tiña unha poboación de 5 499  habitantes.

O municipio de Kehtna formouse no ano 2017 pola fusión dos antigos concellos rurais de Kehtna e Järvakandi.

En Kehtna hai unha vila (Järvakandi), cinco pequenas vilas (Eidapere, Lelle, Keava, Kehtna e Kaerepere)  )e 43 aldeas. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Deporte en Estonia

O deporte xoga unha función importante na cultura de Estonia. Estonia competiu por primeira vez como nación nos Xogos Olímpicos de verán de 1920, aínda que o Comité Olímpico Estoniano non se creou até 1923. Os atletas estonianos participaron en todos os Xogos Olímpicos ata que o país foi anexionado pola Unión Soviética en 1940. A regata de vela dos Xogos Olímpicos de verán de 1980 celebrouse na capital, Talín. Estonia gañou a maioría das súas medallas olímpicas en loita, atletismo, levantamento de pesas e esquí de fondo.

## Campionatos internacionais organizados por Estonia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estonia nos Xogos Olímpicos
Concha de Luneda

**Concepción Rodríguez Álvarez**, máis coñecida como **Concha de Luneda**, e finada en Luneda (A Cañiza) o 29 de novembro de 2019, foi unha cantareira galega. Traballou no agro, pero máis tarde emigrou a Cataluña. Foi sancristá da igrexa de Luneda.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* 

### Outros artigos 
* *Cancioneiro Popular Galego*
Concello de Märjamaa

**Märjamaa** (estoniano: *Märjamaa vald*) é un concello rural do condado de Rapla, no noroeste de Estonia. O municipio ten unha superficie de 1 164 km2, sendo o máis extenso do país, e no ano 2024 tiña unha poboación de 7 389 habitantes.

O actual municipio formouse no ano 2017 coa fusión do concello rural de Vigala e tres aldeas do concello de Raikküla.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Henriette Avram

**Henriette Davidson Avram**, nada en Nova York o 7 de outubro de 1919 e finada en Miami o 22 de abril de 2006, foi unha informática e analista de sistemas, coñecida por desenvolver o formato MARC, o estándar internacional para a xestión de datos bibliográficos e información en bibliotecas. A creación deste formato a finais dos 60 e comezos dos 70, namentres traballaba na Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos, revolucionou a práctica da biblioteconomía ao facer posible a automatización de moitas das funcións bibliotecarias e a comunicación de información bibliográfica por vía electrónica entre diferentes institucións.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e matrimonio 
Henriette Regina Davidson naceu en Manhattan, Nova York, o 7 de outubro de 1919, filla dun distribuidor de materiais e dunha reporteira do *Philadelphia Ledger*. Malia non ter a intención de converterse en bibliotecaria, dende pequena pasou moitos sábados da súa infancia lendo nas bibliotecas públicas do seu barrio.

Avram soñaba con atopar unha cura para o cancro, que padeceran varios membros da súa familia. Xa que logo, estudou Medicina no Hunter College de Nova York. En 1941, casou con Herbert Mois Avram, quen ingresou na Armada. Contra o remate da segunda guerra mundial, era xa un tenente comandante que loitara na fronte do Atlántico e mais do Pacífico.

Os Avram tiveron tres fillos: Marcie, Lloyd e Jay. A familia viviu en Nova York até 1951, cando Herbert Avram aceptou un posto na Axencia de Seguridade Nacional, en Washington D.C..

### Carreira profesional 
Os Avram trasladáronse a Arlington e, máis tarde, a Silver Spring. Unha vez en Virxinia, Avram deixou de ser ama de casa para estudar Matemáticas na Universidade George Washington. En 1952, ingresou na NSA como informática, traballando co IBM 701.

A comezos dos 60, Avram pasou ao sector privado traballando para o American Research Bureau e logo para a Datatrol Corporation, unha empresa de software. Ambos postos estaban relacionados coa análise de sistemas e a programación informática, mais en Datatrol Avram tivo tamén o seu primeiro contacto profesional coas bibliotecas. Cando lle solicitaron deseñar unha biblioteca dixital, leu varios libros de ciencias da documentación para familiarizarse coa terminoloxía. Así mesmo, contratou unha bibliotecaria para axudala no proceso de deseño. Durante este proxecto, Avram coñeceu por primeira vez o Servizo de División de Tarxetas da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos. Tamén fixo traballos de consultoría para Frederick Kilgour, pai do Online Computer Library Center (OCLC), durante o seu primeiro intento de dixitalizar información bibliográfica. En marzo de 1965, Avram aproveitou unha oferta na Biblioteca do Congreso, onde foi contratada como analista de sistemas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Polinomio mónico

En álxebra, un **polinomio mónico** é un polinomio univariado distinto de cero (é dicir, un polinomio nunha única variábel) no que o coeficiente principal (o coeficiente distinto de cero do grao máis alto) é igual a 1. É dicir, un polinomio mónico é aquel que se pode escribir como 

: x^n+c_{n-1}x^{n-1}+\cdots+c_2x^2+c_1x+c_0,

con n \geq 0.

## Usos 
Os polinomios mónicos son moi utilizados en álxebra e teoría de números, xa que producen moitas simplificacións e evitan divisións e denominadores. Por exemplo:

Todo polinomio está asociado a un único polinomio mónico. En particular, a propiedade de factorización única dos polinomios pódese afirmar como: *Todo polinomio pode factorizarse de forma única como o produto do seu coeficiente principal e un produto de polinomios irredutíbeis mónicos.*

A división euclidiana dun polinomio por un polinomio mónico non introduce divisións de coeficientes. Polo tanto, defínese para polinomios con coeficientes nun anel conmutativo.

## Propiedades 
Un produto de polinomios mónicos é mónico. Un produto de polinomios é mónico se e só se o produto dos coeficientes principais dos factores é igual .

Isto implica que, os polinomios mónicos nun anel polinómico univariado sobre un anel conmutativo forman un monoide baixo a multiplicación polinómica.

## Ecuacións polinómicas 
Sexa P(x) ser unha ecuación polinómica, onde  é un polinomio univariado de grao . Se se dividen todos os coeficientes de  polo seu coeficiente principal c_n, obtense unha nova ecuación polinómica que ten as mesmas solucións e consiste en equiparar a cero un polinomio mónico.

Por exemplo, a ecuación

: 2x^2+3x+1 = 0

é equivalente á ecuación mónica

: x^2+\frac{3}{2}x+\frac{1}{2}=0.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Factorización de polinomios
Museo da Pesca

O **Museo da Pesca**, tamén coñecido como **Museo do Mar**, é un museo  situado no castelo de San Carlos de Fisterra, un dos baluartes defensivos da Costa da Morte construído no século XVIII para protexerse dos corsarios ingleses e franceses.
## Características
Inaugurado en 2006, o museo alberga un espazo expositivo relacionado coas artes pesqueiras de Galicia e está formado por paneis explicativos sobre embarcacións tradicionais, caza de baleas, naufraxios e todo tipo de utensilios mariñeiros.

## Notas
Concello de Anija

**Anija** (estoniano: *Anija vald*) é un concello rural do condado de Harju, no norte de Estonia. O centro administrativo do concello é a localidade de Kehra, aínda que tamén destacan o barrio de Aegviidu e a vila de Alavere. 

Anija ten unha superficie de 532,91 km2  e no ano 2024 o concello tiña unha poboación de 6 478 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Concello de Harku

**Harku** (estoniano: *Harku vald*) é un concello rural do condado de Harju, no norte de Estonia, e situado ao oeste da capital do país, Talín. Ocupa unha área de 159,77 km2 e no ano 2024 tiña unha poboación de 18 176 habitantes.

O centro administratico do concelo de Harku é Tabasalu.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
A Fontesanta, Buxantes, Dumbría

**A Fontesanta** é un lugar desaparecido da parroquia de Buxantes no concello coruñés de Dumbría, na comarca de Fisterra. Non consta no Nomenclátor de Galicia (2003).

## Demografía
Está despoboado desde que en 1810, durante a guerra da Independencia española, as tropas franceses arrasasen o lugar ao seu paso, matando algúns dos seus habitantes, e fuxindo o resto.

Segundo o *Expediente de comprobación de bienes, rentas y cargas* en 1761 tiña un veciños: Isidro Míguez  de 54 anos, pai de Domingo de 29, e fillo de Domingo, de 70).

## Patrimonio 
miniatura|Recordos que deixan os peregrinos no altar exterior da capela.
No lugar, a carón do Camiño de Fisterra-Muxía, sitúase unha capela baixo a advocación da Nosa Señora das Neves, de finais do século XV pero reconstruída posteriormente. Na fachada principal posúe un pequeno rosetón, común na arquitectura románica e gótica. No muro norte ábrese unha sinxela porta lateral e ó seu carón, baixo un soportal, un pequeno altar onde se fan as celebracións masivas e as romarías.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da parroquia de Buxantes 
### Parroquias de Dumbría 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Dumbría
Concello de Jõelähtme

**Jõelähtme** (estoniano: *Jõelähtme vald*) é un concello rural do condado de Harju, no norte de Estonia. O muncipio ten unha superficie de 210,86 km2 e no ano 2024 tiña unha poboación de 7 552 habitantes.

O centro administrativo do concello de Jõelähtme ñe a vila de Jõelähtme, situada a uns 20 km ao leste do centro da capital do país, Talín.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Pa de pagès

O ***Pa de pagès*** (pronuncia catalá: [ˈpa ðə pəˈʒɛs]; *“pan de campesiño”* en catalán) é un tipo de pan tradicional da cociña catalá. Elabórase de maneira artesanal e cócese nun forno con base refractaria, o que lle dá unha codia grosa que axuda a manter o interior fresco e brando durante máis tempo. O seu contido en graxas é inferior ao doutros pans comúns. O *pa de pagès* ten unha forma redonda e adoita venderse en formatos de 250 gramos, medio quilo ou dous quilos. Pódese mercar enteiro ou en rebandas, e é comunmente utilizado para preparar *pa amb tomàquet*.

## Nome 
O nome *pa de pagès* tería a súa orixe en Barcelona a finais do século XIX e comezos do XX, coincidindo co éxodo rural. Os panadeiros comezarían a chamar *pa de pagès* ao pan redondo tradicional catalán para diferencialo doutros pans máis industriais que comezaran a popularizarse naquela época.

## IXP *Pa de Pagès Català* 
Desde febreiro de 2013, o *pa de pagès* elaborado en Cataluña está certificado cunha Indicación Xeográfica Protexida (IXP) co número de expediente PGI-ES-0880. Defínese como un pan tradicional, redondo, cunha codia crocante, miga branda e con grandes alvéolos, no que polo menos o moldeado debe facerse a man. O pan debe fermentar durante polo menos tres horas e cocerse nun forno con base refractaria.

A Federación Catalá de Asociacións de Gremios de Panadeiros (''Federació Catalana d'Associacions de Gremis de Flequers*) promoveu a creación da Indicación Xeográfica Protexida *Pa de Pagès Català* en outubro de 2010. O 20 de febreiro de 2013, a Comisión Europea publicou un regulamento no que se declaraba a inclusión do *Pa de Pagès Català* na lista de Indicacións Xeográficas Protexidas.

## Notas 
## Véxase tamén 
* *Pa amb tomàquet''
Concello de Kiili

**Kiili** (estoniano: *Kiili vald*) é un concello rural do condado de Harju, no norte de Estonia. O municipio ten unha superficie de 100,4 km2 e no ano 2024 tiña unha poboación de 6 709  habitantes.

O centro administrativo do muncipio de Kiili é a localidade de Kiili. O concello ten unha vila, Kiili, dúas vilas pequenas, Kangru e Luige, e 13 aldeas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Phormidium

miniatura|100px
***Phormidium*** é un xénero de cianobacterias da familia Oscillatoriaceae.

Como resultado de análises xenéticas recentes, creáronse varios xéneros novos con especies que antes estaban dentro de *Phormidium*, por exemplo *Potamolinea*.

## Especies 
Recoñécense 83, entre as cales están
* *Phormidium ambiguum*
* *Phormidium allorgei*
* *Phormidium aerugineo-caeruleum*
* *Phormidium lucidum*
* *Phormidium subfuscum*

Cambiados de xénero:
* *Phormidium africanum* → *Leptolyngbya africana*
* *Phormidium formosum* → *Kamptonema formosum*

## Notas
Conferencia Monetaria de París (1881)

miniatura|358x358px|O Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia, sede da Conferencia.

A **Conferencia Monetaria de París de 1881**, inaugurada o 19 de abril e clausurada en xullo dese ano, foi a terceira dunha serie de conferencias monetarias de carácter internacional no derradeiro terzo do século XIX e no primeiro do XX.

A conferencia tivo lugar no prestixioso edificio do Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia, terminado pouco antes, sito no Quai d'Orsay de París. 

Do mesmo xeito que na conferencia anterior, celebrada en 1878, non acadou un acordo corporativo.
 
## Desenvolvemento 
miniatura|245x245px|Joseph Magnin, ministro francés de Finanzas, presidente da Conferencia.
Por mor da continua caída do valor da prata, a conferencia foi convocada conxuntamente por Francia e os Estados Unidos. Á conferencia anterior de 1878 asistiran delegados do Imperio Austro-Húngaro, Bélxica, os Estados Unidos, Francia, Italia, os Países Baixos, o Reino Unido, Rusia, Suecia (xunto con Noruega) e Suíza. En 1881 acadouse a cifra de quince participantes, xa que á parte destas, outras cinco nacións enviaron os seus delegados: Dinamarca, Alemaña, Grecia, Portugal e España. A conferencia desenvolveuse baixo a presidencia do Ministro de Finanzas francés, Joseph Magnin.

Neste encontro, Francia e os Estados Unidos apoiaron firmemente a proposta de restablecer o bimetalismo nos sistemas monetarios, en tanto que os delegados dos países europeos máis pequenos se opuxeron a esta posibilidade, e Alemaña negouse a prometer cooperación ningunha. A conferencia adiouse para obter novas instrucións, mais estas nunca chegaron a producirse. Por consiguinte, en contra do previsto, a conferencia non volveu reunirse en abril de 1882.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Russell, H. B. (1898). "Serious Loss of Gold by European Banks of Issue: tge Conference of 1891". En *International Monetary Conferences: Their Purposes, Character and Results, with a Study of the Conditions of Currency and Finance in Europe and America during Intervening Periods, and in their Relation to International Action*. Harper & Brothers, Nova York. Páxinas 250-322.

### Outros artigos 
* Conferencia Monetaria de París (1867)
* Conferencia Monetaria de París (1878)
* Conferencia Monetaria de Bruxelas (1892)
* Unión Monetaria Latina
Ponte de Pontevea

A **ponte de Pontevea** cruza o río Ulla entre os concellos da Estrada (provincia de Pontevedra) e Teo (provincia da Coruña). No 2017 foi declarada Ben de Interese Cultural.

## Historia 
A ponte de Pontevea é un lugar onde confluían varios camiños, rutas comerciais e rutas de peregrinación. Un deles puido ser a vía romana XIX do Itinerario Antonino, entre Bracara Augusta e Lucus Augusti, aínda que non hai acordo entre os historiadores ao respecto. Polo tanto, é posible que nesta zona existise unha ponte anterior romana, pero a ponte actual é medieval, construída no século XVI e reconstruída no século XVIII.

En 1809, durante a Guerra da Independencia Española, os combates arredor da ponte provocaron a perda dun dos seus arcos, que foi substituído en 1822. En 1845, o concello da Estrada encargou novas reparacións na ponte.

A ponte de Pontevea foi a única travesía do Ulla nesta zona ata 1980, cando se construíu outra ponte paralela, pola que transcorre a actual estrada. En 2010, a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural arranxou e consolidou a ponte, facéndoa exclusivamente peonil.

## Notas
Museo Numismático do Maybank

O **Museo Numismático do Maybank** (en malaio: *Muzium Numismatik Maybank*) é un museo de Kuala Lumpur, Malaisia, propiedade do banco privado Maybank, que alberga unha das maiores coleccións de moedas e billetes do país.  

O museo é doadamente accesible a pé ao noroeste da estación de ferrocarril de alta velocidade Plaza Rakyat LRT RapidKL. 

Destaca unha boa representación de moedas e papel moeda das primeiras series emitidas no país, billetes de dólar malaio (1939-1953), de dólar de Sarawak (1858-1953), de dólar de Malaia e Borneo Británico (1953-1967) e outros máis actuais de carácter conmemorativo elaborados en polímero. 

O museo tamén serve de centro de investigación da historia numismática de Malaisia. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de museos numismáticos

### Ligazóns externas 
* Maybank
Humble Bundle

**Humble Bundle, Inc.** é unha distribuidora dixital de videoxogos, que xurdiu a partir da súa oferta orixinal de Humble Bundles, coleccións de xogos vendidos a un prezo determinado polo comprador e cunha parte do prezo destinada a obras benéficas e o resto repartido entre os desenvolvedores do xogo. Humble Bundle segue ofrecendo estes paquetes por tempo limitado, pero ampliáronse para incluír un escaparate máis grande e persistente. O concepto Humble Bundle foi dirixido inicialmente por Wolfire Games en 2010, pero no seu segundo paquete, a empresa Humble Bundle foi separada para xestionar a promoción, os pagos e a distribución dos paquetes. En outubro de 2017, a empresa foi adquirida por Ziff Davis a través da súa subsidiaria IGN Entertainment.

Os cartos recadados destínanse aos creadores da web, os desenvolvedores dos diferentes xogos e organizacións benéficas, incluídas Cruz Vermella Americana, Child's Play, Electronic Frontier Foundation, Charity: Water, WaterAid e a Wikimedia Foundation; porén, o comprador é quen decide como se reparten os cartos entre os destinatarios.

## Notas
Horace Seymour

**Horace Alfred Damer Seymour**, nado en Britghton, Sussex, o 9 de abril de 1843 e finado en Whitechappel, Londres, o 25 de xuño de 1902, foi un alto funcionario inglés que ocupou o posto de *Deputy Master of the Mint*, equivalente ao de director executivo da Real Casa da Moeda do Reino Unido.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Horace Seymour naceu en Brighton en 1843, un dos catro fillos de Augusta Hervey  e de Frederick Charles William Seymour (1797-1856).

Seymour cursou estudos superiores na Universidade de Cambridge.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Forrer, L. (1912). "". *Biographical dictionary of medallists*. Vol. 5. Spink & Son, Londres. Páxinas 485-486.

* Craig, John (2010) [1953]. *The Mint: a History of the London Mint from A.D. 287 to 1948*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-17077-2

### Outros artigos 
* Director da *Royal Mint*

### Ligazóns externas 
* "Seymour, Horace Alfred Damer, (1843-1902)". *The National Archives*
PWHL 2024–25

A **tempada 2024–25 da PWHL** é a segunda tempada da Professional Women's Hockey League. A liga comezou o 30 de novembro de 2024 e está integrada por seis equipos, tres do Canadá e outros tres dos Estados Unidos. A tempada finalizará coa disputa dos *play-offs* nun formato de semifinais e final ao mellor de cinco encontros entre os catro mellores equipos da liga regular para determinar o equipo campión.

## Equipos 
## Liga regular 
### Asistencia 
## *Play-offs* 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial