open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Nueva Galicia (1937)

***Nueva Galicia*** foi unha publicación periódica editada en Madrid, durante a guerra civil, como *Portavoz de los Antifascistas Gallegos*.

## Historia e características 
Apareceu o 17 de maio de 1937, fundada por Santiago Álvarez e Rubén Gotay Montalvo, trasladouse a Barcelona e desapareceu en setembro de 1938. Pretendía aglutinar aos galegos antifascistas residentes na capital do estado. Fixo chamamentos para que os galegos se unisen e traballasen pola liberación de Galicia e pola creación do Frente Popular Antifascista Gallego. O seu director foi José Gómez Gayoso e, máis tarde, Manuel Moure Gómez, e contou coa colaboración de Ramón Cabanillas, Eduardo Blanco Amor, Arturo Cuadrado, Ramón de Valenzuela ou Florencio Delgado entre outros. Castelao publicou en *Nueva Galicia* a segunda serie *Verbas de chumbo*, que no futuro constituiría a meirande parte do libro primeiro do *Sempre en Galiza*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
El Socialista Gallego

***El Socialista Gallego*** foi unha publicación periódica editada en Barcelona durante a Guerra Civil española.

## Historia e características 
Órgano da Agrupación Socialista de Refugiados Gallegos, comezou a publicarse o 1 de maio de 1938. Fundado por Marcial Fernández Vázquez, Manuel Cordero Pérez, Ramón Troncoso Fernández e José Gómez Osorio, estaba dirixido por Manuel Cordero.
Galicia Libre (Madrid)

***Galicia Libre*** foi unha publicación periódica de inspiración anarquista editada en Madrid entre 1937 e 1939.

## Historia e características 
Órgano da Agrupación de Gallegos Libertarios, apareceu o 20 de setembro de 1937. Foi unha publicación primeiro decenal e despois quincenal dirixida por Samuel Gómez González, o líder da Agrupación de Gallegos Libertarios. A partir do número 22 (do 15 de maio de 1938) pasou a subtitularse *Órgano de la Federación de Agrupaciones de Gallegos Libertarios*. A comezos de 1939 trasladouse a Valencia, onde se imprentaron os dous últimos números. Entre os seus colaboradores figuraron Miguel Vázquez Valiño, Manuel Pita Armada, José Ledo Limia e Luís Chamorro e as ilustracións de Manuel Crestar. Tamén chegaban colaboracións dende a emigración galega de América, destacando as de Campio Carpio.

Publicou os debuxos de Castelao da serie "Atila en Galicia".

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* CNT
* Asociación Internacional dos Traballadores
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas
Eco de Galicia

***Eco de Galicia*** foi un semanario ilustrado bilingüe publicado na Habana entre 1917 e xuño de 1936.

## Historia e características 
Tivo os subtítulos de *Revista gráfica y de información de la colonia gallega en Cuba* ou de *Revista gráfica y de información regional* e, de xeito circunstancial, os de *Revista Ilustrada*, *Revista ilustrada y de información* ou *Revista ilustrada y de información regional*. Fundado por Manuel Fernández Doallo, na dirección figuraron Manuel Gondell Linares, o propio Manuel Fernández Doallo e Mercedes Vieito; os directores literarios foron Faustino López Méndez e Hilario Ramón Alonso. Juan Joaquín Otero foi xefe de redacción (1919-1920). Entre os seus colaboradores figuraban Mercedes Vieito, Xosé Lesta Meis, Roberto Blanco Torres, Victoriano Taibo, Xosé Filgueira Valverde, Xosé Otero Espasandín, Xavier Bóveda, Andrés Muruais, Ramón Armada Teixeiro, Abdón Rodríguez Santos e Xesús Golmar.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas 
* Edición facsímile dos anos 1917-1918 do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades.
Ivan Klasnić

**Ivan Klasnić** [], nado en Hamburgo o 29 de xaneiro de 1980, é un exfutbolista xermano-croata que xogaba de dianteiro.

## Traxectoria 
Klasnić naceu en Hamburgo (daquela en Alemaña do Oeste, nunha familia con membros de orixe bosnia e croata. Comeza a súa carreira profesional na escuadra local St. Pauli, coa que xogou tres tempadas e media destacando coma dianteiro. Despois de axudar ó St. Pauli a ascender á primeira división no ano 2001 marcha para o Werder Bremen no verán dese ano. As dúas primeira tempadas no club no foron de bo proveito debido sobre todo a dúas fortes lesións no xeonllo, mais na 2003-04 revelouse coma un dos xogadores clave do éxito do Werder. Ese ano gañaron tanto a Bundesliga como a Copa de Alemaña, e Klasnić anotou 11 goles e deu 13 pases de gol nos encontros de liga.

Na 2004–05 anotou 5 goles na Liga de Campións, facendo un triplete contra o RSC Anderlecht, mais en oitavos de final o Werder caería co Olympique Lyonnais por un total de 10-2 na eliminatoria.

Os comezos na tempada 2006–07 non foron moi bos, co xogador en baixo estado de forma e necesitando sete encontros para anotar un só gol.
 
Na tempada 2008–09 fichou polo FC Nantes da Ligue 1 de Francia, onde participou en 33 partidos e anotou 10 goles. Ao final da campaña o equipo quedou 19º posto, descendendo a Ligue 2. Na campaña 2009–10 marchou cedido ao Bolton Wanderers FC da Premier League inglesa, participando en 27 partidos e anotando 8 goles.

Para a tempada 2010–11 o Bolton Wanderers fíxose co xogador en propiedade, onde xogou tamén na tempada 2011–12, participando nun total de 50 partidos e anotando 12 goles nestas dúas campañas.

Na tempada 2012–13 fichou polo 1. FSV Mainz 05.

### Selección nacional 
Tras rexeitar a invitación de Rudi Völler para xogar coa selección xermana e a de Blaž Slišković para xogar coa selección de Bosnia e Hercegovina, acepta xogar para a selección croata. Debuta no ano 2004 nun encontro contra Alemaña, no que estes vencen por 2-1.

Foi escollido para disputar a Eurocopa de Fútbol 2004 que se celebrou en Portugal, mais o adestrador non lle concedeu nin un só minuto. Croacia non pasaría da primeira fase, e as críticas arreciaron sobre o seleccionador por deixar apartado a Klasnić.

Despois desta competición, e coa entrada de Zlatko Kranjcar na dirección da escuadra nacional, por fin fíxose cun posto no once inicial nas clasificatorias para o Mundial de 2006. A pesar de ter un rendemento aceptable criticouse moito por parte dos medios de comunicación o feito de que parece render moito máis xogando para o Werder que coa selección. Estas críticas seguen a día de hoxe.

Xa no mundial, non logra anotar gol algún, e Croacia cae na primeira rolda tras dous empates e unha derrota. Na actualidade, aínda que segue sendo convocado, parece que perdeu a súa praza de titular nos últimos encontros de clasificación para a Eurocopa de Fútbol 2008.

## Palmarés 
;Werder Bremen
* Bundesliga: 2003–04
* Copa de Alemaña: 2004

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Datos seus na páxina do Werder Bremen
Cultura Gallega

***Cultura Gallega*** foi unha revista cultural bilingüe que se publicou na Habana do 5 de abril de 1936 a marzo de 1940.

## Historia e características 
O seu director foi Adolfo Víctor Calveiro, o propietario Eladio Vázquez Ferro e o administrador Jesús Iglesias Surribas. Nun principio mantiña unha clara posición republicana: defendía o Estatuto de autonomía, afirmaba os valores diferenciais de Galicia, introducía discursos dos deputados galegos no Parlamento, criticaba a conduta dos militares que se alzaron contra o Goberno legal. Co tempo e debido á progresiva decadencia por motivos económicos esta posición mudou. Interviñeron na súa axuda *Diario de la Marina*, de carácter conservador, e outros mecenas que inventaron uns bonos de apoio. A súa impresión pasou a ser de peor calidade, comezou a reducir a presenza da lingua galega e a incluír progresivamente máis contidos referidos á hispanidade, que exaltaban o Día da Raza e que desembocaron en 1939 na realización dun retrato de Francisco Franco.

Salienta a publicación dun número extraordinario dedicado a Rosalía de Castro en marzo de 1937 con motivo do seu centenario e en abril de 1938 apareceu un número monográfico dedicado a Manuel Curros Enríquez.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas 
* Edición facsímile do Centro Ramón Piñeiro
Fernando Tejero

**Fernando Tejero**, nado o 24 de febreiro de 1967 en Córdoba, é un actor español. É coñecido polo seu papel na existosa comedia *Aquí no hay quien viva*, emitida por Antena 3 entre 2003 e 2006, e que o converteu nun dos actores de moda en España.

## Traxectoria 
Nado en Córdoba, onde transcorreu a súa infancia e adolescencia, decidiu deixar atrás o seu traballo na peixaría que rexentaba a súa familia para trasladarse a Madrid e probar sorte no mundo da interpretación. Matriculouse na Escola de Cristina Rota, entrando en contacto co seu amigo, o actor Alberto San Juan e coa compañía teatral deste, Animalario, da que tamén formaban parte outros actores coma Ernesto Alterio, Andrés Lima e Guillermo Toledo.

David Serrano, tamén próximo a este grupo, ofrececeu a Fernando Tejero a oportunidade da súa vida na película *Días de fútbol* (2003), coa que acadou Premio Goya ó Mellor actor revelación.

Ese mesmo ano Elena Arnao selecciónao para formar parte de *Aquí no hay quien viva*, onde deu vida ó porteiro Emilio Delgado durante arredor de tres anos, acadando a través deste personaxe unha fama espectacular.

Grazas a esta popularidade, Tejero accedeu a papeis protagonistas en películas como *El penalti más largo del mundo* de (Roberto Santiago, 2005) ou *Nadie es perfecto* de (Joaquín Oristrell, 2005).

## Filmografía 
* *Días de cine* (2007), de David Serrano.
* *El club de los suicidas*, (Roberto Santiago, 2006).
* *Va a ser que nadie es perfecto* (Joaquín Oristrell, 2006 )
* *Volando voy* (Miguel Albaladejo, 2005)
* *La Carmen* (2005), de Alfredo López.
* *El penalti más largo del mundo* (Roberto Santiago, 2005).
* *Crimen ferpecto* (Álex de la Iglesia, 2004)
* *Cachorro* (Miguel Albaladejo, 2004)
* *Torremolinos 73* (Pablo Berger, 2003)
* *Os luns ó sol* (Fernando León de Aranoa, 2002)
* *Noche de reyes* (2001),de Miguel Bardem.
* *La mujer de mi vida* (2001), de Antonio del Real.
* *Sobreviviré* (1999), de Alfonso Albacete e David Menkes.

## Televisión 
* *Policías, en el corazón de la calle* (2001). Personaxe episódico. Antena 3.
* *Periodistas* (2002). Personaxe episódico. Telecinco.
* *Compañeros* (2002). Personaxe episódico. Antena 3.
* *Aquí no hay quien viva* (2003-2006). Personaxe fixo: Emilio Delgado. Antena 3.

## Premios 
* Premios Goya
:Mellor actor revelación (2003)
* Unión de Actores
:Mellor actor de televisión (2004)
:Candidato ó premio mellor actor secundario de cine (2004)
:Candidato ó premio de mellor actor revelación (2004)
* Fotogramas de Plata
:Mellor actor de televisión (2005)
:Candidatura ó premio de mellor actor de televisión (2004)
* Academia da Televisión Española
:Candidato ó premio de mellor actor (2003)
:Candidato ó premio de mellor actor (2004)
* TP
:Mellor actor de televisión (2004)
Xosé Tobío Mayo

**Xosé Tobío Mayo**, nado en Esteiro (Muros) o 8 de xaneiro de 1891 e finado na mesma parroquia en 1971, foi un mestre e escritor galego.

## Traxectoria 
Natural de Esteiro, estudou no Seminario de Santiago de Compostela. Foi mestre do Freixo de Sabardes e dende xaneiro de 1929 da escola do Pósito de Esteiro. Participou na política local como membro da ORGA. En 1936 foi nomeado concelleiro de Muros. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo. Fuxiu por mar a Bilbao o 26 de xullo de 1936 nos bous *Santa Eulalia* e *Santa Rosa* e foi mestre no grupo escolar Goya de Madrid. Posteriormente foi trasladado a Barcelona e nomeado de forma provisoria mestre da escola de nenos de Castellar del Vallès, e máis adiante das escolas de Peralada e La Selva de Mar (Girona).

Coa derrota da República pasou por un campo de concentración en Francia e conseguiu marchar a Venezuela, a onde arribou o 22 de novembro de 1939, para exiliarse definitivamente en Buenos Aires. Conseguiu traballo de contable nun estaleiro. En Buenos Aires fundou xunto con Manuel García Gerpe e Manuel Varela Buján a folla “Crisol Gallego” que aparecía no xornal *Sábado*. En 1941 publicou o poemario *Espiñas* na editorial Celta.

Retornou á Galicia gobernada polo franquismo en 1947. Deu clases particulares na súa casa da Grais. En 1949 solicitou a revisión do seu expediente de depuración. Tras conseguir a súa reincorporación, exerceu de novo o maxisterio na parroquia de San Xosé de Ribarteme (As Neves), entre os anos 1957 e 1960. Despois pasou á escola de Esteiro, onde foi compañeiro de Víctor Campio Pereira.
## Obra 
É autor dunha única obra publicada, *Espiñas* (1941) escrita baixo o influxo da guerra civil española. As súas composicións están marcadas pola saudade da terra. En 2009 a Editorial Galaxia publicou *O frade das dúas almas*, unha novela de Xosé Tobío que ía ser editada por Ánxel Casal en Nós xusto cando comezou a sublevación do xeneral Franco contra a República.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* A Nosa Xente: Xosé Tobío Maio
* Biografía
* Ficha do autor en Galaxia
Galicia Libre

***Galicia Libre*** é o nome de dúas publicacións galegas editadas no exilio durante a Guerra Civil española:

****Galicia Libre***, publicación dirixida en Buenos Aires por Luís Seoane.
****Galicia Libre***, publicación anarquista editada en Madrid.
Galicia Libre (Buenos Aires)

***Galicia Libre*** foi unha publicación semanal editada en Buenos Aires en 1937.

## Historia e características 
Subtitulada *Semanario popular informativo*, apareceu o 18 de xuño de 1937. Iniciativa de Luís Seoane e Xosé Núñez Búa, estana dirixida por Luís Seoane. Entre os seus colaboradores figuraron Gildo Santos, Rafael Dieste, Moncloa e Jesús Carracedo. Pretendía apoiar ao bando republicano na Guerra civil española e denunciar os crimes do bando franquista. Incluía debuxos e colaboracións literarias sobre a represión franquista. Tamén publicou un artigo de Castelao no que se facía un chamamento ás sociedades galegas para que apoiasen a causa republicana. Saíu durante algúns meses.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
Eduardo Dieste

**Eduardo Dieste Gonçalves**, nado en Rocha (Uruguai) o 14 de novembro de 1882 e finado en Santiago de Chile o 2 de setembro de 1954, foi un escritor e diplomático galego de nacionalidade uruguaia, irmán de Rafael Dieste.

## Traxectoria 
Foi o terceiro fillo, de sete, do galego Eladio Dieste Muriel e a uruguaia Olegaria Gonçalves Silveira, descendente de portugueses establecidos no Brasil. Entre 1888 e 1893 residiu coa súa familia en Pontevedra, e despois establecéronse en Rianxo. Estudou no seminario de Santiago de Compostela pero non chegou a ordenarse. Despois estudou filosofía e letras. Colaborou co seu amigo Alfonso Daniel Rodríguez Castelao en *El Barbero Municipal*.

En 1911 volveu para o Uruguai para evitar ter que ir á guerra do Rif. Alí foi animador do grupo poético Teseo.

En 1927 foi nomeado cónsul xeral do Uruguai en Londres, cargo que ocupou até 1931. Nese ano foi destinado a España exercendo como cónsul de Bilbao, Cádiz e Madrid, onde fundou a revista *P.A.N.* (poetas, andantes e navegantes), mais renunciou ao cargo en desacordo coa decisión do goberno uruguaio de romper as relacións diplomáticas coa república. Despois foi cónsul de San Francisco (1943-1952), Nova York (1952-1953) e Santiago de Chile (1953-1954).

Empregou o pseudónimo de Dr. Sintax.

## Obras 
miniatura|*El viejo*, 1920.
* *Leyendas de la música* (Madrid, 1911).
* *Buscón Poeta. Teorías disparatadas y cuentos de burlas* (Montevideo, 1913?)
* *Los místicos (Montevideo, 1915).
* *Los comerciantes del siglo XX (Barcelona, 1912).
* *El viejo* (Montevideo, 1920).
* *Teseo, discusion estética y ejemplos* (Montevideo, 1925).
* *Teseo, crítica literaria* (Montevideo, 1930).
* *Buscón poeta y su teatro* (Madrid, 1933).
* *Teseo, los problemas literarios* (Montevideo, 1938).
* *Teseo, los problemas del arte* (Buenos Aires, 1940).
* *21 sonetos de Shakespeare* (Montevideo, 1944).
* *Teseo, los problemas del arte* (Montevideo, 1964).
* *Obra selecta* (Barcelona, 1987).
As obras deste autor están no dominio público no Uruguai, xa que morreu hai máis de 50 anos.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* , Carlos (1964). *Antología del ensayo uruguayo contemporáneo*, v. 1. Montevideo. Universidade da República.
* 

### Outros artigos 
* *P.A.N.*
### Ligazóns externas 
* Biblioteca digital de autores uruguayos .
Yohana Cobo

**Yohana Cobo**, nada en Madrid o 12 de xaneiro de 1985, é unha actriz española.

## Traxectoria 
Pese á súa xuventude e de que salta á fama en 2006 a raíz do seu papel en *Volver*, ás ordes de Pedro Almodóvar, Yohana Cobo é unha actriz de grande experiencia. Comezou a traballar de nena, participando con papeis episódicos na maioría das series españolas dos 90. O seu primeiro fixo, aínda que secundario, foi en *Hermanas*, serie emitida por Telecinco en 1998, da que se rodaron dúas temporadas e na que traballou con actrices como Pilar Bardem, Ángela Molina, Chus Lampreave ou Anabel Alonso entre outras.

En cine, e previamente a *Volver*, destaca a súa participación en *Sin noticias de Dios*, ás ordes de Agustín Díaz Llanes en 2001, onde xa coincidira con Penélope Cruz, que interpreta a súa nai na cinta de Almodóvar. Tamén participou en *La vida mancha* (2003), de Enrique Urbizu, xunto a José Coronado ou en *El séptimo día* (2004), de Carlos Saura entre outras.

## Filmografía 
### Películas 
* 2009 - *Tramontana* como Rosa Campos de Amor.
* 2009 - *Bullying* como Ania.
* 2008 - *Vlog* como Helena.
* 2007 - ''Canciones de amor en Lolita's Club* Como Djasmina.
* 2007 - *El monstruo del pozo* Como Ajo.
* 2006 - *Arena en los bolsillos*, de César Martínez Herrada. Como Jeny.
* 2006 - *Volver*, de Pedro Almodóvar. Como Paula.
* 2005 - *Fin de curso*, de Miguel Martí. Como Noa.
* 2005 - *Las llaves de la independencia* (2005), de Carlos Gil. Como Teresita.
* 2004 - *Seres queridos*, de Dominic Harari e Teresa Pelegri. 
* 2004 - *El séptimo día*, de Carlos Saura. Como Isabel.
* 2003 - *La vida mancha*, de Enrique Urbizu. Como Sara.
* 2001 - *Sin noticias de Dios*, de Agustín Díaz Llanes
* 2000 - *Aunque tú no lo sepas*, de Juan Vicente Córdoba. Como Ana.
* 1997 - *Campeones*, de Antonio Conesa.

### Series de TV 
* *El Comisario*(2005) Telecinco.
* *Código fuego* (2003) Antena 3) Como Almudena.
* *Hospital Central* (2002) Telecinco. Como Sonia.
* *Javier ya no vive sólo* (2002) Telecinco.
* *Hermanas* (1998-1999) Telecinco. Como Blanca.
* *Querido Maestro* (1997) Telecinco. Como Cristina.
* *Canguros* (1995). Antena 3. Como Paula.
* *Ay, señor, señor* (1995). Antena 3. Como Azucena.

## Premios 
* Festival de Cannes
* 2006: Premio á mellor interpretación feminina (en conxunto co resto de actrices de *Volver'')
* Premios do Círculo de Escritores Cinematográficos
* 2006: Premio á mellor actriz revelación.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* IMDb
Ramón Rey Baltar

**Ramón Rey Baltar**, nado en Padrón o 5 de abril de 1882 e finado en Gerli (Arxentina) o 3 de xullo de 1969, foi un médico, escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Rey Gosende. Logo de estudar na escola de José María Vidal Cepeda fixo Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en xuño de 1904. Como médico exerceu en Padrón, sendo cesado en 1910 por motivos políticos. En 1912 ingresou como médico da Mariña. En 1914 emigrou a Arxentina, e dirixiu varias institucións médicas en Buenos Aires.

Fundou do xornal *El Barbero Municipal* de Rianxo, onde Alfonso Daniel Rodríguez Castelao comezou a súa traxectoria pública, tamén foi director do xornal bonaerense *A Nosa Terra* e presidiu a Irmandade Galega de Bos Aires. Publicou o libro de versos *A gaita a falare. Lembranzas e maldicións* (1939), texto precursor da poesía civil.

O seu irmán Andrés Rey Baltar foi fusilado polos franquistas ao comezo da Guerra civil española.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Biografía na Enciclopedia da Emigración Galega
* Biografía de Ramón Rey Baltar
Tesouros novos e vellos

***Tesouros novos e vellos*** é un libro de Álvaro Cunqueiro publicado en 1964 por Galaxia e reeditado en varias ocasións pola mesma editorial (4ª edición en 2011). Foi traducido ao castelán como *Tesoros y otras magias*.

## Características 
Álvaro Cunqueiro pronunciou *Tesouros novos e vellos* como discurso de ingreso na Real Academia Galega no ano 1964. O discurso trata das lendas populares sobre mouros e tesouros escondidos, enraizadas na tradición galega.

Segundo Ramón Nicolás:

## Contido 
### Prólogo de Juan Rof Carballo
Título: Consellos pra atopar tesouros

### "Discurso de ingreso do autor na Real Academia Gallega, i a resposta do numerario da mesma, D. Francisco Fernández del Riego" 
Na dedicatoria comenta:

Comeza o discurso co eloxio de Ramón Cabanillas que o precedeu no asento da Real Academia:

Comeza o tema dos tesouros con:

Os tesouros teñen vida coma as persoas:

E están as fadas gardadoras dos tesouros:

E tamén están os mouros gardadores:

E os ananos:

Cómpre saber o nome do tesouro:

E a importancia dos encantos:

E o que conteñen os tesouros:

E despois de ir contando ducias de casos e historias de tesouros en Galicia e noutras partes, despois de citar autores galegos e alleos, vai concluíndo:

### Remate 
"Discurso de resposta do recipendiario, de Francisco Fernández del Riego".

Fai o eloxio de Cunqueiro e da súa obra. E confesa:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Reigosa, Antonio (2012). "A “idea do tesouro” en Álvaro Cunqueiro" en *Terra e Tempo 67* *.* Xullo 2011-xuño de 2012.
Arte contemporánea

A **arte contemporánea** refírese tanto ás artes visuais practicadas hoxe en día como á arte feita dende os anos 60 ata o Século XXI. A Arte Contemporánea pode verse como unha Arte posmoderna ou arte que está en contra do Modernismo. Aínda así, o termo posmodernismo pode referirse ó tempo comprendido dende os anos 60 ata hoxe e á arte feita hoxe en día, debido a que moitos artistas seguen a traballar no eido do Modernismo. Nestas últimas décadas, o “contemporáneo” converteuse no termo preferido, sendo no século XXI as Galerías de Arte Contemporánea as que traballan a prol das novas artes.

### Características 
O termo arte contemporánea engloba unha grande diversidade de estilos e enfoques. Inclúe prácticas como o arte conceptual o minimalismo e moitos outros. Os artistas contemporáneos exploran unha ampla gama de temas e medios, incluíndo novas tecnoloxías e formatos. Tamén se caracteriza pola súa relación coa sociedade actual e os temas culturais, políticos etc., moitas veces tratados con humor e ironía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arte abstracta
* Arte cinética
* Arte conceptual
* Bauhaus
* Construtivismo
* Cubismo
* Dadaísmo
* De Stijl
* Die Brücke
* Der Blaue Reiter
* Expresionismo
* Fauvismo
* Fluxus
* Futurismo
* Imaxe & Poesia
* Minimalismo
* Op art
* Períodos na historia da arte occidental
* Pop art
* Posmodernismo
* Realismo socialista
* Suprematismo
* Surrealismo
* Vangardas
* Videoarte

### Ligazóns externas 
*Contemporary Art Styles & Movements
*Studio International - Xornal de Arte Contemporánea, deseño e arquitectura
Adriana Ozores

**Adriana Ozores Múñoz**, nada en Madrid o 21 de maio de 1959, é unha actriz española.

Pertence a unha das sagas cinematográficas máis coñecidas de España, sendo filla de José Luis Ozores, sobriña de Mariano Ozores e Antonio Ozores, curmá de Emma Ozores.

Actriz de extensa carreira cinematográfica, os seus inicios están ligados ós traballos realizados ás ordes do seu tío Mariano Ozores, e traballou tamén con directores coma Gracia Querejeta, Imanol Uribe, Antonio Mercero ou Joaquín Oristrell entre outros, e recibiu multitude de premios e recoñecementos.

Tamñen conta cunha ampla experiencia en televisión, en series como Periodistas (serie de televisión), Manolito Gafotas ou Los hombres de Paco, así coma en teatro.

## Filmografía parcial 
## Televisión 
* *Gran Hotel* (2011- ) - Antena 3
* *La Duquesa* (2010-2011) - Telecinco
* *Los hombres de Paco* (2005-2009) - Antena 3
* *Martes de carnaval* - TVE
* *Manolito Gafotas* (Antonio Mercero, 2004) - Antena 3
* *Periodistas* (1998-1999) - Telecinco
* *La comedia musical española* (1985) - TVE
* *El jardín de Venus* (1983-1984) - TVE
* *Aplauso* (1981-1983) - TVE
Scarlett Johansson

**Scarlett Ingrid Johansson**, nada en Nova York o 22 de novembro de 1984, é unha actriz, cantante e modelo estadounidense.

## Traxectoria 
O seu pai, Karsten Johansson, é un arquitecto dinamarqués, o seu avó paterno, Ejner Johansson, era guionista e director. A súa nai, Melanie Sloan, provén dunha familia xudía Americana do Bronx de orixe polaco-asquenací e coñeceu a Karsten Johansson mentres viaxaba coa súa nai a Dinamarca. Johansson ten unha irmá máis vella, Vanessa, que tamén é actriz; e un irmán máis vello, Adrian; tamén ten un irmán xemelgo, Hunter, e un medio irmán, Christian.

Saltou á fama en 1998 co seu papel en *The Horse Whisperer* ("O home que susurraba ós cabalos") e pouco a pouco foi gañando fama grazas a súa crítica polos seus papeis en *Ghost World*, *Lost in Translation* e *Girl with a Pearl Earring* ("A nena da perla"), o que lle levaron a dúas candidaturas ós Globos de ouro no 2003. Tamén foi nomeada a muller máis *sexy* e máis fermosa do cine actual por diversas publicacións.

## Filmografía 
### Filmes 
### Televisión 
### Teatro 
## Notas 
## Véxase tamén
Peter Pan

[miniatura|dereita|Estatua de Peter Pan nos xardíns de Kensington ([Londres).]]
**Peter Pan** é un personaxe de ficción literario. A primeira aparición foi en forma impresa no ano 1902 nun libro titulado *O paxariño branco*, unha versión de ficción da relación entre o seu escritor James Matthew Barrie e os nenos Llewelyn Davies, e logo foi utilizado nunha obra teatral moi famosa: *Peter Pan ou o neno que non quería medrar*, estreada en Londres o 27 de decembro de 1904.

No ano 1906, a sección "O paxariño branco" na que aparecía Peter Pan foi publicada como libro, co título *Peter Pan nos xardíns Kensington*, e con ilustracións de Arthur Rackham. En 1911 Barrie adaptou a obra teatral a unha novela: *Peter & Wendy*. A longametraxe de animación da Disney *Peter Pan* acadou gran sona.

A novela *Peter & Wendy* foi traducida ao galego por Alberto Avendaño co título de *Peter Pan*, publicada por Editorial Galaxia en 1989.
## Véxase tamén
### Outros artigos
* *Peter Pan* (filme de 1953)
* *Peter Pan* (filme de 2003)
* *Peter Pan Must Die* (novela de John Verdon)
Enric Arredondo

**Enric Arredondo**, nado en Barcelona o 5 de abril de 1940 e finado na mesma cidade en decembro de 2006, foi un actor catalán.

## Traxectoria 
Tivo unha importante e extensa traxectoria tanto en cine coma en teatro e televisión, sen esquecer a súa faceta de actor de dobraxe.

Protagonista de *Estudo 1* para TVE e de numerosas obras teatrais, acadou gran fama a raíz do seu papel na serie *Periodistas* onde durante catro anos (entre 1998 e 2002) interpretou o director do ficticio xornal *Crónica Universal*.

En cine participou en películas como *No respires: El amor está en el aire* (1999), de Joan Potau; *Asunto interno* (1996), de Carlos Balagué; *Sombras paralelas* (1994), de Gerardo Gormezano ou *La fiebre del oro* (1993) de Gonzalo Herralde entre outras.

En teatro cabe salientar traballos seus coma *La bohèmia*, *Molt soroll per a no res*, *Ivanov*, *La fundación*, *Los domingos, bacana*, *El knack*, *El criat de dos amos*, *Oncle Vània*, *Via Gagarin*, *Serebriakov* ou *Morte accidental dun anarquista*. Tamén interpretou un texto escrito por el mesmo con matices autobiográficos, *La bohemia*.

Nos últimos anos da súa vida colaborou episodicamente en *Hospital Central* (en 2004) e *El Comisario* (en 2002). Deixou unha película, *Dos billetes*, de Javier Serrano, pendente de estrea no momento do seu falecemento e que supuxo o seu último traballo interpretativo.

En 1993 recibiu o Premio Nacional de Cinematografía da Generalitat de Cataluña.

En 1997 estivo máis de tres meses en coma, espertando finalmente e retomando o seu traballo como actor. Nos últimos anos da súa vida viñera padecendo unha enfermidade ósea dexenerativa que lle levou a realizar os seus últimos traballos en cadeira de rodas.

Estivo casado coa tamén actriz Carmen Fortuny.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* IMDb
* El País: noticia do falecemento
Agnosia

A **agnosia** (do grego ἀγνωσία: *descoñecemento*) é a perda da facultade para recoñecer obxectos, persoas, sons, olores ou formas a pesar de manter a función sensorial intacta. Preséntase asociado normalmente con danos cerebrais ou doenzas neurolóxicas, particularmente por lesións no lobo temporal. Diferénciase da anomia en que a persoa que padece esta pode describir o obxecto aínda que non poida dicir o seu nome, mentres na agnosia non pode describir o obxecto.
Carlos Mantilla

**Carlos Mantilla Rodríguez**, nado en Rosende (Sober) o 10 de xullo de 1944 e finado en Vigo o 23 de novembro de 2020, foi un economista, avogado e político galego, militante do PPdG e presidente-decano do Colexio de Economistas de Pontevedra.

## Traxectoria 
A súa familia, que procedía da parroquia de Rosende (Sober), trasladouse a Vigo cando el tiña dez anos.

Licenciado en Dereito pola Universidade Camilo José Cela de Madrid e mais en Ciencias Económicas e comerciais pola Universidade de Bilbao. Doutor en Economía e auditor de Contas ROAC. Exerceu como avogado e foi concelleiro e portavoz do Partido Popular no concello de Vigo (1983-1991), deputado provincial e vicepresidente da Deputación de Pontevedra (1987-1991), senador pola provincia de Pontevedra na IV Lexislatura (1989-1993) e deputado no Congreso dos Deputados de España durante as lexislaturas V, VI , VII e VIII (1993-2008).

Durante a década dos anos 1970, foi director económico e de persoal do estaleiro Vulcano. Dende 2008 ata 2013 foi vicepresidente do Consello Superior de Colexios de Titulados Mercantís de España. Desde 20113 foi vogal do Consello Xeral de Economistas de España.

A fiscalía presentou en novembro de 2015 unha querela contra el que foi arquivada.

En febreiro de 2019 foi elixido por ampla maioría decano-presidente do Colexio de Economistas de Pontevedra.

## Recoñecementos 
* Membro de Honra do Rexistro de Auditores de España (2016).
* Medalla de Ouro do Instituto de Censores de Cuentas de España.
* Titulado Mercantil e Empresarial do Ano 2015 polo Consello Superior de Colexios Oficiais de Titulados Mercantís.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
*Lista de senadores galegos desde a Transición
*Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición

### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
* Ficha no Congreso dos Deputados
Asociación Internacional dos Traballadores

:*Este artigo refírese á internacional de sindicatos actual. Para a organización histórica véxase **Primeira Internacional**.*

A **Asociación Internacional dos Traballadores** (**AIT**, ou **IWA**) é unha organización transnacional anarquista que une a sindicatos de diferentes países de ideoloxía antiautoritaria, na súa maioría anarcosindicalistas, aínda que tamén federa organizacións de traballadores con fins revolucionarias. O seu lema oficial na actualidade é: «Contra a globalización, internacionalismo proletario. Nin guerra entre pobos nin paz entre clases».

Entre o 25 de decembro de 1922 e o 2 de xaneiro de 1923 diversos grupos anarcosindicalistas refundaron en Berlín a AIT, trazando as súas orixes na Primeira Internacional (1864-1876) e considerándoa continuadora desta.

Entre o 8 e o 10 de decembro de 2006, no 23º Congreso da organización, celebrado en Manchester (Inglaterra), decidiuse mudar a sede de Oslo (Noruega), a Belgrado (Serbia), onde estará ata o 2011.

## Seccións da AIT
Denomínanse seccións ós sindicatos nacionais adheridos á AIT. So pode haber unha sección por país.
:*AIT Secção Portuguesa - Portugal
:*Bulgarskaja konfederacija truda - Bulgaria
:*CNT-AIT - España
:*Confédération Nationale du Travail (Confederación Nacional do Traballo) - Francia (sitio web)
:*Confederação Operária Brasileira - Brasil
:*Norsk Syndikalistisk Forbund - Noruega
:*Priama Akcia - Eslovaquia (sitio web)
:*Sindikalna konfederacija Anarho-sindikalistička inicijativa - Serbia (sitio web)
:*Solidaridad Obrera - Chile (sitio web)
:*Solidarity Federation - Reino Unido (sitio web )
:*Конфедерация революционных анархо-синдикалистов - Rusia (sitio web)

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Primeira Internacional
*Internacional de Federacións Anarquistas
*Solidariedade Internacional Libertaria

### Ligazóns externas
* Asociación Internacional dos Traballadores (en castelán ou inglés)
Pazo de Fefiñáns

O **Pazo de Fefiñáns** é unha construción civil situada no barrio de Fefiñáns, en Cambados, na comarca do Salnés. Pecha polo sur e o leste a praza máis destacada desta vila, a praza de Fefiñáns. De aire clásico, integra un harmonioso conxunto coa súa arcada, torre da homenaxe e a veciña igrexa de San Bieito, ó norte.

## Historia 
esquerda|200px|miniatura
O nome provén do xenitivo dun posuidor xermánico, *Fefilianis*, de onde deriva tamén o nome da praza.

Foi construído no século XVI por Juan Sarmiento Valladares, conselleiro de Filipe II. Sufriu novos engadidos no século XVII, encargados polo primeiro vizconde de Fefiñáns, Gonzalo Valladares (1583-1659), que obtivo o Vizcondado no 1647. Sucedeuno Fernando (1616-1675), que a principios do século encargou a construción principal do Pazo. Máis tarde pasou á propiedade dos marqueses de Figueroa,. Na fachada do poderoso edificio pódense ver os escudos das familias nobiliarias.

miniatura|Vista dende un patio interior.
No verán do 2008 procedeuse a unha limpeza e recuperación integral do edificio, tras un acordo coa Consellería de Vivenda, que incluía a apertura ao público do pazo . En xuño de 2011, a Xunta de Galicia iniciou os trámites para declarar ao pazo Ben de Interese Cultural, dez anos despois de que o conxunto histórico de Cambados entrara nesa categoría. O proceso rematou en agosto de 2012, coa declaración do pazo como ben protexido.

## Adega 
Dende o 1904 está documentada a existencia da súa adega, con marca rexistrada no 1928, e que a día de hoxe comercializa viño albariño baixo a marca *Palacio de Fefiñanes*.

## Estilo 
O pazo conxuga elementos barrocos con outros italianos post-renacentistas.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pazos de Galicia

### Ligazóns externas 
* Páxina da adega
Jake Gyllenhaal

**Jacob Benjamin "Jake" Gyllenhaal**, nado nos Ánxeles (California) o 19 de decembro de 1980, é un actor estadounidense. Foi nomeado ós Premios Óscar e ó British Academy of Film and Television Arts.

## Traxectoria 
Fillo do director sueco Stephen Gyllenhaal e a guionista Naomi Foner, comezou a actuar con 11 anos nun filme do seu pai.

Os papeis máis exitosos de Gyllenhaal comezaron no 1999 con *October Sky* película na que se conta a historia real duns amigos que viven nunha pequena vila dos Estados Unidos na década de 1950 e que tras observar o lanzamento dun foguete por parte dos rusos deciden construír os seus propios trebellos. En 2001 con *Donnie Darko*, no que aparece xunto á súa irmá Maggie Gyllenhaal e no cal facía o papel dun esquizofrénico. No 2002 protagonizou *O neno burbulla*, aínda que este filme non tivo grande éxito comparado cos dous anteriores. En 2004 protagoniza *The Day After Tomorrow*, no que facía dun estudante atrapado nunha catástrofe natural provocada polo quentamento global. O ano seguinte realizou o papel cume na súa carreira o cal o levou a gañar varios premios entre o que se atopa o premio da Academia BAFTA como mellor actor secundario no seu papel como vaqueiro homosexual no filme *Brokeback Mountain*, no cal traballou xunto con Heath Ledger. Este filme baséase na novela de Annie Proulx. Nese mesmo ano protagoniza a película *Jarhead* xunto co seu cuñado, Peter Sarsgaard, onde se mete no papel dun marine que viaxa a Iraq para loitar contra as tropas de Sadam Hussein.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén
Gravata

70px|miniatura|Unha gravata actual, azul.
A **gravata** () é un lenzo fino ou anaco de seda en forma de tira que se anoa arredor do colo da camisa ou directamente do pescozo como adorno ou a xeito de abrigo. 
A orixe da gravata moderna data da terceira década do século XVII cando durante o reinado de Lois XIII de Francia se uniron ao exército de Richelieu que combatía á raíña nai María de Médicis mercenarios croatas que portaban ese complemento para adornar o seu uniforme.

A peza popularizouse na corte de Versalles ligada ao emprego da casaca, peza militar que se estendía cada volta máis entre os civís a mediados do século XVII. En 1670 o rei Lois XIV de Francia ordenou o uso obrigatorio do uniforme entre os seus soldados que incluía a gravata que levaban anoada e pendurada pero no mundo civil o seu deseño fíxose máis relambido.

En 1692 a batalla de Steenkerque deu orixe a un novo estilo de gravata cando Guillerme III de Orange atacou por sorpresa ás tropas francesas e estas non tiveron tempo de anoarse a gravata e simplemente a pasaron polo pescozo, suxeitando as puntas cun ollal da casaca, fíxose popular en París ao aparecer un personaxe nun teatro de ópera parisiense, os homes levábana pasando as súas dúas puntas polo sexto ollal da casaca e as mulleres collían os cordóns do corpiño para atala, mantivo a súa popularidade ata 1720 para ser substituída por unha cinta de encaixe bordado, ata a Revolución Francesa a gravata queda reducida ao mínimo ou mesmo chega a desaparecer pero desde 1789 a desaparición do traxe de corte e a influencia británica orixinan unha moda máis igualitaria e a gravata aparece nos líderes da revolución, xeralmente unha gran gravata que dá voltas arredor do pescozo e que se anoa en forma de lazo.

O británico George Bryan Brummell prototipo do dandi inglés baseaba o seu concepto da elegancia en gran medida na gravata elixida e na súa colocación e Honoré de Balzac escribiu un pequeno tratado sobre a arte de anoarse a gravata correctamente. A partir da revolución de 1830 desaparecen as gravatas fantásticas e se pon de moda un lazo negro atado con despreocupación e comeza a difundirse a gravata de nó. A gravata segue a ser a vestimenta formal dos homes occidentais ata a primeira guerra mundial e en menor medida ata a segunda guerra mundial.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Hermes ties.jpg|Colección de gravatas.
Ficheiro:Robespierre.jpg|Na Revolución Francesa a gravata volveu a poñerse de moda.
Ficheiro:BrummellEngrvFrmMiniature.jpg|George Bryan Brummell.
Ficheiro:Louis14c.jpg|Gravata sinxela de Luís XIV en 1675.
Ficheiro:Louis XIV of France - Musée Antoine-Lécuyer.jpg|Gravata complexa de Luís XIV en 1684.
Ficheiro:Ivan Zasche, Portret bana Josipa Jelacica.jpg|Militar croata con gravata do século XIX, versión modificada da gravata orixinal.
Ficheiro:Necktie Windsor knot.jpg|Nó Windsor.
Ficheiro:Necktie Four-in-Hand knot.jpg|Nó Four-in-Hand.
Ficheiro:Necktie Half-Windsor knot.jpg|Nó Medio-Windsor.
Ficheiro:Necktie Oriental knot.jpg|Nó oriental.

## Notas
Partido Riojano

O **Partido Riojano** (PR) é un partido rexionalista español de centro que actúa na comunidade autónoma da Rioxa. Fundouse o 6 de decembro de 1982 co nome de **Partido Riojano Progresista**. Presentouse por vez primeira nunhas eleccións nas autonómicas e locais de 1983 conseguindo 2 deputados autonómicos e 19 alcaldías e 99 concelleiros. En febreiro de 1984 celebrou o seu I Congreso Constituínte elixindo como presidente a Rubén García Marañón. No III Congreso celebrado en 1990 adoptou o seu actual nome. En 1991 entrou no goberno autonómico. Miguel González Legarra é o seu actual presidente. Na actualidade o PR ten 9 alcaldes e 66 concelleiros.
Xvid

miniatura|dereita|Cadros de diálogo do codificador e do descodificador Xvid
**Xvid** (antes **XviD**) é o nome dun códec desenvolvido por un grupo de programadores voluntarios de todo o mundo despois de que o proxecto OpenDivX fose pechado en xuño do 2001. XviD é software libre e baséase no estándar MPEG-4. A súa calidade e eficiencia convertérono nun dos codecs máis populares, ata estar soportado nos reprodutores de DVD actuais.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web oficial
Base Antártica Española Juan Carlos I

miniatura|dereita|Illa Livingston, onde está situada a base.
miniatura|dereita|Vista da Base.

A **Base Antártica Española Juan Carlos I** (**BAE Juan Carlos I**) é unha base científica española na Antártida dependente do CSIC, está situada na península Hurd na illa Livingston, no arquipélago das Shetland do Sur a 40 metros da costa e a 12 metros de altura, na aba do Monte Raíña Sofía. A montaxe da instalación comezou o 8 de xaneiro de 1988 e o 11 de xaneiro izábase a bandeira española no que era a primeira base española na Antártida, ten unha superficie de 2150 m² e pode albergar como máximo 50 persoas. A base só permanece ocupada no verán austral, entre novembro e marzo. O apoio loxístico e de mantemento realízao desde 1991 o buque de investigación oceanográfica da armada BIO Hespérides.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Ivanov, L. General Geography and History of Livingston Island. In: *Bulgarian Antarctic Research: A Synthesis*. Eds. C. Pimpirev and N. Chipev. Sofia: St. Kliment Ohridski University Press, 2015. pp.&nbsp;17–28. ISBN 978-954-07-3939-7
Besalú

**Besalú** é un concello da comarca catalá da Garrotxa. A superficie é de 4,92&nbsp;km² e en 2005 tiña 2.211 habitantes. A orixe da localidade foi o castelo de Besalú. O río Fluvià atravesa á vila e únese ao Capellades.
## Historia
miniatura|esquerda|Mapa de Besalú

Miró I o mozo foi o primeiro conde independente de Besalú e con Bernat I Tallaferro por volta do ano 1000 o condado acada o seu apoxeo. Bernat III foi o último conde independente e Besalú pasou a poder do condado de Barcelona converténdose en capital dunha vigairía.
Beuda

**Beuda** é un concello catalá da Garrotxa. A súa superficie é de 35.91&nbsp;km² e ten 146 habitantes distribuídos entre a capital, Beuda, e as localidades de Santa Maria de Palera, Segueró e Lligordà. Entre os monumentos do concello destacan a igrexa románica de Beuda e o santuario de Palera.
Berezniki

**Berezniki** é unha cidade rusa do Krai de Perm, no ano 2005 tiña unha poboación de 169.000 habitantes. Fundouse en 1932 como cidade industrial e medrou rapidamente na época stalinista. Boris Eltsin, o primeiro presidente de Rusia viviu e foi á escola nesta localidade.
Anhalt

**Anhalt** foi un antigo estado alemán que se formou no século XIII ao separarse do ducado de Saxonia, posteriormente o estado dividiuse en varios principados. En 1570 Anhalt uniuse de novo e así permaneceu ata 1603, cando de novo se volve a fragmentar e non sería ata 1863 cando se volvan a unir formando o Ducado de Anhalt que tiña como capital Dessau, consistía en dúas grandes extensión de territorio separados pola provincia prusiana de Saxonia e cinco enclaves:Alsleben, Muhlingen, Dornburg, Goednitz e Tilkerode-Abberode rodeados por territorio prusiano. En 1918 coa proclamación da República de Weimar, Anhalt aboliu a monarquía e converteuse no Estado Libre de Anhalt. Despois da Segunda guerra mundial uniuse á Saxonia prusiana para formar Saxonia-Anhalt disolto en 1952 e volto a crear en 1990 coa unificación de Alemaña.
Cantonalismo

miniatura|dereita|Escudo do Cantón federal de Valencia de 1873.

O **Cantonalismo** é unha ideoloxía política que aspira a dividir o Estado Nacional en cantóns case independentes. Trátase dunha postura partidaria dun federalismo de carácter radical, e o seu obxectivo é establecer unha serie de cidades ou confederacións de cidades (cantóns) independentes que se federarían libremente. Lembra en certos aspectos ás *polis* gregas. O cantonalismo tivo unha grande influencia no nacente movemento obreiro, sobre todo anarquista.

## España 
En España, houbo dous momentos nos que se podería falar de *"fenómeno cantonalista"*.

O primeiro deses fenómenos tivo lugar durante a I República. O 12 de xullo de 1873, iniciase a insurrección en Cartaxena baixo o nome de *Revolución Cantonal*. Nos días seguintes estenderase por España: Valencia, Cartagena, Andalucía, as provincias de Salamanca e Ávila; lugares todos eles nos que se chegaron a articular *cantóns* (estados independentes voluntariamente federados na *Unión Española*). En Estremadura tamén se intentou a constitución de cantóns en Coria, Hervás e Plasencia.

O segundo período corresponde ao final da Segunda República Española e é na chamada *Revolución Española de 1936, que se desenvolveu durante a guerra civil*. Aínda que non se corresponde ideoloxicamente cun movemento cantonalista si se estableceron durante meses ducias de Comités e Consellos municipais e comarcais (excepcionalmente existirán algúns de maior ámbito) autónomos do poder do Estado, coas súas propias moedas e billetes, chegando nalgúns casos a declararse independentes municipios ou provincias. (Asturias e León  declarábanse soberanas a finais de agosto de 1937 coa constitución do *Consejo Soberano de Asturias y León*, comunicando esta decisión á Sociedade de Nacións).

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Anarquismo
*Federalismo
*Primeira República Española 
*Segunda República Española
Severina Vučković

**Severina Vučković**, nada o 21 de abril de 1972 en Split, Croacia, é unha actriz e estrela da música pop croata. O seu nome artístico é simplemente **Severina**. O seu estilo ten influencias do cabaré. A carreira de Severina comezou en 1989, e é unha das artistas máis populares do seu país desde aquela. Gañou moitos festivais e os seus álbums alcanzaron altas vendas. Algunhas das súas cancións máis populares son "Kad si sam", "Dalmatinka", "Djevojka sa sela", "Ja samo pjevam", "Paloma Nera", "Virujen u te", "Ante", "Adio ljube", "Hrvatica", "Adam i Seva", "Moja štikla" e "Krivi spoj" . No ano 2005 Severina lanzou un álbum cos seus grandes éxitos.

En 2004 o seu nome viuse envolto nun escándalo sexual ao divulgarse por Internet un vídeo no cal ela e un home casado tiñan relacións sexuais. Causou sorpresa en Croacia xa que era ata entón un símbolo da modestia relixiosa, promovendo a abstinencia e a moral nas súas aparicións públicas, co que foi acusada de hipocrisía. Porén, posteriormente relanzou a súa imaxe internacionalmente, gañou o festival de Dora 2006 coa canción "Moja Štikla" e representou a Croacia no Festival de Eurovisión de 2006, quedando no posto 12º.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas