Halldór Laxness

miniatura|Halldór Laxness.
**Halldór Kiljan Laxness** (/ˈhaltour ˈcʰɪljan ˈlaxsnɛs/), nado como **Halldór Guðjónsson** en Reiquiavik o 23 de abril de 1902 e finado na mesma cidade o 8 de febreiro de 1998, foi un escritor, poeta e ensaísta islandés, gañador do Premio Nobel de Literatura en 1955.

## Traxectoria 
Foi fillo de Sigríður Halldórsdóttir (nada en 1872) e Guðjón Helgason (nado en 1870). Trasladouse a Laxnes (Mosfellsbær) en 1905, unha área máis rural ao norte da capital. Pronto empezou a ler libros e escribir historias.

Con apenas 14 anos, publicou un artigo no diario *Morgunblaðið*. O seu primeiro libro, a novela *Barn náttúrunnar*, foi escrito cando tiña 17 anos. Viaxou moito, vivindo en Europa tras a primeira guerra mundial, visitando Rusia no seu período stalinista, América xusto antes da Gran Depresión e a India baixo Nehru.

En 1922, Laxness uniuse á abadía de San Mauricio en Clervaux, Luxemburgo. Os monxes seguían as regras de San Bieito de Nursia. Laxness bautizouse e confirmou na Igrexa Católica en 1923. Foi entón cando adoptou o apelido de Laxness e engadiu o nome de Kiljan (polo mártir islandés San Killian).

Entre os muros da abadía practicaba o estudo persoal, lía libros e estudaba francés, latín, teoloxía e filosofía. Mentres estivo alí, escribiu a historia *Undir Helgahnjúk*, publicada en 1924. Pouco despois do seu bautizo, fíxose membro dun grupo que predicaba pola conversión dos países nórdicos.

Pero a relixiosidade de Laxness non durou mucho. Durante unha visita a América, sentiuse atraído polo socialismo. En parte pola influencia de Upton Sinclair, de quen se fixo amigo en California, Laxness subiuse ao carro socialista, escribindo ensaios burlescos e satíricos sobre as súas impresións de viaxes por Rusia, Europa e Suramérica. Foi a Islandia, Canadá e California (1927-1930) para fortalecerse na idea do comunismo.

Nos anos 30 converteuse no "apóstolo da nova xeración" e atacaba fortemente a Einar Hjörleifsson Kvaran, un escritor influente que tamén estaba sendo considerado para o Premio Nobel.

A desmoralización do período de ocupación nunca se describiu tan dramaticamente como Hallodr Laxness en *Atómstöðin* (1948), onde se describe unha sociedade de posguerra en Reykjavik completamente trastornada pola avalancha de ouro estranxeiro.

Laxness mudouse aos Estados Unidos e intentou facer películas na metade do século XX. Volveu a Islandia en 1945 e estableceuse en Gljúfrasteinn, Mosfellsdalur, até a súa morte. A súa casa en Gljúfrasteinn é agora un museo operado polo Goberno Islandés.

Laxness volvería ás súas raíces católicas ao final, solicitando un funeral católico.

Casou dúas veces e tivo catro fillos. Laxness morreu en 1988 aos 95 anos.

## Carreira literaria 
Durante a súa carreira, Laxness escribiu poesía, artigos xornalísticos, obras de teatro, literatura de viaxes, historias curtas e quince novelas. As maiores influencias na súa literatura inclúen a Freud, Nietzsche, Strindberg e Proust. En 1955, Laxness gañou o Premio Nobel de Literatura polo seu "poder vívido e épico que renovou a gran narrativa islandesa".

## Traballos sobre Laxness 
Unha biografía de Laxness por Halldór Guðmundsson obtivo o premio literario islandés polo mellor traballo de non-ficción en 2004. En 2005 o Teatro Nacional de Islandia premiou unha obra de Ólafur Haukur Símonarson, chamada *Halldór í Hollywood* (Halldór en Hollywood) sobre os anos que Laxness pasou nos Estados Unidos. Hannes Hólmsteinn Gissurarson escribiu unha polémica biografías pola que a familia de Halldór Laxness o denunciou.

## Obras 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil no sitio oficial do Nobel de Literatura 1955