open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bandeira vermella

miniatura|Bandeira vermella.
A **bandeira vermella** é un emblema socialista e comunista asociado particularmente coa esquerda revolucionaria, aínda que tamén forma parte da tradición socialdemócrata e laborista, tendo sido un estandarte empregado por partidos tales como o Partido Laborista no Reino Unido, o Partido Socialista francés e grupos semellantes no mundo enteiro. O uso polos socialdemócratas diminuíu en anos recentes, se ben é preciso sinalar que moitos deles veñen afastándose da esquerda política. Por outra parte, o sentido radical da bandeira é moito máis antigo có socialismo.

É común ver bandeiras vermellas sobreimpresas cos nomes ou emblemas de partidos, movementos, organizacións ou sindicatos. As bandeiras vermellas son a miúdo vistas en protestas, manifestacións e marchas. Tamén, *ondear unha bandeira vermella* é un eufemismo para a incitación en tauromaquia, e o vermello é a *cor do desafío* tanto como tamén un símbolo da clase traballadora, ou proletariado.

A auténtica orixe do seu uso como insignia dos movementos obreiros remóntase a 1789, durante a Revolución Francesa; a Lei do 20 de outubro dese mesmo ano decretaba o despregue dunha bandeira vermella para anunciar que o exército ía intervir, coa fin de reprimir unha revolta. No século XIX, para mostrar a oposición a esta Lei, a bandeira vermella converteuse no símbolo da insurrección revolucionaria e do movemento obreiro, sendo empregada na Comuna de París polos insurrectos, e tamén polos partidos socialistas; de alí o cualificativo de *vermello* que se lle dá ao esquerdista. Por esta razón pasou a ser a bandeira da Unión Soviética e dos Partidos Comunistas da Terceira Internacional. Outros estados socialistas como a República Popular Chinesa, Vietnam, tamén teñen bandeiras maioritariamente vermellas. Porén, outros estados e territorios de gobernos non socialistas tamén manteñen bandeiras vermellas por razóns históricas, como é o caso de Marrocos ou Turquía. A expresión *bandeira vermella* ten sido empregada tamén nas cancións ou marchas conmemorativas de diversos partidos ou movementos de inclinación socialista; así se observa no caso do desaparecido Partido Comunista Italiano, cuxo himno se denominaba precisamente *Bandeira Vermella* (*Bandiera Rossa* en italiano).

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Bandiera rossa, canción italiana revolucionaria.
Euskal Herritarrok

**Euskal Herritarrok** ("Cidadáns Vascos", en éuscaro) foi unha coalición independentista e de esquerdas vasca xurdida en 1998 como órgano electoral da esquerda abertzale. Euskal Herritarrok tivo unha vida efémera e a súa presentación a uns comicios electorais limitouse ás eleccións autonómicas de 1998 e ás municipais e forais de 1999. En ambas convocatorias superou a marca electoral que un partido defendendo esa ideoloxía nunca obtivera na comunidade autónoma vasca: 223.264 persoas lles deron o voto. Nas eleccións municipais estableceron unha coalición con outros partidos de esquerda extraparlamentar e superaron a marca anterior, aínda que cómpre ter en conta que Euskal Herritarrok se presentaba nun territorio maior en extensión, ao presentar listas aos municipios e ao Parlamento de Navarra.
Por discrepancias coa liña política seguida e a organización interna, produciuse a escisión de Aralar. O partido Batzarre, que preexistía á coalición e que non é independentista, participou da coalición electoral Euskal Herritarrok, coalición que abandonou trala ruptura da tregua de ETA, ao non haber condena algunha por parte de Euskal Herritarrok.
 
Máis adiante, diversas correntes da esquerda *abertzale* entraron nun proceso de discusión e refundación de onde xurdiu Batasuna, partido político que foi declarado ilegal en España no ano 2002, permanecendo legal en Francia.

O proxecto no que se apoiaba Euskal Herritarrok era o da creación dun Estado independente para as sete provincias vascas de Euskal Herria, catro das cales están baixo administración española e tres baixo administración francesa. Para isto a esquerda *abertzale* defende o dereito de autodeterminación. A aplicación do mesmo consistiría na celebración dun referendo sobre o status que debería ter o País Vasco nas sete provincias. A esquerda *abertzale* herda un ideario socialista. Se ben a forma en que ese socialismo sería definido é difícil, acuñaron o termo de "socialismo identitario" como unha forma de socialismo adaptado á situación do País Vasco. Respecto ao emprego da violencia, a esquerda *abertzale* entende que esta é produto dun conflito político, e polo tanto considera a condena como unha ferramenta fútil e avoga pola superación do conflito mediante o recoñecemento da territorialidade vasca e o exercicio do dereito de autodeterminación.

## Véxase tamén 
*Askatasuna (partido)
*Herri Batasuna
Caldeira de condensación

Unha **caldeira de condensación** é un dispositivo de quecemento de auga para usos domésticos que recupera parte da calor que conteñen os gases produto da combustión no canto de cedelo á atmosfera. Os gases de saída teñen unha temperatura relativamente baixa, polo que o que se aproveita é a calor do vapor de auga, que ao condensarse cede enerxía nun cambiador de calor.
Paulo de Carvalho

**Manuel Paulo de Carvalho Costa**, nado en Lisboa o 15 de maio de 1947, foi un cantante portugués.

## Traxectoria 
Comezou como batería. En 1962 foi un dos fundadores dos Sheiks. O éxito da banda, á que chamaran «os Beatles portugueses», púxolle fin ás súas veleidades futbolísticas nos xuvenís do Benfica.

En 1968 a chamada a filas púxolle fin á banda. Regresado á vida civil formou parte de varios grupos, entre eles a *Banda 4* e o proxecto *Fluido*, que fundou, e o *Thilo´s Combo*. A pesar de que nos dous primeiros proxectos foi o vocalista principal, só en 1970 inicia unha auténtica carreira de solista ao ser convidado para cantar "Corre Nina", no Festival RTP da Canción.

Vence o Premio de Imprensa para mellor cantante de 1970. Entre tanto comeza a traballar co cantante e compositor Manolo Díaz. Volta ao Festival RTP da Canción con *Flor Sem Tempo*.

En 1973 viaxou a Madrid para gravar o seu primeiro LP. En 1974, venceu o Festival RTP da Canción, con *E Depois do Adeus*. Esta canción foi unha das señas para o Movimento dos Capitães na Revolución dos Caraveis. Foi o representante portugués ese ano no festival da Eurovisión.

Entre tanto inicia unha colaboración co músico Júlio Pereira da que resultan os álbums *Não de costas mas de frente* e *M.P.C.C.*. Estreouse como compositor coa canción *Lisboa Menina e Moça*, feita famosa por Carlos do Carmo, en 1976. En 1977 vence o Festival da Canción con *Os Amigos*.

O álbum *Desculpem qualquer coisinha*, de 1985, para o cal convidou o guitarrista Alcino Frazão, inclúe o grande éxito *Meninos de Huambo*. É o seu primeiro disco de Ouro.

O disco *Alma* de 1994, gravado en Londres coa Royal Philarmonic Orchestra, inclúe unha versión de *Pomba branca*, en dueto con Dulce Pontes.

*Movieplay* lanzou en 2004 unha *Antoloxía*, seleccionada por José Niza, con 40 das súas mellores cancións. Tamén nese ano, a *Universal Music Portugal* publicou a colectiva Paulo de Carvalho.

En 2006 acepta o convite da editora *Farol Música* para regravar algunhas das súas mellores cancións. Tamén se lanza o disco *Vida* que se torna un grande éxito.

## Discografía (LP/CD) 
* *Paulo de Carvalho* - 1971
* *Eu, Paulo de Carvalho* - 1971
* *Paulo* - 1974
* *Não de Costas Mas de Frente - A Música em Que Vivemos* - 1975
* *MPCC* - 1976
* *Paulo de Carvalho* - 1977
* *Vol. 1* - 1978
* *Cantar de Amigos* (con Tozé Brito)- 1979
* *Até Me Dava Jeito* - 1980
* *Abracadabra* - 1981
* *Cabra Cega* - 1982
* *Desculpem Qualquer Coisinha...* - 1985
* *Homem Português* - 1986
* *Terras da Lua Cheia* - 1987
* *Só Nós Três* (con Carlos Mendes e Fernando Tordo) - 1989
* *Gostar de Ti* - 1990
* *Alma* - 1994
* *33...Vivo* - 1995
* *Mátria* - 1999
* *Antologia 40 Anos* - 2002
* *Cores do Fado* - 2004
* *Paulo de Carvalho* - 2004
* *Vida*- 2006

Cancións máis destacadas: *Mae Negra* (preludio); *E Depois do Adeus* ; *Flor sem Tempo* ; *Liboa Menina e Moca* ; *Vida Fria* e *Nini*.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Revolución dos Caraveis

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do cantante
Der Antichrist, Fluch auf das Christentum

miniatura|200 px|Friedrich Nietzsche

***Der Antichrist, Fluch auf das Christentum*** (*O Anticristo. Maldición sobre o cristianismo*) é unha obra do filósofo Friedrich Nietzsche publicada en 1888.

## A obra 
Nesta obra o autor realiza unha análise dos elementos que segundo el converteron ós humanos en seres cada vez peores.

Nietzsche téntanos abrir os ollos ante as mentiras do cristianismo. Segundo el Deus non existe, xa que nunca atoparemos a ninguén que nolo poida confirmar con seguridade. Tamén nos di que o paraíso e a vida despois da morte non existen, e que a relixión cristiá ten sacerdotes para que as persoas nos sintamos liberados ó confesar as nosas malas accións ou pecados a alguén que cremos superior a nós só polo simple feito de velo como un enlace con Deus; un Deus que en realidade non existe. O autor cualifica estes sacerdotes de calumniadores e envelenadores.

Por outra banda, a opinión do autor céntrase en que o cristianismo non está en contacto coa realidade e que só hai cousas imaxinarias nel. Algunhas destas cousas son o espírito, a alma, o eu, Deus, o pecado, a salvación, a graza, o perdón dos pecados...

Noutro fragmento o autor fai referencia á creación do home e da muller, e dinos que son os dous maiores erros de Deus. Isto é debido a que somos os únicos seres que podemos pensar. Tamén menciona o froito prohibido, que segundo el non é máis que o temor de Deus. Este froito prohibido é a nosa actual ciencia, por iso é o maior temor de Deus, porque é a ferramenta que temos para obrigalo a pensar. Esta ciencia é un claro rival para Deus, e este culpa deste feito á víbora, que segundo Nietzsche é a muller, o seu segundo erro.

## Influencias 
O libro ten unha grande influencia na sociedade, pois hoxe o cristianismo está moito menos estendido, xa que agora as sociedades son maioritariamente laicas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *El Anticristo*. Alianza (Biblioteca Nietzsche).

### Ligazóns externas 
* *O Anticristo* en castelán
Mámoa de Boi Morto

A **mámoa do Boi Morto** é un monumento megalítico situado situado no lugar de Fraíz, na Estrada, no linde co lugar de Valadares (Forcarei), tamén coñecido co nome de Campo da Mámoa.
Está formado por unhas cinco mámoas, non moi separadas unhas das outras. Ao lado das mámoas atópase a chamada lagoa Sacra de Olives, sobre a que se contan diversas lendas.
Persepolis (filme)

***Persépolis*** é un filme francés de animación, estreado no ano 2007. Está baseada na novela gráfica *Persépole* de Marjane Satrapi.

A propia autora adaptou o guión e a dirixiu xunto a Vincent Paronnaud. A película, con música de Olivier Bernet, obtivo un nomeamento á Palma de Ouro ó mellor filme e outro ó Oscar ó mellor filme de animación. Conseguiu o Premio do xurado no Festival de Cannes no 2007. Tamén conseguiu o Premio Especial do xurado no Festival Internacional de Cine Cinemanila.

miniatura|esquerda|200px|Marjane Satrapi na estrea de *Persépolis*.

## Argumento 
Marjane é unha nena nacida no Irán dos anos 70, nunha familia occidentalizada e aburguesada. Logo da caída do réxime do Sah e a chegada da república islámica de Ruhollah Khomeini aumenta a represión. Co inicio da guerra contra Iraq, os pais deciden enviala ó liceo francés de Viena, onde pasa a adolescencia. Malia todo decide volver ó cabo duns anos, onde ve os resultados da guerra e as transformacións sufridas polo seu país e por Teherán.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Francia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 80ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Murray Gell-Mann

[dereita|miniatura|230px|Murray Gell-Mann na [Universidade Harvard.]]
**Murray Gell-Mann**, nado en Nova York o 15 de setembro de 1929 e finado en Santa Fe o 24 de maio de 2019, foi un físico estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1969.

## Traxectoria 
Licenciado en física pola Universidade Yale e no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, en 1955 comezou como profesor universitario na Universidade de California onde ocupou desde 1967 a cátedra de física teórica.

## Investigacións científicas 
Desde 1950 interesouse na investigación sobre as partículas elementais, recentemente descubertas e denominadas caón e hiperión.A súa clasificación permitiu nomear un novo número cuántico. As súas investigacións, primeiro con Abraham Pais e posteriormente con Kazuhiko Nishijima, permitiron a introdución dunha nova partícula, o hadrón, partícula que descubriu á vez o físico israelí Yuval Ne'emal. A teoría de Gell-Mann achegou orde ao caos ao descubrir preto de 100 partículas no interior do núcleo atómico. Estas partículas, ademais dos protóns e neutróns, estaban formadas por outras partículas elementais denominadas quarks. Estes quarks mantéñense unidos grazas ao intercambio de gluons.

En 1964 ingresou na NASA e postulou o modelo do quark, un modelo que tamén postulou independentemente George Zweig. A teoría moderna das interaccións dos quarks denomínase Cromodinámica cuántica, baseada basicamente sobre o traballo de Gell-Mann.

En 1969 outorgóuselle o Premio Nobel de Física *polas súas contribucións e descubrimentos na clasificación de partículas elementais e as súas interaccións*. Xunto a Richard Feynman, rivalizando con George Sudarshan e Robert Marshak, foi o primeiro en atopar a estrutura da forza nuclear débil en física. Este traballo seguiu co descubrimento inicial da violación da paridade de Chien-Shiung Wu, segundo as ideas suxeridas polos físicos Chen Ning Yang e Tsung-Dao Lee.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1969 .
Antón Arias Curto

**Antón Arias Curto**, nado en Monforte de Lemos en 1944, é un militante independentista galego, líder da organización terrorista Loita Armada Revolucionaria (LAR), activa entre 1978 e 1980 e do Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive entre 1986 e 1988.

## Traxectoria 
Traballou como mecánico industrial e durante o franquismo foi un dos fundadores do Partido Comunista de Galicia en París en 1969, e o Tribunal de Orde Pública condenouno en 1970. A morte de Moncho Reboiras e a de dous traballadores en Vigo en 1972 fíxoo achegarse ao independentismo galego.

Nas eleccións municipais de 1979 encabezou a candidatura de Unidade Galega á alcaldía de Monforte de Lemos, e foi escollido concelleiro. Detido polo seu vínculo con Loita Armada Revolucionaria (LAR) en setembro de 1980, tamén foi acusado de recibir armas a través do membro de ETA Txomin Iturbe, quen llas entregou en Vitoria. Ademais, recibiu formación en armas e explosivos con ETA. Foi novamente detido o 5 de maio de 1988 e condenado a 10 anos de prisión. En setembro de 1995 foi liberado ao cumprir as dúas terceiras partes da condena.

## Vida persoal 
Pai do produtor audiovisual Lhosca Arias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Monforte de Lemos

### Ligazóns externas 
*.
Autoestrada Central Galega

A **Autoestrada Central Galega** é unha vía de altas prestacións que interconecta entre Santiago de Compostela (AP-9) e o Alto de Santo Domingo (Dozón) e é coñecida como **AP-53**, de peaxe e dependente do Ministerio de Fomento.

A finalidade da autoestrada é desconxestionar a saturada N-525. Entre xullo e agosto do 2008 a AP-53 acadou unha media de 6.000 vehículos diarios, mentres que a AG-53 acadou os 9.000 vehículos diarios ós oito meses da súa posta en servizo.

## Construción
O proxecto da autoestrada iniciouse baixo o mandato na Xunta de Manuel Fraga e con Xosé Cuíña como conselleiro de Política Territorial. A idea é unha autoestrada de peaxe de competencia estatal para unir Santiago e Ourense. Así en outubro de 1999 adxudícase a obra da AP-53 a unha agrupación de trece empresas e o dereito para a concesionaria, ACEGA, de cobrar peaxe durante 75 anos (ata ó 2074). Para a construción a Xunta tivo que achegar 60 millóns de euros a fondo perdido, mentres que Fomento fixo un préstamo doutros 60 millóns e a concesionaria achegou 162 millóns. A construción levouse a cabo por treitos:

Os primeiros treitos foron inaugurados polo seguinte orde: o treito Santiago de Compostela - Silleda foi inaugurado en decembro de 2002, o treito Silleda - Lalín Leste foi posto en servizo en decembro de 2003 e o treito Lalín Leste - Alto de Santo Domingo (Dozón) foi posto en servizo en xuño de 2004.

## Peaxe
O treito de autoestrada xestionado por ACEGA (Autoestrada Central Galega C.E.S.A.) consta de dúas estacións semitroncais de peaxe (en Vedra e Ponte) e tres accesos (Ribadulla, A Bandeira e Ponte, Silleda). Os tres accesos de Lalín son libres de peaxe, facendo así de circunvalación exterior da vila, tamén está libre de pago o semienlace de Dozón.

### Problemática da peaxe
O traxecto dende Santiago ata Dozón cóbrase a 6,15 € para turismos e a 8,65 € para camións tras continuas subidas dende a súa posta en servizo cando custaba 4,60 €. Estes altos prezos fan que sexa moi pouco utilizada por camións, que seguen a circular pola N-525 durante o treito de pago.

O problema da peaxe está en parte xerado pola gratuidade da autoestrada dende Lalín a Dozón, o que produce que se cobre a viaxe completa ata Dozón aínda que se saia na primeira saída de Lalín, 15&nbsp;km de diferenza.

Alberto Núñez Feijóo prometeu durante a campaña electoral de 2009 rebaixar a peaxe, pero unha vez no goberno, supeditou a redución do prezo ao traspaso da autoestrada por parte de Fomento á Xunta

## Infraestruturas destacables
***Viaduto do Ulla**, de 700 m de lonxitude e altura de ata 65 m.

## Saídas
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*AP-9
### Ligazóns externas
*Acega, concesionaria da AP-53
Ise Monogatari

miniatura|200px|Ariwara Narihira, de Yoshitoshi, 1891. Narihira mira para a pantasma da poeta Ono no Komachi.

 é unha obra de literatura xaponesa do século X (período Heian). A obra consta de 125 capítulos en prosa que enmarcan unha serie de poemas.

A obra apareceu arredor do ano 950 co nome de *Diario do coronel Zaigo*, unha forma críptica de referise a unha personaxe célebre na corte. Axiña foi interpretada como unha biografía de  (825-880), a quen pertencían algúns dos poemas incluídos no texto.

## Contido 
[miniatura|300px|*Ariwara no Narihira Ason*. Gravado de [Hokusai.]]
O texto describe as aventuras amorosas de Narihira e a súa historia de amor coa nobre Takako. Este encontro dá lugar ao que é considerado un dos mellores poemas da literatura xaponesa:

月やあらぬ春やむかしの春ならぬ我が身ひとつはもとの身にして

tsuki ya aranu haru ya mukashi no haru naranu waga mi hitotsu wa moto no mi ni shite

Algo así como:

O poeta di isto no mesmo lugar no que o ano anterior estaba coa súa amada e hoxe visita só.

### Crítica 
O autor dos estudos canónicos sobre esta obra é o erudito xaponés Kikan Ikeda. A obra foi traducida ao alemán en 1876 por August Pfizmaier, ao inglés en 1957 por Fritz Vos e ao francés en 1934 por Georges Bonneu.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Cantares de Ise* (*Ise Monogatari*); Ediciones Hiperion 2005 .

### Ligazóns externas 
* *Ise Monogatari* .
* [Fragmentos en inglés con poemas en xaponés](https://web.archive.org/web/20080419123124/http://www.genji54.com/cpoetry/ise_monogatari(b).htm)
Dennis Gabor

**Dennis Gabor** (en húngaro: **Gábor Dénes**), nado en Budapest en 1900 e finado en Londres en 1979, foi un profesor universitario e físico húngaro galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1971 polo descubrimento da holografía. 
## Traxectoria 
Naceu o 5 de xuño de 1900 na cidade de Budapest, naqueles momentos formando parte do Imperio Austrohúngaro e que hoxe en día é a capital de Hungría. Estudou física entre as universidades de Budapest e Berlín, doutorándose no ano 1927 cunha tese doutoral sobre os raios catódicos.

En 1933 fuxiu da Alemaña nazi establecéndose no Reino Unido, onde traballou no departamento de desenvolvemento da *British Thomson-Houston Company* en Rugby, situada no condado de Warwickshire. En 1948 ingresou no *Imperial College* de Londres e no 1958 accedeu a unha praza de profesor de física aplicada, que ocupou ata a súa xubilación no ano 1967.

Gabor morreu o 9 de febreiro de 1979 na cidade de Londres, cidade onde fixara a súa residencia.

## Investigacións científicas 
Tras iniciar as súas investigacións no mundo da óptica con traballos sobre o osciloscopio e o tubo de raios catódicos, en1947 inventou un sistema fotográfico denominado holografía. Este sistema consistía en crear imaxes sobre apoio plano que por ilusión óptica parecen ser tridimensionais, pero a súa comercialización e éxito non foi efectivo ata a invención no ano 1962 do láser, e a creación do primeiro holograma no ano seguinte. Pola invención da holografía, un grande avance tecnolóxico no mundo da fotografía, no 1971 foi galardoado co Premio Nobel de Física.

Gabor tamén investigou o xeito no cal se comunican e escoitan os seres humanos. O resultado destes traballos foi a primeira teoría da síntese granular, termo creado polo músico grego Iannis Xenakis. Foi o introdutor do denominado concepto de Filtro de Gabor, unha variante local da Transformada de Fourier, moi utilizada hoxe en día no mundo das telecomunicacións e procesamento de imaxes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1971
Louis Néel

**Louis Eugène Félix Néel**, nado en Lión o 22 de novembro de 1904 e finado na mesma cidade o 17 de novembro de 2000, foi un físico e profesor universitario francés, galardoado en 1970 co Premio Nobel de Física. 
## Traxectoria 
En 1924 ingresou na Escola Normal de París, doutorándose en ciencias físicas no ano 1932 na Universidade de Estrasburgo, onde será profesor entre 1937 e 1945. Profesor da Facultade de Ciencias de Grenoble entre 1945 e 1976, sera sucesivamente Director do Laboratorio de Probas Mecánicas do Instituto Politécnico de Grenoble entre 1942 e 1953, director do Laboratorio de Electrostática e de Física do Metal de Grenoble entre 1946 e 1970 e finalmente Director de Laboratorio de Magnetismo de Grenoble entre 1971 e 1976. 
### Investigacións científicas 
As súas contribucións á física do estado sólido atoparon usos útiles numerosos, particularmente no desenvolvemento da mellora das unidades de memoria dos ordenadores.

En 1930 determinou a existencia dunha nova forma de comportamento magnético, o antiferromagnetismo denominado así por oposición ao ferromagnetismo. Demostrou así mesmo como, a certa temperatura, actualmente denominada a temperatura de Néel, este comportamento párase. Néel precisou no ano 1947 que tamén poderían existir materiais que presentasen comportamento ferrimagnético. Doutra banda, deu unha explicación ao magnetismo débil de certas rocas, facendo posible o estudo da historia do campo magnético terrestre.

No ano 1970 foi galardoado co Premio Nobel de Física *polos seus traballos sobre o ferromagnetismo*, premio compartido co astrónomo Hannes Alfvén o cal foi galardoado polos seus traballos relacionados co plasma
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1970 .
A Caeira, Poio (San Salvador), Poio

**A Caeira** é un lugar da parroquia de Poio (San Salvador) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 938 habitantes (460 homes e 478 mulleres).

## Historia e características 
200px|miniatura|dereita|Monumento no lugar onde se fusilou a Alexandre Bóveda.
Hai constancia de restos de petróglifos no monte da idade de bronce (1800 - 600 a. C.), denominados Laxe das Lebres e Laia dos Cervos. Non se teñen maiores datos ata o século XIX, cando parte deste lugar se converteu na leira da familia Riestra, onde os Marqueses de Riestra construíron un pazo. Este lugar, propiedade de José Riestra López, que en 1893 se converteu no Marqués de Riestra, albergaba tertulias políticas de altura, e foi escenario de decisións de transcendencia na política estatal. Tamén serviu, en plena guerra de Cuba, en 1898, de improvisado hospital. Deste pazo queda na actualidade unha pequena capela, consagrada a San Antoniño.

Á beira deste monte fusilouse en 1936 a Alexandre Bóveda.

Desde a década de 1960 viviu unha grande expansión demográfica, coa construción de vivendas unifamiliares e de edificios grandes. Hoxe en día alberga instalacións como o Liceo Casino, o colexio privado SEK e o club de tenis, así como a Escola de Canteiros da Deputación de Pontevedra.

As súas rúas teñen nomes de ríos galegos na zona baixa do monte (Oitavén, Lérez, Umia...), e de illas na zona alta (Tambo, Toxa, Ons...), agás unha adicada a San Antoniño, tres adicadas a persoeiros (José Pernas Peña, Mato Calderón e praza de Riestra), e a avenida de Campañó.

## Petróglifos da Caeira 
Localizáronse ata 16 grupos de petróglifos nos montes da Caeira, se ben crese que desapareceran máis baixo as urbanizacións e as rúas alí construídas. Destacan sobre as demais a Laxe das Lebres e a Pedra Grande de Montecelo. A primeira presenta 42 cervos de distintos tamaños e en diversas actitudes, ademais de cazoletas e outras figuras. A segunda mostra numerosos círculos, labirintos e cazoletas, pero ningún cérvido. Estes dous conxuntos, xunto coa Laxe do Xugo, son considerados monumento histórico artístico nacional.

Esta área arqueolóxica está musealizada dende o ano 2009, e ten o seu centro de interpretación fronte a oficina de turismo de Poio, á cal se accede polo pazo de Ferreirós.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Poio, Caeira Laxe das Lebres 01-04.jpg|Laxe das Lebres.
Ficheiro:Poio, Caeira Laxe das Lebres 01-05.jpg|Laxe das Lebres.
Ficheiro:Poio, Caeira Pedra Grande 01-02.jpg|Pedra Grande.
Ficheiro:Poio, Caeira Pedra Grande 01-04.jpg|Pedra Grande.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Salvador de Poio 
### Parroquias de Poio 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  e  (1981): *Grabados rupestres de la provincia de Pontevedra*. A Coruña, Fundación Barrié.
Odio

O **odio** é un sentimento humano que se expresa a través dunha fonda aversión, antipatía ou repugnancia cara a un ser vivo, grupo, situación, fenómeno ou cousa. Comunmente considerado o oposto ao amor, os dous teñen en común a súa intensidade e o seu ímpeto.

## Tipoloxía
Entre as diversas formas de odio atópase a misoxinia que é o odio ás mulleres; a misandria, o odio aos homes; a misantropía, o odio á raza humana; o odio cara a unha nación, relixión ou raza por exemplo o antisemitismo; misoloxía, o odio á razón.[miniatura|*[Hércules vence a discordia (cun fol), a envexa (con máscara) e o odio (como Medusa)*, fresco de Louis de Silvestre (teito da sala do trono de Frederico Augusto I "o forte" de Saxonia, tamén chamado Augusto II de Polonia-Lituania, no pazo real de Dresden)|centro]]

## Notas
Ero da Armenteira

miniatura|dereita|222px|Fachada da igrexa do mosteiro.
**Ero da Armenteira** foi un nobre galego do século XII.

## Traxectoria
Basilio Duarte, que fora prior do mosteiro da Armenteira, escribiu no *libro foral* do mosteiro, en 1624, que houbo un noble chamado Ero que tiña un pazo na Armenteira. De feito, Filgueira Valverde confirma a existencia dun Ero Armentariz, casado con Columba, a quen dona Urraca concedeu, en 1120. a igrexa de Santa María a Lama, no *val de Armenia*. 

Segundo a lenda, o nobre tivo unha noite un soño no que a Virxe lles dicía tanto a el como á súa muller que fundasen un mosteiro, para así teren descendencia espiritual, moito máis importante que a terreal (de feito non tiñan fillos). Así que Ero decidiu transformar o devandito pazo nun mosteiro. Pediulle a San Bernaldo de Claraval, o fundador da orde cisterciense, algúns monxes e este mandoulle catro. Deste xeito naceu o mosteiro de Santa María da Armenteira, do que Ero foi elixido abade en 1150 (se ben, Duarte data a construción da primitiva igrexa en 1169).

Durante a súa longa estancia no mosteiro o abade preguntábase decote como sería o paraíso, rogándolle encarecidamente á Virxe que lle deixase velo. Así pois, un día que a lenda data en 1176, paseando polas fragas próximas ó mosteiro, Ero quedou cativado polo cantar dun paxariño, sentando baixo unha árbore para contemplalo. Neste estado pasou trescentos anos, e ó regresar ó mosteiro preguntou polos monxes e ninguén soubo contestarlle; entendeu o ocorrido e faleceu nese instante ós pés dos novos monxes do mosteiro. Outra tradición conta que o abade neste momento, Frei Alonso, quixo restituílo no seu cargo, pero que Ero non aceptou. 

Descoñécese cando morreu e onde pode estar o seu sepulcro. A súa festividade celébrase o 30 de agosto.

A lenda é común a diferentes lugares do resto de Galicia (como Samos), de España, e de Europa (Portugal, Francia, Bélxica, Suecia, Irlanda, Austria ou Alemaña), e foi recollida na Cantiga 103 das Cantigas de Santa María recompiladas polo rei Afonso X o Sabio. Neste texto, o protagonista do sucedido non foi o abade senón un dos monxes do mosteiro que, ó regresar, se reincorpora ós seus compañeiros.

Existe outra lenda moi semellante referida a santo Amaro.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Filgueira Valverde, Xosé: "San Ero de Armenteira", en *Nós* 21 (15.09.1925, 4-5) e 22 (15.10.1925, 2-3), e "A lénda d'Armenteira", en *Nós* 25 (15.01.1926, 10-12) e 26 (15.02.1926, 9-11).

### Ligazóns externas
* San Ero e a súa historia
* Partitura da Cantiga 103
* Ex-libris  que Castelao fixo para Filgueira Valverde.
Festa da Auga de Vilagarcía de Arousa

A **Festa da Auga** ten lugar en Vilagarcía de Arousa cada 16 de agosto.

## Celebración
Logo de transladaren a figura de San Roque, patrón da cidade, da igrexa parroquial de Santa Eulalia de Arealonga ata a capela de San Roque, os romeiros piden auga ós veciños para refrescárense. Tamén os membros de Protección Civil e Emerxencias adoitan participar botando auga coas mangueiras, agás no 2006, a causa da gran vaga de incendios forestais. A noite anterior é coñecida como a Véspera da Festa da Auga, habendo tamén gran festa.

É unha festa polémica a causa do despilfarro da auga, pero foi declarada de interese turístico, e cada ano gaña máis adeptos.
Albaredo, Córneas, Baleira

**Albaredo** é unha aldea da parroquia de Córneas, no concello lugués de Baleira da comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).

## Patrimonio 
O núcleo de poboación está formado por varias casas de construción tradicional, realizadas con muros de cachotería e cantería de granito e lousa, e cubertas do mesmo material. Consérvanse as ruínas dun pazo que pertenceu á familia dos Albaredo. Na zona alta da aldea hai unhas rochas elevadas chamadas Penas dos Mouros.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Córneas 
### Parroquias de Baleira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Baleira
Socialdemocracia

A **socialdemocracia** é unha ideoloxía política que xurdiu a finais do século XIX e principios do XX do seo do marxismo, crían que a transición a unha sociedade socialista podería lograrse mellor mediante unha evolución dentro da democracia representativa que mitigara os efectos do capitalismo antes que por algún outro método. Os socialdemócratas pretenden reformar o capitalismo democráticamente mediante a regulación estatal e a creación de programas e organizacións patrocinados polo Estado para aliviar ou quitar as inxustizas que eles pensan son inflixidas polo sistema capitalista de mercado.

Con anterioridade, describirase aos socialdemócratas como socialistas reformistas (dado que avogaban polo desenvolvemento do socialismo a través de reformas parlamentarias graduais) en contraste cos socialistas revolucionarios, que pretendían acadar o socialismo mediante unha revolución obreira ou caso contrario por medio dunha evolución extraparlamentaria non estatal. A socialdemocracia tamén aborda os temas valóricos desde un prisma progresista. É o sector da esquerda partidista máis importante do mundo contemporáneo.

Con frecuencia, utilízanse os termos "socialismo" ou "socialista" en referencia á socialdemocracia e aos socialdemócratas, aínda que o concepto "socialismo" é máis amplo, xa que en diferentes países poden incluír a socialistas democráticos, marxistas, comunistas e anarquistas. Mentres algúns consideran á socialdemocracia unha forma moderada do socialismo, outros, definindo o socialismo no significado tradicional ou marxista, rexeitan esta designación
Seguíanlle chamando Trindade

***Seguíanlle chamando Trindade*** (en ) é unha película italiana de 1971 dirixida por E.B. Clucher. É a secuela da exitosa comedia spaghetti western de 1970 *Chamábanlle Trindade*.

Foi gañadora en 1973 do galardón "Golden Screen", do Feltival alemán do mesmo nome.

A súa duración orixinal é de 113 minutos, pero na versión de DVD recortáronse algunhas tomas, quedando en 107.

## Sinopse 
Logo de se reencontraren na casa familiar, "Trinità" e o seu irmán "Bambino" deciden comezar a súa serie de fechorías, na que un ensinaría ó outro os trucos nos que é especialista, co atraco a unha carreta. Pero a pobreza dos seus propietarios lévaos a seguir adiante, chegando a unha vila onde os toman por axentes federais. Logo de seren corrompidos por un foraxido local, dan cunha misión relixiosa, onde ten lugar unha gran pelexa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Trailer en Youtube .
Os Teletubbies

***Os Teletubbies*** é unha serie infantil de televisión da BBC especialmente dirixida aos nenos dun a catro anos. Emitiuse orixinalmente de 1997 a 2001 e en total producíronse 365 episodios de 25 minutos. Na versión orixinal o narrador era Tim Whitnall e deseguida o programa se converteu nun éxito comercial e de crítica no Reino Unido e noutros países, polos valores que intentaba transmitir. 

Os Teletubbies son catro: **Tinky Winky**, **Dipsy**, **Laa-Laa**, e **Po**. Outros personaxes que aparecen na serie son Nu-nu, unha aspiradora con vida propia, o Sol representado pola cara dun neno e unha voz en off que sae dun dos tubos da Terra.
## Controversias Twinky Winky 
Tinky Winky foi mascota para un movemento de extrema esquerda que se consideraba humanista nos Estados Unidos. A inocencia e tenrura que  representa o personaxe fixo que os líderes do partido o escollesen como a súa mascota, co slogan  «Think Wink», unha deformación  de "**Tinky Winky**". O obxectivo era sensibilizar a xente contra a rixidez dos partidos de dereita.

Dende 1999, unha controversia cre que dous dos Teletubbies teñen tendencias homosexuais ao ver as femias e os machos inseparables.

En Polonia, o semanal *Wprost *( edición do 28 de maio de 2007) cuestionou a Ewa Sowińska, portavoz da Oficina do goberno para a protección dos nenos, cunha pregunta deliberadamente provocadora: . Sowinska dixo que non viu esa proba, pero que o mellor era ter testemuña dun psicólogo sobre o tema.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Xabarín Club*
Metaliterario

O **metaliterario** é un recurso antigo, moi frecuente en todos os xéneros ao longo do século XX, mediante o cal se describen, analizan, comentan ou valoran dentro da obra literaria temas relativos á creación ou ás características do xénero do que se trate. As formas de facelo e os obxectivos perseguidos son moi diversos.

## Variedades
### Metaficción
A metaficción é ficción que fala da ficción, algo que se proba en gran cantidade de novelas e contos (á parte de obras doutros xéneros) nos que se recorda ao lector que todo neles é inventado e se aventuran xuízos e reflexións sobre as propias técnicas compositivas. Laurence Sterne, na súa obra *Tristam Shandy*, usa xa a metaficción nos diálogos que teñen lugar entre o narrador e os seus imaxinarios lectores, xa que o escritor é consciente de que a arte de contar implica reflexión sobre a mesma (e así ocorre con outras artes); desta maneira, é capaz de poñer en cuestión a arte novelística para que os lectores decidan o que está ben e mal. O procedemento, xa antigo, foi moi empregado no século XX.

### Metanarración ou metaficción
Reflexión, dentro da novela,  de cuestións concernentes ás características do xénero ou á súa propia elaboración.

### Metapoesía
Véxase metaliterario. Un exemplo de metapoesía é o seguinte soneto de Lope de Vega:
:::::*Un soneto me manda hacer Violante,* 
:::::*que en mi vida me he visto en tanto aprieto;*
:::::*catorce versos dicen que es soneto;* 
:::::*burla burlando van los tres delante.*

:::::*Yo pensé que no hallara consonante,*
:::::*y estoy a la mitad de otro cuarteto;* 
:::::*mas si me veo en el primer terceto,* 
:::::*no hay cosa en los cuartetos que me espante.*

:::::*Por el primer terceto voy entrando,*
:::::*y parece que entré con pie derecho,* 
:::::*pues fin con este verso le voy dando.*

:::::*Ya estoy en el segundo, y aun sospecho*
:::::*que voy los trece versos acabando;* 
:::::*contad si son catorce y está hecho.*

### Metateatro
Entre outros moitos exemplos, pódese destacar o episodio dos cómicos ambulantes no *Hamlet* de Shakespeare ou en *El gran teatro del mundo*, de Calderón de la Barca.
Transportes Urbanos de Santiago S. A.

dereita|miniatura|Autobús de TUSSA.
dereita|miniatura|Autobús de TUSSA.

**Transportes Urbanos de Santiago S. A.** (**TUSSA**) é unha empresa de transportes compostelá, responsable do transporte público urbano nesa cidade, así como da xestión de varios aparcadoiros públicos da cidade. A empresa ten en réxime de concesión un total de 22 liñas, que prestan servizo á cidade e áreas limítrofes, mesmo con zonas de concellos da Área metropolitana de Santiago de Compostela.
## Liñas 
### Liñas urbanas 
As liñas urbanas prestan servizo entre diferentes puntos da cidade. A frecuencia destas liñas vai desde os 12 minutos ata os 60, dependendo da liña, e son as seguintes:

* 1 : Cemiterio de Boisaca - Hospital Clínico
* 4 : Romaño - As Cancelas
* 5 : Vite - A Rocha
* 6 : San Marcos - Os Tilos
* 6A : Os Tilos - Estación Intermodal - Aeroporto
* 7 : Rúa de Valle-Inclán - Aríns
* 8 : Camiño dos Vilares - Vidán
* 9 : Casas Novas - Cidade da Cultura
* 12 : Os Tilos - Hospitais
* 13 : Belvís - Xeneral Pardiñas
* 15 : Campus Norte - Campus Sur

### Liñas circulares 
Estas liñas conectan diferentes barrios cos hospitais e nós de comunicación:

* C2 : San Caetano - Fontiñas - Hospital Provincial - Hospital Clínico – Vite - San Caetano
* C4 : San Caetano - Vite - Hospital Clínico - Hospital Provincial - Fontiñas - San Caetano
* C5 : Polígono Costa Vella - Amio - Praza de Galicia - Restollal - Amio - Polígono Costa Vella
* C6 : Polígono Costa Vella - Amio - Restollal - Hórreo - Amio - Polígono Costa Vella
* C11 : Circular de Fontiñas

### Liñas interurbanas 
Estas liñas parten de distintos puntos da cidade e ofrecen servizos a zonas situadas fóra da cidade, pero que polo seu nivel de poboación, fan necesario que teñan un servizo de transporte que as comunique co centro da cidade:

* P1 : San Caetano - Folgoso
* P2 : San Caetano - Laraño
* P3 : Rúa de Valle-Inclán - A Susana
* P4 : Praza de Galicia - A Sionlla
* P6: Rúa da Rosa - Polígono do Tambre
* P7 : Porta do Camiño - A Peregrina / Grixoa / Miramontes / Pardaces
* P8 : Rúa de Valle-Inclán - Reborido

## Nova concesión 
No ano 2017 comezouse a deseñar a nova distribución de liñas de transporte urbano que botarían a andar na cidade. O proceso de cambio levaríase a cambio mediante un período transitorio (até o 31 de decembro de 2019) e un período definitivo (a partir do 1 de xaneiro de 2020) . A día de hoxe aínda ningún destes cambios se levou a cabo. O Concello continúa a traballar no novo contrato do transporte coa idea de poñelo a funcionar no ano 2022 .

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da empresa

## Notas
Castelo de Castroverde

O **castelo de Castroverde** é unha fortaleza situada no concello de Castroverde. A antiga construción do século XIV, pertenceu a Álvaro Pérez Osorio, duque de Aguiar e conde de Villalobos por doazón de Henrique II de Castela. Un século máis tarde apoderouse do castelo Sancho Sánchez de Ulloa, conde de Monterrei, e trala súa morte herdouno a súa curmá Isabel de Castro. Xa no século XVI, Lope Osorio de Moscoso, da casa de Altamira, mercou o castelo, a vila e mailas terras. Actualmente é propiedade privada.

Deste antigo castelo, só quedan en pé as ruínas da antiga muralla, e a torre da homenaxe con planta rectangular de 12 por 10 metros, con 20 metros de altura en cinco andares con muros graníticos de 2 metros de espesor.

Situada no cumio dun outeiro sobre a que se levanta a vila, sobre as ruínas dun antigo castro. Destacan no lado norte, a porta de entrada con lintel semicircular, adornado coa figura en relevo dun guerreiro (gaiteiro?). Na cara oeste, ventá con arco e tímpano e escudo de seis roeles. No lateral sur, unha ventá con dobre seteira, en arco.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Torre de Castroverde detalle.jpg
Ficheiro:Torre medieval de Castroverde.jpg

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
David Fernández Ortiz

**David Fernández Ortiz**, nado en Igualada, Barcelona, o 24 de xuño de 1970, é un humorista catalán, aínda que tamén exerce de cantante, actor e mesmo actor de dobraxe.

## Traxectoria 
### Comezos
Estudou xoiería industrial. En 1998 entrou a formar parte da compañía *La Cubana*; o seu primeiro espectáculo foi *"Me lo dijo Pérez"*, e participou en varias obras de teatro, como *Equipatge al 2000* e *Una nit d’òpera*.

### Televisión e teatro
En 2002, empezou a colaborar coa produtora *El Terrat* e foi protagonista da obra de teatro producida por *El Terrat*: *Comando a Distancia*.

A súa primeira aparición en televisión foi co programa *Una Altra Cosa*, na TV3, dirixido por Andreu Buenafuente, en 2004. Nesta época fíxose famoso dando vida a personaxes como *el Gilipollas* ou *Narcís Reyerta*.

Despois foi fichado polo programa *Buenafuente* (primeiro en Antena 3 e despois en laSexta), presentado polo mesmo Andreu Buenafuente. Foi alí onde se deu a coñecer como humorista en toda España encarnando a personaxes propios como *el Gilipollas*, *Zuloaga*, *Nataly Pussy*, *Marcia* ou *Santi Clima* e outras imitaciones a personaxes famosos como Michael Jackson.

### Buenafuente
Na etapa de *Buenafuente* en LaSexta, David Fernández interpretou a varios personaxes relacionados con noticias reais de actualidade, de forma aleatoria. O 21 de xaneiro de 2008, encarnou o papel dun arxentino anónimo que inventara a guitarra con vibrador incorporado. Días despois, reapareceu no espazo, bautizado co nome de *Rodolfo Chiquilicuatre*, que, a modo de agradecemento, presentou a Buenafuente unha canción denominada *Baila el Chiki Chiki*, peza presuntamente composta por Santiago Segura (letra) e Pedro Guerra (música), tal e como o reflicten moitos medios de comunicación; porén todo foi unha parodia á que se prestaron para o programa. Buenafuente decidiu presentar a canción ó concurso que TVE e Myspace organizaran para a selección da canción representante de España no Festival de Eurovisión do mesmo ano.
Paul Sabatier

**Paul Sabatier**, nado o 5 de novembro de 1854 en Tolosa (Francia) e finado no mesmo lugar o 14 de agosto de 1941, foi un químico francés laureado co Premio Nobel de Química en 1912 (compartido con Victor Grignard) polas súas investigacións con catalizadores en química orgánica.
## Traxectoria 
En 1897, Sabatier descubriu que a introdución de trazos de níquel como catalizador facilitaba a adición de hidróxeno a moléculas de compostos de carbono.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Química 1912 
* Biografía na páxina do Instituto Nobel 1912 
* Perfil de Paul Sabatier en NNDB
Long Gone Since Last Summer

***Long Gone Since Last Summer*** é o segundo álbum de estudio do grupo indie pop sueco Irene, publicado no 2007.

## Contido
### Lista de cancións
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do álbum en allmusic.com 
*Datos do álbum en discogs.com
Sentimento

miniatura|Sentimentos de desesperación e cólera
O **sentimento** é o estado afectivo dun ser humano ou un animal que experimenta unha emoción. A psicoloxía procura analizar as compoñentes fisiolóxicas dos sentimentos ao cerebro por mor da súa importancia como condicionantes da mente.

O sentimento oponse á razón e está próximo ao instinto. En moitas ocasións, aparece asociado co corazón. É sempre un estado subxectivo que se pode manifestar ou non cara ao exterior.

Os sentimentos máis usuais e comúns nas diferentes culturas son: o amor, o medo, o odio, a ledicia, a pena, a culpabilidade, a envexa ou a sorpresa.
Gigatrón

**Gigatrón** é un grupo musical español de heavy metal.

Trátase dunha banda humorística que parodia o estilo heavy metal dos 80 e 90, esaxerando as actitudes, estética e elementos típicos deste xénero musical.

## Membros 
## Discografía 
* *Huracanes del metal (Live in Donington 97)* (1997), maqueta.
* *Los Dioses han llegado* (1998)
* *Mar de cuernos* (2005)
* *Hittrashhit* (2005)
* *Atopeosis 666* (2014)
* *The Aluminiuim Paper Album* (2017)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.gigatron.biz
Los Dioses han llegado

***Los Dioses han llegado*** é o primeiro álbum de estudio do grupo de heavy metal valenciano Gigatrón, publicado no 1998.

## Contido
### Lista de cancións
Richard Lefebvre des Noëttes

**Richard Lefebvre des Noëttes**, nado en 1856 e finado en Bièvres en 1936, foi un oficial francés e historiador da técnica.

## Traxectoria
En 1924 o comandante Lefebvre de Noëttes publicou unha obra que marcou un fito, *La Force animale à travers les âges* (París, Berger-Levrault), na cal resolvía un problema particular, o do tiro animal e o cabalo de sela, que puña en relación cunha das grandes viraxes da historia, a desaparición do escravismo antigo.

Por discutíbeis que poidan ser, posteriormente, as ideas do comandante Lefèbvre des Noëttes, abriu unha nova vía, para perspectivas e explicacións inéditas .

Se o feito mesmo non é hoxe posto en dúbida, non é menos verdadeiro que ao ligar o tipo de atalaxe e a desaparición do escravismo, Lefèbvre des Noëttes comprendeu que existía unha relación entre o sistema técnico e o sistema social.

Ao basear, fundamentalmente, o seu estudo da atalaxe sobre documentación iconográfica, contribuíu a darlle á historia da técnica un interese certo. Se ben os estudos temáticos sobre técnicas concretas xa foran realizados a través da arte (muíño místico, lagar místico), Lefebvre des Noëttes abriu camiño a investigacións análogas, tales como a construción de edificios.

Logo da aparición do libro do comandante Lefebvre, houbo numerosas discusións sobre as orixes e a data do atalaxe moderno, que descansa esencialmente sobre a colleira de clavícula, sobre o varal e sobre a disposición dos animais en fila. O conxunto das novidades constituíu un progreso sobre a atalaxe antiga, que sufocaba o animal de tiro. Lefebvre des Noëttes indica a súa aparición no século XI e o seu rápido desenvolvemento no século XII.

## Obras publicadas
### Libros
* ''L'attelage et le cheval de selle à travers les ages: contribution à l'histoire de l'esclavage*. París. 1931 (revisión da publicación de 1924).
* *De la marine antique à la marine moderne: la révolution du gouvernail: contribution à l'histoire de l'esclavage*. París. 1935.

### Artigos
* *La force motrice animale et le rôle des inventions techniques*, in "Revue de synthèse historique", XLIII, 1927, p.&nbsp;83-91.
* *La nuit du moyen age et son inventaire*, in "Mercure de France", CCXXXV, 1932, pp.&nbsp;572–579.

## Galería de imaxes

Ficheiro:CarverMNNoahHammerlundHorse.jpg|Tiro con *varais*
Ficheiro:Central Park Carriage.jpg|Tiro con *colleira de clavícula*

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Gille, B. (1978): *Histoire des techniques'',  Gallimard, coll. «La Pléiade» (ISBN 978-2-07-010881-7)