Talasofobia

**Talasofobia** (do grego antigo  *θάλασσα* (thálassa) 'mar' e *φόβος* (phóbos) 'medo') é o medo persistente e intenso ás masas de auga profundas, como o océano, os mares ou os lagos. Aínda que está relacionada, a talasofobia non se debe confundir coa acuafobia, que se clasifica como o medo á auga. A talasofobia pode incluír o medo a estar en masas de auga profundas, a inmensidade do mar, as ondas do mar, os animais acuáticos e a gran distancia da terra.

As causas da talasofobia non están claras e son obxecto de investigación por parte dos profesionais médicos xa que poden variar moito entre os individuos. Os investigadores propuxeron que o medo ás grandes masas de auga é en parte unha resposta evolutiva humana, e tamén pode estar relacionado con determinadas influencias da cultura popular que provocan medo e angustia cara o mar. Tamén se teoriza que a psicoloxía subxacente da fobia deriva da natureza simbólica da auga. En concreto, a inmensidade do mar adoita estar conectada cunha parte profunda do noso inconsciente.

Como noutras fobias, a gravidade da talasofobia e os signos e síntomas asociados a ela son bastante fluídos e complexos. As persoas con talasofobia pasan por numerosos episodios de angustia emocional e física causados por unha variedade de causantes. O tratamento pode comprender unha combinación de terapia e ansiolíticos, e é máis eficaz cando se administra aos pacientes durante a infancia, cando a talasofobia xeralmente está no seu pico. 

## Causas 
### Contexto evolutivo 
Pénsase que o medo ás grandes masas de auga é un trazo evolutivo que se transmite de xeración en xeración. Os humanos prefiren a certeza ao risco e a adaptación en función da  aprendizaxe da historia e das variables da situación. Mostrar medo cara ás masas de auga profundas está en efecto xustificado xa que na antigüidade os humanos entendían que a súa supervivencia dependía de permanecer en terra e non en ambientes acuáticos.

Martin Antony, profesor de Psicoloxía na Universidade Metropolitana de Toronto e coautor do *libro The Anti-Anxiety Workbook*, afirma que: "dende unha perspectiva evolutiva, ten sentido que os humanos desenvolvan unha tendencia a temer e evitar as augas profundas por mor de todos os riscos asociados". Continúa comentando o aspecto xenético dos medos, dicindo: "esencialmente estamos 'programados' a través da evolución para temer algunhas situacións (por exemplo, alturas, augas profundas, serpes) máis facilmente que outras (por exemplo, flores, osos de peluche)".

### Mitoloxía e cultura popular contemporánea 
Nos sistemas de crenzas xudía e cristiá, o mar adoita representarse como un espazo de desastre e castigo. Isto queda patente no primeiro libro da Biblia ( Xénese ), a través de historias como as da Arca de Noé . Os autores de *Beasts of the Deep: Sea Creatures and Popular Culture* Sean Harrington e Jon Hackett cren que estas narrativas son unha forza motriz para o medo xeneralizado aos océanos.  Do mesmo xeito, os casos reais de barcos como o *Titanic* afundindo cos seus pasaxeiros afogándose fixéronse terroríficamente realistas a través das súas versións cinematográficas. As persoas que teñen moito medo á morte violenta ou especialmente a afogamento tamén teñen máis probabilidades de desenvolver talasofobia. Pénsase que estas influencias culturais (tanto antigas como modernas) se sumaron á prevalencia do medo ás masas de auga profundas ao longo do tempo. Os científicos tamén cren que a xenética e a herdanza biolóxica xogan un papel importante na consecución do medo aos mares, océanos e lagos. 

Carl Jung, un psiquiatra suízo, estudou os arquetipos no inconsciente colectivo. Os arquetipos son significados ocultos en símbolos e mensaxes da sociedade. O inconsciente colectivo é o pensamento inconsciente dunha sociedade que é universal para todos. Jung menciona no seu estudo que tendemos a reflectir os pensamentos e desexos máis escuros na auga.  Teorízase que todos os pensamentos e desexos máis escuros e reprimidos dunha persoa reflíctense na auga causando un sentimento de medo. Outros poden non ter medo do que hai dentro, pero poden ter medo do baleiro e inmensidade do océano. Falar sobre o océano podería desencadear a talasofobia de moitas persoas sen ter que ver unha imaxe ou estar preto das grandes masas de auga. Todos os causantes desta fobia varían dependendo da intensidade da talasofobia para o individuo.

## Diagnóstico e síntomas 
A talasofobia caracterízase por certos trazos físicos e emocionais que presenta un individuo. A reacción que mostran as persoas con talasofobia ante as grandes masas de auga (praias, océanos, lagos) non coincide co nivel de perigo que lles supón a auga.  Por iso, reponden de maneira anormal en situacións ou ambientes que desencadean o seu medo. A fobia inducida pola ansiedade como a talasofobia preséntase a través de signos e síntomas específicos. As persoas con medo moderado ás augas profundas poden experimentar axitación e inquietude no día a día.  Aínda que ambas as fobias tratan coa auga, a acuafobia pode ser desencadeada por un único evento mentres que a talasofobia debuxa un elemento do propio subconsciente sobre o que hai na auga. Os psicólogos e terapeutas empregan a TCC para inflixir unha influencia negativa sobre certos comportamentos e emocións para que sexan substituídas por reaccións máis adecuadas e realistas. Un estudo de meta-análise en 2013 descubriu que a TCC ten un efecto positivo ao cambiar as vías neuronais e a activación do cerebro en pacientes con fobias, o que resulta nun comportamento máis controlado cando se expón ao medo. 

* **Desensibilización sistemática**

A desensibilización sistemática é un tratamento no que os pacientes con certas fobias están expostos a estímulos cada vez máis ansiosos e ensinan simultaneamente técnicas de relaxación.&nbsp;A maioría dos individuos que teñen talasofobia evitan activamente a situación a que lle teñen medo, o que a cambio crea unha realidade falsa e aínda máis aterradora. As técnicas de desensibilización sistemática permiten aos pacientes confrontar o seu medo con emocións controladas e visións realistas. A teoría subxacente detrás da desensibilización sistémica é o condicionamento clásico que pretende substituír os sentimentos de medo e ansiedade por un estado de calma. As técnicas de relaxación que se ensinan para tratar a talasofobia mediante a desensibilización sistémica inclúen a respiración diafragmática, a relaxación muscular progresiva, a meditación e a atención plena.

* Exposición in vivo
* Exposición interoceptiva
* Exposición en realidade virtual
* Exposición coa imaxinación

* **Medicación**

A maioría dos pacientes melloran ou eliminan todos os seus síntomas de talasofobia mediante a terapia; non obstante, algúns poden requirir unha combinación de terapia e medicamentos para tratar con precisión os seus síntomas.  Os medicamentos non poden curar a talasofobia, só poden axudar a reducir os síntomas de ansiedade e medo. Os inhibidores selectivos da recaptación de serotonina (comunmente coñecidos como ISRS) son un tipo de antidepresivos que pode ser prescrito por un médico cualificado. Outros medicamentos comúns utilizados para tratar a talasofobia inclúen os bloqueadores beta (que axudan bloqueando o fluxo de adrenalina que se produce cando se está ansioso) e as benzodiazepinas (medicamentos antiansiedade de acción rápida). As benzodiazepinas só deben prescribirse cando outras opcións terapéuticas ou medicinais non funcionaron xa que son sedantes e adictivas .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Acuafobia
* Fobia