open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pravind Jugnauth

**Pravind Kumar Jugnauth**, nado en Vacoas-Phoenix o 25 de decembro de 1961, é un político mauriciano que exerce como primeiro ministro de Mauricio dende o 23 de xaneiro de 2017.
## Traxectoria 
Naceu no lugar de La Caverne no seo dunha familia hinduísta de orixe yadav e de clase alta, fillo de Anerood Jugnauth, avogado e político e de Sarojini Ballah, mestra de escola procedente dunha familia acomodada. Logo de estudar nunha escola primaria local foi a unha das institucións de ensino máis antigas da illa, o Royal College Curepipe e tras rematar a secundaria marchou ao Reino Unido para estudar dereito na Universidade de Buckingham e tras graduarse realizou o mestrado na Universidade de Aix-Marseille. 

En 1987 ingresou no Movemento Socialista Militante e foi concelleiro en Vacoas-Phoenix (1996-2000). En setembro de 2000 entrou na Asemblea Nacional e en outubro asumiu o ministerio de Agricultura. O seu partido elixiuno o seu líder en abril de 2003 e en setembro converteuse no novo viceprimeiro ministro e asemade ministro de finanzas, posición que ocupou ata xullo de 2005. En maio de 2010 ocupou de novo o posto de viceprimeiro ministro e ministro de finanzas ata o mes de xullo do ano seguinte.

En setembro de 2014, Jugnauth converteuse en xefe da oposición, substituíndo a Paul Bérenger, e en decembro dese ano, no goberno de seu pai Anerood Jugnauth ocupou o ministerio de tecnoloxía ata xullo de 2015 cando un tribunal emitiu unha condena de prisión por un ano por mor de conflito de intereses acontecido en 2010 mais gañou a apelación diante o Tribunal Supremo o 25 de maio de 2016 e o día seguinte tomou posesión como ministro de Finanzas.

Ao dimitir seu pai o 23 de xaneiro de 2017 xurou diante o presidente da República como o novo primeiro ministro.

## Notas 
## Véxase tamén
Micromachismo

**Micromachismo** é un termo acuñado polo psicólogo Luis Bonino Méndez para denominar un amplo abano de manobras interpersoais que se sinalarían como a base e caldo de cultivo das demais formas da violencia de xénero ou violencia machista: malos tratos psicolóxicos, emocionais, físicos, sexuais e económicos, que estarían normalizados. Trataríanse ademais de prácticas lexitimadas pola contorna social, en contraste con outras formas de violencia machista denunciadas e condenadas habitualmente.

Na parella, manifestaríase como formas de presión de baixa intensidade, coas que as persoas tentarían deter o poder e conseguir beneficios, en todos ou nalgúns ámbitos da relación:

No termo, uniu «micro», en referencia ao capilar, o case imperceptíbel, o que está nos límites da evidencia; co termo "machismo", que designa a ideoloxía da dominación e alude os comportamentos de inferiorización dos homes cara ás mulleres.

O sociólogo francés Pierre Bourdieu falou da "violencia suave" para referirse aos estereotipos xurdidos tras as conquistas en dereitos das mulleres do século XX. Para el trátase dun *neomachismo*, unha redefinición de antigos comportamentos androcéntricos, que en certos contextos do século XX en Occidente considéranse socialmente inaceptábeis, mais que os desexan seguir practicando para afianzar ou recuperar poder. Trataríase dunha nova forma de machismo máis sutil, nunha sociedade que o tolera menos.

A necesidade de termos como estes vén argumentada porque, segundo os defensores do termo, aínda que a violencia de xénero adoita conceptualizarse desde unha perspectiva de poder e control do xénero masculino sobre o feminino, séguese prestando máis atención ás súas manifestacións físicas que ás psicolóxicas, a pesar de que as segundas son as máis características nestas relacións. Isto responde en gran medida ás dificultades para operacionalizar estes comportamentos.

Ademais, as reflexións sobre violencia simbólica e abusos cotiáns buscan pór en debate aqueles elementos da cultura que forman a base da violencia contra as mulleres.

## Críticas ao termo 
Critícase tanto ao termo como a un uso inadecuado deste. En 2014, un xornal dixital español lanzou unha iniciativa para recompilar situacións que consideraban como micromachismos. Con todo, varios lectores acusáronos de clasificar como micromachismos feitos que entendían como agresións graves e lanzábase o debate sobre se o termo podería resultar unha forma de restar importancia a algunhas situacións.

Desde o antifeminismo considérase que os micromachismos son unha forma de vitimismo e por tanto non existen.

## Véxase tamén 
* Violencia contra a muller
* Machismo

## Notas 
## Ligazóns externas 
* [Espazo Micromachismos de eldiario.es(https://gl.wikipedia.org/wiki/eldiario.es)]
Mira Louen

**Mira Louen**, nada en Hilden o 13 de outubro de 1985, é unha deportista alemá que competiu en piragüismo na modalidade de slálom. Gañou unha medalla de bronce no Campionato Mundial de Piragüismo en Slálom de 2013, e dúas medallas no Campionato Europeo de Piragüismo en Slálom, ouro en 2012 e prata en 2011.

## Palmarés internacional 
## Notas
Estadi Olímpic de Terrassa

O **Estadi Olímpic de Terrassa** é unha instalación deportiva situada na cidade catalá de Terrassa. Ten capacidade para 11.500 espectadores e nel xoga os seus partidos o Terrassa Futbol Club. Ten dous estadios anexos e caracterízase por estar practicamente enterrado baixo o nivel do chan.

## Historia 
Foi inaugurado o 21 de agosto de 1960 baixo deseño do arquitecto Pep Bonet para albergar ao equipo de fútbol local, xa que o seu antigo estadio quedaba pequeno. O estadio construíuse integrado nunha zona deportiva no norte da cidade, con instalacións como piscinas, pistas polideportivas e frontóns, xestionados polo Club Natació Terrassa e o Club San Fernando de Balonmán. Os dous estadios anexos dedicáronse un á práctica do hóckey sobre herba e o outro, xestionado polo Concello de Terrassa, a pista de atletismo de cinza con 300 metros de corda (lonxitude da pista).

En 1991 remodelouse toda a zona deportiva, incluído o estadio olímpico, con motivo da celebración do torneo de hóckey sobre herba dos XXV Xogos Olímpicos, dos cales Terrassa foi subsede olímpica oficial. O campo de fútbol converteuse nun campo de hóckey sobre herba, dos dous campos anexos, o que era pista de atletismo serviu como campo de adestramento e o outro, que entón xa era campo de hóckey herba e era xestionado pola Federación Catalá de Hóckey, como campo auxiliar de competicións contando cunha bancada provisional para 4.200 espectadores.

Despois dos Xogos Olímpicos o conxunto volveu á normalidade: o campo anexo que se usaba para competición mantívose como campo de hóckey e actualmente é xestionado polo Centro de Alto Rendemento de Sant Cugat e o de adestramento reconverteuse nun campo de fútbol estándar, con dous campos transversais de fútbol 7 e que é xestionado polo Club Natació Terrassa. O principal retomou o seu papel de campo de fútbol.

## Instalacións 
O estadio principal serve para organizar os encontros do equipo de fútbol catalán. Conta con bancadas para 11.500 persoas e dispón ademais do chamado TerrassaSports: dous campos anexos para a práctica do fútbol 7 e o fútbol 11, un ximnasio de aeróbic e fitness, unha piscina, zona de sauna, pistas de pádel e un restaurante.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*Información sobre o estadio na web do Concello de Terrassa
David W. Panuelo

**David W. Panuelo**, nado en 1964, é un político micronesio que exerce como o noveno Presidente dos Estados Federados de Micronesia dende o 11 de maio de 2019.

## Traxectoria 
Asistiu á Universidade Internacional dos Estados Unidos en Hawai dende 1973 até 1976 e logo á Universidade Graceland en Iowa de 1976 a 1979.

Nas eleccións de 2019 foi elixido senador xeral polo Estado de Pohnpei, un dos catro senadores xerais entre os que logo o Congreso de Micronesia debe elixir presidente e vicepresidente. Nesas eleccións superou ao anterior presidente, Peter M. Christian, por 59 votos. O 11 de maio o Congreso elixiuno Presidente dos Estados Federados de Micronesia.

## Notas
Chernobyl (miniserie)

***Chernobyl*** é unha miniserie de televisión de drama histórico creada e escrita por Craig Mazin e dirixida por Johan Renck para HBO. A serie céntrase no desastre nuclear de Chernóbil que ocorreu en abril de 1986 e os esforzos de limpeza sen precedentes que o seguiron. Producida por HBO en asociación con Sky UK, conta cun elenco liderado por Jared Harris, Stellan Skarsgård e Emily Watson. 

A serie emitiuse en cinco partes nos Estados Unidos de América o 6 de maio de 2019 e foi aclamada pola crítica. Nos Premios Primetime Emmy, recibiu seis nomeamentos, incluíndo a de mellor miniserie e mellores actuacións para Harris, Skarsgård e Watson.

## Sinopse 
*Chernobyl* dramatiza "a verdadeira historia dunha das peores catástrofes provocadas polo home e fala dos valentes homes e mulleres que se sacrificaron para salvar a Europa dun desastre inimaxinable. A miniserie céntrase no desgarrador alcance do desastre da planta nuclear que ocorreu en Ucraína en abril de 1986, revelando cómo e por que ocorreu, ademais contando as sorprendentes e notables historias dos heroes que loitaron e caeron".

## Elenco 
* Jared Harris como Valery Legasov
* Stellan Skarsgård como Boris Shcherbina
* Emily Watson como Ulana Khomyuk
* Paul Ritter como Anatoly Dyatlov
* Jessie Buckley como Lyudmilla Ignatenko
* Adam Nagaitis como Vasily Ignatenko
* Con O'Neill como Viktor Bryukhanov
* Adrian Rawlins como Nikolai Fomin
* Sam Troughton como Aleksandr Akimov
* Robert Emms como Leonid Toptunov
* David Dencik como Mikhail Gorbachev
* Mark Lewis Jones como Vladimir Pikalov
* Alan Williams como Charkov
* Alex Ferns como Andrei Glukhov
* Ralph Ineson como Nikolai Tarakanov
* Barry Keoghan como Pavel Gremov
* Fares Fares como Bacho
* Michael McElhatton como Andrei Stepashin

## Produción 
### Desenvolvemento 
O 26 de xullo de 2017, anunciouse que HBO encargou a serie *Chernobyl*, a súa primeira coprodución con Sky Television. A miniserie de cinco episodios foi escrita por Craig Mazin e dirixida por Johan Renck. Mazin tamén exerceu como produtor executivo xunto con Carolyn Strauss e Jane Featherstone, con Chris Fry e Renck actuando como produtores co-executivos.

O 11 de marzo de 2019, anunciouse que a miniserie se estrearía o 6 de maio de 2019.

### Casting 
Simultaneamente co anuncio da serie, confirmouse que Jared Harris protagonizaría a mesma. En maio de 2019, anunciouse que Paul Ritter, Jessie Buckley, Adrian Rawlins e Con O'Neill tamén se uniron ao elenco.

### Rodaxe 
A fotografía principal comezou en abril de 2018 en Lituania.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Xavier Espot Zamora

**Xavier Espot Zamora**, nado en Escaldes-Engordany o 30 de outubro de 1979, é un político andorrano, actual xefe de goberno do Principado de Andorra.

## Traxectoria 
Xavier Espot Zamora naceu o 30 de outubro de 1979 en Escaldes-Engordany.

Realizou os seus estudos superiores en Barcelona, graduouse en Dereito pola Facultade da ESADE, na  Universidade Ramon Llull. Tamén completou o máster en Dereito na mesma facultade e ao mesmo tempo completou o título de Licenciado en Humanidades tamén na Universidade Ramon Llull.

Entre setembro de 2004 e xuño de 2008 foi secretario xudicial da Batllia de Andorra e, entre xullo e decembro de 2008, foi secretario do Tribunal de Xustiza de Andorra. En 2009 traballou como *batlle* en prácticas no Tribunal de *Grande Instance* de Tolosa e no Tribunal de Primeira Instancia de Barcelona. Antes de ingresar ao goberno, exerceu como *batlle* andorrano na división civil número 2, na sección de menores número 2 e na antiga sección de instrución número 5.

En 2011 ingresou no Goberno de Andorra, presidido por Antoni Martí Petit como Secretario de Estado de Xustiza e Interior, baixo o mandato ministerial de Marc Vila Amigó. En 2012 pasou a ser Ministro de Xustiza e Interior do Principado de Andorra, engadindo máis adiante, en xaneiro de 2016, a carteira de Asuntos Sociais, sucedendo a Rosa Ferrer.

O 16 de maio de 2019 foi proclamado xefe de goberno polo Consello Xeral de Andorra.

## Carreira política 
* **2019 - presente** : Xefe de Goberno do Principado de Andorra 
* **2012 - 2019** : Ministro de Xustiza e Interior 
* **2011 - 2012** : Secretario de Estado de Xustiza e Asuntos Internos

## Distincións honoríficas 
* 60px Presidente de honor (Gran Mestre) *da* Orde de Carlomagno, Principado de Andorra (2019-presente).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Primeiro Ministro de Andorra

### Ligazóns externas 
*Currículum de Xavier Espot (.
Elasmotherium sibiricum

O **elasmoterio** (***Elasmotherium sibiricum***, gr. ‘besta da chaira siberiana’) é unha especie extinta de mamífero perisodáctilo da familia Rhinocerotidae.

Foi un enorme rinoceronte do continente asiático e algúns especialistas afirman que puido ser a orixe da lenda do mítico unicornio, pois tiña un só corno de dous metros de longo, afiado e excepcionalmente groso, produto da fusión dos dous cornos habituais nos rinocerontes. Debido a iso, tamén se lle adoita chamar **unicornio xigante** ou **unicornio siberiano**.

## Hábitat e alimentación 
O elasmoterio viviu durante o Plistoceno nas estepas de Rusia e Asia Central, ó sur das áreas ocupadas polo seu contemporáneo o rinoceronte laúdo, onde se alimentaba de herbas. Os dentes, semellantes ós dun cabalo, identifícano inequivocamente como un pastador especializado.

## Extinción 
miniatura|Vista lateral do cranio e o corno.
Os elasmoterios desaparecen do rexistro fósil a finais do Plistoceno, hai uns 10&nbsp;000 anos, xunto con gran parte da megafauna do hemisferio norte, polo que se considera esa como a data máis probable da súa extinción. Porén, hai quen afirman que algunhas poboacións puideron sobrevivir algúns milenios máis, dando lugar a algunhas bestas do folclore das estepas de Eurasia.

## Notas
Oceanotitan

***Oceanotitan*** é un xénero de saurópodo titanosauriforme do Xurásico superior descuberto no ano 2019 na formación de Praia da Amoreira-Porto Novo, en Portugal. Contén unha especie, ***Oceanotitan dantasi***.

## Notas
Lista de primeiros ministros de Bután

O **Primeiro Ministro de Bután** (**Lyonchhen**) é o xefe de goberno de Bután.

O Primeiro Ministro é nomeado polo partido que gaña máis escanos na Asemblea Nacional e encabeza o gabinete executivo, chamado Lhengye Zhungtshog (Consello de Ministros).

## Primeiros Ministros do Reino de Bután 
### Ministros Xefe (Gongzim) 
### Primeiros Ministros (Lyonchen) 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de gobernantes de Bután
*Druk Gyalpo

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Goberno de Bután
Estación de Vigo

**Estación de Vigo** pode referirse a unha das seguintes estacións de ferrocarril da cidade de Vigo:

***Antiga Estación de Vigo**, derrubada en 2011;
***Estación de Vigo-Urzáiz**, situada no mesmo lugar que a anterior;
***Estación de Vigo-Guixar**.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*
Ratafía

A **ratafía** é un licor obtido a partir da maceración de certas froitas en augardente con azucre.
[miniatura|230x230px|Botella de ratafía elaborada en [La Pobla de Segur.]]
Os froitos poden ser noces verdes, pela de limón, guindas, etc, herbas, como a menta e especias coma os cravos, noz moscada, canela, pólas de silveiras) nun alcol de base, xeralmente augardente. Segundo o método e costumes da zona xeográfica onde se elabore, a composición varía considerablemente.

O nome, segundo a maioría das fontes, procedería da expresión latina *pax rata fiat* , enunciada co vaso de licor no alto para *ratificar* un acordo verbal.

## Localización 
Atópase en distintas rexións do Mediterráneo, especialmente no leste da Panínsula Ibérica, Italia, e Francia, con nomes semellantes: ratafià, ratafia, rataffia, retacía etc.

Nas zonas do norte de Cataluña  a tradición da ratafía está moi arraigada e mesmo se segue a elaborar na casa segundo receitas transmitidas de pais a fillos, e celébranse feiras para degustar e coñecer esta bebida, entre as que se poden salientar a Feira de Besalú que se fai durante a ponte de comezos de decembro, a Feira da Ratafia que se fai desde 1981 en Santa Coloma de Farners durante o mes de outubro ou a festa da ratafía de Centelles que se adoita facer a primeira fin de semana de xuño.

En Aragón tamén se prepara tradicionalmente cando menos dende o século XVIII, mais so o nome de "retacía". Perdura sobre todo nas comarcas de Campo de Daroca (Zaragoza) e de Jiloca (Teruel). Alí prepárase especialmente con guindas, augardente, canela, noz, póla de silveira e flor de caravel vermello, con distintas variacións segundo a vila. A tradición perdura especialmente na localidade de Calamocha.

En Italia as denominacións ratafià (Piemonte), ratafia e *rataffia* (Abruzos) están legalmente protexidas como PAT (*Prodotti Agroalimentari Tradizionali Italiani*).

En Francia están recoñecidas as denominacións *ratafia* en distintas rexións, sendo especialmente coñecidas as de Borgoña e Champaña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Portal Ratafia.cat
* Definición e etimoloxía  (en francés)
* Receita e historia da ratafía (en catalán)
* A ratafía en El País
Manuel Prieto Marcos

**Manuel Prieto Marcos**, nado en Tui o 6 de xuño de 1905 e finado en Buenos Aires o 23 de xuño de 1945, foi un músico e poeta galego.

## Traxectoria 
Foi fillo máis vello de Arturo Prieto Pérez, natural de Ourense, e Tomasa Marcos Romo, nada en Hinojosa de Duero (Provincia de Salamanca), que morreron prematuramente. Manuel estudou solfa e ingresou na banda do Rexemento de Infantaría Murcia, con base no Cuartel de Barreiro, en Lavadores, Vigo, onde foi solista de óboe. En 1925 foi nomeado subdirector da Banda Municipal de Vilagarcía de Arousa. Nese tempo casou. En 1928 o matrimonio emigrou á Arxentina, instalándose primeiramente en Concordia (provincia de Entre Ríos), e despois en Buenos Aires, onde Manuel dirixiu agrupacións corais, compuxo pezas como *Cantarela*, *Canto de nenos*, *Romaxe* e *Ruada* e harmonizou melodías populares galegas.

Colaborou en *Correo de Galicia*, *Abrente*, *Alalá*, *Dolmen*, *Galicia*, *Lugo*, *Mundo Gallego*, *Céltiga* e *A Fouce*. e escribiu un único libro de poesía, de 59 páxinas,

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* , Manuel (xullo de 1958). "Manuel Prieto Marcos, músico y poeta". *Lar* .
* 
* , Alberto (1966). *Los gallegos en la Argentina*, tomo II. Ediciones Galicia, Centro Gallego de Buenos Aires .
* 

### Ligazóns externas 
* "Manuel Prieto Marcos, un poeta tudense en Argentina" tudensia.blogspot.com 27/4/2010.
* , Xoán Xosé (maio de 2006). "Lembranza do músico e poeta Manuel Prieto Marcos" *Raiola. Centro Galego de Vitoria-Gasteiz*, n.º 13. pp.&nbsp;8–10.
Antígono de Caristo

**Antígono de Caristo** (en grego Ἀντίγονος ὁ Καρύστιος; en latín *Antigonus Carystius*) foi un escritor e broncista grego que viviu no século -III (fl. c. -240). 
## Traxectoria
Viviu en Atenas e foi chamado á corte de Átalo I (-241 a -197) en Pérgamo. A súa obra principal é as *Vidas dos filósofos*, escrita a partir das súas propias experiencias, e da cal se conservan grandes fragmentos nos traballos de Ateneo e Dióxenes Laercio. Tamén se conserva aínda a súa *Colección de historias marabillosas*, que foron extraídas principalmente de Περὶ θαυμασίων ἀκουσμάτων, atribuída a Aristóteles, e os Θαυμάσια de Calímaco. É dubidoso que se trate do escultor do mesmo nome quen, segundo Plinio (*Naturalis Historia*, xxxiv. 19), escribiu libros sobre a súa arte. 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Varios autores (1910-1911). *Antigonus of Carystus* «Antigonus of Carystus».  En Chisholm, Hugh. *Encyclopædia Britannica. A Dictionary of Arts, Sciences, Literature, and General information* (en inglés) (11.ª edición). Encyclopædia Britannica, Inc.; actualmente en dominio público. 
* Keller, *Rerum Naturalium Scriptores Graeci Minores*, i. (1877)
* Kopke, *De Antigono Carystio* (1862)
* Wilamowitz-Mollendorff, "A. von Karystos", en *Philologische Untersuchungen*, iv. (1881)
* Dorandi, Tiziano 1999 *Antigone de Caryste.* *Fragments* Paris: Les Belles Lettres.
Antonio Dióxenes

**Antonio Dióxenes** (en grego antigo Ἀντώνιος Διογένης) foi un autor da Antiga Grecia que escribiu unha novela, titulada *Os prodixios alén de Thule* (Τὰ ὑπὲρ Θoύλην ἄπιστα Tà hypèr Thúlēn ápista).

## Traxectoria 
Os eruditos sitúano no século II, pero a súa cronoloxía é descoñecida, mesmo para Focio, que escribiu unha sinopse da novela.

A novela constaba de vinte e catro libros, dos que se salvaron dez, e estaba escrita en forma de diálogo sobre viaxes románticas e imaxinarias á Illa de Thule. Ademais do resumo de Focio, hai que engadir *excerpta* na *biografía de Pitágoras* de Porfirio e un papiro (núm. 50 P., século II-III).

## Notas
Apolodoro

**Apolodoro** (Ἀπολλόδωρος *Apollódōros* en grego) pode referirse a:

* **Apolodoro de Acarnas** (século -IV), coñecido polos discursos forenses de Demóstenes.
* **Apolodoro de Artémita**, (século -I), historiador.
* **Apolodoro de Atenas** (-180 - -119) mitógrafo.
* **Apolodoro de Caristo** (século -IV), poeta cómico de Eubea pertencente á Comedia Nova.
* **Apolodoro de Casandrea** (século -III), tirano de Casandrea.
* **Apolodoro de Cizico** (século -IV), seguidor de Demócrito.
* **Apolodoro de Damasco** (97-130), arquitecto da Roma imperial.
* **Apolodoro o Epicúreo** (século -II)
* **Apolodoro de Falero** (ca. -429 - século -IV), seguidor de Sócrates.
* **Apolodoro de Xela** (século -IV), poeta cómico siciliano contemporáneo de Menandro, citado por Suídas, que lle atribúe sete obras.
* **Apolodoro o Insensato** (século -IV), escultor que destruía as súas mellores obras.
* **Apolodoro de Lemnos** (século -IV).
* **Apolodoro (arconte)**, arconte epónimo de Atenas o -430/-429.
* **Apolodoro de Pérgamo** (século -I), mestre de retórica na Roma de Octavio Augusto.
* **Apolodoro de Seleucia** (século -II), filósofo estoico frecuentemente citado por Dióxenes Laercio.
* **Apolodoro o siciliano** (século -I), seguidor de Cleopatra.
* **Apolodoro Skiagraphos**, "pintor das sombras" (fl. ca. -400), pintor e tratadista ateniense que introduciu novas técnicas en perspectiva e clarescuro.
* **Apolodoro de Tarso**, dramaturgo de Tarso.
* **Apolodoro (corredor olímpico)**, (século -I).
* **Apolodoro (xurisconsulto)** (século V), xurisconsulto.
* **Pseudo-Apolodoro**, o autor da *Biblioteca mitolóxica* atribuída erroneamente a Apolodoro de Atenas.
* **Apollodorus (cráter de Mercurio).**
Apolodoro de Atenas

**Apolodoro de Atenas** (grego antigo: Ἀπολλόδωρος *Apollódōros*), nado en Atenas c. -180 e finado en Pérgamo -119, tamén chamado **Apolodoro o Gramático**, foi un gramático, historiador e mitógrafo grego.

## Traxectoria 
Nado en Atenas, estableceuse en Alexandría, onde foi alumno de Aristarco de Samotracia, e floreceu (*floruit*) cara ao -140. No ano -146 abandonou Alexandría e estableceuse en Pérgamo. Faleceu cara ao -119.

Os antigos atribuíronlle erroneamente un epítome de mitoloxía en prosa titulado Βιβλιοθήκη (*Bibliothḗkē*), tamén coñecido como *Biblioteca mitolóxica*, onde se tentaban conciliar as distintas versións que ofrecían de cada mito os poetas. A obra conservouse só en parte, pero é unha das fontes principais para o estudo da mitoloxía grega. Ao parecer trátase dunha recompilación anónima feita en realidade no século I ou II. A este *Scriptor Bibliothecae* (‘escritor da Biblioteca’) adóitaselle chamar o «Pseudo-Apolodoro» para o diferenciar de Apolodoro de Atenas. Outras referencias tradicionais simplemente indican «Biblioteca e Epítome».

Si que foi autor dun tratado *Sobre os deuses* e un opúsculo sobre o *Catálogo de naves* inserido n' *A Ilíada* que foi utilizado como fonte na *Xeografía* de Estrabón. Son importantes tamén unhas *Crónicas* en versos iambos onde se establecía a cronoloxía da historia de Grecia desde a caída de Troia até o -144, porque alí aparecen datos únicos sobre os arcontes de Atenas. Escribiu ademais varias obras de gramática e crítica.

### Obra 
Só se conservan fragmentos dos seus escritos, principalmente a través dos escolios a Homero. A seguinte é unha lista incompleta das obras das que nos chegou polo menos o título:

*  (*Chronika*, "Crónicas"), en 4 libros. Historia do mundo desde a Toma de Troia até o -119 en trímetros iámbicos.
*  (*Peri theōn*, "Acerca dos deuses"), en 24 libros.
* , "Sobre o Catálogo das Naves de Homero", en 12 libros.
* , "Sobre as cortesás atenienses".
* , "Sobre Epicarmo" en 10 libros.
* , "Sobre Sofrón".
* , "Etimoloxías".
### Edicións 
* Felix Jacoby: *Die Fragmente der griechischen Historiker.* Teil 2, 1929, reed. 1962, n.º 244.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Tiziano Dorandi: ''Apollodore d'Athènes.* en: Richard Goulet (ed.): *Dictionnaire des philosophes antiques*, vol. 1, CNRS, París 1989, , S. 271−274
* Peter M. Fraser: *Ptolemaic Alexandria.* Sandpiper Books, Londres 2001, , S. 471 (Reimpr. da ed. de Oxford 1972)
* Günther Neumann: *Fragmente von Apollodors Kommentar zum homerischen Schiffskatalog im Lexikon des Stephanos von Byzanz.* Tese doutoral, Universität Göttingen 1953
* Rudolf Pfeiffer: *Geschichte der klassischen Philologie.* *Von den Anfängen bis zum Ende des Hellenismus* („A History of Classical Scholarship“). 2ª ed., Beck, München 1978, 
* Eduard Schwartz: *Griechische Geschichtsschreiber.'' 2ª ed., Koehler & Amelang, Leipzig 1959, S. 253–281.
*
Formato de 35 mm

[miniatura|Rolo de película de 35 mm fabricado por [Kodak.]]
O **formato de 35&nbsp;mm**, ou simplemente **35&nbsp;mm**, é o nome común para o formatos de película ou de sensor de 24×36&nbsp;mm usados na fotografía. Ten unha relación de aspecto de 3:2, e un tamaño na diagonal de aproximadamente 43&nbsp;mm. Emprégase en innumerábeis aplicacións fotográficas, que inclúen cámaras telemétricas (analóxicas e dixitais), cámaras dixitais sen espello, cámaras reflex dixitais, cámaras compactas e cámaras de película desbotables.

Na fotografía dixital é máis coñecido como **formato completo**, ***full frame***, **FF** ou **FX**, sendo esta última forma unha marca rexistrada de Nikon.

## Historia 
Foi creado por Oskar Barnack coa introdución da súa cámara Leica na década de 1920, polo que tamén é coñecido como **formato Leica** ou **formato Barnack**. O nome *35 mm* fai referencia ao ancho total da película no formato 135, un cartucho de película perforada, o máis usado en fotografía ata a invención das DSLR de formato completo.

Historicamente, a este formato tamén se lle coñece como **formato miniatura** ou **formato pequeno**, para diferenciarlo dos formatos medio e grande.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Película fotográfica
* Cinematógrafo
* Historia da fotografía
Barbara Hendricks

**Barbara Hendricks**, nada en Stephens (Arcansas) o 20 de novembro de 1948 é unha soprano e cantante de concertos estadounidense. Hendricks vive en Europa dende 1977 e en Basilea (Suíza) dende 1985. É cidadá sueca tralo seu matrimonio cun cidadán dese país.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e educación 
Hendricks naceu en Stephens, unha pequena aldea do condado de Ouachita, en Arcansas. Segundo crecía, cantaba e tomaba leccións de voz e adoitaba recibir peticións para cantar sós. Graduouse na Universidade de Nebrasca - Lincoln cun grao en matemáticas e química aos vinte anos. Asistiu ao Aspen Music Festival and School e en 1995 cantou o papel de Anne Truelove no filme sueco *Rucklarens väg*, adaptación da ópera de Stravinsky ''The Rake's Progress*. En 2007, apareceu no filme *Disengagement* de Amos Gitai protagonizado por Juliette Binoche. Tamén gravou *Das Lied von der Erde*, de Mahler, tema principal do filme.

Hendricks tamén interpreta música de jazz e debutou no Montreux Jazz Festival en 1994. Dende esa época, actuou nos principais festivais de jazz do mundo. Hendricks tamén é coñecida polo seu interese na música de cámara e organizou numerosos festivais deste tipo de música.

En 2004, no Théâtre du Châtelet de París, creou a personaxe de Angel na estrea mundial da ópera de Péter Eötvös *Angels in America'', baseada na obra de Tony Kushner.

En xaneiro de 2006, abandonou EMI, e creou o novo selo Arte Verum para a que grava en exclusiva.

En 2018, Hendricks cantou "La Marseillaise" co coro do exército francés na cerimonia de enterramento de Simone Veil no Panteón.

## Obra humanitaria 
[miniatura|[José van Dam e Barbara Hendricks, Bruxelas 2006]]
Dende 2000, Hendricks é membro do consello da Foundation for the Refugee Education Trust (RET). A RET está dedicada á educación posterior á primaria dos mozos refuxiados en todo o mundo.

En 1991 e 1993 Hendricks deu dous concertos nas cidades de Dubrovnik e Saraxevo na antiga Iugoslavia. Actuou en Saraxevo co coro da ópera da cidade e o músico de jazz Sinan Alimanović. En 1998 fundou a Fundación Barbara Hendricks para a Paz e a Reconciliación, que procura facilitar a reconciliación nos lugares onde ocorreron conflitos.

En 2001 actuou na cerimonia de entrega dos premios Nobel en Oslo convidada polo Nobel da Paz Kofi Annan. En maio de 2002, actuou na cerimonia do día da independencia de Timor Leste.

## Premios 
En 1986, Hendricks foi nomeada comandante da Ordre des Arts et des Lettres; en 1992 recibiu o rango de cabaleira da Légion d'honneur. En 2001, Hendricks recibiu o premio do Lions Clubs International polo traballo na súa fundación. En 2015 recibiu o título de doutora *honoris causa* en Belas Artes pola Universidade de Nebraska-Lincoln.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
*Entrevista
J.-H. Rosny aîné

**J.-H. Rosny aîné**, pseudónimo de **Joseph Henri Honoré Boex**, nado o 17 de febreiro de 1856 en Bruxelas e finado o 15 de febreiro de 1940 en París, foi un autor en lingua francesa e un dos fundadores da ciencia ficción moderna.

## Obra 
* ''Nell Horn de l'Armée du Salut* (1886)
* *Les Xipéhuz* (1887)
* *Tornadres* (1888, reaparecida en 1896 co título *Le Cataclysme*)
* *La Légende sceptique* (1889)
* *Tabubu* (1893)
* *Un Autre monde* (1895)
* *Les Origines* (1895)
* *Les Profondeurs de Kyamo* (1896)
* *Amour étrusque* (1898), asinada como Enacryos
* *Les Femmes de Setnê* (1903), asinada como Enacryos
* *L'Epave* (1903)
* *La Guerre du feu* (1909, en folletín; 1911 en volume exento)
* *La Vague rouge* (1909)
* *A morte da Terra* (*La Mort de la Terre* (1910)
* *La Jeune Vampire* (1911)
* *Les Rafales* (1912)
* *La Force mystérieuse* (1913)
* *Le Trésor dans la Neige* (1913)
* *Le Coffre fort* (1913)
* *L'Aube du Futur* (1916)
* *L'Énigme de Givreuse* (1916)
* *Le Félin géant* (1918)
* *La Grande Énigme* (1920)
* *La Comtesse Ghislaine* (1920)
* *L'Étonnant Voyage de Hareton Ironcastle* (1922)
* *Les sciences et le pluralisme*, (1922).
* *L'Amour d'abord* (1923)
* *Pensées errantes* (1924)
* *Les Autres Vies, les Autres Mondes* (1924)
* *L'Assassin surnaturel* (1924) (relatos)
* *La Terre noire* (1924)
* *Les Navigateurs de l'infini* (1925)
* *Les Femmes des autres* (1925)
* *Le Trésor lointain* (1926)
* *La Femme Disparue* (1926)
* *Carillons et sirènes du Nord* (1928)
* *Les Conquérants du Feu* (1929)
* *Les Hommes-Sangliers *(1929)
* *Helgvor du Fleuve Bleu* (1929)
* *Au Château des Loups Rouges* (1929)
* *L'Initiation de Diane* (1930)
* *Ambor Le Loup* (1931)
* *Napoléon Le Grand* (1931)
* *La Sauvage Aventure* (1932)
* *Un Voleur* (1932)
* *Les Compagnons de l'Univers* (1933)
* *Le Vampire de Bethnal Green* (1935)
* *Le bel amour de Jeanne de Navres'' (1939)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxinas web dedicada aos irmáns J.-H. Rosny .
Filoloxía clásica

A **filoloxía clásica** é a rama da filoloxía que atende ao estudo das linguas clásicas: latín e grego clásico. É, ademais, unha rama dos estudos clásicos.

## Obxecto de estudo 
A filoloxía clásica ocúpase do estudo das linguas latina e grega antiga. Ao estudarse sempre en conxunto co resto das disciplinas que engloban os estudos clásicos, os filólogos clásicos ou clasicistas ocúpanse do estudo das civilizacións de Grecia e Roma no seu conxunto: linguas, historia, filosofía,  mitoloxía, relixión, arte, arqueoloxía e política. Estes estudos foron considerados no mundo occidental como o xerme dos estudos das humanidades. A creación de novas subdisciplinas como os estudos do sánscrito e do indoeuropeo contribuíu con achegas directas ou indirectas ao campo da filoloxía clásica.

Tradicionalmente asociáronse aos estudos de filoloxía clásica nun sentido estrito todos aqueles que están relacionados coa historia e as culturas de Grecia e de Roma:

* Historia de Grecia e Roma.
*Mitoloxía clásica.
* Historia da arte clásica.
*Filosofía grega e romana.
* Fonética, morfoloxía e sintaxe.
* Lingüística diacrónica, dialectoloxía e historia da lingua.
* Linguas indoeuropeas: sánscrito.
* Epigrafía, paleografía e papiroloxía.
* Métrica.
* Retórica.
*Crítica textual.
*Tradución.

En varios países de Europa, como no Reino Unido, a especialización en Historia Antiga, así como calquera afondamento relacionado co mundo clásico (arte, filosofía, mitoloxía e historia) lévase a cabo dentro do departamento ou facultade de estudos clásicos. Na maioría das universidades europeas, os estudos clásicos existen como un departamento dentro dunha facultade. Con todo nas universidades británicas de Oxford e Cambridge existe unha facultade especializada para estes.

## Clasicistas famosos 
* Friedrich Nietzsche.
* Theodor Mommsen.
*Ulrich von Wilamowitz-Möllendorff.
*August Pauly.
*Georg Wissowa.
*Félix Jacoby.
*Eduard Fränkel.
*Hugh Lloyd-Jones.
* John Chadwick.
## Clasicistas famosos españois 
* Agustín García Calvo.
*Antonio López Eire.
*Antonio Tovar.
*Alberto Bernabé.
* Carles Riba.
* Francisco Rodríguez Adrados.
*José Manuel Pabón.
*Martín Sánchez Ruipérez.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Grao en Filoloxía Clásica da Universidade de Santiago de Compostela.
* Asociación de Jóvenes Investigadores Filólogos  da Universidade Complutense de Madrid (AJIF–UCM).
* Sección galega da Sociedad Española de Estudos Clásicos (SEEC).
* Ganímedes. Asociación de Investigadores Noveles de Filología Clásica
Pleurotaceae

**Pleurotaceae** é unha familia de fungos basidiomicetos da orde Agaricales. Esta familia contén 6 xéneros e 94 especies.
Dentro das distintas especies de cada xénero, encóntranse algúns fungos comestibles.

## Referencias 
*PF Cannon, PM Kirk. (2007). Dictionary of the Fungi. Wallingford: CABI. pp 225–26. ISBN 0-85199-827-5.
## Véxase tamén
Cartafol (homónimos)

**Cartafol** pode referirse a: obxecto utilizado comunmente para arquivar calquera tipo de información con facilidade.

* **Cartafol**: obxecto utilizado comunmente para arquivar calquera tipo de información con facilidade.
* **Cartafol de ficheiros** ou **directorio**: en informática, lugar no que se agrupa un conxunto de ficheiros.
* **Cartafol de usuario**.
* ***Cartafol***: antigo programa cultural da TVG.
Aristéneto

O antropónimo **Aristéneto** pode facer referencia a varias persoas:

* **Aristéneto**, epistológrafo do século V/VI.
* **Aristéneto de Nicea**, autor do século IV.
* **Aristéneto**, *Prefecto romano* de Constantinopla en 394.
Lanceiros do Pantano de Vargas

Os **Lanceiros do Pantano de Vargas** ou **Monumento ós Lanceiros** é un monumento erixido polo artista colombiano Rodrigo Arenas Betancur e deseño estrutural polo enxeñeiros Guillermo González Zuleta, localizado no departamento de Boyacá (Colombia) como homenaxe á batalla do Pantano de Vargas ocorrida o 25 de xullo de 1819.

Considérase o monumento máis grande de Colombia e nel salienta a carga dos 14 lanceiros ó mando do Coronel Juan José Rondón. O monumento de 33 m de alto erixiuse con motivo dos 150 anos da independencia, en 1969. Foi declarado ben de interese cultural por medio do decreto 1744 do 1 de setembro de 1975. A súa figura foi presentada no reverso dunha serie de billetes de 1.000 pesos colombianos lanzada ó mercado en 1987.

## Notas
Aristéneto (epistolografía)

**Aristéneto** () foi un epistológrafo que escribiu en grego antigo que floreceu no século V ou VI.
## Traxectoria 
Foi identificado anteriormente con Aristéneto de Nicea (o amigo de Símaco), quen faleceu nun terremoto en Nicomedia en 358, pero probas internas indican unha data moi posterior.

Consérvanse baixo o seu nome en forma de cartas dous libros de historias de amor; os temas son tomados de elexías eróticas de escritores alexndrinos tales como Calímaco, e a linguaxe é un mosaico de frases de Platón, Luciano, Alcifrón e outros. As historias son débiles e insípidas, e cheas de incidentes estraños e improbábeis.

## Véxase tamén  
### Bibliografía
* Boissonade (1822); Rudolph Hercher, *Epistolographi Graeci* (1873). Traducións en inglés: Boyer (1701); Thomas Brown (1715); R. B. Sheridan e Nathaniel Halked (1771 e posterior).
* Varios autores (1910-1911). Aristaenetus «Aristaenetus».  En Chisholm, Hugh. *Encyclopædia Britannica. A Dictionary of Arts, Sciences, Literature, and General information* (en inglés) (11.ª edición). Encyclopædia Britannica, Inc.; actualmente en dominio público. 
*
Foro (partido político)

**Foro** foi un partido político español da década dos 1990 fundado e liderado por Eduard Punset.

Foro foi inscrito no rexistro de partidos políticos do Ministerio do Interior en xuño de 1991 por Eduard Punset, tras abandonar este o Centro Democrático e Social (CDS). Foi presentado en febreiro de 1992, como unha plataforma de debate político, para pasar a actuar como partido político pouco tempo despois.

Definíase como de centro liberal, e propugnaba un discurso rexeneracionista con listas abertas, limitación dos mandatos presidenciais e reforma da lei electoral española. Presentouse ás eleccións europeas de 1994 en coalición co Centro Democrático e Social, con Punset como cabeza de lista. A coalición obtivo 183.418 votos (0,99%) sen conseguir ningunha acta de eurodeputado.

Foro disolveuse en marzo de 1995, e Punset abandonou a política.

## Notas
Premier League 2014-2015

A tempada **2014–15** da **Premier League** foi a 23ª tempada do máximo nivel da liga de fútbol de Inglaterra, establecida en 1992. A tempada empezou o 16 de agosto de 2014 e finalizou o 24 de maio de 2015. O defensor do título era o Manchester City. O campión foi o Chelsea, quen conseguiu o campionato a falta de tres xornadas para o remate da competición.

## Equipos 
### Equipos e estadios 
### Persoal e equipamentos 
* Adicionalmente, os equipamentos dos árbitros están feitos por Nike, patrocinados por EA Sports, e Nike ten un balón novo, o Ordem Premier League.

### Cambios de adestradores 
## Clasificación 

## Estatísticas 
### Máximos goleadores 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Edme-Louis Daubenton

**Edme-Louis Daubenton**, nado o 12 de agosto de 1730 en Montbard, ducado de Borgoña, e finado o 12 de decembro de 1785 en Avon, vila do hoxe departamento de Seine-et-Marne (Francia), foi un entomólogo, ornitólogo e naturalista francés, primo de tamén naturalista Louis Jean Marie Daubenton.

## Traxectoria 
Georges-Louis Leclerc, conde de Buffon contratou a Edme-Louis Daubenton para supervisar as ilustracións en cor da súa monumental *Histoire Naturelle* (1749–1789). As láminas comezaron a aparecer en 1765 e finalmente contaba con 1 008 placas, todas gravadas por François-Nicolas Martinet (1731–1800), e todas pintadas a man. O editor parisiense Panckoucke publicou unha versión sen texto entre 1765 e 1783. Máis de 80 artistas participaron na realización das pinturas orixinais. Delas, 973 refírense a aves; outras ilustran especialmente bolboretas, pero tamén outros insectos, corais, etc. As ilustracións non tiveron moito éxito, pero permiten facer unha boa determinación das especies ilustradas, algunhas delas hoxe extintas.

Como Buffon non seguiu o sistema de nomenclatura biolóxica desenvolvido por Carl von Linné en 1783, Pieter Boddaert (1730–1796) publicou unha táboa da correspondencia dos nomes utilizados cos nomes binomiais linneanos.

Edme-Louis Daubenton faleceu en Avon, Seine-et-Marne, e está sepultado na igrexa de Saint-Pierre desa localidade.

## Publicación 
* 

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Benezit, E. (1999): *Dictionnaire Critique et Documentaire des Peintres, Sculpteurs, Dessinateurs et Graveurs de Tous les Temps et de Tous les Pays*. Nouvelle Edition. París: Gründ.
* 
*
Marta Rosique

**Marta Rosique i Saltor**, nada en Barcelona o 16 de marzo de 1996, é unha xornalista, activista e política catalá.

## Traxectoria 
Graduouse en xornalismo e estudou ciencias políticas na Universidade Pompeu Fabra. Foi membro do secretariado do Consell Nacional de la Joventut de Catalunya. Foi membro e voceira da plataforma Universitats per la República. É membro e secretaria de política e cooperación internacional das Joventuts d'Esquerra Republicana de Catalunya.

Foi candidata ás Eleccións Xerais de abril de 2019 en España pola candidatura de Esquerra Republicana de Catalunya, nas cales resultou elixida. O 21 de maio do mesmo ano foi nomeada deputada no Congreso dos Deputados, e formou parte da mesa de idade como deputada máis nova da Cámara Baixa.

## Notas
Pilou Asbæk

**Johan Philip "Pilou" Asbæk**, nado en Copenhagen o 2 de marzo de 1982, é un actor dinamarqués. É coñecido polo seu papel do doutor Kasper Juul na serie de televisión dinamarquesa *Borgen*, e por interpretar a Euron Greyjoy en *Game of Thrones*.

## Filmografía 
### Cinema 
### Televisión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Cogomelo de San Xurxo

***Calocybe gambosa*** —sin. ***Tricholoma georgii*** L. 1753—, comunmente coñecido como **cogomelo de San Xurxo** é un fungo basidiomiceto da familia Lyophyllaceae. É un cogomelo comestible, moi apreciado nas rexións do País Vasco, Navarra e A Rioxa, onde aflora en marzo e se lle chama *perretxiko* ou *seta de primavera*. En Italia coñécese como *prugnolo*, onde é tamén un cogomelo moi popular. 

Medra en grupos formando sendas ou "*perretxikales*". Presenta un sombreiro carnoso de 4 a 15 cm de diámetro de cor branca ou crema e superficie lisa e mate. A marxe está moi enrolada de nova, abríndose máis tarde. As láminas son apertadas, estreitas e escotadas, de cor branca. O pé é robusto e da cor das láminas. A carne é compacta cun certo aroma fariñento. A esporada é branca.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Cogomelos medicinais 
* Cogomelo de San Xurxo 
* Información e fotos sobre a *Calocybe gambosa* ou *perretxico* 
*
Salvador Valdés Mesa

**Salvador Antonio Valdés Mesa**, nado en Cuba o 13 de xuño de 1945, é un político e ex-dirixente sindical cubano. É o primeiro vicepresidente dos Consellos de Estado e de Ministros de Cuba dende o 19 de abril de 2018. Foi un do cinco vicepresidentes do Consello de Estado dende febreiro de 2013 até abril de 2018 e integra o Buró Político do Partido Comunista de Cuba (PCC) dende o ano 2008. Foi secretario xeral da Central de Traballadores de Cuba entre 2006 e 2013.

## Traxectoria 
Salvador Valdés formou parte da Asociación de Mozos Rebeldes (AJR) dende 1961, logo do triunfo da Revolución Cubana. Comezou a súa actividade laboral como traballador agrícola até graduarse de enxeñeiro agrónomo. Foi dirixente da Central de Traballadores de Cuba (CTC) e do Partido Comunista de Cuba (PCC).

Exerceu como ministro de Traballo e Seguridade Social entre 1995 e 1999, data en que foi elixido primeiro secretario do PCC na provincia de Camagüey. É deputado da Asemblea Nacional do Poder Popular dende 1993, integra o Buró Político do Comité Central do Partido Comunista de Cuba e é membro do Consello de Estado, onde exerceu unha das cinco vicepresidencias entre 2013 e 2018.

Como un dos vicepresidentes do Consello de Ministros, Salvador Valdés viaxou en misións oficiais a Latinoamérica, África e Asia, onde foi recibido polo presidente chinés Xi Jinping e polo líder norcoreano Kim Jong-un.

O 18 de abril de 2018 foi elixido pola Asemblea Nacional como primeiro vicepresidente do Consello de Estado e, o día seguinte, o recentemente elixido presidente Miguel Díaz-Canel pediu a súa designación como primeiro vicepresidente do Consello de Ministros de Cuba. Aínda que a Constitución cubana non estabelece que o vicepresidente do Consello de Estado sexa o mesmo do Consello de Ministros, pero esta é unha práctica común en Cuba. Con estas designacións, Salvador Valdés é o primeiro afrocubano en converterse en "número dous" dese país caribeño.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía por CIDOB
Hatuey

**Hatuey**, finado o 2 de febreiro de 1512, foi un cacique taíno orixinario da illa da Española que viviu durante o século XVI e marchou á illa de Cuba durante a conquista española. Conseguiu un status case lendario por liderar un grupo de nativos contra a invasión dos españois, e converteuse nun dos primeiros loitadores contra o colonialismo no Novo Mundo. É considerado como o "primeiro heroe nacional de Cuba". O filme de 2010, *También la lluvia* inclúe unha representación cinematográfica da execución de Hatuey.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pobo taíno
* Cacicados da Española
Víctor Sánchez Mártil

**Víctor Sánchez Mártil**, nado en Hervás (provincia de Cáceres) o 11 de abril de 1898 e finado en Pontevedra o 24 de setembro de 1936, foi un mestre e político estremeño.

## Traxectoria 
Fillo de xornaleiros, marchou a Salamanca con 12 anos. Ingresou na Normal de Salamanca en 1914. Exerceu como mestre en Béjar e Salamanca. En 1927 foi destinado a Quinta do Monte (Esgos). En 1930 trasladouse á Escola do Pósito de Coiro. Formou parte do Círculo Republicano de Cangas. Participou na constitución da Federación Provincial de Traballadores da Ensinanza na Casa do Pobo de Vigo en 1931. Foi tesoureiro da Federación Comarcal de Pósitos do Morrazo e administrador do Pósito de Coiro. De ideoloxía comunista, coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido dúas veces. Participou no Congreso de Traballadores da Ensinanza de Galicia (FETE-UGT) o 19 de marzo de 1936. Foi vogal da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Vigo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 25 de xullo ingresando na prisión de Cangas. O 12 de setembro foi trasladado ao cárcere de Pontevedra, onde foi xulgado en consello de guerra por rebelión militar o 19 de setembro con Agustín Jorge Etcheverri, Francisco Búa Carou, Lorenzo Corbacho Rodal e José Rodal Lanzós. Foi condenado a pena de morte e executado en Pontevedra o 24 de setembro de 1936.

## Vida persoal 
Casou con Justa Muñoz Martín e foi pai de cinco fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* En memoria de un maestro
### Ligazóns externas 
* Víctor Sánchez Mártil, mestre do pósito de Coiro
* La Escuela fusilada de Coiro