André-Georges Haudricourt

**André-Georges Haudricourt**, nado en 1911 en París e morto o 20 de agosto de 1996, foi un lingüista, botánico, xeógrafo e etnólogo francés que foi director de investigación do CNRS.

## Traxectoria 
Entrou no CNRS en 1939 (no laboratorio de botánica aplicada do Muséum National d'Histoire Naturelle).
Alumno e amigo de Marcel Mauss, contemporáneo de Claude Lévi-Strauss e de André Leroi-Gourhan, A-G. Haudricourt era un científico erudito e atípico. Aínda que naceu en París, pasou parte da súa infancia na granxa dos seus pais en Picardía, obtivo un título de enxeñeiro agrónomo en 1931, fixo unha primeira misión á URSS en 1934, despois reside no sueste de Asia (foi bibliotecario na École Française d'Extrême-Orient en Hanoi en 1948-49).

A-G. Haudricourt desempeñou un papel fundamental no desenvolvemento da antropoloxía das técnicas, da etnociencia e da etnolingüística. Este namorado da flora, das linguas e dos obxectos técnicos; deixou unha obra de difícil clasificación debido á inmensa variedade dos temas que abarca, desde a orixe e historia dos tiros animais ou das plantas cultivadas, a fonoloxía das linguas austronesias, as relacións entre o tratamento das plantas e o tratamento ao próximo, ata a ecoloxía dos piollos ou a forma dos botóns.

Estudoso dunha extraordinaria erudición, notorio pola súa mordaz retranca, o seu anticonformismo e a alucinante morea de obras nas que vivía, marcou de xeito indelébel toda unha xeración de etnólogos e lingüistas.

Entre as súas contribucións científicas principais figuran os seus traballos sobre a orixe dos tons do vietnamita e do chinés arcaico.

## Obra 
### Publicacións: artigos científicos e capítulos de obras 
* 1940, Méthode pour obtenir des lois concrètes en linguistique générale, BSLP 41(1): pp.&nbsp;70–74.
* 1948, Les Phonèmes et le vocabulaire du thai commun, Journal Asiatique 236: pp.&nbsp;197–238 [reed. en Problèmes de pholologie diachronique, SELAF, 1972].
* 1953, La place du vietnamien dans les langues austroasiatiques, BSLP 49(1): pp.&nbsp;122–128.
* 1953, 4 artigos sobre as linguas de Oceanía en A. Leroi-Gourhan et C.-A. Julien (eds), Ethnologie de l'Union française, París, PUF. [Artigos en tres temáticas: "L'écriture et les langues" (L'indochine) - "Les langues" (Nouvelle-Calédonie et dépendances, Nouvelles-Hébrides) - " La langue" (Polynésie française)].
* 1954, Comment reconstruire le chinois archaïque, Word 10(2-3): pp.&nbsp;351–364.
* 1954, De l'origine des tons en vietnamien, Journal Asiatique 242: pp.&nbsp;69–82.
* 1956, De la restitution des initiales dans les langues monosyllabiques : le problème du thai commun, BSLP 52: pp.&nbsp;307–322.
* 1956, Une discipline nouvelle : l'ethnobotanique, Les Cahiers rationalistes 158 (novembro de 1956) [reeditado en 1986 na Manufacture, Lión].
* 1957, Les transformations de la linguistique, Scientia 51(12): pp.&nbsp;1–6.
* 1961, Bipartition et tripartition des systèmes de tons dans quelques langues d'Extrême-Orient, BSLP 56(1): pp.&nbsp;163–80.
* 1961, Richesse en phonèmes et richesse en locuteurs, L'Homme 1(1): pp.&nbsp;5–10.
* 1962, Domestication des animaux, culture des plantes et traitement d'autrui, L'homme 2(1): pp.&nbsp;40–50.
* 1965, Les mutations consonantiques des occlusives initiales en môn-khmer, BSLP 60(1): pp.&nbsp;160–72.
* 1969, La linguistique panchronique nécessaire à la linguistique comparée, science auxiliaire de la diachronie sociologique et ethnographique, Ethnies 3: pp.&nbsp;23–26.
* 1970, Les arguments géographiques, écologiques et sémantiques pour l'origine des Thaï, Scandinavian Institute of Asian Studies Monographs Series 1: pp.&nbsp;27–34. (Readings on Asian topics : Papers read at the inauguration of the Scandinavian Institute of Asian StudiesStudentlitteratur, Lund).
* 1975, Le système des tons du karen commun, BSLP 70(1): pp.&nbsp;339–343.
* reedición 1986: ''Une discipline nouvelle : l'ethnobotanique'' (Les Cahiers rationalistes, 158, novembro de 1956, reeditado en 1986 na Manufacture, Lión).
* póstumo, 2008: Essai sur l'origine des différences de mentalité entre Occident et Extrême-Orient (suivi de) Un certain sens du concret de Jean-François Bert, Les Carnets 6, (Estrasburgo), 85 p.

## Publicacións: Libros 
* Con Louis Hédin (1880-?), ''L'Homme et les plantes cultivées*, (Gallimard, París, 1943, reeditado en 1987 por A.-M. Métailié, París).
* Con Alphonse Juilland (1922-2000) e André Martinet (1908-1999), *Essai pour une histoire structurale du phonétisme français* (C. Klincksieck, París, 1949, reeditado en 1970 por Mouton, París e A Haia).
* Con André Leroi-Gourhan (1911-1986) e Charles-André Julien (1891-1991), *Ethnologie de l'Union française* (Presses universitaires de France, París, 1953).
* Con Mariel Jean-Brunhes Delamare, *L'Homme et la charrue à travers le monde* (Gallimard, París, 1950).
* Con Jacqueline M.C. Thomas, *La Notation des langues, phonétique et phonologie'' (Institut géographique national, Universidade de París, Institut d'ethnologie, 1967).
* *Problèmes de phonologie diachronique* (Société pour l'étude des langues africaines, París, 1972).
* Con Claude Hagège (1936-), *La Phonologie panchronique : comment les sons changent dans les langues* (Presses universitaires de France, París, 1978).
* Con Françoise Ozanne-Rivierre, *Dictionnaire thématique des langues de la région de Hienghène* (Société pour l'étude des langues africaines, París, 1982).
* Con Pascal Dibie, *Les Pieds sur terre* (A.-M. Métaillé, París, 1987).
* *La Technologie science humaine* (Édition de la Maison des sciences de l'Homme, París, 1988).

## Títulos 
* Enxeñeiro agrónomo.
* Habilitación para o ensino de xeografía e botánica.
* Titulado en linguas orientais (melanesio, tailandés, laosiano).
* Doutor en letras.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*