open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Savave

miniatura
**Savave** é unha illa de Nukufetau, no estado de Tuvalu, na Polinesia (océano Pacífico). É tamén o nome da pequena aldea da illa. Segundo o censo de 2006 contaba cunha poboación de 546 habitantes.

O aeroporto máis próximo é o de Fongafale, no Atol Funafuti.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa do Atol de Nukufetau 
* Aeroportos próximos 
* Distancia da Vila de Savave ás principais ciades de Tuvalu
Illote Motulalo

**Motulalo** é un illote do atol de Nukufetau, no estado de Tuvalu. É o meirande illote do atol e durante a segunda guerra mundial os americanos estabeleceron unha pequena base militar e construíron un aeródromo. Na actualidade tan só unha familia reside no illote.

300px|miniatura

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa do Atol de Nukufetau
French Touch

miniatura|200px|Bob Sinclair, , un dos considerados creadores do French Touch.

O **French Touch** é un xeito de facer música dos últimos anos da década dos noventa e dos primeiros anos do século XXI. Este estilo tamén é coñecido como "Neu-disco" (new disco) "French house", "filter house" ou "tekfunk".

É complicado definir dun xeito preciso o concepto de French Touch, dada a natureza mesma deste movemento. Fundado sobre un ritmo house clásico, este estilo ten a súa orixinalidade na utilización de samples filtrados que proveñen maioritariamente do funk e do disco.

## Evolución do French Touch
O termo French House foi empregado por primeira vez na MTV UK & Ireland durante o Nadal de 1999. Foi empregado nunha reportaxe especial do espazo MTV News para describir a chamada explosión house francesa. Bob Sinclair, Air e Cassius foron entrevistados neste programa. Esta reportaxe foi emitida máis tarde en tódalas edicións locais da MTV en todo o mundo, espallando a idea do "French House" ou "French Touch".

Antes disto (1996-2000) o French Touch era coñecido en Europa como "Neu disco". Un dos maiores mercados para a "Neu Disco", a parte de Francia e os países centroeuropeos, foi Grecia e especialmente Atenas. Unha tenda de música local, chamada Discobolo Records importou os discos directamente de Francia, e clubs da cidade especializáronse neste xénero musical. En Grecia este estilo musical foi promovido como "Disco House". Esta música non tardou en converterse nun estilo de música "gay friendly", moi popular en destinos como as illas gregas de Mykonos, Lesbos, Zante ou Leucas. Ao mesmo tempo, estes artistas comezaron a ter un grande éxito no Canadá e na illa de Eivisa.

Recentemente foi publicado un compilatorio chamado Fren Touch Antology Wagram Electronic, composto por 4 CD's.
Maewo

**Maewo** (tamén coñecida como **Maéwo** ou **Aurora**) é unha illa de Vanuatu situada na provincia de Penama, 150 km ao leste da illa de Espírito Santo. Está situada preto da illa de Ambae e da de Pentecoste. As súas dimensións son 47 quilómetros de longo por seis de ancho, cunha área total de 269 quilómetros cadrados. O punto máis alto da illa se sitúa a 795 metros sobre o nivel do mar. En 1979 a illa contaba cunha poboación de 1.772 habitantes.

Maewo é a illa con maior taxa de choiva de Vanuatu, superando os 2.500&nbsp;mm por ano. Debido a esta circunstancia, a illa é fértil e abundante en vexetación. A caída da choiva tamén fai que a auga doce sexa abundante na illa e que se formen fervenzas.
Lingua chipaia

A **lingua chipaia** é unha lingua falada nos Andes bolivianos por ao redor de 2.000 persoas. Pertence á familia uru-chipaia, que á súa vez é un grupo illado ao que non se lle coñecen relacións próximas. O chipaia fálase na actualidade unicamente na vila de Chipaya, nas ribeiras do lago Coipasa, se ben hai testemuños de que se falou nunha zona máis grande, probabelmente na veciña vila de Isluga (Chile), e tamén a empregan os habitantes de Chipaya que van traballar fóra da súa vila como temporeiros. O chipaia está clasificado como definitivamente en perigo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

Os chipaias denomínanse *qhwaz-zh zhoñi* (os homes da auga), e á súa lingua *chipaj tago*

## Historia
As pescudas filoxenéticas apuntan que a separación entre a lingua uru (hoxe extinta) e a chipaia se produciu entre os séculos II e III dC, baseándose en datos de semellanzas de vocabulario. A lingua permaneceu sempre no seu rexistro oral ata que en datas moi recentes algúns lingüistas e falantes traballaron no desenvolvemento dun alfabeto propio.

Existen diversos textos que estudan o chipaia no século XX, con algúns bosquexos gramaticais e repertorios léxicos.

## Tipoloxía
Conforme a súa gramática, podería dicirse que o chipaia é unha lingua aglutinante, porén con características propias infrecuentes no conxunto das linguas aglutinantes.

Recibiu grandes influencias do aimará tanto no léxico como no gramatical, e máis recentemente influencias do español.

## Conservación
O chipaia é a lingua materna dos habitantes da vila de Santa Ana de Chipaya, na provincia de Atahuallpa, cunha poboación dunhas 2.000 persoas (1.800 no último censo, de 2001). A vila conta cunha escola de primaria e un instituto de secundaria, o ensino vehiculízase en español, se ben en tempos recentes a aprendizaxe da escrita do chipaia comeza a ter algunha presenza na escola da vila. Así pois, os seus habitantes escolarizados teñen un certo nivel de español, aínda que as conversas internas se seguen desenvolvendo integramente en chipaia.

## Notas
Gay-friendly

[miniatura|Club gay en Puerto Vallarta ([Xalisco).]]
A expresión inglesa ***gay-friendly*** (traducida ó galego como **simpatizante LGTB**) fai referencia a lugares, políticas, persoas ou institucións que buscan activamente crear unha contorna amigable cara á xente GLBT. Este é un concepto moi estendido nos últimos anos do século XX nos Estados Unidos e actualmente está estendido o seu uso en moitos países.

## Lugares *gay-friendly* 
Algúns lugares son historicamente considerados *gay-friendly*: cidades como Ámsterdan ou San Francisco, barrios como o Soho en Londres, o Village neoiorquino, illas gregas como Mykonos ou Lesbos, Eivisa, Sitges ou máis recentemente os barrios de Chueca en Madrid ou o Gayxample en Barcelona.

A maioría das cidades contan con locais de lecer ou tendas consideradas *gay-friendly*. Ás veces, un xeito empregado por estes lugares para seren recoñecidos como tal é mostrando un adhesivo coa bandeira multicolor nun lugar visible.

## Personaxes *gay-friendly* 
Algúns dos personaxes *gay-friendly* máis célebres a nivel mundial, convertéronse en grandes iconas gays. A maioría son mulleres e distinguíronse por apoiar as reivindicacións dos colectivos LGTB nos momentos máis difíciles, como Madonna, Cher, Barbra Streisand, Kylie Minogue, Anne Rice, ou Liz Taylor.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Capitalismo rosa
* *Pinkwashing*
The Gift

**The Gift** é unha banda portuguesa de lounge, que fan un pop electrónico cun toque melódico.

## Historia 
Fundado en 1994 en Alcobaça é un dos mellores expoñentes da música portuguesa actual. O seu éxito mesmo traspasou as fronteiras portuguesas, algo nada fácil para as bandas pop deste país.

No ano 2005 gañaron o "MTV Europe Award for Best Portuguese Act" e o "Prémio Arco-íris" entregado pola asociación ILGA Portugal, recoñecendo a contribución na loita contra a discriminación e a homofobia.

Habitualmente cantan en inglés, aínda que no último disco teñen algún tema en portugués, como o que dá nome ao álbum *Fácil de entender* ou unha versión de "Índios", unha canción do grupo brasileiro Legião Urbana.

## The Gift en Galicia 
[miniatura|250px|A banda no [Vigo Tr4nsforma 2011]]
Os The Gift actuaron varias veces en Galicia, algúns exemplos destas actuacións son:
* Carballo, 2003
* Santiago de Compostela, 2005
* Vigo, 2005
* Festival Dolorock'07, celebrado en Mosteiro-Meis, 2007
* Pop in Noia, Noia, 2007
* Vigo Tr4nsforma, Vigo, 2011

## Membros do grupo 
Os integrantes dos The Gift son:
* Sónia Tavares: vocalista
* Nuno Gonçalves: teclista
* John Gonçalves: teclista e Baixista
* Miguel Ribeiro: guitarrista, Baixista

## Discografía 
### Álbums 
* *Digital Atmosphere* (demo tape sen versión comercial, 1997)
* *Vinyl* (1998)
* *Film* (2001)
* *AM-FM* (2004; O tema "11:33", está presente no xogo FIFA 06)
* *Fácil de Entender* (2006)
* *Explode* (2011)

### Sinxelos 
Do álbum *Vinyl*

* *Ok! Do you want something simple?* (1999)
* *Real (Get Me For...)* (1999)
* *Truth* (2000)

Do álbum *Film*

* *Waterskin* (2001)
* *Question of love* (2001)

Do álbum *AM-FM*
* *Driving You Slow* (2004)
* *11:33* (2005)
* *Music*

Do álbum *Fácil de Entender*
* *Fácil de Entender* (2006)
Moloko

**Moloko** foi unha banda angloirlandesa de electropop formada por Roisin Murphy de Wicklow (Eire) e Mark Brydon de Sunderland (Inglaterra). Durante a década dos noventa, conseguiu convencer a moitos mozos da época coa súa elegante proposta de pop electrónico.
A banda sepárase en 2001, aínda que seguirían a traballar puntualmente, editando o DVD "11.000 clicks" ou mesmo facendo un pequeno tour acústico en 2006 presentando o disco compilatorio dos mellores éxitos da banda "Catalogue".
Desde a súa separación, Roisin Murphy xa publicou dous discos en solitario (o último en outubro de 2007 "Overpowered", mentres Mark Brydon está a traballar nun gran número de pequenos proxectos no seu propio estudio.

## Discografía 
Aínda que para o grande público a banda só é coñecida por éxitos como "Sing it back" ou "Time is now", Moloko conta cunha extensa discografía.

### Álbums 
* *Do You Like My Tight Sweater?* (1995), Echo
* *I Am Not A Doctor* (1998), Echo
* *Things To Make And Do* (2000), Echo
* *Statues* (2003), Echo

### Remixes e compilacións 
* *All Back To The Mine* (2001), Echo
* *Catalogue* (2006), Echo

### Discos en directo 
* *11,000 Clicks* (DVD) (2004), Echo

### Singles 
* 1995 "Where Is The What If The What Is In Why?"
* 1995 "The Moloko EP"
* 1995 "Fun For Me"
* 1996 "Dominoid"
* 1996 "Day For Night"
* 1998 "The Flipside"
* 1998 "Sing It Back" 
* 1999 "Sing It Back" (re-release)
* 2000 "The Time Is Now" 
* 2000 "Pure Pleasure Seeker" 
* 2000 "Indigo" 
* 2003 "Familiar Feeling" 
* 2003 "Forever More" 
* 2003 "Cannot Contain This"
* 2005 "A Style Suite"

## Ligazón externa 
* Moloko no Acid Jazz Hispano
Torba

**Torba** (ou *TorBa*) é a provincia máis ao norte e menos poboada de Vanuatu, inclúe as illas Torres e illas Banks. O nome da provincia deriva das letras iniciais de "*TORres*" e "*BAnks*". A súa capital é Sola.
thumb|Torba
## Datos 
miniatura|Mapa detallado da provincia de Torba (Torres-Banks)
A provincia ten unha poboación de 9.359 persoas e unha superficie de 882&nbsp;km².

## Illas 
Estas son as principais illas da provincia de Torba, excluíndo os illotes máis pequenos e deshabitados.

;Illas Banks

;Illas Torres

## Cultura e linguas 
Na provincia de Torba fálanse dezasete linguas, todas as Oceánicas, de norte a sur: Hiw, Lo-Toga, Lehali, Löyöp, Volow, Mwotlap, Lemerig, Vera'a, Vurës, Mwesen, Mota, Nume, Dorig, Koro, Olrat, Lakon, Mwerlap.

Con 550 falantes por lingua de media (17 para 9.300 persoas), Torba é unha das zonas lingüísticamente máis densas de Vanuatu, o país con maior densidade de linguas per cápita do mundo.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
*
Andrónico V Paleólogo

**Andrónico V Paleólogo** (grego: Ανδρόνικος Ε' Παλαιολόγος) (c. 1400 – c. 1407) foi co-emperador do Imperio Bizantino xunto a seu pai Xoán VII Paleólogo.

## Biografía 
Andrónico V Paleólogo era o único fillo coñecido do emperador Xoán VII Paleólogo e Euxenia (rebautizada Irene), filla de Francesco Gattilusio. Cando naceu Xoán VII Paleólogo era Rexente do Imperio polo seu tío Manuel II Paleólogo. Nunha data incerta, posibelmente logo de que seu pai se radicase en Tesalónica, Andrónico foi proclamado nominalmente co-emperador, talvez arredor do anos 1403/1404. Faleceu antes co seu pai, probabelmente en 1407.

Debe sobrentenderse que o status do pai e o fillo era puramente nominal (aínda que Xoán VII gobernou como emperador en 1390 e como rexente en Constantinopla entre 1399 e 1403).
Carlos Taibo

**Carlos Taibo Arias**, nado en Madrid o 12 de maio de 1956, é un politicólogo galego.

## Traxectoria 
Era profesor titular de Ciencia Política e da Administración na Universidade Autónoma de Madrid. É firme partidario do movemento antiglobalización, do decrecemento, da democracia directa e do anarquismo. Afirma que «a globalización avanza cara a un caos que escapa a todo control».

É membro do consello editorial de *Sin Permiso* desde  a súa fundación en 2006 e ten publicado artigos en varios medios, como *Público*.

É autor de máis de trinta libros en castelán e galego, moitos deles relativos ás transicións na Europa central e oriental e temas xeopolíticos de interese xeral. Os seus libros sobre o decrecemento contan con varias reedicións.

En relación ao galego, é defensor da unidade lingüística galego-portuguesa e do reintegracionismo lingüístico.

É irmán do escritor Xoán Ignacio Taibo.

## Obra en galego 
### Ensaio 
*
*
*
*
*
*
*
**O nosso Porto. Um olhar a partir da Galiza* (2024). Santiago: Através. 132 páxs. ISBN 978-84-16545-89-6.

### Outros textos
*
*

### Obras colectivas 
* *Construír a paz* (Xerais, 1996).
* *¿U-lo Prestige? Entre a ecoloxía e a globalización* (Ediciós do Castro, 2005). Con Xosé Luís Santos Cabanas.
* *15-M: O pobo indignado* (Laiovento, 2011).
* *Á beira de Beiras. Homenaxe nacional* (Galaxia, 2011).
* *A praza é nosa* (2.0 editora, 2011).
* *Galego, português, galego-português* (Através, 2013).
* *Tempos chegados? Sobre o futuro político de Galiza* (Galaxia, 2015).

## Obra en castelán 
[miniatura|dereita|200px|Carlos Taibo falando sobre o [movemento 15-M en Pontevedra.]]
### Transicións na Europa central e oriental contemporánea 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*}
*
*

### Xeopolítica 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

### Outros ensaios 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

### Obras colectivas 
* *La transición política en la Europa del Este*. En colaboración con Carmen González.
* *Sobre política, mercado y convivencia* (Catarata, 2006). En colaboración con José Luis Sampedro.
* *Voces contra la globalización* (Crítica (Barcelona), 2008). Con Carlos Estévez.
* *Diccionario de neolengua: sobre el uso políticamente manipulador del lenguaje* (Catarata, 2014) Con Enrique Flores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Anarquismo
* Anarquismo en España
* Democracia directa
* Decrecemento
* Altermundismo

### Ligazóns externas 
* nuevo DESorden, web persoal de Carlos Taibo. *(en galego-português)* 
*Perfil de investigador na Universidade Autónoma de Madrid 
*
*Conferencia sobre "Anarquistas y libertari@s" no IES Lucus Augusti, 3 de decembro de 2019.
661

## Acontecementos 
* A Dinastía Omeia acceden ao califato.
* Perctarito e Godeperto gobernan conxuntamente aos longobardos, a raíz da morte do seu pai Ariperto.

## Nacementos 
* A Emperatriz Genmei, 43º Emperador do Xapón (m. 721).
* Liu Zhiji, historiado chinés (m. 721).

## Mortes 
* Alí morre asasinado traizoado polos seus. 
* **Takara**, emperatriz do Xapón, que reinou por dúas veces, cos nomes de Kogyoku e Saimei, e foi respectivamente o 35º e 37º Emperador do Xapón.
* Ariperto, rei dos longobardos.
* Godeperto, rei dos longobardos.

## Outros 
* Historia ano a ano.
Felipe Vallese

**Felipe Vallese**, nado na Arxentina en 1940 e finado en 1962, foi un obreiro da metalurxia e dirixente da Juventud Peronista (JP), secuestrado o 23 de agosto de 1962, durante o goberno de facto de José María Guido e logo desaparecido. É considerado o primeiro desaparecido da historia arxentina contemporánea.

## Secuestro 
No momento do seu secuestro, Vallese tiña 22 anos e era delegado da fábrica TEA. Diversas testemuñas manifestan que foi conducido á comisaría 1° de San Martín, e que alí foi torturado, probablemente ata a súa morte. O seu corpo nunca apareceu. O feito provocou unha importante conmoción social e a súa aparición con vida pasou a formar das reivindicacións de diversas organizacións. Fíxose popular o canto:

## Homenaxe 
Na actualidade a rúa antigamente chamada *Canalejas* de Buenos Aires, onde foi secuestrado, leva o seu nome, ao igual que o salón de actos da CGT e diversas agrupacións obreiras, estudantís e sociais.

## Literatura 
O escritor arxentino Paco Urondo relata o caso na súa novela *“Los pasos previos”*.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Avoas de Praza de Maio
* CONADEP
* Desaparecidos pola ditadura arxentina
* Desaparición forzada
* Detido desaparecido
* Guerra sucia na Arxentina
* Nais de Praza de Maio
Suzanne Vega

**Suzanne Nadine Vega**, nada en Santa Monica (California) o 11 de xullo de 1959, é unha cantante e compositora estadounidense.

## Traxectoria
Aos dous anos de idade, trasladouse coa súa familia a Nova York. Criouse no barrio hispano de Harlem; aos nove anos escribiu o seu primeiro poema e con catorce empezou a compor cancións. Cursou estudos de danza contemporánea e frecuentou os clubs de Greenwich Village mentres asistía a clases de Literatura na escola de arte Barnard College. En 1984, por mor das súas actuacións, obtivo a posibilidade de gravar un álbum coa discográfica A&M.

Suzanne Vega estivo casada co seu produtor Mitchell Froom, que influíu na súa música ao longo dos anos 90 levándoa cara a un terreo máis experimental. O matrimonio tivo unha filla, Ruby, nacida en 1994 e separouse en 2000. A artista volveu casar en 2006 con Paul Mills, a quen coñece desde a súa mocidade.

## Discografía
**Suzanne Vega* (1985) UK #11, US #91, AUS #23
**Solitude Standing* (1987) UK #2, US #11, AUS #7
**Days of open Hand* (1990) UK #7, US #50
**99.9ºF* (1992) UK #20, US #86
**Nine objects of desire* (1996) UK #43, US #92
**Tried and true* (1998) UK #46, AUS #96
**Songs in Red and Gray* (2001) UK #32, US #178
**Retrospective* (2003) UK #27
**Beauty and Crime* (2007)
* *Tales from the Realm of the Queen of Pentacles* (2014)
* *Lover, Beloved: Songs from an Evening with Carson McCullers* (2016)
* *Flying with Angels* (2025)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Suzanne Vega: Web Oficial
*Fan Clubarquivado dende o orixinal  o 8 de decembro de 2012
Laurie Anderson

**Laurie Anderson**, nada en Glen Ellyn, Illinois, o 5 de xuño de 1947, é unha música, poeta, debuxante e artista experimental estadounidense de performance, que combina música minimalista, diapositivas e reflexións irónicas sobre a linguaxe, a política norteamericana, o rol dos sexos e a civilización occidental moderna no seu conxunto. Inventou varios instrumentos, entre eles o violín de arco de cinta, o cal ten un cabezal magnético no canto de cordas, unha cinta de son en lugar dos pelos do arco, e un traxe con sensores que disparan diversos sons de batería electrónica.

## Produción artística
### Discografía (parcial)
#### Discos como solista
**Big Science*  (álbum, 1982)
**Mister Heartbreak* (1984) 
**United States Live* (estoxo de 5 LPs reeditados en 4 CDs, 1984) 
**Home of the Brave* (soundtrack álbum, 1986) 
**Strange Angels* (1989) 
**Bright Red* (1994) 
**The Ugly One with the Jewels* (1995)
**Talk Normal* (greatest hits) (2000)
**Life on a String* (2001)
**Live in New York* (2002)
**Homeland* (2010)
**Amelia* (2024)

#### Sencillos como solista
*"O Superman (For Massenet)" (1981) 
*"Big Science" (1981)
*"Sharkey's Day" (1984)
*"Language is a Virus" (1986)
*"Strange Angels" (1989)
*"Babydoll" (1989) 
*"In Our Sleep" (1994, con Lou Reed)

#### Colaboracións
*"New Music for Electronic & Recorded Media" (1977)
*"AIRWAVES" (1977)(One Ten Records)http://www.ubu.com/sound/airwaves.html
*"The Nova Convention" (1979)
*"You're the guy I want to share my money with" (1981)
*"You're a Hook" (1983)
*"Les Ailes du désir " (1989) (Bande originale)
*"A chance operation - The john Cage tribute" (1993)
*"Zoolook"- Jean-Michel Jarre (1984)
*"Metamorphose"- Jean-Michel Jarre (2000)

### Outros
*CD-ROM "Puppet Motel" (1994)
*"Rien dans les poches (Nothing In My Pockets)" (2006), un diario sonoro intimo en 2 partes dunha hora, coproducido e distribuído por France Culture.

## Filmografía 
* *Dearreader: How to Turn a Book Into a Movie* – 1974
* *System ohne Schatten* – 1983
* *Home of the Brave: A Film by Laurie Anderson* – 1986
* *What You Mean We?* – 1987
* *Hotel Deutschland* – 1992
* *The Rugrats Movie*  – 1998 (como a voz dun personaxe)
* *Laurie Anderson: On Performance: ART/new york No. 54* – 2001 
* *Life on a String* – 2002
* *Hidden Inside Mountains* – 2006
* *Heart of a Dog* (2015)
* *Feminists: What Were They Thinking?* (2018)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio do artista
Myspace

**Myspace** é un servizo de rede social virtual fundado nos Estados Unidos, que pon gratuitamente á disposición dos seus membros rexistrados un espazo web personalizado, que permite crear un blog, mostrar as súas composicións musicais e difundir información de tipo persoal, sobre gustos, afeccións etc.

O *site* posúe tamén un sistema de mensaxería que facilita a comunicación entre os seus membros. Unha das maiores achegas deste espazo é a posibilidade que dá de albergar numerosos sites de grupos musicais e dj's dos estilos musicais máis variados, procedentes de múltiples países. Myspace é empregado por moitos artistas para daren a coñecer a súa obra.

Fundado por Tom Anderson e Chris DeWolfe en agosto de 2003, Myspace foi comprado polo grupo de Rupert Murdoch, News Corp. en xullo de 2005.
 
Myspace non ofrece servizo en galego.
Air

**Air** é un dúo francés, de Versalles, que fai música electrónica, composto por Nicolas Godin e Jean-Benoît Dunckel. A súa música caracterízase por un ambiente lento, e un son orixinal e psicodélico. O nome de Air é o acrónimo de Amour, Imagination, Rêve (Amor, Imaxinación, Soño). Foron etiquetados dentro do movemento denominado French Touch.

O debut de Air produciuse co lanzamento do EP, Premiers Symptômes, que foi seguido polo álbum Moon Safari, aclamado pola crítica, seguido polo relanzameto de Premiers Symptômes e a publicación dos álbums *The Virgin Suicides* (banda sonora), *10 000 Hz Legend*, *Everybody Hertz*, *Talkie Walkie* e *Pocket Symphony*.

O seu traballo máis recente, *Pocket Symphony*, foi lanzado en marzo de 2007.

## Álbums en estudio 
### Outros álbums 
## B.S.O. 
Air colaboraron en dúas ocasións con Sofia Coppola: *The Virgin Suicides* foi a banda sonora orixinal do filme homónimo (2000), e participaron na banda sonora de *Lost in Translation* (2003) co tema "Alone in Kyoto".

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* web oficial
* myspace
Viterbo

**Viterbo** é unha cidade de 60.459 habitantes, capital da provincia homónima, situada na rexión do Lacio, en Italia. Coñecida en todo o mundo como a "cidade dos Papas", está situada no centro da provincia, rodeada dos montes Cimini e preto dos lagos de Vico e Bolsena.

Hai unha clara diferenza urbanística entre o centro histórico da cidade, cunha estrutura típica medieval, e a periferia caracterizada por edificios máis modernos.

Fóra do centro de Viterbo están as coñecidas Termas dos Papas e a fonte termal de Bullicame, citada por Dante Alighieri no seu XVI Canto do Inferno, que alimenta a grande piscina das Termas dos Papas e varias pozas.
Preto da cidade encóntrase a necrópole etrusca de Castel d'Asso e só a nove quilómetros as ruínas de Ferento.
Saint-Germain-des-Prés Café

**Saint-Germain-des-Prés Café** é unha serie de compilatorios de nu-jazz que tivo a súa primeira edición no ano 2001, nacida á sombra do éxito do movemento denominado Frech Touch que proxectou numerosos artistas franceses en todo o mundo. As edicións publicadas desta serie son as seguintes:

* 2001 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 1
* 2002 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 2
* 2003 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 3
* 2004 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 4
* 2004 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 5
* 2005 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 6
* 2005 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 7
* 2006 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 8
* 2007 - Saint Germain des Prés Café, Vol. 9

**Nota:** O artista St Germain non está asociado a esta serie de edicións compilatorias de nu-jazz.
St Germain

**St Germain**, nome artístico de **Ludovic Navarre**, nado en Saint-Germain-en-Laye en 1973, é un músico francés cuxo estilo navega entre o acid jazz, nu jazz e deep house.

## Traxectoria 
Ludovic Navarre nace Saint-Germain-en-Laye en 1973 e inspírase no popular barrio parisiense de Saint-Germain-des-Prés, coñecido máis comunmente co nome de Saint-Germain para adoptalo como nome artístico.

O seu primeiro álbum titulado *Boulevard* é publicado en 1995 (escollido mellor álbum do ano 1995 pola prensa inglesa). En 1999 publica *From Detroit To St Germain*, ao igual que o primeiro coa discográfica F Communication, e en 2001 o recoñecido *Tourist*, xa coa célebre Blue Note Records.

En 2002, sae o seu cuarto álbum titulado *Chaos*, banda sonora do filme *Eponyme*, do director francés Coline Serreau.

St Germain está considerado como un dos grandes representantes do French Touch no mundo.

## Discografía 
### Álbums 
* *Boulevard*
* *From Detroit To St. Germain*
* *Tourist (Saint Germain album)*
* *Chaos*

### EPs 
* *French Traxx EP*
* *Mezzotinto EP*
* *Motherland EP*

### Singles 
* *Alabama Blues*
* ''It's A Sure Thing Part 2*
* *It's A Sure Thing Revisited*
* *Rose Rouge*
* *Rose Rouge Revisited*
* *So Flute*
* *Sure Thing*

### Remixes 
* *Métamorphose - Messe Pour Le Temps Présent*
* *Sound Of The City: Paris*
* *Variation (album)''

:**Nota:** St. Germain non está asociado coa serie de álbums Saint-Germain-des-Prés Café.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de St Germain 
* St Germain no Acid Jazz Hispano
Ligazóns interwiki

As **ligazóns interwiki** forman parte dun sistema de interconexión entre todos os sitios da World Wide Web que empregan o sistema wiki. Con elas evítase a utilización de enderezos URL enteiros e emprégase unha sintaxe abreviada similar ás ligazóns entre páxinas do mesmo wiki (tamén coñecidas como ligazóns internas ou ligazóns intrawiki).

Ao contrario que co que acontece cos dominios de Internet, non hai unha lista global de prefixos interwiki.

## Sintaxe 
A notación para as ligazóns interwiki varía, dependendo en moi ampla medida da sintaxe que use cada wiki para o formato. Os dous formatos máis comúns para estas ligazóns nos wikis son o CamelCase e as ligazóns libres (frases arbitrarias delimitadas por algún tipo de delimitador, como corchetes dobres). Pola súa banda, a sintaxe CURIE (estándar W3C) usa corchetes simples.

As ligazóns interwiki dos wikis de estilo CamelCase habitualmente son da forma "Código:NomeDaPáxina", onde *Código* é o prefixo doutro wiki. A adición de ligazóns en wikis de estilo CamelCase cara a páxinas que conteñen espazos no seu título adoitan necesitar a substitución dos espazos por barras baixas.

As ligazóns interwiki en wikis baseados en ligazóns libres, como a Wikipedia, adoitan seguir o mesmo principio, pero usan os delimitadores das ligazóns internas. Estas ligazóns analízanse e trátanse como se fosen internas, permitindo unha inclusión máis doada dos espazos.

A maioría dos InterMap simplemente substitúen o prefixo interwiki por un prefixo URL completo, de xeito que se poida facer referencia a moitos sitios web que non son wikis. Isto fai fácil a adición de ligazóns aos recursos máis comúns de referencia desde unha páxina do wiki, sen a necesidade de coñecer a forma do enderezo URL en cuestión.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  da Fundación Wikimedia 
* Conversa sobre o concepto de interwiki en MeatballWiki
Illas Matthew e Hunter

miniatura|dereita|300px|Vanuatu e Nova Caledonia, illas Matthew e Hunter abaixo a dereita
As **illas Matthew e Hunter** son un grupo de pequenas illas volcánicas e deshabitadas na provincia de Tafea en Vanuatu, reclamadas por esta nación e Nova Caledonia.

Pequenas, áridas, sen auga doce e de difícil acceso, as illas non tiñan ningún interese para o Reino Unido ou Francia durante a súa colonización da rexión do Pacífico no transcurso dos séculos 18 e 19. Francia oficialmente achega ambas as illas en 1929. En 1965, o Reino Unido tamén solicitou as dúas illas, como parte das Novas Hébridas. Francia levou a cabo unha ocupación simbólica en 1975. En 1980, na súa independencia, Vanuatu reivindicou a soberanía, pero non a ocupación das illas. En 1979, Francia creou unha estación meteorolóxica automática nunha das illas, e a Mariña francesa visita ambas periodicamente .

## Illa Matthew
A illa ten 0,7&nbsp;km² de superficie, e 177 metros de altura e está situada nas .

O Capitán Thomas Gilbert da Royal Navy a bordo do *Charlotte* descubriu a illa Matthew o 27 de maio 1788 e chamouna como o propietario do seu buque. A illa son en realidade dous illotes cónicos e rochosos unidos por un itsmo de 200 metros de ancho. A parte occidental é de lava e escoura, cun pico de serra 177 metros de altura, e a parte oriental de basalto, cun pico de 142 metros. Aínda hai actividade volcánica na illa con fumarolas de sulfúrico nos cráteres do sur-este. A conformación da illa parece cambiar durante o último século, desde que foi descrito como un só pico antes da segunda guerra mundial. As últimas erupción do volcán da illa Matthew sucederon en 1976?, 1966?, 1956, 1954, 1949 e 1828?.

## Illa Hunter
É coñecida tamén como fieito ou Fearn island. Atópase a 70&nbsp;km ao leste da illa de Matthew en . Ten ao redor de 0,6&nbsp;km² de superficie, forma de cúpula, e 242 metros de altura.

O capitán Jimmy Joe, a bordo do baleeiro "Hunter", descubriu a illa (probablemente en 1798) e deulle o nome do seu barco.

Tivo unha erupción de lava en 1895.
Cinecittà

**Cinecittà** é un complexo de teatros e estudios que se encontra na periferia oriental de Roma, e que constitúe o vértice da industria cinematográfica italiana, pois alí é onde se gravan numerosos filmes e se producen moitos shows televisivos. É mesmo utilizado por moitos directores estranxeiros.

## Nacemento 
A historia de Cinecittà comeza durante o fascismo. Despois dunha serie de longametraxes que nas primeiras décadas do século XX deran a coñecer a cinematografía italiana no mundo, nos anos vinte a industria cinematográfica italiana entra en crise quedando á sombra dotras como a norteamericana ou a alemá contemporánea (Fritz Lang, G. W. Pabst, F. W. Murnau). En 1931 o réxime fascisa, que recibía o apoio dalgúns intelelectuais que sostiñan fortemente a importancia do cinema como instrumento de propaganda, promoveu unha lei tendente a penalizar as importacións e a estimular a produción nacional.

En 1936, Mussolini pon a primeira pedra e despois de máis dun ano de obras, o complexo é inaugurado en abril de 1937. En 1943 foi bombardeado polos nazis. Nos últimos dous anos de guerra as instalacións foron ocupadas polos nazis, que as utilizaron como lugar de concentramento de presos.

## A época dourada 
Despois da guerra foi recuperando a actividade e durante os primeiros anos de funcionamento Cinnecittà foi lugar de traballo para moitos dos grandes mestres do cinema italiano: Luchino Visconti, Roberto Rossellini ou Vittorio De Sica. Desta época son grandes filmes como *La Dolce Vita* de Federico Fellini (un símbolo da Italia dos cincuenta), *Bellissima* de Visconti ou *Roma*, tamén de Fellini.

Nos anos cincuenta prodúcese a explosión de producións americanas en Cinecittà con obras como *Ben-Hur* ou *Quo vadis?*.

## Producións recentes 
Nos últimos anos algúns directores de talle mundial escolleron estes estudios para as súas producións. Pódense destacar *Gangs of New York* de Martin Scorsese ou a serie televisiva *Rome*.
Lago de Garda

miniatura|right|upright|View of south lake near Peschiera del Garda (Verona, Italy) (probably with Lake Frassino or River Mincio), up the panting mountains of side Brescia (Italy), painted start to 1533 by Girolamo dai Libri.
O **lago de Garda**, ou *Benàco* ou *Bènaco*, é o maior lago italiano, cunha superficie de preto de 370&nbsp;km². Está situado entre a Lombardía (provincia de Brescia, Véneto (provincia de Verona e o Trentino-Tirol do Sur (provincia de Trento). O nome latino do lago, Benàco, é de orixe incerta, mentres o nome actual deriva da cidade homónima de Garda, que durante o medievo era o maior centro de intercambio de bens da zona costeira do lago.

## Xeografía 
As augas do lago bañan numerosos centros habitados da provincia de Brescia (Sirmione, Desenzano del Garda, Lonato, Padenghe sul Garda, Moniga del Garda, Manerba del Garda, San Felice del Benaco, Salò, Gardone Riviera, Toscolano-Maderno, Gargnano, Tignale, Tremosine, Limone sul Garda), da provincia de Verona (Peschiera del Garda, Castelnuovo del Garda, Lazise, Bardolino, Garda, Torri del Benaco, Brenzone, Malcesine) e da provincia de Trento (Riva del Garda, Nago-Torbole).

## As illas 
No lago hai cinco illas. A máis grande é a illa de Garda, preto desta está a máis pequena, illa de San Bagio tamén chamada "dos coellos", unha pequena superficie de 100 metros cadrados que está a poucos metros da costa. A segunda illa, en tamaño, é a de Trimelone, con máis de 6.000 metros cadrados, famosa por ter sido un almacén de explosivos durante a segunda guerra mundial. As outras dúas son máis pequenas: a illa do Soño, que nos períodos de seca pode ser visitada a pé desde a costa (hai apenas 20 metros andando dende a península do Soño), e a illa das Oliveiras (degli Olivi en italiano).
Garda

**Garda** é un concello italiano da provincia de Verona, na rexión do Véneto. Ten 3.802 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 16,11&nbsp;km², tendo unha densidade de poboación de 236 hab/km².

## Xeografía 
Garda está a 32 quilómetros de Verona, ao noroeste desta capital italiana. Está na costa veronesa do Lago de Garda, antigamente coñecido como Benàcus o Benàco.

Fai fronteira cos concellos de: Bardolino, Costermano, Manerba del Garda (BS), San Felice del Benaco (BS) e Torri del Benaco.

## Historia 
O nome da cidade parece derivar da palabra alemá "Warte" (garda), cunha evidente alusión á fortaleza construída contemporaneamente ás primeiras invasións bárbaras na Rocca di Garda, o outeiro que protexe o concello.

## Economía 
A economía de Garda está moi baseada na actividade turística xerada arredor do lago homónimo. Ten especial prevalencia a actividade hostaleira e hoteleira. É abondosa a presenza de turistas alemáns na zona.
Recocemento

**Recocemento** é un tratamento térmico utilizado en pezas de aceiro ou outros materiais, que consiste nun quecemento nun forno a unha temperatura adecuada e un arrefriamento lento, normalmente no interior do propio forno usado para o quecemento, desligado.

Este tratamento visa recuperar propiedades modificadas por outros tratamentos térmicos, por usinaxe a frío, por soldadura, ou aínda para regularizar pezas brutas fundidas, forxadas ou laminadas. O recocemento elimina tensións internas, diminue a dureza, aumenta a usinabilidade e a ductilidade, reducindo ademais a resistencia mecánica.

A temperatura para o recocemento debe ser superior á temperatura de recristalización, a cal, para a maioría dos metais sitúase entre 1/2 e 1/3 do respectivo punto de fusión. Para os aceiros a temperatura de recocemento é superior á da zona crítica (austenitización). A permanencia na temperatura elevada normalmente é de 1h a 3h, e a taxa de arrefriamento é de 25&nbsp;°C/h.

## Fases
*Recuperación:a temperaturas baixas apeza apenas sofre modificacións, tan só se homoxeneiza.
*Recristalización: A maiores temperaturas modifícase a  microestrutura do metal alterandose as súaa propiedades.
*Crecemento do gran: Se segue aumentando a temperatura, os grans recristalizados tenden a crecer.

## Tipos de recocemento
* **Recocemento pleno**, cando se trata de abrandar o aceiro e rexenerar a súa estrutura. Consiste en quecer o aceiro a unha temperatura superior á crítica, manter a temperatura durante un tempo e deixalo arrefriar lentamente. 
* **Recocementos subcríticos**, quer dicir, realizados a temperaturas inferiores á crítica (nos aceiros de 600º a 700º). Os principais recocidos subcríticos son: 
** **Recocemento de abrandamento**. Tratamento que se dá aos aceiros após a forxa ou laminación en quente, para eliminar tensións e dureza en vista a un mecanizado posterior. Quécese a peza a unha temperatura inferior á crítica e deixase arrefriar ao ar.
** **Recocemento para aliviar tensións**. Faise nos materiais laminados ou perfilados en frío, para tirarlles as tensións remanentes e aumentar a súa tenacidade. É un tratamento similar ao anterior pero realizado a temperatura inferior a aquel.

## Véxase tamén
* Tratamento térmico

### Notas
*
Ed Wood (filme)

***Ed Wood*** é un filme estadounidense de 1994, dirixida por Tim Burton, que narra a vida de Edward D. Wood Jr. 
O personaxe de Edward D. Wood é interpretado por Johnny Depp. É a única película de Tim Burton na que a música non está realizada por Danny Elfman, estándoo neste caso feita por Howard Shore.

Edward D. Wood Jr. foi un director de cine que pasou desapercibido ós ollos da xente. Ata a súa morte en 1978 quedara esquecido, pero ese mesmo ano publicouse un libro, *The Golden Turkey Awards*, que o definía como o peor director de cine de tódolos tempos.

## Sinopse 
A historia céntrase na relación entre Ed Wood e Béla Lugosi. Intenta narrar un período na vida de Ed Wood, durante o que filma as películas *Glen or Glenda*, *Bride of the Monster* ou *Plan 9 from Outer Space*. Amosa tamén o seu gusto polo travestismo, e os seus medos e fantasías.

## Personaxes 
* Johnny Depp como Ed Wood
* Martin Landau como Bela Lugosi
* Sarah Jessica Parker como Dolores Fuller
* Patricia Arquette como Kathy O'Hara
* Lisa Marie como Vampira
* Jeffrey Jones como The Amazing Criswell
* Max Casella como Paul Marco
* Brent Hinkley como Conrad Brooks
* Bill Murray como Bunny Breckinridge
* George "The Animal" Steele como Tor Johnson
* Ned Bellamy como Tom Mason
* Mike Starr como George Weiss
* Vincent D'Onofrio como Orson Welles

## Premios 
Martin Landau gañou un Premio Oscar ó mellor actor secundario polo seu papel interpretando a Béla Lugosi.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Ed Wood* na IMDb .
Foquismo

O **foquismo** é unha teoría revolucionaria inspirada polo Ernesto "Che" Guevara e desenvolvida como tal por Regis Debray. A coñecida frase do Che, da necesidade de crear *"un, dous, tres, moitos Vietnams"*, reflicte tal pensamento.

No seu texto *"A guerra de guerrillas",* Guevara postulou que a experiencia da Revolución Cubana demostraba que cando as condicións subxectivas non son suficientes para que as masas leven adiante a revolución socialista, un pequeno foco que iniciase accións típicas da guerra de guerrillas podería conseguir con relativa rapidez que a revolución se expandise, obtendo así o levantamento das masas e o derrocamento do réxime. O "Che" consideraba válidas estas consideracións principalmente para os países atrasados, e sostiña que os "focos" debían tomar como base social ao campesiñado.

A teoría púxose en práctica, en mans do propio Guevara, por primeira vez no Congo, con Laurent-Désiré Kabila e por segunda vez en Bolivia. Ningún dos intentos tivo éxito; o segundo deles finalizou coa captura e execución do Che en Bolivia por parte de forzas do exército dese país, apoiadas pola CIA estadounidense.

Durante os anos '70 e tamén durante os '80, grupos de diversas tendencias políticas (non só en países subdesenvolvidos) tomaron o foquismo como estratexia. Por exemplo, no Brasil, encontrou a súa expresión na Guerrilha do Araguaia. Ningún deles puido levar adiante unha revolución socialista. O foquismo recibiu numerosas e fortes críticas desde o marxismo, e moitas veces foi confundido co método de guerra de guerrillas, o cal foi amplamente utilizado nos procesos de case todas as revolucións socialistas triunfantes: Rusia, China, Iugoslavia, Cuba, Vietnam etc.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Che Guevara 
* Guerra de guerrillas
Premio Álvaro Cunqueiro para textos teatrais

O **Premio Álvaro Cunqueiro para textos teatrais** é un premio de literatura dramática en lingua galega convocado primeiro anualmente polo IGAEM e financiado pola Xunta de Galicia e logo bienal e convocado polo AGADIC.

## Historia e características 
Convócase dende o ano 1988 e ata hai pouco era o premio máis prestixioso e con mellor dotación económica de teatro galego, superado agora polo Premio Rafael Dieste que organiza a Deputación da Coruña e implica a representación do texto premiado.

A dotación actual do premio inclúe a publicación da obra gañadora e, nun principio, implicaba a súa representación por parte do Centro Dramático Galego. Esta última era incumprida frecuentemente e xeraba certa polémica, polo que acabou por ser retirada das bases e substituída por unha base, a oitava, que implicaba "sacar a concurso a posta en escena do texto premiado".

Na convocatoria do ano 2006 suprimiuse tamén esta base e actualmente a dotación consiste na posibilidade da publicación do texto (se hai orzamento) e en 6000 euros, cantidade semellante á coa que foi dotado no momento da súa creación no ano 1988.

Inicialmente tivo unha periodicidade anual, pero en 2013 pasou a ser bienal.

## Obras premiadas 
* 1988 (I edición): Roberto Salgueiro por *O arce do xardín*.
* 1989 (II edición): Euloxio R. Ruibal por *Azos de esguello*.
* 1990 (III edición): Agustín Magán por *Os rebertes*.
* 1991 (IV edición): Roberto Vidal Bolaño por *Saxo tenor*.
* 1992 (V edición): Andrés A. Vila e Xosé Cid Cabido por *Copenhague*.
* 1993 (VI edición): Manuel Riveiro Loureiro por *O prazo*.
* 1994 (VII edición): Raúl Dans por *Lugar*.
* 1999 (VIII edición): premio deserto.
* 2000 (IX edición): Roberto Salgueiro por *Eliana en ardentía ou Bernardo destemplado*.
* 2001 (X edición): Afonso Becerra de Becerreá por *Agnus patris*.
* 2002 (XI edición): Roberto Salgueiro por *Molière final*.
* 2003 (XII edición): Siro López por *Hai que confiar na esperanza*.
* 2004 (XIII edición): Antón Lopo por *Os homes só contan até tres*.
* 2005 (XIV edición): Rubén Ruibal por *Limpeza de sangue*.
* 2006 (XV edición): Manuel Guede por *Ocaso Otero*.
* 2007 (XVI edición): Roberto Salgueiro por *Historia da chuvia que cae todos os días*.
* 2008 (XVII edición): Teresa González Costa por *Sempre quixen bailar un tango*.
* 2009 (XVIII edición): Manuel Lourenzo por *Flores de Dunsinane*.
* 2010 (XIX edición): Raúl Dans por *Chegamos despois a unha terra gris*.
* 2011 (XX edición): Marcos Abalde por *A cegueira*.
* 2012 (XXI edición): Gustavo Pernas por *Isobaras*.
* 2014 (XXII edición): Santiago Cortegoso por *Raclette*.
* 2016 (XXIII edición): Manuel Lourenzo por *Suite Artabria*.
* 2018 (XXIV edición): AveLina Pérez por *Ás oito da tarde, cando morren as nais*.
* 2020 (XXV edición): Carme Varela por *As desterradas*.
* 2022 (XXVI edición): Fernando Castro Paredes por *O traxe*.
* 2024 (XXVII edición): Avelina Pérez por *Incidencia muller pedra.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Premio Álvaro Cunqueiro de narrativa
Buciños

Como topónimo **Buciños** pode referirse a:

;En Galiza
***Buciños**, parroquia do concello de Carballedo;
****Buciños**, lugar de dita parroquia;
****O Outeiro de Buciños**, lugar de dita parroquia.

Como apelido, pode referirse a:

***Manuel García de Buciños**, escultor galego (n. 1938).
Aguada

Como topónimo **Aguada** pode referirse a:

;En Galiza
***Aguada**, parroquia do concello de Carballedo;
****Aguada de Arriba**, lugar de dita parroquia.

;Fóra de Galiza

;En Colombia
***Aguada**, concello de Colombia.

;En Porto Rico
***Aguada**, concello de Porto Rico.
Erbedeiro

Como topónimo **Erbedeiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Erbedeiro**, parroquia do concello de Carballedo;
****Erbedeiro**, lugar de dita parroquia;
***O Erbedeiro**, lugar da parroquia de Alxén, no concello de Salvaterra de Miño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Máximo Mena

**Máximo Mena**, nado en 1942 e finado en Córdoba o 29 de maio de 1969, foi un obreiro arxentino do sindicato de mecánicos SMATA (CGT), asasinado durante as primeiras horas dunha folga xeral decidida polo sindicalismo cordobés o 29 de maio de 1969, durante a ditadura militar dirixida polo xeneral Juan Carlos Onganía. O seu asasinato foi unha das causas inmediatas que desencadeou a rebelión popular coñecida como Cordobazo.

## Circunstancias e impacto da súa morte 
O 26 de maio de 1969 o sindicalismo cordobés decidira unha folga xeral de 37 horas, para os días 29 e 30 de maio, en coordinación coa movemento estudantil

Máximo Mena integraba a columna da planta de Santa Isabel da empresa IKA integrada por uns 3.000 obreiros que avanzou sobre a cidade de Córdoba pola ruta cara a Alta Graza.

A columna entrou á cidade pola ruta Nº 36 e chegou ata a Avenida Vélez Sarfield onde desbordou a barreira policial. Pouco despois a columna volveu chocar coa policial no Fogar Escola Pablo Pizzurno.

En Bulevard San Juan e Arturo M. Bas a policía abriu fogo sobre a columna e Máximo Mena cae morto.

Ao correrse a noticia do asasinato de Mena produciuse un rexeitamento popular que impulsou a masificación das mobilizacións.

Oficialmente informouse que houbo 34 persoas mortas e 400 feridos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rosariazo
* Cordobazo
Revenimento

**Revenimento** ou **revenido** é un tratamento térmico utilizado no aceiro e noutros materiais para corrixir inconvenientes decorrentes da témpera ou doutros procesos previos que poidan reducir as prestacións da peza a revenir.

A témpera tende a tornar o aceiro excesivamente ríxido (pouca elasticidade) e fráxil (pouca resistencia ao choque) e a criar tensóns internas, o que é corrixido polo revenimento, que consiste en requecer a peza temperada a unha temperatura inferior á da témpera (zona crítica-fase austenítica).

A temperatura de revenido e o tempo de manutención desta temperatura influen decisivamente nas propiedades finais obtidas na peza: canto mais tempo e/ou maior temperatura, mais dúctil se torna o material. Os elementos de liga contidos no metal tamén influen no revenimento, mudando o comportamento do material no proceso.

A temperatura de revenido nos aceiros sitúase normalmente entre 150&nbsp;°C e 600&nbsp;°C, e o tempo de duración entre 1h e 3h. Porén, canto maior a temperatura empregada, máis tende o revenido a reducir a dureza orixinal.

O revenido aumenta a ductilidade e a elasticidade do material, e é usado especialmente na fabricación de resortes.

### Fases do revenimento 
O revenido faise en tres fases:

# Arrequecemento a unha temperatura inferior á crítica.
# Mantemento da temperatura, para igualala en toda a peza.
# Arrefriado, a velocidade variable, non é relevante pero tampouco debe de ser excesivamente rápido.

#### Arrequecemento 
O arrequecemento adóitase facer en fornos de sales. Para os aceiros ao carbono de construción, a temperatura de revenido está comprendida entre 450 a 600&nbsp;°C, mentres que para os aceiros de ferramentas a temperatura de revenimento é de 200 a 350&nbsp;°C.

#### Mantemento da temperatura 
A duración do revenimento a baixa temperatura é maior que ás temperaturas máis elevadas, para dar tempo a que sexa homogénea a temperatura en toda a peza.

#### Arrefriado 
A velocidade de arrefriado do revenimento non ten influencia algunha sobre o material tratado cando as temperaturas alcanzadas non exceden as que determinan a zona de fraxilidade do material; neste caso arrefríanse as pezas directamente en auga. Se o revenido se efectúa a temperaturas superiores ás de fraxilidade, é conveniente arrefrialas en baño de óleo quente a uns 150&nbsp;°C e despois en auga, ou simplemente ao ar.

### Revenido do aceiro rápido 
Faise á temperatura de 500 a 600&nbsp;°C en baño de chumbo fundido ou de sales. O arrequecemento debe ser lento, o mantemento do caldeo será polo menos de media hora; finalmente déixase arrefriar ao aire.

Dous revenidos sucesivos melloran as características mecánicas e as de corte dos aceiros rápidos.
## Bibliografía 
* 

### Véxase tamén 
* Proceso de fabricación
* Tratamento térmico
604

## Acontecementos 
### Asia 
* Levantamento dos tolos, un pobo de etnia turca, contra o dominio chinés, en Asia central .
* Os persas sasánidas destrúen a fortaleza bizantina de Daraa.

## Nacementos 
* Oswald, rei de Bernicia e Bretwalda.

## Mortes 
* 12 de marzo - Gregorio I, o Grande, papa (n. 532).
* Wen Di, primeiro emperador chinés da dinastía Sui.
* Sledda, rei do reino anglosaxón de Essex.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia ano a ano