Xoán VI de Portugal

**Xoán VI de Portugal**, nado en Lisboa o 13 de maio de 1767 e finado na mesma cidade o 10 de marzo de 1826, alcumado *o Clemente*, foi rei do Reino Unido de Portugal, Brasil e Algarve desde 1816 a 1822, *de facto*, e desde 1822 ata 1825, *de iure*. Desde 1825 foi rei de Portugal ata a súa morte en 1826. Polo Tratado do Río de Xaneiro, que recoñecía a independencia do Brasil do Reino Unido de Portugal, Brasil e Algarve, Xoán VI tamén foi emperador titular, aínda que foi o seu fillo Pedro I, o emperador do Brasil *de facto*.

Foi un dos últimos representantes do absolutismo, Xoán VI viviu un período tumultuoso e o seu reinado non coñeceu unha paz duradeira. Non esperaba converterse en rei; só foi herdeiro da Coroa trala morte do seu irmán máis vello, Xosé. Asumiu a rexencia cando a súa nai, María I foi declarada mentalmente incapaz. Tivo que enfrontarse coa constante inxerencia nos asuntos do reino de nacións máis poderosas, sobre todo España, Francia e Inglaterra. Obrigado a fuxir de Portugal pola invasión napoleónica, chegou a Brasil, enfrontouse a revoltas liberais, similares ás da metrópole e foi obrigado a volver a Europa no medio de novos conflitos. O seu matrimonio tamén foi accidentado e a súa esposa, Carlota Xoaquina de Borbón, conspirou contra el en diversas ocasións en favor de intereses persoais ou de España, o seu país natal. Perdeu Brasil cando o seu fillo Pedro proclamou a independencia e viu ó seu outro fillo Miguel, rebelarse para depoñelo. Finalmente, comprobouse que morreu envelenado.

Creou no Brasil diversas institucións e servizos que foron a base da autonomía nacional, polo que para moitos investigadores é o verdadeiro mentor do Estado brasileiro. Malia iso, é hoxe un dos personaxes máis ridiculizados da historia luso-brasileira e acúsaselle de indolente, falta de tino político e constante indecisión, sen falar que a súa persoa foi retratada frecuentemente como grotesca, o que, segundo a historiografía máis recente, é na maior parte dos casos unha imaxe inxusta.

## Primeiros anos 
[miniatura|150px|esquerda|upright|*Don Xoán infante*, pintura anónima no [Museu da Inconfidência.]]
Xoán naceu o 13 de maio de 1767, durante o reinado do seu avó, Xosé I. Foi o segundo dos fillos de María, a futura María I, e o seu marido Pedro III, irmán de Xosé I. Tiña dez anos cando o seu avó morreu e a súa nai subiu ao trono como María I de Portugal. A súa infancia e mocidade foi moi discreta xa que era un infante á sombra do seu irmán Xosé, que era o primoxénito e herdeiro ao trono. De feito, creouse un mito sobre a falta de cultura do príncipe. Con todo, segundo Pedreira e Costa, hai probas de que recibiu unha cultura tan rigorosa como a do seu irmán. Doutra banda, un relato do embaixador francés describiuno como dubitativo e apagado. Hai pouca información sobre esta fase da súa vida.

Segundo a tradición, tivo como profesores de letras e ciencias a Manuel do Cenáculo, Antônio Domingues do Paço e Miguel Franzini, como profesores de música ao organista Joãou Cordeiro dá Silva e ao compositor Joãou Sousa de Carvalho e como profesor de equitación, ao sarxento maior Carlos Antônio Ferreira Monte. Tamén recibiu clases de relixión, leis, francés e etiqueta. A historia aprendeuna a través da lectura das obras de Duarte Nunes de Lleãou e Joãou de Barros.

## Matrimonio e crise sucesoria 
O 8 de maio de 1785 casou coa primoxénita do futuro rei de España Carlos IV e a súa esposa María Luísa de Parma, Carlota Xoaquina de Borbón, (quen apenas tiña 10 anos de idade). Por razóns políticas, ao temer unha nova Unión ibérica, parte da corte portuguesa non vía o matrimonio cunha princesa española con bos ollos. Malia a súa escasa idade, Carlota era considerada unha nena moi vivaz e cunha educación refinada. Con todo, tivo que aguantar catro días de probas ante os embaixadores portugueses antes de que o matrimonio levásese a cabo. Ademais, ao ser parentes e ao ser ela moi novo, foi necesaria unha dispensa papal para que puidesen casar. Trala confirmación, asináronse as capitulacións matrimoniais na sala do trono da corte española, rodeado dunha gran pompa e coa participación dos grandes de ambos reinos, seguido dos esponsais, realizado por poderes. Xoán VI foi representado polo pai da noiva. Esa noite ofreceuse un banquete para máis de 2000 invitados.
[miniatura|150px|esquerda|Carlota Xoaquina en 1785, pintura de [Mariano Salvador Maella.]]
A infanta foi recibida en palacio ducal de Vila Viçosa a principios de maio, e o 9 de xuño a parella recibiu as bendicións nupciais na capela do palacio. O seu matrimonio celebrouse ao mesmo tempo que o da súa irmá, Mariana Vitoria de Braganza co infante Gabriel de Borbón, tamén da casa real española. A asidua correspondencia entre Xoán e Mariana na época revela que botaba de menos á súa irmá e, comparándoa coa súa nova esposa, dicía: «É moi intelixente e ten moito xuízo. O único que lle pasa é que aínda é moi pequena e a min gústame moito, pero por iso non deixo de querer ter amor igualmente». Por outra banda, o temperamento da nena era pouco dado á docilidade, o que ás veces esixía a intervención da propia raíña María. Ademais, a diferenza de idade (el tiña 18 e ela só 10) incomodábao e producíalle ansiedade. Pola excesiva mocidade da esposa, o matrimonio aínda non se consumou e dicía: «Agora empeza o momento de xogar moito coa infanta. Se sigo así, xulgo que non pasará nada ata dentro de 6 anos. creceu moi pouco desde que veu». De feito, a consumación tivo que esperar ao 5 de abril de 1790. En 1793 naceu María Tareixa, a primeira dos nove fillos que terían.

Entre estes anos, a súa vida relativamente pacífica sufriu un revés o 11 de setembro de 1788, cando o seu irmán máis vello, José, faleceu. Juan pasou entón a ser o herdeiro da Coroa. En José o pobo depositaba grandes esperanzas e era considerado un príncipe aliñado cos ideais progresistas da Ilustración, pero era criticado polos relixiosos, xa que parecía inclinarse cara á orientación política anticlerical do marqués de Pombal. En contrapartida, a imaxe de Juan mentres o seu irmán viviu era a oposta. O seu relixiosidade era notoria e mostrouse favorable ao réxime absolutista. A crise sucesoria agravouse cando, ao ano seguinte, Xoán enfermou gravemente e temeu pola súa vida. Recuperado, en 1791, volveu a enfermar «botando sangue pola boca e polos intestinos», segundo as anotacións deixadas polo capelán do marqués de Marialva e engadindo que o seu ánimo estaba sempre abatido. Formouse nun clima de tensión e incerteza sobre o seu futuro reinado.

## Rexencia 
[miniatura|*O príncipe rexente pasando revista ás tropas en Azambuja*, polo artista [Domingos Sequeira (1803).]]
A raíña comezou a presentar síntomas de problemas mentais. O 10 de febreiro de 1792, dezasete médicos asinaron un documento no que declaraban que esta non podía seguir á fronte do país pois non se prevía mellora nas súas enfermidades.

### Saída cara ao Brasil 
En 1807 asináronse os tratados de Tilsit, entre Francia e Rusia e de Fontainebleau, entre Francia e España, onde se definiu a conquista e división de Portugal. O destino do reino estaba, pois, escrito. Xoán intentou gañar tempo desesperadamente e ata o último momento simulou unha submisión voluntaria a Francia e chegoulle a suxerir ao rei inglés a declaración dunha guerra ficticia a Inglaterra. O Bloqueo Continental decretado por Napoleón non foi respectado en todos os termos e, en segredo, asinouse con Inglaterra un novo acordo polo que Portugal recibiría axuda para unha posible fuga da familia real. O acordo era sumamente vantaxoso para os ingleses xa que, por unha banda, só comprometíase a apoiar un goberno lexítimo que lle era simpático e, por outra banda, mantiña a súa influencia sobre o país e seguía sacando grandes réditos no comercio co imperio transcontinental portugués. Portugal debía escoller entre a obediencia a Francia ou a Inglaterra e o goberno, dividido entre francófilos e anglófilos, dubidaba, o que podería poñer a Portugal nunha situación de guerra coas dúas potencias. Posteriormente, os feitos precipitáronse: en outubro de 1807 chegou unha información de que un exército composto de franceses e españois achegábase, o 1 de novembro coñeceuse na corte de Napoleón unha noticia que afirmaba que os Braganza deixarían de reinar en dous meses e, o 6 de novembro, unha escuadra inglesa entrou no porto de Lisboa cunha forza de 7.000 homes, con ordes de escoltar á familia real cara a Brasil ou, se o goberno se rendía aos franceses, atacar e conquistar a cidade. Logo dunha angustiosa ponderación e recibindo presións por todos lados, Xoán decidiu aceptar a protección inglesa e saír cara a Brasil.[miniatura|270px|Embarque cara o Brasil no [Belém , Brasil|porto de Belém. Gravado de Francisco Bartolozzi a partir do óleo de Nicolas Delariva.]]

O exército invasor, liderado por Junot, iniciou o avance pero chegou ás portas da capital o 30 de novembro de 1807. Despois de enfrontarse a varias dificultades no camiño, esta milicia estaba débil e famenta, os seus uniformes estaban feitos uns farrapos e os soldados, na súa maioría novatos inexpertos, apenas conseguían cargar coas armas. Alan Manchester describiunos dicindo «sen cabalería, artillería, cartuchos, zapatos nin comida, cambaleándose de cansazo, a tropa parecía máis a evacuación dun hospital que un exército marchando triunfalmente para conquistar un reino», e por iso críase que unha resistencia podería ter tido éxito, pero o goberno non estaba ao corrente da situación do inimigo e, ademais, xa era demasiado tarde. Xoán, acompañado por toda a familia real e un gran séquito de nobres, prelados, funcionarios do Estado e criados, así como un voluminoso equipaxe que incluía un valioso acervo de arte, os arquivos de Estado e o tesouro real, partiu cara a Brasil deixando ao país cunha rexencia. A idea de cambiar a sede da corte a América, como acto xeopolítico, existía en Portugal desde había moito tempo e xa se fixeron algúns preparativos. Con todo, nese momento, a fuga tivo que realizarse rápido, baixo a choiva, que deixou as rúas convertidas nunha lameira e causou un gran tumulto en Lisboa, cunha poboación atónita e revolucionada que non podía crer que o seu príncipe fose abandonalos. Coa confusión, esquecéronse no peirao innumerables maletas e pertenzas, caixóns coa prata das igrexas, que foi confiscada e fundida polos franceses e o prezar acervo de 60 000 volumes da Biblioteca Real, que foron salvados e enviados a Brasil máis tarde. Segundo o relato de José Acúrsio das Neves, a saída causou unha profunda conmoción no príncipe rexente:

Para explicarse ante o pobo, Xoán mandou fixar carteis polas rúas en afirmábaos que a súa saída fora inevitable, malia todos os esforzos realizados para asegurar a integridade e a paz do reino, recomendou calma a todos e ordenou que non se resistisen aos invasores para que non se derramase sangue en balde. Debido á présa, no mesmo navío que o príncipe viaxaban a súa nai, a raíña, e os herdeiros Pedro e Miguel. Unha decisión imprudente, tendo en conta os riscos dunha viaxe transatlántico naquela época, xa que se poñía en perigo a sucesión da coroa, se naufragase. Con todo, Carlota e as infantas ían noutros dous barcos. O número de persoas embarcadas era obxecto de controversia: no século XIX falábase de ata 30.000. Porén, hoxe estímase que o número oscilaría entre 500 e 15.000 persoas, pois a escuadra, composta por quince embarcacións, só podería levar entre 12.000 e 15.000 persoas, incluíndo aos tripulantes. Porén, existen varios relatos sobre a sobreocupación dos barcos. Segundo Pedreira e Costa, tendo en conta todas as variables, o máis probable é que houbese entre 4.000 e 7.000 persoas, incluíndo a tripulación. Moitas familias foron separadas e moitos altos dignatarios non atoparon un lugar nos barcos, polo que tiveron que quedar en terra. A viaxe non foi tranquila: ao empezar, tiveron que facer fronte a unha tormenta que obrigou a un considerable desvío na ruta. Ademais, varios barcos tiñan unha condición precaria e a sobreocupación impuxo condicións humillantes para a nobreza, que tivo que durmir apiñada, baixo vento e choiva, nas cubertas. A hixiene era pésima e orixinouse unha epidemia de piollos xa que moitos non conseguiron levar mudas de roupa. Varias persoas enfermaron e tívose que racionar a auga e os alimentos, que eran escasos. Os ánimos acendéronse e empezaron os rumores e a frota, tras atravesar unha densa néboa na que se perdeu o contacto visual entre os barcos, sufriu unha nova tempestade que danou seriamente algúns barcos e acabou por dispersalos á altura da illa de Madeira. Posteriormente, o príncipe cambiou de plans e, por orde súa, o grupo de barcos que aínda os acompañaba dirixiuse cara a Salvador de Baía, probablemente por razóns políticas –agradar aos habitantes da primeira capital da colonia, que xa mostraran signos de descontento pola perda do seu antigo status–, mentres que os outros barcos seguiron cara a Río de Xaneiro, seguindo o plan inicial.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*  
* 
* 
* 
* 
* 
* Lima, Oliveira. *Dom João VI no Brazil*. Vol. I. Río de Xaneiro: Typ. do Jornal do Commercio, de Rodrigues, 1908. 
* Lima, Oliveira. *Dom João VI no Brazil*. Vol. II. Río de Xaneiro: Typ. do Jornal do Commercio, de Rodrigues, 1908.  
*  
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* *Leis, decretos e alvarás relativos ao período de D. João VI de Portugal no Brasil (1808 — 1822*