open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Xoana de Valois, raíña de Navarra

**Xoana de Valois**, tamén coñecida como **Xoana de Francia**, nada e Châteauneuf-sur-Loire, preto de Orleáns, Francia, o 24 de xuño de 1343 e finada en Évreux, Condado de Évreux, Normandía, Francia, o 3 de novembro de 1373, foi filla de Xoán II, rei de Francia e da súa primeira esposa, Bona de Luxemburgo.

Foi raíña consorte de Navarra polo seu casamento con Carlos II *o Malo*.

## Acción política 
Xoana de Francia desempeñou un importante papel na política do Reino de Francia no terceiro cuarto do século XIV, tanto nas relacións diplomáticas deste reino na época, como no goberno das súas posesiónes.

## Matrimonio e fillos 
[miniatura|esquerda|Xoana de Valois. Vidreira da igrexa Notre Dame de [Évreux.No pé, pódense ver as súas armas.]]

Xoana estivo comprometida con Xoán de Brabante, fillo de Xoán III, duque de Brabante, e de María de Évreux, pero a morte do noivo en 1349, puxo fin a este proxecto matrimonial. 

En cambio, casou, o 12 de febreiro de 1352, co seu parente Carlos, que foi rei de Navarra (Carlos II), cando ela tiña tan só 9 anos de idade.

Desta unión naceron:

- María de Evreux (1360 - 1400), que casou en 1393 con Afonso de Aragón e Jiménez, conde de Ribagorza.

- Carlos de Évreux (1361 - 1425), que foi rei de Navarra (Carlos III).

- Bona de Évreux (1364 - 1389).

- Pedro de Évreux (1366 - 1412), que foi conde de Mortain.

- Filipe de Évreux (1368).

- Xoana de Évreux (1370 - 1437), que casou en primeiras nupcias co seu primo Xoán IV da Bretaña e, despois (1403), con Henrique IV de Inglaterra

- Branca de Évreux (1372 - 1385).

## Morte 
Xoana de Francia morreu en Évreux, capital do Condado de Évreux, feudo do seu esposo, cando contaba tan só con 30 anos de idade. Está enterrada na Basílica de Saint-Denis, Saint-Denis, Illa de Francia.

## Antepasados de Xoana de Valois 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Charon, Philippe (2009): "Jeanne de Valois, reine de Navarre et comtesse d’Évreux (1343-1373)" en  *En la España Medieval* **32**: 7-50.
* Ramirez de Palacios, Bruno (2015): Charles dit le Mauvais: Roi de Navarre, comte d'Évreux, prétendant au trône de France. Le Chesnay: Éditions la Hallebarde. ISBN 978-2-9540-5852-8.
* Surget, Marie-Laure (2008): "Mariage et pouvoir: réflexion sur le rôle de l'alliance dans les relations entre les Evreux-Navarre et les Valois au XIVe siècle (1325-1376)" en *Annales de Normandie* **58** (1-2): 25-56.

### Outros artigos 
* Condado de Évreux
* Carlos II de Navarra

### Ligazóns externas 
* Xoana de Valois *En la España Medieval* .
* Jeanne de France (1343-1373) en WikiTree .
DHC Delft

**Delfia Hollandia Combinatie** (coñecido habitualmente polas súas siglas **DHC**), é un club de fútbol da cidade de Delft, na Holanda Meridional (Países Baixos). Na tempada 2016-2017 xoga na liga de fútbol afeccionado Hoofdklasse A.

## Historia 
[miniatura|esquerda|A [Selección de fútbol dos Países Baixos|Selección dos Países Baixos en 1933. O xogador máis á dereita é Joop van Nellen, do DHC Delft]]
O equipo foi fundado o 17 de marzo de 1910. O DHC participou nas competicións de fútbol profesional desde 1955 a 1968, chegando a rematar dúas veces en segunda posición na segunda categoría do país (*Eerste Divisie*). Previamente, en 1933, un dos seus xogadores, Joop van Nellen, chegou a formar parte da Selección dos Países Baixos nun partido xogado ante a Selección de Bélxica.

En 1967, o DHC acadou a derradeira posición na *Eerste Divisie* e, por mor dos problemas financeiros derivados dese feito, o club viuse obrigado a fusionarse cunha sección do Xerxes de Rotterdam, que daquela xogaba na  primeira división do país. No entanto, os problemas financeiros non acabaron e a entidade acabou por disolverse.

Un ano antes da fusión co Xerxes, en 1966, e fóra do fútbol profesional, o DHC puxo en marcha unha nova sección de afeccionados que comezou competindo na *Vierde Klasse* (a sétima categoría do fútbol holandés da época). Algo máis dunha década máis tarde, o DHC acadou as ligas superiores do fútbol afeccionado, ata que en 1983 e en 1985 conseguiu o campionato do fútbol afeccionado holandés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do DHC
Tratado de Alcoutim

[miniatura|300px|[Castelo de Alcoutim.]]
O **Tratado de Alcoutim**, denominado na súa época como as *Paces de Alcoutim*, foi un tratado de paz que se concertou o 31 de marzo de 1371 na vila arraina de Alcoutim, no Algarve, entre os reis Fernando I de Portugal e Henrique II de Castela, que poñía fin á primeira das guerras fernandinas.

## Cláusulas 
Polas súas cláusulas, o soberano de Portugal comprometíase a manter boas relacións co rei de Francia.

Ademais da paz na primeira guerra fernandina (1372-1373), estipulábase o casamento do rei portugués con Lionor de Trastámara filla do rei castelán.

O tratado foi confirmado no mesmo ano en Toro, onde o xuraron o rei, e os nobres e prelados de Castela.

No ano seguinte celebrouse un novo acordo (abril de 1372), en Tui (o tratado de Tui), que modificaba as condións propostas en Alcoutim. Especialmente, dispensando o referido compromiso de casamento, e restabelecéndose de novo a fronteira anterior ao Tratado de Alcoutim.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Guerras fernandinas

### Bibliografía 
* Lopes, Fernão (Introdución de Salvador Dias Arnaut) (1966): *Crónica do Senhor Rei Dom Fernando, nono rei destes regnos*. Porto: Livraria Civilização.
* Martins, Armando Alberto (2008): *Guerras fernandinas, 1369-1382*. Porto: QuidNovi Editora. ISBN 978-98-9628-026-0.
* Olivera Serrano, César (2005): *Beatriz de Portugal. La pugna dinástica Avís-Trastámara*. Santiago de Compostela: CSIC. ISBN 84-0008-343-1.

### Ligazóns externas 
* Tratado de Alcoutim, en Artigos de apoio Infopédia (en liña). Porto: Porto Editora, 2003-2017. (Consultada o 19-10-2017).
Black Robe (filme)

***Black Robe*** é un filme canadense-australiano dirixido por Bruce Beresford que se estreou en 1991. O guión foi escrito polo autor Brian Moore, que o adaptou da súa propia novela homónima.

O personaxe principal, o padre LaForgue, é interpretado por Lothaire Bluteau, xunto con Aden Young, Sandrine Holt, Tantoo Cardinal, August Schellenberg, Gordon Tootoosis e Raoul Trujillo nos papeis secundarios. Foi a primeira coprodución entre Australia e o Canadá. Foi rodado completamente na provincia canadense do Quebec.

## Personaxes 
*Lothaire Bluteau como LaForgue
*Aden Young como Daniel
*Sandrine Holt como  Annuka
*August Schellenberg como Chomina
*Tantoo Cardinal como muller de Chomina
*Billy Two Rivers como Ougebmat
*Lawrence Bayne como Neehatin
*Harrison Liu como Awondoie
*Wesley Côté como Oujita
*Frank Wilson como Padre Jerome
*François Tassé como Padre Ter
*Jean Brousseau como Champlain
*Yvan Labelle como Mestigoit
*Raoul Trujillo como Kiotseaton
*James Bobbish como Ondesson
*Gordon Tootoosis como vello Aneons

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Tratado de Tui

Co nome de **Tratado de Tui** coñécense dous tratados:

* O **Tratado de Tui (1137)**, acordo celebrado en Tui en 1137 entre Afonso VII de Castela e León e o seu primo, o infante Afonso Henriques, poñendo fin ás súas hostilidades. Supuxo o recoñecemento de Afonso Henriques como rei de Portugal. 
* O **Tratado de Tui (1372)**, asinado en Tui en abril de 1372 en entre Fernando I de Portugal e Henrique II de Castela, no que se estableceron algunhas modificacións das cláusulas do tratado de Alcoutim, asinado entre ambos os monarcas o ano anterior.
Pablo Iglesias

O nome de **Pablo Iglesias** pode facer referencia a:

* **Pablo Iglesias Posse** (1850-1925), político galego, fundador do PSOE e da UXT;
* **Pablo Iglesias Simón** (n. 1977), director de escena, dramaturgo, investigador, deseñador de son e docente español;
* **Pablo Iglesias Turrión** (n. 1978), politicólogo español e secretario xeral do partido político Podemos.
A Canteira, Castro, Carballedo

**A Canteira** é un lugar da parroquia de Castro, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Nin no INE en 2016 nin no SIXPAC figura esta entidade de poboación, si aparece no Nomenclátor de Galicia.

## Toponimia 
O topónimo  está relacionado cun sitio onde se traballan ou arrincan os cantos ou pedras para construír. 
## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Castro 
### Parroquias de Carballedo
### Outros artigos 
* Lugares de Carballedo
A Pena, Chouzán, Carballedo

**A Pena** é un lugar da parroquia de Chouzán, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non aparece esta entidade de poboación, tampouco no SIXPAC, pero si no Nomenclátor de Galicia.

## Toponimia 
O topónimo deriva do latín , pedra, peneda . 
## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Chouzán
### Parroquias de Carballedo
### Outros artigos 
* Lugares de Carballedo
Tratado de Tui (1372)

O **tratado de Tui** foi un tratado asinado na cidade galega de Tui entre o rei de Portugal Fernando I e o rei de Castela Henrique II en abril de 1372.

## Cláusulas 
Neste tratado modificaron algunhas das cláusulas do tratado de Alcoutim, asinado entre ambos os monarcas o ano anterior, sendo as máis importantes o acordo da anulación do compromiso matrimonial do rei portugués coa infanta de Castela Lionor de Trastámara, filla do rei castelán, e o restablecemento das fronteiras entre ambos os reinos anteriores ás acordadas no citado Tratado de Alcountim. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lopes, Fernão (Introdución de Salvador Dias Arnaut) (1966): *Crónica do Senhor Rei Dom Fernando, nono rei destes regnos*. Porto: Livraria Civilização.
* Martins, Armando Alberto (2008): *Guerras fernandinas, 1369-1382*. Porto: QuidNovi Editora. ISBN 978-98-9628-026-0.
* Olivera Serrano, César (2005): *Beatriz de Portugal. La pugna dinástica Avís-Trastámara*. Santiago de Compostela: CSIC. ISBN 84-0008-343-1.
### Outros artigos 
* Tratado de Alcoutim
Guthrum II de Anglia Oriental

**Guthrum II de Anglia Oriental**, finado en 916, foi un caudillo viquingo de orixe danesa e que gobernou o Danelaw tras a morte de Eric de Anglia Oriental no ano 902, ambos procedían da segunda horda viquinga que invadiu Inglaterra e coñécese como o grande exército de verán.

## Traxectoria 
A diferenza do seu predecesor do mesmo nome, Guthrum I de quen se teñen referencias fiábeis nas crónicas contemporáneas, non se coñece moito do reinado de Guthrum II e a súa vida baséase en conxecturas comparativas entre diversas crónicas e pezas numismáticas.

Benjamin Thorpe, na súa tradución da obra *History of England under the Anglo-Saxon Kings* de Johann Martin Lappenberg refírese a Guthrum II como o rei que gobernaba aos daneses de Anglia Oriental en 906 cando se asinou a paz con Eduardo o Vello. Thorpe fai presunción da firma do tratado de paz entre Eduardo e o segundo Guthrum en 906, baseándose no testemuño do cronista medieval Xoán de Wallingford que menciona explicitamente a un segundo Guthrum durante o reinado de Eduardo. Outro historiador, Joseph Stevenson, traduciu a Wallingford uns anos máis tarde e non acepta a lectura que fai Thorpe. Segundo Stevenson, foi o mesmo Guthrum que non morreu en 890 pero regresou a Dinamarca para gobernar ao seu pobo e de novo aparecer en Anglia Oriental máis tarde durante o reinado do fillo de Eduardo, Æthelstan e aparentemente aparece mencionado once veces entre 928 e 935. Sexa como for, a crónica anglosaxoa achega información sobre a morte dun Guthrum na batalla de Tempsford en 916 que coincide co fin do reinado dos daneses en Anglia Oriental e a posterior integración do territorio como dominio de Eduardo o Vello.

Frederick Attenborough na súa obra disputa ambas as versións e apóiase na versión do historiador alemán Felix Liebermann, quen considera que o preámbulo das "*Leis de Eduardo e Guthrum*" non é auténtico e data o pacto durante o reinado de Æthelstan, volvendo dar protagonismo a un segundo Guthrum.

Sexa o documento un rexistro histórico datado en 906, reinado de Eduardo, ou un documento posterior durante o reinado do seu fillo Æthelstan, os historiadores modernos como Patrick Wordmald datan a redacción das *leis* cara ao ano 1000 e din que foron escritas por Wulfstan de York (m. 1023).

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Brenda Ralph Lewis & David Nash Ford, "York: Viking Times"
* Liña temporal da Inglaterra anglosaxoa
Órix branco

O **órix branco** (*Oryx dammah*), tamén chamado **órix de cornos de cimitarra**, é unha especie de *Oryx* que outrora vivía nunha ampla zona a través do norte de África, pero que se extinguiu en liberdade en 2000. É unha especie de antílope africano da subfamilia *Hippotraginae*. É a única especie de *Oryx* que posúe cornos curvos, o que lle dá o nome común. O seu aspecto é adoito no xénero, pero os seus cornos cúrvanse cara a atrás en forma de cimitarra e a súa pelaxe, aínda que branca, é de cor avermellada nas patas e o pescozo, mentres que a máscara facial é case ausente.

Esta especie presenta a particularidade de que foi domesticada no Antigo Exipto como animal produtor de carne. Eventualmente, a súa domesticación caeu en desuso por mor da agresividade da especie. Distribuíase por todo o territorio sahariano.

## Conservación 
Por mor da caza excesiva e a competencia co gando doméstico, foi declarado extinto en estado salvaxe, mais consérvanse exemplares en catividade. O informe de outubro de 2008 da Unión Mundial para a Conservación da Natureza considerouno extinto en estado salvaxe, aínda que hai uns 1&nbsp;250 exemplares en catividade (en 1996), e existe un plan en Tunisia para a súa reintrodución.

Entre os intentos de conservación destaca a introdución desta especie no Parque nacional de Souss-Massa, en Marrocos, co obxectivo de aclimatalo a condicións naturais e proceder, posteriormente, á súa liberación na súa antiga área de distribución cando se poida garantir a súa supervivencia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Oryx dammah en Encyclopedia Of Life
Dombodán

Como topónimo **Dombodán** pode referirse a:

;En Galiza
***Dombodán**, parroquia do concello de Arzúa;
****Dombodán**, lugar de dita parroquia.
Domecelle

O topónimo **Domecelle** pode referirse a:

;En Galiza
***Domecelle**, lugar da parroquia de Bravos, no concello de Ourol;
***Domecelle**, lugar da parroquia de San Xoán de Río, no concello de San Xoán de Río.
Ruby Lin

**Ruby Lin** (en chinés, 林心如), nada en Taipei o 27 de xaneiro de 1976, é unha actriz, cantante e produtora de cine taiwanesa.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Outeiro, A Cova, Carballedo

**Outeiro** é un lugar da parroquia da Cova, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 figura como deshabitado. Non aparece no SIXPAC mais si está recollido como entidade no Nomenclátor de Galicia.

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que é unha parte alta ou elevación do terreo.

## Lugares e parroquias
### Lugares da Cova 
### Parroquias de Carballedo
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Carballedo
Fondo de Vila, A Cova, Carballedo

**Fondo de Vila** é un lugar da parroquia da Cova, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non figura este lugar. Mais si está recollido como entidade no Nomenclátor de Galicia e no SIXPAC.

## Toponimia 
O topónimo fai referencia a que está na parte baixa da Vila, latín , casa de campo . 
## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares da Cova 
### Parroquias de Carballedo
### Outros artigos 
* Lugares de Carballedo
Imperio Songai

miniatura|dereita|Expansión territorial  1500
O **Imperio Songai** ou **Imperio Songhai** foi un estado pre-colonial africano e unha gran civilización da África Occidental que se desenvolveu en áreas pertencentes sobre todo o actual estado de Malí.

Do inicio do século XV até o final do XVI, Songai foi un dos maiores imperios africanos da historia. Tiña o mesmo nome do seu grupo étnico líder, os songais. A súa capital era a cidade de Gao, onde un pequeno estado songai xa existía desde o século XI. A súa base de poder era sobre a volta do río Níxer nos actuais Níxer e Burkina Faso.

Antes do Imperio Songai a rexión fora dominada polo Imperio de Malí, unha das civilizacións máis ricas da historia do mundo. Malí tornouse famoso debido á súa inmensa riqueza obtida a través do comercio co mundo árabe, e os lendários haje de Mansa Musa. No inicio do século XV, o Imperio de Malí comezou a declinar. As disputas pola sucesión enfraqueceron a coroa e moitos se afastaron. Os songais foron uns deles, facendo a cidade prominente de Gao a súa nova capital.

O Estado dos songais orixinouse na rexión de Dendi, do noroeste de Nixeria, no século VIII. O ano 800, estabeleceron unha cidade do mercado florescente en Gao. Aceptaron o islam en torno ao ano 1000. Durante séculos, dominaron os pequenos estados adxacentes mentres que eran controlados polo poderoso Imperio de Malí do Oeste. Os songais vivían da pesca e do comercio local de ouro e sal. O século XV, os songais conquistaron Malí, formando un único imperio,tamén mantiñan a agricultura e o pastoreo.

## Notas
Tratado de Delft

miniatura|Retrato de Jacqueline de Baviera, Condesa de Holanda e Hainaut, unha das asinantes do tratado
O **Tratado de Delft** (en neerlandés: *Zoen van Delft*), coñecido tamén como **Reconciliación de Delft**, foi un tratado asinado o 3 de xullo de 1428 na cidade de Delft, na Holanda Meridional, entre Jacqueline de Babiera e Filipe o Bo na súa condición de Conde de Flandres e  Duque de Borgoña.
miniatura|esquerda|Retrato de Filipe o Bo, terceiro Conde de Borgoña.
O acordo puxo fin ás hostilidades coñecidas como "guerra do anzol e o bacallau" (en neerlandés: *Hoekse en Kabeljauwse twisten*), que tiveron lugar desde 1350 na Frisia occidental e no Condado de Holanda, entre os "anzois" (a nobreza conservadora), apoiados por Inglaterra, e os "bacallaus" (burgueses das vilas progresistas de Holanda), apoiados polo Condado de Flandres.

Consonte os termos do acordo, Jacqueline mantivo nominalmente o título de Condesa de Holanda, Zelandia e Hainaut, aínda que sería Filipe o Bo quen administraría o goberno dos tres condados. Ademais, se Jacqueline chegase a morrer sen descendencia, Filipe o Bo sería declarado herdeiro do trono dos tres condados.
Estableceuse tamén a prohibición de que Jacqueline casase novamente sen o consentimento expreso de Filipe.

Cando Jacqueline casou con Frank van Borssele, en 1432, sen o acordo de Filipe o Bo, o tratado considerouse quebrantado e Filipe pasou a tomar o control total dos tres condados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Delft
* Tratado internacional

### Bibliografía 
* Dorit-Maria Krenn, Joachim Wild. *,,fürste in der ferne", Das Herzogtum Niederbayern-Straubing-Holland 1353-1425 (=Hefte zur bayerischen und Kultur*. Vol.28). Haus der Bayerischen Geschichte. Augsburg. 2003. [].
* Joachim Wild. Holland. *Die Wittelsbacher an der Nordsee (1346-1436)*. En Alois Schmidt; Katharina Weigand. *Bayern mitten in Europa. Vom Frühmittelalter bis ins 20. Jahrhundert*. C. H. Beck. Múnic. 2005. [] Páxinas 92–106.

### Ligazóns externas 
* "Tag Archives: Treaty of Delft". En *The Freelance History Writer*. *(En inglés)*
Aeroporto de Olbia-Costa Smeralda

O **aeroporto de Olbia-Costa Smeralda** (IATA: **OLB**, ICAO: **LIEO**) é un aeroporto italiano situado en Olbia, Sardeña. É a principal base operativa da aeroliña Meridiana, que ten a súa sede nas instalacións do aeroporto. Opera principalmente voos de vacacións no verán dende destinos en Europa. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 2 541 541 pasaxeiros.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto de Corfú-Ioannis Kapodistrias

O **aeroporto internacional de Corfú, "Ioannis Kapodistrias"** (IATA: **CFU**, ICAO: **LGKR**) é un aeroporto na illa grega de Corfú. Opera tanto voos regulares como chárter cara varias cidades europeas. O tráfico no aeroporto chega ao seu pico durante a estación de verán, entre os meses de abril e outubro. O aeroporto Ioannis Kapodistrias, chamado así por Ioannis Kapodistrias, diplomático do Imperio Ruso e primeiro xefe de estado da Grecia independente. Atópase situado a uns 2&nbsp;km ao sur da cidade de Corfú e a medio quilómetro ao norte de Pontikonisi.

## Historia 
O aeroporto fundouse en 1937. Durante a segunda guerra mundial foi usado polas forzas alemás e italianas como base para avións de transporte e de caza. Durante a guerra a lonxitude da pista era de 600 metros. A finais de abril de 1949 a súa lonxitude chegou aos 800 metros. En 1951 aumentaríase ata os 1 260 para poder operar con avións de maior tamaño. A seguinte e derradeira extensión da pista comzou en 1957 e completouse dous anos despois, chegando aos 2 373 metros de lonxitude.

O primeiro voo comercial no aeroporto tivo lugar o 19 de abril de 1949 dende Atenas operado por TAE Greek National Airlines. O 2 de setembro de 1950 HELLAS tamén comezou a operar en Corfú. No ano 1962 construíuse unha pequena terminal de pasaxeiros, que no presente aínda é usada polo Aeroclube de Corfú. En abril de 1965 o aeroporto tivo o seu primeiro voo internacional, operado por Olympic Airlines. A construción da nova terminal de pasaxeiros comezou en 1968 e rematou en 1972.

En decembro de 2015 completouse a privatización do aeroporto de Corfú, xunto con outros 13 aeroportos rexionais de Grecia, coa sinatura do acordo entre Fraport AG/Copelouzos Group e o Fondo de Desenvolvemento de Activos da República Helénica, un fondo de privatización estatal. Segundo o acordo, a empresa conxunta operaría os 14 aeroporto durante 40 anos dende o 11 de abril de 2017.

## Aeroliñas e destinos
[miniatura|300px|[Airbus A320 de Aegean Airlines aterrando en Corfú]]
[miniatura|300px|[Airbus A319 de easyJet tras aterrar en Corfú]]
[miniatura|300px|[Airbus A319 de Germania aterrando en Corfú]]
[miniatura|300px|[Boeing 737 de SmartWings engalando de Corfú]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto de Vilnius

O **aeroporto de Vilnius** (IATA: **VNO**, ICAO: **EYVI**) é o aeroporto internacional de Vilnius, a capital de Lituania. Está situado a 5,9&nbsp;km ao sur da cidade. É o máis grande dos catro aeroportos comerciais do país en tráfico de pasaxeiros. O aeroporto de Vilnius serve como base para Ryanair, Wizz Air e Small Planet Airlines. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 3 814 001 pasaxeiros.

## Historia 
### Primeiros anos 
O aeroporto comezou as súas operacións o 17 de agosto de 1932 co nome de Wilno-Porubanek; Porubanek era o nome da vila que no presente é parte do distrito de Kirtimai de Vilnius. Antes da segunda guerra mundial operaba a entón ruta doméstica entre Vilnius e Varsovia, ademais da ruta internacional cara Riga. O 15 de abril de 1939 inaugurou unha nova ruta a Kaunas. Durante a guerra as súas instalacións foron usadas como aeródromo militar. O día 17 de xullo de 1944 reanudáronse as súas actividades como aeroporto civil.

### Desenvolvemento recente 
Lithuanian Airlines (renomeada posteriormente como FlyLAL) foi fundada como aeroliña nacional de Lituania tras a independencia do país en 1991, herdando a frota de Aeroflot baseada no aeroporto formada por Tupolev Tu-134, Yakovlev Yak-40, Yak-42, Antonov An-24 e An-26. Rapidamente foi substituíndo ese aparellos soviéticos con modernos reactores Boeing 737 e Boeing 757 e turbohélices Saab 340 e Saab 2000. As súas operacións cesaron o 17 de xaneiro de 2009 debido ás crecentes dificultades económicas. Co colapso de flyLAL o aeroporto perdeu os seus servizos regulares a Ámsterdam, Budapest, Istanbul, Madrid e Tbilisi.

airBaltic, a aeroliña nacional de Letonia abriu unha segunda base en Vilnius no ano 2004 para complementar as súas operacións dende o aeroporto de Riga, usando reactores Boeing 737 e turbohélices Fokker 50 e converténdose na aeroliña con máis presenza no aeroporto. airBaltic chegou a voar a 19 destinos, pero no presente só opera 6 rutas.

O aeroporto de Vilnius é o principal centro de conexións para Small Planet Airlines, Grand Cru Airlines e Aviavilsa e é base para Wizz Air. Foi o principal centro de conexións para Star1 Airlines ata que cesou as súas operacións en setembro de 2010 e para Aurela, ata que perdeu a súa licenza de voo.

O 30 de xuño de 2013 Air Lituanica comezou a voar dende Vilnius e estableceu a súa base alí servindo varias cidades europeas. Porén, o 22 de maio de 2015 a aeroliña cesaría todas as súas operacións.

O aeroporto estivo pechado durante 35 días entre o 14 de xullo e o 17 de agosto de 2017 para traballos de reconstrución da pista de aterraxe. Todos os seus voos foron desviados ao aeroporto de Kaunas.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
El guardián invisible (filme)

***El guardián invisible*** é un filme español dirixido polo pamplonés Fernando González Molina estreado en 2017. É unha adaptación cinematográfica da primeira novela da *Triloxía do Baztán*, *O gardián invisible*, de Dolores Redondo. O filme foi preestreado o 22 de febreiro de 2017 no Palacio de Congresos e Auditorio de Navarra (Baluarte) de Pamplona.

A súa secuela, *Legado en los huesos*, estreouse o 5 de decembro de 2019.

## Personaxes 
* Marta Etura como Amaia Salazar
* Elvira Mínguez como Flora Salazar
* Francesc Orella como Fermín Montés
* Itziar Aizpuru como Tía Engrasi
* Nene como Jonan Etxaide 
* Miquel Fernández como Pai de Amaia
* Pedro Casablanc como Comisaría Xeral
* Colin McFarlane como Aloisius Dupree
* Benn Northover como James
* Paco Tous como Dr. San Martín
* Manolo Solo como Doutor Basterra
* Ramón Barea como Alfonso Álvarez de Toledo
* Patricia López como Rosaura Salazar

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
In Necuepaliztli in Aztlan

***In Necuepaliztli in Aztlan*** (do náhuatl: *Retorno a Aztlán*) é un filme mexicano de ficción dirixido por Juan Mora Cattlet que se estreou en 1990. Está protagonizada por Rodrigo Puebla, Rafael Cortés, Amado Zumaya e Socorro Avelar. Foi a primeira longametraxe rodada en México en lingua náhuatl, subtitulado ó castelán para a súa proxección.

## Sinopse 
No territorio gobernado por Moctezuma o Vello hai unha grave seca. O gobernante acepta, aconsellado polos sus achegados encabezados por Tlacaélel, ir na busca da deusa Coatlicue, co obxectivo de pedirlle axuda para evitar unha catástrofe. Un labrego, Ollin, participa na busca e atopa a Coatlicue, quen lle recrimina o abadono que sufriu polos mexicas, pero aínda así decide axudalos. Os conselleiros de Moctezuma o Vello, de todos xeitos, deciden asasinar a Ollin.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Erendira Ikikunari

***Erendira Ikikunari*** (do purépecha: *Erendira a Indomable*) é un filme mexicano dirixido por Juan Mora Cattlet que se estreou en 2006.

## Sinopse 
O filme é unha mestura de mitoloxía popular e tradición oral. Cando os españois tomaron Tenochtitlán, a princesa purépecha Erendira liderou o seu pobo para derrotalos. Erendira é a historia dunha heroína real mexicana que se enfrontou ós prexuízos do seu propio pobo, que non tiña mulleres guerreiras e conseguiu o que os homes non puideron facer: roubar un cabalo ós conquistadores.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Encapsulina

As **encapsulinas** son unha familia de proteínas bacterianas que serven como principais compoñentes estruturais dos nanocompartimentos de encapsulina. Hai varios tipos de proteínas encapsulinas, como EncA, que forma a cuberta do nanocompartimento, e EncB, EncC e EncD, que forman a parte central.

## Notas
Thermotoga maritima

***Thermotoga maritima*** é unha especie de bacteria hipertermófila que pertence á orde Thermotogales. É un bacilo non esporulante gramnegativo. Ollada ao microscopio, vese que está encapsulada dentro dunha envoltura a modo de vaíña, que lembra unha toga, de aí o seu nome. O ambiente ideal para este organismo é auga a unha temperatura de 80&nbsp;°C, aínda que pode crecer en augas entre 55º e 90&nbsp;°C. *Thermotoga maritima* é a única bacteria que se coñece que poida crecer a esta temperatura tan alta; os outros únicos organismos que tamén poden vivir en ambientes tan extremos pertencen ao dominio Archaea. As capacidades hipertermófilas de *T. maritima*, xunto coa súa antiga liñaxe, suxiren que probablemente é un organismo oi antigo.

## Metabolismo 
É un organismo anaerobio fermentativo quimioorganótrofo que cataboliza azucres e polímeros e produce dióxido de carbono e gas hidróxeno como subprodutos da fermentación. Adicionalmente, esta especie de bacteria pode reducir o Fe(III) para producir enerxía utilizando a respiración anaerobia. Identificáronse varias proteínas de ferro-xofre e flavoproteínas como posibles transportadores de electróns que se usarían na respiración celular. No seu xenoma ten varias proteínas de shock térmico quente e frío que moi probblemente están implicadas na regulación metabólica e  resposta aos cambios de temperatura ambientais. Esta elevada semellanza suxire que houbo transferencia horizontal de xenes entre as Archaea e os antepasados de *T. maritima* e serviría para explicar por que *T. maritima* pode sobrevivir a condicións e temperaturas tan extremas.

## Evolución 
*T. maritima* contén homólogos de varios xenes de competencia, o que indica que ten un sistema inherente para introducir na súa célula material xenético exóxeno, facilitando posiblemente o intercambio xenético entre esta bacteria e ADN libre. As análises filoxenéticas do ARNr da súa subunidade ribosómica menor indican que pertence a unha das liñaxes máis antigas de Bacteria. Ademais, os seus lípidos teñen unha estrutura única que difire do de todas as outras bacterias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Xenoma de *Thermotoga maritima*
*Type strain of *Thermotoga maritima* en Bac*Dive* -  the Bacterial Diversity Metadatabase
Nanocompartimento de encapsulina

[miniatura|Estrutura cristalina da [encapsulina de *Thermotoga maritima* ]]

Os **nanocompartimentos de encapsulina** ou **gaiolas da proteína encapsulina** son orgánulos bacterianos esféricos duns 30&nbsp;nm de diámetro que interveñen en varios aspectos do metabolismo, en particular o secuestro de ferro, que serven para protexer as bacterias do estrés oxidativo. En canto á súa estrutura e función son bastante similares ás ferritinas. e microscopía crioelectrónica.

## Uso como plataforma para a bioenxeñaría 
Recentemente, os nanocompartimentos de encapsulina empezaron a suscitar un considerable interese dos bioenxeñeiros debido ao seu potencial para a entrega dirixida a diana de fármacos, proteínas e ARNm a células específicas de interese.

## Notas
Dradas

Como topónimo **Dradas** pode referirse a:

;En Galiza
***Dradas**, lugar da parroquia da Veiga de Logares, no concello da Fonsagrada;
***Dradas**, lugar da parroquia de Vilaesteva de Herdeiros, no concello de Láncara;
***As Hedradas**, lugar da parroquia de Santa María de Neda, no concello de Neda;
***As Hedradas**, lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello de Vilalba;
***As Hedradas**, lugar da parroquia do Monte, no concello de Xove;
***Musdradas**, lugar da parroquia de Muras, no concello de Muras;
***A Picheira de Musdradas**, lugar da parroquia de Muras, no concello de Muras.

;Fóra de Galiza

;En Castela e León
***As Hedradas**, localidade do concello de Lubián, na provincia de Zamora.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Drados

Como topónimo **Drados** pode referirse a:

;En Galiza
***Drados**, parroquia do concello de Chandrexa de Queixa;
****Drados**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Drozo

O topónimo **Drozo** pode referirse a:

;En Galiza
***Drozo**, lugar da parroquia de Cambre, no concello de Cambre;
***O Drozo**, lugar da parroquia de Anceis, no concello de Cambre.
Duei

O topónimo **Duei** pode referirse a:

;En Galiza
***Duei**, lugar da parroquia da Pereiriña, no concello de Cee;
***Duei**, lugar da parroquia de Augasantas, no concello de Rois.
Thermotoga

***Thermotoga*** é un xénero de bacterias pertencente ao filo Thermotogae. As especies de *Thermotoga* son hipertermófilas e a súa célula está envolta nunha exclusiva membrana externa similar a unha vaíña, chamada toga.

Os membros de todo o filo son gramnegativos, xa que posúen unha capa delgada de peptidoglicano situada entre dúas bicapas lipídicas, ambas peculiares.

As especies do xénero son anaerobias con varios graos de tolerancia ao oxíxeno. Poden reducir xofre elemental (S0) a sulfuro de hidróxeno, que á súa vez pode ser posteriormente utilizado. O contido GC (citosina-guanina) de *T. maritima* é do 46,2%;

## Membros e parentes 
A especie tipo do xénero é *T. maritima*, que se describiu en 1986. mentres que o filo contén unha soa familia (Thermotogaceae) con dez xéneros (*Fervidobacterium*, *Geotoga*, *Kosmotoga*, *Marinitoga*,*Mesotoga*, Petrotoga, *Thermococcoides*, *Thermosipho*, *Thermotoga* e *Oceanotoga*).

A relación precisa do filo Thermotogae con outros filos bacterianos é moi debatida: varios estudos atoparon que o filo é unha ramificación moi antiga (no manual de Bergey aparece, de feito, no volume I, que leva o título  "Volume I: As Archaea e as Bacteria fototróficas e de ramificación antiga"), mentres que outros atoparon que Firmicutes se ramificou temperanmente cun grupo de Thermotogae separándose desde a base.

## Nome 
O nome neolatino feminino "thermotoga" procede á súa vez do nome grego θέρμη (*therme*, calor) ou máis exactamente do adxectivo θερμός, ή, όν (*thermos, e, on*, quente) e da palabra latina feminina *toga* (vestimenta romana).

## Notas
Supiori

**Supiori** é unha illa do arquipélago das Illas Schouten en Cenderawasih Bay, xusto ao oeste da illa Biak na provincia de Papúa, Indonesia.

## Descrición 
A illa ten un terreo accidentado, cuberto en gran parte por selva tropical. Ten 40&nbsp;km de longo e 25&nbsp;km de largo, cubrindo unha superficie total de 659&nbsp;km². O seu punto máis alto ten 1.034 m.

Os principais asentamentos inclúen Korido na costa sur e Yenggarbun na costa norte. Ao sur de Supiori atópanse as pequenas illas de coral Aruri (Insumbabi) e Rani. Antes de 1963, a illa era parte da Nova Guinea holandesa colonial. Comprende Supiori Regency dentro da provincia de Papúa.

## Historia 
A illa foi vista por primeira vez polos europeos na persoa do portugués Jorge de Menezes en 1526. Menezes desembarcou nas Illas Biak, onde se viu obrigado a pasar o inverno. Un dos primeiros avistamentos foi tamén realizado polo navegante español Álvaro de Saavedra o 24 de xuño de 1528, cando intentaba regresar de Tidore a Nova España. As Schoutens trazáronse como "Islas de Oro" (Illas de ouro). O seu avistamento foi reportado novamente polo navegante español Íñigo Órtiz de Retes en 1545. Foron chamadas "Los Mártires" polos españois, posiblemente porque foi onde o navegante español Hernando de Grijalva foi asasinado pola súa tripulación amotinada.
## Notas
## Véxase tamén
Os Edreiros

Como topónimo **Os Edreiros** pode referirse a:

;En Galiza
***Os Edreiros**, lugar da parroquia de Cambás, no concello de Aranga;
***Os Edreiros**, lugar da parroquia de Esteiro, no concello de Cedeira.

## Véxase tamén
### Outras páxinas
***As Edreiras**, lugar da parroquia de San Martiño de Meanos, no concello de Zas.
Ego

O termo **Ego**, en latín "**eu**", pode referirse a:

****Álter ego***, locución latina referida á segunda personalidade de alguén;
***Ego, superego e id**, as tres estruturas da psicanálise;
***Egoísmo moral**, doutrina ético filosófica que afirma que as persoas deben ter a normativa ética de obrar para o seu propio interese, e que esa á a única forma moral de obrar, aínda que permite realizar accións que axuden a outros, pero coa finalidade de que o axudar nos dea un beneficio propio tomándoo como un medio para lograr algo proveitoso;
***A Dog Called Ego**, banda alemá de post-rock formada en Hamburgo no ano 2006 por Christoph Stepan (guitarra, voces), Dirk Bakker (batería), Marcel Habbe (guitarra, voces) e Gregor Kaisser (baixo).

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Ego**, lugar da parroquia de Carballido, no concello de Vilalba;
***Egoeiras**, lugar da parroquia de Castromaior, no concello de Abadín.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Geografía General del Reino de Galicia

***Geografía General del Reino de Galicia*** é unha enciclopedia en seis tomos, dirixida por Francesc Carreras i Candi e publicada en Barcelona en 1928 pola editorial Alberto Martín. A obra foi reeditada en 1980 en 13 tomos.

## Contido
O primeiro tomo é unha descrición xeral da xeografía de Galicia. Os tomos 2 e 3, sobre a provincia da Coruña, foron coordinados por Uxío Carré Aldao. O tomo 4, sobre a provincia de Lugo, preparouno Manuel Amor Meilán. O tomo 5, sobre a provincia de Ourense, fíxoo Vicente Risco. O tomo 6, sobre a provincia de Pontevedra, estivo a cargo de  Xerardo Álvarez Limeses.

A obra inclúe cartografía impresa a cor e planos das cidades e principais vilas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* *Dicionario Xeográfico Ilustrado de Galicia* (2009)
* *Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar* (1826)
### Ligazóns externas 
* Arquivo do Reino de Galicia (29/5/2019).
Illa Selayar

A **illa de Selayar** é a illa principal das illas Selayar (Kepulauan Selayar). Atópase fronte á costa do cabo Bira da provincia de Célebes Meridional. O estreito de Selayar sepáraa de Sulawesi. A súa cidade principal é Benteng, as cidades ao sur son Tanabau, Padang, Tile-tile, Pariangan, Galung, Layolo, Pa'garangang, Barangbarang, ata Appattanah. Ao norte están Parak, Barugayya, Batangmata, Onto e finalmente Bonelohe. Ten máis de 81&nbsp;km de longo e é moi estreita, cunha superficie de 666&nbsp;km². Benteng é o punto de partida para as excursións de mergullo.

Todas as illas do grupo son planas e fértiles, pero tamén en parte rochosas, cubertas con arbustos e area. Só a illa principal está atravesada por unha montaña de arenito, que se eleva a 607 m de altitude. As costas están bordeadas por arrecifes de coral. A illa é coñecida polas súas praias de area e zonas de mergullo.

Os habitantes son na súa maioría musulmáns dos pobos da Bugis, Makassar e Konjo.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* http://lombokcruises.com/indonesia-islands-destination/selayar-island 
* http://www.selayar-dive-resort.com 
* https://web.archive.org/web/20180827112802/http://www.selayarislandresort.com/
1,3-Propanodiol

O **1,3-propanodiol** é o composto orgánico coa fórmula CH2(CH2OH)2. Este diol de tres carbonos é un líquido viscoso incoloro que é miscible coa auga.

## Produtos 
Utilízase principalmente como un bloque de construción na produción de polímeros como o politrimetilén tereftalato.

O 1,3-propanodiol pode formularse en varios produtos industriais como compostos, adhesivos, laminados, recubrimentos, moldeados, poliésteres alifáticos e copoliésteres. Tamén é un disolvente e utilízase como anticonxelante e pintura de madeira.

## Produción 
O 1,3-propanodiol pode sintetizarse quimicamente por hidratación da acroleína, ou pola hidroformilación do óxido de etileno para obter 3-hidroxipropionaldehido. O aldehido é hidroxenado para dar 1,3-propanodiol. Ademais, a
bioconversion do glicerol a 1,3-propanodiol ocorre en certas bacterias.

Outras dúas rutas implican o bioprocesamento por certos microorganismos:
* A conversión a partir de xarope de millo efectuada por unha cepa modificada xeneticamente de *Escherichia coli* pola compañía DuPont Tate & Lyle BioProducts. Estímase que se producían unhas 120&nbsp;000 toneladas en 2007". Segundo DuPont, o proceso Bio-PDO usa un 40% menos de enerxía que os procesos convencionais.

## Seguridade 
O 1,3-propanodiol non parece supoñer un perigo significativo por inhalación de vapor ou unha mestura de vapor/aerosol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Etilén glicol
* Ácido poliláctico
* Propilén glicol

### Ligazóns externas 
* Información de fabriante sobre os usos do 1,3-propanodiol
Propanodiol

**Propanodiol** pode referirse a tres compostos químicos orgánicos isómeros, que son:
*1,2-Propanodiol (Propilén glicol)
*2,2-Propanodiol (un diol xeminal)
*1,3-Propanodiol (Trimetilén glicol)
Humber

O **Humber** (en inglés, The **Humber**) é un grande esteiro do mar do Norte afectado pola acción das mareas, localizado na costa leste do norte de Inglaterra. O esteiro Humber fórmase en Trent Falls, Faxfleet, pola confluencia do río Ouse e do río Trent, os niveis e fluxos destes ríos están influenciados pola acción das mareas no mar do Norte. Desde aquí até o mar do Norte, forma parte do límite entre East Riding of Yorkshire na súa marxe norte e North Lincolnshire na súa marxe sur. Debido a que o Humber é un esteiro en canto á zona na que se forma, non é correcto identificalo ou referirse a el como o *río Humber*.

Augas abaixo de Trent Falls, o Humber cruza a confluencia co Market Weighton Canal na súa marxe norte, a confluencia do río Ancholme na súa costa sur; entre North Ferriby e South Ferriby e pasa debaixo da ponte do Humber; entre Barton-upon-Humber sobre a súa marxe sur e Kingston upon Hull sobre a súa marxe norte (zona na cal se lle une o río Hull), e finalmente chega ao mar do Norte entre Cleethorpes polo lado de Lincolnshire e a longa e estreita franxa de terra que forma Spurn Head no norte.

Sobre o esteiro atópanse varios portos, tales como Hull, Grimsby, Immingham, New Holland e Killingholme.

O esteiro dá nome a un dos antigos reinos dos anglos, o Reino de Northumbria, situada ao norte do esteiro (Northumbria = «ao norte do Humber») que abarcaba o que hoxe é a rexión do Norte de Inglaterra e Lothian, en Escocia.

## Notas
O Mallo, A Cova, Carballedo

**O Mallo** é un lugar da parroquia da Cova, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non figura este lugar. Mais si está recollido como entidade no Nomenclátor de Galicia e no SIXPAC.

## Toponimia 
O topónimo deriva do latín , mazo ou batán para esmagar o ferro, teas, etc.

## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares da Cova 
### Parroquias de Carballedo
### Outros artigos 
* Lugares de Carballedo
Vesícula de gas

As **vesículas de gas** son un tipo de orgánulo celular presente nalgúns organismos procariotas. Non son orgánulos rodeados por unha verdadeira membrana, xa que a súa cuberta está composta enteiramente por proteínas e carece de lípidos e carbohidratos.
 
## Función 
As vesículas de gas aparecen esencialmente en organismos acuáticos, xa que se utilizan para regular a flotabilidade da célula e modificar a posición da célula na columna de auga para que queden situadas optimamente para realizar a fotosíntese ou moverse a localizacións con máis ou menos oxíxeno.

## Estrutura 
As vesículas de gas teñen tubos ocos de proteína con extremos cónicos xeralmente con forma de limón ou cilíndrica. As vesículas varían moito en diámetro. As vesículas máis grandes poden albergar máis aire e utilizar menos proteína, polo que son máis económicas en canto ao uso de recursos; porén, canto máis grande sexa unha vesícula máis débil é estruturalmente ante a presión e cómpre menos presión para facer que a vesícula colapse. Para que a selección natural afecte ás vesículas de gas, o diámetro das vesículas debe estar controlada xeneticamente.

Aínda que os xenes que codifican a información para formar vesículas de gas se encontran en moitas especies de haloarqueas, só unhas poucas especies as producen. O primeiro xene de vesícula de gas de haloarqueas, *gvp*A foi clonado de  Halobacterium sp. NRC-1. 14 genes are involved in forming gas vesicles in haloarchaea.

O primeiro xene de vesícula de gas bacteriano, *gvp*A foi identificado en *Calothrix*. Hai polo menos dúas proteínas que compoñen unha vesícula de gas cianobacteriana: GvpA e GvpC. GvpA forma costelas duras na vesícula e a maioría da masa (ata o 90%) da estrutura principal. A GvpA é moi hidrófoba e pode ser unha das proteínas máis hidrófobas coñecidas. A GvpC é hidrófila e axuda a estabilizar a estrutura polas inclusións periódicas nas costelas GvpA. A GvpC pode ser eliminada da vesícula e, en consecuencia, hai un decrecemento na forza da vesícula. O grosor da parede da vesícula pode oscilar entre 1,8 e 2,8&nbsp;nm. A estrutura con costelas da vesícula é evidente tanto na súa superficie externa coma na interna cun espazado de 4 a 5&nbsp;nm entre as costelas. As vesículas poden ter unha lonxitude entre 100 e 1400&nbsp;nm e un diámetro de 45 a 120&nbsp;nm.

Dentro dunha especie os tamaños das vesículas de gas son relativamente uniformes cunha desviación estándar de ±4%.

## Crecemento 
Parece que as vesículas de gas empezan a súa existencia como pequenas estruturas bicónicas (dous conos coas bases planas unidas) que aumentan o seu diámetro específico que crece e expande a súa lonxitude. Non se sabe exactamente o que controla o diámetro pero pode ser unha molécula que interfire coa GvpA ou pode cambiar a forma da GvpA.

## Papel en alxicidas ultrasónicos 
Os aparatos ultrasónicos para matar algas teñen un modo de acción en algas azul-verdosas consistente probablemente en romper as vesículas de gas das células, o que causa que as células perdan a flotabilidade e se afundan ata o fondo onde xa non poden facer a fotosíntese.

## Notas
Alluttoq

A illa **Alluttoq** () é unha grande illa deshabitada de 655&nbsp;km² no municipio de Qaasuitsup no oeste de Groenlandia, situada na parte norte de baía de Disko, na saída do Estreito de Sullorsuaq, ao leste da illa Disko.

## Acordo 
Ataa, situado na costa leste da illa, é un asentamento abandonado, as últimas familias abandonaron a vila ao redor de 1960. Os asentamentos poboados máis próximos son Qeqertaq no nordés, nunha illa fronte á costa da península de Nuussuaq e Oqaatsut no sueste, en terra firme.

## Notas
## Véxase tamén
Pussy, Savoia

**Pussy** (lingua francesa: ['pysi]) é unha poboación francesa da comuna de La Léchère, no departamento de Savoia. Está situado na ladeira oriental de Mont Bellachat por riba da marxe esquerda do Isère, a 9 km ao noroeste de Moûtiers.

Abrangue unha área de 18 km². A igrexa local, dedicada a san Xoán Bautista, foi reconstruída en 1669. En 1561 a poboación foi rexistrada en 1455 persoas, 548 en 1776 e 276 en 1979. Canda a outras pequenas poboacións, en 1972 foi integrada na comuna de La Léchère con fins administrativos.

O nome deriva do antropónimo masculino , que se refire ao dono do lugar na época do Imperio romano.
Clostridium phytofermentans

***Clostridium phytofermentans*** é unha bacteria anaerobia obrigada,  grampositiva con forma de bacilo. Forma esporas esféricas. Algunhas cepas desta especie parecen poder producir etanol, acetato, dióxido de carbono e gas hidróxeno por fermentación de celulosa, ácido poligalacturónico, e outros compostos comúns en biomasa de plantas. O xenoma de *C. phytofermentans* contén máis de 100 hidrolases potenciais para realizar esta actividade, aínda que unha hidrolase (Cphy3367) parece ser esencial ao proceso. Unha celobiohidrolase diferente, CpCel48, foi illada desta especie e exprésase en forma activa en *Bacillus subtilis*.

## Notas 
*"Clostridium phytofermentans ISDg". National Center for Biotechnology Information (NCBI).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Type strain of *Clostridium phytofermentans* en Bac*Dive* -  a Bacterial Diversity Metadatabase
Oswulf de Northumbria

**Oswulf**, finado o 24 de xullo de 759, foi rei de Northumbria de 758 a 759. Sucedeu a o seu pai Eadberht, que abdicara e ingresara no mosteiro en York. Oswulf era sobriño de Ecgberht, Arcebispo de York.

## Traxectoria
A pesar do longo reinado de seu pai, e do seu poderoso tío, Oswulf non aguantou o trono moito tempo. Foi asasinado ao cabo dun ano, por membros da súa casa, os seus criados ou gardacostas, en Market Weighton, o 24 de xullo de 759.

Consta a morte do irmán de Oswulf, Oswine, en "Eldunum preto de Mailros" (hoxe Eildon Hill) en agosto de 761, en batalla contra Aethelwald Moll, quen ocupara o trono á morte de Oswulf.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Higham, N.J., *The Kingdom of Northumbria AD 350-1100.* Stroud: Sutton, 1993. 
* Marsden, J., *Northanhymbre Saga: The History of the Anglo-Saxon Kings of Northumbria.* Londres: Cathie, 1992.
Grupo Anaya

**Grupo Anaya** ou **Anaya** é unha editorial española de ámbito estatal controlada dende o ano 2004 polo grupo francés Hachette, que á súa vez forma parte do grupo Lagardère.​ Centra a súa actividade no negocio dos libros de texto e engloba diferentes selos editoriais e publicacións, entre eles a galega Edicións Xerais de Galicia.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web  da empresa .