open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Xoán I de Trebisonda

**Xoán I Comneno Aksúkhos** (en grego: Ιωάννης Α΄ Μέγας Κομνηνός Αξούχος, *Iōánnēs I Mégas Komnēnós Axúkhos*), finado en 1238, foi emperador de Trebisonda de 1235 a 1238.

## Traxectoria 
Foi o fillo máis vello de Aleixo I de Trebisonda e Teodora Aksukhina, e era quizais aínda menor de idade no momento da morte do seu pai en 1222, xa que o trono pasou ao seu cuñado, Andrónico I Xidos.

Xoán ascendeu ao trono á morte do seu cuñado en 1235 e tivo un reinado breve e sen incidentes por tres anos, morrendo en 1238 nun accidente mentres xogaba ao *tzykanion*, unha variante de polo entre a nobreza bizantina. O seu fillo Xoán, que era menor, foi a un mosteiro e o irmán de Xoán I Manuel ascendeu ao trono. Algunhas fontes suxiren que Xoán reinou brevemente antes de abdicar e converterse nun monxe.

## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* W. Miller, Trebizond: The Last Greek Empire of the Byzantine Era, Chicago, 1926.
Alt Vinalopó

**Alt Vinalopó** (en castelán: *Alto Vinalopó*) é unha comarca situada no noroeste da provincia de Alacant, no País Valenciano. A súa capital e concello máis poboado é Villena.

## Xeografía 
Debe o seu nome a que se atopa xeograficamente no curso alto do río Vinalopó. Limita polo norte coa provincia de Valencia, concretamente coas comarcas de Costera e Vall d'Albaida, ao leste coa comarca do  Alcoià, ao sur coa do Vinalopó Mitjà e ao oeste con Castela-A Mancha e a Rexión de Murcia. Ademais, as localidades desta comarca teñen unha relación sociocultural e económica importante coas localidades de Caudete e Almansa, pertencentes á provincia de Albacete.

## Concellos 
## Lingua 
Os concellos de Beneixama, Biar, El Camp de Mirra e La Canyada pertencen ao ámbito lingüístico do valenciano, mentres que os concellos de Salinas, Sax e Villena son de predominio lingüístico castelán.

## Véxase tamén
Andrónico II de Trebisonda

**Andrónico II Comneno** (en grego: Ανδρόνικος Β΄ Μέγας Κομνηνός, *Andrónikos II Mégas Komnēnós*), nado c. 1240 e finado en 1266, foi emperador de Trebisonda de 1263 a 1266. Foi o fillo máis vello de Manuel I de Trebisonda coa súa primeira esposa, Ana Xylaloe, unha nobre trapisondesa.

## Traxectoria 
Durante os tres anos do seu reinado Trebisonda continuou florecendo como un centro comercial - dous comerciantes de Marsella foron alí en 1263 e 1264 levando unha carta de presentación de Carlos de Anjou, conde da Provenza.

O seu reinado é significativo por unha soa cousa, a perda de Sinope en 1265. Xunto con iso, perdeu a última esperanza de reconquista de Constantinopla e deixou de incidir nos asuntos do Imperio bizantino.  Segundo Fallmerayer, a soberanía mongol aceptada por Manuel I terminou coa morte de Hulagu Kan en 1265, pero esta teoría é controvertida e probabelmente errónea á vista dos acontecementos posteriores e a deposición do seu sucesor, Xurxo.

Andrónico foi sucedido polo seu medio irmán Xurxo.

## Notas
Diablo (videoxogo)

***Diablo*** é un videoxogo de rol de acción e *hack and slash* desenvolvido por Blizzard North e publicado por Blizzard Entertainment o 31 de decembro de 1996. Ambientado no ficticio reino de Khanduras, o xogador controla un heroe solitario que loita para liberar o mundo de Diablo, o Señor do Terror. Baixo a vila de Tristram o xogador atravesa 16 niveis xerados aleatoriamente, chegando finalmente ó propio Inferno para enfrontarse a Diablo.

Sierra Entertainment publicou un paquete de expansión titulado *Diablo: Hellfire* en 1997. En 1998 Electronic Arts publicou *Diablo* para a PlayStation. Esta versión incluía un control directo do personaxe principal usando o controlador da videoconsola, e foi desenvolvida por Climax Studios. Electronic Arts tamén considerou o desenvolvemento dunha versión para Sega Saturn, que finalmente nunca se publicou. O éxito deste xogo deu lugar a dúas continuacións, *Diablo II* no ano 2000 e *Diablo III* no ano 2012.

## Recepción
## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*
Estación de Shin-Yokohama

A **Estación de Shin Yokohama** é a maior estación ferroviaria no barrio de Kōhoku-ku, na cidade de Yokohama. Shin Yokohama é parada dos Tokaido shinkansen, a rede de alta velocidade xaponesa, que une a cidade de Tokyo con Osaka e Kyoto. A estación conecta as zonas máis populares de Yokohama coa capital nipoa a través das liñas:

* **Blue Line**, estación de Yokohama. 
* **Minato Mirai**, estación de Sakuragicho.
* Estación de Kanai.

## Vías 
## Notas
Marcu Biancarelli

**Marcu Biancarelli**, nado en Portivechju en 1968, é un escritor en lingua corsa que traballa como profesor de lingua corsa nun instituto.

## Traxectoria 
Foi un dos fundadores e director da revista ''A Pian' d'Avretu*, onde se deron a coñecer novos valores da literatura corsa. En 1999 publicou a súa primeira colección de poesía, *Viaghju in Vivaldia*. Autor tamén de narrativa, teatro e letras de cancións. Moitas das súas publicacións traducíronse ao francés. Receptor por dúas veces, 2001 e mais 2002, do *Premiu Finzione di Ouessant di a Litteratura Isulana*. En 2007 apareceu a súa terceira selección de relatos, *Stremu Miridianu*, que se fixo co premio "Scelta di i littori di Corsica". Dende 2014 decidiu escribir preferentemente en francés para publicar de xeito profesional, malia non renunciar a escribir de novo en corso . Como letrista escribiu os textos das cancións "Corsican beauty" (I Cantelli 2005) e "Ultimu viaghju di Stepan Trofimovich" (Paulu Miniconi 2007).

## Obra 
* *Viaghju in Vivaldia* - Poesía, Le Signet, 1999
* *Prighjuneri* - Relatos, Albiana, 2000 (ed. bilingüe, traducido ao francés por Ghjilormu Ferrari)
* *San Ghjuvanni in Patmos* - Nuvelli, Albiana, 2001 (ed. bilingüe, traducido ao francés por Ghjilormu Ferrari, Didier Rey mais o autor)
* *Parichji dimonia* - Poesía, Albiana, 2002
* *51 Pegasi astru virtuali* - Novela, Albiana, 2003 
* *Stremu miridianu* - Relatos, Albiana, 2007 
* *Murtoriu* - Novela, Albiana, 2009
* *Vae Victis* - Ensaio, Materia Scritta, 2010
* *Cusmugrafia* - Crónica literaria, Colonna Edizione, 2011
* *Cuntruversa di Valdu Nieddu* - Teatro, Materia Scritta, 2012
* *Orphelins de Dieu*, Arles, Actes Sud, 2014
* *Massacre des Innocents'', Arles, Actes Sud, 2018
## Notas
Xurxo (emperador de Trebisonda)

**Xurxo Comneno** (en grego: Γεώργιος Μέγας Κομνηνός, *Geōrgios Mégas Komnēnós*), nado c. 1255 e finado despois de 1284, foi emperador de Trebisonda de 1266 a 1280. Foi o fillo máis vello do emperador Manuel I e a súa terceira esposa, Irene Siricaina, unha nobre trapisondesa.

## Traxectoria 
Xurxo sucedeu ao seu medio irmán máis vello Andrónico II en 1266. Xurxo seguiu unha política anti-aristocrática e aliouse con Carlos de Anjou e os anti-unionistas contra o emperador bizantino Miguel VIII Paleólogo. Isto, e a súa aparente incapacidade de proporcionar un apoio eficaz contra os mamelucos de Exipto, provocaron a ira do seu señor, o ilkán mongol Abaqa. Abaqa foi un aliado bizantino e ao parecer chamou a Xurxo a comparecer ante a súa presenza. Xurxo foi entregado aos mongois polos seus cortesáns no camiño á residencia do ilkán en Tabriz en 1280 e perdeu o seu trono. O seu irmán máis novo Xoán II substituíuno.

Aínda que algunhas crónicas armenias informan que Xurxo foi executado polo ilkán, están equivocadas, xa que Xurxo sobreviviu e foi posto en liberdade despois da morte de Abaqa en 1282. En 1284 Xurxo invadiu Trebisonda, nun intento de recuperar o seu trono. Con todo, as súas forzas foron derrotadas novamente, pero Xurxo deu feito a escapar e pasou un tempo vagando polas montañas antes de ser capturado. O exilio e as aventuras de Xurxo valéronlle o alcume de «o errante» ou «o vagabundo» (Πλάνος, *Plános*) na Crónica de Miguel Panaretos.

Cun matrimonio descoñecido ou coa súa amante, Xurxo tivo unha filla de nome descoñecido, que casou cun nobre xeorxiano. Outra posíbel filla (ou irmá) casou co rei Demetrio II de Xeorxia.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *The* *Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, 1991.
* A. Bryer, "The Fate of George Komnenos, Ruler of Trebizond (1266–1280)," *Byzantinische Zeitschrift* 66 (1973) 332-350.
* W. Miller, Trebizond: The Last Greek Empire of the Byzantine Era, Chicago, 1926.
Andrónico III de Trebisonda

**Andrónico III Comneno** (en grego: Ανδρόνικος Γ΄ Μέγας Κομνηνός, *Andrónikos III Mégas Komnēnós*), nado aprox. en 1310 e finado en 1332, foi emperador de Trebisonda desde 1330 até 1332. Foi o fillo máis vello do emperador Aleixo II de Trebisonda e da súa esposa ibera, Djiadjak Jaqeli de Samckhe.

## Traxectoria
Unha das súas primeiras accións cando se converteu en emperador foi dar morte aos seus dous irmáns máis novos, Xurxo Azachoutlou e Miguel Achpougas. O seu outro irmán Basilio logrou fuxir a Constantinopla, onde o seu tío Miguel estaba residindo probabelmente.

Morreu en 1332 despois dun reinado de 20 meses e foi substituído brevemente polo seu fillo posibelmente ilexítimo, Manuel II. Os crimes de Andrónico sorprenderan tanto aos habitantes de Trebisonda que se dividiron en faccións, pondo o imperio ao bordo da guerra civil. As fontes que se  preservaron non dan moitos detalles sobre as circunstancias do seu curto reinado.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Xoán II de Trebisonda

**Xoán II** **Gran Comneno** (en grego: Ιωάννης Β΄ Μέγας Κομνηνός, *Iōánnēs II Mégas Komnēnós), *nado aprox. en 1262 e finado o 16 de agosto de 1297, foi emperador de Trebisonda desde 1280 até 1297.

## Traxectoria 
Era o fillo máis novo do emperador Manuel I e a súa terceira esposa, Irene Siricaina, unha nobre trapisondesa. Xoán sucedeu no trono ao seu irmán Xurxo que foi traizoado polos seus arcontes no monte de Taurezion.

Durante o seu reinado o título dos gobernantes de Trebisonda cambiou, até entón, eles reclamaban o título tradicional dos emperadores bizantinos, «Emperador e Autócrata dos Romanos», pero a partir de Xoán II cambiouse a «Emperador e Autócrata de todo o Oriente, Iberia, e as Provincias Transmariñas», aínda que Iberia se perdeu no reinado de Andrónico I Xidos.

Xoán é o primeiro gobernante de Trebisonda coñecido por ter máis que uns poucos incidentes e insinuacións, xa que existe información suficiente para compor unha narración relacionada coa primeira parte do seu reinado. A crónica de Miguel Panaretos, que adoita ser concisa e mesmo críptica, é relativamente completa no reinado de Xoán, e as fontes externas engaden máis detalles ao rexistro de Panaretos. O emperador Xoán II enfrontou moitos desafíos no seu goberno, que explica en parte o seu matrimonio coa filla do emperador bizantino Miguel VIII Paleólogo, Eudoxia Paleóloga.

Xoán chegou a Trebisonda o 25 de abril de 1282 coa súa esposa, e pouco despois atopouse con dúas ameazas. A primeira viña do seu irmán Xurxo, que volvera a Trebisonda, e tentou, sen éxito, recuperar o trono. A seguinte, da súa media irmá Teodora, que o depuxo en 1284, para gobernar por pouco tempo. Xoán foi reposto non máis tarde de 1285.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* W. Miller, Trebizond: The Last Greek Empire of the Byzantine Era, Chicago, 1926.
Leo Makkonen

**Leo Makkonen**, máis coñecido como **arcebispo Leo**, nado o 4 de xuño de 1948 en Pielavesi, é o primado da Igrexa ortodoxa finlandesa, arcebispo de Helsinqui e toda Finlandia e mais tamén poeta en lingua carelia.

## Traxectoria 
Educouse na súa localidade natal e en 1967 foi ao seminario ortodoxo en Kuopio para formarse como sacerdote. En 1973 o bispo ordenouno diácono e sacerdote. Traballou como profesor de relixión ortodoxa en Punkaharju e en Ilomantsin en 1972 e 1973. De 1973 ata 1979 foi párroco na cidade de Turku e en 1975 entrou no sínodo da Igrexa. En 1979 consagrárono bispo de Joensuu,  cumprindo as leis canónicas de non estar casado ao enviuvar uns meses antes. Nese ano resultou elixido metropolitano da diocese de Oulu, asumindo as súas funcións o 1 de xaneiro de 1980 e nee ano entrou no consello de goberno da Igrexa. En 1995 graduouse en teoloxía e en 1996 converteuse en metropolitano de Helsinqui. En outubro de 2001 asumiu as funcións de arcebispo de Carelia e toda Finlandia e polo tanto primado da Igrexa ortodoxa finlandesa. En 2017 decidiuse trasladar a sede primada a Helsinqui e Leo pasou a ser o novo titular da sede en 2018 como arcebispo de Helsinqui e toda Finlandia.
### Lingua carelia 
Os pais de Leo Makkonen procedían de Salmí en Carelia e Leo aprendeu a lingua de meniño e cos anos converteuse nun activo defensor da lingua carelia, é o presidente da Asociación da Lingua Carelia dende a súa fundación en 1995, traduciu materiais litúrxicos ao carelio e é autor de varias coleccións de poesías que se publicaron coa tradución en finlandés.

## Obra 
### Poesía 
* *Mustemat II*. Karjalan Kielen seura, 2017
*  "Katso eteesi, ylös ja korkealle = Kačo edeh, üläh da korgiel". Karjalan kielen seura, 2017
* *Auringolla sen ollessa korkeimmalla – Päivypastos konzu päiväine korgevimal*. Karjalan kielen seura, 2016. 
* *Metsätähti ja mies joka metsään lähti – Meččytiähti da mies kudai meččäh lähti*. Karjalan kielen seura, 2015. 
* *Luondokuvat lapsih näh – Luontokuvia lapsille*, Karjalan kielen seura, 2015. 
* *Selfie*. Karjalan kielen seura, 2015. 
* *Tehtävä Roomassa – Ruado Riimas*. Karjalan kielen seura, 2014.
* *Mustelmat*. Karjalan kielen seura, 2014.

### Traducións litúrxicas 
* *Koin blahoslovindu*. Karlajan kielen seura, 2017
* *Jumalalline liturgii. Pühän Tuatan Iivan Krisostoman, Kuldsuun*. Karlajan kielen seura, 2016 (tradución da *Divina liturxia de San Xoán Crisóstomo*)

## Notas
Terras de Tras os Montes

As **Terras de Tras os Montes** (en portugués, **Terras de Trás-os-Montes**) son unha subrexión (ou comunidade intermunicipal) da Rexión Norte de Portugal —unha rexión estatística de nivel III (NUTS III)— coordinada pola Comisión de Coordinación e Desenvolvemento Rexional da Rexión Norte de Portugal.

## Xeografía 
As Terras de Tras os Montes comprenden gran parte do distrito de Braganza, cidade na que está situada a sede da comunidade intermunicipal.

A subrexión limita ao oeste coa subrexión do Alto Tâmega, ao norte e ao leste con España (Galicia e Castela e León respectivamente) e ao sur coa subrexión do Douro.

Abarca unha superficier de 5 543,61&nbsp;km². No ano 2011 a súa poboación era de 117 527 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 21,2 hab./km².

## Municipios 
Os concellos que integran as Terras de Tras os Montes son:
* Alfândega da Fé
* Braganza
* Macedo de Cavaleiros
* Miranda do Douro
* Mirandela
* Mogadouro
* Vila Flor
* Vimioso
* Vinhais

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alto Trás-os-Montes
* Distrito de Braganza
* Tras os Montes e Alto Douro
Ozo

**Xosé Antón Perozo Porteiro**, coñecido como **Ozo Perozo** ou **Ozo**, nado en Vigo en 1975, é un traballador audiovisual galego.

## Traxectoria 
Fixo estudos na Facultade de Historia da Universidade de Santiago de Compostela. Traballa no audiovisual desde 1994. Comezou como cámara de noticias, entrou en 1997 no cine traballando en atrezzo e nos últimos anos fai series e películas como Axudante de Dirección ou como Script.

Dirixiu varias curtametraxes e pezas para Internet e fixo de director de segunda unidade na teleserie *O Faro* da Televisión de Galicia.

Vive na Coruña desde 1999.

### Filmografía 
* *Air Galicia* (2007-2008), serie de TV de 30 episodios. Director asistente.
* *Emilia Pardo Bazán, a condesa rebelde* (2011). TV movie. Primeiro director asistente, como *Xosé Antón Perozo "Ozo".*
* *Vilamor* (2012). Director asistente. Como *Ozo Perozo*.
* *A cicatriz branca* (2013). Director asistente.
* *O Faro* (2013-2014), serie de TV de 116 episodios. Director asistente.
**Decreto Filgueira* (2015). Documental. Director.
**Fontealba* (2016). Serie de TV. Segundo director.
* *Fariña* (2018), serie TV de 10 episodios. Segundo director asistente, como *Ozo Perozo*.

Tamén colaborou en:

* *Nada es para siempre* (1999-2000). Serie de TV.
* *Pratos combinados* (2001). Serie de TV.
* *A Biblioteca da Iguana* (2006). TV movie.
* *Padre Casares* (2008). Serie de TV.
* *Los lunes al sol* (2012)
* *Matalobos* (2012-2013). Serie de TV.
* *Concepción Arenal, la visitadora de cárceles* (2012). TV movie.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ozoperozo en YouTube
* Auga. Curtametraxe dirixida por Ozo
Ponte de Mostar

A **Ponte Vella** (en bosníaco: ***Stari Most***) é unha ponte construída no século XVI durante o Imperio Otomán, localizada na cidade de Mostar, en Bosnia e Hercegovina. Cruza o río Naretva e une as dúas partes da cidade.

Está considerada unha peza exemplar da arquitectura islámica nos Balcáns, e é un dos símbolos máis recoñecidos do país.

## Historia 
A ponte, que data do século XVI, sempre foi considerada un símbolo da época otomá de Bosnia e Hercegovina. Ten unha anchura de tres metros e unha lonxitude de 30. Ás dúas beiras levántanse dúas torres, a Halebija e a Tara, engadidas no século XVII.

### Guerra de Bosnia 
O 9 de novembro de 1993 foi destruída durante a guerra de Bosnia. Slobodan Praljak, o comandante do Consello Croata de Defensa que ordenou a súa destrución, suicidouse en 2017 ante o tribunal TPII que ratificaba a súa condena a 20 anos de prisión por dita acción, así como por outros cargos.

As dúas beiras da cidade estiveron ligadas ata a reconstrución por unha ponte provisional, deseñada por enxeñeiros militares españois e portugueses

### Reconstrución 
[miniatura|266x266px|A ponte orixinal nunha fotografía de [1974.]]
Coa chegada da paz iniciáronse os traballos de reconstrución, baixo a colaboración da Unesco e de organizacións de rescate de Patrimonio da Humanidade. A nova ponte foi inaugurada o 23 de xullo de 2004 e o seu custo foi de aproximadamente 15 millóns e medio de dólares.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A ponte de Mostar na páxina web da Unesco
Macedo de Cavaleiros

**Macedo de Cavaleiros** é unha cidade portuguesa, pertencente ao distrito de Braganza, rexión Norte e subrexión do Terras de Tras os Montes (na antiga provincia de Tras os Montes e Alto Douro), que no ano 2011 tiña 6 257 habitantes. e 15 776 habitantes en 2011.

Está subdividido en 30 freguesías.

O municipio limita ao norte co municipio de Vinhais, ao nordeste polo de Braganza, ao leste polo de Vimioso, ao sueste polo de Mogadouro, ao sur polo de Alfândega da Fé e ao oeste polo de Mirandela.

### Poboación 
### Freguesías 
miniatura|dereita|305px|Freguesías do concello de Macedo de Cavaleiros.

### Situación 
miniatura|dereita|250px|Vista do centro da cidade.
miniatura|dereita|250px|Igrexa de Salselas.
[miniatura|dereita|250px|Panorámica do encoro do Azibo, lugar protexido da [Rede Natura 2000.]]

O concello de Macedo de Cavaleiros está dividido nas seguintes 30 freguesías:

O concello está situado no centro do nordeste transmontano. Neste lugar destacan dous accidentes xeográficos importantes, a serra de Bornes, no extremo suroeste, e a serra da Nogueira ao norte do concello.

Atravesan o seu territorio dous ríos importantes, o río Sabor, ao sueste, e o río Azibo.

No concello de Macedo de Cavaleiros está unha das formacións xeolóxicas máis importantes de Portugal, o macizo de Morais.

## Patrimonio 
* Real Filatório de Chacim
* Pelourinho de Chacim
* Pelourinho de Vale de Prados
* Pelourinho de Nozelos
* Pelourinho de Pinhovelo
* Igrexas e capelas
* Paisagem Protegida da Albufeira do Azibo

## Turismo e cultura 
O municipio forma parte da Rexión de Turismo do Nordeste Transmontano.

Desde 2014 está declarado o Xeoparque Terras de Cavaleiros, cun importante patrimonio xeolóxico, recoñecido pola UNESCO e pertencente á Rede Europea de Xeoparques.

Posúe unha gran variedade de museos:
* Casa do Coreto
* Museu de Arte Sacra
* Museu do Mel e da Apicultura
* Museu Municipal de Arqueologia - Coronel Albino Pereira Lopo
* Museu Municipal Martim Gonçalves de Macedo
* Museu Religioso de Balsamão
* Museu Rural de Salselas
* Núcleo Museológico do Azeite "Solar dos Cortiços"
* Real Filatório de Chacim

## Miradoiros 
* Miradoiro de Santa Maria Madalena, en Amendoeira
* Miradoiro de Monte de Morais, na estrada para Izeda
* Lugar da Serrinha, en Corujas
* Miradoiro e convento de Balsamão, en Chacim

## Galería de imaxes 

Estação de Macedo.jpg|Postal antiga da estación do ff.cc. de Macedo de Cavaleiros 
Azibo 3.JPG|Igrexa en Azibo
Azibo river.JPG|Cultivos no val do río Azibo
Praia Fluvial da Barragem do Azibo - panoramio.jpg|Praia Fluvial no encoro do Azibo
Carnaval de Podence 2009 01.jpg|Home descansando no entroido de Podence, na freguesía de Podence e Santa Combinha

## Praias 
* Praia do Azibo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Paisagem protegida da Albufeira do Azibo  en ICNF
The Fun of Watching Fireworks

***The Fun of Watching Fireworks*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie rock The American Analog Set, publicado o 20 de agosto de 1996 a través do selo Emperor Jones.

## Listaxe de cancións
Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever

***Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever*** é o segundo álbum da banda estadounidense de post-rock Explosions in the Sky, publicado o 4 de setembro de 2001 a través do selo Temporary Residence.

## Listaxe de cancións
Cardo santo

O **cardo santo** (***Cnicus benedictus***) é unha especie de planta con flor pertencente á familia Asteraceae.

A autoridade centífica da especie é L., tendo sido publicada en *Species Plantarum* 2: 826. 1753.

## Uso Alimentario
* Empregase como botánico para a fabricación do vermú 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cnicus benedictus* - Checklist da Flora de Portugal (Continental, Açores e Madeira) - Sociedade Lusitana de Fitossociologia 
* Checklist da Flora do Arquipélago da Madeira (Madeira, Porto Santo, Desertas e Selvagens) - Grupo de Botânica da Madeira
* Cnicus benedictus* - Portal da Biodiversidade dos Açores
* *Cnicus benedictus* - The Plant List (2010). Versión 1. Published on the Internet; http://www.theplantlist.org/  (consultado o 2 de novembro de 2014).
* *Cnicus benedictus* - International Plant Names Index
* Castroviejo, S. (coord. gen.). 1986-2012. *Flora iberica* 1-8, 10-15, 17-18, 21. Real Jardín Botánico, CSIC, Madrid.

### Ligazóns externas 
* *Cnicus benedictus* - Flora-on
* *Cnicus benedictus* - The Euro+Med PlantBase
* *Cnicus benedictus* - Flora Vascular
* *Cnicus benedictus* - Biodiversity Heritage Library - Bibliografía
* *Cnicus benedictus* - JSTOR Global Plants
* *Cnicus benedictus* - *Flora Europaea*
* *Cnicus benedictus* - NCBI Taxonomy Database
* *Cnicus benedictus* - Global Biodiversity Information Facility
* *Cnicus benedictus* - Encyclopedia of Life
Goat

***Goat*** é o segundo álbum da banda estadounidense de noise rock The Jesus Lizard, publicado o 21 de febreiro de 1991 a través do selo Touch and Go Records. O traballo foi producido por Steve Albini e trátase do seu disco máis aclamado.

A súa portada, realizada polo baixista David Wm. Sims, nun primeiro momento semella unha chama, pero realmente é unha muller en topless cunha imaxe de preto de unllas proxectadas no seu corpo. A parte de atrás e varias páxinas do libreto do CD inclúen imaxes semellantes da mesma muller núa, con diferentes proxeccións no seu corpo. A publicación en liña Pitchfork situouno no número 38 na súa lista dos 100 mellores álbums dos 90.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Hot Thoughts

***Hot Thoughts*** é o noveno álbum da banda estadounidense de indie rock Spoon, publicado o 17 de marzo de 2017 a través do selo Matador Records. É o primeiro traballo do grupo editado por Matador dende a súa estrea de 1996 *Telephono* Tamén é o primeiro álbum de Spoon dende o *Kill the Moonlight* de 2002 que non conta co multiinstrumentista Eric Harvey, que deixou a banda despois de rematar a xira mundial de *They Want My Soul* de 2014.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Alfândega da Fé

**Alfândega da Fé** é unha vila portuguesa pertencente ao distrito de Braganza, rexión Norte e subrexión do Alto Tras os Montes que, no ano 2011, contaba con 2&nbsp;055 habitantes.

## Xeografía 
Alfândega da Fé é a sede dun municipio de 321,95&nbsp;km² de superficie, no que vivían, segundo o censo de 2011, 5&nbsp;104 habitantes.

O concello é coñecido popularmente como "a capital da cereixa".

### Límites 
O municipio está limitado ao norte polo municipio de Macedo de Cavaleiros, ao leste polo de Mogadouro, ao sur polo de Torre de Moncorvo, ao oeste polo de Vila Flor e ao noroeste, nunha moi pequena extensión, polo de Mirandela.

## Historia 
As súas orixes remóntase ao século VIII, época en que se cre que foi a sede administrativa dunha rexión árabe, a Vilaia de Aldandica. En 1294 o rei de Portugal Dinís (1261-1325) concedeulle a primeira carta foral a Alfândega da Fé.
*  Medina de Rioseco, Castela e León, España

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Página oficial do concelho de Alfândega da Fé 
* Pelos Caminhos do Douro
* À Descoberta de Alfândega da Fé
Armórica (continente)

[miniatura|250px|Reconstrución de placas tal como estaban durante o [Devoniano tardío que mostra a localización de Armórica (Am) dentro do superterreo proposto de Hun]]
miniatura|Mapa xeolóxico do MacizoArmoricano, o principal afloramento do terreo de Armorica|250px
O antigo (micro)continente de **Armórica** ou **terreo Armoricano**, ou **ensamblaxe do terreo Armoricano** ou **microplaca de Armórica** foi un mirocontinente ou grupo de fragmentos continentais que se separaron derivando desde Gondwana da que antes formaban parte, ao final do Silúrico e acabaron colisionando con Laurusia ao final do Carbonífero durante a oroxenia varisca ou herciniana. O nome tomouse de Armórica, o nome galo dunha gran parte do noroeste do que hoxe é Francia, que incluía a Bretaña, xa que esta zona se corresponde coa actual localización das unidades rochosas que forman a principal parte deste antigo microcontinente.

## Extensión 
As principais zonas expostas do terreo Armoricano encóntranse na Bretaña francesa, illas do Canal e partes de Normandía Superior, formando o Macizo Armoricano. Outros fragmentos que se cre que orixinalmente formaban parte da ensamblaxe de terreos de Armórica son as unidades rochosas que forman a parte occidental da Península Ibérica (o chamado Macizo Ibérico), os Vosgos, a Selva Negra, e o Macizo Bohemio. A completa separación de Gondwana, a través do océano Paleotetis en desenvolvemento, crese que ocorreu ao final do Silúrico. O océano Reico pechouse durante o Devoniano e Carbonífero temperán, xa que a súa codia oceánica foi subducida. A oroxenia varisca ou herciniana marca o peche final do océano Reico a medida que os distintos fragmentos continentais, incluíndo Armórica, colisionaron con Laurusia ao final do Carbonífero.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Océano Reico

O **océano Reico** foi o océano que separaba a mediados do Paleozoico os dous maiores paleocontinentes de entón, Gondwana e Laurusia (Laurentia-Báltica-Avalonia). É un dos principais océanos do Palaeozoico, cuxas suturas se estenden hoxe ao longo de 10&nbsp;000&nbsp;km desde México a Turquía e o seu peche causou a ensamblaxe do supercontinente Panxea e a formación da oroxenia varisca–allegheniana–ouachita.

## Etimoloxía 
Utilizouse o nome de Reico como unha relación con Xápeto, que lle dera nome a outro océano máis antigo. Primeiramente, o océano situado entre Gondwana e Laurentia a inicios do Cámbrico recibiu o nome de océano de Xápeto polo personaxe da mitoloxía grega Xápeto, pai de Atlas, xa que o océano de Xápeto foi o predecesor (o pai) do océano Atlántico, nomeado así en referencia a Atlas. Posteriormente, o océano situado entre Gondwana e Laurusia (Laurentia–Báltica–Avalonia) no Cámbrico tardío-Ordovícico temperán foi nomeado océano Reico en referencia a Rea, irmá de Xápeto.

## Evolución xeodinámica 
miniatura|Evolución do océano Reico no paleozoico temperán
A inicios do Paleozoico, hai uns 540 millóns de anos, a maioría das masas continentais da Terra estaban agrupadas arredor do polo sur formando o paleocontinente de Gondwana. As excepcións eran varios continentes máis pequenos como Laurentia e Báltica. O océano paleozoico que había entre Gondwana, Laurentia e Báltica denomínase océano de Xápeto. A beira norte de Gondwana estivera sometida á oroxenia cadomiana durante o período ediacárico. Esta oroxenia formou un arco volcánico de tipo cordilleira no que a codia oceánica subducía por debaixo de Gondwana. Cando unha dorsal oceánica subduciu nun ángulo oblicuo, desenvolvéronse cuncas extensionais ao longo da marxe norte de Gondwana. Durante o Cámbrico tardío ao Ordovícico temperán estas cuncas extensionais evolucionaron formando un rift que discorría ao longo do bordo norte de Gondwana. O rift á súa vez evolucionou orixinando unha dorsal oceánica que separou pequenos fragmentos continentais como Avalonia e Carolina desde a masa continental principal de Gondwana.

A medida que Avalonia-Carolina se moveron derivando cara ao norte desde Gondwana, o océano Reico empezou a crecer e chegou á súa máxima anchura de 4&nbsp;000&nbsp;km no Silúrico. Neste proceso, o océano de Xápeto pechouse conforme Avalonia-Carolina foron chocando con Laurentia e se formou a oroxenia apalachiana.

O peche do océano Reico empezou no Devoniano temperán e completouse no Mississippiano cando Gondwana e Laurentia chocaron para formar a Panxea. Este peche orixinou os maiores oróxenos de colisión do Paleozoico: os oróxenos varisco e allegheniano entre amarxe africana occidental de Gondwana e o sur de Báltica e leste de Laurentia, así como a oroxenia ouachita entre a marxe amazónica de Gondwana e o sur de Laurentia.

## Notas 
;Referencias

;Bibliografía
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Sitio web do Proxecto PALEOMAP.
** Paleoglobo do Silúrico medio mostrando o océano Reico en expansión.
** Paleoglobo do Canbonífero temperán mostrando os restos que quedan do case desaparecido océano Reico.
Luciano García

O nome **Luciano García** pode referirse a:
* **Luciano García Alén** (Pontevedra 1928 - Santiago de Compostela 2015), médico e etnógrafo.
* **Luciano García Rodríguez** (La Pola de Gordón 1865 - Madrid 1935), cóengo de Santiago de Compostela.
* **Luciano García Ventín** (Cerdedo 1892 - Cerdedo 1960), carpinteiro e político galego.
Mar de Tornquist

O **mar de Tornquist** ou **océano de Tornquist** foi un antigo océano paleozoico situado entre os  paleocontinentes de Avalonia e Báltica hai entre 600 e 450 millóns de anos. O mar desapareceu subducindo a súa codia baixo os continentes e deixou unha sutura que se estende polo norte de Europa (zona de Tornquist).

## Evolución xeolóxica 
Probablemente se formou ao mesmo tempo (c. 600 millóns de anos) que o océano de Xápeto. Gondwana, incluíndo Avalonia ata o Ordovícico temperán, estiveron separados de Báltica durante o Cámbrico. Probablemente se pechou durante o Ordovícico tardío durante a época da oroxenia Shelveiana do oeste de Inglaterra.

Existen probas faunísticas, paleomagnéticas, paleoxeográficas e de rutas de migración polar aparente da época do peche de Avalonia oriental (Inglaterra e sur de Irlanda) e Báltica.

A colisión Báltica-Avalonia tamén tivo como resultado que o océano Reico deixou de expandirse ao sur de  Avalonia hai uns 450 millóns de anos, e houbo un enorme magmatismo en Avalonia, unha xigantesca precipitación de cinzas sobre Báltica, e metamorfismo na zona que actualmente é o norte de Alemaña.

## Sutura actual 
A sutura resultante do peche do mar de Tornquist pode verse no leste de Inglaterra e no Distrito do Lago inglés como un arco de rochas ígneas pertencente ao Ordovícico. A serie volcánica do leste de Inglaterra, as Ardenas e o Cinto de Filitas do Norte orixinouse entre o mar de Tornquist e o océano Reico durante o Ordovícico e Silúrico.

## Notas 
;Referencias

;Bibliografía
* 
* 
* 
* 
* 
*
Retrato de Xenebra de Benci

O ***Retrato de muller***, chamado ***Xenebra de  Benci*** é un cadro atribuído a Leonardo da Vinci, datado cara a 1474-76. Está realizado ao témpera e óleo sobre táboa (madeira de álamo). Mide 38,8 cm. de alto e 36,7&nbsp;cm. de ancho. Foi adquirido pola National Gallery of Art de Washington en 1967 por 5 millóns de dólares pagos á Casa Real de Liechtenstein,  un prezo récord para ese tempo.

Crese que é un retrato de Xenebra de  Benci (''Ginevra de' Benci*), o que explicaría a representación do enebro ás súas costas. De feito, tamén se coñece como *Retrato de muller nova ante un  enebro*, aínda que actualmente é máis común o outro nome. Foi unha dama da clase aristocrática do século XV de Florencia, admirada pola súa excepcional intelixencia polos seus contemporáneos florentinos. A Xenebra  Benci lémbrase hoxe en día só por ser o tema dunha das 17 pinturas atribuídas a Leonardo da Vinci. Posiblemente no pasado fose máis grande, acurtándose pola parte inferior.

Considérase que é obra do mesmo autor de *A dama do armiño* do Museo  Czartoryski, e en xeral considérase que o autor de ambas foi Leonardo, pero non sen voces disidentes dentro da crítica. Podería ser feito con motivo do matrimonio de Xenebra, en 1474 ou, dado que ela aparenta máis de 18 anos, puido ser un encargo de anos posteriores do embaixador veneciano Bernardo Bembo, que tiña coa dama unha amizade  platónica.  Pijoán considera que está datada cara a 1504, cando Xenebra tería trinta anos.

Destaca pola súa estraña luminosidade, e a atención prestada ao detalle. Hai toques de luz no cabelo, ao modo da pintura flamenga. A mirada da modelo mostra seriedade e á súa vez unha beleza excepcional, modelo clásico renacentista. O pintor estendeu a pintura, nalgúns lugares, cos dedos, deixando así marcadas as súas impresións dixitais.
miniatura|Reverso do retrato
No reverso está representada unha  grilanda, cunha rama de loureiro e outra de palma, atada por unha cartela na que pon  " VIRTUTEM FORMA  DECORAT" (*a beleza adorna a virtude*). A pintura do reverso podería aludir á castidade do sentimento amoroso que Xenebra inspirou.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "Leonardo", *Los grandes genios del arte*, n.º 17, Eileen Romano (dir.), Unidad Editorial, S.A., 2005, ISBN 84-89780-69-2
* Pijoán, J., "Los últimos cuatrocentistas", en *Summa Artis'', Antología, V, Espasa, páx. 66; ISBN 84-670-1356-7.
### Outros artigos 
*Cadros de Leonardo da Vinci

### Ligazóns externas 
*Ginevra de' Benci &#91;obverse&#93; c. 1474/1478
Basilio de Trebisonda

**Basilio Comneno** (en grego: Βασίλειος Μέγας Κομνηνός, *Basíleios Mégas Komnēnós*), finado o 6 de abril de 1340, foi emperador de Trebisonda desde agosto de 1332 até a súa morte en 1340. 
## Traxectoria
Basilio era o fillo máis novo do emperador Aleixo II Comneno e a súa esposa Djiadjak Jaqeli. Cando o seu irmán máis vello Andrónico III ascendeu ao trono en 1330 e matou a dous dos seus irmáns (Miguel e Xurxo), Basilio deu escapado a Constantinopla.

Despois da morte de Andrónico III, durante o reinado do seu fillo pequeno, Manuel II, o partido probizantino en Trebisonda chamou a Basilio de Constantinopla para ocupar o trono. En agosto de 1332 Manuel foi deposto e enviado a un mosteiro, mentres que Basilio foi coroado emperador. Basilio purgou a corte de seguidores do seu irmán e sobriño, pero o seu recentemente nomeado megaduque, un tal Xoán, sublevouse en favor do deposto Manuel. A rebelión foi esmagada e para evitar máis problemas o neno foi asasinado en 1333, probabelmente baixo as ordes de Basilio.

En lugar de pór fin á loita entre as faccións, el alentouna aínda máis. Os nobres de todo o Imperio comezaron a actuar como pequenos príncipes, tendo señoríos sobre os seus propios estados, reducindo rapidamente o campo á anarquía, mentres que Basilio continuou a facerse odiar. Tal era a súa impopularidade entre os habitantes da cidade, que cando tivo lugar unha eclipse solar tomárono como un sinal de ira divina e obrigaron ao emperador a buscar refuxio na cidadela.

En 1335, Basilio formou unha alianza matrimonial co emperador bizantino Andrónico III Paleólogo, con cuxa filla ilexítima Irene casou. Pouco despois, as relacións entre ambos se deterioraron rapidamente. Basilio tivo unha amante tamén chamada Irene, con quen procreou catro fillos ilexítimos.

A incómoda situación na capital foi aproveitada polos turcománs, que atacaron Trebisonda pero foron rexeitados.

Basilio morreu o 6 de abril de 1340, ao parecer, envelenado pola súa esposa lexítima, Irene Paleóloga, que rapidamente se apoderou do trono.

## Devanceiros 

**Devanceiros de Basilio de Trebisonda**

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Miklosich, F. – Müller, J. (eds), Acta et diplomata Graeca Medii Aevi sacra et profana 1 (Wien 1860).
* Bekker, I. – Schopen, L. (ed.), Nicephori Gregorae, Byzantina Historia 1. Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae (Bonn 1829), pp.&nbsp;548–549.
* Λαμψίδης, Ο. (ed.), «Μιχαήλ του Παναρέτου περί των Μεγάλων Κομνηνών», Aρχείον Πόντου 22 (1958), pp.&nbsp;64–64.
* Λαμψίδης, Ο. (ed.), Ανδρέου Λιβαδηνού, Βίος και Έργα (Αθήνα 1975).
Aleixo II de Trebisonda

**Aleixo II de Trebisonda** (en grego: Αλέξιος Β΄ Μέγας Κομνηνός, *Aléksios II Mégas Komnēnós*), nado en setembro ou decembro de 1282 e finado en 1330, foi emperador de Trebisonda desde 1297 até 1330.

## Traxectoria 
Foi o fillo máis vello de Xoán II de Trebisonda e Eudoxia Paleóloga. En 1297 sucedeu ao seu pai Xoán II no trono de emperador de Trebisonda e permaneceu así até a súa morte en 1330. Tamén foi coñecido como **Aleixo Paleólogo** e **Aleixo Comneno.** En 1311 Aleixo II aliouse co emir de Sinope contra os xenoveses e en 1313 atacounos pero foi derrotado e tivo que facer a paz, que foi renovada en 1316. Perdeu territorios nas campañas dos emires turcománs entre 1313 e 1323, pero logrou derrotar aos turcománs en Giresun. Durante a segunda metade do seu reinado outorgou privilexios comerciais aos venecianos para contrarrestar os dos xenoveses. Morreu en 1330. Sucedeuno Andrónico III Comneno.

## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* W. Miller, Trebizond: The Last Greek Empire of the Byzantine Era, Chicago, 1926.
Romaric Belemene

**Judicaël Romaric Belemene Dzabatou**, máis coñecido como **Romaric Belemene**, nado o 19 de febreiro de 1997 en Pointe-Noire é un xogador profesional de baloncesto congolés que xoga no Cáceres Patrimonio de la Humanidad da Liga LEB Ouro. Xoga na posición de ala.

## Traxectoria 
Nado en Pointe-Noire (República do Congo), Belemene comezou a súa carreira no baloncesto como adolescente no Campus de Serge Ibaka. Con catroce anos asinou polo Unicaja Málaga, xogando nas categorías inferiores do club malagueño. Tras varios anos de formación, en 2013 pasa a formar parte do filial do equipo. Na súa primeira temporada, en liga EBA, fai unha media de 9,3 puntos e 5,6 rebotes por partido. Ao ano seguinte seguinte aumenta as súas prestacións ao chegar aos 13,8 puntos e 9,8 rebotes por partido. Na campaña 2014−15 debuta en LEB Prata, debutando tamén co primeiro equipo na máxima categoría, a Liga ACB. O seu debut en ACB sería o 19 de outubro de 2014 ante o La Bruixa d'Or Manresa no Palacio de Deportes Martín Carpena. Na temporada seguinte, de novo co Clínicas Rincón en LEB Prata, anotou 14,9 puntos e capturou 5,6 rebotes por partido en 34 aparicións.

Na temporada seguinte foi considerado candidato para o Draft da NBA 2016, aínda que declinou participar finalmente. No verán dese mesmo ano asina unha cesión por dous anos co ICL Manresa en ACB. Na temporada 2016−17 xoga 30 encontros, onde fai unha media de 3 puntos e 2 rebotes en 10 minutos por encontro. Ao acabara temporada non segue no equipo de ACB e vai cedido de novo, esta vez ao Oviedo de LEB. No club asturiano fai unha media de 9,2 puntos e 4,4 rebotes por encontro en liga regular. Tras finalizar a temporada volve a máxima categoría asinando polo Club Baloncesto Breogán, esta vez como axente libre.

O 28 de xullo de 2020, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Club Básquet Coruña da Liga LEB.

### Clubs 
* Clínicas Rincón (EBA / LEB Prata, 2013−2016)
* Unicaja Málaga (ACB: 4 partidos, 2014−2015)
* ICL Manresa (ACB, 2016−2017)
* Oviedo (LEB, 2017−2018)
* Breogán (ACB, 2018−2019)
* Legia Warszawa (PLK, 2019−2020)
* Melilla (LEB, 2020)
* Coruña (LEB, 2020−2021)
* Cáceres (LEB, dende 2021)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en acb.com 
* Perfil en feb.es
Irene Paleóloga de Trebisonda

**Irene Paleóloga** (en grego: Ειρήνη Παλαιολογίνα, *Eirēnē Palaiologína*), nada c. 1315 e finada despois de 1341, foi emperatriz de Trebisonda desde o 6 de abril de 1340 até o 17 de xullo de 1341.

## Traxectoria 
Era unha filla ilexítima do emperador bizantino Andrónico III Paleólogo, e casou co emperador Basilio de Trebisonda en 1335. En 1340, despois da morte do seu marido, ascendeu ao trono de Trebisonda, pero o seu reinado foi moi curto debido á súa incapacidade para facer fronte aos conflitos internos e os perigos externos que ameazaban o imperio. Viuse obrigada a abdicar en xullo de 1341.

## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* W. Miller, Trebizond: The Last Greek Empire of the Byzantine Era, Chicago, 1926.
Ana de Trebisonda

**Ana Anakhutlu Comnena** (en grego: Άννα Μεγάλη Κομνηνή, *Anna Megalē Komnēnē*), finada en 1342, foi emperatriz de Trebisonda desde o 17 de xullo de 1341 até o 4 de setembro de 1342. 
## Traxectoria 
Ana foi a filla máis vella do emperador Afasto II de Trebisonda e a súa esposa xeorxiana, Djiadjak Jaqeli. Malia ser monxa, tomou acción política mediante a montaxe da rebelión contra Irene Paleóloga (1340-1341). Tomando vantaxe dos ataques lanzados polos turcománs de Amida, ascendeu ao trono de Trebisonda. En 1342 foi esganada polo usurpador ao trono, Xoán, posteriormente Xoán III de Trebisonda (1342-1344).

## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* W. Miller, Trebizond: The Last Greek Empire of the Byzantine Era, Chicago, 1926.
Spinefarm Records

**Spinefarm Records** é un selo discográfico finés centrado principalmente en artistas de heavy metal.

## Historia 
Spinefarm Records foi fundado por Riku Pääkkönen en 1990. Orixinalmente era unha empresa de venda por correo ata que Pääkkönen iniciou o seu propio negocio editorial. O primeiro lanzamento do selo foi o EP *Ihmisiä kuolee!* da banda Rytmihäiriö.

No ano 1999 Sami Tenetz, guitarrista da banda de black metal Thy Serpent creou un subselo chamado Spikefarm Records. Dende 2002 Spinefarm forma parte de Universal Music Group, pero opera como unha unidade de negocio independente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do selo
Miguel de Trebisonda

**Miguel de Trebisonda** ou **Miguel Comneno** (en grego: Μιχαήλ Μέγας Κομνηνός, *Mikhaēl Mégas Komnēnós*), nado en 1285 e finado despois de 1355, foi emperador de Trebisonda. 
## Traxectoria 
Foi fillo máis novo do emperador Xoán II de Trebisonda e Eudoxia Paleóloga. En xullo de 1341, Miguel tentou sen éxito derrocar á emperatriz Ana Anakhutlu (1341-1342) e ascender ao trono de Trebisonda. Con todo, o 24 de maio de 1344, deu feito a ocupar o trono despois de derrocar ao seu fillo Xoán III de Trebisonda (1342-44). Renunciou o 13 de decembro de 1349, debido á súa mala saúde.

## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* W. Miller, Trebizond: The Last Greek Empire of the Byzantine Era, Chicago, 1926.
Consuelo Martínez López

**Consuelo Martínez López**, nada en Ferrol en 1955, é unha matemática e catedrática de Álxebra galega.
## Traxectoria 
Licenciouse en Matemáticas pola Universidade de Zaragoza en 1977. Doutorouse pola mesma universidade en 1980 coa tese titulada *Formaciones saturadas en una clase de grupos localmente finitos PI-resolubles*, dirixida por Javier Otal. É catedrática na facultade de Ciencias da Universidade de Oviedo.

A súa investigación céntrase na álxebra abstracta co fin de aplicala á teoría da información, á criptografía e ós códigos correctores de erros, utilizando estruturas alxebraicas resistentes para o deseño de sistemas de cifrado.
* Membro da Comisión Científica da Real Sociedad Matemática Española de 2003 ata 2012

## Obras 
É autora de numerosas publicacións en revistas científicas, entre outras:

* 
* 
*

## Notas
Bad Münstereifel

miniatura|305px|Mapa do macizo de Eifel.
**Bad Münstereifel** é un municipio de Alemaña localizado no distrito de Euskirchen, *Regierungsbezirk* (Rexión Administrativa) de Colonia, no Land de Renania do Norte-Westfalia.

## Xeografía 
Encóntrase ao suroeste do Land, no macizo de Eifel, cerca da fronteira con Bélxica e co Land de Renania-Palatinado.

O concello ten unha superficie de 150,84&nbsp;km²  o que daba unha densidade de poboación de 115,14 hab./km2

Bad Münstereifel dista cerca de 30&nbsp;km de Bonn e está preto da cidade de Euskirchen e do bosque de Münstereifel, nas montañas de Eifel. A cidade está bañada polo río Erft. A altitude do concello oscila entre os 200 e os 586,1 msnm.

A vila é unha coñecida estación termal. Esta pequena cidade é unha dos poucos pobos históricos no sur do Land, e debido a iso vese moitas veces chea de visitantes ao longo da primavera e o verán.

## Historia 
Nesta localidade, da entón República Federal de Alemaña, foi fundado, o 19 de abril de 1973, o Partido Socialista português, por varios políticos opositores ao Estado Novo.

## Cidades irmandadas 
Bad Münstereifel está irmandada con:
*  Ashford, Kent, Reino Unido
*  Fougères, Ille e Vilaine,  Francia.

## Galería de imaxes 

Bad Münstereifel 003-.jpg|Vista aérea
Bad-Muenstereifel-Stadtansicht01.jpg|Vista da cidade
Bad Münstereifel, straatzicht der Markt met oa Markt 5 = Dm105 foto9 2015-04-16 16.58.jpg|Vista da praza do mercado
Rathaus, Bad Münstereifel-183702.jpg|En vermello, Casa do Concelllo

## Notas
Xoán III de Trebisonda

**Xoán III Comneno** (en grego: Ἰωάννης Γ΄ Μέγας Κομνηνός, *Iōánnēs III Mégas Komnēnós*), nado c. 1321 e finado en 1362, foi emperador de Trebisonda desde o 4 de setembro de 1342 até o 3 de maio de 1344. 
## Traxectoria 
Foi fillo do emperador Miguel de Trebisonda (que reinara por un día en 1341) e Acropolitissa, filla de Constantino Acropolites. O 4 de setembro de 1342 Xoán III derrocou a Ana de Trebisonda (1341- 1342) e ascendeu ao trono, co apoio da familia Escolarios. En maio de 1344 foi derrocado polo seu pai Miguel de Trebisonda (1344-1349).
## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* W. Miller, Trebizond: The Last Greek Empire of the Byzantine Era, Chicago, 1926.
Jean Picot

**Jean Picot**, nado en St. Hélyi o 4 de febreiro de febreiro de 1846 e finado o 30 de decembro de 1922, foi un escritor da Illa de Jersey.

## Traxectoria 
Aínda que natural da capital da illa procedía dunha antiga familia de La Trinneté. Granxeiro de profesión, un grave accidente obrigouno a retirarse e dedicouse á literatura. É autor baixo as siglas “J.P.” de numerosas poesías e de prosa en jèrriais e inglés que apareceron nas revistas *La Nouvelle Chronique de Jersey* e mais no seu almanaque. A súa fama vénlle especialmente polas súas traducións en jèrriais de versos de Robert W. Service e mais de historias cómicas do libro *Mrs Caudle’s Curtain Lectures* de Douglas William Jerrold.

## Notas