Acereiro

miniatura|Vista da planta.
miniatura|Ilustración.
miniatura|Inflorescencia.
miniatura|Detalle da flor.
O **acereiro**, ***Prunus lusitanica***, é unha planta leñosa arbórea do xénero *Prunus*, nativa do suroeste de Francia, España, Portugal, Marrocos, Macaronesia os Azores, as illas Canarias e a illa de Madeira). 
É unha arboriña de ribeira bastante rara en Galiza, considerándose unha reliquia do terciario, e sobrevivindo en moi contados lugares, frescos e acedos. É o único *Prunus * (xénero ao que pertencen a ameixeira e a cerdeira, entre outros) de folla perenne natural de Galiza. Atopamos exemplares na serra do Xurés, no canón do río Arnoia (Sande e Cartelle) e na desembocadura ao Miño do río Deva, en Pontevedra, entre outros lugares.

## Descrición 
Trátase dunha arboriña ou arbusto que adoita medir arredor de 4 ou 5 m de altura, mais pode acadar 15 m de altura dependendo moito do lugar. Superficialmente posúe o aspecto dun loureiro (*Laurus nobilis*). O tronco é curto, groso e flexuoso, coa casca cinsenta ou parda con tendencia a negrexar. A copa é baixa, bastante ovoide. Dependendo da estación, en flor non é difícil a súa identificación, xa que a flor vén en acios da lonxitude das follas bastante vistosos. As pólas e xemas son de cor avermellada.
As follas son son simples e alternas, ovais, lanceoladas, duns 12&nbsp;cm de longo e 3–5&nbsp;cm de ancho, co ápice agudo, finamente serradas, algo coriáceas. A face é verde verde escura brillante e o envés máis pálido e glauco. O pecíolo é vermello e mide arredor de 2&nbsp;cm. é tamén algo coriáceo.
As flores son miúdas (8–15&nbsp;mm de diámetro) con cinco pétalos brancos pequenos; dispostas en acios de 8–25&nbsp;cm que se desenvolven entre os meses de maio e xullo. Son moi recendentes. 
Os froitos é unha drupa de 1&nbsp;cm. aproximadamente, primeiramente verde e despois vermellos. A carabuña é lisa. Finalmente os froitos se tornan negros.ao maduraren no verán. As sementes son espalladas polas aves (papuxas, merlas e tordos).
Reprodúcese tanto sexualmente como clonalmente mediante rebentos de cepa e de raíz e por porbaixas, chegando a conformar cepas de ducias de individuos conectados polo mesmo sistema radical e/ou pólas que nun momento dado tocan o chan e desenvolven raíces. No Arnoia o acereiro mestúrase con sobreiras, carballos, amieiros e salgueiros, nun ecosistema moi rico e en serio perigo polas centrais hidroeléctricas maiormente. Téñense localizado exemplares norío Deva, en Pontevedra, concretamente na zona da desembocadura no río Miño.

A nivel ibérico é unha planta tamén escasa, estimándose a súa poboación en algo máis de 31&nbsp;000 exemplares

Foi introducida e localmente naturalizada en zonas temperadas do norte de Francia, Gran Bretaña, Irlanda, Nova Zelandia e o oeste dos EUA: California, Oregón e Washington.
### Cultivo e usos 
O pau é louro; emprégase na fabricación de mobles macizos, elementos estruturais de calidade. Tamén para talla e escultura, torneados. E en xeral as mesma aplicacións que a madeira de cerdeira. A madeira é moi apreciada en ebanistería, porén a escaseza da especie non permite a súa talla.
Ten tamén un uso ornamental pola fermosura das súas flores e para formar sebes.
O froito é amargo e só comestíbel para as aves, aínda que non se constatou que sexa tóxico.

### Comunidades vexetais asociadas aos acereiros peninsulares 
En xeral, falando de condicións máis mediterráneas que as que atopamos en Galiza, pódese dicir que na súa contorna abunda arbustos de folla perenne e lauroide, como érbedos, acivros, loureiros e vivurnos, xunto a árbores esixentes en humidade, caducifolias e, especialmente, subesclerófilas, coma amieiros, cerquiños, caxigos, castiñeiros, freixos, capudres e pradairos. Tamén abundan uces coma a uz branca (*Erica arborea*), a uz das vasoiras (*Erica scoparia*) e a uz lusitana *Erica lusitanica*.
Porén no sotobosque das formacións de acereiros máis mestas o número de fanerógamas herbáceas e pequenas leñosas é escaso, pola ausencia de luz: *Teucrium scorodonia *, *Carex elata *, *Cistus psilosepalus * (raro) e a xibarda *Ruscus aculeatus *.
É característica, pola contra, a presenza de elementos lianoides (hedra, herba salgueira, *Lonicera etrusca *, boudaña (*Brionia dioica* ) e multitude de fentos, coma o fento común (*Pteridium aquilinum*), o dentabrún (*Osmunda regalis*), fento fero ou fenta (*Blechnum spicant*), *Athyrium filix-foemina*, *Dryopteris filix-mas* e outros.
A respecto da súa bioloxía reprodutiva, trátase dunha especie monoica, que florea a mediados de maio ou xuño e cuxa polinización pode ser entomófila ou non, mais en calquera dos casos predomina a autofecundación. Os froitos maduran a finais do verán ou comezos do outono e son espallados, en parte, polos paxaros , especialmente por papuxas e merlas. Coma contrapunto ao escaso recrutamento por vía sexual, dáse unha intensa reprodución asexual, xa que, como se mencionou antes, os individuos presentan un potencial vexetativo enorme e son capaces de regromaren de cepa tras o ramalleo, a talla, ou incluso despois dun lume forestal. Así, gran parte das poboacións están formadas por exemplares clónicos producidos por porbaixa ou por rebentos de cepa.

## Taxonomía 
*Prunus lusitanica* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum 1: 473*, no ano 1753.. O seu restritivo específico *lusitanica*, refírese a Lusitania, o nome romano para parte da actual área onde se sitúa Portugal. 
O nome galego acereiro (en portugués *azereiro*)viría do latín serodio *cereseum*, este do lat. *cerăsus*, e este do grego. *κερασός*, o mesmo que o termo cerdeira ou cereixa; pola súa semellanza con esta especie, e non deixar de ser un *Prunus* subxénero **Cerasaus**, que produce unha especie de cereixas.

;Variedades: 
Acéptanse tres subespecies en función de caracteres morfolóxicos que cómpre revisar:
* '''*Prunus lusitanica* subesp. *lusitanica***. Europa continental e Marrocos.
* ***Prunus lusitanica* subesp. *azorica*** (Mouill.) Franco. Illas dos Azores.
* ***Prunus lusitanica* subesp. *hixa*'* (Willd.) Franco. Illas Canarias e Illa de Madeira.

;Sinonimia:
* *Cerasus lusitanica (L.) Dum. Cours.
* *Laurocerasus lusitanica subsp. hixa (Willd.) Kunk.
* *Laurocerasus lusitanica (L.) M. Roem.
* *Padus eglandulosa Moench
* *Padus lusitanica (L.) Mill.
* *Prunus hixa Willd
* *Prunus sempervirens Salisb.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Catálogo galego de especies ameazadas
### Ligazóns externas 
* Web de Ríos Galegos con información desta especie