Caloris Planitia

**Caloris Planitia**, (ou *Cunca de Caloris*) é un gran cráter de impacto do planeta Mercurio, duns 1.550&nbsp;km de diámetro, o cal fai del un dos cráteres máis grandes do Sistema Solar. Caloris en latín significa *calor*, e o cráter recibiu este *alcume* por que o Sol apunta case directamente sobre a planitia cada dúas veces que Mercurio pasa polo seu perihelio. O cráter foi descuberto no ano 1974, e está rodeado por un sistema de aneis montañosos duns 2&nbsp;km de altitude.

## Aparencia 
[miniatura|left|A primeira imaxe da sonda [Messenger (sonda espacial)|MESSENGER da parte de Mercurio que non fora vista pola sonda Mariner 10, imaxe tomada a unha distancia duns 27.000 km, a imaxe está recortada para realza-la zona de Caloris. É moi difícil discerni-lo bordo do cráter cando o Sol está directamente sobre o cráter, xa que non se xeran sombras.]]

A Caloris Planitia foi descuberta grazas ás imaxes feitas pola sonda Mariner 10 en 1974. O cráter foi localizado no terminador -a liña divisoria entre os hemisferios diúrno e nocturno no momento en que a sonda pasaba, así pois, a metade do cráter non puido ser fotografado. Máis tarde, o 15 de xaneiro de 2008, unha das primeiras fotos do planeta tomada pola sonda Messenger revelou o cráter na súa totalidade.

miniatura|left|Comparación entre o tamaño inicial estimado de Caloris Planitia (en amarelo) e a estimación baseada nas novas imaxes achegadas pola sonda MESSENGER (en azul).
Ó cráter foi inicialmente estimado nun diámetro duns 1.300&nbsp;km, aínda que esta estimación foi incrementada ata os 1.550&nbsp;km, baseándose en fotos posteriores tomadas pola sonda MESSENGER.

## Formación 
Estimouse que o corpo do impacto debería ter coma mínimo 100&nbsp;km de diámetro.

Os corpos do interior do sistema solar experimentaron un intenso bombardeo de grandes corpos rochosos durante máis ou menos os primeiros mil millóns de anos da vida do Sistema Solar. O impacto que creou Caloris Planitia debeu ocorrer moi ó final deste período, por que hai moi poucos cráteres no chan de Caloris que poidan ser comparados en tamaño cós cráteres de rexións limítrofes ó propio cráter. Pénsase que cuncas semellantes da Lúa coma Mare Imbrium e Mare Orientale, se formaron máis ou menos ó mesmo tempo, indicando posiblemente o fin do punto álxido dos grandes impactos durante o período de intenso bombardeo que tivo lugar durante os primeiros tempos do Sistema Solar. Baseándose nas fotografías tomadas pola sonda MESSENGER, a idade de Caloris foi estimada en 3.800-3.900 millóns de anos. Coma alternativa, tamén se suxeriu que estes terreos son a consecuencia da converxencia do material expulsado durante o impacto nas antípodas do cráter. Tamén se pensa que este impacto serviu coma detonante dunha actividade volcánica, que deu coma resultado a formación de suaves chairas. Ó redor de Caloris Planitia existen unha serie de formacións xeolóxicas que se pensa que foron producidas polo material expulsado tralo impacto, estas formacións reciben o nome colectivo de Grupo Caloris.

## Emisións de gas 
Mercurio ten unha atmosfera moi tenue e temporal, que contén pequenas cantidades de hidróxeno e helio capturado do vento solar, así coma elementos máis pesados​​, coma o sodio e o potasio. Pénsase que estes últimos elementos son orixinarios do interior do planeta, sendo expulsados de debaixo da codia do planeta grazas ó impacto que formou Caloris. Descubriuse que a conca de Caloris é unha fonte significativa de sodio e de potasio, e as fracturas creadas polo impacto terían facilitado a liberación de gases do interior do planeta. As *Terras Caóticas* tamén serían unha fonte destes gases.

## Notas