Autoorganización

[miniatura|220px|[Autómata celular xerado mediante a "regra 30", de Stephen Wolfram]]

A **autoorganización** é un fenómeno de adquisición crecente de orde nun proceso no que a organización interna dun sistema, xeralmente aberto, aumenta de complexidade sen ser guiada por ningún axente externo. Normalmente, os sistemas autoorganizados exhiben propiedades emerxentes.

A autoorganización significa polo tanto unha evolución contraria ao aumento da entropía, necesitando unha disipación de enerxía que servirá para manter tal organización interna.

A autoorganización é obxecto de estudo interdisciplinar, pois é unha propiedade característica dos sistemas complexos, xa sexan estes matemáticos, físicos, químicos, biolóxicos, sociais ou económicos.

## Historia da idea 
Os antigos atomistas creron xa que, dadas unhas condicións espaciais e temporais suficientes, a autoorganización da materia había aparecido como un produto natural necesario. Aristóteles engadiu as causalidades formal e final para explicar as formas nas que, de xeito recorrente, se organiza a materia no mundo natural. A introdución dunha intelixencia divina a partir da escolástica para dar conta das formas naturais fixo practicamente desaparecer ás teorías de corte inmanentista ata o século XIX. A Naturphilosophie, partindo de certas pasaxes da *Crítica do Xuízo* de Kant volveu falar das "leis universais da forma". As súas ideas caeron en desuso ata os albores do século XX, coa obra de D'Arcy Wentworth Thompson.

O termo "autoorganización" foi introducido por vez primeira por Immanuel Kant na Crítica do xuízo e recuperada en 1947 por parte do psiquiatra e enxeñeiro W. Ross Ashby. O concepto foi axiña utilizado polos cibernetistas Heinz von Foerster, Gordon Pask, Stafford Beer e o propio Norbert Wiener, na segunda edición da súa "Cybernetics: or Control and Communication in the Animal and the Machine" (MIT Press 1961). O concepto de "auto-organización" foi adoptado por todos aqueles asociados á teoría de sistemas na década dos 60, pero non se converteu nun lugar científico común ata a súa adopción por parte dos físicos e, en xeral, dos investigadores de sistemas complexos nas décadas dos setenta e oitenta.

## Exemplos de autoorganización 
### Autoorganización biolóxica 
miniatura|dereita|Filotaxe de follas opostas
* Desde o traballo de Turing, a filotaxe converteuse nun exemplo clásico de patrón resultante dun proceso autoorganizativo.

### Autoorganización política 
* A política do directo pon énfase en que as solucións en cuestións éticas, económicas, tecnolóxicas etc., deben partir dos propios interesados e/ou afectados por internalidades dun asunto, e ter en consideración primordial as relacións humanas directas e as persoas en concreto, creando así mecanismos de interacción directa, que son a base do anarquismo, o cal busca que as persoas obteñan poder directo sobre a súa vida.

Cun desenvolvemento das diversas relacións humanas dos seres individuais e colectivos de forma autónoma, é dicir desenvolvendo pola súa propia conta (directamente) o seu potencial de determinación, asociación etc., carecen da necesidade de factores de dirección externa aos interesados.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Propiedades emerxentes
* Sistema complexo
* Complexidade biolóxica
* Estigmerxia
* Anarquismo