Motín junker

O '*Motín *junker'''* foi un levantamento errado de certos cadetes (*junker*) de Petrogrado o  contra o novo Goberno bolxevique (Consello de Comisarios do Pobo) xurdido do Segundo Congreso Nacional dos Soviets.

O alzamento foi preparado polo comité central do Partido Social-Revolucionario (PSR) e apoiado polo Comité para a Salvación da Patria. Debilitadas as forzas bolxeviques polo ataque de Kerenskii contra Petrogrado, que obrigou aos bolxeviques a enviar ás súas mellores unidades ao sur da cidade, os confabulados conseguiron tomar nun primeiro momento o control de certos puntos estratéxicos. Incapaces de lograr o apoio dos rexementos cosacos da capital, quedaron pronto sitiados en diversos edificios que as forzas leais ao Goberno bolxeviques acabaron por tomar.

## Preparativos 
Tras perder o apoio das unidades militares da capital e dos traballadores para opoñerse ao novo Goberno de Lenin, o comité central do Partido Social-Revolucionario viuse obrigado a solicitar a axuda dos cadetes e cosacos da cidade, a pesar das supostas escasas simpatías destes polos socialistas. Os *junker'' eran cadetes de orixe burgués e aristócrata, nacionalistas rusos. Divididos na súa actitude cara a Revolución de Febreiro, rexeitaban a de outubro.

Entre os políticos da capital, os antigos ministros menxeviques, recentemente liberados, comezaron a axitar aos funcionarios contra o novo Goberno, alentando as folgas; a presidencia do disolto Preparlamento fixo un chamamento para derrocalo. Pola súa parte, os tres rexementos cosacos acuartelados na capital mostrábanse, a pesar das simpatías dos seus mandos, contrarios a opoñerse ao novo Goberno e desexosos de regresar aos seus fogares no Don.

[O coronel [Georgi Polkovnikov, desacreditado xefe do distrito militar de Petrogrado que non lograra desbaratar a Revolución de Outubro, recibiu o mando do levantamento dos dirixentes socialrevolucionarios.|miniatura|esquerda]]

A comisión militar socialrevolucionaria convenceuse de que só podía contar co apoio dos cadetes para os seus plans de oposición armada ao novo Goberno. Partes dalgunhas das unidades militares da capital e, en especial, algúns oficiais, parecían favorecelos.

No último momento, o membro do comité central do PSR encargado dos preparativos, Abraham Gotz, anunciou que a operación pasaba a mans do desacreditado antigo comandante do distrito militar de Petrogrado, o coronel Polkovnikov, o alzamento coa marcha sobre a capital de Kerenskii fracasou cando Gotz e Vladimir Zenzinov foron arrestados e case linchados polos mariñeiros na Estación do Báltico. Estes pretendían participar na delegación da capital que se trasladou a Gatchina a negociar a fin dos combates.

Polkovnikov contaba cuns oitocentos trinta homes, trescentos deles cadetes desarmados da Escola de Infantaría Pavlov, e carecía de artillaría. Os conspiradores contaban con lograr a vitoria grazas ao elemento sorpresa e ao debilitamento militar dos bolxeviques, que enviaran as súas mellores tropas a tratar de frear o avance de Kerenskii. Mentres, os cadetes das academias Vladimir e Pavlov que debía mandar aos cadetes da Academia Militar Vladimir, foi detido Os documentos que levaba encima leváronse de inmediato ás autoridades soviéticas, segundo o plan trazado. Algúns socialrevolucionarios anunciaron entón que os bolxeviques estaban reducidos ao Instituto Smolny e á Fortaleza, co obxectivo de favorecer a rebelión.

[Cosaco do Rexemento de Gardas. A falta de apoio ao levantamento dos rexementos cosacos acuartelados na capital debilitouno notablemente e facilitou o seu esmagamento polas novas autoridades [bolxeviques.|miniatura|esquerda]]

Pola súa banda, algúns veteranos feridos ao mando do coronel Kuropatkin dirixíronse á Academia Militar Vladimir para colaborar no desarme dos soldados e axudar aos cadetes da mesma na acción contra a Fortaleza da capital. Ao final do día, uns dez mil gardas vermellos enfrontábanse aos centos de cadetes alzados. A comisión militar revolucionaria bolxevique puido illar os focos rebeldes: a Academia Vladimir quedou rodeada pouco logo da chegada do coronel Kuropatkin. A Academia de Enxeñeiros depuxo as armas cando quedou claro que o alzamento fracasara. Polkovnikov ordenou a rendición e pola tarde os bolxeviques tomaban os últimos redutos dos alzados. Os bolxeviques, pola súa banda, habendo logrado o control da cidade e esmagado o levantamento, puideron entón concentrar as súas forzas na derrota das tropas de Kerenskii próximas á capital. Os enfrontamentos causaron máis mortos –uns douscentos– que os que se produciron durante o asalto ao Palacio de Inverno poucos días antes durante a Revolución de Outubro. Producíronse ademais algúns casos de brutalidade contra os cadetes rendidos e as tropas gobernamentais lincharon a algúns ou tiráronos dos tellados, aínda que Antonov-Ovseenko logrou salvar a vida daqueles que o detiveron ao comezo da rebelión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*