open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Club Natación Boiro

O **Club Natación de Boiro** é un club galego fundado no ano 2007 na vila de Boiro co obxectivo de impulsar e fomentar a natación e o tríatlon no concello de Boiro e na comarca de Barbanza.

## Notas
Adam Pecháček

**Adam Pecháček**, nado o 19 de febreiro de 1995 en Brisbane, é un xogador checo de baloncesto profesional que xoga no Albacete Basket da Liga LEB Ouro.

## Traxectoria profesional 
En agosto de 2016, Pecháček asinou un contrato de dúas tempadas co Obradoiro CAB da Liga ACB.

O 11 de agosto de 2022, Pecháček asinou por unha tempada co Albacete Basket da Liga LEB Ouro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en FIBA.com
Club Natación Arzúa

O **Club Natación de Arzúa** é un club galego fundado no ano 2004 na vila de Arzúa como resposta á inquietude de pais, nais e nadadores/as arzuáns xudxidos a raíz da construción dunha piscina climatizada municipal.
Entre os nadadores máis coñecidos que saíron deste club están Óscar Pereiro e Carla Carrón. Nestes momentos o club atópase na segunda división da liga da Federación Galega de Natación, con varios nadadores/as de gran calidade a título individual.

## Notas
Club Natación Ciudad de Santiago

O **Club Deportivo Natación Cidade de Santiago** é un club de natación en Santiago de Compostela, España.

## Historia
esquerda|miniatura|209x209px|Escudo antigo do club.
Fundouse o 15 de xullo de 2010, co fin de darlle á xuventude da comarca e cidade compostelá a posibildade de practicar a natación. O CDN ten sede na piscina de Santa Isabel e sucede ao xa desaparecido Club Natación Santiago. 

Tivo como patrocinador a Aceites Abril; e actualmente a DOP Arzúa-Ulloa, que como se pode observar nas súas redes sociais, está involucrada no mundo de natación en Galicia; e como provedores tivo a Joma e Luanvi. Actualmente se descoñece o seu provedor.

Ao remate da tempada 2024-25, o equipo absoluto ascendeu de Primeira División Galega á División de Honra, segundos na clasificación. 

## Actualidade 
O capitán da plantilla é Tomás Rey, os delegados do club son pais dos nadadores que se ofrecen para axudar na organización e as competicións.

Actualmente Rioseco non exerce como presidente, senón que as súas funcións lévanas a cabo os adestradores e os delegados.

O club milita na División de Honra categoría absoluta de Galicia. Destaca o equipo de categoría máster que foi nomeado o mellor de Galicia.

Debido ás obras para reformar o Polideportivo de Santa Isabel, O club tivo que buscar alternativas para poder continuar os adestramentos. Actualmente lévanse a cabo nas piscinas de Peleteiro, Ramallosa, a USC e Multiusos de Sar.

## Plusmarquistas do Club 
Datos dispoñibles na páxina web do club: Ligazón

## Notas
Piscina municipal de Santa Isabel

A **piscina de Santa Isabel** e unha piscina municipal que se atopa en Santiago de Compostela. Inaugurouse no ano 1988 e que forma parte do recinto deportivo do Pavillón Municipal de Santa Isabel. No mesmo ano da inuguración da piscina celebráronse nela tres competicións destacadas, en febreiro o Campionato Galego de Inverno de Natación, o Torneo das 4 Nacións, (coa participación de España, Portugal, Grecia e Austria); e os días 14 e 15 de maio de 1988, a IV edición dos Campionatos Interautonómicos de Natación. A piscina é cuberta e as súas dimensións son de 25 x 12 metros, tendo 8 rúas delimitadas. Nesta piscina teñen base o Club Natación Ciudad de Santiago e o Club Waterpolo Santiago.
## Notas
Pirola (homónimos)

En lingua galega e portuguesa, **pirola** é un nome común e vulgar para o **pene**, órgano sexual masculino.

**Pirola** tamén pode referirse a:

### Astronomía 
* **1082 Pirola**, un asteroide das rexións exteriores do cinto de asteroides.

### Botánica 
* **Pyrola**, plantas herbáceas perennes da subfamilia *Pyroloideae,* da familia *Ericaceae. **Pyroloideae*** foi tratada como unha familia separada, ***Pyrolaceae***. O nome xenérico deriva do latín e significa "pequena pera", en referencia á forma das follas.'**
* En particular, **pirola** é nome común para a **carroucha de umbela** e a ***pyrola minor*'.''

### Medicina 
* **Pirola (COVID-19)**, variante da COVID-19 detectada e nomeada en agosto de 2023.

### Persoas 
* **Pirola** (apelido), apelido de orixe italiana.
** **Araldo Pirola** (n. 1928), futbolista italiano
** **Giovanni Pirola** (n. 1946), futbolista italiano
** **Lorenzo Pirola** (n. 2002), futbolista italiano
** **Carlo Pirola** (músico), compositor italiano
** **Carlo Pirola** (profesor), profesor do Politécnico de Milán

## Véxase tamén 
* Pérola 
* Pirolusita 
* Pyrolobus
Ramón Legrande

**Ramón Legrande Fuentes**, nado en Santiago de Compostela o 20 de decembro de 1847 e finado na mesma cidade o 27 de agosto de 1882, foi un pintor, debuxante e profesor galego.

## Traxectoria 
Na Exposición Rexional Galega celebrada na súa cidade natal en 1875 presentou, en tinta chinesa, un retrato de Pío IX e outro de frei Rafael de Vélez, arcebispo de Santiago; ao óleo *Una Dolorosa* e *Una flor*; á augaforte unha *Alegoría de Galicia*, e picado en papel cun cortaplumas o *Retrato de D. Vicente Valderrama*. Na Exposición de Pontevedra de 1880 figurou seu un *Retrato de D. Antonio Romero Ortiz*, ao lapis. Consagrado ao ensino do debuxo na Real Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago e en varios colexios particulares, careceu de tempo para executar obras de grande empeño, agás unha que enviou á Escola dantesca de Milán, pola que acadou unha medalla de ouro.

Finou de diabetes aos 34 anos de idade, na súa cidade natal

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Carla Carrón

**Carla Carrón Muiña**, nada o 2 de xullo de 2005, é unha nadadora galega, especialista no estilo libre.

## Traxectoria
Gañou unha medalla de bronce no Campionato Mundial Júnior de Natación de 2022, na proba de 800 m libre.

## Notas
Xenadio de Marsella

**Xenadio** (en latín *Gennadius* ) foi un presbítero de Marsella que viviu a finais do século V.
## Traxectoria 
Coñécese como autor dunha obra titulada *De Viris Illustribus*, cun centenar de biografías de escritores eclesiásticos que vai do 392 ao 495, continuación do tratado de Xerome de Estridón que leva o mesmo título. Todo o que se sabe del dío el mesmo, e incluíuno no colofón desta obra, que comeza: *Ego Gennadius, Massiliae presbítero...* Fala de que escribiu unha obra contra as herexías en oito libros, outra contra Nestorio en seis libros, contra Pelaxio en tres libros, un tratado sobre o milenarismo e sobre a *Apocalipse* de Xoán.

Morreu en 496. Escribiu outras obras que non se conservaron salvo a *Epistola de Fide mea*, tamén chamada *Libellus de Ecclesiasticis Dogmatibus*, que antes se atribuía a Agostiño de Hipona. Por unha lectura atenta das súas obras parece que, a pesar de ser considerado un defensor da ortodoxia, tivo unha tendencia ao semipelaxianismo.

## Notas
Crates de Atenas (poeta)

**Crates de Atenas** (en grego antigo Κράτης) foi un poeta cómico grego da comedia antiga.
## Traxectoria 
Foi un contemporáneo un pouco máis novo de Cratino de Atenas e foi actor nas súas comedias antes de que el mesmo comezase a escribilas, segundo Dióxenes Laercio. Floreceu despois do -449 e segundo Aristófanes morreu antes do -424. Tamén di que foi un dos escritores máis importantes da xeración anterior á súa, e que as súas comedias eran educadas e enxeñosas. Segundo outras fontes, buscou a alegría e a diversión nas súas obras, e mesmo introduciu personaxes borrachos na escena. O seu exemplo foi seguido por autores posteriores, e para os poetas da comedia nova era unha práctica habitual. Aristóteles di na *Poética* que foi o primeiro cómico ateniense que abandonou o estilo iámbico e compuxo obras de teatro cunha trama coherente, seguindo o estilo dos poetas cómicos sicilianos.

Hai moita confusión sobre os títulos e obras de Crates. *Suídas* mestura dous autores co nome de Crates, e fai deles un só. Outros gramáticos din que escribiu sete ou oito comedias, pero os títulos que se lle poden atribuír son catorce:

*  ('Geitones', Veciños).
*  ('Dionisos', Dioniso).
*  ('Heroes' Herois).
*  ('Theria').
*  ('Thesauros' Tesouro).
*   ('Lamia' Lamia).
*  ('Metoikoi' Metecos).
*  ('Ornices' Paxaros).
*  ('Paidiai' Nenos, Rapaces).
*  ('Pedetai' Cadeas).
*  ('Retores' Coñecidos, Célebres).
*  ('Samioi' de Samos).
*  ('Tolmai' Valentes).
* 1. ('Filargyros' amante do diñeiro).

1. de adscrición incerta.

Estes oito poderían ser obra súa:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

O estilo e a linguaxe de Crates son sinxelos e elegantes, con poucas palabras eruditas e sen construcións elaboradas. Emprega unha peculiaridade métrica moi rara, xa que coloca un final en espondeo nun tetrámetro anapéstico.

## Notas
Club Fluvial de Lugo

O **Club Fluvial de Lugo** é un club deportivo galego con base na cidade de Lugo, no que se practican deportes como o piragüismo, a natación ou o tríatlon. Atópase a uns 500 metros da Ponte Vella de Lugo e das Termas Romanas, por onde pasa o Camiño Primitivo. Desde o 2002, a contorna onde se atopa o C.Fluvial é Reserva da Biosfera e goza de especial protección. O club chegou a contar con máis de 22.000 beneficiarios, o que supón un cuarto da poboación da cidade de Lugo. No 2023 conta cuns 17 000 socios, o que fai que sexa unha das sociedades con máis socios de Galicia.

## Historia 
O club nace o 29 de setembro do ano 1935, cando se creou o *Centro de Iniciativas y Turismo*, aínda que non sería até abril do ano 1957 cando adquiriría o nome actual. O piragüismo foi o primeiro deporte que se practicou no C. Fluvial, o que o converte no club galego máis antigo en practicalo e un dos tres máis antigos de España.

## Notas
Ponte Tatara

A  é unha ponte atirantada que forma parte da autoestrada de Nishiseto, comunmente coñecida como Shimanami Kaidō しまなみ海道. A vía rápida é unha serie de estradas e pontes que é unha das tres rutas do Proxecto Ponte Honshū-Shikoku que conecta as illas de Honshū e Shikoku polo Mar Interior de Seto, Xapón. A ponte Kurushima-Kaikyō está na mesma ruta.

A ponte, inaugurada o 1 de maio de 1999, circula por dous carrís en cada sentido e ten carrís adicionais para bicicletas, motos e peóns.

## Lonxitude 
A ponte ten unha luz central de . Desde 2010, ten o terceiro tramo principal máis longo de calquera ponte atirantada despois da ponte de Sutong (río Yangtzé, China) e a ponte Rusky (Vladivostok, Rusia) e é a cuarta ponte de tirantes máis longa do mundo, despois das anteriores e da ponte Jiaxing-Shaoxing.

## Deseño 
A ponte Tatara foi orixinalmente planeada como ponte colgante en 1973. En 1989, o deseño cambiouse a unha ponte atirantada coa mesma luz. Ao construír unha ponte atirantada non sería necesaria unha gran escavación para un ancoraxe, co que se diminuiría o impacto ambiental na zona circundante. As torres de aceiro miden  de alto e con forma de Y invertido. Os vanos laterais son  e  respectivamente, e tamén hai tres tramos de cable moi pequenos.

## Construción 
A construción da ponte levou algo máis de seis anos e realizouse sen accidentes. Moitos avances tecnolóxicos formaron parte do deseño e probas da ponte.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Ponte
* Ponte de tirantes

### Ligazóns externas 
* Ponte Tatara en Honshū Shikoku Bridge Authority
* Tatara Bridge en *Structurae*
Ponte da Illa de Arousa

A **ponte da Illa de Arousa** é unha ponte de trabe de caixa que conecta a Arousa  e a costa da comarca do Salnés. Foi inaugurada o 14 de setembro de 1985, sendo daquela unha das obras máis destacadas da enxeñaría civil na súa época. Proxectouse unha reforma en 2007.  

## Historia 
A necesidade dunha ponte foi reivindicada durante moitos anos pola veciñanza. En 1952 estableceuse unha comisión veciñal demandando non só a edificación da ponte, senón tamén a electricidade en condicións e o recoñecemento como concello propio. 

En 1979 a comunidade organizou  a Festa Pro Ponte para reivindicar a construción da infraestrutura. O logotipo do evento, reproducido nun mural e en bolsas de tea e camisetas, representaba unha ponte atirantada.
A construción da ponte orzamentouse en 1500 millóns de pesetas.

No momento da inauguración a illa de Arousa pertencía ao concello de Vilanova de Arousa. A metade da infraestrutura corresponde hoxe ao concello da Illa de Arousa e a outra metade a Vilanova. O alumeado da ponte foi obxecto de polémica en varias ocasións, xa que o concello de Vilanova mantiña as luces apagadas ao considerar que non era responsábel da infraestrutura.
A estrutura ten unha trabe continua composta por 38 vaos de cincuenta metros de luz cada un e outros dous vaos nos extremos de corenta metros. A ponte foi deseñada en forma de curva, sendo o seu raio de 2,5 km. A altura dos elementos verticais que sosteñen a estrutura varía entre 3,5 e 12 metros.
Un elemento fundamental na construción son os pilotes, encargados de soportar o peso da estrutura. Estes pilotes alcanzan profundidades de até 40 metros. Aínda que o calado da Ría de Arousa nesa zona é moito menor, coas prospeccións houbo que salvar uns achados de correntes subterráneas de auga doce.
## Reparación 
miniatura|Ponte desde a praia do Vao, na illa de Arousa.
miniatura|Ponte da illa de Arousa desde O Terrón, Vilanova.
Ao longo dos anos, houbo diversas melloras na ponte. Unha das reformas máis notables foi en 2011, cando se introduciu iluminación propia na estrutura. As reparacións proxectadas para a ponte aseguraran que comece "desde cero" en termos de durabilidade e capacidade de carga, é dicir, uns 50 anos máis dentro dun sistema de inspección e mantemento que permita observar o comportamento da estrutura. Interviuse para inxectar na trabe caixón e saneamento dos metais corroídos na parte inferior do caixón, zona de pilastras, estribos e pasarelas contiguas, reparáronse estas zonas antes da introdución de ánodos de sacrificio para evitar a corrosión futura, coa instalación dunha malla de cinc e un morteiro no espazo entre a cara e un molde de fibra de vidro, pintáronse as caras externas da ponte con pintura impermeable baseada en cloruro, que permite a drenaxe de vapores internos de auga, mellorando a resistencia do formigón e pintouse o interior da trabe caixón.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ponte
* Ponte de trabes de caixa
* A Arousa 
* A Illa de Arousa

### Ligazóns externas 
* Video de construción da ponte da Illa de Arousa. Ferrovial 1985 - YouTube
Naisten SM-sarja 2011-2012

A **tempada 2011-2012 da Naisten SM-sarja** foi a 30ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia. Nesta edición participaron un total de nove equipos.

Ao finalizar a tempada as Kärpät de Oulu alzaron o primeiro campionato da súa historia logo de derrotar nas finais (3-0) ao Ilves de Tampere, que finalizara a liga regular na primeira posición. Pola súa banda as xogadoras do HPK de Hämeenlinna conseguiron a medalla de bronce logo de derrotar ás Blues (2-4) no partido pola terceira posición.

## Equipos participantes 
Na tempada 2011-12 tomaron parte na competición un total de nove equipos. Por rexións, a única que contou con máis dun representante foi as rexión de Uusimaa, con dous (Blues e LoKV), o resto de equipos eran das rexións de Finlandia Central, Finlandia Propia, Ostrobotnia do Sur, Ostrobotnia do Norte, Savonia do Norte, Tavastia Propia e Pirkanmaa. Seis dos equipos participantes compartían os seus nomes con equipos profesionais masculinos da Liiga (Blues, HPK, Ilves, JYP, KalPa e Kärpät).

## Rolda preliminar 
## Grupo final 
## *Play-offs* 
## Equipo campión 
O equipo das Kärpät que conquistou o campionato finlandés feminino na tempada 2011-12 estivo integrado polas seguintes xogadoras:

## Serie de clasificación 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da Naisten Liiga
Estribo (homónimos)

O termo **estribo** pode referirse aos seguintes significados:

## Mobilidade 
* **Estribo** como peza para facilitar a montaxe do cabalo ou motocicleta na súa sela.
* Por extensión, chanzo ou peza de acceso para subir e baixar en certos vehículos como camións ou autobuses.

## Construción 
* **Estribo (arquitectura)**, contraforte, elemento vertical, perpendicular aos muros para contrarrestar os pulos.
* **Estribo (construción)**, designa a estrutura que une os extremos dunha ponte ou viaduto cos terrapléns de acceso.
* **Estribo (enxeñaría)**, parte do reforzo en vigas de formigón armado, usado para resistir esforzos de cizallamento e torsión.

## Anatomía 
* **Estribo (anatomía)** como óso do aparello auditivo.
* **Músculo do estribo**

## Notas
Pasaporte Nansen

O **pasaporte Nansen** era un documento de identidade destinado a servir como documento de viaxe, expedido aos refuxiados de acordo coas disposicións dos instrumentos anteriores á guerra.

As cédulas ou tarxetas de identidade foron deseñadas por Fridtjof Nansen en 1922, como parte dos seus esforzos para facer fronte ao problema dos desprazados que xurdiu como consecuencia dos distintos conflitos armados do século XX (especialmente antes e despois da Primeira guerra mundial). Como resultado, Nansen foi nomeado Alto Comisionado para os Refuxiados da Sociedade de Nacións, e foi un factor que contribuíu á súa recepción do Premio Nobel da Paz.

## Fondo 
O problema dos desprazados como consecuencia dos distintos episodios bélicos entre as nacións é tan antigo como a propia humanidade. Porén, recoñece os seus antecedentes máis próximos nas guerras balcánicas e a explosión radical dos seus efectos tras a revolución rusa e o fracaso da contraofensiva das forzas pro-zaristas en 1917.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados (ACNUR)
Ponte de trabe

[miniatura|250px|Exemplo dunha ponte de trabe: unha pasarela con vigas sobre un regato en [Dordoña, Francia.]]
A **pontes de viga**, **ponte de vigas**, **ponte de trabe** ou **ponte de trabes** son as formas estruturais máis sinxelas para as luces das pontes apoiadas por un estribo ou un piar en cada extremo. Non se transfiren momentos ao longo do soporte, polo que o seu tipo estrutural coñécese como *simplemente apoiado*.

## Material 
As pontes deseñadas para infraestruturas modernas adoitan estar construídas de aceiro ou formigón armado, ou unha combinación de ambos. Os elementos de formigón poden ser armados, pretensados ou postesados. Tales pontes modernas poden incluír vigas de placas,  vigas de caixa, e todo tipo de pontes de vigas.

## Tipoloxías e estrutura 
A ponte de vigas máis sinxela pode ser un tronco (ponte de troncos), unha táboa de madeira ou unha  de pedra (ver pontella, pontillón ou ponte de batea) posta sobre un regato.

Os tipos de construción poderían incluír moitas vigas lado a lado cunha cuberta na parte superior delas, ata unha viga principal a cada lado que apoia unha cuberta entre elas. As vigas principais poden ser vigas en I, cerchas ou vigas de caixa. Poden ser a medias (*half-through*) ou arriostradas na parte superior para crear unha ponte de paso.
Debido a que non se transfiren momentos, o pulo (como procedente dunha ponte de arco) non se pode acomodar, o que leva a deseños innovadores, como cerchas lenticulares e arcos tesados de corda, que conteñen as forzas horizontais dentro da superestrutura.

As pontes de vigas non se limitan a un único tramo. Algúns viadutos, como a ponte de Feiyunjiang na China, teñen varias luces simplemente apoiadas en piares. Isto oponse aos viadutos que utilizan vaos continuos sobre os piares.

As pontes de vigas adoitan usarse só para distancias relativamente curtas porque, a diferenza doutras pontes, non teñen apoios incorporados. Os únicos apoios son proporcionados por piares. Canto máis afastados sexan os seus soportes, máis débil se fai unha ponte de vigas. Como resultado, as pontes de vigas raramente abranguen máis de 80 metros (250 pés). Isto non significa que as pontes de vigas non se utilicen para atravesar grandes distancias; só significa que hai que unir unha serie de pontes de vigas, creando o que se coñece como luz ou van continuos.

## Notas 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ponte
* Ponte de trabes de caixa
Tlapitzalli

Un **tlapitzalli** é un instrumento musical de vento coñecido polas culturas de Mesoamérica (inclúe partes de México, Guatemala, Belize etc.), particularmente os aztecas. Adoita ter forma de frauta, pero tamén poden ser máis anchas como as ocarinas. 

Está feito xeralmente de barro ou madeira, decorado con motivos naturais ou debuxos de divindades aztecas. Os tlapitzalli poderían dividirse en compartimentos, xa que se atopou un tlapitzalli con até catro cámaras. Ademais, "tlapitzalli" era unha forma de chamar ao caracol que se usaba como corneta nas cerimonias e batallas mexicas.

Hoxe segue usándose no Estado de México.

## Uso 
O tlapitzalli era un instrumento común nas orquestras mexicas, ademais de ser usado para sinalar o inicio dunha batalla.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Instrumento de vento
* Instrumento de vento-madeira
* Instrumento de vento-metal
* Música de México
* Ocarina
* Tzililitli

### Ligazóns externas 
* https://web.archive.org/web/20160622181427/http://www.tlapitzalli.com/rvelaz.geo/spanish.html
Chililitli

O **chililitli**, **caililiztli** ou **tzililitli** é un instrumento de percusión de orixe azteca. É un disco de cobre que se golpea cun martelo de madeira ou metal. 

É mencionado por Fernando de Alva Ixtlilxóchitl, quen escribiu o códice *Historia de la nación chichimeca* (de título e temática similar ao *Historia Tolteca-Chichimeca*) que mostra rituais e instrumentos musicais, como neste fragmento:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tlapitzalli
* Chichimeca

### Bibliografía 
* Stevenson, Robert (1968) *Música no territorio azteca e inca*.
Xun

**Xun** pode referirse a:

## China 
Nota: en Wade–Giles, Xun é romanizado ***Hsün***

* Xun (apelido) (荀), apelido chinés
* Xun Fangying, tenista chinesa
* Xun (instrumento), frauta chinesa feita de barro ou cerámica
* Xun, condado de Hequ (巡镇), cidade do condado de Hequ, Shanxi, China
* Condado de Xun (浚县), Henan, China

## Outros 
* Lingua xun, nome de varias linguas khoisan do sur de África

## Véxase tamén 
* Pobo !Kung, do suroeste de África
* Os xionitas, tamén coñecidos como hunni, foron un pobo de Asia Central que falaba unha lingua iraniana
Paris Adot

**Paris Alejandro Adot Barandiaran**, nado en Pamplona o 26 de febreiro de 1990, é un futbolista español que xoga de defensa no Algeciras, da Primeira Federación

## Traxectoria 
Formado nas categorías inferiores da SD Lagunak, debutou co primeiro equipo deste club na tempada 2009/10, en Rexional Preferente. Na tempada 2010/11 fichou polo Cádiz para xogar co seu filial, o Cádiz B, na Terceira División. A continuación volveu a Navarra e pasou polo Mutilvera, o Izarra e o Osasuna Promesas.

Na tempada 2015/16 xogou no Tudelano, co que disputou 40 partidos, todos eles como titular, e marcou cinco goles. Xogou a promoción de ascenso a Segunda, caendo diante do Hércules. En xullo de 2016 asinou co Real Murcia, onde xogou media tempada ata que en xaneiro de 2017 rescindiu o seu contrato e fichou polo Sabadell. 

En xuño de 2017 fichou polo Mirandés, do Grupo II da Segunda División B. Titular indiscutible durante os seguintes dous anos, proclamouse campión do seu grupo na súa primeira campaña, con con Pablo Alfaro como adestrador, pero non puido ascender, ao caer na promoción. Si o conseguiu na seguinte campaña, con Borja Jiménez no banco, proclamándose tamén campión da Copa Federación.

Tras lograr o ascenso deixou Miranda de Ebro e aceptou a oferta do Alcorcón, co que debutou na Segunda División. Disputou 27 partidos co equipo da Comunidade de Madrid, co que obtivo o décimo posto na liga. En 2020 rescindiu o seu contrato e fichou pola Ponferradina, da mesma categoría. Militou durante os seguintes tres anos no club do Bierzo, xogando un total de 108 partidos oficiais, case todos como titular. Na súa terceira campaña o equipo descendeu á Primeira División RFEF.

En xuño fichou polo Deportivo da Coruña, que pagou a súa cláusula de rescisión. Comezou o campionato da Primeira Federación alternando no lateral dereito con Ximo Navarro e afianzouse como titular grazas aos continuos problemas físicos deste. Con todo, lonxe de cumprir as expectativas, trala recuperación de Ximo quedou relegado á suplencia e completou a campaña cun total de 28 encontros, 20 deles saíndo dende o inicio. O equipo proclamouse campión da categoría e logrou o ascenso á Segunda División.

## Palmarés 
;Mirandés
* **Segunda División B (1):** 2017/18.
* **Copa Federación (1):** 2018/19.

;Deportivo da Coruña
* **Primeira Federación (1):** 2023/24.

## Estatísticas 
## Notas
Historia Tolteca-Chichimeca

A ***Historia Tolteca-Chichimeca*** é un manuscrito en lingua náhuatl do século XVI, que trata sobre a historia de Cuauhtinchan. É posterior a Hernán Cortés, e conta a historia e orixe mítica das tribos "nahuatlaca", escrito polo pobo de Cuauhtinchan (de ascendencia chichimeca) para manter o seu dereito ás súas terras, baixo as autoridades coloniais. Escribiron a súa historia até o 1544, utilizando unha mestura de estilos europeo e prehispánico. Na imaxe, Chicomoztoc - o lugar das sete covas. Actualmente atópase na Bibliothèque nationale de París.

## Descrición 
O texto describe a historia dos toltecas e dos chichimecas desde antes da migración chichimeca até o val do Anáhuac en 1544, así como as historias dos toltecas e a súa influencia na rexión. Está escrito en náhuatl e inclúe tanto imaxes como texto.

O códice axuda a entender a visión que tiñan os pobos indíxenas da época sobre a súa propia historia, así como as relacións entre os diferentes grupos étnicos do centro de México.

Cabe destacar que, como outros códices da época, a "Historia Tolteca-Chichimeca" é unha combinación de tradición oral, historia e mitoloxía. A interpretación dos símbolos e imaxes require un coñecemento profundo da cultura e da linguaxe náhuatl.

Foi escrito en papel europeo entre 1547 e 1560. publicaron unha lista completa de fotografías do libro, acompañadas de tradución e interpretación.

### Autoría 
A '*Historia...*' é anónima. Non foi escrito por Fernando de Alva Ixtlilxóchitl, quen escribiu o códice de título similar *Historia de la nación chichimeca,* que tamén mostra rituais e instrumentos musicais indíxenas, como o chililitli mencionado neste fragmento:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Un estudo académico en castelán
* Edición de 1976 da Historia Tolteca-Chichimeca
Heníoco

**Heníoco** (en latín *Heniochus*, en grego antigo  = "auriga") foi un poeta cómico ateniense da Comedia Media.
## Traxectoria 
*Suídas* menciona as súas obras:
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

*Suídas* fai unha curiosa referencia e di que Polieucto escribiu unha obra chamada Ἡνίοχος (Heníoco). A obra Πολύευκτος (Polieuctos) escrita por Heníoco refírese a un orador da época de Demóstenes. Ateneo de Naucratis conservou algúns fragmentos das obras de Heníoco.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Brown, Andrews. 1998 "Ancient Greece". En *The Cambridge Guide to Theatre.* Ed. Martín Banham. Cambridge: Cambridge UP. 441-447.  .
* Brockett, Oscar G. e Franklin J. Hildy. 2003 *History of the Theatre*. Novena edición, edición internacional. Boston: Allyn e Bacon.  .
* Carlson, Marvin. 1993 *Theories of the theatre: A Historical and Critical Survey from the Greeks to the Present..* Ed. ampliada. Ithaca e Londres: Cornell University Press.  .
* Csapo, Eric e William J. Slater. 1994 *The Context of Ancient Drama.* Ann Arbor: Universidade de Michigan P.  .
* Freund, Philip. 2003 *The Birth of Theatre.* ed. ilustrada. Vol 1. de *Stage by Stage.* Londres: Peter Owen.  .
* Janko, Richard, trad. 1987 *PPoetics with Tractatus Coislinianus, Reconstruction of Poetics II and the Fragments of the On Poets* Por Aristóteles. Cambridge: Hackett.  .
* Law, Graham. 2006 *A Short Introduction to the Ancient Greek Theater..* rev. ed. Chicago e Londres: U of Chicago P.  .
* Olson, S. Douglas, ed. 2007 *roken Laughter: Select Fragments of Greek Comedy.* Oxford: Oxford UP.  .
* Taplin, Oliver. 1993 *Comic Angels and Other Approaches to Greek Drama Through Vase-Painting.*  Oxford: Clarendon P.  .
* Trypanis, Constantine Athanasius. 1981 *Greek Poetry from Homer to Seferis.* Chicago: U of Chicago P.  .
Hexesipo (comediógrafo)

**Hexesipo** (grego antigo: Ἡγήσιππος, latín: Hegesippus) foi un poeta cómico da Comedia Nova que floreceu arredor de  -300.
## Traxectoria
Ateneo de Naucratis menciona dúas das súas comedias (Ἀδελφοί e Φιλέταιροι). Suídas confúndeo co orador Hexesipo.
## Notas
Naisten SM-sarja 2012-2013

A **tempada 2012-2013 da Naisten SM-sarja** foi a 31ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia. Nesta edición participaron un total de nove equipos.

Ao finalizar a tempada as Blues de Espoo alzaron o 11º campionato da súa historia logo de derrotar nas finais (3-2) ao JYP de Jyväskylä. Pola súa banda as Kärpät de Oulu conseguiron a medalla de bronce logo de derrotar ás xogadooras do Ilves (1-4) no partido pola terceira posición.

## Equipos participantes 
Na tempada 2011-12 tomaron parte na competición un total de oito equipos doutras tantas rexións: Uusimaa, Finlandia Central, Finlandia Propia, Ostrobotnia do Sur, Ostrobotnia do Norte, Savonia do Norte, Tavastia Propia e Pirkanmaa. Seis dos equipos participantes compartían os seus nomes con equipos profesionais masculinos da Liiga (Blues, HPK, Ilves, JYP, KalPa e Kärpät).

## Rolda preliminar 
## *Play-offs* 
## Equipo campión 
O equipo das Blues que conquistou o campionato finlandés feminino na tempada 2012-13 estivo integrado polas seguintes xogadoras:

## Serie de clasificación 
## Premios 
* Trofeo Riikka Nieminen á mellor xogadora: Jenni Hiirikoski (JYP)
* Trofeo Tuula Puputti á mellor porteira: Meeri Räisänen (JYP)
* Premio Anu Hirvonen á mellor árbitra: Johanna Tauriainen
* Decembro de 2012: Saija Tarkki, Kärpät
* Xaneiro de 2013: Vilma Tanskanen, Team Orflame
* Febreiro de 2013: Jenni Hiirikoski, JYP

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da Naisten Liiga
Manuel de Lis Varela

**Manuel de Lis Varela**, nado en Cutián (Concello de Cotobade) o 6 de agosto de 1882 e finado en Viascón en 1970, foi un avogado e escritor galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela coa tese *Los foros en Galicia* que foi editada en Pontevedra en 1912. Foi secretario xudicial de Quiroga (1922), A Fonsagrada (1926), Valencia de Don Juan, Guía (Canarias) (1928), Valencia de Don Juan (León) (1930), Briviesca (Burgos), interino de Padrón (1938), Mondoñedo (1939), Pontevedra (1948), e Ourense (1952), onde se xubilou.

## Obras 
* *Los foros en Galicia*, 1912.
* *Cutián ao lonxe*, 2018.

## Vida persoal 
Primo de Severino Barros de Lis. Casou en Viascón con Elsira Peña Rey, irmá de Manuel Peña Rey, en 1914.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Cutián ao lonxe*

* La cultura recuerda a Manuel de Lis
Germán Parreño

**Germán Parreño Boix**, coñecido simplemente como **Germán**, nado en Elx o 16 de febreiro de 1993, é un futbolista español que xoga como porteiro no Deportivo da Coruña, da Segunda División.

## Traxectoria 
Formouse nas canteiras do Elche e do Espanyol e na tempada 2012/13 debutou co Espanyol B na Segunda División B. Foi o gardameta titular na maioría de partidos da campaña e ao remate da competición foi subido ao primeiro equipo. O 8 de decembro de 2013 debutou co primeiro equipo nos oitavos de final da Copa do Rei diante do Real Jaén.

O 6 de abril de 2014 disputou o seu único partido na Primeira División, substituíndo ao sancionado Kiko Casilla nunha derrota por 4-1 ante o Sevilla. En xaneiro do ano seguinte foi cedido ao Racing de Santander ata xuño. Para a tempada 2015/16 foi cedido ao Girona, tamén de Segunda, onde foi suplente de Isaac Becerra, chegando a xogar só un partido de Copa do Rei.

No verán de 2016 desvencellouse do Espanyol e regresou ao seu primeiro club, o Elche, co que só disputou catro partidos, sendo Juan Carlos o gardameta titular. Na seguinte campaña baixou unha categoría para xogar co UCAM Murcia na Segunda División B. Alí recuperou a titularidade ata que en decembro sufriu unha lesión de menisco que o afastou dos terreos de xogo durante meses. Na tempada 2018/19 foi o gardameta máis utilizado polo técnico Pedro Munitis, e pechou o seu paso por Murcia cun total de 49 encontros oficiais.

En 2019 fichou polo Ibiza, da mesma categoría, no que xogou durante os seguintes catro anos, logrando no segundo deles o ascenso á Segunda División, o primeiro da historia do club. Na campaña de debut do Ibiza na categoría de prata, Germán foi o gardameta titular máis habitual, pero a chegada do brasileiro Daniel Fuzato na seguinte, relegouno ao banco de suplentes.

En xullo de 2023 foi anunciado como novo porteiro do Deportivo da Coruña na Primeira Federación. Aínda que xerou algunhas dúbidas no inicio da tempada, acabou gañando seguridade e converteuse nun titular indiscutible para o adestrador Imanol Idiakez. As súas boas actuacións contribuíron ao éxito global do equipo, que se proclamou campión absoluto da categoría e ascendeu á Segunda División.

## Estatísticas 
## Palmarés 
;Deportivo da Coruña
* **Primeira Federación (1):** 2023/24.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Germán Parreño en BDFutbol
Villarino (bar)

**Villarino**, tamén escrito ***Vilarino***, ***Vilariño***, ***Villariño*** e ***Vilarinho*** é un bar no Río de Xaneiro coñecido por ser o lugar onde Tom Jobim e Vinícius de Moraes se reuniron para organizar as músicas da obra *Orfeu da Conceição*. O bar tamén era frecuentado por outros músicos da época.

O bar é un local pequeno, ao fondo dun establecemento de importacións. Conserva a decoración dos anos en que se reunían alí os músicos da MPB, con mesas de tapa de mármore, cadeiras de madeira e tapicería vermella, e nas paredes hai fotos de Vinícius, Tom Jobim e outros músicos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Cámara Brasileira de Jóvenes Escritores - Nacemento, con João Gilberto, "apartment carpet music"  
* Google books - Á mesa do Vilariño - libro de Fernando Lobo 
* O Villarino - Onde todo comezou
Chronica Adefonsi Imperatoris

A ***Chronica Adefonsi Imperatoris*** ("Crónica do emperador Afonso"), escrita en latín por un autor anónimo a mediados do século XII, relata os feitos do reinado de Afonso VII de Galiza-León e Castela-Toledo (1126-57), chamado *O Emperador.* Trátase dunha crónica cortesana, xa que centra a súa atención nos acontecementos da corte real, aínda que tamén contén abundante información sobre outros feitos da época.

Xunto coa *Crónica najerense*, a *Crónica silense* e a *Historia Compostellana*, é un dos anais máis importantes para o coñecemento da historia da Alta Idade Media da Península Ibérica.

### Poema de Almería 
A *Chronica Adefonse Imperatiris* tamén contén un texto de interese literario, o *Poema de Almería*, poema épico en latín escrito entre 1147 e 1149 que alude, entre outros destacados guerreiros da súa época, ao Cid e Álvar Fáñez:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lipskey, Glenn Edward; The Chronicle of Alfonso the Emperor Unha tradución da Chronica Adefonsi Imperatoris, con estudo e notas. Tradución ao inglés da *Chronica Adefonsi Imperatoris*, con análise e comentarios.
* Montaner Frutos, Alberto e Escobar, Ángel (2001). *El Carmen Campidoctoris y la materia cidiana*, en *Carmen Campidoctoris o Poema latino del Campeador*. Madrid: Sociedad Estatal España Nuevo Milenio, pp. 13-120. ISBN 978-84-95486-20-2

### Outros artigos 
* Afonso VII
* *Historia compostellana*
* Leixaprén (grupo)
* O reino medieval de Galiza na historiografía
* Rodrigo Díaz de Vivar
Manuel Barros Montero

**Manuel Barros Montero**, coñecido como **Xabelón**, nado en Redondela en 1920 e finado no mesmo concello en agosto de 2007, foi un mariñeiro e político galego.
miniatura|Fragmento das *Memorias de Manolo Barros*.
## Traxectoria 
Mariñeiro de Redondela. Militante do PCE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Vigo por auxilio á rebelión o 16 de decembro xunto con José Pereira Míguez, Gustavo Otero Sestelo, Manuel Loureiro Pérez, Jesús Olimpio Giráldez Fernández, Francisco Darriba Pérez, Pompeyo Blanco Villar, Manuel Bouzas Puerta, Constante Carballido, Manuel Álvarez Castro, Manuel Martínez Barreiro, Leopoldo Garrido Leirós, Manuel Rodríguez Magariños, Jesús Gómez Casal e Manuel Blanco Camiña, foi condenado a 6 anos de prisión e multa mancomunada de 2 millóns de pesetas. Preso na illa de San Simón entre 1937 e 1938. Despois pasou á Prisión Provincial de Valladolid, de onde saíu en liberdade condicional en agosto de 1940. Foi elixido concelleiro de Redondela polo PCE nas eleccións municipais de 1983.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Manuel Barros Montero, preso republicano en la isla de San Simón entre 1937 y 1938: "No debemos olvidar los crímenes de la dictadura"
* San Simón a illa da xustiza
Nicolas Theodore Gobley

**Nicolas Theodore Gobley**, nado o 11 de maio de 1811 en París e finado o 1 de setembro de 1876 en Banhèras de Luishon, foi un farmacéutico e químico francés relacionado co estudo dos fosfolípidos. Un dos seus maiores logros científicos é o descubrimento no período 1846/1847 da lecitina (fosfatidilcolina).
miniatura|Vanilina.

Gobley estudou farmacia en París e máis tarde traballou co químico francés Pierre Jean Robiquet e xuntos estudaron a estrutura dos alcaloides cafeína e codeína. Traballou como auxiliar médico e no período de 1837 a 1861 mantivo aberta unha farmacia en París. Durante o período de 1842 a 1847 traballou como profesor na Escola de Farmacia e ingresou na Academia de Medicina en 1861.

Foi un dos primeiros científicos en illar e estudar as propiedades da vanilina, un dos compoñentes aromáticos da vainilla, en 1858. No período que vai de 1846 a 1847 illou e estudou a lecitina (fosfatidilcolina), chamouna así porque extraíaa da xema do ovo, que en grego é *lekithos*. Nos anos seguintes realizou unha ampla investigación sobre os fosfolípidos relacionados con substancias do corpo humano.

## Obras
* 

## Notas
Ribadeneira

O apelido **Ribadeneira**, pode estar referido a:

* **Francisco Higinio Andrade Marín y Ribadeneira** (1841-1935), político ecuatoriano;
* **Gómez Pérez das Mariñas e Ribadeneira** (1539-1593), político, diplomático e militar galego do século XVI;
* **Pedro Pardo de Cela Aguiar e Ribadeneira** (1425-1483), un mariscal galego do século XV;

## Véxase tamén 
***Emilia Rivadeneira** (1839-1916), gravadora e deseñadora de selos e moedas ecuatoriana;
* **Inés Rivadeneira** (1928-2020), mezzosoprano e catedrática de canto galega;
* **Jesús Martínez Rivadeneira** (nado en 1947), exfutbolista galego-arxentino;
* **José Antonio Rivadeneira** (1774-1856), crego católico galego, bispo de Valladolid;
Club Natación Galaico

O **Club Natación Galaico** é un club deportivo galego con base na cidade de Pontevedra no que se practica a natación.

## Historia 
O club naceu no verán de 1994 cuns 30 nadadores, baixo a denominación de Club Natación Budo Pontevedra. Nos seus inicios, foi chamado así por ser as instalacións do ximnasio Budo, na avenida da Estación, as primeiras en acoller o club, que sufriría a falta de instalacións adecuadas e a tamén a falta de recursos económicos. A medida que o club foi crecendo, chegando a ter un número aproximado de 300 nadadores por cada tempada, sentiuse cada vez máis a necesidade de ter as súas propias instalacións, polo que o deseño dunha piscina olímpica se converteu nun desexo de directivos, técnicos, nadadores e socios. Este cumpriuse coa apertura da [piscina olímpica do [complexo deportivo Rías do Sur en marzo de 2006, que se converteu no fogar do club.

## Logros 
No 2000 participou por primeira vez na Copa de España feminina, logrando así a categoría nacional. Nas tempadas 2002-03, 2003-04 e 2004-05 o Club Natación Galaico gañou todas as competicións oficiais en Galicia, sendo nomeado catro veces pola Xunta de Galicia "mellor club Galego de natación”. O CN Galaico botou 5 tempadas na segunda división, seis na primeira e logrou o ascenso á División de Honor no 2010.

O Galaico conta con campións de España (Rubén Fontenla, Iago Villaverde, Cristian Fernández Nieto, Francisco Álvarez, Beatriz Gómez, Tatiana Domínguez e Paula Carballido) e internacionais co equipo español (Rubén Fontenla, Nerea Rodiño, Paula Carballido, Iria García, Xenia Vilariño, Itziar Aranguren e Beatriz Gómez). Tamén conta cun medallista paralímpico, Chano Rodríguez, e cunha participante olímpica, Beatriz Gómez.

## Notas
Complexo deportivo Rías do Sur

O **Complexo deportivo Rías do Sur** é un complexo deportivo situado en Pontemuíños (Pontevedra), e que destaca por contar cunha das catro piscinas olímpicas de Galicia xunto coa piscina municipal de Riazor (A Coruña), a piscina olímpica municipal de Lieiro (Cervo), e a piscina Rosario Dueñas (Ourense).
## Historia 
A idea da creación dunha piscina olímpica na zona naceu da falta de espazo e recursos que experimentou o Club Natación Galaico (fundado no 1994) a finais dos anos 1990, que por aquel entón estaba a crecer moito en tamaño e seguía tendo que utilizar as rúas dispoñibles nunha piscina de 25 metros dun ximnasio en Pontevedra chamado Gimnasio Budo.

A conciencia da envergadura do proxecto levou a crear no ano 2000 a Asociación de Amigos de la Piscina Olímpica, composto por 150 asociados (a maioría familias). Esta asociación xunto co Club Natación Galaico e o Club Natación Rías Baixas (creado en 1996), que suman máis de 350 nadadores, integran o padroado da Fundación Rías do Sur. O esforzo económico da asociación, a cesión de terreos polo Concello e o concurso económico do Concello de Pontevedra, a Deputación de Pontevedra, a Xunta de Galicia e o Consello Superior de Deportes promoverá a construción da piscina olímpica coa colaboración de Ence cedendo a enerxía calorífica.

As obras leváronse a cabo entre outubro de 2003 e 2005, e inaugurouse o 3 de marzo de 2006.

## Galería de Imaxes 

Campeonato de España Absoluto Open de Primavera de 2017 - 02.jpg|Campionato de España Absoluto Open de Primavera de 2017
Campeonato de España Absoluto Open de Primavera de 2017 - 03.jpg|Campionato de España Absoluto Open de Primavera de 2017
Campeonato de España Absoluto Open de Primavera de 2017 - 14.jpg|Campionato de España Absoluto Open de Primavera de 2017
Campeonato de España Absoluto Open de Primavera de 2017 - 24.jpg|Campionato de España Absoluto Open de Primavera de 2017
Campeonato de España Absoluto Open de Primavera de 2017 - 27.jpg|Campionato de España Absoluto Open de Primavera de 2017
Campeonato de España Absoluto Open de Primavera de 2017 - Mireia Belmonte 02.jpg|Mireia Belmonte no Campionato de España Absoluto Open de Primavera de 2017

## Notas
Nike (foguete)

**Nike** foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1950. O Nike foi desenvolvido inicialmente como primeira etapa do mísil terra-aire Nike-Ajax para logo ser usado en solitario como foguete sonda, aínda que foi usado con máis frecuencia como etapa doutros foguetes sonda.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Nike-Ajax
*Nike Apache
*Nike Asp
*Nike Cajun
*Nike Deacon
*Nike Hydac
*Nike Iroquois
*Nike Nike
*Nike Orion
*Nike Recruit
*Nike Tomahawk
Ximnasio (homónimos)

Un **ximnasio** é un lugar que permite practicar deporte ou exercicio nunha zona pechada. Tamén pode referirse a:

* **Ximnasio (Antiga Grecia)**, a institución grega antiga dedicada á instrución física e espiritual.
* **Ximnasio (escola)**, escola de educación secundaria, especialmente en países centroeuropeos, escrito ***Gymnasium*** en linguas xermánicas como  e en portugués brasileiro como ***ginásio***.
* Un **estadio cuberto** ou **arena**.

*
Nike Apache

**Nike Apache** foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1950 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda Apache. Con 217 kN de impulso, podía elevar 36 kg de carga útil a 200 km de altura. Foi un dos foguetes sonda máis populares, con 893 lanzamentos no momento da súa posta fora de servizo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Apache (foguete)
*Nike (foguete)
Nike Asp

**Nike Asp** foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1950 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda Asp. Con 217 kN de impulso, podía elevar 27 kg de carga útil a 260 km de altura. Podía lanzarse tanto desde terra como desde barcos. Foi usado principalmente pola Forza Aérea dos Estados Unidos, mentres que os derradeiros foron usados pola NASA.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Asp (foguete)
*Nike (foguete)
Nike Deacon

**Nike Deacon** foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1950 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda Deacon. Con 217 kN de impulso, podía elevar 23 kg de carga útil a 160 km de altura. Foi lanzado 18 veces para facer estudos de densidade da atmosfera superior, sondaxes atmosféricas e estudos de transferencia de calor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Deacon
*Nike (foguete)
Nike Hydac

**Nike Hydac** foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1960 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda Hydac. Con 217 kN de impulso, podía chegar aos 150 km de altura. Foi lanzado 105 veces entre 1966 e 1983.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Hydac (foguete)
*Nike (foguete)
Nike Iroquois

**Nike Iroquois**, tamén coñecido como **Niro**, foi un modelo de foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido nos anos 1960 usando unha primeira etapa Nike e unha segunda Iroquois. Con 217 kN de impulso, podía elevar 18 kg de carga útil a 290 km de altura. Foi lanzado 207 veces para facer estudos da atmosfera superior.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Iroquois (foguete)
*Nike (foguete)
Robert de Torigni

**Robert de Torigni**, ou ás veces **de Thorigny** (*Robertus de Torigneio*), nado en Torigni-sur-Vire cara a 1110 e finado o 24 de xuño de 1186 foi un cronista normando, décimo sexto abade do Mont Saint-Michel, de 1154 a 1186, gran construtor, diplomático, historiador e conselleiro privado de Henrique II de Inglaterra.

## Traxectoria 
Orixinario de Torigni-sur-Vire, Robert, nacido en 1106, foi segundo T. El Roy fillo de Teduí e Inés, señores de Torigni.

Ingresou na abadía de Bec (Notre-Dame du Bec) en 1128, baixo o mandato do abade Bosó. Robert probabelmente converteuse no seu prior en 1149. Esa identificación, porén, non se dá co rei Afonso VII, a quen chama *emperador*, como noutras crónicas ultrapirenaicas contemporáneas, como os *Annales Cambriae*.

## Obra 
* *Chronique de Robert de Torigni, abbé du Mont-Saint-Michel*, Éd. Léopold Delisle, Rouen, Le Brument, 1872-3.
* *De ortu Waluuanii nepotis Arturi*, Éd. Robert Day, Mildred Leake, Nova York; Londres, Garland, 1984.
* *De immutatione ordinis monachorum*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  *The Gesta Normannorum Ducum* de Guillem de Jumièges, Orderic Vitalis e Robert de Torigni, editada e traducida por Elisabeth M. C. Van Houts, Clarendon Press Oxford, 1995.
* Yves Sandre, ''L'Abbé du Mont-Saint-Michel : Robert de Torigni'', 1106-1186, Nantes, edicions Siloë, 2004.