Alberto Alesina

**Alberto Francesco Alesina**, nado o 29 de abril de 1957 e finado o 23 de maio de 2020, foi un economista italiano, profesor de Economía Política na Universidade de Harvard desde 2003 ata o seu falecemento en 2020. 

Célebre polo uso de ferramentas económicas para estudar cuestións sociais e políticas, foi descrito como quen “case por si só” estableceu o campo moderno da economía política e como un posible candidato ao Premio Nobel de Economía.

## Traxectoria 
Alberto Alesina naceu en Broni en 1957. O seu director de tese en Harvard foi Jeffrey Sachs.

Entre 1986 e 1987, Alesina foi investigador posdoutoral en economía política na Universidade Carnegie Mellon.

Alesina pasou a ser investigador asociado no NBER en 1993, e fundou o seu Programa de Economía Política en 2006. Foi coeditor do *Quarterly Journal of Economics* entre 1998 e 2004.

## Contribucións 
O traballo de Alesina abarcou unha ampla variedade de temas na confluencia entre a política, a socioloxía e a economía, entre eles:

* A política dos ciclos económicos.
* A economía política da política fiscal e dos déficits orzamentarios.
* O proceso de integración europea.
* Políticas de estabilización en países con alta inflación.
* A economía política da inmigración.
* As unións monetarias.
* Os determinantes político-económicos das políticas redistributivas.
* As diferenzas no estado do benestar nos Estados Unidos e en Europa.
* As diferenzas no sistema económico entre os Estados Unidos e Europa.
* O efecto de sistemas electorais alternativos nas políticas económicas.
* A determinación da elección de diferentes sistemas electorais.

Durante a Gran Recesión en Europa, Alesina xerou controversia como defensor da austeridade fiscal. Alesina sostivo que a austeridade pode ser expansionaria en situacións nas que a redución do gasto público se compense cun maior incremento da demanda agregada (consumo privado, investimento privado e exportacións). Unha consolidación fiscal crible reduciría a incerteza dos axentes privados e diminuíría a prima de risco. Asumindo que se cumpren a equivalencia ricardiana e a hipótese da renda permanente, a riqueza futura esperada dos axentes aumentaría e induciría un maior consumo. En outubro de 2009, Alesina e Silvia Ardagna publicaron *Large Changes in Fiscal Policy: Taxes Versus Spending*, un artigo académico moi citado no que defendían que as medidas de austeridade fiscal non prexudicaban as economías e, de feito, podían axudar á súa recuperación.

A defensa da austeridade por parte de Alesina foi obxecto de fortes críticas do Premio Nobel de Economía Paul Krugman, que publicou en xuño de 2013 o artigo *How the Case for Austerity Has Crumbled* na *New York Review of Books*, no que salientaba a influencia dos traballos pro-austeridade de Alesina e dos seus colaboradores, e describía o labor dos “Bocconi Boys” como «un ataque frontal á proposición keynesiana de que recortar o gasto nunha economía feble provoca aínda máis debilidade».

Máis recentemente, estudos do FMI e doutras entidades puxeron en dúbida os fundamentos metodolóxicos do traballo de Alesina, concluíndo que a evidencia apunta máis ben a un efecto contractivo da consolidación fiscal. Porén, Alesina, xunto con Francesco Giavazzi e Carlo Favero, publicou contraargumentos nos que sostiña que algúns programas de austeridade —como o do Reino Unido— produciran un crecemento económico por riba da media e un mellor rendemento económico do que previra o FMI, e defendía que os recortes de gasto eran unha vía máis eficaz para reducir a débeda en relación co PIB que os incrementos de impostos.

O 23 de maio de 2020, Alesina faleceu mentres facía sendeirismo coa súa muller. A causa foi diagnosticada como un ataque cardíaco. En 2021, a Universidade de Harvard deu o seu nome ao Seminario de Economía Política na súa honra.

## Notas