Hydrophiinae

Os **Hydrophiinae**, xeralmente chamados **serpes mariñas**, son unha subfamilia de serpes velenosas elápidas, que habitan ambientes mariños durante toda a súa vida e mesmo se reproducen ovoviviparamente na auga (menos un xénero que ten que poñer ovos en terra). Anteriormente estaban clasificadas nunha familia propia, pero actualmente considéranse dentro dos elápidos, aínda que a súa taxonomía non está de todo clara. As Hydrophiinae, sensu lato, comprenden todas as serpes mariñas e este é o sentido que se lles dará neste artigo, pero nalgunhas clasificacións sepárase o xénero *Laticauda* nunha subfamilia á parte. A maioría das serpes mariñas están adaptadas a unha vida completamente acuática e son incapaces de moverse en terra, agás no caso das especies do xénero *Laticauda*, que poden realizar movementos limitados en terra. Outros grupos distintos de serpes doutras familias que poden vivir en augas salobres ou mesmo mariñas non están tan adaptadas á vida acuática e deben considerarse serpes terrestres. As Hydrophiinae encóntranse en augas costeiras cálidas do océano Índico e do Pacífico e parece que a maioría están estreitamente relacionadas con serpes terrestres velenosas de Australia.

Todas as serpes mariñas teñen colas con forma de remo e moitas teñen todo o corpo aplanado lateralmente, o que lles dá unha aparencia de anguía. A diferenza dos peixes, non teñen branquias e deben subir regularmente á superficie para respirar aire como calquera réptil. Xunto con mamíferos como as baleas, están entre os vertebrados máis completamente acuáticos que respiran aire. Neste grupo hai especies que teñen algúns dos velenos máis potentes coñecidos entre as serpes. Porén, algunhas son mansas e só morden cando son provocadas, pero tamén hai outras moito máis agresivas. Actualmente, hai descritos 17&nbsp;xéneros de serpes mariñas, que comprenden 69 especies. e a máis longa, *Hydrophis spiralis*, acada un máximo de 3&nbsp;m. Teñen ollos relativamente pequenos con pupilas redondas e a maioría teñen os orificios nasais localizados en posisicón dorsal. Os seus cranios non difiren significativamente dos típicos dos elápidos terrestres, aínda que a súa dentición é relativamente primitiva con cairos curtos e, coa excepción de *Emydocephalus*, con 18 dentes máis pequenos detrás deles na maxila. Os corpos de moitas especies, en graos variados, están comprimidos lateralmente, especialmente nas especies peláxicas. Isto a miúdo causou que as escamas ventrais se reducisen en tamaño, mesmo ata ser difícil distinguilas das escamas adxacentes. A súa practicamente ausencia de escamas ventrais significa que son virtualmente incapaces de moverse en terra, pero como a maioría viven o seu ciclo vital completo no mar, non teñen a necesidade de saír da auga.

[miniatura|260px|*[Laticauda laticaudata*]]
[miniatura|Serpe mariña do [mar Caspio fotografda no norte de Irán]]
Igual que outros animais terrestres que se adaptaron á vida no mar, as serpes mariñas inxiren cosiderablemente máis sal que os seus parentes terrestres a través da súa dieta e cando tragan inadvertidamente auga de mar. Isto significa que nelas tiveron que evolucionar mecanismos máis efectivos para regular a concentración de sal no sangue. Nas serpes mariñas as glándulas sublinguais posteriores, localizadas debaixo e arredor da vaíña da lingua, evolucionaron para permitirlles expulsar sal coa acción da súa lingua. A mala visibilidade, dilución quimica e limitación das vibracións que chegan polo chan baixo a auga suxire que as serpes mariñas poden ter habilidades sensoriais especiais que compensan a súa falta relativa doutras pistas sensoriais.

Sábese moi pouco sobre a visión das serpes mariñas. Un estudo dos fotorreceptores retinianos de *Lapemis curtus* e *Acalyptophis peronii* atopou tres clases de pigmentos visuais todos eles en conos. Malia a ausencia de bastóns nos ollos das serpes mariñas, Simeos et al. atoparon que os xenes de bastóns (*rh1*) aínda se expresaban nelas, o que indica que nas serpes ariñas algúns dos conos poden transmutarse en bastóns. Porén, as observación de comportamento indican que a visión ten un papel limitado na capura de presas e  selección de parella, pero os sons (é dicir, as vibracións) e a quimiorrecepción poden ser importantes. Un estudo identificou pequenos órganos sensoriais na cabeza de *Lapemis curtus* similares aos mecanorreceptores dos aligátores e as serpes acuáticas *Acrochodus* que se utilizan para percibir o movemento das súas presas peixes. Westhoff et al. rexistraron respostas cerebrais auditivas á vibración baixo a auga en *Lapemis curtus*, as cales son suficientemente sensibles como para detectar o movemento da presa, pero non son tan sensibles como os sistemas de liña lateral dos peixes. De xeito similar, a visión parece ter unha importancia limitada para atopar parella. Shine experimentou aplicando secrecións da pel (feromonas) a obxectos parecidos a serpes para ver se o macho de *Emydocephalus annulatus* era atraído polas feromonas femininas e atopou que, aínda que a visión pode ser útil a curta distancia (<1 m), as feromonas son máis importantes unha vez que o macho está en contacto físico co obxecto.

A serpe maiña oliva, *Aipysurus laevis,* ten fotorreceptores na pel da súa cola, que lle permiten detectar a luz e presumiblemente asegurarse de que está completamente escondida, incluíndo a súa cola, dentro dos buratos que forma o coral, durante o día. Aínda que non se probou con outras especies, *A. laevis* posiblemente non é a única das serpes mariñas que se comporta así.

Propúxose que teñen outros sentidos únicos, como a recepción electromagnética e a detección da presión, mais aínda non se realizaron os estudos científicos para comprobar estes sentidos. A distribución xeográfica dunha especie, **Hyhrophis platurus** (tamén chamada *Pelamis platurus*), é a máis ampla de calquera réptil coa excepción das tartarugas mariñas. e a través dos océanos Índico e Pacífico, chegando polo sur ata as costas de Nova Zelandia, e cara ao oeste ata as costas occidentais das Américas, onde se estende desde o norte do Perú polo sur (incluíndo as illas Galápagos) ao Golfo de California polo norte. Atopáronse exemplares illados máis ao norte, en San Diego e Oxnard nos Estados Unidos.

Non hai serpes mariñas no océano Atlántico. Algunhas serpes mariñas habitan mangleirais e hábitats salobres similares, e encontráronse dúas formas de auga doce en zona terrestre: *Hydrophis semperi*, que vive no lago Taal en Filipinas e *Laticauda crockeri* no lago Te Nggano na illa Rennell do arquipélago das Salomón.

## Reprodución 
Agás un único xénero, todos os demais son ovovivíparos; as crías nacen vivas na auga, onde pasarán o resto das súas vidas.

As trabadas nas cales se produce envelenamento son xeralmente indoloras e pode que nin se noten cando se produce o contacto. Os dentes poden permanecer na ferida. Xeralmente, hai pouco ou ningún inchamento, e raramente o hai preto dos ganglios linfáticos afectados. Os síntomas máis importantes son rabdomiólise (rápida degradación do tecido muscular esquelético) e parálise. Os síntomas iniciais son dor de cabeza, torpeza da lingua, sede, suor e vómitos. O veleno actúa moi lentamente e os síntomas aparecen desde 30&nbsp;minutos despois da trabada como pouco, ata varias horas despois, e inclúen dor xeneralizada, rixidez e debilidade muscular por todo o corpo. O estiramento pasivo dos músculos é tamén doloroso e é común o trismo, similar ao que se presenta no tétano. Isto vai seguido dos síntomas típicos doutros envelenamentos causados por outros elápidos: unha progresiva parálise flacida, que empeza con ptose palpebral  (cérranse as pálpebras) e parálise dos músculos voluntarios. A parálise dos músculos que interveñen na deglución e respiración pode ser mortal.

## Taxonomía 
As serpes mariñas foron inicialmente consideradas un grupo unificado e unha familia separada, a Hydrophiidae, que posteriormente quedou conformada por dúas subfamilias: Hydrophiinae, ou serpes mariñas verdadeiras/acuáticas (agora con 16&nbsp;xéneros e 57&nbsp;especies), e as máis primitivas Laticaudinae (un xénero, *Laticauda*, con cinco especies, ou oito nalgunhas clasificacións). Finalmente, cando quedou claro o estreitamente relacionadas que están cos elápidos, a situación taxonómica fíxose menos definida. Algúns taxonomistas responderon movendo as serpes mariñas á familia Elapidae, creando as subfamilias Elapinae, Hydrophiinae e Laticaudinae, aínda que esta última subfamilia pode ser omitida se *Laticauda* se inclúe dentro de Hydrophiinae (este é o tratamento que se lles deu neste artigo). Ningún foi quen de dilucidar convincentemente as relacións filoxenéticas entre os varios subgrupos de elápidos, e a situación non está aínda clara. Por tanto, outros optaron ou ben por continuar traballando coa clasificación tradicional máis vella, por razóns puramente prácticas, ou ben pasaron todos os xéneros á familia Elapidae, pero sen facer subdivisións taxonómicas, para reflectir que queda moito traballo aínda por facer para aclarar a situación. O grupo de *Aipysurus* é monofilético: os especialistas en comer ovos forman liñaxes separadas que tamén diverxeron cedo. Os Hydrophiini compartiron un antepasado común hai uns 6 millóns de anos, e a maioría das liñaxes actuais diversificáronse nos últimos 3,5 millóns de anos. O grupo de *Hydrophis* compartiu un último antepasado común hai uns 1,5–3,0 millóns de anos.

## Catividade 
[miniatura|240px|*[Hydrophis cyanocinctus*]]
No mellor dos casos, as serpes mariñas son difíciles de manter en catividade. Ditmars (1933) describiunas como cativos nerviosos e delicados que xeralmente rexeitan comer, preferindo esconderse no recuncho máis escuro do acuario. pero unha especie, *Laticauda crockeri*, está clasificada como vulnerable. Varias especies de *Aipysurus* teñen un status de conservación de "maior preocupación", a especie de Timor *A. fuscus* está en perigo e outras dúas que se encontran nos mares do norte de Australia, *A. foliosquama* e *A. apraefrontalis*, están clasificadas como "en perigo crítico" segundo a Lista Vermella de especies en perigo da IUCN.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Graham JB, Lowell WR, Rubinoff I, Motta J. 1987. Surface and subsurface swimming of the sea snake *Pelamis platurus*. J. exp. Biol. 127, 27-44. PDF at the [Journal of Experimental Biology]. Acceso o 7 de agosto de 2007.
* Rasmussen AR. 1997. Systematics of sea snakes; a critical review. Symp. Zool. Soc. Londres 70, 15-30.
* Smith MA. 1926. Monograph of the sea snakes (Hydrophiidae). British Museum of Natural History, Londres.
* Voris HK. 1977. A phylogeny of the sea snakes (Hydrophiidae). Fieldiana Zool. 70, 79-169.
* Whitaker R. 1978. Common Indian Snakes: A Field Guide. Macmillan India Limited.

### Ligazóns externas 
* Sea Snakes in Qatar
* Sea Snakesat Scubadoc's Diving Medicine Online. Consultado 6 de agosto de 2007.
* Diving Gunung Api: Volcano Of The Sea Snakes  - first hand account of scuba divers interacting with sea snakes at the Indonesian volcano Gunung Api, xuño de 2009.
* Alexis Gillham, Man cheats sea snake, *Townsville Bulletin*, 8 de novembro de 2010. Consultado o 8 de novembro de 2010.