open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tierra de Campos

[miniatura|dereita|275px|Soportais nunha rúa de [Becerril de Campos]]

**Tierra de Campos** (*Terra de Campos*) é unha bisbarra natural localizada na Comunidade Autónoma de Castela e León, que se estende polas provincias de Palencia, Valladolid, Zamora e León.

A súa orixe está no chamado "Campo de Galiza" (*Campus Gallaeciae*) do Baixo Imperio Romano, que co tempo recibirá o nome de "Campos Góticos" (*Campi Gothici* ou *Campi Gothorum*), tendo a súa capital histórica en Palencia.

## Concellos 
* Abarca de Campos
* Abia de las Torres
* Amayuelas de Arriba
* Ampudia
* Amusco
* Arconada
* Autilla del Pino
* Autillo de Campos
* Baquerín de Campos
* Bárcena de Campos
* Becerril de Campos
* Becilla de Valderaduey
* Belmonte de Campos
* Berrueces
* Boada de Campos
* Boadilla de Rioseco
* Boadilla del Camino
* Bolaños de Campos
* Calzada de los Molinos
* Capillas
* Cardeñosa de Volpejera
* Carrión de los Condes
* Castil de Vela
* Castrillo de Villavega
* Castromocho
* Ceinos de Campos
* Cervatos de la Cueza
* Cisneros
* Escobar de Campos
* Espinosa de Villagonzalo
* Frechilla
* Frómista
* Fuentes de Nava
* Fuentes de Valdepero
* Gordaliza del Pino
* Gordoncillo
* Grajal de Campos
* Grijota
* Guaza de Campos
* Herrín de Campos
* Hurones
* Husillos
* Itero de la Vega
* Izagre
* Lantadilla
* La Unión de Campos
* Lomas
* Manquillos
* Marcilla de Campos
* Mayorga
* Mazariegos
* Mazuecos de Valdeginate
* Medina de Rioseco
* Meneses de Campos
* Monzón de Campos
* Moral de la Reina
* Moratinos
* Nogal de las Huertas
* Osornillo
* Osorno la Mayor
* Palencia
* Paredes de Nava
* Pedraza de Campos
* Perales
* Piña de Campos
* Población de Arroyo
* Población de Campos
* Pozo de Urama
* Requena de Campos
* Revenga de Campos
* Ribas de Campos
* Riberos de la Cueza
* Sahagún
* San Cebrián de Campos
* San Mamés de Campos
* San Pedro de Latarce
* San Román de la Cuba
* Santa Cecilia del Alcor
* Santas Martas
* Santoyo
* Támara de Campos
* Tapioles
* Torremormojón
* Urones de Castroponce
* Valdemora
* Valderas
* Valde-Ucieza
* Valencia de Don Juan
* Valle del Retortillo
* Valverde-Enrique
* Villacidaler
* Villada
* Villademor de la Vega
* Villafáfila
* Villaherreros
* Villalán de Campos
miniatura|275px|dereita|Camiñante chegando a Villarcázar de Sirga.
* Villalcázar de Sirga
* Villalcón
* Villalobón
* Villalobos
* Villalón de Campos
* Villalpando
* Villanueva del Campo
* Villamartín de Campos
* Villamoronta
* Villamuera de la Cueza
* Villamuriel de Campos
* Villanueva del Rebollar
* Villarmentero de Campos
* Villarramiel
* Villasarracino
* Villaturde
* Villaturiel
* Villaumbrales
* Villavicencio de los Caballeros
* Villerías de Campos
* Villoldo
* Villovieco
Bandeira de Letonia

A **bandeira de Letonia** (en letón: *Latvijas karogs*) foi adoptada o 27 de febreiro de 1990. O seu deseño foi declarado oficialmente polo Parlamento como bandeira nacional o 15 de xuño de 1921. Letonia declarouse independente en 1918 e foi usado ata a perda da súa soberanía en 1940.

## Deseño 
A bandeira de Letonia está composta por tres franxas, a superior e a inferior son de cor granate e a central, branca. As proporcións das franxas son de 2:1:2. Desta xeito, as franxas de cor granate posúen un grosor equivalente ao dobre da central. A relación entre o longo e o ancho da bandeira é de 1:2. A cor vermella é de tonalidade escura, granate, definido en sistema Pantone como 1807, e é denominado vermello letón.

## Historia 
Está documentado desde a segunda metade do século XIII o uso en tribos letoas de estandartes de cor vermella cunha banda central de cor branca. Estas probas documentais foron localizadas por Jekabs Lautenbahs-Jusmins, un investigador do folclore letón, na *Crónica da Orde de Livonia* (*Reimchronik*), obra na que se relatan diversos acontecementos que tiveron lugar en terras letoas ata 1290. O artista Ansis Cirulis, baseándose nas descricións do estandarte das tribos letoas que se recollen na obra mencionada, elaborou o deseño da bandeira que foi presentado en maio de 1917.

## Outras bandeiras 

Ficheiro:Naval Ensign of Latvia.svg|Pavillón naval
Ficheiro:Flag of the President of Latvia.svg|Estandarte presidencial
Imaxe:Flag of the Prime Minister of Latvia.svg|Estandarte do Primeiro Ministro
Imaxe:Flag of the Minister of Defence of Latvia.svg|Estandarte do Ministro de Defensa
Imaxe:Naval Jack of Latvia.svg|Bandeira de proa

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Nomes e voces

**Nomes e voces**, nomeado inicialmente **As vítimas, os nomes, as voces e os lugares** é un estudo que pretende recoller o número total de mortos e procesados en Galicia como consecuencia do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, así como as circunstancias que rodearon a súa morte ou axuizamento. Da elaboración do informe encargouse unha comisión formada por membros das tres universidades galegas, coordinados polo historiador Lourenzo Fernández Prieto, a instancia da Consellería de Cultura.

## Cifras 
Segundo os datos do informe, como consecuencia do levantamento golpista morreron en Galicia 4.699 persoas, das cales 4619 foron homes e 80 mulleres. Outras 7.403 (7.124 homes e 274 mulleres) foron procesadas.

## Fontes 
O equipo empregou como fontes para a súa investigación as causas militares datadas entre os anos 1936 e 1939 das xurisdicións de Terra e da Armada da IV Rexión Militar (Ferrol), os rexistros civís de toda Galicia, xunto co de Zamora e Pasaia (Guipúscoa), así coma a bibliografía sobre a época. A maiores, realizaron 349 entrevistas en Galicia, Asturias, Barcelona, a Arxentina, Cuba e o Uruguai.

## Recoñecementos 
* Premio Galiza Mártir da Fundación Alexandre Bóveda en 2013.
* Premio da Crítica de Galicia de Investigación en ciencias sociais e humanidades, 2024.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Asalto do bou *Eva*
* *Nuevo Emden*
* *O Barco da Memoria*

### Ligazóns externas 
* Sitio web do proxecto
* Informe provisional , en xaneiro de 2012 de *Nomes e Voces*
* *O franquismo non ten herdeiros, pero hai temor a remover o pasado*, entrevista con Lourenzo Fernández Prieto, director do proxecto.
Ivars Godmanis

miniatura|	Ivars Godmanis (extrema esquerda) na reunión do goberno letón e os representantes dos E.U.A.
miniatura|dereita|Ivars Godmanis (á esquerda)
**Ivars Godmanis**, nado en Riga en 27 de novembro de 1951, é un político de Letonia. Foi o primeiro Primeiro Ministro de Letonia trala independencia do país da Unión Soviética, en decembro de 2007 volveu ser elixido Primeiro Ministro por segunda vez.

Estudou na facultade de física e química da Universidade de Letonia e participou no movemento nacionalista letón impulsando o Fronte Popular Letón, partido que aglutinaba a maioría de forzas nacionalistas.

Godmanis, elixido nas eleccións do 18 de marzo de 1990, serviu como primeiro ministro no período de 1990 a 1993, o seu principal reto foi dirixir a difícil transición económica de Letonia desde o comunismo ao capitalismo. Nos comicios de 1993 obtivo unha estrepitosa derrota e retirouse da vida política.

A súa volta do sector privado produciuse en 1998, ano en que ingresou no partido Camiño de Letonia, escisión da Fronte Popular e exerceu o cargo de Ministro de Finanzas ata 1999.

Nas eleccións de 2002 o seu partido perdeu a representación parlamentaria sendo nomeado presidente deste dous anos despois. En novembro de 2006, tralas eleccións que posibilitaron a volta do Partido Camiño de Letonia ao Saeima, Godmanis fíxose cargo do ministerio do interior e o 14 de decembro de 2007, foi nomeado polo Presidente Valdis Zatlers primeiro ministro tras a dimisión de Aigars Kalvītis. O seu nomeamento foi aprobado polo Parlamento o 20 de decembro, con 54 votos a favor e 43 contra.

O 18 de xuño de 2008, Godmanis sufriu un accidente de tráfico, cando o seu coche oficial se encaixou cun microbús nas rúas de Riga.

Como nota curiosa, moderou un programa radiofónico na emisora privada SWH, sobre a historia da música rock. 
    

## Véxase tamén 
* Política de Letonia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Ivars Godmanis  en alemán, francés, inglés, letón e ruso.
Esterno

*Para o **esterno** dos artrópodos, ver Esterno (artrópodos)*.

O **esterno** (*Sternum*) é un óso do tórax, plano, impar, central e simétrico, composto por varias pezas soldadas (*estérnebras*). Axuda a protexer o corazón e pulmóns.

## O esterno humano 
Divídese en tres porcións: o mango ou manubrio; o corpo formado por sete pezas; e o apéndice xifoide, que ten unha forma moi variable. O mango e o corpo articúlanse nunha sinartrose formando o chamado *ángulo de Louis*, articulación que pode osificarse nos adultos.

Ten dúas caras, a anterior e posterior; dous bordos laterais; e dous extremos, o superior ou base e o inferior ou vértice.

Atópase na parte media e anterior do tórax e articula superiormente coas clavículas e nos bordos laterais coas costelas chamadas *verdadeiras* mediante a cartilaxe costal, pero coas *falsas* faino mediante unha única cartilaxe. As costelas *falsas*, oitava, novena e décima, únense entre elas formando a *arcada costal* que, á súa vez, se une á sétima costela e esta, ao bordo lateral do esterno. O tipo de articulación condroesternal permite pequenos movementos. As articulacións denomínanse **articulacións costo-esternais ou condro-esternais**.

A articulación coas clavículas é de tipo encaixe recíproco imperfecto. Denomínase tecnicamente **articulación esternocostocondroclavicular**. Entre a clavícula e o esterno sitúase unha cartilaxe de adaptación, máis groso a nivel anterior e posterior ca no centro, que pode estar furado. Intervén tamén o extremo interno da primeira costela.

A articulación está reforzada por:
* Cápsula articular, que contornea as superficies articulares.
* Ligamento superior: formado por fibras profundas e curtas (de clavícula a esterno) e fibras superficiais, que constitúen un ligamento único: ligamento interclavicular, de clavícula a clavícula.
* Ligamento inferior, ou costoclavicular, que vai da clavícula á primeira costela.
* Ligamento anterior.
* Ligamento posterior.

miniatura|250px|Articulación do esterno coas clavículas e as primeiras costelas
Os movementos da articulación inclúen ascenso, descenso, proxección cara a adiante e cara a atrás. É ademais a articulación interna do ombreiro funcional.

No mesmo bordo superior hai outra zona, a superior, que se relaciona co espazo supraesternal, onde se localizan as veas xugulares anteriores e a súa anastomose.

O bordo inferior é a propia apófise xifoide, de morfoloxía variable.

A cara anterior presta inserción do músculo esternocleidomastoideo no manubrio, do músculo serrato anterior, no corpo e do músculo recto anterior maior do abdome na apófise xifoide.

A cara posterior presta inserción ó músculo esternotiroide e esternocleidohioideo no manubrio, ó músculo triangular do esterno, no corpo; e ó diafragma na apófise xifoide.

## Notas
Toñi Vicente

**Antonia Vicente Rodríguez**, chamada **Toñi Vicente**, nada en Tomiño o 12 de xaneiro de 1953, é unha restauradora e hostaleira galega.

## Traxectoria 
Os seus pais tiñan un restaurante en Tomiño, onde comezou traballando na cociña. Despois dunha bolsa para estudar en Francia co cociñeiro Michel Guérard, abriu en 1982 en Vigo o restaurante Síbaris, que lle deu ampla sona, e que colleitou a segunda estrela Michelin da historia de Galicia para unha cociñeira en 1989. En 1990 dirixiu e presentou o programa gastronómico da TVG *Artesa*.

En 1992 abriu en Santiago de Compostela o restaurante Toñi Vicente, que recibiu a estrela Michelín en 1993, galardón que mantivo ata o ano 2008. En 1997 recibiu o Premio Nacional de Gastronomía.

En agosto de 2008 foi detida para prestar declaración en relación cunha rede de distribución de vieira contaminada. En 2008, uns meses despois deste suceso, perdeu a estrela Michelin, pero mantivo un sol na *Guía Repsol*, ata que a comezos de 2009 anunciou o peche da actividade do seu restaurante.

Posteriormente abriu restaurantes en Ribeira, Cambados e Vigo..Retirouse da vida profesional na cociña en 2018.

## Obra 
* *Toñi Vicente. A miña cociña* (Teófilo Edicións, 2021).

## Galardóns 
* Challenge Européen de la Gastronomie
* Copa de Ouro do Centro Italiano de Promoción Internacional
* Medalla de prata de Galicia, 1997.

## Notas
Corvo (homónimos)

[miniatura|250px|[Corvo grande ou carnazal]]

O termo **Corvo** pode referirse a:

***Corvo**, nome de diferentes especies de aves da orde das paseriformes pertentences ao xénero *Corvus*, da familia dos córvidos;
*O **corvo mariño grande** (*Phalacrocorax carbo*), unha ave mariña da orde dos suliformes e familia dos falacrocorácidos;
*O **corvo mariño cristado** (*Phalacrocorax aristotelis*), outra ave mariña semellante á anterior;
*A constelación do **Corvo**, constelación do sur (próxima ó ecuador celeste) máis coñecida polo seu nome astronómico en latín, *Corvus*.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Percorvo**, lugar da parroquia de Rúa, no concello de Cervo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Casa Galega da Cultura

A **Casa Galega da Cultura** é un espazo multidisciplinar localizado en Vigo que acolle a realización de actividades artísticas e literarias. Ten un fondo bibliográfico e museográfico sobre Galicia.
## Historia 
O edificio foi construído, baixo plano do arquitecto Jose María Ortiz Sánchez (autor tamén do edificio onde esta actualmente o Museo de Arte Contemporánea de Vigo ou MARCO), e coa dirección de obra do construtor José Antonio González Bernárdez, para substituír unha antiga sede do Concello de Vigo, que ardeu en 1851, aínda que xa ameazaba a ruína en 1809. Foi sede do Concello até o seu traslado á actual localización en 1978. Máis tarde foi restaurado para acoller os fondos da Fundación Penzol e a Casa Galega da Cultura.

## Construción e estilo 
Trátase dun edificio sobrio e de estilo ecléctico, que ten inseridos elementos clasicistas, aínda que de xeito contido, sen artificios. Inicialmente foi deseñado con tres andares, con tres vans en cada unha e unha composición simétrica, con zócolo, pilastras e falso entaboamento, separando cada andar con liñas de imposta, ás que se suman unhas cornixas na fachada principal. Cada andar diferénciase pola súa decoración, especialmente o primeiro que ten aberto un balcón principal, dende o que aínda se fan pregóns de festas á Praza da Constitución. O treito central do edificio está salientado en todos os andares mediante pilastras apareadas, e na planta terrea salienta un almofadado corrido. Remata o edificio unha balaustrada, cun peitoril central na fachada principal co escudo da cidade e dous lucernarios. Na fachada que dá á Praza da Princesa a decoración é máis restrinxina.

## Museo 
[miniatura|esquerda|Fachada [leste, Praza da Pincesa.]]
O centro, antiga sede da casa do concello, ten salas de exposición temporais e permanentes na planta baixa, un salón de actos na primeira planta, dúas salas de lectura, unha delas para o uso de investigadores e as bibliotecas *Penzol* e *Fernández del Riego* e o *Museo Francisco Fernández del Riego* na terceira planta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da Casa Galega da Cultura na web do concello.
Costela

As **costelas** son uns ósos que forman parte do esqueleto do tórax nos animais vertebrados.

## As costelas nos humanos 
miniatura|A caixa torácica humana.|esquerda|275x275pxOs humanos teñen doce pares de costelas, que se agrupan en tres tipos: as costelas verdadeiras (da primeira á sétima); as costelas falsas (oitava, novena e décima); e as costelas aboiantes (undécima e duodécima).

As costelas verdadeiras únense por diante a unha cartilaxe, as cartilaxes costais, que á súa vez se unen ao esterno. Por detrás, as costelas verdadeiras articúlanse coas vértebras dorsais, mediante dúas articulacións por costela (unha delas, co corpo da vértebra, o que se denomina en anatomía a **articulación céfalo-somática**). O punto da costela que se une é a cabeza, que constitúe un ángulo diedro saínte.

Polo xeral, cada par de costelas únese entre dúas vértebras dorsais mediante presenta facetas articulares. A hemifaceta superior da costela únese á hemifaceta inferior da vértebra de riba, e a hemifaceta inferior á superior da vértebra de abaixo. O tipo de articulación é unha biartrodia con pequenos movementos. Esta articulación é común para todas as vértebras. Con todo, as costelas 11 e 12 únense a unha soa vértebra (11 e 12 respectivamente), que contén carillas enteiras.

A segunda articulación costovertebral establécese entre a tuberosidade da costela e a apófise transversa da vértebra (que presenta unha superficie articular na cara antero-externa). Esta é unha trocoide, con movementos de rotación, que contribúen á inspiración ó aumentar o diámetro torácico. Esta articulación non existe nas costelas aboiantes. Denomínase **articulación tuberósito-transversa**.

Por diante, as costelas falsas unen as cartilaxes entre si para constituír a arcada costal. Este conxunto cartilaxinoso únese logo á sétima cartilaxe costal. As costelas aboiantes non se unen a cartilaxes costais.

## Notas
Barbudo, Castro Barbudo, Ponte Caldelas

**Barbudo** é un lugar da parroquia de Castro Barbudo no concello pontevedrés de Ponte Caldelas, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 89 habitantes (40 homes e 49 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Castro Barbudo
### Parroquias de Baleira
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ponte Caldelas
Valdis Zatlers

**Valdis Zatlers**, nado en Riga o 22 de marzo de 1955, é un Médico e político letón.

## Traxectoria 
O 31 de maio de 2007, gañou as eleccións presidenciais converténdose no sétimo presidente do seu país o 8 de xullo de 2007, sucedendo a Vaira Vīķe-Freiberga.

Zatlers iniciou un proceso de disolución do Parlamento no 2011, por problemas de corrupción e logo de superar unha crise económica na que o paro alcanzou o 20%. Como resultado desta decisión, e ao non revalidar a confianza do Parlamento, Zatlers foi substituído por Andris Bērziņš tras perder unha votación, en segunda volta, por un estreito marxe

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Chancelería da presidencia letoa 
* Biografía na Fundación CIDOB
Juan María Bordaberry

**Juan María Bordaberry Arocena**, nado en Montevideo o 17 de xuño de 1928 e finado na mesma cidade o 17 de xullo de 2011, foi un terratenente e presidente do Uruguai entre 1972 e 1976. 

## Traxectoria 
Entre o 27 de xuño de 1973 e o final de seu mandato, gobernou *de facto* como ditador. Desde o comezo de 2006 estivo en prisión preventiva debido ós diversos procesos por delitos de homicidio practicados durante o seu goberno ditatorial.
Escudo de Letonia

O **escudo de armas de Letonia** (*gerbonis*) aprobouse logo da independencia do país (18 de novembro de 1918) e foi deseñado polo artista Rihards Zariņš. Reúne os símbolos nacionais (o sol e as tres estrelas) cos brasóns das rexións históricas de Letonia (os campos co león e o grifón). O sol, situado na parte superior do escudo, nun campo de azur (azul), xa foi empregado como emblema por soldados letóns no exército ruso durante a primeira guerra mundial. Naquel intre contaba con dezasete raios, un por cada comarca letoa. As tres estrelas cimeiras de ouro, de cinco puntas, representan as rexións históricas de Letonia: Vidzeme; Latgale e, unidas, Kurseme e Zemgale.

Os elementos heráldicos do escudo remóntanse ao século XVI. O campo de prata en que figura un león rampante de goles, símbolo de Kurzeme e Zemgale (oeste e suroeste de Letonia) e que xa figuraba nas armas do ducado de Kurseme en 1569. A billa rampante de prata que figura nun campo de goles é o brasón de Vidzeme e Latgale (norte e nordés de Letonia) e foi creado en 1566, cando os territorios mencionados foron dominados por Polonia-Lituania.

Existen tres versións do escudo: 
:* O escudo de armas grande xunto aos dous símbolos nacionais e os brasóns rexionais aparecen de novo, sostendo o escudo, o león de goles e a billa de prata (estas figuras son coñecidas en heráldica como tenantes ou soportes) sobre unhas ramas de aciñeira de sinople que están unidas por unha cinta coas cores da bandeira nacional. As armas grandes son utilizadas polo Presidente da República, o Parlamento (*Saeima*), o Primeiro Ministro (ou Ministro Presidente), o Consello de Ministros, os Ministros, o Tribunal Supremo, a Fiscalía do Estado e as representacións diplomáticas ou consulares.

:* No escudo de armas mediano non figuran os tenantes ou soportes nin a cinta e é o que se emprega nas dependencias e entidades dependentes do Parlamento, o Goberno e cada Ministerio.

:* No escudo de armas pequeno unicamente aparecen os símbolos nacionais, o sol nun campo de azur e as tres estrelas, e os dous brasóns rexionais. Resérvase para as entidades educativas, os seus documentos e certificacións, para todas as institucións oficiais non mencionadas nos dous casos anteriores e os gobernos locais autónomos.
Presidente de Letonia

210px|miniatura|dereita|Estandarte presidencial
O presidente é o xefe de estado e o comandante en xefe das forzas armadas de Letonia. O Presidente é elixido polo parlamento (*Saeima*) por un mandato de catro anos. Ata o momento, todos os presidentes cumpriron dous mandatos no cargo excepto Gustavs Zemgals. En caso de ausencia, o Presidente do Parlamento asume o cargo de interinamente, caso que se deu trala independencia de Letonia da Unión Soviética, cando Anatolijs Gorbunovs exerceu como presidente desde 1991 ata 1993.

Esta é unha lista dos presidentes de Letonia despois de 1922.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia de Letonia
* Xefes de Estado e Goberno actuais

## Notas
Río Morava

260px|miniatura|Presa no Morava
O **Morava** (en checo e eslovaco **Morava**, en romanés *Marus* e en alemán *March*) é un río centroeuropeo, tributario do Danubio pola súa marxe esquerda. Cos seus 354&nbsp;km de curso é a corrente de auga principal de Moravia, país que lle debe o seu nome, e no que dá lugar ás catro rexións nas que está dividido.

No seu curso baixo o Morava serve de límite natural entre a República Checa e Eslovaquia durante uns 50&nbsp;km, e logo tamén entre Eslovaquia e Austria ao longo de 91&nbsp;km. Dentro das liñas de fronteira inclúense os numerosos meandros do río. Nas décadas derradeiras do século XIX e até o final da primeira guerra mundial, o Morava contituíu o límite entre Austria e Hungría.

## Curso 
O Morava nace no noroeste de Moravia, ao norte de Dolní Morava, no monte Králického Sněžníku, preto da fronteira checo-polaca, a unha altura de 1.194 m, xurdindo de dúas covas calcarias. Corre nunha dirección sur logo, para virar posteriormente para leste , atravesando o país moravo e cruzando diversas cidades. Logo de Olomouc, divídese en brazos distintos en varios puntos, aínda que acaban por reunirse. O seu curso baixo é lento. Despois de 354&nbsp;km de percorrido desauga no Danubio, entre Hainburg an der Donau (Austria) e Devin, barrio de Bratislava, a capital eslovaca. O seu caudal medio é de 109 m³/s, e na desembocadura de 120 m³/s (2001) . A conca do Morava cobre unha área de 26.658 km².

### Navegabilidade 
A frecuente falta de caudal a causa das súas numerosas ramificacións restrinxe a navegabilidade do río ao seu curso baixo, nun total de cerca de 80&nbsp;km.

## Afluentes 
Os seus afluentes máis coñecidos son:
*Pola dereita:
** O Dyje(alemán Thaya), 235,4&nbsp;km.
*Pola esquerda:
**O Bečva(alemán Betschwa), 62&nbsp;km.

## Localidades nas beiras 
Ás únicas cidades importantes que baña o Morava son Olomouc (a antiga Olmütz dos alemáns) e Bratislava. Localidades importantes que están ás beiras do río son Kroměříž, Uherské Hradiště, Hodonín, Dürnkrut, Angern an der March e máis Marchegg.

## Cheas 
A última grande chea do Morava ocorreu, con ocasión da época da fusión das neves, o 2 de abril de 2006, causando graves danos en Moravia e na Baixa Austria (Niederösterreich) e ficando durante varios días moitos lugares alagados polas crecida das augas dos seus encoros.
## Galería fotográfica 

Ficheiro:Morava spring.jpg|Lugar de nacemento do Morava
Ficheiro:Morava reka.JPG|Vista do Morava
Ficheiro:Confluent de la Morava & du Danube.PNG|Confluencia do Morava e o Danubio
Ficheiro:Crue de la Morava.PNG|Inundación causada polo Morava

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Allgemeine deutsche Real-Encyklopädie für die gebildeten Stände.* Conversations-Lexikon; 10. Auflage 1853, F. A. Brockhaus, Leipzig
* A. Stancik, H.Schiller, O.Behr et al.: *Hydrology of the River Danube / Hydrologie der Donau.* Gemeinsames Forschungsprojekt der Donauländer und der  IHD, 272 p., Verlag Priroda, Bratislava 1988.
### Outros artigos
*Río Morava, Serbia
Federico Ramón Puerta

**Federico Ramón Puerta**, nado en Apóstoles (Misiones) o 9 de setembro de 1951, é un enxeñeiro e político arxentino, presidente do seu país entre 20 e 23 de decembro de 2001.
Lingua sariculiana

A **lingua sariculiana** forma parte das linguas pamirianas aínda que se fala fóra da zona xeográfica común ás demais pois é falada no Condado Autónomo Taxico de Taxcurgán, na provincia Autónoma Uigur de Xinxiang na China, por un pequeno número de persoas (unhas 23.000).

## Gramática 
O sariculiano perdeu o xénero gramatical. O plural sinálase neste grupo coa terminación **-ēn**. O sariculiano fai unha distinción entre o plural nominativo e oblicuo: **-xeul** (n.) e **-ef** (oblicuo). O xénero non se sinala especificamente no nome pero é identificable pola concordancia.

O caso desígnase por preposición e posposición; o sariculiano ten un caso oblicuo. A posesión exprésase por aposición.

A orde da frase é suxeito, obxecto e verbo (SOV).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* https://web.archive.org/web/20081202114807/http://dspace.uta.edu/bitstream/10106/438/1/umi-uta-1588.pdf An Acoustic, Historical, and Developmental Analysis of Sarikol Tajik Diphthongs], Pamela S. Arlund, The University of Texas at Arlington.
Lista de presidentes da Arxentina

miniatura|Bandeira da Presidencia da Arxentina.
O presidente da Nación Arxentina é o xefe de estado e tamén xefe de goberno da Arxentina. Bernardino Rivadavia recibiu o título de **presidente das Provincias Unidas do Río da Prata**, título creado por lei o 1826. Justo José de Urquiza gobernou co título **presidente da Confederación Arxentina**, segundo a constitución de 1853. Despois de 1860 o título tornouse **Presidente da Nación Arxentina**.

Hoxe o presidente é elixido pola poboación por un período de 4 anos, e pódese reelixir unha vez no período subsequinte. Esta é a lista dos presidentes da Arxentina despois de 1826.
Raymond Buckland

**Raymond Buckland** é un recoñecido membro da relixión Wicca a nivel mundial. Foi a primeira persoa en estender a relixión Wicca a Estados Unidos. En 1963, Buckland tivo a súa primeira e única reunión con Gerald Gardner e foi iniciado na Wicca gardneriana, a cal introduciu nos Estados Unidos en 1964. Aínda que comezou na Wicca gardneriana, máis tarde fundou a súa propia tradición chamada Seax Wicca. Buckland foi orador en moitos eventos multi-culturais e neopaganos incluíndo o Starwood Festival en 1981.
Vanatrú

O **Vanatrú** é unha escisión do Ásatrú. É unha rama do movemento eteno, un dos máis recentes no seu nacemento. Nace esencialmente como identificación dos ex-asatruar nunha branca distinta do Ásatrú polo feito de centrar o culto exclusivamente na figura dos Vani, divindade da natureza, que se distinguen dos Asi, divindades patroas da esfera humana, e teñen unha óptima máis psicolóxica. Tamén centra o culto no mundo natural e sobre a relación do home coa natureza, mentres que o Ásatrú faio sobre os valores sociais e o desenvolvemento persoal do ser humano.
Testemuñas de Xehová

miniatura|Sede mundial das Testemuñas de Xehová en Warwick, U.S.A.
**Testemuñas de Xehová** é o nome dun grupo relixioso internacional que promove e practica unha relixión entendida polos seus adherentes como unha restauración do modo de vida e ideas orixinais dos primeiros cristiáns do século I. Basean as súas crenzas na Biblia, usando para iso preferentemente a *New World Translation of the Holy Scriptures* (edición publicada pola propia organización) aínda que tamén aceptan e citan outras traducións bíblicas. Para a interpretación e estudo empregan as publicacións editadas polas diferentes sociedades que os representan legalmente (denominadas comunmente como "Sociedade Watchtower"), cuxos exemplos máis coñecidos son as revistas ''The Watchtower Announcing Jehovah's Kingdom* e *Awake!'', que tamén distribúen publicamente.

## Historia 
Orixinada a finais do século XIX en Estados Unidos, segundo o "Informe mundial das Testemuñas de Xehová: Ano de servizo 2016" están presentes en douscentos trinta e seis países e entidades territoriais. O total de individuos practicantes na organización é de 8 683 117(estatística de agosto de 2019).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial
Barruelo de Santullán

**Barruelo de Santullán** é un concello da provincia de Palencia na comunidade de Castela e León, na comarca da Montaña Palentina. Esténdese por unha área de 53.30&nbsp;km² onde no ano 2007 vivían 1.519 habitantes, 1.510 en 2006. Atópase a 113&nbsp;km de Palencia.

## Demografía 
Evolución da poboación de Barruelo de Santullán desde a década dos 30 ata agora:

ImageSize = width:500 height:400
PlotArea = width:400 height:350 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:9000

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:500 start:0
Colors= 
  id:AO  value:green
  id:AA  value:black
  id:AB  value:green
  id:AC  value:black
  id:AD  value:green
  id:AE  value:black
  id:AF  value:green
PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1930      from:0 till:8549 color:AO
  bar:1950      from:0 till:7522 color:AA
  bar:1970      from:0 till:5021 color:AB
  bar:1981      from:0 till:2825 color:AC
  bar:1991      from:0 till:2196 color:AD
  bar:2001      from:0 till:1641 color:AE
  bar:2007      from:0 till:1519 color:AF

## Política 
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Escudo de Lituania

O **escudo de Lituania** é un campo de goles no que figura un cabaleiro de prata con esporas de ouro, montado sobre un cabalo do mesmo metal, con cadeira e rendas de azur decoradas de ouro, e armado cunha espada (tamén de prata) con empuñadura de ouro que sostén co seu brazo dereito sobre a súa cabeza. O cabaleiro porta, na súa sinistra, un escudo de azur cargado cunha cruz dobre de ouro.

O escudo é denominado en lituano *Vytis* que significa cabaleiro branco. Está documentado o uso deste brasón polo menos desde o ano 1366, ano no que está datado un documento no que figura o selo do duque Algirdas de Lituania. O escudo do "cabaleiro branco" figurou desde entón, con algunhas variacións, nos selos e elementos heráldicos dos grandes duques de Lituania.

Foi usado como símbolo nacional pola República de Lituania desde 1918 ata 1940. En 1988 recuperouse como símbolo nacional e o 11 de marzo de 1990 foi declarado emblema estatal. O Consello Supremo da República de Lituania aprobou unha regulación sobre o seu uso oficial e descrición e o 4 de setembro de 1991 restablecéronse as antigas cores do selo do *Vytis*.
Peter Handke

**Peter Handke**, nado en Griffen (Carintia) o 6 de decembro de 1942, é un escritor austríaco. En 2019 foi galardoado co Premio Nobel de Literatura.

A única obra narrativa traducida (por Luís Fernández Rodríguez) e publicada en galego de Handke é *Don Xoán (contado por si mesmo)* (Sotelo Blanco, 2006). Non obstante, tamén se levou á escena a peza teatral de Handke *Insulto ó público*, traducida por Catuxa Pato e Sabela López Pato, estreada no Festival Escenas do Cambio de 2016 en Santiago de Compostela.

## Obra 
### Narrativa 
* *Die Hornissen*, 1966.
* *Der Hausierer*, 1967.
* *Begrüßung des Aufsichtsrats*, 1967.
* *Die Angst des Tormanns beim Elfmeter*, 1970.
* *Ich bin ein Bewohner des Elfenbeinturms*, 1972.
* *Der kurze Brief zum langen Abschied*, 1972.
* *Wunschloses Ungluck*, 1972.
* *Der kurze Brief zum langen Abschied*, 1972.
* *Die Stunde der wahren Empfindung*, 1975.
* *Falsche Bewegung*, 1975.
* *Die linkshändige Frau*, 1976.
* *Langsame Heimkehr*, 1979.
* *Die Lehre des Sainte-Victoire*, 1980.
* *Kindergeschichte*, 1981.
* *Phantasien der Wiederholung*, 1983.
* *Der Chinese des Schmerzes*, 1983.
* *Die Geschichte des Bleistifts*, 1986.
* *Gedicht an die Dauer*, 1986.
* *Nachmittag eines Schriftstellers*, 1987.
* *Die Abwesenheit. Ein Märchen*, 1987.
* *Das Spiel vom Fragen oder Die Reise zum Sonoren Land*, 1989.
* *Versuch über die Jukebox*, 1990.
* *Versuch über den geglückten Tag. Ein Wintertagtraum*, 1991.
* *Versuch über die Müdigkeit*, 1992.
* *Mein Jahr in der Niemandsbucht*, 1994.
* *Noch einmal für Thukydides*, 1997.
* *Zurüstungen für die Unsterblichkeit. Ein Königsdrama*, 1997.
* *Abschied des Träumers / Winterliche Reise / Sommerlicher Nachtrag*, 1998.
* *Lucie im Wald mit den Dingsda!*, 1999.
* *In einer dunklen Nacht ging ich aus meinem stillen Haus*, 1999.
* *Die Wiederholung*, 1999.
* *Der Bilderverlust oder Durch die Sierra de Grados*, 2002.
* *Rund um das große Tribunal*, 2003.
**Don Xoán (contado por si mesmo) - Don Juan (erzählt von ihm selbst),* 2004.

### Teatro 
**Insulto ó público - Publikumsbeschimpfung*, 1966.
* *Selbstbezichtigung*, 1966.
* *Weissagung*, 1966.
* *Hilferufe*, 1967.
* *Kaspar*, 1968.
* *Quodlibet*, 1970.
* *Der Ritt über den Bodensee*, 1970.
* *Das Mündel will Vormund sein*
* *Die Unvernünftigen sterben aus*, 1973.
* *Über di Dörfer. Dramatisches Gedicht*, 1981.
* *Die Stunde da wir nichts voneinander wußten*, 1995.
* *Die Fahrt im Einbaum oder Das Stück zum Film vom Krieg*, 1999.

### Poesía 
* *Die Innenwelt der Außenwelt der Innenwelt*

### Cinema 
#### Películas 
* 1971 *Chronik der laufenden Ereignisse*
* 1977 *Die linkshändige Frau*
* 1985 *Das Mal des Todes* (baseada na novela de 1982 de Marguerite Duras)

* 1992 ''L'Absence*

#### Guións para películas de Wim Wenders 
* 1969 *3 amerikanische LP's*
* 1972 *Die Angst des Tormanns beim Elfmeter*
* 1975 *Falsche Bewegung*
* 1987 *Der Himmel über Berlin''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Villanueva de la Jara

**Villanueva de la Jara** é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 156&nbsp;km² onde viven 2.500 habitantes. Encóntrase a 85&nbsp;km da capital.

## Demografía
miniatura|dereita|200px|Rolo de Xustiza.
miniatura|dereita|200px|Praza Maior.
miniatura|dereita|200px|Igrexa Parroquial da Asunción.

## Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:

PSOE
Independentes por La Jara
PP
Total

**2007**
5
4
2
**11**
Tandy Corporation

A **Tandy Corporation** é unha empresa familiar estadounidense fundada en 1919, que producía artigos de coiro en Fort Worth, Texas, e que se tornou coñecida ao adquirir en 1963 e dar o seu nome á *RadioShack Corporation* de Cambridge, Massachusetts. O nome Tandy foi abandonado en maio de 2000, cando *RadioShack Corporation* tornouse o nome oficial (con excepción do Reino Unido, onde o nome "RadioShack" aínda está en uso).

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A historia da Tandy en *The Handbook of Texas Online*.
Seimas

dereita|200px
O ***Seimas*** é o nome do Parlamento lituano, no cal reside o poder lexislativo.
## Características
Trátase dunha institución unicameral con 141 membros que son elixidos para un período de catro anos. Ao redor da metade dos seus membros (71) son elixidos por sufraxio universal, e a outra metade (70) segundo un criterio proporcional. Un partido necesita ter polo menos o 5% dos votos para estar representado no Seimas.

As funcións e atributos do Seimas son adoptar unha Constitución ou emendala, determinar leis, revisar e aprobar o orzamento eviado polo goberno, controlar actividades do goberno. 
As derradeiras eleccións tiveron lugar en setembro do ano 2000, onde foi elixido Artura Paulauskas Presidente do Seimas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Saeima

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Seimas
Presidente de Lituania

O presidente é o xefe de estado de Lituania. Actualmente é elixido pola poboación para un período de 5 anos.

Esta é unha lista dos presidentes de Lituania despois de 1918.

## República de Lituania (1918-1940) 
Lista dos **Presidentes da República de Lituania**.

## Lituania integrada na Unión Soviética (1940-1941 e 1944-1990) 
## República de Lituania (dende 1990) 
## Véxase tamén 
* Lista dos monarcas de Lituania

## Notas
Antonio Carreró Vergés

**Antonio Carreró Vergés**, nado en Vigo o 19 de setembro de 1899 e finado en Asturias o 27 de setembro de 1936, foi un militar galego.

## Traxectoria 
Fillo do tenente de navío Antonio Carreró Mestre. En 1915 entrou na Academia de Infantaría. Como oficial de Infantaría prestou servizos en África e tamén estivo destinado en Vigo. Cara a 1925 era primeiro tenente no Goberno Militar. Despois foi capitán no Rexemento de Murcia. Tras o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, por orde de Felipe Sánchez Rodríguez, comandante militar da praza, declarou o estado de guerra en Vigo o 20 de xullo de 1936, leu o bando na Porta do Sol e ordenou disparar contra os que estaban presentes. Despois estivo á fronte do pelotón que fusilou a Emilio Martínez Garrido e outros republicanos vigueses. Marchou á fronte e morreu en Asturias a finais de setembro de 1936. Foi soterrado no cemiterio de Pereiró o 29 de setembro, cos soldados Eduardo Núñez Saavedra e Eugenio Rodríguez Cantero.

Polo seu acto do 20 de xullo, a Porta do Sol de Vigo foi rebautizado co seu nome, inutilmente porque a maioría da poboación local seguiu utilizando o nome orixinal.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* "Carreró dio nombre a Porta do Sol durante más de 40 años", artigo en *La Voz de Galicia*, 31 de marzo de 2007 .
Iolanda Díaz Gallego

:*Non confundir con Yolanda Díaz Pérez (Fene 1971), dirixente política galega, membro do Goberno de España.*

**Iolanda Díaz Gallego**, nada en Sarria en 1934, é unha activa colaboradora nas distintas actividades desenvolvidas pola emigración galega no Uruguai e Cataluña.

## Traxectoria 
Logo de estudar na Coruña Peritaxe Mercantil, rematando en 1952, ó ano seguinte trasladouse coa súa nai e irmáns a Montevideo, onde comezou a traballar no Banco de Galicia do que foi secretaria xeral. Na capital uruguaia mantivo unha estreita relación co colectivo de emigrantes e exiliados, colaborou na publicación da *Historia de Galicia* de Ramón Otero Pedrayo e participou na emisión radial *Sempre en Galicia* durante 20 anos. Foi unha das fundadoras do Teatro Popular Galego de Montevideo e do Patronato da Cultura Galega de Montevideo. En 1976 estabeleceuse coa súa familia en Barcelona. Alí participou na creación da Asociación O Penedo e colaborou entre 1973 e 1981 no programa *A Nosa Galicia* de Radio Miramar e na Radio Galega.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Yolanda Díaz Gallego: > 03/10/2012 - *El Progreso* (Sarria).
Parque nacional de Aukštaitija

miniatura|250px|Vista do outeiro de Ladakalnis
miniatura|250px|Lago Tauragnas
miniatura|250px|Igrexa de Palūšė, feita de madeira
O **Parque Nacional de Aukštaitija** (en lituano *Aukštaitijos nacionalinis parkas*) é un parque nacional no nordés de Lituania, uns 100&nbsp;km ao norte de Vilnius. Establecido en 1974 é o máis antigo dos 5 parques nacionais en Lituania. Ao comezo chamouse Parque Nacional de Lituania RSS subliñando que era o primeiro parque deste tipo na república. En 1991 establecéronse outros 4 parques sendo rebautizado entón como Aukštaitija.

O parque ocupa 405,7 de km². Atópase nos concellos de Ignalina (50%), Utena (25%) e Švenčionys (25%). O parque posúe un 2,1% de áreas estritamente protexidas ocupan nas que só poden entrar persoal do parque. Máis do 70% do territorio está cuberto por bosques. O 80% dos bosques están cubertos por piñeiros algúns deles de máis de 200 anos de idade.

## Diversidade biolóxica 
No parque atópanse 64 especies de plantas, 8 de fungos, 48 de aves que se atopan no libro vermello de Lituania. O parque é famoso pola súa diversidade biolóxica. Por exemplo, o 59% de todas as especies de plantas en Lituania pódense atopar no parque que cobre menos do 1% do territorio do país.

## Augas 
Ao longo do parque existen 126 lagos espallados polos bosques e outeiros. A miúdo están interconectados por regatos e é un sitio moi frecuentado polo turismo con caiacs de auga. Dado que o parque foi creado hai máis de 30 anos, a infraestrutura de auga para o turismo atópase moi desenvolvida. Hai moitos sitios para alugar un barco ou un caiac. Os lagos cobren 59,30 quilómetros cadrados (ou 15,5%) do territorio do parque. O máis grande dos lagos é o lago Kretuonas (8,29&nbsp;km ² de superficie). O lago Tauragnas, o máis fondo de Lituania (60,5 metros), tamén se atopa aquí. Hai 14 lagos que son máis grandes que 1&nbsp;km². 6 lagos están entre 0,5 e 1&nbsp;km² e 35 lagos - 50 e 5 hectáreas. O resto son menores de 5 ha, e algúns deles están converténdose lentamente en pantanos.

Un dos máis famosos lugares de interese turístico no Parque é o outeiro Ladakalnis, dende o cal pódense ver 6 lagos. Trátase dun monumento xeomorfolóxico.

## Vilas 
Hai 116 aldeas no parque cuns 2.300 residentes. As primeiras vilas menciónanse no século XIV. A máis famosa é Palūšė onde reside a administración do parque. A súa igrexa, construída en 1750, é considerada a máis antiga igrexa de madeira en Lituania; aparece no billete dun litas. Stripeikiai é a máis antiga aldea no parque. Agora é coñecida polo seu singular lituano Museo do Antigo apicultura. Ginučiai é outra famosa aldea. Un dos principais atractivos turísticos do parque é o muíño de auga do século XIX. É un dos poucos muíños que aínda ten o mecanismo orixinal. Está catalogado coma monumento da enxeñaría. Dous outeiros fortificados de importancia nacional están nas proximidades.
Ignalina

miniatura|dereita|Ignalina en Lituania**Ignalina** (en polonés Ignalino) é unha cidade situada no leste de Lituania que posúe 6.591 habitantes. É famosa pola súa RBMK, unha planta de enerxía nuclear na próxima Visaginas, que se pechou en 2009. Ignalina é cabeceira do distrito de mesmo nome.

Dise que o nome de Ignalina obtivo o seu nome de *Ignas* e *Lina*, dous amantes con nomes moi populares de Lituania. Aínda que hai evidencias arqueolóxicas de que a xente vivía na zona de Ignalina xa na Idade de Pedra, Ignalina alcanzou unha entidade real como núcleo urbano cara a 1810, e comezou a crecer tras a construción do ferrocarril que conecta Varsovia e San Petersburgo, en 1866. É considerada como unha das novas cidades industriais. Con todo, hoxe en día é máis coñecida como destino turístico debido á presenza do parque nacional de Aukštaitija.
## Véxase tamén
José Manuel Balseiro

**José Manuel Balseiro Orol**, nado en Ferreira do Valadouro o 2 de xullo de 1962, é un político galego do PPdeG e deputado no Parlamento de Galicia.

## Traxectoria 
Foi director comercial de ALCO S.A. durante 16 anos, e coordinador do equipo de venda en España e Portugal.

Está casado e ten dous fillos.

### Política 
Militante activo do Partido Popular desde o ano 1994 en Cervo, na parroquía de San Xoán de Cornos, o seu municipio de residencia, exerce desde 1999 o posto de 1º Tenente de Alcalde do concello, ocupándose tamén da portavocía do Grupo Municipal Popular.

Foi importante a súa aportación e apoio na consolidación da Festa da Cachucha de Cervo, hoxe referente na comarca.

Dentro do Grupo Parlamentario Popular responsabilízase da portavocía do Mar (pesca) e Montes (forestal e incendios). Forma parte do Comité de Dirección do Partido Popular de Galicia e do Comité Executivo desta formación política na provincia de Lugo. Dende o 21 de novembro de 2016 ata o ano 2020 foi o  delegado da Xunta de Galicia na provincia de Lugo. Na actualidade ostenta os cargos de Coordinador comarcal do PP na Mariña lucense e asesor gastronómico do comité executivo provincial. 

Foi secretario xeral do Partido Popular na provincia de Lugo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha no Parlamento de Galicia 
* Páxina web: www.josemanuelbalseiro.es
O Chan do Casal, Xustáns, Ponte Caldelas

**O Chan do Casal** é un lugar da parroquia de Xustáns, no concello pontevedrés de Ponte Caldelas, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 183 habitantes (95 homes e 98 mulleres). Accédese pola estrada que comunica O Sobreiro e Parada, cruzando o río San Vicente.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Xustáns 
### Parroquias de Ponte Caldelas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ponte Caldelas
Xoán de Gante

**John of Gaunt** ou **Xoán de Gante**, nado en Gante o 24 de xuño de 1340 e finado en Londres o 3 de febreiro de 1399, cuarto fillo do rei Eduardo III de Inglaterra e de Filipa de Hainault, foi o primeiro duque de Lancaster. 

Entre 1386 e 1387 emprendeu unha expedición militar de conquista do reino de Castela, tomando o reino de Galicia como base de operacións. O duque foi derrotado polas tropas castelás cando trataba de avanzar pola Meseta. 

## Traxectoria 
Xoán tornouse duque de Lancaster en 1362, a través do casamento coa súa curmá Branca de Lancaster. En 1390 tornouse duque da Aquitania por doazón do sobriño Ricardo II de Inglaterra. Xoán de Gante foi o fundador da Casa de Lancaster, a facción encarnada da guerra das rosa. Era pai de Henrique IV de Inglaterra.

Despois da morte de Branca, Xoán de Gante casou en 1371 coa princesa Constanza, filla do falecido rei Pedro I de Castela, o Cruel ou o Xusticeiro, e envolveuse na complicada política castelá ao declararse pretendente da coroa castelá, rivalizando con Henrique de Trastámara. O ano seguinte, a posición inglesa foi reforzada co casamento de Edmundo de Langley, outro fillo de Eduardo III, con Isabel, irmá máis nova de Constanza. As súas intencións foron goradas polos Trastámara, mais Xoán continuou a influenciar a política ibérica. Cando estalou a crise dinástica de 1383-1385 entre Portugal e Castela, o duque apoiou a facción de Xoán, Mestre de Avis, do punto de vista político e militar, enviando unha división de arqueiros galeses. É da súa iniciativa que naceu o tratado de Windsor que confere a Inglaterra e Portugal o estatuto de aliados desde 1387. Para asinar este tratado, a súa filla máis vella, Filipa, casou con Xoán I de Portugal.

Despois da morte do seu irmán máis vello, Eduardo, o Príncipe Negro, o duque de Lancaster viu o seu poder incrementado. Foi este estatuto de privilexio que lle permitiu protexer o reformador relixioso John Wycliffe, cuxas ideas defendía. Os primeiros anos do reinado do seu sobriño Ricardo II, alcanzou o estatuto de tío favorito e conselleiro de confianza. Porén, algunhas medidas menos acertadas da súa parte fíxolle perder o apoio do rei e do pobo. En consecuencia, o seu pazo foi destruído por unha revolta popular en 1381. En 1386, Xoán é enviado para o continente como embaixador e en 1390 tórnase Duque da Aquitania, nun exilio disfrazado. Cando Xoán morre en 1399, Ricardo II declara a aprehensión de todas as súas propiedades, o que causa a revolta do herdeiro de Lancaster Henrique Bolingbroke, e, a medio prazo, o seu asasinato.

Xoán de Gante mantivo unha amante, Catarina Swynford, durante os derradeiros 30 anos da súa vida e con quen casou despois da súa viuvez. Os fillos desta unión, coñecidos como os Beaufort, foron entón lexitimados aínda que eliminados da sucesión ao trono. A pesar diso, o futuro rei Henrique VII de Inglaterra baseou a súa pretensión ao trono con base no seu avó, John Beaufort, fillo máis vello de Xoán de Gante e Catarina.
## Notas 
## Véxase tamén
Tautiška giesmė

## Historia 
***Tautiška giesmė*** é o nome do Himno nacional de Lituania. Foi escrito en 1898 por Vincas Kudirka e converteuse no himno nacional en 1919.

## Letra
Gediminas Kirkilas

**Gediminas Kirkilas**, nado en Vilnius o 30 de agosto de 1951, é un político lituano. Foi primeiro ministro do seu país entre 2006 e 2008.

## Traxectoria 
Tras facer o servizo militar obrigatorio, entre 1972 e 1978 traballou en moitos monumentos culturais (como igrexas). Entre 1978 e 1982 foi estudante de ciencias políticas.

Tras a declaración deindependencia de Lituania o 11 de marzo de 1990, Kirkilas estivo implicado nas materias do Estado e foi elixido catro veces (en 1992, 1996, 2000, e 2004) ao parlamento polo Partido Democrático Social da Balota de Lituania. Tamén foi Ministro de Defensa de Lituania dende o 7 de decembro de 2004.
Foi designado primeiro ministro o 4 de xullo de 2006 en substitución de Zigmantas Balčytis, o primeiro ministro provisional. O seu mandato rematou o 9 de decembro de 2008.