Alfonso Carrillo de Acuña

**Alfonso (ou Alonso) Carrillo de Acuña**, nado en Carrascosa del Campo o 1 de agosto de 1410 e finado en Alcalá de Henares o 1 de xullo de 1482, foi un bispo castelán, bispo de Sigüenza entre 1436 e 1447, e arcebispo de Toledo e primado de España dende 1446 até a súa morte.

## Traxectoria 
Foi fillo de Lope Vázquez de Acuña, máximo responsable do Concello da Mesta, primeiro Señor de Buendía e Azañón, e descendente dunha familia de nobres portugueses; e de Teresa Carrillo de Albornoz, Señora de Paredes, Portilla e Valtablado.

A súa familia materna, de ascendencia eclesiástica, pertencía ao municipio conquense de Carrascosa del Campo, e a do seu pai, ricohome de Castela, portuguesa. A súa educación desenvolveuse, baixo a influencia do seu tío o cardeal Alfonso Carrillo. Cando faleceu este, en 1434, recibiu o cargo de protonotario apostólico do papa Uxío IV, accedendo ao Consello Real de Xoán II. Foi nomeado bispo de Sigüenza en 1436 e arcebispo de Toledo en 1446. Morreu en Alcalá de Henares, o 1 de xullo de 1482.

### Vida política 
A súa influencia na vida política da Coroa de Castela, nos reinados de Xoán II, Henrique IV e cos Reis Católicos foi enorme; a súa opinión foi moi variable, acomodándose ás circunstancias.

Trala execución do favorito Álvaro de Luna en 1453, Carrillo apoiou á súa sobriño Juan Pacheco, marqués de Villena, o favorito do novo rei Henrique IV e desempeñou misións diplomáticas, para el, ante Francia, chegando a ter un gran poder, superando a moitos nobres. A súa cobiza e ambición leváronlle a enfrontarse ao rei, a partir do momento en que este preferiu cambiar de favorito, afastando a Pacheco e uníndose a Beltrán de la Cueva e os seus aliados os Mendoza, acérrimos inimigos de Carrillo.
[miniatura|Escudo de Alfonso Carrillo de Acuña na súa sepultura na [catedral de Alcalá de Henares.]]
[miniatura|Tumba do arcebispo Carrillo ([Jean Laurent ca. 1870), en Alcalá de Henares.]]
A partir de 1462, Carrillo foi o principal instigador dun bando de nobres casteláns que querían destronar ao rei e substituírlle polo seu medio irmán, o infante Alfonso, e participou moi activamente na Farsa de Ávila. Comezou así unha longa e cruenta guerra civil en Castela. Cando no verán de 1468 morreu o infante, a súa irmá Isabel sucedeulle como pretendente ao trono e tivo como principal conselleiro ao arcebispo Carrillo, quen xunto co seu consogro Pierres de Peralta (Pedro de Peralta y Ezpeleta) desempeñaron un papel moi importante no axuste do seu matrimonio con Fernando de Aragón, en outubro de 1469.

En 1473 convocou o Concilio de Aranda «para combater a ignorancia e a vida disipada dalgúns clérigos».

Pero cando os Reis Católicos fixéronse co poder, ao morrer Henrique IV en decembro de 1474, rapidamente chocaron os seus intereses. Carrillo non aceptaba o tratamento autoritario destes e, por outra banda, produciuse o ascenso a chanceler do reino de Pedro González de Mendoza, vello inimigo de Carrillo. Esta situación levoulle a un enfrontamento con Mendoza que perdería na subseguinte Guerra de Sucesión Castelá (1475-1479).

Dando un xiro absoluto á súa política, Carrillo integrouse no bando liderado polo rei de Portugal que apoiaba os dereitos ao trono castelán do seu sobriña a princesa Xoana contra Isabel a Católica. A guerra foi longa e cruel, pero a principios de 1479 unha ofensiva dos Reis Católicos derrotou definitivamente aos portugueses e obrigou a Carrillo a someterse e aceptar guarnicións reais en todas as fortalezas que controlaba, para poder continuar como arcebispo de Toledo.

Morreu semipreso no seu Palacio arcebispal de Alcalá de Henares o 1 de xullo de 1482.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Parrilla García C. La 'Exclamación de España' dirigida al arzobispo Carrillo. Un ejemplo de la *fictio personnae* al servicio del alegato político. Scriptura. 1997; 13:67-99.
### Outros artigos 
* Juan Pacheco
* Farsa de Ávila
* Concordia de Segovia
* Reis Católicos
### Ligazóns externas 
* Catholic-Hierarchy.org