Liturxia

[thumb|*O bautismo de Clovis*, de [O Mestre de San Giles (ca. 1500).]]

Denomínase **liturxia** á forma coa que se levan a cabo as cerimonias nunha relixión, ou nalgunha outra institución ou organización similar, é dicir, o conxunto de actos que forman parte do seu culto público e oficial. 

Practicamente todas as sociedades practican rituais, é dicir, series de ritos, con connotacións de tipo relixioso ou cerimonial nas vodas, nos enterros e en moitos outros momentos importantes da vida individual ou colectiva, e adoita regulamentarse, aínda que en diferente medida, o modo en que se debe efectuar o culto nos lugares públicos, especialmente nos templos.

Porén, non debe confundirse liturxia con rito, pois non son sinónimos absolutos.

## Evolución do concepto 
### Orixe etimolóxica 
O termo *liturxia* provén do latín *liturgīa*, que á súa vez procede do grego antigo λειτουργία *liturgía*, co significado xeral de "servizo público", e literal de "obra do pobo". Esta palabra inclúe á súa vez os termos λάος *láos*, "pobo", e έργον *érgon*, "traballo", "obra". No mundo helénico, este termo non tiña as connotacións relixiosas actuais, senón que facía referencia ás obras que algún cidadán levaba a cabo en favor do pobo ou ás funcións militares e políticas. Á exención desas funcións se lle chamaba αλειτουργεσία *aliturgesía*.

Nas versións máis antigas conservadas dos textos do Novo Testamento, escritos no grego chamado κοινέ (*koiné*), lingua franca de todo o Mediterráneo. esta palabra se utiliza con catro significados fundamentais:

* obra civil (7 veces): coidar aos pobres, colectas e outras actividades;
* culto do templo (5 veces): cun sentido ritual, similar ao culto do templo de Xerusalén;
* exercicio público da relixión (1 vez): por exemplo, a predicación que se facía nas sinagogas ou nas prazas;
* culto espiritual comunitario (2 veces): por exemplo, a asemblea litúrxica que se reunía para celebrar a fe en comunidade.

### Antigüidade cristiá 
Xa como relixión permitida no Imperio romano, o cristianismo desenvolveu cultos derivados do sacerdocio de Xesús; un deles, e o principal, era a eucaristía. Coa palabra λειτουργία, os primeiros cristiáns  referíanse non ao sacrificio dos xudeus no templo, senón ao único sacrificio de Xesucristo. O uso desta palabra foi relativamente estraño, debido á posibilidade de confusión co culto xudeu. Pero, co tempo, volveuse común desde o século IV en todo o oriente grego, mentres que en Occidente, onde se descoñecía este termo, para referirse aos actos culturais se utilizaban palabras latinas tales como *officium, munus, sacrum ritum, ministerium*, etcétera. Todas estas expresións, aínda que buscaban evitar o o equívoco, non tiñan en conta o carácter público e a participación comunitaria que si se indica coa palabra λειτουργία.

Cos distintos cismas relixiosos establecéronse formas distintas de liturxia, cada unha das cales incluía distintos ritos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Guardini, Romano (2006): *El espíritu de la liturgia*. Barcelona: Centre de Pastoral Litúrgica. ISBN 978-84-7467-596-2.
* Guardini, Romano (2001): *El talante simbólico de la liturgia*. Barcelona: Centre de Pastoral Litúrgica. ISBN 978-84-7467-705-8.
* McNamara, Edward (2004): *Jesucristo vivo y presente en la liturgia*. Roma: Ateneo Pontificio Regina Apostolorum. ISBN 88-89174-16-1.
* Ratzinger, Joseph (2005): *El espíritu de la liturgia. Una introducción*. Madrid: Ediciones Cristiandad. ISBN 978-84-7057-438-2.

### Outros artigos 
* Advento
* Bautismo
* Confirmación
* Coresma
* Eucaristía
* Liturxia católica
* Liturxia masónica
* Liturxia ortodoxa
* Matrimonio
* Nadal
* Orde sacerdotal
* Pascua cristiá
* Penitencia
* Sacramento
* Unción de enfermos

### Ligazóns externas 
* Liturgia  . 
* Fuentes litúrgicas. Universidad de Navarra .