Acinetobacter

***Acinetobacter*** é un xénero de bacterias gramnegativas que pertencen á clase das Gammaproteobacterias. As especies de *Acinetobacter* son oxidase negativas, mostran un movemento a sacudidas, e aparecen en pares vistas ao microscopio.

Son importantes organismos do solo, onde contribúen á mineralización de, por exemplo, compostos aromáticos. As especies de *Acinetobacter* son unha fonte importante de infeccións en pacientes debilitados ingresados en hospitais, especialmene a especie *Acinetobacter baumannii*.

## Descrición 
As especies do xénero *Acinetobacter* son aerobias estritos, non fermentativas, gramnegativas e con forma de bacilo. Non obstante, mostran principalmente unha morfoloxía cocobacilar en ágar no selectivo. Os bacilos predominan en medios fluídos, especialmente durante o inicio do seu crecemento.

A morfoloxía das especies de *Acinetobacter* pode ser bastante variable en espécimes clínicos humanos con tinguidura de Gram e non se pode usar para diferenciar as *Acinetobacter* doutros axentes comúns de infección.

A maioría das cepas de *Acinetobacter*, excepto algunhas das cepas de *A. lwoffii*, crecen ben en ágar MacConkey (sen sal). Aínda que son clasificadas oficialmente como non fermentativas de lactosa, a miúdo mostran ser parcialmente fermentativas de lactosa cando crecen en ágar MacConkey. Son oxidase negativas, catalase positivas, indol negativas, clasifícanse como non móbiles nos cultivos (independentemente da motilidade a sacudidas microscópica) e xeralmente nitrato negativas.

As bacterias do xénero *Acinetobacter* forman inclusións intracelulares de polihidroxialcanoatos baixo certas condicións ambientais (por exemplo, falta de elementos como o fósforo, nitróxeno ou oxíxeno combinado cun subministración excesiva de fontes de carbono).

## Etimoloxía 
*Acinetobacter* é unha palabra composta procedente do grego científico [α + κίνητο + βακτηρ(ία)], que significa 'bacilo que non é móbil'.

## Taxonomía 
O xénero *Acinetobacter* comprende 38 nomes de especies válidos (ver cadro).

## Identificación 
A identificación das especies de *Acinetobacter* é complicada pola falta de técnicas de identificación estándar. Inicialmente, a identificación baseouse nas características fenotípicas como a temperatura de crecemento, morfoloxía da colonia, medio de crecemento, fontes de carbono, hidrólise de xelatinas, fermentación da glicosa, entre outras. Este método permite a identificación do complexo *A. calcoaceticus–A. baumannii* pola formación de colonias lisas, redondas e mucoides a 37&nbsp;°C. Especies estreitamente relacionadas non se poden diferenciar e as especies do xénero como *A. baumannii* e outras non se poden identificar fenotipicamente.

Como aínda non é posible a identificación de rutina no laboratorio microbiolóxico clínico, os illamentos de *Acinetobacter* son divididos e agrupados en tres grandes complexos:
* *Complexo Acinetobacter calcoaceticus-baumannii*: oxidante de glicosa non hemolítico (*A. baumannii* pode ser identificada por tipificación OXA-51).
* *Acinetobacter lwoffii*: glicosa negativa e non hemolítica.
* *Acinetobacter haemolyticus*: hemolítica.

Diferentes especies de bacterias deste xénero poden identificarse usando fluorescencia-lactosa-desnitrificación para determinar a cantidade de ácido producido polo metabolismo da glicosa. O outro test de identificación fiable a nivel de xénero é o ensaio de transformación do ADN cromosómico. Neste ensaio, un mutante auxotrófico do triptófano naturalmente competente de *Acinetobacter baylyi* (BD4 trpE27) é transformado co ADN total dun illado suposto de *Acinetobacter* e a mestura de transformación é situada nun ágar de infusión de cerebro e corazón. O crecemento é entón colleitado despois dunha incubación durante 24 h a 30&nbsp;°C, seméntase nun ágar mínimo para *Acinetobacter* (AMA), e incúbase a 30&nbsp;°C durante 108 h. O crecemento en AMA indica un ensaio de transformación positivo e confirma que o illamento é un membro do xénero *Acinetobacter*. Poden utilizarse *E. coli* HB101 e *A. calcoaceticus* MTCC1921T como controis negativos e positivos, respectivamente.

Algúns métodos moleculares usados na identificación de especies son a PCR baseada en secuencia palindrómica extraxénica repetitiva, ribotipificación, electroforese en xel de campo pulsado (PFGE), ADN polimórfico amplificado aleatoriamente, polimorfismo de lonxitude de fragmento amplificado (AFLP), restrición e análise de secuencia de ARNt e espazadores de xenes de ARNr de 16S-23S, e análise de restrición de ADN ribosómico de 16S amplificado (ARDRA). A PFGE, o AFLP e a ARDRA son métodos comúns validados, hoxe en uso debido á súa capacidade discriminativa. Porén, a maioría dos métodos máis recentes inclúen tipificación de secuencias multilocus e PCR multilocus e espectrometría de masas de ionización electrospray, que están baseadas na amplificación de xenes de mantemento altamente conservados e poden utilizarse para estudar as relacións xenéticas entre diferentes illamentos.

## Hábitat 
As especies de *Acinetobacter* están amplamente distribuídas na natureza e aparecen comunmente no solo e na auga. A súa capacidade de sobrevivir en superficies húmidas e sacas, así como de soportar a exposición a varios desinfectantes comúns, permite que algunhas especies de *Acinetobacter* sobrevivan en ambientes hospitalarios. En concreto, *A. baumannii* é illada frecuentemente como causa de pneumonía adquirida en hospitais entre pacientes ingresados en unidades de coidados intensivos. Entre os factores de risco están a intubación por longo tempo e a aspiración traqueal ou pulmonar. Na maioría dos casos de pneumonía asociada a ventilador, o equipamento utilizado para a ventilación artificial, como tubos endotraqueais ou de broncoscopias serven como fonte de infección e teñen como resultado a colonización do tracto respiratorio inferior por *A. baumannii*. Nalgúns casos as bacterias poden pasar despois ao torrente circulatorio, orixinando bacteremias con taxas de mortalidade entre o 32% ao 52%. As infeccións urinarias causadas por *A. baumannii* parecen estar asociadas coa cateterización continua e coa terapia de antibióticos. *A. baumannii* tamén pode infectar a pel e tecidos brandos en lesións traumáticas e feridas poscirúrxicas. *A. baumannii* infecta frecuentemente queimaduras e pode causar complicacións debido á dificultade para o seu tratamento e erradicación. Aínda que menos común, hai evidencias que ligan esta bacteria coa meninxite, normalmente despois dunha cirurxía invasiva, e, en casos moi raros, coa meninxite primaria adquirida na comunidade, da cal a maioría das vítimas son nenos. Algúns informes de casos tamén ligan *A. baumannii* coa endocardite, queratite, peritonite e moi raramente con sepses neonatais mortais.

A importancia clínica de *A. baumannii* débese parcialmente á súa capacidade de desenvolver resistencia contra moitos antibióticos. Os informes indican que posúe resistencia contra as cefalosporinas de amplo espectro, antibióticos β-lactámicos, aminoglicósidos e quinolonas. A resistencia a carbapenems tamén se observa cada vez máis. *A. baumannii* pode sobrevivir sobre a pel humana ou superficies secas durante semanas e é resistente a varios desinfectantes, o que fai que sexa doado que se espalle en instalacións hospitalarias. Os xenes de resistencia a antibióticos adoitan estar en plásmidos e os plásmidos presentes en cepas de *Acinetobacter* poden ser transferidos a outras bacterias patóxenas por transferencia horizontal de xenes.

En individuos sans, as colonias de *Acinetobacter* na pel correlaciónanse cunha baixa incidencia de alerxias; As *Acinetobacter* pénsase que son protectoras da alerxia.

## Tratamento 
As especies de *Acinetobacter* son resistentes de forma innata a moitos tipos de antibióticos, como a penicilina, cloranfenicol e a miúdo a aminoglicósidos. Informouse de resistencia a fluoroquinolonas durante as terapias, que tivo como resultado un incremento da resistencia a outras clases de fármacos por medio dun efluxo activo do fármaco. As CDC informaron dun drástico incremento da resistencia a antibióticos de cepas de *Acinetobacter* e os carbapenems son recoñecidos como o tratamento de referencia e tamén de último recurso. As especies de *Acinetobacter* teñen a característica pouco común de que son sensibles ao sulbactam, que se usa comunmente para inhibir a beta-lactamase bacteriana, pero isto é un exemplo das propiedades antibacterianas do propio sulbactam.

En novembro de 2004, as CDC informaron dun incremento no número de infeccións na corrente sanguínea por *A. baumannii* en pacientes en instalacións médicas militares nas cales se trataban os feridos de guerra nas rexións de Iraq/Kuwait e Afganistán. A maioría destas eran resistentes a multifármacos. Entre un conxunto de illamentos do Walter Reed Army Medical Center, 13 (35%) eran susceptibles só ao imipenem e 2 (4%) eran resistentes a todos os fármacos probados. Un axente antimicrobiano, a colistina (polimixina E), foi utilizada para tratar infeccións con resistencia a multifármacos por *A. baumannii*; porén, as probas para a susceptibilidade antimicrobiana á colistina non se realizaron nos illamentos descritos no informe. Como *A. baumannii* pode sobrevivir en superficies secas ata 20 días, presenta un alto risco de espallamento e contaminación en hospitais, poñendo potencialmente en risco a pacientes inmunocomprometidos e outros perante infeccións resistentes a fármacos, que son a miúdo mortais e, en xeral, caras de tratar.

Os informes suxiren que esta bacteria é susceptible á terapia de fagos.

Os oligómeros antisentido para o silenciamento de xenes nunha forma denominada oligómeros morfolino fosforodiamidato conxugados a péptidos inhiben o crecemento en tests realizados en animais infectados por *A. baumannii* resistente a antibióticos.

## Técnica aséptica 
Nalgúns países ensaiáronse técnicas para evitar a infección por *Acinetobacter*. Investigouse a frecuencia de infeccións nosocomiais en hospitais británicos do National Health Service para comprobar a efectividade de anións para a purificación do aire, e atopouse que as infeccións de *Acinetobacter* por vía aérea repetidas nun pavillón hospitalario eran eliminadas pola instalación dun ionizador de aire negativo, de modo que a taxa de infección caeu a cero.

## Transformación natural 
A transformación bacteriana implica a transferencia de ADN desde un doante a unha bacteria receptora a través do medio líquido intermedio. As bacterias receptoras deben entrar primeiro nun estado fisiolóxico especial denominado competencia para recibir o ADN do doante. *A.&nbsp;calcoaceticus* é inducida a facerse competente para a transformación natural por dilución dun cultivo estacionario nun medio nutriente fresco. A competencia pérdese gradualmente durante o crecemento exponencial prolongado e durante un período despois da entrada no estado estacionario. O ADN captado pode utilizarse para reparar os danos no ADN ou como medio de intercambiar información xenética por transferencia horizontal de xenes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Alliance for the Prudent Use of Antibiotics
* *Acinetobacter* sp. ADP1 Genome Page
* CycSim: metabolic model of *Acinetobacter baylyi adp1*