open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Camiños do Inca

miniatura|200px|Camiño do Inca no Perú.
Os **Camiños do Inca** (en quechua, *Qhapaq Ñan*, que quere dicir: *camiño do rei* ou *do poderoso* ou *camiño do Inca*) foi un sistema de camiños de enormes distancias na civilización incaica que vinculaba as cidades importantes da costa e da serra. Estruturouse con base en dous eixos lonxitudinais: do sector da cordilleira e do chairo costeiro. Este sistema dos incas non foi senón un bimilenario legado preincaico, potenciado durante o Imperio Inca, tanto para a totalidade desa organización de rutas, que superaban os 30 000 quilómetros, como para o camiño principal (de aproximadamente 5200 km de lonxitude). Todos estes camiños atopábanse conectados a Cuzco, a capital do Tahuantinsuyo ou Imperio incaico, e facilitaban a súa comunicación cos distintos pobos anexados no marco do proceso expansivo inca e, ó mesmo tempo, constituían un efectivo medio de integración político–administrativa, socioeconómica e cultural. Dado que o Qhapaq Ñan interconectaba localidades tan distantes como Quito, Cuzco e Tucumán, os conquistadores españois empregárono durante o século XVI para invadir o Perú, Bolivia, Chile e as pampas da cordilleira arxentina.

O famoso «Camiño do Inca», que une a cidade de Cuzco co sitio arqueolóxico de Machu Picchu, é só unha parte mínima e intrarrexional da xigantesca rede de camiños incas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Moseley, Michael 1992. *The Incas and their Ancestors: The archaeology of Peru.* Thames and Hudson, Nova York.
* Hyslop, John, 1984. *Inka Road System.* Academic Press, Nova York.
* *Andean World: Indigenous History: Culture and Consciousness* de Kenneth Adrien.
* *Footprints Cusco* e *The Inca Trail Handbook* de Peter Frost e Ben Box
* Jenkins, David. "A Network Analysis of Inka Roads, Administrative Centers and Storage Facilities." *Ethnohistory*, 48:655–685 (Fall, 2001).

### Ligazóns externas 
* Reglamento de Uso Turístico de la Red de Caminos Inca del Santuario Histórico de Machupicchu y su Zona de Amortiguamiento 
* Cortometraje del Camino Inca
* Ministerio de Relaciones Exteriores
* "Cápaq Ñam: ¿qué representación de los caminos precolombinos" 
* Vídeo *La gran ruta inka: legado de una gran cultura*
* Vídeo sobre los porteadores del Camino inca "La reinvención de las rutas incas: representaciones y construcción de la memoria en el Perú (2001 – 2011)"
Manuel Salgado Biempica

**Manuel Salgado Biempica**, nado en Lobeira e finado en Tui o 26 de outubro de 1932, foi un militar e escritor galego.

## Traxectoria 
Fillo de Constantino Salgado Monasterio. Comandante de Infantaría, ao comezo da ditadura de Primo de Rivera foi delegado gobernativo de Monforte de Lemos. Irmán de Arturo Salgado Biempica, subdirector de CAMPSA, foi delegado do Monopolio de Petróleos da provincia da Coruña en 1927. Instalado en Tui, foi o primeiro presidente do Tennis Club. Finou en Tui o 26 de outubro de 1932.

## Vida persoal 
Casou con María de los Dolores Peñarredonda.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Estrogenuinas

**Estrogenuinas** é un grupo musical de riot grrrl creado en Salamanca en 2011. Os seus membros son Ángela Álvarez, Carolina Álvarez e Paula De Rufino.

## Traxectoria
O grupo foi creado en 2011 por Ángela Álvarez (voz e guitarra), Carolina Álvarez (baixo e coros), María Gómez (guitarra e coros) e Rebeca Serrada (batería). En 2013 editaron o seu primeiro disco, *De Guijuelo a Wisconsin*, gravado nos estudios Arcane Planet de Salamanca e autoeditado. En 2014 María e Rebeca deixaron o grupo, e substituíunas Elena Nieto, que xa tocara en SPPPACE. En 2017 publicaron *Sonido Chirll-Out*, gravado por Javier Nieto nos estudios Dobro de Valladolid, e producido por Javier Vielba de Arizona Baby. A batería foi gravada por Darío Dagomsa, posto que Elena estaba traballando en Alemaña.

As súas letras caracterízanse polo humor, a sátira e os xogos de palabras.

## Discografía 
* *De Guijuelo a Wisconsin* (2013; autoedición) 
* *M.a.d.r.i.z.* (2017; sinxelo)
* *Sonido Chirll​-​Out* (EP; 2017. Liquid / Subterfuge Records)
* * Miss Antropa* (sinxelo, 2018; autoedición) 
* * Universo para lelos* (EP, 2020; autoedición) 
* * El Rentista Budista* (sinxelo, 2021; autoedición. Con Def Con Dos)
* *Dalái Lama* (2021; con Samuel Barranco Segura)
* *Bea Vapea* (2025; sinxelo)
* *Un negocio redondo* (2026; sinxelo. Con Juanita)

## Notas
Manuel Salgado

Co nome de **Manuel Salgado** podemos referirnos a:

***Manuel Salgado**, franciscano, publicou en 1814.
***Manuel Salgado Biempica**, militar e escritor galego (m. 1932).
***Manuel Salgado González**, político galego (n. 1947).
Pakistan International Airlines

**Pakistan International Airlines** (urdú: پاکستان انٹرنیشنل ایئر لائنز‬‎), comunmente referida coa abreviación **PIA** (urdú: پی‌آئی‌اے‬‎), é a aeroliña nacional de Paquistán. O seu principal centro de conexións está en Karachi e ten centros de conexións secundarios en Lahore e Islamabad.

A aeroliña fundouse o 23 de outubro de 1946 como Orient Airways, inicialmente estivo baseada en Calcuta, na India Británica, antes de pasar as súas operacións a Paquistán, que acababa de independizarse, en 1947. No ano 1955 foi nacionalizada e renomeada Pakistan International Airlines. Ese mesmo ano iniciou os seus servizos internacionais cara Londres e Roma. PIA foi a primeira aeroliña asiática en operar o Lockheed Super Constellation, e foi a primeira compañía non comunista en voar a China. PIA foi a segunda aeroliña asiática en introducir o Boeing 707. No ano 2004 converteuse no cliente de lanzamento do Boeing 777-200LR.

PIA é a aeroliña máis grande do país e opera unha frota de máis de 30 avións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Aeroporto de Kalibo

O **aeroporto internacional de Kalibo**  é un aeroporto que serve á área metropolitana de Kalibo, a capital da provincia filipina de Aklan, e un dos dous que serve a Boracay, sendo o outro o aeroporto Godofredo P. Ramos. É un dos aeroportos finilpinos que máis rápido medra en termos de tráfico de pasaxeiros, aumentando un 50% no ano 2010 e sendo o segundo cunha maior oferta de asentos en 2014,aunmentado un 20%. O aeroporto está situado a 2 quilómetros ao leste de Kalibo e a 68 do porto de Caticlan.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web do aeroporto
Conraua goliath

A ***Conraua goliath*** é unha especie de anfibio anuro da familia Conrauidae. Atópase no suroeste do Camerún e en Guinea Ecuatorial continental. Alcanza os 33 centímetros do fociño ata o cloaca e coas pernas estiradas chegan a 80 cm, pode saltar 3 m nun só salto, e pesa uns 3 kg, o que o converte no anuro máis grande do mundo e ten a peculiaridade de ser reproductivo de 10.000 ovos en toda a súa vida.

Está ameazada de extinción debido á perda do seu hábitat natural. 

## Notas 
## Véxase tamén
Búnker

[miniatura|200x200px|Búnker da [guerra civil española en Alto del León.]]
[miniatura|Búnkeres en [Albania.]]
Un **búnker** é unha construción feita de ferro e formigón, que se utiliza nas guerras para protexerse dos bombardeos, tanto da aviación como da artillaría.

## Tipos 
Os búnkeres teñen un uso militar, aínda que ás veces tamén civil ou mixto.

### Trincheira 
Este tipo de búnker é unha pequena estrutura de formigón con tellado, parcialmente enterrada na terra, que xeralmente é parte dun sistema de trincheiras. Tales búnkeres ofrecen mellor protección ós soldados que a trincheira aberta e ademais inclúe protección contra ataques aéreos (granadas, proxectís de morteiro). Ademais ofrecen protección perante o clima.

A parte frontal dun sistema de trincheiras xeralmente inclúe metralladoras ou morteiros e forma un campo de tiro dominante. Os búnkeres da parte traseira do sistema adoitan utilizarse como postos de mando, para almacenamento de materiais e como hospitais de campaña para atender os soldados feridos.

### Fortín 
[esquerda|miniatura|200x200px|O interior dun fortín en [Sydney|Sidney, Australia.]]
Coñécense como "fortíns" os escavados en postos de garda, que dispoñen de espazos de formigón a través dos cales disparan as armas de fogo. En inglés, chámanse *pillbox*, nome que xurdiu debido á similitude da estrutura deste búnker coa das pequenas caixas para levar pílulas médicas.

Os fortíns están a miúdo camuflados para agochar a súa localización e aumentar ó máximo o elemento sorpresa. Poden ser parte dun sistema de trincheiras, interconectados formando unha liña de defensa con outros fortíns co obxectivo de que cubran o lume uns a outros (defensa en profundidade), ou poden ser postos a resgardo de estruturas estratéxicas como pontes e embarcadoiros.

## Notas
Cidadela

miniatura|250px|Cidadela de Qatibay, en Alexandría, Exipto.
Unha **cidadela** é un núcleo fortificado dunha vila ou cidade. Pode ser unha fortaleza, un castelo ou un centro fortalecido. O termo é un diminutivo de "cidade" e quere dicir "pequena cidade", e é chamado así por ser unha parte pequena da cidade onde está o núcleo defensivo. A antiga Esparta tivo unha cidadela ó igual que moitos outras cidades gregas.

Nunha fortificación con bastións, a cidadela é a parte máis forte do sistema, ás veces ben dentro das paredes exteriores e baluartes. Porén, a miúdo forman parte do muro exterior por razóns económicas. É considerada a última liña de defensa, xa que o inimigo debe crebar os outros sistemas defensivos para chegar a ela. Unha cidadela é tamén un termo para chamarlle á terceira parte dun castelo medieval, con paredes máis altas que o resto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castelo (fortificación)
* Fortaleza (arquitectura militar)
Puerperio

[miniatura|315x315px|*Die Wochenstube* - "O cuarto para a semana", arredor de [1770 por Daniel Chodowiecki, ilustrando as primeiras horas posparto, o período de axuste durante o cal o sistema reprodutivo da muller volve ó seu estado non grávido.]]
Na fisioloxía humana, o **puerperio** é o período que inmediatamente segue ó parto e que se estende o tempo necesario (normalmente 6-8 semanas, ou 40 días) para que o corpo materno —incluíndo as hormonas e o aparello reprodutor feminino— volvan ás condicións prexestacionais, minorando as características adquiridas durante o embarazo. No puerperio, tamén se inclúe o período das primeiras 24 horas despois do parto, que recibe o nome de posparto inmediato.

Se os fenómenos se suceden naturalmente e sen alteracións, o puerperio será normal ou fisiolóxico, en caso contrario será irregular ou patolóxico. Trátase dun período moi importante, xa que é o tempo de aparición dos factores que encabezan as causas de mortalidade materna, como as hemorraxias posparto, entre outras. Por iso, durante o puerperio adóitase ter controlados os parámetros vitais e a perda de sangue maternos.

O enfoque principal do coidado durante o puerperio é asegurar que a nai estea saudable e en condicións de coidar do seu meniño, equipada coa información que requira para a lactación materna, a súa saúde reprodutiva, planificación familiar e os axustes relacionados á súa vida.

Durante este período de transición biolóxica, o acabado de nacer pasa á súa vez por un estado de adaptación extrauterina, unha das transicións fisiolóxicas de maior repercusión até a morte.

## Notas
Mastite

A **mastite** ou **mamite** é un termo médico que se refire á inflamación da glándula mamaria de primates e a ubre noutros mamíferos. Dáse por unha obstrución dos condutos do leite. A mastite pode ser chamado tamén **absceso subareolar**, **ectasia ductal**, **inflamación periductal** ou **doenza de Zuska.** Denomínase mastite puerperal cando ocorre en nais lactantes e non-puerperal no resto dos casos. A mastite raramente ocorre en homes ou animais machos. Pola súa similitude cos síntomas do cancro de mama, débese excluír un para o diagnóstico do outro.

A mastite é unha condición adoita en medicina veterinario, tomando nese campo, unha definición similar. Xeralmente afecta o gando bovino, causado por unha bacteria, endurecendo as mamilas do animal, do mesmo xeito que a ubre, cortando a subministración de leite e no seu lugar segregando un líquido amarelado e oloroso que a maioría das veces acompáñase de residuos de sangue. É quen de provocar a morte en casos moi severos.

Os microorganismos máis frecuentemente asociados a unha mastite son os estreptococos do grupo B, o *Staphylococcus aureus* e especies non tuberculosas do xénero *Mycobacterium* en humanos e o *Arcanobacterium pyogenes* que produce unha mastite bovina transmitida por moscas.

## Epidemioloxía 
A mastite ocorre entre o 1 e o 3 % das mulleres que aleitan ós seus fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Stauber, Weyerstahl; *Gynäkologie und Geburtshilfe*; 2nd edition 2005; ISBN 3-13-125342-8
* Petersen; *Infektionen in Gynäkologie und Geburtshilfe*; 4th edition 2003; ISBN 3-13-722904-9
* Goerke, Steller, Valet; *Klinikleitfaden Gynäkologie Geburtshilfe*; 6th edition 2003; ISBN 3-437-22211-2
* Lanyi M; *Mammography: Diagnosis and Pathological Analysis*; 2003; ISBN 3-540-44113-1, ISBN 3-540-43134-9
Doenza conxénita

Unha **doenza conxénita** é aquela que se manifesta dende o nacemento, xa sexa producida por un trastorno ocorrido durante o desenvolvemento embrionario, durante o parto, ou como consecuencia dun defecto hereditario. 

As exposicións a produtos químicos no medio ambiente poden prexudicar a función reprodutiva humana de moitas maneiras. Os sistemas reprodutivos masculinos e femininos son importantes sistemas de órganos, os cales son sensibles a numerosos axentes químicos e físicos. A ampla gama de resultados reprodutivos adversos inclúe unha redución na fertilidade, abortos espontáneos, baixo peso ó nacer, malformacións e deficiencias do desenvolvemento.

## Taxa de ocorrencia 
### Relación das anomalías conxénitas co sexo 
Moitos estudos atoparon que a frecuencia de aparición de certas malformacións conxénitas depende do sexo do neno.

Por exemplo, a estenose pilórica ocorre máis a miúdo en homes, mentres que a luxación conxénita de cadeira é de catro a cinco veces máis probable en mulleres. Entre os nenos cun ril, hai aproximadamente o dobre de homes, mentres que entre os nenos con tres riles hai aproximadamente 2,5 veces máis mulleres. O mesmo patrón obsérvase entre os bebés cun número excesivo de costelas, vértebras, dentes e outros órganos que nun proceso de evolución sufriron redución, entre eles hai máis mulleres. A anencefalia prodúcese con aproximadamente o dobre de frecuencia nas mulleres. A cantidade de nenos que nacen con 6 dedos é dúas veces maior que a cantidade de nenas.

Ó redor do 3% dos recentemente nados teñen unha "anomalía física importante", o que significa unha anomalía física que ten un significado cosmético ou funcional. As anomalías conxénitas físicas son a principal causa de mortalidade infantil nos Estados Unidos, e representan máis do 20% de todas as mortes infantís.

## Notas
Nicolas Anelka

**Nicolas Sébastien Anelka**, nado en Le Chesnay o 17 de agosto de 1977, é un exfutbolista francés que xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección francesa.

## Palmarés 
;Arsenal
* Premier League: 1997–98
* FA Cup: 1997–98
* FA Charity Shield: 1998

;Real Madrid
* Liga de Campións da UEFA: 1999–00

;Paris Saint-Germain
* Copa Intertoto: 2001

;Fenerbahçe
* Süper Lig: 2004–05

;Chelsea
* Premier League: 2009–10
* FA Cup: 2008–09, 2009–10
* FA Community Shield: 2009

;Juventus
* Serie A: 2012–13

### Selección 
;Francia
* Eurocopa de Fútbol: 2000

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas en Soccerbase.com
José Isbert

**José Ysbert Alvarruiz**, nado en Madrid o 3 de marzo de 1886 e finado en Madrid o 28 de novembro de 1966, foi un actor de cine español, máis coñecido polo nome artístico de **José Isbert** ou **Pepe Isbert**. Foi o pai da actriz María Isbert.

## Traxectoria 
Pasou boa parte da súa infancia en Tarazona de la Mancha (provincia de Albacete), de onde era a súa familia. Obtivo o título de Profesor de comercio e comezou a traballar como tal, chegando a ser membro do Tribunal de Contas, mais decidiu deixar todo e dedicarse á interpretación.

Tivo o seu primeiro papel no Teatro Apolo de Madrid, coa obra *El iluso Cañizares*. Pouco despois comezou a traballar no Teatro Lara, onde realizou varias funcións con éxito e recoñecemento da crítica. Neste teatro participou en obras como *La ciudad alegre y seguros*, *La Inmaculada de los Dolores* ou *La señorita de Trevélez*, esta última do dramaturgo Carlos Arniches, de quen José Isbert foi familia.

En 1912 fixo o seu debut no cine coa película *Asesinato y entierro de don José Canalejas*, no papel do anarquista Pardiñas. Non quixo volver actuar no cine mudo, e centrouse no teatro. Coa chegada do cine sonoro participou en *La pura verdad* (1931), se ben seguiu participando en obras teatrais de éxito como *El señor Badanas* de Carlos Arniches, ou *Angelina o el honor de un brigadier*.

Na década de 1940 participou en películas como *El testamento del virrey* ou *Contrato de silencio*. Nas décadas de 1950 e 1960 tivo a súa época dourada, especialmente desde o seu papel de alcalde na película *Bienvenido, Mr. Marshall*, *El verdugo*, *Los jueves milagro* ou *El cochecito*. Representaba un personaxe con pouca cultura, sinxelo e agradable. Tamén participou en *La gran familia*, no que actuaba como avó, que tivo dúas secuelas.

Ao longo da súa carreira profesional recibiu diversos premios e recoñecementos. Amais de ser pai da actriz María Isbert, os seus netos tamén están relacionados co mundo do cinema: Tony, Carlos Isbert son actores, e José S. é actor, dramaturgo e guionista.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Guccio Gucci

**Guccio Gucci**, nado en Florencia o 26 de marzo de 1881 e finado en Milán o 2 de xaneiro de 1953, foi un prestixioso deseñador de moda italiano, fundador da firma de moda Gucci.

## Traxectoria 
En 1906 fundou Gucci, a cal comeza sendo unha talabartaría en Florencia. Por razóns descoñecidas, Guccio mudouse a París e máis tarde a Londres, onde traballou como Maitre no Hotel Savoy. En 1920 regresou a Italia, e nese mesmo ano abriu en Florencia a primeira tenda cun pequeno capital en Florencia.

O éxito inicial de Guccio debeuse á calidade artesá das súas peles. Durante os primeiros anos a súa clientela orixinal consistía de xinetes ós cales lles vendía accesorios de coiro. A medida que a clientela se volveu máis sofisticada, o mesmo lle ocorreu ós seus produtos. Introduciuse tamén na venda de equipaxes de luxo, converténdose no equivalente á firma Louis Vuitton en Francia.

Os seus catro fillos (Aldo, Ugo, Vasco e Rodolfo) encargaranse de expandir a firma e abrir novas tendas en Florencia, Roma e Milán. O recoñecido dobre G de Gucci foi introducido ó mercado por primeira vez despois da segunda guerra mundial. Despois da segunda guerra mundial, a firma foi nomeada Guccio Gucci srl, conservando o mesmo nome ata a morte de Guccio en 1953. En 1982 mudou o nome por Guccio Gucci spA.

Faleceu en 1953, ano no que os seus fillos Aldo e Rodolfo abriron a primeira tenda Gucci no estranxeiro, na cidade de Nova York.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gucci
Aeroporto de Puerto Princesa

O **aeroporto internacional de Puerto Princesa**  é un aeroporto filipino que serve a Puerto Princesa, situado na provinacia filipina de Palawan. O aeroporto é a principal porta de entrada ao Parque Nacional do río subterráneo de Puerto Princesa, Patrimonio da Humanidade.

## Aeroliñas e destinos
## Notas
Amaia

O antropónimo feminino **Amaia** pode referirse a:
* **Amaia Martínez Grisaleña**, xornalista e política vasca (n. 1968);

* **Amaia Montero**, cantante vasca (n. 1976);
* **Amaia Pérez Orozco**, economista e activista social española (n. 1977);
* **Amaia Romero**, cantante navarra (n. 1999);
* **Amaia Salamanca**, actriz española (n. 1986);
* **Amaia Uribe**, xornalista e bertsolari vasca (n. 1985).
Baixo a lei do terror

***Baixo a lei do terror*** (en ) é un filme de 1997 dirixido por Albert Pyun. Está protagonizado por Linden Ashby, Rutger Hauer e Andrew Divoff.

Estreouse en galego o 18 de maio de 2001 a través da TVG.

## Personaxes 
* Linden Ashby como Jack Bryant
* Andrew Divoff como Omodo
* Kimberly Warren como Diane Colton
* Rutger Hauer como Leo
* Norbert Weisser como Commando Rescuer
* Tim Thomerson como comisario de policía
* Thom Matthews como Bill

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Mozart and the Whale

***Mozart and the Whale*** (estreado como ***Crazy in Love*** nalgunhas partes de Europa) é un filme de comedia romántica de 2005 dirixido por Petter Næss. Está protagonizado por Josh Hartnett e Radha Mitchell.

O filme conta a historia de dous mozos coa síndrome de Asperger. A personaxe de Donald (Josh Hartnett) dirixe un pequeno grupo de autoaxuda de persoas con espectro autista, no que entra Isabelle (Radha Mitchell). *Mozart and the Whale* é unha historia ficticia, pero as personaxes están vagamente baseados na relación real de Jerry Newport e Mary Meinel (hoxe Mary Newport).

## Personaxes 
* Josh Hartnett como Donald Morton
** Sharif Shawkat como Donald de neno
* Radha Mitchell como Isabelle "Izzy" Sorenson
** Mercedee Smith como Isabelle de nena
* Rusty Schwimmer como Gracie
* Erica Leerhsen como Bronwin
* Gary Cole como Wallace
* Allen Evangelista como Skeets
* Nate Mooney como Roger
* Sheila Kelley como Janice
* John Carroll Lynch como Gregory

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en RottenTomatoes
Igrexa de Bäl

A **igrexa de Bäl** (sueco: *Bäls kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Bäl, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A igrexa actual foi construída durante a primeira metade do século XIII e substituíu a unha igrexa de pedra anterior da cal se conservan fragmentos no muro entre o coro e a nave. Do presente edificio, o coro é a parte máis antiga, coa nave e a torre construídas sucesivamente. Dende o século XIII ata o XV engadíronselle pinturas. Por algunha razón a torre nunca se rematou e non alcanzou a altura prevista orixinalmente.

A igrexa ten dous portais na fachada sur, un que conduce ao coro, e outra máis grande na nave. O máis pequeno é o máis antigo e é de estilo románico, mentres que o principal é gótico e está máis decorado.

No interior a igrexa está decorada con frescos descubertos a comezos do século XXI. Estes representan a Paixón de Cristo e escenas da Biblia. A igrexa ten varios obxectos medievais: unha cruz triunfal de finais do século XIII, unha pía bautismal dese mesmo século, e unha escultura de madeira que representa á Virxe María. O retablo é barroco, realizado en 1664, e o púlpito é de 1744.

A igrexa foi restaurada en 1965-66, e novamente a comezos dos anos 2000.

## Galería de imaxes 

Bal church on Gotland.jpg|Vista dende o sur
Cruz triunfal da igrexa de Bäl.jpg|Cruz triunfal
Portal sur da nave da igrexa de Bäl.jpg|Portal sur da nave

## Notas
Aeroporto internacional Francisco Bangoy

O **aeroporto internacional Francisco Bangoy** , tamén coñecido como **aeroporto internacional de Davao**, é o principal aeroporto que serve á cidade de Davao e á rexión de Davao, en Filipinas. É o aeroporto máis concorrido da illa de Mindanao e o terceiro do país.

## Aeroliñas e destinos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Air Seoul

**Air Seoul** é unha aeroliña de baixo custo de Corea do Sur subsidiaria de Asiana Airlines. A aeroliña está baseada no aeroporto de Incheon en Seúl, dende o cal opera voos a destinos internacionais. A compañía comezou a operar o día 11 de xullo de 2016.

## Historia 
Dende principios do ano 2014 Asiana Airlines levaba considerando lanzar unha segunda aeroliña de baixo custo ademais de Air Busan. Inicialmente tivo dificultades para continuar co proxecto debido ao accidente do voo 214 de Asiana Airlines en xullo de 2013. Asiana ten só un 46% das accións de Air Busan, mentres que controla totalmente Air Seoul. Air Busan está baseada en Busan, o que permitiu a outras aeroliñas de baixo custo como Jin Air e Jeju Air encher o mercado de Seúl; Air Seoul está baseada en Seúl. Os obxectivos de Air Seoul son reforzar a competencia de Asiana con outras aeroliñas de baixo custo do país e mellorar a actuación da compañía en certos mercados, como o das cidades secundarias xaponesas. En xuño de 2016 Air Seoul operou voos de proba dentro de Corea do Sur. O 5 de xullo de 2016 Air Seoul recibiu o seu certificado de operador. Os voos entre Seúl-Gimpo e Jeju comezaron o 11 de xullo. A aeroliña comezou a voar ao Xapón no mes de outubro, sendo as súas primeiras rutas internacionais, e dende entón converteuse nunha aeroliña puramente internacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Judit Farrés

**Judit Farrés**, nada en Igualada en 1974, é unha actriz e DJ catalá.

## Traxectoria 
Estudou interpretación no Institut del Teatre de Barcelona, e titulouse en grao medio no Conservatori de Música Superior do Liceo de Barcelona. Recibiu unha bolsa do Institut del Teatre para asistir á Scuola Europea per l’Arte de l’Autore de San Miniato (Italia).

Como actriz traballou na obra *Fashion Feeling Music*, dirixida por Josep Maria Mestres, e tamén como DJ en *La llum no es veu en els carrers pels carrers de Bàsquiat*, da compañía Lanònima Imperial, con dirección de Xavier Albertí e Bebeto Cidra. Traballou tamén baixo a dirección de Pep Anton Muñoz, Luca Valentino, Joan Castells e Àngel Llàcer. Participou en montaxes do Teatre Lliure Titus Andrònic, con dirección de Àlex Rigola, co que traballou tamén en *Cancionero de palacio*, estreada no Festival Castell de Perelada.

A partir de 2004 centrouse na elaboración de bandas sonoras e espazos sonoros para espectáculos, como *El virus* (dirixido por David Selvas), *Teatre per a minuts* (Jorge Raedó), *Ariadna* (Xavi Sabata), ou *Pell* (Olga Tragant). En solitario presentou o espectáculo *La huelga*, onde toca en directo a súa banda sonora da película de Sergei Eisenstein *Стачка* (1924).

Colaborou con Albert Pla no disco ''Cançons d'amor i droga* (2003), con posta en escena dirixida por Àlex Rigola. En 2006 preparou a banda sonora do espectáculo de Pla *El malo de la película*, e colaborou no seu disco *Vida y milagros*.

En 2015 actuou xunto a Mireia Trias na obra *Confidències a Al·là*, adaptación da novela de Saphia Azzeddine feita pola directora Magda Puyo

Colaborou coa poeta Ajo, con quen actuou na Cidade da Cultura de Galicia.

## Filmografía
**Estació d'enllaç* (1994)
**El cor de la ciutat* (2000)
**Murieron por encima de sus posibilidades'' (2014)

## Notas
Aeroporto de Brindisi

O **aeroporto de Brindisi** , tamén coñecido como *aeroporto de Brindisi Papola Casale* e *aeroporto de Salento*, é un aeroporto en Brindisi, no sur de Italia, situado a 6 quilómetros do centro da cidade.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Igrexa de Dalhem

A **igrexa de Dalhem** (sueco: *Dalhems kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Dalhem, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia 
A primeira igrexa que houbo no lugar foi unha *stavkirke*, hoxe desaparecida. Seguiulle unha pequena igrexa de pedra, probablemente de estilo románico, que seguramente tivese un coro con ábsida. Na presente igrexa o coro e a nave son as partes máis antigas, datando do século XIII. A torre, o portal principal e a gran fiestra na fachada oeste datan do século XIV. A construción foi dirixida por monxes cistercienses da próxima Abadía de Roma. A igrexa permaneceu case inalterada dende entón sendo engadido algún mobiliario posteriormente, destacando o púlpito de madeira tallada de 1637. No ano 1899 iniciouse unha gran restauración que transformou a igrexa en gran medida.

## Restauración 
O arquitecto e artista Axel Herman Hägg recadou cartos, tamén internacionalmente, para completar a restauración da igrexa. Os traballos continuaron durante 15 anos, ata 1914. A igrexa alterouse substancialmente tanto externamente como internamente, nun intento de facer que parecese máis medieval. A renovación considerouse notable na súa época, e fixo que a igrexa fose chamada o "santuario nacional de Gotland". No presente, a renovación foi descrita como "unha reconstrución estridente e imprecisa da Idade Media". Permanece como un interesante exemplo das ideas da conservación do patrimonio cultural prevalecentes nese momento.

## Arquitectura 
A igrexa está formada por tres partes distintas: a torre, a nave e o coro. A torre, que ten uns 50 metros de altura, está adornada con galerías, unha influencia da arte do val do Rin, e está coroada cunha forma de agulla coñecida como temón renano. O portal principal, na fachada sur, está decorado con esculturas de pedra con motivos pouco comúns en Gotland e é do século XIV. No muro adxacente ao portal norte, hai unha tumba da anterior igrexa. O exterior foi encalado, pero durante a restauración deixouse a pedra núa.

Internamente a igrexa está dominada completamente polos cambios realizados entre 1899 e 1914, pero entre os últimos engadidos aínda hai varios elementos orixinais medievais. O igrexa ten a vidreira máis antiga de Gotland, feita por un artesán alemán, pero a ela se lle engadiron novas fiestras imitando o estilo medieval durante a restauración. Tamén sobreviven varios frescos medievais, representando por exemplo a crucifixión ao arcanxo Miguel. Porén, as paredes están dominadas polas moitas pinturas realizadas por Hägg durante a renovación. Un nicho destinado a gardar o pan e o viño da eucaristía sobrevive da anterior igrexa románica. Tamén se conserva unha cruz procesional do século XIV e unha pía bautismal do século XII, pero case todo o mobiliario restante é da restauración da igrexa.

## Galería de imaxes 

Dalhems kyrka - KMB - 16000200015816.jpg|Vista dende o noroeste
Interior da igrexa de Dalhem.jpg|Interior da igrexa
Portal oeste da igrexa de Dalhem.jpg|Portal oeste
Teito do coro da igrexa de Dalhem.jpg|Frescos no teito do coro

## Notas
Johnny Servoz-Gavin

**Georges-Francis "Johnny" Servoz-Gavin**, nado en Grenoble o 18 de xaneiro de 1942 e finado na mesma cidade o 29 de maio de 2006, foi un piloto de carreiras francés, de automobilismo deportivo e monoprazas.

Participou en 13 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula entre a tempada  de Fórmula Un e a tempada de , non conseguindo cualificar nun. Logrou un podio e un total de nove puntos de campionato. Pilotou para o equipo Tyrrell de Fórmula Un, principalmente 
como compañeiro de equipo de Jackie Stewart.

## Traxectoria
Servoz-Gavin naceu ao pé dos Alpes. Cando era adolescente, traballou como instrutor de esquí, durante o cal coñeceuse como "Johnny".

Os primeiros traballos de Servoz-Gavin incluíron o desenvolvemento de automóbiles deportivos para Matra.

### Outros intereses no automobilismo 
En 1969, Servoz-Gavin participou en eventos de resistencia de Matra, co-pilotando con Pedro Rodríguez.

### Vida posterior 
Home de boa aparencia e pertencente a alta sociedade, estaba entre varios pilotos de Fórmula 1 que se rumorea como o piloto descoñecido na película de curtametraxe de 1977 de Claude Lelouch, ''C'était un rendez-vous*, aínda que Lelouch afirmou pilotar o propio automóbil.

Despois de deixar as carreiras, Servoz-Gavin viviu nunha casa flotante e sufriu graves queimaduras cando unha botella de gas estoupou no seu barco en 1982. Morreu en maio de 2006 como resultado dunha embolia pulmonar, despois dun período de mala saúde. Tiña 64 anos.

## Rexistro de carreiras 
### Resultados nas 24 Horas de Le Mans 
### Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.)

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida''.

## Notas
## Véxase tamén
Teresa López

**María Teresa López Fernández**, nada na Coruña en 1964, é unha filóloga e profesora galega.

## Traxectoria 
[miniatura|300px|Teresa López, [Rosario Álvarez Blanco|Rosario Álvarez, Víctor Freixanes, Juan Luis Saco Cid e Antón Santamarina no IES Otero Pedrayo de Ourense.]]
Doutora en Filoloxía Galego-Portuguesa. É profesora da Universidade da Coruña dende 1991 e titular da área de Filoloxía galega e portuguesa. Foi decana da Facultade de Filoloxía da UDC (2005-2013). O 4 de xullo de 2025 foi nomeada catedrática da área de coñecemento de Filoloxía Galega e Portuguesa, Departamento de Letras, da propia UDC. Fixo edicións críticas de obras de Manuel Lugrís Freire e Fermín Bouza Brey.
## Obras 
* *Névoas de antano: Ecos dos cancioneiros galego-portugueses no século XIX*, 1991.
* *O neotrobadorismo*, 1997.
* *Os trobadores da terra de Betanzos* (2023). Con Leticia Eirín e Manuel Ferreiro. Biblos. ISBN  978-84-15086-55-0.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na Universidade da Coruña
Cristina Coto

**Cristina Coto de la Mata**, nada en Sotrondio o 6 de marzo de 1970, é unha avogada e política asturiana, presidenta de Foro Asturias dende 2015.

## Traxectoria 
Natural de Sotrondio, localidade situada no concello de San Martín del Rey Aurelio, estudou dereito na Universidade de Oviedo.

Entrou nas Novas Xeracións do Partido Popular de Asturias en 1994. En 1999, tras celebrarse un congreso asturiano, pasou a ocupar o posto de secretaria de organización municipal do partido. Elixida en 2002 coordinadora de organización do PP de Asturias, logrou acta de deputada na Xunta Xeral do Principado de Asturias tras as eleccións autonómicas de 2003, renovando o seu escano en 2007.

O 3 de febreiro de 2011 Coto abandonou o seu escano na Xunta Xeral e deuse de baixa no PP para afiliarse a Foro Asturias, fundado polo exministro do PP Francisco Álvarez-Cascos. Nas eleccións autonómicas de 2011 Foro fíxose co goberno asturiano, e Coto volveu á Xunta Xeral, desta volta como deputada de Foro, actuando como a súa voceira parlamentaria.

Non obstante Foro Asturias perder a presidencia do Principado despois da celebración dunhas eleccións autonómicas anticipadas en 2012, Coto mantivo o seu escano e a portavocía do seu grupo. En febreiro de 2015 Álvarez-Cascos anunciou a súa decisión de non se volver presentar como candidato á presidencia do Principado de Asturias nas eleccións autonómicas dese ano, deixando asemade a presidencia de Foro Asturias. Un congreso celebrado o 14 de marzo de 2015 elixiu a Coto nova presidenta. Coto, xa que logo, presentouse como cabeza de lista da súa formación logrando 3 deputados.

## Notas
Luki Botha

**Lukas "Luki" Botha**, nado en Pretoria (Transvaal) o 16 de xaneiro de 1930 e finado o 1 de outubro de 2006, foi un piloto de Fórmula 1 de Suráfrica que participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo, pilotando un Brabham BT11 no Gran Premio de Suráfrica de 1967.

## Traxectoria
Foi un ansioso piloto de automobilismo deportivo e de resistencia. O seu primeiro coche foi un Dart construído en Suráfrica cun motor Ford de 1500cc cunha árbore de levas Cosworth. Conseguiu o segundo posto da súa clase na súa primeira carreira de tres horas con este coche. Graduouse cun Lotus 23 con motor Cosworth 1100cc máis tarde en 1965 co que gañou cinco carreiras de clase nacional en 1966. O coche sufriu un accidente máis adiante no ano debido a que a suspensión traseira fallou en Kyalami.

Na última metade de 1966 comprou un Elva MK VII e un motor de 1760 cc dun Porsche RS5 Spider. Combinou ambos para crear o Elva Mk VII-Porsche RS. Demostrou ser unha combinación formidable. A súa primeira vitoria do coche chegou na carreira de Sportscar Class 2000 cc en Bulawayo. Máis tarde nunha carreira de resistencia de nove horas en Kyalami a caixa de cambios fallou, pero non antes de establecer a volta rápida da súa clase de 1:34:50 no vello circuíto.

Durante o VIII Gran Premio de Angola, o Elva demostrou o seu mérito, conseguindo unha quinta posición meténdose no medio do paquete de Ferrari 250 GT que coparon do primeiro ao oitavo lugar. Logrou unha vitoria sobre os Porsches de fábrica, os Ford GT40 e Lolas. Botha máis tarde comentou que fora a súa experiencia de carreiras máis divertida. Gañou seis carreiras de clase Sports Car e dúas carreiras de resistencia de 2/3 horas de 2000 cc e só substituíu a caixa de cambios do coche unha vez.

### Fórmula 1 
O seu paso a Fórmula Un foi nun Brabham BT11 cun motor Climax de 2000c c. Na súa primeira saída co novo coche chegou segundo (novembro de 1966). Participou nas carreiras da serie surafricana do ano seguinte ata xullo. Tamén competiu no Gran Premio de Suráfrica de 1967, parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un. Tras 38 voltas tivo un problema mecánico que foi resolto coa axuda dun espectador e continuou a terminar a carreira con 60 voltas no seu haber. Non clasificou.

Durante unha carreira en Lourenço Marques, agora Maputo, en Mozambique, estrelouse fortemente cando a zona de escape estaba inundada pola multitude. O accidente cobrouse a vida de nove espectadores e 17 resultaron feridos. Tras o accidente, volveu ao asento dun coche de carreiras, pero sentía que a faísca xa non estaba alí e deixou as carreiras.

### Logo das carreiras 
Continuou o seu traballo na enxeñería civil e axudou con algúns dos traballos de enxeñería civil en Soweto. Posteriormente, dedicouse á agricultura no KZN-Midlands antes de trasladarse a East London para ocupar un posto como enxeñeiro. Algúns anos máis tarde trasladou a súa familia á súa cidade natal de Pretoria onde máis tarde foi nomeado CEO do Consello Metropolitano de Tswane.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Ángel Martínez Pérez

**Ángel Martínez Pérez**, nado en Vigo e finado en Poio o 24 de febreiro de 2022, foi un empresario e representante musical galego, coñecido como **Lito**.

## Traxectoria 
A finais da década de 1980 comezou no negocio da representación de orquestras e eventos musicais. En 1985 fundou Espectáculos Lito con sede en Caldas de Reis. Foi fundador ou representante de orquestras como Panorama, París de Noia, Sintonía de Vigo, Philadelphia ou Olympus. O grupo de empresas Lito está formado por Soner Sonido e Iluminación SL, Emuli SL, Escena Rent SLU e Producciones Artísticas Lito SL.

A súa empresa chegou a mover 25 millóns de euros ao ano. Controlando a 60 orquestras en Galicia con 70 axentes comerciais que vendían os contratos coas orquestras que representaba ás comisións de festas. Foi condenado pola Audiencia Provincial de Pontevedra en marzo de 2018 a 12 anos de cárcere e ao pago de 36 millóns de euros por delito fiscal. Posteriormente o Tribunal Supremo anulou esta sentenza e, trala repetición do xuízo, a pena de cárcere foi reducida en xuño de 2021 a dous anos e tres meses.

## Notas
Gran Premio de Mónaco de 2018

O **Gran Premio de Mónaco de 2018** (oficialmente **Formula 1 Grand Prix de Monaco 2018**) é unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 27 de maio de 2018 no Circuíto de Mónaco, Monte Carlo, Principado de Mónaco. Foi a sexta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2018. Foi a sesaxésima sexta carreira como unha proba do Campionato do Mundo, e a setenta e seis carreira en xeral.

## Informes 
### Antecedentes 
#### Pneumáticos 
A carreira marcará o debut na competición do novo composto hiperbrando de Pirelli. 

#### Actualizacións de chasis 
Tras a polémica sobre o uso de pequenas ás por enriba do halo, os retrovisores montados montados na anterior rolda en España, a FIA prohibiu estas pequenas ás antes da fin de semana de carreira.

#### Penalizacións 
Romain Grosjean recibiu unha sanción de tres postos na grella para causar unha colisión na volta de apertura en España.

### Adestramentos libres 
O xoves os pilotos do equipo Red Bull, o australiano Daniel Ricciardo e o holandés Max Verstappen, lideraron por esta orde as dúas sesións de adestramentos libres. Fernando Alonso non puido rodar con normalidade debido a problemas mecánicos. O sábado Max Verstappen esnaquizou a suspensión dianteira dereita do seu coche tras facer voar o seu Red Bull logo saltar por encima do bordo dunha illeta, Daniel Ricciardo foi o mellor na serie batendo o récord do circuíto. Carlos Sainz foi oitavo e Fernando Alonso, décimo cuarto.

### Clasificación 
Max Verstappen non foi capaz de competir na cualificación xa que os seus mecánicos non puideron reparar o coche a tempo despois dun accidente na sesión de prácticas finais.  Daniel Ricciardo estableceu un novo récord de volta clasificatorio para lograr a pole position da carreira. Red Bull ocupou ambas extremidades da grella, Ricciardo comezou primeiro e Verstappen comezou o último.

### Carreira 
Ricciardo liderou na primeira curva cos 6 primeiros quedando no mesmo orde. Nas primeiras voltas da carreira Ricciardo queixouse dunha perda de potencia ao equipo e completou a maior parte da carreira con só seis das oito marchas.

Na volta 53 Fernando Alonso retirouse debido a problemas coa caixa de cambios e saíu un coche de seguridade virtual na volta 70 cando os freos de Charles Leclerc fallaron e chocou contra a parte traseira de Hartley.

Este foi o primeiro Gran Premio de Mónaco desde 2009 onde non saíu o coche de seguridade, aínda que houbo un coche de seguridade virtual. 

## Pneumáticos dispoñibles 
## Clasificación 
### Cualificación 
800px|thumb|centro|Grella de saída

### Carreira
800px|thumb|centro|Resultados da carreira do GP de Mónaco de 2018.

## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
## Ligazóns externas
* Official website
Jorge Arbeleche

**Jorge Arbeleche**, nado en Montevideo o 23 de outubro de 1943, é un poeta, ensaísta, e profesor de literatura uruguaio. En 1999 recibiu o Premio Nacional de Literatura do Uruguai. É membro de número da Academia Nacional de Letras do Uruguai dende 1996, correspondente da Real Academia Galega dende o 20 de setembro de 2005 e socio fundador da Casa dos Escritores do Uruguai.

## Traxectoria 
Estudou no&nbsp;Instituto de Profesores Artigas en 1969 e comezou a dar clases de literatura ata a súa destitución en 1977 durante a ditadura. Restituído en 1985 dá clases de literatura española na súa alma máter e asemade dende 1988 accedo ao corpo de inspectores docentes de secundaria. 
Parte do seu labor académico nos seus primeiros anos centrouno no estudo e recuperación da obra e imaxe de Juana de Ibarbourou, e a pegada desta poetisa está moi presente no segundo libro de Arbeleche, *Los instantes* (1970).

En 1993 Arbeleche publicou *Ágape*, unha antoloxía que, conmemorando 25 anos de actividade poética, restitúe escritos dos oito libros editados ata ese momento.

## Obra 
* *Sangre de la luz* (1968)
* *Los instantes* (1970) 
* *Las vísperas* (1974)
* *Los ángeles oscuros* (1976)
* *Alta noche* (1979)
* *La casa de la piedra negra* (1983)
* *El aire sosegado* (1989)
* *Ejercicio de amar* (1991)
* *Ágape* (1993)
* *Alfa y Omega* (1996)
* *El bosque de las cosas. Antología 1968-2006*. Montevideo: Librería Linardi y Risso - Colección La Hoja Que Piensa No. 11, 2006. 265 pp.
* *Canto y contracanto* [antoloxía persoal]. Presentación ("Jorge Arbeleche: síntesis dialéctica") de Rafael Courtoisie. Colofones de Marosa di Giorgio y Martha L. Canfield. Imaxe de carátula Jorge Eduardo Eielson. Lima: Editorial Nido de Cuervos - Colección El Junco Susurrante No. 13, marzo 2012. 143 pp.&nbsp;Contén: *Thánatos*, *Eros*, *Poiesis*, *Logos* e *Cáritas*. ISBN 978-612-00-0731-0
* *Parecido a la noche* (2013) Ediciones Vitruvio. Madrid.
* *Mito (1968-2014)* (2014) Ediciones Vitruvio. Madrid.

## Notas
Escudo de Vanuatu

O **escudo de Vanuatu** é un dos símbolos de Vanuatu e representa un guerreiro melanesio sostendo unha lanza diante dunha montaña e dun cairo de xabaril. Nel pode lerse o lema nacional Long God Yumi Stanap (en bislama en "Deus nos apoiamos"). A versión orixinal foi deseñada polo artista australiano Rick Frazer en 1980.

## Notas
QGIS

**QGIS** (antes chamado Quantum GIS, **Geographic Information System**) é un programa de código aberto e multiplataforma de sistemas de información xeográfica (GIS) a aplicación soporta visión, edición e análise de información xeo espacial. É libre e gratuíto.

## Notas
Igrexa de Eke

A **igrexa de Eke** (sueco: *Eke kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Eke, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A presente igrexa coa súa nave románica e torre gótica estivo precedida por unha *stavkirke* no mesmo lugar, da cal se atoparon fragmentos baixo o chan da igrexa no ano 1916. A *stavkirke* estaba decorada con pinturas de estilo bizantino.

As partes máis antigas do actual edificio son a nave e o coro, que datan de mediados do século XIII. A desproporcionada torre foi engadida ao redor do ano 1300. Posteriormente engadiuse a sancristía no ano 1833, e agrandáronse todas as fiestras orixinais agás unha.

Externamente a igrexa está dominada pola masiva torre. Esta ten un portal gótico, mentres que a nave ten portais románicos decorados con pedra calcaria vermella e arenito gris-verde de xeito alterno.

No seu interior a igrexa está ricamente decorada con frescos medievais. Os máis antigos, do século XIII, atópanse no coro e representan animais imaxinarios, ornamentos xeométricos e follaxe. Os outros son de mediados do século XV e amosan escenas da Paixón de Cristo e doutras historias da Biblia.

Entre o mobiliario da igrexa destaca a pía bautismal do escultor románico coñecido como Sigraf que data do século XII, así como unha Madonna de madeira de ao redor do ano 1500. Os bancos e o púlpito son do século XVIII.

A igrexa foi restaurada en 1916 e entre 1969 e 1971.

## Galería de imaxes 

Eke kyrka - KMB - 16000300024419.jpg|Vista dende o aire
Eke kyrka - KMB - 16000200016340.jpg|Pía bautismal
Portal sur da nave da igrexa de Eke.jpg|Portal sur da nave
Eke kyrka - KMB - 16000200016320.jpg|Frescos do interior

## Notas
Jonathan Williams

**Jonathan Williams** nado no Cairo (Exipto) o 26 de outubro de 1942 e finado en España o 31 de agosto de 2014 foi un piloto de carreiras británico.

Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un, o 22 de outubro de 1967. Terminou 8º, sen lograr puntos no Campionato do Mundo.

## Traxectoria 
A súa andaina nas carreiras comezou a principios de 1960, competindo en turismos e varias fórmulas júnior, graduándose na Fórmula Tres en 1963 e en 1966 pilotando para o equipo de Sanctis. Durante este tempo traballou co mozo Sir Frank Williams, Sheridan Thynne e Piers Courage. 

En 1967, asinou pola Scuderia Ferrari, inicialmente competindo nas carreiras de automóbiles deportivos. Ese ano, Ferrari perdeu varios pilotos, incluíndo o líder do equipo Lorenzo Bandini que morreu por lesións sufridas no Gran Premio de Mónaco e ao copiloto nos coches deportivos de Williams, Günter Klass, morto durante a práctica no Circuíto de Mugello en xullo. Máis tarde ese ano, ofrecéronlle a Williams un volante na F1, pero despois de só un Gran Premio foi abandonado por Ferrari e un proxecto posterior de F1 con Abarth non chegou a bo porto. Con todo, competiu nalgúns eventos de Fórmula 2 en 1968 gañando a Rhine Cup nun coche inscrito por Sir Frank Williams, 

Williams retirouse das carreiras en 1972 e o piloto converteuse, (inicialmente para Alessandro de Tomaso) a unha ocupación que afirmaba non lle agradaba e posteriormente escritor e fotógrafo.

Williams morreu o 31 de agosto de 2014, aos 71 anos de idade. Apareceu no documental *Steve McQueen: The Man & Le Mans*, presentado nove meses despois da súa morte e que se pecha cun clip de pilotaxe de Williams na película de 1971  *Le Mans*.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas