open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Atol Maloelap

**Maloelap** é un atol de 75 illas no océano Pacífico, e forma un distrito lexislativo da cadea Ratak nas Illas Marshall. A súa superficie é de 9´8&nbsp;km², pero que encerra unha lagoa de 973&nbsp;km². Atópase a 18&nbsp;km. ó norte do atol de Aur. En 1999, a poboación das illas do atol era de 856 habitantes.

As maiores das illas que conforman o atol son Taroa (o centro administrativo do atol), no nordés, e Kaben no noroeste. Só tres das outras illas no atol están habitadas: Airuk, Wolot e Jang. A illa está servida por Air Marshall Islands a través do aeroporto de Maloelap.

## Historia 
Maloelap foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884, os alemáns crearon un posto comercial. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. En 1939, os xaponeses construíron unha base de hidroavións e avións terrestres aeródromo de Taroa con dúas pistas (4800 ' 4100), e numerosos edificios e instalacións de apoio, incluíndo unha estación de radar. O perímetro da illa foi fortificada con artillaría costeira e canóns antiaéreos. A illa foi atacada pola Armada dos Estados Unidos en febreiro de 1942, por aeronaves con base en portaavións, e bombardeos por buques de guerra. Os ataques aumentaron en frecuencia e gravidade a partir da caída de Majuro e Kwajalein. Dos 3.097 homes da guarnición xaponesa (1772 da Armada Imperial Xaponesa, 368 do Exército Imperial Xaponés, e 957 civís) só 1.041 (34%) sobreviviron á guerra. Tamén morreron numeroso nativos das Illas Marshall. Un gran número de reliquias de guerra, incluídos numerosos pecios de avións, principalmente cazas Zero Mitsubishi A6M e bombardeiros Mitsubishi G3M permanecen dispersos na illa.

Tras o final da segunda guerra mundial, a illa quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986. Maloelap foi o primeiro atol en ratificar a constitución da Illas Marshall.

## Ligazóns externas 
* Sitio das illas Marshall
* Oceandots entry for Maloelap
Malaita Sur

A illa de **Malaita Sur**, tamén coñecida como **Pequena Malaita** ou **Maramasike**, é unha pequena illa no extremo sur da illa de Malaita, da que está separada pola pequena pasaxe de Maramasike. A illa está na provincia de Malaita, na parte oriental das Illas Salomón.

Durante a época colonial o goberno colonial e os misioneiros dividiron a illa en tres distritos: Asimae, Asimeuri e Raroisu. Con todo, os nativos da illa prefiren identificarse tan só cos seus clans ou familias, cuxos lazos de unión son moi fortes. Estes clans gobernan a illa dividida en rexións tradicionalmente demarcadas llamdas *iolas*. Os habitantes da illa falan un dialecto chamado lingua sa'a. Esta lingua ten variancións de pronunciación, gramática e vocabulario dunha iola a outra. A sociedade é patriarcal, na que os homes son os cabeza de familia, clan ou tribo. As mulleres xogan un papel menos importante nesta sociedade, aínda que son igualmente respectadas.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
Illas Santa Cruz

As **Illas Santa Cruz** son un grupo de illas situadas no sur do océano Pacífico. Pertencen ás Illas Salomón e forman parte da provincia de Temotu. Distan aproximadamente 400&nbsp;km da cadea principal das illas Salomón e atópanse xusto ao norte do arquipélago de Vanuatu, do que se consideran unha prolongación xeográfica.

A illa de maior extensión do arquipélago é Nendö, seguida por Vanikolo, que se trata realmente de dúas illas, Banie e Tevai, e Utupua. A principal cidade e capital da provincia de Temotu é Lata, situada na illa de Nendö.

As illas de Santa Cruz teñen menos de cinco millóns de anos e formáronse a partir da subdución da placa indoaustraliana baixo a pacífica. A illa está formada por pedra calcaria e cinzas volcánicas. A maior elevación das illas atópase en Vanikoro e ten 924 metros de altitude.

Moitas veces emprégase o nome de Santa Cruz para designar a toda a provincia de Temotu.

As illas foron descubertas por Álvaro de Mendaña e Isabel de Barreto na súa segunda viaxe ás Salomón, en 1595. Mendaña morreu na illa de Nendö que el mesmo chamara Santa Cruz.
A Mudia, Bazar, Castro de Rei

**A Mudia** é un lugar da parroquia de Bazar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 38 habitantes (18 homes e 20 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 2014, cando tiña 41 habitantes.

Nel atópase o campo de fútbol da Rixidoira.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bazar 
### Parroquias de Castro de Rei 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Castro de Rei
Anuta

**Anuta** é unha pequena illa situada no sueste das Illas Salomón, no océano Pacífico. Pertence á provincia de Temotu. A illa é de orixe volcánica, con fondos coralinos. O seu punto máis elevado tan só alcanza os 65 metros sobre o nivel do mar. O diámetro da illa é duns 400 metros.

## Historia 
Segundo as tradicións orais, Anuta foi colonizada por navegantes de Tonga e 'Uvea fai unhas quince xeracións. A estrutura social actual foi establecida ao redor de dez xeracións atrás, cando o xefe, Tearakura, os seus dous irmáns e un cuñado, mataron o resto da poboación masculina da illa. Estes homes, xunto coas dúas irmás de Tearakura, foron fundadores das catro *kainanga* da illa, os catro grupos de descendencia que se describen como "clans". En 1916 foi establecida unha misión pola Igrexa Anglicana. O antropólogo Raymond Firth visitou Anuta un día no ano 1952. O etnobotánico Douglas Yen, xunto cos arqueólogos Patrick Kirch e Paul Rosendahl, pasaron preto de dous meses alí en 1971, e o antropólogo Richard Feinberg viviu en Anuta durante case un ano en 1972-73. El mantívose en comunicación coa comunidade Anutan a partir dese momento, e realizou varias visitas adicionais. En 2006, Bruce Parry da BBC visitouna durante varias semanas, nese tempo el e o seu equipo filmaron un episodio da serie de televisión, "tribo". En 2008, outro equipo da BBC fixo unha breve visita, e en 2012 un equipo do Servizo de Radiodifusión de Seúl filmou un programa de televisión non para o público coreano. En decembro de 2002, a illa foi impactada polo Ciclón Zoe.

A poboación en 2007 roldaba os 200 habitantes. Historicamente os habitantes da illa usaron a illa próxima de Fatutaka como despensa natural.

Do mesmo xeito que os habitantes da tamén illa das Salomón, Tikopia, os seus habitantes son de orixe polinesia, mentres que a maioría dos habitantes das Salomón son de orixe melanesia. Os habitantes de Anuta falan anuta, unha lingua samoica do grupo das linguas polinesias.

En 2003, viuse afectada polos efectos do ciclón Zoe, do mesmo xeito que as illas de Fatutaka e Tikopia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
### Ligazóns externas
Fatutaka

**Fatutaka** ou **Fatu Taka** é unha pequena illa de orixe volcánica das Illas Salomón, no sur do océano Pacífico, situada na provincia de Temotu. Trátase da recalada situada máis ao leste do país. Trátase do afloramento sobre o nivel do mar dun volcán extinguido, que chega a elevarse 122 metros. Ten unha superficie de 0,18&nbsp;km². Dista aproximadamente 60&nbsp;km da illa de Anuta, cuxos habitantes empregábana como despensa natural.

A illa foi azoutada en 2003 polo furacán Zoe, do mesmo xeito que as veciñas illas de Anuta e Tikopia.
Illas Nova Xeorxia

As **Illas Nova Xeorxia** son un grupo de illas situadas no sur do océano Pacífico. As illas pertencen ás Illas Salomón e atópanse na Provincia Occidental. Ao sur do arcipiélago de atopa o mar de Salomón e ao norte de estreito de Nova Xeorxia.

As principais illas do arquipélago son Nova Xeorxia, Vella Lavella, Kolombangara, que é un volcán inactivo, Ghizo, Vangunu, Rendova, Ranongga, Ngagatokae, Mbava e Tetepare.

As maiores illas son montañosas e están cubertas por unha selva tropical. Están rodeadas de arrecifes de coral e inclúen o maior lago de auga salgada do mundo, o lago Marovo.

No arquipélago atópase a Illa Kennedy, onde o que foi presidente dos Estados Unidos de América pasou tres días tras o naufraxio que sufriu a súa embarcación durante a segunda guerra mundial. Bastantes illas do arquipélago serviron de escenario a combates durante o conflito armado.

As maiores poboacións son Gizo, na illa de Ghizo, Munda e Noro. As principais actividades económicas son a silvicultura e a pesca. Nas illas se falan as linguas de Nova Xeorxia.

Unha das menores illas do arcipiélago, a illa Ranongga, elevouse uns 3 metros sobre o nivel do Océano tras o Terremoto das Illas Salomón de 2007, provocando un aumento da liña de costa duns 70 metros.
Illa de Santa Isabel

A illa de **Santa Isabel** (tamén coñecida como Isabel e Ysabel) é a de maior lonxitude das Illas Salomón, no Pacífico Sur, a súa extensión de 2.999 m² fai que sexa a de maior extensión da provincia de Isabel.

## Localización e datos xeográficos 
A illa está comprendida entre a provincia de Choiseul ao oeste, de Malaita ao leste, o océano Pacífico ao norte e o estreito de Nova Xeorxia ao sur.

O punto máis elevado da illa é o Monte Sasari de 1.220 metros de altitude. O río máis importante da illa, o Marutho nace no Sasari e desemboca ao océano en Hofi.

O centro administrativo da illa é Buala, cidade que alberga o aeroporto da illa. Outro centro de poboación importante é Samasodu.

## Historia 
Os españois foron os primeiros europeos en chegar á illa. En 1568 alcanzou a illa a expedición de Pedro Sarmiento de Gamboa, Pedro de Ortega e Álvaro de Mendaña. Onde estableceu un asentamento e construíron un barco para estudar e cartografar o mar que a rodea e as illas próximas. Pero moi pronto, os españois espertaron a inimizade dos insulares.

Logo de non atopar ouro e pouca comida, e acosados polos ataques e as enfermidades, os colonos españois cambiaron a súa colonia a actual Honiara en Guadalcanal. A súa colonia, con todo, extinguiríase.

Os insulares de Santa Isabel sufriron ataques de blackbirding (contratación enganosa e rapto de man de obra indíxena) no século XIX. Abrazaron o cristianismo nos inicios do século XX.

## Linguas 
A poboación de Santa Isabel fala ata oito idiomas ademais do Inglés e o Pijon das Illas Salomón.

*Lingua Blablanga
*Lingua Bughotu
*Lingua Cheke Holo antes chamada Marine ou Maringe
*Lingua Gao
*Lingua Kokota
*Lingua Laghu (extinto)
*Lingua Zabana
*Lingua Zazao

## Véxase tamén
Illas Duff

As **Illas Duff**, en pileni *Taumako*, son un pequeno grupo de illas situadas ao nordés das Illas Santa Cruz na provincia de Temotu nas Illas Salomón. Tamén son coñecidas co nome de Illas Wilson.

Exactamente localízanse a 9°31'48" S. lat., 167°4'48" W. |long.

Forman parte das illas Duff: 
*Taumako a principal illa. 
*Illas Bass. 
*Illas do Tesoureiro.

Os habitantes das Illas Duff son polinesios e a súa linguaxe denomínase pileni, parte dos idiomas polinesios.
Area

[miniatura|Area do [Deserto do Sáhara.]] 
A **area** é unha substancia granulosa ou pulverulenta proveniente da descomposición das rochas, estando por tanto formada por un conxunto de partículas de rochas disgregadas.

En xeoloxía denomínase area ao material composto de partículas cuxo tamaño varía entre 0,063 e 2&nbsp;mm. Unha partícula individual dentro deste rango é chamada *gran de area*. Unha rocha consolidada e composta por estas partículas denomínase arenito (Sin. *psamita*)

As partículas por baixo dos 0,063&nbsp;mm e ata 0,004&nbsp;mm denomínanse limo, e por riba da medida do gran de area e ata os 64&nbsp;mm denomínanse grava.

## Compoñentes e características 
[miniatura|[Praia de Trabesada, Vilaboa.]]
O compoñente máis común da area, en terra continental e nas costas non tropicais, é o sílice, xeralmente en forma de cuarzo. Con todo, a composición varía de acordo aos recursos e condicións locais da rocha. Gran parte da fina area achada nos arrecifes de coral, por exemplo, é calcaria moída que pasou pola dixestión do peixe papagaio. Nalgúns lugares hai area que contén ferro, feldespato ou mesmo xeso.

Segundo o tipo de rocha da que procede, a area pode variar moito en aparencia. Por exemplo, a area volcánica é de cor negra, mentres que a area das praias con arrecifes de coral adoita ser branca.

A area é transportada polo vento, caso en que recibe o nome de *area eólica* (que pode provocar o fenómeno coñecido como calixe), e a auga, e depositada en forma de praias, dunas, médanos etc. No deserto, a area é o tipo de chan máis abundante. A granulometría da area eólica está moi concentrada ao redor de 0,2&nbsp;mm de diámetro das súas partículas.

Os chans areosos son ideais para certas plantacións, como a sandía e o maní, e son xeralmente preferidos para a agricultura intensiva polas súas excelentes características de drenaxe.

Especialmente os nenos, utilizan a area para realizar construcións como castelos de area ou túneles.

A area utilízase para fabricar cristal polas súas propiedades tales como a extraordinaria dureza, a perfección do cristal ou o alto punto de fusión, e, xunto coa grava e o cemento, é un dos compoñentes básicos do formigón.

## Atributos físicos 
O volume dun gran de area de cuarzo, dun diámetro de 0,06&nbsp;mm (o límite inferior), é 2,51 × 10-10 m3 cunha masa de 6,66 × 10-4 g. No límite superior, o volume e a masa dun gran de area con diámetro de 2,10&nbsp;mm son 8,80 × 10-9 m3 e 23,3 × 10-2 g.

### Granulometría 
Dentro da clasificación granulométrica das partículas do chan, as areas ocupan o seguinte lugar na escala: 

[miniatura|Castelo de area en [Benidorm.|centro]]
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Duna
Isabel, Illas Salomón

A **Provincia de Isabel** (tamén escrita **Ysabel**) é unha das provincias das Illas Salomón. A provincia tiña unha poboación de ao redor de 35.257 en 2020, principalmente concentrada na illa principal, a illa de Santa Isabel. A capital da provincia é Buala na illa de Santa Isabel, que ten liña aérea programada a Honiara en Solomon Airlines desde o aeroporto de Fera, na illa de Fera, a 15 minutos en barco de Buala.

A provincia ten unha economía dominada pola agricultura de subsistencia con plantacións ocasionais para cultivos comerciais como a copra, e por actividades de talla de árbores. A provincia é raramente visitada polos turistas debido á mala infraestrutura, á falta de estradas, hoteis, asistencia médica moderna e a malaria endémica. A maioría das zonas teñen unha "Casa de descanso", unha casa na que os hóspedes poden buscar aloxamento para unha ou dúas noites, pero moitos residentes están dispostos a recibir visitantes durante a noite.

Santa Isabel é a illa máis longa das Illas Salomón. O primeiro contacto europeo coas Illas Salomón realizouno o navegante español Álvaro de Mendaña de Neira en 1568, quen lles deu o seu nome. O punto máis alto é o monte Kubonitu, tamén coñecido como monte Sasari con 1120 m.. O río Marutho discorre desde esta montaña ata o océano en Hofi. A gran maioría de ríos e arroios nacen neste punto excepto os da outra vertente da illa, Katova.

## Divisións administrativas
A provincia de Isabel subdivídese nos seguintes barrios:

* **Provincia de Isabel (26,158)**
**Kia (1,929)
**Baolo (1,148)
**Kokota (1,177)
**Hovikoilo (1,988)
**Buala (2,813)
**Tirotongana (689)
**Koviloko (1,234)
**Kmaga (1,862)
**Kaloka (962)
**Tatamba (1,404)
**Sigana (2,394)
**Japuana (2,163)
**Kolomola (949)
**Kolotubi (1,671)
**Susubona (1,907)
**Samasodu (1,868)

## Illas
* Arnarvon
* Kerehikapa
* Illa de Fera
* Maleivona
* Illa Onogou
* Illa de San Jorge
* Illa de Santa Isabel
* Sikopo
* Mahige
* Barora Fa'a
* Barora Ite
Papatura F'a
Papatura Ite

## Notas
Virxindade

[miniatura|right|Na [Roma Antiga|Antiga Roma , as virxes vestais permanecían no celibato baixo pena de morte]]
A **virxindade** é o estado no que algo se mantén como na súa orixe, sen sufrir alteración, en forma de pureza. Analogamente, a virxindade referida á sexualidade, é o estado daquela persoa que non tivo relacións sexuais. O significado preciso disto varía entre culturas, entre relixións e ata entre individuos.

## A virxindade feminina
En gran parte das culturas onde a virxindade ten importancia, refírese á virxindade da muller, para a cal se adoita usar como discriminante a existencia dun hime intacto ou non. Existen, entón, dúas definicións frecuentemente usadas para a virxindade para a muller: o non ter relacións sexuais, e o ter un hime intacto. Para a primeira atópase o problema de definir que é unha relación sexual. Para a segunda, unha muller pode participar doutras actividades sexuais e conservar o seu hime.

En relixións como a xudía e islámica, por ser un factor importante do valor espiritual, a virxindade é un requisito para o matrimonio. O cristianismo considera que as relacións sexuais fóra do ámbito do matrimonio son pecaminosas.

En varias culturas africanas aínda se practica a infibulación das nenas entre 2 e 8 anos de idade como xeito de preservar o hime e a virxindade. A operación é realizada por unha curandeira ou parteira, sen anestesia, e consiste nunha clitoridectomía seguida por un peche vaxinal permanente. Soamente se lles deixa unha pequena abertura para a emisión de ouriños e sangue menstrual. É frecuente que as nenas sufran infeccións graves como resultado da práctica. Anos máis tarde, a vulva ábrese cun coitelo inmediatamente despois do matrimonio ou antes dun parto.

Organizacións feministas e de dereitos humanos critican a importancia da virxindade da muller como un desprezo a esta, unha mostra de machismo que non debería afectar á propia intimidade e vida sexual de cada individuo.
Infibulación

[miniatura|390px|Distribución da [Ablación de clítoris|MXF:

**Vermello escuro**: Excisión e infibulación

**Pardo**: Clitoridectomía
]]

A **infibulación** é unha cruel mutilación dos xenitais femininos consistente nunha clitoridectomía seguida polo peche vaxinal mediante sutura. Soamente se deixa unha pequena abertura para a emisión da urina e descarga do sangue menstrual.

## Características 
Polo xeral é unha parteira ou curandeira quen realiza a infibulación cando as nenas teñen entre 2 e 7 anos de idade . Non se utiliza anestesia e é común que as pequenas desenvolvan infeccións xa que as condicións da operación tenden a non ser moi hixiénicas.

A infibulación, chamada tamén *circuncisión faraónica* máis que definida é descrita así polo Dr. Cordero Marín: exportación total do clítoris, labios menores e parte dos labios maiores. As dúas partes da vulva sutúranse con espiños, xeralmente con acacia anana, fíxanse con cordel en peche de corpiño deixando un só buraco que dea paso aos ouriños e ás regras e asegurando a súa permeabilidade cun anaco de cana de bambú. A hemostasia realízase aplicando unha mestura, case sempre de azucre e goma arábiga. A continuación encóstanse ambas as pernas amarrándoas ata a altura dos xeonllos. Unhas semanas despois quítanse os espiños; se a operación non deu resultado repítese de novo.

Despois do matrimonio a vulva é aberta cun coitelo, o que a miúdo volve ocorrer en ocasión dun parto. O peche vaxinal volve repetirse cada vez que o esposo desexa facer unha viaxe.

A infibulación é a forma mais extensa do que en varias culturas africanas se denomina[circuncisión feminina, unha práctica que aínda se vén realizando en 28 países. A meta é que as mulleres perdan a habilidade de sentir pracer sexual durante o [coito, asegurando dese xeito que non serán infieis. O resultado é que a maioría das mulleres que son vítimas da infibulación desenvolven problemas médicos desde os quistes dermoides, infeccións urinarias e fístulas, ata as hemorraxias uterinas e outras complicacións serias que poden causarlles ata a morte.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* "Infidel", Ayaan Hirsi Ali, 2007, pps 112-113,143, Free Press, ISBN 978-0-7432-8968-9
* "Infibulation in the Horn of Africa", Guy Pieters, M.D. e  Albert B. Lowenfels, M.D., F.A.C.S., *New York State Journal of Medicine*, Volume 77, Number 6: Pages 729-31, abril 1977. Hosted on Circumcision Information and Resource Pages, cirp.org. Consultado o 16 de maio de 2007.
* "Policy - Female Circumcision, Excision and Infibulation", en *The College of Physicians and Surgeons of Ontario*, xullo/agosto de 2001. Consultado o 16 de maio de 2007.

### Outros artigos
* Ablación de clítoris
Lista de bandeiras da Arxentina

Esta é unha lista das bandeiras que son ou foron algunha vez utilizadas polas institucións públicas na Arxentina.

## Bandeiras nacionais
## Subdivisións
## Militares
## Véxase tamén
* Bandeira da Arxentina
* Escudo da Arxentina
* Provincias da Arxentina

### Ligazóns externas 
* Arxentina, en Flags of the World
Fontesnovas, Ponferrada

**Fontesnovas** (**Fuentesnuevas** na súa denominación oficial) é unha vila do concello leonés de Ponferrada (capital da comarca do Bierzo), a cinco quilómetros da cidade homónima. Ten unha poboación superior aos 2.600 habitantes. Limita con Camponaraia, Cuatrovientos, Columbrianos e Cortigueira.

## Historia
Actualmente o idioma común é o castelán pero foi de lingua galega ata os anos 60 do século XX.

## Monumentos e lugares de interese
*Praza da Ermida.
*Cruceiro.
*Igrexa da Nosa Señora (co seu niño de cegoñas).

A vila ten os lugares da Cogolla, O Cachapón, A Costa da Eirexa, A Fonte das Perais, A Praza de Paco, A Praza da Serra, A Pista, As Parcelas e O Poboado.

A cidade deportiva de Fontesnovas consta de dous campos de fútbol. Un de herba con bancadas e iluminación artificial e o outro campo é de terra e tamén con iluminación artificial.

A vila é chá, distinguíndose nel a parte antiga da moderna co novo poboado. Na antiga pódense admirar os casaróns dos Villarino, con vans adintelados en granito e nobres balconadas, e a dos Cartuxo coa gran Balconada e portada baixo arco. Tamén se poden ver os restos do antigo convento coa súa portada e adega abovedada. Pero o monumento principal é a súa igrexa parroquial. Ten planta rectangular con cúpula encamonada ochabada sobre trompas; á beira esquerda da nave ábrese unha fermosa capela. No retablo maior destaca a abundancia de cariátides e telamóns xuntamente coas imaxes da Asunción, con rostro de ilusión, do século XVIII, e as de San Francisco de Asís e Santo Estevo, que fan a función de telamóns. No retablo lateral dereito está a Virxe das Candeas, moi delicada, con boa pintura. O Crucificado da pila da auga bendita é moi realista, quizais do século XVIII. A capela lateral da Nosa Señora da Portería ten cúpula con pintura da Última Cea sobre pendentes tamén pintadas. Foi edificada esta capela por doazón do párroco Bernardino Francisco de Losada y Quiroga en 1742. No seu retablo con columnas axerronadas está Santo Eloi. Leva ornamento de misa máis libro e custodia, xa que é patrón dos prateiros.

No novo poboado pode admirarse as polícromas vidreiras en franxas corridas aos lados da nave principal da igrexa, e sobre todo a da fachada coa Coroación da Virxe pola Santísima Trindade, obra de José Luis Sánchez.

## Economía
;Agricultura
Posúe grandes cultivos de todo tipo de alimentos da zona. Con invernadoiros de flores e leitugas. Tamén ten grandes viñas.

;Industria
Fontesnovas ten varias empresas importantes dentro da súa contorna económica. A maioría delas alóxanse no polígono de Cantalobos e os seus arredores.

## Festas
O día 18 de xullo ten lugar a festa do Corpus Christi, con solemne misa na Ermida do Cristo (situada no Camiño de Santiago). Nesta festa é costume merendar tenreira.

O 15 de agosto celébrase o Festival da Sardiña.

En novembro celébrase un magosto popular.

## Notas 
## Véxase tamén
Atol Maupihaa

**Maupihaa** (*Maupiha´a* en tahitiano normalizado), ou tamén **Mopelia**, é un atol do grupo de illas de Sotavento das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa. Depende administrativamente da comuna de Maupiti que se atopa a 160&nbsp;km ao leste. Como referencia máis coñecida, está a 230 quilómetros ao oeste de Bora-Bora.

## Historia e características 
O atol ten forma redonda e consiste nunha profunda lagoa central de 30&nbsp;km² rodeada de escollos en tres cuartas partes. O lado de barlovento é un illote estreito cunha densa vexetación. Esta composto por catro motus cunha superficie total de 2´6&nbsp;km². É unha reserva natural protexida onde se reproducen as tartarugas mariñas. Tamén é digna de mención a Illa dos Paxaros, ao oeste de atol, deshabitada e criadeiro de gran cantidade de aves mariñas.

Viven permanentemente seis familias dedicadas á recolección de cocos, que finalmente se converterá en aceite de copra, e ao cultivo da perla negra de Polinesia.

O paso de entrada á lagoa interior ten fama de difícil. Pero polo menos é moi recto, cuns 300 metros de lonxitude e uns 25 de anchura durante a metade deles. De boa profundidade, só ten un obstáculo no extremo interior, facilmente visible se hai boa luz. A corrente é moi forte, oscilando entre catro e máis de seis nós, sempre saínte. Con mar de fondo do oeste, ou con moita corrente, pode resultar impracticable.

Ten dous bos fondeadoiros. Ao nordeste da lagoa, fronte ao antigo poboado, destruído polos últimos furacáns, e ao sueste, fronte ao poboado actual. Cerca do paso de entrada, por fóra e cara ao sur, hai un naufraxio dun barco alemán da primeira G.M., o Seeadler.

Maupihaa foi descuberto en 1767, polo inglés Samuel Wallis. O nome colonial do atol era *Lord Howe*. Contén algúns restos arqueolóxicos polinesios. En 1917 foi cedido a unha compañía para producir copra e foi replantado de cocos e levaron porcos e galiñas. Entre 1997 e 1998 foi devastado por dous furacáns.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*lista de Atois
Manuae, Illas Cook

**Manuae** é un atol deshabitado do grupo meridional das Illas Cook. Atópase a 100 quilómetros ao sueste de Aitutaki. Componse de dous illotes, Manuae e Te Au O Tu cunha área total de 6 quilómetros cadrados. Están en lugares contrapostos nos bordos da lagoa interior, cuxa extensión é de 7 quilómetros de longo por 4 de ancho. A maior altitude é 5 metros sobre o nivel do mar. O atol de Manuae atópase sobre o pico dun volcán submarino que se eleva 4000 metros sobre a plataforma mariña. 

As Illas forman un parque mariño e é un importante punto de cría de aves mariñas e tartarugas. As augas ribeiregas son ricas en vida mariña e unha boa zona pesqueira. Diferentes axencias turísticas ofrecen visitas ás illas. 

James Cook foi o primeiro europeo en descubrir as illas en setembro de 1773. De feito, Maunae foi a primeira illa que se descubriu do arquipélago das Illas Cook. O primeiro nome que recibiron do seu descubridor foi Illa Sandwich, pero pronto se cambiou a illa Hervey. Nome que aos poucos pasou a usarse co xenitivo saxón (Hervey's). De feito, este nome foi usado para chamar ao grupo meridional das Illas Cook ata que os rusos volvérono a denominar co nome do seu descubridor. 

O noruegués Erlend Loe na súa obra "L" relata con humor unha expedición a Manuae en 1999.
La Habitación Roja

**La Habitación Roja** é un grupo de pop-rock indie valenciano, orixinario da localidade de L'Eliana.

## Traxectoria 
Formado en 1995 por Jorge Martí e José Marco, aos que pronto se lles uniría Pau Roca. Empezaron a darse a coñecer na escena musical valenciana ao quedar gañadores do concurso Circuit Rock. Pouco a pouco fóronse convertendo nun dos grupos indies máis importantes de Valencia, probablemente un dos máis coñecidos do Estado español.

## Discografía 
### Álbums 
* *La Habitación Roja* (1998)
* *Largometraje* (1999)
* *Radio* (2001)
* *4* (2003)
* *Nuevos tiempos* (2005)
* *Dirán que todo fue un sueño* (2006)
* *Cuando ya no quede nada* (2007)

### EPs, singles e mini-CDs 
* *Popanrol* (1997)
* *Mi habitación* (1999)
* *Ciudad dormitorio* (2000)
* *Metropol* (2001)
* *Para ti* (2005)

### Outros 
* *Un mundo perdido* (Recompilación de caras B) (2004)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da banda
* Myspace da banda
Pedro III de Rusia

**Pedro III de Rusia** (en ruso Пётр III Фëдорович *Pyotr III Fyodorovitch*) (21 de febreiro de 1728 - 17 de xullo de 1762) Tsar do Imperio Ruso, fillo de Carlos Frederico de Holstein-Gottorp e de Ana Petrovna, filla de Pedro *o Grande*.

Naceu en Kiel en 1728 e accedeu ao trono en 1762 ao falecer a emperatriz Sabela I. Militar formado en Prusia, desprezaba a cultura rusa. Por decisión da súa tía, casou coa princesa Sofía de Anhalt-Zerbst (1745), que se converteu á fe ortodoxa co nome de Catarina e que anos despois foi coñecida como Catarina II.

Deste matrimonio naceron dous fillos, o futuro Paulo I e a gran duquesa Ana Petrovna, que morreu na súa infancia. Especúlase, que os fillos tiveran outros pais biolóxicos, circunstancia que é case segura no caso da nena.

Profundo admirador de Frederico II o Grande, entregou a Prusia os territorios conquistados por Rusia durante a Guerra dos Sete Anos e introduciu a militares prusianos no exército ruso, o que lle valeu o rexeitamento da Garda Imperial. Ademais planeaba xunto a Frederico, unha guerra contra Dinamarca, para apoderarse do territorio que actualmente é Schleswig-Holsten, rexión de onde el proviña.

Unha conspiración encabezada polo amante da súa dona, que se convertería en Catarina II, obrigouno a abdicar aos seis meses de ser elixido Tsar. Poucos días despois foi asasinado en Ropscha, aínda que o suceso atribuíuse a causas naturais. Foi sepultado con deshonra, pero o seu fillo Paulo exhumou o cadáver e brindoulle cerimonia fúnebre con honores en 1796, tras a morte de Catalina.
Froxás das Viñas, Proente, A Merca

** Froxás das Viñas ** é un lugar da parroquia de Proente no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. Tiña 117 habitantes no ano 2013 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 60 eran homes e 57 mulleres. É lindeira xa co concello de Allariz.

O núcleo divídese en sete barrios: Aviñoá, Piñeiro, Souto, Soutelo, Cima de Vila e A Portela.
## Patrimonio 
Ten unha igrexa de pedra con planta de cruz latina e triplo campanario, co camposanto ao redor. As festas son en outubro, na honra da Virxe do Rosario. Tamén o entroido goza de ampla tradición.
## Lugares e parroquias 
### Lugares da Merca 
### Parroquias da Merca 
## Notas
Mola

**Mola** pódese referir á:
* **Emilio Mola**, oficial do exército español na guerra civil española.
* ***Mola mola***,nome binomial do peixe lúa.
* **Mola**, dexeneración do corpo humano
Molle

[miniatura|Molle ou embarcadoiro simple no [lago Mapourika, en Nova Zelandia.]]
Un **molle** ou **peirao,** é unha obra marítima de enxeñaría hidráulica que consiste nunha estrutura costeira alongada que se introduce nos mares ou océanos, fixada no leito acuático polo peso propio das pedras ou dos bloques de formigón, emerxendo da superficie da auga.

## Etimoloxía 
O termo *molle* deriva do catalán *moll*, obra de pedra, ferro ou madeira, construída en dirección conveniente na beira do mar ou dun río navegábel, e que serve para facilitar o embarque e desembarque de cousas e persoas e incluso, ás veces, para abrigo das embarcacións, e este do latín *mōlēs, -is* que, ademais de 'mole, 'peso', 'carga', tamén significa 'dique', 'quebraondas', 'peirao'.

## Disposición 
miniatura|Molle.
Necesariamente unha punta do molle sitúase no mar, e a outra punta, en terra. É, por tanto, unha longa e estreita estrutura que se estende en dirección ao mar. Se as dúas puntas estivesen no mar, trataríase dun quebraondas e, se ambas as puntas estivesen na terra, sería un dique.

## Usos 
O molle acostuma ter a finalidade de servir de atracadoiro destinado a proporcionar un lugar de atracacada para navíos e embarcacións nas costas que non contan con augas suficientemente profundas. Pero tamén pode utilizarse para manter aberta a boca dun estuario dun río ou dunha lagoa, como no caso dos molles da barra da lagoa dos Patos no porto de Rio Grande, no Rio Grande do Sur, ou nas lagoas de Marapendi e de Saquarema, no estado do Río de Xaneiro, no Brasil. Algúns molles, non todos, poden tamén servir para manter aberta (libre de agradación ou acumulación de sedimentos) a boca dun estuario.

## Estrutura 
[miniatura|Píer en [Bélxica.]]
A súa estrutura pode estar construída a base de bloques especiais de formigón (tetrápodes) ou de rochas.
Están calculados, normalmente, para unha determinada altura de onda cun período de retorno especificado. O cálculo dunha estrutura marítima deste porte, así como de diques, esporóns e outras, é realizado por especialistas en enxeñaría hidráulica (en España, enxeñeiros de camiños, canais e portos), xeralmente co auxilio de modelos matemáticos ou físicos construídos nun laboratorio de hidráulica.

## Diferenza co píer 
O píer non é un molle, senón unha estrutura suspendida e apoiada en piares fixados no fondo do mar, que pode servir como atracadoiro (especialmente para pescadores, que pode ter áreas de lecer, e que non ten quebraondas.

## Panorama 
[miniatura|900px|centro|Molle en forma de ponte en [Schönberg, Holstein|Schönberg, Schleswig-Holstein (Alemaña).]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dique (construción)
* Hidráulica
* Quebraondas
Drumlin

miniatura|Fotografía dun drumlin
Un **drumlin** (*droimnín* en irlandés) é un outeiro alongado en forma de dorso de balea formado pola acción dos glaciares. O seu eixo longo é paralelo ao movemento do xeo. Poden ter máis de 45 m de altura e máis de 0,8&nbsp;km de longo e frecuentemente están agrupados por campos de drumlins con formas, tamaño e orientación idénticos. Xeralmente teñen camadas que indican que o material foi repetidamente adicionado ao núcleo, que pode ser rochosos ou moreas.
Rexión autónoma de Portugal

dereita|miniatura|Rexión Autónoma dos Açores.
dereita|miniatura|Rexión Autónoma de Madeira.
Unha **Rexión Autónoma** está dotada de Estatuto Político-Administrativo e de órganos de goberno propio. Son órganos do goberno propio de cada rexión a Asemblea Lexislativa e o Goberno Rexional. A Asemblea Lexislativa é elixida por sufraxio universal directo e secreto, polo método da representación proporcional, co número de mandatos de cada concorrente determinado polo método de Hondt. 
 
As Rexións Autónomas portuguesas están constituídas polos arquipélagos dos Azores e da Madeira.

A soberanía da República está representada nas Rexións Autónomas por un Representante da República, cuxo nomeamento e exoneración compete en exclusiva ao Presidente da República. Este cargo foi creado pola sexta revisión da Constitución da República Portuguesa de 1976, a cal extinguiu o cargo de Ministro da República, substituíndoo por esta nova figura.

O Presidente do Goberno Rexional é nomeado polo Representante da República, de acordo cos resultados electorais para a Asemblea Lexislativa. O cargo de Presidente de Goberno Rexional de Madeira é hoxe asumido polo social demócrata Alberto João Jardim, mentres que nos Azores o cargo compete ao socialista Carlos César.

Lista das **Rexións Autónomas Portuguesas**: 
* Rexión Autónoma dos Azores.
* Rexión Autónoma de Madeira.

## Véxase tamén 
* Portugal.
* Subdivisións de Portugal.
Alectoris

[miniatura|240px|Perdiz chucar (*[Alectoris chukar*).]]
[miniatura|240px|Perdiz grega (*[Alectoris graeca*).]]

***Alectoris*** é un xénero aves da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos perdicinos, que se distribúen polo sur de Europa, norte de África, Arabia e Asia ata o Tíbet e o leste da China. 

Especies deste xénero foron introducidas en Norteamérica, Nova Zelandia e Hawai. 

## Características 
Son aves non migratorias que habitan montes e lombeiros. Chocan ata 20 ovos nos seus niños e aliméntanse principalmente de sementes e dalgúns insectos.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1829 polo naturalista alemán Johann Jakob Kaup.

### Etimoloxía 
O nome científico *Alectoris* deriva do grego antigo ἀλέκτωρ -ορος *aléktōr, -oros*, 'galo'.

### Especies 
Na actualidade, segundo o Sistema Integrado de Información Taxonómica, recoñécense, dentro do xénero as sete especies seguintes: ou 'perdiz rubia', *Alectoris rufa*, é a máis codiciada no mundo cinexético pola súa rapidez de vo e dificultade para ser abatida. Considérase *a raíña da caza menor* polo que foi introducida noutros lugares fóra da súa área de distribución orixinal. Considérase unha especie autóctona da Península Ibérica, aínda que outras subespecies distribúense por outros lugares e illas do continente europeo.

A perdiz común mide uns 34&nbsp;cm de lonxitude. Posúe plumas pardovermellas coa gorxa branca e franxas escuras na parte superior do peito. As patas e o peteiro son vermellos. Viven en lugares rochosos, terreos secos e monte baixo de España, Portugal, Francia, sur do Reino Unido, Illas Baleares, Córsega e nalgúns lugares de Italia.

A alteración do seu hábitat pola construción de infraestruturas e actividades humanas, a presión cinexética excesiva e incontrolada e a alteración xenética pola mestura de especies entre as poboacións silvestres con perdices de granxa máis "mansas", convertérona nunha especie vulnerable.

Dentro esta especie recoñecense as seguintes subespecies: 
* *A. rufa hispánica* (noroeste peninsular)
* *A. r. intercedens* (leste e sur peninsular) 
* *A. r. australis* (Canarias)
* *A. r. laubmani* (Baleares) 
* *A. r. rufa* (Francia)
* *A. r. madereinsis* (Madeira) 
* *A. r. corsa* (Córsega)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Madge, Steve; McGowan, Philip J. K. & Kirwan, Guy M. (2002): *Pheasants, partidges and grouse: a guide to the pheasants, partridges, quails, grouse, guineafowl, buttonquails and sandgrouse of the world.* Londres: Christopher Helm. ISBN 0-7136-3966-0.

### Outros artigos 
* Fasiánidos
* Perdicinos

### Ligazóns externas 
* *Alectoris* na ADW.
* *Alectoris*, en Pheasants, partridges, francolins. Na IOC World Bird List (version 8.2, 2019. (Lista de aves do mundo, do Congreso Ornitolóxico Internacional).
Alberto Bayo

**Alberto Bayo Giroud**, nado en Camagüey (Cuba) o 27 de marzo de 1892 e finado na Habana o 4 de agosto de 1971, foi un militar e aviador español que participou na Guerra Civil española.

## Traxectoria 
Nado en Cuba, a súa familia marchou ás Canarias en 1898 ao estalar a Guerra Hispano-Cubana, na súa mocidade ingresou na Aviación Militar Española, piloto dende 1916. Expulsado da Aviación por un duelo, pasou forzoso en 1924 á Lexión Española, participou na Guerra de Marrocos durante dous anos ao mando dunha compañía. Ferido de gravidade na ingua en 1925, pasou un ano recuperándose. En 1926 solicitou volver a África, asignado ao 3º tabor da Mehal-a de Gomara, que formaba parte das tropas de Osvaldo Capaz, participou en fortes combates ata 1927.

Volveu ás forzas aéreas na II República Española, mais destinado en postos burocráticos non ascendeu. Durante esta época afiliouse á Unión Militar Republicana Antifascista. Ao producirse o golpe de estado que deu inicio á Guerra Civil Española tiña o grao de capitán de aviación e infantaría, con destino no aeródromo militar de El Prat de Llobregat (Barcelona). Permaneceu leal á República e foi o encargado de dirixir a campaña de recuperación de Mallorca , o 16 de agosto de 1936 desembarcou na illa á fronte de 6.000 homes pero os republicanos tiveron que repregarse e abandonar a súa cabeza de ponte o 4 de setembro. Xulgado pola derrota o tribunal militar absolveuno, uniuse entón á columna de López-Tienda que sae de Barcelona o 9 ou 10 de setembro de 1936 cara ao Teixo.

Designado 2º xefe do Estado Maior do Vº Corpo do Exército para a Batalla de Brunete, o xefe dese Corpo, Juan Modesto opúxose, polo que Bayo foi relevado. Ascendido sucesivamente a comandante e a tenente coronel, foi o encargado de preparar unha columna guerrilleira, pero finalmente desbotouse o proxecto e pasou a maior parte da contenda no Ministerio da Guerra como agregado militar.

### Exilio 
Tras finalizar o conflito en 1939 marchou a Francia, exiliouse en Cuba e desde 1941 en México e foi profesor da escola de aviación de Guadalaxara. Instrutor militar de movementos revolucionarios en Nicaragua e Costa Rica. En México coñece a Fidel Castro en 1955, converténdose no principal instrutor militar dos guerrilleiros cubanos do Movemento do 26 de xullo, encabezados por Fidel Castro. En 1958 foi nomeado xeneral polo goberno republicano no exilio, e tras o triunfo da Revolución Cubana trasladouse a Cuba en xaneiro de 1959, onde morreu oito anos despois, na Habana, aos 75 anos de idade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista a Alberto Bayo
Justo Jesús Carreras-Zayas

**Justo Jesús Carreras-Zayas** foi un home de armas galego que loitou na Guerra Civil española e na Revolución Cubana.

## Traxectoria 
Na Guerra Civil española chegou ao grao de comandante do exército republicano, trala derrota republicana exiliouse en México, axudou a Alberto Bayo no adestramento dos revolucionarios cubanos aos que acompañou a Cuba como comandante na fronte de Escambray. Enfrontado co Che Guevara e de como discorría a Revolución foi acusado de conspirar contra o goberno revolucionario en 1960 e foi fusilado o 11 de marzo de 1961 xunto a William Morgan.
Manuel Ponte

**Manuel Ponte Pedreira**, coñecido co sobrenome de **Xastre**, nado no Fontao (Abellá, Frades) o 20 de agosto de 1911 e finado na mesma aldea o 21 de abril de 1947, foi un guerrilleiro galego.

## Traxectoria 
Aprendeu en Ordes o oficio de xastre no obradoiro de Manuel Sousa, e ingresou nas Juventudes Socialistas. Foi elixido presidente de Unión Republicana de Ordes o 12 de xuño de 1936. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colaborou na defensa de Ordes, pero cando cae en poder dos sublevados fuxiu ao monte. Logo dunhas semanas entregouse e foi xulgado en Compostela por traizón, sendo condenado a cadea perpetua. Permaneceu en prisión no cárcere da Coruña, participando en varios intentos de fuga, até que obtivo a liberdade vixiada o 22 de maio de 1941. Na súa estadía na prisión ingresou no Partido Comunista de España.

En 1945 incorporouse á guerrilla comunista. Foi procesado na causa 159/1946 da Coruña contra María Pérez Mellid, Benigno Andrade García, Pedro Oso Guerra, Manuel Pena Camino, Francisco Rey Drox, José Vázquez Míguez, Teresa Lorenzo Gallas e os irmáns Jesús, Carmen, Anselmo e José Balboa López. En xuño de 1946 ao morrer Marcelino Rodríguez Fernández (Marrofer) accedeu á xefatura da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, relanzando a súa actividade co aumento das accións guerrilleiras. Foi reclamado polo Xulgado Militar da Coruña en setembro de 1946. Por mor dunha delación, a Garda Civil cercouno con varios dos seus homes e morreu no enfrontamento. Tamén caeron os guerrilleiros Manuel Rodríguez Suárez e Manuel Díaz Pan.

## Vida persoal 
Casou con María del Carmen Rivas Vaamonde o 19 de novembro de 1935, coa que tivo dous fillos, Manuel Pablo (que morreu en 1937) e María del Carmen.

## Na cultura popular 
* Xosé Luís Méndez Ferrín adicoulle o poema "Na memoria de Ponte", do libro *Poesía enteira de Heriberto Bens* (1980).
* Dios ke te crew no seu tema "15.680" no que falan da vila de Ordes fan referencias como "*terra*" e "*fogar do gran Manuel Ponte Pedreira*".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Horacio Altuna

**Horacio Altuna**, nado en Córdoba o 24 de novembro de 1941, é un autor de banda deseñada arxentino. Famoso polas súas espectaculares personaxes femininas, pero tamén pola gran profundidade da súa obra, Altuna é un dos máis importantes autores de historietas do mundo.

## Traxectoria 
De moi pequeno comezou a apaixonarse polo debuxo, foi alumno de Gianni Dalfiume, quen o alentou a incursionarse seriamente na banda deseñada. En 1965 publicou a súa primeira banda deseñada, *Súper Volador*.

En 1967 ingresa na Editorial Columba, na que ilustra guións de artistas como Héctor G. Oesterheld e Robin Wood.

En 1975 comeza a publicar *El loco Chávez*, con guións de Carlos Trillo, no xornal Clarín. Esta historieta que se publica diariamente farao famoso. Chávez, o protagonista, é un xornalista que a través das súas aventuras narra o día a día da realidade arxentina. Comezan a aparecer as mulleres de Altuna, que tamén se farán famosas. Por este traballo recibiu o premio Asociación de Debuxantes da Arxentina (1978) e o premio á mellor tira diaria arxentina na Cuarta Bienal do Humor e a Historieta de Córdoba (1979).

Colabora tamén coas editoriais Record e a revista **Humor**.

Entre 1973 e 1976 realiza traballos para revistas de Escocia e Inglaterra. Foi secretario de cultura da ADA (Asociación de Debuxantes da Arxentina) desde 1974 ata 1977.

En 1982 radícase en España, onde un ano despois publicará *Ficcionario*, primeira historieta que o conta como guionista e ilustrador, e que lle vale o seu primeiro premio como guionista.

En 1986 realiza *Chances*, novamente como autor integral. Por esta historieta recibe o premio "Yellow Kid" maior distinción no ambiente da historieta, ao mellor autor internacional. Nesta obra futurista de forte contido social, o protagonista é un mozo clon creado co obxectivo de sustuir os órganos dos seus xeradores, que se rebela e foxe cara ás zonas marxinais.

Realiza unha serie de historietas eróticas para a revista Playboy que na Arxentina publica a revista SexHumor. En Playboy publica, ademais, a novela ilustrada *Gato*.

En 1994 regresa ás páxinas de Clarín onde publica *El Nene Montanaro*. A 2007 publica unha tira no Periódico de Catalunya, *Familia Tipo*, e é o Presidente da Asociación Profesional de Ilustradores de Cataluña.

## Obra 
* A tira diaria "El loco Chávez" (1975), co guionista Carlos Trillo. 
* "Las puertitas del Sr. López", co guionista Carlos Trillo. 
* "Charlie Moon", co guionista Carlos Trillo. 
* "Merdichesky", co guionista Carlos Trillo. 
* "El último recreo", co guionista Carlos Trillo. 
* "Tragaperras", co guionista Carlos Trillo. 
* "Ficcionario" (1983) 
* "Chances" (1985) 
* "Imaginario" (1987-88) 
* "Time/Out" (1986). 
* Multitude de historietas curtas para Playboy (1989-) 
* "Hot L.A." (1992, 2000) 
* "El Nene Montanaro" (con guión propio, publicado diariamente na contratapa do diario arxentino Clarín entre os anos 1994 e 2002)
* "Es lo que hay" (2010-)
* "Cuadernos Secretos" (2011),

## Ligazóns externas 
* Horacio Altuna biography  on Lambiek Comiclopedia
* Gallery of Altuna's Erotic Comic Strips
The Lemonheads (álbum)

***The Lemonheads*** é un álbum de The Lemonheads, editado o 25 de setembro do 2006 no Reino Unido e o 26 nos Estados Unidos a través do selo Vagrant.

A pesar de ser unha reunión de The Lemonheads, no álbum non aparece ningún dos antigos membros da banda agás o seu líder Evan Dando, que desta vez está acompañado por Bill Stevenson na batería, guitarra e coros e por Karl Alvarez no baixo. 

## Listaxe de cancións
Ponte da Barca, Portugal

**Ponte da Barca** é unha vila portuguesa no Distrito de Viana do Castelo, rexión Norte e subrexión do Minho-Lima, con cerca de 2&nbsp;300 habitantes.

É sede dun municipio con 184,76&nbsp;km² de área e 12 909 habitantes (2001), subdividido en 25 freguesías. O municipio está limitado ao norte polo municipio de Arcos de Valdevez, ao leste pola Galiza, ao sur por Terras de Bouro e Vila Verde e ao oeste por Ponte de Lima.

O concello recibiu foral de D. Teresa en 1125.

## Poboación 
## Freguesías 
* Azias
* Boivães
* Bravães
* Britelo
* Crasto
* Cuide de Vila Verde
* Entre Ambos-os-Rios
* Ermida
* Germil
* Grovelas
* Lavradas
* Lindoso
* Nogueira 
* Oleiros
* Paço Vedro de Magalhães
* Ponte da Barca
* Ruivos
* Salvador de Touvedo
* Sampriz
* Santiago de Vila Chã
* São João Baptista de Vila Chã
* São Lourenço de Touvedo
* São Pedro de Vade
* São Tomé de Vade
* Vila Nova da Muía

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ponte sobre o Lima1.JPG|Ponte sobre o río Lima

## Véxase tamén