José Prat

**José Diosdado Prat García**, nado en Albacete o 10 de agosto de 1905 e finado en Madrid o 17 de maio de 1994, foi un avogado e político español.

## Traxectoria
### Comezos
Influído desde a mocidade pola formación krausista e liberal do seu pai, estudou Dereito na Universidade de Granada, onde obtivo a licenciatura en 1925 e estableceu contacto co catedrático socialista Fernando de los Ríos. Tras obter a praza de tenente auditor do Corpo Xurídico Militar, impulsou en Burgos diversas actividades culturais e colaborou na prensa local.

### II República española
En 1930 conseguiu o posto de letrado do Consello de Estado, e durante os primeiros meses da Segunda República participou nunha comisión formada no Ministerio da Guerra para revisar a obra lexislativa da ditadura de Primo de Rivera. Ese mesmo ano ingresou no PSOE, onde foi membro fundador da *Asociación de Avogados Socialistas* e asesor xurídico da *Federación Nacional de Traballadores da Terra*, integrada na UXT. Membro do *Consello do Instituto de Reforma Agraria*, en 1933 foi elixido deputado por Albacete e formou parte de diversas comisións parlamentarias. O seu desacordo coa decisión socialista de impulsar un movemento revolucionario en outubro de 1934 non lle impediu defender activamente a compañeiros xulgados en varios consellos de guerra. Esta mostra de solidariedade permitiulle resultar novamente elixido por Albacete nas eleccións de febreiro de 1936, dentro da corrente máis moderada do PSOE.

### Guerra civil e exilio
Durante a guerra civil foi nomeado *Director Xeral do Contencioso* (setembro de 1936), e subsecretario da Presidencia do Goberno de Negrín. Apoiou a constitución do Consello Nacional de Defensa e, trala derrota, participou nas sesións parisienses da Deputación Permanente, onde, por riba da loita entre Negrín e Indalecio Prieto por controlar os enormes fondos expatriados polo primeiro, chamou a atención sobre as necesidades dos refuxiados españois en Francia.Durante o seu exilio, traballou na Secretaría do PSOE encargada dos refuxiados e intentou conciliar as posturas enfrontadas de Prieto e Negrín. Máis tarde trasladou a súa residencia a Colombia, onde, de 1939 a 1976, impartiu clases de Historia e Literatura na Universidade de Bogotá. Fundou a Casa de España en Colombia, e colaborou na prensa da capital.

De volta do exilio en 1976, presentouse sen éxito nas eleccións de 1977 dentro dunha candidatura do sector histórico do PSOE, tralo que facilitou o proceso de reunificación co sector renovado do partido.

Foi elixido senador por Madrid en 1979, 1982 e 1986, e presidente do Ateneo de Madrid. Era membro da masonería.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*Luis Español Bouché, "El mito masónico y el final de la Guerra Civil", en *Madrid 1939: del Golpe de Casado al final de la Guerra Civil*, Madrid, Almena, 2004, páxs. 229-233 e "Sesiones de la Diputación Permanente de las Cortes en París", *Madrid 1939... op. cit.* páxs. 153-166 
*Andrés Gómez Flores, *Memoria de una lealtad: (conversaciones con José Prat)*, Albacete: Edicións da Deputación Provincial de Albacete , 1986
*José Prat, *Memorias*, 2 vols., Albacete, Edicións da Deputación de Albacete, 1994-1995

### Ligazóns externas
*Ficha en www.senado.es