Manziana

**Manziana** é un concello de 7.164 habitantes situado na área setentrional da provincia de Roma, na rexión do Lacio, en Italia. Limita coas municipalidades de Bracciano, Canale Monterano, Oriolo Romano e Tolfa. Esténdese por unha área de 23 km2, tendo unha densidade de poboación de 298,5 hab/km2. A vila de Manziana está inmersa no Monte *Mancchi Grande*.

## Administración 
Dende as eleccións municipais do 29/05/2007, a alcaldesa de Manziana é Lucia Dutto (1949), despois de terse presentado por unha Lista Cívica, de tendencia centro-esquerda.

## Situación e comunicación 
Manziana está a uns 110&nbsp;km. ó norte de Roma. Aproximadamente a metade do traxecto que discorre por estrada son vías de alta capacidade libres de peaxe. En hora punta tárdanse aproximadamente 1:45 minutos en chegar ó centro de Roma e algo máis dunha hora sen tráfico. O método máis rápido é o ferrocarril no que se tarda 1 hora. Manziana está comunicada polo ferrocarril rexional FR3.

## Historia 
A área de Manziana, xa sufriu asentamentos na Cultura de Villanova, civilización da Idade de ferro do norte da Península Itálica. Foi posteriormente invadida polos etruscos primeiro e os romanos despois. No século XI o territorio pasou a formar parte das posesións da familia dos Prefetti di Vico, unha propiedade chamada por aquel entón Castrum Sanctae Pupae . No ano 1290, o terreo foi adquirido polo Arcebispado do Espírito Santo, aínda que é posible que nesa época xa non tivese o poder que tivera en épocas pasadas. A mediados do século XVI, os baróns do Espírito Santo interviñeron para repoboar a zona a través de ofertas económicas. Ofrecían medio *rubio* (unidade de medida da época equivalente a algo menos dunha hectárea) a cambio de 1/5 da colleita da mesma.
A oferta atraeu a persoas da Toscana, a Umbría, As Marcas e nalgúns casos do norte da Península Itálica. Os poboadores chegados eran, na súa maioría, leñadores, traballadores e foron chamados *I Campannari*.

En 1500, os colonos constituíronse en gremios e foron recoñecidos polo Arcebispado. Nace deste xeito a aldea de Manziana, planificada urbanísticamente polo arquitecto Ottavio Nonni, coñecido como Mascherino, discípulo de Vignola.

Ata 1870 estivo baixo dominio papal. Coa unificación de Italia comezou o desenvolvemento da pequena aldea na actual vila moderna.

## A orixe do nome 
Os primeiros documentos co nome Manziana datan de documentos datados de 1658. 
Existen varias teorías sobre a orixe do nome: algúns veñen dunha pedra preciosa atopada na rexión (*lápis anitianus*), mentres que outros atribúen a súa orixe á palabra *mansum* ou manso (que quere dicir: terra adicada ó gando. Outra teoría está relacionada coa presenza da vaca Maremma no centro do escudo de armas, neste caso Manziana viría de *manza* (en galego, becerro ou cría da vaca), mentres que outros argumentan que o nome da vila provén do monte que lle daba nome en 1600, a Silva Mantiana, ou quizais, á súa vez tamén está ligado con *Mantus*, deus etrusco do inferno.

## O monte ‘’Bosco Macchi Grande’' 
O monte Macchi Grande, en galego *Gran mancha de madeira* de Manziana, ou *Il Bosco* (en galego *O Monte*), como é coñecido polos manzianeses, é hoxe en día a última gran testemuña da Sylvia Mantiana que cubriu os montes Sabbatini Ceriti e a Tolfa ata o Mar Tirreno. Constitúe unha das realidades boscosas máis interesantes na zona norte de Roma. Por extensión é o segundo monte de cerros de Europa e nel organízanse numerosas actividades de todo tipo, dende actividades deportivas a reunións sociais.
Situado a 2&nbsp;km. ó suroeste da vila de Manziana e a 5&nbsp;km. ó oeste sitúase a vila de Bracciano, intégrase perfectamente nun escenario de esplendor natural que ofrece a rexión. O monte impacta ó visitante pola maxestade das súas árbores e abondosa vexetación.

Ademais de grandes carballos, a vexetación é rica en fetos, rosas silvestres, acivros etc. A fauna inclúe raposos, donicelas, esquíos, xabarís, galiñas, pegas, aves de rapina ou cabalos salvaxes entre outras especies.

O monte, que cobre unha superficie de 530 hectáreas e abrangue un planalto producida polo acumulación de material xerado pola erupción do volcán Sabatino, durante o Plistoceno (hai 500.000 anos). Esta actividade volcánica provocou a formación de pozas de auga quente, coa emisión de gases de xofre e Solfatara. A presenza de actividade volcánica moi posiblemente a orixe dos primeiros asentamentos da rexión.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do Concello 
* Web de información turística