Blandín de Cornualla

***Blandín de Cornualla*** (en ) é un relato anónimo do século XIII ou XIV, composto en verso en lingua occitana.

## Trama 
Dous cabaleiros, Blandín de Cornualla e o seu amigo Guillot (ou Guiot) Ardit de Miramar, van á busca de aventura. Un can guíaos ata unha cova. Alí Blandín bate un xigante e rescata dúas doncelas reféns.

Os dous cabaleiros e as doncelas van ata un castelo onde a familia delas está retida por outros xigantes. Blandín e Guillot tamén os baten.
Despois deste episodio, ambos os dous atópanse cun paxaro que fala e lles indica unha piñeira dende a que parte un camiño ancho e outro estreito. Guillot colle o camiño ancho e remata por loitar contra un Cabaleiro Negro, a quen mata. Porén, os homes deste cabaleiro atrapan a Guillot e encarcérano. Blandín, pola súa banda, colle o camiño estreito e atópase cunha doncela que lle troca furtivamente o cabalo. O animal lévao onda un tal Peitavín, que se converte no seu escudeiro, e condúceo ata un castelo onde está encerrada unha doncela cuxo nome é Brianda. O pai de Brianda fixéraa caer nunha especie de soño encantado. Blandín bate dez homes e entra no castelo.

Alí atópase co irmán da doncela durmida, quen lle explica que para desencantala débese apoderar dun azor branco. Para logralo Blandín vence unha serpe, un dragón e un sarraceno. Finalmente o azor, rozando a man de Brianda, libéraa do seu encantamento. Brianda revela a Blandín que a doncela que lle cambiara o cabalo era unha enviada súa para que el acudise para acorrela. Blandín deixa momentaneamente a Brianda e va á procura de Guillot. Despois de bater ao señor que o mantén encarcerado, libérao. Ambos os dous tornan ao castelo de Brianda. Blandín casa con ela. Irlanda, irmá de Brianda, casa con Guillot. Os dous cabaleiros deciden non emprenderen novas aventuras.

## Autor 
Basicamente existen tres hipóteses sobre a autoría do relato. Segundo a primeira, o comporía Aliénor da Provenza. Esta hipótese baséase en que Xoán de Nostradamus sostivo que esta señora o enviara a un integrante da casa real inglesa. Claude Charles Fauriel máis tarde esaxerou esta afirmación, que xa era dubidosa, convertendo a Aliénor na autora, e despois Agnes Strickland reafirmou esta aseveración.
Estudosos do presente século consideran improbable esta hipótese.

A segunda hipótese despréndese do texto occitano: o autor é anónimo pero sería un provenzal. A presenza de elementos lingüísticos impropios do occitano é explicada por Camille Chabaneau, quen sostén que o texto foi elaborado por un occitano inculto.
A. Alart e, en 1961, Pere Bohigas i Balaguer, tenden a reafirmar esta hipótese.

Aínda que o autor segue sendo anónimo, considérase que podería pertencer ao dominio lingüístico catalán, xa que o texto está redactado nun occitano cheo de catalanismos. O occitano era unha lingua literaria con prestixio e é próxima ao catalán, o que fai máis plausible a hipótese dun poeta catalanófono que se esforzara por escribir en provenzal.
Neste século esta última é a hipótese máis aceptada.

## Datación 
A obra data do século XIII ou XIV. A primeira mención do *Blandín* data de finais do século XVI, e áchase en *Les vies des plus célebres et anciens poetes provençaux*, de Xoán de Nostradamus.

A copia máis antiga do *Blandín* dataría do século XVIII. É un manuscrito que o duque Vítor Amadeu II de Savoia doou á Biblioteca Nacional de Turín cando foi fundada en 1720.

## Xénero literario 
O *Blandín* é un texto narrativo composto en versos pareados octosílabos consoantes -ás veces irregulares- agrupados en series longas. O autor, no propio texto, chama o seu relato un *“dictat”*. A clasificación segundo os estándares actuais é complexa, pero o *Blandín* foi considerado unha novela (*roman*) ou unha novela curta ou conto longo (*nouvelle*).

## Características do texto 
**Tópicos e elementos folclóricos**: É unha obra relacionada coa materia de Bretaña, elaborada baixo a concepción medieval do amor cortés. Contén diversos elementos folclóricos e clásicos, como o heroe que vai á procura de aventuras cun axudante de menor prestixio, antagonistas fantásticos (dragóns, serpes, xigantes, etc.), desenvolvemento da trama segundo un esquema de camiño ou itinerario, o motivo da dama encantada ou bela dormente, animais-guía (típicos do *lai* francés), a reunión final e o final feliz (con festa, xusta e voda). Contén tamén varios tópicos recorrentes, como o *locus amoenus* (os lugares onde adoitan descansaren Blandín e Guillot), o *locus eremus*, (bosques ou cavernas escuras onde existe un perigo latente), breves *descriptio puellae* (todas as mulleres, excepto unha xigante, son fermosas, graciosas, branquísimas, etc.).

**Relación coa materia de Bretaña**: Amais da orixe cornuallesa de ambos os dous cabaleiros -*dos cavaliers / de Cornoalha bons guerriers* (v 3-4)-, varios “motivos” máis vinculan o *Blandín* coa materia de Bretaña:

* *Lo Brächet* (o can que guía aos heroes á aventura, común nos relatos artúricos).
* ''L'Ausel Parlant* (o paxaro que fala aparece en *Le chevalier au Papegau* e en *Les Merveilles de Rigomer*).
* *La Donzella d'Otra Mar* (A doncela que troca furtivamente o seu cabalo polo de Blandín remata sendo unha enviada da dama dormente, e podería ser equiparada cunha fada; iso explicaría como Brianda, encantada, pode enviala: envíaa dende outro mundo; por iso a doncela é chamada así).
* *Donselas Conquistadas* (o rescate das dúas doncelas, e despois dos seus parentes, das mans de xigantes malignos, motivo xa empregado por Godofredo de Monmouth).
* *Un Cavalier Armat de Negre* (Na historia do enfrontamento entre o Cabaleiro Negro e Guillot aparecen máis trazos tradicionais da materia de Bretaña).

Por outra banda existen elementos claramente non artúricos, como o sarraceno contra quen Blandín se bate ou o xentilicio “de Miramar” de Guillot, que o fai parecer un pouco español. Amais, que sexan presentados como cabaleiros vidos de Oriente -*cavaliers d'Orien/ sercans avantura veramen* (v 515-16)- pode vinculalos tanto cunha tradición literaria hispánica (dous romances españois do mesmo período teñen heroes que afirman vir de Oriente: a *Gran conquista de Ultramar,* ambientada en Oriente Medio, e *El Libro del caballero Zifar)*. Porén, tamén aparece esta orixe en *Cligès* de Chrétien de Troyes. O texto ten unha estrutura bipartita simétrica común nos *romans'' medievais, segundo a que, excepto o prólogo (v. 1-25) e o epílogo (v. 2.389-2.394), os episodios pódense repartiren en dúas partes nas que os cabaleiros están, de maneira alterna, xuntos ou sós:

**Primeira parte (v. 26-542)**

**Segunda parte (v. 543- 2.388)**

## Notas