open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Víctor Casas

**Víctor Casas Rey**, nado na Coruña o 31 de xullo de 1900 e finado na Caeira (Poio) o 12 de novembro de 1936, foi un xornalista, actor e político galego que desenvolveu a súa actividade en Galicia.

## Traxectoria 
Foi fillo de Félix Casas e Cinita Rey. En 1916 ingresou na Irmandade da Fala da Coruña. Tras abandonar o seu emprego como viaxante vendedor de calzado, en 1918 participou na I Asemblea Nacionalista de Lugo, da que saíu o «Manifiesto Nazonalista», que constituiría a base común de todos os programas do nacionalismo galego até a Guerra Civil, e combateu a ditadura de Primo de Rivera. Cabo de Federico Zamora percorreu o país para levar a mensaxe do nacionalismo galego.
miniatura|200px|Placa en Pontevedra en memoria dos fusilados o 12 de novembro de 1936.
Activo colaborador das Irmandades da Fala, e director d' *A Nosa Terra* desde 1922, foi un dos impulsores da Organización Republicana Gallega Autónoma (ORGA), participando nas reunións constituíntes do partido durante setembro de 1929. Aceptou o Pacto de Lestrobe (26 de marzo de 1930), pero non o Compromiso de Barrantes (25 de setembro de 1930) organizado polo Partido Autonomista Galego, e asinado por Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Castelao, Florentino López Cuevillas, Valentín Paz-Andrade e Portela Valladares.

Non obstante, desencantado coa ORGA, pola súa deriva estatalista, participou, en 1931 na fundación do Partido Galeguista, do que foi presidente na provincia de Pontevedra e da Coruña. Partidario da alianza na Fronte Popular, tralo intento de golpe de Estado que deu lugar á Guerra Civil, foi detido, condenado por un consello de guerra e fusilado polas tropas franquistas no monte da Caeira, en Poio, a catro quilómetros de Pontevedra, xunto a outros dez republicanos.
## Vida persoal
Foi pai do pintor Víctor Casas Julián (1936-2025).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* *A Nosa Terra*
### Ligazóns externas 
* Vítor Casas, exemplo e dignidade
* Historia de *A Nosa Terra*
*
Hendecágono

En xeometría, un **hendecágono** é un polígono de once lados. Os ángulos internos dun hendecágono regular miden 147.27º cada un aproximadamente.
A área dun hendecágono regular de lado *a* é:
:A = \frac{11}{4}a^2 \cot \frac{\pi}{11} \simeq 9.36564 a^2.
Non é posible construír un hendecágono regular con regra e compás.
Funk

O **funk** é un estilo musical afroamericano. Naceu nos 60 con intérpretes coma James Brown, Sly and the Family Stone e The Meters, e emerxeu coma xénero a finais desa década. O funk caracterízase por ter ritmos bailables moi sincopados que enfatizan o primeiro tempo de cada compás, liñas de baixo prominentes, unha guitarra rítmica moi distintiva cun son afiado, voces ó estilo da música soul, seccións de vento poderosas e orientadas ó ritmo, unha grande énfase na percusión, incluíndo adoito diversos tambores ademais da batería, e influencias africanas e do jazz. O funky é, xunto co rock e o hip hop unha das máis grandes influencias da música moderna.

O funk foi a principal influencia no desenvolvemento da música disco e, máis tarde, do hip hop.

## Notas
Isodecágono

En xeometría, un **isodecágono** é un polígono de vinte lados. Cada ángulo interior dun isodecágono regular mide 162º, e a área dun isodecágono regular de lado *a* é:
:A = 5a^2 \cot \frac{\pi}{20} \simeq 31.5688 a^2.
Mudelos, O Carballiño

**Mudelos** é unha parroquia do concello do Carballiño, sita a 2&nbsp;km da capital. Está formada polos lugares de Mudelos, A Bubela, Xesteira, Barreira e Paciños. En 2011 tiña 125 habitantes (49 homes e 76 mulleres).

## Festas
As festas na honra de Santiago e Santa Ana celébranse os días 25 e 26 de xullo. Foron festas recoñecidas por ser de romaría, aínda que na actualidade non manteñen nada dos seus inicios, non chegando a pasar de ser festas de Pote.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Mudelos
### Parroquias do Carballiño
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares do Carballiño
Panfilia

[miniatura|Panfilia no [Imperio romano.]]
**Panfilia** foi unha rexión da costa suroeste de Asia Menor, ao leste de Licia. Limitaba con Licia (ao oeste), Pisidia (ao norte), Cilicia (ao leste) e o mar Mediterráneo (ao sur). A zona da costa formaba un golfo coñecido como *Pamphylius Sinus* ou *Pamphylium Mare*. Tiña unha costa extensa pero cara ao interior non se prolongaba demasiado, pero os romanos ás veces consideraron a Panfilia incluíndo Psidia.

Panfilia non foi provincia romana ata a división de Constantino I o Grande no século IV, e antes formou parte da provincia chamada Licia e Panfilia con fronteira entre ambas rexións nos montes Clímax e fronteira con Cilicia no río Melas, pero os límites non eran moi estritos xa que Olbia e Perge, ao leste dos montes Clímax, serían consideradas a miúdo como parte de Licia e, en cambio, Perge, alén do río Melas, sempre foi considerada cidade de Panfilia.

O país era en xeral montañoso polas estibacións das montes do Tauro que se achegaban ata a mesma costa. O promontorio principal da costa era o *Leucotheum* ou *Leucolla*.

Os ríos principais eran o *Catarrhactes*, o *Cestrus*, o Eurímedón e o Melas, todos navegábeis. Había un lago, chamado Capria, entre o Cestro e o Eurímedón.

A súa lingua presentaba influencias gregas. As súas moedas tamén mostran unha forte influencia artística grega. Os seus deuses eran os deuses gregos, especialmente Zeus, Artemisa e Dioniso.

As principais cidades serían Lirnas ou Lirnessos, Ténedos, Olbia, Córico, Aspendo, Perge, Silion, Side, Cibira e Ptolemais.

Segundo Plinio o Vello o país chamouse antes Mopsopsia, de Mopso, o xefe dun grupo de gregos que se estableceron alí despois da guerra de Troia.

Sometido o país por Persia, os panfilios serían un pobo pouco importante que só achegou 30 barcos á guerra contra Atenas ao comezo do século -V. (os licios achegaron 50 e os cilicios 100). Sometidos facilmente a Alexandre o Grande, á súa morte quedaron no poder de Antígono e, despois do -301 dos seléucidas. Despois da paz de Apamea pasou a Roma (-188) e a rexión foi incorporada ao reino de Pérgamo co que pasou a Roma o -133, formando parte da provincia de Asia. Os panfilios participaron a miúdo nas piraterías dos seus veciños cilicios e os seus portos serían unha especie de refuxio de seguridade para os cilicios. Cando se creou a provincia de Cilicia foi incluída nela, pero retornou a Asia o -43; o -31 foi incorporada a Galacia e o ano 70 creouse unha provincia que se chamou Licia e Panfilia, da que formou parte. Baixo Constantino I o Grande, antes do 325, a provincia dividiuse nas de Licia e de Panfilia.

As colonias gregas de Aspendo e Side ficaron como estados independentes en alianza con Persia, e despois con Macedonia e cos seléucidas, e serían cidades libres baixo os romanos ata o tempo de Vespasiano.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Licia
### Ligazóns externas
* Livius.org: Pamphylia 
* Asia Minor Coins: Pamphylia  ancient Greek and Roman coins from Pamphylia
Pamphylius Sinus

***Pamphylius Sinus*** é o nome que os romanos lle deron a unha gran baía da costa suroeste de Anatolia, entre Licia e Panfilia, que comezaba no cabo *Quelidonia* e acababa no cabo *Anemurio*. É a moderna baía de Adalia ou Antalya.
Apertium

**Apertium** é un sistema de tradución automática de código aberto que foi desenvolvido pola Universidade de Alacant con financiamento conxunto da Generalitat de Cataluña, do Goberno de España e do Goberno de Romanía.

O programa é software libre publicado baixo os termos da licenza GNU GPL, incluídos os datos lingüísticos, inda que algúns deles foron publicados inicialmente baixo licenzas Creative Commons. Emprega o formato XML para almacenar os datos lingüísticos.

## Historia 
O deseño inicial de Apertium baseábase nun sistema de tradución desenvolvido polo grupo Transducens da Universidade de Alacant, que permitía a tradución entre linguas relacionadas como catalán↔español (interNOSTRUM) ou español↔portugués (Universia). 

En 2005 a Universidade de Vigo colgou a primeira versión de Apertium en galego. A finais de 2006 publicouse a versión 2.0 do motor de tradución, que permitía tratar pares de linguas menos relacionados como catalán↔inglés mediante unha transferencia estrutural máis potente. O 1 de outubro de 2007 publicouse a versión 3.0, que permitía o uso de Unicode, o que permitiu estendelo a moitas outras linguas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.apertium.org
* Sourceforge : Apertium
* OpenTrad
Borsod-Abaúj-Zemplén

**Borsod-Abaúj-Zemplén** é o nome do condado administrativo húngaro (*megye*) no noroeste de Hungría, na fronteira con Eslovaquia. O condado fai fronteira cos condados de Nógrád, Heves, Hajdú-Bihar e Szabolcs-Szatmár-Bereg. A capital do condado Borsod-Abaúj-Zemplén é Miskolc. O condado pertence á rexión de Hungría do norte.

Borsod-Abaúj-Zemplén é o segundo condado húngaro en poboación e superficie.

### Cidade con dereitos de condado 
miniatura|250px|Fotografía do condado de Miskolc
* Miskolc

### Vilas principais 
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)

## Ligazóns externas 
* Sitio oficial
Condado de Pest

**Pest** é un condado administrativo (*megye*) do centro de Hungría. O condado ten unha área de 6394&nbsp;km², e unha poboación de 1&nbsp;077&nbsp;300 (2003). Está localizado arredor de Budapest. Fai fronteira con Eslovaquia e os condados húngaros de Nógrád, Heves, Jász-Nagykun-Szolnok, Bács-Kiskun, Fejér e Komárom-Esztergom. O río Danubio atravesa o condado. A capital do condado de Pest é Budapest.

## Estrutura rexional 
### Cidade con dereito de condado 
* Érd (dende 2006)

### Vilas principais 
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)
 
300px|miniatura|dereita|Vista aérea do pazo de Pécel
Isauria

[miniatura|Mapa de 1903 de [Heinrich Kiepert. Isauria aparece ao leste de Pisidia.]]
**Isauria** foi unha rexión da antiga Asia Menor, que limitaba ao leste con Licaonia, ao norte con Frixia, ao oeste con Pisidia e ao sur con Cilicia e Panfilia. O país era moi montañoso e salvaxe, case ben non tiña cidades, e as poucas que había estaban ao norte, agás a capital Isaura, que estaba ao suroeste. A pesar de que a maior parte do país eran montañas, cultivábase tamén o viño con grande extensión e outros produtos básicos para as necesidades.

Os seus habitantes eran os isaurios, pobos salvaxes que vivían do roubo, o saqueo e a pirataría. Isauria foi sometida por Roma o ano -75, despois dunha campaña duns tres anos.

A pesar da súa derrota, os isaurios continuaron cos seus hábitos depredadores. O país fora incorporado a Galacia sobre o -37, e o soberano de Galacia, Amintas, intentou eliminar o costume da bandidaxe, pero morreu nunha emboscada de bandidos o -25.

Mentres Pompeio saía contra os piratas cilicios ao mar, os bandidos isaurios continuaban actuando. Como os romanos non podían perseguilos polas montañas, estableceron unha serie de fortalezas e rodeáronos; pero os isaurios a miúdo puideron esquivar o bloqueo.

Isauria foi provincia romana separada, creada na reorganización de Diocleciano probabelmente o 293 e permaneceu como provincia bizantina ata a introdución dos *thema*. Os isaurios non serían totalmente dominados ata o tempo de Xustiniano.
Raoul Wallenberg

dereita|miniatura|Foto do pasaporte de Raoul Wallenberg

**Raoul Gustav Wallenberg**, nado o 4 de agosto de 1912 e finado probabelmente o 17 de xullo de 1947, foi un diplomático sueco.

## Traxectoria 
Raoul Gustav foi un dos membros da influente familia Wallenberg. Durante a segunda guerra mundial traballou arriscando a súa propia vida para salvar os xudeus húngaros do Holocausto. Máis tarde foi detido polas tropas soviéticas que sospeitaban que era un espía. As circunstancias da súa morte son aínda hoxe causa de controversia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Searching for Raoul Wallenberg
* Raoul Wallenberg  - Yad Vashem - official website
Ourolo, Taragoña, Rianxo

**Ourolo** é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 306 habitantes (142 homes e 164 mulleres).

## Patrimonio 
Nesta localidade atópanse dous cruceiros, ó longo da vella corredoira que percorre paralelamente a estrada comarcal AC-305 (Padrón-Ribeira).

O cruceiro de Ourolo, tamén nomeado da Cubeliñaque se atopa máis ó norte da aldea, posúe unha plataforma cuadrangular dun grao e pedestal cuadrangular rematado en chafráns. O seu fuste é de tipo circular, cun capitel cuadrangular co ábaco circular liso, astrágalo de lados curvos e vértices agudos, decoración de anxo con ás, e volutas. A súa cruz é de sección cuadrangular con brazos chafranados e remates florenzados. O Cristo atópase crucificado e sinala có índice da man esquerda, leva coroa de espiños e pergameo de INRI. A Virxe está orando coas mans xuntas sobre peaña de nubes.

O outro cruceiro que se localiza na aldea de Ourolo está carente de plataforma, con pedestal cuadrangular rematado con chafráns, o seu fuste circular cadrado no comezo, capitel cilíndrico co ábaco de lados curcos e vérticos chafranados, volutas, follas, cabezas de anxo con ás e caveiras con tibias en cruz. A Cruz é de sección cuadrangular cos brazos chafranados e remates florenzados. Presenta un Cristo crucificado coas mans abertas, con coroa de espiñas e cartela de INRI. A Virxe ora coas mans xuntas sobre peaña.

## Cruceiro das Neves
O **cruceiro das Neves de Ourolo** é un cruceiro de capela de plataforma soterrada, cun fuste de sección cadrada con chafráns. A cruz é cuadrangular cos brazos con media cana e remates florenzados. O Cristo crucificado atópase coas mans pechadas, nimbo crucífero e pano de pureza sen nós. No reverso da Cruz, existe un baixorrelevo da Piedade. A capela é lisa, coa base troncopiramidal invertida cun anxo con ás, tellado a catro augas e teito plano. No interior da capeliña atópase unha imaxe da Nos Señora das Neves.

A carón do cruceiro, dentro dun muro, hai un crucifixo e un baixorrelevo.

## Cruz de  Ourolo 
Este crucifixo está situado no oco do muro dunha vivenda, a carón do cruceiro das Neves de Ourolo. A cruz é de sección circular, leñosa e con nós, sobre pedestal moldurado. O Cristo crucificado ten as mans abertas, coroa de espiñas e o pano de pureza suxeito cunha corda, e leva pergameo de INRI.

No mesmo oco hai unha lousa con baixorrelevo de San Francisco sacando co cordón do hábito as almas do purgatorio.

## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Taragoña
### Parroquias de Rianxo
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* PXOM de Rianxo 2014.
Hard bop

O **hard bop** é estilo musical que é unha extensión do bebop que incorpora influencias do rhythm and blues, o gospel e o blues, especialmente no estilo de tocar o piano e o saxo.

## Historia e características 
A execución do baixo é máis variada, debido en parte á prominencia de virtuosos tales coma Charles Mingus e Ray Brown. Preténdese, en parte, que sexa máis accesible á audiencia non familiarizada co bebop. Así mesmo, David H. Rosenthal sostén no seu libro *Hard Bop* que é a creación natural dunha xeración de músicos afroamericanos que medraron nun momento no que o bebop e o rhythm and blues eran as formas dominantes da música afroamericana.

O hardbop difire do bebop no abuso consciente, para acadar un efecto dramático e excitante, de contrastes de dinámica, ritmo harmónico e estilos rítmicos na composición. Existe ademais un uso extensivo de *riffs*, *kicks*, *breaks*, motivos rítmicos e figuras tocadas *tutti*.
 
Músicos de hard bop foron, entre outros, Cannonball Adderley, Art Blakey, Clifford Brown, Donald Byrd, Sonny Clark, John Coltrane, Lou Donaldson, Miles Davis, Kenny Drew, Benny Golson, Dexter Gordon, Joe Henderson, Andrew Hill, Freddie Hubbard, Jackie McLean, Charles Mingus, Blue Mitchell, Hank Mobley, Thelonious Monk, Lee Morgan, Sonny Rollins e Horace Silver.

O hard bop desenvolveuse nos 50 e 60 e gozou da súa maior popularidade nesa época, mais os intérpretes de hard bop e os elementos desta música, mantéñense con vigor no jazz.

O soul jazz naceu do hard bop.

## Notas
Gospel

**Gospel** pódese referir a música relixiosa que naceu nas igrexas afroamericanas no primeiro cuarto do século XX ou, máis xenericamente, tanto á música gospel negra coma á música relixiosa composta e cantada polos artistas de gospel sureños predominantemente brancos.

## Características
Aínda que a separación entre ámbolos estilos nunca foi absoluta (ámbolos dous compartían o himno metodista e artistas dunha tradición ás veces cantaban cancións pertencentes) a férrea división entre os norteamericanos brancos e os negros, e particularmente entre as súas igrexas, os mantivo apartados. Aínda que estas distincións se reduciron nos últimos cincuenta anos, as dúas tradicións seguen a ser distintas.

En ámbalas dúas tradicións, algúns intérpretes, tales coma Mahalia Jackson limitáronse a aparecer en contextos relixiosos, mentres outros, tales coma Sister Rosetta Tharpe, o Golden Gate Quartet e Clara Ward, interpretan gospel en circunstancias segrares, incluso en clubs. Moitos intérpretes, tales coma The Jordanaires, Al Green e Solomon Burke interpretaron música tanto relixiosa coma segrar. É común para estes intérpretes incluír cancións de gospel en interpretacións segrares, mais o contrario non acontece nunca.

A cantante, compositora e guitarrista Sister Rosetta Tharpe foi a primeira grande estrela do gospel, aparecendo nas listas de música popular en 1938. Mantivo a súa popularidade durante os 40, acadando éxitos nas listas e mantendo unha lexión de decenas de miles de seguidores. Perdeu o apoio dalgúns dos seus fans relixiosos ó comezar a cantar en sitios segrares, así coma cando gravou cancións non recoñecidas coma 'cristiás'.

Aínda que é un fenómeno predominantemente norteamericano, o gospel espallouse por todo o mundo incluíndo Australia con coros coma The Elementals e Jonah & The Whalers e festivais coma o Australian Gospel Music Festival. Noruega é o fogar dos coñecidos Oslo Gospel Choir e The Ansgar Gospel Choir. O gospel é tamén moi popular na provincia do Québec, Canadá, onde son famosos coros importantes coma o Montreal Jubilation Gospel Choir e o Québec Celebration Gospel Choir.
Uro

**Uro** pode referirse a:

***Uro**, localidade nixeriana;
***URO**, compañía de fabricación de automóbiles galega;
***Uro** (*Bos primigenius*), mamífero europeo extinto;
****uro-***, prefixo empregado en Medicina relacionado co sistema urinario (*uretra*);
*prefixo grego empregado en Química orgánica que indica que un composto ten relación coa urina ou unha parte procedente da molécula de urea: *uroloxía, urómetro*;
*prefixo grego empregado en Zooloxía co significado de "rabo": *uropodio, urocordado, uromorfo*;
* un sufixo empregado en Química inorgánica co significado de sal de hidrácido: *hidruro, cloruro, sulfuro*.
Ialma

**Ialma** é un grupo galego de música de raíces étnicas estabelecido en Bruxelas. Unha das súas intérpretes, Verónica Codesal, foi a primeira en levar xunto co grupo Urban Trad unha representación galega ao Festival de Eurovisión.

Os seus inicios son como grupo de pandeireteiras.

## Discografía 
miniatura|dereita|150px|Verónica Codesal nun concerto no 2006.
* *Palabras darei* (2000)
* *Marmuladas* (2002)
* *Nova era* (2007)
* *Simbiose* (2011)
* *Camiño* (2016)

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina oficial do grupo
A Laxe, Taragoña, Rianxo

**A Laxe** é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 88 habitantes (46 homes e 42 mulleres).

## Patrimonio 
Neste lugar atópase un cruceiro de capela integrado nun muro, coñecido como cruceiro da Laxe. A capela é lisa, de base troncopiramidal invertida, tellado a catro augas, teito abovedado e anxo con ás na base. No interior, atópase unha Virxe pregando. Sobre a capela, existe unha Cruz de sección cuadrangular con brazos chafranados. O Cristo Crucificado ten as mans abertas, nimbo crucífero, pano de pureza sen nós e cartela de INRI.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Taragoña 
### Parroquias de Rianxo 
## Notas
Tetradecágono

En xeometría, un **tetradecágono** é un polígono de 14 lados. A área dun tetradecágono regular de lado *a* vén dada pola seguinte fórmula:
:A = \frac{14}{4}a^2\cot\frac{\pi}{14}\simeq 15.3345a^2
Pentadecágono

En xeometría, un **pentadecágono** é un polígono de 15 lados. A área dun pentadecágono regular de lado *a* é:
:A = \frac{15}{4}a^2\cot\frac{\pi}{15}\simeq 17.64236a^2
Hexadecágono

En xeometría, un **hexadecágono** é un polígono de 16 lados. A área dun hexadecágono regular de lado *a* é:

:A = \frac{16}{4}a^2\cot\frac{\pi}{16}\simeq 20.1094a^2
Octodecágono

En xeometría, un **octodecágono** é un polígono de 18 lados. Cada ángulo interno dun octodecágono regular mide aproximadamente 160º. A área dun octodecágono regular de lado *a* é:
:A = \frac{18}{4}a^2\cot\frac{\pi}{18}\simeq 25.5208a^2
Zalaegerszeg

**Zalaegerszeg** é a capital do condado administrativo de Zala, no oeste de Hungría. 
A cidade ten unha poboación de 62.158 habitantes (2001) e esténdese arredor das dúas ribeiras do río Zala, preto da fronteira de Eslovenia e Austria, e a unha distancia de 213&nbsp;km da cidade de Budapest.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Zalaegerszeg
* fotografía aérea de Zalaegerszeg
Triplete hexadecimal

A paleta de cores RGB consta, basicamente, de tres cores **primarias aditivas**: Vermello-Verde-Azul. Estas cores primarias aditivas, en HTML, están representadas por tres pares hexadecimais do tipo 0xHH-HH-HH segundo o formato seguinte:

'***

Os valores que pode adoptar cada un dos tres pares hexadecimais van do 0x00 (0 decimal) ao 0xFF (255 decimal).
Canto maior sexa o valor do par, tanto maior será tamén a intensidade (matiz, brillo ou claridade) da cor correspondente a ese par (e viceversa).
Isto implica que o extremo inferior da escala cromática parte dunha intensidade de cor mínima (**nulo** = par 0x00), pasa por unha intensidade de cor media (**mediano** = par 0x80 [128 decimal]) ata chegar a unha intensidade de cor máxima (**saturado** = par 0xFF).
O grao de máis alta pureza (**absoluto**) dunha cor primaria aditiva estará determinada pola presenza total da mesma (**saturación** = 0xFF) xunto coa ausencia total (**nulidade*' = 0x00) das outras dúas cores primarias aditivas.

## Táboa de cores
|

|

|-
|}

## Véxase tamén
### Outros artigos
*RGB
*CMYK
Cool jazz

O **cool jazz** é un estilo de jazz que apareceu a finais da década de 1940 en Nova York.

En 1946, logo da segunda guerra mundial, houbo unha afluencia de músicos de jazz californianos (predominantemente brancos) a Nova York. Unha vez alí, estes músicos mesturáronse cos músicos de bebop maiormente afroamericanos, mais sendo moi influídos por músicos de swing tales coma Lester Young (Prez) ou Coleman Hawkins (Bean), incorporando un ton máis doce. O produto, *cool jazz*, era un estilo de jazz máis lixeiro e romántico có bebop, o cool jazz tomou unha perspectiva relaxada e simple do ritmo mantendo as ideas harmónicas do bebop. A Claude Thornhill Orchestra co arranxador Gil Evans gravou cool jazz dende finais dos 40. O tema máis popular de Thornhill, "Snowfall", aínda se toca hoxe en día. Outros músicos de cool jazz dos 40 foron Lennie Tristano (xunto cos seus compañeiros Billy Bauer e Warne Marsh) ou Bill Evans. O estilo medrou sobre todo nos 50, chamando a atención de músicos coma Miles Davis, de quen as súas gravacións *Birth of the Cool* (1957) e *Kind of Blue* (1959) convertéronse nos álbunes de jazz máis populares xamais producidos.
Bill Evans

**William John Evans**, máis coñecido coma **Bill Evans**, nado o 16 de agosto de 1929 e finado o 15 de setembro de 1980, foi un dos pianistas de jazz máis famosos do século XX, converténdose nunha das principais influencias do piano de jazz de despois dos 50. O seu emprego da harmonía impresionista, a súa interpretación imaxinativa do repertorio tradicional de jazz e as súas liñas melódicas sincopadas e polirrítmicas influenciaron a toda unha xeración de pianistas, entre os que se inclúen: Herbie Hancock, Chick Corea e Keith Jarrett, e o seu traballo segue a inspirar a pianistas máis novos tales coma Fred Hersch, Esbjörn Svensson, Bill Charlap e Lyle Mays así coma a outros músicos tales coma o guitarrista John McLaughlin.

Nado en Plainfield, Nova Jersey, estudou música clásica na Southeastern Louisiana University e na Mannes School of Music, na cidade de Nova York, onde se especializou en composición e recibiu un diploma de artista. En 1955 trasladouse a Nova York onde traballoou co líder de banda e teórico George Russell. En 1958 Evans uniuse ao sexteto de Miles Davis, que en 1959, entón inmerso no jazz modal, gravou *Kind of Blue*, o álbum de jazz máis vendido da historia.

A finais de 1959 Evans deixou a banda de Miles Davis e comezou a súa carreira como líder, formando un trío co baixista Scott LaFaro e o batería Paul Motian, un grupo considerado agora como un trío seminal de jazz moderno. En 1961 gravaron dous álbums durante unha actuación no club de jazz ,Village Vanguard de Nova York, *Sunday at the Village Vanguard* e *Waltz for Debby*. Porén, dez días despois desa actuación,  LaFaro morreu nun accidente de coche. Tras meses sen presentacións públicas, Evans reapareceu cun novo trío, desta vez con Chuck Israels no baixo. En 1963 Evans gravou *Conversations with Myself*, un álbum en solitario producido con tecnoloxía de sobregravación (*overdubbing*). En 1966 coñeceu ao baixista Eddie Gómez, co cal traballaría os seguintes 11 anos. Durante a década de 1970 Evans colaborou co cantante Tony Bennett en dous álbums aclamados pola crítica: *The Tony Bennett/Bill Evans Album* (1975) e *Together Again* (1977).

Moitas das composicións de Evans, como "Waltz for Debby" e "Time Remembered", convertéreronse en standards, sendo tocadas e gravadas por moitos artistas. Evans recibiu 31 nomeacións aos Grammy e sete premios, e foi incluído no *DownBeat* Jazz Hall of Fame.

## Notas
Free jazz

O **free jazz** é un movemento da música jazz que foi desenvolvido nos 50 e 60 por artistas coma Ornette Coleman, Eric Dolphy, Cecil Taylor, Albert Ayler, Joe Harriott, Archie Shepp, Bill Dixon e Paul Bley. Algúns dos exemplos mellor coñecidos son os derradeiros traballos de John Coltrane. Aínda que a música producida por estes intérpretes presentaba amplas diferenzas, tiñan en común unha insatisfacción coas posibilidades expresivas do bebop, do hard bop e do jazz modal. Os músicos de free jazz intentar rachar ou estender as convencións do jazz, adoito descartando o marco invariable do jazz formado polos tempos e os trocos de acordes fixos.

## Historia e características 
Aínda que *free jazz* é o termo xeneralizado hoxe, empregáronse moitos outros. Nos 60, ó aínda pouco definido movemento chamábaselle ás veces *energy music* ou *the new thing*. Dos intérpretes de free jazz dicíase que tocaban "fóra" (ó contrario do que os convencionalistas que o facían "dentro") e o termo converteuse no preferido por músicos e selos de gravación: entre os álbums deste período inclúense Outward Bound, Out There, Out to Lunch (todos de Dolphy), Out Front (Jaki Byard) e Destination Out (Jackie McLean).

Aínda que o free jazz asóciase decotío coa era do seu nacemento, moitos músicos (entre eles Ken Vandermark, William Parker, John Zorn, Theo Jörgensmann, Paal Nilssen-Love e George Lewis) manteñen o estilo vivo na actualidade, continuando o seu desenvolvemento coma linguaxe jazz. En Europa o estilo foi levado alén por intérpretes coma Derek Bailey, Peter Brötzmann e Evan Parker a un idioma que se deu en chamar *improvisación libre*.
Fusion

A **fusion** (ou **jazz-rock fusion** ou **jazz fusion**) é un xénero musical que mestura elementos do jazz con outros estilos musicais, particularmente rock, funk, R&B, música electrónica e músicas folclóricas. Os álbums de fusión (incluso os feitos polo mesmo artista) acostuman incluír varios destes estilos musicais.

A finais dos 1960, os músicos de jazz comezaron a mesturar as formas e as técnicas interpretativas do jazz cos instrumentos eléctricos do rock e os ritmos do soul e o R&B. Ó mesmo tempo, algúns artistas de rock comezaron a incluír elementos do jazz á súa música. Os 70 foron a década da fusión, mais o estilo seguiu vivo até hoxe. Máis ca coma un estilo musical codificado, a fusión pode verse coma unha tradición ou aproximación musical. A unha parte do rock progresivo tamén se lle chama fusión.

A fusión é tipicamente instrumental, adoito con compases e ritmos complexos e temas moi longos, incluíndo longas improvisacións. Moitos dos máis eminentes músicos de fusión combinan un grande virtuosismo con complexas composicións e a improvisación en métricas raramente vistas noutras formais musicais occidentais. Entre compositores de jazz máis recoñecidos neste estilo atópanse Dave Brubeck e Don Ellis.

A fusión non recibe moita difusión nos medios tradicionais, posiblemente debido á súa complexidade, á falta de voces e á lonxitude usual dos temas. Aínda así no Xapón, Suramérica e, sobre todo, en Europa ten moita máis acollida do que en Norteamérica (onde é máis comunmente coñecido coma *jazz rock*).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de músicos de jazz fusion
John Coltrane

[miniatura|A casa de John Coltrane en [Filadelfia]]
**John William Coltrane**, nado en Hamlet (Carolina do Norte) o 23 de setembro de 1926 e finado en Nova York o 17 de xullo de 1967, de alcume **Trane**, foi un saxofonista e compositor de jazz estadounidense.

## Traxectoria 
Aínda que existen gravacións súas dende 1946, a carreira discográfica de Coltrane non comezou ata 1955. De 1957 en adiante gravou e produciu ducias de álbums, moitos deles non editados até anos despois da súa morte.

Foi un dos músicos máis influentes da historia do jazz. Reformulou o jazz moderno e foi a principal influencia das sucesivas xeracións de saxofonistas. Xunto cos saxofonistas tenores Coleman Hawkins, Lester Young e Sonny Rollins, alterou fondamente a linguaxe do instrumento.

Morreu de cancro de fígado aos 40 anos o 17 de xullo de 1967 no hospital Huntington de Long Island. O seu funeral tivo lugar catro días despois na igrexa luterana de San Pedro, na cidade de Nova York. O servizo foi iniciado polo Albert Ayler Quartet e rematado polo Ornette Coleman Quartet. Foi inhumado no cemiterio Pinelawn en Farmingdale, Nova York.

## Discografía seleccionada 
### Con Prestige e Blue Note 
* *Coltrane* (1957)
* *Blue Train* (1958)
* *John Coltrane with the Red Garland Trio* (1958)
* *Soultrane* (1958)

### Con Atlantic 
* *Giant Steps*  (1960)
* *Coltrane Jazz* (1961)
* *My Favorite Things* (1961)
* *Olé Coltrane* (1961)

### Con Impulse! 
* *Africa/Brass* (1961)
* *Live! at the Village Vanguard* (1962)
* *Coltrane* (1962)
* *Duke Ellington & John Coltrane* (1963)
* *Ballads* (1963)
* *John Coltrane and Johnny Hartman* (1963)
* *Impressions* (1963)
* *Live at Birdland* (1964)
* *Crescent* (1964)
* *A Love Supreme* (1965)
* *The John Coltrane Quartet Plays* (1965)
* *Ascension* (1966)
* *New Thing at Newport* (1966)
* *Meditations* (1966)
* *Live at the Village Vanguard Again!* (1966)
* *Kulu Sé Mama* (1967)
* *Expression* (1967)

## Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Cruceiro do Cubeliño

O **cruceiro de Cubeliño** é un cruceiro situado na aldea do Cubeliño, na parroquia de Taragoña (Rianxo).

## Descrición
Posúe unha plataforma e pedestal cuadrangulares, o seu fuste é de sección circular cadrado na base, o capitel é cilíndrico co ábaco de lados curvos e vértices agudos, decorado con volutas, follas de bordos lobulados e caras. A cruz é de sección octogonal con remates florenzados, cun Cristo Crucificado coas mans abertas, coroa de espiñas e pergameo de . A Virxe atópase co Neno no reverso, coroada sobre peaña de querubín. Un dos brazos da cruz está rachado.
Fejér

**Fejér** é o nome do condado administrativo (megye) situado no centro de Hungría. O condado distribúese arredor da beira oeste do río Danubio preto do Lago Balaton. Fai fronteira cos condados de Veszprém, Komárom-Esztergom, Pest, Bács-Kiskun, Tolna e Somogy. Féjer ten unha poboación de 426.541 habitantes , a súa capital é Székesfehérvár.

## Estrutura rexional 
### Cidades con dereito de condado 
miniatura|dereita|400px| Fotografía aérea de Székesfehérvár - Hungría

* Székesfehérvár 
* Dunaújváros

### Vilas principais 
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)

* Mór (14.731)
* Sárbogárd (13.461)
* Bicske (11.103)
* Ercsi (8.406)
* Gárdony (8.127)
* Enying (7.191)
* Polgárdi (6.582)
* Martonvásár (5.180)
* Velence (4.845)
* Adony (3.823)

### Outras localidades 
* Zichyújfalu
Székesfehérvár

**Székesfehérvár** (Alemán: *Stuhlweißenburg*, latín: *Alba Regia*, húngaro coloquial: *Fehérvár*, croata: *Stolni Biograd*, serbio: *Stoni Beograd* / *Стони Београд*, polaco: *Białogród*, eslovaco: *Stoličný Belehrad*) é unha cidade do centro de Hungría, situada a 65&nbsp;km do sur de Budapest. Está habitada por 106.346 persoas (2001), das 430.000 persoas que forman o condado de Fejér na Trasdanubia central. Na Idade Media a cidade foi residencia da realeza e a máis importante cidade de Hungría. Na cidade 37 reis e 39 raíñas consortes foron coroados , as xoias da coroa seguen a conservarse na cidade na actualidade.

## Ligazóns externas 
*Sitio oficial de Székesfehérvár 
*Fotografía aérea de Székesfehérvár
Sociedad Deportiva Octavio

300px|miniatura|Equipo do Octavio en decembro do 2012.
O **Sociedad Deportiva Octavio** (tamén coñecida como **Academia Octavio**) foi un equipo de balonmán de Vigo que antes da súa disolución en 2019 militaba no grupo A da Primeira Estatal. Xogaba como local no Complexo Deportivo das Travesas de Freixeiro, con capacidade para 4.500 persoas.

## Historia 
O Academia Octavio de Vigo foi fundado en 1966 por Octavio Rodríguez (pai do presidente Javier Rodríguez). O club comezou como equipo feminino, mais aos dous anos apareceu a sección masculina. Dous anos máis tarde desapareceu a sección feminina, deixando unicamente á sección masculina como representante do club.

En 1970 conseguiu o ascenso a 1ª Nacional, e o 5 de marzo de 1975 conseguiu o seu primeiro ascenso á Divisón de Honra. Logo de xogar dous anos na máxima categoría, o Octavio descendeu a 1ª Nacional.
Na tempada 1979-80, o club olívico regresou por segunda vez na súa historia á máxima categoría. Desta vez, a súa andaina durou tres anos, tralos cales perdeu novamente a categoría.

Despois de tres anos na 1ª Nacional, o Academia Octavio tivo que xogar en 2ª Nacional durante a tempada 1985-86, aínda que ese mesmo ano conseguiu o ascenso a 1ª Nacional "B", categoría na que permaneceu ata a tempada 1990-91, cando conseguiu o ascenso a 1ª Nacional "A". Dúas tempadas máis tarde, na 1992-93, conseguiu o retorno á máxima categoría do balonmán español da man de Alejandro López. Nese momento comezaba a época dourada do club vigués: semifinais da Copa ASOBAL e final da Copa do Rei na tempada 1994-95, cuarto posto na tempada 1995-96, e tres anos consecutivos xogando competicións europeas. Mesmo nas tempadas 1996-97 e 1997-98 disputou as semifinais da Copa EHF e da City Cup respectivamente.

Na tempada 1997-98, o Octavio perdeu a categoría volvendo á División de Honra "B". A partir dese ano, o Octavio comezou a intercalar tempadas na División de Honra "B" con tempadas en ASOBAL (das últimas 13 tempadas: 6 en ASOBAL e 7 na División de Honra "B") gañando a sona de equipo "ascensor".

Na tempada 2010-11 acadou novamente o ascenso logo de pasar un ano na segunda categoría.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web Academia Octavio
Mangualde

miniatura|dereita|Mangualde

**Mangualde** é unha cidade portuguesa no distrito de Viseu, rexión Centro e subrexión de Dão-Lafões, con cerca de 8.900 habitantes.

## Localización
É sede dun municipio con 220,72&nbsp;km² de área e 21.158 habitantes (2004), subdividido en 18 freguesías. Os municipios están limitados ó norte polo municipio de Penalva do Castelo, ó leste por Fornos de Algodres, ó sueste por Gouveia, ó sur por Seia, ó suroeste por Nelas e ó noroeste por Viseu.

## Estatísticas
## Freguesías
As freguesías de Mangualde son:
*Abrunhosa-a-Velha
*Alcafache
*Chãs de Tavares
*Cunha Alta
*Cunha Baixa
*Fornos de Maceira Dão
*Freixiosa
*Lobelhe do Mato
*Mangualde
*Mesquitela
*Moimenta de Maceira Dão
*Póvoa de Cervães
*Quintela de Azurara
*Santiago de Cassurrães
*São João da Fresta
*Travanca de Tavares
*Várzea de Tavares

## Ligazóns externas
*Fotografías de Mangualde
Romaría de El Rocío

[300px|[Ermida de El Rocío|miniatura]]
A **romaría de El Rocío** é unha manifestación de relixiosidade popular en honor da Virxe do Rocío. Celébrase o luns posterior ao domingo de Pentecoste. A ermida onde se atopa a Virxe áchase no poboado almonteño de El Rocío, na provincia de Huelva. A irmandade de Almonte é a encargada de organizar os cultos e romaría da Virxe.

Está declarada festa de interese turístico internacional.

## A romaría
Tras percorrer en romaría, a miúdo dacabalo, parte do parque de Doñana, unha inmensa multitude de devotos chegan ás portas da ermida, onde á hora prevista realizan o que popularmente chaman *"o salto da reixa"*. A continuación, os almonteños loitan por tocar a Virxe que chaman "Branca Pomba" e lévana ao carricho pola aldea. O traxecto percorre as distintas irmandades desde onde algúns sacerdotes rézanlle sálvea, acompañados polo pobo rociero.

A romaría do Rocío é unha das romarías máis famosas e multitudinarias que existen. Ten máis de 100 irmandades, e entre as persoas ilustres que a visitaron atópase o defunto Papa Xoán Paulo II o 14 de xuño de 1993.

A saída da Virxe do Rocío na madrugada do Luns de Pentecoste realízase tras acabar o rezo do Santo Rosario que comeza a media noite, pasando todos os simpecados por diante da ermida ata que chega o da irmandade matriz de Almonte, que entra na ermida e debe chegar ao presbiterio, sendo nese instante cando se produce o salto do enreixado. Por todo isto, nunca pode predicirse con exactitude a hora de saída da Virxe.

## Notas 
## Véxase tamén 
*Ermida de El Rocío

### Ligazóns externas 
* Irmandade Matriz de Almonte 
* Portal de El Rocío  
* Portal de noticias rocieiras 
* Portal da Virxe do Rocío 
* ROCIO 
* Centro de Estudios Rocieros
Szolnok

miniatura|dereita|300px|Singoga de Szolnok (Reconvertida na Galería de Szolnok)
**Szolnok** é a capital do condado administrativo de Jász-Nagykun-Szolnok, a cidade está situada no centro de Hungría e no 2011 tiña unha poboación de 74&nbsp;544 habitantes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial  (en Húngaro, Inglés e Alemán)
* Fotografías aéreas de Szolnok
* Museo húngaro de aviación
Jász-Nagykun-Szolnok

**Jász-Nagykun-Szolnok** é un condado administrativo (*megye*) situado no centro de Hungría. O condado fai fronteira cos condados de Pest, Heves, Borsod-Abaúj-Zemplén, Hajdú-Bihar, Békés, Csongrád e Bács-Kiskun. Os ríos Tisza e Körös atravesan o condado. A capital de Jász-Nagykun-Szolnok é Szolnok. Ten unha área de 5582&nbsp;km² e unha poboación de 411.000 habitantes. Antes de 1990, era coñecido co nome de Szolnok.

## Estrutura rexional 
A maioría da poboación do condado vive nas súas 18 cidades e vilas.

### Cidade con dereitos de condado 
miniatura|dereita|300px| Fotografía aérea de Szolnok - Hungría

* Szolnok

### Vilas principais 
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)
Nad Tatrou sa blýska

**Nad Tatrou sa blýska**, en galego *Escintilando sobre o Tatras*,  é o himno nacional eslovaco.

## Historia 
Foi composto en 1844 a partir da melodía popular *Kopala studienku*, durante a partida dos estudantes de Bratislava a Levoča. O texto foi escrito por Janko Matúška. En 1920 a primeira estrofa formou parte do himno checoslovaco. A partir de 1993, tras a división de Checoslovaquia en dous estados soberanos, as dúas primeiras estrofas compoñen o himno oficial de Eslovaquia.

## Letra 
:*Nad Tatrou sa blýska*
:*hromy divo bijú.* 
:*Zastavme ich bratia,*
:''ved' sa ony stratia,*
:*Slováci ožijú.*

:*To Slovensko naše*
:*posiaľ tvrdo spalo.* 
:*Ale blesky hromu'''*
:*vzbudzujú ho k tomu,*
:*aby sa prebralo.*

:*Už Slovensko vstáva*
:*putá si strháva*
:*Hej rodina milá*
:*hodina odbila,*
:*žije matka Sláva*

:*Ešte jedle rastú*
:*na krivánskej strane*
:*Kto jak Slovák cíti,*
:*nech sa šable chytí,*
:*a medzi nás vstane''

400px|miniatura|centro|Vista do Tatras.
Isabel de Wittelsbach

**Elisabetta Amalia Eugenia von Wittelsbach** (*Elisabeth Amelie Eugenie Herzogin in Bayern*) ou **Isabel de Wittelsbach**, nada en Múnic o 24 de decembro de 1837 e finada en Xenebra o 10 de setembro de 1898, foi unha princesa bávara que chegou a ser emperatriz consorte de Austria entre 1854 e 1898 e raíña consorte de Hungría entre os anos 1867 e 1898. No mundo xermanófono é máis coñecida como **Isabel de Austria** (*Elisabeth von Österreich*).

Pertencente á Casa de Wittelsbach, nacida coa dignidade de duquesa en Baviera e tratamento de Alteza Real, era filla do duque Maximiliano de Baviera e da princesa real Ludovica de Baviera.

Popularmente coñécese polo seu hipocorístico, orixinalmente **Sisi**, pero transformado en **Sissi** a raíz das películas de Ernst Marischka, grazas ás cales aínda se a recorda. Porén, algúns autores sosteñen, que o seu sobrenome tería sido en realidade **Lisi**, derivado de Isabel (*Elisabeth* en alemán).

## Traxectoria 
O seu pai, o duque Maximiliano Xosé pertenceu a unha dinastía da rama secundaria dos duques de Baviera e a súa nai, Ludovica, era filla do rei Maximiliano I de Baviera.

Con 16 anos, o 4 de abril de 1854, casou co Emperador de Austria, Francisco Xosé I de Habsburgo-Lorena. Polo seu matrimonio converteuse en Emperatriz de Austria e desde 1867 en Raíña de Hungría.

Dotada de gran beleza, caracterizouse por ser unha persoa rebelde, culta e avanzada para a súa época: fumaba, falaba varios idiomas, practicaba a equitación, escribía poesía, coidaba a súa figura, gustáballe viaxar e detestaba o protocolo da corte imperial de Viena, da que permaneceu afastada, debido en parte aos continuos enfrontamentos coa súa sogra, a arquiduquesa Sofía, e máis tarde pola morte da súa primoxénita Sofía e o suicidio do príncipe herdeiro, Rodolfo.

Ao ser coroada raíña de Hungría, o 8 de xuño de 1867 en Cfen, recibiu como obsequio o palacio Gödölö. Isto, xunto coas súas continuas viaxes a Hungría acrecentou o rumor dunha relación sentimental co conde Gyula Andrássy. Entre os seus destinos no estranxeiro cabe destacar  Grecia e Irlanda. Tamén visitou cidades españolas como Palma, Alacant e Elx, onde bautizou a *palmeira de sete brazos*. Estivo tamén en Madeira recuperándose dunha tuberculose bastante grave.

Morreu o 10 de setembro de 1898 en Xenebra, asasinada polo anarquista italiano Luigi Lucheni, á idade de 61 anos.

### Fillos 
* Arquiduquesa Sofía (1855-1857).
* Arquiduquesa Gisela (1856-1932). 
* Arquiduque Rodolfo (1858-1889). 
* Arquiduquesa María Valeria (1868-1924).

## Notas
Provincia de Zaragoza

A **provincia de Zaragoza** (en aragonés: *Zaragoza*, en catalán: *Saragossa*) está situada no norte de España e no centro da comunidade autónoma de Aragón. Abarca unha superficie de 17.274&nbsp;km². Limita coas provincia de Huesca ao nordés, coas de Lleida e Tarragona ao leste, Teruel e Guadalaxara ao sur, Soria e A Rioxa ao oeste e Navarra ao noroeste.

A cidade de **Zaragoza** é ao mesmo tempo capital da provincia homónima e da Comunidade Autónoma de Aragón.

En 2005 a poboación era de 912.072 habitantes e a densidade de poboación de 52,96 habitantes/km².

## Principais municipios por poboación 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos de Zaragoza
* Comarcas de Aragón
Os Supersónicos

***Os Supersónicos*** (*The Jetsons*) é unha serie de televisión animada creada por William Hanna e Joseph Barbera. É actualmente transmitida por Boomerang, unha canle propiedade de Cartoon Network. Foi creada en 1963 e moitos cren que é a versión futurista d'*Os Picapedra*. Pero non é así aínda que se demostren similitudes, os personaxes e aventuras son moi diferentes.

## Personaxes
*George Jetson (Super Sónico).
*Jane Jetson (Ultra Sónico).
*Judy Jetson (Lucero Sónico).
*Elroy Jetson (Cometín Sónico).
*Rosy (Robotina).
*Orbity Mascota de Cometín.
*Astro Mascota da familia.

Super Sónico traballa tres horas ao día, tres días á semana en Engrenaxes Xúpiter. O seu xefe o Señor Xúpiter fai a súa vida imposible en cada oportunidade que se lle presenta. A familia Sónico representa a clásica familia de clase media-alta dos Estados Unidos, viaxan en "Autonave" e van de vacacións a "As Venus".

A Competencia en termos de negocios esta representada por Cogswell Cogs, o dono, o Señor Cogswell trata de roubar todos os segredos industriais propiedade do Señor Xúpiter e así sacalo do negocio.

## Canles
*Galicia: TVG, nos anos 90.
*España: RTVE, nos anos 60. 
*México: Televisa S.A. segue sendo transmitida por TV aberta.
*México: Cablevision.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
**Xabarín Club*
Aguillón (fisioloxía)

:*Este artigo trata sobre a puga dos animais, para as espiñas das plantas véxase Espiña (botánica).*
[miniatura|Ferrete dunha [avespa.]]
Un **aguillón**, **ferrete** ou **ferrón** é a puga que presentan varios animais como abellas ou alacráns. Normalmente expulsa algún tipo de veleno.
Ferrón

O termo **ferrón** pode referirse a:

***Ferrón**, tipo de uva;
***Ferrón**, puga que teñen no extremo do abdome algúns insectos e invertebrados co que pican e inoculan o veleno. Acúleo, aguillón, ferrete;
***Ferrón**, peza metálica que cobre o extremo inferior dun bastón, unha lanza ou outro obxecto similar para evitar o desgaste. Recatón, regatón.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Ferrón**, lugar da parroquia de Nogueira, no concello de Montederramo;
***Ferrón**, lugar da parroquia de Bolmente, no concello de Sober.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Feirón**, lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello da Cañiza.
Canal Tea

**Canal Tea**, tamén denominada **Radio Televisión Municipal de Ponteareas** foi a radio e a televisión pública do concello de Ponteareas. Comprendía Canal Tea Radio e Canal Tea Televisión. Comezou a emitir en marzo de 1991, finalizando as súas emisións en 2012.

## Notas
Condado de Tolna

**Tolna** é o nome do condado administrativo (*megye*) de Hungría situado no centro de país, na beira oeste do río Danubio. Tolna comparte fronteiras cos condados de Somogy, Fejér, Bács-Kiskun, e Baranya. A capital do condado é Szekszárd, este ten unha superficie de 3703&nbsp;km² e unha poboación de 250.284 habitantes.

## Estrutura rexional 
### Cidade con dereitos de condado 
miniatura|dereita|300px| Fotografía aérea de Szekszárd - Hungría

* Szekszárd.

### Vilas principais 
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)

* Dombóvár (21.066)
* Paks (20.954)
* Bonyhád (14.401)
* Tolna (12.195)
* Tamási (9.830)
* Dunaföldvár (9.212)
* Bátaszék (6.925)
* Simontornya (4.606)
Lazo

[miniatura|Utilización do lazo nun [rodeo nos Estados Unidos]]

O **lazo** () é unha corda con lazada corredía utilizada para cazar ou suxeitar animais.

O uso máis coñecido do lazo foi entre os vaqueiros norteamericanos, quen aprenderon o seu uso dos mexicanos de California e Texas que o viñan utilizando tras chegar a América procedente da Península Ibérica e ata a actualidade. O lazo é común nos labores gandeiros de América, continente no que existen tres variedades: o lazo mexicano ou reata feito de cánabo de aspecto ríxido, o lazo suramericano feito de coiro sen curtir e o lazo das Pampas feito con coiro cru.

## Notas
Radio Culleredo

**Radio Culleredo** é unha emisora de radio pública do concello de Culleredo.

Comezou a emitir o 18 de maio de 1991, e pódese escoitar na comarca da Coruña.
Szekszárd

**Szekszárd** e unha cidade de Hungría e capital do condado administrativo de Tolna.
Szekszárd atópase na zona dos outeiros Transdanubiás na gran chaira Húngara.
Pola súa poboación (34.656) Szekszárd é a capital de condado menor de Hungría; despois de Tatabánya é a capital máis pequena en superficie.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial
* Fotografías aéreas de Szekszárd