open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Estación de tren de Delft Sur

A ** estación de tren de Delft Sur** (en neerlandés: *Station Delft Zuid*) é unha estación de ferrocarril da vila surholandesa de&nbsp;Delft, nos Países Baixos, situada na liña entre A Haia e Rotterdam, que presta servizos ás poboacións dos distritos de Tanthof e Voorhof, no sur da cidade. Ten case 5.000 usuarios diarios.

A estación,&nbsp;inaugurada o 31 de maio de 1970, está debaixo do viaduto&nbsp;Kruithuisweg, desde o que se pode acceder ás plataformas mediante unhas escaleiras.&nbsp;

## Historia e desenvolvemento 
miniatura|esquerda|O antigo edificio *sextant* da estación de Delft Sur
O antigo edificio da estación tiña forma hexagonal, igual que outros moitos edificios de estacións dos Países Baixos entre os anos 1968 e 1979, coñecidos como de tipo "sextante". Logo de quedar en desuso en&nbsp;2003, finalmente o edificio foi derrubado en&nbsp;2006.

Entre 2009 e 2011&nbsp;leváronse a cabo obras de acondicionamento de toda a contorna da estación, co obxectivo de mellorar a seguranza e os accesos, dotar de novos aparcadoiros para automóbiles e bicicletas&nbsp;e deixar prevista calquera operación posterior de desenvolvemento da zona. Ademais, engadiuse unha nova ruta de autobuses para comunicar a estación.

Na contorna da estación hai máis de 600 prazas de aparcadoiro de bicicletas, un medio de desprazamento moi habitual entre os holandeses. No lado leste,&nbsp;ampliouse o carril destinado a elas que vai da estación cara ao campus da&nbsp;Universidade de Tectoloxía de Delft, e instalouse unha nova iluminación pública. No lado oeste, pola súa parte, hai instalados postos para o alugamento destes vehículos.

## Proxectos 
Houbo diversos plans para a mellora e a expansión da estación de Delft Sur e dos seus servizos, que non chegaron a ver a luz debido á crise económica. En 2016 presentouse un novo plan de ampliación, que previsiblemente dará comezo en 2023.

## Trens 
Conforme o calendario e os horarios de 2017, na estación de tren de Delft Sur operan os seguintes trens:
* Servizo de proximidades (*sprinter*). Dous por hora: A Haia - Rotterdam - Dordrecht - Breda.
* Servizo de proximidades (*sprinter*). Dous por hora: A Haia - Rotterdam - Dordrecht - Roosendaal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Delft
* Estación de tren de Delft

### Ligazóns externas 
* A estación de tren de Delft Sur en *Stationweb.nl* .
* Sitio web da compañía ferrovoiaria NS .
* Planificador de rutas do transporte público holandés  *(en neerlandés e en inglés)*
Kleine Oostpoortbrug (Delft)

A **Kleine Oostpoortburg** (en galego: "pequena ponte da Porta do Leste") é unha ponte levadiza de ferro construída no ano 1514, que forma parte do complexo da Porta do Leste (neerlandés: *Oostpoort*), á que está anexa, na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.

A ponte foi declarada monumento nacional (*Rijksmonument*) en 1967.

## Restauracións 
A ponte tivo diversas restauracións. Á de 1867, probablemente a cargo do arquitecto municipal de Delft C. J. de Bruyn Kops, débeselle a súa fisionomía actual, á base de ferro e madeira. Nunha posterior intervención, en 1903, reforzouse a súa estrutura engadíndolle uns remaches de ferro, seguindo un proxecto de M. A. C. Hartman. As datas destas dúas restauracións están gravadas nas barras de ferro da ponte.

## O nome da ponte 
Unha ponte xiratoria próxima a esta sobre a canle *Rijn-Schiekanaal* compartía con esta o nome de *Oostpoortbrug*, o cal provocaba confusión entre os veciños da zona.

Cando o goberno provincial da Holanda Meridional sinalizou a ponte sobre *a Rijn-Schiekanaal*, da que é titular, cun rótulo co nome de *Oostpoortbrug*, o goberno municipal decidiu rotular tamén a súa ponte engadíndolle ao seu nome a palabra *Kleine* (en galego: "pequeno"), para pór fin así á confusión entre ambas as denominacións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Delft

### Bibliografía 
* Visser. *Delfts Bruggen.* Waltman. Delft. 1957.
* *Delft over bruggen*. Deltech. Delft, 1997, Páxina 110. [ISBN 9075095341]

### Ligazóns externas 
* Catalogación do edificio no Rijksmonumentenregister *(en neerlandés)*
* Localización das pontes de Delft en *Google.com*
Oliver! (filme)

***Oliver!*** é un filme británico dirixido por Carol Reed que se estreou en 1968. Baséase no musical homónimo, e a música e as letras foron escritas por Lionel Bart. O guión é obra de Vernon Harris. Tanto o filme como o musical están baseados na novela de Charles Dickens *Oliver Twist*. Na 41ª edición dos Oscar, *Oliver!* estaba nomeado a once Premios Oscar e gañou seis, incluíndo o de mellor filme, mellor director para Reed e o Oscar Honorífico para a coreógrafa Onna White.

## Personaxes 
* Mark Lester como Oliver]
* Ron Moody como Fagin
* Shani Wallis como Nancy
* Oliver Reed como Bill Sikes
* Harry Secombe como Mr. Bumble
* Jack Wild como Artful Dodger
* Hugh Griffith como Maxistrado
* Joseph O'Conor como Mr. Brownlow
* Peggy Mount como Mrs. Bumble
* Leonard Rossiter como Mr. Sowerberry
* Hylda Baker como Mrs. Sowerberry
* Kenneth Cranham como Noah Claypole
* Elizabeth Knight como Charlotte
* Megs Jenkins como Mrs. Bedwin
* Sheila White como Bet
* Wensley Pithey como Dr. Grimwigg
* James Hayter como Mr. Jessop
* Fred Emney como Workhouse Chairman
* Robert Bartlett, Graham Buttrose, Geoffrey Chandler, Kirk Clugston, Dempsey Cook, Christopher Duff, Nigel Grice, Ronnie Johnson, Nigel Kingsley, Robert Langley, Brian Lloyd, Peter Lock, Clive Moss, Ian Ramsey, Peter Renn, Billy Smith, Kim Smith, Oliver Hancock, Freddie Stead, Raymond Ward e John Watters como os nenos de Fagin.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Porta do Leste (Delft)

A **Porta do Leste** (en neerlandés: *Oostpoort*) é a derradeira das cinco portas medievais da muralla da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.

Anexa á porta está a ponte *Kleine Oostpoortbrug*.

Está situada no ángulo oriental da cidade vella, na desembocadura da canle *Oostende* na canle *Rijn-Schie*. Trátase do único testemuño das fortificacións medievais orixinais da cidade, xa que as restantes portas (*Waterslootse Poort*, *Koepoort*, e portas de Rotterdam, de Schiedam e da Haia), foron derrubadas ao longo do século XIX.

En 1967 foi declarado monumento nacional (Rijksmonument).

## Historia e arquitectura 
esquerda|miniatura|Vita posterior do edificioA porta foi construída cara ao ano 1400 integrada na muralla da cidade. Presenta un dobre acceso, tanto a través dunha vía ordinaria como a través da canle de auga, este último máis rebaixado, que podía ser pechado mediante unha comporta.

A súa constitución é dun corpo central de forma cuadrangular aberto por un arco baixo enmarcado entre dúas torres cilíndricas xemelgas. A parte superior de cada torre, octogonal e rematada en punta, foi engadida entre 1514 e 1519.

No pasado, nas súas inmediacións situábase o muíño do Leste, un dos muíños que formaban parte das murallas da cidade no século XVI e dos que hoxe só se conserba o muíño De Roos.

Entre 1962 e 1964, o complexo foi sometido a uns completos traballos de restauración, e desde 1988 utilízase como espazo para exposicións e como galería de arte.

Como curiosidade, no parque temático Huis Ten Bosch, no Xapón, hai unha réplica da Porta do Leste e a ponte anexa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Delft

### Ligazóns externas 
* Catalogación do edificio no Rijksmonumentenregister *(en neerlandés)*
Aeroporto de Santorini (Thira)

O **aeroporto internacional de Santorini (Thira)** (IATA: **JTR**, ICAO: **LGSR**) é un aeroporto en Santorini/Thira, Grecia, situado ao norte da vila de Kamari. O aeroporto ten tanto un uso militar como civil. Santorini é unha das poucas illas Cícladas cun grande aeroporto. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 1 685 695 pasaxeiros.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Gonzalo Fernández de Traba

**Gonzalo Fernández de Traba** (finado cara a 1164) foi un nobre galego, xefe da Casa de Traba, e conde de Traba, Monterroso e Trastámara.

## Traxectoria 
Foi o fillo primoxénito e sucesor de Fernán Pérez de Traba e a súa esposa Sancha González , polo que era neto do Conde Pedro Froilaz.

Está documentada a súa aparición escrita en 1140, xunto co seu pai, en 1144, xunto coa súa esposa Elvira Rodríguez, e en 1149, cando realiza varias doazóns ao mosteiro de Santa María de Monfero. *Ego Gundisalvus Fernandiz et coniux mea Geloria Roderiquiz, facimus textum firmitatis ut habeamus partem in prima resurrectione*

Eu Gonzalo Fernández e a miña muller Elvira Rodríguez, facemos este texto perdurable para que poidamos ter parte na primeira resurrecciónDesde 1153 Gonzalo é considerado sucesor do seu pai, e nun documento do 12 de outubro do mesmo ano figura xa como conde en Galicia. O 9 de decembro de 1155 confirmou en Burgos un decreto de Afonso VII, facéndose chamar «Gonzalo Fernández de Trastámara». Ao ano seguinte xa é señor de Traba e Aranga (documento do 12 de febreiro), vilas ás que logo se engade as mandas de Monterroso e Trastámara. O 14 de abril de 1157 é o confirmante principal dunha escritura do mosteiro de Sobrado en Santa Eulalia de Curtis -freguesía fronteiriza con Aranga e parte do condado de Traba- como «comes domnus Gundisalvus dominante Trava et Aranga». O 1 de xuño aparece nun documento similar coa denominación de «*comes Gundisaluus senior in Traua et in Aranga*», o 6 de novembro como «comes Gundissaluus dominator in Travaa et in Aranga» e o 26 de decembro da mesma maneira que en xuño. A fórmula repítese o 29 de xaneiro de 1159, pero o 20 de setembro de 1161 figura estrañamente o título do seu pai: «*comes  dompnus Fernandus in Traua et in Aranga et in Monteroso*», que xunta as xurisdicións Traba-Aranga co condado de Monterroso, detentado polo seu tío Rodrigo Pérez e non por el mesmo.​ En 1157, 1159 e 1163 volve realizar importantes doazóns ao mosteiro de Monfero, ao cal, nese último ano, lle entrega a ermida e antigo mosteiro de San Isidro de Callobre. O 16 de setembro de 1158 recibiu do arcebispo e cabido compostelán a terra de Montaos en prestimonio, que antes posuíra o seu pai. O seu falecemento debeu producirse preto de finais de 1164 -o seu último documento coñecido é do 31 de decembro-​ e de maneira abrupta, pois non hai constancia dun testamento ou da clásica doazón á igrexa de Santiago para a constitución de aniversarios na basílica xacobea.

### Casamento e descendencia 
O 1 de agosto de 1150 casou cunha certa Elvira Rodríguez, muller de orixes descoñecidas, coa que, nesa data, fixo unha doazón á abadía cisterciense de Monfero. Tivo dous fillos: Fernando González de Traba e Gómez González de Traba, e dúas fillas: Urraca, que casou con Fruela Ramírez, e Aldonza, que casou con Lope Díaz I de Haro.

O 12 de xaneiro de 1156 casou con Berenguela Rodríguez, filla de Rodrigo Vélaz e Urraca Álvarez, e irmá de Álvaro Rodríguez, relacionándose así coa familia Vela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa de Traba

|-

|-
Cowboy de medianoite

***Cowboy de medianoite*** (en ) é un filme estadounidense baseado na novela homónima de James Leo Herlihy.  Foi escrito por Waldo Salt, dirixido por John Schlesinger e protagonizado por Jon Voight xunto con Dustin Hoffman. Os papeis secundarios foron intepretados por Sylvia Miles, John McGiver, Brenda Vaccaro, Bob Balaban, Jennifer Salt e Barnard Hughes. O filme gañou tres Premios Oscar: mellor filme, mellor director e mellor guión adaptado.

Foi emitido en galego na Televisión de Galicia o 4 de abril de 1992.

## Personaxes 
* Jon Voight como Joe Buck
* Dustin Hoffman como Enrico Salvatore "Ratso" Rizzo
* Sylvia Miles como Cass
* John McGiver como Mr. O'Daniel
* Brenda Vaccaro como Shirley
* Barnard Hughes como Towny
* Ruth White como Sally Buck
* Jennifer Salt como Annie
* Gilman Rankin como Woodsy Niles
* Georgann Johnson como Rich Lady
* Anthony Holland como TV Bishop
* Bob Balaban como estudante mozo
* Paul Benjamin como camareiro
* Tina Scala como Laundromat Lady

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Na calor da noite

***Na calor da noite*** (en ) é un filme estadounidense de drama e misterio dirixido por Norman Jewison que se estreou en 1967. Baséase na novela de John Ball *In the Heat of the Night* e conta a historia de Virgil Tibbs, un policía negro de Filadelfia, que se involucra nunha investigación de asasinato nunha pequena vila de Mississippi. O guión é obra de Stirling Silliphant.

O filme gañou cinco premios Oscar, incluíndo os premios de mellor filme e mellor actor. Tivo dúas secuelas, *They Call Me Mister Tibbs!* en 1970, e *The Organization* en 1971. En 1988, tamén se converteu na base dunha serie de televisión do mesmo nome. En 2002, foi escollido para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".

Estreouse en galego o 25 de febreiro de 2000 a través da TVG.

## Personaxes 
* Sidney Poitier como Detective Virgil Tibbs
* Rod Steiger como Xefe de Polícia Bill Gillespie
* Warren Oates como Sarxento Sam Wood
* Lee Grant como Leslie Colbert
* Larry Gates como Eric Endicott
* James Patterson como Lloyd Purdy
* William Schallert como Prefecto Webb Schubert
* Beah Richards como Mama Caleba
* Peter Whitney como CPL. George Courtney
* Kermit Murdock como H.E. Henderson
* Larry D. Mann como Watkins
* Quentin Dean como Delores Purdy
* Anthony James como Ralph Henshaw
* Arthur Malet como Ted Ulam (axente funerario)
* Scott Wilson como Harvey Oberst (sospeitoso de asasinato)
* Matt Clark como Packy Harrison
* Eldon Quick como Charlie Hawthorne (fotógrafo)
* Harry Dean Stanton (acreditado como Dean Stanton) como policía
* Jester Hairston como Henry (mordomo de Endicott)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Aeroporto de Varna

O **Aeroporto de Varna** (IATA: **VAR**, ICAO: **LBWN**) é o aeroporto da cidade de Varna, a capital marítima histórica de Bulgaria. É o terceiro máis grande do país e é un importante destino durante a temporada estival. O aeroporto atópase a 10 quilómetros do centro de Varna, preto da vila de Aksakovo, e serve ao nordés de Bulgaria. Ten voos domésticos e internacionais a 71 destinos de 29 países operados por unhas 50 aeroliñas.

## Historia 
A historia do aeroporto remóntase ao ano 1916 cando se construíron dous pendellos para o primeiro hidroporto de Bulgaria, situado na área de Peinerdzhik. Entre 1919 e 1920 houbo un servizo de correo irregular entre Sofía e Varna e non sería ata 1947 cando se estableceu unha liña permanente entre as dúas cidades. O que medrara como o **aeroporto de Tihina** estaba situado ao oeste da actual ponte de Asparuhov e era bastante primitivo para satisfacer as demandas dunha cidade moderna. Así en 1946 tomouse a decisión de construír un novo aeroporto a varios quilómetros ao oeste da cidade, preto de Aksakovo. As melloras foron chegando cos anos, construíndose unha nova terminal en 1972 e unha nova pista en 1974.

Dende o 15 de outubro de 2011 ata o 28 de febreiro de 2012 o aeroporto estivo pechado debido á reconstrución da súa pista de aterraxe. Todos os voos transladáronse ao aeroporto de Burgas. No ano 2013 inaugurouse unha nova terminal de pasaxeiros, pechándose a antiga.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto 

## Notas
BA CityFlyer

**BA CityFlyer** é unha aeroliña subsidiaria de British Airways. Ten a súa sede en Didsbury, Manchester. Opera unha rede de servizos domésticos e europeos dende a súa base principal no aeroporto da Cidade de Londres. No ano 2016 BA Cityflyer tamén comezou a operar dende o aeroporto de Londres-Stansted. En 2017 BA Cityflyer iniciou servizos dende Manchester, Birmingham e Bristol, regresando así British Airways a estas rexións despois de 10 anos de ausencia. Todos os seus servizos operan coas cores, nome e números de voo da súa aeroliña nai.

BA Cityflyer Limited ten unha licenza de operación tipo A da Autoridade Civil de Aviación británica, o que lle permite transportar pasaxeiros, carga e correo en avións con 20 ou máis asentos.

## Frota 
En decembro de 2020 a frota de BA CityFlyer estaba formada polos seguintes avións:

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña

## Notas
Joan Martí i Trenchs

**Joan Martí i Trenchs**, nado en Sant Vicenç dels Horts en 1844 e finado no mesmo lugar o 22 de novembro de 1920, foi un escritor catalán que combinou a literatura co exercicio da farmacia.

## Traxectoria 
Fillo de John Martí Casellas, fundador da Casa Martí, e Francesca Trenchs Colom, casou con María Pastora Baltà Tristany, mestra de Sant Vicenç dels Horts. Fixo o bacharelato en Barcelona no ano 1868, graduouse en filosofía e letras en 1874 e en farmacia en 1879. Abriu unha botica de farmacia en Sant Vicenç dels Horts no ano 1877 que funcionou ata o ano 1920.

Comezou con artigos de carácter humorístico e popular no diario católico *Lo burinot* no ano 1879, que lle publicou o seu primeiro artigo chamado "Los esquilats". Tamén colaborou con outras edicións católicas e carlistas, como o semanario ''Lo crit d'Espanya* e *Lo crit de la pàtria'', cos pseudónimos do "Apagallums del Llobregat", '"Apagallums rovellat" e '"Apagallums de Sant Vicens". Nestes artigos fai unha crítica do movemento da Ilustración, xa que el era un seguidor do carlismo.

miniatura|*Poesies gallègues*, 1917.
Desde o ano 1886 ata 1916, publicou once obras literarias de tema humorístico e festivo como *La boyra* (1886) ou *Lo pot petit* (1901), de crítica aos inimigos do carlismo como ''Lo lliberalisme es la ruina moral y material d'Espanya* (1891), ou tamén de carácter pedagóxico como *Fruyta tarada, errades catalanes molt usuals i regles ortográfiques* (1916). Tamén foi tradutor ao catalán dalgúns poemas de Rosalía de Castro.

No aspecto político, foi delegado da Unió Catalanista os anos 1901 e 1904.

## Obras destacadas 
* *La boyra: manadet de cent cinquanta epigramas, uns quants epitafis tots de personas de carrera algunas composicions epigramáticas*. Barcelona: Impr. de Juan Puigmaciá, 1886.
* *La tabola : un sach de riallas : capasas de fer esqueixar, y fins reventar y morir de riure als lectors*. Barcelona: Propaganda Catalana, 1890.
* *Lo lliberalisme es la ruina moral y material d'Espanya*. Barcelona: Estampa La Ilustración, 1891.
* *Lo pot petit o llibre dels perquès*. Barcelona: Tipografia Gutenberg, 1901.
* *Dejuni i abstinència : qüestió sèria però tractada bastant humorísticament*. Barcelona: Imprempta de R. Vives, 1913.
* *Fruyta tarada, errades catalanes molt usuals i regles ortogràfiques: precedits de records de la meva joventut''. Barcelona: Badia, 1916.

### Traducións 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
The French Connection (filme)

***The French Connection*** é un filme estadounidense dirixido por William Friedkin e producido por Philip D'Antoni. Está protagonizado por Gene Hackman, Fernando Rey e Roy Scheider. Foi adaptado por Ernest Tidyman a partir do libro non ficticio de 1969 *The French Connection* de Robin Moore. Conta a historia dos detectives Jimmy "Popeye" Doyle e Buddy "Cloudy" Russo, que está inspirada nas vidas reais dos detectives Eddie Egan e Sonny Grosso.

Foi o primeiro filme clasificado con contido R (restrinxido a menores de 17) en gañar un Óscar ó mellor filme dende a introdución desta clasficación nos Estados Unidos. Tamén gañou os Oscar ó mellor actor (Hackman), mellor director (Friedkin), mellor montaxe, e mellor guión adaptado (Tidyman). Tidyman tamén recibiu un nomeamento ós Globos de Ouro, un Writers Guild of America Award e un Edgar Award polo seu guión. A súa secuela, *French Connection II*, estreouse en 1975 con Gene Hackman e Fernando Rey nos seus papeis.

En 2005, foi escollido para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".

Estreouse na TVG o 7 de novembro de 1987.

## Personaxes 
* Gene Hackman como Det. Jimmy "Popeye" Doyle
* Fernando Rey como Alain Charnier
* Roy Scheider como Det. Buddy "Cloudy" Russo
* Tony Lo Bianco como Salvatore "Sal" Boca
* Marcel Bozzuffi como Pierre Nicoli, Hit Man
* Frédéric de Pasquale como Henri Devereaux
* Bill Hickman como Bill Mulderig
* Ann Rebbot como Mrs. Marie Charnier
* Harold Gary como Joel Weinstock
* Arlene Farber como Angie Boca
* Eddie Egan como Walt Simonson
* André Ernotte como La Valle
* Sonny Grosso como Clyde Klein

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Soniko-dB

**Soniko-dB** e un dúo galego de disk jockeys formado por **DJ Goro** e **DJ Christian** (posteriormente coñecido como **Christian Soniko**).

## Historia 
A andaina do grupo comeza en 1998 cando Goro e Christian crean o grupo **D-Dilleis** co que apareceran as súas primeiras producións *Bota* e *Scream*. En 2001 aparece a súa primeira produción baixo o novo nome **Soniko-dB**, *Are you afraid?*, co que se abre unha nova etapa na que Goro e Christian traballan como picadiscos residentes as noites do sábado na discoteca LP45 de Ordes e gañan popularidade por toda Galiza e o resto do estado español. O segundo vinilo en aparecer titúlase *Tonos*, discoteca de Boiro na que daquela Goro traballaba como residente os domingos pola tarde, do cal a canción "Blind Beat" será incluída no compilatorio Professional DJ's editado por Tempo Music.

En maio de 2002 o dúo actúa no programa Música Sí de TVE. Ese mesmo mes publican a canción máis popular do grupo ao longo do tempo, *GZ*, que é unha versión progressive da canción popular galega *A sementeira*. En 2003 aparece *Ultrasoniko* que se converte nun éxito de vendas e aparece en diversos compilatorios. A partir desta época o grupo recibe nomeamentos a diversos premios en revistas especializadas en música electrónica. No ano 2004 publican *Supersoniko*, que será a derradeira produción do grupo antes da súa disolución en 2006.

A partir de entón Goro e Christian continuaron as súas carreiras por separado. Dende aquela o grupo reuniuse só en 2014 e no 2019 polo 30 aniversario de Dj Goro para ofrecer unha única actuación.

## Discografía
Como D-Dilleis:
* *Bota* (1999, sinxelo, CD)
* *Scream* (2000, sinxelo, CD)

Como Soniko-dB:
* *Soniko-dB* (2001, maxi vinilo)
* *Tonos* (2001, maxi vinilo)
* *GZ* (2002, maxi vinilo)
* *Ultrasoniko* (2003, maxi vinilo)
* *Supersoniko* (2004, maxi vinilo)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Antiga web de Soniko-dB
*Web de DJ Goro
*Web de Christian Soniko
Pagai do Norte

**Pagai do Norte** (en indonesio: *Pulau Pagai Utara*) é unha das illas Mentawai na costa occidental de Sumatra en Indonesia. Está ao sur da illa de Sipura e ao norte de Pagai do Sur (ou Pagai Selatan).

## Xeografía 
A illa está a 134,7 quilómetros ao sur de Sumatra, o punto máis alto alcanza os 336 m sobre o nivel do mar. A illa mide 40&nbsp;km de longo e ata 27 km de largo e posúe unha superficie de 622´3 quilómetros cadrados gran parte da cal está cuberta por bosques tropicais. Pagai do Norte e do Sur tiñan unha poboación conxunta de 20.974 habitantes no ano 2000.

## Historia 
En 1792 chegou a un buque da Compañía Británica das Indias Orientais ás Illas Pagai. Só en xullo de 1864 Pagai do Norte fíxose parte das Indias Orientais Neerlandesas. En 1901 misioneiros alemáns estableceron unha misión na costa sur. O primeiro misioneiro foi asasinado, e non foi ata 1915 que converteuse o primeiro nativo. Desde mediados da década de 1990, os surfistas australianos descubriron que varias illas tamén eran boas para o surf. O turismo ten un alcance modesto pero crecente.

Despois do terremoto fronte á illa de Sumatra en 2004, a actividade sísmica sufriu un grande aumento.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
### Ligazóns externas
Centro Vermeer de Delft

O **Centro Vermeer de Delft** (en neerlandés: *Vermeer Centrum Delft*) é unha institución museística localizada na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos, que alberga unha exposición permanente sobre a vida e a obra de Johannes Vermeer, un dos pintores máis famosos da idade de ouro da pintura holandesa, así como doutros pintores da súa época. 

O nome de Veermer está moi fortemente asociado a Delft, a cidade onde naceu en 1632, e onde pasou toda a súa vida e desenvolveu a súa produción. 

## O edificio 
O centro está na canle Voldersgracht, no centro histórico de Delft, preto da Gran Praza, na localización histórica do gremio de pintores e artistas de San Lucas, onde o alcalde G. Meerman decidiu en 1661 reconstruír a capela do antigo asilo de anciáns.

## A exposición 
Malia non dispor de ningunha das pinturas orixinais de Vermeer, este centro é o único lugar do mundo en que se poden ver simultaneamente 37 reproducións das súas obras máis significativas, ordenadas con criterios cronolóxicos, que ofrecen unha imaxe completa da traxectoria de Johannes Vermeer.

Unha exposición permanente achega información sobre a época en que viviu Vermeer e sobre o estudio onde traballou. Hai tamén unha proxección constante sobre unha pantalla de 12 metros de ancho que amosa a intensa relación de Vermeer coa vila de Delft.

No segundo andar pódese ver outra exposición permanente, titulada "Mensaxes de amor de Vermeer", que se centra no simbolismo que o pintor lle imprimiu á súa pintura. Nesta planta hai tamén unha pequena tenda de regalos e libraría.

O Centro Vermeer de Delft abriu as súas portas en 2007 e está xestionado integramente por voluntarios. O número de visitantes é cada vez maior, e en 2011 chegou aos 35.000.

O centro está aberto os sete días da semana e ofrece visitas guiadas a grupos. Para os visitantes individuais, hai un percorrido con servizo de son gratuíto a través de todas as salas.

## Outros museos 
Nos Países Baixos albérganse sete pinturas orixinais de Vermeer, no museo Mauritshuis, na Haia, e no Rijksmuseum, en Ámsterdam.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Delft
* Johannes Vermeer
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Centro Vermeer de Delft*(en neerlandés)*
* Essential Vermeer *(en inglés)*
Aeroporto de Míconos

O **aeroporto internacional de Míconos** (IATA: **JMK**, ICAO: **LGMK**) é un aeroporto situado a 4&nbsp;km da cidade de Míconos, en Grecia. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 999 026 pasaxeiros.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
KLM Cityhopper

**KLM Cityhopper** é a subsidiaria rexional da aeroliña neerlandesa KLM. Ten a súa sede en Haarlemmermeer e está baseada no próximo aeroporto de Ámsterdam-Schiphol. É un membro afiliado da alianza de aeroliñas SkyTeam e tamén é subsidiaria do grupo Air France-KLM. A aeroliña opera voos regulares europeos no nome de KLM, principalmente para alimentar os voos da súa compañía nai.

## Frota 
En ourubro de 2017 a frota de KLM Cityhopper estaba formada polos seguintes avións:

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña

## Notas
Espadanedo

O topónimo **Espasanedo** pode referirse a:

;En Galiza
***Xunqueira de Espadanedo**, concello da comarca de Allariz - Maceda;
****Xunqueira de Espadanedo**, parroquia de dito concello;
*****Espadanedo**, lugar de dita parroquia;
*****Xunqueira de Espadanedo**, lugar de dita parroquia;
***O Espadanedo**, lugar da parroquia de Boado, no concello de Mesía.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A Espedrigada

Como topónimo **A Espedrigada** pode referirse a:

;En Galiza
***A Espedrigada**, lugar da parroquia de Porto, no concello de Salvaterra de Miño;
***A Espedrigada**, lugar da parroquia da Florida, no concello de Vigo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Espesedo

O topónimo **Espesedo** pode referirse a:

;En Galiza
***Espesedo**, lugar da parroquia da Riba, no concello da Baña;
***Espesedo**, lugar da parroquia de Bugallido, no concello de Negreira.
Canle Voldersgracht (Delft)

**Voldersgracht**&nbsp;(en galego: "*canle dos batáns*") é unha das canles máis antigas da cidade surholandesa&nbsp;de&nbsp;Delft, nos Países Baixos,&nbsp;que se remonta, polo menos, ao ano 1348.
 
Ten como particularidade, con respecto ás demais da cidade, estar flanqueada por unha&nbsp;rúa nunha das súas beiras e por&nbsp;vivendas que dan directamente á auga na outra.

A Voldersgracht corre en paralelo ao lado norte da&nbsp;Gran Praza&nbsp;(*Markt*) entre a praza Cameretten e a canle Vrouwjuttenland.

Debe o seu nome aos&nbsp;batáns&nbsp;(neerlandés: *volders*) que había na contorna durante a Idade Media, que vertían na canle os refugallos da súa actividade.

## Relación con Johannes Vermeer 
Estímase que nos arredores desta canle debeu ser onde o pintor&nbsp;Johannes Vermeer, moi vinculado á vila de Delft, tiña o seu estudio. A súa pousada estaba, ademais, entre a esta canle e a Gran Praza.

O gremio de pintores, artistas e artesáns de San Lucas, ao que Vermeer estaba moi vinculado, estaba tamén na canle Voldersgracht. O antigo edificio do gremio, que foi reconstruído en 2006, serve hoxe como sede do&nbsp;Centro Vermeer de Delft, centrado na vida e a obra do pintor.

## Pontes 
miniatura|A Voldersgracht desde a ponte Kruysebrug, coas casas dando directamente á auga nunha das súas beiras
Catro pontes cruzan esta canle. Son, de oeste a leste, as seguintes:
* Warmoesbrug
* Kaakbrug
* Kruyersbrug
* Oudemanhuisbrug

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Van der Krogt, Peter.&nbsp;*Straatnamen van Delft: verklaring van de namen van straten en buurten, grachten en bruggen.*Gemeenteaechief Delft. Delft, 2000. [ISBN 908065415]&nbsp;*(En neerlandés)*
### Outros artigos 
* Delft
### Ligazóns externas 
* Voldersgracht. En *Exploringdelft.com (en inglés)*
Espinho

Como topónimo portugués **Espinho** pode referirse a:

;Fóra de Galiza

;En Portugal
***Espinho**, cidade e sede do municipio;
****Espinho**, freguesía de dito concello;
***Espinho**, freguesía do concello de Braga;
***Espinho**, freguesía do concello de Mangualde;
***Espinho**, freguesía do concello de Mortágua;
***Espinho**, lugar da freguesía de Alcofra.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Praza Cameretten (Delft)

A **praza Cameretten**&nbsp;é unha praza situada no extremo&nbsp;noroeste da&nbsp;Gran Praza&nbsp;da localidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos. Noutros momentos recibiu tamén o nome de "praza do Peixe" (neerlandés: *Vismarkt*).&nbsp;

Baixo a Cameretten flúe a canle Voldersgracht, que se atopa aí coas Wijnhaven e Hippolytusbuurt.

Na Idade Media, este era un lugar destinado ao comercio e dividíase en catro espazos, que foron ocupados entre 1338 e 1474 por banqueiros de orixe lombarda. A este feito pódese deber a orixe da denominación de "cámaras" para estes espazos.

Nesta praza localízanse varios edificios coa catalogación de *Rijksmonument* (monumento nacional), entre os que cabe salientar o *Visbank* ("mercado do peixe"), unha pintoresca construción do século XVIII dedicada ao comercio de peixe que aínda hoxe mantén a súa función.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Delft
* Visbank (Delft)

### Bibliografía 
* Van der Krogt, Peter.&nbsp;*Straatnamen van Delft: verklaring van de namen van straten en buurten, grachten en bruggen.*Gemeenteaechief Delft. Delft, 2000. [ISBN 908065415]&nbsp;*(en neerlandés)*

### Ligazóns externas 
* Cameretten, 1. Estudo e descrición do edificio nacional (*rijksmonument*) do número 1 da praza *(en neerlandés)*
* Cameretten, 2. Estudo e descrición do edificio nacional (*rijksmonument*) do número 2 da praza *(en neerlandés)*
* Fotografías da praza Cameretten
Jacinto Romualdo López

**Jacinto Romualdo López López-Bolaño**, nado en Ribadeo o 7 de febreiro de 1808 e finado en Mondoñedo o 30 de xuño de 1895, foi un escritor e político galego.

## Traxectoria 
Trasladouse moi novo a Mondoñedo e entre 1829 e 1832 cursou estudos teolóxicos no seminario de Mondoñedo. Abandonou a carreira eclesiástica para dedicarse ao maxisterio, obtendo o título de mestre en 1833. Exerceu a docencia na escola de primeiras letras do Seminario. En 1843 foi designado alcalde de Mondoñedo, deixando o cargo ao ano seguinte.

Publicou *Curso elemental de Gramática* (1841), e colaborou en *El Mensajero*,  o periódico fundado e dirixido por Pascual Madoz, e no *Diccionario geográfico-histórico-estadístico* do mesmo Madoz. Escribiu dúas panxoliñas en galego, continuando a tradición de Nadal da escola mindoniense. Tamén escribiu poemas en latín e castelán.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Precursores
### Ligazóns externas 
* López, Jacinto Romualdo
* Un mindoniense poco conocido
Aeroporto de Beirut-Rafic Hariri

O **aeroporto internacional de Beirut-Rafic Hariri** (IATA: **BEY**, ICAO: **OLBA**) é un aeroporto situado a 9 quilómetros ao sur do centro da cidade de Beirut, no Líbano. Trátase do único aeroporto comercial operativo do país. É o centro de conexións da aeroliña nacional do Líbano, Middle East Airlines (MEA), e tamén para a aeroliña de carga libanesa Trans Mediterranean Airways e as aeroliñas chárter Med Airways e Wings of Lebanon.

É o principal punto de entrada ao país xunto co porto de Beirut. O aeroporto está operado polo Directorate General of Civil Aviation (DGCA), que depende do Ministerio de Obras Públicas e Transporte libanés. O DGCA tamén é o responsable do control do tráfico aéreo do espazo aéreo do Líbano. Todas as tarefas de mantemento realizadas no aeroporto son responsabilidade de Middle East Airports Services (MEAS), que é unha subsidiaria de Middle East Airlines.

Existen plans para substituír o DGCA por unha axencia autónoma pertencente ao goberno chamada Lebanese Civil Aviation Authority (LCAA) que debería asumir as responsabilidades de regular e supervisar a seguridade, mentres que a corporación gobernamental Beirut Rafic Hariri International Airport Corporation (BRHIAC) asumirá a dirección do aeroporto.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Tareixa

**Tareixa** é un nome propio feminino galego. A súa orixe é incerta, quizais celta, Non hai persoas rexistradas coa variante Tereixa.

## Historia 
Este nome foi común no norte da Península Ibérica dende hai moitos séculos. Está documentado dende o século IV (a muller de san Paulino de Nola) e foi común entre as raíñas da dinastía galega-asturleonesa; na Idade Media a documentación galega recólleo como Tareija ou Tereija.
* Asturiano: Taresa
* Bretón: Tereza
* Búlgaro: Tereza
* Castelán: Teresa
* Catalán: Teresa
* Checo: Tereza
* Dinamarqués: Teresa
* Eslovaco: Tereza
* Éuscaro: Ataresa / Terese / Teresa / Taresa
* Finés: Teresa
* Francés: Thérèse
* Grego: Tereza
* Inglés: Tess (hip.) / Tessa (hip.) / Theresa / Teresa
* Italiano: Teresa
* Noruegués: Teresa
* Polaco: Teresa
* Portugués: Teresa
* Romanés: Tereza
* Ruso: Tereza
* Sueco: Teresa

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Lista de nomes femininos en galego
* Lista de nomes femininos galegos máis comúns
### Bibliografía
*
*
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes femininos Real Academia Galega
Aelle de Northumbria

**Aelle** (ou **Ælla**), finado o 21 de marzo de 867, foi rei de Northumbria a mediados do século IX.
## Traxectoria
As fontes sobre a historia de Northumbria neste período son limitadas. Hai poucos datos sobre Aelle e a datación do seu reinado é problemática. É un personaxe importante en *Ragnarssona þáttr* (*O relato dos fillos de* Ragnar).

## Crónicas
Aelle converteuse en rei despois de que Osberht fose deposto. Isto dátase tradicionalmente no 862 ou 863, pero pode ser tan tarde como 866. Case nada se sabe do reinado de Aelle. Simeón de Durham afirma que Aelle se apoderou das terras en Billingham, Ileclif, Wigeclif e Crece, que pertencían á igrexa. Mentres que Aelle é descrito na maioría das fontes como un tirano, e non un rei lexítimo, unha fonte afirma que era irmán de Osberht. O Grande exército pagán marchou sobre Northumbria a finais do verán de 866, apoderándose de York o 21 de novembro de 866. Simeón de Durham, a *Crónica anglosaxoa*, Asser, e Æthelweard contan substancialmente a mesma versión do feitos pero varían os detalles. Na *Historia Regum* de Simeón relátase unha batalla do 21 de marzo 867, onde Osberht e Aelle atoparon a morte a mans dos viquingos.

Despois disto, os viquingos nomearon a Ecgberht para que gobernase Northumbria.
## Sagas
*Ragnarssona þáttr* (*A crónica dos fillos de Ragnar*) engade unha gran cantidade de relatos interesantes da conquista viquinga de York. Asociado ao semi-lendario rei de Suecia Ragnar Lodbrok e os seus fillos, Hvitsärk, Björn Brazo de ferro, Sigurd Serpe no ollo, Ivar o Desosado, e Ubba. Segundo os relatos, Ragnar foi asasinado por Aelle, e o exército que tomou York no 866 foi dirixido polos fillos de Ragnar que vingaron a súa morte sometendo a Aelle á aguia de sangue. Fontes inglesas temperás afirmaron que morreron tanto Aelle como Osberht en batalla, e as *Crónicas anglosaxoas* afirman que «ambos os reis foron asasinados no acto».

A figura principal nos contos de vinganza é Ivar, que ás veces se asocia co líder viquingo Ímar, irmán de Amlaíb Conung, que se atopa nos anais irlandeses. Dorothy Whitelock sinala que «non é en absoluto seguro que deba ser identificado co fillo de Ragnar, o nome non é pouco común». A *Crónica anglosaxoa* non cita aos líderes en Northumbria, pero si declara uns anos despois que «Hingwar e Hubba» e o rei Eadmund de Anglia Oriental (San Edmundo) participaron. Hubba é nomeado como líder do exército en Northumbria por Abbo de Fleury, e pola *Historia de Sancto Cuthberto.* Simeón de Durham enumera aos líderes do exército viquingo como «Halfdene, Inguar, Hubba, Beicsecg, Guthrun, Oscytell, Amund, Sidroc, outro duque do mesmo nome, Osbern, Frana, e Harold».
## No cine
Aelle foi interpretado por Frank Thring na película *Os viquingos* (1958), e por Ivan Kaye na serie dramática do History Channel *Viquingos* (2013).
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
* Kirby, D.P., *The Earliest English Kings.* Londres: Unwin, 1991. 
* Higham, N.J., *The Kingdom of Northumbria AD 350-1100.* Stroud: Sutton, 1993. 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas
* The Tale of Ragnar's sons in translation by Tunstall at Northvegr.
Patton (filme)

***Patton*** é un filme épico estadounidense sobre o xeneral George S. Patton durante a segunda guerra mundial. Está protagonizado por George C. Scott, Karl Malden, Michael Bates e Karl Michael Vogler. Foi dirixido por Franklin J. Schaffner a partir dun guión de Francis Ford Coppola e Edmund H. North, que se basearon na obra *Patton: Ordeal and Triumph* de Ladislas Farago e nas memorias de Omar Bradley tituladas ''A Soldier's Story''. Foi rodado en 65&nbsp;mm polo fotógrafo Fred J. Koenekamp e a banda sonora é obra de Jerry Goldsmith.

## Personaxes 
*George C. Scott como Xeneral George S. Patton
*Karl Malden como Xeneral Omar N. Bradley
*Michael Bates como Xeneral Bernard Montgomery
*Edward Binns como Walter Bedell Smith
*Lawrence Dobkin como Coronel Gaston Bell
*John Doucette como Xeneral Lucian Truscott
*James Edwards como Sarxento William George Meeks 
*Frank Latimore como Tenente Coronel Henry Davenport
*Richard Münch como Coronel Alfred Jodl
*Morgan Paull como Capitán Richard N. Jenson
*Siegfried Rauch como Capitán Oskar Steiger
*Paul Stevens como Tenente Coronel Charles R. Codman
*Michael Strong como Hobart Carver
*Karl Michael Vogler como Erwin Rommel
*Stephen Young como Capitán Chester B. Hansen
*Peter Barkworth como Coronel John Welkin
*John Barrie como Arthur Coningham
*David Bauer como Harry Buford
*Gerald Flood como Arthur Tedder
*Jack Gwillim como Xeneral Harold Alexander

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
C-32

A **C-32** ou **Corredor do Mediterráneo** é unha autoestrada de peaxe que percorre parte da costa mediterránea de Cataluña, concretamente polas comarcas do Baix Penedès, o Garraf, o Baix Llobregat, o Barcelonès, o Maresme e a Selva. É titularidade da Generalitat de Cataluña e é xestionada por Aucat, filial de Abertis.

Está dividida en dúas partes: o ramal sur, de 56&nbsp;km entre El Vendrell (AP-7) e El Prat de Llobregat (B-20), e o ramal norte, de 66&nbsp;km entre Montgat (AP-7) e Blanes. Está prevista a continuación deste último ata Tossa de Mar.

O ramal norte inaugurouse en 1969 entre Montgat e Mataró e en 1994 entre Mataró e Palafolls. O ramal sur, tamén coñecido como Autoestrada Pau Casals, foi inaugurado entre 1994, entre El Prat e Sitges, e 1998, entre Sitges e El Vendrell.

## Véxase tamén 
* Lista de autoestradas e autovías de España
Eanred de Northumbria

**Eanred** foi rei de Northumbria a comezos do século IX.
## Traxectoria
dereita|miniatura|250x250px|A pedra que conmemora o encontro entre Eanred e Ecgberht en Dore.
Sábese moi pouco con certeza acerca de Eanred. A única referencia que se fai pola *Anglo-Saxon Chronicle* aos northumbrianos neste período é a afirmación de que en 829 Ecgberht de Wessex "dirixiu un exército contra os northumbrianos que chegou até Dore, onde se reuniron con el, e ofrecéronlle acordos de obediencia e submisión, tras a aceptación dos cales regresaron a casa", estendendo deste xeito, polo menos temporalmente, a hexemonía de Ecgberht sobre a Inglaterra anglosaxoa.

Roger de Wendover afirma que Eanred reinou desde 810 até 840; no século XII a *Historia da Igrexa de Durham* rexistra un reinado de 33 anos, e unha moeda recentemente descuberta de Eanred foi datada no 850, baseándose no seu estilo. Dada a turbulencia da historia de Northumbria neste período, un reinado desta lonxitude suxire unha figura de certa importancia. Ao cabo dunha xeración da morte de Eanred, a monarquía angla en Northumbria derrubouse.

Eanred era fillo do rei Eardwulf, deposto por un descoñecido Ælfwald en 806. De acordo á *Historia da Igrexa de Durham*, Ælfwald gobernou durante dous anos antes de ser sucedido por Eanred. Con todo, fontes francas afirman que, despois de ser expulsado de Inglaterra, Eardwulf foi recibido por Carlomagno e, a continuación, polo papa, e que os seus enviados o escoltaron de regreso a Northumbria e aseguraron a súa restauración. Por tanto, a natureza precisa da sucesión de Eanred non está clara. Todas as fontes están de acordo en que Eanred, finalmente, foi sucedido polo seu fillo, Aethelred.

[miniatura|*[Styca* de cobre do rei Eanred.]]
O reinado de Eanred ve a aparición da *styca*, un novo estilo da moeda que substitúe á anterior *sceat.* Estes *stycas* tiñan baixo contido en prata, e as moedas posteriores serían efectivamente de latón. Producido en York, gran cantidade desta moeda sobreviviu e o nome de varios cuñadores aparece nas moedas sobreviventes, o que suxire que foron cuñadas en cantidades significativas. Higham estima que centos de miles de *stycas* estaban en circulación. A distribución dos achados monetarios suxire que o seu uso principal era o comercio exterior e que, á parte do pago dos impostos, as moedas foron pouco utilizadas pola gran maioría de northumbrianos na vida diaria.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Higham, N.J., *The Kingdom of Northumbria AD 350-1100* (Stroud: Sutton, 1993). 
* Kirby, D.P., *The Earliest English Kings* (Londres: Unwin Hyman, 1991). 
*
Begoña Vila

**Begoña Vila Costas**, nada en 1963 en Vigo, é unha astrofísica galega especializada no estudo de galaxias espirais.

## Traxectoria 
Estudou na Universidade de Santiago de Compostela e no Instituto de Astrofísica das Canarias (1981-1986) e doutorouse no Centro Jodrell Bank para Astrofísicos da Universidade de Manchester (1989).

Traballou para a Axencia Espacial Canadense no deseño e construción do  Fine Guidance Sensor (FGS), o sensor do telescopio espacial James Webb. O FGS foi entregado á NASA en 2012, momento no que decidiron contratala no departamento de enxeñería de sistemas da NASA do GSFC (Programa Xeofísico, Xeodinámica e de Espazo Xeodésico)​ do Fine Guidance Sensor (FGS), sensor que levará o telescopio espacial James Webb ademais de ser a encargada da proba fría final do grupo de instrumentos antes da súa integración co telescopio.

Un ano despois, Vilas foi nomeada ‘FGS lead systems engineer’, ou o que é o mesmo: a persoa de referencia na toma de decisións en relación ao sensor. 

En 2018 residía en Washington, D.C., onde traballaba como enxeñería de sistemas no centro de voo espacial Goddard.

É membro da ECUSA-DC, asociación que engloba á comunidade científica española das áreas de Washington DC, Maryland e Virxinia.

### Premios e distincións  
* 2016  “Exceptional Public Achievement” (Logro Público Excepcional). Galardón que lle outorgou a NASA, os anos de logros excepcionais e liderado no deseño, desenvolvemento e probas do FGS
* 2017 Premio María Josefa Wonenburger Planells. Outorgado pola Unidade de Muller e Ciencia da Xunta de Galicia polo seu excelente labor científico.
*En 2025 foi nomeada doutora Honoris Causa pola Universidade de Vigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Cuentos de buenas noches para nuestras niñas rebeldes.* Editorial Destino, 2021. ISBN: 9788408241676
* *Elas, levarónnos ao espazo.* 2022 ISBN=978-84-8158-952-8

### Ligazóns 
* Entrevista de Mila Alonso en Gciencia
Período Herrera

dereita|miniatura|235x235px|A sabana de Bogotá, fogar dos habitantes do período Herrera.
dereita|miniatura|235x235px|Dolmen en *El Infiernito*, xacemento do período Herrera.
O **período Herrera** é un período da historia de Colombia que forma parte da época precerámica e cerámica andina, unha época equivalente o período clásico da precolombiano en América do Norte. O período Herrera precede á idade do pobo muisca, que habitaban no Altiplano Cundiboyacense antes da conquista española das nacións chibchas, e sucede á prehistoria da rexión en Colombia. O período Herrera defínese entre os anos -800 e anos 800, aínda que algúns estudosos dátano do -1500.

## Etimoloxía 
O período Herrera toma o seu nome da lagoa da Herrera, onde a arqueóloga Silvia Broadbent realizou as primeiras escavacións do período Herrera en 1971. A lagoa da Herrera é un dos restos do antigo Lago Humboldt, un lago do Plistoceno que existiu na sabana de Bogotá. A lagoa que ten unha superficie aproximada de 280 hectáreas, atópase a unha altitude de 2&nbsp;550 metros, dentro dos límites do concello de Mosquera, no departamento de Cundinamarca. A lagoa da Herrera atópase preto do sitio arqueolóxico de Aguazuque.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Confederación muisca
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Aeroporto de Tunes-Cartago

O **aeroporto de Tunes-Cartago** (IATA: **TUN**, ICAO: **DTTA**) é o aeroporto internacional de Tunes, a capital de Tunisia. Serve como base para Tunisair, Tunisair Express, Nouvelair Tunisia e Tunisavia. O aeroporto é chamado así pola cidade histórica de Cartago, situada ao leste do mesmo.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Esporiz

Como topónimo **Esporiz** pode referirse a:

;En Galiza
***Esporiz**, parroquia do concello de Monterroso;
****Esporiz**, lugar de dita parroquia.
O Estanque

O termo **O Estanque** pode referirse a:

***Estanque**, extensión de auga con pouco fluxo que se forma nun curso de auga ou creado artificialmente para prover de auga, criar peixes ou con fins ornamentais.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***O Estanque**, lugar da parroquia do Temple, no concello de Cambre;
***O Estanque**, lugar da parroquia de Trasmonte, no concello de Friol;
***O Estanqueiro**, lugar da parroquia de Vilar, no concello de Crecente.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Illa Benjamín

**Illa Benjamín** é unha illa situada ao norte do Arquipélago dos Chonos en Chile. A súa superficie é de 618&nbsp;km², o que a converte na 22ª máis grande de Chile.

Esta grande illa trapezoidal ten 37&nbsp;km de leste a oeste e 16&nbsp;km de norte a sur. Ao norte, a illa está rodeada polas augas do Canle King, ao leste polo Canle Pérez Sur, ao sur polo Canle Bynon e ao oeste polo Canle Memory.

A illa é montañosa. Na súa parte norte atópanse tres picos de 731, 752 e 792 metros sobre o nivel do mar. Na súa parte leste está o punto máis alto da illa (923 metros) mentres que no seu centro, unha pequena cadea montañosa inclúe tres picos de 752, 883 e 487 metros.

As súas costas son empinadas. No noroeste da illa, o pequeno porto de Puerto Róbalo permite o acceso por mar.

## Notas
## Véxase tamén