open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sequeiro (construción)

250px|dereita|miniatura|Sequeiros en Galiza
Un **sequeiro** é polo xeral calquera lugar onde se pon a secar leña, castañas, pezas de cerámica etc.

Na arquitectura popular, son construcións primitivas propias das serras das provincias galegas de Lugo e Ourense, co fin de almacenar e secar a castaña. Constan de dous andares, a planta terrea, onde adoita ir o lume, e o sobrado, onde fican as castañas. Ambas dependencias áchanse separadas cun forxado horizontal feito de madeira e canizo, para facilitar a ventilación ou o paso da calor e o fume. Os sequeiros ás veces serven de vivenda temporal.

Os sequeiros poden atoparse no propio eido cando a casa está preto do souto (normalmente preto dos ríos, e polo xeral nos vales), ou, cando as aldeas están na montaña, áchanse illados nos soutos de xeito que os aldeáns baixan e pasan tempadas a vivir neles. Moitas veces forman agrupacións, coma se fosen mesmo aldeas.

Nalgúns casos de maior complexidade, o sequeiro pode ter até un cuarto ou incluso cortes ou forno.

## Descrición 
Manuel Caamaño explica que existen dous tipos de sequeiros, o máis sinxelo vai dentro da casa-vivenda ou acaroada a esta; e o máis complexo consiste nun edificio autónomo, que incluso pode contar con vivenda.

Normalmente, por atopárense en zonas de montaña, a construción aproveita o desnivel para deseñar a planta terrea e o sobrado. Acostuma ser de planta rectangular, con muros de feitura pouco coidada de cachotaría de xisto ou granito dun espesor de 0,60 a 0,80&nbsp;cm. Só conta coma vans, cunha porta na planta terrea, outra porta no primeiro andar que dá ao terreo da parte superior do socalco, e unha xanela no sobrado ou primeiro andar. A función desta fiestra é crear unha ventilación para que sequen as castañas. Ás veces aparece unha bufarda na planta terrea co mesmo obxectivo. A cuberta é de dúas ou tres vertentes, de tella (tellado) ou lousa (lousado).

A distribución interior da parte terrea consta de dous espazos, un primeiro que dá á porta de entrada, destinado ao almacenamento da leña, e onde pode haber un cortello para un ou dous porcos (azacotados coas castañas más); e un segundo cuarto, o esencial, onde vai a lareira, co teito de canizo por riba. Malia semellaren construcións pouco coidadas, os tramados de madeira do andar, dentro da súa rusticidade, posúe varias solucións construtivas enxeñosas e de curiosa feitura, como por exemplo as táboas cheas de buratos, algúns con enfeites, ou pontóns con formas triangulares, trapezoidais etc para facilitar o paso do fume.

No sobrado ou andar, ademais da almacenaxe e secado das castañas, antes de levalas, tirábaselle a casca golpeándoas nun *pisouto*, unha plataforma de madeira cunha grosa táboa sobre catro pés. Despois de limpas, as castañas eran levadas en carros ou cabalarías, moitas veces xunto cos porco cebados coas castañas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Ouriceira
* Hórreo galego
* Palleira
Elfen Lied

é unha serie manga xaponesa escrita e ilustrada por Lynn Okamoto e a súa adaptación ó anime dirixida por Mamoru Kanbe. Foi serializada orixinalmente pola revista *Weekly Young Jump* dende xuño de 2002 ata agosto de 2005, cun total de 107 capítulos recollidos en 12 volumes (*tankōbon*). *Elfen Lied* trata das interaccións, emocións e diferenzas entre os seres humanos e os Diclonii, unha especie mutante semellante á humana caracterizada por dous cornos na cabeza e os "vectores", brazos transparentes controlados telecineticamente, cos cales poden manipular e cortar obxectos. A historia céntrase na Diclonius adolescente "Lucy", que foi rexeitada polos seres humanos e busca vingarse deles.

A aceptación obtida propiciou a adaptación ó anime, que comezou a ser emitido o 25 de xullo de 2004, cando o manga aínda estaba sen rematar; por iso, o argumento de ambos formatos difire a partir do volume 7 do manga e o episodio 12 da serie, o cal chega ata o que había publicado daquela. É por iso que o anime ten un final completamente diferente ó que se escribiría para o manga un ano despois do remate do anime. O 21 de abril de 2005 lanzouse unha OVA que engadía algo máis de información ó contexto pero sen avanzar no argumento posterior ó derradeiro episodio, que deixaba a supervivencia da protagonista a interpretación do espectador.

*Elfen Lied* está dirixido a un público adulto dada a cantidade de escenas con nudez e violencia física e psicolóxica que presenta, sendo principalmente categorizado nos xéneros de *seinen*, terror e drama. O nome *Elfen Lied*, pronunciado , é alemán e significa *«Canción élfica»*. A súa orixe é o lied *Elfenlied* do compositor austríaco Hugo Wolf, baseado no poema homónimo do escritor alemán Eduard Mörike.

## Notas
Luís Chamorro

**José Luís Chamorro Castro**, nado en Pontevedra en 1898 e finado en Tribomont (Bélxica) en 1969, foi un sindicalista e militante libertario galego.

## Traxectoria 
[miniatura|Monumento en [Oza, A Coruña|Oza ós ocupantes da embarcación "La Libertaria", obra de Jorge Pastor.]]

Traballou como estibador no porto da Coruña. Militante da CNT, deuse a coñecer nunha folga no ramo do transporte en 1920. Na ditadura de Primo de Rivera estivo embarcado como enfermeiro marítimo e participou nas loitas sindicais da Arxentina integrado na FORA. Coa proclamación da República volveu a Coruña e destacou na CNT polo seu aliñamento coas posturas máis radicalizadas e as súas accións na FAI e nos Grupos de Defensa. Foi multado en xullo de 1933 como autor do texto duns panfletos repartidos polo Comité de Transportes da CNT. En setembro de 1935 foi xulgado na Coruña por tenencia de explosivos, sendo absolto. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado e logrou fuxir a Xixón na evasión de La *Libertaria* en xaneiro de 1937. Trasladouse a Bilbao, onde desempeñou postos de responsabilidade no Sindicato Nacional del Transporte Marítimo. Pasou despois a Cartagena, onde foi secretario de Defensa local e un dos fundadores da Agrupación de Gallegos Libertarios Galicia Ceive. Coa derrota trasladouse a Casablanca, actuou na resistencia francesa e colaborou co Comité da CRG-CNT no exilio establecido en Tolosa. Finou accidentalmente nun Asilo de Anciáns exiliados próximo a Liége.

## Vida persoal 
Casou na Coruña con María Rodríguez Rego en 1930.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha no Diccionaire des militants anarchistes
Melquíades Lestón

**Melquíades Lestón Romero**, nado en Porto do Son en 1906 e finado en Santiago de Compostela en 1959, foi un mariñeiro e sindicalista libertario galego.

## Traxectoria 
Emigrado nos Estados Unidos, retornou e afiliouse ao sindicato Protección Obrera de Porto do Son. Traballou na frota do Gran Sol radicada no porto de Xixón. Alí foi un dos fundadores da Unión Pesquera, que se integrou na UGT en maio de 1931, e un dos que contribuíu á integración do sindicato na CNT. Foi propagandista da Federación Regional de Industria Pesquera. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Xixón, onde foi delegado de Frota Mayor no Comité de Industrias Pesquera e participou na Confederación Regional Galaica en Asturias. Cando caeu a fronte norte, conseguiu escapar a Valencia onde foi secretario da Federación de Agrupaciones de Gallegos Libertarios. Detido no campo de Albaterra ao rematar a guerra, foi xulgado en Valencia por auxilio á rebelión e condenado a cadea perpetua. Pasou seis anos no Penal de San Miguel de los Reyes. Saíu en liberdade condicional en 1946, retornou a Porto do Son para visitar a muller e os fillos. Pero acosado pola Falange local liscou a Pasaia, onde estivo uns meses implicándose en accións clandestinas da CNT vasca, até que marchou ao exilio francés e despois a Tunisia, onde foi asesor do presidente Habib Bourguiba en materia de pesca. A mediados dos anos cincuenta perdeu a razón e foi repatriado.

Escribiu en *Galicia Libre* (Madrid).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Andrew de Moray

**Andrew de Moray** (anglonormando: *Andreu de Moray*; ), tamén coñecido como **Andrew Moray**, **Andrew of Moray** ou **Andrew Murray**, foi un destacado guerreiro Guerras de independencia de Escocia. Liderou o levantamento do norte de Escocia no verán de 1297 contra a ocupación do Rei Eduardo I de Inglaterra, recuperando con éxito o control da área para o seu rei John Balliol. Eventualmente sumou as súas forzas coas lideradas por William Wallace e xuntos acadaron a vitoria na Batalla da ponte de Stirling. Moray foi mortalmente ferido na loita, morrendo nunha data e lugares descoñecidos a finais de 1297.

## Notas
Campio Carpio

**Campio Pérez Pérez**, coñecido co pseudónimo de **Campio Carpio**, nado en Vigo o 10 de outubro de 1902 e finado en Buenos Aires o 28 de setembro de 1989, foi un escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Cando contaba con 17 anos e antes que o enviasen á Guerra de Marrocos, decidiu embarcar para Arxentina. Os sucesos da Semana Tráxica de Buenos Aires, a represión e asasinatos en masa da Patagonia foron marcando a historia arxentina dos anos vinte. Neste ambiente revolucionario comezou a desenvolver a súa vida. Incorporouse aos medios literarios e artísticos de formación universitaria e ao movemento libertario. Durante a guerra civil concentrou toda a súa enerxía creadora para denunciar a través da pluma, as barbaries cometidas polo bando alzado. Desde Madrid os anarquistas galegos da CNT nomeáronmo correspondente en Buenos Aires de *Galicia Libre*. Desde as páxinas deste periódico chamou a profundar a revolución e sinalar os perigos que corría a fronte republicana.

Nos anos corenta escribiu na revista *Hombre de América* e a partir de 1959 comezou a colaborar na revista anarquista *Reconstruir*. A súa obra xornalística está dispersa por moitos xornais libertarios de América e Europa. Entre os innumerables folletos realizados destácase o dedicado á vida de Curros Enríquez.

Os últimos anos da vida de Carpio viviunos afastado da vida política activa, a súa avanzada idade e a posterior ditadura do xeneral Videla, axudaron para que a súa militancia se fora apagando lentamente, a pesar diso nunca abandonou a actividade xornalística e as súas preocupacións intelectuais.

O 28 de setembro de 1989 faleceu na súa casa de Montegrande na zona sur do gran Buenos Aires.

## Obras 
* *El mundo agonizante* (crítica)
* *Humillados* (contos)
* *¡También América!* (crítica)
* *El destino social del arte* (crítica)
* *Democracia* (novela)
* *Antología de pensamientos de González Prada*
* *36 poemas de autores brasileños contemporáneos*
* *Milicias de la aurora* (poemas)
* *Pasión y poesía*
* *Radiografía cordial de América*
* *Lamento de la tierra encadenada* (epopea)
* *Labradores del Espíritu* (ensaio).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Campio Carpio
Properdina

A **properdina** ou **Factor P** é o único regulador positivo da activación do sistema do complemento sanguíneo, que estabiliza a vía alternativa da convertase para a activación. É unha proteína que se encontra no plasma sanguíneo dos animais máis complexos.

## Estrutura 
A properdina é unha proteína do grupo das gamma-globulinas composta por moitas subunidades proteicas idénticas cun sitio de unión ao ligando separado. A properdina nativa aparece formando dímeros dispostos cabeza con cola, trímeros e tetrámeros na proporción fixa 22:52:28.

## Función 
Coñécese que participa nalgunhas respostas inmunes específicas. Xoga unha papel na inflamación dos tecidos e na fagocitose dos patóxenos feita polos fagocitos. Ademais, axuda a neutralizar a algúns virus.

No sistema do complemento a properdina promove a asociación de C3b co Factor B e proporciona un punto focal para a ensamblaxe de C3bBb na superficie. Únese a vía alternativa da convertase de C3 preformada. A properdina tamén inhibe a clivaxe mediada polo Factor H de C3b polo Factor I.

miniatura|center|500px|Vía alternativa de activación do complemento. A properdina é o "P" dos círculos azuis. (As palabras en polaco da imaxe indican a membrana).

A vía alternativa de activación do complemento non é dependente de anticorpos. Esta rama do sistema de complemento é activada polos inmunocomplexos IgA e endotoxinas bacterianas, polisacáridos, e paredes celulares bacterianas, e orixina a produción de anafilatoxinas, opsoninas, factores quimiotácticos, e o complexo de ataque á membrana, todos os cales axudan a loitar contra os patóxenos.

## Historia 
A properdina descubriuna en 1954 o Dr. Louis Pillemer do Instituto de Patoloxía (agora o Departmento de Patoloxía da Case Western Reserve University).

## Deficiencia 
A deficiencia de properdina é unha rara doenza igada ao cromosoma X na cal a properdina é deficiente. As persoas afectadas son susceptibles a unha enfermidade miningocócica fulminante.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Pizzi

***Juan Antonio Pizzi**, exfutbolista e adestrador arxentino (n. 1968);
***Luís Miguel Afonso Fernandes "Pizzi"**, futbolista portugués (n. 1989).
Sobrecarreira, Sigrás, Cambre

**Sobrecarreira** é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 94 habitantes (40 homes e 54 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Sigrás
### Parroquias de Cambre
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cambre
José Ledo Limia

**José Ledo Limia**, nado en Ourense o 30 de agosto de 1900 e finado na mesma cidade o 25 de maio de 1977, foi un sindicalista e militante libertario galego.

## Traxectoria 
Durante a primeira guerra mundial emigrou ao Río de Xaneiro e despois pasou pola Arxentina, Chile, o Uruguai e o Perú. En 1919 foi deportado da Arxentina. Detido en Vigo, foi alistado no Exército e entre 1921 e 1925 foi artilleiro no Protectorado Español de Marrocos. Emigrou á Habana e México (1925-1926) e traballou en Pensilvania, onde coñeceu a Antonio Guede, que o introduciu nas ideas anarquistas. En 1926 foi deportado a España pola súa participación na campaña pro Sacco e Vanzetti. Ao chegar foi encarcerado uns meses e despois viviu escondido. Nesta época colaborou ​na creación do Ateneo de Divulgación Social de Madrid.

Durante a Segunda República traballou como cociñeiro de mariña na Compañía Transmediterránea, realizando viaxes ao Brasil, o Uruguai e a Arxentina, actuando como enlace do movemento anarquista e transportando militantes e propaganda. Despois dunha viaxe a Bioko no que estivo a piques de morrer de paludismo, deixou o mar. Militou entre Barcelona e Madrid e na folga xeral revolucionaria de 1934 foi encarcerado con Fosco Falaschi e Benigno Mancebo, compañeiros do grupo anarquista de acción "Los Intrasigentes". Condenado a morte, en 1936 foi liberado grazas á amnistía outorgada polo Fronte Popular. Militou no Sindicato Gastronómico de Madrid e na Federación Anarquista Ibérica.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse á Columna Gallega como delegado sindical da CNT, loitou na fronte de Madrid. Colaborou ​na Agrupación de Gallegos Libertarios de Madrid e no seu órgano *Galicia Libre*. En 1937 entrou na Sección de Investigación do Movemento Libertario de Barcelona e de Madrid, encargada de controlar a "contrarrevolución estalinista". Nestes anos foi moi crítico cos compañeiros que aceptaron cargos gobernamentais. Coa derrota da República puido evitar a detención e chegar a Francia a través de Mataró e Camprodon. Pasou polos campos de concentración franceses (Argelers, Barcarès, San Cipriano, Arles), dos que fuxiu sen éxito en varias ocasións, foi enviado a campos de castigo e a unha compañía de traballadores de Niort.

Puido chegar a París, onde, despois de enfrontarse con responsables do Consejo General del Movimiento Libertario Español (MLE), conseguiu unha pasaxe a América. En abril de 1939 embarcou en Le Havre cara Ciudad Trujillo (República Dominicana). En 1942 instalouse en Veracruz e Querétaro, participou na conformación da CRG no exilio mexicano. En 1965 entrou clandestinamente en Portugal, aínda que tivo que fuxir pronto a México. A comezos dos anos setenta volveu a España, onde foi acollido en Lemparte polo seu amigo Daniel Seijas. Pasou os seus últimos catro anos nunha residencia de anciáns en Ourense.

Félix Álvarez Ferreras publicou en 1974 unha autobiografía por entregas de José Ledo no periódico *Espoir*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha en CNT-AIT Puerto Real 
* Ficha no Diccionaire des militants anarchistes
Félix Álvarez Arganzúa

**Félix Álvarez Arganzúa**, nado na Coruña o 28 de outubro de 1895 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 1979, foi un militante anarcosindicalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Félix Álvarez Seijas. Emigrou a Arxentina sendo mozo e retornou á Coruña en 1915. Destacou como militante libertario nos anos da República como integrante do Sindicato de Camareros y Cocineros Marítimos La Cosmopolita, do que foi directivo. Simpatizou co sector moderado da Confederación. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, estivo agochado até 1938, cando foi detido ao tentar saír nunha das fugas organizadas por Despertear Marítimo. Foi xulgado na Coruña por rebelión e condenado a cadea perpetua. Saíu en liberdade en 1941, militou na clandestinidade na CNT, formou con Juan García Durán e Fernando López Mantiñán o primeiro comité clandestino da CNT da Coruña, e en 1946 figuraba como secretario do comité da CRG na clandestinidade. Foi detido no verán de 1946, pero conseguiu fuxir do cuartel da Garda Civil. Marchou a Noia onde o protexeu o capataz das minas de San Fins, Miguel Sangenís. Foi reclamado polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947. Viviu en Madrid con nome suposto. En 1957 foi novamente detido, e ao saír da prisión de Vigo en 1958 retornou á Coruña.

## Vida persoal 
Casou con Rosa Fiaño Rey, que finou o 5 de febreiro de 1936, e foi pai de Félix, Purificación, Dolores, Francisco, Alfredo, Isolina, Jaime e Roberto Álvarez Fiaño.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Ligazóns externas 
* Apuntes para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (L)
Orzán (revista)

***Orzán*** foi unha publicación editada en Buenos Aires entre 1948 e 1957.

## Historia e características 
Subtitulada *Revista del Centro Coruñés de Buenos Aires*, apareceu en 1948, aínda que se descoñece a data concreta. Tiña unha periodicidade anual e nela apareceron artigos vencellados ao Centro Coruñés, traballos sobre Galicia e a súa historia e fragmentos literarios. Dirixida por Bieito Cupeiro, entre os colaboradores estaban Ramón Suárez Picallo, Castelao, Fernández Longueira, Xulio Sigüenza, Antón Alonso Ríos, Faustino Rey e Leandro Carré Alvarellos. O último número coñecido é o 9, publicado en 1957.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas
Praia de Coira

A **praia de Coira** é unha praia galega situada na localidade de Portosín, no concello de Porto do Son. Ten unha lonxitude de 700 metros e unha anchura de 20 metros. Trátase dunha praia de augas tranquilas, con alta ocupación durante os fins de semana da época estival.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos da praia en turgalicia.es 
*Datos da praia en queplaya.es
Los Eskizos

**Los Eskizos** foi un grupo musical galego de rock, formado na Coruña en 1988 e disolto en 1992. Cantaban en inglés.

## Traxectoria 
En 2014 anunciaron que se reunirían de novo para un concerto na Coruña cos membros orixinais, excepto coa incorporación de Iago Alvite no baixo, en lugar do falecido José Carral.

## Membros 
* Pedro Granell (guitarra e voz)
* Antonio Astray (guitarra)
* José Carral (baixo)
* Luis Garrido (batería)

## Discografía 
### EP 
* *Los Eskizos* (1991)
* *Turn Off the Light* (1993)

### Recompilatorio 
* *Eskizos 1989–1993* (2010)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do grupo en lafonoteca.net
Eskizos 1989–1993

**Eskizos 1989–1993** é un álbum recompilatorio do grupo de rock galego Los Eskizos, publicado en 2010.

O álbum inclúe os sinxelos incluídos nos dous EP publicados nos primeiros anos da década de 1990, así como dous temas inéditos gravados en directo.

## Lista de cancións
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do álbum en lafonoteca.net
Casa da Alfóndega

A **casa da Alfóndega** é unha casa galega situada no concello pontevedrés de Redondela, na parroquia homónima.
Preto da casa da Torre, foi construída no século XVI pola familia Prego de Montaos. Destaca polos brasóns da súa fachada. Recibe este nome da praza da Alfóndiga (lugar de venda de graos).

## Descrición 
miniatura|esquerda|O brasón da parte dereita da fachada, esculpido en pedra, representa o escudo de catro familias: os Lira, os Prego de Montaos, os Ozores e os Troncoso
A construción da casa data do século XVI pola familia Prego de Montaos, a mesma familia propietaria da casa da Torre, que se atopa ao seu carón. 
A orixe do topónimo reside na praza que leva o mesmo nome, debido á que no pasado era empregada coma lugar de venda de gran.

Na súa fachada conta con dous brasóns, un a cada carón da entrada. O brasón esquerdo pertence ao escudo da familia Prego de Montaos, mentres que o da dereita pertencen ás liñaxes dos Lira, Prego de Montaos, Ozores e Troncoso.

Está situado na rúa Isidoro Queimaliños, e na actualidade o seu uso é privado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Juan Manuel López-Chaves Meléndez e Grato Enrique Amor Moreno: "Alhóndiga" en *Inventario Pazos y Torres de la provincia de Pontevedra* (tomo I), p.&nbsp;194. Deputación de Pontevedra, 1988. ISBN 84-86845-09-2.

### Outros artigos 
* Redondela, Redondela

### Ligazóns externas 
* Anecdotario redondelán. Arquitectura Civil. Pazos e outros. Casa da Alfóndiga
Mar de Filipinas

O **Mar de Filipinas** é un mar marxinal ó leste e norte de Filipinas, que ocupa unha superficie estimada de 5 millón km², situado na parte norte e oeste do océano Pacífico. Está delimitado polo arquipélago filipino (Luzón, Samar, Leyte e Mindanao) polo suroeste; por Palau, Yap e Ulithi (das Illas Carolinas) polo sueste; polas Illas Marianas, incluíndo Guam, Saipan e Tinian, polo leste; as Ogasawara e Iwo Jima polo nordeste; as illas xaponesas de Honshu, Shikoku e Kyūshū polo norte; as Illas Ryukyu polo noroeste; e Taiwán polo oeste.

## Notas 
## Véxase tamén
A Nosa Terra (Buenos Aires)

***A Nosa Terra*** foi unha publicación editada en Buenos Aires de 1942 a 1972.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico galego*, apareceu o 28 de xuño de 1942, co número 425. Editado pola Irmandade Galega de Bos Aires. Publicación política nacionalista que retoma o título da publicación do Partido Galeguista, da que se considera continuadora. Tivo unha periodicidade irregular e informaba dos propositos e actividades dos grupos nacionalistas de Buenos Aires e América. Alfonso Daniel Rodríguez Castelao actuou como director e editorialista ata o seu falecemento. Foron despois directores Bieito Cupeiro, Alfonso Fernández Prol e Manuel Pedreira. Entre os seus colaboradores figuraron Eduardo Blanco Amor, Xosé Núñez Búa, Antón Alonso Ríos, Avelino Díaz e José Rodríguez Vázquez. Cesou a súa publicación o 1 de decembro de 1972.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas 
* "Resistencia cultural e silencio político (1950-1963)" Asociación Socio-Pedagóxica Galega.
Limburgo

**Limburgo** é o nome dunha rexión da rexión histórica dos Países Baixos, hoxe dividida entre os Países Baixos, Bélxica e Luxemburgo. Pode facer referencia a:

***Limburgo**, a rexión histórica;
***Ducado de Limburgo**, estado do Sacro Imperio Romano Xermánico (1065 - 1794);
***Provincia de Limburgo**, provincia do Reino Unido dos Países Baixos (1815-1839);
***Ducado de Limburgo**, estado da Confederación Xermánica (1839-1866);
***Limburgo**, provincia de Bélxica;
***Limburgo**, provincia dos Países Baixos;
Ecos Vegadenses

***Ecos Vegadenses***, subtitulado "periódico quincenal independente" foi unha publicación quincenal editada na Veiga (Asturias) entre 1924 e 1938, fundada por Álvaro Fernández Suárez e Eustaquio Lago Galán.

## Traxectoria 
O primeiro número apareceu o 1 de marzo de 1924, e durante os dous primeiros anos saía do prelo do semanario *Las Riberas del Eo*, de Ribadeo, e os seguintes na imprenta de Sucesores de Mancebo, en Mondoñedo. Cada número tiña dúas follas (catro páxinas), de tamaño variable ao longo da súa existencia, dedicándose a última á publicidade. Realizou algúns números extraordinarios en apoio da campaña a favor de que o ferrocarril Xixón-Ferrol pasase pola vila. Ao pouco tempo da súa posta en marcha Fernández Suárez marchou a Madrid e Eustaquio quedou como o máximo responsable, aínda que Álvaro Fernández continuou tamén a codirixir o xornal desde Madrid.

A lingua da publicación era o castelán pero o galego estaba presente desde o primeiro número, onde xa aparecía un poema de Antolín Santos Mediante, autor que foi un colaborador habitual do xornal, tanto en galego como en castelán asinando co seu nome e como "Un poeta de tres ó carto" e "AESEEME". Outros colaboradores con poemas en galego son Alfredo Nan de Allariz, Conrado Villar, Federico Magadán ou do propio Álvaro Fernández Suárez. En galego tamén aparecían colaboracións en prosa de Herminio García Allande e de Eustaquio Lago.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gran Enciclopedia Asturiana*. Silverio Cañada Editor, Xixón, 1982. Tomo 6, p.&nbsp;65.
### Ligazóns externas 
* Fernández Acevedo, Suso (2013). "75 anos sen "Ecos vegadenses", un espazo para o galego no occidente de Asturias" *El toupo que fuza*.
Clemente López Pasarón

**Clemente López Pasarón**, nado en Ribadeo en 1899, foi un pintor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Chegou a Buenos Aires en 1912. Estudou na Academia Nacional de Bellas Artes de Bos Aires. Pertenceu á Irmandade Nazonalista Galega de Buenos Aires e cando esta esgazou, integrouse na Sociedade Nazonalista Pondal da que foi directivo e redactor do seu órgano *A Fouce*. Colaborou en *El Despertar Gallego* e *A Nosa Terra*. En 1964 publicou o poemario *Soledad entera*.

## Obras 
* *Soledad entera*, 1964.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Hoxe hasme d'escoitar, desleigado" *El Despertar Gallego* 113, 16/12/1927.
Bos Aires

O topónimo **Bos Aires** pode referirse a:

;En Galiza
***Bos Aires**, lugar da parroquia de Vilaño, no concello da Laracha;
***Bos Aires**, lugar da parroquia de Soutolobre, no concello de Salvaterra de Miño.

;Fóra de Galiza

;Na Arxentina
***Bos Aires** ou **Buenos Aires**, capital da Arxentina.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Lino Pérez

**Lino Pérez Fernández**, nado en Ribadeo, foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Celestino Pérez Andrade e Ramona Fernández Soto, emigrou sendo mozo a Arxentina, onde traballou no Banco de Boston. Casou coa irmá de Francisco Lanza. Integrouse na Sociedade Centro Ribadeo y Distritos e foi presidente da Federación de Sociedades da provincia de Lugo (1926). Foi o principal animador da Sociedade d'Arte Pondal que deu lugar á Sociedade Nazonalista Pondal e colaborou no seu voceiro *A Fouce*. Tamén colaborou en *Céltiga* e *El Despertar Gallego*. En 1927 integrouse na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales e deu clases de xeografía de Galicia na sede de Salta. Cando a escisión na Federación, permanece na nacionalista e integrouse como contador na Xunta Executiva. A fins de 1930 rompeu coa Sociedade Nazonalista Pondal e permaneceu na Federación converténdose nun dos principais redactores do *Galicia*, no que tamén asinaba unha columna como **Xandomar**. Foi elixido Secretario xeral da Federación (1931-1932) e redactou a nova Declaración de Principios e o Estatuto Federal. Colaborou en *Opinión Galeguista*. En 1936 participou no comité de apoio ás candidaturas da Fronte Popular española. En 1938 integrouse no Grupo Galeguista de Bos Aires e logo na Irmandade Galega de Bos Aires. En 1943 recibiu unha homenaxe da colectividade na Casa de Galicia e en 1946 foi invitado especial no banquete das vodas de prata da Federación. Da directiva do Centro Gallego de Buenos Aires, en 1957 visitou Galicia, asistiu en Compostela aos actos do 25 de xullo e á homenaxe que se lle fixo en Ribadeo a José Alonso de Trelles. En 1959 deu unha conferencia na Casa de Galicia na que afirmou que en España había liberdade. En 1962 foi expulsado da Irmandade Galega.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Emmanuelle Chriqui

**Emmanuelle Chriqui** (/ɨˈmænjuːl ˈʃriːki/), nada o 10 de decembro de 1977 en Montreal (Quebec) é unha actriz canadense.

## Traxectoria 
Filla de emigrantes marroquís de relixión xudía naceu no Canadá, é a menor de tres irmáns. De cativa a súa familia trasladouse a Toronto, crecendo ás aforas da cidade, súa nai morreu sendo ela moi nova.

A súa primeira actuación foi nun anuncio de McDonald's.

## Filmografía 
### Filmes 
### Series de televisión 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en IMdB
O Albar, Valonga, Pol

**O Albar** é un lugar da parroquia de Valonga no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Valonga
### Parroquias de Pol
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Pol
Opinión Galeguista

***Opinión Galeguista*** foi unha publicación editada en Buenos Aires entre 1934 e 1935.

## Historia e características 
Subtitulado *Páxina da Organización Nazonalista Repubricana Galega de Bos Aires*, apareceu o 1 de outubro de 1934. Revista política de carácter mensual e tendencia galeguista de esquerdas, escrita integramente en galego e orientada á colectividade da capital arxentina. Mostrou o seu apoio explícito ao Partido Galeguista ao consideralo a única entidade organizada, democrática e galega apta para conseguir as reivindicacións que necesitaba Galicia. Dirixida por Xosé Barreiro Romero a partir do número 5, entre os seus colaboradores estiveron Rodolfo Prada, Lino Pérez e Victoriano Martínez Baqueiro. As súas páxinas están dedicadas a difundir e informar sobre os postulados e as actividades levadas a cabo polos galeguistas da Galicia territorial e de ultramar, canalizar axudas económicas neste eido e defender o proxecto político do partido. Defendeu o réxime republicano, adoptou posturas progresistas, amosou a súa solidariedade cos vascos e cataláns e expresou a súa admiración por Irlanda. O último número é o 10, publicado en novembro de 1935.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
Parque Natural do Fondo

O **Parque Natural do Fondo** atópase na provincia de Alacant. Está composto por unha serie de encoros que gañaron grande importancia ecolóxica coa nidificación de aves en perigo de extinción ou raras, tales coma a cerceta ou o raboalzado de cabeza branca.

## Flora 
A vexetación predominante está composta por carrizos (*Phragmites Australis*) e xunqueiras (*Juncus Acutus* e *Juncus Maritimus*).

## Fauna 
Ademais das xa mencionadas cerceta e raboalzado de cabeza branca, existen outras especies coma o flamengo, a rapina das xunqueiras ou a garza denoiteira.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web
Xacobe

**Xacobe** é un nome propio masculino galego. A súa orixe é o hebreo יַעֲקֹב ''Ya'aqôbh*, que no libro da Xénese é o nome do fillo de Isaac e Rebeca. En galego tamén ten as variantes **Xacob**, **Xácome**, **Xaime**, **Santiago** e **Iago**. e 6 co nome Xacob, cunha media de idade de 23,3 anos.

## Orixe do nome 
Xacobe é a forma máis achegada ao orixinal hebraico, cuxa pronunciación é *Iaakov*, pasou ao latín como *Iacobus* e de aquí á forma galega. A Biblia di que Xacob tiña a súa man no talón de Esaú. A palabra hebraica para "talón" é akev, e para "man" é yad, representada pola letra hebraica "y", que se pronuncia iod e que significa "man". É dicir, que o nome Xacobe significa simplemente "man no talón".
 
De feito o seu nome hebraico *ya'akov'' deriva dunha raíz hebraica que significa "protexer", polo que o nome tamén significaría "que Deus protexa" ou "Deus protexeu".

## Xacobe noutras linguas 
* Aragonés: Chacobo
* Asturiano: Xacobo
* Castelán: Jacobo
* Italiano: Jàcobo / Iàcopo / Giacòbbe
* Portugués: Jacobo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de nomes masculinos en galego
* Lista de nomes masculinos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes masculinos Real Academia Galega
Coro Universitario Galego de Barcelona

O **Coro Universitario Galego de Barcelona** (CUGAB) foi un coro e asociación coral que desenvolveu a súa actividade dende 1992 até 2004, na Universidade de Barcelona (UB). Fundárono o músico, e quen foi primeiro director do coro (1992-2001), César del Caño e mais Camilo Fernández, profesor da Área de Filoloxías Galega e Portuguesa, entidade esta que, xunto co ''Vicerrectorat d'Activitats Culturals* da mesma Universidade, lle proporcionou apoio institucional entre 1992 e 2001.

## Obras editadas 
### Edicións propias 
* *Porgaleuzca*. Libro+Disco Compacto.
* *Decenario do CUGAB*. Libro conmemorativo.

### Participación en edicións alleas 
* *Tres Camiños*; *Víctor en el cielo con gaviotas*; *Eva coa súa arrogancia, no seu paraíso*; *Vai tu!*. Interpretacións corais no disco compacto *Expreso Estrella*, de César del Caño.
* *Vox clamantis*, de Diego Muelas  e *Quer que lle quer*, de Mauricio Farto. Interpretacións corais no MC *E agora... Voa!* 
* *Samba prá mocedade*, de C.E. Ferreiro/B. Morón/C. del Caño. Interpretación coral en ***Celso Emilio Ferreiro. Fotobiografía sonora*** . Libro+2 Dicos Compactos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Eduardo Blanco Amor e o Teatro*. *Universitat de Barcelona, Publicacions*, Nº 17. Maio 1993. Recensión do concerto de presentación do CUGAB no Paraninfo da UB.
* *Celso E. Ferreiro. Fotobiografía sonora* Datos completos sobre a edición no blog *Galiza en Música*.
* Porgaleuzca Son e información específica sobre *Porgaleuzca* na páxina de César del Caño (director do CUGAB) en BandCamp.
* *Vivo na rúa Celso Emilio Ferreiro* . Folleto conmemorativo Centenario. Ed.: Xunta de Galicia, 2012. Referencia de *Porgaleuzca*.
* Rede de bibliotecas públicas de Galicia. Referencia bibliográfica de *Porgaleuzca*
* Catálogo CCUC . Referencia do CUGAB no Catálogo Colectivo das Universidades de Cataluña.
* *Biblioteca de Catalunya* . Referencia bibliográfica de *Porgaleuzca* na *Biblioteca de Catalunya*.
* BNE . Referencia do CUGAB na *Biblioteca Nacional de España*.

### Outros artigos 
* César del Caño
* Camilo Valdehorras
* Universidade de Barcelona

### Ligazóns externas 
* Sitio web do CUGAB
* Galeuzcamerata, Espai Polifònic Universitari. Coro continuador do proxecto polifónico galego na UB, de 2006 a 2016.
* Don de Son. Grupo continuador do proxecto polifónico galego na UB, dende 2016 até a actualidade.
* Celso Emilio Ferreiro. Discografía. Referencia de *Porgaleuzca'' na páxina web oficial do escritor.
Bacillus (insecto)

::*Non se debe confundir co xénero de bacterias Bacillus*.

***Bacillus*** é un xénero de insectos pau (fásmidos).

*Bacillus atticus atticus* é unha especie endémica europea, que se encontra en Grecia. Outra especie europea é *Bacillus rossius*.

## Taxonomía 
Comprende as seguintes especies:
* *Bacillus atticus* Brunner, 1882 
* *Bacillus grandii* Nascetti & Bullini, 1982 
* *Bacillus inermis* (Thunberg, 1815)
* *Bacillus lynceorum* Bullini, Nascetti & Bianchi Bullini, 1983 
* *Bacillus rossius* Rossi, 1788 
* *Bacillus whitei* Nascetti & Bullini, 1982

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Marco Mattiacci

**Marco Mattiacci**, nado en Roma en 1969 ou 1970 é un director deportivo italiano, director do equipo de Fórmula 1 Scuderia Ferrari desde o 14 de abril de 2014. Ata a data do seu nomeamento, exercía de presidente e CEO de Ferrari en Norteamérica. Substituíu a Stefano Domenicali no posto.

## Traxectoria 
Marco Mattiacci empezou a traballar en Jaguar en 1989, cando Ford se fusionou coa compañía. No ano 1999 foi contratado por Ferrari para aumentar vendas en rexións concretas. Ocupou as máis diversas posicións en diferentes rexións do globo, ata que en 2010 foi nomeado CEO de Ferrari en Norteamérica.

Primeiro encargóuselle crear a rede suramericana. Despois enviárono a Oriente Medio; alí montou a área de distribución. Logo pasou por Finlandia e Rusia, e a principios do 2000 encargouse do relanzamento da marca Maserati nos Estados Unidos. Posteriormente enviárono a Asia: catro anos na China para desenvolver o mercado, recuperar o mercado xaponés das mans dos importadores privados e desenvolver toda a rexión do Pacífico. Finalmente trasladárono a EUA co cargo de CEO para todo o continente, a área máis grande da firma, onde teñen ao redor de 40.000 clientes nese país, e o desafío de desenvolver Latinoamérica (o Brasil, México, Chile e a Arxentina).

## Notas
O Irmandino

***O Irmandino*** foi unha publicación editada en Montevideo de 1934 a 1961.

## Historia e características 
### Primeira época 
Subtitulado *Periódico galego. Órgano da Irmandade Galeguista do Uruguai*, apareceu o 1 de outubro de 1934. Publicación de tendencia nacionalista editada pola Irmandade Galeguista do Uruguai, sección do Partido Galeguista deste país dirixida por Manuel Meilán. O carácter da publicación é claramente proselitista, desenvolvendo a declaración de principios do PG. Criticou a postura de Constantino Sánchez Mosquera, un dos líderes da comunidade galega de Montevideo, por considerar ambiguo o seu ideario político. Hai colaboracións de Xerardo Álvarez Gallego, Francisco Añón, Eduardo Blanco Amor, Fermín Bouza-Brey, Alexandre Bóveda, Ramón Cabanillas, Johan Carballeira, Víctor Casas, Castelao, Curros Enríquez, Álvaro das Casas, Mercedes do Campo, Francisco Fernández del Riego, Manuel García Barros, Manuel Lugrís Freire, Ramón Otero Pedrayo, Eduardo Pondal, Vicente Risco, Antón Villar Ponte e Ramón Villar Ponte. Apareceron un total de seis números e cesou a súa publicación en xaneiro de 1936.

### Segunda época 
Tivo unha segunda época, co subtítulo ''Órgao da Irmandade Galeguista d'o Uruguai*, apareceu o 1 de xuño de 1958. Seguiu os postulados galeguista da súa primeira época. Estivo dirixido por Xosé L. Villaverde e Miguel Vázquez Valiño. Entre os colaboradores figuraron Antón Alonso Ríos, Francisco Luís Bernárdez, Ramón Cabanillas, Lois Carré Alvarellos, Castelao, Alfonso Díaz Trigo, Luis Moure-Mariño, Ramón Otero Pedrayo, Ricardo Palmás Casal, Avelino Rodríguez Elías, Ramón Suárez Picallo e Antón Villar Ponte. O terceiro número (outubro de 1959) centrouse no II Congreso de la emigración española, celebrado en Santiago de Compostela e na Coruña en outubro de 1959, para criticalo e tamén ao Goberno franquista. O derradeiro número, publicado en xuño de 1961, publicouse con motivo do aniversario do Estatuto de Autonomía.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Irmandade Galeguista do Uruguai
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas 
* Élida Abal Santorum e Alexandra Cillero Prieto (responsable); Luís Alonso Girgado (dir.) (2010). *O Irmandino. Orgao da Irmandade Galeguista do Uruguai'' Centro Ramón Piñeiro. ISBN 84-453-4904-5.
Alfonso Fandiño Ricart

**Francisco Alfonso Fandiño Ricart**, nado en Santiago de Compostela cara 1908 e finado na Coruña o 17 de setembro de 1991, foi un militante anarcosindicalista galego.

## Traxectoria 
Pintor de profesión e militante anarcosindicalista como os seus irmáns Antonio e Manuel, cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era secretario da Federación Local de Sindicatos de Santiago de Compostela integrada na CNT. Artellou a expedición proletaria que saíu en axuda dos obreiros coruñeses. Fracasada a resistencia, fuxiu dende Muros nun bou cara a Francia. Dende alí volveu a Asturias e foi un dos animadores e secretario da Agrupación Confederal Galaica de Asturias e xa en Valencia da Federación de Agrupaciones de Gallegos Libertarios. Coa derrota da República, marchou ao exilio en Francia . Regresou á Coruña nos anos sesenta e defendeu a volta da CNT á legalidade previo pacto cos xerarcas falanxistas da CNS. Cando caeu o franquismo, militou na CNT. Finou na Coruña o 17 de setembro de 1991.

## Vida persoal 
Casou con Mercedes Búa Tajes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
Redondela en Curto

**Redondela en curto** é un festival de curtametraxes que se celebra na vila de Redondela durante os últimos días de abril. É organizado polo Concello de Redondela, e conta cunha dotación económica para as curtametraxes gañadoras.

Na edición do ano 2014 presentáronse máis de 700 traballos ao concurso, ultrapasando a cifra récord de candidatos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Curtametraxe
### Ligazóns externas 
* Redondela en curto Páxina web oficial.
O Sereo

***O Sereo*** (aludida en ocasións co castelanismo *O Sireno*) é unha escultura realizada polo escultor cambadés Francisco Leiro que se atopa no centro da Porta do Sol, no centro da cidade de Vigo, fronte ao Edificio Simeón. O nome que o autor lle puxo a obra é *Home Peixe*.

## Descrición 
Ergueuse no ano 1991, xunto con moitas outras esculturas da cidade, coma *Os cabalos* da Praza de España, a *Porta do Atlántico* nas Travesas (Praza de América), *O rapto de Europa* en Samil ou o *Monumento ao traballo* na Gran Vía. É xa unha icona da cidade, porén unha das obras máis polémicas que divide en opinións a cidadanía de Vigo. A figura antropomorfa, o Sereo en si, está realizado en aceiro inoxidable e representa un personaxe imaxinario híbrido entre peixe e home. Non ten brazos, mais si pernas e pés, unha gran testa cun gran nariz e escamas polo corpo. Aséntase sobor dúas columnas de granito negro puído de 11 metros de altura. O Sereo vixía a cidade e olla o porto e o mar de Vigo a través da rúa Carral.

## Galería de imaxes 
## Notas
Jorge Larraz

**Jorge Roberto Larraz Camardelli**, nado en Buenos Aires o 12 de abril de 1937 e finado nas Palmas de Gran Canaria o 9 de agosto de 2016, foi un futbolista arxentino nacionalizado ecuatoriano. Xogaba como dianteiro e o seu primeiro club foi o Deportivo Armenio.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira en 1951 xogando para o Deportivo Armenio ata 1953. En 1954 trasladouse ao Gimnasia y Tiro de Salta, onde estivo ata 1956. Nese mesmo ano marchou a Ecuador para xogar no Emelec, club no que vestiu a camisola ata 1957, cando marchou para España, onde defendeu a elástica da UD Las Palmas. Máis adiante en 1960 incorporouse ao Granada CF, pero só ata 1961, momento no que volveu ás Illas Canarias, esta vez para xogar no CD Tenerife. 

En novembro de 1962 fichou polo Deportivo da Coruña, que ocupaba a penúltima posición da Primeira División. Debutou na xornada 9 contra o Osasuna, e anotoulle a Betancort o terceiro dos goles branquiazuis. Marcou dous goles máis, insuficientes para salvar o equipo do descenso a Segunda.

Comezou a tempada 1963/64 sen minutos no equipo adestrado por Roque Olsen, e en xaneiro ofreceuse ao Fabril, que mlitaba en Terceira. Disputou varias xornadas co equipo fabrilista con actuacións destacadas, ata que foi recuperado por Olsen para o primeiro equipo, co que acabou por lograr o ascenso a Primeira.

Ao ano seguinte fichou polo Racing de Ferrol co que rematou a súa carreira en 1965.

Faleceu nas Palmas de Gran Canaria o 9 de agosto de 2016.

## Selección nacional 
Foi internacional coa selección de Ecuador e participou na Copa América de 1957.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en BDFútbol
* Entrevista en Tinta Amarilla.es
Podio

miniatura|Kevin Spacey fala nun atril en Seattle.
Un **podio** é unha plataforma usada para elevar a unha persoa por riba de quen o rodea. Deriva do grego *πόδι* (pé). En arquitectura, un edificio pode descansar sobre un gran podio. Os podios tamén poden ser usados para destacar persoas, como os directores dunha orquestra ou os oradores.

No deporte, unha especie de podio é empregado para honrar os tres primeiros competidores en eventos como os Xogos Olímpicos. Nos xogos emprégase un podio con tres niveis, sendo o máis alto para o medalla de ouro, un pouco máis baixo pola dereita o medalla de prata, e a terceira para o medalla de bronce. Nalgúns deportes, os tres mellores resultados dunha competición son chamados podios.
Guy Debord

**Guy Ernest Debord**, nado en París o 28 de decembro de 1931 e finado en Bellevue-la-Montagne o 30 de novembro de 1994, foi un filósofo, escritor e cineasta francés.

## Traxectoria 
Membro da Internacional Letrista, do grupo radical de posguerra Socialismo ou barbarie e fundador e principal teórico da Internacional Situacionista. A súa obra principal é *La Société du spectacle*.

## Obras 
[miniatura|*In girum imus nocte et consumimur igni*, publicado por [Éditions Gérard Lebovici (1990).]]
* *Rapport sur la construction des situations*, Internationale lettriste, 1957.
* *Contre le cinéma*, 1964.
* ''Le Point d'explosion de l'idéologie en Chine*, 1967.
* *La Société du spectacle*, 1967.
* *Commentaires sur la société du spectacle*, 1988.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* *Hurlements en faveur de Sade*
* *In girum imus nocte et consumimur igni''
Aiki

O termo **aiki** pode referirse a:
* Aiki (arte marcial), un principio das artes marciais xaponesas.
* Aiki (filme), un filme xaponés do 2002.
* Aiki (manga)
* Aiki Framework
Dominio de primeiro nivel xenérico

Un **dominio de primeiro nivel xenérico** (*generic Top Level Domain* ou *gTLD*) é unha das categorías de dominios de nivel superior que mantén a Internet Assigned Numbers Authority (IANA) para o seu uso no sistema de nomes de dominio de Internet. É visible para os usuarios de Internet como o sufixo ó final dun nome de dominio (ex: .com).

En xeral, IANA actualmente distingue os seguintes grupos de dominios de primeiro nivel:
* Dominios de primeiro nivel de infraestrutura (.arpa)
* Dominios de primeiro nivel xeográficos (ccTLD)
* **Dominios de primeiro nivel xenéricos** (gTLD)
* Dominios de primeiro nivel internacionalizados (con caracteres distintos do alfabeto latino)

Os dominios de primeiro nivel xenéricos (gTLD) están formados por un mínimo de 3 letras, para diferencialos dos dominios xeográficos (ccTLD), que consisten en códigos de dúas letras asignados a cada país ou territorio. Os dominios xenéricos asígnanse segundo o obxectivo para o que foron creados.

## Lista de dominios gTLD 
A lista actualizada pode consultarse na páxina da IANA.

### Dominios gTLD non restrinxidos 
Estes dominios non restrinxidos, aínda que inicialmente estaban destinados para un uso específico, son empregados todos eles de xeito comercial debido á saturación do dominio .com. Por exemplo, o feito de que unha páxina utilice o dominio .net ou .org no quere dicir que se trate dun provedor de Internet ou dunha organización.

### Dominios gTLD restrinxidos 
### Outros dominios TLD 
#### Dominios do sistema 
#### Dominios reservados 
#### Dominios eliminados 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dominio de Internet
* Dominio de primeiro nivel xeográfico