open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Clípeo

miniatura|dereita|Clípeo amarelo dunha abella.
miniatura|dereita|Pezas que forman a cabeza dun insecto prototípico, co clípeo de cor turquesa.
O **clípeo** (do latín *clypeus* ou *clipeus*, antigo escudo grecorromano) é un dos escleritos ou pezas do exoesqueleto que forman a "face" dun artrópodo. Nos insectos, o clípeo delimita a marxe inferior da cara, e leva o labro (*labrum*) articulado ao longo da súa marxe ventral. As mandíbulas rodean o labro pero non tocan o clípeo. A marxe dorsal do clípeo está debaixo doas insercións das antenas antenas. O clípeo está a miúdo ben definido polos sucos (*sulci*) que hai ao longo das súas marxes laterais e dorsais, e é xeralmente de forma rectangular ou trapezoidal.

O post-clípeo é unha estrutura grande parecida a un nariz que se encontra entre os ollos e constitúe a maioría da parte frontal da cabeza nas cícadas.

Nas arañas, o clípeo defínese xeralmente como a área situada entre a beira anterior do cefalotórax e os ollos anteriores.

## Notas
Clípeo (escudo)

Un **clípeo** (en latín *clipeus*) é un escudo grande utilizado polos gregos e romanos, de forma orixinalmente circular, e do que se di que  foi usado por primeira vez por Proteo e Acrisio de Argos, e a súa forma inspirábase no Sol. Outras tradicións dan como orixe do clípeo antigas armas exipcias.
[miniatura|Clípeo. Escudo utilizado desde a [Grecia antiga.]]
O escudo utilizado polos heroes homéricos (chamado aspis ou ás veces hoplon) era grande dabondo como para cubrir un home enteiro. Descríbese ás veces como redondo, pero moitas veces tiña forma de oito (con curvaturas entrantes no centro) e hai moitas representacións del na arte micénica. No século  VII a. de C., aparece en Grecia o aspis koilè (escudo oco), que era un escudo redondo de 90&nbsp;cm a un metro de diámetro, cóncavo, e compoñíase dun armazón de madeira cuberto por unha placa de bronce decorada cun emblema; a cara interna do escudo estaba recuberta de coiro, e a ela fixábase un brazal (porpax) para o antebrazo cunha empuñadura no bordo do escudo; pesaba uns 8 quilos.
miniatura|Sarcófago romano cun clípeo co retrato dun defunto, sostido por personaxes alados.
Os clípeos utilizábanse na Magna Grecia (sur de Italia) e polos etruscos e despois adoptáronos os primeiros romanos. Os romanos co tempo deixaron de usar esta arma, substituíndoa polo escudo rectangular chamado scutum. Durante o século III deixaron de usar o scutum e pasaron a usar un escudo oval (ás veces redondo).
[miniatura|Clipeo de Xúpiter-Ammon, conservado no [Museu Nacional Arqueològic de Tarragona.]]
Desde a época destes escudos introduciuse a práctica de decoralos con emblemas e figuras, o que co tempo daría orixe á heráldica.

## Clipeus virtutis 
No Imperio Romano, o chamado *Clipeus virtutis* era un escudo honorífico de metal precioso que o Senado concedía a un personaxe ao que se quería honrar e que se colgaba na Curia. O primeiro en recibir esta distinción foi Octavio Augusto o 26 a. de C.

## Uso decorativo 
Plinio o Vello, que opinaba que o clípeo o inventaran os arxivos, tamén describe o costume de pintar un retrato do busto dun antepasado nun clípeo e colgalo nun templo ou outro lugar público. Despois empezaron a usarse en baixorrelevos e medallóns decorativos en sarcófagos ou outros lugares e recibían o nome de retratos clípeos (*imago clipeata*).

Tamén se chaman **clípeos** os elementos decorativos inscritos dentro dun círculo (ou medallóns) que poden levar calquera tipo de decoración (non só retratos) como frescos ou mosaicos, e que non só se usaron na arte romana senón tamén na arte medieval e durante o Renacemento.

## Notas
Dolph Lundgren

**Dolph Lundgren**, nado en Estocolmo o 3 de novembro de 1957, é un actor, director e artista marcial sueco. Pertence á xeración de actores que representaban o estereotipo do heroe de acción, xunto con Sylvester Stallone, Chuck Norris, Arnold Schwarzenegger, Bruce Willis, Steven Seagal e Jean-Claude Van Damme.

Ten unha carreira de química pola Universidade Estatal de Washington, estudou enxeñaría química no Real Instituto de Tecnoloxía de Estocolmo a comezos da década de 1980, e ten un máster de enxeñaría química da Universidade de Sydney en 1982. Lundgren ten o cinto negro 3º *dan* en karate kyokushin e foi campión de Europa en 1980 e 1981. En Sidney, converteuse en gardacostas da cantante xamaicana Grace Jones e comezou unha relación con ela. Xuntos mudáronse a Nova York, e despois dun breve período como modelo e porteiro dun club de Manhattan, Jones conseguiulle un pequeno papel no filme de James Bond *007: Panorama para matar*.

O grande éxito de Lundgren chegou co filme *Rocky IV* de 1985, no que interpretou o boxeador ruso Ivan Drago. Dende entón, apareceu en máis de 40 filmes, a maioría deles no xénero de acción. Interpretou a He-Man no filme de 1987 *Masters of the Universe*, e a Frank Castle en *The Punisher*. A comezos de 1990, apareceu en filmes como *Dark Angel* (1990); *Showdown in Little Tokyo* (1991), a carón de Brandon Lee; *Universal Soldier* (1992) con Jean-Claude Van Damme; *Fuga mortal* (1993), con Kristian Alfonso e George Segal; *Johnny Mnemonic* (1995), con Keanu Reeves; e *Blackjack* (1998), dirixido por John Woo. No 2004, Lundgren dirixe o seu primeiro filme, *The Defender*, e posteriormente rodaría *The Mechanik* (2005), *Missionary Man* (2007), *Command Performance* (2009) e *Icarus* (2010), que tamén protagonizou. Dende 1995 só participou en filmes "directamente para vídeo", e non será até 2010 cando regrese á gran pantalla con *The Expendables*, a carón doutros actores de acción como Stallone, Jason Statham, Jet Li, Stone Cold Steve Austin e Mickey Rourke. Volveu facer de Gunner Jensen en *The Expendables 2* (2012) e *The Expendables 3* (2014).

## Filmografía 
### Cine 
### Televisión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Campionato Europeo de Fórmula 3

O **Campionato Europeo de Fórmula 3 da FIA** (en inglés: ***FIA European Formula Three Championship***) é unha competición europea de Fórmula 3 organizada pola Federación Internacional do Automóbil.

## Historia 
O campionato comezou no ano 1966 como *Copa Europea das Nacións de Fórmula 3*. Esta copa era unha soa carreira que se disputaba por nacións. En 1975, coa introdución dos monoprazas de 2000 cc esta copa converteuse neste campionato. No 1984 o campionato cancelouse e no ano seguinte reemplazouse pola Copa Europea de Fórmula 3, retornando ao sistema dunha carreira.

En 1987, a EFDA comezou un novo campionato europeo, as F3 Euroseries, pero estas series só duraron unha tempada. Outra vez, esta no ano 2003, intentáronse crear unhas series europeas denominadas tamén, Fórmula 3 Euro Series, que naceron da unión dos campionatos de Fórmula 3 de Alemaña e Francia.

A Fórmula 3 Euro Series finou no ano 2011 pero na tempada seguinte renaceu o Campionato Europeo de Fórmula. O soporte do campionato é o DTM.

## Campións 
### 1975-1984 
### 2012-2018 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fórmula 3
* Fórmula 3 Euro Series
* Copa Europea de Fórmula 3
* Trofeo Internacional de Fórmula 3

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Campionato dos Estados Unidos de Fórmula 3

O **Campionato dos Estados Unidos de Fórmula 3** (en inglés: ***United States Formula Three Championship***) foi un campionato de Fórmula 3 disputado nos Estados Unidos e no Canadá. Todos os equipos utilizaban motores Volkswagen.

## Campións 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fórmula 3
DiSEqC

[miniatura|DiSEqC con catro saídas de [conversor de ruído baixo (a catro parabólicas diferentes) e unha saída que vai ao receptor satélite. ]]

Un **DiSEqC** (*Digital Satellite Equipment Control*, control de equipamento satelital dixital) é un protocolo de comunicacións especial para ser empregado entre un receptor satelital e unha serie de dispositivos tales como un conmutador multiantena, un posicionador de antena pequeno ou un soporte multi-LNB (*Low Noise Block*, Bloque de Baixo Ruído).

É compatible cos actuadores empregados para rotar grandes antenas de banda C, empregados cun posicionador DiSEqC. Fai uso de cable coaxial para transmiti-los datos ou ben as sinais bidireccionais e a electricidade.

Está baseado na formulación "mestre-escravo". Emprega unha modulación dixital de largura de pulsos sobre unha portadora (tamén chamada “ton”) de 0 aos 22 KHz, que xa existe no cable coaxial, segundo á súa polaridade do satélite (para satélites que traballen na banda FSS, en polarizacións lineais).

É un protocolo estándar aberto. Os mecanismos de control que se utilizan no DiSEqC son:
* Controlar a polaridade mediante aplicación dunha tensión de 13/18 voltios.
* Seleccionar unha determinada banda de repetición empregando tons de frecuencia fixa de 0 ou 22 KHz.
* Algúns destes equipos tamén permiten a selección da polaridade coas tensións de 0/12 voltios.
* Control de parabólicas robotizadas, a través dun sistema de pulsos e un motor paso a paso.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.enabierto.es/2012/03/enespecial-el-protocolo-diseqc.html "El protocolo de comunicaciones DiSEqC", artigo en *En Abierto*, marzo de 2012 .
Al-Hasaka

**Al-Hasaka** (en ; en ; en ) é a capital da gobernación homónima no nordeste de Siria. En 2004 tiña unha poboación de 188.160 habitantes, facendo dela unha das maiores cidades do país. A maioría da poboación é kurda, con minorías significativas árabe e asiria, e cunha pequena minoría armenia.
A Andoriña

O topónimo **A Andoriña** ten a súa orixe no nome da ave andoriña. Pode referirse a:

;En Galiza
***A Andoriña**, lugar da parroquia de Cubilledo, no concello de Baleira;
***A Andoriña**, lugar da parroquia de Folladela, no concello de Melide;
***A Andoriña**, lugar da parroquia de Grandal, no concello de Vilarmaior.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Andreade

Como topónimo **Andreade** pode referirse a:

;En Galiza
***Andreade**, parroquia do concello de Paradela;
****Andreade**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Amieira

O topónimo **Amieira** pode referirse a:

;En Galiza
***Amieira**, lugar da parroquia de Xián, no concello de Taboada;
***A Amieira**, lugar da parroquia de Perbes, no concello de Miño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Low Noise Block

[miniatura|Un **LNB**, presente diante dunha [antena parabólica.]]

Un **Conversor de Baixo Ruído** ou **LNB** (polas súas siglas inglesas, **Low Noise Block**) é un equipamento que se atopa nas antenas parabólicas usado para a recepción de sinais de satélites emitidos nunha faixa de frecuencia de ondas electromagnéticas de tipo microondas, e en dúas bandas, xeralmente, unha Banda C e a outra unha Banda Ku.

O LNB capta o sinal e fai unha redución da súa frecuencia para ser levado despois o sinal ao cable coaxial que está ligado ao receptor. Xeralmente a faixa de frecuencia usada é a da chamada Banda L correspondente á frecuencia en Banda C e/ou Banda Ku.

O principio que rexe o funcionamento electrónico dun LNB é o do Super-heterodino.

## Exemplos de LNB's 
### LNB na Banda-C 
Este é un exemplo dun LNB de Banca C de Norteamérica.
* Oscilador local: 5.15&nbsp;GHz
* Frecuencia: 3.40-4.20&nbsp;GHz
* Figura de ruído: intervalos de 25-100 Kelvin.
* Polarización: Linear

### LNB na Banda-Ku 
Banda Ku, padrón do LNB na América do Norte.

Aquí está un exemplo dun LNB linear:
* Oscilador local: 10.75&nbsp;GHz
* Frecuencia:  11.70-12.20&nbsp;GHz
* Figura de ruído: 1&nbsp;dB.
* Polarización: Linear

### LNB Universal ("Astra" LNB) 
thumb|143x143px|Astra tipo LNBF
Aquí é un exemplo dun LNB universal utilizado en Europa:
* Figura de ruído: 0.2&nbsp;dB típico
* Polarización: Linear

## LNBF (Low-noise Block Converter "Feed Horn")
É un tipo de LNB capaz de seleccionar a localización dos satélites e a codificación das canles recibidas a través dunha variación na súa tensión de alimentación, non sendo así necesario o uso dun polo-rotor, que xeraba problemas.

É un LNB co "Feed Horn" integrado. Moitas veces o "F" é omitido, como o LNB Ku, que a pesar de o alimentador estar integrado, non é común denominalo LNBF Ku.
Alcester

**Alcester** é unha vila de mercado e parroquia civil de orixe romana, na confluencia dos ríos Alne e Arrow, en Warwickshire, Inglaterra. Sitúase a 13&nbsp;km ao oeste de Stratford-upon-Avon. No censo de 2001 tiña unha poboación de 6.214 habitantes.
Sangolquí

**Sangolquí** é unha cidade ecuatoriana, capital do cantón Rumiñahui na provincia de Pichincha. É considerada como unha das urbes con maior desenvolvemento do país, e atópase a uns 25 minutos de Quito, cidade coa que mantén vínculos xeográficos, históricos e de poboación, sendo cidade dormitorio para moitos traballadores que cruzan a Quito por vía terrestre.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Sedona

miniatura|386x386px|Cathedral Rock, en Sedona.

[miniatura|[Capela da Santa Cruz, Sedona, Arizona.]]
[miniatura|Panorámica dunha paixase [rocha|rochosa en Sedona.]]
miniatura|Imaxe da cidade de Sedona (1998).
**Sedona** é unha cidade localizada no estado norteamericano do Arizona, nos condados de Coconino e Yavapai. No ano 2010 a súa poboación era de 10.031 habitantes. Fundouse en 1902 e incorporouse en 1988. Sedona é ben coñecida polas formacións de arenito, denominadas popularmente rochas vermellas de Sedona, aínda que a súa cor vai do laranxa brillante ao vermellón, e que popularizou o cinema do oeste.

## Xeografía 
De acordo co United States Census Bureau, a cidade ten unha área de 49,7 km², onde 49,6&nbsp;km² están cubertos por terra e 0,1&nbsp;km² por auga.

### Localidades veciñas 
O diagrama seguinte representa as localidades nun raio de 32&nbsp;quilómetros ao redor de Sedona. 

400px|Localidades veciñas 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

## Demografía 
Segundo o censo nacional de 2010, a súa poboación é de  habitantes e a súa densidade de poboación é de 202,3 hab/km². Posúe  residencias, que é resultado dunha densidade de 128,4 residencias/km².

## Notas
Smaug (xénero)

***Smaug*** é un xénero de lagartos espiñosos do sur de África, que foron separados do xénero *Cordylus* en 2011 baseándose en datos de filoxenia molecular global dos Cordylidae. A especie tipo é *Smaug giganteus* (anteriormente *Cordylus giganteus*).
* *Smaug barbertonensis*
* *Smaug breyeri* 
* *Smaug depressus*
* *Smaug giganteus* 
* *Smaug mossambicus*
* *Smaug regius*
* *Smaug vandami* 
* *Smaug warreni*

## Notas
O gran día de Xirona

**O gran día de Xirona** (en ) é unha pintura ó óleo de grandes dimensións (4,96 x 10,82 m) realizada por Ramon Martí i Alsina. Malia que non está datada, os estudosos sitúana entre 1863 e 1864. É a meirande obra de cabalete da historia da pintura catalá. O proceso de creación alongouse preto de 10 anos e estivo a piques de levar á ruína ó autor en diversas ocasións. Actualmente forma parte da colección do Museo Nacional de Arte de Cataluña, e atópase exposta en depósito na sede da Generalitat de Cataluña de Xirona, na igrexa do Antigo Hospital Santa Caterina.

En 1938, durante a Guerra Civil Española, o cadro foi vítima duns bombardeo mentres estaba exposta no Palau de les Belles Arts de Barcelona. Para protexelo, foi enrolado e gardado nunha das salas de reserva do MNAC, agardando s ser restaurado. Alí ficou por uns 70 anos, até que foi finalmente restaurada entre 2009 e 2010.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arte de Cataluña
Cordílidos

Os **cordílidos** (**Cordylidae**) son unha familia de lagartos de pequeno a medio tamaño que viven no sur e leste de África.

Son lagartos diúrnos e insectívoros. Son terrestres, e habitan principalmente as fendas entre as rochas, aínda que polo menos unha especie escava tobos e outra vive baixo codias de árbores exfoliadas. Teñen cabezas e corpos aplanados, e distínguense por unha armadura pesada de osteodermos e escamas grandes rectangulares dispostas en ringleiras regulares arredor do corpo e cola. Moitas especies teñen aneis de espiñas no rabo, que axudan a que o animal se incruste facendo cuña nas fendas rochosas onde se refuxia, e tamén a disuadir aos depredadores.

A maioría das especies teñen catro patas, pero as do xénero *Chamaesaura* carecen case enteiramente de extremidades, reducidas só a diminutas espiñas en lugar de patas. A familia comprende tanto a especies ovíparas coma ovoviviparas.

## Novos xéneros 
**FAMILIA CORDYLIDAE**
** Xénero *Chamaesaura*
** Xénero *Cordylus*
** Xénero *Hemicordylus*
** Xénero *Karusasaurus*
** Xénero *Namazonurus*
** Xénero *Ninurta*
** Xénero *Ouroborus*
** Xénero *Platysaurus*
** Xénero *Pseudocordylus*
** Xénero *Smaug*

## Antigos xéneros 
**FAMILIA CORDYLIDAE**
* **Subfamilia Chamaesaurinae**
** Xénero *Chamaesaura* (3 especies)
* **Subfamilia Cordylinae**
** Xénero *Cordylus* - (47 especies)
** Xénero *Platysaurus* (15 especies)
** Xénero *Pseudocordylus* (6 especies)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Cordylidae
Chamaesaura

***Chamaesaura*** é un xénero de réptiles ápodos (que non teñen patas) escamosos da familia Cordylidae propios do sur, centro e leste de África.

Carecen de patas, que están reducidas a pequenas espiñas. A súa forma alongada e ausencia de extremidades permítenlles moverse "nadando" entre a herba. Son ovovivíparos e aliméntanse de pequenos invertebrados, especialmente saltóns.

## Especies 
Segundo *The Reptile Database* son:
* *Chamaesaura aenea* (Fitzinger, 1843)
* *Chamaesaura anguina* (Linnaeus, 1758)
* *Chamaesaura macrolepis* (Cope, 1862)
* *Chamaesaura miopropus* Boulenger, 1894
* *Chamaesaura tenuior* Günther, 1895

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
Branch, B., 1998. Field Guide to Snakes and other Reptiles of Southern Africa: Ralph Curtis Books Publishing, Sanibel Island, Florida, 399 p.
Spawls, S., Howell, K, Drewes, R, and Ashe, J, 2002. A Field Guide to the Reptiles of East Africa: Academic Press, San Diego, 543 p.

### Ligazóns externas
Xuramento dos Horacios

O **Xuramento dos Horacios** (en ) é unha obra de Jacques-Louis David realizada en 1784, uns anos antes da Revolución Francesa. O cadro mide 330 x 425&nbsp;cm e consérvase no Museo do Louvre. Considérase o paradigma da pintura neoclásica.

A pintura representa o «saúdo romano», co brazo estendido e a palma cara a abaixo. O tema da pintura está baseado na lenda dos Horacios e os Curiacios, lenda relatada por Tito Livio na súa obra *Ab urbe condita libri*, e ten unha perspectiva patriótica e neoclásica; máis tarde converteríase nun modelo a seguir por pintores posteriores. O éxito da obra fixo medrar a fama do seu autor, e permitiulle manter os seus propios estudiantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Anu

**An** ou **Anu** é o rei dos deuses sumerios, señor do ceo, que preside a asemblea dos deuses onde organiza o destino de todo o universo. A pesar de ser a divindade suprema na mitoloxía escrita é presentado como un personaxe secundario covarde nalgunhas historias e como tirano noutras. A súa posición remataría sendo socavada polo culto a Enlil, Assur e ao final Marduk, debido á perda de poder da súa cidade-santuario, Uruk.

## Mitoloxía 
Segundo os mitos sumerios da creación foi procreado polo abismo primordial e colocado enriba da terra (ki), aínda que noutras fontes seus pais son uns deuses primordiais que nunca recibiron culto. Debido á polarización desta relixión politeísta An/Anu tivo unha esposa, a deusa Uras ou Urta, que representaba a terra pero que na mitoloxía non teñen fillos; con que si os tivo foi coa deusa Ninhursarga ("señora da montaña") coa que tería fillos divinos e mesmo demos e espíritos menores.

An/Anu foi o deus patrón da cidade sumeria de Uruk. O seu santuario, o complexo cultural de Kulaba, era xa na época prehistórica (IV milenio a.C) un templo-terraza, que foi reorganizado catrocentos anos máis tarde na época de Gêmdet Nasr cuxo resultado é o que hoxe chaman "Templo branco". Un santuario de 22,30 × 16,50 m pintado de branco por dentro e por fóra cunha sala central e espazos nos laterais. Contiña unha mesa de altar e un podio onde tiñan toda a "corte" deste deus en figuriñas de terracota ou mineral, así como exvotos dos adoradores. Accedían ao terrado por unha escaleira lateral e alí arriba levaban a cabo rituais celestes. Este culto durou ata a época helenística, xa cando os seléucidas o identificaron con Zeus, aínda que o seu culto non se reduciu a Uruk, estendéndose de maneira significativa durante a hexemonía asiria. Os asirios erguéronlle un cigurat na capital Assur, así como nas cidades de Dèr, Dilbat e Lagash.

An/Anu foi pai doutros deuses do panteón sumerios, Enlil, Adad (deus atmosférico) e Inanna, así como de certos demos, como Dimme ou Lamashtu, Asag, Sebettu etc.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Bertman,Stephen. Handbook to Life in Ancient Mesopotamia,Facts On File,2003, .
*
Enlil

**Enlil** era o deus do aire na antiga Sumeria, fillo de Anu, foi escalando postos ata acadar o posto de seu pai a nivel práctico que non honorífico, converténdose no deus supremo do panteón babilónico clásico. Foi o deus patrón da cidade de Nippur.

Enlil aparece frecuentemente relacionado coa montaña, ten por emblema a tiara astada, é o deus que ten nas súas mans as táboas do destino e decide a sorte de cada un, incluso dos deuses. A súa esposa era a deusa Ninlile, tendo varias concubinas así como parellas ocasionais (tal e como relata a propia mitoloxía sumeria en relación a seu pai o deus Anu). A deusa Ninlil aparece xunto a seu home divino no relato mitolóxico  o "Mito de Enlil e Ninlil", no cal o deus procreou a varios deuses baixo varias aparencias e de forma pintoresca procreando ao deus da Lúa, Nanna, e logo dous deuses ctónicos, Meslamtaea e Ninazu, que substituirían a seu pai no mundo inferior.

## Notas
Enterro en Ornans

O **Enterro en Ornans** (en ) é un dos cadros máis coñecidos do pintor francés Gustave Courbet. Está realizado coa técnica da pintura ó óleo e mide 315 centímetros de altura e 668 de largura. Foi pintado en 1849, e actualmente atópase exposto no museo de Orsay de París.

A pintura foi presentada no Salón de 1850, provocando un escándolo, xa que dera o tratamento, enformato e estilo, dunha pintura de historia pero sobre un feito que non era senón un «episodio banal», un enterro de vila, é dicir, unha escena de xénero. Con esta pintura marcou o nacemento do verdadeiro realismo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Campionato de Francia de Fórmula 3

O **Campionato de Francia de Fórmula 3** foi unha competición de Fórmula 3 celebrada en Francia.

O campionato comezou a disputarse en 1964 e finou no ano 2002, para dar orixe ás Fórmula 3 Euro Series xunto co campionato alemán.

## Campións 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fórmula 3

### Ligazóns externas 
* O campionato en forix.com
Roque Nublo

250px|miniatura|O Roque Nublo e La Rana.
O **Monumento Natural do Roque Nublo**, máis coñecido simplemente como **Roque Nublo**, é un dos espazos naturais máis emblemáticos da illa de Gran Canaria (Illas Canarias).

## Localización 
Está situado dentro do Parque Rural do Nublo e encóntrase situado no centro xeográfico da illa, sobre terras do municipio de Tejeda, nunha zona moi abrupta. Xunto ao Roque Nublo encóntranse outras formacións rochosas singulares, tales como o chamado Roque del Fraile e La Rana.

## Características 
De orixe volcánica, o roque elévase 80 metros sobre a súa base e 1.813 metros sobre o nivel do mar. Na antigüidade foi utilizado como lugar de culto aborixe. No ano 1987 foi declarado Espazo Natural e en 1994 foi declarado Parque Rural.

O Roque Nublo é a terceira altitude da illa de Gran Canaria, despois do Morro de la Agujereada con 1.956 metros e o Pico de las Nieves con 1.949 metros. Existe un sendeiro cunha camiñada atractiva que leva ata a base do Roque Nublo en aproximadamente 40 minutos. O Roque Nublo é o símbolo por antonomasia da illa de Gran Canaria.

## Galería 

Roque Nublo, gran canaria.JPG|Roque Nublo e vexetación.
Roque del fraile.JPG|Roque del Fraile, situado xunto ao Nublo.
View from Pico de las Nieves Sunset (2284825760).jpg|Panorámica no solpor, co Roque Nublo e ao fondo o Teide na illa de Tenerife.
Roque Nublo IMG 7996 gran canaria.JPG|O Roque Nublo cuberto de bruma.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Panorámica 360º do Roque Nublo
* Información da Rede Canaria de Espazos Naturais Protexidos
Campionato Británico de Fórmula 3

[miniatura|250px|O Dallara-Mercedes 306 Fórmula 3 que obtivo a vitoria do campionato da tempada do ano [2006.]]
O **Campionato Británico de Fórmula 3**, tamén chamado **Fórmula 3 Británica** (en inglés: ***British Formula Three Championship***), foi un dos campionatos de Fórmula 3 máis importantes do mundo. Disputábase principalmente en Gran Bretaña, aínda que con algunha carreira no estranxeiro. O campionato unificado non existiu ata o ano 1979, xa que nalgunha ocasión houbo ata tres campionatos simultáneos.

Dende o ano 1984 disputouse tamén unha serie acompañante á principal, denominada **Classe Nacional**.

O campionato foi obxectivo dos mellores pilotos escandinavos e latinoamericanos, ademais dos anfitrións. Isto ocorreu porque, ao estar a maioría das sedes de equipos de F1 no país británico, o contacto entre pilotos e equipos era moito máis sinxelo. Neste campionato participaron famosos pilotos da Fórmula 1 como: Jim Clark, Jackie Stewart, Emerson Fittipaldi, Nelson Piquet, Ayrton Senna, Mika Häkkinen, Rubens Barrichello ou Daniel Ricciardo.

## Circuítos recentes 
A partir da tempada do ano 2003, coa creación da Fórmula 3 Euro Series (resultado da fusión dos campionatos alemán e francés), o nivel da competición británica descendeu. Polo problema da situación, decidíronse incorporar probas no estranxeiro ao calendario.

## Campións 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fórmula 3

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Pico de la Zarza

O **Pico de la Zarza**, tamén chamado **Pico de Jandía**, é con 807 metros de altitude, a montaña máis alta da illa de Fuerteventura (Canarias, España). Encóntrase no municipio sureño de Pájara e é un dos mellores lugares para facer sendeirismo na illa.
Peñas del Chache

**Peñas del Chache** é o monte máis alto da illa de Lanzarote (Canarias), de 670 metros de altura, situado ao norte no municipio de Haría.
Regio

Normalmente na xeoloxía planetaria, as grandes rexións con variación de albedo, cor ou diferenzas orográficas distintivas das áreas circundantes que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar reciben o nome de *regio* (*plural: regiones*), que é a palabra latina para rexión.

## Notas
Smaug giganteus

***Smaug giganteus*** (sinónimo *Cordylus giganteus*), é unha especie de lagartos africanos, a especie de maior tamaño entre os Cordylidae, familia de lagartos da África subsahariana. É unha especie en perigo endémica das pradeiras do Highveld no interior de Suráfrica.

## Aspecto 
É unha especie moi acoirazada, cunha lonxitude típica do extremo da cabeza á cloaca de 15–18&nbsp;cm (excepcionalmente ata 20,5&nbsp;cm), e é doadamente distinguible doutros Cordylidae polo seu par de espiñas occipitais alongadas e as espiñas caudais carenadas agrandadas.

## Comportamento 
A diferenza da maioría dos outros cordílidos rupícolas (que viven nas rochas), esta especie vive en tobos que el mesmo escava (xeralmente de 0,4 m de profundidade, e 1,8 m de longo) nos chans lodosos das pradeiras *Themeda* de Suráfrica.

## Conservación 
O declive do número destes lagartos é o resultado da destrución do seu hábitat, e da captura ilegal de exemplares para usalos como mascotas ou na medicina tradicional. Poden desaparecer colonias enteiras cando unha área de pradeira nativa se converte en terras de cultivo ou é dalgún outro modo "desenvolvida". Ademais, polo menos algúns dos informes probablemente non son verdadeiros casos de reprodución en catividade, senón de femias preñadas que foron capturadas no seu hábitat e despois pariron en catividade. Os *S. giganteus* silvestres impórtanse desde Suráfrica aos Estados Unidos, Europa e o Xapón, onde chegan a ter un alto prezo. A maioría destes animais son sacados de contrabando do país e non teñen os permisos CITES necesarios para a súa exportación/importación legal. Na súa Suráfrica nativa, é ilegal posuír un destes lagartos (morto ou vivo) sen un permiso.

## Galería 

Ficheiro:Cordylus_giganteus_2.JPG|*S. giganteus* no zoo de San Diego
Ficheiro:Cordylus_giganteus_1.JPG|*S. giganteus* no zoo de San Diego
Ficheiro:Giantgirdledlizard.jpg|Dous *S. giganteus* no zoo de Frankfurt
Ficheiro:Giant Girdled Lizard Tierpark Hagenbeck Hamburg.jpg|Tres *S. giganteus* no zoo Tierpark Hagenbeck
Ficheiro:Riesengürtelschweif (Cordylus giganteus) (3).JPG|Un par de *S. giganteus*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Fitzsimons, V. F., 1943. The Lizards of South Africa: Transvaal Museum Memoir, Pretoria.
Porto de La Estaca

250px|miniatura|O catamarán Alborán no porto.

O **Porto de La Estaca** é o principal porto da illa de El Hierro, nas Illas Canarias. É a vía de entrada á illa polo mar, sendo o único porto desta onde atracan buques de pasaxeiros. Está situado no municipio de Valverde. Malia funcionar como porto de pasaxeiros, tratábase inicialmente dun refuxio pesqueiro de escasas dimensións. Xunto ao porto encóntrase a praia do Varadero. O seu contrasinal é a da provincia marítima de Tenerife á que pertence.

A diferenza das outras illas, a capital de El Hierro, Valverde, non se encontra a nivel do mar, polo que o porto de La Estaca é un barrio costeiro que se encontra a máis de 7 quilómetros do centro municipal. Arredor do porto xerouse un pequeno núcleo de poboación que no ano 1991 contaba con 140 habitantes e en 2007 con 125 habitantes.

Dende marzo de 2014, ao Porto de La Estaca chega o transbordador catamarán Alborán, que realiza a liña Los Cristianos (sur de Tenerife) - Porto de La Estaca. Este buque rápido é operado pola compañía Navieira Armas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Pico de Malpaso

O **Pico de Malpaso** é o monte máis alto da illa de El Hierro (Canarias, España) con 1.501 metros de altura. Atópase no centro da illa, no municipio de El Pinar de El Hierro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Pico de Malpaso
Wolfgang Petersen

**Wolfgang Petersen**, nado en Emden o 14 de marzo de 1941 e finado en Brentwood (Os Ánxeles) o 12 de agosto de 2022, foi un director e guionista alemán.

## Traxectoria 
Petersen debutou no cinema en 1974 co suspense psicolóxico *Einer von uns beiden*, protagonizada por Jürgen Prochnow. O seguinte filme, *Die Konsequenz* (1977), adaptación da novela autobiográfica de Alexander Ziegler. No seu momento o filme, sobre o amor homosexual, foi considerado radical no seu país.

En 1982 estreouse o filme bélico *O submarino*, que narra as experiencias da tripulación dun submarino alemán durante a Batalla do Atlántico. O filme recibiu moi boas críticas e foi candidato a seis premios Oscar, incluíndo os de mellor director e mellor guión adaptado para o propio Petersen.

Tras *The NeverEnding Story* (1984), primeiro filme en inglés, mais rodado en Alemaña, dirixiu xa en Hollywood *Enemy Mine* (1985), que non foi un éxito. Volveu triunfar en 1993 con *In the Line of Fire*, con Clint Eastwood.

Dirixiu ademais filmes de acción como *Air Force One* e *A tormenta perfecta*.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
*
Trofalaxia

[miniatura|300px|dereita|Trofalaxia nas formigas de Asia e Australia *[Oecophylla smaragdina*.]]
miniatura|Trofalaxia nas formigas *Camponotus* sp.
A **trofalaxia** ou trofalaxe (/ks/) é a transferencia de comida ou outros fluídos entre membros dunha comunidade xa sexa por medio dunha alimentación boca a boca (estomodeal) ou ano-boca (proctodeal). Está máis amplamente desenvolvida nos insectos sociais como as formigas, térmites, avespas e abellas. A palabra foi introducida polo entomólogo William Morton Wheeler en 1918. Este comportamento foi utilizado no pasado como apoio de teorías sobre a orixe da socialidade nos insectos. O psicólogo e entomólogo suízo August Forel tamén cre que a compartición de comida foi a clave da sociedade das formigas e utilizou unha ilustración diso como portada para o seu libro *The Social World of the Ants Compared with that of Man* (O mundo social das formigas comparado co do home).

En formigas como a formiga de fogo (*Solenopsis invicta*) os membros individuias das colonias almacenan alimento nos seus boches e intercambiano regularmente con outros membros da colonia e larvas para formar unha sorte de "estómago comunal" de toda a colonia. Nas térmites e cascudas, a trofalaxia proctodeal é esencial para recuperar os microorganismos endosimbiontes do aparato dixestivo que se perden despois de cada muda. Isto non debería confundirse coa coprofaxia.

Moitas avespas, como *Protopolybia exigua* e *Belonogaster petiolata*, mostran un comportamento de alimentación no que os adultos realizan a trofalaxia con outros adultos e coas larvas.

Ademais, as avespas *Vespula austriaca* tamén realizan a trofalaxia cos seus obreiros hóspedes para obter nutrientes.

Algúns vertebrados, como algunhas especies de aves, lobos grises, e vampiros tamén alimentan as súas crías dun modo similar á trofalaxia.

A trofalaxia serve como un medio para a comunicación polo menos nas abellas e formigas. Nalgunhas especies de formigas, pode xogar un papel no espallamento do olor da colonia que identifica aos seus membros.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Formigas
* Regurxitación (dixestión)
* Superorganismo
Fernando Meirelles

**Fernando Ferreira Meirelles**, nado en São Paulo o 9 de novembro de 1955 é un director, guionista e produtor brasileiro.

## Traxectoria 
O pai de Meirelles, José de Souza Meirelles, é un médico especialista en gantroenteroloxía que  viaxaba regularmente a Asia e Norte América, o que deu a Fernando a oportunidade de contactar con diferentes culturas. A súa nai, Sônia Junqueira Ferreira Meirelles, é filla de granxeiros e traballou como paisaxista e deseñadora de interiores durante un longo tempo.

As súas primeiras experiencias co cinema foi co seu pai, que dirixiu filmes en 8&nbsp;mm durante o seu traballo na universidade. En 1967, con once anos, Fernando pasou un ano en California, onde contactou co movemento hippy, que o impresionou. Con trece anos comezou a producir pequenos filmes en Super 8, inspirados polas animacións de Norman McLaren.

Durante a década de 1980 estudou na Escola de Arquitectura e Urbanismo da Universidade de São Paulo. O seu traballo de graduación foi feito en forma de filmes. Neses anos involucrouse tamén no cinema experimental, xunto cos seus amigos Paul Morelli, Marcelo Machado, Dário Vizeu e Bob Salatini. Os cinco fundaron a produtora independente *Olhar Eletrônico*. En 1982 realizaron programas infantís de televisión e a finais da década interesáronse na publicidade. En 1990 fecharon *Olhar Eletrônico* e abriron o negocio de publicidade O2 Films.

En 1997 Meirelles leu o libro de Paulo Lins *Cidade de Deus* e decidiu adaptala no filme realizado en 2002. Co éxito do filme conseguiu ofertas de Hollywood, conseguindo de novo boas críticas con *The Constant Gardener*.

## Filmografía 
### Cinema 
### Televisión 
## Notas  
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
* KCRW's The Treatment: Fernando Meirelles 
* Entrevista en Cannes 2008 con Fernando Meirelles sobre "Blindness" en IFC.com
Rafail Korsak

**Rafail Mykola Korsak** (en ; en ; en ), nado arredor de 1599 preto de Navahrudak (Gran Ducado de Lituania, hoxe Belarús) e finado o 28 de agosto de 1640, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia dende 1637 até a súa morte.

## Traxectoria 
Korsak naceu preto de Navahrudak nunha familia nobre calvinista. Estudou cos xesuítas en Niasviž e en Vilnius, e posteriormente no colexio pontificio de Braniewo e novamente cos xesuítas en Praga. Xunto a eles, converteuse ao catolicismo, entrando na Igrexa católica latina, e posteriormente, co apoio do metropolita Yosyf Rutskyi, pasou á Igrexa grecocatólica. En 1620 ingresou na Orde de San Basilio Magno, tomando o nome relixioso de "Rafail" e facendo o noviciado no mosteiro de Byten. Entre decembro de 1621 e novembro de 1624 estudou no Pontificio Colexio Grego de Roma, e posteriormente foi elixido para servir como bispo no seu país.

En 1625 Korsak pasou a ser arquimandrita do mosteiro da Santa Trindade de Vilnius, e en 1626 protoarquimandrita da orde basiliana (cargo no que permaneceu até 1636) e en setembro do mesmo ano foi consagrado bispo coadxutor do metropolita Rutskyi con dereito de sucesión, sendo confirmado pola Santa Sé o 9 de marzo de 1631 malia as dúbidas iniciais do rei por mor da súa idade. En 1632 foi nomeado bispo de Pinsk.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Pico de las Nieves

O **Pico de las Nieves** é o segundo monte máis alto da illa de Gran Canaria, Illas Canarias, España. Alcanza unha cota de 1.949 metros sobre o nivel do mar (segundo o IGN). 

Tradicionalmente estableceuse que o Pico de las Nieves é a máxima altitude da illa de Gran Canaria, pero isto é incerto, xa que en realidade é o Morro de la Agujereada con 1.956 metros que está preto do Pico das Nieves. 

## Localización 
O seu cumio localízase no centro xeográfico da illa formando o límite dos termos municipais de San Bartolomé de Tirajana, Vega de San Mateo e Tejeda, o seu contorno está incluído en diferentes espazos protexidos como son a "Paisaxe protexida de las Cumbres", o "Monumento Natural Riscos de Tirajana" e o "Parque Rural do Nublo". Coroa o rebordo meridional da meseta central dos cumios de Gran Canaria, sendo os seus lados norte, leste e oeste suaves en contraste coa parte sur que é cortada abruptamente por precipicios de centenares de metros que conforman as escarpas da Caldeira ou Depresión de Tirajana. Os materiais sobre os que se asinta, cunha idade de 3 millóns de anos, pertencen a aglomerados volcánicos da Serie Volcánica 2 ou Roque Nublo de Gran Canaria, produto do derrubamento dun antigo estratovolcán. Áchase recuberto por Piñeiro canario repoboado na década de 1950, aos que hai que sumar, no medio do piñeiral ou en zonas rochosas, xesta amarela e especies adaptadas á grande altitude e condicións climáticas severas como o tomiño de cumio ou a salvia branca.

O Pico en si é un saliente rochoso e inaccesible a poucos metros do miradoiro de mesmo nome que si é accesible por estrada; practicamente todo o terreo que rodea ao Pico de las Nieves na súa parte sobranceira é propiedade das Forzas Armadas de España e nel aséntanse diversos sistemas radáricos e de telecomunicacións.

## Exploración e denominación 
A orixe da súa denominación hai que buscalo no século XVII cando foron creados a instancia da Igrexa unha serie de neveiros, pozos na terra, destinados a almacenar a neve caída en inverno, para transportala logo á capital insular As Palmas de Gran Canaria, onde era consumida en forma de xeado. Na faldra oriental do Pico un dos devanditos pozos, o segundo en tamaño, foi rehabilitado recentemente polo Cabido de Gran Canaria e pode ser visitado. A súa denominación orixinal era "Pico de los Pozos de la Nieve" de onde derivou o presente topónimo, que conviviu durante moitos anos cunha mala interpretación do devandito nome: "Los Pechos", realizada no século XIX por cartógrafos franceses e logo reproducida en mapas locais, hoxe en día pola súa inexactitude está a desaparecer das referencias oficiais pero goza de gran popularidade.

## Ascenso 
O ascenso en bicicleta ao Pico de las Nieves adquiriu gran notoriedade nos últimos anos, grazas á organización de competicións internacionais que ascenden pola súa vertente leste, sendo considerado un dos portos máis duros de España. O miradoiro situado no seu cumio ofrece algunhas das vistas máis representativas de Gran Canaria e das máis espectaculares das Canarias, sendo foco de grande afluencia turística.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Roque Nublo
Sergio Marcos

**Sergio Marcos González**, nado o 3 de febreiro de 1992 en Sacedón (Guadalajara, Castela-A Mancha), é un futbolista profesional español da canteira do Atlético de Madrid, que xoga como centrocampista no Real Valladolid.

## Traxectoria 
Nado en Sacedón, Sergio Marcos formouse na canteira do Club Atlético de Madrid. No ano 2012, tras contar menos que anos anteriores para adestrador do filial do equipo madrileño, Milinko Pantić, o Villarreal Club de Fútbol faise cos seus servizos. Tras un período de adapación pronto convértese nun dos líderes do filial do equipo. Na temporada 2015 ten a súa oportunidade no primeiro equipo trala lesión da súa estrela, Bruno Soriano. O seu primeiro partido en primeira é contra o Rayo Vallecano, partido no que sae como titular, sendo considerado o mellor xogador do seu equipo a pesar da derrota por 0-2. O seguinte domingo debuta ante a súa afección Madrigal nun encontro ante o Eibar, no que é nomeado Xogador do Partido na vitoria do seu equipo por 1-0. Na seguinte xornada volta xogar como titular, esta vez ante o Real Madrid no Santiago Bernabéu, conseguindo o seu equipo o empate e sendo de novo un dos xogadores máis destacados do encontro. Xogaría finalmente sete partidos en primeira división. Na temporada 2015-16 o Villarreal busca que o xogador dispoña de minutos no fútbol profesional, polo que é cedido ao Club Deportivo Lugo da Segunda División.

### Clubs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en Transfermarkt
Epifanía (Michelangelo)

***Epifanía*** é un debuxo en carbón do artista do renacemento italiano Michelangelo, datado de arredor de 1550-1553. Está feito sobre vinte e seis láminas de papel cunhas dimensións de 232&nbsp;cm de altura por 165&nbsp;cm de lanrgura. O debuxo consta de cinco personaxes principais (a Nai de Deus co Neno Xesús, Xosé de Nazaret, Xoán o Bautista e unha figura sen identificar) con outras figuras menos definidas no fondo da obra. O debuxo pasou polas mans de diversos propietarios, o derradeiro deles, o escocés John Malcolm of Poltalloch, mercou por só 11 libras e 6 peniques. O seu fillo, John Wingfield Malcolm, doouno ó Museo Británico no ano 1893, onde se conserva na actualidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Museo Británico
John Guidetti

**John Alberto Guidetti**, nado o 15 de abril de 1992 en Estocolmo, é un futbolita sueco que xoga na demarcación de dianteiro, e que actualmente xoga no Hannover 96 da 2. Bundesliga, cedido polo Deportivo Alavés.

## Traxectoria 
Formado na canteira do e en diversos equipos de Kenya, onde seu pai foi profesor entre 2002 e 2006, fichou polo Manchester City FC no ano 2008. Porén non tivo moito peso no equipo a causa da súa curta idade, polo que saíu en sucesivas cesións, sempre mantendo un bo nivel goleador. En xullo de 2015 fichou polo Celta de Vigo despois de rescindir o seu contrato co Manchester City.

O 17 de xaneiro de 2020 anunciouse a súa cesión ata final de tempada ó Hannover 96 da 2. Bundesliga.

## Palmarés 
;Celtic FC
* Copa da Liga de Escocia: 2015
* Liga de Escocia: 2015

## Notas
Pediculus humanus

***Pediculus humanus*** é unha especie de insecto da orde Phthiraptera (ou Psocodea), piollos, que parasita ao ser humano e comprende os piollos humanos da cabeza e do corpo (pero non o pubiano ou piollo pato). A súa infestación chámase pediculose. Ao contrario da pulga, esta especie non presentou ningunha recesión, polo que a súa distribución segue sendo mundial. Recoñécense dúas subespecies:

* ***Pediculus humanus capitis*** De Geer, 1778. É o piollo da cabeza, que é inofensivo. Causa a pediculose da cabeza.
* ***Pediculus humanus humanus*** Linnaeus, 1758, tamén chamado *Pediculus humanus corporis*. É o piollo do corpo. Causa a pediculose do corpo. Ademais, pode transmitir doenzas infecciosas bacterianas.

## Características 
[miniatura|esquerda|150px|Lendia de piollo adherida a un [cabelo.]]
Esta especie só é propia do home, como o seu nome científico indica (*Pediculus humanus*). Miden aproximadamente de 2 a 10 milímetros e son doadamente visibles a simple vista. Ten un corpo traslúcido cunha leve tonalidade de cor amarela ou marrón variable. Ademais pode distinguirse o sangue que leva dentro do corpo, que é sangue humano do que se alimentou. A variedade do corpo (subespecie *humanus* ou *corporis*) é considerada transmisora do tifo exantemático (causada por *Rickettsia*), febre das trincheiras (causadas por *Bartonella*) e febres recorrentes (causadas por *Borrelia*).
[miniatura|O piollo humano (*Pediculus humanus*) é un [ectoparasito.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* O piollo na cultura popular galega
* Pthirus pubis
* Pthirus gorillae

### Bibliografía 
* Savill, R.A. 1990: Early records of the human head louse *Pediculus humanus capitis* (Phthiraptera: Pediculidae) in New Zealand. *Records of the Canterbury Museum*, **10**(6): 69-72. [data de publicación: 'maio de 1990', fontes da primeira páxina do artigo]

### Ligazóns externas 
* The Hairforce: Facts about head lice
* Centers for Disease Control and Prevention: Division of Parasitic Diseases
* James Cook University, Australia: Head Lice Information Sheet
* MedicineNet.com: Head Lice Infestation (Pediculosis)
* University of Nebraska: Head Lice Resources You Can Trust 
* University of Nebraska: Free On-Line Video – Removing Head Lice Safely. English. Spanish. 
* body and head lice on the UF / IFAS Featured Creatures Web site
Cebiche

O **cebiche** é un prato consistente en peixe, mariscos ou ambos con aliños cítricos. Diferentes versións do cebiche forman parte da cociña dos países latinoamericanos litorais do océano Pacífico, como son Chile, Costa Rica, Colombia, Ecuador, O Salvador, Guatemala, Honduras, México, Nicaragua, Panamá, o Perú e Porto Rico. Non hai estudos definitivos que confirmen o seu país de orixe, máis as hipóteses indican que o cebiche é un prato dos antigos poboadores do Perú na época precolombiana.

Entre os cítricos máis empregados están o limón e a lima, aínda que historicamente usouse a laranxa amarga. O aliño inclúe ademais algunha variedade local de *ají* ou chile, susbtituído por mostaza nalgunhas localidades de Ecuador e Centroamérica. Algunhas preparacións inclúen coandro picado e, agás no Perú, Chile e Panamá, no resto de países é común engadirlle mollo de tomate. A carne adoita marinarse xunto con cebola en anacos ou picada, e en México acostúmase engadir froitas picadas como tomate, aguacate e jícama.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Fundación Felipe Antonio Custer: *El arte de la cocina peruana*. Quebecor World Perú, 2000. ISBN 9972-9298-0-9.
* Erika Fetzer: *Sabores del Perú. La cocina peruana desde los incas hasta nuestros días*. Lima (Perú): Viena Ediciones, 2004. ISBN 84-8330-249-7.
Indila

**Adila Sedraïa**, nada en París o 26 de xuño de 1984, é unha cantante francesa máis coñecida polo seu nome artístico **Indila**.

Colaborou con outros artistas franceses como Nessbeal, Rohff, TLF, Soprano e Youssoupha. A súa canción "Dernière danse", estreada en decembro de 2013, foi un éxito nas listas musicais de Francia, cun Top 2 en SNEP.

## Vida persoal 
Naceu en París, Francia. Ten ascendencia da India,  Alxeria, Camboxa e Exipto.

Casou con Pascal Koeu, produtor musical e letrista coñecido como DJ Skalp ou Skalpovich.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial