Tartaruga carei

A **tartaruga carei** ou **tartaruga mariña carei** (***Eretmochelys imbricata***) é unha especie de tartaruga mariña da familia dos quelónidos, que se encontra en perigo crítico de extinción. É a única especie do xénero ***Eretmochelys***. Existen dúas subespecies, *Eretmochelys imbricata imbricata* que se pode encontrar no océano Atlántico e *Eretmochelys imbricata bissa*, localizada na rexión indo-pacífica. É unha das especies de tartarugas mariñas que visita as costas galegas (ver Lista de réptiles de Galicia).

O seu aspecto é similar ao doutras tartarugas mariñas. Ten un corpo plano, unha coiraza ou *cuncha* protectora, e as súas extremidades en forma de aletas están adaptadas para nadar en mar aberto. Distínguese doadamente doutras tartarugas mariñas polo seu peteiro bicudo e curvado cunha prominente mandíbula superior (tomium) e polas beiras en forma de serra da súa coiraza. Aínda que a tartaruga pasa parte da súa vida en mar aberto, atópase máis frecuentemente en lagoas costeiras de pouco fondo e arrecifes de coral, onde encontra facilmente as súas presas preferidas, as esponxas de mar. Algunhas das esponxas das que se alimenta son altamente tóxicas e letais para outros organismos polo seu alto contido de óxido de silicio, o que converte á tartaruga carei nun dos poucos animais que poden alimentarse de organismos silíceos. Tamén se alimentan doutros invertebrados, como ctenóforos e medusas.

A causa das prácticas de pesca humanas, as poboacións desta especie en todo o mundo están en serio perigo, polo que foi clasificada pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza como especie en perigo crítico de extinción.

## Taxonomía e etimoloxía 
[miniatura|esquerda|Tartaruga carei (arriba á dereita) nunha lámina de [Ernst Haeckel de 1904.]]
Describiuna inicialmente Carl von Linné como *Testudo imbricata* en 1766. Foi trasladada ao xénero *Eretmochelys* polo zoólogo austríaco Leopold Fitzinger en 1843. En 1857, a especie foi redescrita como *Eretmochelys imbricata squamata*, unha denominación actualmente inválida.

Hai dúas subespecies aceptadas no taxon *E. imbricata*. *Eretmochelys imbricata bissa* (Rüppell, 1835) é a subespecie que comprende todas as poboacións que habitan o océano Pacífico. A poboación do Atlántico considérase pertencente á outra subespecie, *Eretmochelys imbricata imbricata* (Linneo, 1766). O nome da subespecie *imbricata* mantívose porque o espécime que Linneo utilizou inicialmente para describir a especie era do Atlántico.

Fitzinger elixiu o nome do xénero *Eretmochelys* a partir das palabras gregas *eretmo* e *chelys*, correspondentes a «remo» e «tartaruga», respectivamente, a causa das súas aletas dianteiras en forma de remo. O nome de especie, *imbricata*, provén do latín e significa imbricado, referíndose ás placas superpostas da coiraza desta tartaruga. O nome da subespecie do Pacífico, *bissa*, é o termo latino para «dúas veces». A subespecie foi inicialmente descrita como *Caretta bissa* porque daquela era a segunda especie do xénero, e de aí o de *bissa*. O xénero *Caretta* é o máis emparentado coa tartaruga carei.

### Historia evolutiva 
*E. imbricata* ten varias características anatómicas e ecolóxicas únicas entre as tartarugas mariñas, como ser o único réptil fundamentalmente esponxívoro coñecido. Por isto, a súa posición evolutiva foi algo confusa. As análises moleculares apoian a probabilidade de que a familia Eretmochelydae evolucionase a partir de antepasados carnívoros. Como a tribo taxonómica Carettini está formada por especies carnívoras (como *Caretta caretta*), a tartaruga carei moi probablemente evolucionou a partir desta, en vez de a partir da tribo herbívora Chelonini, que inclúe a *Chelonia mydas*.

## Anatomía e morfoloxía 
[miniatura|esquerda|*Eretmochelys imbricata*. As beiras serradas e as placas superpostas da [Coiraza (tartarugas)|coiraza son claramente visibles nesta fotografía.]]
A carei ten a aparencia típica dunha tartaruga mariña. Igual que nos demais quelónidos, o seu corpo é plano e as súas extremidades en forma de aleta están adaptadas á natación. As tartarugas adultas teñen de media entre 60 e 90&nbsp;cm de lonxitude de coiraza e entre 50 e 80&nbsp;kg de peso, cun máximo rexistrado de 127&nbsp;kg. A súa coiraza ou *cuncha* ten un fondo de cor ámbar, cunha combinación irregular de bandas claras e escuras de cores predominantemente amarelas e marróns difundidas aos lados.

Os exemplares novos son negros, menos nas beiras da coiraza, que son amarelas. Cando nacen teñen forma de corazón e van adquirindo forma oval cando medran. A cor da beira aserrada formada polas placas da coiraza esvaécese coa idade. Os machos distínguense por unha pigmentación máis clara, plastrón cóncavo, uñas máis longas e unha cola máis grosa.

A carei ten varias características que a distinguen doutras especies estreitamente relacionadas con ela. A súa cabeza alongada e afiada remata nunha boca parecida a un peteiro, que, no seu caso, é máis pronunciado e afiado que o doutras tartarugas mariñas. Os seus brazos teñen dúas uñas visibles en cada aleta.

miniatura|Primeiro plano da súa distintiva boca en forma de peteiro.
Unha das súas características máis distintivas é o patrón de grosas placas que forman a súa coiraza. Aínda que a súa coiraza ten cinco placas centrais e catro pares a cada lado como varios membros da súa mesma familia, as placas posteriores da carei superpóñense de tal maneira que lle dan ao bordo posterior da súa coiraza unha aparencia aserrada, parecida ao gume dunha serra ou dun coitelo dentado. A coiraza da tartaruga pode chegar a medir 90&nbsp;cm de ancho.

Son grandes nadadoras. Poden alcanzar velocidades de ata 24&nbsp;km/h e hai rexistros de tartarugas que percorreron nadando 4.828&nbsp;km.

## Distribución 
[miniatura|300px|Gráfico de lugares de aniñacion de *E. imbricata*. Os círculos vermellos representan os principais lugares de posta, os amarelos, os secundarios. ao longo do norte dos [Estados Unidos (tamén se observaron en Massachusetts

Viven no Caribe, costa brasileira (en concreto en Baía), e o sur de Florida. No Caribe víronse nas praias de Antiga e Barbuda. A illa de Cuba é unha zona de alimentación para as poboacións de tartarugas carei caribeñas. En Porto Rico, as augas en torno á illa de Mona tamén lles serven de lugar de alimentación. As costas sur e leste da República Dominicana contan tamén con lugares de desove e hábitats para xuvenís, estas poboacións encóntranse en zonas protexidas como a illa Saona no Parque Nacional del Este e o Parque Nacional Jaragua.

### Subpoblación indo-pacífica 
[miniatura|Exemplar novo de *E. imbricata* na illa de [Departamento de Reunión|Reunión.]]
A poboación da especie indo-pacífica esténdese ao longo de toda a rexión. No océano Índico, as carei poden verse a miúdo ao longo de toda a costa oriental do continente africano, incluídos os mares en torno a Madagascar e os grupos de illas veciñas. A variedade da especie do océano Índico esténdese ao longo da costa de Asia, incluído o golfo Pérsico e o mar Vermello, por todo o litoral do subcontinente indio e a través do arquipélago indonesio e da costa noroeste de Australia. A variedade pacífica de *E. imbricata* limítase ás rexións tropicais e subtropicais do océano. A poboación máis ao norte da rexión sitúase nas augas do extremo suroeste da península de Corea e o arquipélago xaponés. Esta variedade do océano Pacífico habita por toda a rexión do Sueste Asiático, toda a costa norte de Australia e, desde o sur de Australia ata o norte de Nova Zelandia. En Australia *E. imbricata* aniña na illa Milman, na Gran Barreira de Coral. Ao outro lado do Pacífico, pódense ver desde o extremo norte da península de Baixa California, en México, e nas augas de Centroamérica, especialmente na Baía de Jiquilisco no Salvador. Esta zona alberga aproximadamente o 40% da poboación de todo o pacífico oriental, polo que a especie reside durante todo o ano na baía usando os canais do esteiro para alimentarse e aparearse. O resto esténdese por toda a zona de América do Sur ata o extremo norte de Chile. Un pequeno grupo de illas ao suroeste do arquipélago filipino denomínase Illas das Tartarugas porque son coñecidas como lugar de aniñamento de dúas especies de tartarugas mariñas, incluída a carei (a outra é a tartaruga verde). No océano Índico, o lugar máis ao leste onde se ten coñecemento sobre niños de tartarugas carei é na illa Cousine, nas Seychelles, onde a especie está protexida legalmente desde 1994. As lagoas interiores e illotes das Seychelles, como o atol Aldabra, son bos lugares de alimentación para exemplares inmaturos.

## Ecoloxía 
### Hábitat 
Os adultos encóntranse principalmente en arrecifes de coral tropicais. En xeral pasan o día descansando en covas e saíntes en e arredor destes arrecifes. Como é unha especie de marcado carácter migratorio, tamén se pode atopar nunha ampla variedade de hábitats, desde o mar aberto ata lagoas costeiras e mangleirais en estuarios. Non se sabe moito sobre as preferencias de hábitat durante os seus primeiros anos de vida pero considérase que, igual que outras tartarugas mariñas novas, son completamente peláxicas, polo que o mar aberto é o seu fogar ata que alcanzan a madurez.

### Alimentación 
[miniatura|esquerda|*E. imbricata* nun [arrecife de coral en Venezuela.]]
Aínda que son omnívoras, o seu principal alimento son as esponxas, que constitúen entre o 70% e o 95% da dieta das poboacións da especie na zona do Caribe. Con todo, como ocorre con moitos esponxívoros, esta tartaruga aliméntase só dalgunhas especies seleccionadas, ignorando moitas outras. As poboacións do Caribe aliméntanse principalmente de esponxas da clase Demospongiae, e máis concretamente as pertencentes ás ordes Astrophorida, Spirophorida e Hadromerida. Entre as especies de esponxas das que se ten coñecemento que forman parte da dieta destas tartarugas está *Geodia gibberosa*.

### Ciclo vital 
[miniatura|Tartaruga carei na illa caribeña de [Saba.]]

Descoñécense moitas cuestións do ciclo vital desta especie. Teñen uns intervalos de aniñamento de entre dous u catro anos, aínda que este período pode variar de nove meses a dez anos, segundo a zona; utilizan preferentemente lagoas illadas de illas remotas ao longo de toda a súa área de distribución. A época de apareamento da carei atlántica transcorre normalmente entre abril e novembro. Para as poboacións do océano Índico, como as das Seychelles, esta discorre entre setembro e febreiro. porén, as postas rexistradas no golfo Pérsico son sensiblemente inferiores, cunha media duns 90 ovos. Acabado o prolongado proceso da posta, que pode durar varias horas, a femia torna ao mar. A posta é o único momento en que as tartarugas carei abandonan o mar. Descubriuse tamén un híbrido con *Chelonia mydas* en Suriname.

[miniatura|esquerda|Carei que acaba de eclosionar abandonando o niño en [Porto Rico.]]
Pouco se sabe dos primeiros anos de vida das crías: tras alcanzar o mar, crese que inician unha etapa de vida peláxica (como outras tartarugas mariñas), durante un período de tempo indeterminado. Aínda que se descoñece a súa taxa de crecemento, cando os exemplares novos alcanzan preto dos 35&nbsp;cm, pasan dun estilo de vida peláxico a outro asociado aos arrecifes de coral. Alcanzan a madurez sexual entre os 20 e os 40&nbsp;anos de idade.

Estímase que poden vivir entre 30 e 50&nbsp;anos, aínda que, debido á falta de datos, non se sabe con certeza a idade que poden alcanzar en estado silvestre. Como outras tartarugas mariñas, as carei son solitarias durante a maior parte da súa vida; só se agrupan durante a época de apareamento. Antes considerábase que eran sedentarias, pero actualmente sábese que son de marcado carácter migratorio. Debido á dureza das súas coirazas, non teñen grandes predadores e existen poucas criaturas que teñan a capacidade de morder a través da súa *cuncha* protectora. Os tiburóns e os crocodilos mariños son algúns dos seus poucos depredadores naturais. Tamén se ten coñecemento de que algunhas especies de polbos e de peixes peláxicos se alimentan destas tartarugas. Nalgunhas partes do mundo captúranse por seren consideradas un alimento exquisito. Desde o século V&nbsp;a.&nbsp;C. as tartarugas de mar, incluídas as carei, levan consumíndose na China.

Moitas culturas tamén usan as coirazas destes animais con fins decorativos e son tan demandadas como o marfil, o ouro e algunhas xemas, alcanzando elevados prezos no mercado. O material que forma as placas da súa coiraza ou *cuncha* denomínase carei. Este material utilízase para fabricar diversos complementos persoais, como monturas de lentes, aneis ou pulseiras e en multitude de obxectos decorativos. En 1994 Xapón deixou de importar coirazas de tartarugas carei doutras nacións. Con anterioridade, o comercio de *cunchas* de carei xaponés era de aproximadamente 30.000&nbsp;kg ao ano. En occidente as súas coirazas xa eran utilizadas polos antigos gregos e romanos para a xoiería, para facer peites, cepillos e aneis. A maior parte do comercio mundial das súas coirazas prodúcese no Caribe. En 2006, comprobouse que se dispoñía dunha gran cantidade de coirazas nos países da rexión, como a República Dominicana e Colombia.

A tartaruga carei figura nos billetes de 20&nbsp;bolívares venezolanos e nos de 2&nbsp;reais brasileiros.

## Conservación 
miniatura|dereita|300px|*E. imbricata* na illa caribeña de Saba.
Existe un consenso xeral sobre considerar a todas as tartarugas mariñas, incluída *Eretmochelys imbricata*, como mínimo como especies ameazadas, debido á súa lonxevidade, crecemento lento e madurez serodia, e pola súa lenta taxa de reprodución. Moitas tartarugas adultas morren pola acción dos seres humanos, tanto deliberadamente coma accidentalmente. Ademais, os lugares de aniñamento das tartarugas tamén están ameazados pola invasión humana e animal. Algúns pequenos mamíferos asaltan os seus lugares de aniñamento e desenterran os ovos.

En 1996 esta especie foi incluída na Lista Vermella da IUCN de especies ameazadas, clasificada como especie en perigo crítico de extinción.

Foi catalogada por primeira vez como especie ameazada pola UICN en 1982. Mantivo esta consideración durante varias reavaliacións: en 1986, 1988, 1990, e 1994, ata a súa consideración como especie en perigo crítico de extinción en 1996.

A especie (xunto con toda a familia Cheloniidae) foi incluída no Apéndice&nbsp;I do Convenio sobre o Comercio Internacional de Especies de Fauna e Flora Salvaxe Ameazada (CITES). Por este Convenio, é ilegal a importación ou exportación de produtos derivados destas tartarugas, e matar, capturar ou acosar as tartarugas carei.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de réptiles de Galicia
### Ligazóns externas 
* Tortuga carey. CITES.
* Tortugas carey do Caribe. WWF.
* Hawksbill Turtle. U. S. National Marine Fisheries Service.