Vic Elford

**Victor Henry Elford**, nado en Londres o 10 de xuño de 1935 e finado o 13 de marzo de 2022, foi un piloto de automobilismo inglés. Piloto de coches deportivos, de rally e de Fórmula 1, participou en 13 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutando o 7 de xullo de 1968. Logrou un total de 8 puntos de campionato.

Alcumado "Quick Vic" (Vic o rápido) polos seus compañeiros, Elford foi principalmente un famoso competidor de automóbiles deportivos, así como un exitoso piloto de rally, asociado a miúdo con Porsche.

## Traxectoria
Elford comezou como copiloto, colaborando con David Seigle-Morris nun Triumph TR3A. En 1961 adquiriu a confianza suficiente para verse a si mesmo como un piloto potencial por dereito propio, a confianza non foi compartida polo director do equipo Marcus Chambers, e Elford comprou un Mini de carreiras tuneado co que participou como privado con éxito limitado antes de vendelo a finais de tempada. a metade da carreira para salvar o piloto. Ao abrir a porta, Elford atopou a cabina baleira, xa que o condutor xa escapara. Elford entón viu os restos dun Lola entre as árbores, con Jo Bonnier morto. As cámaras capturaron o acto e a Elford nomeárono cabaleiro da Orde nacional do Mérito polo presidente francés Georges Pompidou.

Gañou a Targa Florio, Sebring e Daytona, pero a súa pista favorita era Nürburgring a pesar dos resultados decepcionantes resultados nos seus tres intentos na F1. Os dous primeiros acabaron nos accidentes da volta 1. Os seus dous últimos Grandes Premiod foron no Nürburgring. Ademais dos 1000&nbsp;km, Elford gañou varias carreiras de 500&nbsp;km, gañando un total de 6 carreiras importantes. Só Rudolf Caracciola e Stirling Moss superaron esa marca.

Os récords de Elford inclúen: Targa Florio, Nürburgring, Daytona, Sebring, Norisring, Monza, Buenos Aires, Road Atlanta, Laguna Seca, Riverside e Le Mans.

O 4 de febreiro de 1967 no circuíto de Lydden Hill, gañou o primeiro evento de Rallycross. Máis tarde ese ano gañou o evento de 84 horas do "Marathon de la Route" en Nürburgring, nas versións combinadas de 28&nbsp;km que raramente se usaron desde a década de 1930. Os compañeiros pilotos Hans Herrmann e Jochen Neerpasch preferiron "o piloto de rally" para pilotar o Porsche 911 a través das 7 horas de duración, catro noites consecutivas en condicións de chuvia e brétema. O coche gañador foi equipado cunha transmisión semiautomática Sportomatic, así como outro Porsche 911S presentado polo equipo de fábrica.

[miniatura|right|220px| Elford nun [Porsche 908 / 3 de 1971, na práctica para os 1000 quilómetros de Nürburgring.]]
Aínda que correu cinco anos para Porsche, Elford tamén correu para Ford, Triumph, Lancia, Alfa-Romeo, Ferrari, Chaparral, Shadow, Cooper, Lola, Chevron e Subaru. Tamén pilotou o Mclaren en F1 e CanAm, Chevrolet en TransAm. En ultramar, Elford tamén participou na CanAm e nas 500 Millas de Daytona da NASCAR. Nos seus últimos anos, Elford viviu no sur da Florida, Estados Unidos. O 25 de xaneiro de 2015, Elford recibiu o premio Phil Hill Award from Road Racing Drivers Club de 2015. Foi presentado polo presidente do club Bobby Rahal.

### Resultados completos na Fórmula Un 
[miniatura|270px|Vic Elford na carlinga dun incompleto [McLaren M7B, antes do Gran Premio de Alemaña de 1969 en Nürburgring]]
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* *Porsche High Performance Driving Handbook*  (1994)
* *Vic Elford: Reflections on a Golden Era in Motorsports*  (2005)

### Ligazóns externas
*"The Official Web Site" of Vic Elford
*"Reflections on a golden era of motorsports" interview of Vic Elford