open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Quett Masire

**Quett Ketumile Joni Masire**, nado en Kanye o 23 de xullo de 1925 e finado en Gaborone o 22 de xuño de 2017 foi un político botswaniano, segundo presidente de Botswana entre 1980 e 1998, ano no que renunciou e foi substituído polo daquela vicepresidente Festus Mogae.

## Traxectoria 
Naceu na pequena cidade de Kanye. Foi profesor e director da escola secundaria de Seepapitso. En 1965 foi un dos fundadores do Partido Democrático de Botswana (BDP). Cando Botswana obtivo a súa independencia, Masire tornouse vicepresidente do país.

Coa morte do presidente Seretse Khama o 13 de xullo 1980, Masire foi escolleito presidente do país. Gobernou até 1998, ano no que renunciou.

Logo da súa saída da presidencia, converteuse nun activo diplomático, actuando como mediador na guerra civil da República Democrática do Congo. En 2007 foi nomeado pola Comunidade para o Desenvolvemento de África Austral como mediador da disputa política en Lesotho.

Faleceu o 22 de xuño de 2017 en Gaborone, aos 91 anos de idade.

## Notas
Suso Ínsua

**Jesús Ínsua Lago**, máis coñecido como **Suso Ínsua**, nado en Cee en 1960 e finado na mesma vila o 18 de novembro de 2010, foi un futbolista galego, que xogaba como extremo dereito.

## Traxectoria 
Comezou xogando ao fútbol no equipo da súa vila natal, o Cee, e sendo xuvenil chegou a realizar unha proba co Real Madrid.  No verán de 1978 fichou polo Compostela, da Terceira división, logrando o ascenso a Segunda B na súa segunda campaña. Disputou 144 partidos oficiais co club compostelán, no que militou ata marzo de 1983, momento no que fichou polo Cartagena por algo máis de 3 millóns de pesetas. Disputou só catro partidos co club murciano ata final de tempada.

Para a 1983/84 asinou como novo xogador do Logroñés, que estaba adestrado polo galego Delfín Álvarez e no que coincidiu cos tamén galegos Noly, Rodolfo e Salvador. Disputou 28 encontros na súa única campaña no equipo rioxano, logrando o ascenso á Segunda División. Posteriormente militou no Avilés Industrial, no Arousa, no Arenteiro, no Noia (no que xogou xunto ao seu irmán Juanín), no Carnota e na UC Cee. Está considerado como o mellor futbolista da historia do Cee. tivo unha filla, e foi soterrado en Cee.

## Notas
Johnny Carson

**John William “Johnny” Carson**, nado o 23 de outubro de 1925 en Corning e finado o 23 de xaneiro de 2005, foi un humorista e presentador de televisión estadounidense.

## Traxectoria 
Coñecido por ser o presentador de *The Tonight Show Starring Johnny Carson* na NBC durante 30 anos (1962–1992), Carson recibiu seis Emmys e un Peabody, recibiu tamén a Medalla Presidencial da Liberdade en 1992 e o Premio Kennedy en 1993. Carson converteuse a partir da década de 1970 nunha icona estadounidense, dándolle consistencia aos programas nocturnos de talk show estadounidense modificando o formato que tiñan da época de Ed Sullivan, onde o presentador era tan só literalmente o que presentaba os diferentes espectáculos do programa cara a un formato no que o presentador se converte nun auténtico anfitrión, interactuando activamente cos convidados. Xente como David Letterman, Jay Leno, Conan O'Brien, Craig Ferguson e Jimmy Fallon recoñeceron a influencia de Carson nos seus programas.

## Notas
Arroz con chícharos (programa de televisión)

***Arroz con chícharos*** foi un programa da Televisión de Galicia  que se emitiu na tempada 1990-1991 dedicado á realización de receitas de cociña e ofrecer información sobre a gastronomía e o mundo do cosumo, dirixíao  Xosé Cermeño e presentábao Susana Dans.

## Contido 
En cada programa había un cociñeiro convidado que tras unha primeira presentación realizaba dúas receitas, a colaboradora Carmen Parada falaba dalgún dos produtos que precisaba esas receitas e o doutor Juan Jesús Gestal comentaba as cualidades nutriciais ou medicinais de diversos alimentos.
Riande, Brués, Boborás

**Riande** é un lugar da parroquia do Brués no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña dous habitantes (un home e unha muller), o mesmo número ca en 2010 e 2009.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Brués 
### Parroquias de Boborás 
## Notas
West Orange

O topónimo **West Orange** pode referirse a dúas poboacións dos Estados Unidos de América:

***West Orange**, no estado de Nova Jersey;
***West Orange**, no estado de Texas;
Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me

***Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me*** é o sétimo álbum de estudio da banda inglesa The Cure, editado o 25 de maio de 1987 polo selo Fiction Records. Este traballo axudou á banda a chegar ao grande público estadounidense, converténdose no seu primeiro disco en acadar o top 40 da *Billboard 200*, situándose concretamente no posto 35 en xullo de 1987.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Filipe de Magalhães

**Filipe de Magalhães**, nado en Azeitão contra o 1571 e finado en Lisboa en 1652, foi un compositor portugués de polifonía sacra.

## Traxectoria 
Filipe de Magalhães naceu en Azeitão, Portugal, en 1571. Estudou música na Sé Catedral de Évora con Manuel Mendes e era colega dos polifonistas Duarte Lobo e Manuel Cardoso. En 1589 substituíu a Manuel Mendes como mestre dos Claustros da Sé. Foi para Lisboa, onde foi membro do coro da Capela Real e, mestre de Capela da Misericórdia. No día 27 de marzo de 1623, foi nomeado mestre da Capela Real, onde permanece ata 1641.

En Évora, foi profesor de Estêvão de Brito, Esteban López Morago e Manuel Correia, que mantivo a escola de música da Catedral de Évora.

## Obra 
Magalhães dedicouse á composición de obras sacras polifónicas para a liturxia. A maioría delas foron publicadas en coleccións como a **Missarum Liber**, que foi dedicado a Filipe II de Portugal e os *Cantica Beatissima Virgines*, publicado en Lisboa en 1639. Tamén escribiu un libro **Cantus Ecclesiasticus**, que foi publicado en cinco edicións diferentes (os primeiros en Lisboa en 1614 e en Antuerpia, en 1642, e a última en 1724).

O catálogo da Biblioteca de Música do rei João IV de Portugal tamén menciona unha misa en 8 voces, lamentacións en 6 voces para a Xoves Santo, unha panxoliña de Nadal a sete voces e motetes en 5 e 6 voces. Todas esas obras foron perdidas durante o Terremoto de 1755.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* projecto.evoradistritodigital
West Orange, Nova Jersey

**West Orange** é unha poboación do Essex County, no estado de Nova Jersey, Estados Unidos de América. En 2020 a pobación censada era de48,843, un aumento de 2.636 (+5.7%) desde o censo de 2010 (46,207), que, pola súa volta, reflectía un aumento de 1,264 (+2.8%) desde os 44.943 contabilizados no. censo estadounidense do ano 2000.

West Orange é tanto unha zona residencial do anel interior da maior cidade de Nova Jersey (Newark), como cidade dormitorio da cidade de Nova York. Está a 19 km ao oeste de Manhattan. Alí naceu o inventor Thomas Alva Edison, quen mantiña un laboratorio e obradoiro nela.
Wish (álbum)

:*Este artigo trata sobre o álbum de The Cure, para o sinxelo de Nine Inch Nails véxase "Wish".*

***Wish*** é o noveno álbum de estudio da banda inglesa The Cure, editado o 21 de abril de 1992. É o último traballo de estudio do grupo con Boris Williams e o primeiro con Perry Bamonte, ademais de ser o último con Porl Thompson despois de 16 anos.

A pesar de non ser tan ben recibido pola crítica como *Disintegration*, *Wish* é o álbum de The Cure que máis alto chegou nas listas, dándolle o seu primeiro número 1 no Reino Unido e 2 nos Estados Unidos, onde vendeu máis de 1,2 millóns de copias.

O seu segundo sinxelo, "Friday I'm in Love", converteuse nunha das cancións máis coñecidas da banda, acadando o número 6 no Reino Unido, o 17 nos Estados Unidos e o 1 en Suráfrica.

A popularidade do álbum fixo que The Cure estivese nomeado ao Grammy ao mellor álbum de música alternativa de 1993.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por The Cure (Perry Bamonte, Simon Gallup, Robert Smith, Porl Thompson, Boris Williams).

'*EP *Lost Wishes'''*

Catro temas instrumentais tomados das sesións para o *Wish''. Editado en 1994 como edición limitada en casete e só a través de pedidos por correo.
Duarte Lobo

**Duarte Lobo**, nome latinizado como **Eduardus Lupus**, nado contra o ano 1565 e finado o 24 de setembro de 1646, foi un compositor portugués da época do Renacemento tardío e Barroco inicial. Foi o máis famoso compositor portugués da súa época. En conxunto con Filipe de Magalhães, Manuel Cardoso, e o Rei D. João IV é considerado un dos músicos da "época dourada" da polifonía portuguesa.

## Traxectoria 
Sábese pouco da súa vida. Naceu en Alcáçovas ou en Lisboa, e sábese que foi alumno de Manuel Mendes en Évora. O seu primeiro traballo foi o de mestre de capela da catedral de Évora; en 1594 era mestre de capela en Lisboa. Ensinou música no Colégio do Claustro da Sé en Lisboa, onde permaneceu polo menos ata 1639. Máis tarde dirixiu na capital a capela do Seminario de São Bartolomeu. Asinaba as súas obras como *Eduardus Lupus*.

Aínda que cronoloxicamente a súa vida se sobrepoña á época do Barroco, escribiu, tal como Manuel Cardoso, música esencialmente ao estilo e técnica contrapontística da Renacemento, como a da polifonía de Palestrina, tal como se podería esperar por vivir nunha zona illada das innovacións musicais de Italia e Alemaña. Publicou seis libros de música sacra, incluíndo misas, responsorios, antífonas, magnificats e motetes.

A súa música é altamente atractiva, con forza expresiva, tirando partido das características rítmicas e harmónicas do texto latino, en conformidade coas disposicións do Concilio de Trento.

Encóntranse dispersos por diversas cidades (Coímbra, Évora, Vila Viçosa, Valladolid, Sevilla, Munic, Londres e Viena) os exemplares de practicamente todo o que da súa obra se editou en Anveres (*Plantin, 1602-1639*) e en Lisboa (*Craesbeck, 1607*).

## Algunhas obras 
* 1603 -*Officium Defunctorum.* 
* 1605 -*Cantica Beatae Virginis* (16 *Magnificat* a catro voces).
* 1621 -*Liber Missarum I.*
* 1639 -*Liber Missarum II.*
The White Stripes (álbum)

***The White Stripes*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de garage rock The White Stripes, editado o 15 de xuño de 1999 polo selo Sympathy for the Record Industry. O disco foi producido por Jack White e Jim Diamond e gravado en xaneiro de 1999 nos estudios Ghetto Recorders e Third Man Studios en Detroit. White dedicou o álbum ao falecido músico de blues Son House.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por The White Stripes agás onde se indique.
# "Jimmy the Exploder" - 2:29
# "Stop Breaking Down" (Robert Johnson) - 2:20
# "The Big Three Killed My Baby" - 2:29
# "Suzy Lee" - 3:21
# "Sugar Never Tasted So Good" - 2:54
# "Wasting My Time" - 2:13
# "Cannon" - 2:30
# "Astro" - 2:42
# "Broken Bricks" (The White Stripes, Stephen Gillis) - 1:51
# "When I Hear My Name" - 1:54
# "Do" - 3:05
# "Screwdriver" - 3:14
# "One More Cup of Coffee" (Bob Dylan) - 3:13
# "Little People" - 2:22
# "Slicker Drips" - 1:30
# "St. James Infirmary Blues" (Joe Primrose) - 2:24
# "I Fought Piranhas" - 3:07
Disintegration

***Disintegration*** é o oitavo álbum da banda inglesa The Cure, editado o 1 de maio de 1989 polo selo Fiction Records. O disco marca un regreso ao estilo máis introspectivo e gótico que a banda creara a principios dos 80. The Cure gravou *Disintegration* nos Hook End Manor Studios en Reading, Berkshire, co co-produtor David M. Allen entre finais de 1988 e principios de 1989. Durante a produción, o membro fundador da banda Lol Tolhurst foi despedido.

A pesar de que a discográfica tiña medo de que o álbum fose un "suicidio comercial", *Disintegration* converteuse nun éxito de vendas. Foi número 3 no Reino Unido e número 13 nos Estados Unidos, tendo varios exitosos sinxelos como "Lovesong", que acadou o número 2 na lista *Billboard Hot 100*. *Disintegration* segue sendo o álbum de The Cure con máis vendas ata a data, cuns 3 millóns en todo o mundo.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Smith, Gallup, O'Donnell, Thompson, Tolhurst e Williams.
Sea Change

***Sea Change*** é o oitavo álbum de estudio do músico estadounidense de rock alternativo Beck, editado o 24 de setembro do 2002 polo selo Geffen. Recibiu moi boas críticas e acadou o número 8 na lista *Billboard 200*. No Reino Unido chegou ata o posto 20. En xullo do 2008 o álbum levaba vendidas 680.000 copias nos Estados Unidos.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Beck Hansen.
# "The Golden Age"&nbsp;– 4:35
# "Paper Tiger"&nbsp;– 4:36
# "Guess I'm Doing Fine"&nbsp;– 4:49
# "Lonesome Tears"&nbsp;– 5:38
# "Lost Cause"&nbsp;– 3:47
# "End of the Day"&nbsp;– 5:03
# "It's All in Your Mind"&nbsp;– 3:06
# "Round the Bend"&nbsp;– 5:15
# "Already Dead"&nbsp;– 2:59
# "Sunday Sun"&nbsp;– 4:45
# "Little One"&nbsp;– 4:27
# "Side of the Road"&nbsp;– 3:23
# "Ship in a Bottle"&nbsp;– 3:11 (edición xaponesa)
Guero

***Guero*** é o noveno álbum de estudio do músico estadounidense de rock alternativo Beck, editado o 29 de marzo do 2005 polo selo Interscope Records. Estreouse na lista *Billboard 200* no posto 2, e no número 15no Reino Unido.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas gravados por Beck Hansen; compositores adicionais entre parentese.
# "E-Pro" (Dust Brothers, Beastie Boys) – 3:25
# "Qué Onda Guero" (Dust Brothers) – 3:29
# "Girl" (Dust Brothers) – 3:29
# "Missing" (Dust Brothers, Marcos Vinicius de Moraes, Carlos Eduardo Lyra) – 4:43
# "Black Tambourine" (Dust Brothers, Eugene Blacknell) – 2:46
# "Earthquake Weather" (Dust Brothers, Mark Adams, Steve Washington, Daniel Webster, Mark Hicks) – 4:26
# "Hell Yes" (Dust Brothers) – 3:17
# "Broken Drum" – 4:29
# "Scarecrow" (Dust Brothers) – 4:15
# "Go It Alone" (Jack White, Dust Brothers) – 4:08
# "Farewell Ride" – 4:18
# "Rental Car" (Dust Brothers) – 3:05
# "Emergency Exit" (Dust Brothers) – 4:02
Modern Guilt

***Modern Guilt*** é o décimo primeiro álbum de estudio do músico estadounidense de rock alternativo Beck, editado o 8 de xullo do 2008. *Modern Guilt* conta coa contribución de Cat Power e foi producido por Beck e Danger Mouse.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas foron compostos por Beck agás "Walls", escrito por Beck, Danger Mouse, Paul Guiot e Paul Piot.

# "Orphans" (con voces de Cat Power e baixo de Jason Falkner) – 3:15
# "Gamma Ray" – 2:56
# "Chemtrails" (baixo e guitarra por Jason Falkner) – 4:40
# "Modern Guilt" – 3:14
# "Youthless" – 2:59
# "Walls" (voces de Cat Power) – 2:22
# "Replica" – 3:25
# "Soul of a Man" – 2:36
# "Profanity Prayers" – 3:43
# "Volcano" – 4:28
The Information

***The Information*** é o décimo álbum de estudio do músico estadounidense de rock alternativo Beck, editado o 3 de outubro do 2006 polo selo Interscope Records. Foi producido e mesturado polo vello colaborador de Beck Nigel Godrich. A gravación comezou no 2003 coincidindo con *Guero*, pero non se completou ata o 2006.

O álbum acadou o número 7 da Billboard 200, foi número 6 no Canadá e 31 en Australia. No mes de xullo do 2008 o disco levaba vendidas 434.000 copias nos Estados Unidos.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Beck, agás o 5, 12, 14 e 15 escritos por Beck e Nigel Godrich.

# "Elevator Music" – 3:38
# "Think I'm in Love" – 3:20
# "Cellphone's Dead" – 4:46
# "Strange Apparition" – 3:48
# "Soldier Jane" – 3:59
# "Nausea" – 2:55
# "New Round" – 3:26
# "Dark Star" – 3:45
# "We Dance Alone" – 3:57
# "No Complaints" – 3:00
# "1000 BPM" – 2:32
# "Motorcade" – 4:15
# "The Information" – 3:46
# "Movie Theme" – 3:53
# "The Horrible Fanfare/Landslide/Exoskeleton" – 10:36
John Walson

**John Walson**, nado o 25 de marzo de 1915 en Forest City  e finado o 28 de marzo de 1993 en Nova York, foi un pioneiro estadounidense da televisión por cable, recoñecido polo Congreso dos Estados Unidos e a National Cable Television Association como o seu inventor en 1948., aínda que algúns historiadores da televisión poñen en dúbida que fose o primeiro en desenvolvela.
## Traxectoria 
Nacido como **John Walsonavich** era fillo de inmigrantes rusos, estudou electrónica nunha escola de formación profesional en Chicago e de volta a Mahanoy City traballou nunha compañía eléctrica ata 1945 cando obtivo unha franquía para vender e reparar produtos de General Electric abrindo un local no nome de Service Electric Company, a partir de 1947 comezou a vender televisores pero a recepción do sinal das canles de televisión, que emitían desde Filadelfia era mala, debido a que as montañas que arrodeaban a vila bloqueaban o sinal.  Para resolver o problema en xuño de 1948 Walson montou unha torre con antena no cumio dunha das montañas, conectándoa por medio de cable con televisores expostos no escaparate da súa tenda, o que lle permitía demostrar á clientela o ben que funcionaban sen ter que desprazarse ao alto da montaña. Posteriormente conectou aos seus clientes que vivían na zona que percorría o cable, esta foi a primeira rede de televisión por cable nos Estados Unidos e foi a primeira en utilizar microondas para sintonizar canles de televisión distantes , e o primeiro en usar cable coaxial para mellorar a calidade da imaxe.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Obituario no *New York Times*
As Miráns, O Araño, Rianxo

**As Miráns** é unha das 25 entidades de poboación da parroquia do Araño, no concello coruñés de Rianxo. A distribución da súa poboación é irregular, dada a extensión do lugar cara distintas direccións, xa che cruza dun lado a outro o río Té. Pódese acceder ó centro das Miráns dende varias pistas que dan á C-550 (Comarcal que une Padrón e Ribeira) arredor do quilómetro 10 e 11.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 114 habitantes (51 homes e 63 mulleres).
## Economía
Aínda que a maioría da poboación vive da agricultura ou traballa na industria, atopamos nas Miráns establecementos de turismo rural e hostalería.

## Patrimonio
Nas Miráns hai varios cruceiros, hórreos, un pombal reconvertido para o seu uso en turismo rural, nunha aldea rural na que tamén se atopan (traídas dende outras aldeas) un antigo muíño restaurado sobre o río Té, e varias pías. Nas Miráns tamén se atopou en 1907 unha estela funeraria romana https://www.researchgate.net/publication/271711879_Correspondencia_sobre_la_estela_romana_de_Arano_Rianxo_conservada_en_el_Museo_de_Pontevedra, unha lápida exhibida na Exposición Rexional Galega de 1909, e actualmente exposta no Museo Provincial de Pontevedra. A carón do río Té está o roteiro dos muíños. Á beira do río está o Campo da Ponte, unha área recreativa con merendoiro, sitios onde preparar comidas campestres, bancos e mesas de pedra, un cruceiro, e unha ponte sobre o río.

## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares do Araño
### Parroquias de Rianxo
Ryohei Chiba

**Ryohei Chiba** (千葉 涼平, Ryōhei Chiba), nado en Sapporo o 18 de novembro 1984, é un cantante xaponés. Alcanzou a fama como membro (bailarín e cantante) dun grupo de pop xaponés chamado w-inds.

## Traxectoria 
### Primeiros anos
Chiba comezou a tomar clases nunha escola de danza en Sapporo, onde se reuniu con Ryuichi Ogata. Asistiu á escola primaria de Kitashiroishi, con todo, logo de completar o seu primeiro ano de secundaria de Kitashiroishi, foi transferido a unha escola en Tokyo co fin de continuar coas súas actividades con w-inds. Nun evento do club de fans en marzo do 2003, mencionou que non asistiu á cerimonia de gradación.

### Carreira musical
Chiba fixo a súa primeira aparición en televisión en 1998 coa súa nai, onde todas as mulleres do xurado votáronlle como o mozo máis lindo. En 2000, el, xunto con Ogata, pasaron as audicións que levaron a cabo na súa escola de danza para unirse a Keita Tachibana e forman a banda w-inds. Aínda que nun principio foi elixido para ser un bailarín de apoio, nos singles do grupo, Chiba canta e rapea. Durante o Prime of Life Tour en 2004, Chiba cantou unha canción en solitario, "Stand Your Ground", escrita por el mesmo, aínda que esta canción nunca foi gravada en ningún álbum.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Blog oficial
* Páxina oficial de w-inds.
Louro (pelo)

[miniatura|dereita|Porcentaxe de persoas de cabelos loiros en diferentes rexións de [Europa, de acordo co antropólogo da Universidade de St Andrews, Peter Frost: 

]]

miniatura|dereita|Nena loura.
**Louro** ou **loiro** (do latín *Laurus*) é unha cor do cabelo humano que oscila entre o amarelo e o castaño claro, caracterizada por baixos niveis de pigmentos escuros (eumelanina) e altos niveis de feomelanina .

Do acastañado-claro ao louro clarísimo, os distintos graos de louro se atopan naturalmente en menos de 2% da poboación adulta de todo o mundo.

Outros termos para persoas louras son laurícomos e lauricápilos (do latín, *laurus*, 'o loureiro', e o grego κόμη *cómê*, 'cabeleira', e *capilum*, 'pelo'), flavícomos (de *flavus*, 'amarelo'), fulvícomos (de *fulvius*, cor de lume) e blondícomos (*blundus*).

## Orixes 
Os cabelos louros teñen lugar, por suposto, en humanos de todas as etnias, pero nun grao tan pequeno que é difícil de ser notado na maior parte das poboacións. En Escandinavia e nos países do mar Báltico, a aparición de cabelos loiros é máis frecuente. É unha das características dalgúns fenotipos nos individuos brancos caucásicos.

Baseado en recentes estudos xenéticos, é probable que humanos con cabelos louros tornáronse máis numerosos en Europa aproximadamente hai once mil anos, durante a última Idade do xeo.

## Distribución polo mundo 
Os cabelos louros son unha característica das poboacións do norte de Europa, de Europa Central e Oriental, nas poboacións bérberes do norte de África, en Asia principalmente entre os pachtuns e os Nuristani. Ademais de Europa, os descendentes de europeos que se espallaron polo mundo tamén poden presentar cabelos claros, principalmente nos Estados Unidos, Canadá, Australia, Nova Zelandia e outros países de colonización anglosaxoa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cor do pelo
* Cabelo
* Rubio
Premio Faustino Rey Romero

O **Premio Faustino Rey Romero** é un certame literario de poesía convocado pola Asociación Sociocultural Faustino Rey Romero de Isorna e o concello de Rianxo desde 1998. O premio pretende lembrar a memoria do poeta rianxeiro Faustino Rey Romero. O premio entrégase na Casa da República de Isorna.

## Obras gañadoras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Un, dos, tres... ensaïmades i res més

***Un, dos, tres... ensaïmades i res més***, que se podería traducir a galego como *Un, dous, tres... ensaimadas e nada máis*, é unha película de comedia de 1985 dirixida por Joan Solivellas e protagonizada por Luis Escobar Kirkpatrick, Xesc Forteza, Margaluz, Joan Monleón, Ovidi Montllor ou Mary Santpere, entre outros.

A película foi producida por diversas produtoras, como S'oliba Films, P.C. Teide, Profilmar e J. Olivers P.C. O xefe de produción foi Josep Maria Forn. O filme presentouse ao público balear en 1985, e debido ao éxito que tivo no arquipélago proxectouse tamén en diversas salas do resto de España, mais sen o mesmo éxito.

## Sinopse 
Don Miquel é propietario dun hotel en Palma. Está ameazado de desafiuzamento e espera pagar todas as súas débedas cunha egua, sempre e cando esta venza na próxima carreira no hipódromo. Pero, pouco antes da carreira, a egua desaparece.
Selección de fútbol das Illas Cook

A **Selección de fútbol das Illas Cook** (en ) é o equipo que representa ás Illas Cook nas competicións internacionais oficiais de fútbol. Depende da Asociación de Fútbol das Illas Cook (*Cook Islands Football Association*), afiliada á Confederación de Fútbol de Oceanía (OFC) e á Federación Internacional de Fútbol Asociación (FIFA).  A selección ten participado en varias fases de clasificación para a Copa do Mundo, aínda que sen éxito. Por outra banda, conseguiron clasificarse en dúas ocasións á Copa das Nacións da OFC (1998 e 2000), aínda que sen conseguir ningunha vitoria no torneo.

## Resultados 
### Copa do Mundo 
### Copa das Nacións da OFC 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da Asociación de Fútbol das Illas Cook
Ted Cassidy

[miniatura|dereita|220px|Cassidy como [Tarzán con Cheeta en 1969.]]
**Theodore Crawford Cassidy**, máis coñecido por **Ted Cassidy**, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 31 de xullo de 1932 e finado nos Ánxeles o 16 de xaneiro de 1979, foi un actor estadounidense.

## Traxectoria 
Persoa moi alta, de 2 metros e 6 centímetros, normalmente interpretaba personaxes pouco correntes en series de ficción científica ou fantásticas como *Star Trek* e *I Dream of Jeannie*, sobre todo é coñecido pola interpretación de Lurch, o mordomo, na serie de televisión da década de 1960 *The Addams Family* e por realizar a narración de apertura da serie da década de 1970 *The Incredible Hulk (serie de televisión)*. Tamén prestou a súa voz para series de animación como *The New Adventures of Huckleberry Finn* e Fantastic Four. No cinema participou en *Butch Cassidy and the Sundance Kid* ou *O ouro de Mackenna*.

## Véxase tamén
Francisco António de Almeida

**Francisco António de Almeida** nado en 1702 e finado en ca. 1755 foi un compositor e organista portugués.

## Traxectoria 
Debido ás súas orixes nobres, recibiu de D. João V unha bolsa para estudar en Italia.

Entre 1722 e 1726 estudou en Roma, onde publicou dúas oratorias, *Il pentimento di David* e *La Giuditta*. No día 9 de xullo de 1724 participou nunha academia organizada por Pier Leone Ghezzi, que na ocasión lle deseñou unha caricatura, describíndoo na lenda como un «mozo mais excelente compositor de concertos e de música sacra, que canta con extremo gusto». Regresou a Portugal en 1726, onde se tornou organista da Capela Real e Patriarcal de Lisboa.

Foi profesor de piano da Infanta Maria Bárbara de Portugal. En 1728, realizou a primeira das súas serenatas, *Il Trionfo della virtù* en Lisboa no palacio do Cardeal João da Mota e Silva. A súa ópera cómica *La pazienza di Socrate* realizouna no palacio real en 1733. Foi a primeira ópera italiana en Portugal. Para as celebracións carnavalescas fixo estrear *La Finta Pazza* no palacio real de Ribeira en 1735.

Morreu probabelmente en Lisboa durante o terremoto de 1755.

## Obras 
* Il pentimento di Davidde (componimento sacro), 1722
* La Giuditta (oratorio), 1726 (as primeiras actuacións modernas foron en 1990 e foi descrito como unha obra-prima)
* Il trionfo della virtù (composición poética), 1728
* Il trionfo d'amore (pastoral), 1729
* Gl'incanti d'Alcina (drama para música cantada), 1730
* La Spinalba, ovvero Il vecchio matto (drama cómico), 1739
* L’Ippolito (serenata), 1752

## Bibliografía 
* Manuel Carlos de Brito: *Almeida, Francisco António de*, Grove Music Online ed. L. Macy, http://www.grovemusic.com
* Manuel Carlos de Brito: *Opera in Portugal in the Eighteenth Century* (Cambridge, 1989)
Manuel Machado (compositor)

**Manuel Machado** nado en Lisboa contra 1590 e finado en Madrid en 1646, foi un compositor e arpista portugués.

## Traxectoria 
Manuel Machado estudou na Academia de Lisboa, Claustra Catedral, co compositor Duarte Lobo. Nesa época Portugal estaba baixo dominio do Imperio Español, e en 1610 marchou á corte real en Madrid, converténdose en músico da Capela Real, onde o seu pai Lopes Machado era harpista. En 1639 tornouse músico no palacio de Filipe IV de España e en 1642 foi recompensado "polos seus longos anos de servizo".

## Obra 
Manuel Machado compuxo principalmente cantigas e romances polifónicos nun estilo barroco, poucas das súas obras sobreviviran (a maior parte delas foron destruídas durante o terremoto de 1755). Todas as letras son en castelán, a lingua de influencia da época, e están caracterizadas por unha grande habilidade na utilización flexíbel do metro e da harmonía para reflectir o contido dos poemas. As súas composicións máis coñecidas encontranse en cánticos do seu tempo, tales como o *Cancionero de la Sablonara*, o que indica que probabelmente gozaba de gran popularidade.

## Gravacións 
As seguintes gravacións inclúen obras de Manuel Machado:

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Enciclopédia Verbo Luso-Brasileira de Cultura*, ed. Verbo, Lisbon/São Paulo, 1998
Manuel Rodrigues Coelho

**Manuel Rodrigues Coelho** nado en Elvas en 1555 e finado en Lisboa en 1635, foi un compositor e organista portugués. Foi un dos máis importantes teclistas desde Cabezón.

## Traxectoria 
Manuel Coelho naceu en Elvas c. 1555 e foi probabelmente educado na Catedral da cidade. Outra posibilidade é que ele teña estudado na Catedral de Badaxoz, onde traballou como organista de 1573 a 1577. Algures na década de 1580 volveu a Elvas e traballou na catedral. Deixou ese posto despois de se tornar organista da corte en Lisboa. Ocupou en Lisboa, de 1603 a 1633, o cargo de Primeiro Organista da Capela Real de Lisboa. Morreu en 1635, probabelmente na cidade de Lisboa.

## Obra 
As obras do compositor encóntranse preservadas no gravado de 1620 *Flores de musica pera o instrumento de tecla & harpa*, publicado en Lisboa. A colección dedicada ao rei Filipe II de Portugal, é a partitura impresa portuguesa máis antiga. Contén 24 tentos, 101 versetos litúrxicos para órgano, catro variacións dunha versión hispano-mozárabe de *Pange lingua* e catro intabulacións de *Susanne ung jour* de Lassus'. Esta gran colección é probabelmente unha compilación de material anteriormente composto polo autor.

As súas composicións de maior relevo son os seus longuísimos tentos (200-300 barras en media). En contrapunto coas tendencias barrocas de compositores italianos como Ascanio Mayone, Giovanni Maria Trabaci e Girolamo Frescobaldi, a linguaxe harmónica en Manuel Coelho é simples e concisa, sendo reminiscentes da técnica de Sweelinck. As pezas litúrxicas de Coelho son menos ornamentadas e xeralmente empregan un ton máis rigoroso. Inclúen un grupo de 23 versetes *para se cantarem ao órgão*, que consisten dunha liña vocal con acompañamento a órgano.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Apel, Willi. 1972. *The History of Keyboard Music to 1700*. Translated by Hans Tischler. Indiana University Press. ISBN 0-253-21141-7. Originally published as *Geschichte der Orgel- und Klaviermusik bis 1700* by Bärenreiter-Verlag, Kassel.

### Ligazóns externas 
* Free scores  en *Órgãos de Portugal*
* Manuel Rodrigues Coelho no HOASM
* Free scores by Coelho Rodrigues Manuel
Tempada 2010-2011 da División de Honra de Rugby Feminino

A tempada 2010-2011 da **División de Honra de Rugby Feminino** é a primeira disputada desta competición, herdeira da Copa da Raíña. É disputada por sete equipos en sete xornadas.

## Equipos participantes
* INEF Barcelona
* CRAT Universidade da Coruña
*20px Gaztedi RT
*20px Getxo Artea RT
* G.E. i E.G.
*20px Majadaonda RC
*20px Olímpico Pozuelo RC

## Clasificación
|-
!bgcolor="#efefef" width="20"|
!bgcolor="#efefef" width="195"|Equipo
!bgcolor="#efefef" width="20"|Puntos
!bgcolor="#efefef" width="20"|Xogados
!bgcolor="#efefef" width="20"|Gañados
!bgcolor="#efefef" width="20"|Empates
!bgcolor="#efefef" width="20"|Perdidos
!bgcolor="#efefef" width="20"|Bonus ensaios
!bgcolor="#efefef" width="20"|Bonus derrota
|- bgcolor=#ccccff align=center
| 1 ||align=left| INEF Barcelona       ||**15**|| 3 || 3 || 0 || 0 || 3 || 0 
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 3 ||align=left| CR Majadahonda       ||**11**|| 3 || 2 || 0 || 1 || 2 || 1
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 2 ||align=left| CRAT UDC             ||**10**|| 3 || 2 || 0 || 1 || 2 || 0
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 4 ||align=left| GEiEG                ||**5**|| 2 || 1 || 0 || 1 || 1 || 0 
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 5 ||align=left| Gaztedi RT           ||**4**|| 2 || 1 || 0 || 1 || 0 || 0 
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 6 ||align=left| Olímpico Pozuelo RC  ||**1**|| 3 || 0 || 0 || 3 || 0 || 1 
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 7 ||align=left| Getxo Artea RT       ||**0**|| 2 || 0 || 0 || 2 || 0 || 0
|- bgcolor=#ffffff align=center
|colspan="15"|
|}

## Resultados
Faustino Rey

**Faustino Rey Romero**, nado na Lagarteira-Sestelo (Isorna, Rianxo), o 27 de outubro de 1921 e finado en Buenos Aires o 20 de decembro de 1971, foi un sacerdote e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou Latín e Humanidades no convento de Herbón e seguiu a carreira eclesiástica no seminario San Fernando, en Ourense. O bispado de Ourense ordenou que abandonase o seminario debido ao seu carácter “revolucionario” e finalizou os seus estudos no seminario diocesano de Tui. Ordenouse sacerdote en 1948 e licenciouse en Teoloxía pola Universidade de Salamanca.

Foi membro correspondente da Real Academia Galega e da Sociedade Mariolóxica Mater Ecclesiae de Braga.

Colaborou na revista *Alba*, no *Faro de Vigo* e en *La Nación* de Bos Aires, ademais de facelo en *El Pueblo Gallego* de Vigo e *Lar* de Bos Aires.

Usou o pseudónimo Fausto de Isorna.

En 2015 Xosé Ricardo Losada publicou *Faustino Rey Romero. Un evanxeo bufo* (Vigo: Xerais), biografía completa.

## Obra 
### Ensaio 
* *Teoría general de la existencia* (1968).
* *El trasmundo en la poesía de Noriega Varela*.
* *Una fiesta brillante de las letras gallegas: los Juegos Florales de Tui en 1891*.

### Poesía 
* *Florilegio poético* (1949). Prologado polo poeta catalán Miguel Melendres.
* *Doas de vidro* (1951). Prólogo de Vitoriano Taibo e ilustracións de Xesús Rodríguez Otero. Tui: Tip. Rexional.
* *Catro sonetos ó destino dunha rosa* (1952). Tui: Tip. Rexional.
* *Escolanía de melros* (1959). Porriño: Gráficas Bolfer.  2ª ed., Bos Aires, Nós, 1970. Prólogo de Francisco Luis Bernárdez.
* *Poema das materias sagras* (1960). Porriño: Gráficas Bolfer. A segunda edición foi premio Pedrón de Ouro en 1964.
* *El ángel descielado* (1961). Composto polos poemas que apareceran previamente na revista bonaerense *Lar* en 1954 e 1955.
* *La angustia ensanchada* *en el Templo Místico* (1964). Braga.
* *Faustino Rey Romero* (1985). Edición de Carmén García e Xesús Santos. Rianxo. 255 páxs. ISBN 84-505-2866-6.

A poesía de Rey Romero ten unha especial tenrura franciscana. Do seu libro *Poema das materias sagras* di Méndez Ferrín:

## Homenaxes 
O concello de Rianxo convoca dende 1998 o Premio Faustino Rey Romero na súa honra. Nos arredores da Casa da República (Isorna, Rianxo) erixiuse un monólito no seu recoñecemento.

Manuel Rivas homenaxea a súa figura en O lapis do carpinteiro.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 

### Ligazóns externas 
* 

* Cen anos do peta e crego Faustino Rey Romero, 2021.

* Web sobre Faustino Rey Romero
Carlos VIII de Francia

**Carlos VIII de Francia**, coñecido coma *o afable*, nado o 30 de xuño de 1470 en Amboise e finado o 7 de abril de 1498 na mesma cidade, foi rei de Francia desde 1483 ata a súa morte. Fillo de Lois XI de Francia e de Carlota de Savoia.

## Traxectoria 
Educado na corte polo mestre humanista Guillaume Tardif herdou o trono con 13 anos, trala morte de seu pai, porén estivo baixo a rexencia de súa irma Ana de Beaujeu e seu cuñado Pedro II de Borbón ata a maioría de idade.

Trala invasión do Ducado da Bretaña por parte da coroa francesa a herdeira do ducado, Ana da Bretaña, foi forzada a casar con Carlos VIII, asinando un acordo segundo o cal no caso de non ter herdeiros casaría de novo co seguinte na lista de sucesión do trono francés.

Este acordo levouse a cabo a pesar de estar xa prometido Carlos VIII con Margarida de Austria, porén os por aquel entón rexentes estableceron como prioridade anexionar o ducado. A pesar de todo Austria interpuxo protestas xa que legalmente Ana da Bretaña xa estaba casada, con Maximiliano I de Austria, aínda que non chegara a consumarse, polo que as protestas non prosperaron. A voda levouse a cabo en Langeais o 6 de decembro de 1491.

Exiliados italianos na corte francesa animaron ao rei Carlos VIII a intervir nas loitas intestinas que vivía o país, dividido en diferentes principados. Así reivindicou os seus dereitos de herdanza sobre o Reino de Nápoles adquiridos a través da súa avoa María de Anjou, e entrando en disputa así con Fernando II de Aragón.

Tras acordos territoriais e económicos co Imperio austríaco e Inglaterra para contar coa súa non intervención, entrou en Italia con 30.000 homes en agosto de 1494. En 1495 conquistou Nápoles pero foi derrotado polas tropas de Gonzalo Fernández de Córdoba, baixo cuxo mando directo se atopaba o nobre galego Fernando de Andrade e Pérez das Mariñas, Conde de Andrade.

Morreu en 1498 con tan só 27 anos de idade a causa dunha aplopexía. Pese a que tivo tres fillos e unha filla con Ana da Bretaña, todos eles morreron a moi temperá idade, quedando sen descendencia directa á súa morte. Así o trono pasou ao seu primo Lois de Orleáns, que subiría ao trono coma Lois XII de Francia.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Marc Ferro, *Historia de Francia*, Cátedra, 2003, Madrid.
* G. de Bertier de Sauvigny, *Historia de Francia*, Ediciones Rialp, D.L., 2009, Madrid.
Calculadora The Millionaire

miniatura|dereita

A **calculadora** ***The Millionaire*** foi a primeira calculadora mecánica que obtivo éxito comercial, baseada nun sistema de múltiples aplicacións. Producíronse entre os anos 1893 e 1935 un total aproximado de 5000 calculadoras manufacturadas. O seu deseño correu a cargo de Otto Steiger, un enxeñeiro suízo que a patentou en Alemaña en 1892.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Arithmetical Machines & Instruments / 19th Century
Ernest Lluch

miniatura|dereita|Placa lembrando a Ernest Lluch.
**Ernest Lluch i Martín**, nado en Vilassar de Mar (provincia de Barcelona) o 21 de xaneiro de 1937 e asasinado en Barcelona o 21 de novembro de 2000, foi un político catalán militante do PSOE. Foi Ministro de Sanidade e Consumo entre 1982 e 1986, e foi asasinado pola banda terrorista ETA á idade de 63 anos, cando estaba retirado da vida política.

## Obra 
### En catalán 
* *La via valenciana*. Editorial Tres i Quatre, 1976 (Premio Joan Fuster de ensaio, 1975)
* *La Catalunya vençuda del segle XVIII. Foscors i clarors de la Il·lustració*. Edicions 62, 1996
* ''L'alternativa catalana (1700-1714-1740)*.
* *Ramon de Vilana i Perlas i Juan Amor de Soria: teoria i acció austriacistes*. Eumo Editorial, 2000

### En castelán 
* *El pensamiento económico en Cataluña entre el renacimiento económico y la revolución industrial: la irrupción en la escuela clásica y la respuesta proteccionista* (1970).
* *Acaecimientos De Manuel Belgrano, Fisiócrata, y su Traducción de las Máximas Generales Del Gobierno Económico De un Reyno Agricultor De François Quesnay *. Ediciones Cultura Hispánica, Madrid (1984).
* *Las Españas vencidas del siglo XVIII: claroscuros de la Ilustración'', Editorial Crítica (1999).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fundación Lluch 
*Fondo Ernest Lluch . Centro de Recursos para a Aprendizaxe e a Investigación (CRAI) da Universidade de Barcelona.
Liberdade de culto

miniatura|dereita|Declaración Universal dos Dereitos Humanos.
A **liberdade de culto** ou **liberdade relixiosa** é un dereito fundamental que se refire á opción de cada ser humano de elixir libremente a súa relixión, de non elixir ningunha ou de non crer ou validar a existencia dun certo Deus e poder exercer dita crenza publicamente, sen ser vítima de opresión nin discriminación.

## Historia e características 
Este concepto vai alén da simple tolerancia relixiosa que permite, como unha concesión, o exercicio de relixións distintas á oficial, en situacións de confesionalidade do Estado propias do Antigo Réxime. Nas democracias modernas, xeralmente o Estado garante a liberdade relixiosa a todos os seus cidadáns, pero na práctica a elección do credo vén dada por costumes familiares e sociais, asociándose frecuentemente certas sociedades a certas relixións. Ademais, as situacións de discriminación relixiosa ou intolerancia relixiosa seguen a ser moi frecuentes en distintas partes do mundo, rexistrándose casos de intolerancia, preferencia dunha relixión sobre doutras e persecución a certos credos.

A Declaración Universal dos Dereitos Humanos, no citado artigo 18, indica:

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Human Rights Watch
Escola catedralicia

miniatura|dereita|Escola catedralicia de Trondheim.
Unha **escola catedralicia** é unha institución de orixe medieval que se desenvolve ao redor das bibliotecas das catedrais europeas coa función específica da formación do clero. A súa orixe está nas escolas municipais romanas, as cales, tras a caída do Imperio de Occidente e a subseguinte desaparición das institucións romanas, terminan por adherirse á Igrexa, única organización que sobrevive á disolución imperial.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Escolas catedralicias
Jean Bodin

**Jean Bodin**, nado en Angers entre 1529 e 1530 e finado en Laon en 1596, foi un destacado intelectual francés que desenvolveu as súas ideas nos campos da filosofía, o dereito, a ciencia política e a economía. As súas achegas á teoría do Estado, en particular mediante o concepto de soberanía, foron de grande importancia para a modernidade e conservan en gran medida o seu valor.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *«De la souveraineté»* (*Les six livres de la République*, Livre 1, Chap. 8)
(528381) 2008 ST291

'***, tamén escrito coma **2008 ST291*', é un obxecto trans-neptuniano cunha magnitude absoluta de 4,4. Este feito é o que o leva a ser considerado coma un candidato a planeta anano.

## Distancia 
Chegou ó seu perihelio ó redor do ano 1955, Pero dende que o seu albedo é descoñecido e a súa magnitude absoluta é de 4.4,

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Candidatos a planeta anano
* Planeta anano

### Ligazóns externas 
* Orbital simulation from JPL (Java) / Horizons Ephemeris
Manuel Cardoso

**Manuel Cardoso** nado en Fronteira do Alentejo en decembro de 1566 e finado en Lisboa o 24 de novembro de 1650, foi un organista e compositor portugués. Xunto con Duarte Lobo e o rei João IV de Portugal, foi dos maiores representantes da "era dourada" do polifonía portuguesa.

## Traxectoria 
Foi bautizado o 11 de decembro de 1566. Frecuentou o Colexio dos Moços do Coro, unha escola coral asociada á Sé catedral de Évora, estudando con Manuel Mendes e Cosme Delgado. En 1588 entrou na orde dos Carmelitas, facendo votos no Convento do Carmo en Lisboa en 1589. No comezo da década de 1620 residiu no Paço Ducal de Vila Viçosa, onde se tornou amigo do Duque de Barcelos (máis tarde rei D. João IV). Terminou a súa carreira como organista e compositor residente no Convento do Carmo en Lisboa.

As obras de Cardoso son exemplos de polifonía palestrina e foron escritos nun estilo refinado e preciso, perfectamente ignorante dos desenvolvementos do barroco noutros lugares da Europa. O seu estilo ten moito en común co de Tomás Luis de Victoria, na súa abordaxe coidadosa da disonancia, na escritura policoral ocasional e nas relacións cruzadas que eran sorprendentemente comúns entre compositores iberos (sobre todo portugueses) e ingleses na época. Tres libros do propio rei D. João IV así como outros foron baseados en motetes de Palestina. As obras de Cardoso foron frecuentemente publicadas, moitas veces a custas do rei D. João IV. Moitas das súas composicións –especialmente as composicións policorais elaboradas– perdéronse no terremoto de Lisboa de 1755 e subsecuente incendio xeral.

## Gravacións 
* Frei Manuel Cardoso, *Requiem*. The Tallis Scholars, Peter Phillips. Gimell CDGIM 021

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gustave Reese, *Music in the Renaissance*. Nova York, W.W. Norton & Co., 1954. ISBN 0-393-09530-4
Juan Varela

**Juan Varela Varela**, nado en Betanzos o 10 de outubro de 1964, é un xornalista galego. Ao longo da súa carreira alternou o seu labor como xornalista coa docencia e a asesoría en diferentes grupos de comunicación. Actualmente (2010) é director de Mediathink Consultores e colaborador habitual de Soitu, do diario *Público* e da Axencia Colpisa (Vocento).

## Traxectoria 
Completou os seus estudos de Ciencias da Información na Universidade de Navarra en 1987 e cursou estudos de doutoramento en Empresa Xornalística na Universidade Complutense de Madrid.

Comezou a súa carreira profesional como redactor en *EL Ideal GalLego* da Coruña, *eL Correo de Andalucía* de Sevilla, e nos diarios de ámbito nacional do Grupo Prisa *El País* e *Cinco Días*. Tamén foi subdirector de *Diario 16* e de *El Periódico de Catalunya* e redactor xefe de edición do diario *El Sol*, recibindo varios premios da *Society for News Design* polo seu traballo no deseño destes xornais.

Foi o creador e primeiro director de *ADN.ES*, a aposta informativa en Internet do *Grupo Planeta*.

Exerceu a docencia na Facultade de Comunicación da Universidade de Navarra e en varias organizacións xornalísticas internacionais como a IFRA, a World Association of Newspapers (WAN) ou a Adepa (Arxentina).

Como consultor destaca polo seu labor como director en Mediathink Consultores, S.L. ademais de ser un dos fundadores e membros do consello editorial de *Cuadernos para periodistas*, a revista da Asociación da Prensa de Madrid (APM).
Así mesmo traballou como asesor xornalístico do grupo Vocento, destacando como director dos proxectos de lanzamento de varios xornais do grupo. Como consultor xornalístico dirixiu e realizou renovacións nun centenar de medios de Europa e Latinoamérica.

Tamén é o autor do blog sobre xornalismo e medios *Periodistas 21*, que recibiu o premio BOBs - Deutsche Welle ao Mellor Blog Xornalístico en Español 2004.

## Notas 
* Libro de blogs.com

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Periodistas 21, blog de Juan Varela. 
* Sociedad Cableada, blog de Juan Varela en Soitu.es.
* *Blogs. La conversación en internet que está revolucionando medios, empresas, políticos y ciudadanos*, título do libro do que é coautor
Clasificación de seleccións de hóckey a patíns

A **Clasificación Mundial de Títulos de Seleccións de Hóckey a Patíns** é unha listaxe que ten en conta os títulos continentais e mundiais das seleccións de hóckey a patíns nas competións oficiais. Ata o momento unicamente as seleccións europeas e suramericanas conseguiron algún título mundial (Portugal, España, Italia, Inglaterra e Arxentina) e porén se consideran as competicións correspondentes aos respectivos continentes.

* Por orde decrecente de importancia están consideradas as seguintes competicións:
** Sénior
*** a nivel mundial: **Xogos Olímpicos**, **Campionato do Mundo**, **Copa das Nacións**
*** a nivel europeo: **Campionato de Europa**
*** a nivel suramericano: **Copa América**, **Xogos Panamericanos**
** Júnior
*** a nivel mundial: **Campionato do Mundo**
*** a nivel europeo: **Campionato da Europa**
*** a nivel suramericano: -
** Xuvenil
*** a nivel mundial: **Campionato do Mundo**
*** a nivel europeo: **Campionato da Europa**
*** a nivel suramericano: -

## Clasificación 
* 1º  España: **79 Títulos**: (Sénior: 13 Campionatos do Mundo, 16 Copas das Nacións, 13 Campionatos de Europa; Júnior: 23 Campionatos de Europa; Xuvenil: 1 Campionato do Mundo, 13 Campionatos de Europa) 
* 2º  Portugal: **73 Títulos** (Sénior: 15 Campionatos do Mundo, 14 Copas das Nacións, 20 Campionatos de Europa; Júnior: 1 Campionato do Mundo, 14 Campionatos de Europa; Juvenil: 9 Campionatos de Europa)
* 3º  Arxentina: **27 Títulos** (Sénior: 1 Xogos Olímpicos, 4 Campionatos do Mundo, 2 Copas das Nacións, 11 Campionatos Suramericanos, 7 Xogos Panamericanos; Júnior: 1 Campionato do Mundo; Xuvenil: 1 Campionato do Mundo)
* 4º  Italia: **21 Títulos** (Sénior: 4 Campionatos do Mundo, 2 Copas das Nacións, 2 Campionatos de Europa; Júnior: 8 Campionatos de Europa; Xuvenil: 5 Campionatos de Europa)
* 5º  Inglaterra: **15 Títulos** (Sénior: 2 Campionatos do Mundo, 1 Copa das Nacións, 12 Campionatos de Europa)
* 6º  Chile: **5 Títulos** (Sénior: 5 Campionatos Suramericanos)
* 7º  Brasil: **4 Títulos** (Sénior: 3 Campionatos Suramericanos, 1 Xogos Panamericanos)
* 6º  USA: **1 Título** (Sénior: 1 Xogos Panamericanos).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio Internacional de Hóckey a Patíns "Rink Hockey"
Campionato de Asia de hóckey a patíns feminino

O **Campionato de Asia de hóckey a patíns feminino** é unha competición de seleccións de hóckey a patíns do continente asiático. Está organizada pola **CARS** (Confederation of Asia Roller Sports). O último campionato tivo lugar no 2010 na cidade de Dalian (República Popular da China) e o campión foi a selección da India.

## Palmarés
## Medalleiro
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*13º Campionato Asiático en Dalian
*FIRS Organizational chart
*Site do CIRH
*India Federation of Roller Sports
*Hong Kong Federation of Roller Sports
*South Korean Federation of Roller Sports 
*Japan Roller Sports Federation 
*Hóquei Macau