Reg Parnell

**Reginald Parnell** (2 de xullo de 1911 - 7 de xaneiro de 1964) foi un piloto de carreiras e director de equipo de Derby, Inglaterra. Participou en sete Grandes Premios de Fórmula 1 do Campionato Mundial, logrando un podio e acadando un total de nove puntos no campionato. 

Parnell, como piloto e director de equipo, tivo unha considerable influencia no automobilismo británico da posguerra ata a súa prematura morte en 1964. Parnell correu en Brooklands e foi suspendido tras un accidente con Kay Petre que rematou a súa carreira deportiva. Antes da guerra comprou coches de carreiras. Unha vez que cesaron as hostilidades, vendeunos para formar a base das inscricicións para as carreiras de posguerra. Máis tarde correu con toda unha chea de coches antes de pasarse á xerencia e levar a Aston Martin á Fórmula 1. Parnell dirixiu o equipo de Yeoman Credit Racing coa axuda do seu fillo Tim que máis tarde correu na Fórmula 1. 

## Primeira carreira 
Parnell proviña dunha familia que rexentaba un negocio de garaxes en Derby. En 1933, foi espectador cando en Donington Park realizouse a súa primeira carreira de motor e decidiu probar no deporte. En 1935, comprou un vello monopraza Bugatti de 2 litros por só 25 libras esterlinas. Rompeu o eixo traseiro no paddock na súa primeira carreira, pero mercar pezas de reposto para o Bugatti era demasiado caro, polo que substituíuno por un MG Magnette K3. Parnell conseguiu vitorias en Brooklands e Donington Park, pero en 1937 perdeu a licenza tras un accidente durante o adestramento na carreira 500 Mile, en Brooklands. Calculou mal un adiantamento sobre Kay Petre, cando perdeu o control do MG, chocou contra o Austin 7 dela por detrás, facendo que trompease. Estrelouse gravemente e resultou ferida grave. Nunca volveu a correr en competicións. Aínda que o incidente atribuíse á "mala sorte", o RAC revogou a licenza para competir de Parnell durante dous anos. Isto significou que non podía correr.
[thumb | Parnell Challenger, [Goodwood Revival, 2019]]
A prohibición significou que, durante 1938, Parnell non puido competir cos seus coches, pronto descubriu que o préstamo a outros condutores era unha excelente forma de participar nas carreiras. As súas habilidades posteriores como xefe de equipo probablemente se desenvolveron durante este período. Coa licenza restablecida en 1939, Parnell volvía cun monopraza con motor Bugatti de 4,9 litros, coñecido como BHW. Foi particularmente exitoso con este BHW en Donington Park. Mentres tanto, comezou a construír o seu propio coche para voiturette (a versión previa á guerra da[Fórmula Dous]]), coñecida como o Challenger, con todo co estalido da Segunda Guerra Mundial, perdeu os mellores anos da súa carreira. 

[thumb | Un ex-Reg Parnell [Maserati 4CL e 4CLT | Maserati 4CLT "San Remo", no museo Donington Collection, Leicestershire, Inglaterra.]]
En 1947, Parnell foi o piloto de carreiras máis exitoso de Gran Bretaña, polo que gañou a estrela de ouro do BRDC. Comezou o ano gañando dúas carreiras sobre xeo en Suecia, co seu ERA tipo A, antes de regresar a Gran Bretaña, para gañar a Jersey Road Race no Maserati 4CLT. Tamén gañaría no Ulster se o seu recentemente adquirido ERA tipo E non rompera un tubo de Dion. O ano seguinte, Parnell gañaría de novo a Estrela de Ouro. Levou o seu novo Maserati 4CLT/48 a Zandvoort e terminou terceiro na carreira inaugural do circuíto. Gañou o Trofeo Goodwood na primeira carreira no circuíto de Sussex, foi segundo no Gran Premio de Penya Rhin e quinto no [[Gran Premio de Italia de 1948 | Gran Premio d'Italia] ]]. Parnell mantivo o éxito en 1949 co Maserati, obtendo moitos éxitos en Goodwood, gañándose o alcume de "Emperador de Goodwood", e correu en case todos os circuítos importantes de Europa. Tamén competiu nas carreiras de principios de tempada en América do Sur. 

## Fórmula Un 
Na tempada seguinte, recibiu un enorme recoñecemento, pedíronlle que pilotase o Alfa Romeo oficial, na carreira inaugural do Campionato Mundial de Fórmula Un de  en Silverstone, rematando nun excelente terceiro posto e cun posto no podio, detrás e na mesma volta que os seus compañeiros de equipo Giuseppe Farina e Luigi Fagioli. Sería o único piloto británico seleccionado para competir coa fábrica que conquistaba todo.

[thumb | [Ferrari 375 F1 | Ferrari 375 modificado por Tony Vandervell , usado por Parnell entre 1952 e 1954, no museo Donington Collection, Leicestershire, Inglaterra.]]
Despois dunhaa viaxe a Italia, Tony Vandervell achegouse a Parnell para pilotar o Thinwall Special de Vandervell (un Ferrari 375 de Fórmula 1 moi modificado) en numerosas carreiras de F1. Vandervell presentou inmediatamente a Parnell para o Festival of Britain Trophy en Goodwood, só unhas semanas despois. Parnell gañou a primeira manga, batendo o récord de volta na súa primeira volta, desde unha saída en parado, de Farina e o seu 4CLT. Seguiría e gañaría a final, despois dunha tremenda batalla con Farina. 

En 1952, Parnell obtivo máis éxito de clase co DB2, logrando triunfos en Silverstone e Boreham; en Goodwood, asumiu sen dudalo funcións como director de equipo de Aston Martin, despois dun incendio no garaxe feriu gravemente a John Wyer. Este foi un adianto das cousas por vir. O éxito continuou en 1953. Na Mille Miglia dese ano, a pesar de diferentes avarías, el e o navegante Louis Klemantaski remataron no quinto lugar no seu DB3. Este foi o posto máis alto acabado dun coche británico no gran clásico italiano. Este resultado seguiu ao seu segundo posto nas 12 Horas de Sebring. Tamén foi segundo no RAC Tourist Trophy e gañou nas Nove horas de Goodwood Nine Hours. 

## Anos posteriores 
En 1954, ademais dos seus compromisos con Aston Martin, Parnell seguiu pilotando o seu propio Ferrari 625 en numerosos eventos de Fórmula Un, gañando en Goodwood, Snetterton e Crystal Palace. Na tempada seguinte, conseguiu máis vitorias para Aston Martin, antes dunha saída sen éxito a Nova Zelandia cun monopraza experimental de Aston Martin. Durante o luns de Pentecoste de 1956 no Crystal Palace, Parnell estrelouse cun Connaught tipo B de Rob Walker, sufrindo unha rotura de clavícula e un gran corte nun xeonllo. Recuperouse diso e regresou a Nova Zelandia, coa Scudeia Ambrosiana nun Ferrari 555/860, gañando o Gran Premio de Nova Zelandia e o Trofeo Dunedin, a principios de 1957.

Tivo éxito noutras fórmulas, pero a finais de 1957 decidiu retirarse aos 45 anos. A súa última carreira internacional foi a carreira no campionato de Nova Zelandia en Ryal Bush, onde quedou segundo nun Ferrari 555/860.

## Xestión de equipos 
Converteuse no director de equipo de Aston Martin, un movemento que o levou a supervisar un famoso 1-2 nas 24 Horas de Le Mans de 1959, cando Roy Salvadori e Carroll Shelby gñaron seguidos de Maurice Trintignant e Paul Frère. A compañía decidiu entón entrar na Fórmula Un e Parnell dirixiu o equipo pero a finais de 1960 abandonouse o programa.

En 1961 os irmáns Samengo-Turner (Paul, William e Fabian) pediron a Parnell que asumise a xestión do acordo de patrocinio do Yeoman Credit Racing Team de Ken Gregory da British Racing Partnership. Durante a tempada de Fórmula Un de , dirixiu dous coches Cooper T53 Low-Line - Climax para John Surtees e Roy Salvadori, entre recolleron un puñado de puntos no campionato. Para a tempada , o equipo pasou a chamarse Bowmaker-Yeoman Racing e, no lugar dos Coopers, dirixiu o chasis Lola Mk4, de novo impulsados por motores Climax. Surtees e Salvadori quedaron co equipo, pero Salvadori tivo unha tempada de pesadelo, sen lograr rematar unha soa carreira. Non obstante, Surtees o fixo moito mellor, anotando 19 puntos e rematando no cuarto posto do Campionato de Pilotos. Durante a tempada tamén deu a Parnell os seus primeiros podios como director, con segundos postos tanto nos eventos inglés como no alemán, e conseguiu a pole position na apertura da tempada no Gran Premio de Holanda.

## Morte 
Para a tempada de 1964, Parnell encargara o deseño dun coche novo, cando morreu de peritonite aos 52 anos despois de que unha operación rutineiria fose mal. O fillo de Parnell Tim, tamén piloto de carreiras, asumiu a dirección do equipo e desenvolveu unha forte relación de traballo con BRM a finais dos anos sesenta. 

## Rexitro de carreiras
### Traxectoria profesional
### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

### Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans
### Resultados completos nas 12 Horas de Sebring
### Resultados completos na Mille Miglia
## Notas
;Referencias

## Véxase tamén