Disfaxia

A **disfaxia** (do grego antigo δυσ *dys* e φαγία *fagia*, que significa literalmente "dificultade para comer") é o termo técnico para describir o síntoma de dificultade para tragar (dificultade para tragar). Esta dificultade adoita ir acompañada de dor, ás veces lancinante (*disfaxia* ou *odinofaxia* dolorosa), coa conseguinte afectación á calidade de vida.

Adoita ser un sinal de enfermidade subxacente do esófago ou dos órganos veciños do esófago, que pode deberse ao refluxo gastroesofáxico.

O problema é diagnosticado coa historia clínica, onde a dificultade para iniciar a deglución suxire unha patoloxía neurolóxica similar ao ictus, mentres que a disfaxia nos últimos estadios da deglución suxire ERGE (enfermidade de refluxo gastro-esofáxico). A rápida aparición da disfaxia ou o seu empeoramento progresivo, e signos como a súa aparición só para sólidos ou tamén para líquidos, guían a súa patoxénese. A esofagogastroduodenoscopia úsase habitualmente como parte da avaliación da disfaxia, así como a radioloxía con inxestión de contraste de bario e os estudos de presión do músculo esofáxico (manometría esofágica).

## Causas 
A disfaxia xeralmente ocorre secundaria a outra condición e, nalgúns casos, a condición de fondo define o nivel no que se produce a lesión. Algunhas das causas son:  

* Acalasia
* Accidentes cerebrovasculares
* Alcoholismo
* Condicións do sistema nervioso
* Divertículo de Zenker
* Disfaxia idiopática
* Doenza de Chagas
* Enfermidade de Parkinson
* Intoxicación por mordedura de serpe (*bungarus*)
* Neoplasias
* Refluxo gastroesofáxico
* Doenzas reumáticas como a esclerodermia
* Síndrome de Plummer-Vinson

## Síntomas de disfaxia 
Existen diferentes tipos de disfaxia: a disfaxia neurogénica e a disfaxia mecánica.

* Molestias ou dor ao tragar
* Expulsión de alimentos na boca ou rexeitamento coa lingua
* Aumento do tempo de deglución con mastigación prolongada
* Babear
* Peche labial inadecuado
* Presenza de restos de alimentos na boca ou na lingua.

* Sensación de bloqueo na gorxa e necesidade de tragar repetidamente
* Aclaración de garganta continua ou frecuente
* Asfixia con certas consistencias
* Deglución fraccionada, é necesario romper o bolo e tragalo en varios intentos
* Voz "húmida"
* Bronquite ou pneumonía recorrente

## Clasificación 
### Clasificación segundo a súa distribución  
* **Disfaxia orofarínxea:** indica unha dificultade no paso dos alimentos dende a boca e a farinxe até o esófago (a nivel cervical).
* **Disfaxia esofáxica:** como o seu nome indica, é unha dificultade para facer pasar alimentos polo esófago.   ==
A deglución ten diferentes etapas, etapa preoral, oral, farínxea e esofáxica.

Como é basicamente un síntoma, non existen tratamentos curativos específicos, pero hai que buscar o tratamento da patoloxía subxacente que provoca a disfaxia. Así, concretamente sobre a disfaxia existen tratamentos paliativos, que tratan de mellorar ou previr o proceso de deglución, debendo adaptarse sempre ao proceso específico da persoa que a padece:

* Evite a inxestión de alcohol picante, excitante e calquera outro factor que poida interferir co proceso de deglución. Nos casos en que sexa necesario, asociar fármacos como protectores gástricos para reducir a incidencia de complicacións ( esófago de Barrett ).
* Adaptar a textura dos alimentos e dos líquidos aos que mellor trague a persoa, utilizando espesantes, trituradores e similares.
* Dilatar a zona con estreitamento ou reducir a presión do esfínter esofáxico inferior (Cardia) mediante esofagomiotomía.
* Paralizar parte da musculatura usando toxina botulínica.
* Use unha sonda nasogástrica, unha sonda delgada que vai dende o nariz até o estómago, a través do cal se introducen alimentos e bebidas.
* Realizar unha gastrostomía, unha intervención cirúrxica menor que introduce un tubo directamente no estómago a través da parede anterior do abdome e a través do cal se realiza parte ou a totalidade da comida e bebida.

O tratamento é realizado por logopedas ou logopedas (Latinoamérica).

## Uso de espesantes e augas en xel 
Para os tratamentos de disfaxia, é importante que o paciente poida ter a mellor calidade de vida posible. Para conseguilo, existen varias solucións como espesantes e augas en xel.

Os espesantes poden cambiar a consistencia dos alimentos. Entre as características destes atopamos que:

* Aumentan a viscosidade dos alimentos ou bebidas.
* Aumentan o tempo de tránsito até o cruzamento dixestivo-respiratorio.
* Hai espesantes que son resistentes á amilase.
* Algúns outros non alteran o sabor da comida.
* Manteñen estable a viscosidade dos líquidos.
* Permiten quentar e conxelar alimentos.
* Manteñen a transparencia dos líquidos.

Por outra banda, as augas xelificadas adoitan ter unha textura de pudin. Tamén conteñen fibra, que axudan a regular o tránsito intestinal e garanten un adecuado nivel de hidratación. Outra característica é que facilita a produción de saliva, moi útil para as persoas con esta patoloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Globo farínxeo
* Farinxe
* Farinxite
* Larinxe
* Larinxite