open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vulture

***Vulture*** é un sitio web estadounidense de noticias de entretemento. É a sección independente de cultura pop da revista New York. O seu lema é *Devouring Culture* («Devorando a cultura»).

## Historia 
*Vulture* debutou en abril de 2007 como un *blog* de entretemento en *nymag.com*, o sitio web de *New York Magazine*. Melissa Maerz e Dan Kois foron os editores fundadores. O foco inicial foron as noticias de televisión e cine, especialmente os resumos de episodios recentes de televisión. Co tempo, expandiuse para publicar noticias e críticas noutras áreas da alta e baixa cultura, como música, libros, comedia e *podcasts*. Posteriormente, *Vulture* trasladouse a un URL/dominio independente (*Vulture.com*) en febreiro de 2012.

O primeiro «Vulture Festival», un evento anual de dous días con celebridades de diversos campos da cultura pop, tivo lugar na cidade de Nova York en 2014.

A empresa matriz de *Vulture*, *New York Media*, comprou o sitio web de noticias de comedia *Splitsider* a *The Awl Network* en 2018 e incorporou parte da súa cobertura e á súa editora Megh Wright a *Vulture*.

En setembro de 2019, *Vulture* pasou a ser propiedade de *Vox Media* cando Vox adquiriu *New York Media*.

## Premios Vulture Stunt 
En 2023, alegando a falta de recoñecemento para os especialistas de cine, *Vulture* inaugurou os seus propios *Stunt Awards*, onde se outorgan anualmente premios como «Mellor acrobacia nunha película de acción» e «Mellor acrobacia vehicular».

## Editores xefes 
Persoas que ocuparon o cargo de director editorial (Editor xefe):

* Josh Wolk (2009-2014)
* Gilbert Cruz (2014-2015)
* Neil Janowitz (2015-presente)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Kveikur

***Kveikur*** é o sétimo álbum de estudio da banda islandesa de post-rock Sigur Rós, publicado o 12 de xuño de 2013 no Xapón, o 17 internacionalmente e o 18 nos Estados Unidos a través do selo XL Recordings. É o único álbum que se lanzou integramente a través de XL despois de que a banda deixase EMI e Parlophone durante a adquisición do selo por Universal Music Group en 2012. É o único álbum dende o seu debut, *Von*, no que non participa Kjartan Sveinsson, tras a súa marcha en 2012 (no seu lugar, foi coprodutor do álbum), e o último no que participa o batería Orri Páll Dýrason antes da súa marcha en 2018. A portada é unha foto da artista brasileira Lygia Clark.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Greguería

[miniatura|Monumento a [Ramón Gómez de la Serna, autor das greguerías, en Madrid]]
As **greguerías** son enunciados breves semellantes a aforismos que xeralmente constan dunha soa oración expresada en dúas ou máis liñas. Expresan de forma aguda e orixinal pensamentos filosóficos, humorísticos, pragmáticos, líricos, ou de calquera outra índole. Considérase un xénero creado por Ramón Gómez de la Serna, quen as definiu con esta sinxela fórmula: humorismo + met\acute{a}fora \longmapsto greguer\acute{\iota}a 

Presentounas como unha sentenza enxeñosa e en xeral breve que xorde dun choque casual entre o pensamento e a realidade.

## Antecedentes 
O propio Gómez de la Serna, no seu prólogo a *Total de greguerías* (1955), citaba como antecedentes ou antecesores da greguería autores como Luciano de Samosata, Horacio, William Shakespeare, Lope de Vega, Quevedo, Jules Renard, Saint-Pol-Roux ou George Santayana, entre outros.

# A asociación visual de dúas imaxes: «La luna es el ojo de buey del barco de la noche».
# A inversión dunha relación lóxica: «El polvo está lleno de viejos y olvidados estornudos».
# A asociación libre de conceptos ligados: «El par de huevos que nos tomamos parece que son gemelos, y no son ni primos terceros».
# A asociación libre de conceptos contrapostos: «Lo más importante de la vida es no haber muerto».

Gómez de la Serna dedicou boa parte da súa vida á difusión da greguería como xénero literario, que cultivaba de forma asidua en seccións fixas dos xornais. Publicou sucesivas edicións, entre as máis importantes: *Greguerías* (1917), *Flor de greguerías* (1933) e *Total de* *greguerías* (1955). Por outra banda, o seu discípulo Álvaro de Albornoz Salas cultivou tamén o xénero en *Revoleras* e *Nuevas* *revoleras*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aforismo
* Haiku
Wiper (malware)

Un ***wiper*** é un tipo de malware cuxo obxectivo é borrar ("to wipe" en inglés) os datos do disco ríxido do ordenador infectado.

## Características 
Wiper crea copias de si mesmo. Pode propagarse de forma independente a outros dispositivos a través da rede ou mediante soportes de almacenamento. Non obstante, a característica máis característica deste tipo de programa é que se centra en eliminar datos, non en modificalos. Limpa os discos con datos e software, non só impedindo que o ordenador se reinicie, senón que tamén cobre as súas pegadas e dificulta a detección do propio ataque e da súa orixe.

Os ataques de *wiper* lévanse a cabo principalmente por individuos que desexan prexudicar á organización obxectivo, desactivando os seus dispositivos e destruíndo datos. Un exemplo notable disto foi o ransomware *Jigsaw*, que tiña unha función que eliminaba ficheiros cada hora, así como 1.000 ficheiros cada vez que o ordenador se reiniciaba. Despois de 72 horas, se non se pagaba o rescate, borraríase todo o disco.

## Protección 
Un xeito de evitar a destrución de datos é crear copias de seguridade regulares. Polo menos algunhas destas copias de seguridade deben manterse separadas dos dispositivos accesibles externamente e das estacións de traballo de produción habituais. As organizacións con datos confidenciais deben crear varias capas de seguridade para evitar a penetración na rede (como ocorre con outros tipos de software malicioso) e, no caso dos *wipers*, tamén é importante limitar a súa propagación, por exemplo, segmentando a rede e os servizos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ransomware

### Ligazóns externas 
*
Peirao Rock

O **Peirao Rock** é un festival de música rock e metal extremo que se celebra anualmente na vila de Mugardos, na Comarca de Ferrol, Galicia. O festival tivo as súas orixes no 2006, e desde 2022 consolidouse como un dos eventos máis importantes da zona nas súas respectivas datas, destacando por apostar por bandas emerxentes do panorama galego xunto a grupos de traxectoria consolidada.

## Historia e características 
O festival Peirao Rock naceu en 2006 promovido e organizado directamente pola Concellería de Mocidade do Concello de Mugardos co obxectivo de dar cabida ás bandas locais. A primeira edición, en 2006, contou con grupos como Lied, Dark Inside, Marthyrium, Wisdom e Trahsnos. O concello celebrou unha segunda e última edición municipal en 2007, coa participación de Tigres del Cañotas, Prelude, Marthyrium, Satán y Coplán, Rigor Mortis e Trashnos. Tras esta data, o festival non volveu celebrarse durante máis dunha década.

O Peirao Rock foi recuperado en 2022 por iniciativa particular e independente. Varios compoñentes de bandas locais promoveron a organización dun festival de estilos rock e metal, recuperando o nome de Peirao Rock, pero sen estar xa promovido nin organizado polo concello. A edición de 2022, que contou con Marthyrium, Pölisong, Cranio, Poison Dagger e Wisdom, marcou a evolución estilística do festival, enfocándose de forma máis específica en bandas de metal extremo (como o death metal e o black metal).

As seguintes edicións (2023, 2024 e 2025) mantiveron esta liña de metal extremo e rock pesado, incorporando formacións de prestixio a nivel estatal e internacional (como El Altar del Holocausto, Balmog ou The Night Eternal).

A súa localización é un dos seus principais atractivos, celebrándose no porto (o "Peirao") da vila de Mugardos, na ría de Ferrol.

## Edicións 
As bandas que participaron nas edicións celebradas do festival Peirao Rock son as seguintes:

* **2006:** Lied, Dark Inside, Marthyrium, Wisdom, Trahsnos.
* **2007:** Tigres del Cañotas, Prelude, Marthyrium, Satán y Coplán, Rigor Mortis, Trashnos.
* **2022:** Marthyrium, Pölisong, Cranio, Poison Dagger, Wisdom.
* **2023:** The Wizards, El Altar del Holocausto, Wisdom, Strikeback, Spectrum Mortis, Cruzeiro, Solrain, Cranio, Kharma.
* **2024:** Moura, Rottentown, Balmog, Wisdom, The Night Eternal, Marthyrium, Nashgul, Hour-Glass.
* **2025:** Black Panda, Sinistro, Sandford Music Factory, Witchtower, Lóstregos, Attic, Ruinas, Avulsed, La Hija del Carroñero.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Festival de música
* Rock en galego
* Mugardos

### Ligazóns externas 
* Páxina do Peirao Rock en Facebook
Edu Lobo

**Eduardo de Góes Lobo**, nado no Río de Janeiro o 29 de agosto de 1943 é un cantante, guitarrista e compositor brasileiro famoso baixo o nome curto de ** Edu Lobo**. Participante do movemento da bossa nova e líder do subsecuente xénero post-bossa da MPB (Musica Popular Brasileira). No ano 2008 foi galardoado coa alta distinción artística da Ordem do Mérito Cultural.

## Traxectoria 
Eduardo de Góes Lobo naceu no Río de Xaneiro, fillo do compositor e xornalista Fernando Lobo, quen o animou a dedicarse á carreira de músico. Con 27 álbums publicados, aportou composicións únicas para bandas sonoras en musicais e televisión.

## Discografía 
O primeiro título relevante da discografía do artista foi *A música de Edu Lobo por Edu Lobo*, gravado co Tamba Trio e editado en 1964. Ao ano seguinte, Edu compuxo a canción *Arrastão* (1965) – unha colaboración con Vinicius de Moraes (1913 – 1980) – que resultaría gañadora do primeiro Festival de Música Popular Brasileira na voz de Elis Regina (1945 – 1982), primeira parella sentimental de Edu Lobo. Dous anos despois, o propio Edu defendeu a exitosa composición "Ponteio" (1967) ao vivo no concurso – unha colaboración co letrista João Carlos Capinan. 

A evolución continua do compositor quedou evidenciada nos cinco álbums – "Cantiga de longe" (1970), "Edu Lobo" (1973, disco coñecido como "Missa breve"), "Limite das águas" (1976), "Camaleão" (1978) e "Tempo presente" (1980) – publicados na década seguinte.

Compositor que domina a arte de crear melodías e harmonías, Edu xeralmente recorreu a colaboradores letristas como Aldir Blanc (1946 – 2020), Cacaso (1944 – 1987), José Carlos Capinan, Paulo César Pinheiro, Torquato Neto (1944 – 1972) e Vinicius de Moraes (1913 – 1980), o primeiro colaborador relevante, letrista de obras-primas como "Canto triste" (1966).

Do ano 1981 e o selo Philips/Polygram é o *Edu Lobo & Tom Jobim* "Tom & Edu". Un disco que volta ao esencial, na mesma liña que o álbum "Brasil" de João Gilberto dese mesmo ano. Lobo e Jobim están relaxados, os arranxos son austeros e céntranse en liñas de piano sinxelas e doces. "O Grande Circo Místico" (Som Livre, 1983) foi un conxunto suave de música incidental, pensado para interpretar ao vivo no teatro.

Con Chico Buarque, Edu compuxo a finais dos anos 1980 unha serie de cancións pautadas pola mestría de ambos. "Beatriz" (1983), "Choro bandido" (1985) e "Valsa brasileira" (1988) cancións que reciben a interpretación da cantante Mônica Salmaso, a escollida como cantante residente da banda de Lobo nas últimas décadas.

Do ano 1993 é o Edu Lobo "Corrupção", centrado na fusión jazz-pop.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Libera Nós", éxito musical de 1973 en YouTube.
Pluribus

***Pluribus*** (estilizado como ***PLUR1BUS***) é unha serie de televisión estadounidense de ciencia ficción postapocalíptica creada por Vince Gilligan para Apple TV. Ambientada e filmada principalmente en Albuquerque, Novo México, a serie segue a Carol Sturka (Rhea Seehorn), unha autora que se atopa illada despois de que un virus alieníxena transformase o resto da humanidade nunha mente de colmea pacífica e contenta, que, con todo, busca asimilar a Carol e a outros individuos inmunes.

*Pluribus* estreouse en Apple TV o 7 de novembro de 2025. Encargouse unha segunda tempada. O título da serie fai referencia a *e pluribus unum*, unha frase latina que significa «de moitos, un». Recibiu aclamación da crítica, con eloxios pola escritura e dirección de Gilligan e a actuación de Seehorn, así como pola orixinalidade, o ton e as influencias estilísticas do programa.

## Premisa 
*Pluribus* segue a unha escritora de Albuquerque, Carol Sturka, que é unha das únicas 13 persoas do mundo inmune aos efectos da «Unión», un evento no que un virus extraterrestre transformou ao resto da humanidade nunha mente de colmea pacífica e contenta, coñecida como «Outros». A mente de colmea acomoda felizmente os desexos dos que non se ven afectados, pero admite que finalmente buscará asimilalos cando descubra como facelo.

## Elenco e personaxes 
### Principal 
* Rhea Seehorn como Carol Sturka, unha autora estadounidense de novelas románticas fantásticas que sobrevive á Unión e busca revertela.
* Karolina Wydra como Zosia, unha membro polaca dos «Outros» que actúa como acompañante de Carol.
* Carlos-Manuel Vesga como Manousos Oviedo, un individuo inmune colombiano que vive en Paraguai e que rexeita todo contacto cos «Outros».

### Convidados 
* Miriam Shor como Helen L. Umstead, a representante e esposa de Carol.
* Samba Schutte como Koumba Diabaté, unha persoa inmune mauritana que leva un estilo de vida hedonista despois do brote.
* Menik Gooneratne como Laxmi, unha persoa india inmune que é hostil a Carol.

## Tempadas 
Espérase que a serie dure dúas tempadas de nove episodios.
### Episodios 
#### Tempada 1 (2025) 
## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*
Coëtmieux

**Coëtmieux** (en ) é un concello do departamento de Côtes-d'Armor, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía
Valentín Barreiros Bermejo

**Valentín Barreiros Bermejo**, nado en Ourense en 1976, é un escritor e investigador cinematográfico galego.

## Traxectoria 
Empregado público, licenciado en Dereito pola Universidade de Vigo e con estudos avanzados (*C.2.)* en Lingua Galega pola Escola Oficial de Idiomas de Pontevedra. Iniciouse no audiovisual coa participación en cursos formativos de realización e de produción. Participou como cámara e axudante de realización en diferentes programas de televisións locais, ademais de colaborar en apartados técnicos e artísticos de varias producións audiovisuais. Dirixiu as curtametraxes *Ecos* (2004), *Mulleres de contra* (2005) e *Fume* (2009). Foi coordinador das *Xornadas de Formación e Audiovisual*, dos encontros *Conversas Ou* e asesor de programación en distintas edicións do Festival de Cine de Ourense. É autor de numerosos artigos e libros de divulgación cinematográfica, do poemario *Caderno de verán* (2026) e formou parte de obras colectivas de narrativa e de difusión cultural. Vinculado á prensa como colaborador en diversas publicacións, dende 2020 é un dos redactores da revista *Inviable*.

## Obra 
### En galego 
;Ensaio
* 
* 
* 
* 

#### Poesía 
* *Caderno de verán*. Con gravados de Xosé Poldras. Duvave/Saurobuks. 2026. p. 80. ISBN 978-84-09-81057-4.

;Obras colectivas
* 
* "Contaaluz". Con Xosé Poldras e David González Couso. 2025.

### En castelán 
;Obras colectivas
* 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* 15x15px 
* 15x15px
Catharine Beecher

miniatura|*Cociña modelo* Beecher baseada na ergonomía.
**Catharine Esther Beecher**, máis coñecida como **Catharine Beecher,** nada en East Hampton (EUA) o 6 de setembro de 1800 e finada en Elmira o 12 de maio de 1878, foi unha educadora e escritora estadounidense que popularizou e deu forma a un movemento ideolóxico conservador para consolidar o lugar das mulleres na esfera doméstica da cultura estadounidense. Era irmá da célebre escritora Harriet Beecher Stowe, coa que escribiría ''The American Women's home*. 

Foi unha pioneira na optimización do traballo na cociña baseándose na ergonomía. No seu libro de 1841 *A Treatise on Domestic Economy, for the Use of Young Ladies at Home, and at School'',  incluía andeis regulares nas paredes, amplo espazo de traballo e zonas de almacenamento dedicadas a diversos alimentos, e separaba as funcións de preparación e cocción dos alimentos.

Beecher non cuestionaba a orde simbólica establecida, senón que se trataba de mellorar as condicións de traballo das mulleres desde a súa experiencia situada, promovendo a eficiencia no fogar.

## Notas
Karl Ludwig von Littrow

**Karl Ludwig von Littrow**, nado en Kazán o 18 de xullo de 1811 e finado en Venecia o 16 de novembro de 1877, foi un astrónomo austríaco que dirixiu o Observatorio de Viena desde 1842 até o seu falecemento.

## Traxectoria 
Naceu o 18 de xullo de 1811 en Kazán, fillo de Karoline von Ulrichsthal e de Joseph Johann von Littrow, quen naquel momento traballaba como profesor de astronomía no Imperio Ruso. O seu irmán Heinrich von Littrow era escritor e cartógrafo. En 1836, a familia von Littrow comezou a formar parte da nobreza austríaca co rango de *edler*.

Karl formouse como matemático e astrónomo na Universidade de Viena e na Universidade de Berlín. En 1831 comezou a traballar como axudante do seu pai no Observatorio de Viena e un ano despois recibiu o título de doutor na Universidade Iaguelónica de Cracovia. No ano 1842 sucedeu a Joseph Johann von Littrow como director do observatorio, un cargo que ocuparía o resto da súa vida. Baixo o seu liderado comezouse a construír en 1874 unha nova sede no distrito vienés de Währing. Porén, as obras só terminarían en 1879, anos despois do seu falecemento. 

Karl traballou principalmente en estudos relacionados coa trigonometría, a meteoroloxía e a medición do arco terrestre. Entre os seus colaboradores frecuentes figuraban Otto Wilhelm von Struve e Edmund Weiss. En 1858 foi nomeado membro da Leopoldina. Tamén foi tradutor de George Biddell Airy e contribuíu a publicar unha nova edición de *Physikalisches Wörterbunch*, un dicionario popular de ciencias físicas escrito por Johann Samuel Traugott Gehler.

No plano persoal, en 1839 casou con Auguste Bischoff, escritora e activista polos dereitos das mulleres. O seu fillo Otto dedicouse tamén á astronomía e á física. Cristoph Schönborn, cardeal da Igrexa católica, é tataraneto de Karl por vía materna.

Karl Ludwig von Littrow faleceu o 16 de novembro de 1877 en Venecia.

## Legado 
No ano 1878 acuñouse unha medalla de bronce en conmemoración de Karl Ludwig von Littrow, deseñada por Anton Scharff. No anverso figura un busto do astrónomo, mentres que no reverso aparece a nova sede do observatorio en construción. 

En 1879, unha rúa próxima á nova sede do Observatorio de Viena, no distrito de Währing, foi denominada *Littrowgasse* na honra de Karl Ludwig von Littrow. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Oesterr. Gesellschaft für Münz und Medaillenkunde, Medaillen 1878 von A. Scharff. Ausgabe 1916 (PDF; 576&nbsp;kB)
Antonio Alonso Comesaña

**Antonio Alonso Comesaña**, nado en Matamá (Vigo) cara a 1907 e finado en Chapela o 16 de febreiro de 1937, foi un ebanista e político galego.

## Traxectoria 
Ebanista de Matamá. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 Emilia Cabaleiro Amoedo e o seu fillo Antonio proporcionáronlle un agocho nunha cova de Porto Cabeiro onde estivo con Fernando Castro Domínguez, Higinio Fernández Fernández e Manuel Vázquez Lamas. Descubertos, foi asasinado no Alto da Encarnación de Chapela con Higinio Fernández, Manuel Vázquez, Emilia Cabaleiro e Antonio Cabaleiro o 16 de febreiro de 1937.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Na memoria de Emilia Cabaleiro Amoedo, asasinada en 1937
* Emilia Cabaleiro Amoedo
Maximino Alonso Comesaña

**Maximino Alonso Comesaña**, nado en Comesaña (Vigo) e finado en 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
En maio de 1936 participou no asalto ao Centro das Juventudes Católicas de Comesaña xunto con Vicente Guillén Biel e Eusebio Freiría, polo que foi detido e ingresou en prisión. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado. Foi reclamado en agosto de 1937 para presentarse na Comandancia Militar de Vigo como mozo do remprazo de 1932. En marzo de 1938 foi reclamado mediante requisitoria polo xuíz militar por deserción. Nun informe datado o 26 de setembro de 1939 sobre os resultados dunha citación a tres veciños de Comesaña para que compareceran diante do xuíz militar, aparece Maximino Alonso Comesaña, que non puido comparecer “por haber fallecido en esa Capital hallándose sujeto a procesamiento”.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Anatomía dunha "saca" de presos.
* A resistencia armada: Vicente Guillén Biel.
Emilia Cabaleiro Amoedo

**Emilia Cabaleiro Amoedo**, nada en Redondela cara a 1882 e finada en Chapela o 16 de febreiro de 1937, foi unha labrega e política galega.

## Traxectoria 
Veciña de Cabeiro, traballaba a terra co seu fillo Antonio Cabaleiro Amoedo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 xunto co seu fillo procuraron agocho nunha cova de Porto Cabeiro para catro homes de Vigo e Lavadores: Fernando Castro Domínguez, Higinio Fernández Fernández, Antonio Alonso Comesaña e Manuel Vázquez Lamas. Delatada por un veciño, foi detida o 13 de febreiro de 1937 xunto co seu fillo. Torturada e mutilada, foi asasinada no Alto da Encarnación de Chapela con Higinio Fernández, Antonio Alonso Comesaña, Manuel Vázquez Lamas e o seu fillo Antonio o 16 de febreiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Emilia Cabaleiro Amoedo
* Na memoria de Emilia Cabaleiro Amoedo, asasinada en 1937

* Expediente de poxa de bens mobles e enxoval incautados a Emilia Cabaleiro Amoedo e Antonio Cabaleiro (1937)
Margarete Schütte-Lihotzky

**Margarete Schütte-Lihotzky**, nada o 23 de xaneiro de 1897 en Viena e finada o 18 de xaneiro de 2000, foi unha pioneira da arquitectura. É internacionalmente recoñecida polo proxecto da denominada cociña de Frankfurt en 1927.

Schütte-Lihotzky confiaba na liberación da muller por medio da racionalización e do aforro do tempo empregado nas tarefas domésticas. A pesar de que desde a actualidade puidésemos criticar que non expuxese a ruptura do rol da muller como única responsable das tarefas domésticas, as súas formulacións foron moi progresistas, xerando un dos progresos máis significativos desde a arquitectura, tanto cualitativos como cuantitativos, para a mellora da calidade de vida das mulleres. Outras arquitectas realizaron unha reflexión sobre o deseño da cociña a principios do século XX: Jane Drew, Charlotte Perriand e Aino Aalto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cociña de Frankfurt
Enrique Acuña Gómez

**Enrique Acuña Gómez**, coñecido como **Carabillón**, nado en Vigo cara a 1904 e finado en Louredo (Mos) o 12 de xullo de 1937, foi un albanel e guerrilleiro antfranquista galego.

## Traxectoria 
Albanel de Roris. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Integrouse na partida de fuxidos de Vicente Guillén Biel. Realizaron varios asaltos na comarca de Vigo. O 12 de xullo de 1937, nun enfrontamento coas forzas dedicadas a perseguir os fuxidos no monte dos Valos (Redondela) resultou morto xunto con Aureliano Souto Blanco; tamén foi abatido por Vicente Guillén o cabo falanxista Celestino González Mouriño. O seu cadáver apareceu en Louredo, na marxe esquerda da estrada de Redondela a Porriño.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A resistencia armada: Vicente Guillén Biel.
Christine Frederick

**Christine Frederick**, nada en Boston o 6 de febreiro de 1883 e finada o 6 de abril de 1970, tamén coñecida como Christine McGaffey ou Christine Isobel Frederick, foi unha economista estadounidense e expoñente do taylorismo aplicado ao ámbito doméstico a principios do século XX. Levou a cabo experimentos destinados a mellorar a eficiencia das familias, así como a defender o papel vital das mulleres como consumidoras nunha economía de produción en masa. Escribiu libros sobre estes temas, o máis coñecido dos cales é probablemente *Selling Mrs.* *Consumer*, que ofrece unha xustificación temperá da obsolescencia programada como unha característica necesaria da economía industrial.

## Traxectoria 
miniatura|Fotografía dunha "mesa de preparación de verduras" do libro *Household Engineering* de Christine Frederick de 1919.
miniatura|Diagrama dunha cociña ineficiente do libro *Household Engineering* de Christine Frederick de 1919.
miniatura|Plano de cociña eficiente do libro *Household Engineering* de Christine Frederick de 1919.
Christine e J. George Frederick axudaron a fundar un club chamado *Advertising Women of New York* en 1912 porque ás mulleres se lles negaba a admisión no club de publicidade masculino. Interesada no taylorismo aplicado ao ámbito doméstico, Frederick fundou e dirixiu un laboratorio para realizar experimentos tayloristas na súa casa en Greenlawn, Nova York. 

Ela estaba particularmente interesada en facer que as cociñas fosen máis eficientes para as mulleres e atribúeselle a estandarización da altura dos mesados e superficies de traballo. Na *Estación Experimental Doméstica de Applecroft*, Frederick investigou uns 1.800 produtos diferentes, desde electrodomésticos ata alimentos, buscando métodos de preparación e uso que aforrasen traballo doméstico.

En 1912, Frederick comezou unha serie de artigos baixo o título " *New Housekeeping* " no ''Ladies' Home Journal* (para o que traballou como editora asesora de artigos domésticos) para explicar o taylorismo ás mulleres de clase media. Estes artigos publicáronse posteriormente como un libro, *The New Housekeeping: Efficiency Studies in Home Management* . O segundo capítulo de Frederick, sobre a aplicación dos estudos de movemento ás tarefas domésticas, mostra os claros paralelismos entre a súa investigación e os coñecidos estudos de Taylor no campo industrial. Seguiu isto en 1915 cun curso por correspondencia chamado *Household Engineering: Scientific Management in the Home*, que se publicou como un libro co mesmo título en 1919.  En 1917, deu conferencias no circuíto de Chautauqua .

Frederick inspirou á xornalista francesa Paulette Bernège, que se converteu na líder do movemento de ciencia doméstica en Francia durante os anos de entreguerras.  Christine Frederick visitou Francia en abril de 1927, onde Bernège organizou rapidamente unha reunión da Liga para a Eficiencia Doméstica, a Asociación de Electrodomésticos e *Mon Chez Moi'', que estaba presidida polo Ministro de Vivenda. 

## Notas
Ransford Selasi

**Ransford Selasi**, nado o 19 de agosto de 1996 en Obuasi, é un futbolista ghanés que xoga na demarcación de centrocampista. Actualmente non está vencellado a ningún club.

## Traxectoria 
Naceu o 19 de agosto de 1996 en Obuasi (Ghana). Sendo moi novo trasladouse a Italia e comezou a xogar nas categorías inferiores do Delfino Pescara 1936. O 3 de decembro de 2013 debutou no primeiro equipo, entrando no minuto 82 nun partido contra o Spezia Calcio na Copa Italia 2013/14. O seu primeiro partido en Serie B ocorreu o 17 de maio de 2014, cando entrou no minuto 50 nun partido contra o Calcio Padova. Permaneceu no club até 2016, sumando un total de 47 partidos e conseguindo a promoción do Pescara a Serie A na súa última tempada.

O 30 de agosto de 2016 foi cedido ao Novara Calcio, en Serie B. Estreouse o 10 de setembro de 2016, cando entrou no minuto 77 nun partido contra a US Salernitana 1919. Xogou un total de 14 partidos antes de terminar a cesión no verán de 2017. 

Desde o Pescara foi cedido dúas veces máis: o 31 de xaneiro de 2018 foi transferido ao Lecce, sumando 7 partidos e unha promoción á Serie B; o 31 de agosto marchou ao Fano, disputando un total de 28 encontros.

O 30 de agosto de 2019 foi adquirido pola Juventus U23, o equipo de reserva da Juventus. Estreouse o 18 de setembro nun partido de Serie C contra a SS Arezzo. O 14 de febreiro de 2020 foi cedido ao FC Lugano, na Super Liga suíza. Permaneceu neste club toda a tempada e foi comprado no verán de 2020.

O 11 de febreiro de 2021 foi adquirido polo SC Kriens e xogou no club o resto da tempada 2021/2022. En xaneiro de 2023 foi adquirido pola AD Ceuta, un club no que disputou 15 partidos na Primeira Federación 2022/23. En agosto dese mesmo ano produciuse a súa cesión ao Estepona. Tras xogar 15 encontros co Estepona, en xaneiro de 2024 produciuse a súa compra pola UD Melilla, equipo no que sumou 14 partidos.

En outubro de 2024, Selasi foi adquirido pola SD Compostela. Permaneceu no club galego até final da tempada de Segunda Federación 2024/25, cun total de 22 partidos xogados. Desde o 1 de xullo de 2025 non está vencellado a ningún equipo. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ransford Selasi en Soccerway
* Ransford Selasi en BDFutbol
Oksana Chusovitina

**Oksana Chusovitina** (de nome completo Oksana Aleksandrovna Chusovitina, en ruso: Оксана Александровна Чусовитина, tamén transcrito **Tsjoesovitina**, **Chusovítina** e **Čusovitina**), nada o 19 de xuño de 1975 en Bukhara, é unha ximnasta alemá-uzbeca. Durante a súa carreira competiu pola Unión Soviética (até 1992), Comunidade de Estados Independentes (1992), Uzbekistán (1993-2006, e de novo desde 2013 até o presente) e Alemaña (2006-2012). Nos Xogos Olímpicos de 1992 converteuse en campioa olímpica (xunto co equipo completo do equipo unificado da CEI). Pola súa longa traxectoria, é coñecida ás veces como *a avoa da ximnasia.*

## Traxectoria 
Oksana Chusovitina comezou a practicar ximnasia en 1982. A súa carreira como ximnasta comezou nos campionatos internacionais comezou en 1989. É a única ximnasta feminina que competiu en oito Xogos Olímpicos. En 2024 lesionouse durante as probas clasificatorias, o que lle impediu participar nos que serían os seus novenos Xogos. Ademais, é unha das dúas únicas ximnastas que competiron nos Xogos Olímpicos baixo tres bandeiras diferentes: o Equipo Unificado nos de 1992, Uzbekistán en 1996, 2000, 2004, 2016 e 2021 (Toquio'2020), e Alemaña en 2008 e 2012. Chusovitina tamén competiu en dez Campionatos Mundiais de Ximnasia Artística, tres Xogos Asiáticos e tres Xogos de Boa Vontade (*Goodwill Games*). Con nove medallas, ostenta o récord de máis medallas individuais nos Campionatos Mundiais de Ximnasia Artística nunha soa proba; en 2023 gañou medalla nos Mundiais por terceira vez consecutiva.

Chusovitina é, xunto coa soviética Larissa Latynina, a neerlandesa Suzanne Harmes, a cubana Leyanet Gonzalez e a española Thais Soha-Escolar, unha das poucas ximnastas que regresou ao nivel internacional despois de dar a luz.

## Palmarés  
### Xogos Olímpicos de Verán 
### Campionatos do Mundo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Maternidade
* Ximnasia artística
* Xogos Olímpicos

### Ligazóns externas 
* Guinness World Records – Oldest Olympic gymnast (female) (*en inglés*)
* Noticias Olímpicas – “La incombustible Oksana Chusovitina” (*en castelán*)
Juan Manuel Bermúdez

**Juan Manuel Bermúdez Escámez**, nado en Conil de la Frontera en febreiro de 1970, é un político español, membro de Izquierda Unida. Foi alcalde da súa cidade natal durante 11 anos, entre 2012 e 2023. Foi o segundo alcalde de IULV-CA na localidade.

Profesionalmente, traballa como profesor de primaria e educación física no Instituto de Educación Secundaria Los Bateles de Conil de la Frontera.

## Traxectoria 
A súa carreira política comezou en xuño de 2011, cando foi elixido concelleiro do Concello de Conil de la Frontera. Nas eleccións municipais de maio de 2012, foi elixido alcalde do municipio tras a vitoria de Izquierda Unida, partido político que obtivo oito escanos, o mesmo número que o Partido Socialista Obreiro Español (PSOE), mentres que o Partido Popular (PP) obtivo catro.

No mesmo ano, foi nomeado membro do Consello Territorial da Federación Española de Municipios e Provincias. Tamén exerceu como coordinador local de Izquierda Unida en Conil ata 2023, cando foi sucedido por José Guerrero Rodríguez.

En 2022, participou no VIII Encontro Andaluz de Educación Ambiental e Sostibilidade Urbana, organizado pola Federación Andaluza de Municipios e Provincias, un evento inaugurado polo seu presidente, José María Bellido.

Juan Manuel Bermúdez inaugurou a mesa FAMSI no Concello de Conil de la Frontera e é presidente de Roche Sociedade Anónima.

Nas eleccións municipais de 2023, Izquierda Unida (IU) foi unha vez máis o partido máis votado en Conil, obtendo sete escanos. Non obstante, a suma co PSOE non foi suficiente para alcanzar a maioría absoluta, fixada en once escanos. Andalucía por Sí obtivo cinco escanos, converténdose no segundo partido máis votado, seguido do Partido Popular (PP), con catro. A aparición do grupo Siempre Conil, que obtivo dous escanos, resultou decisiva na formación do novo goberno local. Finalmente, Inmaculada Sánchez Zara tomou posesión como alcaldesa do municipio.

Actualmente está retirado da política e do seu partido, Esquerda Unida-Verdes-Chamada por Andalucía. Tras retirarse da vida política, foi traballar a Sevilla.

## Vida persoal 
É pai de dous fillos e ten unha irmá chamada Paqui.

## Notas
Benita Koch-Otte

**Benita Koch-Otte**, nada en Stuttgart o 23 de maio de 1892 e finada en Bielefeld, o 26 de abril de 1976, era unha tecedora alemá, deseñadora e artista téxtil que estudou na Bauhaus. Foi profesora da Universidade de Arte e Deseño de Burg Giebichenstein.
miniatura|Cociña de Haus am Horn
Destaca o seu deseño de 1923 para a cociña de Haus am Horn en Weimar, que inspirou a Margarete Schütte-Lihotzky para a cociña Frankfurt en 1926.

## Notas
Erna Meyer

**Erna Konstanze Fanny Karoline Pollack**,nada en Berlín o 13 de febreiro de 1890 e finada en Haifa en marzo de 1975, coñecida como **Erna Meyer**, foi unha economista doméstica e socióloga alemá e israelí. Recoñecida por promover o traballo doméstico eficiente e o deseño moderno de viviendas.  

Obtivo un amplo recoñecemento coa publicación en 1926 de *Der neue Haushalt* ("O novo fogar"), na que defendía a racionalización do traballo doméstico e instaba á cooperación entre arquitectos e amas de casa para crear deseños domésticos máis eficientes.  Presenta a racionalización do traballo doméstico como transformadora para todos os aspectos da vida dunha muller e para a sociedade no seu conxunto. O libro tivo máis de 40 edicións e converteuse nun dos manuais domésticos máis lidos do período de entreguerras, cun impacto que se estendeu moito máis alá da República de Weimar.

Meyer estaba particularmente interesada na racionalización das tarefas domésticas. Fabricantes de mobles e arquitectos modernistas como Ludwig Mies van der Rohe e J.J.P. Oud buscaron o seu consello. Participou na *Reichsforschungsgesellschaft für Wirtschaftlichkeit im Bau- und Wohnungswesen* ("Sociedade de Investigación do Reich para a Eficiencia Económica na Construción e a Vivenda") e participou en exposicións que promovían novos modelos de vida doméstica, incluíndo *Die Wohnung* ("A Vivenda"), presentada en 1927 na exposición *Deutscher Werkbund* na *propiedade Weißenhof* . Como autoridade en asuntos domésticos prácticos, estableceu estándares para cociñas e mobles e supervisou a sección de cociñas da exposición interior. A exposición presentou catro cociñas de Stuttgart  que ilustraban os principios da "xestión racional do fogar", tres das cales Meyer deseñou con Hilde Zimmermann.  En 1928, xunto cos arquitectos Hanna Löw e Walther Schmidt, Meyer deseñou a cociña de Múnic, que permitía supervisar os nenos mentres cociñaban. 

## Notas
Elizabeth Denby

**Elizabeth Denby**, nada en Bradford ( Yorkshire, Reino Unido) en 1894 e finada en 1965, foi unha arquitecta destacada no estudo e construción de modelos de vivenda para as clases traballadoras inglesas. 

Entre 1933 e 1957, foi membro do prestixioso Modern Architectural Research Group (MARS). Tamén colaborou co arquitecto Maxwell Fry (1899-1987) no deseño de dous bloques de vivendas para realoxar familias que vivían en zonas desfavorecidas: *Sassoon House* (1933-1934)  e *Kensal House* (1933-1937).  Denby mostrou especial interese en garantir que ambos edificios mostrasen as teorías e prácticas desenvolvidas polas mulleres en relación coas estratexias e tecnoloxías de aforro de man de obra. Tamén sostiña que as novas urbanizacións deberían incluír servizos e comodidades comunitarias. O proxecto *Sassoon House* formaba parte dun barrio experimental,&nbsp;*Experimento de Peckham*, no que se intentou resolver o problema da vivenda mantendo a mesma localización, sen recorrer ao traslado a un barrio con xardín.

''"A través do deseño funcional das cociñas e da integración de espazos intermedios e colectivos nas vivendas, persegue o obxectivo de influír no desenvolvemento da sociedade e na conformación dunha comunidade."

## Notas
Marie Howland

**Marie Stevens Caso Howland**,nada en New Hampshire en 1836 e finada en Alabama o 18 de setembro de 1921, foi unha escritora feminista estadounidense do século XIX, que estivo estreitamente asociada cos movementos socialistas utópicos da súa época. Foi unha importante figura da clase traballadora nos primeiros anos do movemento feminista de Estados Unidos, que se opuxo á ideoloxía doméstica imperante.

## Traxectoria 
Marie Stevens tivo que deixar os estudos e manter á súa irmá máis nova cando o seu pai morreu en 1847. Á idade de doce anos, comezou a traballar nunha fábrica de algodón en Lowell, Massachusetts . Na década seguinte, mudouse á cidade de Nova York, graduouse no *New York Normal College* e converteuse en mestra. Máis tarde casou cun avogado radical, Lyman Case, de quen se divorciou máis tarde. Foi a finais da década de 1850, mentres vivía na cooperativa *Unity House* de Stephen Pearl Andrews, que coñeceu ao seu segundo marido, o radical social Edward Howland.  

Marie Howland destacou porque *"en realidade viviu en tres comunidades utópicas de tamaños e denominacións moi diferentes".*  Moito antes de Edward Bellamy e Charlotte Perkins Gilman, esixiu que o traballo doméstico fose respectado, compensado e organizado colectivamente. Howland propúxose eliminar as barreiras á independencia económica das mulleres mediante a revisión das institucións sociais e económicas que consideraban o fogar o centro da existencia feminina e explotaban ás mulleres traballadoras. Ela quería que as mulleres tivesen a liberdade económica de casar por amor, non por necesidade económica, para deixar un mal matrimonio, para sobrevivir á viuvez ou para non casar en absoluto. Foi unha xornalista activa ao longo da súa carreira e tamén traduciu *Social Solutions (1871) de* Godin ao inglés como *Social Solutions* (1886). Foi admiradora e partidaria de Edward Bellamy despois da publicación de *Looking Backward* en 1888, onde se citaba o traballo de Howland como unha posible influencia sobre Bellamy. 

En 1864, ela e o seu segundo marido viviron durante un tempo no Familisterio (inspirado no Falansterio de Charles Fourier), establecido en Guise polo industrial e reformador francés Jean-Baptiste Godin . Marie Howland usou esta experiencia como tema da súa única obra coñecida, a súa novela utópica  ''Papa's Own Girl*,  na que describe o establecemento dunha comunidade fourierista na Massachusetts rural, abordando a posición das mulleres e a condición laboral, dous dos principais problemas sociais da época. O libro foi controvertido pero tamén un éxito popular no seu tempo, e as edicións posteriores cambiaron o título a *The Familistère.'' 

## Notas
Giorgio De Simone

**Giorgio De Simone**, nado en Milán (Lombardía) en 1932 e finado na mesma cidade en xaneiro de 2024, foi un escritor e xornalista italiano.

## Traxectoria 
Nado en Milán en 1932, licenciouse en literatura moderna e comezou a escribir moi novo, comezando con relatos en publicacións periódicas de gran repercusión. Traballou na industria a grande escala, principalmente en xornalismo e comunicación.

É autor de artigos publicados no xornal *Il Giorno* (na década de 1980) e en *Avvenire* (de 2009 até 2017).

## Obra 
### Novelas 
* 1977 - La gabbia di carta, Edizioni Paoline, Milán
* 1980 - L'escluso, Mondadori, Milán (Premio Endine 1980)
* 1981 - L'incisione, Rizzoli, Milán (Premio Città di Penne 1981)
* 1984 - L'Armonista, Rizzoli, Milán (Premio Stresa; selección Premio Viareggio 1985; Premio Europa 1985; Premio Annese 1986)
* 1988 - Il caso Anima, Rizzoli, Milán (Premio María Cristina de Saboya 1990)
* 1998 - L'isola dei pantèi, Sellerio editore, Palermo 1998 (Premio Latina 1999)
* 2004 - Mondo prossimo, Ed. Ares, Milán
* 2006 - Era un giorno di 32 ore, Sellerio editore, Palermo
* 2012 - Michele tiene all'Inter ma crede in Dio, Ed. Medusa, Milán

### Artigos 
* Il lettore arrabbiato, ed. Pola, capa de Armando Testa, 1976

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
L'Armonista

'''''L'Armonista''''' é unha novela en lingua italiana do escritor Giorgio De Simone, publicada en 1984 por Rizzoli Editore. Foi vencedora do Premio Stresa nese mesmo ano.

## Trama 
O título refírese á Tito Calavà, harmonista, un erudito que busca posibles conexións entre textos de diferentes épocas e autores que poidan descubrir a continuidade e o propósito último dun pensamento. Calavà, fillo único, sempre sufriu a separación dos seus pais. Confiárono a un tío, que o implicou nos seus estudos.

Agora, instado pola súa muller, está en Londres para reunirse co seu pai e reclamar todo o que merece. Non obstante, un acontecemento inesperado podería transformar todo o equilibrio.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Tradwife

Unha **muller tradicional** (plural: **tradwives**; neoloxismo inglés para **esposa tradicional** ou **ama de casa tradicional**) é unha muller que cre e practica os roles de xénero e os matrimonios tradicionais. Algunhas poden optar por asumir o papel de ama de casa dentro do matrimonio, 

Varias plataformas, especialmente TikTok, Instagram e YouTube, utilízanse para comercializar e difundir as ideoloxías conservadoras que sustentan o movemento. Plataformas como Reddit e 4chan tamén se usan para promover as relacións heterosexuais tradicionais. Vídeos como "A Day in My Life", que mostran actividades como cociñar desde cero, limpar a casa, coidar dos fillos e preparar o xantar para os maridos traballadores, defenden os roles de xénero nos que os homes ostentan o poder social e político, e as mulleres están confinadas na súa maioría á casa como esposas e nais.

Para a antropóloga Kristen Ghodsee:  o fenómeno das «mulleres tradicionais» e a «manosfera» son dúas caras da mesma moeda, que reflicten o xiro á política autoritaria.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* As ‘tradwives’: a reacción antifeminista en redes sociais. Programa Objetivo Igualdad
Amante Pereiro

**Amante Pereiro Bernárdez**, nado en Tameiga (Mos) cara a 1896, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Pereiras. Presidente da Sociedade de Aserradores e Oficios Varios de Mos dende 1923. Militante do PSOE, na Segunda República foi concelleiro de Mos. Foi detido a principios de febreiro de 1934 acusado de inxurias ao presidente do consello de ministros nunha sesión municipal. Con motivo da súa detención produciuse unha folga no Porriño, e Amante foi posto en liberdade uns días despois por orde do gobernador civil. Recibiu dúas homenaxes populares o 18 e o 25 de febreiro de 1934.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e ingresou na Prisión Preventiva de Vigo. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra o 6 de outubro acusado de rebelión militar por participar na requisa de armas e automóbiles, foi condenado a cadea perpetua. Cumpriu condena no Forte de San Cristovo, onde ingresou o 22 de febreiro de 1937. O 25 de abril de 1939 foi trasladado á Prisión de Figueirido. Conmutada a pena por 3 anos e 8 meses de prisión, saíu en liberdade o 10 de agosto de 1940.

## Vida persoal 
Casou con Peregrina Grova.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Base de datos de concelleiros represaliados
Tranvía de Vigo

O **tranvía de Vigo** foi un sistema de tranvía operado por TEVSA na cidade de Vigo e arredores entre os anos 1914 e 1968.
## Historia 
A primeira mención documentada da construción dun tranvía na cidade olívica data do ano 1891, cando Manuel Fernández Soler, autor do primeiro plano xeral de Vigo, propuxo unha primeira liña entre a praia de Guixar e Bouzas. En 1898 o deputado provincial Vicente Fernández Domínguez propuxo tamén un tranvía a vapor. 

No ano 1907 Laureano Salgado, concesionario do tranvía eléctrico de Vigo, transferiu os dereitos á sociedade belga Societé Anónime des Transways de la Galice e o 3 de maio comezou o tendido eléctrico. En novembro de 1911 formouse unha empresa local de tranvías, denominada Tranvías Eléctricos de Vigo, Sociedad Anónima (TEVSA). Tras a adquisición de 20 tranvías eléctricos en 1913, o 2 de xuño de 1914 leváronse a cabo as primeiras probas e o 1 de agosto inaugurouse o tramo da rúa Elduayen.

O inicio da primeira guerra mundial causou que moitos dos accionistas do sistema retirasen as súas subvencións; das seis liñas orixinais, en 1925 só quedaban catro. Porén, nos anos posteriores viuse un aumento significativo tras a inclusión de liñas suburbanas, entre elas o tranvía da Ramallosa a Baiona e Gondomar en 1926 ou ó Porriño.

En 1968 o alcalde Rafael Portanet deu unha concesión que favorecería a Vitrasa fronte a TEVSA. En marzo de 1968, pechou definitivamente a liña de tranvía ó Porriño e en outubro do mesmo ano a de Baiona. En noitevella de 1968, todas as liñas urbanas do sistema de tranvía foron clausuradas permanentemente.

## Liñas 
#### Liñas urbanas ata 1968 
* Pereiró - Estación''''
*Bouzas - Os Caños 
*Cabral - Ribeira 
*Mercado - Os Caños 
*Mercado - Chapela 
*Bouzas - Seixo 
*Av. Florida - Chapela 
*Ribeira - Seixo 
*As Travesas - Seixo 

#### Liñas suburbanas ata 1968 
*Vigo (Uruguai) - A Ramallosa - Baiona
*Muíños - Samil
*A Ramallosa - Gondomar
*Vigo (Ribeira) - Porriño

## Actualidade 
miniatura|186x186px|Mural conmemorativo do Tranvía de Gondomar.
A volta dos trens a Vigo propúxose en varias ocasións. No ano 1993 Vitrasa propuxo a construción de dúas liñas, conectando o Cruce dos Choróns con Beiramar e Bouzas. En 2017 e 2021 a Asociación de Empresas Construtoras e Concesionarias de Infraestruturas reafirmou o potencial de restauración deste tipo de transporte, pero a idea foi rexeitada polo alcalde Abel Caballero.

Na vila de Gondomar hai un mural conmemorando a liña Vigo - A Ramallosa - Gondomar.

## Notas
Samuel R. Milbank

**Samuel R. Milbank**, nado en Nova York o 16 de marzo de 1906 e finado en Princeton, Nova Jersey, o 3 de xaneiro de 1985, foi un banqueiro e numismático estadounidense que presidiu a *American Numismatic Society* de 1959 a 1978.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Samuel R. Milbank naceu en Nova York o 16 de marzo de 1906, fillo de Marjorie Elizabeth Robbins (1875-1933) e do financeiro e avogado Albert Goodsell Milbank (1873-1949).

En 1927 acadou o grao de *Bachelor of Arts* na Universidade de Princeton, en Nova Jersey, e posteriormente dedicou a súa vida profesional á banca. Finalmente, ocupou o posto de presidente da ANS desde xaneiro de 1960 ata o 14 de xaneiro de 1978, Ese mesmo ano foi nomeado presidente honorario.

### Filántropo 
Milbank dedicou gran parte da súa vida a colaborar no financiamento de diversas organizacións benéficas e educativas en Nova York, entre elas a universidade privada feminina *Barnard College* —cuxo consello de administración presidiu de 1956 a 1967—, a Sociedade de Servizos Comunitarios, a Sociedade de Axuda a ONG do Estado de Nova York e o Centro Internacional de Fotografía de Manhattan. unha fundación familiar instituída para financiar a investigación en docencia, nutrición, saúde mental e formación médica.

## Vida persoal 
Milbank casou o 9 de xaneiro de 1934 con Molly Wetmore, con quen tivo tres fillos: Marjorie, Elenita e Samuel Milbank. e foi soterrado no cemiterio Kensico, de Nova York.

## Publicacións 
* (1925). ''*. American Numismatic Society, Nova York.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adelson, Howard A. (1958). *.* American Numismatic Society. Nova York.
* Smith, P. (2025). "". En *American Numismatic Biographies''. Páxina 300.