open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Once More with Feeling

***Once More with Feeling*** é un álbum recompilatorio de grandes éxitos da banda de rock alternativo inglesa Placebo. Foi editado o 30 de novembro de 2004 para celebrar o décimo aniversario do grupo.

## Listaxe de cancións
#"36 Degrees"  – 3:07 (orixinalmente editado en 1996)
#"Teenage Angst"  – 2:40 (1996)
#"Nancy Boy" (Radio Edit)  – 3:19 (1997)
#"Bruise Pristine"  – 3:36 (1997)
#"Pure Morning" (Single Edit)  – 3:59 (1998)
#"You Don't Care About Us"  – 4:01 (1998)
#"Every You Every Me" (Single Mix)  – 3:34 (1999)
#"Without You I'm Nothing" (Single Mix) – 4:14 (1999)
#"Taste in Men]]" (Radio Edit)  – 3:59 (2000)
#"Slave to the Wage" (Radio Edit)  – 3:46 (2000)
#"Special K"  – 3:50 (2000)
#"Black-Eyed]]"  – 3:44 (2001)
#"The Bitter End"  – 3:11 (2003)
#"This Picture"  – 3:35 (2003)
#"Special Needs" (Edit)  – 3:29 (2003)
#"English Summer Rain" (Single Version)  – 3:10 (2004)
#"Protège-Moi"  – 3:14 (2004)
#"I Do"  – 2:27 (2004)
#"Twenty Years"  – 4:19 (2004)
Steve Shelley

**Steven Jay Shelley**, nado en Midland (Míchigan) o 23 de xuño de 1963, é un batería e produtor musical estadounidense, coñecido por tocar na banda de rock alternativo Sonic Youth dende o ano 1985.

## Traxectoria 
Shelley tocou en varias bandas de Míchigan coma Faith and Morals e Strange Fruit, e estivo na formación orixinal da banda seminal de punk rock The Crucifucks. Despois de deixar The Crucifucks mudouse a Manhattan, alugando o piso de Thurston Moore e Kim Gordon mentres estes estaban de xira con Sonic Youth por Europa. Cando a banda volveu foi contratado como batería sen pasar por unha audición, substituíndo a Bob Bert.

En 1992 fundou o selo independente Smells Like Records, con base en Hoboken, New Jersey, onde vive no presente. Xunto co seu amigo e músico de Two Dollar Guitar Tim Foljahn, axudou a lanzar a carreira de Cat Power, servindo como batería nos seus primeiros tres álbums. Tamén produciu o álbum de debut de Blonde Redhead en 1993, *Blonde Redhead*, e o de Cat Power *What Would the Community Think?* en 1996. Steve puido localizar a Lee Hazlewood en 1997 e conseguir o permiso para reeditar cinco dos mellores títulos do seu catálogo. Smells Like Records tamén publicou unha colección de stándards gravados en 1997, sendo as primeiras novas gravacións de Hazlewood lanzadas domesticamente en case dúas décadas.

En 1998 Shelley tocou na banda sonora do filme *Velvet Goldmine* coma membro de Wylde Ratttz, xunto co guitarrista de The Stooges Ron Asheton, o seu compañeiro en Sonic Youth Thurston Moore, o baixista Mike Watt, Don Fleming, Mark Arm de Mudhoney e Jim Dunbar.

Outros traballos destacables fóra de Sonic Youth foron as gravacións e actuacións con varios artistas coma Christina Rosenvinge, Chris Lee, John Wolfington, Michael Powers, Michael Rother, Howe Gelb ou Enrique Morente.

## Discografía fóra de Sonic Youth
Murray Street

***Murray Street*** é un álbum da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth. Foi editado a comezos de xuño do 2002 no Xapón, o día 10 en Europa e o en Norteamérica. O disco recibiu moi boas críticas e foi o primeiro con Jim O'Rourke como membro da banda.

Algunhas copias francesas do álbum veñen cun vinilo de 10" azul nunha edición limitada de 500 exemplares . Tiña tres temas exclusivos, sacados de traballos da banda para bandas sonoras, "Derniere Minute Electrifee" na cara A, e "Le Paysage Zim Zum" e "Coca Neon Kamera Sutra" na B.

Membros do grupo de noise/improvisación Borbetomagus aparecen no tema "Radical Adults Lick Godhead Style". Unha das rapazas que aparece na fotografía da portada é Coco Hayley Gordon Moore, a filla de Thurston Moore e Kim Gordon. A outra nena que aparece é unha amiga de Coco chamada Stella. A contraportada ten unha fotografía dun edificio de oficinas situado no cruzamento entre Murray Street e West Broadway, preto da Zona Cero de Manhattan. O estudio de Sonic Youth entre 1996 e 2006, chamado Echo Canyon, estaba situado en Murray Street.

Pitchfork Media situou a *Murray Street* no número 108 da súa lista dos 200 mellores álbums dos anos 2000.

## Lista de cancións 
**Canción extra da edición xaponesa**

## Notas
Praia de Caneliñas, Sanxenxo

A **praia de Caneliñas** é un areal situado dentro do centro urbano de Portonovo, na parroquia de Adina, Sanxenxo. É o areal urbano da vila de Portonovo, xunto co de Baltar.

Está rodeada pola avenida de Pontevedra. É unha praia pequena e recollida á beira da punta de Canelas ou Punta de Seame, que a separa da praia de Canelas.
Dakota Fanning

**Hannah Dakota Fanning**, nada en Conyers (Xeorxia) o 23 de febreiro de 1994, é unha actriz infantil norteamericana. A súa irmá Elle Fanning tamén é actriz.

## Traxectoria 
[miniatura|dereita|Dakota Fanning na estrea de *[War of the Worlds (filme de 2005)|War of the Worlds* no 2005.]]
Comezou a actuar ós cinco anos nun anuncio da lotería do estado de Xeorxia xunto a Ray Charles. O seu primeiro papel importante foi nun episodio de *ER*, serie da NBC, deseguido participou en episodios *CSI: Crime Scene Investigation*, *Friends*, *The Practice*, *Spin City* e *Malcolm in the Middle*. No ano 2001 protagonizou xunto a Sean Penn e Michelle Pfeiffer o filme *I am Sam*. Foi a protagonista da miniserie de ciencia ficción *Taken* (2002) producida por Steven Spielberg e participou tamén en *War of the Worlds*.

## Filmografía 
## Véxase tamén
Reichswehr

A ***Reichswehr*** (en galego: defensa imperial) foi a organización militar de Alemaña dende 1919 ata 1935, cando o goberno nazi a rebautizou como Wehrmacht.

## Fundación 
Ao final da primeira guerra mundial a meirande parte das forzas do Imperio Alemán separárase, regresando os homes ás súas casas de forma individual ou en pequenos grupos. Moitos deles uníronse aos *Freikorps* (Corpos Libres), unha colección de unidades paramilitares voluntarias que participaron na supresión da Revolución de Novembro e en enfrontamentos fronteirizos entre 1918 e 1923.

Admitiuse que a recentemente formada República de Weimar necesitaba dun exército, polo que o 6 de marzo de 1919 un decreto estableceu a *Vorläufige Reichswehr* (Defensa Nacional Provisional), formada polo *Vorläufiges Reichsheer* (Exército Nacional Provisional) e a *Vorläufige Reichsmarine* (Armada Nacional Provisional. A *Vorläufige Reichswehr* estaba composta de 43 brigadas.

O 30 de setembro de 1919 o exército reorganizouse como o *Übergangsheer* (Exército de Transición), e o tamaño das súas forzas reduciuse ás 20 brigadas. Nas forzas armadas quedaron ao redor de 400 000 homes, e en maio de 1920 este número baixou ata os 200 000 tras unha nova reestruturación formando tres divisións de cabalaría e sete de infantaría. O 1 de outubro de 1920 as brigadas foron substituídas por rexementos e a súa forza pasou a ser de 100 000 homes, como estipulaba o Tratado de Versalles. Esta estrutura durou ata o 1 de xaneiro de 1921 cando se creou oficialmente a *Reichswehr* segundo as limitacións impostas polo Tratado de Versalles (artigos do 159 ao 213).

A *Reichswehr* foi unha organización unificada composta das seguintes unidades, permitidas polo Tratado de Versalles:
*O *Reichsheer*, un exército formado por:
** Sete divisións de infantaría.
** Tres divisións de cabalaría.

O Mando Xeral 1 en Berlín supervisaba as divisións 1º (Königsberg), 2ª (Stettin), 3ª (Berlín) e 4ª (Dresden), así como as divisións 1ª e 2ª de cabalaría (Frankfurt an der Oder e Breslau). O Mando Xeral 2 en Kassel supervisaba as divisións de infantaría 5ª, 6ª e 7ª e a 3ª de cabalaría (Stuttgart, Münster, Múnic e Weimar).

* A *Reichsmarine*, unha armada cun número limitado de certos tipos de barcos. A esta unidade non se lle permitiu ter submarinos.

A pesar das limitacións do seu tamaño, a súa análise da derrota na primeira guerra mundial, a investigación e o desenvolvemento, probas segredas no estranxeiro (en cooperación co Exército Vermello) e a planificación para tempos mellores continuaron. Ademais, aínda que estaba prohibido ter un Estado Maior, o exército continuou levando a cabo as súas funcións típicas baixo o nome camuflado de *Truppenamt* (oficina de tropas). Durante este tempo, moitos dos futuros líderes da *Wehrmacht*, como Heinz Guderian, formularon por vez primeira as ideas que se usarían con efectividade uns poucos anos despois.

## Notas 
## Véxase tamén
Mike Starr

**Michael Christopher Starr**, nado o 4 de abril de 1966 en Honolulu, Hawai e finado o 8 de marzo de 2011 en Salt Lake City, foi un músico estadounidense. Foi o baixista orixinal da banda de grunge Alice in Chains, e estivo no grupo dende 1987 ata 1993. Encargouse do baixo nos traballos *We Die Young*, *Facelift*, *Sap* e *Dirt* e deixou a banda no medio da xira deste último álbum.

Posteriormente tocou o baixo na banda Sun Red Sun, que contaba na súa formación con Ray Gillen e Bobby Rondinelli, antigos membros de Black Sabbath.

## Traxectoria 
Antes de unirse a Alice in Chains, Starr estivo en dúas bandas distintas. Unha chamábase Gypsy Rose, e contaba co produtor Tim Branom, que traballou con Alice in Chains nos seus inicios. Despois, entre 1983 e 1984 tocou nun grupo de heavy metal chamado SATO, onde gravou o tema "Leather Warriors" para o recompilatorio *Northwest Metalfest*, editado en 1984 polo selo de Seattle Ground Zero Records.

A mediados dos 80 Jerry Cantrell creou unha banda, onde tamén estaba o batería Sean Kinney e Starr no baixo. O compañeiro de habitación de Cantrell, o vocalista Layne Staley, aceptou unirse a eles se Cantrell entraba bo seu proxecto funk, que rematou pouco tempo despois. A banda comezou a gañar a atención na zona de Seattle tocando con diferentes nomes antes de pasar a chamarse Alice in Chains. Posteriormente asinarían un contrato con Columbia Records e tiveron bastante éxito no movemento grunge de principios dos 90.

Starr deixou Alice in Chains durante a xira do álbum *Dirt*. Segundo sixo Layne Staley nun artigo da *Rolling Stone* de febreiro de 1994, a saída de Starr debeuse só a "unha diferenza de prioridades. Nós queríamos continuar xirando extensamente. Mike estaba listo para irse a casa". Starr, porén, mencionou nun episodio de *Celebrity Rehab* que foi expulsado da banda debido á súa adicción ás drogas. O tema non editado "Misery, Crack Pipes, and Gothic Main Lines", composto nese período, fai alusión ao abuso das drogas por parte de Starr.

Starr tocou posteriormente na banda Sun Red Sun, pero o proxecto rematou pronto debido á morte de Ray Gillen en 1993. No ano 2010, Starr informou que estaba traballando co seu novo grupo, que realizaría unha xira con Days of the New. Porén, estes plans non se levaría a cabo debido á súa repentina morte.

## Notas
República de Weimar

A **República de Weimar** (*Weimarer Republik*) foi o réxime político e, por extensión, o período histórico que tivo lugar en Alemaña a partir da Asemblea Nacional constituínte reunida na cidade de Weimar en 1919 tras a derrota do país na primeira guerra mundial. É un termo aplicado polos historiadores posteriores, posto que o país conservou o seu nome de *Deutsches Reich* (Imperio Alemán). 1933 é a data do fin da República, xa que, se ben a constitución de 1919 non foi renovada ata o remate da segunda guerra mundial, as reformas levadas a cabo polo partido Nazi invalidárona moito antes, instaurando unha ditadura totalitaria.
Noite dos coitelos longos

[miniatura|300px|Hitler triunfante: O *Führer* revisa a [Sturmabteilung (SA) en 1935.]]
Coñécese como **noite dos coitelos longos** ou **noite das facas longas** (en alemán *Nacht der langen Messer*) á do 30 de xuño ao 1 de xullo de 1934 durante a que, por orde de Hitler, foron asasinados ou arrestados os principais dirixentes das Sturmabteilung (SA).

## Historia 
### Antecedentes 
Tras a chegada de Adolf Hitler á chancelería do Reich (30 de xaneiro de 1933), o Partido Nacionalsocialista iniciou un proceso para apoderarse de todas as estruturas do Estado alemán. Neste proceso correspondeu un papel importante ás SA ou seccións de asalto do partido nazi. As SA constituían un corpo paramilitar creado en 1921 con membros de distintos *Freikorps* que actuaba como o brazo armado do partido. O líder das SA era Ernst Röhm, antigo oficial do exército imperial e superior de Hitler durante a primeira guerra mundial.

### A Purga 
Durante a **Noite dos Coitelos Longos**, Hitler, coa axuda de Himmler e das SS, purgou as SA para evitar un posible golpe de Estado. Röhm e outros líderes das SA foron arrestados e executados, alegando que estaban planeando unha traizón.

### Impacto e Consecuencias 
Este evento foi clave na consolidación do poder de Hitler, xa que eliminou potenciais opositores e reforzou a súa influencia sobre o exército alemán. Tamén marcou un precedente para a violencia política e a represión que caracterizaría o réxime nazi.

 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alemaña nazi
* Adolf Hitler
* Ernst Röhm
* *Geheime Staatspolizei* (Gestapo)
* Nazismo
* *Sturmabteilung* (SA)
* *Schutzstaffel* (SS)
Sturmabteilung

A **Sturmabteilung** ou **SA** (que pode traducirse do alemán como **División de Asalto**) funcionou como organización paramilitar do partido nazi alemán. Desempeñou un papel clave no ascenso ao poder de Adolf Hitler nos anos 30. Os membros da SA eran comunmente coñecidos como os camisas pardas pola cor do seu uniforme, e para distinguilos dos membros da SS (Schutzstaffel), que eran coñecidos como os camisas negras.

## Historia 
O termo Sturmabteilung orixinalmente proviña das tropas especializadas de asalto usadas por Alemaña na campaña da primeira guerra mundial en marzo de 1918. En lugar dun asalto en gran masa, a Sturmabteilung estaba organizada en pequenos equipos duns poucos soldados. Isto permitía aos alemáns enfrontarse ás liñas británicas e francesas ao longo de decenas de quilómetros.

O mesmo Adolf Hitler fundou a SA en Múnic no ano 1921. Ao principio funcionaba como un grupo de escoltas para vixiar a orde nas reunións do partido. Orixinalmente o comandante das SA foi Hermann Göring, pero tras o Putsch de Múnic este fuxiu a Suecia e o comando pasou a Ernst Röhm, o maior inimigo de Göring dentro do partido. Baixo o liderado de Röhm, a SA medrou en importancia dentro da estrutura de poder nazi, chegando a sumar centos de miles de membros. A SA levou a cabo numerosos actos de violencia fundamentalmente en contra de grupos socialistas e comunistas durante os anos 20, normalmente en pelexas na rúa menores. As SS acabaron asumindo o rol orixinal da SA.

Despois da toma de poder de Hitler en 1933, a SA buscaba máis poder e víase a si mesma como unha substitución do exército alemán. Isto incomodou ao exército regular (Reichswehr), que xa estaba molesto co partido nazi. Tamén engadiu tensión o que outros líderes dentro do partido (incluídos Göring pola súa vella inimizade con Röhm, e Heinrich Himmler, líder da SS que competía cos camisas pardas) visen a Röhm, coa súa poderosa SA, como unha ameaza para as súas ambicións persoais.

Para aliarse coas forzas conservadoras dentro do exército alemán e fortalecer así a súa posición dentro do partido nazi, Hitler ordenou a execución do líder da SA, que ocorreu o 30 de xuño de 1934, no que é coñecido como a *Noite dos coitelos longos*. Victor Lutze converteuse no novo líder da SA, e a organización foi pronto marxinada da estrutura do poder nazi.

## Líderes da SA
* Emil Maurice (1920-1921)
* Hans Ulrich Klintzsche (1921-1923)
* Hermann Göring (1923)
* Ningún (1923-1925)
* Franz Pfeffer von Salomon (1926-1930)
* Adolf Hitler (1930-1931)
* Ernst Röhm (1931-1934)
* Viktor Lutze (1934-1943)
* Wilhelm Scheppmann (1943-1945)
Ernst Röhm

**Ernst Julius Röhm**, nado en Múnic o 28 de novembro de 1887 e finado na mesma cidade o 2 de xullo de 1934, foi un militar alemán, comandante e cofundador das SA (1931) e ministro sen carteira de Hitler (1933). Foi executado na Noite dos coitelos longos por ordes de Hitler ao consideralo un rival potencial.

## Biografía 
Röhm foi un dos tres fillos de Julius Röhm e a súa esposa Emilie. Nado en Múnic, Röhm serviu como oficial co exército Bávaro durante a primeira guerra mundial. Röhm acadou o rango de *Oberleutnant* co 13 Rexemento de Infantaría Bávaro, e foi gravemente ferido na cara en setembro de 1914 na Lorena, Francia. Posteriormente foi ascendido a *Hauptmann*.
[miniatura|esquerda|[Adolf Hitler|Hitler xunto con Röhm (á dereita).]]
Despois da fin da guerra en 1918 uniuse ao Freikorps, unha das moitas milicias privadas que se formaron en Múnic para combater a insurrección comunista. En 1920 converteuse en membro do Partido Nacional Socialista dos Traballadores Alemáns e axudou a organizar a Sturmabteilung (SA). En 1923, despois do marrado Putsch de Múnic, Röhm pasou quince meses no cárcere, durante os cales estreitou os seus lazos de amizade con Adolf Hitler.

Röhm foi liberado en 1924 e traballou con Hitler na reconstrución do Partido Nazi, pero profundas diferenzas de personalidade entre ámbolos dous fan que se manteña á parte da maquinaria nazi, aínda que continuou ao mando das SA. En abril de 1924 axudou a crear a *Frontbann*, como alternativa legal ás SA. Traballou no *Reichstag* como parte do renomeado *Nationalsozialistische Freiheitspartei* antes de dimitir en 1925. Trala súa dimisión marchou a Bolivia para traballar como asesor militar baixo as ordes do xeneral alemán Hans Kundt.

En setembro de 1930, como consecuencia da Revolta de Stennes en Berlín, Hitler asumiu o mando supremo das SA coma o seu novo *Oberster SA-Führer*. Hitler envioulle unha petición persoal a Röhm, pedíndolle que regresase para servir como xefe das SA. Röhm aceptou o ofrecemento e ocupou o seu novo cargo a principios de xaneiro de 1931. Röhm trouxo novas e radicais ideas ás SA e nomeou a varios dos seus amigos máis próximos coma principais dirixentes do corpo.

A tradicional función das SA como escolta do líder do partido foi asumida polas SS, pero esta continuou coas súas loitas na rúa contra os comunistas e atacando os xudeus. As SA tamén atacaron ou intimidaron a todos aqueles que consideraban hostís ao programa nazi: editores, mestres, políticos e funcionarios ou empresarios pouco colaboradores.

Baixo o mando de Röhm, as SA tamén se puxeron do lado dos traballadores en folgas e outros problemas laborais, atacando os crebafolgas e apoiando os piquetes. A intimidación das SA axudaron ao ascenso dos nazis, debilitando a actividade electoral dos partidos de esquerda. Porén, a reputación das SA pola violencia na rúa foi un obstáculo.
Tubantes

Os **Tubantes** eran un pobo xermánico que pertencía á liga dos francos. Estaban instalados na ribeira dereita do Rin inferior (Baixa Xermania).
Bructeri

miniatura|Mapa dos pobos xermánicos polo 50-100
Os **Bructeri** (chamados así en latín; en grego: Βρούκτεροι, *Broukteroi*, ou Βουσάκτεροι, *Bousakteroi*) foron un pobo xermánico localizado no noroeste da actual Alemaña, entre os ríos Lippe (*Luppia* en latín) e Ems (*Amasia* ou *Amisia*) ao sur do Bosque de Teutoburgo, hoxe no norte da actual  Renania do Norte-Westfalia, entre os anos 100 a. C. e 350.

Participaron na loita contra os romanos - Druso no 12 a.C.  e formaron parte dunha alianza cos Cherusci, marsos, catos, sicambrios e caucos, baixo o mando do caudillo Arminio, que derrotou ao xeneral romano Publio Quintilio Varo e aniquilou as súas tres lexións na batalla do bosque de Teutoburgo no 9, combatendo posteriormente contra as expedicións de castigo levadas a cabo por Xermánico. 

Polo 14, o xeneral Lucio Estertinio atacounos e arrasou as súas terras, recuperando o estandarte da Legio XIX. Os bructeri permaneceron independentes e apoiaron a rebelión dos bátavos. Terminaron sendo absorvidos polos francos ripuarios.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ralf G. Jahn: *Der römisch-germanische Krieg (9-16 n. Chr.)*. Bonn 2001.
* Günter Neumann, Harald von Petrikovits, Rafael von Uslar: *Brukterer*. En: *Reallexikon der Germanischen Altertumskunde*. Bd. 3, S. 581ff.
* R. Wiegels, "Legiones XVII, XVIII, XIX", en: Yann Le Bohec, Les légions de Rome sous le Haut-Empire (2000 Lión), pp. 75-81.
Božena Němcová

[miniatura|Tumba de Božena Němcová no cemiterio de [Vyšehrad.]]
**Božena Němcová**, nada en Viena o 4 de febreiro de 1820 e finada en Praga o 21 de xaneiro de 1862, foi unha escritora checa, fundadora da prosa moderna en lingua checa, representando o tránsito do romanticismo ó realismo.

## Traxectoria 
comezou escribindo poesía de ton patriótico, eslavista e feminista: *Slavné ráno*, *Ženám českým* e *Moje vlast*, pero a súa principal participación nas letras checas vai vir dada pola súa prosa, a súa obra máis coñecida é a novela *Babička* (A avoíña) publicada en 1855 no que retrata a enxebreza e as tradicións checas.
Karel Sabina

**Karel Sabina**, nado en Praga o 29 de decembro de 1813 e finado o 7 de novembro de 1877, foi un escritor, publicista, crítico literario checo que utilizou tamén os alcumes de **Arian Želinský**, **Leo Blass** e moitos outros. De ideoloxía radical demócrata.

## Obra 
* *Hrobník* (1844) 
* *Karlstejn* (1844) 
* *Povídky, pověsti, obrazy a novely* (1845) 
* *Vesničané* (1847) 
* **Blouznění** (1857) 
* **Hedvika** (1858) 
* *Jaroslava* (1859) 
* *Jen tři léta!* (1860) 
* *Hyacint (1862) 
* *Na poušti* (1863) 
* *Věčný ženich* (1858-1863) 
* *Oživené hroby'' (1870)
Pompeu Fabra

miniatura|Pompeu Fabra.
**Pompeu Fabra i Poch**, nado en Gràcia o 20 de febreiro de 1868 e finado en Prada de Conflent o 25 de decembro de 1948, foi o estabilizador da actual normativa da lingua catalá.

## Traxectoria 
Este enxeñeiro industrial dedicouse desde moi novo ao estudo do catalán. Desde a revista ''L'Avenç*, promoveu unha campaña para reformar a ortografía da lingua catalá (1890-91), que era moi arcaizante, e en 1904 publicou conxuntamente con Jaume Massó i Torrents e Joaquim Casas i Carbó un *Tractat d'ortografia catalana*.

Fabra participou activamente no *I Congrés Internacional de la Llengua Catalana* (1906). Xa en 1912 publicou en castelán *Gramática de la lengua catalana'', unha das obras de máis interese na súa produción, xa que nela reflicte de forma fidedigna a realidade da lingua catalá.

Estabelecido en Bilbao, na capital biscaína ocupou unha cátedra de química, ao mesmo tempo que afondou no estudo dos grandes romanistas. Posteriormente, en 1911 transladouse a Badalona, onde exerceu como catedrático de catalán (praza creada pola Deputación de Barcelona, que presidía Enric Prat de la Riba). Tamén foi socio da sección filolóxica do Institut d'Estudis Catalans (IEC), entidade que máis adiante presidiría.

Precisamente, o Instituto publicou en 1913 as *Normes ortogràfiques*, e pouco máis tarde (en 1917), o *Diccionari ortogràfic*. Un ano despois, en 1918, Pompeu Fabra deu ao prelo a *Gramàtica catalana*. Xa no ámbito puramente pedagóxico, no mesmo ano publicou o *Curs mitjà de gramàtica catalana*, ao abeiro da ''Associació Protectora de l'Ensenyança Catalana''.

A sona e prestixio acadados por Fabra i Poch levou a que en 1932 fose nomeado sen oposición como catedrático da Universidade de Barcelona. Porén, en 1939, após a guerra civil española, exilouse a Francia, residindo en París, Montpellier (cidade na cal presidiu os Xogos Florais de 1946) e Prada de Conflent.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Pompeu Fabra por Josep Pla (en catalán)
* Escolma de conversas filolóxicas de Pompeu Fabra (en catalán)
Ánxel Sevillano

:*Non confundir con Ángel Sevillano Estremera (Vigo 1942-1994), pintor, fillo de Ánxel Sevillano García*.

**Ánxel Sevillano García**, nado en Vigo o 25 de xullo de 1906 e finado en Pontevedra o 31 de decembro de 1989, foi un escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
De neno pasou algúns anos en Fondo de Cea (San Cristovo de Cea), terra da súa nai, o que influíu na súa obra.

Tivo amplas cotas de responsabilidades como xornalista, xa que foi redactor xefe de *El Pueblo Gallego* e director de *Grial* e de *Anuario de Vigo*.

Foi correspondente da Real Academia Galega.
## Vida persoal
Foi pai do pintor Ángel Sevillano Estremera.

## Obra
### Poesía
**O muíño albeiro* (1935; con prólogo de Ramón Otero Pedrayo)
**O amor, o mar, o vento e outros gozos* (1938)
**Terra liñar* (1947)
**As dornas da preguiza* (Colección Salnés, 1963).

### Narrativa
**Historias do canizo* (1979, con historias da terra da súa nai, Fondo de Cea)
**Doutor Famiano* (novela, 1988)

## Premios 
*Premio ao mellor artigo da Delegación Nacional de Prensa en novembro de 1943 por "El amor a la tierra"
*Premio Ciudad de Vigo de Cinematografía polo guión *Tierra Nuestra* (1960)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*  
* 
* 
* 
*
John Reed

miniatura|dereita|Funeral de John Reed.
**John Reed**, nado o 22 de outubro de 1887 en Portland, Oregón, e finado en Moscova o 19 de outubro de 1920, foi un xornalista e escritor estadounidense e activista e político comunista.

## Traxectoria 
Procedente dunha familia acomodada de Oregón, fíxose xornalista por influencia do seu pai, un rico industrial con conciencia social, quen o animou a denunciar as miserias do mundo. Cubriu como correspondente de guerra as frontes de Francia, Italia, Alemaña, Turquía e Rusia na primeira guerra mundial. O réxime tsarista encarcelouno en 1916 polos seus artigos, nos que puña en evidencia a corrupción do exército ruso. É famoso pola súa obra *Ten Days that Shook the World* (en galego, *Dez días que estremeceron o mundo*), onde conta de primeira man os acontecementos que conduciron á revolución bolxevique.

De volta aos Estados Unidos en agosto de 1919 fundou o Partido Comunista dos Estados Unidos, mais tivo que fuxir da represión norteamericana, marchando de novo a URSS, onde falecería de tifo ao ano seguinte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Reed, J. (2009) *Diez días que estremecieron el mundo*, Biblioteca Pensamiento Crítico, Público.
### Ligazóns externas 
* 15px *Vidas Contadas* en RNE .
Sicherheitsdienst

miniatura|Insignia da SD levada na manga esquerda do uniforme.
O **Sicherheitsdienst** ou **SD** (Servizo de Seguridade) era o servizo de intelixencia das SS. Foi a primeira organización de intelixencia en crearse dentro do partido nazi, e foi consideraba como unha "organización irmá" da Gestapo. Entre 1933 e 1939, o SD estivo baixo a autoridade da *Sicherheitspolizei*. A partir de 1939 foi transferida e posta baixo a autoridade da *Reichssicherheitshauptamt*.

Como todas as demais organizacións auspiciadas polo partido nazi, durante os Xuízos de Nuremberg, tras o final da segunda guerra mundial, foi condenada por crimes contra a humanidade e prohibida en Alemaña.

## Historia 
O SD creouse en 1932 e púxose baixo o mando de Reinhard Heydrich, coa misión de detectar, investigar e neutralizar posibles inimigos dos líderes do partido nazi, tanto dentro como fóra do mesmo. Nesta función entraba nunha certa competencia coa *Sturmabteilung* (SA), pero, despois de moitas discusións, o 9 de xuño de 1934 foi declarado como "servizo de información do partido" en exclusiva. En 1938 ampliáronse as súas atribucións, converténdoo no servizo de información oficial para todo o estado, apoiando á Gestapo e traballando en colaboración coas administracións Xeral e Interior.

O SD organizou unha rede de axentes e informadores ao longo do Reich, incluíndo tamén máis adiante os territorios ocupados. Consistía nalgúns centos de axentes a tempo completo, e varios milleiros de informadores localizados en todos os campos da sociedade, incluíndo o propio partido nazi e as forzas armadas alemás. O SD era a axencia encargada de conseguir a información, mentres a Gestapo e a Kriminalpolizei, ou Kripo, eran as axencias executivas do sistema de policía política. Todas elas atopábanse baixo o control efectivo de Heinrich Himmler como Xefe da Policía alemá. Sumado á súa xefatura das SS, convertíano nun dos xerarcas máis influentes da Alemaña nazi.
Néfele

miniatura|O castigo de Ixion: Néfele sentada ao pés de Mercurio
Na mitoloxía grega, **Néfele** era a deusa das nubes que aparecía prominentemente na historia de Frixo e Hele. Casou con Atamante, pero este divorciouse dela por Ino.

Frixo, fillo de Atamente e Néfele, xunto a súa xemelga Hele, eran odiados pola súa madrasta, Ino, quen urdiu unha malvada trama para librarse deles, torrando todas as sementes das cidades para que non medrasen. Os granxeiros, temerosos da fame, pediron axuda a un oráculo próximo. Ino subornou aos homes enviados ao oráculo para que mentisen e lles dixesen aos demais que este esixía o sacrificio de Frixo. Porén, antes de que este fose sacrificado, el e Hele foron rescatados por un carneiro dourado voador enviado por Néfele, a súa nai natural. Hele caeu do carneiro no Helesponto (bautizado así na súa honra, xa que significa "Mar de Hele") e afogou, pero Frixo resistiu todo o camiño ata a Cólquida, onde o rei Eetes o acolleu e o tratou amablemente, dándolle á súa filla, Calcíope, en matrimonio. Como agradecemento, Frixo deu ao rei o vélaro de ouro do carneiro, que Eetes colgou dunha árbore.
Atamante

**Atamante** foi un rei eocio da mitoloxía grega.

## Vida 
Uniuse en primeiras nupcias a Néfele, coa que tivo a Frixo, Hele e Macisto. Despois repudiouna para casar con Ino, da que tivo a Learco e Melicertes. Como Ino tentou matar os seus fillastros, Zeus enviou o vélaro de ouro, que levou aos nenos voando á Cólquida. Ao decatarse Atamante do ocorrido, Ino foxe das iras do seu esposo. O rei, crendo que estaba morta, casa en terceiras nupcias con Temisto. Con esta última ten a Esfinxio e Orcómeno. Esta vez é Temisto quen atenta contra os fillos de Ino, pero, confundida pola noite, mata aos seus propios fillos en vez de aos seus fillastros.

Noutra versión do mito son Atamante e Ino os que matan aos seus propios fillos entolecidos por Hera como castigo por axudar a Dioniso.
Flórián Albert

**Flórián Albert**, nado en Hercegszántó o 15 de setembro de 1941 e finado en Budapest o 31 de outubro de 2011, foi un futbolista húngaro que xogaba de dianteiro. Gañou o Balón de Ouro en 1967, galardón outorgado ao xogador europeo máis destacado do ano.

## Traxectoria 
### Club 
Albert xogou ao longo de toda a súa carreira deportiva no mesmo club, o Ferencváros.

## Selección 
Participou en 75 encontros coa selección húngara, anotando 32 goles. Foi, xunto con outros cinco xogadores, o máximo anotador do Mundial de 1962 con cinco goles.

## Notas
Stips

O **stips** (en latín *stips*, *stipis*) era unha moeda romana de pouco valor, equivalente ao óbolo (grega. Non é unha moeda determinada, senón unha empregada como ofrenda ou cuestación. Esta palabra deu en latín *stipendium* que á súa vez deu o galego *estipendio* ('paga', 'remuneración', 'taxa fixada pola autoridade eclesiástica aos fieis para aplicar algún servizo relixioso').

En tempos da monarquía romana utilizábase xa o stips, a modo de moeda de pouco valor, como a uncia (moeda de bronce) e o ás (primitiva moeda fundida en bronce). O stips dábase como esmola establecida:

*Aos pobres.
*Aos galos de Cibeles. Estes galos eran sacerdotes eunucos da deusa Cibeles. No mes de abril celebrábase a súa festa e os galos levaban a súa imaxe en procesión polas rúas de Roma, acompañados de músicos que tocaban frautas, tambores e outros instrumentos, mentres daban terribles alaridos. Era costume entre os romanos dar a estes sacerdotes as devanditas moedas 
*Nos cepillos dos templos, como donativo. Cada cepillo tiña inscrito o nome do destinatario: *Stips Apollinis*, *Stips Dianae*. 
*Aos deuses acuáticos. As moedas neste caso botábanse nas fontes. 
*Como subscrición feita polas familias para contribuír ao culto xentilicio.

Existía ademais a *stips menstrua*, que era unha cota que pagaban mensualmente os membros dos colexios funerarios. E o primeiro día de xaneiro, os romanos ofrecíanse uns a outros estas pequenas moedas para felicitarse e para desexar *faustum felicemque annum*.
Francos ripuarios

Os **francos ripuarios** (ou **riparios**) eran unha subtribo dos francos xermánicos. "Ripuario" significa "do río", e é principalmente o oposto de "salio", que significa "salgado", "marítimo", dos francos salios. Os ripuarios eran realmente "do río", vivindo principalmente na Renania, mentres que os salios recibiran esa denominación por viviren preto do litoral, onde hoxe están Bélxica e Países Baixos.

A capital dos francos ripuarios na época de Clodoveo I dos salios era Colonia. Dous dos seus reis están rexistrados: Sixeberto o Coxo e o seu fillo Cloderico. Ambos foron derrotados por Clodoveo I por volta de 508, cando os ripuarios foron anexados a nación franca.

## Véxase tamén 
* Fráncico ripuario
Sicambres

Os **sicambres** foron unha tribo xermánica occidental, que viviron na marxe dereita do río Rin entre os ríos Ruhr e Sieg, na rexión que actualmente forma parte do estado alemán de Renania do Norte-Westfalia (*Nordrhein-Westfalen*). O río Sieg, así como a cidade de Siegen, reciben ese nome por causa desa tribo. Tamén reciben os nomes de *Sicambri, Sicambres, Sigambrer, Sugumbrer, Sugambri*.

## Historia 
Son nomeados no 55 a.C., durante o período de conquista da Galia por Xulio César e inicio do Imperio Romano. No 16 a.C. derrotaron un exército romano liderado por Marco Lolio, o que ocasionou unha reacción do Imperio Romano e axudou a iniciar a serie de guerras contra as tribos xermánicas que duraron até o ano 16.

No ano -11, foron forzados por Nerón Claudio Druso a se desprazaren para a marxe esquerda do Rin, onde claramente formaron o compoñente central da confederación dos francos. A súa nova patria estaba localizada no que agora é a rexión de Güeldres nos Países Baixos, no baixo Rin.

Os reis merovinxios reivindicaban a súa descendencia dos *Sicambri*, que eles crían que fora orixinalmente unha tribo escita ou cimeria, que antes habitara a foz do Danubio, e que mudou o seu nome para "francos" no -11 baixo o mandato dun certo xefe tribal chamado "Franko". Os merovinxios trazan as súas orixes sicambrianas en Marcomir I (supostamente morto en -412), último rei de Troia, mais esa lista de gobernantes non é aceptada como histórica. De acordo con algúns rexistros, un líder tribal Marcomero precedeu á dinastía merovinxia en torno a 400.

Gregorio de Tours afirma que o líder franco Clodoveo, na ocasión do seu bautismo na fe católica en 496, foi referido como *Sicamber* polo bispo de Reims, que conduciu a cerimonia - lembrando novamente a ligazón entre os sicambri e os devanceiros de Clodoveo, a casa real merovinxia dos francos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cumbria
* Cambria
* Cambre
* Cambridge

### Ligazóns externas 
* Conquista Romana da Xermania 
* Sicambri etc. en *Regnal Chronologies*
Xerador eléctrico

miniatura|Turbina Francis da Voith (azul) acoplada a xerador Westinghouse de 117,6 kW (vermello).

Un **xerador eléctrico** é un tipo de máquina eléctrica cuxo obxectivo é conversión en enerxía eléctrica de calquera outra forma de enerxía (enerxía mecánica, química..). Os xeradores implicados na produción industrial son principalmente máquinas síncronas, aínda que nalgunhas aplicacións especiais se poden utilizar outro tipo de máquinas.

O funcionamento dun xerador depende da indución electromagnética, estando a lei básica de indución electromagnética baseada na Lei de Faraday de indución. Un circuíto que xira en presenza dun campo magnético abarca un fluxo variábel, o que provoca unha corrente inducida.

* Tipos de xeradores que converten enerxía mecánica en eléctrica:
** xerador síncrono.
** xerador asíncrono.
** xerador de corrente continua.

Un motor eléctrico desempeña a función inversa, ou sexa, converte enerxía eléctrica en enerxía mecánica e construtivamente son semellantes aos xeradores, pois se basean no mesmo principio de conversión.

O tipo mais común de xerador eléctrico é o dínamo (xerador de corrente continua) dunha bicicleta, utilizada para converter enerxía das rodas que xiran en electricidade que alimenta unha lámpada. Na produción industrial de enerxía, a enerxía mecánica (moitas veces proveniente dunha turbina hidráulica, a gas ou a vapor) é utilizada para facer xirar o rotor, o cal induce unha tensión nos terminais dos enrolamentos que ao seren conectados a cargas levan a circulación de correntes eléctricas polos enrolamentos e pola carga.

[miniatura|A imaxe mostra o topo dun [Máquinas sincrónicas|xerador síncrono de central hidroeléctrica en manutención.]]

Hai moitos outros tipos de xeradores eléctricos. Xeradores electrostáticos como a máquina de Wimshurst, e nunha escala maior, os xeradores de van de Graaff, son principalmente utilizados en traballos especializados que esixen tensións moi altas, máis cunha baixa corrente e potencias non moi elevadas.

Iso débese ao feito de que neses tipos de xerador, a densidade volumétrica de enerxía é pequena, ou sexa, para que se teña unha gran cantidade de enerxía sendo convertida é necesario un gran volume por parte da estrutura do xerador.

## Outras máquinas 
Aínda que normalmente se reserva o nome xerador para as máquinas eléctricas hai outro tipo de aparellos que producen enerxía eléctrica.

* Tipos de xeradores que converten enerxía química en eléctrica:
** Xeradores de célula de combustíbel
** Pillas
* Tipos de xeradores que converten directamente a enerxía luminosa do Sol en eléctrica:
** Xeradores fotovoltaicos
## Véxase tamén
Asdingos

Os **asdingos,** ou **victovales,** foron un pobo xermánico, máis precisamente unha ramificación sur dos vándalos que se estableceu, por volta do século II, na área das actuais Romanía, Hungría, Polonia e Eslovaquia. No final do século III únense aos silingos, outra ramificación dos vándalos e van participar tamén na gran migración xermánica chegando á Península Ibérica e máis tarde ao norte de África.

## Historia 
Localizados orixinalmente nun territorio pertencente ao sur da Polonia actual, denomináronse *Asdingi* ou *Hastingi* (polo nome da casa principal). Algúns historiadores cren que tamén deben identificarse coa poboación de victovales. Na época das guerras marcomanas, durante o reinado de Marco Aurelio, actuaron de aliados dos romanos e puideron establecerse na chaira alta do río Tisza, ao mesmo tempo que se expandiu a cultura de Przeworsk nesta rexión. Posteriormente emigraron cara ao suroeste, primeiro á actual Hungría e despois ao leste de Eslovaquia.

Os vándalos asdingos foron desprazados polos hunos das chairas de Hungría e, tras intentar cruzar o Danubio, ben defendido por Estilicón, xeneral de Flavio Honorio emperador de Occidente, dirixíronse cara ao Rin arrastrando os vándalos silingos. 

### Cruzamento do Rin (406) 
A finais do século III únense aos silingos e alanos e no 406 cruzan o Rin por Maguncia, pouco despois de seren derrotados polos francos e que o seu rei Godexiselo perdese a vida. Tralo cruzamento do río, asolaron a Galia, indefensa, porque Estilicón retirou o seu exército para defender a Península Itálica dos visigodos de Alarico I, e invadiron a Península Ibérica no 409. Despois de firmar un *foedus* cos romanos, recibiron terras na Gallaecia.

En 419 Gunderico, o rei dos asdingos, tras ser derrotado polos suevos e os romanos na batalla dos montes Nervasos, marchou co seu exército á Bética, onde se converteu en rei de ámbalas dúas pólas dos vándalos (asdingos e mais silingos) e dos alanos, pasando a se denominar *Rex Vandalorum et Alanorum* ("Rei dos vándalos e dos alanos"), título que mantiveron os reis vándalos posteriores no norte de África, a onde se trasladaron e crearon un reino independente.

Mentres, o seu reino na Gallaecia incorprouse ao reino suevo de Hermerico. Hidacio de Chaves non indica na súa crónica cal foi o destino da poboación do reino asdingo: se conseguiu fuxir á Bética ou, como era costume na época, foi reducida á escravitude.  

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hydatii Episcopi Chronicon 
* 
* 
*
### Outros artigos 
* Vándalos
* Silingos
* Haddingjar
Teodorico IV, rei franco

**Teoderico IV** (ou **Theuderich**, **Theoderic**, ou **Theodoric**; en francés, *Thierry*), nado cara ao 713 e finado no 737, foi un monarca merovinxio dos francos desde o 721 ata a súa morte en 737. Foi fillo do rei Dagoberto III.

## Traxectoria 
Durante o seu reinado, o seu reino estivo baixo o control do mordomo de palacio, Carlos Martel.

Despois da súa morte, o trono franco permaneceu vacante durante sete anos, ata que Pipino o Breve dispuxo que Khilderico III, o último rei merovinxio, o había suceder.

## Véxase tamén 
### outros artigos 
* Francos (historia principal dos reinos francos).
* Lista dos reis francos .
* Merovinxios.

### Ligazóns externas 
* A páxina sobre os merovinxios de Oxford. 
* *From Merovingians to Carolingians: Dynastic Change en Frankia*
Walter Gropius

miniatura|Bauhaus
**Walter Adolph Georg Gropius**, nado o 18 de maio de 1883 en Berlín e finado o 5 de xullo de 1969 en Boston, foi un arquitecto alemán, fundador da Bauhaus.

## Traxectoria 
As súas primeiras realizacións, antes da primeira guerra mundial como a fábrica Fagus, amosan a súa preferencia por unha arquitectura sinxela e lóxica arredada dos estilos históricos. Gropius fundou en 1919 a Bauhaus de Weimar, trasladada en 1925 a Dessau, e foi o seu director ata 1928. Escola e obradoiro ó mesmo tempo, a Bauhaus foi unha das creacións culturais máis significativas e trascendentes do período de entreguerras, caracterizábase polo traballo en equipo e a colaboración de mestres creadores, a combinación de programas teóricos e prácticos, a produción de obxectos en materiais ben variados con destino á industria, o que puña ós alumnos en contacto directo co mundo do traballo.

Tras deixar a dirección da Bauhaus, Gropius proxectou barriadas en Alemaña caracterizadas a distribución de unidades de moitos pisos distanciadas entre si. A partir de 1934 viviu en Inglaterra e nos Estados Unidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Walter Gropius en *epdlp.com* .
Pobo frisón

Os **frisóns** son un pobo xermánico nativo das zonas costeiras dos Países Baixos e Alemaña. Habitan nas áreas coñecidas como Frisia e concéntranse nas provincias neerlandesas de Friesland e Groninga e, en Alemaña, na Frisia oriental e setentrional (que foi parte de Dinamarca até 1864). A lingua frisoa aínda é falada por máis de 500&nbsp;000 persoas e está recoñecida como lingua oficial nos Países Baixos e lingua rexional en Alemaña.

## Historia 
[dereita|200px|miniatura|Unha aproximación ás rexións centrais das tribos mencionadas no Beowulf. A área vermella é [Västergötland (a rexión nuclear de Geatland), a área amarela é o territorio que gobernaban os wulfingas, a área rosa é o territorio dinamarqués. A área verde é o territorio dos suecos. A área azul representa a terra dos xutos, mentres que a área laranxa pertence aos frisios.]]
Os *frisii* en latín son mencionados polo historiador romano Tácito na súa obra *De Origine et situ Germanorum* (c. 98). Tratábase, polo que todo indica, dun pobo de mariñeiros -o Mar do Norte, da Bretaña até o leste da Dinamarca, chamábase na época *Mare Frisium*. Pequenos grupos de frisios poboaron as terras ao redor do mar e atópanse trazos da colonización frisia na Inglaterra, Escocia, Dinamarca, Alemaña, Bélxica, Francia e, evidentemente, nos Países Baixos.

O territorio dos frisios seguía a costa continental do Mar do Norte desde a desembocadura do Rin até a do Ems, que era a súa fronteira oriental, segundo a *Geographica* de Tolomeo. Plinio o Vello, rexistra na súa *Belgica* que aquel pobo foi conquistado polo xeneral romano Nerón Claudia Druso en -12, seguíndose diversos levantamentos relatados por Tácito, inclusive o dos bátavos. A partir de entón, a historia dos frisios tórnase escura até o contacto cos reinos merovinxio e carolinxio.

No século V, durante este período de "silencio histórico", moitos dos frisios xuntáronse á emigración dos anglosaxóns, que pasaron polo territorio frisio para despois invadiren a Gran Bretaña; os que permaneceron no continente expandíronse para o territorio recentemente desocupado polos Anglosaxóns. Por volta do fin do século VI, os frisios ocupaban a costa até a desembocadura do Weser e continuaron a expandirse no século VII, para Dorestad e até mesmo Bruxas. Esta foi a extensión máxima do territorio frisón, coñecida como a Frisia Magna.

Os frisios convertéronse ao cristianismo por imposición do Reino franco. San Wilfrid, San Willibrord e San Bonifacio participaron da evanxelización dos frisios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Frisia
* Provincia de Frisia
Frixo

miniatura|Frixo e Hele. Fresco romano.
Segundo a mitoloxía grega, **Frixo** era fillo de Atamante e Néfele, soberanos de Orcómeno. Para salvar a Frixo e á súa irmá Hele da segunda esposa do seu pai, Ino, Zeus enviou un carneiro alado con vélaro de ouro que sacou aos dous nenos do país. Hele morreu no camiño, Frixo foi acollido polo rei Eetes na Cólquida.
Josep Bargalló i Valls

**Josep Bargalló i Valls**, nado en Torredembarra en 1958, é un político catalán e ex-*Conseller en Cap* (vicepresidente) da Generalitat de Cataluña.

Josep Bargalló licenciouse en filoloxía catalá pola Universidade de Barcelona. Afiliouse a Esquerra Republicana de Catalunya en 1995, pero xa era deputado por esta formación desde 1992 e continuou séndoo até 2003. Simultaneou funcións co seu posto de tenente de alcalde no seu concello natal (1999-2003) e o de vicepresidente do Consello Comarcal do Tarragonés.

Precisamente, foi en 2003 cando Bargalló ocupou o seu primeiro cargo político importante. A finais dese ano, e após a vitoria postelectoral do Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC), Iniciativa per Catalunya-Els Verds (IC-V) e o seu propio partido, Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), foi designado conselleiro de Educación (''Conseller d'Ensenyament*). Ocupou o cargo desde o 20 de decembro dese ano até o 20 de febreiro de 2004.

Logo do cesamento de Josep-Lluís Carod-Rovira como *Conseller en Cap'' (xaneiro de 2004) por se ter reunido coa banda terrorista ETA, Bargalló foi elixido como sucesor, ocupando o cargo desde o 20 de febreiro dese ano até o 11 de maio de 2006 (data na que o presidente da Generalitat, Pasqual Maragall, destituíu todos os cargos de ERC das súas funcións).