Nymphalis polychloros

dereita|miniatura|Eiruga.
A ***Nymphalis polychloros*** é unha das 128 especies que compoñen o xénero *Nymphalis*, incluído na familia Nymphalidae. É de tamaño mediano, alaranxada con manchas negras, e foi descrita por Carl von Linné en 1758.

O seu epíteto xenérico fai referencia ás ninfas -doncelas dos campos, grutas e fontes- da mitoloxía grega;  e a específica son as numerosas manchas ou manchas verdeazuladas que ten nas marxes das ás.

A *Aglais urticae* é unha especie parecida coa que se pode confundir.

## Descrición 
Son bolboretas medianas, machos de 4,5 a 5,5 cm de envergadura, as femias medio centímetro máis. O anverso ou cara superior das ás son dun ton laranxa con manchas negras. O reverso é de cor marrón escura cunha franxa distal máis clara. Os bordos das ás son irregulares.

Nymphalis polychloros MHNT CUT 2013 3 13 Gratentour Male Dorsal.jpg|♂ vista dorsal
Nymphalis polychloros MHNT CUT 2013 3 13 Gratentour Male Ventral.jpg|♂  △ (vista ventral)

## Sistemática 
Foi descrita por Carl von Linné en 1758 como *Papilio polychloros*. En 1781 Eugenius Johann Christoph Esper na súa obra *Schmetterlinge in Abbildungen nach der Natur* denominouna *Papilio testudo*. Outros sinónimos foron *P. pyrrhomelaena* Hübner, 1824, *Vanessa pyromelas* Freyer, 1834, *Vanessa dixeyi* Standfuss, 1895 *V. polychloros fervida* Standfuss, 1896, *Vanessa polychloros lucida* Fruhstorfer, 1907 e *Vanessa polychloros dilucidus* Fruhstorfer, 1907.

## Ciclo biolóxico 
É unha especie univoltina cuxos adultos eclosionan ao principio do verán para, seguidamente, aparearse. O resto do verán e o outono aliméntanse e acumulan reservas para desenvolver os ovos e soportar o inverno. Durante os fríos invernais mantéñense ocultas en lugares escuros ou resgardados como buratos de troncos, gretas de edificios, adegas, etc. A principios de primavera as femias comezan a voar en busca das súas plantas nutricias, onde depositan un ou dous grandes grupos en canto a planta pode ofrecer alimento. As eirugas eclosionan dúas semanas máis tarde e mantéñense xuntas protexidas por un niño sedoso. Ao chegar á penúltima muda, as eirugas deixan o niño, vivindo soas até a metamorfose. Aliméntanse de gran cantidade de plantas, sobre todo de olmos e salgueiros, pero tamén de rosáceas leñosas como estripeiro, maceira, amendoeira, pereira ou capudre. A finais da primavera a eiruga forma a crisálide de cor parda no chan, troncos de árbores, ramas ou tapiais pouco transitados.

## Hábitat, distribución e conservación 
É unha especie ligada a zonas de árbores, son máis frecuentes nos bosques caducifolios e nos bosques de ribeira e bosques en galería, e preto dos cursos de auga.

Distribúese pola conca mediterránea (sur de Europa e norte de África) até o sur de Escandinavia e polo leste até o mar Caspio, e na cordilleira do Himalaia.

O seu estado de conservación non reviste preocupación e non se atopa incluída na *Lista vermella da UICN* nin no *Atlas y libro rojo de los invertebrados amenazados de España*. Con todo cada vez atópase máis limitada a zonas montañosas ou de bosques de ribeira moi ben conservados, debido á redución do seu hábitat.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*