open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Atol Marakei

**Marakei** é un pequeno atol ao norte das Illas Gilbert, pertencentes a Kiribati. A lagoa central componse de numerosas concas profundas e está rodeada por dúas illas grandes separadas por dúas estreitas canles, a Baretoa Pass e a Reweta Pass. Estas canles son inaccesibles en marea baixa. O atol ten unha superficie de 13´5&nbsp;km².

## Xeografía 
A superficie total de Marakei é de 14´13 quilómetros cadrados. Un camiño rodea a illa e ten 26 quilómetros de longo. A maior anchura atópase na vila de Rawannawi e a zona máis estreita está en Temotu no lado occidental da illa. Marakei é unha das dúas illas de Kiribati que rodea a lagoa. A lagoa Marakei é de auga salgada e profunda nalgunhas áreas, pero non ten mareas. Dúas canles estreitas, que non son navegables durante a marea baixa, unen a lagoa co mar, os cales son chamados Baretoa Pass e Pass Raweta.

O Rawata Pass foi o lugar dunha obstrución en 1912 logo dos conflitos entre as aldeas.

### Vilas 
A vila principal é Rawannawi, que no censo de 2010 tiña pouco máis dun terzo dos 2.872 habitantes da illa.

300px|right

## Visitar Marakei 
miniatura|left | Santuario dun dos catro "pantasmas" de Marakei O "katabenin" é unha tradición única de Marakei, os que visitan por primeira vez a illa teñen que presentar os seus respectos ás catro pantasmas de Marakei, viaxando en sentido antihorario, antes de calquera outra actividade. As ofrendas de tabaco, doces ou diñeiro nos santuarios de Nei Reei, Rotebenua Nei, Nei Tangangau e Nantekimam Nei asegurarán unha estancia feliz en Marakei.

### Aeroporto 
Marakei está servido polo Aeroporto de Marakei no extremo norte da illa (preto da localidade de Rawannawi). Air Kiribati ten tres voos á semana a Abaiang e ao aeroporto internacional de Tarawa.

### Aloxamento 
A casa de hóspedes do Consello de Marakei está situada xusto fronte ao mar, nos arredores da aldea principal de Rawannawi. Como todas as pensións dos Consellos Insulares de Kiribati, as instalacións son básicas e a comida é a que está dispoñible a nivel local, con todo, a súa espectacular situación e a tradición de hospitalidade de Marakei fan que unha estancia na casa de hóspedes de Marakei pode resultar unha experiencia única na vida para un viaxeiro ben preparado.

## Notas
## Véxase tamén
Atol Onotoa

**Onotoa** é un atol de Kiribati. Está situado nas Illas Gilbert no Océano Pacífico, a 65 km. de Tamana, a illa máis pequena das Gilbert. A poboación de Onotoa no censo de 2015 era de 1.393 habitantes.

O atol é similar a moitos outros atois nas Illas Gilbert, coa súa liña continua de illotes e illas no lado leste. O lado oeste consiste en nun arrecife de coral mergullado que rodea a lagoa central da illa. A erosión e a acreción que se producen ao longo da costa identifícanse como relacionadas coa minería de áridos, a recuperación de terras e a construción de calzadas que se cre que cambian as correntes ao longo da costa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Illas Gilbert
Fai Tun Flai

**Fai Tun Flai** é un grupo musical de rock galego, formado en Quiroga en 2002.

## Membros 
* Xavinho: guitarra, voz
* Xampi: batería
* Pablo: baixo

## Historia 
A orixe de Fai Tun Flai remóntase ao ano 2001, cando os mesmos integrantes desta banda formaban parte de Acceso Denegado, unha formación anterior tamén orixinaria de Quiroga, e na que Xampi tocaba a guitarra. Ante a saída do seu batería decídese cambiar o estilo do grupo e refundalo no que hoxe e Fai Tun Flai, formado oficialmente en 2002.

A primeira actuación do grupo tivo lugar o día 30 de agosto no Correlos Rock III (Currelos, O Saviñao), e marcou o comezo dunha etapa de eventos que os levaron a percorrer Galicia, incluíndo tamén algunha actuación televisiva.

Na primavera de 2003 gravan a autoproducción *Mala centella te coma*, con edición de Falcatruada. Nese mesmo ano participan no Concurso de Novos Talentos de Vilagarcía e son finalistas no Campusons 2003, participando na gravación dun disco recompilatorio xunto con Loretta Martin, Javier Ferreirós e Kastomá, editado por SonsGaliza.

## Estilo e influencias 
Fai Tun Flai é unha banda de rock potente, con influencias moi variadas: Sepultura, Nirvana, Biohazard, Carcass, Rage Against the Machine... pero cunha visión da música particular. Parte fundamental desta visión é a concepción das letras, sempre festeiras e ás veces un tanto acedas.

## Discografía 
### Álbums de estudio 
* *Mala centella te coma* (2003)

### Participación en recompilatorios 
* *Sempre Mar*. Cultura contra a burla negra (Asociacion Cultural Benito Soto, 2003)
* *Campusons*. Rock universitario en galego Vol. 1 (Sons Galiza, 2004)

## Ligazóns externas 
* MySpace oficial do grupo
*Páxina sobre o grupo
* Páxina sobre o grupo
Tamana

**Tamana** (tamén coñecida como illa Rotcher) é a illa máis pequena do conxunto das Illas Gilbert, pertencentes á República de Kiribati, no océano Pacífico centroccidental. Ten 4´8 km² de superficie e unha poboación de 1054 habitantes en 2020, Tamana é a única illa das Gilbert que non ten lagoa (con Arorae que ten unha pequena lagoa externa). En censos anteriores, a poboación superou os mil habitantes. É accesible tanto por barco como por aire con Air Kiribati e Coral Sun Airways (unha vez por semana; código do aeroporto de Tamana: **TMN**). 

Tamana é a segunda illa máis meridional do grupo de illas Gilbert e a illa habitada máis pequena de Kiribati. A illa ten aproximadamente 6 km. de lonxitude, 1 km. no seu punto máis ancho e unha superficie total de 4,73 km². Tamana é unha illa arrecife sen lagoa.

O Consello da Illa está situado en Bakaakaa, a aldea central da illa, e é aquí onde tamén se atopan o resto das instalacións gobernamentais, como a radio CB para a comunicación entre illas, a ferraxería e o depósito de combustible. As escolas (primaria e de ensino medio) e as instalacións médicas tamén se atopan na mesma aldea.

## Historia
En 1606, os exploradores españois convertéronse nos primeiros europeos en descubrir a illa.

Tamana en setembro de 1942 era a illa máis meridional tocada pola ocupación xaponesa das illas Gilbert Illas pero as tropas xaponesas non ocuparon o atol.

A oficina de correos de Tamana abriu arredor de 1915.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
Betio

A **illa Betio** está situada no extremo suroeste de Tarawa, no grupo de illas Gilbert, pertencentes a Kiribati. O porto principal de Tarawa localízase aquí.

## Demografía
A poboación en 1990 era de 28.802 persoas principalmente de orixe micronesio. Ten a densidade de poboación máis alta do Pacífico, equiparable coa de Hong Kong (China)

## Historia
Foi habitada por vez primeira probablemente hai máis de 2000 anos por un grupo de micronesios, que permaneceron alí cos seus costumes ata a chegada dos navíos británicos a finais do século XVIII e no século XIX.

A illa é coñecida pola batalla de Tarawa, na segunda guerra mundial. Aquí tivo lugar un masacre das forzas xaponesas, que decapitaron os civís de Nova Zelandia e de Fiji antes das aterraxes das forzas dos Estados Unidos de América. O masacre puido ser provocado en vinganza pola axuda dada ao escape da captura de mariñeiros do buque mercante Nimanoa. Os mariñeiros escaparon nun barco pequeno, e navegaron a Fiji. As noticias do masacre foron cubertas por autoridades británicas nese entón, ata o punto dos gobernos de Nova Zelandia e de Fiji tiveron que informar ás familias os homes das súas mortes.

Desde os anos 70 o illote esta cada vez máis poboado, sendo o centro principal da actividade económica en Kiribati. A construción da calzada a Bairiki nos 80 aumentou aínda máis isto e actualmente é o lugar poboado con máis densidade do mundo.

miniatura|275px|Mapa de Betio da segunda guerra mundial
Miguel Maura

**Miguel Maura Gamazo**, nado en Madrid o 13 de decembro de 1887 e finado en Zaragoza o 3 de xuño de 1971, foi un político español.

## Traxectoria 
Miguel Maura, que era fillo do político monárquico Antonio Maura foi elixido deputado en 1916. Partidario primeiro e logo detractor da ditadura de Primo de Rivera evolucionou desde posicións monárquicas cara a un republicanismo sempre moderado.

Pertenceu, xunto a Niceto Alcalá-Zamora á Derecha Liberal Republicana, un dos partidos republicanos asinantes do Pacto de San Sebastián. Cando en agosto de 1931, Derecha Liberal troca o nome polo de Partido Republicano Progresista, Maura non estivo moi de acordo e, en xaneiro de 1932, abandona o novo partido xunto con trece deputados, para crear o Partido Republicano Conservador.

Foi un dos máis distinguidos políticos dos inicios da II República Española, na que chegou a ser Ministro da Gobernación durante o Goberno Provisional (abril-outubro 1931), producíndose durante o seu mandato os episodios da "queima dos conventos" e a proclamación da Primeira República Galega. Ao formarse en outubro de 1931 o novo goberno, presidido por Manuel Azaña, Maura xa non figurou nel.

Na primavera de 1936 alcanzaron forte eco, aínda que ningunha consecuencia práctica, os seus artigos xornalísticos reclamando a instauración dunha "ditadura republicana" como medida para saír da caótica situación político-social reinante desde a chegada ao poder da Fronte Popular.

Ao iniciarse a guerra civil atopábase de veraneo en La Granja. O Presidente da República, Manuel Azaña, ofreceulle a Presidencia dun Goberno "de unión nacional" para enfrontarse coa sublevación, oferta que Maura rexeitou (e que Azaña pasou a presentar a Martínez Barrio, quen aceptou).

De novo en Madrid e sabedor de que as milicias anarquistas buscábano para executalo, pediu axuda a Indalecio Prieto quen lle procurou un avión militar co que se trasladou a Tolosa (Francia), conseguindo así salvar a vida, a diferenza do seu irmán Honorio Maura, executado polas milicias anarquistas e comunistas no forte de Guadalupe en Irún no verán de 1936. Miguel Maura regresou a España en 1953 e alí permaneceu ata a súa morte en 1971.

## Obra 
* *Así cayó Alfonso XIII: de una dictadura a otra*, Marcial Pons. ISBN 978-84-96467-44-6.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Fronte Popular (Francia)

A **Fronte Popular** de Francia (en francés, **Front Populaire**) foi unha coalición de partidos políticos de esquerda que gobernou entre 1936 e 1938.
Estaba formado polo Partido Comunista Francés, a Sección Francesa da Internacional Obreira (SFIO, socialistas) e o Partido Radical, aos que se sumaron movementos formados en gran medida por intelectuais como a Liga dos Dereitos do Home, o Movemento contra a Guerra e o Fascismo e o Comité de Vixilancia dos Intelectuais Antifascistas.

O xefe do goberno da Fronte Popular foi Léon Blum, líder da SFIO. O seu goberno foi o primeiro en ter mulleres (3 en total) mentres elas aínda non tiñan o dereito a votar.

Baixo este goberno foron asinados os acordos de Matignon que recoñeceron o dereito sindical e aumentaron os soldos nunha media de 12%. Pouco despois, unha lei instaurou as primeiras vacacións pagadas de 15 días mentres outra estableceu a 40 horas a duración da semana de traballo legal (antes era de 48 horas semanais).
Sección Francesa da Internacional Obreira

A **Sección Francesa da Internacional Obreira** (Section Française de l'Internationale Ouvrière, SFIO) fundada en 1905, foi o partido político dos socialistas franceses ata 1969. O seu nome desígnaa como a sección nacional da Segunda Internacional (é dicir a Internacional Obreira).

A creación da SFIO é o resultado dun proceso iniciado en 1901 de unificación das diversas organizacións e grupos socialistas en Francia e finaliza en 1905 cando o Partido Socialista francés (Parti Socialiste français) e o Partido Socialista de Francia (Parti Socialiste de France) fusiónanse na SFIO.
Os seus principais dirixentes foron: Jules Guesde, Jean Jaurès, Édouard Vaillant e Paul Lafargue, Paul Faure, Léon Blum, Guy Mollet e Alain Savary.

Tras a revolución rusa de 1917, no Congreso de Tours prodúcese unha división entre os partidarios de incorporarse á Internacional Comunista e os contrarios a ela. A maioría dos delegados acepta as 21 condicións e transfórmase na Sección Francesa da Internacional Comunista (Section Française de l'Internationale Communiste, SFIC) futuro Partido Comunista Francés. Con todo a minoría dos delegados e a maioría o grupo parlamentario refusan o voto e deciden o seu mantemento dentro da Segunda Internacional reconstituída tras a primeira guerra mundial.

En 1969 participa xunto con outros grupos socialistas no Congreso de Issy-lles-Moulineaux, na creación do Partido Socialista.
Tabiteuea

**Tabiteuea** (anteriormente **Illa de Drummond**) é un atol nas Illas Gilbert, Kiribati, máis ao sur de Tarawa. Este atol é o segundo máis grande e poboado das Illas Gilbert despois de Tarawa. O atol consta dunha illa principal, Aanikai no norte, e varios illotes máis pequenos entre elas ao longo do bordo oriental do atol. O atol ten unha superficie total de terra de 38 km², mentres que a lagoa mide 365 km². A poboación ascendía a 5.261 habitantes en 2015. Os insulares teñen prácticas de pesca habituais relacionadas coa lagoa e co mar aberto.

Aínda que a maioría dos atois das Illas Gilbert corresponden a áreas de goberno local gobernadas por consellos insulares, Tabiteuea, como o atol principal Tarawa, divídese en dous:

* Tabiteuea Norte (en gilbertés, *Tabiteuea Meang*) ten unha superficie terrestre de 26 km² e unha poboación de 3.955 en 2015, distribuído entre doce aldeas (capital Utiroa)
* Tabiteuea Sur (*Tabiteuea Maiaki*) ten unha superficie terrestre de 12 km² e unha poboación de 1.306 habitantes, distribuídos entre seis aldeas (capital Buariki).

## Historia
"Tabiteuea", en idioma gilbertense, significa "terra sen xefes", xa que a illa é tradicionalmente igualitaria.

O 1 de xullo de 1799, Charles Bishop e George Bass entraron na lagoa de Tabiteuea e moitas canoas visitaron o seu bergantín *Nautilus*. Bishop chamouna Illa de Bishop e a Aanikai Illa de Drummond.

A Batalla da Illa de Drummond tivo lugar durante a Expedición de Exploración dos Estados Unidos en abril de 1841 en Tabiteuea, entón coñecida como a Illa de Drummond. Despois de que un mariñeiro da balandra de guerra USS *Peacock* desaparecese sen motivo, o bando estadounidense decidiu esixir unha reparación polo incidente. Doce insulares morreron nos combates e outros resultaron feridos. A aldea de Utiroa, con máis de 1.000 habitantes, foi queimada e exterminada.

Durante a Guerra Civil Estadounidense, o barco de vapor CSS Shenandoah da Armada dos Estados Confederados visitou a illa o 23 de marzo de 1865 na procura de baleeiros estadounidenses, pero os baleeiros fuxiran da zona. O capitán James Waddell describiu os insulares como "de cor cobre, baixos en tamaño, de forma atlética, intelixentes e dóciles" e "sen unha soa puntada de roupa".

A finais do século XIX, as dúas partes da illa foron escenario dunha guerra relixiosa cando a poboación do norte de Tabiteuea, en parte convertida ao cristianismo e, liderada por un pastor hawaiano chamado Kapu que reunira un "exército que cantaba himnos nunha cruzada", invadiu e conquistou o sur de Tabiteuea, onde recentemente (1860) se creou un culto a Tioba (Xehová).

O Bispo Octave Terrienne construíu a súa principal igrexa católica en Tanaeang, Tabiteuea Norte, en 1936 e estableceu alí a sé do seu vicariato apostólico das Illa Gilbert e Ellice.

A Oficina de Correos de Tabiteuea abriu arredor de 1911 e foi renomeada como Tabiteuea Norte arredor de 1972. A Oficina de Correos de Tabiteuea Sur abriu o 13 de setembro de 1965.

miniatura|esquerda|vertical=1.5|Mapa de Tabiteuea

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Illas Gilbert
Creacionismo

O **creacionismo** pode referirse a tres conceptos diferentes:

* O **Creacionismo**, unha doutrina pseudocientífica que explica a orixe do mundo dun modo fiel á narración bíblica da creación. Oponse ao evolucionismo.
* O **Creacionismo** é a doutrina teolóxica segundo a cal a alma humana individual é produto dun acto sobrenatural específico de creación por parte de Deus.
* O **Creacionismo** é un movemento literario do primeiro terzo do século XX, fundado por Vicente Huidobro e que ten como máximo representante en Galiza a Manuel Antonio.
Berkeley (homónimos)

O topónimo inglés **Berkeley** pode referirse a:

***Berkeley**, cidade estadounidense do estado de California;
*O **condado de Berkeley** en Carolina do Sur.
***Berkeley**, poboación en Gloucestershire, Inglaterra.

Amais como apelido pode referirse a:
***George Berkeley**, filósofo irlandés, famoso representante da escola empirista inglesa (1685-1753;
***Miles Joseph Berkeley**, botánico británico (1893-1889);
***Busby Berkeley**, director e coreógrafo estadounidense (1895-1976);
***Sir George Berkeley**, gobernador colonial británico;
***Lennox Berkeley**, compositor británico de música culta (1903-1989);
***Xander Berkeley**, actor neoiorquino (n. 1955).

## Véxase tamén
### Outros artigos
*A **Universidade de California, Berkeley** localizada na cidade do mesmo nome.
*A universidade **Berkeley College** en Nova York.
***Berkeley Software Distribution**, tipo de sistema operativo derivado do UNIX.
***Berkeley Open Infrastructure for Network Computing**, infraestrutura para a computación distribuída.
***Berkeley**, marca inglesa de automóbiles.
Zona Austral (Chile)

A **Zona Austral** é unha das cinco rexións naturais nas que se adoita dividir Chile. A zona austral contempla a área ao sur do Canle de Chacao e ao norte do Cabo de hornos. Limita ao norte coa Zona Sur, o leste coa Arxentina, ao sur e ao oeste océano Pacífico.
CEIP Juan Fernández Latorre

O **CEIP Juan Fernández Latorre** é un Colexio Público de Educación Infantil e Primaria situado no barrio do Castrillón, na cidade da Coruña.

Nel impártense clases de educación infantíl (de 3 a 5 anos) e de educación primaria (de 6 a 12 anos). Construíuse entre 1990 e 1992, comezando a funcionar nese ano impartindo clases de educación infantil e os 8 anos da Educación Xeral Básica, co nome xenérico de "Colegio del Castrillón". Posteriormente, en colaboración co xornal *La Voz de Galicia*, estableceuse como nome oficial o do fundador deste xornal, Juan Fernández Latorre.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web do colexio
Sebastián Malvar Pinto

[miniatura|Lápida sepulcral do Arcebispo Malvar, no claustro da [Catedral de Santiago de Compostela|Catedral de Santiago.]]

**Sebastián Malvar Pinto**, tamén coñecido como o **Arcebispo Malvar**, nado en Salcedo en novembro de 1730 e finado en Santiago de Compostela o 25 de setembro de 1795, foi un relixioso franciscano galego, bispo de Buenos Aires (1778-1783) e arcebispo de Santiago de Compostela (1783-1795). Foi tío de Andrés, Manuel e Pedro Acuña Malvar.

## Traxectoria 
Foi bautizado o 23 de novembro de 1730. Estudou no convento de San Francisco de Pontevedra e no convento de San Francisco de Ribadavia. Realizou estudos eclesiásticos en Salamanca, cidade onde se ordenou como franciscano o 5 de marzo de 1747. Completou a súa formación anos despois realizando estudos de Teoloxía, e finalmente obtivo o grao de doutor na universidade salmantina e unha cátedra de Teoloxía, o que lle deu renome e fama. En 1777 foi designado para ocupar a sé episcopal de Buenos Aires, a onde viaxou acompañado do seu sobriño sacerdote Pedro Acuña Malvar, e do seu confesor persoal Frei Pedro Guitián Arias.

Unha vez en Buenos Aires, Malvar percorreu o territorio e observou a necesidades de igrexas, polo que ordenou erixir novas parroquias e poboados. As súas primeiras iniciativas á fronte da súa diocese foron encamiñadas a mellorar os costumes e a incrementar a evanxelización, preocupándose tamén por finalizar as obras de reconstrución da catedral porteña. Nos seis anos que permaneceu na diocese o bispo Malvar tivo varios enfrontamentos co vicerrei Juan José de Vértiz y Salcedo –un crioulo con tendencias renovadoras-, así como co cabido catedralicio, por cuestións de preferencia e privilexios.

En 1784 foi nomeado arcebispo de Santiago de Compostela, grazas, entre outros méritos, á súa implicación na sufocación da rebelión encabezada polo inca José Gabriel Cordoncanqui (Túpac Amaru II). Na viaxe de regreso, ao desembarcar en Cádiz, protagonizou xunto co seu sobriño un curioso suceso: os funcionarios de aduanas acusáronos de traer, fraudulentamente, na equipaxe que portaban, unha considerable cantidade de barras de ouro sen rexistrar. Para resolver o incidente Malvar doou a mercancía á Coroa, co que quedaba exenta de rexistro. Con todo, ao parecer, o rei devolveulla para que a empregase en obras en Compostela.

O arcebispo Malvar faleceu na capital da súa arquidiocese aos once anos de tomar posesión dela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Malvar y Pinto, Sebastián na Xacopedia.
* D. Sebastián Malvar e Pinto (1786) no sitio web da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago.
Ductilidade

A **ductilidade** é unha propiedade que presentan algúns metais e aliaxes cando, baixo a acción dunha forza, poden deformarse sen romper permitindo obter arames ou fíos. Isto ocorre porque os átomos dos metais dispóñense de tal xeito que é posible que se deslicen uns sobre outros e se poida estirar sen romper. Os metais e aliaxes con esta propiedade coñécense como **dúctiles**.

Tecnicamente, pódese dicir que un material é dúctil cando a relación entre o alongamento lonxitudinal producido por unha tracción e a diminución da sección transversal é moi elevada.

No ámbito da metalurxia enténdese por metal dúctil o que sofre grandes deformacións antes de romper, sendo o oposto ó metal fráxil, que rompe sen apenas deformación.

Non debe confundirse dúctil con brando, xa que a ductilidade é unha propiedade manifestada cando o material está soportando unha forza considerable. Mentres a carga sexa pequena, a deformación tamén o será, pero alcanzado certo punto o material cede, deformándose en moita maior medida do que o fixera ata entón, pero sen chegar a romper.

Nun ensaio de tracción os materiais dúctiles presentan unha fase de fluencia caracterizada por unha gran deformación sen apenas incremento da carga.

Desde un punto de vista tecnolóxico, á marxe de consideracións económicas, o uso de materiais dúctiles presenta vantaxes:
*Na fabricación: xa que son aptos para os métodos de fabricación por deformación plástica;
*No uso: presentan deformacións notorias antes de romper. Pola contra, o maior problema que presentan os materiais fráxiles é a rotura sen previo aviso, mentres que os materiais dúctiles sofren primeiro unha acusada deformación, conservando aínda unha certa reserva de resistencia, polo que despois será necesario que a forza aplicada siga aumentando para que provocar a ruptura.

A ductilidade dun metal valórase de forma indirecta a través da resiliencia.
Tenacidade

dereita|miniatura|200px|Gráfico Tensión - Deformación, no cal a área é a tenacidade.

En metalurxia e a ciencia dos materiais a **tenacidade** dun material é a enerxía mecánica necesaria para levar ese material á ruptura. Se un material é tenaz pode sufrir un alto grao de deformación sen romper.

Tal enerxía pode ser calculada a través da área nun gráfico Tensión - Deformación do material, portando basta integrar a curva que define o material, da orixe até a ruptura.

Segundo a tenacidade, un material pode ser:

* Friábel (fráxil, crebadizo): Que pode ser crebado ou reducido a po con facilidade. Ex: calcita, fluorita.
* Maleábel: Pode ser transformado facilmente en láminas. Ex. ouro.
* Séctil: Pode ser facilmente cortado cun canivete. Ex. ouro.
* Dúctil: Pode ser transformado facilmente en fíos. Ex. ouro.
* Flexíbel: Pode ser dobrado, mais non recupera a forma anterior. Ex: talco.
* Elástico: Pode ser dobrado, recuperando a forma anterior. Ex. micas.

## En mineraloxía 
En mineraloxía a tenacidade é a resistencia que opón un mineral a ser roto, moído, dobrado ou desgarrado.

## Notas
Figueiroá, Paderne de Allariz

**San Xillao de Figueiroá** é unha parroquia do concello de Paderne de Allariz (Ourense). Segundo o IGE, en 2022 tiña 229 habitantes (122 homes e 107 mulleres).

## Patrimonio 
* Igrexa de San Xoán Bautista de Rioseco.
* Igrexa da Nosa Señora da Asunción da Torre.
* Capela de Santa Bárbara de Caxamonde. O día de Pascua sácase á Virxe desde esta capela para atoparse co Cristo na chaira da Parroquia.
* Igrexa de San Xillao de Figueiroá. Ten a inscrición "ESTA ESICLA D REFVGIO I SACRO".

## Lendas 
Dise que na aldea da Torre había un cárcere, hoxe convertido en domicilio particular, e aqueles presos que conseguían alcanzar a Igrexa quedaban libres. Este privilexio foi concedido pola Condesa de Torre-Múzquiz, que moraba nunha casa señorial, conservada na actualidade, situada a escasos 15 metros do citado cárcere. Na fachada da mencionada antiga casa señorial aínda se pode contemplar o Escudo de Armas da Condesa.

## Acceso 
Pódese chegar ao concello a través da estrada secundaria OU-101 desde Ourense en dirección a Maceda, e que cruza o concello.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Entrada Taboadela, Paderne de Allariz.jpg|Taboadela.
Ficheiro:ArbolMilenario.JPG|Castiñeiro centenario.
Ficheiro:MonteTaboadela.JPG|Monte de Taboadela.
Ficheiro:Centro Taboadela, Paderne de Allariz.jpg|Taboadela.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Figueiroá 
### Parroquias de Paderne de Allariz 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Paderne de Allariz

### Ligazóns externas 
* Blog sobre o lugar da Torre e o concello de Paderne de Allariz
Análise de requisitos

**Análise de requisitos** é o estudo das características que o sistema deberá ter para atender ás necesidades e expectativas do cliente.

Cada funcionalidade demandada polo cliente debe analizarse para verificar os posibles impactos no desenvolvemento das demais funcionalidades do sistema, e verificado en conxunto co equipo de desenvolvemento se as necesidades tecnolóxicas para a súa posta en marcha están dispoñibles.
Lanai

**Lanai** (oficialmente en hawaiano Lāna‘i) é unha das illas Hawai. Administrativamente depende do condado de Maui. O seu nome en hawaiano significa 'soportal' ou 'balcón'.

A illa é case circular, cunha forma que recorda un pouco a unha coma e unha superficie total de 364&nbsp;km². Lanai está separada de Molokai pola canle Kalohi ao norte, e de Maui pola canle Au´au ao leste. A única cidade é Lāna‘i City, situada no centro da illa. A poboación total era de 3.193 habitantes no censo do 2000.

Lanai foi descuberta polo capitán Charles Clerke a bordo do *HMS Resolution*, o 25 de febreiro de 1779, cando partía das illas poucos días logo da morte de James Cook.

En 1922, James Dole, o presidente da Dole Food Company, comprou toda a illa de Lanai e converteuna na plantación de ananas máis grande do mundo. Chegou a producir o 75% do mercado de ananas, con especial éxito das ananas en conserva. Por iso Lanai ten o sobrenome de **Pineapple Island** ou **Illa Ananas**. Na década de 1980 comezouse a diversificar a economía cara ao turismo.

## Turismo 
O desenvolvemento do turismo en Lāna‘i foi bastante recente, coa retirada paulatina da industria da ananas nas illas.

Existen dous complexos hostaleiros en Lāna‘i: Manele Bay e o refuxio ou Lodge de Kō´ele. Este último é un caso atípico en Hawai´i xa que se atopa no interior e non preto da praia. Hai tamén un pequeno hotel en Lāna‘i City destinado principalmente a aloxar a quen visitan aos residentes en Lāna‘i. Ambos contan con campo de golf e forman parte dos Four Seasons.

O punto máis elevado é Lāna‘ihale, cunha altitude de 1.027 metros (3.370 pés).
Kahoolawe

**Kahoolawe** (oficialmente en hawaiano, Kahoʻ olawe) é a illa máis pequena das oito illas maiores de Hawai. Está situada a 11,2&nbsp;km ao suroeste de Maui e ao sueste de Lanai. Administrativamente forma parte do condado de Maui. Non ten unha poboación permanente.

## Xeografía
A illa, de 18&nbsp;km de longo e 10&nbsp;km de ancho, ten unha superficie total de 115&nbsp;km². A altitude máxima é o cráter do Lua Makika, na cima do Puu Moaulanui, de 452 metros sobre o nivel do mar. A illa é relativamente seca debido á escasa elevación e á súa situación a sotavento da elevada Maui.

En 1993, o estado de Hawai estableceu a reserva da illa Kaho´olawe. Tanto a illa como as augas litorais só poden utilizarse con finalidades culturais, espirituais e de subsistencia para os nativos hawaianos. Están prohibidos os usos comerciais e só se permiten as actividades de pesca, mantemento ambiental, preservación histórica e educación. Preténdese recuperar a illa controlando a erosión, restablecendo os acuíferos e substituíndo a vexetación foránea por autóctona.

## Historia
Hai uns 1.000 anos, Kahoolawe estivo poboada por pequenas comunidades de pescadores. Terra dentro, algunhas zonas foron cultivadas. Construíronse plataformas de pedra para as cerimonias relixiosas, e aínda poden atoparse algúns petróglifos. Como hai pouca auga doce, a poboación debía ser escasa. O maior establecemento era en Hakioawa, ao norte da illa diante de Maui.

As guerras entre Hawaii e Maui afectaron a Kahoolawe. Os primeiros europeos xa explicaban que a illa estaba deshabitada e sen recursos de auga ou madeira. Tras a chegada dos misioneiros, o rei Kamehameha III substituíu a pena de morte polo exilio e, entre 1830 e 1853, Kahoolawe foi unha colonia penal, cunhas condicións moi duras pola falta de alimentos e auga.

Os intentos de explotación gandeira terminaron provocando a desertización da illa. Na segunda guerra mundial, o exército norteamericano ocupou Kahoolawe e utilizou a illa como campo de adestramento, especialmente para desenvolver as tácticas de asalto dunha illa. Acabada a guerra seguiuse utilizando a illa como branco de adestramento das forzas aéreas. Por iso coñécese popularmente como *The Target Island* ou a "Illa Branco".

Entre 1976 e 1990 diversos activistas estiveron loitando para que se suspendesen os adestramentos con lume real, para que se protexesen os restos históricos e para que se restaurase o ecosistema da illa. Finalmente, en 1994 transferiuse a illa ao estado de Hawai, baixo o control da Kaho´olawe Island Reserve Comission. Hoxe en día aínda se está limpando o terreo de pezas de artillaría sen estoupar.
Cálculo vectorial

dereita|miniatura|200px|Campo vectorial definido por (−*y*, *x*)
O **cálculo vectorial** é un campo das matemáticas referidas ao cálculo con vectores, elementos dun espazo vectorial. Consiste nunha serie de fórmulas e técnicas para solucionar problemas moi útiles para a enxeñería e a física.

Unha das aplicacións fundamentais do cálculo vectorial é o estudo de campos, tanto escalares como vectoriais. Un campo escalar é aquel en que a cada punto se lle asocia un valor que non ten dirección (por exemplo a temperatura nun punto ou a presión). Nun campo vectorial, pola contra, a cada punto asóciaselle un vector (como a velocidade ou unha forza)
moitas cantidades útiles exprésanse utilizando o operador nabla(\nabla):

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cálculo multivariábel
Eurostat

O **Eurostat** (Statistical Office of the European Communities, Oficina estatística das Comunidades Europeas) é a oficina estatística da Comisión Europea, que produce datos sobre a Unión Europea e promove a harmonización dos métodos estatísticos dos estados membros.

Dous dos seus papeis particularmente importantes son a produción de datos macroeconómicos que apoian as decisións do Banco Central Europeo na súa política monetaria para o euro, e os seus datos rexionais e a clasificación Nomenclatura das unidades territoriais estatísticas  (NUTS), que orientan as políticas estruturais da Unión Europea.

O Eurostat é unha das Direccións Xerais da Unión Europea e ten a súa sede en Luxemburgo.

Desde o 18 de maio de 2006 o seu Director Xeral é o economista francés Hervé Carré, que está asistido por 7 directores, cada un co seu sector de actividade dentro do Eurostat:

* Recursos
* Métodos estatísticos
* Contas nacionais e europeas
* Estatísticas económicas e rexionais
* Estatísticas agrícolas e ambientais; Cooperación estatística
* Estatísticas sociais e Sociedade da Información
* Estatísticas das empresas

## Organización temática 
Os datos do Eurostat atópanse divididos en 9 áreas temáticas principais e en 30 áreas subtemáticas. As áreas temáticas principais son:
* Estatísticas xerais e rexionais
* Economía e finanzas
* Poboación e condicións sociais
* Industria, comercio e servizos
* Agricultura e pesca
* Comercio exterior
* Transportes
* Ambiente e enerxía
* Ciencia e tecnoloxía

## Véxase tamén 
* Unión Europea
* Comisión Europea
* Instituto Nacional de Estadística

## Ligazóns externas 
* Portal oficial do Eurostat (en alemán, inglés e francés)
Bento Gonçalves

**Bento Gonçalves** é un municipio brasileiro do estado de Río Grande do Sur. Atópase no medio da Serra Gaúcha, a 125&nbsp;km de Porto Alegre, capital do estado. Localízase a 691 metros de altitude. A súa poboación en 2007 era de 100.643 habitantes.

A cidade é recoñecida como a "Capital Brasileira do Viño" e o segundo maior polo de fabricación de mobles do país. Está en 1° lugar no Índice de Desenvolvemento Humano (IDH) no Río Grande do Sur, e no 6° lugar no Brasil, de acordo coa Organización das Nacións Unidas.

Foi fundada por inmigrantes italianos en 1875, e foi transformada en cidade en 1890. O seu gran desenvolvemento turístico ocorreu despois de 1967, cando foi organizada a I FENAVINHO ("Festa Nacional do Viño"), mostrando a produción local de viño e uva para todo o país.

miniatura|A Catedral de Bento Gonçalves.
## Véxase tamén
William Harrison Dillard

**William Harrison Dillard**, nado en Cleveland (Ohio) o 8 de xullo de 1923 e finado na mesma cidade o 15 de novembro de 2019, foi un atleta estadounidense especialista en probas de velocidade e valas, gañador de catro medallas de ouro olímpicas entre os Xogos de Londres 1948 e Helsinqui 1952. Foi o único atleta na historia que foi campión olímpico de 100 metros lisos e 110 metros valados.

## Traxectoria 
Na súa adolescencia era un grande admirador do seu compatriota Jesse Owens, gañador de catro medallas de ouro en Berlín 1936, que tamén nacera en Cleveland e ademais acudira á mesma escola secundaria ca el, a East Tech High School. Dillard serviu no exército durante a segunda guerra mundial, e logo regresou á Universidade.

Destacaba principalmente nas proba de valas, e foi probablemente o mellor valista do mundo na época de posguerra. En 1946 e 1947 proclamouse campión de Estados Unidos nos 110 metros valas.

Nas proba de clasificación do seu país para os Xogos Olímpicos de Londres 1948 sufriu unha caída e rematou 6ª nesta proba, polo que non puido clasificarse xa que só ían aos Xogos os tres primeiros. En cambio si o fixo na proba de 100 metros lisos, pese a non ser a súa especialidade, como terceiro integrante do equipo. Xa nos Xogos de Londres, a final dos 100 metros lisos foi unha das máis competidas que se lembran, con Dillard e o seu compatriota Norwood "Barney" Ewell chegando case igualados a meta. A foto-finish determinou que Dillard fora o gañador igualando o récord olímpico con 10,3.

A súa segunda medalla de ouro chegou a proba de relevos 4×100 metros, onde os estadounidenses gañaron con 40,6. O cuarteto formábano por esta orde Norwood "Barney" Ewell, Lorenzo Wright, Harrison Dillard e Mel Patton.

Tras permanecer algúns anos afastado do atletismo, regresou en 1952 coa ollada posta nos Xogos Olímpicos de Helsinqui. Esta vez si logrou a súa clasificación para competir nos 110 metros valas, e lograría tamén a medalla de ouro nos Xogos.

Ó igual que en 1948, gañou outra medalla co equipo estadounidense de relevos 4×100 metros. Esta vez o equipo formábano Dean Smith, Harrison Dillard, Lindy Remigino e Andy Stanfield.

Catro anos máis tarde Dillard tentou clasificarse para ir aos Xogos Olímpicos de Melbourne 1956 pero non o conseguiu. Tras a súa retirada definitiva das pistas traballou como relacións públicas para o equipo Cleveland Indians, a liga nacional de béisbol. Tamén presentou un programa de radio na emisora WWGK de Cleveland.

En 1974 foi incluído no Salón de Fama do atletismo estadounidense.

## Notas
Guanina

A **guanina** é unha das cinco bases nitroxenadas que forman parte dos ácidos nucleicos (ADN e ARN) e no código xenético represéntase coa letra G. As outras catro bases son a adenina, a citosina, a timina e o uracilo. Forma os nucleótidos **guanosina** (Guo) e **desoxiguanosina** (dGuo), e os nucleótidos **guanilato** (GMP) e **desoxiguanilato** (dGMP). A guanina sempre se emparella no ADN coa citosina mediante tres pontes de hidróxeno.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Metabolismo das purinas
* Isoguanina
Adenina

A **adenina** é unha das cinco bases nitroxenadas que forman parte dos ácidos nucleicos (ADN e ARN) e no código xenético represéntase coa letra A. As outras catro bases son a guanina, a citosina, a timina e o uracilo. No ADN a adenina sempre se emparella coa timina.

Forma os nucleósidos **adenosina** (Ado) e **desoxiadenosina** (dAdo), e os nucleótidos **adenilato** (AMP) e **desoxiadenilato** (dAMP).

Na bibliografía antiga, a adenina foi algunha vez chamada vitamina B4; porén, hoxe non se considera unha verdadeira vitamina.
A súa fórmula é C5H5N5. É un derivado da purina (é unha base púrica) na que un hidróxeno foi substituído por un grupo amino (NH2):

Ó igual que a guanina, a citosina, a timina e o uracilo (todas bases nitroxenadas), forma parte dos nucleótidos que constitúen as longas cadeas de ácidos nucleicos; cada nucleótido está formado por un grupo fosfato, un azucre de cinco carbonos (ribosa ou desoxirribosa) e unha destas bases. Na estrutura de dobre hélice en forma de *escada retorta* que presenta o ácido desoxirribonucleico (ADN), cada base acóplase con outra base específica, formando os traveseiros da escaleira. A unión destas bases prodúcese por afinidade química, de forma que no ADN, a adenina sempre se une á timina. Nas secuencias de nucleótidos, a adenina represéntase pola letra A.

Tamén forma parte da molécula de trifosfato de adenosina, que constitúe a fonte principal de enerxía a nivel celular, e está presente en moitas substancias naturais como a remolacha, o té e os ouriños.

A adenina, xunto coa timina, foi descuberta en 1885 polo bioquímico alemán Albrecht Kossel.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Metabolismo das purinas
Exoesqueleto

miniatura|222ppx|Cabeza dunha formiga.
O **exoesqueleto** é o esqueleto externo continuo que recobre toda a superficie dos animais do filo artrópodos (arácnidos, insectos, crustáceos e outros grupos relacionados), onde cumpre unha función protectora e outra mecánica, proporcionando a sustentación necesaria para a eficacia do aparato muscular. Tamén se chama exoesqueleto á base, frecuentemente mineralizada, que segregan os corais (clase *Anthozoa* do filo *Cnidaria*).

## Nos artrópodos 
O exoesqueleto é unha cuberta externa producida pola actividade secretora das células epidérmicas. O exoesqueleto está composto polo polisacárido quitina, un polímero formado por cadeas rectas e simples (non ramificadas) de N-acetil-2-D-glicosamina, un monosacárido que inclúe nitróxeno na súa composición. Nalgúns casos o exoesqueleto aparece calcificado, reforzado pola aposición de carbonato cálcico; é o caso de moitos crustáceos, como os caranguexos ou as lagostas. O exoesqueleto serve tamén de depósito de produtos de excreción, como a guanina, o que é ás veces causa de cores vivas ou brillo metálico, como se observan en moitos artrópodos.

O exoesqueleto é realmente *continuo*, pero aparece estruturado en zonas engrosadas (escleritos) que se articulan por liñas ou zonas onde é menor o espesura. En artrópodos de vida aérea, como os insectos ou os arácnidos, o exoesqueleto continúase cara ás cavidades respiratorias (pulmóns ou traqueas) alí onde estas se abren ó exterior, tapizándoas.

miniatura|222ppx|Algunhas arañas inxectan fluídos ás súas presas para disolver os órganos internos, mantendo o exoesqueleto.

O exoesqueleto favorece a fosilización, especialmente a de formas mariñas, como crustáceos ou trilobites, que frecuentemente o presentan mineralizado.

### Écdise 
O crecemento dos artrópodos require que se desprendan periodicamente do seu esqueleto externo, fenómeno ao que nos referimos como muda ou écdise. Cando chega o momento o animal pasa a un estado de quiescencia (repouso), durante o cal afrouxa a consistencia das partes internas da cutícula, á vez que a epiderme, que está debaixo, prepárase para a síntese e secreción dos compoñentes da nova cutícula. Por un aumento da presión interna, ou ás veces por outro mecanismo, desgárrase a vella cutícula e o animal realiza os esforzos necesarios para se desprender dela á vez que segrega a nova. Cando sae áchase nun estado de debilidade e a súa consistencia é branda. Nun prazo máis ou menos breve a nova cuberta endurece.

A écdise afecta, naturalmente, aos recubrimentos das cavidades internas, de orixe ectodérmica (os dous extremos do tracto dixestivo e, en artrópodos aéreos, as traqueas ou pulmóns).

A écdise non atinxe soamente aos artrópodos, senón aos outros filos dotados de cutícula cos que están emparentados, e que conforman con eles os ecdisozoos.miniatura|Momentos da muda do cangrexo *Callinectes sapidus* (W.P.Hai, 1904).|centro

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Esqueleto
* Exuvia
* Écdise
* Muda
Timina

A **timina** é unha das catro bases nitroxenadas que forman parte do ADN, representada no código xenético coa letra T. As outras tres bases son a adenina, a guanina e a citosina. Forma o nucleósido **timidina** (dThd) e o nucleótido timidilato (dTMP). No ADN, a timina sempre se emparella coa adenina.

A súa fórmula é C5 H6 N2 O2. É un composto cíclico derivado da pirimidina (é unha 'base pirimidínica').
 
Os nucleótidos que constitúen o ADN están formados por un grupo fosfato, desoxirribosa (un azucre de cinco carbonos) e unha base nitroxenada. A timina é unha das catro bases que forman estes nucleótidos; as outras tres bases son a adenina, a citosina e a guanina. Estas últimas tamén interveñen na composición do ácido ribonucleico (ARN), pero a cuarta base deste ácido é o uracilo.

As unións transversais na estrutura de dobre hélice do ADN teñen lugar a través das bases, que sempre se emparellan de forma específica; a timina, que se representa pola letra T nas secuencias de nucleótidos, sempre se acopla coa adenina.

A timina foi descuberta en 1885 polo bioquímico alemán Albrecht Kossel.
Citosina

A **citosina** é unha das cinco bases nitroxenadas que forman parte dos ácidos nucleicos (ADN e ARN) e no código xenético represéntase coa letra C. As outras catro bases son a adenina, a guanina, a timina e o uracilo. A citosina no ADN sempre se emparella coa guanina.
Forma os nucleósidos **citidina** (Cyd) e **desoxicitidina** (dCyd), e os nucleótidos **citidilato** (CMP) e **desoxicitidilato** (dCMP).

É un derivado pirimidínico, cun anel aromático e un grupo amino en posición 4 e un grupo cetónico en posición 2.

Os outros nomes da citosina son 2-oxi-4-aminopirimidina e 4-amino-2(1H)-pirimidinona. A súa fórmula química é C4H5N3Ou e o seu masa molecular é de 111.10 ou.

A citosina foi descuberta en 1894 cando foi illada en tecido do timo de carneiro.

## Notas
Uracilo

O **uracilo** é unha das catro bases nitroxenadas que forman parte do ARN e no código xenético represéntase coa letra O. A súa fórmula molecular é C4H4N2O2. O uracilo substitúe no ARN á timina que é unha das catro bases nitroxenadas que forman o ADN. Ó igual que a timina, o uracilo sempre se emparella coa adenina mediante dúas pontes de hidróxeno pero fáltalle o grupo metilo.

Forma o nucleósido **uridina** (Urd) e o nucleótido **uridilato** (UMP).

## Notas
## Véxase tamén 
* ADN
* ARN
* Xenoma
Mantemento de software

En enxeñaría de software,  o **mantemento de software** é o proceso de melloría e optimización dun software xa desenvolvido (versión de produción), como tamén a reparación de defectos. O mantemento do software é unha das fases do proceso de desenvolvemento de software, e ocorre inmediatamente despois da entrada do software en produción. 
Esta fase inclúe:
* mudanzas no software para corrixir defectos e deficiencias que se atoparon durante a utilización polo usuario
* novas funcionalidades para mellorar a aplicabilidade e usabilidade do software.

O mantemento do software inclúe innúmeras técnicas específicas; unha delas é a separación estática, a cal se usa para identificar todos os códigos do programa afectados por algunha variábel. Isto acostuma a ser útil en programas de refactoración de código.

A fase de mantemento de software é unha parte explícita do modelo en fervenza do proceso de desenvolvemento de software que se creou durante a fase de programación estruturada da ciencia da computación. O outro modelo principal, o modelo en espiral, foi desenvolvido durante a fase de orientación ao obxecto da enxeñaría de software, non fai ningunha mención explícita a fase de mantemento. Independentemente disto, esta actividade é importante, considerando o feito que dous terzos do custo do tempo de vida do sistema de software está relacionado co mantemento.

No ambiente de desenvolvemento de software formal, o equipo de desenvolvemento deberá ter algún mecanismo para documentar e depurar/rastrear os defectos e deficiencias. O software ponse operativo, incluso con algúns problemas, cando a organización o decide, sopesando o impacto das deficiencias e incluso dos posibeis defectos descoñecidos.

Os problemas coñecidos son normalmente rexistrados nun documento de consideracións operacionais ou notas de implantación de forma que os usuarios do software sexan capaces de evitar os problemas coñecidos e que se reproducirán cando o uso do software imposibilite certas funcións específicas.

Coa implantación do software, os usuarios do software descubrirán outros defectos e deficiencias non documentadas, unha vez que tales problemas sexan reportados á organización de desenvolvemento, pasaron a ser depurados.

As persoas envolvidas na fase de mantemento de software traballarán no problemas coñecidos, localizaranos, e  prepararán novas versións do software, coñecidas como versións de mantemento, as cales actualizarán a documentación de problemas.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Paper on Software Maintenance as Part of the Software Life Cycle (da Universidade de Tufts) 
* [Journal of Software: Evolution and Process ](http://onlinelibrary.wiley.com/journal/10.1002/(ISSN)2047-7481)  (ISSN 2047-7481) 
* Software entropy
Orleáns

**Orleáns** é unha cidade francesa, capital da rexión Centro-Val de Loira e do departamento do Loiret. Está situada a beiras do río Loira.

## Historia 
Era a cidade de *Canubium* o centro da tribo celta dos *carnutes*. No 52 a.C., Xulio César destruíuna, sendo refundada nos tempos de Aurelio co nome de *Aurelianorum*. No 451 Atila saqueou a cidade.

## Notas
Volta Redonda

**Volta Redonda** é un municipio brasileiro do estado de Río de Xaneiro. É coñecida como a "Cidade do Aceiro".

## Xeografía
Está a unha altitude de 390 metros sobre o nivel do mar. É atravesada polo río Paraíba do Sul que corre en dirección oeste-este, sendo o principal abastecedor de auga do municipio e tamén responsable polo seu nome, debido a un accidente xeográfico no seu curso.

## Economía
En Volta Redonda atópase a Compañía Siderúrgica Nacional (CSN), maior siderúrxica de América Latina. Actualmente a súa economía, a pesar de aínda estar baseada na industria, é bastante diversificada, estando gran parte voltada á prestación de servizos e comercio.

miniatura|esquerda|257px|Prefeitura ("Alcaldía") Municipal de Volta Redonda.
Conxo

Como topónimo **Conxo** pode referirse a:

;En Galiza
***Concello de Conxo**, antigo concello de Santiago de Compostela (1835-1925);
***Conxo**, parroquia do concello de Santiago de Compostela;
****Conxo de Abaixo**, lugar de dita parroquia;
****Conxo de Arriba**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Banquete de Conxo**, antigo mosteiro do concello de Conxo, integrado dende 1925 no concello de Santiago de Compostela.
Muniferral

Como topónimo **Muniferral** pode referirse a:

;En Galiza
***Muniferral**, parroquia do concello de Aranga;
***A Ponte Muniferral**, lugar da parroquia de Churío, no concello de Irixoa.

## Véxase tamén
### Outros artigos