Probas de detección de antíxenos da malaria

dereita|miniatura|Disposivo de detección da malaria sen usar.
As **probas de detección de antíxenos da malaria** son un grupo de probas de diagnóstico rápido dispoñibles no mercado do tipo de proba rápida de antíxeno que permiten o diagnóstico rápido da malaria por parte de persoas que non son hábiles en técnicas tradicionais de laboratorio para diagnosticar a malaria ou en situacións nas que non están dispoñibles tales equipos. Actualmente hai máis de 20 probas deste tipo dispoñibles comercialmente (probas de produtos da OMS en 2008). O primeiro antíxeno de malaria adecuado como obxectivo para tal proba foi un encima glicolítico soluble glutamato deshidroxenase. Actualmente ningunha das probas rápidas é tan sensible como unha película de sangue grosa nin tan barata. Un gran inconveniente no uso de todos os métodos actuais de varilla de nivel é que o resultado é esencialmente cualitativo. Non obstante, en moitas áreas endémicas da África tropical, a avaliación cuantitativa da parasitaemia é importante, xa que unha gran porcentaxe da poboación dará positivo en calquera ensaio cualitativo.

## Probas de diagnóstico rápido de malaria baseadas en antíxenos 
A malaria é unha enfermidade curable se os pacientes teñen acceso a un diagnóstico precoz e un tratamento rápido. As probas de diagnóstico rápido baseadas en antíxenos (RDT) teñen un papel importante na periferia da capacidade dos servizos de saúde porque moitas clínicas rurais non teñen a capacidade de diagnosticar a malaria no lugar debido á falta de microscopios e técnicos adestrados para avaliar os filmes sanguíneos. Ademais, en rexións onde a enfermidade non é endémica, os tecnólogos de laboratorio teñen unha experiencia moi limitada na detección e identificación de parasitos da malaria. Un número cada vez maior de viaxeiros de zonas temperadas cada ano visitan países tropicais e moitos deles volven cunha infección por malaria. As probas RDT aínda se consideran complementos á microscopía convencional, pero con algunhas melloras pode substituír o microscopio. As probas son sinxelas e o procedemento pódese realizar no lugar en condicións de campo. Estas probas empregan o dedo ou sangue venoso, a proba completada leva un total de 15 a 20 minutos e non é necesario un laboratorio. O limiar de detección por estas probas de diagnóstico rápido está no rango de 100 parasitos / µl de sangue en comparación con 5 mediante microscopía de película grosa.

### pGluDH 
Glutamato deshidroxenase de plasma (pGluDH) precipitada por anticorpos do hóspede. Cada vez ten máis importancia un diagnóstico preciso, tendo en conta a crecente resistencia de Plasmodium falciparum e o alto prezo das alternativas á cloroquina. O encima pGluDH non ocorre nos glóbulos vermellos do hóspede e foi recomendado como encima marcador para as especies de Plasmodium por Picard-Maureau et al. en 1975. A proba enzimática marcador da malaria é adecuada para o traballo de rutina e agora é unha proba estándar na maioría dos departamentos que tratan a malaria. Sábese que a presenza de pGluDH representa a viabilidade do parasito e unha rápida proba de diagnóstico usando pGluDH como antíxeno tería a capacidade de diferenciar organismos vivos dos mortos. Na China desenvolveuse un RDT completo con pGluDH como antíxeno e agora está a ser sometido a ensaios clínicos. Os GluDH son encimas omnipresentes que ocupan un importante punto de ramificación entre o metabolismo do carbono e do nitróxeno. Tanto os encimas GluDH dependentes da nicotinamida adenina dinucleótido (NAD) [EC 1.4.1.2] como os fosfatos de nicotinamida adenina dinucleótido (NADP) están presentes en Plasmodia; o GluDH dependente de NAD é relativamente inestable e non é útil para fins diagnósticos. A glutamato deshidroxenase proporciona unha fonte de carbono oxidable utilizada para a produción de enerxía, así como un portador de electróns reducido, NADH. O glutamato é o principal doador de amino doutros aminoácidos nas reaccións de transaminación posteriores. Os múltiples papeis do glutamato no balance de nitróxeno convérteno nunha porta de entrada entre o amoníaco libre e os grupos amino da maioría dos aminoácidos. Publícase a súa estrutura cristalina. A actividade do GluDH en P.vivax, P.ovale e P. malariae nunca se probou, pero dada a importancia do GluDH como encima do punto de ramificación, cada célula debe ter unha alta concentración de GluDH. É ben sabido que os encimas cun alto peso molecular (como o GluDH) teñen moitos isozimas, o que permite diferenciar as cepas (dado o anticorpo monoclonal correcto). O hóspede produce anticorpos contra o encima parasito que indican unha identidade de secuencia baixa.

### Proteína rica en histidina II 
A proteína II rica en histidina (HRP II) é unha proteína soluble en auga rica en histidina e alanina, que se localiza en varios compartimentos celulares, incluído o citoplasma parasito. O antíxeno só se expresa con trofozoítos de P. falciparum. O HRP II de P. falciparum estivo implicado na biocristalización da hemozoína, unha forma inerte e cristalina de ferriprotoporfirina IX (Fe (3 +) - PPIX) producida polo parasito. O parasito segrega unha cantidade substancial de HRP II ao torrente sanguíneo do hóspede e o antíxeno pódese detectar en eritrocitos, soro, plasma, líquido cefalorraquídeo e incluso na urina como proteína soluble en auga secretada. Estes antíxenos persisten no sangue circulante despois de que a parasitaemia se eliminou ou se reduciu moito. Xeralmente tardan dúas semanas despois de que o tratamento exitoso das probas baseadas en HRP2 se volva negativo, pero pode tardar ata un mes, o que compromete o seu valor na detección de infección activa. Informáronse resultados falsos de varilla positiva en pacientes con artrite reumatoide positiva para o factor reumatoide. Dado que HRP-2 só se expresa por P. falciparum, estas probas darán resultados negativos con mostras que conteñen só P. vivax, P. ovale ou P. malariae; polo tanto, moitos casos de malaria non falciparum poden diagnosticarse erroneamente como malaria negativa (algunhas cepas de P.falciparum tampouco teñen HRP II). A variabilidade nos resultados dos RDT baseados en pHRP2 está relacionada coa variabilidade no antíxeno diana.

### pLDH 
P. falciparum lactate deshidroxenase (PfLDH) é unha oxidoreductase de 33 kDa [EC 1.1.1.27]. É o último encima da vía glicolítica, esencial para a xeración de ATP e un dos encimas máis abundantes expresados ​​por P. falciparum. Plasmodium LDH (pLDH) de P. vivax, P. malariae e P. ovale) presenta un 90-92% de identidade a PfLDH de P. falciparum. Os niveis de pLDH reducíronse no sangue antes do tratamento que HRP2. A este respecto, pLDH é similar a pGluDH. Non obstante, as propiedades e sensibilidades cinéticas dos inhibidores dirixidos ao sitio de unión ao cofactor difiren significativamente e son identificables medindo as constantes de disociación para os inhibidores que difiren ata 21 veces.
 
### pAldo 
A frutosa-bisfosfato aldolase [EC 4.1.2.13] cataliza unha reacción clave na glicólise e na produción de enerxía e é producida polas catro especies. A aldolase P.falciparum é unha proteína de 41 kDa e ten unha semellanza de secuencia do 61-68% ás aldolases eucariotas coñecidas. A súa estrutura cristalina publicouse. A presenza de anticorpos contra p41 nos soros de adultos humanos parcialmente inmunes á malaria suxiren que p41 está implicado na resposta inmune protectora contra o parasito.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Plasmodium

### Ligazóns externas 
* Malaria Antibodies
* Roll back malaria
* WHO product testing 2008
* WHO Rapid Diagnostic Tests (RDTs)