Bristol Beaufighter

O **Bristol Type 156 Beaufighter** (chamado a miúdo, ***Beau***) é un avión multirrol británico desenvolvido durante a segunda guerra mundial por Bristol Aeroplane Company. Concibiuse orixinalmente como unha variante de caza pesado do torpedeiro Bristol Beaufort. O Beaufighter demostrou ser un efectivo caza nocturno, entrando en servizo coa Royal Air Force (RAF) durante a batalla de Inglaterra, permitíndolle o seu gran tamaño levar armamento pesado e un dos primeiros radares aerotransportados de intercepciónsen maiores penalizacións de rendemento.

O Beaufighter usouse en varios roles; recibindo os alcumes *Rockbeau* para o seu uso como avión de ataque ao chan equipado con foguetes e *Torbeau* como torpedeiro contra buques do Eixo, rol no cal substituíu o Beaufort. En operacións posteriores serviu principalmente como avión de ataque marítimo, xa que o Mando Costeiro da RAF operaba o maior número de Beaufighters nese momento. A Real Forza Aérea de Australia (RAAF) tamén usou amplamente o tipo como avión anti-buque, como durante a batalla do Mar de Bismarck.

O Beaufighter operou durante a guerra coa RAF (59 escuadróns), a Fleet Air Arm (15 escuadróns), a RAAF (7 escuadróns), a Real Forza Aérea do Canadá (4 escuadróns), as Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos (4 escuadróns), a Real Forza Aérea de Nova Zelandia (2 escuadróns), a Forza Aérea de Suráfrica (2 escuadróns) e a *Polskie Siły Powietrzne* (Forza Aérea da Polonia Libre; 1 escuadrón). Fabricáronse variantes do Beaufighter en Australia polo Departamento de Produción de Aeronaves (DAP); eses avións eran referidos ás veces como *DAP Beaufighter*.

## Desenvolvemento 
### Orixe 
miniatura|250x250px|Beauforts do 217 Squadron
O concepto do Beaufighter ten a súa orixe en 1938. Durante o pacto de Múnic, a Bristol Aeroplane Company recoñeceu que a Royal Air Force (RAF) tiña a necesidade urxente dun caza de longo alcance capaz de levar unha pesada carga útil para inflixir moitos danos. A avaliación do Beaufort concluíu que tiña unha gran fortaleza estrutural e rixidez nas ás, góndolas, tren de aterraxe e cola, polo que o avión podería desenvolverse aínda máis para conseguir máis velocidade e manobrabilidade, semellantes ás dun caza.

Durante as primeiras etapas do seu desenvolvemento, Bristol estudara múltiples configuracións para o futuro avión, incluídas variacións como un bombardeiro de tres prazas equipado cunha torreta dorsal cun par de canóns, o *Type 157*, unha versión á que Bristol referíase como *sports model*, cunha fuselaxe máis delgada, o *Type 158*. Aínda que había certo escepticismo porque o avión era demasido grande para un caza, a proposta foi ben recibida polo Estado Maior do Aire.

Bristol comezou a construír un prototipo inicial sacando un Beaufort parcialmente construído da liña de produción. Esta conversión serviu para acelerar o progreso; Bristol prometera a produción en serie para principios de 1940 sobre a base dun pedido realizado en febreiro de 1939. Os deseñadores agardaban que o máximo reuso de compoñentes do Beaufort aceleraría o proceso pero a fuselaxe precisou máis traballo do esperado e tivo que redeseñarse. Quizais para anticiparse a iso, o Ministerio do Aire solicitara a Bristol investigar a posibilidade dunha configuración cunha fuselaxe delgada.

Durante as probas antes da entrega o primeiro prototipo *R2052*, impulsado por un par de motores Hercules I-IS con sobrealimentadores de dúas velocidades, acadara os 539 km/h a 5 120 m cunha configuración limpa. Debido a que a fabricación do Griffon estaba reservada ao Fairey Firefly, no seu lugar o Ministerio do Aire optou polo Rolls-Royce Merlin para impulsar o Beaufighter ata que o ritmo de produción do Hercules puidese aumentar cunha nova fábrica na sombra en Accrington. O avión estándar impulsado polo Merlin XX foi posteriormente chamado *Beaufighter Mark IIF*; o planeado avión de fuselaxe delgada, equipado alternativamente con motores Hercules IV e Griffon, os *Beaufighter Mark III* e *Beaufighter Mark IV* respectivamente, finalmente quedaron sen construír. Agardábase que o éxito cos avións equipado co Merlin levase á produción do modelo en 1941. As probas de voo atoparon que os Merlin deixaban ao avión falto de potencia, cunha pronunciada tendencia a xirar cara babor, facendo as engalaxes e aterraxes difíciles e resultando nun gran número de accidentes (dos 337 avións co Merlin, 102 perdéronse en accidentes).

O 2 de abril de 1940 o *R2052* entregouse á RAF, e foi seguido polo *R2053* dúas semanas despois.

O sistema de alimentación de municións operado por retroceso proposto por Bristol foi rexeitado polos funcionarios, deseñándose e probándose un novo sistema no cuarto prototipo, o *R2055*. O rexeitamento inicial inverteuse posteriormente, tras a introdución dun novo alimentador eléctrico derivado de deseños de Châtellerault traídos ao Reino Unido por oficiais da Francia Libre, que era bastante semellante á proposta orixinal de Bristol. Os primeiros 50 avións de produción foron aprobados para completarse cun armamento de tan só un canón. O deseño dos canóns e a configuración de armamento revisouse na meirande parte dos avións. A adición de seis metralladoras .303 Browning converteu ao Beaufighter no caza máis pesadamente armado do mundo, en teoría capaz de disparar 350 kg de munición por minuto; na práctica a cadencia de disparo era moi inferior debido ao sobrequecemento dos canóns e á capacidade de munición. En maio de 1941 os Beaufighter Mark II *R2274* e *R2306* modificáronse ao estándar *Beaufighter Mark III*, quitando os seis canóns das ás e os dous internos para instalar unha torreta de catro canóns construída por Boulton Paul tras o piloto para evitar o efecto do retroceso e a tendencia do morro a baixarse cando se disparaba o armamento habitual, pero atopouse que obstruía a saída de emerxencia do piloto. O cuarto prototipo, o *R2055*, tiña o seu armamento normal substituído por un par de canóns Vickers S de 40 mm para atacar obxectivos en terra. Os canóns estaban montados na fuselaxe de estribor e tamén tiña un canón Rolls-Royce BH no lado de babor; estas probas levaron a que se instalara a arma de Vickers nun Hawker Hurricane IID anticarro.

A fabricación dos primeiros Beaufort en Australia e o grande éxito dos Beaufighter da Real Forza Aérea de Australia (RAAF) fabricados no Reino Unido, axudaron a que o goberno australiano decidise en xaneiro de 1943 fabricar Beaufighters a través do Departamento de Produción de Aeronaves (DAP) en Fishermans Bend, Melbourne, a partir de 1944. O DAP Beaufighter foi un avión de ataque e torpedeiro coñecido como o "Mark 21". Entre os cambios incluíanse motores Hercules VII ou XVIII e algunhas pequenas variacións no armamento. En setembro de 1945, cando rematou a produción británica, 5 564 Beaufighters foran fabricados por Bristol e Fairey Aviation Company en Stockport e RAF Ringway (498); tamén polo Ministerio de Produción Aeronáutica (3 336) e Rootes en Blythe Bridge (260). Cando rematou a produción australiana en 1946, fabricáranse 364 Mark 21.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Buttler, Tony. *British Secret Projects&nbsp;— Fighters and Bombers 1935–1950*. Hinckley, UK: Midland Publishing, 2004. .

* Moyes, Philip J.R. The Bristol Beaufighter I & II (Aircraft in Profile Number 137). Leatherhead, Surrey, UK: Profile Publications Ltd., 1966.

* White, Graham. *The Long Road to the Sky: Night Fighter Over Germany*. Philadelphia, Pennsylvania: Casemate Publishers, 2006. .