Magister equitum

O ***Magister Equitum*** -traducido *xefe de cabalería*, ou *mariscal da cabalería*- era un cargo político da antiga Monarquía romana, que actuaba ás ordes do *rex* á fronte da reducida cabalería do exército e, posteriormente, foi nomeado como lugartenente dun ditador, o seu axudante. A súa función nominal era a de servir como comandante da cabalaría romana en tempos de guerra pero, do mesmo xeito, que un ditador, tamén podía ser nomeado para afrontar outras crises, o *magister equitum* podía operar independentemente da cabalaría. Igual que o ditador, o seu nomeamento servía tanto a finalidades militares como políticas.

## Orixe 
Na etapa monárquica de Roma, era o propio rei quen conducía á cabalería á batalla, ou ben delegaba esta autoridade no seu principal conselleiro, o *tribunus celerum (Tribuno dos Céleres*), a unidade de cabalería que tamén servía como protección persoal do rei. A derradeira persoa en ocupar este cargo foi Lucio Xunio Bruto, sobriño de Lucio Tarquinio o Soberbio, o sétimo e derradeiro rei de Roma. Despois da violación de Lucrecia, foi Bruto quen, na súa condición de Tribuno dos Céleres, convocou os *comitia* e provocou a derrogación do *imperium* do rei. mandou a cabalería na batalla de Silva Arsia, onde caeu, no 509 a.C.

Nos primeiros anos da República non se intentou reconstituír o cargo de Tribuno dos Céleres e o mando militar supremo recaía nos cónsules. De acordo co principio de que ningún home debía ocupar todo o poder do Estado romano, era posible apela-las decisións dun cónsul ao outro. Mais no noveno ano da República, a guerra parecía inminente tanto coa Liga Latina, dirixida polo xenro do rei exiliado, Octavio Mamilio, como cos sabinos, contra os que os romanos loitaran tanto no 505 como no 503 a.C. Ao mesmo tempo, existía a sospeita de que os cónsules albergaban simpatías monárquicas. Fronte este pánico, os romanos decidiron nomear un *pretor maximus*, ou ditador, como se viña a chamar o cargo e, perante do cal, non debería haber dereito de apelación, durante a duración da emerxencia.

Pese ou por mor dos rumores que circulaban sobre os cónsules, o cónsul Tito Larcio Flavo foi nomeado primeiro ditador e Espurio Casio Vecelino o primeiro *magister equitum*. Alarmados por esta evolución, os sabinos mandaron enviados a Roma para negocia-la paz mentres os latinos aínda non estaban preparados para a guerra, e así o ditador e o *magister equitum* puideron deixar o seu cargo sen entrar no campo.

## Natureza do cargo 
[miniatura|267x267px|[Fasces (un feixe de paus de madeira cunha folla de machado que sae do centro), dos lictores. Os fasces eran uns símbolos romanos antigos da autoridade dos maxistrados e tradicionalmente simbolizaban un poder sumario e a autoridade).]]
Os poderes do antigo Tribuno dos Céleres quedaron así divididos e limitados dende a institución da ditadura. Aínda que o ditador comandaba todo o exército, o seu título técnico era *magister populi*, ou "mestre da infantería", mentres que a cabalaría estaba encomendada ao seu tenente.

Aínda que a función orixinal do ditador era dirixir o exército romano en tempo de guerra, ás veces un ditador era nomeado co propósito de celebrar eleccións, restaurar a orde ou desempeñar funcións relixiosas vitais, cando era imposible para os cónsules ou outros maxistrados facelo. Nestes casos, tamén era habitual que o ditador nomease un *magister equitum* para que fose o seu lugartenente. protectores cerimoniais que acompañaban os maxistrados con *imperium* e outras persoas determinadas. Neste caso, eran escoltados pola doce lictores, a metade que os cónsules e, o mesmo número que se lle concedera aos pretores despois da creación desa maxistratura no 366 a.C. Como sucede con outros maxistrados, esperábase que os lictores do *magister equitum* retirasen os machados dos seus fasces ao entrar no *Pomerium*, unha zona da cidade de Roma que se consideraba sagrada. Só os lictores do ditador, que tiñan dereito a unha escolta de vinte e catro lictores, que representaban a plena autoridade do estado romano, conservaban os seus machados dentro do *Pomerium*, simbolizando que o ditador conservaba o poder da vida e da morte, mesmo dentro do recinto sagrado romano.

## Historia 
### Monarquía 
Malia que durante este período non existían as maxistraturas como tales, comezan a aparecer certos cargos que exercen o seu cargo por delegación real e entre estaba o *magister equitum* quen, xunto co *magister populi*, tiña funcións militares.

Antes da institución da pretura, era habitual que o *magister equitum* fose alguén que xa exercera como cónsul ou tribuno consular. Deste xeito, a maxistratura era ocupada por alguén que tiña experiencia previa no mando militar. Para aqueles que aínda tiñan que acadar os máis altos cargos do estado romano, este nomeamento foi un valioso trampolín cara a eses cargos.

Ao estalar a guerra entre César e Pompeio no 49 a. C., César foi nomeado ditador co mandato de celebrar as eleccións e non se nomeou ningún *magister equitum*. Cando se converteu en ditador por segunda vez no 47 a.C., César nomeou a Marco Antonio o seu *magister equitum* mais, durante o mesmo ano, ese honor pasou a Marco Emilio Lépido. Na súa terceira ditadura, no 45 a. C., o *magister equitum* de César foi Marco Emilio Lépido e, de novo, voleu selo cando César accedeu á cuarta ditadura. 

Lépido foi o último *magister equitum* en ocupar o mando militar, aínda que non foi nin o último nomeado nin o último iniciado; coa intención de iniciar unha nova campaña no outono do 43 a.C., César nomeou ao seu sobriño, Caio Octavio, *magister equitum* por adiantado, facendo do futuro emperador o último *magister equitum* en entrar no cargo, aínda que nunca recibiu o mando militar. Mentres tanto, César pensaba nomear a Cneo Domicio Calvino *magister equitum* para o 43, mais o asasinato do ditador nos idos de marzo do 44 a. C., ocorreu antes de que Domicio accede ao cargo. Coa consolidación do poder primeiro baixo o triunvirato de Octavio, Antonio e Lépido, e despois cando Octavio acaparou o poder el só, non se nomearon máis ditadores pois, con posterioridade á morte de César, Antonio promulgou unha lei coa que aboliu o cargo. Os seus sucesores seguiron o seu exemplo e, mesmo, cando asumiron os poderes dun ditador, nunca asumiron o título nin nomearon *magister equitum* polo que o título quedou en suspenso.

Estes cargos foron finalmente fusionados baixo o título de *magister militum*, ou "mestre dos soldados".

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
#### Fontes clásicas 
* Tito Livio, *Ab urbe condita libri*; Libro III 2; VI 39; VIII 17; IX 38; XXII 57.

#### Fontes modernas 
* 
* 
* 
* 
* 

* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Ditador romano
* Lista de ditadores romanos