Géza Maróczy

**Géza Maróczy**, nado en Szeged, Hungría, o 3 de marzo de 1870 e finado o 29 de maio de 1951, foi un mestre húngaro de xadrez e un dos mellores xogadores do mundo da súa época. Foi tamén enxeñeiro.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Géza Maróczy gañou o torneo *de menor importancia* de Hastings en 1895. Durante os seguintes dez anos fíxose acredor aos premios maiores de varias competencias internacionais. En 1906 conveu os termos para un match polo Campionato do Mundo de Xadrez con Emanuel Lasker, pero varios problemas políticos internos de Cuba -onde ía celebrarse o encontro- obrigaron a cancelar os preparativos.

### Retiro e regreso 
Despois de 1908, Maróoczy retirouse temporalmente do xadrez internacional para dedicar máis tempo á súa profesión como profesor de matemáticas. Ao finalizar a Primeira Guerra Mundial, realizou unha serie de partidas a xeito de regreso, con certo éxito. O hoxe chamado *lazo de Maróczy* (peóns en **c4** e **e4** contra a defensa siciliana) leva o seu nome.

Tempo despois, ao final do ano 1927, demoleu ao entón campión de Hungría, Géza Nagy, nun encontro que finalizou ( 5 -0 =3).

## Estilo 
O seu estilo xedrecístico, aínda que sólido, era moi defensivo na súa natureza. As súas defensas acertadas do gambito danés contra Jacques Mieses e Karl Helling, que involucraron un estudoso regreso do material sacrificado para lograr crecente vantaxe, foron utilizadas como modelos do xogo defensivo por Max Euwe no seu volume sobre o medio-xogo.

Aron Nimzowitsch, na súa obra *O meu sistema*, usou o triunfo de Maróczy contra Hugo Süchting (Barmen 1905) como modelo de refreo do opoñente previo á irrupción ofensiva.

O seu manexo da dama no final de xogo tamén era moi respectable, como quedou patente na partida contra Frank Marshall (Karlsbad 1907), onde demostrou a súa superioridade no uso desta peza. Tamén podía xogar xadrez espectacular, como ilustrou nun match memorable contra o ofensivo David Janowski (Múnic 1900).

Unha das súas creacións, a mencionada *Formación Maróczy*, é unha disposición na que as pezas brancas poden adoptar contra algunhas variantes da defensa siciliana. Colocando peóns en **e4** e **c4**, as brancas reducen levemente as súas perspectivas de ataque pero, como contrapartida, inhíbese fortemente o contraxogo das negras.

## Valoración da súa carreira 
Maroczy conseguiu boas puntuacións contra os mellores xadrecistas do seu tempo. Con todo, os campións do mundo leváronlle a dianteira: Wilhelm Steinitz (1 -2 =19) Emanuel Lasker (0 -4 =2), José Raúl Capablanca (0 -3 =5) e Alexander Alekhine (0 -6 =5), fóra de Max Euwe, a quen bateu (4 -3 =15). Pero o estilo defensivo de Maróczy era a miúdo máis que suficiente para bater a xogadores agresivos, por exemplo Joseph Henry Blackburne (5 -0 =3), Mikhail Chigorin (6 -4 =7), Frank Marshall (11 -6 =8), David Janowski (10 -5 =5), Efim Bogoljubov (7 -4 =4) e Frederick Yates (8 -0 =1).

Capablanca tiña a Maróczy en alta estima. Nunha conferencia dada a comezos dos anos 40, referiuse ao húngaro como "moi caballeroso e correcto" e "unha figura amable"; eloxiou a *Formación Maróczy* como unha contribución importante á teoría da apertura, acreditouno como un "bo profesor" quen axudou moito a que Vera Menchik alcanzase o tope do ranking de xadrez feminino; e "un dos mestres máis grandes do seu tempo". Tamén escribiu del:

Véxase aquí a partida contra Marco

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Kmoch, Hans (2004). Grandes mestres que coñecín: Geza Maroczy. Chesscafe.com.
* 10 combinacións gañadoras das súas partidas