open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Krause Publications

**Krause Publications** é unha compañía editora estadounidense especializada na publicación de libros e revistas sobre hobbies e coleccionismo. 

Desde abril de 2018 ten a súa sede en Stevens Point, Wisconsin.

## Historia 
A compañía foi fundada orixinariamente en Iola, Wisconsin, por Chester L. Krause (1923-2016), logo da publicación en outubro de 1952 do primeiro número da revista de actualidade numismática *Numismatic News*. 

Na comunidade internacional de coleccionistas de moedas, a editorial é moi coñecida polo seu *Standard Catalog of World Coins*, unha serie de catálogos de moedas de todo o mundo con informacións, prezos, graos de rareza, fotografías e unha numeración estandarizada de cada modelo (numeración Krause-Mishler –KM–, chamada así polos apelidos do editor e do antigo empregado Clifford Mishler), recoñecida internacionalmente. A primeira edición desta serie publicouse en 1972. 

*Krause Publications* estableceu tamén o Premio Moeda do Ano (*Coin of the Year Award*) á excelencia no deseño, outorgado por primeira vez en 1984.

Os coleccionistas de billetes válense do catálogo de billetes do mundo *Standard Catalog of World Paper Money*, publicado desde 1975 e redactado por Albert Pick. Do mesmo xeito que no caso das moedas, o sistema de numeración Pick utilízase internacionalmente para a numeración dos billetes.

En 1997, *Krause* adquiriu os títulos que publicaba a editora *Chilton Company*, de Boston, agás os manuais de automoción. En xuño de 2002, *Krause* foi adquirida por *F+W* (daquela chamada *F&W Publications*), que mantivo a marca *Krause Publications*. Naquel momento, *Krause Publications* editaba 46 publicacións periódicas e levaba case 750 libros impresos.

En xuño de 2019 vendéronse en poxas concursais os activos de *F+W*, e os títulos e a propia marca *Krause Publications* foron adquiridos por *Penguin Random House*, en tanto que as revistas quedaron dispersas entre varios propietarios. Por exemplo, a revista *Numismatic News* foi comprada polo grupo *Active Interest Media*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Chester Krause
*Clifford Mishler
*Premio Moeda do Ano
The Sandlot

***The Sandlot*** (estreado nalgúns países como ***The Sandlot Kids***) é un filme estadounidense de 1993 coescrito, dirixido e narrado por David Mickey Evans. Conta a historia dun grupo de nenos que xogan ao béisbol durante o verán de 1962. Está protagonizado por Tom Guiry, Mike Vitar, Karen Allen, Denis Leary e James Earl Jones. A rodaxe realizouse en Midvale, Salt Lake City e Ogden, Utah. Recadou máis de 34 millóns de dólares en todo o mundo e dende a súa estrea converteuse nun filme de culto.

## Personaxes 
* Tom Guiry como Scott Smalls
** David Mickey Evans como Scott Smalls de maior (narrador, só voz)
** Arliss Howard como Scott Smalls de maior (sen acreditar)
* Mike Vitar como Benjamin "Benny" Franklin Rodriguez
** Pablo Vitar como Benny "The Jet" Rodriguez de maior
* Patrick Renna como Hamilton "Ham" Porter
* Chauncey Leopardi como Michael "Squints" Palledorous
* Marty York como Alan "Yeah-Yeah" McClennan
* Brandon Quintin Adams como Kenny DeNunez
* Grant Gelt como Bertram Grover Weeks
* Victor Di Mattia como Timmy Timmons
* Shane Obedzinski como Tommy "Repeat" Timmons
* Karen Allen como Mrs. Smalls
* Denis Leary como Bill
* James Earl Jones como Mr. Mertle
* Marley Shelton como Wendy Peffercorn
* Art LaFleur como The Babe
* Wil Horneff como Phillips

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Igrexa de San Salvador de Manín

A **igrexa de San Salvador de Manín** é o templo parroquial de Manín, Lobios. Foi construída orixinalmente na aldea de Manín, de arquitectura Barroca, baixo a advocación de Santa Eufemia.

## Descrición 
No ano 1764 foi trasladada a Aceredo, ficando en Manín a parte da sancristía que se converteu na capela da aldea en honra a Santa Eufemia. En Aceredo é ampliada con naves laterais e sancristía para formar unha cruz.

Pola Semana Santa, en Aceredo, facíase un viacrucis ao redor da igrexa, no terreo onde estaba o adro.

En Aceredo, aínda sendo a igrexa parroquial e de advocación a San Salvador, celebrábase o Santiago e a Santa Ana, santos locais.

En 1992 foi desmontada pedra a pedra para salvala do encoro de Lindoso e trasladada á súa nova localización na Travesa, entre Ludeiros e Compostela, moi preto da casa da Escusalla. Nesta nova localización venérase a San Salvador e é coñecida coma a igrexa de San Salvador de Manín.

É coñecida polos veciños coma a igrexa viaxeira ou transhumante.

Nunha cota máis baixa atópase o cemiterio de San Salvador de Manín.

### Retablo 
Conta cun importante retablo e altares barrocos.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa parroquial de San Salvador de Manín 02.jpg|Igrexa parroquial de San Salvador de Manín.
Ficheiro:Igrexa parroquial de San Salvador de Manín entrada.jpg|Igrexa parroquial de San Salvador de Manín entrada.
Ficheiro:Igrexa parroquial de San Salvador de Manín.jpg|Igrexa de San Salvador de Manín vista dende o lado leste.
Ficheiro:Igrexa parroquial de San Salvador de Manín 03.jpg|Igrexa de San Salvador de Manín vista dende a entrada ao cemiterio
Ficheiro:Igrexa parroquial de San Salvador de Manín lateral oeste.jpg|Parte traseira oeste da igrexa de San Salvador de Manín
Ficheiro:Igrexa parroquial de San Salvador de Manín parte traseira.jpg|Parte traseira da igrexa de San Salvador de Manín
Ficheiro:San Salvador de Manín no muro da igrexa parroquial 02.jpg|San Salvador de Manín no muro exterior da igrexa
Ficheiro:San Salvador de Manín no muro da igrexa parroquial 01.jpg|San Salvador de Manín no muro exterior da igrexa
Ficheiro:Igrexa parroquial de San Salvador de Manín vista dende o camiño da Escusalla.jpg|Igrexa de San Salvador de Manín vista dende a Escusalla
Ficheiro:Igrexa parroquial de San Salvador de Manín vista dende o camiño da Escusalla 02.jpg|Igrexa de San Salvador de Manin vista dende a Escusalla

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Calidón

O nome de **Calidón** pode referirse a:

* **Calidón**, unha antiga cidade grega, na rexión de Etolia.

* **Calidón**, personaxe da mitoloxía grega, fillo de Etolo e de Prónoe.

* **Calidón**, fillo de Testio (ou de Ares), que o matou por crer que se deitaba coa súa nai.

Véxase tamén **Xabaril de Calidón**
Cemiterio de San Salvador de Manín

O **cemiterio de San Salvador de Manín** comezouse a construír na segunda metade de 1980, no lugar da Travesa, entre Ludeiros e Compostela, onde tamén sería trasladada a igrexa de San Salvador de Manín.

## Historia
O cemiterio e a igrexa parroquial forman parte dun conxunto para as aldeas de Manín, Ludeiros, Compostela, Aceredo e O Vao. Na súa primeira localización estivo en Manín, onde foi erixida a igrexa parroquial, de advocación a Santa Eufemia. Ese lugar era escollidos polos cristiáns da antiga Gallaecia e viñan enterrar desde Braga (Portugal) á Chan de Campelo.

O segundo cemiterio parroquial estivo en Aceredo cun adro en volta da igrexa, a onde foi trasladada a igrexa en 1764. Contaba con sepulturas de pedra e enterramentos na terra para os que non tiñan sepultura. Tamén tivo algún nichos este cemiterio, incluso un conxunto de catro labrado en pedra e de grandes proporcións que destacaba á man esquerda na entrada pola parte do lugar de Aceredo, eses nichos pertenceron á familia dos Pretas, e foi trasladado, como consecuencia da construción do encoro de Lindoso, ao cemiterio de A Illa (Entrimo), ao ser mercado por unha familia desa aldea próxima; ademais nos últimos anos, na década dos oitenta, contou con varios conxuntos de nichos de ladrillo e cemento.

O cemiterio de Aceredo foi trasladado á súa nova localización, na Travesa, entre Compostela e Ludeiros. A finais dos anos oitenta remataron as obras do novo adro, prevendo o asolagamento do val do Limia e pola necesidade da veciñanza de contar cun lugar para os enterramentos e para o traslado dos seus familiares. Dende entón, o cemiterio parroquial está á beira da igrexa parroquial, nunha cota máis baixa.
miniatura|Cruceiro na entrada do cemiterio.
## Situación 
Está situado na lugar coñecido coma A Travesa, en Compostela. Ao norte linda co monte comunal e o que foi resío da Casa da Escusalla. Ao sur está a entrada e a aldea de Compostela. Ao leste, a estrada que o separa da igrexa parroquial. Ao oeste o camiño que vai de Compostela á Escusalla.

## Construción 
Foi construído na segunda metade de 1980. Está recollido por muros de perpiaño, cunha entrada con cancelas de ferro. Á dereita da entrada conta cunha pequena construción, tamén de pedra, para os usos propios do cemiterio. Á esquerda, e contra o muro hai levantados 15 conxuntos de catro nichos cada un. En fronte destes nichos, na outra parede hai outros tantos nichos, e facendo unha L, seis conxuntos máis de nichos. Na parede que dá para a igrexa (este), hai 50 conxuntos de nichos. Na parte baixa e media do cemiterio hai un total de 96 sepulturas, e na alta xardineiras con árbores e flores. Conta cunha parede, cara a parte norte, descuberta de nichos para unha posible ampliación.

## Persoeiros inhumados 
Algúns persoeiros enterrados no camposanto:
* Jaime Paz Bernardo

## Galería de imaxes
HISTAGRA

**HISTAGRA** é un grupo de investigación da Facultade de Xeografía e Historia da Universidade de Santiago de Compostela.

## Investigación 
A súa investigación está centrada na Historia Agraria e Política do Mundo Rural, nos séculos XIX e XX. Consituíuse en 2006 e funcionou tamén en 2010, 2013 e 2017.

En 2016 organizaron o congreso *1936. Un novo relato? 80 anos entre historia e memoria*.

En 2020 colaborou na Querela arxentina contra os crimes do franquismo.

En 2024 foron Premio da Crítica de Galicia.

## Notas
Subrexión de Raahe

A **subrexión de Raahe** (en finés *Raahen seutukunta*) é unha das sete subdivisións da rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 33&nbsp;685 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* O 1 de xaneiro de 1994 a subrexión de Raahe incluía a cidade de Raahe e os municipios de Pattijoki, Pyhäjoki, Ruukki, Siikajoki e Vihanti.
* O 1 de xaneiro de 2003 Pattijoki e Raahe fusionáronse para formar a cidade de Raahe.
* O 1 de xaneiro de 2007 Ruukki e Siikajoki fusionáronse para formar o municipio de Siikajoki.
* O 1 de xaneiro de 2013 Raahe e Vihanti fusionáronse para formar a cidade de Raahe.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Pyhäjoki
* Sitio web de Raahe
* Sitio web de Siikajoki
Altea (homónimos)

O termo **Altea** pode referirse a:

* **Altea**, cidade e concello da provincia de Alacant

* **Altea**, na mitoloxía grega, a filla de Testio e esposa de Eneo, rei de Calidón
Calidón (fillo de Etolo)

Co nome de **Calidón** coñécese un heroe grego. Foi fillo de Etolo, rei da Élide, no Peloponeso, e Prónoe, filla de Forbo. Casou con Eolia, filla de Amitaón, coa que tivo dúas fillas, Epicasta e Protoxenia, que unida a Ares tivo un fillo chamado Óxilo.

Fundou unha cidade en Etolia (ó norte do golfo de Corinto), á que deu o seu nome, Calidón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Calidón (fillo de Testio)

**Calidón** foi un dos fillos de Testio. Segundo Pseudo-Apolodoro (I, 7, 10), Testio e Euritemiste, filla de Cleobea, tivo varios fillos dos seus matrimonios con Leucipe e con Euritemiste, pero non menciona a Calidón.

A lenda conta que Testio, cando regresou a Calidón, atopa ó seu fillo deitado na cama coa súa nai. Ante tal incesto, Testio mata os dous pero pronto se dá de conta do seu erro, e entón suicidouse botándose ó río, que recibirá na súa memoria o nome de Testio (aínda que posteriormente será o denominado río Aqueloo e, hoxe, Aspropótamos).

Tamén se di que este Calidón era fillo de Ares e Astínome, e que foi transformado en rocha despois de ver a Ártemis, espida, durante o baño. Esta rocha atópase próxima ó río Aqueloo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*
Helena Gualinga

**Sumak Helena Sirén Gualinga**, nada o 27 de febreiro de 2002, é unha activista indíxena dos dereitos humanos e medioambientais orixinaria da comunidade kichwa de Sarayaku, en Pastaza, Ecuador.

## Traxectoria 
Helena Gualinga naceu na comunidade Kichwa Sarayaku, na provincia de Pastaza, Ecuador e os seus pais son o finés Anders Sirén, profesor do Departamento de Xeografía e Xeoloxía na Universidade de Turku, e a indíxena ecuatoriana Noemí Gualinga, quen foi presidenta da asociación de mulleres Kiwcha.

Dende a súa nenez viu como a súa familia se enfrontou ás grandes compañías petroleiras que chegaron ó seu territorio, feito polo que toda a súa familia foi perseguida por anos.

[thumb|left|Deforestación da Amazonia en [Bolivia, 2016.]]
O 9 de decembro de 2019, tivo unha intervención na cimeira sobre o cambio climático COP25 en Madrid, España, onde salientou o problema das pretroleiras que interveñen nos territorios indíxenas e manifestou: "Os Gobernos do noso país seguen concesionando os nosos territorios sen o noso consentemento á industria extractiva que está a crear o cambio climático. Isto debería ser criminal". Ademais dixo sentirse descepcionada dos líderes mundiais que non discuten as cousas que son importantes para o pobo indíxena que acudiu á cimeira e criticou ó goberno de Ecuador, quen aínda non deu resposta ó mandato que as mulleres amazónicas lle deron o ano pasado logo de cinco días de protestas na capital.

## Notas
Trofeo Teresa Herrera 1968

O **Trofeo Teresa Herrera de 1968** foi a 23ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 6 de xullo de 1968 a partido único. O campión foi o Vitória de Setúbal, que derrotou por 2-1 ao Rapid Viena austríaco, logrando o seu primeiro título.

## Participantes 
## Partidos 
### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Maleficent: Mistress of Evil

***Maleficent: Mistress of Evil*** é un filme estadounidense de 2019 producido por Walt Disney Pictures, dirixido por Joachim Rønning e escrito por Linda Woolverton, Micah Fitzerman-Blue e Noah Harpster. É a secuela do filme de 2014 *Maleficent*, e está protagonizado por Angelina Jolie, que retoma o papel principal. Elle Fanning, Sam Riley, Imelda Staunton, Juno Temple e Lesley Manville tamén retoman os seus papeis respecto do filme anterior, con Harris Dickinson substituíndo a Brenton Thwaites e con Chiwetel Ejiofor, Ed Skrein e Michelle Pfeiffer uníndose ao elenco.

## Personaxes 
* Angelina Jolie como Maleficent
* Elle Fanning como Aurora
* Michelle Pfeiffer como raíña Ingrith
* Chiwetel Ejiofor como Conall
* Sam Riley como Diaval
* Ed Skrein como Borra
* Harris Dickinson como príncipe Phillip
* Imelda Staunton como Knotgrass
* Juno Temple como Thistlewit
* Lesley Manville como Flittle
* Robert Lindsay como rei John
* Warwick Davis como Lickspittle
* Jenn Murray como Gerda
* David Gyasi como Percival
* Judith Shekoni como Shrike
* Miyavi como Udo
* Kae Alexander como Ini
* Aline Mowat como o narrador

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Synechocystis

***Synechocystis*** é un xénero de cianobacterias de auga doce da familia Merismopediaceae. Entre as súas cepas está *Synechocystis* sp. PCC 6803, que é un organismo modelo moi estudado.

## Notas
Calidón (cidade)

**Calidón** (ou **Calidonia**) foi unha cidade grega situada ó norte do Golfo de Corinto, en Etolia, na Grecia occidental. 

Foi fundada, de acordo coa mitoloxía grega, por Calidón, fillo de Etolo, rei da Élide (no Peloponeso), e de Prónoe.
miniatura|300px|A cidade de Calidón, ó sur de Etolia
Un dos seus reis, Eneo, esqueceu honrar a Artemisa durante uns sacrificios para ofrecer ós deuses os primeiros froitos dunha anada abundante, e a deusa vingouse deste desaire enviando un xabaril monstruoso que devastaba as terras e mataba o gando. Eneo conseguiu acabar con el grazas a un numeroso grupo de heroes do momento que se uniron para darlle caza.

Cando Heracles descendeu ó Hades para capturar a Cérbero, atopou a Meleagro e prometéralle desposar á súa irmá, Deianira. Por iso foi a Calidón a pedir a man de Deianira ó seu pai Eneo, e para conseguila tivo que vencer ó deus fluvial Aqueloo, que obrigara ó pai a concederlle a filla. 

Nas inmediacións de Calidón existe unha fonte chamada Calírroe. Tratábase dunha doncela que rexeitou os amores dun sacerdote de Dioniso, Coreso. O sacerdote queixouse ó deus e este, como castigo, enviou unha epidemia de loucura sobre o país. Consultado o oráculo de Dodona, o ditame foi que se debía sacrificar ante Coreso unha doncela para aplacar ó deus, ou outra persoa que aceptase morrer no seu lugar. Os habitantes da cidade escolleron a Calíorre, pero o sacerdote, no momento se sacrificala, reviviu o amor que sentía por ela e non puido facelo, preferindo suicidarse. Ó ver este xesto, Calíorre tamén se suicidou xunto á fonte, que tomou o seu nome.

Os calidonios participaron na Guerra de Troia cun exército dirixido polo seu rei Toante, neto de Eneo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HIGINO: *Fábulas mitológicas*. Tradución, introdución e notas de Francisco Miguel del Rincón Sánchez. Alianza Editorial 2009, 173-173.
* OVIDIO: *Metamorfosis*. Tradución de Antonio Ramírez de Verger. Alianza Editorial 3ª ed. 2015, 2ª reimp. 2017 [a numeración segue a utilizada neste texto].
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Mary Poppins Returns

***Mary Poppins Returns*** é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Rob Marshall. Conta cun guión de David Magee e a historia e de Magee, Marshall e John DeLuca. Está vagamente baseado na serie de libros *Mary Poppins* de P. L. Travers, sendo unha secuela do filme de 1964 *Mary Poppins*. Está protagonizado por Emily Blunt no papel de Mary Poppins, xunto con Lin-Manuel Miranda, Ben Whishaw, Emily Mortimer, Julie Walters, Dick Van Dyke, Angela Lansbury, Colin Firth e Meryl Streep nos papeis secundarios. Ambientado en Londres durante a Gran Depresión, conta os eventos vinte e cinco anos despois do filme orixinal.

## Personaxes 
* Emily Blunt como Mary Poppins
* Lin-Manuel Miranda como Jack
* Ben Whishaw como Michael Banks
* Emily Mortimer como Jane Banks
* Julie Walters como Ellen
* Pixie Davies como Annabel Banks
* Nathanael Saleh como John Banks
* Joel Dawson como Georgie Banks
* Colin Firth como William "Weatherall" Wilkins
* Meryl Streep como Topsy

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
La Idea (1931)

***La Idea*** foi un periódico publicado en Pontevedra en 1931.
## Historia e características 
Periódico republicano da tarde, apareceu o 15 de agosto de 1931. Os primeiros números apareceu diariamente, pero no seu terceiro número anunciou a súa transformación en semanal. Proclamábase republicano autónomo e estaba auspiciado por Amado Garra e dirixido por Ángel Míguez. Aínda se publicaba en novembro dese ano.

## Notas
Neustadt (Aisch)-Bad Windsheim

**Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim** é un dos 71 distritos (*Regierungsbezirke*) en que está dividido administrativamente o Estado alemán de Baviera. 

Forma parte da rexión administrativa (*Regierungsbezirk*) da Franconia Media, e da Rexión Metropolitana de Núremberg.

O distrito limita cos distritos de Würzburg, Kitzingen, Bamberg, Erlangen-Höchstadt, Fürth e Ansbach (en Baviera) e co distrito Main-Tauber (en Baden-Württemberg).

## Cidades e municipios
;Cidades
* Bad Windsheim
* Burgbernheim
* Neustadt an der Aisch
* Scheinfeld
* Uffenheim

;Municipios:

* Baudenbach
* Burghaslach
* Dachsbach
* Diespeck
* Dietersheim
* Emskirchen
* Ergersheim
* Gallmersgarten
* Gerhardshofen
* Gollhofen
* Gutenstetten
* Hagenbüchach
* Hemmersheim
* Illesheim
* Ippesheim
* Ipsheim
* Langenfeld
* Markt Bibart
* Markt Erlbach
* Markt Nordheim
* Markt Taschendorf
* Marktbergel
* Münchsteinach
* Neuhof an der Zenn
* Oberickelsheim
* Obernzenn
* Oberscheinfeld
* Simmershofen
* Sugenheim
* Trautskirchen
* Uehlfeld
* Weigenheim
* Wilhelmsdorf

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hanns Hubert Hofmann (1953): Neustadt-Windsheim (= Historischer Atlas von Bayern, Teil Franken. I, 2). Kommission für Bayerische Landesgeschichte, München, DNB 452071216.
* Max Döllner (1978): *Entwicklungsgeschichte der Stadt Neustadt an der Aisch bis 1933 1950*; 2. Auflage, Ph. C. W. Schmidt, Neustadt an der Aisch 1978, ISBN 3-87707-013-2.
* Christoph Beck (1926): *Die Ortsnamen des Aischtales und der Nachbartäler*. Ph. C. W. Schmidt, Neustadt a. d. Aisch.

### Outros artigos 
* Baviera
* Franconia
* Franconia Media

### Ligazóns externas 
* Entrada ao escudo de armas da *Landkreises Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim* en Datenbank des Hauses der Bayerischen Geschichte (Base de datos da Casa da Historia de Baviera).
* Bayerisches Landesamt für Statistik.
Trofeo Teresa Herrera 1970

O **Trofeo Teresa Herrera de 1970** foi a 25ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 26 de agosto de 1970 a partido único. O campión foi o Ferencvárosi húngaro, que derrotou na quenda de penaltis ao San Lorenzo de Almagro, logrando o seu primeiro e único título.

Foi a primeira edición na que o trofeo foi unha reprodución da Torre de Hércules, pois ata entón tiña forma de copa. 

## Participantes 
## Partidos 
### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Manuel Torres Iglesias

**Manuel Torres Iglesias**, coñecido como **Rachaila**, nado en Pontevedra e finado na mesma cidade nos anos trinta, foi un zapateiro e xornalista galego.

## Traxectoria 
Zapateiro en Pontevedra. Republicano, foi director de *El Rebelde*. Foi acusado de calumnias e inxurias por un artigo contra o marqués de Riestra en decembro de 1914, e procesado en xaneiro de 1915, sendo condenado a 3 meses de arresto e 250 pesetas de multa e 3 anos, 6 meses e 21 días de desterro. Foi perdoado polo marqués. Segundo *El Progreso* pasouse ao campo monárquico en novembro de 1915. Volveu ser procesado e xulgado en febreiro de 1916 por inxurias e calumnias a Ángel Míguez.

## Notas
Subrexión de Ylivieska

A **subrexión de Ylivieska** (en finés *Ylivieskan seutukunta*) é unha das sete subdivisións da rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 44&nbsp;075 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* O 1 de xaneiro de 2002 Kalajoki converteuse en cidade.
* O 1 de xaneiro de 2010 Himanka uniuse á subrexión dende a de Kokkola ao integrarse na cidade de Kalajoki.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Alavieska
* Sitio web de Kalajoki
* Sitio web de Merijärvi
* Sitio web de Oulainen
* Sitio web de Sievi
* Sitio web de Ylivieska
L.I.E. (filme)

***L.I.E.*** é un filme estadounidense de 2001 dirixido por Michael Cuesta. Conta a relación entre Howie, un problemático rapaz de 15 anos, e un home de mediana idade coñecido como "Big John". O título é un acrónimo de Long Island Expressway. Está protagonizado por Paul Dano, no seu primeiro papel principal como Howie, e Brian Cox como John. Segundo o director, o filme trata sobre a exploración da sexualidade.

## Personaxes 
* Brian Cox como Big John Harrigan
* Paul Dano como Howie Blitzer
* Billy Kay como Gary Terrio
* Bruce Altman como Marty Blitzer
* Walter Masterson como Scott
* James Costa como Kevin Cole
* Adam LeFevre como Elliot
* Tony Donnelly como Brian
* B. Constance Barry como Anne Harrigan
* Gladys Dano como voz de Sylvia Blitzer

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en Metacritic
Raduga (satélites)

**Raduga** é unha serie de satélites de comunicacións civís e militares soviéticos e posteriormente rusos.

## Características
Os satélites Raduga foron os primeiros satélites de comunicación en órbita xeoestacionaria da Unión Soviética. Despois dos Raduga orixinais chegaron varias series melloradas.

## Raduga-1
Os Raduga-1 foron os sucesores mellorados dos Raduga orixinais. Tamén se denominaban como **Globus**. Usaban seis transpondedores en banda C e tiñan unha masa de 2320 kg. Lanzáronse oito entre 1989 e 2009, todos con éxito, a bordo de Proton K/DM-2.

## Raduga-1M
Os Raduga-1M eran unha versión mellorada dos Raduga-1. Ademais de transpondendores en banda C levaban a bordo transpondedores en banda L, banda X e banda Ka. Traballaban conxuntamente cos satélites Meridian para dar un servizo global. Tiñan unha masa de 2300 kg e lanzáronse tres entre 2007 e 2013 usando foguetes Proton M/Briz-M.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Meridian
*Proton K/DM
*Proton K/DM-2
*Proton M/Briz-M
Fran Velo

**Francisco Javier Velo Cambeiro**, máis coñecido como **Fran Velo**, nado en Boiro o 13 de decembro de 1973, é un baixista galego pertencente a banda Heredeiros da Crus.
## Discografía 
### Con Heredeiros da Crus 
* *A cuadrilla de Pepa a loba* (1994)
* *¡¡Está que te cajas!!* (1995)
* *Criatura* (1997)
* *Des Minutos* (1997)
* *Erecsiones munisipales* (1999)
* *All Right Chicago* (2000)
* *Recambios Tucho* (2001)
* *Chicarrón* (2004)
* *Heredeiros da Crus - 20 aniversario* (2012)
* *Jard rock con fe* (2013)
* *Derretidos* (2019)
Potamotrygon

***Potamotrygon*** é un xénero de raias de auga doce da familia Potamotrygonidae que é orixinario dos ríos de América do Sur. É un xénero de animais común nos acuarios.

Ó igual que outras raias, as especies do xénero teñen dardos velenosos na base das súas colas, e as súas picadas son perigosas para os humanos.

## Especies 
Existen máis de 30 especies recoñecidas do xénero:
* *Potamotrygon albimaculata* M. R. de Carvalho, 2016
* *Potamotrygon amandae* Loboda & M. R. de Carvalho, 2013
* *Potamotrygon amazona* Fontenelle, J. P. & de Carvalho, M. R., 2017 
* *Potamotrygon brachyura* (Günther, 1880)
* *Potamotrygon constellata* (Vaillant, 1880)
* *Potamotrygon falkneri* Castex & Maciel, 1963
* *Potamotrygon garmani* Fontenelle, J. P. & de Carvalho, M. R., 2017
* *Potamotrygon magdalenae* (A. H. A. Duméril, 1865)
* *Potamotrygon marinae* Deynat, 2006
* *Potamotrygon marquesi* Silva & Loboda, 2019
* *Potamotrygon motoro* (J. P. Müller & Henle, 1841)
* *Potamotrygon ocellata* (Engelhardt, 1912)
* *Potamotrygon orbignyi* (Castelnau, 1855)
* *Potamotrygon pantanensis* Loboda & M. R. de Carvalho, 2013
* *Potamotrygon schroederi* Fernández-Yépez, 1958
* *Potamotrygon schuhmacheri* Castex, 1964
* *Potamotrygon scobina* Garman, 1913
* *Potamotrygon signata* Garman, 1913
* *Potamotrygon tatianae* J. P. C. B. Silva & M. R. de Carvalho, 2011
* *Potamotrygon tigrina* M. R. de Carvalho, Sabaj Pérez & Lovejoy, 2011
* *Potamotrygon wallacei* M. R. de Carvalho, R. S. Rosa & M. L. G. Araújo, 2016
* *Potamotrygon yepezi* Castex & Castello, 1970

### Especies extintas (fósil) 
Coñécense tres especies extintas a través de restos fósiles do Terciario:

*†*Potamotrygon canaanorum*
*†*Potamotrygon contamanensis*
*†*Potamotrygon rajachloeae*

## Notas
Pannacionalismo

[miniatura|Área de [lingua alemá en 1910-11. Os límites dos estados están en vermello. Os pannacionalistas alemáns querían unir gran parte das área verdes nun estado-nación alemán.]]
O **pannacionalismo** é unha forma de nacionalismo asociado a un territorio nacional reivindicado que non corresponde coas fronteiras políticas existentes. O concepto comparte as premisas nacionalistas xerais de que a nación é unha unidade fundamental da vida social humana e que é a única base lexítima para o estado. O pannacionalismo recoñece as raíces comúns, a miúdo marcadas por unha lingua ou familia lingüística ou un acontecemento histórico singular, que distingue o pobo en cuestión dos outros e recoñece entre os seus habitantes costumes semellantes.

Algúns pannacionalismos, como o panxermanismo para os alemáns, poden considerarse un único grupo étnico (austríacos, suízos de lingua alemá e outros poden ou non identificarse como "alemáns"). Para os adeptos do panturquismo, pola contra, a supresión das identidades nacionais ou étnicas separadas dos pobos túrquicos non turcos, como os kazakos de Kazakhstán e o pobo de Kirguizistán, é moito menos aceptada polos non adeptos da ideoloxía. Ao se esforzar para crear un imperio panturco ou panislámico, os turcos otománs realizaron un xenocidio de todos os non turcos e especialmente os non musulmáns no primeiro xenocidio do século XX, o xenocidio armenio, que aínda non foi recoñecido por Turquía.

## Notas
Constance de Théis

**Constance Marie de Théis**, nada en Nantes o 7 de setembro de 1767 e finada o 13 de abril de 1845, foi unha escritora francesa.

Tras o seu primeiro matrimonio adoptou o apelido de **Pipelet de Leury**; tras o segundo, converteuse en princesa e logo en condesa (1803), para máis tarde novamente quedar como **princesa de Salm-Dyck** (1816).

## Obra 
* *Sapho*, opéra, música de Jean Paul Égide Martini, París, Théâtre-Louvois, 1794
* *Rapport sur les fleurs artificielles de la citoyennes Roux-Montagnac*, 1798
* *Camille, ou Amitié et imprudence*, drama en 5 actos, en verso, París, Théâtre-Français, 1800
* *Rapport sur un ouvrage du citoyen Théremin, intitulé : De la condition des femmes dans une république*, 1800
* ''Épître à un jeune auteur sur l'indépendance et les devoirs de l'homme de lettres*, 1806
* *Précis de la vie de Sapho*, 1810
* *Poésies*, 1811, in-8.
* *Poésies*, 1814, in-8.
* *Vingt-quatre heures d'une femme sensible*, novela, 1824, in-8
* *Poésies*, 1825, 2 vol. in-18
* *Fragment d'un ouvrage sur l'Allemagne*, 1826
* *Pensées*, Aix-la-Chapelle, 1829, in-12 
* *Mes Soixante ans*, París, Didot, 1833
* *Œuvres*, París, Didot, 1835
* *Œuvres complètes'', París, 1842, 4 vol. in-8

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha, BNF .
Éxida

miniatura|250px|esquerda|Atenea coa *éxida*, e a cabeza de Medusa no centro do peito (detalle da Copa de Aisón, na que se representa a Atenea observando como Teseo mata o Minotauro.
A **éxida**  é un elemento protector, catacterístico das armaduras de Zeus ou, especialmente, de Atenea. Consiste nun escudo (no caso de Zeus) ou nunha coiraza feita de pel de cabra (no caso de Atenea), coa cabeza da Gorgona Medusa no centro. Por extensión, pasou a significar protección ou defensa, en xeral.

Na Antigüidade foi usada por emperadores e guerreiros como símbolo de invulnerabilidade outorgada pola protección dos deuses. Algúns emperadores romanos foron representados con este amuleto, formado por unha miniatura dun escudo coa cabeza a imaxe 
de Medusa no centro. No afamado mosaico da batalla de Issos entre Alexandre o Grande e o rei persa Darío III, aquel aparece representado cunha armadura que luce no peito unha cabeza de Medusa.

miniatura|300px|Alexandre o Grande na batalla de Issos, mostrando a cabeza de Medusa no peito

Segundo Homero, a éxida era o escudo co que se protexía Zeus, gornecido con borlas. Fixérao Hefesto, e levaba a cabeza de Medusa no centro. Tradicións posteriores contan que Zeus construíu o seu escudo coa pel da cabra Amaltea (ou a armadura completa) cando esta morreu. Trátase da mesma cabra que co seu leite o alimentara cando naceu nunha cova da illa de Creta . Con este escudo, Zeus dirixiu a guerra contra os Xigantes.

Co tempo, Zeus acabou regalando a éxida á súa filla Atenea. Outras tradicións din que Atenea recibiu de Perseo a cabeza de Medusa para que a puxera na súa coiraza.

Pero tamén se di que se fixo a éxida da pel do xigante Palas (ou Palante), ó que matou durante a Xigantomaquia .

Segundo todo o anterior, a éxida podía ser un escudo de pel de cabra, ou a propia pel usada como coiraza, cubrindo ombros e brazos, ou ben a correa, de pel de cabra, coa que se suxeitaba o escudo e cruzaba o peito oblicuamente. Por veces, representábase con serpes no bordo (as borlas de que falaba Homero), pero era habitual a presenza da cabeza de Medusa no centro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* ELVIRA BARBA: Miguel Ángel: *Arte y mito. Manual de iconografía clásica*. Sílex, 3ª ed. 2017, px. 58.
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981, s.v. *Amaltea*.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Francisco Martínez González

**Francisco Martínez González**, finado en Pontevedra o 22 de xaneiro de 1896, foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Foi redactor de *El Radical*, deputado provincial e vicepresidente da Deputación de Pontevedra. En abril de 1881 a Deputación de Pontevedra concedeulle unha pensión anual de 1.500 pesetas. Casou con Dolores Barcia Paredes.

## Notas
Covardía

A **covardía** é a «falta de ánimo e valor». Na iconografía, adoita representarse coa imaxe dunha muller farrapenta que leva nas súas mans unha ave que se alimenta de lixo e prea, ou ben un coello (ou lebre), como símbolo dos animais asustadizos.miniatura|Metáfora da covardía|centro
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Palatinado renano

O **Palatinado Renano** (en alemán *Rheinpfalz*, ás veces chamado "Baixo Palatinado" ou *Niederpfalz*, en contraposición co "Alto Palatinado" ou *Oberpfalz*) era unha área xeográfica que abarcaba historicamente todo o territorio ao oeste do río Rin. 

## Historia 
O nome de *Palatinado* procede de Conde Palatino, un cargo do Sacro Imperio Romano Xermánico que tiña ao seu cargo varios castelos onde o Emperador do Sacro Imperio aloxábase nas súas viaxes.

O Baixo Palatinado foi gobernado polos condes da dinastía Wittelsbach desde 1214 até 1803, cando foi repartido entre o Electorado de Baviera e o Electorado de Baden. 

Esta zona foi devastada durante a Guerra dos Trinta Anos, e pola invasión Francesa en 1689.

En 1815 gran parte do Baixo Palatinado foi anexionado a Prusia, formando parte da provincia Gran Ducado do Baixo Rin.

## O Alto Palatinado e o Baixo Palatinado 
O Alto Palatinado, de maior tamaño, está situado en Baviera, a 300 km do anterior, ao norte do río Danubio, e é un distrito do *Land* de Baviera, sen ter contacto co anterior. Nel están as cidades de Ratisbona e Amberg (capital administrativa da Franconia Media).

O Baixo Palatinado na actualidade forma parte, desde 1946, do *Land* alemán de Renania-Palatinado e nel encóntranse as cidades de Ludwigshafen, Kaiserslautern, Neustadt an der Weinstraße, Pirmasens, Rodalben, Zweibrücken, Landau in der Pfalz e Espira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Baviera
*Renania-Palatinado
Carmen Domínguez Álvarez

**María del Carmen (Karmenka) Domínguez Álvarez**, nada en Oviedo o 10 de setembro de 1969, é unha doutora en matemáticas experta en glacioloxía, aventureira e exploradora polar española, que foi cofundadora do proxecto Glackma, que desenvolveu un método único para o estudo do cambio climático.

## Traxectoria 
Naceu en Oviedo pero aos 5 anos trasladouse coa súa familia a Salamanca, cidade na que vive actualmente. Estudou matemáticas aplicadas na Universidade de Groninga (Holanda) e na Universidade de Salamanca, pola que se doutorou en 1998 e onde é Profesora Titular dende 2001.

Apaixonada da natureza dende nena, na procura dunha aplicación práctica da matemática -que ela sempre considerou unha "caixa de ferramentas"-, acabouna atopando nunha charla  de Adolfo Eraso en Madrid sobre o Perito Moreno que a converteu nunha entusiasta dos glaciares. Despois da súa primeira exploración no interior dun glaciar e despois da súa primeira inmersión na Antártida, tivo ben claro que o resto da súa vida estaría dedicada a dar a coñecer aos demais, a realidade das rexións polares. 

O proxecto GLACKMA (Glaciares, Criokarst e Ambiente) púxose en marcha no ano 2001. Posteriormente no  ano 2010 fundaron, co mesmo nome, unha asociación sen ánimo de lucro, para medir a descarga glaciar, é dicir, o xeo que se perde en forma de auga nos casquetes polares de ambos os hemisferios. Para iso implementaron diversas estacións de medición e recompilación de datos (tanto no Ártico como na Antártida), instaladas por eles mesmos a base de escalada, espeleoloxía avanzada e esforzos durísimos, que lles permiten coñecer a drenaxe no interior dos glaciares. Estas sondas proporcionan información actualizada e constante sobre a evolución do quecemento global.

A súa primeira expedición a Islandia tivo lugar no ano 1997 e dende entón realizou máis de 60 expedicións polares de ata tres meses de duración, pasando a noite en tendas de campaña en diversos lugares como: Antártida, Patagonia, Islandia, Svalbard e Siberia. "Karmenka" é o alcume que lle puxeron uns expedicionarios polares rusos e que ela elixiu como firma. O que GLACKMA creou é un eficiente indicador do cambio climático. A asociación Glackma tamén se destaca pola súa faceta pedagóxica e de divulgación científica e foi declarada de Utilidade Pública polo Ministerio do Interior en 2015.

## Obra 
* *Diario Polar*, GLACKMA (2011), ISBN 978-84-939348-1-1.
* *Registro  continuo de la descarga glaciar un indicador en tiempo presente de la  evolución del calentamento global,*  Edicións Universidade de Salamanca (2008). ISBN 978-84-7800-333-4. ISBN 978-84-7800-333-3 (.pdf).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do proxecto Glackma.
* Entrevista a Karmenka no *Intermedio*, na sección *"Mujer tenía que ser"*. La Sexta.
Nacionalismo étnico

[miniatura|O político ucraíno [Oleh Lyashko durante unha manifestación etnonacionalista en Lviv, no ano 2014.]]
O **nacionalismo étnico**, tamén coñecido como **etnonacionalismo**, é unha forma de nacionalismo no cal a nación e a nacionalidade son definidas en termos de etnicidade, con énfase en etnocentrismo en varios temas políticos relacionados coa afirmación nacional dun grupo étnico particular.

O tema central do etnonacionalismo é que as "nacións están definidas por unha herdanza compartida, que polo xeral inclúe unha lingua común, unha fe común e unha ascendencia étnica común". Tamén inclúe ideas como unha cultura compartida como membros do mesmo grupo.

Se ben algúns tipos de nacionalismo étnico están firmemente arraigados na idea da etnicidade como unha característica herdada inmutable (por exemplo o nacionalismo negro ou o nacionalismo branco), a miúdo o nacionalismo étnico tamén se manifesta na asimilación de grupos étnicos minoritarios dentro do grupo dominante (como no caso da italianización).  Esta asimilación pode ou non estar baseada na crenza nalgún devanceiro común con grupos asimilados (por exemplo coa xermanización na segunda guerra mundial). Unha versión extrema é o nacionalismo racial.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Armstrong, John. *Nations before Nationalism* (1982) excerpt and text search
* Breuilly, John. *Nationalism and the State* (2nd ed. 1995) excerpt and text search
* De Benoist, Alain. "Nationalism: Phenomenology & Critique." *Counter-Currents.com*, 16 de maio de 2012. 
* De Benoist, Alain. "On Identity." *Telos*, Vol. 2004, No. 128 (Summer 2004), pp.&nbsp;9–64. Telos page, online text
* De Benoist, Alain. *Vu de droite: Anthologie critique des idées contemporaines* (2002). excerpt
* De Benoist, Alain. *Les Idées à l’endroit* (1979). text search
* Esman, Milton J. e Itamar Rabinovich, eds. *Ethnicity, Pluralism, and the State in the Middle East* (1988)
* Gurr, Ted Robert e Barbara Harff. *Ethnic Conflict in World Politics* (1994) online 
* 
* Jones, Larry Eugene & Retallack, James, eds.. *Between Reform, Reaction, and Resistance. Studies in the History of German Conservatism from 1789 to 1945* (1993). text search
* Kramer, Lloyd. *Nationalism in Europe & America: Politics, Cultures, and Identities since 1775* (2011) online 
* Mohler, Armin. *Die Konservative Revolution in Deutschland 1918–1932* (1972). excerpt and text search
* 
* 
* 
* 
* 
* Sunic, Tomislav. *Postmortem Report: Cultural Examinations from Postmodernity*. Shamley Green, UK: The Paligenesis Project, 2010. 
* Venner, Dominique. *Le Siècle de 1914. Utopies, guerres et révolutions en Europe au XXe siècle* (2006). text search
You Xie

**You Xie** (謝盛友), nado en Hainan, na China o 1 de outubro de 1958, é un político alemán, candidato ás Eleccións ao Parlamento Europeo de 2019, xornalista e autor de orixe chinesa. Ten nacionalidade alemá dende 2010.

## Traxectoria 
You Xie era fillo dun banqueiro e dunha mestra de escola de primaria. Naceu nunha época de fames na China. Medrou durante a Revolución Cultural e, por iso, non puido asisir á escola senón que houbo traballar no campo. De 1979 a 1983 estudou alemán e inglés na Universidade Sun Yat-Sen de Guangzhou. Tras graduarse, traballou como intérprete para Volkswagen en Shanghai. 

En 1988, marchou estudar lingua e literatura alemás, periodismo e etnoloxía europea na Universidade Otto-Friedrich de Bamberg, Alemaña, onde se graduou, en 1993, cunha tese sobre as políticas de prensa do Partido Comunista chinés. Posteriormente, entre 1993 a 1996, estudou Dereito na Universidade Friedrich-Alexander de Erlangen-Nuremberg.

En 1989, Xie foi presidente da Asociación de estudantes e académicos chineses en Alemaña. En 1999, fundou o único periódico mensual en chinés que se editaba en Europa, o "European Chinese News", que se publicou até 2011.

En 2010, foi seleccionado entre os "100 principais intelectuais públicos chinos" polo periódico chinés "Southern Weekly". Uniuse á CSU en 2012

## Vida familiar 
You Xie é protestante e está casado con Shenhua Xie Zhang. Vive en Bamberg, onde dirixe un bar para estudantes, o China Fan Imbiss.

## Premios e recoñecementos 
* Premio Central Daily News , Taipei 1994
* Premio de Literatura en Lengua China PIAOMU (Ensayo), Nanking 2014 
* Premio Lotus de Literatura en Lingua Chinesa (Poesía), Beijing 2016 
* Premio do diario China Times na categoría "Poema", Hong Kong 2020

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
* Ficha no Catálogo da Biblioteca Nacional Alemá.
Trofeo Teresa Herrera 1969

O **Trofeo Teresa Herrera de 1969** foi a 24ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 26 e o 29 de xuño de 1969. O campión foi o Deportivo da Coruña, que derrotou na final por 1-0 ao Nacional de Montevideo.

O Deportivo eliminou ao Olympic de Charleroi na primeira semifinal, cun gol de Luis Suárez case ao final da prórroga, mentres que na segunda o Bayern de Múnic caeu derrotado fronte ao Nacional. No partido polo terceiro posto o Olympic de Charleroi gañou por 1-0 ao Bayern.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Equipo do Deportivo vencedor do trofeo. Proxecto *Recordos en Branco e Azul* en Phottic.
*Vestiario de Riazor despois do partido. Proxecto *Recordos en Branco e Azul* en Phottic.
Bayreuth

**Bayreuth** é unha cidade do Estado de Baviera, Alemaña, que é a capital da rexión administrativa (*Regierungsbezirk*) da Alta Franconia. 

Está situada á beira do río Main vermello —unha das cabeceiras do río Main—, no leste de Alemaña. 

A súa poboación era, segundo o censo do 31 de decembro de 2019, de 74 783 habitantes.

A cidade é famosa pola súa relación co compositor Richard Wagner, quen viviu alí desde 1872 até 1882 (morreu un ano máis tarde en Venecia). A "casa de Wagner", *Wahnfried*, construíuse na cidade grazas ao patrocinio do rei Lois II de Baviera, e converteuse nun museo wagneriano. 

Na zona norte da cidade encóntrase o *Bayreuth Festspielhaus*, un teatro da ópera construído especialmente para representar as obras de Wagner. As estreas das obras *O anel do Nibelungo* e *Parsifal* tiveron lugar neste teatro. Cada ano se celebra na cidade o Festival de Bayreuth dedicado á representación de óperas deste compositor alemán.

No primeiro ensaio do teatro de Bayreuth, Wagner interpretou a súa obra *Parsifal*, drama xermano-cristián, invitando a tal efecto a Nietzsche. Algúns suxiren que esta foi a razón pola que o filósofo nunca máis lle dirixiu a palabra e latricaría máis tarde contra o músico nos seus libros do último período.

A cidade é tamén coñecida pola súa universidade, especializada en ciencias económicas e medio ambiente.

Nesta cidade morreu en 1886, Franz Liszt.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da cidade de Bayreuth .
* Páxina web da Universidade de Bayreuth .
Ángel Míguez

**Ángel Míguez González**, nado en Tui e finado na Coruña o 18 de setembro de 1961, foi un funcionario e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Matilda Míguez González. Foi funcionario da Xefatura de Obras Públicas de Pontevedra. Foi redactor de *La Libertad* e formou parte da comisión organizadora do Partido Republicano Radical de Pontevedra, foi redactor de *El Diario de Pontevedra* e colaborou en *Progreso* e *La Libertad* de Madrid. Na Segunda República publicou algún artigo en *El Socialista*, e foi director de *La Idea*. Pasou a residir na Coruña cando foi nomeado xefe de Negociado da Xefatura de Obras Públicas da Coruña.

## Vida persoal 
Casou en Pontevedra con Carmen Tapia Pazos en 1906, e foi pai de Enrique, Matilde e Eduardo Míguez Tapia. A súa muller Carmen Tapia finou en 1923, e Ángel volveu casar na Coruña con Concepción de la Iglesia Pardo o 3 de novembro de 1933.
## Notas
La Idea (1870)

***La Idea*** foi un periódico editado en Pontevedra en 1870.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico Radical Independiente*, apareceu o 1 de maio de 1870. Periódico semanal, que se publicaba os domingos. Estaba dirixido por Darío Ulloa. O último número coñecido é o 18, publicado o 28 de agosto de 1870.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
José Bermúdez Montero

**José Bermúdez Montero**, finado en Huelva o 4 de abril de 1900, foi un avogado, funcionario e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Alejando Bermúdez. Oficial da Administración de Facenda destinado en Lugo dende 1893, trasladouse a Pontevedra en 1894. Foi redactor de *Gaceta de Galicia* e *La Revista Popular*, colaborou en *Café con Gotas* e dirixiu en Pontevedra *Café con Tostada*. En 1897 trasladouse a Huelva, onde dirixiu o semanario *Sancho Panza*, órgano do Partido Conservador, e o periódico *La Opinión*. Utilizou o pseudónimo **Jo Ber y Mon**.

## Obra 
* *Chiribitas*, 1894.
## Vida persoal 
Casou en Vedra con Teresa Seijas en 1892.

## Notas
Subrexión de Rovaniemi

A **subrexión de Rovaniemi** (en finés *Rovaniemen seutukunta*) é unha das seis subdivisións da rexión de Laponia. En 2017 tiña unha poboación de 65&nbsp;859 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2006 Rovaniemi e Rovaniemen maalaiskunta, uníronse na cidade de Rovaniemi.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Ranua
* Sitio web de Rovaniemi
Arima

**Arima** pode referirse aː
* **Arima**, cidade de Trinidad e Tobago;
* ***Arima***, película dirixida por Jaione Camborda.
Jaione Camborda

**Jaione Camborda Coll**, nada en Donostia (Guipúscoa) o 1 de marzo de 1983, é unha guionista e directora de cine vasca.  

## Traxectoria 
Filla dun traumatólogo peruano e dunha enfermeira catalá. Estudou Comunicación Audiovisual en Madrid e, despois, formouse nas escolas de cine en Praga e Múnic.

Dende 2010 vive e traballa en Santiago de Compostela e en 2011 creou a produtora Esnatu Zinema. traballando como directora de arte ou como produtora en *O ouro do tempo* (estreada en Karlovy Vary, República Checa) e *Verengo* (estrea no Festival internacional de cinema independente de Buenos Aires, BAFICI).

Tamén traballou como directora de arte en *Las altas presiones* que gañou, en 2015, o Premio Las Nuevas Olas no Festival de Cine de Sevilla. En 2019 realizou a súa primeira longametraxe, *Arima*, que foi presentada de novo no Festival de Cine de Sevilla, ademais de recibir o premio. En 2023 acadou a Cuncha de Ouro do Festival de Donostia co filme *O corno*.

En 2024 nos Mestre Mateo acadou os premios de mellor dirección e mellor guión, por *O corno* e tamén o Premio da Crítica de Galicia no mesmo ano.

En 2026 Premio Pedigree de Honra no Festival de Cans.

## Obras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista a Jaione Camborda no Zumzeig Cinema
*Ficha en FilmAffinity