Kermes vermilio

***Kermes vermilio*** ou **cochinilla do carrasco**, é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das sete integrantes do xénero *Kermes*.

É un parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros varias especies do xénero *Quercus*, principalmente en *Quercus coccifera* (do que toma o seu nome vulgar, do "carrasco"), especie que se distribúe polas rexións costeiras da parte occidental e central da conca do Mediterrâneo.

Aspecie úsase para obter o colorante natural chamado carmesí ou **quermes**, semellante ao carmín.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi escrita en 1864 polo médico, farmacéutico e entomólogo francés Gustave Planchon.

### Etimoloxía 
Para o do xénero, véxase *Kermes*.

O epitero específico, *vermilio*, é unha adaptación do inglés *vermilion*, que designa esta tonalidade particular do vermello, e que é un présatamo do francés *vermeillon*, co mesmo significado, e que procede do frencés antigo *vermeil*, que significa "carmesí", e que deriva do latín *vermiculus*, que é un diminutivo de *vermis*, "verme".

### Sinónimos 
Ademais de polo seu nome válido na actualidade, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos: 
* *Coccus vermilio* Cockerell, 1929
* *Kermes ballotae* Signoret, 1875
* *Kermococcus vermilio* Leonardi, 1918
* *Talla ballotae* Lindinger, 1933
* *Talla vermilio* Lindinger, 1933 
 
## Características 
Este insecto presenta un claro diformismo sexual, sendo os machos alados e as femias ápteras. As femias teñen o aspecto de cochinillas coa cutícula brillante de cor vermella uniforme. A principios do verán comeza a posta de ovos, aproximadamente uns 1 500, que son de forma oval e cor alaranxada. A cutículo das femias mortas queda fixado nas poliñas afectadas, cun aspecto engurrado e amourado. As larvas son de contorno oval, de cor vermella intensa, e están recubertas por unha película cérea que segregan por uns tubérculos dispostos na cutícula da rexión ventral. As pupas dos machos son como abrochos sedosos brancos de aproximadamente 1,4 mm de lonxitude e, despois da metamorfose aparecen os machos aadultos, que presentan un par de ás ben desenvolvidas e outro par transdormados en hapterios que lle serven para o equilibro no voo; ao final do abdome xorden  dous filamentos de lonxitude superior á do corpo; a súa boca non é funcional, tendo os seus apéndices maxilares pouco desenvolvidos, o que lle impide alimentarse, plo que a súa vida é fugaz, morrendo aos poucos días, despois de fecundaren ás femias.

Das femias fecundadas deste parasito obtenese ácido quermésico, que se utillza como colorante natural púrpura, usado para tinguir sedas e incluso como colorante alimentario. Está citado na bibliografía xa no século XII.

A cochinilla permanece aínda hoxe en día na relación dos colorantes alimentarios, co código E-120, pero esta cochinills é unha especie mexicana (*Dactylopius coccus*, que ten ácido carmínico) que substituíu a pequena cochinilla mediterránea. 
O principio activo tintorio deste cochinilla é o ácido quermésico.

## Historia 
No sur de Francia (Languedoc e Provenza) e no sueste de España (hoxe Castela-A Mancha), o parasito, de forma esférica, pequeno tamaño (de 6 a 8 mm) e inmóbil na súa planta hospedeira, colleitábase de *Quercus coccifera* para secalo e despois moelo para obter unha tintura vermella escarlata, ás veces cunhas tonalidades rosa ou mourada. Colleitábase pola por mañá; de 1 kg das chamadas "sementes escarlatas" obtíñase de 10 a 15 g de pigmento puro.

Detectouse a súa presenza nos pigmentos das pinturas rupestres neolíticas. Desde a antigüidade, o seu uso estendeuse desde o Extremo Oriente cara ao oeste, porque a súa produción era motio menos traballosa e custosa que a da púrpura. Esta última, que se obtiña nun complexo proceso de extracción de moluscos do xénero *Murex*, sereservábase  exclusivamente para o simbolismo do poder entre os antigos exipcios, ao igual que entre os hititas, persas, gregos e romanos. Foi utilizado polos monxes copistas para usar na tinta nas iluminacións dos manuscritos medievais. Fixo ricos aos tintureiros de Montpellier, chegando ao seu apoxeo no século XIV grazas ás magníficas teas escarlatas que competían co vermello da rubia de Aviñón. O prezo, alto, dependía da abundancia do insecto, suxeito aos caprichos do clima, da súa coletita traballosa e da estabilidade da tintura obtida nos tecidos e nas sedas. Para tinguir un tecido fino era necesario colleitar de 1 a 1,5 millóns de insectos e o seu prezo era o equivalente ao custe de case tres anos de traballo dun mestre albalnel.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Boitard, P. (1828): ''Les gallinsectes. Manuel d'entomologie ou histoire naturelle des insectes* **2**: 169–172.
* Fernald, M. E. (1903): *A catalogue of the Coccidæ of the world*. Special bulletin. Hatch Experiment Station of the Massachusetts Agricultural College nº 88.   
* Pellizzari, G. *et al*. (2012): "Description of nymphal instars and adult female of *Kermes vermilio* Planchon (Hemiptera, Coccoidea, Kermesidae), with a synopsis of the European and Mediterranean species". *Zootaxa* **3336**: 36–50.
   
### Outros artigos 
* Cocoideos
* Quermésidos
* *Kermes*

### Ligazóns externas 
**Kermes vermilio'' en Redforesta  .