open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
AC-117

A **AC-117** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Espiñaredo (As Pontes de García Rodríguez) e Recemel (As Somozas); atravesa os concellos de As Pontes de García Rodríguez e As Somozas. Ten unha lonxitude de 1,44 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-861 en Espiñaredo (As Pontes de García Rodríguez) e finaliza nun cruzamento coa AC-110 en Recemel (As Somozas).

## Notas
AC-121

A **AC-121** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades das Felgueiras (A Capela) e O Roxal (Neda); atravesa os concellos de Neda, Fene e A Capela. Ten unha lonxitude de 13,52 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-564 en As Felgueiras (A Capela) e finaliza nun cruzamento coa DP-5503 no Roxal (Neda).

## Notas
AC-122

A **AC-122** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Cabanas e A Gallada de Piñeiro (Mugardos); atravesa os concellos de Cabanas, Fene e Mugardos. Ten unha lonxitude de 4,9 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-651 en Cabanas e finaliza nun cruzamento coa AC-133 na Gallada de Piñeiro (Mugardos).

## Notas
A Casilla, Brabío, Betanzos

**A Casilla** é un lugar da parroquia de Brabío no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos.

## Toponimia
O topónimo **A Casilla** débese á presenza dunha caseta de legoeiros no km 581 da estrada N-VI. Ao seu carón está o restaurante La Casilla, onde Angelita Rivera Baliño creou a tortilla de Betanzos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Brabío 
### Parroquias de Betanzos 
## Notas
Jérôme Eugène Coggia

**Jérôme Eugène Coggia** (18 de febreiro de 1849 - 15 de xaneiro de 1919) foi un astrónomo francés do século XIX e descubridor de asteroides e cometas, que naceu na cidade corsa de Ajaccio

## Planetas menores descubertos 
## Cometas descubertos ou co-descubertos 
* C/1870 Q1 (Coggia) 
* 27P/Crommelin 
* C/1874 H1 (Coggia) 
* C/1874 Q1 (Coggia) 
* C/1877 R1 (Coggia)  
* C/1890 O1 (Coggia)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* J. Coggia @ Astrophysics Data System
* Jerome Eugene Coggia, Astronomie-Homepage von Wolfgang Steinicke
AC-123

A **AC-123** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Franza (Mugardos) e Ares; atravesa os concellos de Mugardos e Ares. Ten unha lonxitude de 2,16 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa VG-1.2 e AC-133 en Franza (Mugardos) e finaliza en Ares.

## Notas
AC-124

A **AC-124** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Limodre (Fene) e Redes (Ares); atravesa os concellos de Fene e Ares. Ten unha lonxitude de 1,77 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-122 en Limodre (Fene) e finaliza en Redes (Ares).

## Notas
AC-125

A **AC-125** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Igrexafeita (San Sadurniño) e Vistalegre (Neda); atravesa os concellos de San Sadurniño, Narón e Neda. Ten unha lonxitude de 8,08 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AG-64 en Igrexafeita (San Sadurniño) e finaliza nun cruzamento coa AC-862 en Vistalegre (Neda).

## Notas
AC-129

A **AC-129** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Rilo e A Barca; ambas no concello de Mugardos. Ten unha lonxitude de 0,76 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-133 en Rilo (Mugardos) e finaliza nun cruzamento coa DP-3504 na Barca (Mugardos).

## Notas
Épinay-sur-Orge

**Épinay-sur-Orge** é unha cidade e comuna francesa, situada no departamento de Essonne, na rexión de Ile-de-France. Os seus habitantes son coñecidos en francés como *Spinoliens.*

O asentamento ten orixes prehistóricas e protohistóricas (galo-romanas), tendo sido unha posesión da Abadía de Saint-Germain-des-Prés desde o século VIII ata o XVI, para despois pasar a mans de parlamentarios parisienses. Protexida da urbanización até o século XIX pola familia Carafa, a cidade experimentou un crecemento significativo desde a década de 1920 cunha serie de urbanizacións, converténdose nunha localidade de carácter residencial.

## Xeografía e historia 
Épinay-sur-Orge está localizada na confluencia dos ríos Orge e Yvette, limitando con varias comunas como Longjumeau ao noroeste e Savigny-sur-Orge ao nordeste. A comuna dispón de dúas estacións ferroviarias que a conectan coa rede de transporte de Île-de-France, integrándose na liña C do RER.

Desde tempos antigos, Épinay-sur-Orge foi un lugar habitado, como demostran os achados prehistóricos e galo-romanos. A primeira mención documentada data do século VIII, cando pasou a ser propiedade da Abadía de Saint-Germain-des-Prés. Durante aIdade Media, o lugar experimentou un desenvolvemento significativo, e no século XIX iniciouse a súa urbanización coa construción de estacións ferroviarias. Nesa época naceu na cidade Madeleine Pelletier, que se converteu na primeira muller francesa doutorada en psiquiatría.

## Patrimonio e cultura 
Na cidade atópanse varios elementos protexidos como monumentos históricos, incluíndo o parque do dominio de Sillery e un marco quilométrico do século XVIII. A igrexa de Saint-Leu-et-Saint-Gilles, iniciada no século XIII, é outro dos seus monumentos máis relevantes.

Adoita ter unha intensa programación cultural, deportiva e de lecer.

## Demografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* INSEE (en francés)
Cultura chinchorro

A **cultura chinchorro** de América do Sur é unha cultura arqueolóxica precerámica que durou entre  o 7000 e o 1500 a. C. As persoas que formaban a cultura chinchorro eran pescadores sedentarios que habitaban na rexión costeira do Pacífico do actual norte de Chile e sur de Perú. A presenza de auga doce na rexión árida da costa facilitou o asentamento humano nesta zona. Os chinchorro eran famosos pola súa detallada momificación e prácticas funerarias. A zona da cultura chinchorro comezou a recibir influencias da Meseta Andina ao redor de 4000 a. C., o que levou á adopción da agricultura. Moito máis tarde, pasou baixo a influencia do Imperio Tiwanaku.

En 2021, a cultura chinchorro foi incluída na Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO.

## Notas
Quannah Chasinghorse

**Quannah Rose Chasinghorse-Potts**, nada na Nación Navagho, en Tuba City, o 7 de xuño de 2002, é unha modelo e activista nativa americana. Apareceu na lista Top 21 under 21 de 2020 da revista *Teen Vogue.*

## Traxectoria 
Chasinghorse interesouse pola moda dende pequena pero, por mor da falta de representación indíxena que atopaba en revistas e desfiles de moda, non pensou que fose viable como carreira. En 2020, conseguiu un contrato con Calvin Klein para a súa campaña xuvenil *one future #ckone*. Despois asinou con IMG Models. Dende entón apareceu nas portadas de *Vogue México*, *Vogue Japan*, *V Magazine,* *Elle* e *Porter*. Foi recoñecida polas súas tradicionais tatuaxes faciais chamadas yidįįłtoo.

Chasinghorse fai un chamamento á moda autóctona e promover marcas autóctonas sostibles. A súa mirada na alfombra vermella da Gilded Age temática da Met Gala en maio de 2022 fíxose viral nas redes sociais. A roupa de inspiración navagho foi creada por Peter Dundas, Tabitha Simmons, Gucci Westman e Miss Navagho Nation de 2006 Jocelyn Billy-Upshaw, unha amiga da familia. *Refinery29* chamouna a "estrela explosiva" do evento. Esa mesma semana, percorreu a súa primeira pasarela na Semana da Moda de Nova York.

En marzo de 2023, Chasinghorse tamén foi nomeada unha das mulleres premiadas por USA TODAY pola súa defensa de "cuestións de ecoloxismo, sostibilidade, dereitos das mulleres e dereitos dos nativos americanos". 

Ademais, en 2023, apareceu nun episodio da tempada 3 de *Reservation Dogs*, interpretando a versión máis nova do personaxe Irene.

## Notas
Homenaxe a Rosalía de Castro (Fonoteca 92)

**Homenaxe a Rosalía de Castro** é un EP onde se recollen cinco poemas de Rosalía de Castro interpretados polo Coro Universitario de Santiago, dirixido por Maximino Zumalave Caneda, gravado en directo no auditorio da Universidade de Santiago de Compostela o 20 de decembro de 1985. É a septuaxésimo sexta casete da colección Fonoteca 92, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de *El Correo Gallego*.

## Lista de cancións 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rosalía de Castro
Meteco

Na Grecia antiga, un **meteco** (de μέτοικος, *métoikos*: de μετά, *metá*, que indica cambio, e οἶκος, *oîkos* «residencia») era alguén que residía en Atenas (ou noutras cidades) pero que era considerado cidadán doutra polis. Tiñan un estatuto intermedio entre o de cidadán e estranxeiro, o que supuña que gozaban de permiso de residencia permanente pero sen dereitos políticos.
AC-134

A **AC-134** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Maniños e o peirao de Maniños; ambas no concello de Fene. Ten unha lonxitude de 0,65 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-133 en Maniños (Fene) e finaliza no peirao de Maniños coa costa da Ría de Ferrol.

## Notas
Cultura chimú

A **cultura Chimú**, tamén **Reino de Chimor** ou **Imperio Chimú**, foi unha cultura que xurdiu no actual Perú ao redor do ano 900, sucedendo á cultura moche, e posteriormente foi conquistada polo emperador inca Topa Inca Yupanqui ao redor de 1470, cincuenta anos antes da chegada dos españois á rexión. Chimú foi o reino máis grande do Período Intermedio Tardío, abarcando 1.000 km de costa.

Segundo as historias orais, Chimú comezou coa chegada de Taycanamo ao val de Moche dende o mar nunha balsa. Desde alí os seus descendentes conquistarían os arredores comezando polo seu fillo Guacriur. Guacricur integrou o reinado Chimú sobre o val inferior e Ñancempinco, o neto de Taycanamo ampliaría o reino conquistando o val superior.

Os primeiros vales pareceron unirse de boa gana, pero o territorio influenciado pola cultura sicán foi adquirido mediante a conquista. Tamén foron significativamente influenciados polas culturas pre-incas cajamarca e wari. Segundo a lenda, a súa capital Chan Chan foi fundada por Taycanamo, que chegou á zona por mar. Chimú foi o último reino que tivo algunha posibilidade de deter o Imperio Inca. Pero a conquista inca comezou na década de 1470 por Topa Inca Yupanqui, derrotando ao emperador e descendente de Taycanamo, Minchançaman, e estivo case completa cando Huayna Capac asumiu o trono en 1493.

Os Chimú residían nunha franxa de deserto da costa norte do actual Perú. Os ríos da comarca labraban unha serie de veigas, moi chairas e ben adaptadas ao rego. A agricultura e a pesca foron ambas moi importantes para a economía chimú.

Adorando a lúa, os chimús, a diferenza dos incas, considerábana máis poderosa que o sol. As ofrendas xogaron un papel importante nos ritos relixiosos. Un obxecto común para as ofrendas, así como un utilizado polos artesáns, era a cuncha do marisco *Spondylus*, que só reside nas augas cálidas costeiras fronte ao actual Ecuador. Asociadas ao mar, ás precipitacións e á fertilidade, as cunchas de *Spondylus* eran moi apreciadas e comercializadas polo pobo chimú, e o intercambio das cunchas tivo un importante papel económico e político no imperio.

O pobo Chimú é máis coñecido pola súa distintiva cerámica monocromática e o traballo fino de metal de cobre, ouro, prata, bronce e tumbaga. A cerámica adoita ter formas de criatura ou de figura humana sentada ou de pé sobre unha botella cuboide. O acabado negro brillante da maioría da cerámica chimú conseguiase cocendo a cerámica a altas temperaturas nun forno pechado, o que impedía que o osíxeno reaccionase coa arxila.

## Notas
Cultura mississipiana

A **cultura mississippiana** é unha cultura nativa americana que floreceu no que hoxe é o medio oeste, o leste e o sueste dos Estados Unidos entre o 800 e o 1600, variando a nivel rexional. Caracterízase por construír grandes montículos como plataforma para as casas, estes asentamentos urbanos e aldeas satélite comunicábanse entre si por redes de comercio independentes. A cidade máis grande foi Cahokia, que se cre un importante centro relixioso situado no que hoxe é o sur de Illinois.

O estilo de vida mississipiana comezou a desenvolverse no val do río Mississippi, do que recibe o nome. As culturas do val do afluente do río Tennessee tamén comezaron a desenvolver características mississipianas neste punto. Case todos os sitios datados de Mississippi son anteriores a 1539-1540, cando Hernando de Soto explorou a zona, con excepcións notables sendo as comunidades de Natchez. Estes mantiveron as prácticas culturais mississipianas despois do século XVIII.

## Galería 

Ficheiro:Chromesun kincaid site 01.jpg|Representación do sitio arqueolóxico de Kincaid **en** Massac County, Illinois.
Ficheiro:Mississippian culture mound components HRoe 2011.jpg|Montículo mississippiano coas múltiples capas da súa construción.
Ficheiro:Mississippian Figure MET DP346455 croped.jpg|Figura da cultura mississipiana.

## Notas
AC-142

A **AC-142** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Sa e O Piñeiral; ambas no concello de As Pontes de García Rodríguez. Ten unha lonxitude de 3,7 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AG-64 en Sa (As Pontes de García Rodríguez) e finaliza nun cruzamento coa AC-564 no Piñeiral (As Pontes de García Rodríguez).

## Notas
AC-144

A **AC-144** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Pontedeume e Ponte da Pedra (Monfero); atravesa os concellos de Pontedeume e Monfero. Ten unha lonxitude de 11,6 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-651 en Pontedeume e finaliza nun cruzamento coa AC-151 en Ponte da Pedra (Monfero).

## Notas
AC-160

A **AC-160** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Miño e Vilamateo (Vilarmaior); atravesa os concellos de Miño e Vilarmaior. Ten unha lonxitude de 8,96 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AP-9 en Miño e finaliza nun cruzamento coa DP-4804 en Vilamateo (Vilarmaior).

## Notas
AC-151

A **AC-151** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Campolongo (Pontedeume) e Montesalgueiro (Aranga); atravesa os concellos de Pontedeume, Vilarmaior, Monfero, Irixoa e Aranga. Ten unha lonxitude de 33,36 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-651 en Campolongo (Pontedeume) e finaliza nun cruzamento coa N-6 en Montesalgueiro (Aranga).

## Notas
AC-171

A **AC-171** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Fiobre e Pedrido; ambas no concello de Bergondo. Ten unha lonxitude de 1,23 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-164 en Fiobre (Bergondo) e finaliza na Pasaxe do Pedrido (Bergondo).

## Notas
AC-174

A **AC-174** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Perillo e Oleiros; ambas no concello de Oleiros. Ten unha lonxitude de 4,04 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa DP-5803 en Perillo (Oleiros) e finaliza nun cruzamento coa AC-527 en Oleiros.

## Notas
Cultura wari

A **cultura** **wari**, ou **huari**, é unha cultura arqueolóxica do horizonte medio que floreceu nos Andes centro-sur e na zona costeira do actual Perú, entre o 500 e o 1000.

Wari, como se chamaba a antiga capital, está situada a 11 km ao nordeste da moderna cidade de Ayacucho, no Perú. Esta cidade foi o centro dunha civilización que cubriu gran parte das terras altas e da costa do Perú actual. Os restos mellor conservados, ademais das ruínas da capital, son as ruínas de Cerro Pátapo recentemente descubertas preto da cidade de Chiclayo e Cerro Baúl en Moquegua. Tamén son moi coñecidas as ruínas Pikillaqta ("Cidade das pulgas"), a pouca distancia ao sueste de Cuzco en ruta ao lago Titicaca.

## Notas
A miña gran voda italiana

***A miña gran voda italiana*** (en ) é un filme alemán de 2009 dirixido por Neele Vollmar. Baséase na novela homónima de Jan Weiler.

Estreouse en galego o 10 de abril de 2024 a través da TVG.

## Sinopse 
Jan (Christian Ulmen) quere casar con Sara (Mina Tander). Cando o pai italiano dela, Antonio (Lino Banfi) lles di que a voda ten que ser en Campobasso, Jan enfróntase a unha serie de desafíos.

## Personaxes 
* Christian Ulmen como Jan
* Mina Tander como Sara
* Lino Banfi como Antonio
* Leonardo Nigro como Antonio de mozo
* Maren Kroymann como Ursula
* Marleen Lohse como Ursula de moza
* Gundi Ellert como Gisela
* Peter Prager como Eberhard
* Sergio Rubini como Egidio

## Notas
Música para teatro (Fonoteca 92)

***Música para teatro*** é un EP que recolle na cara A unha adaptación de *Un soño de verán* de William Shakespeare do Centro Dramático Galego, interpretado pola Xoven Orquestra de Galicia, dirixida por Joám Trillo, con música Fernando Alonso e que na cara B recolle a música de *Río bravo* do grupo de teatro Chévere, con letra e música de Pepe Sendón e Fran Pérez. É a septuaxésimo sétima casete da colección Fonoteca 92, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de *El Correo Gallego*.

## Lista de cancións 
## Notas
Aq Qoyunlu

**Aq Qoyunlu** foi unha confederación turca sunni con herdanza cultural persa. Foi fundada na rexión de Diyarbakır por Qara Yuluk Uthman Beg, gobernaron partes da actual Turquía oriental de 1378 a 1503, e nas súas últimas décadas tamén gobernaron Armenia, Azerbaidján, gran parte de Irán, Iraq e Omán, onde o gobernante de Ormuz recoñeceu a soberanía de Aq Qoyunlu. O **Imperio de Aq Qoyunlu** alcanzou o seu cénit baixo Uzun Hasan. menciónase por primeira vez nas fontes de finais do século XIV. Suxeriuse que este nome refírese a vellos símbolos totémicos, pero segundo Rashid-al-Din Hamadani, aos turcos estáballe prohibido comer a carne dos seus animais totémicos, polo que é improbable dada a importancia do carneiro na dieta dos pastores nómades. Outra hipótese é que o nome faga referencia á cor predominante dos seus rabaños. Nestas crónicas, Tur Ali Beg mencionábase como señor dos "Turcos de Amid" (Diyarbakır), que xa acadara o rango de emir baixo o Ilkhan Ghazan. Baixo o seu liderado, asediaron Trebisonda, pero non lograron tomar a cidade. Varios dos seus líderes, incluído o fundador da dinastía, Qara Yuluk Uthman Beg, casaron con princesas bizantinas.

A finais do período do Ilkanato a mediados do século XIV, as tribos Oguz que formaban parte da confederación Aq Qoyunlu percorrían os pastos de verán de Armenia, en particular, os cursos superiores do río Tigris e os pastos de inverno entre as cidades de Diyarbakır e Sivas. Desde finais do século XIV, Aq Qoyunlu levou a cabo guerras constantes con outra confederación tribal das tribos Oguz, os Qara Qoyunlu ("os que teñen ovellas negras"). A principal tribo dos Aq Qoyunlu foi a tribo Bayandur.

## Notas
Anna María Iglesia Pagnotta

**Anna María Iglesia Pagnotta**, nada en Granada no 1986, é unha xornalista, ensaísta e tradutora cultural española.

## Traxectoria 
Licenciada en Filoloxía Italiana e en Teoría da Literatura e Literatura Comparada pola Universidade de Barcelona, doutorouse alí coa tese *La narrativa del espacio urbano y sus prácticas. París del siglo XIX y la aflânerie*.

Como xornalista cultural, colaborou con diferentes medios –*The Objective*, *El Confidencial*, *Nueva Revista*, *Mercurio*, *La sphere de Papel–*, escribindo principalmente sobre literatura e mundo editorial. É redactora xefa da revista literaria *Librújula*, onde se encarga tanto da edición bimestral en papel como da edición dixital. 

Como autora, o seu primeiro libro foi *La revolución de las flâneuses* (Wunderkammer, 2019), un ensaio nacido da temática da súa tese no que as mulleres ocupan o espazo público do século XIX como figura literaria do cabaleiro paseante, *flâneur*, en Francia ao mesmo tempo.Neste libro, defende o dereito das mulleres a ocupar as rúas polo sinxelo pracer de facelo, mais non soamente iso, tamén como crítica e voz pública.Iglesia sinala que na súa opinión, en termos históricos e sociolóxicos non se pode afirmar que as mulleres do século XVIII e sobre todo do XIX, cando se asenta a figura do *flâneur* gozaban da mesma situación cos homes. Deste xeito, fai un percorrido crítico da vida das *flâneuses* e reúne un numeroso grupo de escritoras, pensadoras e activistas como Flora Tristán, George Sand, Virginia Woolf, Luisa Carnés o as mulleres pertencentes a Xeración do 27, coñecidas como "Las Sinsombrero", poñendo en valor a súa existencia
 "a súa vontade de facerse presente no espazo urbano e reclamar unha voz de seu deu paso a unha serie de dereitos pendentes de consolidar: dereito a ocupar as rúas, dereito a mirar sen ser vistas, dereito a non consumir e non ser consumidas, dereito a existir en solitario e dereito a autoría". ou *Palabra de Lorca* ao francés e ao italiano.
* *La revolución de las flâuneses*. Editorial Terrades, Girona, 2019.

## Notas
Tarzan II

***Tarzan II*** (tamén coñecido como ***Tarzan 2*** ou ***Tarzan 2: The Legend Begins***) é un filme estadounidese de 2005 dirixido por Brian Smith. É o terceiro filme da fraquía de *Tarzan* de Disney logo de *Tarzan and Jane*, aínda que cronoloxicamente os eventos teñen lugar durante o filme orixinal ambientado na nenez de Tarzan, anos antes de coñecer a Jane. Foi producido por Walt Disney Pictures e DisneyToon Studios Australia, con animación de Toon City Animation. Glenn Close e Lance Henriksen retoman os seus papeis como Kala e Kerchak, mentres que Harrison Chad, Brenda Grate e Harrison Fahn únense ao elenco como as voces de Tarzan, Terk e Tantor, en substitución de Alex D. Linz, Rosie O'Donnell e Taylor Dempsey. A eles únense novos personaxes con voz de George Carlin, Estelle Harris, Brad Garrett e Ron Perlman.

*Tarzan II* foi lanzado en VHS e DVD o 14 de xuño de 2005.

## Personaxes 
* Harrison Chad como Tarzan
* Glenn Close como Kala
* Brenda Grate como Terk
* Harrison Fahn como Tantor
* Lance Henriksen como Kerchak
* George Carlin como Zugor
* Estelle Harris como Mama Gunda
* Ron Perlman como Kago
* Brad Garrett como Uto
* Frank Welker como efectos vocais de animais
* Connor Hutcherson como Tonka

## Notas
Escolas Jesús García Naveira

dereita|miniatura|Escolas Jesús García Naveira.
As **Escolas Jesús García Naveira** son un centro educativo situado en Betanzos, inaugurado en 1917.

## Características
Jesús García Naveira deixou establecidas varias doazóns a través dun legado ológrafo outorgado en 1911, entre elas a de 50.000 pesetas para a creación dunhas escolas co seu nome, a cambio de que o Concello de Betanzos doase os terreos necesarios. Tras varios debates, acabou establecéndose a obra nas inmediacións da igrexa de San Francisco, onde continua funcionando como escola municipal infantil.

O edificio, de estilo ecléctico, foi deseñado polo arquitecto Rafael González Villar, tomando como inspiracións elementos habituais das súas obras e tamén a reminiscencia do desaparecido convento de San Francisco. Estaba composto unicamente por dúas aulas, unha para nenos e outra para nenas.
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografia 
*
Casa do Pobo de Betanzos

A **Casa do Pobo de Betanzos** foi un espazo construído para dar servizo á Federación de Sociedades Obreiras de Betanzos. Deseñado polo arquitecto Rafael González Villar, inaugurouse en setembro de 1919 na rúa Travesa, no casco histórico de Betanzos.

## Historia
Jesús García Naveira deixou consignada unha doazón de 50.000 pesetas para a compra dun edificio na rúa Travesa co obxecto de transformalo en Casa do Pobo, para uso da Federación de Sociedades Obreiras de Betanzos. En caso de disolución da mesma este edificio pasaría a formar parte do patrimonio das Escolas Jesús García Naveira.

A Casa do Pobo estivo activa entre 1919 e 1936, mais coa chegada do franquismo foi incautada e cedida ao Sindicato Vertical e, finalmente, vendida a un particular.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografia 
*
AC-112

A **AC-112** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de San Sadurniño e Castro; atravesa os concellos de Valdoviño, Narón e San Sadurniño. Ten unha lonxitude de 8,77 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-862 en San Sadurniño e finaliza nun cruzamento coa AC-566 en Castro (Valdoviño).

## Notas
Sofía Feliu Toledano

**Sofía Feliú Toledano**, nada en Navalmoral de la Mata (provincia de Cáceres) o 22 de xuño de 1926 e finada en Madrid o 2 de xaneiro de 2010, foi unha pintora estremeña que pasou parte da súa vida en Betanzos.

## Traxectoria 
Foi filla de Perfecto Toribio Feliú Paz -guarnicioneiro orixinario de Navalmorales- e de de María Toledano González, xastra de Cáceres. O matrimonio tivo outros dous fillos: Enrique e Francisco Javier. Perfecto Feliú fora presidente da Sociedade de Socorros Mutuos La Redentora, directivo do Circo de Artesanos de Navalmoral de la Mata e militante da Confederación Nacional do Traballo. Sufriu represión tras a guerra civil española, e logo de diferentes penas reincorporouse ao seu traballo de guarnicioneiro.

Sofía Feliu comezou a súa traxectoria pictórica entre 1942 e 1947, formándose xunto ao pintor madrileño Francisco Neri Robledo e con outros pintores locais como Guillermo Barrigón. Neses anos comeza a recibir premios e envía obras á Exposición Nacional Feminina de Madrid, á Biblioteca Nacional e ao Salón de Outono de Madrid.

En 1948 a familia trasladouse á Coruña, cidade na que ampliou a experiencia e formación, e comezou a pintar paisaxes galegas. En 1967 marchou a Madrid, iniciando en 1968 os seus estudos de Arte Contemporánea na Escola Superior de Belas Artes de San Fernando. Desta época son as súas obras sobre os comercios antigos da capital madrileña. Formou parte tamén da Asociación Sindical de Artistas Plásticos de Madrid. Continuou a súa formación con diferentes estudos de litografía ou pintura, colaborando con diferentes institucións.

En Galicia destacan as súas obras sobre a cidade de Betanzos e as súas colaboracións con Francisco Vales Villamarín, Secretario Perpetuo da Real Academia Galega.

Unha das súas exposicións máis destacadas foi a realizada en 1979 en Navalmoral de la Mata, no salón social do Cutty Sark Pub. Ao remate da súa vida, doou parte da totalidade da súa obra ao Concello de Navalmoral de la Mata coa condición de realizar unha exposición permanente da súa obra. Xunto a estes cadros, existen outras obras en coleccións privadas e no Museo das Mariñas de Betanzos.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Centro Pai Menni

O **Centro Pai Menni** é un centro de acollida situado en Betanzos, inaugurado en 1923 como **Refugio para niñas anormales**.

## Características 
Está situado na zona do Coto, subindo do barrio das Cascas cara á Infesta (Betanzos).

Naceu coa función de acoller nenas enfermas, orfas e con discapacidades físicas nunhas instalacións que combinaban asilo e escola. Dende a súa inauguración foi confiado ás Irmás Hospitalarias do Sagrado Corazón. Na década de 1960, co cambio das necesidades sanitarias, transfórmase no Instituto Médico-Pedagóxico da Nosa Señora do Sagrado Corazón para deficientes mentais.

Aínda que moi transformado, o edificio segue contando con detalles do edificio orixinal como os murais bíblicos que existen na súa entrada ou as estatuas dun músico e un home cun can na parte alta do recinto.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
*
*
Ángela Rivera Baliño

**Ángela Rivera Baliño**, nada en Betanzos o 12 de marzo de 1888 e finada na mesma vila o 24 de xuño de 1984, foi unha cociñeira galega.

## Traxectoria
A súa nai e o seu pai, María Valiño e Ángel Rivera, tiveran unha taberna no Fontelo (Santa María de Ois, Coirós), ao pé da estrada N-VI.  Xunto co seu marido, Pedro Vázquez Vázquez, creou en 1910 o restaurante La Casilla, situado na Casilla (Brabío), a carón dunha caseta de legoeiros da mesma estrada. A casa de comidas La Casilla era un local humilde cun banco corrido, disposición habitual das tabernas da zona. Alí desenvolveu a receita da tortilla de patacas que aprendera da súa nai. Ao herdar o negocio a súa sobriña (Ángela Fraga Rivera, tamén coñecida co alcume de Angelita), logrou un salto importante no recoñecemento do local e da súa tradición na elaboración de tortilla de patacas ao estilo de Betanzos.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
*
*
*
AC-181

A **AC-181** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Arillo e Oleiros; ambas no concello de Oleiros. Ten unha lonxitude de 3,26 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-173 en Arillo (Oleiros) e finaliza nun cruzamento coa DP-5811 en Oleiros.

## Notas
AC-182

A **AC-182** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades do Espírito Santo (Bergondo) e Oleiros; atravesa os concellos de Bergondo, Sada e Oleiros. Ten unha lonxitude de 3,35 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-6 no Espírito Santo (Bergondo) e finaliza nun cruzamento coa DP-5813 en Oleiros.

## Notas
Grupo de torsión

Na teoría de grupos, unha rama das matemáticas, un **grupo de torsión** ou un **grupo periódico** é un grupo no que cada elemento ten orde finita. O **expoñente** de tal grupo, se existe, é o mínimo común múltiplo das ordes dos elementos.

Por exemplo, do teorema de Lagrange despréndese que todo grupo finito é periódico e ten un expoñente que divide a súa orde.

## Exemplos con infinitos elementos 
Exemplos de grupos periódicos infinitos inclúen o grupo aditivo do anel de polinomios sobre un corpo finito e o grupo cociente dos racionais polos enteiros, así como os seus sumandos directos, os grupos de Prüfer. Outro exemplo é a suma directa de todos os grupos diédricos. Ningún destes exemplos ten un conxunto xerador finito. Golod construíu exemplos explícitos de infinitos grupos periódicos xerados de xeito finito, baseándose nun traballo conxunto con Shafarevich (ver *teorema de Golod-Shafarevich*), e por Aleshin e Grigorchuk utilizando autómatas. Estes grupos teñen expoñente infinito; exemplos con expoñente finito dan por exemplo os grupos de Tarski construídos por Olshanskii. 

## O problema de Burnside 
O problema de Burnside é unha cuestión clásica que trata sobre a relación entre grupos periódicos e grupos finitos, cando só se consideran grupos finitamente xerados: Especificar un expoñente forza a finitude? A existencia de grupos periódicos infinitos e finitamente xerados como no parágrafo anterior mostra que a resposta é "non" para un expoñente arbitrario. Aínda que se sabe moito máis sobre cal son os expoñentes que poden ocorrer para infinitos grupos finitamente xerados, aínda hai algúns para os que o problema está aberto.

Para algunhas clases de grupos, por exemplo os grupos lineais, a resposta ao problema de Burnside restrinxido á clase é positiva.

## Lóxica matemática 
Unha propiedade interesante dos grupos periódicos é que a definición non se pode formalizar en termos de lóxica de primeira orde. Isto é porque facelo requiriría un axioma da forma

: \forall x,\big((x = e) \lor (x\circ x=e) \lor ((x\circ x)\circ x=e) \lor \cdots\big) ,

que contén unha disxunción infinita e, polo tanto, é inadmisible: a lóxica de primeira orde permite cuantificadores sobre un tipo e non pode captar propiedades ou subconxuntos dese tipo. 

## Nocións relacionadas 
O subgrupo de torsión dun grupo abeliano *A* é o subgrupo de *A* que consta de todos os elementos que teñen orde finita. Un grupo abeliano de torsión é un grupo abeliano no que cada elemento ten orde finita. Un grupo abeliano libre-de-torsión é un grupo abeliano no que o elemento identidade é o único elemento con orde finita.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Torsión (algebra)
* Teorema de Jordan–Schur
AC-183

A **AC-183** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Sada e Arillo (Oleiros); atravesa os concellos de Sada e Oleiros. Ten unha lonxitude de 5,86 quilómetros e iníciase na ponte do río Vao ao oeste de Sada e finaliza nun cruzamento coa AC-173 en Arillo (Oleiros).

## Notas
AC-193

A **AC-193** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades da Casilla e O Fielato; ambas no concello de Vilasantar. Ten unha lonxitude de 1,79 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-840 na Casilla (Vilasantar) e finaliza nun cruzamento coa AC-840 no Fielato (Vilasantar).

## Notas
AC-191

A **AC-191** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Mosteiro e A Pontenova; ambas no concello de Santiso. Ten unha lonxitude de 4,13 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-840 en Mosteiro (Santiso) e finaliza nun cruzamento coa ponte do río Ulla na Pontenova (Santiso) co límite provincial da Coruña e Pontevedra.

## Notas
AC-196

A **AC-196** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Orro (Noia) e Seilán (Outes); atravesa os concellos de Noia e Outes. Ten unha lonxitude de 4,42 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-550 en Orro (Noia) e finaliza nun cruzamento coa AC-550 en Seilán (Outes).

## Notas
AC-199

A **AC-199** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une a paraxe dos Pedrouzos e a paraxe de Vao de Liñares; ambas no concello de Dumbría. Ten unha lonxitude de 0,99 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-552 na paraxe dos Pedrouzos e finaliza nun cruzamento coa AC-552 na paraxe de Vao de Liñares, ambas en Dumbría.

## Notas
Cantareliña (Fonoteca 92)

***Cantareliña*** é un EP que recolle doce temas interpretados por diferentes grupos galegos. O título fai referencia ó certame de canción infantil en galego Cantareliña de San Sadurniño, promovido por Ramón Díaz Raña. É a septuaxésimo oitava casete da colección Fonoteca 92, foi publicado en 1992 pola Editorial Compostela de *El Correo Gallego*.

## Lista de cancións 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ramón Díaz Raña
AC-207

A **AC-207** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades da Torre e O Empalme; ambas no concello de Arzúa. Ten unha lonxitude de 1,94 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-905 na Torre (Arzúa) e finaliza nun cruzamento coa DP-0605 no Empalme (Arzúa).

## Notas
Daniel González

Co nome de **Daniel González** podemos referirnos a:

***Daniel González Fernández**, xornalista galego (m. 1899).
***Daniel González Rodríguez**, director da coral de Ruada (1919-1955).
***Daniel González González**, cómico, dramaturgo e cineasta afeccionado galego (1923-2013).
***Daniel González Alén**, escritor e investigador galego (n. 1951), fillo do anterior.
***Daniel González Güiza**, futbolista español (n. 1980).
AC-213

A **AC-213** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades do Polígono industrial de Alvedro (Culleredo) e Os Campóns (Sigrás); atravesa os concellos de Culleredo e Cambre. Ten unha lonxitude de 1,95 quilómetros e iníciase nun cruzamento co Polígono industrial de Alvedro en Culleredo e finaliza nun cruzamento coa DP-1702 nos Campóns (Cambre).

## Notas
AC-222

A **AC-222** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Herves (Carral) e Montouto (Abegondo); atravesa os concellos de Carral e Abegondo. Ten unha lonxitude de 4,46 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-550 en Herves (Carral) e finaliza nun cruzamento coa AC-542 en Montouto (Abegondo).

## Notas
AC-223

A **AC-223** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades das Travesas (Carral) e Xanceda (Mesía); atravesa os concellos de Carral, Abegondo e Mesía. Ten unha lonxitude de 17,27 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-542 nas Travesas (Carral) e finaliza nun cruzamento coa AC-524 en Xanceda (Mesía).

## Notas
Lark (software)

**Lark** é unha suite ofimática de produtividade baseada na web deseñada pola empresa chinesa ByteDance, creadora tamén de TikTok. Lark é a versión internacional xemelga da aplicación Feishu, nome polo que é coñecida en China, onde conta cunha media de 5 millóns de usuarios ao día 

## A ferramenta 
Feishu lanzouse no mercado doméstico chino en 2017  onde ofrecían servizos ofimáticos centralizados coa posibilidade de conferencias por vídeo e un chat integrado.

Xa no 2017 Feishu integraba servizos populares no chat como emojis e gif, servizos gratuítos de almacenaxe na nube e transmisión de vídeo e audio de alta calidade entre os seus usuarios. O sistema tamén era capaz de tomar notas en reunións automaticamente, chat cun asistente robotizado que era capaz de comprender instrucións básicas para editar documentos ou enviar recordatorios, acceso a calendarios e a posibilidade de editar documentos colaborativamente en tempo real.

No ano 2019 a empresa lanza a aplicación ao mercado internacional co nome de Lark á que lle foi engadida un software de administración de proxectos e un tradutor automático que se pode activar en reunións internacionais e que o usuario pode escoitar en tempo real. 

Aplicación destaca pola súa flexibilidade, en comparación con competidores occidentais, onde a integración de plugins de outras plataformas como Jira, GitHub ou Asana é libre e se lles dá soporte. Así como é posíbel inserir grupos de chat dentro de documentos ou observar a dispoñibilidade no calendario de compañeiros directamente desde o chat.

Os beneficios internos da empresa medraron un 270% en 2021 dada a súa popularidade crecente. 

## Notas
AC-240

A **AC-240** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Burres (Arzúa) e A Ponte Ulla (Vedra); atravesa os concellos de Arzúa, Touro, Boqueixón e Vedra. Ten unha lonxitude de 31,8 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa A-54 en Burres (Arzúa) e finaliza na Ponte Ulla.

## Notas
AC-241

A **AC-241** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades da Ponte Ulla (Vedra) e Pontevea (Teo); atravesa os concellos de Vedra e Teo. Ten unha lonxitude de 14,38 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-525 na Ponte Ulla (Vedra) e finaliza nun cruzamento coa AC-841 en Pontevea (Teo).

## Notas
Medalla da coroación de Eduardo VII do Reino Unido

A **medalla da coroación de Eduardo VII do Reino Unido** foi unha medalla emitida en conmemoración dos actos da coroación, en 1902, do rei Eduardo VII do Reino Unido e a raíña Alexandra de Dinamarca.

## Graos e destinatarios 
A medalla concedeuse en dous graos, en correspondencia coas súas versións metálicas, de prata e de bronce. En ambos os casos, non portaba o nome do destinatario. A medalla de prata estivo destinada aos membros da familia real, aos dignatarios, aos altos cargos do Goberno e aos oficiais das Forzas Armadas que estiveron presentes na cerimonia de coroación, ou ben que traballaron na súa preparación ou que participaron no desfile de coroación. Pola súa banda, os suboficiais seleccionados e outros rangos que participaron no desfile recibiron a medalla de bronce.

Ademais, a medalla de bronce tamén lle foi entregada a un mariñeiro ou infante de mariña de "moi bo" carácter en cada barco da Armada Británica durante a revisión naval de Spithead celebrada o 16 de agosto de 1902. E tamén os dous membros do Servizo de Enfermaría Militar Imperial da raíña Alexandra que coidaron o rei durante a súa doenza previa á coroación recibiron senllas medallas de bronce. 

As damas podían levar a medalla preto do ombreiro esquerdo, coa fita atada en forma de lazo.

### **Medalla para a Policía** 
Existe unha terceira versión, cun tamaño superior e un deseño diferente, dedicada aos corpos policiais. Con ela continuouse o costume de conceder unha medalla especial á Policía e aos servizos de apoio durante as grandes celebracións reais, establecido coas medallas de policía do Xubileu de Ouro e Diamante da raíña Vitoria. Entregouse en prata e en bronce, segundo o rango do beneficiario, e as de prata estaban reservadas para os superintendentes e superiores da Policía e do corpo de Bombeiros. Concedeuse un total de 67 medallas de prata e 19.885 de bronce.

No reverso indícase o servizo que prestaba o galardoado, o que establece cinco variantes:

* Policía Metropolitana: 51 de prata e 16.709 de bronce.
* Policía da Cidade de Londres: 5 de prata e 1.060 de bronce.
* Bombeiros Metropolitanos de Londres (LCCMFB): 10 de prata e 1.000 de bronce. e 204 de bronce.
A medalla ten un diámetro de 36 mm e foi deseñada por George William de Saulles. A cinta é de cor vermella lisa. Concedéronse 2.957 medallas, todas en bronce.

Ficheiro:UK King Edward VII Coronation Medal ribbon.svg|Principal.
Ficheiro:UK King Edward VII Mayors and Provosts Coronation Medal ribbon.svg|Alcaldes e prebostes.
Ficheiro:UK King Edward VII Police Coronation Medal ribbon.svg|Policía.
Ficheiro:UK King Edward VII Police Medal (Scotland) ribbon.svg|Policía (Escocia).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cole, H. N. (1977). *Coronation and Royal Commemorative Medals*. J. B. Hayward & Son, Londres. ISBN 978-0903754118
* Dorling, H. T. (1946). ''*. A. H. Baldwin & Son, London.
* Mussell, J. W. (ed.) (2014). *Medal Yearbook 2015*. Token Publishing, Honiton, Devon. ISBN 978-1908828163

### Ligazóns externas 
* King Edward VII Coronation Medal 1902 (*Onlinemedals.co.uk'')
AC-250

A **AC-250** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Primaria Básica da Xunta de Galicia que une as localidades de Sigüeiro (Oroso) e A Lavacolla (Santiago de Compostela); atravesa os concellos de Oroso e Santiago de Compostela. Ten unha lonxitude de 6,2 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-550 en Sigüeiro (Oroso) e finaliza nun cruzamento coa A-54 na Lavacolla (Santiago de Compostela).

## Notas
Capela de Santa Baia da Espenuca

A **capela de Santa Baia da Espenuca** é unha construción relixiosa románica situada na Espenuca (Coirós). É anexa da igrexa de San Xulián de Coirós.

## Descrición 
O templo é un dos primeiros exemplos da arquitectura románica na Península Ibérica. A igrexa constantiniana foi destruída por Leovixildo, reconstruída e consagrada por un bispo (quizais Ildulfo-Felix, bispo entre 675 e 688) e refeita e terminada o 1 de marzo de 881. En 1063 foi incorporada por doazón ao mosteiro de San Salvador de Cis, e tivo reformas posteriores.

Consérvase como exemplo do románico máis rudimentario. É dunha soa e pequena nave; na cabeceira ábrese un presbiterio rectangular, en cuxo fondo está a ara primitiva cuberta por outra moderna. Ten esta ábsida unha bóveda de medio canón con arco semicircular, e a nave, unha tosquísima armadura de madeira. Nas paredes apreciábanse restos de pinturas, ao parecer do século XV ou XVI, entre as que se adiviña unha Sacra Cea, que se perderon definitivamente na década de 1980.

O exterior ten máis detalles, dada a modestia do templo. A fachada principal é un liso muro, terminado a dúas vertentes, en cuxo vértice se levanta unha cruz lobulada. O único oco é a porta: dúas columnas laterais sosteñen un arco de medio punto, sen molduras nin ornatos, sobre o que voltea outro do mesmo xénero; dous xambas lisas sosteñen un lintel; un tímpano ocupa o espazo entre este e os arcos, e nel ábrese unha seteira. 

Os capiteis teñen colarín funicular, follas de pencas con pomas, todo rudo e moi elemental. As basas son de perfil ático, con patas. As fachadas laterais son moi sinxelas: senllas portas de lintel e arco de descarga, beiril con canzorros de pomas e cabezas de carneiro esculpidas; na ábsida, contrafortes lisos.

Arredor do templo consérvanse sartegos de pedra.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
AC-231

A **AC-231** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades da Castellana (Aranga) e Sobrado; atravesa os concellos de Aranga, Curtis e Sobrado. Ten unha lonxitude de 17,67 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-6 na Castellana (Aranga) e finaliza nun cruzamento coa AC-934 en Sobrado.

## Notas
Ailton Krenak

**Ailton Alves Lacerda Krenak**, nado en Vale do Rio Doce, Minas Xerais o 29 de setembro de 1954, é un escritor, xornalista, filósofo brasileiro e dirixente do movemento indíxena do pobo krenak e membro da Academia Brasileira de Letras. Ailton é tamén profesor *honoris causa* pola Universidade Federal de Juiz de Fora (UFJF) e é considerado un dos meirandes líderes do movemento indíxena brasileiro, posuíndo recoñecemento internacional.

## Obras 
* *Ailton Krenak (Encontros)*. Organização de Sergio Cohn. Río de Xaneiro: Azougue, 2015
**Ideias para Adiar o Fim do Mundo*. São Paulo: Companhia das Letras, 2019.
* *O Amanhã Não está à Venda*. São Paulo: Companhia das Letras, 2020.
**A Vida Não é Útil.* São Paulo: Companhia das Letras, 2020.
**Lugares de Origem*, com Yussef Campos. Editora Jandaíra, 2021
**Futuro Ancestral*. São Paulo: Companhia das Letras, 2022.
**O sistema e o antissistema: três ensaios, três mundos no mesmo mundo*, 2021.
**O lugar onde a terra descansa,* 2000.
**Firmando o pé no território*, 2020.

## Notas
Lilo & Stitch 2: Stitch Has a Glitch

***Lilo & Stitch 2: Stitch Has a Glitch*** (tamén coñecido como ***Lilo & Stitch 2***) é un filme estadounidense de 2005 dirixido por Tony Leondis e Michael LaBash, os cales escribiron o filme xunto con Eddie Guzelian e Alexa Junge. É o terceiro filme da franquía *Lilo & Stitch* e o segundo na orde cronolóxica, xa que os eventos ocorren entre *Lilo & Stitch* (2002) e o filme piloto de *Lilo & Stitch: The Series*, *Stitch! The Movie* (2003), servindo principalmente como secuela directa do primeiro. Foi lanzado en DVD e VHS o 30 de agosto de 2005, e é o último filme de *Lilo & Stitch* que se estrea neste formato.

## Personaxes 
* Chris Sanders como Stitch
* Dakota Fanning como Lilo Pelekai
* Tia Carrere como Nani Pelekai
* David Ogden Stiers como Dr. Jumba Jookiba
* Kevin McDonald como Pleakley
* Jason Scott Lee como David Kawena
* Liliana Mumy como Mertle Edmonds
* Kunewa Mook como Moses Puloki
* Jillian Henry como Elena
* Holliston Coleman como Teresa
* Paul C. Vogt como Gator Guard e varias voces

## Notas
Banda de Música da Mancomunidade de Verín / Banda de Música de Antas de Ulla (Fonoteca 92)

A octoxésima casete da colección Fonoteca 92 é un EP que recolle na cara A dous temas interpretados pola Banda de Música da Mancomunidade de Verín, dirixida por Luís García Padrón, e que na cara B recolle outros dous temas interpretados pola Banda de Música de Antas de Ulla, dirixida por Xosé Oro Val, publicado en 1992 pola Editorial Compostela de *El Correo Gallego*.

## Lista de cancións 
## Notas
Golfo de La Spezia

O **golfo de La Spezia** (do lígur *Gorfo da Spezza*) é unha ampla e fonda enseada situada na costa noroeste do mar da Liguria, na rexión italiana do mesmo nome, a poucos quilómetros da fronteira coa Toscana.

## Xeografía 
O golfo é unha profunda fenda na que se sitúa a cidade que lle dá Laome, A Spezia, capital da provincia homónima, á cal petecen ascostas do golfo.

Coñecido polo apelativo de «Golfo dos poetas» (*Golfo dei poeti*), está rodeado por unha cadea de outeiros. Co monte Parodi como cumio, atópase na periferia occidental da cidade. O golfo, cunha boca de 10,2 km de ancho orientada ao sur, esténdese desde o cabo Montemarcelo, no sueste, até a illa Palmaria (e os illotes Tino e Tinetto) no noroeste. A partir desa área comeza o amplo golfo de Xénova.

O golfo ten no seu interior unha ampla zona de abrigo dunhas 150 ha, pechada por un dique externo de 2,21 km. Conta con dous pasos laterais, un ao oeste duns 400 m e outro ao leste de aproximadamente 200 m. Nesa parte o golfo ten unha profundidade de 46 metros e un ancho de 3,2 km.

Nel sitúanse pequenas localidades con portos recreativos: na ribeira oriental, Tellaro, Maralunga, Lerici, San Terenzo e Muggiano; e na occidental, Marola, Fezzano, A Grazie, Terrizo e Portovenere, ao bordo da canle de Illa Palmaria. Pertencen ao conxunto de Cinque Terre, declarado Patrimonio da Humanidade da Unesco.

## Véxase tamén