open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Río Barbate

O **Barbate** é un río costeiro do sur de España que corre pola provincia de Cádiz, en Andalucía. Desemboca no océano Atlántico á altura de Barbate despois de 80 km de lonxitude.

## Percorrido 
As fontes do Barbate atópanse nos contrafortes do norte da serra do Aljibe, a 920 msnm, en concreto na Garganta de Puerto Oscuro.​ Na súa cabeceira a pendente é moi pronunciada, discorrendo sobre terreos triásicos, salvando un desnivel de máis de 600 metros en apenas 10 km; a partir de aquí o río descende suavemente sobre terreos eocénicos, cun desnivel de só 200 metros no resto do seu percorrido, que a partir da súa unión co río Alberite flúe por terreos cuaternarios. Dado que o río, que ten unha lonxitude superior ao 80 km, posúe nos seus tramos medio e baixo un desnivel moi pouco acentuado, é numeroso en meandros e tortuosos percorridos.

O sistema do Barbate e os seus afluentes drena unha superficie de 1.290 km² (17,6% da rede provincial gaditana). A súa conca percorre amplas veigas de formación coluvial e chega aos terreos desecados do que foi a lagoa da Janda, recibindo pola súa marxe esquerda ao río Almodóvar. Outros dos seus afluentes son o Rocinejo, o Celemín, o Álamo e o Fraja.

Pasa polos termos municipais de Alcalá de los Gazules, Benalup-Casas Viejas, Vejer de la Frontera (onde forma un desfiladeiro en La Barca de Vejer) e Barbate, onde desemboca formando unhas marismas.

## Notas
Coloeus dauuricus

[miniatura|240px|*Coloeus daauricus*. Lámina na obra de [Coenraad Jacob Temminck e Hermann Schlegel *Fauna Japonica* (1833-1850), baseada nas coleccións de Philipp Franz von Siebold (que editou o texto).]]
miniatura|Ovos de *Coloeus dauuricus*.
***Coloeus dauuricus*** é unha especie de ave paseriformes da familia dos córvidos, unha das dúas que integran o xénero *Coloeus*. 

Propia do Extremo Oriente (sueste de Siberia, sur de Mongolia e gran parte da China), está estreitamente relacionada coa outra especie do xénero, a gralla cereixeira (*Coloeus monedula*).

Durante moitos anos, e aínda hoxe para algúns, o xénero foi considerado como un subxénero de *Corvus*. 

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1776 polo médico, zoólogo e botánico alemán, célebre polos seus traballos realizados en Rusia, Peter Simon Pallas.

### Etimoloxía 
Para o xénero, véxase *Coloeus*

O epíteto específico, *dauuricus*, alude á antiga rexión na do imperio Ruso Dauria (en ruso Даурия, *Dauriya*), nome derivado do etnónimo dos nativos, os daures, e hoxe chamada Transbaikalia (en ruso Забайкалье, *Zabaikalie*), que é como se coñece á rexión montañosa localizada 'ao leste de', ou 'máis alá de' (*trans*) o lago Baikal.

## Distribución e hábitat 
Distribúese polo sueste de Siberia, o sur de Mongolia e gran parte da China. No norte da súa área de distribución migra cara ao sur durante o inverno. Esta ave é unha rara visitante durante o inverno en Corea e o Xapón, e unha vagabunda en Taiwán. Ademais, hai rexistros de avistamentos en Europa Occidental. 

Habita en bosques abertos, vales fluviais, e montes e montañas.

## Comportamento 
É unha especie sociábel que se encontra frecuentemente en grupos, en asociación con outros córvidos.

## Alimentación 
Aliméntase de sementes, insectos, froitos, ovos e preas.

## Outras grallas 
A outra especie do xénero *Coloeus* é *Coloeus monedula*, a gralla cereixeirea, de ampla distribución, desde o Norte de África até Siberia occidental, pasando por case toda Europa, Irán e o noroeste da India. Ambas as grallas formaron durante moito tempo o subxénero *Coloeus*.

Por outra parte, en Galicia algúns lle chaman *gralla grande* á especie *Corvus frugilegus*, que outros denominan *gralla calva*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Brazil, Mark (2009): *Birds of East Asia*. Londres, Reino Unido: Christopher Helm Publishers Ltd. ISBN 978-0-7136-7040-0.
* Madge, Steve & Burn, Hilary (2013): *Crows and Jays: A Guide to the Crows, Jays and Magpies of the World*. Londres, Reino Unido: A & C Black. ISBN 978-1-4081-5738-1. 
* Penas Patiño, Xosé M., Carlos Pedreira López e Carlos Silvar (1991): *Guía ds aves de Galicia*. A Coruña: Bahia edicións. ISBN 84-8767-406-2.

### Outros artigos 
* Córvidos
* ''Coloeus
Mason Dye

**Mason Dye**, nado en Shawnee, Oklahoma, o 15 de xullo de 1994 é un actor estadounidense coñecido polas súas interpretacións en *Teen Wolf* e *Flowers in the Attic*.
## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Mason Dye naceu en Shawnee, Oklahoma. Criouse en Ada, Oklahoma cun irmán máis vello, Preston, e unha irmá máis nova, Taylor, coñecida por formar parte do dúo Maddie & Tae.

### Carreira 
Dye arrancou a súa carreira con papeis no filme *Adventures of Bailey: A Night in Cowtown* e cun papel recorrente nas series online *Secret Diary of an American Cheerleader 2: The Fierce One*. En 2014, protagonizou como Christopher Dollanganger no filme de Lifetime *Flowers in the Attic*, baseado na novela de V. C. Andrews. Tamén foi actor invitado nas series *Showtime* e *Teen Wolf*. En 2015, interpretou o papel de Victor no filme de Lifetime *My Stepdaughter*. Dye apareceu como invitado en *Roommates* e *Finding Carter*.

En 2016, Dye protagonizou como Tyler Evans no filme dramático *Natural Selection* coprotagonizado por Katherine McNamara. Máis tarde dese ano, interpretou a Josh Jackson no filme dramático de acción e aventuras *Vanished – Left Behind: Next Generation* xunto con Amber Frank e Dylan Sprayberry. En 2017, interpretou o papel de Bruce Kane no filme de suspense de Lifetime ''Stalker's Prey*. Tamén interpretou a Tyler Pemhardt no filme de terror *Truth or Dare*, estreado na canle syfy. En 2018, interpretou a Matt no filme de Lifetime *The Wrong Son''.

## Filmografía 
### Cinema 
### Televisión 
### Web 
## Vídeos musicais 
## Notas
Subrexión de Äänekoski

A **subrexión de Äänekoski** (en finés *Äänekosken seutukunta*) é unha das seis subrexión da rexión de Finlandia Central. En 2017 tiña unha poboación de 22&nbsp;018 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2007: Sumiainen, Suolahti e Äänekoski fusionáronse na cidade de Äänekoski.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Konnevesi 
* Sitio web de Äänekoski
José Pardiñas y Villalobos

**José Pardiñas Villalobos Soto Romero de Caamaño**, nado na provincia da Coruña no século XVIII, foi un escritor galego en lingua castelá.

## Traxectoria 
Con casa patrucial en Bergantiños, foi fillo de Juan Antonio Pardiñas e de Josefa Romero e parente do escritor Antonio Rioboo y Seijas e do bispo de Tarazona García Pardiñas Villar de Francos. Casou con Ana de Zeda o 1 de febreiro de 1761 en Cádiz. En 1782 o matrimonio estableceuse en Galicia. Mantivo amizade, e correspondencia, con José Cornide Saavedra.
[miniatura|page=5|*Breve compendio de los varones ilustres de Galicia*, en [PDF.]]
Entre 1772 e 1782 recompilou o *Breve compendio de los varones ilustres de Galicia*, de varios autores. O manuscrito conservouse na biblioteca provincial de Cádiz ata que foi editado en 1887 na Coruña dentro da Biblioteca Gallega de Andrés Martínez Salazar. Chegou a reunir unha colección de máis de seis mil refráns, que recolleu de varios autores. 

Antonio López Ferreiro cre que José Pardiñas foi capelán do coro da Catedral de Santiago de Compostela e irmán de Francisco, párroco da Capela da Corticela da mesma catedral. Manuel Murguía cría que era natural de Santiago de Compostela.

## Obras 
* *Breve compendio de los varones ilustres de Galicia, nativos y próximos originarios, esclarecidos en virtudes, literatura y dignidades eclesiásticas, con algunas cortas relaciones de sucesos particulares*, Martínez Salazar, A Coruña, 1887.
* *Colección de refranes sueltos recogidos de varios autores, desde el año de 1771 hasta el 1780, en todo 6.243 refranes*.
* *Sujetos gallegos ilustres en armas*, dous volumes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* *Breve compendio de los varones ilustres de Galicia*
### Ligazóns externas 
*
Prótome

[thumb|150px|right |  Prótome [arte ibérica | Ibero de cordeiro tallada en cantaría (MAN, Madrid). ]]
thumb|Cabeza tallada na Catedral de San Xacobe en Šibenik, Croacia; tallada no século XV por Juraj Dalmatinac

**Prótome** ou **prótomo** ((grego προτομή, *protomé*, «parte anterior», «busto») é a representación en altorelevo dun animal real ou imaxinario, dun monstro ou dunha persoa. Represéntase a cabeza, o busto ou o busto cos membros anteriores. Usouse como motivo decorativo ou de soporte de elementos arquitectónicos xa na antigüidade clásica. Hai exemplos en ménsulas, cornixas, frontóns, obras de ourivaría, moedas, cerámicas, etc.

Nos barcos de pesca e de transporte fenicio que percorrían o Mediterráneo coñecidos como hippoi, soian presentar no akroterion de proa un prótome en forma de cabalo.

O termo introduciuse na terminoloxía da arte no século XIX.

## Notas
## Bibliografía 
* Treccani, vocabulario en liña, voz protome 
## Véxase tamén
No Pocky for Kitty

***No Pocky for Kitty*** é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Superchunk, publicado o 30 de outubro de 1991 a través do selo Matador Records. Foi gravado entre os días 21 e 23 de abril de 1991 no estudio Chicago Recording Company por Steve Albini. No ano 1999 Merge Records reeditou o disco.

Albini non aparece acreditado no libreto, que di "Producido cos ollos pechados por Laura, que estaba sentada na cadeira correcta". A referencia é a Laura Ballance, a baixista do grupo.

## Listaxe de cancións
Simindis k'undzuli

'''''Simindis k'undzuli''''' (en ) é un filme de 2014 dirixido por Giorgi Ovashvili.

## Sinopse 
As inundacións de primavera forman unha pequena illa con rico solo no medio do río Enguri, unha terra nova sen propietario. Un vello, axudado pola súa neta adolescente orfa, toma posesión da illa, constrúe unha sinxela cabana e planta millo. Son de etnia abkhaza e intercambian acenos con soldados xeorxianos que pasan. O vello agocha un soldado ferido que se refuxia na illa e protéxeo dos seus perseguidores durante un tempo. A finais do verán, as inundacións destrúen a illa.

## Personaxes 
* İlyas Salman como Home vello
* Mariam Buturishvili como rapaza

## Estrea
O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Karlovy Vary en xullo de 2014, onde gañou o Globo de Cristal, así como o premio do Xurado Ecuménico.

## Galardóns e nomeamentos 
Foi elixido como candidato xeorxiano para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, conseguindo clasificarse na lista curta de xaneiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Xeorxia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 87ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Wetherby (filme)

***Wetherby*** é un filme británico de 1985 escrito e dirixido por David Hare. Está protagonizado por Vanessa Redgrave, Ian Holm, Judi Dench, Stuart Wilson, Tim McInnerny e Suzanna Hamilton.

## Personaxes 
*Vanessa Redgrave como Jean Travers
*Ian Holm como Stanley Pilborough
*Judi Dench como Marcia Pilborough
*Tim McInnerny como John Morgan
*Stuart Wilson como Mike Langdon
*Suzanna Hamilton como Karen Creasy
*Tom Wilkinson como Roger Braithwaite
*Marjorie Yates como Verity Braithwaite
*Joely Richardson como Young Jean
*Katy Behean como Young Marcia
*Robert Hines como Jim Mortimer

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Premio Sakharov

O **Premio Sakharov para a Liberdade de Pensamento**, máis coñecido sinxelamente como **Premio Sakharov**, honra a persoas ou organizacións que dedicaron as súas vidas ou accións á defensa dos dereitos humanos e a liberdade de pensamento. Nomeado en homenaxe do científico e disidente soviético Andrei Sakharov, foi estabelecido en 1988 polo Parlamento Europeo. Despois diso, a elección final outórgaselle á Conferencia de Presidentes do Parlamento Europeo (Presidente e líderes dos grupos políticos) e o nome do galardoado anúnciase a finais de outubro. O premio é entregado nunha cerimonia no hemiciclo do Parlamento de Estrasburgo en decembro. O galardón inclúe un premio en metálico de 50&nbsp;000 euros.

## Características 
[miniatura|300px|A cerimonia de entrega do premio de 1990, outorgado a [Aung San Suu Kyi, dentro do hemiciclo do Parlamento de Estrasburgo no ano 2013.|esquerda]]O primeiro premio foi entregado de forma conxunta ó surafricano Nelson Mandela e ó ruso Anatoly Marchenko. O galardón de 1990 foille concedido a Aung San Suu Kyi, mais non puido recollelo até o ano 2013 por mor do seu encarceramento político en Myanmar. O premio tamén lle foi entregado a organizacións, sendo a primeira as Nais de Praza de Maio arxentinas no ano 1992. Cinco dos galardoados co Sakharov foron posteriormente premiados co Premio Nobel da Paz: Nelson Mandela, Aung San Suu Kyi, Malala Yousafzai, Denis Mukwege e Nadia Murad.

Razan Zaitouneh (2011) foi secuestrada en 2013 e aínda segue desaparecida. Nasrin Sotoudeh (2012) foi liberada da cadea en setembro de 2013,  mais aínda ten prohibido abandonar Irán, igual que o seu compañeiro galardoado en 2012 Jafar Panahi.  O premio de 2017 foille concedido á Oposición de Venezuela, co boicot de Esquerda Unitaria Europea/Esquerda Verde Nórdica.

Por mor das medidas de control sanitario motivadas pola pandemia de COVID-19, numerosos eventos relacionados cos Premios Sakharov foron pospostos no ano 2020, incluíndo o Sakharov Fellowship, *One World in Brussels* e o European Youth Event.

## Galardoados 
## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial  
* Discursos dos premiados e dos presidentes do PE
* Premio Sakharov 2010: o foco de atención sobre os dereitos humanos 
* Guillermo Fariñas, premio Sakharov 2010
Períptero

[thumb|200px|Un **peripteros** rodeado por unha [peristase (arquitectura) | peristase.]]

Un "peripteros" (un edificio peripteral, grego περίπτερος) é un tipo de templo grego antigo ou romano rodeado por un pórtico con columnas. Está rodeado por unha columnata (*pteron*) nos catro lados da *cella* (*naos*), creando unha galería de catro lados (peristase, ou perístilo). Por extensión, tamén significa simplemente o perímetro dun edificio (normalmente un templo clásico), cando ese perímetro está composto por columnas. O termo úsase frecuentemente nos edificios do dórico. 

## Definición 
Os peripteros poden ser un pórtico, un quiosco ou unha capela. Se está composto por catro columnas, é un tetrastilo; de 6, é un hexástilo; de 8, unoctástilo; de 10, un decástilo; e de 12, un dodecastilo. Se as columnas están embutidas na parede en vez de estar soas, o edificio é un pseudo-períptero. 

thumbnail|right|300px|Dibuxo idealizado do Partenón de Atenas

## Exemplos de edificios perípteros 
### Edificios antigos: 
*Templo do Partenón en Atenas
*Templo de Apolo en Figalia
* Templo de Segesta en Sicilia.
*Templo de Garni en Armenia

### Edificios neoclásicos: 
* Igrexa da Madeleine en París
* Palacio da Bolsa de París

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 

### Outros artigos
* Templo grego
* Naos
* Perístilo

### Ligazóns externas
Terón

**Terón** foi un tirano grego da cidade de Acragante en Sicilia desde o 488 a.C. e pronto estivo relacionado con Xelón, que xa tiña unha posición forte en Gela e a partir do 485 a.C. tamén de Siracusa. Posteriormente Xelón converteuse no xenro de Terón.

Terón fixo guerra á cidade de Selinunte e ao tirano de Hímera, chamado Terilo. Polo tanto, Terilo buscou establecer unha alianza con Cartago. Terón capturou Hímera, pero á súa vez foi sitiado nesa cidade polo exército cartaxinés, axudado por Terilo. Terón recibiu axuda de Xelón, que, no 480 a.C., obtivo unha gran vitoria fóra das murallas de Hímera, o que simbolizou un triunfo sobre o helenismo occidental nun momento en que as cidades gregas gañaran a batalla de Salamina. Baixo o reino de Terón, Acragante xunto con Siracusa e Selinunte (que era procartaxinesa) formaban unha especie de "triunvirato" que dominaría a Sicilia grega desa época. Terón morreu no 473 a.C. e foi sucedido durante un breve tempo polo seu fillo Trasideo, antes de ser desprazado por Hierón I, o irmán de Xelón e Acragante quedará baixo o control de Siracusa.

Terón era un grande amante da arte e, como home culto, fixo de Acragante unha das máis belas cidades gregas. O poeta Píndaro estivo na súa corte e dedicoulle dúas odas olímpicas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Batalla de Hímera (480 a.C.)

### Ligazóns externas 
* en-sicilia.html A morte de Minos en Sicilia
Julio Lois Meijomil

**Julio Lois Meijomil**, nado en Agrosagro (Carboentes, Rodeiro) en 1911 e finado na Latiza (Álceme) en 1980,  foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
miniatura|Escola da Latiza.
Estudou no Seminario Menor de Lugo. Despois pasou a Escola Normal de Pontevedra, onde acadou o título de mestre en 1933, e foi destinado á escola de San Xoán de Camba. De ideoloxía republicana, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi depurado. Foi suspendido de emprego e soldo durante 13 meses. Reingresou no maxisterio pero foi trasladado a Fozara. En 1946 pasou a Sabadelle, onde permaneceu até 1950.

A partir dese ano exerceu como mestre na escola da Latiza (Álceme) onde se xubilou en 1969. Foi correspondente de *El Pueblo Gallego* en Rodeiro. Cara a 1967 participou no programa *Misión Rescate* de Radio Nacional de España-TVE, e comezou a recoller restos arqueolóxicos. Nos anos setenta foi xuíz de paz de Rodeiro e nas primeiras elección democráticas intentou encabezar a candidatura da UCD en Rodeiro, aínda que sen éxito.
## Vida persoal 
Casou con Amadora Calviño Calvo e foi pai de Rubén Víctor (1935-2020), Carlos Mario (1936-2012) e José Luís Lois Calviño (1940).

## Notas
Real Sociedade Numismática de Nova Zelandia

A **Real Sociedade Numismática de Nova Zelandia ** (*Royal Numismatic Society of New Zealand* -RNSNZ-) é unha sociedade erudita sen ánimo de lucro neozelandesa, con sede en Wellington, que se encarga "do fortalecemento e a promoción do estudo da numismática e outros aspectos da historia relacionados con ela." Estableceuse en 1931, co nome de *New Zealand Numismatic Society* e adoptou a súa denominación actual en 1948, un ano despois de conseguir a concesión do título de *Royal*.

## Historia 
A Real Sociedade Numismática de Nova Zelandia fundouse na biblioteca Alexander Turnbull, de Wellington, o 20 de xullo de 1931, grazas ao impulso, entre outros, do xornalista Alan Sutherland. Nas actas das primeiras reunións figuran os nomes de persoeiros prominintes da sociedade neozelandesa da época.

En palabras de Sutherland, que escribiu unha historia deses primeiros momentos da Sociedade, o obxectivo era reunir todas as persoas dispersas polo país interesadas no coleccionismo e o estudo das moedas, as medallas e os obxectos afíns.

Ademais, todos os seus asociados reciben gratuitamente o *New Zealand Numismatic Journal* e outros boletíns da Sociedade, participan en poxas numismáticas e teñen acceso á área reservada da web social e á biblioteca da entidade

* (1950): Thomas, E. R.; Dale, L. J. *They made their own money : the story of early Canterbury traders & their tokens*.
* (1970): O'Shea, P. P. *Captain James Cook, R.N., F.R.S. and his numismatic associations*.
* (1981): Lampard, W. H. *Catalogue of New Zealand coins, currency tokens, Presbyterian communion tokens and bank notes*. ISBN 9780473000950
* (2005): Stocker, M. *Numismatic birth of the Dominion : the 1933 New Zealand coinage designs*.
* (2011): McMaster, H.; Purdy, M. *New Zealand Challenge coins : a catalogue*. ISBN 9780473195410
* (2014): McMaster, H.; Purdy, M. *New Zealand commemorative medals : 1941-2014*. ISBN 9780473287313

## Presidentes 
A seguir, amósase unha listaxe dos presidentes da *Royal Numismatic Society of New Zealand*:

* 1931-1932: D. C. Bates.
* 1933-1935: J. Rankine Brown.
* 1936-1938: James Elliott.
* 1939-1945: Johannes C. Andersen.
* 1946-1948: A. Sutherland.
* 1949-1949: W. D. Ferguson.
* 1950-1951: M. H. Hornblow.
* 1952-1955: H. A. Murray.
* 1956-1960: G. T. Stagg.
* 1961-1961: James Berry.
* 1962-1963: L. J. Dale.
* 1964-1967: B. G. Hamlin.
* 1968-1969: N. R. A. Netherclift.
* 1969-1969: T. Stagg.
* 1970-1970: J. R. Graydon.
* 1971-1971: A. F. Robb.
* 1972-1972: A. J. Freed.
* 1973-1979: I. Ranger.
* 1980-1986: W. H. Lampard.
* 1987-1988: R. T. Harwood.
* 1989-2003: W. H. Lampard.
* 2003-1006: M. L. Purdy.
* 2006: D. A. Galt.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de asociacións numismáticas

### Bibliografía 
*McLintock, A. H. (1966). "Numismatic Society". En *An Encyclopaedia of New Zealand.* R E Owen, Government Printer. Wellington.

### Ligazóns externas 
* Sitio web da RNSNZ
* Perfil en Facebook da RNSNZ
Tholos de Montelirio

**Tholos de Montelirio** é un sitio arqueolóxico na provincia de Sevilla, cerca de Valencina de la Concepción e Castilleja de Guzmán. Consiste nun tholos que consta de dúas cámaras (unha grande e outra máis pequena), un corredor ao aire libre, duns 40 metros de lonxitude,  e un atrio, cuberto por un túmulo artificial. Estímase que foi construído durante a Idade do Cobre, nalgún momento comprendido entre os anos 2900 e 2800 a. C.
[miniatura|330x330px|[Daga de cristal de rocha atopada no tholos]]

## Dimensións 
Está baixo un túmulo de 75 metros de diámetro. O tholos ten unha lonxitude aproximada de 50 metros: 37,7 metros de lonxitude do corredor, 4,75 metros de diámetro pertencentes á cámara grande e 2,75m de diámetro da cámara pequena.

## Artefactos e restos humanos 
Entre os artefactos hai un puñal cunha folla de cristal de rocha e un mango de marfil decorado con 90 contas discoides perforadas feitas de nácara. A cámara principal contén corpos humanos e estaba cuberta cunha pátina vermella de cinabrio e decorada con motivos do sol. A investigación da Universidade de Sevilla determinou que durante o solsticio de inverno o sol brillaba durante uns minutos polo corredor de entrada, iluminando a cámara funeraria e golpeando unha estela que representaba á deusa nai. 

Descubriuse que todos os restos humanos do lugar conteñen "niveis moi altos" de mercurio. Crese que isto se debe á súa continua exposición ao cinabrio que contén mercurio ou porque a súa pel estaba pintada con mercurio. Ademais, atopáronse evidencias de artrose nos ósos, que, tendo en conta a esperanza de vida media de 40 anos na Idade do Cobre, pode indicar que eses humanos andaban moito ou eran bailaríns. 

En 2008 descubriuse o esqueleto dun individuo de alto rango enterrado na tumba do lugar e pensábase que era un home. Debido aos artefactos de marfil circundantes, o esqueleto foi bautizado como o "Home de Marfil". Porén, en 2021 anunciouse que, baseándose na análise do péptido ameloxenina específico do sexo no esmalte dental. o esqueleto é o dunha muller. Os resultados correspondentes foron publicados en 2023 por *Nature* e propúxose un novo nome para o esqueleto, "*Ivory Lady*" (muller de marfil).

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Megálito
* Dolmen de Viera
* Dolmen de Menga

### Ligazóns externas 
* A dama de Marfil: a persoa máis poderosa da Idade do Cobre ibérica (*National Geographic; en castelán*)
Hípetro

[miniatura|Quiosco de [Traxano (Filae, Alto Exipto)|alt=]]
**Hípetro** (do latín * hypaethrus *, do grego antigo ὕπαιθρος * hupaithros * ὑπό hupo- "baixo" e αἰθήρ aither "ceo, aire"), son termos usados ​​para describir un edificio ou un espazo arquitectónico que non está cuberto por un teito. 

## Variedades 
### Exipto 
Na arquitectura monumental de Exipto, a "sala hípetra" estaba rodeada de columnas, como un patio porticado, tamén sen teitume. Era o espazo arquitectónico descuberto do templo exipcio, estando inmediatamente despois dos pilonos da entrada e anterior á "sala hipóstila" cuberta, onde estaba a "cella" que gardaba a imaxe da divindade. As primeiras **hípetras** foron construídas nos templos contiguos dos complexos das pirámides de Keops e Micerinos. Esta disposición influenciou o deseño dos megaróns micénicos.

### Grecia 
Na arquitectura clásica, '' 'Hypaethral' '' describe un antigo templo sen teito, un tipo de templo grego cuxa cella queda aberta e, por extensión, calquera edificio ou parte del sen un teito. Foi descrito polo arquitecto romano Vitruvio no seu tratado "De architectura", escrito para o emperador César Augusto, probablemente ao redor do 15 a.C.

### India 
Os templos sen teito tamén se construíron na India, nos estados de Orissa, Madhya Pradesh e Uttar Pradesh nos séculos VIII ao XI. Estes templos hipetros de planta redonda ou rectangular foron dedicados ás deusas chamadas Yoginis (Yogini Cult e Teples, Vidya Dehejia, templos de Yoginis na India, Stella Dupuis).

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Antiga arquitectura exipcia

### Ligazóns externas
* Bartleby entry
* "Opening to the Sun Above"
* Photographs of the Temple of Apollo at Didyma
Julio Lois

***Julio Lois Meijomil**, mestre e político galego (1911-1980).
***Julio Lois Fernández**, sacerdote galego (1935-2011).
Corvus (homónimos)

O nome latino ***Corvus*** pode referirse a:

* ***Corvus***, unha constelación tamén coñecida como **o Corvo**.
* ***Corvus***, un xénero de aves paseriformes, o tipo da familia dos córvidos.
Témenos

Na Grecia Antiga un ***Témenos*** (en grego τέμενος, 'recinto') era un terreo delimitado e consagrado a un deus, excluído dos usos seculares. Moitos santuarios pequenos consistían simplemente nun *Témenos* cun altar e sen templo. Case sempre había que someterse a unha purificación antes de poder entrar. Por exemplo, as lexións romanas non podían entrar en Roma sen ser antes purificadas polo sangue derramado. O *Témenos* estaba composto de varias partes, como propileos, altar, templo, tesouros, Stoás, etc.

Anterior no tempo é o concepto *Témenos* como a porción de terra asignada a un dominio oficial, especialmente dun rei (*Basileos*) e xefe (*anax*), ou un anaco de terra de uso común dedicada a un deus, un santuario, un bosque sagrado ou un recinto sagrado: as carreiras dos xogos Píticos chamáronse Témenos, o val sagrado do Nilo é o Νείλοιο πῖον τέμενος Κρονίδα, a Acrópole de Atenas é o ἱερὸν τέμενος (de Palas). Esta palabra deriva do verbo grego τέμνω  (*temnō*), "cortar"; 

O concepto de *Témenos* xurdiu nas culturas mediterráneas clásicos como un espazo reservado para a adoración dos deuses. Algúns autores utilizarono aplicado a un bosque sagrado, illado da vida cotiá, mentres que outros o aplica a zonas de santuarios urbanos. 

Carl Gustav Jung relaciona o *Témenos* con fascinante círculo máxico, que actúa como un *espazo caudrado* ou *lugar seguro*, onde poder "traballar" mentalmente.

## Notas
## Véxase tamén
Sala hipóstila

thumb| Sala hipóstila do templo de Edfu.
**Sala hipóstila** (do grego *hypóstȳlos* -prefixo *hypó*, "baixo", e *stŷlos*, "columna") é a denominación historiográfica dos recintos arquitectónicos cubertos sostidos por columnas, que ás veces chegan a ser verdadeiros bosques de columnas. Habitualmente son adintelados, de teitume plana.

## Templo exipcio 
[thumb|150px|left|Planta do [templo de Luxor (E: sala hipóstila).]]
thumb|
[thumb|center|Planta do [templo de Edfu.]]

Nos templos exipcios a sala hipóstila era a estancia posterior á sala hípetra e ás seguintes pezas, cada vez máis recónditas. A sala hipóstila xa non tiña acceso o pobo, pero si a aristocracia, que non podía continuar ás seguintes salas, reservadas en exclusiva para o faraón e os sacerdotes (a última adoita denominarse *sanctum sanctorum* por comparación co [Templo de Xerusalén).

O máis estudado é a gran sala hipóstila do templo de Amón en [Karnak. Sobre unha planta rectangular (comparable á planta "basilical" romana e paleocristia), consta dunha nave rectangular de maior altura flanqueada por dous corredores, todas sostidas por columnas de capiteis de papiriformes. Recibe unha lixeira iluminación a través de celosías superiores da nave central, quedando as laterais perpetuamente na sombra. É unha innovación da dinastía XIX, e simboliza o concepto de creación: a sala representa o pantano primordial (*Noun*) do que emerxen os talos das plantas de papiro ou de loto (representados polas columnas e os seus capiteis). A luz (tamén un concepto divino) fai que crezcan máis as plantas que a reciben (as columnas da nave) que as que permanecen na escuridade. Os templos dos ramésidas repiten este modelo (Ramesseum, templo de Khonsu en Karnak, templo de Amón en Luxor, templo de Ptah en Menfis, templo dos millóns de anos en Medinet Habu, templo de Bastet en Bubastis, templo de Toth en Hermópolis). No Período Tardío abandónase o modelo, pero as salas hipóstilas seguen aparecendo en edificios ptolomaicos e romanos (templo de Hathor en Dendera, templo de Khnoum en Esna, templo de Horus en Edfu, templo de Kom Ombo).

## Outros exemplos 
left|thumb|Restos da apadana de Persépole.
[thumb|Sala de oración da [Mesquita-Catedral de Córdoba|Mesquita maior de Córdoba.]]
thumb|left|Ídem, planta.
thumb|Ídem, planta.

A mandapa dos templos da India (serve de vestíbulo ao santuario nun complexo de templos)

A apadana dos palacios aqueménidas (Persépole, Susa).

O *Telesterion* de Elêusis e o *Eleusinion* da Acrópole de Atenas.

A sala de oracións das mesquitas (*haram*).

As catedrais, especialmente aquelas que multiplican o número de naves, adoitan contar con filas de columnas ou piares que sosteñen as cubertas, aínda que neste caso adoitan estar abovedadas, no adinteladas. Ademais de conter as naves de maior extensión, a Catedral de Sevilla ten entre as súas salas capítulares unha chamada hipóstila  ou " das columnas".

## Arquitectura contemporánea 
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
*Peristilo
*Sala hipóstila talayótica

### Ligazóns externas
Bernardo Bernárdez

**Bernardo Bernárdez Romero**, nado en Santiago das Caldas (Ourense) en 1886 e finado en Madrid en 1975, foi un político e escritor galego.

## Traxectoria 
A súa familia estableceuse en Vigo cara a 1904. Foi membro da Liga de Defensores de Vigo. Fundador e presidente do Círculo Mercantil de Vigo. Foi concelleiro maurista de Vigo de 1914 a 1917 e secretario da Asociación de Turismo.

Colaborou en *Ecos de Vigo* e *Galicia. Diario de Vigo*. É autor do libro *Tratado de Viguismo. Resumen histórico comentado de los diez últimos años de la Monarquía Española en Vigo. 1921 a 1931* onde eloxia a ditadura de Primo de Rivera e critica o incivismo da clase dirixente viguesa.

## Obra escrita publicada 
* *Tratado de… «Viguismo»*. (1932). Vigo: Editorial Roel.
* *Calvo Sotelo, Destellos y sombras de su obra*. 1937.

## Vida persoal 
Tivo dez fillos, entre eles Luis Bernárdez Domínguez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Liga de Defensores de Vigo
A revolución vertical

***A revolución vertical ou por que os seres humanos camiñan ergueitos*** (en ) é unha fábula de estilo clásico escrita por Ngũgĩ wa Thiong'o. Orixinalmente escrita en lingua kikuyu, foi traducida ó inglés polo propio autor baixo o título *The Upright Revolution: Or Why Humans Walk Upright*.

Foi traducida ó galego dende a versión en inglés por Xosé Álvarez Alonso e foi publicada pola Editorial Galaxia no ano 2019.

## Notas
Igrexa de San Tomé O Novo de Maside

A **igrexa de San Tomé o Novo de Maside** é unha igrexa aberta ó culto en 1910, que veu substituír a ogrexa de San Tomé de Maside o Vello, onde antigamente se establecía a aldea de Maside Vello, zona onde actualmente se sitúa o cemiterio da parroquia de Maside, no concello de igual nome.

## Descrición e historia 
A igrexa de San Tomé é de estilo neogótico e é unha obra na que colaboraron o arquitecto rioxano Luis Bellido González e mais Daniel Vázquez-Gulías Martínez, nado este último en Beariz. Luis Bellido, asturiano, era amigo de Wenceslao González, masidao e enxeñeiro de minas que coñecía a obra do arquitecto ó estar casado con Matilde Herrero da coñecida Banca Herrero de Asturias. Grazas ó mecenado de Wenceslao, construíuse o templo, ademais de achegar outros bens materiais á vila de Maside como terreos e propiedades.

Diante da igrexa sitúase un cruceiro de 1932 de tipo mariñeiro e policromado. Castelao estudou este cruceiro para o seu libro *As cruces de pedra na Galiza*.

A igrexa aparece recollida no catálogo histórico das Normas Subsidiarias de Planeamiento de Maside:

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Diocese de Ourense
Linguas mongólicas

As **linguas mongólicas** son un conxunto de linguas empregadas na Asia Central. 

Algúns lingüistas  reúnen estas linguas (unhas 13) coas linguas turcas (das cales o turco é un membro) e as linguas tungús, como linguas altaicas, pero esta posición está perdendo  adherentes na actualidade.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Janhunen, Juha (2003): *The Mongolic Languages*. Londres, Reino Unido: Routledge. ISBN 0-7007-1133-3. 
* Moreno Cabrera, Juan Carlos (1990): *Lenguas del Mundo*. Madrid: Visor Editorial. ISBN 978-84-7774-856-4. 

### Ligazóns externas 
* Lenguas del Mundo. Familia Altaica. Rama Mongol en proel.org .
After (filme de 2019)

***After***  é un filme estadounidense de 2019 de drama romántico adolescente, dirixido por Jenny Gage. O guión foi escrito por Susan McMartin, Tamara Chestna e Jenny Gage. Estreouse o 12 de abril do 2019 a través de Aviron Pictures.

## Personaxes 
* Josephine Langford como Tessa Young
* Hero Fiennes-Tiffin como Hardin Scott
* Samuel Larsen como Zed Evans
* Inanna Sarkis como Molly Samuels
* Dylan Arnold como Noah Porter
* Swen Temmel como Jace
* Pia Mia como Tristan
* Meadow Williams como Professor Soto
* Selma Blair como Carol Young
* Jennifer Beals como Karen Scott

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
O verán sen homes

***O verán sen homes*** (en ) é unha novela da escritora Siri Hustvedt orixinalmente publicada no ano 2011. Conta a historia de Mia Fredricksen, unha profesora universitaria que debe enfrontarse á decisión da súa parella de separarse logo dunha relación de máis de trinta anos por mor dunha aventura cunha moza máis nova.

Foi traducida ó galego por Alejandro Tobar e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2016.

## Notas
A viaxe subterránea de Niels Klim

***A viaxe subterránea de Niels Klim*** (en ) é unha novela do escritor noruegués Ludvig Holberg. Trátase dunha novela satírica e ciencia ficción escrita orixinalmente en latín. A súa única novela, describe unha sociedade utópica dende un punto de vista externo, e trata diversos temas sociais e culturais como a moral, a ciencia, a igualdade sexual, a relixión, os gobernos e a filosofía.

Foi traducido ó galego por Alfonso Blanco Quintela e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2017.

## Notas
As damas verdes

***As damas verdes*** (en ) é unha novela fantástica da escritora francesa George Sand publicada en 1857. A trama, ambientada na Francia do século XVIII, conta a historia dun avogado aloxado no castelo dun dos seus clientes, onde se enfronta a aparicións fantasmagóricas que poden influír no curso do futuro xuízo.

Foi traducido ó galego por Xavier Senín e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2016.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* George Sand, *Les Dames vertes*, présentation, notes, questions et après-texte établis par François Tacot, París, Magnard, collection "Classiques et contemporains", 2004.
ESPedición. O poder dunha montaña

***eSPedición. O poder dunha montaña*** (en ) é unha novela do escritor Juanra Madariaga publicada orixinalmente en lingua éuscara no ano 2015. É unha obra do xénero da literatura de montaña que conta a travesía para escalar o cumio do Shisha Pangma, no Tíbet.

Foi traducido ó galego por Isaac Xubín e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2017.

## Notas
Detrás da máscara

***Detrás da máscara*** (en ) é unha novela escrita pola autora estadounidense Louisa May Alcott. A novela foi publicada orixinalmente en 1866 baixo o pseudónimo de A. M. Barnard en *The Flag of Our Union*. Ambientada na Gran Bretaña da época vitoriana, conta a historia de Jean Muir, a enganosa institutriz da rica familia Coventry. Cunha manipulación experta, Jean Muir obtén o amor, o respecto e a fortuna da familia Coventry.

Dende que foi publicada de novo por Madeleine B. Stern en 1975, a novela salienta entre as reintepretacións críticas da obra de Alcott pola súa importancia literaria. Existe unha visión crítica que considera a novela unha versión do tropo da "Bela e a Besta", mentres que outros críticos fan unha crítica feminista da narrativa.

Foi traducido ó galego por Antía Veres e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2017. A tradución foi galardoada co I Premio Realia de Tradución Literaria.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Os salgueiros (novela)

***Os salgueiros*** (en ) é unha novela do autor inglés Algernon Blackwood, orixinalmente publicada como parte da súa colección de 1907 *The Listener and Other Stories*. É unha das obras máis coñecidas de Blackwood e tivo unha grande influencia noutros escritores. O autor H.P. Lovecraft considerouno o mellor conto sobrenatural da literatura inglesa. "Os salgueiros" é un exemplo de terror moderno e está conectado coa tradición literaria da "weird fiction".

Foi traducido ó galego por Alejandro Tobar e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2017.

## Notas
Pobo daur

O dos **daures** (en mongol Дагуур *Daguur*; en chinés tradicional 达 斡 尔 族; en chinés simplificado 達 斡 爾 族; en pinyin Dáwò'ěrzú) é unha minoría étnica, unha das 56 oficialmente recoñecidas polo goberno da República Popular da China. 

Habitan principalmente na rexión autónoma de Mongolia Interior e nas provincias de Heilongjiang e Xinjiang. 

A súa poboación no ano 2010 era de 131 992 persoas.

Xeneticamente, os daures son descendentes dos kitai, como demostraron algúns recentes análises do ADN.

## Lingua 
miniatura|250px|Situación dos daures entre os estados mongois no século XVI (**Dagur** no mapa).

O idioma daur pertence ao grupo das linguas mongólicas, que se inclúe dentro da familia das linguas altai. Está composto por tres dialectos: buteha, qiqihar e xinjiang. A lingua daur non ten un sistema de signos escritos e durante a dinastía Qing utilizaron o sistema manchú. 

Utilizan unha ortografía baseada no pinyin.

Ademais de falar o seu su propio idioma, moitos daures son capaces de falar en chinés, en mongol, en uigur e en ewenki para comunicárense entre eles e con membros doutras etnias.

## Historia 
Ao igual que no caso dos oroqen e os ewenki, crese que os daures son descendentes dos khitan, un antigo pobo nómade que habitou na zona do río Heilong e que fundou a dinastía Liao. A principios da dinastía Qing algúns grupos trasladáronse até zonas máis ao oeste e formaron o pobo daur.

Os daures loitaron contra a Rusia tsarista entre 1643 e 1651. 

Tamén realizaron unha intensa resistencia contra a ocupación xaponesa desde 1937 até 1945.

## Relixión 
Os daures son basicamente politeístas. Cada clan ten o seu propio xamán encargado de realizar e bendicir todas as cerimonias importantes na vida dun daur. Existen algúns individuos daur que  adoptaron o lamaísmo como relixión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazónms externs 
* The Daur ethnic minority .
Nós (novela)

***Nós*** (en ) é unha novela distópica escrita polo escritor ruso Evgenii Zamiatin, completada en 1921. A novela foi publicada por vez primeira en 1924 por E. P. Dutton en Nova York, nunha versión traducida por Gregory Zilboorg. A novela describe un mundo de harmonía e conformidade dentro dun estado totalitario.

Foi traducido ó galego por Elena Sherevera e Lourenzo Maroño e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2017.

## Notas
O xogo das cadeiras

***O xogo das cadeiras*** (en ) é unha novela escrita por Uxue Alberdi. Tres voces de mulleres tecen a trama desta novela: Teresa, Martiña e Eulali.

Foi traducido ó galego por Isaac Xubín e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2018.

## Notas
Unha muller perdida

***Unha muller perdida*** (en ) é unha novela escrita por Willa Cather que foi publicada no ano 1923. Conta a historia de Marian Forrester e do seu marido, o capitán Daniel Forrester, que viven en Sweet Water, unha localidade ficticia a carón do ferrocarril transcontinental.

Foi traducida ó galego por Antía Veres e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2018. A tradución foi gañadora do XVIII Premio Plácido Castro.

## Notas
A obra

***A obra*** (en ) é unha obra da escritora italiana Vicenza Beatrice Speraz, coñecida literariamente como Bruno Sperani. Ambientada en Milán, conta a historia de Luisina Terragni, que coñece o verdadeiro amor co obreiro Francesco Bitossi.

Foi traducida ó galego por Isabel Soto e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2017.

## Notas
Filibuth ou o reloxo de ouro

***Filibuth ou o reloxo de ouro*** (en ) é unha novela escrita por Max Jacob e publicada por Éditions Gallimard en 1923.

Foi traducido ó galego por Isabel Soto e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2018.

## Notas
Federación Europea de Asociacións Numismáticas Profesionais

A **Federación Europea de Asociacións Numismáticas Profesionais** -**FENAP**- (en inglés: *Federation of European Numismatic Trade Associations*; en alemán: *Föderation Europäischer Münzenhändlerverbände*; en francés: *Fédération Européenne des Associations de Numismates Profesionnels*), fundada en 1991, é unha organización internacional que agrupa as asociacións de numismáticos profesionais (comerciantes) pertencentes a 12 países europeos. 
Os países representados son todos eles da Europa Occidental, xa que os países da Europa do Leste carecen de asociacións nacionais de profesionais numismáticos que poidan afiliarse á FENAP.

O seu presidente é Ulrich Künter, quen substituíu no cargo a Hubert Lanz en 2017, e o seu secretario é Michael Becker (datos de abril de 2019).

Os representantes da federación manteñen un ou dous encontros anuais para tratar os asuntos relativos ao comercio numismático nos seus respectivos países, habitualmente relacionados coas restricións comerciais á importación e exportación de bens culturais, e coa loita contra as falsificacións e o branqueamento de capitais. Con frecuencia, o foro para estes encontros é a Feira Mundial do Diñeiro (*World Money Fair*), en Berlín. 

En 2012, a FENAP presentou unha demanda ante o Tribunal Federal de Finanzas alemán, sobre o regulamento da Unión Europea acerca das licenzas de exportación de moedas.

## Membros da FENAP 
Esta é unha listaxe das asociacións dos 12 países europeos membros da FENAP:

###  
###  
### 
###  
###  
###  
###  
###  
###  
###  
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de Asociacións numismáticas

### Ligazóns externas 
* Sitio web da FENAP
* Vídeo con declaracións de Hubert Lanz, expresidente da FENAP
Pequena Inglaterra

***Pequena Inglaterra*** (en ) é unha novela da escritora grega Ioanna Karistiani que foi orixinalmente publicada en 1997.

Foi traducida ó galego por Alfonso Blanco Quintela e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2018.

## Notas
Feira Mundial do Diñeiro

A **Feira Mundial do Diñeiro** (en inglés: ***World Money Fair***) é un encontro anual de carácter feiral onde comerciantes, coleccionistas numismáticos e público en xeral procedentes de todo o mundo comercian con moedas antigas e modernas, billetes e outro tipo de obxectos relacionados coa numismática.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Albert M. Beck
* Premio Vreneli

### Ligazóns externas 
* Sitio web da *Word Money Fair*
Kristin Otto

**Kristin Otto**, nada en Leipzig o 7 de febreiro de 1966, é unha campioa olímpica de natación alemá. É célebre por ser a primeira muller que gañou seis medallas de ouro nuns únicos Xogos Olímpicos, facéndoo nos Xogos Olímpicos de Seúl de 1988. En piscinas longas logrou marcas mundiais nos 100 e nos 200 metros libres. Otto foi tamén a primeira muller que nadou os 100 metros de costas en piscina curta en menos dun minuto,

## Traxectoria 
Otto naceu en Leipzig, Bezirk Leipzig (na actualidade Saxonia), e comezou a nadar aos once anos, adestrando na academia deportiva de Alemaña Oriental. Con dezaseis anos, participou nos seus primeiros campionatos do mundo, en 1982, gañando a medalla de ouro nos 100 metros de costas, ademais doutras dúas medallas de ouro co relevo 4×100&nbsp;m do equipo alemán oriental.

Despois de 1982, Otto cambiou de adestrador e comezou a concentrarse noutros estilos. Nos seguintes campionatos europeos de 1983 acabou segunda nos 100 metros libres, trala súa compatriota Birgit Meineke.

En 1984, Otto estableceu a marca mundial nos 200 metros libres. Esperábase que gañase as medallas de ouro nos xogos dos Ánxeles 1984, mais non puido competir debido ao boicot de catorce países do bloque oriental, incluída Alemaña Oriental. En 1985 fracturouse unha vértebra, o que a mantivo fóra da competición durante a maior parte do ano e provocou que non acudise aos campionatos europeos. En outubro de 1986, recibiu a Estrela da Amizade Popular de ouro (segunda clase) polo seu éxito deportivo.

Otto volveu a competir en natación nos campionatos do mundo de 1986 celebrados en Madrid, nos que gañou catro medallas de ouro (100&nbsp;m libres, 200&nbsp;m estilos individual, 4×100&nbsp;m relevos estilos e 4×100&nbsp;m relevos libres) e dúas medallas de prata (50&nbsp;m libres, 100&nbsp;m bolboreta). O seu éxito continuou o ano seguinte nos campionatos europeos de 1987, en que gañou cinco medallas de ouro.

Nos xogos de Seúl 1988 de novo era a favorita para gañar o ouro. Gañou seis medallas de ouro, ademais de establecer marcas olímpicas nos 50&nbsp;m libres e nos 100&nbsp;m bolboreta.

Otto retirouse da natación en 1989. Logo traballou como reporteira de deportes na televisión alemá.

A carreira de Otto foi danada polas revelacións sobre o uso de drogas para mellorar os resultados por parte de deportistas de Alemaña Oriental: a súa ex compañeira de equipo Petra Schneider admitiu abertamente que usara substancias prohibidas. Non obstante, Otto afirmou que ela non era consciente de estar sendo dopada e que pasara todas as probas de dopaxe durante a competición, dicindo: "As medallas son o único recordatorio do duro que traballei. Non era todo drogas".

## Notas 
## Véxase tamén
He Named Me Malala

***He Named Me Malala*** é un filme documental de 2015 dirixido por Davis Guggenheim. O filme está protagonizado pola activista paquistaní e Premio Nobel da Paz Malala Yousafzai, que loita pola defensa das rapazas, especialmente o seu dereito á educación, dende moi nova. O filme tamén conta como sobreviviu e como se converteu nunha figura mundial logo dun ataque dos talibáns que se opoñían á educación das nenas do val de Swat, en Paquistán. O título refírese á heroína afgá Malalai de Maiwand, na honra do cal o seu pai nomeouna.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Apropiación indebida. Unha novela sobre o amor

***Apropiación indebida. Unha novela sobre o amor*** (en ) é unha novela da autora sueca Lena Andersson, publicada orixinalmente en 2013. Gañou en 2013 o premio August, e ese mesmo ano foi distinguida co premio literario que entrega o diario *Svenska Dagbladet*.

Foi traducida ó galego por Marta Dahlgren e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2018.

## Notas