Aleksei Lobanov-Rostovskii

**Aleksei Borisovich Lobanov-Rostovskii** (), nado o 30 de decembro  de 1824 en Alekseevskii no oblast’ de Voronezh e finado o 30 de agosto de 1896 en Shepetivka, foi un aristócrata, diplomático e político ruso, coñecido por concluír o Tratado Li-Lobanov coa China, a Paz de Constantinopla co Imperio Otomán e pola obra xenealóxica *Russkaja rodoslovnaja kniga*.

## Traxectoria 
miniatura|esquerda|Escudo de armas dos Lobanov-Rostovskii
Membro da casa de Lobanov-Rostovskii, unha póla da de Rúrik. Seu pai era o *kniaz* Boris Alexandrovich Lobanov-Rostovskii (1795—1863) que tras unha curta carreira militar exercía, no momento da nacenza de Aleksei, de xefe electo da nobreza de Voronezh e súa nai era Olimpias Mikhailovna Borodina (1800-1874). Estudou no Liceo Tsarskoye Selo, o liceo imperial preto de San Petersburgo, onde ían os fillos das grandes familias aristocráticas rusas e graduouse en 1844. Aos vinte anos entrou no servizo diplomático, o seu primeiro destino importante foi de secretación na embaixada de París (1847-1850) e logo destinárono á embaixada en Berlín, primeiro como segundo secretario (1850-1851) para despois pasar a primeiro secretario (1851-1856). En 1856 nun novo destino marchou á legación en Constantinopla, primeiro como conselleiro (1856-1858), logo encargado de negocios (1858-1859) e finalmente enviado extraordinario e ministro plenipotenciario (1859-1863). En marzo de 1863 deixou o posto por circunstancias persoais fixo que se retirase temporalmente do servizo público, e logo pasou ao servizo do ministerio do interior, foi gobernador de Oriol entre 1866 e 1867 e asistente do ministro do interior de 1867 ata 1878. Tamén foi senador dende abril de 1867 e secretario de Estado e 1870.

Ao remate da guerra ruso-turca en 1878 volveu ao servizo diplomático e Alexandre II designouno como embaixador en Constantinopla, e durante máis dun ano unha política que pretendía restablecer a tranquilidade no país na coñecida como Cuestión oriental logo das accións paneslavistas do seu antecesor, o conde Ignatiev. En 1879 recibiu credenciais en Londres e en 1882 en Viena e alí permaneceu ata xaneiro de 1895  ao recibir o nomeamento como embaixador en Berlín, mais non tivo tempo de ocupar o posto, pois en marzo dese ano Nicolao II designouno novo ministro de Asuntos Exteriores en substitución de Nikolai Girs. 

### Ministro de Asuntos Exteriores 
Nesta posición mostrou moita  da cautela do seu predecesor, pero adoptou unha política máis enérxica nos asuntos europeos, co apoio firme á alianza ruso-eslava que realizara o seu antecesor, e procurou manter as mellores relacións con Alemaña e Austria-Hungría. Nos Balcáns no momento do seu nomeamento, a actitude do goberno ruso coas nacionalidades eslavas fora durante varios anos de extrema reserva, e parecía que como embaixador simpatizaba con esta actitude. Pero tan pronto como chegou á cabeza do ministerio de Asuntos Exteriores a influencia rusa na península balcánica reviviu de súpeto. Serbia recibiu axuda financeira; mandouse abertamente un grande envío de armas dende San Petersburgo ao príncipe de Montenegro. O príncipe Fernando de Bulgaria reconciliouse  co emperador ruso, e a igrexa Igrexa Ortodoxa Oriental recibiu a seu fillo Boris no seu seo; a embaixada rusa en Constantinopla intentou lograr unha reconciliación entre o exarca búlgaro eo patriarca ecuménico. Búlgaros e serbios manifestaron, por instigación de Rusia, deixar de lado a súa hostilidade mutua. 

Todo isto parecía presaxiar a creación dunha confederación balcánica hostil ao Imperio Otomán, e o sultán Abdul Hamid II tiña motivos para sentirse alarmado. En realidade, o príncipe Lobanov só intentaba establecer unha forte hexemonía rusa entre estas nacionalidades, e non tiña a menor intención de provocar unha nova crise na cuestión oriental mentres a situación xeral europea non ofrecera a Rusia unha oportunidade conveniente para resolvelo no seu propio interese sen intervención seria doutros poderes. Mentres tanto, consideraba que a integridade e a independencia do Imperio Otomán deben manterse no que a estes outros poderes se refire. Ao mesmo tempo fixéronse esforzos para debilitar a Tripla Alianza, e o principal instrumento empregado foi a entente con Francia, que o príncipe Lobanov axudou a converter nunha alianza formal entre as dúas grandes potencias. 

No leste de Asia non foi menos activo e converteuse no protector da China no mesmo sentido en que se amosara protector do Imperio Otomán. O 3 de xuño de 1896 asinou un tratado secreto coa China, coñecido como Tratado Li–Lobanov, no que Rusia prometía defender a integridade territorial chinesa fronte ao Xapón, e a China permitía o uso de portos chineses aos navíos de guerra ruso e á concesión para construír un ferrocarril de largo ruso de Heilongjiang e Jilin a Vladivostok. Ademais os funcionarios e a policía tiñan xurisdición extraterritorial en boa parte do Nordés da China e o permiso de estacionar tropas para protexer o ferrocarril. Uns días despois, o 9 de xuño, asinou o Acordo Yamagata-Lobanov, polo que o Xapón renunciou ás súas conquistas no nordés da China, para non interferir coas futuras accións de San Petersburgo en Manchuria e garantía a independencia de Corea por medio dun, na práctica, coprotectorado de Rusia e o Xapón, que preservaba así Corea como un Estado tapón entre o Xapón e os intereses Rusos en Manchuria. Cando só levaba dezaoito meses como director da política rusa morreu de súpeto dunha enfermidade cardíaca cando viaxaba en tren co tsar o 30 de agosto de 1896.

### Actividade cultural 
[miniatura|esquerda|Retrato da [Catarina II de Rusia|gran duquesa Catarina Alexeevna de G. C. Grooth (ca. 1744). Logo da morte de Aleksei Lobanov-Rostovskii a súa colección de retratos pasou ao Museo Imperial (dende 1917 Museo Estatal Ruso)]]
Persoalmente, o príncipe Lobanov-Rostovskiy era un gran aristócrata ruso, descendente dos príncipes independentes de Rostov, e ao mesmo tempo un home de ampla cultura, profundamente versado na historia e xenealoxía rusa, bibliógrafo impenitente era membro da Société des Bibliophiles français e tiña unha ampla colección de libros, arredor de 8 000 volumes, autógrafos e materiais rusos, principalmente dende o século XVIII, entre elas unha colección de cartas auténticas do príncipe Alexander Bezborodko ao conde Nikita Panin e amplo material do reinado do tsar Paulo I (1754–1801), sobre o que compilou un extenso estudo que non publicou e quizais a primeira autoridade do seu tempo en todo o relacionado co seu reinado.

Durante os anos que traballo no ministerio do interior recibiu o arquivo do príncipe Piotr Dolgorukov, reputado xenealoxista, para o seu uso exclusivo que utilizou canda anécdotas históricas e outros documentos non publicados de Pavel Karabanov en artigos que publicou en *Russkaia Starina*, revista dedicada á historia. A colección de Dolgorukov contiña listas de 247 familias nobres que Lobanov emmpregou como base do seu *Russkaja rodoslovnaja kniga* que publicou sen asinar en tres volumes como anexo da *Russkaia Starina* en 1873, 1875 e 1878 e que viu unha segunda edición revisada e ampliada en 1895. 

Membro da Sociedade Histórica Imperial Rusa dende 1870, xa en 1875 lanzou a idea de lanzar un dicionario biográfico ruso que se concretaría en 1896 coa publicación do primeiro volume do *Russkii biografichesckii slovar*.

Interesado pola gastronomía, escribiu a obra *Tablettes gastronomiques de Saint-Pétersbourg, rédigées par un amateur, et précédées d’une liste des ouvrages à consulter* que publicou en dous tomos en 1856 e 1858 para galano nunha tiraxe reducida. 
miniatura|Palacio de Aleksei Lobanov-Rovstovskii que data na súa estrutura actual de 1875
Posuía unha súa extensa colección de moedas, nas que salientaban as acuñadas polos rusos durante a súa ocupación de Königsberg entre 1758 e 1761, posteriormente adquiridas polo Museo Ruso. Tamén coleccionaba retratos, e entre eles salientaban dúas versións da obra de Louis Caravaque *A nena tsesarevna Isabel Petrovna coma deusa olímpica*.

Entre as propiedades de Lobanov-Rostovskii estaba unha casa á beira do río Moika en San Petersburgo. En 1851 houbo un primeiro intento de edificar no terreo un palacio de dous andares, pero non se realizou. En 1868 reconstruíuse parcialmente o edificio e en 1875 houbo unha reconstrución total e levantouse un terceiro andar. Dende abril de 1971 é o consulado xeral do Xapón en San Petersburgo.

## Notas