open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Luis Royo

miniatura|dereita|Luis Royo
**Luis Royo**, nado en Olalla (provincia de Teruel) en 1954, é un ilustrador aragonés, con sona internacional principalmente polas súas ilustracións de sensuais mulleres combinadas con formas de vida mecánicas ou monstros fantásticos.

## Traxectoria
Comezou a dedicarse á súa faceta de ilustrador no ano 1983. Ademais de realizar obras propias, colaborou co deseño de videoxogos, carátulas de cedés, portadas de comics e cartas de Tarot.

## Libros publicados
**Women*
**Malefic*
**Secrets*
**III Millennium*
**Dreams*
**Evolution*
**Prohibited Book I*
**Prohibited Book II*
**Prohibited Book III*
**Prohibited Sketchbook*
**Conceptions I*
**Conceptions II*
**Conceptions III*
**Visions*
**Fantasic Art*
**The Labyrinth: Tarot*
**Subversive Beauty*
**Dark Labyrinth*
**Wild Sketches*

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*www.luisroyo.com .
*www.luisroyofantasy.com  .
English Electric Lightning

O **English Electric Lightning** (posteriormente BAC Lightning) foi un avión caza británico supersónico da guerra fría, lembrado principalmente pola súa velocidade alta e o seu aspecto metálico. O Lightning entrou en servizo na *Royal Air Force* e a Real Forza Aérea Saudita. O avión utilizouse en exhibicións de voo, superou varias marcas mundiais de velocidade e foi o primeiro avión supercruceiro. En xullo de 2006, o F-35 Joint Strike Fighter foi renomeado como "Lightning II" para distinguirse do English Electric Lightning e o P-38 Lightning.

O primeiro de dous prototipos P-1A con motores Sapphire voou o 4 de agosto do ano 1954, e o moi mellorado P-1B, despois chamado Lightning, o 4 de abril do 1957 e converteuse no primeiro avión británico que excedía Mach 2. Na práctica, dez escuadróns baseados en Gran Bretaña recibiron este interceptador todotempo armado con mísiles, veloz e equipado con radar, que supuxo unha mellora respecto dos subsónicos Hunter e Javelin que substituíu. Dúas unidades foron despregadas na RAF Germany, unha en Chipre e unha en Singapur. A meirande parte da frota de Lightning converteuse ó Phantom a mediados dos anos 70, pero a Ala de Binbrook (Escuadróns 5 e 11) aguantou ata o 1987 e 1988, no que realizou a transformación ó Tornado F.Mk 3.

## Especificacións
***Tipo**: caza interceptador monopraza English Electric Lightning F.Mk 2A.
***Construtor**: English Electric
***Ano**: 1954
***Principal usuario**: Royal Air Force, Kuwait e Arabia Saudita.
***Envergadura**: 10,61 m. 
***Lonxitude**: 16,84 m.
***Altura**: 5,97 m.
***Área alar**: 41,4 m².
***Peso baleiro**: 12.719 Kg.
***Peso cargado**: 18.915 Kg.
***Planta motriz**: 2 Rolls-Royce Avon 301.
***Armamento**: 2 canóns Aden de 30&nbsp;mm sobre a proa e 2 máis abaixo dela, e 2 AAM Firestreak baixo a fuselaxe.
***Velocidade máxima**: Mach 2,27
***Alcance operacional**: 373 millas
Río Hulaya

O **río Hulaya** foi un curso fluvial situado nun distrito fronteirizo entre territorio hitita e Lukka, que tiña por capital Hawaliya. Está situado ao norte ou leste de Lukka e foi ocupado temporalmente pola xente de Lukka a comezos do reinado de Hattusilis III, pero ao cabo dun par de anos foi recuperado polos hititas.
Educación preescolar

Enténdese por etapa de **educación preescolar** á que precede a educación obrigatoria. A partir de 1990, coa implantación da LOXSE en España, denomínase Educación infantil e define a educación de 0 a 6 anos. Segundo os países, pode formar parte do sistema educativo ou considerarse só como centros ou servizos de coidado ou gardería dos cativos e cativas. 

## Orixe da etapa 
En España, a *Lei xeral de educación e financiamento da reforma educativa* de 1970, tamén coñecida como *Lei Xeral de Educación* ou *Lei Villar Palasi,* define no artigo 13 a *Educación Preescolar* como aquela que ten como obxectivo fundamental o desenvolvemento harmónico da personalidade dos nenos e nenas. Dálle carácter voluntario e divídea en dúas etapas:

# O *Xardín da Infancia*, de dous a tres anos, orientada á formación semellante á vida no lar.
# *A Escola de Párvulos,* de catro a cinco anos, orientada a promover as virtualidades dos petís.

Esta lei ficou derogada coa implantación da LOXSE en 1990.

## A Educación Preescolar na LOCE 
A Lei orgánica de calidade da educación (España) de 2002 prevía recuperar unha etapa preescolar de 0 a 3 anos con carácter educativo e asistencial segregada da Educación Infantil (de 3 a 6) que consideraba etapa escolar coa primaria, secundaria e bacharelato. Non chegou a aplicarse.

## Profesorado de Educación Preescolar 
De acordo co Lei Xeral de Educación, o profesorado de educación preescolar e educación xeral básica formábase nas escolas universitarias de profesorado de EXB (diplomaturas). Aínda así, durante varios anos, só se ofertou formación para as especialidades de profesorado da educación xeral básica e atrasaron a aprobación da especialidade de educación preescolar até 1981 coa Resolución do 5 de marzo, da Dirección Xeral de Ordenación Académica e Profesorado, “pola que se confire carácter definitivo ás autorizacións outorgadas con carácter experimental ás escolas universitarias de profesorado de EXB para impartir a especialidade de educación preescolar”. En Galiza, a primeira promoción de profesorado especialista en educación preescolar saíu en 1984 das cinco escolas universitarias galegas situadas na Coruña, Lugo, Ourense, Pontevedra, e Santiago, daquela todas elas da Universidade de Santiago. A efectos formais, o profesorado especialista de educación preescolar estaba integrado no Corpo de Profesores de Educación Xeral Básica.
## Preescolar na Casa 
En Galiza e dando resposta á dispersión de poboación que dificulta a asistencia dos máis novos a centros educativos, desenvolveuse un programa chamado Preescolar na Casa de 1977 a 2012 que reforzaba a educación dos meniños e meniñas de 0 a 6 anos nos fogares a través da formación dos pais e mais. Desde 2012, mantivo a actividade a través da *Asociación Socio-Educativa Antonio Gandoy*.

## Notas
Hawaliya

**Hawaliya** foi a capital dun distrito fronteirizo entre territorio hitita e Lukka, dominado polo río Hulaya. Foi ocupada pola xente de Lukka temporalmente ao comezo do reinado de Hattusilis III, pero foi recuperada polos hititas ao cabo dun par de anos.
Natas

**Este artigo trata sobre un lugar, para o doce portugués véxase: Pastel de Belém*.

**Natas** foi un distrito fronteirizo entre Lukka e os hititas, probabelmente sito ao nordeste de Lukka. Foi brevemente ocupado pola xente de Lukka ao comezo do reinado de Hattusilis III pero os hititas recuperárono pouco despois.
Harhasuwanta

**Harhasuwanta** foi un distrito do sur dos territorios hititas, probabelmente situado ao leste da clásica Panfilia e ao oeste de Kizzuwatna (Cilicia). Foi brevemente ocupado pola xente de Lukka ao comezo do reinado de Hattusilis III pero os hititas o recuperaron pouco despois.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de rexións hititas históricas
Ussa

**Ussa** foi unha rexión hitita situada ao leste de Pitassa, no centro de Anatolia. É mencionada nas inscricións como terra de fronteira co reino de Tarhuntasa.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de rexións hititas históricas
Saranduwa

**Saranduwa** foi unha cidade hitita ao suroeste do lago do Sal e en dirección ao río Hulaya (ao nordeste ou leste de Lukka). Foi incluída no reino de Tarhuntasa no reinado de Hattusilis III.
Nahita

**Nahita** foi unha cidade ao oeste de Tarhuntasa e ao nordeste do río Hulaya. Foi dominado por Piyama-radu, xefe dos de Arzawa, ao comezo do reinado de Hattusilis III, pero foi recuperado pronto polos hititas.
Gloster Javelin

O **Gloster Javelin** é un avión interceptor bimotor todo-tempo que serviu coa Royal Air Force británica desde mediados da década de 1950 ata finais dos 60. É un avión de á delta de cola en T deseñado para operacións nocturnas e todo-tempo e foi o último deseño de avión en levar o nome de Gloster. Introducido en 1956 tras un longo período de desenvovemento, o avión recibiu varias actualizacións durante a produción para distintos sistemas como motores, radar ou armas, como a posibilidade de equipar o mísil aire-aire de Havilland Firestreak.

A raíz dunhas probas comparativas có futuro Sea Vixen, o Javelin foi escollido para substituír os cazas nocturnos Venom e Meteor en servizo nos escuadróns todo-tempo da RAF. O prototipo voou o 26 de novembro do 1951, pero era un avión demasiado innovador e os primeiros aparellos de serie non puideron ser entregados ata febreiro do 1956. As variantes sucesivas introducían un radar e uns motores novos, así como, no FAW.Mk 7, mísiles Firestreak. Cara aos anos 60, o Javelin foi retirado do Mando de Caza no 1964, da RAF Germany no 1966 e do Extremo Oriente en abril do 1968, sendo declarado obsoleto.

## Especificacións
**Tipo**: Interceptador todotempo bipraza Gloster Javelin FAW.Mk 9.

**Construtor**: Gloster Aircraft Company

**Ano**: 1951

**Principal usuario**: Royal Air Force

**Envergadura**: 15,84 m.

**Lonxitude**: 17,29 m.

**Altura**: 4,88 m.

**Área alar**: 86 m².

**Peso baleiro**: 10.886 Kg.

**Peso cargado**: 14.325 Kg.

**Planta motriz**: 2 Bristol Siddeley Sapphire de 8.300 libras de pulo unitario.

**Armamento**: 2 canóns Aden de 30&nbsp;mm a proa e 4 AAM Firestreak en soportes subalares.

**Velocidade máxima**: 620 millas/h

**Alcance operacional**: 930 millas
Sausga

**Sausga** foi unha deusa hitita. O seu centro principal de culto foi Lawazantiya. O rei Hattusilis III, que de neno estaba gravemente doente, foi posto baixo a protección da deusa á que se prometeu que se había consagrar se curaba; así foi, e Hattusilis converteuse en sacerdote e devoto de Sausga, pero durante o reinado do seu irmán Muwatallis II foi chamado a outras responsabilidades.
Lawazantiya

**Lawazantiya** ou **Lawasanda**, foi unha cidade hitita que é mencionada desde o rei Hattusilis I, situada a medio camiño entre Kanish e a rexión do Alto Éufrates, que marcaba a miúdo o límite oriental dos hititas. Estaba situada na fronteira con Isuwa (situada ao leste).
Hattusilis, o futuro rei Hattusilis III, que entón era aínda só rei de Hakpis, á súa volta de Apa (Siria) un par de anos despois da batalla de Qadesh, pasou por Lawazantiya, onde fixo ofrendas e libacións aos deuses e especialmente á súa deusa Sausga que o protexera desde neno, e casou con Pudú-Hepa, irmá de Pentib-sarri, gran sacerdote de Lawazantiya, matrimonio que talvez non tivo a aprobación real ou polo menos non gustou ao rei (o seu irmán Muwatallis II). Despois volveu ao norte, ao seu reino de Hakpis.

Sobre o -1185 Suppiluliumas II estableceu nesta cidade a súa liña de defensa terrestre contra os Pobos do mar, despois de que a frota hitita fose derrotada en Lukka. O xeneral de Ugarit, Sipti Baqal informaba ao seu rei do desastre: "o voso servente foi á posición fortificada de Lawasanda co gran rei, e agora o rei retirouse e fuxiu, sacrificouse". O desastre de Lawasanda, combinado coa conquista e destrución de Hattusa polos kaska puxeron fin ao Imperio Hitita.
Pinara

**Pinara** (Πίναπα) foi unha cidade de Licia ao pé dos montes *Crago* e non lonxe da riba oeste do Xanthos. Estrabón di que foi unha das principais cidades e, a pesar de que non é mencionada por outros autores, as súas ruínas demostran que tivo bastante importancia. Meneácretes, historiador de Licia, mencionado por Estevo de Bizancio, di que foi unha colonia de Xanthos e que se chamou inicialmente Artymnesos, despois cambiado a Pinara, que na lingua local quería dicir "outeiro redondo".
As súas ruínas serían atopadas por Sir Charles Fellows preto da aldea de Minara. O teatro consérvase en prefecto estado; tamén están bastante ben as murallas e algúns edificios; atópanse numerosas tumbas, algunhas con bonitas esculturas.
Tlos

**Tlos** foi unha cidade de Licia mencionada por Artemidoro, que di que foi unha das seis cidades que formaron a confederación Licia. Estrabón di que estaba situada na vía que ía a Cibirra. Os licios denominábana Talawa ou Tlawa.

Unhas ruínas do val do Xanthos, na beira oriental, a uns 40&nbsp;km ao sueste de Fethiye e 65&nbsp;km ao norte de Kalkan, foron identificadas como as da cidade e parecen ser construcións romanas, que substituíron a edificacións anteriores. Entre os restos é salientábel o teatro, e edificios con grandes columnas.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*https://web.archive.org/web/20070107201715/http://www.lykien.com/tlos.htm .
Patara

**Patara** foi unha cidade comercial do suroeste de Licia, cun bo porto e non moi lonxe da desembocadura do río Xanthos (ao sueste desta desembocadura). Foi fundada segundo a tradición por Pataro, fillo de Apolo, e tiña un oráculo dedicado a Apolo, o segundo máis famoso despois do de Delfos. É posíbel que fose un establecemento fenicio e despois recibiu colonos dorios de Creta.

No século –III Tolomeo II Filadelfo (-284 – -246) agrandouna e deulle o nome de Arsínoe, pero recuperou máis tarde o de Patara.

Baixo os romanos foi unha das principais cidades de Licia, mencionada por diversos autores, e á caída do Imperio era a se de bispos mencionados nas actas dalgúns concilios.

As súas ruínas chámanse Patera, e entre elas é salientábel o teatro, que foi construído en tempo de Antonino Pío.
Milan Rapaić

**Milan "Miki" Rapaić** (nado o 16 de agosto de 1973 en Nova Gradiška) é un futbolista croata que na actualidade xoga para o Standard Liège en Bélxica.

Anteriormente estivo no Hajduk Split (1991-1996, 2002-2003), Perugia (1996-2000), Fenerbahçe (2000-2002), e Ancona (2003-2004)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador JadranSport.org (En Inglés)
Anne Rice

**Anne Rice**, nada en Nova Orleáns, Luisiana, o 4 de outubro de 1941 e finada o 11 de decembro de 2021, foi unha escritora estadounidense.

## Traxectoria 
Nada baixo o nome de Howard Allen O'Brien, dende pequena cambiou o seu nome a "Anne". Casou co defunto poeta e pintor Stan Rice en 1961, con quen tivo dous fillos, Michele en 1966 e que morreu de leucemia aos 5 anos de idade e o famoso escritor gai Christopher Rice (nado en 1978).

Dende pequena estivo interesada por temas de vampiros e bruxas. Na súa carreira coma escritora, tamén publicou cos pseudónimos **Anne Rampling** e **A.N. Roquelaure**, este último nos seus primeiros anos e para temas máis orientados a adultos. Os seus libros escritos baixo estes pseudónimos conteñen constantemente mesturas do horroroso co luxurioso, destacándose nas súas historias de ficción os sentimentos homoeróticos que senten os seus personaxes.

O seu primeiro libro, *Interview With The Vampire* escribiuno en 1973 e publicouse en 1976. No ano 1994 Neil Jordan realizou unha película baseada no libro e protagonizada por Tom Cruise e Brad Pitt e anos máis tarde realizouse outra película sobre o terceiro libro da serie *The Vampire Chronicles*, chamada *Queen Of The Damned*. O segundo libro da saga, *Lestat, The Vampire* converteuse nun musical de Broadway.

En decembro de 1998 a Rice diagnosticóuselle diabetes mellitus cando entrou nun coma diabético. Desde que empezou a tratar a súa condición con insulina, Rice foi unha activista para que a xente faga exames para diagnosticar a diabetes.

O 30 de xaneiro de 2004, Anne Rice anunciou que deixaría Nova Orleáns para mudarse ao suburbio de Jefferson Parish, Luisiana. Viviu soa desde a morte do seu esposo e a mudanza do seu fillo a outro estado.

### Última etapa 
Nos seus últimos anos a popularidade de Anne Rice decreceu bastante, en parte polas malas acollidas da crítica literaria ás súas últimas obras. As obras finais, como *Blood and Gold*, a biografía dun dos seus personaxes máis queridos por ela e polos lectores, Marius, non tivo éxito de vendas, en parte debido á reciclaxe intelectual que a propia autora fixo dos seus libros.

Con este feito, finalizou a saga de *The Vampire Chronicles* e a de *As bruxas de Mayfair* sendo o último libro da serie *Blood Canticle*.

## Libros 
### *The Vampire Chronicles* 
* miniatura|Portada de *Interview With the Vampire.**Interview With The Vampire* (1976)
* *Lestat, The Vampire* (1985)
* *Queen Of The Damned* (1988)
* *The Tale of the Body Thief* (1992)
* *Memnoch the Devil* (1995)
* *The vampire Armand* (1998)
* *Merrick* (2000)
* *Blood and Gold* (2001)
* *Blackwood Farm* (2002)
* *Blood Canticle* (2003)

### *Novos contos de vampiros* 
* *Pandora* (1998)
* *Vittorio* (1999)

### *As bruxas de Mayfair* 
* *The Witching Hour* (1990)
* *Lasher* (1993)
* *Taltos* (1994)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial de Anne Rice (en inglés)
Cóctel Molotov

[miniatura|275px|Cóctel Molotiv fabricado pola compaía [Alko na Guerra de Inverno]]
Chámase **cóctel molotov** ou **bomba molotov** a unha bomba incendiaria de fabricación caseira, mestura de certos produtos inflamábeis (por exemplo gasolina) con aceite de motor nun recipiente de vidro.

Nos modelos clásicos, un trapo ou anaco de tea na boca da botella serve coma mecha. Inflámase a mecha e lánzase. Ao romperse o vidro, o contido espállase á vez que entra en contacto coa chama e se incendia. O aceite de motor fai que a gasolina se pegue a calquera superficie.

Nos cócteles *de impacto*, no canto de mecha, emprégase ácido sulfúrico e potasa. Ao lanzarse a bomba, o vidro rómpese e o ácido entra en contacto coa potasa xerando unha forte reacción exotérmica que fai que o combustíbel se imflame. Ademais dos danos polo lume, hai que engadir o dano corrosivo do ácido. Outra vantaxe da bomba de ácido é que nos enfrontamentos nocturnos non revela a posición do lanzador.

Aínda que foron inventados durante a Guerra civil española (1936 - 1939), o seu nome é debido a que se empregaron na Guerra de Inverno, e que naquela época Viacheslav Molotov (ministro do exterior da Unión Soviética durante a segunda guerra mundial) comunicaba por radio á poboación finlandesa durante a guerra que o exército ruso non estaba bombardeando senón enviando alimentos; a isto, o exército finlandés contestou que xa que "Molotov poñía a comida, eles poñerían os cócteles". Tivo un grande éxito coma arma antitanque, e ademais era terrorífico para a moral das tropas inimigas.

Emprégase principalmente nos conflitos urbanos, dada a súa facilidade de elaboración e o seu baixo custo.
Revolución de 1830

A **Revolución de 1830**, tamén coñecida como **Revolución de Xullo**, foi unha revolta da clase media francesa contra o rei Carlos X que o forzou a abdicar, sendo substituído polo rei orleanista Lois Filipe co título de rei dos franceses e non o tradicional de rei de Francia.

## Contexto
miniatura|*La Liberté guidant le peuple* de Eugène Delacroix (1833), obra pictórica convertida en símbolo da Revolución de 1830
Cando Carlos X subiu ao trono o 16 de setembro de 1824, Francia ía progresando cara a reconstrución tras as guerras napoleónicas, o seu antecesor Luís XVIII aínda que autocrático mantivera unha maior liberdade que a que se gozaba no Antigo Réxime antes da revolución en parte por ser imposible unha volta atrás xa que a alta burguesía era cada volta máis poderosa a consecuencia do desenvolvemento económico, aínda que houbo represión contra os que se distinguiran no réxime anterior coñecido como o terror branco e volveuse á alianza entre a Igrexa e o Estado. Existía unha asemblea electa, a Cámara dos Deputados, pero o seu poder era escaso e a burguesía aspiraba a establecer unha monarquía liberal e Carlos tiña o desexo de volver a unha monarquía absoluta.

## Revolta
No mes de xullo de 1830 en resposta ao intento do rei de poñer en práctica as teorías da supremacía das prerrogativas reais estoupou en París unha revolta que percorreu os barrios populares pedindo a abdicación do rei e en resposta á saída á rúa do exército para restablecer a orde a poboación atacou as armerías formando unha milicia para facer fronte ao exército pero o exército negouse a disparar sobre os manifestantes, en resposta o rei abdicou e saíu ao exilio. En só tres días triunfou a revolución que supuxo o triunfo do liberalismo, estableceuse unha monarquía, a de Lois Filipe, sometida ao Parlamento, establecéronse as liberdades públicas e un sistema de elección baseado no sufraxio censitario que lle daba acceso ao voto aos propietarios. A revolución de 1830 tivo unha repercusión internacional estendéndose a outros países e establecéndose monarquías constitucionais.
Arturo Noguerol

**Arturo Noguerol Buján**, nado en Ourense o 6 de maio de 1892 e asasinado en Serantes (Ferrol) o 12 de setembro de 1936, foi un avogado e intelectual galeguista.

## Traxectoria 
Naceu en Ourense, onde estudou o bacharelato con Otero Pedrayo, Florentino Cuevillas e Manuel Martínez Risco. Fixo a carreira de Dereito na Universidade de Salamanca entre os anos 1910 e 1915. En 1915 abriu o seu despacho no nº 10 da rúa Padre Feixóo, onde estivo logo a administración e a xerencia da revista *Nós.*

Amigo tamén de Vicente Risco, con quen coincidiu no cenáculo ourensán, participou na publicación *La Centuria,* da que foron xerentes, e que foi de vital importancia para a expresión dunha xeración de intelectuais ourensáns antes da súa conversión ao galeguismo das Irmandades da Fala, da man de Antón Losada Diéguez, e que posteriormente sería a Xeración Nós.

O seu artigo "La patria", publicado en *La Centuria*, foi un dos primeiros testemuños que se emitiu a prol do galeguismo e serviu de punto de partida para constituír a Irmandá Rexionalista d'Ourense en 1918. Publicou once artigos na revista *Nós*, catro artigos en *La Centuria*, dous n'*O Tio Marcos d´a Portela*, outros seis na revista *A Nosa Terra*, dous en *La Billarda* e dous en *La Zarpa*. O 15 de setembro de 1930 publicou o seu derradeiro artigo no nº 81 de *Nós*, titulado “Notas políticas”. A partir de entón retirouse da vida política e literaria*.*

Foi secretario de administración local e exerceu no Pereiro de Aguiar, Avión, Rianxo e Serantes. Durante a revolución de 1934, cando era secretario do concello de Serantes, foi detido por posesión de arma de fogo, mais foi exonerado. Tras o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido polos sublevados por propagar noticias tendenciosas, e encadeado na prisión da Escollera de Ferrol. Foi procesado, e logo de comprobar a súa inocencia, o xuíz militar ordenou a súa liberación. Foi novamente detido por elementos paramilitares. Na tarde do 11 de setembro de 1936 introduciron a Noguerol con outras doce persoas nun autobús e na noite seguinte executáronos no cemiterio parroquial de Serantes na estrada da Coruña a Ferrol, onde foron soterrados.

## Obra 
miniatura|Placa na casa onde viviu Noguerol, en Ourense* *Parolas sobre a propiedá*, 1918 (publicado en *La Región*).
## Vida persoal 
Casou con Eloísa Martínez Carballo o 21 de xaneiro de 1924. Tiveron dous fillos nados en Ourense: Eloísa e Pedro Arturo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Grupo Nós
* I Asemblea Nacionalista
* IV Asemblea Nacionalista
Punto de ebulición

[miniatura|[punto de fusión|Puntos de fusión en azul e puntos de ebulición en rosa dos primeiros oito ácidos carboxílicos (en °C).]]
miniatura|300px|Auga fervendo.
O **punto de ebulición** é a temperatura á cal un elemento ou composto químico pasa do estado líquido ao estado gasoso, nunhas condicións de presión determinadas. Se o proceso é á inversa chámase **punto de condensación**.

A temperatura dunha substancia ou corpo é unha medida da enerxía cinética das moléculas. A temperaturas inferiores ao punto de ebulición, só unha pequena fracción das moléculas na superficie ten enerxía suficiente para romper a tensión superficial e escapar.

Cando se chega ao punto de ebulición a maioría das moléculas é quen de escaparen desde tódalas partes do corpo, non só da superficie. Porén, para a creación de burbullas en todo o volume do líquido necesítanse imperfeccións ou movemento, precisamente polo fenómeno da tensión superficial.

A temperatura mantense constante durante todo o proceso de ebulición, e a achega de máis enerxía só produce o aumento do número de moléculas que foxen do líquido en forma de gas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Ebulición
*Punto de fusión
*Aumento ebuloscópico
Cofia

:*Este artigo trata da "cofia", peza do vestiario feminino. Para o sentido en botánica, véxase Caliptra.*

miniatura|200px
Unha **cofia** é un toucado feminino, feito de liño xeralmente, que vai cinguido á cabeza cunha cinta de seda que nalgúns casos ten cores vivas. Popularmente, a cinta branca é indicativa de muller casada, a preta de viúva e as de cores son para as solteiras. A parte coincidente coa parte superior da cabeza era un rectángulo de puntilla e en ocasións de encaixe. Esta tea fruncíase e deixábase caer ata a metade das costas. Adoitaba ser un toucado das clases altas e medias no traxe de gala ou mesmo para asistir a cerimonias relixiosas.

Unha variante sería a gandá, que era feito cun pano de seda liso ou floreado.

## Notas
Gizeh

**Gizeh** ou **Xizá** (en , e en ) é unha cidade próxima ao Cairo, no suroeste da cidade, a poucos quilómetros na ribeira do Nilo. É capital da provincia (muhafazah) de **Al Jizah** e a terceira maior cidade do Exipto, con 2&nbsp;443&nbsp;490 habitantes (2005).

[miniatura|250px|As [pirámide (construción)|pirámides da Necrópole de Gizeh.]]
Trátase dun importante centro comercial, industrial, cultural e administrativo. Conta cunha produción diversificada como a maquinaria, a industria química ou o tabaco.

A cidade posúe barrios musulmáns tradicionais así como luxosas urbanizacións ao longo do río e moitas embaixadas estranxeiras e sedes de órganos do goberno. As institucións educativas inclúen a Academia da Lingua Árabe, un Instituto de estudos de oftalmoloxía ou a Universidade do Cairo xa dende 1924.

Nela atópase a Meseta de Giza, na que se sitúa a famosa Necrópole de Gizeh, utilizada durante o Antigo Exipto, principalmente durante o Imperio Antigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gran Pirámide de Gizeh
* Grande Esfinxe de Gizeh
* Necrópole de Gizeh
O Gaiteiro de Lugo

O ***Gaiteiro de Lugo*** é un calendario agrícola de periodicidade anual que se publica na cidade de Lugo desde 1857, inda que primeiro recibiu o nome de ***Calendario de Galicia*** e máis adiante ***Calendario Gallego***, non foi ata 1927 cando adoptou a actual cabeceira motivada polo gaiteiro (dous en anos bisestos) que adornaba a contraportada da publicación xa desde 1862.

## Historia 
Fundouse grazas ao traballo do impresor e activista cultural Manuel Soto Freire e logo en 1889 pasou a mans de Gerardo Castro Montoya, continuando a súa publicación o seu fillo, Gerardo Castro Lamas, que continuaron a numeración e estilo do anterior.

Os primeiros números era case exclusivamente en castelán agás as colaboracións literarias; progresivamente foi aumentando a presenza do galego na publicación e a partir de 1936 por iniciativa de Xosé Filgueira Valverde publicouse integramente en galego, mantendo o monolingüísmo durante todo do franquismo. En 1963 Gerardo Castro vendeu o calendario a *La Región* que o seguiu publicando ata 1973. En 1996 a Deputación de Lugo decidiu retomar a súa publicación. Publicación moi popular entre os labregos galegos durante o franquismo, chegou a vender 50&nbsp;000 exemplares. Antonio Noriega Varela foi un colaborador habitual.

Predicións, brincadeiras, as lúas, as datas das feiras, consellos para o cultivo da vide, prognósticos do tempo, refráns, adiviñas ademais o habitual santoral e previsións meteorolóxicas acompañan a outros textos de maior entidade literaria destes almanaques agrícolas en galego que como *O Mintireiro Verdadeiro* permitiron o uso continuado do galego, mesmo nos anos máis difíciles do franquismo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* "O calendario "O Gaiteiro de Lugo" mantén unhas vendas de dez mil exemplares anuais a case século e medio do seu nacemento" (14/1/2005) CCG.
Campo gravitatorio

En física o **campo gravitatorio** ou **campo gravitacional** é un campo de forzas que representa a gravidade. O tratamento que recibe este campo é diferente segundo as necesidades do problema:
* En *física clásica (non-relativista)*, o campo gravitatorio vén dado por un campo vectorial.
* En *física relativista*, o campo gravitatorio vén dado por un campo tensorial de segunda orde.

## Campo gravitatorio na física non-relativista
Na física newtoniana, o campo gravitatorio é un campo vectorial conservativo con liñas de campo abertas. Pode definirse a partir da intensidade de campo como a forza por unidade de masa que experimentará unha partícula puntual situada ante a presenza dunha distribución de masa. As súas unidades son, polo tanto, as dunha aceleración, m s−2. Matematicamente pódese definir o campo como

:\vec{F} = m \vec{g}

onde \vec{F} é a forza de gravidade experimentada pola partícula de masa m en presenza dun campo \vec{g}. 
dereita
O campo \vec{g} para unha distribución de masa esférica e central fóra da esfera é un vector de módulo *g*, dirección radial e que apunta á partícula que crea o campo.

:g = \frac{GM}{r^2} \qquad (1),

onde *r* é a distancia radial ao centro da distribución. No interior da esfera central o campo varía segundo unha lei dependente da distribución de masa (para unha esfera uniforme, medra linealmente desde o centro ata o radio exterior da esfera). A ecuación (1) por tanto só é válida a partir da superficie exterior que limita o corpo que provoca o campo, punto a partir do cal a intensidade do campo decrece segundo a lei da inversa do cadrado.

O interese de realizar unha descrición da interacción gravitatoria por medio dun campo radica na posibilidade de poder expresar a interacción gravitacional coma o produto de dous termos, un que depende do valor local do campo \vec{g} e outro, unha propiedade escalar que representa a resposta do obxecto que sofre a acción do campo.

A natureza conservativa do campo permite definir unha enerxía potencial gravitatoria tal que a suma da enerxía potencial e a enerxía cinética do sistema é unha cantidade constante. Así a cada punto do espazo podemos asignarlle un potencial Φ gravitatorio relacionado coa densidade da distribución de masa e co vector do campo gravitacional mediante a súa diverxencia e o seu gradiente:

:\Delta \Phi = 4\pi \rho \,
:\vec{\nabla} \Phi = \vec{g}

## Campo gravitatorio na física relativista
A teoría relativista de Einstein do campo gravitatorio é propiamente unha teoría da estrutura xeométrica local do espazo-tempo. Así, un campo gravitatorio interprétase nin máis nin menos que coma a curvatura de dito espazo-tempo que en presenza de materia deixa de ser plano.
Branco e negro

[miniatura|Foto en branco e negro dun froito da [árbore do pan, c. 1870]]
O **branco e negro** é un termo amplamente usado para referirse a un abano de acabamentos e procesos das artes visuais de carácter monocromo, e onde só existen brancos, negros e distintas tonalidades de grises.

Existe a fotografía en branco e negro e a banda deseñada en branco e negro. Tamén tiveron a súa época, se ben agora só se usan xa con carácter experimental, o cine en branco e negro e a televisión en branco e negro.
Sigfrido

**Sigfrido** é un nome de orixe xermánica que vén significar aproximadamene *paz vitoriosa*.

* **Sigfrido** ou **Sigurd** é o heroe do Nibelungenlied, un poema épico escrito en altoalemán.
* Sigfrido, parte d'*O anel dos nibelungos*, ópera de Wagner, baseada precisamente no personaxe homónimo.
* Sigfrido é o rexedor da tetería do oso malaio, álbum de banda deseñada de David Rubín.
Sigfrido (banda deseñada)

**Sigfrido** é o protagonista de *La tetería del oso malayo*, álbum de banda deseñada en branco e negro de David Rubín.

Sigfrido apareceu como personaxe por primeira vez en *Detrás de la barra*, unha historia breve publicada na revista *Dos veces breve*, no seu número 3, en maio de 2004.

## O personaxe 
**Sigfrido** é un oso malaio que rexenta unha tetería que, en realidade, é un "consultorio psico-anímico" (nas súas propias palabras) por onde van pasando distintos superheroes retirados e vítimas de desamor.

El mesmo, Sigfrido, é unha vítima do desamor. Así o conta na historia *La luciérnaga*, publicada por primeira vez en *Dos veces breve*, no seu número 4. Namorado de Miriam grazas á axuda dun vagalume, todo marchaba ben nas súas vidas e agardaban un fillo. Pero Miriam, cun avanzado embarazo, caeu polas escaleiras diante dos ollos de Sigfrido, e perdeu o fillo. A partir de aí todo muda para eles, e Miriam acaba marchando coa súa tristura e deixando só a Sigfrido, que monta a tetería.
Números sociables

O concepto de **número sociable** é a xeneralización dos conceptos de números amigos e números perfectos. Un conxunto de números sociables é unha sucesión alícuota, ou unha sucesión de números na que cada termo é igual á suma dos factores propios do termo anterior. No caso dos números sociables, a sucesión é cíclica, é dicir, os termos repítense.

O período desta sucesión, ou a orde do conxunto de números sociables, é o número de termos da sucesión que ten o ciclo.

Se o período da sucesión é 1, o número é un número sociable de orde 1, ou un número perfecto. Por exemplo, 6 ten por factores propios os números 1, 2 e 3, que á súa vez suman 6.

Un par de números amigos é un conxunto de números sociables de orde 2. Non se coñecen, polo momento, números sociables de orde 3.

É unha pregunta aberta se tódolos enteiros son, ou ben sociables, ou ben a súa sucesión alícuota acaba nun primo (e, como consecuencia, en 1); ou se, polo contrario, existe algún número cunha sucesión alícuota que nunca remata.

## Exemplo 
Un exemplo con período 4 sería:

A suma dos factores propios de 1264460 (22 * 5 * 17 * 3719) é:
 
1 + 2 + 4 + 5 + 10 + 17 + 20 + 34 + 68 + 85 + 170 + 340 + 3719 + 7438 + 14876 + 18595 + 37190 + 63223 + 74380 + 126446 + 252892 + 316115 + 632230 = 1547860
 
A suma dos factores propios de 1547860 (22 * 5 * 193 * 401) é:
 
1 + 2 + 4 + 5 + 10 + 20 + 193 + 386 + 401 + 772 + 802 + 965 + 1604 + 1930 + 2005 + 3860 + 4010 + 8020 + 77393 + 154786 + 309572 + 386965 + 773930 = 1727636
 
A suma dos factores propios de 1727636 (22 * 521 * 829) é:
 
1 + 2 + 4 + 521 + 829 + 1042 + 1658 + 2084 + 3316 + 431909 + 863818 = 1305184

A suma dos factores propios de 1305184 (25 * 40787) é:
 
1 + 2 + 4 + 8 + 16 + 32 + 40787 + 81574 + 163148 + 326296 + 652592 = 1264460
Números amigos

Dous **números amigos** son dous números enteiros positivos tales que a suma dos divisores propios dun deles é igual ó outro (a unidade considerase divisor propio, pero non o é o número mesmo).

Un exemplo é o par (220, 284), xa que:
* os divisores propios de 220 son 1, 2, 4, 5, 10, 11, 20, 22, 44, 55 e 110, que suman 284
* os divisores propios de 284 son 1, 2, 4, 71 e 142, que suman 220
Para os pitagóricos os números amigos tiñan moitas propiedades místicas.

Ao redor do ano 850, Thabit ibn Qurra (826-901) descubriu unha fórmula xeral para a cal se podían obter números amigos: se 
:*p* = 3 × 2*n*-1 - 1, 
:*q* = 3 × 2*n* - 1,
:*r* = 9 × 22*n*-1 - 1,
onde *n* > 1 é enteiro e *p*, *q*, e *r* son números primos, entón
:2*npq* e 2*nr* son un par de números amigos.
Esta fórmula xera os pares (220, 284), (17.296, 18.416) e (9.363.584, 9.437.056). O par (6232, 6368) tamén é de números amigos, pero non se pode obter pola fórmula anterior.

Os números amigos foron estudados por Al Madshritti (falecido en 1007), Abu Mansur Tahir (al-Baghdadi) (980-1037), René Descartes (1596-1650), a quen se lle atribúe ás veces a fórmula de Tabit, C. Rudolphus e outros. A fórmula de Tabit foi xeneralizada por Leonhard Euler.

Se un número é amigo de si mesmo (é igual á suma dos seus divisores propios), recibe o nome de número perfecto.
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Número perfecto
*Números sociables
La tetería del oso malayo

***La tetería del oso malayo*** é o segundo grande álbum do debuxante de banda deseñada David Rubín. Publicado pola editorial vasca Astiberri en novembro de 2006, recolle na súa maior parte historias breves publicadas na revista *Dos veces breve*, pero cun fío condutor: a "tetería psico-anímica" do oso malaio Sigfrido.

## Estrutura 
A obra estrutúrase nunha serie de oito historias curtas, completadas por un prólogo e un epílogo de marco e por un *dramatis personae*. Ademais, a primeira edición incluía tamén os prólogos textuais de Enrique Ventura e José V. Galadí.

* "Comienza a girar...". (prólogo)
* "Detrás de la barra". Historia publicada orixinalmente na revista *Dos veces breve*, no seu número 3, e redebuxada para a edición neste volume.
* "La luciérnaga". Historia publicada orixinalmente na revista *Dos veces breve*, no seu número 4, e redebuxada e pasada a branco e negro para a edición neste volume.
* "Antón en llamas". Historia inédita.
* "Gira la llave". Historia publicada orixinalmente na revista *Dos veces breve*, no seu número 5, e retocada para a edición neste volume.
* "Órdenes". Historia publicada orixinalmente na revista *Dos veces breve*, no seu número 7, e retocada para esta edición.
* "Chaleco antibalas para una niña". Historia publicada orixinalmente na revista *Dos veces breve*, no seu número 8, e retocada para esta edición.
* "Patatas". Edición retocada e traducida ao castelán de *Patacas*, historia gañadora do certame de banda deseñada *Na vangarda*, convocado pola Xunta de Galicia e publicado anteriormente no catálogo dese premio (2005).
* "Las cosas que terminan por romperse*. Historia inédita e a máis longa do volume.
* "Clientes asiduos". Definido polo autor como "algo máis ca un *dramatis personae''".
* "... se detiene". Epílogo.

## Sinopse 
As historias, que son independentes e autoconclusivas, narran as peripecias vitais dunha galería de heroes derrotados e vítimas do desamor que acoden á tetería que posúe un oso malaio chamado Sigfrido, pero que en realidade o seu propietario define como "consultorio psico-anímico".

Por aí pasan Caetano Crayón, antigo superheroe que deixou cego un robot xigante, e mais unha gorgona chamada Herminia que petrifica a quen a mira; o lobishome esquizofrénico Antón, que acaba de matar a muller e mais as fillas; Kent, un ex-superheroe que colgou a capa cando a moza lle morreu de cancro dez anos atrás; o soldado Daumier, que vive cos remorsos de ser o único sobrevivente do exército de Jaques Marfil; Espartano, un súbdito da emperatriz que por fidelidade á súa muller ten que fuxir nunha moto coa súa filla pequena, para poñela a salvo do exército imperial; Donatello, un hipopótamo solitario e depresivo que acaba por soterrarse vivo como unha pataca; ou de Edgardo, vítima do desamor.
SEPECAT Jaguar

O **SEPECAT Jaguar** é un avión de ataque supersónico anglo-francés utilizado orixinalmente pola Royal Air Force británica e a Armée de l'Air francesa no apoio aéreo próximo e no ataque nuclear. No presente aínda está en servizo coa Forza Aérea india.

Deseñado como adestrador avanzado para substituír o Folland Gnat, o Jaguar foi convertido a última hora nun avión de ataque a baixa cota, equipado cunha avanzada aviónica de navegación e operativa. O primeiro avión entregouse á RAF no ano 1973, e o primeiro escuadrón, o 54, formouse en marzo do ano 1974. O Jaguar substituíu o Phantom nas misións de interdirección, ataque e recoñecemento, e equipou un total de oito unidades. Os escuadróns de Jaguar de ataque baseados na RFA convertéronse en Tornado entre os anos 1983 e 1986. O Escuadrón 11, unidade de recofoto da RAF Germany, equipouse co Tornado no ano 1989, pero os tres escuadróns da RAF Coltishall (que forman parte da reserva estratéxica da OTAN) seguiron co Jaguar ó longo dos anos 90.

## Especificacións 
300px|centro
* **Tipo**: Caza monopraza de interdición SEPECAT Jaguar GR.Mk 1.
* **Tripulación**: Un piloto.
* **Construtor**: SEPECAT (Bréguet/BAC)
* **Ano**: 1968

* **Principal usuario**: Royal Air Force, Forza Aérea India e Armada do Aire Francesa.
* **Envergadura**: 8,68 m 
* **Lonxitude**: 15,51 m
* **Altura**: 4,92 m
* **Área alar**: 24 m²
* **Peso baleiro**: 7.000 kg
* **Peso cargado**: 11.000 kg
* **Planta motriz**: 2 Rolls-Royce Turbomeca RT172 Adour 102 de 5.320 libras de pulo vectorizábel (8.040 libras con poscombustión).
* **Armamento**: 2 canóns Aden de 30&nbsp;mm e 10.500 libras de bombas.
* **Velocidade máxima**: Mach 1,1 ó nivel do mar e Mach 1,6 a 30.000 pés
* **Alcance operacional**: 875 millas
Milicia Popular

***Milicia Popular*** foi un diario de inspiración comunista, voceiro do Quinto Rexemento de Milicias Populares comandado por Enrique Líster, publicouse entre o 26 de xullo de 1936 e o 24 de xaneiro de 1937 imprentado por Benigno Rodríguez. Contou coa colaboración de Lorenzo Varela.
Pasaremos

***Pasaremos*** foi unha revista de inspiración comunista, nun principio órgano da 1ª Brigada Mixta, logo da 11ª División ao mando de Enrique Líster. Publicouse entre o 1 de decembro de 1936 e o 18 de decembro de 1938.
Liu-bo

O **liu-bo** ou **bastón siciliano** é unha arte marcial italiana con orixe en Sicilia.

A arte antiga de *paranza*, baseada na manipulación dun pau para atacar ou defenderse, deuse en Sicilia durante séculos, transmitíndose de pais a fillos. Moitos pastores foron mestres desta disciplinas, e acostumaba desafiarse a duelos para resolver cuestións de honra. Nos últimos anos as regras foran codificadas e este deporte acadou fama, sendo recoñecido polo CSEN (Centro Deportivo Educativo Nacional).

## O pau
O pau é feito de madeira de oliveira, de laranxo amargo ou de sobreira. Empregado cunha base de varias técnicas, pode ser utilizado cunha man ou coas dúas.
 
## Ligazóns externas
*www.liu-bo.it
A viaxe do Emperador

***A viaxe do emperador*** (en ), é un filme documental dirixido por Luc Jacquet.

A película mostra as viaxes anuais dos pingüíns emperador da Antártida. No outono, todos os pingüíns en idade reprodutiva (de máis de cinco anos) deixan o océano, o seu hábitat habitual, para iniciaren unha viaxe ao interior da Antártida cara aos seus lugares de anidamento e reprodución ancestrais. Alí os pingüíns comezan o cortexo que dará lugar a unha nova vida. Para que os pitos sobrevivan os seus pais han de facer varias viaxes desde o lugar de anidamento ata o océano, onde capturan a comida, ao longo de varios meses.

O rodaxe da película, realizado nos arredores da base científica francesa de Dumont d'Urville en Terra Adelia, durou un ano.

## Premios 
**Premios Óscar**
* Mellor filme documental

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial (en francés)
Avelino López Otero

**Avelino López Otero**, nado en Acevedo (San Xurxo de Piquín, concello de Ribeira de Piquín; por entón do concello de Meira), en 1903 e finado en Lugo o 25 de setembro de 1936, foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
miniatura|Portada do anteproxecto do 3 de xullo de 1932.
Licenciouse en dereito e tras emigrar durante un tempo a Cuba instalouse na Coruña, onde foi correspondente de *El Pueblo Gallego*, dirixiu en Lugo o semanario republicano *Guión* (1930), no que colaboraron importantes políticos republicanos de Lugo e intelectuais e literatos de toda Galicia. Membro da masonería, traballou como secretario do seu irmán, o político César López Otero e con el foi o promotor da constitución do concello de Ribeira de Piquín, constituído o 5 de marzo de 1935. Avelino formou parte da comisión de técnicos que redactou o anteproxecto do Estatuto de Autonomía para a Asemblea que convocara o concello de Santiago de Compostela en 1932 e que constituíu a versión definitiva do estatuto que se plebiscitou en 1936. Despois de pertencer á Organización Republicana Gallega Autónoma e á Federación Republicana Gallega, foi secretario xeral do Partido Republicano Gallego entre 1933 e 1934, ata que se integrou en Izquierda Republicana. En 1933 figuraba como director de *Tierra Gallega*.

Detido a raíz do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, morreu no Hospital de Lugo, onde fora trasladado o 17 de setembro dende a prisión de Lugo a consecuencia das feridas das malleiras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Vítimas da Guerra Civil en Galicia
### Ligazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Alen Bokšić

**Alen Bokšić** ([]), nado en Makarska (antiga Iugoslavia) o 21 de xaneiro de 1970, é un ex-futbolista croata.

## Club 
Bokšić comeza a súa carreira no club Zmaj da súa vila natal. Sendo aínda xuvenil marcha ao Hajduk Split, entrando no primeiro equipo en 1987, cando só contaba con 17 anos. Na súa etapa no Hajduk consegue gaña-la Copa de Iugoslavia de Fútbol en 1987 e 1991. Nun total de 174 encontros anotou 60 goles.

En 1991 fichou polo AS Cannes, na Francia, máis pasou case toda a tempada mancado e só puido disputar un encontro.

Ao ano seguinte vai para o Olympique Marsella, onde triunfa de pleno, gañando o título de liga, a Liga de campións e remata coma máximo anotador da liga francesa con 23 tantos. En 1993 fica no segundo posto nas votacións para o Balón de Ouro, tralo gañador dese ano, Roberto Baggio.

Bokšić pasou os seus seguintes anos na Italia. Estivo na Lazio en dúas etapas, (1993-96 e 1997-2000). No medio xogou un ano para a Juventus (1996-97)), gañando o *Scudetto* da Serie A. De volta ao Lazio consegue a Copa de Italia en 1998 a Recopa ao ano seguinte e outro *Scudetto* no 2000.

Remataría a súa carreira en Inglaterra xogando co Middlesbrough, entre os anos 2000 e 2003. A pesar do seu bo rendemento tivo moitos problemas coas lesións e finalmente retírase no ano 2003

## Selección 
Bokšić foi chamado pola selección iugoslava para disputa-lo Mundial de 1990, mais o adestrador non lle deu nin un só minuto de xogo.

Coa selección croata xogou 40 encontros, nos que anotou 10 goles. Participou na Eurocopa de Fútbol 1996, mais non puido disputa-lo Mundial de 1998 por mor dunha lesión. Croacia sería a sorpresa do torneo acadando a terceira praza a pesar de non poder contar con el na dianteira para acompañar a Davor Šuker. Finalmente puido xogar un mundial en Corea e o Xapón, aínda que o equipo balcánico non pasou da primeira rolda.

## Notas 
* *Nogometni leksikon* (2004, en Croata)
Hectágono

Un **hectágono** é un polígono de 100 lados. Nun hectágono regular a medida de cada ángulo interior é 176,4 º. A area "A", sendo "*a*" a lonxitude do lado, vén dada por:
:A = 25a^2 \cot \frac{\pi}{100} \simeq 795.513 a^2.
Octógono

Un **octógono** é un polígono de 8 lados. Un **octógono regular** é aquel que ten os lados iguais na súa lonxitude e os seus ángulos internos miden o mesmo.

O ángulo interno de cada vértice dun octógono regular mide 135º e a suma de tódolos seus ángulos interiores é 1080º. A área "*A*" dun octógono regular de lonxitude de lado "*a*" vén dada por:
:A = 2a^2 \cot \frac{\pi}{8} = 2(1+\sqrt{2})a^2 \simeq 4.82843 a^2.

### Construción 
Un octógono pódese construír cunha regra e un compás. Para facelo só hai que seguir os pasos que se indican na imaxe animada.

## Galería 

Ficheiro:Octagon.svg
Ficheiro:OctagonConstructionAni.gif
Dodecágono

Un **dodecágono** é un polígono de doce lados. Un **dodecágono regular** é aquel dodecágono que ten tódolos seus lados da mesma lonxitude e tódolos seus ángulos interiores miden 150º. A área "*A*" dun dodecágono vén dada pola expresión: 
A = 3 a^2 \cot \frac{\pi}{12} = 3 a^2 \left( 2+\sqrt{3} \right) \simeq 11.1962 a^2.

### Construción 
Un dodecágono regular pódese construír cunha regra e un compás. Na animación seguinte amósase unha das formas existentes para construír un decágono.
centro|
Acero

***Acero*** foi unha publicación periódica, órgano do 5º Corpo do Exército da República.

Apareceu o 12 de marzo de 1937 baixo a dirección de Adolfo Sánchez Vázquez, e contou coa colaboración de Enrique Líster.

## Notas
El Miliciano Rojo

**El Miliciano Rojo** foi unha publicación periódica semanal de inspiración comunista que se editou en Barcelona en 1936 e 1937 durante a Guerra Civil española, órgano do Cuartel das Milicias Carlos Marx.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Hemeroteca digital. Arxiu Històric de la Ciutat de Barcelona
El Miliciano Gallego

***El Miliciano Gallego*** foi unha publicación periódica editada en Madrid promovida por Santiago Álvarez, voceiro do Batallón de Milicias Gallegas.

## Historia e características 
Subtitulada *Órgano del Cuarto Batallón de la Primera Brigada Mixta de Líster*, apareceu no mes de agosto de 1936 e cesou a súa publicación en maio de 1937. Entre os seus colaboradores figuraron Rafael Dieste, Xosé Rubia Barcia, Compostela, Ramiro Isla Couto e Rubén Gotay Montalvo. De pequeno formato, tiña oito páxinas. Foi o precedente de *Nueva Galicia*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega