Laxmi Prasad Devkota

miniatura|Laxmi Prasad Devkota
**Laxmi Prasad Devkota** (en nepalés लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा), nado en Dhobidhara o 12 de novembro de 1909 e finado en Katmandú o 14 de setembro de 1959, foi un escritor e político nepalés. Está considerado o meirande poeta en nepalés, honrado co título de **Maha Kavi** ("O meirande poeta") da literatura nepalesa.

## Traxectoria 
Fillo dun estudoso do sánscrito, estudou no Insitituto Durbar en Katmandú onde estudou en sánscrito e mais en inglés. Gradouse en dereito na Universidade de Patna e despois traballou primeiro como profesor particular e logo como censor na Nepal Bhasanuwad Parishad, e alí coñeceu ao dramaturgo Balkrishna Sama.

## Obra e estilo 
Devkota contribuíu á renovación da literatura nepalesa, modernizou a lingua, co seu uso innovador da linguaxe. Foi o primeiro en escribir poemas épicos, *mahakavya*  na literatura nepalesa. Saíndo da tradición sánscrita que dominaba a literatura nepalesa, escribiu *Muna Madan* (1930), un longo poema narrativo baseada na balada popular en newari "Ji Waya La Lachhi Maduni". A obra recibiu recoñecemento inmediato, e é o meirande éxito da literatura en nepalés.

Laxmi Prasad, inspirándose na súa estadía de cinco meses nun asilo mental en 1939, escribiu o poema en verso libre "Pagal". Tamén escribiu *Shakuntala*, o seu primeiro *mahakavya * e da literatura nepalesa, publicado en 1945, é unha voluminosa obra en 24 cantos baseado na obra  de Kālidāsa*Abhijñānaśākuntalam*. Devkota tamén publicou varias coleccións de curtos poemas líricos. A maioría da súa poesía mostra unha influencia dos poetas románticos ingleses, como William Wordsworth e Samuel Taylor Coleridge. Moitos dos seus poemas tratan de elementos mundanos do mundo humano e natural. Entre eles salientan "Ban वन", "Kisaan किसान", "Baadal बादल", neles amosa a súa fonda fe na humanidade.Ademais de poesía, Devkota tamén fixo contribucións significativas ao xénero de ensaio, está considerado o creador do ensaio nepalés moderno. Desafiou a forma convencional dos ensaios, rompendo as regras da gramática e a sintaxe, e achegándose a un estilo máis fluído e coloquial. Os seus ensaios adoitan ter un ton satírico, caracterizado polo seu humor e a crítica ás influencias modernizadoras de occidente. Un dos seus ensaios titulado *भलादमी* (Bhaladmi) critica unha tendencia decadente da sociedade nepalesa en mirar ás persoas polas aparencias máis que polo seu valor real e a súa personalidade. Noutro titulado *के नेपाल सानो छ?* (Ke Nepal Sano Cha?) expresa un sentimentos fondamente nacionalista contra as forzas coloniais da India británica  que estaban influíndo en todas as expresións da cultura nepalesa. Tamén traduciu *Macbeth* de William Shakespeare ao nepalés.

## Política 
A súa poesía amosa unha actitude de rebelión contra a dinastía Rana  gobernantes hereditarios do Nepal mentres o rei era unha figura sen poder. Durante o seu autoexilio en Varanasi traballou como editor do xornal *Yugvani* do partido Congreso Nepalés o que levou a que o goberno confiscase as súas propiedades. Logo da Revolución de 1951 e a introdución da democracia o rei Tribhuvan nomeouno membro do Nepal Shalakar Samiti en 1952 e en 1957 foi o ministro de educación no goberno de Kunwar Inderjit Singh.

## Notas