open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Día de Portugal

[miniatura|dereita|A [bandeira de Portugal.]]
O **Dia de Portugal, de Camões e das Comunidades Portuguesas** é unha festa nacional portuguesa, na que se celebra o cabodano da morte de Luís Vaz de Camões, finado o 10 de xuño de 1580.

## Historia 
[miniatura|dereita|Monumento a Luís de Camões en [Lisboa.]]
Durante a ditadura do Estado Novo (1933-1974) celebrábase este día o "Día da Raça", nacionalizando o festexo do cabodano de Camões, que nos seus comezos, polo 1880, só se celebraba en Lisboa por idea, en tempos de monarquía, dos republicanos..

Despois, na secuencia dos traballos lexislativos da Proclamación da República Portuguesa do 5 de outubro de 1910, foi publicado un decreto o 12 de outubro estipulando os festivos nacionais. Algúns elimináranse, particularmente os relixiosos.

Nese decreto ficarían consignados os festivos do 1 de xaneiro (Día da Fraternidade Universal), 31 de xaneiro (que evocaba a revolución fallada do Porto), 5 de outubro (Día dos heroes da República), 1 de decembro (Día da Autonomía pola Restauración da Independencia e Día da Bandeira) e 25 de decembro (Día da Familia).

O decreto de 12 de xuño dáballe tamén a posibilidade aos municipios de escolleren un día do ano que representase as súas festas tradicionais e municipais. Lisboa escolleu como festivo municipal o 10 de xuño, na honra de Camões, o escritor d' *Os Lusíadas*.

Durante o Estado Novo, o 10 de xuño continuou sendo o Dia de Camões, mais nun sentido máis nacionalista e de conmemoración colectiva histórica e propagandística.

Até o 25 de abril de 1974, o 10 de xuño era coñecido como o *Dia de Camões, de Portugal e da Raça*, este último epíteto criado por Salazar na inauguración do Estadio Nacional do Jamor en 1944 na memoria das vítimas da Guerra Colonial Portuguesa. A partir de 1963, o 10 de xuño tornouse nunha homenaxe ás Forzas Armadas Portuguesas, nunha exaltación da guerra e do poder colonial. O Terceira República converteuno no *Dia de Portugal, de Camões e das Comunidades Portuguesas* en 1978.

## Notas
Día Kamehameha

[miniatura|200px|dereita|[Kamehameha I é coñecido coma o *Napoleón do Pacífico*.]]
O **día Kamehameha**, o 11 de xuño, é un festivo hawaiano, nos Estados Unidos, que se celebra na honra de Kamehameha o Grande, o monarca que unificou o Reino de Hawaiʻi, que abranguía as illas hawaianas de Niʻihau, Kauaʻi, Oʻahu, Molokaʻi, Lānaʻi, Kahoʻolawe, Maui e Hawaiʻi.

## Historia 
O festivo foi establecido baixo decreto real polo bisneto, tamén rei, Kamehameha I, en 1871, celebrándose por primeira vez no seguinte ano. A finais do XIX, as festas do día Kamehameha consistían nun entroido e unha feira, con carreiras de cabalos, de persoas e de velocípedes.

O día Kamehameha foi un dos primeiros festivos que estableceu o Gobernador de Hawai, cando logrou a súa condición de estado en 1959.

Hoxe en día, o Día trátase dun evento que lembra o Antigo Hawai, respectando as tradicións culturais dos tempos de Kamehameha. Ademais, a Competición de Hula do Rei Kamehameha (*King Kamehameha Hula Competition*) atrae a grupos de danza hula de todo o mundo até o Neil S. Blaisdell Center durante dous días.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* King Kamehameha Celebration Commission 
* Kohala Kamehameha Day Celebration
Lingua hawaiana

O **hawaiano** (*Ōlelo Hawai‘i*) é unha lingua do grupo malaio-polinesio falada en Hawai polo pobo hawaiano. Canda o inglés, é a lingua oficial do Estado de Hawai. É a linguaxe que deu orixe á verba Wiki da Wikipedia, que significa "rápido". O hawaiano está clasificado como en perigo crítico polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

O hawaiano pertence ao grupo das linguas polinesias, xunto con idiomas como o tahitiano, samoano, o maorí, e o rapanui, e relaciónase na distancia co indonesio, o malgaxe, o tagalo e as linguas indíxenas de Taiwán.

## Niʻihau 
A illa de Niʻihau, ao suroeste de Kaua'i, é a única onde toda a poboación (preto de 160 persoas) fala o hawaiano como lingua nativa. Entre as razóns do seu enraizamento inclúense que a illa é propiedade privada dende 1872 e poucas veces se permite a visita de estranxeiros; ademais, os propietarios da illa estimularon o mantemento da lingua e os propios habitantes de Niʻihau esforzáronse por conservala.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en hawaiano
### Bibliografía 
* 

* 

* 

### Ligazóns externas 
* 'Ōlelo Hawai'i Language Program Programa para a ensinanza do hawaiano da Universidade de Hawai . 
* Ulukau. The Hawaian Electronic Library Páxina en inglés e hawaiano que contén edicións de periódicos, dicionarios e libros en hawaiano.
Josep Irla

**Josep Irla i Bosch**, nado en Sant Feliu de Guíxols, Cataluña, o 24 de outubro de 1874 e finado en Saint-Raphaël, Francia, o 19 de setembro de 1958, foi un político catalán, e Presidente da Generalitat de Cataluña no exilio.

## Traxectoria 
Nacido nunha familia de hostaleiros, o máis grande de tres irmáns, creou unha importante empresa de explotación da sobreira. Cabeza do republicanismo catalanista nas comarcas xerundenses, foi alcalde de Sant Feliu de Guíxols (1909) e en 1911 deputado provincial de Xirona e, como tal, membro da Asemblea da Mancomunidade. Coa chegada da República incorporouse a Esquerra Republicana de Catalunya, con quen foi deputado ao Congreso español.

Foi o último presidente do Parlamento de Cataluña (1938) antes do fin da guerra civil. En xaneiro de 1939 exiliouse en Francia, e tras o fusilamento de Lluís Companys (1940) asumiu a presidencia da Generalitat. organizou o goberno ao exilio, con Josep Tarradellas como primeiro conselleiro. Dimitiu en 1954, e morreu o 19 de setembro de 1958 a Saint-Raphaël, Provenza (Francia).

En 1981 os seus restos serían trasladados e inhumados a Sant Feliu de Guíxols, tras recibir honras oficiais. Hoxe en día, a Fundación Josep Irla asumiu a tarefa de manter a honra do presidente e de conservar o seu legado ideolóxico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fundació Josep Irla
Economía de Namibia

A **economía de Namibia** tradicionalmente dependeu da minería, principalmente explotando diamantes e uranio. Aínda que hai pequenos xacementos de cobre, estaño e chumbo. A minería representa uns 8% do PIB e máis de 50% das exportacións. Os ricos depósitos aluviais fan de Namibia unha importante produtora de diamantes de calidade. O sector mineiro emprega apenas 3% da poboación, mentres metade da man de obra traballa na agricultura de subsistencia.

Xeralmente o país importa 50% das súas necesidades de cereais. En períodos de seca, a escaseza de alimentos é grande nas áreas rurais. A distribución de renda (coeficiente de Gini) é a peor do mundo: 0,707 o 2003.

A economía do país posúe fortes ligazóns coa de Suráfrica, e o dólar namibio ten taxa de cambio fixa 1 para 1 co rand.

## Notas
Azumino

**Azumino** (安曇野市, あづみのし, *Azumino-shi*) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situado na rexión de Kōshin'etsu, no centro da rexión de Chūbu e ó noroeste da prefectura, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 331,82&nbsp;km², a poboación é de 96.747 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 292 hab./km².
 
O concello de Azumino limita cos concellos de Matsumoto, Chikuhoku, Ikusaka, Ikeda, Matsukawa e Ōmachi.

## Historia 
A cidade de Azumino foi fundada após a fusión de 2 concellos de vilas (de *Toyoshina* e *Hotaka*) e 2 concellos de aldeas (de *Misato* e *Horigane*) do distrito de Minamiazumi e un concello de vila (de *Akashina*) do distrito de Higashichikuma no ano 2005.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Azumino .
Ōmachi, Nagano

**Ōmachi** (大町市, おおまちし, *Ōmachi-shi*) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situado na rexión de Kōshin'etsu, no centro da rexión de Chūbu e ó noroeste da prefectura, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 564,99&nbsp;km², a poboación é de 30.691 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 54,3 hab./km².

O concello de Ōmachi limita cos concellos de Matsumoto, Azumino, Matsukawa, Ikeda, Ikusaka, Nagano, Shinshūshin, Ogawa, Hakuba (que son da prefectura de Nagano); de Toyama, Tateyama, Kurobe (que son da prefectura de Toyama); e Takayama (este último é da prefectura de Gifu).

## Cidades irmandadas 
*  Himi (1972)
*  Tachikawa (1991)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Ōmachi .
Ueda

**Ueda** (上田市, うえだし, *Ueda-shi*) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situado na rexión de Kōshin'etsu, no centro da rexión de Chūbu e ó leste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 552,00&nbsp;km², a poboación é de 160.500 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 291 h/km².

O concello de Ueda limita cos concellos de Suzaka, Nagano, Chikuma, Sakaki, Chikuhoku, Aoki, Matsumoto, Nagawa, Tateshina, Tōmi (que son da prefectura de Nagano); e de Tsumagoi (este último é da prefectura de Gunma).

## Cidades irmandadas 
*  Davos, Grisóns, Suíza (1976).
*  Kudoyama, Prefectura de Wakayama, Xapón (1977).
*  Kamakura, Prefectura de Kanagawa, Xapón (1979).
*  Jōetsu, Prefectura de Niigata, Xapón (1979).
*  Toyooka, Prefectura de Hyōgo, Xapón (1979).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Ueda .
José Montilla

**José Montilla Aguilera**, nado en Iznájar, provincia de Córdoba, o 15 de xaneiro de 1955, é un político catalán de orixe andaluza. 

## Traxectoria 
Foi primeiro secretario do Partit dels Socialistes de Catalunya dende o 18 de xuño de 2000 ata o 17 de decembro de 2011, e membro da Comisión Executiva Federal e do Comité Federal do Partido Socialista Obrero Español dende o 23 de xullo de 2000. Dende o 18 de abril de 2004 até o 9 de setembro de 2006 foi ministro de Industria, Turismo e Comercio do Goberno de España presidido por José Luis Rodríguez Zapatero, substituíndoo no cargo Joan Clos, daquela alcalde de Barcelona. Foi presidente da Generalitat de Cataluña dende 2006 até 2010. Até 2019 foi senador autonómico por proposta do Parlamento de Cataluña.

## Vida persoal 
José Montilla está casado con Anna Hernández e ten cinco fillos.

## Figura política e pensamento 
José Montilla definiuse a si mesmo como «catalán, catalanista, español e europeísta». Porén, dende diversos sectores políticos e sociais tradicionalmente foi criticado polos seus planteamentos nacionalistas cataláns, pero Montilla sempre rexeitou ter un perfil nacionalista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina persoal
Tromba de auga

[miniatura|Trombas de auga preto das [Bahamas.]]
A **tromba de auga** (*waterspout* en inglés), é un embude contendo un intenso vórtice ou turbillón que ocorre sobre un corpo de auga, usualmente conectado a unha nube cumuliforme. As trombas de auga divídense en dous tipos: tornádicas e non tornádicas. Como o seu nome claramente indica, as primeiras son tornados, xa sexa formados sobre a auga ou formados en terra e que pasaron logo ao medio acuoso, mentres que as segundas, aínda que similares en aparencia, non son tornados.

## Trombas tornádicas 
As trombas tornádicas son tornados sobre a auga, cuxa formación depende da existencia do denominado mesociclón, un sistema de baixa presión na escala de 2 a 10&nbsp;km, que se forma dentro dunha tormenta eléctrica moi severa, organizada e persistente denominada supercela. Este tipo de trombas son máis raras, por canto os tornados en xeral fórmanse nos continentes, onde a fonte de calor superficial e os contrastes de masas de aire son maiores. Os danos que produce un tornado son moi severos, por canto implican ventos de até 512&nbsp;km/h (F5 na escala Fujita).

## Trombas non tornádicas 
As trombas non tornádicas (tamén se denominan *fair weather waterspout* en inglés), non están asociadas á tormenta do tipo supercelda e son moito máis comúns que as tornádicas.

En xeral fórmanse baixo a base de grandes cúmulos ou de cumulunimbus e a súa severidade de cando en cando excede o tipo F0 na escala de Fujita (menos de 116&nbsp;km/h), aínda que representan de calquera xeito un risco serio para a navegación. A rotación orixínase desde as capas inferiores do chan e non depende da preexistencia dun mesociclón.

Este tipo de trombas mariñas teñen unha dinámica similar a outros fenómenos moi comúns, os diaños de area ou simplemente turbillóns de area ou de terra, a miúdo observables en praias e desertos, aínda que é máis intensa. Ambos os vórtices fanse visibles onde o vento levanta partículas do chan con relativa facilidade (xa sexa area, terra ou auga) e non poderían advertirse por exemplo nun bosque ou pradaría. O aire é máis húmido sobre a auga e pode condensarse ao haber un forte descenso da presión atmosférica, o cal o fai visible coa forma de "nube embude". Esta caída de presión é xustamente o que sucede no interior do turbillón.
Rubio

dereita|miniatura|Muller rubia, co pelo avermellado e a pel clara pola carencia de pigmento marrón.
O **rubio**/**roibo** ou **roxo** é unha cor de pelo un chisco alaranxada, entre castaño e amarelo, cun matiz vermello. Nalgúns tons destes pelos predomina o vermello, noutros o laranxa, noutros o cobrizo. Así mesmo, a pel dos individuos destas características capilares é a miúdo clara e ten unhas manchas tamén características, as pencas. Isto é debido a que carecen dun pigmento castaño, a *eumelanina* e á presenza maioritaria ou exclusiva de *feomelanina*, asociadas a unha distribución particular dos melanocitos e dos melanosomas na pel. Aproximadamente, entre un 1% e un 2% da poboación humana é rubia.

## Os rubios na cultura popular galega 
Galicia é unha das rexións do mundo onde abundan as persoas de pelo roxo ou rubio, aínda que en menor medida que en Escocia e Irlanda. Os refráns e ditos galegos sempre teñen unha actitude negativa cara estes individuos, considerándoos sinais de má sorte:

* *Na aldeíña da Torre/ non entra un carro con toxo/ por causa dunha meniña/ que ten o peliño roxo*
* *Cando o río fose enriba/ e os carballos deren uvas/ han de ser homes de ben/ os homes de barbas rubias*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *The Red Head Book* (1985). Allen Sacharov.
* *The Redhead Encyclopedia* (1996). Stephen Douglas.
* *The Ginger Survival Guide* (2006). Tim Collins.
* *Redheads* (2000). Uwe Ditz.
* *Roots of Desire: The Myth, Meaning and Sexual Power of Red Hair* (2005). Marion Roach.
* *The Redhead Handbook* (2003). Cort Cass.
* *I Have Red Hair* (2009). Krobatsch, Jason.
* 

### Ligazóns externas 
* Xenética do pelo roxo 
* Ollos azuis e pelo rubio 

### Outros artigos 
* Cor do pelo
* Louro
* Cabelo
Fregona

miniatura|dereita|Fregona e cubo con escorredoiro
A **fregona** é unha ferramenta para limpar o chan. Foi inventada por Manuel Jalón en 1964, quen modificou un trebello que coñeceu nos Estados Unidos para darlle o aspecto aproximado das actuais fregonas.

Adoita ir acompañada dun cubo onde se humedece e ter un longo pau e mais unha cabeza feita de grosos e suaves fíos de tea absorbente. Para limpar o chan, logo de humedecelo, refrégase o utensilio contra a superficie. Algúns cubos inclúen un escorredoiro, para quitar o exceso de auga da fregona, co fin de non saturar o chan. Utilízase frecuentemente tamén para limpar líquidos derramados.

En 2007 Jalón demandou á familia de Emilio Bellvis Montensano por atribuírse publicamente o invento da fregona. En 2008, o Xulgado do Mercantil nº1 de Zaragoza fallou ó seu favor sentenciando que *o invento da fregona corresponde a Manuel Jalón Corominas en virtude da patente nº 298240*. Posteriormente, a Audiencia Provincial de Zaragoza ratificou esta sentenza.

## Notas
Maracaibo

A cidade de **Maracaibo** é a capital do Estado do Zulia, en Venezuela, e mais do Municipio Maracaibo. É alcumada *"Tierra del Sol Amada".* 

## Xeografía 
### Clima 
Maracaibo é unha das cidades máis quentes de Venezuela e de toda América do Sur, de clima entre semiárido (Köppen: BSh) e de sabana tropical (Köppen: Aw) atenuado pola influencia moderadora do lago de Maracaibo; A temperatura histórica media de Maracaibo é de 29 °C (84,2 °F). No pasado, o clima da cidade, de feito en toda a costa do lago de Maracaibo, era insalubre debido á combinación de altas temperaturas e alta humidade. Hoxe, o control das pragas e os efectos do desenvolvemento urbano erradicaron en boa medida eses problemas.
### Poboación 
miniatura|Edificio no sector Indio Mara|esquerdaPosúe unha poboación aproximada de algo máis de dous millóns e medio de habitantes, converténdose así na segunda cidade con máis poboación de toda Venezuela e a cidade máis extensa do país.

### Situación 
Situada no occidente do territorio venezolano, en terreos de orixe aluvial, dentro da depresión do lago de Maracaibo na beira noroeste deste.

## Historia 
[esquerda|miniatura|Rúa Carabobo no barrio de [El Saladillo]]

### Idade Moderna 
A cidade foi fundada por primeira vez en 1529 polo conquistador alemán Ambrosius Einger como Neu Nürnberg ("novo Nürnberg") na colonia de Klein-Wenedig, pero pronto foi abandonada.

Foi refundada o 20 de xaneiro de 1571 polo capitán Alonso Pacheco co nome de **Nueva Zamora**, despois de tres anos de guerras cos indios Sáparas, Kyrikiris, Alliles e Toas locais.

Até o século XVII foi un importante porto colonial, tras varios ataques piratas perdeu a súa importancia.

### Idade Contemporánea 
Despois do descubrimento dos campos petrolíferos en 1917, a cidade comezou a desenvolverse activamente.
## Cultura 
Unha das manifestacións culturais típicas de Maracaibo é a gaita zuliana.

#### Ensino superior 
esquerda|miniatura|454x454px|Praza central na URBEEn Maracaibo hai diversas universidades, sendo as principais a Universidade do Zulia - (LUZ, fundada en 1891) e a Universidade Rafael Urdaneta (fundada en 1973). 

Ademais están radicadas en Maracaibo a Universidade Nacional Experimental de la Fuerza Armada UNEFA, Universidade Rafael Belloso Chacín - (URBE), Universidade Católica Cecilio Acosta, Universidade Dr. José Gregorio Hernández, Universidade Bolivariana de Venezuela sede Zulia e a Universidade Nacional Aberta (UNA).
 
## Notas 
## Véxase tamén 
* Estado Zulia
* Lago de Maracaibo
* Coquivacoa
* Relampo do Catatumbo
* El Saladillo

### Ligazóns externas 
* Turismo de Maracaibo.
* Alianza Francesa de Maracaibo.
* Información sobre o centro histórico da cidade.
Rumba

A **rumba** é un xénero musical caracterizado polos ritmos baseados en instrumentos de percusión. Así mesmo a rumba pode facer referencia á canción e mais á danza relacionadas con esta música.

É orixinaria de Cuba, como combinación das tradicións musicais dos colonizadores españois e dos africanos traídos a Cuba como escravos. Trátase dun xénero musical carente de conexións relixiosas. O período de aparición da rumba data dos anos 1930 e 1940, sendo daquela a música popular de Cuba, tendo en parte evolucionado cara ao que hoxe recibe o nome de salsa.
Chikuma

**Chikuma** (千曲市, ちくまし, *Chikuma-shi*) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situado na rexión de Kōshin'etsu, no centro da rexión de Chūbu e ó norte da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 119,84&nbsp;km², a poboación é de 62.712 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 523 h/km².

O concello de Chikuma limita cos concellos de Nagano, Omi, Chikuhoku, Ueda e Sakaki.

## Historia 
A cidade de Chikuma foi fundada pola fusión do concello da cidade de *Kōshoku*, o concello da vila de *Togura* do distrito de Hanishina e mais o concello da vila de *Kamiyamada* do distrito de Sarashina no ano 2003.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Chikuma .
* Sitio web oficial da cidade de Chikuma .
Chino, Xapón

**Chino** (茅野市, ちのし, *Chino-shi*) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situado na rexión de Kōshin'etsu, no centro da rexión de Chūbu e da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 266,41&nbsp;km², a poboación de 57.238 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 215 h/km².

O concello de Chino limita cos concellos de Suwa, Ina, Fujimi, Hara, Minamimaki, Koumi, Sakuho, Saku, Tateshina, Nagawa (que son da prefectura de Nagano); e Hokuto (que é da prefectura de Yamanashi).

## Cidades irmandadas 
*  Asahi, Prefectura de Chiba, Xapón
*  Isehara, Prefectura de Kanagawa, Xapón
*  Sōja, Prefectura de Okayama, Xapón
*  Longmont, Colorado, Estados Unidos

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da cidade de Chino 
* Sitio oficial da cidade de Chino
Ina

**Ina** (伊那市, いなし, *Ina-shi*) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situado na rexión de Kōshin'etsu, no centro da rexión de Chūbu e ó sur da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 667,81&nbsp;km², a poboación de 71.068 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 106 h/km².

O concello de Ina limita cos concellos de Ōshika, Komagane, Miyada, Kiso, Shiojiri, Minamiminowa, Minowa, Suwa, Chino, Fujimi (que son da prefectura de Nagano); Minamiarupusu, Hokuto (que son da prefectura de Yamanashi); e Shizuoka (da prefectura homónima).

## Historia 
A cidade de Ina foi fundada pola fusión do concello da vila de Ina e cinco concellos de aldeas o 1 de abril de 1954.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da cidade de Ina
Economía de Tadjiikistán

Tadjiikistán ten un dos máis baixos PIB per cápita entre os ex-membros da Unión Soviética. Debido a escaseza de empregos no país, case a metade da súa forza de traballo vive no exterior.

## Notas
Kōfu, Yamanashi

**Kōfu** (甲府市, こうふし, *Kōfu-shi*) é un concello e cidade da prefectura de Yamanashi no Xapón, capital da súa prefectura. Está situado ó sueste da rexión de Chūbu e no centro da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 212,41&nbsp;km², a poboación é de 198.239 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 933 h/km².

O concello de Kōfu limita cos concellos de Hokuto, Kai, Shōwa, Chūō, Ichikawamisato, Minobu, Fujikawaguchiko, Fuefuki, Yamanashi (que son da prefectura de Yamanashi); e Kawakami (que é da prefectura de Nagano).

## Universidades 
* Universidade de Yamanashi (山梨大学).
* Universidade da prefectura de Yamanashi (山梨県立大学).

## Cidades irmandadas 
*  Des Moines, Iowa, Estados Unidos (1958).
*  Lodi, California, Estados Unidos (1961).
*  Pau, Aquitania, Francia (1975).
*  Chengdu, Sichuan, China (1984).
*  Yamatokōriyama, Prefectura de Nara, Xapón (1992).
*  Cheongju, Chungcheong do Norte, Corea do Sur (2002).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Kōfu .
Etxalar

**Etxalar** é un municipio de Navarra pertencente á comarca de Bortziriak, situado no denominada meiriñado de Pamplona, a 73,6&nbsp;km de Pamplona. No anos 2006 posuía 799 habitantes nunha área de 47,05&nbsp;km².

## Topónimo 
O nome aparece por primeira vez escrito nun documento de 1280. A etimoloxía máis estendida e probable fai derivar o seu nome da expresión *herbeira da casa* en éuscaro. Derivaría por tanto de *etxa* (variante de *etxe*, casa) e *larr(e)* ("prado, herbal").

## Xeografía 
A vila de Etxalar está situada no norte de Navarra, sendo o pobo das Cinco Villas que máis ao leste se encontra. Polo norte linda cos concellos de Bera e Sara, polo leste con Baztan, polo sur con Bertizarana e polo oeste con Igantzi e Lesaka.

## Administración 
No ano 2007 foi elixido alcalde Miguel María Irigoyen Sanzberro.

## Demografía 
## Cultura 
As festas patronais celébranse entre os días 14 (véspera) e 18 de agosto.
Patricia Janeiro

**Patricia Alonso Janeiro**, nada en Santiago de Compostela en 1978, é unha escritora galega.

## Traxectoria 
miniatura|Pati Janeiro e Emilio Carral.
É licenciada en Filoloxía inglesa pola Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou en diversas revistas como *Novas da Galiza*, *Ariel,* *Arraianos* ou *Luzes*, ademais de realizar traducións para o Cineclub de Compostela.

## Obras 
* *Caixa de mistos* (Sotelo Blanco Edicións, 2005). Novela, traducida ao italiano e publicada en abril de 2009 por Editorial Gran Via como *Solo per questa notte*.
* *A perspectiva desde a porta* (Edicións Positivas, 2009). Novela, que fora finalista do Premio Xerais.
* *Os últimos indios* (Concello de Santiago de Compostela, 2017). Novela curta.
* *Manual básico de hostalería* (Edicións Positivas, 2017).
**Rueiro da cidade escura* (Edicións Positivas, 2019).

### Traducións 
* *Um dia da minha vida* de Bobby Sands (Estaleiro, 2011).

## Notas
Batalla de Mulhouse

A **batalla de Mulhouse** é unha batalla da primeira guerra mundial pertencente á Batalla das fronteiras. O ataque preparouse o día 7 de agosto de 1914 e iniciouse dous días despois. Formaba parte do intento francés por recuperar a rexión de Alsacia, que perdera tras a fin da guerra franco-prusiana en favor do Imperio Alemán.

## Forzas de combate 
As forzas francesas constaban duns 45.000 homes do I Exército, pertencentes a tres unidades de infantaría (as Divisións 14a, 41a e unha brigada da División de reserva 57a) e a 8a División de Cabalería.

As forzas alemás eran os corpos XIV e XV do VII Exército, dirixido por Josias von Heeringen.

## A batalla 
A batalla iniciouse cando os soldados franceses tentaron ocupar Alsacia. O día 7 atravesaron a fronteira franco-xermana e avanzaron cara ao interior do Imperio Alemán. Puideron chegar ata Mulhouse, que foi ocupada sen resistencia ningunha. O avance inicial supuxo certo xúbilo en Francia, pero os alemáns organizaron rapidamente un contraataque. Os franceses preparáronse para defender as zonas ocupadas e recibiron reforzos (unha División de reserva). A pesar das novas tropas, o Xeneral Bonneau decidiu retirarse o que ocasionou que fose relevado por orde de Joseph Joffre. Deste modo, os alemáns recuperaron as poboacións perdidas.

A finais de agosto, Joffre enviou á zona catro novas divisións, que constituirían o *Exército de Alsacia*, que atacou en Lorena e fracasou.

## Consecuencias 
As baixas francesas foron duns 4000 homes e 3000 no bando alemán. Ademais, supuxo a destitución do Xeneral Bonneau.
Linguas malaio-polinesias

As **linguas malaio-polinesias** son un subgrupo de linguas da familia austronesia. Este subgrupo esténdese polas illas do Sueste asiático e o Pacífico (Polinesia), con algúns exemplos na Asia continental, e sendo un membro illado o malgaxe (Madagascar).

As linguas malaio-polinesias tenden á reduplicación (repetición de todo ou parte dunha palabra) para expresar o plural, como por exemplo wiki-wiki, e teñen unha entropía baixa, é dicir, os textos son bastante repetitivos en canto á frecuencia dos sons. A maioría non posúe grupos de consoantes (como [str] ou [mpl]) e ten un número de vogais pequeno, sendo cinco o máis común.

O malaio-polinesio divídese en dous, nunha póla occidental ("hesperonesio") e outra centro-oriental:
* Linguas malaio-polinesias occidentais, cuns 300 millóns de parlantes e que inclúen, entre outros, o indonesio, o malaio, o xavanés, o malagaxe, o tagalog, o ilokano, o cebuano, o maranao, o bugi.
* Linguas malaio-polinesias centrais-orientais
** Centrais, compóñeno unhas 160 linguas que se falan principalmente en Indonesia.
** Orientais, con aproximadamente un millón de falantes. Inclúe as linguas de Micronesia como o nauruano, o sama e o chamorro e as linguas de Polinesia como o kiribatiano, o hawaiano, o maorí, o rapanui, o samoano, o tahitiano, e tongano e o tuvalés. Todas estas linguas teñen status oficial nos seus respectivos territorios.

miniatura|500x500px|Principais ramos das linguas malaio-polinesias. |centro

## Notas
Chūō, Yamanashi

**Chūō** (中央市, ちゅうおうし, *Chūō-shi*) é un concello da prefectura de Yamanashi no Xapón. Está situado ó sueste da rexión de Chūbu e no centro da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 31,81&nbsp;km², a poboación é de 31.537 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 991 h/km².

O concello de Chūō limita cos concellos de Minamiarupusu, Ichikawamisato, Kōfu e Shōwa.

## Historia 
A cidade de Chūō foi fundada pola fusión de dous concellos de vilas do distrito de Nakakoma (*Tamaho* e *Tatomi*) e un concello de vila do distrito de Higashiyatsushiro (*Toyotomi*) en 20 de febreiro de 2006.

## Universidades 
* Universidade de Yamanashi (山梨大学).
** Facultade de Medicina.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Chūō .
* Sitio web oficial da cidade de Chūō  e .
Franco malgaxe

O **franco malgaxe** (código da ISO 4217: MGF -Malagasy Franc-) foi a moeda oficial de Madagascar até o 1 de xaneiro de 2005. Cada franco dividíase en 100 céntimos.

## Historia 
O franco malgaxe foi introducido o 1 de xullo de 1925 polo goberno francés como moeda da daquela colonia francesa de Madagascar. A emisión da moeda correspondíalle ao Banco de Madagascar (*Banque de Madagascar*), cuxo nome se convertería en *Banco de Madagascar e as Comores*' cando as Illas Comores se converteron nun territorio francés separado de Madagascar. O 26 de decembro de 1945 creouse o franco CFA, unidade monetaria común para os territorios africanos franceses. Nesa data, o franco CFA de Madagascar e Comores, que tiña o valor común do franco CFA, aínda que cos seus propios billetes e moedas, substituíu ao franco malgaxe como moeda oficial.

### Independencia de Madagascar 
Trala proclamación da independencia de Madagascar, o banco central empezou a emitir novas moedas e billetes en 1963, co seu valor ligado ao do franco CFA. En 1972, baixo o goberno militar do Xeneral Gabriel Ramanantsoa, Madagascar abandonou a zona CFA, estabelecendo un novo franco malgaxe.

Dende entón, o franco malgaxe sufriu numerosas desvalorizacións até converterse nunha moeda de cotización flotante. O 1 de xaneiro de 2005, o ariary, unidade de contar tradicional equivalente a cinco francos (similar ao antigo peso ou duro da peseta), converteuse na moeda oficial de Madagascar, aínda que tamén circulan francos.
Kōshū

**Kōshū** (甲州市, こうしゅうし, *Kōshū-shi*) é un concello da prefectura de Yamanashi no Xapón. Está situado ó sueste da rexión de Chūbu e ó nordés da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 264,01&nbsp;km², a poboación é de 34.527 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 131 h/km².

O concello de Kōshū limita cos concellos de Yamanashi, Fuefuki, Ōtsuki, Kosuge, Tabayama (que son da prefectura de Yamanashi); e Chichibu (este último é da prefectura de Saitama).

## Historia 
A cidade de Kōshū foi fundada após a fusión do concello de Enzan e dous concellos do distrito de Higashiyamanashi (*Katsunuma* e *Yamato*) o 1 de novembro de 2005.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Kōshū .
Barcelonès

O **Barcelonès** é unha comarca da provincia de Barcelona, en Cataluña. O seu nome deriva de Barcelona, a súa capital e concello con máis habitantes e extensión da comarca.

Ten 2&nbsp;235&nbsp;578 habitantes, segundo o INE (2008) e unha superficie de 145,69&nbsp;km², sendo unha das comarcas máis poboadas de España.

Limita ao norte coa comarca de Vallès Occidental, ao nordés coas comarcas de Vallès Oriental e Maresme, ao leste e sueste co mar Mediterráneo e ao oeste coa comarca do Baix Llobregat.

## Concellos 
250px|dereita
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Consell Comarcal do Barcelonès
Minamiarupusu

**Minamiarupusu** (南アルプス市, みなみあるぷすし, *Minamiarupusu-shi*) é un concello da prefectura de Yamanashi no Xapón. Está situado ó sueste da rexión de Chūbu e ó oeste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 264,06&nbsp;km², a poboación é de 72.347 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 274 h/km².

O concello de Minamiarupusu limita cos concellos de Hayakawa, Masuho, Ichikawamisato, Chūō, Shōwa, Kai, Nirasaki, Hokuto (que son da prefectura de Yamanashi); de Ina (que é da prefectura de Nagano); e Shizuoka (este último é da prefectura de Shizuoka).

## Historia 
A cidade de Minamiarupusu estableceuse pola fusión de 6 concellos do distrito de Nakakoma (*Hatta*, *Shirane*, *Ashiyasu*, *Wakakusa*, *Kushigata* e *Kōsai*) no ano 2003.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Minamiarupusu .
Yamanashi

**Yamanashi** (山梨市, やまなしし, *Yamanashi-shi*) é un concello da prefectura de Yamanashi no Xapón. Está situado ó sueste da rexión de Chūbu e ó nordés da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 289.87&nbsp;km², a poboación é de 37.676 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 130 h/km².

O concello de Yamanashi limita cos concellos de Kōfu, Fuefuki, Kōshū (que son da prefectura de Yamanashi); Kawakami (que é da prefectura de Nagano); e Chichibu (este último é da prefectura de Saitama).

## Historia 
No ano 1954 a cidade de *Yamanashi* foi fundada pola fusión de 7 concellos do distrito de Higashiyamanashi. No ano 2005 o antigo concello de *Yamanashi* e 2 concellos do distrito de Higashiyamanashi (*Makioka* e *Mitomi*) uníronse.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Yamanashi  .
Vontade de poder

**Vontade de poder** (Alemán ***Der Wille zur Macht***) é un concepto importante da filosofía de Friedrich Nietzsche.

O termo apareceu por primeira vez no fragmento 23 [63] de 1876-1877. "A Vontade de poder" é o título dunha obra que Nietzsche planificou escribir así como un libro de seleccións dos seus apuntamentos (ou Nachlass).

O concepto da vontade de poder no pensamento de Nietzsche cobrou moitas interpretacións, sendo a máis notable a apropiación polo Nazismo como o desexo polo poder e do poder (poder entendido neste caso como o concepto máis limitado de "dominación"). Algúns Nazis como Alfred Bäumler tamén suscitaron unha interpretación biolóxica da Vontade de poder, equiparándoo cunha forma de darwinismo social, malia que Nietzsche criticou a este último nas súas obras.

Esta interpretación foi criticada por Martin Heidegger nos seus cursos de 1930 acerca de Nietzsche. Por *Wille zur Macht*, Nietzsche non se refería a un poder físico ou político, senón que á "Vontade de poder" como un concepto particular e inédito, a diferenza da unión de dous conceptos por separados: Vontade e poder.

A diferenza da conceptualización biolóxica e voluntaria da *Wille zur Macht*, Heidegger e Deleuze propuxeron que a Vontade de poder e o eterno retorno deben considerarse en conxunto. Primeiramente, o concepto debe ser contrastado coa "Vontade de vivir" de Schopenhauer e considerar o fondo e críticas de Nietzsche a Schopenhauer.

Schopenhauer suscitaba unha "vontade de vivir", no que as cousas viventes atopábanse motivadas pola sustentación e desenvolvemento das súas propias vidas. En cambio, Nietzsche suscitaba unha vontade de poder na que as cousas viventes non só se atopan motivadas pola mera necesidade de manterse vivas, senón que, en realidade tiñan unha gran necesidade de exercer e utilizar o poder para crecer e expandir as súas fortaleza e posiblemente para someter outras vontades no proceso. Nietzsche vía a "vontade de vivir" como secundaría dunha primaria "vontade de poder" e melloramento ou afirmación da vida. Deste xeito, opoñíase ao darwinismo social na medida en que criticou a validez do concepto de adaptación, que consideraba unha "vontade de vivir" estreita e débil.

Outro punto particular da vontade de poder é que é un proceso de expansión da enerxía creativa que de acordo con Nietzsche era a forza interna fundamental da natureza.
Alcañiz

**Alcañiz** é unha cidade e municipio español da comarca do Bajo Aragón, provincia de Teruel, en Aragón.

Formado polo núcleo urbano de Alcañiz e as pedanías de Valmuel e Puigmoreno. Como dato demográfico, no ano 2008 posuía máis de 16.000 
habitantes e é, xunto con Andorra e a capital da provincia, un dos poucos municipios que conta cun incremento de poboación notable, en contraposición ao despoboamento que sofre a provincia. É así mesmo a capital e sede da actual comarca oficial do Bajo Aragón, así como capital tradicional do territorio, máis amplo, que forma o Bajo Aragón Histórico.

## Demografía 
## Véxase tamén 
*Cidade do Motor de Aragón
Rexións de Madagascar

dereita|200px|Regions of Madagascar

Madagascar está dividida en 22 rexións (*faritra*). Cando se disolvan as provincias, o 4 de outubro de 2009, converteranse nas primeiras entidades subnacionais.
Sabiñánigo

**Sabiñánigo** (*Samianigo* en aragonés) é un municipio da provincia de Huesca, Aragón, España, capital da comarca de Alto Gállego situado a unha altitude de 780 metros e a 52 quilómetros da capital provincial. 
Anteriormente á comarca na que estaba enmarcado Sabiñánigo coñecíalla como "Serrablo" polo que aos habitantes desta localidade tamén se lles coñece como serrableses.

Limita ao norte cos municipios de Biescas e Yebra de Basa; ao leste con Fiscal e Boltaña; ao sur co municipio de Las Peñas de Riglos; ao sueste coa comarca do Somontano de Barbastro e ao oeste cos municipios de Caldearenas, Jaca e Villanúa.

## Sabiñánigo, Porta do Pireneo 
Sabiñánigo está situado entre o Val do río Aurín e a conca do curso medio do río Gállego na súa zona norte e entre os vales de Basea e Guarga na zona sur, é dicir, abarca desde as serras interiores do Pireneo ata as exteriores, pasando pola depresión media, o que fai que posúa unha gran variedade de ecosistemas e paisaxes que entroncan coa rica arquitectura popular e relixiosa deste termo municipal. 
A cidade, aínda que xa case ninguén o recorda, celebrou as súas dúas mil anos, xa que a fundaron os romanos, moi preto da súa actual localización, os nomes "Gállego" (das Galias) e "Aurín" (de Aureo) denotan a súa orixe en latín.

## Demografía 
**Evolución demográfica** 

## Deporte, Cultura e Turismo 
miniatura|Vista de Santa Orosia e Oturia 
Cidade moi ligada ao deporte e en especial ao ciclismo, é famosa por crear e albergar unha das probas ciclistas de afeccionados máis importantes do mundo, chamada *Quebrantahuesos*. É moi corrente que etapas da Volta a España principien, pasen ou rematen aquí, e ata campionatos de España para profesionais, pasando os mellores ciclistas do mundo como é o caso de Miguel Indurain.

En Sabiñánigo pódese practicar esquí. Está a 30&nbsp;km de Panticosa, 38&nbsp;km da estación de Formigal (a máis grande de España), 44&nbsp;km de Candanchú e a 47&nbsp;km da estación de Astún (42&nbsp;km esquiables), sen contar Cerler (a 120&nbsp;km)

A casa do século XIX (1810-1830), coñecida como Casa Batanero, é a sede do Museo de Artes do Serrablo. Este museo foi inaugurado en 1979. A planta baixa reproduce as distintas dependencias dunha casa pirenaica con todos os seus aveños. No segundo piso combínanse estancias dedicadas aos labores artesanais con estancias propias da vivenda. No antigo celeiro instalouse un espazo lúdico dedicado a Pedrón, o famoso diablillo do Serrablo. Foi apadriñado por Julio Caro Baroja e por Julio Gavín,

En Sabiñánigo atópase Pirenarium, un parque en miniatura sobre os Pireneos. Este complexo inaugurado en 2006 alberga maquetas do Pireneo e todo Aragón, e localízase nos antigos cuarteis do exército.

## Cidades irmandadas 
* Billère, Francia
* Petersberg, Alemaña

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Allué

### Ligazóns externas
*Concello de Sabiñánigo  
*Proba ciclista Quebrantahuesos 
*Amigos de Serrablo 
*Información da localidade 
*/ Sabiñánigo no alto Gállego
Tauste

**Tauste** (*Taust* en lingua aragonesa) é un concello aragonés da provincia de Zaragoza, pertencente á comarca das Cinco Villas e ao partido xudicial de Ejea de los Caballeros. Desde o punto de vista eclesiástico, pertence á diocese e arquidiocese de Zaragoza.

## Xeografía
O termo municipal ten 405&nbsp;km². A capital, situada a 267 metros de altura, está a 42&nbsp;km da capital, Zaragoza. É a máis meridional das Cinco Vilas de Aragón e atópase situada na marxe esquerda do río Arba próximo á súa desembocadura no río Ebro. Limita ao norte con Ejea de los Caballeros e Castejón de Valdejasa. Ao sur co río Ebro, Gallur e Pradilla de Ebro. Ao leste con Zaragoza e Remolinos. E ao oeste coas Bardenas de Navarra.

## Historia
As súas orixes son difíciles de precisar e aínda que existen numerosos restos de distintas épocas, non dispomos de datos ata o século VIII.

O núcleo primitivo da vila, cun trazado de rúas estreitas, tortuosas e ruelas sen saída recórdanos a súa orixe árabe. En 1105, Afonso I incorporouna ao Reino de Aragón tras a súa reconquista, pero o empuxón definitivo para a súa consolidación e desenvolvemento produciuse coa concesión dunha Carta de Poboación que propiciou a súa primeira expansión urbana ao favorecer o asentamento no lugar de novos poboadores, atraídos polas condicións fixadas no documento.

Nos séculos posteriores construíronse os seus edificios máis senlleiros: a torre e igrexa de Santa María, as igrexas de San Antón e San Miguel, o mosteiro de San Jorge e o santuario da Virxe de Sancho Abarca.

Xa no século XIII sangrouse o río Arba e pouco despois iniciouse a construción do Canle de Tauste, dando orixe a unha das canles de rega máis antigas do país. Deste xeito, os momentos de maior auxe económico e crecemento demográfico déronse no Renacemento. A vida viraba ao redor dunha potente gandería lanar, organizada en torno a Casa de Gandeiros, e a unha agricultura en auxe polo movemento roturador e o avance do regadío.

Ao longo do século XX dáse o despregamento definitivo. En 1954 aprobouse o Plan Xeral de Colonización de Bardenas e creáronse dúas pequenas aldeas no termo de Tauste: Sancho Abarca, Santa Engracia e Ejea de los Caballeros. Nos últimos anos estase dando un forte desenvolvemento en todos os sentidos. Nos Polígonos instaláronse novas empresas e seguen latentes as expectativas de desenvolvemento agrícola coa posta en marcha da segunda parte do Plan Bardenas.

## Demografía
Zuera

**Zuera** é un concello español situado na provincia de Zaragoza, en Aragón. Atópase a 25&nbsp;km ao norte da cidade de Zaragoza, en dirección Huesca. En 2016 tiña 7978 habitantes.

## Xeografía 
A vila de Zuera está emprazada en ambas as marxes do río Gállego, a 25&nbsp;km de Zaragoza e a 46&nbsp;km de Huesca. Pertencente á comarca de Zaragoza, é o cuarto concello con máis habitantes da mesma, despois da capital, Utebo e Cuarte de Huerva. O termo municipal, de 333,17&nbsp;km², é o quinto máis grande da provincia e a maior parte dos asentamentos urbanos localízanse na ribeira do Gállego, seguindo o eixo lonxitudinal que marcan a autovía Mudéxar, a estrada N-330 e a liña de ferrocarril. Presenta fortes variacións topográficas, desde os 746 msnm de La Lomaza ata os 279 msnm do centro urbano, xunto ao río.

Conforma xunto coas localidades de San Mateo de Gállego, Villanueva de Gállego, Gurrea de Gállego, La Paúl e El Temple a rexión coñecida como Bajo Gállego, aínda que esta zona non funciona como comarca administrativa.

## Demografía 
Tiña en 2016 unha poboación de 7.978 habitantes, agrupados nos núcleos de Zuera, El Portazgo, Las Galias, Barrio de la Estación, Ontinar de Salz e Las Lomas del Gállego.

## Economía 
A principal base económica de Zuera é a agricultura, con 18.012 hectáreas de labor de acordo ao Censo Agrícola de 1972, das que unha quinta parte corresponde a regadío. O regadío no fondo do val recibe a auga de quenllas derivadas do Gállego e da Canle da Violada. Os produtos principais son o millo, a alfalfa, o trigo, algunhas praderías e cultivos hortícolas.

A actividade industrial foi progresivamente adquirindo maior protagonismo. Entre as industrias instaladas destacan as alimentarias, téxtiles, construción e outras. O despegamento industrial de Zuera empezou a finais da década de 1960, ao inaugurarse o polígono El Campillo. Na actualidade, o polígono industrial Los Llanos de la Estación, construído pola SEPES a iniciativa municipal, conta cun elevado nivel de ocupación.

## Lugares de interese 
*Igrexa de San Pedro
*Ermida da Virxe do Salz
*Arco da Mora
*Montes de Zuera
*Parque fluvial do Gállego

## Festas e celebracións 
As festas maiores celébranse entre o 25 e o 30 de agosto na honra a San Licer, patrón de Zuera. En Pentecoste realízase a romaría á ermida da Virxe do Salz. Outras celebracións destacadas son o San Xurxo, o 23 de abril, e a Festa do Cristo, a segunda fin de semana de setembro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
La Almunia de Doña Godina

**La Almunia de Doña Godina** é un municipio de 7.633 habitantes, capital da comarca de Valdejalón, na provincia de Zaragoza, Aragón, situado nunha importante confluencia de camiños do cuadrante nordeste de España.

Entre os seus monumentos destacan a igrexa parroquial da Nosa Señora da Asunción e a súa torre mudéxar, as construcións da orde de San Xoán do Hospital, o Convento de San Lourenzo e a ermida da nosa Señora de Cabanas.

A economía baséase en produtos agrícolas como as cereixas, os pexegos e as mazás. Conta cunha importante e crecente actividade industrial e un gran número de comercios e supermercados para dar servizo a todos os visitantes e consumidores.

A oferta educativa de La Almunia está cuberta desde preescolar, secundaria, bacharelato e formación profesional ata os estudos universitarios. Conta con dous colexios e dous institutos e é sede do campus da Escola Universitaria Politécnica, adscrita á Universidade de Zaragoza.

Aquí naceu o cineasta Florián Rei e pasou os seus últimos días Martín de Garay, ministro de Facenda de Fernando VII de España.

Filipe V de España e IV de Aragón concedeulle os títulos de *Moi Nobre e Fidelísima Vila*.
Provincias de Madagascar

dereita|miniatura
**Madagascar** está dividido en seis provincias, aínda que despois do referendo constitucional no 2007, decídese substituílas por rexións, que se converten nas primeiras entidades subestatais:

#Provincia de Antananarivo
#Provincia de Antsiranana
#Provincia de Fianarantsoa
#Provincia de Mahajanga
#Provincia de Toamasina
#Provincia de Toliara
## Véxase tamén
Ría de Cedeira

A **Ría de Cedeira** é unha ría galega da provincia da Coruña. Está formada pola desembocadura do río Condomiñas , o río das Mestas e o rego das Forcadas. O río Condomiñas atravesa a vila de Cedeira, porto pesqueiro do municipio homónimo que dá nome á ría. O río das Mestas fai de límite entre os municipios de Cedeira e Valdoviño (ambos son bañados polas augas da ría). O encoro das Forcadas fornece a comarca de ferroltera, o río Forcadas desemboca na ría xa no municipio de Valdoviño, no lateral da praia de Vilarrube, formando o litoral sur da ría.

Constitúe unha reserva mariña de interese pesqueira.

## Véxase tamén
Ría de Camariñas

A **ría de Camariñas** é unha ría galega da provincia da Coruña, pertencente á Costa da Morte.

## Localización e características
Limita ó sur con Muxía e ó norte co Cabo Vilán. Nela desemboca o río do Porto, que baña os municipios de Camariñas, Muxía e Vimianzo.

Por esta ría pasa na súa totalidade a 6ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Camiño dos Faros
Comarca de Alhama

A **comarca de Alhama** é unha comarca andaluza, situada na parte occidental da provincia de Granada. Limita ao norte coa comarca de Loja, a Vega de Granada ao nordeste, o Valle de Lecrín ao leste, a Costa Tropical ao sueste, e coa comarca malagueña da Ajarquía ao oeste.

En Andalucía, as comarcas non constitúen ningunha división territorial de carácter administrativo, polo que non se encontran definidas mediante unha lei autonómica.

## Concellos 
* Agrón
* Alhama de Granada
** *Ventas de Zafarraya*
* Arenas del Rey
* Cacín
* Chimeneas
* Escúzar
* Fornes
* Játar
* Jayena
* La Malahá
* Santa Cruz del Comercio
* Ventas de Huelma
* Zafarraya

## El Temple 
Existen outras versións onde algúns dos municipios incluídos nesta comarca formarían unha comarca diferenciada, denominada **El Temple**.

* Agrón
* Chimeneas
* Escúzar
* La Malahá
* Ventas de Huelma

## Datos por municipio 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Comarcas de Granada
* Provincia de Granada