Primavera árabe

miniatura|300px|

As **revolucións e protestas no mundo árabe de 2010 a 2012**, denominadas por distintos medios como a **Revolución democrática árabe** ou a **Primavera árabe**, (en ‎, ar-rabīˁ al-ˁarabī) consisten nunha serie de alzamentos populares nos países árabes, principalmente do norte de África, cualificados como revolución pola prensa internacional, que comezou coa revolución tunisiana.

## Causas 
A revolución democrática árabe considérase a primeira gran vaga de protestas laicas e democráticas do mundo árabe no século XXI. As protestas, de carácter social e, no caso de Tunisia, apoiada polo exército, tiveron a súa orixe en factores estruturais e demográficos, unhas condicións de vida duras arraigadas no desemprego, ao que se sumaban réximes corruptos e autoritarios. Estes réximes, nados dos nacionalismos árabes entre as décadas de 1950 e 1970, fóronse convertendo en gobernos represores que impedían unha oposición política crible que deu lugar a un baleiro enchido por movementos islamistas de diversa índole.

A isto hai que sumarlle a crise económica que afectou os países do norte de África, xunto con case todo o resto do mundo, e que os sumiu nunha pobreza máis intensa, subindo o prezo dos alimentos e doutros produtos básicos, e provocando a fame entre a poboación máis pobre.

## Tunisia, o detonante 
A estas causas compartidas polos países da rexión súmanselle outras particulares. No caso de Tunisia, a cantidade de turismo internacional e en especial europeo que recibía conseguiu un maior arraigamiento das ideas occidentais; Tunisia posuía, ademais, un goberno menos restritivo. A súa economía estaba en mans dunhas poucas familias oligarcas que asumían moitas das filiais de grandes empresas estranxeiras, especialmente francesas, que monopolizaban os sectores turístico, financeiro, de distribución comercial, de telecomunicacións, dos seguros e da industria. O goberno de Ben Ali estaba ademais ben visto pola Unión Europea, con quen firmou un tratado de libre comercio en 2008, desprazando a súa industria alí debido aos baixos salarios tunisianos.

O réxime de Ben Ali lograra un crecemento sostido, pero concentrado nunhas poucas clases ricas situadas nas costas norte e nordés, mentres que o resto do país era pobre. Esta pobreza incrementouse pola crise económica de 2008, que baixou o emprego e os salarios. Os parados chegaron (segundo cifras oficiais, probablemente á baixa) a situarse entre o 20 % e o 30 % da poboación do país, pero cunha porcentaxe do 60 % entre os menores de 30 anos, onde preto do 75 % da poboación non supera esa idade; hai que ter en conta as mulleres, que en Tunisia non sofren a represión islámica doutros Estados.

Todo iso desembocou na inmolación ao bonzo, o 4 de xaneiro de 2011, dun mozo de 26 anos, Mohamed Bouazizi, por mor dos seus problemas económicos, desencadeando unha onda de manifestacións en Sidi Bouzid que se estendeu dende as periferias de Tunisia ata a súa mesma capital e rematou derrocando o goberno. Outra particularidade de Tunisia foi que, ao contrario que por exemplo en Libia e Siria, o seu Goberno non outorgara privilexios empresariais e cargos gobernamentais sistematicamente ao exército. Este púxose do lado do pobo tunisiano, desobedecendo as ordes de Ben Ali.

## Situación por países 
## Impacto internacional 
O 12 de febreiro, o secretario de asuntos Exteriores británico, William Hague pediu aos gobernos afectados que non utilizasen a forza contra os manifestantes, e tamén maiores reformas democráticas na rexión. O 21 de febreiro, o primeiro ministro británico, David Cameron converteuse no primeiro líder mundial en visitar Exipto tralo derrocamento de Mubarak, 10 días antes. Un apagamento de noticias levantouse cando o primeiro ministro chegou ao Cairo para unha parada de cinco horas que se engadira a toda presa no comezo da súa xira prevista por Oriente Medio.

## A economía mundial 
Como moitos dos principais producores mundiais de petróleo son países de Oriente Medio, os disturbios causaron un aumento nos prezos do petróleo. O FMI en consecuencia revisou o seu prognóstico para 2011 prevendo un prezo máis alto, e tamén informou de que os prezos dos alimentos poderían aumentar. Ademais, a preocupación polo Canal de Suez de Exipto subiu os prezos de envío do petróleo e o aceite.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Revolucións en árabe no magacín Literal.
* A Primavera árabe e as súas consecuencias  Revista Alif Nûn nº 98, novembro de 2011.