open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Primeira Cámara dos Estados Xerais (Países Baixos)

A **Primeira Cámara dos Estados Xerais** (en neerlandés: *Eerste Kamer der Staten Generaal*) constitúe a cámara alta do parlamento neerlandés, informalmente tamén se coñece como Senado. A súa sede está no complexo de edificios históricos do Binnenhof, na Haia, que alberga tamén outras institucións políticas do país. 

## Composición 
Está integrada por 75 senadores que representan ás provincias dos Países Baixos e aos territorios do Reino no Caribe. Cada unha das doce provincias conta con candaseu consello provincial (*Proviciale Staten*) que actúa como asemblea lexislativa dese territorio. Estes son renovados cada catro anos por sufraxio universal e nos tres meses posteriores a súa elección deben proceder a escoller aos membros que os representarán na cámara alta dos Estados Xerais.

A diferenza dos membros da Segunda Cámara, os membros da Primeira Cámara non teñen dedicación exclusiva e a Primeira Cámara só realiza unha sesión unha vez por semana. 

## Funcións 
O seu rol é o de representar os intereses da cidadanía orientando a tal fin a política, controlar a acción do Goberno e lexislar. Con todo, as súas atribucións son máis limitadas que ás reservadas á Segunda Cámara, aínda que ten un papel fundamental no proceso lexislativo dos Países Baixos. 

Unha das principais diferenzas entre ambas cámaras é que a Primeira Cámara non pode introducir emendas aos proxectos de lei presentados polo executivo. Dado que a Primeira Cámara só pode votar a favor ou en contra da totalidade do proxecto. É por iso, que, ás veces, unha maioría dos senadores remiten nunha comunicación oficial cunha posición para que o ministerio que promove a lexislativo valore algunha modificación antes da presentación no Senado. Nesa carta, os membros da Primeira Cámara propoñen algún cambio á considerar para gañar o voto favorable da cámara. Se o goberno acepta á introdución dese troco, o proxecto de lei chámase "proxecto emendado" e tamén debe contar coa aprobación da Segunda Cámara. 

No control do goberno, os membros da Primeira Cámara poden interpelar aos ministros e secretarios de Estado e tamén poden censurar a súa tarefa. De feito, dado que os membros do executivo son responsables ante o parlamento, se a Primeira Cámara (ou a Segunda) emitise un voto de non confianza nun ministro, este debe dimitir. 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estados Xerais dos Países Baixos
* Segunda Cámara dos Estados Xerais

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da Primeira Cámara dos Estados Xerais (en neerlandés)

## Notas
Salvinia

***Salvinia*** é un xénero de pteridófitas (fentos ou fieitos) da clase das polipodiópsidas e orde das salviniales, un dos dous comprendidos na familia das salviniáceas.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en1783 polo botánico, astrónomo e epigrafista francés Jean-François Séguier, nun traballo publicado en     *Fl. Veron*. **3**: 52.

### Etimoloxía 
O nome científico *Salvina* está fomado polos elementos *Salvin*- e -*ia*. O primeiro deriva do apelido de  Antonio M. Salvini, lingüista italiano falecido en 1729, a quen Séguier lle dedicou o xénero, e o segundo é un sufixo do latín científico indicando xénero gramatical feminino.

### Especies 
O xénero conta coas seguintes especies:
 
**Salvinia molesta* D.S. Mitchell

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Smith A. R., Pryer K. M., Schuettpelz E., Korall P., Schneider H. & Wolf P. G. (2006): "A classification for extant ferns". *Taxon* **55** (3): 705–731.

### Outros artigos 
* Polipodiópsidas
* Salviniales

### Ligazóns externas 
* Attack on Giant Salvinia en United States Department of Agriculture. AgResearch Magazine .
* *Salvinia molesta* en The Western Aquatic Plant Management Society 
* *Salvinia minima* en *Flora of North America* .
Ana Maria Teles Carreira

**Ana Maria Teles Carreira** é a embaixadora de Angola en Reino Unido. Ten unha licenciatura en Dereito, unha mestría en Estudos Diplomáticos da Academia Diplomática de Londres na Universidade de Westminster,e é diplomática de carreira no Servizo Exterior de Angola. Entre os cargos que ocupou no Ministerio de Relacións Exteriores atópanse o cargo de Directora de Asuntos Legais e Consulares e Directora para Asia e Oceanía. Traballou en Congo Brazzaville como conselleira e foi Embaixadora na India e Embaixadora non residente en Tailandia. Foi acreditada ante o Tribunal de St. James en novembro de 2005. Tamén é Embaixadora non residente en Irlanda.

## Notas
Museo dos Espías, Tampere

O **Museo dos Espías** (en finés **Vakoilumuseo**) é o primeiro museo aberto no mundo sobre a espionaxe internacional. Está situado na cidade finlandesa de Tampere e foi inaugurado en 1998.

O museo presenta a algúns dos máis famosos espías e os seus métodos cunha colección que inclúe dispositivos de escoita, armas, medalla ou propaganda de todo o mundo.

Ademais da súa exposición, o Museo dos Espías realiza tamén numerosos actividades para as persoas que o visitan, como escoitas ou xogos para descifrar códigos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Museo dos Espías
Creonte (homónimos)

Na mitoloxía grega, **Creonte** designa a dous personaxes:

* **Creonte**, rei de Tebas, irmán de Iocasta, nai de Edipo e, ignorándoo, a súa esposa
* **Creonte**, rei de Corinto, pai de Glauce, a quen casou con Xasón
Jean-François Séguier

**Jean François Séguier** , nado en Nimes o 25 de novembro de 1703, e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 1784, foi un botánico, naturalista, astrónomo, arqueólogo, epigrafista e historiador francés.

A abreviatura **Ség.** emprégase para recoñecer a Jean-François Séguier como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.

## Notas
Ravesa Lleshi

**Ravesa Lleshi**, nada o 1 de xuño de 1976, converteuse na Representante Permanente de Albania ante a Oficina de Nacións Unidas en Xenebra en 2018.

## Traxectoria 
Lleshi naceu en 1976 e graduouse nos Países Baixos na Universidade de Tilburg cunha mestría en dereito público internacional e europeo. Fala inglés e holandés con fluidez.

De 2010 até 2014 estivo en Tirana onde foi profesora na Universidade de Nova York en Tirana.

Traballou en Austria desde marzo de 2016 cando dirixiu a misión do seu país ante a Organización para a Seguridade e Cooperación en Europa até xaneiro de 2018 cando se converteu en asesora do Ministro de Relacións Exteriores.

Converteuse na Representante Permanente de Albania ante a Oficina das Nacións Unidas en Xenebra en 2018. Lleshi tamén é responsable da representación do seu país ante a Organización de Propiedade Intelectual Mundial, por exemplo, en 2019 foi unha das primeiras en asinar un acordo internacional para dar protección a produtos rexionais como o té Darjeeling.

## Notas
Juan Andrés Arango

**Juan Andrés Arango García**, nado en Bogotá o 19 de setembro de 1976, é un director colombiano canadense. O seu primeiro filme, *La playa DC*, estreuse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2012, e foi escollido como candidato de Colombia para o Óscar ó mellor filme internacional na 86ª edición dos premios. criouse principalmente en Montreal, Quebec e graduouse en cinema na Universidade Concordia en 2006.

O seu segundo filme, *X500*, estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2016.

En 2019 foi un dos sete directores, xunto a Kaveh Nabatian, Sophie Goyette, Sophie Deraspe, Karl Lemieux, Ariane Lorrain e Caroline Monnet que participou na antoloxía *The Seven Last Words (Les sept dernières paroles)*. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Mafalda Soto Valdés

**Mafalda Soto Valdés,**  nada en Ourense en 1982, é a fundadora e directora de “Beyond Suncare”, unha ONG adicada á mellora da calidade de vida das persoas con albinismo en África.

## Traxectoria 
Mafalda Soto  é  licenciada en Farmacia pola Universidade Complutense de Madrid e especializada en Medicina Tropical e Saúde Internacional pola Universidade de Barcelona. Dende 2008 até 2017 traballou no desenvolvemento de proxectos sociosanitarios con colectivos desfavorecidos en África Oriental. En 2017 fundou a ONG *Beyond Suncare* que desenvolve accións para previr o cancro de pel e promover a inclusión social das persoas con albinismo en África. Esta ONG da apoio a 4000 persoas con albinismo en 4 países africanos e o seu modelo de servizos foi elixido Mellor Práctica polas Nacións Unidas. 

## Recoñecemento 
* Premio Avanzadoras 2021, outorgado polo diario *20 minutos* e Oxfam Intermon, que ten como obxectivo visibilizar ás mulleres que constrúen un mundo máis xusto e igualitario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mafalda Soto  en "Los ODS, de cine"
Lärjungen

***Lärjungen*** é un filme finlandés de 2013 dirixido por Ulrika Bengts. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Niklas Groundstroem como fareiro Hasselbond
* Patrik Kumpulainen como Gustaf Hasselbond
* Erik Lönngren como Karl Berg
* Amanda Ooms como Dorrit Hasselbond
* Sampo Sarkola como Lecturer Ajander
* Ping Mon Wallén como Emma Hasselbond
* Philip Zandén como capitán Hallström

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 86ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Puhdistus (filme)

***Puhdistus*** é un filme finlandés de 2012 dirixido por Antti Jokinen, baseado na novela homónima de Sofi Oksanen. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Laura Birn como Aliide Truu (nova)
* Liisi Tandefelt como Aliide Truu (maior)
* Amanda Pilke como Zara
* Peter Franzén como Hans Pekk
* Krista Kosonen como Ingel
* Tommi Korpela como Martin Truu
* Kristjan Sarv como Paša
* Jarmo Mäkinen como Lavrenti
* Jaanika Arum como Katia
* Tomi Salmela como Miliisi
* Panu Vauhkonen como Pitkä miliisi
* Taavi Eelmaa como Jaan Berg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 85ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Le Havre (filme)

***Le Havre*** é un filme de 2011 producido, escrito e dirixido por Aki Kaurismäki e protagonizado por André Wilms, Kati Outinen, Jean-Pierre Darroussin e Blondin Miguel. Conta a historia dun limpabotas que tenta axudar a un mozo inmigrante que chega á cidade portuaria francesa de Le Havre. O filme foi producido pola compañía finlandesa de Kaurismäki, Sputnik, xunto coa compañías de Francia e Alemaña. É o segundo filme de Kaurismäki rodado en lingua francesa, despois de *La Vie de Bohème* de 1992.

O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2011, onde recibiu o premio FIPRESCI. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Marcel leva unha vida sinxela arredor da súa esposa Arletty, o seu bar favorito e a súa profesión de limpabotas. Cando Arletty enferma gravemente de súpeto, a vida de Marcel crúzase coa dun inmigrante ilegal africano menor de idade. Marcel e os seus veciños axúdano a agocharse da policía. O oficial de policía pode, ou non, estar preto deles.

## Personaxes 
* André Wilms como Marcel Marx
* Kati Outinen como Arletty
* Jean-Pierre Darroussin como Monet
* Blondin Miguel como Idrissa
* Elina Salo como Claire
* Évelyne Didi como Yvette
* Quoc Dung Nguyen como Chang
* Laika como Laika
* François Monnié como Grocer
* Roberto Piazza (aka Little Bob) como el mesmo
* Pierre Étaix como doutor Becker
* Jean-Pierre Léaud como denunciante

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 84ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en Metacritic 
* Ficha en RottenTomatoes
Mauro Scaloni

**Mauro José Scaloni**, nado en Pujato, Arxentina, o 25 de abril de 1976, é un ex futbolista arxentino que xogaba como centrocampista. 

A súa carreira discorreu á sombra da do seu irmán máis novo, Lionel Scaloni, formando parte sempre dos mesmos clubs que el, pero xogando nos equipos filiais. Cando Lionel deu o salto ao fútbol europeo, fichando polo Deportivo da Coruña, Mauro fixo o mesmo incorporándose ao Fabril, no que permaneceu durante 9 tempadas sen chegar a xogar ningún partido oficial.

## Traxectoria 
Naceu en Pujato e ten ascendencia italiana, pois un dos seus bisavós, Enrico Scaloni, foi un emigrante da provincia italiana de Ascoli Piceno que se instalara en Santa Fe.

Comezou nas categorías inferiores de Newell's Old Boys, sen chegar a debutar na Primeira División Arxentina. 

En 1996 foi fichado por Estudiantes de La Plata, xunto ao seu irmán Lionel, realizando dúas pretempadas co equipo profesional, pero xogando finalmente no filial. Foi neste equipo onde marcou o seu único gol, contra o filial de River Plate. 

Permaneceu en Estudiantes até 1997, cando foi traspasado xunto ao seu irmán ao Deportivo da Coruña. Foi asignado ao filial do club, o Fabril, onde permaneceu nove tempadas, aínda que sen chegar a xogar ningún partido oficial. Deixou o Deportivo e o fútbol en 2006, cando seu irmán marchou cedido ao West Ham inglés.

## Palmarés 
### Fabril 
* **Terceira división española (1):** 2005/06.

## Notas 
 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Manuel Cajaraville

**Manuel Cajaraville Pensado**, nado en Negreira o 23 de xaneiro de 1926, e finado na Coruña o 26 de setembro de 1999, foi un coreógrafo, folclorista e mestre de baile tradicional galego.

## Traxectoria 
Iniciouse no baile tradicional desde moi novo nas romarías e foliadas da súa Negreira natal. Despois da guerra civil emigrou á Coruña onde, após gañar o primeiro concurso de baile da Romaría de Santa Margarida, ingresou como bailador no coro Cantigas da Terra. 

Desde a década dos setenta percorreu Galiza facendo recolleitas de música e baile por vilas e aldeas. Froito destes traballos recuperou na vila de Muros un baile case esquecido, o fandango, e coñeceu no concello de Malpica de Bergantiños ás pandeireteiras da vila de Mens. Cativado pola música, incorporounas ao espectáculo da Agrupación Folklórica Aturuxo, da que era por aquel entón director artístico. O éxito das pandeireteiras de Mens fixo que axiña xurdisen outros grupos de pandeireteiras dentro e fóra das agrupacións folclóricas. 

Foi condecorado coa medalla Marcial del Adalid da Real Academia Galega de Belas Artes. Finou na Coruña en 1999.

## Obra 
* *Debullando folklore* (La Voz de Galicia, 1983)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Aníbal Montero

**Aníbal Montero Soca**, nado en Maciel, Paraguai, o 12 de xuño de 1949, é un ex futbolista e adestrador paraguaio.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira futbolística no Uruguai, onde xogou no Club Atlético Cerro, antes de dar o salto a Europa en 1971, cando fichou polo Elche, da Segunda División, adestrado polo arxentino Roque Olsen. Na súa segunda tempada en España, anotou contra o Barakaldo o gol que lle daba ao Elche o segundo ascenso a Primeira División da súa historia. Xogou cinco anos máis no club ilicitano en Primeira, ata o descenso do equipo na tempada 1977/78. Disputou un total de 232 partidos oficiais co Elche, anotando 11 goles.

En xullo de 1978 fichou polo Deportivo da Coruña, na Segunda División. Xogou 19 partidos no club galego, que completou unha mala campaña acabando preto do descenso. Con todo, non chegou a rematar a tempada, pois tras perder varios partidos por unha lesión no tendón de Aquiles o seu contrato foi rescindido en marzo.

Posteriormente xogou no Alicante e o CE Europa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Anton Shkaplerov

**Anton Nikolaevich Shkaplerov**, nado en Sebastopol o 20 de febreiro de 1972, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TMA-22, Soiuz TMA-15M, Soiuz MS-07 e Soiuz MS-19 e foi membro das expedicións 29, 30, 42, 43, 54, 55 e 65 á Estación Espacial Internacional.

## Traxectoria
Shkaplerov graduouse como piloto e enxeñeiro pola Escola Kachinsk de Pilotos da Forza Aérea en 1994 e na Escola Zukovskiy  de Enxeñaría da Forza Aérea en 1997. Foi seleccionado como cosmonauta en maio de 2003, adestrándose entre xuño dese ano e xuño de 2005. Partipou nas misións Soiuz TMA-22, Soiuz TMA-15M, Soiuz MS-07 e Soiuz MS-19 e sendo membro das expedicións 29, 30, 42, 43, 54, 55 e 65 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 533,23 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz TMA-22
*Soiuz TMA-15M
*Soiuz MS-07
*Soiuz MS-19
*Expedición 29
*Expedición 30
*Expedición 42
*Expedición 43
*Expedición 54
*Expedición 55
*Expedición 65
*Estación Espacial Internacional
Georgi Shonin

**Georgi Stepanovich Shonin**, nado en Rovenki, Lugansk, o 3 de agosto de 1935 e finado o 7 de abril de 1997, foi un cosmonauta soviético que formou parte da misión Soiuz 6.

## Traxectoria
Shonin graduouse como piloto e enxeñeiro pola Academia Zhukovsky de Enxeñaría Militar en Monino en 1968. Adestrouse como cosmonauta entre marzo de 1960 e abril de 1961. Partipou na misión Soiuz 6, pasando un total de 4,95 días no espazo e deixando o corpo de cosmonautas por razóns médicas. Posteriormente foi director do departamento NII-30 do Instituto Central de Investigación do Ministerio de Defensa. Faleceu o 7 de abril de 1997.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 6
Loren Shriver

**Loren James Shriver**, nado en Jefferson, Iowa, o 23 de setembro de 1944, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-51-C, STS-31 e STS-46.

## Traxectoria
Shriver graduouse en enxeñaría aeronáutica pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1967 e é máster en enxeñería astronáutica pola Universidade Purdue en 1968.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1978, participando nas misións STS-51-C, STS-31 e STS-46, pasando un total de 16,09 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-51-C
*STS-31
*STS-46
Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación

A **Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación** (RAGXL) é unha institución, inicialmente como **Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación** que se xestou por iniciativa do Ilustre Colexio Provincial de Avogados da Coruña sendo seu decano Manuel Iglesias Corral. A súa función é a investigación e a práctica do Dereito e das súas ciencias auxiliares en xeral, con especial dedicación ao Dereito foral galego.

Recibiu o título de **Real** o 7 de xullo de 2011 pola Credencial nº 229/2011 do Xefe da Casa de S. M. O Rei, comunicando que S. M. o Rei, accedendo á petición que lle fora formulada, tivo a ben conceder este título.

## Historia 
Por Orde do Ministerio de Educación e Ciencia do 23 de xullo de 1966 aprobáronse os Estatutos da Academia, con sede na cidade da Coruña e autorizando o uso da denominación "Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación", así como a utilización por parte dos seus membros do título de Académico.

O Ilustre Colexio Provincial de Avogados da Coruña impulsou de forma decisiva a creación da Academia e o seu posterior funcionamento, tanto cando as súas dependencias se encontraban no Palacio de Xustiza, en cuxos locais se desenvolveron desde o seu comezo os actos corporativos da Institución, como despois, cando se trasladou á sede actual na Casa do Consulado, na praza do Pintor Sotomayor, 1, da Coruña.

### Reivindicación do dereito foral galego 
O presidente da Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación, José Antonio García Caridad, sostén que o dereito consuetudinario continúa funcionando en Galicia e seguirá facéndoo no futuro, e por iso considera que o Parlamento de Galicia «terá que ter sensibilidade para recoñecelo".

### Ingreso do presidente do Consello de Estado 
A Academia acolleu o 27 de marzo de 2015 a sesión solemne na que leu o seu discurso de ingreso o presidente do Consello de Estado de España, Xosé Manuel Romay Beccaría, que ocupou o posto vacante deixado polo expresidente galego Manuel Fraga.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Alberto Núñez Feijóo preside o acto de ingreso de Antonio Fernández de Buján y Fernández na Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación Con 5 fotos.
* Páxina web oficial da RAGXL.
Pyynikintori

**Pyynikintori** (en galego **Praza de Pyynikki**), chamada familiarmente *Plassi*, coñecida entre 1897 e 1927 **Aleksanterintori** en honor ao emperador ruso Alexandre II, e antes de 1897 **Pyynikentori**, é unha antiga praza de mercado situada no barrio de Pyynikinrinne, na cidade de Tampere (Finlandia). Pyynikintori limita ao norte con Pirkankatu, ao sur coa rúa F. E. Sillanpää, e ao leste e oeste cunha rúa do mesmo nome que a praza. Na actualidade a praza funciona como estación de autobuses e aparcadoiro de coches. Rodeando Pyynikintori encóntranse o Tampereen lyseon lukio, o Tampereen konservatorio e o campo deportivo de Pyynikki. Pyynikintori está ao carón doutra praza máis pequena chamada Heinätori.

Na esquina de Pyynikintori con Pirkankatu encontrábase entre 1929 e 1938 a estación de autobuses de longa distancia occidental de Tampere, obra do arqiutecto Bertel Strömmer. A estación era o final das liñas que se dirixían a Tampere dende o oeste, Turku, Pori e Vaasa. En 1938 as liñas que operaban na estación foron transferidas a unha nova estación construída en Ratina e que entrou en funcionamento ese mesmo ano, mais posteriormente algunhas das liñas, principalmente locais, volveron a Pyynikintori. Existiu tamén unha gasoliñeira na praza que estivo en funcionamento ata a década de 1990. O edificio, que mudou a súa aparencia en numerosas ocasións, foi finalmente demolido a finais do ano 2000.

## Notas
Elena Holmberg

**Elena Angélica Dores Holmberg Lanusse**, coñecida como **Elena Holmberg**, nada en Bos Aires o 24 de maio de 1931 e desaparecida en Bos Aires o 20 de decembro de 1978, foi unha diplomática arxentina secuestrada e asasinada en 1978. Destacada por ser a primeira muller no Instituto do Servizo Exterior da Nación, Holmberg foi unha funcionaria importante da ditadura militar que tomou o poder na Arxentina en 1976 e é de convencemento xeral que foi detida-desaparecida e logo asasinada polo propio réxime ao que pertencía.

## Traxectoria 
Procedente dunha familia tradicional (irmá do coronel retirado Enrique Holmberg e prima irmá do xeneral Alejandro Lanusse, expresidente de facto da República Arxentina) traballaba como funcionaria de carreira na Embaixada Arxentina en Francia.

Por diferenzas de criterios entre o persoal do «Centro Piloto de Información», instalado en París e a cargo de oficiais de intelixencia da Armada Arxentina (onde tamén estiveron destinados Puma Perrén, Alfredo Astiz e Adolfo Donda), a diplomática foi convocada a Bos Aires para informar aos seus superiores, resultando secuestrada polo Grupo de tarefas 3.3.2 nesta cidade o 20 de decembro de 1978 ao saír do Ministerio de Relacións Exteriores e cando se dirixía a atoparse cun grupo de xornalistas franceses.

Persoas liberadas da Escuela Superior de Mecánica de la Armada (ESMA) declararon que nesa época certos oficiais da mesma aludiron á súa participación na desaparición de Elena Holmberg.

O 11 de xaneiro de 1979, o seu cadáver descomposto foi atopado no río Luján, localidade de Tigre, provincia de Bos Aires sendo recoñecida posteriormente polo seu primo Lanusse.

Presúmese que Emilio Massera foi quen ordenou directamente a súa morte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Andrea Basconi, *Elena Holmberg, la mujer que sabía demasiado*, Editorial Sudamericana, Bos Aires,2012
* Holmberg, Enrique e Holmberg Eugenio, *Elena Holmberg.* *Historia de una infamia*, edición privada, Bos Aires, 2001.
* María Oliveira-Cézar, *El exilio argentino en Francia*, Amérique Latine Histoire et Mémoire. Les Cahiers ALHIM
* Herrera Vegas, D.J. e Jáuregui Rueda, Carlos, *Familias Argentinas*, Ediciones Callao 1823, Bos Aires, 2003 e 2006

### Outros artigos
* Héctor Hidalgo Solá
Tahira Tahirova

**Tahira Akbar qizi Tahirova** (en , en ), nada o 7 de novembro de 1913 e finada o 26 de outubro de 1991, foi unha política e diplomática soviética. Traballou como Ministra de Asuntos Exteriores da República Socialista Soviética de Azerbaidján de 1959 a 1983.

## Traxectoria 
Tahirova naceu o 7 de novembro de 1913 en Bayram-Ali (actualmente en Turkmenistán). Despois de graduarse na Universidade Estatal do Petróleo e Industria de Azerbaidján (entón Instituto de Industria de Azerbaidján) en 1935, converteuse na primeira muller profesional acerbaixana en obter un título de educación superior relacionado coa industria petroleira. En 1940, foi nomeada directora do Instituto de Investigacións Científicas de Azerbaidján. A partir de 1942, traballou no Comité Central do Partido Comunista de Azerbaidján e estivo a cargo de entregar as subministracións de petróleo necesarias para o Exército Soviético que loitaba contra o inimigo na fronte durante a segunda guerra mundial. En 1949, comezou a impartir cursos sobre exploración e desenvolvemento de pozos de petróleo na Academia de Petróleo de Azerbaidján e en 1953 obtivo o seu doutoramento.

A partir de 1954, Tahirova ocupou varios postos de alto rango no Consello da Unión de Traballadores de Azerbaidján, Consello de Ministros da República Socialista Soviética de Azerbaidján. En 1957, foi nomeada Ministra de Asuntos Exteriores da República Socialista Soviética de Azerbaidján. Con todo, o seu traballo non comezou até 1959 cando se graduou da Academia Diplomática do Ministerio de Asuntos Exteriores da URSS. De acordo coas leis soviéticas da época, o Ministro de Asuntos Exteriores dunha república unida tamén estaba a cargo doutras funcións gobernamentais. Durante o seu mandato, logrou a separación de funcións e, a petición súa, foi relevada dos seus cargos adicionais dentro do goberno en 1968 e comprometeuse completamente co servizo diplomático. Tahirova é coñecida por levar máis diplomáticos acerbaixanos ao servizo exterior da Unión Soviética e a academia diplomática do Ministerio de Asuntos Exteriores. Con frecuencia foi membro de equipos diplomáticos soviéticos nas sesións da Asemblea Xeral da ONU. Ademais diso, como mediadora, Tahirova dirixiu o equipo de pacificación soviético durante a guerra Irán-Iraq de 1980-1988.

Tahirova faleceu o 26 de outubro de 1991. Foi sepultada na Avenida do Cemiterio dos Honrados.

## Premios 
En 1976, Tahirova foi galardoada coa Orde da Amizade dos Pobos pola súa contribución especial ao Ministerio de Asuntos Exteriores da URSS, así como coa Orde da Bandeira Vermella do Traballo, a Orde de Lenin e a Orde da Insignia de Honra.
Falaba turco, inglés e ruso con fluidez.

## Notas
Leyla Abdullayeva

**Leyla Yashar gizi Abdullayeva** (), nada en Bakú en 1981, é unha  diplomática acerbaixana, Xefa do Servizo de Prensa do Ministerio de Asuntos Exteriores da República de Azerbaidján.

## Traxectoria 
Leyla Abdullayeva naceu en 1981 en Bakú. Estudou na Universidade Estatal de Bakú, Facultade de Dereito Internacional e Relacións Internacionais, licenciaturas e mestrías en relacións internacionais.

Desde 2002, Abdullayeva ocupou cargos diplomáticos en varios departamentos do Ministerio de Relacións Exteriores, nas Representacións da República de Azerbaidján ante a OTAN, a Embaixada de Azerbaidján no Reino de Bélxica e a Unión Europea. Anteriormente traballou no Ministerio de Relacións Exteriores como Directora Adxunta da Axencia de Desenvolvemento Internacional de Azerbaidján (AIDA).

O 4 de outubro de 2018, Leyla Abdullayeva foi nomeada Xefa do Servizo de Prensa do Ministerio de Asuntos Exteriores de Azerbaidján e actualmente ocupa este cargo.

## Notas
Hervantajärvi

O **Hervantajärvi** é un lago situado na cidade de Tampere, Finlandia. Encóntrase nos barrios de Hervantajärvi en Tampere, e Sääksjärvi en Lempäälä.

Con 83 hectáreas é o 10º lago máis grande da cidade. Está situado a 114,9 msnm e ten unha profundidad máxima de 18 metros.

## Notas
Elisabeth Tichy-Fisslberger

**Elisabeth Tichy-Fisslberger**, ou **Elisabeth Fisslberger**, nada en Viena en 1957, é unha avogada, tradutora e diplomática austríaca que foi presidenta (o primeiro austríaco) do Consello de Dereitos Humanos das Nacións Unidas de 2019 a 2020.

## Traxectoria 
Tichy-Fisslberger naceu en Viena en 1957. Estudou dereito na Universidade de Viena mentres tamén estudaba tradución ao francés e ao español. Obtivo unha bolsa para estudar en Bélxica na Universidade Católica de Lovaina.

Tichy-Fisslberger foi elixida presidenta do Consello de Dereitos Humanos das Nacións Unidas en decembro de 2019 para servir en 2020. O Ministro de Relacións Exteriores de Austria, Alexander Schallenberg, sinalou que o seu nomeamento era un recoñecemento aos esforzos polos dereitos humanos do seu país. Foi a primeira austríaca en ocupar este cargo nas Nacións Unidas. Asumiu o cargo de Coly Seck do Senegal, quen ocupou o cargo en 2019. Os seus vicepresidentes son os embaixadores Nasir Ahmad Andisha de Afganistán, Yackoley Kokou Johnson de Togo, Socorro Flores Liera de México e Juraj Podhorsky de Eslovaquia.

## Outras actividades 
* International Gender Champions (IGC), membro.

## Notas
María Dolores Agüero

**María Dores Agüero Lara**, nada en 1982, é unha política e diplomática hondureña. Foi secretaria de Estado de Relacións Exteriores e Cooperación Internacional do seu país desde o 27 de marzo de 2017 até o 23 de xullo de 2019.

## Traxectoria 
### Familia e educación 
O seu pai foi vicepresidente do Banco Atlántida. Ten un irmán e unha irmá. Estudou Ciencias Xurídicas con orientación en Dereito Internacional na Universidade Nacional Autónoma de Honduras e realizou unha mestría en Dereito Internacional, Investimentos, Comercio e Arbitraxe da Universidade de Chile e a Universidade de Heidelberg co apoio do Instituto Max Planck de Dereito Público Comparado e o Instituto de Estudos Internacionais da Universidade de Chile.

### Carreira 
Foi asesora legal do Consello Hondureño da Empresa Privada (COHEP) e asociada do bufete de avogados López Rodezno. Comezou a traballar no Ministerio de Relacións Exteriores e Cooperación Internacional en 2010.

En 2013 uniuse ao Servizo Diplomático e Consular de Honduras. Foi comisionada presidencial da Integración, representante por Honduras ante o Comité Executivo do SICA, e representante e voceira na Comisión de Seguridade de Centroamérica. Representou a Honduras en diferentes foros internacionais das Nacións Unidas e participou nos Consellos de Ministros de Relacións Exteriores do SICA, da Asociación de Estados do Caribe (AEC), da Comunidade de Estados Latinoamericanos e Caribeños (CELAC), da Organización de Estados Iberoamericanos (OIE) e da Organización dos Estados Americanos (OEA).

## Notas
Natalia Aszkenazy

**Natalia Aszkenazy**, máis tarde coñecida como **Natalia** **Drohojowska**, nada en Moscova o 5 de xuño de 1915 e finada en Nova York en 1988, foi unha diplomática e conferenciante polaca durante a segunda guerra mundial.

## Traxectoria 
Natalia Aszkenazy naceu en Moscova, filla dun banqueiro baseado en Varsovia. Foi educada en Inglaterra, Francia, Italia e Suíza, antes de asistir á Universidade de Xenebra, onde  estudou economía e política.

Tras un breve período na Cidade de Nova York traballando para a Cruz Vermella, Aszkenazy traballou en prensa e relacións públicas na embaixada polaca en Washington D. C. de 1939 a 1941. Foi agregada da embaixada polaca en Moscova de 1941 a 1943. Foi descrita en 1941 como "a única muller no corpo diplomático en Moscova". Durante a segunda guerra mundial  deu conferencias nos Estados Unidos sobre as súas experiencias como muller diplomática e sobre as esperanzas na posguerra do pobo polaco. A súa aprencia elegante comentábase tanto como o contido dos seus discursos. Tamén deu unha conferencia nunha celebración do aniversario da constitución polaca en 1944, en Os Ánxeles.

Como esposa dun diplomático, mantivo correspondencia coa poeta chilena Gabriela Mistral. Foi tamén benfeitora da pequena cidade de San Sebastián Chimalpa en México, donando libros e un pozo en 1950.

## Familia 
Natalia Aszkenazy casou cun conde polaco, o tamén diplomático Jan Drohojowski (1901–1979), en 1943. O seu marido traballaba para o goberno de Polonia no exilio en Londres; foi máis tarde enviado a México, Nicaragua e Exipto, antes de converterse nun escritor. O seu fillo Adam (Pancho) Drohojowski naceu en México en 1947.

## Notas
Ameerah Haq

**Ameerah Haq** é unha tecnócrata de Bangladesh que traballou como Secretaria Xeral Adxunta das Nacións Unidas para o Departamento de Apoio ás Actividades sobre o Terreo, o funcionario de máis alto rango de Bangladésh nas Nacións Unidas, desde abril de 2012 até a súa renuncia en xullo de 2014. Posteriormente, o Secretario Xeral da ONU Ban Ki-moon nomeouna copresidenta do Panel Independente de Alto Nivel sobre Operacións de Paz. Haq tamén traballou como Representante Especial do Secretario Xeral para Timor-Leste e como Xefa da Misión Integrada das Nacións Unidas en Timor Oriental (UNMIT). Haq uniuse á ONU en 1976.

En 2015, Haq foi nomeada membro da xunta directiva do Center for Humanitarian Dialogue (HD), unha organización de diplomacia privada cuxa misión é axudar a mitigar a violencia armada a través do diálogo e a mediación.

## Cargos ocupados anteriormente na ONU 
# . Representante Especial do Secretario Xeral para Timor Oriental e Xefa da Misión Integrada das Nacións Unidas en Timor-Leste (UNMIT).
# . Representante Especial Adxunta do Secretario Xeral e Coordinadora Residente das Nacións Unidas e Coordinadora de Asuntos Humanitarios para Sudán
# . Representante Especial Adxunta do Secretario Xeral e Coordinadora Residente e Coordinadora Humanitaria das Nacións Unidas para Afganistán.
# . Administradora auxiliar adxunta e directora adxunta, Oficina de Prevención de Crise e Recuperación, na Sede do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) en Nova York.

Haq ten 37 anos de servizo de carreira nas Nacións Unidas (19 sobre o terreo e 18 na sede) e os Estados Unidos considéraa unha negociadora experimentada e hábil, así como unha construtora de consenso.

## Educación 
Haq completou a licenciatura en Artes de Western College en Oxford, Ohio e logo formouse en organización e planificación comunitaria e en administración de empresas no Western College for Women, Universidade de Columbia e Universidade de Nova York.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* http://www.reliefweb.int/rw/rwb.nsf/db900SID/EGUA-7YCRCG?OpenDocument
* http://www.un.org/News/Press/docs/2009/sga1206.doc.htm
Paxariños

Os **paxariños** ***Linaria triornithophora***, é unha planta herbácea da familia das Plantaginaceae.

Outros nomes comúns en galego son: routó, calzas de cuco,, arroitó, arroutó, galos, herba caralleira, meleiras, pantaloes de cuco, pantalois de cuco, paxariños azuis, reitó, esporas, gallos, linaria e liñaria.
## Descrición 
Endemismo ibérico facilmente diferenciable doutras linarias polas súas grandes flores (35-45 mm) violeta purpúreas, con veas marcadas e padal amarelo, e polo seu longo esporón, curvado e aguzado, máis longo que o resto da corola. As flores dispóñense en verticilos formando unha inflorescencia de até 10 cm. Os pedúnculos son máis longos que as brácteas; ten follas en verticilos de 3-4, aovadas ou aovado-lanceoladas, con 3 nervios, do mesmo xeito que o resto da planta, algo glaucas. As súas sementes son discoideas e aladas. Florece na primavera e verán.

## Sinonimia
Os nomes a seguir considéranse sinónimos de *Linaria triornithophora*:

## Distribución 
Endemismo da Península Ibérica que pode atoparse en Galicia.

## Notas
Zumbo's Just Desserts

'''''Zumbo's Just Desserts'''* é un programa de televisión australiano en formato de competición de cociña para a canle Seven Network. O programa foi desenvolvido polos creadores de *My Kitchen Rules'', e está presentado por Adriano Zumbo e Rachel Khoo, xunto con Gigi Falanga como asistente.

A segunda tempada do programa foi encargada en agosto de 2018, e Netflix uniuse como coprodutor. A segunda tempada estreouse o 17 de novembro de 2019. Falanga non regresou na tempada dúas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Miesten vuoro

***Miesten vuoro*** é un filme documental finlandés sobre as saunas masculinas dirixido por Joonas Berghäll e Mika Hotakainen. O filme foi producido por Joonas Berghäll. Estreouse nos cinemas en Nova York o 30 de xullo de 2010 e nos Ánxeles o 6 de agosto de 2010 na 14ª edición de Annual DocuWeeks.

Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. É o primeiro filme documental en representar a Finlandia nos Premios da Academia. Foi nomeado na categoría de "mellor documental" na 23ª edición dos Premios de Cinema Europeo.

Gañou o Premio á mellor fotografía internacional no festival Documentary Edge en Nova Zelandia en 2011.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 83ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Mireya Agüero

**Mireya Agüero de Corrales** é unha política, avogada e diplomática hondureña. Foi Ministra de Relacións Exteriores do seu país no período de 2013 a 2014 baixo o mandato de dous Presidentes.

## Traxectoria 
Ten un título en Dereito e unha especialización en Relacións Internacionais. Uniuse ao servizo consular en 1981 e ao servizo exterior en 1983.

Tivo diferentes cargos até ser nomeada Ministra de Relacións Exteriores de Honduras en abril de 2013. Previamente fora nomeada polo Presidente Porfirio Lobo como subsecretaria de Estado en Política Exterior (viceministra) durante un breve período, asumindo a titularidade do ministerio o 1 de maio dese ano en substitución de Arturo Corrales quen sería situado como Ministro de Seguridade.

Agüero continuou no cargo co novo Presidente Juan Orlando Hernández durante o seguinte ano, renunciando o 6 de novembro de 2014 por motivos persoais, facéndose efectiva o 15 de novembro do mesmo ano.

En outubro do 2015 anunciouse que o Presidente Hernández nomeou á sobriña de Agüero, María Dolores Agüero, como viceministra de Relacións Exteriores.

## Condecoracións 
* : Gran Cruz da Orde ó Mérito (15 de novembro de 2011).
* : Gran Cruz, Placa de Prata, da Orde de Morazán (11 de xaneiro de 2012).

## Notas
Kim Campbell

**Avril Phaedra Douglas "Kim" Campbell**, coñecida como **Kim Campbell**, nada en Port Alberni, Columbia Británica o 10 de marzo de 1947, é unha avogada e política canadense. Foi a primeira muller en acceder como primeira ministra do Canadá do 25 de xuño ao 3 de novembro de 1993.

## Traxectoria 
Campbell naceu en Port Alberni, Columbia Británica, como filla de Phyllis "Lissa" Margaret (de solteira Cook; 1923–2013) e de George Thomas Campbell (1920–2002), un avogado que prestou servizo nun rexemento de infantaría do exército canadense en Italia. O seu pai naceu en Montreal, fillo de pais escoceses, provenientes de Glasgow. A súa nai abandonou a familia cando ela tiña doce anos, deixando á pequena Kim e a súa irmá Alix ao coidado do seu pai. Sendo adolescente, Campbell comezou a utilizar permanentemente o alcume de Kim.

Na súa preadolescencia, Campbell foi reporteira e condutora dun programa para nenos da CBC, chamado *Junior Television Club*.

Campbell e a súa familia mudáronse a Vancuver, onde asistiu á  Prince of Wales Secondary School e foi unha estudante sobresaliente. Graduouse en 1964.

### Carreira política 
Impartiu ciencias políticas na Universidade da Columbia Británica e exerceu a carreira de dereito durante dous anos antes de dedicarse á política. En 1988 foi elixida para o parlamento federal. 

### Primeira Ministra do Canadá 
Baixo o cargo do Primeiro Ministro Brian Mulroney, fíxose Ministra de Asuntos Indíxenas (1989), Ministra de Xustiza e Fiscal Xeral (1990) e Ministra de Defensa (1993). Despois da xubilación de Mulroney en xuño de 1993, pasou a ser a primeira muller en ocupar o posto de Primeiro Ministro do Canadá.

### Derrota polos liberais 
O seu mandato foi breve; o 3 de novembro de 1993 o seu partido sufriu a peor derrota da súa historia e ela renunciou.

## Notas
Tummien perhosten koti

***Tummien perhosten koti*** é un filme finlandés de 2008 dirixido por Dome Karukoski e protagonizado por Niilo Syväoja, Tommi Korpela, Kristiina Halttu e Kati Outinen. O filme é unha adaptación da novela homónima de Leena Lander. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

*Tummien perhosten koti* estreouse o 11 de xaneiro de 2008 e foi moi ben recibido no seu país de orixe, gañando varios Premios Jussi..

## Personaxes 
* Niilo Syväoja como Juhani Johansson 
* Tommi Korpela como Olavi Harjula 
* Kristiina Halttu como Irene Harjula 
* Kati Outinen como Tyyne 
* Pertti Sveholm como Erik Johansson 
* Matleena Kuusniemi como Maire Johansson 
* Eero Milonoff como Salmi 
* Marjut Maristo como Vanamo Harjula 
* Roope Karisto como Sjöblom 
* Ville Saksela como Rinne

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 81ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Retraemento

O **retraemento** foi unha estratexia política mediante a cal un partido non se presentaba ás eleccións co fin de denunciar a falta de lexitimidade dun partido gobernante ou dun réxime político no poder. Consiste en absterse de participar no xogo político animando aos seguidores a absterse de votar.

## Historia 
Durante o século XIX, nun momento en que en España estaba pouco desenvolvido o sistema parlamentario, tódolos partidos políticos promoveron nalgún momento esta estratexia. Os liberais progresistas fixérono antes de 1868, causando a caída da monarquía e a chegada da revolución de setembro; e os afonsinos, republicanos e carlistas fixérono en 1872 co fin de provocar a caída da monarquía de Amadeu de Savoia.

En ocasións o «retramento» foi practicado en combinación coa insurrección ou os pronunciamentos militares. O non recoñecemento do réxime político establecido, a denuncia de que o devandito réxime non permitía o libre xogo político, por exemplo a base de manipular as eleccións ou, en fin, as escasas posibilidades de lograr un bo resultado electoral, foron as razóns para boicotear o proceso político e promover a abstención.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Arturo Seoane

**Arturo Seoane**, alcumado **Gallego**, nado en Durazno, Uruguai, o 24 de maio de 1913 e finado o 12 de abril de 1987, foi un futbolista uruguaio, que xogaba de defensa.

## Traxectoria 
### Clubs 
Xogou con Wanderers na Primeira División do Uruguai entre 1931 e 1945, gañando o campionato en 1931.

### Selección nacional 
Debutou coa selección uruguaia o 9 de agosto de 1936 nun partido contra a Arxentina correspondente á Copa Juan Mignaburu. Formou parte da escuadra uruguaia no Campionato Suramericano de 1937 en Buenos Aires. Disputou un total de tres partidos co equipo celeste.

### Palmarés 
* **Primeira División do Uruguai (1):** 1931.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador na web da Asociación Uruguaia de Fútbol
Adam Driver

**Adam Douglas Driver**, nado o 19 de novembro de 1983, é un actor estadounidense. Durante a súa carreira recibiu numerosos premios, incluíndo a Copa Volpi ó mellor actor, así como nomeamentos ós Premios Tony, ós Premios Óscar, e ós Premios Primetime Emmy.

Driver fixo o seu debut en Broadway con ''Mrs. Warren's Profession* (2010) e despois apareceu en *Man and Boy* (2011). Acadou certa fama co papel secundario na serie de HBO *Girls* (2012–2017), polo cal recibiu tres nomeamentos consecutivos ós Premios Primetime Emmy. Driver comezou a súa carreira no cinema en papeis secundarios en *Lincoln* (2012) de Steven Spielberg, *Frances Ha* (2012) de Noah Baumbach, *Inside Llewyn Davis* (2013) dos irmáns Coen e *Silence* (2016) de Martin Scorsese. Gañou a Copa Volpi ó mellor actor polo seu papel no drama *Hungry Hearts* (2014) e protagonizou *Paterson* (2016) de Jim Jarmusch.

Driver conseguiu o recoñecemento internacional pola súa interpretación de Kylo Ren na triloxía secuela (2015–2019) da *Guerra das galaxias*. En 2019, regresou ó teatro con *Burn This*, papel polo cal foi nomeado ó Premio Tony ó mellor actor. Conseguiu dous nomeamentos consecutivos ós Premios Óscar; como mellor actor secundario por *BlacKkKlansman* (2018) de Spike Lee, e como mellor actor por *Marriage Story'' (2019) de Noah Baumbach.

Driver é veterano da Corpo de Marines dos Estados Unidos. É fundador de Arts in the Armed Forces, unha organización sen ánimo de lucro que achega programas artísticos de balde para militares en servizo, veteranos, asistentes e as súas familias en todo o mundo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Centro Gallego de Montevideo

O **Centro Gallego de Montevideo** é unha organización civil uruguaia, situada na rúa San José 870 de Montevideo.

Fundado o 30 de agosto de 1879, é o centro galego máis antigo do mundo. O seu presidente é Julio Ríos Serapio.

A institución ten catro grupos estables de baile, o Ballet Folclórico Galego Alborado, a Escola Rexional de Danza Regional Gallega, o Ballet de España e o Grupo Folclórico Raigamenes formado por persoas maiores. Tamén conta cunha banda de gaitas e unha publicación anual patrocinada pola Xunta de Galicia. Na institución hai un cadro da artista Mariela Zilli chamado "Romería". Ademais dos membros da xunta directiva que se renovan cada dous anos, están a Comisión de Festas, a de Cultura, a de Tesourería, a de Deportes e a de Obras.

O seu centro deportivo está situado na Avenida Italia 7504. Entre as actividades hai actividades recreativas e de piscina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Centro Gallego*
A cidade das mulleres

***A cidade das mulleres*** (***La Cité des dames***) é unha obra literaria terminada en 1405, quizais a obra máis famosa da poeta francesa Christine de Pizan. Está considerada unha obra clave na Querela das mulleres.
O libro é a resposta de Pizan ao popular *Roman de la Rose*, de Guillaume de Lorris, que acabara Jean de Meung. As afirmacións que hai no *Roman de la Rose* sobre as mulleres son combatidas por Pizan mediante unha cidade alegórica: Pizan defende as mulleres citando unha ampla gama de figuras femininas ilustres, que estarán «aloxadas» na cidade das mulleres. A medida que Pizan constrúe a súa cidade, nomea mulleres ilustres para defenderse dos argumentos misóxinos vertidos por numerosos e sabios autores. Cada muller nomeada vai ser un exemplo desa contraargumentación.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*