Nino Bravo

**Luis Manuel Ferri Llopis**, coñecido artisticamente como **Nino Bravo**, nado en Aielo de Malferit (Valencia) o 3 de agosto do 1944 e finado en Villarrubio (Cuenca) o 16 de abril de 1973, foi un cantante español.

## Traxectoria 
Nino Bravo naceu en Aielo de Malferit e aos poucos anos mudouse a Valencia. Aos 16 anos comezou a traballar na xoiería Casa Amat onde foi promovido a mestre pulidor de diamantes. Durante estes anos compaxina o traballo coa súa afección ao canto e a finais de 1962 funda o grupo *Los Hispánicos* cos seus amigos Félix Sánchez e Salvador Aranda. O trío musical fíxose moi popular no barrio de Sagunt onde actuaron en diversos festexos e fallas valencianas.

Trala separación do grupo, Bravo crea outro chamado *Los Supersón* xunto a Salvador Pelejero, Vicente Lopéz e os irmáns Pepe e Vicente Juesas. Estes acompañaron ao cantante nas súas xiras ata o final da súa carreira artística. Con todo, ten que facer un parón para alistarse no servizo militar (entón obrigatorio) na Mariña de Cartagena. Ao regreso, fai a súa presentación como cantante solista no festival da canción de Vall d'Uixo no 1968.

Realizou as súas primeiras galas e un recital no Teatro Principal de Valencia que só lle deron perdas. Posteriormente, a casa discográfica Fonogram contratouno durante catro anos. O seu primeiro sinxelo gravouse con cancións de Manuel Alejandro: *Como todos* e *Es el viento*. No festival da canción de Barcelona foi eliminado co tema *No debo pensar en ti*.

Pero no verán do 1969, Augusto Algueró deulle *Te quiero, te quiero*, canción que por distintas razóns e pesar de tela gravada os cantantes Raphael, Lola Flores e a actriz Carmen Sevilla non saíron á venda. Nino conseguiu con ela un grande éxito sendo elixida canción do verán. Ao *Te quiero, te quiero* seguiron *Noelia*, *Perdona*, *Mi gran amor*, *Esa será mi casa*, *Mi querida mamá*, *Voy buscando*, *Un beso y una flor* e *Libre* entre outras máis.

Participou en dúas ocasións no Festival de Eurovisión. A primeira foi en 1970 co tema *Esa será mi casa*, co que non conseguiu chegar á final, gañada por Julio Iglesias coa canción *Gwendolyne*. A segunda foi co programa de Valerio Lazarov, *Pasaporte a Dublín* onde quedou en segunda posición. A cantante Karina foi elixida gañadora.

O 20 de abril de 1971 casou en segredo con María Amparo Martínez Gil. Logo viaxou a Buenos Aires onde actuou en Canal 9 xunto co cantante de tango Argentino Ledesma.

O 24 de xaneiro de 1972 naceu a súa primeira filla, Amparo. Pouco despois editou o seu terceiro álbum *Un beso y una flor* co que obtivo un grande éxito en España e Hispanoamérica.

En novembro de 1972 participa no Festival da Canción de Río de Xaneiro como representante español, onde logra empatar no primeiro lugar co estadounidense David Clayton-Thomas, pero perdeu tras unha votación na que o presidente do xurado, Joseph Lee Zhito, votou polo seu propio país. Semanas despois sae á venda o seu cuarto álbum, *Mi tierra*, no que inclúe un dos seus principais éxitos: *Libre*.

O 14 de marzo de 1973 realizou a súa última actuación en Valencia, nas fallas. Alí canta por primeira e última vez o "Himno de Valencia" xunto co público asistente.

## Discografía 
* *Nino Bravo* (1970; lanzado semanas despois como *Te quiero, te quiero*)
* *Nino Bravo* (1971; rebautizado en 1995 como *Puerta de amor*)
* *Un beso y una flor*
* *Mi tierra* (1972)
* *... Y Vol. 5* (1973; rebautizado en 1995 como *América, América*)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Guillermo J. Ortigueira (1973): *Nino Bravo, historia de un hombre bueno*, Editorial J. Domenech.
* Darío Ledesma, Francisco J. Fuentes, Isaac Guerrero, Isabel Juan (2003): *Memoria viva de Nino Bravo*, Ayuntamiento de Aielo de Malferit.
* Pere Delmonte i Hurtado, Ximo Moragues (2004): *Llibret fallero 2004 - Homenaje a Nino Bravo*, Falla El Charco de Catarroja.
* Guillermo J. Ortigueira (2007): *Nino Bravo... Y la voz se hizo mito*, Carena Editors.
* Boro Aranda (2007): *De Manolito a Nino Bravo: Las historias jamás contadas*, Ediciones Generales de la Construcción.

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial de Nino Bravo 
* Nino Bravo en libertad
* Por siempre Nino Bravo