open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Coz

**Coz** foi un grupo español de rock, formado en Madrid en 1978.

A primeira etapa do grupo foi un prólogo da formación de Barón Rojo, banda pioneira do heavy hispano. Foi un bo exemplo do difícil equilibrio existente entre a intencións máis puras dos grupos e os responsables de mercadotecnia do mundo discográfico.

## Historia do grupo 
Coz formouse en Madrid en 1978, cos irmáns Armando e Carlos de Castro ás guitarras, Tony Urbano ao baixo e Paco á batería. En 1979 uniuse á banda Juan Márquez como vocalista, baixista e líder absoluto da formación.

Ficharon pola multinacional CBS, e en 1980 editouse o seu primeiro álbum, *Más Sexy*. En 1981, animados pola boa acollida do disco, tanto Juan Márquez como CBS decidiron dar unha orientación aínda máis comercial ao grupo, orixinando unha crise que culminou co abandono dos irmáns De Castro. Porén, o grupo reestruturouse con Eduardo Pinilla e Tony de Juan como guitarristas.

Con esta formación chegou o segundo álbum, que viu a luz en 1981. O tema que dá nome ó disco tivo moito éxito entre o público feminino: "Las chicas son Guerreras".

Posteriormente distanciáronse dos grupos aliñados en "el rollo", como Leño ou Cucharada, e abandonaron as actuacións en directo, sendo vans os seus tardíos intentos de recuperar o espírito das súas orixes co selo Chapa. Finalmente o grupo disolveuse en 1987.

## Membros 
* Juan Márquez: Vocalista e Baixo; 
* Eduardo Pinilla: Guitarra (desde 1981);
* Tony de Juan: Guitarra (desde 1981);
* Cutu de la Puente: Batería.
* Juan Carlos (snoopy): Piano
* Armando e Carlos de Castro: guitarras (1978-1981)

## Discografía 
* *Más Sexy* (1980)
* *Las chicas son guerreras* (1981)
* *Duro* (1982)
* *Romper la red* (1984)
* *Legitima defensa* (1986)
* *Hasta que las muerte nos separe* (recompilatorio, 1998)
* *Amigo mio* (recompilatorio, 2006)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial
Reino de Dinamarca e Noruega

O **Reino de Dinamarca e Noruega** foi un estado hoxe en día extinto que consistía na unión de Dinamarca e Noruega, incluíndo as súas antigas dependencias, Islandia, Groenlandia e as Illas Feroe durante un período no que todos eles formaron un só estado político que rematou en 1841. O adxectivo empregado para o reino foi dano-noruegués.

O termo **Reino de Dinamarca** adoita empregarse algunhas veces para determinar este período (1536-1814), xa que o poder proviña da capital danesa, Copenhaguen, e o seu idioma oficial foi o danés a cal influíu en grande medida na estandarización da lingua norueguesa moderna. O outro idioma oficial da unión foi o alemán.
Selim I

miniatura|Selim I
**Selim I** (Otomán: سليم الأول, Turco:I.Selim), nado o 10 de outubro de 1465 e finado o 22 de setembro de 1520, foi o sultán do Imperio Otomán entre 1512 e 1520.

## Traxectoria 
Destronou o seu pai Bayezid II en 1512. Durante os dous anos seguintes dedicouse a eliminar a todos os membros da dinastía real que puidesen ter pretensións ao trono. Unha vez afortalado no interior dirixiu as súas miradas cara á dinastía dos safavís, que establecera en Persia un estado xíi que ameazaba a autoridade do sultán ao estender os predicadores o xiísmo en Anatolia. Selim proclamou a guerra santa, en abril de 1514 á fronte de 100.000 soldados comezou a súa campaña contra Irán, o xa Ismaíl I quen primeiro se retira cara ao interior e logo enfróntase na batalla de Chaldiran que deu a vitoria a Selim e continuando o seu avance entrou en Tabriz. En 1516 Selim emprendeu unha nova campaña cara ao leste, cruzou o Éufrates e dirixiuse cara ao sur e na batalla de Marj Dabiq venceu aos mamelucos, Siria caeu e en outubro cruzou o Sinaí e en xaneiro venceu de novo aos mamelucos nas batalla de Ridanieh, era a fin do Imperio dos mamelucos e Selim pasou a ser recoñecido como o servidor dos Santos Santuarios Medina a A Meca e protector do islam. Selim estendeu o territorio do imperio dos 2.500.000&nbsp;km² aos 6.500.000 e o control das cidades santas aseguráballe o predominio no mundo islámico. Á súa volta de Exipto Selim morreu cando preparaba unha nova campaña militar.
Macotera

dereita|miniatura|Praza Maior de Macotera. Igrexa da Nosa Señora do Castelo.
**Macotera** é un municipio na provincia de Salamanca, Castela e León. A finais de 2003 tiña 1589 habitantes (814 homes e 775 mulleres), nunha superficie de 32,93 km². A súa altitude é de 890 m sobre o nivel do mar. Limita ao norte co municipio de Nava de Sotrobal, Sotrobal e Peñaranda de Bracamonte, ao leste co municipio de Aldeaseca de Alba, Bóveda del Río Almar, Mancera de Abajo e Salmoral , ao sur co municipio de Santiago de la Puebla, Santa Cruz e Gajates e ao oeste co municipio de Tordillos, Valeros de Gajates e Coca de Alba.
A súa economía baséase en cereais (cultivo de secaño).
Día Internacional dos Museos

O **Día Internacional dos Museos** celébrase en todo o mundo o 18 de maio desde que, en 1977, o Consello Internacional de Museos (*International Council of Museums*, ICOM), propuxese esta actividade na súa XII Asemblea Xeral celebrada en Moscova.

miniatura|Visita escolar ó Museo do Louvre

O obxectivo do **Día** é achega-los museos á sociedade e o público en xeral, en resposta a un concepto de museo como ***institución cultural e histórica ó servizo da sociedade e do seu desenvolvemento***.

: “*Os Museos son un importante instrumento para o intercambio cultural, o enriquecemento das culturas e o avance do mutuo entendemento, da cooperación e da paz entre os pobos*” (Resolución do ICOM do 28.05.1977).

Simultaneamente, trata de chama-la atención dos gobernos e institucións de que dependan os diferentes museos para darlles a coñece-las súas necesidades e instarlles a fornecer de medios e persoal para que poidan desenvolve-las súas funcións.

## Día Internacional 2007 
miniatura|Casa das Ciencias, A Coruña

Cada ano, o **Día Internacional do Museo** celébrase baixo un lema diferente. No ano 2007 foi: “*Museos e Patrimonio Universal*”. A presidenta do ICOM, Alissandra Cummins, xustificaba así a elección desta mensaxe: "*Todos somos responsables do patrimonio universal. Este ano, moito máis que nunca, temos que lograr que todo o mundo adquira conciencia do papel que desempeñan os museos no labor de ensinarno-la responsabilidade individual e colectiva que temos con respecto ó patrimonio mundial*".

Na celebración destes actos, invitábase ós museos e entidades a mostrar á sociedade, en calidade de membros dunha familia, barrio, tribo, nación, etnia ou relixión, e mesmo en calidade de cidadáns en tódolos sentidos, que todos somos responsables, conxuntamente e por separado, do aproveitamento compartido e da protección dos nosos respectivos patrimonios, que á vez forman un patrimonio común de toda a humanidade.

## Edicións anteriores 
* 1992: Os Museos e o seu contorno.
* 1993: Museos e Pobos Indíxenas.
* 1994: Xunto ós escenarios nos museos.
* 1995: Resposta e Responsabilidade.
* 1996: Coleccionando para o día de mañá.
* 1997-98: A loita contra o tráfico ilícito do patrimonio cultural.
* 1999: O pracer de descubrir.
* 2000: Museos para o Diálogo.
* 2001: Museos, Cultura e Sociedade.
* 2002: Museos e Globalización.
* 2003: Os Museos e mailos seus amigos.
* 2004: Os Museos e o patrimonio inmaterial.
* 2005: O Museo, ponte entre culturas.
* 2006: O Museo e os mozos.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Páxina oficial do **Consello Internacional de Museos** (ICOM)
Pulpí

**Pulpí** é un concello da provincia de Almería, Andalucía, en España. No ano 2006 contaba con 7.537 habitantes. A súa extensión é de 96&nbsp;km² e contaba cunha densidade de poboación de 79.2 hab/km², situada a unha altitude de 197 metros e a 121 quilómetros da capital da provincia, Almería. As súas principais actividades económicas son a agricultura, a construción, a gandería e o turismo. Experimentou un gran desenvolvemento urbanístico nos últimos anos, mesmo na costa, ata tal punto que os baixos quedan alagados pola auga cando hai temporal

miniatura|Costa de Pulpí
## Economía 
miniatura|Pedanía de San Juan de los Terreros
Tradicionalmente o comercio do esparto foi unha actividade importante para parte dos habitantes do concello, denominados *peregrines*, actuaban de intermediarios entre os cultivadores e os mercadores de Murcia e Águilas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Almería
Tartaruga mediterránea

A **tartaruga mediterránea** ou **tartaruga de terra** (*Testudo hermanni*) é unha das oito especies de tartaruga clasificadas tradicionalmente dentro do xénero *Testudo*, xunto con especies achegadas como a tartaruga marxinada (*T. marginata*), a tartaruga grega (*T. graeca*) ou a tartaruga de Horsfield (*T. horsfieldii*). Coñécense dúas subespecies: *T. h. hermanni* e *T. h. boetthgeri*. Son réptiles herbívoros e diúrnos que poden chegar a vivir idades comparables ás dos humanos, e que se estenden dende a costa levantina da Península Ibérica até a marxe sur do mar Negro. Xunto coa tartaruga marxinada (*T. marginata*) é a única tartaruga terrestre de distribución integramente europea. A destrución dos seus hábitats e a súa popularidade como animais de compaña reduciron significativamente as poboacións salvaxes e fixeron indispensable a protección para asegurar o futuro da especie a longo prazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Guía para criar Tartarugas mediterráneas
Pedra da Arca (Malpica de Bergantiños)

A **Pedra da Arca**, tamén chamado **dolmen de Cerqueda**, é un monumento megalítico (entre os anos 3.000 e 2.500 a.C.), situado na parroquia de Cerqueda (Malpica de Bergantiños).

## Descrición 
esquerda|miniatura|Pedra da Arca.

Trátase dun dolmen de corredor. Está orientado cara ao sueste (amencer do solsticio de verán). Aínda que o estado de conservación non é óptimo, chama a atención a magnitude das pezas que o compoñen. Na parte exterior dalgúns dos ortóstatos pódense apreciar petróglifos.

## Lenda 
Conta a lenda que a Arca (nome tradicional atribuído a este tipo de construción na zona) foi construída por unha moura.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
### Outros artigos 
* Lista de megálitos de Galicia
ATC Código A09

**ATC Código A09** é unha sección do Código ATC A, unha categoría do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica referida aos fármacos de uso sobre o sistema dixestivo e o metabolismo.

## A09A Dixestivos, incluíndo enzimas
### A09AA Preparados enzimáticos
:A09AA01 Diastase
:A09AA02 Multienzimas (lipase, protease etc.)
:A09AA03 Pepsina
:A09AA04 Tilactase

### A09AB Preparados de ácidos
:A09AB01 Ácido clorhídrico glutámico
:A09AB02 Clorhídrico betaina
:A09AB03 Ácido clorhídrico
:A09AB04 Ácido cítrico

### A09AC Preparados con enzimas e ácidos en combinación
:A09AC01 Pepsina e preparacións ácidas
:A09AC02 Multienzimas e preparacións ácidas
Pega rabilonga

A **pega rabilonga** ou **pega rabuda** (*Pica pica*) é unha ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das sete comprendidas no xénero *Pica. 

## Distribución 
Vive en boa parte de Eurasia, África do Norte e Norteamérica. En Europa vive sobre todo nas proximidades dos asentamentos humanos. 

## Descrición 
A súa plumaxe branca e negra e a súa longa cola fana inconfundible.

A pega é unha das aves máis intelixentes, e crese que é un dos animais non humanos máis intelixentes. A superficie do seu córtex cerebral é aproximadamente a mesma en tamaño relativo que a do cerebro dos chimpancés, gorilas, orangutáns e humanos.

## Taxonomía 
### Descrición 
A pega foi descrita e ilustrada por primeira vez en 1555 polo naturalista suízo Conrad Gessner na súa *Historiae animalium*. 

Pero a súa descrición formal foi feita por Linneo en 1758, na páxina 106 da 10ª edición do seu *Systema Naturae*, baixo o nome de *Corvus pica*.
### Sinónimos 
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Brazil, M. (2009): *Birds of East Asia: eastern China, Taiwan, Korea, Japan, eastern Russia*. London: Christopher Helm. ISBN 978-0-7136-7040-0.
* Cramp, S. & Simmons, K. E. L., eds. (1977-1994): *Handbook of the birds of Europe, the Middle East and Africa. The birds of the western Palearctic*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-1985-7358-6.
* del Hoyo, J.; Collar, N. J.; Christie, D. A.; Elliott, A., Fishpool, L. D. C.; Boesman, P. & Kirwan, G. M. (2016): *HBW and BirdLife International Illustrated Checklist of the Birds of the World. Volume 2: Passerines*. Barcelona / Cambridge, UK: Lynx Edicions / BirdLife International. ISBN 978-84-9655-398-9.
* Linnaeus, C. (1758): *Systema Naturæ per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Vol. 1 (10ª ed.). Holmiae: Laurentii Salvii*. pp. 106–107.
* Penas Patiño, Xosé M.; Carlos Pedreira López e Calros Silvar (1991): *Guía das aves de Galicia*. A Coruña: Baía Edicións. ISBN 84-87674-06-2.

### Outros artigos 
* Córvidos
* *Pica*
* A pega na cultura popular galega

### Ligazóns externas 
* *Pica pica* na ADW.
* *Pica pica* na EOL. 
* *Pica'' no BioLib.
* A Pega en Vieiros da Escola .
ATC Código A10

Unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.

A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO

## A10A Insulinas e análogos
### A10AB Insulinas e analogos, de acción rápida
:A10AB01 Insulina (humana)
:A10AB02 Insulina (vaca)
:A10AB03 Insulin (porco)
:A10AB04 Insulin lispro
:A10AB05 Insulin aspart
:A10AB06 Insulin glulisina
:A10AB30 Combinacións

### A10AC Insulinas e análogos, de acción intermedia
:A10AC01 Insulina (humana)
:A10AC02 Insulina (vaca)
:A10AC03 Insulina (porco)
:A10AC04 Insulina lispro
:A10AC30 Combinacións
### A10AD Combinacións de insulinas e análogos de acción intermedia e acción rápida
:A10AD01 Insulina (humana)
:A10AD02 Insulina (vaca)
:A10AD03 Insulina (porco)
:A10AD04 Insulin lispro
:A10AD05 Insulin aspart
:A10AD30 Combinacións
### A10AE Insulinas e análogos de acción prolongada
:A10AE01 Insulina (humana)
:A10AE02 Insulina (vaca)
:A10AE03 Insulin (porco)
:A10AE04 Insulin glargina
:A10AE05 Insulin detemir
:A10AE30 Combinacións

## A10B Drogas hipoglucemiantes orais
### A10BA Biguanidas
:A10BA01 Fenformina
:A10BA02 Metformina
:A10BA03 Buformina
### A10BB Sulfonamidas, derivados da urea 
:A10BB01 Glibenclamida
:A10BB02 Clorpropamida
:A10BB03 Tolbutamida
:A10BB04 Glibornurida
:A10BB05 Tolazamida
:A10BB06 Carbutamida
:A10BB07 Glipizida
:A10BB08 Gliquidona
:A10BB09 Gliclazida
:A10BB10 Metahexamida
:A10BB11 Glisoxepida
:A10BB12 Glimepirida
:A10BB31 Acetohexamida

### A10BC Sulfonamidas (heterociclica)
:A10BC01 Glimidina
### A10BD Combinacións de fármacos hipoglucemiantes orais
:A10BD01 Fenformina e Sulfonamidas
:A10BD02 Metformina e sulfonamidas
:A10BD03 Metformina e rosiglitazona

### A10BF Inhibidores da Alfa glucosidasa
:A10BF01 Acarbosea
:A10BF02 Miglitol
:A10BF03 Voglibose
### A10BG Tiazolidindionas
:A10BG01 Troglitazona
:A10BG02 Rosiglitazona
:A10BG03 Pioglitazona
### A10BX Outras drogas hipoglucemiantes orais
:A10BX01 Goma guar
:A10BX02 Repaglinida
:A10BX03 Nateglinida
## A10X Outras drogas usadas en diabetes
### A10XA Inhibidores da Aldosa reductasa
:A10XA01 Tolrestat
Partido Comunista de Galicia

O **Partido Comunista de Galicia** (**PCG**) constitúe a federación galega do Partido Comunista de España, forma parte de Esquerda Unida-Izquierda Unida e ten como única lingua oficial o galego, o seu himno é *A Internacional* e o seu órgano de expresión é *A Voz do Pobo* publicado desde agosto de 1969. As súas xuventudes organízanse na Xuventude Comunista.

## Historia e características 
O PCG constituíuse en 1968, o congreso constituínte celebrouse no exilio, en París. Xa o PCE fora o principal partido de oposición ao franquismo en Galicia e o PCG mantivo esa hexemonía, pero xa contestada polos partidos nacionalistas de esquerda e tamén por outros partidos de esquerdas escindidos do propio PCE. 

O seu primeiro secretario xeral foi Santiago Álvarez.

Eva Solla, foi elixida no XIII Congreso do 4 de outubro de 2014 cun 95% dos votos e foi a primeira muller na historia do PCG en desenvolver o cargo.

Dende 2022, o cargo de Secretario Nacional desempéñao Jorge Crego, que foi elixido no XV congreso celebrado en decembro de 2022 na Coruña. Crego é doutor en Dereito e profesor na Universidade da Coruña.

## Secretarios xerais 
* Santiago Álvarez (1968–1979)
* Rafael Pillado (1979)
* Anxo Guerreiro (1979–1983)
* Julio Pérez de la Fuente (1983–1985)
* Anxo Guerreiro (1985–1995)
* Manuel Peña-Rey Bouzas (1995–2000)
* Carlos Dafonte (2000–2002)
* Carlos Portomeñe (2002–2014)
* Eva Solla (2014–2022)
* Jorge Crego (2022–*presente*)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do PCG
* Web oficial da Xuventude Comunista
Dietrich Bonhoeffer

miniatura|dereita|Dietrich Bonhoeffer
**Dietrich Bonhoeffer** (Breslau, 1906 — Campo de concentración de Flossenburg, 1945). Teólogo alemán fundamental para o pensamento do protestantismo contemporáneo. Estudou na Universidade de Tubinga, foi profesor na Universidade de Berlín. Ministro da Igrexa luterana. Pagou coa súa vida a resistencia contra Adolf Hitler.

Ante a manipulación ideolóxica da sociedade alemá polo nazismo, foi con Karl Barth un dos grandes animadores da Igrexa confesante, que se opuxo ao novo réxime por consideralo un neopaganismo idólatra, inimigo do auténtico cristianismo.

## Pensamento 
Fronte a un protestantismo acomodaticio que se centra nunha visión superficial da graza, como salvación gratuíta sen consecuencias vitais profundas, Bonhoeffer, sen afastarse das concepcións de Martiño Lutero, desenvolve a idea do que chamou a *graza cara*: aquela que transforma ao crente mediante á resposta ao Amor de Cristo. Unha resposta de entrega e abnegación radical que asume o desprezo e o sufrimento como consecuencias do seguimento de Xesús de Nazaret.

Bonhoeffer rexeita con vehemencia un cristianismo burgués que constrúe un Deus á súa medida. Rexeita, asemade, o Deus da filosofía, por ser un Deus abstracto e afastado. Desconfía tamén dun Deus da relixión, feito a imaxe e semellanza das necesidades da inmaturidade impropia do home contemporáneo. Afirma, pois, un *cristianismo sen relixión*, que vive da experiencia do amor absoluto manifestado en Cristo. Unha fe sen relixión, que busca o seguimento radical e o servizo universal fronte ao espírito mesquiño do home tipicamente relixioso, escravo da preocupación egoísta pola súa propia salvación.

Para Bonhoeffer o Deus de Xesucristo interpela a existencia con toda a súa angustia e profundidade, ao modo de Kierkegaard. Pero é tamén un Deus que está no centro da vida na súa dimensión social e, xa que logo, na súa proxección política. O crente é un home para os demais e isto pode levalo a enfrontarse ás estruturas que escravizan á persoa e a combater ao poder político totalitario.

## Acción e execución 
Bonhoeffer, como pastor protestante, despregou unha acción incansable para axitar as conciencias manipuladas pola ideoloxía nazi. Organizou accións de axuda ás minorías perseguidas, especialmente aos xudeus. Prohibíuselle o traballo docente e pastoral. Acosado pola Gestapo viaxa ao Reino Unido pero decide retornar. Implicouse na resistencia organizada a un réxime que acabou encarcerándoo, trasladándoo a varios campos de concentración e aforcándoo.

## Obras 
* Acto e Ser (1930)
* O prezo da Graza: o seguimento(1937)
* A vida en comunidade (1938)
* Resistencia e Submisión. Cartas e apuntamentos dende o cárcere (póstuma)
Meiriño

Un **meiriño** (do latín *maiorinus*) era un cargo da administración de xustiza durante a Idade Media e a Idade Moderna que se podía referir a dúas funcións ben distintas.

## Características 
**Meiriño** ou **oficial de xustiza** (tamén chamado *sagio* ou *saión*, en castelán *sayón*): tiña atribucións diversas; entre outras, era o encargado de prender, citar, peñorar e cumprir calquera mandado xudicial. A figura corresponde ao actual "oficial de xustiza" do dereito español, denominación que tamén se dá no dereito portugués (aínda se utiliza no Brasil), que conserva a denominación tradicional común ao galego.

Meiriño mor (en castelán *merino mayor*) referíase aos corrixidores ou adiantados que eran os delegados do rei nun territorio denominado meiriñado (e nomeados por el), na que fiscalizaban a administración da xustiza.

Segundo a *Historia do Dereito Portugués*:

A diferenza entre os dous postos vén de antigo, pois xa está presente nas Partidas de Afonso X:

**Partidas, 2 , 9, 23.**

Como se ve, o meiriño mor "fai xustiza", isto é, xulga. O meiriño-saión só fai que se cumpran estas decisións (aínda que non só ás ordes dun meiriño-mor, se non de calquera administrador de xustiza: xuíces, ouvidores, vigairos...).

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Funcións do *merino* no *Fuero viejo de Castilla* 
*No foro de Puebla de Sanabria
Ponte romana de Córdoba

A **Ponte romana de Córdoba** foi construída a principios do Século I, durante a época de dominación romana en Córdoba, sobre o río Guadalquivir (probablemente substituíndo a unha máis primitiva feita en madeira). Ten unha lonxitude duns 332 metros e está composto por 16 arcos. Foi un importante medio de entrada á cidade desde a zona sur da Península Ibérica por se-lo único punto para cruzar este río sen utilizar ningún tipo de embarcación. Probablemente a Via Augusta que ía desde Roma ata Cádiz pasaba por el.

## Historia 
Desde a época musulmá encontramos nun extremo a torre defensiva da Calahorra e no outro a Porta da Ponte. A porta actual é obra do arquitecto Hernán Ruíz en 1572. No centro da ponte atopamos un triunfo de San Rafael (anxo custodio, que non patrón, da cidade), que data de 1651, obra do escultor Bernabé Gómez del Río.

Foi reconstruída en numerosas ocasións, principalmente durante o Califato de Córdoba, despois da Reconquista e finalmente nos albores do século XX. A principios do século XXI foi convertida en ponte peonil. Entre 2006 e 2008 foi obxecto dunha restauración integral.

No seu contorno podemos encontrar unha pequena reserva natural chamada os Sotos de la Albolafia, onde aniñan moitas especies de aves, algunhas delas en perigo de extinción, e onde se conserva un antigo muíño de auga.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Spain Andalusia Cordoba BW 2015-10-27 12-15-09.jpg|Coa mesquita-catedral.
Ficheiro:Puente Romano durante su restauración (2) (Córdoba, Spain).jpg|Restauración.
Ficheiro:Puente Romano y Torre de la Calahorra.JPG|''Torre de la Calahorra.
Ficheiro:Puente romano y Río Guadalquivir, Córdoba.jpg|Río Guadalquivir.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Nicolas Janberg's Structurae.
InterCityExpress

A **InterCityExpress**, coñecido co acrónimo **ICE**, é unha marca comercial da empresa DB pola cal define o servizo comercial con trens de alta velocidade en Alemaña.

## Servizos
ICE

**ICE** poden ser as siglas de:
*InterCityExpress, un servizo de trens de alta velocidade en Alemaña
*O Instituto de Ciencias da Educación da Universidade de Santiago
*International Cometary Explorer, unha sonda espacial.
*Immigration Customs Service (ICE, nas siglas en inglés), ou Servizo de Aduanas e Inmigración, é unha axencia estadounidense.
ATC Código A14

Unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.

A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO

## A14A Esteroides anabólicos
### A14AA Derivados doAndrostan 
:A14AA01 Androstanolona
:A14AA02 Stanozolol
:A14AA03 Metandienona
:A14AA04 Metenolona
:A14AA05 Oxymetolona
:A14AA06 Quinbolona
:A14AA07 Prasterona
:A14AA08 Oxandrolona
:A14AA09 Noretandrolona
### A14AB Derivados do Estren 
:A14AB01 Nandrolona
:A14AB02 Etilestrenol
:A14AB03 Oxabolona cipionato

## A14B Outros axentes anabólicos
Calcantita

A **calcantita** (do latín *chalcanthum* que significa flor de cobre) é un mineral da clase dos sulfatos cuxa fórmula química é **CuSO4·5HO** (**sulfato de cobre (II) pentahidratado**; contén un 31,5% de CuO, un 32% de SO3, un 1% de Fe2O3 e un 35,5% de auga).

## Aspecto 
De cor azul, a calcantita aparece normalmente en forma de estalactitas, formando costras ou de forma masiva; rara vez fai acto de presenza en forma de cristais ben formados. Os cristais de calcantita só son posibles recrealos artificialmente aínda que de cando en vez podémolos atopar dun tamaño microscópico.

Ficheiro:Chalkantyt, Almeria, Hiszpania.jpg|Calcantita no seu estado natural
Ficheiro:Copper sulfate Chalcanthite.jpg|Cristais de calcantita reproducidos artificialmente

## Lugares onde se atopa 
A calcantita preséntase en zonas de oxidación pola alteración da calcopirita e outros minerais de cobre.

É común atopala en Riotinto (Huelva).

## Usos da calcantita 
Úsase en química coma antiséptico e tamén na fabricación de pilas e colorantes.

## Propiedades 
A calcantita é un mineral soluble en auga.

## Outros sulfatos 
A anhidrita e o xeso son outros minerais importantes da clase dos sulfatos.

## Véxase tamén 
* sulfato de cobre (II)
* connellita
ATC Código A11

O **ATC Código A11** é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.

A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO

## A11A Multivitamínicos, combinacións
### A11AA Multivitamínicos con minerais
:A11AA01 Multivitamínicos e ferro
:A11AA02 Multivitamínicos e calcio
:A11AA03 Multivitamínicos e outros minerais, incluíndo combinacións
:A11AA04 Multivitamínicos e elementos trazas
### A11AB Multivitamínicos, outras combinacións
## A11B Multivitamínicos sos
### A11BA Multivitamínas non combinadas
## A11C Vitaminas A e D, incluíndo combinacións das dúas 
### A11CA Vitamina A soa
:A11CA01 Retinol (vit A)
:A11CA02 Betacaroteno
### A11CB Vitamina A e D en combinación
### A11CC Vitamina D e análogos
:A11CC01 Ergocalciferol
:A11CC02 Dihidrotachisterol
:A11CC03 Alfacalcidol
:A11CC04 Calcitriol
:A11CC05 Colecalciferol
:A11CC06 Calcifediol
:A11CC07 Paricalcitol

:A11CC20 Combinacións

## A11D Vitamina B1, soa e en combinación con vitaminas B6 e B12 
### A11DA Vitamina B1 soa
:A11DA01 Tiamina (vit B1)
:A11DA02 Sulbutiamina
:A11DA03 Benfotiamina

### A11DB Vitamina B1 en comb. con vitamina B6 ou vitamina B12
## A11E Vitaminas do complexo B, incluíndo combinacións
### A11EA Vitaminas do complexo B soas
### A11EB Vitaminas do complexo B con vitamina C
### A11EC Vitaminas do complexo B con minerais
### A11ED Vitaminas do complexo B con esteroides anabólicos
### A11EX Vitaminas do complexo B , outras combinacións
## A11G Ácido ascórbico (vitamina C), incluíndo combinacións
### A11GA Ácido ascórbico (vitamina C), monodroga
:A11GA01 Ácido ascórbico (vitamina C)
### A11GB Ácido ascórbico(vitamina C), combinacións
:A11GB01 Ácido ascórbico (vitamina C) e calcio
## A11H Outros preparados de vitaminas, monodrogas
### A11HA Outros preparados de vitaminas, monodrogas 
:A11HA01 Nicotinamida
:A11HA02 Piridoxina (vit B6)
:A11HA02 Piridoxina (vit B6)
:A11HA03 Tocoferol (vit E)
:A11HA04 Riboflavina (vit B2)
:A11HA05 Biotina
:A11HA06 Piridoxal fosfato
:A11HA07 Inositol
:A11HA30 Dexpantenol
:A11HA31 Pantotenato de calcio
:A11HA32 Pantetina do Ácido pantoténico (vit B5) 
## A11J Outros produtos con vitaminas, combinacións
### A11JA Combinacións de vitaminas
### A11JB Vitaminas con minerais
### A11JC Vitaminas, outras combinacións
Vilareda, Palas de Rei

**San Pedro de Vilareda** é unha parroquia do concello de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o IGE en 2013 tiña 132 habitantes (68 homes e 64 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 159 habitantes..

Linda co concello de Monterroso. É unha das máis extensas do concello.

## Patrimonio 
A súa igrexa, na hora a San Pedro e a Virxe dos Desamparados, é, como todas as da zona, románica, posiblemente do século XII. A lagoa de Vilareda foir recuberta de cascallo en agosto de 2003.

## Festas 
As súas festas celébranse a mediados de agosto.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Vilareda_pórtico.jpg|Porta principal Igrexa Vilareda.
Ficheiro:Vilareda_pía.jpg|Pía. Igrexa de Vilareda.

## Parroquias e lugares 
### Lugares de Vilareda 
### Parroquias de Palas de Rei 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Palas de Rei
Valderrei

***Valderrei*** foi unha serie de televisión diaria producida por Zenit, emitida na TVG entre o 27 de febreiro e o 29 de xuño de 2007.

Os seus capítulos tiñan unha duración aproximada de 35 minutos. Era unha adaptación da serie catalá *Ventdelplà*, que se estreou en TV3 a principios de 2005.

## Sinopse
*Valderrei* conta a historia de Isa, unha muller de 40 anos, casada e con dous fillos, que despois de vivir moitos anos en Ferrol foxe dunha situación matrimonial crítica. Isa terá que refacer a súa vida no lugar onde ten as súas raíces, a pequena vila de onde procede a súa familia. En Valderrei, un lugar imaxinario que na realidade se situará entre Caldas de Reis e Padrón, a protagonista vivirá experiencias novas, fará amigos e inimigos e iniciará novas relacións.

## Personaxes
*Mónica García, como Isa
*Sheyla Fariña, como Xandra
*Darío Loureiro, como Marco
*Antón Olmos, como David
*Blanca Cendán, como Marga
*Guillermo Carbajo, como Martiño
*Javier Rey, como Rafa
*Tamara Canosa, como Mónica
*Isabel Naveira, como Nuria
*Miguel Pernas, como Afonso
*Toño Casais, como Félix
*María Louro, como Esther
*Gonzalo Rei Chao, como Xaime
*Xoán Carlos Mejuto, como Carlos
*Orisel Gaspar Rojas, como Neila

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Valderrei en AVG
*
Los Nikis

**Los Nikis** foi un grupo de música españo fundado nos oitenta. Apareceu para dar á movida unha volta de porca ao estilo dos Ramones. Cunha letras divertidas e unha discutible calidade musical, pasearon o seu estilo guitarreiro durante toda a década. Cancións como *El imperio contraataca*, *La naranja ya non é mecánica* e *Por el interes te quiero Andrés* garantíronlles un recuncho na historia da música en España. Deixaron o grupo a principios dos anos 90, para dedicarse cada un ás súas respectivas carreiras profesionais, volvendo publicar un disco en edición limitada a finais da década titulado *Más de lo mismo*.

O único membro dos Nikis que retomou a carreira musical foi Joaquín Rodríguez, fundando o grupo *Los Acusicas* xunto a Mauro Canut (*Los Vegetales*), contando para o seu primeiro disco "*Ha sido este*" coas colaboracións de Emilio Niki e Nacho Canut (Fangoria).

Trala súa disolución, unha gran cantidade de grupos en España decláranse herdeiros do seu estilo pop punk desenfadado, como Airbag, FANTA, Depressing Claim, No Picky, Shock Treatment, D.D.T. e moitos máis. O club de fans dos Nikis adoita organizar un concerto tributo anual no que os grupos realizan versións dos Nikis.

En 2019, publicaron un EP chamado "Menos de lo mismo".

## Historia do grupo 
O grupo xurdiu en Algete no ano 1980, cunha formación orixinal que tiña a Rafa Cabello na batería, Joaquín Rodríguez no baixo eléctrico, Arturo Pérez na guitarra e Emilio Sancho na voz. dende a que comezan a darse a coñecer, comezando a percorrer o país.

## Membros 
Os Nikis foron, ao longo da súa carreira: 
* Batería: Rafa Cabelo, "Juanito" (Johnny Canut), Daniel Parra e Santi da Quintana. 
* Baixo: Joaquín Rodríguez. 
* Guitarras: Arturo Pérez. 
* Voz: Emilio Sancho.

## Discografía 
### Álbums 
* 1986: *Marines a pleno sol* (DRO - Tres Cipreses, 3C 137).
* 1987: *Submarines a pleno sol* (DRO - Tres Cipreses, 3C 180).
* 1989: *La hormigonera asesina* (DRO - Tres Cipreses, 3C 234).
* 1998: *Más de lo mismo* (Autoeditado).

### EP 
* 1981: *La amenaza amarilla* (Tic Tac TTS-3RC, 11/81; reed. Discos Lollipop 002). Inclúe as cancións: «La amenaza amarilla», «Medicina nuclear», «Ernesto» e «Negocios sucios».
* 1982: *Sangre en el Museo de Cera* (Tic Tac TTS-4LN, reeditado por Lollipop 003 ese mesmo ano). Inclúe: «Venganza», «Pasión por los decibelios», «Sangre en el Museo de Cera» e «Gamma globulina»
* 1985: *Olaf el Vikingo* (Tres Cipreses-DRO, 3C-125). Inclúe: «Mi chica se ha ido a Katmandú», «Silvia Sobrini», «Olaf el Vikingo» e «Saturno es aburrido».
* 2019: *Menos de lo mismo* Vol. I (Sonido Muchacho, SM054). Inclúe: «Me confunden con un hipster», «Donde dije digo, digo Diego», «La madre de Jimena» e «Vivo sin vivir en mí».

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Web oficial  
* Los Nikis biografía e críticas de discos en Lafonoteca
Scalabis

**Scalabis** (tamén orixinalmente ***Scallabi Castrum***, ***Præsidium Iulium*** ou ***Colonia Scallabis Iulia***) foi o antigo nome romano para a cidade portuguesa de Santarém, situada na provincia romana da Lusitania, sita entre *Olisipo* (hoxe Lisboa) e *Augusta Emerita* (a actual Mérida). Plinio o Vello indica que era colonia romana ( ***Praesidium Julium Scalabium*** ) e sede dun convento xurídico. Tolomeo menciónaa, erradamente, como *Σκαλαβίσκος* , probabelmente por corrupción de *Σκαλαβίς κολ* (colonia).

## Historia 
A primeira ocupación humana documentada data do século VIII a. C. Tamén hai evidencias de comercio cos fenicios, favorecido pola súa localización como un posto comercial no río Texo.

Os romanos chegaron a esta rexión no ano 138 a. C. e instaláronse na cidade, co nome de ***Scallabis***, e limitándose á zona fortificada actualmente coñecida como Alcáçova de Santarém.

Unha última designación foi " ***Scallabis Praesidium Iulium*** ", dada por Xulio César no 61 a. C., coa instalación dun campamento militar xunto ás fortificacións anteriores. A maioría dos cidadáns estaban entón inscritos na *gens* romana Sergia.

A cidade converteuse nun dos centros administrativos máis importantes da provincia de Lusitania no século I d. C., como cabeza dun *conventus iuridicus*, o *Conventus Scallabitanus* que incluía cidades como *Olisipo* , *Seilium* e *Conímbriga*.

Coas invasións alanas e vándalas, a cidade pasou a ser coñecida como " **Sancta Irene** ", a raíz do nome actual " Santarém ".

## Notas
Pax Iulia

**Pax Iulia** era o nome da cidade de Beja, Portugal, no tempo do dominio romana da Península Ibérica. Consonte os achados arqueolóxicos do seu termo, Pax Julia foi unha importante cidade durante a romanización do territorio da antiga Lusitania.

Foi bautizada con ese nome para celebrar a pacificación da Lusitania. O nome *Iulia* débese ao feito de ser Xulio César o autor desa paz. De igual modo, o emperador Augusto denominou esta importante cidade *Pax Augusta*, prevalecendo no entanto a denominación inicial. Foi tamén denominada *Civitas Pacensis*.

As primeiras referencias á cidade aparecen no século II a. C. en textos de Polibio e de Tolomeo.

Foi sede dun *conventus iuridicus* (circunscrición xurídica). Pouco despois da súa fundación, tivo dereito itálico. A súa importancia é atestada polo feito pasar por ela unha das vías romanas.

Do período romano fican algunhas inscricións, esculturas, cipos, obxectos en cerámica e vestixios dun acueduto que pasa preto da Igrexa do Pé da Cruz. O trazado urbanístico revela trazas do plano en dameiro tradicional nas cidades romanas. Na época romana, había tamén templos, dedicados a Isis, Serapis e Diana.

Os suevos e os visigodos dominaran esta cidade despois da caída do Imperio Romano, tornándoa sé de bispado. Nesta altura pasa a cidade a denominarse Paca, provindo o nome actual do árabe *Bexa* ou *Baja*.

O castelo foi orixinalmente edificado polos romanos, se ben ten sido obxecto de frecuentes reconstrucións.
Masoucos

Como topónimo **Masoucos** pode referirse a:

;En Galiza
***Masoucos**, parroquia do concello de Castroverde;
****Masoucos**, lugar de dita parroquia.
Merlán, Chantada

**San Tomé de Merlán** é unha parroquia do concello de Chantada, na provincia de Lugo. En 2014 tiña 165 habitantes (82 homes e 83 mulleres) segundo o padrón municipal.
## Toponimia
O topónimo **Merlán** podería ter orixe no antropónimo de orixe xermánica  a partir da forma .

## Patrimonio
Na parroquia celébrase a Feira das Cabras o terceiro domingo do mes de setembro.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Escola Merlán.jpg|Antiga escola, actual sede da asociación veciñal da parroquia.
Ficheiro:Carballeira Merlán.jpg|Carballeira onde se celebra a feira das cabras.
Ficheiro:Capela de San Cibrao da Torre, Merlán.jpg|Capela de San Cibrao, no lugar da Torre.
Ficheiro:Peto Merlán.jpg|Peto de ánimas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Merlán 
### Parroquias de Chantada 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Chantada
Trascastro, Masoucos, Castroverde

**Trascastro** é un lugar pertencente a parroquia de Masoucos, no concello de Castroverde. No ano 2005 tiña 28 habitantes (15 homes e 13 mulleres) segundo o padrón municipal. Xunto con Masoucos son os dous únicos lugares da parroquia.

Pertencentes a parroquia de Masoucos, os lugares están separados por un outeiro coroado por un castro no que se levantou o templo parroquial, con adro e cemiterio arredor.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Masoucos 
### Parroquias de Castroverde
Templo

[miniatura|[Templo de Bel, en Palmira]]
Un **templo** é un edificio destinado ao culto relixioso ou a actividades espirituais, tales como a oración, a realización de sacrificios, ou a celebración doutro tipo de rituais relixiosos. Algunhas tradicións relixiosas manteñen nomes específicos para os seus templos primarios, igrexa no caso do cristianismo, mesquita no islam, pagode no caso de certas tradicións do budismo, sinagoga no caso do xudaísmo, salón do Reino nas Testemuñas de Xehová.

Os primeiros templos dos que se teñen noticia foron os de Mesopotamia. Tratábase de edificios rectangulares que co tempo evolucionaron a edificios sobre unha plataforma, dentro dela quedaban os restos do templo anterior, así ata que no século XXI a.C. xurdiu o Cigurat, un templo situado sobre varias plataformas de tamaño decrecente. Os templos exipcios eran edificios longos, o seu interior dividíase en varias estancias, algunhas con columnas, ata o extremo final onde se atopaba a cela coa estatua do deus onde os exipcios idolatraban aos seus deuses a través de sacerdotes especializados. O helenismo expandiu por todo Occidente e Oriente Medio o templo grego, un edificio rectangular dunha soa habitación cun portal columnado con diferentes capiteis dos tres estilos decorativos gregos(dórico, xonio e corintio). De Grecia pasou a Roma, onde estes colocaron o templo grego sobre unha plataforma. Na idade media o cristianismo adoptou un edificio romano civil, a basílica, ata que adoptou a planta en forma de cruz. Este modelo mantívose ata o século XX, pasando polos estilos prerrománico, románico, gótico, renacentista, barroco e neogótico ata o Movemento Moderno.
Mentres no outro lado do mundo o budismo reutilizaba a arquitectura de relixións anteriores par as súas stupas, pagodes e wans e así o túmulo no que rezaban aos devanceiros converteuse nas stupas e os templos das relixións animistas pasaron a sincretizarse co Buda erguendo templos cun altar coa súa estatuaria en diferentes posturas e tamaños. No islam adoptouse o modelo xudeu da Sinagoga pero con engadidos das igrexas cristiás orientais, sumándolle así o minarete á mesquita, que encheron con decoración abstracta de motivos xeométricos e versículos do Corán.

## Galicia 
En Galicia a maioría dos templos son igrexas e capelas católicas pero tamén existen igrexas de confesións protestantes, salóns do reino das Testemuñas de Xehová, capelas mormonas, mesquitas islámicas e igrexas ortodoxas.

## Notas
Écija

**Écija** é un concello da provincia de Sevilla, sita a 95&nbsp;km da capital hispalense, no interior da comunidade autónoma de Andalucía. Pertence á comarca homónima. Consonte o censo de 2005, Écija tiña unha poboación de 38.911 habitantes, sendo a quinta cidade máis populosa da provincia. O río Genil, principal afluente do Guadalquivir, atravesa o seu núcleo urbano.

## Historia
As primeiras testemuñas arqueolóxicas permiten supor que o primitivo asentamento de Astigi, estivo situado, no actual Cerro de San Gil ou do Alcázar, en época tartesa.

Arredor do 14 a.C., en época de Augusto, fundouse xunto a ese lugar a **Colonia Augusta Firma Astigi**, que fora capital dun dos catro conventos xurídicos da provincia romana da Bética e unha das máis importantes cidades de Hispania. Ademais da súa importancia estratéxica sobre a Vía Augusta e á beira do río Genil, na época denominado *Singilis*, antigamente navegábel até a cidade, Astigi posuía a preeminencia no sistema de produción e exportación a longa distancia do aceite de oliveira por todo o Imperio romano.

Entre o século V e o século XI, Astigi foi sé dun bispado, desaparecido en medio da dominación islámica do Al-Andalus.

Durante o período andalusí o seu nome evolucionou para *Istiya* ou *Astiya*. Un dos sobrenomes árabes da Écija andalusí era *Madinat al-qutn*, "a cidade do algodón". Desta época data o recinto amurallado, con torres albarranas á maneira das fortificacións almohades.

A conquista castelá da cidade foi efectuada por Fernando III en 1240. Tras a conquista instaláronse en Écija numerosas e ilustres familias castelás. A fertilidade da comarca e a súa nova posición, fronteiriza co reino de Granada, impulsaron un notábel desenvolvemento económico e social.

O rei Henrique III concedeulle carta foral en 1402. Os primeiros gremios organizáronse a partir do século XVI e atinxen o seu máximo esplendor no século XVIII.

O seu desenvolvemento económico reflíctese na gran cantidade de construcións relixiosas e civís comprendidas entre os séculos XII e XVIII. O XVIII é considerado o "século de Ouro ecijano", debido a súa riqueza económica e artística. A cidade foi declarada Conxunto Histórico-Artístico no ano 1966.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*www.ecija.es
*EcijaWeb.com - La actualidad de Écija'''
Electroquímica

A **electroquímica** é unha póla da química que estuda as reaccións que toman lugar na interfase dun condutor eléctrico, onde o eléctrodo está composto dun metal ou un semicondutor (incluíndo o grafito) e un condutor iónico (o electrólito).

Se unha reacción química é causada por unha voltaxe externa, ou se a voltaxe é causada por unha reacción química, como o que sucede nunha batería, trátase dunha reacción electroquímica. Polo xeral a electroquímica encárgase de estudar as situacións onde as reaccións de redución-oxidación ocorren en dous compartimentos separados. A transferencia directa de cargas dunha molécula a outra non é de interese na electroquímica.[miniatura|O químico [John Frederic Daniell|John Daniell (esquerda) e o físico Michael Faraday (dereita), fundadores da electroquímica.|centro]]
Astigi

**Astigi** era unha cidade da Bética, capital da Turdetania, sita na beira do río Singilis (o actual Genil), preto da súa unión co Baetis (hoxe río Guadalquivir). So dominio romano foi cabeza dun convento xurídico, ademais de ostentar o rango de colonia: **Colonia Augusta Firma Astigi**, era o seu nome completo oficial.

Corresponde a moderna Écija, na provincia de Sevilla.
Julio Iglesias Puga

**Julio Iglesias Puga**, tamén coñecido como **Papuchi**, nado en Ourense o 26 de xullo de 1915 e morto en Madrid o 19 de decembro de 2005, foi un xinecólogo galego, tamén coñecido nos medios de comunicación por ser o pai do cantante Julio Iglesias.

## Traxectoria 
### Familia 
Julio Iglesias Puga casou en 1943 con Rosario de la Cueva y Periñón, da que divorciou en 1983. O matrimonio tivo dous fillos: Julio José e Carlos. Posteriormente, en 2001, casou coa estadounidense Ronna Keit, de 42 anos, en Florida, coa que tivo un terceiro fillo por inseminación artificial, que se chamou Jaime, o 18 de maio de 2004. Sete meses despois da súa morte, a súa muller tivo unha filla del, nada precisamente o 26 de xullo de 2006, e que recibiu o nome de Ruth.

### Formación e secuestro 
Ao inicio da súa práctica profesional foi un dos xinecólogos máis novos da Seguridade Social e dos primeiros en estudar o parto sen dor. Ademais, foi un dos creadores dunha clínica chamada Maternidad, en Madrid, onde foi xefe do departamento de esterilidade, infertilidade e planificación familiar.

Por ser o pai do cantante Julio Iglesias, xa daquela cunha gran fortuna, foi secuestrado pola ETA. Permaneceu retido 21 días en Trasmoz (Zaragoza) ata que a policía o ceibou o 19 de xaneiro de 1982. A raíz deste ataque terrorista, toda a familia mudou para Miami, nos Estados Unidos.

### Últimos anos 
Nos últimos anos, vivía entre Miami e Madrid, onde era unha figura coñecida da prensa rosa. O seu alcume televisivo era *Papuchi*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Voluntad de hierro*, biografía autorizada escrita por Magel García e Julia Higueras xornalistas da revista ¡Hola!. (2004)
NGC 6990

**NGC 6990** é unha galaxia espiral na constelación de Indus. Ten unha magnitude aparente de 13.1, unha ascensión recta de 20h 59m 57s e unha declinación de -55° 33' 43". Descubriuna John Herschel o 9 de xullo de 1834.
Cordal Cantábrico

O **cordal Cantábrico** ou **cordilleira Cantábrica** é un sistema montañoso do norte da Península Ibérica, paralelo ao mar Cantábrico. Ten unha lonxitude de 480 quilómetros dende a depresión vasca ata o Macizo Galaico. A cordal pasa polas comunidades autónomas do País Vasco, Cantabria, Asturias e Castela e León. Os seus cumios superan os 2.000 metros en Asturias, o norte das provincias de León e Palencia e a zona oriental de Cantabria. Debido ao efecto Föehn prodúcense abondosas precipitacións na vertente norte cantábrica (de ata 2.000&nbsp;mm anuais) e cando os ventos descenden cara a vertente meridional estes ventos xa se presentan secos, o cal ocasiona un clima máis árido.

Os materiais que forman o cordal Cantábrico son antigos, calcarias sobre todo que resultaron fortemente pregados durante o proceso alpino. Gran cantidade de ríos nacen nos montes do cordal, coma o Navia, Narcea e Nalón, entre outros.

Divídese entre o Macizo Asturiano, a Montaña Cántabra, onde están os Picos de Europa, e os Montes Vascos.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Cornixa cantábrica
Río Deva, Terra de Celanova

O **río Deva** é un río da provincia de Ourense, afluente do Miño pola súa marxe esquerda.

## Percorrido 
Nace na Arrotea, a 1.000 m de altura, na parroquia de Bangueses (concello de Verea). O seu percorrido de 20&nbsp;km está caracterízano como un río encaixado, antes de confluír no Miño, no encoro de Frieira. No treito final o Deva serve como linde entre os concellos da Pontedeva e Cortegada durante uns dous quilómetros.

A conca cobre un total de 132&nbsp;km², sendo o caudal medio de 2,5 m³/s.

## Toponimia 
O seu nome é probabelmente céltico, posibelmente da mesma orixe que a voz *deus* (indoeuropeo **deiwos*), con significado de "sagrado" ou "divino". O nome repítese na Galiza mesmo, no río Deva da Paradanta. Hai outro Deva en Cantabria. Na Galia o antigo Devona ou o británico Devon.
Río Deva, Paradanta

O **río Deva** é un curso fluvial da provincia de Pontevedra, afluente do Miño pola súa marxe dereita.

## Percorrido 
O Deva nace a 800 m de altitude no sitio denominado Teso de Deva, marcando unha dirección de curso N-S. Percorre un total de 21&nbsp;km, antes verter as súas augas no Miño. A súa conca ten uns 92,3&nbsp;km². O caudal medio é de 3,70 m³/s.

## Réxime hídrico 
É un río de réxime pluvial, pois a pluviosidade media da súa conca calcúlase en 1.608&nbsp;mm anuais.

## Etimoloxía 
Algunhas teorías sinalan unha orixe céltica para este nome, ao que relacionan co *deus* (indoeuropeo *deiwos), con significado de "sagrado" ou "divino". O nome repítese en Galiza mesmo, no río Deva da Terra de Celanova. Hai outro Deva en Cantabria. Na Galia o antigo *Devona* ou o británico *Devon*.
Río Boeza

O **río Boeza** é un río leonés, afluente do Sil pola súa marxe esquerda.

## Descrición 
### Fontes 
Nace preto do Pico de Rebezo, no concello de Murias de Paredes, no linde entre as comarcas do Bierzo e a Laciana.

### Percorrido 
Ten un percorrido de 62 Km, con dirección inicial sueste e despois suroeste. Pasa pola localidade de Bembibre e conflúe co Sil en Ponferrada. A bacía do Boeza ocupa un total de 867 Km².

### Afluentes 
Os seus tributarios principais son:

Pola beira esquerda:
* Río Tremor. 
* Río Meruelo.

Pola beira dereita:
* Río Noceda.
* Río Losada.

### Réxime hídrico 
O Boeza é un río de réxime pluvio-nival.

### Aproveitamento 
O Boeza comparte co Sil o encoro de Bárcena, de produción hidroeléctrica e construído en 1960 cunha capacidade de 341 Hm³. O desvío das augas do Boeza para esa presa provoca problemas de esgotamento severo do seu leito nos meses estivais.

## Notas