Tereixa Navaza

**Tereixa Navaza González**, nada en Santiago de Compostela o 2 de xaneiro de 1947, é unha xornalista galega.

## Traxectoria 
[miniatura|260x260px|Entrevista en [Nós Televisión]]
Cun mes de vida trasladouse a vivir a Pontevedra, onde pasou a infancia e parte da mocidade. De aí, instalouse tamén coa familia en Eivisa, onde comezou o bacharelato, que xa rematou en 1964 en Santiago de Compostela, no IES Rosalía de Castro. Neste centro tivo de profesor a Antón Fraguas.

Estudou Francés e Dereito, sen se licenciar, e practicou o atletismo. Comezou a traballar en 1965 na Cadena SER como locutora. Aos poucos anos, traballou como xornalista e locutora que facía as reportaxes para o informativo *Hora 25*, así como noutras emisións da cadea, como *Matinal Cadena SER* e *Los 40 Principales*.

A partir de 1973, pasou a traballar en TVE, no seu centro de Santiago de Compostela, baixo a dirección do xornalista Luís Mariñas. Este labor foi simultáneo o seu contrato radiofónico na cadea SER. Durante eses anos converteuse no primeiro rostro da televisión en galego ao presentar o telexornal da desconexión autonómica, *Panorama de Galicia*. Nos seguintes meses sumáronse ao seu equipo Xoán Barro e Cecilia Pérez.

A partir de 1980, xa só traballou en exclusiva para a televisión. En 1984, cando o centro territorial de TVE en Galicia estaba dirixido por Alexandre Cribeiro, Navaza acadou especial resonancia por ser a encargada de retransmitir a chegada dos restos de Castelao a Galicia, que se desenvolveu con gran polémica polas manifestacións de protesta e as cargas policiais. Durante a retransmisión, Navaza leu pasaxes do *Sempre en Galiza* e mesmo un artigo de Uxío Novoneyra. Como consecuencia daquela retransmisión, o propio Cribeiro dimitiu como director do centro territorial.

A visibilidade de Navaza como faciana do nacionalismo galego foi a máis naqueles anos. Durante unha manifestación contra a reconversión naval de Ferrol, Navaza leu o manifesto de peche e deixa de presentar o telexornal ao día seguinte (1989). Chegou a ser representante do BNG no Consello de Administración da Compañía da Radio e Televisión de Galicia en 1994, posto que conservou ata 2002. Ao volver ao seu posto de traballo na TVE, mantivérona "nunha mesa sen luz nin ordenador, sen deixarme traballa".

## Recoñecementos 
En 2012, foi homenaxeada nunha xornada polo Consello da Cultura Galega.

Recibiu o Premio *Os Bos e Xenerosos* da AELG no 2015. E no ano seguinte, renunciou a un premio ofrecido pola Xunta de Galicia con motivo do 8 de marzo, Día Internacional da Muller, "en solidariedade cos compañeros e compañeiras de TVE, pola situación que están a padecer, polo declive que está a sufrir unha televisión como TVE, que acadara cotas moi altas de credibilidade, bo facer e altas audiencias".

En novembro de 2023 recibiu o II Premio de Honra Dolores Ben, galardón que a AGAPI (Asociación Galega de Produtoras Independentes) creou en 2021 para manter viva a memoria de Dolores Ben -presidenta da entidade entre 2007 e 2019-. A AGAPI destacou que é "unha imprescindíbel do xornalismo, o primeiro rostro da televisión en galego,  pioneira na radio e televisión galegas e un dos primeiros nomes femininos que entraron nas redaccións do mundo".

## Vida persoal 
Participou, xunto con Xosé Ramón Gayoso, na gravación do vídeo *Galicia caníbal* dos Resentidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas