open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
El faro de las orcas

***El faro de las orcas*** é un filme dramático hispano-arxentino de 2016 dirixido por Gerardo Olivares. Está ambientado e foi filmado na Península Valdés da Provincia de Chubut, no norte da Patagonia arxentina.

Integramente rodada en 2016, *El faro de las orcas* foi estreado por primeira vez en España o 16 de decembro dese mesmo ano.

Xunto cos dous filmes anteriores de Olivares, *Entrelobos* (2010) e *Hermanos del viento* (2015), *El faro de las orcas* forma unha triloxía na que o fío condutor é a relación home-animal.

## Sinopse 
Lola (Maribel Verdú) ten un fillo con autismo chamado Tristán (Joaquín Rapalini Olivella) para quen a vista das candorcas, aparentemente, supón un estímulo. Coa intención de mellorar o estado do seu fillo, Lola decide levar a Tristán a Arxentina, ante a presenza de Beto (Joaquín Furriel), un garda que traballa nas costas da Patagonia arxentina e que tamén, á súa maneira, mantén unha relación especial con estes animais.

## Personaxes 
* Maribel Verdú como Lola
* Joaquín Furriel como Beto
* Joaquín Rapalini Olivella como Tristán
* Ana Celentano como Marcela
* Ciro Miró como Manolo
* Osvaldo Santoro como Bonetti
* Federico Barga como Quiñones

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Mara

***Mara patagoa**, especie de roedor endémica da Arxentina.

O topónimo **Mara** pode referirse a:

***Mara**, concello aragonés da provincia de Zaragoza;
***Mara**, concello sardo da provincia de Sassari;
***Rexión de Mara**, unha das 26 rexións nas que se encontra dividida Tanzania.

Ademais, como antropónimo feminino pode referirse a:

***Mara Wilson**, actriz estadounidense (n. 1987).
Igrexa de Kräklingbo

A **igrexa de Kräklingbo** (sueco: *Kräklingbo kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Kräklingbo, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
O coro e a súa proxección ao estilo dunha ábsida cara ao leste son as partes máis antigas da igrexa de Kräklingbo. Esta parte do edificio formou orixinalmente a nave e o coro dunha igrexa anterior; unha inscrición menciona a súa inauguración en 1211. A presente nave e sancristía foron construídas ao redor de 1300, e así incorporaron eses primeiros elementos. A fiestra oriental desa proxección do coro data da reconstrución. Os dous portais principais tamén son dese período de construción posterior. Estes están ricamente decorados con esculturas que representan motivos relixiosos e ornamentais. Nunca se construíu unha torre propiamente dita; a agulla probablemente sexa do século XVIII pero foi reconstruída durante unha restauración en 1908.

No interior a igrexa está decorada con frescos. A meirande parte deles son de principios do século XIII e representan escenas relixiosas. Durante a reconstrución da igrexa ao redor de 1300, algúns frescos foron danados. Tres escenas engadíronse en 1908. A igrexa tamén está decorada co uso de pedras alternas de diferentes cores en moitos dos detalles como os marcos das fiestras.

A igrexa conserva varios obxectos medievais. O retablo foi elaborado en Gotland a comezos do século XVI. A cruz triunfal é máis antiga, de finais do século XIII, e aínda é de tradición románica. Os bancos do coro son do século XIV. A pía bautismal e o pouco común púlpito son da segunda metade do século XVII e de estilo barroco.

## Galería de imaxes 

Kräklingbo kyrka - KMB - 16000200022706.jpg|Vista dende o oeste
Kräklingbo kyrka - KMB - 16000200022770.jpg|Interior da igrexa
Sydportal Kräklingbo kyrka Gotland.jpg|Portal sur do coro
Kraklingbo altar01.jpg|Retablo do século XVI

## Notas
Muel

O topónimo **Muel** pode referirse a:

***Muel**, concello aragonés da provincia de Zaragoza;
***Muel, Ille e Vilaine**, comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Carmela Otero Túñez

**María del Carmen Otero Túñez**, máis coñecida como **Carmela Otero Túñez**, nada en Santiago de Compostela o 25 de agosto de 1932, e finada na mesma cidade o 23 de outubro de 1981, foi unha bibliotecaria galega.

## Traxectoria 
Carmela Otero realizou os estudos de Filosofía e Letras na Universidade da súa cidade natal, onde se graduou co traballo de investigación (tese de licenciatura) *Política africana de Isabel II*, En 1956 obtivo por oposición unha praza na Biblioteca da Universidade de Santiago de Compostela, na que desenvolveu o seu traballo até o día da súa morte. 
**Política africana de Isabel II* (1957). Memoria de licenciatura, dirixida por Ángel Rodríguez González.
**Catálogos de la Biblioteca Universitaria* (1944-1967). Universidade de Santiago de Compostela. Secretariado de Publicacións.
**Más libros y folletos de la Universidad Compostelana* (1982-1984). Universidade de Secretariado de Compostela. Secretariado de Publicacións.
** Tomo I: *Impresos de los siglos XV, XVI y XVII, no incluidos en los Catálogos del Sr. José Mª de Bustamante*. Prólogo, Manuel C. Díaz y Díaz. ISBN 84-7191-296-1. 
** Tomo II, 1: *Impresos de la primera mitad del siglo XVIII no incluidos en los Catálogos del Ilmo. Dr. D. José Mª de Bustamante*. Prólogo Antonio Tovar Llorente. ISBN 84-7191-312-7. 
** Tomo II, 2: *Impresos de la segunda mitad del XVIII y otros sin datación segura del mismo siglo no incluidos en los Catálogos del Ilmo. Sr. D. José Mª de Bustamante*. Prólogo de Amalia Sarriá. ISBN 84-7191-296-1. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Ramón Otero Túñez
Leon Boga

**Leon Boga** (**Leonida T. Boga**, **Nida Boga**), nado o 12 de xaneiro de 1886 en Veles (Macedonia) e finado en 1974 en Vaslui, foi un historiador e escritor arromanés.

## Traxectoria 
Leonida T. Boga naceu na vila de Veles, entón parte da Macedonia otomá, e no século XXI dentro de Macedonia do Norte. Realizou os estudos primarios na súa localidade natal, recibindo as clases primeiro en grego, e máis tarde en romanés. A secundaria fíxoa nun liceo romanés en Bitola. E tras rematar estudou xeografía e historia en Bucarest.

Traballou como mestre en diferentes localidades de Romanía.
Loitou co exército romanés na segunda guerra balcánica, en 1913, e na primeira guerra mundial, 1916-1918. Neste último conflito participou nas batallas de Namoloasa e Mărăşeşti, xunto con outros voluntarios arromaneses de Macedonia. Foi director do arquivo estatal en Chisinau e dende alí apoiou o proceso de unificación de Besarabia con Romanía.
No período de entreguerras traballou como profesor na escola *Alexandru Donici* de Chisinau.
Despois da segunda guerra mundial viviu en Bucarest, e tras a morte da súa muller en Ploiesti, residiu coa súa filla Silvia. Despois da súa morte mudouse para Vaslui, morando co seu fillo, o médico Nicolae Boga. Nos veráns retirábase ao mosteiro de Agapia.

### Actividade literaria e historiográfica 
O seu comezo literario foi na revista mensual *Lumina* mentres estudaba no liceo de Bitola e durante a súa mocidade escribiu en diversas publicacións e calendarios publicados por asociacións de estudantes. Nas súas obras en romanés asinou como *Leon Boga* ou *L. T. Boga" mentres en arromanés fíxoo como*, *Nida Boga*.

Publicou os volumes en arromanés *La hane*,  comedia en verso, * Revoluționarii*, comedia e *Cîntițe*, poemas.
En romanés publicou o volume *Întomnare*.
No campo historiográfico  públicou: * Românii din Macedonia, Epir, Tesalia și Albania, Românii din Serbia și Bulgaria*. Editou 20 volumes de Documente basarabene entre 1926 e 1936. e en colaboración con Ioan Minea públicou *Despre Iane*.

Así e todo a súa obra de máis sona é póstuma, trátase da epopea en sonetos *Voshopolea*, escrita en arromanés. En 1975 Hristu Cândroveanu publicou os primeiros 10 sonetos na *Antologie lirică aromână*, coa tradución en romanés. Hristu Cândroveanu e Kira Iorgoveanu publicaron os catro cadernos manuscritos na súa antoloxía de 1985, tamén traducidos por Cândroveanu. Este compara a epopea coa Ilíada de Homero e o antigo Mahabharata indio.

## Notas
Té xeado

[miniatura|Té xeado cun toro de [Limoeiro|limón.]]
O **té xeado** (en ) consiste nunha forma xeada de té, servida a miúdo nun vaso con xeo. Calquera variedade de té pode ser susceptible de ser empregada como té xeado, depende dos gustos particulares. Existen marcas comerciais que distribúen o té en botella ou en lata aínda que a porcentaxe de té que conteñen é moi baixo, polo tanto, é mellor preparar o té xeado con calquera das variedades puras ou aromatizadas que se poden atopar nas tendas especializadas.

## Características 
É aconsellable permitir que o té se arrefríe até temperatura ambiente antes de facer té xeado, xa que pola contra é moi posible que se formen condensados, o que daría ó té un aspecto leitoso así como un sabor lixeiramente acedo. O té quente pode ser vertido sobre un vaso con xeo (se se filtra o sabor non se ve afectado por esta operación). Adóitase incluír no vaso unha especie de culleriña de mango alongado para remover o xeo picado.

O té xeado adoita servirse con algunhas follas de menta e algún que outro toro de limón. Nos Estados Unidos, adoita ser doce pola adición de azucre. Todo iso mesturado cunha *culler de té xeado* que adoita ser alongada para poder axitar o fondo.

## Notas
Sergio Fajardo

**Sergio Fajardo Valderrama**, nado en Medellín o 19 de xuño de 1956, é un político, matemático, profesor universitario colombiano e candidato a presidente da República de Colombia. Foi Alcalde de Medellín de 2004 a 2007 e Gobernador do departamento de Antioquia de 2012 a 2015. Nas eleccións presidenciais de 2018 é candidato pola Coalición Colombia conformada polo Polo Democrático Alternativo, a Alianza Verde e o Movemento Compromiso Cidadán.

## Traxectoria 
Foi fórmula vicepresidencial do candidato Antanas Mockus nas eleccións presidenciais do ano 2010 co Partido Verde. Os medios de comunicación catalógano como un candidato de centro.

Como xornalista estivo enfocado en diferentes temas do eido nacional. Foi Subdirector do xornal El Colombiano e columnista de El Mundo, El Espectador e a revísta Dinero; traballou nos programas de televisión Operación Cidade de Telemedellín e Zanahoria de Teleantioquia e pertenceu ao equipo de Viva FM de Caracol Radio, cadea radial na que recalou durante os primeiros meses de 2008, como parte do equipo xornalístico do programa 6 AM - Hoy por hoy.

Participou en procesos de paz como membro fundador da Comisión Facilitadora de Paz de Antioquia durante a gobernación do expresidente Álvaro Uribe e ditou conferencias sobre o conflito armado en Colombia.

## Notas 
## Véxase tamén
Quinto

O termo **Quinto** pode referirse a:

*Número ordinal correspondente ó número cardinal **5**;
*Cada unha das cinco partes iguais en que se divide un todo;
*En música, intervalo que consta de tres tons e un semitón;
*Mozo chamado para facer o servizo militar e que inda non xurou bandeira.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***O Quinto**, lugar da parroquia de Carballo, no concello de Carballo;
***O Quinto**, lugar da parroquia de Cabovilaño, no concello da Laracha;
***O Quinto Pino**, lugar da parroquia de Pastoriza, no concello de Arteixo.

;Fóra de Galiza

;En Aragón
***Quinto**, concello aragonés da provincia de Zaragoza.

;En Italia
***Quinto Vercellese**, concello italiano da provincia de Vercelli, na rexión do Piemonte;
***Quinto Vicentino**, concello italiano da provincia de Vicenza, na rexión do Véneto;
***Quinto di Treviso**, concello italiano da provincia de Treviso, na rexión do Véneto;
***Quinto al Mare**, antiga vila, hoxe barrio da cidade de Xénova.

;En Suíza
***Quinto**, concello suízo do distrito de Leventina, no cantón de Tesino.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
Lisa Ray

**Lisa Rani Ray**, nada o 4 de abril de 1972, é unha actriz canadense, modelo, presentadora televisiva, filántropa e activista social. En 2005, apareceu no filme canadense *Water*. En 2008 protagonizou a carón de Sheetal Sheth os filmes románticos ''I Can't Think Straight* e *The World Unseen*.

Ray fixo o seu debut no cinema indio no filme de 1994 *Nethaji*, xunto a Sarath Kumar, no cal fixo un pequeno papel. En 2001, apareceu no filme de Bollywood *Kasoor* xunto a Aftab Shivdasani. En 2002, actuou en *Takkari Donga* con Mahesh Babu. En 2016, Ray apareceu no filme biográfico de Ram Gopal Varma *Veerappan''.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Mollo de peixe

O **mollo de peixe** é un condimento derivado do peixe fermentado. O termo emprégase para describir un amplo rango de produtos empregados en diferentes cociñas do Sueste Asiático e emprégase engadida a algúns pratos fundamentalmente como un ingrediente de propiedades semellantes ó sal. O mollo de peixe é moi popular na cociña vietnamita. Na cociña chinesa do sur emprégase como un aceite de cociña, ou como un ingrediente para a elaboración de sopa. En Europa, baixo o Imperio romano chegouse a consumir o garum que era un mollo moi semellante.

## Tipos de mollos de peixe 
Algúns mollos de peixe fanse de peixe cru, outros de peixe seco, algúns de só certas especies; outro adoitan ser os restos dos peixes atrapados na rede, ás veces inclúense moluscos; algúns dun só tipo de peixe, outros só do sangue e/ou vísceras do peixe. Algúns mollos conteñen só sal e peixe e outras conteñen ademais unha variedade herbas e especias. Existen mollos de peixe que foron fermentadas só un pouco para que permaneza o intenso aroma a peixe e hai aquelas que tras unha prolongada fermentación xa só teñen un aroma a noces e un sabor a queixo.
Jaime Garzón

**Jaime Hernando Garzón Forero**, nado en Bogotá o 24 de outubro de 1960 e finado ibídem o 13 de agosto de 1999, foi un avogado, pedagogo, humorista, activista, actor, locutor, xornalista e mediador de paz colombiano. Exerceu como alcalde menor de Sumapaz, localidade do distrito capital de Bogotá, durante a administración do alcalde maior Andrés Pastrana Arango (1988-1990), e fixo traballo social por encargo do Goberno Nacional durante a administración de César Gaviria Trujillo (1990-1994).
## Traxectoria
O seu ingreso nos medios de difusión nacional fíxooo un personaxe recoñecido e o pioneiro do humor político na televisión colombiana. Xogou un papel importante nos procesos de paz da década dos 90 en Colombia e na liberación de secuestrados en poder das FARC-EP.

O 13 de agosto de 1999 foi asasinado en Bogotá por dous sicarios preto dos estudos da emisora Radionet onde traballaba. En diferentes ocasións, Garzón expresara que era vítima de ameazas de morte. Durante o proceso xudicial, a defensa argumentou que houbo desviacións na investigación por parte do Departamento Administrativo de Seguridade (DÁS), antigo organismo de seguridade do estado, en conveniencia con recoñecidos políticos e membros das forzas militares. A morte de Jaime Garzón é outro caso de crime de Estado en Colombia que segue sen resolverse.

Polo homicidio de Jaime Garzón, até 2017, só foi condenado o comandante paramilitar Carlos Castaño, mentres que o ex-subdirector do DÁS, José Miguel Narváez, foi vinculado á investigación en 2011. En xullo dese mesmo ano, a familia Garzón Forero presentou unha demanda contra o Estado colombiano ante a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos, pola participación de funcionarios públicos no homicidio e pola incapacidade da xustiza nacional para perseguir e sancionar a todos os responsables nun período de tempo razoable. En 2016, o crime de Jaime Garzón foi declarado pola Fiscalía de Colombia como delito de lesa humanidade, debido á participación de axentes do estado no homicidio xunto a grupos paramilitares, no marco dun plan executado neses anos para eliminar civís que promovían a defensa dos dereitos humanos e de posicións ideolóxicas de esquerda. Desta maneira, este feito non corre risco de quedar impune por prescrición.
O 5 de febreiro de 2021 o tribunal confirmou a condena de 26 anos contra o exdirector de DAS (Departamento Administrativo de Seguridade) José Miguel Narváez polo asasinato de Jaime Garzón despois de máis de 21 anos do crime.
## Recoñecementos
En agosto de 2017 a Universidade Pedagóxica Nacional outorgoulle de maneira póstuma o doutoramento honoris causa en Educación por ser un "formador na paz e nos dereitos humanos"..

## Notas
Factor de crecemento de queratinocitos

O **factor de crecemento de queratinocitos** ou **KGF** (do inglés *keratinocyte growth factor*), tamén coñecido como **FGF7**, é un factor de crecemento presente na fase de epitelización da curación de feridas. Nesta fase, os queratinocitos cobren a ferida, formando o epitelio. Está codificado no xene *FGF7* do cromosoma 15 humano.

O KGF é unha pequena molécula de sinalización que se une ao receptor do factor de crecemento de fibroblastos 2b (FGFR2b). Para que ocorra a sinalización, requírese a formación dun dímero entre dous complexos FGF:FGFR que están ligados por unha molécula de heparina.

O KGF pertence á familia do FGF. Coñécense 23 FGF, e 4 receptores de FGF. A unión de FGF:FGFR é complexa e está regulada por diversos mecanismos de maneira específica de tecidos.

O FGF10 tamén se coñece como "factor de crecemento de queratinocitos 2".

## Función 
A proteína codificada polo xene *FGF7* é un membro da familia do factor de crecemento de fibroblastos (FGF). Os membros da familia de FGF posúen amplas actividades mitoxénicas e de supervivencia celular e están implicados en diversos procesos biolóxicos, como o desenvolvemento embrionario, crecemento celular, morfoxénese, reparación de tecidos, crecemento e invasión de tumores. Esta proteína é un factor de crecemento específico de células epiteliais potente, cuxa actividade mitoxénica é exhibida predominantemente en queratinocitos pero non en fibroblastos e céllas endoteliais. Estudos feitos en ratos e ratas homólogas deste xene atoparon funcións na morfoxénese de epitelio, reepitelialización de feridas, desenvolvemento do pelo e organoxénese temperán dos pulmóns.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Palifermina

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*http://www-personal.umich.edu/~lpt/fgf/1fq9_files/side.jpg
*http://www-personal.umich.edu/~lpt/fgf/1fq9.htm
Pirkkala

**Pirkkala** (en sueco *Birkala*) é un municipio de Finlandia da rexión de Pirkanmaa. En 2017 a súa poboación era de 19.175 habitantes. A superficie do termo municipal é de 104,04 km², dos cales 22,66&nbsp;km² son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 235.62 hab./km². No municipio se encontra o aeroporto de Tampere-Pirkkala.

O concello é unilingüe en finés.

## Cidades irmandadas 
Pirkkala está irmandado coa localidade sueca de Solna.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio do concello de Pirkkala
Gennady Golovkin

**Gennady Gennadyevich Golovkin** (), nado en Qarağandı o 8 de abril de 1982, coñecido tamén cos alcumes "GGG" ou "Triplo G", é un boxeador kazakh, campión mundial de peso medio da WBA, WBC, IBF e mais do IBO. Dende xaneiro de 2018 a TBRB considérao o mellor peso medio do mundo en activo, mentres que para a revista*The Ring* mais para BoxRec é o segundo mellor. *The Ring* consíderao o mellor xogador libra para libra, aínda que é segundo para ESPN; e cuarto por BoxRec e  TBRB.

## Traxectoria 
Como afeccionado Golovkin gañou unha medalla de ouro na división de peso medio no Campionato do Mundo de 2003 e representou a Kazakhstán nos Xogos Olímpicos de 2004 gañando unha medalla de prata.

Xa como profesional o seu primeiro gran campionato do mundo, logrou ao facerse co título interino da WBA dos medios ao derrotar a Milton Núñez en 2010. A WBA elevouno ao status de campión regular no mesmo ano, e en 2011 gañou o título IBO dos medios, que permanecía vacante, ao derrotar a Lajuan Simon. En 2014 Golovkin adquiriu o status de campión da WBA, e defendeu con éxito os seus títulos contra Daniel Geale. Pouco despois derrotou a Marco Antonio Rubio para engadir o título WBC interino dos medios á súa colección, e logo derrotou a David Lemieux en 2015 para gañar o título IBF dos medios. Despois de deixar Canelo Álvarez vacante o seu título WBC dos medios en 2016, Golovkin accedeu ao status de campión pleno, e dende entón, leva tres dos catro grandes títulos mundiais do boxeo.

## Notas
Familia Brontë

[miniatura|upright=1.15|[Anne Brontë|Anne, Emily e Charlotte Brontë, polo seu irmán Branwell (c.&nbsp;1834). Pintouse tamén entre as súas irmás, máis despois borrou a súa imaxe para non barullar o cadro.]]
miniatura|Autorretrato de Branwell Brontë, 1840
A **familia Brontë** ([ˈ|b|r|ɒ|n|t|i], comunmente {[-|t|eɪ]) foi unha familia literaria do século XIX asociado coa localidade de Haworth en West Riding of Yorkshire, Inglaterra. As irmás, Charlotte (1816–1855), Emily (1818–1848) e Anne (1820–1849), son célebres poetas e novelistas. Como moitas escritoras contemporáneas, publicaron inicialmente as súas obras con pseudónimos masculinos: Currer, Ellis e Acton Bell. As súas historias atraeron atención inmediata pola súa paixón e orixinalidade. *Jane Eyre*, de Charlotte foi a primeira que coñeceu o éxito, mentres que *Cumes Torboentos*, de Emily, e *The Tenant of Wildfell Hall*, de Anne, foron aceptadas máis tarde como obras mestras da literatura.

As tres irmás e o seu irmán, Branwell (1817–1848), sentíanse moi próximos, e durante a súa infancia desenvolveron a súa imaxinación, primeiro a través de relatos orais e obras de teatro nun intricado mundo imaxinario, e logo a través da súa escritura colaborativa de historias cada vez máis complexas.

As mortes, primeiro da súa nai, e logo das dúas irmás máis vellas, marcaron a familia profundamente e influíron na súa escritura, como tamén fixo o illamento relativo en que creceron.

A súa casa en Haworth, Yorkshire, converida no Brontë Parsonage Museum, é un lugar de peregrinación para centos de miles de visitantes cada ano.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
### Ligazóns externas 
* Brontë Parsonage Museum in Haworth
* The Brontës
* Russian web site about the Brontë Sisters
Luna

O topónimo castelán **Luna** pode referirse a:

;Fóra de Galiza

;En Aragón
***Luna**, concello da provincia de Zaragoza.

;En Castela e León
***Comarca de Luna**, comarca da provincia de León.

;Tecnoloxía
***Luna**, antigo foguete soviético.

;Televisión
****Luna, el misterio de Calenda***, serie de amor e misterio, emitida por Antena 3 entre o 2012 e o 2013.
Geoffrey Crossley

**Geoffrey Crossley**, nado en Baslow (Derbyshire) o 11 de maio de 1921 e finado en Headington (Oxfordshire) o 7 de xaneiro de 2002, foi un piloto de automobilismo inglés. Participou en dous Grandes Premios do Mundial de Fórmula 1, debutando o 13 de maio de 1950. Non logrou puntos de campionato. Tamén participou en numerosas carreiras fóra de campionato da Fórmula Un.

## Traxectoria 
De profesión, Geoffrey Crossley era fabricante de mobles, pero fora un entusiasta piloto de carreiras afeccionado desde xusto antes da segunda guerra mundial. Despois da guerra, mantivo o seu interese e competiu en varias carreiras usando un Alta de preguerra, incluíndo a carreira do British Empire Trophy de 1947 na Illa de Man.

En 1949 mercou un Alta GP Grand Prix, GP2, do fabricante, en Surrey. Fabricado por encargo, o coche presentaba unha carrozaría máis elegante que os seus predecesores. Con el, Crossley obtivo récords de velocidade en arranque parado na clase F internacional (1100 cc a 1500 cc) de máis de 50 km/h e 100 km/h no circuíto de Montlhéry a finais de 1949. Crossley tamén participou co Alta GP en carreiras seleccionadas en 1949, incluído o Gran Premio de Bélxica de 1949, onde quedou sétimo e último, a seis voltas do gañador.

Ao ano seguinte participou na primeira carreira do Mundial de Fórmula Un: o Gran Premio do Reino Unido de 1950 no Circuíto de Silverstone. Cualificouse no 17º lugar, tres postos por diante de Joe Kelly nun Alta similar, a pesar das especificacións de motor máis altas deste último. A carreira de Crossley rematou cun fallo de transmisión na volta 43. Máis tarde esa tempada, Crossley presentouse no Alta para o Gran Premio de Bélxica de 1950, onde se clasificou 12º e terminou en novena posición. Ademais das súas entradas no Campionato, Crossley tamén participou nunha serie de carreiras fóra de campionato no Alta, pero ao final da tempada de  decidiu retirarse debido aos altos custos do deporte. Crossley presentou o automóbil para o Richmond Trophy de 1955 no Circuíto de Goodwood, pero os problemas iniciais do coche significaron que fose o máis lento da práctica. e decidiu retirarse da carreira. e retirouse das carreiras para sempre.

Geoffrey Crossley morreu dun accidente cerebro-vascular, no John Radcliffe Hospital, o 7 de xaneiro de 2002.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
Biel

O topónimo **Biel** pode referirse a:

***Biel**, concello aragonés da provincia de Zaragoza;
***Biel/Bienne**, concello suízo do cantón de Berna, capital do **Distrito de Biel/Bienne**;
****Lago de Biel/Bienne**, lago a carón de dito concello;
***Biel**, concello eslovaco do distrito de Trebišov, na rexión de Košice.
Kulula.com

**kulula.com**, ou sinxelamente **kulula**, é unha aeroliña de baixo custo surafricana que opera as principais rutas domésticas dende o aeroporto de Xohanesburgo-O.R. Tambo e o aeroporto de Lanseria, os dous ás afóras de Xohanesburgo. A súa sede atópase en Gauteng, ao norte de Xohanesburgo.

## Frota 
[thumb|[Boeing 737 Classic|Boeing 737-400]]
[thumb|[Boeing 737 Next Generation|Boeing 737-800 coa librea *Flying 101*]]
En outubro de 2017 a frota de kulula.com estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Kymis B.C.

O **Gymnastikos Syllogos Kymis** (en grego: Γυμναστικός Σύλλογος Κύμης), coñecido en inglés como **Kymis B.C.**, é un equipo profesional de baloncesto grego da localidade de Kymi, na illa de Eubea. Fundado no ano 2010, o club compite actualmente na máxima categoría do baloncesto grego, a A1 Ethniki. O emblema do equipo é a deusa grega Atenea.

## Historia 
O Gymnastikos Syllogos Kymis foi fundado en 1893, estando considerado como o máis antigo club deportivo de Grecia. Aínda que a actividade da primeira sociedade ximnástica de Kymi non perdurou moito no tempo (1893-1907). No ano 2010, un grupo de propietarios de Kymi refundaron o club, buscando que fose unha continuación do antigo equipo, mantendo o emblema orixinal no que aparecía a deusa Atenea. Comezou en categorías rexionales, mais tardou pouco en asentarse no baloncesto nacional, e desde 2013 comeza a ascender ano tras ano de categoría, chegando no ano 2016 até conseguir o primeiro posto na liga regular da A2 Ethniki, o que lle deu o ascenso á máxima categoría do baloncesto heleno, a A1 Ethniki.

## Palmarés 
* **Segunda División de Grecia**
** **Campión (1)**: 2016

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Ignazio Giunti

**Ignazio Giunti**, nado en Roma o 30 de agosto de 1941 e finado en Buenos Aires o 10 de xaneiro de 1971, foi un piloto de automobilismo italiano, que competiu en coches deportivos e turismos a finais dos 60.

## Traxectoria
En 1968 pilotou para Alfa Romeo, foi segundo na Targa Florio e cuarto co-pilotando nas 24 Horas de Le Mans con Nanni Galli. En 1970, Giunti asinou por Ferrari principalmente para o seu equipo deportivo, e gañou as [12 Horas de Sebring] e a Targa Florio, ademais de acadar outras boas posicións. O seu éxito deulle unha oportunidade na Fórmula 1 e terminou cuarto no seu debut en Bélxica en Spa. Correu tres veces máis ese ano.

Ferrari tamén estaba probando ao piloto suízo Clay Regazzoni, que superou a Giunti, aínda que o italiano asinou por Ferrari para 1971.

Giunti morreu durante a súa primeira participación en 1971 correndo nos 1000 km de Buenos Aires, cando o seu prototipo Ferrari 312PB bateu contra a parte traseira do Matra 660 de Jean-Pierre Beltoise, que estaba empuxando o coche ao longo da pista despois de que se esgotara o combustible. Morreu debido ao impacto e o posterior incendio.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Peter Westbury

**Peter Westbury**, nado en Londres o 26 de maio de 1938 e finado en Scarborough o 7 de decembro de 2015, foi un piloto de automobilismo inglés. Participou en dous Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un e non conseguiu puntos de campionato. En  pilotou un Brabham - Cosworth de Fórmula 2, pilotando no seu primeiro Gran Premio no Gran Premio de Alemaña de 1969. Terminou noveno na xeral, e quinto na clase F2. Ao ano seguinte, non conseguiu cualificar no Gran Premio dos Estados Unidos de 1970 pilotando un BRM oficial, despois dun fallo do motor.

## Traxectoria
No inicio da súa andaina nas carreiras, participou nun coche especial de fabricación caseira chamado M.G.W., debutou nun Cooper - Climax en 1960, que máis tarde equipouse cun motor Daimler V8. Westbury gañou o British Hill Climb Championship dúas veces, en 1963 e 1964. En 1963 pilotou o auto-construído Felday, con motor de 2.5 litros Daimler V8 superalimentado. O ano seguinte, gañou nun Ferguson P99 con motor Climax de 2.5 litros con catro rodas motrices, en préstamo de Ferguson Research Ltd. Westbury tamén pilotou o Ferguson P99 no Brighton Speed Trials de 1964 e no First International Drag Festival, unha serie de seis eventos realizados en Inglaterra ese mesmo ano, onde o coche cubriu o cuarto de milla inicial (402 metros) en 11,01 segundos. Tamén pilotou un coche deportivo, o Lotus 23-BRM no Drag Festival.

Durante 1965 Westbury desenvolveu o coche deportivo Felday-BRM 4 con tracción ás catro rodas. O coche gañou no seu debut en Brands Hatch o día Boxing Day, o 26 de decembro de 1965, pilotado por Mac Daghorn. En Mallory Park, o 13 de marzo de 1966, Peter Westbury e Mac Daghorn compartiron o coche, gañando unha carreira cada un. Jim Clark correu co Felday 4 no Guards Trophy en Brands Hatch o 29 de agosto de 1966. O coche deportivo Felday 5 estaba equipado cun motor Ford Galaxie de 7 litros e tracción ás catro rodas, pero só correu brevemente. O Felday 6 foi un monopraza para subidas de 4.7 litros con base Ford, con tracción traseira, construído para Tony Griffiths.

En 1967 Westbury pilotou un coche Brabham-Ford de Fórmula Tres en Inglaterra e na Europa continental. Gañou a carreira de F3 no circuíto de Silverstone o 29 de abril, o Grand Prix des Frontières en Chimay o 14 de maio e tamén no meeting do Auvergne Trophy o 18 de xuño de 1967, sobre o impoñente Circuíto de Clermont-Ferrand en Francia. O mesmo ano, resucitou o vello coche BRM P67 de F1 de catro rodas motrices, deseñado por Mike Pilbeam en 1964, para que David Good participase no Campionato británico de Hill Climb. O coche lideraba a serie á metade de tempada, pero pasou a mans de Peter Lawson, que o renovou para 1968. O coche foi o vencedor dominante da serie en 1968.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Gus Hutchison

**Gus Hutchison**, nado en Atlanta (Xeorxia) o 26 de abril de 1937, é un expiloto de automobilismo estadounidense.

## Traxectoria
Foi o vencedor do SCCA Grand Prix Championship de 1967 pilotando un Lotus 41. En 1970 comprou un Brabham BT26 de Fórmula 1, co que participou no Gran Premio dos Estados Unidos de 1970. Retirouse logo de 21 voltas co tanque de combustible solto.

Cando a Fórmula A se converteu na Fórmula 5000, Hutchison continuou a pilotar na serie SCCA, manexando autos Lola e March.

Logo de retirarse das carreiras, Hutchison centrouse en dirixir o seu negocio, Solar Kinetics, con sede en Dallas.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Profile at grandprix.com
Xavier Perrot

**Xavier Roger Perrot**, nado en Zürich o 1 de febreiro de 1932 e finado na mesma cidade o 8 de decembro de 2008, foi un piloto de carreiras suízo. É propietario dun garaxe, que gañou o European Hill Climb Championship en 1972. Anteriormente competiu en Fórmula dúas e pilotou o seu Brabham na clase de Fórmula 2 no Gran Premio de Alemaña de 1969.

## Traxectoria
Logo de participar no automobilismo a nivel nacional como piloto e copiloto de rally, Perrot comezou a competir en hillclimbing (subidas) a comezos de 1960, facéndoo en autos como o Lotus 23 e un Abarth-Simca. En 1968 cambiou a Fórmula 2, pilotando un Brabham BT23C e despois dunha primeira tempada difícil, mellorou en 1969, terminando en cuarto lugar en Hockenheimring e sexto na clase de Fórmula 2 do Gran Premio de Alemaña en Nürburgring, décimo na xeral.

En 1970 Perrot realizou a tempada cun March 702, o primeiro vehículo para clientes vendido pola compañía. Con este coche, gañou o *Preis von Deutschland* de Fórmula 2 en Nürburgring. Continuou na Fórmula 2 en 1971 cunMarch 712M, terminando terceiro en Imola, ao mesmo tempo que realizou un exitoso regreso ás subidas. Gañou o European Hill Climb Championship en 1972 usando un coche de F2 March 722, gañando seis eventos. Tamén subiu a este coche ocasionalmente na Fórmula 2, acadando puntos en tres carreiras, incluíndo o cuarto e o quinto lugar nos eventos en Hockenheim.

Aínda que Perrot correu na clase de Fórmula 2 dun evento do Campionato do Mundo de Fórmula Un, nunca competiu nunha carreira do Campionato do Mundo de Fórmula Un. Non obstante, pilotou un March 701 ex-oficial de Jo Siffert na carreira fóra de campionato do Jochen Rindt Memorial Trophy de 1971 en Hockenheim, onde terminou o 11º.

Perrot retirouse en 1973 para concentrarse na súa empresa na súa cidade natal, onde morreu despois dunha longa enfermidade en 2008, aos 76 anos de idade.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Biografía de Xavier Perrot en motorsportmemorial.org
Advanced TIROS-N

[thumb|250px|Imaxe do furacán Floyd tomada polo [NOAA 14, un satélite de tipo Advanced TIROS-N.]]
**Advanced TIROS-N** (tamén coñecido polo seu acrónimo **ATN**) é o nome dun programa de satélites meteorolóxicos en órbita polar continuación do TIROS-N e xestionado pola Administración Nacional Oceánica e Atmosférica (NOAA) dos Estados Unidos.

## Características 
O lanzamento e comprobación dos satélites en órbita era xestionado pola NASA e o control pasábase á NOAA unha vez verificado o seu normal funcionamento. Foron construídos por RCA Astro usando o mesmo bus que os satélites militares DMSP-5D1.

As especificacións dos satélites ATN eran as seguintes:

*Vida útil mínima de 2 anos.
*Órbita heliosincrónica cunha altura de entre 833 e 870 km.
*Masa de 1479,9 kg unha vez en órbita (2231,7 kg no momento do lanzamento).
*Lonxitude de 4,18 m e diámetro de 1,88 m.
*Propulsión mediante hidracina, GN2 e AKM.
*Estabilización nos tres eixos.
*Controis térmicos activos e pasivos.
*Operación a través das estacións en Wallops Island e Fairbanks con soporte de apoio coas antenas de 26 m da Rede de Espazo Profundo (DSN) da NASA.
*Transmisións en banda S encriptadas.

Os satélites ATN levaban estes instrumentos a bordo:

***AVHRR/3**: radiómetro de exploración de seis canais que permitía obter datos hidrolóxicos, oceanográficos, meteorolóxicos e de uso da terra no rango de lonxitudes de onda visible a infravermello.
***HIRS/3** (High-Resolution Infrared Sounder/3), **AMSU-A** (Advanced Microwave Sounding Unit-A) e **AMSU-B** (Advanced Microwave Sounding Unit-B): permitían obter perfís de temperatura e humidade da atmosfera entre o nivel do solo ata a altura da estratosfera.
***SBUV** (Solar Backscatter Ultraviolet Radiometer): radiómetro de escaneo espectral para medir a irradiancia solar e o seu efecto na terra a lonxitudes de onda de entre 160 e 406 nanómetros. Era capaz de medir a cantidade de ozono na atmosfera.
***SEM-2** (Space Environment Monitor): medía a intensidade da radiación dos cintos de radiación terrestres e das partículas cargadas.
***SARSAT** (Search and Rescue Satellite Aided Tracking System): detecta e localiza chamadas de emerxencia nas frecuencias de 121,5, 243 e 406,05 MHz.

## Unidades 
A serie Advanced TIROS-N constou de sete satélites:

*NOAA 8, lanzado o 28 de marzo de 1983.
*NOAA 9, lanzado o 12 de decembro de 1984.
*NOAA 10, lanzado o 17 de setembro de 1986.
*NOAA 11, lanzado o 24 de setembro de 1988.
*NOAA 12, lanzado o 14 de maio de 1991.
*NOAA 13, lanzado o 9 de agosto de 1993.
*NOAA 14, lanzado o 30 de decembro de 1994.

Os sete foron lanzados mediante foguetes Atlas E con éxito e funcionaron nominalmente.

## Notas 
*
*
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Atlas E
*TIROS-N
Koroivos B.C.

O **Koroivos B.C.** ou **Koroivos Amaliadas B.C.** (en grego: Κόροιβος Αμαλιάδας KAE) é un equipo profesional de baloncesto da localidade de Amaliada, Grecia. Fundado no ano 1983, é parte do club deportivo Athlitikos Syllogos Amaliadas Koroivos (Αθλητικός Σύλλογος Αμαλιάδας Κόροιβος), cuxo nome é habitualmente abreviado como A.S.A. Koroivos (Α.Σ.Α. Κόροιβος). O club compite actualmente na segunda categoría do baloncesto grego, a A2 Ethniki. O nome do club é unha homenaxe ao primeiro gañador da carreira do estadio dos Xogos Olímpicos da Antigüidade: Corebos de Elis. O Koroivos xoga os seus partidos como local no Pavillón de Amaliadas, recinto con capacidade para 2.000 espectadores.

## Historia 
O club deportivo Koroivos foi fundado en 1982, nacendo a súa sección de baloncesto ao ano seguinte. No ano 2010 fusionouse co Xanthi, gañando os seus dereitos dese club, ocupando tamén o seu lugar na A2 Ethniki, segunda máxima categoría do baloncesto heleno, durante a temporada 2010−11. Na temporada 2012−13 ocupou a praza da A2 do AEK Atenas. Ao ano seguinte o Koroivos acabou en segundo lugar grazas ao acerto nunha canastra tripla de Sakis Karidas sobre a bucina ante o Kavaka, gañando así 58-57. Ao quedar segundos o club ascendeu á A1 Ethniki por vez primeira vez na súa historia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Máis alá!

**"Máis alá!"** é un manifesto vangardista publicado en Galicia por Manuel Antonio e Álvaro Cebreiro o 28 de xuño de 1922.
## Características e obxectivos 
Debaixo do título, a xeito de lema explicativo, figura a seguinte introdución: *Sin pretensión de suficenza doutoral, nin de ningún outro xeito somellante, a rebeldía duns mozos galegos fai esta chamada á Mocidade intelectual da nosa terra*.

“Máis alá!” comparte trazos cos manifestos vangardistas característicos do seu tempo. O seu obxectivo era renovar a literatura da época, que desde o seu punto de vista quedara ancorada no pasado. Tamén pretendía a creación dun novo movemento político, literario e artístico. Trátase de textos de aparencia urxente estruturados a partir dun discurso agresivo, rebelde e rompedor. O manifesto asume o principio que mellor define a estética vangardista: a ruptura coa tradición.

“Máis alá!” critica os escritores en activo que seguían aínda o patrón marcado por Rosalía ou Curros, poetas do século anterior. Segundo o manifesto, ese seguimento epigonal por parte de autores coma Carré ou Lugrís Freire (aínda que non chega a citar nomes) xa non achega nada novo á literatura.

O texto reivindica a liberdade do acto creativo e a non submisión ás regras lingüísticas ou literarias. Constituía un procedemento de modernidade que, como meses antes lle expuxera Antonio Villar Ponte ao autor principal nunha carta, xa non consistiría só en fuxir da vella versificación impecable e rimada, mais tampouco en afastarse do clasicismo para seguir as correntes en voga. A verdadeira modernidade, alén dos debates entre o novo e antigo, habería centrarse única e exclusivamente na “forma de expresión”.

Así e todo, este manifesto presenta algunha diferenza cos textos arquetípicos das vangardas europeas.. Foi criticado polo galeguismo máis conservador (Carré e Lugrís, pero tamén Florencio Vaamonde e Eladio Rodríguez González) e tampouco o recibiu con parabéns o cenáculo ourensán (Vicente Risco, Eugenio Montes), quen coñecían ben as vangardas aínda que se mostraban críticos con elas. A tónica xeral, pois, abalou entre a indiferenza e a hostilidade, o que non contribuíu precisamente á integración de Manuel Antonio nin da súa proposta no sistema literario galego da época.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* *De catro a catro*
### Ligazóns externas 
* Abalde, Roberto (2002). Manifesto "Máis alá" (1922) Proxecto Tomiño. Mil primaveras máis.
Day Mesquita

**Dayenne Proença Mesquita**, máis coñecida como **Day Mesquita**, nada en Telêmaco Borba o 18 de setembro de 1985, é unha actriz brasileira.

## Filmografía 
*2007:	Dance Dance Dance - Amanda Vasconcellos
*2009:	Vende-se um Véu de Noiva - Eliana Vilela	
*2011:	A Vida da Gente	Letícia	
*2012:	Cheias de Charme - Stella	
*2013:	Além do Horizonte - Fernanda	
*2014:	(Des)encontros - Diana	
*2015:	Milagres de Jesus - Maria	
*2015:	Os Dez Mandamentos - Yunet 
*2016:	A Terra Prometida - Ioná
*2016:	O Negócio - Flávia
*2016:	Os Dez Mandamentos - O Filme - Yunet
*2018:	Nada a Perder - Ester Bezerra
*2018:  Jesus - Maria Madalena
*2019:	Nada a Perder 2 - Ester Bezerra

## Notas
Howden Ganley

**James Howden Ganley**, nado en Hamilton o 24 de decembro de 1941, é un expiloto de automobilismo de Nova Zelandia. De 1971 a 1974 participou en 41 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1. Logrou a cuarta ocasión dúas veces e logrou puntos en 5 carreiras para lograr un total de 10 puntos de campionato (só os 6 primeiros lugares obtiñan puntos). Tamén participou en numerosas carreiras fora do campionato da Fórmula Un.

## Traxectoria
Cando tiña trece anos, asistiu ao Gran Premio de Nova Zelandia de 1955 en Ardmore que o inspirou e proporcionoulle o ímpeto para iniciar a andaina nas carreiras. Inmediatamente logo de deixar o colexio, Ganley converteuse en xornalista do *Waikato Times* e escribiu unha columna para *Sports Car Illustrated*. A finais de 1971, tendo terminado dúas veces nos puntos durante o ano, Ganley foi galardoado co "Wolfgang von Trips Memorial Trophy para o mellor rendemento dun novato nas carreiras de Grand Prix. Para a tempada  Ganley fichou para pilotar un Iso-Marlboro para Frank Williams Racing. No Gran Premio do Canadá de 1973 case foi declarado o vencedor debido a un erro nos tempos. Cando os resultados foron corrixidos, Ganley clasificouse sexto.

Un fallo da suspensión na práctica para o Gran Premio de Alemaña de 1974 deixou a Ganley con feridas graves no pé e no xeonllo que acabaron coa súa carreira nos Grandes Premios.

### Ganley F1 Car 
En 1975 iniciou o proxecto Ganley F1. O automóbil Ganley-Cosworth 001 construíuse a man por Howden Ganley nas súas instalacións en Windsor. Case estaba preparado, e Ganley tiña dous motores DFV na man, pero nunca correu. Ganley eventualmente utilizou o equipo para iniciar Tiga Race Cars co seu compañeiro piloto Tim Schenken ao ano seguinte.

### Sportscars 
Ganley e François Cevert levaron un Matra - Simca MS670 ao segundo lugar nas 24 Horas de Le Mans de 1972.

### Tiga Race Cars 
[thumb| Coche [Tiga Race Cars | Tiga SC83 Sports 2000 de 1983]]
En 1976, Ganley e o expiloto australiano Tim Schenken fundaron Tiga Race Cars como un construtor e equipo de carreiras con sede en Gran Bretaña. O equipo tiña plans de competir na Fórmula Un en , pero o proxecto non foi adiante debido á retirada do patrocinio.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Nokia, Finlandia

**Nokia** é unha cidade de Finlandia da rexión de Pirkanmaa. En 2017 a súa poboación era de 33.288 habitantes. A superficie do termo municipal é de 347,76 km², dos cales 59,58&nbsp;km² son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 115,51 hab./km². Na cidade Fredrik Idestam fundou a empresa de telecomunicacións Nokia en 1865.

O concello é unilingüe en finés.

## Cidades irmandadas 
Nokia está irmandado coa:

*  Blönduós, Islandia
*  Moss, Noruega 
*  Karlstad, Suecia
*  Horsens, Dinamarca  
*  Oryol, Rusia
*  Sillamäe, Estonia
*  Sárospatak, Hungría

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio do concello de Nokia
Lavrio B.C.

O **G.S. Lavrio K.A.E.** (en grego: Γ.Σ. Λαυρίου K.A.E.), tamén coñecido en inglés como **Lavrio B.C.**, é un equipo profesional de baloncesto da localidade de Lavrio, Grecia. Fundado no ano 1990, o club compite actualmente na máxima categoría do baloncesto grego, a A1 Ethniki. O logo do club é un bufo, o cal homenaxea ao dekadrachm, moeda da Antiga Grecia. O Koroivos xoga os seus partidos como local no Pavillón de Lavrio, recinto con capacidade para 1.700 espectadores.

## Historia 
O Gymnastikos Syllogos Lavrio foi fundado no ano 1990, participando en categorías rexionais (ESKA) desde 1990 até 2002, ano no que conseguen o ascenso á Gamma Ethniki (4ª dvisión). Nesta categoría permanecen até o ano 2007, cando acadan o ascenso á Beta Ethniki (3ª división). Durante as dúas primeiras temporadas do equipo nesta categoría, a 2007–08 e a 2008–09, o equipo finaliza en sexto posto. Porén, na temporada 2009–10, conseguen proclamarse campións tras gañar no desempate ao Panelefsiniakos (24 vitorias por 6 derrotas). Así, por vez primeira no club, o club ascende á A2 Ethniki. Ao mesmo tempo, o equipo consegue gañar catro partidos na Copa de Grecia, sendo eliminados na segunda rolda da senda fase do torneo polo PAOK (73-83).

Durante a súa primeira temporada na Segunda División, en 2010–11, o Lavrio finaliza en cuarto lugar. Tras manternse nos postos intermedios da táboa clasificatoria durante as seguintes temporadas, en 2014–15 o equipo finaliza en terceiro lugar, o que unido ao descenso e desaparición do KAOD da A1 Ethniki, levou ao Lavrio á máxima categoría por primeira vez na súa historia. Ao ano seguinte o club consegue manter a categoría a falta dunha xornada para o final do campionato, podendo finalmente perder sen consecuencias na última xornada ante o Aries Trikala.

### Patrocinadores 
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:

***Lavrio DHI** (2016–2017)
***Lavrio Megabolt** (2017− )

### Traxectoria 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Willy Wonka e a fábrica de chocolate

***Willy Wonka e a fábrica de chocolate*** (en ) é un filme estadounidense de 1971 dirixido por Mel Stuart. Está protagonizado por Gene Wilder, que intepreta o papel de Willy Wonka. Trátase dunha adaptación da novela *Charlie e a fábrica de chocolate* de Roald Dahl. Dahl foi acreditado como guionista do filme; porén, David Seltzer, que non aparece acreditado, foi contratado para refacer o guión contra os desexos de Dahl, facendo grandes cambios no final e engadindo os números musicais. Estes cambios, e outras decisións tomadas polo director, fixeron que Dahl renegase do filme.

## Sinopse 
Willy Wonka fai unha promoción en que quen atope un dos cinco billetes dourados poderá facer unha visita pola súa fábrica, pechada dende que Slagwoorth mandase espías a roubaren as súas receitas secretas. Todos queren entrar na fábrica e descubrir quen o axuda a facer o chocolate dende que pechou as portas e non deixou entrar ninguén máis.

## Personaxes 
* Gene Wilder como Willy Wonka
* Jack Albertson como Avó Joe
* Peter Ostrum como Charlie Bucket
* Roy Kinnear como Henry Salt
* Julie Dawn Cole como Veruca Salt
* Leonard Stone como Sam Beauregarde
* Denise Nickerson como Violet Beauregarde
* Dodo Denney como Mrs. Teevee
* Paris Themmen como Mike Teevee
* Ursula Reit como Mrs. Gloop
* Michael Bollner como Augustus Gloop
* Diana Sowle como Mrs. Bucket
* Aubrey Woods como Bill
* David Battley como Mr. Turkentine
* Günter Meisner como Arthur Slugworth/Mr. Wilkinson
* Peter Capell como The Tinker
* Werner Heyking como Mr. Jopeck
* Peter Stuart como Winkelmann

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*