open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Salto, Oza-Cesuras

**San Tomé de Salto** é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 336 habitantes (169 homes e 167 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 322 habitantes.

## Cultura
### Topónimo
*Salto* é un topónimo latino que procede de "*saltus*", e que posiblemente se refira a un outeiro ou alto do terreo. Outra posibilidade é que ese *saltus* latino se refira a un bosque.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Salto 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lugares de Oza-Cesuras
Roo, Outes

**San Xoán de Roo** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Outes. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 656 habitantes (321 homes e 335 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 907 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Roo 
### Parroquias de Outes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Outes
Obre, Paderne

**Santo André de Obre** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Paderne, na comarca de Betanzos, na provincia da Coruña, en Galiza. Segundo o IGE en 2013 tiña 211 habitantes (103 mulleres e 108 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 187 habitantes.

## Patrimonio
Obre ten unha igrexa de estilo románico do século XII e XIII, reconstruída en 1854.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Obre
### Parroquias de Paderne
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos
*Lugares de Paderne
### Ligazóns externas
*Páxina do Concello de Paderne
Costa (xeografía)

A **costa**, **beiramar** ou **mariña** é o lugar onde a terra se une co mar. Ten unha paisaxe inestábel, onde ás veces a terra pode crecer debido ao depósito de sedimentos e noutros casos pode diminuír polos procesos de erosión mariña. Mais as costas tamén mudan por outros factores, como o clima, a xeoloxía costeira, o vento, as ondas e as actividades humanas.

## A enerxía do mar 
miniatura|Costa irlandesa
As mareas e correntes achegan á zona costeira parte da enerxía do mar, mais as ondas son o principal factor na formación das costas, ao entregar a maior parte da enerxía que erosiona, transporta e deposita os sedimentos. As ondas que percorreron longas distancias teñen unha enerxía considerábel como modeladoras das costas.

### Corrente costeira 
En zonas onde predominan os ventos e as ondas nun só sentido, a capacidade do mar para transportar materiais ao longo da costa, nun sentido determinado, produce un proceso chamado *corrente costeira*.

O problema que se vai resolver é o de encontrar a forma que adopta a superficie libre dunha capa de auga que cobre toda a Terra, cando consideramos as forzas de atracción que exercen o Sol e a Lúa.

## Praias 
As praias son o resultado dos depósitos de ondas construtivas, en xeral en zonas costeiras de escasa enerxía. Poden ser de sedimentos finos, como limo e area, ou de materiais máis grosos, como cantos rodados ou tamén como combinación destes tres elementos. O tipo de sedimento, a enerxía das ondas, a amplitude da marea e o efecto do vento determinará a forma da praia.

## Costas erosivas 
A erosión prodúcese nas costas que están expostas a ondas que percorreron unha gran distancia, ou con ventos mariños que traen moita enerxía. Estas costas están dominadas por acantilados, en cuxa base prodúcese unha plataforma erosionada polas ondas.

A erosión costeira é producida a través da acción hidráulica (a presión das ondas que rompen aos pés do acantilado) e do proceso polo cal os sedimentos da auga son lanzados contra a superficie rochosa.

Porén, vento e ar non son o mesmo: o vento é o movemento do ar. Os ventos globais xéranse como consecuencia do desprazamento do ar desde zonas de alta presión a zonas de baixa presión, determinando os ventos dominantes dunha área ou rexión. 
Ar: é o nome que recibe a combinación de gases que forma a atmosfera da Terra.

## Paisaxes costeiras 
Ademais de depender dos procesos de sedimentación e da erosión, as paisaxes costeiras dependen da estrutura da xeoloxía costeira e da natureza.

Os seres humanos tamén afectan a paisaxe. Entre as accións máis importantes está a construción de defensas costeiras, tanto para reducir o perigo das inundacións nas zonas baixas e tamén para controlar a erosión. As terras gañadas ao mar como no caso dos Países Baixos, constitúen 2.227&nbsp;km².
San Pantaleón das Viñas, Paderne

**San Pantaleón das Viñas** é unha parroquia do concello de Paderne, na comarca de Betanzos (provincia da Coruña). Segundo o INE, en 2025 tiña 618 habitantes (278 homes e 340 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 656 habitantes.

Está situada ao norte do concello, e linda coas parroquias de Souto e Vilouzás.

## Patrimonio 
miniatura|dereita|325px|Pazo de Montecelo
O pazo de Montecelo está situado fronte á igrexa parroquial, xunto á vía inglesa do camiño de Santiago. O edificio actual data do século XVII ou XVIII, aparecendo xa nun inventario familiar feito en 1771.

A casa de San Pantaleón das Viñas ten a súa orixe a mediados do século XV, mercede á concesión dun foro do abade do mosteiro de San Martiño Pinario ao couto de San Pantaleón coa súa xurisdición civil e criminal á familia Díaz de Andrade. Os primeiros señores de San Pantaleón das Viñas foron o capitán Rodrigo Díaz de Andrade, que participou na reconquista de Granada, e a súa muller, Constanza de Castro, enterrada no convento de San Francisco de Viveiro, ao seren tamén señores do couto de Silán (actual concello de Muras). A mediados do século XVII o pazo comezou a ser coñecido como pazo ou casa da Misericordia, ao casar un dos herdeiros coa titular do pazo da Misericordia de Viveiro. A sucesión no foro e no morgado pasou á familia López de Andrade e posteriormente á Fajardo de Andrade. A comezos do século XVIII Gertrudis Fajardo de Andrade casou co seu curmán Juan Antonio Bermúdez de Castro y Fajardo de Andrade.

O período de maior esplendor é baixo o señorío de José María Bermúdez de Castro y Pardo, nado en Viveiro en 1799. Reformou e modernizou a explotación das súas propiedades, aumentando a produción dos muíños de Ponte Lambre, introduciu o cultivo de especies novas, e reformou e cercou o pazo. En 1816 casou con María del Carmen Mosquera Ribera, coa que ten un fillo, Francisco, que crearía o gran xardín do pazo. Trala morte deste e da súa muller Aurelia, o pazo pasa ao seu fillo Ricardo, que morre sen descendencia. O pazo pasa a mans dunha sobriña da muller de Ricardo, a Amparo Quiroga Navia. Esta muller casou con Jorge Quiroga García del Hoyo, herdando o pazo a súa filla Amparo Quiroga Quiroga, que casou con Gonzalo de Vargas Fernández de Córdoba.

Amparo Quiroga vendeu o pazo á entidade Lambre S.A., que o rehabilitou coa axuda da Fundación Montecelo, constituída para ese fin. As instalacións están alugadas á Asociación Cultural Montecelo, vencellada ao Opus Dei.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Portada da igrexa de San Pantaleón das Viñas, Paderne.jpg|Pórtico da igrexa de San Pantaleón das Viñas.
Ficheiro:Capiteis do pórtico da igrexa de San Pantaleón das Viñas.JPG|Capiteis do pórtico da igrexa de San Pantaleón das Viñas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Pantaleón das Viñas 
### Parroquias de Paderne 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* , A.: "O pazo de Montecelo", na revista *Feira de Paderne*, xullo de 2001.
* 

### Outros artigos 
* Lugares de Paderne
San Xulián de Vigo, Paderne

**San Xulián de Vigo** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Paderne. Segundo o IGE en 2013 tiña 232 habitantes (115 mulleres e 117 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 274 habitantes.

## Cultura
### Topónimo
*Vigo* é un topónimo latino que fai referencia a un pequeno poboado. A súa orixe está entre o século III e VIII.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cruceiro de Samede - Vigo - Paderne.JPG|Cruceiro de Samede.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xulián de Vigo 
### Parroquias de Paderne 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Paderne

### Ligazóns externas 
* *La mujer y la comunidad rural*, documental gravado en 1969 polo Servizo de Extensión Agraria do Ministerio de Agricultura sobre a construción da traída de augas na parroquia .
Souto, Paderne

**Santa María de Souto** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Paderne. Segundo o INE, en 2025 tiña 364 habitantes (179 homes e 185 mulleres), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 393 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cruceiro de Souto Paderne.JPG|Cruceiro de Souto.
Ficheiro:Capitel románico da igrexa de Souto.JPG|Capitel románico da igrexa de Souto.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Souto 
### Parroquias de Paderne 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Paderne
Vilamourel, Paderne

**San Xoán de Vilamourel** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Paderne. Segundo o IGE en 2013 tiña 127 habitantes (68 mulleres e 59 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 139 habitantes.

## Cultura
### Topónimo
*Vilamourel* é posiblemente un antropónimo de orixe latina e ligado á cristianización. Componese de "*vila*" e "*mourelo*", do nome latino *Maurellus*. Ese nome conta á súa vez cunha raíz prerromana, "*mor*", que se refire ás rochas ou pedras. Algún autor considerou que o antropónimo é *Morille* e de orixe totalmente latina. O topónimo xorde entre os séculos VII e X.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Vilamourel
### Parroquias de Paderne
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos
*Lugares de Paderne
División

**División** é un termo usado en diferentes contextos, así temos:
* División, en Matemáticas, é a operación inversa á multiplicación e o seu sentido é o de *repartir*.
* No ámbito militar, unha División é unha grande unidade formada por dúas ou máis brigadas ou rexementos homoxéneos e provista de servizos auxiliares.
* Nos deportes organizados, denomínase División cada un dos grupos en que compiten, segundo a súa categoría, os equipos ou deportistas por un título. 
* En xestión de empresas, unha División é unha parte da empresa, moitas veces independente doutras divisións e que ocupa unha posición na xerarquía da mesma.
* En Bioloxía, a división celular é o proceso de reprodución das células mediante o que se orixinan dúas ou máis células fillas.
* En Botánica, a División é o concepto equivalente a *filo* ou *tipo*.
* En Xeografía, hai divisións administrativas, como provincias, distritos e municipios. Algúns países teñen divisións administrativas que son propiamente chamadas "División" ou "Subdivisión".
Vivente, Oza-Cesuras

**Santo Estevo de Vivente** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Oza-Cesuras. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 18 habitantes (9 mulleres e 9 homes) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 14 habitantes.

## Galería

Ficheiro:Igrexa de Vivente.jpg|Igrexa de Santo Estevo de Vivente.
Ficheiro:Oza_Cesuras_Vivente_5.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Vivente_6.jpg|
Ficheiro:Oza_Cesuras_Vivente_8.jpg|

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vivente 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oza-Cesuras
Cruces, Padrón

**San María de Cruces** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o IGE en 2018 tiña 1.137 habitantes (572 homes e 565 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.325 habitantes.

## Festas 
Unha das súas festas destacada é O Rosario. Na parroquia está o santuario da Nosa Señora da Escravitude.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de San María de Cruces, Padrón.jpg|Igrexa de San María de Cruces.
Ficheiro:Image-A Escravitude.Padron.Galiza2.jpg|Vías e estación (ó fondo).
Ficheiro:A Escravitude.Padron.Galiza3.jpg|Estrada N-550.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cruces 
### Parroquias de Padrón 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Padrón
Carcacía, Padrón

**San Pedro de Carcacía**.

Foi concello independente entre 1822 e 1834.

## Infraestruturas
Existen nela ó redor de 20 empresas. Conta cun campo de fútbol, campo de festas, escolas de Infantil e Primaria, unha casa rural, algúns bares e unha praia fluvial. Ten riquezas arquitectónicas, como son a igrexa, os abundantes cruceiros, fontes e muíños. Nela existen varias asociacións de tipo cultural e deportivas, como son o SD Carcacía, Asociación de Mulleres Rurais, a coral da igrexa, a Asociación Cultural San Pedro de Carcacía, e a asociación cultural Carcacía Grupo Activo (CAR.G.A.).

## Festas
Nesta parroquia celébranse, ademais das festas patronais, o Santo Isidro Labrador, Santo Antonio e a nosa Señora do Rosario.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Carcacía
### Parroquias de Padrón
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Padrón

### Ligazóns externas
*Páxina web San Pedro de Carcacia
Padrón, Padrón

**Santiago de Padrón** é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o IGE en 2018 tiña 4.010 habitantes (1.930 homes e 2.080 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 4.147 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Padrón Galicia Xullo 2006 15.jpg|Convento do Carme.
Ficheiro:Placa da casa da cultura de Extramundi - Galiza.jpg|Placa da casa da cultura de Extramundi.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Padrón 
### Parroquias de Padrón 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Padrón
Paderne, Paderne

**San Xoán de Paderne** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Paderne. Segundo o IGE en 2013 tiña 180 habitantes (93 homes e 87 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 181 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Paderne 
### Parroquias de Paderne 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Paderne
Cerceda, O Pino

**San Miguel de Cerceda** é unha parroquia que se localiza no sur do concello do Pino. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 318 habitantes (168 homes e 150 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 357 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cruz diante da igrexa de Cerceda, O Pino.JPG|Cruz de pedra no adro da igrexa parroquial.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cerceda 
### Parroquias do Pino 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Pino
Castrofeito, O Pino

**Santa María de Castrofeito** é unha parroquia que se localiza no sur do concello do Pino. Segundo o IGE en 2019 tiña 470 habitantes (244 homes e 226 mulleres) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 478 habitantes.

## Historia 
Segundo o itinerario de Antonino por aquí pasaba a vía XIX que ía de Bracara Augusta (Braga) ata Asturica Augusta (Astorga), e na parroquia estaba a mansión viaria de Brevis. No lugar de Santiso apareceron os restos dunha vila romama que foi gravemente alterada por aperturas viarias (deixaron á vista abundante material de construción de época romana) e labores agrícolas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Castrofeito 
### Parroquias do Pino 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Pino
Lardeiros, O Pino

**San Xiao de Lardeiros** é unha parroquia que se localiza no norte do concello do Pino. Segundo o IGE en 2013 tiña 312 habitantes (163 homes e 149 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 401 habitantes.

## Patrimonio 
En Lardeiros hai un cruceiro do século XVIII, cunha inscrición de difícil lectura no pedestal. O fuste e o capitel son rectos e xeométricos, propios do neoclasicismo expandido desde Compostela. Porén, a cruz é barroca, con paus imitando troncos de árbore conservando os tocos de ramas podadas, unha Piedade co fillo morto nos brazos, e o crucificado moi separado da cruz.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lardeiros 
### Parroquias do Pino 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Pino
Medín, O Pino

**Santo Estevo de Medín** é unha parroquia que se localiza no norte do concello do Pino. Segundo o IGE en 2013 tiña 214 habitantes (110 homes e 104 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 315 habitantes.

Como parroquia eclesiástica, Santo Estevo de Medín pertence ao arciprestado de Ferreiros, aínda que, ata a reordenación decretada polo arcebispo Julián Barrio en decembro de 2009, pertenceu ao desaparecido arciprestado de Benvexo. Historicamente, a liñaxe dos Rey posuían o padroado da parroquia de Medín, é dicir, tiñan dereito de nomeamento do cura da devandita igrexa, que é o motivo polo que tantos destes curas foron membros da familia.

Nesta parroquia existiron dous pazos, moi próximos entre si, o de Medín, que foi couto secular con xurisdición ordinaria, e o de Portouteiro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Medín 
### Parroquias do Pino 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Pino
Herbón, Padrón

**Santa María de Herbón** é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 666 habitantes (330 homes e 336 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 788 habitantes.

Nesta parroquia está o convento franciscano de Santo Antonio de Herbón, onde se comezaron a plantar os pementos de Padrón.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Convento de San Francisco de Herbón.jpg|Convento franciscano de Santo Antonio de Herbón.
Ficheiro:Convento de San Francisco de Herbón.JPG|Convento franciscano de Santo Antonio de Herbón.
Ficheiro:Pementos de Padron.jpg|Pementos de Padrón.
Ficheiro:Padrom e os seus arredores (1751).jpg|Herbón nun plano de 1751.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Herbón
### Parroquias de Padrón
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Padrón
Francesc Savalls

**Francesc Savalls i Masot**, nado en La Pera (Baix Empordà) o 17 de xaneiro 1817 e finado en Niza o 20 de novembro de 1885, foi un militar e guerrilleiro carlista catalán.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia de propietarios rurais do Empordà, foi capitán na Primeira Guerra Carlista e en 1840 marchou ao exilio a Francia, volveu en 1842 para se unir a unha partida de trabucaires. Participou na Segunda Guerra Carlista e tras a derrota instalouse en Niza e participou nos exércitos de Módena e dos Estados Pontificios.

Durante a Terceira Guerra Carlista ás ordes de José Estartús e realizou unha frenética actividade á fronte dunha partida, converténdose nunha figura mítica para as outras partidas carlistas catalás. Enfrontado a Afonso Carlos, representante en Cataluña e irmán do pretendente, conseguiu manterse no seu posto e tras a batalla de Alpens (1874), o pretendente deulle o título de marqués de Alpens. En 1874 conseguiu tomar Olot e en 1875 Carlos nomeouno capitán xeneral de Cataluña. Tras o asedio e captura de La Seu d'Urgell, Savalls foi destituído e en outubro de 1875 marchou definitivamente a Niza.
Iria Flavia, Padrón

**Santa María de Iria Flavia** é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 1.996 habitantes (947 homes e 1.049 mulleres) distribuídos en 29 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.356 habitantes.

## Historia
Situada na confluencia dos ríos Sar e Ulla, *Iria* foi unha cidade portuaria, poboación principal da tribo celta Capori. Os romanos nomearon o porto como *Iria Flavia* para eloxiar ao emperador romano Vespasiano, primoxénito da dinastía Flavia.

Non máis tarde do ano 561, quizais a partir do 400, Iria foi a sé dun bispado, tamén coñecido en latín como *Locus Sancti Iacobi* ('lugar de Santiago'), que se converteu en sufragáneo do metropolitano da Arquidiocese de Braga e, máis tarde, compartiu a súa sé con Compostela, que se converteu no principal destino de peregrinación de Iberia (rivalizando con Roma e Xerusalén) ao ser completamente trasladado alí en 1095.

## Iria Flavia na literatura e na cultura popular 
miniatura|Lápida que mostra o lugar onde estivo soterrada Rosalía.
Iria Flavia coñécese popularmente co nome de *Adina*. Rosalía de Castro referiuse nos seus versos ó cemiterio anexo:
: *O cemiterio da Adina*
: ''n'hai duda que é encantador*
: *cos seus olivos escuros*
: *de vellas recordazóns*.

Ou
: *Ceboleiras que is e vindes*
: *de Adina polos camiños*
: *á veira do camposanto*
: *pasái leve e paseniño*.

e foi enterrada no mesmo á súa morte en 1885, onde permaneceu ata que en 1891 os seus restos foron trasladados ó Panteón de Galegos Ilustres, en Santiago.

miniatura|Adina, os Pombais e o Paraíso nun plano de 1751.
### Na literatura popular galega 
* *Nosa Señora da Adina/ ten oliveiras no adro,/ botan piñas no outono,/ cereixas no mes de maio*.
* *Nosa Señora da Adina/ ten un piñeiro no adro,/ bota piñas polo outono,/ cereixas no mes de maio.''

## Galería de imaxes

Ficheiro:Padrón, Escravitude 04-10.jpg
Ficheiro:Padrón, Escravitude 04-15.jpg
Ficheiro:Tímpano da igrexa Santa María de Iria Flavia, Padrón.jpg|Tímpano da igrexa Santa María de Iria Flavia.
Ficheiro:Casa en Iria Flavia, Padrón, Galiza.jpg|Casa en Iria Flavia.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Iria Flavia
### Parroquias de Padrón
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Padrón
Entrada estándar

A **entrada estándar** (*STDIN*) é un concepto típico dos sistemas operativos Unix.

Cada proceso nestas contornas adoita dispoñer de tres arquivos abertos ao comezo da súa execución: a entrada, a saída e a saída de erros. Adquiren carácter de estándar porque adoitan estar asignados a descritores de ficheiros coñecidos, de maneira que un programa sempre tomará os datos de entrada polo descritor cero, enviará os resultados polo un e mostrará os erros polo dous. Pero isto é mera convención, e non ten moito sentido en sistemas gráficos como X Window ou en programas funcionando como demos.

Unha forma de referirse a elas é usando, segundo a linguaxe de programación e a contorna letras maiúsculas ou minúsculas, os nomes **STDIN**, **STDOUT** e **STDERR**.

O shell do sistema é o encargado, xeralmente, de abrir esta entrada e conectala coa terminal á que está asignado o programa, posto que é o programa máis usual para comunicarse cun operador.

A entrada estándar tamén se adoita conectar á saída estándar dun proceso, de maneira que o programa lea directamente os resultados que outro produce. En Unix utilízase o carácter | para expresar devandito tipo de conexión:

$ programa1 | programa2 | programa3

O que vén significar que se executa o *programa1* e a súa saída estándar (descriptor de ficheiro 1) conéctase coa entrada estándar do *programa2* (descriptor 0), que á súa vez fai o mesmo con *programa3*.
Gonzar, O Pino

**Santa María de Gonzar** é unha parroquia que se localiza no norte do concello do Pino. Segundo o IGE en 2013 tiña 449 habitantes (239 mulleres e 210 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 493 habitantes.

## A espiritada de Gonzar 
Trátase dun sucedido real sobre unha muller de Gonzar chamada Josefa de la Torre, nacida en 1772 ou 1773, e que recolleron autores como Benito Vicetto (*Cristina, páginas de un diario*, 1852) e Emilia Pardo Bazán (*La santa de Karnar*, 1890). Chámanse *espiritadas* aquelas persoas que permanecen durante meses e anos, ata a súa morte, inmóbiles, como mortas, sen comer nin beber, e con capacidade de conseguir curacións dos enfermos que as visitan, cualificadas de milagrosas.

Neste caso, tratábase dunha muller casada, con tres fillos e posteriormente viúva. Dise que en 1806, un día de novembro, saíu baixo a chuvia -acalorada de traballar na cociña- e outro día de decembro saíu ó frío, e a consecuencia diso contraeu algunha enfermidade que a obrigou a encamarse. Pouco a pouco foi sumíndose e quedou inmóbil, sen comer e sen falar. Dise que o arcebispo mandou a alguén a investigar e que, tras observala durante 17 días (tras despedir ós criados, por se a alimentaban de noite), asegurou que non se alimentaba. Dise tamén que os soldados prenderon lume á cama pero que ela nin se moveu nin dixo nada, polo que apagaron o lume axiña. Hai testemuñas de persoas que a visitaron en 1815, e que daquela levaba dez anos encamada, e sen comer nin beber nada durante os últimos seis anos. Tampouco a lavaban nin peiteaban nin a cambiaban de roupa, e a pesar diso mantiña un aspecto impecable, limpo e aseado. 

En 1838, despois de 30 anos en cama, foi examinada por un médico de Santiago, Varela Montes. Este escribiu que se ben comía algo nun principio, pronto deixou de comer en absoluto, e que a súa cara estaba tersa, sen signos de extenuación e coa respiración lenta, estando case cega. O párroco do lugar visitábaa tódolos meses para darlle a comuñón; declarou que algunhas veces choraba. Finalmente, morreu en 1848 e foi enterrada baixo o altar da igrexa de Santa María de Gonzar.

Existe un retrato da *espiritada de Gonzar* no Museo de Pontevedra, obra de Juan José Cancela del Río. A medicina actual considéraa como o primeiro caso documentado en Galicia de anorexia.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Genio romano de Ponte Puñide (M.A.N. 1928-60-1) 01.jpg|Xenio de bronce do século I atopado na Ponte Puñide.
Ficheiro:Modio de Ponte Puñide (M.A.N. 1930-16-1) 01.jpg|Modio da Ponte Puñide (M.A.N.).
Igrexa gonzar.jpg|Igrexa parroquial de Santa María de Gonzar.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Gonzar 
### Parroquias do Pino 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* "Espiritada de Gonzar" Concello do Pino .
* Romar García, Raúl (16/3/2014). "La santa de Gonzar, el primer caso documentado de anorexia" *La Voz de Galicia* .

### Outros artigos 
* Lugares do Pino
Elemento sintético

**Elementos sintéticos** son aqueles elementos químicos que a humanidade non coñecía ata que foron sintetizados. Son elementos inestables, con vidas medias tan baixas como para que se desintegrasen case totalmente dende a formación da Terra, polo que non se atopan en cantidades apreciables salvo pola acción humana. Estes elementos foron coñecidos grazas ós reactores nucleares ou ós aceleradores de partículas

Entre eles cóntanse os seguintes:

* Tecnecio.
* Neptunio.
* Californio.
* Berkelio.
* Einsteinio.
* Mendelevio.
* Nobelio.
* Laurencio.
* Nihonio.
* Flerovio.
* Moscovio.
* Livermorio.
* Ténnesso.
* Oganesson.
Sala chinesa

A **Sala Chinesa** é un experimento mental, proposto orixinalmente por John Searle e popularizada por Roger Penrose, mediante o que se procura rebater a validez da proba de Turing.

## Argumento 
Suponse unha sala completamente illada do exterior, agás por algún tipo de dispositivo (un oco para follas de papel, por exemplo) polo que se poden facer entrar e saír textos escritos en chinés.

Suponse tamén que nesa sala hai unha persoa que non sabe chinés, pero que está equipada cunha serie de manuais que lle indican as regras que relacionan os caracteres chineses (algo parecido a "Se entran tal e tal caracteres, escribe tal e tal outros").

Deste xeito, a persoa que manipula eses textos é capaz de responder a calquera texto en chinés que se lle introduza, e facer crer a un observador exterior que entende o chinés.

Dada esta situación, cabe preguntarse:
* ¿O operador da sala entende chinés?
* ¿Os manuais entenden chinés?
* ¿É a sala en conxunto a que entende chinés?

De acordo aos creadores do experimento, os defensores da intelixencia artificial deben admitir que, ou ben a sala comprende o idioma chinés, ou ben o pasar a proba de Turing non é proba suficiente de intelixencia.
Entrada en perda

Fenómeno aerodinámico que consiste na diminución máis ou menos súbita da forza normal que produce a corrente incidente sobre calquera perfil aerodinámico. Prodúcese cando a proporción do contorno do perfil onde a capa límite está desprendida se volve significativamente ampla, debido a que a presión do aire é notablemente menor cando a capa límite está desprendida ca cando está adherida á superficie.

En particular, emprégase o termo aplicado a un avión cando a súa á entra en perda. Se isto sucede en servizo o piloto debe recuperar a sustentación perdida e xa que logo o control do avión facendo que este pique (é dicir, facendo que o morro baixe respecto da cola).

## Causas 
A causa máis coñecida que produce a entrada en perda dun perfil é o aumento do ángulo de ataque da corrente incidente, xa que ao incrementarse o mesmo a parte do contorno do perfil onde a corrente está desprendida se ensancha. Ao aumentar o ángulo de ataque progresivamente, chégase a obter unha forza normal máxima a partir da cal esta comeza a diminuír. Esta diminución pode ser máis ou menos brusca en función do deseño do perfil aerodinámico.

Nun avión en voo o anterior pode suceder por diminuír a velocidade excesivamente, por baixo da velocidade de perda.

Outras causas que poden producir a perda son a interacción con ronseis provenientes doutras superficies aerodinámicas, o efecto de turbulencias atmosféricas, efectos aerodinámicos non estacionarios, efectos tridimensionais debidos á forma da á etc.
Sala capitular

[alt=Entrada da sala capitular de Sobrado dos Monxes|esquerda|miniatura|Entrada á sala capitular do [Mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes|mosteiro de Sobrado dos Monxes.]]
A **sala capitular** é unha estancia dun mosteiro construída xeralmente na á leste do claustro. Adoita ser unha peza moi ampla para dar cabida a tódolos monxes, favorecida con boa ornamentación arquitectónica. Nalgúns mosteiros de estilo románico ou gótico accédese a esta sala por unha entrada que constitúe unha verdadeira fachada en pequeno, con porta de arquivoltas e moita decoración.
[alt=Sala capitular de Sobrado dos Monxes|miniatura|Sala capitular do [Mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes|mosteiro de Sobrado dos Monxes.]]
Neste lugar reuníase a comunidade de monxes co abade para facer o *capítulo*, é dicir, recordar as escrituras da regra adoptada e conversar sobre asuntos concernentes ao mosteiro e os seus moradores. As reunións facíanse xeralmente logo da misa, pola mañá. Os monxes sentábanse ao longo dos muros seguindo unha rigorosa orde de antigüidade. Terminábase o acto coa confesión pública dos monxes que desexasen acusarse a si mesmos das faltas cometidas ou desexasen denunciar a algún outro compañeiro; neste caso debía omitirse o nome.

A á da sala capitular era a primeira que se construía no claustro do mosteiro. Empezábase a edificar pouco despois de se ter levantado a cabeceira da igrexa.
Poder xudicial

O **poder xudicial** é aquel que, de conformidade coa lexislación vixente, é o encargado da aplicación das normas xurídicas na resolución de conflitos.

Segundo a teoría clásica de Montesquieu, a división de poderes garante a liberdade do cidadán. Montesquieu compuxo a súa teoría logo dunha viaxe a Inglaterra onde interpretou que un poder xudicial independente pode ser un freo eficaz do executivo.

Baixo esta separación de poderes, nace o chamado estado de dereito, no cal os poderes públicos están igualmente sometidos ao imperio da Lei. O Poder xudicial debe ser independente para poder someter os restantes poderes, en especial o executivo, cando estes contraveñan o ordenamento xurídico.

O poder executivo e o lexislativo son dous poderes que en ocasións tamén se enfrontan, as loitas de poder dos integrantes do lexislativo fornecen periodicamente aos novos integrantes do executivo.

Así a todo, o papel arbitral entrambos require dun poder xudicial forte e respectado como un dos poderes fundamentais do estado cuxa independencia é un valor a preservar porque dela depende que o sistema non deixe de funcionar e a democracia dea paso á tiranía.

A estrutura do poder xudicial varía de país en país, así como os mecanismos usados no seu nomeamento. Xeralmente existen varios niveis de tribunais, ou xulgados, coas decisións dos tribunais inferiores sendo apelables ante tribunais superiores. Con frecuencia existe unha Corte Suprema ou Tribunal Supremo que ten a última palabra. Nalgúns países existe tamén un Tribunal ou Corte Constitucional.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Xurisdición
* Xuíz
* Tribunal de xustiza
* Policía xudicial
* Corte Suprema
* Tribunal Constitucional
Xaime, duque de Madrid

**Xaime de Borbón e Borbón-Parma** nado en Vevey no 1870 e finado en París no 1931, foi pretendente carlista ao trono de España co nome de **Xaime III** (1909-1931), tamén coñecido como **duque de Madrid**.

## Traxectoria 
Serviu no exército ruso e loitou contra os bóxers en China (1900) e participou na campaña de Manchuria (1904).

Á morte de Carlos VII asumiu a xefatura do carlismo e durante o seu "reinado" o carlismo coñeceuse como **xaimismo**. Encargou a Juan Vázquez de Mella a secretaría política do carlismo en España, aínda que mantivo como representante do pretendente a Bartolomé Feliú, que o seu antecesor nomeara uns días antes de morrer. Pero as relacións entre Vázquez de Mella e Xaime foron nunca foron boas.

Durante a Primeira guerra mundial Xaime viviu baixo arresto domiciliario en Austria polo seu apoio a Francia e aos aliados, sen case comunicación coa dirección política carlista en España. Tras a guerra trasladouse a Francia e asumiu persoalmente a dirección do carlismo disolvendo a xunta que o gobernaba e provocou a saída de Vázquez de Mella e os mellistas do carlismo en 1919. Aínda que nun primeiro momento apoiou a ditadura de Primo de Rivera, a partir de 1925 opúxose a ela. Tras a proclamación da república en España mantivo conversas con Afonso XIII para unificar as dúas pólas da dinastía carlista, pero a morte de Xaime o 2 de outubro de 1931 impediuno. 

Sucedeuno como pretendente carlista o seu tío Afonso Carlos.
Rodeiro, Oza-Cesuras

**Santa María de Rodeiro** é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o IGE en 2017 tiña 269 habitantes (132 mulleres e 137 homes) distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 350 habitantes.

[miniatura|Rodeiro no [Catastro de Ensenada (1752).]]
[miniatura|Rodeiro no *[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar* de Pascual Madoz (1849). No entanto, en 1942 houbo novas mudanzas eclesiásticas, sendo estes lugares incorporados á freguesía de Curtis, igual ca outros de Fisteus e Vilarraso (Aranga).

## Demografía 
### Século XVIII 
### Século XIX 
### Século XX 
### Século XXI 

## Cultura
### Topónimo
*Rodeiro* é un topónimo latino que se refire aos cumes circulares, como poden ser os outeiros ou as localizacións de castros.

## Galería 

Ficheiro:Igreja de Belém, Rodeiro (3).jpg|Igrexa de Belén.
Ficheiro:Castro dos Muruxeses Rodeiro Oza-Cesuras.jpg|Castro de Muruxeses.
Ficheiro:Museo_das_Mariñas_Betanzos_Medievo_6.jpg|Estela funeraria de Mazarelas, atopada no lugar homónimo e exposta no Museo das Mariñas de Betanzos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Rodeiro 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lugares de Oza-Cesuras
Requeté

O **requeté** foi a organización paramilitar do carlismo. Fundouna Joan Maria Roma como unha organización xuvenil do carlismo en 1907 e tiña como voceiro a *Lo Mestre Titas*.

## Historia
Baixo a dirección de Joaquín Llorens converteuse a partir de 1913 na organización paramilitar do carlismo seguindo o exemplo dos Camelots du Roi, mantivo escasa actividade nos anos da primeira guerra mundial, reactivouse en 1920 baixo a dirección de Juan Pérez Nájera e sobre todo tras a proclamación da Segunda República Española en Navarra, onde había uns 10.000 requetés organizados. En 1932 Enrique Varela fíxose cargo da xefatura dos requetés que estruturou militarmente, dende a unidade básica a patrulla que compuñan 5 boinas vermellas e un xefe, o requeté que formaba unha compañía de 246 homes e por último o terzo que estaba formado por tres compañías. Ricardo Rada fíxose cargo da organización en 1935 e en xullo de 1936 os requetés sumaban 30.000 homes. Durante a Guerra civil española os terzos de requetés tiveron unha actuación destacada, especialmente en Navarra e en menor medida no País Vasco. En total constituíronse 41 terzos: 10 compostos por navarros, 8 por vascos, 8 por casteláns, 7 por andaluces, 6 por aragoneses, 1 por asturiano e 1 por catalán. Calcúlanse que arredor de 60.000 requetés participaron na guerra e deles uns 6.000 morreron

## Galicia
Durante a guerra civil en Galicia formáronse as seguintes compañías de requetés:

*Compañía do Apóstolo Santiago, que formaban 200 homes procedentes de Santiago de Compostela.
*Compañía de Requetés de Ourense, que formaban 123 homes procedentes de Ourense.
*Compañía de Requetés de Pontevedra.
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Aróstegui, Julio (1991). *Los combatientes carlistas en la Guerra Civil española 1936-1939*. Madrid.
Afonso Carlos, duque de San Jaime

**Afonso Carlos de Borbón e de Austria-Leste**, nado en Londres en 1849 e finado en Viena en 1936, foi pretendente carlista ao trono de España co nome de **Afonso Carlos I** (1931-1936), tamén coñecido como **duque de San Jaime**.

## Traxectoria 
Fillo do pretendente carlista Xoán e María Beatriz de Austria-Leste e irmán do tamén pretendente Carlos, educouse na familia da súa nai. Pertenceu ao corpo dos suavos do exército dos Estados Pontificios. Casou en 1871 con María das Neves de Braganza e durante a Terceira Guerra Carlista o seu irmán nomeouno comandante xeral de Cataluña, cruzou a fronteira francesa en decembro de 1872 e xa en Cataluña entrou en desavinzas con Francesc Savalls, en 1873 solicitou a unión do exército de Cataluña e do Centro e en 1874 organizou unha ofensiva por terras de Aragón e Castela a Nova, que o levaron a conquistar Cuenca. Pero a decisión do seu irmán de volver separar os exércitos do Centro e Cataluña provocou a súa dimisión e a súa marcha de España. No exilio destacou na organización de asociacións contra os duelos.

Tras a morte do seu sobriño, Xaime, duque de Madrid o 2 de outubro de 1931, Afonso Carlos converteuse no pretendente carlista. O 23 de xaneiro de 1936 designou rexente a Xavier de Borbón-Parma e o 29 de setembro de 1936 morría Afonso Carlos tras ser atropelado por un automóbil.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Maria das Neves de Borbón. *Mis memorias sobre nuestra campaña en Cataluña en 1872 y 1873 y en el centro en 1874. 1a parte, de 21 abril 1872 a 31 agosto 1873* (Madrid: Espasa-Calpe, 1934). Memorias da súa esposa sobre a terceira guerra carlista.

{{ORDENAR:
Manuel Fal Conde

**Manuel Fal Conde**, nado en Higuera de la Sierra (Huelva) en 1894 e finado en Sevilla en 1975, foi un avogado e político carlista español.

## Traxectoria 
Estudou dereito en Sevilla e Madrid. Ingresou en 1930 no Partido Integrista, cando este se integrou no carlismo Fal Conde organizou o movemento en Andalucía Occidental, dando prioridade ás mocidades e ao requeté. Nas eleccións de 1933 o carlismo conseguiu 4 deputados en Andalucía e Fal Conde converteuse no xefe do carlismo andaluz en novembro. En 1934 fíxose cargo da dirección do carlismo e centralizou a organización no seu equipo. Durante a guerra civil española tivo que se exiliar a Portugal tras pretender crear unha Academia militar carlista e dende alí opúxose ao decreto de unificación, sen resultados. Tras volver a España prohibiu o alistamento de carlistas na División Azul, o que provocou que as autoridades o confinasen en Ferreríes (Menorca) durante uns meses. En 1955 renunciou como xefe do carlismo en España.
Carlos Hugo de Borbón-Parma

**Carlos Hugo de Borbón-Parma**, duque de Borbón-Parma, nado o 8 de abril de 1930 en Madrid e finado o 18 de agosto de 2010 en Barcelona, foi o xefe da casa ducal de Parma e pretendente carlista á coroa de España co nome de **Carlos Hugo I**.

## Traxectoria 
Fillo de Xavier de Borbón-Parma e de María de Borbón-Busset, obtivo o bacharelato en Montreal, estudou ciencias económicas na Universidade de Oxford e traballou no Deutsche Bank. En 1957 entrou en España pola primeira vez e participou no acto de Montejurra dese ano representando ao seu pai. Realizou varias viaxes máis por España, e entrou en contacto coa AET e MOT, os sectores máis progresistas do carlismo, e no verán de 1962 traballou de incógnito nunha mina asturiana. O 29 de abril de 1964 casou en Roma coa princesa neerlandesa Irea dos Países Baixos. En 1968 o réxime franquista expulsouno de España

O 8 de abril de 1975 ao abdicar o seu pai, Xavier, aos dereitos á Coroa española converteuse no pretendente carlista á coroa, ademais de ostentar a presidencia do Partido Carlista. En marzo de 1976 intentou entrar en España pero as autoridades non lle deu autorización para entrar e non puido saír do aeroporto de Barajas. A fins de 1977 puido regresar a España. Nas eleccións xerais de 1979 encabezou a candidatura do Partido Carlista en Navarra, conseguiu o 7.7% dos votos pero non conseguiu escano. Tras o fracaso electorial en novembro de 1979 renunciou á presidencia do PC e abril deixou a organización, en 1981, marchou aos Estados Unidos, onde exerceu como profesor na Universidade Harvard e dende 1999 viviu en Bruxelas.

## Obras 
* *Qué es el Carlismo* (1976)
* *La vía carlista al socialismo autogestionario* (1977)
Pastor, O Pino

**San Lourenzo de Pastor** é unha parroquia que se localiza no norte do concello do Pino. Segundo o IGE en 2013 tiña 147 habitantes (75 mulleres e 72 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 225 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Pastor
### Parroquias do Pino
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares do Pino
O Caramiñal, A Pobra do Caramiñal

**Santa María a Antiga do Caramiñal** é unha parroquia que se localiza no concello da Pobra do Caramiñal na comarca do Barbanza. Segundo o padrón municipal de 2012 tiña 440 habitantes (232 mulleres e 208 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 482 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares do Caramiñal
### Parroquias da Pobra do Caramiñal
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares da Pobra do Caramiñal
Lesón, A Pobra do Caramiñal

**Santa Cruz de Lesón** é unha parroquia que se localiza no norte do concello da Pobra do Caramiñal. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 1.352 habitantes (684 mulleres e 668 homes) distribuídos en 31 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.459 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cruceiro de Moldes, A Pobra do Caramiñal.jpg|Cruceiro de Moldes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lesón 
### Parroquias da Pobra do Caramiñal 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Pobra do Caramiñal
Posmarcos, A Pobra do Caramiñal

**Santo Isidro de Posmarcos** é unha parroquia que se localiza no norte do concello da Pobra do Caramiñal. Segundo o padrón municipal de 2012 tiña 2.040 habitantes (1.051 mulleres e 989 homes) distribuídos en 36 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación co ano 1999 cando tiña 2.343 habitantes.

## Posmarcos na literatura popular 
* *Na Arousa non hai mozas,/ en Boiro todas son vellas;/ vivan as de Santo Isidro/ que n’hai mozas como elas* .
* *Viva Boiro, viva Boiro,/ viva Boiro, viva ben./ Viva Boiro, viva Boiro/ e Santo Isidro tamén* .

## Lugares e parroquias
### Lugares de Posmarcos
### Parroquias da Pobra do Caramiñal
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares da Pobra do Caramiñal
O Xobre, A Pobra do Caramiñal

**Santa María do Xobre**  ou **Santa María do Maño** é unha parroquia que se localiza no sur do concello da Pobra do Caramiñal. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 1.461 habitantes (692 homes e 769 mulleres) distribuídos en 23 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.514 habitantes.

## Patrimonio 
*Torre de Xunqueiras, no lugar das Xunqueiras, pazo renacentista cunha torre medieval do século XIII.
*Pombal da Reitoral, construído en 1758. Pombal circular con cónica de tella curva que formaba parte dun conxunto de uso agrícola vinculado á aristocracia eclesiástica da zona, unha peza da memoria agraria da Barbanza. No 2025 engadiuse á Lista Vermella, un rexistro de bens patrimoniais en risco de desaparición creado pola asociación Hispania Nostra, cando o edificio tiña o teito desaparecido e a maleza medraba libre entre as xuntas da manpostería.

## O Xobre na literatura popular 
* *Campiniño, Campiniño,/ ben te podes alabar,/ tes tres tabernas ó lado/ e bailes na sociedá* . 
* *No Castelo hai boas mozas,/ no Caramiñal pardelas,/ no Maño son pequeniñas,/ no Campiño a frol delas* 
* *Os do Maño son sapiños,/ os de Palmeira forzudos,/ os de Santa Uxía tolos/ e os de Carreira son mulos* .
* *Viva O Maño, viva O Maño,/ que é terra de moito pan,/ o forno da miña sogra/ bota uvas polo vran* .

## Lugares e parroquias
### Lugares do Xobre ou O Maño
### Parroquias da Pobra do Caramiñal
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares da Pobra do Caramiñal
OGLE-2005-BLG-390Lb

[miniatura|dereita|300px|Recreación da [NASA do OGLE-2005-BLG-390Lb]]**OGLE-2005-BLG-390Lb** (OGLE-05-390Lb) é un planeta extrasolar que orbita a estrela OGLE-2005-BLG-390L, situada a 20.000 anos luz http://www.iso.org/outreach/press-rel/pr-2006/pr-03-06.html da Terra, na constelación de Saxitario, preto do centro da Vía Láctea. No momento do descubrimento era o exoplaneta máis parecido á Terra. O descubrimento do planeta polo *Optical Gravitational Lensing Experiment* ("Experimento de Lente Gravitatoria Óptica") anunciouse o 25 de xaneiro de 2006. Foi descuberto nos observatorios de ESO en Chile.

## Características físicas 
OGLE-2005-BLG-390Lb orbita ao redor dunha estrela anana vermella a unha distancia de 2,5 UA, aproximadamente uns 380 millóns de quilómetros, algo menos que a distancia entre Xúpiter e o Sol. Até este descubrimento, non se encontrara ningún planeta extrasolar a maior distancia de 0,15 UA da súa estrela. O planeta ten un tempo de translación duns 10 anos terrestres.
miniatura|dereita|300px|Situación do OGLE-2005-BLG-390L no espazo.

Estimouse que a masa do planeta é sobre cinco veces a da Terra (cun factor de incerteza de dúas). Algúns astrónomos especulan que pode ter un núcleo rochoso como o terrestre, cunha atmosfera tenue. A distancia á estrela, e a relativa temperatura baixa desta, dá como temperatura superficial do planeta ao redor dos -220&nbsp;°C. Se é un mundo rochoso, esta temperatura deixaría a substancias volátiles, como o amoníaco, metano e nitróxeno, convertidos en sólidos por conxelación.

Michael Turner, director auxiliar para o directorio de ciencias físicas e matemáticas da *National Science Foundation*, dixo que "o equipo descubriu o planeta máis parecido á Terra" . Anterior a este descubrimento, o máis pequeno dos planetas extrasolares (Gliese 876 d) tiña 7,5 veces a masa terrestre.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Saxitario (constelación)

### Ligazóns externas 
* ESO - *European Southern Observatory*, información do descubrimento
Brantuas, Ponteceso

**San Xián de Brantuas** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 138 habitantes (70 mulleres e 68 honmes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 213 habitantes.

## Galería de imaxes

San Xián de Brantuas, Ponteceso 2.jpg|Brantuas de Arriba

## Lugares e parroquias
### Lugares de Brantuas
### Parroquias de Ponteceso
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos
*Lugares de Ponteceso