Charles White

**Charles White**, nado en Manchester o 4 de outubro de 1728 e finado en Sale o 20 de febreiro de 1813, foi un médico inglés, cofundador do Manchester Royal Infirmary, con Joseph Bancroft, un industrial local. Foi un cirurxián capaz e innovador, que tamén realizou significativas contribucións no campo da obstetricia.

Mantivo gardado na súa casa en Sale, o corpo momificado dunha das súas pacientes durante 55 anos, probablemente, polo menos en parte, porque ela tiña un medo patolóxico a ser enterrada viva.

## Traxectoria
Foi o único fillo de Thomas White, un cirurxián e parteiro, e a súa esposa Rosamond. Despois de ser educado polo reverendo Radcliffe Russell, uniuse á práctica do seu pai como aprendiz, aproximadamente en 1742. Posteriormente estudou Medicina en Londres co obstetra William Hunter, para despois completar os seus estudos en Edimburgo e volver traballar xunto ao seu pai como cirurxián e parteiro.

A partir da década de 1750 White foi alcanzando un maior recoñecemento como un cirurxián capaz e innovador. En 1760 presentou unha investigación ante a *Royal Society*, na que describía o seu exitoso tratamento para un brazo fracturado, reunindo os extremos do óso roto. En 1762 foi elixido membro da Royal Society e presentou outra investigación sobre o emprego de compresas para deter o sangrado. Ese mesmo ano converteuse en membro do Real Colexio de Cirurxiáns de Inglaterra.

Ademais foi recoñecido no campo da obstetricia. No seu libro *Treatise on the Management of Pregnant and Lying-in Women* (1773) recomendaba que as mulleres desen a luz naturalmente e que non se debía intervir activamente ata que os ombreiros do bebé fosen expulsados. Tamén recomendaba que as mulleres deixasen a cama canto antes despois do parto e extremar a limpeza e a ventilación.

Defendeu a polémica teoría de que "Todos os organismos están organizados nunha cadea estática de ser, cambiando por medio de pequenas gradacións de plantas a animais e destes a persoas". Argumentaba que as razas "non brancas" eran inferiores e máis próximas ao primitivo debido ao seu pigmentación e que as mulleres se parecían a estas razas, porque os seus corpos revelaban áreas de pigmentación máis escura: "a aréola ao redor da mamila, a pube e o bordo do ano", o que era máis notable nas mulleres embarazadas.

En 1752 foi cofundador da Manchester Royal Infirmary co industrial local Joseph Bancroft e desempeñouse alí como cirurxián honorario até 1790.

## Vida persoal
Casou en 1757 con Ana Bradshaw, cuxo pai tivera un cargo público no condado de Lancaster. Tiveron oito fillos. En 1803 sufriu un ataque de oftalmite, que conduciu á súa cegueira uns anos máis tarde. Morreu o 20 de febreiro de 1813 na súa casa en Sale.

## A momia de Manchester 
Foi o médico da familia Beswick e estaba presente no enterro de John, cando un dos doentes notou que as pálpebras deste movíanse, xusto cando ían pechar o seu cadaleito; White confirmou que John aínda estaba vivo. O suposto cadáver recobrou o coñecemento uns días máis tarde e viviu durante moitos anos.

O incidente causou que a irmá de John, Hanna Beswick, sufrise de medo patolóxico a ser enterrada viva. Tras a morte de Hanna en 1758, White embalsamouna, aínda que se suxeriu que as instrucións dela eran ser mantida sen enterrar ata que fose obvio que estaba morta. O corpo momificado foi conservado nunha habitación da casa do médico, onde foi almacenado nunha vella caixa de reloxo. Cando finou en 1813, a momia foi doada ao Museo da Sociedade de Historia Natural de Manchester, onde se deu a coñecer como a momia de Manchester ou a momia de Birchin Bower. O corpo, que se exhibía no vestíbulo, foi descrito por un visitante en 1844 como "uno dos obxectos máis notables do museo".

A momia foi transferida á Universidade de Manchester en 1867 e posteriormente co permiso do Bispo, Hanna foi enterrada nunha tumba non marcada no Cemiterio Harpurhey, o 22 de xullo de 1868.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*