Iulia Drúnina

**Iúlia Vladímirovna Drúnina** (en   , AFI , nada en Moscova, URSS, o 10 de maio de 1924 e finada ibídem o 21 de novembro de 1991, foi unha poeta soviética que escribiu en ruso. Foi enfermeira de combate e médica durante a Gran guerra patriótica, e é coñecida por escribir prosa e poesía sobre mulleres na guerra. As súas obras caracterízanse pola claridade moral, a entoación sincera e baséanse na súa experiencia real, incluíndo a participación na guerra como fonte de inspiración para os seus escritos.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Iulia creceu en Moscova. O seu pai era profesor de historia e a súa nai traballaba nunha biblioteca e ensinaba música. Iúlia comezou a escribir poesía aos 11 anos e a finais dos anos 30 un dos seus poemas gañou un concurso e publicouse nun xornal.   

### Segunda guerra mundial 
Despois de que a URSS fose atacada por Alemaña en xuño de 1941, Iulia, de 17 anos, uniuse á Cruz Vermella, onde se formou como enfermeira e comezou a ser voluntaria nun hospital local. Máis tarde ese verán, cando o exército alemán se achegaba a Moscova, foi enviada para axudar a construír fortificacións preto de Mojaisk, a uns 100 km ao oeste da capital. Alí, durante un dos ataques aéreos, perdeu o contacto co seu destacamento e foi recollida por un grupo de soldados de infantaría que precisaban dun médico de combate. Xunto a eles, Drúnina foi rodeada polo inimigo e pasou 13 días en territorio ocupado.

Iulia volveu a Moscova no outono de 1941, pero pronto marchou a Siberia, xunto co seu pai, como parte da evacuación civil. Non obstante, non quixo saír de Moscova e aceptou evacuar só por mor do seu pai enfermo, que sufrira un ictus ao comezo da guerra. Despois de que o seu pai morrese a principios de 1942, Iulia decidiu que nada máis a mantivo evacuada e dirixiuse a Khabarovsk, no Extremo Oriente ruso, onde se matriculou nunha escola de técnicos de aviación. Non obstante, dado que quería loitar na primeira liña, pronto uniuse a unha unidade de rifles como médica de combate e foi enviada á fronte belarusa, onde serviu xunto a Zinaïda Samsónova (tamén médica de combate), quen morreu en 1944. combate e foi galardoado postumamente co título de heroína da Unión Soviética. Drúnina escribiu despois un dos seus poemas máis sentidos, "Zinka", en , sobre Samsónova.

En 1943 Drúnina resultou gravemente ferida ao quedar un fragmento de metralla no seu pescozo, a só un par de milímetros da arteria carótide. Consciente da gravidade da ferida, limitouse a envolver o pescozo nunha venda e seguiu traballando salvando a outros. Finalmente foi hospitalizada en estado crítico e alí, ao espertar, soubo que estivera preto da morte. No hospital, en 1943, escribiu o seu primeiro poema sobre a guerra, incluído en todas as antoloxías de poesía militar:Despois de recuperarse, foi declarada inválida e desmobilizada. Volveu a Moscova, onde solicitou o Instituto de Literatura Maksim Gorki, pero foi denegada a admisión, considerando que non era o suficientemente madura. Despois volveu á fronte e loitou preto de Pskov e na rexión do Báltico. Foi ferida de novo en novembro de 1944 e pasou o resto da guerra en Moscova onde volveu probar sorte no Instituto de Literatura e esta vez foi autorizada a rexistrarse como veterana de guerra.

### Despois da guerra 
Casou co seu compañeiro poeta e veterano de guerra Nikolai Starxinov en 1944 e deu a luz á súa única filla Yelena en 1946. A familia viviu nun apartamento comunitario en extrema pobreza en Moscova ao terminar a guerra, mentres Iulia seguía escribindo. Varios dos seus poemas foron publicados na década de 1940, incluíndo o seu primeiro libro en 1948, seguido de varios nas décadas posteriores. Tamén escribiu un conto, "Aliska",    e unha novela autobiográfica, "Desde estes picos...",  .

En 1960, divorciouse do seu primeiro marido e casou co guionista Aleksei Kàpler, a quen coñecera en 1954. Drúnina e Kapler permaneceron felizmente casados até a morte de Kapler en 1979. Drúnina dedicoulle moitos poemas ao seu home.

### Últimos anos 
Durante a época da perestroika, foi elixida membro do Soviet Supremo da URSS. Durante o golpe de agosto de 1991, foi un dos moitos intelectuais que participaron na defensa da "Casa Branca". Porén, máis tarde estivo terribelmente deprimida pola disolución da Unión Soviética e polas publicacións críticas co sistema soviético. Suicidouse o 21 de novembro de 1991. Na súa carta de suicidio escribiu o seguinte:Para Drúnina, o colapso de todo o universo soviético resultou un choque tremendo, baixo cuxas ruínas quedaron enterrados os ideais de toda a súa xeración.
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8b/Stary_Krym_cemetery4680.JPG/220px-Stary_Krym_cemetery4680.JPG|miniatura| Tumbas de Kàpler e Drúnina
Seguindo os seus últimos desexos, foi soterrada xunto ao seu marido, Aleksei Kàpler, no cemiterio de Starokrímskoie, en Starí Krim.

## Homenaxes 
Un planeta menor, 3804 Drunina, descuberto pola astrónoma soviética Lyudmila Chernikh en 1969 leva o seu nome. 

## Obra poética 
A peculiaridade dos poemas de Drúnina radica nunha amábel comprensión e visión do mundo e, o que é máis importante, na guerra na que a muller da poesía, Drúnina (unha constante, no conxunto das súas calidades, do carácter da súa obra, sexa cal seca o nome co que fala), achega non só a súa coraxe, paciencia e axuda incansábel, senón tamén a protesta inicial pola incompatibilidade da esencia feminina vivificante contra a destrución e o asasinato.

## Poema "Como explicarlle a un cego" 
## Notas 
## Véxase tamén 
*  Poetas bélicos soviéticos
*  Poeta de guerra

### Ligazóns externas 
*  Web non oficial  dedicada á poeta
* Iulia Drúnina lendo poesía. Vídeo en YouTube