open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Adolf Anderssen

**Karl Ernst Adolf Anderssen**, nado en Wrocław o 6 de xullo de 1818 e finado na mesma vila o 13 de marzo de 1879, foi un xadrecista alemán.

## Traxectoria 
Anderssen viviu na súa cidade natal a maior parte da súa vida. Graduouse no instituto público de Breslau para posteriormente asistir á Universidade, onde estudou matemáticas e filosofía. Despois de se licenciar traballou como profesor de matemáticas. A relación de Anderssen co xadrez comezou aos nove anos, cando o seu pai lle aprendeu a xogar. Non foi un neno prodixio, a primeira vez que saíu á luz pública foi en 1842, cando publicou algúns problemas de xadrez, e sobre todo coas súas colaboracións na revista *Schachzeitung* (despois chamada *Deutsche Schachzeitung*).

### Londres 1851 
En 1848 xogou unha partida co xogador profesional Daniel Harrwitz. Por mor disto foi convidado para ser o abandeirado do equipo de xadrez de Alemaña no primeiro trofeo mundial de xadrez que se ía celebrar en Londres. No torneo venceu a Lionel Kieseritzky, József Szén, Staunton e Marmaduke Wyvill, gañando o torneo.

Andersson gañou fama por dúas das súas partidas, nas que venceu pola combinación de notables sacrificios de pezas. Na primeira, xogada contra Lionel Kieseritzky e chamada *Xogo inmortal*, sacrificou un alfil, dúas torres e finalmente a raíña. Na segunda partida, xogada en Berlín en 1852 contra Jean Drusfesne, o sacrificio de pezas foi máis modesto, e denominouse *Xogo Sempreverde*.

Nos anos seguintes, moitos considerárono o xogador máis importante do mundo. En 1858 derrotouno o norteamericano Paul Morphy en París.

### Londres 1862 
En 1862 regresou e gañou a primeira liga todos contra todos en Londres, gañou doce partidas e só perdeu fronte a John Owen. En 1866 xogou e perdeu con Wilhelm Steinitz. A partida introduciu algunhas ideas novas na estratexia do xadrez.

### Baden-Baden 1870 
Case ao final da súa vida chegoulle o logro máis importante, ao vencer, en Baden-Baden en 1870, o torneo máis intenso xogado na época. El rematou de primeiro, diante de Steinitz, Neumann e Blacburne. En Leipzig 1877 quedou en segundo lugar, foi a súa última grande vitoria.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Memorial Anderssen 
* Xogos de Anderssen
Competencia lingüística

Na gramática xenerativa (Chomsky), a **competencia** é o sistema de regras interiorizado polos falantes e que constitúe o seu saber lingüístico, grazas ao cal son capaces de pronunciar e comprender un número infinito de frases que nunca antes produciran ou oíran. A competencia lingüística oponse á actualización ou realización (*performance*, en inglés), que describe o uso da competencia en actos de fala concretos.

Segundo Chomsky, a teoría lingüística ocúpase dun falante ideal, membro dunha comunidade de fala homoxénea que coñece a súa lingua perfectamente e non padece de limitacións de memoria, distraccións, perdas de atención e interese, erros ou fallos, que aplica o seu coñecemento da lingua nunha situación concreta.

Esa competencia é a que permite distinguir as frases gramaticais das que non o son, interpretar as ambigüidades e producir frases novas. Ó par competencia/actualización correspóndese á oposición lingua/fala do estruturalismo de Saussure.

Distínguense unha **competencia universal**, formada por regras innatas de natureza xenética e que subxacen a todas as linguas, e unha **competencia particular**, formada polas regras específicas de cada lingua.
Andøy

**Andøy** é un concello que abrangue a illa homónima, pertence ao arquipélago de Vesterålen no condado de Nordland, Noruega.
Ten 656&nbsp;km² e 5.430 habitantes (2004)

## Historia
A cidade de Andenes é unha importante vila pesqueira dende a Idade de Ferro, e hoxe é o porto de partida das rutas turísticas para ver as baleas que chegan á zona no verán.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Web oficial do concello (en noruegués e inglés)
Leonid Andreiev

miniatura|dereita|Leonid Andreiev.

**Leonid Nikolaievich Andreiev**, nado en Oriol o 21 de agosto de 1871 e finado en Mustamäki (Finlandia) o 12 de setembro de 1919, foi un escritor ruso.

## Traxectoria 
Andreiev estudou leis en Moscova e pintou cadros para se gañar a vida. Publicou o seu primeiro relato, В тумане ( *Tumane*, en galego *Na néboa*), en 1902. Durante a revolución de 1905, foi encarcerado con Maxim Gorki. En 1908 publica a súa obra máis coñecida***,*** *Рассказ о семи повешенных ( Razskaz o semi povexennikh,* en galego *Os sete que foron pendurados*). A súa obra caracterízase pola condena da estrutura política da Rusia tsarista. Oposto ao bolxevismo declinou as honras que lle ofreceron e emigrou a Finlandia.
Código lingüístico

Un **código lingüístico** é un sistema de sinais ou de símbolos que, por convención previa, pode ser usado para enviar unha mensaxe. Exemplos de códigos son as linguas naturais, o código Morse, o braille ou a lingua de sinais.

Este termo foi importado da *teoría da comunicación* polo lingüista romanés Roman Jakobson. Neste modelo, o código permite representar e transmitir a información entre a fonte dos sinais (emisor) e o destino (receptor) a través dun canal e nun contexto dado. Nun proceso de comunicación, o emisor **codifica** a información e esta é **decodificada** polo destinatario ou receptor.

O código pode estar formado de sinais de natureza diferente: sons (código lingüístico), signos escritos (código gráfico), sinais xestuais (como levar o índice erguido aos beizos), cores (semáforos) etc. Os sinais que forman un código son un conxunto reducido e convencional que só varía co acordo dos usuarios dese código.

As linguas naturais teñen a forma dun sistema de signos chamado código lingüístico que está formado por un grupo reducido de signos vocais (fonemas) para cada lingua, cuxas regras de combinación permiten a formación de signos lingüísticos dun nível superior, os morfemas.
Gregorio Sanz

miniatura|Separador de follas editado polo CEIP Gregorio Sanz con motivo do seu X pasamento.
**Gregorio Sanz García**, nado en Ayllón (provincia de Segovia) o 4 de xaneiro de 1900 e finado en Ribadeo o 13 de setembro de 1997, foi un mestre e dinamizador pedagóxico.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia humilde, de pai agricultor e logo carteiro. Na escola nacional da súa vila fixo os estudos primarios, chegando a facer de motior* dos máis pequenos como se levaba na época. Despois, por libre, fixo a carreira de Maxisterio. Posteriormente, en Madrid, o frecuentar o Museo Pedagóxico levou aparellado o tratar a Cossío e o acceso a un posto de profesor.

Á falta dun posto como mestre, tentou facer carreira militar, o que truncou primeiro unha reforma e logo, o seu propio carácter. que a instituíra (á morte de Enrique Suárez Couto.

Foi presidente da Asociación de Mestres do Partido Xudicial de Ribadeo (UGT) e secretario da Federación Ribadense. Participou en varios mitins da Fronte Popular na campaña electoral das eleccións de febreiro de 1936.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi encarcerado o 24 de xullo no Depósito de Ribadeo, pasando despois ao Cárcere de Lugo. Foi xulgado por auxilio á rebelión e condenado a 20 anos de prisión. Saíu en liberdade o 12 de marzo de 1941. A inhabilitación para o exercicio público fixo que tivera que dedicarse ao ensino privado; despois traballou como contable nunha empresa de Guitiriz e volveu ao ensino nunha academia de Lugo. Reingresou no Maxisterio en 1959 e destinárono a Covas (Viveiro). Ao ano seguinte (1960), opositou para poboacións de máis de 10 000 habitantes, pasando a exercer en Vigo ata a súa xubilación en xaneiro de 1970. Retirouse logo a Ribadeo, onde viviu ata o seu falecemento.

Aínda en vida (1994), deu nome ó CEIP Gregorio Sanz de Ribadeo. Asemade, leva o seu nome unha rúa en Guadalaxara.

## Obras 
En 1986 publicou o libro *Uno de tantos. Cinco años a la sombra*, un documento autobiográfico do seu período de cárcere que dá unha idea diferente da vida no período posterior á guerra civil española. O libro ten prólogo de Víctor Moro, que foi alumno seu, no que describe as súas clases como 'innovadoras, motivadoras, abertas á realidade do alumnado'. O libro parece ser a orixe básica da obra "A lingua das bolboretas" de Manuel Rivas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Roy Chapman Andrews

**Roy Chapman Andrews**, nado en Beloit (Wisconsin), en 1884 e finado en Carmel-by-the-Sea (California), en 1960, foi un explorador e zoólogo norteamericano.

## Traxectoria 
En 1906 despois de se graduar e co diñeiro que aforrara traballando como taxidermista marchou a Nova York para de traballar no Museo de Historia Natural Americano, ao tempo que estudaba bioloxía na Universidade de Columbia. Entre 1909 e 1910 viaxou no USS Albatross ás Indias Orientais, coleccionando serpes e lagartos e observando os mamíferos mariños.
Entre 1916 e 1917 Andrews e a súa muller, Yvette Borup Andrews dirixiron a Expedición zoolóxica asiática do Museo de Historia Natural Americana, percorrendo Yunnan e outras provincias chinesas. O libro *Camps and Trails in China*, recolle as súas experiencias.

En 1922 dirixe a expedición a Mongolia, onde descobre os restos dun Rinoceronte Xigante (Baluchitherium) que envía ao Museo de Historia Natural Americano. O 13 de xullo de 1923 a súa expedición foi a primeira no mundo en descubrir ovos de dinosauro, ao primeiro pensouse que eran de protoceratops, pero de feito eran de Oviraptor philoceratops. En 1923 un integrante da expedición descubriu unha caveira do Cretáceo. Expedicións pararon en 1926 e 1927, e finalmente en 1929 cancelouse a expedición . En 1930 fixo unha viaxe final e descubriu algúns fósiles de mastodonte, nese mesmo ano volveu aos Estados Unidos.

Nomeado director do Museo de Historia Natural Americano en 1934. En 1942 retirouse e dedicouse a escribir.
Thomas Andrews (científico)

**Thomas Andrews**, nado en Belfast en 1813 e finado en 1885, foi un químico e físico irlandés.

## Traxectoria 
Estudou química en Glasgow co profesor Thomas Thomson, completou os seus estudos en Dublín e Edimburgo, graduándose en 1835. Traballou na súa cidade natal como médico e profesor de química. Estableceu os principios de temperatura e presión crítica. As súas obras científicas publicáronse en 1889.
Cachotaría

[miniatura|dereita|260px|Escada e muralla feitas con cachotería no [castro de San Cibrao de Las.]]
A **cachotaría** ou **cachotería** é unha fábrica de pedra sen labrar ou con labra ruda, que se aparella de modo irregular. Cada unha das pedras que a forman recibe o nome de cachote; para que asenten ben, colócanse a miúdo unhas pedras máis pequenas como calzos chamadas ripios.

Se non ten ripios, a cachotería denomínase *concertada*; se o enripiado non é visíbel, *careada*, e, se cada fileira ten a mesma altura en todo o seu percorrido (aínda que as fileiras non sexan iguais entre si), *aparellada*.

O uso da cachotería non se restrinxe soamente a finalidades construtivas: en xardinería utilízase tamén para crear muretes ou muros vexetais, debido á tendencia das plantas vivaces a botar raíces nas fendas e nos ripios máis pequenos.

260px|dereita|miniatura|Aínda que irregular, a disposición das pedras na cachotaría non é completamente arbitraria: véxase se non a impresión de estabilidade que causa a imaxe dun muro rotada 90º

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Albanelaría
* Cachotería ciclópea
* Cantería
Ivo Andrić

**Ivo Andrić**, nado en Dolac o 9 de outubro de 1892 e finado en Belgrado o 13 de marzo de 1975, foi un escritor iugoslavo en serbocroata. Gañou o Premio Nobel de Literatura en 1961.

## Traxectoria 
Ivan Andrić naceu preto de Travnik (Bosnia e Hercegovina, entón parte de Austria-Hungría) nunha familia católica de bosníacos croatas de Saraxevo. Comezou a súa educación no instituto desa cidade, continuando os seus estudos en Zagreb, Viena e Cracovia. Debido ás súas actividades políticas as autoridades austríacas detivérono durante a primeira guerra mundial.

Cando se formou o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos ( despois denominado Reino de Iugoslavia), Andrić ocupou diversos postos diplomáticos, incluído o de embaixador en Alemaña (1939-1941), onde tentou impedir o encarceramento de moitos intelectuais polacos, atopando obstáculos do seu propio goberno, polo que presenta a súa dimisión, retirouse a vivir en Belgrado.

Andrić publicou o seu primeiro poema en 1911. O material da súa literatura tómao da historia, folclore e cultura da súa Bosnia natal. Andrić escribiu as súas primeiras obras en lingua croata (30 % da súa obra), pasando despois a escribir en lingua serbia (70 % da súa obra), mentres apoiaba a noción dunha lingua serbocroata, como a maioría dos serbios e croatas contemporáneos.

## Obras 
* *Put Alije Đerzeleza* (A viaxe de Alija Đerzelez), 1920.
* *Na Drini ćuprija* (A ponte sobre o Drina), 1945. Traducido ao galego por Jairo Dorado Cadilla.
* *Gospođica* (Señorita), 1945.
* *Travnička hronika* (A crónica de Travnik), 1945.
* *Priča o vezirovom slonu* (O elefante de Vizier), 1948.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fundación Ivo Andrić
Indoeuropeo

O termo lingüístico **Indoeuropeo** pode facer referencia:

*Ás **linguas indoeuropeas**, familia de linguas.
**Aos **pobos indoeuropeos**, falantes asociados destas linguas.
**Aos **estudos indoeuropeos**, campo académico que as investiga.
*Á **lingua protoindoeuropea**.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Lista de raíces indoeuropeas.
* Preindoeuropeo.
* Protolingua.
* Indoeuropeística.
Terra sigillata

miniatura|Cerámica romana en *terra sigillata*.
A ***terra sigillata*** é un tipo de cerámica romana fina en terra cocida que presenta unha especie de engobe ou verniz, normalmente brillante, de cor vermella ou alaranxada. A vaixela *sigillata* leva con frecuencia unha marca sobre o fondo interior feita polo oleiro antes da cocción cun punzón (*sigillum*, en latín, de onde procede o nome). Esta marca reproduce, abreviado, o nome do alfareme. As pezas decóranse con motivos en relevo (métopas, pequenos frisos, barbotina) realizados a partir de formas en terra cocida sobre as que se realizou o negativo da decoración coa axuda tamén dun punzón.

É unha vaixela de medio luxo utilizada fundamentalmente para o servizo da mesa. Para os arqueólogos supón un dos mellores trazadores cronolóxicos xa que a súa produción era normalizada e en serie: nun período dado dábanse formas idénticas en obradoiros ás veces moi afastados entre si.

A cerámica *sigillata* orixinouse no oriente helénico (Samos, Megara, Pérgamo) entre os séculos II e I a. C. Cara mediados do século I a.C., en época augustal esta técnica de fabricación foi imitada en Italia e suplantou as vaixelas de verniz negro campaniense. Difundiuse rapidamente fóra da península á Galia, Península Ibérica e África do Norte. Durante o primeiro século d.C. a maioría dos obradoiros sitúanse na parte oriental da Galia e até o Rin salientando La Graufesenque que exportaba de xeito masivo ao resto do imperio, en Italia destacaban as producións de Roma, Arezzo e Puzzoles que diminuíron a súa produción pola competencia dos obradoiros da Galia. Este tipo de cerámica deixouse de facer durante o século III d.C.

Na Gallaecia non existiu ningún obradoiro que producise *sigillata*. As importacións procedían inicialmente de Arezzo ("cerámica aretina") ou das Galias, e posteriormente de Hispania. Estas tres son as variedades principais de cerámica *sigillata*.

O termo *terra sigillata* data de finais do século XIX e foi inventado polos arqueólogos, que a consideran como un dos mellores trazadores cronolóxicos. Hans Dragendorff presentou o primeiro repertorio en 1895, agrupando 55 formas que aínda se utilizan hoxe en día.
Competencia

**Competencia** pode referirse a:

*A **competencia biolóxica** , un tipo de relación interespecífica biolóxica.
*A **competencia lingüística**, sistema de regras lingüísticas interiorizadas polos falantes.
*A **competencia administrativa**, un dos presupostos de acción na administración pública.
*As **competencias básicas**, as capacidades para usar os coñecementos e habilidades adquiridos durante o proceso de aprendizaxe;
*As **competencias profesionais**, as capacidades que definen unha profesión ou ocupación.
Holanda

O topónimo **Holanda** pode referirse a:

* **Holanda**, unha rexión histórica europea, nos Países Baixos, que antigamente foi un condado do Sacro Imperio Romano Xermánico e máis tarde un dos principais Estados membros da república das Provincias Unidas dos Países Baixos. Na actualidade o seu territorio abrangue as provincias de:
** **Holanda do Norte** e
** **Holanda do Sur**;
* por extensión, utilizado moi frecuentemente, o reino dos **Países Baixos**, estado europeo;
* o **condado de Holanda** (1100-1581), condado do Sacro Imperio que abarcaba, máis ou menos, o territorio das actuais provincias neerlandesas de Holanda do Norte e Holanda do Sur;
* o **reino de Holanda**, reino napoleónico e estado satélite de Francia entre 1806 e 1810.
### Outros usos 
* **holanda**, un tecido fino, de fibras naturais, xenalmente de liño, pero hoxe tamén imitado con algodón, utilizado soibre todo para fabricar camisas, camisóns, sabas e outros produtos.
Julie Andrews

miniatura|dereita|Julie Andrews
**Julia Elizabeth Wells**, nada en Walton-on-Thames (Surrey) en 1935, é unha actriz e cantante británica de nome artístico **Julie Andrews**. É coñecida sobor de todo pola súa actuación en *Mary Poppins* (1964) e *Sorrisos e lágrimas* (1965).

## Traxectoria 
Andrews é filla dun actor e unha pianista. Comezou a actuar diante as tropas británicas na segunda guerra mundial, coa estrela infantil Petula Clark. En 1947 debutou como actriz de teatro, participando en musicais como *The Boy Friend*, *My Fair Lady* e *Camelot*.

Participou nas probas para o papel de protagonista do filme, *My Fair Lady* que finalmente protagonizou Audrey Hepburn. Como consolación déronlle o papel protagonista na versión musical de *Mary Poppins* (1964), pola que gañou o Óscar á mellor actriz, e o Grammy ao mellor disco para nenos por *Mary Poppins*. Nomeada doutra volta converteuse, brevemente, nunha das máis solicitadas estrelas de Hollywood. Como resultado apareceu en filmes como *Hawaii* con Max von Sydow, *Cortina esgazada* de Alfred Hitchcock (1966) e *Millie, unha rapaza moderna* (1967).

A súa participación en *Star!* (1968) e *Darling Lili*, con Rock Hudson (1970), danaron a súa carreira, aínda que seguiu a protagonizar filmes ata os anos 80, destacan en especial *10, a muller perfecta*, *Vítor ou Vitoria*, e *S.O.B.*, realizados polo seu home, Blake Edwards.

No ano 2001 volveu ao cine con *The Princess Diaries* de George Marshall. 

Julie escribiu libros para nenos co pseudónimo de **Julie Andrews Edwards**. O máis coñecido é *The Last of the Really Great Whangdoodles*.

## Filmografía 
* *Mary Poppins* (1964)
* *The Americanization of Emily* (1964)
* *Salzburg Sight and Sound* (1965) 
* *Sorrisos e lágrimas* (1965)
* *Cortina esgazada* (1966)
* *Hawaii* (1966)
* *Think Twentieth* (1967) 
* *Millie, unha rapaza moderna* (1967)
* *The Singing Princess* (1967) (voz)
* *Star!* (1968)
* *Darling Lili* (1970)
* *The Moviemakers* (1971) 
* *The Tamarind Seed* (1974)
* *10, a muller perfecta* (1979)
* *Little Miss Marker* (1980)
* *S.O.B.* (1981)
* *Vítor ou Vitoria* (1982)
* *Trail of the Pink Panther* (1982) 
* *The Man Who Loved Women* (1983)
* *Así é a vida* (1986)
* *Duet for One* (1986)
* *A Fine Romance* (1991)
* *Relative Values* (2000)
* *The Princess Diaries* (2001)
* *Unconditional Love* (2002)
* *Shrek 2* (2004) (voz)
* *The Princess Diaries 2: Royal Engagement* (2004)
* *Despicable Me* (2010) (voz)
László Almásy

dereita|miniatura|150px|Conde László Almásy.

**Conde László Ede Almásy de Zsadány et Törökszentmiklós** segundo o seu nome en húngaro ou **Ladislaus von Almasy** en alemán, nado en Hungría (actual land austríaco de Burgerland) en 1895 e morto en 1951, foi un explorador e piloto austrohúngaro.

## Traxectoria 
O castelo onde naceu é agora un hotel, rexentado pola súa sobriña Maria della Pace Kufstein-Almásy. Inda que tamén participou na primeira guerra mundial, foi inmortalizado debido á súa participación tamén na segunda polo actor Ralph Fiennes no filme *O paciente inglés*. Publicou *Nadadores no deserto* en 1939 (traducido en España por Ed. Península) onde relata as súas experiencias no Deserto de Libia en compaña de Kemal al-Din, daquela unha das terras menos exploradas do planeta.
Ralph A. Bagnold

**Ralph Alger Bagnold**, nado o 3 de abril de 1896 e finado o 28 de maio de 1990, foi un explorador inglés da segunda guerra mundial no deserto líbico e autor do libro *Lybian sands, travel in a dead world* en 1935.
W. B. Kennedy Shaw

**William Boyd Kennedy Shaw** ou **Bill Kenney Shaw**, nado en 1901 e finado en 1979, foi un explorador inglés e oficial das patrullas do exército británico no deserto líbico na segunda guerra mundial. Foi o autor dun libro sobre estas unidades regulares, *Long Range Desert Group*, en 1945.
Kamal al-Din Husain

**Kamal al-Din Husain** (en ) foi un explorador e príncipe exipcio da primeira guerra mundial, compañeiro de Laszlo E. Almásy e descubridor da grande meseta de Gilf Kebir no deserto líbico.
Serir

**Serir** é o nome común das chairas areosas ou de pequenos croios de enorme extensión (ata 8 000 000 quilómetros cadrados, que son case quince veces España), presentes no deserto de Libia.
Deserto de Libia

miniatura|dereita|Vista satélite da rexión
O **deserto de Libia** atópase ó nordeste do deserto do Sáhara. É un enorme mar de area situado entre o río Nilo e o Fezzan, principalmente explorado na segunda guerra mundial. A pesar de ser coñecido polas súas dunas, tamén ten partes rochosas coma Iebel Uweinat e Gilf Kebir ou o famoso oasis de Kufra. Nas súas areas pereceu o exército do rei persa Cambises (Herodoto fala de ata 50 000 soldados) contra o oasis de Siwa, nos seus límites. Repleto de uadi e serir, atravesaron as súas areas personaxes tan coñecidos coma Laszlo E. Almásy ou Antoine de Saint-Exupéry, mentres que os seus habitantes permanentes nos oasis pertencen á tribo dos tebu.
Iebel Uweinat

**Iebel Uweinat** son unhas montañas do deserto de Libia, preto das fronteiras con Exipto e o Sudán, cunha altura máxima de 1.885 metros.
Gilf Kebir

**Gilf Kebir** é unha meseta do deserto de Libia descuberta nos anos trinta do século XX polo explorador exipcio Kemal al-Din.
Anegada

A illa de **Anegada** é a máis setentrional das illas Virxes Británicas (IVB), sendo unha das maiores illas deste territorio. Atópase aproximadamente a 24 km ao norte de Virgin Gorda. Anegada é a única illa Virxe Británica habitada formada a partir de  coral e rocha calcaria, o que lle dá un carácter patelo, fronte ás outras próximas que son de orixe volcánica. Mentres as outras illas son montañosas, Anegada é plana e baixa. O seu punto máis alto só está aproximadamente a 8´5 metros sobre o nivel do mar, o que lle dá o seu nome, que é o termo castelán para "terra anegada".

Con aproximadamente 38 quilómetros cadrados, Anegada é a segunda máis grande das Illas Virxes Británicas, pero tamén é a máis escasamente poboada das illas principais, cunha poboación de 285 habitantes no censo de 2010. A maioría da poboación en Anegada vive na única aldea, The Settlement.

## Economía 
O negocio principal de Anegada é o turismo. Un día típico durante a tempada turística, a illa contará con 200 visitantes máis ou menos. A pesca comercial é tamén un negocio substancial en Anegada, sendo os pescadores locais os que proporcionan a maioría das capturas de peixe fresco e lagosta para o resto das Illas Virxes Británicas. Os seus quilómetros praia na costa sur teñen unha gran poboación de [[peixes óseos], o que converte a Anegada nun destino popular para a pesca con mosca.

## Acceso 
esquerda|330x330px
O acceso á illa é a través do pequeno aeroporto de Auguste George (NGD), e tres veces á semana un  transbordador e barco privado. Os voos chárter van directamente a Anegada desde Tórtola e Virgin Gorda, nas IVB, así como a San Xoán, San Tomé, Illa Antiga e Sint Maarten.

## Horseshoe Reef 
Anegada é coñecida polos seus quilómetros de praias de area branca e o arrecife de 29 km. de longo Horseshoe Reef, a maior barreira de arrecife de coral no Caribe, e o cuarto máis grande da terra. O arrecife dificulta a navegación a Anegada. Mentres que os barcos de alugueiro navegan libremente entre a maioría das outras illas Virxes, as compañías de alugueiro a miúdo prohiben que os clientes naveguen a Anegada para evitar encallar no arrecife.

O arrecife provocou centos de naufraxios, incluíndo o HMS *Astraea* en 1808, o *Donna Paula* (1819), o MS Rocus (1929) Como tal, antes era un importante destino mergullo. Nun esforzo para protexer o arrecife, o goberno das IVB fixo ilegal o fondeo de Horseshoe Reef.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Mapa de Anegada
* Navegando para Anegada
Anfiarao

**Anfiarao**, na mitoloxía grega, era fillo de Oícles e de Hipermestra, reis de Argos. Home de Erifila e pai de Alcmeón.

Como adiviño de Argos predixo a derrota dos gregos, aínda así Erifila convénceo para participar na expedición *Os sete contra Tebas*. Anfiarao, antes de partir manda aos seus fillos Alcmeón e Anfiloco que vinguen a súa morte. Pero durante a batalla Zeus, para salvar da morte, afundiuno baixo terra. Nese lugar construíuse un templo na súa memoria chamado Anfiareon.
Novo shekel

::*Para a unidade monetaria da Antigüidade, ver *'Siclo.*

dereita|miniatura|Imaxe dun billete de cinco shekel.

O **novo** **xéquel** ou **shekel** (en hebreo: שקל חדש; símbolo: ₪; código: ILS) é a moeda oficial de Israel, subdividida en 100 agorot (singular: agora).

Foi introducido o 4 de setembro de 1985 polo Banco de Israel e substituíu o antigo shekel, afectado por unha forte hiperinflación, cunha taxa de conversión de 1 novo shekel por 1.000 antigos sheqalim, estabilizando así a economía despois de que as taxas anuais de inflación superasen o 400% nos anos precedentes.

A moeda inclúe billetes nas denominacións de 20, 50, 100 e 200 novos shekels, xunto con moedas de 10 agorot e de ½, 1, 2, 5 e 10 novos shekels, todas elas emitidas exclusivamente polo Banco de Israel baixo a súa autoridade monetaria.

Desde o seu lanzamento, o novo shekel pasou dun sistema de tipo de cambio con axuste gradual (*crawling peg'') a un réxime de flotación administrada, contribuíndo á resiliencia económica de Israel en medio de desafíos xeopolíticos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Siclo

## Notas
Lago Ness

[miniatura|250px|Vista do lago Ness dende o seu extremo meridional, en [Fort Augustus.]]
[miniatura|250px|A torre do [castelo de Urquhart, co lago Ness ao fondo.]]
O **lago Ness** (**Loch Ness**) é un *loch* (lago) de auga doce localizado nas Highlands de Escocia, de forma estreita e alongada con cerca de 37 quilómetros de lonxitude. O lago ocupa unha área de preto de 56,4&nbsp;km² e ten unha profundidade máxima de 226 metros. A visibilidade da auga é extremadamente reducida debido á turba dos solos circundantes, que levan cara ao lago as redes de drenaxe. Crese que o lago Ness foi modelado polos glaciares da última era glacial.

O lago Ness é mundialmente coñecido polas alegadas aparicións do Monstro do lago Ness, que os habitantes locais chaman *Nessie*. As evidencias científicas para a existencia deste monstro, descrito como unha especie de dragón mariño, son nulas, o que non impide que sexa unha atracción turística.

O lago Ness é o maior exemplo escocés de lagos encaixados en fallas xeolóxicas, neste caso a Falla de Great Glen, con rumbo nordeste-sueste. Este tipo de lago, coñecido como *loch*, caracterízase pola grande fondura e pola morfoloxía alongada de acordo coa dirección da falla que os modela.

As augas do Lago Ness son bastante frías, debido principalmente á súa latitude e á súa profundidade. O seu litoral é bastante pintoresco, con castelos como o de Eilean Donan, onde foi filmada a escena inicial do filme *Highlander*, ou ruínas de castelos, como o de Urquhart, en Drumnadrochit.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hidrografía
Anfión

**Anfión**, na mitoloxía grega, era fillo de Zeus e Antíope, irmán xemelgo de Zeto. Rei de Tebas xunto a Zeto, home de Níobe, pai dos Nióbidas. Tan harmoniosamente tocaba a lira que ao seu son colocáronse soas as pedras da muralla de Tebas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Innatismo

A gramática xenerativa afirma que a linguaxe humana repousa nunha capacidade **innata**, común a todos os seres humanos, que é activada por medio do proceso coñecido como adquisición da linguaxe.

Noam Chomsky, para quen a lingüística debería ser considerada como parte da psicoloxía, afirma que todos os seres humanos dispoñemos dun Dispositivo de Adquisición da Linguaxe determinado xeneticamente que contén os principios universais de todas as linguas. Este dispositivo actívase mediante a exposición a unha delas e o neno utiliza eses principios para adquirir a lingua natural concreta. Existe un período crítico após o cal resulta imposíbel aprender a falar.

A linguaxe aparece como unha aptitude exclusiva da especie humana (ao contrario da comunicación, que se dá nas demais). Esa aptitude localízase na parte posterior do hemisferio esquerdo do cerebro. A hipótese da natureza innata da linguaxe implica que:

* existen uns universais lingüísticos, semellanzas en todos os idiomas habidos e por haber;
* o compoñente sintáctico é central na gramática das linguas, e o semántico e fonolóxico son apenas interpretativos;
* os compoñentes obedecen a regras.
Anfitrión

miniatura|*Anfitrión e Alcmena ollan como Hércules esgana serpes*, mural de Pompeia
**Anfitrión**, na mitoloxía grega, era fillo de Alceo e home de Alcmena.Pterelao devastara o reino de Electrión, tío de Anfitrión, roubando o tesouro da cidade e matando aos oito fillos de Electrión, este para vingar os fillos e recuperar o tesouro da cidade xunta un grande exército e deixa a Anfitrión como rexente, prometéndolle como esposa á súa filla Alcmena.

Mentres Electrión combatía, o rei de Elide enviou un mensaxeiro a Micenas anunciando que o tesouro (un rabaño de gando) estaba no seu poder e que o restituiría a cambio dun rescate. Anfitrión aceptou, pero á volta de Electrión, acusárono de complicidade cos ladróns e na discusión mata accidentalmente a Electrión. Esténelo, irmán de Electrión e tío de Anfitrión, toma posesión de Micenas e exilia a Anfitrión a Tebas con Alcmena, onde o rei Creonte lles dá asilo. Alcmena négase a consumar o matrimonio mentres Anfitrión non vingue aos seus irmáns. 

Creonte promételle axuda se libera á cidade do raposo do monte Teumesso, animal semidivino, tan veloz que non podía ser alcanzado por ninguén. Cada mes os tebanos dábanlle un meniño para que o golpe os deixara tranquilos. Anfitrión pide axuda a Céfalo, un mozo ateniense que posuía un can estraordinario, do que ningún animal escapaba, Lelope. Céfalo aceptou, pero Zeus decideu converter os dous animais en estatuas. Anfitrión obtén así o seu exército e parte para reconquistar o seu reino. 

Durante a súa ausencia, Zeus presentouse a Alcmena, uníndose a ela, desta unión nace Heracles.
Anfitrite

**Anfitrite**, na mitoloxía grega, era unha nereida, esposa de Poseidón e nai de Tritón. Filla de Nereo e Dóride.

O deus do mar pretendía á súa irmá, Tetis, pero un oráculo anunciou que un futuro fillo de Teti e Poseidón, en conxunción cun outro deus, destronaría ao pai, polo que Poseidón escolleu a Anfitrite como dona. Outras fontes afirman que Poseidón namorouse dela despois de a ver bailar. Pero Anfitrite quería permanecer virxe e fuxiu del, Poseidón envioulle o seu golfiño para a convencer. Agradecido, transportouno ao ceo coa súa propia constelación.
miniatura|Poseidón e Anfitrite.|esquerda
Kufra

**Kufra** (en árabe **كفرة**; en grafía francesa **Koufra**, en inglesa **Kufra**) é un coñecido oasis do deserto de Libia, na rexión de Cirenaica (aproximadamente 23.3°N, 22.9°E), aliviador lugar de descanso das caravanas de mercadores árabes que atravesaban de norte a sur este inferno de area.

## Historia
O lugar xogou un certo papel na campaña do Norte de África durante a Seconda Guerra Mundial, na que foi teatro de operacións na batalla de Kufra. O lugar que tornárase un punto estratéxico como escala de avións, unha vez que Suez foi pechado. En febreiro de 1941, despois de dez días de ataques, tropas da Francia Libre e un destacamento británico conseguiron que se rendise a súa gornición de 400 italianos e 800 autóctones.

### Etapa sahariana
Actualmente Kufra é un lugar de paso na ruta dos inmigrantes subsaharianos que atravesan o grande deserto pola súa zona central.

## Agricultura en Cufra
A inicios dos anos 1970, o estado libio impulsou en Kufra un vasto proxecto agrícola, tentando desenvolver a agricultura no deserto. A auga de irrigación obtense de acuíferos do subsolo, non renovábeles e que son a única fonte de auga na zona. O regadío efectúase por un sistema radial, alcanzando así rego nun diámetro de cerca dun quilómetro. Tal logro pode observase desde o espazo.
Pier Angeli

**Anna Maria Pierangeli**, máis coñecida co nome artístico de **Pier Angeli**, nada en Cagliari (Sardeña) en 1932 e finada en Beverly Hills (California) en 1971, foi unha actriz italiana, irmá xemelga da tamén actriz Marisa Pavan.

## Traxectoria 
Debutou no filme *Domani é troppo tardi* (1949) de Leonida Moguy. Durante a década de 1950 marchou aos Estados Unidos cun contrato coa MGM. A súa primeira película en Hollywood foi *Teresa*. Tivo unha breve relación sentimental con Kirk Douglas e James Dean. O seu papel en *Somebody Up There Likes Me* (1956) é a súa actuación máis coñecida. Morreu dunha sobredose mortal de barbitúricos.
Anglet

**Anglet** é un concello do departamento dos Pireneos Atlánticos, Aquitania, Francia. Ten 35.263 habitantes.
## Historia
A cidade, en orixe poboada por vascos (**Angelu** é o nome en éuscaro), cunha minoría de lingua occitana, despois da Revolución Industrial, converteuse nunha poboación primeiro de lingua occitana e hoxe a maioría da poboación fala francés.
## Administración
O alcalde de Angers é Claude Olive, do conservador Unión por un Movemento Popular, que en 2014 substituíu o socialista Jean Espilondo.

## Notas
Ánxela Merici

Santa **Ánxela Merici**, nada en Desenzano del Garda (Brescia) en 1474 e finada en Brescia en 1540, foi unha relixiosa italiana.

Fundou a Orde das Ursulinas en 1535 en Brescia, para a educación das nenas pobres. Quedou cega durante unha viaxe a Xerusalén pero curou milagrosamente.

Foi beatificada en 1768 por Clemente XII e canonizada en 1807 por Pío VII. O santoral católico celebra o seu día o 27 de xaneiro.
Emisor

Nun proceso de comunicación, **emisor** é o que produce unha mensaxe realizada de acordo coas regras dun código específico. O emisor é a persoa ou aparello que codifica determinada información e que orixina así a mensaxe, que se envía a continuación por medio dun canal a un receptor.
Canle (comunicación)

miniatura|Os vellos cables telefónicos son un desafío para as novas comunicacións dixitais.
Na teoría da comunicación, a **canle** é o medio ou soporte físico polo cal se transmiten as mensaxes no curso dun proceso de comunicación. Exemplos de canles son os cables eléctricos para a telefonía, a páxina para a comunicación escrita, as ondas de radio etc. No caso da comunicación verbal, a canle é o ar.
Mensaxe

Unha **mensaxe**, no senso máis xeral, é o obxecto da comunicación, a secuencia que prové información, e que pode referirse tamén a esa información en si e ao seu formato.

Máis precisamente, na Teoría da Comunicación, unha mensaxe é unha información conformada por unha secuencia de sinais que corresponden a regras de combinación precisas, que é enviada por un emisor a un (ou varios) receptores, por medio dunha canle que serve de soporte físico á transmisión. A forma de transmisión varía conforme a natureza do sistema de comunicación e o código usado: ondas sonoras, luces, movemento, impulsos mecánicos ou eléctromagnéticos etc.

Dependendo do contexto, o termo *mensaxe* pódese ver aplicado tanto ao contido transmitido como á forma no que se transmite. Na Teoría da Comunicación, o significado da mensaxe non se considera pertinente, xa que o que se transmite é unha forma e non un sentido. Esa substancia da mensaxe chámase información.

## Diferenza entre código e mensaxe, e entre lingua e fala 
Do xa dito dedúcese que a lingua constitúe un código e que cada unha das expresións que os seus falantes formulan con ese código é unha mensaxe. Un código é un conxunto de símbolos ou signos con regras para a súa correcta utilización. A Mensaxe é o resultado de cada acto realizado polos usuarios dunha lingua empregando o código da mesma.

Moi semellante á distinción entre código e mensaxe, se ben máis empregada polos lingüistas, é a oposición entre lingua e fala: A lingua é o sistema, o código; a fala, a actualización da lingua en emisións concretas.
Ang Thong

**Ang Thong** (en ) é a capital da provincia Ang Thong, Tailandia. Ten 14.400 habitantes (2005)

Ang Thong coñécese historicamente como Wiset Chai Chan, localizada no río Noi. Era unha importante cidade fronteiriza do reino de Ayutthaya durante as guerras con Birmania. Durante o reinado de Taksin, despois da caída de Ayutthaya a cidade moveuse ás beiras do río Chao Phraya, e chamouse Ang Thong.
Anders Jonas Ångström

miniatura|Anders Jonas Ångström.
**Anders Jonas Ångström**, nado en Medelpad o 13 de agosto de 1814 e finado en Uppsala o 21 de xuño de 1874, foi un físico e astrónomo sueco.

## Traxectoria 
### Estudos e formación 
Educado na Universidade de Uppsala, onde en 1839 comeza a dar clases de física. En 1842 trasládase ao Observatorio de Estocolmo para adquirir práctica en astronomía, ao seu regreso a Uppsala dirixe o Observatorio astronómico da cidade. Interesado no magnetismo terrestre fixo moitas observacións da intensidade e declinación magnética en varias zonas de Suecia, e a Academia de Estocolmo encargoulle o traballo de investigar as observacións magnéticas obtidas pola fragata sueca *Eugénie* na súa viaxe arredor do mundo en 1851-1853. En 1858 foi nomeado catedrático de física de Uppsala.

### Actividades 
O seu traballo máis importante ten relación coa condución da calor e coa espectroscopia. No seu traballo sobre óptica *Optiska Undersökningar*, presentado diante a Real Academia das Ciencias de Suecia en 1853, non só indicou que unha faísca eléctrica produce dous espectros superpostos, un do metal do eléctrodo e outro polo gas no que ocorre, senón que deduciu a partir da teoría da resonancia de Leonhard Euler que un gas incandescente emite raios luminosos coa mesma capacidade refracción que os que pode absorber. Esta afirmación constitúe o principio fundamental da análise espectral, o que o coloca como un dos fundadores da espectroscopia.

A partir de 1861 dedicouse a investigar o espectro solar. A súa combinación do espectroscopio coa fotografía para o estudo do sistema solar resultou no descubrimento de que a atmosfera solar contiña hidróxeno (1862), e en 1868 publicou o seu gran mapa do espectro solar normal en *Recherches sur le spectre solaire*, incluíndo medicións detalladas de máis de 1000 liñas espectrais.

En 1867 foi o primeiro en examinar o espectro da aurora boreal.

Para expresar as lonxitudes de onda utilizou como unidade de medida a 10−10 m (dezmillonésima parte dun milímetro) e na súa honra coñécese como Ángstrom (Å), empregado para expresar lonxitudes de onda das radiacións e dimensións atómicas.

O seu fillo Knut Ångström investigou a radiación solar.
Anholt

**Anholt** é unha illa dinamarquesa, situada na baía do Kattegat. Ten unha extensión de 21,75&nbsp;km² e 159 habitantes.
A súa principal actividade económica é o turismo, debido ao seu clima seco, no verán chega a 5.000 habitantes, en total visítana 60.000 persoas ao longo do ano.

dereita|miniatura|250px|Porto de Anholt
dereita|miniatura|250px|Deserto de Anholt

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web da illa
Anio

**Anio**, na mitoloxía grega, era fillo de Apolo e Reo. Cando o seu pai descubriu que Reo estaba embarazada, colocouna nun bote e chegou á illa de Delos, que estaba consagrada a Apolo. Anio naceu na illa e converteuse en sacerdote de Apolo e tivo tres fillas: Oíno, Espermo e Elais. Baco deulles o poder de converter calquera cousa que apalparen en viño, trigo e aceite, polo que se coñecen como as viñateiras.
Angoulême

**Angoulême** é un concello do departamento Charente e da rexión de Poitou-Charentes, Francia, atravesado polo río Charente. Ten 43.100 habitantes (1999).
## Historia 
Angoulême (**Iculisma**) conquistouna Clodoveo I aos visigodos no ano 507, os normandos conquistárona no século IX. En 1360 polo Tratado de Brétigny pasou a poder inglés, pero foron expulsados en 1373 polas tropas de Carlos V de Francia, que deu á cidade numerosos privilexios.
Durante as Guerras de Relixión resultou duramente afectada, en especial en 1568 cando os protestantes a capturaron.
O condado de Angoulême data do século IX, a liñaxe de William Taillefer retivo o condado ata o século XII. Pasou ao rei Xoán de Inglaterra polo seu matrimonio coa filla do Conde Adhémar. En 1220 pasou á familia Lusignan, condes de Marche. En 1302 pasou á coroa. En 1394 o condado pasou á casa de Orleáns, un dos seus membros, Francisco I de Francia, converteuse en rei de Francia en 1515.

## Arquitectura 
Conserva numerosos edificios medievais, entre eles a catedral de Saint-Pierre (século XII).

## Administración
O alcalde de Angoulême é Xavier Bonnefont, do conservador Unión por un Movemento Popular, que en 2014 substituíu o socialista Philippe Lavaud.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do concello
Giovanni Animuccia

**Giovanni Animuccia**, nado en Florencia en 1490 e finado en Roma en 1571, foi un compositor italiano.

## Traxectoria 
A petición de Filippo Neri compuxo varios laudi ou himnos de oración para ser cantados despois do sermón, ao que deu orixe ao oratorio como forma musical. Nomeado mestre de capela do Vaticano en 1555.
Anitos

**Anitos**, en grego antigo **Ἄνυτος** Anutos, nado no século V a.C., era o xefe dos acusadores durante o proceso contra Sócrates.

## Traxectoria
Era un ateniense rico, pertencente ao partido democrático, participou activamente na caída do goberno oligárquico dos Trinta, opúxose igualmente aos sofistas.

No ano 399 a.C. acusou, xunto co orador Licón e o poeta Meleto, a Sócrates de non crer nos deuses da cidade, introducir novas divindades, corromper á mocidade e apoiar ao tirano Critias. Sócrates foi recoñecido culpable e condenado a beber cicuta. Despois da morte do filósofo fuxiu de Atenas.
György Ligeti

**György Ligeti**, nado o 28 de maio de 1923 en Dicsőszentmárton (Transilvania) e finado o 12 de xuño de 2006 en Viena, foi un compositor romanés, se ben a súa vila natal pertencía anteriormente ao imperio austrohúngaro. Foi descrito como "un dos máis importantes compositores de vangarda da segunda metade do século XX".

## Traxectoria 
Ligeti estudou no conservatorio de Cluj en 1941, onde tivo como profesor a Ferenc Farkas, un dos discípulos de Béla Bartók. En 1943 estivo na academia Franz Liszt de Budapest, onde aprendeu música e composición. Porén, coa chegada dos nazis foxe a Viena, aínda que os seus familiares foron enviados a Auschwitz.
En 1949, rematada a guerra, regresa a Budapest para concluír a súa preparación musical. Unha década despois, en 1959, volveu a Viena, obtendo a nacionalidade austríaca en 1967.

As pezas máis coñecidas de Ligeti son as que apareceron na banda sonora dalgúns filmes de Stanley Kubrick, como *2001: Unha odisea do espazo* ou *Eyes Wide Shut*.

## Obra 
Escolma:
* *Concert românesc* para orquestra (1951)
* *Cuarteto de corda nº 1, "Métamorphoses nocturnes"* (1953-54)
* *Glissandi*, música electrónica (1957)
* *Artikulation*, música electrónica (1958)
* *Apparitions* para orquestra (1958-59)
* *Atmosphères* para orquestra (1961)
* *Volumina* para órgano (1961-62, revisado en 1966)
* *Requiem* para soprano e mezzosoprano solo, coro mixto e orquestra (1963-65)
* *Cello Concerto* (1966)
* *Lux Aeterna* para 16 voces solistas (1966)
* *Lontano* para orquestra (1967)
* *Two Studies for organ* (1967, 1969)
* *Continuum* para clavicémbalo (1968)
* *Ramifications* para 12 cordas solistas (1968-69)
* *Cuarteto de corda nº 2* (1968)
* *Ten Pieces for Wind Quintet* (1968)
* *Chamber Concerto* para 13 instrumentistas (1969-70)
* *Melodien* para orquestra (1971)
* *Double Concerto* para frauta, óboe e orquestra (1972)
* *Clocks and Clouds* para 12 voces femininas (1973)
* *San Francisco Polyphony* para orquestra (1973-74)
* *Piano Concerto* (1985-88)
* *Violin Concerto* (1992)
* *Hamburg Concerto* para trompa solista e orquestra de cámara con 4 trompas naturais *obligato* (1998-99, revisado en 2003)
* *Síppal, dobbal, nádiheged&#369;vel: Weöres Sándor verseire* (2000)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Serguéi Rakhmáninov

miniatura|dereita|Serguéi Vasílievich Rakhmáninov.
**Serguéi Vasílievich Rakhmáninov**, tamén coñecido como **Sergey Rachmaninov** ou **Serguei Rachmaninoff** (*Серге́й Васи́льевич Рахма́нинов*), nado o 1 de abril de 1873 en Semiónov e finado o 28 de marzo de 1943 en Beverly Hills (California), foi un compositor, pianista e director de orquestra ruso.

## Traxectoria 
Foi o derradeiro representante do movemento romántico na música, e tamén acadou gran sona como pianista.

## Obras 
* (1891) Piano Concerto No. 1 op. 1
* (1892) Prelude & Oriental Dance op. 2
* (1892) Morceaux de Fantaisies op. 3 (includes "Prelude in C sharp minor")
* (1890) Six Songs op. 4
* (1893) Suite No. 1, op. 5, for two pianos
* (1893) Romance and Hunagrian Dance op. 6
* (1893) The Rock (Rachmaninoff)|The Rock op. 7 
* (1893) Trio Elegiaque, op. 9
* (1895) Six Choruses op. 15
* (1896) Symphony No. 1, op. 13
* (1896) Twelve Songs op. 14 
* (1896) Six Moments Musicaux op. 16 
* (1901) Suite No. 2, op. 17
* (1901) Piano Concerto No. 2 (Rachmaninoff)|Piano Concerto No. 2 op. 18
* (1901) Sonata for Cello and Piano op. 19 
* (1902) Twelve Songs op. 21
* (1903) Variations on a Theme of Chopin op. 22 
* (1903) Ten Preludes op. 23 
* (1904) The Miserly Knight op. 24 (opera)
* (1905) Francesca da Rimini op. 25 (opera)
* (1906) Fifteen Songs op. 26, includes "Before My Window"
* (1908) Symphony No. 2 op. 27 
* (1908) Sonata for piano No. 1, op. 28
* (1909) The Isle of the Dead op. 29 symphonic poem
* (1909) Piano Concerto No. 3 (Rachmaninoff)|Piano Concerto No. 3, op. 30 
* (1910) Liturgy of St John Chrysostom op. 31
* (1910) Thirteen Preludes op. 32
* (1911) Etudes-Tableaux op. 33
* (1912) Fourteen Songs op. 34 
* (1913) The Bells op. 35
* (1913) Sonata for piano No. 2, op. 36
* (1915) All-Night Vigil op. 37
* (1916) Six Songs op. 38 
* (1916) Etudes-Tableaux Opus 39
* (1926) Piano Concerto No. 4, op. 40
* (1927) The Three Russian Songs op. 41
* (1931) Variations on a Theme of Corelli op. 42
* (1934) Rhapsody on a Theme of Paganini for piano and orchestra, op. 43 (ás veces catalogado como op. 42)
* (1936) Symphony No. 3, op. 44
* (1940) Symphonic Dances Opus 45
## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Classic Cat - Rachmaninov.
Anklam

**Anklam** é unha cidade de Mecklemburgo-Antepomerania, situada nas beiras do río Peene. É a capital do distrito de Ostvorpommern. Ten 15.826 habitantes (2003).

## Historia
Fundada no século XIII, a primeira mención da cidade data de 1243. En 1283 únese á Liga Hanseática. A cidade comeza o seu devalo coa Guerra dos Trinta Anos, durante vinte anos os suecos e os imperiais loitaron por se facer co control da cidade, despois da guerra a cidade pasou a formar parte de Suecia. En 1720 as tropas prusianas ocuparon o sur da cidade, mentres a cidade situada ao norte do Peene permanecía baixo o dominio sueco ata 1815.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Web oficial da cidade (en alemán)