open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bloomfield Stadium

O **Bloomfield Stadium** (en hebreo: אצטדיון בלומפילד) é un campo de fútbol situado na cidade de Tel Aviv, no distrito de Tel Aviv, Israel. É a casa do Hapoel Tel Aviv, do Bnei Yehuda Tel Aviv e do Maccabi Tel Aviv.

## Descrición 
O Bloomfield Stadium foi construído onde se atopaba o antigo estadio do Hapoel Tel Aviv dende 1950, o Basa Stadium. O estadio abriu oficialmente o 13 de decembro de 1962 cun partido amigábel entre o Hapoel Tel Aviv e o Sportclub Enschede neerlandés. No ano 2000, o Maccabi Tel Aviv, rival do Hapoel, trasladouse tamén ó Bloomfield Stadium. En 2004, o Bnei Yehuda Tel Aviv trasladouse tamén ó Bloomfield, facendo deste o único estadio nas tres divisións superiores de fútbol de Israel en ter tres ocupantes.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sedes da Eurocopa sub-21 de Israel 2013
### Ligazóns externas 
* Bloomfield Stadium
Central Coast Stadium

O **Central Coast Stadium**, coñecido como **Bluetongue Stadium** por razóns de patrocinio por parte da cervexeira Bluetongue, é un estadio multiúsos de Gosford, na Costa Central de Nova Gales do Sur, Australia. O estadio foi inaugurado en febreiro de 2000 e é a sede do Central Coast Mariners, que xoga na A-League. O estadio tamén alberga partidos de rugby union, rugby a 13 e outros eventos sociais importantes.

Deseñado orixinalmente para ser o estadio do North Sydney Bears de rugby, o estadio é rectangular e é infrecuente xa que só hai tres tribunas de asentos, xa que o extremo sur está aberto dando vistas ao estuario Brisbane Water a través dunha fileira de palmeiras. Cunha capacidade de 20.059 prazas sentadas desde 2012, o estadio é o segundo máis pequeno da A-League. Atópase a pouca distancia do centro de Gosford e da estación de ferrocarril.
A-League 2013-14

A **Tempada 2013-14 da A-League** é a novena edición realizada da máxima categoría do fútbol de Australia e de Nova Zelandia. Iniciarase o 8 de outubro de 2013 e terminará en abril de 2014. O equipo Central Cost Mariners defendera o título.

## Equipos 
### Equipos por estados 

Ficheiro:Map of Australia and New Zealand.png
Selección de fútbol da China

A **Selección de fútbol da China** (chinés simplificado: 中国国家足球队, chinés tradicional: 中國國家足球隊, pinyin: Zhōngguó guójiā zúqiú duì), oficialmente **Selección de fútbol da RP China**, é o representativo nacional da República Popular da China. A súa organización está a cargo da Asociación Chinesa de Fútbol, pertencente á AFC e á FIFA. Os maiores éxitos da selección chinesa son as súas vitorias no Campionato de Fútbol do Leste de Asia en 2005 er 2010, os subcampionatos da Copa Asiática en 1984 e 2004, e a súa participación na Copa do Mundo de , onde perderon todos os xogos sen conseguir anotar ningún gol.

## Resultados 
### Copa do Mundo 
### Copa Asiática 
## Xogadores 
### Máis encontros disputados 
miniatura|Li Weifeng.
A 15 de outubro de 2019, os xogadores que máis encontros disputaron coa selección chinesa son:

### Máximos goleadores 
A 15 de outubro de 2019, os xogadores que máis goles conseguiron coa selección chinesa son:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Selección de fútbol da China Taipei
* Selección de fútbol de Hong Kong
* Selección de fútbol de Macau

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Baía da Concha

250px|thumb|A baía nunha vista satélite da cidade.
A **baía da Concha** (en éuscaro: *Kontxako badia*) é unha pequena baía situada na costa española do mar Cantábrico, fronte á cidade de Donostia. Como indica o seu nome posúe forma de cuncha, e alberga dúas praias (Ondarreta e La Concha) e unha illa, a illa de Santa Clara.

## Orixe xeolóxica 
A baía ocupa o espazo comprendido entre os montes Igeldo (oeste) e Urgull (este). Segundo estudos xeolóxicos, a primitiva baía abarcaba desde o monte Igeldo ata o monte Ulía, que pecha a praia de Zurriola polo leste, xa que o actual monte Urgull puido ser, con toda probabilidade, unha illa. Desta forma, a primitiva baía, cunha liña de praia de máis de 3000 metros de lonxitude, abarcaba as tres praias da cidade e dúas illas. Posteriormente, e cos sedimentos acumulados na desembocadura do río Urumea, formouse un pequeno istmo que uniu a illa de Urgull a terra firme, converténdose está nun monte. Así quedou formada a actual baía, cuxa forma de cuncha sería consolidada coa construción do paseo.

## Praias 
[220px|thumb|left|A baía da Concha desde o [monte Igeldo.]]
A liña de praia da baía ten unha lonxitude aproximada de 2000 metros, dos cales 1400 corresponden á praia da Concha e os 600 restantes á praia de Ondarreta. A distancia aproximada da praia da Concha á illa de Santa Clara é de algo máis de 1000 metros. Debido á súa pecualiar configuración, as augas da baía adoitan ser mansas, aínda que os cambios de marea son frecuentes e afectan en gran medida ao largo das praias, que poden chegar a desaparecer por unhas horas.

## Paseo marítimo 
[220px|thumb|O [Palacio de Miramar de Donostia|Palacio de Miramar está situado no punto de separación entre as praias de Ondarreta e La Concha, en pleno centro do paseo que bordea a baía.]]
O paseo marítimo que bordea a baía da Concha está composto de varios tramos con nomes distintos. Comezando polo extremo oriental, nas saias do monte Urgull, o paseo recibe o nome de Paseo Nuevo. Tras este, o paseo discorre polo pequeno porto pesqueiro da cidade, e posteriormente e á altura do edificio do Concello comeza o Paseo da Concha, probablemente o máis famoso de España. Ao longo deste paseo e ata o final da baía atópase a famosa varanda da Concha, deseñada por Juan Rafael Alday e instalada na década de 1910. No Paseo da Concha atópanse os elementos arquitectónicos e ornamentais máis destacados do paseo que bordea a baía: unhas características farolas situadas ao comezo da rampla de baixada á praia da Concha, dous grandes reloxos, os edificios do balneario da Perla e a Real Casa de Baños. Avanzando en sentido oeste alcánzase o Paseo de Miraconcha, que finaliza no Palacio Real de Miramar. O paseo recibe entre Miramar e o Peite do Vento o nome de Paseo de Ondarreta, xunto ao cal hai uns xardíns. O paseo marítimo ao bordo da baía finaliza, como se dixo, no conxunto escultórico de *Peite do Vento*, deseñado polo escultor donostiarra Eduardo Chillida.

750px|thumb|center|Vista nocturna da baía da Concha.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello de San Sebastián sobre as praias da cidade
Aeroporto de Granada

O **Aeroporto de Granada**, oficialmente chamado **Federico García Lorca Granada-Xaén**, é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado entre os concellos de Chauchina e Santa Fe, a 17&nbsp;km ao oeste de Granada e 106&nbsp;km ao sur de Xaén. En xuño de 2006, o aeroporto cambiou o seu nome de *Aeroporto de Granada* a *Aeroporto Federico García Lorca de Granada-Xaén*, aínda que a súa localización segue sendo a mesma.

Ofrece numerosos destinos tanto de dentro como de fóra do país. Desde Granada pódese voar xa a París-Orly e Roma-Fiumicino. En canto a España refírese, Granada conecta con Madrid, Barcelona, Palma, Melilla, Tenerife ou Gran Canaria.

Tras seis anos de crecemento sostido, no ano 2007 o aeroporto chegou alcanzou un récord no total de pasaxeiros, un total de 1&nbsp;467&nbsp;590, xerándose un importante crecemento con respecto aos 1&nbsp;086&nbsp;236 de 2006. Por contra, esa tendencia non se mantivo tanto en 2008 como en 2009 (onde xa houbo unha importante baixada respecto ao ano anterior). En 2010, ademais, debido á crise económica e sobre todo ao abandono da compañía Ryanair de varias liñas mantívose a baixada.

## Aeroliñas e destinos 
## Estatísticas 
Número de pasaxeiros e de operacións desde o ano 2000:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Federico García Lorca
### Ligazóns externas 
* Sitio web en aena-aeropuertos.es
Aeroporto de La Gomera

O **Aeroporto de La Gomera** é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado no sur da illa de La Gomera, no municipio de Alajeró. Está situado a 34&nbsp;km da capital da illa (San Sebastián de la Gomera) e é o aeroporto máis novo das Canarias, inaugurado en 1999.

## Aeropliñas e destinos 
## Tráfico 
A evolución do tráfico de pasaxeiros deste aeroporto sería a indicada na seguinte táboa:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web en aena-aeropuertos.es
Mockingjay

***Mockingjay*** é unha novela de ciencia ficción escrita pola estadounidense Suzanne Collins que foi publicada no 2010. É a parte final da triloxía *The Hunger Games*, sendo as outras dúas *The Hunger Games* (2008) e *Catching Fire* (2009). O libro continúa a historia de Katniss Everdeen, que acepta liderar ós distritos de Panem na rebelión contra o tiránico Capitolio.
As edicións en tapas duras e en audiolibro foron publicadas por Scholastic o 24 de agosto de 2010. O libro vendeu 450.000 copias logo da primeira semana á venda, superando as expectacións dos publicadores. En xeral recibiu valoracións positivas dos críticos, mentres que a recepción do público e dos fans da saga foi menos entusiasta que cos outros dous libros da triloxía, cun mal recibimento da parte final da historia.

O nome *mockingjay* refírese ao nome dunha ave ficticia das novelas de Collins, que non foron traducidas a galego. O nome *mockingjay* é unha mestura dos nomes ingleses das aves: *mockingbird* (aves norteamericanas do xénero *Mimus*) e *jay* (en galego: gaio: *Garrulus glandarius*), polo que en galego daría algo como *mimogaio*. Na versión portuguesa chámanlle simplemente *tordo*, en castelán fíxose tamén a mestura dos nomes das aves dando coma resultado *sinsajo*.

Para levar ao cinema o libro, Francis Lawrence, o director, dividiu a obra en dúas partes, a primeira *The Hunger Games: Mockingjay – Part 1* estreouse en novembro de 2014, a segunda: *The Hunger Games: Mockingjay – Part 2*, en novembro de 2015.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
**The Hunger Games: Mockingjay – Part 1*
**The Hunger Games: Mockingjay – Part 2*
Alostería

A **alostería**, **alosterismo** ou **regulación alostérica**, é un mecanismo polo que un enzima modifica a súa actividade cando a súa estrutura espacial queda transformada por unha molécula orgánica que se fixa nunha zona do enzima (*sitio alostérico* ou *centro alostérico*), diferente do sitio ou centro activo do enzima (*sitio enzimático* ou *centro enzimático*). Este mecanismo desempeña un papel esencial nos procesos de regulación xenética, e constitúe o principal sistema de regulación dos ciclos bioquímicos.

Este concepto expuxérono Jacques Monod, Jeffries Wyman e Jean-Pierre Changeux nunha serie de artigos, o máis importante dos cales se publicou en 1965 en *Journal of Molecular Biology*.

Os efectores que aumentan a actividade do enzima denomínanse *activadores alostéricos* e aqueles que diminúen dita actividade chámanse *inhibidores alostéricos*.

## Principios do alosterismo 
A unión da molécula induce un cambio da conformación espacial da proteína enzimática, de tal modo que se modifica a situación do enlace de polo menos un dos reactivos implicados no proceso de catálise. No modelo de Monod-Wyman-Changeux (MWC) os enzimas alostéricos deben presentar varias propiedades:

* Son multiméricos, cada monómero fixa unha molécula de ligando.
* Posúen polo menos un eixe de simetría.
* Existen baixo dúas conformacións diferentes: unha chamada T (tensa), que por convenio designa a forma de menor afinidade polo substrato, e a outra R (relaxada), con maior afinidade polo substrato.
* Nunha mesma molécula de proteína, todas as subunidades adoptan a mesma configuración, R ou T (transición concertada). Dito doutro modo, non existe híbrido R/T no modelo MWC.

## Regulación alostérica da hemoglobina 
A hemoglobina constitúe un exemplo importante de proteína alostérica, aínda que non sexa un enzima en sentido estrito, senón unha molécula de transporte. Cada un dos catro monómeros da hemoglobina contén un grupo prostético chamado grupo hemo, que pode fixar unha molécula de oxíxeno. A unión da primeira molécula de oxíxeno aumenta a afinidade de unión ao segundo grupo hemo, a unión da segunda aumenta a afinidade para a terceira etc. (cooperación positiva, efecto homotrópico).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Enzima
* Catálise
* Inhibidor enzimático
* Enzima alostérico
Ascoli Calcio 1898

**Ascoli Calcio 1898** é un equipo de fútbol italiano da cidade de Ascoli Piceno, nas Marcas. Foi fundado en 1898 e compite na Lega Pro Prima Divisione.

## Palmarés
***Serie B** (2): 1977–78, 1985–86
***Supercoppa di Lega di Prima Divisione** (1): 2001–02
***Serie C** (1): 1971–72

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do club
Andrew S. Tanenbaum

**Andrew Stuart** nado en Nova York o 16 de marzo de 1944, é un profesor universitario de computación na Universidade Libre de Ámsterdam (Países Baixos), tamén coñecido como **"Andy" Tanenbaum** (ás veces chamado *ast*) .

Tanenbaum é máis coñecido por ser o creador de Minix. Minix é unha réplica gratuíta e moito máis sinxela do sistema operativo UNIX, feita con motivos educativos. Tamén é autor de varios libros de computación.

## Traxectoria
Licenciouse en física no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT), en 1965. En 1971 fixo o doutoramento en física na Universidade de California, Berkeley. Vive nos Países Baixos coa súa muller. En 1987 crea o sistema operativo Minix, un sistema similar a Unix e baseado nel, gratuíto e para uso educativo. Anos máis tarde sería unha das bases do inicio a Linux. En 1992 protagonizou unha conversa con Linus Torvalds polos distintos puntos de vista no que se basearía o futuro da informática e os sistemas operativos. Na súa opinión deberán ser mininúcleos e Towars é partidario dos monolíticos núcleos nos futuros sistemas operativos. Entón dixo o mítico: *LINUX is obsolete* (en galego, LINUX está obsoleto). Dende 2004 é profesor de Arquitectura de ordenadores e sistemas operativos na Universidade Libre de Ámsterdam (Vrije Universiteit Amsterdam).

## Libros
Tenenbau é autor de libros de informática e telecomunicacións empregados en universidades e centros de ensino:

* *Redes de computadores* (*Computer Networks*), ISBN 0-13-066102-3
* *Sistemas operativos: deseño e implementación* (*Operating Systems: Design and Implementation*), ISBN 0-13-638677-6
* *Sistemas operativos modernos* (*Modern Operating Systems*), ISBN 0-13-031358-0
* *Structured Computer Organization,* ISBN 0-13-148521-0
* *Distributed Systems: Principles and Paradigms,* ISBN 0-13-088893-1

## Notas
Sikaiana

**Sikaiana** antes chamada **Illas Stewart** é un pequeno atol a 212 quilómetros ao NE de Malaita. Ten 14&nbsp;km de lonxitude e a súa lagoa, coñecida como Te Moana, está totalmente pechada polo arrecife de coral. A súa superficie total é de tan só 2&nbsp;km². Non hai ningún peirao seguro preto deste atol, o que faino a miúdo inaccesible.

## Xeografía 
A illa principal, que se atopa na esquina máis oriental, chámase Sikaiana. As tres pequenas illas no oeste do atol son Tehaolei, Matuiloto e Matuavi. Tamén hai dúas illas artificiais no arrecife, Te Palena e Hakatai'atata.

## Historia 
Administrativamente Sikaiana é unha rexión periférica da provincia de Malaita nas Illas Salomón. A poboación de Sikaiana é de aproximadamente 300 habitantes descendentes de polinesios. En 1856, cando se lle ofreceu a Hawai á soberanía de Sikaiana, o Consello Privado votou a favor de aceptar a cesión. O Rei Kamehameha IV aprobou a acción, polo que Hawai converteuse nun tipo de poder imperial. Pero a gran distancia do atol de Honolulu faría imposible a administración e a cesión nunca foi formalizada. Algúns residentes afirmaron ser nativos hawaianos e polo tanto cidadáns dos Estados Unidos. Segundo os residentes, as illas Stewart foron dadas ao rei Kamehameha IV en 1856, polo que as illas eran parte do Reino de Hawai no momento da anexión dos Estados Unidos en 1898. Os Estados Unidos non estaban de acordo, argumentando que a lei de 1898 anexou só as "illas de Hawai e as súas dependencias", e que a lei define como dependencias das illas as nomeadas por un informe da Comisión de Hawai que omite as illas Stewart. Algúns residentes solicitaron inscribirse para votar en Hawai en 1996, pero as súas solicitudes foron rexeitadas polo  Hawaiian Sovereignty Election Council.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sikaiana
* Anglican History
* Historia do tatuaxe de Oceanía Occidental
Transcriptoma

**Transcriptoma** ou **transcritoma** refírese ao conxunto completo de transcritos (ARNs mensaxeiros, ARNs ribosómicos, ARNs transferente, microARNs e outros ARNs) dun  organismo dado, órgano, tecido ou liñaxe celular. Polo tanto, é o reflexo directo da expresión dos xenes.
O perfil do transcriptoma pode variar segundo o momento (nunha dada fase do ciclo celular, por exemplo), estado fisiolóxico, estímulos físicos, químicos, biolóxicos ou doenzas. 
Como son os ARNm os codificadores das proteínas e, por consecuencia, o centro dos intereses da busca de *xenómica funcional*; na práctica quedou establecido que o transcriptoma abarca o conxunto desta especie de ARN. 
Entre tanto, recentemente, os investigadores incluíron os *microARNs* no concepto de transcriptoma por representaren unha clase moi importante de pequenos ARNs (contendo aproximadamente 20 a 22 nucleótidos) que controlan a expresión xénica ao nivel post-transcricional, impedindo a tradución dos RNAm en proteínas.

Para estudaren o transcriptoma os investigadores utilizan métodos de análise a grande escala como SAGE (*serial analysis of gene expression*) e os *microarrays* ou micromatrices (micromatrices de ADNc), as micromatrices de oligos  e os (chips de ADN). Recentemente o método de secuenciamento a grande escala chamado de "deep sequencing" foi introducido no estudo do transcriptoma, mais debido ao seu alto custo a as dificultades de análise dos datos, ese método aínda non é rotina.
Rally Cidade de Narón de 2013

O **Rally Cidade de Narón de 2013** foi a 26ª edición e a quinta rolda da tempada 2013 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 8 e o 9 de xuño e contou cun itinerario composto por oito treitos sobre asfalto.

## Itinerario 
## Clasificación final 
## Notas
Trisomía

[miniatura| left | 170px | Esquema do [xenoma trala mutación, neste caso unha trisomía do cromosoma 21. ]]
A **trisomía** consiste na presenza de tres (e non dous, como sería normal) cromosomas dun tipo específico nun organismo. Un exemplo é a presenza de tres cromosomas 21, que é designada trisomía 21. A maioría das trisomías resultan nun número variable de deficiencias ao nacer (normalmente presentes na maioría dos individuos con cromosomas extra). Moitas trisomías resultan en mortes precoces. Unha trissomia dise parcial cando parte dun cromosoma extra (e non todo) é acoplado a un dos outros cromosomas. Unha trisomía en mosaico é unha condición na que non todas as células conteñen a información xenética do cromosoma extra.

Aínda que a trisomía poida ocorrer con calquera cromosoma, os tipos máis comúns (en humano s) son:
* Trisomía 21 (Síndrome de Down)
* Trisomía 18 (síndrome de Edwards)
* Trisomía 13 (síndrome de Patau)
* Trisomía 8 (Síndrome de Warkany)

Trissomia relacionada con cromosomas sexuais:
* Trisomía X (Síndrome Triplo X)
* Síndrome de Klinefelter (XXY)
* Síndrome XYY

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Síndrome de Turner (desorde no número de cromosomas sexuais, pero non unha trisomía)
Jacques Monod

**Jacques-Lucien Monod**, nado en París o 9 de febreiro de 1910 e finado en Cannes, Francia, o 31 de maio de 1976, foi un biólogo e bioquímico francés do Instituto Pasteur de París, galardoado en 1965 co premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina.

## Traxectoria 
Naceu o 9 de febreiro de 1910 na cidade de París. Despois de pasar a súa infancia no sur de Francia, o ano 1928 volveu a París para iniciar os seus estudos superiores de ciencias naturais na Sorbona, onde se doutorou o ano 1941.

Jacques Monod foi resistente durante a segunda guerra mundial, como o seu medio irmán Philippe Monod.

Despois de traballar no Instituto Tecnolóxico de California, volveu a París e ingresou no Instituto Pasteur, onde realizou a maior parte da súa obra científica. Alí creou o departamento de bioquímica, e foi director do Instituto entre 1971 e 1976.

Así mesmo o ano 1954 foi nomeado profesor de química na Sorbona.

Pioneiro da xenética molecular, foi galardoado en 1965, xunto con André Michel Lwoff e François Jacob, co Premio Nobel en Medicina ou Fisioloxía polos seus descubrimentos relativos ao control xenético dos enzimas e á síntese dos virus.

Foi autor, entre outros libros, dun best-séller no campo da divulgación científica: *O azar e a necesidade* (1970).

Monod, xunto con Jacob, descubriu o sistema operón *lac*, o cal controla a expresión de variados xenes en bacterias. Este sistema brindou o primeiro exemplo dun mecanismo de regulación transcricional. Tamén suxeriu a existencia de moléculas de ARN mensaxeiro, que codifican a información codificada no ADN e as proteínas.

Monod e os seus colaboradores experimentaron cunha bacteria común, *Escherichia coli*, pero o concepto básico descuberto é aplicábel para todos os organismos vivos. Despois, a comunidade científica descubriría moitos outros operóns.

A idea clave é que *E. coli* non gasta enerxía fabricando enzimas se non ten a necesidade de metabolizar a lactosa, dado que outros azucres como a glicosa están presentes. Este concepto denomínase regulación xenética negativa.

Foi condecorado coa Cruz de Guerra polos seus servizos na Resistencia francesa durante a segunda guerra mundial, na que estivo prisioneiro no campo de concentración de Miranda de Ebro.

## Outros recoñecementos 
Na súa honra denominouse *Monod* a un asteroide descuberto o 24 de marzo de 1999 polo astrónomo Matteo M. M. Santangelo.

## Algunhas publicacións 
* *Le hasard et la nécessité, éssai sur la philosophie naturelle de la biologie moderne*, París, Le Seuil, 1970.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Autobiografías de premios Nobel: Monod .
José Cedrón del Valle

**José Cedrón del Valle**, finado en El Espinar en setembro de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Jesús Cedrón Torrón. Foi fundador e xefe provincial de Falange Española en Lugo. Colaborou en *La Voz de la Verdad* e foi director do xornal *Alborada*. Foi secretario do Bloque Nacional de Lugo. Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou a primeira vaga da represión en Lugo. Uniuse ás tropas que tentaban conquistar Madrid, e resultou morto en setembro de 1936 na serra de Guadarrama.

## Recoñecementos 
Unha rúa de Lugo levou o seu nome ata que se mudou en 2016.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Manuel Lago Martínez

:*Para o artigo do filatelista véxase Manuel Lago Martínez (1917)*.
**Manuel Francisco Lago Martínez**, nado en Teis (Concello de Lavadores) e finado en Vigo en 1942, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Fabricante de conservas. Presidente da Sociedad de Agricultores de Teis. O 11 de febreiro de 1908 foi elixido presidente do Directorio Antiforista de Teis. En 1909 asinou, xunto con outros compañeiros do Directorio, artigos e follas de propaganda dirixidas contra os máis famosos caciques urzaístas. Como consecuencia desta campaña foi denunciado por inxurias polos irmáns Eduardo e José Iglesias Añino xunto con Jacinto Crespo, José María Álvarez González, José Antonio Martínez de Vela e Arturo Nieto Lázaro. Xulgados na Audiencia de Pontevedra en 1911, foron condenados a tres anos, seis meses e vinte e un días de desterro a 25 quilómetros de Teis e mil pesetas de multa. Finalmente só foron desterrados Chinto Crespo, Manuel Lago e Arturo Nieto. Estivo desterrado en Marín. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Lavadores e foi presidente do Sindicato de Agricultores de Teis (1924). Marchou a Canarias onde foi encargado dunha fábrica de conservas.  Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abrírolle expediente de responsabilidades políticas, que foi sobresido por carecer de bens.

## Vida persoal 
Casou con Peregrina Prieto Losada.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Expediente número 275/41 de responsabilidades políticas do Xulgado Instrutor Provincial de Pontevedra contra José Magdalena Vidal, Emilio Álvarez Gallego, Manuel Lago Martínez, José Martínez Covelo e Benito Ramallo Gómez
Gaussian

**Gaussian** é un programa informático comercial utilizado en química computacional. A súa primeira versión desenvolveuna John Pople e o seu grupo en 1970 na Universidade Carnegie-Mellon, o seu nome procede da utilización por Pople de orbitais de tipo gaussiano para aumentar a velocidade de cálculo, aínda así os seus cálculos eran aínda limitados . As primeira versións eran de balde mercé a un programa de intercambio con outras universidades, a partir de 1980 comezou a pagarse unha pequena cota e desde 1987 distribúeo comercialmente Gaussian Inc. Pola súa versatilidade e fácil manexo converteuse no programa estándar no campo da química cuántica  e emprégano químicos, enxeñeiros, bioquímicos, físicos e outros investigadores que traballan noutras áreas relacionadas coa química. O programa predí a estrutura molecular, frecuencias de vibración, enerxía e moitas outras propiedades dos sistemas moleculares

## Notas
Arrecife Roncador

O **Arrecife Roncador** é un atol de arrecifes de coral na, Provincia Malaita, nas Illas Salomón. Atópase a 75&nbsp;km ao sur do atol Ontong Java, a masa de terra máis próxima, e 158&nbsp;km ao norte da illa de Santa Isabel. O arrecife ten 14´4&nbsp;km de longo e 10´6&nbsp;km de ancho máximo, que corresponde a unha superficie total de aproximadamente 120&nbsp;km². O arrecife en forma de anel ten unha media de 600 metros de ancho, no seu punto máis estreito no sur ten 250 metros e na súa parte máis ancha no norte uns 940 metros.

A lagoa ten entre 27 e 36 metros de profundidade. Os buques poden entrar na lagoa por dúas aberturas de 200 metros de ancho no sur do arrecife. No lado oeste do arrecife varias rocas sobresaen da auga. Con todo, o arrecife non ten illas.

## Notas
Xosé Ramón Fandiño

**Xosé Ramón Fandiño Veiga**, nado en Santiago de Compostela o 11 de xaneiro de 1946, é un escritor e editor galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballou no Instituto Galego de Información do Grupo Sargadelos. Foi coordinador da Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada. Colaborou na Radio Galega e foi guionista para televisión. Recibiu o Premio de Xornalismo V Centenario da Universidade de Santiago polo programa radiofónico *Galicia Universitaria* (1994-1995).

## Obra en galego 
### Traducións 
* *A catedral de Santiago e o Barroco*.
* *O patrimonio histórico da Universidade*.
* *Historia de Santiago de Compostela*.

### Obras colectivas 
* 
* *Unha cesta de pombas e mazás. Homenaxe a Isaac Díaz Pardo*, 2013, Academia Real Isaac Díaz Pardo.
* "Camilo Díaz Baliño ao pé do prelo e do taller de escenografía da casa da Tumbona", en *Repensar Galicia*, 2017, Xunta.

## Obra en castelán 
### Traducións 
* *Los prisioneiros*, de Rubem Fonseca.
* *Lucía Mc Cartney*, de Rubem Fonseca.

## Notas
Makira, Illas Salomón

A provincia de **Makira-Ulawa** (antigamente **San Cristóbal**) é unha das nove provincias das illas Salomón. Confórmaa principalmente a illa do mesmo nome, situado ao leste de Guadalcanal. Ten 3.188&nbsp;km². 

## Xeografía
A parte principal da provincia é a illa Makira. Ten unha poboación de 40.419 habitantes (2009). A capital é Kirakira.

A provincia de Makira-Ulawa inclúe Makira (San Cristóbal), Ulawa, Uki Ni Masi, Owaraha (Santa Ana), Owariki (Santa Catalina), Pío e outras.

A illa Makira ten 3090 km²: 139 km de longo por 40 km de ancho ao redor do centro da illa. As montañas corren como unha columna vertebral polo centro da illa, o punto máis alto alcanza os 1040 m, e logo cae abruptamente ao mar ao longo da súa beira sur. Moitos ríos sucan a illa en liñas aproximadamente paralelas cada dous ou cinco quilómetros. Makira ten máis pantanos interiores, e crocodilos de auga salgada, que calquera outra illa das Illas Salomón. A súa costa é a única parte das Salomón onde se sabe que a rara tartaruga oliveira ou Pacific Ridley visita e aniña.

Dado que a illa Makira estivo illada durante longos períodos de tempo durante os períodos de alto nivel do mar, evolucionou unha gran variedade de plantas e animais únicos. Por exemplo, 12 das súas 70 especies residentes de aves son endémicas, así como dúas especies de árbores, ambas as ficus (*Ficus cristobalensis* e *Ficus illiberalis*). Esta singularidade destaca a importancia de preservar os bosques e hábitat de Makira.

Makira tamén está entre as illas máis importantes do país para as aves. Hai algúns lugares para observar aves na illa. Na aldea de Hauta, situada a centos de metros sobre o nivel do mar, existe unha zona de conservación establecida na rexión interior de Bauro. Non obstante, requírese un permiso para visitar, que se pode adquirir na Oficina Provincial de Kirakira.

## Poboación
En 2009, a poboación total estimouse en 40.419. Os Makira-Ulawa son na súa maioría melanesios e as súas danzas e rituais tradicionais aínda se conservan con forza, especialmente nas illas de Santa Ana (Owaraha), Santa Catalina (Owariki), Uki-ni-masi e Ulawa.

En Makira fálanse cinco linguas: Arosi, Bauro, Fagani, Kahua e Owa. Os falantes de Bauro foron considerados os máis illados e conservadores dos grupos Makira. Os habitantes de Ulawa e da illa Ugi falan Sa'a.

## Divisións administrativas
A provincia de Makira-Ulawa está subdividida nos seguintes barrios:
* **Provincia de Makira-Ulawa (40,419)**
**North Ulawa (1,169)
**South Ulawa (1,294)
**West Ulawa (860)
**Ugi e Pio (1,212)
**Arosi South (3,009)
**Arosi West (2,009)
**Arosi North (2,344)
**Arosi East (2,054)
**Bauro West (3,925)
**Bauro Central (4,562)
**Bauro East (1,625)
**Wainoni West (2,131)
**Wainoni East (2,488)
**Star Harbour North (3,262)
**Santa Ana (1,547)
**Santa Catalina (811)
**Star Harbour South (1,138)
**Rawo (677)
**Weather Cast (1,658)
**Haununu (2,644)

## Illas
* Ali'ite
* Makira (San Cristóbal)
* Malaulalo
* Malaupaina
* Owaraha (Santa Ana)
* Owariki (Santa Catalina)
* Pio
* Ugi
* Ulawa
Enrique López

**Enrique López López**, nado en Cacabelos o 18 de maio de 1963, é un xuíz español.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Oviedo, entrou na carreira xudicial en 1989. Foi xuíz destinado en Arzúa, Valladolid e León. Foi vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial e logo o seu voceiro. En 2005 foi nomeado maxistrado da Sala do Penal da Audiencia Nacional. Foi proposto polo Partido Popular como maxistrado do Tribunal Constitucional de España, vetado polo PSOE e recuperado posteriormente en 2013 cando saíu designado.

Manifestou o seu apoio á reinstauración da cadea perpetua.

Como docente, foi profesor na área de Dereito Procesual da Universidade de Valladolid, ademais de profesor asociado de Dereito Penal na de León. Logo foi contratado como profesor de Penal pola Universidade Europea de Madrid.

Colaborou nos medios de comunicación, e escribiu unha columna semanal no xornal *La Razón*. Tamén foi patrón da Fundación Wolters Kluwer. Creou e dirixiu o Observatorio de la Actividad de la Justicia.

Cando era maxistrado do Tribunal Constitucional foi interceptado pola Policía Nacional por conducir a súa moto sen casco o 1 de xuño de 2014. Pouco despois, nun control de alcoholemia realizado pola Policía Municipal, deu positivo. Enrique López recoñeceu posteriormente que se saltara un semáforo en vermello. O 2 de xuño presentou a súa dimisión ao presidente do Tribunal Constitucional. Volveu á Audiencia Nacional, onde a repartición o asignou para xulgar o caso Gürtel e rexeitou inhabilitarse a pesar das súa conexións co Partido Popular.

## Notas
Selección de fútbol do Xapón

A  é o equipo formado por xogadores de nacionalidade xaponesa que representa desde 1921 á  nas competicións oficiais organizadas pola Confederación Asiática de Fútbol (AFC) e a Federación Internacional de Asociacións de Fútbol (FIFA).

Formada a Asociación Xaponesa en 1921, e integrada á FIFA en 1929, abandonaríaa na segunda guerra mundial, e non volvería afiliarse a ela ata 1950, para uns anos máis tarde afiliarse tamén á Confederación Asiática. Motivo polo cal, o seu primeiro partido xogado en 1917 fronte á selección chinesa non é considerado como oficial, ao non estar auspiciado baixo ningún organismo. Así pois, o seu primeiro enfrontamento oficial, data do 23 de maio de 1923 fronte á selección filipina, ante a que caería derrotada por 1-2 en Osaka durante os Xogos do Extremo Oriente.

## Resultados 
### Copa do Mundo 
### Copa Asiática 
### Copa América 
## Xogadores 
### Máis encontros disputados 
220px|thumb|Yasuhito Endō.
A 14 de novembro de 2019, os xogadores que máis encontros disputaron coa selección xaponesa son:

:*Os xogadores en **grosa** están aínda en activo coa selección nacional.*

### Máximos goleadores 
220px|thumb|Kunishige Kamamoto.
A 14 de novembro de 2019, os xogadores que máis encontros disputaron coa selección xaponesa son:

:*Os xogadores en **grosa** están aínda en activo coa selección nacional.*

## Adestradores 
:Datos actualizados a 10 de decembro de 2019
miniatura|Hajime Moriyasu.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da JFA
Río Jiloca

O **Jiloca** é un río de Aragón, afluente principal do río Jalón, que desemboca no Ebro. O seu curso transcorre polas provincias de Teruel e Zaragoza e polas comarcas de Comunidade de Teruel, Jiloca, Campo de Daroca e Comunidade de Calatayud. Ten unha unha lonxitude de 126&nbsp;km e drena unha cunca de 2.957&nbsp;km². O seu caudal en Calatayud é de 293 hm³/ano, pero, dada a súa localización, é moi irregular cunha estiaxe moi marcada e máximos no outono e primavera.

## Xeografía 
### Nacemento 
200px|thumb|left|Ojos de Monreal, no nacemento do río.
O río Jiloca nace na paraxe dos Ojos de Monreal del Campo. Tradicionalmente fixouse o seu nacemento no pozo artesiano da Fonte de Cella, aos pés da serra de Albarracín; pero demostrouse que este tramo ata Monreal é, en realidade, unha canle construída no século XVIII, cando se desecaron a Lagoa do Cañizar de Villarquemado e a lagoa do Cañizar de Alba.
Este nacemento leva a auga pertencente a un acuífero. As súas augas están debaixo do río e polos arredores, tendo grazas a este un gran número de pozos de onde se extrae a auga para o rego dos cultivos da zona.

### Curso 
Desde o nacemento toma dirección norte. Preto de Luco de Jiloca recibe o seu único afluente, o río Pancrudo, que nace 46 quilómetros antes na serra da Costera. A súa cunca hidrográfica é estreita e está formada por ramblas ou torrentes por onde só circula a auga dun modo ocasional. A partir da unión co Pancrudo a canle encáixase ata Daroca, onde abre un pequeno val que se aproveita para o regadío.

### Desembocadura 
O Jiloca desemboca no río Jalón á altura de Calatayud (Zaragoza).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre o río Jiloca en Turismo de Zaragoza
Manuel García Garrido

**Manuel Jesús García Garrido**, nado en Fuente de Cantos (provincia de Badaxoz) en 1928, é un xurista e profesor español.

## Traxectoria 
Foi catedrático de Dereito Romano da Universidade de Santiago de Compostela e en 1968 foi nomeado reitor, permanecendo no posto ata 1972. En 1970 o Ministerio de Educación encargoulle un estudo sobre a ensinanza superior a distancia, e o 15 de setembro de 1972 foi nomeado reitor da acabada de crear Universidade Nacional de Educación a Distancia, permanecendo no posto ata 1974. Continuou como catedrático de Dereito Romano da UNED. Foi tamén Director xeral de Persoal do Ministerio de Educación e Ciencia.
## Recoñecementos
En 2011 foi nomeado presidente honorario da Academia Romanística Constantiniana e doutor honoris causa pola Academia das Ciencias de Moscova.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Rectores UNED
Manuel Lucas

**Manuel Lucas Álvarez**, nado en Santiago de Compostela o 2 de setembro de 1917 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 2014, foi un historiador e político galego.

## Traxectoria 
Tras formase durante a infancia e adolescencia en centros educativos eclesiásticos, cursou Filosofía e Letras (sección Historia) na universidade compostelá entre 1942 e 1946 (en paralelo, estudou Maxisterio; en 1944 ingresou por oposición no Corpo de Maxisterio Nacional). Nese ano, 1946 graduouse con premio extraordinario. Especializouse en Paleografía e Diplomática, sempre na Universidade de Santiago de Compostela.

### Postos de responsabilidade 
Foi director do colexio maior "Generalísimo Franco", secretario xeral da USC (1961-1968), vicerreitor (1968-1974) e reitor (1974-1975). Foi concelleiro e primeiro tenente de alcalde de Santiago de Compostela (1955-1961) e deputado provincial (1958-1963). Presidente do Consello de Administración da Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Santiago (1964-1980), tamén presidiu a Federación de Caixas de Aforro de Galicia (1965-1980) e foi vicepresidente de Caixa Galicia.

Foi membro correspondente da Real Academia Galega, do Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos e do Instituto de Estudios Jacobeos. Tamén formou parte do consello asesor da Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada.

### Premios e recoñecementos 
Recibiu a encomenda con placa da orde civil de Afonso X o Sabio e a Medalla Castelao (2004).

## Obras 
* *El Santuario de Nuestra Señora de Pastoriza*, 1951.
* *La colección diplomática del Monasterio de San Lorenzo de Carboeiro*, 1958.
* *El archivo del monasterio de San Pedro de Ramirás en la Edad Media*, 1981.
* *El Tumbo de San Julián de Samos (siglos VIII-XII)*. 1986.
* *Santuarios marianos de Galicia: Historia, arte y tradiciones*, 1995.
* *El Priorato Benedictino de San Vicenzo de Pombeiro y su colección diplomática en la Edad Media*, 1996.

* *El Archivo del Monasterio de San Martiño de Fóra o Pinario de Santiago de Compostela*, 1999.
* *San Paio de Antealtares, Soandres y Toques: tres monasterios medievales gallegos*, 2001.   72  544x376

## Notas
Plataforma elevadora

miniatura|dereita|200px|Plataforma elevadora en posición de traballo.
miniatura|dereita|"Xirafa" JLG 660SJ.
Unha **plataforma elevadora** (en inglés, *aerial work platform* (AWP), *aerial device* ou *elevating work platform* (EWP)) é unha maquinaria autopropulsada para a elevación de persoal. Fai as funcións de andamiaxe móbil con máis seguridade e flexibilidade para os traballadores.

## Historia
As plataformas elevadoras actuais teñen a súa orixe na fundación en 1969 por  John L. Grove dunha pequena empresa metalúrxica en McConnellsburg, Pennsylvania.  Con 20 traballadores fundou JLG *aerial work platform* en 1970. Hoxe a empresa é unha das máis importantes do sector. En 2006 pasou a ser Oshkosh Corporation Company. Nos inicios a empresa tiña unhas vendas de 25 millóns de dólares, actualmente son 3.000 millóns de dólares.

## Descrición
A plataforma de traballo ten sistemas de seguridade específicos,  zonas de acceso á mesma para a entrada e saída de persoal da plataforma e unhas estritas normas de seguridade e uso: número de persoas que poden empregala á vez, carga máxima, altura de traballo ou avisos de risco de desnivel.

As máis empregadas son as plataformas autopropulsadas, semellantes a estadais con rodas. O sistema de elevación de tesoira e movemento das rodas é hidráulico. Poden ser eléctricas (a baterías) ou con motor diésel.

As chamadas *xirafas* tamén poden ser eléctricas ou diésel. Con elevación por brazos hidráulicos extensibles. Este tipo de maquinaria adoita empregarse en alugueiro. As empresas propietarias tamén levan o mantemento das mesmas.

As principais empresas do sector son:
* JLG 
* Haulotte 
* Genie
* Namco 

## Normativa de seguridade
En España, o uso deste tipo de maquinaria réxese polo Real Decreto 2291/1985, para plataformas elevadoras móbiles de persoal (PEMP). Este tipo de maquinaria autopropulsada e móbil está destinada ao seu uso por traballadores (non pode ser empregada por persoal sen formación específica) e para levar pequenas ferramentas ata a posición elevada de traballo. Os traballadores deben levar medidas de seguridade como arnés e casco.

### Normativa aplicable en España
Real Decreto 1215/1997 directiva europea 89/655/CEE, normativa básica de seguridade.
Real Decreto 1627/1997 directiva europea 95/57/CE, normativa de uso.
O mantemento e inspeccións técnicas réxen pola norma UNE 58921. As máquinas construídas despois de 1997 deben ter marcado CE e manual de instrucións.

Os traballadores que empregan estas plataformas deben ter formación e titulación en traballos en altura e curso específico en manexo de PEMP (Plataformas elevadoras móbiles de persoal). Só poden ser empregadas por dous traballadores simultaneamente e deben ir equipados con medidas de seguridade persoais específicas: casco (EN 397) e arnés (EN 361) que debe ir fixado aos puntos de ancoraxe da plataforma.

## Notas
José Gayoso Castro

**José Gayoso Castro**, finado en Lugo o 29 de decembro de 1946, foi un avogado, xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Narciso Gayoso Cancio. Foi o primeiro director do xornal *El Progreso*. Durante o franquismo foi presidente de Deputación de Lugo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Xenealoxía Gayoso de Pousadela (Luaces Pol)
Placa de Petri

miniatura|dereita|Metade inferior dunha placa de Petri sen usar. Ademais teñen unha tapa similar dun diámetro lixeiramente maior para cubrilas.

Unha **placa de Petri** (ou caixa de Petri, cápsula de Petri ou placa de cultivo celular) é un recipiente con forma de disco, cilíndrico de baixa altura de vidro ou plástico cunha tapa similar utilizado en microbioloxía para realizar cultivos celulares principalmente bacterianos ou de pequenos brións. Levan o nome do bacteriólogo alemán Julius Richard Petri, que as inventou no século XIX cando traballaba como axudante de Robert Koch. As placas de Petri de vidro poden ser reutilizadas despois de seren esterilizadas (por exemplo, nunha autoclave ou por quentamento seco nun forno de aire quente a 160&nbsp;°C durante unha hora). Nos experimentos nos que podería ser un problema a contaminación microbiolóxica dun experimento ao seguinte, úsanse con frecuencia as placas de Petri de plástico desbotables.

Os diámetros das placas de Petri son variables, pero as máis comúns son as de arredor de 10&nbsp;cm de diámetro. As tapas non cerran hermeticamente a placa. As placas de Petri modernas poden ter aneis nas tapas e bases, que permiten amontoalas sen que esvaren. Poden incorporarse moitas placas de Petri nun contedor de plástico para crear o que se denomina "placa multipozo".

## Microbioloxía 
[miniatura|esquerda|Unha placa de Petri con colonias bacterianas nun [medio de cultivo baseado no ágar.]]
As placas de Petri utilízanse xeralmente para preparar placas de ágar para estudos microbiolóxicos. A placa énchese parcialmente con líquido quente que contén ágar e unha mestura de ingredientes específicos que poden ser nutrientes, sangue, sales, carbohidratos, tinguiduras, indicadores, aminoácidos e antibióticos. Unha vez que o ágar arrefría e solidifica, a placa está lista para recibir unha mostra cargada de microbios nun proceso chamado inoculación da placa. Para cultivos de virus bacteriófagos faise unha inoculación en dúas fases: primeiro fanse crecer bacterias, que servirán de hóspedes para a inoculación posterior dos virus.

As placas de Petri incúbanse *boca abaixo*, é dicir, dadas volta, co ágar na parte de arriba, apoiadas sobre a tapa, para diminuír así o risco de contaminación por partículas traídas polo aire e impedir a condensación de auga, que se acumularía e empecería o cultivo dos microbios.

## Outros usos 
As placas de Petri tamén se usan para o cultivo de células eucariotas en medio líquido ou utilizando ágar sólido. As placas de Petri baleiras poden utilizarse para observar a xerminación de plantas ou o comportamento de pequenos animais, ou para outras prácticas correntes de laboratorio como o secado de fluídos nun forno ou para transportar e almacenar mostras. A súa transparencia óptica e perfil baixo permiten o seu uso común como receptáculo temporal para examinar mostras (especialmente as líquidas) con microscopios de baixo aumento.

## Notas 
## Ligazóns externas
Silverio Cañada

**Silverio Cañada Acebal**, nado en Xixón en 1932 e finado en Oviedo o 19 de maio de 2002, foi un editor asturiano.

## Traxectoria 
Fundador, en 1967, da editorial Júcar, as súas maiores empresas foron a *Gran Enciclopedia Asturiana* e a *Gran Enciclopedia Gallega*.

## Vida persoal 
Pai de tres fillos, un deles, Silverio Cañada Estébanez, adícase tamén ao mundo editorial.

## Premio de Narrativa Silverio Cañada 
No ano 2010 creouse o Premio de Narrativa Silverio Cañada, na súa memoria.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Artigo "CAÑADA ACEBAL, Silverio" da *Gran Enciclopedia Galega*
### Ligazóns externas 
* .
Adolfo Manso Rodríguez

**Adolfo Manso Rodríguez**, finado na Coruña o 16 de xuño de 1987, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Participou nas guerra de Marrocos e na Guerra Civil. Mandou o rexemento de Santiago. Xeneral de brigada de Infantaría, estivo ao mando da circunscrición de Kelaya, en Melilla. Foi Presidente da Deputación de Lugo entre o 31 de outubro de 1955 e o 1 de abril de 1958. Finou na Coruña con 95 anos.

## Notas
Ramiro Sorbet

**Ramiro Sorbet Allariz**, nado en Marín o 3 de novembro de 1968, é un exfutbolista e actual adestrador profesional galego.

## Véxease tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil de Ramiro Sorbet en bdfutbol.com 
* Perfil de Ramiro Sorbet en Historias Racinguistas
HK Orange 20

O **HK Orange 20** é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Bratislava, Eslovaquia. Actualmente está integrado por xogadores sub-20 e compite na Extraliga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo eslovaco. Xoga os seus partidos como local no Zimný štadión Ondreja Nepelu, un pavillón con capacidade para 10.000 espectadores.

## Historia 
Debido ao decepcionante papel do equipo nacional júnior no Campionato do Mundo, decidiuse que a partir da tempada 2007-08, a selección eslovaca U20 xogará na Extraliga. Isto débese en parte tamén ao nerviosismo xerado logo de que a selección U18 descendera e a U20 estivera a piques de facelo. Os xogadores máis novos dos equipos da liga foron recolocados no equipo, cunha cantidade notable de xogadores procedentes do HK Dukla Trenčín e do HC Slovan Bratislava.

O equipo só xoga partidos os venres e domingos. Tamén está excluído da última semana de competición antes do descanso de inverno para que o equipo poida prepararse para o Campionato do Mundo U20 da IIHF.
Tempada 2009/10 do Deportivo da Coruña

Durante a tempada **2009–10** o Deportivo da Coruña competiu na Primeira División (afrontando a súa 40ª campaña na máxima categoría), logrando o 10º posto ao remate do campionato.

## Material deportivo
O equipamento do Deportivo foi proporcionada por Lotto e o patrocinador foi Estrella Galicia.

## Xogadores
:*Xogadores ao remate da campaña.*

### Deixaron o club durante a tempada
## Equipo técnico
## Notas
Rosenborg Ishockeyklubb

O **Rosenborg Ishockeyklubb** ou **Rosenborg IHK** é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Trondheim, Noruega. Actualmente xoga na máxima categoría do hóckey sobre xeo noruegués, a GET-ligaen. Xoga os seus partidos como local no Leangen Ishall, un pavillón con capacidade para 3.311 espectadores.

## Historia 
O Rosenborg IHK foi fundado en 1934 como sección de hóckey sobre xeo do Rosenborg BK. En 1991 mudou a súa denominación (Rosenborg BK Ishockey) para a actual (Rosenborg IHK). En marzo de 2010, o Rosenborg IHK ascendeu á GET-ligaen (máxima categoría do hóckey sobre xeo noruegués), onde compite dende aquela. O Rosenborg finalizou segundo na fase de grupos do *play-off* por detrás do Frisk Tigers para lograr este ascenso. Os Kongsvinger Knights e o Grüner foron 3º e 4º respectívamente no grupo, permanecendo na Primeira División para a seguinte tempada.

A causa do lockout de 2012 na NHL, Jack Skille dos Florida Panthers fichou polo RIHK. Skille non recibiu ningún salario do Rosenborg e foi o primeiro xogador da NHL en marchar a Noruega durante o lockout.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ilya Dubkov.jpg|Ilya Dubkov.
Ficheiro:RIHK - F L8Z8644.jpg|RIHK vs Frisk Tigers en 2010.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial