Proxeria

**Proxeria** (do grego *pro*, "cara, a favor de" e *geron*, "vello") é unha enfermidade xenética da infancia extremadamente rara, caracterizada por un envellecemento brusco e prematuro en nenos no seu primeiro e segundo ano de vida. Estímase que afecta a un de cada sete millóns dos neonatos. Non se evidenciou preferencia por ningún sexo en particular, pero predominan os pacentes de etnia branca (97% dos pacentes afectados). A proxeria pode afectar a diferentes órganos e tecidos: ósos, músculos, pel, tecido subcutáneo e vasos. Crecen baixos en estatura, teñen cranio de gran tamaño, alopecia, pel seca e engurrada, ausencia de graxa subcutánea e rixidez articular. Ó non existir cura nin tratamento, as persoas que a padecen, non acostuman superar os 13 ou 15 anos de vida. Non adoita transmitirse de pais a fillos, e rara vez se atopa máis dun caso na mesma familia.

Aínda que hai diferentes tipos de proxeria, a forma máis coñecida e severa desta enfermidade é a chamada síndrome de Hutchinson-Gilford, nomeada así na honra de Jonathan Hutchinson, quen foi o primeiro en describila en 1886, e de Hastings Gilford, que realizou diferentes estudos sobre o seu progreso e características a partir do ano 1897.

## Síntomas 
Polo xeral, durante o primeiro ano de vida, o crecemento do neno afectado por proxeria retárdase notablemente, mentres que o desenvolvemento motor e a intelixencia permanece normal. Os sinais e síntomas deste trastorno progresivo adoitan ser os seguintes:

* Deficiencia no crecemento durante o primeiro ano de vida
* Baixa estatura.
* Pel seca e engurrada, e manchas na pel semellantes ás da vellez a causa do mal metabolismo da melanina.
* Calvicie prematura, con caída de cellas e pestanas.
* Cabeza proporcionalmente grande para o tamaño da cara (macrocefalia).
* Ollos saltóns.
* Mandíbula pequena (micrognacia)
* Cranio de gran tamaño, coas veas craniais sobresaíntes.
* Nariz grande e recachado.
* Queixo recuado.
* Atraso e formación anormal dos dentes.
* Perda da audición.
* Problemas cardíacos progresivos.
* Peito estreito, con costelas marcadas
* Endurecemento da pel no tronco e as extremidades (similar á esclerodermia)
* Perda de graxa debaixo da pel e perda da masa muscular.
* Extremidades finas e esqueléticas.
* Estreitamento das arterias coronarias.
* Articulacións grandes e ríxidas.
* Dislocación da cadeira.
* Presenza de enfermidades dexenerativas como a artrite ou as cataratas, propias da vellez.
*Osteoporose.
*Arteriosclerose.
*Morte natural antes dos 18 anos, por arteriosclerose.

## Causas 
A síndrome de Hutchinson-Gilford está causada por unha mutación no xene chamado LMNA, encargado de producir a proteína Lamin A, a cal é a base estrutural que mantén a célula en equilibrio. Os investigadores supoñen que a carencia da dita proteína fai que o núcleo da célula sexa inestable, e que dita inestabilidade poida ser a causante do proceso de envellecemento prematuro na proxeria.

## Diagnóstico 
Unha vez que a mutación do xene foi identificada, e logo dunha primeira avaliación clínica (apreciación da aparencia física do neno e do seu historial clínico), realízase unha análise de sangue para probar a presenza do xene da proxeria.

Realízanse probas de esforzo cardíaco que poden poñer de relevancia a arterioesclerose precoz dos vasos sanguíneos.

Así mesmo próbase a resistencia á insulina, e compróbanse cambios na pel similares aos que se observan na esclerodermia (o tecido conectivo tórnase áspero e endurecido).

## Prognóstico 
A media de vida en nenos enfermos é de 13 anos, pero pode estar entre 7-27 anos, aínda que a supervivencia máis alá da adolescencia é infrecuente. En máis do 80% dos casos a morte débese a complicacións como a arterioesclerose, o infarto de miocardio e tromboses coronarias.

Aínda que non existe cura para esta enfermidade, nin tratamento de eficacia probada, certos estudos demostraron que a proxerina, responsable da dexeneración celular, podía ser reducida, axudando a frear o proceso de envellecemento, ata incluso detelo, aumentando notablemente a esperanza de vida.

A meirande parte dos tratamentos limítanse a previr e frear as complicaciones que poden xurdir nesta enfermidade, como son as complicaciones cardiolóxicas. Utlízase aspirina en baixas doses para protexer de ataques cardíacos e accidentes cerebrovasculares, así coma dietas hipercalóricas; tamén se teñen intentado tratamentos coa hormona do crecemento humano.

Despois de descubrir o xene causante da enfermidade e do seu funcionamento, propúxose un tratamento cun tipo de fármaco anticanceríxeno, inhibidor da farnesyltransferasa (FTIs), probándose a súa eficacia con ratos. Dende maio de 2007 iniciouse un período de probas clínicas con pacientes utilizando FTI Lonafarnib.

O prematuro falecemento dos pacientes, a meirande parte antes dos 20 anos, non axuda no descubrimento da cura, xa que non se poden levar a cabo estudos máis completos e especializados, os cales levarían anos.

## Coidados diarios 
* Asegurar unha correcta hidratación, especialmente durante enfermidades puntuais e con tempo caloroso.
* Proporcionar racións pequenas pero frecuentes, para asegurar unha correcta achega calórica.
* Proporcionar unha actividade física adecuada.
* Obter calzado adecuado para unha correcta comodidade.
* Empregar protector solar, especiamente en actividades ó aire libre.
* Levar o calendario de vacinas ó día.
* Proporcionar oportunidades de aprendizaxe e crecemento persoal. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Laminopatía