open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Miño, Miño

**Santa María de Miño** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Miño. Segundo o IGE en 2013 tiña 2.895 habitantes (1.467 mulleres e 1.428 homes), 824 máis ca en 1999. Ten 17 entidades de poboación.

## Patrimonio
Ao pé da Ponte do Porco sobre o río Lambre hai unha escultura que representa o xabaril da casa de Andrade.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Miño
### Parroquias de Miño
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Miño
Perbes, Miño

**San Pedro de Perbes** é unha parroquia que se localiza no noroeste do concello de Miño. Segundo o IGE en 2013 tiña 622 habitantes (318 homes e 304 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 561 habitantes.
## Historia
En 1916 atopouse na parroquia o tesouro de Algara.

Nesta parroquia estaban soterrados o expresidente da Xunta de Galicia Manuel Fraga e mais a súa muller, Carmen Estévez, que veraneaban no lugar.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Perbes
### Parroquias de Miño
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Miño
Vilanova, Miño

**San Xoán de Vilanova** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Miño. Segundo o INE en 2010 tiña 492 habitantes (255 mulleres e 237 homes), 39 menos ca en 1999. Ten doce entidades de poboación.

## Patrimonio
*Igrexa de San Xoán de Vilanova.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilanova 
### Parroquias de Miño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Miño
Abade, Moeche

**Santiago de Abade**, e en 1846 tiña 189. Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

A igrexa está situada no lugar de Leboreiro. Ten planta rectangular dunha soa nave con sancristía. O presbiterio é abovedado, con dous pequenos contrafortes no exterior, e está separado da nave por un arco de triunfo. En 1846 a igrexa era anexa á de Labacengos.

A parroquia está atravesada pola estrada AC-862 (antiga C-642).

## Notas
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Abade 
### Parroquias de Moeche 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Moeche
Labacengos, Moeche

**Santa María de Labacengos** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Moeche. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 229 habitantes (113 mulleres e 116 homes) distribuídos en 28 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 301 habitantes.

Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

## Patrimonio
*Igrexa de Santa María de Labacengos, do século XVI. Planta rectangular cunha soa nave e presbiterio, e dous corpos engadidos ao muro setentrional. Restaurada.
*Ermida de San Xiao dos Ósos. Foi propiedade do mosteiro de Oseira.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Labacengos
### Parroquias de Moeche
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos
*Lugares de Moeche
Xanceda, Mesía

**San Salvador de Xanceda** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Mesía. Segundo o INE en 2023 tiña 294 habitantes (147 homes e 147 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha constante diminución en relación ao ano 2004, cando tiña 389 habitantes, e ao ano 1999, con 407 habitantes.

A capital municipal localízase no lugar do Campo das Mentiras.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial de San Salvador de Xanceda data do século XVIII, ten planta en cruz latina. No interior sepárase o presbiterio do resto da construción por un arco de triunfo.

A Casa Grande de Xanceda era unha casa señorial dedicada á explotación agrícola. Foi construída no século XVIII e pertenceu ao Marquesado de San Martiño de Ombreiro. Ten planta en de forma de L e conserva unha pequena torre cadrada. A Casa cumpriu as funcións de concello ata hai uns cincuenta anos.

O castro de Xanceda, no cal se atopou en 1974 o denominado *tesouro de Xanceda*, que está depositado no Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de Santo Antón.

## Festas 
* As Misas o 6 de agosto.
* San Bartolomeu o 24 e 25 de agosto.
* O Divino Salvador o 25 e 26 de decembro.

## Galería de imaxes 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Xanceda 
### Parroquias de Mesía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lugares de Mesía

### Ligazóns externas 
* Xanceda na web do concello de Mesía
San Xurxo de Moeche, Moeche

**San Xurxo de Moeche** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Moeche. Segundo o IGE en 2018 tiña 238 habitantes (135 mulleres e 103 homes) distribuídos en 34 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 291 habitantes. Nesta parroquia está situado o Castelo de Moeche, onde se celebra o Festival Irmandiño.

Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Castelo de Moeche 6.jpg|Castelo de Moeche.
Ficheiro:Cruceiro de San Xurxo de Moeche.JPG|Cruceiro de San Xurxo de Moeche.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xurxo de Moeche 
### Parroquias de Moeche 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Moeche
Santa Cruz de Moeche, Moeche

**Santa Cruz de Moeche** é unha parroquia que se localiza no concello de Moeche. Segundo o padrón municipal de 2018 ten 135 habitantes (60 homes, 75 mulleres) distribuídos en 24 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 195 habitantes. A poboación da parroquia está en continuo descenso, xa que aínda que hai algúns nacementos, son superados amplamente polas mortes.

## Xeografía 
Santa Cruz de Moeche está situada na zona de Ferrolterra (provincia da Coruña). Linda coas parroquias de Labacengos e San Xurxo de Moeche, Moeche, e os concellos das Somozas e Cerdido. Encóntrase separada do concello das Somozas polo río Poulo, afluente do Río Grande de Xuvia, e que é comunmente coñecido como o río Cego.

Santa Cruz encóntrase maioritariamente cuberta de bosque excepto en zonas con alta concentración parcelaria, que se atopan cubertas de cultivos ou herba que se aproveita para o gando. A economía local céntrase basicamente na gandería e no aproveitamento forestal. Das antigas minas de cobre poden aínda atoparse as galerías subterráneas que foron creadas para a extracción do mineral e que agora están esgotadas.
miniatura|Unha das galerías mineiras abandonadas.

## Patrimonio 
Santa Cruz conta cunha igrexa de estilo barroco do século XV dedicada a Santo Antonio, no lugar do Retorno (esta igrexa conta ademais cun cruceiro da mesma época situado a escasos metros dela), cunha ermida do mesmo estilo dedicada a San Cibrao (recentemente restaurada) e un castro celta aínda sen escavar, no lugar do Castro.

## Festas 
miniatura|A igrexa da parroquia.
En Santa Cruz celébranse tres festas:
* O Carme, o 16 de xullo na igrexa.
* O San Martiño o 11 de novembro, tamén na igrexa.
* O San Cibrao, na capela á que está adicado.
Estas festas son organizadas polos veciños, que achegan o capital para contratar a orquestra.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Capela de San Cibrao de Santa Cruz de Moeche.jpg|A capela de San Cibrao, situada a poucos quilómetros da igrexa.
Ficheiro:Cruceiro de Santa Cruz de Moeche.jpg|Vista de lonxe do cruceiro.
Ficheiro:Cruceiro de Santa Cruz de Moeche 2.jpg|Vista de cerca do cruceiro.
Ficheiro:Panorámica de Santa Cruz de Moeche.jpg|Panorámica de Santa Cruz de Moeche (ao fondo pódense apreciar polígonos industriais e aeroxeradores pertencentes ao concello das Somozas).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Cruz de Moeche 
### Parroquias de Moeche 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Moeche
Queixeiro, Monfero

**San Xurxo de Queixeiro** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Monfero. Segundo o IGE en 2013 tiña 286 habitantes (138 homes e 148 mulleres) distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 356 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Queixeiro 
### Parroquias de Monfero 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lugares de Monfero
Cambre (homónimos)

O topónimo **Cambre** pódese referir a:

;En Galiza
***Cambre**, concello da comarca da Coruña;
****Cambre**, parroquia de dito concello;
*****Cambre**, lugar de dita parroquia;
***Cambre**, parroquia do concello de Malpica de Bergantiños;
****Cambre** lugar de dita parroquia;
***Cambre**, lugar da parroquia de Lema, no concello de Carballo;
***Cambrelle**, lugar da parroquia de Razo, no concello de Carballo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
San Xoán de Moeche, Moeche

**San Xoán de Moeche** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Moeche. Segundo o IGE en 2018 tiña 353 habitantes (190 mulleres e 163 homes) distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 415 habitantes.

Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

## Patrimonio 
* Igrexa parroquial de San Xoán de Moeche, está datada do século XIX.
* Peto de ánimas na igrexa parroquial de San Xoán. Labrado en madeira, créese que é orixinal do século XVIII.
* Capela de San Ramón. É un pequeno templo de estilo barroco con planta rectangular dunha soa nave, presbiterio e sancristía, situado en San Ramón, parroquia de San Xoán de Moeche. No seu interior destacan os arcos de medio punto apoiados sobre pilastras, que soportan seu teito de madeira, e a imaxe de San Ramón, situada no oco central do retablo barroco do seu altar maior. Na entrada de dita capela encóntrase un cruceiro datado de finais do século XIX.
* Castro de Forxao. Este castro tamén chamado "A Costeira", é de planta rectangular, e encóntrase protexido por unha muralla e por un terraplén que circunda a muralla (este é tamén o sistema de defensa do castelo de Moeche), a parte accesible do castro encóntrase en bo estado de conservación.

## Feiras 
En San Xoán de Moeche celébranse dúas feiras ao mes, os días 11 e 23 no campo da feira.

O 23 de abril de cada ano ten lugar unha feira no campo de San Ramón de Moeche, onde tamén hai carreiras de cabalos.

## Festas 
* San Ramón: celébrase na capela de San Ramón o 31 de agosto de cada ano, aínda que desde algúns anos non se celebra por falta de actividade por parte dos veciños.
* San Xoán: na capela de San Xoán o 24 de xuño de cada ano, aínda que desde algúns anos tampouco se celebra por falta de veciños colaboradores.
* Balocos: Festa celebrada todos os anos en setembro, empezou a facerse hai pouco tempo xa que antes celebrábase a festa de Balocos conxuntamente coa de San Ramón.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Capela de San Ramón.JPG|Capela de San Ramón.
Ficheiro:San Ramón, Moeche.JPG|Lugar de San Ramón.
File:San Xoán de Moeche.JPG|San Xoán de Moeche.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xoán de Moeche 
### Parroquias de Moeche 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Moeche
Payola

**Payola** é a denominación que recibe a caza de bruxas comenzada en 1960 contra os DJ's que pinchaban rock nas emisoras norteamericanas. A industria e os árbitros da moral opinaban que a xuventude escoitaba lixo e que os dj's eran subornados para poñer eses discos e iniciaron unha campaña de denuncias. Conseguiron arruinar a carreira e a vida de Alan Freed, que lle deu ao rock and roll e o seu nome e foi un dos máximos responsábeis da súa popularización.
Foro pola Memoria de Galicia

O **Foro pola Memoria de Galicia** é unha asociación de carácter federal que ten por obxecto recuperar e divulgar a memoria histórica de todos/as aqueles/as que loitaron contra o fascismo, o nazismo e o franquismo no territorio galego desde o golpe militar do 18 de xullo de 1936 ata a instauración da democracia, incluíndo o período denominado da transición democrática.
## Obxectivos
O presidente da asociación, con data de xaneiro de 2003 expresa os obxectivos que pretenden acadar co seu labor:

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Foro pola Memoria
Jazz galego

Pese á existencia de músicos e grupos anteriores, o jazz comeza a ter importancia en Galiza nos anos 80 do século XX, cando se abren locais (Clavicémbalo en Lugo, Filloa Jazz na Coruña, Dado-Dadá en Compostela, Latino en Ourense..), organízanse festivais, móntanse escolas e funcionan grupos e profesionais que viven do Jazz. Os grupos máis importantes nese período son Filloa Express, Clunia Jazz e Baio Ensemble que despois se disgregarían nun gran número de proxectos. Outro fito importante foi a creación da Escola Estudio en Santiago da que sairían moitos dos grandes músicos de hoxe, entre eles Abe Rábade e Paco Charlín. Xa no século XXI, grazas ao traballo do Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra, naceu a chamada terceira xeración do jazz galego. A día de hoxe, existen numerosos festivais de jazz ao longo de toda a xeografía galega, e este xénero goza dun público en constante aumento.

## Outros músicos
*Abe Rábade
*Alberto Conde
*Baldo Martínez
*Fernando Llorca
*Kin García
*Marcelino Galán
*Nani García
*Roberto Somoza
*José Luis Evangelista
*Emilio Huete
*Quique Alvarado
*Ramón Ángel
*Paco Charlín
*Sumrrá
*Xosé Luís Miguélez
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra
### Ligazóns externas
* Galicia Jazz
Baio Ensemble

A **Baio Ensemble** é unha escola privada de jazz fundada en Vigo en 1983 por Alberto Conde, recoñecida como a primeira escola de jazz de Galicia e que deu lugar a varios proxectos e discos.   

## Historia 
Creada en 1983 por Alberto Conde, comezou a experimentar cos propios profesores da escola creando diversas formacións coas que actuaron na IV Edición do Festival Internacional de Jazz de Murcia, nos concertos de Jazz Verano'84 como abreconcertos dos Messengers de Art Blakey, no programa *Jazz entre amigos* de RTVE en 1985 ou no XXI Jazz Festival de San Sebastián no ano 1986, onde conseguiu o segundo premio. 

## Discos
**Paisajes* (RNE, 1985) 
**Diálogos* (1990)

## Integrantes
*Cuchús Pimentel, guitarra eléctrica e flamenca
*Alberto Conde, piano
*José Manuel Lojo, trompeta
*José Miguel Martínez Ogando, saxo alto, soprano e congas
*Carlos Barruso, saxo tenor, clarinete
*Modesto Pascual, piano e sintetizadores
*Francisco Javier Alfageme, baixo
*Ángel "Gelo" Barrio, batería
*Santi Quintans, guitarra eléctrica
*Kely García, guitarra eléctrica
*Kin García, baixo eléctrico, contrabaixo e congas
*Paco Charlín, baixo eléctrico
*Lorenzo Tabarés, baixo eléctrico
*Charly Lojo, trompeta e fliscornio
*Fernando Llorca, batería e congas
*David Barciela, batería
*Carlos Castro, percusión
*Marcos Valcárcel, percusión
*Modesto Pascual, voces
*Arturo Álvarez, voces
*Ricardo Davila, piano e sintetizadores

## Notas
Alberto Conde

**Alberto Conde**, nado en Caracas en 1960, é un pianista galego. Reside en Ourense.

## Traxectoria 
Comezou estudando guitarra clásica, graduándose no CPM de Ourense, antes de se pasar ao piano a ao jazz. 

O seu primeiro contacto co jazz tivo lugar nos seminarios de Jazz de Banyoles (Xirona) durante 1980-81, onde entra en contacto con mestres norteamericanos de gran recoñecemento e prestixio internacional como Thad Jones, Chuck Israels, Hal Crook, Steve Brown, Jim McNeely, Ben Riley, Bill Dobbins e Sal Nistico. A seguir, marchou a Caliifornia e estudou na San Diego School of Perfoming Music (California) co trombonista norteamericano Hal Crook. 

Ao volver, en 1983, funda Baio Ensemble, a primeira escola privada de jazz de Galicia, onde participan múltiples músicos como Cuchús Pimentel ou Paco Charlín, e con ese grupo editou dous discos: *Paisajes* (1985) e *Diálogos* (1990).

Posteriormente, creou Alberto Conde Trio.

O seu estilo mestura o jazz coa música tradicional galega e coa música clásica.

É catedrático de jazz no CSM da Coruña.

## Discografía
### Con Alberto Conde Trío 
**A lagoa dos Atlantes* (Punteiro, 1997)
**Celtrópolis* (Punteiro, 1999)

### Con Alberto Conde Grupo 
**Entremares* (Karonte, KAR 7777) con Baldo Martínez e Nirankar Khalsa. Gravado en 2002.
**Andaina* (Karonte, KAR 7794) con Baldo Martínez e Nirankar Khalsa. Gravado en 2006.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web de Alberto Conde.
*Entrevista a Alberto Conde en *El Club del Jazz*.
*Entrevista en  en *Tomajazz*.
*Ficha en Discogs
Clunia Jazz

A **Clunia Jazz** foi unha banda de Jazz galega-internacional fundada nos anos 80 formada por Nani García (piano), Baldo Martínez (contrabaixo) e Fernando Llorca (batería).

## Traxectoria 
En 1982 despois do seu bautismo sendo abreconcertos de Wynton Marsalis no Festival de Jazz da Coruña gravan o seu primeiro disco, *Clunia Jazz*. Únese á formación o saxofonista, xa desaparecido, Antonio Cal. No ano 1983 participan en diversos certames, obtendo o segundo premio no Concurso Internacional do Festival donostiarra e o primeiro premio á mellor composición e arranxo para Nani García. Ademais participan nas primeiras Xornadas de Jazz de Santiago de Compostela xunto a Tete Montoliu. En 1984 gravan o seu segundo disco, *Afueras Periódicas*, para o selo Jazz Stop, coa colaboración do saxofonista Jorge Pardo.

En 1985 foron galardoados co Primeiro Premio no Concurso Internacional do Festival donostiarra, xunto á cantante portuguesa Maria João.

En 1987 participan en París como representantes do jazz español na exposición "Cinco séculos de arte española", no Museo de Arte Contemporánea de París. Despois entraron nunha etapa na que os seus proxectos individuais teñen mais importancia que o grupo, co que seguiron actuando esporadicamente e en 1992 incorporaron ao saxofonista norteamericano Tom Gullion, co que gravaron o seu último disco até o momento, *Carpe Diem*. As últimas colaboracións foron co trompetista italiano Paolo Fresu, un dos músicos europeos de jazz máis destacados dos últimos anos, e co gran mestre Kenny Wheeler.

## Discos 
* *Clunia Jazz* (Citola, 1983)
* *Afueras Periódicas* (Jazz-Stop, 1984)
* *Rua Cega* (Edigal, 1986)
* *Carpe Diem* (Sons Galiza, 1995)
* *Cinco* (2009) 

## Formación 
* Roberto Somoza saxos
* Nani García piano
* Baldo Martínez contrabaixo
* Fernando Llorca batería
* Matthew Simon trompeta (2009)

## Notas
Esquemas comunicativos

A comunicación é o resultado da emisión dunha mensaxe codificada a un receptor que a interpreta. Os elementos participantes da comunicación comunmente aceptados son o **emisor**, **receptor**, mensaxe, **código**, canle, ruído, realidade referencial ou contexto. Así a todo, non é esta a única perspectiva para definirmos o acto de nos comunicarmos:

## Esquema de Johnson
centro|Esquema comunicativo de Johnson

#Acontece un evento.
#O evento estimula un individuo "A".
#Prodúcense sensacións preverbais. Os impulsos nerviosos diríxense ó cerebro de "A".
#"A" traduce as sensacións en palabras.
#"A" selecciona palabras e ordénaas segundo as normas.
#Por medio dunha canle "A" entra en relación con "B".
#B recibe estímulos físicos provocados pola emisión de "A".
#No cerebro de B xéranse sensacións preverbais.
#B traduce as sensacións en palabras.
#Decodifícase e interprétase a mensaxe.

## Esquema de Laswell
centro|Esquema comunicativo de Laswell

#‘Quen’: O estudo deste elemento implica unha análise de control
#‘Di o que’: Implica unha análise de contido.
#‘En que canle’: Medios interpersoais ou de masa. Análise dos medios.
#‘A quen’: Análise de audiencia.
#‘Con que efectos’: Análise do impacto sobre a audiencia.

## Esquema de Dobb
centro|Esquema comunicativo de Dobb

#Emisor ou comunicador.
#Obxectivo de comunicación.
#Medios básicos de comunicación (por ex. palabras e xestos usados polo emisor)
#Medios de extensión (gravación en cita, medio impreso,...): Canle
#Coordenadas espazo-temporais: Contexto
#Restricións. Condicións en que se inhibe ou censura a transmisión da comunicación (tabús, costumes, preconceptos, prohibicións, eufemismos, disfemismos,...)
#Comunicación: A mensaxe.
#Estado de espírito: Sentimentos e disposición para a resposta por parte da audiencia.
#Percepción por parte da audiencia da mensaxe.
#Reaccións da audiencia.
#Cambios: Efectos da comunicación inmediatos ou a longo prazo.
#Indicios informativos da reacción da audiencia ó comunicador	

## Esquema de Shannon e Weaver
centro|850px|Esquema comunicativo de Shannon e Weaver

*Unha fonte de información selecciona unha mensaxe.
*O emisor converte a mensaxe en sinal, de acordo cun código determinado.
*Eses sinais son transmitidos ó destinatario mediante unha canle adecuada.
*O receptor, descodifica os sinais recibidos para recuperar a mensaxe orixinal
*Ruído: Todo o que interfire na transmisión e dificulta na recepción da mensaxe.
Santa Xiá de Monfero, Monfero

**Santa Xiá de Monfero** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Monfero. Segundo o IGE en 2013 tiña 58 habitantes (33 homes e 25 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 99 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Xiá de Monfero 
### Parroquias de Monfero 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monfero
O Val de Xestoso, Monfero

**San Pedro do Val de Xestoso** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Monfero na comarca do Eume. Segundo o IGE en 2013 tiña 417 habitantes (203 mulleres e 214 homes) distribuídos en 39 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 538 habitantes.

## Historia 
Até 1897 só existía a parroquia de Xestoso, mais nese ano ficou dividida en dúas: o propio Val de Xestoso e mailo Alto de Xestoso.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Val de Xestoso 
### Parroquias de Monfero 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lugares de Monfero
Taboada, Monfero

**Santa Mariña de Taboada** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Monfero limitando có concello de Pontedeume mailo có de Vilarmaior. Segundo IGE en 2013 tiña 85 habitantes (46 homes e 39 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, 15 menos ca en 1999.

## Patrimonio 
Está situada á beira do parque natural das Fragas do Eume. A igrexa parroquial é de estilo románico, e hai dous cruceiros centenarios.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Taboada 
### Parroquias de Monfero 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monfero
Franza, Mugardos

**Santiago de Franza** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Mugardos. Segundo o IGE en 2018 tiña 1.418 habitantes (703 mulleres e 715 homes) distribuídos en 25 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.629 habitantes. Ten unha extensión de 5,22&nbsp;km² e unha densidade de poboación de 288,89 hab./km².

No lugar do Seixo naceu o pintor Felipe Bello Piñeiro.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Escola de Franza.jpg|Escola.
Ficheiro:Casino de Franza.jpg|Local social do Casino Progreso de Franza.
Ficheiro:Fachada igrexa de Franza.JPG|Fachada da igrexa parroquial.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Franza 
### Parroquias de Mugardos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Mugardos
Meá, Mugardos

**San Vicente de Meá** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Mugardos. Segundo o IGE en 2018 tiña 573 habitantes (297 mulleres e 276 homes) distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 767 habitantes. Ten unha extensión de 2,07&nbsp;km² e unha densidade de poboación de 294,69 hab./km².

Nesta parroquia naceu o doutor Agustín Sixto Seco.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Planta de Gas.JPG|Vista da planta de gas desde a ría.
Ficheiro:Mugardos-reganosa-1.JPG|Vista da planta de gas desde A Pedreira.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Meá
### Parroquias de Mugardos
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Mugardos
Mugardos, Mugardos

**San Xulián de Mugardos** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Mugardos. Segundo o IGE en 2018 tiña 2.851 habitantes (1.484 mulleres e 1.367 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 3.039 habitantes. Ten unha extensión de 3,84&nbsp;km² e unha densidade de poboación de 747,14 hab./km².

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Vila de Mugardos.jpg|A vila de Mugardos.
File:Mugardos. Vista nocturna. Galicia (Spain).jpg|Vista nocturna.
File:Mugardos, provincia da Coruña -16-01-09.jpg|Vista nocturna.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mugardos 
### Parroquias de Mugardos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Mugardos
Abelleira, Muros

**Santo Estevo de Abelleira**, en 2024 tiña 464 habitantes (234 homes e 230 mulleres) distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 647 habitantes e un aumento de 12 habitantes en comparación co anterior ano na serie.

## Serie de poboación 
## Economía 
A economía dos habitantes de Abelleira baséase principalmente na pesca, no marisqueo, na explotación agroforestal e no turismo nos meses de verán. A numerosa poboación emigrante que retorna á parroquia durante o verán tamén participa positivamente na economía do lugar.

## Xeografía e lugares de interese 
A parroquia de Abelleira está situada arredor da enseada de Bornalle, na desembocadura do río Rateira. Atópase rodeada por terreo escarpado por Norte (Torea), Leste (Tal e Esteiro) e Oeste (Serres e Sestaio), o que fixo que historicamente a súa vía de comunicación principal fose o mar. É atravesada pola estrada AC-550 de Leste a Oeste e por diversos regos e regatos de Norte a Sur, salientando entre eles o devandito río Rateira.  

Abelleira ten numerosas rutas de sendeirismo, entre as que se atopan a rota á Pedra do Cadro ou parte do Camiño de Santiago da Ría de Muros e Noia e varias praias, entre as que se atopan: Ventín, Liñares, Area Triga ou Bornalle. 

A igrexa principal da parroquia, de estilo neoclásico e construída en pedra do país, data do Século XVII.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa Abelleira, Muros.jpg|Cemiterio e Igrexa de Santo Estevo de Abelleira.
Ficheiro:Abelleira, Muros2.jpg|Campanario da Ingrexa de Santo Estevo de Abelleira.
Ficheiro:Parroquia de Abelleira.jpg|Vista da costa de Abelleira desde a praia de Bornalle.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Abelleira 
### Parroquias de Muros 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muros

### Ligazóns externas 
* Abelleira.info
Muros, Muros

**San Pedro de Muros** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 2.523 habitantes (1.313 mulleres e 1.210 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.902 habitantes.

## Patrimonio 
A **igrexa parroquial** é de estilo gótico, e anteriormente coñecíase como a **colexiata de Santa María do Campo**. Mandouna construír Lope de Mendoza no século XIV, sendo terminada en 1400, segundo a inscrición encravada na porta principal. Diante da igrexa esténdese un gran adro, onde na Idade Media se reunía o concello que gobernaba a vila.

Consta dunha única e ampla nave dividida en cinco tramos. A capela maior, situada na cabeceira, está cuberta cunha vistosa bóveda de crucería. A nave está cuberta a dúas augas cun teito de madeira, que repousa sobre arcos apuntados.

As capelas laterais foron engadidas nos séculos XV e XVI, e nelas hai diferentes altares con sepulcros medievais. Do templo primitivo consérvase a portada principal de acceso, o rosetón gótico, algúns canzorros e moitos dos signos lapidarios gremiais gravados nos perpiaños.

No exterior ten unha torre campanario barroca, rematada en 1757. Presenta unha balaustrada pétrea no corpo das campás, ademais dun pórtico cuberto situado sobre a entrada principal. A campá máis grande desta igrexa, aínda en uso, foi un regalo de Eugenio Montero Ríos, e foi traída nun carro de vacas. É coñecida como "a campá de Montero".

A imaxe máis venerada na vila é unha imaxe do Cristo da Agonía, unha representación barroca na que se reflicte unha grande expresión de sufrimento. Encóntrase no altar das Dores e sae en procesión o Venres Santo. Ao parecer encargouna o Gremio dos Mareantes da vila.

A **capela de San Roque** reedificouse en 1765, se ben segundo o volume * Memorias del Arzobispado de Santiago* do cardeal Jerónimo del Hoyo xa existía en 1609. Considérase de fundación popular. Conta cunha dobre escalinata, amplo patio de cantería e nave central e sancristía abovedadas.

A **capela da Nosa Señora das Angustias** está construída sobre parte da antiga capela de San Pedro, do século X. Actualmente está dentro do recinto do antigo camposanto. Rematouse de facer en 1665 e nos seus muros exteriores consérvanse inscricións dos canteiros que traballaron nela.

A **capela de San Xosé** sitúase na rúa do mesmo nome. De pequenas dimensións, construíuse en 1727, e dende hai anos atópase pechada ó público.

A **capela da Virxe do Carme** data de 1767. É de cantería, abovedada e ten un amplo adro.

## Galería de imaxes 
:

Ficheiro:Capela de San Roque, Muros.jpg|Capela de San Roque.
Ficheiro:Capela das Angustias, Muros.jpg|Capela da Nosa Señora das Angustias.
Ficheiro:Capela de San Xosé, Muros.jpg|Capela de San Xosé.
Ficheiro:Capela do Carme, Muros.jpg|Capela da Virxe do Carme.
Ficheiro:Faro Rebordiño, Muros.jpg|Faro Rebordiño.
Ficheiro:Igrexa Parroquial de Muros.jpg|Interior da igrexa parroquial de San Pedro de Muros.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Muros 
### Parroquias de Muros 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muros
Piñeiro, Mugardos

**San Xoán de Piñeiro** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Mugardos. Segundo o INE en 2018 tiña 465 habitantes (241 mulleres e 224 homes) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 621 habitantes.

Ten unha extensión de 1,28&nbsp;km², cunha densidade de poboación de 357,81 hab./km². Limita polo leste coa parroquia de Limodre (Fene) polo oeste coa parroquia de Franza, polo norte coa vila do Seixo (Franza, Mugardos), e polo sur coa vila de Barracido (Ares).

## Cultura e deporte 
O patrón da vila é San Xoán Bautista, e celébrase o día 24 de xuño, con verbena, sardiñada e lumeirada.

A Sociedade Cultural Recreativa e Deportiva de San Xoán de Piñeiro organiza varias competicións deportivas, entre elas o Maratón de San Xoán de Piñeiro, unha carreira popular de 10.600 metros polos concellos de Mugardos, Ares e Fene, que leva máis de 30 edicións. Esta carreira ten versións para os máis mozos, dende os 2 anos. Tamén se organizan ao longo do ano concursos de larpeiradas, a festa do entroido, unha feira de artesanía, a festa dos callos e actividades como o encaixe de bolillos, o ioga e as manualidades. A pequena vila conta ademais cun modesto equipo de fútbol.

Preto da SCRD atópase a antiga escola de San Xoán de Piñeiro, que contaba cuns poucos alumnos ata hai uns anos atrás; agora serve de colexio electoral.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de San Xoán de Piñeiro.JPG|Igrexa de San Xoán de Piñeiro
Ficheiro:Cruceiro do Lodairo.JPG|Cruceiro do Lodairo.
Ficheiro:Capela do Lodairo en Franza.JPG|Capela do Lodairo

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Piñeiro 
### Parroquias de Mugardos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Mugardos
Sestaio, Muros

**San Miguel de Sestaio** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Muros. Segundo o IGE en 2013 tiña 47 habitantes (27 mulleres e 20 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 43 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Sestaio
### Parroquias de Muros
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Muros
Serres, Muros

**San Xoán de Serres** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 2.088 habitantes (1.091 mulleres e 997 homes) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.494 habitantes.

## Patrimonio 
Igrexa parroquial.|miniatura
A **igrexa parroquial** de San Xoán Bautista sufriu ao longo da súa historia diferentes ampliacións e remodelacións. A partida máis antiga conservada no seu arquivo é de 1600. No século XVIII a Confraría da Nosa Señora das Dores financiou a construción da capela maior, incorporada ó corpo principal da igrexa. En 1892 levouse a cabo unha gran ampliación, quedando o edificio actual con planta de cruz latina, sancristía, presbiterio, nave central e dúas capelas.

En 1984 remodelouse o presbiterio, desprazándose cara a adiante o altar de pedra incorporado ó retablo, tamén de pedra. Engadiuse tamén un sagrario de pedra atopado entre entullos. En 1991 volveuse ampliar, quedando a nave central de forma cuadrangular.

Muíños do Pozo de Cachón.|miniatura|300px

O **muíño de marea do Pozo de Cachón** construíuse no primeiro cuarto do século XIX. Logo de estar abandonado, en 1990 iniciouse a súa rehabilitación. Ten planta rectangular, cunha parte adicada a almacén onde a principios do século XX funcionaron os Baños de Santa María, un balneario especializado na hidroterapia con auga mariña e baños temperados de algas.

É un dos maiores muíños do estado das súas características. Na actualidade funciona como centro cultural, albergando de xeito permanente paneis con explicacións sobre a súa construción e función. Tamén acolle exposicións temporais e diversas actividades culturais.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ría de MUROS. Serres, Muros, Galiza.jpg|Ría de Muros e Noia.
Ficheiro:Cova da bruxa, Muros (4856369542).jpg|Petróglifos da Cova da Bruxa.
Ficheiro:Cova da bruxa, Muros (4855762795).jpg|Petróglifos da Cova da Bruxa.
Ficheiro:Igrexa Parroquial de Serres. Muros. Galiza MU52.jpg|Igrexa parroquial de San Xoán de Serres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Serres 
### Parroquias de Muros 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muros
Bardullas, Muxía

**San Xoán de Bardullas** é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Segundo o IGE en 2013 tiña 109 habitantes (63 mulleres e 46 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación aos anos 2004, cando tiña 147 habitantes, e 1999 cando tiña 150 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Bardullas
### Parroquias de Muxía
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Muxía
Leis de Nemancos, Muxía

**San Pedro de Leis de Nemancos** é unha parroquia que se localiza no nordeste do concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Segundo o padrón municipal en 2009 tiña 110 habitantes (58 mulleres e 52 homes), cinco menos que en 2004 e 18 menos que en 1999. Ten unha única entidade de poboación.

Na igrexa parroquial de San Pedro hai un crismón do século VI, feito en rocha calcaria.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Iglesia de San Pedro de Leis de Nemancos.jpg|Igrexa de San Pedro de Leis de Nemancos.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Leis de Nemancos
### Parroquias de Muxía
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Muxía
Morquintián, Muxía

**Santa María de Morquintián** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Muxía. Segundo o IGE en 2009 tiña 203 habitantes (109 mulleres e 94 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 271 habitantes.

## Historia 
En 1809, durante a Guerra da Independencia española, o párroco de Morquintián Pedro Lapido encabezou a Xunta de Defensa desta zona contra os franceses.

## Patrimonio 
A **igrexa de Santa María de Morquintián** é un templo románico dunha soa nave e ábsida rectangular, presenta na parte externa da nave principal unha colección de canzorros. Non sufriu reformas na nave central pero si a cabeceira, modificada no século XVIII.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cabeciera da igrexa de Santa María de Morquintián, Muxía.jpg|Cabeceira da igrexa de Morquintián.
Ficheiro:Interior da igrexa de Santa María de Morquintián, Muxía.jpg|Interior da igrexa de Morquintián.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Morquintián 
### Parroquias de Muxía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muxía
Moraime, Muxía

**San Xulián de Moraime** ou **San Xián de Moraime** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Muxía. Segundo o IGE en 2018 tiña 784 habitantes (406 mulleres e 378 homes) distribuídos en 25 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación aos anos 2004, cando tiña 1.030 habitantes, e 1999 cando tiña 1.096 habitantes.

## Xeografía 
Entre o seu patrimonio natural destaca o monte Corpiño de Chorente, e as praias dos Muíños e Lourido

A parroquia está atravesada polos camiños de Fisterra, a variante do Camiño de Santiago que procedente de Santiago de Compostela e se dirixe cara Muxía, e o dos Faros, na súa 6ª etapa: ruta Camariñas-Muxía.

## Patrimonio 
A igrexa de San Xulián de Moraime data do século XII. A carón dela estivo o mosteiro de Moraime, creado no século XI e pertencente á Orde de San Bieito. Tamén hai na parroquia un conxunto de antigas casas señoriais.

Nesta parroquia no lugar de Lourido e preto da praia atópase o novo Parador Costa da Morte.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Moraime, Muxía.jpg|Igrexa de San Xulián de Moraime.
Ficheiro:Parador Costa da Morte.jpg|Parador Costa da Morte en Lourido

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Moraime 
### Parroquias de Muxía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muxía

### Ligazóns externas 
* Xosé María Lema en "*O Seminario de Onomástica* responde (Real Academia Galega, 23.04.2024)
Muxía, Muxía

**Santa María de Muxía** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Muxía. Segundo o INE en 2009 tiña 1635 habitantes (821 mulleres e 814 homes) distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004, cando tiña 1654 habitantes, e 1999 cando tiña 1.742 habitantes.

## Patrimonio
A **igrexa parroquial** atópase sobre unhas rochas na aba norte do monte Corpiño. O templo foi doado en 1203 con todas as súas pertenzas ao mosteiro cisterciense de Carracedo (O Bierzo) polo Papa Inocencio III.

O templo pertence a un estilo románico de transición, formada por unha soa nave, con cuberta de madeira e dividida en tres treitos por dous arcos apuntados que se apoian en columnas acaroadas ós muros laterais. A ábsida é rectangular, accedéndose a ela por un arco triunfal apuntado, apoiado, a igual que os outros tres que treman da bóveda, sobre semicolumnas rematadas en capiteis adornados con diferentes motivos.

A porta principal da igrexa, que dá ao antigo camiño que conducía ao Santuario da Virxe da Barca, é tamén de arco apuntado, cunha arquivolta adornada cun bocel e apoiada sobre dúas columnas con dous capiteis de mármore por base, que algúns autores consideran de orixe romana. O tímpano é liso, apoiándose sobre ménsulas esculpidas, unha delas similar á figura dun frade. Posiblemente a escultura de pedra que agora está dentro da igrexa, entrando á dereita, ocupase noutro tempo este tímpano.

Tanto na parte sur coma no testeiro da igrexa hai contrafortes que axudan a reforzar os muros. Na parte sur, entre dous contrafortes, ábrese unha porta de forma rectangular. Baixando unhas escaleiras e acaroada a este mesmo muro está o sartego do párroco José Fondevila Martínez, falecido en 1874, benfeitor do Santuario da Barca.

Nesta mesma banda da igrexa, no lugar onde se construíron uns nichos, atopábase a capela da Encarnación, derrubada non hai moito. Esta capela de forma cadrada, cunha porta de arco semicircular, era unha obra do século XVI e foi fundada por Alonso García, veciño de Muxía.

Acaroada ao muro norte atópase a capela do Rosario, de estilo gótico, á que se accede dende o interior da igrexa a través dunha porta oxival. Construída a finais do século XIV, de forma rectangular, cuberta con bóveda de crucería na que os seus arcos diagonais apóianse en cada esquina sobre ménsulas rematadas en capiteis.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Monte Corpiño, Muxía, Muxía.jpg|Vista da vila de Muxía desde o Monte Corpiño.
Ficheiro:Muxía, Muxía2.jpg|Campanario.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Muxía
### Parroquias de Muxía
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Muxía
Nemiña, Muxía

**San Cristovo de Nemiña** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Muxía na comarca de Fisterra. Segundo o INE en 2009 tiña 129 habitantes (65 mulleres e 64 homes) distribuídos en 4 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004, cando tiña 141 habitantes, e 1999 cando tiña 154 habitantes.

## Topónimo 
Os topónimos galegos que conteñen a raíz *Neme-* (como **Nemiña**, monte Neme, Nemetobriga etc.) están posibelmente relacionados cos espazos nomeados nemeton e coa deusa céltica Nemetona.

## Patrimonio 
A súa igrexa parroquial é un pequeno templo románico, a máis pequena das igrexas románicas da comarca (13 x 6 m). Consta dunha soa nave rectangular, cuberta de madeira e ábsida cadrada, cun arco de acceso apoiado sobre dúas columnas acaroadas que rematan en senllos capiteis decorados con temas vexetais, semellantes ós da igrexa de Frixe. A bóveda que cobre a ábsida é apuntada.

O campanario foille engadido no século XVII, así como unha sancristía nun lateral da ábsida. Segundo deixou escrito nas súas memorias o cardeal Jerónimo de Hoyo a comezos do século XVII, o templo foi asaltado dúas veces polos ingleses. Tamén dicía que tiña unha renda ben módica, correspondéndolle "Media vaca fera que lle deu un veciño e oito ducados que lle concedeu o dono dun navío".

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de San Cristovo de Nemiña en Muxía.jpg|Igrexa de San Cristovo de Nemiña.
Ficheiro:Igrexa de San Cristovo de Nemiña, Muxía.jpg|Igrexa de San Cristovo de Nemiña.
Ficheiro:Lateral grexa de San Cristovo de Nemiña, Muxía.jpg|Igrexa de San Cristovo de Nemiña.
Ficheiro:Praia de Nemiña - Muxía - Galiza.jpg|Praia de Nemiña.
Ficheiro:Praia de Nemiña - Muxía - Galiza-2.jpg|Praia de Nemiña.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Nemiña 
### Parroquias de Muxía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muxía
* Camiño dos Faros
Touriñán, Muxía

**San Martiño de Touriñán** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Muxía. Segundo o IGE de 2013 tiña 77 habitantes (45 homes e 32 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 98 habitantes.

## Xeografía 
Nesta parroquia atópase o cabo Touriñán, punto máis occidental de Galiza.

Por esta parroquia pasa a 7ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.

## Touriñán na literatura popular
* *Santo Cristo de Fisterra,/ Santo da barba dourada,/ axúdame a remontar/ a laxe de Touriñana* .

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cruceiro Touriñán, Muxía.jpg|Cruceiro.
Ficheiro:Faro de Cabo Touriñán.jpg|Faro de cabo Toruiñán.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Touriñán 
### Parroquias de Muxía 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muxía
* Camiño dos Faros
Castro, Narón

**Santa María de Castro**

## Patrimonio 
Tras a igrexa había un castro, xa desaparecido, que deu nome á parroquia.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Castro 
### Parroquias de Narón 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Narón
Fotonovela

A **fotonovela** é un xeito de narrar historias que só se diferenciada banda deseñada no material gráfico empregado, a fotografía, mediante a mesma preséntanse as imaxes dun xeito realista e cunha ampla gama de posibilidades expresivas.

O principal obxectivo da fotonovela é que as imaxes mostren unha historia. A linguaxe verbal emprégase de xeito complementario, se ben cumpre diversas funcións:
*Solucionar as deficiencias narrativas que se acusan coa sucesión de fotos.
*Expresa-las elipses espazo-temporais
*Achegar credibilidade verosimilitude e coherencia interna

Os elementos participantes da fotonovela son comúns ó cine, ó conto ou á novela:
:*Distinción entre **historia**, **relato (ou discurso)** e **narración** (proceso de montaxe xeral).
:*Narrador e perspectivas (planos xerais, primeiros planos, planos medios, picados, contrapicados, ángulos aberrantes, zoom...).
:*Personaxes.
:*Esquema narrativo
:*Marco espacial
:Temporalidade (linear, circular, flash-back ou analepse, flash-forward ou prolepse, ritmos narrativos variados)

Con todo, a narrativa en imaxe fixa diferénciase da literaria e da cinematográfica en aspectos derivados da distinta natureza de cada medio: O soporte (o papel), os formatos habituais (tira, media plana, plana, álbum), e a súa unidade de acción básica: a **viñeta**. As viñetas representan, resumíndonos un único instante, accións que na realidade teñen unha duración máis ou menos longa.

Os **globos** empréganse para o diálogo ou monólogo. A presentación do texto pode achegar expresividade figurativa e manifestar coa forma o volume das palabras, o ton das mesmas,  a súa procedencia ou obxectivo. Tamén se pode dar a presenza de texto (onomatopeas) sen estar inserido en globos. Os cartuchos, úsanse para resumir secuencias narrativas de interese secundario, elipses temporais, saltos espaciais,...

## Notas
Narración e publicidade

A publicidade, se ben moitas veces ten finalidades expositivas ou argumentativas e pretende a descrición dun produto, recorre á narración ó permitir esta, mediante pequenas historias, fundamentar con verosimilitude a utilidade e virtudes do anunciado e mesmo exemplificar as consecuencias da súa carencia.

Por motivos procedementais, a narración publicitaria achégasenos máis mediante os medios que permiten captar a imaxe en movemento ca en xornais, carteis, valados e outros medios impresos. Con todo, a imaxe fixa pode ter un aspecto durativo que implique unha explicación ou suxira un percorrido temporal.

## Características da Narración publicitaria
*Emprego de slogans
*A trama narrativa e mínima e sintética, pois o relato desenvólvese en moi curto espazo de tempo, e o ritmo narrativo, rápido.
*A trama vese determinada por
**O tipo de produto.
**O público ó cal vai dirixido.
*É frecuente unha estrutura argumental do tipo: 
**Personaxes en conflito.
**Solución mediante o produto que se pretende promover-
*Os personaxes son planos, algunhas veces colectivos, ou caricaturescos, ou tipo (véxase Personaxes en Wikibooks)
*Presenza de valores e antivalores sociais (racismo, sexismo, machismo...)
*O espazo é simbólico: achega valores e está en estreita relación co público ó que vai dirixido o produto