open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
John Aniston

**John Aniston** (en grego: Γιάννης Αναστασάκης), nado como **Yannis Anastassakis** en Creta o 24 de xullo do 1933 e finado o 11 de novembro de 2022, foi un actor grego-americano, pai da actriz Jennifer Aniston.

## Traxectoria 
### Vida persoal 
Fillo de Stella e Anthony Anastassakis, o seu pai mudou o seu nome ó emigraren ós Estados Unidos cando el tiña dous anos de idade, e os seus pais, abriron un restaurante en Chester, Pensilvania. Ten dúas irmás e era membro da fraternidade Alpha Chi Rho.

Graduouse na Universidade Estatal de Pensilvania cunha licenciatura en Artes Teatrais. Serviu na Armada dos Estados Unidos coma oficial de intelixencia en servizo activo en Panamá e máis tarde na reserva, alcanzando o rango de Tenente Comandante.

Tivo á súa filla, Jennifer Aniston, coa súa primeira esposa, Nancy Dow (de quen se divorciou máis tarde), e tamén ten un fillo, Alexander, da súa segunda esposa, Sherry Rooney Aniston. O seu mellor amigo era o falecido actor Telly Savalas.

### A súa carreira 
Aniston comezou vendendo aspriadores a domicilio porque non gañaba cartos como actor. O seu mellor amigo, Telly Savalas, dáballe algún traballo como o fixo en Kojak. Apareceu en telenovelas case continuamente dende 1975, cando se incorporou ó elenco de *Love of Life* como Eddie Aleata, serie que deixou en 1978 para interpretar o novo amor de Mary Stuart, Martin Tourneur, en *Search for Tomorrow*, desempeñou ese papel até 1984. Incorporouse ó elenco *Days of our Lives* como Victor Kiriakis en 1985, mantendo ese papel ata a súa morte.

Tamén fixo cameos nas series *Gilmore Girls* e en *My Big Fat Greek Life*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* John Aniston na Internet Movie Database
A Forcamuniz, Os Vilares, Guitiriz

**A Forcamuniz** é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 5 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares dos Vilares
### Parroquias de Guitiriz
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Guitiriz
Galería de imaxes da illa de Sálvora

A **illa de Sálvora** está situada na boca da ría de Arousa. Pertence á parroquia do Carmen de Aguiño, Ribeira.

Ficheiro:Salvora e Aguiño.jpg|Carreira, Aguiño e Sálvora
Ficheiro:Sálvora11eue.jpg|Dende Castiñeiras
Ficheiro:Castiñeiras Galicia Spain 0408eue.jpg|Dende Castiñeiras, Ribeira
Ficheiro:Castiñeiras GDFL 050730 482ttt.jpg|Dende Castiñeiras
Ficheiro:Castiñeiras GDFL 040828 004.jpg|Dende a praia de Castiñeiras, Ribeira
Ficheiro:Sálvora01.JPG
Ficheiro:Monte da Cida.jpg|Dende o Monte da Cida, Carreira
Ficheiro:Illa de Salvora.jpg
Ficheiro:Almacén na illa de Sálvora.jpg
Jens Weissflog

**Jens Weissflog**, nado o 21 de xullo de 1964, é un antigo saltador de esquí alemán.

## Carreira 
Weissflog naceu en Erlabrunn, na cordal de Erzgebirge. Con dezanove anos gañou o Torneo dos Catro Trampolíns co equipo da República Democrática Alemá na tempada 1983/84, nese inverno gañou a Copa do Mundo combinada e máis tarde o salto de trampolín normal nas Olimpiadas de Invierno de 1984 en Saraxevo. Durante doce anos estivo nos primeiros postos da competición internacional, nin a súa entrada no equipo da Alemaña unificada nin a mudanza das técnicas de salto da técnica paralela ó estilo V arredor de 1993 frearon os seus éxitos. En 1994 gañou dous ouros, en trampolín grande individual e por equipos nas Olimpiadas de 1994 en Lillehammer. En 1996 retirouse da competición tras ser o primeiro en gañar o Torneo dos Catro Trampolíns catro veces.

Nos campionatos do Mundo de Esquí Nórdico gañou dous ouros, 1985 e 1989 en trampolín individual, tres pratas, 1989 en trampolín grande individual e 1984 e 1995 en trampolín grande por equipos, e catro bronces en 1991 e 1993 en trampolín grande individual e en 1985 e 1991 en trampolín grande por equipos.

Weissflog gañou o Festival de esquí de Holmenkollen dúas veces (1989 e 1990) e recibiu a medalla Holmenkollen medal en 1991 (compartida con Vegard Ulvang, Trond Einar Elden e Ernst Vettori).

Tras finalizar a súa carreira deportiva rexenta un hotel en Oberwiesenthal e é comentarista deportivo da canle de televisión alemá ZDF.
Ademuz

**Ademuz** é un concello valenciano situado no interior da provincia de Valencia. Ademuz é a capital da comarca do Rincón de Ademuz, un exclave valenciano rodeado completamente por terras de Aragón e de Castela-A Mancha.

## Xeografía 
Emprazada en chanzos nas pronunciadas vertentes da montaña dos Zafranares. Por esa causa, esta vila ten como característica particular unhas longas e estreitas rúas en pendente, que comunican entre elas por canellóns, e rúas máis estreitas, moitas sendo escaleiradas, mentres as casas parecen superpoñerse as unhas ás outras. O pobo goza dunha magnífica vista da Veiga do Turia, como xa describiu o botánico Cavanilles á finais do século XVIII, ao seu paso por esta vila.

## Demografía 
Dende a década de 1940 do século XX a emigración despoxou de habitantes a Ademuz. Os veciños marchábanse cara grandes centros industriais como Barcelona ou Valencia. Tamén foi significativa a emigración temporal cara ás vendimas de Francia.

Actualmente a tendencia negativa invértese pola chegada de emigrantes provenientes principalmente do Magreb ou de Romanía.

## Historia 
O castelo musulmán de *Al-Damús* foi conquistado polos cristiáns en 1210, sendo recuperado polos musulmáns, até que foi definitivamente reconquistado polo rei Xaime I en 1259, que o incluíu entre as terras do Reino de Valencia.

Ademuz tivo importancia estratéxica durante a Idade Media, pois o val do río Turia que serve de paso a Aragón, baña Ademuz. Unha das máis antigas liñaxes da zona foi o dos Blasco.

## Patrimonio histórico-artístico 
dereita|miniatura|225px|Ermida de Nuestra Señora de la Huerta. Século XIV.
### Arquitectura relixiosa 
* **Igrexa Arciprestal de San Pedro e de San Pablo**, do século XVII.
* **Ermida de Nuestra Señora de la Huerta**, do século XIV. 
* **Ermida de San Joaquín**, do século XV.
* **Ermida de Santa Bárbara**, do século XVII.
* **Ermida de Nuestra Señora del Rosel**, do século XVIII.

### Arquitectura civil 
dereita|miniatura|225px|Castelo de Ademuz
* **Castelo de Ademuz**, con grande importancia histórica.
* **Casa da Vila**, do século XVII.
* **Forno medieval**, do século XIII.
* **Cámara Vella do Millo**.
* **Porta de San Vicente**.
* **Fonte Vella** ou *de los siete caños*.
* **Muíño Real** do século XIII.
* **Muíño Novo** do século XVIII.
dereita|miniatura|75px|Antigo escudo de armas de Ademuz en época foral

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Eslava Blasco, Raúl: *Ademuz y su patrimonio histórico-artístico*. Ademuz, 2007. ISBN 978-84-606-4251-0.
* Gargallo Gil, J.E.: *Habla y cultura popular en el Rincón de Ademuz*. Madrid, 2004. 
* Rodrigo Alfonso, Carles: *El Rincón de Ademuz, análisis comarcal*. Valencia, 1998. 
* *ABABOL*. Revista do Instituto Cultural e de Estudos do Rincón de Ademuz (ICERA), dirixida por Ángel Antón Andrés e publicada trimestralmente en Ademús dende 1995.

### Ligazóns externas 
* Concello de Ademuz
* Arte e patrimonio no Rincón
* Sociedade Musical de Ademuz
* Novas de Ademuz
Miguel Cadenas

**Miguel Ángel Cadenas Sobreira**, nado en Ourense, o 11 de abril de 1947, é un xuíz galego.

## Traxectoria 
Aprobou as oposicións a xuíz en 1974 e foi destinado ao xulgado de primeira instancia do Barco. En 1976 é destinado a Ribadavia, e tres anos máis tarde, en 1979 ascende a maxistrado e ocúpase de procesos laborais en tribunais do social primeiro en Burgos, logo en Vigo e logo en Oviedo. En 1986 é nomeado presidente da Audiencia provincial de Ourense, e en 1989 pasa á audiencia da Coruña. En 1995 toma posesión como presidente da sala do social do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, posto que ocupa ata 2008, cando é designado como presidente dese tribunal, o máis alto órgano xudicial de Galicia. Tomou posesión deste novo destino o 19 de febreiro de 2009.

Tamén é profesor das universidades de Santiago e da Coruña. É membro da asociación de xuíces Jueces para la Democracia.

## Notas
Nancy Dow

**Nancy Dow**, nada o 22 de xullo do 1936 e finada o 25 de maio de 2016, foi unha actriz que apareceu nun breve grupo de filmes e foi a primeira esposa de John Aniston e é a nai de Jennifer Aniston.

## Biofgrafía 
Dow naceu na cidade de Nova York, filla de Louise Grieco (o seu nome de solteira) e Gordon McLean Dow. Ela estaba casada co actor grego John Aniston e tamén é a nai da actriz Jennifer Aniston, gañadora dos premios Emmy e Golden Globe. Ela é a irmá cativa de Joan Dow e Jean Dow, e a irmá meirande de Linda Dow, Martha Dow e Sally Dow. Ela é tamén a nai de John T. Melick.

A nai de Dow foi italiana e o seu pai era de ascendencia escocesa.

Nancy e a súa filla Jennifer Aniston mantiveron case unha década sen se falaren porque ela falou da súa filla nun programa de televisión e máis tarde escribiu un libro titulado "From Mother and Daughter to Friends: A Memoir" ("De nai e filla a amigos" no 1999. No ano 2005 , despois do divorcio entre Jennifer Aniston e mailo Brad Pitt, nai e filla reconciliáronse.

## Filmografía 
* Pure (2004/I) como Lynne 
* The Ice House (1969) como Jan Wilson 
### Series TV 
* The Wild Wild West (1967) como Tersa 
* The Beverly Hillbillies (1966) como Athena

## Notas
Vegard Opaas

**Vegard Opaas**, nado o 11 de novembro de 1961 en Oslo, é un antigo saltador de esquí noruegués.

## Traxectoria 
Comezou a participar na Copa do Mundo en 1982 e conseguiu a súa primeira vitoria en 1983. Participou nas Xogos Olímpicos de Inverno de 1984 en Saraxevo obtendo un oitavo posto en trampolín curto individual. Foi o primeiro noruegués en vencer, en 1987, na clasificación final da Copa do Mundo de Salto de Esquí. Nese ano tamén gañou tres medallas nos Campionatos do Mundo de Esquí Nórdico en Oberstdorf, dúas pratas (trampolín grande individual e por equipos) e un bronce (trampolín curto individual). Retirouse da competición en 1990.
Pierre Belain d'Esnambuc

**Pierre Belain d’Esnambuc** (1585-1636) foi un filibusteiro francés.

Pierre era o terceiro fillo de Nicolas Blain, señor de Quenouville e de Esnambuc, recibiu o bautismo o 9 de marzo de 1585 na igrexa de Allouville-Bellefosse, en Normandía.

De natureza aventureira, perseguiu galeóns españois e tomou posesión da illa de San Cristovo en 1625, de volta en Francia recibiu do cardeal Richelieu o privilexio de colonizar as illas non ocupadas polos cristiáns, para o que funda nese ano a *Compañía das Illas de San Cristovo* que se transforma en 1635 na *Compañía das Illas de América*. Entre 1625 e 1635 ocupou as illas de Martinica, Tortuga, Guadalupe, San Cristovo e Marie-Galante. En 1635 viaxou a Martinica cun cento de colonos franceses para establecer plantacións de cana de azucre.
## Bibliografía 
* Théodore Baude, ''D'Esnambuc; ou, Lente réparation d'un injuste oubli*, Impr. du gouvernement, Fort-de-France, 1942
* Lénis Blanche, *Histoire de la Guadeloupe*, M. Lavergne, París, 1938.
* René Dreux-Brézé, *L'Épopée des Antilles : vie de Pierre Belain d'Esnambuc, gentilhomme normand (1585-1646)'', Librairie de l'Arc, París, 1937.
* Auguste Joyau, ''Belain d'Esnambuc*, Bellenand, París, 1950.
* René Maran, *Les Pionniers de l'empire*, Albin Michel, París, 1943-1955.
* Pierre Margry, *Origines transatlantiques. Belain d'Esnambuc et les Normands aux Antilles, d'après des documents nouvellement retrouvés'', A. Faure, París, 1863.

## Ligazóns externas 
*  Biografía de Belain d’Esnambuc
Galería de imaxes de Antonio Palacios Ramilo

**Antonio Palacios Ramilo** naceu no Porriño o día 8 de xaneiro de 1874 e foi un arquitecto galego.

Ficheiro:Antonio palacios monument.jpg|Antonio Palacios (1872-1945), O Porriño

## Obras en Galicia 

Ficheiro:Concelloporriño.jpg|Casa do concello do Porriño.
Ficheiro:Iglesia da Veracruz 1 - Antonio Palacios.JPG|Igrexa da Veracruz, O Carballiño.
Ficheiro:Teatro García Barbón.jpg|Centro Cultural Caixanova, Vigo.
Ficheiro:Templo votivo mar panxon.jpg|Escalinata cara o Tempo Votivo do Mar de Panxón, Nigrán.
Ficheiro:Virxe da Rocha, Antonio Palacios.jpg|Virxe da Rocha.
Ficheiro:Virxe da Roca - Baiona.jpg|Idem.
Ficheiro:Mosteiro da Visitación, Salesas Reais, Vigo, 1942, Antonio Palacios.jpg|Mosteiro das Salesas en Teis, Vigo.
Ficheiro:Pabellón da Exposición Rexional.jpg|Pavillón para a Exposición Rexional de 1909 en Santiago de Compostela.

## Outras obras 

Ficheiro:Casa Matesanz (Madrid) 01.jpg|Casa Matesanz (Madrid)
Ficheiro:Madrid-BancoRioDeLaPlata.jpg|Antigo "Banco del Río de la Plata"
Ficheiro:Hospital de Maudes (Madrid) 01.jpg|Hospital de Maudes (Madrid)
Ficheiro:Cba.jpg|Círculo de Belas Artes, Madrid
Ficheiro:Poste de Madrid.JPG|Palacio de Communicacións, Madrid
Ficheiro:InstitutoCervantes.JPG|Nova sede do Instituto Cervantes de Madrid
Ficheiro:Oficinas metro Pacífico.jpg|Central eléctrica do Pacífico, talleres e oficinas do Metro de Madrid
Industria pesada

Enténdese por **industria pesada** como aquela que traballa e trata os produtos na súa orixe en gran cantidade, con exclusión dos agrícolas, para convertelos en produtos semielaborados e que serán posteriormente empregados para fabricación doutros bens destinados ao consumo final. Trata grandes cantidades de produtos brutos, pesados, para transformalos en produtos semielaborados.

A industria metalúrxica ten unha gran dependencia das materias primas, esixe investimentos moi elevados e ocupa moito chan industrial.

A industria metalúrxica proporciona: lingotes, forxados, tubos, pranchas de aceiro, ferro, aluminio ou outro metal con vistas a utilizalos noutras fábricas.

A industria química é máis variada, xa que utiliza unha gama maior de materias primas: combustibles sólidos, líquidos e gasosos, pirita, cal, sales, produtos vexetais e animais etc. A elaboración de produtos químicos é máis complexa.

Os produtos máis comúns son: fertilizantes, colorantes, explosivos, plásticos, gomas, caucho, deterxentes, aillantess, fibras artificiais, produtos fotográficos, produtos farmacéuticos etc. Un tipo de industria química diferenciada é a refinaría de petróleo.
David Belasco

**David Belasco**, nado en San Francisco o 25 de xullo de 1853 e finado o 14 de maio de 1931, foi un dramaturgo e director, produtor e empresario teatral estadounidense.

## Traxectoria 
Belasco, nado en San Francisco, procedía dunha familia de xudeus sefardís procedentes de Londres que se asentaran en California durante a febre do ouro. De mozo comezou a traballar nun teatro da cidade onde fixo de case todo, desde rapaz de recados, copiar escritos ata actuar e dirixir. En 1882 trasladouse a Nova York onde foi director de escena do Madison Square Theater ó tempo que escribía as súas propias obras teatrais. Para 1895 tivera tanto éxito que se puido converter en produtor independente.

Durante a súa longa carreira, de 1884 a 1930, Belasco escribiu, dirixiu e produciu máis de 100 pezas para Broadway, entre as que salientan *Hearts of Oak*, *The Heart of Maryland* e *Du Barry*. Non obstante as súas máis coñecidas producións foron a adaptación da ópera de Giacomo Puccini, *Madame Butterfly* para o teatro e *The Girl of the Golden West* da que o propio Puccini realizou unha versión operística, *La fanciulla del West*. Realizáronse aproximadamente corenta filmes adaptando as súas obras, entre o que se inclúe *Seven Chances* de Buster Keaton.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IBDB
O Tarrelo, Os Vilares, Guitiriz

**O Tarrelo** é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 11 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares dos Vilares
### Parroquias de Guitiriz
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Guitiriz
Lista de trinquets

Listaxe de poboacións nas que hai *trinquets* actualmente ou onde hai constancia da súa existencia anteriormente. Márcanse **en negra** os trinquets activos.

## Valencia cidade
* *Trinquet de Cavallers*, na rúa do mesmo nome.
* *Trinquet de Centelles*, documentado no século XVI.
* ''Trinquet d'En Ciurana*, mencionado nun escrito de 1571, situado na actual Plaça de la Mercé.
* *Trinquet de l'Encarnació*.
* *Trinquet dels Faigs*, segundo o *Llibre d'Aveïnaments* de 1505.
* *Trinquet de l'Hospital*, acaroado á Porta del Reial e á beira da ponte do mesmo nome.
* *Trinquet de Juan de Mena*. Finais do século XIX e primeira metade do XX.
* *Trinquet Llevant del Grau*. Finais do século XIX e primeira metade do XX.
* *Trinquet de Mossén Olcina*, mencionado no 1484.
* *Trinquet de Mossén Sanz*.
* *Trinquet del Pavorde*, segundo o *Llibre d'Aveïnaments* de 1505.
* **Trinquet de Pelayo**. O único en funcionamento hoxe en día, na rúa do mesmo nome.
* *Trinquet dels Pilons* o dos Mascons, xa que era propiedade da familia dos Mascons. Estaba na actual Ruiz de Lihory, e xa se atopaban referencias no ano 1534.
* *Trinquet del Trabuquet*, probablemente antes coñecíase coma *Trinquet del Bordell dels Negres*, e tamén coma o *Trinquet de Mossén Cots*. Xa se menciona no 1525.
* *Trinquet de Na Segarra*. Situado na Rúa da Tertúlia. Tamén foi coñecido coma o *Trinquet de la Morera'' no século XVIII.
* **Trinquet del Genovés** da Universitat Politècnica de València.

## País Valenciano 
No País Valenciano hai centos de trinquets, os máis famosos son:

* Trinquet de l'Abdet
* Trinquet de la Cova Santa
* Trinquet de Benissa
* Trinquet Xiquet de Gata
* Trinquet del Genovés
* Trinquet del Pla de l'Arc
* Trinquet de Manises
* Trinquet Tio Pena
* Trinquet Xato de Pedreguer
* Trinquet Salvador Sagols
* La Vilavella

## No estranxeiro 
Arxentina:
* San Juan

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Trinquet
* Escala i corda
* Pelota valenciana
* Raspall

### Ligazóns externas
* Ficha de diversos trinquets, na web do Museu de Pilota
Galería de imaxes de Rosalía de Castro

**Rosalía de Castro** é a máis salientable figura do Rexurdimento.

## Retratos 
## Obras 
### Manuscritos 
### *Cantares gallegos* (1863) 
### *Follas novas* (1880) 
### Outras obras 
## Cartas 
### A Manuel Murguía 
### A outros destinatarios 
## Esculturas 
## Lugares rosalianos 
### Imprenta de J. Compañel 
### Madrid 
### Casa da Matanza 
## Pasamento 
### Sartego no Panteón de Galegos Ilustres 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Galería de imaxes de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao
* Galería de imaxes de Curros Enríquez
* Galería de imaxes de escritores en lingua galega
Galería de imaxes da Casa da Matanza

A Casa da Matanza de Padrón foi unha das vivendas de Rosalía de Castro. Actualmente é un museo dedicado á escritora.

Ficheiro:Casa-museo de Rosalia.jpg|A Matanza, casa museo de Rosalia de Castro en Padrón
Ficheiro:Casa da matanza Galicia.jpg|A Matanza, casa museo de Rosalia de Castro en Padrón
Ficheiro:Padrón Exterior da casa da Matanza.jpg|Entrada da casa museo Rosalia de Castro
Ficheiro:Prensa.Casa da Matanza Padrón.jpg
Ficheiro:Escritorio de Rosalía de Castro.jpg
Ficheiro:Casa de Rosalía de Castro en Padrón, Galiza.jpg
Ficheiro:Harmonium_in_the_Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain.jpg
Ficheiro:Back_side_of_the_Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain.jpg
Ficheiro:Bookshelves_on_the_Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain.jpg
Ficheiro:Facade_of_Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain-001.jpg
Ficheiro:Bust_of_Manuel_Murguía.jpg
Ficheiro:Bedroom_in_the_Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain.jpg
Ficheiro:Kitchen_of_Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain.jpg
Ficheiro:Mirror_in_the_Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain.jpg
Ficheiro:Newspaper_about_Rosalía_de_Castro_death,_in_her_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain.jpg
Ficheiro:Poem_handwritten_of_Rosalía_de_Castro_in_her_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain.jpg
Ficheiro:Relief_of_Rosalía_de_Castro.jpg
Ficheiro:Room_in_the_Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain-001.jpg
Ficheiro:Room_in_the_Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain-002.jpg
Ficheiro:Room_of_the_Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain.jpg
Ficheiro:Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain-001.jpg
Ficheiro:Sign_in_the_Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain.jpg
Ficheiro:Sign_of_Nos_Group_(Grupo_Nós)_about_Rosalía_de_Castro,_in_her_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain.jpg
Ficheiro:Sign_of_the_1900_in_the_Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain.jpg
Ficheiro:Translation_from_Galician_to_Japanese_of_Rosalía_de_Castro.jpg
Ficheiro:Winepress_of_the_Rosalía_de_Castro_Museum_in_Iria_Flavia,_Padrón,_Galicia,_Spain.jpg

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Galería de imaxes de Rosalía de Castro
* Galería de imaxes de casas de persoeiros de Galicia
Jan Boklöv

**Jan Boklöv**, nado en Koskullskulle o 14 de abril de 1966, é un antigo saltador de esquí sueco, famoso por introducir o salto en V.

Boklöv competiu en dous Xogos Olímpicos de Inverno, finalizando en sétimo lugar no trampolín grande por equipos en 1988 e 47º no trampolín curto individual en 1992. Nos Campionatos de Esquí Nórdico de 1989 en Lahti quedou en quinto lugar en trampolín grande por equipos e décimo no trampolín curto individual. Boklöv clasificouse primeiro na Copa do Mundo da tempada 1988-1989 ao obter cinco vitorias.

Cando en 1985 Boklöv realizou por vez primeira en competición a técnica en V, os xuíces penalizárono severamente na puntuación por non manter o parelismo dos esquís. Con todo as medicións obtidas con esta técnica superaron con moito á técnica tradicional e diversas probas realizadas nun túnel de vento demostrou que a nova técnida daba un mellor control en sustentación e control, e pouco tempo abandonouse a vella técnica de salto cos esquís paralelos e a comezo da década de 1990 case todos os mellores saltadores do mundo utilizaban o estilo en V.
Galería de imaxes do Grupo Nós

O Grupo Nós foi un colectivo de intelectuais ourensáns que lle deu á cultura galega unha altura intelectual que xamais tivera. O seu medio de expresión foi a revista Nós, editada por primeira vez o 20 de outubro de 1920 na cidade de Ourense.

## Ramón Otero Pedrayo

Ficheiro:Busto de Otero Pedrayo.JPG|Placa en Lugo
Ficheiro:Ourense casa natal Risco-Pedrayo 1.jpg|Casa natal de Vicente Risco (1º andar) e Otero Pedrayo (2º andar) (rúa da Paz, Ourense)
Ficheiro:Pazo Museo Otero Pedrayo.jpg

## Vicente Risco

Ficheiro:Ourense casa natal Risco-Pedrayo 2.jpg|Casa natal de Vicente Risco (1º andar) e Otero Pedrayo (2º andar) 
Ficheiro:Ourense casa natal Risco-Pedrayo 1.jpg

## Alfonso Daniel Rodríguez Castelao

Ficheiro:Escultura de Castelao en Rianxo.JPG|Rianxo
Ficheiro:Monumento a Castelao en Santa Susana.JPG|Escultura dedicada a Castelao, Santiago de Compostela
Ficheiro:Casa de Castelao Rianxo Galicia 060521 26.jpg|Casa natal de Castelao, Rianxo
Ficheiro:Padrón Galicia Castelao.jpg|Padrón

## Florentino López Cuevillas

Ficheiro:Florentino López Cuevillas.jpg

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de casas de persoeiros de Galicia
Trinquet del Genovés

O **Trinquet del Genovés** é o trinquet na vila do Genovés, anexo ao Museu da Pelota valenciana. Pasou á historia deste deporte non só por ser berce de numerosos pilotaris (as sagas dos Genovés, Sarasol, Pigat etc...), senón que ademais foi innovador nas retransmisións televisivas debido a unhas radicais reformas.

## A Cancha 
O trinquet do Genovés é dos máis curtos, con só 52,2 m de lonxitude, por 9,5 m de ancho. As medidas reducíronse en 2 m por mor da remodelación feita no 2008, en que se substituíron as paredes dos frontóns por cristais blindados e deixouse atrás espazo para as cámaras de televisión.

É un trinquet cuberto, con galerías no *dau* (onde hai un marcador electrónico), no *rest* e sobre a muralla da escaleira. Así mesmo, a llotgeta de alto é máis pronunciada que a llotgeta de abaixo, mais o suficientemente elevada, de xeito que non dificula a ''caiguda d'escala* (caída da escaleira).

Ten capacidade para 1.000 espectadores, repartidos entre a escala, as llotgetes de alto e de baixo, e as galerías do *dau*, do *rest* e da muralla do *dau''.

## Retransmisións televisivas 
O 4 de xullo de 2008, Punt 2 vai retransmitir a primeira partida en directo trala remodelación, correspondente á segunda final da Copa Diputació de 2008, que presentaba coma novidade unha serie de reformas que buscaban mellorar a visibilidade das xogadas por televisión, así como pasar das catro cámaras habituais ás nove, algunhas delas en novas localizacións. Por un custo de arredor de 120.000 € esta remodelación incluíu:

* Nova pintura, azul, nas paredes. 
* Substitución das paredes dos frontóns e a escaleira do trinquet por cristais blindados, para colocar detrás cámaras que ofrecen novos ángulos. 
* Nova iluminación para igualar a luz por todas partes e contrastar mellor as paredes e a pelota. As paredes azuis, porén, causan que a visibilidade sexa peor nas horas do día, de forma que fai falta empregar luz artificial sempre. Así mesmo, o foco aumenta a temperatura do trinquet até os 39&nbsp;°C .

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Museo da Pelota do Genovés
* Ficha do Trinquet del Genovés, no Museu da Pelota
* Trinquet azul:
** Reformas 
** Primeira retransmisión
Ari-Pekka Nikkola

**Ari-Pekka Nikkola**, nado o 16 de maio de 1969 en Kuopio, é un antigo saltador de esquí finés.

Comezou a competir profesionalmente en 1986, gañou dúas medallas de ouro en trampolín grande por equipos nas Olimpiadas de Inverno de 1988 e na de 1992. O seu mellor posto individual foi a praza 15º nas Olimpiadas de Inverno de 1998.

Nos Campionatos de Esquí Nórdico conseguiu sete medallas, catro ouros (trampolín grande por equipos: 1987, 1989, 1995 e 1997), dúas pratas (trampolín curto individual: 1989, trampolínm grande por equipos: 1991) e un bronze (trampolín curto individual: 1991). Retirouse en 1998.

Foi adestrador de Vasja Bajc e desde 2007 éo de Jernej Damjan de Eslovenia.
Édouard Belin

**Édouard Belin**, nado en Vesoul o 5 de marzo de 1876 e morto en Territet, Montreux (Suíza) o 4 de marzo de 1963, foi un inventor francés.

Inventou en 1907 o belinógrafo, un sistema que permitía o envío de  fotografías a distancia, por medio das liñas telefónicas ou telegráficas. A partir de 1914 comezouse a transmitir en probas o sistema pero non se perfeccionou ata 1921, permitindo transmitir imaxes por ondas de radio. No aparello cópiase a imaxe punto por punto, e mídese a intensidade lumínica por medio dun ollo eléctrico, esa intensidade envíase ao receptor, e alí unha fonte de luz reproduce as medidas de intensidade do ollo eléctrico, mentres realiza os mesmos desprazamentos exactamente, imprimíndoo en papel fotográfico, obtense así unha copia da imaxe orixinal.

Édouard Belin foi presidente da Sociedade Francesa de Fotografía.
Lea, Os Vilares, Guitiriz

**Lea** é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 15 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares dos Vilares 
### Parroquias de Guitiriz
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Guitiriz
Feo Belcari

**Feo Belcari**, nado en Florencia en 1410 e finado en 1484, foi un poeta italiano de carácter relixioso.

## Traxectoria 
dereita|miniatura|*Regola della vita spirituale*, 1485

Membro da Arte della Lana ocupou diversos postos no goberno da cidade, entre eles o de prior.

As súas obras testemuñan un profundo celo relixioso, é autor de himnos, laudes, de traducións de obras de devoción en latín, mais sobre todo dunha *Vita del beato Giovanni Colombini* composta en 1449 e de varias *sacre rappresentazioni* (representacións sacras próximas ós misterios) como por exemplo *Di Santo Giovanni Battista quando andò nel deserto*, anterior a 1470 e *Dell’Annunciazione di Nostra Donna* escrita en 1471.

Non obstante, foi a *Rappresentazione di Abramo e Isacco* a máis célebre das súas obras, compúxoa arredor de 1440, aínda que non se representou ata 1449, a peza, despois dun exordio onde un anxo expón o argumento, segue fielmente o texto bíblico sobre o sacrificio de Isaac.
Belin

**Belin** pódese referir a:

## Toponimia 
*Belin vila de Polonia
*Belin, concello de Romanía
*Belin-Béliet, concello de Francia
*Cantón de Belin-Béliet, cantón francés

## Personalidades 
* Édouard Belin (1876-1963), inventor francés
* Geoffroy de Saint-Belin, prelado francés do século XVI
* Jean-Baptiste Belin (1653-1715), pintor francés
* Jacques Nicolas Belin de Ballu (1753-1815), helenista francés
* René Belin (1898-1977), sindicalista e político francés
Toni Nieminen

**Toni Nieminen**, nado o 31 de maio de 1975 en Lahti, é un antigo saltador de esquí finés.

## Traxectoria
Debutou na competición en 1991, chegándolle moi cedo os máis grandes éxitos da súa carreira, Nieminen foi un dos primeiros en adoptar a técnica do salto en V que principiara Jan Boklöv. Nos Xogos Olímpicos de 1992 en Albertville, gañou dúas medallas de ouro, en trampolín grande individual e por equipos, e unha de bronce en trampolín curto individual, foi o atleta máis novo en conseguir un ouro nuns xogos olímpicos de inverno. Nese ano Nieminen gañou tamén o Festival de Esquí de Holmenkollen e a Copa do Mundo de Salto de Esquí. En 1994 foi o primeiro home en saltar, en Planica, por riba dos 200 metros. Retirouse  da alta competición en 2004.
Nieminen

**Nieminen** é un topónimo, e tamén un apelido finés amplamente espallado.

## Topónimo 
* Nieminen, Iisalmi, núcleo de Iisalmi
* Nieminen, Rääkkylä, núcleo de Rääkkylä
* Nieminen, Taipalsaari, núcleo de Taipalsaari
* Nieminen, Vieremä, núcleo de Vieremä

## Personalidades 
*Anu Nieminen (*1977), xogador de bádminton finés
*Eeti Nieminen, esquiador finés
*Jarkko Nieminen (*1981), tenista finés
*Jyrki Nieminen (*1951), futbolista finés
*Mika Nieminen (*1966), xogador de hóckey sobre xeo finés
*Pertti Nieminen (*1936), xogador de hóckey sobre xeo finés
*Toni Nieminen (*1975), esquiador finés
*Veli Nieminen (1886–1936), ximnasta finés
*Ville Nieminen (*1977), xogador de hóckey sobre xeo finés
Vissarion Belinski

**Vissarion Grigorievich Belinski** (en ruso, **Виссарио́н Григо́рьевич Бели́нский**), nado en Sveaborg o 11 de xuño de 1811 e finado o 7 de xuño de 1848, foi un crítico literario ruso.

## Traxectoria 
Fillo dun médico militar, estudou nos institutos de Chembar e Penza. Entre 1829 e 1832 estudou na Universidade de Moscova, pero tivo que deixala por organizar un grupo de adeptos da filosofía alemá e ler en público o drama romántico *Dimitri Kalinin*, no que se criticaba a servidume. Con moitos problemas económicos, viviu facendo traducións do francés e colaborando nalgunhas publicacións. En 1833 entrou no faladoiro filosófico e literario que organizara o poeta Nikolai Stankevich, interesándose polos problemas literarios e afondando no coñecemento da filosofía alemá de Kant, Friedrich Schelling e Hegel. O seu primeiro artigo de crítica literaria publicouno en 1834, e de 1835 a 1836 apareceron en *Teleskop* outros ensaios sobre a novela rusa, Gógol ou Vladimir Benediktov.

En 1837 caeu enfermo de tuberculose, curou en Piatigorsk, onde coñeceu a Lérmontov. Dous anos despois instalouse en San Petersburgo, para dirixir *Otechestvennie Zapiski* (*Отечественные Записки. Apuntamentos patrióticos*) ata 1846. A publicación converteuse no voceiro da vangarda literaria rusa, nela publicou numerosos traballos e comezou unha serie de panorámicas anuais. Publicou tamén obras de Gógol. Belinski expuxo os principios e o manifesto do Naturalismo en Rusia, escola á que se uniran Gógol, Fiódor Dostoievski, Iván Goncharov, Grigorovich e outros. En 1842 apoiou a Gógol tirando do prelo a novela *As almas mortas*, prohibida pola censura tsarista. Escribiu estudos que comparaban autores occidentais cos eslavos: Pushkin fronte a Byron e Shakespeare; Lérmontov e Byron; Vladimir Odoievski e E. T. A. Hoffmann etc. Tamén realizou estudos de autores occidentais por separado, como George Sand, Schiller, Goethe, Walter Scott e outros. En 1846 deixou a revista por conflitos co seu propietario. Pasou a realizar a sección de crítica literaria de *Sovremennik (O contemporáneo)* dirixida polo poeta Nikolai Nekrasov, alí publicou as panorámicas literarias de 1846 e 1847 e numerosos artigos, notas e recensións literarias.

En 1847 trasladouse a Berlín e Salzburgo para tratar a súa enfermidade, xa moi avanzada. Desde este último lugar escribiu a famosa *Carta a Gógol* en resposta ó seu cambio ideolóxico cara ó tradicionalismo, na que o acusaba de predicador do látego e apóstolo do escurantismo. Considérase esta carta o exemplo máis brillante de crítica literaria na literatura rusa do XIX. Belinski morreu un ano máis tarde, nas vésperas do seu arresto pola policía. Mesmo a mención do seu nome na prensa estivo prohibida ata 1856. As súas obras completas, en doce volumes, publicáronse entre 1859 e 1862.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Biografía por Petri Liukkonen e Ari Pesonen 
*Carta a Gogol
A Casa Nova de Vilariño, Os Vilares, Guitiriz

**A Casa Nova de Vilariño** ou **A Casa Nova do Vilariño** é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 6 habitantes (catro homes e dúas mulleres), un máis ca en 2000.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares dos Vilares 
### Parroquias de Guitiriz
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Guitiriz
O Vilariño, Os Vilares, Guitiriz

**O Vilariño** é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz, na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).

Neste lugar naceu o poeta Xosé María Díaz Castro.

## Notas 

## Lugares e parroquias
### Lugares dos Vilares
### Parroquias de Guitiriz
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Guitiriz
Saintes

**Saintes** é unha comuna de Francia situada no departamento do Charente Marítimo, na rexión Poitou-Charentes. En 1999 tiña 25 595 habitantes.
Galería de imaxes de Vicente Risco

miniatura|Vicente Risco. Circa 1920.
Vicente Martínez Risco y Agüero (Ourense, 1884 - 1963) foi un intelectual galego do século XX, membro do Grupo Nós.

## Casa natal
## Casa Museo en Allariz
## Fotos de grupo

Ficheiro:Foto da entrada dos poetas no Seminario de Estudos Galegos en 1926 en Santiago.jpg|Entrada dos poetas no SEG en 1926 en Santiago. Están, entre outros: Florentino López Cuevillas, Victoriano Taibo, Risco, Gonzalo López Abente, Cabeza de León, Antón Villar Ponte, Xosé Filgueira Valverde, Castelao, Otero Pedrayo, Lugrís, Leandro Carré e Jaime Vidal Rey.
Ficheiro:Membros do Seminario de Estudos Galegos en 1928.jpg|O SEG nas Ruínas de San Domingos en 1928. De pé: Pedrayo, Losada, Cuevillas, Risco, Carballo Calero, Filgueira, García Paz, Pintos, Fraguas e Osorio-Tafall. Sentados: Parga Pondal, Moralejo Laso, Carro, Cabeza de León, Arias Sanjurjo, Álvarez Limeses e Novás. Véxase, tamén, o reverso, escrito por F.B.B.
Ficheiro:Otero Pedrayo, Manuel Lugrís ... Eladio Rodríguez, Félix Estrada Catoyra ... Risco ... 9-12-1929.jpg|Ingreso de Otero Pedrayo na RAG o 9-12-1929. Con Lugrís; Rafael Pérez; Eladio Rodríguez; Estrada Catoyra; Carré; Vicente Risco e Ángel del Castillo.
Ficheiro:1929 César Otero, José Berguer, Pardo, Liste Mourenza, Abelaira, Salvador Mosteiro, Manuel Cabanillas, Calviño Domínguez e A. Villar Ponte. Laureano Alonso, Eladio Rodríguez, Pedrayo, Risco, del Castillo e Rafael González V..jpg|1929. De pé: César Otero, José Berguer, Pardo, Liste Mourenza, Abelaira, Salvador Mosteiro, Manuel Cabanillas, Calviño Domínguez e A. Villar Ponte. Sentados: Laureano Alonso, Eladio Rodríguez, Otero Pedrayo, Risco, Ángel del Castillo e Rafael González Villar.
Ficheiro:Campaña do Seminario de Estudos Galegos para o estudo das Terras de Deza. Foto tomada diante da casa de Ramón María Aller, Lalín, xuño de 1934.jpg|SEG en 1934: Entre outros: Otero Pedrayo, Iglesias Vilarelle, Parga Pondal, Ferreiro Panadeiro, Fernández Osorio, Fernández Cochón, Vicente Risco, González García-Paz, Antón Taboada Roca, Paulino Pedret, Xesús Carro, Antón Fraguas, Xohán Ledo, Isla Couto, Ferreirós Espinosa, López Cuevillas e Ramos Colemán
Ficheiro:Elección de Otero Pedrayo como presidente do SEG, 30 de maio de 1936.jpg|O SEG en 1936: Xesús Carro, Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Luís Iglesias Iglesias, Sebastián González García-Paz, Felipe Cordero Carrete, Salustiano Portela Pazos, Paulino Pedret, Jaime Vidal Rey, Antón Iglesias Vilarelle, Manuel Díaz Rozas, Alfonso Vázquez Martínez, Xosé Filgueira Valverde, Xulio Francisco Ogando, Ramón Sobrino Buhigas, Anxelo Ramos Colemán, Isidro Parga Pondal, Florentino López Cuevillas e Xoán López Durá

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes do Grupo Nós
*Galería de imaxes de casas de persoeiros de Galicia
Galería de imaxes de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao

Esta é a **galería de imaxes de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao**.

## Fotografías 
## Esculturas 
## Familia 
## Rúas, avenidas, paseos, parques… 
## Placas 
## Outras 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Galería de imaxes do Grupo Nós
* Galería de imaxes de Rosalía de Castro
* Galería de imaxes de escritores en lingua galega
Belinski

**Belinski** pódese referir a:

***Vissarion Belinski**, crítico literario ruso (1811-1848);
***Belinski**, vila en Rusia, nomeada así polo autor;
*o distrito de **Raion de Belinski**, no oblast de Penza;
***Belisnki**, cráter en Mercurio;
*o asteroide **3747 Belinski**.
Xeada

miniatura|
A **xeada** é un fenómeno climático que consiste nun descenso da temperatura ambiente a niveis inferiores ao nivel de conxelación da auga, e fai que a auga que está no aire se conxele, depositándose en forma de xeo nas superficies.

Para que se dea este tipo de meteoro cómpre que a humidade relativa do aire sexa superior á máxima humidade relativa á temperatura da xeada; en caso contrario, non haberá suficiente auga na atmosfera para depositarse nas superficies aínda que exista a sensación de 'frío de xeada'. Se o vento é intenso, o depósito de auga será asemade pequeno.

## Tipos 
### Xeada por radiación 
A xeada por radiación débese a un arrefriamento progresivo e intenso do chan, pola radiación do seu calor, producíndose maiormente nas noites de ceo despexado. A humidade atmosférica, que pode ser relativamente cálida e seca, condénsase sobre as superficies sólidas en forma de rosada ou conxelándose, se aquelas se atopan a menos de 0&nbsp;°C.

Este tipo é frecuente en terras mornas e subtropicais.

### Xeada por advección 
A xeada por advección é ocasionada pola invasión dunha corrente ou masa de aire frío con temperatura inferior a 0&nbsp;°C. A acción do aire frío, xeralmente procedente das rexións polares, pode ser continua e durar por varios días.

### Xeada por evaporación 
miniatura|Unha rosa con carazo durante o transcurso dunha xeada.
A xeada por evaporación é debida ao transporte de aire húmido sobre unha superficie cuxa temperatura está a 0&nbsp;°C ou menos. É un tipo bastante raro de xeada.

miniatura|esquerda|Xeada acristalada.
En relación ós cultivos, obsérvanse dous tipos de xeadas:

***Xeada negra**: efectúase un arrefriado xeral na atmosfera que ataca, pola súa amplitude de acción, ata especies vexetais "resistentes", como parrales; é por iso que o fume e a rega que se pon en práctica desde a madrugada pode dar bos resultados para combatela. 
***Xeada branca**: dado o estado de floración da planta imponse introducir unha boa poda, ou convén que o agricultor a practique dentro de catro a oito días e non postergala máis aló de vinte, de modo que se desenvolvan as xemas latentes que existan nos brazos e os troncos. Este labor debe ser axudado pola rega inmediata e traballos superficiais que ao manter abrandado o terreo impidan a perda de humidade, o desenvolvemento de malas herbas e a produción de costra. Ademais a aplicación de nitratos reforzan o sistema vexetativo danado. Convén tamén a aplicación de caloríficos distribuídos en forma adecuada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xiada
Peterka

**Peterka** é un apelido común a algunhas linguas eslavas, lévano entre outros:

* František Peterka (1922–2016), pintor checo
* Hubert Peterka, escritor austríaco
* Josef Peterka, escritor checo
* Hubert Peterka, montañeiro austríaco
* Primož Peterka, esquiador esloveno
Primož Peterka

**Primož Peterka**, nado en Prikrnica o 28 de febreiro de 1979, é un saltador de esquí esloveno, un dos deportistas con máis éxito do seu país.

## Biografía
Peterka naceu nunha localidade próxima a Liubliana. De mociño entrou no Club de Esquí de Triglav de Kranj. A primeira competición da Copa do Mundo na que participou foi en Innsbruck o 4 de xaneiro de 1996 ó substituír a un dos seus compañeiros, sorprendendo a todos ó quedar en oitavo lugar, durante a tempada continuou nun bo nivel, conseguindo dúas vitorias en Zakopane, Polonia, e Falun, Suecia. Nesa tempada clasificouse segundo tras Andreas Goldberger. Peterka tamén quedou segundo tras Michael Uhrmann no Campionato do Mundo Xuvenil.

A tempada 1996/1997 foi a de máis éxito da súa carreira, gañou 7 competicións e o Torneo dos Catro Trampolíns. Así e todo non puido acabar primeiro na clasificación final da Copa do Mundo pero o 9 de febreiro de 1997 converteuse no primeiro esloveno en pasar os 200 metros, concretamente 203. Este seu récord nacional duroulle pouco, xa que un mes máis tarde Goran Janus saltaba ata 206 metros.

A seguinte tempada, 1997/98, foi algo menos exitosa, gañou 4 competicións, foi o primeiro esloveno en gañar o Festival de Esquí de Holmenkollen. Gañou tamén a Copa do Mundo e nas Olimpiadas de Inverno de Nagano foi quinto no trampolín grande por equipos e sexto no trampolín curto individual.

Tras a tempada 1997/98 entrou en crise, tivo problemas cos seus adestradores e xuíces, mesmo chegou a ser sancionado. No ano 2000 comezou a se recuperar e en Planica bateu o récord nacional saltando ata os 212 metros. Na tempada seguinte regresou á elite internacional, nas Olimpiadas de 2002 en Salt Lake City, txunta Robert Kranjec, Damijan Fras e Peter Žonta, gañou a medalla de bronce no trampolín grande por equipos, a única medalla eslovena nunhas olimpiadas.

Na tempada 2002/03 gañou en Kuusamo e en Garmisch-Partenkirchen. En 2005, xunta Jure Bogataj, Rok Benkovič e Jernej Damjan gañou o bronce nos Campionatos de Esquí Nórdico en Oberstdorf.

Sobre a súa figura realizáronse dous documentais, *Vleci, Primož* dirixido en 1997 por Beno Hvala sobre o comezo da súa carreira, e *Peterka: leto odločitve* dirixido por Vlado Škafar en 2002 sobre a súa crise persoal
Beliaiev

**Beliaiev** é un apelido ruso amplamente espallado, lévano entre outros:

*Aleksandr Beliaiev, escritor ruso de ciencia ficción
*Dmitri Beliaiev, biólogo ruso
*Ivan Beliaiev, historiador ruso
*Pavel Beliaiev, cosmonauta soviético
*Vladimir Beliaiev, escritor ucraíno
*Ievgeni Beliaiev - esquiador ruso
*Iuri Beliaiev, actor ruso
Pavel Beliaiev

**Pavel Ivanovich Beliaiev** (en ruso **Павел Иванович Беляев**, nado o 26 de xuño de 1925 en Chelizshevo e finado o 10 de xaneiro de 1970 en Moscova), foi un militar e cosmonauta soviético que pilotou a astronave Voskhod 2.
## Traxectoria
O programa espacial soviético seleccionou a Beliaiev entre os primeiros cosmonautas da URSS polos quince anos de experiencia na Armada e na Forza Aérea Soviética, tempo no que foi piloto de combate durante a fin da segunda guerra mundial e comandante dunha escuadra aeronaval no Pacífico. A súa primeira misión ía ser pilotar o Vostok 8 para estudar o Cinto de Van Allen, pero a misión cancelouse e as autoridades encomendáronlle a misión de pilotar a misión do Voskhod 2 acompañado de Alexei Leonov en 1965. Realizou un único voo o 18 de marzo, permaneceu no espazo durante 26 horas, e o seu compañeiro realizou a primeira actividade extravehicular no espazo da historia.

Morreu en 1970 de peritonite como resultado dunha operación de úlcera de estómago.

## Recoñecementos
Beiaiev foi Heroe da Unión Soviética, recibiu a Orde de Lenin e a da Estrela Vermella, ademais de Heroe do Traballo Socialista de Bulgaria, Heroe do Vietnam e de Mongolia.
Un asteroide descuberto en 1969 por Liudmila Chernikh leva o seu nome, 2030 Belaiev.

## Notas 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Voskhod 2
Bourges

**Bourges** é unha cidade francesa, capital do departamento de Cher na rexión Centro.

## Cidades irmandadas 
*  Peterborough (1957)
*  Augsburgo (1967)
*  Aveiro (1989)
*  Forlì (1989)
*  Yochkar-Ola (1991)
*  Palencia (1995)
*  Koszalin (1999)
Anneke van Giersbergen

miniatura|300px|Anneke Van Giersbergen, 2010
**Anneke van Giersbergen**, nada en Sint Michielsgestel o 8 de marzo de 1973, é a actual cantante e alma do proxecto Agua de Annique, pero é coñecida por se-la cantante e principal compositora da banda holandesa de rock The Gathering.

Durante a súa longa carreira musical coaborou con bandas da escena da música metal e gótica como Lawn, Ayreon e Napalm Death. A súa colaboración máis recente é a que fixo coa banda lusa Moonspell, cantando xunto a Fernando Ribeiro o primeiro sinxelo do disco *Night Eternal*, "Scorpion Flower".

## Traxectoria 
Durante a súa infancia xa estivo ligada ao mundo da música, presentándose a concursos, colaborando nun coro infantil e máis adiante, tomando clases de canto. Na súa adolescencia pasou por diferentes bandas de diferentes estilos que influíron na súa carreira, como o jazz, o blues e o rock.

O éxito na escena europea chegoulle de mans da banda holandesa The Gathering, na que entrou a formar parte en 1994, cun son con tendencias máis escuras nos seus comezos e que foron evolucionando cos anos a ramas máis suaves; sempre coa característica voz de Anneke, que pronto lle deu recoñecemento no ámbito do rock e metal. Pronto cheganlle proxectos cos que colaborar:

* 1998, coa banda holandesa Ayreon, no disco, *Into a Electric Castle*.
* 2006, aparece no disco *Icon II: Rubicon*, de John Wetton e Geoffrey Downes. Neste mesmo ano colabora con Napalm Death.
* 2007, colabora coa banda Within Temptation, facendo dueto coa súa cantante Sharon Den Adel, cantando o tema "Somewhere" para o DVD da agrupación holandesa. 
* 2008, xunto co cantante da banda lusa Moonspell, grava o sinxelo "Scorpion Flower" do disco *Night Eternal*.

No ano 2007 Anneke separouse de The Gathering para centrarse no seu propio proxecto, Agua de Annique, con influencias que van dende o rock ata o jazz, e co que sacaría o disco titulado *Air*, ese mesmo ano.

## Discografía 
### Con The Gathering 
#### EP's 
* *Adrenaline / Leaves* (1996)
* *Black Light District* (2002)
* *Amity* (2001)

#### CD's 
* *Mandylion* (1995)
* *Nighttime Birds* (1997)
* *How to measure a planet?* (1998)
* *If then else* 2000)
* *Superheat* (En directo, 2000)
* *Souvenirs* (2003)
* *Sleepy Buildings - A Semi Acoustic Evening* (En directo, 2004)
* *Accessories - Rarities and B-Sides* (Recompilatorio, 2005)
* *Home* (2006)
* *A Noise Severe* (En directo, 2007)

#### DVD's 
* *In Motion* (2002)
* *A Sound Relief* (2005)
* *A Noise Severe* (2007)

### Con Agua de Annique 
* *Air* (2007)

## Notas 
* Páxina oficial: Agua de Annique
* Páxina oficial: The Gathering
* Foro oficial Within Temptation
O Meao, Os Vilares, Guitiriz

**O Meao** é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.

## Lugares e parroquias 
### Lugares dos Vilares 
### Parroquias de Guitiriz
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Guitiriz
Galería de imaxes de Isaac Díaz Pardo

**Galería de imaxes de Isaac Díaz Pardo** (Santiago de Compostela, 1920 - A Coruña 2012), intelectual, escritor e artista galeguista.

## Coa familia 
## Retratos 
### En memoria 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Camilo Díaz Baliño