open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dalisson de Almeida

**Dalisson de Almeida Leite**, coñecido simplemente como **Dalisson**, nado o 6 de abril de 2000 en Maceió, é un futbolista brasileiro que tamén conta coa nacionalidade española. Xoga como centrocampista e actualmente forma parte do Córdoba Club de Fútbol, na Segunda división española de fútbol.

## Traxectoria 
Naceu o 6 de abril de 2000 en Maceió, no estado brasileiro de Alagoas. Sendo moi novo trasladouse á localidade cántabra de Cabezón de la Sal e comezou a xogar na SD Textil Escudo. No ano 2015 ingresou nas categorías inferiores do Real Valladolid e o 13 de xaneiro de 2019 estreouse no Real Valladolid Promesas, entrando como substituto nun partido de Segunda División B contra a UD San Sebastián de los Reyes.

O 28 de agosto de 2019, Dalisson foi cedido ao Escobedo, na Terceira División. Neste equipo xogou un total de 18 partidos e anotou un gol. En 2020 pasou brevemente polo Atlético Tordesillas, disputando un único encontro antes de regresar ao Real Valladolid Promesas. En conxunto, acumulou 46 partidos e un gol con este equipo antes de finalizar contrato en 2022.

O 6 de xullo de 2022, xa como axente libre, Dalisson asinou polo Real Racing Club de Santander, sendo asignado ao Rayo Cantabria na Segunda Federación. No equipo filial disputou 29 encontros e marcou 6 goles. Co primeiro equipo xogou unha única vez o 1 de novembro de 2022, nun partido contra o Deportivo Alavés que foi o seu debut na Segunda División.

O 13 de agosto de 2023, Dalisson fichou polo Pontevedra CF. No club galego disputou 71 partidos e anotou 21 goles, incluíndo a súa mellor marca de 11 goles na tempada de Segunda Federación 2024/25. Tras contribuír ao ascenso do Pontevedra a Primeira Federación, o 5 de xuño de 2025 asinou un contrato por dous anos no Córdoba CF, na Segunda División.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Dalisson de Almeida en Soccerway
* Dalisson de Almeida en BDFutbol
Tati Bernardi

**Tatiane Bernardi Teixeira Pinto**, nada en São Paulo o 29 de abril de 1979, máis coñecida como **Tati Bernardi**, é unha publicista, escritora de relatos, novelista, columnista, crítica literaria, podcaster e guionista brasileira. Inicialmente, as súas obras estaban dirixidas a mulleres novas e as súas relacións. Máis tarde, comezou a escribir autoficción sobre política, maternidade e enfermidades emocionais como a ansiedade e os ataques de pánico.

## Traxectoria 
Bernardi naceu en São Paulo o 29 de abril de 1979 e é de ascendencia italiana. Graduouse en publicidade pola Universidade Presbiteriana Mackenzie e, despois de traballar en numerosas axencias de publicidade, converteuse en guionista exclusiva de Rede Globo.  Colaborou en telenovelas como *Sangue Bom* e *A Vida da Gente*, programas de entrevistas como *Amor & Sexo* e *comedias de situación* como *Aline* (baseada na tira cómica homónima de Adão Iturrusgarai), *Dicas de um Sedutor* e *Meu Passado Me Condena*, esta última emitida en Multishow entre 2012 e 2015. En 2011, escribiu o seu primeiro guión para unha longametraxe, *Qualquer Gato Vira-Lata*. En 2013, escribiu o guión dunha exitosa adaptación cinematográfica de *Meu Passado Me Condena*, na que os actores Fábio Porchat e Miá Mello retomaron os seus papeis. Unha secuela, tamén escrita por Bernardi, estreouse en 2015, e ese mesmo ano lanzou unha novelización que servía como *spin-off* das dúas películas.

En 2006, Bernardi publicou o seu primeiro libro de relatos, *A Mulher que Não Prestava,* seguido de *Tô com Vontade de Uma Coisa que Eu Não Sei o que É* en 2008. Ese mesmo ano tamén publicou ** Menina da Árvore*, dirixido a nenas preadolescentes. En 2010, publicou a súa primeira novela xuvenil, *A Menina que Pensava Demais*.

En 2012 publicou un libro colaborativo independente de edición limitada e financiado colectivamente titulado *A Vaca*, con ilustracións de Nando Rodríguez. En 2016, publicou a antoloxía de crónicas autobiográficas *Depois a Louca Sou Eu*, adaptada para o cine por Júlia Rezende en 2021 e protagonizada por Débora Falabella.   En 2017, foille outorgado o Diploma Bertha Lutz.

Bernardi tamén escribiu para revistas como *Viagem e Turismo*, *Trip* e *VIP*, e dende 2013 ten unha columna semanal na *Folha de S.* *Paulo*. O 28 de xuño de 2018 publicou unha recompilación das mellores crónicas que escribiu para *Folha de S.* *Paulo*, titulada *Homem-Objeto e Outras Coisas Sobre Ser Mulher*.  En 2020 publicou a novela *Você Nunca Mais Vai Ficar Sozinha*. 

En xaneiro de 2021 estreouse o *podcast* *Meu Inconsciente Coletivo*, presentado por ela e producido por *Folha de S.* *Paulo* e UOL. O programa explora temas psicolóxicos e emocionais baseados nas experiencias da presentadora nas súas sesións de terapia.

## Libros 
## Filmografía 
### Televisión 
### Cine 
## Notas
Louis C. West

**Louis C. West**, nado en Milwaukee, Wisconsin, o 15 de outubro de 1882 e finado o 13 de xaneiro de 1972, foi un empresario, arqueólogo e numismático estadounidense que presidiu a *American Numismatic Society* de 1949 a 1959.

## Traxectoria 
Louis Caulton West naceu en Milwaukee o 15 de outubro de 1882.

En 1905 graduouse na Universidade do Noroeste, en Evanston, Illinois, e posteriormente completou os seus estudos cun mestrado na Universidade Harvard en 1912,

Durante a primeira guerra mundial serviu no Exército dos EEUU, entre 1918 e 1919. Rematada a contenda, West dedicouse ao mundo da empresa e das finanzas. De 1919 a 1933 foi socio na compañía *Hayden Miller & Co*. e a partir desa data o de presidente, que exerceu durante unha década, ata 1959.

West foi tamén profesor asociado de Cultura Clásica na Universidade de Princeton, e a partir de 1944 foi tamén conservador de moedas e medallas na biblioteca desa universidade.

## Vida persoal 
Louis C. West casou o 13 de novembro de 1920 con Francis Bragdon (1886-1957), con quen tivo unha filla chamada Barbara.

West finou o 13 de xaneiro de 1972, aos 89 anos.
* (1931). *Roman Britain: the Objects of Trade*. B. Blackwell, Oxford.
* (1935). ''*. B. Blackwell, Oxford.
* (1941). *Gold and Silver Coin Standards in the Roman Empire*. American Numismatic Society, Nova York.
* (1944). *Currency in Roman and Byzantine Egypt* (con A. C. Johnson). Princeton University Press.
* (1949). ** (con A. C. Johnson). Princeton University Press.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adelson, Howard A. (1958). *.* American Numismatic Society. Nova York.
* Smith, P. (2025). "". En *American Numismatic Biographies''. Páxina 445.
Zaida Muxí

**Zaida Muxí Martínez**, nada en Buenos Aires en 1964, é unha arquitecta e urbanista doutora pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla e profesora na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona. É coñecida pola súa experiencia en cuestións de espazo e xénero. 

## Obra 
Desde 2009 dirixe *visions*, a revista da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona.

* *El espacio público: ciudad y ciudadanía* (Electa, 2003)
* *Elemental, reflexiones en torno a la vivienda mínima* (Edicions ETSAB, 2004)
* *La arquitectura de la ciudad global* (Gustavo Gili, 2004)
* *Sota les llambordes, la platja = bajo los adoquines, la playa* (Eumo, 2007)
* *Habitar el presente: herramientas para la vivienda del siglo XXI* (2011)
* *Mujeres, casas y ciudades* (DPR-Barcelona, 2018)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Máster Laboratorio de la Vivienda del Siglo XXI.
* Col·lectiu Punt6.
* Un día | una arquitecta
Anna Bofill Levi

**Anna Bofill Levi**, nada en Barcelona o 25 de abril de 1944, é unha arquitecta e compositora española.

## Traxectoria 
Anna Bofill estudou arquitectura na Escola de Arquitectura de Barcelona, graduándose en 1972. Posteriormente, doutorouse en arquitectura en 1975 cunha tese sobre a xeración xeométrica de formas arquitectónicas e urbanas. Obtivo o seu título de arquitectura en Francia en 1981.

Posteriormente, comezou a estudar Música Electroacústica con Gabriel Brncic e Lluis Callejo, e Tecnoloxía Musical con Xavier Serra e Sergi Jordá. En 1982, participou no Congreso de Música Nova de Sitges con Luigi Nono, Mestres-Quadreny, Joan Guinjoan, Coriún Aharonián e Jesús Villarrojo. Asistiu aos cursos de Nono na Fundación Miró e en 1985 asistiu a un curso de Iannis Xenakis en París, mentres era bolseira no seu Centre d'Etudes de Mathémathique et Automates Musical (CEMAMU).
miniatura|275x275px|Edificio Walden 7 en Sant Just Desvern do que Anna Bofill é coautora
É coautora do Barrio Gaudí de Reus e do edificio de máis de 400 unidades de vivendas Walden 7 en Sant Just Desvern.

En 1980, presentou a conferencia *"Mujeres y arquitectura"* na Conferencia de Feministas Independentes de Cataluña, propoñendo unha perspectiva diferente das mulleres sobre o medio urbano e destacando a relación entre a estrutura patriarcal da sociedade occidental e a forma das cidades e os hábitats, analizando tamén a estrutura da vivenda. 

## Notas
Stuxnet

**Stuxnet** é un verme informático que afecta aos ordenadores con Windows, descuberto o 17 de xuño de 2010 por *VirusBlokAda*, unha empresa de seguridade situada en Belarús. É o primeiro verme coñecido que espía e reprograma sistemas industriais, concretamente sistemas SCADA para o control e a monitorización de procesos, e pode afectar infraestruturas críticas como as centrais nucleares.

Stuxnet é capaz de reprogramar controladores lóxicos programables e ocultar os cambios realizados.​ Tamén é o primeiro verme coñecido que inclúe un *rootkit* para sistemas PLC reprogramables.

A empresa rusa de ciberseguridade Kaspersky Lab cualificou Stuxnet nun comunicado de prensa como "un prototipo funcional e terrorífico dunha arma cibernética que levará á creación dunha nova carreira armamentística global". Kevin Hogan, un executivo de Symantec, advertiu que o 60% dos ordenadores infectados polo verme están en Irán, o que suxire que as súas instalacións industriais poderían ser o seu obxectivo. Kaspersky conclúe que os ataques só puideron ocorrer "co apoio dunha nación soberana", o que converte a Irán no primeiro obxectivo dunha verdadeira ciberguerra.

O obxectivo máis probable do verme, segundo medios de comunicación como a BBC ou o Daily Telegraph, podería ter sido unha infraestrutura de alto valor pertencente a Irán e con sistemas de control de Siemens. Medios de comunicación como *India Times* suxiren que o ataque puido atrasar a posta en servizo da central nuclear de Bushehr.​ Fontes iranianas cualificaron o ataque como "guerra electrónica", aínda que minimizando o impacto dos danos ás súas instalacións. Algúns medios de comunicación, como o *New York Times*, atribuíron o ataque aos servizos de intelixencia estadounidenses e israelís.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* PLC

### Ligazóns externas 
*
María Carreiro

**María Carreiro Otero**, nada en 1961 en Ourense, é unha arquitecta galega.

## Traxectoria 
María Carreiro é doutora arquitecta pola Universidade da Coruña, UDC. Docente da área Proxectos Arquitectónicos na ETS de Arquitectura da UDC. Forma parte do grupo GAUS, Grupo de Arquitectura e Urbanismo Sostible. 

Tamén participou como autora e editora en:

* *Arquitectas pioneras de Galicia. Ocho entrevistas*
* *Entre-lugares: las fronteras domésticas*
* *La casa. Piezas, ensambles y estrategias*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Urbanismo feminista
Ética medioambiental

miniatura|262x262px|Bosque Lucense
A **ética ambiental** ou **ética do medioambiente** é unha rama da filosofía moral que examina as relacións éticas entre o medioambente e os seres humanos, así como o modo no que se debería actuar. Exerce unha gran variedade de disciplinas como o dereito, a economía, a socioloxía, a ecoloxía, a xeografía etc. 

A ética ambiental considérase un campo plural, no que conviven interpretacións incompatibles entre si, pero que permiten entender mellor como deberían relacionarse as sociedades humanas co medio natural e que consecuencias teñen as accións humanas sobre el. Estes debates teñen implicacións directas en cuestións como o uso de recursos naturais, a protección da biodiversidade e a intervención ou non nos ecosistemas.

## Biocentrismo 
Unha das principais posicións neste campo é o biocentrismo que considera que as entidades moralmente considerables son os seres vivos. Este punto de vista está centrado na sintiencia. Isto é porque segundo o biocentrismo os seres aínda que non sexan sentintes contarían de igual modo. A forma máis sinxela de defender o biocentrismo consiste en soster que todos os seres vivos poden ser prexudicados ou beneficiados. Dentro desta postura tamén se defende que hai que respectar a todos os seres vivos á marxe de que iso sexa valioso para eles.

## Holismo 
Dentro da ética medioambiental existen as chamadas prespectivas holistas, as cales consideran que as entidades moralmente considerables son conxuntos doutras entidades. O holismo non constitúe soamente unha postura concreta, senón que dentro ten outras posturas, entre elas a máis popular é o ecocentrismo.

### Ecocentrismo 
O ecocentrismo considera que as entidades moralmente relevantes son os ecosistemas e outros conxuntos ecolóxicos como a biocenosis. Esta posición defende que a existencia de ecosistemas e valiosa en si mesma, aínda que cómpre salientar que isto mesmo poderíase defender por razóns normativas non baseadas no que é valioso. Tamén prescribe que os ecosistemas debense manter ao longo do tempo independentemente do efecto e dos intereses dos seres sentintes a conservación dos ecosistemas.

Tamén hai perspectivas centradas no salvaxe, estas  prespectivas consideran que as entidades son moralmente considerables son aquelas cuxa existencia ha podido darse por causas naturales. Polo tanto esta teoría afirma que soamente o que é formado ou creado pola natureza ten un compoñente valioso e auténtico.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Ip, King-Tak (2009). *Environmental Ethics: Intercultural Perspectives*. Brill Academic Publishers. . 9781441617033.
* Dorado, Daniel (2015). El conflicto entre la ética animal y la ética ambiental: bibliografía analítica. Tese de doutoramento. Universidade Carlos III de Madrid.
* Horta, O. (2015). *Biología del bienestar y desvalor natural: De la filosofía de la biología a la ética aplicada*. Actas do I Congreso Internacional da Rede Española de Filosofía (Vol. XVII, pp. 7–13). Editorial da Universidade de Valencia.
Ruth Schwartz Cowan

**Ruth Schwartz Cowan**, nada en 1941, é unha historiadora estadounidense da ciencia, a tecnoloxía e medicina destacada pola súa investigación sobre a historia da xenética humana e médica, así como sobre a historia das tecnoloxías domésticas. 

O seu libro  *More Work for Mother* recibiu o Premio Dexter da Sociedade para a Historia da Tecnoloxía en 1984. Neste libro amosa como a pesar da crecente tecnificación do fogar non se reduciron os tempos adicados as tarefas domésticas, que se coñece como o paradoxo de Cowan. 

## Notas
Panga (embarcación)

Unha **panga** é un tipo de embarcación descuberta, de pequenas dimensións, fondo plano, casco relativamente ancho e sen quilla, xeralmente construída en fibra de vidro, aluminio ou madeira laminada. Impulsada por remos ou mediante un motor fóra de borda, é empregada principalmente na navegación costeira ou en augas superficiais para actividades pesqueiras ou transporte lixeiro.

Habitualmente presenta esloras inferiores a 5 metros, baixa capacidade de carga e limitada autonomía, o que a distingue de embarcacións maiores, como as lanchas ou as chalupas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Canoa
*Piragua
Stella de Cal

**Stella de Cal**, nada en Ortigueira o 18 de xullo de 1920 e finada en Londres cara a finais de 2020, foi unha tradutora galega en lingua castelá. Destacou por ser a primeira tradutora ao castelán das obras de Agatha Christie.

## Traxectoria 
Stela de Cal naceu en Ortigueira en 1920, mais a súa familia trasladouse a Reino Unido cando aínda era unha nena. Porén, veraneaba na súa terra natal todos os anos. Fan da obra de Agatha Christie, decidiu verter ao castelán *The Mysterious Affair at Styles* para que a súa nai puidese tamén lela. Como resultado desa tradución, conseguiu un contrato coa Editorial Molino de Barcelona durante a década de 1950. De Cal traduciu con esa mesma editorial outras dez novelas de Christie, que aínda continúan a reeditarse.

Polo seu centésimo aniversario, o 18 de xullo de 2020, recibiu unha felicitación da monarca británica Isabel II e unha copia da portada de *La Voz de Galicia* correspondente ao día do seu nacemento.

Faleceu en decembro de 2020 a causa da pandemia da Covid-19.

## Notas
Pell

**Pell** pódese referir a:

## Persoas 
* **George Pell** (1941-2023), cardeal australiano da Igrexa Católica;
* **John Pell** (1611-1685), matemático inglés;
* **Stephen H. P. Pell** (1874-1950), banqueiro e numismático estadounidense;

## Véxase tamén 
* **Ecuación de Pell**, tipo ecuación diofántica;
* ***La pell de brau**,* poemario de Salvador Espriu;
* **Números de Pell**, sucesións matemáticas de números enteiros;
Jorge Cuesta Bello

**Jorge Cuesta Bello**, nado o 7 de decembro de 1984 en Vigo, é un adestrador de fútbol galego. Actualmente dirixe o Club Deportivo Arenteiro, na Primeira Federación.

## Traxectoria 
Naceu o 7 de decembro de 1984 en Vigo. Tras licenciarse en Ciencias da Actividade Física e do Deporte, comezou a traballar como preparador físico no Pontevedra Club de Fútbol. No ano 2009 foi contratado como adestrador nas categorías inferiores do Real Club Celta de Vigo e dirixiu diferentes equipos nas divisións de cadetes e xuvenís. En xuño de 2017 foi nomeado adestrador do primeiro equipo xuvenil do Celta e liderou o conxunto durante catro tempadas na División de Honra Xuvenil.

O 18 de xuño de 2021, Cuesta finalizou o seu contrato co Celta e trasladouse á China para adestrar os equipos sub-18 e sub-19 do Wuhan Three Towns Football Club durante dous anos. O 16 de xuño de 2023 regresou a Galicia para dirixir a Sociedade Deportiva Sarriana na primeira tempada do club en Terceira Federación. Baixo o seu liderado, o equipo xogou a promoción de ascenso a Segunda Federación 2024, aínda que finalmente a Sarriana non logrou o obxectivo ao caer eliminada ante o Gran Peña.

O 6 de xuño de 2024, Cuesta foi fichado polo Bergantiños Fútbol Club para dirixir o equipo en Segunda Federación. A pesar de finalizar a tempada 2024/25 en oitava posición, non chegou a un acordo para a renovación do contrato e o 5 de xuño de 2025 abandonou o club. O 17 de novembro de 2025 comezou a adestrar o CD Arenteiro para a súa campaña 2025/26 na Primeira Federación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Jorge Cuesta en LaPreferente
* Jorge Cuesta en BDFutbol
Stephen H. P. Pell

**Stephen Hyatt Pelham Pell**, nado en Queens, cidade de Nova York, o 3 de febreiro de 1874 e finado en Ticonderoga, Nova York, o 22 de xuño de 1950, foi un banqueiro e numismático estadounidense que presidiu a *American Numismatic Society* de 1941 a 1942 e fundou o Museo de Fort Triconderoga.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Stephen H. P. Pell naceu en Flushing, unha zona do barrio neoiorquino de Queens, o 3 de febreiro de 1874,

Logo de cursar o ensino secundario no instituto da súa localidade natal, Logo do seu período formativo Pell dedicou toida a súa vida profesional á banca e aos investimentos no mercado de valores.

### Período militar 
Pell participou tanto na guerra hispano-estadounidense e na primeira guerra mundial. Neste último conflito, serviu inicialmente no servizo de ambulancias de voluntarios estadounidenses do Exército Francés entre 1916 e 1917,

### Dedicación á numismática 
Paralelamente ao seu desempeño profesional, Pell foi un destacado coleccionista de moeda estadounidense da época colonial. En 1907 ingresou na *American Numismatic Society* (ANS) e en 1913 fixo unha importante doazón a esta entidade, consistente nunha parte da súa colección de medallas da paz india, e en 1941 ofreceuse voluntario para exercer o cargo de presidente da Sociedade, ante a grave crise producida pola repentina morte do seu antecesor, Edward Newell, sen que existise ata entón a figura de vicepresidente. Pell ocupou a presidencia desde o 18 de febreiro dese ano ata o 10 de xaneiro de 1942, cando na novas eleccións ordinarias foi elixido Herbert E. Ives. A partir desa data pasou a ser vicepresidente primeiro, ata que o 11 de xaneiro de 1947 foi elixido vicepresidente terceiro da entidade. Finalmente, o 15 de xaneiro de 1949 foi nomeado presidente honorario con carácter vitalicio.

Ademais do seu interese pola numismática, Pell foi un dos promotores da restauración do sitio da guerra revolucionaria estadounidense de Fort Ticonderoga, onde posuía unhas terras herdadas do seu bisavó, William Ferris Pell. Comezou a restauración en 1909 e alí ergueuse o Museo de Fort Ticonderoga,

## Vida persoal 
Stephen H. P. Pell casou o 17 de abril de 1901 con Sarah Gibbs Thompson (1878-1939), con quen tivo dous fillos, e foi soterrado no cemiterio da familia Pell nesa localidade. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adelson, Howard A. (1958). *.* American Numismatic Society. Nova York.
* Smith, P. (2025). "". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 337.

### Ligazóns externas 
* Sitio web do Museo de Fort Triconderoga
Lucía Rodríguez

* **Lucía Rodríguez Vázquez**, xornalista galega (n. 1983).
* **Lucía Rodríguez Fernández**, animadora cultural e xornalista galega (n. 1999).
* **Lucía Rodríguez García**, xogadora de bádminton galega (n. 2004).
* **Lucía Rodríguez Herrero**, xogadora de fútbol madrileña (n. 1999).
Cociña de Stuttgart

miniatura|Cociña de Stuttgart pequena.
miniatura|Cociña de Stuttgart de ensinanza.
A **cociña de Stuttgart**  é unha cociña da década de 1920 composta por un pequeno conxunto de mobles básicos e móbiles que podían combinarse en diversas configuracións de armarios, o que permitía aos compradores ensamblalos na tenda en función das súas necesidades. Foi diseñada pola economista doméstica alemá Erna Meyer e Hilde Zimmermann.

## Notas
Kitarō Nishida

, nado o 19 de maio de 1870 e finado o 7 de xuño de 1945, foi un filósofo e estudoso da relixión xaponés, especializado nos eidos da ética, a filosofía das matemáticas e a filosofía da ciencia. Fundou a chamada Escola de Kyōto.

## Traxectoria 
Kitarō Nishida naceu o 19 de maio de 1870 en Unokema (actual Kahoku), na prefectura de Ishikawa. Graduouse en Filosofía pola Universidade de Tōkyō en 1894, durante o período Meiji. Comezou a traballar nunha escola de Ishikawa en 1899, para despois obter un posto de profesor na Universidade de Kyōto. Xubilouse en 1927. En 1940 recibiu a Orde da Cultura do goberno nipón. Nese mesmo ano, participou na fundación do Instituto Tecnolóxico de Chiba.

Nishida finou aos 75 anos a causa dunha infección renal, na cidade de Kamakura (prefectura de Kanagawa). As súas cinzas repartíronse en tres lugares distintos: na tumba familiar da súa localidade natal; no templo Tōkei-ji de Kamakura, onde despois descansarían os restos do seu amigo D. T. Suzuki, quen organizou a súa cerimonia funeraria; e no templo Reiun'in do complexo Myōshin-ji de Kyōto.

## Filosofía 
Nado durante o período Meiji, Nishida tivo unha oportunidade única para explorar a filosofía oriental dende o prisma da nova filosofía chegada de Occidente. Neste sentido, o seu pensamento é orixinal e creativo, incorporando ideas tanto do zen como da filosofía europea. Ao longo da súa vida, escribiu numerosos libros e ensaios, entre os que destacan *Zen no kenkyū* (en ) e *Bashoteki ronri to shūkyōteki sekaikan* (en ). En xeral, o traballo de Nishida estableceu a base sobre a que fundou a Escola de Kyōto, inspirando as investigacións dos seus discípulos.

Un dos conceptos máis coñecidos de Nishida é a lóxica do , normalmente traducido como "lugar". Esta lóxica é concreta e non dualista, e o seu obxecto é superar a inadecuada distinción entre suxeito e obxecto que é consubstancial á lóxica do suxeito de Aristóteles e á lóxica de predicados de Immanuel Kant. Isto lógrase mediante a afirmación do que o filósofo chama "a autoidentidade absolutamente contraditoria", unha tensión dinámica que opostos que, a diferenza da lóxica dialéctica de G. W. F. Hegel, non se resolve nunha síntese. Ao contrario, define o seu suxeito adecuado mantendo a tensión entre afirmación e negación como polos opostos ou perspectivas.

Na súa primeira obra, *Zen to kenkyū*, Nishida escribe sobre a experiencia, a realidade, o ben e a relixión. Defende que a forma máis fonda de experiencia é o que el chama "experiencia pura", caracterizada pola harmonía e unidade con todo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Cristina Patiño Eirín

**Cristina Patiño Eirín**, nada na Coruña en 1964, é unha profesora e escritora galega.

## Traxectoria 
Doutora en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela coa tese *La construcción de una teoría de la novela en la obra crítica de Emilia Pardo Bazán (1876-1921)* (1996). É profesora titular de Literatura Española da Universidade de Santiago de Compostela. Especialista na obra de Emilia Pardo Bazán.
## Obras 
* *La construcción de una teoría de la novela en la obra crítica de Emilia Pardo Bazán (1876-1921)*, 1996.

* *Poética de la novela en la obra crítica de Emilia Pardo Bazán*, 1998.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Curriculum de Cristina Patiño Eirín
* Ficha na USC
Lucía Rodríguez García

**Lucía Rodríguez García**, nada en Salvaterra de Miño o 8 de marzo de 2004, é unha xogadora de bádminton galega.

## Traxectoria 
Empezou a xogar a bádminton con sete anos no seu colexio. Foi membro do Club Bádminton As Neves e do BC Wipperfeld. Aos 20 anos foi campioa europea en dobres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Lucía Rodríguez, jugadora del Bádminton Ravachol Pontevedra: «Mi objetivo es estar en los Juegos de Los Ángeles dentro de cuatro años»
Lucía Rodríguez Fernández

**Lucía Rodríguez Fernández**, nada en Navia de Suarna en 1999, é unha animadora cultural e xornalista galega.

## Traxectoria 
Graduada en Publicidade e Relacións Públicas pola Universidade de Vigo, mestrado de Comunicación Dixital e Novas Tecnoloxías pola Universitat Abat Oliba de Barcelona e outro de Copywriting na Barcelona School of Creativity. Creadora do proxecto de divulgación comarcal O Argueiro dos Ancares. Iniciadora de A. V. Irmandade Naviega, Asociación Ser e A. C. Rente ao Couce. Foi fundadora de O Ferrado. Traballa como copy nunha axencia de publicidade e colabora con iniciativas relacionadas coa dinamización do mundo rural.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Portfolio

* Lucía Rodríguez: "A xente nova, coa pandemia, valoramos máis o sitio en que vivimos e a liberdade que temos"
Cociña de Múnic

**Cociña de Múnic** (  )  é unha cociña dos anos 20 deseñada pola economista Erna Meyer e os arquitectos Hanna Löw e Walther Schmidt. Foi deseñada para as vivendas municipais da Oficina de Correos de Baviera e presentouse por primeira vez na exposición *Heim und Technik* en Múnic en 1928.

A cociña de Múnic foi desenvolvida en resposta ás críticas xeneralizadas aos modelos anteriores, como os de Frankfurt e Stuttgart, que non permitían supervisar aos fillos e fillas mentres cociñaban. Esta partición transparente permitía ás nais vixiar o que pasaba na habitación contigua, ao tempo que evitaba a propagación de cheiros.

## Notas
Debate de cociña

O **debate de cociña** (en inglés *kitchen debate* e en ruso Кухонные дебаты) foi unha discusión improvisada (a través de intérpretes), o 24 de xullo de 1959, entre o entón vicepresidente estadounidense Richard Nixon e o secretario xeral doPartido Comunista da Unión Soviética Nikita Jrushchov. Tivo lugar durante a apertura da Exhibición Nacional Estadounidense instalada no parque Sokólniki da capital soviética de Moscova. Para ese evento en especial, montouse unha casa prefabricada, da que os seus promotores dixeron que calquera persoa (cun salario digno) nos Estados Unidos podía custearse. Esta vivenda foi provista para a ocasión, con varios aparellos de cociña da actualmente denominada «liña branca», que aliviaban o traballo das amas de casa, á vez que representaban os froitos do «florecente» mercado norteamericano de bens de consumo, virtualmente inexistente na URSS daqueles anos.

## Notas
Xián de Toledo

**Xián de Toledo**, nado en Toledo, c. 642 e finado ibídem o 6 de marzo de 690, foi un arcebispo, teólogo, poeta e historiador castelán da Hispania visigoda. É considerado santo pola Igrexa católica. Tivo un papel salientable na sociedade e na Igrexa católica visigoda, só comparable ao de santo Isidoro de Sevilla.

## Traxectoria 
Nado no seo dunha familia xudía que xa se converteu cando el naceu, estudou na escola episcopal de Toledo e foi discípulo de Santo Uxío II de Toledo. Xián é o escritor máis prolífico da escola toledana e un dos máis importantes de temática relixiosa. Tamén realizou estudos teolóxicos cun depurado estilo literario moi superior ao do seu tempo.

No plano político, Xián defendeu ao rei Wamba no seu escrito *Historia do rei Wamba*, que narra a unción real deste en 672 e a rebelión da Narbonense ao ano seguinte. Tamén era próximo ao rei Ervixio, ao que dedicou dúas das súas obras. Ervixio sucedeu a Wamba en 680, tras a súa deposición motivada pola penitencia que recibira sendo inconsciente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
William G. Jerrems

**William George Jerrems**, nado en Sydney, Australia, o 5 de febreiro de 1869 e finado en Kansas City, Missouri, o 16 de febreiro de 1945, foi un comerciante téxtil e numismático estadounidense, fundador da *American Numismatic Association* en 1891.

## Traxectoria 
William G. Jerrems naceu en Sidney, Australia o 5 de febreiro de 1869, fillo de Mary Adelaide Nicoll (1848-1930) e de William George Jerrems (1843-1905), de orixe inglesa e emigrantes primeiro a Australia e logo aos Estados Unidos, a onde chegaron en 1881.

Neste país, William G. Jerrems dedicouse profesionalmente ao comercio téxtil, na compañía *Wm. Jerrems & Sons*, que comercializaba a marca *Nicoll the Tailor*, herdada do seu avó materno Alexander Nicoll, de grande éxito antes da Gran Depresión. Jerrens xubilouse do negocio en 1930.

Paralelamente á súa dedicación profesional, Jerrems foi un afeccionado á numismática e coleccionista de moedas desde a súa xuventude, a partir de 1882. Foi un dos cinco homes que se reuniron en Chicago para fundar a *American Numismatic Association* (ANS)*.* No número de xullo de 1891 da revista *The Numismatist*, Jerrems foi nomeado presidente provisional da ANS á espera da súa organización oficial. Posteriormente, na primeira asemblea da entidade en Chicago, foi elixido como o seu primeiro presidente, posto que exerceu do 7 de outubro de 1891 ao 5 de outubro de 1892. Foi o membro número 3 da Asociación. 

Ademais, Jerrems foi tamén membro fundador da Sociedade Numismática de Chicago, e en 1904 foi elixido o seu primeiro presidente.

A súa colección de 1.500 moedas gregas e 4.000 moedas romanas foi vendida o 22 de decembro de 1915 nunha poxa organizada pola compañía de Henry Chapman. Pola súa banda, a súa colección de moedas de cobre foi adquirida por Virgil Brand. Tamén foi coleccionista de selos, fósiles, minerais, libros e obxectos indíxenas.

O busto de Jerrems aparece xunto cos de George F. Heath e Joseph Hooper, cofundadores da ANA, nunha medalla conmemorativa do 75 aniversario da *American Numismatic Association*, deseñada por Frank Gasparro e cuñada na Ceca de Filadelfia en 1966.

## Vida persoal 
Jerrems casou o 21 de xaneiro de 1891 con Frances Lee Hinkley (1870-1953), con quen tivo un fillo. Logo do divorcio da súa primeira esposa, o 21 de abril de 1897 casou en segundas nupcias con Genevieve Byford (1877-1945), con quen tivo dous fillos e dúas fillas, e o matrimonio acabou nun novo divorcio en 1910. Finalmente, casou unha terceira vez, con Anna Phillips Stapler (1883-1953), arredor de 1913.

William G, Jerrems finou na súa residencia de Kansas City, Missouri, o 16 de febreiro de 1945, aos 76 anos, e foi cremado no cemiterio Elmwood, desa cidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Smith, P. (2025-a-). "". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 231.
* Smith, P. (2025-b-). "William George Jerrems, Jr. (1869-1945)". En *The E-Sylum*. Vol. 28. Nº 4. 2025.
Benjamín de Arriba Castro

**Benjamín de Arriba Castro**, nado na Ferrería (Penamaior, Becerreá) o 8 de abril de 1886 e finado en Barcelona o 8 de marzo de 1973, foi un relixioso galego, cardeal da Igrexa católica. Ocupou os cargos de bispo de Mondoñedo (1935-1944), Oviedo (1944-1949) e arcebispo de Tarragona (1949-1970).
## Traxectoria 
Fillo de Antonio de Arriba e Pilar de Castro, cando tiña nove anos a familia foi vivir a Madrid. Iniciou estudos de Letras clásicas, Humanidades, Filosofía e Teoloxía no Seminario Conciliar de Madrid, e seguiu en Roma entre 1908 e 1913. Na época en Roma residiu como colexial no Pontificio Colexio Español e estudou en diversos centros académicos. Doutorouse en Filosofía na Pontificia Academia de San Tomé de Aquino e en Sagrada Teoloxía na Pontificia Universidade Gregoriana. Ademais, estudou un curso de Sagrada Escritura no Pontificio Instituto Bíblico. O 14 de xullo de 1912 foi ordenado sacerdote en Roma polo cardeal Rafael Merry del Val, secretario de Estado da Santa Sé.

En 1913 regresou a Madrid e foi nomeado profesor no Seminario Conciliar de Madrid, cargo que exerceu até 1921. Impartiu as materias de Metodoloxía e crítica histórica, Grego, Hebreo e Teoloxía fundamental. Nestes anos, ademais de desenvolver a actividade docente, licenciouse en dereito canónico na Universidade Pontificia de Toledo. Foi soterrado na igrexa parroquial de San Pablo de Tarragona.

## Distincións 
* Cruz de Mérito Naval, con distintivo branco
* Gran Cruz da Orde de Isabel a Católica
* Gran Cruz da Orde de Afonso X o Sabio
* Gran Cruz da Orde de San Raimundo de Peñafort
* Gran Cruz da Real e Moi Distinguida Orde de Carlos III
* Gran Cruz do Mérito Militar, con distintivo branco
* Medalla de Ouro da Mocidade
* Medalla de Ouro de Tarragona
* Medalla de Duarte da República Dominicana

Foi nomeado fillo predilecto da provincia de Lugo e fillo adoptivo de Alforja, Montblanc, Riudoms, Ferrol e Cardedeu.

## Obras 
* *Jesucristo, supremo educador. Crítica de algunos principios y procedimientos de la educación contemporánea* (Madrid, 1918)
* *Catecismo de Acción Católica* (Xixón, 1946)
* *El deber de los católicos en la hora presente* (Tarragona, 1950)

## Notas
Jeff Wall

**Jeff Wall**, nado o 29 de setembro de 1946, en Vancouver, é un fotógrafo canadense que vive e traballa na súa cidade natal. É unha figura central na escena artística do seu país. En 2002 recibiu o Premio Hasselblad.

## Traxectoria 
Formado en Belas Artes e Historia da Arte na University of British Columbia (Vancouver), doutorouse en Historia da Arte no Courtauld Institute de Londres. En 1977 comezou a realizar fotografías en diapositivos Cibachrome. Desde entón, a súa obra contribuíu a definir o fotoconceptualismo e a chamada nova obxectividade fotográfica.

Wall trata as súas fotografías como se fosen escenas dun filme. Interésase por temas sociais e políticos.  O drama narrativo das súas imaxes evoca convencións do cinema e, ao mesmo tempo, fai referencia á linguaxe da pintura. El mesmo afirmou en 1990: "Ten que haber unha mediación dramática do elemento conceptual na arte. Sen esa mediación, só quedan conceptos dun lado e imaxes do outro. As imaxes convértense en meras ilustracións, sen drama."

As dimensións, a composición e as imaxes que recrea evocan os "tableaux vivants" da tradición pictórica. Os seus son "tableaux" fotográficos que actualizan tipoloxías convencionais da pintura. Tamén autor de textos teóricos, Wall é amplamente recoñecido como un dos grandes renovadores da fotografía.

## Obra 
As súas fotografías son planificadas con detalle, como escenas cinematográficas, con control de todos os elementos. Moitas composicións inspíranse en pintores clásicos como Édouard Manet.
Gran parte das súas imaxes son transparencias de gran formato (aprox. 2x2 metros), montadas en caixas de luz — idea que lle xurdiu ao ver un anuncio iluminado nunha parada de autobús. Os temas abordados son sociais e políticos: violencia urbana, racismo, pobreza, conflitos de xénero e clase.

O traballo de Wall inscríbese na “nova obxectividade fotográfica”. A súa arte marcou un punto de inflexión na fotografía das últimas décadas. Cunha sólida formación na tradición pictórica moderna e un profundo coñecemento da Historia da Arte, desenvolveu unha linguaxe propia situada entre a tradición documental e a "straight photography".

## Notas
Arcanita

{{Mineral
| nome = Arcanita
| fórmula = K₂SO₄
| categoría = sulfatos
| imaxe = centro|250px
| pé_imaxe = 
| aclaración = 1
| strunz = 7.AD.05
| dana = 28.2.1.2
| heys = 25.1.4
| ano = 1845
| localidade = mina Santa Ana, Trabuco Canyon, Condado de Orange, California, Estados Unidos
| cor = incoloro, branco
| exfoliación = boa en {010} e {001}
| densidade = 2,663 g/cm³ (medida); 2,7 g/cm³ (calculada)
| sistema = ortorrómbico
| simetría = *mmm (*2/*m *2/*m *2/*m)* - dipiramidal
| estrutura_cristalina = a = 5,77Å; b = 10,07Å; c = 7,48Å; 
| propiedades_opticas = biaxial (+)
| refracción = *n*α = 1,494 *n*β = 1,495 *n*γ = 1,497
| birefrinxencia = δ = 0,004
| maclas = en {110}, ás veces cíclicas; agrupacións pseudohexagonais
| dureza = 2
| 2V = medido: 67°, calculado: 70°
| dispersión = r > v forte
| referencias = Arcanite - Mindat
}}
A **arcanita** é un mineral da clase dos sulfatos. Deulle ese nome Wilhelm Carl von Haidinger en 1845, que provén do latín *arcanum duplicatum*, que significa "segredo dobre", un nome alquímico medieval.

## Características 
Quimicamente, a arcanita é sulfato de potasio, coa fórmula química K₂SO₄. Cristaliza no sistema ortorrómbico. Forma cristais pseudohexagonais aplanados de até 1 cm de tamaño, aínda que normalmente encóntrase en forma de costras e revestimentos. A súa dureza na escala de Mohs é de 2. Forma unha serie de solucións sólidas coa mascagnita.

Segundo a clasificación de Nickel-Strunz, a arcanita pertence a "07.AD - Sulfatos (selenatos, etc.) sen anións adicionais, sen H₂O, con só catións grandes" xunto cos seguintes minerais: mascagnita, mercalita, misenita, letovicita, glauberita, anhidrita, anglesita, barita, celestina, olsacherita, calistroncita e palmierita.

## Formación e depósitos 
Atópase en rochas alteradas hidrotermicamente en campos xeotérmicos, como ocorre no Lacio en Italia, e como derivado do guano de aves nas illas, como nas illas Chincha do Perú, e do guano de morcego nas covas, como en Australia Occidental, Suráfrica e Namibia.

Adoita atoparse asociado con outros minerais como a sinxenita, a swaknoíta, a mundrabililaíta ou a dittmarita. Foi descuberto en 1845 na mina de Santa Ana, no condado de Orange (California, Estados Unidos).

## Notas
Aguiar (apelido)

**Aguiar** é un apelido galego e portugués. En orixe facía referencia ao lugar de residencia ou procedencia da persoa, coincidentes co topónimo Aguiar.

En xaneiro de 2023 existían 2.193 persoas en Galicia co apelido Aguiar, ben sexa como primeiro ou segundo apelido.

## Etimoloxía 
A súa etimoloxía provén do latín *aquilare*, traducido como niño da aguia. Este apelido xa se documenta no século XIII, tanto baixo forma latina, nun documento de 1282 (“Johan d’Agiar”), como romance, nun documento procedente do Tombo de Lourenzá datado no ano 1229 (“Roderico Fernandiz de Aquilar”).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de apelidos galegos
### Ligazóns externas 
* Os apelidos en galego. Orientacións para a súa normalización da Real Academia Galega, 2016.
Dopico (apelido)

**Dopico** é un apelido galego. En orixe facía referencia ao lugar de residencia ou procedencia da persoa, coincidentes co topónimo O Pico. Tamén se pode escribir Do Pico.

En xaneiro de 2023 existían 3.455 persoas en Galicia co apelido Dopico, ben sexa como primeiro ou segundo apelido.

## Etimoloxía 
A súa orixe é o termo pico e mais a preposición de (neste caso coa forma do, resultado da contracción co artigo masculino o). Documéntase no s XVIII: “Dominga do Pico”.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de apelidos galegos
### Ligazóns externas 
* Os apelidos en galego. Orientacións para a súa normalización da Real Academia Galega, 2016.
Inês Botelho

**Inês de Albuquerque Rocha Botelho**, nada en Vila Nova de Gaia o 3 de agosto de 1986, é unha escritora portuguesa.

## Traxectoria 
Naceu en Vila Nova de Gaia en 1986. En 2008 licenciouse en Bioloxía e en 2013 completou o seu máster en Estudos Angloamericanos, ambos os dous na Universidade do Porto. Ten un diploma de piano de oitavo curso.

En 2002 escribiu o seu primeiro libro, *A Filha dos Mundos.* De alí xurdiron: *A Senhora da Noite e das Brumas* e *A Rainha das Terras da Luz*.

En 2007 presentouse o libro *Prelúdio* e en 2010 *O passado que seremos*. *O passado que seremos* está na lista de recomendacións do Plan Nacional de Lectura como lectura suxerida para a educación secundaria. Colaboradora de CETAPS – Centre for English Translation and Anglo-Portuguese Studies.

## Obras 
### Fantasía 
* *A Filha dos Mundos* (2003). Editora Gailivro. 2012: edición de peto, Editora 11x17
* *A Senhora da Noite e das Brumas* (2004). Editora Gailivro. 2012: edición de peto, Editora 11x17
* *A Rainha das Terras da Luz (*2005).Editora Gailivro. 2013: edición de peto, Editora 11x17

### Novela 
* *Preludio* (2007). Editorial Gailivro
* *O Passado Seremos* (2010). Porto Editora

### Contos 
* "A Encomenda" -(2008). *Revista Bang!* Nº 4 (páxinas 77-80).
* "Na noite branca, o vermello" (2010). ''Revista Correntes D'Escritas*, febreiro de 2010 (pp. 15-16)
* "Felicidade" (2010). *Revista Bang!* Nº 8 (páxinas 44-47).
* "Unha cidade para Calvino" (2013 ). *Revista Bang!'' Nº 15 (páxina 49).

### Tese de Mestrado 
* "Do Belo Monstruoso: representações de “A Bela e o Monstro” nos contos de Angela Carter “The Tiger’s Bride” e “The Company of Wolves”" (2013).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Inês Botelho
* Páxina web de Porto Editora sobre Inês Botelho
Selma James

**Selma James**, nada como **Selma Deitch** en Nova York o 15 de agosto de 1930, é coautora do libro *The Power of Women and the Subversion of the Community* (con Mariarosa Dalla Costa), un texto de referencia do movemento feminista. Foi cofundadora da Campaña Internacional para un salario para o traballo doméstico (International Wages for Housework Campaign) e coordinadora da Folga Mundial das Mulleres (Global Women's Strike).

## Notas
Cohiniac

**Cohiniac** (en ) é un concello do departamento de Côtes-d'Armor, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía
Ácido graxo de cadea curta

Os **ácidos graxos de cadea curta** (**AGCC** ou, polas súas siglas en inglés, **SCFA**) son ácidos graxos de 2 a 6 átomos de carbono. Non obstante, o límite inferior de tamaño para estes ácidos varía segundo as fontes. Derivan da fermentación microbiana intestinal da comida indixerible, e no caso do intestino humano estes ácidos son os ácidos acético, propiónico e butírico. O butirato é a principal fonte de enerxía dos colonocitos, o que fai que sexa fundamental para a saúde gastrointestinal. Todos os ácidos graxos de cadea curta posúen varios graos de hidrosolubilidade, o cal os distingue dos ácidos graxos de cadea longa, os cales son inmiscibles.

## Lista de ácidos graxos de cadea curta 

## Funcións 
Os ácidos graxos de cadea curta prodúcense cando se fermenta a fibra alimentaria no colon pola acción bacteriana. O acetato, propionato e butirato son os ácidos graxos de cadea curta máis comúns. mentres que os ácidos graxos de cadea longa son empaquetados en quilomicróns, entran nos capilares linfáticos, e despois transfírense ao sangue na vea subclavia. O ácido butírico favorece a saúde do intestino groso como fonte de enerxía primaria para os colonocitos, as células epiteliais do colon.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artios 
* Ácido graxo de cadea media (AGCM ou MCFA), con colas alifáticas de 6 a 12 carbonos
* Ácido graxo de cadea longa (AGCL ou LCFA), con colas alifáticas de 13 a 21 carbonos
* Ácido graxo de cadea moi longa (AGCML ou VLCFA), con colas alifáticas de 22 ou máis carbonos

### Bibliografía 
* Revisión das propiedades biolóxicas dos ácidos graxos de cadea curta do Instituto Danone a través de archive.org
Martha Rosler

**Martha Rosler**, nada en Brooklyn (Nova York) en 1943, é unha artista norteamericana que traballa en fotografía e foto-texto, vídeo, instalación, escultura, e performance, ademais escribe artigos sobre arte e cultura.

## Obra 
### *Semiotics of the Kitchen* 
A obra *Semiotics of the Kitchen* (1974/75) é unha obra pioneira de videoarte feminista que parodia os primeiros programas de cociña da televisión. Rosler mostra os utensilios de cociña por orde alfabética. Cando os seus xestos comezan a tomar un xiro inesperado e posiblemente alarmante, a personaxe acaba distribuíndo os utensilios, usando o seu corpo como semáforo. Rosler suxeriu que esta obra humorística pretende desafiar as expectativas sociais sobre as mulleres con respecto á produción de alimentos e, en termos máis amplos, o papel da linguaxe na configuración destas expectativas. Segundo a autora "Cando a muller fala, dá nome a súa propia opresión".

## Notas
Salario para o traballo doméstico

O **salario para o traballo doméstico** foi defendido pola International Wages for Housework Campaign (IWFHC) (Campaña Internacional de Salarios para o Traballo Doméstico), que esixía o pago por todo o traballo de coidado, tanto dentro como fóra do fogar. Comezou en 1972 con Mariarosa Dalla Costa, Silvia Federici, Brigitte Galtier e Selma James  que presentaron a demanda de salarios para o traballo doméstico na terceira Conferencia Nacional de Liberación da Muller en Manchester. Consideraban que a demanda dun salario para o traballo de coidado non remunerado era tamén unha perspectiva e unha forma de organizarse desde abaixo, con sectores autónomos traballando xuntos para acabar coas relacións de poder.alt=A poster advertising a conference that would address cuts to welfare programs from the Nixon and Ford presidential admiinistrations.|miniatura|Un póster do Comité de Salarios para o Traballo Doméstico de Nova York sobre unha conferencia sobre recortes nos programas de asistencia social.

## Influencias 
Algunhas das primeiras feministas centráronse na independencia económica das mulleres xunto co papel das amas de casa en relación coa opresión das mulleres. En 1898, Charlotte Perkins Gilman publicou *Women and Economics.* Este libro defendía o traballo doméstico remunerado 74 anos antes da fundación da Campaña Internacional polos Salarios para o Traballo Doméstico e defendía a ampliación da definición de muller no fogar. Afirmou que "as mulleres, como aseguradoras do servizo doméstico, teñen dereito aos salarios das cociñeiras, amas de casa, canguros, costureiras ou empregadas domésticas" e que proporcionarlles ás mulleres independencia económica era clave para a súa liberación. Alva Myrdal, unha feminista sueca, centrouse no coidado dos nenos e a vivenda patrocinados polo estado, para aliviar a carga da crianza das nais. En *O segundo sexo*, de Simone de Beauvoir, onde de Beauvoir argumenta que as mulleres non poden atopar a transcendencia a través do traballo doméstico non remunerado. Esta idea ten eco en *The Feminine Mystique,* de Betty Friedan, que argumenta que as mulleres non poden realizarse unicamente dentro da esfera doméstica. Esta perspectiva foi fundamental para moitos dos obxectivos do feminismo da segunda vaga, e a conexión entre este traballo e a campaña polos salarios do traballo doméstico é salientable.Quizais a influencia inicial máis importante na campaña moderna a prol dun salario doméstico sexa o traballo de Eleanor Rathbone, a deputada feminista independente  que fixo campaña durante décadas para que as nais tivesen uns ingresos independentes en recoñecemento do seu traballo na crianza dos fillos. Ela consideraba isto esencial para acabar coa pobreza das nais e os fillos e a súa dependencia dun salario masculino. Expuxo o seu caso na súa publicación de 1924, *The Disinherited Family* (republicada por Falling Wall Press en 1986). A súa campaña de 25 anos dentro e fóra do Parlamento conseguiu o subsidio familiar para todas as nais no Reino Unido e foi a primeira medida do estado de benestar de 1945.

## Notas