open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Relevo (escultura)

[miniatura|Relevo representando o nacemento de [Xesús de Nazaret|Xesús (igrexa de San Salvador de Meis, Pontevedra)]]
miniatura|Artesán entallando en relevo.

Un **relevo** en escultura é un traballo onde unha forma se proxecta dun fondo plano (a propia musculatura tensa pode ser vista como unha forma de relevo). Dependendo da profundidade, o relevo pode ser chamado **baixorrelevo** — tal como aparece na numismática — ou **altorrelevo**, con bastante material removido e o restante proxectado do fondo plano case como se fose a parte visíbel dunha escultura embutida na pedra.

Os relevos son un tipo de traballo común en todo o mundo, en especial na decoración de edificios monumentais, tales como templos. O friso no estilo corintio clásico está frecuentemente enriquecido con baixorrelevos. Os alto relevos poden ser vistos nos frontóns de templos clásicos, como por exemplo no Partenón. 

Os relevos poden ser usados nunha escena única, ou ordenados nunha narrativa.

## Algúns exemplos de relevos
* Grande altar de Pérgamo, hoxe no Museo Pergamon, en Berlín
* Leóns e dragóns na porta de Ishtar, na Babilonia
* Templo de Karnak, no Exipto
* Angkor Wat en Camboxa
* Capitel dos Leóns de Asoka, o símbolo nacional da India
* Glifos e relevos da civilización maia
* O monumento á Confederación en Stone Mountain, Xeorxia (EUA)
* Os selos reais de D. Afonso Henriques nas moedas de euro portuguesas
Illa Malden

A **Illa Malden**, historicamente chamada tamén **Illa Independence**, é unha illa pequena e inhabitada do océano Pacífico central. Forma parte das Illas da Liña, pertencentes á República de Kiribati. É famosa polas súas misteriosas construcións megalíticas: pirámides, plataformas, templos e estradas. Tamén é o lugar da primeira proba nuclear inglesa en 1957.

Foi descuberta o 30 de xullo de 1825 polo capitán inglés George Anson (Lord) Byron, curmán do poeta, mentres estaba repatriando os restos do Rei e a Raíña de Hawai, que morreran de sarampelo durante a súa visita a Londres. Byron nomeou a illa en honra do lugarteninente Charles Malden, que a explorou.

A illa estaba inhabitada, pero se atoparon unhas construcións megalíticas notables e estrañas. Especulouse moito sobre a súa orixe e as súas funcións, pero ata agora as conclusións arqueolóxicas apuntan a unha orixe polinesia.

Durante a primeira metade do século XIX a illa foi visitada en numerosas ocasións por baleeiros norteamericanos. Foi reclamada polos Estados Unidos co propósito de recoller guano (segundo o Acta de Illas Guaneras), pero se adiantaron os británicos, quen a explotaron durante sesenta anos.

En 1957 Malden foi utilizada polos británicos para facer tres probas termonucleares atmosféricas. Os Estados Unidos continuaron disputando a soberanía aos británicos ata a independencia de Kiribati en 1979.
Arrecife Filippo

O **Arrecife Filippo** é un arrecife mergullado en augas pouco profundas, a 450&nbsp;km ao leste da Illa Starbuck. Atópase no conxunto das Illas da Liña, no océano Pacífico central.

Mide ao redor de 1.6&nbsp;km de longo (de noroeste a sueste) e un pouco menos de ancho, está permanentemente por baixo da superficie da auga, pero é relativamente superficial e a profundidade estímase entre 0,6 a 0,9 m.. O arrecife foi descuberto o 28 de xuño de 1886 polo barco italiana *Filippo*.
Illa Starbuck

A **Illa Starbuck**, tamén coñecida como **Illa Volunteer**, é un atol coralino plano e baixo deshabitado do océano Pacífico central. É parte das Illas da Liña pertencentes á República de Kiribati. A illa recibiu múltiples denominacións: Illa Varren, Illa Coral Queen, Illa Hero, Illa Low, Illa Starve e Illa Volunteer.

Non hai auga doce na illa, que é unha das illas máis secas no grupo das illas da liña. As precipitacións medias anuais da illa son de aproximadamente 800&nbsp;mm..

Mide 8.9&nbsp;km de leste para oeste e 3.5&nbsp;km de norte a sur. A Illa Starbuck foi descuberta en 1823 por Valentine Starbuck, capitán dun buque baleeiro británico. Reclamada por Estados Unidos en 1856 baixo o Acta de Illas Guaneras, pero controlada por Gran Bretaña logo de 1866, a Illa Starbuck converteuse en exportadora de fosfato entre 1870 e 1893. Debido á súa baixa altitude (o punto máis alto da illa mide só 5 metros), a illa está rodeada por arrecifes perigosos, que a finais do século XIX, provocaron o naufraxio dun innúmero de naves.

A Illa Starbuck foi designada como unha área protexida polas Nacións Unidas, e é o fogar dunha colonia de gaviotine apizarrados (*Sooty terns*).

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Starbuck Island Interior.jpg|Interior seco da illa
Ficheiro:Bidens kiribatiensis Starbuck AKK.jpg|A endémica *Bidens kiribatiensis*
Ficheiro:Starbuck AKK Wall.jpg|Parede en ruínas, cuberta de Pohuehue (Ipomoea pes-caprae) na Illa de Starbuck
Teraina

**Teraina**, tamén coñecida como **Illa Wáshington** (ambos os nomes son oficiais), é un atol coralino situado no océano Pacífico central. Forma parte das Illas da Liña pertencentes á República de Kiribati.

A illa posúe unha área de 7´8&nbsp;km², e a poboación en 1990 ascendía a 936, chegando a 1000 en 2000. A capital, Tangkore atópase na parte occidental da illa.

A principal actividade na illa é a produción de copra. En 1798 foi descuberta polo norteamericano neoiorquino Edmund Fanning, quen lle puxo o nome do presidente George Washington. Tamén foi coñecida como illa New York e illa Prospect.

Todas as localidades atópanse na lista seguinte, cos resultados do censo de 2005. Atópanse situadas seguindo as agullas do reloxo ao redor do perímetro do atol.

300px|esquerda|Illas da Liña
miniatura|300px|Casa de Reunión dos homes (novembro de 1968)
Illa Vostok

A **Illa Vostok**, tamén coñecida como **Illa Staver**, é unha illa de coral deshabitada na área central do océano Pacífico, parte das Illas da Liña, pertencentes á República de Kiribati. Outros nomes anteriores da illa foron: Illa Anne, Illa Bostock, Illa Leavitts, Illa Reaper, Illa Staver, Illa Vostock, Illa Wostock ou Illa Wostok. 

Descuberta en 1820 polo explorador ruso Fabian Gottlieb von Bellingshausen, o cal nomeou a illa segundo o nome do seu barco ("Vostok" significa "Este" en ruso). Só ten 1.5 quilómetros de lonxitude (0.24 km²), ten unha aparencia triangular e elévase ata 5 metros sobre o nivel do mar. O centro da illa está cuberto de árbores do xénero Pisonia. Vostok foi imposta baixo o Acta de Illas Guaneras de 1856, pero nunca foi minada por fosfato. 

A Illa Vostok é preservada como o 'Santuario de Vida Salvaxe da Illa Vostok', protexendo importantes colonias de aves mariñas como o Rede-footed Booby (*Sula sula*), o Great Frigatebird (*Fregata minor*), o Lesser Frigatebird (*F. ariel*), o Black Noddy (*Anous minutus*) e o White Tern (*Gygis alba*).
Illa Flint

A **Illa Flint** é un atol deshabitado na área central do océano Pacífico, e forma parte das Illas da Liña, pertencentes á República de Kiribati.

## Xeografía
A Illa Flint está situada ao redor de 740 quilómetros ao noroeste de Tahití, 190&nbsp;km sur-sueste da Illa Vostok, e 220&nbsp;km ao suroeste da illa Caroline. A illa ten 4&nbsp;km de longo e 0.8&nbsp;km de ancho no seu punto máis ancho (4 por 0,8&nbsp;km). Ten unha área terrestre de 3&nbsp;km² e elévase ata 8 msnm. A illa está rodeada dun arrecife estreito, o cal dificulta a ancoraxe na zona.

Segundo a Expedición de Exploración dos Estados Unidos (5 de febreiro de 1841), a illa estaba densamente arboredo, con todo, agora está na súa maior parte cuberta de palmeiras de coco.

## Historia
A illa foi descuberta en 1801 e nomeada polo capitán Keen en 1835. Impúxose baixo o Acta de Illas Guaneras de 1856, pero aparentemente nunca foi ocupada. A illa foi alugada pola compañía británica *Houlder Brothers and Co.*, de Londres, a cal levou a cabo escavacións na parte central da illa co obxectivo de extraer guano. Estas operacións, que ocorreron de 1875 a 1880, estaban baixo a xerencia do administrador en xefe John T. Arundel. Desde entón, as áreas escavadas enchéronse de auga salobre, formando dúas ou tres lagoas pequenas. En 1881, Arundel plantou palmeiras de coco na illa, e produciuse copra ata 1891. En 1911, a illa foi arrendada novamente a *S.R. Maxwell and Co., Ltd.*, compañía que empregou 30 homes e un xerente para cultivar copra de aproximadamente 30.000 palmeiras de coco.

O 3 de xaneiro de 1908, unha expedición do Observatorio Lick de California puido observar desde a illa unha eclipse solar total.

Ficheiro:Flint Island AKK Profile.jpg|A illa vista desde o mar
Ficheiro:Flint Island AKK Fringing Reef.jpg|Pasaxe entre os arrecife
Ficheiro:Flint Island AKK Lake.jpg|Lagoa interior da illa Flint
Ficheiro:Flint Island AKK Pisonia.jpg|Bosque virxe de *Pisonia grandis* na illa Flint
Finding Nemo

***Finding Nemo*** é un filme estadounidense de animación dixital da compañía Pixar Animation Studios do ano 2003, gañador dun Oscar ó mellor filme de animación entre moitos outros premios. Estreouse nos Estados Unidos o 30 de maio de 2003. O guión baséase nun argumento de Andrew Stanton. 

## Sinopse 
Nemo é un pequeno peixe pallaso, o único fillo que lle quedou a Marlin despois de que unha barracuda atacase a anemone onde vivía e acabase coa súa parella e con case toda a súa prole. A partir deste acontecemento, Marlin encárgase de coidar o seu fillo de forma esaxeradamente protectora, o que dá lugar a que Nemo se rebele e emprenda unha aventura aproveitando unha excursión do colexio. Nemo, no seu afán de amosar a súa valentía e capacidade de desenvolverse a pesar de ter unha aleta atrofiada, é atrapado por un mergullador cunha rede e acaba no acuario dun dentista na cidade de Sidney para ser o agasallo da sobriña do doutor, Dala.

Desde entón o seu pai emprende unha longa procura para dar con pistas que lle leven a recuperar ó fillo. No camiño úneselle un peixe de pouca memoria chamado Dory. Os dous xuntos teñen que enfrontarse a multitude de problemas entre os que se atopan as quenllas vexetarianas, as medusas, unha balea, coa cal falan en "Cetáceo", e as gaivotas. Durante a súa viaxe tamén reciben a axuda doutros personaxes entre os que se atopan as simpáticas tartarugas.

Mentres, Nemo establece unha grande amizade cos peixes que habitan dentro do acuario e xuntos urden un plan para escapar e regresar ó mar.

## Personaxes 
* Albert Brooks como Marlin
* Ellen DeGeneres como Dory
* Alexander Gould como Nemo
* Willem Dafoe como Gill
* Brad Garrett como Bloat
* Allison Janney como Peach
* Austin Pendleton como Gurgle
* Stephen Root como Bubbles
* Vicki Lewis como Deb
* Joe Ranft como Jacques
* Geoffrey Rush como Nigel
* John Ratzenberger como o Moonfish da escola
* Andrew Stanton como Crush
* Nicholas Bird como Squirt
* Bob Peterson como Mr. Ray
* Barry Humphries como Bruce
* Eric Bana como Anchor
* Bruce Spence como Chum
* Jordy Ranft como Tad
* Erica Beck como Pearl
* Erik Per Sullivan como Sheldon
* Bill Hunter como Dr. Philip Sherman
* LuLu Ebeling como Darla
* Elizabeth Perkins como Coral
* Rove McManus como Cangrexo araña

## Secuela 
En 2016 foi feito outro filme de animación por ordenador continuando a historia de Nemo e Dory, protagonizado polas mesmas voces voces de Ellen DeGeneres e Albert Brooks, titulado *Finding Dory*. Tamén foi producido por Pixar Animation Studios e distribuído por Walt Disney Pictures, igualmente dirixido e coescrito por Andrew Stanton, codirixido por Angus MacLane e coescrito por Victoria Strouse. O filme ten novos personaxes, coas voces de Diane Keaton e Eugene Levy.

## Galardóns 
* 2003: Oscar ó mellor filme de animación

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Capitán Nemo 
* Nemo (nome)
Illa Caroline

A **Illa Caroline** ou **Atol Coroline** (tamén coñecida como **Illa do Milenio**), é o máis oriental dos atois coralinos inhabitados que comprenden as Illas da Liña austrais no océano Pacífico central.

## Historia
Hai evidencias de asentamentos polinesios, pero estaba deshabitado ao chegar os europeos. Primeiro foi Pedro Fernández de Quirós en 1606, quen pescou peixes de cores e chamouno "Illa do Peixe". En 1795 redescubriuna o inglés Willian Broughton e púxolle o nome da filla do primeiro Lord do Almirantado. Non hai que confundir a illa Carolina coas Illas Carolinas nos Estados Federados de Micronesia. Historicamente tamén se coñeceu cos nomes de Thornton, Hirst, Clark e Independence.

En 1868 foi reclamada polo Reino Unido; e desde a súa independencia en 1979, forma parte da República de Kiribati. A illa Caroline permaneceu relativamente sen cambios por parte do home e é considerada unha das illas tropicais máis primitivas do mundo, a pesar da explotación de guano, a colleita de copra e a presenza humana durante os séculos XIX e XX. O atol alberga unha das maiores poboacións de caranguexos de coco do mundo e é un importante lugar de cría para as aves mariñas, sobre todo para o *Onychoprion fuscata*.

A illa é coñecida polo seu rol na celebración da chegada do novo milenio, xa que debido a que se sitúa xusto ao oeste da liña internacional de cambio de data constitúe un dos primeiros territorios onde comeza calquera día e polo tanto tamén foi un dos primeiros lugares onde empezou o día 1 de xaneiro de 2000; debido a isto o atol foi recentemente bautizado como Illa do Milenio.

## Illas 
Tres grandes illotes constitúen o groso da superficie terrestre de Caroline: Nake (1,04&nbsp;km²) no norte; Long (0,76&nbsp;km²) no nordés da lagoa e South (1,07&nbsp;km²). O resto son pequenos illotes, a maioría dos cales foron nomeados durante a expedición ecolóxica de 1988, realizada por Angela e Cameron Kepler, divídense en catro grandes grupos: os illotes Nake do sur, os illotes de sotavento centrais, os illotes de sotavento do sur, e os illotes de Barlovento. Os illotes de Caroline son particularmente efémeros, no transcurso dun século de observación, varios dos illotes máis pequenos apareceron ou desapareceron totalmente cas principais tormentas, mentres que as formas das máis grandes cambiaron significativamente.
 
300px|esquerda|Canle entre o lado oeste de Long Island e a illa de Nake (no fondo)
Compromiso de Connecticut

miniatura|Retrato de Roger Sherman (1721-1793), artífice do acordo, feito por Ralph Earl cara 1775.
O **Compromiso de Connecticut** de 1787 nos Estados Unidos, tamén coñecido como o **Gran Compromiso**, foi un acordo conquerido na Convención de Filadelfia sobre a creación dos corpos lexislativos dos Estados Unidos. Grazas a este pacto establecéronse dúas cámaras para exercer o poder lexislativo: unha, que sería a Cámara de Representantes, proporcional á poboación; e outra, o Senado, na que se garantiría a igual representación dos estados da Unión.

## Contexto
Nos debates para dotar aos Estados Unidos dun parlamento, fixéronse dúas propostas: 

* O Plan Virxinia, formulado por James Madison e presentado na Convención de Filadelfia por Edmond Randolph. Nel propóñense dúas cámaras lexislativas: unha con membros electos por votación popular cada tres anos, outra escollida polos parlamentos dos estados cada sete anos. A poboación sería o criterio para adxudicar o número de membros de ambas as dúas cámaras. Este deseño favorecía a representación baseada na poboación. 
* O Plan de Nova Jersey, no que figuraba cada estado como un igual. A proposta foi liderada por William Partterson de Nova Jersey e defendía un parlamento unicameral coa mesma representación por estado. Do mesmo xeito, mantiña un poder central semellante o establecido nos Artigos da Confederación.
Ademais destes, Charles Pinckney presentou outra proposta (que se coñece fragmentariamente) e tamén Alexander Hamilton, que defendía a existencia dun goberno central forte e denostaba especialmente o Plan de Nova Jersey.

## O acordo
A concreción da separación de poderes e a participación dos estados neles foron asuntos divisorios no nacemento dos Estados Unidos. Os pequenos estados, con pouca poboación, querían que se oísen as súas voces no goberno dos Estados Unidos do mesmo xeito que a daqueles estados grandes e cunha ampla cantidade de poboación, tales como Virxinia ou Nova York. O Plan de Nova Jersey foi rexeitado polos delegados na Convención o 19 de xuño de 1787, pero debido as desavinzas entre os estados pequenos e grandes, fixo que a Convención quedase estancada. 

Entón, Roger Sherman, canda Oliver Ellsworth, representantes de Connecticut, desempeñaron un papel importante na construción deste compromiso combinando elementos do Plan de Virxinia e do de Nova Jersey. A idea de Sherman establecía un lexislativo bicameral: unha delas baseado na poboación dos Estados (Cámara de Representantes), recollendo parcialmente o Plan Virxinia, e a outra, a favor do Plan de Nova Jersey, no cal todos os estados votaban en igualdade (Senado). O Compromiso de Connecticut foi votado o 16 de xullo de 1787, sendo aprobado por cinco estados a favor e catro en contra. 

O Compromiso de Connecticut trasladouse ao artigo 1 da Constitución dos Estados Unidos. Nela estipúlase a bicameralidade do Congreso: a proporcionalidade segundo a poboación para repartir os escanos da Cámara de Representantes e a igualdade dos estados no Senado, adxudicando dous senadores a cada un deles.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Convención de Filadelfia
Debuxo técnico

miniatura|dereita|Mesa de debuxo técnico.O **debuxo técnico** é o exercicio de crear representacións precisas de obxectos por necesidades técnicas en enxeñaría e arquitectura. O profesional do debuxo técnico é coñecido coma delineante.
Hoxe en día a mecánica das tarefas de debuxo teñen sido moi aceleradas, a través do emprego de sistemas CADD, pero tanto se o debuxo foi feito a man ou coa axuda dun computador, ten que ser reproducible no mundo real.
[miniatura|[Ilustración científica do debuxo técnico aplicado á Xeografía e Hidrografía, no volume 1 da *Cyclopaedia*. Ao longo da historia do debuxo técnico, este aplicouse ao desenvolvemento de diversas disciplinas académicas.]]
Existen dous modelos de representación: o *método europeo* (ou do primeiro diedro) e o *método americano* (ou do terceiro diedro). 

### Modalidades 
Para cada área da tecnoloxía existe unha especialización diferente do debuxo técnico, normalmente traballando con normativas específicas. Algúns exemplos son os que seguen:
* Deseño mecánico - dedicado ao proxecto de máquinas, motores, pezas mecánicas etc.
* Deseño arquitectónico - dedicado ao proxecto de arquitectura, deseño urbano, paisaxismo etc.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Historia do debuxo técnico
* Debuxo
* Ilustración científica
Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias

A **Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias** un tratado europeo (CETS 148) adoptado en 1992 baixo o auspicio do Consello de Europa para promover e protexer as linguas rexionais e minoritarias históricas de Europa.

## Características 
Tan só se aplica ós idiomas empregados tradicionalmente, de forma que exclúe idiomas empregados pola inmigración recente doutros estados, así como os considerados dialectos.

As linguas que son oficiais dentro de rexións ou provincias de unidades autónomas nun estado descentralizado (como o catalán en España) non están clasificadas como linguas oficiais do estado, e polo tanto poden beneficiarse pola carta. Por outra parte, a República de Irlanda non puido asinar a carta en favor do irlandés (aínda que é minoritario) porque é definido como a primeira lingua oficial do estado. Porén, o Reino Unido ratificou a Carta a respecto do irlandés (entre outras linguas) en Irlanda do Norte.

## Linguas protexidas pola carta 
Os países que ratificaron a carta e as linguas para as cales foi ratificada son os seguintes:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Declaración Universal dos Dereitos Lingüísticos
* Linguas da Unión Europea

### Ligazóns externas 
* European Charter for Regional or Minority Languages page (Legal Affairs, Council of Europe) 
* More information
Illa de Santo Antón

:*Non confundir coa Illa de Santo Antón, A Coruña.* 

miniatura|Ponte que une a illa de Santo Antón coa de San Simón.
A **Illa de Santo Antón** é unha illa situada na costa do concello de Redondela, na provincia de Pontevedra. Está unida á illa de San Simón por unha ponte monumental de tres ollos.

Na illa de Santo Antón (que apenas mide 1,2 hectáreas) había unha leprosería, ao igual que na veciña San Simón, pero o seu lazareto era cualificado coma lazareto sucio, mentres que o de San Simón era un lazareto limpo, debido á virulencia da enfermidade dos enfermos que acollían.

O edificio, que aínda se conserva xunto coas outras dependencias, serviu de cadea durante a guerra civil española para presos contrarios ao alzamento franquista de 1936, pertencentes aos partidos antifascistas e ás organizacións sindicais, ata os anos corenta. Despois da guerra, tódolos edificios das dúas illas foron empregados pola OJE, a organización xuvenil da "Falange Española de las JONS", único partido permitido durante a ditadura franquista.

No ano 1999 as illas de San Simón e Santo Antón foron declaradas Ben de Interese Cultural.

No ano 2006 a Consellería de Cultura elixiu o arquipélago de San Simón como símbolo da represión no Ano da Memoria.

Actualmente o arquipélago pode ser visitado de balde durante dúas horas en grupos de 300 ou 400 persoas que saen en catamarán dende o peirao de Cesantes.

## Notas
Keith Emerson

**Keith Noel Emerson**, nado en Todmorden (Inglaterra) o 2 de novembro de 1944 e finado o 10 de marzo de 2016 en Santa Monica (California), foi un pianista, teclista e compositor británico. Comezou a súa carreira integrando o grupo The Nice, e despois pasou a formar parte de Emerson, Lake & Palmer (ELP), un dos primeiros super grupos dos anos 70. Despois da disolución de ELP, volveu reunirse cos integrantes de The Nice a mediados dos anos '90 para facer unha xira de concertos.

## Traxectoria
Emerson naceu en Todmorden, (Yorkshire Occidental), no norte de Inglaterra. De neno aprendeu a tocar o piano con orientación á música clásica europea, do cal derivou moita inspiración para crear o seu estilo propio, combinando música clásica, jazz e rock nas súas obras. Como executante de órgano Hammond, Emerson encontrou en 1969 unha oportunidade para colaborar con Robert Moog, e traballou coa súa invención, o módulo Moog, un sintetizador analóxico. Namentres outros músicos, tales como os Beatles e os Rolling Stones usaran o Moog, Emerson foi o primeiro músico en facer unha xira cun destes sintetizadores.

Emerson é coñecido pola súa técnica virtuosística e polas súas pallasadas no escenario, incluíndo o uso de coitelos para oprimir as teclas do órgano durante os seus solos, tocando o órgano ao revés mentres o ten no seu colo e empregando un dispositivo especial para rotar o seu piano mentres o está tocando (isto era puramente teatral, xa que os pianos acústicos non poden funcionar cando son rotados deste modo). Xunto aos seus contemporáneos como Richard Wright de Pink Floyd, Tony Banks de Genesis , Rick Wakeman de Yes e Jon Lord de Deep Purple, Keith Emerson é amplamente recoñecido coma un dos tecladistas máis influentes da era do rock progresivo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Keith Emerson  
* Biografía en brai-salad.com
-25

## Acontecementos 
* Nova sublevación dos ástures, que acamparon cerca de Asturica. Publio Carisio derrotounos e tomou a cidade de Lancia.
* Augusto emite unha orde que obriga aos cántabros a asentarse nas chairas. 
* Fundación de Lucus Augusti, a actual Lugo.

### África do Norte 
* Comezo do reinado de Iuba II, rei de Mauritania ( até 23).

### Oriente Próximo 
* Incorpórase Galatia, na Anatolia, ao Imperio romano.

## Nacementos 
* Aulo Cornelio Celso, autor de "*De Medicina*" (m. 50).

## Mortes 
## Outros 
* Historia ano a ano
Robert Moog

**Robert Moog**, nado en Nova York o 23 de maio de 1934 e finado en Asheville (Carolina do Norte) o 21 de agosto de 2005, foi un inventor, músico e enxeñeiro estadounidense. Xunto co compositor Herbert Deutsch inventou o moderno sintetizador, o **Moog**, presentado nun congreso en 1964.

## Traxectoria 
O primeiro Moog era monofónico (o que imposibilitaba a creación de acordes) e precisaba ser afinado constantemente, pois era analóxico. Creou a empresa *Moog Music Inc.*, na cal foran producidos os sintetizadores utilizados por artistas como Wendy Carlos (na banda sonora de *A Clockwork Orange*) e polo grupo de rock progresivo Emerson, Lake & Palmer, polo tecladista Keith Emerson. Lanzou posteriormente o *Minimoog*, o máis vendido da empresa en todos os tempos. Inventou o *Moog Taurus*, un sintetizador para ser tocado cos pés, para ser utilizado como un contrabaixo, o *Vocoder* (ligado a un micrófono, permitía a alteración na voz), o *Polymoog*, de 1976, polifónico e que viña con sons gravados de fábrica, e o *Moog Liberation*, teclado que permitía ser colocado no usuario como unha guitarra, alén do *Memorymoog*, que permitía a gravación de sons polo tecladista.

Non se limitou apenas a tecnoloxía do sintetizador, tamén inventou outros instrumentos, como o *theremin* (instrumento musical electrónico que é executado movéndose as mans preto dunha antena, moi usado en filmes de ciencia ficción e horror), pola Big Briar, empresa que fundou ao se retirar da Moog.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moog (sintetizador)
Diego Rivera

miniatura|dereita|200px|Diego Rivera e Frida Kahlo.
**Diego Rivera**, de nome completo **Diego María de la Concepción Juan Nepomuceno Estanislao de la Rivera**, nado en Guanajuato o 8 de decembro de 1886 e finado en San Ángel o 24 de novembro de 1957, foi un dos maiores pintores mexicanos así como esposo da pintora Frida Kahlo. Foi un artista con ideas políticas, era comunista e albergou a Trotski, pouco tempo antes da súa morte

## Traxectoria 
Estudou na Academia de Belas Artes de San Carlos, no México, mais partiu para a Europa, beneficiado dunha bolsa de estudo, onde ficou de 1907 até 1921. Esta experiencia enriqueceuno moito en termos artísticos, pois tivo contacto con moitos pintores da época como Pablo Picasso, Salvador Dalí, Juan Miró e o arquitecto catalán Antoni Gaudí, que influenciarán a súa obra.

Comezou a traballar nun estudo en Madrid, España. Nesa época coñece á súa primeira esposa: a pintora rusa Angelina Beloff. Con ela, Diego ten un fillo. Logo ela falece.

Así como os outros muralistas, consideraba a pintura algo burgués, pois na maior parte dos casos as teas ficaban confinadas en coleccións particulares.

Ao longo da súa vida, creou máis de dous mil cadros, cinco mil deseños e cerca de catro mil metros cadrados de pintura mural. En 1929 casou coa pintora mexicana Frida Kahlo.

## Obra 
[miniatura|175px|Rivera, por [Amedeo Modigliani|Modigliani.]]
Xuntamente con José Clemente Orozco e David Siqueiros creou o movemento muralístico mexicano. Eles acreditaban que só a través do mural se podería redimir artisticamente un pobo que esquecera a grandeza da súa civilización precolombiana durante séculos de opresión estranxeira e de espoliación por parte das oligarquías nacionais culturalmente voltadas para a metrópole española. Pola súa formación tivo influencia da tradicion da pintura de Europa.

Diego fixo o primeiro mural do vestíbulo da Fundación Rockefeller en Nova York, sendo eliminado no 1934 e recreado despois no Pazo de Belas Artes da Cidade de México.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cubismo
* Expresionismo
* Impresionismo

### Ligazóns externas 
* Virtual Diego Rivera Web Museum
Olav II de Dinamarca

**Olav IV Haakonsson**, tamén coñecido como **Oluf II de Dinamarca** e **Olav IV en Noruega**, nado na fortaleza de Akershus de Oslo, en decembro de 1370 e finado no castelo de Falsterbo, en Skåne (actual Suecia), o 3 de agosto de 1387, foi rei de Dinamarca entre 1376 e 1387 e rei de Noruega de 1380 a 1387. Tamén foi rei de Suecia, en oposición a Alberte de Mecklemburgo.

## Traxectoria 
Olav era fillo de Haakon VI de Noruega e Margarida I de Dinamarca. Haakon era fillo do rei Magno II de Suecia e de Margareth, filla do rei Valdemar IV de Dinamarca. Despois de Olav, ningún rei noruegués naceu en chan noruegués por máis de 550 anos, até que o príncipe Harald naceu en 1937. A súa morte foi o fin da liña masculina da Dinastía Folkung en Suecia.

Olav herdou o trono de Dinamarca a través da súa nai, e o trono noruegués a través do seu pai. Foi electo formalmente Rei de Suecia en 1385, a pesar de ser apenas un adolescente e, polo tanto, a súa nai sería a rexente. A súa morte prematura en 1387, tornou á súa nai, Margarida I de Dinamarca capaz de unir os tres reinos escandinavos nunha unión sobre unha soa coroa como a Unión de Kalmar en 1397.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Valdemar IV de Dinamarca

**Valdemar IV Atterdag**, *Atterdag* en dinamarqués significa novo día, (¿?, 1320 - ¿?, 1375). Rei de Dinamarca (1340 - 1375). Fillo e sucesor de Cristovo II.

De neno foi ascendido ao trono pola nobreza que se rebelou e depuxo ao seu pai (1326).

En 1330 tivo que abdicar ao regresar o seu padre.
Á morte do seu pai iniciouse un período de interregno, que termina co seu ascenso ao trono (1340).

En 1346, vendeu Estonia á Orde Teutónica.

En 1361 conquistou Escania e a illa de Gotland, pero foi vencido pola Hansa en 1370.

Casado con Helvig tivo fillos:

* Ingeborg, avoa de Erik de Pomerania, futuro Erik VII.
* Margarida I. Casada con Haakon VI Magnusson, rei de Noruega e Suecia.

Foi sucedido polo seu neto Olav Haakonsson, fillo da súa filla Margarida.
Motor de indución

[miniatura|300px|[Campo magnético xirante como a suma de tres vectores.]]
**Motor de indución** é un motor eléctrico construído de tal maneira que se teñen dous campos magnéticos xirantes.

Os motores de indución son máquinas eléctricas, concretamente máquinas asíncronas.
Un motor de indución é composto basicamente de dúas partes: Estator e Rotor. O espazo entre o estator e o rotor é denominado entreferro. O estator constitúe a parte estática e o rotor a parte móbel.
O estator está composto de chapas finas de aceiro magnético tratadas termicamente para reducir ao mínimo as perdas por correntes parasitas e histerese. Estas chapas teñen o formato dun anel con rañuras internas (vista frontal) de tal maneira que poidan ser aloxados enrolamentos, os cales á súa vez, cando en operación, deberán crear un campo magnético no estator. O rotor tamén está composto de chapas finas de azo magnético tratadas termicamente, co formato tamén de anel (vista frontal) e cos enrolamentos aloxados lonxitudinalmente.

## Principio de funcionamento
Ao aplicar ao estator un sistema trifásico equilibrado prodúcese un campo magnético xirante (teorema de Ferraris) en sincronismo coa frecuencia da rede eléctrica. 

A velocidade co campo xirante depende da frecuencia da rede e do número de pólos:

n = -\frac{f \times 60} {p} 

Onde **n** é a velocidade do campo en rotacións por minuto, **f** a frecuencia da rede (en Europa 50 Hz e **p** o número de *pares* de pólos)
Ao estar o circuíto do rotor fechado comezan a circular por el correntes inducidas que se opoñen á variación de fluxo (Lei de Lenz), estas correntes fan que se produza unha forza no rotor tendente a que este xire en sincronismo co campo xirante, porén, se se alcanzase este sincronismo deixaría de haber variación de fluxo e polo tanto non habería corrente nin forza, polo que o motor nunca alcanza o sincronismo e ten un "escorregamento" **s**

s = \frac{n-n_e} {n} 

onde **n** é a velocidade do campo xirante e **ne** a velocidade do rotor.

O motor de indución é o motor de construción mais simple. Estator e rotor son montados solidarios, cun eixo común aos “aneis” que os compoñen. A aplicación de tensión nos enrolamentos do estator irá facer con que apareza unha tensión nos enrolamentos do rotor. Así, o estator pode ser considerado como o primario dun transformador e o rotor como seu secundario. 

Este tipo de motor cando accionado por unha turbina e operando cunha rotación acima da síncrona pode xerar potencia activa e entregala ao sistema onde está conectado.
miniatura|Rotor de gaiola de esquío.

## Tipos
Hai dous tipos básicos de motores de indución:

*Con rotor en gaiola de esquío
*Con aneis rozantes: os circuítos do rotor terminan nun anel concéntrico co rotor e onde fai contacto unha vasoira que transmite a corrente aos terminais do rotor, que son accesíbeis.
Cristovo II de Dinamarca

miniatura|dereita|200px|Selo do rei Cristovo II.
**Cristovo II** (¿?, 1276 - Nyköping, 1332). Rei de Dinamarca (1320 - 1332). Segundo fillo de Erik V Glipping.

Chegou ao poder ao destronar ao seu irmán Erik VI Menved.

En 1326 foi expulsado do trono pola nobreza, aínda que o recuperou en 1330.

Tivo un fillo:

* Valdemar.
Erik VI de Dinamarca

miniatura|dereita|250px|Selo do rei Erik VI de Dinamarca.
**Erik VI Menved**, nado en Copenhaguen en 1274 e finado en Roskilde en 1320, foi Rei de Dinamarca entre 1286 e 1320.

## Traxectoria 
Fillo de Erik V Glipping. Sucedeu ao seu pai no trono e mantivo guerras, que arruinaron ao seu reino, contra a Igrexa católica, Noruega, Suecia e a cidade hanseática de Lübeck. Foi deposto polo seu irmán Cristovo.
Erik V de Dinamarca

**Erik V Glipping**, nado en Laaland en 1249 e finado en Finderup en 1286, foi Rei de Dinamarca entre os anos 1259 e 1286.

## Traxectoria 
Fillo de Cristovo I. Tivo dous fillos: Erik Menved e máis Cristovo, de quen descendería o futuro Cristián I. En 1282 a nobreza obrigoulle a firmar unha carta que limitaba o poder real. Morreu asasinado.

## Véxase tamén
Vale

O termo **Vale** é unha forma do termo val.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Vale**, parroquia do concello de Baralla;
****Vale**, lugar de dita parroquia;
***San Román de Vale**, parroquia do concello do Vicedo;
***Valeixe**, parroquia do concello da Cañiza;
****Valeixe**, lugar de dita parroquia;
****A Costa de Valeixe**, lugar de dita parroquia;
****O Pazo de Valeixe**, lugar de dita parroquia;
***San Valentín**, parroquia do concello de Fene;
****San Valentín**, lugar de dita parroquia;
***Valenza**, parroquia do concello de Coristanco;
****Valenza**, lugar de dita parroquia;
***A Valenzá**, parroquia do concello de Barbadás;
****A Valenzá**, lugar de dita parroquia;
***Vale**, lugar da parroquia de Riotorto, no concello de Riotorto;
***Pumar de Vale**, lugar da parroquia de Mogor, no concello de Mañón;
***O Souto de Vale**, lugar da parroquia de Riotorto, no concello de Riotorto;
***A Pruída do Vale**, lugar da parroquia da Trapa, no concello da Fonsagrada;
***Valedoso**, lugar da parroquia de Santa Cruz do Salto, no concello de Cabanas;
***Valeiras**, lugar da parroquia da Piteira, no concello do Carballiño;
***Valeixe**, lugar da parroquia de Crecente, no concello de Crecente;
***Valeixo**, lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns, no concello de Outes;
***Valella**, lugar da parroquia de Barbos, no concello de Ortigueira;
***Valella de Abaixo**, lugar da parroquia de Cuíña, no concello de Ortigueira;
***Valella de Arriba**, lugar da parroquia de Cuíña, no concello de Ortigueira;
***Valelle**, lugar da parroquia de Sancovade, no concello de Vilalba;
***Valescura**, lugar da parroquia de Cuíña, no concello de Ortigueira;
***A Valexa**, lugar da parroquia de Veigue, no concello de Sada;
***Miravale**, lugar da parroquia de Moreda, no concello de Taboada.

;Fóra de Galiza

;En Francia
***Vale**, no departamento de Ardèche.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Lista de bandeiras de Armenia

Está é unha lista de bandeiras que algunha vez foron utilizadas polos organismos públicos de Armenia.

## Bandeira nacional
## Bandeiras de subdivisións
## Bandeiras de territorios proclamados armenios pero oficialmente pertencentes a outro estado
## Bandeiras históricas
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Bandeira de Armenia
* Escudo de armas de Armenia
Cristovo I de Dinamarca

**Cristovo I** (Riben, 1219 - Riben, 1259). Rei de Dinamarca (1252 - 1259). Cuarto fillo de Valdemar II e de Berenguela de Portugal.

Sucedeu ao seu irmán Abel I.

O seu reinado foi un continuo conflito co alto clero.

Tivo un fillo:

* Erik Glipping.

Ao parecer, morreu envelenado.
Praia de Bastiagueiro

A **praia de Bastiagueiro** é unha praia situada na parroquia de Liáns, no concello de Oleiros.

Ten 580 metros de lonxitude e 77 de ancho. Conta con Bandeira Azul e posto da Cruz Vermella. A súa area é de cor branca e é moi visitada polos surfistas.

## Galería de imaxes 

Praia de Bastiagueiro, Oleiros 2.jpg|Curso de socorristas na praia.
Praia de Bastiagueiro, Oleiros.jpg|A area da praia de Bastiagueiro e rocha luída polas augas
Guillaume Dufai

**Guillaume Dufay** (Du Fay, Du Fayt) (17 de agosto de 1397 – 6 de decembro de 1474) foi un compositor francoflamengo e teórico da música dun período de transición entre o final da Idade Media e de comezo do Renacemento. Trátase dunha figura relevante da Escola de Borgoña, e un dos compositores máis influentes da Europa de mediados do século XV.
## Vida 
Segundo o seu testamento, naceu probabelmente en Beersel, preto de Bruxelas. Foi o fillo ilexítimo dun crego descoñecido e dunha muller chamada Marie du Fayt. Marie trasladouse co seu fillo a Cambrai, sendo este aínda moi novo, onde quedaron na casa dun parente que era cóengo da catedral. O talento musical de Dufay foi recoñecido de seguido polos músicos da catedral, polo que lle deron formación musical; estudou con Rogier de Hesdin no verán de 1409, e foi neno do coro entre 1409 e 1412. Neses anos estudou con Nicolas Malin, e as autoridades deberon quedar moi impresionadas polas cualidades do rapaz, xa que lle deron unha copia do Doctrinale de Villedieu en 1411, feito infrecuente para unha persoa tan nova. En xuño de 1414, cando contaba con 16 anos, xa conseguira o cargo de chapelán de St. Géry, xusto á beira de Cambrai. Despois dese ano probabelmente se movese a Konstanz, onde ficaría ata 1418, ano do regreso a Cambrai.
De novembro de 1418 ata 1420 foi subdiácono da catedral de Cambrai, cidade que deixaría de novo para marchar a Rimini e quizais a Pesaro, onde traballaría para a familia Malatesta. Aínda que non se conserven restos do seu traballo aí, si hai varias composicións que se poidan datar neses anos; conteñen referencias que parecen dar a entender que residiu en Italia. Foi aí onde coñeceu os compositores Hugo e Arnold de Lantins, que se atopaban entre os músicos que traballaban para a familia Malatesta. En 1424 regresa de novo a Cambrai, desta volta debido á enfermidade e á posterior morte do parente co que vivía a súa nai. Porén, arredor de 1426, regresou a Italia, desta vez a Boloña, onde formaría parte do servizo do cardeal Louis Aleman. Nestes anos fíxose diáconom e por 1428 ordenaríano sacerdote. O cardeal Aleman foi trasladado de Boloña pola familia rival Canedoli en 1428, polo que Dufai tivo que marchar, agora a Roma. Formou parte do coro papal, servindo primeiro ao papa Martiño V e, dende 1431, a Uxío IV. En 1434 nomeárono mestre de capela en Savoy, ao servizo do duque Amédée VIII; evidentemente, a súa marcha de Roma debeuse a unha crise financeira do coro papal, e á necesidade de escapar das trubulencias e da inestabilidade durante as loitas entre o papado e o Concello de Basilea. Xa en 1435 volvería ao servizo da capela papal, pero en Florencia — o papa Uxío fora enviado dende Roma en 1434 polo estabelecemento dunha república insurrecta, que simpatizaba co Concello de Basilea e co momemento Conciliar. En 1436 Dufay compuxo o motete festivo Nuper rosarum flores, unha das súas obras máis célebres, que se dedicou ao domo de Brunelleschi da catedral de Florencia, onde vivía Uxío durante o seu exilio.
Comesaña Sporting Club

O **Comesaña Sporting Club** é un club galego de atletismo. Fundouse en 1915, sendo na actualidade o máis antigo dos clubs de atletismo galegos e entre o 3º e 6º máis antigo de España.

Foi fundado na parroquia viguesa de Comesaña, de onde proceden os seus atletas, especialmente os históricos, e boa parte do apoio.

Desde 1978 organiza o Memorial Belarmino Alonso, unha carreira federada de campo a través en lembranza dun directivo do club falecido nese ano. Tivo lugar en diversos circuítos (Castrelos, A Xunqueira ou As Pereiras). Desde 1990 ten lugar na Ponte de Comesaña e forma parte do calendario da FGA. Conta cunha importante participación de atletas galegos e portugueses.

## Historia
Na década de 1920 o club ten os seus primeiros momentos de esplendor. En setembro do 1921, no histórico campo de Coia o equipo queda campión galego en 4x100 e un mes despois no mesmo escenario o seu atleta Guillermo Moreira Araujo converteuse no primeiro galego campión de España, foi na proba de 400 m. A partir dese momento sucedéronse os éxitos. O equipo, alcumado *Os Finlandeses*, gaña os campionatos galegos de Campo a Través nos anos 1921, 1924, 1928, 1929 e 1930 (todos os disputados nesa xeira), ao que lle cómpre sumar as vitorias individuais neses campionatos de Álvaro Fernández, en 1924, e sobre todo da grande figura do club, Cándido Fernández, en 1928, 1929, 1930 e 1931, que ademais acadou 7 récords galegos en 400, 800, 1500 e 5000 m. Nese período cómpre salientar as vitorias nos campionatos galegos de Guillermo Moreira 5.000 m. en 1924; Benito Fernández 5.000 m. en 1929 no 8º campionato disputado xa en Balaídos e 10.000 m. en 1930.

Na posguerra aumenta a conta de vitorias nos campionatos galegos de Campo a Través coa vitoria por equipos en 1947 e 1949 e as vitorias individuais de Luis Ramilo en 1945 e 1948. O resto de campións galegos nos anos 40 foron A. Melín en xavelina e Leiras en lanzamento de barra en 1945; Alberto Soliño en 100 e 200 m., e Álvaro Fernández en 5.000 en 1946.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web do Comesaña Sporting Club 
*Fotos do 28º Memorial Belarmino Alonso 2006
*Fotos do 28º Memorial Belarmino Alonso 2006
*Fotos do 28º Memorial Belarmino Alonso 2006
Javier Losada

**Francisco Javier Losada de Azpiazu**, nado na Coruña en 1955, é un político galego. Foi alcalde da Coruña dende o 24 de marzo de 2006 ata o 11 de xuño de 2011.

## Traxectoria 
Médico de formación, é membro da executiva galega do PSdeG-PSOE. Formou parte da corporación municipal coruñesa dende o ano 1983 desenvolvendo diversos cargos, entre eles Educación, Cultura, Economía, Planificación e Urbanismo e a Tenencia de Alcaldía.

Tras as eleccións ao Parlamento de Galicia 1997 foi elixido deputado para a 5.ª lexislatura (1997–2001), mais oficializou a súa baixa o 17 de febreiro de 1999, sendo substituído por Marisol Soneira Tajes.

O 24 de marzo de 2006 sucedeu na alcaldía a Francisco Vázquez Vázquez, tras ser este designado embaixador no Vaticano. Tamén relevaría o excalde dos seu cargos no Senado e o comité executivo da FEMP.

Nas eleccións municipais do 2007 o PSdeG-PSOE obtivo 11 concelleiros, perdendo así a maioría absoluta. Desde entón Javier Losada liderou un goberno de coalición co BNG.

Nas eleccións de 2008 presentouse como senador, e foi elixido pola provincia da Coruña.

Nas eleccións municipais do 2011 o PSdeG-PSOE obtivo 8 concelleiros, 3 menos ca nas anteriores eleccións, e perdeu a alcaldía da Coruña ao obter a maioría absoluta o PPdeG, á fronte do que estaba o candidato Carlos Negreira. Ese mesmo ano 2011, nas eleccións xerais revalidou o mesmo resultado que obtivera no Senado e resultou de novo o representante socialista na Cámara Alta.

Javier Losada foi secretario xeral dos socialistas coruñeses durante doce anos, entre 1999 e 2011, así como membro da Executiva Nacional Galega do PSdeG-PSOE e do Comité Federal do PSOE.

Foi tamén membro fundador da Orquestra Sinfónica de Galicia (OSG) e ocupou a presidencia de distintos organismos como a Empresa Municipal de Aguas de La Coruña EMALCSA, o Consorcio para la Promoción de la Música o o Consorcio de Turismo.

Dende xuño do ano 2018, coa chegada de Pedro Sánchez ao goberno, converteuse en Delegado do Goberno en Galicia, cargo que deixou en 2021 cando foi substituído por José Miñones. En 2023, foi nomeado membro do Consello de Estado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais na Coruña
* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas 
* Ficha do Senado español de Javier Losada de Azpiazu .
Everton F.C.

O **Everton F.C.** é un club de fútbol inglés da cidade de Liverpool, Inglaterra. Foi fundado no ano 1878 e actualmente milita na Premier League.

## Xogadores 
### Cadro actual 
*Actualizado o 2 de febreiro de 2022.*

### Xogadores famosos 
## Palmarés 
### Torneos nacionais 
* **FA Premier League (9)**: 1890–91, 1914–15, 1927–28, 1931–32, 1938–39, 1962–63, 1969–70, 1984–85, 1986–87 
* **Copa de Inglaterra (5)**: 1906, 1933, 1966, 1984, 1995
* **Community Shield (9)**: 1928, 1932, 1963, 1970, 1984, 1985, 1986, 1987, 1995

### Torneos internacionais 
* **Recopa de Europa (1)**: 1984-85
** **Everton F.C. 3** - 1 Rapid Wien

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Everton FC
* Web non oficial
* ToffeeBlue
* Cadro dos xogadores Transfermarkt (en castelán)
Comesaña

Como topónimo **Comesaña** (do latín , sobre o tema prerromano ) pode referirse a:

;En Galiza
***Santo André de Comesaña**, parroquia do concello de Vigo;
****Comesaña**, lugar de dita parroquia.

O topónimo deu orixe ao apelido **Comesaña**, coas variantes Comezaña, Comesana, Comesanha, de la Comesana, Comesania ou Comesanna. O seu maior índice de frecuencia detéctase nos concellos de Vigo, Nigrán e Gondomar, e en xeral no suroeste da provincia de Pontevedra (datos de 2000). Rexístrase tamén en América do Sur, onde aparecen as variantes Comesana e Comezaña. Existe documentación histórica de cabaleiros con este apelido adscritos a distintas ordes militares e reais chancelerías con dous tipos de armas para esta liñaxe.

As armas do apelido son, en campo de azur, unha muralla de ouro, almeada e mazoada de sable, ou ben en campo de ouro, unha montaña, de sinople.

Amais, como apelido pode referirse a:

***Ana Comesaña**, violinista;
***Alberto Comesaña**, cantante;
***Antón Comesaña**, colaborador na revista *Alalá* de Bos Aires en 1935;
***Carlos Comesaña**, escalador arxentino;
***Eduardo Comesaña**, fotógrafo;
***Desiderio Comesaña Prado**, anarcosindicalista;
***Eduardo Comesaña Fernández**, empresario do sector naval de Vigo;
***Francisco Comesaña Rendo**, médico e exiliado. É o personaxe do doutor da Barca na novela *O lapis do carpinteiro*, de Manuel Rivas;
***Francisco Javier Comesaña**, violinista;
***Francisco Comesaña López**, terratenente e primeiro alcalde da vila de Morón, en Cuba, en 1870;
***Gloria Comesaña-Santalices**, filósofa feminista e profesora na Universidade del Zulia, Venezuela;
***Irina Comesaña**, violoncelista;
***José Comesaña Troncoso**, pintor;
***José Francisco Comesaña e Comesaña**, alcalde de Bouzas nos anos 1853 e 1854;
***José María Comesaña**, xornalista;
***Juan Comesaña**, filósofo e profesor na Universidade de Wisconsin, Madison (Wisconsin);
***Julio Avelino Comesaña**, adestrador de fútbol colombiano;
***Manuel Comesaña**, compositor vigués;
***Laura Comesaña Viéitez**, ilustradora;
***Manuel Comesaña**, filósofo e profesor na Universidade de La Plata;
***María Comesaña Besteiros**, poeta galega;
***María Comesaña**, actriz arxentina;
***Pablo Comesaña**, empresario do sector naval;
***Patricia Comesaña Martínez**, bióloga;
***Pilar Comesaña**, produtora audiovisual;
***Quico Comesaña**, músico, integrante do grupo Berrogüetto;
***Raúl Comesaña Covelo**, canteiro-escultor;
***Tomás Comesaña Alonso**, xogador da Unión Deportiva Atios (n. 1984);
***Xavier Comesaña Pereira**, compositor;
***Antón Costas Comesaña**, economista e profesor na Universidade de Barcelona;
***Julio Costas Comesaña**, profesor de dereito mercantil na Universidade de Vigo;
***Telmo Costas Comesaña**, gaiteiro;
***Delfín Hermida Comesaña**, escultor emigrado en Lincoln, Arxentina;
***Ana Prado Comesaña**, bióloga;
***Julia Crespo Comesaña**, pedagoga;
***Manuel Prieto Comesaña**, nome do actor galego coñecido como Manuel Manquiña;
***José Comesana**, enxeñeiro;
***Joaquín Comesaña**, lingüista e profesor na Universidade de Sevilla.

## Notas