open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Idoia Cuesta

**Idoia Cuesta Alonso**, nada en Donostia (Guipúscoa) en 1969 e afincada en Galicia, é unha artesá téxtil especializada en cestería contemporánea.
 
## Traxectoria 
Cursou estudos de Bioloxía na UPV EHU e posteriormente trasladouse a Galicia, onde se formou nas técnicas tradicionais de cestería, textís e outros oficios manuais no Centro de Artesanía e Deseño de Lugo. Realiza pezas utilizando materiais orgánicos e fibras vexetais, adaptando as prácticas tradicionais a unha linguaxe artística persoal. 

Ten unha ampla experiencia como docente, impartindo obradoiros tanto en Galicia coma noutras comunidades e países. Participou en residencias artísticas como a do Espazo Vilaseco (Mouricios, Chantada) e El Buen Vivir, organizada por Mutur Beltz en Karrantza. 

No ano 2011 comezou colaboracións coa marca de deseño Loewe e a partir de entón aumentou a súa experiencia profesional con outras grandes marcas de deseño como Adolfo Domínguez, Zara ou La Nena.

Posúe a carta de artesana en téxtil e cestería así como o seu obradoiro rexistrado nas Hortas (Cela, Outeiro de Rei).

Unha parte importante do seu traballo é tamén a participación en feiras e exposicións. Dende o ano 2015 leva intervido en máis de 35 convocatorias diferentes. Participa en asociacións relacionadas co deseño e a artesanía, e desde 2025 preside a Sociedade de Artesanía Contemporánea.

## Obra
**Guía de las plantas cesteables de Galicia* (Centro de Artesanía e Deseño de Lugo, 2006).

## Premios 
* Mención especial do xurado, na categoría Innova, Premios Nacionais de Artesanía, 2011.
* Premio Nacional de Artesanía na Categoría de Producto, 2014.
* Premio Madrid Craft Week Artesanía Contemporánea 2021.
* Premios Artesanía de Galicia, 2021.
* 3ª Edición Premios Room, Premio Artesanía/Art Design, 2025.

## Notas
Normal Isn't

'''''Normal Isn't''''' é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Puscifer, publicado o 6 de febreiro de 2026 a través dos selos Puscifer Entertainment, Alchemy Recordings e BMG.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Adobe Acrobat

**Adobe Acrobat** é unha familia de software de aplicacións e servizos web desenvolvidos por Adobe Inc. para visualizar, crear, manipular, imprimir e xestionar ficheiros en formato de documento portátil (PDF).

## Compoñentes 
A familia está formada por *Acrobat Reader* (anteriormente *Reader*), *Acrobat* (anteriormente *Exchange*) e *Acrobat.com*. O *Acrobat Reader* básico, dispoñible para varias plataformas de escritorio e móbiles, é gratuíto; permite visualizar, imprimir, escalar ou cambiar o tamaño e anotar ficheiros PDF. Hai servizos adicionais «Premium» dispoñibles con subscrición de pago. *Acrobat*, o software propietario comercial, dispoñible para Microsoft Windows, macOS e móbiles, tamén pode crear, editar, converter, asinar dixitalmente, cifrar, exportar e publicar ficheiros PDF. *Acrobat.com* complementa a familia cunha variedade de servizos de xestión de contido empresarial e aloxamento de ficheiros.

## Formatos de ficheiro compatibles 
A táboa seguinte contén algúns dos formatos de ficheiro compatibles que se poden abrir ou aos que se pode acceder en *Adobe Acrobat*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Spirit Counsel

***Spirit Counsel*** é un álbum triplo do músico estadounidense Thurston Moore, publicado o 21 de setembro de 2019 a través do selo de Moore e Eva Prinz, Daydream Library Series. Foi producido por Prinz e consta de tres longas pezas instrumentais que incorporan elementos do traballo vangardista pasado de Moore coa súa produción máis orientada ao rock. *Spirit Counsel* serve simultaneamente como o décimo segundo álbum de estudio e o segundo álbum en directo de Moore, porque a terceira peza é unha gravación dunha actuación en directo.

## Gravación e composición 
Despois do relativamente directo álbum de rock *Rock n Roll Consciousness* (2017), *Spirit Counsel* contén en parte elementos de música rock, pero ten máis en común coa produción vangardista de Moore, que historicamente publicara en pequenos selos independentes. O álbum consta de tres longas composicións instrumentais que renden homenaxe a figuras que o influíron ao longo da súa vida, e en conxunto suman unha duración total dunhas dúas horas e media.

A canción de apertura, "Alice Moki Jayne", foi gravada en 2019 en Les Ateliers Claus, Bruxelas e leva o nome de Alice Coltrane, Moki Cherry e Jayne Cortez. Cunha duración dunha hora, é unha das composicións máis orientadas ao rock do álbum e conta con colaboradores habituais como Debbie Googe no baixo e James Sedwards na guitarra, e está complementada por Jon Leidecker na electrónica, Jen Chochinov na guitarra e Jem Doulton na batería.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Songs of Surrender

***Songs of Surrender*** é un álbum de cancións regravadas da banda irlandesa de rock U2. Producido polo guitarrista The Edge, foi lanzado o 17 de marzo de 2023 a través de Island Records e Interscope Records. En gran parte obra de The Edge e o vocalista principal Bono, o álbum inclúe versións regravadas e reinterpretadas de 40 cancións do catálogo anterior do grupo, moitas delas con arranxos acústicos e simplificados. O álbum é un complemento das memorias de Bono, *Surrender: 40 Songs, One Story* (2022), que estaban estruturadas en 40 capítulos titulados segundo cancións de U2. As versións rearranxadas das cancións incluíronse por primeira vez na edición en audiolibro das memorias e foron interpretadas por Bono durante a xira promocional do libro.

A gravación de *Songs of Surrender* comezou en 2021 e abarcou un período de dous anos durante os confinamentos pola pandemia da COVID-19. The Edge e Bono traballaron no álbum de forma informal na casa de The Edge e en Francia, así como en estudios de gravación de Londres e Os Ánxeles. Durante as sesións, os membros da banda colaboraron con numerosos produtores e músicos, incluíndo Bob Ezrin, Duncan Stewart, Declan Gaffney e Stjepan Hauser.

*Songs of Surrender* foi publicado en numerosos formatos con edicións de 16, 20 e 40 cancións, e producíronse unha ducia de variantes en cores da edición en vinilo de dobre LP. O álbum recibiu unha acollida desigual por parte da crítica. Debutou no número un en once listas europeas, incluíndo o Reino Unido, onde se converteu no undécimo número un de U2 e o primeiro desde 2009. Porén, as vendas diminuíron rapidamente: o álbum só permaneceu tres semanas nas listas británicas e unha semana nas estadounidenses despois de estrearse no número cinco. O lanzamento do traballo estivo acompañado polo documental televisivo *Bono & The Edge: A Sort of Homecoming, with Dave Letterman*, que se estreou en Disney+.

## Listaxe de cancións 
## Notas
El monaguillo, el cura y el jardinero

***El monaguillo, el cura y el jardinero*** é un filme documental costarriqueño de 2025 escrito, coproducido, coeditado e dirixido por Juan Manuel Fernández. Segue os testemuños e a procura de xustiza de dous homes que foron abusados sexualmente cando eran nenos polo sacerdote Mauricio Víquez Lizano.

Foi escollido como candidato de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Dous homes denunciaron os abusos sexuais que sufriron durante a súa infancia a mans de Mauricio Víquez Lizano, un sacerdote católico. Este incidente deu lugar a unha investigación internacional, marcada pola fuga do sacerdote e a loita incansable dos denunciantes pola xustiza.

## Narradores 
* Anthony Venegas Abarca
* Josué Alvarado Quirós

## Produción 
En 2018, o director Juan Manuel Fernández interesouse polo caso de Anthony Venegas Abarca mentres vía as noticias no seu país. O filme rodouse durante un período de 6 anos, comezando no Palacio Presidencial de Costa Rica.

## Estrea 
Estreouse mundialmente o 25 de xuño de 2025 no 13º Festival Internacional de Cinema de Costa Rica, e estreouse comercialmente o 17 de xullo de 2025 nos cinemas costarriqueños.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Costa Rica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 98ª edición dos Óscar
Zijing 1

**Zijing 1**, tamén coñecido como **ZJ 1**, foi un picosatélite (satélite extremadamente pequeno) chinés lanzado o 19 de setembro de 2015 mediante un foguete CZ-6 desde o Centro de lanzamento de Taiyuan para facer probas en órbita.

## Características 
ZJ 1 tiña unha masa de só 234 gramos e foi desenvolvido e construído pola Universidade de Tsinghua. Iba á súa vez a bordo do satélite Naxing 2, desde onde foi despregado unha vez en órbita. O seu obxectivo era avaliar microcámaras con sensores CMOS, magnetómetros e voo en formación co satélite Kongjian Shiyan 1, así como comunicacións entre satélites. O satélite acabou reentrando na atmosfera terrestre.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*CZ-6
Nicolás Reniero

**Gastón Nicolás Reniero**, nado en Villa del Rosario (Entre Ríos) o 18 de marzo de 1995, é un futbolista arxentino que xoga na posición de dianteiro. O seu equipo actual é o Club Deportivo Lugo da Primeira Federación.

## Traxectoria
### San Lorenzo de Almagro e Club Almagro
Reniero comezou a súa traxectoria deportiva no San Lorenzo de Almagro. En agosto de 2016 foi cedido ao Club Almagro da Primera Nacional. O debut sénior de Reniero tivo lugar o 14 de setembro de 2016, cando participou nun encontro da Copa Argentina contra o Club Deportivo Juventud Unida. Tres días despois alcanzou a súa estre profesional nun partido do Almagro perante o Independiente Rivadavia.  O 20 de setembro anotou o seu primeiro gol contra o Santamarina para unha vitoria por 2-1. En total, Reniero sumou 39 participacións e 15 goles para o Club Almagro, incluído un triplete contra o Atlético Paraná.

Reniero regresou ao San Lorenzo para a tempada 2017/18. O 15 de agosto de 2017 anotou o seu primeiro gol oficial co primeiro equipo nun partido de Copa contra o Club Cipolletti. O 27 de agosto alcanzou o seu debut na Primeira División da Arxentina nun encontro perante o Racing Club.

### Racing Club
En agosto de 2019 anunciouse o traspaso de Reniero ao Racing Club. En 2021 foi cedido ao Argentinos Juniors por unha tempada. No ano 2023 comezou outra cesión no Club Atlético Tigre. En decembro de 2024 finalizou a súa vinculación co Racing Club.

### Lugo
O 8 de xaneiro de 2025, xa como axente libre, Reniero fichou polo Club Deportivo Lugo da Primeira Federación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Nicolás Reniero en LaPreferente.com
Marcos González Maestu

**Marcos González Mastu**, nado en Nigrán o 10 de xaneiro de 2006, é un futbolista galego que xoga na demarcación de gardameta. Na tempada 2025-26 competiu co Celta de Vigo Fortuna no grupo primeiro de Primeira Federación, a terceira categoría de fútbol de España. No ámbito das seleccións estatais, Marcos González foi convocado en varias ocasións coa Selección española, e participou na Copa Mundial sub-17 de Indonesia en 2023, xunto con futbolistas coma Héctor Font ou Marc Guiu. A súa axencia de representación é *You First*. 
## Traxectoria
### Clubs 
Marcos González entrou a formar parte das filas do Celta á idade de oito anos na categoría de Benxamín B. Previamente, xogara nas categorías do equipo de fútbol base baionés Erizana Club de Fútbol, onde alternaba a posición de porteiro coa de dianteiro.

A súa primeira convocatoria co Celta Fortuna foi en setembro de 2024, cando por aquel entón militaba na categoría xuvenil. Foi convocado por Fredi Álvarez para disputar un encontro ante Osasuna Promesas, o filial do equipo navarro. Nesa mesma tempada, o 4 de novembro de 2026 foi convocado co primeiro equipo celeste para disputar un partido da Liga Europa contra o Dinamo de Zagreb na capital croata. O canteirán, que non chegou a desfrutar de minutos, foi seleccionado no lugar de Ionuț Radu, que causara baixa por lesión.

### Selección 
González foi internacional coas categorías inferiores da Selección española de fútbol en diversas ocasións. En 2023 foi convocado na Copa Mundial sub-17 de Indonesia, na que España caería eliminada fronte a Alemaña en cuartos de final por 0 goles a 1. Posteriormente, participou coa Selección sub-18 no Torneo Catro Nacións que se desenvolveu en Tenerife, no que competiu contra as seleccións de Portugal, Romanía e Turquía.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hugo Wauthier
* Erizana

### Ligazóns externas 
*
Carol

***Carol*** é unha novela da escritora estadounidense Patricia Highsmith. Publicada orixinalmente en 1952 baixo o título "The Price of Salt" ("O prezo do sal") co pseudónimo de Claire Morgan, foi reeditada en 1989 co título de *Carol*, aparecendo xa con Patricia Highsmith como autora.

Foi traducida ao galego por María Alonso Seisdedos e publicada por Kalandraka en 2022 nunha edición revisada con epílogo da autora. É comunmente mencionada como pioneira ao abordar a temática lésbica desde unha perspectiva non tráxica, ademais da repercusión que obtivo no momento da súa publicación, cun gran número de exemplares vendidos.

## Argumento 
Nova York, finais da década de 1940. Therese Belivet traballa durante a campaña de Nadal nuns grandes almacéns, e alí coñece unha clienta, Carol Aird, que a impresiona a primeira vista. Entre as dúas xurdirá un amor capaz de romper coas convencións sociais desafiando os estereotipos da época sobre a homosexualidade lésbica.

## Recoñecementos á obra en galego 
* Finalista na categoría de obra traducida nos Premios Follas Novas do libro galego 2023.

## Adaptacións 
* Adaptada ao cinema en 2015 con Todd Haynes como director do filme, e coas actrices Cate Blanchett e Rooney Mara nos papeis protagonistas.

## Notas
Pierre Babut

**Pierre Babut**, nado en París o 1 de setembro de 1854 e finado na mesma cidade o 28 de decembro de 1926, foi un militar e numismático francés.

## Traxectoria 
Auguste Gaston Pierre Babut naceu en París o 1 de setembro de 1854, fillo de Marie Rosan e de Pierre Gaston Adolphe Babut, alto funcionario do Ministerio de Finanzas.

Tamén foi membro da Sociedade Suíza de Numismática desde 1905, e esta entidade nomeouno membro honorario en 1924. e foi soterrado no cemiterio do Père-Lachaise. 

Logo do seu pasamento e segundo o seu desexo, a súa colección numismática foi vendida nunha poxa celebrada en París en 1927, dirixida por M. Carpentier e Étienne Bourgey. Pola súa banda, legou a súa importante biblioteca numismática á *Monnaie de París*, e a súa viúva doou en 1933 15.000 francos para que a Sociedade Francesa de Numismática puidese crear o premio Jeton de Vermeil.

Tras varios anos de interrupción, a Sociedade Francesa de Numismática retomou este premio en 2016.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Demole, E. (1925). "A. Babut". En *Schweizerische Numismatische Gesellschaft*. Vol. 24. Nº 3. Páxinas 300-301.
Jeff Pinkus

**Jeffrey David "J.D." Pinkus**, nado o 26 de outubro de 1967, é un baixista estadounidense coñecido polo seu traballo con Butthole Surfers de 1985 a 1994 e desde a súa reunión en 2009. Jeff tamén foi membro ou colaborou con outras bandas como The Jackofficers, Honky, Melvins ou River City Rapists.

## Notas
Doug Gillard

**Douglas Scott Gillard**, nado o 23 de decembro de 1965, é un guitarrista e compositor estadounidense. Formou parte de importantes bandas de indie pop e punk, entre as que destacan Guided by Voices, Nada Surf, Bambi Kino, Death of Samantha e Cobra Verde.
## Notas
TOP2A

A **ADN topoisomerase IIα** (2 alfa) é un encima humano codificado polo xene *TOP2A* do cromosoma 17.

A topoisomerase IIα serve para aliviar os estrés topolóxico do ADN durante a transcrición, condensa os cromosomas e separa as cromátides. Cataliza a rotura transitoria e reunificación das dúas febras do dúplex de ADN, o cal permite que as febras pasen unha a través da outra. Existen dúas formas deste encima como probables produtos dun evento de duplicación xénica. O xene que codifica esta forma alfa, está localizado no cromosoma 17 e o da forma beta no cromosoma 3. O xene que codifica este encima funciona como diana de varios axentes quimioterápicos e diversas mutacións neste xene foron asociadas co desenvolvemento de resistencia a fármacos. A redución da actividade deste encima pode tamén exercer un papel na ataxia-telanxiectasia.

## Interaccións 
TOP2A interacciona con SMURF2, HDAC1, CDC5L, modificador relacionado coa ubiquitina pequeno 1, P53, e TOPBP1.

## Noutras especies 
En *Drosophila* Hadlaczky et al 1988 atoparon que a ADN topoisomerase IIα se correlacionaba coa proliferación celular, pero que a forma β non.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Topoisomerase II
* TOP2B - Topoisomerase II beta
* Duplicación xénica
* Ataxia-telanxiectasia
* TOPBP1

### Bibliografía 
* 
* 
*
Silvia Fraga Santos

**Silvia Belén Fraga Santos**, nada en Suíza o 21 de novembro de 1977, é unha política e avogada galega do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria 
Licenciada en Dereito. Formou parte das Xuventudes Socialistas de Galicia e foi secretaria xeral da Agrupación de Cerceda, así como secretaria de Política Institucional da Executiva Nacional. Foi elixida concelleira en Cerceda en 2003 e pasou a ser tenente de alcalde, manténdose tralas eleccións de 2007. En 2008 foi elixida secretaria xeral do PSdeG en Cerceda. Foi elixida deputada nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2009. En novembro de 2010 renunciou como concelleira en Cerceda, dado que o entón secretario xeral do PSdeG, Pachi Vázquez, promoveu a directriz de optar por un só cargo público e ela decidiu centrarse na política autonómica. Porén, foi excluída das listas das eleccións ao Parlamento de Galicia de 2012 por Pachi Vázquez, pese a que recibiu apoio de numerosas agrupacións para continuar.

Tras deixa-la política autonómica pasou a centrarse na súa carreira profesional como xurista, aínda que mantivo cargos orgánicos no PSdeG como Secretaria Xeral en Cerceda, e en decembro de 2021 pasou a ser Secretaria de Igualdade da Executiva Nacional do PSdeG. En decembro de 2025 renunciou como secretaria de Igualdade, en desacordo coa xestión do partido nos presuntos casos de acoso de José Tomé.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Cerceda
Multiusuario

En informática, **multiusuario** é a capacidade de acceso de varios usuarios a unha función ou recurso particular dun sistema informático.

## Panorama 
Os sistemas de tempo compartido son sistemas multiusuario. A maioría dos sistemas de procesamento por lotes para ordenadores centrais tamén se poden considerar "multiusuario", para evitar deixar a CPU inactiva mentres espera a que se completen as operacións de E/S. Non obstante, o termo "multitarefa" é máis común neste contexto.

Un exemplo é un sistema Unix ou tipo Unix onde varios usuarios remotos teñen acceso (por exemplo, a través dun porto serie ou Secure Shell) ao indicador de shell de Unix ao mesmo tempo. Outro exemplo usa varias sesións de X Window repartidas en varios terminais alimentados por unha única máquina: este é un exemplo do uso do *cliente magro*. Funcións similares tamén estaban dispoñibles nunha variedade de sistemas operativos non similares a Unix, como Multics, VM/CMS, OpenVMS, MP/M, Concurrent CP/M, Concurrent DOS, FlexOS, Multiuser DOS, REAL/32, OASIS, THEOS, PC-MOS, TSX-32 e VM/386.

Algúns sistemas operativos multiusuario, como as versións de Windows da familia Windows NT, admiten o acceso simultáneo de varios usuarios (por exemplo, a través da conexión de escritorio remoto) así como a posibilidade de que un usuario se desconecte dunha sesión local mentres deixa os procesos en execución (facendo traballo no seu nome) mentres outro usuario inicia sesión e usa o sistema.

Os sistemas de xestión están implícitamente deseñados para ser usados ​​por varios usuarios, normalmente polo menos un administrador do sistema ou un operador do sistema e unha comunidade de usuarios finais.

O termo complementario, **usuario único**, úsase máis habitualmente cando se fala de que un sistema operativo só pode usar unha persoa á vez, ou en referencia a un contrato de licenza de software de usuario único. Os sistemas operativos multiusuario como Unix teñen ás veces un modo de usuario único ou nivel de execución dispoñible para o mantemento de emerxencia. Exemplos de sistemas operativos de usuario único inclúen MS-DOS, OS/2 e Mac OS Classic.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Usuario, usuaria
* IBM Personal Computer/AT

### Ligazóns externas 
*
Hélène Huvelin

**Hélène Huvelin**, nada o 20 de xuño de 1916 e finada o 30 de abril de 2006, foi unha numismática francesa.

## Traxectoria 
Hélène Huvelin centrou o seu interese pola numismática na moeda da antiga Roma, sinaladamente do período 260-337. En 1984 foi nomeada presidenta honoraria da Sociedade.

A partir de 1973 vinculouse profesionalmente ao Gabinete de Medallas e Moedas da Biblioteca Nacional de Francia, onde ficou ata a súa xubilación. Alí focalizou as súas investigacións nos tesouros de moeda romana, no Imperio Galo e no usurpador Carausio.

Hélène Huvelin finou o 30 de abril de 2006.

## Escolma de publicacións 
A produción académica de Huvelín abrangue 97 publicacións, entre elas as seguintes:

* (1960). "Trésor d’ antoniniani à la Butte de Warlencourt : de Valérien à Aurélien". En *Revue belge de numismatique et de sigillographie*. Vol. CVI. Páxinas 199-242.
* (1961). "Trésor de folles (295-313) enfoui en Gaule". En *Revue belge de numismatique et de sigillographie*. Vol. CVII. Páxinas 24-45.
* (1969). "Trésor d'antoniniani en Syrie. La Victoria Parthica de Valérien. Les émissions d'Aurélien à Antioche et Tripoli" (con Pierre Bastien). En *Revue Numismatique*. Tomo 11. Páxinas 231-270.
* (1972). "Trouvaille d'antoniniani à Chilleurs-au-Bois (Loiret)". En *Revue Numismatique*. Tomo 14. Páxinas 169-183.
* (1978). "Le trésor de Néry (Oise), monnaies de bronze sous Postume". En *Revue Numismatique*. Tomo 20. Páxinas 89-107.
* (1980). "Trésor d'un navire romain trouvé en Méditerranée : nouvelles découvertes". En *Revue Numismatique*. Tomo 22. Páxinas 75-105.
* (1985). "Classement et chronologie du monnayage d'or de Carausius". En *Revue Numismatique*. Tomo 27. Páxinas 107-119.
* (1988). "L’atelier monétaire de Milan sous Quintille". En *Rivista Italiana di Numismatica*. Vol. XC. Páxinas 173-191.
* (1989). "Découverte à Troyes sous Louis XV d'un trésor de monnaies d'or romaines". En *Revue Numismatique*. Tomo 31. Páxinas 113-137.
* (1993). "Une émission exceptionnelle en l'honneur de Claude II à Siscia". En *Acta Numismàtica*, 21-22-23. Páxinas 247-257.
* (1995). "Médailles de la Compagnie des Indes (Addenda)". En *Revue Numismatique*. Tomo 150. Páxinas 267-268.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliograía 
* Nony, D.; Brenot, C.; Loriot. X. (2007). “Hélène Huvelin (1916-2006)”. En *Revue Numismatique*. Vol. 163. Páxinas 5-7 .
Job Ochieng

**Job Nguono Ochieng**, nado en Nairobi o 17 de xaneiro de 2003, é un futbolista kenyano que xoga de dianteiro na Real Sociedad B e na selección nacional de Kenya.

## Traxectoria 
Formouse como futbolista na canteira do Maspalomas da illa de Gran Canaria e en 2022 fichou pola Real Sociedad C. Un ano despois, ascendeu á Real Sociedad B.

## Notas
Jacques de Rougé

**Jacques de Rougé**, nado en París o 17 de febreiro de 1841 e finado na mesma cidade en 1923, foi un exiptólogo e numismático francés.

## Traxectoria 
Jacques de Rougé pertencía á rama menor da familia Rougé, coñecida como du Plessis-Bellière, e era fillo de Valentine de Ganay e do vizconde Olivier Charles Camille Emmanuel de Rougé (1811-1872).  

Do mesmo modo que o seu pai, Jacques de Rougé foi tamén exiptólogo, e foi o editor das obras daquel.  
## Vida persoal
Jacques de Rougé casou o 3 de maio de 1869 con Marthe Hutteau d'Origny (1845-1900), con quen tivo unha filla, chamada Jacqueline (1870-1915) e un fillo, chamado Alain (1871-1936).

## Escolma de publicacións 
Esta é unha escolma dalgúns dos traballos monográficos publicados por Jacques de Rougé ao longo da súa traxectoria:

* (1865). Textes géographiques du temple d'Edfou *(Haute-Égypte)*. Revue archéologique, París.
* (1868). . Imprimerie nationale. 
* (1873). '**. Arnous de Riviere, París.
* (1874). **'. Imprimerie nationale, París.
* (1877-1879).  (1877);  (1877);  (1878);  (1879). Vieweg, París.
* (1880). . E. Leroux, París.
* (1881). *Voyage aux bords du Nil*. Revue des conferences, París.
* (1882). '**. Pillet et Dumoulin, París.
* (1891). **'. J. Rothschild, París.
* (1895). ''''. París.

## Notas
Fiume o morte!

***Fiume o morte!*** é un filme docudrama de comedia de 2025 escrito e dirixido por Igor Bezinović. É unha coprodución de Croacia, Italia e Eslovenia, e conta con recreacións e reconstrucións da ocupación de Rijeka por Gabriele d'Annunzio.

Foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Os residentes da actual Rijeka, en Croacia, recrean imaxes da ocupación da cidade por Gabriele d'Annunzio entre 1919 e 1920.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Croacia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 98ª edición dos Óscar
Aitor Bouza Manso

**Aitor Bouza Manso**, nado en Ferrol o 16 de xullo de 1991, é un político e xurista galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, completou a súa formación cun mestrado en Consultoría, Márketing e Comunicación e outro en Educación. Exerceu a avogacía, así como a docencia en dereito civil e empresarial, tanto en academias privadas coma por conta propia. Dende 2022 é presidente do Comité Galego Arbitral da Federación Galega de Natación, entidade coa que mantén unha longa relación logo de ser directivo do Club Natación Ferrol, no cal competira dende a infancia. 

Militante das Xuventudes Socialistas de Galicia e do PSdeG-PSOE. En abril de 2013 foi elixido Secretario Xeral das XSG , cargo no que se mantivo ata novembro de 2017. Porén, a renuncia do seu sucesor en novembro de 2018 obrigouno a volver á fronte dunha dirección provisional, na que se mantivo ata agosto de 2019, unha vez concluído un intenso ciclo electoral de eleccións xerais, europeas e municipais. 

En febreiro de 2022 pasou a formar parte da Executiva Provincial do PSdeG na provincia da Coruña como Secretario de Formación, onde se mantivo ata 2025, cando pasou a formar parte da Executiva Nacional Galega como Secretario de Acción Territorial e Formación. Formou parte, en postos de non saída, da candidatura do socialista de Santiago de Compostela nas municipais de 2023. En outubro dese ano foi elixido Secretario Xeral da Agrupación Socialista de Santiago de Compostela. En setembro de 2025 tomou posesión como deputado no Parlamento de Galicia, trala renuncia de Julio Abalde.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Parlamento de Galicia
IBM Personal Computer/AT

O **IBM Personal Computer/AT** (modelo 5170, abreviado como **IBM AT** ou **PC/AT**) foi lanzado en 1984 como o cuarto modelo da liña de computadores persoais IBM, despois do IBM PC XT e a súa variante IBM Portable PC. Foi deseñado arredor do microprocesador Intel 80286.

O AT podería empregarse como un dispositivo multitarefa e multiusuario, usando un sistema operativo axeitado como Microsoft Xenix.

## Nome 
IBM non explicou o significado de *AT* no nome da máquina en comunicados de prensa, folletos ou documentación, pero algunhas fontes describen o termo como *Advanced Technology* ("Tecnoloxía Avanzada"), incluíndo polo menos un documento interno de IBM.

## Historia 
A introdución do AT por parte de IBM en 1984 considerouse unha decisión pouco habitual para a empresa, que normalmente agardaba a que os competidores lanzasen novos produtos antes de producir os seus propios modelos. Cun prezo de entre 4.000 e 6.000 dólares estadounidenses, era só lixeiramente máis caro que os modelos considerablemente máis lentos de IBM. O anuncio sorprendeu aos executivos das empresas competidoras, que admitiron que igualar os prezos de IBM sería difícil. Ningún competidor importante presentou un ordenador comparable no COMDEX de Las Vegas dese ano.

En abril de 1986, IBM revisou o AT, aumentando a velocidade da súa CPU Intel 80286 de 6 a 8 MHz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* ISA
### Ligazóns externas 
*
Elisa Reigada Pérez

**Elisa Reigada Pérez**, nada en Vilardevós o 19 de outubro de 1912, foi unha mestra galega.

## Traxectoria 
Estudou o bacharelato no Instituto de Ourense despois pasou á Normal de Ourense. Titulada en Maxisterio, en 1932 foi nomeada mestra interina de Salgueiros (Xunqueira de Ambía), e en febreiro de 1934 de Tintores (Verín). En 1936 era mestra de Vences (Monterrei). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi depurada. No proceso de depuración foi sancionada o 24 de abril de 1940 con dous anos de emprego e soldo e traslado forzoso fora da provincia. Foi destinada a Valvonilla (Burgos). Revisado o seu expediente o 18 de setembro de 1941, a sanción foi atenuada e concedéronlle a escola de Piñor (Barbadás). Volveu ser mestra en Vences en 1942. En 1948 foi destinada á Granxa (Ourense) pola quenda de consortes. Nos anos cincoenta era mestra de Reza.

## Vida persoal 
Casou en Verín co mestre Leonardo Cudeiro Loureiro en setembro de 1933, e foi nai de Adelaida e José Carlos Cudeiro Reigada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Elisa Reigada Pérez en Historia da nosas mulleres ourensás.
Raymond Richebé

**Raymond Richebé**, nado en Vouziers, Ardenas o 6 de abril de 1862 e finado en París o 17 de xuño de 1930, foi un arquiveiro paleógrafo, heraldista e numismático francés.

## Traxectoria 
Léon Auguste Raymond Richebé naceu o 6 de abril de 1862 na localidade de Vouziers, departamento das Ardenas, Xa na súa infancia se amosou interesado polos estudos históricos e bibliográficos. 

Cursou os seus estudos na *École des Chartes*, onde se graduou como arquiveiro paleógrafo na promoción de 1889, cunha tese acerca do réxime financeiro de Flandres antes do establecemento da Cámara de Contas en Lille. 

Logo do seu período formativo, iniciou a súa carreira profesional adscrito á Biblioteca Mazarina, en París, e de camiño decidiu focalizar os seus estudos e as súas investigacións no ámbito da heráldica. O seu afán como coleccionista non só se centrou nas moedas e as medallas, senón que se estendeu a outros obxectos, como marcas heráldicas, escudos de armas, cerámica, traxes e moblaxe.

## Vida persoal 
Richebé casou en 1893 con Valentine Dellisse, nada en 1869, con quen tivo un fillo, chamado Gastón Richebé (1895-1963).

Raymond Richebé faleceu en París o 17 de xuño de 1930.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hanotaux, G. (1930). "Raymond Richebé". En ''Bibliothèque de l'École des chartes*. Nº 91. Páxinas 236-237.

### Ligazóns externas 
* Documentos manuscritos de Raymond Richebé (*France Archives'')
Auguste de Belfort

**Auguste de Belfort**, nado o 26 de novembro de 1824 e finado o 12 de xuño de 1907, foi un historiador e numismático francés.

## Traxectoria  
Auguste de Belfort naceu no seo dunha familia aristocrática o 26 de novembro de 1824, e traballou para a Administración imperial francesa co cargo de conselleiro de prefectura.

Paralelamente ao seu labor profesional, destacou polos seus estudos e as súas investigacións en materia de numismática medieval, sinaladamente de Francia, e foi autor de varias obras sobranceiras neste campo. Foi un asiduo visitante do Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, onde escribiu un dos seus traballos máis notables, o *Catalogue des monnaies mérovingiennes de la Bibliothèque nationale*, un catálogo exhaustivo das moedas merovinxas conservadas nese Gabinete, publicado en cinco volumes entre 1892 e 1895,

Entre outras entidades asociativas e sociedades eruditas, Belfort foi membro da Sociedade Francesa de Numismática, unha entidade da que foi nomeado tesoureiro en 1869,

Auguste de Belfort finou o 12 de xuño de 1907.

## Publicacións 
Esta é unha escolma dos principais traballos publicados por Auguste de Belfort ao longo da súa traxectoria:

### Monografías 
* (1881). ''*. *Societé française de numismatique*, París.

* (1892-1893). *Description générale des monnaies mérovingiennes. Societé française de numismatique,* París*.*
** (1892) *Tome 1:* *Aballo-Cvsteciacvm*.
** (1892) *Tome 2:* *Daernalvm-Oxxellos*.
** (1893) *Tome 3:* *Paciacvs-Vvltaconnvs*.
** (1894) *Tome 4:* *Monnaies indéterminées. Supplément*.
** (1895) *Tome 5:* *Tables*.

### Artigos 
* (1894). "Lettre de M.A. de Belfort à M. Joh. W. Stephanik, au sujet des tiers-de-sol d’or avec la légende TRIECTVM". En *Tijdschrift van het Koninklijk Nederlandsch Genootschap voor Munt- en Penningkunde*. Vol. 2. Páxinas 31-37.
* (1894). "Lettre adressée par M.A. de Belfort à M. Joh. W. Stephanik, en réponse aux observations de M. G. Cumont, à propos des tiers de sou de TRIECTVM". En *Tijdschrift van het Koninklijk Nederlandsch Genootschap voor Munt- en Penningkunde''. Vol. 2. Páxinas 142-153.

## Notas
Álex Balboa

**Alejandro "Álex" Balboa Bandeira**, nado en Gasteiz o 6 de marzo de 2001, é un futbolista que xoga na posición de centrocampista. O seu equipo actual é o Club Deportivo Lugo da Primeira Federación. Nado no País Vasco, é internacional coa selección de fútbol de Guinea Ecuatorial.

## Traxectoria en clubs
### Alavés
Tras comezar a súa formación no Club Deportivo Aurrerá de Vitoria, en 2013 ingresou nas categorías inferiores do Deportivo Alavés. Na tempada 2020/21 alcanzou o seu debut sénior na Terceira División co Club San Ignacio, equipo asociado á estrutura do Alavés. Nesa campaña tamén participou co Deportivo Alavés B da Segunda División B.

O debut de Balboa co primeiro equipo do Alavés tivo lugar o 30 de novembro de 2021, cando foi titular nunha vitoria por 3-1 contra o Unami CP na Copa do Rei 2021/22. Balboa alcanzou a súa estrea profesional na Segunda División o 13 de agosto de 2022, nun partido contra o Club Deportivo Leganés no que foi substituto de Jon Guridi. O 12 de xullo de 2023 renovou contrato co Alavés até 2026.

#### Cesión ao Huesca
O 8 de agosto de 2023 foi cedido a outro club da mesma categoría, a Sociedad Deportiva Huesca.

### Almere City
En xullo de 2024 pasou a formar parte do Almere City da Eredivisie cun acordo por dous anos e con opción a un terceiro.

### Lugo
O 1 de xullo de 2025 anunciouse a fichaxe de Balboa polo Club Deportivo Lugo da Primeira Federación cun contrato dunha tempada con opción a unha segunda.

## Traxectoria internacional
Balboa é internacional coa selección de fútbol de Guinea Ecuatorial. O seu debut sénior tivo lugar o 7 de setembro de 2021, cando participou nun partido amigábel contra Mauritania.

## Vida persoal
Nado en Gasteiz, Álex Balboa é fillo de pais ecuatoguineanos. É primo do futbolista retirado Javi Balboa, que tamén foi internacional coa selección ecuatoguineana e foi xogador do Real Madrid e do Benfica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Álex Balboa en LaPreferente.com
Corpos da Garda Revolucionaria Islámica

Os **Corpos da Garda Revolucionaria Islámica** (en ; **CGRI**;  tamén coñecidos a nivel nacional como ***Sepah*** e internacionalmente como ***Pasdaran*** ou **Garda Revolucionaria Iraniana**) é unha forza primaria multiservizo das Forzas Armadas Iranianas. Consta de cinco ramas de servizo: Forzas Terrestres, Forza Aeroespacial, Armada, Forza Quds e Basij. Está dirixido por un comandante en xefe , que é nomeado polo Líder Supremo de Irán e depende del.

O CGRI foi establecido oficialmente por Ruhollah Khomeini como unha rama militar en maio de 1979 tras a Revolución Iraniana. Mentres que o exército iraniano protexe a soberanía do país de forma tradicional, o mandato constitucional do CGRI é garantir a integridade da República Islámica. A maioría das interpretacións deste mandato afirman que lle confía ao CGRI a tarefa de previr a interferencia estranxeira en Irán, frustrar os golpes de estado dos militares tradicionais e esmagar os "movementos desviados" que prexudican o legado ideolóxico da Revolución Islámica.

En 2024, o CGRI tiña aproximadamente 125 000 efectivos en total. A Armada do CGRI é agora a principal forza de Irán que exerce o control operativo sobre o Golfo Pérsico, servindo como garda costeira *de facto. O* Basij do CGRI, unha milicia paramilitar de voluntarios, ten aproximadamente 90 000 efectivos activos adicionais. Opera unha rama nos medios de comunicación, coñecida como "Sepah News" dentro de Irán. O 16 de marzo de 2022, estableceu unha nova rama independente chamada "Comando para a Protección e Seguridade dos Centros Nucleares" involucrada no programa nuclear de Irán. Actualmente, o CGRI está designado como organización terrorista por Australia, Bahrain, Canadá, Ecuador, a Unión Europea, Israel, Paraguai, Arabia Saudita, Suecia, Ucraína e os Estados Unidos, mentres que a súa Forza Quds está tamén proscrita pola Arxentina.

Orixinada como unha milicia ideolóxica, a CGRI asumiu un papel crecente en case todos os aspectos da política, a economía (incluídas as industrias enerxética e alimentaria) e a sociedade iranianas. En 2010, BBC News describiu a organización como un "imperio empresarial". En 2019, Reuters describiuna como "un imperio industrial con influencia política". O ampliado papel social, político, militar e económico da CGRI baixo o mandato de Mahmoud Ahmadinejad, especialmente durante as eleccións presidenciais de 2009 e a represión das protestas postelectorais, levou a moitos analistas occidentais a argumentar que superou incluso á clase clerical gobernante do país en termos de poder político.

De 2019 a 2025, Hossein Salami exerceu como comandante en xefe do CGRI. Morreu xunto con numerosos oficiais superiores durante a onda de ataques israelís lanzada o 13 de xuño de 2025.

## Notas
Mikel Rodríguez

**Mikel Rodríguez Ulacia**, nado en Getaria o 3 de abril de 2002, é un futbolista vasco que xoga de centrocampista na Real Sociedade B.

## Traxectoria 
Formouse como futbolista na canteira do Antiguoko e da  Real Sociedad e rematada a súa etapa como xuvenil foi cedido ao Pasaia, da Terceira Federación. Regresou á Real en 2022 para xogar no equipo C e en 2023 subiu á Real B.
## Notas
Jon Garro

**Jon Garro Larrarte**, nado en Zarautz o 10 de xuño de 2005, é un futbolista vasco que xoga de lateral dereito e de extremo dereito na Real Sociedad B, da Segunda División.

## Traxectoria 
Formouse como futbolista na canteira do Zarautz, antes de incorporarse á estrutura da Real Sociedad en 2023. Pasou primeiro polo equipo C na Segunda Federación, subindo á Real B en 2025. 

## Notas
Líder Supremo de Irán

O **líder supremo da República Islámica de Irán**, tamén coñecido como o **líder supremo da Revolución Islámica** e oficialmente como a **Autoridade Suprema de Liderado**, é o xefe de estado *de iure* e a máxima autoridade política e relixiosa de Irán por riba do presidente. As forzas armadas, o poder xudicial, a radio e a televisión estatais e outras organizacións gobernamentais chave, como o Consello de Gardiáns e o Consello de Discernimento de Conveniencia, están suxeitos ao líder supremo. 

Segundo a constitución, o líder supremo delinea as políticas xerais da República Islámica (artigo 110), supervisando os poderes lexislativo , xudicial e executivo (artigo 57). O segundo líder supremo, Alí Khamenei, emitiu decretos e tomou as decisións finais sobre a economía, o medio ambiente, a política exterior, a educación, a planificación nacional e outros aspectos da gobernanza en Irán. Khamenei tamén tomou as decisións finais sobre o grao de transparencia nas eleccións, e durante o seu mandato destituíu e readmitiu a membros do gabinete presidencial.

O cargo foi establecido pola Constitución de Irán en 1979, de acordo co concepto do aiatolá Ruhollah Khomeini sobre a tutela do xurista islámico, e é un nomeamento vitalicio. A constitución orixinal esixía que o líder supremo fose ''Marja'- e taqlid* , o clérigo de maior rango nas leis relixiosas do islam xiíta usulí imamí. En 1989, a constitución foi modificada e simplemente pedía unha "erudición" islámica para permitir que o líder supremo fose un clérigo de rango inferior.

Segundo a constitución (artigo 111), a Asemblea de Expertos ten a tarefa de elixir (seguindo o aiatolá Khomeini), supervisar e destituír o líder supremo. Na práctica, nunca se deu que a Asemblea impugne nin supervise publicamente ningunha das decisións do líder supremo (todas as súas reunións e notas son estritamente confidenciais). Os membros da Asemblea son elixidos polo pobo en eleccións e son aprobados por órganos (como o Consello de Gardiáns) cuxos membros son nomeados polo líder supremo ou nomeados por un individuo (o Presidente do Tribunal Supremo de Irán ) nomeado polo líder supremo.

A lista das Nacións Unidas de xefes de estado, xefes de goberno e ministros de asuntos exteriores de todos os estados membros inclúe o presidente iraniano como o xefe de Estado e de goberno oficial *de iure'' , en lugar do propio líder supremo.

A República Islámica de Irán tivo ao longo da súa historia tres líderes supremos: Khomeini, que ocupou o cargo dende 1979 ata a súa morte en 1989; Alí Khamenei, que ocupou o cargo dende a morte de Khomeini ata o seu asasinato en 2026; e o fillo de Khamenei, Mojtaba Khamenei, que ocupa o cargo dende 2026.

## Notas
José Arnaiz

**José Manuel Arnaiz Díaz**, nado en Talavera de la Reina o 15 de abril de 1995, é un futbolista español que xoga como extremo no Granada, da Segunda División.

## Traxectoria 
Nacido en Talavera de la Reina, debutou na Terceira División aos 18 anos nas filas da UD Talavera. En maio de 201, fichou polo equipo xuvenil do Real Valladolid. O 7 de novembro de 2015, despois de xogar regularmente co filial valisoletano, debutou co primeiro equipo na Segunda División, nun partido ante o Leganés. O 8 de xuño seguinte, despois de marcar 11 goles na tempada anterior, renovou o seu contrato ata 2019 e ascendeu definitivamente ao primeiro equipo.

O 25 de agosto de 2017 asinou polo FC Barcelona B, tamén de Segunda. O 24 de outubro de 2017 debutou co primeiro equipo do Barcelona nunha vitoria por 0-3 contra o Real Murcia na Copa do Rei, marcando un dos goles do seu equipo. Marcou tres goles ao longo de dita competición, necesitando só tres disparos para conseguilo.

Debutou na Primeira División o 7 de xaneiro de 2018, substituíndo a Sergi Roberto nunha vitoria por 3-0 contra o Levante.

Posteriormente pasou polas filas do Leganés e de Osasuna, antes de recalar en 2025 no Granada.

## Notas
Jorge Pascual

**Jorge Pascual Medina**, nado en Almería o 9 de abril de 2003, é un futbolista español que xoga de dianteiro no Granada.

## Traxectoria 
Formouse como futbolista na canteira do Villarreal e pasou polos equipos C e B, debutando co primeiro equipo o 9 de marzo de 2023, nun partido da Conference League ante o Anderlecht. Despois de xogar cedido unha campaña no Eibar, en 2025 fichou polo Granada, tamén na Segunda División.

## Notas
Stanley John

**Stanley Kendrick** **John**, nado en Calliaqua (San Vicente e as Granadinas) o 1 de xuño de 1951, é un político e avogado vicentino que exerce como gobernador xeral de San Vicente e as Granadinas desde o 6 de xaneiro de 2026.

## Traxectoria 
Licenciouse en Dereito en Londres en 1976 e despois de traballar co avogado británico Louis Blom-Cooper, regresou a San Vicente en 1978. Foi membro do Partido Laborista de San Vicente (SVLP) ata 1994, cando este se fusionou para converterse no Partido Laborista da Unidade (ULP). En 1983, converteuse en senador do goberno na Cámara da Asemblea de San Vicente e as Granadinas. Ao ano seguinte, converteuse en senador da oposición, cargo que ocupou ata 1989. Exerceu como líder do SVLP de 1992 a 1994 e foi elixido representante de East St George na Cámara da Asemblea en 1998, cargo que ocupou ata 2001. Centrouse principalmente no Dereito despois da súa saída da Cámara da Asemblea en 2001.

En xaneiro de 2026, foi nomeado novo gobernador xeral de San Vicente e as Granadinas para suceder a Susan Dougan, tomando posesión do cargo o 6 de xaneiro de 2026.

## Notas
Antonio Diéguez Blanco

**Antonio Diéguez Blanco**, nado en Freixido de Arriba (Larouco) o 3 de outubro de 1913 e finado no campo de concentración de Gusen o 3 de xaneiro de 1942, foi un refuxiado galego deportado aos campos de concentración nazis.
miniatura|Ficha de Antonio en Gusen riscada.
## Traxectoria 
Procedente das Milicias, durante a guerra civil española pertenceu á 33ª Brigada Mixta do Exército Popular da República, como xefe do 132º batallón, que tivo un papel protagonista na batalla do Ebro e na campaña de Cataluña. En xullo de 1938 foi ascendido a capitán de infantaría.
miniatura|Aviso de deceso enviado polo Goberno francés á familia de Antonio.
O 23 de xaneiro de 1939 concedéronlle a Medalla da Segunda Guerra da Independencia do Exército da República na guerra civil española, de carácter honorífico.

Os superviventes da brigada pasaron a Francia en febreiro de 1939. Feito prisioneiro polos alemáns, estivo detido no Stalag XII D Tréveris, antes de ingresar en Mauthausen o 25 de xaneiro de 1941, co número 3216. Foi trasladado a Gusen o 21 de xuño de 1941, co número 12397.

No rexistro da morte feito no campo clasifícase como 'traballador' de profesión, de relixión católica e de estado civil solteiro.

O 21 de xuño de 1950 as autoridades francesas remitiron o aviso de deceso de Antonio ao seguinte enderezo: *Monsieur Pedro Diéguez, calle del Ave María, II, Madrid.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Émile Caron

**Émile Caron**, nado en Saint-Quintin, Aisne, o 9 de xullo de 1823 e finado en París o 1 de marzo de 1911, foi un numismático francés.

## Traxectoria 
Émile Jean Louis Caron naceu o 9 de xullo de 1823 en Saint-Quintin, Aisne. 

Logo de cursar estudos superiores de Dereito, dos que se graduou en 1845, exerceu como avogado en París entre 1852 e 1874, e foi secretario e logo membro honorario da Compañía de Avogados. Tamén foi concelleiro e tenente de alcalde no 9º distrito de París.

Caron foi ademais un numismático especializado nas emisións monetarias da Idade Media Francesa. A súa obra máis sobranceira neste ámbito, na que traballou durante dúas décadas, foi un tratado sobre as moedas feudais francesas publicado en 1882 que achega luz sobre a historia numismática de certas zonas ata a época pouco coñecida, como Bretaña e Borgoña.   

Caron foi un dos primeiros membros da Sociedade Francesa de Numismática e un asiduo colaborador da súa revista. Exerceu a presidencia desta entidade en dous períodos, entre 1892 e 1893, e entre 1894 e 1895. Tamén pertenceu a outras sociedades eruditas, entre elas a Sociedade Nacional de Anticuarios de Francia, a Sociedade de Historia de París e da Illa de Francia, e a Sociedade de Amigos dos Monumentos Parisienses.

Caron foi recoñecido co nomeamento de Cabaleiro da Lexión de Honra. Finou en París o 1 de marzo de 1911.

## Escolma de publicacións 
### Monografías 
* (1882). *Monnaies féodales françaises*. Rollin et Feuardent, París.
* (1889). *Les monnaies de Roquefeuil*. Protat Frères, París.

### Artigos 
*(1886). "Les mosaïques et les peintures de la mosquée de Kahrié-Djami, à Constantinople". En *Bulletin Monumental*  Nº 52. Páxinas 384-392.
* (1895). “Une singulière trouvaille à Jérusalem. Notes de voyage”. En *Revue belge de numismatique*. Vol. LI. Páxinas 238-241.
* (1907). “Demi-plaque d’Edouard II, comte de Bar, aux armes de Bar et de Flandre”. En *Revue belge de numismatique*. Vol. LXIII. Páxinas 304-307.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Blanchet, A. (1912). "". En ''Bulletin de la Société de l'histoire de Paris et de l'Île-de-France*. Ano 39º. Páxinas 86-87.
* Roman, J.  (1911).  "M. Émile Caron (1823-1911)". En Marlis; Feuardent. *Collection Émile Caron. Monnaies grecques, romaines, françaises, royales et seigneuriales, jetons, médailles, antiquités, livres de numismatique et d'histoire''. París. Páxinas III-VI
Caron (homónimos)

**Caron** pode referirse a:

## Persoas 
* **Caron Butler** (nado en 1980), xogador profesional de baloncesto estadounidense;
* **Émile Caron** (1823-1911), numismático francés;
* **Leslie Caron** (nada en 1931), actriz e bailarina franco-estadounidense;

## Outros 
* **Caron** ( ˇ ), signo diacrítico colocado sobre certas letras.