Edna O'Brien

'''Josephine Edna O'Brien,'*  nada en Tuamgraney (condado de Clare, Irlanda) o 15 de decembro de  1930 e finada en Londres o 27 de xullo de 2024, foi unha novelista, historiadora, dramaturga, autora de memorias e de relatos curtos, e mais poeta irlandesa. Elixida para Aosdána polos seus artistas amigos, foi honrada co título Saoi en 2015 e Premio  bienal David Cohen en 2019, mentres Francia fíxoa *Commandeur'' de l'Ordre des Artes et des Lettres en 2021.

## Traxectoria 
O'Brien, autora de máis de 20 novelas, foi unha escritora feminista. A miúdo descrita como "intrépida e franca", a súa produción literaria tamén inclúe biografías dos seus compatriotas James Joyce e Lord Bryron, así como obras de teatro e guións.

Os seus  traballos a miúdo xiran ao redor dos sentimentos interiores de mulleres, e os seus problemas en relacionarse cos homes, e a sociedade como un todo. A súa primeira novela, *The Country Girls* (1960), tenta romper co silencio en asuntos sexuais e asuntos sociais durante un período represivo en Irlanda que segue a Segunda Guerra Mundial. O libro foi prohibido, queimado e denunciado desde o púlpito.

O'Brien foi mencionada como candidata para o  Premio Nobel de literatura.  Philip Roth describiuna  como "a muller máis agasallada agora escribindo en inglés", mentres que a anterior Presidenta de Irlanda, Mary Robinson, citouna como "unha das escritoras creativas máis grandes da súa xeración". O'Brien Recibiu o Irish PEN Award en 2001. *Saints and Sinners* gañou o 2011 o Premio de Historia Curta Internacional, Frank O'Connor o premio máis dotado do mundo  para unha colección de historias curtas.

### Educación e mocidade 
Josephine Edna O'Brien naceu o 15 de decembro de 1930, filla do labrego Michael O'Brien e mais de Lena Cleary en Tuamgraney, no condado de Clare, un sitio que máis tarde describiría como tan "fervid" e "pechado". A familia viviu en "Drewsborough" (tamén "Drewsboro"), un grande "two-storey house", o cal a súa nai mantiña en "semi-grandeur". Michael O'Brien, "cuxa familia vira tempos máis ricos" como propietarios de terras, herdara "mil acres ou máis" e "unha fortuna de tíos ricos", pero era un bebedor "empedernido" que se xogaba toda a herdanza, a terra "vendíaa en anacos... ou trocábaa para pagar débedas".   Segundo O'Brien, a súa nai era unha muller forte e controladora que emigrara temporalmente a América, e traballara durante algún tempo como criada en Brooklyn, Nova York, para unha familia acomodada irlandesa-estadounidense antes de regresar a Irlanda para criar a súa familia. O'Brien era a filla máis nova dunha "familia estrita e relixiosa". 

Desde 1941 a 1946, foi educada polas Irmás de Piedade no Convento de internado de Piedade en Loughrea, Condado Galway – unha circunstancia que contribuíu a unha "infancia" axfisiante. "Rebeleime contra a relixión coercitiva e abafante na que nacín e me criei. Foi moi aterrador e omnipresente. Alégrome de que desaparecera". Intentou identificar á monxa con ela.

En 1950, estudando de noite na universidade Farmacia e traballado nunha farmacia de Dublín durante o día, a O'Brien foille outorgada unha licenza como farmacéutica.

En Londres, comezou a traballar como lectora para Hutchinson, onde en función dos seus informes encargáronlle, por 50 libras, escribir unha novela. Publicou o seu primeiro libro, *The Country Girls*, en 1960. Esta foi a primeira parte dunha triloxía de novelas (recollida posteriormente como *The Country Girls Trilogy*), que incluía *The Lonely Girl* (1962) e *Girls in Their Married Bliss* (1964). Pouco despois da súa publicación, estes libros foron prohibidos e, nalgúns casos, queimados no seu país natal debido aos seus retratos francos da vida sexual dos seus personaxes. A propia O'Brien foi acusada de "corromper a mente das mulleres novas"; ela dixo máis tarde: "Non sentín fama. Estaba casada. Tivera fillos pequenos. Todo o que podía escoitar de Irlanda da miña nai e cartas anónimas era bile, odio e indignación".

Na década de 1960, era paciente de R.D. Laing: "Pensei que podería axudarme. Non podía facelo, estaba demasiado tolo el mesmo, pero abriume as portas", dixo máis tarde. A súa novela, *A Pagan Place* (1970), trataba sobre a súa infancia represiva. Os seus pais estaban en contra de todo o relacionado coa literatura; a súa nai desaprobou moito a carreira da súa filla como escritora. Unha vez, cando a súa nai atopou un libro de Seán O'Casey en poder da súa filla, intentou queimalo.

Xunto a Teddy Taylor (conservador), Michael Foot (laborista) e Derek Worlock (arcebispo católico de Liverpool), O'Brien foi membro do panel da primeira edición do *Question Time* da *BBC* en 1979, e foi galardoadacoa primeira resposta no programa ("Edna O'Brien, ti naciches alí", referíndose a Irlanda). A morte de Taylor en 2017 deixouna como o único membro supervivente. En 1980, escribiu obra*Virginia* sobre Virginia Woolf, que foi representada orixinalmente en xuño de 1980 no Festival de Stratford, Ontario, Canadá, e posteriormente no West End de Londres no Theatre Royal Haymarket con Maggie Smith e dirixida por Robin Phillips. Escenificouse no The Public Theatre de Nova York en 1985. Tamén en 1980, O'Brien apareceu xunto a Patrick McGoohan na película para televisión *The Hard Way*.

Outras obras inclúen unha biografía de James Joyce, publicada en 1999, e unha do poeta Lord Byron, *Byron in Love* (2009). *House of Splendid Isolation* (1994), a súa novela sobre un terrorista que vai fuxindo (parte da súa investigación consistiu en visitar ao republicano irlandés Dominic McGlinchey, máis tarde asasinado a tiros, a quen ela chamou "un home grave e reflexivo"), marcou unha nova fase na súa carreira de escritora. *Down by the River* (1996) trataba dunha vítima de violación menor de idade que buscaba un aborto en Inglaterra, o "caso Miss X". *In the Forest* (2002) tratou o caso real de Brendan O'Donnell, quen secuestrou e asasinou unha muller, o seu fillo de tres anos e un sacerdote, no rural de Irlanda.

A súa última novela, *Girl* (2019), está baseada no secuestro dun grupo de nenas en Nixeria, polo que viaxou a ese país dúas veces para facer investigación, que incluía entrevistar "a nenas escapadas, as súas nais e irmás, a especialistas en trauma. doutores e Unicef". Máis tarde dixo que intentara crear unha "especie de historia mítica a partir de toda esta dor e horror", e quedou decepcionada pola súa mala acollida nos Estados Unidos, aínda que recibiu un premio en Francia e tivo unha boa acollida na Alemaña.

### Morte e legado 
A Universidade Emory de Atlanta, Xeorxia, Estados Unidos, ten os seus traballos desde 1939 ata 2000. Os traballos máis recentes están no University College Dublin. En setembro de 2021, anunciouse que O'Brien doaría o seu arquivo á Biblioteca Nacional de Irlanda. A biblioteca conservará artigos de O'Brien que abranguen o período de 2000 a 2021 e inclúe correspondencia, borradores, notas e revisións.

Edna O'Brien morreu en Londres, Inglaterra o 27 de xullo de 2024, despois dunha enfermidade longa.

Segundo o novelista escocés Andrew O'Hagan, o lugar de O'Brien nas letras irlandesas está asegurado: "Ela cambiou a natureza da ficción irlandesa; levou á páxina a experiencia da muller e o sexo e a vida interna desas persoas, e fíxoo. con estilo, e fixo internacional esas preocupacións". O novelista irlandés Colum McCann afirma que O'Brien foi "o explorador avanzado da imaxinación irlandesa" durante máis de cincuenta anos.

Segundo o novelista escocés Andrew O'Hagan, o lugar de O'Brien nas letras irlandesas está asegurado: "Ela cambiou a natureza da ficción irlandesa; levou á páxina a experiencia da muller e o sexo e a vida interna desas persoas, e fíxoo. con estilo, e fixo internacional esas preocupacións". O novelista irlandés Colum McCann afirma que O'Brien foi "o explorador avanzado da imaxinación irlandesa" durante máis de cincuenta anos.

### Vida persoal 
En 1954, O'Brien coñeceu e casou, contra o desexo dos seus pais, co escritor irlandés Ernest Gébler, e a parella trasladouse a Londres, onde, como ela dixo máis tarde, "Vivimos no SW 20. Sub-urb-ia". Tiveron dous fillos, Sasha, un arquitecto que vive en Londres, e o escritor Carlo Gébler, pero o matrimonio rematou en 1964. Inicialmente, crendo que merecía crédito por axudala a converterse nunha escritora consumada, Ernest chegou a crer que foi o autor dos libros de O'Brien. En 2009, Carlo revelou que o matrimonio dos seus pais fora volátil, con amargas disputas entre a súa nai eo seu pai polo éxito dela. Ernest Gébler morreu en 1998.

## Obra 
### Novelas 
* *The Country Girls* (1960). ISBN 0-14-001851-4
* *The Lonely Girl* later published as *Girl with Green Eyes* (1962). ISBN 0-14-002108-6
* *Girls in Their Married Bliss* (1964). ISBN 0-14-002649-5
* *August Is a Wicked Month* (1965). ISBN 0-14-002720-3
* *Casualties of Peace* (1966). ISBN 0-14-002875-7
* *A Pagan Place* (1970). ISBN 0-297-00027-6
* *Night* (1972). ISBN 0-297-99541-3
* *Johnny I Hardly Knew You* (1977). ISBN 0-297-77284-8; en US, "I Hardly Knew You"(ISBN 0-140-04772-7
* *The Country Girls Trilogy* with new epilogue (1987). ISBN 0-14-010984-6
* *The High Road* (1988). ISBN 0-297-79493-0
* *Time and Tide* (1992). ISBN 0-670-84552-3
* *House of Splendid Isolation* (1994). ISBN 0-297-81460-5
* *Down by the River* (1996). ISBN 0-297-81806-6
* *Wild Decembers* (1999). ISBN 0-297-64576-5
* *In the Forest* (2002). ISBN 0-297-60732-4
* *The Light of Evening* (2006). ISBN 0-618-71867-2
* *The Little Red Chairs* (2015). ISBN 0-316-37823-2
* *Girl* (2019). ISBN 0-374-16255-7

### Coleccións de historias curtas 
* *The Love Object and Other Stories* (1968). ISBN 0-14-003104-9
* *A Scandalous Woman and Other Stories* (1974). ISBN 0-297-76735-6
* *Mrs Reinhardt and Other Stories* (1978). ISBN 0-297-77476-X
* *Returning* (1982). ISBN 0-297-78052-2
* *A Fanatic Heart* (1985)*.* ISBN 0-297-78607-5
* *Lantern Slides* (1990). ISBN 0-297-84019-3
* *Saints and Sinners* (2011). ISBN 0316122726
* *The Love Object: Selected Stories*, a fifty-year retrospective (2013). ISBN 978-0-316-37826-0

### Teatro 
* "A Pagan Place" (1973). ISBN 0-571-10316-2
* *Zee and Co* (1975). ISBN 978-0140033250
* *Virginia* (1980). ISBN 0-15-693560-0
* *Family Butchers* (2005). 
* *Triptych and Iphigenia* (2005). ISBN 978-0802141545
* *Haunted* (2009). 
* "The Country Girls" (2011). ISBN 978-0-571-29669-9
* "Joyce's Women" (2014). ISBN 0571377858

### Guións 
* "Zee & Co." (1971). )

### Libros de non ficción 
* *Mother Ireland*, (1976). ISBN 0-297-77110-8
* *Arabian Days* (1977). ISBN 978-0704321502
* *Some Irish Loving*, as editor: anthology (1979). ISBN 0-297-77581-2
* "James & Nora" (1981). ISBN 978-1-4746-1682-9; reimpreso en 2020
* *Vanishing Ireland* (with photographs by Richard Fitzgerald), (1986). ISBN 978-0224024242
* *James Joyce*, biography (1999). ISBN 0-297-84243-9
* *Byron in Love*, biography (2009). ISBN 978-0-393-07011-8
* *Country Girl*, memoir (2012). ISBN 978-0316122702

### Libros para infantil 
* *The Dazzle*  (1981). ISBN 9780340264911
* *A Christmas Treat*  (1982). ISBN 978-0340279717
* "The Rescue"  (1983). ISBN 0-340-33896-2
* *Tales for the Telling*  (2017). ISBN 978-1786750327

### Coleccións de poesía 
* *On the Bone* (1989). ISBN 0-906887-38-0.

## Premios e honras 
Os premios de O'Brien inclúen o Yorkshire Post Book Award en 1970 (por *A Pagan Place*) e o Los Angeles Times Book Prize en 1990 por *Lantern Slides*. En 2006, foi nomeada profesora adxunta de Literatura Inglesa no University College de Dublín.

En 2009, O'Brien foi honrada co premio Bob Hughes Lifetime Achievement Award durante unha cerimonia especial nos Irish Book Awards do ano en Dublín. A súa colección *Saints and Sinners* gañou en 2011 o Frank O'Connor International Short Story Award. e o xuíz Thomas McCarthy referiuse a ela como "a Solzhenitsyn da vida irlandesa". RTÉ emitiu un documental sobre ela como parte da súa vertente nas artes a principios de 2012. O 10 de abril de 2018, polas súas contribucións á literatura, foi nomeada Dama honoraria da Orde do Imperio Británico.

En 2019, O'Brien recibiu o Premio David Cohen de Literatura nunha cerimonia en Londres. O premio de 40.000 libras esterlinas, que se outorga cada dous anos en recoñecemento á obra literaria dun escritor vivo, foi descrito como o "Nobel de literatura do Reino Unido e Irlanda". O xuíz David Park dixo: "Ao gañar o Premio David Cohen, Edna O'Brien engade o seu nome a unha convocatoria literaria de honra".

En marzo de 2021, Francia anunciou que nomearía a O'Brien Commandeur de l'Ordre des Arts et des Lettres, a máxima honra francesa para as artes.

* 1962: escribindo en The Observer en 1960, Kingsley Amis dixo que The Country Girls merecía o seu "premio persoal de primeira novela do ano". Este comentario foi frecuentemente interpretado como unha referencia a un "Premio Kingsley Amis" formal, incluídos os editores de O'Brien, pero non existe tal premio literario.
* 1970: The Yorkshire Post Book Award (Libro do ano), por *A Pagan Place*
* 1990: Los Angeles Times Book Prize for Fiction, por *Lantern Slides*
* 1991: Premio Grinzane Cavour (Italia), por *Girl with Green Eyes*
* 1993: Premio do Sindicato de Escritores (Mellor ficción), por *Time and Tide*
* 1995: Premio Europeo de Literatura (Asociación Europea para as Artes), por *House of Splendid Isolation*
* 2000: Premio Golden Plate da American Academy of Achievement
* 2001: Premio PEN irlandés
* 2006: Medalla Ulises (University College Dublin)
* 2009: Premio Bob Hughes á Traxectoria
* 2010: preseleccionado para Irish Book of the Decade (Irish Book Awards), por *In the Forest*
* 2012: Irish Book Awards (libro irlandés de non ficción), para *Country Girl*
* 2015: Saoi
* 2018: Premio PEN/Nabokov
* 2019: Premio David Cohen
* Commandeur de l'Ordre des Arts et des Lettres (Francia)

## Notas