open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Fernando Roig Alfonso

**Fernando Roig Alfonso**, nado na pedanía de Poble Nou (Valencia) o 25 de xuño de 1947, é un empresario español. É o propietario e presidente de Pamesa e máximo accionista e presidente do Villarreal Club de Fútbol.

## Traxectoria 
Na súa faceta empresarial é propietario e presidente da industria cerámica Pamesa, con sede en Almassora (Castelló), e dono do 11% da cadea de supermercados Mercadona, que dirixe o seu irmán Juan. Tamén está presente no sector da enerxía eólica a través da sociedade Renomar.

A outra faceta pola que é coñecido Fernando Roig é a deportiva, xa que se trata do máximo accionista e presidente do Villarreal Club de Fútbol, e foino do Pamesa Valencia de baloncesto, ademais de ser un importante accionista do Valencia Club de Fútbol. Fernando Roig adquiriu a maioría das accións do equipo de Vila-real na tempada 1997-98, na que compaxinou a dirección tanto do Villarreal CF como do Pamesa Valencia. Baixo o seu mandato, o club de fútbol experimentou un gran crecemento, ascendendo á Primeira División e xogando competicións europeas, tanto a Copa da UEFA como a Champions League. Ademais creou equipos de fútbol base como o Villarreal B, destacando a construción da Cidade Deportiva. Finalmente delegou as súas funcións no Pamesa no seu irmán Juan Roig, aínda que nunca se desvinculou do club que patrocina.

En xaneiro de 2009 recibiu o premio ao "Mellor Dirixente Deportivo 2008" outorgado polo diario *Mundo Deportivo*, sendo a primeira vez que se facía entrega dese premio na categoría mencionada.

## Vida persoal 
Fernando Roig está casado coa pintora Elena Negueroles, coa que ten dous fillos, un dos cales, Fernando, colabora co seu pai na xestión do Villarreal CF. O 22 de febreiro de 2006 foi nomeado Fillo Adoptivo de Vila-real polo Concello desta localidade, nun acto celebrado no auditorio municipal.

## Notas
Nanina Santos

**Nanina Santos Castroviejo**, nada na Notaria (Padrenda) o 7 de xaneiro de 1951, é unha escritora galega.

## Traxectoria 
Destacada feminista comezou a súa actividade na clandestinidade. En 1970 entrou na Federación de Comunistas que se fusionaría co Movimiento Comunista. Foi a primeira representante feminina nesta organización e responsábel da estrutura de mulleres do MCG. Participou na creación da Asociación Galega da Muller en 1976.

Licenciada en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesora de música no IES Esparis de Brión, e no IES de Brión posteriormente ata o ano 2019. Foi directora da revista *Andaina*. Está especializada en xénero e muller.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Mulleres expertas
* Nanina Santos: "Ás feministas víannos como tolas ou amargadas"
Eadberht II de Kent

**Eadberht II** foi rei de Kent conxuntamente con Sigered. Era aparentemente o fillo de Æðelberht II.

## Traxectoria 
Eadberht II é coñecido por tres documentos. Por mor dunha confusión con Eadberht I, estes documentos foron sometidos a falsificación. Un está datado en 747 (o ano anterior da morte de Eadberht I), pero actuando como testemuña o arcebispo Bregowine (761–764), como o están os dous documentos sen data, un dos cales se refire a Æðelberht II (atque clementissimi regis Æthelberti, et corporum sepulture, necnon et pro missarum solemniis exhibendis). Eadberht II tamén foi testemuña nun documento de Sigered, datado en 762

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Prosopografía de Inglaterra anglosaxoa.
Peter Fonda

**Peter Henry Fonda**, nado en Nova York (estado de Nova York) o 23 de febreiro de 1940 e finado nos Ánxeles o 16 de agosto de 2019, foi un actor, director, guionista, produtor e actor de dobraxe estadounidense. Era fillo de Henry Fonda, irmán máis novo de Jane Fonda e pai de Bridget e Justin Fonda, e foi parte da contracultura dos sesenta.

Foi candidato ao Oscar ao mellor guión orixinal por *Easy Rider* (1969) e ao mellor actor por ''Ulee's Gold* (1997), polo que tamén gañou o Globo de Ouro. Tamén gañou o Globo de Ouro como actor secundario en televisión por *The Passion of Ayn Rand* (1999).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Playboy'', "Playboy Interview: Peter Fonda", HMH Publishing Co., Inc., pp.&nbsp;85–108, 278–79 (setembro de 1970).
* 
* 

### Ligazóns externas 
*
Les Poètes maudits

miniatura|403x403px|Primeira edición do 1884.
***Les Poètes maudits** (Os poetas malditos* en galego*)* é un libro de ensaios do poeta francés Paul Verlaine publicado por primeira vez en 1884, e deseguido viu a luz unha versión aumentada e definitiva en 1888.

Actualmente, non conta cunha versión oficial publicada e traducida ao galego.

## Descrición 
Nesta obra hónrase a seis poetas: 
* Tristan Corbière
* Arthur Rimbaud
* Stéphane Mallarmé
* Marceline Desbordes-Valmore
* Auguste Villiers de L'Isle-Adam
* *Pauvre Lelian* (anagrama do propio Paul Verlaine)
Os comentarios redactados por Verlaine sobre os autores, que coñeceu persoalmente á maioría, tratan sobre o estilo da súa poesía e de anécdotas persoais vividas con eles.

Verlaine expuxo que dentro do seu individual e única forma, o xenio de cada un deles fora tamén a súa maldición, afastándoos do resto de persoas e levándoos desta forma a acoller o hermetismo e a idiosincrasia como formas de escritura. Tamén foron retratados como desiguais respecto da sociedade, tendo vidas tráxicas e entregados con frecuencia a tendencias autodestrutivas; todo isto como consecuencia dos seus dons literarios.

O concepto de Verlaine do *poeta maldito* foi en parte tomado do poema de Charles Baudelaire chamado *Bénédiction*, que inicia o seu libro *Les Fleurs du mal*. O uso desta expresión e do termo **malditismo** xeneralizouse logo para referirse a calquera poeta (ou a un escritor doutros xéneros ou mesmo a un artista plástico) que, independentemente do seu talento, é incomprendido polos seus contemporáneos e non obtén éxito en vida; especialmente para os que levan unha vida bohemia, rexeitan as normas establecidas (tanto as regras da arte como os convencionalismos sociais) e desenvolven unha arte libre ou provocativa.

Entre os literatos que recibiron o cualificativo de *malditos* estarían tamén, á parte de Verlaine e do seu grupo, escritores como Charles Baudelaire, François Villon, Thomas Chatterton, Aloysius Bertrand, Gérard de Nerval, o conde de Lautréamont, Petrus Borel, Charles Cros, Germain Nouveau, Antonin Artaud, Émile Nelligan, Armand Robin, Rodrigo Pérez Cambre, Innokienti Ánnienski, John Keats, Federico García Lorca, Alejandra Pizarnik, Fogwill, Edgar Allan Poe, Raúl Gómez Jattin, Leopoldo María Panero, entre outros.
Ficheiro:Tristan Corbiere portrait.jpg|Tristan Corbière.
Ficheiro:Carjat Arthur Rimbaud 1872 n2.jpg|Arthur Rimbaud.
Ficheiro:Mallarme.jpg|Stéphane Mallarmé.
Ficheiro:Marceline Desbordes-Valmore.jpg|Marceline Desbordes-Valmore.
Ficheiro:Auguste de Villers de L'Isle-Adam.jpg|Auguste Villiers de L'Isle-Adam.
Ficheiro:Netsurf17 - Paul Verlaine.png|*Pauvre Lelian* - Paul Verlaine.

*

## Véxase tamén 
## Notas
Universidad

***Universidad*** foi unha revista publicada en Santiago de Compostela en 1922.

## Historia e características 
Subtitulado *Revista científico-literaria*, apareceu o 24 de febreiro de 1922. Era órgano das Asociacións oficias escolares da Universidade de Santiago de Compostela. Dirixida por Luis Pando Rivero. Entre os seus colaboradores figuraron Luis Blanco Rivero, Juan Barcia Caballero, Miguel Gil Casares, Francisco Piñeiro Pérez, José Eleizegui López, Lobo e Salvador Cabeza de León.

## Notas
Embryonic

***Embryonic*** é o décimo segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Flaming Lips, publicado o 13 de outubro de 2009 a través do selo Warner Bros. Records. Trátase do primeiro álbum dobre editado polo grupo.

Distintos artistas contribuíron en varios dos temas do disco. O matemático alemán Thorsten Wörmann contribuíu na canción "Gemini Syringes", a banda de rock psicodélico MGMT en "Worm Mountain", e Karen O (vocalista do trío de rock alternativo Yeah Yeah Yeahs) nos temas "I Can Be a Frog" e "Watching the Planets". As contribucións de Karen O foron gravadas por Wayne Coyne polo teléfono.

## Listaxe de cancións 
Na edición normal todas as cancións están incluídas nun único disco, pero nas edicións "deluxe" e "fur-pack" divídense en dous, con 9 temas cada un.

;Disco 1
#"Convinced of the Hex"&nbsp;– 3:56
#"The Sparrow Looks Up at the Machine"&nbsp;– 4:14
#"Evil"&nbsp;– 5:38
#"Aquarius Sabotage"&nbsp;– 2:11
#"See the Leaves"&nbsp;– 4:24
#"If"&nbsp;– 2:05
#"Gemini Syringes"&nbsp;– 3:41
#"Your Bats"&nbsp;– 2:35
#"Powerless"&nbsp;– 6:57

;Disco 2
#"The Ego's Last Stand"&nbsp;– 5:40
#"I Can Be a Frog"&nbsp;– 2:14
#"Sagittarius Silver Announcement"&nbsp;– 2:59
#"Worm Mountain"&nbsp;– 5:21
#"Scorpio Sword"&nbsp;– 2:02
#"The Impulse"&nbsp;– 3:30
#"Silver Trembling Hands"&nbsp;– 3:58
#"Virgo Self-Esteem Broadcast"&nbsp;– 3:45
#"Watching the Planets"&nbsp;– 5:16

;Cancións extra de iTunes 
#"UFOs Over Baghdad"&nbsp;– 5:18
#"What Does It Mean?"&nbsp;– 5:10
#"Just Above Love"&nbsp;– 4:49
#"Anything You Say Now, I Believe You"&nbsp;– 6:40

## Notas
Clouds Taste Metallic

***Clouds Taste Metallic*** é o sétimo álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Flaming Lips, publicado o 19 de setembro de 1995 a través do selo Warner Bros. Records. É o derradeiro disco do grupo en contar co guitarrista Ronald Jones, e tamén o derradeiro en presentar á banda cun estilo guitarreiro de rock alternativo. Este traballo actúa como transición entre os seus primeiros discos roqueiros e o estilo que axudaría a impulsar á banda cara territorios máis comerciais, que aparecerían con *The Soft Bulletin* case catro anos despois de *Clouds Taste Metallic*.

## Listaxe de cancións
Cuentos Nuevos

***Cuentos Nuevos*** foi unha revista publicada en Santiago de Compostela en 1922.

## Historia e características 
Revista literaria, apareceu o 24 de marzo de 1922. No seu primeiro número publicou relatos de Rafael Dieste, Marcial Rodríguez Cebral e A. Casalva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Zaireeka

***Zaireeka*** é o oitavo álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Flaming Lips, publicado o 28 de outubro de 1997 a través do selo Warner Bros. Records. Trátase dun disco de rock experimental formado por catro CDs. Cada unha das oito cancións consiste en catro pistas estéreo, unha de cada CD. O álbum foi deseñado para ao ser reproducidos simultaneamente en catro sistemas de son separados, os catro discos producisen un son harmóxico. Os discos tamén poden tocarse en diferentes combinacións, omintindo un, dous ou tres deles. O seu título é unha mestura de dúas palabras: *Zaire*, elixida como un símbolo de anarquía despois de que Wayne Coyne escoitase na radio novas sobre a inestabilidade política no país, e *eureka*.

## Listaxe de cancións 
Os catro discos teñen a mesma listaxe de cancións.
The Terror

***The Terror*** é o décimo terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Flaming Lips, publicado o 1 de abril de 2013 a través do selo Warner Bros. Records nos Estados Unidos e de Bella Union no Reino Unido. É o seu derradeiro disco en contar co batería Kliph Scurlock, que foi despedido do grupo un ano despois do seu lanzamento.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Valenciennes (homónimos)

**Valenciennes** é un nome propio francés que pode referirse a:
* **Valenciennes**, unha comuna do departamento do Nord, en Francia.
* **Xeneralidade de Valenciennes**, a xeneralidade creada en 1678 na antiga provincia francesa de Hainaut, no Flandres francés.
* **Pierre-Henri de Valenciennes** (1750-1819), pintor francés.
* **Henri de Valenciennes**, cronista franco do condado de Hainaut do século XII.
* **Achille Valenciennes** (1794-1865), ictiólogo francés.

## Véxase tamén 
* Union Sportive Valenciennes Olympic, un club deportivo de baloncesto.
* Valenciennes Football Club, un club deportivo de fútbol.
Hans Binder

**Hans Binder** (nado o 12 de xuño de 1948 en  Zell am Ziller, Innsbruck) é un expiloto de Fórmula Un que competiu cos equipos Ensign, Wolf, Surtees e ATS.

Gañou o Campionato Europeo de Fórmula Ford en 1972 e pasou á Fórmula 2 en 1976. Durante este ano correu no Gran Premio da súa casa e no GP do Xapón. En  fichou polo equipo Surtees e tamén correu tres veces con ATS. Logo regresou a Surtees antes do final da tempada. En  non puido cualificarse para o gran premio do seu país con ATS antes de desaparecer da escena da Fórmula Un.

O seu irmán Franz foi tamén piloto de carreiras e o seu sobriño René Binder competiu nas GP2 Series e o Campionato Alemán de Fórmula Tres.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Profile at www.grandprix.com
Gaël Kakuta

**Gaël Kakuta**, nado en Lille o 21 de xuño de 1991, é un futbolista francés. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Hebei China Fortune.

## Traxectoria 
O 17 de xaneiro de 2017 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, cedido até o remate da tempada 2016–17 polo Hebei China Fortune F.C.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en es.soccerway.com 
* Datos do xogador en fifa.com  
* Datos do xogador en uefa.com 
* Datos do xogador en soccerbase.com
Histoire naturelle des poissons

A ***Histoire naturelle des poissons*** (*Historia natural dos peixes*) é unha monumental obra en 22 volumes publicada entre 1828 e 1849 por Georges Cuvier (1769-1832) e o seu alumno e futuro sucesor Achille Valenciennes (1794-1865).

Georges Cuvier estaba interesaado na consolidación do saber ictiolóxico. Fixo entón unha síntese de todas as informacións da disciplina da súa época. O manuscrito relaciona 4&nbsp;514 especies de peixes, delas 2&nbsp;311 novas, o que o fai aínda hoxe un dos tratados de ictioloxía máis ambicioso. A maioría das especies descritas foron feitas despois da morte de Cuvier, por Valenciennes.
[miniatura|250px|Lámina do [atún, na *Histoire naturelle des poissons*.]]
Esta obra responde non só aos rescursos dispoñíbeis no Museo Nacional de Historia Natural de Francia, que Cuvier dirixía, senón tamén dunha inmensa rede de correspondentes a través de todo o mundo que lle permitiron obter espécimes e de recoller observacións. Un gran número de viaxeiros e de misións de exploracións científicas permitiron arrequecer as coleccións.

As descricións son frecuentemente xustas e bien conducidas, o mesmo que as ilustracións. Ás veces a diagnose de certas especies responde a individuos mal conservados ou dun só sexo. A pesar destes defectos, o traballo converteuse na obra de referencia para numerosas xeracións de ictiólogos.

Auguste Duméril (1812-1870) completou a obra de Cuvier publicando unha *Histoire naturelle des poissons* en dez volumes que apareceron entre 1865 e 1870. Duméril describe nela especialmente as especies non tratadas por Cuvier e Valenciennes, como os tiburóns.

## Véxase tamén
Achille Valenciennes

**Achille Valenciennes**, nado o 9 de agosto de 1794 en París, e finado na mesma cidade o 13 de abril de 1865, foi un zoólogo francés, especializado en ictioloxía (o estudo dos peixes).

## Traxectoria 
Valenciennes estudou baixo a dirección de Georges Cuvier.

Os seus estudos sobre os vermes parasitos dos humanos constitúen unha etapa importante da historia da parasitoloxía. Estudou tamén diversos sistemas de clasificación e estableceu as relacións entre os fósiles e as especies actuais.

Traballou con Cuvier na monumental obra en vinte e dous volumes *Histoire naturelle des poissons* (1828-1848), e proseguiu en solitario esta obra despois da morte de Cuvier en 1832.

Foi membro da Academia das Ciencias de Francia desde 1844. Despois desta data, foi asistente no Museo Nacional de Historia Natural de Francia, onde ensinou zooloxía.

## Lista parcial de publicacións 
* 1841. "Aspidophoroide". En: *Dictionnaire universel d’histoire naturelle.* C. d’Orbigny, dir., vol. 2: 237–238.
* 1858. "Description d’une nouvelle espèce d’Aspidophore pêché dans l’une des anses du port de l’empereur Nicolas… *C. R. Acad. Sci. Paris*, v. 47: 1040–1043.

## Honores 
### Epónimos 
* *Acropora valenciennesi*, Milne Edwards & Haime, 1860
* *Ophiacantha valenciennesi*, Lyman 1879
* *Glossodoris valenciennesi*, Cantraine 1835
* *Hypselodoris valenciennesi*, Cantraine 1841
* *Lithuaria valenciennesi*, d'Hondt 1984 
* *Montastrea valenciennesi*, Milne Edwards & Haime 1848
* *Symphyllia valenciennesi*, Milne Edwards & Haime 1849
* *Oculina valenciennesi*, Milne Edwards & Haime 1850
* *Callionymus valenciennei*, Temminck & Schlegel 1845 

## Abreviatura 
A abreviatura **Valenciennes** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Jean-Jacques Amigo, « Valenciennes (Achille) », in Nouveau Dictionnaire de biographies roussillonnaises, vol. 3 Sciences de la Vie et de la Terre, Perpignan, Publications de l'olivier, 2017, 915 p. (ISBN 9782908866506)
* Monod T.: "Achille Valenciennes et l'histoire naturelle des poissons", *Mélanges ichthyologiques*, Mémoire IFAN, núm. 88, 1963-1964, Dakat Publications.
* Monod T.; Noirot P. & Théodoridès, J. (1967): *Achille Valenciennes* (Biographie). Éd. du Muséum d'histoire naturelle de Paris, 109 p.
* Théodoridès, J. (1965): "Une amitié de savants au siècle dernier: Alexander von Humboldt et Achille Valenciennes". *Biologie médicale*, Fóra de serie, febreiro de 1965, cxxix p.

### Ligazóns externas 
* Achille Valenciennes en Biografías y Vidas .
Marcial Rodríguez Cebral

**Marcial Rodríguez Cebral**, nado en Santiago de Compostela e finado en Madrid o 19 de setembro de 1970, foi un avogado e diplomático galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Publicou algúns relatos en *Cuentos Nuevos*. En 1926 ingresou como oficial no Ministerio de Gobernación. Na II República ingresou na carreira diplomática e foi vicecónsul de España en Marsella e Porto. Posteriormente foi nomeado Cónsul Xeral de España na República Arxentina.

## Vida persoal 
Casou con María Dolores de Rojas Gippini. O seu neto é o músico Julián Hernández Rodríguez-Cebral, líder da banda viguesa de rock Siniestro Total.

## Notas
Pongal

[miniatura|316x316px|Oficina en [Tamil Nadu decorada para o festival de **Thai Pongal**.]]
**Thai Pongal** () ou sinxelamente **Pongal** é un festival da colleita que celebran os támiles no estado de Tamil Nadu, do territorio de Pondicherry na India e en Sri Lanka. O Thai Pongal celébrase na data do solsticio de inverno. Tradicionalmente o Pongal dedícase ao deus do Sol Suria, e marca o comezo do percorrido cara ao norte do Sol desde o seu extremo sur, un movemento tradicionalmente denominado *uttarayana*. Isto tamén representa o solsticio na India cando o Sol entra na décima casa do zodíaco da India Makaram ou Capricornio. na Cámara de Delegados de Virginia onde designaba o 14 de xaneiro como o Día Pongal en Virxinia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Pongal Festival India. Vídeo
* Pongal at TheHolidaySpot
Diversión

[dereita|miniatura|351x351px|Xente participando en [luge de verán como unha forma de diversión, nos Vosgos.]]
A **diversión** é o uso do tempo dunha maneira planeada para o refresco terapéutico do propio corpo ou mente. Mentres que o lecer é máis ben unha forma de entretemento ou descanso, a diversión implica participación activa pero dunha maneira refrescante e alegre. A medida que a xente das rexións máis ricas do mundo leva cada vez estilos de vida máis sedentarios, a necesidade da diversión increméntase. O aumento das chamadas *vacacións activas* exemplifica esta tendencia.

A Real Academia Galega define o concepto de diversión como:

O entretemento é importante porque axuda a manter un equilibrio na vida entre os deberes e as ocupacións e unha boa saúde física e mental.

## Notas
Xeométridos

[miniatura|*[Selenia tetralunaria* unha especie da subfamilia Ennominae.]]
upright|miniatura|*Scopula* sp.
miniatura|*Tetracis cachexiata* (Ohio).
Os **xeométridos** (**Geometridae**), xeralmente chamados xeómetras, son unha familia de avelaíñas dentro da orde dos insectos lepidópteros. O seu nome deriva do latín *geometra* e este do grego antigo γεωμέτρης ('xeómetra, medidor da terra'), facendo referencia ao modo en que as súas larvas, parecen "medir a terra" a medida que se moven arqueando e estendendo os seus corpos. É unha familia de avelaíñas moi grande, cunhas 35.000 especies descritas.

Larentiinae, cunhas 5.800 especies, que inclúe a tribo Eupitheciini, principalmente de climas temperados, podería ser unha familia distinta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hausmann, A. (2001): *The geometrid moths of Europe*. Apollo Books.
* Minet, J. & Scoble, M. J. (1999): The Drepanoid / Geometroid Assemblage. *In:* N. P. Kristensen (ed.): *Handbuch der Zoologie. Eine Naturgeschichte der Stämme des Tierreiches / Handbook of Zoology. A Natural History of the phyla of the Animal Kingdom* (Vol. 4: Arthropoda: Insecta. Part 35: Lepidoptera, Moths and Butterflies vol. 1: Evolution, Systematics, and Biogeography): Chapter 17. Walter de Gruyter, Berlin & Nova York.
* Scoble, M. J. (ed.) (1999): *Geometrid Moths of the World: A Catalogue*. CSIRO Publishing. ISBN 0-643-06304-8

### Ligazóns externas 
* Familia Geometridae en Lepidoptera.pro
* *Anacamptodes pergracilis* na páxina web *Featured Creatures* da Universidade de Florida / Institute of Food and Agricultural Sciences 
* Especies de Geometridae de Portugal
Luge

miniatura|Luge artifical
miniatura|Luge natural
[miniatura|[Yekaterina Lavrentjewa nunha pista de luge natural|241x241px]]
O **luge** (pronunciado en inglés /luːʒ/) é un deporte olímpico de inverno que xunto ao bobsleigh e ao skeleton representan distintas modalidades de descenso en zorra. Luge é unha palabra francesa que significa *zorra lixeira*.

## Historia 
esquerda|miniatura|Zorras nos Alpes suízos, 1890-1910|243x243px
Aínda que as carreiras de zorras son moi antigas e delas atópanse crónicas en documentos de hai varios séculos en países como Noruega, o luge como deporte organizado e sometido a regras aparece a finais do século XIX. A primeira competición internacional tivo lugar na cidade suíza de Davos en 1883, onde se reuniron participantes de sete países.

## Características 
miniatura|esquerda|Luge artifical
A zorra que se usa no luge é un pequeno armazón, na súa orixe de madeira, actualmente de metal, provisto duns patíns afiados na base. A zorra non ten freos nin temón; o piloto controla a baixada do luge e os cambios de dirección mediante unhas bridas unidas á parte dianteira, así como basculando o peso do seu propio corpo.

O piloto vai tombado boca arriba cos pés por diante e a cabeza atrás, a diferenza do skeleton, no que se sitúa boca abaixo e mirando cara a adiante. A diferenza do bobsleigh, a saída efectúase co piloto xa colocado na zorra, e, polo tanto, a saída é máis lenta pois non pode coller tanta propulsión ao impulsarse cos brazos e non coas pernas.

O peso máximo autorizado da zorra é de 23 kg no individual e 27 no de parellas. Respecto ao peso dos tripulantes, a regulamentación trata de equilibrar as diferenzas entre os participantes, e así, á parte de establecerse un peso máximo para cada un, permítese aos que estean por baixo dese peso que se engadan quilos artificialmente e desta maneira todos teñan aproximadamente o mesmo peso e as mesmas oportunidades.

O luge ten dúas modalidades, a individual e a de parellas, tanto en categoría masculina como feminina. Na individual dispútanse catro roldas e a de parellas só dúas, sumándose os tempos e gañando o que totalice menos tempo en total. A igualdade entre os participantes obriga a medir o tempo con absoluta precisión, até as milésimas.

Os primeiros campionatos do mundo de luge celebráronse en Oslo en 1955 e a *Federación Internacional de Luge* fundouse en 1957 tras separarse da de bobsleigh. Foi incluído como deporte olímpico nos Xogos de Innsbruck de 1964 tanto en categoría masculina como feminina e desde entón sempre estivo presente no programa dos Xogos.

O luge segue sendo un deporte moi pouco accesible debido á falta de instalacións, que son moi caras de manter. Isto fixo que só un reducido grupo de países sexan a elite deste deporte. Estes países son especialmente Alemaña, Austria, Italia e Rusia, que adoitan repartirse as medallas nas competicións importantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Skeleton
* Bobsleigh
* Federación Internacional de Luge
### Ligazóns externas 
* Federación Internacional de Luge,
Solo (ximnasia)

[miniatura|Exercicio de solo nos Xogos da Mocidade de 2010 en [Singapur.]]
[miniatura|Exercicio da romanesa [Sandra Izbașa, campioa olímpica en 2008, durante as Olimpíadas de Londres 2012.]]
Os **exercicios de solo** (tamén denominados **ximnasia a mans libres**) é unha das disciplinas que conforman o circuíto de ximnasia artística nas competicións deste deporte, masculinas e femininas. A abreviatura desta proba para os eventos ximnásticos é FX, polo termo en inglés "floor exercise". Un exercicio de solo está composto principalmente de elementos acrobáticos, combinados con elementos ximnásticos de forza e de equilibrio, elementos de flexibilidade, apoios investidos e combinacións coreográficas, formando un exercicio con ritmo harmonioso. As ximnastas executan, sobre un tapiz cadrado que non poden traspasar, unha coreografía de entre 70 e 90 segundos con acompañamento musical, mentres que os homes realizan esta rutina cunha duración entre 60 e 70 segundos sen música.
Na modalidade feminina inclúe elementos acrobáticos, flexibilidade, de danza, saltos e xiros con cambios de dirección.

## Dimensións 
As características dest a disciplina, que son iguais para a modalidade masculina e feminina, están fixadas pola Federación Internacional de Ximnasia:
* Superficie: 12 m  x 12 m.
* Zona de seguridade: 2 m

## Gañadores olímpicos nesta modalidade 
### Masculino 
* 1932 István Pelle &nbsp;
* 1936 Georges Miez &nbsp;
* 1948 Ferenc Pataki &nbsp;
* 1952 William Thoresson  
* 1956 Valentin Muratov &nbsp;
* 1960 Nobuyuki Aihara &nbsp;
* 1964 Franco Menichelli &nbsp;
* 1968 Sawao Kato &nbsp;
* 1972 Nikolai Andrianov &nbsp;
* 1976 Nikolai Andrianov &nbsp;
* 1980 Roland Brückner &nbsp;
* 1984 Li Ning &nbsp;
* 1988 Sergei Kharkov &nbsp;
* 1992 Li Xiaoshuang &nbsp;
* 1996 Ioannis Melissanidis &nbsp;
* 2000 Igors Vihrovs &nbsp;
* 2004 Kyle Shewfelt &nbsp;
* 2008 Zou Kai &nbsp;
* 2012 Zou Kai &nbsp;
* 2016 Max Whitlock &nbsp;

### Feminino 
* 1952 Ágnes Keleti &nbsp;
* 1956 Ágnes Keleti &nbsp;
* 1960 Larisa Latynina &nbsp;
* 1964 Larisa Latynina &nbsp;
* 1968 Věra Čáslavská &nbsp;
* 1972 Olga Korbut &nbsp;
* 1976 Nellie Kim &nbsp;
* 1980 Nadia Comăneci  
* 1984 Ecaterina Szabo  
* 1988 Daniela Silivaş  
* 1992 Lavinia Miloşovici  
* 1996 Lilia Podkopayeva  
* 2000 Elena Zamolodchikova 
* 2004 Cătălina Ponor   
* 2008 Sandra Izbaşa 
* 2012 Alexandra Raisman &nbsp;
* 2016 Simone Biles &nbsp;

## Notas 
## Véxase tamén
Baldred de Kent

**Baldred** foi rei de Kent, desde 823 até 826 ou 827. 
## Traxectoria 
Ceolwulf I, rei de Mercia, gobernaba Kent directamente, pero en 823 foi deposto por Beornwulf, e por esa mesma época en Canterbury empezaron a emitir moedas co nome de Baldred, rei de Kent. Non é seguro se era independente ou un sub-rei mercio. En 826 ou 827 foi expulsado por Æthelwulf, fillo do rei Egbert de Wessex, e Kent foi gobernado directamente por Wessex desde aquela.

Coñécense dezanove das súas moedas.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*"Baldred (fl. c.823–827)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/1158. (Subscription or UK public library membership required.). A primeira edición deste texto está dispoñíbel nun artigo da Wikisource:  "Baldred (fl.823–825)". Dictionary of National Biography. Londres: Smith, Elder & Co. 1885–1900.
### Ligazóns externas 
* Baldred 4 Prosopografía de Inglaterra anglosaxoa.
Cárcere verde

***Cárcere verde*** é unha novela escrita por Xavier Alcalá, publicada en 1990 por Editorial Galaxia.
## Traducións 
Ao castelán polo propio autor co título de *Contra el viento* publicado en 1993 por Editorial SM, Col. Gran Angular.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* *Cárcere verde* en Editorial Galaxia
* *Cárcere verde* en libros.google.es
Mar das Molucas

O **mar das Molucas** (en indonesio, *Laut Maluku*) é un mar que se atopa no océano Pacífico occidental, e cuxas augas pertencen a Indonesia, especificamente bordeado polas illas indonesias de Célebes ao oeste, Halmahera ao leste e as illas Sula ao sur. A rexión é rica en corais e goza de moitos sitios para a practica do mergullo deportivo.

## Xeografía 
Este mar está situado na parte centroriental do arquipélago das Indias Orientais e os seus límites son os seguintes:
* ao noroeste, a costa da illa de Célebes e o mar de Célebes; 
* ao norte, as illas Talaud, e o mar de Filipinas; 
* ao leste, a costa occidental da illa de Halmahera, as illas Bacan e as illas Obi e o propio mar de Halmahera; 
* ao sur, o mar de Ceram, as illas de Taliabu, illas Banggai e Peleng e o mar de Banda; 
* ao oeste, o golfo de Tomini.
## Terremotos 
O mar é unha zona sísmica moi activa debido á placa do mar das Molucas. As illas Talaud, ao norte, son o límite xeralmente aceptado deste mar, aínda que a plataforma mariña esténdese máis ao norte.

## Historia 
Os imperios portugués, holandés, británico e español loitaron entre si polo control das illas das Especias (Molucas) as que só se pode acceder a través do mar das Molucas.

## Delimitación da IHO 
A máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares, a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), considera o mar de Molucas como un mar. Na súa publicación de referencia mundial, *Limits of oceans and seas* (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asígnalle o número de identificación 48c, dentro do arquipélago das Indias Orientais e defíneo da forma seguinte:

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Estreito de Malaca
*Mar de Célebes

### Ligazóns externas
*Molucca sea
Estreito de Juan de Fuca

[miniatura|Mapa da [illa de Vancouver, mostrando ao sur o estreito de Juan de Fuca, que separa esta illa, na Columbia Británica, e a península Olímpica, no estado de Washington.]]
O **estreito de Juan de Fuca** (en inglés, *Strait of Juan de Fuca*) é un estreito mariño que bordea a illa de Vancouver polo sur, e é a principal saída do estreito de Georgia e o *Puget Sound*, conectando ambos co océano Pacífico.

Forma parte da fronteira entre o Canadá e os Estados Unidos.

Foi nomeado así en 1788 polo capitán inglés John Meares, do barco *Felice* en honor de Juan de Fuca, un mariñeiro grego que alegaba que fora alí nunha viaxe con exploradores españois en 1592 para buscar o fabuloso estreito de Anián.
Anfípodos

A dos **anfípodos** (*Amphipoda*) é unha orde de pequenos crustáceos da clase dos malacostráceos e superorde dos peracáridos, de tamaño xeralmente da orde dun centímetro (aínda que a súa especie máis grande, *Alicella gigantea*, pode chegar a medir 34 cm).

Moi abundantes no medio mariño, especialmente na zona intermareal, pero algunhas especies colonizaron as augas salobres e as doces, e mesmo o medio terrestre. Os saltos das *pulgas de mar* (talítridos) e dos gammáridoss co seu típico corpo curvado en "C" e nadando de lado, son ben coñecidos polas persoas que visitan as praias.
 
Os anfípodos mariños poden ser peláxicos (viven na columna de auga) o bentónicos (viven no fondo mariño). Os anfípodos peláxicos constiuén unha boa fonte de alimento para aves mariñas, peixes e mamíferos mariños.

Os anfípodos terrestres, como os talítridos, viven na area, entre pedras ou en praias.

A orde inclúe case 10.000 especies descritas. Algunhas delas convertéronse en invasoras coa proliferación das comunicacións entre as concas hidrográficas a través de canles, ou por augas que escorregan por balastros e cascallos.

## Taxonomía 
### Descrición 
A orde foi descrita en 1816 polo sacerdote católico e notábel entomólogo francés Pierre André Latreille.

### Etimoloxía 
O nome científico da orde, *Amphipoda*, está formado polos elementos do latín científico *amphi-* e *-poda*, tirados dos termos do grego antigo: o adverbio ἀμφί *amphí*, "polo dous lados", e o substantivo πούς, ποδός *poús, podós*, "pé", "pata", facendo referencia aos dous tipos de patas que posúen estes animais. Isto contrasta cos seus parentes os isópodos (*Isopoda*), que teñen un só tipo de patas torácicas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Crustáceos
* Malacostráceos
Premio Nacional de Literatura Asturiana

O **Premio Nacional de Literatura Asturiana** (**Premiu Nacional de Lliteratura Asturiana**) é un galardón literario que concede cada tres anos a Academia de la Llingua Asturiana ao escritor ou escritora destacada pola súa traxectoria na literatura en lingua asturiana. O premio só pode ser concedido a unha persoa de cada vez, e non pode ser outorgado a título póstumo. A primeira edición foi en 2017.

O xurado que outorga os premios está formado polo Presidente ou Presidenta da Academia de la Llingua Asturiana, tres membros numerarios da institución, un representante da Consellería de Educación e Cultura do Goberno de Asturias, e dúas personalidades de recoñecido prestixio do mundo universitario especialistas en literatura asturiana.

O premio está dotado con 3000 euros, un medallón distintivo do escultor Adolfo Manzano, e a publicación dunha pequena antoloxía
representativa da produción literaria da persoa agraciada.

## Edicións celebradas
Tras a publicación das bases do premio o 15 de setembro de 2016 e a apertura do prazo para a presentación de candidaturas, resultaron finalistas Xuan Bello, Antón García, Roberto González-Quevedo, Berta Piñán e Xuan Xosé Sánchez Vicente. O 13 de xaneiro de 2017 fíxose público o veredicto do xurado, que deu como gañador o autor de Tinéu Xuan Bello.

O xurado destacou que o mesmo «asitió l'asturianu nel mapa de la lliteratura estatal ya internacional» referíndose concretamente á súa obra *Historia universal de Paniceiros*. Nesta edición o xurado estivo composto por Ana María Cano (Presidenta da Academia), Xosé Antón González Riaño, Xosé Ramón Iglesias e Carmen Muñiz Chacón (académicos de número), Fernando Padilla Palicio (representante da Consellería) e os profesores da Universidade de Oviedo José Luis García Martín e Leopoldo Sánchez Torre.

## Notas
Noritake Takahara

**Noritake Takahara** (高原 敬武, nado o 6 de xuño de 1951 en Tokyo) é un expiloto do Xapón). Participou en 2 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, debutou o 24 de outubro de 1976. Non anotou puntos de campionato.

Takahara foi dúas veces campión xaponés da Fórmula 2000, gañou o título en 1974 e 1976, foi subcampión en 1975 e terceiro en 1973.

Gañou as Fuji Grand Champion Series en tres ocasións en 1973, 1975 e 1976, e resultou subcampión en 1974. Logrou 17 vitorias e 30 podios nese campionato.

## Rexistro de carreiras 
### Resultados no Campionato do Xapón de Fórmula Top 
(clave)

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Profile at www.grandprix.com
Editorial Everest

**Everest** foi unha editorial leonesa, con máis de 3&nbsp;000 referencias publicadas e cincuenta anos de historia, extinta en 2015, en 2018 foi mercada pola asturiana Ediciones Nobel.

## Descrición 
Especializada en libros de texto, literatura infantil e xuvenil, gastronomía, dicionarios e guías turísticas; posuía os seguintes selos: *Editorial Everest*; *Aizkorri* (en éuscaro); *Edicions Cadí* (en catalán); *Everest Galicia* e *Everest Editora* (en portugués).

### Everest Galicia 
Everest Galicia, que tiña sede na Coruña, publicou libros de Manuel María, Xabier Docampo, Juan Farias, Francisco Fernández Naval, Fina Casalderrey, Agustín Fernández Paz, Manuel Uhía, María Canosa e outros autores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "La histórica editorial Everest, al borde del abismo" Infolibre.es, 20/1/2015.
Casal de Abade

Como topónimo **Casal de Abade** pode referirse a:

;En Galiza
***Casal de Abade**, lugar da parroquia de Sanguñedo, no concello de Verea;
***Casal de Abade**, lugar da parroquia de Zamáns, no concello de Vigo;
***Casaldabade**, lugar da parroquia de Cabaleiros, no concello de Tordoia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Piéridos

Os **piéridos** (**Pieridae**) son unha ampla familia de lepidópteros do clado Ditrysia. Comprende uns 84 xéneros e máis de 1.100 especies, a maioría de América tropical e o Sueste asiático, mais tamén hai especies en Europa.

## Características 
As especies máis comúns caracterízanse pola súa coloración branca ou amarelo-sulfúrea, a miúdo con manchas negras, pero existen especies negras, vermellas, laranxas e con patróns rechamantes e complexos. Presentan dimorfismo sexual, que se observa con frecuencia no patrón alar.

Os piéridos na vea radial das ás anteriores teñen 3 ou 4 ramas, raramente 5. As patas anteriores de ambos os sexos están ben desenvolvidas, a diferenza de Nymphalidae, e as uñas tarsais son bífidas, a diferenza de Papilionidae.

## Nomenclatura e clasificación 
William Swainson foi o que empregou o nome *Pieridæ* por primeira vez en 1820 para distinguir unha familia de bolboretas, mencionando algunhas especies e xéneros que considera característicos da mesma, e logo delimítaa máis formalmente en 1827.

[miniatura|Ilustración orixinal da obra de Swainson, Duponchel utiliza o nome *[Pierides*, tomado da mitoloxía grega, nunha das súas obras (arredor de 1832), e logo en forma latinizada como *Pieridae* en tomos publicados posteriormente (arredor de 1835).

A familia Pieridae subdivídese en catro subfamilias:
* **Pseudopontiinae**, que comprende cinco especies dun único xénero, *Pseudopontia*, de África occidental.
* **Dismorphiinae**, que inclúe 7 xéneros, a maioría neotropicais; nútrense de plantas da familia Fabaceae. Esta posición fundaméntase en caracteres morfolóxicos xerais e diagnósticos, como o desenvolvemento do primeiro par de patas, a venación, o tipo de pupa, entre outros. Porén, unha análise baseada principalmente en evidencias moleculares non foi concluínte neste caso, e considera que unha colocación alternativa igualmente probable sería como grupo irmán do clado de Riodinidae e Lycaenidae.

Unha análise de reloxo molecular suxire unha orixe cretácea para a familia cunha idade mínima de 112 a 82 millóns de anos.

Ficheiro:Common grass jewel Im IMG 7022.jpg|*Leptosa nina*
Ficheiro:Common Jezebel Delias eucharis edit by kadavoor.jpg|*Delias eucharis*
Ficheiro:Aporia crataegi.jpg|*Aporia crataegi*
Ficheiro:Phoebis sennae.JPG|*Phoebis sennae*
Ficheiro:Deliasdescombesiuns.jpg|*Delias descombesi*
Ficheiro:Ixias pyrene.jpg|*Ixias pyrene*

## Historia natural 
[miniatura|dereita|*[Eurema nicippe* alimentándose do barro en Carolina do Sur.]]
As larvas da maioría das especies aliméntanse de plantas de tres ordes distintas: polo menos 202 especies aliméntanse de Brassicales (crucíferas ou Brassicaceae e familias relacionadas con glicósidos de aceite de mostaza), 136 especies aliméntanse de Fabales (leguminosas, mimosas, acacias etc.), e outras 84 de Santalales (algunhas familias de plantas parasitas), mais tamén de numerosas especies de plantas de polo menos 31 ordes distintas.
Os machos de moitas especies congréganse en lugares con barro para absorber os sales do substrato húmido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Pieridae en Bugguide
O Casal de Abaixo

Como topónimo **O Casal de Abaixo** pode referirse a:

;En Galiza
***O Casal de Abaixo**, lugar da parroquia de Brandeso, no concello de Arzúa;
***O Casal de Abaixo**, lugar da parroquia de Grixalba, no concello de Sobrado;
***Casaldaia de Abaixo**, lugar da parroquia de Cerdido, no concello de Cerdido.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Casal de Baixo**, lugar da parroquia de Vilachá, no concello de Monfero.
Casal do Mato

Como topónimo **Casal do Mato** pode referirse a:

;En Galiza
***Casal do Mato**, lugar da parroquia de Saiar, no concello de Caldas de Reis;
***Casal do Mato**, lugar da parroquia de Bugallido, no concello de Negreira;
***Casal do Mato**, lugar da parroquia de Batalláns, no concello das Neves;
***Casal do Mato**, lugar da parroquia de Restande, no concello de Trazo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Casal do Río

Como topónimo **Casal do Río** pode referirse a:

;En Galiza
***Casal do Río**, lugar da parroquia de Santa Baia de Berredo, no concello da Bola;
***Casal do Río**, lugar da parroquia de Paradela, no concello de Meis;
***O Casal do Río**, lugar da parroquia de Tomeza, no concello de Pontevedra.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Michel Leclère

**Michel Leclère**, nado o 18 de marzo de 1946 en Mantes-la-Jolie, Yvelines, é un expiloto de automobilismo de Francia. Participou en oito Grandes Premios de Fórmula 1, debutou o 5 de outubro de 1975, e non logrou ningún punto no campionato.

## Carreira 
Logo de gañar o campionato de Fórmula 3 de Francia, pilotando un Alpine, en 1972, Leclère funcionou ben na Fórmula 2. Isto valeulle unha oportunidade na Fórmula Un. Logo de facer o seu debut con Tyrrell na última carreira da tempada de  conseguiu en asento a tempo completo con Wolf-Williams Racing en . A relación finalmente non foi un éxito, e volveu á Fórmula 2. Logo dunha mala tempada con Kauhsen en 1978, retirouse.

Participou no *Renault H&C Classic Team* en demostración pilotando algúns dos coches históricos da Fórmula Un e outras maquinas, en diversos eventos ao redor de Europa.

[miniatura|dereita|Leclère nunha demostración nun coche [Renault RE40 F1 no Circuíto de Donington Park en 2007.]]

## Rexistro de carreiras
### Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (carreiras en **grosa** indican pole position, carreiras en *itálica* indican volta rápida)

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Resultados nas 24 Horas de Le Mans
## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
*
David Ethève

**David Ethève**, nado o 16 de setembro de 1966 en Neuilly-sur-Seine, Altos do Sena, Illa de Francia (Francia), e finado o 9 de decembro de 2016 na Coruña, foi un músico, intérprete de violonchelo e director de orquestra, un dos membros fundacionais da Orquestra Sinfónica de Galicia (OSG).

## Traxectoria 
David Ethève comezou a estudar piano aos catro anos e violonchelo aos oito. Tras conseguir os primeiros premios de violonchelo e música de cámara no Conservatorio Nacional de Boulogne-Billancourt, graduouse no Conservatorio Nacional de Música de París, onde recibiu clases de violonchelo de Maurice Gendron e Michel Strauss, e de música de cámara de Geneviève Joy e Christian Ivaldi.

Ethéve incorporouse á Orquestra Sinfónica de Galicia no ano da súa formación, en 1992, como violoncello principal, onde permaneceu até a súa baixa definitiva por enfermidade uns meses antes da súa morte.

Actuou en numerosas ocasións como músico de cámara nos auditorios máis prestixiosos de Francia, así como na Casa da Radio deste país, dentro dos programas "France Musique" e "France Culture". Tamén tocou nos festivais de Barcelona, no Festival Mozart da Coruña e nos ciclos de concertos do Centro Galego de Arte Contemporánea, na Universidade de Santiago de Compostela e no Teatro Rosalía de Castro da Coruña.

En 2004 formou, co violinista Giovanni Fabris e o violista David Quiggle (que fora compañeiro seu na OSG) o Trío de corda Manuel Quiroga.

Foi tamén presidente do Comité de Empresa da OSG.

Ethève tamén traballou coa Joven Orquesta Nacional de España, e foi convidado, nos anos 2006 e 2007, por Alberto Zedda ao Festival Rossini de Pésaro para realizar o violoncello continuo das óperas do festival, entre outras *Torvaldo e Dorliska*, editada en deuvedé polo selo discográfico *Dynamic* de Xénova. Ademais, era un invitado habitual do ciclo de música de cámara *New Performing Arts* dos Estados Unidos e, como solista, destacan no seu currículo as súas actuacións coa Orquestra do Conservatorio de París, a Sinfónica de Galicia e a Sinfónica de Colombia.

Paralelamente ao seu traballo como instrumentista desenvolveu unha notábel actividade de dirección de orquestra, gravado bandas sonoras de películas como *Os xirasoles cegos*, *Manolete* ou *El club de los suicidas*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Orquestra Sinfónica de Galicia

### Ligazóns externas 
* ['Extrañaremos su música'. Massimo Spadano(https://gl.wikipedia.org/wiki/Massimo_Spadano), en recordo de seu amigo David Ethève] en Codalario.com .
Bob Evans

**Robert "Bob" Evans**, nado o 11 de xuño de 1947 en Waddington, Lincolnshire, é un expiloto británico de carreiras de Inglaterra. Participou en 11 Grandes Premios do campionato do mundo de Fórmula 1, debutou o 1 de marzo de 1975. Non anotou ningún punto de campionato. Tamén competiu en numerosas carreiras de Fórmula Un fóra de campionato.

Evans seguiu a ruta habitual ata a Fórmula Un, a través de Fórmula Ford, Fórmula 3 e Fórmula 5000, gañando o Campionato de Europa Rothmans 5000 de 1974. Logo dunha tempada co equipo BRM en , Evans probou e de cando en vez competiu co equipo Lotus o ano seguinte. Posteriormente pilotou un Brabham do equipo RAM no Gran Premio do Reino Unido de 1976, antes de que se trasladara ao Campionato Aurora F1 a finais da década de 1970.

## Rexistro de carreiras 
### Resultados completos no campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en **grosa** indican pole position, carreiras en *itlicá* indican volta rápida)

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Profile at grandprix.com
Illa do Oso

A **illa do Oso** (en noruegués *Bjørnøya*), é unha pequena illa habitada do arquipélago noruegués das illas Svalbard, no mar de Barents. Administrativamente pertence a Svalbard, un territorio dependente de Noruega.

Foi descuberta por Willem Barents e Jacob van Heemskerk o 10 de xuño de 1596. Debe o seu nome a un oso polar que foi visto nadando cerca. A illa era considerada *terra nullius* até que o tratado de Svalbard de 1920 púxoa baixo soberanía norueguesa.

A pesar da súa remota situación e a súa natureza estéril, a illa foi testemuña de actividades comerciais durante séculos, tales como minaría de carbón, pesca e caza de baleas. Porén, os asentamentos non duraron máis que uns poucos anos, e hoxe está habitada unicamente polo persoal que traballa na estación meteorolóxica *Herwighamna*, 9 persoas.

No 2002, e xunto ás súas augas adxacentes, foi declarada reserva natural.

## Xeografía 
A illa localízase na parte occidental do mar de Barents, aproximadamente a medio camiño entre a illa de Spitsbergen e o cabo Norte.

Ten unha superficie de 178&nbsp;km².

O seu punto máis alto está a 536 m sobre o nivel do mar, no *Miseryfjellet*, ao leste da illa.

Na actualidade está habitada tan sói por 9 persoas (censo de 2008).

## Historia 
260px|miniatura|esquerda|Mapa topográfico da illa.
Aínda que pode ser que os navegantes da época viquinga a coñeceran, non foi descuberta oficialmente até o 10 de xuño de 1596 por Willem Barents, na súa terceira expedición.

Barnts chamou a esta illa *Vogel Eylandt*, "illa dos paxaros" en galego.

Steven Bennet realizou unha exploración máis detallada en 1603 e 1604 e constatou daquela a súa rica poboación de morsas.

A partir de principios do século XVII, a illa utilizuose principalmente como unha base para a caza de morsas e especies de focas.

Por outra parte, ovos das aves mariñas recolectáronse das grandes colonias de reprodución destas aves até 1971.

Durante a segunda guerra mundial producíronse importantes batallas navais cerca da illa:
* O 31 de decembro de 1942, o *HMS Sheffield* afundiu ao destrutor alemán *Friedrich Eckoldt* na chamada batalla do mar de Barents. 
* O 26 de decembro de 1943 afundiu en combate o cruceiro pesado alemán *Scharnhorst*.

## Notas