Big Black

**Big Black** foi unha banda estadounidense de punk rock procedente de Evanston, Illinois, activa dende 1981 ata 1987. Fundada polo guitarrista e vocalista Steve Albini, a súa formación incluía tamén ao guitarrista Santiago Durango e ao baixista Jeff Pezzati, ambos da banda Naked Raygun. En 1985 Pezzati foi substituído por Dave Riley, quen tocou nos dous álbums de estudio da banda, *Atomizer* (1986) e *Songs About Fucking* (1987).

O son agresivo e abrasivo de Big Black caracterízase polas súas distintivas guitarras metálicas e o uso dunha caixa de ritmos en vez dunha batería, elementos que precederon a aparición do rock industrial. A banda non tiña tabús, e nas letras de Albini falábase abertamente de temas como o asasinato, a violación, o abuso sexual a menores, o racismo ou a misoxinia. Tamén tiveron uns principios moi firmes, fuxindo da industria da música comercial e mantendo un control completo sobre todos os aspectos da súa carreira. Big Black organizou as súas xiras, pagou as gravacións e rexeitou asinar contratos, evitando moitos dos símbolos corporativos das bandas de rock. Este feito tivo un impacto moi significativo na evolución estética e política da música rock independente.

Ademais dos dous álbums de estudio, Big Black editou dous álbums en directo, dous recompilatorios, catro EPs e cinco sinxelos, todos eles a través de selos independentes. A meirande parte do catálogo da banda mantívose impresa a través da discográfica Touch and Go Records durante anos tras a súa separación.

## Historia 
### Formación e *Lungs* 
Big Black foi fundada por Steve Albini en 1981 durante o seu segundo ano universitario na Northwestern University. Albini fixérase fan do punk rock nos seus anos de instituto en Missoula, Montana, e aprendeu el só a tocar o baixo no outono de 1979, o seu derradeiro ano, mentres se recuperaba dun accidente de tráfico onde rompera unha perna. No ano seguinte mudouse a Evanston, Illinois para estudar xornalismo e belas artes na Northwestern, e alí mergullouse na incipiente escena punk de Chicago, converténdose nun devoto fan da banda Naked Raygun. Tamén escribiu unha controvertida columna titulada "Tired of Ugly Fat?" sobre a escena local no fanzine de Chicago *Matter*, polarizando aos lectores que ben o odiaban ou o respectaban. Porén, era incapaz de atopar outros músicos que puidesen tocar as cancións como el quería, así que na primavera de 1981 mercou unha guitarra, pediu prestado un gravador de catro pistas a un amigo a cambio dunha caixa de cervexas, e pasou as súas vacacións de primavera gravando o EP *Lungs* no seu salón, encargándose el mesmo da guitarra, do baixo, das voces e da programación da Roland TR-606 como son de batería. Influenciado por bandas como Cabaret Voltaire, Killing Joke, e The Cure, o EP foi descrito polo escritor Michael Azerrad como "frío, escuro, e decididamente inescoitable", coas letras describindo maltratadores de nenos e outros temas controvertidos. Posteriormente Albini considerouno como un dos seus poucos arrepentimentos artísticos.

### Formación completa e *Bulldozer* 
A principios de 1983 Albini coñeceu ao cantante de Naked Raygun Jeff Pezzati a través de amigos comúns e convenceuno para tocar o baixo con Big Black. Pezzati recordou que Albini "sabía moito, xa dende o principio, sobre como lanzar un disco e correr a voz de que tiñas un disco", e que "aproveitou a oportunidade de que unha banda tocara as súas cousas". Os dous ensaiaban no soto de Pezzati, e un día o guitarrista de Naked Raygun Santiago Durango baixou e pediu tocar con eles. O trío encaixou perfectamente e a habilidade de Durango para reelaborar arranxos e axustar sons axudou a refinar as ideas de cancións de Albini. Segundo este último, "acabou sendo absolutamente crucial para Big Black". Albini conseguiu un característico son metálico coa súa guitarra usando púas de metal adentadas, creando o efecto de dúas púas pulsando as cordas á vez. O EP *Bulldozer* gravouse co enxeñeiro Iain Burgess e lanzouse en decembro de 1983, coas primeiras 200 copias embaladas nunha funda de chapa galvanizada en homenaxe ao *Metal Box* de Public Image Ltd. Moitas das letras do EP representaban escenarios sacados da educación de Albini no medio oeste, como "Cables", que describía o sacrificio de vacas nun matadoiro de Montana, e "Pigeon Kill", sobre un pobo na Indiana rural que se enfrontaba a unha superpoboación de pombas alimentándoas con millo envelenado. 

### Xira e contrato discográfico 
miniatura|250x250px|Jeff Pezzati e Santiago Durango con Big Black
Mesmo con *Bulldozer* publicado, Big Black non conseguía xuntar a moita xente nos seus concertos no seu Chicago nativo. A banda comezou a aventurarse fóra de Illinois para facer concertos en Madison, Minneapolis, Detroit e Muncie, movéndose eles e o seu equipo nun coche estreito e durmindo no chan das casas doutros. Albini encargábase de gran parte da loxística do grupo, montando ensaios, reservando tempo de estudio, e pechando xiras. Coa súa reputación medrando grazas a pequenas xiras, Albini foi capaz de conseguir unha serie de actuacións na costa leste, incluíndo concertos en Washington, D.C., Boston e Nova York, seguidos por unha xira por Europa onde foron aclamados pola prensa británica.

Buscando unha mellor distribución dos seus discos, Big Black negociou un trato con Homestead Records. Gerard Cosloy, que se fixera amigo de Albini escribindo para *Matter* e comezara a traballar en Homestead, negociou un trato pouco ortodoxo coa banda: Big Black só concedeu a licenza das súas gravacións a Homestead durante períodos de tempo específicos, en lugar de que o selo conservase os dereitos das gravacións como era habitual. Os membros da banda pensaron que se unha discográfica os ía enganar, poderían facelo con ou sen contrato porque a banda non podía permitirse o luxo de defenderse. A falta dun batería tamén significaba un membro menos co que repartir beneficios, e xa que non había batería o grupo non necesitaba alugar unha furgoneta para transportar o equipamento. Así, Big Black foi capaz de gañar cartos en case todas as súas xiras. Durango, mentres tanto, optou por deixar Naked Raygun para dedicarse a tempo completo a Big Black. Pezzati foi substituído por Dave Riley, que se uniu a Big Black a semana do lanzamento de *Racer-X* en abril de 1985. En Chicago uniuse a unha banda chamada Savage Beliefs, e o seu estilo á hora de tocar impresionou a Albini e Durango, que o invitaron a unirse a Big Black mentres gravaban as cancións que formarían o primeiro álbum do grupo. A banda xa comezara a escribir novas cancións na época na que *Racer-X* editado, afirmando na derradeira frase do libreto do EP que "o seguinte vai facer cagarte nos pantalóns". O primeiro álbum de Big Black, *Atomizer* (1986), chegou cando a banda estaba no seu nivel musical máis desenvolvido e agresivo. Os antecedentes funk de Riley achegaron un pouco máis sentido de melodía e bailabilidade ao grupo, mentres que o traballo de guitarras de Albini e Durango era máis violento que antes.

"Kerosene", un dos temas máis destacados de *Atomizer*, é vista tanto por Azerrad como por Andy Kellman de Allmusic como a mellor canción da banda. Azerrad destaca o seu "ritmo poderoso arrincado directamente de Gang of Four e guitarras que soan como vidro que rompe", mentres que Kellman di que é "innegablemente o momento máis brillante/sombrío de Big Black, un tema de itinerancia épica que presenta unha intro de guitarra memorable ao instante, completamente incapaz de ser descrito con precisión por imitación vocal ou xesto físico [...] É o 'Light My Fire' de Big Black, literalmente". Riley explicou que a canción trataba dos efectos do aburrimento nas zonas rurais dos Estados Unidos: "Só hai dúas cousas que facer: estoupar un monte de cousas para divertirse, ou termoito sexo coa única rapaza do pobo que se deita con calquera. 'Kerosene' vai sobre un rapaz que intenta *combinar* estes dous praceres". Big Black asegurou a distribución por Europa dos seus discos a través dun trato con Blast First, un selo recomendado a Albini por Sonic Youth, e o grupo atopou respostas entusiastas aos seus concertos nunha xira europea en 1986.

O álbum recompilario *The Hammer Party*, que combinaba *Lungs* e *Bulldozer*, tamén foi lanzado a través de Homestead Records en 1986, pero posteriormente ese ano Big Black tivo unha pelexa co selo e a súa distribuidora, Dutch East India Trading. Segundo Albini, as prácticas contables de Dutch East India eran "sempre fodidas. Eles farían todos os trucos baratos para evitar pagarte, como enviarte un cheque que non estaba asinado ou enviarte un cheque que tiña un número e unha cantidade literal diferentes". Segundo Durango, "Non queríamos sentarnos alí e foder á xente. Se sentíamos que non era tan bo, entón deberíamos ser honestos ao respecto". Durango despois remarcou que "estaba a sentirme falto de ideas. Nese momento creo que xa probaramos todo o que queriamos probar, musicalmente e no estudo".

As tensións tamén foron aumentando dentro da banda. Albini non bebía alcol, polo que Riley e Durango convertéronse en compañeiros de bebida mentres Albini facía entrevistas e encargábase da loxística da banda. Riley, porén, estaba bebendo demasiado e o seu comportamento arruinou varias actuacións do grupo. Durante un concerto clave no CBGB, esnaquizou borracho a caixa de ritmos. Albini acusou a Riley doutras deficiencias, pero, a pesar de varias ameazas, nunca chegou a despedilo da banda. Segundo Riley, "Big Black nunca tratou diso. Se Big Black gañase cartos xa non sería Big Black". Decidir deixalo era tamén liberador, xa que os membros xa non tiñan que preocuparse polo futuro do grupo. Albini escribiu que estaba feliz de desfacer a banda antes de que medrase demasiado:Agora estou moi feliz de romper. As cousas fanse demasiado grandes e incontrolables. Durante todo o tempo quixemos manter as nosas mans sobre todo, así que non pasou nada que non quixeramos. Con merda internacional e multiformato/multiterritorial, iso resulta esquivo. Prefiro cortalo antes que que se converta noutro mero espectáculo de rock.Coa súa ruptura anunciada con bastante antelación, Big Black gravou o seu derradeiro álbum de estudio, *Songs About Fucking*, a metade en Londres e a metade no estudio caseiro de Albini. Nun concerto en Londres diante de 1 300 persoas, Bruce Gilbert e Graham Lewis de Wire uníronse a Big Black no escenario para tocar o tema de Wire "Heartbeat" nos bises (Big Black lanzara unha versión desa canción como sinxelo xunto con *Headache*). Albini escribiu sobre a experiencia que "Se morro agora mesmo, todo valerá a pena". Nos Estados Unidos a banda tocou en San Francisco, Providence, Boston, New York City, e Newport, Kentucky, realizando a súa derradeira actuación o 9 de agosto de 1987 no Georgetown Steam Plant de Seattle. Ao final dese concerto a banda esnaquizou os seus instrumentos no escenario. O propio Albini posteriormente considerou a primeira cara do álbum como o mellor traballo de Big Black.

### Despois de Big Black 
miniatura|251x251px|Steve Albini (esquerda) con Shellac no Porto
Tras a disolución de Big Black, Albini formou e liderou Rapeman dende 1987 ata 1989 e Shellac dende 1992 ata o presente. Algunhas das súas gravacións máis coñecidas son *Surfer Rosa* (1988) dos Pixies, *In Utero* (1993) de Nirvana, *Razorblade Suitcase* (1996) de Bush, e *Walking into Clarksdale* (1998) de Page and Plant. En 1997 inaugurou o seu propio estudio de gravación, Electrical Audio, en Chicago. Tamén é coñecido por gravar a case calquera artista que requira os seus servizos (xeralmente a prezos moi baixos, pero cobrando deliberadamente grandes cantidades aos artistas das principais discográficas), por non gustarlle aparecer acreditado nos álbums nos que traballa (insistindo en ser acreditado como enxeñeiro de gravación en lugar de produtor, se é o caso), e rexeitando cobrar *royalties* polo seu traballo (chamándoo "un insulta á banda").

Durango, pola súa banda, continuou tocando durante os anos nos que estudou dereito, publicando dous EPs a través de Touch and Go como Arsenal e gravando con Boss Hog. O calendario de xira de Albini con Shellac non lles permitiu ensaiar para realizar un concerto completo, polo que o grupo tocou tan só catro cancións: "Cables", "Dead Billy", "Pigeon Kill", e "Racer-X". Albini explicou que a actuación non foi "sobre Big Black querendo regresar ou nin sequera sobre un público querendo ver a Big Black, é que ... non honrar a Touch and Go sería un insulto a modo de condenar con leves eloxios", describinndo o selo como "[non] só un punto de referencia de como debería comportarse un selo discográfico, senón como debería comportarse a xente". Durante a actuación dixo que "Podes dicir que [isto] non é algo que tiñamos un desexo ardente de facer, pero fixémolo porque amamos Touch and Go [e] amamos a Corey Rusk [...] Cando a historia fala de música rock, ten unha tendencia de saltar dos Sex Pistols a Nirvana, [pero] algo comezou na década de 1980 e estás vendo a evidencia diso ao teu redor", destacando que o selo fora "o mellor que lle pasou á música na miña vida, e fixemos isto para agradecerllo". A actuación provocou ofertas dos promotores para máis concertos de reunión, pero Albini declarou rotundamente "iso definitivamente non vai pasar". Tanto Albini como Riley describiron a Big Black como unha banda de punk rock.

## Membros 
* Steve Albini - voces, guitarra, programación da caixa de ritmos (1981-1987), baixo (1981-1982)
* Jeff Pezzati - baixo, coros (1983-1984)
* Santiago Durango - guitarra, coros (1983-1987)
* Dave Riley -  baixo, coros (1985-1987)

**I** A caixa de ritmos da banda aparece acreditada como "Roland" nos seus lanzamentos.

## Discografía 
### Álbums de estudio 
### EPs 
### Álbums en directo 
## Notas