open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Eleccións xerais de España de 1918

As **eleccións xerais de España de 1918** tiveron lugar o 24 de febreiro de 1918, convocadas no medio da crise política e económica provocada pola Asemblea de Parlamentarios e a folga xeral de 1917, baixo sufraxio universal masculino. En total foron elixidos 409 deputados ao Congreso, e o partido máis votado foi o Liberal Conservador, dirixido entón por Eduardo Dato, pero as dúas faccións do Partido Liberal dirixidas por Manuel García Prieto e o conde de Romanones, en conxunto, obtiveron máis votos.

Como novidade, cabe destacar a presentación dunha Alianza de Esquerdas, formada polo Partido Reformista (9 deputados), Federación Republicana (10 escanos), Partido Socialista Obrero Español (6 escanos), Partit Republicà Català (4 escanos), Partido Republicano Radical (2 escanos), PURA (un escano), Partido Republicano Democrático Federal (un escano) e republicanos nacionalistas cataláns independentes (2 escanos), que intentaron presentar unha alternativa ao turnismo baixo a dirección de Melquíades Álvarez. Só obtivo 35 escanos, pero con certo eco en Cataluña.

Foi elixido presidente do Congreso o liberal demócrata Miguel Villanueva e presidente do Senado Alejandro Groizard. O xefe de goberno foi Antonio Maura, quen dirixiu un gabinete de concentración con conservadores, liberais e a Lliga Regionalista. O 9 de novembro foi substituído por un goberno de concentración das forzas liberais dirixido por Manuel García Prieto, pero aos 26 días dimitiu e o 5 de decembro formouse un novo goberno dirixido polo conde de Romanones, quen en xaneiro de 1919 suspendeu as garantías constitucionais. O 15 de abril de 1919 foi cesado e convocáronse novas eleccións.

## Composición do Congreso dos Deputados tralas eleccións 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Restauración borbónica en España
### Ligazóns externas
* Resultados das eleccións de 1918 .
* Lista de deputados elixidos
Illote Tokinivae

**Tokinivae**, é un illote do atol de Nui, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia, no océano Pacífico. A súa altura media sobre o nivel do mar son 18 metros.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa do atol de Nui 
* Información turística 
* Mapa do illote, o atol e a contorna
Eleccións xerais de España de 1919

As **eleccións xerais de España de 1919** foron convocadas no medio dunha crise política e económica sen precedentes, celebrándose o 1 de xuño de 1919, baixo sufraxio universal masculino. En total foron elixidos 409 deputados ao Congreso dos Deputados, e o partido máis votado foi a coalición dos sectores mauristas e ciervistas do Partido Conservador, dirixido entón por Antonio Maura. O Partido Socialista Obrero Español, o Partido de Unión Republicana Autonomista (PURA) e a Federación Republicana presentáronse xuntos na Conjunción republicano-socialista, pero só alcanzaron 15 escanos.

Foi elixido presidente do Congreso Juan Armada, marqués de Figueroa (substituído o 29 de xullo de 1919 por José Sánchez Guerra) e presidente do Senado Manuel Allendesalazar (substituído máis tarde por Joaquín Sánchez de Toca Calvo). O xefe de goberno foi Antonio Maura, ata que o 20 de xullo foi nomeado Joaquín Sánchez de Toca Calvo. En decembro foi obrigado a dimitir, e dada a incapacidade de Eduardo Dato para formar goberno, foi nomeado xefe do executivo Manuel Allendesalazar o 12 de decembro, quen renunciou o 20 de maio de 1920, momento no que se convocaron novas eleccións.

## Composición do Congreso dos Deputados tralas eleccións 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eduardo Dato
### Ligazóns externas
* Resultados das eleccións de 1919.
* Histórico de Deputados.
Francisco Javier Ugarte Pagés

**Francisco Javier Ugarte Pagés**, nado en Barcelona o 24 de febreiro de 1852 e finado en Madrid o 27 de xuño de 1919, foi un avogado e político catalán.

## Traxectoria 
Membro do Partido Conservador, foi elixido deputado polo distrito do Carballiño nas eleccións de 1891. Nas eleccións de 1896 foi elixido polos distritos do Carballiño e Santiago de Cuba. Nas eleccións de 1898 volveu ser elixido por Santiago de Cuba. Volveu obter o escano polo distrito do Carballiño en todos os procesos electorais celebrados entre 1899 e 1903. En 1903 renunciou ao escano de deputado para ocupar unha praza no Senado ao ser nomeado senador vitalicio.

Foi ministro de Gobernación durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena entre o 23 de outubro de 1900 e o 6 de marzo de 1901 nun goberno presidido por Azcárraga co que tamén foi ministro de Graza e Xustiza entre o 16 de decembro de 1904 e o 23 de xuño de 1905. Tamén foi Fomento entre o 27 de outubro de 1913 e o 25 de outubro de 1915 nun gabinete presidido por Eduardo Dato.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
* Necrolóxica en *Boletín de la Real Academia Española*, Tomo VI, Cuaderno XXX, 1919, p. 665-670.
Valgrande-Pajares

**Valgrande-Pajares** é unha estación de esquí situada na Cordilleira Cantábrica, no concello de Ḷḷena, no Principado de Asturias. Está situada no alto do porto de Payares, no límite da comunidade asturiana coa provincia de León, a 60&nbsp;km de Oviedo e León, 75&nbsp;km de Xixón e 90&nbsp;km de Avilés.

Foi remodelada recentemente, mellorando os seus servizos e ampliando a superficie esquiable, permitindo a práctica de esquí alpino, esquí de fondo e snowboard. A zona esquiable atópase entre as ladeiras de Celleros, o Cuetu Riondu e Cuitu Negru.

A estación conta con 13 remontes, 5 telecadeiras (2 de catro prazas e 3 de dúas) ademais de 8 telesquís que dan unha capacidade de 10.200 esquiadores cada hora e 36 pistas balizadas. Ademais existe un circuíto de esquí de fondo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da estación de esquí
Alto Campoo

**Alto Campoo** ou **Brañavieja** é unha estación de esquí situada na Cordilleira Cantábrica, no concello de Hermandad de Campoo de Suso, en Cantabria. Está situada a 24&nbsp;km de Reinosa, 98&nbsp;km de Santander e 156&nbsp;km de Palencia.

A estación ten un total de 23 pistas, remontes cunha capacidade para 13.100 esquiadores cada hora, telecadeiras, tres escolas de esquí e snowboard, parque infantil, stadium e alugamento de material, entre outros.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Club Balonmano Granollers

O **Club Balonmano Granollers**, máis coñecido como **BM Granollers** é un equipo de balonmán da cidade de Granollers, na provincia de Barcelona. Fundado en 1944, é un dos clubs históricos do balonmán a nivel español e un dos máis laureados.

O pavillón no que xoga o equipo, o Palau d'Esports foi a sede do balonmán nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992. Ademais posúe unha das mellores canteiras de formación de xogadores novos.

## Palmarés 
* 1 **Recopa de Europa**: 1975-76
* 2 **Copas EHF**: 1994-95, 1995-96
* 10 **Ligas de División de Honor**: 1958-59, 1959-60, 1960-61, 1965-66, 1966-67, 1967-68, 1969-70, 1970-71, 1971-72, 1973-74
* 3 **Copas do Xeneralísimo**: 1957-58, 1969-70, 1973-74
* 2 **Campionatos de España de Copa**: 1956, 1957
* 1 **Copa ASOBAL**: 1993-94
* 4 **Ligas catalás**: 1985-86, 1988-89, 1989-90, 1990-91
* 1 **Liga dos Pireneos**: 2008
* 2 **Campionatos de España de balonmán a 11**: 1955-56, 1958-59
* 2 **Campionatos de Cataluña de balonmán a 11**: 1956, 1959

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do BM Granollers
Estádio Cidade de Coimbra

O **Estádio Cidade de Coimbra** é un estadio de fútbol portugués localizado en Coímbra, con capacidade para 30.210 espectadores. Serve de localía ao Académica de Coimbra. Ata 2003, era chamado Estádio Municipal de Coimbra, e foi renovado e modernizado para albergar partidos da Eurocopa de Fútbol Portugal 2004.

O Académica de Coímbra disputou o primeiro partido no estadio xa remodelado o 29 de outubro de 2003 contra o SL Benfica.

## Eurocopa 2004 
### Partidos 
O Estádio Municipal de Braga albergou durante o campionato dous encontros da fase de grupos, os dous correspondentes ó grupo B. Os partidos foron os seguintes:

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estádio Cidade de Coimbra en WorldStadiums.com
Gran Premio do Reino Unido de 1977

O **Gran Premio do Reino Unido de 1977** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 16 de xullo de 1977 no circuíto de Silverstone, Northamptonshire e Buckinghamshire, Inglaterra. Foi a décima carreira do Campionato do Mundo da tempada de . Foi gañado por James Hunt pilotando un McLaren M26, e foi o debut do piloto canadense Gilles Villeneuve. A carreira foi a primeira participación dun coche turbo coche na Fórmula Un, o Renault RS01, pilotado por Jean-Pierre Jabouille.

## Pre cualificación 
Debido ao gran número de participantes, ideouse un sistema especial de pre cualificación, que tivo lugar o mércores antes da carreira. Participaron catorce coches, a maioría dos equipos que non eran membros da FOCA. O debutante Gilles Villeneuve tamén participou, xunto con Patrick Tambay, Jean-Pierre Jarier, Brett Lunger, Patrick Nève, Mikko Kozarowitzky, outro debutante Andy Sutcliffe, Guy Edwards, Tony Trimmer, David Purley, Emilio de Villota, Brian Henton, Arturo Merzario e outro debutante, Brian McGuire.

Kozarowitzky estrelou o seu RAM March na primeira sesión, e Purley sufriu un grave accidente na segunda sesión, cando o acelerador quedou trabado no seu LEC. Sufriu múltiples fracturas e pasou moitos meses en recuperación. Máis tarde regresou á competición, pero nunca participou nun Campionato do Mundo de Fórmula Un de novo. Os cinco pilotos máis rápidos tralas dúas sesións foron Villeneuve, Tambay, Jarier, Lunger e Henton, todos os cales pasaron ás sesións de cualificación de pleno dereito. Merzario e Nève tamén foron admitidos posteriormente, como de Villota, quen substituíu a Harald Ertl cando o piloto austríaco retirouse antes do inicio.

## Eliminatorias 
Henton e de Villota foron eliminados logo nas sesións de cualificación, xunto con Alex Ribeiro e Clay Regazzoni.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación do campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 8 mellores resultados das primeiras 9 roldas e os 7 mellores resultados das últimas 8 roldas contan para o campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.

## Notas 
### Ligazóns externas 
*
Alba Vázquez Carpentier

**Alba Vázquez Carpentier**, nada en Ourense en 1982, é unha fotógrafa, documentalista e directora galega.
## Traxectoria
É técnica de Imaxe pola Escola de Imaxe e Son da Coruña. Traballou para o fotógrafo Xoán Piñón, e a editorial Difusora de Letras, Artes e Ideas. En 2006 fíxose autónoma e realizou traballos por conta propia nos ámbitos da fotografía e do vídeo.

En 2012 dirixiu o filme *Onde as rúas non teñen nome* (108 minutos) cun guión de Fernando Dacosta.

## Obras
**Nunca máis. A voz da cidadanía* (dous tomos), 2003.
**Laisser Faire. Os incendios en Galiza *, 2007.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*
*«En Galicia as peores bases de helicópteros son as ourensás» La Voz de Galicia, 7/6/2008.
Brčko

**Brčko** (en serbio, bosníaco, croata: *Brčko* en alfabeto latino e *Брчко* en cirílico serbio) é unha cidade no norte de Bosnia e Hercegovina, cabecera administrativa do distrito de Brčko. Sitúase na fronteira setentrional, sobre o río Sava, na ribeira oposta á cidade de Guja, en Croacia. É moi probable que estea vinculado aos *Breuci*, unha tribo iliria que habitou esa área na antigüidade.

## Xeografía
miniatura|200px|esquerda
Brčko é a sede do goberno do Distrito de Brčko, unidade local autónoma e independente no territorio da República Srpska e a Federación de Bosnia e Hercegovina, creada despois dun proceso de arbitraxe; este proceso é considerado por algúns como unha violación dos Acordos de Dayton porque estes crearon o distrito aínda que só podían arbitrar o tramo disputado da liña fronteiriza entre as dúas entidades, tamén coñecido como Zona de Separación. A administración local é axudada por unha autoridade de supervisión internacional encabezada polo estadounidense Raffi Gregorian.

## Historia
Brčko era o centro dun contencioso xeográfico en 1996, cando a Forza de Intervención (IFOR), dirixida polos Estados Unidos, construíu Camp McGovern nos arredores da cidade. Este campamento foi erixido na Zona de Separacion (ZOS) co propósito de iniciar operacións de mantemento da paz, especialmente entre os musulmáns de Gornji Rahić preto de Brka e os serbios de Brčko.

A primeira unidade do Exército dos Estados Unidos despregada en Brčko foi a Forza de Tarefa Conxunta (Task Force) 3-5 CAV, composta de unidades individuais da Primeira División Blindada. O Tenente Coronel Anthony Cucolo estivo ao mando dela, e o seu cuartel era Camp McGovern.

Aínda que Brčko foi foco de tensión a fins dos 90, lográronse grandes progresos de integración multiétnica na cidade desde ese entón, tales como integración na educación secundaria. Os esforzos de reconstrución e o plan de posta en funcionamento da Lei de Propiedade melloraron a situación da propiedade e o regreso de desprazados.

Brčko segue sendo un importante compoñente dos Acordos de Dayton trala Arbitraxe de Brčko, que decidiu en maio de 1997 que Brčko sería un distrito especial fose da xurisdición da Federación de Bosnia e Hercegovina e da República Srpska, entidades constituíntes de Bosnia e Hercegovina.

A primeira organización internacional en instalar oficinas na cidade foi a Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE). A oficina de Brčko foi dirixida por Randy Hampton, quen máis tarde se iría a Croacia para abrir as oficinas locais da OSCE.

As oficinas principais da OSCE en Bosnia e Hercegovina, en Saraxevo, seguen funcionando.

## Notas
José Mariano Abizanda

**José Mariano Abizanda San Martín**, nado en Ferrol e finado na mesma cidade o 12 de agosto de 1901, foi un mariño, político e xornalista galego.

## Traxectoria 
O seu pai foi alcalde de Ferrol en 1852. Capitán da Mariña Mercante na súa xuventude, abandonou a mariña para dedicarse aos negocios. Fundou en 1878 en Ferrol o xornal *El Correo Gallego*. Foi alcalde de Ferrol dende o 27 de decembro de 1890 ata o 24 de xullo de 1891. Foi deputado provincial.

## Notas
Illote Motufetau

**Motufetau**, é un illote do océano Pacífico situado no leste do atol de Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. Na actualidade atópase despoboada.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa do Atol de Nukufetau 
* Información turística
Circunscrición electoral de Almería

A **Circunscrición electoral de Almería** é unha das 52 circunscricións (distrito electoral) utilizados para elixir aos representantes no Congreso dos Deputados. A de Almería é unha das oito circunscricións electorais de Andalucía. A cidade máis poboada é Almería, seguida de El Ejido e Roquetas de Mar.

### Resumo de votacións 1977-2011

a Os resultados corresponden aos do Partido Comunista de España (PCE).
b Os resultados corresponden a Unidade Popular. 

### Repartición de escanos entre 1977–2015

a Os resultados corresponden aos da coalición entre Alianza Popular y el Partido Demócrata Popular.
b Os resultados corresponden aos de Coalición Popular.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Sistema electoral de España
* Eleccións Xerais en España
### Ligazóns externas
* Constitución española na web do Tribunal Consitucional 
* Resultados electorais desde 1977
O derradeiro grande heroe

***O derradeiro grande heroe*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por John McTiernan que se estreou en 1993.

Estreouse en galego o 6 de marzo de 1996 a través da TVG.

## Sinopse 
Danny Madigan é un rapaz fantasioso e grande admirador de Jack Slater, o maior heroe do cine de acción. Cando se estrea o seu último filme, o vello acomodador do cine agasalla ó mozo unha entrada para que a vexa en primicia. Grazas a esa entrada, que resulta ter poderes máxicos, Danny consegue introducirse na pantalla e vivir en persoa as abraiantes aventuras con Jack.

## Personaxes 
* Arnold Schwarzenegger como Jack Slater / El mesmo
* Austin O'Brien como Danny Madigan
* Charles Dance como Benedict
* Robert Prosky como Nick
* Tom Noonan como The Ripper / El mesmo
* Frank McRae como Tenente Dekker
* Anthony Quinn como Tony Vivaldi
* Bridgette Wilson como Whitney Slater e Meredith Caprice
* F. Murray Abraham como John Practice
* Mercedes Ruehl como Irene Madigan
* Art Carney como Frank
* Charles Kalani, Jr. como Tough Asian Man
* Ryan Todd como Andrew Slater

;Cameos
* Franco Columbu aparece como director de *Jack Slater IV*.
* Tina Turner aparece en *Jack Slater III* como alcaldesa dos Ánxeles.
* Cando Danny e Slater chegan ó departamento de policía, Sharon Stone e Robert Patrick aparecen na porta principal como Catherine Tramell (de *Instinto básico*) e o T-1000 (de *Terminator 2: O xuízo final*), respectivamente.
* Sylvester Stallone como Terminator nun póster promocional de *Terminator 2*
* Angie Everhart como Empregada na tenda de vídeo
* Durante a estrea de *Jack Slater IV* no mundo real, aparecen varias celebridades facendo de si mesmas. Entre elas está a daquela muller de Schwarzenegger Maria Shriver, Little Richard, Leeza Gibbons, James Belushi, Damon Wayans, Chevy Chase, Timothy Dalton e Jean-Claude Van Damme.
* MC Hammer pregunta a Slater sobre un acordo para a banda sonora de *Jack Slater V*.
* Ian McKellen como a Morte
* Danny DeVito como voz de Whiskers

## Galardóns e nomeamentos 
* 1993: Premios Razzie: 6 nomeamentos, incluíndo peor filme, director e actor (Arnold Schwarzenegger)
* 1993: Saturn Awards: 7 nomeamentos, incluíndo mellor filme fantástico, director e actor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
67P/Churyumov-Gerasimenko

O **Cometa Churyumov-Gerasimenko**, oficialmente designado coma **67P/Churyumov–Gerasimenko**, é un cometa cun período orbital, na actualidade, de 6,45 anos. Acadou un perihelio o 13 de agosto do 2015. a cal volveu espertar do seu modo de hibernación o 19 de xaneiro do 2014, a procura de investiga-lo cometa.

## Descubrimento 
O cometa foi descuberto por Klim Ivanovych Churyumov, quen examinou unha fotografía que fora tomada por Svitlana Herasymenko o 11 de setembro de 1969 dende o Instituto Astrofísico de Alma-Ata, para amosa-lo cometa periódico 32P/Comas Solá. Churyumov atopou un cometa preto do bordo da tarxeta, pero asumiu que este era o Comas Solá.

Despois de volver ó seu instituto en Kíiv, Churyumov examinou tódalas placas fotográficas máis de preto. Aproximadamente un mes despois de que a fotografía fose tirada (22 de outubro), descubriu que o obxecto non podía se-lo Comas Solá, porque estaba case 1,8 graos fóra da posición esperada. Unha análise máis profunda xerou unha imaxe débil de Comas Solá na súa posición esperada na placa fotográfica, probando así que o outro obxecto era un cometa distinto.

## Observacións 
[miniatura|left| Ilustración en 3D do núcleo de Churyumov-Gerasimenko.

## Perturbacións orbitais 
Os cometas son regularmente *empurrados* dunha órbita a outra cando se atopan nas proximidades de [Xúpiter ou Saturno. Antes do ano 1959, o Churyumov-Gerasimenko tiña un perihelio de aproximadamente 2,7 UA. En febreiro de 1959 un achegamento á Xúpiter

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 67P on Kronk's Cometography 
* 67P/Churymuov-Gerasimenko at ESA/Hubble 
* Color image of 67P/Churymuov-Gerasimenko 
* Detailed description of 67P with light curves and pictures 
* The Dust Trail of Comet 67P/Churyumov–Gerasimenko between 2004 and 2006 
* 67P at ESA website 
* Mission to Land on a Comet
Azeglio Vicini

**Azeglio Vicini**, nado o 20 de marzo de 1933 en Cesena, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol italiano.

## Traxectoria 
### Como xogador 
Comezou a xogar no equipo da súa vila natal, o AC Cesena, fichando moi pronto polo Lanerossi Vicenza e polo UC Sampdoria máis tarde, equipo no que militaría a maior parte da súa carreira. Retirouse xogando no Brescia Calcio no ano 1966.

### Como adestrador 
A súa traxectoria como adestrador foi máis ampla, sobre todo nas diferentes categorías da Selección de fútbol de Italia. O primeiro equipo ao que dirixiu foi o Brescia Calcio, durante un ano e pouco despois de colgar as botas. Ao cabo dalgúns anos comezou a adestrar á categoría sub-23 do combinado nacional, e ao ano seguinte pasou á sub-21, neste posto estivo dez anos, ata que en 1986 pasa a adestrar á selección na categoría absoluta.

Coa selección de fútbol de Italia chegou ao terceiro posto no Mundial de Fútbol Italia 1990, cun equipo no que destacaban Roberto Baggio, Salvatore Schillaci ou Franco Baresi.

Deixa a selección en 1991 tras non conseguir clasificar ao equipo para a Eurocopa de Fútbol Suecia 1992, sendo substituído por Arrigo Sacchi. Posteriormente dirixiu en dous breves períodos ao AC Cesena e ao Udinese Calcio.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas
Počitelj

**Počitelj** (en cirílico: **Почитељ**) é unha vila situada no municipio de Čapljina, na Federación de Bosnia e Hercegovina, Bosnia e Hercegovina. O lugar histórico de Počitelj está situado na ribeira esquerda do río Neretva.

## Descrición
Situada ao sur de Mostar, é famosa pola súa arquitectura musulmá cunha mesquita, unha madrasa e casas turcas. Extráese aluminio dunha explotación de bauxita dende 1976, empregando enerxía dunha central hidroeléctrica próxima.

## Turismo 
O castelo de Počitelj, construído en 1444, é un dos principais puntos de interese da vila; ofrece unha ampla vista do val do río Neretva.

A mesquita de Šišman Ibrahim-Paša, construída entre 1562 e 1563, danada durante a Guerra dos Balcáns foi restaurada. A torre do reloxo data do 1664.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Artigo "Mostar" da *Encyclopædia Britannica 2009 Student and Home Edition* en DVD (en inglés).
Fortaleza de Castro de Amarante

A **Fortaleza de Castro de Amarante** ou **Pazo de Amarante** é unha fortaleza medieval situada no lugar de Amarante (Santo Estevo do Castro de Amarante, Antas de Ulla).

Ten a consideración de Ben de Interese Cultural por decreto de 1949, ratificado en normativa posterior..

## Historia 
O recinto foi construído no século XIII pola familia Noguerol, condes de Amarante, sobre un antigo poboado castrexo. Foi derrubado e reconstruído en varias ocasións.

Foi casa patrucial dos Noguerol, algúns de cuxos membros marcharon a Castela para formar parte de ordes militares en que tiveron encomendas. Así, frei Afonso Gutérres Noguerol foi comendador do convento de Belvís (da orde de Calatrava) e do de Magdalena de Salamanca (da orde de Alcántara) durante o reinado de Henrique II de Castela (1369-1379). En 1387 frei Xil Rodríguez de Noguerol foi comendador de Caravaca, da orde de Santiago. Os membros da Casa de Amarante eran soterrados no mosteiro de Vilar de Donas.

Sufriu os ataques da Gran Guerra Irmandiña, e foi reconstruído por Roi Fernández Noguerol. En 1486 foi asediado, e despois mandouno derrubar o gobernador Fernando de Acuña.

## Arquitectura 
Caracterízase por ser de arquitectura ruda, destacan as solainas situadas nas esquinas do edificio, con balaústres graníticos. Da construción orixinal consérvase a estrutura de planta oval, posiblemente a torre da homenaxe ou un reduto central. A ela accédese a través dunha porta oxival posiblemente do século XIV ou XV. Cara ao sur tiña un torreón, hoxe xa desaparecido, e polo leste conserva un corpo rectangular, posiblemente do século XV, con balcóns sobre ménsulas escalonadas nas esquinas -posibles restos dun matacán-.

En febreiro de 2013 a muralla sufriu desprendementos por mor da choiva.

## Lendas 
Corre a lenda de que os donos do castelo mandaron escavar un pasadizo desde a cociña ata o cume do monte Farelo (entre Amarante e Agolada), por se algún día tiñan que liscar de algún ataque. Os donos morreron e o castelo foi abandonado, enchéndose de silvas. Pero un veciño quixo comprobar a lenda e foi un día ata alí, descubriu a boca do pasadizo e soltou dentro un capón. E cóntase que ó cabo duns días, o capón apareceu no alto do monte Farelo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Iglesias Blanco, A.S. (2008): *La casa de Amarante*. Tese de doutoramento. Facultade de Xeografía e Historia da Universidade de Santiago de Compostela.
* Mourenza, Alfredo; artigo "AMARANTE, Pazo de" da Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada.

### Outros artigos 
* Castelos de Galicia
Talía (ninfa)

**Talía** era unha filla de Hefesto, a ninfa do monte Etna en Sicilia. Tras ser embarazada por Zeus, ocultouse baixo a terra por medo a Hera. Tivo dous fillos, os Palicos.
Dark Colony

***Dark Colony*** é un videoxogo de estratexia lanzado en 1997.

## Sinopse 
Pasa o ano de 2137 d. C., cando científicos terrestres descobren a existencia dun valioso mineral chamada Petra -7 en Marte e parten en misión co obxectivo de explotar o mineral e colonizar o planeta vermello. Unha raza alieníxena, que se autodenomínanse *Taar*, oriúndos do sistema estelar Zeta Reticuli chegaran antes dos humanos e ten inicio unha violenta guerra polo dominio do planeta.

## Xogabilidade 
O xogo presenta varios escenarios e baixo interacción con eles, onde animais e vexetais non ten ningún papel fundamental no xogo. Unha das grandes innovacións foi a estratexia baseada nos ciclos día/noite, xa que as unidades humanas ten maior campo de visión de día e as ETs, de noite.

O único recurso natural imprescindible para construción de unidades e edificacións é o Petra -7. Atópase en buracos no chan. Cando baleiros están inactivos, cando exhalan gases están activos , con longos ciclos de actividade. As minas de Petra teñen diferentes taxas de extracción e cantidades totais de recurso.

Existen 5 tipos de edificación que son construídas logo adquisición. Estas edificacións permiten construción de novas unidades e avances tecnolóxicos e son construídas automaticamente arredor da base, cada unha nun lugar predeterminado, eliminando a posibilidade do xogador de colocalas estratexicamente. Todas unidades son sempre producidas no mesmo lugar. Cada xogador ten só unha base e non é posible cambiar de base durante o xogo.

Os avances en tecnoloxía existen en dous niveis cada e consisten en:
* Armadura/Defensa, aumenta a cantidade de dano que cada unidade pode resistir.
* Armamento/Ataque , aumenta o dano das armas de cada unidade.

Cómpre facer a aplicación de tecnoloxía por separado para cada unidade. Só unidades dispoñibles no momento van aparecer. O prezo das tecnoloxías varía conforme o nivel, 1 ou 2, e non conforme unidade.

Existen unidades terrestres e unidades aéreas. Ambos os equipos teñen mesmo número de unidades e con habilidades equivalentes.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*Dark Colony - The Unofficial Game Site
Talía (nereida)

**Talía** era, segundo Homero, o nome dunha nereida filla de Nereo e Dóride.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  .
El tiempo entre costuras (serie de televisión)

***El tiempo entre costuras*** foi unha serie de televisión producida por Boomerang TV para Antena 3. Trátase dunha adaptación da novela homónima de María Dueñas. Estreouse o luns 21 de outubro de 2013, rexistrando 5&nbsp;018&nbsp;000 espectadores e un 25,5% de cota de pantalla, converténdose na mellor estrea de Antena 3 en doce anos. Despois de cada capítulo, emitíase unha reportaxe especial de media hora de duración no que revelan todos os segredos do capítulo que se acaba de ver titulado "Más de *El tiempo entre costuras*". Acadou o récord de audiencia no último capítulo, emitido o 20 de xaneiro de 2014, cando congregou a 5&nbsp;536&nbsp;000 espectadores (27,8% de share).

## Escenarios 
[miniatura|Parte da serie rodouse en [Tánxer.]]
A serie rodouse en varias cidades e localizacións repartidas en tres estados distintos: España, Marrocos e Portugal. A novela orixinal de María Dueñas transcorre nas cidades de Madrid, Tánxer, Tetuán e Lisboa. Estes mesmos escenarios foron os elixidos para gravar tamén a maioría de escenas na serie, pois unha produción de tal relevancia como *El tiempo entre costuras* necesitaba asemellarse o máximo posible á historia, polo que non se levou a cabo a rodaxe da serie en ningún estudio. Ademais de Madrid, Tánxer, Tetuán e Lisboa, tamén se rodou nas cidades de Guadalaxara, Toledo, Estoril e Cascais, sendo estas dúas últimas de Portugal, moi próximas a Lisboa. O feito de gravar en tantos sitios diferentes situados en distintas zonas xeográficas e pertencentes a diferentes estados supuxo un problema á hora de trasladar todo o equipo da serie, pois non era doado viaxar con todo o material necesario para a gravación dun lugar a outro. Pero, a pesar diso, o equipo da serie non renunciou a gravar en tales lugares, pois querían que a serie se asemellase o máximo posible á historia orixinal da novela e á época na que transcorre esta.

## Repartimento 
miniatura|Adriana Ugarte dá vida a Sira, a protagonista da serie

## Capítulos e audiencias 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial en antena3.com
Eleccións xerais de España de 1886

As **Eleccións xerais de 4 de abril de 1886 en España** foron convocadas tralo falecemento de Afonso XII en base ao disposto na Constitución española de 1876, vixente ata 1931, na coñecida como Restauración borbónica en España.

## Antecedentes 
[250px|thumb|Francisco Romero Robledo, [1904. Óleo sobre lenzo de Ignacio Pinazo Camarlench. Conservado no Congreso dos Deputados.]]

O Pacto do Pardo de 24 de novembro de 1885, foi un acordo subscrito por Cánovas del Castillo e Práxedes Mateo Sagasta, que instituíu o sistema de quendas pacíficas en exercicio do poder entre liberais e conservadores e consolidou a Restauración ata finais do século XIX e principios do XX. O 25 de novembro de 1885 falece o monarca español Afonso XII, en virtude de devandito pacto Cánovas del Castillo presentou a súa dimisión deixando paso a Sagasta o 27 de novembro.

O 15 de decembro un sector do canovismo encabezado por Francisco Romero Robledo rompeu co Partido Liberal-Conservador en protesta pola entrega do poder aos liberais.
O 26 de decembro Cánovas del Castillo foi elixido Presidente do Congreso dos Deputados por 222 votos contra 112.

María Cristina de Habsburgo-Lorena achábase embarazada dun fillo que nacería póstumo, tivo que asumir a regencia. O 31 de decembro a raíña xurou como rexente ante as Cortes. A raíña, inexperta nos negocios da política, deixouse asesorar por Sagasta, con quen acabaría trabando unha estreita amizade. O papel de María Cristina no sistema de goberno foi representativo, xa que non participou nos enfrontamentos entre os partidos dinásticos, respectando a quenda á hora de chamar aos candidatos a formar goberno aínda que se sentiu máis próxima a Sagasta e non puxo dificultades ao mantemento de longos períodos de goberno do partido liberal.

## Características 
O 15 de xaneiro de 1886 seguindo o proceso de *normalización* conforme ao pactado entre as principais forzas políticas, procedeuse á disolución das Cámaras e á convocatoria de eleccións lexislativas.

O número de votantes para estas eleccións era de 807.175 (o 4,5% da poboación total), mediante sufraxio restrinxido. Elixíronse **395 deputados** o día 4 de abril de 1886.

## Composición do Congreso dos Deputados tralas eleccións
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Eleccións xerais en España
* Restauración borbónica en España

### Ligazóns externas
* Resultados das eleccións
* Deputados electos
* El poder de la influencia: geografía del caciquismo en España (1875-1923) por José Varela Ortega, Carlos Dardé, Josep Armengol.
Talía (cárite)

**Talía** era a maior das tres Cárites ou as tres Grazas. Presidía sobre os banquetes e demais festividades, outorgando os dons da abundancia e a fertilidade. Era filla de Zeus e de Eurínome ou Eunomia.
[miniatura|*As tres Grazas*, por [Hans Baldung Grien.]]
Nas representacións artísticas distínguese por ser a única das tres que leva flores na cabeza ou enredadeiras nas súas roupaxes. Noutras obras aparece completamente vestida, en comparación coas súas outras dúas irmás, que aparece semiespida (Eufrósine) e completamente espida Pasítea.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* RUIZ DE ELVIRA, Antonio: *Mitología clásica*, Editorial Gredos, Madrid, 1982, páx. 68. ISBN 84-249-0204-1. 
* SMITH, William: *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Londres, 1873. "Thaleia" 4. 
*  .
Pedro Rivas Fontenla

**Pedro Antonio Rivas Fontenla**, nado en Mos en 1931, é un xornalista galego.
## Traxectoria
Comezou os estudos de Dereito e proseguiu os de Profesorado Mercantil na Universidade de Santiago de Compostela. Comezou como xornalista no periódico *Litoral*, e en 1956 gañou un certame polo artigo "La gran miseria de un genio". Escribiu tamén en *La Noche*, e en agosto dese mesmo ano tivo unha mención noutro certame co artigo "Recorrido por los montes y los ríos de la provincia de Pontevedra". Estudou na Escola de Periodismo de Madrid e pasou a ser correspondente deportivo en Pontevedra. Presidiu a cooperativa que recuperou o *Diario de Pontevedra* en 1968 e despois pasou a dirixir o xornal. En 1984 o alcalde de Pontevedra José Rivas Fontán denunciouno por varios artigos nese periódico.

Foi concelleiro de Pontevedra durante o franquismo polo terzo de representantes sindicais, e dimitiu do cargo en xullo de 1977. Inspirou con Manuel Fontoira Surís o partido Pontevedra Unida, e foi como número 3 nas listas de cara ás eleccións municipais de 1995. Nas eleccións municipais de 1999 foi cabeza de lista por Centro Democrático y Social-Unión Centrista, mais tampouco foi elixido concelleiro.

Foi presidente do Pontevedra CF (1993-1994). Na súa mocidade participou en dous eventos taurinos en Redondela, durante a festa da Coca de 1952, e mais en Pontevedra, e foi xerente da praza de touros de Pontevedra.

## Recoñecementos 
Foi nomeado Fillo adoptivo de Pontevedra en 1997.

## Notas
Arouca

**Arouca** é un concello portugués situado na Área Metropolitana do Porto, Rexión Norte e subrexión de Área Metropolitana do Porto(NUTS III).

## Demografía
É a sede dun municipio con 327,99&nbsp;km² de área e 22 359 habitantes (2011), subdividido en 20 freguesías, pertencente ao Distrito de Aveiro. O concello limita ao norte cos municipios de Gondomar, Castelo de Paiva e Cinfães, ao leste con Castro Daire, ao leste e ao sur con São Pedro do Sul, ao sur con Vale de Cambra, ao suroeste con Oliveira de Azeméis e ao noroeste con Santa Maria da Feira e con Gondomar.

### Freguesías
As freguesías do concello de Arouca son as seguintes:

* Alvarenga
* Arouca e Burgo
* Cabreiros e Albergaria da Serra
* Canelas e Espiunca
* Chave
* Covelo de Paivó e Janarde
* Escariz
* Fermedo
* Mansores
* Moldes
* Rossas
* Santa Eulália
* São Miguel do Mato
* Tropeço
* Urrô
* Várzea

## Eventos importantes
*Feira das Colheitas - Vila de Arouca (nas últimas semanas de setembro)
*Festa da Rainha Santa Mafalda - Vila de Arouca (o 2 de maio)
*Festa de Nossa Senhora do Campo - freguesía de Rossas (no segundo Domingo de Agosto)
*Festa da Nossa Senhora da Lage - Lugar Merujal, freguesía de Urrô (3 de maio, 15 de agosto e 8 de setembro)
*Festival Internacional de Folclore de Arouca - organizado polo *Conjunto Etnográfico de Moldes - vila de Arouca* (en agosto)

## Cidades irmandadas 
O concello de Arouca está irmandado coas seguintes cidades: 
*  **Santos**, São Paulo, Brasil
*   **Poligny**, Francia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Câmara Municipal de Arouca .
* Área Metropolitana do Porto .
* Geopark Arouca  .
* Comissão de Coordenação e Desenvolvimento da Região Norte.
* Turismo do Porto e Norte de Portugal  .
* «Aqui é Arouca» .
* Feira das Colheitas .
Giacinto Facchetti

**Giacinto Facchetti**, nado o 18 de xullo de 1942 en Treviglio e finado o 4 de setembro de 2006 en Milán, foi un futbolista italiano que xogaba na demarcación de defensa. Foi campión da Eurocopa de Fútbol de Italia 1968.

## Traxectoria 
Comezou a xogar no equipo da súa cidade natal, o CS Trevigliese. No ano 1960 fichou polo Inter de Milán da man do técnico arxentino Helenio Herrera, no que desenvolvería o resto da súa carreira futbolística e converténdose nun dos mellores laterais da súa época. Entre os títulos conseguidos co equipo de Milán destacan as dúas Copas de Europa consecutivas (1964 e 1965). Na súa honra o equipo retirou o dorsal número 3.

### Coa selección 
Debutou coa Selección de fútbol de Italia no ano 1963, disputando un total de 94 encontros e sendo capitán en 70 deles. Na súa traxectoria disputou os Mundiais de fútbol de Inglaterra 1966, México 1970 e Alemaña Federal 1974. Tamén formou parte da selección que se proclamou campioa da Eurocopa de Fútbol Italia 1968.

Trala súa retirada en 1978 exerceu diversos cargos no Inter, dende director técnico ata vicepresidente, finalmente foi escollido presidente do club no ano 2004.

## Palmarés 
### Títulos nacionais 
### Títulos internacionais 
### Coa selección de fútbol 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas do xogador ca selección de fútbol 
* Artigo biográfico  
* Biografía 
* Estatísticas
Illote Oua

**Oua**, e un illote do océano Pacífico situado no atol de Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. A altura media sobre o nivel do mar é de 6 metros. Atópase moi próximo ao Illote Lafanga.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa do Atol de Nukufetau 
* Información turística 
* Mapa do illote, o atol e a contorna
* O clima no illote
Manuel Vázquez Pérez

**Manuel Vázquez Pérez** nado en Carnós (A Arnoia) en 1939 e finado en Ourense o 10 de agosto de 2009, foi un empresario vinícola galego.

## Traxectoria 
Pasou a infancia e adolescencia en Carnós. Trasladouse a Ourense e instalouse no Vinteún onde abriu un negocio de viños con distribución a domicilio. Despois montou Bodegas Arnoya, en Santa Cruz, e La Patena, coa que se meteu no Consello Regulador da Denominación de Orixe Ribeiro. Tamén ingresou no Consello Regulador da Denominación de Orixe Ribeira Sacra con Rectoral de Amandi. Nos últimos anos mercou Bodegas Alanis na Barca de Barbantes. Tamén posuía unha bodega en Almendralexo. Participou tamén no negocio da auga natural con Augas de Sousa de Verín.

Foi condenado polo caso da falsificación de etiquetas de viños da Denominación de Orixe Ribeiro en 1994 e ingresou no Centro penitenciario do Pereiro de Aguiar no verán de 1995. En marzo de 2003 a Audiencia de Ourense suspendeu a execución da condena por razóns de saúde. Logo deste revés, o empresario retomou o seu traballo e conseguiu reflotar a empresa.

En 2017 a bodega Rectoral de Amandi elaborou unha edición limitada co nome de Manolo Arnoya, cun total de 72 barricas.

## Notas
Eleccións xerais de España de 1907

As **eleccións xerais de España de 1907** foron convocadas o 21 de abril, trala crise do goberno liberal pola dimisión de Eugenio Montero Ríos debido aos incidentes que se sucederon tralo asalto á revista *¡Cu-Cut!* en 1906. As eleccións celebráronse baixo sufraxio universal masculino. En total foron elixidos 404 deputados, e o partido máis votado foi o Partido Conservador, dirixido por Antonio Maura. O partido liberal quedou moi debilitado, e ademais presentouse por separado a sección liberal demócrata de José Canalejas.

Foi elixido presidente do Congreso o conservador Eduardo Dato, e presidente do Senado Marcelo de Azcárraga.

O xefe de goberno foi Antonio Maura, quen debido á Guerra de Marrocos e a durísima represión no que se coñece como a Semana Tráxica (coa condena a matar de Francesc Ferrer i Guàrdia) foi destituído en outubro de 1909. Foi substituído entón polo liberal Segismundo Moret, pero non contaba co apoio do seu propio partido e tivo que dimitir o 9 de febreiro de 1910, de maneira que se convocaron novas eleccións.

## Composición do Congreso dos Deputados tralas eleccións
## Resultados en Galicia
Os deputados que foron elixidos nos distritos galegos foron os seguintes:
### A Coruña
150px|miniatura|Pedro de Miranda Cárcer
* Juan Armada Losada
* Pedro Calderón de la Barca Ceruelo
* Juan Fernández Latorre
* Manuel García Prieto
* Rafael Gasset y Chinchilla
* Daniel de Iturralde y Mac-Pherson
* José Lombardero Franco
* Eladio Mille y Suárez
* Pedro de Miranda y de Cárcer
* Eugenio Montero y Villegas
* José del Moral Sanjurjo
* José Ortega Munilla
* Felipe Romero Donallo
* Ramón Sanjurjo Neira y Pardiñas
* Eduardo de Torres Taboada
### Lugo
150px|miniatura|Guillermo de Osma
* Lorenzo del Busto García Rivero
* Joaquín Caro y Arroyo
* Wenceslao Delgado García
* Eleuterio Delgado Martín
* Javier García de Leaniz y Arias de Quiroga
* Antonio Goicoechea Cosculluela
* Daniel de Iturralde y Mac-Pherson 
* Luis López Ballesteros Fernández
* Andrés Avelino Montero y Villegas
* Guillermo Joaquín de Osma y Scull
* Manuel Portela Valladares
* Joaquín Quiroga Espín
* Prudencio Rovira Pita
* Nicolás Vázquez de Parga y de la Riva

### Ourense
150px|miniatura|Gabino Bugallal
* Gabino Bugallal Araujo
* Senén Canido y Pardo
* Eduardo Cobián y Roffignac
* Luis Espada Guntín
* Juan Antonio Gamazo y Abarca
* Álvaro López de Carrizosa y de Giles
* Adolfo Merelles Caula
* Vicente Pérez y Pérez
* José Quiroga Velarde
* Leopoldo Travesedo y Fernández Casariego
* Luis Ugarte y Sainz

### Pontevedra
miniatura|150px|Antonio Aguilar y Correa
* Antonio Aguilar y Correa
* Darío Bugallal Araújo
* Isidoro Bugallal Araújo
* Francisco de Federico y Martínez
* Justo Martínez Martínez
* Bernardo Mateo Sagasta Echeverría
* Alejandro Mon Landa
* Mariano Ordóñez García
* Raimundo Riestra Calderón
* Fernando Roca de Togores y Aguirre Solarte
* Pedro Seoane Varela
* Ángel Urzáiz Cuesta
* Eduardo Vincenti Reguera

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Guerra do Rif
### Ligazóns externas
* Resultado das eleccións de 1907, en *historiaelectoral.com*.
* Deputados elixidosno sitio web do Congreso dos Deputados.
¿Qué es filosofía?

***¿Qué es filosofía?*** é un libro de carácter filosófico escrito por José Ortega y Gasset e publicado en 1930 na súa propia editorial, Revista de Occidente.

## Contido 
En febreiro de 1929, Ortega comezou un curso titulado *¿Qué es filosofía?* na Universidade de Madrid. O peche desta Universidade por causas políticas e a súa posterior dimisión obrigárono a continuar o curso no teatro. No diario *La Nación* de Buenos Aires publicou as súas primeiras leccións nas cales reproduciu algunhas cousas das súas conferencias en Amigos del Arte e na Facultade de Filosofía e Letras de Bos Aires. Anteriormente, a finais do ano 1930 e comezos de 1931, neste mesmo diario publicou unha serie de artigos titulados *¿Por qué se vuelve a la filosofía?* nos cales anticipaba algunhas partes das leccións 2ª e 3ª do curso *¿Qué es filosofía?*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Lección X, fragmento
Adolfo Rey Ruibal

**Adolfo Rey Ruibal** nado na Coruña en 1867 e finado en Buenos Aires en marzo de 1923, foi un escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Cursou, na Coruña, a carreira de Peritaxe Mercantil e estudou na Escola de Belas Artes. De moi novo, emigrou á Arxentina, dedicándose ao comercio en Buenos Aires. Colaborou en diversos diarios e revistas, coma *Galicia Moderna*, *Almanaque Gallego* e *El Eco de Galicia* utilizando os pseudónimos "Fol de gaita", "Butifarra" e "El caballero sin parné". Foi vicepresidente da Liga Redencionista Gallega de Buenos Aires (1910) e pertenceu á Asociación Española de Socorros Mutuos da que foi secretario en 1915. Foi membro correspondente da Real Academia Galega.

## Notas 
## Obras 
* *Septenvirato *(Buenos Aires, 1900), 
* *Saudades. Recuerdos y memorias de Marineda* (Buenos Aires, 1901)
* *Virutas *(Buenos Aires, 1913),
* *Notas de verano. Descripciones sudamericanas* (Buenos Aires, 1913).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* *Gran Enciclopedia Galega*, vol. 26, páx. 177 (Silverio Cañada ed., Santiago de Compostela-Gijón, 1974)
Eleccións xerais de España de 1905

miniatura|150px|Eugenio Montero Ríos
As **Eleccións Xerais de 10 de setembro de 1905 en España** foron as segundas convocadas na maioría de idade de Afonso XIII. A súa base legal foi a Constitución española de 1876, que o monarca xurara e que estivo vixente ata 1931 na época coñecida como Restauración borbónica en España.

## Contexto
O 23 de xuño de 1905 cae o goberno conservador de Marcelo Azcárraga Palmero, e resulta elixido Presidente do Consello de Ministros de España o liberal Eugenio Montero Ríos. Immediatamente convoca as Eleccións Xerais que se celebraron o 10 de setembro de 1905.

O Congreso resultante destas eleccións re-elixirá Presidente do Consello de Ministros de España ao liberal Eugenio Montero Ríos, aínda que terá que dimitir aos poucos meses polo escándalo do ¡Cu-Cut!.
## Composición do Congreso dos Deputados tralas eleccións
## Resultados en Galicia
miniatura|150px|Eduardo Vincenti
### A Coruña
* Saturnino Aller Rodríguez
* Juan Armada Losada
* Juan Fernández Latorre
* Manuel García Prieto
* Eduardo Gasset y Chinchilla
* Rafael Gasset y Chinchilla
* Ramón Gasset y Chinchilla
* Daniel López y López
* Eladio Mille y Suárez
* Pedro de Miranda y de Cárcer
* Eugenio Montero y Villegas
* José Ortega Munilla
* Felipe Romero Donallo
* Ramón Sanjurjo Neira y Pardiñas
* Eduardo de Torres Taboada
* Anselmo Villar Amigo
### Lugo
* Enrique Abella y Casariego
* Santiago Alba y Bonifaz
* Ramón Bustelo y González
* Carlos Casas Couto
* Vicente Martínez Bande
* Andrés Avelino Montero y Villegas
* Guillermo Joaquín de Osma y Scull
* Casimiro Pérez García
* Manuel Portela Valladares
* Benigno Quiroga López Ballesteros
* Vicente Quiroga Vázquez
* Nicolás Vázquez de Parga y de la Riva
### Ourense
* Gabino Bugallal Araujo
* Senén Canido y Pardo
* Eduardo Cobián y Roffignac
* Luis Espada Guntín
* Apolinar Flórez Suárez de Deza
* Álvaro López de Carrizosa y de Giles
* Adolfo Merelles Caula
* Vicente Pérez y Pérez
* Luis Ugarte y Sainz
### Pontevedra
* Antonio Aguilar y Correa
* Isidoro Bugallal Araújo
* Francisco de Federico Martínez
* Augusto González Besada y Mein
* Justo Martínez y Martínez
* Bernardo Mateo Sagasta Echeverría
* Alejandro Mon y Landa
* Mariano Ordóñez y García
* Fernando Roca de Togores y Aguirre
* Ángel Urzaiz y Cuesta
* Eduardo Vincenti Reguera

## Véxase tamén
### Outros artigos
* ¡Cu-Cut!
### Ligazóns externas
* Diputados proclamados ABC (Madrid) - 15/09/1905, pp. 9 e 10 - ABC.es Hemeroteca
* Archivo Histórico de Diputados - Web do Congreso dos Deputados
Eleccións xerais de España de 1893

[miniatura|dereita|[Práxedes Mateo Sagasta]]
As **eleccións xerais de 5 de marzo de 1893 en España** foron convocadas na minoría de idade de Afonso XIII, sendo rexente a súa nai María Cristina de Habsburgo-Lorena. A súa base legal foi a Constitución española de 1876, vixente ata 1931 na coñecida como Restauración borbónica en España.

## Antecedentes 
En base ao Pacto do Pardo de 24 de novembro de 1885 queda instituído o sistema de quendas pacíficas en exercicio do poder entre liberais e conservadores, que consolidou a Restauración ata finais do século XIX e principios do XX.

O 26 de xuño de 1890 o goberno liberal-fusionista reimplanta oficialmente o sufraxio universal na lexislación electoral.

O 21 de novembro de 1891 prodúcese unha escisión nas filas conservadoras: dimite o gabinete de Francisco Silvela e trala defección de Romero Robledo, o 24 de novembro asume a presidencia do executivo Cánovas del Castillo.

O 7 de decembro Francisco Silvela volve a intrigar conseguindo o cesamento de Cánovas del Castillo, o que supón a formación o 13 de decembro dun novo goberno presidido pos Sagasta.

## Características 
O 5 de xaneiro de 1893 seguindo o proceso de *normalización* conforme ao pactado entre as principais forzas políticas, procedeuse á disolución das Cámaras e á convocatoria de eleccións lexislativas.

Descoñécese o número de votantes para estas eleccións, todos varóns maiores de 25 anos de idade (sufraxio universal masculino). Elixíronse 400 deputados o día 5 de marzo de 1893.

## Composición do Congreso dos Deputados tralas eleccións
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Resultados das eleccións
* Deputados electos