Mikoyan-Gurevich MiG-19

O **Mikoyan-Gurevich MiG-19** (ruso: Микоян и Гуревич МиГ-19; designación OTAN: **Farmer**) é un caza soviético de segunda xeración, sendo un dos avións supersónicos máis producidos do mundo. Foi o primeiro avión de fabricación soviética capaz de acadar velocidades supersónicas en voo nivelado. Un caza da "Serie Centenaria" estadounidense comparable foi o North American F-100 Super Sabre, aínda que o MiG-19 loitou principalmente contra os máis modernos McDonnell Douglas F-4 Phantom II e Republic F-105 Thunderchief sobre Vietnam do Norte.

## Deseño e desenvolvemento 
En 1950 a oficina de deseño Mikoyan-Gurevich (MiG), tamén coñecida como OKB-155, comezou a traballar nun novo caza, destinado a ter un maior alcance que os MiG-15 e MiG-17, e capaz de acadar velocidades supersónicas en voo nivelado. MiG elixiu usar dous dos novos motores axiais Mikulin AM-5 (unha versión reducida do Mikulin AM-3 que equipaba ao bombardeiro Tupolev Tu-16) para o seu novo caza. Como banco de probas para o novo motor, a OKB-155 foi autorizada o 20 de abril de 1951 a converter un dos prototipos do MiG-17, substituíndo o único motor Klimov VK-1 por dous AM-5 de 19,60 kN (despois substituído polo AM-5A de 21,08 kN). Este avión, designado SM-1 (ou I-340), voou a finais de 1951. Aínda que o SM-1 era un banco de probas útil,

Aínda que o SM-1 era un banco de probas, o SM-2 (ou I-360) foi pensado como un caza de escolta supersónico, sendo autorizado o 10 de agosto de 1951. O SM-2 era un avión bimotor con á media. As súas delgadas ás, que foran deseñadas en TsAGI, o Instituto Aerohidroninámico Central Soviético, para voo supersónico tiñan un ángulo cara a atrás de 55 graos. Infrecuentemente, instalouse unha cola en T. O armamento estaba formado por dous canóns Nudelman N-37 de 37 mm situados no bordo de ataque das ás, preto das raíces (as armas movéronse con respecto aos MiG-15 e -17 para evitar a inxestión de gases de explosión dos canóns parase os motores do avión. Cos motores AM-5A sen poscombustión o SM-2 non podía superar a velocidade do son en voo nivelado, polo que substituíronse polos AM-5F.

O AM-5F aínda xeraba un pulo pouco axeitado e así a oficina de deseño Mikulin desenvolveu un novo motor para substituílo, o AM-9B (despois chamado Tumansky RD-9), de 25,5 kN en seco e 31,87 kN con poscombustión.

As presas por ter o MiG-19 en servizo resultou en que os primeiros avións de produción tivesen graves problemas. O avión sufriu varios estoupidos en voo que se atribuíron ao pobre illamento entre os motores e os tanques de combustible. Isto solucionouse parcialmente colocando un escudo térmiico de metal entre os motores e os tanques. Os elevadores do avión demostraron ser ineficaces a velocidades supersónicas, e no segundo e terceiro prototipo do SM-9 probouse un estabilizador de cola que posteriormente foi incluído no principal modelo de produción, o MiG-19S, que tamén contaba cun armamento mellorado.

Ao mesmo tempo que se desenvolveu o caza de escolta diúrno dos SM-2 e SM-9 como MiG-19 e MiG-19S, en paralelo trabalouse en deseñar e fabricar un caza todotempo equipado con radar, voando o primeiro prototipo do SM-7/1 o 28 de agosto de 1954. Este prototipo tiña unha fuselaxe semellante ao primeiro SM-9, incluída a cola horizontal fixa, introducindo o segundo e terceiro SM-7 cambios semellantes aos probado nos prototipos do SM-9, incluído un estabilizador de cola. O caza todotempo entrou en produción como MiG-19P en 1955. Entre as principais diferenzas con respecto ao MiG-19S incluíanse un radar RP-1 *Izumrud* no morro do avión, con pequenos radomos no centro e no bordo superior da entrada de aire e un armamento de dous canóns nas raíces alares.

En 1955, tras a introdución estadounidense de globos de recoñecemento de grande altitude e os sobrevoos dos Canberra británicos, que non podían ser interpertados polos avións existentes, xunto con informes de intelixencia sobre o desenvolvemento do Lockheed U-2 cun teito de servizo incluso maior, comezou o desenvolvemento dunha versión especializada de grande altitude do MiG-19, o MiG-19SV, que foi fabricado en cantidades limitadas. Este tiña motores máis potentes e era máis lixeiro, ao quitarlle un dos canóns e blindaxe, mentres que a configuración de flaps axustouse para darlle maior sustentación a grande altitude e introducíuse un novo traxe presurizado. Estes cambios incrementaron o teito do avión dos 17 500 aos 18 500 m. O prototipo MiG-19SV foi posteriormente modificado (como MiG-19SVK) cunha maior envergadura, conseguíndose un teito de 19 100 m, aínda que seguía sendo insuficiente para interceptar o U-2, polo que se fixeron esforzos para engadir propulsores foguete.

## Notas 
## Bibliografía 
* Belyakov, R. A. and Marmain, J. *MiG 1939-1989*. Paris, France: Editions Larivière, 1991. .

* Belyakov, R. A. and Marmain, J. *MiG: Fifty Years of Secret Aircraft Design*. Shrewsbury, UK: Airlife Publishing, 1994. .

* Gordon, Yefim. "Mikoyan MiG-19 Variants". *Wings of Fame*, Volume 9, 1997. pp.&nbsp;116–149. . .

* Gunston, Bill. *The Osprey Encyclopedia of Russian Aircraft 1875–1995*. London: Osprey, 1995. .