open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Consuelo Rodríguez López

**Consuelo Rodríguez López**, coñecida na guerrilla como **Chelo**, nada en Soulecín (Santigoso, O Barco de Valdeorras) o 19 de outubro de 1919 e finada na Illa de Ré o 18 de xullo de 2019, foi unha guerrilleira antifranquista galega.

## Traxectoria 
Nada no seo dunha familia acomodada grazas aos recursos que lograra o pai en Cuba. Porén, a guerra civil española deulle un xiro á súa vida a causa da cruel represión que se desatou en contra da súa familia; foi por isto polo que se uniu aos do monte e se converteu na guerrilleira Chelo; tiña 17 anos, e a súa mentalidade de esquerdas nacera das manifestacións da República. O seu pai, Domingo Rodríguez, e súa nai, Alicia López, foron fusilados en outubro de 1939 e perdeu catro irmáns (entre eles Alfonso Rodríguez López)  na guerrilla.

Coa súa irmá Antonia Rodríguez López actuaron como axentes do Servizo de Información Republicana (SIR), como enlaces da Federación de Guerrillas de León-Galicia. Pasason varias veces polo cárcere, no Barco, Ponferrada e León. Ao comprobar que perigaba a súa vida, escaparon para o monte, á Cidade da Selva, situada nos montes da Serra do Eixo (Carballeda de Valdeorras), onde se encontraba o campamento base dos guerrilleiros. Alí continuou a súa relación co guerrilleiro asturiano Arcadio Ríos Rodríguez. O seu compañeiro Arcadio morreu a mans da Garda Civil o 26 de xullo de 1946 durante a celebración do Congreso de Reunificación de Casaio con Francisco Elvira Cuadrado.

Logrou pasar a Francia en 1949 onde residiu.

## Recoñecemento 
En 2004 o Concello do Barco de Valdeorras colocou unha placa en Soulecín en memoria de seus pais. En 2019 foi recoñecido o seu labor co Premio Mártires da Liberdade, convocado pola Asociación Cultural e Teatral Abril de Lume e Ferro en Carral.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Maria Gripe

**Maria Gripe**, nada como **Maja Stina Walter** en Vaxholm o 25 de xullo de 1923 e finada en Rönninge o 5 de abril de 2007, foi unha escritora sueca de literatura infantil e xuvenil.

## Traxectoria 
Filla dun escritor, casou co pintor e ilustrador Harald Gripe, que a animou a escribir e máis tarde había de ilustrar moitos dos seus contos, foi autora de preto de 40 libros, traducidos a 29 idiomas; concedéronlle a medalla Andersen no 1974, considerada o equivalente do Premio Nobel para escritores de literatura infantil. A propia María Gripe contaba que comezou escribir aos 12 anos en que redactou unha novela de cabalarías. Con todo, non o fixo de xeito profesional ata que a súa filla tivo sete anos. Para ela escribira o relato *I var lilla stad* (Na nosa pequena cidade), que foi a súa primeira obra, publicada en 1954.

Acadou o seu primeiro grande éxito con *Hugo och Josefin* pero, sen dúbida, o que lle deu definitivamente sona internacional foi a serie protagonizada polo mozo Elvis Karlsson, un dos grandes retratos de neno (e mozo, porque a serie acompaña ao pequeno Elvis ata a adolescencia) da historia da literatura universal. A súa novela de misterio *Os escaravellos voan á tardiña* foi traducida ao galego polo escritor Carlos Casares.

## Obras  
* *Hugo och Josefin* (1962)
* *A filla do espantallo* (Título orixinal: *Pappa Pellerins dotter*, 1963) ISBN 84-348-3121-X 
* *Os fillos do vidrieiro* (Título orixinal: *Glasblåsarns barn*, 1964) ISBN 84-348-3127-9
* *O Rei e o cabeza de turco* (Título orixinal: *I klockornas tid*, 1965) ISBN 84-348-3699-8
* *Hugo (1966)*
* *Landet utanför* (1967)
* *Glastunneln* (1969)
* *Nattpappan* (1970)
* *Elvis Karlsson* (1973)
* *O abrigo verde* (Título orixinal: *Ellen, dellen*, 1974) ISBN 84-348-3125-2
* *Agnes Cecilia: en sällsam historia* (1981)
* *Skuggan över stenbänken* (1982)
* *Os escaravellos voan á tardiña* (Título orixinal: *Tordyveln flyger i skymningen*, 1983) ISBN 84-348-2812-X
* *...och de vita skuggorna i skogen* (1984)
* *Skuggornas barn* (1986)

## Notas
Cabilia

:*Este artigo trata da rexión da Alxeria. Para o pobo, vexa pobo cabilo. Para a lingua, vexa Lingua cabila.*

miniatura|Bandeira da Cabilia.
A **Cabilia** é unha área montañosa no norte de Alxeria. Os seus habitantes (os cabilas) chámana en cabila *Tamurt Idurar* (*Terra de Montañas*) ou *Tamurt Leqvayel* (*Terra dos Cabila*s). Forma parte do Cordal do Atlas e está localizada á beira do mar Mediterráneo. Cabilia cobre varias vilaias de Alxeria: a totalidade de Tizi Ouzou e Buxía, a maioría de Bouira e parte das vilaias de Bordj Bou Arreridj, Jijel, Boumerdes, e Setif.

## A colonización francesa 
miniatura|Mulleres cabilas, 1886.
A área foi pasando gradualmente a control francés dende 1857, espertando unha vigorosa resistencia levada a cabo pola poboación local dirixida por líderes como Lalla Fatma n Soumer, continuando máis tarde coa rebelión de Cheikh Mokrani en 1871. Moitas terras foron confiscadas neste período ás tribos máis recalcitrantes e dadas ós pied-noirs franceses. Foron levados a cabo moitos arrestos e deportacións polos franceses, principalmente a Nova Caledonia. A colonización tamén acelerou a chegada de emigrantes tanto de dentro do país como de fóra del.

Os traballadores alxerinos en Francia organizaron o primeiro partido que promoveu a independencia nos anos 20. Messali Hadj, Imache Amar, Si Djilani, e Belkacem Radjef gañaron rapidamente un grande seguimento tanto en Francia como en Alxeria nos anos trinta e desenvolveron activamente militantes que volvéronse vitais nun futuro para construír unha Alxeria independente e loitadora.

Durante a guerra de independencia (1954-1962), a Cabilia foi unha das áreas que foi máis afectada, debido á importancia do maquis (axudados polo terreo montañoso) e á represión francesa. A FLN recrutou a varios dos seus líderes históricos alí, entre eles Hocine Aït Ahmed, Abane Ramdane, e Krim Belkacem.

## Política 
miniatura|A rexión de Cabilia
* Dous partidos políticos dominan na Cabilia e teñen o seu principal apoio alí: a Fronte de Forzas Socialistas, liderado por Hocine Aït Ahmed, e o RCD, liderado por Saïd Sadi. Ámbolos dous son secularistas, Berberistas e "Alxerianistas".
* O Arouch, creado durante a Primavera Negra de 2001 como un renacemento da forma tradicional cabila de organización democrática, a asemblea de vilas. O Arouch comparte en gran parte os mesmos puntos de vista políticos que o FFS e o RCD.
* O MAK (Movemento pola Autonomía da Cabilia) emerxeu durante a Primavera Negra, e é unha asociación política que loita pola autonomía da Cabilia.
miniatura|Paisaxe da Cabilia.
## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Mohamed Dahmani, *Economie et Societe en Grande Kabylie* (Alger: Office des Publications Universitaires, 1987)

### Ligazóns externas 
* Fotos da Cabilia 
* Kabyle.com 
* imyura.com  (cabila: lingua da Cabilia)
* Kabylie News 
* Kabyle music
* *Kabylpedia*
Irlanda nos Xogos Olímpicos

**Irlanda** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1924, na edición de Verán, e participa nos Xogos Olímpicos de Inverno dende 1992. Está representada pola Federación Olímpica de Irlanda que foi formada en 1922, Existe certa controversia sobre se o equipo nacional representa á República de Irlanda ou a toda a illa de Irlanda, que abrangue tanto á República como a Irlanda do Norte, xa que os atletas norteirlandeses poden escoller se representar á República ou ao Reino Unido.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
## Lista de medallistas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
*
Lingua minorizada

**Lingua minorizada** é un concepto da sociolingüística que fai referencia a calquera lingua que, compartindo espazo xeográfico con outra ou outras, ten usos restrinxidos. É aquela que, sendo historicamente propia dun pobo, ve restrinxidas as súas funcións de uso. Unha das razóns que poden levar a unha situación de minorización é un proceso de substitución lingüística, pero na maior parte dos casos as linguas minorizadas nunca chegaron historicamente a desenvolver eses rexistros e usos. A competencia desigual con outra lingua de maior prestixio constitúe o factor causante desta situación.

Tradicionalmente denominóuselles a estas linguas *minoritarias*, pero ese é un valor erróneo, posto que a minorización non depende do número de falantes, senón do status do que goce a lingua.

## Historia e características 
A minorización lingüística pode ter causas predominantemente políticas, que se expresan nas normas de uso lingüístico explícitas (por exemplo os decretos de Nova Planta nos Países Cataláns que crearon as circunstancias que permitiron a prohibición do uso do catalán nos ámbitos oficiais), ou sociais, expresadas na conciencia ou representación social, que pode impedir a normativización ou a codificación e o cultivo da lingua (por exemplo, a clase alta prefire e impulsa o francés en Luxemburgo e acaba impedindo o desenvolvemento do idioma luxemburgués).

Do mesmo xeito, a situación de minorización pode ser reversíbel como consecuencia da vontade firme dun pobo e das políticas dos seus gobernos (é o caso do finés, húngaro, islandés, noruegués, polaco e checo, no século XX). Hai aínda casos de resurrección de linguas, como a recuperación da lingua hebrea como vehículo de comunicación, dado que quedara reducida aos usos litúrxicos xa en tempos de Xesucristo.

### Lingua minoritaria 
O concepto de lingua minoritaria refírese á demografía relativa dun idioma, ás dimensións dunha comunidade lingüística. Aplícase, pois, á lingua dunha comunidade lingüística pequena, en termos xerais ou rexionalmente. Pode haber, pois, linguas minoritarias en situación de oficialidade plena (a danesa) e linguas minoritarias minorizadas (o galego ou o catalán). Se se toman como referencia para estas dúas últimas o ámbito da Comunidade Autónoma, en vez do estatal, non son linguas minoritarias minorizadas senón maioritarias minorizadas, pois son usadas pola maioría das respectivas poboacións. Tamén, dentro dun ámbito estatal, unha lingua pode estar en situación de minorización, e seguramente en minoría ante o grupo dominante, e, pola contra, á outra banda da fronteira estar en situación de oficialidade plena (é o caso do grupo alemán de Alsacia e Lorena, dentro do Estado francés).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lingua minoritaria
* Diglosia
* Lingua indíxena
* Lingua materna
Vilar, Pousada, Baleira

**Vilar** é a aldea con maior número de habitantes dos 8 núcleos de poboación da parroquia de San Lourenzo de Pousada, sendo tamén a segunda maior aldea de todo o concello de Baleira. Dista uns 3,5 quilómetros da cabeceira do concello, O Cádavo.

## Xeografía 
A actividade da poboación é maiormente gandeira e agrícola. Situada na parte superior do chamado Val do Pedroso, entre a serra serra da Legúa (960 m) e Vilar-Quintá (650 m), está vetada polos arroios de Pacios e o da Esperela, tendo unha orografía case chá. No tocante ás comunicacións terrestres, a aldea está atravesada pola estrada LU-710, que a comunica a 11&nbsp;km coa A-6 (no quilómetro 465) e coa cabeza do concello a 3,5&nbsp;km.

## Patrimonio 
O edificio máis destacado é o antigo colexio público, de planta rectangular de dúas plantas (80 m² por planta), construído en granito e pedra a dúas augas e artesoados en madeira. A fachada principal presenta na segunda planta unha galería de madeira sustentada por catro columnas hexagonais de granito. Recentemente foi restaurada.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pousada 
### Parroquias de Baleira 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Baleira
163

## Acontecementos 
* Estacio Prisco, gobernador romano de Capadocia, expulsa os partos de Armenia.

## Nacementos 
## Mortes 
* Ma'nu VIII bar Ma'nu de Osroene, reino sito a Noroeste de Mesopotamia.

## Outros 
* Historia ano a ano
164

## Acontecementos 
* Abandónase a muralla de Antonino Pío, fixándose de novo a fronteira de Britania na muralla de Hadriano.

## Nacementos 
* Macrino, emperador romano (data aproximada).

## Mortes 
## Outros 
* Historia ano a ano
165

## Acontecementos 
* Creación da *Legio II Italica* por Marco Aurelio.

## Nacementos 
## Mortes 
* Claudio Tolomeo, astrónomo grego.
* Aniceto, papa da Igrexa católica.

## Outros 
* Historia ano a ano
Subdivisións de Rusia

**Rusia** está dividida en 49 provincias (*óblasts*), 21 repúblicas, 16 distritos autónomos (*okrugs*), 8 territorios (*krais*), 2 cidades autónomas e unha provincia autónoma.

Cada distrito autónomo fai parte dun territorio ou unha provincia, do que parcialmente depende. Os outros tipos de subdivisións son independentes.

Nos últimos anos comezou o proceso de agregación das subdivisións.

## Provincias (óblast) de Rusia 
dereita|600px
# Amur
# Arjánguelsk
# Astrakán
# Belgorod
# Bryansk
# Cheliábinsk
# Chita
# Irkutsk
# Ivánovo
# Kaliningrado
# Kaluga
# Kamchatka
# Kemerovo
# Kírov
# Kostroma
# Kurgan
# Kursk
# Leningrado
# Lipetsk
# Magadán
# Moscova
# Múrmansk
# Nizni Nóvgorod
# Nóvgorod
# Novosibirsk
# Omsk
# Orenburgo
# Oryol
# Penza
# Pskov
# Rostov
# Riazán
# Sakhalín
# Samara
# Saratov
# Smolensk
# Sverdlovsk
# Tambov
# Tomsk
# Tver
# Tula
# Tyumen
# Ulyanovsk
# Vladímir
# Volgogrado
# Vologda
# Voronezh
# Yaroslavl

## Repúblicas 
## Territorios autónomos 
# Altai 
# Kamchatka 
# Khabarovsk 
# Krasnodar 
# Krasnoiarks 
# Perm 
# Primorsky 
# Stavropol

## Distritos autónomos 
# Agin-Buryat 
# Chukotka 
# Khanty-Mansi 
# Nenets 
# Ust-Orda Buryat 
# Yamalo-Nenets

## Cidades autónomas 
# Moscova
# San Petersburgo
# Sebastopol

## Provincia autónoma 
# Oblast Autónomo Hebreo
Xeografía de Rusia

dereita|miniatura|Mapa da Federación Rusa.

O **relevo de Rusia** é variado: dominan chairas e vales (3/4 do territorio). As chairas Leste-Europea e Oeste-Siberiana, divididas polos montes Urais, son as maiores do planeta. O punto máis elevado é o monte Elbrus (5 642 m.).

Catro zonas climáticas -ártica, subártica, temperada e subtropical- determinan o clima da Rusia con 4 seguintes estacións no ano: inverno longo e nevoso, primavera temperada, verán curto e quente e outono chuvioso. As temperaturas medias varían en todo o territorio: en xaneiro - de -1&nbsp;°C a -50&nbsp;°C, en xullo - de 1&nbsp;°C a 25&nbsp;°C. Preto do 14 % do territorio (Siberia Norte e Norte do Oriente Extremo) fican alén do círculo polar co chan perennemente conxelado. A noite alá é de 60 días. As paisaxes severas dos desertos árticos do Norte sucédeas a tundra con mofo e lique. O inverno na tundra dura 8-9 meses por ano. Máis para o Sur están espalladas as famosas forestas rusas que ocupan por volta de 43% do territorio do país. Os bosques densos de coníferas de difícil acceso chámanse "taiga".

Na zona central da Rusia atópanse as fragas máis claras, mistas, dominadas por bidueiros, ameneiros, carballos. As fragas das zonas centrais están divididas por estepas. A maior parte de estepas é labrada e sementada con trigo, centeo, millo, xirasois etc. No Sur do país, principalmente na costa do Mar Negro, o clima é subtropical co inverno curto e húmido e verán longo e quente. Praias bonitas, sol e augas cristalinas atraen aos turistas de todo o país.

Na Rusia hai preto de 120 000 ríos. A maioría están conxelados no inverno.
Galería de imaxes de Vila de Cruces

**Galería de imaxes** do concello de Vila de Cruces na provincia de Pontevedra.

## Vila de Cruces 

Ficheiro:Vila_de_Cruces_-_Galiza_-_070325_074.JPG|Casa do concello
Ficheiro:Vila_de_Cruces_-_Galiza_-_070325_070.JPG|Casa do concello
Ficheiro:Vila de Cruces. Casas do concello.jpg|A antiga e a actual casa do concello
Ficheiro:Rotonda á entrada de Vila de Cruces.JPG|Rotonda á entrada de Vila de Cruces.
Ficheiro:IES Marco do Camballón de Vila de Cruces.JPG|IES Marco do Camballón.
Ficheiro:Vila_de_Cruces_-_Galiza_-_070325_082.JPG
Ficheiro:Camanzo6.JPG|Amosa, Camanzo, Vila de Cruces
Ficheiro:Vila de Cruces - Galiza - 070325 086.JPG|Hórreo.
Ficheiro:Vila de Cruces - Galiza - 070325 085.JPG
Ficheiro:Viladecruces.JPG|Rúa de Vila de Cruces
Ficheiro:Vila_de_Cruces_-_Galiza_-_070325_081.JPG
Ficheiro:Xoan Carlos I - Vila de Cruces - Galiza - 070325 072.jpg|Xoan Carlos I.
Ficheiro:Xoan Carlos I - Vila de Cruces - Galiza - 070325 073.jpg|Xoan Carlos I.
Ficheiro:Vila de Cruces - Galiza - 070325 084.jpg|Igrexa.
Ficheiro:Vila_de_Cruces_-_Galiza_-_070325_083.JPG
Ficheiro:Vila_de_Cruces_-_Galiza_-_070325_080.jpg
Ficheiro:Vila_de_Cruces_-_Galiza_-_070325_079.JPG
Ficheiro:Vila_de_Cruces_-_Galiza_-_070325_078.jpg|Cruceiro.
Ficheiro:Vila_de_Cruces_-_Galiza_-_070325_077.jpg|Cruceiro.
Ficheiro:Vila de Cruces - Galiza - 070325 076.JPG
Ficheiro:Vila_de_Cruces_-_Galiza_-_070325_075.JPG
Ficheiro:Vila_de_Cruces_-_Galiza_-_070325_088.jpg|Galería.
Ficheiro:Vila_de_Cruces_-_Galiza_-_070325_087.JPG|Edificio.
Ficheiro:Vila_de_Cruces_-_Galiza_-_070325_071.JPG|Rúa.

## Parroquias 
### Carbia 

Ficheiro:Madanela.jpg|monte da Madanela en Carbia visto dende Dombodán, Arzúa

### Cumeiro 

Ficheiro:Cumeiro, Vila de Cruces, Galiza.jpg
Ficheiro:4 boinas. Cumeiro, Vila de Cruces, Galiza.jpg

### Gres 

Ficheiro:Ponteledesma 2eue.jpg|O río Ulla separa en Gres os concellos de Vila de Cruces e Boqueixón

### Portodemouros 

Ficheiro:Portodemouros.jpg|Encoro de Portodemouros
Ficheiro:Aliviadeiro.JPG|Aliviadeiro do encoro de Portodemouros
Ficheiro:Muro presa Portodemouros.jpg|Muro do aliviadoiro

## Río Arnego 

Ficheiro:Vila de Cruces. Río Arnego.jpg
Ficheiro:Río Arnego. Vila de Cruces b.JPG
Ficheiro:Vila_de_Cruces._Río_Arnego_3.jpg

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Lugares de Vila de Cruces
*Eleccións municipais en Vila de Cruces
Liexa-Bastogne-Liexa

[miniatura|Podio do [Liexa-Bastogne-Liexa 2015|2015.]]A **Liexa-Bastogne-Liexa** é a máis antiga das **clásicas**. A súa primeira edición tivo lugar en 1894. Trátase dunha carreira dun día considerada como un dos Monumentos do ciclismo que forma parte do UCI WorldTour e das tres Clásicas das Ardenas.
 
Dispútase o cuarto domingo do mes de abril nun percorrido que sae e remata en Liexa pasando durante el por Bastoña.

O corredor belga Eddy Merckx ostenta o récord de vitorias, cun total de cinco entre os anos 1969 e 1975. O actual campión é o español Alejandro Valverde que posúe catro vitorias.

Dende o ano 2017 disputase tamén a versión feminina na que Anna van der Breggen é a ciclista con máis vitorias o conseguir dúas.

## Gañadores da Liexa-Bastogne-Liexa 
### Proba Masculina 
### Proba Feminina 
* 2017: Anna van der Breggen 
* 2018: Anna van der Breggen 
* 2019: Annemiek van Vleuten 
* 2020: Adiada por mor da COVID-19

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Clásicas das Ardenas
* Monumentos do ciclismo
Monte Ventoux

O **Mont Ventoux** (en francés) ou **Ventor** en (occitano), é unha montaña de 1,912 metros de altitude situada na Provenza. Como indica o seu nome, o vento pode soprar moi forte no cumio, especialmente o coñecido vento Mistral: as correntes producidas poden superar os 160&nbsp;km/h. Porén o seu nome orixinario non ten que ver cos ventos. Esta montaña non forma parte nin dos Alpes nin dos Pireneos, senón que está soa, entre os dous sistemas montañosos.

miniatura|esquerda|200px|Cima do Mont Ventoux.

## Sona
O monte é moi coñecido porque o 26 de abril de 1336 ascendeu até a súa cima o grande poeta italiano Francesco Petrarca, quen realizou a subida polo puro pracer de experimentar as sensacións que lle poderían deparar a contemplación da paisaxe desde o cume do monte. Foi sen dúbida a primeira vez, polo menos con conciencia, na que un occidental probaba a escalar unha montaña por gozo e non con fins utilitarios.

É tamén coñecido porque o Tour de Francia pasou pola súa cima doce veces dende 1951.

## Protección ambiental 
Desde 1990, o territorio do Mont Ventoux está clasificado pola UNESCO como unha reserva da biosfera. Delimitáronse seis zonas centrais a fin de protexer as paisaxes, os ecosistemas e as especies que conviven na zona, cunha superficie total de 2.126 hectáreas. A cima do Ventoux (963 hectáreas, por enriba dos 1.000 metros), é unha paraxe calcaria que posúe unha rara flora.
Provincia de Salamanca

**Salamanca** é unha provincia española, situada no suroeste da Comunidade Autónoma de Castela e León. 

A súa capital é a cidade de Salamanca. Limita ao norte coa provincia de Zamora, ao nordeste coa de Valladolid, ao leste coa provincia de Ávila, ao sur coa de Cáceres e polo oeste confina con Portugal.
A súa supeficie é de 12.336 km², o que a converte na terceira provincia de Castela e León, despois de León e Burgos. 
Consonte con datos do (INE 2005), a provincia conta con 352.414 habitantes, dos cales 160.331 (un 45%) vive na capital.

## División administrativa
A provincia está dividida en 362 municipios, dos que máis da metade teñen unha poboación inferior a trescentos habitantes (é a segunda provincia española a respecto do número de municipios, por detrás de Burgos). Os municipios máis poboados da provincia son, á parte da capital, Béjar, Ciudad Rodrigo, Santa Marta de Tormes, Peñaranda de Bracamonte, Guijuelo, Alba de Tormes e mais Vitigudino.
Está organizada en cinco partidos xudiciais: Béjar, Ciudad Rodrigo, Peñaranda, Salamanca e Vitigudino, cos escudos dos cales se compón o escudo provincial.

## Xeografía física
A altitude media da provincia é de 830 m sobre o nivel do mar. 

## Clima
O clima é de tipo continental, con invernos fríos e secos e veráns calorosos. A temperatura media é de 3'7&nbsp;°C en xaneiro (podendo baixar, en días de fortes nevadas, a varios graos baixo cero). En verán a temperatura media é de 24'2&nbsp;°C, aínda que pode atinxir ata os 35° ou 40&nbsp;°C.

## Comarcas
* O Campo Charro.
* A Comarca de Ciudad Rodrigo.
* A Comarca de Guijuelo.
* A Comarca de Vitigudino.
* A Comarca de La Armuña.
* A Comarca de Las Villas.
* A Comarca da Serra de Béjar.
* A Comarca da Serra de Francia.
* A Tierra de Alba.
* A Tierra de Ledesma.
* A Tierra de Peñaranda.

## Gastronomía
Da súa gastronomía, cabe destacar, entre outros, o pernil de Guijuelo, con *Denominación de Origen Protegida*, e máis unha empanada típica denominada *hornazo*. Menos coñecidos, fóra da rexión, son o *lechazo*, *cochinillo* ou *tostón asado*, o *farinato* (procedente de Ciudad Rodrigo), o *bollo maimón* e mais os *chochos de yema*. En Salamanca é típica a sopa de allo.
Vitigudino

**Vitigudino** é un municipio da provincia de Salamanca, Castela e León, situado a 67&nbsp;km da capital provincial, Salamanca. En 2003 tiña 3.016 habitantes (1.498 homes e 1518 mulleres), nunha superficie de 52,33&nbsp;km².

Sitúase a 769 m sobre o nivel do mar. É cabeza dun dos cinco partidos xudiciais nos que se divide a provincia.
Guijuelo

**Guijuelo** é un municipio da provincia de Salamanca, na comunidade autónoma de Castela e León, España. Dista 48&nbsp;km de Salamanca, a capital provincial. O xentilicio que designa os seus habitantes é *guijuelense*.

No 2005 contaba cunha poboación de 5.368 habitantes, dos cales 2.712 homes e 2.656 mulleres, sobre unha superficie de 63,23&nbsp;km². Posuía polo tanto unha densidade de 84,48 hab./km².

Ademais de Guijuelo abrangue os núcleos de Cabezuela de Salvatierra (57 hab.), Campillo de Salvatierra (331 hab.) e Palacios de Salvatierra (39 hab.). Todos eles uníronse na década de 1970 xunto coas localidades de Aldeavieja de Tormes, Nava de Béjar e Fuentes de Béjar, aínda que se independizaron outra vez nos anos 80.

## Economía
Grazas á denominación de orixe Guijuelo, a industria de produtos cárnicos é das máis importantes de España, dedicándose gran parte da poboación a esta actividade. Son famosos e de gran calidade os xamóns ibéricos que, aínda que vindos en boa parte das devesas estremeñas, achan aquí o lugar adecuado para a súa curación.
Río Teira

O río **Teira** (en castelán **río Tera**) é un afluente do río Esla pola beira dereita e, polo tanto, subafluente río Douro .

O seu percorrido de 153&nbsp;km transcorre enteiramente na provincia de Zamora; a superficie da súa cunca hidrográfica abrangue un total de 2.415&nbsp;km².

O Teira nace nos contrafortes orientais de Pena Trevinca, na paraxe denominada *Veiga de Teira*, un antigo circo glaciar. O curso alto do río baña a comarca de Seabra, onde atravesa a lagúa glaciar de Seabra e a cabeza comarcal, Pobra de Seabra. Logo de discorrer en sentido norte-sur, pouco despois desta localidade xira e segue en sentido oeste-leste até unirse ao río Esla a unha ducia de quilómetros ao sur de Benavente.

O afluente máis importante é o río Negro, que lle amece as súas augas pola marxe esquerda. O río Castro é o máis importante pola dereita.

## Notas
Pilar Hidalgo

**Pilar Hidalgo Iglesias**, nada en Cee o 3 de maio de 1979, é unha ex-triatleta galega.

## Traxectoria 
En 2000 conseguiu os seus primeiros podios na Copa do Mundo de Tríatlon, con dous bronces en Tokyo e en Cancún. Na cidade mexicana proclamouse, amais, campioa do mundo de ácuatlon  Ese mesmo ano quedou segunda no campionato de Europa sub-23 en Irlanda e subcampioa de España. Dous anos despois, converteuse en campioa do Mundial sub-23 de tríatlon. 

En 2003 conseguiu o bronce no Campionato Europeo de Tríatlon de Valencia e proclamouse campioa de España de tríatlon. Sumou, ademais, dous novos bronces nos Mundiais de Madrid e de Atenas. O ano seguinte revalidou o título do campionato de España 

Participou nos Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas e chegou á meta na posición 13ª, cun tempo final de 2:07'37"34, lonxe das súas propias expectativas. Despois de Atenas obtivo outra prata na Copa do Mundo en Hamburgo. Logo entrou nunha forte crise deportiva, acompañada dunha lesión que a mantivo case totalmente afastada da competición durante tres anos. 

O 25 de marzo de 2007 regresou á alta competición na Copa do Mundo de Tríatlon de Mooloolaba (Australia), mais non conseguiu chegar á meta. O 6 de setembro de 2009, durante o Tríatlon de Puigcerdà, sufriu unha arritmia e o corazón púxoselle a 280 pulsacións por minuto. Foille diagnosticada unha hipertrofia ventricular que a obrigou a deixar o deporte de maneira definitiva.

En 2011 declarou que sufría bulimia nerviosa dende os 15 anos.

## Mellores resultados
* Campioa do mundo de ácuatlon en Cancún, México (2000)
* Subcampioa de Europa de tríatlon sub-23 en Enniskillen, Irlanda (2000)
* Campioa do mundo de tríatlon sub23 (2002)
* Campioa de España (2003 e 2004) e subcampioa (2000 e 2002)
* Bronce no Campionato de Europa de Tríatlon de Valencia (2004)

### Ácuatlon 
### Tríatlon 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Seabra

**Seabra** (na variante galega das Portelas: **Xabra**, en castelán: *Sanabria*, en leonés: *Senabria*) é o nome dunha comarca natural situada no noroeste da provincia de Zamora. O xentilicio é «».

Localízase entre as serras de La Culebra, Segundeira e da Cabreira (Cabreira Baixa). Linda polo oeste coa provincia de Ourense (Galicia), polo norte coa comarca leonesa de Cabreira, polo leste coa comarca zamorana de La Carballeda e polo sur co distrito portugués de Braganza.

Na maior parte do territorio falouse leonés, malia que na actualidade a lingua ten pouca vitalidade na área. Na zona occidental, chamada As Portelas, comprendida entre a Portela da Canda e a Portela do Padornelo, fálase galego con bastante vitalidade, pero cunha poboación vella e en franca diminución. Tamén se fala galego nos concellos de Lubián, Pías e Porto, así como na vila de Calabor, no concello de Pedralba de la Pradería.

## Historia 
miniatura|Comarcas leonesas onde se fala asturiano.
Seabra estivo habitada por tribos ástures, do que perduran aínda castros. O nome, *Senabriga*, xa está rexistrado en documentación da Alta Idade Media, do cal deriva o actual *Seabra*. Amosa o elemento céltigo -*briga* "fortificación", que debeu designar algún castro concreto.

En 921 construíuse o mosteiro de San Martín de Castañeda, ou Castañeira, como se denominou na súa orixe, talvez por monxes mozárabes. En 952 o rei Ordoño III deulles os dereitos de pesca sobre o lago de Seabra. En 1103 o rei Afonso IX concedeu o Foro da Seabra. O dominio de dito mosteiro foi moi relevante na comarca ata inicios do século XIX.

Pertenceu ao Reino de Galicia polo menos ata o século XVI, cando formaba parte do ducado de Benavente.

Logo da Guerra de Independencia de Portugal, no século XVII, ficou incorporada á comarca a localidade de Hermisende, anteriormente portuguesa, onde se fala galego..

## Concellos 
* Asturianos
* Cobreros
* Galende
* Hermisende
* Lubián
* Palacios de Sanabria
* Pedralba de la Pradería
* Pías
* Pobra de Seabra
* Porto
* Requeixo
* Robleda-Cervantes
* Rosinos de la Requejada
* San Justo
* Trefacio

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* As Portelas
* Lago de Seabra
* Lenda do Lago de Seabra
* Mosteiro de San Martín de Castañeda
Lingua minoritaria

O concepto de **lingua minoritaria** é un termo da sociolingüística tradicional para referirse a linguas que presentaban distintos graos de precariedade.

## Concepto segundo CELRM
En base á Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias, unha lingua minoritaria ou rexional refírese a linguas que son:
#*Usadas tradicionalmente nun territorio ou Estado determinado polos nativos de tal Estado, quen forman un grupo numericamente menor ao resto da poboación de tal Estado e*
#*distinta da lingua(s) oficial dese Estado*

## Lingua minoritaria e lingua minorizada
Cómpre distinguir entre *lingua minoritaria* e *lingua minorizada*. Así, na actualidade é común o uso do concepto lingua minorizada aplicado a aqueles códigos lingüísticos que, compartindo un espazo con outro ou outros, non chegan a desenvolver todos os rexistros e usos que lle son propios, mentres que o temo de *lingua minoritaria* se emprega unicamente para referirse a estatísticas de poboación.

Unha lingua será minoritaria entre unha poboación determinada cando os seus falantes representan unha pequena porción, pero pode ser maioritaria con outra perspectiva xeográfica. Así, o galego é maioritario, por exemplo, no concello de Baños de Molgas, pero é minoritario en Europa ou o turco é maioritario en Turquía pero minoritario en Alemaña. E de igual maneira falamos de dinamarqués ou galego como linguas minoritarios a escala global, pero soamente falamos de lingua galega como lingua minorizada, pois o dinamarqués está plenamente integrado nos usos e rexitros cotiáns, cousa que non sucede coa lingua propia de Galiza.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Lingua minorizada
* Diglosia

### Ligazóns externas
* Revista internacional sobre linguas minoritarias 
* Linguas en perigo de extinción
Hungría nos Xogos Olímpicos

**Hungría** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** na edición inaugural de 1896 e dende entón enviou atletas para competir en case cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán e de Inverno. A nación non foi convidada a participar nos Xogos de 1920 despois da primeira guerra mundial, e tampouco participou na edición de 1984 como parte do boicot liderado pola Unión Soviética.

Os atletas húngaros gañaron un total de 530 medallas nos Xogos de Verán e 10 medallas nos Xogos de Inverno, sendo a esgrima o deporte que máis medallas lles reportou. Hungría gañou máis medallas olímpicas ca ningunha outra nación que nunca acollese a sede dos Xogos, e ten o índice máis alto de medallas per cápita do mundo.

O Comité Olímpico Nacional de Hungría é o Comité Olímpico Húngaro, que foi creado e recoñecido oficialmente en 1895.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Wikipedia en siciliano

A **Wikipedia en siciliano** é a versión da Wikipedia en lingua siciliana. Botou a andar en outubro de 2004 e tiña, en outubro de 2017, máis de 25.000 artigos.

Esta versión da enciclopedia contén  artigos e  usuarios, dos cales  son activos.

## Fitos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Wikipedia en siciliano 
* Wikipedia en siciliano (móbil)
Repolo

O **repolo** ('''*Brassica oleraceae* var. *capitata*'*) é unha variedade de col, planta comestible da familia das brasicáceas. É unha herbácea bienal, cultivada como anual, cuxas follas poden ser ovais, oblongas ou lisas e forman unha cabeza moi característica.

As diferentes variedades foron obtidas a partir da especie brava, coñecida xa desde hai séculos, a través dos cruzamentos e da selección para as adaptar a condicións climáticas diferentes.

Emprégase moito na gastronomía galega, especialmente polo inverno, en caldos e cocidos.

## Cultivo 
O seu cultivo como verdura destinada á alimentación humana e animal remóntase á antigüidade e estendeuse a partir de formas salvaxes orixinarias da Europa meridional. 

O repolo ou *col* pode sementarse nun primeiro momento en interiores (en sementeiro ou alcouve) ou directamente no exterior. Como todos os membros da familia das *Brassicaceae*, ten a súa colleita nas épocas máis frescas do ano, aínda que preferentemente en outono.

O control dos parasitos dos cultivos é de grande importancia, en particular en relación ós ataques das eirugas de moitas bolboretas da familia das *Pieridae''.

## Variedades 
Existen dúas variedades principais de repolos: as de cedo (temperás) e as serodias. 
* **Repolo de cedo**: as variedades temperás maduran en 50 días aproximadamente. Producen ollos pequenos e destínanse ó consumo inmediato, xa que non resisten o almacenamento.
* **Repolo serodio**: as variedades serodias maduran ós 80 días, producen ollos moito máis grandes e destínanse á provisión invernal.
[miniatura|300px|Menú dun banquete:
**C E N A**
DADA POR AMIGOS E ADEMIRADORES, VELLOS
E RAPACES, A O PETRUCIO E INSINE
HISTORIADOR
[Manuel Murguía|M A N U E L &nbsp; M U R G U Í A
PARA FESTEXALO NA NOITE D'HOXE
Zelme de garabanzos en caldo de repolo
Revoltixo de arroz con peixes, polos e froitos da terra
Peixota á cruñesa
Lombo de terneira asado.
LAMBETADAS:
A Coruña, 2 de marzo de 1909.]]

Ficheiro:Cabbage.jpg|repolos comúns(*B. oleracea* var. *capitata* f. *alba*)
Ficheiro:Spitzkohl270609.JPG|col de Filder(*B. oleracea* var. *capitata* f. *acuta*)
Ficheiro:Redcabbage-planted.jpg|col lombarda(*B. oleracea* var. *capitata* f. *rubra*)
Ficheiro:Wirsingkohl.jpg|col de Saboya(*B. oleracea* var. *sabauda*).

## Consumo 
Consómese tanto cociñado como en ensalada e pódese conservar cocido, conxelarse tras escaldar primeiro e incluso preparalo como *chucrut* (col fermentada que se utiliza como condimento ou acompañamento).

## Composición e propiedades 
O repolo é rico en vitaminas C e A, calcio e β-caroteno, ademais de ter un alto contido de fibra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lombarda
* Verza
* Repolo do monte (cogomelo)
Condado da Limia

O **condado da Limia** é a denominación dunha antiga rexión medieval (do século X ao século XII) situada ao correr do río Limia, entre a actual provincia de Ourense e o norte de Portugal.

A extensión da Limia histórica compróbase na denominación tradicional da vila de Maceda, coñecida como Maceda da Limia antes da deturpación do topónimo Maceda de Trives, substituído pola forma castelanizada actual de Manzaneda, que fixo innecesaria a distinción.

Esta Limia medieval ocupaba na parte galega case que toda a provincia de Ourense, aga as concas do Ribeiro, do Sil e do Bibei. É dicir, á actual comarca da Limia sumábaselle a contorna de Celanova, Allariz, Maceda, e tamén a Limia portuguesa (seguindo o curso do río Limia ata Viana do Castelo), xa que daquela non existía Portugal, condado que se independizaría no século XII.

A Limia medieval tivo un gran peso no reino de Galicia neses séculos, con Allariz como capital. Sendo cidade do rei, os notarios do rei asinaron dende o século XII ata fins da Idade Media como notarios de Allariz e da Terra da Limia. No condado da Limia gozou de grande importancia o mosteiro de Celanova, que funcionou como un centro señorial e repoboador, e que tivo un protagonismo paralelo ao de Allariz pola relación da familia de san Rosendo coa monarquía galaica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Concelleiro, concelleira

[miniatura|Concelleiros de [Saint-Martin-de-Crau (Provenza-Alpes-Costa Azul) nun pleno. ]]
O **concelleiro** ou **concelleira**, ou **edil**, é cada unha das persoas membros do pleno dun concello, elixida democraticamente cada catro anos nas eleccións municipais, dentro das listas electorais de cada partido ou coalición política que se presenta ás eleccións. 

## Funcións 
Os candidatos escollidos para a corporación local son os concelleiros, a eles correspóndelle fiscalizar ao executivo local, aprobar as regulacións municiapais e os orzamentos. Os concelleiros poden formar parte do grupo de goberno municipal, se sosteñen ao alcade, ou poden formar parte do grupo ou grupos da oposición, se non apoian ao alcalde. 

En España, os concelleiros deben escoller entre eles ao alcalde no primeiro pleno logo das eleccións locais e poden cesalo mediante unha moción de censura. Noutros estados, a elección dos alcaldes é feita directamente pola cidadanía, polo que a tarefa dos concelleiros pasa por controlar a acción deste. Os concelleiros que forman parte do grupo de goberno poden ter unha ou máis materias dedicadas (facenda, seguridade cidadá, deporte, turismo ...) segundo a concellería que se lles atribúa. No caso español, estas a delegación de competencias están reguladas pola Lei 7/1985, de 2 de abril, reguladora das Bases do Réxime Local, así como a 39/2015, do Procedemento Administrativo Común das Administracións Públicas e a 40/2015, de 2 de ocutubro, do réxime Xurídico do Sector Público. Especialmente, en Galicia, tamén se aplica a Lei 5/1997, do 22 de xullo, de Administración local de Galicia.

O cargo de concelleiro pode ser remunerado, o que acostuma ocorrer nos municipios grandes. Os concelleiros do grupo de goberno poden formar parte da comisión de goberno do municipio.

O número de concelleiros de cada municipio varía segundo a súa poboación de dereito, é dicir, a censada no padrón municipal. 

O seu estatuto e a súa función están regulados por disposicións de dereito político e dereito administrativo. No caso de pasamento ou renuncia dun concelleiro, en España, ocupa o cargo o seguinte membro da candidatura por orde de colocación da lista electoral presentada.

## Notas
Eleccións

miniatura|dereita
miniatura|dereita
miniatura|dereita
En política unha **elección** é o proceso democrático de carácter periódico no que a cidadanía designa os seus representantes nos órganos políticos ou de goberno. O período temporal entre eleccións denomínase lexislatura.
## Eleccións en España
En España os órganos políticos ou de goberno son a administración estatal, a autonómica e a local. As eleccións teñen lugar mediante o sufraxio universal, e por medio de votación libre e secreta.
Desde a Constitución española de 1978, e por virtude das súas leis de desenvolvemento, teñen dereito de voto (sufraxio activo) as persoas maiores de 18 anos e nacionalidade española. Non obstante, nas eleccións municipais poden votar os veciños maiores de idade orixinarios de calquera estado da Unión Europea, previamente censados.

### Tipos de eleccións políticas 
Segundo o ámbito territorial e funcional do órgano cuxos membros hanse elixir, e sempre falando do Estado español, hai dous tipos de eleccións:

**Eleccións lexislativas**: Son as destinadas a designar ós representantes nas cámaras lexislativas do Estado (Cortes xerais) ou da Comunidade Autónoma.
No que atinxe ás eleccións lexislativas estatais, poden ser eleccións ao Congreso dos deputados (os electos toman posesión da súa acta de deputado) ou eleccións ao Senado (designación de senadores).
Nas eleccións autonómicas só se designan deputados para o parlamento, pois nas comunidades autónomas non hai sistema de representación bicameral.
 
**Eleccións locais**: Son as destinadas a designar os representantes dos cidadáns en cada municipio. Os electos toman posesión do seu cargo de concelleiros.

## Outras eleccións 
En España, desde a entrada en vigor da constitución española, todos os órganos sociais de base colectiva, e carácter público, están sometidas a unhas normas para a designación dos seus órganos representativos. A regra é que o seu funcionamento ha ser democrático, polo que aqueles actos dos organismos sometidos a dereito público coma os colexios profesionais, que incumpran dita regra, poderán ser revisados en vía xurisdicional contencioso-administrativa.

Nas entidades do eido privado, civil ou mercantil, a cuestión non é de orde pública, aínda que xa por influencia do dereito romano, o seu funcionamento debe ser democrático, rexéndose pola vontade da maioría dos partícipes. Así, nas comunidades de propietarios, asociacións, sociedades etc. a designación dos representantes hase levar a efecto mediante regras contidas supletoriamente no código civil, rexendo sempre a regra da maioría. O incumprimento desa norma é revisable na xurisdición civil ordinaria.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Democracia

* Estado
* Comunidade autónoma
* Municipio
* deputado
* senador
* concelleiro
* maioría absoluta
* escrutinio
*Eleccións xerais en España
*Eleccións municipais en Galicia
Rampo Edogawa

miniatura|dereita|Rampo Edogawa.

**Rampo Edogawa** (江戸川 乱歩, えどがわ らんぽ, *Edogawa Rampo*), naceu en Hirai Tarō (Xapón), o 21 de outubro de 1894. Morreu o 28 de xullo de 1965. Foi o autor e crítico. Escribiu moitas novelas sobre detectives. Kogoro Akechi foi o primeiro detective das súas novelas.

Rampo foi un grande admirador dos escritores de misterio do oeste, especialmente do célebre Edgar Allan Poe. O seu pseudónimo "Edogawa Rampo" é unha homenaxe xaponesa ao nome de Poe. Outros autores que tiveron grande influencia nel foron Maurice Leblanc e Arthur Conan Doyle.

Rampo aparece como protagonista na película de 1994 *The Mystery of Rampo*.

En 2005 rodouse *Rampo Jigoku*, coa estrela Tadanobu Asano, creando catro historias curtas nesta película.
Afonso VIII

**Afonso VIII** pódese referir a dous reis coetáneos:

*Afonso VIII de Castela *o das Navas de Tolosa*. Rei de Castela (1158 – 1214),
*Afonso VIII de León e Galicia, nomeado como Afonso IX pola historiografía clásica. Rei de León e Galicia (1188 - 1230)
Quico Cadaval

**Francisco Cadaval Ayaso**, máis coñecido por **Quico Cadaval**, nado en Ribeira o 27 de marzo de 1960, é un actor, director, adaptador teatral e o impulsor do movemento de contacontos xurdido en Galicia na década dos noventa.

## Traxectoria
Aprendeu a contar contos dende moi neno grazas a unhas vellas que se encargaron de transmitirlle historias, e tamén grazas ás persoas, da máis variada índole, que pasaban pola taberna de súa nai. Comezou na interpretación teatral a finais dos setenta no Centro Dramático Galego, e xa nos oitenta fundou a súa propia compañía: "O Moucho Clerc". Traballou en diferentes producións da TVG, así como en curtametraxes e longametraxes, e recibiu diferentes premios polo seu traballo no teatro. Foi profesor de interpretación da *Operación Triunfo* portuguesa no ano 2003.

En 2011 recibiu o Premio Cultura Galega das Artes Escénicas que outorga a Xunta de Galicia.

## Traballos
miniatura|dereita

**O rei nu* (Edicións Talía, 1995). En colaboración con Cándido Pazó.
**Matías, juez de línea* (1995). Actor.
**Cabeza de boi* (1996). Actor.
**Amor Serrano* (1999). Actor.
**Apaga a luz* (1999). Guionista.
**A rosa de pedra* (1999). Actor.
**Entre bateas* (2001). Actor.
**A miña sogra e mais eu* (2004). Dirección.
**Máxima audiencia* (2004). Actor.
**O ano da cometa* (2004). Dirección dramática do texto de Álvaro Cunqueiro para o Centro Dramático Galego.
**As dunas* (2009). Dirección do texto dramático de Manuel Lourenzo para o Centro Dramático Galego.
**Shakespeare para ignorantes*. Dirección e interpretación (xunto a Mofa e Befa) de peza teatral.
**Un cranio furado* (2010). Dirección do texto dramático de Martin McDonagh.
**A ópera dos tres reás* (2011). Dirección da peza de Bertolt Brecht e Kurt Weill para o Centro Dramático Galego.
**Galicia Caníbal* (2012) Dirección.
**Románticos*. Dirección e interpretación (xunto a Mofa e Befa) de peza teatral.
El Show de Joan Monleon

***El Show de Joan Monleon*** foi un programa de variedades na Televisió Valenciana presentado por Joan Monleon (actor e cantante en grupos como Els Pavesos).

## Características 
Comezou durante a primeira etapa de Canal 9-TVV e mantívose en antena ata 1992, logrando unha gran popularidade e converténdose nun mito da televisión no País Valenciano.

Incluía concursos como *a guanyar diners* (a gañar diñeiro), proba na que participaban persoas do público e que consistía en elixir unha serie de huchas con premios escondidos, *on sonen hui les nostres campanes* (onde tanxen hoxe as nosas campás), onde se ensinaba un campanario para que o concursante dixese a que vila pertencía, ou *la paella russsa* (a paella rusa), onde o concursante tiña que escoller desde a súa casa un elemento da paella-ruleta que había no plató para obte-lo premio correspondente.

Acudían invitados coma público distintas persoas e asociacións en representación cada día dun municipio do País Valenciano.

## Notas
Lista de monarcas de León

[miniatura|300x300px|Mapa incluído na *Historia General de España* de [Modesto Lafuente, ano 1850. O autor traduce o termo árabe *Jalikiah* (Galicia) por *Reino de León*.]]
Segundo a visión tradicional da historiografía española, cuxos conceptos básicos foron introducidos no século XIX por historiadores como Lafuente ou Simonet, o reino medieval de **León** tivo a súa orixe na transferencia da capital do reino de Asturias de Oviedo para a cidade de León en tempos do rei Afonso III. Segundo o relato dos historiadores decimonónicos, após a morte de Afonso o reino foi dividido entre os seus tres fillos: Froila II gobernou nas Asturias, Ordoño II en Galicia, e García I en León; polas súas mortes sucesivas, todos virían a reinar sobre o reino de León, a entidade hexemónica. Durante algúns períodos de tempo o reino de León foi dividido (Castela, Galicia e Portugal), para despois se volver a se unificar (excepto Portugal, que non mais volveu á súa órbita); extinguíndose definitivamente en 1230, cando foi absorbido por Castela.

Porén, este punto de vista, que xa fora posto en cuestión na súa orixe polos historiadores galegos, é hoxe discutido por unha parte da historiografía moderna que considera que as denominacións *reino de Asturias* e *reino de León* suplantan á de reino de Galicia, verdadeiro nome do reino, como amplamente demostran as fontes documentais

A revisión da documentación acredita a inexistencia dun reino chamado de Asturias e a errónea suplantación de Galicia por léon. De feito, a primeira mención documental a un reino de tal nome non aparece até o século XI, na crónica de Sampiro, recollida na *Historia Legionense.* Nun texto no que fica patente que é Galicia o obxecto da narración, pois así é denominado constantemente o reino, até en vinte e oito ocasións. 

### Nómina dos reis de Galicia con sede rexia na cidade de León. 
**A dinastía dos Ordóñez (910-1037)**

**A dinastía galaico-navarra (1037-1157)**

**Dinastía de Lencastre (1371-)**

Após o asasinato do rei Pedro I de Castela, o último membro da dinastía da Borgoña, e a subida ao trono do Trastámara, Henrique II de Castela, o duque de Lancaster Xoán de Gante casou cunha filla daquel, Constanza, e adoptou os títulos reais lexítimos da súa muller (rei de Galiza, León, Castela etc.) dispoñéndose a facelos efectivos. Foi aclamado rei polos nobres galegos desembarcando na Coruña no 1386. Porén, a evolución dos acontecementos militares xunto a epidemia de peste forzou a súa retirada no ano seguinte.

A lista prosegue con **Lista de monarcas de Castela**.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  Publicado tamén en galego: 
* 
* 

### Outros artigos