open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Broforce

***Broforce*** é un videoxogo de plataformas de desprazamento horizontal desenvolvido por Free Lives e publicado por Devolver Digital. O desenvolvemento comezou en abril de 2012 como parte dunha entrada para unha sesión improvisada de creación de videoxogos que continuou posteriormente polo apoio que recibiu, publicado como un xogo en *Early Access*. Publicouse o 15 de outubro de 2015 para Microsoft Windows e macOS, cunha adaptación para Linux dous días despois. O 1 de marzo de 2016 publicouse unha versión do xogo para a consola PlayStation 4.

## Mecánica de xogo 
O personaxe do xogador é un *bro*, un heroe de acción hipermasculino que loita contra terroristas e rescata ós seus compañeiros *bros* e a prisioneiros de guerra por varios niveis do xogo,

## Recepción 
Jeeffrey Matulef, de *Eurogamer*, describiu o xogo como "unha homenaxe ós videoxogos retro adictiva dende o primeiro momento", destacando os ambientes destrutibles do mesmo. IGN deulle unha puntuación de 8,8 sobre 10, mentres que PC Gamer outorgoulle unha puntuación de 78%." *The Escapist* deulle unha valoración de catro estrelas e media sobre cinco, afirmando que "Broforce é unha parva, pero sincera carta de amor ós filmes de acción icónicos, refinado ata a perfección con ambientes ricos e inimigos creados de forma marabillosa."

## Galería de imaxes

Ficheiro:Broforce on the helicopter.png
Ficheiro:Broforce blade vs truck.png
Ficheiro:Broforce four players.png
Ficheiro:Broforce avatars.JPG

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*
Vaupés

**Vaupés** é un dos 32 departamentos de Colombia. Atópase na rexión amazónica colombiana. Posúe unha superficie de 54&nbsp;135 km² e unha poboación de 44&nbsp;079 habitantes (2016), na súa gran maioría indíxenas. Limita polo norte cos departamentos de Guaviare e Guainía (estes tres departamentos formaron o que foi antes o Gran Vaupés, sendo logo escindidos do mesmo), polo leste co Brasil, polo sur co río Apaporis, que o separa dos departamentos de Amazonas e Caquetá e polo oeste cos departamentos de Caquetá e Guaviare.

## Demografía 
### Composición étnica 
* Indíxenas (66,63%)
* Mestizos e brancos (31,81%) 
* Afrocolombianos (1,55%)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Valle del Cauca

**Valle del Cauca** é un dos 32 departamentos de Colombia. Atópase na rexión natural do Pacífico e componse por 42 concellos. Limita polo norte con Chocó e Risaralda, polo sur con Cauca, polo leste con Quindío e Tolima. Polo oeste ten o océano Pacífico, estando baixo a súa xurisdición a Illa de Malpelo. A capital do departamento é Cali.

## Demografía 
### Composición étnica 
* Mestizos e brancos (72,23%) 
* Afrocolombianos (27,21%)
* Indíxenas (0,54%)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
AlloCiné

**AlloCiné** é unha organización de servizo que achega información do cine francés, especialmente centrando na promoción das novidades en DVD, Blu-ray e información de VOD. A empresa foi fundada como comunicador telefónico, e posteriormente deveu nun portal de Internet, o cal ofrece información por acceso rápido e cobre todos os filmes que foron distribuídos en Francia. No 2005, empezou a cubrir series televisivas.

AlloCiné foi lanzado en 1993, antes de ser adquirido por Canal+ no 2000 e por Vivendi Universal no 2002. Dende xuño de 2007 até 2013, estivo baixo a propiedade de Tiger Global, un fondo de investimento americano. Xa en xullo de 2013, Allociné foi mercado por FIMALAC, unha empresa de participación francesa. A sede central corporativa atópase nos Campos Elíseos en París.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Johannes Brassart

**Johannes Brassart**, tamén coñecido como **Jean Brasart**, nado arredor de 1400 finado a finais de outubro de 1455, foi un compositor e cantante francoflamengo do Renacemento pertencente á chamada escola de Borgoña. Só se conserva música sacra da súa autoría, toda ela representativa do estilo vixente a principios do século XV.

## Traxectoria 
Dáse como moi probable que Brassart nacese na cidade actualmente francesa de Law, na rexión de Alsacia, aínda que en data incerta. Entre 1422 e 1431 frecuentou a igrexa de San Xoán Evanxelista en Liexa, onde traballou como acompañante vocal. A mediados da década de 1420 visitou Roma, cidade na que se estableceu cara a 1431, empregado na capela papal como cantante e probablemente como compositor. A súa participación no coro foi contemporánea ás de Arnold de Lantins e Guillaume Dufay.

Durante esta época, Brassart compuxo os motetes *O flos fragrans*, que se popularizou ao momento de aparecer en varios manuscritos dese tempo, e *Te dignitas presularis*.

En 1432 Brassart viaxou a Basilea, para actuar como cantante na capela municipal, e dous anos despois o emperador Sexismundo empregouno como reitor da capela, posto que ocupou ata 1443. En 1445 volveu a Liexa, onde obtivo un posto na Igrexa de San Paulo. Un escrito do 22 de outubro de 1455 pedindo súplicas pola súa alma permite datar o seu falecemento neses días.

## Obra 
A música que se conserva deste período é escasa, e moitos arquivos de Liexa resultaron destruídos cando Carlos o Temerario saqueou a cidade en 1468. Con todo, algunhas obras de Brassart consérvanse, entre elas 11 motetes, 8 introitos e varios movementos de misas.

As súas composicións son típicas do estilo temperán da escola de Borgoña e inclúen técnicas isorrítmicas e de fauxbourdon, así como a habitual *cadenza borgoñesa.* Utilizou tamén adoito a técnica do *cantus firmus* e, polo xeral, escribiu as melodías na voz aguda.

Os seus introitos atópanse entre os exemplos de polifonía máis antigos coñecidos para esta sección da liturxia.

## Discografía 
* *Arnold de Lantins: Missa Verbum Incarnatum*. Capilla Flamenca, Psallentes. (Ricercar CD RIC 207). Contén o motete *Ave Maria*, de Johannes Brassart.

## Notas 
## Véxase tamén 
; Bibliografía
* Mixter, Keith E. "Johannes Brassart". En *New Grove Dictionary of Music and Musicians*. Ed. Stanley Sadie. Macmillan. Londres, 2001.
* Reese, Gustave. *Music in the Renaissance.* W. W. Norton, 1954. [ISBN 0-393-09530-4]
* Wright, Peter. "Johannes Brassart". En *Grove Music Online.* Ed. L. Macy.

### Ligazóns externas 
*  en *International Music Score Library Project*.
* Partituras de Johannes Brassart en *Choral Public Domain Library*.
* Interpretacións de diversas obras de Brassarts en Youtube.
Juan Manuel Santos

**Juan Manuel Santos Calderón**, nado en Bogotá o 10 de agosto de 1951, é un político, xornalista e economista colombiano, presidente de Colombia dende o 7 de agosto de 2010 até o 7 de agosto de 2018. Logo de exercer como xornalista, introduciuse na política facéndose membro do Partido Liberal Colombiano, foi ministro de Comercio Exterior durante o goberno de César Gaviria, máis tarde fixo parte do goberno do conservador Andrés Pastrana Arango no que se desempeñou como ministro de Facenda. Pertence á familia Santos, anterior propietaria de *El Tiempo*. Tamén é curmán de Francisco Santos, vicepresidente de Colombia durante o goberno de Álvaro Uribe.

Despois de consolidarse o goberno de Álvaro Uribe na presidencia en 2002, Santos deixou o partido liberal e foi un dos creadores do Partido Social de Unidade Nacional, foi nomeado ministro de Defensa de Colombia durante o goberno do entón presidente Álvaro Uribe dende xullo de 2006 até maio de 2009.

Logo de que a Corte Constitucional lle negara ó entón presidente Álvaro Uribe a posibilidade de ser elixido por terceira vez, Santos presentouse como o candidato do uribismo nas eleccións presidenciais de 2010; con esta plataforma foi elixido presidente de Colombia para o período 2010-2014, con máis de nove millóns de votos, a votación máis alta na historia electoral do país. Tomou posesión como presidente o 7 de agosto de 2010. O 15 de xuño de 2014 foi reelixido presidente para o período 2014-2018. O 7 de outubro de 2016, foi distinguido co Premio Nobel da Paz polo seu intento de chegar a un acordo coas FARC, malia o plebiscito infrutuoso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía polo Fundación CIBOD
Guillaume le Rouge

**Guillaume le Rouge**, nado arredor de 1385 e activo no período entre 1450 e 1465, foi un cantante e compositor da escola de Borgoña, pertencente á aescola francoflamenga.

## Traxectoria 
Guillaume le Rouge foi un cabaleiro da corte de Carlos I de Orleáns, fillo de Xoán Sen Medo, duque de Borgoña, e conde palatino de Borgoña.

Exerceu como cantante, compositor e mestre de capela de Carlos de Orleáns, que protexía os seus artistas, músicos, xograres e poetas. Estes últimos pedíronlle a Guillaume le Rouge que compuxese melodías e rondós para os seus poemas e as súas cancións de amor cortés. Entre as súas composicións, *Si je fayz dueil* foi a única que chegou ata os nosos días.

Como mestre de capela compuxo misas, entre as que son salientables *Mon cuer pleure*, e *Soyez aprantiz*, a tres voces.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Partituras de Guillaume le Rouge en *Choral Public Domain Library*.
Glaucus atlanticus

***Glaucus atlanticus*** é unha especie de pequena lesma de mar de cor azul, un nudibranquio peláxico e un molusco gasterópodo sen cuncha da familia *Glaucidae*.  descrito por Georg Forster en 1777. Este nudibranquio peláxico, coñecido pola súa distintiva coloración azul, habita nas augas abertas de mares temperados e tropicais en todo o mundo, por exemplo nos do Brasil ou Mozambique, onde é chamado *dragão azul*, *anjo azul* e *andorinha azul do mar*.

## Descrición 
[miniatura|[Ilustración científica da disección ventral dun *Glaucus atlanticus.* Vaillant A. N. *Atlas Zoologique du Voyage de la corvette La Bonite.* París, Arthus Bertrand, Editeur, 1841.|esquerda]]
O *Glaucus atlanticus* alcanza unha lonxitude de 3 a 4&nbsp;cm e presenta un corpo troncocónico aplanado. A súa parte dorsal é de cor azul prateada, mentres que ventralmente é dun azul máis pálido con franxas azuis escuras ou negras ao longo do pé. Os seus *cerata*, seis apéndices que se ramifican en raios, conteñen nematocistos extraídos das súas presas.

## Hábitat e comportamento 
Esta especie é estritamente peláxica e flota boca abaixo na tensión superficial do océano, grazas a un saco de gas que ten no seu estómago. Aliméntase de organismos peláxicos como algúns cnidarios velenosos (a carabela portuguesa, *Physalia physalis*), dos cales extrae e almacena os nematocistos para a súa defensa, e mesmo chegou a presentar canibalismo.

## Importancia para a investigación 
A capacidade de *Glaucus atlanticus* para acumular e reutilizar os nematocistos das súas presas é de particular interese para os científicos, proporcionando datos sobre a evolución da inmunidade e toxicidade entre os nudibranquios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
* 

### Ligazóns externas 
* Facts: The Blue Sea Dragon (*YouTube.com; en inglés*)
Adriana Karembeu

**Adriana Sklenaříková-Karembeu**, nada en Brezno o 17 de setembro de 1971, é unha modelo e actriz eslovaca. Foi titular dun récord Guinness por ter as pernas máis longas entre as modelos femininas (case 1,24 m).

## Filmography
## Galardóns 
*2009: Premio da Moda de Viena, categoría *Icona de estilo*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Phaethon

**Phaethon** (ás veces Phaeton) pode referirse a:
* *Phaethon*, xénero de aves faetontiformes. É o único xénero vivo desta orde.
*3200 Phaethon, (Faetón) npequeno asteroide ou cometa responsable de chuvias de estrelas
*Phaeton, Nord-Est, unha cidade de Haití
*Volkswagen Phaeton, un modelo de coche de luxo de Volkswagen
**Phaethon* (composición), unha composición musical de 1986 de Christopher Rouse

## Outros termos relacionados 
* cuadrángulo Phaethontis, unha rexión do planata Marte

### Faetonte 
O nome de orixe grega Phaethon é normalmente traducido por Faetonte ou Faetón, que é o nome de diversos personaxes mitolóxicos ou históricos antigos e o nome que se lle deu a un planeta hipotético ou a certas carruaxes (ver as entradas correspondentes; por exemplo, Faetonte).
Primeira Liga 2016/17

dereita|miniatura|Entrada para o derbi Marítimo - Nacional.
A tempada **2016–17** da **Primeira Liga** (por motivos de patrocinio **Liga NOS**) foi a 83.ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Portugal. O defensor do título era o Benfica, e o Chaves e Feirense&nbsp;ascenderon desde a Segunda Liga. O campión foi o SL Benfica, que logrou o seu 36.º título. Descenderon a Segunda Liga o FC Arouca e CD Nacional.
## Equipos
### Estadios e localizacións
### Persoal e equipamentos 
## Clasificación 
|rowspan=2 |Clasificación para a fase de grupos da UEFA Champions League

|rowspan=1 |Clasificación para a rolda previa da UEFA Champions League

|rowspan=1 |Clasificación para a fase de grupos da UEFA Europa League

|rowspan=2 |Clasificación para a rolda previa da UEFA Europa League

|rowspan=10 |

|rowspan=2 |Descenso a Segunda Liga

|}

## Véxase tamén 
* Segunda Liga 2016–17
* Taça de Portugal 2016–17
* Taça da Liga 2016–17

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da LPFP
Arco de triunfo

[250px|miniatura|O [Arco de Constantino, construído en Roma no ano 315.]]
Un **arco de triunfo** é un monumento construído para conmemorar unha vitoria militar, aínda que, en realidade, se usou para festexar e aumentar o prestixio dun gobernante. Os primeiros arcos de triunfo foron levantados polos romanos na Antigüidade e cada un estaba dedicado a un xeneral vitorioso. O arco de triunfo clásico é unha estrutura autónoma, bastante separada das portas ou murallas da cidade.

Na súa forma máis simple, un arco de triunfo consiste en dúas pilastras macizas unidas por un arco, rematadas por unha superestrutura plana ou ático na que pode estar unha estatua ou pode presentar inscricións conmemorativas. A estrutura debía estar decorada con tallas, destacadamente con figuras aladas femininas da vitoria (moi parecidas a anxos), un par das cales tipicamente ocupan os triángulos curvados á beira da parte superior da curva do arco. Arcos de triunfo máis elaborados teñen outros arcos secundarios flanqueándoo, tipicamente un par.

O motivo rítmico ABA, dun van central en forma de arco flanqueado por outros máis pequenos, foi adaptado na arquitectura clásica, particularmente a partir do Renacemento, para articular os muros das estruturas. Os vans poden tomar a forma dunha fornela ou estar «cegos», cunha cachotaría continua detrás deles.

## Véxase tamén 
* Triunfo romano
Valeri Kharlamov

**Valeri Borisovich Kharlamov** (), nado o 14 de xaneiro de 1948 en Moscova (Unión Soviética) e finado o 27 de agosto de 1981 preto de Solnechnogorsk (Unión Soviética), foi un xogador de hóckey sobre xeo ruso que xogou no CSKA Moscova na Liga Soviética entre 1967 e 1981. Kharlamov foi amplamente considerado un dos mellores xogadores do seu tempo, así como un dos mellores xogadores de todos os tempos. A pesar da súa curta estatura, Kharlamov era rápido, intelixente e hábil. Os seus compañeiros de equipo e rivais considerárono un dos mellores xogadores do mundo.

No que respecta á súa carreira internacional, Kharlamov representou á Unión Soviética en 11 Campionatos do Mundo, gañando oito medallas de ouro, dúas pratas e un bronce. Participos nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1972, 1976 e 1980, conquistando dúas medallas de ouro e unha de prata. Pasou a maior parte da súa carreira xogando nunha liña con Vladimir Petrov e Boris Mikhailov, e o seu trío foi considerado un dos mellores da historia do hóckey sobre xeo. Kharlamov era un xogador ofensivo, que foi considerado moi creativo e intelixente no xeo. Era un patinador dotado que era capaz de realizar xogadas á máxima velocidade.

A carreira de Kharlamov estivo marcada por dous accidentes de tráfico. O primeiro, en 1976, pensou que suporía o final da súa carreira, mais logo da súa rehabilitación regresou ao xeo. Permaneceu activo no CSKA Moscova ata 1981, o ano no que se produciu o segundo accidente que lle custou a vida a el, a súa muller e un primo seu. O fillo de Kharlamov, Alexander, chegou a ser elixido no *draft* da National Hockey League (NHL) polos Washington Capitals. Logo da súa morte, Kharlamov foi elixido para ingresar no International Ice Hockey Federation Hall of Fame, o Hockey Hall of Fame, o Salón da Fama do hóckey sobre xeo ruso e foi seleccionado como un dos dianteiros do IIHF Centennial All-Star Team. O Kharlamov Trophy é entregado cada ano ao mellor xogador ruso da NHL elixido polos seus compañeiros. A Kharlamov Cup é entregada ao campión dos *play-offs* da Minor Hockey League.

## Career statistics
### Liga Soviética 
### Partidos internacionais 
## Premios e recoñecementos 
### Unión Soviética e Rusia 
### Internacional 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Valeri Kharlamov en Legends of Hockey 
*Estatísticas de Valeri Kharlamov en HockeyDatabase.com
Nicolas Grenon

**Nicolas Grenon**, nado entre 1375 e 1380, e finado na localidade francesa de Cambrai o 17 de outubro de 1456, foi un compositor francoflamengo da escola de Borgoña.

## Traxectoria 
En 1385 pasou a formar parte dos músicos da corte do duque Filipe II de Borgoña en Dijon. Foi cóengo do capítulo de Santo Sepulcro en París, en 1399, posto no que sucedeu o seu irmán, e alí ficou ata 1401.

Foi nomeado mestre de nenos  da catedral de Laon (1403 -1408) e máis tarde mestre de gramática en Cambrai (1408). Foi tamén mestre dos coristas novos do duque de Berry en 1412 e mestre de música na catedral de Cambrai (1421-1424), e entrou ao servizo do duque Xoán Sen Medo. Chegou a ser cantante da capela papal (1425-1427) de Martiño V en Roma. En 1437, foi resudir a Bruxas e, posteriormente, regresou a Cambrai, onde remata a súa existencia en 1456.

## Obra 
A súa música, tanto a profana como a relixiosa, está asociada ao final da *Ars nova*, como evidencian as súas cancións *Je say defait*  e *Se ne vous say*, dunha escrita complexa, e os seus motetes, construídos baixo o principio da isoritmia. Así e todo, áchanse tamén nel os trazos característicos da música borgoñoa do século XV, na súa procura dunha simplificación melódica e rítmica, e na adopción dun canto silábico. Entre as súas obras destacan cinco cancións para tres voces, tres cancións para catro voces, catro motetes e un fragmento dunha misa titulada *Et in terra.*

Estas son as composicións hoxe coñecidas, segundo a clasificación feita por Reaney:
* *Se je vous ay bien loyaulment amée* (rondó).
* *La plus jolie et la plus belle* (rondó).
* *Je suy defait se vous ne me refaites* (rondó).
* *Je ne requier de ma dame* (balada).
* *La plus belle et doulce figure* (virelai).
* *Et in terra* (Gloria; voz tenor dunha misa?).
* *Ave virtus virtutum, caritas / Prophetarum fulti suffragio / Infelix, propera* (motete).
* *Ad honorem sancte trinitatis / Celorum regnum sempiternum / Isti semper celestibus* (motete).
* *Plasmatoris humani generis / Verbigine mater ecclesia* (motete).
* *Nova obis gaudia* (motete).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Wright, Craig. "Nicolas Grenon". En Sadie, Stanley. *The New Grove Dictionary of Music and Musicians*. Macmillan. Londres, 1980. Páxina 702.

### Ligazóns externas 
*  en *International Music Score Library Project*.
* Interpretacións de composicións de Grenon en Youtube.
Alfonso Rey López

**Alfonso Rey López**, nado en Chantada, Lugo, en 1951 e finado en Ames o 21 de febreiro de 2015, foi un profesor, escritor e político galego.

## Traxectoria 
Profesor de galego no Colexio Alca. Nas eleccións municipais de 2007 formou parte da lista do PPdeG ao concello de Ames encabezada por Santiago Amor e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 2011 volveu presentarse polo PPdeG e ao obter a maioría absoluta foi designado concelleiro de Cultura, Educación e Patrimonio. As divisións internas do goberno levárono a  presentar a súa renuncia o 10 de abril de 2012 e a creación de Pacto por Ames, cuxo grupo encabezou Alfonso Rey.

## Obras 
* *Cancioneiro básico*, 2003.
* *Poemas eróticos*, 2003.
* *A verdadeira historia de Pepe do Rego*, 2003.
* *Cancioneiro popular*, 2005.
* *Cancionero de ausencias*, 2005.
* *Poesía completa (1971-2005)*, 2005.

### Como editor 
* *Rosiña* de Xesús San Luís Romero, 1998.
* *Versos escritos en Buenos Aires e outros poemas* de Xesús San Luís Romero, 1999.
* *Xenreira* de Xesús San Luís Romero, 2002.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Ames
Palacio da Bolsa do Porto

O **Palacio da Bolsa do Porto**, Portugal (en portugués, Palácio da Bolsa) é un edificio (pazo urbano) neoclásico que comezou a se construír en 1842 polo arquitecto Joaquim da Costa Lima como sede da Asociación Comercial do Porto. Atópase situado na Rúa Ferreira Borges, á beira da Igrexa de San Francisco&nbsp;(*São Francisco*), centro histórico da cidade, clasificado pola Unesco como Patrimonio da Humanidade.

## Historia e características 
Planeado por Gonçalves de Sousa, salienta&nbsp;a ampla e pintoresca Sala Arábiga, inspirada no Palacio da Alhambra de Granada en España, cuxa construción empezou en 1862 onde a súa rica decoración se ve potenciada pola iluminación, que produce uns fermosos efectos cromáticos. Tamén están o Patio das Nacións (*Pátio das Nações*) completamente acristalado, a Sala do Presidente, a Biblioteca con máis de 10.000 volumes, as esculturas de Soares dos Reis e Teixeira Lopes e as pinturas de António Ramalho, Veloso Salgado, António Carneiro and Henrique Medina. É a sede da Cámara de Comercio e Industria do Porto.

Serviu de recepción de grandes mandatarios e alberga diferentes eventos e actividades. É unha das atraccións arquitectónicas máis importantes da cidade, visitada por máis de 200.000 turistas ao ano. Está clasificado como Monumento Nacional.

Medidas das salas:
* Patio das Nacións: 506&nbsp;m²
* Sala Árabe: 315&nbsp;m²
* Habitación Asemblea Xeral: 153&nbsp;m²
* Auditorio: 127&nbsp;m²
* Sala do Presidente: 42&nbsp;m²

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Palácio da Bolsa
* Palácio da Bolsa
El Poble-sec

**El Poble-sec** é un topónimo catalán que significa "pobo seco". Pode referirse a:
***El Poble-sec**, núcleo de poboación de Les Masies de Voltregà.
***El Poble-sec**, núcleo de poboación de La Seu d'Urgell.
***El Poble-sec**, núcleo de poboación de Sant Quirze del Vallès.
***El Poble-sec**, barrio da cidade de Barcelona.
Aeroporto Internacional de San Francisco

O **Aeroporto Internacional de San Francisco** (IATA: SFO, ICAO: KSFO, FAA LID: SFO) é un aeroporto internacional situado a 21 quilómetros ao sur do centro de San Francisco, preto de Millbrae e San Bruno no condado de San Mateo. Ten voos punto a punto a toda Norteamérica e é unha importante porta de entrada a Europa e Asia.

SFO é o aeroporto máis grande da Área da Baía de San Francisco e do norte de California, e é o segundo máis concorrido dese estado, tras o Aeroporto Internacional dos Ánxeles. No ano 2014 foi o sétimo aeroporto máis concorrido dos Estados Unidos e o 21 a nivel mundial en número de pasaxeiros. É o quinto centro de conexións máis grande dos Estados Unidos para United Airlines e opera como a súa principal porta de entrada transpacífica. É tamén a principal base de operacións para Virgin America. Ten o único centro de mantemento de United Airlines e alberga o museo e biblioteca Louis A. Turpen Aviation.

SFO é propiedade da cidade e o condado de San Francisco, pero atópase no condado de San Mateo. Entre 1999 e 2004 a Comisión do Aeroporto de San Francisco operou a compañía propiedade da cidade SFO Enterprises, Inc., para supervisar as súas compras e operacións.

## Aeroliñas e destinos 
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas
Freira

O termo **Freira** pode referirse a:

***Monxa**, persoa que pertence a unha orde relixiosa.

Como topónimo, pode referirse a:

***Freira**, lugar da parroquia de Vieiro, no concello de Viveiro.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
***Freirá**, lugar da parroquia de Nogueira, no concello de Sobrado;
***A Freiriña**, lugar da parroquia de Sofán, no concello de Carballo.
Igrexa de Santa Clara do Porto

A **igrexa de Santa Clara** é un templo católico localizado na freguesía da Sé, na cidade do Porto, en Portugal. No seu interior podemos encontrar un dos mellores exemplares da arte da talla dourada do Barroco Xoanino.

Construída ao lado do treito máis visíbel das Murallas Fernandinas, tanto a Igrexa de Santa Clara, coma o mosteiro do que formaba parte, ficaron concluídos en 1457. A obra debeuse a unha demanda das freiras franciscanas clarisas que pretendían renovar o mosteiro anterior, do século XIII, máis pequeno e modesto.

Coa supresión de varios mosteiros máis pequenos nas diversas localidades entre o século XV e o século XVI, as freiras fóronse congregando en Santa Clara levando para este as súas rendas, sendo unha delas unha portaxe por todas as mercadorías que pasaban polo Río Douro.

A finais do século XIX, coa morte da última freira, o mosteiro fechou, o que causou algunha deterioración do edificio. Posteriormente, sendo patrimonio do estado, fixéronse obras de restauración para adaptalo a Centro de Saúde e outras institucións de carácter social e público.

A entrada da igrexa arránxase cunha porta barroca, datada de 1697 e reformulada no século XVIII, con elementos renacentistas como columnas salomónicas e capiteis corintios. No interior podemos albiscar toda a magnificiencia desta igrexa, toda cuberta por talla dourada (técnica escultórica típica de Portugal, na que madeira é tallada e posteriormente revestida por unha película de ouro) da primeira metade do século XVIII.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Se-Igreja_de_Santa_Clara_(6).jpg|Interior
Ficheiro:Igreja_de_Santa_Clara_02.jpg|Teito
Ficheiro:Se-Igreja_de_Santa_Clara_(5).jpg|Teito

## Véxase tamén
Cástor e Pólux

[miniatura|280px|Cástor e Pólux no Capitolio de [Roma, obra de Michelangelo.]]

Na mitoloxía grega e romana, **Cástor e Pólux** (en&nbsp;, *Kástôr*; e  *Polydeúkês*, "moi doce") foron os fillos xemelgos de Leda con Tindáreo e Zeus respectivamente, irmáns de Helena de Troia e Clitemnestra, e medio irmáns de Timandra, Febe, Heracles e Filónoe. Eran coñecidos colectivamente como **Dióscuros** (en&nbsp;, *Dióskouroi*, "fillos de Zeus"), ou como os **Xemelgos** (*Gemini*) ou **Castores**.
Segundo o mito, os xemelgos comparten a mesma nai, porén teñen pais diferentes - o que significa que Pólux, por ser fillo de Zeus, era inmortal, mais Cástor non o era. Cando Cástor foi asasinado, Pólux pediu ó seu pai que deixase que o seu irmán tamén tivese a inmortalidade, e así foron transformados na constelación Xémini. Os dous son tidos como patróns dos navegantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* .
* .
* .

### Outros artigos 
* Academo
* Polideuco (lúa)
Les Masies de Voltregà

**Les Masies de Voltregà**  é un concello da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca de Osona.

## Xeografía 
O concello limita ao norte con Orís, ao leste con Torelló e Manlleu, ao sur con Gurb e Santa Cecília de Voltregà, e ao oeste con Sant Martí de Sobremunt. No interior do termo municipal atópase o concello de Sant Hipòlit de Voltregà, rodeado en todas as direccións por terras de Les Masies.

Atópase entre a serra que pecha por poñente a Plana de Vic ao oeste, e o curso do río Ter ao leste.

## Demografía 
Tiña en 2014 unha poboación de 3.186 habitantes agrupados en 12 entidades de poboación: 
*Borrissola
*La Colònia Lacambra
*Conanglell
*El Despujol
*Gallifa
*La Gleva
*Les Masies de Voltregà
*El Poble-sec
*El Pou
*Quintanes
*Sant Miquel d'Ordeig
*Vinyoles

## Lugares de interese 
*Santuario da Virxe da Gleva, de estilo barroco.
*Igrexa de Sant Esteve, de estilo románico, atópase en Vinyoles.
*Igrexa de Sant Miquel d'Ordeig, de estilo románico.
*Igrexa de Sant Martí Xic, de estilo románico.
*Ruínas do castelo de Voltregà.
*Museo do Cobre - Fundació La Farga.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Sitio web do concello
El Poble-sec, La Seu d'Urgell

[thumb|250px|Mapa do concello de [La Seu d'Urgell.]]
**El Poble-sec** é un barrio de La Seu d'Urgell, na provincia de Lleida. O barrio está situado ao norte de La Seu e ao oeste do barrio de Sant Antoni. Atópase por encima da N-260, illada de La Seu d'Urgell e Sant Antoni. Para mellorar as conexións do barrio co centro abriuse unha rúa por baixo da estrada.

Tiña en 2001 unha poboación de 116 habitantes.
Es Caló

250px|thumb|Porto de Es Caló
**Es Caló** é un núcleo de poboación da illa de Formentera que forma parte da parroquia de El Pilar de la Mola, na vénda de Es Carnatge e de Ses Clotades. Está situado na costa norte da illa, no extremo nordés do istmo de Es Carnatge, ao pé de La Mola.

Antes chamábase Es Caló des Frares ou Es Caló de Sant Agustí, xa que se cre que os eremitas do antigo mosteiro de Sant Agustí de la Mola acudían á zona. Tradicionalmente foi un dos portos da illa, aínda que só para pequenas embarcacións e impracticable con vento de tramuntana. O pequeno porto está rodeado de barracas de pescadores.

Tiña en 2008 unha poboación de 435 habitantes, 52 no núcleo urbano e 383 diseminados. Desenvolveuse a partir da década de 1970 con edificacións encaradas ao turismo. Xunto ao porto atópanse Ses Platgetes, un tramo de litoral composto por unha serie de pequenas praias alternadas con zonas rochosas.
Lilit

**Lilith** (;  *Lîlîṯ*) é unha figura da mitoloxía xudía, pronto desenvolvida no Talmud de Babilonia (séculos III a V). Lilith é a miúdo vista como un demo perigoso da noite, que é sexualmente promiscua e que rouba bebés na escuridade. Xeralmente pénsase que o personaxe deriva, en parte, dunha clase de demo feminino historicamente máis antigo (*lilītu*) da antiga relixión mesopotámica, que se atopou nos textos cuneiformes de Sumeria, o Imperio acadio, Asiria, e Babilonia.

No folclore xudeu, a partir do libro satírico Alfabeto de Sirach (c. 700-1000), Lilith aparece como a primeira esposa de Adán, creada ao mesmo tempo (Rosh Hashanah no inicio) e do mesmo po da terra que Adán, compárense co Xénese 1:27. (Isto contrasta con Eva, que foi creada a partir dunha das costelas de Adán: Xénese 2:22.) A lenda desenvolveuse extensamente durante a Idade Media, na tradición de Aggadah, o Zohar, e o misticismo xudeu. Por exemplo, nas escrituras do século XII, de Isaac ben Jacob ha-Cohen, Lilith deixou a Adán despois de que ela rexeitase deitarse debaixo del, xa que consideraba que foran creados como iguais, abandonou o Edén por propia iniciativa e instalouse xunto ao mar Vermello, uníndose alí co arcanxo Samael ou Satanás, que chegou a ser o seu amante, e con outros demos. Máis tarde, converteuse nun demo que rapta os nenos nos seus berces pola noite e únese aos homes como un súcubo, procreando fillos (os *lilim*) co seme que os varóns derraman involuntariamente cando están durmindo (polución nocturna). Represéntaselle co aspecto dunha muller moi fermosa, ás veces alada.

A evidencia en escritos xudeus posteriores é abundante, pero sobreviviu pouca información sobre a orixe destes demos en Sumeria, no Imperio acadio, Asiria e Babilonia. Mentres que a conexión está case universalmente aceptada, investigacións recentes dubidan da relevancia de dúas fontes previamente usadas para conectar á lilith xudía coa lilītu acadia, o apéndice Gilgamesh e os Amuletos Arslan Tash. (Ver o debate das dúas fontes problemáticas.)

En textos de lingua hebrea, o termo "lilith" ou "lilit" (traducido como "criatura nocturna", "monstro nocturno", "bruxa nocturna" ou "curuxa") ocorre por primeira vez nunha lista de animais en Isaías 34:14, ben en forma singular ou plural segundo variacións nos primeiros manuscritos. Nos Manuscritos do Mar Morto *4Q510-511*, o primeiro termo aparece nunha lista de monstros. Nas inscricións máxicas en copas e amuletos do século VI a.C., Lilith identifícase como un demo feminino e aparecen as primeiras representacións visuais.

Foi acusada de ser a serpe que levou Eva a comer o froito prohibido.
[thumb|Lilith como a serpe en pintura de [Rafael, en 1508]]

A lenda resultante de Lilith segue a servir como material de orixe na cultura occidental, literatura, ocultismo, fantasía e horror. Tamén é considerada como a primeira feminista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Samael
* Súcubo
Home escorpión

[miniatura|300px|Debuxo dunha [calcografía asiria que amosa homes escorpión.]]
250px|miniatura|Representación babilónica.
Un **home escorpión** é un ser mitolóxico presente en moitos mitos acadios, incluíndo o *Enuma Elish* e a versión babilónica da epopea de * Gilgamesh*. Eran tamén coñecidos como **aqrabuamelu** ou **girtablilu **. Segundo as lendas foron creados por Tiamat a fin de librar a guerra contra os deuses menores pola traizón do seu compañeiro Apsu. No poema de Gilgamesh, están de garda fóra das portas do Deus Sol (Shamash), nas montañas de Mashu, as portas que dan entrada a Kurnugi, a terra da escuridade.

## Na cultura popular 
* No videoxogo *Dark Souls II* aparece un home escorpión coñecido como Manscorpion Tark, que serve para advertir ó xogador e axudalo contra o xefe do nivel.
* No xogo de estratexia en tempo real *Age of Mythology*, os homes escorpión son unidades míticas dispoñibles para a cultura exipcia.
* No filme *The Mummy Returns*, o personaxe de Mathayus amósase como un home escorpión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Imaxes de homes escorpión
Fernandel

**Fernandel** é o nome artístico co que era coñecido **Fernand Joseph Désiré Contandin**, nado en Marsella o 8 de maio de 1903 e finado en París o 26 de febreiro de 1971. Foi un actor, cómico e cantante francés de orixe occitana, que comezou no vodevil e na opereta, onde gañou popularidade pouco a pouco. O seu nome artístico provén do seu matrimonio con Henriette Manse, a irmá do seu mellor amigo e colaborador de cine Jean Manse. Tan atento era coa súa muller que a súa sogra referíase a el como ''Fernand d'elle* ("o seu Fernand").

## Traxectoria 
[miniatura|Fotograma de *La loi, c'est la loi*, con Fernandel na esquerda e [Totò á dereita.]]
En 1930, Fernandel apareceu no seu primeiro filme e, a continuación converteuse no principal actor cómico de Francia. A súa carreira de actor durou preto de corenta anos. Fernandel estaba orgulloso da súa cara de cabalo e os dentes grandes que lle daban un carácter inconfundible cando ría ou se anoxaba.

O papel de Fernandel que máis o caracterizou e o que máis gustou ó público foi a representación da figura do irascible sacerdote italiano da aldea que sempre estaba confrontado co conselleiro comunista na serie de filmes *Don Camillo*.

Fernandel actuou con outros comediantes famosos, como Bourvil ("La cuisine au Beurre") e tamén coproduciu algúns dos seus filmes.

Contra a fin da súa carreira activa, Fernandel apareceu nalgún filme de Hollywood. No ano 1956, participou con David Niven na *Volta ao mundo en oitenta días* no papel do condutor. A continuación, actuou tamén con Bob Hope e Anita Ekberg na comedia *Paris Holiday*.

Fernandel morreu de cancro de pulmón e foi enterrado no cemiterio de Passy en París..

## Carreira profesional 
* 1931. *On purge bébé*. Director: Jean Renoir.
* 1937. *Un carnet de bal*. Director: Julien Duvivier
* 1951. *Le petit monde de Don Camillo*. Director: Julien Duvivier
* 1952. *Le boulanger de Valorgue*. Director: Henri Verneuil
* 1953. *Le retour de Don Camillo*. Director: Julien Duvivier
* 1954. *Ali Baba et les quarante voleurs*. Director: Jacques Becker
* 1955. *Don Camillo e l'onorevole Peppone*. Director: Carmine Gallone
* 1956. *El Amor de don Juan*. Director: John Berry
* 1956. *A volta ao mundo en oitenta días*. Director: Michael Anderson
* 1957. *L'homme à l'imperméable*. Director: Julien Duvivier
* 1957. *Vacances a París* (Paris Holiday)
* 1961. *Don Camillo monsignore ma non troppo*. Director: Carmine Gallone
* 1961. *Il giudizio universale*. Director: Vittorio De Sica
* 1963. *Cuinar amb mantega*
* 1965. *Il compagno Don Camillo''. Director: Luigi Comencini

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Les Planes, Barcelona

miniatura|350px|Núcleo de Les Planes, visto dende o Mas Guimbau.
**Les Planes** é un núcleo de poboación do barrio de Vallvidrera, el Tibidabo i les Planes do distrito de Sarrià-Sant Gervasi, na cidade de Barcelona.

Inclúe os núcleos diferenciados de Mas Sauró, Mas Guimbau e El Rectoret e atópase na vertente do Vallès da serra de Collserola. Durante moitos anos foi basicamente un lugar de veraneo con hoteis, fontes e as populares áreas de merenda. A principios do século XX xurdiu o primeiro núcleo urbanizado e a partir da segunda metade do mesmo transformouse nunha barriada humilde sen orde. Non foi ata 1980 cando se aprobou un plan de actuación urbanística.

No núcleo atópase a estación de Les Planes das liñas S1 e S2 do Metro do Vallès da rede de Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Les Planes en Wikimapia
Les Planes

**Les Planes**, literalmente en catalán "as chairas", pode referirse a:
***Les Planes**, núcleo de poboación da cidade de Barcelona.
***Les Planes**, núcleo de poboación de Sant Cugat del Vallès.
***Les Planes**, barrio de L'Hospitalet de Llobregat.
***Les Planes**, núcleo de poboación de Vallmoll.
***Les Planes**, barrio de Sant Joan Despí.
*'''Les Planes d'Hostoles**, concello da provincia de Xirona.
***Les Planes de Llanars**, núcleo de poboación de Llanars. 
***Vallvidrera, el Tibidabo i les Planes''', barrio do distrito de Sarrià-Sant Gervasi en Barcelona.
A Queimada, Rodeiro, Oza-Cesuras

**A Queimada** é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Está no cruzamento das estradas AC-230 e DP-3203.

## Lugares e parroquias
### Lugares da parroquia de Rodeiro
### Parroquias de Oza-Cesuras
RTS Première

**RTS Première** (en galego, *RTS Primeira*) é unha emisora de radio suíza en lingua francesa pertencente á cadea pública Radio Télévision Suisse (RTS). Iniciou as súas emisións o 30 de setembro de 1922. Desde 1984 a súa programación é xeneralista, baseada en emisións informativas, musicais e culturais. A súa sede e estudios atópanse en Lausana.

## Difusión 
RTS Première emite en Suíza a través de FM, DAB, por satélite (Hot Bird), por cable e Internet. Algúns dos seus programas proporciónanse coma un podcast.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da emisora
Vallvidrera

[miniatura|250px|Vista panorámica da [Torre de Collserola, e os cumios de Sant Pere Màrtir e Turó d'en Cors, xunto ao barrio de Vallvidrera dende o cumio do Tibidabo.]]
**Vallvidrera** é un núcleo de poboación que forma parte do distrito de Sarrià-Sant Gervasi da cidade de Barcelona, concretamente dentro do barrio de Vallvidrera, el Tibidabo i les Planes. Orixinariamente foi un concello independente que en 1890 quedou integrado no de Sant Vicenç de Sarrià que, á súa vez, anexionouse ao de Barcelona en 1921. Está situado na montaña, aos pés da serra de Collserola.

## Historia
miniatura|250px|A igrexa de Santa Maria de Vallvidrera. Ao fondo, a Casa Museo Jacint Verdaguer.
O antigo termo de Vallvidrera estivo vinculado estreitamente coa súa igrexa, Santa Maria de Vallvidrera. Dese templo hai noticias dende o 987 nun documento no que se fai referencia á igrexa, que pertencía naquela época á parroquia de Valldoreix. No século XIII constituíuse como parroquia independente e o actual edificio construíuse entre 1570 e 1587 seguindo o estilo gótico tardío. No século XVII foi restaurada e durante a Guerra civil española foi pechada ao culto.

En 1335, a xurisdición sobre Vallvidrera e Santa Creu d'Olorda foi vendida por Pedro IV de Aragón a Pere Desllor, e volveu á coroa en 1385, aportando os habitantes de Vallvidrera o diñeiro necesario. que en 1921 anexionouse ao concello de Barcelona.

A Vil·la Joana foi unha das masías máis importantes do termo. Documentada dende o século XVI, foi reformada a finais do século XIX. En 1902 morreu nela o poeta Jacint Verdaguer. En 1922 foi adqurida polo Concello de Barcelona, que destinouna a escola de educación especial. Dende 1962 acolle un museo dedicado á memoria de Jacint Verdaguer que depende do Museo de Historia de Barcelona.

En 1991 inauguráronse os túneles de Vallvidrera que, travesando a serra de Collserola, unen a cidade de Barcelona coa comarca do Vallès Occidental.

En 2010, despois de varias discrepancias sobre a xestión do barrio por parte do Concello de Barcelona gobernado por Jordi Hereu, a Asociación de Veciños de Vallvidrera e a Asociación de Comerciantes convocaron unha consulta para a independencia de Vallvidrera respecto de Barcelona, unha consulta non vinculante que se saldou cun 98,05% de votantes a favor da separación sobre un 40% de participación.

## Notas 
## Bibliografía
*BALARI i JOVANY, Josep. *Orígenes Históricos de Cataluña*. Barcelona: Ed. Establecimiento Tipográfico de Hijos de Jaime Jepús, 1899. 751 p.
*SALLENT I GOTÉS, Llorenç. *Història documentada del poble i parròquia de Santa Maria de Vallvidrera*. Vallvidrera: Ed. Parròquia de Santa Maria de Vallvidrera, 1916. 368 p.
Castro de Lago

**Castro de Lago** é un poboado castrexo de chaira situado na parroquia do Meirás, no concello de Valdoviño. Foi destruído nos anos 1970.

## Descrición 
O recinto principal tiña forma case circular. De norte a sur medía uns 76 metros e de leste a oeste uns 82 metros. Foi destruído nos anos 1970 para facer leiras e construír vivendas. Tiña muros de grande altura, con profundos desniveis. Ao redor había camiños e corredoiras, eran camiños estreitos e profundos de pedras e terra.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro

### Ligazóns externas 
* Castro de Lago  .
Estación de Zaragoza-Portillo

A **estación de Zaragoza–Portillo** é unha estación de tren subterránea de Adif situada na cidade de Zaragoza. Foi inaugurada en 2008 nunha parte dos terreos da histórica estación de Campo Sepulcro, principal estación da cidade ata a apertura de Zaragoza-Delicias. A antiga estación fora construída por MZA en 1864 e foi rebautizada por Renfe como Zaragoza-El Portillo en 1973.

Está integrada na liña C-1 de Proximidades Zaragoza e rexistra tráfico de trens de Media Distancia.

## Situación ferroviaria 
A estación forma parte da liña férrea de ancho ibérico que une Madrid con Barcelona vía Zaragoza, punto quilométrico 340,9.

## Historia 
A apertura da liña Zaragoza-Madrid por parte de MZA o 25 de maio de 1863 supuxo a inauguración da estación de Campo Sepulcro, recinto provisional que acolleu os primeiros viaxeiros da liña.

A construción do Ponte da Almozara permitiu a súa conexión coa marxe esquerda do Ebro e a Estación do Norte, ruta aberta en 1870, o que posibilitou conectar a través de Zaragoza as liñas Madrid-Barcelona e Barcelona-Altsasu.

As dúbidas de se a estación tería carácter terminal ou pasante así como problemas para obter os terreos necesarios dilataron a súa construción definitiva ata 1891 momento no cal a fusión entre MZA e a Compañía do Ferrocarril de Tarragona a Barcelona e Francia (TBF) despexou as dúbidas sobre o carácter pasante da estación. En 1896 púidose finalmente inaugurar a estación definitiva coa súa longa fachada de 144 metros de lonxitude dividida nun pavillón central, dous pavillóns nos extremos e dúas ás conectando todos estes elementos.

En 1967, tras o peche das antigas estacións contiguas de Cariñena, Utrillas e Caminreal pasou a ser a principal estación da cidade. En 1973, RENFE procedeu á súa ampliación e reforma modificando substancialmente o seu aspecto inicial e cambiando a súa denominación pola de Zaragoza-El Portillo ata que en 2003 foi substituída pola nova e maior Estación de Zaragoza-Delicias.

En 2008, en terreos da antiga estación inaugurouse a nova estación subterránea de Zaragoza-Portillo, na cal prestan servizos de Media Distancia e o Proximidades Zaragoza.

## Servizos ferroviarios 
### Media distancia 
*Actualizado a 21 de xaneiro de 2017.*

### Proximidades 
A estación forma parte da liña C-1 da rede de Proximidades Zaragoza operada por Renfe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na web de Adif
Castro do Rodo

**Castro do Rodo** é un poboado castrexo costeiro fortificado situado nunha península na parroquia de Pantín na Praia de Pantín, concello de Valdoviño.

## Descrición 
É un castro situado nunha península cun diámetro duns 50 metros, ten unha liña defensiva que protexe o istmo, dende o norte ata o leste mide uns 67 metros. Ten dous accesos un ao norte e outro ao leste.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro

### Ligazóns externas 
* Castro do Rodo  .
Pappus de Alexandría

miniatura|*Mathematicae Collectiones* de Pappus (edición de 1589).
**Pappus de Alexandría** (en grego Πάππος ὁ Ἀλεξανδρεύς, transl. *Páppos hò Alexandreýs*) nado en Alexandría, Exipto, foi un exipcio helenizado e un dos máis importantes matemáticos helenísticos da antigüidade. Foi un importante xeómetra, pescudador e autor de moitos textos sobre científicos da antiga civilización grega, entre eles a súa principal obra, *Synagoge* (320 d. C.) ou *Colección Matemática*, un tratado en grego composto por oito libros dos cales o primeiro e parte do segundo se extraviaron, onde se encontran relatos, novas probas e temas suplementarios para varias proposicións de Arquímedes, Euclides, Apolonio e Tolomeo, entre outros, sobre superficies de revolución, planos, sólidos e lineares.

Descubriu varios teoremas precursores da xeometría proxectiva, pescudou o chamado problema de Dido ou isoperimétrico e demostrou que, de entre as formas que as abellas poderían empregar para facer seus favos, a adoptada é a que máis economiza cera. 

As súas conclusións foron o punto de partida para a invención da xeometría analítica por Descartes, trece séculos despois. Xunto con Diofanto, foron os dous principais matemáticos da chamada Idade de Prata da Universidade de Alexandría (250-350). Tamén escribiu sobre música e hidrostática e morreu nalgún lugar de Grecia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Teorema do hexágono de Pappus
* Teorema de Pappus-Guldin
### Ligazóns externas 
*John J. O'Connor & Edmund F. Robertson. "Pappus of Alexandria", MacTutor History of Mathematics archive.
Warwick Brown

**Warwick Brown** (nado en Sydney, 24 de decembro de 1949) é un expiloto de Australia.
	
## Andaina
Brown participou nun único Gran Premio da Fórmula Un, o 10 de outubro de 1976. Pilotou un coche de Wolf-Williams Racing no Gran Premio dos Estados Unidos de 1976 e terminou 14º, a cinco voltas do gañador James Hunt. Brown sufriu a perda da terceira e quinta marcha durante a carreira, así como problemas cos freos traseiros.

Brown tivo máis éxito nas series Tasman, que gañou en 1975, pilotando un Lola T332 Chevrolet. Tamén gañou a Rothmans International Series en Australia dúas veces, en 1977 pilotando un Lola T430 Chevrolet e en 1978 pilotando un Lola T332 Chevrolet, ambos para o equipo de VDS. No curso de gañar estas series, Brown tamén gañou o Gran Premio de Nova Zelandia de 1975 e o Gran Premio de Australia de 1977.

Logo de competir no Campionato SCCA / USAC de Fórmula 5000 en América do Norte de 1974 a 1976, Brown disputou as  Can-Am Series e foi o subcampión detrás do seu compañeiro australiano Alan Jones na Serie de Can-Am de 1978 pilotando un Lola T333CS-Chevrolet para o equipo de VDS.

## Resumo da carreira 
[miniatura|Brown gañou as [1977 Rothmans International Series pilotando un Lola T430 HU2.  O coche móstrase arriba en 2008 coa súa librea de 1977.]]

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
*Perfil en www.grandprix.com

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Tasman Series Consultado en www.sergent.com.au o 22 de xullo de 2009
*Formula 5000 in New Zealand & Australia Consultado en Google Books o 22 de xullo de 2009
*Formula A and Formula 5000 in America Consultado en Google Books o 22 de xullo de 2009