Martín Rivadavia

**Víctor José Martín Rivadavia  Villagrán**, nado en Buenos Aires o 22 de maio de 1852 e finado *ibíd.* o 14 de febreiro de 1901, coñecido popularmente como **Comodoro Rivadavia**, foi un cargo militar arxentino, xefe da Armada e primeiro ministro de Mariña da nación arxentina. A cidade patagoa de Comodoro Rivadavia honra o seu nome e as súas exploracións da rexión durante o ano 1892

## Traxectoria 
Foi o neto do primeiro presidente da Arxentina, primeiro xefe de estado das Provincias Unidas do Río da Prata, Bernardino Rivadavia e bisneto do avogado e militar galego Benito Rivadavia.  Aos 13 anos ingresou no Exército, pero tempo despois, antes de cumprir os 17, solicitou o seu traspaso á Armada arxentina.

En marzo de 1869 foi dado de alta como gardamariña a bordo do vapor *Pavón*, pasando en outubro do mesmo ano ao vapor *Guardia Nacional*, onde recibiu  a súa iniciación bélica na última etapa da guerra co Paraguai. Un ano despois, pediu a baixa na Armada e marchou a Uruguai, a loitar co seu irmán nos conflitos civís no país, e por breves etapas tamén no Brasil.

En 1873 regresou á Arxentina e formou parte da Capitanía de Portos de Buenos Aires, como axudante, rango asimilado ao de Alférez. Un ano despois, reincorporouse á Armada como tenente de guerra e foi destinado ao bergantín goleta *Rosales*, buque co que, nos dous anos seguintes, realizou numerosas viaxes á Patagonia para intervir en labores hidrográficas.

En 1877 Rivadavia ocupou o cargo de segundo comandante do buque escolar de Cañoneras *Uruguay* tras a reorganización da Escola Naval baixo a dirección do capitán Martín Guerrico. A bordo dese barco, fixo unha viaxe de instrución cara ao sur, tocando varios portos ata o Golfo Nuevo. Ao seu regreso foi ascendido a capitán.

Ao ano seguinte asumiu o cargo de segundo comandante do buque *Cabo de Hornos*. Nel realizou sucesivas viaxes á Patagonia para proporcionar alimentos, víveres e artigos navais á escuadrilla do Comodoro da Armada Luis Py, e ás subprefecturas erixidas en varios puntos da costa marítima. En 1880 ascende a Maior da Mariña e ao ano seguinte nomeárono comandante da *Constitución*, embarcación fluvial destinada á navegación marítima, coa que realizaba labores de balizamento.

En 1884 ascendérono a tenente coronel da Mariña e ao ano seguinte pasou a ser xefe da escuadra Río Negro, onde baixo a súa xestión repararon todos os buques; estableceuse o plano hidrográfico do Río Negro e ergueuse un faro na desembocadura do devandito curso de auga. En 1888, despois de balizar o Porto de Bahía Blanca, realizou unha viaxe de instrución cos cadetes da Escola Naval a bordo da corveta *La Argentina* chegando ao Océano Pacífico, onde visitaron portos de Chile e o Perú. Ese ano ascendeu a capitán de navío. Entre 1890 e 1891 foi nomeado comandante do cruceiro *25 de mayo* e foi encargado de percorrer o sur da Arxentina para perseguir os barcos que cargaban guano sen permiso do goberno.

Xa no 1893 foi enviado a Inglaterra para buscar o cruceiro *9 de julio*, embarcou en  Newcastle e tomou cargo do cruceiro nunha travesía ata Estados Unidos. En 1895 foi enviado a Italia para supervisar o acoirazado *Garibaldi*. Polo seu traballo foi ascendido a Comodoro da Mariña e, en 1897, o Ministro de Guerra e Mariña Nicolás Levalle escolleuno como xefe do Estado Maior da Armada. Durante a súa etapa á fronte da Armada adquiríronse os acoirazados *Belgrano* e *Pueyrredón* e os transportes *Pampa* e *Guardia Nacional*. Ademais, rematou a primeira viaxe de circunnavegación da fragata ARA *Presidente Sarmiento*, sendo este un proxecto defendido dende hai moito tempo por Rivadavia polo feito de contar cun buque escola. Durante a súa administración reorganizáronse as escolas da Mariña; erixíronse varios portos; Adquiríronse faros e promulgouse a lei de contratación de persoal da Armada. En 1898 o Ministerio de Mariña foi separado do Ministerio de Guerra, no que ata entón formaban un único Ministerio, e Rivadavia foi nomeado polo presidente Julio Argentino Roca para ocupar o cargo de Ministro da Mariña nun momento no que a situación con Chile era comprometida pola cuestión dos límites non pactados aínda na Patagonia.

O 14 de febreiro de 1901, aos 49 anos de idade, morreu despois de 36 anos de carreira militar. Como homenaxe, o Ministerio de Agricultura decidiu que a vila que se fundaría ese ano na costa da baía de Tilly, na provincia de Chubut, se chamase Comodoro Rivadavia. Os seus restos repousan no Cemiterio da Recoleta.

## Notas 
### Ligazóns externas 
* "¿Quién fue Martín Rivadavia, el Comodoro?" entrevista co historiador Rubén Eduardo Gómez