open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Función de Weierstrass

[miniatura|300px|O gráfico da función de Weierstrass é un [fractal]]
En matemática, a **función de Weierstrass** é un importante contra-exemplo mostrando a existencia dunha función continua en toda a recta real que non posúe derivada en ningún punto do dominio. Recibe o nome en honra ao seu descubridor o matemático Karl Weierstrass. A función de Weierstrass é primeira función publicada a presentar tal patoloxía.

Aínda que sexa considerada por moitos como un caso patolóxico, pódese afirmar que, en certo sentido, o comportamento da función de Weierstrass é o caso máis común. Sendo o conxunto das funcións diferenciábeis en polo menos un punto un conxunto magro dentro do espazo de Banach das funcións continuas coa norma do supremo.

## Definición 
A función de Weierstrass é definida pola seguinte serie de Fourier:
:f(x)=\sum_{n=0}^{\infty}a^n\cos(b^n\pi x)\,
onde a\in(0,1)\, e b\, é un enteiro positivo impar tal que:
:ab>1+\frac{3}{2}\pi\,
426

## Acontecementos 
* Gunderico, xa rei dos vándalos, é recoñecido como rei dos alanos, a petición destes últimos mesmos (até 428).
* 7 de novembro - Publícase a "Lei de Citas" polos emperadores romanos Teodosio I e Valentiniano III, que regulariza o uso da xurisprudencia; en adiante só se poden alegar perante os tribunais os cinco xuristas clásicos: Gaio, Ulpiano, Paulo, Modestino e máis Papiniano.

### Arte e cultura 
* Agostiño de Hipona publica *De Civitate Dei* (*A Cidade de Deus*).

## Nacementos 
* Liu Shao, futuro emperador chinés dos Liu Song, mais brevemente (m. 453).

## Mortes 
## Outros 
* Historia ano a ano
334

## Acontecementos 
* O emperador Constantino I autoriza de novo os combates de gladiadores.
* A rebelión do usurpador Calocero, en Chipre, é eliminada polo xeneral romano Flavio Dalmacio.

## Nacementos 
* Siricio, futuro pontífice romano (m. 399).
* Hui Yuan, fundador da escola budista chinesa da Terra Pura (m. 417).

## Mortes 
* Calocero, usurpador.

## Outros 
* Historia ano a ano
389

## Acontecementos 
* O emperador Teodosio I ordena pechar o templo de Vesta, en Roma, e prohibe o seu culto.
** O mesmo soberano manda aos monxes de Calínico, en Mesopotamia, que reconstrúan a sinagoga que destruíran.

## Nacementos 
* Xenserico, rei dos vándalos (m. 477).

## Mortes 
*
## Outros 
*

Historia ano a ano
Sacerdote

miniatura|Sacerdote anglicano.
O **sacerdote** é unha persoa que se dedica profesionalmente, en exclusiva ou a tempo compartido, a realizar actos de intermediación entre os seus conveciños e supostos seres superiores. O termo pode variar pero, en xeral e desde un punto de vista cultural, o sacerdote é aquel que exerce como intermediario entre o ser humano e a divindade.

Chámaselle *sumo sacerdote* a quen exerce a máxima autoridade relixiosa nalgunhas confesións, normalmente como herdeiro dalgunha tradición histórica non comprobada (así os católicos chaman *sumo pontífice* á súa máxima autoridade, como herdeiro dos secretos construtivos).

En case todas as culturas, a casta sacerdotal constituíu unha clase social dominante.

O corpo de sacerdotes adoita recibir diferentes nomes segundo a cultura. En Galicia recibe popularmente os nomes de *crego*, *cura*, *párroco* ou, debido á influencia dos frades bieitos, *abade*.

## Definición e características 
O sacerdote é sempre un intermediario entre o ámbito da divindade ou da transcendencia, e o ámbito terreal. A súa formación, nomeamento ou autoridade da que está investido autorízano a un contacto moi próximo cos distintos deuses, que lle está vedado ao resto da poboación.

O sacerdote caracterízase por:
* Pertence a unha relixión organizada e institucionalizada, o que o diferencia doutras figuras similares como o xamán.
* Forma parte dun grupo restrinxido e xerarquizado.
* O acceso á condición de sacerdote implica o cumprimento dunha serie de requisitos, que poden ir desde o coñecemento do corpo doutrinal da relixión correspondente ata a pertenza a unha determinada caste, coma os brahmanas da India, ou a pertenza a un determinado xénero, coma os sacerdotes católicos, que deben ser homes.
* Ten un réxime de vida distinto do resto da poboación, o que se reflicte, por exemplo, no feito de levar vestimentas propias ou en determinadas obrigas especiais.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Os cregos na cultura popular galega
Illa de Tapia

A **Illa de Tapia** é unha illa española de 2 hectáreas metida na vila de Tapia (Asturias), como un pequeno outeiro  e bordeada de arrecife. Posúe na súa cima un faro de boa factura. Construíuse un peirao que facilita o acceso á illa, e que continúa cara a un dique de abeiro que se prolonga desde o suroeste da illa para protexer o porto pesqueiro.
399

## Acontecementos 
### Asia 
* Yazdegard I ascende ao trono de Persia como 13º xa sasánida (até 421).
### Mundo mediterráneo 
* 27 de novembro - Anastasio I é elixido novo papa, sucedendo a Siricio (até 401).
* A celebración do Nadal, até entón conmemorado o 6 de xaneiro, múdase para o día 25 de decembro, día no que os pagáns conmemoraban a festa do Sol Invictus.
* O emperador romano, Honorio, manda pechar as escolas de gladiadores.

## Nacementos 
*

## Mortes 
* 26 de novembro - Siricio, papa (n. 334).
* Yuan Shansong, poeta, historiador e funcionario chinés, en combate.
* Nintoku, 16º emperador do Xapón (data dubidosa, mais tradicional).
* Vahram IV, xa de Persia.

## Outros 
*

Historia ano a ano
Illa de Veiga

A **Illa de Veiga** é unha illa de Asturias, situada xunto á vila de Veiga (concello de Navia). Ten dúas hectáreas de superficie e está rodeada de arrecife; o seu interior é unha chaira cuberta de herba. É punto de repouso de aves marítimas.
Illa Ballota

A **Illa Ballota** (*Islla Ballota, Islla Castru Ballota*) é un illote español de pouco máis dunha hectárea na costa oriental de Llanes (Asturias), bastante alta para o seu tamaño e cuberta de herbas.
Bullying

miniatura
***Bullying*** é un termo de orixe inglesa utilizado para describir actos de violencia física ou psicolóxica, intencionais e repetidos, practicados por un individuo (*bully*) ou grupo de individuos co obxectivo de intimidar ou agredir outro individuo (ou grupo de individuos).

## Características do *bullying*
miniatura|Sinónimos
O científico noruegués Dan Owelus define *bullying* como un comportamento que inclúe tres aspectos esenciais:
#É un comportamento agresivo que implica accións negativas e non desexadas. 
#Implica tamén un patrón de conduta repetitivo.
#Supón un desequilibrio de poder entre as partes involucradas.

O *bullying*, segundo Owelus, divídese en dúas categorías:
#*bullying* directo ( en forma de ataques físicos e verbais )
#*bullying* indirecto, tamén coñecido como *agresión social,* ou "acoso centrado nas relacións sociais a través da exclusión deliberada ou do aillamento"

## Diferenza entre *bullying* e *mobbing*
Aínda que sexan termos semellantes, no bullying sempre está presente a violencia física, mentres que no *mobbing* as estratexias que utilizan os acosadores ou *mobbers* sempre son máis psicolóxicas e sutís, pois a intención é non deixar rastro ou pegada do acoso, para facer notar ao acosado ou *mobbed* como un traballador incompetente, conflitivo ou problemático.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Acoso laboral
*Abuso de poder
*Violencia
María Victoria de la Fuente Alonso

**María Vitoria de la Fuente Alonso**, nada en Vigo en 1927 e finada en Madrid o 28 de setembro de 2009, foi unha pintora galega.

## Traxectoria 
### Orixe 
Filla e neta de arquitectos (o seu pai era Jenaro de la Fuente Álvarez e o seu avó Jenaro de la Fuente Domínguez), a partir de 1945 pasou tempadas en Madrid, onde asiste ao estudo do pintor Xulio Moisés, quen lle deu clases de pintura. A finais desta década foi alumna libre da Escola de San Fernando.

### Cubismo e expresionismo 
En 1953 empezou a participar en mostras colectivas. Viaxou a París e descubriu directamente aos mestres do cubismo: Picasso, Braque e Juan Gris. Tamén viaxou aos Países Baixos para entusiasmarse con Rembrandt e Vermeer; e a Italia onde coñeceu as obras de Mario Sironi e Giorgio Morandi.

O seu interese pola pintura mural levouna a realizar algúns traballos nesa técnica, nun estilo expresionista de factura lírica.

En 1962 obtivo o premio da crítica pola súa exposición individual no Ateneo. En 1964 casou co pintor Máximo de Pablo e conseguiu os premios Abril e Familia Española, así como unha bolsa da Fundación March.

Nas Nacionais de Belas Artes de 1965 e 1967 obtivo a terceira e segunda medallas, respectivamente. Abandonará Madrid para instalarse no Levante español, nunha aldea de salinas e pescadores, pero segue visitando periodicamente a capital española e a súa cidade natal, onde realizou diversas exposicións.

## Obra en museos 
Ten obra no Museo de Arte Contemporánea de Madrid, nos de Galiza no Museo de Pontevedra por exemplo, e noutros moitos de España, Europa e América.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Campoy, A. M. (1973). *Diccionario crítico del Arte español contemporáneo*. Madrid.
* 
* Gayo Nuño, J. A. (1970). *La pintura española del siglo XX*. Madrid, Ibérico Europea, Edic..
* López Vázquez, Xosé Manuel: "Fuente Alonso, María Victoria de la". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*.
* Mon, Fernando (1987). *Pintura contemporánea en Galicia*. A Coruña, Caixa Galicia.
* 
* Pantorba, Bernardino de (1980). *Historia y crítica de las exposiciones nacionales de Bellas Artes*. Madrid.
* VV. AA.: *Mujeres en el Arte español*. Madrid, Centro Conde Duque, 1984.
* VV. AA.: *Un siglo de pintura gallega 1880/1980*. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984.
* *Vangardas e silencios*. Compostela, Xunta de Galicia. 1984.

### Ligazóns externas
Gabriel Marcel

**Gabriel Marcel**, nado en París o 7 de decembro de 1889 e finado o 8 de outubro de 1973, foi un filósofo francés. Mantiña que os individuos tan só poden ser comprendidos nas situacións específicas en que se ven implicados e comprometidos. Esta afirmación constitúe o eixo do seu pensamento, cualificado como existencialismo cristián ou personalismo. En 1969 foi galardoado co Premio Erasmus.

## Traxectoria 
Marcel perdeu á súa nai a unha idade moi temperá, o que lle deixou un profundo sentimento de perda. Foi educado nun ambiente de cariño, aínda que sufocante, pola súa avoa máis pola súa tía, converténdose esta última na súa madrasta.

No seu primeiro libro, *Diario metafísico*, Marcel abogaba por unha filosofía do concreto que recoñecese que a encarnación do suxeito nun corpo e a situación histórica do individuo condicionan en esencia o que se é en realidade.

Marcel distinguiu a reflexión primaria, que ten que ver cos obxectos e máis as abstraccións e acada a súa forma máis elevada na ciencia e na tecnoloxía, do seu propio método, a reflexión secundaria, que se ocupa daqueles aspectos da existencia humana, coma o corpo e a situación de cada persoa, nos que se participa de forma tan completa que o individuo non pode abstraerse dos mesmos. A reflexión secundaria contempla os misterios e proporciona unha especie de verdade (filosófica, moral e relixiosa) que non pode ser verificada mediante procedementos científicos, pero que é confirmada en tanto ilumina a vida de cada un.

Marcel, ao contrario que outros seguidores do existencialismo, fixo fincapé na participación nunha comunidade, no canto de denunciar o ontolóxico illamento humano. Non só expresou estas ideas nos seus libros, senón tamén nas súas obras de teatro, que presentaban situacións complexas onde as persoas víanse atrapadas e conducidas cara á soidade e a desesperación, ou ben establecían unha relación satisfactoria coas demais persoas e con Deus.

Defensor dos sublevados durante a guerra civil española, Albert Camus polemizou con el en varias cartas públicas onde denunciou as contradicións éticas da súa reflexión filosófica humanista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Personalismo
* Existencialismo
Elena Gago

**María Elena Fernández-Gago Díaz**, coñecida como **Elena Gago**, nada na Coruña na década de 1940 e finada na mesma cidade o 27 de xullo de 2011, foi unha pintora galega.

## Traxectoria 
Inicialmente formouse na súa cidade natal. Máis tarde estudou composición e colorido na Escola de Belas Artes de San Fernando e no Círculo de Belas Artes de Madrid. Estudou tamén ballet e música. As súas primeiras exposicións datan de 1959. Expuxo en numerosas cidades españolas e no estranxeiro.

Gago representou nos seus cadros un mundo de evocacións e de ilusións a partir dun realismo minucioso. Traballaba con óleo en barras.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Chávarri, Raúl: *Panorama del Arte español contemporáneo*. Madrid, Ibérico Europea de Ediciones.
* *Mujeres en el arte español (1900 - 1984)*. Madrid, Centro Conde Duque, 1984.
* Cela, Camilo José: *Catálogo para a exposición da Sala Kandinsky*. Madrid, 1979.
* *Vangardas e silencios*. Compostela, Xunta de Galicia, 1988.
* *II Bienal de Artistas Galegas*. Vigo, Concello, 1990.
* Álvarez, Laureano: *Elena Gago, Catálogo da exposición do Kiosko Alfonso*. A Coruña, 1987.
* Mon, Fernando: *A pintura contemporánea en Galicia*. A Coruña, Caixa Galicia, 1987.
* González Garcés, Miguel: Artigo na *Gran Enciclopedia Galega*. Vol. 14. Xixón, S. Cañada, Edit., 1974.
* Pablos, Francisco: *Plástica galega*. Vigo, Caixa de Aforros Municipal de Vigo, 1981.

### Ligazóns externas
Illas Columbretes

miniatura|250px|Mapa do arquipélago.
As **illas Columbretes** son un conxunto de catro grupos de illas volcánicas que sumadas posúen 0,19&nbsp;km², situadas a 30 millas (48,2&nbsp;km) ao leste do Cabo de Oropesa, integradas no termo municipal de Castelló de la Plana, na provincia de Castelló (España).

Os grupos de illas son: a Illa Grossa (en castelán: *Columbrete Grande*), La Ferrera, La Foradada (*La Horadada*) e El Carallot (*El Bergantín*). Ademais, existen no arquipélago numerosos escollos e baixos.

## Historia 
O nome das illas vén dos primeiros navegantes gregos e romanos que as incluíron nas súas cartas de navegación. Inicialmente déuselles o nome de *Ophiusa* ou *Colubraria*, debido ás moitas serpes que alí se atopaban. Durante séculos, foron morada e refuxio de piratas e contrabandistas.

No século XIX incendiouse a illa Columbrete Grande para acabar coas serpes, e instalouse un faro que mantivo unha poboación de fareiros ata 1975, ano no que o faro se automatizou. Desde entón, as illas están habitadas tan só por persoal pertencente aos servizos de vixilancia establecidos pola Generalitat Valenciana en 1987.

## Xeografía 
Están asentadas sobre fondos de 80 metros de profundidade e alcanzan unha cobertura de tres millas mariñas, representando un dos pequenos arquipélagos con maior interese ecolóxico do mar Mediterráneo.

A illa de maior tamaño, coñecida como a "Columbrete Grande" ou "L'illa Grossa", ten un perfil en forma de arco aberto, característico dunha grande actividade volcánica submarina. O Carallot, cos seus 32 metros de altura, representa os restos da cheminea central dun volcán.

Ata que foron protexidas, constituían un campo de tiro da aviación e da mariña, feito que produciu a deterioración de moitos dos escollos que as forman. A isto uníronse as visitas incontroladas e a pesca furtiva.

Ao mesmo tempo as Illas Columbretes constitúen un destino de primeira orde para os afeccionados ao submarinismo de todo o mundo, debido á transparencia das súas augas, á beleza dos seus fondos e á gran variedade e cantidade de especies animais e vexetais que albergan.
### Grupo de illas
## Reserva natural 
Na actualidade o arquipélago é parte dun parque natural que acolle algunhas especies en perigo de extinción, como o falcón de Eleonor e a gaivota de Audouin (ou gaivota corsa) e os seus fondos son unha Reserva de Pesca de grande importancia que contribúe á rexeneración de numerosas especies pesqueiras da zona, como a lagosta.

O parque natural das Illas Columbretes ten unha extensión emerxida de 19 ha e mergullada de 4.000 ha. A situación xeográfica é 39°55′&nbsp;N,0°40′&nbsp;E.

thumb|750px|center|Vista panorámica da badia de Illa Grossa, a máis grande de Columbretes, illotes de Mancolibre (esquerda) e Mascarat (dereita) ao fondo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Espazo natural das Illas Columbretes
Illa de Benidorm

A **illa de Benidorm** é unha pequena illa situada fronte á costa de Benidorm (España). Posúe un elevado interese ecolóxico, paisaxístico e ambiental. Atópase a unhas dúas millas náuticas do porto de Benidorm. Carece de poboación estable, dado que alí non dormen nin os empregados do restaurante nin os tripulantes dos barcos que fan o traxecto desde o porto de Benidorm.

## Historia 
miniatura|Vista da illa desde Benidorm
No ano 1834 a illa servía como refuxio a varias familias de Benidorm e La Vila Joiosa, fuxidas das súas poboacións ante unha epidemia de cólera. Séculos antes, os piratas utilizábana como base para os seus ataques a poboacións costeiras.

A Illa sempre tivo unha gran riqueza piscícola e un fondo submarino moi cobizado por mergulladores e submarinistas. A explotación das súas augas sempre estivo reservada a Benidorm ata o ano 1506, cando o Rei Fernando fixo extensivo este privilexio tamén á vila de La Vila Joiosa.

## Flora e fauna 
Entre as aves que aniñan na illa destaca o paíño europeo. Outros animais son a lagarta dos penedos, o cirrio pálido, papuxa cabecinegra ou o falcón peregrino.

Respecto da flora da illa destaca a oliveira brava, o cambrón, a *Fagonia cretica*, a efedra, a *Alcea rosea*, a *Withania somnifera*, o piñeiro carrasco, a *Suaeda vera*, a *Drimia maritima*, o *Gladiolus illyricus *etc.

## O baixo da Llosa 
Está situado aproximadamente a 300 m ao sur da illa. A súa parte máis alta queda a 6 m da superficie, mentres que na súa base alcánzanse profundidades superiores aos 30 m. As condicións ambientais de luminosidade e hidrodinamismo, unidas á heteroxeneidade espacial, conforman un hábitat de singular importancia. É frecuentado por especies depredadoras como o peixe limón (*Seriola dumerili*), *Sphyaena sphyaena*, dentón (Dentex dentex), boga (Boops boops) e outros pequenos peixes o seu principal alimento. Así mesmo constitúe un importante refuxio para especies máis sedentarias como moreas, polbos, distintas especies de sargos etc. O compoñente vexetal está representado por diversas especies de algas fotófilas infralitorales.

## Lenda da illa 
Circulan historias mitolóxicas sobre a súa orixe relacionadas co xigante Roldán. A lenda máis popular refírese a que Roldán namorouse dunha bela dama á que amou profundamente. Con todo a amante caeu enferma e só parecía sobrevivir cos raios do sol. Roldán, desesperado, asestou un tremendo golpe á montaña do Puig Campá (cuxa fenda é visible e famosa) e o anaco viaxou ao mar formando a illa e así atrasou a posta do sol durante uns minutos. Máis tarde chegou o inevitable final e o xigante temido levou o corpo da súa muller ata a illa para que alí descansase deixándose afogar ao seu lado sen deixar de collerlle a man.
Illa do Portichol

dereita|miniatura|250px|Illa do Portichol, unha das escasas illas do litoral valenciano.
A **Illa do Portichol** (*Illa del Portitxol*) é unha illa do mar Mediterráneo, pertencente á Provincia de Alacant.

## características
Illa maciza de forma redonda cunha superficie de 8'3 hectáreas situada a poucos metros do cabo da Nao, en Xàbia. A súa orografía é montuosa e rochosa, chegando a alcanzar os 75 metros de altura, a pesar do cal chegou a estar en tempos habitada periodicamente, habéndose atopado ata enterramentos e importantes restos arqueolóxicos da época romana. Na súa parte máis alta existe unha pequena construción e toda a illa está atravesada por carreiros feitos por excursionistas.
Manuel García de Buciños

**Manuel García Vázquez**, chamado **Buciños**, nado o 10 de decembro de 1938 en Buciños (Carballedo) é un escultor galego. A vila de orixe deste escultor rematou por configurar o seu nome ata o punto de ser coñecido polo citado topónimo, coma se realmente fose o seu primeiro apelido.

Foi Blanco Amor quen o convenceu de coller o nome do seu lugar.

## Traxectoria profesional
[miniatura|185px|*A Rianxeira*, escultura en [Rianxo.]]
Practicamente, toda a súa obra realizouna en Ourense, vinculado ao grupo que auspiciou o escritor Vicente Risco, e que reunía a novos artistas na taberna de Tucho, e que foi denominado Os Artistiñas pola súa extrema mocidade. Do grupo formaban parte Xaime Quessada Porto, Xosé Luís de Dios, Acisclo Manzano, Xavier Pousa e Arturo Baltar.
[miniatura|190px|esquerda|Estatua a [Alfonso Daniel Rodríguez Castelao|Castelao, cando estaba xunto ao Museo de Pontevedra.]]
Comezou traballando a madeira, e inicialmente acusou influencias de Cristino Mallo e talvez de Antón Failde Gago, onde aproveitaba as vetas para simular roupaxes e pregas. Máis tarde traballaría o bronce e con frecuencia acudiu ás cavidades, a imaxinarios «rotos» na morfoloxía das súas pezas, que vagamente o identificarían con Henry Moore, aínda que quizais teña influencias de Julio González. As curvas pronunciadas e os volumes a un tempo rotundos e suaves danlle á escultura de Buciños unha moi definida personalidade.
[miniatura|250px|Seis figuras alegóricas (pintura, teatro, escultura, literatura, cine e música) entre os cabalos de [Juan Oliveira Viéitez|Oliveira no Teatro García Barbón.]]
Realizou numerosas exposicións en España e no estranxeiro. Está representado en todos os museos de Galiza e en numerosas institucións públicas e coleccións particulares. Os seus monumentos, a personaxes históricos ou con afán puramente ornamental, abundan nas cidades galegas. Habitualmente traballa formatos pequenos, aínda que tamén ten practicado a monumentalidade.

En 2020 o Centro Cultural Marcos Valcárcel de Ourense estreou unha exposición súa na que se mostraba toda unha vida dedicada a esculpir a través de 60 pezas creadas desde 1962 nas que o artista achegou a súa mirada e estilo.

## Recoñecementos
Forma parte da galería de personaxes ilustres de Carballedo, e en 2020 foi nomeado fillo adoptivo da provincia de Ourense.

En 2020 recibiu o Premio Trasalba.

En 2023 recibiu o XXXIX Premio Celanova, Casa dos Poetas.

## Notas 
## Véxase tamén
miniatura|Casa natal do escultor en Buciños

### Bibliografía
*  (1981): *Plástica galega*. Vigo, Caja de Ahorros Municipal de Vigo.
*  (1994): *Pousa e Buciños*. Santiago de Compostela, Xunta de Galicia.
*  (1978): *Pedra, barro, bronce*. Deputación de Ourense.

### Ligazóns externas
Illa do Descubridor

thumb|Vista do illote desde o norte
A **Illa do Descubridor**, en valenciano *Illa del Descobridor*, é un illote localizado no concello de Xàbia na Provincia de Alacant, no País Valenciano. Trátase dunha illa alargada situada na banda sur do cabo da Nau e posúe unha extensión de 2,5 hectáreas. É enteiramente pedregosa e case inabordable. Posúe unha aínda importante colonia de corvos mariños e os seus fondos son moi apreciados e frecuentados polos mergulladores. Está so a protección da Reserva mariña do Cabo de Sant Antoni.
Illa de Santa Catalina, España

A **illa de Santa Catalina** é unha illa española situada na contorna da península de Almina, en Ceuta.

Nos anos 80 e 90 do século XX foi sepultada e unida a terra firme, debido ao desmesurado crecemento dos refugallos vertidos no vertedoiro da cidade.
miniatura|300px|Mapa de Ceuta, coa illa de Santa Catalina na súa parte oriental. 
Nos últimos anos a Área de Costas e Medio mariño do Ministerio de Medio Ambiente levou a cabo obras de traslado, selado e acondicionamento do antigo vertedoiro de residuos sólidos urbanos de Santa Catalina de Ceuta, nas cales se limpou e rehabilitou a illa e a súa pequena Fortaleza Circular, usada no século XVIII como cárcere.
Londrina

**Londrina** é un concello brasileiro do estado do Paraná, localizado 369&nbsp;km ó noroeste da súa capital, Curitiba.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Illa de Port Lligat

A **Illa de Port-Lligat** é unha illa da provincia de Xirona (España) 
Situada en fronte da península de Cadaquès, separada de terra por unha canle de pouco máis de 30 metros, en fronte do burgo de pescadores de Port Lligat. A súa superficie é de 8'4 hectáreas de terra bastante chaira. Posúe algunha cala e unha praia na zona que mira á canle, a cal permite a fácil abordaxe á illa. Esta conta con camiños feitos polos excursionistas e vense restos de vellas construcións. Esta illa é mundialmente coñecida por ser reproducida en varias obras de Salvador Dalí.
S'Arenella

A '''Illa de S'Arenella''' é unha illa situada na provincia de Xirona (España) 
Situada no límite Leste da baía de Cadaquès. Ten unha superficie de 2'5 hectáreas e a súa forma é redonda, case completamente de pedra. Toda a metade norte da illa está ocupada por un vello palacete rodeado dun espazo axardinado onde outrora se celebraban grandes festas de fama internacional. Existe un pequeno embarcadoiro xunto a ese casarón, debido á inexistencia de calas que permitan o varado.
Illas Formigues

As **Illas Formigues** son un arquipélago formado por catro pequenos illotes situado a tres millas do porto de Palamós (Xirona), navegando rumbo norte. Están sinalizadas cun faro de luz branca consistente nun grupo de 3 escintileos cada 9 segundos e un alcance nominal de 6 millas, situado no illote da *formiga gran* 41º53'N 03º11'E. Cando hai mala mar, son cubertas pola auga. O nome de illas Formigues (que en catalán significa "*formigas*") sinala a pequenez do arquipélago.

Os fondos das Formigues varían desde os 9 metros ata a máis de 45. Son rocas xeralmente de formación calcaria, con numerosas covas e riscos de abundante vexetación mariña, especialmente gorgonias multicolores.

En 1285 desenvólvese nas augas circundantes destas illas a denominada **Batalla de Illas Formigues**.
Massa d'Or

A '''Illa Massa d'Or'* (*Illa de Sa Rata'') é un pequeno illote da provincia de Xirona situado a 705 metros a levante do cabo de Creus, no termo municipal de Cadaqués. Ten unha superficie de tan só 0,7 hectáreas e constitúe o punto máis oriental da Península Ibérica tendo en conta tamén as súas illas litorais. Está protexida dentro do parque natural marítimo-terrestre do cabo de Creus.
Illa de Tosqueta

A **illa de Tosqueta** é un illote da costa norte de Menorca, diante de Cala Tosqueta, á beira leste de Mola de Fornells.

Destaca a presenza do lagarto endémico *Podarcis lilfordi sargantanae*.
Illote de Binicodrell

O **illote de Binicodrell** é un illote situado diante da praia de Binigaus, no termo municipal de Es Migjorn Gran, en Menorca. Destaca a presenza do lagarto endémico *Podarcis lilfordi codrellensis*.
Courel

Como topónimo **Courel** pode referirse a:

;En Galiza
***Folgoso do Courel**, concello da comarca de Quiroga;
****Folgoso do Courel**, parroquia de dito concello;
*****Folgoso do Courel**, lugar de dita parroquia;
****Seoane do Courel**, parroquia de dito concello;
*****Seoane do Courel**, lugar de dita parroquia;
***Courel**, lugar da parroquia de Sa, no concello do Páramo;
***O Courel**, lugar da parroquia da Órrea, no concello de Riotorto;
***Pedrafita do Courel**, lugar da parroquia de Meiraos, no concello de Folgoso do Courel.

;Serra de Galiza
***Serra do Courel**, cordilleira montañosa no sueste da provincia de Lugo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Illa Encalladora

A **Illa Encalladora** é unha illa da provincia de Xirona (España). 
Esténdese alargada fronte ao Cabo de Creus (Cadaquès), separada deste promontorio por unha estreita e profunda canle de 115 metros de anchura. A illa ten unha superficie de 5'5 hectáreas e é enteiramente rochosa. Está integrada dentro do parque natural marítimo-terrestre do Cabo de Creus, formando esta illa unha reserva natural integral, polo que toda actividade nela está prohibida se non é con fins científicos e previa autorización. Posúe moitas pequenas enseadas e covas das que en tempos o artista Salvador Dalì era asiduo visitante.
Miguel Fleta

**Miguel Fleta**, nado en Albalate de Cinca (provincia de Huesca) o 1 de decembro de 1897 e finado na Coruña o 28 de maio de 1938, foi un tenor lírico español.

## Traxectoria 
Recibiu a súa primeira formación musical no seo familiar e, posteriormente, en Zaragoza, coa profesora Luisa Pierrick, que logo sería a súa compañeira, ademais da súa mentora e guía. Nos anos seguintes continuou a súa formación en Barcelona e máis tarde en Milán.

Debutou no Teatro Comunale Giuseppe Verdi de Trieste interpretando a Paolo o Belo na ópera *Francesca dá Rimini* de Riccardo Zandonai baixo a batuta do propio compositor, o 14 de decembro de 1919. En 1923 fixo o mesmo papel en Metropolitan de Nova York. Durante a década dos anos 20 realizou xiras por todo o mundo, percorrendo toda Europa e gran parte de América. En 1926 participou na estrea, na Scala de Milán, da ópera *Turandot*, de Giacomo Puccini, que quedara sen rematar debido ó seu falecemento. Nesta ocasión, estivo dirixida polo mestre Arturo Toscanini.

A súa estancia en América e a influencia de persoas fixeron de Fleta unha persoa dispendiosa en gastos. O seu declive iniciouse en 1927. Unha farinxite aguda fíxolle rescindir os seus contratos coa Ópera do Metropolitan.

Cando recuperou a súa voz, nunca máis foi a mesma. Con todo, retomou as xiras, e foi ao Xapón, á China e a América do Sur.

No momento da proclamación da Segunda República en España, Fleta abrazou a causa republicana e chegou a facer unha gravación do Himno de Riego. Logo, e ao parecer, por influencia do propio José Antonio Primo de Rivera, afiliouse á falange. Ao estalar a guerra civil, trasladouse á Coruña e colaborou brevemente en campañas de propaganda.

Faleceu o 28 de maio de 1938 a consecuencia dunha uremia.

## A Carreira 
Fíxose cun importante repertorio operístico. Destacan as súas interpretacións do papel de Radamés en *Aida* de Verdi, e o de Don José, en *Carmen* de George Bizet. Con esta última debutou no Gran Teatre del Liceu de Barcelona.

A ampla discografía de Fleta quedou recollida en discos de 78 rpm. A maior parte da súa produción centrouse no mundo da ópera (*La Bohème* e *Tosca* de Giacomo Puccini, *I Puritani* de Vincenzo Bellini, *Lohengrin* de Richard Wagner, *Carmen* de George Bizet ou *Aida* de Giuseppe Verdi). Tamén, no xénero da zarzuela deixou rexistros, entre outros, de *La Marina* de Emilio Arrieta e *Doña Francisquita* de Amadeo Vives. Ademais, gravou cancións de Brahms e aires populares, como xotas, nanas ou himnos.

Para a historia da música operística en España e América Latina queda a rivalidade dos grupos de seguidores de Miguel Fleta e doutro tenor español moi famoso para a época, Hipólito Lázaro.
## Vida persoal
Tivo unha relación con Luisa Pierrick, con que tivo dous fillos, e separáronse en 1926. De regreso a España casou en Salamanca con Carmen Mira, con quen tivo outros dous fillos.

## Véxase tamén
248

## Acontecementos 
* 21 de marzo - O emperador Filipo o Árabe celebra o milenario da fundación de Roma (-753) cos *ludi saeculares*.
* O prefecto e senador romano, Decio, reprime os levantamentos de Pacaciano nos Balcáns e de Iotapiano en Siria.
* Estalan graves disturbios anti-cristiáns en Alexandría, Exipto, con asasinatos e pillaxes dos bens dos fieis da Igrexa cristiá.

### Arte e cultura 
* O apoloxista cristián Oríxenes dá a coñecer a súa obra "*Contra Celso*", nas que tenta refutar as ideas do mesmo contra o cristianismo, nunha obra da época de Marco Aurelio.

## Nacementos 
*

## Mortes 
* Himiko, raíña lendaria da rexión de Yamatai, na illa de Kiu-Shiu, Xapón.

## Outros 
*

Historia ano a ano
256

## Acontecementos 
* Sapor I, xa de Persia, rompe a paz con Roma, traspasando as fronteiras e internándose até Cilicia. A cidade de Emesa (actual Homs, Siria) resiste os seus asaltos, entanto Dura Europos é destruída.
* Francos e alamáns atravesan o *limes* do Imperio romano e intérnanse até a Galia e Hispania.
* Godos e carpos fanse coa Dacia, provincia que, ao norte do Danubio, pérdese para o Imperio. 
** Os godos atacan Tesalónica, Tracia, ás beiras do mar Exeo e mesmo alcanzan a provincia da Asia Menor.

### Economía 
* Forte desvalorización monetaria no Imperio romano. O antonino pasa dunha lei áurea de 5,20 ou 5,10 gr no momento da súa instauración (215) a apenas 3 gr. A medida fará devecer o comercio de importación e, á longo prazo, levará á extensión do comercio de troco e os pagos en especie.

## Nacementos 
* Ario, sacerdote cristián, cuxa doutrina, o arianismo, dividirá a Igrexa tardorromana.

## Mortes 
## Outros 
*

Historia ano a ano
280

## Acontecementos 
### Asia 
* Sima Yan, fundador da dinastía Jin, unifica China, ao anexionar o reino de Wu.
* Comezo do reinado de Pravarasena, soberano de Vakataka, no Decán, India (até 340).

### Mundo Mediterráneo 
* Os blemios, un pobo nómade sahariano, ataca Exipto. Estes ataques serán crónicos até 296.
* O emperador Probo expulsa os alanos da Asia Menor.
* O xefe da frota do Rin, Bonoso, autoproclamado emperador, será derrotado e, en 281, executado

### Ciencia e tecnoloxía 
* O matemático Pappus publica a súa *Compilación Matemática*, na que reúne os coñecementos da súa época sobre a materia. Demostra xeometricamente a teoría do centro de gravidade.

## Nacementos 
* Constantino I, emperador romano (data probábel de nacemento; m. 337).

## Mortes 
* Liu Hui, matemático chinés (n. ca. 220).

## Outros 
*

Historia ano a ano
527

## Acontecementos 
### Asia 
* India: os persas sasánidas quebran o dominio dos heftalitas (hunos brancos) no noroeste da India (data aproximada).

### Occidente 
miniatura|esquerda|250px|Xustiniano coa corte imperial
* Xustiniano I ascende ao trono bizantino.
* Os longobardos ocupan a Pannonia (data probábel).
* Hispania: II Concilio de Toledo.

### Ciencia e tecnoloxía 
* Arredor deste ano Dionisio o Exiguo calcula a data do nacemento de Xesús (incorrectamente); comezando entón a datarse desde o *Anno domini*, Ano de nacemento de Cristo, en lugar do ano *Ab urbe condita*, fundación de Roma, ou ben outras datas como se facía en Hispania, onde se contabilizaba pola Era hispánica.
* O sabio indio Âryabhata introduce o cálculo do seno en trigonometría.

## Nacementos 
*

## Mortes 
* 1 de agosto - Xustino I, emperador bizantino (n. ca. 450).

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
528

## Acontecementos 
* O emperador bizantino Xustiniano I comeza a codificación do *Corpus Iuris Civilis*, recompilación do dereito romano.
* O rei merovinxio Khildeberto I comeza a construción da Basílica de Saint Étienne, en París, no lugar onde logo se construíu a Catedral de Notre-Dame.
* O budismo convértese na relixión oficial de Corea.

## Nacementos 
*

## Mortes 
* Anicia Xuliana, filla do emperador romano Anicio Olibrio.

*Procopio de Gaza, retórico cristián (n. c. 465).

## Véxase tamén 
* Historia ano a ano
543

## Acontecementos 
* O rei ostrogodo Tótila conquista Spoleto.

## Nacementos 
* Columbano de Luxeuil, monxe itinerante e misioneiro (m. 615).

## Mortes 
* Octa, rei de Kent (data aproximada).

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
545

## Acontecementos 
*

## Nacementos 
* Gontrán I, soberano franco (m. 592).
* Fredegunda, raíña de Neustria (m. 597).

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
Jacques Villeneuve

**Jacques Joseph Charles Villeneuve**, nado en St-Jean-sur-Richelieu (Quebec) o 9 de abril de 1971,  é un expiloto de automobilismo e músico afeccionado canadense, coñecido como **Jacques Villeneuve**. Villenueve, É fillo do piloto Gilles Villeneuve, e sobriño do tamén piloto Jacques Villeneuve, Villeneuve gañou o cmapionato da CART de 1995, as 500 Millas de Indianáplis de 1995 e o Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1997, converténdose no terceiro piloto logo de Mario Andretti e Emerson Fittipaldi en lograr tal proeza. Ata 2016, ningún outro canadense gañou as 500 Millas de Indianápolis ou o título de pilotos de Fórmula Un.

## Traxectoria
Logo de dous anos exitosos na Champ Car, Villeneuve moveuse á Fórmula 1 co punteiro equipo williams, xunto a Damon Hill. Na súa tempada de , Villeneuve desafiou a Hill polo título, gañando catro carreiras e levando a pelexa á rolda final no Xapón, onde Villeneuve retirouse e Hill gañou a carreira e o título,. Con todo, Villeneuve gañou o título do ano seguinte , desafiando esta vez a Michael Schumacher e unha vez máis disputandoo na rolda final en Xerez, onde Schumacher retirouse logo de chocar os dous.

1997 sería o último ano no que Villeneuve gañaría unha carreira de nivel e terminaría a tempada entre os tres primeiros. Para , o equipo Williams de Villeneuve tivo que competir cos motores Mecachrome (motores menos competitivos), e Villeneuve fichou polo recentemente formado equipo British American Racing para a tempada de Fórmula Un de . Quedou alí durante as seguintes catro tempadas, pero logo dos malos resultados foi substituído polo ex campión británico de Fórmula Tres Takuma Sato Villeneuve tamén pilotou para Renault ao final da tempada  de Fórmula 1 e Sauber na tempada  e once carreiras da tempada  antes de sufrir unha lesión no Gran Premio de Alemaña de 2006. Villeneuve foi substituído por Robert Kubica e pronto BMW e Villeneuve separáronse.

Fóra da Fórmula Un, Villeneuve participou en varias novas carreiras: en carreiras de autos deportivos, competindo con Peugeot nas 24 Horas de Le Mans de 2007 e 2008. Saltando a NASCAR en agosto de 2007 e competindo como un piloto invitado na serie Top Race V6) arxentina e no International V8 Supercars Championship australiano. Como músico, lanzou un álbum titulado *Private Paradise*.

Tivo a marca de máis vitorias na primeira tempada en Fórmula 1, con catro, até .

## Rexistro de carreiras 
### Traxectoria profesional 
### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

#### 24 Horas de Le Mans
#### 500 Millas de Indianápolis
## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
* Jacques Villeneuve at F1DB
* Jacques Villeneuve at Driver Database
* Villeneuve to drive for BMW in 2006
564

## Acontecementos 
*

## Nacementos 
* Hermenexildo, príncipe visigodo, fillo de Leovixildo (m. 585).

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
563

## Acontecementos 
* Alboíno sobe ao trono longobardo.
* Columba converte aos pictos ao cristianismo.

## Nacementos 
*

## Mortes 
* Audoíno, rei dos longobardos (data probábel).

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
576

## Acontecementos 
* Decio substitúe a Baduario como exarca de Rávena.
* Gogo comeza a exercer como mordomo de palacio de Austrasia.
* Fundase o ducado de Benevento

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
243

## Acontecementos 
* Gordiano III derrota a Sapor de Persia en Resaena

## Nacementos 
* Sun Liang, emperador chinés do Reino de Wu.
* Cornelio Salonino, fillo de Galieno e Cornelia Salonina, futuro *césar* e *augusto* do Imperio romano.
* Constancio I Cloro, emperador romano.

## Mortes
577

## Acontecementos 
* Comezo da guerra civil, entre os visigodos.
* Euticio sucede a Xoán III como patriarca de Constantinopla.
* Batalla de Deorham, entre os anglosaxóns de Ceawlin de Wessex e os britanos.

## Nacementos 
* Papa Agatón (m. 681).

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
Acre (unidade de superficie)

Un **acre** é unha medida de superficie, usada en agricultura tanto no Reino Unido como nas súas antigas colonias, incluíndo os Estados Unidos. Equivale a:

* *43&nbsp;560 pé²* 
* *4&nbsp;046,856 m²*

Na cultura romana, o acre definíase como a superficie que podía arar nunha xornada complera de traballo unha xugada de bois. Como resulta evidente, a superficie que ocupaba dependía de moitos factores como as características da terra a arar, o estado dos bois e a experiencia do labrego.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Conversión de unidades
* National Bureau of Standards. Refinement of Values for the Yard and the Pound
Pé cadrado

Un **pé cadrado** é unha unidade de superficie do sistema anglosaxón de unidades equivalente a un cadrado dun pé de cada lado. A equivalencia con outras medidas é:
**144 polgadas cadradas* (12" x 12").
**929,0304 centímetros cadrados*.

## Outros "pés cadrados" 
Antes do cambio ao sistema métrico, o pé cadrado empregábase por toda Europa, como parte do sistema imperial de medida, que posuía variacións segundo a rexión. Algúns exemplos:  
:Pé cadrado bávaro = 0,0864751 m²  
:Pé cadrado prusiano = 0,098504 m²  
:Pé cadrado vienés = 0,99921 m²  
:Pé cadrado parisiense = 0,105521 m²

## Véxase tamén
*Pé (medida)
*Sistema anglosaxón

### Ligazóns externas
*Conversor de unidades de superficie
Iarda

A **iarda** é unha unidade de lonxitude utilizada nos Estados Unidos e no Reino Unido.

## Historia e características 
Era orixinalmente a medida do cinto masculino, que recibía ese nome. No século XII, o rei Henrique I de Inglaterra, fixou a iarda como a distancia entre o seu nariz e o polgar de seu brazo estendido. Emprégase no fútbol americano.

O símbolo da iarda é *yd*, do inglés *yard*. En Inglaterra, a relación oficial entre iardas e metros é a seguinte: 3.600 m = 3.937,0113 iardas. Así, 1 yd = 0,91439920429 m, aproximadamente.

Un múltiplo da iarda é a milla, que equivale 1.760 iardas. Os submúltiplos son o pé, e a polgada. 36 polgadas =3 pés= 1 iarda. O palmo é equivalente a 8 polgadas, ou sexa, 1 iarda = 4,5 palmos.
245

## Acontecementos 
* Os carpios fan incursións no Imperio romano polo Danubio.

## Nacementos 
* Diocleciano, emperador romano.

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
261

## Acontecementos 
* Os godos saquean os Balcáns e Asia Menor.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
265

## Acontecementos 
* Iníciase o goberno de Sima Yan (até 290), que funda a dinastía Jin, na China.

## Nacementos 
* Eusebio de Cesarea, bispo e historiador (m. 340).

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
278

## Acontecementos 
*

## Nacementos 
* Maxencio, emperador romano.

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia ano a ano
266

## Acontecementos 
### Oriente Próximo 
* Odenato, príncipe de Palmira e corrector do Oriente, comeza unha segunda campaña contra os persas sasánidas, alcanzando Ctesifonte, a capital.

### Europa 
* Fin do reinado de Cormac mac Airt en Irlanda (data aproximada).

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
279

## Acontecementos 
*

## Nacementos 
* Atanasio de Alexandría - un dos pais da Igrexa. Morre en 373.

## Mortes 
* Lucio Domicio Aureliano - emperador romano (n. 212, data aproximada).

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
286

## Acontecementos 
* o emperador romano Diocleciano nomea *augustus* a Maximiano. Con isto xorde a figura do Imperio Romano de Occidente.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
Convención Americana sobre Dereitos Humanos

A **Convención Americana sobre Dereitos Humanos** (tamén chamada **Pacto de San José de Costa Rica** ou **CADH**) foi subscrita, tras a *Conferencia Especializada Interamericana de Dereitos Humanos*, o 22 de novembro de 1969 na cidade de San José de Costa Rica e entrou en vixencia o 18 de xullo de 1978. É unha das bases do Sistema interamericano de protección de dereitos humanos.

Os Estados partes nesta Convención comprométense a respectar os dereitos e liberdades recoñecidos nela e a garantir o seu libre e pleno exercicio a toda persoa que estea suxeita á súa xurisdición, sen discriminación algunha''".

Se o exercicio de tales dereitos e liberdades non estiver xa garantido por disposicións lexislativas ou doutro carácter, os Estados partes están obrigados a adoptar medidas lexislativas ou doutro carácter que foren necesarias para facelos efectivos.

Ademais, establece a obrigación, para os Estados partes, do desenvolvemento progresivo dos dereitos económicos, sociais e culturais contidos na Carta da Organización dos Estados Americanos, na medida dos recursos dispoñíbeis, por vía lexislativa ou outros medios apropiados.

Como medios de protección dos dereitos e liberdades, establece dous órganos para coñecer dos asuntos relacionados co cumprimento da Convención: a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos e a Corte Interamericana de Dereitos Humanos.

## Contido
Esta Convención consagra diversos dereitos civís e políticos, entre outros: o dereito ao recoñecemento da personalidade xurídica, o dereito á vida, dereito á integridade persoal, dereito á liberdade persoal e garantías xudiciais, dereito ao respecto da honra e recoñecemento da dignidade, a liberdade de conciencia e de relixión, a liberdade de pensamento e de expresión, e o dereito a asociarse libremente.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Convención Europea de Dereitos Humanos
* Declaración Universal dos Dereitos Humanos

### Ligazóns externas
* Texto da Convención Americana sobre Dereitos Humanos
* Estado actual de firmas e ratificacións da Convención Americana sobre Dereitos Humanos
* Protocolo Adicional á Convención en materia de dereitos económicos, sociais e culturais (Protocolo de San Salvador)
* Protocolo Adicional á Convención relativo á abolición da pena de morte
Teoría dos dous demos

A **teoría dos dous demos**, usada habitualmente de xeito despectivo, é a concepción segundo a cal os actos de violencia e terrorismo perpetrados polas Forzas Armadas durante a *guerra sucia* na Arxentina son comparables ás accións das organizacións guerrilleiras, como Montoneros e o Ejército Revolucionario del Pueblo. Para esta teoría as accións de cada *bando* non só afectaron ao que dicían combater, senón tamén a cidadáns que non facían uso da violencia.

## Concepto 
De acordo coa teoría dos dous demos, a represión emprendida pola ditadura militar non pode ser analizada sen considerar tamén a actuación dos grupos de guerrilla urbana, que cometeron gran cantidade de asasinatos, tanto durante gobernos democraticamente elixidos (1973-1976) como durante a propia ditadura militar (1976-1983). Porén, algúns adeptos a esta idea recoñecen que o terrorismo de Estado é o mal maior, pois sitúa as vítimas en estado de completa indefensión. A seguinte frase de Ernesto Sabato no prólogo ao informe *Nunca más* é representativa desta variante da teoría:

Tras recordar que "*durante la década de 1970 la Argentina fue convulsionada por un terror que provenía tanto desde la extrema derecha como de la extrema izquierda, fenómeno que ha ocurrido en muchos otros países*", Sábato eloxia o xeito en que Italia fixo fronte dentro da lei á actividade de distintos grupos armados, en comparación coa resposta clandestina e ilegal que se executou na Arxentina durante os anos setenta. Na edición do ano 2006 do *Nunca más* incorporouse un novo prólogo que dalgún xeito se contrapón á posición expresada por Sábato, feito que orixinou un debate no que tomaron parte ex-membros da Comisión Nacional sobre la Desaparición de Personas, e que foi cuberto por algunhas fontes periodísticas.

A idea de que as formacións guerrilleiras debían ser contidas por medios legais no canto de por medio da represión ilegal convive con algunhas das posturas máis intransixentes respecto ao feito pola ditadura, como a do Premio Nobel da Paz Adolfo Pérez Esquivel, que nunca ten equiparado a represión clandestina coa actividade guerrilleira:

O Presidente Kirchner foi o responsable da modificación do Anexo do Libro "Nunca Mas"

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Guerra sucia na Arxentina
* Informe Nunca Más
* Proceso de Reorganización Nacional
* Terrorismo de Estado

### Ligazóns externas 
* Alegación de Emilio Massera no Xuízo ás Xuntas
Monopsonio

Un **monopsonio** (do grego *mono-* 'único' e *psonios* 'compra') é unha situación de fallo de mercado que aparece cando nun mercado existe un único consumidor, no canto de varios. Este, ao ser único, ten un control especial sobre o prezo dos produtos, pois os produtores teñen que adaptarse dalgún xeito ás esixencias do comprador en materia de prezo e cantidade. Isto permítelle ao consumidor obter os produtos a un prezo menor ao que tería que pagar se estivese nunha situación de competencia perfecta.
Un exemplo claro de **monopsonio** é a obra pública, na que existe unha situación normal de competencia entre os produtores (empresas construtoras), pero un só consumidor (o Estado).

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Oligopsonio

*Monopolio
*Monopolio puro
*Oligopolio
*Duopolio
*Competencia perfecta
*Competencia monopolística