Gran Premio de Italia de 1986

O **Gran Premio de Italia de 1986** foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no circuíto de Monza o 7 de setembro de 1986. A carreira, que se disputou sobre 51 voltas, foi a décimo terceira proba da tempada de . A carreira foi o 56º Gran Premio de Italia e o 51º, que se celebrou en Monza.

## Cualificación 
Durante a segunda sesión de cualificación en Monza, Gerhard Berger no Benetton B186-BMW foi o máis rápido de todos os coches a 352,22&nbsp;km/h, mentres que o seu compañeiro de equipo Teo Fabi foi segundo logo de rexistrar 349,85&nbsp;km/h na longa recta frontal. Curiosamente, a velocidade de Berger non foi rexistrada na súa volta rápida. Os 5 mellores coches no control de velocidade, os dous Benetton, os dous Brabham (Derek Warwick e Riccardo Patrese), e o Arrows de Thierry Boutsen, montaban todos motores BMW. O coche máis rápido sen motor BMW foi o Williams - Honda de Nigel Mansell que foi 10&nbsp;km/h máis lento que o coche de Berger.

Fabi logrou a súa segunda pole position consecutiva cando percorreu o 5.8&nbsp;km do circuíto en 1:24.078. Nunha sorprendente segunda posición na grella nun circuíto de potencia quedou o McLaren-TAG Porsche do Campión do Mundo Alain Prost, malia ser case 20&nbsp;km/h máis lento que os Benetton nas longas rectas de Monza. A volta de Prost de 1:25.014 demostrou que ata nun circuíto de potencia, como Monza, un coche ben configurado aínda era un factor crucial. Terceiro foi o líder do Campionato Mundial, Nigel Mansell, no seu Williams-Honda co Benetton de Berger en cuarto lugar. A parella brasileira Ayrton Senna (Lotus - Renault) e Nelson Piquet (Williams-Honda) completaron os seis primeiros cualificados. Michele Alboreto, logo de perderse o primeiro día da cualificación debido a unha ferida nun brazo (segundo as diferentes versións, por unha caída no baño do hotel ou por unha caída da súa moto) foi o máis rápido de Ferrari en noveno lugar, 1.417 segundos máis lento que Fabi.

## Carreira 
A raíz dun problema no inicio da volta de quecemento, o home pole, Teo Fabi, viuse obrigado a empezar desde o fondo da grella e Alain Prost, xunto a el na primeira fila, tivo que empezar desde o pit lane no coche de reposto. Na saída, Gerhard Berger tomou a dianteira, pero na volta 8 perdeu posicións e Mansell quedou líder, seguido de Piquet e Alboreto no Ferrari. Ayrton Senna rompeu a caixa de cambios na saída. Alboreto parecía desafiar o dúo de Williams no liderado logo de superar a Rosberg, Arnoux e Berger antes de tomar á saída da primeira chicane. Do mesmo xeito que o Gran Premio de Gran Bretaña, a carreira converteuse nunha pechada loita entre os dous pilotos de Williams, pero esta vez Piquet pasou ao seu compañeiro de equipo, o británico Nigel Mansell para lograr a vitoria. Piquet derrotou a Mansell nunha loita directa, sacándolle na meta 9.828 segundos. O brasileiro logrou pasar Mansell na Curva Grande para liderar e lograr a súa cuarta vitoria da tempada. Detrás, Fabi e Prost que saíran na parte traseira, na volta 12 marchaban 8º e 9º. Prost foi descualificado polo cambio do coche despois do inicio da volta de quecemento, pero o seu motor explotou unha volta despois da saída. Johansson atacou ao principio da carreira, pasando a Rosberg e Arnoux na volta 5 para terminar terceiro.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira
## Líderes por volta
Gerhard Berger 8 (1-6, 25-26), Nigel Mansell 29 (7-24, 27-37), Nelson Piquet 14 (38-51)

## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Referencias 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas