open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Marc Bartra

**Marc Bartra Aregall**, nado en Sant Jaume dels Domenys (Tarragona) o 15 de xaneiro de 1991, é un futbolista profesional catalán que xoga como defensa central. Dende 2018 milita no Betis, da Primeira División.

Formouse no FC Barcelona, equipo no que xogou 103 partidos profesionais e marcou seis goles durante sete tempadas, gañando 13 títulos (5 ligas, 3 Copas do Rei, 2 Champions, 1 Supercopa de España, 1 Supercopa de Europa e 1 Mundial de Clubs). En 2016 fichou polo Borussia Dortmund por 8 millóns de euros.

É internacional coa selección española de 2013 e foi convocado para a Eurocopa 2016. Coa selección sub-21 foi campión de Europa en 2013.

## Palmarés 
;Barcelona
* **Primeira División (5):** 2009/10, 2010/11, 2012/13, 2014/15, 2015/16.
* **Copa do Rei (3):** 2011/12, 2014/15, 2015/16.
* **Supercopa de España (1):** 2013.
* **Liga de Campións (2):** 2010/11, 2014/15.
* **Supercopa de Europa (1):** 2015.
* **Copa Mundial de Clubs (1):** 2015.

;Borussia Dortmund
* **Copa de Alemaña (1):** 2016/17.

;Betis
* **Copa do Rei (1):** 2021/22.

;Selección española sub-21
* **Eurocopa sub-21 (1):** 2013.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha da selección española
Renfe Integria

250px|miniatura|Logotipo de Renfe Integria
[250px|miniatura|Cartel de entrada aos talleres de Renfe Integria na [estación de Miranda de Ebro.]]
**Renfe Integria** é a marca comercial baixo a cal traballa a empresa de mantemento de material ferroviario española **Renfe Fabricación y Mantenimiento, S. A.**, unha sociedade anónima propiedade do operador ferroviario Renfe Operadora.

Anteriormente, Renfe Integria era unha Unidade de Negocio integrada en Renfe Operadora. Foi segregada do devandito ente en xaneiro de 2013 a causa do plan do Goberno de España para a segregación das actividades de Renfe Operadora en catro sociedades anónimas da súa propiedade.

Os labores de Renfe Integria comprenden o mantemento, fabricación e remodelación do material ferroviario de Renfe Operadora, a reparación dos compoñentes do devandito material, así como a súa venda e alugueiro. Tamén ofrece exerce labores de consultoría en enxeñería de produtos ferroviarios. Tras a integración de FEVE en Renfe Operadora en xaneiro de 2013, Renfe Integria é tamén a encargada do mantemento dos trens de vía estreita herdados da devandita empresa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web oficial
Ghost (filme de 1990)

***Ghost*** é un filme estadounidense de drama romántico dirixido por Jerry Zucker que se estreou en 1990. Está protagonizado por Patrick Swayze, Demi Moore, Tony Goldwyn e Whoopi Goldberg. Foi escrito por Bruce Joel Rubin e o argumento céntrase na historia dunha moza nova (Moore), a pantasma do seu amante asasinado (Swayze) e unha mentalista (Goldberg).

O filme foi un grande éxito comercial, recadando máis de $505,7 millóns sobre un orzamento de $22 millóns. Foi o meirande éxito cinematográfico de 1990.

Foi nomeado a cinco Premios Óscar na 63ª edición dos premios, incluíndo mellor filme, mellor banda sonora e mellor montaxe. Gañou os premios de mellor actriz secundaria para Goldberg e mellor guión orixinal. Swayze e Moore recibiron nomeamentos ós Globos de Ouro polas súas interpretacións, e Goldberg gañou un BAFTA, un Globo de Ouro, e un Premio Saturn ademais do Óscar.

## Personaxes 
* Patrick Swayze como Sam Wheat
* Demi Moore como Molly Jensen
* Whoopi Goldberg como Oda Mae Brown
* Tony Goldwyn como Carl Bruner
* Rick Aviles como Willie Lopez
* Vincent Schiavelli como Pantasma do metro
* Gail Boggs como Louise
* Armelia McQueen como Clara
* Phil Leeds como Pantasma na sala de emerxencias
* Augie Blunt como Orlando
* Stephen Root como Sarxento de Policía
* Bruce Jarchow como Lyle Ferguson

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Lancaster, Massachusetts

miniatura|Sede da municipalidade de Lancaster, Massachusetts.
**Lancaster** é unha localidade do condado de Worcester no estado estadounidense de Massachusetts.

## Xeografía 
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, Lancaster ten unha superficie total de 72,44&nbsp;km², dos que 71,13 km² corresponden a terra firme e 1.31 km² (1,81 %) é auga.

## Demografía 
Segundo o censo de 2010, a poboación de Lancaster é de 8.055 persoas. A densidade de poboación era de 111,19 hab./km². Dos 8.055 habitantes, Lancaster estaba composto por un 86,39 % de brancos, un 7,75 % de negros, un 0,09 % de amerindios, un 1,74 % de asiáticos, e un 2,47 % doutras razas. Do total da poboación, o 8,13 % eran latinoamericanos de calquera raza.

## Notas
Rosario Hernández

**Rosario Hernández Diéguez**, coñecida como **A Calesa**, nada en Vigo o 17 de febreiro de 1916 e finada na mesma cidade o 3 de setembro de 1936, foi unha sindicalista galega.

## Traxectoria 
[miniatura|Rosario ten unha rúa en [Teis, Vigo|Teis, Vigo.]]
Filla dun ferroviario anarquista. Simpatizante do PSOE. Traballaba como vendedora de xornais no portal da sociedade "El Gimnasio", na rúa do Príncipe. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Foi detida o 3 de setembro de 1936, torturada e asasinada nun cuartel de Falanxe. O seu corpo foi fondeado na ría de Vigo, á altura das Illas Cíes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* : «Tres nombres en el recuerdo de Vigo hace sesenta años: “El Comandante”, “El Rabioso” y “La Calesa”» *Glaucopis* 5, pp.&nbsp;31–44. 1999.
### Outros artigos 
* Ángela Iglesias Rebollar
* Roteiro en feminino Sons de Mulleres
### Ligazóns externas 
* : «Rosario Hernández Diéguez A Calesa» 18/5/2016.
* : «El nombre de una calle» *La Voz de Galicia*, 9/12/2011.
Modelo de Bateson-Dobzhansky-Muller

O **modelo de Bateson-Dobzhansky-Muller** é un modelo da evolución da incompatibilidade xenética. A teoría foi descrita primeiramente por William Bateson en 1909, e despois descrita independentemente por Theodosius Dobzhansky en 1934, e finalmente elaborada por Herman Muller.

O modelo trata de explicar como se desenvolven as incompatibilidades entre especies estreitamente emparentadas sen que ningunha delas atravese un  val adaptativo. Na súa forma máis simple o modelo mostra que cambios cómpre que se produzan en polo menos dous loci para causar unha incompatibilidade de híbridos, ou polo menos unha diminución da fitness entre os individuos de dúas poboacións ancestralmente idénticas, pero alopátricas. Isto está baseado na idea de que un novo alelo que se orixinou nun locus nunha poboación non debería causar diminución da fitness (excepto nun alelo) cando se sitúa nun fondo xenético idéntico da segunda poboación. Por tanto, debeu orixinarse outro alelo nun segundo locus, que é incompatible co primeiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
*Especiación
Benito Castro Nogueira

**Benito Castro Nogueira**, nado en 1923 en Aldán e finado en Cangas o 27 de outubro de 2010, foi un párroco galego.

## Traxectoria
Comezou sendo párroco no ano 1957, na igrexa da Inmaculada Concepción, daquela situada no número 58 da Avenida de Ramón Nieto de Vigo. Foi artífice do levantamento da actual igrexa da Inmaculada Concepción, coñecida popularmente coma "Os Picos". Foi moi querido polos fregueses e deu acubillo no templo as asembleas de traballadores na etapa final do franquismo, o que fixo que fora vixiado pola policía da época.

## Recoñecementos
En 1993 déuselle o seu nome á segunda travesía da rúa de Toledo da cidade de Vigo, detrás da igrexa da Inmaculada Concepción.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
### Ligazóns externas
* Adiós al cura de "Los Picos" Faro de Vigo
Malvares

O topónimo **Malvares** pode referirse a:

;En Galiza
***Malvares**, lugar da parroquia de Castenda da Torre, no concello de Tordoia;
***Malvares**, lugar da parroquia de Rial, no concello de Val do Dubra.

Amais, como antropónimo, pode referirse a:

***Malvares de Moscoso**, músico galego.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Henry Adams (homónimos)

O nome **Henry Adams** pode referirse a:

* **Henry Adams** (1813 - 1877), naturalista e conquiliólogo inglés;
* **Henry Adams** (1838 - 1918), historiador, xornalista e novelista estadounidense.
Carlos II con armadura

***Carlos II con armadura***  é unha pintura ao óleo de 1681 realizada polo pintor español Juan Carreño de Miranda (1614-1685) do rei de España Carlos II. O número de artistas reais, baixo control de Carlos II, fixo que puidese estar en posesión dunha das mellores coleccións de Europa. Este cadro atopábase orixinalmente nunha sala del Escorial, hoxe pertence ao Museo do Prado de Madrid co número de inventario P07101.

## Descrición 
O personaxe é un retrato de corpo enteiro do mozo Carlos II de España co pelo longo e vestido cun equipo militar en forma de armadura, botas de montar, a espada e o cetro. A armadura está decorada coa cruz de Borgoña e un brillante sol. Detrás do rei pódese ver unha mesa apoiada sobre leóns de bronce, encima da cal se atopa un casco e unha luva. No fondo, detrás dunha balaustrada, albíscanse dous buques de guerra disparando canóns.

## Historia 
Carlos II foi o último Habsburgo que reinou en España, naceu con discapacidades físicas e mentais e dependeu de coidadores durante toda a súa vida. O artista tivo un traballo difícil para presentar ao rei tanto de forma idealizada como á vez realista. De acordo coa datación da imaxe,  o rei contaba con 20 anos de idade. Foi nesta obra a primeira vez que foi representado con vestiduras militares, as referencias bélicas  do fondo do retrato, refírense ás guerras con Lois XIV de Francia. Os símbolos debuxados na armadura son os pertencentes á que usou Filipe II na batalla de San Quintín do ano 1557. Os exames realizados na pintura con raios X mostraron, que baixo a capa actual, hai un retrato do rei cuns 10 anos de idade.

## Notas
Hércules separa os montes Calpe e Abyla

***Hércules separa os montes Calpe e Abyla*** é unha pintura ao óleo de 1634 realizada polo pintor español Francisco de Zurbarán. Atópase exposta na sala 26a do Museo do Prado en Madrid, procedente da antiga Colección Real do Palacio do Bo Retiro.

## Descrición 
A pintura  representa ao heroe grego Hércules, que se atopa no centro da composición realizando un grande esforzo tratando de mover dous cantís. Móstrase de pé espido coas pernas abertas e lixeiramente flexionadas, o torso e a cabeza  están inclinados cara a adiante. As mans sosteñen dúas pezas de metal, adheridas ás rocas cortadas que tenta separar o heroe. Entre ambos os peñascos e detrás do personaxe, obsérvase unha pequena parte do mar.

A composición desta pintura está centralizada na esforzada acción do heroe, o cal cun difícil escorzo do que non se atopou referencia visual anterior e que, igual que sucede co resto das obras que compoñen a serie, foi pensado para ser visto desde abaixo. Son especialmente interesantes as solucións pictóricas achegadas polo pintor para resolver as distintas zonas da obra. O autor aboceta de forma moi simple  as rocas e o fondo marítimo, e realiza este último mediante pequenas pinceladas máis empastadas. No corpo de Hércules, atópase a cor en densidades diferentes que serven para mostrar a coherencia anatómica a este complicado escorzo.

## Temática 
A escena  desta pintura recolle unha das obras da serie que lle foi encargada a Zurbarán para decorar o Salón de Reinos do Palacio do Bo Retiro. A serie mitolóxica debía representar Os doce traballos de Hércules. Ao ser inventariados sen nome de autor, non se atribuíu a súa completa autoría até o ano 1945, grazas á documentación atopada onde se recollía o pago a Zurbaran «por dez cadros dos traballos de Hércules».  Lembra López Torrijos que, segundo textos como a *Historia general de España* do pai Mariana, as columnas eran en realidade dúas peñascos que serviron para estreitar o paso de auga entre o Atlántico e o Mediterráneo. Profundando nesta idea, a mesma autora sinala a actitude de Hércules neste lenzo, tirando para si das empuñaduras, reflectindo a actitude de achegar os dous peñascos; unha observación que parece convincente e que reforzaría a visión do monarca español como cohesionador e non separador de terras e reinos. Con todo Baltasar de Victoria, unha década antes da realización desta serie, citou expresamente o episodio da separación dos montes. Tanto na narración de Mariana como na de Victoria, faise referencia á relación de Hércules con España e a creación de divísaa dos Austrias, o que xustificaría a inclusión do episodio no ciclo dos traballos e a súa especial marca hispánica. As columnas de Hércules son tamén utilizadas polas cidades de Cádiz e Melilla e no emblema de Andalucía así como no escudo de armas de España.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
Epifaniy Shanov

**Epifaniy Shanov** (en ), nado o 18 de outubro de 1849 en Kazanlak e finado o 17 de febreiro de 1940 tamén en Kazanlak, foi un eclesiástico católico búlgaro, vigairo apostólico de Macedonia entre 1895 e 1924.

## Traxectoria 
Naceu co nome de Boncho Genchev Shanov, e educouse inicialmente en Kazanlak. Aos 12 anos comezou a estudar no ximnasio grecocatólico de Edirne que levaba a Congregación da Resurrección de Cristo. Posteriormente proseguiu os seus estudos en Roma, e en 1873 foi ordenado sacerdote para a vigairía de Macedonia, comezando o seu ministerio en Tesalónica.

Logo da marcha do vigairo Lazar Mladenov, o 23 de xullo de 1895 foi nomeado vigairo apostólico e bispo titular de Livias. Recibiu a consagración episcopal o 8 de setembro.

En 1909 presentou a renuncia, mais iso non foi aceptado polo delegado apostólico en Constantinopla. Dirixiu a vigairía durante as guerras balcánicas. Logo da guerra perdera a súa diocese, que deixou na práctica de existir. Retirado en Kazanlak, o 17 de decembro de 1921 o papa aceptou a súa renuncia. Finou en Kazanlak o 17 de decembro de 1940.

## Notas
Cabalos

O topónimo **Cabalos** pódese referir a:

;En Galiza
***Vilar de Cabalos**, parroquia do concello de Taboada;
****Vilar de Cabalos**, lugar de dita parroquia;
***Pradocabalos**, parroquia do concello de Viana do Bolo;
****Pradocabalos**, lugar de dita parroquia;
***Cabalos**, lugar da parroquia de Artes, no concello de Carballo;
***Os Cabalos**, lugar da parroquia de Oza, no concello de Oza-Cesuras;
***Fontecabalos**, lugar da parroquia de Sello, no concello de Lalín.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Fonte dos Cabalos** en Santiago de Compostela;
***Os cabalos**, monumento de Vigo.
Campins

**Campins** é un concello español  da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.

## Xeografía
Limita cos concellos de Sant Celoni ó sur, Gualba na parte leste e Fogars de Montclús na parte do noroeste. Existen moitos bosques de sobreiras, castiñeiros e piñeiros. A riqueza natural e paisaxística é moi importante. Parte do territorio está protexido baixo a figura do Parque Natural do Montseny.

## Demografía 
Conta cunha poboación de 589 habitantes (INE 2023).
 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
A Paz insta ás igrexas á tolerancia

***A Paz insta ás igrexas á tolerancia*** (en )  é unha pintura dun artista neerlandés anónimo da primeira metade da década de 1600. Pertence ó Rijksmuseum de Ámsterdam, deixado en préstamo ó Museo Catharijneconvent de Utrecht.

## Descrición 
Nunha escena interior atópanse arredor dunha mesa Jean Calvin cun tenreiro asado, á súa esquerda o Papa sostendo unha ola e con dous gatos no colo, ó outro lado do papa, tamén sentado Martiño Lutero tocando o laúde. A carón dunha cheminea, de xeonllos, pódese ver ó anabaptista Menno Simons con pan nunha bandexa. Á esquerda da pintura está a personificación feminina da Paz cunha póla de oliveira na man. Na estancia hai pendurados dous cadros: sobre o armario da dereita a caridade cos seus fillos. Na parede do fondo está representada a Paz xunto coa xustiza. Arredor da escena central amósanse textos explicativos en verso.

Mercado en 1968 de xeito anónimo en Francia polo coleccionista Bosman de Bruxelas, foi doado o mesmo ano ó Rijksmuseum de Ámsterdam, dende o ano 1977 está prestado ó Museo Catharijneconvent, de Utrecht.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Vrede maant de kerken tot verdraagzaamheid* (vídeo)
Bricbarca

[240px|miniatura|A bricbarca [Portugal|portuguesa *NRP Sagres*.]]
A **bricbarca** é, tradicionalmente, un veleiro de tres mastros.

## Estrutura 
O seu aparello está formado por velas cadradas nos dous primeiros paus, chamados trinquete e maior, ao estilo dos bergantíns ou das fragatas; é dicir, con velas dispostas nos paus colgando de vergas transversais respecto ao eixe lonxitudinal da nave (o que vai desde a proa até a popa). A súa característica distintiva é a de ter un terceiro mastro, o de mesana, con velas cangrexa e escandalosa.

As bricbarcas podían teren catro ou máis paus; isto é, no centro tiñan dous ou tres paus maiores, pero sempre só o último (o de mesana) era o de velas cangrexa e escandalosa.

## Diferenzas con outros veleiros 
As bricbarcas diferéncianse das goletas e dos pailebotes en que estes teñen só un pau (o trinquete) con vela cadrada e os subsecuentes teñen velas cangrexas.

## Historia 
A bricbarca apareceu na segunda metade do século XVII, empregándose de forma usual até o século XIX. Caracterizábase pola gran superficie vélica que era capaz de despregar para os seus desprazamientos oceánicos. As bricbarcas das mariñas de guerra que ían artilladas con canóns denominábanse corvetas.

Hoxe en día nas armadas modernas, como calquera gran veleiro, as bricbarcas utilízanse principalmente como barcos escolas. A xeito de exemplo temos as catro bricbarcas irmás construídas polos Astilleros Celaya S. A. (Bilbao, España), para as armadas hispanoamericanas:

* ARC *Gloria* de Colombia (Botada en 1967)
* BAE *Guayas* de Ecuador (Botada en 1976) 
* ARBV *Simón Bolívar* de Venezuela (Botada en 1979)
* ARM *Cuauhtémoc* de México (Botada en 1982)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bergantín
* Corveta
* Fragata
* Goleta
Desembarco de soldados procedentes de Cuba

***Desembarco de soldados procedentes de Cuba*** (en ) é un debuxo de carbón sobre papel de 38,4 x 55,4&nbsp;cm do pintor Lluís Graner (1863-1929). Atópase nos fondos do Museo Nacional de Arte de Cataluña en Barcelona, co número de inventario 026775-D e procedente da adquisición realizada no ano 1911 da colección Casellas.

## Historia 
Pintado en 1898, representa a volta e desembarco dos soldados españois vencidos na Guerra Hispano-Estadounidense, coñecida popularmente como a Guerra de Cuba e que tivo, como consecuencia posterior, mediante os acordos de París do 10 de decembro de 1898, que os Estados Unidos adquirisen Cuba, Filipinas, Porto Rico e Guam.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Manuae, Illas da Sociedade

O atol de '''Manua'e** (tamén coñecido como **Fenua'Ura** e **Putai** en tahitiano e **Scilly''' en inglés) atópase a uns 60 km ao noroeste de Maupihaa e a 255 km ao oeste de Maupiti. É a máis occidental das Illas da Sociedade nas Illas de Sotavento, a 350 km ao oeste de Bora Bora e a 550 km ao oeste de Pape'ete.

## Xeografía 
Manua'e consiste nun anel de illas duns 10-11 km de diámetro, separadas por pasaxes non navegables e só uns poucos metros por riba do nivel do mar. Os motus están cubertos principalmente con palma de coco e mato tropical con praias de area, e comprenden unha superficie total de aproximadamente 3,5 km².

## Administración 
O atol forma parte da comuna (municipio) de Maupiti na subdivisión administrativa de Illas de Sotavento.

## Reserva natural 
A lagoa do atol, reserva natural desde 1992, é fogar de numerosas especies raras. As praias son populares entre os quelonioideos, incluída a tartaruga mariña verde (en perigo de extinción), que vai anualmente tombarse nas praias de Manua'e a comezos de novembro. O atol é tamén fogar de grandes bancos de ostras, con ata 4 millóns de exemplares.

miniatura|Vista aérea

## Historia 
O primeiro europeo que visitou Manua'e foi o navegante británico Samuel Wallis en 1767. Estableceuse alí unha pequena aldea, os restos da cal aínda se poden atopar na parte norte da illa principal. O atol foi o sitio do naufraxio en 1855 do tres mastros *Julia Ann*. A súa tripulación e pasaxeiros, incluíndo 24 mulleres e nenos, viviron no atol durante dous meses. Nese tempo lograron construír un barco co que navegaron ata Ra'iātea. Non hai evidencia de que as illas fosen habitadas permanentemente antes do naufraxio do *Julia Ann*, cuxos pasaxeiros eran principalmente mormóns quen viaxaban de Australia aos Estados Unidos. A partir de 1952 as illas foron visitadas regularmente polos comerciantes de copra. Durante a década de 1960 eses visitantes ocasionais comezaron a capturar un gran número de tartarugas de mar ata que as súas actividades foron restrinxidas legalmente en 1971. Hoxe en día o atol é visitada regularmente polos pescadores de Ra'iātea.

As illas non teñen conexións regulares de buques ou aeroliñas con outros lugares da Polinesia francesa. Son propiedade da "Compagnie Française de Tahití", que cultivou 57.000 cocoteiras alí na década de 1920. A plantación, agora abandonada, chegou a producir ata 70 toneladas de copra anuais.

O 25 de xuño de 2005 a familia Silverwood de California, chocou contra o arrecife nun catamarán de 17 metros, o *Emerald Jane*. Grazas a unha radiobaliza de emerxencia fixo unha chamada de socorro. Foron atopados por un avión da mariña de guerra francesa, recollidos pola familia residente Taputo e trasladados nun helicóptero o 26 de xuño. John Silverwood, o capitán do *Emerald Jane*, perdeu unha perna, e describiu a experiencia  no libro "Black Wave".

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Clasificación dos atois da Polinesia Francesa por Salvat (1985)
* Manua'eat partenaire-info.net (consultado Oct. 22, 2006)
* Lesser known Society Islandsat colonialvoyage.com
Benahavís

**Benahavís** é un concello español da provincia de Málaga, en Andalucía. Tiña unha poboación de 7.105 habitantes en 2015.

Atópase na comarca da Costa del Sol Occidental, entre Marbella, Estepona e Ronda. É unha vila de montaña, situada a 7&nbsp;km da costa, na Serranía de Ronda.

Benahavís mestura o tipismo dos tradicionais pobos brancos da provincia de Málaga coa modernidade dunhas infraestruturas turísticas propias do século XXI. O municipio reúne unha decena de campos de golf, diversos recursos para a práctica de deportes de aventura nunha fermosa contorna natural e unha variada oferta gastronómica.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Río Charles

O **río Charles** (en inglés:  **Charles River**) é un curso de auga dunha lonxitude pouco importante, que separa os municipios de Boston, na beira dereita, e Cambridge, na beira esquerda. A súa fonte áchase a 129 quilómetros do seu esteiro no lago Boto (Hopkinton). Cruza 58 cidades desde o leste do estado de Massachusetts, antes de desembocar no porto de Boston e o océano Atlántico. A súa conca está moi  urbanizada e esténdese sobre 798&nbsp;km². O nivel de contaminación das súas augas fíxolle obxecto dunha atención moi especial por parte das autoridades. Varios campus universitarios ocupan estas dúas beiras: Harvard, Universidade de Boston, Brandeis University e o prestixioso Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT).

## Historia 
Durante a época precolombiana, os amerindios utilizaban o río Charles para o transporte e a pesca. No século XVII, John Smith dálle o seu nome actual na honra do rei Carlos I de Inglaterra. Coa fundación e logo o desenvolvemento da cidade de Boston, desvíanse as súas augas (canle de Mother Brook) para abastecer os muíños e obter así a  enerxía indispensable para as fraguas e para a industria téxtil. No século XIX, uns 30 quilómetros dos bordos do río foron acondicionados polos paisaxistas Charles Eliot e Arthur Shurcliff, alumnos do famoso Frederick Law Olmsted, que deseñaron vinte parques e superficies naturais desde a Ponte Charlestown, na Praza Watertown.

O río Charles conta con 23 pasos, entre pontes e túneles. A construción da primeira ponte (Watertown Dam) data do século XVII, arredor de 1634, e a máis recente, Leonard P. Zakim Bridge, ergueuse en 2003.

## Na música 
O río Charles menciónase na canción pop "Dirty Water" ("Auga sucia"), do grupo The Standells, que se considerou en ocasións un himno non oficial da cidade de Boston. Foi escrita cando Boston tiña problemas coa contaminación da auga:

:*Down by the River...*
:*Down by the banks of the River Charles*
:''(Oh, that's what's happenin' baby)*
:*That's where you'll find me*
:*Along with lovers, muggers, and thieves.*
:*(Ahh, but they're cool people)*

Tras diversos episodios relacionados coa insalubridade do río, en 1996, o gobernador William Weld mergullouse vestido no río para demostrar o seu compromiso coa súa limpeza. Hoxe a situación é ben distinta; en xullo de 2013 permitiuse novamente o baño libre e a natación por primeira vez desde había 50 anos. Previamente, en xullo de 2007, levárase a cabo no río Charles a competición de natación "Charles River Masters Swim Race ".

## Notas 
## Véxase tamén   
### Bibliografía 
* Haglund, Karl. *Inventing the Charles River*. MIT Press. 2003. [ISBN 9780262083072]
* Seasholes, Nancy S. *Gaining Ground: A History of Landmaking in Boston.* MIT Press. 2003. [ISBN 9780262194945]
* Tourtellot, Arthur B.  *The Charles''. Courier Corporation. 2004. [ISBN 9780486492940]

### Ligazóns externas 
* Charles River Watershed Association
* Charles River Conservancy
* Charles River Swimming Club
Cayetano Martínez de Irujo

**Cayetano Luis Martínez de Irujo y Fitz-James Stuart**, nado en Madrid o 4 de abril de 1963, IV Duque de Arjona e XIV Conde de Salvaterra, Grande de España, é un xinete español de equitación, na especialidade de saltos. É o quinto fillo de Cayetana Fitz-James Stuart, XVIII duquesa de Alba (1926-2014) e Luis Martínez de Irujo y Artázcoz (1919-1972).

Participou nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992 conseguindo un 4º posto en saltos por equipos. En 2006 proclamouse en Benahavís campión de España de saltos, con Kesberoy St. Aubert. Desde 2012 e ata 2015, que foi destituído por unha moción de censura presentada por Antonio García-Plata (sucesor no cargo), presidiu a Asociación de Deportistas, en substitución de Emilio Sánchez Vicario.

Tamén foi actor, interpretando ao Duque de Wellington na película ''Goya's Ghosts'' de Miloš Forman.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Parque Nacional Ala Archa

O **Parque Nacional Ala Archa** é un espazo protexido alpino nas montañas de Tian Shan de Kirguizistán, foi establecido en 1962 e fixa a uns 40&nbsp;km ao sur de Bixkek. O parque, que inclúe o desfiladeiro do río Ala-Archa e as montañas que o rodean, é un destino popular para excursionistas, sendeiristas, esquiadores, así como os alpinistas que pesquisan retos de xeo e rochas. O parque cobre uns 200 quilómetros cadrados, e a súa altitude varía duns 1500 metros á entrada, a un máximo de 4895 metros no Pico de Semenova Tian-Shanski, o pico máis alto da cordilleira Ala Tau do Tian Shan. Hai máis de 20 glaciares e uns 50 picos de montaña no parque. Amais dous ríos máis pequenos, o Adygene e o Ak-Sai.

En lingua kirguiz, o *Archa* (Арча), que dá nome ao parque, é un cimbro brillante ou de moitas cores de moita tradición en Kirguizistán, que usando o fume da queima de madeira, os kirguiz escorrentan aos malos espíritos. Malia iso, o *archa* non se planta preto da casa, porque se cre que mina a enerxía dos poboadores que viven preto do lugar.

## Fauna
O terreo difícil e a ampla diversidade da vexetación causa unha gran variedade de vida salvaxe. Especialmente rica en composición de especias de aves. No territorio do Parque natural habitan 40 especies de mamíferos e máis de 163 especies de aves. Entre os mamíferos atópanse a cabra montesa, o leopardo das neves, o xabaril, o teixugo, o lobo e a marmota.

## Galería de imaxes

Image:Kyrgyzstan Ala Archa National Park 01.jpg|Río Ala Archa
Image:Kyrgyzstan Ala Archa National Park 03.jpg|Parque Nacional Ala Archa
Image:Kyrgyzstan Ala Archa National Park 05.jpg|
Image:Ala Archa 2.JPG|
Image:Ala Archa 3.JPG|
Image:Ala Archa 5.JPG|
Image:Ala Archa 8.JPG|

## Notas
## Véxase tamén
Ebenáceas

As **ebenáceas** (**Ebanaceae**) son unha familia de plantas arbóreas ou arbustivas pertencente á orde Ericales. Componse de case 800 taxons específicos e infraespecíficos aceptados (uns 60 en *Euclea* e 8 en *Lissocarpa*) - dos case 2.000 descritos, en xeral de países tropicais.

## Descrición 
Son árbores ou arbustos, xeralmente dioicas, ás veces monoicas ou polígamas. Follas alternas ou raramente opostas, simples, enteiras sen estípulas. Inflorescencias cimosas ou flores solitarias, axilares, actinomorfas, as estaminadas con ovario vestixial e as pistiladas a miúdo con estaminodios; cáliz connado, 3–7-lobado, persistente e a miúdo acrescente no froito; corola de pétalos soldados, 3–7-lobada, imbricada, de prefloración espiral ou ás veces valvada; estames inseridos á base do tubo da corola ou ao receptáculo, xeralmente (1) 2 (–5) veces o número de lóbulos da corola e en 2 verticilos; anteras con dehiscencia lonxitudinal ou ás veces poricida; xineceo sincárpico, estilos 2–8, fusionados a maior parte da súa lonxitude e con aparencia de ser un só, ou ben case libres, ovario súpero, (2) 3–8 (–10)-carpelar, cada carpelo a miúdo partido no medio e entón os lóculos en dobre número que os carpelos, óvulos 1 (2) por lóculo. Froito unha baga xeralmente zumarenta a algo coriácea ou ás veces unha cápsula.

## Subfamilias e xéneros 
#### Ebenoideae (Gürke, *in* H.G.A.Engler & K.A.E Prantl, 1891) Thorne & Reveal, 2007 
; *Diospyros* L., 1753
Uns 750 taxons aceptados, dos cales os máis importantes ou coñecidos son:
* *Diospyros buxifolia* (Blume) Hiern, 1873
* *Diospyros celebica* Bakh., 1933
* *Diospyros ebenum* J.Koenig ex Retz.
* *Diospyros gallo* Wallnöfer, 2000
* *Diospyros kaki* L.f.
* *Diospyros lotus* L.
* *Diospyros malabarica*
* *Diospyros melanoxylon* Roxb., 1795
* *Diospyros ottohuberi* Wallnöfer, 2000
* *Diospyros paraensis* Sothers, 2003
* *Diospyros rabiensis* Breteler, 1994
* *Diospyros rumphii* Bakh., 1933
* *Diospyros tepu* Wallnöfer, 2000
* *Diospyros virginiana* L.
* *Diospyros xavantina* Sothers, 2003

; *Euclea* L., *in* J.A. Murray

#### Lissocarpoideae (Gilg) B.Walln., 2004 
; *Lissocarpa* Benth. *Gen. Pl.* Bentham & Hooker f. ii. 671,1876
* *Lissocarpa kating* B.Walln., 2004
* *Lissocarpa ronliesneri* B Walln., 2004
* *Lissocarpa uyat* B.Walln., 2004

## Sinonimia 
* **Lissocarpaceae**

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Fl. Guat. 24(8): 244–251. 1967; Fl. Pan. 65: 145–154. 1978; C.E. Wood, Jr. e R.B. Channell. Ebenaceae (Ebony family). In: The genera of the Ebenales in the Southeastern United States. J. Arnold Arbor. 41: 17–22. 1960; L. Pacheco. Ebenaceae. Fl. Veracruz 16: 1–21. 1981.
### Ligazóns externas 
* PlantSystematic
Prusia

**Prusia** (en alemán: *Preußen* ou *Preussen*; en polaco: *Prusy*; en ruso: Пру́ссия; en latín: *Borussia*, *Prutenia*) foi un Estado do mar Báltico entre Pomerania, Polonia e Lituania que existiu dende finais da idade media. Despois de 1701, o seu nome estendeuse a un estado máis grande xurdido de Brandeburgo-Prusia, que finalmente abrangueu case toda a Alemaña do norte, e existiu ata o final da segunda guerra mundial. Como a segunda superpotencia alemá, Prusia tivo un papel importante no concerto europeo de potencias dende o século XVIII e foi un destacado centro da Ilustración. Iniciu progresivas reformas no século XIX e finalmente converteuse na forza impulsora detrás da fundación do estado nación alemán.

Orixinariamente, o nome Prusia só se refería ao núcleo do estado da Orde Teutónica na antiga área tribal dos prusios, un pobo báltico occidental, e os territorios que xurdiron fóra do Sacro Imperio Romano Xermánico. Despois de que o elector Hohenzollern de Brandeburgo (como Duque de Prusia en 1701) asumise o título de rei en Prusia, a designación xeral do reino de Prusia converteuse na norma para todas as posicións da súa casa dentro e fóra do imperio.

De ser un estado membro da Confederación Alemá dende 1815, o reino de Prusia converteuse no poder supremo da Confederación Alemá do Norte en 1866 e do Imperio Alemán en 1871. En 1918, transformouse no Estado Libre Republicano de Prusia, considerado o "baluarte da democracia" na República de Weimar. Porén, despois do golpe de estado de Prusia de 1932 e do *Gleichschaltung* durante a era nazi, o Estado libre perdeu a súa autonomía. Finalmente en 1947, o Consello de Control Aliado declarou a disolución *de iure* de Prusia.

Dende 2004, todos os territorios que unha vez pertenceron a Prusia, agás Kaliningrado, forman parte da Unión Europea.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Preußen
* Prusia
Nuevos Ministerios

**Nuevos Ministerios** é un complexo gobernamental que alberga as sedes de varios ministerios no distrito de Chamberí, na cidade de Madrid. Atópase situado no quinteiro delimitado polo Paseo de la Castellana, as rúas Raimundo Fernández Villaverde e Agustín de Betancourt e a praza de San Juan de la Cruz.

O proxecto orixinal é obra do arquitecto Secundino Zuazo e desde moi pronto contou co patrocinio do entón Ministro de Obras Públicas, Indalecio Prieto. A súa construción iniciouse en 1933 e, a pesar de que se viu paralizada durante a Guerra Civil, todo o complexo quedou finalizado en 1942. Na actualidade acolle a sede dos Ministerios de Fomento e de Emprego e Seguridade Social. Todo o conxunto arquitectónico áchase plenamente integrado no chamado centro AZCA, un dos centros de negocios e oficinas máis importantes da capital. Nas proximidades áchase tamén a estación de Nuevos Ministerios, un intercambiador múltiple con servizos de autobús, metro e trens de proximidades.

## Notas
Tahini

**Tahini** ou **tahina** (en , en , en  que significa *fariña*) é unha pasta feita con sementes de sésamo moídas que se emprega en moitos pratos da gastronomía en Oriente Medio.

## Emprego 
[miniatura|Prato de [hummus e ful, rematado con tahini, aceite de oliva, e adornado con pirixel picado.]]
É un ingrediente esencial do hummus (puré de garavanzos) e do baba ganush (puré de berenxenas). Pode tomarse tamén untada en pan (principalmente, en pan de pita) e aliñada, e adóitase diluír en zume de limón e auga, engadindo opcionalmente allo para formar un mollo que acompaña diversos pratos, como as brochetas de carne (os chamados pinchos morunos), a carne asada (shawarma), as croquetas de garavanzos ou fabas (faláfel), ensaladas, etc.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hummus
A Anunciación (Fra Angelico, Madrid)

***A Anunciación*** é un retablo realizado polo pintor toscano do Renacemento Fra Angelico, alcume de Guido di Pietro da Mugello (1400-1455). Está realizado en ouro e témpera sobre táboa, e foi pintado contra o 1426. Consta dunha escena principal, co tema da Anunciación á Virxe María, e dunha predela ou banco con cinco pequenas escenas máis. O conxunto mide 194 cm de ancho e 194&nbsp;cm de alto. Exhíbese no Museo do Prado de Madrid.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
***L. Cirlot** (dir.), *Museo del Prado II*, Col. «Museos del Mundo», Tomo 7, Espasa, 2007. ISBN 978-84-674-3810-9, págs. 128-129
* Germain Bazin, "Fra Angelico", Éditions Hypérion, París, 1941, págs. 45 y 185
### Ligazóns externas 
* *A Anunciación* na galería online do Museo do Prado.
* *A Anunciación* na enciclopedia online do Museo
Revelación

Nos contextos relixioso e místico, coñécese como **revelación** o acceso a unha verdade secreta ou oculta, frecuentemente manifestada a algúns individuos por unha entidade sobrenatural.

O revelado é, por tanto, o dito ou dado a entender, xeralmente por parte dunha divindade ou ser sobrenatural, sobre outra cousa da cal non se tiña coñecemento previo e que se considera verdade polos que participan da relixión, constituíndo parte central da súa vivencia relixiosa.

## Relixións 
No contexto relixioso o concepto de revelación aparece en:
*O hinduísmo, que chama *Śruti* ao conxunto de textos revelados, en contraposición aos textos escritos a partir da tradición (*Smṛti*).
*A revelación divina para o xudaísmo, o cristianismo e o islam. 
*O *Libro da Revelación*, da Biblia, comunmente coñecido como Apocalipse.

Moitas relixións consideran algúns dos seus dogmas e partes indiscutíbeis da súa doutrina como verdades reveladas; desta maneira as relixións tradicionais poden conservar preceptos da crítica racionalista, o cal tende á inmutabilidade do núcleo doutrinal. Nese sentido, a noción de revelación oponse á noción científica de coñecemento adquirido mediante un esforzo deliberado.

## Outros usos 
Como extensión do uso do concepto, aplícase a calquera novidade no campo do coñecemento, información ou incluso ao xurdimento dunha nova personalidade, por exemplo: Premio Goya ao mellor actor revelación ou Premio Goya á mellor actriz revelación.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Revelación divina
Enrique Suárez Guntín

**Enrique Suárez Guntín**, nado o 7 de novembro de  1931 no antigo concello de Lavadores (hoxe Vigo) e finado en Vigo o 15 de decembro de 2011 foi un médico galego.

## Traxectoria 
Comezou a exercer no ano 1960, nunha consulta privada da súa propiedade situada no número 91 da Avenida de Ramón Nieto, foi coñecido coma "o médico dos pobres" dado que atendía de forma gratuíta a quen non podía pagar, sendo moi querido polos veciños da zona de Lavadores e Cabral. Exerceu na súa clínica ata o seu pasamento, no ano 2011.

## Recoñecementos 
* No ano 1997 foi galardoado como Vigués distinguido
* No ano 2014 unha rúa da parroquia de Lavadores foi bautizada co seu nome

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Cesáreo Corbal
### Ligazóns externas 
* Antón, Soledad (16/12/2011). «El médico de los pobres muere con el fonendo puesto» *La Voz de Galicia* 
* Franco, Fernando (16/12/2011). «El médico de los pobres» *Faro de Vigo* .
Auckland Grammar School

A **Auckland Grammar School** é unha escola de educación secundaria de Auckland, Nova Zelandia fundada en 1868 por Sir George Grey. É unha das escolas máis grandes de Nova Zelandia e acolle alumnado de entre 13 e 18 anos. A escola tamén ten un número limitado de edificios hospitalarios, os cales atópanse situados de xeito adxacente á escola.

## Políticas 
Orixinalmente, as prazas eran poucas e os requisitos para entrar eran moi selectivos. Agora a entrada está determinada polo esquema de matriculación escolar do goberno de Nova Zelandia. A escola menciona que o incremento dos prezos das casas na zona reduce o acceso á escola aos estudantes de niveis socioeconómicos máis baixos.

## Alumni 
*Edmund Hillary
*Russell Crowe

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web
Gualba

**Gualba** é un concello español  da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.

## Xeografía
O concello localízase no extremo nordés do Vallès Oriental. Limita ó nodés co concellos de Riells i Vilabrea, ó sueste cos concellos de Batllòria e Tordera, ó noroeste con Fogars de Montclús e Campins e ó suroeste con Sant Celoni.O seu eixo hidrográfico é a riera de Gualba, que recibe auga de diversos regueiros, antes de desembocar no río Tordera. A parte alta desta riera, de gran valor paisaxístico, englóbase dentro do Parque Natural do Montseny.
Debido a súa localización privilexiada e á súa paisaxe, foron varios os excursionistas e escritores que se inspiraron en Gualba para os seus traballos. Citar ó romántico Víctor Balaguer ou Artur Osona. Mais o máis salientábel foi Eugeni d'Ors coa súa novela *Gualba la de mil veus* (Gualba, a de mil voces).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
Índice Schmidt de dor por picadura

O **Índice Schmidt de dor por picadura** é unha escala de dor que gradúa en forma relativa a dor causada por diferentes picaduras de  himenopteros. En gran medida foi desenvolvido por Justin Ou. Schmidt (n. 1947), un entomólogo do Centro de Investigación de Abellas Carl Hayden en Arizona, Estados Unidos.  Schmidt publicou varios traballos sobre o tema e indica que foi picado pola maioría dos Hymenoptera que pican.

O seu traballo orixinal data de 1983 no cal tentou sistematizar e comparar as propiedades hemolíticas dos velenos dos insectos. O índice que presentaba no seu traballo comezaba en 0 para picaduras que non producen ningún tipo de efecto sobre os seres humanos, un valor de 2 éralle asignado á dor producida pola picadura dunha abella común ou unha vespa e o nivel 4 asignóuselle ás picaduras máis dolorosas. *Synoeca septentrionalis*, xunto con outras vespas do xénero *Synoeca*, as formigas bala e as vespas caza tarántulas foron as únicas especies que identificou co nivel 4. Ademais incluíu no seu traballo unha descrición dos exemplos de picaduras máis dolorosas, por exemplo: "as picaduras de *Paraponera clavata* inducen  unha dor inmediata extremadamente alta e insensibilidade fronte á presión aplicada coa punta dun lapis afiado, e un temblequeo e un desexo incontrolable de sacudir a zona afectada."

Posteriormente, Schmidt refinou a súa escala, publicando un traballo en 1990, no cal clasificou as picaduras de 78 especies e 41 xéneros de  Hymenoptera. Schmidt describiu algunhas das súas experiencias con sumo detalle.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Conniff, Richard. "The King of Sting", in *Outside*, v. 21 n. 4 (abril 1996), pp. 82–84, 147.
* Conniff, Richard. "Stung: How tiny little insects get us to do exactly as they wish, *Discover*, xuño de 2003.
* Evans, David L. Insect Defenses: Adaptive Mechanisms and Strategies of Prey and Predators, táboa 14.1, 1990. ISBN 0-88706-896-0
* Berenbaum, May. "A Stinging Commentary", in *American Entomologist*, (Summer 2003).

### Ligazóns externas 
* A composición química dos velenos dos insectos - Inclúe unha representación gráfica do índice
* Índice Schmidt de dor por picadura
Soter Stefan Ortynskyi

**Soter Stefan Ortynskyi de Labets** (en ), nado o 29 de xaneiro de 1866 en Ortynychi (Ucraína) e finado o 24 de marzo de 1916 en Filadelfia (Estados Unidos) foi un eclesiástico grecocatólico ucraíno, 1º ordinario dos Estados Unidos dende 1907 até o seu pasamento.

## Traxectoria 
Naceu o 29 de xaneiro de 1866 en Ortynychi (Reino de Galicia e Lodomeria). En 1889 fixo a profesión solemne como basiliano, e o 18 de xullo de 1891 foi ordenado sacerdote.

O 28 de febreiro de 1907 o papa Pío X nomeouno bispo visitador para os greco-católicos dos Estados Unidos de América, asignándolle a sé titular de *Daulia*. Recibiu a consagración episcopal de mans do arcebispo Andrei Sheptytskyi en Lviv o 12 de maio do mesmo ano. O 28 de maio de 1913 foi nomeado exarca apostólico dos Estados Unidos. Finou en Filadelfia o 24 de marzo de 1916.

## Notas
Gustavo Luca de Tena

**Gustavo Luca de Tena de Haz**, nado en Cedeira (Redondela) en 1942, é un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Foi redactor de *El Pueblo Gallego* e *ABC*. Traballou en Radio Madrid e foi correspondente en Galicia de *Cuadernos para el Diálogo*. Formou parte do consello de redacción de *Can sen dono*. Foi xefe de sección en *La Voz de Galicia* e director de *Hoja del Lunes* de Vigo. Foi redactor de *A Nosa Terra*.

## Obras 
* *Lengua, cultura y periodismo en Galicia 1876-1936* (1970).
* *Noticias de América* (1993).
* *Fraga, retrato de un fascista* (2001).
### Traducións 
* *A pantasma de Canterville e outros contos* (1983) de Oscar Wilde, Xerais.
* *Venres ou a vida salvaxe* (1987) de Michel Tournier, Xerais.

## Recoñecementos 
En outubro de 1962 recibiu o premio Martín Codax xunto con Cuco Cerecedo e o fotógrafo Secundino Iglesias Ortigueira pola serie *As Rías Baixas*, publicada en *El Pueblo Gallego*.
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* *Dicionario biográfico de Galicia*, t. 2, p. 260. Ir Indo.
Down Galicia

A **Federación Galega de Institucións para a síndrome de Down**, máis coñecida como  **Down Galicia**, é unha organización sen ánimo de lucro, que agrupa ás entidades específicas para a síndrome de Down de Galicia. Foi constituída no ano 1998 para canalizar as demandas deste colectivo no ámbito galego e achegar solucións que contribuísen a normalizar a súa situación na sociedade dunha forma inclusiva.
Segundo os seus estatutos, Down Galicia ten como obxectivo conseguir que as persoas con síndrome de Down e discapacidade intelectual alcancen a máxima capacidade posible para levar unha vida autónoma, tomar as súas propias decisións e formar parte da sociedade dunha forma visible e inclusiva.

Down Galicia pertence á Federación Española de Institucións para a síndrome de Down (Down España) e forma parte do Comité de Representantes de Persoas con Discapacidade de Galicia (CERMI-Galicia) e da Rede Galega de Loita contra a Pobreza e a Exclusión Social (EAPN-Galicia). A Federación foi declarada de Utilidade Pública pola Orde INT/2958/2006, do 12 de setembro (BOE nº 232 do 28 de setembro de 2006) .

## Áreas de actuación 
Down Galicia desenvolve o seu labor a través do chamado Servizo de Promoción da Autonomía Persoal (SEPAP), organizado en seis áreas de atención, que abrangue todo o período evolutivo das persoas.
*Área de atención temperá 
*Área de educación 
*Área de formación e emprego 
*Área de vida adulta e independente 
*Área complementaria 
*Área transversal

## Entidades membro 
Down Galicia agrupa actualmente sete entidades locais, situadas todas elas en Galicia:
*Down Vigo
*Down Pontevedra “Xuntos”
*“Teima” Down Ferrol
*Down Lugo
*Down Compostela
*Down Coruña
*Down Ourense

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Síndrome de Down
*Discapacidade
### Ligazóns externas
* Páxina web de Down Galicia
Punta da Orchilla

thumb|220px|Punta da Orchilla, co faro ao fondo.

A **punta da Orchilla** ou **cabo de Orchilla** é o punto máis occidental da illa de El Hierro, das Illas Canarias e de España. Está situada no municipio de El Pinar de El Hierro.

Os franceses estableceron o meridiano 0 no devandito punto en 1634. En 1724 realizouse desde Francia unha viaxe para establecer a súa situación exacta. En moitos mapas dos séculos XVI e XVII aparece o meridiano de Orchilla como meridiano 0. O faro foi construído encima da liña que representaba devandito meridiano.

O meridiano de El Hierro foi un dos máis usados ata o cambio definitivo polo da cidade de Greenwich en 1885, durante unha conferencia en Washington. Por iso, a illa de El Hierro tamén é coñecida como a Illa do Meridiano.
Guanyem Badalona en Comú

**Guanyem Badalona en Comú** (*Gañemos Badalona en Común* literalmente en catalán), inicialmente denominada **Guanyem Badalona**, é unha plataforma cidadá, constituída en partido político como confluencia de diferentes forzas políticas e sociais, co obxectivo de presentarse ás eleccións municipais de 2015 na cidade de Badalona, na provincia de Barcelona. A súa candidata á alcaldía e unha dos seus principais impulsores é a profesora e activista Dolors Sabater.

A formación foi a segunda lista máis votada nas eleccións de 2015 en Badalona con 5 concelleiros, por detrás do Partit Popular, que obtivo 10. Non obstante, Dolors Sabater foi investida alcaldesa grazas a un pacto de esquerdas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Premio Lois Peña Novo

Os galardoados na entrega dos premios en 2016.|miniatura
Os **premios Lois Peña Novo** son galardóns concedidos anualmente pola fundación homónima. Os Premios creáronse en 1995 co obxectivo dos premios é recoñecer o labor de persoas, entidades ou empresas que traballan a prol da normalización da lingua galega no ámbito das administracións públicas.

O acto de entrega adoita celebrarse no Castelo de Soutomaior.

## Galardoados 
## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Os premios, na web da Fundación Lois Peña Novo