Mytilus edulis

***Mytilus edulis*** é unha especie de molusco bivalvo mariño da subclase dos pteriomorfios que é o tipo da orde dos mitílidos, da superfamilia dos mitiloideos e da familia dos mitílidos.

Esta especie, cunha ampla área de dispersión, é obxecto de uso comercial e cultívase amplamente en acuicultura intensiva (mitilicultura). Cunchas baleiras encóntranse comunmente nas praias de todo o mundo.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1798 polo naturalista e taxónomo sueco Carl Linnaeus na páxina 705 do volume 1º da 10ª edición do seu [*Systema Naturae(https://gl.wikipedia.org/wiki/Systema_Naturae)*]. 

### Etimoloxía 
Para a do xénero véxase *Mytilus*

O epíteto específico, *edulis*, é un termo latino que significa "comestíbel".  
 
### Notas taxonómicas 
Durante moitos anos considerouse a especie *Mytilus galloprovincialis* como conespecífica con *Mytilus edulis*. Hai pequenas diferenzas entre elas na forma da cuncha e na cor do bordo do manto; e aínda hoxe para algúns autores a súa separación en dúas especies distintas non está debidamente xustificsda, dado que en zonas onde conviven xuntas ambas as especies prodúcense hibridacións.

Xa en 1957 Hepper identificou o *M. galloprovincialis* na costa sur de Inglaterra, identificación que foi confirmada por outros autores. No caso concreto do mexillón galego, estudos xenéticos levados a cabo por investigadores das universidades de Santiago e de Vigo a partir de 1970 corroboraron que a especie presente nas nosas costas —coma no resto das costas españolas— era o *M. galloprovincialis* e non *M. edulis*, como se admitía até entón.

#### O complexo *Mytilus edulis* 
Realmente este problema afecta a un grupo de (polo menos) tres taxons de mexillóns estreitamente relacionados, coñecido como "o complexo *Mytilus edulis*". Colectivamente ocupan ambas as costas do Atlántico Norte (incluído o Mediterráneo) e do Pacífico Norte en augas desde temperadas a polares, así como costas de natureza similar do hemisferio sur. A distribución dos taxons compoñentes foi modificada recentemente como resultado da actividade humana (especies invasoras). Estes taxons poden hibridarse entre si, se están presentes na mesma localidade.

O complexo constitúeno:
**Mytilus edulis* (*sensu stricto*): propio do Atlántico Norte.
**Mytilus galloprovincialis*: habita no Mediterráneo, o mar Negro e as costas de Europa occidental. Foi introducido nas do Pacífico Norte temperado, nas de Suráfrica e noutras partes do hemisferio sur. 
**Mytilus planulatus*, o chamado *mexillón azul de Nova Zelandia*, unha liñaxe distintiva nativa do hemisferio sur ao longo da costa sur de Australia, Tasmania e Nova Zelandia. (Non confundir con *Perna canaliculus*, o *mexillón de Nova Zelandia* ou *mexillón de labios verdes*).
**Mytilus platensis* (sinónimo *M. chilensis*), o *mexillón chileno*: habitante das augas temperadas e subantárticas de América do Sur e as Illas Kerguelen.
**Mytilus trossulus*: do Pacífico Norte, partes do norte do Atlántico e o mar Báltico.

#### *Mytilus edulis* *sensu stricto* 
*Mytilus edulis* é orixinario da costa atlántica de América do Norte, pero alí encóntrase mesturado con *M. trossulus* ao norte de Maine. No Atlántico do Canadá, encontrouse que * M. trossulus * tiña valores de crecemento da cuncha máis pequenos que *M. edulis*, e que contiña menos carne que *M. edulis*. Tendo presente isto, estímase que *M. edulis*, en condicións de cultivo de bateas, ten un valor económico de 1,7 veces maior que *M. trossulus*. 

En Europa atópase desde a costa atlántica francesa estendéndose cara ao norte até Nova Zembla e Islandia, pero non no mar Báltico. En Francia e nas Illas Británicas, hibrídase con *Mytilus galloprovincialis*, e ás veces tamén se mestura con *M. trossulus*.

A estratexia reprodutiva de *Mytilus edulis* é característica dos planctotrófitos, ao minimizar os nutrientes na produción de óvulos até o mínimo que son capaces de maximizar o número de gametos producidos. Se o mexillón adulto está tenso durante o inicio da gametoxénese, o proceso termínase. Cando está estresado mentres están presentes os gametos frescos, o mexillón adulto reabsorbe estes. A viabilidade das larvas tamén está afectada pola condición dos pais: altas temperaturas da auga, contaminantes e escaseza de alimentos durante a produción de gametos.  A redución da viabilidade débese probablemente á falta de reservas de lípidos nos óvulos.

### Desenvolvemento larval 
O desenvolvemento larval pode durar de 15 a 35 días, dependendo das condicións ambientais incluída a salinidade e a temperatura. As larvas orixinarias de Connecticut maduran normalmente a 15-20 °C, aínda que a 15 °C o desenvolvemento normal prodúcese en salinidades entre 15 e 35 ppt e 20 a 35 ppt a 20 °C. 

A primeira etapa do desenvolvemento é o embrión ciliado, que a 24 horas da fecundación forma a larva trocófora. Neste momento, aínda que móbil, segue confiando na xema para obter os nutrientes. Caracterizado por unha boca funcional e unha canle alimentaria, o estadio velixer tamén ten cilios que se usan para filtraren alimentos e para a propulsión. Unha fina cuncha translúcida é segregada pola glándula do biso. A velixer segue madurando formando a cuncha. Na fase final do desenvolvemento na velixer fórmanse manchas fotosensíbeis para os ollos e un pé alongado cunha glándula bisal.

Unha vez que a velixer está completamente desenvolvida, o pé esténdese e entra en contacto co substrato. O contacto inicial co substrato é frouxo. Se o substrato é adecuado, a larva metamorfoséase á forma xuvenil, e unirase ao substrato cos fíos de biso. O mexillón permanecerá nese estado até alcanzar 1-1,5 mm de lonxitude. En ambientes protexidos, as grandes masas ás veces forman capas que ofrecen refuxio e comida para outros invertebrados. O fío do biso é segregado por glándulas situadas no pé do mexillón e están constituídas por proteínas polifenólicas que serven como bioadhesivo.

Hai unha hipótese que suxire que os mexillóns forman estes agregados para aumentaren o éxito reprodutivo en poboacións de baixa densidade. Porén, esta hipótese ten que ser probada de xeito concluínte. Entre os posíbeis motivos deste comportamento serían o de resistir á acción das ondas e aumentar o fluxo de auga a través dos sifóns do mexillón. Os "capos de mexillón", ou "leitos de mexillón" son poboacións persistentes e densas de mexillón. Fórmanse e persisten o tempo suficiente para establecer unha densa poboación. Os mexillóns pequenos tamén son presa da *Nucella lapillus*.

*M. edulis* pode loitar contra depredadores como a estrela do mar *Asterias vulgaris* ou o cangrexo *Carcinus maenas*. Usan as súas defensas fortalecendo o músculo adutor ou mediante o crecemento de cunchas máis grosas. Cando se enfrontan a dúas especies á vez, xa non é capaz de usar as súas defensas e pode ser atacado máis facilmente.

Por outra parte, este mexillón pode albergar unha ampla gama de parasitos, aínda que estes normalmente non lle causan moito dano.

## Usos e servizos ao ecosistema 
Os mexillóns son organismos filtradores e desempeñan un papel fundamental nos estuarios ao eliminaren bacterias e toxinas.

As poboacións desta especie comezan a diminuír en zonas como o golfo de Maine. As referencias históricas demostraron un descenso de preto do 40 % nos últimos cincuenta anos. Isto pode causar un problema futuro porque os mexillóns son especies que fornecen lugares para vivir e protexen a outros pequenos animais na zona intermareal, como peixes pequenos, ademais de filtraren a auga. Os mexillóns filtran bacterias, metais e toxinas, que aumentarían significativamente sen os mexillóns.

## Galería de imaxes 

Blue mussel Mytilus edulis.jpg|Espécimes de *Mytilus edulis* vivos sobre un substrato rochoso
Mussels-on-beach-20030601.jpg|Numerosas cunchas baleiras nunha praia de Islandia
Mytilus edulis (live).jpg|*Mytilus edulis* vivos nun acuario
Gegratineerde mosselen.jpg|*M. edulis* gratinados nun restaurante de Yerseke, Zelandia, Países Baixos. Os mexillóns cócense primeiro e despois póñense na grella con queixo Gouda relado
Normandy '10- Saint-Vaast-la-Hougue (4826863803).jpg|Mexillóns cocidos en Normandía, Francia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bieler, R., Carter J. G. & Coan E .V. (2010): "Classification of Bivalve families". En: Bouchet P. & Rocroi J.-P. (2010): "Nomenclator of Bivalve Families". *Malacologia* **52** (2): 1-184.
* Bieler, R.; Mikkelsen, P. M.; Collins, T. M.; Glover, E. A.; González, V. L.; Graf, D. L.; Harper, E. M.; Healy, J.; Kawauchi, G. Y.; Sharma, P. P.; Staubach, S.; Strong, E. E.; Taylor, J. D.; Tëmkin, I.; Zardus, J. D.; Clark, S.; Guzmán, A.; McIntyre, E.; Sharp, P. & Giribet, G. (2014): "Investigating the Bivalve Tree of Life – an exemplar-based approach combining molecular and novel morphological characters". *Invertebrate Systematics* **28** (1): 32-115.
* Gosling, E. M. (2003): *Bivalve Molluscs. Biology, Ecology and Culture* PDF. Oxford, UK: EnglandFishing News Books (Blackwell Publishing). ISBN 0-8523-8234-0.
* Linnaeus, C. (1758): *Systema Naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Editio decima, reformata, vol. 1. Laurentius Salvius: Holmiae*.

### Outros artigos 
* Pteriomorfios
* Mitílidos (orde)
* Mitílidos
* Mexillón
* *Mytilus*
* Mitilicultura
 
### Ligazóns externas 
*The blue mussel in Maine (O mexillón azul en  Maine. Maine Department of Marine Resources.
*Newell, R. I. E. (1989): Species profiles: life histories and environmental requirements of coastal fishes and invertebrates (North and Mid-Atlantic) - blue mussel.  U.S. Fish. Wildl. Serv. Biol. Rep. 82  (11. 102 ). U.S. Army Corps of Engineers, TR El-82-4, 25 pp.
*The common mussel *Mytilus edulis* MarLIN. The Marine Life Information Network.
*Robert Nordsieck: The Blue or Common Mussel (*Mytilus edulis*) The Living World of Molluscs www.molluscs.at
**Mytilus edulis* Linnaeus, 1758 en Sealife base.