Ferroquelatase

A **ferroquelatase**, chamada con maior precisión **protoporfirina ferroquelatase** (EC 4.98.1.1; nome sistemático **protohemo ferro-liase (formadora de protoporfirina)**), é un encima codificado en humanos polo xene **FECH** do cromosoma 18. A ferroquelatase cataliza o oitavo e último paso da biosíntese do hemo, convertendo a protoporfirina IX en hemo B. Cataliza a reacción:
:protohemo + 2 H+ = protoporfirina + Fe2+
esquerda|450px

## Función 
[miniatura|350px|Resumo da biosíntese do [hemo B. Nótese que algunhas reaccións ocorren no citoplasma e outras nas mitocondrias (amarelo)]]
A ferroquelatase cataliza a inserción de ferro ferroso na protoporfirina IX na vía de biosíntese do hemo para formar o hemo B. O encima está localizado no lado que dá á matriz da membrana mitocondrial interna. A ferroquelatase é o membro mellor coñecido dunha familia de encimas que engade catións de metais divalentes a estruturas tetrapirrol.

O hemo B é un cofactor esencial en moitas proteínas e encimas. En concreto, o hemo B xoga un papel clave como transportador de oxíxeno na hemoglobina dos glóbulos vermellos e na mioglobina das células do músculo. Ademais, o hemo B atópase no citocromo b, un compoñente clave da Q-citocromo c oxidorredutase (complexo III) na fosforilación oxidativa.

## Estrutura 
A ferroquelatase humana é un homodímero composto por cadeas polipeptídicas de 359 aminoácidos. Ten un peso molecular total de 85,07 kDa. Cada subunidade está composta de cinco rexións: unha secuencia de localización mitocondrial, o dominio N-terminal, dous dominios pregados e unha extensión C-terminal. Os residuos 1–62 forman un dominio de localización mitocondrial que é cortado nunha modificación postraducional. Os dominios pregados conteñen un total de 17 hélices α e follas β. A extensión C-terminal contén tres dos catro residuos de cisteína (Cys403, Cys406, Cys411) que coordinan os grupos de ferro-xofre (2Fe-2S) catalíticos. O cuarto residuo de cisteína coordinante está no dominio N-terminal (Cys196).

O peto activo da ferroquelatase consta de dous "beizos" hidrófobos e un interior hidrófilo. Os beizos hidrófobos, constan dos residuos moi conservados 300–311, están orientados cara á membrana mitocondrial interna e facilitan o paso do substrato pouco soluble protoporfirina IX e do produto hemo pola membrana. O interior do peto do sitio activo contén unha superficie ácida moi conservada que facilita a extracción de protóns da protoporfirina. Os residuos de histidina e aspartato situados a uns 20 ángstroms do centro do sitio activo no lado que dá á matriz mitocondrial do encima coordinan a unión do metal. Posteriores investigacións revelaron unha distorsión de 100° na protoporfirina unida á ferroquelatase humana. Un residuo de histidina moi conservado (a His183 en *B. subtilis*, a His263 en humanos) é esencial para determinar o tipo de distorsión, así como para actuar como aceptor de protóns inicial da protoporfirina. Os residuos aniónicos forman unha vía para facilitar o movemento de protóns fóra da histidina catalítica. Dous residuos de arxinina e tirosina no sitio activo (Arg164, Tyr165) poden realizar a metalización. A enfermidade pode ser o resultado de diversas mutacións no xene *FECH*, a maioría das cales se comportan de maneira autosómica dominante cunha baixa penetrancia clínica. Clinicamente, os pacientes con protoporfiria eritropoética presentan un conxunto de posibles sintomas que van desde seren asintomáticos a teren unha fotosensibilidade extremadamente dolorosa. En menos do 5 % dos casos a acumulación de protoporfirina no fígado ten como resultado a colestase (bloqueo do fluxo de bile do fígado ao intestino delgado) e a insuficiencia hepática terminal.

En casos de envelenamento por chumbo, o chumbo inhibe a actividade da ferroquelatase, en parte orixinando porfiria.

## Interaccións 
A ferroquelatase interacciona con moitos outros encimas que interveñen na biosíntese do hemo, no catabolismo e no transporte, entre os que está a protoporfirinóxeno oxidase, a 5-aminolevulinato sintase, a ABCB10, a ABCB7, a succinil-CoA sintetase, e a mitoferrina-1. Moitos estudos suxeriron a existencia dun complexo oligomérico que permite a canalización do substrato e a coordinación do metabolismo global do ferro e da porfirina na célula. A frataxina actúa como chaperona de Fe+2 e forma complexo coa ferroquelatase no seu lado que dá á matriz mitocondrial.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Liase
* Protoporfitria eritropoética
* Sirohidroclorina ferroquelatase
* Protoporfirina de cinc

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* UMichOPM Orientation of Proteins in Membranes - Ferrochelatase
*