open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
I Wanna Be Where You Are

"**I Wanna Be Where You Are**" é unha canción escrita por Arthur "T-Boy" Ross e Leon Ware para o artista Michael Jackson, quen a levou ó número 7 na *Cash Box* e ó número 16 na *Billboard* Hot 100. Tamén acadou o número 2 nas listas musicais de R&B dos Estados Unidos en 1972. Foi o seu terceiro éxito da súa carreira en solitario con Motown. Tamén foi a primeira colaboración entre Ware e Ross, o irmán máis novo da artista Diana Ross. A canción sería unhas das máis versionadas, por cantantes como Marvin Gaye, Willie Hutch, Jason Weaver e The Fugees.
Off the Wall (canción)

**"Off the Wall"** é unha canción do artista estadounidense Michael Jackson, que figura no seu quinto álbum do mesmo nome (1979). Foi escrita por Rod Temperton e producida por Quincy Jones. Lanzouse como terceiro sinxelo do álbum o 2 de febreiro de 1980 por Epic Records. A letra da canción trata sobre pasar por riba dos problemas. Foi ben recibida polos críticos musicais, e converteuse no terceiro sinxelo top ten do artista.

## Notas
Marina Castaño

**Marina Concepción Castaño López**, nada na Coruña o 14 de marzo de 1957, é unha xornalista, escritora e xestora cultural galega, durante moitos anos presidenta da Fundación Camilo José Cela.

## Traxectoria
Estudou no colexio Liceo da Coruña. Membro dunha familia coruñesa, a súa nai rexentaba un salón de peiteado na cidade herculina; traballou como xornalista para a radio e para a televisión. Na radio ten colaborado con emisoras como Radio Cadena Española, Radio 80, Ondas Galicia, Onda Cero, Cadena Cope, en xornais como o ABC onde durante un tempo mantivo unha columna, e en cadeas de televisión como Telecinco. Na TVG presentou o programa de entrevistas nos anos noventa chamado *Ágora, agora*, e que foi obxecto de polémica, ao gravarse na sede da Casa de Galicia de Madrid, e emitirse practicamente na súa totalidade en castelán.

Con todo, a súa sona pública veulle do papel que como xestora cultural desempeñou ao lado do seu segundo home, o escritor padronés Camilo José Cela. Casada de primeiras cun mariño mercante en 1975, divorciouse en 1991 para casar con Cela ese mesmo ano en El Espinar (Segovia). Á morte do seu home en 2002 ocupou a presidencia da Fundación Cela e unha vogalía da Universidade Camilo José Cela, pero viuse envolta nun preito pola herdanza do escritor, que se estendeu ata 2014, e que a enfrontou ao fillo máis vello Camilo José Cela Conde.

## Obra
* *Toda la soledad*, 1991, novela.

## Notas
Ain't No Sunshine

"'''Ain't No Sunshine'*" é unha canción de Bill Withers do seu álbum de 1971 *Just As I Am*, producido por Booker T. Jones. Na gravación colaboran os músicos Donald "Duck" Dunn no baixo, Al Jackson, Jr. na percusión, Stephen Stills na guitarra e Bill Withers na voz. A canción está en escala menor.

Foi lanzada como sinxelo en setembro de 1971, converténdose nun dos meirandes éxitos de Withers, acadando o número 6 no U.S. R&B Chart e o número 3 na *Billboard* Hot 100.

A canción foi versionada por Michael Jackson, que a lanzou como terceiro sinxelo do seu primeiro álbum en solitario *Got to Be There''.

## Notas
Iglesias gallegas de la Edad Media

***Iglesias gallegas de la Edad Media, colección de artículos publicados por José Villa-amil y Castro***, é un libro en castelán, publicado en 1904, moi citado por autores posteriores como Ángel del Castillo, no *Inventario de la riqueza monumental y artística de Galicia*.

## Contido 
Na obra aparecen, entre outras, as seguintes edificacións: A Capela do Ciprés; San Miguel de Celanova; Santa Comba de Bande; San Martín de Mondoñedo; San Bartolomeu de Rebordáns; Santa María de Meira; San Francisco de Lugo; Santa María, Santo Domingo, San Francisco, Santa Clara e San Bartolomeu (todas elas de Pontevedra); San Martiño de Noia; Santa María do Azougue; Santiago de Betanzos; Santa María a Nova de Noia; Santa María de Baiona; Santiago de Baamonde; Santa María do Campo; Santa María de Cambre; San Lourenzo de Carboeiro; Santa María de Xunqueira de Ambía, Santa Mariña de Augas Santas e o Gran Hospital Real de Santiago.

## Véxase tamén 

50px|none|Wikisource
Wikisource posúe escritos orixinais acerca de: ***Iglesias gallegas de la Edad Media***, na súa lingua orixinal

### Outros artigos 
* José Villa-amil y Castro
### Bibliografía 
*
Bojan Bogdanović

**Bojan Bogdanović**, nado o 18 de abril de 1989 en Mostar, RS Bosnia e Hercegovina, RFS de Iugoslavia, é un xogador croata de baloncesto profesional que xoga nos New York Knicks da National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria 
Bogdanović comezou a súa carreira no baloncesto en 2004 no equipo da súa cidade natal, o Zrinjski Mostar, onde xogou durante unha tempada. En 2005, asinou un contrato por cinco anos co Real Madrid da Liga ACB, pero para a tempada 2005-06 foi cedido ó Zrinjski Mostar. Nas dúas tempadas seguintes xogou co equipo júnior do Real Madrid, e na tempada 2008-09 foi cedido ó CB Murcia.

En agosto de 2009, Bogdanović asinou un contrato por catro anos co KK Cibona. En xullo de 2010, asinou unha extensión de tres anos do seu contrato. Tras a tempada 2010-11, rompeu o seu contrato co Cibona.

O 19 de xuño de 2011, Bogdanović asinou un contrato por varios anos co Fenerbahçe Ülker. O 23 de xuño de 2011, foi elixido na 31ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Miami Heat. Na mesma noite do Draft foi traspasado ós Minnesota Timberwolves, e despois ós New Jersey Nets.

O 22 de xullo de 2014, Bogdanović asinou cos Brooklyn Nets un contrato de tres anos e 10 millóns de dólares.

O 22 de febreiro de 2017, Bogdanović foi traspasado xunto a Chris McCullough ós Washington Wizards, a cambio de Andrew Nicholson, Marcus Thornton e unha elección da primeira rolda do Draft de 2017.

O 8 de febreiro de 2024, os Pistons traspasaron a Bogdanović xunto a Alec Burks ós New York Knicks, a cambio de Evan Fournier, Ryan Arcidiacono, Malachi Flynn, Quentin Grimes e dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com
Chocolate con leite

O **chocolate con leite** ou **chocolate de leite** é o tipo de chocolate máis común. O seu ingrediente básico é o leite, con adición de azucre e unha menor cantidade de cacao sólido que outros tipos; a porcentaxe mínima de cacao depende da especificación de cada rexión; nos Estados Unidos, esa cantidade é do 10%, mentres que en Europa é do 67%.

## Notas
Doce de leite

O **doce de leite** é un doce típico de América do Sur, elaborado con leite e azucre cocidos até adquiriren unha consistencia cremosa, e que pode consumirse só ou utilizarse como recheo de diversas preparacións. Faise fervendo leite con azucre, mais tamén pode obterse cociñando leite condensado durante varias horas ou arredor de 40 a 60 minutos nunha ola a presión.

Úsase en caramelos e outras lambetadas, como bolos, biscoitos, filloas, churros ou pasteis. Nalgúns lugares cómese espallado en torradas.

## Orixe 
A orixe do doce de leite é incerta, mais está ligada á rápida expansión na produción de sacarosa de cana de azucre nas illas ibéricas atlánticas, no século XV, e no Brasil, América Central e as Antillas a partir do século XVI e á posibilidade do seu uso para preservación do leite. Como primeiro edulcorante de produción a grande escala, o azucre da cana pasa a ser usado na conservación de varios produtos orgánicos, incluído o leite de vaca ou de cabra, dando orixe a produtos semellantes ao doce de leite actual, pastoso ou sólido, en toda a América Latina e en determinadas localidades ibéricas.

Na Arxentina existe un relato popular e lendario que data a súa invención en 1829. Nesa época estaba a piques de asinar un tratado de paz entre o gobernador Juan Manuel de Rosas e o seu inimigo político Juan Lavalle nunha facenda do gobernador na localidade de Cañuelas, na periferia de Bos Aires. Lavalle foi o primeiro en chegar e, canso, deitouse na cama de Rosas, ficando durmido. A criada de Rosas, mentres fervía o leite con azucre (preparación coñecida nesa época como *lechada*) para acompañar o té da tarde, encontrouse con Lavalle durmindo na cama do patrón. Ela considerou unha insolencia e foi avisar os gardas.

Pouco tempo máis tarde chegou Rosas, e tranquilo pediu á criada o té con leite. Esta lembrou nese momento que deixara o leite ao lume, deixándoo quecer por moito tempo. Ao regresar, a criada encontrou unha substancia mesta e amarronada. O sabor agradou a Rosas e contan que partillou o doce con Lavalle mentres discutían os puntos do tratado, dando así orixe accidental ao doce de leite. É unha historia simpática, mais non hai ningunha fonte que demostre o conto.

As variacións máis comúns son a pastosa e a sólida (que pode cortarse en barras ou pedaxos), que se diferencian pola súa consistencia.

## Outros nomes 
* *Dulce de leche* (en Lingua castelá)
* *Manjar blanco*
* *Cajeta* (en América Central e en México)
* *Arequipe* (en Colombia e en Venezuela)
* *Mumu* (na Rexión Sur do Brasil)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Leite condensado
### Ligazóns externas 
*
Torre de la Rosaleda

A  **Torre de La Rosaleda** é un rañaceos da cidade de Ponferrada. Con 119 metros de altura é o edificio máis alto de Castela e León. Atópase no barrio de La Rosaleda desa mesma cidade, preto do Estadio El Toralín. A torre coroa un bulevar que ten 80 m de ancho e 700 m de longo con edificios de 12 alturas a ambos os dous lados.

Deseñado polo arquitecto Juan Francisco Álvarez Quiros, foi construído entre 2006 e 2009 polo grupo leonés *Grupo Begar* e consta de 30 andares. Ata entón o edificio máis alto da comunidade autónoma era o Edificio Duque de Lerma de Valladolid, de 88 metros de altura.

En 2008 o rañaceos recibiu nos European Property Awards, o premio ao edificio mellor desenvolvido (best developed).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Gran Premio dos Estados Unidos de 2014

O **Gran Premio dos Estados Unidos de 2014** (oficialmente **2014 Formula 1 United States Grand Prix**) foi unha carreira de Fórmula 1, que se celebrou no Circuíto das Américas no Condado de Travis preto de Austin, Texas o 2 de novembro de 2014. A carreira, celebrouse sobre cincuenta e seis voltas, foi a antepenúltima proba da tempada de Fórmula Un de .

Na carreira participarán só 18 coches. Esta é a grella máis pequena nunha carreira de Grand Prix desde o Gran Premio de Mónaco de 2005.

## Informe 
### Antecedentes 
#### Pneumáticos 
Pirelli levará os pneumáticos de composto medio con bandas brancas como a súa selección "prime" e os brandos con bandas de cor amarela como a "option", a diferenza das dúas carreiras anteriores en Austin, onde se seleccionaron os compostos duro e medio.

#### Cambios nos equipos 
Caterham e Marussia, lograron permiso para non presentarse no Gran Premio despois de que ambos equipos viranse afectados por problemas financeiros. A grella quedou con dezaoito coches, revisouse o procedemento de cualificación. En lugar de ser eliminados os seis coches máis lentos logo da primeira e segunda roldas, só foron eliminados os catro máis lentos. A terceira e última rolda de clasificación mantívose sen cambios para determinar os últimos dez primeiros lugares da grella..
 
#### DRS 
A FIA elixiu as dúas zonas de DRS que usadas na carreira do ano anterior, o primeiro ao longo da recta entre as curvas 11 e 12, e o segundo na recta de meta entre as curvas 20 e 1.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só os cinco primeiros postos están incluídos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Mario Camerini

**Mario Camerini**, nado en Roma o 6 de febreiro de 1895 e finado en Gardone Riviera o 4 de febreiro de 1981 foi un director de cinema italiano.

## Traxectoria 
Traballou como guionista no cinema desde 1913. Desde o seu debut como director con *Walli* (1923), chamou a atención do público e a crítica con filmes mudos como *Kiff Tebbi* (1928) e sobre todo *Rotaie* (1929), unha dramática historia de amor estreada tamén en Alemaña con grande éxito e que deu a coñecer o actor Guido Celano. En 1932 dirixiu un novísimo Vittorio De Sica en *Gli uomini, che mascalzoni...*, que abriu a súa “pentaloxía burguesa” que completaron *Darò un milione*, *Ma non è una cosa seria*, *Il signor Max* e *I grandi magazzini*), case todos interpretados pola parella Vittorio de Sica e Assia Noris, actriz de orixe rusa coa que casou Camerini.

Na década de 1950 continúa a dirixir comedias románticas e filmes de aventuras. A súa última obra é un episodio da serie Don Camillo, con Gastone Moschin. 

Faleceu en 1981 aos oitenta e cinco anos.

## Filmografía 
* *Walli* (1923)
* *La casa dei pulcini* (1924)
* *Voglio tradire mio marito* (1925)
* *Saetta principe per un giorno* (1925)
* *Maciste contro lo sceicco* (1926)
* *Kiff Tebbi* (1928)
* *Rotaie* (versión muda, 1930)
* *Rotaie* (versión sonora, 1931)
* *La riva dei bruti* (1931)
* *Figaro e la sua gran giornata* (1931)
* ''L'ultima avventura* (1932)
* *Gli uomini, che mascalzoni...* (1932)
* *Cento di questi giorni* co-regia con Augusto Camerini (1933)
* *Giallo* (1933)
* *T'amerò sempre* (1933)
* *Come le foglie* (1934)
* *Il cappello a tre punte* (1934)
* *Darò un milione* (1935)
* *Il grande appello* (1936)
* *Ma non è una cosa seria* (1936)
* *Il signor Max* (1937)
* *Der Mann, der nicht nein sagen kann* (1938)
* *Batticuore* (1939)
* *Il documento* (1939)
* *I grandi magazzini* (1939)
* *Centomila dollari* (1940)
* *Una romantica avventura* (1940)
* *I promessi sposi* (1941)
* *Una storia d'amore* (1942)
* *T'amerò sempre* (1943)
* *Due lettere anonime* (1945)
* *L'angelo e il diavolo* (1946)
* *La figlia del capitano* (1947)
* *Molti sogni per le strade* (1948)
* *Il brigante Musolino* (1950)
* *Due mogli sono troppe* (1950)
* *Moglie per una notte* (1952)
* *Gli eroi della domenica* (1953)
* *Ulises* (1954)
* *La bella mugnaia* (1955)
* *Suor Letizia - Il più grande amore* (1957)
* *Vacanze a Ischia* (1957)
* *Primo amore* (1958)
* *Crimen* (1960)
* *Via Margutta* (1960)
* *I briganti italiani* (1961)
* *Il mistero del tempio indiano* (1963)
* *Delitto quasi perfetto* (1966)
* *Io non vedo, tu non parli, lui non sente* (1971)
* *Don Camillo e i giovani d'oggi* (1972)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Sergio Grmek Germani, *Mario Camerini*, Il Castoro Cinema n. 84, Editrice Il Castoro, 1980 
* Riccardo F. Esposito, *Don Camillo e Peppone. Cronache cinematografiche dalla Bassa Padana 1951-1965'', Le Mani - Microart's, Recco, 2008, ISBN 978-88-8012-455-9
### Ligazóns externas 
*
Giuseppe De Santis

**Giuseppe De Santis**, nado en Fondi o 11 de febreiro de 1917 e finado en Roma o 16 de maio de 1997 foi un director de cinema italiano. Un dos directores máis idealistas do neorrealismo italiano das décadas de 1940 e 1950, escribiu e dirixiu filmes que esixían a reforma social. Era irmán do director de fotografía Pasqualino De Santis.

## Traxectoria 
Nado no Lacio, foi membro do Partido Comunista Italiano e loitou coa resistencia antialemá durante a segunda guerra mundial. Estudou filosofía e literatura antes de entrar no Centro Sperimentali di Cinematografia de Roma. Mentres traballaba como xornalista para a revista *Cinema* converteuse, baixo a influencia de Cesare Zavattini, nunha das principais figuras do neorrealismo italiano, que intentaban facer filmes que reflectían a realidade simple e tráxica da vida proletaria, usando actores non profesionais e localizacións reais. En 1942 colaborou no guión de *Ossessione*, de Luchino Visconti.

Continuaba a traballar na revista mentres incrementaba as súas tarefas como guionista e axudante de director ata o seu debut como director en 1947 con *Caccia Tragica*. Igual que os seus dous seguintes filmes era unha chamada para mellorar as condicións da clase obreira italiana e os traballadores agrícolas. Falábase tamén de corrupción, mercado negro, colaboracionismo cos alemáns e o trato dos ex soldados.

O seu terceiro filme, *Arroz amargo* (1950), historia dunha moza que traballa nos campos de arroz e debe escoller entre dous homes socialmente diferentes, converteu a Silvana Mangano nunha estrela. Valeulle ademais unha candidatura ao Oscar ao mellor argumento orixinal.

A principios da década de 1950 o movemento neorrealista estaba decaendo no favor dos críticos e do público. Os novos cineastas comezaban a usar historias dramáticas que se centraban nas relacións persoais e de Santis tamén cambiou o seu estilo. En 1952 filmou *Roma ore 11*, primeira versión dun accidente real que Augusto Genina volveu rodar o ano seguinte.

En 1959 gañou o Globo de Ouro con *La strada lunga un anno*, filme producido en Iugoslavia que tamén foi candidata ao Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa. Foi membro do xurado do Festival Internacional de Cinema de Moscova en 1979 e en 1985

De Santis faleceu en 1997 aos oitenta anos tras sufrir un ataque ao corazón. Italia declarou un día de loito. Unha parte dos seus arquivos foron doados á Reynolds Library da Wake Forest University e a súa dona e amigos crearon unha fundación co seu nome.

## Filmografía 
* *La gatta* (curtametraxe, 1942)
* *Giorni di gloria* (codirector, 1945)
* *Caccia tragica* (1947)
* *Arroz amargo* (1949)
* ''Non c'è pace tra gli ulivi* (1950)
* *Roma ore 11* (1952)
* *Un marito per Anna Zaccheo* (1953)
* *Giorni d'amore* (1954)
* *Uomini e lupi* (codirector, 1956)
* *La strada lunga un anno* (1958)
* *La garçonnière* (1960)
* *Italiani brava gente* (1965)
* *Un apprezzato professionista di sicuro avvenire'' (1972)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Gran Premio do Brasil de 2014

O **Gran Premio do Brasil de 2014**, oficialmente **Formula 1 Grande Prêmio Petrobras do Brasil 2014** foi a décimo oitava carreira da tempada de Fórmula Un de . Disputouse o 9 de novembro de 2014 no Autódromo José Carlos Pace en São Paulo, Brasil e foi o corenta terceiro Gran Premio do Gran Premio do Brasil.

Do mesmo xeito que na carreira anterior, Marussia e Caterham, perdéronse o Gran Premio, deixando na pista só dezaoito coches.

O Mercedes de Nico Rosberg gañou a carreira desde a pole position. Foi a décima pole de Rosberg na tempada aseguroulle o trofeo Pole da FIA.

## Resumo da carreira 
### Antecedentes 
#### Cambios no circuíto 
Antes da carreira, o circuíto foi completamente renovado, cunha superficie moito máis lisa. Tras unha serie de graves accidentes nas carreiras nacionais, o pit lane remozouse anticipando a curva das Arquibancadas para sacala fóra da liña de carreira e engadiuse unha chicane na rúa de boxes para que os coches vaian máis lentos ao entrar en boxes. A saída de boxes trasladouse máis lonxe para permitir unha zona de seguridade na parte exterior da curva 2.

#### Pneumáticos 
Pirelli elixiu orixinalmente os pneumáticos duros con banda laranxa medios con banda branca, como o fixeron desde o ano . Con todo, a raíz do Gran Premio de Rusia un mes antes, moitos pilotos criticaron o baixo nivel de agarre e o desgaste que sufriron no novo asfalto de Sochi. Desde que o Autódromo José Carlos Pace foi completamente repavimentado logo da carreira de 2013, existía a preocupación de que o composto duro fora "moi perigoso". Co acordo unánime dos once equipos, Pirelli, en última instancia decidiu levar os pneumáticos brandos con bandas de cor amarela e os medianos con banda branca para a carreira.

#### Cambios nos equipos 
De novo, como no Gran Premio dos Estados Unidos a semana anterior, Caterham e Marussia recibiron a dispensa de asistir a esta carreira por Bernie Ecclestone debido aos seus problemas financeiros, polo alto custo das viaxes aos Estados Unidos e o Brasil.

#### Sancións 
Sergio Pérez recibiu unha penalización de sete posicións por causar un accidente evitable con Adrian Sutil na primeira volta do Gran Premio dos Estados Unidos. Daniil Kvyat recibiu unha penalización de sete posicións para completar as dez posicións de sanción que recibiu por exceder a cota de seis unidades de potencia na carreira anterior.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira 
* O texto en **negra** indica que aínda ten unha oportunidade teórica de converterse en Campión do Mundo..
* **Nota**: Só os cinco primeiros postos están incluídos en ambos os grupos de clasificación.

;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

## Notas 
## Véxase tamén
Várzea Grande, Mato Grosso

**Várzea Grande** é un concello brasileiro do estado do Mato Groso. É a segunda cidade con máis poboación do estado, a 98º do Brasil e está en conurbación con Cuiabá, da cal está separada polo Río Cuiabá. Ten unha poboación de 265 775 habitantes, segundo o censo do Instituto Brasileiro de Xeografía e Estatística do 2014.

## Véxase tamén
Malala Yousafzai

**Malala Yousafzai** (en , e en  *Malālah Yūsafzay*), nada o 12 de xullo de 1997, é unha activista a prol da educación feminina en Paquistán, e a persoa máis nova en recibir un Premio Nobel en calquera categoría. É coñecida pola súa defensa dos dereitos humanos, en especial o dereito á educación e os dereitos das mulleres no Val de Swat, no noroeste de Paquistán, onde os talibáns prohibiran ás mulleres asistir ó colexio. A loita de Yousafzai converteuse dende entón nun movemento internacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *He Named Me Malala*
### Ligazóns externas 
* 
* Malala: Wars Never End Wars, entrevista para *DAWN* no 2013
With a Child's Heart

"'''With a Child's Heart'*" é unha canción do artista Stevie Wonder, do seu álbum *Up-Tight''. A canción foi lanzada como a cara B do sinxelo "Nothing's Too Good for My Baby".

Dionne Bromfield fixo unha versión para o seu primeiro álbum *Introducing Dionne Bromfield* no 2009.

## Versión de Michael Jackson 
A canción foi versionada polo cantante Michael Jackson, e foi estreada como primeiro sinxelo do seu álbum de 1973 *Music & Me*. Acadou o número 50 na lista musical Billboard Pop Singles, o número 14 na lista US R&B, e a #23 na US adult contemporary. Nunha entrevista de 2003 con Martin Bashir, Jackson admitiu non ter gravado a canción, e que non era quen de lembrar a letra.

## Notas
Mario Bava

**Mario Bava**, nado en Sanremo o 31 de xullo de 1914 e finado en Roma o 25 de abril de 1980 foi un director, guionista, artista de efectos especiais e director de fotografía italiano, membro da idade de ouro do xénero de terror italiano. A súa obra instaurou o giallo e os filmes slasher modernos.

## Filmografía 
Bava era fillo de Eugenio Bava, escultor que tamén traballou como fotógrafo de efectos especiais e cámara no cinema mudo italiano. A primeira intención de Bava era converterse en pintor, pero ao ver que non era capaz de vender as súas pinturas a un prezo rendible, entrou no negocio do seu pai, traballando como axudante de fotografía e no departamento de efectos especiais. Comezou a traballar como director de fotografía en 1939, rodando dúas curtametraxes con Roberto Rossellini.

En 1956 completou a rodaxe de *I Vampiri*, considerado o primeiro filme italiano de terror. Cando o director Riccardo Freda abandonou o proxecto na metada, Bava, contratado como fotógrafo, acabou o filme en varios días, creando tamén os innovadores efectos especiais que precisaba. En 1958 codirixiu *The Day the Sky Exploded*, primeiro filme italiano de ciencia ficción. O primeiro filme dirixido por Bava en solitario foi o clásico de terror gótico *Black Sunday*, que converteu en estrela do xénero a actriz Barbara Steele.

A súa obra foi moi influente, dirixindo os primeiros filmes do xénero giallo. O seu filme de 1965 *Planet of the Vampires* foi un precursor temático de *Alien* (1979) e *Twitch of the Death Nerve* (1971) é considerado un dos primeiros filmes slasher e foi arremedado explicitamente en *Venres 13, segunda parte*.

Bava tivo problemas coa distribución dalgúns dos seus últimos filmes. *Lisa and the Devil* (1972) non atopou distribuidor e foi logo remontada co título de *House of Exorcism* e *Semaforo Rosso* (1974) nunca foi estreada en cines. Retirouse do cinema en 1978 tras codirixir *Shock*, co seu fillo Lamberto Bava. Porén traballou nos efectos especiais do filme de Dario Argento *Inferno*). Nalgúns filmes, Bava aparecía acreditado como John M. Old, pseudónimo que tamén empregou o seu fillo.

Faleceu dun ataque ao corazón aos sesenta e cinco anos.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
*
Cuarteirón

**Cuarteirón** pódese referir a:

* Cuarteirón, medida de capacidade equivalente a un cuarto de litro.
* Cuarteirón, medida de peso equivalente a 125 g.
* Cuarteirón, cada unha das partes iguais en que certas cousas están divididas, especialmente o endocarpo das froitas (especialmente os cítricos, a milgranda etc.)
* Cuarteiróns da Lúa, fases da Lúa.
Igrexa de Santa María de Íscar

A **Igrexa de Santa María** é un templo católico situado na localidade de Íscar (provincia de Valladolid). É de estilo románico-mudéxar, e está declarado Ben de Interese Cultural.

## Galería 

Ficheiro:Fundación Joaquín Díaz - Iglesia de Santa María - Íscar (Valladolid) (3).jpg
Ficheiro:Fundación Joaquín Díaz - Iglesia de San Miguel. Retablo - Íscar (Valladolid).jpg
Ficheiro:Fundación Joaquín Díaz - Iglesia de Santa María - Íscar (Valladolid) (2).jpg
Ficheiro:Fundación Joaquín Díaz - Iglesia de Santa María - Íscar (Valladolid) (1).jpg
Fondant

**Fondant** é en repostaría xeral unha pasta feita de almibre mesto e de cor branca, elaborado con azucre cocido a punto de bóla con adición de glicosa, que se emprega como cobertura de doces e pasteis.

A pasta obtida é semellante á plastilina, mais comestíbel, polo que é empregada coma recubrimento de certas preparacións como bolos, pasteis, madalenas etc. Na meirande parte dos casos o fondant é unha decoración reposteira. A denominación *fondant* (que en francés significa: *que funde*) fai referencia á característica física do recubrimento: que se funda na boca. A forma máis simple de fondant é auga e azucre e é amplamente usada na elaboración de caramelos.

## Ingredientes 
Os ingredientes do fondant son: 
* Xelatina sen ou con sabor. 
* Auga fría. 
* Glicosa. 
* Glicerina. 
* Manteiga. 
* Azucre glas. 
* Esencia ou saborizante ao gusto.

Ao fondant adóitaselle dar múltiples cores. Para coralo cómpre utilizar colorante vexetal en xel.

## Galería de imaxes 

File:Cake with rose 2.jpg|alt=|Decoración de fondant de chocolate nunha torta.
File:Fondant-covered cake sewing kit.jpg|Un bolo cuberto de fondant representando un *kit* de costura
File:Birthday cake for one-year old.jpg|Camadas de pezas de fondant feitas cun cortador de galletas para proporcionar cor e profundidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Azucre invertido
* Almibre
* Esferificación
Chocolate branco

miniatura|250px|Chocolate branco
O **chocolate branco** é un produto doce obtido da mestura de manteiga de cacao, leite en po ou produtos lácteos e azucre (59,4%) e esencia de vainilla. Inventado en Suíza após a primeira guerra mundial, foi divulgado nos anos 80 pola Nestlé.

O punto de fusión da manteiga de cacao é elevado de abondo para manter o chocolate branco sólido a temperatura ambiente, mais suficientemente baixo como para facer que se funda na boca. En troques da cor normalmente escura do chocolate, o chocolate branco é amarelado claro ou marfil, o que ás veces leva a pensar que non contén cacao. O cacao engádese en forma de manteiga no canto de sólidos, polo que houbo certa discusión sobre se o chocolate branco é chocolate auténtico.

## Historia 
O chocolate branco é un composto realizado por graxa hidropónica con aromatizantes e saborizantes. Foi introducido por vez primeira en Suíza uns poucos anos após a primeira guerra mundial. O primeiro foi producido en 1930 pola compañía Nestlé nunha barriña chamada Galak (*Milkybar*). Un ano despois, M&M Candy introduciu nos Estados Unidos este tipo de chocolate, fabricándoo en Nova Hampshire. En 1948 a Nestlé lanzou a barra Alpine White contendo chocolate branco e améndoa picada.

## Efectos na saúde 
Por mor de que non contén sólidos de cacao, o chocolate branco apenas contén vestixios de teobromina, un composto químico que dá a outros tipos de chocolate a súa característica cor marrón. Isto significa que o chocolate branco pode ser consumido por aqueles que deben evitala por motivos médicos. En contraste co chocolate branco, o negro contén unha gran cantidade desta substancia.

O chocolate branco só contén vestixios da cafeína presente nos sólidos de cacao.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Chocolate
Boselafinos

A dos **boselafinos** (*Boselaphini*) é unha tribo de mamíferos artiodáctilos ruminantes da familia dos bóvidos e subfamilia dos bovinos, que responde á máis antiga radiación dos bovinos actuais.

Esta tribo comprende actualmente tan só dous xéneros con cadansúa especie de antílopes orixinarios do subcontinente Indio.

## Descrición 
Os boselafinos actuais son os últimos superviventes dunha forma moi similar á dos antepasados de toda a subfamilia dos bovinos. Os fósiles máis antigos da tribo, como *Eotragus*, datan do mioceno, hai uns 16 ou 18 millóns de anos. Estes fósiles posuían cornos moi similares aos dos machos pertencentes ás dúas especies actuais, aínda que nalgúns casos tamén estaban presentes nas femias.

Ambas as especies existentes teñen características anatómicas e condutuais relativamente primitivas, e as femias teñen cornos. Habitan nos bosques da India, dada vez máis escasos, e tenden a evitar as chairas abertas.

O nilgó introduciuse no sur de Texas, Estados Unidos, onde unha poboación de algo menos de 15.000 animais proporciona un seguro para a súa supervivencia a longo prazo.

## Taxonomía 
A subfamilia foi establecida en 1907 polo zoólogo alemán Theodor Christian Bernhard Knottnerus-Meyer, na súa obra *Über das Tränenbein der Huftiere: vergleichend-anatomischer Beitrag zur Systematik der rezenten Ungulata*.

### Especies 
Na actualidade, a tribo dos boselafinos inclúe tan só dous xéneros con cadansúa especie:

'*Tribo *Boselaphini'''*
* Xénero *Boselaphus*
** *Boselaphus tragocamelus* - nilgó 
* Xénero *Tetracerus*
** *Tetracerus quadricornis* - antílope de catro cornos.

## Galería 

Ficheiro:Boselaphus tragocamelus1.jpg|Nilgó macho
Ficheiro:Boselaphus tragocamelus-no watermark.jpg|Nilgó femia con dous becerros
Ficheiro:Four-horned Antelope.JPG|Antílope de catro cornos macho
Ficheiro:Vierhornantilope.jpg|Antílope e catro cornos femia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Colin Groves & Peter Grubb (2011): *Ungulate Taxonomy*. Baltimore, Maryland, EE.UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 1-4214-0093-6.
* Wilson, D. E. & D. M. Reeder, editors (2005): *Mammal Species of the World - A Taxonomic and Geographic Reference''. Third edition. Baltimore, Maryland, EE.UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8221-4.

### Outros artigos 
* Bóvidos
* Bovinos

### Ligazóns externas 
* Tribe Boselaphini Knottnerus-Meyer 1907
PepsiCo

**PepsiCo Inc.** é unha multinacional estadounidense de comida e bebida con sede en Purchase, Nova York, con interese na manufactura, venda e distribución de comida, bebida e outros produtos. PepsiCo foi formada en 1965 coa fusión de Pepsi-Cola Company e Frito-Lay, Inc. Dende entón, PepsiCo estendeu o seu mercado dende a bebida de cola Pepsi a un novo rango de marcas de comida e bebida, entre as que destacan a compra de Tropicana en 1998 e a fusión con Quaker Oats no 2001, que engadiu a marca Gatorade a súa carteira de negocio.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Le Monde Musical

***Le Monde musical*** foi unha revista musical fundada en Francia en 1889 polo fabricante de pianos Édouard Mangeot (1835-1898).

Auguste Mangeot, fillo do fundador, primo de Georges Dandelot e creador xunto con Alfred Cortot da École normale de musique de Paris, asumiu a dirección e foi tamén un dos críticos.

A revista desapareceu ao principio da segunda guerra mundial.

## Imaxes de *Le Monde musical* 

Ficheiro:Charles Mutin - Le Monde Musical 1895.jpg|Retrato de Charles Mutin, *Le Monde musical* do 30 de xaneiro de 1895.
Ficheiro:LeMondeMusical1898.jpg|Primeira páxina do exemplar do 15 de xuño de 1898 co retrato do seu fundador Édouard Mangeot.
Ficheiro:Francis Planté à la salle Érard 1902.jpg|Retrato de Francis Planté na salle Érard publicado en 1902.
Ficheiro:Pierre Monteux, Conductor of the Ballets Russes (c1911-1914) - Gallica.jpg|Retrato de Pierre Monteux, contra o 1911.

## Notas
Flan

O **flan** (en francés e inglés: *crème caramel*) é un doce elaborado con ovos, leite e azucre, que se coce ao baño maría nun molde acaramelado até callar e adquirir unha consistencia xelatinosa..

## Variantes 
[miniatura|200x200px|Flan con [nata batida|nata.|esquerda]]
Normalmente un flan prepárase con ovos enteiros, leite e azucre (**flans de ovo**). Hai flans porén que non levan ovo e que se comercializan coma **flans de vainilla**.

Os máis comúns son os flans doces que se comen coma sobremesas; normalmente utilízase a vainilla para dar sabor.

Existen variacións que inclúen améndoas, pistachos, limón, coco, castañas, queixo, requeixo ou froitas á receita. Tamén hai flans de café, chocolate, licor ou turrón.

Existen tamén flans salgados, normalmente coñecidos coma pudíns.miniatura|Flan caseiro desmoldado.|centro
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Crema de ovo
* Crema catalá
* Pudin

### Ligazóns externas 
* Receitas de flans 
* Receitas de flans
Somme

***Departamento de Somme**, un departamento francés situado na rexión de Picardía.
***Río Somme**, un río francés na rexión de Picardía.
***Canal de la Somme**, un canal francés no departamento de Somme na rexión de Picardía, no canal da Mancha.
***Baía de Somme**, unha baía francesa no departamento de Somme na rexión de Picardía, no canal da Mancha.
***Batalla de Somme**, unha das maiores operacións da primeira guerra mundial.
Queixo crema

miniatura|Torrada con queixo crema.
miniatura| Envase de **Queixo Philadelphia** de Kraft Foods
O **queixo crema** é un tipo de queixo untábel que se obtén ao callar mediante fermentos lácticos unha mestura de leite e nata. Este tipo de queixo adóitase consumir acompañado de pan, sendo común o uso do mesmo en torradas.

Trátse dunha crema abrancazada, distribuída en envases semellantes aos da margarina ou manteiga. Consómese en almorzos e sobremesas, e unha variedade dos Estados Unidos de América é o ingrediente principal dalgunhas tortas de queixo.

Por regra xeral expéndese na súa presentación orixinal, se ben hai diversas versións do mesmo como: light (de calorías reducidas) e/ou saborizado (allo, cebola, touciño, picante, queixo azul, finas herbas etc.)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Queixo fresco
Doce (sabor)

[250px|miniatura|Torrada con [marmelada, un doce.]]
**Doce** é un dos cinco sabores básicos que se pode experimentar a través do sentido do gusto, o que non ten sabor picante nin salgado, comparado con outros alimentos do mesmo tipo, un sabor como o do azucre ou o mel. É un dos catro sabores fundamentais. A sensación detéctase nas papilas gustativas situadas na punta da lingua.

Por extensión dáselle este nome a calquera alimento ou produto alimenticio composto de azucre, mel ou outros adozantes, normalmente lambetadas e sobremesas; exemplos:
* Cremas e natas: leite condensado, flans, cremas de ovo etc.
* Un **caramelo**, alimento sólido feito a base de azucre cocido e algún saborizante, chamado tamén de **larpeirada** ou **confeito**.
* Unha **marmelada**, confeitura, compota, preparacións de froitas cocidas e esmagadas con azucre.
* Unha **torta**, un biscoito, unha filloa etc; alimentos elaborados con masa e diferentes coberturas e recheos adozados, chamados tamén de **pasteis**.

## Historia e orixe dos doces 
Hai séculos non se coñecía o azucre e si o mel de abellas, que se empregaba para preparacións doces en determinadas épocas. Por exemplo, en tempos de Xesús Cristo, os panadeiros eran á vez pasteleiros e utilizaban o mel como ingrediente principal das súas receitas combinada con diversos froitos secos. Así, na Biblia e no Corán hai numerosas citas do mel e dos froitos secos, que combinados e elaborados convenientemente daban lugar a ricas sobremesas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pastel
* Azucre
* Doce de leite
* Dozaría
Oficina Internacional pola Paz

A **Oficina Internacional pola Paz** (en  e en ) é a organización internacional máis antiga adicada a buscar solucións ós conflitos mediante a paz. En 1910 foi galardoada co Premio Nobel da Paz.

## Presidentes 
* Henri La Fontaine&nbsp;– 
* Ernst Wolf&nbsp;– 1963–1974
* Seán MacBride&nbsp;– 1974–1985
* Bruce Kent&nbsp;– 1985–1992
* Maj Britt Theorin&nbsp;– 1992–2000
* Cora Weiss&nbsp;– 2000–2006
* Tomas Magnusson&nbsp;– 2006–presente

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Doce

O termo **Doce** pode referirse a:

***Doce**, sabor agradábel ao gusto, como o do azucre ou do mel;
***Doce**, produto alimenticio que leva na súa composición fundamentalmente azucre ou mel;
***Doce**, o número 12:
**O ano **12**;
**O número de horas de cada unha das dúas metades nas que se divide o día (24 horas) (véxase mañá, amencer, tarde, tardiña,noitiña, serán, noite);
**O **mediodía**, as 12:00 horas do día, momento que tamén se chama de meridiano (véxase ante merídiem e post merídiem);
**O ano **12&nbsp;a.&nbsp;C.**;
**O mes de **decembro**;
**O **día** 12 de cada mes;
**O **século XII**.
*O álbum ***12*** (2009) de Fiskales Ad-Hok;
*O álbum ***12*** (2007) de Herbert Grönemeyer;
*O álbum ***12*** (2007) de Keller Williams;
*O álbum ***12*** (1995) de The Notwist;
***DOCE**, o ***Diario Oficial da Unión Europea***, pola sigla do seu nome anterior, *Diario Oficial das Comunidades Europeas*;
***Jordi Doce**, poeta, crítico e tradutor español;
*O filme ruso ***12*** (2007), dirixido por Nikita Mikhalkov e baseado na novela de Reginald Rose, *Twelve Angry Men*;
*A banda musical portuguesa **Doce**;
***Frauta doce**, instrumento de vento madeira tamén chamado **frauta de bico**;
***Ducia**, conxunto de doce elementos.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Auga Doce**, lugar da parroquia de Faro, no concello de Viveiro.

;Fóra de Galiza

;No Brasil
***Río Doce**, no sueste do Brasil, que desauga no océano Atlántico.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Os Doces**, lugar da parroquia de Seixas, no concello das Somozas;
***Zoce**, lugar da parroquia de Nespereira, no concello de Pazos de Borbén.
Tetracerus quadricornis

***Tetracerus quadricornis*** é unha especie de mamífero artiodáctilo ruminante da familia dos bóvidos, subfamilia dos bovinos, e tribo dos boselafinos, coñecido na bibliografía como **antílope de catro cornos**.

É o único membro do xénero *Tetracerus* e o único bóvido de catro cornos. Distribúese amplamente, pero en poboacións descontinuas, na maior parte da India, desde os contrafortes do Himalaia; algúns individuos poden vivir no Nepal. O par posterior mide de 80 a 100&nbsp;mm de lonxitude, e o frontal de 25 a 38&nbsp;mm.

## Bioloxía 
O hábitat e a ecoloxía da especie non son ben coñecidos. Encóntranse en outeiros ben arborados ou en zonas montañosas, e nunca lonxe da auga.

### Comportamento 
É unha especie solitaria,

A súa única especie fora descrita por primeira vez en 1816 polo naturalista francés Henri Marie Ducrotay de Blainville, baixo o nome de *Cerophorus quadricornis*, na súa obra "Sur plusieurs espèces d'animaux mammifères, de l'ordre des ruminans", publicada no *Bulletin des Sciences, par la Société Philomathique de Paris* **8**: 73-82.

Máis tarde foi reclasificada no xénero *Tetracerus*, resultando así o redundante nome, en grego e en latín, que ten hoxe, *Tetraceus quadricornis*:
* *Tetracerus*, do elemento grego τετρα- *tetra-*, "de catro", e κέρας *kéras*, "corno"; 
* *quadricornis*, dos elementos latinos *quadri-* "de catro", e *-cornis*, de *cornu, -us*, "corno".

## Poboación e status 
A poboación estimábase en 2001 en menos de 10.000 individuos maduros. Debido á perda de hábitat de bosque, hai un continuo descenso da poboación, estimándose que ningunha subpoboación contén máis de 1.000 individuos maduros.

A principal amenaza para a especie é a destrución do seu hábitat debido á eliminación de matogueiras e bosques para conseguir terreos para a agricultura. Porén, a especie encóntrase en moitas áreas protexidas na India, e a especie está totalmente protexida pola lei de protección da vida silvestre. Está na lista do Apéndice III do CITES (só no Nepal).

A situación da especie está clasificada pola UICN como de *VU* (especie vilnerábel).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Mallon, D. P. (2008): *Tetracerus quadricornis*  na *Lista vermella de especies ameazadas* da UICN. Versión 2014.2. 
* Wilson, D. E., & Reeder, D. M. (editors) (2005): *Mammal Species of the World - A Taxonomic and Geographic Reference*. Third edition. Baltimore, Maryland, EE.UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8221-4.

### Outros artigos 
* Bóvidos
* Bovinos
* Boselafinos

### Ligazóns externas
Picado

**Picado** pódese referir a:

*Picado, na música, forma de execución musical.
*Picado, no cinema,  toma que se realiza coa cámara inclinada de arriba cara a abaixo.
*Picado, en aeronáutica, descenso rápido e case vertical dun avión, ave etc. 
*Picado, xeo triturado ao que se lle engade zume ou xarope.
Grupo PVC

O **grupo PVC** na clasificación máis común das bacterias é un clado con nivel de superfilo, que comprende os filos Planctomycetes, Verrucomicrobia e Chlamydiae (de onde se orixinan as súas siglas), xunto con Lentisphaerae e o filo candidato OP3 e as Poribacteria (estas últimas discutidas). Na clasificación de Cavalier-Smith o grupo denomínase **Planctobacteria**, con algunha diferenza na súa composición.

Para Cavalier-Smith as Planctobacteria son unha división (equivalente a filo). Esta clasificación de Cavalier-Smith non é moi seguida pola xeneralidade da comunidade científica. Cavalier-Smith postulou que as Planctobacteria probablemente perderan ou reduciran as súas paredes celulares de peptidoglicano dúas veces. Estas clases nas outras clasificacións teñen categoría de filo. 

## Probas moleculares 
O establecemento do superfilo PVC apóiase nos exames da proteína ARN polimerase RpoB das bacterias dos distintos grupos. Entre elas a presenza de proteínas de tipo de recubrimento de membrana, de tubulina, síntese de esterol e a presenza de ADN condensado.

Estudos de proteínas adicionais deste superfilo proposto suxiren que as Poribacteria poderían estar separadas deste clado. As Planctomycetes poden ser basais con respecto ao clado Chlamydiae-Verrucomicrobia-Lentisphaerae.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grupo FCB
Picado (gastronomía)

[thumb|250px|dereita|Picado con [xarope de cereixa.]]
O **picado** é unha bebida refrescante composta por xeo picado moi miúdo ao que se lle engade algunha esencia, zume de froitas, xarope ou bebida alcohólica que pode vir en diversas cores e sabores.

## Historia 
Na década de 1850 a revolución industrial americana fixo que o xeo estivese comercialmente dispoñíbel. Algunhas casa de xeo en Nova York adoitaban vender xeo para lugares como a Florida. Para transportar o produto, as casas de xeo enviaban un vagón cun enorme bloeque de xeo. A ruta a Florida pasaba por Baltimore, onde os nenos corrían até o vagón na procura dunha pequena raspadura de xeo. Pouco tempo despois, as nais fixeron aromatizantes para que os fillos botasen no xeo. O primeiro sabor que fixeron tornouse moi popular e o favorito en Baltimore: a crema de ovos. A crema de ovos era un sabor doado de facer, só con ovos, vainilla e azucre.

## Características 
Comercializábanse as máis das veces por vendedores ambulantes, que levaban un bloque de xeo nun carriño. Hoxe tamén hai postos comerciais establecidos.

A súa preparación é bastante sinxela. Utilízase unha máquina manual para picar o xeo, aínda que outros vendedores utilizan un cepillo de ferro para esmagalo.

Ao xeo esnaquizado ou relado engádaselle o xarope do sabor a elixir, sendo os máis populares amorodo, laranxa, lima e limón, mais pódense atopar xaropes de diversos sabores (cola, chile, framboesa etc). O xeo métese nunha máquina que remexe e que non deixa de dar voltas cunhas aspas para manter o produto solto e a baixa temperatura. A bebida sérvese nun vaso polo xeral de plástico. É común nos días de calor no verán, en praias e parques de atraccións.

## Notas
Gran Canaria Arena

O **Gran Canaria Arena** é un pavillón multiúsos situado nas Palmas de Gran Canaria. Foi inaugurado o 15 de marzo de 2014 e ten capacidade para 11&nbsp;500 espectadores. É a casa do CB Gran Canaria dende o ano 2014. O primeiro partido da historia do Gran Canaria Arena disputouse o 1 de maio de 2014, nun encontro correspondente á 28ª xornada da Liga ACB 2013-14, e que enfrontou ó CB Gran Canaria e ó FC Barcelona. En 2014 albergou os partidos do grupo D do Campionato do Mundo da FIBA de 2014.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Vídeo de presentación do proxecto
Lata (homónimos)

O termo **Lata** pode referirse a:

***Lata**, folla de ferro cuberta dunha camada de estaño para que non se enferruxe:
****Lata**, envase metálico en forma de cilindro feito deste material:
*****Lata**, instrumento musical caseiro feito con latas.
***Lata**, pau longo, varal;
***Lata**, en arquitectura, táboa longa, que apoia nos cangos e sostén as tellas, as lousas ou o colmado dunha cuberta;
***Lata**, estrutura que sostén unha parra;
***Fascia lata**, aponeurose da coxa que cobre tódolos músculos dela formando dous compartimentos, un anterior e outro posterior.

Como topónimo, pode referirse a:

;Fóra de Galiza

;Nas Illas Salomón
***Lata**, capital da provincia de Temotu, a máis oriental das Illas Salomón.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Sistema Universitario de Galicia

O **Sistema Universtario de Galicia** (coñecido co acrónimo de **SUG**) é o máximo organismo público encargado de desenvolver o ensino superior en Galicia, mediante o exercicio da docencia, o estudo, a investigación e a creación de coñecemento. 

Dito organismo engloba e coordina as universidades de Vigo, Santiago de Compostela e A Coruña. 

O SUG foi creado en 1989 após a aprobación da *Lei de ordenación do sistema universitario de Galicia* e depende da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria.

## Historia 
A necesidade de crear un organismo que regulase a ordenación territorial, funcional e financeira do ensino superior en Galicia levou á aprobarse en 1989 o Sistema Universitario Galego. Isto desembocou na descentralización do sistema universitario galego, xa que até ese punto a Universidade de Santiago de Compostela era a única universidade galega desde a súa fundación en 1495. Así as cousas, a aprobación do SUG supuxo a creación en 1990 das outras dúas universidades galegas, a Universidade de Vigo e a Universidade da Coruña, que até entón soamente eran campus ou colexios universitarios.

A partir da separación da USC comezouse a ordeación dos campus que formarían as tres universidades; á Universidade de Vigo adscribíronse os campus de Ourense (antes Colexio Universitario de Ourense) e Pontevedra, e á Universidade da Coruña adscribiuse o campus de Ferrol. O campus de Lugo ficou adscrito á USC.

## Titulacións 
O SUG é o organismo encargado de decidir as titulacións que se imparten nas universidades galegas, así coma os criterios de implantación destas. Na actualidade existen tres tipos de titulacións, segundo o Espazo Europeo de Educación Superior: ensinanzas de grao, máster (posgraduado de segundo ciclo) e doutoramento (posgraduado de terceiro ciclo).

### Titulacións de grao 
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Comisión Interuniversitaria de Galicia

### Ligazóns externas 
* Lei 6/2013, do 13 de xuño, do Sistema Universitario de Galicia. *Diario Oficial de Galicia*.
* Comisión Interuniversitaria de Galicia.
* Guía do Sistema Universitario de Galicia.