Mycteria americana

***Mycteria americana*** é unha especie de cegoña descrita por Linné en 1758 nativa dos subtrópicos e trópicos de América, onde mora en  hábitats con niveis flutuantes de auga. É a única especie de cegoña que se reproduce en América do Norte. A cabeza e o pescozo desta ave carecen de plumas e son de cor cincenta. A plumaxe é principalmente branca, coa excepción da cola e algunhas plumas da á, que son negras con brillo agrisado-purpúreo.

Globalmente, esta cegoña considérase que está en estado de conservación "pouco preocupante" segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza. Nos Estados Unidos, fora previamente clasificada como "en perigo" debido á perda do hábitat de alimentación axeitado para ela nos Everglades da Florida, o bastión histórico das súas poboacións. Pero despois foi considerada só como "ameazada" porque aumentou de poboación e espallouse cara ao noroeste.

## Taxonomía e etimoloxía 
O seu nome binomial *Mycteria americana* deullo Linné en 1758. Linné orixinalmente nomeou dúas especies separadas, *M. americana* e *Tantalus loculator*, baseándose en informacións diferentes e lixeiramente erradas, no seu libro Systema Naturae. Despois identificouse que estes dous nomes binomiais se referían á mesma especie, o que facía que *M. americana* e *T. loculator* fosen sinónimos. *M. americana* tiña prioridade ao aparecer antes que *T. loculator*. 

O nome do xénero aceptado *Mycteria* deriva do grego μυκτήρ : *myktēr*, que significa 'nariz' ou 'trompa', e o nome da especie, *americana*, refírese á súa distribución xeográfica.

Clasifícase na tribo Mycteriini (que comprende todas as especies dos xéneros *Anastomus* e *Mycteria*) baseándose na súa morfoloxía e comportamento.

## Descrición 
[esquerda|miniatura|A cabeza desta cegoña lembra a dun [ibis.]]
O adulto é unha ave grande que ten unha altura de 83-115 cm cunha envergadura alar de 140-180 cm. O macho pesa normalmente 2,5-3,3 kg, cun peso medio de 2,7 kg; a femia pesa 2,0-2,8 kg, cun peso medio de 2,42 kg. Outra estimación dá un peso medio de 2,64 kg. A cabeza e pescozo do adulto están espidas, sen plumas, cunha pel escamenta gris escura. O peteiro negro e curvado cara abaixo é longo e moi largo na base. A plumaxe é principalmente branca, coas rémixes primarias e secundarias e a cola negras e cunha iridescencia verdosa ou purpúrea. As patas e pés son escuros e as dedas de cor rosa/beixe tórnanse rosas durante a estación reprodutora. Os sexos son similares.

Os poliños que acaban de facer eclosión teñen unha cuberta escasa de penuxe (protóptilos) gris, que é substituída por unha penuxe densa e lanosa branca (mesóptilos) 10 días despois. Os polos medran rápido, atinxindo a metade da altura dos adultos en 3 ou 4 semanas. Nas semanas sexta e sétima, a plumaxe da cabeza e pescozo vólvese gris fume. Cando empluman lembran os adultos, diferenciándose só en que teñen unha cabeza emplumada e un peteiro amarelo. 

Dentro dos Estados Unidos, hai pequenas poboacións reprodutoras na Florida, Xeorxia e Carolina do Norte e do Sur. 

En México as aves non reprodutoras poden verse nas costas do Pacífico e o Atlántico, mentres que as colonias reprodutoras están restrinxidas da costa do Pacífico. A maioría das descricións das colonias reprodutoras desta especie no oeste de México teñen uns 35 anos, pero fontes recentes confirmaron a presenza de colonias nidificadoras activas nos estados de Oaxaca e Colima. Ambas as colonias viven en importantes zonas húmidas: o pantano Zapata e o arquipélago Sabana-Camagüey. Fóra de Cuba, os avistamentos desta ave son raros no Caribe, xa que foron erradicadas de A Española e son só vagabundas noutras illas caribeñas.

En América do Sur atópase no norte da Arxentina. A maioría das colonias reprodutoras do Brasil están concentradas na zona húmida do Pantanal e na rexión costeira do norte. As aves que se reproducen na zona central oeste do Brasil a miúdo espállanse ao sur do Brasil e norte da Arxentina despois de reproducírense.

Esta especie pode adaptarse a diversos hábitats húmidos tropicais e subtropicais Aniñan nas árbores que están sobre a auga ou rodeadas de auga. En hábitats de auga doce, nidifica principalmente en bosques dominados por árbores do xénero *Taxodium* (nos Estados Unidos), mentres que nos estuarios xeralmente fai o niño en árbores de mangleirais. Para alimentarse usa marismas de auga doce en hábitats con abundancia de *Taxodium*, mentres que en áreas con mangleiros, usa as de auga salobre. As áreas con máis lagos atraen a alimentación nos lagos, ríos e ribeiras. Nos *Taxodium* xeralmente nidifica nas pólas superiores, xeralmente entre os 18 e os 24 m de altura.

O macho é o encargado de construír o niño Cando está completo, o niño ten 1 m de diámetro aproximadamente,

A reprodución iníciase cando hai unha baixada do nivel das augas combinada cun incremento de densidade de peixes (ambas as cousas están relacionadas). Isto permite que as aves dispoñan dunha cantidade de alimento axeitada para a crías.miniatura|Ovos de *Mycteria americana*.|300x300px
Esta ave fai unha postura de tres a cinco ovos cor crema dun tamaño de 68 por 46 cm. por ambos os sexos. Os ovos fan eclosión na orde en que foron postos, cun intervalo duns poucos días entre a eclosión de cada ovo. e chegan á madureza sexual aos catro anos de idade, aínda que normalmente non conseguen criar fillos con éxito ata o quinto ano de idade. En conxunto, un 31 % dos niños produce polo menos unha cría emplumada. Come máis frecuentemente peixes grandes que pequenos, mesmo nalgúns casos cando os pequenos son máis abundantes. Estimouse que un adulto necesita uns 520 g de comida ao día para manterse. Para unha familia completa, estímase que se necesitan uns 200 kg por estación reprodutora.

Ambos os proxenitores alimentan os polos regurxitando a comida no fondo do niño. Os polos son alimentados principalmente con peixes de entre 2 e 25 cm de lonxitude, pero esta vaise incrementando conforme os polos medran. A cantidade de comida que os polos reciben cambia co tempo, sendo alimentados diariamente desde a eclosión aos 22 días, cando a inxestión de comida se reduce. Isto continúa ata os 45 días, cando o consumo de comida empeza a diminuír. En conxunto, un polo come uns 16,5 kg antes de emplumar. especialmente durante os períodos secos nos que a auga baixo as árbores desaparece. Outras especies de *Haemoproteus* tamén infectan a esta ave en Costa Rica, ademais de *Syncuaria mycteriae*, un nematodo que se encontra na moella desta ave.

### Voo 
Cando voan, estas aves utilizan dúas técnicas diferentes. Cando o tempo non é o suficientemente claro e cálido, como no serán ou en días nubrados, estas cegoñas alternan entre bater as ás ou planar durante curtos períodos de tempo. Cando o tempo é cálido e hai luz, planan despois de gañar unha altitude de polo menos 610 m batendo continuamente as ás. Poden planar distancias de entre 16 e 24 km. Non teñen que bater as ás durante eses momentos porque as fortes correntes térmicas cálidas poden soster o seu peso.

### Excreción e termorregulación 
miniatura|Un adulto dándolle sombra ás súas crías.|450x450px|esquerda
Durante a estación reprodutora, esta cegoña adoita defecar desde a beira do niño cara a fóra, pero os polos 
normalmente fano dentro do niño. Cando vai calor, os adultos reprodutores tamén lle dan sombra aos polos coas súas ás.

### Filoxenia 
Baseándose en datos moleculares e citoxenéticos, *M. americana* é  filoxeneticamente basal aos outros tres membros existentes do seu xénero. *Mycteria* é irmán do clado que contén os xéneros *Ephippiorhynchus*, *Jabiru* e *Ciconia.* Como todas as aves, esta cegoña ten un sistema de determinación do sexo ZW no cal os machos teñen un par de cromosomas similares, ZZ (sexo homogamético), e as femias teñen un par de cromosomas diferentes, ZW (sexo heterogamético). Realizouse unha ensamblaxe xenómica altamente continua desta ave cos 31 pares de autosomas que se conseguiron identificar e ambos os cromosomas sexuais.

## Status de conservación 
No conxunto do mundo, esta especie de cegoña considérase en situación "pouco preocupante" segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza debido á súa ampla área de distribución. De xeito similar, no estado brasileiro de Santa Catarina, o seu declive anterior parece que se reverteu: despois dunha ausencia entre finais da década de 1960 e metade da de 1990, a especie pode agora atoparse regularmente alí, en especial na rexión do río Tubarão. As persoas que os observan a pé a unha distancia de polo menos 75 m non afectan significativamente ao éxito dos niños.

A alteración do hábitat considérase a principal ameaza para as poboacións de *M. americana* nos Estados Unidos. Nos Everglades da Florida, os sistemas de diques e drenaxe causaron un cambio na cronoloxía das flutuacións dos niveis de auga, o que cambiou o momento de nidificación e consecuentemente causou unha diminución da poboación.

## Notas 
### Ligazóns externas 
* 
* Wood stork – *Mycteria americana* – USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
* Florida Bird Sounds no Florida Museum of Natural History
* 
*