Colibrí

miniatura|Vídeo de colibrís alimentándose a 1500fps

Os **colibrís** son diminutas aves do continente americano que forman a familia dos **troquílidos** (**Trochilidae**). Un dos seus xéneros chámase tamén *Colibri*, pero colibrís úsase de forma xeral para referirse a todos os membro da familia. Están entre os paxaros máis pequenos, xa que a maioría das especies miden entre 7,5 e 13&nbsp;cm, e entre eles está a ave existente máis pequena, de só 5&nbsp;cm e menos de 2,5 g de peso, o *Mellisuga helenae*.

Ao voaren producen un son rumbante característico xerado polo batido das súas ás, que aletean a altas frecuencias audibles polos humanos. Poden voar peneirándose suspendidos quedos no aire con altas velocidades de batido alar, normalmente de 50 veces por segundo, que lles permiten tamén voar a velocidades que superan os 15&nbsp;m/s (54&nbsp;km/h).

Os colibrís teñen o metabolismo máis elevado de todos os animais homeotermos. Para conservar a enerxía cando escasea a comida, e de noite cando non están procurando comida, entran nun torpor, un estado similar á hibernación, no que a súa taxa metabólica se fai máis lenta ata chegar a 1/15 da súa taxa normal.

## Evolución 
Un mapa da árbore xenealóxica da familia dos colibrís reconstruído a partir de análises de 284 das 338 especies coñecidas mostra que houbo unha rápida diversificación desde hai 22 millóns de anos. Os colibrís comprenden nove grandes grupos, cos nomes comúns de Topacios, Ermitáns, Mangos, Brillantes, Coquetos, *Patagona,* Xemas da montaña, Abellas, e Esmeraldas, que definen as súas relacións con plantas anxiospermas produtoras de néctar e o espallamento continuado das aves en novas áreas xeográficas.

Aínda que todos os colibrís dependen do néctar das flores para subministrar enerxía ao seu alto metabolismo e o seu voo peneirándose estático, os cambios coordinados na forma das flores e bico estimularon a formación de novas especies de colibrís e plantas. Debido a este excepcional patrón evolutivo, poden coexistir ata 140 especies de colibrís nunha rexión específica, como nos Andes. Hai uns 22 millóns de anos as especies ancestrais dos actuais colibrís establecéronse en Suramérica, onde as condicións ambientais estimularon unha maior diversificación. O mesmo é certo para os *Ensifera ensifera*, unha das especies morfoloxicamente máis extremas e un dos principais clados de plantas dos que se alimenta (*Passiflora* sección *Tacsonia*).

### Dimorfismo sexual 
Nos colibrís existe dimorfismo sexual en tamaño segundo a regra de Rensch, O grao desta diferenza en tamaño entre sexos varía entre clados de colibrís. Por exemplo, os do clado Mellisugini mostra un grande dimorfismo de tamaño, no que as femias son meirandes que os machos. En machos e femias do mesmo tamaño corporal, as femias adoitan ter bicos máis longos. Dese xeito, a selección sexual favorece machos de colibrí máis pequenos.

### Coevolución con flores ornitófilas 
[miniatura|*[Eulampis jugularis* alimentándose nunha flor.]]

Os colibrís son nectarívoros especializados e están ligados a plantas con flores ornitófilas das cales se alimentan. Algunhas especies, especialmente as que teñen formas do bico pouco comúns, como o *Ensifera ensifera* e os do xénero *Eutoxeres*, coevolucionaron cun pequeno número de especies florais. O *Mellisuga helenae* (a ave máis pequena coñecida) evolucionou cara ao ananismo probablemente porque tiña que competir cos colibrís de bico longo tomando vantaxe de alimentarse de néctar de flores especializadas, o que levou a estes colibrís a competir máis exitosamente cos insectos que se alimentan de flores.

Moitas plantas polinizadas polos colibrís producen flores con tons vermellos, laranxas, e rosas, aínda que as aves toman o néctar de flores doutras cores tamén. Os colibrís poden ver as lonxitudes de onda correspondentes á luz ultravioleta próxima, pero as flores polinizadas por colibrís non reflicten esas lonxitudes de onda tanto coma o fan as flores polinizadas por insectos. Este estreito espectro de cor pode facer que as flores polinizadas por colibrís pasen relativamente desapercibidas para a maioría dos insectos, reducindo así o roubo de néctar por parte destes. As flores polinizadas por colibrís producen tamén un néctar relativamente pouco concentrado (como media co 25% de azucres) no que hai unha alta proporción de sacarosa, mentres que as flores polinizadas por insectos normalmente producen néctares máis concentrados nos que predomina a frutosa e glicosa.

## Sistemática 
[miniatura|esquerda|Ilustración do libro de [Ernst Haeckel *Kunstformen der Natur* (1899), mostrando diversos colibrís]]
Na taxonomía tradicional, os colibrís situábanse na orde Apodiformes, que tamén contén os cirrios. Porén, algúns taxónomos separáronos colocándoos nunha orde propia chamada Trochiliformes. Os ósos das ás dos colibrís son ocos e fráxiles, facendo difícil a súa fosilización e deixando a súa historia evolutiva pouco documentada. Aínda que os científicos teorizan que os colibrís se orixinaron en Suramérica, onde a diversidade de especies é maior, os posibles antepasados dos actuais colibrís puideron vivir en partes de Europa que agora son o sur de Rusia.

Describíronse entre 325 e 340 especies de colibrís, dependendo do punto de vista taxonómico, divididas en dúas subfamilias: os ermitáns (subfamilia Phaethornithinae, con 34 especies en seis xéneros), e os colibrís típicos (subfamilia Trochilinae, todos os demais). Porén, análises filoxenéticas recentes suxiren que esta división é algo inexacta e que, en realidade, hai nove clados maiores de colibrís: o grupo dos topacios e xacobinos, o dos ermitáns, os mangos, os coquetos, os brillantes, os colibrís xigantes (*Patagona gigas*), os xemas da montaña, os abellas, e os esmeraldas. Os fósiles desta primitiva especie de colibrí, chamada *Eurotrochilus inexpectatus* ("colibrí europeo inesperado"), estaban gardados nunha gabeta dun museo en Stuttgart; foron atopados nun pozo de arxila en Wiesloch–Frauenweiler, sur de Heidelberg, Alemaña, e dado que se asumía que os colibrís nunca viviran fóra de América, non se consideraran colibrís ata que Mayr os examinou con detalle.

Atopáronse fósiles de aves que non se asignan claramente a colibrís ou á familia extinta relacionada dos Jungornithidae, no pozo de Messel e no Cáucaso, que datan de hai entre 40 e 35 millóns de anos; isto indica que a separación entre estas dúas liñaxes ocorreu nesa data. As áreas nas que se atoparon estes fósiles temperáns tiñan daquela un clima bastante similar ao do norte do Caribe ou sur da China. O maior enigma que queda por resolver actualmente é explicar que ocorreu cos colibrís nos aproximadamente 25 millóns de anos que van desde o primitivo *Eurotrochilus* ata os fósiles modernos. As extraordinarias adaptacións morfolóxicas, o decrecemento en tamaño, a dispersión por América e a extinción en Eurasia ocorreron todos durante ese período de tempo. Os resultados de hibridacións ADN-ADN  indican que a principal radiación de colibrís suramericanos tivo lugar polo menos parcialmente no Mioceno, hai uns 12 ou 13 millóns de anos, durante a elevación da parte norte dos Andes.

En 2013, desenterrouse un fósil de hai 50 millóns de anos en Wyoming que se considerou predecesor tanto dos colibrís coma dos cirrios, grupos que despois diverxerían.

### Lista de xéneros 
* Lista de xéneros de colibrís

## Características especializadas e metabolismo 
### Visión 
Durante a súa evolución os colibrís adaptáronse ás necesidades de navegación do procesamento visual mentres están en voo rápido ou peneirándose estáticos mediante o desenvolvemento dun conxunto excepcionalmente denso de neuronas retinianas que incrementan a resolución espacial nos campos visuais lateral e frontal. Os estudos morfolóxicos mostraron que presentan hipertrofia neuronal, que en termos relativos é a maior entre as aves, na rexión cerebral chamada núcleo lentiforme pretectal do mesencéfalo responsable de reafinar o procesamento visual dinámico mentres se peneiran no aire. Os colibrís son moi sensibles aos estímulos nos seus campos visuais, respondendo mesmo a pequenos movementos en calquera dirección reorientándose eles mesmos en voo. A sensibilidade visual dos colibrís permítelles voar peneirándose quedos sobre un lugar mentres están en contornas naturais complexas e dinámicas. A súa frecuencia cardíaca pode chegar a ser de 1&nbsp;260 latexos por minuto, unha frecuencia que foi medida nun *Lampornis clemenciae* que tiña un ritmo respiratorio de 250 respiracións por minuto, incluso descansando. Durante o voo, o consumo de oxíxeno por gramo de tecido muscular nun colibrí é unhas 10 veces maior que a medida en atletas humanos de elite. obtendo ata o 100% das súas necesidades metabólicas cos azucres que beben (en comparación, nos atletas humanos é arredor do 30%). Os colibrís poden usar azucres acabados de inxerir para soster o seu voo peneirándose nun lapso entre 30 e 45 minutos do seu consumo. Estes datos suxiren que os colibrís poden oxidar azucres nos músculos do voo a velocidades o suficientemente altas como para satisfacer as súas demandas metabólicas extremas. Ao dependeren dos azucres acabados de inxerir para soster o seu voo, os colibrís poden conservar as súas limitadas reservas de graxa para pasar o seu período de xexún nocturno ou para os voos migratorios.

### Función renal 
O rango dinámico das taxas metabólicas dos colibrís require un rango dinámico paralelo na función renal. Durante un día de consumo de néctar cun consumo de auga correspondente elevado que pode equivaler a cinco veces o peso corporal por día, os riles dos colibrís procesan a auga por medio da taxa de filtración glomerular renal en cantidades proporcionais á auga consumida, evitando así a sobrehidratación. Durante os breves períodos de privación de auga, como durante o torpor nocturno, a taxa de filtración glomerular decrece, conservando a auga corporal. Os estudos morfolóxicos feitos nos riles da especie *Calypte anna* mostraron que tiñan adaptacións como unha alta densidade de capilares en estreita proximidade aos nefróns, o que permite unha regulación precisa da auga e dos electrólitos corporais.

### Estabilidade do voo 
Durante condicións de fluxo de aire turbulento creadas experimentalmente nun túnel de vento, os colibrís adoptan unha posición da cabeza e orientación estables cando se peneiran en posición fixa para alimentarse. Cando os refachos de vento son laterais, os colibrís compénsano ao incrementar a amplitude dos ángulos planos dos seus batidos de ás e variando a orientación e ampliación da área superficial conxunta das plumas da cola ao darlles forma de abano. Mentres están voando peneirándose sobre unha posición fixa, o sistema visual do colibrí pode separar o movemento aparente causado polo movemento do propio colibrí dos movementos causados por forzas externas, como un predador que se aproxima. e orixínanse en polo menos sete núcleos especializados do prosencéfalo. Nun estudo de expresión xenética, demostrouse que estes núcleos permiten a aprendizaxe vocal (capacidade de adquirir vocalizacións por imitación), un raro trazo que só aparece noutros dous grupos de aves (papagaios e Passeri) e uns poucos grupos de mamíferos (entre os que están os humanos, cetáceos e morcegos). Tamén produce vocalizacións ultrasónicas, que non funcionan na comunicación. e as frecuencias cardíacas e respiratoria diminúen drasticamente (a cardíaca ata valores de 50 a 180 latexos por minuto cando de día é superior a 1&nbsp;000).

Durante o torpor, para impedir a deshidratación, a filtración glomerular cesa, conservando compostos necesarios como a glicosa, auga e nutrientes.

A utilización e duración do torpor varía entre as distintas especies de colibrís e son afectados polo feito de que un paxaro dominante teña que defender o seu territorio, e os paxaros subordinados non territoriais teñen períodos máis longos de torpor.

### Duración da vida 
Os colibrís teñen unha duración da vida longa para seren uns organismos cun metabolismo tan rápido. Aínda que moitos morren durante o seu primeiro ano de vida, especialmente no período vulnerable entre a eclosión e o emplumado, aqueles que sobreviven poden ás veces vivir unha década ou máis. Nas especies norteamericanas máis coñecidas, a duración media da vida é probablemente de 3 a 5 anos. A vida máis longa rexistrada na natureza foi a dunha femia de *Selasphorus platycercus* que fora anelada cando xa era adulta de polo menos un ano de idade, e foi recapturada 11 anos despois, polo que como mínimo tiña 12 anos. Outros récords de lonxevidade en colibrís anelados son unha idade mínima estimada de 10 anos e 1 mes para unha femia de *Archilochus alexandri* similar en tamaño ao *Selasphorus platycercus*, e polo menos de 11 anos e 2 meses no moito máis grande *Amazilia yucatanensis*.

## Reprodución 
Ignórase moito sobre os comportamentos reprodutores dos colibrís. Suponse que o comportamento do *Calypte anna* pode ser representativo polo menos das especies de Norteamérica. Nesta especie a femia é a encargada de construír o niño e cría ela soa os pitiños; mentres que o macho trata de seducir outras femias. A maioría das especies constrúen un niño con forma de copa nunha rama de árbore ou de arbusto, ou en cactos. O tamaño do niño é variable e depende da especie e vai desde un niño do tamaño de media casca de noz ata de varios centímetros de diámetro. As propiedades exclusivas da seda permiten que o niño se estire a medida que medran as crías.

Xeralmente poñen dous ovos,. Os pitiños nacen cegos e nus, con só dúas liñas de plumas minúsculas no dorso. A nai alimenta as crías con pequenos artrópodos regurxitando a comida dentro da gorxa da cría. Cando a luz solar incide nestas plaquiñas, reflicte lonxitudes de onda que o observador percibe con diferentes graos de intensidade, e poden estar tamén coloreadas por pigmentos carotenoides rechamantes, ademais das cores máis apagadas negras, marróns ou grises debidas á melanina.

Un estudo sobre o *Calypte anna* encontrou que a proteína da dieta era un factor influente na cor das plumas, xa que as aves que reciben máis proteínas teñen plumas da cabeza significativamente máis coloridas que as alimentadas con dietas baixas en proteína. Adicionalmente, as aves con dietas altas en proteínas as plumas verdes da cola fanse máis amarelentas (o ton é máis forte) que a das aves con dietas baixas en proteínas.]]

O voo dos colibrís foi estudado intensamente desde unha perspectiva aerodinámica usando túneles de vento e cámaras de vídeo de alta velocidade.

Dous estudos feitos nos colibrís *Selasphorus rufus* e *Calypte anna* nun túnel de vento usaron técnicas de velocimetría por imaxe de partículas para investigar a substentación xerada polo batido cara a arriba e cara a abaixo das ás da ave. As aves producían o 75% da substentación do seu peso durante o batido cara a abaixo da á e o 25% durante o batido cara a arriba, e as ás movíanse facendo a figura do 8.
miniatura|Vídeo do movemento lento da alimentación dos colibrís
Moitos estudos iniciais asumiran que a substentación se xeraba igualmente durante as dúas fases do ciclo de batido das ás, como ocorre cos insectos voadores de similar tamaño. Estimouse que o voo peneirándose dos colibrís é un 20% máis eficiente que o realizado por un dron de tipo helicóptero.

Debido á súa técnica de voo, estas aves xa non teñen álula nas súas ás, xa que na súa evolución perderon o dedo que forma a álula.

As ás do *Patagona gigas* baten só 12 veces por segundo pero as ás dun colibrí típico baten unhas 80 veces por segundo. Ademais, cando as pingas de chuvia chegan a pesar en conxunto ata o 38% do peso corporal do paxaro, os colibrís moven os seus corpos e colas horizontalmente, baten as ás máis rápido e reducen o seu ángulo de movemento alar cando voan baixo unha forte chuvia.

[center|miniatura|upright=2.5|Secuencia de tomas a alta velocidade de dous *[Boissonneaua jardini* pelexando preto dun alimentador para colibrís en Ecuador.]]

## Sons producidos coas plumas 
### Descensos en picado durante o cortexo 
As plumas externas da cola dos colibrís *Calypte anna* e *Selasphorus* vibran durante os descensos en picado da exhibición de cortexo e producen un son audible causado polo *flutter* ou vibración aeroelástica. Cando está cortexando, o macho ascende uns 35 metros antes de descender en picado cara a unha femia interesada a unha velocidade de 27&nbsp;m/s, que equivale a 385 lonxitudes corporais/segundo, producindo un son moi agudo. Esta aceleración descendente durante estes picados é a maior coñecida nun vertebrado feita por unha manobra aérea voluntaria; ademais da aceleración, a velocidade en relación á súa lonxitude corporal, é tamén a maior coñecida nun vertebrado. Por exemplo, é unhas dúas veces a velocidade de descenso en picado do falcón peregrino cando se precipita sobre unha presa.

Os colibrís non poden facer o seu son nos descensos en picado do cortexo cando perden as ás externas da cola, e esas mesmas plumas poden producir ese mesmo son nun túnel de vento. O son é causado pola aerodinámica dos rápidos fluxos de aire que pasan polas plumas da cola, causándolles un *flutter* nunha vibración que produce o son agudo que se pode sentir nos voos en picado do cortexo.

Moitas outras especies de colibrís tamén producen sons coas súas ás ou colas durante o voo, peneirándose quedos sobre un punto ou descendendo en picado, como os producidos polas ás do *Selasphorus calliope*, *Selasphorus platycercus*, *Selasphorus rufus*, *Selasphorus sasin* e *Trochilus polytmus*, e polas colas do *Calypte costae* e o *Archilochus alexandri* e outras especies relacionadas. Porén, os harmónicos do son durante os descensos en picado do cortexo varían segundo a especie de colibrí. A vibración orixínase polo aire que que pasa moi rápido polas fendas creadas polos extremos que se fan máis estreitos das novenas e décimas plumas primarias das ás, creando un son alto dabondo como para ser detectado pola femia ou un macho competidor e o oído dos investigadores a unha distancia de ata 100&nbsp;m.

A maior riqueza de especies dáse en bosques subtropicais e tropicais húmidos do norte dos Andes e elevacións adxacentes, pero o número de especies que se encontran no bosque atlántico, América Central ou sur de México tamén superan claramente o das que se atopan no sur de Suramérica, as illas do Caribe, os Estados Unidos e o Canadá. Mentres que se rexistraron menos de 25 especies de colibrís nos Estados Unidos e menos de 10 tanto no Canadá coma en Chile, en contraste, só en Colombia hai máis de 160 e a pequena en comparación República de Ecuador ten unhas 130 especies.

O colibrí migratorio *Archilochus colubris* reprodúcese nunha área que vai do sur dos Estados Unidos a Ontario, Canadá, mentres que o seu conxénere e tamén migrador *Archilochus alexandri* é a especie máis estendida e común no sur dos Estados Unidos. O *Selasphorus rufus* é a especie máis espallada no oeste de Norteamérica.

## Migración 
A maioría dos colibrís dos Estados Unidos e o Canadá migran ao sur en outono para pasar o inverno en México, as illas do Caribe ou América Central. Unhas poucas especies do sur de Suramérica tamén se desprazan ao norte aos trópicos durante o inverno do sur. Unhas poucas especies residen todo o ano en California e rexións desérticas do suroeste dos Estados Unidos. Entre estas están o *Calypte anna*, un residente común do sur de Arizona e California, e o *Amazilia yucatanensis*, un residente pouco común dos bosques subtropicais de Texas e polo leste ata a costa do Golfo e á costa atlántica de Florida. O *Archilochus colubris* migra desde o norte de Ontario, Canadá, en verán, regresando a México, Suramérica, sur de Texas e Florida para invernar.

O *Selasphorus rufus* reprodúcese máis ao norte que ningunha outra especie de colibrí, a miúdo en grandes cantidades en zonas temperadas do oeste de Norteamérica e inverna cada vez en maior número ao longo das costas do golfo de México subtropical e Florida, con maior preferencia que na zona occidental e central de México. o *S. rufus* fai unha migración máis grande e aniña máis ao norte que calquera outro colibrí, e debe tolerar temperaturas que por veces están por debaixo de 0&nbsp;°C no seu territorio reprodutor. Esta resistencia ao frío permítenlle sobrevivir a temperaturas por debaixo do punto de conxelación da auga, e proporciónalle a posibilidade de obter refuxio e comida abundante.

Como se calculou polo desprazamento relativo ao tamaño corporal, o *Selaphorus rufus* fai quizais a viaxe migratoria proporcionalmente máis longa de calquera ave do mundo. Esta ave, de pouco máis de 7,6&nbsp;cm de longo, viaxa 6&nbsp;240&nbsp;km na ida de Alasca a México ao final do verán, unha distancia igual a 78&nbsp;470&nbsp;000 de veces a súa lonxitude corporal. A chegada aos terreos de reprodución antes de que na natureza haxa néctar nas flores maduras pode poñer en perigo as súas oportunidades de reproducirse, un factor fenolóxico que posiblemente determina futuros patróns de migración ligados co cambio climático.

## Dieta e especializacións para obter comida 
[esquerda|miniatura|O *[Colibri cyanotus* nunha flor]]
[miniatura|Colibrí en [Copiapó, Chile: Os seus aparentemente lentos movementos das súas ás son o resultado do efecto estroboscópico.]]

Os colibrís beben néctar, o líquido doce que teñen certas flores. Igual que as abellas, poden estimar a cantidade de azucre no néctar que comen; normalmente rexeitan os tipos de flores que producen néctar que ten menos do 10% do azucre e prefiren as que teñen un contido maior. O néctar é unha mestura de glicosa, frutosa e sacarosa e é escaso en nutrientes, polo que os colibrís completan as súas necesidades nutricionais depredando insectos voadores e arañas.

Os colibrís non pasan todo o día voando, xa que o custo en enerxía sería prohibitivo; a maioría das súas actividades consisten simplemente en estar sentado ou pousado nunha rama. Os colibrís comen moitos pequenos alimentos e consomen arredor da metade do seu peso en azucre (dúas veces o seu peso en néctar, se o néctar ten un 25% de azucre) diariamente. Os colibrís dixiren a comida rapidamente debido ao seu pequeno tamaño e alto metabolismo; informouse de tempos de retención de menos dunha hora. Os colibrís pasan como media do 10 ao 15% do seu tempo alimentándose e do 75 ao 80% sentados e dixerindo.

Como quedan esfameados tan doadamente, os colibrís son moi dependentes das fontes de alimentos. Algunhas especies son territoriais e tratan de protexer as súas fontes de alimentación (un comedeiro ou alimentador artificial, por exemplo) da incursión doutros colibrís, intentando asegurar unha subministración futura de alimentos para eles.

A forma do bico dos colibrís varía moito como adaptación para unha alimentación especializada. Algunhas especies, como os ermitáns (*Phaethornis* spp.) teñen bicos longos para poder sondar profundamente as flores de corolas longas. Os *Chalcostigma* teñen bicos curtos e agudos adaptados a alimentarse de flores de corolas curtas e perforar as bases das flores de corolas longas. Os bicos moi curvados dos *Eutoxeres* están adaptados a extraer néctar de corolas curvadas de flores da familia Gesneriaceae. O bico do colibrí *Avocettula recurvirostris* ten un extremo revirado para arriba, como o das avocetas. O macho do *Androdon aequatorialis* ten espiñas como as das barracudas no extremo do seu longo e recto bico.

As dúas metades do bico dun colibrí teñen un solapamento pronunciado, e a metade inferior (mandíbula) encaixa moi estreitamente dentro da metade superior (maxilar). Cando un colibrí se alimenta de néctar, o bico normalmente só está lixeiramente aberto, o que permite que a lingua saia rapidamente e entre dentro das flores. O tamaño do bico dos colibrís mide de 5 a 100&nbsp;mm. Cando capturan insectos en voo, a mandíbula dos colibrís flexiónase cara a abaixo para aumentar a abertura do bico para ter máis éxito na captura. Aínda que o único receptor sensorial da dozura, chamado T1R2, está ausente nos paxaros, os estudos de expresión de receptores mostraron que os colibrís adaptaron un receptor de carbohidratos idéntico ao que percibe o sabor umami en humanos, esencialmente ao cambiaren a función do T1R2 converténdoo nun receptor da dozura do néctar. Aínda que se pensaba que a acción capilar era o que impulsaba o néctar a entrar neses tubos, a fotografía de alta velocidade revelou que os tubos se abren lateralmente a medida que a lingua entra en contacto co néctar, e despois péchanse arredor do néctar, atrapándoo de modo que pode ser arrastrado cara ao bico. A lingua, que está bifurcada, está comprimida ata que alcanza o néctar, despois a lingua estírase como un resorte, a rápida acción atrapa o néctar, que se move polas canles, como pola acción dunha bomba, mentres que a acción capilar non está implicada. En consecuencia, a flexibilidade da lingua permítelles a estas aves acceder, transportar e descargar o néctar.

### Alimentadores de néctar artificial 
Na natureza, os colibrís visitan flores para obter comida, extraendo o néctar, que é nun 55% sacarosa, nun 24% glicosa e nun 21% frutosa en porcentaxe de materia seca. Tamén beben auga azucrada dos comedeiros ou alimentadores para paxaros artificiais que atopen. Eses alimentadores, colocados pola xente por exemplo nun xardín, permiten que a xente observe de preto e goce da beleza dos colibrís á vez que ao paxaro lle proporcionan unha fonte fiable de enerxía, especialmente cando as plantas en floración son menos abondosas. Un aspecto negativo dos alimentadores artificiais é que os paxaros poden buscar menos néctar floral para alimentarse, co que se reduce o traballo de polinización que as aves realizan.

O azucre branco granulado é o mellor edulcorante que se pode usar nos alimentadores. Unha receita común é enchelos cun líquido azucrado cunha parte de azucre por cada 4 partes de auga, aínda que os colibrís defenden os alimentadores máis agresivamente cando o contido de azucre é do 35%, o que indica a súa preferencia polo néctar cunha maior dozura e contido de azucre. O azucre moreno, turbinado e natural ou "cru" conteñen ferro, o cal pode ser mortal para os colibrís se o consomen durante longos períodos. Aínda que o mel o fan as abellas a partír de néctar de flores, non é bo usalo nos alimentadores porque cando está diluído en auga, é fácil que crezan nel microorganismos, facendo que se estrague rapidamente.

miniatura|Colibrís peneirándose quedos sobre un alimentador artificial de néctar.
O colorante alimentario vermello pensábase antes que era un ingrediente favorable nas solucións caseiras para alimentar os colibrís, pero este colorante sintético é potencialmente tóxico para os paxaros, que, en realidade, son atraídos polos pétalos vermellos máis que pola cor do néctar. Os produtos comerciais que se venden como "néctar instantáneo" ou "comida para colibrís" poden tamén conter conservantes e aromas artificiais ademais de colorantes, e non son necesarios, Algúns produtos industriais conteñen pequenas cantidades de aditivos nutricionais, pero os colibrís obteñen todos os nutrientes necesarios dos insectos que comen, o que fai que a adición de nutrientes nos alimentadores sexa innecesaria. No sueste dos Estados Unidos, dúas especies de morcegos bebedoras de néctar (*Leptonycteris yerbabuenae* e *Choeronycteris mexicana*) visitan os alimentadores de colibrís para suplementar a súa dieta natural de néctar e pole dos cactos saguaro e agaves.

## Aves superficialmente similares aos colibrís 
Algunhas especies de aves nectarínidas de África, sur e sueste de Asia e Australia lembran aos colibrís en aspecto e comportamento, como tamén os melifáxidos de Australia e illas do Pacífico. Porén, estes dous grupos non están relacionados cos colibrís, e a súa semellanza débese a unha evolución converxente.

As avelaíñas *Hemaris* son á veces confundidas con colibrís.

## Mitoloxía e cultura 
[miniatura|[Huitzilopochtli sostendo o xiuhcoatl (serpe mitolóxica), representado no Tovar Codex.]]
[miniatura|Fotografía aérea dunha figura de colibrí que forma parte das [Liñas de Nazca no Perú.]]
* Os aztecas usaban os colibrís como talismáns, tanto en representacións artísticas coma en fetiches feitos con partes de colibrís reais. Representaban o vigor, enerxía e propensión a traballar, e os seus agudos bicos imitaban simbolicamente armas, matanzas, penetración e relacións íntimas. Os talismáns de colibrís eran apreciados xa que crían que aumentaban a potencia sexual, enerxía, vigor e destreza coas armas e na guerra par quen o levase.
* O deus azteca da guerra Huitzilopochtli represéntase a miúdo como un colibrí (figura da dereita). Críase que os guerreiros caídos volverían á terra como colibrís e bolboretas. A palabra da lingua náhuatl *huitzil* (colibrí) é unha voz onomatopeica derivada do son do batido das ás do colibrí e do seu voo rumbante.
* Unha das Liñas de Nazca do Perú representa un colibrí (imaxe da dereita).
* En Trinidad e Tobago, país coñecido como "a terra do colibrí", esta ave forma parte do seu escudo, da moeda de 1 céntimo e é o emblema da súa compañía aérea nacional, Caribbean Airlines.

## Galería 

Ficheiro:Hummingbird feeding.jpg|Colibrís alimentándose dunha flor no Xardín botánico da Universidade de California
Ficheiro:Hummingbird headshot.jpg|Colibrís con pole amarelo no seu bico no Xardín botánico da Universidade de California
Ficheiro:Eugenes-fulgens-001.jpg|*Eugenes fulgens*
Ficheiro:Hummingbird.jpg|*Calypte costae*
Ficheiro:Juvenile Annas Hummingbird at San Francisco Botanical Garden - Sarah Stierch - E.jpg|*Calypte anna* xove coa lingua fóra
Ficheiro:Hummingbird Calypte anna in ggp 15n.jpg|*Calypte anna* pousado
Ficheiro:Hummingbird Chicks in Nest in Cactus in Mesa, Arizona.jpg|Crías de colibrí no niño nun cacto en Mesa, Arizona
Ficheiro:Hummingbird Adult in Nest in Cactus in Mesa, Arizona.jpg|Colibrí adulto no niño nun cacto en Mesa, Arizona
Ficheiro:Female Anna's Hummingbird.JPG|Femia de *Calypte anna* pousado nunha rama.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Macroglossum stellatarum*, avelaíña confundida con colibrís
* *Hemaris*, avelaíña confundida con colibrís

### Ligazóns externas 
* The Hummingbird Website Fotos, artigos, vídeos, ligazóns
* Fotos de alta resolución de case 100 especies
* Fotos de alta resolución de moitas especies de colibrís
* Vídeos de colibrís en Internet Bird Collection
* Fotografías de colibrís do sueste de EUA e de todo o mundo
* Hummingbird Banding Research 
* Hummingbird Plants Database 
* Colibrís de xardín
* Combate aéreo ente dous colibrís
* Vídeo da lingua dos colibrís durante a súa alimentación