open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vietnam Airlines

**Vietnam Airlines** (vietnamita: *Hãng Hàng không Quốc gia Việt Nam*) é a aeroliña nacional de Vietnam. Fundada en 1956 co nome Vietnam Civil Aviation, a compañía estableceuse como unha empresa estatal en abril de 1989. Vietnam Airlines ten a súa sede no distrito Long Biên de Hanoi, e ten centros de conexións no aeroporto de Nội Bài e no aeroporto de Tân Sơn Nhất. A aeroliña voa a 64 destinos en 17 países, sen contar os códigos compartidos.

Dende o seu nacemento ata principios dos 90, Vietnam Airlines era unha aeroliña menor dentro da industria aeronáutica xa que foi obstaculizada por unha variedade de factores, incluíndo a situación socioeconómica e política do país. Coa normalización das relacións do goberno cos Estados Unidos, a aeroliña foi capaz de medrar, mellorou os seus produtos e servizos e modernizou a súa anticuada frota. En 1996 o goberno vietnamita mercou 20 compañías de servizos para formar Vietnam Airlines Corporation, sendo a aeroliña a súa peza central. En 2010 a corporación reestruturouse nunha sociedade de responsabilidade limitada e pasou a chamarse Vietnam Airlines Company Limited. Un consello de administración de sete persoas, nomeadas polo primeiro ministro vietnamita, supervisa a compañía.

Como o transporte de pasaxeiros constitúe a súa actividade principal, Vietnam Airlines xoga un rol crucial no desenvolvemento económico do país. Posúe o 100% de Vietnam Air Service Company, unha aeroliña rexional do sur do país, o 70% da low-cost Jetstar Pacific Airlines, e o 49% da aeroliña nacional camboxana Cambodia Angkor Air. Ademais, a corporación ten ingresos procedentes do catering e do mantemento e revisións de avións a través de varias subsidiarias, como Vietnam Airlines Engineering Company e Vietnam Airlines Caterers. A compañía tamén diversificou os seus investimentos na industrias do alugueiro de aeronaves e servizos aeroportuarios, e está buscando fabricar compoñentes de aeronaves. A compañía tamén controla e opera unha división de carga, Vietnam Airlines Cargo.

Vietnam Airlines converteuse en membro de SkyTeam en xuño de 2010, sendo a primeira aeroliña do Sueste Asiático en unirse a esa alianza.

## Frota 
En novembro de 2018 a frota de Vietnam Airlines estaba formada polos seguintes avións:

**Frota de Vietnam Airlines**

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
OpenSkies

**OpenSkies** é unha aeroliña transatlántica propiedade de International Airlines Group (IAG), operando baixo a marca Level. A súa sede atópase en Rungis, preto de París.

A aeroliña naceu como unha marca de BA European Limited en xuño de 2008 pero en abril de 2009 o nome foi transferido a Elysair (que operara como L'Avion). A compañía era unha aeroliña de servizos plenos e ofrecía cabinas con tres clases nos seus avións, operando entre o aeroporto de París-Orly en Francia a Newark e Nova York.

OpenSkies cesou as operacións baixo a súa propia marca no verán de 2018 para operar para a nova subsidiaria de baixo custo de IAG Level.

## Frota 
En setembro de 2018 a frota de OpenSkies, que opera baixo a marca Level, está formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Colexio Sagrado Corazón de Ribadeo

O **Colexio Sagrado Corazón de Ribadeo** é un centro de ensino privado e relixioso da localidade de Ribadeo.

## Historia
A finais do século XIX, chegou a Ribadeo un grupo de irmás das Fillas da Caridade, prestando os seus servizos no Hospital-Asilo da poboación. Alí improvisaron un aula para ensinar a ler ás nenas. Co tempo e o aumento de alumnas, en 1928 habilitouse unha casa doada na rúa Trinidade. En 1969, co comezo do curso en setembro, abría as súas portas no actual edificio da rúa Carlos III de Ribadeo.
En 2018 a directora é sor Purificación García González.

## Notas
Kajetán Matoušek

**Kajetán Matoušek**, nado o 7 de agosto de 1910 en Praga (Austria-Hungría) e finado o 19 de outubro de 1994 tamén en Praga (República Checa), foi un eclesiástico católico latino checo, bispo auxiliar de Praga.
## Traxectoria 
Naceu o 7 de agosto de 1910 en Praga, e foi ordenado sacerdote o 22 de decembro de 1934. foi nomeado bispo en segredo o 29 de agosto de 1949, auxiliar de Praga e titular de *Serigene*.

Foi dos poucos que puidereon exercer o seu ministerio, probablemente porque conseguiu manter a súa ordenación episcopal en segredo, evitando a cadea. Até 1989 exerceu como párroco en Praga, onde ordenou en segredo a varios sacerdotes, entre eles a Antonín Liška, consagrado bispo por el mesmo pouco despois.

O chamado consentimento do estado para exercer como bispo foille concedido durante a apertura que seguiu á Primavera de Praga, o 26 de xullo de 1968. Porén, a súa actividade pública como bispo durou pouco pola invasión soviética de agosto de 1968, xa que o permiso para exercer como bispo lle foi retirado en 1970. Dende ese momento, e até a súa morte, viviu e traballou na parroquia de Santo Adalberto de Praga.

O 19 de maio de 1988 lle foi permitido exercer novamente o seu ministerio episcopal. Renunciou ao cargo o 5 de xuño de 1992 e finou o 21 de outubro de 1994.

## Obra 
*
*

## Notas
Ernesto Baltar Cortés

**Ernesto Baltar Cortés**, nado en Padrón en 1863 e finado no mesmo concello en decembro de 1930, foi un farmacéutico e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Ángel Baltar Varela. Foi farmacéutico en Padrón. Xuíz municipal substituto en 1900, foi nomeado alcalde de Padrón por Real Orde en xaneiro de 1906. Permaneceu no cargo até 1909. Foi axente executivo de contribucións e subdelegado de Farmacia do concello de Padrón.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Santaló Villar en 1893, e foi pai de Carmen, José, Manuel e Ernesto Baltar Santaló.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sesión pública de Historia da Farmacia gallega dedicada a la padronesa FARMACIA BALTAR
GaliciaSkills

**GaliciaSkills** é unha competición para alumnado de formación profesional, que se celebra cada 2 anos a nivel galego. Os gañadores de cada categoría representarán a Galicia no campionato a nivel nacional SpainSkills.
A 5º edición desta competición celebrouse no recinto Feira Internacional de Galicia Abanca en Silleda os días 28, 29 e 30 de novembro de 2018 na que participaron máis de 130 estudantes e 52 centros.
## Notas
Ferralla

miniatura|301x301px|Ferralla
A **ferralla** é o conxunto de refugallos de ferro, ferro fundido ou de aceiro, e xunto coa mena de ferro, son as dúas materias primas máis importantes da siderurxia. Este refugallos poden ser identificados de xeito doado e, polo tanto, poden ser recuperados e reciclados.

A ferralla de ferro é imprescindible para a fabricación de aceiro. A gusa de ferro, extraída da mena que sae dun alto forno pasan nunha segunda fase a un convertedor onde son mesturados cun 20 a 40% de ferralla. No caso dos fornos eléctricos esta porcentaxe pode atinxir até o 100%. Ademais das empreses especializadas, segundo o Gremio de Recuperación de Cataluña, en 2015 unhas 53&nbsp;500 persoas recollen ferralla nas rúas dos concellos cataláns. Este número medrou nos últimos anos e por mor dos escasos ingresos, o traballo precarizouse aínda máis.

Un caso especial forma a "ferralla espacial": carcasas e outros obxectos perdidos na órbita terrestre que causan un problema para as axencias espaciais. En 2015, estaban inventariadas até vinte mil pezas, que van da medida dunha mazá á dun autobús.

## Categorías 
Os refugallos de ferro poden ser divididos en catro grandes categorías:

* Refugallos limpos da siderurxia que son reciclados, en xeral, na mesma fábrica que os produciu.
* Refugallos de fábricas da metalurxia que xeralmente forman parte do negocio da ferralla.
* Refugallos de demolición de construcións metálicas, de buques, de contedores e de formigón armado.
* A recuperación de bens ós que se lles acabou a vida útil (automóbiles, electrodomésticos...).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Steel Recycling Institute
Ural Airlines

**Ural Airlines** (ruso: Ура́льские авиали́нии, Ural’skiye avialinii) é unha aeroliña baseada en Ekaterinburgo, Rusia. A compañía opera voos regulares e chárter tanto domésticos como internacionais dende o aeroporto de Ekaterimburgo-Koltsovo. En 2016 a aeroliña transportou 6,5 millóns de pasaxeiros.

## Frota 
En outubro de 2018 a frota de Ural Airlines estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
CEG

As siglas **CEG** poden referirse a:

* ''**Cuadernos de Estudios Gallegos**, publicación do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento.
* A **Confederación de Empresarios de Galicia**, fundada en 1981.
Ernesto Baltar

O nome de **Ernesto Baltar** pode referirse a:

***Ernesto Baltar Cortés**, farmacéutico galego (1863-1928);
***Ernesto Baltar Santaló**, farmacéutico galego, fillo do anterior (1900-1977);
***Ernesto Baltar Feijoo**, avogado e político galego, fillo do anterior (1943-2021);
***Ernesto Baltar García-Peñuela**, profesor galego, sobriño do anterior (n. 1977);
***Ernesto Baltar Montero**, médico galego;
Ángel Baltar

O nome **Ángel Baltar** pode referirse a dous padroneses:

***Ángel Baltar Varela**, farmacéutico galego, pai do seguinte (1827-1895);
***Ángel Baltar Cortés**, médico galego, fillo do anterior (1868-1934).
Güneşi Gördüm

***Güneşi Gördüm*** é un filme turco de 2009 escrito, dirixido e protagonizado por Mahsun Kırmızıgül. Conta a historia dunha familia kurda que é obrigada a abandonar a súa vila no sueste de Turquía por mor do conflito bélico. O filme, que se estreou o 13 de marzo de 2009, foi un dos filmes con maior recadación en Turquía dese ano, sendo estreado de novo o 18 de setembro de 2009. O filme foi o candidato de Turquía para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa da 82ª edición dos premios, pero finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Mahsun Kırmızıgül como Ramo
* Cemal Toktaş como Kadri 
* Yıldız Kültür como Pakize
* Sarp Apak como Ahmet
* Buğra Gülsoy como Berat
* Ali Sürmeli como Nedim
* Altan Erkekli como Davut 
* Erol Günaydın como Samet
* Demet Evgar como Havar 
* Cezmi Baskın como Bünyamin
* Şerif Sezer como Gülistan 
* Itır Esen como Doutor

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Turquía propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
### Ligazóns externas 
*
Layla M.

***Layla M.*** é un filme neerlandés de 2016 dirixido por Mijke de Jong. Foi escollido como candidato neerlandés para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, pero finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Nora El Koussour como Layla
* Ilias Addab como Abdel
* Hassan Akkouch como Zine
* Yasemin Cetinkaya como Oum Osama, veciña de Layla en Xordania
* Husam Chadat como Sheikh Abdullah Al Sabin
* Mohammed Azaay como pai de Layla
* Esma Abouzahra como nai de Layla
* Bilal Wahib como Younes, irmán de Layla
* Ayisha Siddiqi como Meryem, mellor amiga de Layla
* Sachli Gholamalizad como Senna, voluntaria nun campo de refuxiados

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes dos Países Baixos propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 90ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Adealla

miniatura|Adealla deixada polo cliente nunha mesa de restaurante.
A **adealla** ou **propina** é unha recompensa xeralmente económica que se outorga como agradecemento por un bo servizo e polo produto consumido.

Na maioría dos sitios, o cliente decide se dá ou non unha adealla e o monto desta. Nos últimos anos nalgúns países a adealla converteuse nun pago obrigatorio por algúns servizos, sendo os restaurantes son o mellor exemplo disto. Porén, ó ser obrigatoria fai que perda o carácter de adealla (aínda que se conserve o nome).

Estas situacións comezaron a polarizar ós consumidores, habendo por unha banda xente que pensa que a adealla é algo practicamente obrigatorio para apoiar á economía do traballador, por outra banda hai quen cren que dar adealla só propicia que os salarios se manteñan a niveis denigrantes. Mentres que algúns outros só ven a adealla como un vello costume.

En 2007 Pedro Solbes, daquela Ministro de Economía de España afirmou que as adeallas excesivas son un factor para o aumento da inflación do país.

En países como os Estados Unidos, o costume de deixar adealla expandiuse máis aló dos restaurantes. É así que é común entregar adealla ó chofer do taxi (15 %), ós mozos dos recados do hotel e ó peiteador.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Premio de Investigación Ramón Baltar Feijoo

O **Premio de Investigación Ramón Baltar Feijoo** é un premio que procura contribuír ao fomento do estudo do período histórico relativo ao fondo documental Ramón Baltar Feijoo. Convócao cada dous anos a Fundación Rosalía de Castro desde 2018.

## Obras galardoadas 
* 2018: *Cantos de independencia e liberdade*, de María Xesús Lama, (Galaxia, 2017) e *A nosa terra é nosa: a xeira das Irmandades da Fala 1916-1931*, de Emilio Ínsua (Baía, 2016) ex aequo
* 2020: *As orixes da fotografía en Galicia*, de Carlos Castelao (Alvarellos, 2018)
* 2022: *Irmandiñas*, de Aurora Marco (Laiovento, 2020)
* 2024: *Querida liberdade. Vida e obra dun precursor do Rexurdimento: Antolín Faraldo*, de Xurxo Martínez (Alvarellos, 2022)
## Notas
Ábrete de orellas

***Ábrete de orellas*** é un espazo de comunicación musical galego con actividade en Internet, en radio e tamén en prensa. O seu director é Pepe Cunha.

## Historia
*Ábrete de Orellas* naceu como programa musical en Radio Kaos, emisora universitaria do Campus de Ferrol no outono de 1997, e foi crecendo con atención á variedade musical e á música ao vivo na zona de Ferrol. Ao desaparecer Radio Kaos, na primavera de 2003 o programa pasou a ser difundido por Internet, e ampliou a súa zona de influencia de Ferrol a toda Galiza coincidindo coa chegada de Internet e a creación dun portal on-line.

En 2005 o Colectivo Opaíí-Rádio FilispiM, do cal Pepe Cunha é membro fundador, comezou a operar na comarca de Trasancos, onde *Ábrete de orellas* regresou en outono de 2014. A versión radiofónica do programa soa nas emisoras da Rede Galega de Radios Libres e Comunitarias (CUAC FM; Rádio FilispiM, Radio Roncudo, Radio Neira, Piratona ...), nas radios municipais de Redondela e Negreira e no podcast de *Pontevedra Viva*, ademais de estar dispoñíbel en Agora.gal e Podgalego.

## Recoñecementos
*Premios Martín Codax da Música na categoría de Espazo de Comunicación Musical (2016 e 2018).

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*www.abretedeorellas.com
*http://emprende.galiciaconfidencial.com/noticia/19214-brete-orellas
*https://miradasenior.wordpress.com/2019/11/20/conferencia-o-papel-dos-medios-de-comunicacion-na-promocion-cultural-abrete-de-orellas-un-proxecto-exemplar-na-comunicacion-musical-galega/
*https://www.ivoox.com/abrete-orellas_sq_f186732.51191477_1.html
Dita zë fill

***Dita zë fill*** é un filme albanés de 2017 dirixido por Gentian Koçi. Foi escollido como candidato albanés para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, pero finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Ornela Kapetani como Leta
* Suzana Prifti como Sophie
* Kasem Hoxha como Postman
* Hermes Kasimati como fillo de Leta
* Adele Gjoka como Ola

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Albania propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 90ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Cabalgar en solitario

***Cabalgar en solitario *** (en ) é un filme estadounidense de 1959 dirixido por Budd Boetticher e protagonizado por Randolph Scott, Karen Steele, Pernell Roberts, Lee Van Cleef e James Coburn, no seu debut cinematográfico. Este filme en Eastmancolor é un dos chamados do "ciclo Ranown" de Boetticher, feitos xunto a Randolph Scott, o produtor executivo Harry Joe Brown e o guionista Burt Kennedy, o cal comezou con *Seven Men from Now*.

## Personaxes 
* Randolph Scott como Ben Brigade
* Karen Steele como Mrs. Carrie Lane
* Pernell Roberts como Sam Boone
* James Best como Billy John
* Lee Van Cleef como Frank
* James Coburn como Whit
* Bennie E. Dobbins como Foraxido (sen acreditar)
* Roy Jenson como Foraxido (sen acreditar)
* Dyke Johnson como Charlie (sen acreditar)
* Boyd "Red" Morgan como Foraxido (sen acreditar)
* Boyd Stockman como Xefe indio (sen acreditar)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Cabeza de diamante

***Cabeza de diamante*** (en ) é un filme estadounidense de 1963 dirixido por Guy Green. Está protagonizado por Charlton Heston, Yvette Mimieux, George Chakiris e James Darren, sendo distribuído por Columbia Pictures. A banda sonora orixinal é obra de John Williams, Hugo Winterhalter compuxo o tema principal e Darren cantou a canción do título. O actor de cinema mudo Billie Dove fai a súa última aparición na gran pantalla cun cameo.

Estreouse en galego o 30 de agosto de 1991 a través da TVG.

## Personaxes 
* Charlton Heston como Richard "King" Howland
* Yvette Mimieux como Sloan Howland
* George Chakiris como Dr. Dean Kahana
* France Nuyen como Mai Chen
* James Darren como Paul Kahana
* Aline MacMahon || Kappa Lani Kahana
* Elizabeth Allen como Laura Beckett
* Vaughn Taylor como Xuíz James Blanding
* Philip Ahn como Mr. Immacona
* Edward Mallory como Robert Parsons

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Alfonso Otero Regal

**Alfonso Otero Regal**, nado en Nois (Foz) o 27 de xuño de 1952, é un artista e artesán galego. A súa produción artística vai do expresionismo á arte conceptual. Formado inicialmente no debuxo e a pintura, desenvolveu a súa creación na cerámica e fixo incursións en áreas artísticas como o gravado, a literatura, a ilustración e o debuxo. Dende a década de 1970 reside en Viveiro. 
## Traxectoria 
### Formación 
Estudou pintura con Juan Bautista Puchades Quilis en Mondoñedo, na Escola Massana (Barcelona) e no Seminario de Estudos Cerámicos de Sargadelos. Tamén realizou un curso con Cumellas en Barcelona. Desde finais dos anos 60 formouse en técnicas de debuxo e pintura e posteriormente en cerámica. Continuou a ensinar e traballou con alfareiros ata que chegou a Zaragoza onde traballou con Andrés Galdeano realizando murais e varias obras. En 1968 realizou a súa primeira exposición en Mondoñedo.

En 1982, a partir do seu propio taller de cerámica utilitaria, creou Regal-Cerámicas. En 2002 mercou a antiga fábrica de curtidos en Viveiro, en ruínas, para crear o complexo multicultural Regal-Xunqueira. O espazo ten unha área de 2000 m² distribuídos en catro niveis diferentes. Ten talleres de cerámica, cun forno de 12&nbsp;000 kg que permite a cocción de ata seiscentas pezas a un tempo. Nunha zona desenvolve o proceso de produción comercial, e noutra atópanse as creacións as obras do artista, xunto coas pezas cerámicas xa descontinuadas. A fachada principal e o patio están decorados con murais do autor.
Foi profesor de cerámica en talleres ocupacionais e talleres escolares, profesor e promotor dun centro de formación para os mozos, e tamén imparte cursos de rakú, (unha técnica oriental de facer cerámica), serigrafía cerámica e carpetas cerámicas en varios lugares España. 

## Obra 
Realizou murais cerámicos en institucións públicas e privadas e o seu traballo atópase en museos, fundacións e coleccións privadas en España, Europa, os Estados Unidos e o Xapón.

Ilustrou os libros *Soños coma xógaras*, de Xaime Oroza; *Dende Mañá*, tamén de Xaime Oroza; *Entre Nois e Pena Orxal*, *Traca-traco* de Paco Rivas; *A maruxaina e outras sereas*, de Paco Rivas e Pablo Mosquera; *Os propietarios da paisaxe son nenos*, de Alberto Zurdo; *Memoria e soño* (1996), *Nas varandas do abrente* (2000), *Ás catro augas* (2004) e *Linguaxes* (2005) de Xoán Neira; *Sesenta e nove*, de Xosé Díaz.

## Recoñecementos 
*Premio Nacional de Cerámica en 2011 na categoría Promociona para Entidades Privadas.
## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Carta de Cambon

A **Carta de Cambon** é unha carta escrita o 4 de xuño de 1917 por Jules Cambon, director da sección política do Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia, ao diplomático sionista Nahum Sokolow. A carta expresa as simpatías do goberno francés sobre a colonización xudía en Palestina. Considérase como un precursor político esencial da Declaración Balfour.

## Historia 
O 11 de marzo de 1916, nun telegrama aos embaixadores ruso e francés, Edward Grey propuxo que os Aliados emitiran unha declaración conxunta apoiando as aspiracións xudías en Palestina. Verete, no seu relato sobre os desenvolvementos que deron lugar a esta proposta, explicou:

O historiador Martin Kramer suxire que asegurar a aprobación dos aliados franceses e americanos dos británicos, e do Vaticano, que controlaba moitos dos Lugares Santos na Terra de Israel, era unha condición necesaria para a Declaración Balfour

Tanto o diplomático británico Mark Sykes como o francés François Georges-Picot estaban en Petrogrado nese momento aconsellando aos seus embaixadores sobre a forma de que os rusos aprobasen o segredo acordo Sykes-Picot e os seus termos para a futura disposición de Palestina. Non houbo un grande entusiasmo sobre a proposta por parte dos franceses e os rusos. Brecher deu conta das motivacións e actitude francesas sobre a cuestión durante os anos da guerra.

Houbo poucos desenvolvementos ata o cambio de goberno en Gran Bretaña a pesar da necesidade de acomodarse cos franceses, tratando de manter os termos do acordo Sykes-Picot. Nun memorando datado o 21 de abril de 1917, Lord Cecil, quen foi o delegado de Lord Balfour como Secretario de Exteriores (Foreign Secretary) durante a Misión Balfour a América, escribiu que:

Organizouse unha viaxe a Francia e Italia para Mark Sykes, quen fora nomeado a comezos dese ano para liderar as negociacións cos sionistas, e o diplomático sionista Nahum Sokolow, durante abril e maio de 1917. Tras reunirse con varios oficiais franceses en abril, visitaron Italia, onde Sokolow logrou apoio verbal de Bieito XV o 4 de maio de 1917.

## Contido da carta 
O contido da carta é o seguinte:

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Declaración Balfour
### Ligazóns externas 
* O apoio francés á causa sionista en 1917 en Balfour Project
Ribonuclease H retroviral

A **ribonuclease H retroviral** (RNase H retroviral) é un dominio catalítico do encima transcriptase inversa ou reversotranscriptase (RT) retroviral. O encima RT utilízase para xerar un ADN complementario (ADNc) a partir do xenoma de ARN retroviral. Este proceso chámase reversotranscrición. Para completar este complexo proceso, a RT retroviral debe ter unha natureza multifunctional. Posúe as tres actividades bioquímicas seguintes: ADN polimerase dependente de ARN, ribonuclease H e ADN polimerase dependente de ADN. Como todos os encimas RNase H, o dominio de RNase H retroviral cliva os dúplex de ADN/ARN e non degrada ADN ou ARN que non estean hibridados.

## Estrutura 
[miniatura|O dominio de ribonuclease H da transcriptase inversa do VIH-1 (en azul), cos catro residuos de carboxilato do sitio activo en maxenta. O dominio está superposto sobre o dominio de ribonuclease HI de *[Escherichia coli* (pardo), ilustrando a presenza de hélice C e a protrusión básica no homólogo de *E. coli*.]]
[miniatura|A estrutura cristalina do heterodímero da transcriptase inversa do VIH  (en amarelo e verde), co dominio de RNase H mostrado en azul (o sitio activo nas esferas maxenta). A febra do [ácido nucleico laranxa é de ARN, a febra vermella é ADN.]]
Aínda que as estruturas das RT de retrovirus de humanos, murinos e aves presentan diferentes subunidades, os tamaños relativos, a orientación e conexión dos dominios de RNase H ou ADN polimerase son moi similares. O dominio RNase H ocupa un ~25% do C-terminal da proteína RT. O dominio de ADN polimerase ocupa un ~55% do N-terminal da proteína RT.
Os dominios de RNase H dos encimas RT do MMLV e o VIH-1 son estruturalmente moi similares ás RNase H de *Escherichia coli* e *Bacillus halodurans* así como á RNaseH1 humana. A RNase H retroviral é necesaria para dixerir a molécula de ARNt cando xa non se necesita. Estes procesos son dependentes do Mg2+.

A RNases H retroviral cliva os seus substratos de 3 posibles maneiras: 
#Clivaxe interna específica de secuencia do ARN [1-4]. Os encimas do VIH-1 e o virus da leucemia murina Moloney prefiren clivar a febra de ARN un nucleótido máis alá da unión ARN-ADN.
#Clivaxe dirixida ao extremo 5' do ARN a 13-19 nucleótidos desde o extremo do ARN.
#Clivaxe dirixida ao extremo 3' do ADN a 15-20 nucleótidos do cebador terminal. 
Os dous modos dirixidos aos extremos son únicos das RNases H retrovirais debido a varios efectos do dominio asociado á polimerase da RT retroviral.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Miguel Morán del Val

**Miguel Morán del Val**, nado en Brazuelo (León) cara a 1899, foi un mestre, xornalista e editor español.

## Traxectoria 
Dirixiu en León a revista *Vida Leonesa* (1923-1925). Editou unha *Guía de Vigo* en 1926. Dirixiu a revista *Azul* en Vigo nos anos vinte. Foi mestre de Bejes (Cillorigo de Liébana) en 1930, e de San Román de la Llanilla (Cantabria) en 1932. Foi secretario do Hogar Leonés de Santander en 1932. En decembro de 1934 foi destinado como mestre á escola de nenos de Santander. Foi director da Escola Graduada de Santander. En 1937 foi xefe da sección de Bibliotecas e Museos e secretario da Junta de Incautación y Conservación del Tesoro Artístico Nacional. O goberno da República confioulle unha misión como Delegado da Junta Central del Tesoro Artístico na embaixada de España en París. Coa caída da República exiliouse en Francia.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Denominación de Orixe Horta de Mondoñedo

A **Denominación de Orixe Horta de Mondoñedo** é un selo que recoñece a calidade de diversos produtos da horta do concello de Mondoñedo. Foi concedido polo Ministerio de Industria, Comercio e Turismo en decembro de 2018.

## Produtos
Abrangue a produción de froita, hortaliza, verduras e legumes frescas, herbas aromáticas frescas; plantas e flores: bulbos, plantóns e sementes; malte, produtos agrícolas e hortícolas en bruto e sen procesar; grans e sementes en bruto ou sen procesar. Exclúe a pataca (amparada pola D.O. Pataca de Galicia), faba (D.O. Faba de Lourenzá) e o grelo (D.O. Grelos de Galicia).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Denominacións de orixe de Galicia

### Ligazóns externas 
*Imaxe do selo e datos de rexistro
* DO de España
Megaduque

[dereita|miniatura|286x286px|O megaduque do [Imperio Bizantino|Imperio bizantino Aleixo Apocauco (1341-1345).]]
O **megaduque**, **megadux** ou  ***megas dux*** (en grego: μέγας δούξ) foi o cuarto cargo en importancia despois do emperador bizantino dentro da alta xerarquía político-militar do Imperio bizantino.

Inicialmente foi creado por Aleixo I Comneno cara ao século XI, o título correspondía ao comandante en xefe da frota de guerra, equivalente ao de almirante. Pero durante o goberno imperial da dinastía Paleólogo, o megaduque converteuse en primeiro ministro do emperador bizantino, pasando por encima de toda a burocracia bizantina. O último megaduque antes da caída do Imperio Bizantino foi Lucas Notaras (? - 3 ou 4 de xuño de 1453).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 
* 
*
Ana Viqueira

**Ana Viqueira Amor**, nada na Coruña en 1957 e finada en Santiago de Compostela o 18 de agosto de 2016,

Estaba casada co tamén xornalista Xosé Hermida.

## Notas
Azul (Vigo)

***Azul*** foi unha revista editada en Vigo nos anos vinte do século XX.

## Historia e características 
Dirixida por Miguel Morán del Val. Revista semanal literaria con ilustracións gráficas. Publicaba tamén un extraordinario con periodicidade mensual, xeralmente de 64 páxinas, e dedicado a Iberoamérica.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Jules Cambon

**Jules-Martin Cambon**, nado en París o 5 de abril de 1845 e finado en Vevey (Suíza) o 19 de setembro de 1935, foi un diplomático francés e irmán de Paul Cambon. Como embaixador ante Alemaña entre 1907 e 1914, traballou para lograr a amizade entre ambos países. Os seus intentos quedaron frustrados por líderes franceses como Raymond Poincaré, que decidiron que Berlín trataba de debilitar a Tripla Entente de Francia, Rusia e Gran Bretaña e que non eran sinceros na súa busca da paz. O consenso francés era que a guerra era inevitable.

## Traxectoria 
[miniatura|Jules Cambon asinando o [Tratado de París (1898)|Tratado de París de 1898.]]
Comezou a súa carreira como avogado (1866), serviu na guerra franco-prusiana e integrouse no servizo civil en 1871. Foi prefecto do departamento de Norte (1882) e do Ródano (1887-1891), e en 1891 foi designado Gobernador Xeral de Alxeria, onde servira xa en postos de menor relevancia en 1874.

Foi nomeado embaixador de Francia en Washington D. C. en 1897, e nesa condición traballou na preparación dos documentos preliminares para o acordo de paz entre España e Estados Unidos trala guerra hispano-estadounidense de 1898. Foi un dos que contribuíron á firma do Tratado de París de 1898. O seu traballo nas negociacións permitiu fortalecer as relacións políticas entre España e Francia.

En 1902 foi nomeado embaixador en Madrid, e en 1907 en Berlín, onde permaneceu ata o inicio da primeira guerra mundial en 1914. Durante o conflito foi xefe da sección política do Ministerio de Asuntos Exteriores francés. Foi membro da Academia Francesa. O seu irmán, Paul, foi tamén un notable diplomático.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Carta de Cambon
Teresa Veiga

**Teresa Veiga** é o pseudónimo literario dunha escritora portuguesa, nada en Lisboa en 1945. Dela pouco se sabe, unha vez que non dá entrevistas nin revela a súa verdadeira identidade.

## Traxectoria 
Licenciouse en Dereito en 1968 e en Filoloxía Románica en 1980, exercendo a actividade de Conservadora do Rexistro Civil entre 1975 e 1983.

A pesar de ter escrito relativamente pouco, os libros de Teresa Veiga foron recibidos con entusiasmo pola crítica, que destaca "un notábel dominio narrativo"  e "temas máis interiores [..] intemporais". A súa produción literaria inclúe algúns textos dispersos por algunhas das publicacións periódicas, o caso das revistas, *Ficções* (nº 2) e, *Colóquio-Letras* (non. 143/144). O seu primeiro libro, *James e outras histórias*, foi recomendado para a súa publicación polo xurado do concurso literario do Círculo de Lectores. A concesión dos premios Prémio de Ficção do Pen Clube e do Grande Prémio de Conto Camilo Castelo Branco da Associação Portuguesa de Escritores en 1992, para o seu libro de contos, *História da Bela Fria*, tróuxolle recoñecemento como unha das grandes revelacións da literatura da década de 1990. Co proxecto que viría resultar na súa primeira novela, *A paz doméstica *(1999), obtivo, en 1998, unha bolsa de creación literaria, concedida polo Ministerio de Cultura. En 2008, foi premiada por segunda vez co Grande Prémio de Conto Camilo Castelo Branco para a colección de contos, *Uma aventura secreta do Marquês de Bradomín*.

A súa obra está representada nalgunhas antoloxías de contos portugueses e de fóra de Portugal.

## Obra publicada 
### Novela 
* *O último amante* (1990). Lisboa: Cotovia. 
* *A paz doméstica* (1999). Lisboa: Cotovia. 
* ''O Senhor d'Além* (2021). Tinta da China.

### Relatos 
**Jacobo e outras histórias* (1980). 
* *História da Bela Fria* (1992). Lisboa: Cotovia.
* *As enganadas* (2003). Lisboa: Cotovia. 
* *Uma aventura secreta do Marquês de Bradomín* (2008). 
* *Gente Melancolicamente Louca* (2015). 

## Premios e recoñecementos 
* Prémio PEN Clube Português de Novelística, 1992 (*História da Bela Fria*)
* Grande Prémio de Conto Camilo Castelo Branco, 1992 (*História da Bela Fria)*
* Grande Prémio de Conto Camilo Castelo Branco, 2008 (*Uma aventura secreta do Marquês de Bradomín*)
* Grande Prémio de Conto Camilo Castelo Branco, 2016 (*Gente melancolicamente louca*)
* Premio Fernando Namora con *O Senhor d'Além''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
### Ligazóns externas 
*  LACERDA, W. L. V. Vigiar e calar em "Danças Húngaras de Brahms, Texto de Teresa Veiga. En: Anais do IV Colóqui Internacional Cidadania Cultural: diálogos de gerações. Campina Grande: Editora EDUEPB, 2009.ISSN:2176-5901
Voo 159 de TWA

O **voo 159 de TWA** era un voo regular de pasaxeiros entre Nova York e Os Ánxeles, cunha escala no aeroporto de Cincinnati/Norte de Kentucky, que se esnafrou despois de abortar a engalaxe en Cincinnati o 6 de novembro de 1967. O Boeing 707 que operaba o voo ese día intentou deter a engalaxe cando o copiloto preocupouse de que o avión chocara cun DC-9 incapacitado na pista. O aparello saíuse da pista, golpeou un terraplén e incendiouse. Un pasaxeiro morreu como resultado do accidente.

A NTSB concluíu que o accidente debeuse á incapacidade da tripulación de abortar con éxito a engalaxe debido á velocidade do avión, e que a saída de pista era inevitable a esa velocidade. O DC-9 incapacitado, un voo de Delta Air Lines que informara que abandonara a pista cando non o fixera, foi un factor que axudou ao accidente. A NTSB recomendou que a FAA establecese e publicase estándares para despexar de forma segura os extremos das pistas tanto para avións como para vehículos de terra. A NTSB tamén recomendou revaluar os manuais de adestramento e procedementos dos avións no caso dun aborto de engalaxe.
Voo 261 de Alaska Airlines

O **voo 261 de Alaska Airlines** era un voo regular internacional entre o aeroporto internacional Licenciado Gustavo Díaz Ordaz en Puerto Vallarta, México, e o aeroporto internacional de Seattle-Tacoma, nos Estados Unidos cunha escala no aeroporto internacional de San Francisco. O 31 de xaneiro de 2000, o avión que operaba a ruta, un McDonnell Douglas MD-83, esnafrouse no océano Pacífico a uns 4,3 quilómetros ao norte da illa Anacapa, California, tras sufrir unha perda catastrófica do control de cabeceo. O accidente matou a todas as persoas a bordo: dous pilotos, tres tripulantes de cabina e 83 pasaxeiros.

A investigación da Xunta Nacional de Seguridade no Transporte determinou que o mantemento inadecuado provocou un desgaste excesivo e un eventual erro dun sistema de control de voo crítico. A causa probable considerouse a perda de control de cabeceo do avión produto do fallo dunha porca tipo *acme* (de rosca con perfil trapezoidal) do vástago do estabilizador horizontal. Unha lubricación insuficiente da engrenaxe do elevador provocó o seu desgaste excesivo e o subseguinte trasroscado. Antes do accidente o avión tiña máis de 26 000 horas de voo.

## Tripulación 
O pilotos do voo 261 eran veteranos con moita experiencia. O capitán Ted Thompson, de 53 anos, tiña 17 750 horas de voo, 4 000 delas voando no MD-80. O primeiro oficial William (Bill) Tansky, de 57, tiña 8 140 horas, da que 8 060 eran como primeiro oficial no MD-80. Ningún dos dous estivera antes implicado nun incidente ou accidente.

## Notas
La Voz del Trabajo

***La Voz del Trabajo*** foi o nome de varias publicacións:

****La Voz del Trabajo***, periódico publicado en Zamora entre 1929 e 1933.
****La Voz del Trabajo***, periódico publicado en Vigo entre 1932 e 1933.
****La Voz del Trabajo***, *Órgano de la UGT y del Partido Socialista de Guipúzcoa*, periódico publicado en Donostia en 1934.
A caída do Imperio Romano

***A caída do Imperio Romano*** (en ) é un filme estadounidense de 1964 dirixido por Anthony Mann e producido por Samuel Bronston. Conta cun guión de Ben Barzman, Basilio Franchina e Philip Yordan. Está protagonizado por Sophia Loren, Stephen Boyd, Alec Guinness, James Mason, Christopher Plummer, Mel Ferrer e Omar Sharif.

Estreouse en galego o 17 de abril de 1992 a través da TVG.

## Personaxes 
* Sophia Loren como Lucila
* Stephen Boyd como Livio
* Alec Guinness como Marco Aurelio
* James Mason como Timonides
* Christopher Plummer como Cómodo
* Mel Ferrer como Cleandro
* Omar Sharif como Sohemus de Armenia
* Anthony Quayle como Verulus
* John Ireland como Ballomar
* Eric Porter como Didio Xuliano
* Finlay Currie como Senador
* Andrew Keir como Polibio
* Douglas Wilmer como Pescenio Níxer
* George Murcell como Victorinus
* Norman Wooland como Virgilianus

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Andrea Barreira Freije

**Andrea Barreira Freije**, nada na Fonsagrada en 1986, é unha escritora galega.

## Traxectoria 
Graduada en xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela, mestrado en Comunicación Científica, Tecnolóxica e Medio-ambiental pola Universidade Carlos III de Madrid e outro en Estudos Internacionais pola pola Universidade de Santiago de Compostela.

Imparte obradoiros de escritura para adolescentes e adultos.

Foi xestora cultural, tradutora, locutora, dependenta… e pedagoga.

Forma parte da plataforma de crítica literaria feminista *A Sega*, que visibiliza o traballo das escritoras.

Publicou o conto infantil de Nadal, *Que pode saír mal?* para as actividades Pontexogos (Pontevedra) do Nadal 2016/17, ilustrado por Ana Seoane.

## Obras 
[300px|miniatura|De esquerda a dereita, [Celia Recarey, Andrea Barreira e Antía Veres durante o relatorio "Tradución das clásicas ao galego, de Mary Wollstonecraft a Virginia Woolf", como parte das actividades da SELIC 2017.]]
* *Non hai luz sen escuridade* (2015). Santiago: Urco Editora. Novela xuvenil fantástica.
* *Palabra de bruxa* (2018). Vigo: Galaxia, Costa Oeste. 168 páxs. ISBN 978-84-9151-181-6.
* *Quen precisa unha avoa?* (2024). Vigo: Xerais. 296 páxs. Ilustracións de María Montes. ISBN 978-84-1110-569-9. ePub: ISBN 978-84-1110-574-3.

### Ensaio 
* *Desmontando o corpo, construíndo a ciencia. As xemelgas Fernández de la Vega* (2021). A Coruña: Baía. 48 páxs. ISBN 978-84-9995-368-7.

### Obras colectivas 
* *Contos do Sacauntos*
* *Romasanta o criminal*
* *Lendas de Gallaecia*
* *Segunda Era*
* *Encontros na Terceira Fase*
* *Tebras na Alma*
* *Contos de Verán*
* *O libro dos libros* (2018), co relato "A libreira de Iz"

## Recoñecementos 
* *Palabra de Bruxa* foi finalista na Gala do Libro Galego 2019
* VII Premio Agustín Fernández Paz de narrativa infantil e xuvenil pola Igualdade por *Quen precisa unha avoa?*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha da autora en Urco Editora.
Mark Sykes

**Tatton Benvenuto Mark Sykes**, nado en Londres o 16 de marzo de 1879 e finado en París o 16 de febreiro de 1919, foi un nobre inglés, partícipe no acordo segredo de maio de 1916 entre Gran Bretaña e Francia sobre unha futura partición do Imperio Otomán tras a primeira guerra mundial.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Acordo Sykes-Picot
Nahum Sokolow

**Nahum Sokolow** (en  e en ), nado en Wyszogród, preto Plock, Tsarato de Polonia, o 10 de xaneiro de 1859 e finado en Londres o 17 de maio de 1936, foi un líder sionista, escritor, tradutor e pioneiro do xornalismo en hebreo.

## Traxectoria 
Nado no seu dunha familia rabínica en Wyszogrod (entón parte do Imperio Ruso), Sokolow empezou a escribir para os periódicos locais hebreos, HaTzefirah, cando só tiña dezasete anos. Rapidamente gañou un gran número de seguidores que cruzaron os límites da afiliación política e relixiosa entre os xudeus de Polonia, intelectuais laicos e antisionistas. Co tempo converteuse no principal editor dos periódicos hebreos.

En 1906 pediuse a Sokolow que asumise o cargo de secretario xeral da Organización Sionista Mundial. Nos anos seguintes, percorreu Europa e América do Norte para promover a causa sionista. Durante a primeira guerra mundial, viviu en Londres, onde foi un destacado defensor da Declaración Balfour de 1917, na que o goberno británico declarou o seu apoio a unha patria xudía en Palestina. En 1931 foi elixido presidente da Organización Sionista Mundial, e serviu neste cargo ata 1935, cando foi sucedido por Chaim Weizmann. Tamén se desempeñou como Presidente da Axencia Xudía para Palestina entre 1931 e 1933 e foi sucedido por Arthur Ruppin.

Sokolow foi un prolífico autor e tradutor. Os seus traballos inclúen un volume da historia de tres de Baruch Spinoza e o seu tempo, e varias outras biografías. Tamén foi o primeiro en traducir o libro de  Theodor Herzl , a súa utópica novela *Altneuland* ao hebreo, dándolle o nome de *Tel Aviv* (literalmente, "Un antigo outeiro da primavera"). En 1909, o nome foi adoptado para a primeira cidade moderna de fala hebrea: Tel Aviv.

Sokolov marchou a Francia e Italia entre abril e maio de 1917 para obter o apoio para o plan dun estado xudeu en Palestina. En Roma falou a Monseñor Eugenio Pacelli, futuro papa Pío XII, e incluso hai rexistros de que chegou a expoñer as aspiracións sionistas co propio Bieito XIV. Ao seu regreso a Francia, Sokolow conseguiu obter o compromiso francés por escrito, a carta de Cambon, aínda que quedou sen publicar nese momento.

Morreu en Londres en 1936.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Organización Sionista Mundial
* Carta de Cambon
François Georges-Picot

**François Georges-Picot**, nado en París o 21 de decembro de 1870 e finado na mesma cidade o 20 de xuño de 1951, foi un diplomático e avogado francés quen negociou o Acordo Sykes-Picot co avogado británico, Mark Sykes entre novembro de 1915 e marzo de 1916. O acordo foi un tratado segredo que propuxo que, cando se iniciase a partición do Imperio Otomán  despois da teórica vitoria por parte da Tripla Entente, o Reino Unido, Francia e, máis tarde, Rusia e Italia, dividiríanse entre si os territorios árabes baixo influencia otomá.

## Traxectoria 
Picot graduouse en Dereito e converteuse en avogado do Tribunal de apelación de París en 1893. Converteuse en diplomático en 1895 e agregouse á Directiva de Política en 1896. Converteuse en secretario do embaixador en Copenhaguen e en Pequín antes de ser nomeado Cónsul-Xeral de Francia en Beirut un pouco antes do comezo da primeira guerra mundial.

No Cairo, mantivo boas relacións cos maronitas do Líbano. No verán de 1915 o Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia o mandou de volta a París. Como membro do Partido Colonial francés avogou en favor do grupo que apoiaba un Mandato francés de Siria durante as negociacións do Acordo Sykes-Picot e unha «Siria integral», desde Alexandreta (na Turquía actual) ao Sinaí e desde Mosul ata a costa mediterránea.

Foi nomeado alto comisionado en Palestina e Siria entre 1917 e 1919, ministro plenipotenciario en 1919, alto comisionado de Bulgaria en 1920 e embaixador na Arxentina.

## Familia 
Foi fillo do historiador Georges Picot e tío-avó do presidente francés Valéry Giscard d'Estaing. Casou con Marie Fouquet en París o 11 de maio de 1897 e tiveron tres fillos: Jean Georges-Picot, Élisabeth Georges-Picot (1901 - 1906) e Sibylle Georges-Picot. A súa neta Olga Georges-Picot actuou na película Chacal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Vincent Cloarec, Henry Laurens *Le Moyen-Orient au 20e siècle*, París: Armand Colin (2003) pages 218-219 ISBN 2-200-26614-6

### Outros artigos 
* Carta de Cambon
* Declaración Balfour
Afonso de Brienne

**Afonso de Brienne**, chamado **de Acre**, nado en Acre sobre 1227 e finado o 25 de agosto de 1270 en Tunes, foi un nobre francés do Antigo Réxime, Gran chambelán de Francia, conde de Eu e vizconde de Cyrel.

## Traxectoria 
Nado sobre 1227 de Xoán de Brienne, rei de Xerusalén, e de Berenguela de León, Afonso de Brienne casou sobre 1250 con María de Lusignan, filla de Raúl II de Lusignan, señor de Issoudun, con quen tería dous nenos: Xoán II de Brienne (1250-1294), conde de Eu, e Branca de Brienne (falecida o 15 de xullo de 1309), abadesa de Maubuisson.

En 1265, foi en axuda do seu curmán Afonso X, rei de Castela, na súa loita contra os mouros do norte de África. Aí amosou moita valentía e defendeu con éxito os territorios cristiáns, o que valeu unha mensaxe de felicitación do papa Clemente IV.

Acompañou logo a Lois IX de Francia durante a Oitava Cruzada, contraendo, do mesmo xeito que o rei, a disentería (ou a febre tifoidea), e morreu o 25 de agosto de 1270.

O seu corpo foi levado a Francia, onde foi enterrado na basílica de Saint-Denis.

## Notas
Acordo Sykes-Picot

O **Acordo Sykes-Picot**, coñecido oficialmente como o **Acordo de Asia Menor**, foi un acordo segredo entre Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda e a Terceira República Francesa para definir as propostas esferas de influencia e control dos dos países no Próximo Oriente se acaso a Tripla Entente obtivera a vitoria en contra do Imperio Otomán na primeira guerra mundial. As negociacións desenvolvéronse entre novembro de 1915 e marzo de 1916, asinouse o acordo o 16 de maio de 1916, e foi exposto ao público por Izvestia e Pravda o 23 de novembro de 1917 e polo The Manchester Guardian o 26 de novembro de 1917.

Considérase que o acordo deulle a forma actual á rexión. Definíronse as fronteiras de Iraq e Siria, e levou ata o conflito actual entre Israel e o pobo palestino. Moitas persoas ven o acordo como un punto de inflexión nas relacións entre o mundo do Occidente e o mundo árabe. Negáronse as promesas feitas aos árabes polo coronel T. E. Lawrence dunha patria nacional e árabe na área de Gran Siria, a cambio de aliarse cos británicos en contra do Imperio Otomán. A arquitectura xeopolítica fundada por Sykes-Picot favoreceu circunstancias que deron a lugar situacións como a protección que desfrutaron as minorías relixiosas e étnicas no Medio Oriente, as cales son motivos de conflitos na actualidade. O Estado Islámico afirmou que unha das metas da súa insurxencia, era reverter os efectos de Sykes-Picot.

## Partición 
O acordo repartía aos británicos o control das áreas desde a liña da costa do mar Mediterráneo ata o río Xordán, Xordania, o sur de Iraq e unha pequena área que incluíu os portos de Haifa e Acre para deixar acceso ao Mediterráneo. Aos franceses correspondeulle o control do sueste de Turquía, o norte de Iraq, Siria e o Líbano. e se propuxo unha «administración internacional» para Palestina. Os británicos formaron o Mandato británico de Palestina entre 1920 e 1948 e o Mandato británico de Iraq desde 1920 ata 1932, mentres que o Mandato francés de Siria e Líbano durou desde 1923 ata 1946. Os diplomáticos británicos e franceses Mark Sykes e François Georges-Picot negociaron os termos do acordo. O goberno do tsar de Rusia foi unha parte menor no acordo e despois da Revolución de Outubro, foron os bolxeviques quen publicaron o acordo, resultando que «os británicos avergoñáronse, os árabes consternáronse e os turcos aledáronse».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Declaración Balfour
O cabezazo

***O cabezazo*** (en ) é un filme francés dirixido por Jean-Jacques Annaud cun guión de Francis Veber. Está protagonizado por Patrick Dewaere e Jean Bouise, que gañou o César ó mellor actor secundario pola súa interpretación.

Estreouse en galego o 7 de decembro de 1991 a través da TVG.

## Personaxes 
* Patrick Dewaere como François Perrin
* France Dougnac como Stéphanie
* Dorothée Jemma como Marie
* Maurice Barrier como Berri
* Robert Dalban como Jean-Jean
* Mario David como Rumin
* Hubert Deschamps como o garda do cárcere
* Dora Doll a enfermeira xefa
* François Dyrek como o condutor de camión
* Patrick Floersheim como Berthier
* Michel Fortin como Langlumey
* Jacques Frantz como o segundo condutor de camión
* Gérard Hernandez como o detective de policía
* Claude Legros cini Poilane
* Corinne Marchand - Madame Sivardière
* Jean Bouise como CEO Mr Sivardière
* Catherine Samie como Mme Brochard
* Jean-Pierre Darroussin como o fotógrafo (sen acreditar)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en AllMovie
Cada un busca o seu gato

***Cada un busca o seu gato*** (en ) é un filme francés de 1996 dirixido por Cédric Klapisch. O filme está ambientado en París e está protagonizado por Garance Clavel, Zinedine Soualem, Renée Le Calm, Olivier Py, Romain Duris, Hélène de Fougerolles, Hiam Abbass e outros.

Estreouse en galego o 14 de novembro de 2001 a través da TVG.

## Personaxes 
* Garance Clavel como Chloé
* Zinedine Soualem como Djamel
* Renée Le Calm como Madame Renée
* Olivier Py como Michel
* Simon Abkarian como Carlos
* Joël Brisse como le peintre « Bel Canto »
* Marilyne Canto como la femme flic
* Andrée Damant como Madame Dubois
* Jacqueline Jehanneuf como Madame Henriette
* Romain Duris como o batería
* Hélène de Fougerolles como unha modelo
* Marine Delterme como unha modelo
* Eriq Ebouaney como o traballador
* Hiam Abbass como unha muller

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*