open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Arantei, Salvaterra de Miño

**San Pedro de Arantei** é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2022 tiña 424 habitantes (212 homes e 212 mulleres), distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 460 habitantes.

Pertence ó arciprestado de Entenza.

No mes de xullo celébrase desde 1998 un festival folclórico con grupos internacionais na área recreativa do Manteiro.

## Historia 
A parroquia chamouse Retorta até a metade do século XVII por estar a igrexa parroquial nunha retorta do río Miño. No ano 1647 comezouse a construción do novo templo no lugar alto denominado Arantei, do cal tomou o nome, e foi inaugurado o 17 de novembro de 1652.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Arantei, Cruceiro do Común.jpg|Cruceiro do Común.
Ficheiro:Arantei, San Pedro.jpg|Detalle da igrexa.
Ficheiro:Arantei, viraventos, ave do paraíso.jpg|Viraventos, ave do paraíso.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Arantei
### Parroquias de Salvaterra de Miño
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Salvaterra de Miño
### Ligazóns externas
*Arantei na páxina da Diocese de Tui-Vigo.
Alxén, Salvaterra de Miño

**San Paio de Alxén** é unha parroquia do concello de Salvaterra de Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 661 habitantes (321 homes e 340 mulleres), distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 753 habitantes. Pertence ó arciprestado de Entenza.

## Xentilicio 
O seu xentilicio é **alxenino**.

## Situación
Localízase na parte norte do concello, a medio camiño entre Salvaterra e Salceda de Caselas. Alxén atópase a 32 minutos do centro de Vigo, a 26 minutos do aeroporto de Peinador, e a 10 minutos do porto seco de Oleiros. Debido a esta situación estas terras son atractivas para usos residenciais.

A parroquia de Alxén está atravesada polo río Tea, o principal afluente do río Miño no seu curso baixo. No Cordeiro hai unha praia fluvial que ten zonas de sombra con mesas e asadeiros. Tamén no Cordeiro emprázase o campo de slálom de piragüismo do concello de Salvaterra.

Outras paraxes de importancia poden ser os penedos das Catro Cruces; o penedo da Beiró ou un dos piñeiros de maior tamaño de todo o territorio galego.

## Historia 
No século XVII Alxén anexou a parroquia de Santiago de Grixó.

## Patrimonio
Arquitectonicamente resaltan a igrexa, de estilo gótico, ou a capela de Santiago Apóstolo situada no barrio do Ceo. No barrio de Grixó encóntrase un pazo típico galego do século XIX. Na actualidade este pazo e as viñas do seu redor conforman as adegas de viño Lusco do Miño.

## Infraestruturas
En canto as infraestruturas culturais e deportivas, Alxén ten dous colexios: un de educación infantil: Vesada, como o barrio no que se sitúa; e o outro de educación primaria: o CEP Carlos Casares.

Hai cun campo de fútbol onde xogan os equipos de Alxén A e Alxén B. Ademais dispón de dúas pistas polideportivas e un pavillón semicuberto que se encontra dentro de recinto do CEP.

## Festas
O 26 de xuño é a data da celebración da festa na honra do patrón da aldea, San Paio. A segunda fin de semana de agosto teñen lugar as festas de máis importancia e duración na honra da Virxe das Dores.

## Galería de imaxes

Ficheiro:San Paio de Alxén, cruceiro, cristo.jpg|
Ficheiro:San Paio de Alxén, cruceiro.jpg|

## Lugares e parroquias
### Lugares de Alxén
### Parroquias de Salvaterra de Miño
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Salvaterra de Miño
### Ligazóns externas
*Alxén na páxina da Diocese de Tui-Vigo.
Corzáns, Salvaterra de Miño

**San Miguel de Corzáns** é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño, na Comarca do Condado. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 253 habitantes (135 homes e 118 mulleres), distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 293 habitantes.

## Patrimonio 
Nesta parroquia, próximo á igrexa parroquial, está o Pazo Torre de Petán.

## Corzáns na cultura popular galega 
Aníbal Otero recolleu en Corzáns unha interpretación diferente á habitual na descrición da Santa Compaña. Segundo explica ó definir a denominación de *estántiga*, que se lle dá alí, a Compaña non estaría formada por ánimas en pena senón polos espíritos de persoas que están próximas a morrer, que se reúnen e percorren a parroquia para despedirse de familiares, amigos e dos seus bens na terra.

## Galería de imaxes 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Corzáns 
### Parroquias de Salvaterra de Miño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Oya Pérez, Elisa. *Informe Económico año 2004 Antena Salvaterra de Miño* .
### Outros artigos 
* Lugares de Salvaterra de Miño
Fiolledo, Salvaterra de Miño

**San Paio de Fiolledo** é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 263 habitantes (142 mulleres e 121 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 308 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 265 habitantes, sendo 129 homes e 136 mulleres.

## Xentilicio 
O seu xentilicio é **fiolledán**.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Fiolledo, Salvaterra, altar.JPG|Altar.
Ficheiro:Fiolledo, Salvaterra, cruceiro.JPG|Cruceiro.
Ficheiro:Fiolledo, cruceiro, detalle.JPG|Detalle.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Fiolledo
### Parroquias de Salvaterra de Miño
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Oya Pérez, Elisa. *Informe Económico año 2004 Antena Salvaterra de Miño* .
### Outros artigos
*Lugares de Salvaterra de Miño
Leirado, Salvaterra de Miño

**San Salvador de Leirado** é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 649 habitantes (340 mulleres e 309 homes), distribuídos en 20 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 739 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 620 habitantes, sendo 304 homes e 316 mulleres.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Salvaterra de M., Leirado, cruceiro.JPG|Cruceiro.
Ficheiro:Salvaterra de M., Leirado, catavento.JPG|Catavento da igrexa.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Leirado 
### Parroquias de Salvaterra de Miño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Salvaterra de Miño
Entenza, Salceda de Caselas

miniatura|Coro de Entenza na capela da Ascensión.
**Santos Xusto e Pastor de Entenza** é unha parroquia que se localiza no concello de Salceda de Caselas na comarca de Vigo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 659 habitantes (333 homes e 326 mulleres), distribuídos en 20 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 654 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 613 habitantes, sendo 308 homes e 305 mulleres.

## Arciprestado de Tui-Entenza 
Eclesiasticamente, pertence ó arciprestado de Tui-Entenza, na diocese de Tui-Vigo.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Entenza
### Parroquias de Salceda de Caselas
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Salceda de Caselas
*Arciprestado de Entenza
### Ligazóns externas
*Santos Xusto e Pastor de Entenza na páxina da Diocese de Tui-Vigo.
Heinz G. Konsalik

**Heinz Gunter Konsalik**, nado en Colonia o 28 de maio de 1921 e finado en Salzburgo o 2 de outubro de 1999, foi un novelista alemán de éxito comercial.

## Traxectoria 
Aos dez anos escribiu a súa primeira novela, sobre os indios norteamericanos e con 16 publicaba folletóns nos xornais da súa cidade natal. Estudou medicina, xermanística e teatro. Durante a segunda guerra mundial foi correspondente de guerra en Francia e marchou como soldado á fronte leste, onde resultou ferido. A partir do éxito de *Der Arzt von Stalingrad* ("O médico de Stalingrado") en 1951 dedicouse a escribir, dos seus 186 libros vendeu máis de 80&nbsp;000&nbsp;000 de exemplares ata a súa morte e das súas novelas fixéronse filmes para cine e televisión.
## Obra
François Guizot

**François Pierre Guillaume Guizot**, nado en Nimes o 4 de outubro de 1787 e finado en Val-Richer o 12 de setembro de 1874, foi un historiador e político francés.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia burguesa hugonote, logo da morte do seu pai na guillotina durante a época do Terror da Revolución francesa, marchou a Xenebra coa súa nai, unha liberal influída polos principios de Jean-Jacques Rousseau. En 1805 trasladouse a París para estudar dereito e a partir de 1809 comezou a colaborar coa prensa parisiense. Casa en 1812 pola primeira vez, e nese ano comezou a dar clases de historia moderna na Sorbona, o 11 de decembro deu a súa primeira lectura e deu comezo ao rexurdimento da investigación histórica en Francia e conseguiu unha destacada posición social na capital francesa, ao tempo que entraba en contacto con Pierre Paul Royer-Collard, un dos líderes do partido liberal francés e serviu no primeiro goberno de Lois XVIII como secretario xeral do Ministerio do Interior, tras a volta de Napoleón dimite e volve aos seus estudos literarios. Na segunda restauración foi secretario xeral do Ministerio de Xustiza ata a súa dimisión en 1816. En 1819 volveu á política como director xeral de comunas e departamentos ata 1820, nese anos converteuse no principal líder dos doutrinarios, partidarios dunha vía intermedia entre o goberno absolutista e o popular. Foi un dos líderes da oposición a Carlos X. Entre 1822 e 1830 publicou dúas importantes coleccións de fontes históricas as *Mémoires de l’Histoire d’Angleterre* en 26 volumes e *Mémoires sur l’Histoire de France* en 31 volumes. En 1828 publicou *Histoire de la civilisation en Europe* e en 1830 a súa *Histoire de la civilisation en France* en 4 volumes.

Tras a caída de Carlos X e a subida de Lois Filipe ao trono francés, Guizot foi ministro do interior entre agosto e novembro de 1830. En outubro de 1832 ocupou o ministerio de instrución pública e reorganizou o ensino primario, introduciuse o sistema de inspección e dobrouse o número de escolas durante o seu mandato ata que deixa o posto en 1837. Nomeado embaixador no Reino Unido en 1839, asumiu o ministerio de exteriores en 1840. Foi presidente do consello de ministros entre 1847 e 1848, oposto ás reformas parlamentarias e electorais vese obrigado a deixar o poder e marcha ao Reino Unido, regresou en 1849

## Véxase tamén
Ngaio Marsh

**Dame Ngaio Marsh**, nada en 1895 e finada en 1982, foi unha escritora e directora de teatro neozelandesa.

## Traxectoria 
Estoudou pintura en Christchurch, pero acabou por converterse nunha actriz de teatro. A partir de 1928 viviu entre Inglaterra e Nova Zelandia.

Ngaio coñécese internacionalmente polas 32 novelas policiais protagonizadas por Roderick Alleyn e que publicou entre 1934 e 1982, xunto con Agatha Christie, Margery Allingham e Dorothy L. Sayers foi unha das catro damas do crime que dominaron o xénero entre 1930 e 1950. Non obstante, en Nova Zelandia é máis coñecida polo seu traballo teatral.

### Novelas policiais 
* *A Man Lay Dead* (1934) 
* *Enter a Murderer* (1935) 
* *The Nursing Home Murder* (1935) 
* *Death in Ecstasy* (1936) 
* *Vintage Murder* (1937) 
* *Artists in Crime* (1938) 
* *Death in a White Tie* (1938) 
* *Overture to Death* (1939) 
* *Death at the Bar* (1940) 
* *Surfeit of Lampreys* (1941)
* *Death and the Dancing Footman* (1942) 
* *Colour Scheme* (1943)
* *Died in the Wool* (1945) 
* *Final Curtain* (1947)
* *Swing Brother Swing* (1949) 
* *Opening Night* (1951) 
* *Spinsters in Jeopardy* (1954) 
* *Scales of Justice* (1955) 
* *Off With His Head* (1957) 
* *Singing in the Shrouds* (1959) 
* *False Scent* (1960) 
* *Hand in Glove* (1962) 
* *Dead Water* (1964) 
* *Death at the Dolphin* (1967) 
* *Clutch of Constables* (1968) 
* *When in Rome* (1970) 
* *Tied Up in Tinsel* (1972) 
* ''Black As He's Painted* (1974) 
* *Last Ditch* (1977) 
* *Grave Mistake* (1978) 
* *Photo Finish* (1980) 
* *Light Thickens'' (1982)
Economía do Senegal

[280px|left|thumb|Minaría de [fosfato no Senegal.]]
Logo dunha retracción de 2,1% no crecemento o 1993, en xaneiro de 1994, o Senegal adoptou un profundo programa de reforma económica co apoio da comunidade de doadores internacionais. Esta reforma comezou cunha depreciación de 50% da moeda, o Franco CFA de África Occidental, que se mantiña cunha taxa de cambio fixa en relación ao franco francés. O control gobernamental de prezos e os subsidios foron desmantelados Despois o país sufriu un gran cambio cando o Produto Interior Bruto anual comezou a crecer por encima do 5% entre 1995 e 2004, reducíndose a inflación á metade, desde o 18 ao 8,5 por cento. A economía volveu crecer debido ás reformas económicas, e o país tivo un crecemento sostido de 5% ao ano entre o 1995 e o 2008. A inflación anual caeu a 1 díxito.

Como Membro da Unión Económica e Monetaria do Oeste da África (WAEMU), o Senegal ten traballado pola integración económica rexional cunha tarifa externa única e unha política monetaria máis estábel. No entanto, o país aínda depende de doadores internacionais. Baixo o programa do Fondo Monetario Internacional para a débeda dos países pobres, o Senegal beneficiarase da erradicación de dous terzos das súas débedas bilaterais, multilaterais, e do sector privado.

A economía do Senegal está impulsada pola minería, a construción, o turismo, a pesca e a agricultura, que son as principais fontes de emprego nas zonas rurais, a pesar dos abundantes recursos naturais en ferro, circón, gas natural, ouro, fosfatos e numerosos descubrimentos recentes de petróleo. A economía do Senegal obtén a maior parte das súas divisas da pesca, minería de fosfato, cacahuete, turismo e servizos. Como unha das partes dominantes da economía, o sector agrícola do Senegal é moi vulnerable ás condicións ambientais, como as variacións nas precipitacións e cambio climático, e os cambios nos prezos das materias primas.

Os principais obstáculos para o desenvolvemento económico do país son a súa gran corrupción cunha xustiza ineficiente, trámites administrativos moi lentos, e un sector educativo deficiente.

## Notas
Trivio

Nas universidades medievais, o **trivio** (do latín *trivium*) comprendía as tres materias que primeiro se ensinaban, isto é, antes do cuadrivio. Supoñían o comezo do estudo das artes liberais.

A palabra latina trivio procede do prefixo *tri-* 'tres' e da raíz latina *viam*, que significaba 'vía, camiño'. Literalmente en latín significaba 'tres vías, tres camiños' ou, o que é o mesmo, 'a tripla vía, o camiño triplo' (cf. as palabras *trivial* e *trivialidade*, que fan referencia ó máis básico e que están emparentadas etimoloxicamente con ela, como se pode advertir pola raíz).

O trivio consistía na educación dos estudantes en gramática, dialéctica (ou lóxica, dado que dialéctica e lóxica funcionaban como palabras sinónimas na Idade Media) e retórica. Dado que o latín era a lingua internacional do mundo académico e unha lingua segunda para moitos europeos, a súa gramática tiña que ser ensinada e aprendida concienciudamente.

Na gramática os estudantes encargábanse do estudo da mecánica da lingua; nas de lóxica, da mecánica do pensamento e da análise; nas aulas de retórica, do uso da lingua para instruír e persuadir. Estas tres materias eran consideradas como un campo de preparación para o cuadrivio, que consistía no estudo da aritmética, xeometría, música e astronomía. Á súa vez o cuadrivio supoñía a preparación para o estudo serio da filosofía e a teoloxía.

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Classical Christian Homeschooling - Trivium
Cuadrivio

O **cuadrivio** (*quadrivium*) comprendía as catro materias ensinadas nas universidades medievais despois do trivio. En latín *quadrivium* significa 'as catro vías', 'os catro camiños'. O cuadrivio supoñía completar o estudo das denominadas artes liberais.
## Texto de cabeceira 
Nas teorías educativas da Idade Media, o cuadrivio consistía en aritmética, xeometría, música e astronomía. Estas materias continuaban o traballo preparatorio do trivio, consistente en gramática, lóxica (chamada tamén elocuencia) e retórica. Pola súa parte, o cuadrivio era considerado como a preparación para o estudo da filosofía e teoloxía.

O *cuadrivio* podería ser considerado o estudo do número: a aritmética era o puro número; a xeometría era o número no espazo, a música, o número no tempo, e a astronomía, o número no espazo e no tempo.

Andreas Capellanus (século XII) é unha das fontes que fornece maior información sobre o trivio e cuadrivio no período medieval.

## Notas
Parapente

[miniatura|Abrindo o parapente en [Covas, Ferrol.]]
[miniatura|Voando sobre a [Torre de Hércules.]]
O **parapente** é un deporte aéreo. O seu nome é debido ás súas orixes, "paracaídas de pendente".

## Historia
A xente que practicaba paracaidismo, e tamén alpinismo, atopou un xeito de descenso rápido. Co tempo, a feitura dos parapentes foi mellorando de tal forma que na actualidade non só serven para descender botándose dunha montaña, senón tamén de facer auténticos voos remontando sobre o punto de engalaxe. Isto conséguese a base de aproveitar as correntes térmicas ascendentes igual que fan as aves. Na actualidade ás veces pódense facer voos de centos de quilómetros.

## Equipamento necesario
O equipo básico necesario para iniciarse na arte de voar en parapente inclúe: 
* A vela, corpo principal do parapente, pódese adquirir de acordo a tres graos: 1 a 2 (voo de iniciación) e 3 (voo de competición).
* Algunhas cadeiras posúen unha protección especial na zona das costas.
* O casco, onde,os máis caros,caracterízanse por unha protección maxilar e alta tecnoloxía na súa fabricación.
* Finalmente, é necesario contar con calquera equipo de radio (banda civil) para manter o contacto coa terra.

## Galería de imaxes

File:Voando sobre o mar da Coruña.jpg|No Monte de San Pedro.
Ficheiro:Praia da Aguieira, Nebra, Porto do Son 090719 02.JPG|Praia da Aguieira, Nebra, Porto do Son.
Ficheiro:Praia da Aguieira, Nebra, Porto do Son 090719 03.JPG|Ídem.
Parapente - 166.jpg
Pesqueiras, Salvaterra de Miño

**Santa Mariña de Pesqueiras** é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 570 habitantes (306 mulleres e 264 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 611 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 513 habitantes, sendo 242 homes e 271 mulleres.

## Patrimonio 
No cumio do monte Castelo, xunto a Outeiriño, áchase a ermida da Nosa Señora da Asunción, sobre un antigo castro romanizado, encravada nunha enorme pedra granítica. O acceso ao seu interior faise a través dun pórtico realizado en pedra con arco apuntado de medio punto culminado por pequena estrutura a xeito de torre espadana. No seu interior pódense admirar diversos signos de forma serpentiforme, así como gravados que asemellan ferraduras nunha situación próxima ao altar. Segundo a tradición popular reza unha lenda que di: "No teitume da ermida existe unha cruz, que aínda que se intenta borrar, reaparece sempre de novo".

No lugar do Rial e da Fontarcade hai un peto de ánimas. Está situado nun cruzamento de camiños e consiste nun pequeno pedestal no que descansa unha fornela enmarcada por columnas, no interior das cales se fai unha representación iconográfica das ánimas do purgatorio en actitude suplicante envolvidas nun purificador lume. Na parte inferior e superior a imaxe da Virxe co Neno semella interceder por elas. Unha inscrición presente no propio peto de ánimas parece relacionar a súa construción coa devoción dun fregués "Felipe Álvarez", invitando a rezar pola súa alma todo viaxeiro que por alí pasase.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Pesqueiras '1930', Salvaterra de Miño.JPG|Igrexa parroquial.
Ficheiro:Pesqueiras, Salvaterra de M., policromado.JPG|Peto.
Ficheiro:Pesquerias, C. da Asunción, M. Castelo.jpg|Capela da Asunción, Monte Castelo.
Ficheiro:Pesqueiras, Capela da Virxe da Asunción.jpg|Altar da Capela.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pesqueiras 
### Parroquias de Salvaterra de Miño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Salvaterra de Miño
UKUSA

**UKUSA (UK–USA Security Agreement)** en galego *Tratado de Seguridade Reino Unido-Estados Unidos*, é unha alianza de nacións de lingua inglesa co propósito de recoller información de intelixencia, especialmente a de sinais SIGINT. UKUSA está formada por:

* Estados Unidos, mediante a National Security Agency
* Reino Unido, mediante Government Communications Headquarters (GCHQ)
* Australia, mediante Defence Signals Directorate
* Canadá, mediante Communications Security Establishment
* Nova Zelandia, mediante Government Communications Security Bureau

O propósito principal de UKUSA é servir ao sistema de monitorización de ECHELON.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* Richelson, Jeffrey T.; Ball, Desmond (1985). *The Ties That Bind: Intelligence Cooperation Between the UKUSA Countries*. Londres: Allen & Unwin.
* Hager, Nicky, (1996). ''Secret Power—New Zealand's Role in the International Spy Network''. Nelson, New Zealand: Craig Potton Publishing.
Salvaterra, Salvaterra de Miño

**San Lourenzo de Salvaterra** é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 1.865 habitantes (933 homes e 932 mulleres), distribuídos en 26 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.718 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 3.647 habitantes, sendo 1.871 homes e 1.776 mulleres.

## Patrimonio 
* Pazo de Fillaboa
* Ponte de Fillaboa, medieval.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Salvaterra 
### Parroquias de Salvaterra de Miño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Salvaterra de Miño
Porto, Salvaterra de Miño

**San Paulo de Porto** é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 219 habitantes (112 homes e 107 mulleres), distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 224 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 224 habitantes, sendo 115 homes e 109 mulleres.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Porto, Salvaterra de Miño, torre.JPG|Torre da igrexa.
Ficheiro:Porto, Salvaterra de Miño, San Paulo.JPG|Vidreira.
Ficheiro:Porto, Salvaterra de Miño, cruceiro con baldaquino.JPG|Cruceiro con baldaquino.
Ficheiro:Porto, Salvaterra de Miño, monumento funerario.JPG|Monumento funerario.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Porto 
### Parroquias de Salvaterra de Miño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Salvaterra de Miño
### Ligazóns externas 
* Porto na páxina da Diocese de Tui-Vigo.
Vilacova, Salvaterra de Miño

**San Xoán de Vilacova** é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 138 habitantes (74 mulleres e 64 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 183 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 150 habitantes, sendo 69 homes e 81 mulleres.

É un exclave de Salvaterra de Miño, igual que a parroquia de Uma. Limita ao oeste e norte con Ponteareas e ao leste e sur coas Neves. Dista un quilómetro do concello.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilacova 
### Parroquias de Salvaterra de Miño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Salvaterra de Miño
Uma, Salvaterra de Miño

**Santo André de Uma** é unha parroquia que se localiza no extremo norte do concello de Salvaterra de Miño. Segundo o IGE en 2014 tiña 199 habitantes (86 homes e 113 mulleres), 52 menos que en 2004 (127 mulleres e 124 homes) e 74 menos que en 1999. Ten dez núcleos de poboación.

## Xeografía
Uma é un exclave de Salvaterra de Miño. Está situada entre as parroquias de Mouriscados (Mondariz), San Pedro e Santa Eulalia de Batalláns (As Neves), A Franqueira (A Cañiza) e Guillade (Ponteareas).

Dista tres quilómetros de Salvaterra de Miño e 200 metros de Vilacova, o outro exclave do concello. A súa orografía é montañosa, cunha altitude máxima de 449 metros.  Nos montes próximos nace o río Uma que percorre gran parte do concello de Salvaterra. A abundancia de regatos de auga xustifica a gran cantidade de muíños existentes desde a época moderna.

## Patrimonio
Uma é unha das parroquias onde se atoparon máis restos arqueolóxicos. Os materiais atopados están en mans de particulares ou depositados no Museo de Ponteareas.

A súa primeira mención documental aparece na información das Miragres de San Telmo, realizada polo ano 1258 co nome "Deuma". A igrexa de Uma pertencía ao Mosteiro de Melón, que no ano 1516 a permutou por outras propiedades ao bispo de Tui. Logo foi doada aos monxe da Franqueira ata a Desamortización.

Fabricada en perpiaño, e de pequenas dimensións, a igrexa parroquial de Uma ten planta rectangular rematada nunha cabeceira máis estreita e alta que a nave principal. Pegada a un lateral ten a sancristía. A fachada principal, sen excesivo ornato, ten unha ventá alintelada como único van. Remata nunha torre de espadana. Os muros laterais organízanse mediante contrafortes. No interior ten unha bóveda de canón sobre o presbiterio e un coro alto situado aos pés da nave.

No barrio do Casal, lugar céntrico e concorrido, hai un peto de ánimas. Rústico e primitivo, está apousentado sobre muro de cachotería, diferenciándose en tres partes: a primeira con pedra de base cuadrangular e pequeno fornelo con porta de ferro; a segunda é unha mesa con forma piramidal invertida e a terceira cobiza o retablo de madeira baixo arco de medio punto, apreciándose restos de policromía.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Uma
### Parroquias de Salvaterra de Miño
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Salvaterra de Miño
### Ligazóns externas
*Uma na páxina do concello
Arra, Sanxenxo

[miniatura|Arra no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no [Catastro de Ensenada, 1752.]]
**San Amaro de Arra** é unha parroquia civil do concello de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 417 habitantes (207 mulleres e 210 homes), 39 máis ca en 2009 e 82 máis ca en 2000. Ten dúas entidades de poboación.

## Xeografía
Linda ó norte e ó oeste coa parroquia de Noalla, ó sur co océano Atlántico e ó leste coa parroquia da Adina.

## Historia
Como parroquia eclesiástica está incluída na de Santa María de Adina desde 1867.

## Patrimonio
Capela de Santo Amaro de Arra.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Arra
### Parroquias de Sanxenxo
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Lugares de Sanxenxo
Adina, Sanxenxo

[miniatura|Adina no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no [Catastro de Ensenada, 1752.]]
**Santa María de Adina** é unha parroquia do concello pontevedrés de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 contaba cunha poboación de 4.783 habitantes (2.404 mulleres e 2.379 homes), o que supón un lixeiro incremento respecto ó ano 2009, cando tiña 4.662 habitantes, e 2008, cando eran 4.667.

Limita ó norte coa parroquia de Gondar, ó sur coa ría de Pontevedra, ó leste coas parroquias de Nantes e Padriñán, e ó oeste coas de Noalla e Arra. Ten unha extensión de 10,5&nbsp;km² (incluíndo a parroquia eclesiástica de Arra) e 17 entidades de poboación, entre as que destaca Portonovo.

Segundo a arquidiocese de Santiago de Compostela, o seu nome oficial é Santa María de Portonovo (Adigna), pero é de uso habitual polos seus veciños o nome de Santa María Adina de Portonovo, en concordancia co uso habitual do galego de antepoñer a advocación á localización xeográfica da parroquia. Neste caso, Adina utilízase como un título da Virxe, que deu, por extensión, en nome do lugar de situación da igrexa.

## Patrimonio histórico e artístico 
A igrexa de Santa María de Adina conserva restos románicos de finais do século XII, xunto con elementos góticos e outros do século XVI.

No interior da igrexa e servendo de pé do altar maior, consérvase un panel dun baldaquino que representa a Anunciación. O panel estivo colocado no frontal do osario da igrexa e presenta a imaxe da Virxe picada.

Ficheiro:Sanxenxo, Adina 04-03.jpg|Baldaquino

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Adina 
### Parroquias de Sanxenxo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
FILGUEIRA VALVERDE, Xosé; RAMÓN E FERNÁNDEZ-OXEA, Xosé: *Baldaquinos gallegos*, Fundación Barrié de la Maza, A Coruña 1987.

### Ligazóns externas 
* Páxina web do concello de Sanxenxo 

### Outros artigos 
* Lugares de Sanxenxo
Dorrón, Sanxenxo

[miniatura|Dorrón no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no [Catastro de Ensenada, 1752.]]
**San Xoán de Dorrón** é unha parroquia que se localiza no extremo oriental do concello pontevedrés de Sanxenxo, lindando xa co de Poio. Ó oeste linda coa parroquia de Bordóns, ó norte do concello de Meaño e ó sur coa Ría de Pontevedra.

Segundo o IGE, en 2016 tiña 1.393 habitantes (722 mulleres e 671 homes), o que supón un descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 1.412 habitantes, pero un ascenso respecto ó ano 2000, cando tiña 1.328.

A parroquia ten unha superficie de 5,6&nbsp;km2, distribuída en 13 entidades de poboación.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial, construída en 1764 sobre un templo anterior que se supón románico, é de planta rectangular dividida en dous tramos. Un consta de dous arcos que forman bóveda de canón con contrafortes no exterior, e o outro é rectangular e de menor anchura, coa sancristía como engadido.

No frontal exterior, con pináculos nas esquinas, destaca unha espadana de dúas campás.

No seu interior destaca o retablo barroco da Capela do Carme.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Dorrón
### Parroquias de Sanxenxo
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Sanxenxo

### Ligazóns externas 
* Pàxina web do concello de Sanxenxo 
* Igrexa de San Xoán de Dorrón
Gondar, Sanxenxo

**San Tomé de Gondar** é unha parroquia que se localiza no concello de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 816 habitantes (417 mulleres e 399 homes), o que significa un descenso de poboación respecto ós anos anteriores: en 2009 tiña 852 habitantes, e no ano 2000 eran 829 habitantes. Distribúense en 11 entidades de poboación.
[miniatura|Gondar no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no [Catastro de Ensenada, 1752.]]
Situada no norte do concello, linda ó nordés co concello de Meaño (parroquia de Dena); ó sueste coa parroquia de Nantes; ó sur coa de Adina, ó suroeste coa de Noalla e ó noroeste coa de Vilalonga.

Na división territorial eclesiástica, a parroquia de Gondar anexionouse á de San Pedro de Vilalonga. Por ese motivo, igual que acontece coa parroquia de Arra, non figura como parroquia na páxina web do concello de Sanxenxo.

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares *Gondar* deriva do antropónimo gótico  que sería o posuidor da vila.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Gondar 
### Parroquias de Sanxenxo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sanxenxo
Bordóns, Sanxenxo

**San Pedro de Bordóns** é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 602 habitantes (295 mulleres e 307 homes), o que supón un descenso respecto á poboación do ano 2009, cando tiña 619 habitantes, para alcanzar a que tiña en 2007, cando eran 601 veciños. A poboación distribúese en 8 entidades.

## Xeografía 
A superficie da parroquia é de tan só 2,5&nbsp;km2, o que a converte na segunda máis pequena do concello após a parroquia de Arra.

Limita ó norte co concello de Meaño, ó sur coa ría de Pontevedra, ó leste coa parroquia de Dorrón e ó oeste coa de Padriñán.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial, localizada no lugar da Lamela, conta cunha soa nave rectangular, dividida en tres tramos. O primeiro está composto por tres arcos de medio punto, que forman bóveda de canón con contrafortes no exterior. Os outros dous tramos son de planta rectangular e de maior anchura.

No exterior destaca a fachada principal, cunha espadana de dúas campás e varios pináculos de ornamentación, que se repiten en tódalas esquinas do templo.

No contorno da igrexa destaca a entrada do camposanto, na que se conservan dous linteis dun baldaquino. Un deles representa o enterro de Cristo, que aparece tendido sobre o arco axudado por dous santos no extremo do sudario mentres San Xoán lle colle a man esquerda. Detrás aparece a Virxe chorando.

No outro frontal aparece San Sebastián asaeteado por dous saións sobre fondo de seis frechas en forma de auréola.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de San Pedro de Bordóns - fachada.jpg|Fachada da igrexa parroquial.
Ficheiro:Baldaquino de San Pedro de Bordóns (Sanxenxo) 1.jpg|Relevo xunto á igrexa parroquial.
Ficheiro:Baldaquino de San Pedro de Bordóns (Sanxenxo) 2.jpg|Relevo xunto á igrexa parroquial.
Ficheiro:Mapa da jurisdiçom da Lançada.jpg|Bordóns no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no Catastro de Ensenada, 1752.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bordóns 
### Parroquias de Sanxenxo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* FILGUEIRA VALVERDE, Xosé; RAMÓN E FERNÁNDEZ-OXEA, Xosé: *Baldaquinos gallegos*, Fundación Barrié de la Maza, A Coruña 1987.

### Ligazóns externas 
* Páxina web do concello de Sanxenxo 
* Ficha Turismo.gal 

### Outros artigos 
* Lugares de Sanxenxo
Nantes, Sanxenxo

**Santa Baia de Nantes** é unha parroquia que se localiza no concello de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 758 habitantes (371 mulleres e 387 homes), o que representa un descenso continuado respecto ó ano 2009, cando tiña 793 habitantes, e ó ano 2000, cando tiña 781.

## Xeografía 
É a única parroquia do concello que carece de costa. Linda ó norte e ó leste con Meaño, ó oeste coas parroquias de Gondar e Adina e ó sur coa de Padriñán. A superficie da parroquia é de 4,3&nbsp;km², distribuída en 15 entidades de poboación.

Nantes está cruzada de norte a sur pola autovía AG-41, que deixa á súa esquerda o Parque Empresarial de Nantes, duns 650.000 m².

## Patrimonio 
O actual templo parroquial foi levantado en 1965, deseñada por Alejandro de la Sota, sobre o terreo que ocupaba a igrexa anterior, románica, da que non quedan restos. No patio da igrexa consérvanse sepulcros antropomorfos atopados durante as obras de construción.

No lugar do Santo hai unha pequena capela construída en 1591, dedicada ó frade franciscano Xoán de Navarrete (1488-1528), considerado santo e a quen disque fai alusión o topónimo *O Santo*. Segundo a lenda tecida ó seu redor, frei Xoán faleceu aquí tras caer dun asno cando volvía ao convento de San Francisco de Pontevedra (onde está soterrado) despois de dar misa en Adina. Na fachada da capela loce un escudo coa imaxe de dous bois, que lembra a xugada que doou o abade para traer a pedra necesaria para a construción da capela.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Interior Nantes, Sanxenxo3.jpg|Interior da igrexa parroquial.
Ficheiro:Capela do Santo, Nantes, Sanxenxo.jpg|Capela do Santo.
Ficheiro:Figura na capela do Santo, Nantes, Sanxenxo.jpg|Figura na capela do Santo.
Ficheiro:Mapa da jurisdiçom da Lançada.jpg|Nantes no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no Catastro de Ensenada, 1752.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Nantes 
### Parroquias de Sanxenxo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do concello de Sanxenxo 
* Igrexa de Santa Baia de Nantes 

### Outros artigos 
* Lugares de Sanxenxo
Noalla, Sanxenxo

**Santo Estevo de Noalla** é unha parroquia que se localiza no concello de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 2.552 habitantes (1.322 mulleres e 1.230 homes), o que representa unha estabilidade demográfica respecto ós últimos anos: en 2009 tiña 2.561 habitantes; en 2008, 2.533; e en 2000, 2.453.

Limita ó norte coa ría de Arousa; ó noroeste co istmo da Lanzada, do concello do Grove; ó oeste e ó sur co océano Atlántico; e ó leste coas parroquias de Vilalonga, Gondar, Adina e Arra. A parroquia ten unha superficie de 8,7&nbsp;km2, o que a converte na parroquia máis extensa do concello. Consta de 17 entidades de poboación.

## Xentilicio 
[miniatura|Noalla no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no [Catastro de Ensenada, 1752.]]
O seu xentilicio é **noallino**.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial —a máis grande do concello— foi orixinariamente de estilo románico, conservándose desa época dúas arquivoltas apuntadas na fachada. Consta dunha soa nave, dividida en tres tramos: os dous máis occidentais están cubertos por bóveda de cruzaría, e o terceiro, xunto coa capela, con bóveda de canón.

Na fachada occidental, no tímpano figura un calvario do século XVIII. No lado esquerdo ten acaroada unha torre-campanario, rematada en cúpula, e ó pé unha pequena imaxe de Santo Estevo Mártir.

Nesta parroquia atópase o castro da Lanzada, a carón da torre da Lanzada. Tamén posúe un bo número de restos megalíticos na zona de Monte Faro.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Capela Aios.JPG|Capela en Aios
File:Fonte Ons, Noalla, Sanxenxo.jpg|Fonte de Ons
Ficheiro:Lavadoiro de Pontes 1.JPG|Lavadoiro de Pontes
Ficheiro:Praia de bolos a lanzada 01-02.jpg|Praia de Bolos, xunto á ermida da Lanzada

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Noalla 
### Parroquias de Sanxenxo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do concello de Sanxenxo 
* Igrexa de Santo Estevo de Noalla 

### Outros artigos 
* Lugares de Sanxenxo
Ansemil, Silleda

**San Pedro de Ansemil** é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2006 tiña 66 habitantes (39 mulleres e 27 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón un descenso en relación ao ano 1999 cando tiña 74 habitantes.

## Patrimonio 
A igrexa de San Pedro de Ansemil é un templo románico que pertencía a un antigo mosteiro medieval á que se lle engadiu a gótica capela dos Deza, que serviu de lugar de enterramento dunha das familias máis poderosas da comarca.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de San Pedro de Ansemil, Ansemil, Silleda.jpg|Igrexa de San Pedro de Ansemil.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Ansemil 
### Parroquias de Silleda 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Silleda
### Ligazóns externas 
* Ficha de Ansemil na web municipal de turismo
Padriñán, Sanxenxo

**San Xenxo de Padriñán** é unha parroquia que se localiza no concello de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 3.732 habitantes (1.894 mulleres e 1.838 homes), o que supón manter a mesma poboación que tiña en 2009, cando tiña 3.731 habitantes, e un aumento respecto a anos anteriores, como no 2000, cando tiña 3.241 habitantes.

## Xeografía 
Limita ó norte coa parroquia de Nantes, ó oeste coa de Adina, ó leste coa de Bordóns e ó sur coa ría de Pontevedra. A parroquia ten unha superficie de 5,3&nbsp;km2, distribuída en 13 entidades de poboación.

A capital municipal, Sanxenxo, localízase nesta parroquia.

## Patrimonio 
A igrexa de San Xes de Padriñán é de estilo gótico mariñeiro, do século XV, como corresponde coa longa serie de igrexas que as ordes mendicante ergueron ó longo da costa durante os séculos XIV a XVI. Consta dunha soa nave de planta rectangular, e ábsida, máis estreita que a nave, dunha soa capela. A capela é rectangular, con arco apuntado na entrada e bóveda de cruzaría estrelada. A fachada principal, occidental, foi modificada nalgún momento, e presenta sobre a porta a imaxe da Virxe do Carme co Meniño no colo. Máis arriba, un pequeno rosetón.

miniatura|esquerda|300px|Capela da Virxe da Soidade

No interior da igrexa descubriuse no ano 2016 un conxunto de pinturas murais na capela da familia De la Maza, que recollen diferentes momentos da Paixón de Xesús. Foron datadas no século XVIII.

En 1965 comezou a construírse o chamado Templo Novo, cuxas obras remataron en 1976, e que hoxe funciona como igrexa parroquial. É a igrexa máis moderna e de maior capacidade do municipio e o seu arquitecto foi Joaquín Robles Echenique. Está construído en pedra, co tellado de lousa. Ten planta hexagonal e cuberta en chanzos, coa particularidade de que en cada nivel os hexágonos xiran respecto ó anterior. No interior da igrexa destaca a gran cruz do altar maior.

Na parroquia está tamén o pazo de Miraflores.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Praia de silgar Sanxenxo.jpg|Praia de Silgar.
Ficheiro:Iglesia de San Xinés de Padriñán, Sanxenxo, Galiza.jpg|Igrexa de San Xenxo de Padriñán.
Ficheiro:Mapa da jurisdiçom da Lançada.jpg|A parroquia no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no Catastro de Ensenada, 1752.
Ficheiro:Capilla Purificación (Iglesia San Ginés, Sanxenxo).jpg|Capela da Purificación na igrexa vella de San Xenxo de Padriñán
Ficheiro:Iglesia San Ginés Padriñán (San José).jpg|Retablo na igrexa vella de San Xenxo de Padriñán
Ficheiro:Iglesia San Ginés Padriñán (San Ginés).jpg|San Xenxo de Arles na igrexa vella de San Xenxo de Padriñán
Ficheiro:Iglesia San Ginés Padriñán (Santa Rosalía).jpg|Santa Rosalía de Palermo, na igrexa vella de San Xenxo de Padriñán
Ficheiro:Sanxenxo 09-19b, igrexa de San Xinés.jpg|San Roque, na igrexa vella de San Xenxo de Padriñán

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Padriñán 
### Parroquias de Sanxenxo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do concello de Sanxenxo 
* Igrexa de San Xes de Padriñán 
* Igrexa parroquial de Sanxenxo ou Templo Novo 

### Outros artigos 
* Lugares de Sanxenxo
Breixa, Silleda

**Santiago de Breixa** é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o IGE, en 2022 tiña 93 habitantes (49 homes e 44 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 174 habitantes.

## Patrimonio
Na parroquia consérvanse os petróglifos do Primadorno e o castro das Penas. A Igrexa de Santiago de Breixa é un pequeno templo románico no que destaca a rica decoración interior, moi ben conservada, cun notable arco dobre de medio punto no acceso ó presbiterio, así como a variada imaxinería representada nos capiteis: leóns, centauros, aves, sereas, grifóns etc.

O Pazo de Fares foi construído no século XVI e vencellada aos Negreiros e Portela.

Nesta parroquia naceron o político Gumersindo Otero García e o cóengo e arquiveiro Antonio García Conde.

## Festas 
Na parroquia ten lugar a festa da castaña de Breixa.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Silleda Breixa 01-09.jpg|Dobre arco de medio punto.
Ficheiro:Silleda Breixa 01-06.jpg|Capitel.
Ficheiro:Silleda Breixa 01-02.jpg|Capitel.
Ficheiro:Silleda Breixa 01-03.jpg|Capitel.
Ficheiro:Silleda Breixa 01-15.jpg|Capitel.
Ficheiro:Silleda Breixa 01-16.jpg|Representación do Purgatorio.
Ficheiro:Silleda Breixa 01-14.jpg|Grifóns nun capitel.
Ficheiro:Capela do Pazo de Fares, Santiago de Breixa, Silleda.jpg|Capela do Campo.
Ficheiro:Pazo en Breixa, Silleda.JPG|Casa de Fares.
Ficheiro:Capelafares1.jpg|Capela de Fares.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Breixa 
### Parroquias de Silleda 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Silleda
### Ligazóns externas 
* Ficha de Breixa na web municipal de turismo
Carboeiro, Silleda

**Santa María de Carboeiro** é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 58 habitantes (34 mulleres e 24 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 76 habitantes.

## Patrimonio 
Nesta parroquia está o mosteiro de San Lourenzo de Carboeiro.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:San Lourenzo de Carboeiro.Silleda.Galicia.jpg
Ficheiro:Ponte_de_Carboeiro,_Carboeiro,_Silleda.jpg|Ponte de Carboeiro.
Ficheiro:Ponte do Demo, Silleda.jpg|Ponte do Demo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Carboeiro 
### Parroquias de Silleda 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Silleda

### Ligazóns externas 
* Ficha de Carboeiro na web municipal de turismo
O Castro, Silleda

**San Mamede do Castro** é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 105 habitantes (49 homes e 56 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 118 habitantes.

Nesta parroquia atópase o asentamento castrexo da Copa do Castro, ao pé do cal está a igrexa de San Mamede, así como a Estación de Silleda.

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que fai referencia a unha fortaleza ou poboado fortificado.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Portada igrexa de San Mamede do Castro, Silleda.jpg|Portada da igrexa do Castro.
Ficheiro:Porta septentrional igrexa de San Mamede do Castro, Silleda.jpg|Porta setentrional da igrexa do Castro.
Ficheiro:Canzorros igrexa de San Mamede do Castro, Silleda.jpg|Canzorros da igrexa do Castro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Castro 
### Parroquias de Silleda 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Silleda
### Ligazóns externas 
* Ficha do Castro na web municipal de turismo
Banxo

O **banjo** ou **banxo** é un instrumento musical de corda, de orixe africana, que ten de catro a seis cordas afinadas de formas diversas, aínda que o máis común ten cinco, unha delas máis curta. O banjo está afinado da seguinte maneira: Sol-Do-Sol-Si-Re. A versión de seis cordas afínase e tócase de forma semellante a unha guitarra. O corpo do *banjo* moderno é de metal, cunha membrana plástica onde se seguran as cordas e cun mastro similar ao dunha guitarra.

As primeiras formas do instrumento xurdiron dentro da poboación africana dos Estados Unidos de América, como adaptacións de instrumentos africanos de deseño semellante. O banjo adoita asociarse co country, folk, coa música irlandesa e co bluegrass, aínda que tamén se pode escoitar en moitos outros xéneros musicais. Os banjos acústicos modernos máis comúns son o **banjo con resoador** e o **banjo aberto**.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Bastavales

Como topónimo **Bastavales** pode referirse a:

;En Galiza
***Bastavales**, parroquia do concello de Brión;
***San Salvador de Bastavales**, parroquia do concello de Brión.
Cervaña, Silleda

**San Salvador de Cervaña** é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 117 habitantes (57 mulleres e 60 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 142 habitantes.

## Historia e patrimonio 
Destaca na historia de Cervaña a liñaxe dos Fernández de Deza e Taboada, que recibiron o título de *Patrón de Cervaña*. Estes construíron a carón da igrexa a súa capela funeraria.

Pola parroquia cruza o viaduto de Reguenga, da AP-53, e nela sitúase unha das estacións de pago de peaxe.

Nesta parroquia naceron o relixioso Andrés Aguiar Caamaño, que chegou a ser bispo de Mondoñedo, e os políticos Manuel, Rafael e Ramón García Sampayo.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Casa reitoral e igrexa de Cervaña, Silleda.JPG|Casa reitoral e igrexa de Cervaña.
Ficheiro:Capela da igrexa de Cervaña, Silleda.JPG|Capela da igrexa de Cervaña.
Ficheiro:Palco da festa de Cervaña, Silleda.JPG|Palco da festa de Cervaña.
Ficheiro:Ruacervaña4.JPG|Un letreiro en Cervaña.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cervaña 
### Parroquias de Silleda 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Silleda
### Ligazóns externas 
* Ficha de Cervaña na web municipal de turismo
Hipódromo

dereita|250px.
miniatura|dereita|200px|chegada de *Moonlight* e *Parade Ground* no hipódromo de Antela.
O **hipódromo** (do grego *ιππος* ,*hippos*= "cabalo", e *δρομος*, *dromos* = "estrada") é un recinto pechado destinado ás carreiras de cabalos.

## Características
Adoitan ser bastante maiores en tamaño que un campo de fútbol. O interior ten, no perímetro, chanzos a modo de asento para os espectadores. O centro está formado de terra ou herba e dispón nel dun óvalo bordeando os chanzos que forman a pista. Na pista dispútanse carreiras de cabalos.

Normalmente, as pistas de terra son para carreiras de trotadores, mentres que as de herba son para carreiras de cabalos pura raza. No recinto, a xente que entra a ver as carreiras ten a posibilidade de facer apostas.

En Galicia existe o **hipódromo de Antela** (dentro do Centro Ecuestre de Antela), o hipódromo de Campañó e o curro da Enxa.

## Notas