open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Joss Whedon

**Joseph Hill «Joss» Whedon** nado o 23 de xuño de 1964 en Nova York, é un director e guionista estadounidense. Traballou en televisión como director, produtor executivo e creador de varias series, sendo coñecido especialmente o seu traballo en *Buffy the Vampire Slayer*. En banda deseñada o seu traballo máis difundido realizouno dende 2004 en *Astonishing X-Men*. Despois de traballar tamén como guionista para o cine, en 2012 dirixiu a súa segunda película, *The Avengers*, a primeira foi *Serenity*, continuación da serie para televisión *Firefly*.
París-Roubaix 2014

A **112ª edición da París-Roubaix** celebrouse o 13 de abril de 2015 entre as cidades de Compiègne e Roubaix, un percorrido 257 quilómetros. A carreira finalizou como é tradicional no Velódromo de Roubaix. Ese percorrido contou con 27 sectores de pavé, un total de 51'1&nbsp;km.

Este foi o terceiro monumento da tempada e a décima carreira do UCI WorldTour 2015.

Na carreira participaron 200 ciclistas. Un total de 8 por equipo.

O gañador foi o holandés Niki Terpstra, que conseguiu unha velocidade media de 41,787 km/h. Terpstra gañou a carreira logo de lanzar un ataque en solitario a 6&nbsp;km da meta. De segundo chegou o sprinter alemán John Degenkolb e de terceiro o campión da edición anterior, o suízo Fabian Cancellara.

## Percorrido 
O percorrido da carreira saíu á luz o 6 de xaneiro de 2015. O trazado resultou ser dunha lonxitude de 257&nbsp;km, e nel repartíronse 28 tramos de pavé que sumaron 51,1 quilómetros. A saída deuse en Compiègne (arredores de París) e a chegada foi como vén sendo habitual no Velódromo André-Pétrieux.

## Equipos 
Na competición participaron 25 equipos. 18 do UCI WorldTour e 7 da categoría Profesional Continental.

### UCI WorldTour 
### Profesional Continental 
## Premios 
### Diñeiro 
Aos vinte primeiros da carreira, atribúeselles un premio en diñeiro segundo o baremo da Unión Ciclista internacional. Repártese un total de 91.000 € en premios.

Niki Terpstra gañou 30.000 €, John Degenkolb 22.000 €, Fabian Cancellara 15.000 €, Sep Vanmarcke 7.500 €, Zdeněk Štybar 3.200 €, Peter Sagan 1.700 €, Geraint Thomas 1.500 €, Sebastian Langeveld 1.300 €, Bradley Wiggins 1.200 €, Tom Boonen 1.100 €, Bert de Backer 1.000 €, Arnaud Bernard 900 €, Bernhard Eisel 800 €, Sébastien Turgot 700 €, Bjorn Leukemans 600 € e Stijn Vandenburgh, Greg Van Avermaet, Jos van Emden, Thor Hushovd e Jean-Pierre Ducker 500 €.

### Puntos 
A París-Roubaix outorgou puntos aos corredores de equipos UCI WorldTour para o respectivo ránking.

Niki Terpstra gañou 100 puntos, John Degenkolb 80, Fabian Cancellara 70, Sep Vanmarcke 60, Zdeněk Štybar 50, Peter Sagan 40, Geraint Thomas 30, Sebastian Langeveld 20, Bradley Wiggins 10 e Tom Boonen 4.

## Clasificación 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* París-Roubaix
* Velódromo André-Pétrieux

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Chasco do norte

O **chasco do norte**, tamén coñecido como **chasco rabipinto**, (***Saxicola rubetra***) é unha pequena ave paseriforme membro da familia Muscicapidae, dos papamoscas do Vello Mundo, que antes era incluída en Turdidae. É unha especie migratoria insectívora que se reproduce en ásperas leiras de pasto ou campóns similares non cultivados en Europa e Asia. Aniña en canavais. Todas as poboacións da especie invernan en África.

A chasca é similar en talle ao paporroibo europeo (*Erithacus rubecula*). Ambos os dous sexos da especie teñen a rabadilla amarelada e a cola branca cunha banda terminal negra. O macho no verán ten as partes superiores pardas, a garganta anteada e os lados da cabeza ennegrecidos. Ten unha lista superciliar intensamente branca. Ten parches brancos nas ás.
A femia ten os lados da cabeza castaños, a cella anteada e non ten os parches brancos nas ás.

O macho ten un canto crepitante. Chama facendo o "chac" típico da chasca ou cun chío suave.

Esta especie representa unha diverxencia bastante basal do xénero *Saxicola* (Wink et al. 2002).

miniatura|left|Debuxo dun macho e dunha femia da chasca rabipinta.

## Notas 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de aves de Galicia
### Bibliografía 
* **Wink**, M.; Sauer-Gürth, H. & Gwinner, E. (2002): Evolutionary relationships of stonechats and related species inferred from mitochondrial-DNA sequences and genomic fingerprinting. *British Birds* **95**: 349-355. Texto completo PDF 
### Ligazóns externas 
* Ageing and sexing (PDF; 4.5 MB) by Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze
* Feathers of Whinchat (Saxicola rubetra)
* Avibase
Nosa Señora da Anunciada

miniatura|Convento da Anunciada, Baiona.
**Nosa Señora da Anunciada**, comunmente Virxe da Anunciada, é unha advocación da Virxe María.

## Veneración 
É venerada no concello de Baiona. É a patroa da vila e dos mariñeiros de Baiona.

## Festa 
A festa comeza a primeira fin de semana de agosto. Un dos actos máis destacados é a procesión que sae coa imaxe da Virxe ás 9 da noite do sábado, percorrendo as rúas e paseos cos seus balcóns embelecidos. Tamén se baila a danza das espadas fronte a patroa dende o século XV.

## Notas
Rodrigo Pérez de Traba

[miniatura|Rodrigo posuía castelos tanto na rexión de Trastámara (a terra máis aló do [río Tambre, sombreado) na arquidiocese de Santiago, e tamén ao longo da fronteira sur de Galiza con Portugal (púrpura).]]
**Rodrigo Pérez de Traba** (*floruit* 1111-1158/65), chamado *el Velloso* ("o Peludo"), era un magnate galego cuxa carreira corresponde ao período enteiro da coroación de Afonso VII como cogobernante de León (1111) até a súa morte (1157). Serviu a Afonso na corte nos seus primeiros anos, mais déuselle maior responsabilidade en Galiza despois da morte da nai de Afonso, a raíña Urraca (1126). Despois de aproximadamente 1132 volveuse crecentemente involucrado na política de Portugal, no ano 1137 voltouse contra o emperador e apoiou a invasión portuguesa de Galiza xa que era o mordomo real. Mesmo despois de que León e Portugal fixesen as paces en 1141, Rodrigo foi en gran parte excluído da política leonesa, coa excepción notábel das campañas militares de 1147, até 1152. A partir de entón até a súa morte, foi a figura laica dominante en Galiza.
San Petronio (Michelangelo)

O ***San Petronio*** é unha escultura xuvenil de Michelangelo, executada entre 1494 e 1495 atopándose colocada na Arca de san Domingos na basílica de san Domingos en Boloña.

## Descrición e características 
A obra representa a San Petronio, bispo e patrón de Boloña, foi executada nun mármore xa bosquexado por Niccolò dell'Arca. A figura de sesenta e catro centímetros, sostén entre ambas as dúas mans a representación da propia cidade, cercada pola muralla onde se distinguen as torres Garisenda e dos Asinelli.

Apréciase a influencia de Jacopo della Quercia na disposición das roupaxes e dos pintores de Ferrara, especialmente coa de Cosimo Tura.

## Bibliografía 
* Gabriele Donati, Michelangelo, Roma, L'Espresso, 2006.
Preferente Autonómica de Galicia 2015/16

A tempada **2015–16** foi a 76ª edición da Preferente Autonómica de Galicia. Empezou o 23 de agosto de 2015 e finalizou o 22 de maio de 2016.

## Equipos e estadios
### Preferente Norte
### Preferente Sur
## Clasificación
### Grupo Norte
|}

### Grupo Sur
|}

## Eliminatorias
### Campións
O partido de ida xogouse o 29 de maio e o de volta o 5 de xuño de 2016.

|}

### Terceiros
O partido de ida xogouse o 29 de maio e o de volta o 5 de xuño de 2016.

|}

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina da Federación Galega de Fútbol
San Procolo (Michelangelo)

***San Procolo***, é unha escultura realizada por Michelangelo, no seu período xuvenil entre os anos 1494 e 1495 para a Arca de san Domingos, no interior da basílica de san Domingos en Boloña.

Executada xunta outras dúas esculturas máis: *San Petronio* e un *Anxo* para completar o traballo que deixou sen rematar debido ao seu falecemento Niccolo dell'Arca, apréciase certo parecido con Donatello.

Segundo un testemuño do frade Ludovico da Prelormo, ancián custodio da Arca de san Domingos, sobre a ruptura da estatua de *san Procolo* en 1572:
Igrexa de Santiago de Bembrive

A **igrexa parroquial de Santiago de Bembrive** é un templo católico de estilo románico de transición, situado na parroquia de Santiago de Bembrive. É unha das tres igrexas románicas do concello de Vigo xunto coa igrexa de Santa María de Castrelos e mais a igrexa de San Salvador de Coruxo.

## Construción 
Foi construída a finais do século XII e principios do XIII. Pode ser adscrita ó Mestre Rodrigo segundo se desprende dunha inscrición datada sobre 1185, inda que tamén se conserva outra de 1223.

## Elementos 
Consta dunha soa nave e ábsida, de forma semicircular por dentro e pentagonal por fóra. A nave está dividida en tramos de dous arcos transversais apoiados sobre semicolumnas acaroadas. O arco triunfal é de directriz apuntada ó igual có secundario e ambos apoian sobre semicolumnas. O presbiterio cóbrese con bóveda de canón mentres o polígono no que termina a ábsida faino con bóveda de cascarón. Ten dúas portas laterais e unha na fachada principal, de arquivoltas lixeiramente apuntadas sobre columnas en xambas. Tamén conserva un variado repertorio de canzorriños.

## Devoción 
O 25 de xullo, celébrase a festa na honra de Santiago o Maior, patrón da parroquia.

## Galería de imaxes 
miniatura|200px

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (1978). "Iglesias Románicas en el Municipio de Vigo", Madrid, en *Vigo en su Historia*, 1980, Vigo: Caja de Ahorros Municipal de Vigo. p.&nbsp;133-140. ISBN 84-7231-494-4.
* 
* 
*  (1995). *Itinerario escolar polas igrexas románicas de Vigo*, Vigo, Concello de Vigo, Patrimonio Histórico e Medio Ambiente. ISBN 84-87637-20-5.
* [[Hipólito de Sá|]]. *Las rutas del románico en la provincia de Pontevedra*, 1978.

### Outros artigos 
* Arquitectura románica en Galicia
### Ligazóns externas 
* Igrexa Románica de Bembrive en Turismodevigo.org
* Igrexa Románica de Bembrive na páxina do Concello de Vigo
Anxo (Michelangelo)

O ***Anxo***, portacandeeiro, é unha escultura en mármore, realizada por Michelangelo no ano 1494 para a Arca de san Domingos da basílica de san Domingos en Boloña.

Polo falecemento en 1494 do escultor Niccolo dell'Arca que estaba a realizar a decoración do sepulcro de san Domingos de Guzmán, recorreuse a Michelangelo, para a terminación das imaxes de *San Petronio*, *San Procolo* e un Anxo portacandeeiro que fixese parella co executado por Niccolo dell'Arca.

A obra do *Anxo* de Michelangelo, que é a única alada en toda a súa escultura, móstrase nun gran contraste coa delicada escultura de Niccolo dell'Arca, retorna Michelangelo á escultura típica toscana do século XV, pero cun aire monumental, apréciase nas roupaxes un gran dinamismo cun claro recordo a Jacopo della Quercia. Esta obra encóntrase documentada nas biografías de Vasari e Condivi.

## Bibliografía 
* Baldini, Umberto. *Miguel Ángel: La Escultura*. Editorial Teide, 1978. ISBN 84-307-8163-3.
* Hodson, Rupert. *Miguel Ángel, escultor*. Florencia, Gruppo Editoriale Faenza Editrice, 2000. ISBN 88-8138-044-7.
Libro de Enoc

O termo **Libro de Enoc** pódese referir a un dos libros atribuídos ó personaxe bíblico Enoc:
* Primeiro Libro de Enoc, preservado en lingua copta;
* Segundo Libro de Enoc, preservado en lingua eslava;
* Terceiro Libro de Enoc, preservado en lingua hebrea.
Son da alma

***Son da alma*** é un álbum de estudio do cantautor galego Xil Ríos. Foi publicado o 12 de abril de 2010, polo selo PAI Música.

## Lista de cancións
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do álbum en itunes.apple.com
Xil Ríos. Pack 2x1

***Xil Ríos. Pack 2x1*** é un pack recompilatorio de dous discos do músico galego de folk Xil Ríos. Foi publicado en 2013, polo selo 2001 Producciones Artísticas.

O disco componse de dous álbums previamente publicados: *O mellor de Xil Ríos* (1999) e *O mellor de Xil Ríos. Vol. II* (2005).

## Lista de cancións
### CD *O mellor de Xil Ríos*
### CD *O mellor de Xil Ríos. Vol. II*
15 cancións de ouro de Xil Ríos

***15 cancións de ouro de Xil Ríos*** é un disco recompilatorio do músico galego de folk Xil Ríos. Foi publicado en 2008, polo selo 2001 Producciones Artísticas.

O disco componse de temas clásicos remasterizados, nunha produción dirixida por Alfredo Garrido.

## Lista de cancións
Que non decaia (álbum de 2003)

***Que non decaia*** é un álbum de estudio do músico galego de folk Xil Ríos. Foi publicado o 14 de abril de 2003, por La Voz de Galicia, dentro da colección Son de Galicia.

Trátase do mesmo álbum *Que non decaia*, publicado en 1992 polo selo Edigal.

## Lista de cancións
Que non decaia

***Que non decaia*** é un álbum de estudio do músico galego de folk Xil Ríos. Foi publicado en 1992, polo selo Edigal.

En 2003 foi reeditado por *La Voz de Galicia*, dentro da súa colección Son de Galicia.

## Lista de cancións
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do álbum en datos.bne.es
Arca de san Domingos

A ***Arca de san Domingos***, é o monumento funerario que contén os restos de sa Domingos de Guzmán, na basílica de San Domingo de Boloña.

## Historia 
Despois da morte de Domingos de Guzmán en 1221, os seus restos foron postos o ano 1233, nun simple sartego de mármore dentro do altar dunha capela lateral da basílica de san Domingos. Co obxecto de ser visíbel para os fieis, en 1267 os restos do santo foron trasladados a un monumento maior decorado con episodios da vida do santo, obra de Nicola Pisano e os seus discípulos Fra Gugliemo Agnelli e Arnolfo di Cambio. Máis adiante foi modificada a súa decoración por Niccolo da Bari (que a partir desta obra sería máis coñecido como Niccolo dell'Arca), o cal realizou as estatuas dos catro evanxelistas, de San Francisco de Asís, san Domingos de Guzmán, san Floriano, san Vitale e un Cristo morto adorado por anxos, todo coroado pola imaxe de Deus Pai. Pola morte en 1494 deste artista, recorreuse a Michelangelo para a terminación das imaxes de *san Petronio*, *san Procolo* e un *Anxo* porta candelabro facendo parella co de Niccolo dell'Arca. O ano 1531 fixo o escultor Alfonso Lombardi, os baixo reieves para a predela de mármore da Arca con *Escenas da vida de san Domingos de Guzmán e a Adoración dos Reis Magos*.

Ficheiro:Autori vari, arca di san domenico, angelo reggicandelabro di niccolò dell'arca, 1469-73, 04.jpg|Anxo de Niccolo dell'Arca.
Ficheiro:San Domenico20.jpg|Detalle da decoración por Nicola Pisano.
Ficheiro:San Domenico18.jpg|Relevo coa *Adoración dos Reis Magos* de Alfonso Lombardi.
Ficheiro:Autori vari, arca di san domenico, angelo reggicandelabro di michelangelo, 1494, 01.jpg|Anxo de Michelangelo.
Varry Brava

**Varry Brava** é un grupo de indie pop creado en Murcia no ano 2009. Está formado polos oriolanos Óscar Ferrer (vocalista), Aarön Sáez (guitarra e teclados) e Vicente Illescas (guitarra).

## Historia 
O nome do grupo vén de xuntar o de Barry White co da canción *"Brava"*, da cantante italiana Mina Mazzini.

No 2009 sae á luz a súa maqueta autoproducida *Ídolo*, composta por dez cancións, nas que amosan unha clara influencia do pop español da década dos oitenta, como Nacha Pop e Radio Futura, aderezada con música disco e reminiscencias new romantic. Con este primeiro traballo percorreron a xeografía española e participaron en festivais tales como Sonorama, Ebrovisión, Electromar, SOS 4.8, Arenal Sound, Con V de Valarés, Lemon Pop, Indielx, B-Side e Low Cost.

A finais do ano 2010 participan nos *Conciertos de Radio 3*, feito que foi retransmitido en TVE e RNE, feito que volveu ocorrer no 2014.

En febreiro do 2012 lanzan o seu primeiro álbum, *Demasié*, que foi autoproducido. Un primeiro traballo oficial no que rescatan temas como *"No gires"* ou *"Radioactivo"* da súa primeira maqueta *Ídolo*, co tamén produtor de Second, Raúl de Lara na produción musical. Como carta de presentación estrean o videoclip do seu primeiro sinxelo *"Calor"*, un vídeo no que se olla unha estética glam desenfadada .

No ano 2014 publican a súa segunda longa duración, titulado *Arriva: 16 Horas de Juego y 4 Litros de Bebida energética*, co que entraron na lista de discos máis vendidos en España. Con esta obra, Varry Brava aposta pola electrónica e realiza unha xira polas principais salas e festivais de España, tales como SOS 4.8, Arenal Sound, EMDIV, e Granapop, entre outros. Tamén foron os autores da canción oficial do diario deportivo *Marca* para apoiar a Selección de fútbol de España na Copa Mundial de Fútbol de 2014.

## Discografía 
### Maquetas 
* *Ídolo* (2009) 
### Álbums 
* *Demasié* (Autoproducido, 2012)
* *Arriva*: 16 Horas de Juego y 4 Litros de Bebida Energética (Darlalata, 2014)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do grupo
Liga ACT 2014

[miniatura|right|250px|[Urdaibai Arraun|Urdaibai foi sancionado pola liga con 95 puntos menos.]]

A **tempada 2014 da Liga ACT** foi a 12ª edición do campionato de traiñeiras do Cantábrico, creado en 2003 pola Asociación de Clubs de Traiñeiras (ACT). Esta tempada comezou o 29 de xuño en Barcelona e rematou o 21 de setembro en Portugalete.

A liga contou con 19 bandeiras, cada unha das cales repartindo 12 puntos para o gañador, 11 para o segundo, 10 para o terceiro, 9 para o cuarto, 8 para o quinto, 7 para o sexto, 6 para o sétimo, 5 para o oitavo, 4 para o noveno, 3 para o décimo, 2 para o décimo primeiro e 1 para o último.

## Equipos 
Na liga competiron 12 clubs de remo diferentes. 2 eran de Cantabria, 2 eran de Galiza e o resto de Euskal Herria.

## Calendario 
## Clasificación 
1sup> Urdaibai foi penalizado con 95 puntos menos.
2 Foi expulsado pola técnica.
3 As dúas traíñas marcaron o mesmo tempo.
4 Astillero non foi ao play-off de acordo co regulamento da Liga ACT que di que sempre ten que haber un club cántabro na liga.

## Play-off 
### Equipos 
### Clasificación 
## Clasificación de patróns 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Liga ACT

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Eleccións xerais dos Países Baixos de 2012

As **eleccións xerais dos Países Baixos de 2012** celebráronse o 12 de setembro de 2012 co obxectivo de renovar cada un dos 150 escanos da Segunda Cámara dos Estados Xerais, a cámara baixa dos Estados Xerais dese país.

Tratouse dunhas eleccións anticipadas,, consecuencia da dimisión do goberno do primeiro ministro Mark Rutte o 23 de abril. Os 150 membros da Cámara dos Representantes foron distribuídos polo sistema de representación proporcional. Foi a quinta vez en dez anos que os holandeses participaron en eleccións lexislativas.

O goberno de Mark Rutte caeu despois de que o Partido para a Liberdade (PVV), que o apoiaba no parlamento, recusou apoiar as medidas de austeridade que o gabinete pretendía aplicar.

O Partido Popular para a Liberdade e Democracia (VVD) venceu as eleccións, conquistando dúas cadeiras máis que o segundo, o Partido do Traballo. O Partido para a Liberdade, do populista de dereita Geert Wilders, foi o maior derrotado nestas eleccións, perdendo 9 das 24 cadeiras que posuía no Parlamento. Este partido defínese como euroescéptico, mostrando como resultado que os holandeses confiaban na zona do euro.

Mark Rutte ten o desafío de formar unha coalición co Partido do Traballo, que a pesar de ser favorábel á Unión Europea ten grandes diverxencias políticas, social e fiscal.

## Proceso electoral 
Nos Países Baixos, os electores teñen costume de facer sondaxes electorais online. Varios sitios como o Stemwijzer (Indicador de Voto) e o Kieskompas (Brújula Electoral) elaboran sondaxes dos principais temas máis relevantes de 20 partidos. Nesas enquisas virtuais, o internauta escolle unha opción (concorda, non concorda, ningún dos dous) en relación a unha idea partidaria; e indica o partido que ten máis afinidade co internauta.

## Resultados 
## Notas
Illa Roti

miniatura|300px|foto de satélite da illa Roti
**Illa Roti** (Pulau Roti, tamén escrito *Rote*) é unha illa de Indonesia, parte da provincia de East Nusa Tenggara nas Illas menores da Sonda. Segundo a lenda, esta illa recibiu o seu nome por accidente cando uns mariñeiros portugueses perdidos chegaron e preguntaron a un labrego onde estaban. O granxeiro sorprendido, non falaba portugués e presentouse, "Roti".

## Xeografía 
Roti está a 500&nbsp;km ao noroeste da costa de Australia e a 170&nbsp;km ao norte das Illas Ashmore e Cartier. A illa está situada ao suroeste da illa de Timor. Ao norte atópase o Mar de Savu, e ao sur esta o Mar de Timor. Ao oeste atópanse Savu e Sumba. A deshabitada illa Ndana, xusto ao sur de Roti, cunha superficie de 14&nbsp;km², é a máis meridional illa de Indonesia. Xunto con algunhas outras pequenas illas próximas, como Ndao, forma parte do kabupaten (rexencia) de Roti Ndao Regency, que no censo decenal de 2010 tiña unha poboación de 119.711 hab. A Illa de Roti ten unha superficie de 1.214&nbsp;km².

A cidade principal, Ba'a, atópase no lado norte da illa. Roti ten unha boa zona para practicar Surf no sur preto da aldea de Nemberala. Hai un transbordador diario desde a illa a Kupang, a capital da provincia de Timor Occidental, que proporciona transporte para os pasaxeiros e mercancías locais, así como aos turistas. A viaxe entre Kupang e Ba'a leva ao redor de dúas horas.

Roti componse de outeiros, plantacións en socalcos, palmeiras de acacia, sabana e algúns bosques.

## Economía 
miniatura|Mercado da Cidade de Ba´a, Roti

Os Rotineses dependen, como os Savuneses, da palma de palmira para a supervivencia básica, pero tamén como un complemento aos seus ingresos ademais da pesca e da fabricación de xoias.

A agricultura é a principal forma de emprego. A pesca tamén é importante, especialmente na localidade oriental de Papela, o que deu lugar a disputas con Australia sobre as augas xurisdicionais entre eles.

## Atraccións turísticas 
Roti ten moitas ruínas históricas incluíndo antigüidades de porcelana chinesa, así como artes e tradicións antigas. Varias figuras prominentes de Indonesia naceron en Roti. Un instrumento de música popular, o Sasando, está feito de follas de palma.

Na parte oriental da illa atópase un estanque na vila de Landu que ten medusas non velenosas. O estanque tamén ten unha praia de area branca.

## Galería 
 
Nusa_Manuk,_Sth_West_Rote.jpg| A praia de Nusa Manuk (Illa Manuk), Suroeste Roti 
The_Raja_of_West_Rote.jpg|O Raxa de West Rote en Ndana Island en 2007 
Rote drummer.jpg|Un percusionista rotinés co chapeu tradicional
COLLECTIE TROPENMUSEUM De Radja van Korbafo Roti tussen twee lijfwachten in TMnr 10001756.jpg|Xefe Korbafo con guerreiros, 1900.
UvA-BC 300.329 - Siboga - twee inheemse bewoners van het eiland Rotti (Roti).jpg|Dous Rotineses en 1899-1900

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* [Http://www.indonesia-tourism.com/east-nusa-tenggara/rote_island.html Rote en www.indonesia-tourism.com]
* [Http://www.users.on.net/renike.basile/roti-lombok/index.shtml Música das Illas de Roti e Lombok]
The Bounty

***The Bounty*** é un filme británico dirixido por Roger Donaldson que se estreou en 1984. Está protagonizado por Mel Gibson e Anthony Hopkins, e foi producido por Bernard Williams con Dino De Laurentiis como produtor executivo. Foi a quinta adaptación ó cine motín do barco *Bounty*. O guión foi escrito por Robert Bolt e baséase no libro *Captain Bligh and Mr. Christian* (1972) de Richard Hough.

## Personaxes 
* Mel Gibson como Fletcher Christian
* Anthony Hopkins como Tenente William Bligh
* Laurence Olivier como Almirante Hood
* Edward Fox como Capitán Greetham
* Daniel Day-Lewis como John Fryer
* Bernard Hill como William Cole
* Phil Davis como Edward "Ned" Young
* Liam Neeson como Charles Churchill
* Wi Kuki Kaa como Rei Tynah
* Tevaite Vernette como Mauatua
* Philip Martin Brown como John Adams
* Simon Chandler como David Nelson
* Malcolm Terris como Dr. Thomas Huggan
* Simon Adams como Peter Heywood
* John Sessions como John Smith
* Andrew Wilde como William McCoy
* Neil Morrissey como Matthew Quintal
* Richard Graham como John Mills
* Dexter Fletcher como Thomas Ellison
* Pete Lee-Wilson como William Purcell
* Jon Gadsby como John Norton
* Brendan Conroy como Robert Lamb
* Barry Dransfield como Michael Byrne
* Jack May como Prosecuting Captain

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Darío Fernández Flórez

**Darío Fernández Flórez**, nado en Valladolid o 11 de xuño de 1909 e finado en Madrid o 1 de decembro de 1977, foi un novelista español da xeración do tremendismo.

## Traxectoria 
De ascendencia galega. Estudou Filosofía e Letras en Madrid, onde fixo crítica literaria na radio. Publicou dúas novelas en 1931 e 1932, e acadou sona en 1939 co ensaio *Dos claves históricas: Mío Cid y Roldán*. Na posguerra traballou para a Vicesecretaría de Educación Popular de FET y de las JONS, amais de como censor.

En 1944 publicou *Zarabanda*, antecedente da súa obra máis famosa, *Lola, espejo oscuro* (1950). Esta novela, que tivo no seu momento un grande éxito de crítica e público, é unha obra amoral que relata a loita pola supervivencia dunha moza orfa. A obra bebe da novela picaresca, cun moralismo falso e engadido a maiores para evitar problemas coa censura. A novela curta *Boda y jaleo de Titín Aracena* (1952) ten unha estrutura similar, e reflicte o ambiente da alta sociedade madrileña. Xa anos máis tarde completou a triloxía con *Nuevos lances y picardías de Lola, espejo oscuro* (1971) e con *Asesinato de Lola, espejo oscuro* (1975).

*Frontera* (1953) fala do exilio dos españois en Francia. *La hora azul* (1953) está ambientada en Francia, e ten como protagonistas o español Pepe, señorito xogador empedernido de gran nobreza, a italo-francesa Bárbara, unha muller aventureira, apaixonada e egoísta, e o ruso Vajtang Tzeretheli, compañeiro de Bárbara, e explotador.

*Alta costura* (1954) presenta mediante a técnica das narracións converxentes o ambiente madrileño do mundo da moda. *Memorias de un señorito* (1956) está considerada autobiográfica. Está ambientada entre 1927 e 1936, e na novela aparecen personaxes históricos do ambiente madrileño como Ortega y Gasset, Jiménez Díaz ou Celia Gámez. *Yo estoy dentro* (1961) é unha continuación temática desta novela.

Dúas das súas obras foron levadas ao cinema: *Lola, espejo oscuro* en 1965 por Fernando Merino, e *Alta costura* en 1954 por Luis Marquina.

## Obra 
* *Inquietud* (novela, 1931)
* *Maelstrom* (novela, 1932)
* *Dos claves históricas: Mío Cid y Roldán* (ensaio, 1939)
* *Zarabanda* (novela, 1944)
* *Lola, espejo oscuro* (novela, 1950)
* *Boda y jaleo de Titín Aracena* (novela, 1952)
* *Frontera* (novela, 1953)
* *La hora azul* (novela, 1953)
* *Alta costura* (novela, 1954)
* *Memorias de un señorito* (novela, 1956)
* *Los tres maridos burlados* (novela, 1957)
* *Sr. Juez* (novela, 1958)
* *Nuevos lances y picardías de Lola, espejo oscuro* (novela, 1971)
* *Asesinato de Lola, espejo oscuro* (novela, 1975)
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
San Xoaniño de Úbeda

O ***San Xoaniño de Úbeda*** é unha escultura de mármore de 140 x 40 x 43 cm realizada por Michelangelo entre 1495 e 1496 para Lourenzo de Pierfrancesco de Medici.

Atopábase xunto ao retablo maior da Sacra Capela do Salvador de Úbeda (Xaén), onde foi destruída a causa dun ataque iconoclasta en xullo de 1936, a comezos da Guerra Civil Española. Os catorce fragmentos conservados -aproximadamente un 40% da obra orixinal- foron custodiados na devandita capela até o inicio da súa restauración en 1995. A restauración da peza concluíu en 2013, e estivo exposta en diversas galerías italianas até a súa eventual volta a Úbeda, pasando pola súa exhibición no Museo do Prado de Madrid en 2015.

## Referencias
Cupido dormente (Michelangelo)

O ***Cupido dormente*** é unha obra desaparecida, realizada en mármore por Michelangelo de tamaño natural no ano 1496.

## Historia e características 
Despois dunha breve estada en Boloña, Michelangelo regresou a Florencia, onde esculpiu o *Cupido*, ao vela, unha vez rematada, Lourenzo di Pierfrancesco de Medici (1463-1503) díxolle ao escultor: «Quizais se a enterrases e a tratases para darlle o aspecto dunha obra antiga, enviaríaa a Roma, onde estou seguro de que crerían que é unha antigüidade e a venderías moito mellor». Certo era que as obras antigas se vendían moito mellor que as de realización nova. A escultura foi vendida como achado arqueolóxico ao cardeal Riario, sobriño do papa Sisto IV, quen pagou douscentos ducados de ouro, pero o marchante que se encargou da operación entregoulle a Michelangelo só trinta ducados. Comprado máis adiante, por César Borgia en 1502, rematou finalmente regalado a Sabela d'Este (1474-1539). Está documentado nun inventario en Mantua de 1542, perdéndose todo rastro del cando foi enviado a Carlos I de Inglaterra en 1632.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Me llamo Andrés Lapique do Barro

***Me llamo Andrés Lapique do Barro*** é o primeiro álbum de estudio do músico galego Andrés do Barro. Foi publicado en 1970, polo selo RCA. O disco foi producido por Juan Pardo.

## Lista de cancións 
;Cara A

;Cara B

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do álbum en lafonoteca.net 
*Datos do álbum en discogs.com
¡Pum!

***¡Pum!*** é o segundo álbum de estudio do músico galego Andrés do Barro. Foi publicado en 1971, polo selo RCA.

## Lista de cancións 
Todas as letras e músicas compostas por Andrés do Barro agás os temas "Fogar de Breogán" e "A unos ojos verdes", con letras de Xavier Alcalá.

;Cara A

;Cara B

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do álbum en lafonoteca.net 
* Datos do álbum en discogs.com
Tramo

thumb|right|250px|No plano da planta dunha basílica distínguense os diferentes tramos.
En arquitectura, coñécese como **tramo**, termo proveniente do latín *trameare* (atravesar):

* Ás partes en que se divide unha nave en función da cuberta e os apoios.
* Ao espazo graduado que hai nunha escaleira entre relanzos.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Coxía (arquitectura)
* Basílica
* Cruceiro (arquitectura)
* Transepto
La Linterna (Vigo)

***La Linterna*** foi un semanario publicado en Vigo entre 1917 e 1918.

## Historia e características 
Apareceu a principios de decembro de 1917. De tendencia socialista, estaba dirixido por Ricardo Mella Serrano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Crucifixo de Montserrat (Michelangelo)

O ***Crucifixo de Montserrat*** é unha escultura de marfil recentemente atribuída ao artista renacentista Michelangelo.

## Análise 
Atópase no mosteiro de Montserrat. Segundo o historiador Manuel Mundó i Marcet trátase dunha imaxe de Cristo durante a agonía, coa cabeza inclinada cara á dereita, a boca aberta e os ollos case pechados, está coroado con espiñas, o corpo é dun home novo, cos brazos abertos, nu, protexido cun pano dobrado con dobras irregulares que o aguanta un cordón dobre enlazado. Presenta unha boa anatomía moi realista mostrando a ferida na parte dereita das costelas. Ten unha medida de 58.5&nbsp;cm de altura. Datouse entre os anos 1496-1497.

## Historia 
Crese que foi adquirido polo abade Marcet no ano 1920 durante unha viaxe realizada a Roma, nesa época pensábase que era obra de Ghiberti. Dende o ano 1959 áchase colgado dunha gran coroa de prata sobre o altar maior da basílica de Montserrat, (Barcelona).

## Bibliografía 
* Manuel Mundó i Marcet, Anscari M. (2006) ''Un Santcrist d'Ivori de Miquel Àngel Buonarroti?'', Barcelona, Publicacions de l'Abadia de Montserrat ISBN 84-8415-784-9 (en catalán).
Cupido-Apolo

O **Cupido-Apolo**, é unha escultura en mármore realizada entre 1496 e 1498, polo escultor italiano Michelangelo.

## Historia e características 
Esta obra foi executada durante a primeira estada de Michelangelo en Roma e ao mesmo tempo que estaba a realizar a escultura de *Baco*. O encargo realizoullo o banqueiro romano Jacopo Galli, que quería un Cupido de tamaño natural en pé con aspecto de antigüidade e cun floreiro aos seus pés, a obra desapareceu. Nunha carta de Michelangelo dirixida ao seu pai con data 19 de agosto de 1497, descríbeo así: «un Apolo de corpo enteiro, nu, coa alxaba e as frechas a un lado: e ten un vaso aos pés».

Jacopo Galli tívoo no seu xardín até 1572 que pasou xunta *Baco* á colección dos Medici, sendo a última nova que se ten sobre esta escultura.
## Bibliografía 
* 
*
A Xunqueira, Borreiros, Gondomar

**A Xunqueira** é un lugar da parroquia de Borreiros, no concello pontevedrés de Gondomar, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2014 tiña 65 habitantes (35 mulleres e 30 homes). 

Está situado ao lado da Xunqueira (A Ramallosa, Nigrán).

Nesta aldea están as Urxencias do Val Miñor.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Borreiros 
### Parroquias de Gondomar 
## Notas
Pedro Ramiro López

**Pedro Ramiro López**, nado en San Rafael (Arxentina) o 12 de setembro de 1978, é un eclesiástico católico latino, misioneiro e superior de Tadjiikistán dende 2013.

## Traxectoria 
O 15 de setembro de 2002 profesou os votos perpetuos no Instituto do Verbo Encarnado. O 29 de agosto do ano seguinte foi ordenado sacerdote.

En 2004 pasou a exercer o seu ministerio en Tadjiikistán, e o 19 de setembro de 2013 Francisco nomeouno superior da misión *sui iuris* de dito país.
Nosa Señora de Lurdes

miniatura|A gruta onde apareceu Nosa Señora de Lurdes.
**Nosa Señora de Lurdes**, coñecida comunmente como **Virxe de Lurdes**, é unha advocación da Virxe María.

## Historia 
A advocación de Nosa Señora de Lurdes fai referencia ás dezaoito aparicións da Virxe María que Bernadette Soubirous (1844 -1879) afirmou ter presenciado na gruta de Massabielle, a beiras do río Gave de Pau, nos arredores da cidade francesa de Lourdes.

Xa en vida de Bernadette, multitude de católicos creron nas aparicións da Virxe María como vehículo da graza de Deus, e o papa Pío IX autorizou o bispo local para que permitise a veneración da Virxe María en Lurdes en 1862,

A Igrexa Católica invoca a Nosa Señora de Lurdes como patroa dos enfermos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aparición mariana
* Nosa Señora de Fátima
Luis Batallán Pena

**Luis Batallán Pena**, finado en Moraña o 29 de novembro de 1975, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi alcalde de Moraña no franquismo, sendo cesado en xullo de 1959. Nos anos setenta dedicáronlle unha rúa en Moraña. Finou en Moraña o 29 de novembro de 1975.

## Vida persoal 
Casou con Ofelia González Taboada, irmá de Luis González Taboada, e foi pai de Luís Emilio, Catuxa, Rebeca e Susana Batallán González.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ofelia González  en *Regalo de memoria*
Arciprestado de Montes-Mondariz

miniatura|División eclesiástica de Galicia.
O **arciprestado de Montes-Mondariz** é un arciprestado da diocese de Tui-Vigo. Abrangue parroquias dos concellos da Cañiza, Covelo, Mondariz, Mondariz-Balneario e Ponteareas. Está composto por 27 parroquias e un anexo. Linda cos arciprestados de Redondela-Oitavén, Tea-Condado e San Martiño, ademais da diocese de Ourense. 

## Parroquias  
* San Martiño de Barcia de Mera
* Santa María de Campo
* Santo Estevo de Casteláns
* Santa Mariña de Covelo
* Santiago de Covelo
* San Miguel de Fofe
* San Bartolomeu de Fozara
* San Martiño de Frades
* Santa María da Franqueira
* Santa María de Gargamala
* Santa María de Godóns
* San Bernabeu da Graña
* San Bartolomeu da Lamosa
* San Fins de Lougares
* San Salvador de Maceira
* Santa Baia de Mondariz
* Nosa Señora de Lurdes de Mondariz-Balneario
* Santa María de Paraños
* San Cibrán de Paredes
* Santa Mariña de Pías
* San Xoán do Piñeiro
* San Salvador de Prado
* Santiago de Prado de Canda
* San Miguel de Riofrío
* San Mamede de Sabaxáns
* San Mateu de Toutón
* San Mamede de Vilar

## Anexo  
* Santa María de Queimadelos (San Fins de Lougares)

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa da Franqueira.jpg|Igrexa de Nosa Señora da Franqueira
Ficheiro:Igrexa de Fofe, Covelo.jpg|Igrexa de San Miguel de Fofe
Ficheiro:Igrexa de Campo, Covelo.jpg|Igrexa de Santa María de Campo
Ficheiro:Fronte Igrexa Santa Mariña, Covelo, Pontevedra.JPG|Igrexa de Santa Mariña de Covelo
Ficheiro:Igrexa de Santiago de Covelo.jpg|Igrexa de Santiago de Covelo
Ficheiro:Igrexa de Godóns, Covelo.jpg|Igrexa de Santa María de Godóns
Ficheiro:Igrexa da Graña, Covelo.jpg|Igrexa de San Bernabeu da Graña
Ficheiro:Igrexa de Paraños, Covelo.jpg|Igrexa de Santa María de Paraños
Ficheiro:Igrexa de Maceira, Covelo.jpg|Igrexa de San Salvador de Maceira
Ficheiro:Igrexa de Barcia de Mera, Covelo.jpg|Igrexa de San Martiño de Barcia de Mera
Ficheiro:Mondariz, Gargamala, igrexa.JPG|Igrexa de Santa María de Gargamala 
Ficheiro:Iglesia de San Cibrán de Paredes.jpg|Igrexa de San Cibrán de Paredes
Ficheiro:Igrexa de Queimadelos, Mondariz.jpg|Igrexa de Santa María de Queimadelos
Ficheiro:Igrexa de San Miguel de Riofrío, Mondariz.jpg|Igrexa de San Miguel de Riofrío

## Notas
Amplexo

[miniatura|340x340px|Amplexo no sapo común europeo (*[Sapo común|Bufo bufo*).]]

O **amplexo**, do latín *amplexus*, abrazo, aperta, denomínase en bioloxía a un tipo de comportamento reprodutor que se dá fundamentalmente nos anfibios anuros, e que consiste en que o macho sobe ao dorso da femia, dándolle unha aperta, e mantense agarrado a ela ata que esta pon os ovos, momento en que o macho os fertiliza.

Femias e machos reúnense na auga, grazas ás sonoras chamadas dos machos, e axústanse nun modo característico. O macho, xeralmente máis pequeno que a femia, abrázase a ela suxeitándoa inmediatamente por baixo das súas extremidades anteriores ou por encima das posteriores. Os anfibios producen ovos sen cubertas, salvo unha cápsula mucosa, que son vertidos na auga sen fecundar. Os espermatozoides son liberados ao medio á vez, producíndose inmediatamente a fecundación.

O amplexo culmina necesariamente na auga, mesmo naquelas especies, coma o sapo común europeo (*Bufo bufo*), cuxa vida adulta transcorre no medio terrestre.

Segundo as especies, o amplexo pode durar desde uns poucos minutos até varios días.
Karlstad

**Karlstad** é a cidade máis grande e capital do condado sueco de Värmland e atópase situada no municipio do mesmo nome. A cidade ten 87.000 habitantes e ten unha universidade e unha catedral.

Karlstad está localizada no delta do río máis grande de Suecia, o Klarälven, que desemboca no lago máis grande do país, o Vänern. A cidade ten o segundo porto nun lago máis grande de Suecia tras Västerås.

Karlstad adoita a asociarse co sol e o seu símbolo é un sol sorrindo. Karlstad ten a fama de ser unha das cidades máis soleadas de Suecia e unha camareira local, coñecida como "Sola i Karlstad" (o Sol en Karlstad) pola súa amabilidade, tamén é un os símbolos da cidade e ten unha estatua no centro.

## Historia 
Na illa máis grande de Karlstad tiña lugar un consello chamado Tingvalla na Idade Media, que tiña as súas raíces na era viquinga antes do ano 1.000. O lugar tamén adoitaba usarse como mercado.

A Karlstad concedeulle o título de cidade o duque Carlos o 5 de marzo de 1584, o cal posteriormente sería coroado como o rei Carlos IX de Suecia. O nome da cidade deriva do rei (Karlstad significa literalmente "cidade de Carlos"). O duque tamén lle garantiu a Karlstad o dereito a ter a sede do goberno da rexión, e concedeulle unha considerable cantidade de terra.
miniatura|left|200px|Sola i Karlstad
O duque construíu a súa propia casa na cidade, coñecida como *Kungsgården* (a leira do rei). A catedral de Karlstad construiríase no lugar da *Kungsgården* entre 1724 e 1730.

O golpe de estado máis significativo na historia moderna de Suecia tivo a súa orixe en Karlstad. Durante a noite do 7 de marzo de 1809, o tenente coronel Georg Adlersparre usou parte do exército occidental que estaba en Värmland para ocupar Karlstad. Dende alí proclamou oficialmente unha revolución, e durante o 9 de marzo el e os seus soldados comezaron a súa exitosa marcha cara a capital para rematar co reinado do rei Gustavo IV Adolfo de Suecia.

Karlstad tivo catro grandes incendios. Só a catedral e un feixe de casas sobreviviron ao último deles, o 2 de xullo de 1865. Karlstad sería reconstruído segundo un patrón de grella con amplas rúas rodeadas por árbores.

En 1905 o acordo para disolver a unión entre Noruega e Suecia negociouse e asinouse en Karlstad.
Atelopus limosus

[miniatura|dereita|[Amplexo de *A. limosus*.]]

***Atelopus limosus*** Os seus hábitats naturais son as beiras de regatos en bosques de terras baixas húmidas e ríos da cunca do Chagres, na rexión central de Panamá. É un dos sapos máis pequenos do mundo; os machos miden de 26 a 30&nbsp;mm e as femias de 36 a 40&nbsp;mm.

## Descrición 
*A. limosus* ten dúas formas de coloración. Unha forma de cor das terras baixas, que é marrón cun fociño e puntas dos dedos amarelos, e outra forma de cor das terras altas, que é verde con marcas negras con forma de V invertido no dorso. Machos e femias de ambas as formas de cor son dimórficas sexualmente. Os machos son máis pequenos con ventre branco salpicado de manchas negras, mentres que as femias tenden a ter unha barriga vermella ou alaranxada.

Sábese pouco da súa dieta na natureza, pero crese que e similar á doutras especies de *Atelopus* que se aimentan de escaravellos, formigas, moscas e ácaros. En catividade, as ras aceptan rapidamente grandes moscas da froita, pequenas larvas de vermes e pequenos grilos.

## Conservación 
miniatura|Femia das terras baixas sobre un tronco, que busca compañeiro.
*A. limosus* está ameazado pola quitridiomicose (infección fúnxica) e a perda de hábitat. A especie declinou rapidamente na súa área de distribución. Aproximadamente o 75% de todas as especies coñecidas de terras altas de máis de 1000 m de altura xa desapareceron, mentres que o 58% das especies de terras baixas están declinando e o 38% desapareceron. Debido á preocupación polos efectos da quitridiomicose sobre este anfibio panameño endémico, o Proxecto de Rescate e Conservación de Anfibios Panameño considerou a *A. limosus* como unha especie prioritaria para manter individuos en catividade como colonia segura no Parque Municipal do Cumio da cidade de Panamá. Cando o equipo de rescate chegou a un dos últimos sitios nas terras altas onde se sabía que vivía a especie en Cerro Brewster atopou que a maioría dos individuos estaban xa afectados pola quitridiomicose. O programa de cría en catividade foi exitoso. Aínda que a rexión de terras altas parece que foi duramente afectada pola quitridiomicose, o destino das poboacións das teras baixas é máis indeterminado, xa que este fungo parasito parece ter efectos máis acusados nos lugares de terras altas.

## Galería 

Ficheiro:Atelopus limosus female, highland color form.jpg|*Atelopus limosus* femia (forma das terras altas).
Ficheiro:Atelopus limosus male, highland color form (1).jpg|*Atelopus limosus* macho (forma das terras altas).
Ficheiro:Atelopus limosus juvenile color form.jpg|*Atelopus limosus* xuvenil.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Jan Cieplak

**Jan Feliks Cieplak**, nado o 17 de agosto de 1857 en Dąbrowa Górnicza (Reino de Polonia) e finado o 17 de febreiro de 1926 en Passaic (Estados Unidos), foi un arcebispo da Igrexa Católica Latina, bispo auxiliar e administrador apostólico de Mahilioŭ, e arcebispo de Vilnius dende 1926 até o seu pasamento.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e presbiterado 
Jan Feliks Cieplak naceu o 17 de agosto de 1857 na cidade de Dąbrowa Górnicza, entón parte da Polonia do Congreso, e foi bautizado na parroquia da Santa Trindade de Będzin.

Cursou os estudos secundarios até 1873 en Kielce, e posteriormente entrou no seminario local, graduándose en 1878. Continuou os seus estudos na Academia Teolóxica Católica de San Petersburgo, onde se graduou en 1882. Na súa estadía en San Petersburgo foi ordenado sacerdote, o 24 de xullo de 1881. Logo de graduarse en Teoloxía, deu clase de Arqueoloxía bíblica, Liturxia e Teoloxía moral na Academia. En 1901 doutorouse en Teoloxía coa tese *"De momento, transsubstantiatio quo in Augustissimo Missae Sacrificio peragitur"*.

### Episcopado 
O 16 de xullo de 1908 foi nomeado bispo auxiliar de Mahilioŭ e bispo titular de Evaria. Recibiu a consagración episcopal o 20 de decembro do mesmo ano, de mans do arcebispo de Mahilioŭ, Apolinary Wnukowski. No ano 1909 consagrou a igrexa dos católicos polacos de Harbin, adicada a Santo Estanislau.

O 29 de marzo de 1919 foi elevado a arcebispo titular de Achrida. Logo da expulsión do arcebispo Eduard von der Ropp polas autoridades soviéticas, foi nomeado en 1923 administrador apostólico de Mahilioŭ. Foi arrestado e acusado de contrarrevolucionario, e sentenciado a morte, aínda que a sentenza foille conmutada pola presión dos Estados Unidos, da Santa Sé e do Reino Unido. O 14 de decembro de 1925 foi nomeado arcebispo de Vilnius, aínda que finou en Passaic (Estados Unidos) antes de tomar posesión da sé, o 17 de febreiro de 1926. Foi enterrado na catedral de Vilnius.

## Causa de canonización 
A súa causa de canonización comezou en Roma o 23 de xuño de 1952, recibindo o título de Servo de Deus.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*   Traducido ao inglés por G. Kelley para a Universidade de Notre Dame (ligazón ).
Synaptura cadenati

***Synaptura cadenati*** Chabanaud, 1948 é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como **linguado da Guinea**.

Trátase dun pequeno linguado que habita nas costas do Atlántico centro-oriental, desde Senegal até o golfo de Guinea.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita por primeira vez en 1948 polo ictiólogo francés Paul Chabanaud.

## Características 
Como todos os linguados ten unha aparencia característica, asimétrica e con ambos os ollos no mesmo lado do corpo, o chamado "lado" ocular" ou "lado pigmentado" (o dereito, neste caso), mentres que o lado sen ollos é o chamado "lado cego.O corpo, como o de todos os soleidos, ten forma de lingua (de aí os seus nomes vulagares) ou de sola de sandalia (de aí, o seu nome científico), máis alto cara a arriba, cara á cabeza, pero que se vai estritando pouco a pouco cara ao extremo caudal.

Podea alcanzar un tamaño de até 35 cm de lonxiutude.

## Hábitat, distribución e bioloxía 
O linguado de Guinea é un peixe mariño e de augas salobres, demersal, que habita en augas tropicais pouco profundas, de até os 50 m de profundidade, entre os 16° N e os 5° S, nas costas do Atlántico leste, desde Senegal até o golfo de Guinea.

Encóntrase en fondos areosos e lamacentos, principalmente en augas pouco profundas.
 
## Pesca 
O linguado de Guinea captúrase na área de pesca 34 (Atlántico centro-leste).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Desoutter, M. (1990): "Soleidae", pp.&nbsp;1037-1049, en: J. C. Quéro, J. C. Hureau, C. Karrer, A. Post & L. Saldanha, eds. *Check-list of the fishes of the eastern tropical Atlantic (CLOFETA)*. Lisboa: JNICT; Paris: SEI e UNESCO. Vol. 2.
* Relini, Giulio (2006): "Agnatha, Osteichthyes", en: *Revisione della Checklist della fauna marina italiana*. En FaunaItalia.
* van der Land, J.; Costello, M. J.; Zavodnik, D.; Santos, R. S.; Porteiro, F. M.; Bailly, N.; Eschmeyer, W. N. & Froese, R. (2001): "Pisces", en: Costello, M. J. *et al.*, eds.: *European register of marine species: a check-list of the marine species in Europe and a bibliography of guides to their identification*. Collection Patrimoines Naturels, **50**: 357-374. Paris: Muséum national d'Histoire naturelle. ISBN 2-85653-538-0.

### Outros artigos 
* Pleuronectiformes
* Pleuronectoideos
* Soleidos
* *Synaptura*

### Ligazóns externas 
* *Synaptura cadenati* na EOL.
Jesús Aller Ulloa

**Jesús Aller Ulloa**, nado en Lalín en 1880 e finado na mesma vila en 1947, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Neto de Juan Ramón Ulloa Pimentel e fillo de Domingo Enrique Aller Rodríguez. Era irmán de Ramón María Aller Ulloa. Estudou o bacharelato no Colexio dos xesuítas de Camposancos e dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1898-1903). Exerceu como avogado en Lalín. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Lalín en dous períodos. Tamén foi vicepresidente do Casino de Lalín.

## Vida persoal 
Casou con Celia Goyanes Sánchez.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Los Ulloa de San Pedro de Orazo (A Estrada, Pontevedra)