O único que queda é o amor

***O único que queda é o amor *** é un libro de dez relatos de Agustín Fernández Paz publicado en 2007. 
## Trama 
### “Un radiante silencio” 
Cando abren unha libraría cunha pequena cafetería fronte ao banco onde traballa, Sara vai tomar café alí e aos poucos días comeza a atopar tarxetas con versos que a fan recobrar a ilusión de vivir e a emoción de descubrir quen llas deixa. Co paso dos días, temendo que sexa unha broma pesada, abandona a libraría e volve tomar café cos seus compañeiros. Pasadas dúas semanas, o autor das tarxetas quéimaas na súa casa, seguro de que ela non volverá.

### “Amor de agosto” 
No verán do 68 un rapaz pobre namorouse de Laura, a filla do seu xefe. Nas festas da vila atreveuse a pedirlle para bailar e pasaron case toda a noite xuntos, vendo estrelas fugaces… Ao día seguinte foi fulminantemente despedido e emigrou a Barcelona, fixo o servizo militar e mantiveron correspondencia, que pouco a pouco foi decaendo. Cando volveu á vila por primeira vez ela xa moceaba co fillo do notario e queimara as súas cartas, mais el sempre as gardou.

Agora, aos 56 anos, aproveitará outra noite de estrelas fugaces para queimalas.
### “Esta estraña lucidez” 
Un can narra que acompaña o seu dono ante á casa dunha muller e lembra todo o pasado: o último ano coa mesma rutina, cando se coñeceron El e Ela e a felicidade que acompañou o seu dono mentres durou a relación, a ruptura, outras relacións pasaxeiras… e a noite dun ano antes, cando morreran nun accidente durante unha treboada. Agora, despois dun ano de prórroga para despedírense dos seres queridos, ao chegar o día van desaparecendo definitivamente.
### “Unha historia de fantasmas” 
A narradora conta a experiencia vivida tempo antes nunha pousada navarra mentres facía o camiño de Santiago. Despois de cear xuntáronse os hóspedes e recitaron cadanseu poema; inspirado no dela un dos homes contou a historia dun accidente de coche que catro anos antes deixara viúva a unha muller que seguía notando a presenza do marido. Impresionada, a narradora quixo falar ao día seguinte co descoñecido, pero ninguén o vira. Descubriu quen era ao mirar nun xornal a nova do accidente.

### “Ríos de memoria”  
María despois de moitos anos volve co seu marido á vila onde pasara a súa adolescencia. Todo está moi cambiado, pero ela vai lembrando a casa onde vivira, o campo onde xogara, o seu amor adolescente e o primeiro bico… O marido nin baixa do coche, entre desinteresado e enfadado.
### “Loanza da filatelia” 
Ernesto Soutelo colecciona caixas de mistos dende a súa infancia. Nos primeiros anos de casados, a súa muller tamén observaba con simpatía aquela teima, mais co tempo acabou aborrecéndoa. Aos 59 anos el morreu dun infarto e meses despois a súa muller decidiu queimar a colección... sen saber que alí estaba agochado un anel cun diamante para celebrar as vodas de prata.
### “Unha foto na rúa” 
Un luns de xullo Daniel atopou nas rúas de Vigo unha foto dunha muller moi guapa, que só trae o nome de Diana. Engaiolado, ponse a buscala e atopa outra foto, o que lle parece unha segunda oportunidade; mais despois de días de investigación infrutuosa péchase na casa, deprimido. Cando sae atopa unha terceira foto e retoma a pescuda, ata que a abandona definitivamente o 15 de agosto.

Antes de subir ao tren, Diana tirou a oitava foto, a última que deixaba en cada cidade que visitaba mentres fantasiaba con quen a atoparía.

### “Meditación ante o álbum de fotos familiar” 
No pazo familiar herdado, un home lembra os veráns que alí pasou durante a infancia e a adolescencia, rodeado de tíos e curmáns, e como todo foi mudando logo da morte da avoa. Hai uns meses comezou a facer reformas e apareceu entre dous tabiques un esqueleto cunha bala no cranio. Dende aquel día sempre mira o álbum familiar intentando distinguir a mirada dun asasino.
### “Despois de tantos anos” 
Ao saber da morte de Adrián, a protagonista lembra cando o coñeceu, con 20 anos, nas festas de Mondoñedo, aínda que ela xa levaba meses saíndo con Suso; as súas dúbidas, o libro que lle mandou e as cartas que se escribiron  ata que se deixou convencer pola nai e casou con Suso. Tiveron unha boa vida e esquecera a Adrián, só o volveu lembrar no último verán cando atopou no faio unha caixa co libro e as cartas que el lle mandara.

Agora prométese levar sempre canda ela a foto de Adrián para ver a súa imaxe no momento da morte.
### “Un río de palabras” 
Inspirado nos anuncios que se pegan en lugares frecuentados ofrecendo servizos e un número de teléfono, o protagonista decide compartir fragmentos de libros que o emocionan e pór o título do libro e o autor. Abraiado, ve como a súa iniciativa ten éxito, as súas tiras desaparecen, e logo ve aparecer outras doutra xente ata que o barrio se inunda de follas de cores.

## Referencias literarias na obra 
Como é usual en toda a obra de Agustín Fernández Paz, o libro está inzado de referencias literarias: desde o propio título, extraído dun texto de Orhan Pamuk que figura como cita inicial, pasando polas citas que preceden a cada relato ata as múltiples referencias, alusións ou fragmentos que aparecen en case todos os relatos e que o propio autor explica no epílogo titulado *De amores e de libros*:

## Premios 
*Premio Neira Vilas 2007 da Asociación de Editores Galegos.
*Premio da AELG á mellor obra de Literatura Infantil e Xuvenil do ano 2007.
*Premio Frei Martín Sarmiento 2009.
*Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil de España do Ministerio de Cultura do ano 2008.
*Lista de Honra do IBBY, 2010.

## Traducións 
*Ao castelán en 2007 por Isabel Soto, como *Lo único que queda es el amor*, en Anaya.
*Ao portugués en 2008 por Maria João Freire de Andrade, como *Só resta o amor*, en Edições Nelson de Matos.
*Ao catalán en 2008 por Josep Franco Martínez, como *Només ens queda l’amor*, en Edicions Bromera.
*Ao éuscaro en 2009 por Uxue Alberdi, como *Maitasuna da geratzen den bakarra*, en Elkar Argitaletxea.
*Ao coreano na editorial Booklight.
*Ao inglés en 2018 por Jonathan Dunne, como *Nothing Really Matters in Life More Than Love*, en Small Stations Press.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha na páxina web de Xerais.