Inmunoglobulina A

::*Para o concello do Xapón ver Iga.*
[miniatura|Molécula dímera de IgA.  1. [cadea pesada de inmunoglobulina|cadea pesada 2. cadea lixeira 3. cadea J 4. compoñente secretor.]]
miniatura|Ig A.

A **inmunoglobulina A** (**IgA**) é un tipo de anticorpo que exerce un papel fundamental na inmunidade das mucosas. Nas mucosas prodúcese máis cantidade de IgA ca de todos os outros tipos xuntos de anticorpos, e segréganse entre 3 e 5 gramos ao lume intestinal cada día. 
Isto fai que supoña o 75% do total de inmunoglobulina producida (pero non da concentración sérica, xa que se perde moita) no corpo.

A IgA ten dúas subclases (IgA1 e IgA2) e pode existir nunha forma dimérica chamada *IgA secretora* (sIgA). Na súa forma secretora a IgA é a principal inmunoglobulina atopada nas secrecións mucosas, como as bágoas, saliva, costro e secrecións do tracto xenitourinario, tracto gastrointestinal, próstata e epitelio respiratorio. Tamén se encontra en pequenas cantidades no sangue. O compoñente secretor da sIgA protexe a inmunoglobulina da degradación proteolítica encimática, polo que a sIgA pode sobrevivir nas duras condicións do tracto gastrointestinal e proporciona protección contra os microbios que se multiplican nas secrecións corporais. A sIgA pode tamén inhibir os efectos inflamatorios doutras inmunoglobulinas. A IgA apenas activa o sistema do complemento, e a súa capacidade de opsonización é feble. Caracterízase por ter unha cadea pesada de tipo α.

## Formas 
### IgA1 e IgA2 
A IgA pode existir en dous isotipos, IgA1 e IgA2. A que predomina no soro é a IgA1 (~80%), pero as porcentaxes de IgA2 son maiores nas secrecións ca no soro sanguíneo (~35% en secrecións); a proporción de células que segregan IgA1 ou IgA2 varía nos diferentes tecidos linfoides de corpo humano:
* IgA1 é a subclase que se encontra no soro. A maioría dos tecidos linfoides teñen predominancia de células produtoras de IgA.
* Na IgA2, as cadeas pesadas e lixeiras non están enlazadas por pontes disulfuro, senón con enlaces non covalentes. Nos tecidos linfoides secretores (por exemplo, nos tecidos linfoides asociados ao intestino), a cota de produción de IgA2 é maior ca nos órganos linfoides non secretores (como bazo ou ganglios linfáticos periféricos).
Tanto a IgA1 coma a IgA2 poden atoparse en secrecións externas como o costro, no leite materno, nas bágoas e na saliva, onde a IgA2 é máis abundante ca no sangue.

No sangue a IgA interacciona cun receptor Fc chamado FcαRI (ou CD89), que se expresa nas células inmunitarias efectoras, para iniciar así reaccións inflamatorias. Unha vez no intestino, pode unirse á capa de mucus que hai sobre as células epiteliais para formar unha barreira capaz de neutralizar as ameazas chegadas do exterior que pretendan chegar ás células.

## Patoloxía 
Un decrecemento dos niveis ou ausencia de IgA, denominado deficiencia de IgA selectiva, pode constituír unha inmunodeficiencia clinicamente significativa.

A *Neisseria gonorrhoeae* (bacteria que causa a gonorrea), o *Streptococcus pneumoniae*, e o *Haemophilus influenzae* tipo B son todas elas bacterias que liberan proteases que destrúen as IgA.

A neuropatía de IgA está causada polo depósito de IgA nos riles. Non se sabe aínda por que aparecen estes depósitos de IgA nesta enfermidade crónica. Algunhas teorías suxiren que unha anormalidade do sistema inmunitario dá lugar a estes depósitos.

A enfermidade celíaca implica unha patoloxía das IgA debido á presenza de anticorpos IgA antiendomisio (atacan compoñentes do endomisio dos músculos).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Anticorpo
* Inmunoglobulina D (IgD)
* Inmunoglobulina E (IgE)
* Inmunoglobulina G (IgG)
* Inmunoglobulina M (IgM)

### Ligazóns externas 
* MeshName - Immunoglobulin+A