open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Produción de cinema

A **produción de cinema**, **produción de cine** ou **produción cinematográfica**, na industria cinematográfica, é o cargo responsábel dos aspectos organizativos e técnicos da elaboración dun filme, complementando a actividade creativa da dirección. Está a cargo da contratación do persoal, do financiamento dos traballos e do contacto coas empresas distribuidoras para a difusión da obra.

En moitos aspectos a súa tarefa superponse estreitamente coa da dirección, en especial no control do elenco e da selección do equipo técnico e artístico (dirección de fotografía, montaxe, persoal de efectos especiais, dirección artística, composición etc.) que colaborarán na produción; estas atribucións significaron que durante os primeiros anos da industria cinematográfica de Hollywood a produción fose en gran medida a parte responsábel da estética e do contido dos seus produtos. Un caso famoso foi o de Howard Hughes, quen exerceu un férreo control sobre os directores que contrataba, aínda que este tipo de relación fose frecuente no chamado *sistema de estudos de Hollywood*, vixente até finais da década de 1950.

Coas crecentes necesidades de financiamento e mercadotecnia provocadas pola renovación da industria nos anos 1980, a produción volveu cobrar un papel importante, e algúns deles (como Jerry Bruckheimer) son figuras tan identificábeis como calquera director polas características das súas producións.

Os termos "produtor" e "produtora" utilízanse indistintamente para designar tanto a figura do empresariado cinematográfico como a das profesionais encargadas de liderar a produción dunha película. Nalgunhas ocasións estas dúas figuras son coincidentes na mesma persoa, pero noutros casos contrátase outra persoa, delegando nela a responsabilidade.

Os diferentes adxectivos que poden aplicarse á produción adoitan definir o seu status real na película. Segundo a nomenclatura anglosaxoa, produción executiva (*executive production*), produción de liña (*line production*), produción asociada (*associated production*) produción de consulta (*consulting production*) ou produtor a secas (*production*), definen as diferentes figuras. A produción executiva é a representación da empresa, mentres que a produción e produción de liña refírense aos profesionais a cargo da produción.

Segundo a nomenclatura galega, ao falar de produción adoita referirse ao empresariado, e cando se alude á persoa profesional adoita facerse baixo as denominacións de produción executiva ou dirección de produción.
James Nesbitt

**James Nesbitt**, nado o 15 de xaneiro de 1965 en Ballymena, Condado de Antrim, é un actor norteirlandés de cinema, televisión e teatro.

## Filmografía 
[miniatura|220px|Nesbitt (dereita) con [Liam Neeson en Belfast, xaneiro de 2008]]

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Nesbitt como embaixador de UNICEF
Badr B

**Badr B**, tamén coñecido como **Badr 2**, foi o segundo satélite artificial de Paquistán. Foi lanzado o 10 de decembro de 2001 mediante un foguete ruso Zenit 2 desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Badr B foi o segundo satélite artificial pertencente a Paquistán, aínda que lanzado mediante un foguete ruso Zenit 2. A finalidade do satélite é estudar a meteoroloxía espacial e facer observacións da Terra. Foi desenvolvido en colaboración co Reino Unido.

Os instrumentos de a bordo poden monitorizar as nubes e o oxíxeno atmosférico a alta resolución.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Badr A
Door, Door

***Door, Door*** é o álbum de estrea da banda australiana de post-punk The Birthday Party, editado no ano 1979 baixo o nome "The Boys Next Door". O disco foi gravado antes de que a banda deixase Australia para ir a Londres en 1980, momento no cal cambiou de nome para o de The Birthday Party, e onde creou a meirande parte do traballo polo que foi coñecida. O álbum ten un estilo diferente aos seus seguintes traballos, sendo menos escuro e lixeiramente máis pop.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por The Boys Next Door.
# "The Nightwatchman" – 2:07
# "Brave Exhibitions" – 2:27
# "Friends of my World" – 2:46
# "The Voice" – 2:55
# "Roman Roman" – 1:35
# "Somebody's Watching" – 2:39
# "After a Fashion" – 4:36
# "Dive Position" – 2:47
# "I Mistake Myself" – 4:31
# "Shivers" – 4:34
Sadako Sasaki

, nada o 7 de xaneiro de 1943 e finada o 25 de outubro de 1955, foi unha nena xaponesa que tiña dous anos cando caeu a bomba atómica preto da súa casa en Hiroxima o 6 de agosto de 1945. A sona de Sadako procede do seu intento de completar mil grous de papel antes dela morrer, converténdose nun símbolo das vítimas inocentes da guerra.

## Traxectoria 
Sadako estaba na súa casa cando foi a explosión, a quilómetro e medio da Zona cero, moitos dos veciños do barrio morreron pero os seus pais e a meniña sobreviviron, Sadako medrou como unha rapaza saudable ata que en novembro de 1954 comezou a amosar síntomas de leucemia. Hospitalizada o 10 de febreiro de 1955, os médicos déronlle poucos meses de vida, daquela xa se sabía que a causa fora a exposición á radiación.

O 3 de agosto de 1955 a súa mellor amiga, Chizuko Hamamoto, foina ver ao hospital, durante a visita fixo un grou de papel, en referencia á lenda tradicional xaponesa que promete a calquera que realice mil grous de papel pedir un desexo aos deuses, esta é a versión que conta Eleanor Coerr no libro *Sadako and the Thousand Paper Cranes* (1977) que tamén nos di que só puido completar 644 grous e foron os seus amigos os que fixeron os 356 restantes, malia todo nunha exhibición  organizada no ano 2001 no Museo Memorial da Paz de Hiroshima contábase que no remate do mes de agosto xa conseguira o seu obxectivo continuando a facer máis grous con papel que conseguía no hospital, ben de receitas de menciñas ou que lle prestaban outros doentes.

## Memorial 
Logo da súa morte, os seus amigos e compañeiros de escola publicaron unha colección de cartas para recadar cartos para lle construír un memorial para honrar a súa memoria e a de todos os nenos que morreran polos efectos da bomba atómica. En 1958 inaugurouse unha estatua de Sadako sostendo un grou de papel no Parque da Paz de Hiroxima. No pé da estatua lese: ''"Este é o noso berro. Esta é a nosa pregaria. Paz no mundo."

Os grous de papel convertéronse nun símbolo da paz e no Xapón é habitual que os estudantes de primaria realicen 1000 grous de papel que envían aos nenos da bomba atómica en Hiroxima .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Anne Frank
* Zhuravli
Eduardo Iturralde González

**Eduardo Jesús Iturralde González**, nado en Bilbao o 20 de febreiro de 1967, é un ex árbitro de fútbol español, do Comité de Árbitros do País Vasco.

## Traxectoria 
Comezou a arbitrar en 1982. Conseguiu o ascenso a Primeira División en 1995. O seu debut produciuse o 3 de setembro de 1995 nun partido entre o RCD Espanyol e a UD Salamanca (1–3).

Participou en Mundiais e Europeos de categorías inferiores, dirixiu encontros de Liga de Campións, Copa da UEFA e Intertoto, arbitrou unha final de Copa do Rei e varios clásicos entre Real Madrid e FC Barcelona.

O 23 de marzo de 2012 anuncia a súa retirada oficial da arbitraxe tras producirse unhas desavinzas co Comité Técnico de Árbitros, aínda que xa estaba prevista a súa retirada a final de devandita tempada. O último encontro que dirixiu foi o Betis-Real Madrid (2-3) o 10 de marzo de 2012, o cal non puido terminar por unha lesión, retirándose ao final do primeiro tempo e sendo substituído polo cuarto árbitro Gorka Sagués Oscoz, colexiado de Segunda B.

É, ata abril de 2012, o árbitro que máis partidos dirixiu en Primeira División. Tamén leva outras dúas marcas: ser o colexiado que máis cartóns amarelos mostrou, 1.647, e máis penaltis sinalou, 104. Ademais é o terceiro árbitro que máis cartóns vermellos mostrou da liga española, cun total de 118 expulsións.

## Premios 
* **Chifre de ouro (1)**: 2002.
* **Trofeo Guruceta (1):** 2002.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Perfil do árbitro en weltfussball.de, .
Cumaná

miniatura|200px|Fortaleza de Cumaná, Sucre, Venezuela.
**Cumaná**, coñecida en Venezuela como *La tierra donde nace el Sol*, é unha cidade venezolana, capital e sede dos poderes públicos estatais do Estado Sucre, Venezuela.

Está situada na entrada do golfo de Cariaco, xunto á desembocadura do río Manzanares.

En 2012 tiña unha poboación estimada de 302.472 habitantes.

Foi a primeira cidade fundada polos españois na *Terra Firme* do continente americano (algúns opinan que a primeira foi San Sebastián de Urabá, outros afirman que foi Santa María la Antigua del Darién, aínda que en realidade estas foron creadas un tempo despois).
Río Xarío

O **río Xarío** é un río galego de só catro quilómetros e medio de curso. É afluente do río Baxoi, ao que se une pouco antes de que este desemboque na ría de Betanzos.

## Descrición
Nace preto do lugar de Ar, facendo no seu primeiro tramo de fronteira natural entre os concellos de Pontedeume e Miño. Neste tramo é coñecido tamén como *río do Vidreiro* por fluír a rentes deste lugar de Pontedeume. A uns 2.700 metros da desembocadura recibe as augas do *regato de Dandel* que baixa do monte Breamo.

Durante practicamente todo o seu curso flúe encaixonado entre a autoestrada AP-9 que discorre pola súa marxe esquerda, e o campo de golf de Miño na marxe dereita.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Visor IBERPIX  do Instituto Xeográfico Nacional.
Translocación robertsoniana

En Xenética denomínanse **translocacións robertsonianas** ás fusións  cromosómicas, é dicir, ás variacións no número de cromosomas que xorden por unión de dous cromosomas acrocéntricos (aqueles que teñen o centrómero moi próximo ao extremo, seguido dun brazo curto moi pequeno ), orixinando un só cromosoma metacéntrico (os que teñen o centrómero no seu punto medio Cincuenta anos máis tarde, Léonard e Deknudt descubriron, nunha variedade de rato de laboratorio, un individuo de 38 cromosomas cun par de cromosomas metacéntricos (que despois se demostrou que estaban orixinados por translocación). No mesmo ano Evans e colaboradores informaron doutra translocación en ratos de laboratorio e, pouco despois, Miller e colaboradores identificaron os cromosomas acrocéntricos incorporados nestes cromosomas metacéntricos, indicando que a translocación atopada por Léonard e Deknudt correspondía á unión dos cromosomas 6 e 15, e a encontrada por Evans e colaboradores á fusión dos cromosomas 9 e 19.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Translocación cromosómica

### Ligazóns externas
* Polimorfismo Robertsoniano en *Mus musculus*
Gran Premio de Mónaco de 1963

O **Gran Premio de Mónaco de 1963** foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 26 de maio de 1963 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a primeira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de .

## Clasificación 
* Logo da retirada de Beaufort, o seu posto foi tomado por Bernard Collomb. Collomb foi excluído ao final por ser demasiado lento, a pesar de ser máis rápido na cualificación que Jack Brabham, e a pesar de que había sitio na grella.

## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación no campionato de construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
El Despertar Hispano

***El Despertar Hispano*** foi un periódico semanal editado en Buenos Aires entre 1906 e 1907.

## Historia e características 
Publicación de orientación ácrata que apareceu en Buenos Aires en 1906 como continuación de *El Despertar Gallego*. Estaba dirixido por José Carballas Rey e entre os seus colaboradores figuraban Nicasio Pajares e José Mª López.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
Nathaniel Kahn

**Nathaniel Kahn**, nado en Filadelfia (Pensilvania) o 9 de novembro de 1962, é un realizador estadounidense. Os seus filmes documentais *My Architect* (2003) —sobre o seu pai, o arquitecto Louis Kahn— e *Two Hands: The Leon Fleisher Story* (2006) foron nomeados aos Premios Óscar. É fillo de Harriet Pattison.

Kahn graduouse na Germantown Friends School e na Universidade Yale.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Alfred Molina

**Alfred Molina**, nado o 24 de maio de 1953 en Paddington, Londres, é un actor inglés. Coñecido polos seus papeis nos filmes *Na busca da arca perdida*, *Prick Up Your Ears*, *The Man Who Knew Too Little*, *Spider-Man 2*, *Maverick*, *Species. Especies asasinas*, *Non sen a miña filla*, *Chocolat*, *Frida*, *Steamboy*, *The Hoax*, *Prince of Persia: The Sands of Time*, *The Da Vinci Code*, *A Panther in the Basement*, *An Education* e ''The Sorcerer's Apprentice''.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha na IMDb
Simply Red

**Simply Red** é unha banda de música de British soul que vendeu máis de 50 millóns de álbums nos seus 25 anos de carreira. Influído polos xéneros musicais blue-eyed soul, New Romantic, rock, reggae e jazz. Dende os seus comezos o principal condutor da banda é o cantante Mick Hucknall.

## Membros 
* **Mick Hucknall** - voz (1985–2010)
* **Fritz McIntyre** - teclado (1985–1995)
* **Tim Kellett** - baixo (1985–1991)
* **Tony Bowers** - baixo (1985–1991)
* **Chris Joyce** - batería (1985–1991)
* **David Fryman** - guitarra (1985)
* Sylvan Richardson - guitarra (1985–1987)
* Ian Kirkham - vento madeira (1986–2010)
* Aziz Ibrahim - guitarra (1987-1988)
* Simon Brooker - baixo (1987)
* Heitor Pereira - guitarra (1988–1996)
* Gota Yashiki - batería (1991–1995, 1998–2003)
* Shaun Ward - baixo (1991–1995)
* Dee Johnson - voz (1992–2008)
* Steve Lewinson - baixo (1995–1998, 2003–2010)
* Velroy Bailey - batería (1995–1998)
* Sarah Brown - voz (1996–2008)
* Tim Vine - teclado, baixo (1996–1999)
* Kenji Suzuki - guitarra (1998–2010)
* John Johnson - baixo (1998–2008)
* Mark Jaimes - guitarra (1998–2003)
* Wayne Stobbart - baixo (1998–2003)
* Kevin Robinson - baixo (1999–2010)
* Chris De Margary - vento madeira (1999–2008)
* Andy Wright - teclado, baixo (1999–2007)
* Pete Lewinson - batería (2003–2010)
* Dave Clayton - teclado (2003–2010)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* simplyred.com Páxina oficial 
* Simply Red en WorldMusicDatabase
Beacon Explorer B

**Beacon Explorer B**, tamén coñecido como **BE-B** e **Explorer 22**, foi un satélite artificial de Estados Unidos pertencente ó programa Explorer e lanzado o 10 de outubro de 1964 mediante un foguete Scout X-4 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea..

O satélite inicialmente estabilizábase mediante xiro para pasar a estabilizarse nos tres eixos tralo desplegue dos paneis solares usando unha barra magnética que aliñaba o eixo de simetría do satélite co campo magnético local. A información da orientación do satélite proviña dun magnetómetro de tres eixos e duns sensores solares.

A nave non levaba maneira de rexistra-los datos a bordo, polo que se obtiñan cada vez que sobrevoaba unha estación terrestre. O satélite emitía continuamente a 162 e 324 MHz para permiti-la súa localización precisa e facer estudos xeodésicos.

As transmisións de BE-B deixaron de seguirse en agosto de 1968 e o satélite fallou en febreiro de 1970.

## Instrumentos 
Beacon Explorer B levaba a bordo unha sonda electrostática, un radiofaro que emitía a 20, 40 e 41&nbsp;Hz, un reflector láser pasivo para seguimento do satélite e un experimento de navegación Doppler.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Beacon Explorer C

### Ligazóns externas 
* Datos sobre a temperatura e densidade de electróns obtivos por Explorer 22
Feliformes

[miniatura|240px|Exemplos das familias de feliformes existentes: [eupláridos, félidos, hiénidos, herpéstidos, nandiníidos e vivérridos.]]
A dos **feliformes**, tamén chamados **feloideos** (*Feliformia vel Feloidea*), e unha das dúas subordes na que se adoita dividir a orde dos carnívoros que comprende os carnívoros con aspecto "felino", incluíndo os gatos (grandes e pequenos), as hienas, as mangostas, as civetas e outros taxons relacionados.

Aínda que existen variacións na definición e na agrupación de familias e xéneros, as filoxenias moleculares suxiren, de feito, que todos os feliformes existentes son monofiléticos.

As familias existentes na actualidade son as que aparecen na cadro de clasificación científica á dereita, e as opinións sustentadas neste artigo reflicten os puntos de vista máis contemporáneos e ben fundamentados no momento en que se escribiu.

As clasificacións sistemáticas que tratan tanto os taxa existentes como os extintos varían máis amplamente, segundo os autores, Algúns autores separan certos feliformes (existentes e extintos) en grupos distintos, como por exemplo, a superfamilia dos *Aeluroidea* da suborde dos *Feliformia*.

### Árbore filoxenética dos feliformes 
‎

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Jackson, Peter & Adrienne Farrell Jackson (1996): *Les félins, toutes les espèces du monde*: París / Lausanne: Delachaux et Niestlé. La bibliothèque du naturaliste. ISBN 2-603-01019-0.
* Kemp, Thomas S, (2005): *The Origin & Evolution of Mammals.* Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-850761-5.
* Marion, Rémy; Catherine Marion, Géraldine Véron, Julie Delfour, Cécile Callou & Andy Jennings (2005): *Larousse des Félins*. París: Larousse. ISBN 2-03-560453-2.
* Wilson, Don E. & Russell A. Mittermeier (eds.) (2009): *Handbook of the Mammals of the World.* Volume 1: "Carnivores." Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 978-84-96553-49-1.
* Wilson, Don E. & Reeder, Dee Ann M., eds. (2005): *Mammal Species of the World - A Taxonomic and Geographic Reference*. 3ª ed. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-0.

### Outros artigos 
* Carnívoros
* Caniformes

### Ligazóns externas 
* *Feliformia* en ADW. 
* *Feliformia* no SIIT.
* *Feliformia* en *Mammal Species of the World.*
* *Feliformia* no NCBI.
Raposo orelludo

O **raposo orelludo** (*Otocyon megalotis*) é unha especie de mamífero carnívoro da familia Canidae. É un cánido de pequeno tamaño (47-66 cm de lonxitude, 23–34&nbsp;cm de alto e 3-5,3 kg de peso) caracterizado polas súas longas patas e sobre todo as súas enormes orellas, case do mesmo tamaño que o resto da cabeza. Existen dous núcleos de poboación diferentes, un no leste de África, desde Somalia até o Gran Val do Rift e Tanzania; e outro no sur do continente, desde o Cabo de Boa Esperanza até o sur de Angola. Ambas poboacións separáronse ao final da última glaciación, cando o clima dos actuais Mozambique e Zambia se volveu máis húmido. Así mesmo, atopáronse restos fósiles do Plistoceno que indican unha primitiva presenza en Exipto e o sur de Asia.

Debido ao ambiente seco e cálido onde vive (sabanas, estepas, semidesertos), a pelaxe é curta en todo o seu corpo agás a cola, onde se espesa. O extremo do rabo, ao igual que a parte inferior das patas, as orellas, o morro e a cara, é de cor negra. O resto do corpo é pardo-cinsento, tornándose amarelento ou esbrancuxado no ventre, no pescozo e na parte interna do rabo e as patas.

As súas grandes orellas permítenlle localizar so terra os pequenos invertebrados que conforman a maior parte da súa dieta. Unha vez encontrados estes, o animal escava rapidamente e comeza a comelos sen preocuparse de que o mordan ou o piquen, xa que a súa pelaxe é o suficientemente densa como para manter a raia incluso os voraces térmites africanos. Outras adaptacións á dieta insectívora son os seus afiados e numerosos dentes (de 46 a 50) e a peculiar estrutura muscular da mandíbula, que lle permite mastigar cinco veces por segundo, triturando calquera insecto que capture antes de que poida escapar.
[miniatura|esquerda|Raposo orelludo no zoo de [Krefeld, Alemaña.]]
A especie é monógama, sendo frecuente ver familias formadas por unha parella e a última camada de seis crías. Estas nacen tras dous meses de xestación nunha tobeira subterránea expresamente escavada polos pais, ou ben modificada a partir do refuxio abandonado doutro animal.

O otoción non se considera unha especie ameazada, aínda que pode estar ausente dalgunhas zonas onde se caza en gran número polo seu pelello (especialmente demandado nas principais cidades de Botswana).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *The Kingdom Field Guide to African Mammals*. Jonathan Kingdon, Academic Press Limited, 1997.
Pine Bluff

**Pine Bluff** é a capital do condado de Jefferson en Arcansas (Estados Unidos). A cidade tiña unha poboación de 49.083 habitantes segundo o censo de 2010 . Localízase na sección sueste do estado, no delta de Arcansas á beira do río Arcansas, a súa topografía é plana, cun gran número de regatos e *bayous* nos seus arredores. A maior parte da poboación é afroamericana.

## Historia 
No momento da chegada dos europeos o principal pobo nativo da rexión eran os quapaw, algúns comerciantes españois e franceses asentáronse na zona establecendo relacións comerciais e casaron con mulleres indíxenas, un fillo dunha destas relacións, Joseph Bonne estableceuse logo dunhas inundacións en 1819 nun outeiro (*bluff* en inglés) a uns quilómetros do asentamento quapaw, no lugar no que actualmente se levanta a cidade. A partir de 1824 uníronse outras familias europeas. En 1829 a lexislatura estatal estableceu o condado de Jefferson, establecéndose en 1832 a súa capital no asentamento de Bonne, que a partir de outubro pasou a se denominar oficialmente *Pine Bluff Town*. Durante a Guerra Civil e como consecuencia da Proclamación de Emancipación na localidade instaláronse moitos refuxiados afroamericanos que fuxían da escravitude imperante na Confederación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial
Vectorscopio

Un **vectorscopio** é un instrumento de medida utilizado en televisión para ver e medir o compoñente de cor do sinal de vídeo. É realmente un osciloscopio especializado na representación da parte de crominancia do sinal de vídeo. 
miniatura|300px|Vectorscopio.

A crominancia, ou sinal de cor, é a parte do sinal de vídeo no que se codifica a información de cor. Esta información ten dous parámetros, un é a cantidade de cor, ou saturación, e o outro é o tipo de cor, ou tinguidura (*hue* en inglés). Tanto no sistema PAL ou NTSC estes dous parámetros codifícanse sobre un mesmo sinal mediante unha modulación en cuadratura. Este sinal recibe o nome de *portadora de cor* e modúlase en amplitude coa información da saturación e en fase coa información da tinguidura. O resultado é un vector que ten por módulo a saturación e por argumento a tinguidura (é dicir o tipo de cor, vermello, amarelo...) Para a súa representación utilízase o vectorscopio, que vén sendo un osciloscopio traballando en representación X - Y (é dicir, sen base de tempos) ao que se lle aplica na súa canle vertical e na horizontal os sinais de diferenza de cor. O resultado é unha serie de vectores que teñen como orixe o centro da pantalla e onde o seu módulo coincide coa saturación e o argumento coa tinguidura do sinal aplicado.

A carátula deste instrumento vén marcada normalmente cunhas liñas para a localización dos vectores correspondentes ao sinal de barras de cor. Estas liñas son de dous tamaños diferentes correspondendo, o máis pequeno, a unha tolerancia do 5% e o maior a unha do 10%. Tamén está representado o sincronismo de cor para os dous estándares de barras máis comúns, do 75% e do 100%.
miniatura|300px|Barras de cor EBU vistas nun MFO e un vectorscopio.

O vectorscopio adoita posuír canais de entrada e unha serie de funcións para a sincronización da croma, ben consigo mesma ou cun sinal de referencia.

É normal que o instrumento inclúa unha serie de funcións e características que serven para realizar unha serie de medidas estándares sobre o sinal de vídeo como a ganancia diferencial e a fase diferencial.

É corrente encontrar este instrumento en combinación co monitor forma de onda.

Un exemplo de software de vectorscopio é o VectorManía, un vectorscopio dixital para Windows. http://sourceforge.net/projects/vectormania/
Hesperocyoninae

**Hesperocyoninae** é unha subfamilia extinta de cánidos endémicos de América do Norte. A esta subfamilia pertencen os primeiros cánidos, que xurdiron e se diversificaron en Norteamérica no Eoceno superior. Tiveron o seu apoxeo entre finais do Oligoceno e o Mioceno temperá, cando numerosas formas de pequeno tamaño poboaron as chairas norteamericanas e as Montañas Rochosas.

## Xéneros 
Hai 10 xéneros e 26 especies de *Hesperocyoninae*:

* *Cynodesmus*†
* *Caedocyon*†
* *Ectopocynus*†
* *Enhydrocyon*†
* *Hesperocyon*†
* *Mesocyon*†
* *Osbornodon*†
* *Paraenhydrocyon*†
* *Philotrox*†
* *Sunkahetanka*†

## Notas
HV71

O **Husqvarna Vätterstad 1971**, máis coñecido como **HV71** ou simplemente **HV**, é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Jönköping, Småland (Suecia). Foi fundado o 24 de maio de 1971 e actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco, a SHL, competición que gañou en catro ocasións (1995, 2004, 2008 e 2010), dende 2008 compite tamén no European Trophy, así como na tempada inaugural da Champions Hockey League. Xoga os seus partidos como local no Kinnarps Arena, un pavillón con capacidade para 7.038 espectadores. Os seus principais rivais son o Frölunda HC, o Färjestads BK e o Linköpings HC.

## Palmarés 
* **4 Le Mat Trophy:** 1995, 2004, 2008 e 2010

## Xogadores 
## Números retirados 
* 1. Stefan Liv
* 7. Per Gustafsson
* 14. Fredrik Stillman
* 15. Stefan Örnskog

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do HV71
Juan Novás

**Juan Novás Guillán**, nado no Grove o 28 de abril de 1880 e finado en Pontevedra o 26 de abril de 1967, foi un mestre e pedagogo galego.

## Traxectoria 
[miniatura|300px|Membros do SEG en [1928: De esquerda a dereita na fileira de atrás: Ramón Otero Pedrayo, Antón Losada Diéguez, Florentino López Cuevillas, Vicente Risco, Carballo Calero, Xosé Filgueira Valverde, Sebastián García Paz, Luís Pintos Fonseca, Antón Fraguas, Bibiano Fernández Osorio-Tafall. Sentados: Isidro Parga Pondal, Abelardo Moralejo, Xesús Carro, Salvador Cabeza de León, Joaquín Arias Sanjurjo, Xerardo Álvarez Limeses e Juan Novás.]]

mestre no Grove, colaborou en *Faro de Vigo*. Foi presidente da Asociación Protectora del Obrero e membro do padroado do Museo Provincial de Pontevedra dende 1930. Dedicouse ao estudo da historia e da arte. Amigo de Xosé Filgueira Valverde, foi militante do Partido Galeguista que logo abandonou con el para entrar na Dereita Galeguista e despois afiliarse a Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Foi o primeiro secretario da Comisión Depuradora do Maxisterio de Pontevedra, posto no que permaneceu até marzo de 1937. Foi concelleiro e tenente de alcalde de Pontevedra

Publicou *Educación física. Que debe ser la educación gimnástica en la escuela primaria? Programa de ejercicios que deben practicar los niños* (1909) e dirixiu o *Boletín de Educación* (1934-1936). Foi inspector de ensino primario (1944) e cronista oficial da cidade de Pontevedra (1960-1967). Colaborou en *Spes. Revista mensual. Órgano de la Juventud Católica de Pontevedra*. Foi membro correspondente da Real Academia Galega e da Real Academia Galega da Historia.

Finou en Pontevedra o 26 de abril de 1967.

## Recoñecementos 
Recibiu a Cruz de Afonso X O Sabio.

## Vida persoal 
Casou con María Viñas del Monte, da que enviuvou, para volver casar cunha compañeira da inspección, María Cruz Pérez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Pequena biografía
Mercedes Suárez Pazos

**Mercedes Suárez Pazos**, nada na Coruña o 28 de abril de 1950, é unha profesora e investigadora galega.

## Traxectoria
Doutora en Filosofía e Ciencias da Educación, presidiu Nova Escola Galega. É Decana da Facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Vigo.

## Obras
**Institución escolar e medio ambiente*, 1982.
**Deseño curricular e investigación do medio*, 1990
**A educación en España durante o Sexenio Revolucionario (1868-1874), debates, aspiracións e realidades*, 2002.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Web de Mercedes Suárez na Universidade de Vigo
Gran Premio de Mónaco de 1965

O **Gran Premio de Mónaco de 1965** foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 30 de maio de 1965 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a segunda carreira do Campionato do Mundo de pilotos de .

## Clasificación 
## Notas 
* Líderes de volta: Graham Hill 60 voltas (1-24, 60-100), Jackie Stewart 5 voltas (25-29), Lorenzo Bandini 26 voltas (30-33, 43 -64), Jack Brabham 9 voltas (34-42). 
* Debut nun Gran Premio para: Denny Hulme. 
* Primeiros vez en carreira: Jackie Stewart (podio, liderado). 
* Nesta carreira foi a segunda, e última vez na que un piloto caeu nas augas do porto. (Paul Hawkins)
 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Mirtha Legrand

**Mirtha Legrand**, nome artístico de **María Juana Martínez Suárez**, nada o 23 de febreiro de 1927 en Villa Cañás, provincia de Santa Fe, é unha actriz arxentina de cinema. Durante os seus 71 anos de carreira, filmou 36 películas, actuou en once obras teatrais e conduciu dous ciclos radiais.

## Traxectoria
Nada nunha familia humilde asentada en Santa Fe, estudou desde a súa infancia teatro e danzas en diversos institutos e academias. A fins da década de 1930, foi distinguida polo presidente Roberto Ortiz e, a raíz diso, Luís César Amadori descubriu os seus dotes de actriz e convocouna para actuar, xunto á súa irmá, baixo o pseudónimo de Mirtha Legrand, en *Hai que educar a Niní* —onde interveu como extra— e en *Noivos para as raparigas*. O seu primeiro papel protagónico obtívoo aos 14 anos en *Os martes, orquídeas*, que a consagrou. Xunto a Libertad Lamarque, Tita Merello e Niní Marshall integrou a denominada «época de ouro» do cine arxentino. Nos seus filmes, dirixidos por cineastas como Manuel Romeu, Francisco Mugica ou Luis Saslavsky, actuou xunto a actores como Juan Carlos Thorry ou Osvaldo Miranda e, tras contraer matrimonio co director Daniel Tinayre en 1945 incursionou activamente no xénero dramático ata o seu retiro do cine, en 1965.

## Notas
Joaquim Manuel de Macedo

**Joaquim Manuel de Macedo**, nado en 1820 e finado en 1882, foi un médico e escritor brasileiro do período romántico do século XIX.

## Biografía 
Joaquim Manuel de Macedo, naceu no Río de Xaneiro en 1820. En 1844 formouse en Medicina no Río de Xaneiro, e o mesmo ano estreou na literatura coa publicación daquel que viría a ser seu novela máis coñecido, "A Moreninha", que lle deu fama e fortuna inmediata.
Alén de médico, Macedo foi xornalista, profesor de *Xeografía e Historia do Brasil* no Colexio Pedro II, e socio fundador, secretario e orador do Instituto Histórico e Xeográfico Brasileiro, desde 1845. En 1849 fundou, xuntamente con Gonçalves Días e Manuel de Araújo Porto-Alegre, a revista Guanabara, que publicou gran parte do seu poema-novela *A nebulosa* - considerado por críticos como un dos mellores do Romanticismo. Foi membro do Consello Director da Instrución Pública da Corte (1866).

Joaquim Manuel de Macedo abandonou a medicina e creou unha forte conexión con Don Pedro II e coa Familia Imperial Brasileira, chegando a ser preceptor e profesor dos fillos da Princesa Isabel. Era amigo íntimo e confidente dunha celebridade da Corte, Manuel José de Araújo Porto-Alegre, Cónsul do Brasil na Alemaña, de quen recibiu unha longa e histórica correspondencia pola cal o remitente se declara un espírito convicto e apaixonado polo credo que na metade do século XIX fóra codificado por Allan Kardec, na Francia.

Macedo tamén actuou decisivamente na política, tendo militado no Partido Liberal, *servíndoo con lealdade e firmeza de principios, como o proban seus discursos parlamentarios*, conforme relatos da época. Durante a súa militancia política foi deputado provincial (1850, 1853, 1854-59) e deputado xeral (1864-1868 e 1873-1881). Os últimos anos de vida padeceu de problemas mentais, morrendo pouco antes de completar 62 anos.
Gran Premio de Mónaco de 1967

O **Gran Premio de Mónaco de 1967** foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 7 de maio de 1967 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a segunda carreira do Campionato do Mundo de pilotos de .

## Resumo 
As primeiras voltas foron axitadas - Jack Brabham fixo un trompo diante de Bruce McLaren e Jo Siffert, que chocaron tratando de evitalo, ao mesmo tempo Jim Clark tivo que tomar o camiño de escape. Jackie Stewart pasou á cabeza ata que rompeu o seu diferncial na volta 14. 
Hulme liderou a carreira ata que se viu obrigado a entrar en boxes para cambiar a batería. Clark remontou desde o posto 14 ata o cuarto cando rompeu a suspensión na volta 43, Bandini estrelouse cando recortaba a chicane e rematou cabeza abaixo entre os fardos de palla en chamas. A operación de rescate foi totalmente inadecuada, e Bandini morreu poucos días despois debido as queimaduras, a traxedia eclipsou a primeira vitoria de Denny Hulme nun dos circuítos máis difíciles do mundo.

## Clasificación 
 Bandini morreu 3 días máis tarde

## Notas 
* Pole position: Jack Brabham - 1:27.6
* Volta rápida: Jim Clark - 1:29.5
* Derradeiro Gran Premio con 100 voltas

## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Rodolfo Feijoo Pardiñas

**Rodolfo Feijoo Pardiñas**, nado en Camariñas o 1 de novembro de 1851 e finado na Coruña o 28 de abril de 1892, foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Irmán de Ambrosio Feijoo Pardiñas. Licenciado en Leis pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi presidente da Juventud Republicana da Coruña, participou nas revoltas liberais e foi elixido en 1873 para a Asemblea Provincia polos republicanos de Santiago de Compostela. Colaborou no diario *La Vanguardia* e en *La República* e *España y América* de Madrid, en *Euskaldun-Leguía* de Bilbao, no *Boletín Federal* da Coruña, e en *La España* de Lisboa. Publicou artigos literarios en *Las Noticias* e noutros periódicos coruñeses, onde apareceu a súa novela breve *¡Pobre Luisa!*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
**Gran Enciclopedia Gallega*.
Last Chaos

***Last Chaos*** é un videoxogo de rol multixogador masivo en liña desenvolto por Barunson Game e distribuído por Aeria Games. Conta con máis de 300.000 xogadores con servidores en Alemaña, España, Italia, Polonia, Francia e Turquía.

## Sinopse 
O xogo desenvólvese no mundo ficticio de Iris, que, tras o enfrontamento entre os deuses, mergullouse no caos e na destrución. O xogador terá que decidir de que lado loitar: do lado da Luz, apoiando a Apolo, ou unirse ás filas de Eres e destruír a Iris para o seu propio beneficio. Cada acción do xogador deixará unha pegada na historia, desenvolvendo así a trama. O futuro está configurado polas alianzas e as guerras lanzadas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Last Chaos
Manufactura real

As **manufacturas reais** eran instalacións industriais que se fundaron por iniciativa dos monarcas absolutos durante o Antigo Réxime, como resultado da aplicación da política mercantilista. Moitas delas dedicábanse á fabricación de obxectos de luxo, para o consumo en primeiro lugar dos propios palacios reais.

O exemplo máis claro é a política de Colbert en Francia durante o reinado de Lois XIV (manufactura dos Gobelinos, a partir de 1662, dedicada a tapices, alfombras e outros téxtiles), de modo que adoita chamarse Colbertismo a esta política económica.

A xustificación, dentro da teoría proteccionista, é impedir a saída de recursos do país, pois os obxectos de luxo, de non ser así, se terían que comprar no exterior, co que a balanza de pagamentos se resentiría. A emulación dos costumes do rei faría que as clases altas o imitasen e así se obtiña un público consumidor maior (incluso fóra das fronteiras francesas).

A chegada a España da dinastía Borbón no século XVIII fai que se aplique o modelo de Colbert nas *Reales Fábricas*: Real Fábrica de Cristales de La Granja, Porcelana del Buen Retiro ou a posterior de La Moncloa, Real Fábrica de Tapices, Real Fábrica de Relojes, Real Fábrica de Sedas de Talavera de la Reina, Real Fábrica de Paños de Guadalajara —denominada *de Sarguetas*, é dicir, teares: Real Fábrica de Sarguetas de San Carlos—, Real Fábrica de Hilar Sedas a la Piamontesa, en Murcia, Real Fábrica de Paños de San Fernando de Henares, Real Fábrica de Paños de Brihuega, Real Fábrica de Hilados y Tejidos de Algodón de Ávila, ás que hai que sumar as que se dedican a producións estratéxicas, como as armas (Real Fábrica de Armas de Toledo, Real Fábrica de Artillería de La Cavada —fundada anteriormente, en 1622—, Fábrica de Armas de Trubia), ou de artigos de gran consumo cuxo comercio monopoliza o Estado como regalías: tabaco (a Real Fábrica de Tabacos de Sevilla, a Real Fábrica de Tabacos de La Coruña e a de Madrid), augardente, naipes etc.

A Real Compañía de Hilados de Algodón del Principado de Cataluña (1771) estivo na orixe da industria téxtil catalá (indianas) e terminou constituíndose na organización patronal privada Fomento del Trabajo Nacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Arbitrismo
*Bullonismo
*Colbertismo
*Dirixismo
*Mercantilismo
*Historia da ciencia e a tecnoloxía en España
Organoloxía

[miniatura|150px|dereita|[Léon Theremin, 1924]]
[miniatura|150px|Quadrangulapetarusrus Reversum, [Harry Partch ±1960]]
[miniatura|150px|[Moodswinger, Yuri Landman, 2006]]
**Organoloxía** (do grego:  - organon, "instrumento" e *λόγος* - logos, "estudo") é a ciencia que estuda os instrumentos musicais e a súa clasificación. Comprende o estudo da historia dos instrumentos, os instrumentos empregados en diferentes culturas, aspectos técnicos da produción de son e clasificación musical. Existe unha gran diferenza entre organoloxía e acústica, etnomusicoloxía e musicoloxía.

Un gran número de culturas antigas deixaron documentos que detallaban instrumentos musicais e o rol que estes desempeñaban na sociedade; algúns destes documentos incluían, ás veces, sistemas clasificatorios. Mais os primeiros documentos en Occidente datan do século XVI, traballos como *Musica Getuscht Und Ausgezogen* (1511) de Sebastian Virdung, e *Música Instrumentalis Deudsch* (1529) de Martin Agricola.

Un dos organólogos máis importantes do século XVII é Michael Praetorius. A súa obra *Syntagma Musicum* (1618) é un dos traballos máis citados e máis estudados dese tempo e deste tema, ademais de ser unha obra que describe o que se coñece como renacemento musical no que a instrumentos se refire. A obra *Theatrum Instrumentorium* (1620) tamén de Praetorius contén, posiblemente, os primeiros bosquexos do que eran os instrumentos africanos, nunca antes mostrados en publicacións europeas.

Durante o século XVIII e o século XIX, profundouse pouco no tema da organoloxía. Mais as exploracións realizadas polos países europeos neste tempo desembocou nunha importación de instrumentos alleos ao uso común da época, provocando así que os coleccionistas se interesaran neles. Isto levou a un interese renovado por parte dos organólogos.

Un dos organólogos máis importantes de inicios do século XX foi Curt Sachs, quen, ademais de escribir o *Real-Lexicon der Musikinstrumente* en (1913) e *The History of Musical Instruments* en (1942), publicou en 1914 con Erich von Hornbostel o Hornbostel-Sachs, que é un esquema de clasificación de instrumentos. A pesar de certas críticas, este segue sendo aínda hoxe, a clasificación máis aceptada na rama.

Entre outras, unha das críticas que se lle fan á clasificación Hornbostel-Sachs e que non dá recollido todos os instrumentos posibles, é dicir, a medida que novos instrumentos son inventados, estes poden caer fóra por completo da clasificación.

Existen sociedades dedicadas ao estudo dos instrumentos musicais. Algúns exemplos son o Galpin Society, que radica no Reino Unido; e a American Musical Instrument Society, que radica nos Estados Unidos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Galpin Society
* The American Musical Instrument Society
* Experimental Musical Instruments
Gran Premio de Mónaco de 1968

O **Gran Premio de Mónaco de 1968** foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 26 de maio de 1968 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de .
A carreira foi gañada polo piloto de Lotus Graham Hill, que partiu desde a pole position. Richard Attwood, pilotando un BRM, obtivo o segundo posto e a volta rápida, mentres que Lucien Bianchi finalizou en terceira posición nun Cooper.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
.bi

**.bi** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Burundi. Está administrado polo Burundi National Center of Information Technology.

É un ccTLD extremamente ríxido e ten restricións, como o rexistro de dominios para sitios pornográficos e sitios relacionados coa Comunidade LGBT.

## Categorías 
* .com.bi - Destinado ó uso comercial / xenérico;
* .net.bi - Destinado a empresas que traballen en Internet;
* .org.bi - Destinado a Organizacións non Gobernamentais;
* .gov.bi - Destinado a Entidades gobernamentais;
* .bi - Destinado ó uso en xeral.
Brynäs IF

O **Brynäs IF** é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Gävle, Gästrikland (Suecia). O club polideportivo foi fundado o 12 de maio de 1912, mais non foi ata 1939 cando comezou a andaina da sección de hóckey sobre xeo, a sección máis exitosa do club. Actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco, a SHL, competición que gañou en 13 ocasións (6 dende que a competición adoptou a denominación actual), sendo un dos equipos máis laureados de Suecia. Xoga os seus partidos como local no Läkerol Arena, un pavillón con capacidade para 8.265 espectadores.

## Palmarés 
* **16 Le Mat Trophy:** 1964, 1966, 1967, 1968, 1970, 1971, 1972, 1976, 1977, 1980, 1993, 1999, 2012

## Xogadores 
### Números retirados 
* 6. Tord Lundström
* 26. Anders Huss

## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Brynäs IF Dam
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial do Brynäs IF
Frölunda HC

O **Frölunda HC**, tamén coñecido como **Frölunda Indians** (anteriormente **Västra Frölunda HC**), é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Gotemburgo, Västergötland (Suecia). Foi fundado o 3 de febreiro de 1938. Actualmente compite SHL, a máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco, competición que gañou en tres ocasións (2 dende que a competición adoptou a denominación actual). Xoga os seus partidos como local no Scandinavium, un pavillón con capacidade para 12.044 espectadores.

O 28 de decembro de 2009, o club bateu o récord de asistencia a un partido europeo de clubs de hóckey sobre xeo con 30.144 espectadores.

## Historia 
Na tempada 1943-44, o club fundado en 1932 Västra Frölunda IF introduciu a práctica do hóckey sobre xeo, aínda que os xogadores tiveron que agardar ata 1946 para poder xogar o primeiro partido oficial do club a causa dos invernos temperáns que se produciron na cidade de Gotemburgo. Os primeiros xogadores do equipo eran xogadores de bandy que comezaron a xogar ao hóckey sobre xeo. Na tempada 1945-46 o equipo perdeu o campionato distrital fronte o Göteborgs SK por 7-3. O Frölunda acabou precisamente na segunda posición por detrás do mesmo equipo ano despois na Liga de Gotemburgo.

## Personalidades 
### Xogadores 
#### Números retirados 
Ao longo da súa historia, o Frölunda retirou os seguintes números:

## Palmarés 
* **3 Le Mat Trophy:** 1965, 2003 e 2005

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Frölunda HC Dam (equipo feminino do club)

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Frölunda HC
Ambrosio Feijoo Pardiñas

**Ambrosio Feijoo Pardiñas**, nado en Camariñas o 4 de setembro de 1861 e finado na Coruña o 10 de xullo de 1961, foi un militar galego.

## Traxectoria 
Irmán de Rodolfo Feijoo Pardiñas. Ingresou na Academia Militar de Toledo en 1880. Estivo destinado en Cuba en 1893 onde ascendeu a capitán e a comandante por méritos de guerra. Despois foi destinado á Coruña onde ascendeu a coronel. Posteriormente participou na Guerra de Marrocos sendo destinado a Melilla e Larache. Foi gobernador militar de León e da Coruña. En 1918 chegou a xeneral. Ao comezo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 ofrecéronlle a xefatura do Movemento da Coruña pero rexeitouna. Presidiu varios consellos de guerra en Galicia e Asturias. Foi condecorado con varias cruces vermellas e coa cruz da Légion d’Honneur. Finou na Coruña o 10 de xullo de 1961 con 99 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
* El Viejo general de Camariñas
* El general más viejo de España
Canedo, Beira, Carral

**Canedo** é un lugar da parroquia de Beira no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Segundo o INE en 2016 tiña 122 habitantes (58 homes e 64 mulleres). Sitúase xunto ao Canedo (Ardemil, Ordes), ao pé da estrada N-550.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Beira 
### Parroquias de Carral 
## Notas
Mia Farrow

**Mia Farrow**, cuxo nome real é **María de Lourdes Villiers-Farrow**, nada nos Ánxeles o 9 de febreiro de 1945, é unha actriz estadounidense.

## Traxectoria 
Farrow é filla de John Farrow, un director de cinema australiano, e da actriz irlandesa Maureen O'Sullivan, a *Jane* de "Tarzan". Ambos os pais eran católicos practicantes e Mia, nada baixo o nome María de Lourdes Villiers-Farrow nos Ánxeles, tivo unha crianza católica. Creceu principalmente en Beverly Hills, no condado dos Ánxeles, e usualmente viaxaba cos pais durante a realización das súas películas.

O seu debut no cinema foi nunha curtametraxe de 1947 xunto á súa nai; este trataba sobre nais famosas e os seus fillos. Na década de 1950, apareceu no documental educativo sobre a Guerra Fría: *Duck and Cover*.

### Carreira 
Farrow apareceu en máis de corenta películas e gañou numerosos premios, incluíndo o Globo de Ouro (e sete nomeamentos a tal premio), tres nomeamentos aos Premios BAFTA, e gañou o premio a mellor actriz no Festival Internacional de Cinema de San Sebastián. Recibiu o rol principal na película ''Rosemary's Baby'' o 1968.
## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén
Another Green World

***Another Green World*** é o terceiro álbum de estudio do músico británico Brian Eno. Producido polo propio Eno e Rhett Davies, editouno orixinalmente Island Records en setembro de 1975, como fixera con outros álbums anteriores, Eno traballou con varios músicos invitados como Phil Collins, John Cale e Robert Fripp. O álbum marcou unha gran mudanza musical en relación cos álbums anteriores de Eno. Utilizando como guía as Estratexias Oblicuas que creara xunto ao artista Peter Schmidt, o álbum contiña poucas cancións rock con letra, poñendo a énfase nas producións instrumentais.

O álbum non entrou nas listas de éxito nin no Reino Unido nin nos Estados Unidos e a crítica da época foi discordante. Nos últimos anos a recepción do álbum tornouse positiva, con críticos e publicacións frecuentemente colocando o álbum nas listas dos mellores álbums de todos os tempos.

## Lista de temas 
### Primeira cara 
# "Sky Saw"&nbsp;– 3:25
# "Over Fire Island"&nbsp;– 1:49
# "St. Elmo's Fire"&nbsp;– 3:02
# "In Dark Trees"&nbsp;– 2:29
# "The Big Ship"&nbsp;– 3:01
# "I'll Come Running"&nbsp;– 3:48
# "Another Green World"&nbsp;– 1:28

### Segunda cara 
# "Sombre Reptiles"&nbsp;– 2:26
# "Little Fishes"&nbsp;– 1:30
# "Golden Hours"&nbsp;– 4:01
# "Becalmed"&nbsp;– 3:56
# "Zawinul/Lava"&nbsp;– 3:00
# "Everything Merges with the Night"&nbsp;– 3:59
# "Spirits Drifting"&nbsp;– 2:36