Os xarutos do faraón

***Os xarutos do faraón*** (en ) é o cuarto álbum da serie *As aventuras de Tintín*, escrita e dirixida polo autor belga Hergé. A primeira edición en galego foi en 1986 pola Editorial Juventud con tradución de Valentín Arias López

A historia narra a historia do mozo belga e xornalista Tintín e o seu can Milú, que viaxan por Exipto cando descobren a tumba dun faraón cheo de exiptólogos mortos e caixas de xarutos. Seguindo o misterio destes xarutos, viaxa por toda Arabia Saudita e India e revela os segredos dunha empresa internacional de contrabando de drogas.

Despois de *Tintín en América*, *Xarutos* foi un éxito comercial, e publicouse en forma de álbum pouco despois da súa conclusión. Hergé continuou *As aventuras de Tintín* con *O Loto Azul*, cuxa trama seguiu desde *Xarutos*. A serie converteuse nunha parte determinante da tradición da banda deseñada franco-belga. En 1955, deseñouse e coloreouse co estilo distintivo de Hergé *liña-clara* para a republicación por Casterman. A análise crítica da historia centrouse na súa innovación e a 'Aventura' introduce os personaxes recorrentes de detectives Hernández e Fernández e o vilán Rastapopoulos. O cómic adaptouse para un episodio de 1991 da serie animada de Ellipse / Nelvana *As aventuras de Tintín*.

## Sinopse 
De viaxe nun cruceiro polo Mediterráneo, Tintín e o seu can Milú coñecen ao rico director de cine Rastapopoulos e ao excéntrico exiptólogo Filemón Ciclón. Cando dous policías (Hernández e Fernández) acusan a Tintín de contrabando de heroína, escapa do barco e únese a Ciclón na súa busca da tumba non descuberta do faraón Kih-Oskh. Tintín descobre que a tumba está chea de caixas de xarutos rotulados cun misterioso símbolo, pero el e Ciclón caen inconscientes despois de que un inimigo non visto os gasea. A continuación, son levados a bordo dun barco dentro de sarcófagos de madeira, capitaneado polo contrabandista Allan, pero para evitar a garda costeira Allan ordena larnzar os sarcófagos ao mar. É rescatado por un traficante que o desembarca en Arabia. Viaxando por terra, Tintín coñece a Sheikh Patrash Pasha, un gran fan seu, e atópase con Rastapopoulos gravando unha película. O exército local recruta a Tintín para despois arrestalo como espía, pero Hernández e Fernández o rescatan para podelo arrestar.

Non obstante, cando o exército descobre o seu escondedoiro, Tintín consegue eludir aos policías, os xemelgos tamén escapan. Subindo a un avión, Tintín escapa de Arabia pero queda sen combustible sobre a India, estrelándose na selva. Despois de salvar un elefante, Tintín descobre a Ciclón, que se tornou toco como resultado de ser inxectado con zume de Rajaijah, "o veleno da tolemia". Tintín é hipnotizado por un faquir e encérrano nun manicomio, do que pronto escapa. Encontrándose co maraxá de Gaipajama, os dous fanse amigos, co maraxá revelando que a súa familia loita desde hai tempo contra unha banda de contrabando de opio. Aparece o faquir e Tintín o segue, descobre o escondedoiro do cartel da droga e é capaz de capturar o cartel. Tintín recoñece o seu símbolo Kih-Oskh e entende que é a mesma organización que operaba en Exipto e Arabia. O faquir escapa e co líder enmascarado da conspiración secuestra ao fillo do maraxá. Tintín perségueos nun coche deportivo, rescatando ao rapaz e capturando ao faquir, mentres o líder cae nun abismo, aparentemente morrendo. Tintín regresa a Gaipajama, onde se celebra o seu regreso. Ao abrir un dos xarutos co misterioso símbolo de Kih-Oskh, Tintín explica ao maraxá como se realiza o contrabando do opio en todo o mundo dentro dos xarutos. 

## Características 
A historia publicouse primeiro nas páxinas de *Le Petit Vingtième*, para o suplemento infantil de aparición semanal do xornal *Le Vigntième Siècle*, publicado entre o 8 de decembro de 1932 e o 8 de febreiro de 1934. Tamén en 1934 apareceu por primeira vez en álbum. En 1955 foi redebuxada e editada en cor. Orixinalmente levou o título de *Tintín en Oriente*.

Constitúe a primeira parte dunha aventura que prosegue no álbum seguinte, *O Loto Azul*. En *Os xarutos do faraón* aparecen por primeira vez algúns personaxes destacados da serie, como Hernández e Fernández, Rastapopoulos e Oliveira da Figueira.

Do mesmo xeito que os tres álbums anteriores (*Tintín no país dos Soviets*, *Tintín no Congo* e *Tintín en América*), consiste sobre todo nunha sucesión de peripecias sen relación entre si. A diferenza deles, con todo, por primeira vez Hergé confire certa unidade á trama mediante un elemento misterioso, os xarutos que dan título ao álbum. A historia reúne varios elementos típicos da literatura das *revistas pulp*: a maldición aos profanadores de tumbas, unha sociedade secreta e o misterio que envolve a identidade do xefe dunha banda de traficantes de opio.

O argumento está claramente influenciado polo descubrimento, en 1922, da tumba de Tutankamón polo arqueólogo Howard Carter.

## Historia
### Antecedentes
Georges Remi, máis coñecido co alcume de Hergé, era o editor e ilustrador de  ("*O pequeno século XX*"),  un suplemento para  ("*O século XX *"), un periódico católico romano, xornal belga conservador con sede na cidade natal de Hergé Bruxelas. Xestionado polo Abade Norbert Wallez director e protector de Hergé, o xornal anunciábase como un "Diario Católico para Doutrina e Información" e difundía un punto de vista fascista de extrema dereita. Segundo Harry Thompson, estas ideas políticas eran comúns en Bélxica na época, e o ambiente de Hergé estaba impregnado de ideas conservadoras que xiraban ao redor do "patriotismo, catolicismo, moral estrita, disciplina e inxenuidade". 

En 1929, Hergé iniciou a banda deseñada *As aventuras de Tintín* para , unha serie sobre as fazañas dun xornalista belga de ficción chamado Tintín. Dende a súa infancia fascinouse co mundo ao aire libre do movemento Scout e do modo de vida dos que chamou "peles vermellas", Hergé quixo desenvolver a primeira aventura de Tintín entre os nativos americanos nos Estados Unidos. Non obstante, Wallez ordenoulle que localizase a súa primeira aventura na Unión Soviética como un elemento de propaganda antisocialista para nenos (*Tintín no país dos soviets*)  e o segundo localizouse no Congo belga para fomentar o sentimento colonial (*Tintín no Congo*).  A súa terceira aventura localizouse nos Estados Unidos para usar a historia como denuncia do capitalismo americano (*Tintín en América*).

miniatura|left | O descubrimento de Howard Carter da tumba de Tutankhamon (na foto) influíu en *Xarutos*.

Para a súa cuarta *Aventura*, Hergé estaba ansioso por escribir unha historia de misterio. Os anos 30 viron florecer novelas de misterio en toda Europa occidental co éxito de autores como Agatha Christie e Ellery Queen. A decisión de crear un escenario arredor da tumba de Kih-Oskh foi influenciada polo descubrimento do faraón en 1922 da tumba de Tutankhamon por Howard Carter e as afirmacións dos tabloides que o rodean sobre unha maldición dos faraóns. Hergé volveu a este tema en *As 7 bolas de cristal* (1948). O nome Kih-Oskh era unha alusión aos quioscos onde se vendía a .  O símbolo de Kih-Oskh foi descrito por Hergé como unha distorsión do símbolo taoísta do Taijitu, co biógrafo Benoît Peeters pensando que predicía a "Marca amarela" que apareceu na banda deseñada *Blake e Mortimer*, *A "M" amarela* (1952-54 ) escrita polo posterior colaborador de Hergé Edgar P. Jacobs. Hergé foi axudado na produción dos *xarutos do faraón* polo seu axudante Paul "Jam" Jamin, que estaba fortemente influenciado polas revistas británicas *The Humorist* e *Punch*.

Hergé recibiu a influencia das obras publicadas do aventureiro e traficante francés Henry de Monfreid, en particular dos seus libros *Secretos do mar vermello* e *O cruceiro do hashish*. Logo de vivir a primeira guerra mundial, a Hergé non lle gustaba os comerciantes de armas e usou a Monfreid como base para o personaxe de traficante en *Xarutos*. 
A idea de corpos momificados que se aliñan ao longo dun muro foi adoptada a partir do libro de 1919 de Pierre Benoît ''L'Atlantide* (*Atlántida*), que fora recentemente convertida nun filme en 1932 por Georg Wilhelm Pabst.  As pinturas murais representada na portada de  baseouse nun baixorrelevo de Hator e Seti I aloxado no Louvre, París, mentres que o trono aparecido no soño de Tintín foi adoptado a partir do atopado na tumba de Tutankhamon. A inclusión da sociedade secreta que operaba a rede de contrabando foi influenciada polas teorías conspiratorias da dereita sobre a masonería, Hergé probablemente obtivo información sobre a confraría a partir dun artigo de 1932 de Lucien Farnoux-Reynaud na revista radical *La Crapouillot* (*A casca do morteiro*). 

### Publicación orixinal, 1931–32 
O 24 de novembro de 1932, *Le Petit Vingtième* publicou unha entrevista ficticia entre Jamin e Tintin na que o xornalista anunciou que viaxaría a China a través de Exipto, India, Ceilán e Indochina. O 8 de decembro de 1932, a historia comezou a ser serializada no suplemento baixo o título de *As aventuras de Tintín, reporteiro, en Oriente*. Cando a historia comezou en Exipto en vez da China, Hergé rebautizou brevemente a historia como *O asunto do Cairo*. A historia non seguía ningún plan ou trama previa escrita, con Hergé como é habitual ideando a historia semana tras semana.
No outono de 1934 publicouse a aventura nun álbum. *Xarutos* foi a primeira das *Aventuras* publicada por Casterman, con quen Hergé asinou un contrato a finais de 1933, aínda que para o seu pesar, demoraron a publicación ata o outono de 1934, despois do remate das vacacións de verán. En 1936 solicitáronlle con éxito que producira varias viñetas en cor que se inserirán na reimpresión do álbum.

*Os xarutos do faraón* viu a introdución de varios personaxes que terían un papel recorrente en *As aventuras de Tintín*.  O máis salientables son os dous detectives, que inicialmente foron chamados "Axente X33 e Axente X33 ." Na súa obra de Tintín de 1941 coescrita con Jacques Van Melkebeke, *Tintin na India: O misterio do diamante azul *, Hergé nomeounos "Durant e Durand", aínda que despois os rebautizou como "Dupont e Dupond."  O tradutor galego da serie, Valentín arias, nomeounos como "Hernández e Fernández". Baseáronse nunha combinación estereotipada da policía belga da década de 1930 coas observacións de Hergé do seu pai e seu tío, Alexis e Léon Remi, que eran xemelgos idénticos.

A serie introduciu ao adversario de Tintín Roberto Rastapopoulos en *Os xarutos do faraón*, aquí representado como un famoso director de cine de Hollywood. Só no volume seguinte, *O loto azul*, tamén se revela como xefe dunha organización criminal internacional. O seu nome foi desenvolvido por un dos amigos de Hergé. Hergé pensou que era gracioso e decidiu usalo. Deseñou a Rastapopoulos como un italiano con apelido grego, pero o personaxe encaixaba cos estereotipos antisemitas dos xudeus. Hergé afirmaba que o personaxe non era xudeu.  Un cuarto personaxe recorrente introducido nesta historia foi o comerciante portugués Oliveira da Figueira, que reaparecería tanto nas posteriores *aventuras* situadas en Oriente Medio como en *Tintín no país do ouro negro* e *Stock de coque*. Un dos personaxes centrais da historia foi Filemón Ciclón, un exiptólogo que é o estereotipo dun profesor excéntrico. A este respecto, é un prototipo para o personaxe de Tifón Tornasol, a quen Hergé introduciría despois en *O tesouro de Rackham o Roxo*.

Foi durante a serialización de *Xarutos* que Wallez se viu envolto nun escándalo despois de que fose acusado de difamar á Mesa de Obras Públicas. A acusación derivou nun proceso xudicial contra o xornal e como resposta os seus propietarios solicitaron a dimisión de Wallez, que produciuse en agosto de 1933. Sen Wallez, Hergé desanimouse e en marzo de 1934 intentou dimitir, pero animouse a quedar logo de reducirlle a súa carga de traballo e o seu salario mensual aumentou de 2000 a 3000 francos. Jamin asumiu posteriormente a responsabilidade de Hergé para o funcionamento cotián de *Le Petit Vingtième*. 

### Segunda versión, 1955 
Na década de 1940 e 1950, cando a popularidade de Hergé aumentara, el e o seu equipo de Studios Hergé remodelaron moitas das aventuras orixinais de Tintín en branco e negro usando a  ("liña clara")  estilo de debuxo que tiña desenvolvido para que se encaixasen visualmente cos novos relatos de Tintín. Os estudios reformatearon e colorearon "Xarutos do faraón" en 1955, foi o último dos primeiros traballos en sufrir este proceso.
miniatura|300px|Lombo da edición en galego.
Ao cortar a extensión da historia, Hergé eliminou varias escenas illadas que non engadian nada ao desenvolvemento da trama, como aquelas nas que Tintin se enfronta a un morcego, un crocodilo e unha serpe. A cidade árabe que Tintin e Milú buscaron na historia xa non se identificou como A Meca,  mentres elimináronse os tres conselleiros do maraxá  tamén se inseriron novos elementos. Hergé engadiu ao fondo unha representación de antigas pirámides exipcias. Hergé engadiu tamén o personaxe de Allan, que inicialmente apareceu na aventura posterior de 1941 *O caranguexo das tenaces de ouro*, e tamén apareceu como home de confianza de Rastapopoulos nos álbums posteriores.  Hergé inseriu unha alusión ao seu amigo e colaborador Edgar P. Jacobs na historia ao incluír a un profesor momificado chamado EP Jacobinios na tumba exipcia.

Mentres que a versión orixinal incluíra ao xeque Patrash Pasha mostrando a Tintín unha copia de *Tintín en América*, na versión de 1955 cambiouse pola anterior *Tintín no Congo*, e Hergé cambiaríaa de novo para posteriores impresións, esta vez para *Obxectivo: a Lúa* (1953), unha *Aventura* definida cronoloxicamente despois de *Xarutos*. Benoît Peeters exclamou que con esta escena o lector imaxina a sorpresa de Tintín ao atopar unha aventura que aínda non sucedera e que incluía aos personaxes do Capitán Haddock e o Profesor Tornasol aos que aínda non coñecera. Outro anacronismo nesta versión aparece cando Milú referese ao castelo de Moulinsart, o fogar ancestral do capitán Haddock, de volumes bastantes posteriores da serie. Harry Thompson opinou que os cambios máis importantes do libro foron artísticos, porque a finais dos anos 50 Hergé estaba no cumio da súa capacidade artística.

### Publicacións posteriores 
Casterman publicou a versión orixinal en branco e negro en 1979 nun volume recompilado en lingua francesa con *O loto azul* e *A orella rota*, a segunda parte da colección os . En 1983, publicaron unha versión facsímile do orixinal.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos
* As aventuras de Tintín
### Ligazóns externas
* *Os xarutos do faraón* na páxina oficial de Tintín
* *Os xarutos do faraón'' en Tintinologist.org