open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Formación Green River

A **formación Green River** (en inglés, *Green River Formation*) é unha formación xeolóxica do eoceno que se estende pola parte norte do estado de Utah, o oeste de Colorado e o suroeste de Wyoming, nos Estados Unidos. As capas sedimentarias formáronse nunha vasta rexión de lagos interconectados, e o seu nome provén do río Green (río Verde), un afluente do río Colorado. A formación esténdese sobre tres concas de sedimentación distintas e separadas entre si ao redor dos montes Uinta, un macizo montañoso situado ao nordeste de Utah: a zona de menor extensión encóntrase o noroeste de Colorado, ao leste dos montes Uinta; unha segunda zona está situada ao noroeste de Wyoming, ao norte de Uinta, recibindo o nome de «lago Gosiute», e a zona de maior superficie está no límite entre o nordeste de Utah e o oeste de Colorado, ao sur dos montes Uinta, denominándose «lago Uinta».

## Litoloxía 
[miniatura|250px|*[Priscacara liops*, peixe fósil achado na Formación Green River.]]
Estes lagos intermontañosos do eoceno orixináronse a causa de varios eventos oroxénicos no cretáceo e o paleóxeno. As concas de sedimentación serviron, durante o eoceno, como enormes depósitos de sedimentos que se orixinaron durante os procesos oroxénicos, especialmente durante a formación das montañas Rochosas, recibindo partículas desde todas as direccións.

O levantamento dos montes Uinta verteu sedimentos nas concas desde o norte, leste e sur; a cordilleira Wind River depositou sedimentos nas concas desde o norte e varias cordilleiras da caena montañosa de Colorado contribuíron desde a rexión oriental, as montañas San Juan fixieron o propio desde o sur e a cordilleira Wasatch fíxoo desde o oeste.

## Fósiles 
[miniatura|250px|*Knightia alta*, especie da subfamilia dos [pelonulinos, fósil do eoceno (hai ca. 56 Ma) de Colorado, Estados Unidos.]]
Na formación pódense distinguir dúas zonas ben diferenciadas de barro limoso moi fino, no que se conservanron unha gran diversidade de fósiles completos e detallados. A zona máis produtiva, a denominada «zona de 18 polgadas», contén unha gran cantidade de fósiles, entre os que destacan os peixes, nunha serie de capas laminadas de barro, e representan aproximadamente uns catro mil anos de depósitos. A segunda zona fosilífera trátase dunha zona non laminada de algo menos de dous metros de grosor na que tamén se poden encontrar fósiles moi detallados, aínda que a súa extracción vese dificultada ao non estar disposta en láminas separábeis.

## Notas
Club Cerro Porteño

O **Club Cerro Porteño** é un club de fútbol paraguaio da cidade de Asunción. Foi fundado o 1 de outubro de 1912 e compite na Primeira División de Paraguai.

## Palmarés 
* **Primeira División (29)**: 1913, 1915, 1918, 1919, 1935, 1939, 1940, 1941, 1944, 1950, 1954, 1961, 1963, 1966, 1970, 1972, 1973, 1974, 1977, 1987, 1990, 1992, 1994, 1996, 2001, 2004, 2005, Apertura 2009, Apertura 2012
* **Torneo República (3)**: 1989, 1991, 1995

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Clupeinos

[miniatura|200px|*[Clupea harengus*.]]
[miniatura|200px|*[Sprattus sprattus*.]]
A dos **clupeinos** (*Clupeinae*) é unha unha subfamilia de peixes teleósteos da familia dos clupeidos (*Clupeidae*).

A subfamilia comprende algunhas das especies de peixes das máis consumidas pola humanidade, como as dos xéneros *Clupea* (arenques), *Sardina*, *Sardinella* (sardiñas) e *Sprattus* (espadíns).

O seu rexistro fósil abarca desde o eoceno (hai 55 millóns de anos) até a actualidade.
* *Amblygaster* Bleeker, 1849
* *Clupea* Linnaeus, 1758
* *Clupeonella* Kessler, 1877
* *Escualosa* Whitley, 1940
* *Harengula* Valenciennes in Cuvier & Valenciennes, 1847
* *Herklotsichthys* Whitley, 1951
* *Lile* Jordan & Evermann, 1896
* *Opisthonema* Gill, 1861
* *Platanichthys* Whitehead, 1968
* *Ramnogaster* Whitehead, 1965
* *Rhinosardinia* Eigenmann, 1912
* *Sardina* (Walbaum 1792)
* *Sardinella* Valenciennes in Cuvier & Valenciennes, 1847
* *Sardinops* Hubbs, 1929
* *Sprattus* Girgensohn, 1846

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons. ISBN 0-471-25031-7.
* Whitehead Peter J. P. (2005): *Clupeoid fishes of the world (Suborder Clupeoidei). An annotated and illustrated catalogue of the herrings, sardines, pilchards, sprats, shads, anchovies, and wolf-herrings*. Part 1. Chirocentridae, Clupeidae and Pristigasteridae. pp.&nbsp;26–32. FAO Species Catalogue for Fishery Purposes. Nº 7. Roma: FAO. Resumo en PDF

### Outros artigos 
* Clupeiformes
* Clupeidos

### Ligazóns externas 
* Xéneros e especies en NCBI.
Cezary Wilk

**Cezary Wilk**, nado en Varsovia o 12 de febreiro de 1986, é un ex-futbolista polaco que xogaba de mediocentro defensivo. Foi internacional coa selección de Polonia.

Debutou na primeira división polaca co Korona Kielce e xogou logo cinco tempadas no Wisła Kraków, co que se proclamou campión de liga na 2010/11. En 2015 converteuse no primeiro polaco en xogar no Deportivo da Coruña, co que logrou o ascenso a Primeira División esa mesma campaña. Pasou despois ao Real Zaragoza, onde apenas puido xogar nas tres tempadas que pasou no club, por mor das súas continuas lesións de xeonllo, que provocaron finalmente a súa retirada pouco despois de cumprir 32 anos.

## Traxectoria 
Durante a súa infancia xogou nas categorías inferiores do club da súa cidade, o Polonia Varsovia, onde xogou ata 2005, cando pasou ao Korona Kielce. Debutou na Ekstraklasa (primeira división polaca) con 19 anos e xogou cinco tempadas no Korona, nunha delas cedido medio ano ao ŁKS Łódź.

En 2010 asinou un contrato de catro anos co Wisła Kraków, e foi parte do equipo que se coroou campión de liga ao ano seguinte. Estivo case catro anos no histórico club de Cracovia, xogando máis de 100 partidos e anotando 7 goles.

O 13 de agosto de 2013 fíxose oficial a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, para as dúas seguintes tempadas, converténdose no primeiro polaco en xogar no club galego. O seu debut produciuse na segunda xornada do campionato, nunha derrota en Riazor fronte ao Córdoba (0–1). Disputou 20 partidos na súa primeira tempada na Coruña, contribuíndo ao ascenso á Primeira División que comandou Fernando Vázquez.

Co club xa na máxima categoría, disputou 12 encontros máis ata que o 18 de marzo de 2015 sufriu unha fractura nun pé durante un adestramento que o obrigou a pasar polo quirófano. Días máis tarde anunciouse que sería operado o 24 de marzo. O 25 de maio recibiu a alta definitiva, co campionato xa rematado.

O 7 de xullo de 2015, Wilk fichou polo Real Zaragoza cun contrato de dous anos, pero os problemas no seu xeonllo dereito fixeron que só puidese xogar 13 partidos nese tempo. A pesar disto, o Zaragoza renovouno por unha terceira tempadas, aínda que sen ficha, mentres se recuperaba. Con todo non conseguiu recuperarse completamente e o 20 de marzo de 2018 anunciou a súa retirada do fútbol.

### Selección nacional 
Formou parte das seleccións sub-21​​ e sub-23 polacas,​ ata que debutou coa selección absoluta o 10 de decembro de 2010, nun partido contra Bosnia e Hercegovina, onde entrou na segunda parte en substitución de Ariel Borysiuk. A súa participación na selección pechouse xogando outros poucos minutos noutro amigable contra Moldova. Foi convocado a algúns partidos máis pero sen chegar a saltar ao campo.

## Palmarés 
### Wisła Kraków 
* **Ekstraklasa (1)**: 2010–11

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en Soccerway .
*Datos do xogador en BDFutbol .
Sprattus

***Sprattus*** é un xénero de peixes mariños da familia dos clupeidos.

Catro das súas cinco especies viven en augas cálidas e subtropicais do hemisferio sur, e só unha, *Sprattus sprattus* habita no Atlántico nororiental, e nos mares Báltico, Mediterráneo e Negro, sendo un dos principais peixes comerciais de Europa.
 
## Características 
Teñen o corpo alongado, algo comprimido lateralmente, pequeno, de entre 8 e 12&nbsp;cm, alcanzando como máximo os 16&nbsp;cm de lonxitude. A coloración do dorso é azul ou verdosa, cos costados e o ventre prateados. O maxilar inferior está claramente proxectado cara a adiante. As aletas pelvianas están sostidas por 7 (raramente 8) raios brandos, e están situadas a unha altura algo anterior á do comezo da aleta dorsal, que está situada no medio do lombo.

## Hábitat e bioloxía 
Son peixes peláxicos, costeiros, nadando a miúdo en cardumes en augas pouco profundas cerca da costa. Algunhas poden tolerar salinidades moi baixas.Efectúan grandes migracións para buscar o alimento no inverno e a primavera e en verán, e para o desove. Os adultos aliméntanse sobre todo de crustáceos planctónicos e as formas xuvenís de diatomeas e ovos e larvas de copépodos. Reprodúcense durante case todo o ano, preto da costa ou até os 100&nbsp;km en mar aberto.
* *Sprattus antipodum* (Hector, 1872)
* *Sprattus fuegensis* (Jenyns, 1842) – **trancho chileno** 
* *Sprattus muelleri* (Klunzinger, 1879)
* *Sprattus novaehollandiae* (Valenciennes, 1847)
* *Sprattus sprattus* (Linnaeus, 1758) – **trancha**, **trancho** ou **espadín** 

## Nutrición 
As tranchas afumadas, moi consumidas nos países do norte de Europa, están entre os alimentos con maior contido en purinas.As persoas afectadas de gota ou que teñan niveis elevados de ácido úrico no sangue deben, por tanto, evitaren o seu consumo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lahuerta Mouriño, F. e Vázquez Álvarez, F. X. (2000): *Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos*. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. ISBN 84-453-2913-8, p.&nbsp;190.
* Muus, Bent J.; Jørgen G. Nielsen; Preben Dahlstrøm e Bente O. Nyström (1998): *Peces de mar del Atlántico y del Mediterráneo*. Barcelona: Ediciones Omega. ISBN 84-282-1161-2.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons. ISBN 0-471-25031-7.
* Whitehead Peter J. P. (2005): *Clupeoid fishes of the world (Suborder Clupeoidei). An annotated and illustrated catalogue of the herrings, sardines, pilchards, sprats, shads, anchovies, and wolf-herrings*. Part 1. Chirocentridae, Clupeidae and Pristigasteridae. pp.&nbsp;26–32. FAO Species Catalogue for Fishery Purposes. Nº 7. Roma: FAO. Resumo en PDF

### Outros artigos 
* Clupeiformes
* Clupeidos
* Trancha

### Ligazóns externas 
* *Sprattus* en NCBI.
* Lista de especies válidas en FishBase.
Armando Martínez

[miniatura|Monumento á memoria de [Rosalía de Castro na rúa homónima de Vigo.]]

**Armando Emilio Martínez Vázquez**, nado en Covelo en 1955, é un escultor galego.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Armando Martínez Blog persoal .
* 
* Bibliografía en *PintoresGallegos.com* .
Giuseppe Delfino

**Giuseppe Delfino**, nado en Turín o 22 de novembro de 1921 e finado en Palazzo Canavese o 10 de agosto de 1999, foi un tirador de esgrima italiano, gañador de seis medallas olímpicas.

## Traxectoria 
Participou, aos 30 ans, nos Xogos Olímpicos de 1952 celebrados en Helsinqui, gañando a medalla de ouro na proba por equipos de espada. Nos Xogos Olímpicos de 1956 de Melbourne revalidou o seu título olímpico por equipos, conseguindo tamén unha medalla de prata na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1960 de Roma logrou o terceiro ouro por equipos e o seu primeiro título na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1964 de Tokyo gañou a medalla de prata na proba por equipos e foi eliminado en cuartos de final da proba individual.

Ao longo da súa carreira gañou sete medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, seis delas de ouro. 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.olympic.org - Giuseppe Delfino  
* www.sports-reference.com - Giuseppe Delfino
Clupea

***Clupea*** é un xénero de peixes da familia dos clupeidos, da orde dos clupeiformes.

## Especies e subespecies 
O xénero conta con tres especies, segundo o SIIT, aínda que algúns autores só recoñecen dúas, desbotando á primeira das citadas a continuación:
* *Clupea bentincki* (Norman, 1936)  
* *Clupea harengus* (Linnaeus, 1758) 
** *Clupea harengus harengus* (Linnaeus, 1758)
** *Clupea harengus membras* (Linnaeus, 1761)
* *Clupea pallasii* (Valenciennes in Cuvier & Valenciennes, 1847) 
** *Clupea pallasii marisalbi* (Berg, 1923)
** *Clupea pallasii pallasii* (Valenciennes, 1847)
** *Clupea pallasii suworowi* (Rabinerson, 1927)

En FishBase pódense ver todas as especies que algunha vez foron consideradas como pertencentes ao xénero *Clupea* e que hoxe están clasificadas noutros taxons.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons. ISBN 0-471-25031-7.
* Whitehead Peter J. P. (2005): *Clupeoid fishes of the world (Suborder Clupeoidei). An annotated and illustrated catalogue of the herrings, sardines, pilchards, sprats, shads, anchovies, and wolf-herrings*. Part 1. Chirocentridae, Clupeidae and Pristigasteridae. pp.&nbsp;26–32. FAO Species Catalogue for Fishery Purposes. Nº 7. Roma: FAO. Resumo en PDF

### Outros artigos 
* Clupeiformes
* Clupeidos
* Arenque

### Ligazóns externas 
* *Clupea* en NCBI
Sviatoslav Shevchuk

**Sviatoslav Shevchuk** (en ), nado en Stryi, RSS de Ucraína o 5 de maio de 1970, é un eclesiástico católico ucraíno que dende o 25 de marzo de 2011 é o arcebispo maior de Kíiv-Galicia e arcebispo metropolita de Kíiv e, xa que logo, cabeza da Igrexa católica bizantina ucraína.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Sviatoslav Shevchuk foi ordenado sacerdote o 26 de xuño de 1994, logo de estudar no seminario clandestino ucraíno entre 1983 e 1989. Entre 2002 e 2005 traballou como secretario xefe do Arcebispo Maior Liubomyr Huzar. En 2006 obtivo un doutoramento en teoloxía pola Pontificia Universidade de San Tomé de Aquino, e foi reitor do seminario de Lviv.

### Bispo auxiliar e administrador de Buenos Aires 
O 14 de xaneiro de 2009 foi nomeado bispo auxiliar da eparquía de Buenos Aires e consagrado bispo o 7 de abril do mesmo ano polo arcebispo Ihor Vozniak. O 10 de abril de 2010 foi nomeado administrador apostólico da mesma diocese. Ademais de ucraíno, coñece o castelán, polaco, ruso, inglés, italiano, grego, latín e eslavo antigo.

### Arcebispo Maior de Kíiv-Galicia 
O 23 de marzo de 2011 foi elixido Arcebispo Maior da Igrexa Católica Bizantina Ucraína logo da renuncia de Liubomyr Huzar. Esta decisión foi confirmada polo papa Bieito XVI o 25 de marzo de 2011.

O 29 de marzo de 2011 o Arcebispo Maior Shevchuk dixo nunha conferencia de prensa en Kíiv que ía visitar o Santo Pai e que o Sínodo dos Bispos da ICBU preparara unha serie de propostas ao papa, entre elas a posibilidade de elevar á Igrexa Ucraína ao rango de patriarcado. O 12 de xuño de 2012 Sviatoslav Shevchuk foi nomeado membro do Consello Pontificio para a Promoción da Unidade dos Cristiáns.

O 1 de outubro de 2017 celebrou a Divina Liturxia en Minsk nun templo greco-católico belaruso; foi  primeira vez dende a supresión da Unión que o metropolita de Kíiv celebraba no territorio de Belarús.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Sviatoslav Shevchuk en Facebook
* Páxina oficial de Sviatoslav Shevchuk en VK
Primeiro ministro de Cabo Verde

miniatura|200px|Brasón de Cabo Verde.
O **primeiro ministro de Cabo Verde** é o xefe de goberno de Cabo Verde. O cargo foi creado despois da independencia do país, en 1975.

Esta é a lista dos primeiros ministros de Cabo Verde.

## Nota
## Véxase tamén
* Presidentes de Cabo Verde
Perexil (homónimos)

O **pirixel** ou **perexil** é unha herba aromática: *Petroselinum crispum* (Miller) A. W. Hill.

Pola similitude, especialmente das follas, outras herbáceas levan en galego o nome de pirixel (pronunciado normalmente *prixel*):

* **Pirixel das bruxas** ou pirixel dos sapos: a especie *Conium maculatum* L., cegude, cicuta, canafrecha, pé do sapo, planta herbácea pezoñenta da familia das umbelíferas de talos ocos de cor púrpura na base, follas grandes e divididas e flores brancas en umbela. É común na rexión media de Galiza preto ás vilas.
* **Pirixel bravo**:  a especie *Anthriscus sylvestris* (L.) Hoffm.
* **Pirixel de burro**: a especie *Chaerophyllum temulentum* L. planta umbelífera de raíz vivaz que é moi común nas sebes e silveiras galegas.
* **Pirixel de can**: a especie *Fumaria officinalis* L., herba dona, pé de galiña, (tamén se chama así á especie *Conium maculatum* L.).
* **Pirixel do mar**,  ou pirixel mariño: a especie *Crithmum maritimum* L.  planta de raíz vivaz, pertenciente ás umbelíferas, que medra nas rochas da beiramar galega e florea en xullo e agosto.
* **Prixel do monte**: a especie *Meum athamanticum* Jacq. planta de raíz vivaz, e talo rexo pouco ramoso. É abundante na zona montañosa dos Ancares.

## Notas
Decio, exarca

**Decio** foi un exarca de Italia, testemuñado no 584, so o emperador bizantino Mauricio.
O termo *exarchus* aparece mencionado nunha carta datada no 584, do papa Paio II e é  identificado co *domno Decio patricio* citado na mesma carta pouco antes, que, porén, segundo algúns era en cambio un senador romano.

No 585 sucedeuno Esmaragdo de Rávena.
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Exarcado de Italia
Sen novas de Gurb

***Sen novas de Gurb*** é unha novela en lingua castelá de Eduardo Mendoza, co título orixinal de ***Sin noticias de Gurb***. Apareceu por entregas no xornal *El País*, e foi publicada en 1991 por Seix Barral. Foi traducida ao galego por Antón Lado e publicada en 2010 por 2.0 editora. Amais, traduciuse ao inglés, francés, alemán, italiano, dinamarqués, romanés, polonés, búlgaro e esperanto.

## Trama 
Dous alieníxenas son enviados ao planeta Terra, e aterran preto de Barcelona. Un deles, Gurb, toma a aparencia da cantante galega Marta Sánchez e dedícase a investigar a vida humana. Porén, pérdese e non lle dá novas ao seu xefe (o narrador), que marcha explorar a cidade pola súa conta. Nun principio toma a imaxe do Conde-Duque de Olivares, e vai mudando a aparencia segundo as circunstancias, modificando de forma improvisada os obxectivos da misión.

Así, mentres anda na procura de Gurb, vai coñecendo a vida da cidade e dos seus habitantes. Nese momento a vila prepárase para os Xogos Olímpicos de 1992, a pesar do cal a cidade está organizada de forma caótica, facendo críticas veladas ás institucións como o Concello, a Generalitat de Cataluña e o Goberno de España. O alieníxena vaise integrando nas incomprensibles e absurdas actividades da vida cotiá. Analiza por exemplo as diferenzas sociais entre xente rica e xente pobre, diferenciando os barrios de San Cosme e Pedralbes. No seu proceso de socialización faise amigo dunha parella maior que rexenta un bar, e faille as beiras a unha veciña.

Atopa a Gurb e pensan en asentarse en Barcelona, pero os seus xefes encoméndanlles a misión de ir a un planeta en Alfa Centauro. Finalmente envían a nave cara a esa galaxia e quedan na cidade, mais Gurb volve desaparecer, rematando cun final aberto.

## Narración 
A obra está narrada en primeira persoa, en forma de diario. Está escrita cun punto de vista satírico. O escenario é a cidade e a súa vida cotiá, cos seus paradoxos.

### Personaxes 
* **Narrador**: ten vergoña e non lle gusta chamar a atención, o que lle causa problemas cando toma a aparencia de xente famosa co propósito de integrarse na vida social.
* **Gurb**: é moi diferente ao seu compañeiro, moito máis independente.
* **A veciña**: unha nai divorciada. O narrador intenta ligar con ela, pero non é correspondido.
* **Señor Joaquín e Señora Mercedes**: propietarios do bar onde o narrador adoita almorzar. Amigábeis e traballadores.
Giulio Gaudini

**Giulio Gaudini**, nado en Roma o 28 de setembro de 1904 e finado na mesma localidade o 6 de xaneiro de 1948, foi un tirador de esgrima italiano, gañador de nove medallas olímpicas.

## Traxectoria 
Especialista nas modalidades de florete e sabre, participou aos 19 anos nos Xogos Olímpicos de 1924 celebrados en París, rematando cuarto na competición por equipos de florete. Nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan gañou a medalla de ouro na proba de florete por equipos así como a medalla de bronce na competición individual. Nos Xogos Olímpicos de 1932 revalidou a medalla de bronce, ao tempo que gañaba tamén a medalla de prata na competición por equipos desa modalidade e a medalla de prata na proba individual e por equipos en sabre. Nos Xogos Olímpicos de 1936 de Berlín foi o portabandeira da delegación italiana na cerimonia inaugural e gañou a medalla de ouro nas probas de florete individual e por equipos, así como a medalla de prata na proba de sabre por equipos, rematando sexto na competición individual desta última modalidade.

Ao longo da súa carreira gañou 17 medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas oito de ouro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.olympic.org - Giulio Guadini 
* www.sports-reference.com - Giulio Guadini
Mancomunidade de Alta Seabra

A **Mancomunidade de Alta Seabra ** é unha asociación voluntaria de concellos da provincia de Zamora para a xestión en común de determinados servizos de competencia municipal. Ten personalidade xurídica propia, ademais da consideración de entidade local. Engloba unha poboación de case 2.000 habitantes espallados en diferentes núcleos de poboación da bisbarra de Seabra.
## Concellos integrados 
A mancomunidade de Alta Seabra está formada polos seguintes concellos: Hermisende, Lubián, Pías e Porto.

## Sede 
Terá a súa capitalidade, alternativamente, no concello onde radique a súa presidencia, tendo como domicilio social e lugar de reunións as respectivas casas consistoriais.

## Fins 
A mancomunidade ten por obxecto xuntar os esforzos e posibilidades económicas dos devanditos Concellos prá creación e sostemento das seguintes actividades e servizos:
* Recollida e tratamento de lixo.
* Limpeza viaria.
* Conservación de camiños e vías rurais.
* Patrimonio tradicional e cultural.
* Promoción de actividades culturais, ocupación do lecer e do turismo.
* Promoción económica e social.
* Completar os servizos de abastecemento domiciliario de auga domiciliaria, de auga potable, rede de sumidoiros e augas residuais.
* Asesoramento e información, xurídica, técnica e urbanística.

## Estrutura orgánica 
O goberno e administración da Mancomunidade corresponde aos seguintes órganos:
* Asemblea de Concelleiros.
* Consello Directivo.
* Presidente.
* Vicepresidente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Provincia de Zamora

### Ligazóns externas 
* Mancomunidades da web da Deputación de Zamora
Libra

***Libra (constelación)**, a sétima constelación do zodíaco no firmamento.
* **Libra**, un signo do zodíaco.
***Libra**, unha unidade de forza.
***Libra**, unha unidade de masa.

## Moedas
***Libra**, unha divisa utilizada, con distintos nomes, en varios países.
***Libra chipriota**, foi a unidade monetaria oficial de Chipre.
***Libra da Illa de Man**, a unidade monetaria oficial da Illa de Man.
***Libra de Santa Helena**, a unidade monetaria oficial da Illa de Santa Helena e outros terriotrios.
***Libra de Xibraltar**, a unidade monetaria oficial de Xibraltar.
***Libra escocesa**, a unidade monetaria do Reino de Escocia.
***Libra esterlina**, a unidade monetaria oficial do Reino Unido.
***Libra exipcia**, a unidade monetaria oficial de Exipto.
***Libra francesa**, unidade monetaria de Francia desde 781 ata 1795, cando se substitúe polo franco.
***Libra irlandesa**, foi a unidade monetaria oficial de República de Irlanda.
***Libra sursudanesa**, a unidade monetaria oficial do Sudán do Sur.
Agrupación Cultural O Galo

A **Agrupación Cultural O Galo** é unha asociación cultural de Santiago de Compostela, que ten entre os seus obxectivos fomentar e pór en valor a creación cultural galega, divulgar a nosa historia e coñecer os lugares onde se produciron os principais feitos históricos así como os protagonistas dos mesmos, pór en debate os asuntos máis destacados que nos afectan como pobo e achegar a realidade social e cultural doutros pobos do mundo para promover o respecto á diversidade e ser capaces de apreciar a súa riqueza.

## Historia 
Foi fundada no ano 1961 por un nutrido grupo de intelectuais e artistas galeguistas, entre os que se pode destacar a Salvador García-Bodaño, Xulio Maside, José Luís Fontenla ou Ventura Cores Trasmonte. 
A súa primeira actividade pública foi a exposición *20 pintores galegos*, a primeira grande exposición colectiva de arte do país durante o franquismo que foi inaugurada por Vicente Risco cun relatorio sobre Galicia e a revolución estética.
Máis adiante, no ano 1963, sacou adiante a coñecida *Campaña do peso pro Teatro Galego* para poder dotar de fondos o Premio Castelao, impulsado simultaneamente pola mesma asociación, que buscaba dar recoñecemento á mellor obra de teatro en galego como resposta á marxinación do galego nun certame de teatro que organizaba o Sindicato Español Universitario (SEU), no que se admitían as outras tres linguas do Estado. O fallo do Premio Castelao converteuse nun acontecemento cultural no que participaban boa parte dos principais nomes do galeguismo, cunha cea literaria que se celebraba no Hostal dos Reis Católicos, en Santiago.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* , coordinador e comisario (2012). Exposición *Un canto e unha luz na noite. Asociacionismo cultural en Galicia (1961-1975)* CCG.
### Outros artigos 
* Federación de Asociacións Culturais Galegas
### Ligazóns externas 
* Páxina web da Asociación Cultural O Galo
Parque Natural La Vall de Sorteny

O **Parque Natural La Vall de Sorteny** atópase no Principado de Andorra.

## Descrición do parque 
Trátase dun parque de alta montaña. A pesar da súa pequena distribución o parque presenta valores moi senlleiros dende o punto de vista paisaxístico, medioambiental e científico. No parque existen máis de 700 especies de flores e plantas.Tamén existe unha gran riqueza faunística, representada por rebezos, corzos e xabarín.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da parque natural
Historia de Azerbaidján

A **historia de Azerbaidján** abrangue a historia de Azerbaidján e a dos seus estados predecesores.

## Prehistoria 
## Idade Antiga 
## Idade Media 
## Idade Moderna 
## Idade Contemporánea 
### Imperio Ruso 
Pertencente a Irán (por entón Persia), Azerbaidján foi ocupado polo Imperio Ruso no século XVIII, estando dividido o territorio ata entón en tres provincias: Arran, Shirvan e Nakhchivan.

A administración rusa comezou a fins do século XIX a explotación dos campos petrolíferos de Bakú. Tras a revolución do 1917, toda a Transcaucasia acadou a independencia, mais rematada a guerra civil foi reincorporada á nova URSS, co status de República.

### Comunismo 
O Azerbaidján, é invadido polos rusos no ano 1920, posteriormente está integrado á Unión Soviética como república soviética en 1936. Na década de 1980, a rexión de Nagorno-Karabakh, comeza a ser cuestionada polo Azerbaidján ao goberno soviético, xa que o territorio que está na veciña Armenia, componse dunha maioría musulmáns (relixión de Azerbaidján) e 78% armenios. Isto xera protestas do pobo azerí.

### Independencia 
En 1990, realízanse as primeiras eleccións municipais azerís. A vitoria é dos comunistas. Azerbaidján acadou definitivamente a independencia no 1991. En 1991, Ayaz Mütallibov se fai o primeiro presidente do país. As derrotas de Azerbaidján contra a Armenia tiran Mütallibov do poder, en 1993, Abulfaz Elchibey se fai presidente, pero renuncia o mesmo ano. Un alto o fogo é obtido en 1994.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* República Democrática de Azerbaidján
* República Socialista Soviética de Azerbaidján
* República Socialista Soviética Federativa Transcaucásica
* Masacre de Khojali
* Xaneiro Negro

### Ligazóns externas 
* Summary of Azerbaijan History. Por Reshid Güneyli.
Giancarlo Cornaggia-Medici

**Giancarlo Cornaggia-Medici**, nado en Milán o 16 de decembro de 1904 e finado na mesma cidade o 23 de novembro de 1970, foi un tirador de esgrima italiano, gañador de cinco medallas olímpicas.

## Traxectoria 
Participou, aos 23 anos, nos Xogos Olímpicos de 1928 celebrados en Ámsterdan, gañando a medalla de ouro na proba por equipos de espada. Nos Xogos Olímpicos de 1932 dos Ánxeles logrou a medalla de ouro ma proba individual e foi medalla de prata na proba por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1936 de Berlín gañou a medalla de prata na proba por equipos e foi medalla de bronce na individual.

Ao longo da súa carreira gañou catro medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas dúas de ouro.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.olympic.org - Giancarlo Cornaggia-Medici  
* www.sports-reference.com - Giancarlo Cornaggia-Medici
As Hedradas, Zamora

**As Hedradas** (*Las Hedradas* en castelán e oficialmente) é unha localidade do concello de Lubián, na provincia de Zamora (Castela e León).

## Situación
Atópanse situadas ao noroeste da provincia de Zamora, xunto á provincia galega de Ourense, limítrofe á comarca de Viana, e próximas á fronteira con Portugal, á altura da histórica rexión lusitana de Trás-os-Montes. Pertencen ás denominadas As Portelas, unha sub-bisbarra da bisbarra histórica e tradicional de Seabra.

As Hedradas atópanse situadas nun chairo alto, o que favoreceu que a escasos metros da poboación se instalase un parque eólico. O edificio máis representativo deste lugar é a súa igrexa, cuxo campanario é de nova construción por perder o antigo nun forte vendaval. É unha das poucas localidades bilingües da provincia de Zamora, xa que os seus habitantes utilizan habitualmente o castelán e o galego.

## Topónimo 
O nome de lugar inscríbese nunha abundante familia de topónimos que aluden a elementos da paisaxe recubertos de hedra, é dicir, hedreiras.

## Demografía 
Coma o resto das vilas e aldeas da zona, As Hedradas sufriron un grande éxodo rural a mediados do século XX, pasando a súa poboación a ter só 12 habitantes (INE, 2012). Outra das razóns desta baixa poboación é o forte envellecemento da zona, pois a media de idade supera os 70 anos.

## Clima 
Situadas na serra xabresa, As Hedradas contan cun clima moi frío e húmido con temperaturas que poden chegar a -15&nbsp;°C e que no verán non adoita superar os 30&nbsp;°C e unhas precipitacións moi abundantes, 1500&nbsp;mm ao ano sobre todo na época outoniza.

## Notas
EDAR de Bens

A **EDAR de Bens** é unha estación depuradora de augas residuais xestionada polo Concello da Coruña que trata as augas residuais dos concellos da Coruña, Arteixo, Oleiros e Culleredo.

## Descrición
Construída preto da cala de Bens, entre o océano e o monte, escaváronse dous millóns de metros cúbicos de rochas e terra.

O seu funcionamento está baseado en varias etapas e procesos:
* Pretratamento: para eliminación do material máis groso empregando filtros e grellas.
* Desareador: eliminación de areas.
* Tratamento primario: separación física de sólidos en suspensión, graxas e aceites empregando solidificantes.
* Tratamento secundario: eliminación da materia orgánica empregando microorganismos que a asimilan para posteriormente ser retirados por decantación en forma de lamas.
*Tratamento terciario: depuración por floculación e filtración dos restos orgánicos que non foron eliminados, xunto cos compostos de nitróxeno e fósforo.
Para a eliminación de bacterias a planta emprega luz ultravioleta. Tamén se fai un aproveitamento do bio gas que se xera durante os procesos.

O custo da EDAR foi de 97 millóns de euros máis outros 18 millóns de euros para construír o emisario submarino. A obra foi pagada nun 85% pola Xunta de Galicia (Augas de Galicia) e o outro 15% pola Unión Europea. Ten pola liña costeira un paseo peonil e polo lado do monte construirase a ampliación do paseo marítimo. Nos primeiros recibos do ano 2013 pasouse a cobrar aos veciños polo servizo da depuradora.

### Emisario submarino
O emisario submarino mide 810 metros, 560 m baixo terra e outros 250 m baixo o fondo mariño. Na parte final, en contacto co océano, as augas tratadas saen por 14 bocas situadas a unha profundidae de 32 metros. A obra do emisario custou 18 millóns de euros.

## Notas
Hedroso, Zamora

**Hedroso** é unha localidade española do concello de Lubián, na provincia de Zamora (Castela e León).
Atópase na bisbarra de Seabra, e dentro dela na subcomarca das Portelas. É, polo tanto, unha das poucas localidades galegofalantes de Zamora.

Está situado nunha zona de terreo enfesto con vexetación frondosa, constituída principalmente por castiñeiro e nogueiras. As súas edificacións contan coa típica arquitectura popular seabresa, entre as que salienta a igrexa parroquial.

O seu xentilicio é **hedrosao**.

## Véxase tamén 
* Seabra

## Notas
Maiorana

A **maiorana** (***Origanum majorana***) é unha herba perenne da familia lamiaceae, cultivada polo seu uso aromático, que lembra ao do piñeiro e aos cítricos. O seu hábitat natural é o leste de Asia e a rexión mediterránea, o seu cultivo está moi estendido na Península Ibérica onde vexeta en zonas asolladas e secas.

Os matos acadan un talle duns 60&nbsp;cm. de altura, algo lígneos na base, follas aovadas, enteiras, abrancazadas e lanuxinosas.As miúdas flores labiadas xorden reunidas en franzas terminais, adoitan ser brancas ou rosadas. As sementes son redondas, miúdas e avermelladas.

### Composición 
A planta contén substancias tánicas, pentonasas e principios amargos, ademais de minerais, mais a substancia principal é a esencia recendente, de cor amarela averdada composta por terpenos, terpineno e origanol (arredor do 40%), sabineno e sesquiterpenos en pequenas cantidades.

### Usos 
Diferentes usos culinarios onde se utiliza para adubar sopas, mollos, carnes e peixes.

## Sinonimia 
thumb|right|Follas de maiorana secas.
* *Origanum dubium* Boiss. [1879]
* *Origanum syriacum subsp. dubium* (Boiss.) Holmboe [1914]
* *Origanum majoranoides* Willd. [1800]
* *Origanum odorum* Salisb. [1796]
* *Majorana vulgaris* Gray [1821]
* *Majorana ovatifolia* Stokes [1812]
* *Majorana hortensis* Moench [1794]
* *Amaracus majorana* (L.) Schinz & Thell.
* *Thymus majorana* (L.) Kuntze, Taschen-Fl. Leipzig: 106 (1867).
* *Majorana majorana* (L.) H.Karst., Ill. Repet. Pharm.-Med. Bot.: 999 (1886), nom. inval.
* *Origanum salvifolium* Roth, Catal. Bot. 2: 48 (1800).
* *Majorana ovalifolia* Stokes, Bot. Mat. Med. 3: 350 (1812).
* *Majorana uncinata* Stokes, Bot. Mat. Med. 3: 353 (1812).
* *Majorana tenuifolia* Gray, Nat. Arr. Brit. Pl. 2: 381 (1821).
* *Majorana fragrans* Raf., Fl. Tellur. 3: 86 (1837).
* *Majorana suffruticosa* Raf., Fl. Tellur. 3: 86 (1837).
* *Origanum confertum* Savi, Giorn. Tosc. Sci. Med. 1: 12 (1840).
* *Majorana mexicana* M.Martens & Galeotti, Bull. Acad. Roy. Sci. Bruxelles 11(2): 191 (1844).
* *Majorana dubia* (Boiss.) Briq. in H.G.A.Engler & K.A.E.Prantl, Nat. Pflanzenfam. 4(3a): 307 (1896).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Padornelo, Lubián

**Padornelo** é unha localidade española do concello de Lubián, na provincia de Zamora (Castela e León).

Atópase situado na bisbarra de Seabra, e dentro dela na sub-bisbarra chamada As Portelas. Forma parte da área galegofalante da provincia de Zamora. 
miniatura|Pardonelo durante o inverno

## Topónimo 
Pode pórse en relación co moi estudado topónimo Padrón, variante de 'pedrón', talvez influído por 'padre', e cuxo significado debe de ser coincidente: pedra delimitadora, mouteira, miliario, menhir, e nalgún caso, roca natural destacada. No contexto deste lugar, a famosa portela que atalla alí a serra dando paso á "malísima verea de Benavente a Ourense" (Madoz), sería dende época protohistórica un lugar de deslinde. De aí que caiba inclinarse pola interpretación arqueolóxica do nome do lugar, como alusión a unha pedra de delimitación xurisdiccional, probablemente antiquísima.

## Xeografía 
É unha localidade da provincia de Zamora. Está situado ao oeste do porto que leva o seu mesmo nome (Portela do Padornelo, situada a 1360 m), entre as montañas da Serra Gamoneda e da Serra Segundeira .

O lugar ten clima de montaña, con veráns suaves e invernos duros e fríos, podendo a temperatura baixar dos -10&nbsp;°C.
miniatura|Portela do Padornelo, situada a 1360 m

## Demografía 
A súa localización, a 1.325 msnm, levou a que os seus edificios se distingan por un carácter sinxelo e sobrio, cos que combater as inclemencias climáticas ás que se ve sometido no inverno.

As nevadas invernais poden ser moi intensas (a neve pode chegar a ter máis de 1,5 m de espesor), podendo esmagar arbustos e árbores pequenas ou cubrir muros e rúas enteiras.

De entre os seus edificios sobresae a igrexa, en especial a súa espadana.

Moi preto do lugar atópase unha cheminea de ventilación de 240 m de profundidade que comunica o exterior co túnel ferroviario de Padornelo (aínda coñecido nalgunhas zonas da bisbarra como "Túnel 12").

## Padornelo na cultura popular 
* *Ó pasar a Cruz de Ferro/ a Gudiña bena sei/ i agora voume chegando/ aos aires de Monterrei* .
* *Os ollos que me a min queren/ nesta terra non están;/ pasaron a Cruz de Ferro/ e por Castilla andarán* .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Serra Gamoneda
* Serra Segundeira
* Seabra

### Ligazóns externas 
* Santuario de La Tuiza
Aldo Nadi

**Aldo Nadi**, nado en Livorno o 29 de abril de 1899 e finado nos Ánxeles o 10 de novembro de 1965, foi un tirador de esgrima e mestre de armas italiano, gañador de catro medallas olímpicas.

## Traxectoria 
miniatura|esquerda|140px|Aldo e Nedo Nadi en 1935 en Cannes
Aldo naceu nunha familia de esgrimistas, e con seu irmán Nedo aprendeu a técnica da escola italiana desde moi novo con seu pai Beppe Nadi, gañando competicións na súa adolescencia, entre os seus contrincantes estivo o tirador francés Lucien Gaudin. Durante a primeira guerra mundial serviu como oficial de cabalería

En 1920, aos 21 anos, Nadi gañou nos Xogos Olímpicos de 1920 medallas de ouro en florete, espada e sabre por equipos, e en individual unha medalla de prata en sabre, tras seu irmán Nedo. En 1928 actuou no filme *Le tournoi dans la cité * de Jean Renoir.

En 1935 emigrou aos Estados Unidos, ensinando esgrima en Nova York ata 1943, nese ano publicou o seu libro *On Fencing* e fixou a súa residencia nos Ánxeles, onde continuou a ensinar esgrima na súa propia sala de armas, e ocasionalmente adestrando actores para escenas de esgrimas nos filmes. En 1944 mesmo apareceu no filme *To Have and Have Not* (1944) e colaborou como coordinador de esgrima en tres filmes, '' Frenchman's Creek* (1944), *The Foxes of Harrow* (1947) e *The Mississippi Gambler*(1953), protagonizado por Tyrone Power

En 1955, Nadi escribiu a súa autobiografía (*The Living Sword: A Fencer's Autobiography''), que non se publicaría ata trinta anos despois da súa morte, grazas ao editor Lance Lobo, incluíndo un limiar de William M. Gaugler, mestre de armas e discípulo de Nadi.
Céret

**Céret** (en catalán: *Ceret*) é unha comuna francesa situada no departamento dos Pireneos Orientais, na rexión do Languedoc-Rosellón. Pertence ao distrito de Céret e ao cantón de Céret e contaba con 7.747 habitantes en 2016.

É a capital do Vallespir, unha das comarcas que forman a Cataluña Norte.
miniatura|center|400px|Céret

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Gustavo Marzi

**Gustavo Marzi**, nado en Livorno o 25 de novembro de 1908 e finado en Trieste o 14 de novembro de 1966, foi un tirador de esgrima italiano, gañador de sete medallas olímpicas.

## Traxectoria 
Participou, aos 19 anos, nos Xogos Olímpicos de 1928 celebrados en Ámsterdan, gañando a medalla de prata na proba por equipos de sabre, ademais finalizou cuarto na proba individual desa modalidade. Nos Xogos Olímpicos de 1932 dos Ánxeles gañou a medalla de ouro na proba individual de florete e prata nas probas por equipos de florete e sabre. Nos Xogos Olímpicos de 1936 de Berlín logrou a medalla de ouro na proba de florete, e medalla de prata nas probas individual e por equipos de sabre.

Ao longo da súa carreira gañou dezasete medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas sete de ouro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.olympic.org - Gustavo Marzi 
* www.sports-reference.com - Gustavo Marzi
Serrapio, Pedre, Cerdedo-Cotobade

**Serrapio** é un lugar da parroquia de Pedre no concello de Cerdedo-Cotobade, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE en 2012 tiña 13 habitantes (8 mulleres e 5 homes) o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 22 habitantes.

## Patrimonio 
En Serrapio sitúase a capela de San Lourenzo de estilo barroco do século XVIII, de planta rectangular, portada adintelada, pináculo nos extremos e espadana central de dobre corpo.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Serrapio, Pedre, Cerdedo.jpg|Serrapio.
Ficheiro:Capilla de San Lorenzo Siglo XVIII.jpg|Capela de San Lourenzo en Serrapio.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pedre 
### Parroquias de Cerdedo-Cotobade
José Pastor Horta

**José Pastor Horta**, nado na Coruña o 21 de novembro de 1820 e finado en Vichy o 27 de maio de 1877, foi un banqueiro galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Pastor Taxonera creador da compañía Dalmau y Pastor e máis tarde José Pastor. Tralo seu falecemento en 1853, os seus fillos Juan Ventura Pastor Galcerán e José e Francisco Pastor Horta, fixéronse cargo da compañía que pasou a chamarse Pastor Hermanos en 1860. Ao quedar como único socio vivo José Pastor, a compañía pasou a chamarse José Pastor y Cía. en 1868. Con el comezou a traballar o seu sobriño, Pedro Barrié Pastor, que se incorporou como socio.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Quintela, A Illa, Lobios

**Quintela** é un lugar da parroquia da Illa no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Segundo o INE e o IGE en 2021 tiña vinte habitantes (trece homes e sete mulleres).
## Localización
Sitúase no perímetro do Parque Natural Baixa Limia - Serra do Xurés, desde a súa declaración o 21 de febreiro de 1993 (DOG nº 35 do 22-02-1993). Desde 2009 forma parte da Reserva da Biosfera transfronteiriza galego-portuguesa Gerês-Xurés.

## Galería 

Ficheiro:San Isidro de Quintela.jpg|Capela de Santo Isidro
Ficheiro:Canastro en Quintela.jpg|Canastro
Ficheiro:Casa con varanda en Quintela.jpg|Casa con varanda
Ficheiro:Quintela-casas vellas.jpg|Casas vellas
Ficheiro:Varanda-tradicional.jpg|Varanda tradicional
Ficheiro:Lavadoiro de Quintela.jpg|Lavadoiro
Ficheiro:Canastro-Quintela.jpg|Canastro típico

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Illa 
### Parroquias de Lobios 
## Notas 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobios
Vichocuntín, Pedre, Cerdedo-Cotobade

**Vichocuntín** é un lugar da parroquia de Pedre no concello de Cerdedo-Cotobade, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE en 2015 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres), seis menos ca en 2012.

## Toponimia 
Vichocuntín é un antropotopónimo, derivado do nome do seu posesor medieval: , "o eido de Visclacuntino", de etimoloxía xermánica
.

## Historia e patrimonio
O trazado da estada entre Ourense e Pontevedra propiciou a construción dunha ponte sobre o río Lérez en 1852. A ponte está composta por un arco rebaixado duns 35 m de longo e 25 de alto, con varandas de pedra concertada e lucida, obra dos canteiros da terra. Na segunda metade do século XX modificouse o trazado da estrada N-541, polo que a aldea vella foi abandonada de forma paulatina, e os seus moradores reinstaláronse ao pé da nova estrada.

Hai un peto de ánimas cun cruceiro.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Hórreo Vichocuntín.jpg|Hórreo con publicidade de baños de algas en Cambados.
Ficheiro:Peto de ánimas Vichocuntín.jpg|Peto de ánimas e cruceiro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pedre 
### Parroquias de Cerdedo-Cotobade 
## Notas
Battle Royale II: Requiem

, abreviado como ***BRII*** (*Bii āru tsū*) é un filme xaponés dirixido por Kenta Fukasaku e Kinji Fukasaku que se estreou no 2003. É a secuela de *Battle Royale*, baseado na novela homónima de Koushun Takami.

## Sinopse 
Tres anos despois dos sucesos de *Battle Royale*, Shuya Nanahara é un famoso terrorista que está empeñado en derrocar ó goberno na súa cruzada contra os adultos. Como resposta, eles ordenan a creación do programa "Battle Royale 2" e envían a unha clase de estudantes de secundaria para buscalo e matalo.

## Personaxes 
* Tatsuya Fujiwara como Shuya Nanahara
* Ai Maeda como Shiori Kitano
* Shugo Oshinari como Takuma Aoi
* Ayana Sakai como Nao Asakura
* Haruka Suenaga como Haruka Kuze
* Yuma Ishigaki como Mitsugu Sakai
* Miyuki Kanbe como Kyoko Kakei
* Masaya Kikawada como Shintaro Makimura
* Yoko Maki como Maki Souda
* Yuki Ito como Ryo Kurosawa
* Natsuki Kato como Saki Sakurai
* Aki Maeda como Noriko Nakagawa
* Riki Takeuchi como Riki Takeuchi
* Sonny Chiba como Makio Mimura
* Ai Iwamura como Mai
* Mika Kikuchi como Ayane Yagi
* Takeshi Kitano como Kitano
* Yoshiko Mita como Nai de Takuma
* Nanami Ohta como Hitoe Takeuchi
* Takeru Shibaki como Shugo Urabe
* Toshiyuki Toyonaga como Shota Hikasa
* Masahiko Tsugawa como Primeiro Ministro
* Nana Yanagisawa como Mayu Hasuda

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Ribas de Araúxo, Lobios, Lobios

**Ribas de Araúxo** é un lugar da parroquia de Lobios no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 24 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 11 mulleres.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lobios 
### Parroquias de Lobios 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobios
Nedo Nadi

**Nedo Nadi**, nado o 9 de xuño de 1894 en Livorno e finado en Roma o 29 de xaneiro de 1940, foi un tirador de esgrima e mestre de armas italiano, gañador de seis medallas olímpicas de ouro, e o único tirador que logrou levar o ouro en cada unha das tres armas nun mesmos Xogos Olímpicos e o segundo atleta, tras Mark Spitz, en gañar máis medallas de ouro nunha soa olimpiada.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Nedo Nadi era fillo do famoso mestre de armas Beppe Nadi, quen se encargou de adestralo canda o seu irmán máis novo Aldo desde moi cativo. Aos catorce anos gañou un trofeo de prata nas tres armas durante o Torneo do Emperado, celebrado con motivo do xubileu do emperador Francisco Xosé en Viena.

### Xogos Olímpicos de 1912 
Competiu polo seu país nos 1912 Xogos Olímpicos de 1912 celebrados en Estocolmo e alí se converteu no tirador máis novo en gañar unha medalla de ouro en florete individual con 18 anos e 29 días, ao vencer ao seu compatriota Pietro Speciale e ao austríaco Richard Verderber.

### Primeira guerra mundial 
Nadi serviu no Exército italiano durante a primeira guerra mundial sendo condecorado pola súa coraxe.

### Xogos Olímpicos de 1920 
Nadi volveu á alta competición tras o remate da guerra, nos Xogos Olímpicos de 1920 en Anveres foi o portabandeira da delegación italiana e capitán do equipo de esgrima, as súas participacións foron aclamadas como case perfectas e foi un dos protagonista dos xogos xunto ao finlandés Paavo Nurmi, gañou as medallas de ouro en sabre e florete individual e sabre, florete e espada por equipos. Non puido competir en espada individual por mor de problemas intestinais que fixeron que abandonara a competición.

### Últimos anos 
Tras os xogos de 1930 converteuse en profesional, e adestrou ao Buenos Aires Jockey Club da Arxentina durante algúns anos, volvendo en 1923 a Roma, gañou o Campionato do Mundo para profesionais de 1930 celebrado en Anveres. Foi comisario técnico do equipo italiano de esgrima nos Xogos Olímpicos de 1932 publicou *Con la maschera e senza* en 1933 e durante 1934 dirixiu unha sala de armas en París, asumiu o posto de presidente da Federación Italiana de Esgrima desde 1935 ata a súa morte.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* DatabaseOlympics.com pérfil
Outonín, San Cristovo de Lóuzara, Samos

**Outonín** é unha aldea da parroquia de San Cristovo de Lóuzara, no concello de Samos, provincia de Lugo. No 2013 ten 3 casas habitadas. Diferéncianse dous barrios separados por un cento de metros, Outonín de Abaixo e Outonín de Arriba.

## Localización
Outonín de Abaixo está situada a 870 m de altitude e Outonín de Arriba a 900 m. Distan 1&nbsp;km da igrexa parroquial.

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Cristovo de Lóuzara
### Parroquias de Samos