open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pilro de colete

O **pilro de colete** (*Calidris melanotos*) é unha especie de ave da orde das caradriformes e familia dos escolopácidos, unha das 24 integradas no xénero *Calidris*.

É unha pequena ave limícola migratoria, que se reproduce en Norteamérica e Asia, e pasa o inverno principalmente en Suramérica. Come pequenos invertebrados. Aniña nunha pequena depresión escavada no chan, onde pon catro ovos, que están alí protexidos das frías brisas dos campos onde se reproduce. Mide uns 21&nbsp;cm de longo, e ten unha envergadura alar de 46&nbsp;cm.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi desc tita en 1819 polo ornitólogo francés Louis Jean Pierre Vieillot. 

### Etimoloxías 
Para a do xénero, ver *Calidris*.

O epíeto específico, *melanotos*, está formado pola unión dos elementos *mela*- e -*notos*, ambos os dous tirados das voces do grego antigo μέλας *mélas*, "negro" e νῶτος *nōtos*, "costas", respectivamente, referíndose ás liñas negras do dorso.

### Sinónimos 
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:Este pode ser ou non un bo grupo monofilético, dependendo de como situemos o filoxeneticamente enigmático pilro ferruxento (*Calidris ferruginea*), que é a especie tipo de *Erolia*. En calquera caso, o nome de xénero *Ereunetes* (antes usado para o *Calidris mauri* e o *Calidirs pusilla*, que serían tamén membros deste clado separado) estaba establecido antes de *Erolia* e ten precedencia.

O pilro de Cox (*Calidris* × *paramelanotos*) é un híbrido estereotipado entre estas especies e o pilro ferruxento. Isto non proba unha relación especialmente próxima entre estas dúas especies, xa que outros pilros moito máis distantes poden hibridarse tamén. En calquera caso, entre o clado dos pilros pequenos, o *Calidris ruficollis* e o *Calidris subminuta* son parentes especialmente próximos do pilro de colete. Aínda así, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) considera polo momento que a súa situación é "pouco preocupante".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal (1996): *Handbook of the Birds of the World. Volume 3. Hoatzin to Auks*. BirdLife International,  Cambridge, Reino Unido e Lynx Edicions, Barcelona. España. ISBN 978-8487-334-20-7.
* 

### Ligazóns externas 
* 
* 
* 
*
Palleira antártica

A **palleira antártica**, tamén chamado **papamerda subantártico**, ***Stercorarius antarcticus*** ou ***Catharacta antarctica***, é unha grande ave mariña da familia dos papamerdas ou palleiras que se alimenta na zona subantártica e antártica e móvese máis ao norte cando non está en época reprodutora. A súa taxonomía é moi complexa e materia de disputa, e hai autores que a dividen en dúas ou tres especies: unha especie das illas Malvinas (*S. antarcticus*), outra de Tristan da Cunha (*S. hamiltoni*), e outra subantártica (*S. lönnbergi*); pero para outros son subespecies. Para aumentar a confusión hibrídase tanto con *Stercorarius maccormicki* coma con *Stercorarius chilensis*, e todo o grupo foi considerado unha subespecie da palleira grande, que é unha especie restrinxida ao hemisferio norte. Ademais, antes estaba clasificada no xénero *Catharacta*, pero outros defenden que haxa un único xénero na familia, *Stercorarius*.

## Dieta 
Aliméntase de peixes, a miúdo roubados a outras aves (cleptoparasitismo), así como doutras aves, pequenos mamíferos, ovos e prea.

## Descrición 
Esta é a especie de papamerdas máis pesada, e rivaliza coas gaivotas máis grandes, como o gaivotón (*Larus marinus*) e gaivota hiperbórea, como a especie máis pesada entre os Charadriiformes, aínda que non é tan grande en lonxitude e envergadura alar. Ten unha lonxitude de 52 a 64&nbsp;cm, unha envergadura alar de 126 a 160&nbsp;cm e ten unha masa corporal de entre 1,2 e 2,18&nbsp;kg. A subespecie *S. a. hamiltoni* medida na illa Gough, pesou como media 1,43&nbsp;kg nunha pesada de 9 machos e 1,65&nbsp;kg nunha pesada de 9 femias. *S. a. lönnbergi* medida nas illas Chatham pesou como o media 1,73&nbsp;kg nunha pesada de 30 machos e unha media de 1,93&nbsp;kg en 32 femias. Esta última é unha das maiores medias de masa corporal nunha colonia de calquera especie viva de ave costeira.

Un estudo de 2016 informou que estes papamerdas poden identificar individuos humanos concretos, o que posiblemente indica que teñen capacidades cognitivas relativamente altas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Brown skua, subantarctic skua - Texto sobre a especie no Atlas of Southern African Birds
Pilro canela

O **pilro canela** (***Calidris subruficollis*** ou ***Tryngites subruficollis***) é unha pequena ave limícola. O seu nome específico *subruficollis* procede do latín *sub*, 'preto de', *rufus*, 'rubio', e *collum*, 'pescozo'.

## Descrición 
Esta especie é marrón pola parte superior e ten unha face e partes inferiores de cor beixe en todas as plumaxes. Ten un peteiro curto e patas amarelas. Os machos son maiores que as femias. Os individuos novos lembran os adultos, pero poden ser máis claros nas partes inferiores.

## Distribución e hábitat 
miniatura|esquerd
O pilro canela reprodúcese na tundra ártica de Norteamérica e é unha ave migradora de longas distancias, que pasa a estación non reprodutora principalmente en Suramérica, especialmente na Arxentina.

Migra principalmente a través da parte central de Norteamérica e é pouco común nas costas. Aparece como ave errante regular en Europa occidental, e non é un paxaro raro en Gran Bretaña ou Irlanda, onde se poden formar pequenas bandadas. Só o pilro peitoral é un visitante americano máis común en Europa.

Esta especie aniña no norte do Canadá e Alasca no chan, e pon catro ovos. O macho fai unha exhibición de cortexo que inclúe erguer as ás para mostrar as partes brancas inferiores, que tamén fai na migración, ás veces mesmo cando ningún outro pilro canela está presente. Fóra da estación reprodutora, esta ave encóntrase normalmente en hábitats con herba curta aeródromos e camps de golf, en vez de preto da auga.

Estas aves peteiran a comida que atopan usando a vista, e comen principalmente insectos e outros invertebrados. Sábese que comen o abesouro *Bombus polaris*, típico do círulo polar ártico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* 
* Buff-breasted sandpiper Species Account – Cornell Lab of Ornithology
* Buff-breasted sandpiper - *Tryngites subruficollis* - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
*
Mikel Arruabarrena

**Mikel Arruabarrena Aranbide**, nado o 9 de febreiro de 1983 en Tolosa, é un futbolista español que xoga como dianteiro para o Pontevedra CF da Segunda División B Española.

## Traxectoria 
O 13 de agosto de 2018 anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Pontevedra CF.

## Notas
José María Seoane

**José María Seoane Buján**, nado en Vigo o 13 de setembro de 1913 e finado en Madrid o 7 de xullo de 1989, foi un actor galego.

## Traxectoria 
Foi membro da Agrupación Martín Códax de Vigo, na cal desenvolveu un activo traballo interpretativo e chegou a exercer de director escénico.

Participou da man do director de escena Luis Escobar no auto *El hospital de los locos* na década de 1940. Nos seguintes anos converteuse en primeira figura dos Teatros Español (do que chegou a converterse en primeiro actor na década de 1940) e María Guerrero de Madrid, nos que tivo ocasión de interpretar grandes clásicos como *Cyrano de Bergerac*, *La vida es sueño*, *Otelo* e, en varias ocasións encabezou o elenco de *Don Juan Tenorio*, de José Zorrilla xunto á súa esposa Rosita Yarza.

Debutou na gran pantalla coa película *Porque te vi llorar* (1941) de Juan de Orduña, á que seguiron máis de 40 títulos até *La guerrilla* (1972), de Rafael Gil.

Falecido por mor dunha insuficiencia renal en 1989, tivo dous fillos, Alfonso e José María.

## Filmografía 
## Teatro (selección) 
* *La cena del rey Baltasar* (1939), de Pedro Calderón de la Barca.
* *La vida es sueño* (1940), de Pedro Calderón de la Barca.
* *Llegada de noche* (1940), de Hans Rothe.
* *Abuelo y nieto* (1941), de Jacinto Benavente.
* *O soño dunha noite de verán* (1943), de William Shakespeare.
* *Romeu e Xulieta* (1943), de William Shakespeare.
* *El castigo sin venganza* (1943), de Lope de Vega.
* *Don Juan Tenorio* (1944), de José Zorrilla.
* *Fuenteovejuna* (1944), de Lope de Vega.
* *Baile en capitanía* (1944), de Agustín de Foxá.
* *Otelo* (1944), de William Shakespeare.
* *La cárcel infinita* (1945), de Joaquín Calvo Sotelo.
* *La discreta enamorada* (1945), de Lope de Vega.
* *El monje blanco* (1946), de Eduardo Marquina.
* *Cena de Navidad* (1951), de José López Rubio.
* *La moza del cántaro* (1952), de Lope de Vega.
* *El caballero de Olmedo* (1953), de Lope de Vega.
* *Cyrano de Bergerac* (1955), de Edmond Rostand.
* *La Estrella de Sevilla* (1958), de Pedro Calderón de la Barca.
* *Juana de Arco en la hoguera* (1959), de Arthur Honegger.
* *Fuenteovejuna* (1959), de Lope de Vega.
* *El anzuelo de Fenisa* (1961), de Lope de Vega.
* *El Nuevo Mundo* (1962), de Lope de Vega.

## Premios 
Na edición de 1947 das medallas do Círculo de Escritores Cinematográficos obtivo a Medalla ao mellor actor principal pola súa interpretación en *Mariona Rebull*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  (en inglés).
Pedro I de Courtenay

**Pedro de Francia**, nado c. 1125 e finado c. 1183, foi o menor dos fillos do rei Lois VI de Francia e da súa segunda esposa, Adela de Savoia. Foi señor de Courtenay, Montargis, Château-Renard, Champignelles, Tanlay, Charny e Chantecoq.

## Traxectoria 
O seu pai deulle a dignidade de abade laico da colexiata de Nantes.

Acompañou en 1147 aos seus irmáns Lois VII de Francia et Roberto I de Dreux á Segunda Cruzada, tomando parte en todos os combates, entre eles o de Laodicea e no sitio de Damasco. Entre os cruzados estaba igualmente Renaud de Courtenay, pai da súa futura muller.

Cando os seus irmáns Henrique e Roberto se rebelaron contra a autoridade do rei, o seu irmán Lois, foi o único que permaneceu fiel, en 1149-50.

Tomou a cruz unha segunda vez en 1179 co conde Henrique I de Champaña e con Filipe de Dreux, bispo de Beauvais, o seu sobriño, e pasou a Terra Santa.

Morreu entre 1180 e 1183.

## Matrimonio e descendencia 
Contraeu nupcias con Isabel de Courtenay, filla de Reinaldo de Courtenay e Hawise de Donjon, e foron pais de 10 fillos, entre eles o futuro Emperador Latino de Constantinopla:

*Filipe de Courtenay (1153 - 1186).
*Pedro II de Courtenay (1155-1219, Emperador Latino de Constantinopla).
*Alicia de Courtenay (1160-1218), condesa de Angulema polo seu matrimonio con Aymer de Talliefer. Xuntos foron pais da Raíña de Inglaterra Isabel de Angulema.
*Eustacia de Courtenay (1162-1235), casada con Guillerme de Brienne.
*Clemencia de Courtenay (1164-?).
*Roberto de Courtenay, Señor de Champignelles (1166-1239).
*Guillerme de Courtenay, Señor de Tanlay (1168-1248).
*Isabel de Courtenay (1169-?).
*Constanza de Courtenay (1170-1231).

## Notas 
## Véxase tamén  
### Ligazóns externas 
* ligazón=|alt=|20x20px Wikimedia Commons alberga unha categoría multimedia sobre **Pedro I de Courtenay**.
Nieves Loperena

**María de las Nieves Loperena de Saá**, nada en Baiona, é unha editora, fotógrafa, deseñadora, maquetadora, libreira e dinamizadora cultural galega.

## Traxectoria 
É delegada en Galicia da editorial asturiana Nigra Trea. Como fotógrafa participou en varias exposicións e as súas imaxes apareceron en varios libros. Rexenta unha librería de vello de máis de 40&nbsp;000 volumes, localizada nunha antiga escola unitaria no Castro de Gaxate, A Lama (de 2011 a 2016 en Sabarís, Baiona), *O Mercado da tía Ni*, así como unha librería móbil (a *Furgolibro*), periodicamente presente en varias feiras e outros eventos da xeografía galega.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nigra Trea
### Ligazóns externas 
* "Coñecemos a 'furgolibro' de Nieves Loperena" 11/3/2017, Televisión de Galicia.
Mohammed Rafi

**Mohammed Rafi**, nado en Kotla Sultan Singh o 24 de decembro de 1924 e finado en Mumbai o 31 de xullo de 1980, foi un cantante indio, un dos máis populares e con máis éxito no cinema hindi. Está considerado un dos máis influentes cantantes do subcontinente indio.

## Traxectoria 
Rafi destacou pola súa voz, versatilidade e rango; as súas cancións variaban entre os números rápidos e animados e as cancións patrióticas, os números tristes e as cancións románticas, dos qawwalis aos ghazals e dos bhajans ás cancións clásicas indias. Foi coñecido pola súa habilidade para moldear a súa voz á personaxe e estilo dun actor, sincronizando a canción coa escena do filme. Recibiu seis Filmfare Awards e un National Film Award ao mellor cantante de dobraxe. En 1967 recibiu o premio Padma Shri do Goberno da India.

Gravou cancións para máis de mil filmes hindi e cantou en varias linguas indias e estraxeiras, principalmente en hindi, urdú e panxabí. Gravou 7405 en múltiples linguas. Ademais de linguas indias cantou en inglés, farsi, árabe, cingalés, crioulo e neerlandés.

## Notas
Alba Villanueva Navasquillo

**Alba Villanueva Navasquillo**, nada en Pontevedra o 31 de agosto de 1984, é unha xornalista galega.

## Traxectoria 
Estudou na Universidade Rei Xoán Carlos e na Complutense de Madrid. Traballou en *El Correo Gallego* e en diversos medios de comunicación estatais.

Dende 2013 é voceira da plataforma No Somos Delito, que protesta conta a Lei Orgánica de protección da seguridade cidadá (LOSC) de 2015, coñecida como lei mordaza.
Mar abierto

***Mar abierto*** é un filme galego de 1946 dirixido por Ramón Torrado.

## Argumento 
A historia sitúase en  Costa Nova, unha ficticia vila mariñeira de Galicia, e comeza coa anciá Carmiña (Maruchi Fresno), que se dispón a contarlle a historia da súa vida a un pintor (o propio Ramón Torrado). Conta que súa nai morreu sendo ela nena, e que seu pai, Andrés Vilar "O Touliño" (José María Lado) casou en segundas nupcias con Carlota (Calucha de Castroamor), unha forasteira da cidade, que logo o abandonou por un rico náufrago que Andrés atopara no mar.  Anos máis tarde, nunha romaría, Carmiña coñece a Antonio (Jorge Mistral), e pouco a pouco vanse namorando sen ela saber que Antonio é fillo daquel home con quen fuxira a súa madrasta, deixando a Andrés só, amargado e arruinado.

## Elenco 
* Maruchi Fresno como Carmiña.
* José María Lado como Andrés Vilar "O Touliño"
* Jorge Mistral como Antonio.
* Fernando Fernández de Córdoba como Juan Reboredo.
* Rosario Royo como Tía María.
* Xan das Bolas como Peirallo.
* Gabriel Algara.
* Félix Fernández como Paquito.
* Carlos Casaravilla como Don Alberto.
* Calucha de Castroamor como Carlota.
* Fernando Fresno.
* Fernando Aguirre.
* Maruja Hernández.
* Milagros Arín como Carmiña de nena.

## Produción 
Foi unha produción de Suevia Films, do vigués Cesáreo González. O guión baséase nun argumento de Adolfo Torrado, irmán do director.

As escenas interiores foron rodadas nos estudos Sevilla Films, en Chamartín, mentres que as exteriores foron tomadas polo coruñés Andŕes Pérez Cubero en diversas localizacións de Galicia como Ourense ou a baía de Vigo. As cancións populares galegas que se cantan en varios momentos do filme como o casamento ou a romaría, foron interpretadas pola Coral de Ruada, de Ourense.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do filme en Filmaffinity (en castelán).
* Ficha do filme en IMDb (en inglés).
* *Mar abierto* en *Historia de nuestro cine*. (en castelán).
Rexión de Isiq-Köl

A **Rexión de Isiq-Köl** (en kirguiz: **Ысык-Көл облусу**) é unha das oito rexións que conforman o Kirguistán. A capital rexional é a cidade de Karakol. Limita no norte coa Provincia de Almati, Kazakhstán, ao oeste coa Rexión de Chuy e a Rexión de Naryn e polo leste con China.

O nome da rexión ven polo lago Isiq-Köl, o segundo lago salgado máis grande do mundo.

## Demografía
En 2009, a Rexión de Isiq-Köl tiña tres cidades, cinco asentamentos de tipo urbano, e 176 vilas.

#### Composición étnica
## Distritos
## Notas
Casto Caamaño García

**Casto Caamaño García**, nado en Cee cara a 1880 e finado na Coruña o 28 de xullo de 1951, foi un político galego.

## Traxectoria 
Traballaba na fábrica de Carburos Metálicos de Brens e rexentaba unha taberna na praza de Cee na que se ofrecían sesións de cine dende 1928. Dirixente da Alianza Republicana de Cee, afiliouse ao Partido Socialista e foi elixido concelleiro nas eleccións de maio de 1931. Coa renuncia a alcaldía de Segundo Trillo Durán en xuño de 1932, foi elixido alcalde de Cee, permanecendo no cargo até que renunciou o 16 de setembro de 1933. En xullo de 1936 era tenente alcalde.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi multado polo gobernador civil con mil pesetas, acusado de «desafección al Glorioso Movimiento». Logo foi encausado por rebelión militar e aínda que a súa causa foi sobresida, foi sancionado polo gobernador cunha multa de 10.000 pesetas. En abril de 1941 volveu ser sancionado polo Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas con 6 anos de inhabilitación e o pago doutras 250 pesetas. Trasladouse á Coruña onde traballou repartindo carbón. Finou na Coruña o 28 de xullo de 1951.

## Homenaxes
En agosto de 2018 realizouse un acto de recoñecemento na Praciña do Olvido de Cee.

## Vida persoal 
Casou con Teresa Rial.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Casto Caamaño: un ceense represaliado
Fulmar boreal

miniatura|Son da ave

O **fulmar boreal**, ás veces **pardela glacial,** (***Fulmarus glacialis***) é unha ave mariña moi abundante que se encontra principalmente en rexións subárticas do Atlántico norte e Pacífico norte. Foi confirmado o seu avistamento no hemisferio sur, por un só paxaro observado en Nova Zelandia, pero existe tamén outra especie de fulmar distinta propia da rexión antártica. Os fulmares do norte poden presentarse nun ou dous morfos de cor: un claro, con cabeza e corpo brancos e ás e cola grises, e outro escuro, que é uniformemente gris. Aínda que é similar en aparencia ás gaivotas, o fulmar é de feito un membro da familia das pardelas, Procellariidae.

O fulmar boreal (*Fulmarus glacialis*) e a súa especie fraterna do sur, o *Fulmarus glacialoides*, son os únicos membros existentes do xénero *Fulmarus*. Os fulmares pertencen á orde Procellariiformes, polo que presentan as características identificativas da orde. Teñen tubos nasais na parte superior do bico chamados naricornos, cos orificios nasais na parte superior do bico (os albatros son os únicos procelariformes que os teñen nos lados do bico). Os bicos dos Procellariiformes están divididos en dous por medio de entre sete e nove placas córneas. Unha destas placas forma a porción ganchuda do bico superior, chamada unguis maxilar. O fulmar produce un aceite estomacal composto de ésteres céreos e triglicéridos que se almacena no proventrículo. Este aceite pódeno asperxer lanzándoo pola boca como defensa contra os depredadores xa desde unha idade temperá, e serve como rica fonte de enerxía para os pitos en desenvolvemento e para os adultos durante os seus longos voos. e están completamente emplumadas aos 70 a 75 días. De novo, ambos os sexos contribúen aos coidados da proxenie. Unha fotografía de George Washington Wilson tomada en 1886 mostra unha "vista dos homes e mulleres de San Kilda na praia repartindo a súa captura de fulmares". James Fisher, autor de *The Fulmar* (1952) calculou que cada persoa de San Kilda consumía uns 100 fulmares cada ano; a súa carne era unha comida habitual, e capturaban unhas 12 000 destas aves anualmente. Porén, cando a poboación humana deixou San Kilda en 1930, a poboación de fulmares non aumentou rapidamente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* 
*
E3 Harelbeke 2018

A **61ª edición da E3 Harelbeke** foi unha clásica ciclista que se disputou o venres 23 de marzo de 2018 con saída e chegada na cidade de Harelbake, logo de percorrer 206,1&nbsp;km entre os que habían 15 "muros", algúns deles de pavé.

Esta foi a primeira das Clásicas do pavé da tempada e a décima carreira do UCI WorldTour 2018.

O gañador foi o polaco do equipo neerlandés Niki Terpstra que se adiantou a un grupo de selectos corredores como, o seu compañeiro Philippe Gilbert, segundo, ou ao tamén belga Greg Van Avermaet, terceiro, en 20 segundos.

## Equipos 
Na competición participaron 25 equipos. Os 18 do UCI WorldTour que estaban automaticamente convidados e obrigados a participar. 7 de categoría Profesional Continental completaron o número de formacións.

### UCI WorldTour 
### Profesional Continental 
## Clasificación 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Clásicas do pavé
* Semana Ciclista Flamenga

### Ligazóns externas 
* Páxina web
Igrexa de Tofta

A **igrexa de Tofta** (sueco: *Tofta kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Tofta, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A primeira igrexa no lugar foi construída probablemente a finais do século XII; dese edificio só queda o gablete oeste da nave e restos dun portal que agora se atopan no portal norte. A parte máis antiga da presente igrexa é a parte inferior da torre, construída ao redor do ano 1200. O coro con ábsida do primeiro edificio substituíuse polo actual, de estilo gótico temperán, a mediados do século XIII, ao mesmo tempo que se aumentaba a altura da torre.

Do seu mobiliario, a pía bautismal ricamente esculpida é a peza máis antiga, datando do século XII. Foi probablemente realizada para a anterior igrexa. O altar ten un retablo do século XIV, probablemente feito en Lübeck. Outras dúas esculturas de madeira do mesmo século tamén se conservan na igrexa, unha da Virxe María e outra de Santo Olavo. Un banco medieval ben conservado tamén se atopa na igrexa. No chan do coro hai unha tumba, feita para un labrego e o seu fillo que foron golpeados ata a morte en 1340. Os bancos e o púlpito son barrocos.

## Galería de imaxes 

Tofta kyrka - KMB - 16000300024483.jpg|Vista dende o aire
Tofta kyrka - KMB - 16000200028089.jpg|Portal da nave
Ringbrynja Tofta kyrka.jpg|Cofia de mallas
Interior igrexa Tofta.jpg|Interior da igrexa

## Notas
Ponte Morandi

O **viaduto Polcevera** da autoestrada A10, tamén coñecido como **ponte Morandi**, foi un viaduto que atravesaba o regato Polcevera, ao oeste de Xénova. Atopábase situado entre os barrios de Sampierdarena e Cornigliano.

## Construción 
Foi deseñado polo enxeñeiro romano Riccardo Morandi, sendo construído entre 1963 e 1967 pola ''Società Italiana per Condotte d'Acqua*. Foi inaugurado o 4 de setembro de 1967 coa presenza do entón presidente da República Giuseppe Saragat.

## Colapso 
O 14 de agosto de 2018, preto das 11:30 hora local (UTC +2) e durante unha forte tormenta, colapsou unha sección de 210 metros da ponte sobre o regato Polcevera, soportada polo piar occidental da estuctura. Algunhas testemuñas informaron que a ponte foi impactada por un raio antes de colapsar.

Como consecuencia do derrubamento desplomáronse tres camións e varios automóbiles, causando 43 falecidos. A maioría dos vehículos caeron sobre o Polcevera, outros desplomáronse sobre os almacéns da compañía eléctrica *Ansaldo Energía* e sobre as vías do ferrocarril das liñas Xénova - Turín e Xénova - Milán.

De acordo co diario italiano *Corriere della Sera'', dende 2013 presentáronse en Italia 11 casos de colapso de pontes, incluíndo o de Morandi.
centro|miniatura|904x904px|Fotografía da Ponte Morandi coa parte colapsada marcada en vermello.

## Notas 
## Véxase tamén
Igrexa de Väte

A **igrexa de Väte** (sueco: *Väte kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Väte, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A igrexa de Väte foi construída durante o século XIV. O coro e a sancristía son as partes máis antigas do edificio, sendo construídas ao redor do ano 1300, mentres que a nave data de mediados dese século. Unha torre foi planeada, pero nunca chegou a construírse. A presente igrexa gótica probablemente substituíu a unha anterior de estilo románico, da cal varios restos foron incorporados á actual. Dende a idade media non se realizaron grandes alteracións no edificio. O chapitel construíuse en 1914 e a igrexa foi restaurada tres veces durante o século XX: en 1927-28, 1956 e 1965.

A igrexa está construída de calcaria. O exterior está parcialmente decorado con esculturas románicas (o portal norte, relieves e decoracións das fiestras), e ten dous portais góticos no sur con capiteis finamente esculpidos. No interior, a igrexa está decorada con frescos. Un conxunto data do século XIV, outro realizado polo artista coñecido como Passionsmästaren é do século XV e un terceiro, semellante aos das igrexas de Alva e Lau, é de 1520.

## Galería de imaxes 

Väte kyrka Gotland.jpg|Vista dende o oeste
Väte kyrka - KMB - 16000300024447.jpg|Vista dende o aire
Väte kyrka - KMB - 16000200030584.jpg|Interior ds igrexa

## Notas
José Jaspe

**José Jaspe Rivas**, nado na Coruña o 10 de agosto de 1906 e finado en Becerril de la Sierra o 5 de xuño de 1974, foi un actor galego.

## Traxectoria 
Jaspe actuou xa de neno no teatro e comezou no cine despois da Guerra civil española, en 1941. Foi un dos actores máis buscados e populares do momento, sobre todo no cine de xénero, e participou en multitude de filmes do chamado Spaghetti Western. Dende 1953 a 1963, traballou case exclusivamente en Italia, onde interpretou tanto personaxes serios como cómicos ou malvados. Na súa ampla filmografía, de máis de 120 papeis, tamén se encontra algunha aparición televisiva.

## Vida privada 
Jaspe estaba casado coa actriz Mercedes Vecino, con quen tivo unha filla: Mercedes.

Faleceu en Becerril de la Sierra o 5 de xuño de 1974. Está soterrado nese municipio madrileño, no que ademais unha praza leva o seu nome.

## Filmografía 
### Cine 
### Televisión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do actor en IMDb (en inglés).
Fulmarus

***Fulmarus*** (os fulmares) é un xénero de aves mariñas da familia dos proceláridos con dúas especies actuais e dúas especies fósiles coñecidas. Lembran superficialmente a gaivotas, pero diferéncianse en que teñen tubos nasais característicos e unha forma distinta de voar que a das gaivotas coas ás ríxidas, e non pertencen á familia das gaivotas, senón á dos proceláridos. Xeralmente reprodúcense facendo un niño no chan en cantís, onde poñen un, ou raramente dous, ovos. Fóra da estación reprodutora son peláxicos, alimentándose de peixes, luras e gambas en mar a fóra. Producen un aceite estomacal fedorento que poden lanzar contra os seus inimigos e tamén lles serve como fonte enerxética de reserva.

## Etimoloxía 
O nome xenérico *Fulmarus* deriva das palabras do nórdico antigo *fúll*, 'fedorento' e *már* 'gaivota', en referencia ao mal cheiro do seu aceite estomacal, que poden lanzar contra os intrusos.

## Taxonomía 
Existen dúas especies de fulmares, que ocupan o mesmo nicho ecolóxico, unha na zona ártica e outra na antártica. O fulmar do Ártico ou boreal é a especie *Fulmarus glacialis*, que vive no norte do Atántico e do Pacífico. O fulmar do Antártico é o *Fulmarus glacialoides* que vive nos océanos do sur nas rexións antárticas. A especie do norte é gris e branca e ten bico amarelo, mide de 43 a 52&nbsp;cm de lonxitude e de 102 a 112&nbsp;cm de envergadura alar. A especie do sur é de cores máis claras coa punta do bico negra e mide de 45 a 50&nbsp;cm de lonxitude e de 115 a 120&nbsp;cm de envergadura alar.

Describíronse ademais dúas especies prehistóricas fósiles atopadas na costa do Pacífico en California: *Fulmarus miocaenus* (da Formación Temblor do Oligoceno-Mioceno) e *Fulmarus hammeri* (do Mioceno).

## Galería 

Ficheiro:Northern Fulmar, Finstown, Orkney.JPG|Fulmar do norte no niño nas illas Orcadas, Escocia
Ficheiro:Southern Fulmar closeup.jpg|Fulmar do sur no estreito de Drake
Ficheiro:Fulmarus glacialis 1 8.jpg|Fulmar do norte, alimentándose na illa do Oso (Noruega)
Ficheiro:Northern Fulmar (Fulmarus glacialis) flying, side-on.jpg|Fulmar do norte voando sobre Faxaflói (Islandia)
Ficheiro:Fulmarus glacialis 1 2.jpg|Fulmar do norte, alimentándose na illa do Oso
Ficheiro:Eissturmvogel02.jpg|Fulmar do norte, na illa norueguesa de Runde
Ficheiro:Northern Fulmar from the Crossley ID Guide Britain and Ireland.jpg|Imaxe composta de fulmares do norte en diferentes plumaxes

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*  Ver tamén outras publicacións máis recentes con título similar.

### Ligazóns externas 
*Perfil do fulmar do norte como parte de BTO BirdFacts
*Vídeos, fotos e sons de fulmares do norte en Internet Bird Collection
*Vídeos fotos e sons de fulmares do sur  en Internet Bird Collection
Mateo Míguez Adán

**Mateo Míguez Adán**, nado o 11 de maio de 1987 en Redondela é un futbolista galego que xoga na demarcación de centrocampista, actualmente xoga no Coruxo FC.

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo debutando co equipo filial no ano 2006. Co Celta de Vigo B chegou a disputar 114 encontros converténdose nun xogador fundamental do equipo durante os seus anos nel e disputando algún encontro co primeiro equipo celeste pero sen acadar continuidade, polo que fichou pola SD Ponferradina no ano 2013. Co equipo do Bierzo acadou o ascenso a Segunda División no ano 2011. Un ano despois fichou polo CD Guadalajara, pero rematou a tempada xogando no Coruxo FC.

No ano 2015 fichou polo PK35 Vantaa da segunda división finesa pero volveu a Coruxo o rematar a tempada.
Igrexa de Träkumla

A **igrexa de Träkumla** (sueco: *Träkumla kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Träkumla, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A presente igrexa de pedra estivo precedida por unha de madeira no mesmo lugar. A parte máis antiga do edificio é o coro rectangular, que foi construído a mediados do século XIII. A nave foi engadida pouco despois. A igrexa foi planeada para ter unha torre; as paredes grosas no extremo occidental indican que se fixeron preparacións para levantar a torre, pero esta nunca chegou a construírse. O presente chapitel de madeira é do ano 1917. Unha inscrición sobre o portal principal, agora perdida, dicía que a igrexa foi inaugurada o 1 de setembro de 1287. A igrexa foi abandonada en 1868 pero restaurada en 1917. No ano 1951 pasou por outra restauración.

No interior a igrexa está decorada con frescos realizados polo artista coñecido como Passionsmästaren a mediados do século XV. Estes representan escenas da lenda de Santo Olavo. A igrexa alberga varios obxectos medievais. A pía bautismal é do século XII e probablemente pertencía á primeira igrexa de madeira. Tamén hai unha cruz triunfal, unha cruz procesional e unha Madonna, todos do século XV, ademais dun feixe de paneis das vidreiras do século XIII. A porta de madeira tamén é medieval. O retablo foi montado no século XVII e está formado por pezas de varios retablos medievais. O púlpito é do século XVII.

## Galería de imaxes 

Träkumla kyrka - KMB - 16000300024484.jpg|Vista dende o aire
Retablo da igrexa de Träkumla.jpg|Retablo
Träkumla kyrka - KMB - 16000200028302.jpg|Pía bautismal

## Notas
Pasión prohibida

***Pasión prohibida*** é un flme galego de 1980 dirixido por Amando de Ossorio.

## Argumento 
Teresa (Susana Estrada), unha estrela de variedades, abandona o local no que traballa para volver á súa localidade natal en Galicia e asistir ao funeral de seu pai. Alí está seu irmán Miguel (Emilio Álvarez), quen agora herda o negocio familiar e por quen Teresa comeza a sentir unha forte atracción. A pesar de que Miguel ten moza e plans para casaren, non se pode resistir ao xogo de sedución de súa irmá. Por outra banda, Leonor (Lynn Endersson), a dona do local onde traballaba Teresa, non soporta a ausencia da súa bailarina estrela e antiga amante, e intenta por todos os xeitos recuperala.

## Elenco 
* Susana Estrada como Teresa.
* Emilio Álvarez como Miguel.
* Lynn Endersson como Leonor.
*Rafael Hernández como Empregado de Leonor.
*María Rey como Marisol.
* Gabriela Mosch como Licia.
* Luis Marín como Xerente.
* Vanessa Hidalgo como Criada.
* Emilio Linder como Camareiro.

## Produción 
Foi a penúltima película de Amando de Ossorio e a única incursión deste no chamado "cine S". A rodaxe realizouse en Camariñas e inclúe escenas da tradicional procesión marítima da Virxe do Carme.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do filme en Filmaffinity (en castelán).
* Ficha do filme en IMDb (en inglés).
Furabuchos maorí

O **furabuchos maorí**, ás veces **pardela pequena**, (*Puffinus assimilis*) é unha pequena ave procelárida que fai niños en tobos.

## Descrición 
Ten a forma de voar típica do xénero, baixando en picado dun lado a outro coas ás ríxidas e dando poucos batidos de ás; as puntas das ás case tocan a auga, aínda que con vento lixeiro fai máis voo batido que os seus parentes máis grandes. En voo parece que ten forma de cruz, porque as ás forman un ángulo recto co corpo. En voo a súa cor cambia do negro ao branco xa que as partes superiores negras e as inferiores brancas quedan alternativamente expostas á vista cando viaxa a baixa altura sobre o mar.

Ten unha lonxitude de 25 a 30&nbsp;cm e unha envergadura alar de entre 58 e 67&nbsp;cm; é similar a un pequeno furabuchos atlántico pero proporcionalmente ten ás máis curtas e anchas, cunha área clara nas plumas de voo interiores. O seu peteiro é máis delgado que o da padela furabuchos e os seus ollos negros destacan sobre a área branca que os rodea.

## Taxonomía 
Os datos das secuencias de ADN do citocromo *b* do ADNmt indican que o antigo grupo de furabuchos maorís do Atlántico norte (*Puffinus boydi* e *P. baroli*) está moi próximo a *Puffinus lherminieri* , (aínda que moitos taxónomos considéranos agora como especies distintas), e o *P. myrtae*,  está próximo a *Puffinus newelli* e posiblemente a *Puffinus auricularis*  . Ás veces *Puffinus heinrothi* foi tamén considerada unha subespecie desta ave; a relación entre o furabuchos maorí e a *Puffinus lherminieri* probablemente non é tan próxima como se cría (ver ). *Puffinus elegans* foi tamén considerada conespecífica .

## Distribución e hábitat 
Esta especie está distribuída polos océanos ao sur do trópico de Capricornio. Reprodúcese en colonias en illas e cantís costeiros, nidificando en tobos escavados, que só visita de noite para evitar a predación por gaivotas grandes.

## Comportamento 
É unha especie gregaria, que pode verse en gran número desde barcos e promontorios, especialmente en migración en outono. Aliméntase de peixes e moluscos. Non segue os barcos. é silenciosa no mar, pero de noite as colonias reprodutoras resoan co seu grallar estidente.

Aniña en cavidades localizadas en campos de herba ou nos que encontra entre as rochas.

Adoita facer unha posta dun só ovo branco, que mide uns 51×35&nbsp;mm, e que incuban durante de 52 a 58 días ambos os sexos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Collinson, M. (2006): Splitting headaches? Recent taxonomic changes affecting the British and Western Palaearctic lists. *British Birds* **99**(6): 306-323.
Igrexa de Öja

A **igrexa de Öja** (sueco: *Öja kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Öja, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia 
A igrexa de Öja está construída nun lugar de antigas tradicións culturais. O seu nome, procedente da palabra sueca *ö* que significa illa, indica que estaba habitado antes de que a zona se convertese en parte do resto de Gotland (debido a un proceso de axuste posglacial), é dicir, durante a idade de ferro, nalgún momento entre o ano 500 a.C. e o 500 d.C. En 1987 aínda había campos de cultivo organizados segundo un sistema de uso da terra que probablemente se desenvolveu entón, ou incluso durante a idade de bronce.

A primeira igrexa do lugar foi construída durante o século XII. Deste primeiro edificio románico só quedan un feixe de fragmentos esculpidos, incorporados na presente igrexa principalmente gótica.

## Arquitectura 
Externamente a igrexa destaca pola súa ben conservada torre, que aínda ten as gárgolas e as decoracións dos gabletes orixinais. A igrexa tamén tres portais góticos esculpidos, do cal o do norte é o que está máis ricamente decorado. O portal ten esculturas que representan a Xesús, María, Xoán o Evanxelista e unha moi peculiar dun santo boca abaixo, interpretado como San Elixio.

O interior é escuro e caracterízase polos seus resistentes piares e columnas. As paredes están decoradas con frescos do século XV, que representan a Paixón de Cristo e escenas da infancia de Xesús, realizados polo artista coñecido como Passionsmästaren. Ademais as bóvedas están adornadas con ornamentacións do século XIII e un feixe de frescos pouco comúns, probablemente dun artista de Dinamarca ou do continente sueco, decoran o coro.

A igrexa é probablemente famosa pola súa gran e elaborada cruz triunfal. Foi realizada por un carpinteiro, posiblemente adestrado en Francia, que seguramente tamén fixese unha cruz semellante na igrexa de Fröjel a finais do século XIII. O elaborado e pouco común crucifixo foi chamado "a escultura de madeira máis admirada de Gotland" e  "unha das pezas artísticas medievais máis coñecidas de Gotland". Baixo a cruz hai ademais copias de dúas esculturas case tan ben consideradas que representan a María e a San Xoán (as orixinais atópanse no Museo de Gotland en Visby).

## Galería de imaxes 

Öja - KMB - 16000300024428.jpg|Vista dende o aire
Gotland-Oeja kyrka 04.jpg|Portal da nave
Cruz triunfal da igrexa de Öja.jpg|Cruz triunfal
Öja kyrka - KMB - 16000200030886.jpg|Interior da igrexa

## Notas
Iolanda de Flandres

**Iolanda de Flandres**, nada en 1175 e finada en 1219, foi unha nobre que gobernou o Imperio Latino en Constantinopla en nome do seu esposo Pedro II de Courtenay desde 1217 a 1219. Foi filla de Balduíno V de Hainaut e de Margarida I de Flandres.

## Traxectoria 
Era a terceira filla de Balduíno V, conde de Hainaut e marqués de Namur, e de Margarida de Alsacia, condesa de Flandres. Dous dos seus irmáns, Balduíno e Henrique, foron emperadores en Constantinopla. Tras a morte do último en 1216, entrouse nun breve período de tempo sen emperador antes de que Pedro resultase elixido. Pedro enviou a Iolanda a Constantinopla mentres loitaba contra o Despotado de Epiro, loita na que Pedro foi capturado.

Ao descoñecer que pasara co seu esposo, probabelmente morto, Iolanda gobernou como rexente. Aliouse cos búlgaros contra diversos estados bizantinos e foi capaz de establecer a paz con Teodoro I Láscaris do Imperio de Nicea, que casou coa súa filla. Con todo, Iolanda morreu en 1219.

Sucedeuna no trono o seu segundo fillo, Roberto de Courtenay, xa que o seu fillo máis vello non desexaba o trono. Ao atoparse Roberto en Francia nese momento, tecnicamente non houbo emperador até a súa chegada en 1221.

## Descendencia 
Do seu matrimonio con Pedro II de Courtenay naceron 12 fillos:

*Margarida, marquesa de Namur.
*Filipe, marqués de Namur, que declinou o trono do Imperio Latino.
* Sibila, monxa.
*Isabel, casada primeiro con Walter, conde de Bar e logo con Odón de Borgoña, señor de Montaigu.
*Iolanda, casada con André II, rei de Hungría.
*Roberto de Courtenay, emperador latino de Constantinopla.
*Inés, casada con Godofredo II de Villehardouin, príncipe de Acaia.
*María, casada con Teodoro I Láscaris, emperador de Nicea.
*Henrique, marqués de Namur, tamén declinou a coroa do Imperio Latino.
*Leonor, casada con Filipe de Montfort, señor de Castres, da Ferté-Alais e de Bréthencourt.
* Constanza, monxa.
*Balduíno, último emperador latino de Constantinopla.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* Donald M. Nicol, *The Last Centuries of Byzantium, 1261-1453*, (Cambridge University Press, 2002), 12.
Lion (homónimos)

**Lion** pode referirse a:

* ***Lión***, unha localidade francesa;
* ***Lion (filme de 2016)***, filme de 2016 dirixido por Garth Davis;
Kristin Gierisch

**Kristin Gierisch**, nada en Zwickau, Saxonia (Alemaña) o 20 de agosto de 1990,

O 10 de agosto de 2018, no Campionato de Europa de atletismo, no Estadio Olímpico de Berlín, Gierisch gañou a medallla de prata cun salto de 14,45 m, detrás da grega Paraskeví Papachristou (ouro, cun salto de 14,60 m), e por diante da española (galega) Ana Peleteiro (bronce, cun salto de 14,44 m).

## Notas 
## Véxase tamén
ExoMars

alt=Mapa das elevacións do chan de Marte, MOLA, con círculos brancos amosando os oito lugares de descenso propostos para a misión ExoMars 2018: Mawrth Vallis (2 propostas), Oxia Planum (2 prop.), Coogoon Valles, Hypanis Vallis, Simud Vallis, Oxia Palus e Isidis sur.|miniatura|Mapa das elevacións do chan de Marte, MOLA, con círculos brancos amosando os oito lugares de descenso propostos para a misión ExoMars 2018: Mawrth Vallis (2 propostas), Oxia Planum (2 prop.), Coogoon Valles, Hypanis Vallis, Simud Vallis, Oxia Palus e Isidis sur.
**ExoMars** (**Exobiology En Marte**) é un proxecto de astrobioloxía para investigar a habitabilidade do ambiente marciano no pasado e probar novas tecnoloxías cara a unha futura misión a Marte nos anos 2020. 

Hai que lembrar que na actualidade, Marte ten unha superficie árida, exposta a radiación ó ter unha débil atmosfera.

ExoMars é un proxecto conxunto entre a ESA e a Corporación Estatal Rusa do Espazo (Roscosmos), que segue o camiño de Mars Express (ESA), que comezou a súa andaina no 2003.

A misión ten un robot explorador e unha plataforma científica de superficie. O robot da misión, despregado no 2021 leva o nome de Rosalind Franklin. Pode recoller mostras ata dous metros de profundidade.

## Desenvolvemento da misión 
Xa no 2020, os test da misión sufriron atrasos debido á pandemia da COVID-19.

## Notas 
### Outros artigos 
*ExoMars Trace Gas Orbiter

## Ligazóns externas 
Páxina de ExoMars na ESA.
Copa Federación Galega de Patinaxe

A **Copa Federación** é a unha competición do hóckey a patíns organizada pola Federación Galega de Patinaxe na que compiten equipos da Primeira División Galega. A competición dispútase en formato de eliminatorias a partido único ou dobre partido dependendo da edición.
## Historial 
## Palmarés
Virus do Nilo Occidental

miniatura|dereita|Distribución mundia do WNV.

O **virus do Nilo Occidental**, ***West Nile virus*** ou **WNV**,  é un virus que provoca a febre do Nilo Occidental.

## Características
Esta enfermidade é unha flavivirose orixinaria da África subsahariana que produce encefalite en equinos, aves e tamén en humanos. A doenza estendeuse desde 1937 polo resto de África, Oriente Medio, Asia Menor e Europa Oriental e, moi recentemente, por Extremo Oriente e Norteamérica, onde causa importantes mortalidades en aves, especialmente en córvidos.

O virus crece e propágase dunha ave a outra a través de mosquitos infectados. Se os mosquitos infectados co virus pican aos cabalos ou aos humanos, o animal ou a persoa poden enfermar. Existen varias especies de culícidos que poden transmitir o virus. Unha das máis importantes é o *Culex pipiens*.

O WNV pode propagarse nalgunhas ocasións por outros medios. Por exemplo, pode transmitirse aos humanos durante as transfusións sanguíneas e transplantes de órganos provenientes de doadores infectados. Así mesmo, é posíbel que as mulleres embarazadas ou lactantes que estean infectadas poidan transmitir o virus aos seus bebés. Debido á súa improbabilidade e ao descoñecemento actual acerca deste risco e ao feito de que a lactación ten beneficios evidentes e perfectamente establecidos, non se recomenda que a nai deixe de aleitar ao seu fillo.

Os cabalos infectados con WNV non poden transmitir directamente a doenza aos humanos.

Non hai evidencia de que unha persoa poida infectarse co WNV tocando aves infectadas vivas ou mortas. Aínda así, debe terse precaución ao manexar animais mortos, incluíndo as aves. Se é necesario mover ou desfacerse dunha ave morta, cómpre usar luvas ou unha pá para movela e colocala dentro de dúas bolsas de plástico (unha dentro da outra).

Nos Estados Unidos, o WNV presentouse por primeira vez en Nova York durante o verán de 1999. Desde entón, a enfermidade diseminouse ao longo da maior parte do territorio continental dos Estados Unidos. Non se sabe como entrou o WNV neste país; porén, este proceso ocorre de maneira natural en Europa, África e Asia desde polo menos a primeira metade do século XX.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* West Nile Fever. The Center for Security and Public Health. Iowa State University .
* Artigos sobre o WNV en Centers for Disease Control and Prevention .
* WNV en relación coa migración de aves .
Three Cheers for Sweet Revenge

***Three Cheers for Sweet Revenge*** é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo My Chemical Romance, publicado o 8 de xuño de 2004 a través do selo Reprise Records. Este disco ten un son máis limpo que a súa estrea de 2002 *I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love*. Foi o derradeiro álbum do grupo en contar co batería Matt Pelissier, que posteriormente foi substituído por Bob Bryar.

## Listaxe de cancións 
;Temas adicionais

## Notas
Mañufe, Mercurín, Ordes

**Mañufe** é un lugar da parroquia de Mercurín, no concello de Ordes. Segundo o IGE en 2018 tiña 13 habitantes, 5 homes e 8 mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mercurín 
### Parroquias de Ordes 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ordes
Stephen Bowen

**Stephen Gerard Bowen**, nado o 13 de febreiro de 1964 en Cohasset, Massachusetts,  é un astronauta estadounidense que participou nas misións STS-126,  STS-132 e STS-133. Pasou un total de 40,42 días no espazo.
## Traxectoria
Gradouse en enxeñería eléctrica na Academia Naval dos Estados Unidos en 1986 e obtivo un máster de ciencias en enxeñería oceánica polo Instituto Tecnolóxico de Massachusetts en 1993. Foi seleccionado pola NASA en xullo de 2000 como especialista de misión e pasou dous anos de adestramento e avaliación.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-126.
*STS-132.
*STS-133.
### Ligazóns externas
*
Ken Bowersox

'''Kenneth Dwane 'Sox' Bowersox''', nado en Portsmouth, Virxinia o 14 de novembro de 1956, é un astronauta estadounidense retirado que participou nas misións STS-50, STS-61, STS-73, STS-82 e STS-113 e que volveu dunha das misións na Soiuz TMA-1. Pasou un total de 211,59 días no espazo.
## Traxectoria
Gradouse en enxeñaría aeroespacial na Academia Naval dos Estados Unidos en 1978 e obtivo un máster de ciencias en enxeñaría mecánica pola Universidade de Columbia en 1979.

Foi seleccionado pola NASA en xuño de 1987 e pasou un ano de adestramento e avaliación.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-50.
*STS-61.
*STS-73.
*STS-82.
*STS-113.
*Soiuz TMA-1.
### Ligazóns externas
*
Fevers and Mirrors

***Fevers and Mirrors*** é o terceiro álbum da banda estadounidense de indie rock Bright Eyes, publicado o 29 de maio de 2000. Foi o 32º lanzamento do selo de Omaha, Nebraska Saddle Creek Records. Posteriormente foi publicado no Reino Unido como primeiro lanzamento do selo  Wichita Recordings.

O álbum comeza coa gravación dun rapaz lendo *Mitchell Is Moving*, un libro de Marjorie Weinman Sharmat. "An Attempt to Tip the Scales" inclúe o que aparentemente é unha entrevista co líder da banda, Conor Oberst. Porén, Oberst admitiu que a entrevista foi un tipo de broma coa intención de burlarse do ton escuro do álbum. A voz de Conor é representada na entrevista por Todd Fink de The Faint e Commander Venus. O entrevistado é Matt Silcock, antigo membro de Lullaby for the Working Class.

*Fevers and Mirrors* incluíuse no *Vinyl Box Set* de Bright Eyes editado en 2003.

## Recepción da crítica 
A revista musical en liña *Pitchfork* situou a *Fevers and Mirrors* no número 170 da súa lista dos 200 mellores álbums dos anos 2000, a pesar dunha puntuación inicial baixa de 5,4/10. En 2012, Ian Cohen de *Pitchfork* deulle á reedición do álbum unha puntuación de 9 sobre 10.

## Listaxe de cancións 
## Notas