Indución electromagnética

A **indución electromagnética** é o fenómeno que orixina a produción dunha forza electromotriz (f.e.m. ou voltaxe) nun medio ou corpo exposto a un campo magnético variábel, ou ben nun medio móbil respecto dun campo magnético estático. É así que, cando devandito corpo é un condutor fechado (circuíto), prodúcese unha corrente inducida. Este fenómeno foi descuberto por Michael Faraday quen o expresou indicando que a magnitude da voltaxe inducida é proporcional á variación do fluxo magnético (*Lei de Faraday*).

## Descubrimento
Michael Faraday é xeralmente acreditado co descubrimento da indución electromagnética en 1831 aínda que poida que se lle teña antecipado o  traballo de  Francesco Zantedeschi en 1829. Entre 1830 https://web.archive.org/web/20070302072807/http://library.thinkquest.org/28032/cgi-bin/psparse.cgi?src=history07 e 1832 http://www.nndb.com/people/671/000096383/ Joseph Henry fixo un descubrimento similar, pero non o publicou até máis tarde.

Faraday atopou que a forza electromotriz (EMF) producida un circuíto fechado é proporcional á velocidade de variación do fluxo magnético a través de calquera superficie que inclúa ese circuíto. Isto significa que nun circuíto fluirá unha corrente inducida se o fluxo que atravesa unha superficie apoiada no circuíto varía, sexa por variación do campo ou por movemento do circuíto

Por outra banda, Heinrich Lenz comprobou que a corrente debida á f.e.m. inducida oponse ao cambio de fluxo magnético, de forma tal que a corrente tende a manter o fluxo. Isto é válido tanto para o caso en que a intensidade do fluxo varíe, ou que o corpo condutor se mova respecto del.

Matematicamente a **Lei de Faraday** pódese expresar como:

:\mathcal{E} = -\frac{d\Phi}{dt}

onde:
**\mathcal{E}** = Forza electromotriz en volts

**\Phi** = Fluxo magnético en weber

**t** = Tempo en segundos
e o signo - é debido á Lei de Lenz.

A indución electromagnética é o principio fundamental sobre o cal operan transformadores, xeradores, motores eléctricos, a vitrocerámica de indución e a maioría das demais máquinas eléctricas.

De forma máis xeral, as ecuacións que describen o fenómeno son:

:\oint_L \mathbf{E} \cdot d\mathbf{l} = -{d\Phi_B \over dt}
Expresa que a forza electromotriz nun condutor é igual á variación do fluxo en función do tempo.

:\nabla \times \mathbf{E} = -\frac{\partial \mathbf{B}} {\partial t}
A variación do campo eléctrico é igual á variación da densidade de fluxo magnético

:V=-N{\Delta \Phi \over \Delta t}
A voltaxe é a variación de fluxo polo número de espiras (nunha bobina)
miniatura|Faraday.

## Vector indución magnética
Enténdese con este nome á magnitude física que mide o efecto que produce un campo magnético nun punto, sobre un determinado material.
O seu símbolo é a letra **B** , e a súa unidade no Sistema Internacional (SI) é o Tesla (**T**)

## Aplicacións
Os principios da indución electromagnética son aplicados en moitos dispositivos e sistemas, por exemplo:

*Forno de indución
*Motor eléctrico.
*Xerador eléctrico.
*Transformador.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*R. K. Wangsness, *Campos Electromagnéticos*. Ed. Limusa (México) 20ª Edición, (1986).
*Fraile Mora, Jesús *Curso de electrotecnia*. (Tomo 1) (1980)  Universidad Politécnica de Madrid. Escuela Técnica Superior de Ingenieros de Caminos, Canales y Puertos, ISBN 84-7493-029-4 (Col. 10).
*Fraile Mora, Jesús *Máquinas eléctrica*s (1992) Universidad Politécnica de Madrid. Escuela Técnica Superior de Ingenieros de Caminos, Canales y Puertos.  ISBN 84-7493-143-6 (Col. 10)

### Outros artigos
*Ecuacións de Maxwell
*Indutancia
*Lei de Ohm