Beck

**Bek David Campbell**, nado nos Ánxeles (California) o 8 de xullo de 1970, é un músico, compositor, cantante, multiinstrumentista e produtor musical estadounidense, máis coñecido como **Beck Hansen**. Fíxose famoso a principios dos anos 90 co seu estilo experimental e lo-fi, dándose a coñecer por crear colleges musicias de xéneros moi variados. Musicalmente abarcou folk, funk, soul, hip hop, electrónica, rock alternativo, country, e psicodelia. Beck publicou 14 álbums de estudio (tres deles a través de selos independentes), ademais de varios sinxelos non aparecidos en discos e un libro de partituras.

Beck medrou nos Ánxeles facendo hip-hop e folk na súa adolescencia e comezou a actual a nivel local en cafeterías e clubs. Mudouse a Nova York en 1989 e involucrouse no movemento anti-folk da cidade. Regresou aos Ánxeles a principios dos 90 e gravou o seu sinxelo "Loser", que se converteu nun éxito en todo o mundo en 1994, e publicou o seu primeiro gran álbum, *Mellow Gold*, ese mesmo ano. *Odelay*, editado en 1996, encabezou as enquisas dos críticos e gañou varios premios. En 1998 publicou *Mutations*, influenciado polo country, e en 1999 o influenciado polo funk *Midnite Vultures*. O acústico *Sea Change* de 2002 amosaba un Beck máis serio, e o de 2005 *Guero* regresaba á produción baseada en samplers de *Odelay*. *The Information* de 2006 estaba inspirado no electro-funk, hip hop, e psicodelia; *Modern Guilt* de 2008 inspirábase na música pop dos 60; e o influenciado polo folk *Morning Phase* de 2014 gañou o Grammy ao álbum do ano. O seu álbum de 2017, *Colors*, gañou os premios Grammy de mellor álbum alternativo e ao mellor álbum gravado. O seu décimocuarto álbum de estudio, *Hyperspace*, foi editado o 22 de novembro de 2019.

Co seu *collage* pop de estilos musicais, irónicas letras e posmodernos arranxos usando samples, caixas de ritmos e efectos de sons, Beck foi aclamado pola crítica e polo público ao longo de toda a súa carreira e é considerado un dos músicos máis peculiares do rock alternativo dos anos 90 e 2000. Dous dos discos máis populares e aclamados de Beck son *Odelay* (1996) e *Sea Change* (2002). *Odelay* foi nomeado Álbum do Ano pola revista estadounidense *Rolling Stone* e pola británicas *NME* e *Mojo*. *Odelay* tamén foi nomeada ao premio Grammy ao Álbum do Ano. Os dous álbum aparecen na lista dos 500 mellores álbums de todos os tepos da *Rolling Stone*. Beck tamén colaborou con distintos artistas e fixo contribucións a varias bandas sonoras.

## Traxectoria 
Beck é fillo do director, compositor e arranxador canadense David Campbell, e da artista visual e antifa "estrela" de Andy Warhol, Bibbe Hansen. A súa avoa materna era xudía, mentres que o seu pai, o artista Al Hansen, era noruegués e pioneiro do movemento artístico de vangarda Fluxus. O avó paterno de Beck era un ministro presbiteriano, mentres que por parte de nai a súa avoa era xudía; a súa nai tamén era de ascendencia norueguesa e sueca. Cando os seus pais se separaron cando tiña 10 anos, Beck estivo coa súa nai e o seu irmán nos Ánxeles, onde foi influenciado pola diversidade musical da cidade.

### Primeiras actuación e edicións 
miniatura|Beck nun concerto segredo en 2005
Despos de deixar o instituto a mediados dos anos 80, Beck viaxou por Europa e desenvolveu o seu talento como músico da rúa. En Alemaña pasou un tempo co seu avó Al Hansen. A finais da década chegou a Nova York, onde se relacionou co movemento anti-folk, influenciado polo polo punk.

No ano 1988 Beck gravou un casete titulado *Banjo Story*, que dende entón está dispoñible como *bootleg*. Regresou aos Ánxeles co cambio da década e viviu nun pendello traballando en empregos pouco cualificados mentres seguía desenvolvendo o seu estilo musical. Beck tamén tocou en varios locais dos Ánxeles, dende clubs de punk ata cafeterías, e incluso nas rúas. Durante ese tempo coñeceu a Chris Ballew, fundador de The Presidents of the United States of America, e ámbolos dous actuaron na rúa como dúo durante un tempo. Algunhas das súas primeiras gravacións conseguíunas traballando con Tom Grimley nos Poop Alley Studios, unha parte de WIN Records.

En 1993 Beck editou o seu primeiro álbum de estudio, *Golden Feelings*, a través do selo de Peter Hughes Sonic Enemy. Inicialmente foi lanzado só en casete (aínda que máis parte apareceu unha edición limitada en CD). Estímase que só se fabricaron entre 500 e 700 copias, sendo un traballo moi difícil de conseguir. AllMusic.com describiría posteriormente ao álbum como "un extremadamente interesante, entretido, e humorístico documento que demostra que dende un principio, o truco de Beck baseábase na experimentación".

### Álbums independentes 
En 1993 Beck asinou un contrato con Bong Load Custom Records (propiedade deTom Rothrock, Rob Schnapf e Bradshaw Lambert). A súa primeira edición para a discográfica foi "Loser", unha colaboración entre o produtor de hip hop Carl Stephenson e Beck. A canción foi toda unha sensación cando o presentador de radio Chris Douridas púxoa en *Morning Becomes Eclectic*, o principal programa musical da radio universitaria de Santa Monica (California), KCRW. Esta exposición na radio e a posterior actuación ao vivo o 23 de xullo de 1993, levou a unha guerra entre selos para asinar con Beck. Finalmente, o artista elixiu Geffen Records, que lle daba permiso para a edición de dous álbums independentes mentres durase o contrato. De todas as discográficas que lle ofreceron a Beck asinar con el, Geffen foi a que menos cartos lle daba, pero a que lle deixaba maior liberdade creativa.

O 22 de febreiro de 1994 Flipside Records editou *Stereopathetic Soulmanure*. Era un disco extenso con 25 temas, que contiña os favoritos dos seareiros "Satan Gave Me a Taco", "Rowboat" e "Thunderpeel", así como pistas faladas sen sentido, ruído e gravacións ao vivo. Johnny Cash gravaría posteriormente "Rowboat" e incluiríaa no seu álbum de 1996 *Unchained*. Cash diría que a canción "soaba como algo que podería ter escrito ou feito nos 60, cando estaba pasando por unha época estraña".

En marzo de 1994, Geffen editou a estrea de Beck cun grande selo, *Mellow Gold*. O álbum converteu a Beck nun éxito entre o grande público, recibindo as mellores puntuacións posibles nas revistas *Spin* e *Rolling Stone* e en AllMusic.

O 27 de xuño, o selo de Olympia K Records editou o álbum *One Foot in the Grave*, o terceiro disco de Beck en 1994. O traballo contaba cun bo número de destacados músicos da escena independente como Calvin Johnson de Beat Happening, Chris Ballew de The Presidents of the United States of America ou os membros de Built to Spill Scott Plouf e James Bertram.

Beck comezou nese ano unha xira por todo o mundo, facendo unha aparición no escenario principal do festival Lollapalooza de 1995. 

### *Odelay* 
Beck, que se sentía como se estivese "constantemente tratando de demostrar a súa valía", sufriu unha reacción violenta, e os escépticos denunciárono como un impostor autoindulxente e a última oportunidade da mercadotécnia. No verán de 1994, Beck estaba pasando un momento difícil e moitos dos seus compañeiros músicos pensaron que perdera o rumbo. Nun festival en California rodeouse dun combo artnoise. O batería prendeu lume aos seus pratos; o guitarrista principal "tocou" a súa guitarra coas cordas contra o corpo; e Beck cambiou a letra de "Loser" para que ninguén puidese cantar. A pesar diso, Beck gañou o respecto dos seus compañeiros, como Tom Petty e Johnny Cash, e creou toda unha onda de bandas decididas a recuperar o son *Mellow Gold*. Sentindo que os seus lanzamentos anteriores eran só coleccións de demos gravadas ao longo de varios anos, Beck desexaba entrar no estudo e gravar un álbum de forma lineal continua, o que se converteu en *Odelay*. Cada día os músicos comezaban dende cero, traballando moitas veces en cancións durante 16 horas seguidas. e foi nomeado ao premio Grammy a Álbum do Ano en 1997, gañando o Grammy a Mellor Álbum de Música Alternativa e tamén a Mellor Interpretación Vocal Masculina de Rock por "Where It's At". Durante unha atareada semana en xaneiro de 1997, conseguiu as súas nomeacións aos Grammy, apareceu nos programas *Saturday Night Live* e *Howard Stern*, e fixo unha aparición de última hora en ''The Rosie O'Donnell Show*. O entusiasmo combinado deulle a *Odelay* unhas segundas ás, o que lle permitiu conseguir unha base de seguidores máis ampla e unha maior exposición. Beck gozou do éxito de Odelay, pero, ao igual que varios executivos de Geffen, estaba desconcertado por el. Moitas veces era recoñecido en público, o que o facía sentir estraño. "É simplemente raro. Non me parece ben. Non me parece natural. Non creo que estivera feito para iso. Nunca fun bo niso", dixo máis tarde a Pitchfork. Beck tamén colaborou con Philip Glass, Jack White, Tobacco de Black Moth Super Rainbow, Jamie Lidell, Seu Jorge, Childish Gambino, e The Lonely Island.
miniatura|242x242px|Beck en 2013
*Song Reader*, un proxecto de Beck lanzado en decembro de 2012, son 20 cancións presentadas só só como partituras, coa esperanza de que músicos emprendedores graven as súas propias versións. A idea de *Song Reader* xurdiu quince anos antes, pouco despois do lanzamento do *Odelay*.

No verán de 2013, segundo se informou, Beck estaba a traballar en dous novos álbums de estudio: un disco acústico máis independente no estilo de *One Foot in the Grave*, e outro descrito como unha "continuación axeitada" de *Modern Guilt''. Beck esperaba lanzar ambos os álbums de forma independente e lanzou tres sinxelos independentes ao longo do ano: a balada electro "Defriended", o tema  "I Won't Be Long" e, finalmente, "Gimme". En outubro de 2013 Beck fichou por Capitol Records.

### *Morning Phase*, *Colors* e *Hyperspace* 
En xaneiro Beck lanzou o sinxelo principal, "Blue Moon", do seu duodécimo álbum de estudio, *Morning Phase*. Un segundo sinxelo, "Waking Light", tamén foi lanzado unha semana antes do lanzamento oficial de *Morning Phase* o 21 de febreiro de 2014. Para a gravación do álbum, Beck reuniuse con moitos dos mesmos músicos cos que traballara no aclamado álbum de 2002 *Sea Change*, e, probablemente por iso, observouse que os dous álbums comparten un ambiente e un xénero similares.

O 8 de febreiro de 2015, na 57ª edición dos Grammy, *Morning Phase* gañou tres premios: Mellor produción de álbum non clásico, Mellor álbum de rock e Álbum do ano. Ao recibir o premio ao Álbum do ano, o disco superou a *G I R L* de Pharrell Williams, o álbum homónimo de Beyoncé, *In the Lonely Hour* de Sam Smith e *x* de Ed Sheeran.
miniatura|Beck ao vivo en 2018
En xuño de 2015 Beck lanzou "Dreams", o primeiro sinxelo do seu seguinte álbum. No xuño seguinte lanzou o seguinte sinxelo, "Wow". O 8 de setembro de 2017 Beck lanzou o sinxelo "Dear Life", ao que seguiu o lanzamento oficial de "Up All Night" o 18 de setembro. O álbum, *Colors*, foi lanzado o 13 de outubro de 2017. Foi gravado no estudio dos Ánxeles do coprodutor executivo Greg Kurstin, con Beck e Kurstin tocando case todos os instrumentos eles mesmos. O disco experimental de fusión pop recibiu críticas xeralmente positivas. O 18 de xullo de 2018 Beck interpretou a canción principal "Colors" e o primeiro sinxelo "Wow" en *The Late Show with Stephen Colbert*.

O 15 de abril de 2019 Beck lanzou un sinxelo coproducido con Pharrell Williams titulado "Saw Lightning" do seu décimo cuarto álbum de estudio, titulado *Hyperspace*. A canción "Dark Places" foi lanzada o 6 de novembro, e o álbum foi lanzado o 22 de novembro.

### Actividade recente 
O 25 de setembro de 2022 Beck lanzou unha versión da canción "Old Man" de Neil Young para promob´ver un partido do *Sunday Night Football*. A canción foi nomeada ao Grammy á mellor interpretación de rock na 65ª edición dos premios Grammy máis tarde en 2022. Un vídeo musical da canción publicaríase o 8 de decembro de 2022. Despois do anuncio no que aparecía a versión, Neil Young publicou unha imaxe fixa do seu vídeo musical de 1988 para "This Note's For You", unha canción anticomercialización en protesta pola versión e o anuncio.

Máis tarde, o 10 de febreiro de 2023, publicou a canción "Thinking About You", o seu primeiro tema orixinal en solitario dende *Hyperspace* en 2019. Un videoclip para a canción sería publicado o 20 de febreiro de 2023. Moitos críticos musicais sinalaron que soa como un regreso ao folk de *Morning Phase* e *Sea Change*. O 21 de xuño dese mesmo ano Beck publicou o tema "Odyssey" xunto coa banda francesa de pop-rock Phoenix, coa que realizou unha xira de verán como cabezas de cartel conxuntos. A xira comezou en agosto e rematou en setembro.

O 29 de xaneiro de 2026, Beck anunciou o mini-álbum *Everybody’s Gotta Learn Sometime*, descrito como unha compilación seleccionada de rarezas, temas pouco coñecidos e versións, incluíndo gravacións inéditas de "Your Cheatin’ Heart” e “True Love Will Find You in the End”. O lanzamento inicial foi en formato dixital con oito temas, e o 13 de febreiro publocouse unha versión física.

## Discografía 
## Notas 
## Véxase tamén