Teoría da comunicación

A **teoría da comunicación** é a parte das ciencias sociais que se encarga de estudar os procesos humanos de **comunicación**; é dicir, aqueles en que ocorre un intercambio de ideas. Ten a súa raíz na palabra latina *communicare*, que significa *poñer en común*.

## Teoría da comunicación 
De acordo á forma en que tales procesos de **comunicación** ocorren, é posible falar de **comunicación directa** ou **interpersoal** (conversación presencial, mitin político), e aquela que ocorre a través dalgún medio como o correo (postal ou electrónico) o teléfono etc., nos que a comunicación se dá de xeito interpersoal; ou ben, por medio dalgún sistema masivo, como a radio, televisión, medios impresos, cine e Internet (nalgunhas das súas modalidades como o webcast, a web etc).

Se a comunicación se dá de tal xeito que haxa un fluxo de información continuo e en tempo real, fálase de comunicación sincrónica ou síncrona. Polo contrario, cando estes fluxos de información ocorren temporalmente espazados (como co correo), fálase dun xeito de **comunicación** non sincrónica, ou asincrónica (asíncrona).

Esta nova disciplina parte da socioloxía, a que lle achega as bases metodolóxicas para os primeiros estudos levados a cabo de xeito sistemático a principios do século XX, cando se da a masificación da radio, o primeiro medio masivo electrónico de comunicación.

Aínda que é posible falar xa de Comunicación masiva dende a invención da imprenta de Gutenberg, non é senón ata a década de 1920 cando se levan a cabo os primeiros estudos sobre a influencia da propaganda no contexto da Europa da preguerra, co ascenso dos réximes fascistas de Alemaña e Italia. Anterior a esta primeira etapa da disciplina, hai que remitirse ata os clásicos gregos. Aristóteles en varias ocasións abordou o tema da comunicación, aínda que sen conseguir detonar a fundación dunha escola dedicada de xeito particular a esta disciplina.

As ciencias da '*comunicación* abranguen unha gran varidade de especialidades, entre as que destacan, entre outras: comunicación masiva, periodismo, relacións públicas, comunicación organizacional.

O obxecto de estudo das ciencias da comunicación, os procesos e fenómenos de comunicación, a miúdo é tamén abordado por parte doutras disciplinas, entre as que é posible mencionar a lingüística, a socioloxía, a antropoloxía social, a cibernética e a psicoloxía.

Entre as principais **escolas** ou **correntes** teóricas destacan:

**Funcionalismo**: unha das primeiras correntes que xurdiron nesta disciplina, e que busca estudar as formas en que un determinado mensaxe produce un efecto sobre a audiencia (estímulo-resposta). O clásico modelo da “agulla hipodérmica” pertence a esta escola, os postulados da que xa foron superados. Pódese situar cronoloxicamente arredor dos primeiros 30 anos do século XX.

A **Escola de Frankfurt**: Corrente crítica con base na teoría marxista, que se basea na crenza de que as formas simbólicas (ou mensaxes) xeradas pola industria cultural teñen como principal finalidade reproducir e perpetuar os modelos de dominación capitalista. Xorde en contraposición ó Funcionalismo, arredor da década de 1930.

**Estudos culturais**: Corrente contemporánea que busca analizar os procesos de comunicación dende unha perspectiva integral, tomando en conta ós emisores, receptores e ó contexto en que se producen os fenómenos de comunicación. Os teóricos desta corrente sosteñen que ó recibirse unha mensaxe, o receptor pode facer tres lecturas ou interpretacións da mesma:

- dominante (reproducindo os valores do emisor),

- negociada (aceptando algúns aspectos pero rexeitando outros)

- de negación (rexeitando totalmente o contido da mensaxe recibida).

## Sistemas de comunicación 
* GPS-2003