Cínclidos

Os **cínclidos** (***Cinclidae***) son unha familia de aves mergulladoras que comprenden un único xénero, ***Cinclus***, e que se denominan comunmente merlos rieiros. Son os únicos paseriformes que teñen a capacidade de mergullarse baixo a auga. En Galicia vive a especie *Cinclus cinclus*.

## Taxonomía 
O xénero *Cinclus* foi introducido polo naturalista alemán Moritz Balthasar Borkhausen en 1797 e a especie tipo foi o merlo rieiro eurasiático *Cinclus cinclus*. O nome *cinclus* procede da palabra do grego antigo  *kinklos*, que se utilizaba para designar pequenas aves que movían a cola e vivían a carón da auga.

*Cinclus* é o único xénero na familia Cinclidae. O xénero contén cinco especies:
**Cinclus cinclus*, de Eurasia con algunhas poboacións nos montes Atlas.
**Cinclus pallasii*, de Asia oriental.
**Cinclus mexicanus*, de Norteamérica.
**Cinclus leucocephalus*, de Suramérica.
**Cinclus schulzii*, tamén suramericana, pero de distribución máis restrinxida.

Un estudo de filoxenia molecular de 2002 examinou as secuencias de ADN de dous xenes mitocondriais das distintas especies de merlos rieiros. O estudo atopou que o merlo rieiro eurasiático (*C. cinclus*) e o *C. pallasi* son especies irmás como tamén o son o *C. leucocephalus* e o *C. schulzii*. O estudo tamén mostrou que a familia máis próxima á Cinclidae é a Turdidae.

## Descrición 
miniatura|esquerda|*C. cinclus*, a especie que vive en Galicia.

Son aves pequenas, robustas, de cola e ás curtas e patas fortes. As diferentes especies adoitan ser escuras (ás veces case negras), ou marróns e brancas, excepto o *C. schulzii*, que é marrón cun papo de cor marrón-avermellado. En tamaño van desde os 14 aos 22&nbsp;cm de lonxitude e os 40 a 90&nbsp;g de peso, e os machos son meirandes que as femias. As súas curtas ás fan que teñan un distintivo voo rumbante. Teñen un característico movemento oscilante de arriba a abaixo cando están pousados ao lado da auga. Cando están baixo a auga están cubertos por unha fina película prateada de aire, debido a que quedan atrapadas pequenas burbullas na superficie da plumaxe. Teñen unha especie de lingüetas nasais coas que impiden que lles entre auga polos orificios nasais.

A alta concentración de hemoglobina do seu sangue dálles unha capacidade de almacenar oxíxeno maior que o doutras aves, polo que poden permanecer baixo a auga durante trinta segundos ou máis, mentres que a súa taxa metabólica basal é aproximadamente un terzo máis lenta que a dos típicos paseriformes terrestres de masa similar. Unha pequena poboación inverna nunha fonte termal nas Montañas Suntar-Khayata de Siberia e aliméntase baixo a auga cando as temperaturas do aire baixan de -55&nbsp;°C.

## Comportamento 
### Alimento 
Os merlos rieiros buscan pequenas presas animais nas marxes das correntes fluviais de augas rápidas. Pousan en rochas e aliméntanse na beira da auga, pero a miúdo tamén se agarran firmemente ás rochas e camiñan sobre elas meténdose na auga ata quedaren parcial ou totalmente submerxidos. Despois buscan baixo a auga presas entre ou debaixo de pedras e restos; poden tamén nadar usando as ás para impulsarse. As dúas especies suramericanas nadan e mergúllanse con menos frecuencia que as tres especies do norte. As súas presas son principalmente invertebrados como ninfas ou larvas de efémeras, simúlidos, plecópteros e tricópteros, pero tamén pequenos peixes e ovos de peixe. Tamén comen moluscos e crustáceos, especialmente en inverno cando as larvas de insectos son menos abondosas. O período de incubación é de dezaseis a dezasete días, e dos ovos eclosionan crías altriciais, que son coidados só pola femia durante os seguintes doce ou trece días. As crías son alimentadas por ambos os proxenitores e o período necesario para o emplumado completo é de 20 a 24 días. Os polos fanse independentes dos seus pais un par de semanas despois de deixar o niño. Os merlos rieiros poden reproducirse por segunda vez no ano se as condicións o permiten. A idade máxima nun individuo da especie *C. mexicanus* foi de 8 anos e 1 mes nun individuo recuperado en Dacota do Sur.

### Comunicación 
Emiten sons fortes e agudos, similares aos sons doutras aves de ríos rápidos; as frecuencias das chamadas están nun estreito intervalo entre 4,0 e 6,5 kHz, bastante por riba da frecuencia de ruído dos torrentes, que é de <2&nbsp;kHz. Os merlos rieiros tamén se comunican visualmente polo seu característico movemento de arriba a abaixo, así como lanzando sinais luminosos rapidamente expoñendo as plumas brancas das súas pálpebras superiores como unha serie de flashes brancos durante o cortexo ou as exhibicións de ameaza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* ITIS – *Cinclus*
* Imaxes  da galería fotográfica de Janne Heimonen
* Vídeos en the Internet Bird Collection
* Sons en xeno-canto.org