open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lillian Asplund

**Lillian Gertrud Asplund**, nada en Worcester (Massachusetts) o 21 de outubro de 1906 e finada en Shrewsbury (Massachusetts) o 6 de maio de 2006, foi unha das 3 últimas superviventes do barco *RMS Titanic*.

## Traxectoria 
Lillian era a última sobrevivente con vida que recordaba o que aconteceu aquela fría noite de 1912 cando o *Titanic* se afundiu no medio do océano Atlántico, xa que ela tiña 6 anos cando sucedeu aquilo. As outras dúas sobreviventes do afundimento tan só tiñan uns meses, así que non recordan nada da traxedia.

A súa familia estivera a visitar a súa avoa en Suecia antes de embarcar no *RMS Titanic* para volver á súa casa. Lillian tiña 6 anos por aquel entón, e dous irmáns máis vellos: Óscar (nacido en 1898) e Hugo (nacido en 1902). Tamén tiña un irmán máis novo, Felix (nacido en 1909).

Asplund calou sobre as súas memorias do *Titanic*, compartindo a pena da súa nai sobre a traxedia e firmemente evitando calquera forma de atención de medios de comunicación. Nunha entrevista en 1989 Lillian Asplund describiu como ela, a súa nai e o irmán subiron ao bote salvavidas número 15 por unha ventá. Lillian contou que recordaba aos seus irmáns máis vellos e ao seu pai despedirse da súa nai, dela e do seu irmán máis novo Félix. Os seus irmáns máis vellos e o seu pai morreron afogados na traxedia, mentres que Lillian, o seu irmán e a súa nai lograron salvarse.

Lillian Asplund traballou en empregos de secretaria na área Worcester, e retirouse para coidar da súa nai, que ao parecer nunca conseguiu superar a traxedia e a morte do seu marido e fillos. A nai de Lillian faleceu no ano 1964. O irmán máis novo de Lillian morreu en 1983, á idade de 74 anos.

Finalmente, Lillian Asplund morreu na súa casa en Shrewsbury (Massachusetts) á idade de 99 anos no ano 2006. Foi enterrada no Cemiterio de Fe en Worcester, onde o corpo do seu pai fora enterrado en 1912.

## Notas
Eva Miriam Hart

miniatura|O pai de Eva, Benjamin (que desapareceu no Titanic), Eva no centro e a súa nai Esther.
**Eva Miriam Hart**, nada en Londres o 31 de xaneiro de 1905 e finada o 14 de febreiro de 1996, tamén en Londres, foi unha das últimas superviventes do naufraxio do RMS Titanic, ocorrido o 15 de abril de 1912.

## Traxectoria 
### Memorias do Titanic 
Tendo sete anos de idade no momento do naufraxio, Eva, mantiña varios vivos recordos daquela noite.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de Eva Hart
Beatrice Irene Sandström

**Beatrice Irene Sandström**, nada en San Francisco (California) o 9 de agosto de 1910 e finada en Motala (Suecia) o 3 de setembro de 1995, foi unha das últimas superviventes ó naufraxio do RMS Titanic.
## Traxectoria 
Filla de Hjalmar Sandström (morto en 1925) e Agnes Sandström, irmá de Marguerite. Subiron ao RMS Titanic en Southampton como pasaxeiros de terceira clase. Durante moitos anos non recordou nada do naufraxio e podía contar só o que a outra xente contaba, pero unha vez dixo que cando ela era pequena sempre dicía: "Look, the Moon is falling down" (Mira, a lúa está a caer), Quizais recordaba as bengalas que durante o naufraxio ardían no estrelado ceo da noite do 15 de abril de 1912.

Viviu na cidade sueca de Motala, no condado de Östergötland.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* biografía
Circuíto de Kyalami

**Kyalami** é o nome do circuíto de carreiras de coches situado en Gauteng (Suráfrica) ao oeste de Johannesburgo. Nel celebrouse desde 1967 o Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1. 
Nos últimos anos os arredores do circuíto transformáronse nun suburbio residencial e de uso industrial de Johannesburgo.

O circuíto orixinal que estivo en uso ata que as sancións políticas suspenderon o Gran Premio de Suráfrica en 1986 era un circuíto impoñente no que se celebraron memorables carreiras. Con todo, cando a comezos de 1990 reconstruíuse como parte dun complexo habitacional, o trazado orixinal famoso mundialmente por algunha das súas curvas e por ser un dos máis rápidos do mundial, converteuse nun circuíto estreito e tortuoso. 
Desde a súa renovación só corréronse dúas carreiras do campionato de Fórmula 1 (1992 e 1993), debido á quebra do promotor.

### Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Kyalami
Armin van Buuren

**Armin van Buuren**, nado en Leiden, Países Baixos, o 25 de decembro de 1976, máis pasou a súa infancia en Koudekerk aan den Rijn. Van Buuren é un recoñecido DJ e produtor de música trance. En 2007 é considerado por DJ Magazine o DJ número 1 do mundo e o número 3 segundo TheDjlist.

## Notas
Friedrich Gottlieb Klopstock

**Friedrich Gottlieb Klopstock**, nado en Quedlinburg o 2 de xullo de 1724 e finado en Hamburgo o 14 de marzo de 1803, foi un poeta alemán.

## Traxectoria 
Antigo alumno da escola de Schulpforta, estudou teoloxía nas universidades de Jena e Leipzig. Discípulo de Johann Jakob Bodmer e da escola suíza, descubriu con entusiasmo a obra de John Milton. Consagrouse coas súas primeiras odas (*An Meine Freund*, 1747). En 1748 decidiu escribir unha epopea relixiosa chamada *Messias*, a cal se dedicou durante vinte anos. Con esta obra en vinte cantos, converteuse no poeta máis admirado das novas xeracións.

Dedicouse tamén ao teatro. Escribiu inicialmente traxedias: *A morte de Adán* (1757) e *Salomón* (1763). No entanto, destacouse co teatro patriótico, representado pola triloxía centralizada no personaxe Hermann, heroe da resistencia da vella Xermania aos romanos.

Mais pasou gran parte da súa vida en Dinamarca, onde recibía unha pensión do rei Federico V, fon un dos precursores do movemento nacional en Alemaña. Saudou con estusiasmo as revolucións americana e francesa. Por iso, cando a República Francesa quixo facelo cidadán honorario, Klopstock recusou en sinal de protesta contra os excesos da revolución en Francia. Contribuíu nos campos da filoloxía e da historia da literatura.
Ensaios de materiais

Aos **ensaios de materiais** recórrese para calibrar as propiedades dun material, mediante unhas probas. Este reacciona ante un axente exterior dependendo das características do axente exterior e da forma na que actúe.
Nos ensaios, a mostra de material que é sometida ao ensaio chámaselle probeta e a forma da mesma, tamén inflúe no resultado obtido no ensaio.

Como o que interesa e se pretende coñecer é a calidade do material e non dunha probeta en particular, ten que efectuarse coas garantías suficientes para que non inflúa esta no resultado obtido. Analogamente, as condicións de ensaio, é dicir, as características do axente, deben ser tales que en materiais iguais se produzan efectos iguais.

Os ensaios realízanse de xeito que, atendendo a unha serie de normas nas variables que poden influír nos resultados. Estes poden servir para estabelecer unha comparación entre materiais.

En tódolos países existen organismos cuxa misión é o estudo e redacción de normas que fixan con todo xénero de detalles o método operatorio que se ha seguir para realizar un ensaio. Tamén existen organismo internacionais co fin de unificar métodos. As normas de ensaio dedican un apartado ao que é a toma de mostras.

Hai que ter en conta ao tomar unha mostra de material para facer un ensaio que os resultados deste carecerán de sentido se a mostra non é representativa do conxunto do material cuxas características se queiran coñecer.

Atendendo á finalidade do proceso pódense dar dous tipos de ensaios, destrutivo ou non destrutivo, segundo a mostra fique inservíbel ou non. Ademais pódense clasificar segundo os medios que imos empregar, distinguindo os ensaios tecnolóxicos e ensaios organolépticos.
El Progreso (1907)

***El Progreso*** foi un periódico editado en Pontevedra entre 1907 e 1937.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario independiente. Se publica los domingos en Pontevedra*, apareceu o 6 de outubro de 1907. Periódico de tendencia católica, defensor do liberalismo, era o órgano de José Boente Sequeiros. O seu fundador e primeiro director foi Isidro Buceta. Dende maio de 1910 o título é unicamente ***Progreso***, eliminado o subtítulo. A partir de xaneiro de 1912 converteuse en diario co subtitulo *Diario independente* e funciona como voceiro monterista e despois garciprietista.

A partir de 1916 o novo director, Benigno Barros Martínez, iniciou unha campaña contra os riestristas, coincidindo coas disputas entre estes e os monteristas. Simpatizou coas tendencias moderadas do movemento agrarista. Dende 1921 funcionou como voceiro do Partido Reformista de Pontevedra. Na súa última etapa foi dirixido por Roberto Blanco Torres. Entre os seus colaboradores estaba José Carbonell Alsina (que asinaba como J. Cea) e foi redactor xefe, e nos anos da República, Roberto Panero Fernández, que tamén foi redactor.

En xaneiro de 1937 tivo que incluír a lenda franquista como subtítulo.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Francisco Castaño Riadigos

**Francisco **"**Fran**"** Castaño Riádigos**, nado en Lalín o 12 de febreiro de 1985, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista.

## Traxectoria 
Comezou xogando no equipo do colexio Sagrado Corazón ata a categoría infantil, cando pasou ó Pontevedra CF. Tras pasar polo equipo cadete pasou ó equipo xuvenil que logrou o ascenso á División de Honra, onde logrou a segunda posición por detrás do Sporting de Xixón. Foi seleccionado por Iñaki Sáez para un adestramento da Selección Sub-17 da selección española, aínda que non chegou a xogar. Si o fixo nas categorías inferiores da selección galega, xunto a varios dos seus compañeiros.

Tras varias tempadas realizando a pretemporada co primeiro equipo, fixo unha paréntese na tempada 2005-06 para xogar como cedido co Portonovo SD na terceira división, acumulando minutos nesa categoría. A tempada seguinte regresou ó Pontevedra CF para actuar no filial en Rexional Preferente, conseguindo o ascenso á terceira división. Foi peza importante no centro do campo do filial granate e un fixo nas aliñacións. Na campaña 2007-08 tivo ficha co primeiro equipo.

Na tempada 2008–09 firmou co CCD Cerceda, de Terceira División. No club cercedense permaneceu dúas campañas.

Na tempada 2010–11 fichou polo Villalonga CF, de Terceira División.

Na tempada 2011–12 firmou co Portonovo SD, volvendo anos despois á que fora a súa casa. Estivo unha tempada no club sanxenxino, xogando en Preferente Autonómica.

Na tempada 2012–13 fichou polo Ribadumia CF, de Preferente Autonómica. Estivo dúas tempadas no club ribadumiense.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en ceroacero.es
Rexión de Ziguinchor

A **rexión de Ziguinchor** é o nome dunha rexión do Senegal. Alberga a cidade de Ziguinchor, que é a capital da rexión histórica de Casamanza.

## Departamentos
A rexión de Ziguinchor está dividida en tres departamentos:

* Bignona
* Oussouye
* Ziguinchor
Ziguinchor

**Ziguinchor** é a capital da rexión natural de Casamanza e da rexión administrativa de Ziguinchor no Senegal. A súa poboación é duns 153 269 habitantes (censo do 2001).

Casamanza tratou de obter a autonomía do goberno central en Dakar, isto é un dos motivos para que exista un movemento separatista na rexión de Casamanza (ou Casamance).

Ziguinchor está situado no suroeste do Senegal á beira do río Casamanza e a uns 70 km do océano Atlántico.
Está conectada con Dakar por estrada, por barco e por avión, converteuse nun centro comercial e industrial en moitos mercados, posuíndo unha gran fábrica de procesamento de aceite de cacahuete.

A cidade foi fundada en 1645 polos portugueses, o nome da cidade derivaría precisamente da frase *Cheguei e choram*, xa que os nativos conturbáronse ao estabelecerse a colonia portuguesa e saber que esta sería un centro de tráfico de escravos. Foi vendida por Portugal a Francia en 1888, estado que se converteu no seu administrador comercial, explotando especialmente o cultivo de cacahuete e anexionouno á colonia francesa do *Sénegal*.

## Véxase tamén
* Imperio Portugués
* Reino Unido de Portugal, Brasil e Algarve

## Ligazóns externas 
*Ziguinchor
Mar Guerra

**Mar Guerra Cid**, nada en Madrid en 1963, é unha xornalista e escritora galega.

Chegou a traballar como xornalista en 1987 á Coruña, e fíxoo en distintos medios, ata que en 1997 montou a súa propia axencia de comunicación.

## Obras 
### Narrativa 
* *Pel de pataca*, terceiro premio do concurso de relatos da Asociación de Mulleres Progresistas de Vigo, incluído no volume colectivo *Obras breves de imaxinación* (Baía, 2011).

### Literatura infanto-xuvenil 
* *Xenaro e o misterio da mochila verde*, Premio Merlín de literatura infantil 2008 (Xerais, 2008)
* *Manorroja* (Edebé, 2010)
* *Xenaro e a hucha do indiano* (Xerais, 2010)
* *Genaro y el misterio de la mochila verde* (Anaya, 2012).
* *Señor Meco* (Xerais, 2012).
* *Xenaro e a negra sombra* (Xerais, 2015).
* *Norteáns* (Xerais, 2016).
**Rimaletras* (2020). Galaxia. 52 páxs. ISBN 978-84-9151-431-2.

### Obras colectivas 
* *O segredo da lanterna verde*, 2009, Xunta de Galicia. Con Antón Fortes Torres, Elvira Riveiro e Xelís de Toro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha da autora en Xerais.
Soño dunha noite de San Xoán

:*Este artigo é sobre a obra de teatro. Sobre o filme, véxase O soño dunha noite de San Xoán (filme)*

***Soño dunha noite de San Xoán*** (en ) ou ***Un soño de verán*** é unha obra de teatro en lingua inglesa escrita entre 1595 e 1600 por William Shakespeare. Trátase dunha comedia que xoga coa temática do amor e as súas complicacións, intercalando personaxes mitolóxicos e humanos nun mundo fantástico. Está ambientada en Atenas, e consta de varias subtramas que xiran en torno ao matrimonio de Teseo e Hipólita. Unha subtrama implica un conflito entre catro amantes atenienses. Outra segue a un grupo de seis actores afeccionados que ensaian a obra que van representar antes da voda. Ambos os grupos atópanse nun bosque habitado por fadas que manipulan os humanos e se dedican á súa propia intriga doméstica. A obra salienta por conter elementos de maxia, como a intervención de fadas e seres similares a trasnos, e desenvólvese en gran parte nunha foresta. O seu ton humorístico e as súas intricadas relacións amorosas fixérona unha das pezas máis populares e representadas de Shakespeare.[miniatura|250px|Estudo de [Joseph Noel Paton.|esquerda]]

## Personaxes 
* Teseo—Duque de Atenas
* Hipólita—Raíña das amazonas
* Exeo—pai de Hermia
* Hermia—filla de Exeo, namorada de Lisandro
* Lisandro—namorada de Hermia
* Demetrio—pretendente de Hermia
* Helena—namorada de Demetrius
* Filostrato—mestre de cerimonias
* Peter Quince—un carpinteiro
* Nick Bottom—un tecedor
* Francis Flute—un reparador de foles
* Tom Snout- un tinker
* Snug—un carpintero
* Robin Starveling—un xastre
* Oberón—Rei das fadas
* Titania- a raíña das fadas
* Puck—un espírito fedello con poderes máxicos

## En galego 
Foi traducida á lingua galega en 1989 e publicada pola Xunta de Galicia e a Editorial Galaxia, conxuntamente co *Mercador de Venecia*, formando o volume 4 da colección Clásicos en Galego. Ademais, foi levada ao cinema nun filme de animación galego dirixido por Ángel de la Cruz e Miguel Gómez Pereira co título de *O soño dunha noite de San Xoán*.

## Homenaxes 
A lúa Puck , descuberta en 1985 pola Voyager 2, foi nomeada polo personaxe homónimo desta obra de Shakespeare.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *O mercador de Venecia*
* Clásicos en Galego
* Teatro isabelino
Senra, Escuadro, Silleda

**Senra** é un lugar na parroquia de Escuadro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 contaba cunha poboación de 67 habitantes (34 homes e 33 mulleres). Hai unha fonte do século XV moi ben conservada.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Escuadro 
### Parroquias de Silleda
Camporrapado, Cortegada, Silleda

**Camporrapado** é un lugar da parroquia silledense de Cortegada. No ano 2011 tiña 58 habitantes, 23 homes e 35 mulleres.

En Camporrapado celebrábase unha antiga feira. Nesta aldea naceron Antón Alonso Ríos, famoso escritor e líder agrario da preguerra, e o médico Alfredo Ramos López. Hai tamén unha capela adicada a Santa María.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Casa natal de Antón Alonso Ríos en Camporrapado, Cortegada, Silleda.JPG|Casa natal de Antón Alonso Ríos en Camporrapado.
Ficheiro:Placa de Antón Alonso Ríos en Camporrapado, Cortegada, Silleda.jpg|Placa na casa natal de Antón Alonso Ríos en Camporrapado.
Ficheiro:Cruceiro en Camporrapado, Cortegada, Silleda.JPG|Cruceiro en Camporrapado.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cortegada 
### Parroquias de Silleda
Lucho Fernández

**Xosé Luís Fernández**, chamado **Lucho Fernández**, nado en Ferrol o 4 de agosto de 1975, é un xogador de baloncesto galego.

## Traxectoria 
Pola súa altura e movementos, Lucho Fernández ten xogado tanto de ala como de ala-pivote. Criado e formado na canteira ferrolá, debutou no CB Galicia de Ferrol, onde xogou entre 1996 e 1999. Despois pasou a distintos equipos de nivel español, coma CB Los Barrios (99-01) ou brevemente en CB La Palma (01), para rematar despois no Bilbao Basket, onde xogou catro tempadas consecutivas (de 2001 a 2005. Despois regresou á itinerancia, fichando polo Aguas de Calpe (05-06) e logo polo León Caja España (06-07). Xa ao final da súa carreira fichou polo TAU Cerámica, de Liga ACB, co conseguiría o seu maior éxito ao gañar o título da liga española de baloncesto.

Foi internacional coa selección de baloncesto de Galicia nun partido celebrado en 2006 contra o Xapón (onde converteu 8 puntos), e en dous partidos celebrados en 2008, onde conseguiu 35 puntos (17 contra Portugal e 18 contra Euscadi).

## Palmarés
*Liga ACB 2008
*Copa Príncipe de Asturias 2007
*Liga LEB 2004.
Janine Jansen

**Janine Jansen**, nada en Soest o 7 de xaneiro de 1978, é unha violinista neerlandesa.

## Traxectoria 
Jansen comezou a estudar o violín cando tiña 6 anos. Compartiu estudos con Coosje Wijzenbeek, Philipp Hirshhorn e Boris Belkin. O seu pai e ámbolos seus irmáns eran tamén músicos, mentres que a súa nai é unha cantante clásica. Jansen apareceu como solista coa Orquestra Nacional de Xoves de Escocia en 2001, onde realizou o concerto de violín de Brahms. Tamén abriu as BBC Proms en 2005. Cando toca en directo, aventúrase enfatizando máis a emocionalidade que a precisión.

Jansen evita o tradicional, gravando con só 8 cordas en lugar dunha orquestra, incluíndo ao seu irmán como Celo e o seu pai. En concertos en directo, ten escoitado ovacións de audiencias entusiastas, como cando tocou coa Filarmónica de Berlín (Berlín, 2006), cunha entrada de 25000, e tamén no Walt Disney Concert Hall nos Ánxeles, coa Orquestra Filharmónica dos Ánxeles no 2008 fronte unha grande audiencia.

Actualmente emprega o violín 1727 "Barrere" (Stradivari), prestado pola Sociedade Stradivari de Chicago.

Jansen e o seu antigo mozo, o violinista Julian Rachlin, teñen colaborado en música de compartimento.

## Gravacións 
En xaneiro do 2006, gravou dous CDS. O primeiro é unha colección de versións, dirixido por Barry Wordsworth, o segundo é unha interpretación de cámara das catro estacións de Vilvaldi. En particular, a súa gravación de Vivaldi tivo grande éxito en relación ás súas vendas.

Tamén gravou o concerto de Violín de Tchaikovsky coa Orquestra de Cleveland, conducido por Vladimir Ashkenazy. No outubro do 2006, lanzou o seu terceiro traballo. Este CD amosa os concertos de Violín de Felix Mendelssohn e Bruch.

No 2008 gravou unha sesión en directo para a tenda de música itunes consistente na Trio Sonata en Sol Maior de Bach e a sonata para Violín e Clavicordio nº 6, en Sol Maior.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Official Website
Confederación Gaya

A **Confederación Gaya** (tamén chamada "Garak" e "Gara") foi un estado menor da península de Corea, no val do Nakdong, na época denominada dos "Tres Reinos" (primeiros séculos da nosa era). Estes reinos eran Silla (ou Shilla), Goguryeo, e Baekje.

Consistía nunha confederación de moitos estados controlados por un xefe local co título de "Wang" (Rei). Orixinalmente foron nove, mais coñécense só algúns como Geumgwan (Bon) Gaya, ou Dae (Mioyama) Gaya. Tivo unha existencia autónoma entre o 42 e o 532, ano no que foi absorbida por Silla. Pouco máis se sabe acerca de Gaya (etnia, política, feitos, cronoloxía etc.).

## Historia 
Segundo o mito das súas orixes lendarias, un cofre con seis ovos descendeu do ceo, dos que naceron seis xigantes, que se converteron nos novos gobernantes de Gaya. O maior foi Gim Suro. Este, despois de consolidar o seu poder e da construción da súa capital, casou coa princesa india Heo Hwangok, que fora enviada por orde celestial ao seu país. A raíña soñaba cun oso e deu a luz ao príncipe herdeiro Godeung. É confuso o mito da orixe da dinastía: se descende de Gim Suro ou do oso macho que a raíña atopou no seu soño.
[miniatura|Os tres reinos. [Shilla|Silla, Baekje e Gaya.|centro]]
Bandeira do Senegal

A **bandeira do Senegal** foi adoptada o 20 de agosto de 1960.

As orixes da bandeira do Senegal remóntanse á antiga Federación de Malí, cuxa bandeira era moi similar, tendo como única diferenza unha silueta negra na sección central en lugar da estrela verde. A bandeira consta de tres franxas verticais de iguais dimensións coas cores panafricanas: verde (do lado do pau da bandeira), amarelo (a franxa central) e vermello. O significado das súas cores é:
* Verde: é a cor do profeta Mahoma (e dos musulmáns), da esperanza para os cristiáns,e da fecundidade para os animistas.
* Amarelo: representa a riqueza froito do traballo, é tamén a cor do espírito, das artes e das letras.
* Vermello: a cor vermella é a cor do sangue e da vida ,e do sacrificio de toda nación na loita para o seu desenvolvemento.

A estrela de 5 puntas na cor verde, simboliza a abertura para o mundo, a esperanza da independencia do país e os 5 piares do islam para os musulmáns:

# A aceptación do credo.
# Orar cinco veces ao día.
# Pagar a *zakat* ou *zakah* ou *azaque*, décimo para axudar aos pobres.
# Observar o xaxún do ramadán.
# Facer a peregrinación a Meca.

## Bandeiras históricas 

Ficheiro:Flag-senegal-1958.svg|25 de novembro de 1958 - 4 de abril de 1959
Ficheiro:Flag of Mali (1959-1961).svg|4 de abril de 1959 - 20 de agosto de 1960

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandeira do Senegal en Flags of the World
O Barral, Cortegada, Silleda

**O Barral** é un lugar da parroquia de Cortegada no concello pontevedrés de Silleda que no ano 2011 tiña 30 habitantes (13 homes e 17 mulleres). A maioría da poboación adícase á gandería intensiva, sobre todo ao vacún de leite.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cortegada 
### Parroquias de Silleda
Óscar Guimeráns Rodríguez

**Óscar Guimeráns Rodríguez**, nado en Monte Porreiro (Mourente, Pontevedra) o 31 de outubro de 1986, é un exfutbolista galego.

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores da ACD A Seca, onde estivo ata os 14 anos. Probou sorte no Valencia CF, pero non se adaptou e ó pouco regresou a Galiza, indo ás categorías inferiores do Deportivo da Coruña. Permaneceu cinco campañas nas súas filas, chegando a debutar na Terceira División co Deportivo B na tempada 2005–06, co que loitou por ascender a Segunda División B en 2006.

Un ano máis tarde incorporouse ao Portonovo SD, converténdose en fixo nas aliñacións do club. Xogou 37 partidos nos que anotou 10 goles e deu 9 asistencias, rematando a tempada na oitava posición.

No verán de 2007 optou por fichar polo Pontevedra CF, en Segunda División B.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en ceroacero.es 
* Datos do xogador en futbolme.com
The Blows

**The Blows** é un grupo de pop vigués creado a finais de 2005.

En 2006 autoeditaron a súa primeira maqueta e a partir de aí iniciaron algunhas actuacións para programas de radio e televisión locais. Con esa demo acadaron premios coma o de mellor maqueta no concurso Maketon Estrella Galicia, e foron finalistas en festivais españois coma Contempopránea, Vigo Transforma, Festimad ou Caceres Pop Art.

O 18 de agosto de 2013 faleceu vítima dun cancro o baixista eléctrico do grupo, Álex Lago. Tras isto o proxecto dun novo álbum, que se ía chamar *La Guerra del Fuego*, quedou paralizado, despois de ter gravados numerosos temas. Tras un último concerto homenaxe na memoria de Álex Lago, que se celebrou o 8 de marzo de 2014 na sala *La Iguana Club* de Vigo, a banda non volveu tocar.

## Formación 
* Roy Basanta (voz e guitarra)
* Bruno Mosquera (guitarra)
* Tarci Ávila (guitarra)

## Discografía 
* *Upskirts*- 2008 (PuPilo Records)
* *Ejército de fantasmas* - 2011

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do grupo
* The Blows en MySpace
Plaxioclasio

miniatura|250px|Plaxioclasio
Chámase **plaxioclasio** a un grupo de feldespatos correspondente á clase de silicatos alumínicos (á serie dos tectosilicatos) de sodio e calcio variando as proporcións destes elementos. Forman unha serie isofórmica de solución sólida. Os seus minerais principais son a albita e a anortita, nos extremos da serie, tendo todos os plaxioclasios moitas características comúns con ambas.

Debido á importancia da composición dos plaxioclasio á hora da clasificación das rochas ígneas, a serie divídese en cen unidade, en función da porcentaxe de anortita nun plaxioclasio concreto.

Cristalizan no sistema triclínico, de onde toman o seu nome, do grego *plagios* (*inclinado*) e *klasis* (fractura). Os cristais simples e ben desenvolvidos son relativamente raros e máis propios da albita. Acostuman presentar certos tipos de maclas (de tipo polisintético), o que permite diferenciar os plaxioclasios dos feldespatos potásicos en láminas transparentes.

## Propiedades 
Ao tratarse dun grupo con series isomórficas, as propiedades físicas e ópticas son moi variábeis dun tipos a outros, dependendo das composición puntual de cada caso. A dureza é unha das constantes en todo o grupo, xa que oscila en tódolos casos entre 6 e 6,5 na escala de Mohs, con exfoliación perfecta e moi boa en dúas direccións que cortan a 90º, e as fracturas son concoides, *estelosas* ou desiguais.

A densidade varía nos plaxioclasios dependendo do maior contido en calcio, aumentando lixeiramente o peso específico de 2,6 a 2,7 nas ortosas e microclinas, o peso específico é lixeiramente inferior cun valor medio de 2,55.

Son infusíbeis ao fogo a sanidina e as microclinas, mentres que o resto éo con dificultade, sendo máis fácil no caso dos plaxioclasios. Todos son solúbeis en ácido fluorhídrico e os plaxioclasios disólvense en clorhídrico máis facilmente canto maior é o contido de calcio.

O brillo é vítreo anacarado en todo o grupo, variando a transparencia segundo os individuos. Todos eles, ao pertencer ao sistema monoclínico e triclínico son anisótropos biáxicos cuns índices de refracción medio baixos, son inferiores nas ortosas e superiores nos plaxioclasio. A birrefrixencia é bastante constante. Non presentan aspectos típicos nin fluorescencia.

## Minerais plaxioclasios e as súas composicións 
!

!

|- align="center"
| Albita ||100-90|| 0-10|| 2,61
|- align="center"
| Oligoclasio || 90-70|| 10-30|| 2,65
|- align="center"
| Andesina || 70-50|| 30-50|| 2,69
|- align="center"
| Labradorita || 50-30|| 50-70|| 2,70
|- align="center"
| Bitownita || 30-10|| 70-90|| 2,75
|- align="center"
| Anortita || 10-0||90-100|| 2,77
|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Silicatos

### Ligazóns externas 
* Diáclases, plaxioclasios e outros cultismos con -klastós, Un idioma preciso, Área de Linguaxes Especializadas SNL da Universidade de Santiago de Compostela - Canalciencia.com, número 58
* Características do plaxioclasio
Stephan Rauschert

**Stephan Rauschert** ( * 1931 - 1986) foi un botánico alemán. Infatigábel investigador, posúense 1.116 rexistros IPNI das súas identificacións e nomeamentos de novas especies.

## Obra 
* 1960. *Über die Anwendung des Namens Boletus erythropus*. Westfälische Pilzbriefe 2: 116-118
* 1962. *Polyporus rhizophilus Pat., ein für Deutschland neues Steppenpilze*. Westfälische Pilzbriefe 3: 53-59, 1 fig., 1 map
* 1963. *Der schwarzköpfige Haarstern (Trichaster melanocephalus Cerniaiev)*. Mykologisches Mitteilungsblatt Halle 7 (3): 73-79
* 1964. *Montagnea arenaria (DC. ex Fries.) Zeller, ein für Deutschland neuer Steppenpilz*. Westfälische Pilzbriefe 5: 1-13, 2 figs. 
* 1965. *Mycenastrum corium (Guers. in DC.) Desv. in Mitteldeutschand gefunden*. Westfälische Pilzbriefe 5 (7-8): 105-113, 3 figs. 
* 1977. *Sylva Hercynia: Sive Catalogus plantarum sponte Nascentium in Montibus*.
* 1985. *Proposal to conserve Leccinum with L. aurantiacum as typ. cons. (Fungi: Boletaceae)*. Taxon 34 (4): 713
* 1986. Proposal to reject the species name Scleroderma aurantium (L.: Pers.) Pers. (Fungi)*. Taxon 35 (3): 600
* 1986. *Proposal to conserve 8978 Antennaria (Compositae) vs. sanctioned Antennaria (Fungi)*. Taxon 35 (4): 749-750
* 1986. Proposal to add a Note in Art. 73.1 or 75.1 and to add a new Rec.50G*. Taxon 35 (4): 794
* 1987. *Nomenklatorische Studien bei Höheren Pilzen IV. Nichtblätterpilze (Aphyllophorales) mit Ausschluss der Porlinge*. Feddes Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis 98 (11-12): 657-664
* 1987. *Nomenklatorische Studien bei Höheren Pilzen III. Röhrlinge (Boletales)*. Nova Hedwigia 45 (3-4): 501-508. 
* 1987. *Proposal to conserve Trametes Fr. (Fungi Caeteri) with a conserved type*. Taxon 36 (1): 164-165
* 1988. *Neue Namenskombinationen bei Höheren Pilzen*. Haussknechtia 4: 51-55. 
* 1989. *Nomenklatorische Studien bei höheren Pilzen I. Russulales (Täublinge und Milchlinge)*. Česká Mykologie 43 (4): 193-209
* 1989. *Der Sydney-Code und Probleme der Sanktionierung von Pilznamen*. International Journal of Mycology & Lichenology 4 (1-2): 205-297
* 1990. *Nomenklatorische Studien bei Höheren Pilzen II. Porlinge (Polyporales s.lat.)* Feddes Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis 101 (11-12): 639-644. 
* 1992. *Nomenklatorische Studien bei Höheren Pilzen V. Agaricales (Blätterpilze unter Ausschluss der Täublinge und Milchlinge)*. Nova Hedwigia 54 (1-2): 213-228
 
## Notas 
*Citas bibliográficas
Reims-Gueux

[miniatura|180px|Esquema do circuíto de Reims-Gueux de [1926 a 1951]]
**Reims-Gueux** é un circuíto de carreiras semipermanente situado ao suroeste da cidade de Reims, Francia. Xa que as estradas eran case rectas, alcanzábanse altísimas velocidades máximas, o que levou aos organizadores a tallar árbores e demoler casas para mellorar as zonas de escape.

Reims-Gueux albergou en anos alternos o Gran Premio de Francia entre as tempadas 1950 e 1966 da Fórmula 1. Outras carreiras disputadas no circuíto inclúen o Gran Premio da Marne, o Gran Premio da ACF, as 12 horas de Reims, e varias datas de Fórmula 2 e Fórmula 3.

Orixinalmente, o trazado compúñase das estradas RN31, CD26 e CD27 que conectaban as localidades de Thillois e Gueux. En 1952, o percorrido modificouse totalmente: deixouse de pasar polo pobo de Gueux e reduciuse a extensión a 8,3&nbsp;km.

Foi pechado definitivamente en 1972 por dificultades financeiras.

### Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Reims-Gueux 
## Ligazóns externas 
*Amis du Circuit de Gueux
Reichstag

miniatura|Reichstag 1995
O **Reichstag** (en alemán '**, abreviado **Reichstag'*) é un edificio localizado no barrio Tiergarten, no arrabalde de Mitte en Berlín, capital de Alemaña. Foi a sede do Reichstag en tempos do II Imperio Alemán (1871-1918) e máis tarde do parlamento da República de Weimar (1919-1933). Dende 1994 reúnese alí cada cinco anos a Convención Federal (*Bundesversammlung*) para elixir o presidente de Alemaña (*Bundespräsident*) e desde 1999 é o lugar de reunión do parlamento alemán (*Bundestag*). A súa denominación oficial é *Plenarbereich Reichstagsgebäude*, que significa "recinto de plenos do edificio do Reichstag".

O edificio rematou de construírse en 1894. En 1933 foi vítima dun incendio provocado cuxa autoría non chegou a esclarecerse completamente. Ao final da segunda guerra mundial, durante a Batalla de Berlín, foi escenario de cruentos combates e resultou seriamente danado. Na década de 1960 realizáronse as reformas máis urxentes. O aspecto que ten na actualidade adquiriuno durante unhas obras nos anos 90 responsabilidade do arquitecto británico Sir Norman Foster.

Tamén se coñece co nome de Reichstag a un Parlamento imperial elixido por sufraxio universal pero con escasas atribucións creado durante a Unificación alemá.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Historia do edificio. Páxina do *Bundestag 
* Historia e anécdotas do Reichstag na súa páxina oficial
David Souto

**David Souto Alcalde**, nado en Vilagarcía de Arousa o 31 de marzo de 1983, é un escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou Filoloxía Románica e Teoría da Literatura. Doutor en Estudos Hispánicos pola Universidade de Nova York. Foi profesor de cultura moderna en universidades estadounidenses. Obtivo varios premios literarios. Colaborou en *Vozpópuli*, *The Objective* e *Diario 16*.

## Obra 
### Poesía 
* *A árbore seca*, 2008, Espiral Maior.
* *Vertixe da choiva*, 2009, Toxosoutos.

## Premios 
* Premio Faustino Rey Romero no 2001 por *Fachos de vidro na congostra* e no 2005, por *Naufraxio da árbore*.
* Premio de poesía Fermín Bouza Brey no 2007, por *A árbore seca*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor

* Artigos en Nòs Diario
Brühl

O topónimo **Brühl** pode referirse a dúas cidades alemás:
*Brühl, no estado federado de Baden-Württemberg;
*Brühl, no estado de Renania do Norte-Westfalia.

O apelido **Brühl** pode referirse a:
*o estadista alemán Heinrich von Brühl, tamén chamado conde de Brühl, fillo de Johann Moritz von Brühl;
*a escritora alemá Marie von Brühl;
*o sociólogo e filósofo francés Lucien Lévy-Bruhl ou Brühl;
*o actor alemán Daniel Brühl.
Acción Gallega (homónimos)

**Acción Gallega** pode referirse a:

*O movemento **Acción Gallega**, de carácter agrario e anticaciquil, que tivo lugar en Galiza nos primeiros anos do século XX.
*A revista ***Acción Gallega*** (Madrid), voceiro dese movemento.

Tamén foi o nome de varias publicacións galega editadas na emigración:

****Acción Gallega***, periódico editado na Habana en 1910.
****Acción Gallega***, periódico editado na Habana en 1916.
****Acción Gallega***, periódico editado en Buenos Aires en 1919.
****Acción Gallega***, órgano da Casa de Galicia de Buenos Aires, editado de 1920 a 1925.
****Acción Gallega***, periódico editado en Buenos Aires entre 1929 e 1944.
Texel, Países Baixos

**Texel** (**Tessel** en frisón, pronunciado 'Tessel' en neerlandés) é a máis grande das Illas Frisias e á súa vez a máis occidental. Fica entre o mar de Wadden (ao leste) e o mar do Norte (ao oeste), ao sur coa illa de Vlieland e ao norte coa provincia de Holanda Setentrional, a cal pertence administrativamente. O estreito de Mardiep afasta a illa de Den Helder, xa en terra firme.

Toda a illa forma un único concello, cunha superficie de 585,96&nbsp;km², dos cales 416,14 son auga. A illa ten uns 20&nbsp;km de longo e 8&nbsp;km de amplo. No 2004 tiña unha poboación de 13.735 habitantes.

## Texel e Eierland 
Hoxe a illa de Texel está composta por dúas illas antigamente afastadas de seu, Texel ao Sul e Eierland ao Norte. No 1630 remátase de construír o dique de area que liga as dúas illas. No 1835 Nicolas Joseph De Cock forma con outros unha sociedade anónima co obxectivo de converter as chás mareais entre as dúas en polders. No noveno pólder fundouse unha vila, no inicio co nome de Nieuwdorp (*Pobo Novo*), mais logo foi chamada na honra do seu impulsor De Cocksdorp.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Texel Online Nieuws (Noticias)
* VVV Texel (Información turística)
* Gemeente Texel (Municipio de Texel)
Acción Gallega (1929)

***Acción Gallega***, *Órgano de la Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires*, foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1929 e 1944.

## Historia e características 
En 1926 o Comité de Puenteareas comezou a editar un periódico co título ***Acción Agraria***. En 1929 cambiou o título por ***Acción Gallega*** e a partir do número 37 (25 de outubro de 1929) converteuse no "Organo de la Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires", logo da ruptura da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales, quedando como voceiro do sector socialista, enfrontado ao nacionalista que continuou a publicación do seu voceiro *El Despertar Gallego*. De periodicidade quincenal e posteriormente mensual, tiña entre catro e seis páxinas. A maior parte da publicación está dedicada á sección Notas y Comunicados de las Sociedades e a información propia da Federación. O administrador era Ángel Sánchez, e entre os colaboradores figuraron E. López, Salvador Rueda, Serafín García, A. Rodríguez López, Almafuerte, V. Paz Infante, Alonso Aboy Castro, José Cobelo, B. Botana, J. Pérez, Antonio Reino Caamaño, Ramón Ortiz, A. Onier, Marcelino Martín del Arca, Miguel Navas, A. Baltar, Maximino Misa Puga, Cándido Otero, Manuel Ouro, A. Martínez Castro, Marcelino Domingo, Largo Caballero, Manuel Azaña e Indalecio Prieto.

En 1944 a Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina para eludir os problemas de carácter político e xurídico que significaba editar o seu órgano *Galicia*, optaron por cambiar de nome a publicación que pasou a denominarse ***Acción Gallega***. Co lema Segunda época, publicáronse 18 números entre o 1 de marzo e o 18 de xullo de 1944.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas
Kutxa

A **Gipuzkoa eta Donostiako Aurrezki Kutxa** (en éuscaro **Caixa de Aforros e Monte da Piedade de Guipúscoa e Donostia**) ou, simplemente **Kutxa**, como é máis coñecida e se define nos seus estabelecementos, é unha caixa de aforros de ámbito guipuscoano. *Kutxa* (que significa *caixa* en éuscaro). É a principal caixa de aforros en Guipúscoa e a segunda de Euskadi en número de clientes. No territorio nacional de Euskadi, só opera en *Guipuzkoa*. O seu equivalente en *Biscaia* é a caixa BBK, e en Áraba, a Vital Kutxa.
Desde o 1 de xaneiro de 2012, exerce a súa actividade financeira a través do SIP Kutxabank xunto con BBK e Caja Vital.

## Historia 
As orixes desta entidade remóntanse a 1879 cando se funda na cidade de Donostia, a *Caixa de Aforros e Monte da Piedade Municipal de San Sebastián*. En 1896 séguea a *Caixa de Aforros Provincial de Guipúscoa*. En 1990 fusiónanse ambas entidades nunha única caixa de aforros que pasa a ser coñecida polo nome comercial de kutxa.

No 2007 tiña 132 oficinas en Guipúscoa, onde é a principal entidade financeira, e outras 201 oficinas fora deste territorio (195 no resto de España, 5 en Francia e unha no Reino Unido), encontrándose nun período de importante expansión fóra de Guipúscoa; exceptuando Áraba e Biscaia, onde as súas respectivas caixas provinciais actúan como "irmáns financeiros" de Kutxa. Conta con máis de 3.300 empregados.

## Resultados 
Entre setembro do 2005 e setembro do 2006 Kutxa logra 127 millóns de euros de beneficio neto o que represente un incremento do 12,3% respecto ao mesmo período do ano anterior.

### Empresas participadas 
Kutxa posúe participacións en numerosas empresas de todo tipo (fondos de investimento, financeiras, seguros, industria, servizos etc...) Entre as participacións máis significativas cabe dicir que posúe o 11% de Construcciones y Auxiliar de Ferrocarriles (C.A.F.), o 22,98% de Euskaltel, o 9,98% do Banco Guipuzcoano, o 3,01% de Zeltia, o 5% do Grupo Recoletos, o 3% de NH Hoteles, o 17% de Ingelectric, o 41,73% de Ibermática, Saregi Servicios Internet cunha participación do 95%, o 100% de Banco de Madrid...

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Kutxa
Distrito de Aveiro

O **Distrito de Aveiro** é un distrito portugués que pertence á provincia tradicional da Beira Litoral, agás os concellos máis ao norte, que pertencerían ao Douro Litoral. Limita ao norte co Distrito do Porto, ao leste co Distrito de Viseu, ao sur co Distrito de Coímbra e ao oeste co océano Atlántico. Comprende unha área de 2808&nbsp;km² (sendo así o 14º maior distrito portugués) e conta cunha poboación residente de 752.867 habitantes (2006). A capital do distrito é a cidade de Aveiro.

## Subdivisións 
O distrito de Aveiro subdivídese nos seguintes 19 municipios:

* Águeda
* Albergaria-a-Velha
* Anadia
* Arouca
* Aveiro
* Castelo de Paiva
* Espinho
* Estarreja
* Ílhavo
* Mealhada
* Murtosa
* Oliveira de Azeméis
* Oliveira do Bairro
* Ovar
* Santa Maria da Feira
* São João da Madeira
* Sever do Vouga
* Vagos
* Vale de Cambra

Na actual división de Portugal en NUTS II, o distrito atópase dividido entre a Rexión Norte e a Rexión Centro. Pertencen á Rexión Norte os concellos da subrexión de Entre Douro e Vouga, Castelo de Paiva, parte da subrexión do Tâmega e Espinho, pertencente ao Grande Porto. Á Rexión Centro pertencen os restantes concellos, incluídos na subrexión do Baixo Vouga. En resumo:

* Rexión Norte:
** Entre Douro e Vouga
*** Arouca
*** Oliveira de Azeméis
*** Santa Maria da Feira
*** São João da Madeira
*** Vale de Cambra
** Grande Porto
*** Espinho
** Tâmega
*** Castelo de Paiva
* e na Rexión Centro:
** Baixo Vouga
*** Águeda
*** Albergaria-a-Velha
*** Anadia
*** Aveiro
*** Estarreja
*** Ílhavo
*** Mealhada
*** Murtosa
*** Oliveira do Bairro
*** Ovar
*** Sever do Vouga
*** Vagos

## Xeografía física 
O distrito de Aveiro localízase, na súa maior parte, por debaixo dos 100 m de altitude, ocupando unha chaira costeira que chega a ter cerca de 40&nbsp;km de longo na parte sur do distrito. A paisaxe desta chaira é dominada pola Ria de Aveiro, e polos ríos da conca hidrográfica do Vouga (Cértima, Alfusqueiro, Águeda, Antuã e o propio Vouga na chaira litoral, e Agadão, Caima e Mau xa nos contrafortes da serra).

Cara ao leste e o norte, o relevo tórnase máis accidentado, chegando a estenderse ata a serra do Montemuro, ao nordeste. Na súa fronteira norte, o distrito contacta brevemente co río Douro e con algúns dos seus afluentes (Arda e Paiva).

O litoral é areoso, cunha paisaxe típica de zona lagunar e un cordón dunar de espesura variable que separa as augas calmas da ria de Aveiro do mar.

* Principais serras do Distrito de Aveiro:
** Serra do Buçaco - 549 m de altitude
** Serra do Arestal - 830 m de altitude
** Serra da Arada - 1071 m de altitude
** Serra do Caramulo - 1071 m de altitude
** Serra da Freita - 1085 m de altitude

## Patrimonio 
* Reserva Natural das Dunas de S. Jacinto
* Parque Natural da Serra do Buçaco

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Goberno Civil de Aveiro 
* Fotografías do Distrito de Aveiro 
* Páxina con fotos da capital de distrito  
* Serra do Buçaco
Antonio Goicoechea

miniatura|200px|Antonio Goicoechea.
**Antonio Goicoechea Cosculluela**, nado en Barcelona o 21 de xaneiro de 1876 e finado en Madrid o 1 de febreiro de 1953, foi un avogado e político español.

## Traxectoria 
Membro do Partido Conservador, en 1899 foi nomeado letrado do Consello de Estado e en 1919 foi ministro de Gobernación no goberno de Antonio Maura, pero dimitiu ao pouco tempo pola oposición tanto dos liberais como dos partidarios de Eduardo Dato. Foi elixido deputado polo distrito de Becerreá nas eleccións xerais de 1907 e 1910, por Madrid nas eleccións de 1918 e por Monforte de Lemos nas de 1919. Elixido senador pola provincia de Murcia en 1922, colaborou coa ditadura de Primo de Rivera e en 1927 afiliouse á Unión Patriótica.

Coa proclamación da Segunda República Española afiliouse a Acción Nacional e máis tarde foi membro fundador de Renovación Española, partido polo que foi elixido deputado nas eleccións de 1933. Participou activamente no golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Viaxou a Italia para conseguir axuda económica para os partidarios de Franco. Cando se aprobou o Decreto de Unificación de 1937, Goicoechea disolveu formalmente Renovación Española.

Abandonou a política, e entre 1938 e 1950 foi presidente do Banco de España, do Banco Exterior de España, do Banco Hipotecario e do Banco de Crédito Industrial. En 1943, xunto con outros procuradores en Cortes, firmou un escrito dirixido a Francisco Franco no que solicitaba a restauración da monarquía, "continuadora de nuestra tradición histórica".

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de gobernadores do Banco de España

### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Pepiño Casal

**José Casal**, nado en Vigo en 1950, é un preparador físico galego coñecido como **Pepiño Casal**.

## Traxectoria 
Comezou a súa andaina no deporte como atleta, chegando a ser campión galego dos 200 metros lisos, campión de España universitario de 200 metros lisos e medalla de bronce na mesma proba no campionato de España júnior.

Iniciouse como preparador físico en diversos equipos de Santiago de Compostela. O primeiro equipo de baloncesto que preparou foi o Obradoiro CAB, do que posteriormente foi adestrador e secretario técnico. A finais dos setenta foi tamén preparador físico da selección española nas categorías xuvenil, júnior e sub-22, con Ignacio Pinedo e Aíto García Reneses como adestradores. Máis tarde formou parte das seleccións absolutas masculina e feminina, baixo as ordes de Antonio Díaz Miguel e María Planas respectivamente.

Durante as décadas de 1990 e 2000 colaborou na preparación física das categorías inferiores do ADM Peleteiro. En 1999, Aíto García Reneses encargoulle a preparación física do primeiro equipo do FC Barcelona onde o seu labor principal foi o de axudar á integración de Juan Carlos Navarro e Pau Gasol no primeiro equipo barcelonista, cargo no que estivo ata o 2002. Ademais, entre 2003 e 2008 foi o preparador físico persoal de Pau Gasol en Europa. 

Soou como posíbel director técnico do Obradoiro trala sentenza de 2004, mais non chegou a producirse o nomeamento. Entre os anos 2005 e 2010 fíxose cargo da preparación física do departamento de arbitraxe da Liga ACB. 

No 2008 formou parte do corpo técnico da Selección Española de Baloncesto que acadou a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Beixín.

En 2015 foi nomeado Presidente da Fundación Heracles responsable das categorías inferiores do Obradoiro CAB, que pasou a nomearse Fundación Obradoiro.

Dende o ano 1994 dirixe o Campus de Baloncesto Peleteiro, que xunta máis de 200 xogadores de baloncesto cada xuño no Colexio Manuel Peleteiro. Dende o ano 2000 dirixe xunto a Fernando Romay e Eva Latorre o Campus Memorial Antonio Díaz Miguel, que cada verán xunta máis de 300 xogadores.

É presidente de diversas asociacións de pesca fluvial e un defensor dos ríos galegos.

## Notas
Obradoiro

Un **obradoiro** é o lugar onde traballa un artesán. Pode referirse a:
***Praza do Obradoiro**, ampla praza de Santiago de Compostela, onde se sitúa a catedral, o Hostal dos Reis Católicos ou o Pazo de Raxoi;
***Fachada do Obradoiro**, fachada principal da catedral de Santiago de Compostela;
***Obradoiro CAB**, equipo de baloncesto de Santiago de Compostela;
***Editorial Obradoiro**, editorial galega, pertencente ao grupo Santillana;
****Obradoiro, revista de arquitectura***, do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia.
## Véxase tamén
* **Casa de moeda**
José Luis Modrego

**José Luis Modrego Casalots**, chamado **Popocho Modrego**, nado o 27 de outubro de 1962 en Barcelona, é un ex xogador profesional de baloncesto e na actualidade Orientador escolar na cidade de Vigo. Cunha altura de 1,83 m, xogaba na posición de base.

## Traxectoria 
Nado en Barcelona, formouse nas categorías inferiores do Joventut Badalona. Chegou a Obradoiro no ano 1981 na tempada que Obradoiro ascendeu a máxima categoría e permaneceu no Obradoiro tres tempadas Xogou na 1ª división e na segunda categoría co Obradoiro e posteriormente co Caixa Ourense Baloncesto dende 1984 ata 1988. De novo regresou ao Obradoiro CAB na 1ª División B, disputando con este equipo a fase de ascenso en 1990 á Liga ACB fronte ao Júver Murcia, que se saldou con derrota dos santiagueses pero que foi recorrida á xustiza por aliñación indebida. Modrego seguiu unha tempada máis co Obradoiro en 1ª B para despois regresar ao Coren Ourense, co que disputou dúas tempadas na Liga ACB.

### Clubs 
*  Obradoiro Santiago (1ª División B, 1981−1982, 1ª División, 1982-1983 e 1ª División B 1983-1984)
*  Caixa Ourense (1ª División B, 1984−1988)
*  Obradoiro Santiago (1ª División B, 1989−1990)
*  Frigolouro Porriño (2ª División, 1991−1992)
*  Coren Ourense (ACB, 1992)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en acb.com
* Perfil en dbasket.es
Brión, Brión, Ferrol

**Brión** é un lugar da parroquia de Brión no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 204 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 99 homes e 105 mulleres, o que supón unha dimunución con relación ao ano 2004 cando tiña 248 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Brión 
### Parroquias de Ferrol