open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Amfikleia-Elateia

**Amflikeia-Elateia** () é un antigo concello de Grecia na periferia de Grecia Central na unidade periférica de Ftiótide. No censo de 2001 a súa poboación era de 13.024 habitantes.

A sede do concello está na cidade de Kato Titorea. A raíz da reforma administrativa do programa Kallikratis en vigor desde xaneiro de 2011, que aboliu a prefectura, formouse o concello de Amfikleia-Elateia pola fusión dos concellos de Amfikleia, Elateia e Titorea, que se converteron en unidades municipais.

## Notas
Taula

miniatura|Taula de Torralba D´en Salort, Menorca, Illas Baleares.
As **taulas** son, por excelencia, os monumentos cerimoniais máis emblemáticos de Menorca. Construídas na época talaiótica, trátanse dun santuario cun recinto en forma de ferradura, parecido aos de Mallorca pero que, a diferenza destes, ten un gran monumento central que se asemella a unha mesa, o que lle dá o nome (taula é "mesa" en catalán). Descoñécese a cronoloxía destes santuarios pois, aínda que os recintos puideron existir ao longo de todo o Talayótico, os seus monumentos centrais poden pertencer a calquera data do longo do primeiro milenio.

## Localización de taulas 
* Alfurinet
* Algaiarens
* Bellaventura
* Biniac Vell
* Binicrodell Nou
* Binimaimut
* Binimassó
* Binisafullet
* Cavalleria
* Cotaina
* Es Tudons
* La Beltrana
* Na Comerma de sa Garita
* Sa Torreta de Tramuntana
* Sant Agustí Vell
* So na Caçana Est
* So na Caçana Oest
* Son Angladó
* Son Bernardí
* Son Catlar
* Son Olivaret Nou
* Son Rotger
* Talatí de Dalt
* Torralba d'en Salort
* Torralbenc Vell
* Torre d'en Galmés
* Torrellafuda
* Torrellisà
* Torretrencada
* Torrevella d’en Lozano
* Trepucó

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Talatí de Dalt 1997-2001. Gustau Juan Benejam; Joaquín Pons Manchado. 2005. Treballs del Museu de Menorca, 29. 267 p. ISBN 84-96430-48-0
* Hochsiedler P. Y. y Knösel D.: *Les Taules de Menorca, un estudi arqueoastronòmic.* 1995
* Walkowitz J. E.: *Das Megalithsyndrom.* 2003. ISBN 3-930036-70-3
* Plantalamor Massanet, L.: Algunas Consideraciones sobre los sepulcros Megalíticos de Menorca, en Trabajos del Museo de Menorca - separata de Sautuola II, Mahón, 1981.

### Ligazóns externas 
* Cultura talayótica en Menorca. Descubrir Menorca
* El portal de la arqueología balear 
* La guía *online* de la prehistoria en Mallorca y Menorca
* Patrimoni històric de Menorca: Situación de tódolos Bens de Interese Cultural (BIC)]
Amfíkleia

**Amfíkleia** (en grego Αμφίκλεια) é un antigo concello de Grecia na periferia de Grecia Central na unidade periférica de Ftiótida. No censo de 2001 a súa poboación era de 5.636 habitantes.

Foi suprimido a raíz da reforma administrativa do programa Kallikratis en vigor desde xaneiro de 2011, e integrado no concello de Amfikleia-Elateia.

## Notas
Naveta

Unha **naveta** é unha construción prehistórica da illa de Menorca. A súa función era de sepulcro colectivo, e estaba construída con grandes pedras e técnica ciclópea, é dicir, colocadas en seco, sen cemento nin argamasa.

250px|left|miniatura|Naveta funeraria de Es Tudons, Menorca.
250px|miniatura|Naveta des Tudons ao amencer, Menorca.
As navetas funerarias pertencen aos inicios da Cultura talaiótica de Menorca, cara ao ano 1000 a.C., aínda que polas súas características morfolóxicas, moi similares aos dolmens da illa, foron consideradas frecuentemente moito máis antigas. Isto pódese deber a que, malia ser posteriores aos dolmens en mil anos, a longa perduración no uso destes, e as tradicións inamovibles propias dunha cultura insular, propiciaron que as navetas estean realmente inspiradas neles. Estas similitudes son especialmente patentes nas navetas máis antigas.

Do mesmo xeito que os dolmens de Menorca, as navetas máis arcaicas son practicamente circulares polo seu exterior, e a súa cámara sepulcral é rectangular, delimitada por grandes lousas planas dispostas verticalmente. O exterior dos dolmens é un túmulo de pedras que recobre a estrutura da cámara sepulcral. No caso das navetas, este túmulo realizouse con esmero, colocando as pedras de xeito que as súas paredes exteriores queden máis ou menos planas. En moitos casos, tamén recorren á disposición das ditas pedras en fileiras. Tamén teñen unha antecámara similar á dos dolmens e, o que é máis revelador, a separación entre as dúas cámaras vén marcada pola colocación dunha lousa plana vertical cunha abertura máis ou menos cadrada perforada nela, e con rebaixes para poder encaixar unha lousa de peche.

250px|miniatura|Lousa perforada de acceso á cámara sepulcralAs navetas máis evolucionadas perderon a forma circular ou ovalada das primeiras e tomaron forma de naves invertidas, o que lles deu o seu nome. A fachada da naveta corresponderíase coa popa da nave. Tamén se empezaron a construír cun segundo piso, ao que se ascendía por unha angosta "cheminea" desde a antecámara. A separación entre pisos, do mesmo xeito que o teito, faise por medio de grandes lousas planas dispostas de lado a lado. O mal estado de conservación de moitas delas fai que sexa imposible saber se todas tiñan dous pisos, ou se foi unha mellora construtiva. Finalmente, unha das máis modernas e mellor conservadas, a Naveta des Tudons, construíuse sen a lousa perforada, culminando así unha evolución construtiva que as separa dos dolmens.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* La guía *online* de la prehistoria en Mallorca y Menorca
* Patrimoni històric de Menorca: Situación de tódolos Bens de Interese Cultural (BIC)
Pavliani

**Pavliani** (en grego Παύλιανη) é unha vila que pertence ao concello de Phthiotis, Grecia. Dende o ano 2011 as reformas do goberno local fixeron que Pavliani sexa parte da municipalidade de Lamia, da que é unha unidade municipal. Tiña unha poboación de 574 habitantes (2001).

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Concello de Pavliani
Schizophyta

**Schizophyta** é o termo, acuñado por Cohn en 1875, e hoxe practicamente en desuso, co que se designou o taxon onde estaban incluídos os procariotas, daquela aínda non definidos como tales. É un termo botánico, xa que foron incluídos no reino vexetal, seguramente polo parecido das ben coñecidas algas vedeazuladas (cianobacterias) no seu metabolismo fotosintético e forma de vida coas algas. Antes eran considerados "animálculos", termo que procedía do tempo das primeiras observacións microscópicas.

As Schizophyta dividíronse en dous grupos:
* *Schizophyceae*. As algas azul-verdosas. De: schizo=partición, phyceae=alga.
* ***Schizomycetes*** ou *Schizomyceae*. As bacterias. De: schizo=partición, myco=fungo.
Aludindo en ambos os casos á forma de reprodución bacteriana por fisión binaria e aos seus diferentes metabolismos.

Nas sucesivas clasificacións as Schizophyta foron consideradas división, clase, filo ou subreino.

Schizophyta aparece como unha rama do Reino vexetal nos seguintes sistemas de clasificación:

* sistema de Engler de 1924 (coa categoría de División).
* sistema de Wettstein de 1934 (coa categoría de Filo).

Estes sistemas foron superados polas sucesivas novas taxonomías que foron aparecendo, e que lle deron ás Schizophyta nomes como Protophyta, Prokaryotae, Monera e actualmente os termos taxonómicos que se usan son Archaea e Bacteria.

## Notas
Santuario Virxe da Pena de Congosto

O **Santuario Virxe da Pena** é un templo relixioso situado no cumio da montaña que preside o chairo sobre o que se estende a localidade de Congosto (Provincia de León), no centro da bisbarra do Bierzo.

## Historia
As súas orixes son do século XIII, cando se construíu unha pequena ermida. Este templo foise ampliando, principalmente polo paso do Camiño de Santiago por este lugar naquela época.

Tras un período de auxe, entre os séculos XIV ao XVIII, abeirando mesmo un convento, chegou un tempo de decadencia coa entrada das tropas de Napoleón no século XIX, e máis tarde, no ano 1936, acabou sendo destruído polo lume.
Rapidamente o concello  mostrou interese por reconstruír o Santuario, pero houbo que esperar ata o ano 1957, cando a familia alemá Honingman-Bayer axudou a que a reconstrución fose unha realidade.

En 1995 creouse a "Irmandade Virxe da Pena", que segue a súa traxectoria de axuda para fomentar a devoción e o culto a esta Virxe da Pena, organizando actos socioculturais e traballando pola conservación do Santuario.
Tronco de cono

thumb|Tronco de cono.

thumb|180px|Tronco de cono.

O **tronco de cono**, **cono truncado** ou **tronco de Garófalo** é un volume de revolución xerado por un trapecio rectángulo ao tomar como eixe de xiro o lado perpendicular ás bases.

Un **tronco de cono recto**, de bases paralelas, é a porción de cono comprendido entre dous planos que cortan o cono e son perpendiculares ao seu eixe. Queda determinado polos radios das bases, r_1 \, e r_2 \,, a altura, h \,, e a xeratriz, s \,, entre os cales se cumpre a relación do teorema de Pitágoras:
::s^2 = \left(r_1 - r_2 \right)^2 + h^2

A área lateral dun tronco de cono pódese calcular mediante a semisuma dos perímetros das bases, pola xeratriz:
::A_L = \frac {2 \pi r_1 + 2 \pi r_2 }{2} s
::A_L = \pi \left(r_1 + r_2 \right)s

A área dun tronco de cono, a cal é a área lateral máis a área das bases superior e inferior, pódese calcular mediante a fórmula: 
::A = A_1 + A_2 + A_L \,
::A = \pi r_1^2 + \pi r_2^2 + \pi \left(r_1 + r_2 \right) s
::A = \pi \left[ r_1^2 + r_2^2 + (r_1 + r_2 \right) s ]

O volume dun tronco de cono pódese calcular utilizando o produto entre a altura do tronco e a media heroniana da área das bases:
::V = \frac{h}{3} \left(A_1 + A_2 + \sqrt {A_1 A_2}\right) \,
::V = \frac{h}{3} \left(\pi r_1^2 + \pi r_2^2 + \sqrt { \pi r_1^2 \pi r_2^2}\right) \,
::V = \frac{h \pi}{3} (r_1^2 + r_2^2 + r_1 r_2) \,

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tronco (xeometría)
* Tronco de pirámide
* Media heroniana
### Ligazóns externas 
* Weisstein, Eric W. «Tronco de cono» . MathWorld. Wolfram Research.
* Derivation of formula for the volume of frustums of pyramid and cone (Mathalino.com)
* Problema práctico sobre o volume dun tronco de cono elíptico
Museo do Bierzo

O **Museo do Bierzo** atópase situado en Ponferrada, na bisbarra do Bierzo, provincia de León, comunidade autónoma de Castela e León.

## Historia 
Encóntrase situado no pazo dos Condes de Toreno, construído entre 1565 e 1572, foi pazo consistorial na época de Filipe II, vivenda do corrixidor e posteriormente antigo cárcere de Ponferrada ata o Século XVIII.

A corporación municipal do Concello de Ponferrada aprobou a súa creación en 1966. En 1984 fíxose un proxecto de remodelación do pazo dos Condes de Toreno e houbo obras de remodelación ata 1996, cando se inaugurou.
miniatura|Peza do Museo do Bierzo: lápida procedente do castro de Vilaboa no Bierzo.

## Exposición permanente 
O museo, que conta con dúas plantas dedicadas á exposición permanente, divídese en:

Planta Baixa: Dedicada á prehistoria e aos asentamentos primitivos. Contén unha colección permanente de pezas do Paleolítico e do medievo, moitas delas orixinais e outras reproducións, e diversas salas dedicadas ao estudo do castelo de Ponferrada, cultura castrense no Bierzo, As Médulas, o Lago de Carucedo e a vida monacal no Val do Oza.

Planta Superior: Dedicada ao proceso da civilización máis actual e a forma de vida dos habitantes bercianos a partir do século XV, cunha colección numismática con pezas que van dende a Idade Media ata o século XX. e salas dedicadas á artesanía, mobiliario palaciano, cartografía, libros e unha colección de armas.

## Exposicións temporais 
O museo ten unha cripta subterránea, que contén unha sala para exposicións temporais. Este espazo albergou múltiples exposicións de fotógrafos do Bierzo

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Ponferrada Turismo
Parc del Clot

O **Parc del Clot** é un parque público situado no barrio do Clot, no distrito de Sant Martí de Barcelona. Encóntrase na situación dun antigo taller de RENFE, algunhas de cuxas paredes foron aproveitadas como elementos ornamentais. O proxecto do parque foi realizado en 1986 por Daniel Freixes i Melero e Vicente Miranda.

## Descrición 
miniatura|250px|esquerda|Vista do acueduto.
O parque ten unha superficie de 4,03 hectáreas. Na súa parte central encóntrase un longo corredor formado por grandes marcos metálicos de cor branca, que vertebra o percorrido polo parque. Dende aquí distribúense diversas zonas, como un polideportivo, unha área de xogo infantil, pistas de petanca e un lago, ademais dos espazos vexetais do parque. Un dos elementos máis espectaculares é o lago, variedade de auga por un acueduto de 25 metros de lonxitude formado por unhas arcadas que constituía a fachada do antigo taller de RENFE, e cuxas augas caen en fervenza. Preto encóntrase unha especie de loggia constituída igualmente por muros do antigo edificio, cunha serie de arcos de cachotaría con columnas metálicas; no seu interior encóntrase a escultura *Ritos de primavera*, do escultor norteamericano Bryan Hunt (1986), unha peza de bronce de 4 m de altura que representa un salto de auga.

## Vexetación 
miniatura|250px|Loggia coa escultura *Ritos de primavera*.
A vexetación do parque é de tipo mediterráneo, con especies como a datileira (Phoenix dactylifera), o plátano común (Platanus x hispanica), o piñeiro manso (Pinus pinea), a aciñeira (Quercus ilex), a sófora (Sophora japonica), a acacia (Acacia saligna), o lamigueiro do Canadá (Populus x canadensis), o alcipreste común (Cupressus sempervirens), a laranxeira amarga (Citurs aurantium), o loendro (Nerium oleander), o pitósporo do Xapón (Pittosporum tobira), o alfaneiro chinés (Ligustrum lucidum), o loureiro (Laurus nobilis), a leguminosa (Tipuana tipu), a aroeira (Schinus molle) ou o salgueiro chorón (Salix sp.).

## Véxase tamén
Joan Castejón

**Joan Castejón**, nado en Elx o 17 de decembro de 1945, é un debuxante, pintor, escultor e escritor español, membro do Grup d'Elx

O seu traballo foi exhibido entre outros no Instituto Valenciano de Arte Moderna, o Museo da Universidade de Alacant, Martínez-Guerricabeitia Colección da Universidade de Valencia, Universidade Miguel Hernández, a Fundación Bancaja, o Centre do Carmen Valencia, a sala de Mercado de Peixe en Alacant, e no Museo de Arte Contemporánea de Elche.

## Notas 
## Véxase teamén
Nou Estadi de Palamós

O **Nou Estadi de Palamós** é un campo de fútbol da vila de Palamós, na provincia de Xirona, España. Foi inaugurado o 29 de agosto de 1989, e posúe unha capacidade para 5.824 espectadores. Atópase situado na rúa Narcís Pagès i Prats. O seu equipo local é o Palamós Club de Futbol.

Dende a tempada 2014/15 tamén xoga no estadio a Unió Esportiva Llagostera. A imposibilidade de cumprir os requisitos da Liga de Fútbol Profesional para xogar en Segunda división e despois de que as negociacións para xogar no Estadi Municipal de Montilivi non prosperaran, o primeiro equipo do Llagostera optou por xogar no Nou Estadi de Palamós. Aínda que este estadio acolleu partidos de Segunda do Palamós entre 1989 e 1995, houbo que facer algunhas remodelacións.

## Notas 
## Véxase tamén 
*Palamós Club de Futbol
*Unió Esportiva Llagostera

### Ligazóns externas 
*O estadio na páxina web do Palamós CF
Campo de Cariñena

O **Campo de Cariñena** é unha comarca de Aragón, en España, situada no centro-oeste da provincia de Zaragoza, entre os ríos Jalón e Huerva. A súa capital é Cariñena.

## Municipios 
A comarca engloba aos municipios de Aguarón, Aguilón, Aladrén, Alfamén, Cariñena, Cosuenda, Encinacorba, Longares, Mezalocha, Muel, Paniza, Tosos, Villanueva de Huerva e Vistabella de Huerva.

## Xeografía 
Limita ao norte coas comarcas de Valdejalón e Zaragoza, ao oeste coa Comunidade de Calatayud, ao sur co Campo de Daroca e ao leste co Campo de Belchite.

## Economía 
Destacan os seus viños con denominación de orixe, obtida en 1935 e homologada en 1989. A superficie de cultivo de vide é dunhas 17.908 hectáreas e a produción de viño de 300.000 hectolitros.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comarca do Campo de Cariñena, en comarcaacomarca.com  
*Comarcalización de Aragón, Campo de Cariñena
Campo de Daroca

O **Campo de Daroca** é unha comarca de Aragón, en España, situada no suroeste da provincia de Zaragoza. A súa capital é Daroca.

## Municipios 
A comarca engloba aos municipios de Acered, Aldehuela de Liestos, Anento, Atea, Badules, Balconchán, Berrueco, Cerveruela, Cubel, Las Cuerlas, Daroca, Fombuena, Gallocanta, Herrera de los Navarros, Langa del Castillo, Lechón, Luesma, Mainar, Manchones, Murero, Nombrevilla, Orcajo, Retascón, Romanos, Santed, Torralba de los Frailes, Torralbilla, Used, Val de San Martín, Valdehorna, Villadoz, Villanueva de Jiloca, Villar de los Navarros, Villarreal de Huerva e Villarroya del Campo.

## Xeografía 
Limita ao norte coa Comunidade de Calatayud e o Campo de Cariñena, ao sueste coa comarca do Señorío de Molina (na provincia de Guadalaxara), ao sur coa comarca do Jiloca e ao leste co Campo de Belchite.

Parte do seu territorio está ocupado pola Reserva natural dirixida da Lagoa de Gallocanta.

## Economía 
A agricultura é o principal recurso económico, principalmente o cultivo de cereais, forraxes e vide.

## Cultura 
Do patrimonio artístico destacar a cidade de Daroca, que conserva as murallas medievais. Entre os espazos naturais destacar a lagoa de Gallocanta, a maior lagoa destas características de España e onde se concentran grandes cantidades de aves migratorias.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comarca Campo de Daroca, en comarcaacomarca.com  
*Comarcalización de Aragón, Campo de Daroca
Vigairía apostólica católica latina de Asmara

A **vigairía apostólica de Asmara dos latinos** (en latín: *Vicariatus Apostolicus Asmarensis Latinorum*) foi unha sé da Igrexa Católica Latina, suprimida en 1995.

## Historia 
A prefectura apostólica de Eritrea foi erixida o 13 de setembro de 1894, en territorios da vigairía apostólica de Exipto e da prefectura apostólica do Delta do Nilo (hoxe integrantes da vigairía apostólica de Alexandría de Exipto). O seu primeiro prefecto apostólico foi o padre capuchino italiano Michele da Carbonara, dende a institución da prefecturá até o seu pasamento en 1910.

O 7 de febreiro de 1911 a prefectura apostólica foi elevata a vigairía apostólica.

O 4 de xullo de 1930 cedeu a xurisdición sobre os católicos etíopes ao ordinariato de Eritrea, pasando a ter só xurisdición sobre os fieis de rito latino.

O 25 de xullo de 1959 cambiou o nome polo de vigairía apostólica de Asmara.

En 1995 a vigairía apostólica, vacante dende 1971, foi suprimida; e os fieis de rito latino pasaron a depender das eparquías de rito etíope de Asmara, Barentu e Keren.

## Episcopoloxio 
* Michele da Carbonara (1 de outubro de 1894 - 1910)
* Camillo Francesco Carrara (decembro de 1910 - 15 de xuño de 1924, finado)
* Celestino Annibale Cattaneo (24 de marzo de 1925 - 3 de marzo de 1936, renuncia)
* Giovanni Luigi Marinoni (21 de xullo de 1936 - 12 de agosto de 1961, retirado)
* Zenone Albino Testa (12 de agosto de 1961 - 12 de xuño de 1971, renuncia)
** *Administrador apostólico: Luca Milesi (1971 - 1995)*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Catholic-Hierarchy.org 
* Perfil en GCatholic.org
Cinca Medio

O **Cinca Medio** é unha comarca de Aragón, en España, situada no leste da provincia de Huesca, no curso medio do río Cinca. A súa capital é Monzón. É unha das bisbarras aragonesas con maior densidade de poboación, con 41,87 hab/km².

## Municipios 
A comarca engloba aos municipios de Albalate de Cinca, Alcolea de Cinca, Alfántega, Almunia de San Juan, Binaced, Fonz, Monzón, Pueyo de Santa Cruz e San Miguel del Cinca.

## Xeografía 
Limita ao noroeste co Somontano de Barbastro, ao leste con La Litera e ao sur co Bajo Cinca e os Monegros.

## Economía 
As súas principais fontes de ingresos son a industria e a agricultura.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa oficial en pdf 
* Comarca Cinca Medio, en comarcaacomarca.com  
* Comarcalización de Aragón, Cinca Medio
Arquieparquía católica eritrea de Asmara

A **arquieparquía de Asmara** (en latín: *Eparchia Asmarensis*) é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Eritrea, parte da Igrexa Católica. Até o 19 de xaneiro de 2015 formaba parte da Igrexa Católica Etíope. En 2012 contaba con 67.314 bautizados sobre unha poboación total de 3&nbsp;934&nbsp;000 habitantes. Actualmente está dirixida polo eparca Menghistear Tesfamariam, M.C.C.I.

## Cronoloxía 
* 1930 - Creación do **ordinariato de Eritrea**.
* 1951 - Elevado a **exarcado apostólico de Asmara**.
* 1961 - Elevado a **eparquía de Asmara**.
* 2015 - Elevada a **arquieparquía metropolitana de Asmara**.
## Territorio 
A eparquía comprende a parte centro-meridional de Eritrea. A sé eparquial é a cidade de Asmara, onde está a Catedral Kidane Mehret.

A eparquía é de rito etíope; porén, ao non haber dioceses da Igrexa Latina en Eritrea, a xurisdición esténdese tamén aos católicos latinos.

O territorio ten unha superficie de 23.686&nbsp;km² e está subdividido en 74 parroquias.

## Historia 
O ordinariato de Eritrea para os fieis da Igrexa católica etíope foi erixido o 4 de xullo de 1930, con xurisidición sobre ditos fieis, anteriormente suxeitos á vigairía apostólica católica latina de Eritrea, e pasando este último, por tanto, a ter só xurisdición sobre os fieis de rito latino. Foi nomeado como ordinario o bispo Kidane-Mariam Kassa.

O 31 de outubro de 1951 o ordinariato foi elevado a exarcato apostólico de Asmara, e de Keren. O 24 de febreiro de 2012 cedeu novamente parte do seu territorio para erixir a eparquía de Segheneyti.

O 19 de xaneiro de 2015 o papa Francisco elevou a eparquía ao rango de arquidiocese metropolitana, facendo ao resto de eparquías eritreas sufragáneas dela, e estabeleceu a Igrexa Católica Eritrea como igrexa particular diferenciada da Igrexa Católica Etíope.

## Episcopoloxio 
;Ordinarios de Eritrea:
* Kidane-Mariam Kassa (4 de xullo de 1930 - 1 de setembro de 1951, finado)
;Exarcas apostólicos de Asmara:
* Ghebre Jesus Jacob (24 de febreiro de 1951 (nomeado) - febreiro de 1958, renuncia)
* Asrate Mariam Yemmeru (3 de febreiro de 1958 (nomeado) - 20 de febreiro de 1961, elevación da sé)
;Eparcas de Asmara:
* Asrate Mariam Yemmeru (20 de febreiro de 1961 - 9 de abril de 1961, nomeado arcebispo de Adís Abeba)
* François Abraha (9 de abril de 1961 - 17 de xullo de 1984, renuncia)
* Zekarias Yohannes (17 de xullo de 1984 - 25 de xuño de 2001, retirado)
* Menghesteab Tesfamariam (25 de xuño de 2001 - actualidade)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Catholic-Hierarchy.org 
* Perfil en GCatholic.org
Gúdar-Javalambre

**Gúdar-Javalambre** é unha comarca de Aragón, en España, situada no sueste da provincia de Teruel. A súa capital é Mora de Rubielos.

## Municipios 
A comarca engloba aos municipios de Abejuela, Albentosa, Alcalá de la Selva, Arcos de las Salinas, Cabra de Mora, Camarena de la Sierra, El Castellar, Formiche Alto, Fuentes de Rubielos, Gúdar, Linares de Mora, Manzanera, Mora de Rubielos, Mosqueruela, Nogueruelas, Olba, La Puebla de Valverde, Puertomingalvo, Rubielos de Mora, San Agustín, Sarrión, Torrijas, Valbona e Valdelinares.

## Xeografía 
Limita ao norte co Maestrazgo e a Comunidade de Teruel, ao suroeste coa provincia de Cuenca, ao sur coa provincia de Valencia e ao leste coa provincia de Castelló. A comarca está dividida polo río Mijares en dúas serras, a serra de Javalambre e a Serra de Gúdar cuxas máximas alturas son 2.020 e 2.024 metros respectivamente. Dende o punto de vista ambiental ambas as dúas posúen zonas cunha importante biodiversidade e proporcionan auga á conca do Mijares e o Turia.

## Economía 
Entre as súas infraestruturas destacan as súas dúas estacións de esquí: Valdelinares e Javalambre ambas as dúas do grupo Aramón. É unha bisbarra que vive do turismo durante todo o ano, en inverno por estas dúas estacións e en verán polo turismo termal e de interior grazas á súa proximidade á cidade de Valencia. Existen municipios monumentais como Rubielos de Mora premio Europa Nostra ao seu conxunto monumental, Mora de Rubielos ou Manzanera, tamén hai varios balnearios, zonas de acampada, lugares para as prácticas de moitos deportes etc. O turismo da zona vén principalmente da Comunidade Valenciana.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comarca Gúdar-Javalambre, en comarcaacomarca.com  
* Serra de Javalambre 
* Comarcalización de Aragón, Gúdar-Javalambre
Jiloca

**Jiloca** é unha comarca de Aragón, en España, situada no noroeste da provincia de Teruel. Está no Sistema Ibérico, arredor do tramo medio do río Jiloca, do que recibe o seu nome. A súa capital administrativa é a vila de Calamocha e a de desenvolvemento agropecuario é a vila de Monreal del Campo.

## Municipios 
A comarca engloba aos municipios de Allueva, Bádenas, Báguena, Bañón, Barrachina, Bea, Bello, Blancas, Bueña, Burbáguena, Calamocha, Caminreal, Castejón de Tornos, Cosa, Cucalón, Ferreruela de Huerva, Fonfría, Fuentes Claras, Lagueruela, Lanzuela, Loscos, Monforte de Moyuela, Monreal del Campo, Nogueras, Odón, Ojos Negros, Peracense, Pozuel del Campo, Rubielos de la Cérida, San Martín del Río, Santa Cruz de Nogueras, Singra, Tornos, Torralba de los Sisones, Torrecilla del Rebollar, Torre los Negros, Torrijo del Campo, Villafranca del Campo, Villahermosa del Campo e Villar del Salz.

## Xeografía 
Limita ao norte co Campo de Daroca, ao oeste co Señorío de Molina-Alto Tajo (provincia de Guadalaxara), ao sur coa Comunidade de Teruel e a Sierra de Albarracín e ao leste coas Cuencas Mineras e o Campo de Belchite.

## Economía 
Na bisbarra do Jiloca os sectores económicos máis importantes foron historicamente a agricultura e a gandaría, como na maior parte do mundo rural español. Ademais podemos destacar a actividade mineira vinculada ao cobre e ferro. Non obstante, a partir do século XX, xurdiu na bisbarra unha incipiente industria relacionada coa transformación dos produtos agrícolas e gandeiros. Na actualidade, a industria é un sector importante na bisbarra. Ademais, nas capitais comarcais (Calamocha e Monreal del Campo) encontramos tamén numerosas actividades terciarias ou de servizos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comarca Comarca del Jiloca, en comarcaacomarca.com 
* Sitio oficial institucional da Comarca do Jiloca 
* Comarcalización de Aragón, Comarca do Jiloca
Matarranya

**Matarranya** (*Matarraña* en castelán e oficialmente **Matarraña/Matarranya**) é unha comarca de Aragón, en España, situada ao leste da provincia de Teruel. A capital administrativa é Valderrobres e a cultural é Calaceite.

## Municipios 
A comarca engloba aos municipios de Arens de Lledó, Beceite, Calaceite, Cretas, Fórnoles, La Fresneda, Fuentespalda, Lledó, Mazaleón, Monroyo, Peñarroya de Tastavins, La Portellada, Ráfales, Torre de Arcas, Torre del Compte, Valdeltormo, Valderrobres e Valjunquera.

## Xeografía 
Limita ao norte co Bajo Aragón-Caspe, ao leste coa provincia de Tarragona, ao sur coa provincia de Castelló e ao oeste co Bajo Aragón. A bisbarra de Matarraña adóitase considerar parte do Bajo Aragón Histórico.

## Linguas 
Pertence á chamada Franja de Ponent, e en todos os municipios a lingua local está entre as variedades clasificadas como dialectos do catalán.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comarca Matarraña, en comarcaacomarca.com 
* Comarcalización de Aragón, Matarraña
Ribera Alta del Ebro

A **Ribera Alta del Ebro** é unha comarca de Aragón, en España, situada ao oeste da provincia de Zaragoza. A súa capital é Alagón.

## Municipios 
A comarca engloba os municipios de Alagón, Alcalá de Ebro, Bárboles, Boquiñeni, Cabañas de Ebro, Figueruelas, Gallur, Grisén, La Joyosa, Luceni, Pedrola, Pinseque, Pleitas, Pradilla de Ebro, Remolinos, Sobradiel e Torres de Berrellén.

## Xeografía 
Trátase da bisbarra aragonesa máis pequena en extensión que, non obstante, ofrece unha das densidades de poboación máis alta respecto á media das bisbarras aragonesas. Este feito é posible grazas ao gran número de poboacións que a integran, así como unha media de habitantes por poboación elevada.

Limita ao norte coas Cinco Villas, ao oeste co Campo de Borja, ao sur con Valdejalón e ao leste con Zaragoza.

## Economía 
Tradicionalmente a súa economía centrábase na horta cultivada entre os ríos Ebro e Jalón, afluente do Ebro. Actualmente a planta de Opel-España xunto coas súas industrias auxiliares sitúase en Figueruelas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comarca Ribera Alta del Ebro, en comarcaacomarca.com 
*Comarcalización de Aragón, Ribera Alta del Ebro
Ribera Baja del Ebro

A **Ribera Baja del Ebro** é unha comarca de Aragón, en España, situada na provincia de Zaragoza, na ribeira do Ebro. A súa capital é Quinto.

## Municipios 
A comarca engloba aos municipios de Alborge, Alforque, Cinco Olivas, Escatrón, Gelsa, Pina de Ebro, Quinto, Sástago, Velilla de Ebro e La Zaida.

## Xeografía 
Limita ao norte cos Monegros, ao oeste con Zaragoza, ao sur co Campo de Belchite e o Bajo Martín e ao leste co Bajo Aragón-Caspe. Ás veces inclúese esta bisbarra dentro do Bajo Aragón Histórico.

## Cultura 
Destacan entre o seu patrimonio o Mosteiro de Rueda, un mosteiro cisterciense no municipio de Sástago, e as ruínas da colonia romana de Celsa, inicialmente chamada Colonia Victrix Iulia Lépida, preto de Velilla de Ebro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comarca Ribera Baja del Ebro, en comarcaacomarca.com 
* Comarcalización de Aragón, Ribera Baja del Ebro
Sierra de Albarracín

**Sierra de Albarracín** é unha comarca de Aragón, en España, situada no suroeste da provincia de Teruel. A súa capital é Albarracín.

## Municipios 
A comarca engloba aos municipios de Albarracín, Bezas, Bronchales, Calomarde, Frías de Albarracín, Gea de Albarracín, Griegos, Guadalaviar, Jabaloyas, Monterde de Albarracín, Moscardón, Noguera de Albarracín, Orihuela del Tremedal, Pozondón, Ródenas, Royuela, Rubiales, Saldón, Terriente, Toril y Masegoso, Torres de Albarracín, Tramacastilla, Valdecuenca, El Vallecillo e Villar del Cobo.

## Xeografía 
Situada no sueste da provincia de Teruel, é unha das zonas máis elevadas do Sistema Ibérico, e está formada por un sistema orográfico onde se asenta unha das principais divisorias de augas da Península, xa que aquí nacen algúns dos seus ríos máis importantes.

Limita ao norte co Jiloca, ao oeste co Señorío de Molina-Alto Tajo (provincia de Guadalaxara), ao sur coa provincia de Cuenca e ao leste coa Comunidade de Teruel.

Parte do seu territorio está ocupado pola Paisaxe protexida dos Piñeirais de Rodeno.

## Economía 
As súas principais fontes de ingresos son a gandaría, a explotación forestal e o turismo rural.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comarca da Sierra de Albarracín 
* Comarca Sierra de Albarracín, en comarcaacomarca.com 
* Comarcalización de Aragón, Sierra de Albarracín
Serra de Albarracín

A **Serra de Albarracín** é un conxunto montañoso situado na zona suroeste do Sistema Ibérico, na fronteira entre as comunidades autónomas de Aragón, Castela-A Mancha e Comunidade Valenciana. Ten unha lonxitude duns 60&nbsp;km en dirección noroeste-sueste, cunha cota máxima de 1.921 metros de altitude no cerro de Caimodorro.

## Xeoloxía 
Os montes de Albarracín son xeralmente de rochas calcarias e nas súas masas atópanse multitude de petrificacións fósiles. O lugar no que máis hai recibiu o nome de Las Calaveras, por confundilas con restos humanos.

## Relevo 
Ao leste principia a serra de Gúdar na cabeza de Muela de Ares, desprendéndose deste punto outra serie de cerros que, prolongándose cara ao norte en forma piramidal, presentan o seu maior elevación na serra de Muela (1610 msnm) no termo de Ojos Negros. Polo oeste de Albarracín e cerro de Muela despréndese outra cordillera que, logo duns 40&nbsp;km de extensión, forma o collado La Plata, cuxa cordillera vese cortada polo río Guadalaviar, elevándose novamente baixo o nome de serra de Javalambre, que se une coa denominada serra de Espadán. Ao suroeste, entre os ríos Cabriel e Guadalaviar, comeza outra serra moi escabrosa que se estende á Comunidade Valenciana, co nome de serra de Cabrillas.

## Hidrografía 
A serra de Albarracín é un dos puntos da Península Ibérica con maior número de mananciais. No máis elevado da serra, preto de Frías de Albarracín, ten o seu nacemento o río Texo, nun manancial de escasas augas. Desde alí diríxese ao oeste, cruzando a Veiga do Texo e recibindo a varios afluentes, ata entrar en Castela-A Mancha delimitando as provincias de Cuenca e Guadalaxara.

A uns 160 m de distancia do nacemento do Texo, ao leste e na caída do collado, nace o río Cabriel, que en dirección oposta ao Texo introdúcese na provincia de Cuenca. No termo de Zafrilla ten o seu nacemento noutra fonte o río Xúcar. Na saia sur do cerro chamado Muela de San Juan nace o río Guadalaviar, que atravesa Guadalaviar, Villar del Cobo, Tramacastilla, Torres de Albarracín, Albarracín e Gea de Albarracín, chegando á comarca de Teruel tras cruzar as grandes serras de oeste a leste.

No termo de Tormón nace o río Ebrón e en Cella hai unha gran fonte de pedra construída en 1729 da que nace o río Cella. En Orihuela del Tremedal, cerca do santuario da Virxe do Tremedal, entre a serra de Molina e a de Albarracín nace o río Galo, que penetra posteriormente na provincia de Guadalaxara.

## Clima 
O clima predominante na serra de Albarracín é moderadamente frío. Conta con invernos moi fríos que en ocasións poden baixar as temperaturas ata os -15 graos Celsius, onde se dan nevadas abundantes. Os veráns son suaves podendo superar ocasionalmente os 30 graos, con temperaturas medias que oscilan entre os 17-20 graos, e que adoitan ser tormentonsos.

## Notas 
## Véxase tamén 
*Comarca de Sierra de Albarracín
Tarazona y el Moncayo

**Tarazona y el Moncayo** é unha comarca de Aragón, en España, situada ao oeste da provincia de Zaragoza. É a segunda comarca aragonesa de menor extensión. A súa capital é Tarazona.

## Municipios 
A comarca engloba aos municipios de Alcalá de Moncayo, Añón de Moncayo, El Buste, Los Fayos, Grisel, Litago, Lituénigo, Malón, Novallas, San Martín de la Virgen de Moncayo, Santa Cruz de Moncayo, Tarazona, Torrellas, Trasmoz, Vera de Moncayo e Vierlas.

## Xeografía 
Está situada no extremo occidental da provincia de Zaragoza, facendo fronteira coas provincias de Navarra, Soria e A Rioxa, e ao sur e ao leste respectivamente coas bisbarras aragonesas de Aranda e do Campo de Borja.
O seu territorio aséntase na cara norte do sistema Ibérico na conca do río Queiles.

Parte do seu territorio está ocupado polo Parque natural do Moncayo.

## Patrimonio 
[250px|miniatura|esquerda|O [Moncayo.]]
O seu principal patrimonio natural e turístico é o Moncayo, serra cuxo principal cumio alcanza a altitude de 2.316 msnm, sendo o teito do Sistema Ibérico. O seu ámbito, declarado parque natural na súa vertente aragonesa, posúe unha gran biodiversidade, con máis de 1500 especies vexetais, algunhas delas practicamente endémicas desta serra.

Entre o seu patrimonio artístico destaca o centro histórico medieval da cidade de Tarazona e, en especial, a catedral mudéxar de Santa María de la Huerta o pazo episcopal, e a fachada da casa consistorial.

Cabe destacar tamén o castelo de Trasmoz, que data da reconquista cristiá da bisbarra no século XII, e o mosteiro de Veruela, un dos tres grandes mosteiros cistercienses aragoneses e que está situado dentro do termo municipal de Vera de Moncayo.

Gustavo Adolfo Bécquer e o seu irmán Valeriano Bécquer usaron Veruela e o Moncayo a miúdo como inspiración e contexto para as súas obras e artigos. Entre as persoas ilustres nacidas na bisbarra, destacan os actores do século XX Paco Martínez Soria e Raquel Meller.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comarca Tarazona y el Moncayo, en comarcaacomarca.com 
* Comarca de Tarazona y el Moncayo en aragonesasi.com 
* Tierras del Moncayo 
*Comarcalización de Aragón, Tarazona y el Moncayo
Maestrazgo, Teruel

O **Maestrazgo** é unha comarca de Aragón, en España, situada no leste da provincia de Teruel. A súa capital é Cantavieja.

## Municipios 
A comarca engloba aos municipios de Allepuz, Bordón, Cantavieja, Cañada de Benatanduz, Castellote, La Cuba, Fortanete, La Iglesuela del Cid, Mirambel, Miravete de la Sierra, Molinos, Pitarque, Tronchón, Villarluengo e Villarroya de los Pinares.

## Xeografía 
Limita ao norte co Bajo Aragón, ao oeste con Andorra-Sierra de Arcos, Cuencas Mineras e a Comunidade de Teruel, ao sur con Gúdar-Javalambre e ao leste coa provincia de Castelló. O norte da bisbarra pódese considerar parte do Bajo Aragón Histórico.

Parte do seu territorio está ocupado polo Monumento natural das Grutas de Cristal de Molinos, o Monumento natural do Nacemento do Río Pitarque, o Monumento natural dos Órganos de Montoro e o Monumento natural da Ponte de Fonseca.

## Historia 
Os pobos do Maestrazgo pertenceron na súa maioría á Orde do Temple e, tras a súa disolución pasaron aos Hospitalarios. Así Cantavieja, Mirambel, Villarluengo e outros lugares conservan cascos históricos medievais, recintos amurallados ou restos de castelo que demostran o carácter defensivo e fronteirizo que tiveron estas terras. Noutras vilas como Cañada de Benatanduz só quedan as ruínas medievais.

O xeneral Ramón Cabrera actuou na zona durante a Primeira Guerra Carlista (1833 -1840). Os seus pasos levaron a algúns escritores do século XIX a colocar a trama dos seus relatos no Maestrazgo, entre os que destaca Benito Pérez Galdós.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comarca do Maestrazgo 
*Comarcalización de Aragón, Maestrazgo
Valdejalón

miniatura|Restos do Castelo de Villanueva de Jalón.
**Valdejalón** (en castelán; en ) é unha comarca de Aragón, en España, situada no centro-oeste da provincia de Zaragoza. A súa capital é La Almunia de Doña Godina, cunha poboación de 8.091 habitantes (datos de 2020).

## Historia 
A lei de creación da comarca é a 16/2001 do 29 de outubro de 2001. Constituíuse o 22 de decembro de 2001 e as competencias fóronlle traspasadas o 1 de abril de 2002.

## Xeografía 
A comarca engloba aos municipios de Almonacid de la Sierra, La Almunia de Doña Godina, Alpartir, Bardallur, Calatorao, Chodes, Épila, Lucena de Jalón, Lumpiaque, Morata de Jalón, La Muela, Plasencia de Jalón, Ricla, Rueda de Jalón, Salillas de Jalón, Santa Cruz de Grío e Urrea de Jalón.

Limita ao norte coa Ribera Alta del Ebro e o Campo de Borja, ao oeste con Aranda, ao sueste coa Comunidade de Calatayud, ao sueste co Campo de Cariñena e ao leste con Zaragoza.

## Economía 
A súa economía baséase na industria de transformación agraria de La Almunia e, en Épila, as industrias auxiliares da planta de Opel España de Figueruelas. Na agricultura, destaca o cultivo dos cereais e vide no val do río Jalón. Tamén se sitúa na bisbarra a Escuela Politécnica de La Almunia, na que estudan máis de tres mil alumnos.

## Patrimonio da Humanidade 
O día 14 de decembro de 2001, o cómite da Unesco declarou o Mudéxar aragonés como ben singular e insubstituíble para a humanidade. En Valdejalón hai unha ampla lista de monumentos mudéxares. Outro patrimonio interesante son as casas cova habitadas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comarca Valdejalón, en comarcaacomarca.com 
*Comarcalización de Aragón, Valdejalón
José Rodríguez Martínez (futbolista)

**José Rodríguez Martínez**, nado en La Vila Joiosa (Alacant) o 16 de decembro de 1994, é un futbolista español. Xoga de mediocentro e o seu equipo actual é o Galatasaray.
## Traxectoria 
O 22 de xullo de 2014 fíxose oficial a súa cesión o Deportivo da Coruña para a tempada 2014–15..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en Soccerway
Uña

**Uña** pódese referir a:
* **Unlla** ou uña, placa córnea na que remata o extremo dos dedos dos vertebrados terrestres.
** **Pezuño**, por extensión, o pé de certos animais criados pola súa carne.
** Por extensión, punta saínte na que rematan algunhas cousas e que pode recordar as uñas dos dedos.

## Botánica 
* **Uña**, parte máis estreita, e xeralmente descolorida, na que rematan os pétalos dalgunhas flores coma por exemplo o caravel.
* **Uña de cabalo**, a especie *Tussilago farfara*.
* **Uña de gato**, a especie *Carpobrotus edulis*, herba do coitelo.
* **Bignonia de uña de gato**, as especies *Macfadyena unguis-cati* e *Doxantha unguis-cati*. 

## Persoas 
* **Luís Morillo Uña**,  médico e profesor estremeño.

## Toponimia 
* **Uña**, concello da provincia de Cuenca, España.
* **Uña de Quintana** municipio da provincia de Zamora, España.

## Notas
Murder in the First

***Murder in the First*** é un filme estadounidense dirixido por Marc Rocco que se estreou en 1995. Conta a historia real dun preso chamado Henri Young (interpretado por Kevin Bacon) que é levado a xuízo por asasinato en primeiro grao. Tamén está protagonizado por Christian Slater e Gary Oldman.

## Sinopse 
Un rapaz orfo de 17 anos, Henri Young (Kevin Bacon), rouba $5 dunha tenda para alimentarse a si mesmo a máis a súa irmá, sendo ámbolos dous nenos desamparados. O dono da tendo colleo, e a súa irmá é enviada a un orfanato. Debido a que a tenda era tamén a oficina do Servizo Postal dos Estados Unidos, o seu crime convértese nunha ofensa federal. O mozo non volve ver a súa irmá nunca máis e é enviado ó cárcere de Leavenworth, en Kansas. Pouco despois de ser trasladado a Alcatraz, participa nun intento de fuxida con outros dous presos.

O plan de fuxida falla por mor dun preso laretas, Rufus McCain (David Michael Sterling). O mozo é castigado a vivir confinado no "burato" nos alxubes de Alcatraz. Agás por 30 minutos no día de Nadal de 1940, fica alí por tres anos. O confinamente volve tolo a Young, que cando é ceibado do burato, experimenta un episodio psicótico na cafetería a acaba con McCain, cravándolle unha culler na gorxa á vista dos outros convictos.

Young é levado a xuízo en San Francisco acusado de asasinato en primeiro grao, nun caso que os fiscais e os avogados de oficio dan por pechado. O avogado James Stamphill (Christian Slater), que acaba de graduarse en Harvard, recibe o caso. Despois de descubrir os feitos reais do caso de Young, Stamphill demanda a Alcatraz alegando que as condicións inhumanas coas que trataron ó seu cliente, provocaron que cometese o asasinato. De súpeto, o xuízo convértese nun tema moi politizado e contencioso. Ó cabo, Young é penado por asasinato involuntario e evita a pena de morte. É devolto a Alcatraz, onde morre pouco despois.

## Personaxes 
* Kevin Bacon como Henri Young
* Christian Slater como James Stamphill
* Gary Oldman como Warden Milton Glenn
* Embeth Davidtz como Mary McCasslin
* William H. Macy como D.A. William McNeil
* Stephen Tobolowsky como Mr. Henkin
* Brad Dourif como Byron Stamphill
* R. Lee Ermey como Judge Clawson
* Mia Kirshner como Rosetta Young Dial
* Ben Slack como Jerry Hoolihan
* Stefan Gierasch como Warden James Humson
* Kyra Sedgwick como Blanche, Hooker
* Alex Bookston como Doutor de Alcatraz
* David Michael Sterling como Rufus McCain
* Michael Melvin como Arthur "Doc" Barker

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Jadav Payeng

**Jadav "Molai" Payeng** () é un activista medioambiental da tribo mishing e garda forestal de Jorhat, India. Ó longo de varias décadas, dedicouse a plantar e coidar árbores nun terreo baldío a carón do río Brahmaputra, converténdoo nunha reserva forestal. O bosque, chamado bosque de Molai na súa honra, está localizado preto de Kokilamukh en Jorhat, Assam, e comprende unha área de 550 hectáreas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Foresting Man
Real Valladolid Club de Fútbol Promesas

O **Real Valladolid Club de Fútbol Promesas** é un equipo de fútbol español da cidade de Valladolid, filial do Real Valladolid. Actualmente compite na Segunda División B.

## Historia 
Nomes do equipo:
* *Recreativo Europa Delicias* (1942–1973)
* *Real Valladolid Promesas* (1973–1990)
* *Real Valladolid B* (1990–2019)
* *Real Valladolid Promesas* (2019–presente)

## Estadio 
O Real Valladolid B disputa habitualmente os seus partidos nos Campos Anexos ao Estadio José Zorrilla, con capacidade para 1.500 espectadores. Os partidos máis importantes xógaos no Nuevo José Zorrilla, con capacidade para 26.512 espectadores. Inaugurado en 1988 e a poucos metros do Estadio José Zorrilla, contén un campo de herba natural, máis dous de herba artificial, inaugurados en 2001.

No estadio anexo, á parte de ser a sede principal dos partidos do Real Valladolid Promesas, tamén serve como campo de adestramento do Real Valladolid, ademais de albergar os partidos de todas as categorías inferiores do Real Valladolid.

Ademais, tamén serve como sede para a fase local da Copa Coca Cola.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 0
* **Tempadas en 2ªB**: 19 (Incluída a 2019/20)
* **Tempadas en 3ª**: 42
* **Mellor posto na liga**: 5º (2ªB tempada 1996/97)
* **Posto na clasificación histórica de filiais**: 19º

## Xogadores destacados 
*  Benjamín Zarandona
*  Sergio Asenjo
*  Rubén Baraja
*  Carlos Calvo
*  Jacobo
*  Xavi Moré
*  Onésimo
*  Óscar
*  César Sánchez
*  Jesús Turiel

## Palmarés 
* **Terceira División (7)**: 1954-55, 1980-81, 1981-82, 1982-83, 1990-91, 2011-12, 2013-14
* Subcampión da Terceira División (5): 1961-62, 1987-88, 1989-90, 2000-01, 2009-10

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Campus de Ponferrada

O **campus de Ponferrada** é a área onde se imparten estudos universitarios na vila leonesa de Ponferrada.
## Historia
Comezou a impartir docencia no curso 1996/1997, despois de anos de reivindicacións para que O Bierzo se dotase de institucións universitarias. Para iso, reaproveitouse o edificio do antigo Hospital do Camiño de Santiago, baleiro despois do seu traslado a un edificio de nova planta.

A actividade no Campus ponferradino iniciouse con só 149 alumnos; hoxe, tras anos en que a sede berciana foi aumentando o seu abano de titulacións, ao tempo que dotándose de novas e máis modernas infraestruturas; entre elas, novos edificios para servizos, institutos de investigación, cafetaría...

### Titulacións do Campus de Ponferrada 
Na actualidade, o abano de titulacións impartidas en Ponferrada inclúe:
* Enxeñaría Técnica en Topografía.
* Enxeñaría Técnica Forestal.
* Enxeñaría Técnica Agrícola: especialidade Industrias Agrarias e Alimentarias.
* Enfermaría (anexa ao campus).
* Fisioterapia.
* Turismo (privado) (a partir do ano 2010 desaparece como oferta)
O Título Propio de Grao Medio en Cinematografía e Artes Visuais, hoxe envolvido en certa polémica pola posibilidade da súa conversión en título de formación profesional coa entrada en vigor do Espazo Europeo de Educación Superior, é un dos máis atractivos da institución académica e contou coas leccións maxistrais de cineastas do talle de Woody Allen ou Alejandro Amenábar, entre outros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Universidade de León
*Universidade Nacional de Educación a Distancia
Casa do Concello de Ponferrada

A **Casa do Concello de Ponferrada** é un edificio civil situado na praza do Concello de dita vila, e é a sede do Concello de Ponferrada, onde se achan os órganos de xestión e goberno da cidade.

## Características
O edificio actual construíuse, case na súa totalidade, entre 1692 e 1705, segundo proxecto de Pedro de Arén. Na súa construción traballaron os mestres de cantería Domingo do Campo, Juan Vierna, Diego López, Santiago Gamallo, Lucas González de Pinas, Domingo García e Juan Centeno.

Presenta unha estrutura central flanqueada por dúas torres, que rematan nunha esvelta agulla ao estilo Austria. A planta baixa posúe vans percorridos por un lintel e cinguen a porta senllas columnas sobre plintos. A planta primeira mantén a correspondencia de liñas decorativas da planta inferior, destacando a balconada corrida, sobre ménsulas, con varanda de ferro. As liñas dos corpos inferiores transmítense, a través dos piares, cara ás dúas torres onde locen as armas da cidade e posúen tamén senllos balcóns, sobre ménsulas, pechados con varanda. Coroa a estrutura central, entre as dúas torres, un solemne frontispicio onde se gravou o brasón cos símbolos imperiais.
Barcelona, Venezuela

**Barcelona** é unha cidade venezolana, capital do estado de Anzoátegui. Xunto con Puerto La Cruz, Lechería e Guanta forma unha das áreas metropolitanas máis importantes do país. O 2001 tiña 359&nbsp;984 habitantes. Foi fundada o 12 de febreiro de 1638, o día da patroa Santa Eulália, co nome de *Nueva Barcelona del Cerro Santo* por parte do catalán Joan Orpí i del Pou.

Entre os lugares emblemáticos do seu patrimonio cultural xa destaca o Teatro Cajigal, fundado o ano 1895.

## Notas 
## Véxase tamén