Margaret Murray

**Margaret Alice Murray**, nada en Calcuta (India) o 13 de xullo de 1863 e finada en Welvyn (Reino Unido) o 13 de novembro de 1963, foi unha exiptóloga, arqueóloga, antropóloga, historiadora e folclorista anglo-india. Foi a primeira muller en ser nomeada profesora universitaria en arqueoloxía no Reino Unido. Traballou no University College London (UCL) de 1898 a 1935. Presidiu a Folklore Society de 1953 a 1955 e publicou numerosos traballos ao longo da súa traxectoria académica e profesional.

Nada nunha familia rica de clase media inglesa en Calcuta, na India británica, Murray dividiu a súa xuventude entre a India, Gran Bretaña e Alemaña, e formouse en enfermaría e traballo social. Tras mudarse a Londres, en 1894 comezou estudos de exiptoloxía na UCL. Alí trabou amizade co xefe do departamento, Flinders Petrie, quen a animou a publicar os seus primeiros traballos académicos e nomeouna profesora universitaria en 1898. Entre 1902 e 1903 participou con Petrie nas escavacións en Abidos, (Exipto). Alí descubriron o templo de Osireion e durante a tempada seguinte investigaron o cemiterio de Saqqara. Ambos traballos asentaron a súa reputación na exiptoloxía.

Para complementar o seu soldo como conferenciante da UCL no Museo Británico e no Museo de Manchester, contra finais de 1908 liderou o desenvolvemento de Khnum-nakht, un das momias que se recuperaron da Tumba dos Dous Irmáns. Foi a primeira vez que unha muller desenvolveu unha momia en público. Murray recoñeceu que a exiptomanía británica reflectía un interese público xeneralizado no Antigo Exipto, e escribiu varios libros sobre exiptoloxía destinados ao público xeral.

Murray tamén estivo implicada de xeito intenso na primeira onda do feminismo. Formou parte da Unión Social e Política das Mulleres e dedicouse a mellorar a situación das mulleres na UCL. Ao non poder regresar a Exipto por mor da Primeira Guerra Mundial, centrou a súa investigación na hipótese do culto das meigas. Esta teoría defendía que os xuízos por bruxería na Idade Moderna eran unha tentativa de extinguir un culto pagán pre-cristián que adoraba unDeus hastado. Malia ser posteriormente refutada, a teoría logrou atención xeral e supuxo unha influencia significativa no novo movemento relixioso da Wicca. 

Entre 1921 e 1931 realizou escavacións de xacementos prehistóricos en Malta e Menorca e desenvolveu o seu interese nos estudos do folclore. Foi nomeada doutora honoris causa en 1927 e profesora auxiliar en 1928, e en 1935 xubilouse da UCL. Ese ano visitou a Franxa de Gaza para colaborar na escavación de Tell al-Ajjul, dirixida por Petrie, e en 1937 dirixiu unha pequena escavación en Petra (Xordania). Nos seus últimos anos presidiu a Folklore Society, pronunciou conferencias en institucións como a Universidade de Cambridge e o City Lit e continuou a publicar até a súa morte.

Os traballos de Murray sobre exiptoloxía e arqueoloxía foron amplamente aclamados e valéronlle o alcume de «A Gran Dama da Exiptoloxía». Porén, após a súa morte moitas das súas contribucións a este eido foron eclipsadas polas de Petrie. Por contra, os seus traballos en estudos de folclore e na historia da bruxaría foron desacreditados e os seus métodos nestas áreas fortemente criticados. A influencia da súa teoría do culto ás bruxas tanto na relixión como na literatura foi estudada en numerosas ocasións, e ela foi alcumada como a «Avoa da Wicca».

## Obras 
## Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*