Batalla de Kosovo Polje

A **batalla de Kosovo Polje**, tamén coñecida como **batalla de Kosovo** (en serbio: *Kosovska bitka*; en cirílico: *Косовска битка*; en turco: *Kosova Meydan Muharebesi*) foi unha batalla librada en 1389, o día 15 de xuño, festividade de San Vito, entre a Serbia do Morava rexida por Lazar Hrebeljanović e o exército invasor do Imperio Otomán, baixo a dirección do sultán Murad I.

A batalla tivo lugar no *Campo dos merlos*, a uns 5&nbsp;km o noroeste da moderna Pristina. Os relatos históricos fiábeis sobre a batalla son escasos; os máis críbels obtivéronse a través de comparacións críticas con batallas históricas contemporáneas (como a batalla de Ankara ou a de Nicópolis), que permitiron unha reconstrución fiábel.

A batalla finalizou con vitoria otomá, con grandes perdas en ambos os bandos.

A batalla de Kosovo ten particular importancia no concepto serbio da historia, a tradición e a identidade nacional.
esquerda|miniatura|150px|O *knez* (príncipe) Lazar Hrebeljanović.
[miniatura|esquerda|150px|[Murad I, sultán do Imperio Otomán desde 1383 até a súa morte durante a batalla.]]

O exército de Murad comprendía entre 27&nbsp;000 e 40&nbsp;000 combatentes. Entre eles estaban incluídos de 2&nbsp;000 a 5&nbsp;000 xanízaros, 2&nbsp;500 membros da garda de cabalería de Murad, 6&nbsp;000 ispahís, 20&nbsp;000 azaps e akincis e 8&nbsp;000 dos seus vasalos de Germiyan, Saruhan, o Imperio bizantino, Bulgaria, os principados do sur de Serbia en Macedonia (as terras de Constantino Dragaš e o príncipe Marko) eAlbania. Deles, entre 12&nbsp;000 e 15&nbsp;000 estaban baixo o mando de Lazar, entre 5&nbsp;000 e 10&nbsp;000 correspondían a Vuk Branković, un nobre serbio de Kosovo e xenro de Lazar, e un grupo menor ao nobre bosníaco Vlatko Vuković. O exército mixto de Vuković incluía un continxente de Cabaleiros Hospitalarios, a quen o cabaleiro croata Xoán de Palisna levara desde Vrana, en Dalmacia. Varios miles eran cabaleiros. Como aliados dos cristiáns ía tamén un número indeterminado de cabaleiros polacos e húngaros.

A batalla de Kosovo considérase unha vitoria das forzas otománs. Debido á súa derrota, Serbia foi convertida nun Estado vasalo cuxos nobres debían pagar tributo e subministrar soldados aos otománs.

Por outra parte, como consecuencia da presión turca, algúns nobres serbios accederon a casar ás súas fillas con mandatarios turcos, incluída a filla do *knez* Lazar, que casou cunha filla do sultán Bayezid I.

A raíz destes matrimonios, Stefan Lazarević, o fillo e herdeiro de Lazar, converteuse nun fiel aliado de Beyazid, achegando forzas importantes para moitos dos seus futuros enfrontamientos militares, incluíndo a batalla de Nicópolis, que marcou a última cruzada a grande escala na Idade Media.

Como compensación por esta alianza, Stefan recibiu do Sultán as posesións de Vuk Branković en Kosovo.

Finalmente, o Despotado de Serbia, único reduto que resistiu aos otománs despois da batalla, foi conquistado definitivamente por estes en 1459.

A batalla de Kosovo chegou a ser vista como un símbolo do patriotismo serbio e o desexo de independencia co auxe do nacionalismo baixo o dominio otomán. A súa importancia para o nacionalismo serbio recobrou prominencia durante a disolución de Iugoslavia e a guerra de Kosovo, sendo invocada por Slobodan Milošević en 1989 nun célebre discurso durante os actos de celebración do 600º aniversario da batalla.

## Notas