open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Proxección de Haworth

[miniatura|275px|right|Proxección de Haworth das estruturas da [glicosa|α-D-glicopiranosa e da α-L-glicopiranosa]] 
[thumb|Os átomos que forman o anel (carbonos e oxíxeno) están teoricamente nun mesmo plano e os outros [substituíntes (H, OH e o último carbono CH2OH) están por riba ou por debaixo do plano. Neste caso representáronse todos os átomos, pero na proxección de Haworth omitiríanse os carbonos do anel e os hidróxenos.]]
miniatura|Comparación entre as representacións de Fischer e Haworth dos anómeros alfa e beta da D-glicopiranosa.
En química, unha **proxección de Haworth** é unha maneira común de escribir unha fórmula estrutural para representar a estrutura cíclica dos monosacáridos cunha perspectiva tridimensional simple. Colócanse os carbonos e o oxíxeno que forman o anel do monosacárido ciclado nun plano e os demais substituíntes por riba ou por debaixo do plano. A proxeción de Haworth representa mellor de forma aproximada as formas da molécula real no caso das furanosas —as cales si son realmente case planas— que no das piranosas, que en solución están na conformación cadeira e non terían todos os carbonos do anel nun plano. En química orgánica e especialmente en bioquímica son as áreas da química que máis utilizan a proección de Haworth.

A proxección de Haworth recibe o seu nome polo científico británico Norman Haworth.

Unha proxección de Haworth ten as seguintes características:
* O carbono é o tipo de átomo implícito situado nos vértices, pero non representado. No primeiro exemplo da dereita, os átomos numerados do 1 ao 6 son todos átomos de carbono. O carbono 1 denomínase carbono anomérico.
* Os átomos de hidróxeno unidos a carbonos son tamén implícitos e non se representan. No exemplo, os átomos de 1 ao 6 teñen átomos extra de hidróxeno non representados, en número suficiente para completar as catro valencias do carbono que quedasen libres.
* No anel, unha liña máis grosa indica que os átomos están máis próximos ao observador. No exemplo da dereita, os átomos 2 e 3 (e os seus correspondentes grupos OH) son os máis próximos ao observador. Os átomos 1 e 4 están máis lonxe do observador. O átomo 5 e os outros átomos son os máis afastados.
*Os grupos que están baixo o plano do anel nas proxeccións de Haworth corresponden aos que están á dereita na proxección de Fischer, e os que están por riba estaban á esquerda. Porén, a posición dos substituíntes no primeiro dos carbonos unidos ao oxíxeno do anel determinan os anómeros alfa e beta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fórmula esquelética
* Proxección de Natta
* Proxección de Newman
UNIFORM-1

**UNIFORM-1** (acrónimo de *University International Formation Mission 1*) foi un satélite artificial do Xapón lanzado o 24 de maio de 2014 a bordo dun foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima.

## Características 
UNIFORM-1 é parte dun proxecto que ten obxectivo de desenvolver unha rede de detección de incendios forestais mediante microsatélites. Tiña forma de cubo de 50 x 50 x 50 cm cunha masa de 50 kg e dous paneis solares para xerar electricidade. O satélite é o resultado da cooperación entre varias universidades xaponesas lideradas pola universidade de Wakayama.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*H-IIA
Presura de Porto

A **Presura do Porto** ou **Presura de Portucale** foi unha campaña militar levada a cabo no ano 868 polo nobre galego Vimara Pérez, que resultou na toma dos mouros do Porto e na fundación do Condado Portucalense.

En 868, Afonso III de Oviedo reinaba sobre todo o noroeste cristián peninsular. Este rei, que subira ao trono dous anos antes, era xefe da monarquía fundada en 718 por Paio de Asturias, tras a batalla de Covadonga contra os mouros, a primeira da Reconquista.

No mesmo ano en que se reconquistaron as terras de Portucale, rebelouse contra o emir de Córdoba, que gobernaba Andalus, o oficial Ibne Maruane, xefe da garda emiral.

miniatura|O Porto na Idade Media (coa catedral construída no século XII).

O Porto non era moi grande daquela. O seu territorio, coñecido como "territorium portucalense" chegou a dar nome a toda a comarca comprendida entre o río Miño e Santa María da Feira. 

En posesión do territorio como primeiro conde de Portugal ficou Vimara Pérez, á que se lle concederon xenerosos beneficios. O territorio comezou a ser poboado por familias de alta nobreza, poucas en número, emparentadas entre si e cos reis de León, ocupando importantes cargos administrativos e curiais e amplas terras. Despois extinguiríanse durante a crise da monarquía leonesa e o acceso ao trono de Fernando Magno, primeiro da dinastía de Navarra.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Historia de Portugal
*Reconquista
**Portugal na Reconquista

## Notas
The Shirelles

**The Shirelles** foi un grupo de rapazas estadounidense formado en Passaic, Nova Jersey en 1957. Foi célebre polas súas cancións de estilo *doo wop* e *rhythm and blues*, e lograron popularidade a principios da década de 1960. O grupo estaba formado polas compañeiras de clase Shirley Owens (Shirley Alston Reeves), Doris Coley (Doris Kenner-Jackson), Addie "Micki" Harris (Addie Harris McFadden) e Beverly Lee. 

Creado para un concurso de talentos escolares, as vocalistas formaron un cuarteto que se converteu, xunto a Martha and the Vandellas, no primeiro *girl group* realmente popular. The Shirelles asinaron un contrato con Tiara Records e o seu primeiro sinxelo, "I Met Him on a Sunday", foi licenciado por Decca Records en 1958. Despois dun breve período sen éxito con Decca, achegáronse a Florence Greenberg e a súa compañía acabada de formar, Sceptre Records. Traballando con Luther Dixon, o grupo saltou á fama con "Tonight's the Night". Durante este período de colaboración con Dixon e a promoción de Sceptre, The Shirelles tiveron sete éxitos no top vinte. O grupo abandonou Sceptre en 1966 e continuó activo até 1982.

A banda gañou en popularidade, sobre todo grazas a unhas composicións apegadizas, ao efecto da publicidade, a un estilo xuvenil fresco e á inocencia que as arrodeaba. Describíronse The Shirelles como un grupo cun "son de colexiala inxenua" que contrasta cos temas sexuais de moitas das súas cancións. Varios dos seus éxitos empegaban cordas e música de estilo baião. Os seus maiores éxitos foron "I Met Him on a Sunday", "Will You Still Love Me Tomorrow", "Mama Said", "Soldier Boy" e "Foolish Little Girl". Atribúeselles o lanzamento do xénero de grupo de rapazas, e gran parte da súa música reflicte a esencia do xénero. Observouse que a súa aceptación por parte do público tanto branco coma negro, anterior á Motown, reflicte o éxito inicial do Movemento polos dereitos civís nos Estados Unidos.

En 1996 o grupo foi incluído no Salón da Fama do Rock and Roll. A revista *Rolling Stone* situouno no posto 76 da listaxe dos 100 mellores artistas de todos os tempos. En 2002 foron incorporadas ao Salón da Fama dos Grupos Vocais.

## Integrantes 
* Doris Coley
* Addie Harris
* Beverley Lee
* Shirley Owens

## Discografía 
* ''Tonight's the Night* (1961)
* *A Shirelles & King Curtis Give a Twist Party* (1962)
* *Baby It's You* (1962)
* *Give a Twist Party* (1962)
* *The Shirelles Sing to Trumpets & Strings* (1963)
* *Foolish Little Girl* (1963)
* *The Shirelles Sing the Golden Oldies* (1964)
* *Orig. Motor Town Revue* (en vivo) (1964)
* *Spontaneous Combustion* (1967)
* *Remember When* (1969)
* *Eternally Soul* (1970)
* *Happy in Love* (1971)
* *It's a Mad, Mad, Mad, Mad, World* (1972)
* *The Shirelles* (1972)
* *Let's Give Each'' (1976)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* 'The Shirelles' Vocal Group Hall of Fame Page
* History-of-Rock article
* Clark Center Saturday, February 6, 2010 at 8pm
Vilaleo

Como topónimo **Vilaleo** pode referirse a:

;En Galiza
***Vilaleo**, parroquia do concello de Láncara;
****Vilaleo de Abaixo**, lugar de dita parroquia;
****Vilaleo de Arriba**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Aristión

**Aristión** (Ἀριστίων) é o nome das seguintes persoas da Antigüidade: 

* **Aristión de Paros**, escultor grego do século -VI.
* **Aristión (filósofo)**, filósofo grego epicúreo ou peripatético.
* **Aristión (cirurxián)**, cirurxián grego (século -I ou -II).
Aristión (cirurxián)

**Aristión** (en latín *Aristion*, en grego antigo ) foi un cirurxián grego que probabelmente pertenceu á escola médica de Alexandría.

## Traxectoria 
Era fillo do tamén cirurxián Pasícrates de Esmirna. Non se sabe nada da súa vida, pero debeu vivir no século -I ou no -II, xa que foi posterior a Ninfodoro e anterior a Heliodoro.

## Notas
Museo Exipcio de Melilla

O **Museo Exipcio de Melilla** é un museo de arte exipcia da cidade española de Melilla. É un dos dous únicos museos de arte exipcia de España. xunto co de Barcelona. Abriu as súas portas en febreiro de 2021, e dispón de tres plantas dedicadas á exposición con pezas achegadas polos anos de coleccionismo da Fundación Gaselec. 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Museo de Melilla
Estela de Aristión

A **Estela de Aristión** é unha escultura grega que data do -510. Creouna o escultor Aristocles de Sición con mármore do Pentélico e amosa restos de policromía. Atopárona en Velanideza, preto de Maratón, na Ática, en 1839.

## Descrición 
miniatura| Detalle da estela. En 2006, foi reconstruída por Vinzenz Brinkmann e Ulrike Koch-Brinkmann.|esquerdaA **Estela de Aristión** ou **Estela de Maratón** é unha estela funeraria que hoxe se atopa no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas (NAMA, inventario núm. 29) e que data do ano -510. A obra é unha das mellores esculturas da Grecia tardoarcaica. Está tallada en mármore do Pentélico e mide 2,02 m de altura. Atopárona coa base de 0,24 m de altura. Fáltalle a parte superior da cabeza e o casco ático. Na parte superior da base hai unha inscrición, que indica o nome do defunto en xenitivo: Ἀριστίονος, *Aristíonos*, que significa "de Aristión".

"Tanto as proporcións como a pose lembran os curos do final da escultura arcaica". Esta está decorada con motivos xeométricos en forma de zigzag e grecas, mentres que no ombreiro leva a imaxe dunha estrela. O personaxe leva casco na cabeza e protectores nas pernas. Na man esquerda sostén unha lanza, e a dereita esténdese ao longo do corpo. Os restos de pintura conservados indican que estaba pintada de vermello, amarelo e azul.  Esta estela é un dos últimos exemplos da escultura arcaica ateniense.

Sabíase que o escultor Aristocles de Sición tiña a súa firma nalgunhas bases, pero a súa única obra famosa é esta estela.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Aristión (filósofo)

**Aristión** (en latín *Aristio* e en grego ʼΑριστίων), foi un filósofo epicúreo ou peripatético, fillo de Atenión, outro filósofo peripatético. Adquiriu, de adulto, a cidadanía ateniense.
## Traxectoria 
Casou novo e ensinou filosofía en Mesene e Larisa, ata que regresou a Atenas cunha gran fortuna, e alí foi nomeado embaixador ateniense na corte de Mitrídates VI Eupator do Ponto, de quen se fixo amigo e converteuse nun dos seus conselleiros. Enviado polo rei a Atenas, as súas cartas e discursos convenceron aos atenienses da posibilidade de se liberaren do xugo romano, e pronto puido proclamarse tirano, no contexto da guerra entre Mitrídates e Roma.

O seu goberno parece ser que foi cruel e Plutarco fala moi mal del. Loitou contra Nabis e contra Catilina. Enviou a Apeliconte de Teos para saquear o tesouro de Delos, Aristión foi cercado na cidade por Lucio Cornelio Sila no -87 mentres o xeneral Arquelao estaba no Pireo. A fame fixo estragos na cidade asediada, e dise que os asediados tiveron que comer os corpos dos seus compañeiros mortos, e finalmente a cidade foi tomada ao asalto e Sila ordenou unha matanza indiscriminada.

Aristión fixo queimar o Odeón, para que Sila non utilizase a madeira do edificio para construír máquinas de guerra, e refuxiouse na Acrópole, que Sila ocupou rapidamente. Aristión foi capturado e executado no altar de Atenea. A morte de Sila por enfermidade foi posteriormente considerada por Pausanias como un castigo por este acto contrario á lei sagrada.

## Notas
Aristión de Paros

**Aristión de Paros** foi un escultor grego do século -VI. As obras que se lle atribúen datan entre os anos -540 e -525.

## Traxectoria 
Procedía da illa de Paros. Traballou entre -550 e -520. É coñecido por sinaturas de pedestais de estatuas.

## Obras 
Aristión non está documentado polos escritores antigos, pero algunhas das súas sinaturas atopáronse en monumentos funerarios, todas na Ática: polo tanto, é o primeiro escultor grego arcaico coñecido polo seu nome. En 1839 e 1858 atopáronse na Ágora de Atenas tres fragmentos dunha base do monumento funerario de Antíloco, coa súa sinatura, cuxa inscrición é semellante á da Kore de Frasiclea. Debido á forma do baleiro no alto do monumento de Antíloco, parece que a base debeu soportar unha columna que á súa vez estaba rematada por unha esfinxe ou un kuros. O achado foi datado de entre -540 e -530. Consérvase no Museo Epigráfico de Atenas co núm. inv. 10647-8. Outra base da estatua do Cerámico estaba dedicada a un falecido chamado Xenofanto.
miniatura| Kore de Frasiclea de Aristión de Paros.
Segundo algúns estudosos, a estela da tumba do hoplita Aristión, creada polo escultor Aristocles, estaba sobre a tumba de Aristión de Paros. Mide 2,40 m de alto. O escultor conseguiu modelar a silueta do guerreiro con gran mestría. Foi datado no -510. Esta estela é un dos últimos exemplos da escultura arcaica ateniense.

## Recepción 
Respecto á Kore de Frasiclea, a opinión máis estendida é que debería ilustrar a forte influencia do ambiente artístico estranxeiro na obra de Aristión. A arqueóloga Brunilde Sismondo Ridgway sostén que Aristión tamén creou os frisos leste e norte do Tesouro dos Sifnios en Delfos. Elena Walter-Karydi rexeita unha comparación con este escultor chamado *Mestre B*, por razóns estilísticas.

## Notas
Das cousas de Ramón Lamote

***Das cousas de Ramón Lamote*** é unha obra de narrativa de Paco Martín, publicada en galego en 1985. É unha obra fundacional
que supón a introdución na literatura xuvenil galega na corrente do realismo máxico de herdanza
cunqueirá, un dos grandes éxitos de vendas da literatura galega, e especialmente o best-séller da literatura infantil e xuvenil feita en Galiza. Ademais, o libro foi incluído nas reputadas listaxes do *IBBY Honour List* (1986) e mais do *White Ravens* (1988); así mesmo o autor foi recoñecido co Premio O Barco de Vapor en 1984, o Premio Antón Losada Diéguez en 1985 e o Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil de España de 1986 grazas a este título, que máis de 20 anos despois, en 2008, tivo unha continuación, coa saída ao mercado de *Das novas cousas de Ramón Lamote*, tamén ilustrado por Xan Balboa e publicado por Galaxia.

En 2002 o libro foi incluído co n.º 66 na Biblioteca Galega 120 de *La Voz de Galicia*.

## Traducións 
A obra foi traducida a diversas linguas (cómpre pór de relevo o éxito da tradución española que correu por Hispanoamérica) e converteuse nun referente da literatura infantil e xuvenil, achegando á historia da literatura galega o personaxe Ramón Lamote. Foi traducida ao castelán en dúas ocasións, ao catalán, ao asturiano e ao éuscaro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Ramón Lamote
* *Das novas cousas de Ramón Lamote*
### Ligazóns externas
* Ernesto Sánchez Pombo (21/3/2002). "O libro de Paco Martín «Das cousas de Ramón Lamote», mañá con La Voz", *La Voz de Galicia*.
Proxección de Newman

Unha **proxección de Newman** é un debuxo que axuda a visualizar a estrutura tridimensional dunha molécula química. Consiste en visualizar a estrutura ao lango do enlace que une ambos átomos de carbono e proxectala sobre o plano, o que fai que sexa moi útil para visualizar a estereoquímica dos alcanos. Unha proxección de Newman visualiza a conformación dun enlace químico da parte frontal á posterior, co átomo frontal representado pola intersección de tres liñas (un punto) e o átomo posterior como un círculo. O átomo da parte frontal denomínase *proximal*, mentres que o átomo da parte posterior se denomina *distal*. Este tipo de representación ilustra claramente o ángulo diédrico específico entre os átomos proximal e distal. 

Esta proxección recibe o nome do químico estadounidense Melvin Spencer Newman, que a presentou en 1952 como unha substitución parcial das proxeccións de Fischer, que son incapaces de representar axeitadamente as conformacións e, por tanto, os confórmeros. Este estilo de diagrama é unha alternativa á proxección de cabalete, que ve un enlace carbono–carbono desde un ángulo oblicuo, ou ao estilo de cuña e trazo descontinuo, como o da proxección de Natta. Estes outros estilos poden indicar os enlaces e estereoquímica, pero non tanto os detalles conformacionais.

As proxeccións de Newman poden tamén utilizarse para estudar moléculas cíclicas, como a coformación cadeira do ciclohexano:

Debido á rotación libre arredor dos enlaces simples, hai varias conformacións para unha soa molécula. As interaccións anti refírense a moléculas (xeralmente do mesmo tipo) situadas exactamente en posicións opostas a 180° na proxección de Newman. As interaccións gauche refírense a moléculas (tamén xeralmente do mesmo tipo) que están situadas a 60° unha doutra nunha proxección de Newman. As interaccións anti esperimentan menos tensión estérica que as gauche, pero ambas as dúas experimentan menos tensión estérica que a conformación eclipsada.

Unha proxección eclipsada parece ter as especies químicas que a rodean case unhas encima doutras. En realidade, estas especies están en liña entre si, pero debúxanse lixeiramente cambaleantes para axudar a darlle formato á proxección no papel. Estes tipos de conformacións son xeralmente de maior enerxía debido ao incremento da tensión de enlace. Porén, esta tensión pode ser algo máis baixa se un hidróxeno é eclipsado nunha especie máis grande, en lugar de dúas especies grandes eclipsadas entre si.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Proxección de Haworth
*Proxección de Fischer
*Proxección de Natta
Forte de Vitoria Grande

O **Forte de Vitoria Grande** é un forte do século&nbsp;XVIII da cidade española de Melilla. Está situado na Avenida Cándido Lobeira, dentro do conxunto dos Fortes das Vitorias, do Cuarto Recinto Fortificado de Melilla A Vella, que forma parte do Conxunto Histórico Artístico da Cidade de Melilla, un Ben de Interese Cultural.  

## Historia 
Foi construído entre 1735 e 1736 para evitar que os atacantes instalasen artillaría na Altura do Cubo. En 1778 reformáronse os muros, o cordón e reconstruíronse as garitas, as banquetas e os guardacabezas. 

Nel estiveron durante o decenio absolutista José María Calatrava e Francisco Sánchez Barbero confinados, por participar na redacción da Constitución de 1812. 

En xuño de 1862 foron disparadas as balas desde o Canón O Camiñante, cañonera máis próxima ao ángulo saínte, que mira á Luneta de San Antonio, da cortina da dereita, que mira ao actual Parador de Turismo Don Pedro de Estopiñán.  

Serviu de prisión civil desde 1919 até 1996. , coa inauguración do actual Centro Penal de Melilla, estando recluídos nel o xeneral Manuel Romerales Quintero e Carlota Ou'Neill, esposa de Virgilio Leret e autora dUnha muller na guerra de España. Coa inauguración do actual Centro Penal de Melilla, quedou abandonado. O 17 de outubro de 2013 termináronse as obras que derrubaron os engadidos e o 30 de marzo de 2015 inaugurouse tras a súa rehabilitación.

## Descrición 
Está construído con pedra da zona para os muros e ladrillo macizo para os arcos e bóvedas. Ten planta septagonal, cunha entrada de pedra de cadeirado no lado oriental, tras a que se atopa un corredor a cuxos lados se dispoñen bóvedas e que conduce a un patio triangular con tres bóvedas en cada un dos lados restantes, unha polvoreira e unha capela en cada ángulo. Sobre estas estancias atópase unha plataforma á que se accede por dúas escaleiras xemelgas situadas no lado oriental. 

## Distincións 
* Premio Codega 2015.
* Premio People Choice Award dos City People Lixeiro.

Ficheiro:Fuerte_de_Victoria_Grande_7.jpg|ligazón=Archivo:Fuerte_de_Victoria_Grande_7.jpg
Ficheiro:Fuerte_de_Victoria_Grande_21.jpg|ligazón=Archivo:Fuerte_de_Victoria_Grande_21.jpg
Ficheiro:Fuerte_de_Victoria_Grande_14.jpg|ligazón=Archivo:Fuerte_de_Victoria_Grande_14.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información oficial
* Rehabilitación del fuerte de Victoria Grande
Día Internacional da Lingua de Sinais

O **Día Internacional das Linguas de Sinais** (*International Day of Sign Languages*, IDSL) celébrase anualmente en todo o mundo o 23 de setembro de cada ano xunto coa **Semana Internacional das Persoas Xordas**.

A elección do 23 de setembro é a mesma data na que se creou a Federación Mundial de Xordos en 1951.  

## Temas 
[esquerda|miniatura|Festival de primavera en Willingen, [Alemaña, previo a 2017.|280x280px]]
Desde a súa proposta en 2017, foi proposto un tema e un lema anuais para cada Día Internacional das Linguas de Sinais. Foron os seguintes: 
* **2018** : *Coa lingua de sinais, todos están incluídos!* 
* **2019** : *Dereitos da lingua de sinais para todos!* 
* **2020** : *As linguas de sinais son para todos!*
* **2021** : *Asinamos polos Dereitos Humanos!* 
* **2022** : *As linguas de sinais únennos!* 
* **2023** : *Un mundo onde as persoas xordas de todas partes poden falar en calquera lugar!* 
* **2024** : *Asina polos dereitos da lingua de sinais!* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Accesibilidade
* Comunicación visual
* Comunidade xorda
* Dereitos humanos
* Discapacidade
* Educación inclusiva
* Lingua de signos
* ONU
* UNESCO
* Xordeira
La Voz Gallega

O título *La Voz Gallega* pode referirse a:
**La Voz Gallega*, periódico editado en Ourense en 1874. 
**La Voz Gallega*, publicación quincenal iniciada en 1937 en Cuba.
**La Voz Gallega*, publicación de 1988 en Venezuela.
Lingua de sinais española

**A Lingua de Signos Española** (**LSE**) é a lingua de signos, utilizada principalmente polas persoas xordas españolas e as persoas que viven ou interactúan con elas. Aínda que non hai estatísticas totalmente fiables, calcúlase que ten máis de 100.000 persoas usuarias rexistradas, para as cales un 20-30 % é a súa segunda lingua. Está recoñecido legalmente desde 2007. [[Ficheiro:Arte_para_enseñar_a_hablar_a_los_mudos.jpg|miniatura| *Redución de las letras y Arte para enseñar a hablar a los Mudos* Arquivado (1620), de Juan Pablo Bonet|375x375px|esquerda]][miniatura|260x260px|Linguas de sinais na [Península Ibérica|Península. Considérase que existen entre tres e catro linguas diferentes. A Lingua de Sinais Portuguesa (LSP), en verde, pertence en orixe a unha familia lingüística distinta,|esquerda]]Desde un punto de vista estritamente lingüístico, LSE refírese a unha variedade de lingua de signos utilizada nunha extensa zona centro-interior da Península Ibérica, coa cidade de Madrid como epicentro cultural e lingüístico, con modalidades propias nalgunhas zonas. con sede en Asturias, Aragón, Murcia, zonas de Andalucía Occidental (Sevilla, por exemplo) e arredor da provincia de Burgos. 

## Notas 
## Véxase tamén 
* Comunidade xorda
* Día Internacional das Linguas de Sinais
* Lingua de sinais
Barxeta

**Barxeta** é un concello español da provincia de Valencia, na comunidade autónoma da Comunidade Valenciana. O termo municipal atópase na comarca de Costera.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 1.595 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Costera
* Provincia de Valencia
Candi Gómez

**Cándido Gómez Álvarez**, máis coñecido como **Candi**, nado no Porriño o 14 de maio de 1928 e finado en Granada o 2 de setembro de 2024, foi un futbolista e dirixente de fútbol galego, que xogaba como gardameta. Desenvolveu toda a súa carreira entre a Primeira e a Segunda División, destacando especialmente no Granada, club co que disputou 199 partidos oficiais e do que, trala súa retirada, foi presidente ata en cinco ocasións entre 1967 e 1997.

## Traxectoria 
Nacido no Porriño, na súa infancia xogou no Celta de Porriño e logo no Rápido de Bouzas. Aos 16 anos instalouse con seu irmán en Logroño, onde ingresou no Rayo Logroñés. Aos 17 foi fichado polo Athletic Club, sendo o xogador máis novo do equipo, pero con Lezama como titular e sen oco para el, para a tempada 1947/48 foi cedido inicialmente ao Valencia, tamén da Primeira División. Pasou o resto da campaña cedido no Valladolid, da Segunda División, co que conseguiu o ascenso a Primeira da man de Antonio Barrios. 

Alí foi o gardameta do chamado equipo dos "Millonarios", que contaba con destacados futbolistas como os internacionais Rosendo Hernández e Gonzalvo II ou os tamén galegos Cabido e Santín. Na tempada 1956/57, con Candi na portería e o pontevedrés Pasarín no banco, o Granada conseguiu o segundo ascenso da súa historia á Primeira División, despois de 12 anos de ausencia. Na tempada seguinte defendeu a portería do Granada en 20 partidos, conseguindo a permanencia en Primeira.

Na tempada 1958/59 foi cedido ao Levante, regresando a Granada ao ano seguinte. Militou dúas campañas máis no Granada, ata a súa retirada en 1961. Disputou un total de 199 partidos co club andaluz, sendo naquel momento o gardameta con máis encontros na historia da entidade.

Trala súa retirada continuou vivindo en Granada, cidade na que casara anos antes.

Deixou a presidencia en 1976, pero volveu ao cargo en catro ocasións máis entre 1985 e 1996. Faleceu o 2 de setembro de 2024, aos 96 anos de idade.

## Notas
Ribera Alta, Valencia

**Ribeira Alta** é unha comarca da Comunidade Valenciana, en España. A súa capital, como centro administrativo, é Alzira. Acolle a segunda meirande área urbana da provincia de Valencia, trala súa capital e cinto metropolitano. Por mor do crecemento urbanístico, os trazados urbanos dos concellos de Alzira, Algemesí e Carcaixent quedaron unidos formando un núcleo que ten por volta de cen mil habitantes.

## Concellos 
Os datos básicos dos 35 concellos coas cifras de poboación do padrón municipal de 2023 son:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Comarcas da Comunidade Valenciana
Bernaldo

**Bernaldo** é un nome propio masculino galego. Esta forma escrita tamén é común co portugués e co asturiano. A súa orixe é o xermánico *bera(n) ‘oso’, *baira ‘xabarín’ ou beran ‘traer, levar’. A segunda parte é hardus ‘forte, duro’. A variante Bernardo contaba con 946 persoas con ese nome e unha media de idade de 58,4 anos.

## Historia do seu uso 
O nome chegou ao galego polos francos, e ten presenza nos textos galegos no século XI.
* Asturiano: Bernaldo
* Bretón: Bernez
* Castelán: Bernardo	/ Bernal / Bernaldo
* Catalán: Bernat / Bernard / Bernald
* Éuscaro: Bernardo / Bernart / Bernat / Beñat
* Francés: Bernart / Bernaut / Bernard
* Inglés: Barnie (hip.) / Bernie / Barnet / Barnard / Bernard
* Italiano: Bernardo
* Portugués: Bernal / Bernaldo / Bernardo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de nomes masculinos en galego
* Lista de nomes masculinos galegos máis comúns
* Bernaldo de Italia
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes masculinos Real Academia Galega
Moedas-barra de ferro de Gran Bretaña

[miniatura|400x400px|[Moedas-barra de ferro británicas]]

As **moedas-barra de ferro** forn unha forma premonetal de diñeiro consistente en barras de ferro con distintas formas, que foi a primeira manifestación de moeda utilizada en Gran Bretaña, xa que xurdiron arredor do ano 200 a.C.

Os achados do castro de Hod Hill, no condado de Dorset, suxiren que as moedas-barra de ferro deixaron de utilizarse cando se comezaron a producir as primeiras emisións locais de moeda convencional, cara ao 100 a.C.

Nos *Commentarii de Bello Gallico* (“Comentarios sobre a Guerra das Galias”), de Xulio César, menciónase o que parece ser unha destas barras de ferro, mais as variacións nos textos conservados fan pensar na posibilidade de que o texto orixinal se referise realmente a aneis de ferro tamén usados como moeda. Porén, a hipótese das barras de ferro considérase a máis probable á luz das descubertas arqueolóxicas.

## Achados 
Acháronse algunhas destas barras de ferro en diversos castros, 27 delas en Hod Hill. As barras achadas no castro de Danebury, Hampshire, parece que sufriron algún proceso de transformación.

### Distribución por tipos 
Esta é a distribución xeográfica das zonas onde apareceu con máis frecuencia cada unha das catro formas destas barras de ferro:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda celta de Gran Bretaña

### Bibliografía 
* Allen, D. (1968). "Iron Currency Bars in Britain". En *Proceedings of the Prehistoric Society*. Nº 33. Páxinas 307-335.
* Cunliffe, B. (2005). *Iron Age Communities in Britain: An Account of England, Scotland and Wales from the Seventh Century BC until the Roman Conquest* (4ª ed.). Routledge. ISBN 978-0415347792
* Einzig, P. (2014). *Primitive Money: In its Ethnological, Historical and Economic Aspects*. Elsevier. ISBN 978-1483157153
* Henderson, J. (2000). *The Science and Archaeology of Materials: An Investigation of Inorganic Materials*. Routledge. ISBN 0415199344
* Papworth, M. (2011). *The Search for the Durotriges Dorset and the West Country in the Late Iron Age*. The History Press. ISBN 9780752498478
Ábsida de Santa María de Melide

A **ábsida central de Santa María de Melide** é unha pintura mural renacentista do século XVI que pertence ao conxunto da igrexa de Santa María de Melide.

A súa iconografía é unha teofanía coa Santa Trindade: o "pai" aparece co "fillo" crucificado e enriba del a pomba do Espírito Santo. As representacións dos tetramorfos aparecen nas catro esquinas. Nun friso inferior temos seis apóstolos cos seus nomes e atributos. Na parte superior da bóveda de canón aparecen catro anxos con inscricións.

## Galería 

Ficheiro:Melide Santa Maria san Pedro.jpg|San Pedro
Ficheiro:Melide Santa Maria san Xoan evanxelista.jpg|San Xoán
Ficheiro:Melide Santa Maria San Lucas-retouched.jpg|San Lucas

## Notas
Mausoleo de Ventosa

O **mausoleo de Ventosa** é o mausoleo de estilo plateresco do sartego do abade Lope de Ventosa no lado interior dereito da igrexa de Santa María de San Xiao en Ventosa, Agolada. Construíuse no século XIV ou a comezos do XV.

## Características 
esquerda|miniatura|231x231px|Esquema do mausoleo.
Inda que existen dúbidas de que o sartego sexa de Lope é a teoría máis estendida. Crese que Lope de Ventosa foi un cóengo de Santiago da familia Ulloa, que se puido permitir un sartego destas características. O mausoleo de 22 m2 está dividido en tres partes, colocouse na igrexa cando o trasladaron da igrexa románica dos Chavos, inda que tamén existen teorías de que foi trasladado dende o mosteiro de Carboeiro.

* **Parte inferior:** un friso con dez apóstolos.
* **Parte superior:** no centro un pantocrátor de Cristo sentado, ensinando as feridas das mans, rodeado por dous anxos músicos, dous santos axeonllados e os dous apóstolos que faltan, Pedro e Santiago.

## Notas
Gontá

Como topónimo **Gontá** pode referirse a:

;En Galiza
***Gontá de Abaixo**, lugar da parroquia de Coence, no concello de Palas de Rei;
***Gontá de Arriba**, lugar da parroquia de Pedraza, no concello de Monterroso.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Siós

Como topónimo **Siós** pode referirse a:

;En Galiza
***Siós**, parroquia do concello de Pantón;
****Siós de Abaixo**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Sión**, lugar da parroquia de Carballedo, no concello de Cerdedo-Cotobade.
Rebecca Cheptegei

**Rebecca Cheptegei** nada en Bukwo, Uganda o 22 de febreiro 1991 e finada en Eldoret, Kenya o 5 setembro de 2024, foi  unha atleta ugandesa especialista na carreira de fondo e campo a través. Ostentou o récord nacional na maratón. 

## Traxectoria 
Cheptegei empezou correr en 2010,na categoría de menores de 20 anos no Campionato Mundial de Campo a través onde terminou no lugar 15. Tamén competiu en probas de medio fondo como os 800 e 1500 metros. Un ano despois xa competía a nivel sénior, finalizando en segundo lugar no media maratón de Madrid e nos Xogos Militares en Río de Janeiro logrou o terceiro lugar nos 1500 metros como representante das Forzas Armadas de Uganda. En 2014 terminou en terceiro lugar no campionato africano de campo a través en Kampala. En 2021 gañou a edición inaugural do World Mountain Running Championships en Tailandia.

En 2023 participou no Campionato Mundial de Atletismo onde terminou no lugar 14 no maratón en Budapest. Co resultado logrou a clasificación aos Xogos Olímpicos de París 2024 onde terminou no posto 44 no maratón feminina.

## Morte 
O 1 de setembro de 2024, foi atacada e prendéronlle lume na súa residencia en Trans-Nzoia Condado, Kenya. Sofreu queimaduras no 75% do seu corpo, deixándolle en condicións críticas no hospital. A policía informou que o seu mozo Dickson Ndiema, botoulle gasolina e prendeulle lume durante dunha discusión que tiveron acerca do terreo onde construíron a súa casa. Ndiema foi tamén hospitalizado.

Rebecca Cheptegei morreu dos seus danos o 5 de setembro, aos 33 anos.

A agresión a Cheptegei foi dous anos despois de atopar morta a atleta keniana Damaris Mutua en Iten, un centro mundialmente famoso de atletismo do val do Rift.

## Recoñecementos 
En outubro de 2024, a alcaldesa de París Anne Hidalgo anunciou unha homenaxe a Rebecca Cheptegei e a decisión de bautizar unha sede deportiva co nome da atleta, na súa honra. Segundo manifestou Hidalgoː París non a esquecerá. Dedicarémoslle unha sede deportiva para que o seu recordo e historia permanezan entre nós e axúdenos a transmitir a mensaxe de igualdade, que é a mensaxe dos Xogos Olímpicos e Paralímpicos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Agnes Tirop
Proxección de Natta

En química, a **proxección de Natta** (que recibe o nome do químico italiano Giulio Natta) é unha forma de representar moléculas coa súa estereoquímica completa en dous dimensións nunha fórmula esquelética. Nunha molécula de hidrocarburo con todos os átomos de carbono formando parte da cadea principal nunha xeometría molecular tetraédrica, a cadea principal en zigzag está no plano do papel (cos enlaces químicos representados como segmentos de liñas rectas continuas) cos  substituíntes saíndo do plano do papel cara ao observador (nese caso os enlaces represéntanse como cuñas continuas) ou afastándose do observador (nese caso os enlaces represéntanse como cuñas descontinuas). A proxección de Natta é útil para representar a tacticidade dun polímero. 

center|polímeros isotácticos

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fórmula esturtural
* Fórmula esquelética
* Proxección de Haworth
* Proxección de Newman
* Proxección de Fischer

### Ligazóns externas 
* Entrada para proxección en zigzag. En: IUPAC (ed.): Compendio de terminoloxía química. "Gold Book".
Güije

O **Güixe** (Güije en castelán), tamén coñecido como **Jigüe** ou **Chichiricú** é un tipo de trasgo característico da cultura e a mitoloxía cubana e do Caribe de orixe africana. 

Este trasgo afrocubano represéntase como un negrito diminuto, de grotescas faccións, ollos reboutados e moi escorregadizo. Dise que habita nos ríos moi intricados, e nas noites aparecen para asustar aos viaxeiros. Sempre andan núos ou cubertos con bejucos dos ríos onde habitan.  O Güije aparece na literatura cubana, a música, as artes plásticas, filmes, series infantís e debuxos animados, é o arquetipo máis coñecido da mitoloxía cubana.

En palabras propias do investigador cubano Fernando Ortiz: "Güije é unha palabra de orixe africana que se usaba para nomear os trasnos dos ríos, lagoas e lagoas".

Os güixes ou chichiricús constitúen o corpo de lendas máis amplo e arraigado na memoria colectiva do campo cubano e non foron inmunes á loita pola supervivencia á que se enfrontaron as crenzas relixiosas, os mitos, as procesións, as celebracións e as festas populares. As lendas dos güixes foron e serán parte integrante da cultura cubana.

## Notas
L'Ènova

'''L'Ènova''' é un concello español da provincia de Valencia, na comunidade autónoma da Comunidade Valenciana. O termo municipal atópase na comarca da Ribera Alta.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 914 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Ribera Alta
* Provincia de Valencia
Paredes de Abaixo

Como topónimo **Paredes de Abaixo** pode referirse a:

;En Galiza
***Paredes de Abaixo**, lugar da parroquia de Oroso, no concello da Cañiza;
***Paredes de Abaixo**, lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos, no concello de Paradela.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Paredes de Arriba**, lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos, no concello de Paradela.
Tesla Cybertruck

A **Tesla Cybertruck** é unha pickup eléctrica con batería feita por Tesla, Inc. dende 2023. Introducida como prototipo en novembro de 2019, ten un deseño de carrozaría moi xeométrico, formado por paneis planos de chapa de aceiro inoxidable. Inicialmente, Tesla planeaba producir o vehículo a finais de 2021, pero despois de moitos atrasos, entrou en produción a mediados de 2023 e entregouse por primeira vez aos clientes en novembro dese ano. Ofrécense tres modelos: un modelo de tracción total con tres motores chamado *Cyberbeast*, un modelo de dobre motor e un modelo de tracción traseira. As estimacións do alcance da EPA cobren entre 400 e 550 km, variando segundo o modelo. Dende decembro de 2023, o Cybertruck está dispoñible en América do Norte.

## Notas
Brais González

O nome Brais González pode referirse a:
***Brais González Pérez** (Vigo, 1987) compositor galego, autor da ópera *Loba branca*.
***Brais González Pérez** (Salceda de Caselas, 1988), escritor e político galego.
Ribera Baixa

A **Ribera Baixa** é unha comarca da Comunidade Valenciana, en España. Atópase na provincia de Valencia, e a súa capital, como centro administrativo, é o concello de Sueca e súa capital turística é Cullera.

## Concellos 
Os datos básicos dos 12 concellos coas cifras de poboación do padrón municipal de 2023 son:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Comarcas da Comunidade Valenciana
Ribeira de Abaixo

Como topónimo **Ribeira de Abaixo** pode referirse a:

;En Galiza
***Ribeira de Abaixo**, lugar da parroquia de Ribeira, no concello de Crecente;
***A Ribeira de Abaixo**, lugar da parroquia da Ermida, no concello de Quiroga.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Riocereixa

Como topónimo **Riocereixa** pode referirse a:

;En Galiza
***Riocereixa**, parroquia do concello de Pedrafita do Cebreiro;
****Riocereixa de Abaixo**, lugar de dita parroquia;
****Riocereixa de Arriba**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A Ribeira de Vilapape, Vilarello, Láncara

**A Ribeira de Vilapape** é un lugar da parroquia de Vilarello, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2023 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilarello 
### Parroquias de Láncara 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Láncara
Suzanne Frey-Kupper

**Suzanne Frey-Kupper**, nada en Baden, cantón suízo de Argovia, o 26 de xullo de 1958, é unha numismática e arqueóloga clásica suíza, catedrática da Estudos Clásicos e Historia Antiga na Universidade de Warwick. 

Frey-Kupper está especializada no estudo das emisións monetarias gregas, púnicas e romanas, sinaladamente no papel destas moedas nos procesos históricos e como axentes sociais. 

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Suzanne Frey-Kupper naceu en Baden, Argovia, en 1958, filla de Käthi Kupper Gammeter e de Walter Kupper. 

Cursou os seus estudos superiores de Prehistoria, Arqueoloxía e Historia da Arte na Universidade de Zürich, dos que se licenciou en 1987, cunha tese sobre os achados monetarios de Monte Iato, en Sicilia. En 2007 acadou o seu doutoramento en Historia Antiga na Universidade de Lausana. 

### Carreira profesional 
En 1985 foi unha das fundadoras do Grupo Suízo para o Estudo de Achados Monetarios (GSETM), do que ocupou a presidencia.

No período 1991-1998 dirixiu a sección francófona do Inventario de Achados Monetarios Suízos (ITMS), da Academia Suíza de Humanidades e Ciencias Sociais (ASSH). onde ademais da docencia e a investigación se responsabilizou da colección didáctica de moedas antigas.
* 2016: Premio pola súa contribución, da Universidade de Warwick.
* 2024: *Jeton de Vermeil*, da Sociedade Francesa de Numismática.
En 2013 , Frey-Kupper foi obxecto dunha publicación de homenaxe co gallo do seu 55 aniversario, baixo a dirección de Simon Frey.

## Escolma de publicacións 
Suzanne Frey-Kupper é unha prolífica autora de artigos e colaboracións en diversas publicacións especializadas nos seus ámbitos de interese, así como dalgúns traballos monográficos. 

### Escolma de monografías 
* (2013). *Die antiken Fundmünzen vom Monte Iato (1971–1991). Ein Beitrag zur Geldgeschichte Westsiziliens*. Éditions du Zèbre, Lausana. Dous volumes: ISBN 978-2-940351-16-9 e ISBN 978-2-940351-17-6
* (2017). ''Le trésor de Thun 1955 (CH Berne). 2'304 monnaies romaines au terminus 293 de notre ère* (con S. Estiot e P. Zanchi). Académie suisse des sciences humaines et sociales, Berna. ISBN 978-2-940086-14-6
* (2018).*Aventicum I. Les monnaies de sept sanctuaires romains d'Avenches* (con I. Liggi Asperoni e N. Wolfe-Jacot). Académie suisse des sciences humaines et sociales, Berna. ISBN 978-2-940086-15-3
* (2019). *Contexts and the contextualization of coin finds* (con C. Stannard e N. Wolfe-Jacot). Ëditions du Zèbre, Lausana. ISBN  978-2940557035

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cunz, R. (2011). "Suzanne Frey-Kupper"*.* En *Numismatisches Nachrichtenblatt.'' Nº 9. Páxina 339.

### Ligazóns externas 
* Web de Suzanne Frey-Kupper
* Vídeo: "The Invention of Greek Coinage" (Prof. Suzanne Frey-Kupper)
Buleuterio de Delfos

O **buleuterio** **de Delfos** (en grego, Βουλευτήριον; en latín, *Būleutērion*) foi un buleuterio ou lugar de reunión do consello de Delfos na Grecia central da Antigüidade. As ruínas atópanse no sitio arqueolóxico de Delfos, Patrimonio da Humanidade da UNESCO.

## Descrición 
Foi construído na época arcaica, arredor de -600 / -500. Era a sede da bulé local ou consello de Delfos. Estaba no santuario do Templo de Apolo ao longo da Vía Sagrada, xunto ao Tesouro dos atenienses. O edificio era unha sala de reunións rectangular relativamente pequena con portas en tres lados. No seu interior debía haber unha columnata e asentos de madeira nos laterais. No edificio atopáronse inscricións que axudaron a identificar a súa finalidade. Só se conservan os cimentos e outras partes menores do edificio.

## Notas
Idomeneo de Lampsaco

**Idomeneo** (en grego antigo Ἰδομενεύς; en latín, *Idomeneus*) foi un filósofo epicúreo grego que floreceu entre o -310 e o -270.
## Traxectoria 
Natural de Lampsaco e discípulo de Epicuro. Casou con Batis, irmá de Sandes de Lampsaco, outro discípulo de Epicuro.

Escribiu un número considerábel de obras filosóficas e históricas, aínda que estas últimas non foron consideradas de gran valor por Plutarco, pero seguramente daban datos interesantes, xa que estaban dedicadas á vida privada dos personaxes máis insignes de Grecia. As obras perdéronse, pero *Suídas* e Dióxenes Laercio mencionan os seguintes títulos:

* 1. , obra mencionada só por *Suídas.*
* 2.  (*Sobre os socráticos*).
* 3. Unha obra sobre os Pisistrátidas.
* 4. Unha obra sobre Temístocles.
* 5. Unha obra sobre Arístides.
* 6. Unha obra sobre Pericles.
* 7. Unha obra sobre Demóstenes.
* 8. Unha obra sobre Esquines.
* 9. Unha obra sobre Hipérides.
* 10. Unha obra sobre Foción.

Pénsase que estas obras podían formar un conxunto, cuxo título probabelmente fose  ("*como fala Idomeneo sobre os demagogos").*

## Notas
Idomeneo

* **Idomeneo de Lampsaco**, filósofo epicúreo do séculos -IV e -III.
* **Idomeneo (fillo de Deucalión)**, personaxe da mitoloxía grega.
* **Idomeneo (ópera)**, ópera de Wolfgang Amadeus Mozart.
Eclesiasterio

[miniatura| A *[ecclesía* de Atenas reuníase nun outeiro chamado Pnix]]
Na antiga Grecia, o **eclesiasterio** (ἐκκλησιαστήριον *ekklēsiastērion*) era o lugar de reunión da asemblea popular (*Ekklesía*) dunha polis.

## Descrición 
[miniatura| O teatro de [Metaponto construíuse sobre o eclesiasterio.]]
Nalgunhas cidades o eclesiasterio era un edificio separado, pero en moitos casos o teatro utilizábase tanto para representacións como para reunións da *ekklesía*. En Atenas as reunións regulares da asemblea celebrábanse nun outeiro chamado Pnix e dúas reunións anuais tiñan lugar no Teatro de Dioniso. Ao redor do -300, todas as reunións da *ecclesía* foron trasladadas ao teatro. As reunións da asemblea podían atraer un gran público: 6 000 cidadáns poderían asistir en Atenas durante o século -V

Nas cidades que tiñan un eclesiasterio separado, o edificio podía adoptar varias formas. Moitos consistían en chanzos construídos na aba dun outeiro, semellantes aos teatros pero moito máis pequenos. Delos tiña un edificio cuberto. En Metaponto era unha estrutura circular en terreo chan con chanzos elevados. Colocouse un podio nunha pasarela que atravesaba o centro. Podería albergar entre 7 500 e 8 000 persoas a principios do século -V, despois da ampliación. Esta estrutura circular era infrecuente pola súa localización na Magna Grecia. Tamén foi identificado como eclesiasterio un edificio circular sen teito con asentos graduados en Paestum, a antiga Posidonia. Non obstante, é probábel que fose un buleuterio, porque só podía albergar entre 500 e 600 persoas nunha cidade relativamente grande.

## Notas
Los Potes

**Los Potes** é un grupo musical galego de Santiago de Compostela. Formado en 1965 para tocar versións de temas de pop e rock en festas e verbenas, o grupo separouse en 1975, pero regresou á actividade no 2000.

## Historia 
Foi fundado en en 1965 en Santiago de Compostela e estaba formado inicialmente por cinco membros: os irmáns Antonio e Manolo Fuentes (Baby), José María Hernández, Enrique Salmonte e Santiago Cañete. Deron o seu primeiro concerto na Noitevella de 1966 no hotel Caracas do Milladoiro e nos seguintes anos fixéronse especialmente célebres na comarca de Barbanza, actuando en festas e verbenas, onde tocaban versións de temas da época, tanto de pop como rock ou música de verbena.
A súa actividade detívose sobre 1975 pola imposibilidade de compatibilizar a música coa vida diaria dos seus membros, pero o grupo reviviu no ano 2000, reuníndose de novo e dando concertos durante as seguintes décadas, aínda que só con tres dos membros orixinais.

## Notas
Bocairent

**Bocairent** é un concello español da provincia de Valencia, na comunidade autónoma da Comunidade Valenciana. O termo municipal atópase na comarca da Vall d'Albaida.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 4115 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Vall d'Albaida
* Provincia de Valencia
Arxuá

Como topónimo **Arxuá** pode referirse a:

;En Galiza
***Arxuá de Abaixo**, lugar da parroquia da Cova, no concello do Saviñao;
***Arxuá de Arriba**, lugar da parroquia da Cova, no concello do Saviñao.
Segán

Como topónimo **Segán** pode referirse a:

;En Galiza
***Segán**, parroquia do concello do Saviñao;
****Segán de Abaixo**, lugar de dita parroquia;
****Segán de Arriba**, lugar de dita parroquia.
Casa da Lama

Como topónimo **Casa da Lama** pode referirse a:

;En Galiza
***A Casa da Lama**, lugar da parroquia de Ousende, no concello do Saviñao;
***O Casa da Lama**, lugar da parroquia de Recelle, no concello de Portomarín.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Pulleira

Como topónimo **Pulleira** pode referirse a:

;En Galiza
***Pulleira**, lugar da parroquia de Lardeiros, no concello do Pino;
***Lamapulleira**, lugar da parroquia de Anseán, no concello do Corgo;
***Lamapulleira**, lugar da parroquia de San Cosme de Manán, no concello do Corgo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Vall de Cofrents

**Vall de Cofrents** é unha comarca da Comunidade Valenciana, en España. Atópase no interior da provincia de Valencia e a súa capital é o concello de Ayora.

## Concellos 
Os datos básicos dos 7 concellos coas cifras de poboación do padrón municipal de 2023 son:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Comarcas da Comunidade Valenciana
Pipín

O topónimo **Pipín** pode referirse a:

;En Galiza
***Pipín**, lugar da parroquia de Xudán, no concello da Pontenova;
***Pipín de Abaixo**, lugar da parroquia de Bulso, no concello de Sober;
***Pipín de Arriba**, lugar da parroquia de Bulso, no concello de Sober.

## Véxase tamén
### Outros artigos