Micronúcleo

En citoloxía un **micronúcleo** é un pequeno núcleo celular que se forma cando un cromosoma ou fagmento de cromosoma non se incorpora a un dos núcleos normais das células fillas durante a división celular. Xeralmente é un signo de que aconteceu algún evento xenotóxico e unha inestabilidade cromosómica. Os micronúcleos vense comunmente en células cancerosas e poden indicar danos xenómicos que poden incrementar o risco de aparición de doenzas dexenerativas ou do desenvolvemento.

Os micronúcleos nas células animais anormais fórmanse durante a anafase a partir de cromosomas acéntricos que quedan atrasados ou fragmentos de cromátides orixinados pola reparación incorrecta ou non reparación de roturas do ADN ou por non-disxunción de cromosomas. Esta segregación inapropiada de cromosomas pode ser o resultado da hipometilación de secuencias repetidas presentes no ADN pericentromérico, irregularidades en proteínas do cinetocoro ou na súa ensamblaxe, un aparato do fuso disfuncional, ou xenes do checkpoint da anafase defectuosos. Os micronúcleos poden contribuír á inestabilidade xenómica promovendo un evento mutacional catastrófico chamado cromotripse. Desenvolvéronse moitos ensaios de micronucleos para testar a presenza destas estruturas e determinar a súa frecuencia en células expostas a certos compostos químicos ou sometidas a condicións estresantes.

O termo **micronúcleo** pode tamén referirse a un núcleo celular máis pequeno dos protozoos ciliados, como *Paramecium*. Na mitose estes protozoos divídense por fisión, e na conxugación un par de micronúcleos, que funcionan como gametos, sofren unha fusión recíproca para formar un núcleo cigótico, que dará lugar aos macronúcleos (de gran tamaño) e micronúcleos (pequenos) dos individuos do seguinte ciclo de fisión.

O termo **micronúcleo** tamén se usa en informática. En informática un núcleo, xeralmente sinónimo de kernel, é un programa informático no centro do sistema operativo dun computador que sempre ten un control completo sobre todo o sistema. Ao principio os máis usados foron os chamados kernels monolíticos, pero en 1969, o RC 4000 Multiprogramming System introduciu unha filosofía de deseño de sistemas de núcleo pequeno (micronúcleo ou microkernel) "sobre o cal poderían construírse sistemas operativos para diferentes propósitos de maneira ordenada", que se fixo a preferida.

## Descubrimento 
Os micronúcleos en eritrocitos humanos acabados de formar coñécense como corpos de Howell-Jolly porque estas estruturas foron identificadas e descritas en eritrocitos polos hematólogos William Howell e Justin Jolly. Atopouse despois que estas estruturas estaban asociadas con deficiencias en vitaminas como o folato e a B12. Das relacións entre a formación de micronúcleos e a exposición a factores ambientais informouse primeiro en raíces de células do extremo da raíz de plantas expostas a radiación ionizante. A indución de micronúcleos por un composto químico descubriuse en células tumoral de ascite de Ehrlich tratadas con colchicina.

Un estudo, no que se usou a tinguidura Giemsa para tinguir o material nuclear, estableceu os seguintes criterios para a identificación de micronúcleos: 
1) diámetro de menos de 1/3 do núcleo primario, 
2) non retractilidade (exclúe as pequenas partículas de tinguidura), 
3) cor igual ou máis lixeiro que o núcleo principal (exclúe as grandes partículas de tinguidura), 
4) localización dentro de 3 ou 4 diámetros nucleares do núcleo principal sen tocalo, e 
5) non máis de dous asociados cun núcleo primario (3 ou máis micronúcleos son probablemente polimorfos ou prorrubicitas con fragmentos nucleares).

## Ensaios 
O test de micronúcleos proporciona importante información sobre a capacidade dun composto químico de interferir coa estrutura e función do cromosoma. Por exemplo, moitos carcinóxenos humanos coñecidos dan un test positivo en tests de micronúcleos de mamíferos. Neses tests os organismos son tratados cun composto químico e mídese a frecuencia resultante de células micronucleadas. Se hai un incremento marcado no número de células con micronúcleos, pode concluírse que o composto induce danos cromosómicos estruturais ou numéricos. Como os tests de micronúcleos deben realizarse en células que se dividen activamente, as células nais da medula ósea e os eritrocitos que producen nas súas división celulares son candidatos ideais. Estas células experimentan un recambio rápido e constante e a falta nelas dun verdadeiro núcleo fai que os micronúcleos sexan doadamente visibles ao microscopio.

Os cromosomas sexuais contribúen á maioría de eventos de perda de cromosomas co aumento da idade. En mulleres o cromosoma X pode explicar ata o 72 % dos micronúcleos observados dos cales o 37 % parece carecer dunha ensamblaxe do cinetocoro funcional posiblemente debido á inactivación do cromosoma X. Múltiples estudos mostraron que as frecuencias de micronúcleos autosoma-positivos en ambos os xéneros e de micronúcleos cromosoma sexual-positivos en homes eran similares e permanecían sen cambiar nos grupos máis vellos mentres que a frecuencia de micronúcleos X-positivos en mulleres era maior que a frecuencia media de micronúcleos autosoma-positivos e continuaba incrementándose nas idades máis vellas.

Na xente normal e en moitos outros mamíferos, que non teñen núcleos nos seus eritrocitos, os micronúcleos son eliminados rapidamente polo bazo. Por tanto, as altas frecuencias de micronúcleos no sangue periférico humano indica unha dano ou ausencia de bazo. En ratos, non se eliminan, o que é a base para o test de micronúcleos in vivo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### outros atigos 
*Macronúcleo
*Micronúcleos cancerosos
*Microcromosoma