open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ronnie Brewer

**Ronnie Brewer**, nado o 20 de marzo de 1985 en Portland, Oregón, é un ex xogador de baloncesto profesional estadounidense que xogou 10 tempadas na National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria 
Brewer foi seleccionado na 14ª posición do Draft da NBA de 2006 polos Utah Jazz. O 18 de febreiro de 2010, Brewer foi traspasado ós Memphis Grizzlies a cambio dunha futura elección da primeira rolda do Draft. Despois de que os Grizzlies decidiran non renovar o seu contrato, Brewer asinou cos New York Knicks.

O 21 de febreiro de 2013, Brewer foi traspasado ós Oklahoma City Thunder a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2014.

O 28 de agosto de 2013, Brewer asinou cos Houston Rockets. O 21 de febreiro de 2015, foi cortado polos Rockets.

O 7 de abril de 2016, Brewer asinou de novo cos Chicago Bulls. O 15 de xullo de 2016 foi cortado polos Bulls.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Videoxogo de estratexia en tempo real

[miniatura|[Captura de pantalla|Captura de *0 A.D.*, un RTS libre.]]
Os **videoxogos de estratexia en tempo real** ou **RTS** (siglas en inglés de *real-time strategy*) son videoxogos de estratexia nos que non hai quendas senón que o tempo transcorre de forma continua para os xogadores.

Os videoxogos en tempo real son un dos subxéneros dos xogos de estratexia máis dinámicos que hai. Ademais, por regra xeral están máis traballados no apartado gráfico, xa que ó ter terreos de xogo máis pequenos que outros subxéneros, pódense representar máis texturas sen alterar tanto o rendemento.

Os RTS están pensados para ser xogados de forma moi dinámica e rápida. A diferenza dos baseados en quendas non precisan unha formulación tan pausada das decisións e céntranse moi a miúdo na acción militar. A recolección de recursos adoita ser sinxela, só hai materias primas. As batallas represéntanse a unha escala de refrega, aínda que hai varios xogos que se centran en representar batallas multitudinarias con milleiros de unidades no terreo, como sucede nas batallas da saga Total War.

O multixogador é o máis estendido e popular dos demais subxéneros, pois pódense facer partidas rápidas e dinámicas que non chegan á hora de xogo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
Ácido nonacosílico

O **ácido nonacosílico** ou **ácido nonacosanoico** é un ácido graxo de cadea lineal con 29 átomos de carbono, coa fórmula molecular , que se simboliza como C29:0.

A temperatura ambiente é un sólido que funde a 90,3–90,5&nbsp;°C. Atópase na cera montana que se obtén a partir do lignito. É un ácido graxo habitual nos humanos que se atopa en moitos tecidos como substituínte das ceramidas (o compoñente principal do estrato córneo da pel), nos lípidos da substancia branca do cerebro normal e nas glándulas sebáceas. Tamén aparece nalgunhas plantas, como *Butea monosperma* ou *Antenoron filiforme*.

## Notas
Andrés Miso

**Andrés Miso Molina**, nado o 7 de xaneiro de 1983 en Madrid, é un xogador español de baloncesto profesional.

## Traxectoria profesional 
O 18 de outubro de 2018, anunciouse a súa fichaxe polo Leyma Coruña da Liga LEB Ouro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Perfil en ACB.com
Status quo (lugares da Terra Santa)

[miniatura|Artigo 62 do [Tratado de Berlín (1878):"Os dereitos concedidos a Francia están expresamente reservados, entendéndose tamén que o status quo con respecto aos Lugares Sagrados non será afectado seriamente de ningún xeito."]]
[miniatura|dereita|A [Escaleira inamovible. Detalle dunha fotografía da fachada da entrada principal da Igrexa do Santo Sepulcro en Xerusalén.]]
O **status quo dos lugares da Terra Santa** é un acordo entre as comunidades relixiosas con respecto aos nove Lugares Santos compartidos en Xerusalén e Belén. Outros Lugares Santos en Israel e Palestina non forman parte do status quo debido a que as autoridades dunha relixión ou dunha comunidade teñen a posesión efectiva recoñecida polas demais.

## Historia 
Resultou dun *firman* (decreto) do sultán otomán Osman III en 1757 que preservaba a división da propiedade e responsabilidades de varios lugares importantes para os cristiáns, musulmáns e xudeus con respecto aos seus propietarios ou controladores no momento, e representou acordos entre varias relixións relativo a que nada podería cambiarse da forma na que se viña facendo ata entón sen interromper o balance nas visitas dos peregrinos a eses lugares. En 1852 e 1853 emitíronse novos decretos reafirmando as provisións do decreto de 1757. As provisións actuais do *status quo* nunca chegaron a establecerse nun documento único. Porén en 1929, un documento preparado por un funcionario do Mandato británico de Palestina chamado George Archer Cust e titulado *The Status Quo in the Holy Places*, pasou a ser o documento estándar sobre a materia.

## Lugares 
miniatura|page=7|Comisión de Conciliación das Nacións Unidas sobre os Lugares Santos en Palestina.
O Status Quo aplícase en nove lugares de Xerusalén e Belén:

### Disputados entre confesións cristiás 
# Igrexa do Santo Sepulcro e as súas dependencias, Xerusalén
## Deir es-Sultan, na parte superior da Igrexa do Santo Sepulcro, Xerusalén
# Tumba da Virxe María, Xerusalén
# Igrexa da Natividade, Belén
# Capela da Gruta do Leite, Belén (non existen rexistros)
# Capela do Campo dos Pastores, Belén (non existen rexistros)

### Disputado entre cristiáns e musulmáns 
# Capela da Ascensión, Xerusalén

### Disputado entre xudeus e musulmáns 
# Muro das Lamentacións, Xerusalén
# Tumba de Raquel, Belén

## Notas
Arik Einstein

**Arik Einstein** (en ), nado en Tel Aviv, Israel, o 3 de xaneiro de 1939 e finado na mesma cidade o 26 de novembro de 2013, foi un cantante, compositor e actor israelí. Foi pioneiro da música rock israelí. Por aclamación popular e da crítica, Einstein foi recoñecido como o máis grande, máis popular e máis influente artista israelí de todos os tempos. Ademais de colaborar con Shalom Hanoch e os Churchill, tamén foi vocalista das bandas Batzal Yarok (*Cebolla Verde*), Shleeshiyat Gesher Hayarkon (*Trío da Ponte Yarkon*) e Hahalonot Hagvohim (*As Altas Ventás*).

Einstein escribiu a letra de moitas das súas cancións, entre elas "Ani Veata" (*Eu e ti*), "Sa Le'at" (*Conduce amodiño*), "Mekofef Habananot" (*O que dobra as bananas),* "Yoshev Al HaGader" (*Sentado no enreixado*), "Ima Sheli" (*Miña nai*), e "Uf Gozal" (Voa, pombiño).

## Discografía 
* 1966 – *Shar bishvileh* 
* 1968 – *Mazal Gdi* 
* 1968 – *Yashan Vegam Hadash* 
* 1969 – *Puzi*
* 1970 – *Shablul* 
* 1970 – *Plastelina* 
* 1971 – *Shirey Yeladim* 
* 1971 – *Badeshe etzel Avigdor* 
* 1972 – *Yasmin* 
* 1973 – *Hashanim Harishonot* 
* 1973 – *Eretz Yisrael Hayeshana veHatova* 
* 1974 – *Sa leat* 
* 1975 – *Shirim* 
* 1976 – *Eretz Yisrael Hayeshana veHatova bet* 
* 1976 – *Yeladim* 
* 1976 – *Haahava panim rabot la* 
* 1977 – *Eretz Yisrael Hayeshana veHatova Gimel* 
* 1978 – *Leket* 
* 1978 – *Yeladudes* 
* 1980 – *Eretz Yisrael Hayeshana veHatova-Meshirey Sasha Argov* 
* 1980 – *Hamush Bemishkafaim* 
* 1981 – *Leket Leyladim* 
* 1982 – *Yoshev Al Hagader* 
* 1983 – *Shavir* 
* 1984 – *Pesek Zman* 
* 1984 – *Nostalgia-Eretz Yisrael Hayeshana veHatova*
* 1985 – *Totzeret Haaretz* 
* 1986 – *Ohev Lihiyot Babait* 
* 1987 – *Al Gvul Haor* 
* 1988 – *Meshirey Avraham Halfi* 
* 1989 – *Hashanim Harishonot* 
* 1989 – *Haiti Paam Yeled* 
* 1992 – *Nostalgia-Eretz Yisrael Hayeshana veHatova* 
* 1992 – *Haarye, Hayona, veTarnegolet Kchula* 
* 1995 – *Yesh bi Ahava* 
* 1996 – *Ktzat lakahat Hazara* 
* 1997 – *Lean Parchu Haparparim* 
* 1999 – *Muscat*
* 2002 – *Shemesh Retuva*
* 2004 – *Shtei Gitarot, Bass, Tupim* 
* 2006 – ''Rega'im* 
* 2007 – *Kol HaTov Shebaolam*
 

Xunto a High Windows:
* 1966 – *Hahalonot Hagvohim''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Arik Einstein, 1939–2013: The soundtrack of Israeli culture 
*Arik Einstein, 74: The voice of the good old Israel we still dream of
Procapra

***Procapra*** é un xénero de mamíferos artiodáctilos da familia dos  bóvidos, subfamilia dos antilopinos.

O xénero integra tres especies de gacelas propias das estepas e os desertos da Asia central.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi creado polo naturalista e etnólogo británico Brian Houghton Hodgson, que viviu moitos anos na  India británica, onde foi funcionario público (*resident*) e, de 1820 a 1843, no Nepal, tempo durante o cal escribiu e publicou extensamente sobre cultura, relixión, historia natural, arquitectura, etnografía e lingüística do país nepalés. nun traballo publicado en *J. Asiat. Soc. Bengal*, **15**: 334.

### Etimoloxía 
O nome científico *Procapra* está formado polos elementos *pro-*, derivado da preposición latina *pro*, que significa, entre outras cousas, 'diante de', e *-capra*, do substantivo latino *capra*, 'cabra'. Literalmete, 'antecesor das cabras'.

### Sinónimo 
O xénero, ademais do nome que lle adxudicou Hodgson, e actualmente válido, tamén se coñeceu polo sinónimo:
* *Prodorcas* Pocock, 1918.

### Espacecies e subespecies 
A totalidade dos autores coinciden en recoñecer no xénero tres especies, coas subespecies que se indican a continuación: e sábese que estes animais foron cazados polos primeiros humanos do neolítico na zona do lago Qinghai, na actual provincia chinesa de Qinghai. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Groves, C. & Grubb, P. (2011): *Ungulate Taxonomy*. Baltimore, Maryland, USA: Johns Hopkins University Press. ISBN  978-1-4214-0093-8.
* Groves, C. P. *et al*. (2011): "Family Bovidae (Hollow-horned rumiants)". In: Wilson, D. E. & Mittermeier, R. A. eds (2011): *Handbook of the Mammals of the World*. Volume II. Hoofed Mammals. Barcelona: Lynx edicions. ISBN 978-84-96553-77-4.
* Wilson, D. E., & Reeder, D. M., editors (2005): *Mammal Species of the World — A Taxonomic and Geographic Reference*. Third edition. *Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference* (3rd ed.). Baltimore, Maryland, USA: Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-0.

### Outros artigos 
* Bóvidos
* Antílopes
* Antilopinos
* Antilopininos

### Ligazóns externas 
* *Procapra*. Mongolian gazelle, Przewalski's gazelle, and Tibetan gazelle na ADW.
* *Procapra* na EOL.
* *Procapra* no NCBI.
Angelines Salgueiro Corujo

**María Angeles Salgueiro Corujo**, nada en Lugo en 1932 e finada na mesma cidade o 2 de xuño de 2015, foi unha mestra e política galega.

## Traxectoria
Estudou o bacharelato nas Xosefinas. Mestra nacional con 19 anos e un ano despois foi destinada ao Saviñao. Dende 1955 exerceu como mestra nas Nogais. Foi nomeada alcaldesa das Nogais polo Gobernador civil en 1973, permanecendo no cargo até 1979. Foi directora do Colexio Público das Nogais até 1988. Despois foi directora do Colexio Público Illa Verde de Lugo. Foi deputada provincial dende 1979 até 1983.

## Vida persoal 
Casou con Alfonso López Soaz.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas
* «Por deber, a Franco no le debo ni una beca, que nunca me la concedieron», en *La Voz de Galicia*, 13-3-2010.
Charles Léopold Laurillard

**Charles Léopold Laurillard**, nado o 21 de xaneiro de 1783 en Montbéliard, e finado o 21 de xaneiro de 1853 en París, foi un zoólogo, paleontólogo e debuxante francés

## Traxectoria 
miniatura|180px|Certificado de defunción.
Seu pai, fabricante de medias e mestre de escola, morreu cando Charles tiña tan só 13 anos. Porén, aínda que de orixe modesta, puido continuar os seus estudos. Foi coñecido polos seu traballos de debuxo, e iniciou os estudos de arquitectura ao tempo que gañaba o seu sustento dando clases a nenos de familias adiñeiradas de Montbeliard.

En 1803 trasladouse a París, onde traballou con Jean Baptiste Regnault, un pintor académico, tivo problemas económicos. A súa sorte cambiou en 1804, cando se encontrou con Frédéric Cuvier, o irmán máis novo de Georges, ao que coñecera en Estrasburgo, que o levou a traballar con eles no Museo Nacional de Historia Natural de Francia.

Alí foi secretario particular de Georges, e debuxante nos seus traballos de zooloxía pero, sobre todo, foi o seu amigo, e acompañouno en todas as viaxes por Europa durante 30 anos. Cuvier diría del: "Laurillard fai de todo". Charles Laurillard nunca casou e, despois da morte de Georges Cuvier en 1832, continuou traballando no Museo e vivindo no séquito da viúva do gran científico, e despois, no de Sophie Duvaucel, a nora de Cuvier.

Laurillard publicou varios traballos de anatomía comparada e describiu varios xéneros e especies.

## Abreviatura 
A abreviatura **Laurillard** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía  
* Cardot, Claude (2012): ''Charles Léopold Laurillard (1783-1853): de l'ombre à la lumière''. Montbéliard: Société d'émulation de Montbéliard. ISBN 978-2-9511-0068-8.
* Laurillard, Charles Leopold (1940): *Lettres inédites de Charles Laurillard à Georges Louis Duvernoy*. Introduction et notes par le pasteur Charles Mathiot et le Dr M. Duvernoy. Montbéliard: Impr. montbéliardaise.

### Ligazóne externas 
* Charles Léopold Laurillard (1783-1853) en Société d'émulation de Montbéliard .
Ácido pentacosílico

O **ácido pentacosílico** ou **ácido pentacosanoico** é un ácido graxo de cadea lineal con 25 átomos de carbono, coa fórmula molecular , que se simboliza como C25:0.

O ácido pentacosílico é sólido a temperatura ambiente e funde a 83 °C. O seu índice de refracción é de 1,4292 a 70 °C. Na natureza illouse de diferentes plantas como por exemplo a bergamota (*Citrus bergamia*), a *Pergularia daemia*, o sisal (*Agave sisalana*) e *Shorea maranti*, e identificouse na esponxa *Ircinia spinulosa*. É lixeiramente soluble en cloroformo e, se se quenta, é lixeiramente soluble en acetato de etilo,en acetona e metanol.

Estudouse o seu uso no tratamento e prevención da diabetes mellitus de tipo 1 e 2.

## Notas
A besta humana

***A besta humana*** (en ) é un filme francés de 1938 dirixido por Jean Renoir, con fotografía de Curt Courant. Está protagonizado por Jean Gabin e Simone Simon, e baséase na novela *La Bête humaine* de Émile Zola.

Estreouse en galego o 20 de maio de 2001 a través da TVG.

## Personaxes 
* Jean Gabin como Jacques Lantier
* Simone Simon como Séverine Roubaud
* Fernand Ledoux como Roubaud
* Blanchette Brunoy como Flore
* Gérard Landry como Le fils Dauvergne
* Jenny Hélia como Philomène Sauvagnat
* Colette Régis como Victoire Pecqueux
* Claire Gérard como viaxeira
* Charlotte Clasis como Tante Phasie
* Jacques Berlioz como Grandmorin
* Tony Corteggiani como Dabadie
* André Tavernier como o xuíz Denizet
* Marcel Pérès como lampista
* Jean Renoir como Cabuche
* Julien Carette como Pecqueux

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
A Biblia (filme)

***A Biblia*** (en ) é un filme estadounidense de 1966 producido por Dino De Laurentiis e dirixido por John Huston. Conta os primeiros 22 capítulos do libro da Xénese, abranguendo as historias dende Adán e Eva até o sacrificio de Isaac. Estreado por 20th Century Fox, a fotografía do filme é obra de Giuseppe Rotunno en Dimension 150 (cor de DeLuxe Color), unha variante do formato 70mm Todd-AO. Está protagonizado por Michael Parks como Adán, Ulla Bergryd como Eva, Richard Harris como Caín, John Huston como Noé, Stephen Boyd como Nimrod, George C. Scott como Abraham, Ava Gardner como Sara e Peter O'Toole como os tres anxos.

Estreouse en galego o 3 de decembro de 1988 a través da TVG.

## Personaxes 
*Michael Parks como Adán
*Ulla Bergryd como Eva
*Richard Harris como Caín
*John Huston como Noé, o narrador e a voz de Deus
*Stephen Boyd como Nimrod
*George C. Scott como Abraham
*Ava Gardner como Sara
*Peter O'Toole como os tres anxos
*Zoe Sallis como Hagar
*Gabriele Ferzetti como Lot
*Eleonora Rossi Drago como muller de Lot
*Franco Nero como Abel
*Pupella Maggio como muller de Noé
*Robert Rietti como administrador de Abraham
*Peter Heinze como Shem

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Mattingly

O apelido **Mattingly** pode estar referido a:

* **David Mattingly** (nado en 1958), historiador e arqueólogo británico;
* **Don Mattingly** (nado en 1961), xogador de baloncesto estadounidense;
* **Garret Mattingly** (1900-1962), historiador estadounidense;
* **Harold Mattingly** (1884-1964), historiador e numismático británico;
* **Harold B. Mattingly** (1923-2015), historiador e numismático británico, fillo do anterior;
* **Ken Mattingly** (1936-2023), astronauta estadounidense;
Demetrio II Paleólogo

**Demetrio Paleólogo** (en grego Δημήτριος Παλαιολόγος, *Dēmētrios Palaiologos*), nado en 1407 e finado en 1470, foi déspota de Morea *de facto* entre 1436 e 1438 e entre 1451 e 1460 pero *de iure* de 1438 a 1451. Fora tamén gobernador de Lemnos (1422 - 1440), e de Mesembria (1440 - 1451). Foi o pretendente lexítimo ao trono bizantino despois de 1453, polo menos antes da súa deserción en favor do Imperio Otomán en 1460. Demetrio Paleólogo era un dos fillos do emperador bizantino Manuel II Paleólogo e de Helena Dragaš.

## Traxectoria 
O seu pai entregoulle o goberno de Lemnos en 1422, pero as súas ambicións eran máis importantes. Marchou entón á corte do emperador romano xermánico, Sexismundo. Finalmente, regresou a Lemnos en 1425.

Acompañou ao seu irmán, Xoán VIII Paleólogo a Florencia para o Concilio de Basilea-Ferrara-Florencia-Roma en 1437. Este concilio tentou un achegamento entre os ortodoxos e os católicos. Demetrio Paleólogo, que se opuña a iso, volveu a Grecia en 1439. Por volver sen o acordo do emperador, debeu devolver Lemnos. Outorgóuselle un novo cargo, en Mesembria no mar Negro en 1440.

En 1442, asinou unha alianza cos otománs. En 1449, o novo emperador, Constantino XI Paleólogo, concedeulle o Despotado de Morea para afastalo da capital.

Despois da caída de Constantinopla, Morea foi o último enclave bizantino non conquistado. Os Cantacucenos tentaron asumir o control. Desencadeouse unha guerra da que saíron triunfantes os Paleólogos, antes de trabar un novo enfrontamento entre Demetrio e o seu irmán Tomé. Demetrio chamou na súa axuda ao sultán otomán e a cambio deulle Mistra.

Despois de acabar a conquista turca, foi a Adrianópole co sultán, que lle outorgou en usufructo as illas de Imbros e Lemnos, así como unha parte de Samotracia e Tasos, tras a entrega dun tributo de 3.000 pezas de ouro. En 1467, caeu en desgraza e foi exiliado en Didimótica, onde morreu en 1470 despois de adquirir o hábito monástico baixo o nome de «David».

A súa esposa, Teodora, faleceu unhas semanas despois del. Tiveron só unha filla, Helena, morta antes de 1473.

## Devanceiros 

**Devanceiros de Demetrio Paleólogo**

 
 

## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
**Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, 1991.
*Joseph Freiherr von Hammer-Purgstall, *Geschichte des Osmanischen Reiches*
*
Harold Mattingly (homónimos)

O nome de **Harold Mattingly** pódese referir a:

* **Harold Mattingly** (1884-1964), historiador e numismático británico;
* **Harold B. Mattingly** (1923-2015), historiador e numismático británico, fillo do anterior.
Bícame, estúpido

***Bícame, estúpido*** (en ) é un filme estadounidense de 1964 producido e dirixido por Billy Wilder. Está protagonizado por Dean Martin, Kim Novak e Ray Walston.

Estreouse en galego o 28 de xaneiro de 1987 a través da TVG baixo o título *Bícame, tonto*, e co título *Bícame, estúpido* o 9 de abril de 1994.

## Personaxes 
* Dean Martin como Dino
* Kim Novak como Polly
* Ray Walston como Orville Spooner
* Felicia Farr como Zelda Spooner
* Cliff Osmond como Barney Millsap
* Barbara Pepper como Big Bertha
* Doro Merande como Mrs. Pettibone
* Howard McNear como Mr. Pettibone
* Tommy Nolan como Johnnie Mulligan
* Alice Pearce como Mrs. Mulligan
* John Fiedler como Reverendo Carruthers
* Cliff Norton como Mack Gray
* Mel Blanc como Dr. Sheldrake
* Henry Gibson como Smith

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Dalle!

***Dalle!*** é o segundo álbum de estudio da banda galega de math rock Unicornibot, publicado o 15 de marzo de 2012 a través dos selos Matapadre, RadiX Records, Bloody Dirty Sanchez Productions, Chingaste la Confianza e Odio Sonoro. Editouse nunha edición limitada de 320 vinilos negros con portadas serigrafiadas e numeradas.

O álbum gravouse ao vivo no estudio Brazil de Madrid con Javier Ortiz como enxeñeiro.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Sharon Hays

**Sharon Hays**, nada en 1956, é unha socióloga estadounidense.

## Traxectoria 
Reflexionou sobre a maternidade, elaborou o concepto de maternidade intensiva.

## Obra 
**The Cultural Contradictions of Motherhood, Yale University Press* (New Haven, CT), 1996.
**Flat Broke with Children: Women in the Age of Welfare Reform*, Oxford University Press (Nova York, NY), 2003.

## Notas
Kevin Pangos

**Kevin Joseph Pangos**, nado o 26 de xaneiro de 1993 en Holland Landing, Ontario, é un xogador profesional de baloncesto canadense.

## Traxectoria profesional 
O 24 de xuño de 2015, Pangos asinou un contrato de dous anos co Herbalife Gran Canaria da Liga ACB.

En 2016, Pangos asinou un contrato co Žalgiris lituano.

O 25 de xullo de 2018, Pangos asinou un contrato de dous anos co FC Barcelona da Liga ACB. Tras dúas tempadas en Barcelona, o club anunciou a marcha do xogador en xullo de 2020.

O 6 de xullo de 2020, Pangos asinou por un ano co BC Zenit San Petersburgo ruso.

O 17 de setembro de 2021, Pangos asinou cos Cleveland Cavaliers.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com
Green

***Green*** é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo R.E.M., publicado o 7 de novembro de 1988 a través do selo Warner Bros. Records. Producido polo grupo e Scott Litt, o disco continuou explorando temas políticos. A banda experimentou compoñend cancións máis ambiciosas e incorporando novos instrumentos ao seu son, como mandolinas, ademais de cambiar os seus instrumentos orixinais nalgunhas cancións.

Tras o seu lanzamento, *Green* foi un éxito comercial e da crítica. Para promover o disco a banda embarcouse nunha xira mundial de 11 meses e editou catro sinxelos do álbum: "Orange Crush", "Stand", "Pop Song 89" e "Get Up".

## Listaxe de cancións 
'* Disco 2 do 25 aniversario - *Live in Greensboro, 1989'''''
#"Stand" - 3:01
#"The One I Love" - 3:18
#"So. Central Rain (I'm Sorry)" - 3:39
#"Turn You Inside Out" - 4:09
#"Belong" - 4:09
#"Exhuming McCarthy" - 3:14
#"Good Advices" - 3:11
#"Orange Crush"&nbsp;– 3:41
#"Feeling Pull" - 6:18
#"Cuyahoga" - 4:11
#"These Days" - 3:36
#"World Leader Pretend" - 4:13
#"I Believe" - 4:14
#"I Remember California" - 5:23
#"Get Up" - 2:34
#"Life and How to Live It" - 4:23
#"It's the End of the World as We Know It (And I Feel Fine)" - 4:32
#"Pop Song 89" - 3:10
#"Fall On Me" - 2:56
#"You Are the Everything" - 4:29
#"Begin the Begin" - 3:38
#"King of Birds" - 5:09
#"Strange" - 2:44
#"Low" - 5:19
#"Finest Worksong" - 3:43
#"Perfect Circle" - 4:08

'*Exclusiva do Record Store Day 2013 - *Live in Greensboro EP'''''
#"So. Central Rain (I'm Sorry)" - 3:39
#"Feeling Pull" - 6:18
#"Strange" - 2:44
#"King of Birds" - 5:09
#"I Remember California" - 5:23

## Notas
Igrexa de San Cirilo de Turaŭ (Londres)

A **Igrexa de San Cirilo de Turaŭ e de todos os santos patróns do pobo belaruso** (en ; en ) é un templo londiniense da Igrexa católica bizantina belarusa. 
## Historia 
A igrexa foi erixida no centro cultural e relixioso belaruso do norte de Londres, que tamén inclúe a Biblioteca e Museo Belarusos Francis Skaryna. Foi a primeira igrexa de madeira construída na cidade dende o grande incendio de 1666, o primeiro templo especificamente construído para os greco-católicos en Londres, o primeiro memorial ás vítimas do desastre de Chernóbil en Europa occidental, e a primeira igrexa católica belarusa erixida no estranxeiro.

O proxecto foi ideado polo sacerdote da misión católica belarusa de Londres, Siarhiej Stasievič, e levado a cabo polo arquitecto británico de orixe chinesa e fiel greco-católico Tszwai So. O proxecto foi aprobado tanto pola Santa Sé como pola arquidiocese de Westminster.

Os traballos de construción comezaron en novembro de 2015, e os cimentos completáronse en xaneiro de 2016. A pedra angular foi traída do antigo mosteiro dos marianos de Druja (hoxe igrexa da Santa Trindade de Druja). O 17 de decembro de 2016 a igrexa foi consagrada polo bispo da Sagrada Familia de Londres Hlib Lonchyna, na que participaron tamén o nuncio Antonio Mennini, e o visitador apostólico para os belarusos Siarhiej Hajek.

O 13 de maio de 2017 unha parte das cinsas da poeta e tradutora do belaruso Vera Rich foron enterradas na capela de san Xurxo da igrexa, nunha cerimonia oficiada polo bispo de Chicago Venedykt Aleksiichuk. A igrexa tamén é sé da misión para os greco-católicos eslovacos de Londres.

## Arquitectura 
O templo baséase na tradición de igrexas de madeira e no barroco belaruso, e tendo en conta a estética do rito bizantino. O arquitecto Tszwai So levou a cabo un estivo sobre o terreo en Belarús, estudando a arquitectura das igrexas greco-católicas anteriores á conquista rusa do século XVIII.
## Recoñecementos 
Foi presentada no London Festival of Architecture, onde recibiu o Premio RIBA Rexional de Londres de 2017. Recibiu tamén o premio do público nos New London Awards de 2017.

## Notas
Ácido valérico

O **ácido valérico** ou **ácido pentanoico** é un ácido carboxílico alquílico de cadea lineal de 5 átomos de carbono coa fórmula CH3(CH2)3COOH, e simbolízase como C5:0. Igual que outros ácidos carboxílicos de baixo peso molecular ten un cheiro moi desagradable. Encóntrase na natureza na planta anxiosperma perenne *Valeriana officinalis* (valeriana menor ou herba benta), pola cal recibe o seu nome. O seu principal uso é para a síntese dos seus ésteres. Os ésteres volátiles de ácido valérico adoitan ter cheiros agradables e utilízanse en perfumes e cosmética. O valerato de etilo e o valerato de pentilo utilízanse como aditivos alimentarios polos seus aromas a froitas.

A temperatura ambiente é un líquido incoloro cun punto de fusión de -34,5&nbsp;°C e de ebulición de 187&nbsp;°C. O seu índice de refracción a 20&nbsp;°C é de 1,4086. É soluble en auga, etanol e dietiléter. É menos denso que a auga, pero os seus vapores son máis densos que o aire. En bioquímica considérase un ácido graxo de cadea curta.

O ácido valérico ten estrutura similar ao ácido gamma-hidroxibutírico (GHB) e ao neurotransmisor ácido gamma-aminobutírico (GABA), xa que é un ácido carboxílico de cadea curta, aínda que carece dos grupos funcionais alcohol e amino que contribúen ás actividades biolóxicas do GHB e o GABA, respectivamente. Diferénciase do ácido valpórico simplemente por non ter unha cadea lateral de 3 carbonos. O ácido mevalónico deriva do ácido valérico por metilación e hidroxilación.

## Seguridade 
O ácido valérico pode causar irritación se se pon en contacto coa pel, ollos ou membranas mucosas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ácido 4-hidroxi-4-metilpentanoico
* Ácido piválico (ou ácido 2,2-dimetilpropanoico)
* Ácido isovalérico (ou ácido 3-metilbutanoico)
Galería de imaxes de paporroibos de Galicia

**Galería de imaxes** de paporroibos de Galicia.

Os paporroibos pertencen á orde dos paseriformes.

## Adultos 

Ficheiro:Paporroxo, paporrubio ou paporroibo.(Santo Alberto, San Breixo de Parga, Guitiriz).jpg|Santo Alberto, San Breixo de Parga, Guitiriz.
Ficheiro:Paxaro en Vilarromarís. Galicia.2.jpg|Vilarromarís, Oroso.
Ficheiro:Pisco-1.jpg|Chandrexa, Parada de Sil, Ourense.
Paporroibo 03.jpg|Marín.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Galería de imaxes de Galicia
* Galería de imaxes da fauna de Galicia
* Galería de imaxes de aves de Galicia
Ácido undecanoico

O **ácido undecanoico** ou **ácido undecílico** é un ácido graxo que contén unha cadea lineal de once carbonos, non ramificada, coa fórmula , simbolizado como C11:0.

A temperatura ambiente moderada é un sólido incoloro, que funde a 24,5&nbsp;°C, con cheiro a aldehido. Descomponse a 275&nbsp;°C e a 15&nbsp;mm de Hg de presión ferve a 164,5&nbsp;°C. A 25&nbsp;°C a súa densidade é de 0,912 g/cm3 e o seu índice de refracción é de 1,4478. O seu punto de inflamación é de 166&nbsp;°C.

Na natureza encóntrase na manteiga e nos aceites esenciais de *Artemisia frigida*, *Chamaecyparis pisifera*, *Thymus marschollianus*, no coco, nas mazás, no plátano (*Musa sapientum*), na guindeira (*Prunus cerasus*), en diferentes queixos (azul, suízo, cheddar), no viño branco, no té negro e na manga.

A súa toxicidade na rata é de LD50 oral = 2,5 g/kg. Irrita as mucosas en concentracións superiores ao 1 %. Emprégase como antimicrobiano. Tamén se emprega como funxicida contra os fungos da pel, en concentracións entre o 2 e o 10 %.

Emprégase como axente aromático.

## Notas
Partido xudicial de Ourense

O **partido xudicial de Ourense** é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 1 da provincia de Ourense.

Comprende os concellos de Allariz, Amoeiro, Baños de Molgas, Barbadás, Coles, Esgos, Maceda, Nogueira de Ramuín, Ourense, Paderne de Allariz, Parada de Sil, O Pereiro de Aguiar, A Peroxa,  San Cibrao das Viñas, Taboadela, Toén, Vilamarín, Xunqueira de Ambía e Xunqueira de Espadanedo. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Ourense. A dirección do partido sitúase na Praza de Concepción Arenal da localidade. Ourense conta con 7 Xulgados de Primeira Instancia, 4 do Social, 3 de Instrución, 2 do Penal, 2 do Contencioso-Administrativo e un de Menores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Partidos xudiciais de Galicia
Bandoleiro (filme)

***Bandoleiro*** (en ) é un filme estadounidense de 1968 dirixido por Andrew V. McLaglen. Está protagonizado por James Stewart, Dean Martin, Raquel Welch e George Kennedy. A historia céntrase en dous irmáns e nun shériff que quere arrestar a uns fuxitivos.

## Personaxes 
*James Stewart como Mace Bishop
*Dean Martin como Dee Bishop
*Raquel Welch como Maria Stoner
*George Kennedy como Sheriff July Johnson
*Andrew Prine como Deputy Sheriff Roscoe Bookbinder
*Will Geer como Pop Chaney
*Clint Ritchie como Babe Jenkins
*Denver Pyle como Muncie Carter
*Tom Heaton como Joe Chaney
*Rudy Diaz como Angel
*Sean McClory como Robbie O'Hare
*Harry Carey, Jr. como Cort Hayjack
*Don "Red" Barry como Jack Hawkins
*Guy Raymond como Ossie Grimes
*Perry Lopez como Frisco
*Wilford Brimley como Stunts
*John Mitchum como cliente

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Daniel Theis

**Daniel Theis**, nado o 4 de abril de 1992 en Salzgitter, Baixa Saxonia, é un xogador alemán de baloncesto profesional que xoga nos Los Angeles Clippers da National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria profesional 
O 20 de xullo de 2017, Theis asinou un contrato cos Boston Celtics da National Basketball Association (NBA). Fixo o seu debut na NBA o 18 de outubro de 2017 contra os Milwaukee Bucks.

O 25 de marzo de 2021, Theis foi traspasado ós Chicago Bulls nun traspaso entre tres equipos no que tamén participaron os Washington Wizards.

O 7 de agosto de 2021, Theis foi traspasado ós Houston Rockets.

O 10 de febreiro de 2022, Theis foi traspasado de novo ós Boston Celtics, a cambio de Bruno Fernando, Enes Kanter Freedom e Dennis Schröder.

O 9 de xullo de 2022, Theis foi traspasado xunto a Aaron Nesmith, Nik Stauskas, Malik Fitts, Juwan Morgan, e unha elección da primeira rolda do Draft de 2023 ós Indiana Pacers a cambio de Malcolm Brogdon.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com  
* Perfil en Euroleague.net
Lingua de sogra

miniatura
A **lingua de sogra** é un tubo de plástico ou de papel que produce son ao soprarmos. As linguas de sogra caracterízanse por ter unha das extremidades fechada e a outra aberta. A extremidade fechada adoita encontrarse enrolada en posición inicial, mais estíranse logo de recibiren aire pola extremidade aberta.

É un dos artigos de festa máis utilizados en todo o mundo, o son estridente que emiten e a forma de enrolar e desenrolar que posúen fan que resulten moi divertidos aos máis pequenos. O récord de maior número de linguas de sogra sopradas ao mesmo tempo teno o club de fans S.C. NANA NET da cantante e actriz de voz xaponesa Nana Mizuki quen conseguiu soprar 6961 linguas de sogra o 21 de novembro de 2009.

## Notas
Brad Wanamaker

**Bradley Daniel Wanamaker**, nado o 25 de xullo de 1989 en Filadelfia, Pensilvania, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.

## Traxectoria profesional 
O 2 de xullo de 2018, Wanamaker asinou un contrato dun ano cos Boston Celtics da National Basketball Association (NBA). Fixo o seu debut na NBA o 16 de outubro de 2018, facendo dous puntos e un rebote na vitoria por 107-85 contra os Philadelphia 76ers.

O 23 de novembro de 2020, Wanamaker asinou cos Golden State Warriors.

O 25 de marzo de 2021, Wanamaker foi traspasado ós Charlotte Hornets xunto a unha elección da segunda rolda do Draft de 2022, a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2025.

O 6 de outubro de 2021, Wanamaker asinou cos Indiana Pacers. O 27 de decembro de 2021, foi cortado polos Pacers.

O 29 de decembro de 2021, Wanamaker asinou un contrato de dez días cos Washington Wizards.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Anžejs Pasečņiks

**Anžejs Pasečņiks**, nado o 20 de decembro de 1995 en Riga, é un xogador letón de baloncesto profesional que xoga no Real Betis Baloncesto da Liga ACB.

## Traxectoria profesional 
En agosto de 2015, Pasečņiks asinou un contrato co CB Gran Canaria da Liga ACB. Na súa primeira tempada xogou no filial do equipo canario na Liga EBA.

O 22 de xuño de 2017, Pasečņiks foi elixido na 25ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Orlando Magic. Na mesma noite do Draft foi traspasado ós Philadelphia 76ers a cambio de dúas futuras eleccións do Draft.

O 16 de outubro de 2019, Pasečņiks asinou cos Washington Wizards. Tres días máis tarde, foi cortado polos Wizards. O 17 de decembro de 2019, Pasečņiks asinou de novo cos Wizards. O 12 de xaneiro de 2020, Pasečņiks asinou un contrato multianual cos Wizards. O 17 de xaneiro de 2021, os Wizards cortaron a Pasečņiks.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com  
* Perfil en Eurobasket.com
Steve McCurry

**Steve McCurry**, nado o 23 de abril de 1950 en Filadelfia, é un fotógrafo estadounidense, mundialmente coñecido por ser autor da fotografía *A nena afgá*, publicada na portada da revista National Geographic en xuño de 1985. É membro da axencia Magnum dende 1986.

McCurry recibiu numerosos premios, entre eles o Fotógrafo de Revista do Ano, outorgado pola National Press Photographers Association, ou a Medalla do Centenario da Royal Photographic Society. Amais, dúas das súas fotografías foron seleccionadas no primeiro posto do concurso World Press Photo.

## Biografía 
### Estudos 
Comezou estudando Historia da Cinematografía e Cinematografía na Universidade Estatal de Pensilvania en 1968, pero rematou conseguindo o diploma en Artes Escénicas, graduánduse *cum laude* en 1974. Interesouse enormemente pola fotografía cando comezou a tomar imaxes para un xornal de Pensilvania, coñecido como *The Daily Collegian*.

### Carreira fotográfica 
A súa carreira como fotógrafo comeza coa cobertura da guerra de Afganistán, alí disfrazouse coa vestimenta do país para pasar inadvertido ao traballar, e coseu os carretes á roupa para poder sacalos do país. As súas imaxes estiveron entre as primeiras que retrataron o conflito e tiveron unha ampla circulación. Este traballo fixo que en 1980 gañara a Medalla de Ouro Robert Capa á mellor reportaxe fotográfica no estranxeiro.

McCurry continuou cubrindo conflitos internacionais, como a guerra entre Irán e Iraq ou a guerra do golfo. O seu traballo foi publicado en revistas en todo o mundo, sendo un colaborador habitual de National Geographic.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Ácido nonadecanoico

O **ácido nonadecanoico** ou **ácido nonadecílico** é un ácido graxo saturado de cadea lineal con 19 átomos de carbono coa fórmula molecular , que se simboliza como C19:0.

A temperatura ambiente é un sólido cristalino que funde a 69,4&nbsp;°C. Como o resto dos ácidos graxos presenta polimorfismo, no caso dos ácidos de número impar de carbonos denomínanse A', B', C' e D'. A súa estrutura cristalina B' é triclínica, pertencendo ao grupo espacial P1, a súa cela unidade ten as arestas de lonxitudes: a = 5,553 Å, b = 7,987 Å e c = 44,612 Å; e os ángulos α = 92.10°, β = 93,05° e γ = 99.64°. O seu volume é de 1945,8 Å3 e contén dúas moléculas dispostas paralelamente, quedando a estrutura en zigzag dos carbonos perpendicular a dito plano. Fórmanse enlaces de hidróxeno entre os carboxilos de moléculas de celas adxacentes dispostas de forma invertida. A súa densidade é 0,8771 g/cm3 e ten un índice de refracción de 1,4512 a 25&nbsp;°C. É soluble en acetona, etanol quente, dietiléter e éter de petróleo.

Probablemente deriva de fontes bacterianas ou vexetais. Atopouse en aceites vexetais. Tamén o utilizan certos insectos como feromona. O ácido n-nonadecanoico tense utilizado na lubricación de metais.

## Notas
Gran Premio de Luxemburgo de 1998

O **Gran Premio de Luxemburgo de 1998** (oficialmente **VI Großer Warsteiner Preis von Luxemburg**) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Nürburgring, Nürburg, o 27 de setembro de 1998. Foi a décimo quinta e penúltima carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1998. A carreira de 67 voltas foi gañada por Mika Häkkinen para o equipo McLaren. Michael Schumacher terminou segundo pilotando un Ferrari, con David Coulthard terceiro no outro McLaren.

## Informe 
A falta de dúas carreiras na tempada, os pilotos Mika Häkkinen de McLaren e Michael Schumacher loitaban polo título de piltos. Estaban empatados a 80 puntos con Häkkinen por diante no contador. Con todo o era o momento de Schumacher que gañara a carreira anterior en Monza, mentres que Häkkinen non gañara unha carreira desde o Gran Premio de Alemaña catro carreiras antes.

Ferrari copou a primeira fila con Schumacher na pole por diante de Eddie Irvine. Häkkinen foi o terceiro cualificado. No inicio, Irvine pasou a Schumacher para tomar o liderado, pero deixou pasar ao seu líder do equipo ao final da primeira volta e, posteriormente, retivo a Häkkinen. O finlandés pasouno na chicana Veedol na volta 14 e comezou a acercarse a Schumacher. O alemán entrou en boxes na volta 24, mentres que Häkkinen quedou fóra ata a volta 28, saíndo da súa parada por diante de Schumacher aínda que por menos dun segundo. Häkkinen resistiu a presión de Schumacher durante o segundo período e mantívose por pouco no liderado durante a segunda rolda de boxes. Na última parada Häkkinen afastouse de Schumacher, ampliando a súa vantaxe a cinco segundos antes de afloxar nas voltas para obter a vitoria por 2´2 segundos sobre Schumacher, co outro McLaren de David Coulthard completando o podio logo de superar a Irvine na primeira rolda de pitstops. A vitoria deu a Häkkinen unha vantaxe de catro puntos no campionato antes da carreira final en Suzuka, o que significaba que só necesitaría o segundo posto para conseguir o seu primeiro título.

## Clasificación 
### Clasificación 
### Carreira
## Posicións logo da carreira
***Texto en grosa** indica quen aínda ten probabilidades teóricas de converterse en campión do mundo.

;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

*

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Ácido pentadecanoico

O **ácido pentadecanoico** ou **ácido pentadecílico** é un ácido graxo saturado con 15 átomos de carbono. A súa fórmula molecular é CH3(CH2)13COOH, e simbolízase como C15:0. É raro na natureza, e supón o 1,2% das graxas do leite de vaca. A graxa do leite de vaca é a súa principal fonte dietaria e utilízase como marcador do consumo de graxas do leite. O ácido pentadecanoico tamén aparece en graxa de cordeiro hidroxenada. Tamén supón o 3,61% das graxas do froito do durián (*Durio graveolens*). Ademais de aparecer en pequenas cantidades en produtos lácteos, aparece nun 0,43 % das graxas da carne dos ruminantes. Identificouse no café, tanto verde coma torrado, en concentracións de 0,38 ppm e 2,7 ppm, respectivamente.

Nun estudo feito en Tanzania o contido nos ácidos pentanoico e láurico no leite materno estaba correlacionado cun incremento de transmisión do VIH por lactación materna, mentres que o contido en ácidos *n*-6 poliinsaturados estaba correlacionado cunha diminución da transmisión por esa vía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Datos de seguridade
Xoán Ramón Fernández Pacios

**Xoán Ramón Fernández Pacios**, nado en Foz en 1965, é un historiador galego.

## Traxectoria 
En 1990 licenciouse en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, na especialidade de Historia Contemporánea. É habitual articulista e conferenciante sobre temática histórica, en especial sobre materias relacionadas coa Mariña lucense, participou como Secretario nas Xornadas de Estudos Medievais da Mariña Central desde a súa primeira edición no ano 2004 e como Comisario da exposición Foz e a súa historia. Na actualidade é presidente da asociación cultural A Pomba do Arco de Foz e o encargado do Centro de Interpretación do Camiño Norte en Mondoñedo.

En 2021 foi nomeado cronista oficial de Foz.

## Obra 
### Ensaio 
* *Recompilación da memoria histórico-local do concello de Foz* (Deputación de Lugo, 1993). ISBN 978-84-86824-22-2
* *O Camiño de Santiago na Mariña Lucense* (S.A. de Xestión do Plan Xacobeo, 2004). ISBN 978-84-688-6455-2
* *O Mariscal Pardo de Cela e o seu tempo: I Xornadas de Estudios Medievais da Mariña Central* (Deputación de Lugo, 2006; coordinador). ISBN 978-84-8192-344-3
* *San Gonzalo. Bispo Mindoniense* (S.A. de Xestión do Plan Xacobeo, 2008). ISBN 978-84-8341-229-9
* *Hospitalidade e peregrinación. O camiño do norte na Mariña luguesa* (S.A. de Xestión do Plan Xacobeo, 2009). ISBN 978-84-612-9349-0
* *Camiño do mar* (Deputación de Lugo, 2011). ISBN 978-84-8192-668-X

### Artigos 
* "Usos e costumes da freguesía de San Martín de Xuvia (1759-1794)". *Estudios Mindonienses* nº 21, 2005.
* "Poboación e Igrexa no Bispado de Mondoñedo en 1782" *Estudios Mindonienses* nº 23, 2007

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*O gabinete de Foz, blog persoal.
* Conferencia na agrupación cultural O facho da Coruña (2011): Afonso VII, Imperador Galego
* Artigos na edición dixital do xornal Terra e Tempo: Perfil do colaborador
Ácido heptacosanoico

O **ácido heptacosanoico**, tamén chamado **ácido heptacosílico** ou **ácido carbocérico**, é un ácido graxo saturado de cadea lineal con 27 átomos de carbono, coa fórmula molecular , que se simboliza como C27:0.

O ácido heptacosanoico a temperatura ambiente é un sólido que funde a 87,6&nbsp;°C e ten un índice de refracción de 1,4324 a 70&nbsp;°C. Foi illado da turba en 1932, e tamén en 1933 da cera montana de Bohemia obtida do lignito e a turba.

Atopouse no sangue e tecidos de pacientes de diferentes trastornos peroxisómicos de orixe xenética, como a enfermidade de Refsum, a adrenoleucodistrofia X, a adrenoleucodistrofia neonatal ou a síndrome de Zellweger.

## Notas
Eustaquio de Antioquía

**Eustacio** ou **Eustaquio de Antioquía** (en grego Εὐστάθιος, *Eustáthios*) foi un Patriarca de Antioquía, pero nado en Side, cidade da Panfilia.

## Traxectoria 
Segundo Nicetas Choniates, Eustacio era descendente dunha familia de Filipos en Macedonia. Foi bispo de Beroea de Siria e patriarca de Antioquía segundo o Concilio de Nicea I onde leu o panexírico do emperador.

Inimigo dos arianos, viu como os bispos seguidores de Ario convocaron un sínodo en Antioquía no que se presentaron graves cargos contra el, até conseguir que o emperador o depuxera do seu cargo por adulterio, e o enviara ao exilio en Tracia contra o ano 329 ou 330. Entre as acusacións houbo varias de tipo sexual realizadas por unha muller que confesou a súa falsidade no leito de morte. Crese que Eustacio morreu no exilio pouco antes desta confesión, posibelmente antes do ano 358, cando Atanasio xa fala del como se estivera morto.

Escribiu diversas obras, entre elas unha contra Oríxenes titulada Κατὰ Ὠριγένους διαγνωστικὸς εἰς τὸ ἐγγαστρομύθου θεώρημα. Tamén escribiu abundantes homilías, epístolas e interpretacións dos salmos.

Foi declarado santo, e a súa festividade é o 16 de xullo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de San Eustaquio  en Santopedia .
Cró!

**Cró!** é unha banda de rock instrumental de Vigo formada no ano 2007. Está composta por Cibrán Rey (batería e coros), David Santos (baixo e coros), Rubén Abad (guitarra e voz) e Xabier Núñez (teclados e voz), acompañados por Borja Bernárdez que aporta visuais en tempo real aos seus concertos. Forman parte do colectivo musical La Metamovida, que aúna grupos das cidades de Pontevedra e Vigo.

## Historia 
Cró! formouse no ano 2007. Os seus membros xa se coñecían anteriormente de tocar xuntos. David Santos e Rubén Abad tocaran en Tá e Es un árbol, e cos demais coincidiran tocando no instituto ou nalgún bar. Nese ano coincidiron todos nunha jam e decidiron formar a banda. Comezaron a ensaiar xuntos e en seis meses lanzaron a súa primeira maqueta.

No ano 2009 a banda autoeditou o seu álbum de estrea, *Cró!*, e comezou unha xira promocional por España, Francia e Portugal. O 2 de xullo de 2012 apareceu o seu segundo álbum de estudio, *ONKALO*, financiado a través do micromecenado e publicado por Metamovida. Na súa xira de promoción tocarían en Alemaña, Bélxica, Países Baixos, Francia e Portugal. Cos cartos do premio Cró! financiou a gravación do seu seguinte traballo.

Entre o 2014 e o 2015 Cró! realizou unha xira internacional para promover *PERA*.

O 2 de decembro de 2016 a banda publicou o seu cuarto álbum de estudio, *Mounstros*, coeditado polos selos Metamovida, Nooirax e La Choza de Doe. Ao igual que o seu anterior traballo, *Mounstros* gravouse no estudio Brazil.

## Discografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Iria Pinheiro

dereita|miniatura|Iria Pinheiro na obra "Miss Docet" no Teatro Principal de Pontevedra.
**Iria Pinheiro**, nada en Ourense en 1978, é unha actriz, cantante, cabareteira, presentadora de televisión, guionista, compositora e videocreadora galega.

## Traxectoria 
En 2018, estreou *Anatomía dunha serea* coescrita con María Lado sobre a violencia obstétrica.  En 2019 colaborou na publicación dixital Vinte con María Lado e Lucía Aldao na sección *Ti fai o que eu che diga*.

En 2025, estreou a obra *Vitória*, unha peza autobiográfica onde se trata o acoso sexual na industria televisiva a partir do proceso xudicial vivido por ela mesma.

## Obra 
**De bares* (2018; teatro). Producida pola compañía Chévere dentro do proxecto Berberecheira.
**Miss Docet* (2022, teatro)
**Vitória* (2025, teatro)

## Recoñecemento 
*XVIII Premio de Interpretación Teatral Maruxa Villanueva
*2019: Premio María Casares á mellor actriz protagonista e ao mellor texto orixinal por *Anatomía dunha serea*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Entrevista de Montse Dopico en Praza Pública
*Artigo de Llerena Perozo Porteiro en AAAG