open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Brie (queixo)

miniatura|dereita|Queixo brie.
O **brie** é unha familia de queixos fabricados na rexión de Brie en Francia con leite de vaca. Trátase dun queixo redondo, de casca branca e lisa. Ten un sabor delicado. Para estar en boas condicións debe estar mol, mais sen escoar.

## Tipos 
Existen os seguintes tipos deste queixo:
* *Brie de Meaux* (AOC).
* *Brie de Melun* (AOC).
* *Brie de Coulommiers*
* *Brie de Nangis*.
* *Brie de Montereau*.
* *Brie noir*.
* *Brie fermier*.
* *Brie de Melun bleu*.
* *Brie petit moulé*.
* *Brie laitier*.
Camembert (queixo)

**Camembert** é o nome dun queixo orixinario da rexión da Normandía, Francia. O nome vénlle precisamente da vila normanda chamada Camembert.

A súa invención atribúeselle a Marie Harel, natural da rexión de Brie, quen a través dunha adaptación da técnica da fabricación do brie, creou unha nova variedade, feita dunha masa mol que non se coce nin se espreme.

Entre as variedades de camembert máis coñecidas están o camembert de Normandía, que ten denominación de orixe, o camembert de granxa ou o camembert ao calvados.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Queixo
* Lista de queixos do mundo

### Ligazóns externas 
* Joseph Knirim, Marie Harel & camembert queixo
Feta

300px|miniatura|Queixo Feta
250px|miniatura|Queixo Feta nunha ensalada grega
**Feta** (grego: **φέτα**, xénero feminino) é un queixo clásico de Grecia fundamentado na callada do queixo que se cura en salmoira. Este tipo de queixo é moi tradicional, remontándose, polo menos, á Antigüidade homérica (na Rapsodia "I" da Odisea inclúese unha moi completa descrición da preparación da *feta*). O queixo feta elabórase xeralmente con leite de ovella aínda que poden atoparse variedades con leite de cabra e mesmo de vaca nalgunhas áreas.

## Principais características 
É un queixo brando, sen "pel" que se expende en porcións rectangulares ou en forma de cuña. A súa consistencia é sólida aínda que flexible posuíndo algunhas gretas e presentando poucos pequenos ocos ou ningún. A súa porcentaxe butirosa (teor graxo) mínimo é do 43% do peso neto. Ao gusto é delicadamente craso e lixeiramente acedo resultando nun sabor moi grato.

No comercio, a auténtica *feta* distribúese en caixas de madeira ou, na súa falta, é envasada en lata.

## Emprego 
O queixo feta está amparado por unha denominación de orixe como un dos ingredientes da ensalada grega e das empanadas gregas chamadas *spanakotiropites*.

A palabra **feta** tamén significa corte moi delgado de queixo ou friames. Exemplo unha **feta** de queixo, unha **feta** de xamón.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gastronomía grega
* Queixo
* Lista de queixos do mundo

### Ligazóns externas 
Artigo en Internet sobre o queixo Feta: http://www.foodreference.com/html/artfetacheese.html
Gorgonzola (queixo)

miniatura|250px|Queixo Gorgonzola
**Gorgonzola** é o nome dun queixo italiano de leite de vaca que debe o seu nome á localidade de Gorgonzola, situada nos arredores de Milán.

A pasta deste queixo é cremosa, ten un sabor agradable e un cheiro relativamente intenso.

Neste queixo, así como no Roquefort e no Camembert, para o proceso de maduración son inxectados fungos, que fan con que teña veas verde-azuladas e que lle dan un sabor especial. Neste caso, inxectase o Penicillium.

Na fabricación industrial actualmente úsase o proceso HTST ("High Temperature Short Time") para pasteurizar este queixo. Outro método de pasteurización é o chorro de vapor.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Queixo
* Lista de queixos do mundo

### Ligazóns externas 
* Queijo Gorgonzola.
Chèvre

miniatura|220px|Queixo de Chèvre
O **chèvre**, como o propio nome quere dicir (en francés, chèvre= cabra), é un queixo feito de leite de cabra e oriúndo de Francia.

É un queixo branco e esfarelado, de casca branca e fofa. Ten un sabor lixeiramente salgado e cremoso. En xeral, ten a forma de roliños.
Jarlsberg

miniatura|Jarlsberg
O ** Jarlsberg** é un queixo noruegués feito con leite de vaca. É un  queixo semicurado, que presentan grandes furados, casca dura e un sabor a noces.
Brie

Co topónimo **Brie** podemos facer referencia a varios lugares de Francia.

* A rexión de **Brie**.
* **Brie**, concello do departamento do Aisne.
* **Brie**, concello do departamento da Ariège.
* **Brie**, concello do departamento de Charente.
* **Brie**, concello do departamento de Ille e Vilaine.
* **Brie**, concello do departamento de Deux-Sèvres.
* **Brie**, concello do departamento da Somme.
* Brie-Comte-Robert, concello do departamento de Seine-et-Marne.
* Brie-sous-Archiac, concello do departamento da Charente-Maritime.
* Brie-sous-Barbezieux, concello do departamento de Charente.
* Brie-sous-Chalais, concello do departamento de Charente.
* Brie-sous-Matha, concello do departamento da Charente-Maritime.
* Brie-sous-Mortagne, concello do departamento da Charente-Maritime.

Ademais, 
* o **brie**, é un nome común que designa un grupo de queixos de carapa branca orixinarios da rexión de Brie.
Semema

Na análise sémica, o **semema** é o conxunto de *trazos significativos* ou *semas* mínimos. O semema é unha forma do plano do contido e vai ligado a un significante (forma da expresión), o lexema (unidade mínima de significado léxico que ten expresión).

Noutras palabras, o lexema é a unión dun semema (significado formado por un conxunto de semas lingüísticamernte pertinente porque ten correspondencia no plano da expresión) e un significante ou expresión. Polo tanto, o semema é un conxunto de semas que conforman unha unidade (lingüística) de significado que unida a un significante dá lugar a un lexema.

## Véxase tamén
Semantema

Son os semas denotativos que entran en oposición co semema de lexemas veciños dentro dun mesmo campo semántico. Ó conxunto dos semas denotativos específicos chámaselle semantema.

Son os semas específicos dun lexema ó comparalo con outro lexema que pertence ó mesmo campo semántico có primeiro.

Exemplo se opoñemos os sememas de *cabalo* e *boi*, observaremos que ámbalas dúas palabras teñen un semema (conxunto de semas, de unidades mínimas de significación, que conforman o significado do lexema). Pero a pesar de pertenceren os dous lexemas ó mesmo campo semántico, dentro dos seus sememas hai semas comúns e hai semas que se opoñen. O conxunto de semas do lexema de cabalo que non están presentes en boi chámase semantema. De aí que os sememas tamén poidan ser chamados semas específicos.

### Véxase tamén
*Un exemplo de semema en arquisemema
Clasema

Un **clasema** é un par de semas opostos que permiten clasificar en dous grupos tódalas palabras pertencentes a unha clase, por exemplo tódolos substantivos.

Por exemplo, son clasemas os semas concreto / abstracto, pois permiten a clasificación completa de tódolos lexemas pertencentes á clase de palabra substantivo.
Pharos

**Pharos** pode referirse a:

*A **illa de Pharos**, situada fronte a Alexandría, na que se construíu o Faro de Alexandría. O seu nome deu orixe á palabra **faro**.
*O nome antigo da illa de Hvar no mar Adriático, na actual Croacia. 
*Unha columna próxima a Constantinopla.
Arquisemema

Ó conxunto de semas comúns ós sememas dun campo semántico chámase arquisemema.

Se o semantema é o conxunto dos semas específicos dun lexema ó comparalo con outro lexema que pertence ó mesmo campo semántico có primeiro, o arquisemema é o conxunto dos semas comúns a tódolos lexemas dun campo semántico.

Exemplo:
#Pensemos un campo semántico formado por tres lexemas: *parede, muro* e *tabique*.
#Consideremos que os semas que presentan estes lexemas son
::**parede: obra, vertical, delgado*
::**muro: obra, vertical, groso*
::**tabique: obra, vertical, interior*
#*Delgado* sería o semantema de *parede*. *Obra* e *vertical* conformarían o arquisemema, pois sería común a todo o campo semántico
Campo semántico

Un **campo semántico** ou **campo léxico** é un conxunto de lexemas que teñen en común un conxunto determinado de **semas**, chamado **arquisemema**. Noutras palabras, é o conxunto de palabras que teñen en común unha parte do seu significado.

## Exemplo explicativo da definición
Avelaíña e chinche pertencen ó campo semántico dos insectos pois teñen en común un conxunto de unidades significativas mínimas (**semas**) que, por seren cruciais para conformaren este campo semántico, se conforman o **arquisemema**. Entre outros, os semas poderían ser "ser animais", "ter seis patas" ou "ser pequenas", aínda que non "voar" ou "ser negras".

## Características
Os campos semánticos réxense polos seguintes principios fundamentais:
* Os campos semánticos non teñen por que cubrir, nas distintas linguas, tódolos matices conceptuais ou significativos posibles, poden presentar lagoas léxicas que son cubertas por arquilexemas.
* Os campos semánticos poden estar representados, polo tanto, por unha palabra 'arquilexemática' que corresponde ó valor unitario e común de todo o campo. Este arquilexema pode non estar acuñado lexicamente, non ser un lexema: campo dos animais domésticos.
* Os trazos significativos mínimos mediante os cales se organizan os campos léxicos deben de ser un número relativamente pequeno e acostuman repetirse nas distintas oposicións significativas entre as unidades léxicas.
* Poden establecerse neutralizacións entre as distintas unidades léxicas
* Entre os termos dun campo léxico prodúcese unha determinación recíproca do seu significado.
* Para coñece-lo significado dunha palabra non é preciso coñecer todo o campo.
* Os campos léxicos son campos lingüísticos (forma do plano contido), non de obxectos extralingüísticos.
* Un campo léxico dun nivel determinado pode quedar incluído como unidade noutros campos.
*Non poden estruturarse en campos xustapostos (un termo pode figurar en varios campos á vez).
* O léxico da lingua non presenta unha clasificación única nin homoxénea senón que admite un conxunto de clasificacións simultáneas e diferentes.
* Os campos léxicos non están estruturados seguindo os mesmos principios ou criterios. As relacións están determinadas polas oposicións semánticas que no campo funcionan. Os tipos de oposicións dependen das dimensións semánticas (criterios semánticos opositivos) que no campo se atopen.
Bustrófedon

Cualifícase de **bustrófedon** (do grego βουστροφηδόν *bustrophêdón*, de βοῦς *bũs* «boi» e στροφή *strophế* «*acción de xirar*»; en grego a palabra é un adverbio, pero en galego adáptase como substantivo) o trazado dun sistema de escritura que muda alternativamente de sentido de liña en liña, ao xeito dun boi ao arar os sulcos no campo, de dereita a esquerda e logo de esquerda a dereita. Moitas veces, o *ductus* das letras invértese ao cambiar de sentido; por exemplo, a letra Є trazada de esquerda a dereita volveríase Э de dereita a esquerda.

Escribíronse en bustrófedon principalmente estadios antigos de escritura que despois se fixaron nun sentido preciso: o grego, por exemplo, ao principio escribiuse de dereita a esquerda, como o fenicio de onde xurdiu, logo en bustrófedon e finalmente de esquerda a dereita. O paso polo bustrófedon marca, pois, unha dúbida. O alfabeto etrusco funciona ás veces así. As taboíñas rongo-rongo da Illa de Pascua están escritas en bustrófedon inverso: lese a primeira liña da esquerda cara á dereita, logo faise virar a taboíña 180°, lese igualmente a segunda liña da esquerda cara á dereita, e así sempre.

## Exemplo de texto grego arcaico en bustrófedon 
Inscrición de Sigeion, *circa* 550-540 antes da nosa era (British Museum, número de inventario *BM GR 1816.6-10.107*) : 

'''*Nota bene*:''' a inscrición preséntase en dous alfabetos e dialectos: xónico e despois ático (co alfabeto epicórico local); o exemplo dado so recolle o texto escrito en xónico (de onde o emprego de η onde o ático tería ᾱ), coas letras actuais e non as do documento orixinal. En efecto, ao datar este de antes da reforma de -403 (adopción dun alfabeto oficial lixeiramente diferente dos usos locais), non segue tampouco a ortografía clásica: ο, por exemplo, serve para notar a vogal /ọ̄/ (longo e pechado), que despois se transcribirá ου (Φανοδίκο = Φανοδίκου etc.).

O texto epigráfico significa: «Eu son [a estela] de Fanódico, [fillo] de Hermócrates, [fillo] de Proconeso, e el deu aos Sixeenses unha vasilla para o viño co seu soporte así como un pasador, [depositados] no pritaneo».

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Estéquedon
* Alfabeto grego
Estéquedon

[miniatura|dereita|250px|Lei sagrada relativa ó culto na [Acrópole, EM 6794 (IG I3 4B)]]

Cualifícase de **estéquedon** (do grego antigo στοιχηδόν / *stoikhêdón*, «en ringleira, en fila» [adverbio], derivado do verbo στοιχέω / *stoikhéô*, «marchar en ringleira, estar en liña») o trazado dun sistema de escritura que aliña as letras á vez horizontal e verticalmente, ao xeito do aliñamento dun exército. As letras ocupan, logo, un espazo idéntico independente de cal for a súa envergadura (por exemplo *i* e *m* ocupan o mesmo espazo) e cada liña comprende un número constante de signos, cousa que trae como consecuencia que unha palabra poida atoparse dacabalo sobre dúas liñas.

O estéquedon foi empregado con frecuencia polo alfabeto grego, en especial nas inscricións monumentais do século V antes da nosa era (sobre todo en Atenas). Unhas inscricións tales son prácticas para a transcrición epigráfica de documentos lacunares: sábese en efecto desde principio cantas letras se deben atopar por liña (sobre todo porque o espazo separador de palabras non era habitual).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Epigrafía
* Bustrófedon
* Alfabeto grego
Número composto

Un número natural é **composto** se é maior que 1 e non é primo; noutras palabras, se ten máis de dous divisores.

## Números 
Os 20 primeiros números compostos son: 4, 6, 8, 9, 10, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 22, 24, 25, 26, 27, 28, 30 e 32.

Unha característica dos números compostos é que poden escribirse como produto de dous enteiros positivos menores ca el. Así, os números 20 e 87 son compostos porque poden expresarse como 4&nbsp;⋅&nbsp;5 e 3&nbsp;⋅&nbsp;29 respectivamente. Porén, non é posible facer o mesmo co 17 ou o 23 porque son primos.

O número composto máis pequeno é o 4, e non existe ningún que sexa maior que tódolos demais, xa que existen infinitos números compostos.

A forma máis sinxela de demostrar que un número *n* é composto, é encontrar un divisor *d* comprendido entre 1 e *n* (1&nbsp;<&nbsp;*d*&nbsp;<&nbsp;*n*). Por exemplo, 219 é composto porque ten por divisor 3. E tamén 371 porque ten 7 por divisor. Este método deixa de ser efectivo para números que son produto de primos grandes. Unha boa alternativa é utilizar entón o pequeno teorema de Fermat, ou mellor a xeneralización deste debida a Euler.

Como os números primos e compostos están mesturados uns cos outros é lóxico preguntarse se existirán secuencias de números compostos consecutivos de lonxitude arbitraria. A secuencia 32, 33, 34, 35 e 36 é un exemplo de lonxitude 5, e 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, 121, 122, 123, 124, 125 e 126 un exemplo de lonxitude 13. A resposta é que podemos conseguir unha secuencia de números compostos tan longa como se desexe. Se desexamos unha secuencia de lonxitude 20, basta tomar os números 21!+2, 21!+3, 21!+4, ... , 21!+21, xa que o primeiro é divisible por 2, o segundo por 3 etcétera.
Número bicomplexo

Un **número bicomplexo** é un número escrito na forma *a* + *bi*1 + *ci*2 + *dj*, onde *i*1, *i*2 e *j* son unidades imaxinarias. Baseándose nas regras para a multiplicación da unidade imaxinaria, se temos que *A = a + bi*1 e *B = c + di*1, entón o número bicomplexo resultante debe escribirse como *A* + *Bi*2. Os números bicomplexos son similares a números complexos, nos que as dúas partes son de novo complexos no canto de reais (de aí o prefixo *bi*). Os números bicomplexos redúcense a complexos cando *A* e *B* son números reais.

Os números bicomplexos diferéncianse dos cuaternións xa que a multiplicación dos bicomplexos é tanto conmutativa como asociativa e distributiva sobre a suma. Dado isto e as regras para a multiplicación das unidades imaxinarias, calquera parella de números bicomplexos poden ser multiplicados.

A multiplicación das unidades imaxinarias vén dada polas seguintes regras:

**i*1 · *i*1 = -1
**i*2 · *i*2 = -1
**j* · *j* = 1
**i*1 · *i*2 = *j*
**i*1 · *j* = -*i*2
**i*2 · *j* = -*i*1
Acuarela

miniatura|220px|Acuarelas
dereita|220px
A **acuarela** é unha técnica pictórica sobre papel ou cartón que emprega cores en po preparadas con goma soluble na auga. Tamén se denomina "acuarela" a obra executada mediante esta técnica ou a pintura e material así como a preparación pictórica que se utiliza nesta técnica (por exemplo unha ***caixa de acuarelas***).''''''

## Características 
Ó diluírse na auga obtense unha solución transparente que se aplica por capas sobre papel branco ou de cor. As cores utilizadas son transparentes (segundo a cantidade de auga na mestura) e ás veces deixan ver o fondo do papel (branco), que actúa como outro verdadeiro ton. Componse de pigmentos aglutinados con goma arábiga ou mel. Nos seus procedementos emprégase a pintura por capas transparentes, a fin de lograr maior brillantez e soltura na composición que se está realizando.

## Artistas 
Un dos acuarelistas máis famosos é Joseph Mallord William Turner (1775-1850), que foi precursor das técnicas que posteriormente desenvolverían as vangardas. Os seus cadros reflicten magnificamente a luz e o movemento. 

### Usos 
As acuarelas son tradicionalmente empregadas en paisaxes, tanto para exposicións de compra-venda como para a súa reprodución en postais, como as de A. R. Quinton, ou en viñetas de banda deseñada, como as de Miguelanxo Prado, ou como esbozos ou apuntamentos previos para obras maiores en óleo ou outras técnicas.

## Véxase tamén 
* Arte
* Óleo
* Pastel
* Pintura
* Témpera
* Teoría da cor
Análise sémica

A **análise sémica** pretende estabelecer a composición semántica dunha unidade léxica considerando os trazos semánticos ou semas, unidades mínimas da significación, non susceptíbeis de realización independente.

A análise sémica calca as denominacións das súas unidades sobre as da análise fonolóxica, como se observa no cadro seguinte:

Un exemplo clásico que ilustra o uso desta terminoloxía é o das "cadeiras e poltronas" de Pottier:

*Os sememas de *cadeira* e *poltrona* posúen en común os semas:
**S1 (con respaldo), S2 (sobre patas), S3 (para unha só persoa), S4 (para sentar)

O semema de *cadeira* é:
:S1+S2+S3+S4

O semema de *poltrona* é:
:S1+S2+S3+S4+S5
:onde S5= "con brazos"

*O arquisemema para "conxunto de asentos" é:
:S2+S4 ("sobre patas"+"para sentarse").

A análise sémica ten a súa orixe nas pescudas sobre clasificación tecnolóxica. Os semas obtidos non teñen valor metalingüístico e non achegan coñecementos novos sobre as cousas descritas. Con efecto, *brazos* en *A poltrona ten dous brazos* non ten nada en común con *O home ten dous brazos*. O sema [con brazos] tecnoloxicamente pertence á poltrona, non comportando a referencia á mesma realidade que en *brazos humanos*.
Erro

Un **erro** pode ser:
*Erro aleatorio: en enxeñería e física, o **erro aleatorio** é aquel erro inevitable que se produce por eventos únicos imposibles de controlar durante o proceso de medición
*Erro do software (Informática)
*Erro sistemático: en estatística, un **erro sistemático** é aquel que se produce de igual modo en tódalas medicións que se realizan dunha magnitude.
*Erro xudicial (dereito)
*Erro, nome en castelán do concello de Erroibar, en Navarra.
Número abundante

Un **número abundante** é un número natural que é menor que a suma dos seus divisores propios, ou expresado matematicamente, cumpre que *&sigma;*(*n*) > 2*n*, onde *&sigma;*(*n*) é a función divisor: a suma de tódolos divisores positivos de *n*, incluíndo *n*.

O valor *&sigma;*(*n*)&nbsp;&minus;&nbsp;2*n* chámase **abundancia** de *n*.

Tódolos múltiplos propios de números perfectos e abundantes son abundantes. Así, os primeiros números abundantes son: 12, 18, 24 e 30. O primeiro número abundante impar é 945.

Tódolos múltiplos de 6 e os múltiplos impares de 945 son abundantes, e tense demostrado que todo enteiro maior que 20161 é suma de dous números abundantes.

Os primeiros números abundantes  son:
:12, 18, 20, 24, 30, 36, 40, 42, 48, 54, 56, 60, 66, 70, 72, 78, 80, 84, 88, 90, 96, 100, 102, &hellip;
Por exemplo, considerémolo número 24. Os seus divisores son 1,&nbsp;2, 3, 4, 6, 8, 12 e 24, e a suma de todos eles é 60. Como 60 é maior que 2&nbsp;&times;&nbsp;24, o número 24 é abundante. A súa abundancia é 60&nbsp;&minus;&nbsp;2&nbsp;&times;&nbsp;24&nbsp;=&nbsp;12.

Marc Deléglise demostrou en 1998 que a densidade natural dos números abundantes está entre 0.2474 e 0.2480.

Existen infinitos números pares e impares abundantes. Un número abundante con abundancia 1 chámase número cuasiperfecto.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Número defectivo
Erroibar

**Erroibar** (en éuscaro batua; *Erroiberra* en éuscaro de Erro) ou **Valle de Erro** (en castelán) —oficialmente **Erro**— é un concello de Navarra. A súa capital é Lintzoain.
Ten unha área de 144,28 km² cunha poboación de 809 habitantes (2014) e densidade de poboación de 5,61 hab./km².

## Demografía 
### Núcleos de poboación 
O concello divídese nas seguintes entidades de poboación, segundo o nomenclátor de poboación publicado polo INE (Instituto Nacional de Estadística). Os datos de poboación refírense ao ano 2014.

### Evolución da poboación 
## Política 
**Composición da corporación municipal dende 1987**

## Símbolos 
### Escudo 
O escudo de armas do val de Erro ten o seguinte brasón:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos de Navarra
Narodne pesme

Os ***narodne pesme*** ("cancións/poemas populares" en serbocroata) son poemas narrativos populares tradicionais dos Balcáns baseados en acontecementos históricos creados por individuos dunha sociedade analfabeta, ou semi, e conservados na tradición oral.

Foron publicados por vez primeira polo erudito serbio Vuk Stefanović Karadžić no século XIX, que pasou boa parte da súa vida recolléndoos dos *guslari*, cando aínda existían moitos destes bardos itinerantes.

Existen nove **ciclos épicos** destes poemas. O máis famoso é o ciclo de Kosovo, un conxunto de baladas e lais compostas a raíz da batalla de Kosovo (1839), cando os serbios foron derrotados polos turcos. Hai un ciclo anterior ao de Kosovo que trata de mitos e lendas e un ciclo de Marko Kraljević, que trata fundamentalmente dos feitos dun guerreiro semi-lendario con ese nome. O cuarto ciclo principal (o máis recente) inclúe todos os poemas relacionados coa loita contra os turcos durante o século XIX. Os outros cinco teñen como temas, un os nobres serbios e os seus conflitos após a batalla de Kosovo até fins do século XV, outro as fazañas dos *hajduks* (guerrilleiros-bandidos) contra os turcos e os outros tres a loita dos montenegrinos, bosníacos e dálmatas contra as potencias invasoras.

Os nove ciclos constitúen un dos corpus de poesía oral existentes máis notorios. Colócanse á par das baladas homéricas.
Faro (construción)

[Faro de [Laxe|200px|miniatura]]
miniatura|dereita|200px|Faro do fin do mundo en Ushuaia, na Arxentina.
miniatura|dereita|200px|Faro de estaca de Bares
[miniatura|Secuencia de luces en dous faros da [ría de Ribadeo: un na ponte dos Santos, á nosa esquerda e máis próximo, e outro ó comezo da enseada de Arnao (Asturias), ó fondo, a nosa dereita.]]
Un **faro** é unha torre dotada modernamente dun foco potente, cun facho de luz visible a quilómetros de distancia, co obxecto de axudar á navegación marítima.

Utilizados desde a antigüidade, cando se acendían fogueiras ou grandes luces de aceite (de oliva ou de balea), os faros foron concibidos para avisar aos navegantes que se estaban a achegar á terra, ou de porcións de terra que irrompen no mar.

## Galería de imaxes 
:*Vexa o artigo principal en Galería de imaxes de faros de Galicia*

Ficheiro:Faro de Lariño.jpg|Faro de Lariño, Muros
Ficheiro:Fisterra.JPG|Faro de Fisterra
Ficheiro:Corrubedo - Faro - Lighthouse - 01.jpg|Faro de Corrubedo
Ficheiro:Faro de Punta da Barca.jpg|Faro de Punta da Barca

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Facho
* Faro de Alexandría
* Lista de faros de Galicia

### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Mapa dos faros e balizas da Autoridade Portuaria de Ferrol
* Mapa dos faros e balizas da Autoridade Portuaria da Coruña
* Faros e Balizas na web da Autoridade Portuaria de Marín e Ría de Pontevedra
* Mapa dos faros e balizas da Autoridade Portuaria de Marín e Ría de Pontevedra
* Faros na web da Autoridade Portuaria de Vigo
* Mapa dos faros e balizas da Autoridade Portuaria de Vigo
* Listaxe de faros en Galicia 
* Listaxe de faros en Galicia*na web do Concello de A Coruña.*
Faro, Portugal

**Faro** é unha cidade portuguesa, de 41.307 habitantes (ano 2006). É a capital do Distrito de Faro, da rexión, subrexión e da antiga provincia do Algarve

miniatura|220px|dereita|Edificio do concello

É sede dun municipio con 201,31&nbsp;km² de área e 58.051 habitantes (2001), subdividido en 6 freguesías. O municipio limita ó norte e oeste co municipio de san Brás de Alportel, ó leste con Olhão, ó oeste con Loulé e ó sur co océano Atlántico.

As freguesías de Faro son:
* Conceição
* Estoi (*anteriormente Estói*)
* Montenegro
* Santa Bárbara de Nexe
* São Pedro
* Se
Dominique Lapierre

**Dominique Lapierre**, nado en Châtelaillon o 30 de xullo de 1931 e finado o 4 de decembro de 2022 en Sainte-Maxime (Var), foi un escritor francés.

## Traxectoria
Mentres facía o servizo militar en París coñeceu ao soldado americano Larry Collins, da súa amizade xurdiu unha serie de *bestsellers*, centrados na historia recente, que concluíu coa morte de Larry en 2005.

En 1981 creou unha leprosería infantil en Calcuta, e alí colaborou con Tareixa de Calcuta.

## Obras
;En solitario
* *Un dollar les mille kilomètres* (1949)
* ''Chessman m'a dit* (1960)
* *La Cité de la Joie* (1985)
* *Plus grands que l'amour* (1990)
* *Mille soleil* (1997)
* *Un arc-en-ciel dans la nuit* (2008)
;Con Larry Collins
* *Arde París?* (1965)
* *...Ou tu porteras mon deuil*  (1968)
* *Cette nuit la liberté* (1975)
* *Ô Jérusalem* (1972)
* *Cette nuit la liberté* (1975)
* *Le cinquième cavalier* (1980)
* **New York brûle-t-il ?* (2004)
;Con Javier Moro
* *Il était minuit cinq à Bhopal* (2001)
;Con Jean-Pierre Pedrazzini
* ''Il était une fois l'URSS'' (2005)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* City of Joy Aid
Sho

*Nota: Este artigo trata da letra suplementaria do alfabeto grego. Para a letra latina empregada en Islandia e nas primeiras notacións das linguas xermánicas e que posúe unha forma similar, ver Thorn.*

**Sho** (Maiúscula Ϸ, Minúscula ϸ) era unha letra utilizada para transcribir o bactriano.

## Lingüística 
Ϸ empregábase para transcribir o son dunha consoante fricativa postalveolar xorda (notada [ʃ] en API, pronunciada como o « x » galego) en bactriano, unha lingua indoirania xa estinguida.

## Historia 
En -328, a Bactriana - país situado no norte do actual Afganistán - foi conquistado polos exércitos de Alexandre Magno. En -123, a rexión foi conquistada polos Yuezhi que decidiron adoptar o alfabeto grego para notar a lingua local. A letra *sho* foi creada para transcribir un son empregado en bactriano pero que non existía en grego.

## Representación informática 
A letra posúe as representacións Unicode seguintes:

* Maiúscula Ϸ : `U+03F7` ;
* Minúscula ϸ : `U+03F8` ;

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Letras suplementarias do alfabeto grego
* Þ

### Ligazóns externas 
* http://www.opoudjis.net/unicode/nonattic.html#sho
Stigma

Chámase **stigma** (actualmente trazado Ϛ, ς) unha antiga ligadura do alfabeto grego que notaba o grupo /st/ e que só se conservou na escritura actual porque serve para a numeración alfabética milesia (onde equivale a 6).

Contrariamente ao que parece, *stigma* non é un *sigma* final grego (ς): en efecto, é a evolución da ligadura dun *sigma* lunar (C) cun *tau* (T) que, en uncial, se trazaba Ficheiro:grec oncial stigma.png (CT) mentres que o *sigma* final é un *sigma* lunar dotado dun gancho final debido ao movemento do cálamo (ver **Variante contextual** para outros detalles). A ligadura simplificouse rapidamente en Ϛ. Así, podíase escribir Κωνσταντίνος ou Κωνϛαντίνος para *Con**st**antinos*.

A causa dunha confusión co *digamma* (Ϝ), que se trazaba máis simplemente Ficheiro:koppa intermediaire.png en uncial e logo na escritura cursiva), letra que o alfabeto só conservara porque permitía escribir o número 6 (ϝʹ), o *stigma* (Ficheiro:grec oncial stigma.png en uncial), de uso frecuente, veu substituír na Idade Media o *digamma* orixinal: en efecto, os dous caracteres trazábanse de maneira moi semellante.

Actualmente, *stigma* ao xa non empregarse como ligadura, vese substituída a miúdo polas dúas letras *sigma* e *tau* escritas un ao lado da outra: ςʹ = στʹ = 6. Exemplo célebre: o Número da Besta, na *Apocalipse* de Xoán, aparece como χξςʹ (*khi*, *xi*, *stigma*), que representa o valor 666.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Letras suplementarias do alfabeto grego.
* Digamma, Qoppa, Sampi.
* Historia do alfabeto grego.
* Numeración grega.
* Alfabeto grego.

## Bibliografía 
* http://www.opoudjis.net/unicode/other_ligatures.html#stigma
* http://www.opoudjis.net/unicode/numerals.html#stigma
Iode

**Iode** (*&#x5d9;*, pronunciada /j/) é a décima letra do alfabeto hebreo. Procede dunha letra do alfabeto fenicio.

En fenicio como en hebreo, esta letra representa unha consoante (API [j]) pero no iota (Ι, ι) do alfabeto grego (saído do fecinio), representa sempre a vogal /i/ (pois o fonema /j/ desaparecera da lingua, pero non o son [j]). É digno de mención que o derivado latino, a letra I, servise aos romanos para notar á vez /i/ e /j/. O seu valor numérico é 10.

Ademais, **iode** é o nome dado en fonética á semiconsoante ou semivogal palatal.
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alfabeto hebreo
San (letra grega)

A letra **san** (trazada Ϻ ; a minúscula ϻ é de nova creación, pois os antigos textos gregos estaban escritos en maiúsculas) é unha antiga letra do alfabeto grego. Non hai que confundila con *mi*, outra letra grega.

Nome dunha antiga letra do alfabeto grego, non pertencente ao alfabeto clásico, que tiña o valor fonético de /s/, en concorrencia coa forma do sigma. Provén da letra do alfabeto fenicio *şādē*.

Probablemente a súa orixe estea nunha letra fenicia, chamada *ṣādē*, e nas primeiras versións do alfabeto situábase entre *pi* (Π en maiúscula) e *qoppa* (Ϙ en maiúscula). Non obstante, se os gregos adoptaron a letra, o son para o que estaba destinado, *ṣ* (un /s/ enfático), non lles era útil; en grego antigo, debía representar probablemente un son próximo a /s/.

Pode ser que *san* inspirase a letra *sigma* (Σ), que a foi substituíndo nos textos.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* http://www.opoudjis.net/unicode/nonattic.html#san

### Outros artigos
*Alfabeto grego
*Historia do alfabeto grego
*Letras suplementarias do alfabeto grego
Angra dos Reis

**Angra dos Reis** é unha cidade brasileira do estado do Río de Xaneiro situada na costa sur do estado. O seu litoral ten 365 illas, sendo a máis importante a Ilha Grande *(Illa Grande)*. Ten unha área de 813,4&nbsp;km² e unha poboación de 167.434 habitantes. Os concellos limítrofes son Parati, Rio Claro e Mangaratiba, no estado de Río de Xaneiro, e Bananal e São José do Barreiro, no estado de São Paulo.

A maior parte da área urbana está rodeada de outeiros, o que contribuíu a que se vexa afectada por desastres naturais como deslizamentos de terra. De acordo con o censo de 2010, aproximadamente o 36 % da poboación de Angra vive en favelas, situadas en outeiros ou en zonas de mangleiros. Isto sitúa a cidade no décimo lugar entre as cidades brasileiras en canto á proporción de fogares neste tipo de aglomeración urbana no país.

As dúas centrais atómicas brasileiras están instaladas no municipio. É tamén un porto pesqueiro e ten algunhas industrias. Mais a actividade económica que a fai coñecida no Brasil é o turismo nas súas illas e praias, nas áreas de Mata Atlántica preservadas no continente e na Ilha Grande e o mergullo nas súas augas.

## Historia
Unha expedición portuguesa liderada por Gonçalo Coelho chegou o 6 de xaneiro de 1502, a unha baía ou cala que encantou a todos. Chamárona Angra dos Reis, en homenaxe á visita dos Reis Magos ao neno Xesús, que se celebra ese día. A aldea alí construída chamouse, inicialmente, *Vila dos Três Santos Reis*, despois *Vila de Angra dos Reis* e, finalmente, *Angra dos Reis*..

esquerda|miniatura|O porto de Angra dos Reis.
## Véxase tamén
## Notas
### Ligazóns externas 
* Prefeitura Municipal de Angra dos Reis páxina da administración municipal. En portugués.
* angra.com.br - páxina de turismo en Angra dos Reis  en portugués
Megalópole de Kansai

A **megalópole de Kansai** é unha xigantesca conurbación, tamén coñecida coma Keihanshin, no centro da illa máis grande do Xapón, a de Honshu. Esténdese pola chaira de Osaca (Osaka Heiya), e as costas da baía homónima, así como pola chaira próxima de Nara, ata as beiras do lago Biwa, cara ao norte, ao nordeste de Kyoto, o maior do país e provisión da auga da megalópole.

Correspóndese en termos xerais coa rexión histórica de Kansai, a das antigas cidades do oeste (en relación con Tokyo, a capital do leste): así Nara e Kyoto, primeiras capitais imperiais dun Xapón unificado e a maior e principal da aglomeración, Osaca (ver a súa historia urbana), segundo centro comercial, industrial e cultural do país ademais de porto importante, coma o de Kobe, na costa oeste da baía. Himeji, aínda máis cara ao oeste, é tamén porto e unha cidade histórica co seu famoso castelo.

## Megalópole de Kansai 
* Prefectura de Osaca - 8&nbsp;810&nbsp;000
* Prefectura de Nara (metade norte) - 1&nbsp;300&nbsp;000
* Prefectura de Hyōgo (metade sur) - 4&nbsp;800&nbsp;000
* AM Kyoto - 1&nbsp;900&nbsp;000
* Prefectura de Shiga - 1&nbsp;250&nbsp;000
* Prefectura de Wakayama (metade norte) - 750.000
* Ueno+Nabari (prefectura de Mie) - 200.000

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* imaxe actualizada do satélite
Astrolabio

[dereita|miniatura|300px|Astrolabio persa do [século XVIII.]]
Un **astrolabio** é un instrumento antigo usado con fins astrolóxicos e astronómicos coma medir a altura dos astros por riba do horizonte. Foi inventado por Hipatia de Alexandría, e máis tarde foi simplificado e substituído polo sextante.

Tamén era utilizado para resolver problemas xeométricos, como calcular a altura dun edificio ou a profundidade dun pozo. Formábao un disco de latón graduado no seu bordo, un anel de suspensión e unha mediclina (especie de punteiro). O astrolabio náutico era unha versión simplificada do tradicional e tiña a posibilidade de medir a altura dos astros para axudar na localización mar a fóra.

A vantaxe do astrolabio en relación ao cuadrante é o feito de que é máis doado para traballar á luz do día e tamén porque a Estrela Polar non era visible no hemisferio sur. Era tan pesado que era capaz de permanecer pendurado verticalmente a pesar do abaneo do navío

O astrolabio moderno de metal inventouno Abraham Zacuto en Lisboa, a partir de versións árabes pouco precisas.

## Facer un astrolabio 
Na actualidade existen numerosos programas de software para facer astrolabios. O Observatorio austral europeo facilita de xeito gratuíto un programa para elaborar astrolabios adaptados a latitude e lonxitude do observador..

## Notas 
## Véxase tamén
Queixo do Cebreiro

O **queixo do Cebreiro** é un queixo galego con denominación de orixe producido nos concellos de Baralla, Becerreá, Folgoso do Courel, Cervantes, Navia de Suarna, As Nogais, Triacastela e Pedrafita do Cebreiro.

Elabórase basicamente con leite de vaca ó que se lle pode engadir leite de cabra en cantidades non superiores a un 40%. É un queixo graxo cunha consistencia que depende do grao de maduración. A pasta é graúda e a codia fina.

É de cor branca ou amarela, segundo a maduración. Ten un sabor lixeiramente ácido e picante. A súa forma lembra un gorro de cociñeiro ou a un fungo. Os peregrinos que percorrían o camiño encargáronse desde vello de dalo a coñecer e hai documentación que acredita a súa existencia desde o século XVIII. A produción está limitada a unhas 20-28 toneladas anuais porque as explotacións da zona son poucas e de pequeno tamaño: en 2009 eran sete os gandeiros rexistrados, con dúas queixerías. Nese ano a produción total foi de 24.206&nbsp;kg.

## Características e tipos 
miniatura|Queixo do Cebreiro co chapeu en forma de cogomelo.
O leite empregado procederá de gando vacún saneado, das razas rubia galega, parda alpina, frisoa ou dos seus cruzamentos. Tamén se elaboran queixos cunha proporción máxima do 40% do leite de gando caprino.

O leite será enteiro, sen costros nin conservantes. O callo empregado será de orixe animal ou outras enzimas autorizadas.

O queixo do Cebreiro pódese comercializar en dúas modalidades (fresco e curado), cun peso por peza comprendido entre 0,5 e 2&nbsp;kg.

Ten forma de fungo ou de gorro de cociñeiro, é dicir, está composto de dúas partes:
* Base cilíndrica, de diámetro variable e cunha altura non superior a 12&nbsp;cm.
* Sombreiro, que terá entre 1 e 2&nbsp;cm máis de diámetro que a base e unha altura non superior a 3&nbsp;cm.
As características da pasta varían en función do grao de maduración, distinguíndose entre os frescos e mailos curados.

## Produtores 
Son catro as queixerías de queixo do Cebreiro en tres formatos: 300 gramos, medio quilo e un quilo.
* Queixerías Castelo de Brañas S.L. en Pedrafita do Cebreiro.
* Carmen Arrojo Valcárcel (Queixo do Cebreiro Xan Busto) nas Nogais.
* Carlos Reija Fernández (Queixo do Cebreiro Sto. André) en Castroverde.
* Enrique Fernández Paradela (Queixo do Cebreiro Marqués de Cernadas) en Baralla.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de queixos do mundo

### Ligazóns externas 
* Denominación de Orixe Cebreiro.
Estrela Polar

miniatura|Mapa da constelación Osa Menor.
A **Estrela Polar** é unha estrela que pola súa posición no firmamento, directamente enriba dun dos polos da Terra, é utilizada para auxiliar a navegación. Estrela Polar pode referirse tanto a Estrela do Norte como a Estrela do Sur, aínda que a expresión sexa normalmente utilizada en referencia a Polaris, a estrela máis brillante da constelación Osa Menor (en latín *Ursa Minor*), que é actualmente a Estrela do Norte.

A Estrela do Sur, a equivalente de Polaris no hemisferio sur, é σ Octantis, denominada tamén *Polaris Australis*. Non obstante, ao ser unha estrela de quinta magnitude apenas visible a simple vista, na práctica utilízase a constelación da Cruz do Sur como para atopar o polo sur celeste.
## Notas
Silva, Pol

**Santiago de Silva** é unha parroquia do concello de Pol na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2014 tiña 152 habitantes (73 homes e 79 mulleres).

Teñen especial vinculación con Silva os lugares de Cuenza, O Bento (desaparecido no século XX), A Rigueira, Gargallán, e A Carreira Blanca (Sitieles), que administrativamente pertencen a Castro de Rei (son os chamados **Medianeiros**). Medianeiros que tamén se poden incluír en Santa Mariña de Ramil-Castro de Rei.

Houbo muíño en Gargallán no lugar de Muíño Albeiro -no río Azúmara- e outros mais antigos dos cales non quedan restos (A Rigueira -no Rego de Doncide-, A casa do Muíño de Gargallán -no río Azúmara-)

No occidente da parroquia de Silva, o monte de Andraíde convoca na parte máis alta (592 metros) os termos municipais de Pol e Castro de Rei, arriba da paraxe das Louseiras.

## Hidrografía 
O río Azúmara (Congostro ou Pontedá) percorre a parroquia procedente de Mosteiro e o río Pol (Silva ou Ribeiro) con destino ao río Miño. O rego de Doncide desemboca no Azúmara por Cuenza-Pontedá.

## Monumentos e lugares de interese 
* Ara vialis de Bouzoá
* Mosaico Romano de Doncide
* Calzada romana de Fonfría
* Monte das Croas en Andión
* Medorras dos Medianeiros (Pedro Canto)
* Granda de Andión
* A Penourenta. Canteiras de Andión: laxes de lousa verde con incrustacións de pirita de ferro (o que dá nome á **Penourenta** pola semellanza co ouro que presenta a pirita de ferro.
* Capela de Doncide baixo advocación de Santo Antonio de Padua e San Francisco Xavier (tamén o Santo Anxo da Guarda). Foi feita sendo donos do lugar de Doncide o Licenciado Antonio López Danllo e a súa muller Francisca Saavedra, na primeira metade do século XVII.
* Igrexa de Silva baixo advocación de Santiago Apóstolo desde tempo antigo, documentado como Santo Jacobo no século XII
* **Muíño de Llanes** en Andión no río Azúmara .
* **Muíño de Ventín** no mesmo río Azúmara .
* Campo da festa en Andión.
* **Escola de Fonfría**, pechada.
* **Escola de Bouzoá**, reconvertida en vivenda.
* Casa grande de Eiras.

## Festas 
San Brais (3 de febreiro), Santiago (25 de xullo), Nosa Señora do Rosario (7 de outubro -2º domingo de outono-).

## Orixe do apelido Silva 
Paio Froila, señor de Silva, casou cunha filla de Vermudo II (982-999), dando orixe a catorce casas nobiliarias repartidas por toda a Península.

Unha Filla de Paio Froila, neta do Rei Vermudo II de León, estando próxima a morrer deu testamento en 1058, na cidade de León (capital do reino) nomeando testamenteiro ao bispo galego Alvito de Mondoñedo, bispo da cidade. Este santo Alvito foi restaurador da igrexa de Cirio en Pol, sendo "o presbítero Aloitus". Da "**nobilisima señora dona Fronilde**" quedou en hebreo un documento de compra que fixo en León a Josef bar Joab Escapat, o xoves día 20 do mes Marhesvan do ano 814 (4 de novembro de 1053).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Silva 
### Parroquias de Pol 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Pol
Estrabón

**Estrabón** (en grego: Στράβων, en latín: Strabo), nado no ano 64 ou 63 a.C. e finado no 24 d.C., foi un xeógrafo e historiador grego, que viviu durante o período de transición dende a República romana até a etapa do Imperio. 
## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia rica de Amaseia (actual Amasia, Turquía), no Ponto, que no tempo do seu nacemento pasara a formar parte do Imperio romano. Estudou na súa cidade natal e en Roma. Viaxou por case todas as terras da ecúmene, chegando ata Armenia e Etiopía.

## Obra 
[miniatura|dereita|Europa segundo Estrabón coa localización das [Casitérides.]]
Escribiu unha *Historia*, continuadora da obra de Polibio, en 43 volumes, da que só se conserva un fragmento dun papiro.

A súa *Geographika*, que comprende 17 libros pódese considerar unha enciclopedia do coñecemento xeográfico da súa época. Consérvase completa, agás algúns fragmentos do Libro VII.

* Os libros I e II constitúen unha longa introdución á obra.
* Os libros III a X describen Europa, con especial atención a Grecia.
* Os libros XI e XVII describen Asia Menor.
* O libro XVII describe África (Exipto e Libia).

Estrabón é unha fonte esencial para coñecermos os comezos da romanización da Galia e a Península Ibérica, para esta última utilizou como fonte, sobre todo, a Posidonio, pero tamén a Asclepíades, Artemidoro e Polibio.

Estrabón é o autor antigo que máis información achega sobre Gallaecia, da que fala no capítulo III do Libro III.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Tradución española, comentarios e notas dos textos referentes a Iberia , debidos a Antonio García y Bellido.
Gaston Leroux

**Gaston Leroux**, nado en París o 6 de maio de 1868 e finado en Niza o 15 de abril de 1927, foi un escritor e xornalista francés.

## Traxectoria 
Pasou a infancia na rexión de Caux, volta a París para estudar dereito e faise avogado, pero exerce a profesión por pouco tempo. En 1892 entra en ''L'Écho de Paris*, e en 1894 exerce de cronista xudicial para *Le Matin*, onde acada gran sona coas súas crónicas do asunto Dreyfus. Como correspondente de *Le Matin* viaxa por Italia, Marrocos e entre 1904 e 1906 permanece en Rusia, onde é testemuña da tentativa de revolución de 1905. En 1907 deixa o xornalismo e dedícase a escribir novelas. *O misterio do cuarto amarelo* (*Le Mystère de la chambre jaune*) publicado por entregas en 1907 en *L'Illustration*, a obra é unha novela de detectives, protagonizada por Joseph Rouletabille, que se converte nun grande éxito internacional, Leroux inspirouse na idea do recinto pechado que utilizara Edgar Allan Poe en *Os crimes da rúa Morgue* (1841).

Leroux escribiu fundamentalmente novelas de misterio, entre elas *O misterio do cuarto amarelo* ou *Le Parfum de la dame en noir*, algunhas cun forte toque humorístico como *A cadeira tráxica*, novelas de fantasía como *L'Homme qui revient de loin* e novelas de terror entre as que destacan as cinco novelas protagonizadas por Chéri-Bibi. Dende 1908 viviu na Costa Azul.

## Obras 
Gastón Leroux escribiu 35 novelas, 6 obras de teatro e 3 libros de reportaxes.
* *La double vie de Théophraste Longuet* (1903)
* *La Maison des juges* (1907)
* *O misterio do cuarto amarelo* (1907)
* *Le Parfum de la dame en noir* (1908)
* *Le Fauteuil hanté* (1909)
* *O fantasma da ópera* (1910)
* *Un Homme dans la nuit* (1910)
* *La Reine du Sabbat* (1910)
* *Balaoo* (1911)
* *L'Épouse du soleil* (1912)
* *Rouletabille chez le Tsar* (1913)
* *Premières Aventures De Chéri-bibi* (1913)
* *Rouletabille à la guerre* (1914)
* *Confitou* (1916)
* *La Colonne Infernale* (1916)
* *L'Homme qui revient de loin* (1916)
* *Rouletabille chez Krupp* (1917)
* *Le Capitain Hyx* (1917)
* *La Bataille invisible* (1917)
* *Nouvelles aventures de Chéri-Bibi* (1919)
* *Le Cœur cambriolé* (1920)
* *Tue-la-mort* (1920)
* *Le Sept de trèfle* (1921)
* *Le Crime de Rouletabille* (1921)
* *Rouletabille chez les Bohémiens* (1922)
* *La Poupée sanglante* (1923)
* *La Machine à assassiner* (1923)
* *Les Ténébreuses* (1924)
* *La Farouche aventure* (1924)
* *Le  Fils de trois pères (Mardi-gras)* (1925)
* *L'Auberge épouvantable* (1925)
* *Le  Coup d'État de Chéri-bibi* (1925)
* *La Mansarde en or* (1925)
* *Les Mohicans de Babel* (1926)
* *Mister Flow* (1927)
* *Les Chasseurs de danses'' (1927)

## Notas
Diérese

A **diérese** é un signo ortográfico diacrítico consistente en dous puntos que se colocan enriba de certas letras, habitualmente vogais.

## Usos
### Na lingua galega
* Emprégase sobre a vogal *u* nas sílabas *güe*, *güi* para indicar que ten que pronunciarse.
* Emprégase sobre a vogal *i* nas primeira e segunda persoa do plural dos copretéritos de indicativo dos verbos rematados en *–aír*, *–aer*, *-oer* e *–oír* para indicar que o *i* é unha sílaba distinta e así distinguir estas formas verbais das do presente de subxuntivo: *saïamos/saiamos*.
* Aínda que neste caso non hai confusión, tamén se pon diérese nas mesmas persoas dos verbos rematados en *–uír*.
* Algúns autores do século XIX empregaron o *x* con diérese (*ẍ*) para indicar o fonema fricativo sonoro. Esta ortografía empregouna Rosalía de Castro na primeira edición de *Follas Novas*.

### Noutras linguas
A diérese existe en numerosas linguas e indica situacións diferentes, como metafonía, o feito desas vogais teren que ser pronunciadas ou sinalar un hiato.

Unhas poucas linguas empregan a diérese sobre consoantes:
* En malgaxe escríbese sobre o *n* ( ''* ) para representar o ŋ.
* O mam e o alfabeto latino kurmanjî do kurdo emprégano sobre o *x* ( *ẍ* ), no primeiro caso representa o fonema [ʃ] e no segundo o fonema [ɣ].

### Outros usos
É habitual o seu uso por efecto estilístico no nome de grupos musicais, como Motörhead ou Mötley Crüe, chamado en inglés *heavy metal umlaut''.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Diacríticos do alfabeto grego
### Bibliografía 
*