open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
José Ramón Lence

**José Ramón Lence**, nado na Coruña o 16 de outubro de 1874 e finado en Buenos Aires o 19 de xaneiro de 1951, foi un escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Trasladouse coa familia a Monforte de Lemos, onde estudou no colexio dos Escolapios. Publicou artigos na prensa local (*El Eco de Lemos*, *Heraldo de Lemos* e *La Ciudad del Cabe*), foi redactor e administrador de *La Concordia* e dirixiu *La Opinión*. 

En 1904 emigrou a América. Dirixiuse primeiro a Montevideo, onde foi redactor de *La Democracia*. En 1905 trasladouse a Buenos Aires e incorporouse á redacción de *El Diario Español*. Promoveu unha campaña para a constitución do Centro Gallego en maio de 1907. 

En 1908 fundou con José Vázquez Romaguera o semanario *Correo de Galicia*. Converteuse no periódico galego de maior difusión en América, sen interrupción ata 1946, cando cambiou a súa denominación por *Nuevo Correo*.

miniatura|275px|José Ramón Lence na redacción de *Correo de Galicia*, 1910
As súas actitudes políticas foron cambiantes. Nun principio profesou un rexeneracionismo entusiasta tinguido de catolicismo social, que o levou a simpatizar co maurismo. 
thumb|left|José Ramón Lence en Buenos Aires en 1922.
Nos anos 20, ante o fracaso da reforma do réxime monárquico desde arriba, e logo dunha viaxe a Galicia, mantivo un fugaz idilio político co nacionalismo galego e mostrouse oposto á ditadura de Primo de Rivera. En abril de 1927 converteuse en asesor literario da revista *Céltiga* ao establecerse un convenio entre esta e *Correo de Galicia*.

Nos anos 30, especialmente dende 1932, experimentou un desapego respecto ao réxime republicano español, que culminou co seu aliñamento co bando franquista en 1936.

## Obras 
Publicou *La Conquista de América* (1914), *Jornadas de lucha* (1924) e *Memorias de un periodista* (1945). Tamén escribiu teatro para a colectividade galega, como o monólogo *Pedro da Portela*, a zarzuela *La galleguita* (1914), escrita con Ramón Fernández Mato (que recrea o reencontro con Galicia dos emigrados a través do namoramento entre un fillo de americano retornado e unha moza galaica), o sainete lírico *El almacenero* (1915), *Rosiña de Belesar*, con música de Egidio Paz Hermo (1915), as comedias *Gente de Casa* (1915), *El señor presidente* e *Luz de Aurora* (1917).

A súa obra literaria trata temas costumistas. Tamén intenta abordar cuestións de actualidade e desenvolver en forma alegórica debates de interese para a inmigración.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Turów Zgorzelec

O **Koszykarski Klub Sportowy Turów Zgorzelec S.A.**, coñecido por motivos de patrocinio como **PGE Turów Zgorzelec**, é un club profesional de baloncesto polaco da cidade de Zgorzelec. Actualmente compite na I Liga, a segunda categoría do baloncesto polaco.

## Historia 
A sociedade deportiva orixinal orixinal foi fundada en 1948, sendo no seu orixe un club polideportivo con sede na cidade de Bogatynia, no que destacaba a sección de fútbol chamada KS Miner Turoszów. Anos despois, en 1961, o club muda o seu nome a Sports Club Turów. Porén, non sería até 1964 que o club forma a súa sección de baloncesto masculino. Tan só un ano despois, en 1965, o club trasládase de Bogatynia a Zgorzelec. Trece anos despois, en 1978, o club conbsegue o seu primeiro ascenso á Polska Liga Koszykówki, a máxima liga do baloncesto polaco. Nela permanece ininterrompidamente até 2003, o que fixo unha de 25 anos. Con todo, o club gaña inmediatamente o título da Segunda División e regresa en 2004 á máxima categoría.

No ano 2006, a sección de baloncesto adopta o nome de KKS Turów Zgorzelec S.A. Un ano despois, o club chega un acordo con Polska Grupa Energetyczna (PGE), a maior compañía polaca de produción de electricidade, pasando a ser o nome do club por motivos de patrocinio "PGE Turów Zgorzelec" desde aquela. Entre os anos 2007 e 2013 o club chega a cinco finais de liga, porén non conesegue vencer en ningunha delas, sendo sempre o seu rival o Asseco Prokom Gdynia. A sorte mudaría un ano despois, conseguindo no ano 2014 o seu primeiro título de Liga ante o Zielona Góra, tras vencelos na final por 4-2. Isto permitiu a clasificación do club por vez primeira na súa historia á Euroliga, sendo o cuarto equipo de Polonia en conseguilo. Porén, tan só consegue gañar un partido: o 6 de novembro ante o Bayern München por 89–78 na casa.

### Nomes 
***KS Turów** (1964–1965)
***KS Turów Zgorzelec** (1965–2006)
***KKS Turów Zgorzelec S.A.** (2006–presente)

## Palmarés 
**Liga de Polonia**
***Campión (1)**: 2014
*Subacmpión (6): 2007, 2008, 2009, 2011, 2013, 2015

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Turów Zgorzelec
Lence

O  topónimo **Lence** pode referirse a:

;En Galiza
***Lence**, lugar da parroquia de Marei, no concello do Corgo;
***Lence**, lugar da parroquia de Louseiro, no concello de Sarria;
***A Lence**, lugar da parroquia de Moreda, no concello de Monforte de Lemos;
***A Lence**, lugar da parroquia de Chave, no concello do Saviñao.

Amais, como apelido, pode referirse a:

***José Ramón Lence** (1874-1951) escritor e xornalista galego da Arxentina;
***Eduardo Lence-Santar** (1879-1960) escritor e xornalista galego.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Len**, lugar da parroquia de Belesar, no concello de Vilalba;
***A Lende**, lugar da parroquia de Gullade, no concello de Monforte de Lemos.
Eduardo Lence-Santar

**Eduardo Lence-Santar Guitián**, nado en Mondoñedo o 16 de xullo de 1879 e finado na mesma vila o 14 de xaneiro de 1960, foi un escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
dereita|miniatura|Placa na súa casa natal.

Pasou os seus primeiros anos en Portomarín e Sarria, e volveu a Mondoñedo en 1901. Arquiveiro municipal do concello de Mondoñedo, foi nomeado cronista da cidade en 1917, sendo o primeiro en exercer este cargo. Foi un dos fundadores da Irmandade da Fala mindoniense en 1917 e un dos asinantes do manifesto da I Asemblea Nacionalista convocada polas Irmandades da Fala.
Dirixiu *Mondoñedo* e colaborou en periódicos de Galicia e da Habana e Bos Aires como *La Voz de Mondoñedo*, *Vallibria*, *El Eco de Vivero*, *El Compostelano*, *El Eco de Santiago*, *El Ideal Gallego*, *El Regional* e *El Eco de Galicia*.

Foi correspondente da Real Academia Galega e recibiu en 1949 a encomenda da Orde de Afonso X o Sabio.

## Obras 
* *Mondoñedo*, 1907.
* *El santuario de los Remedios de Mondoñedo*, 1909.
* *El seminario de Mondoñedo*, 1909.
* *El convento de la Concepción de Mondoñedo*, 1910.
* *El convento de Villanueva de Lorenzana y San Francisco de Vivero*, 1910.
* *Del obispado de Mondoñedo*, 1915. Esta obra esta composta de tres tomos.
* *El mariscal Pardo de Cela. La Santa Hermandad*, 1930.
* *Los gremios de Mondoñedo*, 1953.
* *Poesía galega* (póstumo, publicado en 1999).
* *Etnografía mindoniense* (póstumo, publicado en 2000, recompilación de artigos aparecidos en *El Compostelano*).
* *Mondoñedo Regreso al Pasado* Recompilación de artigos en diversos medios de comunicación de Eduardo Lence-Santar e Guitián. Hai sete tomos.
## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía 
* Os cronistas da cidade de Mondoñedo
Pierre Firmin Bédat

**Pierre Firmin César Auguste Bédat**, nado o 11 de marzo de 1774 en Baiona, onde finou en 1851, foi un militar francés.

Xefe de escuadrón e coronel das tropas de Napoleón, foi nomeado por Napoleón I Baron de Empire o 9 de marzo de 1810. Foi tamén beneficiario en Westfalia e nomeado cabaleiro da Lexión de Honra.

Durante a guerra da independencia española estivo en Galicia baixo o mando do xeneral Soult, tendo acampado en Pontedeume co seu escuadrón de cabalería desde o 20 de xaneiro ao 2 de febreiro de 1809.

Pierre Bédat tivo dous fillos: Adèle, nada en 1796, e Pierre Marie Adolphe nado en 1800.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
Historia de Pontedeume
Borriana

**Borriana** (en valenciano: *Borriana*, en castelán: *Burriana*, as dúas denominacións cooficiais) é un municipio do País Valenciano, capital da comarca da Plana Baixa. O termo municipal de Borriana sitúase ao norte da comarca, e ten coma límites polo oeste as localidades de Les Alqueries e Vila-real, polo sur a localidade de Nules e polo norte a localidade de Almassora, que fan de límite municipal das respectivas localidades ao leito do río Millars, que non separa só os termos municipais, senón tamén as comarcas da Plana Alta e a Plana Baixa.

## Xeografía 
Sitúase esta localidade fronte á costa do mar Mediterráneo, na parte máis cha da comarca da Plana Baixa e rodeada de campos de laranxeiras.

Borriana ten 15 km de costa cha, lineal e continua. A praia principal de Borriana, l'Arenal, é moi ampla, de area fina e con mínima pendente. Na zona marítima, a poboación aglutinada e diseminada é importante, sobre todo durante a época estival na cal chega a triplicarse. Referente turístico para as poboacións limítrofes, como Vila-real, dispón dunha importante poboación desprazada durante o verán. A praia dista 1,5&nbsp;km do centro da cidade.

Esta zona marítima conta cun porto que na actualidade utilízase para actividades pesqueiras. A construción deste foi motivada polo auxe da industria da laranxa que foi unha actividade importante no resto da plana e indubidabelmente nesta poboación.

Accédese a esta poboación, dende Castelló de la Plana, tomando a CV-18 ou a N-340.

## Núcleos de Poboación 
No termo municipal de Borriana atópanse tamén os seguintes núcleos de poboación, ademais do casco urbano de Borriana:

* Les Alqueries de Santa Bàrbara.
* El Port de Borriana.
* El Grau de Borriana.
* La Serratella.
* Les Alqueries del Ferrer.
* Poblats marítims.

## Demografía 
Con 33.255 habitantes (INE 2007), Borriana é a terceira localidade da provincia de Castelló por poboación. Nos últimos anos experimentou un forte crecemento demográfico en gran parte debido á inmigración.

## Economía 
A súa economía está baseada na agricultura, predominando o cultivo da laranxeira. A industria principal é a dedicada á manipulación e transformación de cítricos.

## Historia 
Aínda que en Borriana acháronse vestixios de diversas civilizacións antigas -os cales, entre outros, nutren os fondos do museo Arqueolóxico Municipal- a plenitude da vila sitúase en torno ao século IX como unha importante praza árabe que recibiu o nome de *Medina Alhadra* ou Cidade Verde, pola súa situación no medio da Plana. Aquela praza forte, de muralla circular, incorporouse á civilización occidental cristiá trala súa conquista polo rei Jaume I en 1233. En 1348 o rei Pere IV concede o privilexio de que a "senyera" de Borriana sexa acrecentada cunha franxa azul e tres coroas.

A expansión demográfica da poboación obrigou a derruír as murallas, que se conservaron completas até o século XVII. En 1901 a raíña rexente, en nome do rei Afonso XIII, concédelle o título de cidade, sendo esta coroada con devandito título por 3 veces, por iso na bandeira e no escudo hai 3 coroas.

## Notas
Álvaro Miniño Rodríguez

**Álvaro Miniño Rodríguez**, nado en Oia en 1937 e finado en Pontevedra o 19 de marzo de 2010, foi un político galego.

## Traxectoria 
En 1976 foi nomeado tenente de alcalde do concello de Oia. En 1978, foi designado alcalde en substitución de Manuel García Vázquez. Foi fundador e presidente da Asociación Pura Raza Cabalo Galego.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Oia
Trofeo Cidade de Vigo 1996

A XXVI edición do **Trofeo Cidade de Vigo** celebrouse en Vigo entre o 16 e o 18 de agosto de 1996 nun torneo triangular. O campión foi o Inter de Milán.
## Participantes 
## Partidos 
### Partido 1 
### Partido 2 
### Partido 3 
## Notas
Pumwaree Yodkamol

**Pumwaree Yodkamol**, nada o 9 de febreiro de 1982 en Bangkok, é unha actriz tailandesa de cinema e televisión. É coñecida por co-protagonizar o filme *Ong Bak*, onde interpreta a Muay Lek a carón de Tony Jaa. Outros filmes notábeis son *The Bodyguard*, interpretando a Pok, e *Pisaj* no papel de Oui.

Yodkamol aparece na Canle 3 de Tailandia no programa *In the Dark*, aínda que tamén aparece noutros programas.

## Filmografía selecta 
* *Ong Bak* (2003)
* *The Bodyguard* (2004)
* *Pisaj* (2004)
* *Tom-Yum-Goong* (2005)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Ong Bak

***Ong Bak*** (en ) é un filme de acción tailandés dirixido por Prachya Pinkaew que se estreou no 2003.

## Sinopse 
Ong Bak é unha estatua lendaria de Buda que se atopa no templo de Ban Nong Pradu, na Tailandia rural. Os aldeáns cren que os poderes máxicos de Ong Bak os protexen de todo mal. Un desalmado gánster rouba a cabeza do Buda deixando ó pobo totalmente desprotexido. Os seus habitantes buscarán a un guerreiro para recuperar o Buda e enfrontarse á banda do gánster, e elixen a Ting (Tony Jaa), un orfo criado no templo, e alumno de Pra Kru, un amábel monxe, experto no ancestral arte do Muay Thai.

## Personaxes 
* Tony Jaa como Ting
* Petchtai Wongkamlao como Humlae/George 
* Pumwaree Yodkamol como Muay Lek
* Chattapong Pantana-Angkul como Saming
* Suchao Pongwilai como Komtuan
* Wannakit Sirioput como Don
* Chumphorn Thepphithak como Tío Mao
* Rungrawee Barijindakul como Ngek
* Cheathavuth Watcharakhun como Peng
* Dan Chupong como O gardacostas Chupong Changprung
* Panna Rittikrai como Aldeán de Nong Pradu

### Loitadores do club da loita 
* David Ismalone como Mad Dog
* Hans Eric como Pearl Harbour
* Paul Gaius como Lee
* Nick Kara como Big Bear
* Nudhapol Asavabhakin como Toshiro

## Galardóns e nomeamentos 
* 2003: Festival de Sitges: Sección oficial longametraxes a concurso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Tony Jaa

**Tatchakorn Yeerum** (en ), anteriormente **Panom Yeerum** (en ); nado o 5 de febreiro de 1976 en Surin, Isaan, mellor coñecido en Occidente como **Tony Jaa**, e en Tailandia como **Jaa Panom,** é actor, artista marcial, coreógrafo, especialista de cine, director, e monxe tailandés.

miniatura|300px|dereita|Tony Jaa nunha demostración de artes marciais no American Museum of the Moving Image o 20 de agosto de 2006, durante a promoción de *The Protector*.

## Filmografía 
**Mission Hunter 2* 
**Spirited Killer*
**Hard Gun*
**Ong Bak* (2003)
**The Bodyguard* (2004) (como Panom Yeerum), (Cameo)
**Tom-Yum-Goong* (2005)
**The Bodyguard 2* (2007) (Cameo)
**Ong Bak 2* (2008)
**Ong Bak 3* (2010)
**Tom Yum Goong 2* (2012)

### Traballo de especialista de cine 
**Mortal Kombat: Annihilation* (1996) (dobre de Robin Shou)
**Ong Bak 2* (2008) (coordinador de especialistas)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Panna Rittikrai
* Muay Thai
### Ligazóns externas 
*Ficha na IMDb
Trofeo Luis Otero 1975

A 16ª edición do **Trofeo Luis Otero** celebrouse en Pontevedra entre o 23 e o 24 de agosto de 1975 nun torneo triangular. O campión foi o Pontevedra.
## Participantes 
## Partidos 
### Semifinal 
### Final 
## Notas
Caleta de Sebo

**Caleta de Sebo** (tamén chamada *Caleta del Sebo*) é unha localidade situada na parte suroriental da illa canaria de La Graciosa, que pertence administrativamente ao concello lanzaroteño de Teguise, na provincia das Palmas, España. Situado a 1,2 quilómetros da illa de Lanzarote, Caleta de Sebo é o principal núcleo de poboación de La Graciosa e, por iso, é considerada a capital de facto da illa. 

## Historia 
A orixe da poboación remóntase ao século XIX. En 1861 o Goberno permite á empresa anglo-española Cappa y Maqueda o establecemento dunha factoría de salgadura de peixe. Este establecemento implicou a construción dos almacéns e as primeiras casas da illa. A finais do século XIX, co afán por establecer as pesqueiras canario-africanas na illa, formouse a aldea de Caleta de Sebo.​

## Demografía 
Tiña unha poboación de 733 habitantes en 2019, o que representa a práctica totalidade da poboación da illa de La Graciosa, que contaba no mesmo ano con 737 habitantes.

## Economía 
As súas principais actividades económicas son a pesca e o turismo. 

## Comunicacións 
Posúe un porto que comunica La Graciosa coa localidade lanzaroteña de Órzola, no concello de Haría. 

## Lugares de interese 
En arquitectura destaca a igrexa parroquial da localidade, a Igrexa da Nosa Señora do Carme, tamén chamada *Virxe do Mar*, patroa da illa de La Graciosa e de Caleta de Sebo. Cada 16 de xullo realízase a tradicional procesión marítima da Virxe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casas de Pedro Barba
Pedro Barba

250px|miniatura|Pedro Barba
**Pedro Barba** (tamén chamada ***Casas de Pedro Barba***) é unha localidade situada na parte oriental da illa canaria de La Graciosa, que pertence administrativamente ao concello lanzaroteño de Teguise, na provincia das Palmas, España. Trátase do núcleo de poboación máis setentrional de todas as Canarias, e o máis próximo á Península Ibérica, da que dista 1.034 km en liña recta ata o cabo de Trafalgar.

## Historia 
Foi o primeiro asentamento da illa, xurdindo en 1880 á calor dunha fábrica de salgadura de peixe.

## Demografía 
Segundo o Instituto Nacional de Estadística de España, no ano 2019 este núcleo contaba con 3 habitantes censados.

## Comunicacións 
Está comunicada por unha estrada sen asfaltar co porto da outra localidade habitada da illa, Caleta de Sebo, enlace marítimo coa veciña illa de Lanzarote. A súa praia é duns 110 metros, e ten zona de fondeo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Caleta de Sebo
Trofeo Luis Otero 1981

A 22ª edición do **Trofeo Luis Otero** celebrouse en Pontevedra o 29 de agosto de 1981 a partido único. O campión foi o Pontevedra.
## Participantes 
## Partidos 
### Final 
## Notas
Alejandro Rodríguez Rodríguez

**Alejandro Rodríguez Rodríguez**, nado en 1954, é un político galego do PPdeG.

## Traxectoria 
É corretor de seguros. Presentouse ás eleccións municipais de 2003 no concello de Oia encabezando a candidatura do PPdeG en substitución de Álvaro Miniño Rodríguez e conseguiu se-la candidatura máis votada, aínda que perdeu a maioría absoluta da que gozaba ata entón o partido. Porén, foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada ó non chegar a un acordo os demais grupos. Ó longo dese mandato conseguiu gobernar grazas ó apoio dun edil tránsfuga socialista. Nas eleccións municipais de 2007 e 2011 foi reelixido alcalde con maioría absoluta.

Nas eleccións municipais de 2015 perdeu a maioría absoluta, aínda que foi forza máis votada con 4 dos 11 edís. Desta forma, perdeu alcaldía ó votar o PSdeG con 3 concelleiros, Converxencia Galega con 3 e o BNG con 1, á candidata socialista Rosa María Otero Carballa como nova alcaldesa Meses máis tarde, en outubro de 2015 renuncia á súa acta de concelleiro en Oia motivado pola perda de votos nas eleccións municipais, aínda que posteriormente dita dimisión se interpretou que estaba motivada para facilitar a posterior moción de censura presentada polo seu partido e Converxencia Galega que lle devolvería a alcaldía ós populares o mes seguinte de novembro.

 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Oia

### Ligazóns externas 
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
Trofeo Luis Otero 2002

A 43ª edición do **Trofeo Luis Otero** celebrouse en Pontevedra o 5 de agosto de 2002 a partido único. O campión foi o Deportivo da Coruña.
## Participantes 
## Partidos 
## Notas
Venturi

**Venturi** pode referirse a:

*Giovanni Battista Venturi (1746-1822), físico italiano
*Efecto Venturi ou tubo de Venturi, denominado así na súa honra
*Gustavo Venturi (1830-1898), botánico italiano
*Adolfo Venturi (1856 - 1941), historiador de arte italiano
*Lionello Venturi (1885-1961), crítico e historiador de arte italiano, fillo de Adolfo
*Franco Venturi (1914-1994), historiador italiano, fillo de Lionello
*Robert Venturi (1925–2018), arquitecto estadounidense
* Venturi Automobiles
Efecto Venturi

miniatura|300px|Esquema do efecto Venturi.
O **efecto Venturi** consiste no fenómeno no que un fluído en movemento dentro dun conduto cerrado diminúe a súa presión ao aumentar a velocidade despois de pasar por unha zona de sección menor. Se neste punto do conduto se introduce o extremo doutro conduto, prodúcese unha aspiración do fluído contido neste segundo conduto. Este efecto, demostrado en 1797, recibe o seu nome do físico italiano Giovanni Battista Venturi (1746-1822).

## Características 
O efecto Venturi explícase polo Principio de Bernoulli e o principio de continuidade da masa. Se o caudal dun fluído é constante pero a sección diminúe, necesariamente a velocidade aumenta tras atravesar esta sección. Polo teorema da conservación da enerxía mecánica, se a enerxía cinética aumenta, a enerxía determinada polo valor da presión diminúe forzosamente.

## Tubo de Venturi 
Un tubo de Venturi é un dispositivo inicialmente deseñado para medir a velocidade dun fluído aproveitando o efecto Venturi. Non obstante, algúns utilízanse para acelerar a velocidade dun fluído obrigándoo a atravesar un tubo estreito en forma de cono. Estes modelos utilízanse en numerosos dispositivos nos que a velocidade dun fluído é importante e constitúen a base de aparatos como o carburador.

A aplicación clásica de medida de velocidade dun fluído consiste nun tubo formado por dúas seccións cónicas unidas por un tubo estreito no que o fluído se despraza consecuentemente a maior velocidade. A presión no tubo Venturi pode medirse cun tubo vertical en forma de U conectando a rexión ancha e a canalización estreita. A diferenza de alturas do líquido no tubo en U permite medir a presión en ambos puntos e consecuentemente a velocidade.

Cando se utiliza un tubo de Venturi hai que ter en conta o fenómeno que se denomina cavitación. Este fenómeno ocorre se a presión nalgunha sección do tubo é menor que a presión de vapor do fluído. Para este tipo particular de tubo, o risco de cavitación atópase na garganta do mesmo, xa que aquí, ao ser mínima a área e máxima a velocidade, a presión é a menor que se pode encontrar no tubo. Cando ocorre a cavitación, aparecen burbullas localmente, que se trasladan por todo o tubo. Se estas burbullas chegan a zonas de presión máis elevada, poden estourar producindo así picos de presión local con risco potencial de danar a parede do tubo.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Principio de Bernoulli
* Tubo de Pitot
Prem Tinsulanonda

**Prem Tinsulanonda**, nado na provincia de Songkhla o 28 de agosto de 1920 e falecido o 26 de maio de 2019 no hospital Phramongkutklao, foi un militar tailandés que foi primeiro ministro do seu país de 1980 a 1988. Desde o seu retiro foi conselleiro do rei Bhumibol Adulyadej e o seu fillo Maha Vajiralongkorn.

## Traxectoria 
Cursou os seus estudos na súa provincia de nacemento e máis tarde en Bangkok. En 1941 ingresou na Real Academia Militar de Tailandia e máis tarde na Escola de Defensa Nacional. En 1959 participou na comisión encargada do novo texto constitucional. Entre 1968 e 1971 foi Senador, de 1972 a 1973 deputado no Parlamento e en 1976 foi nomeado membro do Consello Asesor do Primeiro Ministro Tanin Kraivixien. Con Kriangsak Chomanan foi nomeado Ministro do Interior (1977-1978) e Ministro de Defensa (1979-1980). Tras a saída de Chomanan foi elixido Primeiro Ministro e conservou a carteira de defensa até 1986. En 1988 dimitiu e foi designado polo Rei como Presidente do seu Consello Privado. Durante o golpe de estado en Tailandia en 2006 especulouse coa posibilidade de que fose nomeado de novo Primeiro Ministro de transición.
Trofeo Emma Cuervo 2011

A 60ª edición do **Trofeo Emma Cuervo** celebrouse en Ribadeo o 30 de xullo de 2011 a partido único. O campión foi o Oviedo.
## Participantes 
## Partidos 
### Final 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do torneo en rsssf.com
Boris Kodjoe

**Boris Frederic Cecil Tay-Natey Ofuatey-Kodjoe**, nado o 8 de marzo de 1973 en Viena, é un exmodelo e actor austríaco radicado nos Estados Unidos.

## Filmografía 
[miniatura|dereita|Kodjoe en decembro de [2010.]]
* * Chosen Ones* (1999–2006)
* *Love & Basketball* (2000)
* *Brown Sugar* (2002)
* *Second Time Around* Serie de televisión (2004)
* *Doing Hard Time* (2004)
* *The Gospel* (2005)
* ''America's Next Top Model, Cycle 4* (2005)
* *What Ever She Wants* (2006)
* *Madea's Family Reunion* (2006)
* *All About Us* (2007)
* *Starship Troopers 3: Marauder* (2008)
* *Surrogates* (2009)
* *Resident Evil: Afterlife* (2010)
* *Undercovers* (2010)
* *The Confidant* (2010)
* *Clones* (2010)
* *Take The Stand* (2011)
* *Resident Evil: Retribution* (2012)
* *Nurse 3D* (2012)

### Aparicións televisivas 
* *Nip/Tuck* (2007)
* *Tyler Perry's House of Payne* (2009)
* *Eve*
* *All of Us*
* *Half & Half*
* *Boston Public*
* *Crossing Jordan*
* *Lopez Tonight* (2010)
* *Steve Harvey Show''

### Vídeos musicais 
* "Red Light Special" - TLC
* "Never Let You Go" - Faith Evans

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial 
* Ficha na IMDb 
* MySpace
Josh Radnor

**Joshua Michael** "**Josh**" **Radnor**, nado o 27 de xullo de 1974 en Columbus, Ohio, é un actor, director e guionista estadounidense. É coñecido por interpretar o papel de Ted Mosby na serie de televisión estadounidense *How I Met Your Mother*.

## Filmografía 
## Véxase tamén
Petchtai Wongkamlao

**Petchtai Wongkamlao** (en ) nado o 24 de xuño de 1965 en Yasothon, é un actor, cómico e director tailandés.

## Filmografía 
### Como actor 
* *Ban Phee Pob Part 11* (1994)
* *Ban Phee Pob Part 13* (1994)
* *Killer Tattoo* (2001)
* *Ong Bak* (2003)
* *Sai Lor Fah* (2003)
* *The Bodyguard* (2004)
* *Midnight, My Love* (2005)
* *The Holy Man* (2005)
* *Dumber Heroes* (2005) 
* *Tom-Yum-Goong* (2005)
* *Yam Yasothon* (2005)
* *Ghost Variety* (2005)
* *Chai Lai* (2006)
* *Krasue Valentine* (2006) 
* *Nong Teng Nakleng-pukaotong* (2006) 
* *The Bodyguard 2* (2007)
* *Teng Nong Khon Ma Ha Hea* (2007)
* *The Odd Couple* (2007)
* *Konbai: The Movie* (2007)
* *Mum Deaw Hua Liem Hua Lam*(2008)
* *Ong Bak 2* (2008) 
* *Ong Bak 3* (2010)
* *The Kick* (2011)

### Como actor/director 
* *The Bodyguard* (2004)
* *Yam Yasothon* (*Hello Yasothon*) (2005)
* *The Bodyguard 2* (2007)
* *Yam Yasothon 2* (2008)
* *Wongkamlao* (2009)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha na IMDb
Jason Segel

**Jason Jordan Segel**, nado nos Ánxeles (California) o 18 de xaneiro de 1980, é un actor, guionista, compositor e músico estadounidense. Coñecido polo seu traballo co produtor Judd Apatow nas series de televisión *Freaks and Geeks* e *Undeclared*, os filmes *Forgetting Sarah Marshall*, *Knocked Up*, *I Love You, Man*, ''Gulliver's Travels*, *Bad Teacher*, e *Despicable Me*, e polo seu papel de Marshall Eriksen na serie de televisión estadounidense da CBS *How I Met Your Mother''.

## Filmografía 
### Filmes 
### Televisión 
## Véxase tamén
Iñaki Perurena

**Iñaki Perurena Gartziarena**, nado en Leitza, Navarra o 23 de setembro de 1956, é un deportista navarro especialista na modalidade de deporte rural vasco de *harri-jasotze*. Tamén fixo incursións no eido cultural como poeta, escultor, actor e bertsolari. É membro da asociación cultural Nabarralde e publicou artigos na defensa da identidade de Navarra como eixe da nacionalidade vasca.

Tamén foi popular polo seu papel na serie de ETB 1 *Goenkale*, onde interpretou a Imanol. Na televisión tamén participou nos programas *Euskal Herrian Barrena*, *Herriko Plaza* e *Piratak*, entre outros.

Seu fillo, Inaxio Perurena, tamén se dedica a erguer pedras.

Como harri-jasotzaile, o seu récord de levantamento de pedra cunha man está fixado en 267&nbsp;kg, pode levantar 320&nbsp;kg de pedra utilizando ambas.

Como recoñecemento pola súa carreira profesional foi galardoado coa Medalla de Ouro ao Mérito Deportivo de Navarra.

miniatura|Iñaki canda seu fillo Inaxio (de costas) no 2008.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de actor en IMDb
Hapoel Gilboa Galil

O **Hapoel Gilboa Galil** (en hebreo: הפועל גלבוע גליל‎) é un equipo profesional de baloncesto israelí con sede na cidade de Gan Ner. O club xoga na Liga Lemuit, a segunda división israelí. O equipo xoga os seus partidos como local no pavillón Gan Ner con capacidade para 2500 espectadores.

## Historia 
O club foi fundado en 2008 pola fusión do Hapoel Gilboa (que previamente se fusionara co Hapoel Afula, os cales recuperaron a súa independencia) e o Hapoel Galil Elyon. O club continuou coa praza do Hapoel Galil Elyon na Ligat ha'Al, a primeira división de baloncesto israelí. O acordo de fusión foi nun principio para xogar o 70% dos partidos na cidade de Gan Ner e o outro 30% do Hapoel Galil Elyon en Kfar Blum, aínda que na práctica a gran maioría dos encontro xóganse en Gan Ner.

En maio de 2010, o Hapoel Gilboa Galil gañou o campionato despois de derrotar aos campións defensores do título, e grandes dominadores do baloncesto de Israel, o Maccabi Tel Aviv, cun marcador de 90-77 na final dos playoffs.

## Títulos 
* '''Ligat ha'Al: 1'*
** 2010

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial *(en hebreo)''
Ramón Ferreiro Rodríguez

**Ramón Ferreiro Rodríguez-Lago**, nado en Valladolid o 17 de xuño de 1903 e finado en Madrid o 10 de setembro de 1978, foi un avogado, falanxista e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Fernando Ferreiro Lago e sobriño de Ramón Ferreiro Lago (notario en Carballo), e de María Esclavitud Ferreiro Lago, muller do tamén notario de Carballo Julio García Gabilán. Avogado e profesor de Artes e Oficios. Ingresou en Falange en decembro de 1933. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 interveu na guerra como voluntario de milicias. Foi xefe da Falange de Ubeda, desenvolveu na provincia de Xaén unha intensa actividade falanxista. Despois foi subxefe provincial de Lugo. Foi nomeado Xefe provincial da Falange de Lugo o 27 de agosto de 1938 para substituír a Ramón Martínez Losada, e gobernador civil e xefe provincial do Movimiento da provincia de Lugo en 1941. Permaneceu no cargo de gobernador até 1943, cando foi nomeado director xeral de ensinanza profesional e técnica. Foi substituído como xefe provincial por Santiago Vallejo Heredia. Despois foi xefe da Obra Sindical de Formación Profesional, posto do que foi substituído por Antonio Aparisi Mocholi en 1957, xerente xeral da Prensa do Movimiento (1956) e presidente da Asociación Española de Pintores y Escultores (1972). Foi procurador a Cortes durante as cinco primeiras lexislaturas do período franquista sendo designado pola Xunta Extraordinaria da Delegación Nacional de Sindicatos.

O seu irmán Fernando foi alcalde de Valladolid (1943-1949) e tamén procurador en Cortes.

## Distincións e recoñecementos 
* En 1943 foi condecorado coa Orde do Mérito da Aguia Alemá, distinción outorgada por Adolf Hitler.
* Foi comendador da Orde de San Gregorio Magno.
* Unha importante avenida da cidade de Lugo leva o seu nome, en contra da Lei de memoria histórica. Así mesmo, é fillo adoptivo da cidade e ten a Medalla de Ouro do concello de Lugo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Lo que han hecho en Galicia: violencia, represión y exilio, 1936-1939*, de Jesús de Juana e Julio Prada Rodríguez. 
* 

*
César Parente Pérez

**José César Parente Pérez** é un político galego do PPdeG.

## Traxectoria
Director dunha entidade bancaria, foi tenente de alcalde no concello de Nogueira de Ramuín ata 2011. Presentouse ás eleccións municipais de 2011 encabezando a candidatura do PPdeG en substitución de Carlos Temes Pereira e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Mantivo as maiorías absolutas nas eleccións municipais do 2015 e 2019. En marzo de 2022 renuncia ao cargo, e é substituído polo anterior alcalde, Carlos Temes Pereira

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Nogueira de Ramuín
Jesús Núñez Díaz

: *Para outras persoas tamén chamadas Jesús Núñez, véxase **Jesús Núñez***

**Jesús Manuel Núñez Díaz**, nado nas Nogais o 4 de setembro de 1957, é un empresario e político galego do PPdeG.

## Traxectoria
É diplomado en Administración e Dirección de Empresas e dirixe unha empresa propia. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG nas Nogais e foi concelleiro e portavoz do grupo municipal popular no concello. Encabezou de novo a candidatura do PPdeG nas eleccións municipais de 2011 e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Revalidou a alcaldía nas seguintes eleccións de 2015, 2019 e 2023, en todas con maioría absoluta.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais nas Nogais

### Ligazóns externas
*Artigo en *El Progreso*
*Artigo en *El Progreso*
Xosé Espín Mejía

**Xosé Espín Mejía**, nado en Doncos (As Nogais) o 4 de xullo de 1955, é un político galego.

## Traxectoria
Estudou formación profesional pola rama de electrónica e traballou na mina de Exminesa, onde foi sindicalista da CIG. Logo do peche da explotación mineira, montou unha tenda de electrodomésticos en Becerreá. Nas primeiras eleccións democráticas foi elixido alcalde das Nogais polo BN-PG por maioría simple. Nas municipais de 1983 presentouse polo PSdeG-PSOE e volveu ser elixido alcalde, nesta ocasión con maioría absoluta. En 1987 abandonou a alcaldía logo de non concorrer á reelección, sendo substituído á fronte da candidatura socialista e da alcaldía por José Luis Coedo. 

Crítico co seu sucesor, en 2003 incorporouse de novo ao BNG e foi o seu candidato á alcaldía, conseguindo 1 concelleiro. En 2007 logrou 2 concelleiros, conseguindo que perdese a maioría absoluta o PSdeG de Coedo. En 2011 volveu ser candidato á alcaldía do BNG, pero nesta ocasión non logrou sequera representación e retirouse da primeira liña política.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais nas Nogais

### Ligazóns externas
*Artigo en *El Progreso*
Jerónimo Bermúdez de Castro

**Jerónimo Bermúdez de Castro**, nado en Ourense en 1530 e finado en Tui en 1599, foi un dramaturgo galego en lingua castelá, autor do Século de Ouro.

## Traxectoria 
De orixe nobre, viaxou pola Península Ibérica (residiu un tempo en Portugal), Francia e o norte de África. Ao seu regreso a España ingresou na Orde de San Domingos e foi catedrático de Teoloxía na Universidade de Salamanca.

Está considerado o primeiro autor de traxedias en lingua castelá. Presentou temas senequistas en lugar de temas clásicos. Os dramas de Séneca fixéronse moi coñecidos no reino de Castela trala tradución no século XIV por parte do dramaturgo Antonio Vilaragut.

En 1577 publicou co pseudónimo de Antonio Silva *Nise lastimosa* e *Nise laureada*. Están inspiradas no personaxe de Inés de Castro, aristócrata galega amante do rei Pedro I de Portugal e executada por razón de Estado en 1355. Este tema tamén foi tratado por dramaturgos como Luis Vélez de Guevara (*Reinar después de morir*), Aphra Behn, Madame de Genlis ou António Ferreira. A segunda peza é a máis orixinal, e nela aparece por vez primeira a coroación do cadáver de Inés. Está adicada, con data do 8 de maio de 1575, a Fernando Ruiz de Castro y Andrade, primoxénito do entón conde de Lemos.

Tamén escribió un poema en cinco cantos de oitavas reais que describía *El viaje del gran duque de Alba, don Fernando Álvarez de Toledo, desde Italia a Flandes*, se ben quedou inédito e actualmente está perdido. Ao parecer, este nobre foi o seu mecenas, pois escribiulle tamén unha loa póstuma en dísticos latinos chamado *Hesperodia* (1589), traducido despois en verso solto castelán co propio título de *La Hesperoída, panegírico al grata duque de Alba* ilustrado con prolixas glosas en que refiere algunhas noticias da súa propia vida.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
Eugenio de Ochoa editou en *Tesoro del teatro español* (París, 1838, tomo I) as dúas Nises, cuxa *editio princeps* é *Primeras tragedias españolas, Nise lastimosa y Nise laureada, doña Inés de Casiro y Valladares, princesa de Portugal. Compuestas Por Antonio de Sylva*, Madrid, por Francisco Sánchez, 1577.
Alberto Valverde Pérez

**Alberto Valverde Pérez**, nado en Nigrán en 1978, é un político galego do PPdeG. Foi alcalde de Nigrán dende o 2011 ata o 2015.
## Traxectoria 
Licenciado en Ciencias Políticas, é empregado de banca. Presentouse ás eleccións municipais de 2011 en Nigrán encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta.

Nas eleccións municipais de 2015 perdeu a maioría absoluta, o seu partido, o PP, obtivo 6 concelleiros fronte os 7 do PSdeG. SON conseguiu 2, U.C. Nigrán e o BNG conseguiron un concelleiro cada un. O PP non deu pactado con ningún partido e o PSdeG conseguiu sen maioría absoluta a alcaldía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Nigrán

### Ligazóns externas 
* Artigo en *La Voz de Galicia*
Carta de Brest

A **Carta de Brest** foi un documento asinado polo Movemento Republicano Irlandés (IRM, do que formaban parte o IRA e o Sinn Féin), Unión Democrática Bretoa (UDB) e a Unión do Pobo Galego (UPG) o febreiro do 1972 en Brest, Bretaña. A Carta propuña a loita conxunta pola autodeterminación dos pobos de europeos para unha futura Europa socialista e dos pobos. Máis tarde asinárono Herri Alderdi Sozialista Iraultzailea (HASI), Cymru Goch, Partido Socialista de Liberación Nacional-Provisional, Esquerra Catalana dels Traballadors, Su Populu Sardu e Loita Occitana (LOC).
Efrén Juanes

**Efrén Juanes Rodríguez**, nado en Nigrán, é un político galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria
Fillo de Humberto Juanes Fidalgo, fundador do PSOE de Nigrán. Funcionario de prisións e profesor, foi director do CEIP Humberto Juanes. Presentouse ás eleccións municipais de 2007 en Nigrán encabezando a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Nigrán

### Ligazóns externas
*Pillado N. (9/11/2008). "Efrén Juanes Rodríguez, Alcalde de Nigrán: "No queremos un pueblo de ricos, sino que la gente trabajadora se quede aquí"" *Faro de Vigo* .
Scream

O nome **Scream** pode facer referencia:

## Cine 
*Ao filme ***Scream, vixía quen chama***, de Wes Craven estreado en 1996.
*Ao filme ***Scream***, de Matt Bettinelli-Olpin e Tyler Gillett estreado en 2022.

## Música
*Á banda estadounidense **Scream**.

### Álbums 
*Ao álbum ***Scream***, de Chris Cornell.
*Ao álbum ***Scream***, de Tokio Hotel.
Negramaro

**Negramaro** é unha banda de rock italiana creada en 1999 e exitosa dende o 2005. O seu nome provén do *Negroamaro*, un viño producido na súa rexión natal, Salento, que forma parte da rexión administrativa de Puglia, no sur de Italia.

O seu primeiro éxito foi o seu primeiro sinxelo, "Come sempre". Participaron no festival de San Remo en 2005 na sección «novas figuras», oportunidade na que lanzaron o álbum *Mentre tutto scorre*, que incluía sinxelos famosos como "Estate", "Solo 3 minuti" e "Nuvole e lenzuola", este último quedou no 9º lugar no ránking italiano. En setembro do 2006 gañaron o premio do Festival de Verona. Un ano despois, quedaron no primeiro posto da final do Festival de Verona coa canción "Parlami d'amore". No xogo Guitar Hero World Tour está dispoñible a canción "Nuvole e lenzuola", da que existe unha versión en castelán chamada "Nubes y sábanas".

## Integrantes 
* Giuliano Sangiorgi (Nardò, 24 de xaneiro de 1979) (voces, guitarra e piano);
* Emanuele "Lele" Spedicato (Veglie, 26 de outubro de 1980 (guitarra);
* Ermanno Carlà (Nardò, 17 de febreiro de 1977 (baixo);
* Danilo Tasco (Gagliano del Capo, 26 de marzo de 1979) (batería);
* Andrea "Andro" Mariano (Copertino, 26 de marzo de 1978) (piano e sintetizador);
* Andrea "Pupillo" De Rocco (Nardò, 30 de setembro de 1973) (sampler, acordeón, voces);

File:Negramaro_Sangiorgi.jpg|Giuliano Sangiorgi
File:Negramaro_Spedicato.jpg|Emanuele Spedicato
File:Negramaro_Carlà.jpg|Ermanno Carlà
File:Negramaro_Mariano.jpg|Andrea Mariano

## Discografía 
### Álbums de estudio 
### Álbums en vivo 
### Sinxelos 
## Filmografía 
* ''Dall'altra parte della luna'' - documental

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio Oficial
* Canle Oficial en Youtube
* Sitio web do Club Oficial de Fans
* A foto do concerto de San Siro do 31 de maio de 2008
Chorale Roanne Basket

O **Chorale Roanne Basket** é un club profesional de baloncesto francés con sede na cidade de Le Mans, na rexión de Ródano-Alpes. Actualmente xoga na Ligue Nationale de Basket Pro A (LNB Pro A), a máxima categoría do baloncesto galo. No ano 1959 o club gañou o seu primeiro campionato de liga, repetindo título en 2007. O seu pavillón como local é o Halle André-Vacheresse, recinto con capacidade para 5&nbsp;020 espectadores.

## Historia 
Fundado en 1937, o Chorale Roanne posúe nas súas vitrinas dous títulos nacionais, o primeiro en 1959 e o máis recente en 2007. O palmarés do equipo tamén inclúe unha La Semaine des As Cup (2007) e múltiples participación en competicións europeas. Na temporada 2007−08, o club mesmo xogou na Euroliga. O club perdeu o seu posto na máxima categoría pouco despois de gañar o seu segundo título, na tempada 2013−14. Despois de cinco temporadas na LNB Pro B, o club regresou na temporada 2018−19 á máxima categoría.

### Ano a ano 
## Xogadores 
### Destacados 
*  Pape Badiane
*  Franck Bouteille
*  Laurent Cazalon
*  Scott Forbes
*  Alain Gilles
*  Mike Gonsalves
*  Christophe Grégoire
*  Marc M'Bahia
*  Maurice Marcelot
*  Marc-Antoine Pellin
*  Christian Petit
*  André Vacheresse
*  Luc-Arthur Vebobe 
*  Henri Villecourt
*  Alain Vincent
*  Guerschon Yabusele
*  Ben Mbala
*  Jimmall Ball
*  Mike Bauer
*  Joey Beard
*  Ricky Davis
*  Fennis Dembo
*  Lindsey Hairston
*  Aaron Harper
*  Cedric Henderson
*  Charles Jackson 
*  Torrell Martin 
*  Marc Salyers
*  Dick Smith
*  Ronnie Smith
*  Dewarick Spencer
*  Terry Stotts
*  Oliver Taylor
*  David Thirdkill
*  Antti Kanervo
*  Negueba Samake 
*  Makhtar N'Diaye
*  Dušan Kecman
*  Kenny Grant

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Raúl Emilio Castro

**Raúl Emilio Castro Rodríguez**, nado en 1953, é un político galego do PPdeG.

## Traxectoria 
Profesor de EXB e primaria. Concelleiro e tenente de alcalde das Neves con Oswaldo González Pereira. Logo da decisión de Oswaldo González  de non presentarse, presentouse ás eleccións municipais de 1999 nas Neves encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais nas Neves

### Ligazóns externas 
* Entrevista en vigoalminuto.com
Alonso Mancebo

**Alonso Mancebo** foi un rexedor do concello de Pontedeume no século XVI. A súa dona, Catalina Torquemada deixou no seu testamento en 1548 todos os seus bens ao seu marido, mais impón a condición de que se respectasen as catro capelanías na capela que fundaran, e que o sobrante do destinado a tal fin fora para casar orfos e vestir pobres.

O testamento de Alonso Mancebo e do ano 1557, e nel mantén as condicións impostas pola súa dona. Xorde deste modo a que sería coñecida como Obra Pía de Mancebo, que actuou como tal durante tres séculos. A partir de 1838 o diñeiro destinouse á instrución pública.

Unha rúa do centro histórico de Pontedeume leva o seu nome por acordo da corporación municipal de 14 de decembro de 1895.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
*Antonio Meijide Pardo. "Aportación a la historia económica y social de Pontedeume en la primera mitad del s. XIX". *Anuario Brigantino*, , Nº. 23, 2000, páxs. 239-254.

### Ligazóns externas
*Biografía  no artigo de Carlos de Castro Álvarez, *Nombres ilustres en las calles, plazas y jardines de Pontedeume*, do nº 11 (2006) da revista Cátedra (en castelán).
José Blanco Pazos

**José Blanco Pazos**, nado na Baña o 11 de marzo de 1929 e finado en Negreira o 24 de decembro de 2022, foi un político galego do PPdeG.
## Traxectoria 
Emigrante en Buenos Aires, onde casou cunha negreiresa, retornou aos 69 anos a Negreira. Presentouse ás eleccións municipais de 1995 en Negreira encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde en 1999 e 2003, sempre con maioría absoluta. Logo de abandonar o PPdeG presentouse á alcaldía de Negreira nas municipais de 2011 polo Partido Blanco de Negreira (PBN) e foi elixido alcalde grazas a un pacto co PPdeG. En virtude deste acordo, dimitiu en xuño de 2013, e foi sucedido polo líder do PPdeG Juan Rey Maceira. A partir de entón foi primeiro tenente de alcalde e estivo á fronte de varias competencias no goberno municipal. Foi número 2 da lista do PPdeG nas municipais de 2015, porén o PSdeG-PSOE gañou as eleccións, polo que pasou á oposición e renunciou á súa acta pouco tempo despois. Finou en Negreira o 24 de decembro de 2022.

## Distincións
En 2002 recibiu a Medalla de Bronce de Galicia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Negreira

### Ligazóns externas 
*Noticia en *La Voz de Galicia*
*Noticia en *La Voz de Galicia*
*José Blanco Pazos: “Trabajo y trabajaré siempre para el PP” Entrevista en *El Correo Gallego*
José Bouso

**José Bouso Alvite**, nado en Bretoña (A Pastoriza) o 3 de maio de 1953, é un empresario lugués do sector da construción.

## Traxectoria
Foi o vixésimo segundo presidente do Club Deportivo Lugo, cargo que exerceu dende o ano 2004 ata o 2015, sendo substituído no cargo por Tino Saqués.
O 17 de maio de 2023, coincidindo co Día das Letras Galegas, anunciouse de maneira oficial a súa integración na refundación da Sociedade Ximnástica Lucense.

## Notas
Xosé Manuel Pose

O nome de **Xosé Manuel Pose** pode referirse a:

***Xosé Manuel Pose Mesura**, político galego;
***José Manuel Pose Santamaría**, adestrador de fútbol galego (n. 1977);
Xeneral Morillo

**Xeneral Morillo** pode referirse a

***Pablo Morillo** militar español de comezos do século XIX.
*A **Base Xeneral Morillo** de Pontevedra. A meirande do Exército de Terra de España en Galicia e sede principal da BRILAT.
BC Donetsk

O **Basketball Club Donetsk** (en ucraíno: *Баскетбольний клуб Донецьк*, romanizado: ''Basketbol'nij klub Donets'k*) é un equipo de baloncesto profesional da cidade de Donetsk que actualmente milita na Superliga de Baloncesto de Ucraína. A mascota do equipo é un tigre, o cal tamén aparece no escudo do equipo.

## Historia 
Na época da Unión Soviética había un equipo profesional de baloncesto chamado "Shakhtar". Despois da independencia de Ucraína, o equipo consegue chegar ao segundo posto en Liga e mesmo xogar vinte e catro partidos en competicións europeas. No ano 2006 é fundado o BC "Donetsk" para continuar coa tradición do baloncesto na capita do Donbass. O fundador do club foi Valery Plekhanov, quen ademais foi o primeiro adestrador do club. O equipo comeza xogando na terceira división do país, conseguindo o ascenso á Segunda División cun destacábel récord de 34 vitorias e 34 partidos. Ao ano seguinte segue a súa serie de vitorias, conseguindo ascender á Superliga cun rexistro de 53 vitorias en 56 partidos. É precisamente ao final dese temporada cando o equipo encontra ao seu primeiro patrocinador, Sergei Dyadechko, que tamén se converteu no presidente do club. Ao ano seguinte, a pesar de ser un equipo novo na máxima categoría, o club recibe unha "wild card" para poder participa no EuroChallenge de 2008−09. A persoa que axudou ao equipo a conseguila foi o campión olímpico Sergey Bubka.

Xusto antes de comezar a temporada 2008−09 o club contrata un novo adestrador Igors Miglinieks, reforzando ao equipo con xogadores de nivel internacional da propia Ucraína, Belarús e Porto Rico. O equipo márcase entón un obxectivo ambicioso, quedar entre os tres primeiros equipos da Superliga no seu ano de debut e ter unha boa actuación no EuroChallenge. O obxectivo sería finalmente acadado, ao rematar na segundo posición tras perder na final ante o BC Azovmash. Desde ese ano o club mantense na máxima categoría, conseguindo gañar o título na temporada 2011−12 tras vencer na final por 4-0 ao propio Azovmash. A nivel europeo destaca a súa chegada aos cuartos de final da Eurocup ese mesmo ano.

## Palmarés 
**Liga de Ucraína**
* **Campión (1)**: 2012
* Subcampión (2): 2009, 2011

**Copa de Ucraína**
* Subcampión (1): 2014

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial *(en ucraíno)''
San Pedro de la Paz

miniatura|Avenida *Pedro Aguirre Cerda* en San Pedro de la Paz.
**San Pedro de la Paz** é un municipio, unha cidade e unha comuna da provincia de Concepción, na rexión de Biobío, forma unha conurbación coa capital rexional e veciña de Concepción, a comuna sitúase a uns 8 quilómetros da mesma cidade, ao sur do río Biobío. O seu municipio foi fundado en 1995. Segundo o censo INE de 2002, en termos de poboación, a comuna tiña un total de 80.447 habitantes, unha área é de 112,5&nbsp;km2 e unha densidade de poboación de 715,1 hab/km². O xentilicio da comuna é sanpedrino/a.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gran Concepción

### Ligazóns externas 
* A Municipalidad de San Pedro de la Paz .