open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Virapescozo europeo

O **virapescozo europeo** (***Jynx torquilla***) é unha ave de hábitos migratorios pertencente á familia dos pícidos, dentro da orde dos piciformes. Habita en bosques, selvas, parques e zonas con árbores illados en Europa, Asia e África.

## Características 
miniatura|*Jynx torquilla*
thumb |left|Jynx torquilla
A súa lonxitude rolda os 16&nbsp;cm e o seu aspecto externo e comportamento gardan maiores semellanzas cos paseriformes que con calquera peto. A coloración da súa plumaxe e moi mimética: parda cinsenta nas partes superiores e máis amarelenta con roscos pardos próximas nas partes inferiores. Presenta, á vez, uns riscos escuras nos ollos e barras da mesma coloración na súa cola. Esta plumaxe críptica xunto ao seu pequeno peteiro diferénzano notablemente doutras especies da orde. Con todo, as súas patas presentan dous dedos dirixidos cara a adiante e dous restantes, cara a atrás, característica propia dos paxaros carpinteiros. As plumas do píleo (a parte superior da cabeza) son eréctiles, e se sente ameazado, erízaas, torce o pescozo cara a atrás e esténdeo logo axiña.

## Hábitos 
Aliméntase no chan e rube polos troncos como os demais paxaros carpinteiros, comendo formigas e outros insectos. Aniña en cavidades das árbores e buratos da cachotería de edificios. Realiza unha única posta anual -ocasionalmente, dúas- constituída normalmente de entre 7 e 10 ovos, aínda que ás veces poden ser 5 ou 14. Os ovos son de cor branca. Ambos os dous proxenitores encárganse da incubación, a cal toma entre 12 e 14 días. Os pitos, nidícolas, son alimentados polos seus dous pais ata que abandonan o niño entre 19 e 21 días despois do seu nacemento. Esta especie reprodúcese en rexións tépedas de Europa e Asia, e migra cara a África tropical e Asia meridional para pasar o inverno.

## Notas
As Cavadas, Rodís, Cerceda

**As Cavadas** é un lugar da parroquia de Rodís, situado entre O Adro, O Barreiro e O Ouriño. Ten unha poboación envellecida duns 13 habitantes. Hai sete casas, delas dúas deshabitadas. Accédese dende as aldeas, tamén agrícolas, do Barreiro (en vehículo), ou dende O Adro, Pazos ou O Ouriño a pé.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Rodís
### Parroquias de Cerceda
Carral, Nete, Vilalba

**Carral** é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Nete 
### Parroquias de Vilalba 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Vilalba
Aresta

En xeometría, a **aresta** é un segmento que une dous vértices consecutivos nun polígono. Doutro xeito, unha aresta é un conector para un segmento unidimensional e dous obxectos de cero dimensións.

Unha secuencia plana e pechada de arestas forma un polígono, determinando a súa cara. Nun poliedro, dúas caras xúntanse nunha aresta, mentres en politopos de máis dimensións son tres ou máis caras as que se xuntan nunha aresta.

No caso particular dunha única dimensión, as arestas chámanse simplemente *segmentos* e unen *puntos* no canto de vértices. Pola súa banda, nos polígonos as arestas adoitan chamarse **lados**.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cara
* Vértice

### Ligazóns externas 
* "Polygonal edge" por Eric W. Weisstein de MathWorld 
* "Polyhedral edge" por Eric W. Weisstein de MathWorld
Exocétidos

miniatura|Constelación Volans
Os **Exocétidos** (Exocoetidae), ou peixes voadores, son unha familia de peixes mariños. Están distribuídos especialmente en augas cálidas tropicais e subtropicais do Atlántico, Índico e Pacífico.

## Características 
O trazo máis característico da familia é o tamaño das aletas pectorales, infrecuentemente grandes, que lles permiten voar e pairar distancias de máis de 50 metros e durante espazos de tempo que chegan a 45 segundos. Tendo en conta que os exocétidos adultos miden menos de 30&nbsp;cm (máximos de 45&nbsp;cm), esta capacidade de voo vai moitho máis aló dos saltos fóra da auga que realiza, por exemplo, o *peixe vela*. Ademais, os peixes voadores alcanzan velocidades no aire de 50 a 60&nbsp;km/h. Estas distancias e velocidades son posibles grazas a que son quen de bater as aletas unhas 50 veces por segundo. Algunhas especies teñen tamén as aletas pelvianas infrecuentemente grandes, e parecen que o peixe ten catro ás, como o *Cheilopogon exsiliens*. A aleta caudal está profundamente bifurcada, co lobo superior máis curto que o inferior

Os ollos son máis planos que os da maioría dos outros peixes, para ver mellor fóra da auga. Viven preto da superficie da auga e aliméntanse de plancto.

O nome *exocétido* provén do grego εξω-κοιτος, exo-koitos, "xacer fóra", no sentido de "dormir baixo as estrelas", dertivado do feito de que non é inhabitual que queden varados nas cubertas dos barcos ó saltar da auga polas noites. A constelación Volans fai referencia a este peixe, e un dos xéneros, *Hirundichthys*, toma o nome da andoriña en grego.

No Xapón, consómense os seus ovos, especialmente para preparar suxi.miniatura|300px|Un peixe voador|centro
## Clasificación 
Divídense en nove xéneros e unhas 70 especies.
* Xénero *Cheilopogon*
* Xénero *Cypselurus*
* Xénero *Danichthys*
* Xénero *Exocoetus*
* Xénero *Fodiator*
* Xénero *Hirundichthys*
* Xénero *Oxyporhamphus*
* Xénero *Parexocoetus*
* Xénero *Prognichthys*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase
Club Deportivo El Nacional

O **Club Deportivo El Nacional** é unha entidade deportiva ecuatoriana da cidade de Quito, fundada o 1 de xuño de 1964, máis coñecida pola súa sección de fútbol, unha das máis importantes do país con 13 títulos da Liga ecuatoriana. Trátase dun club vinculado ás Forzas Armadas, que patrocinan ó club, cuxos socios son maioritariamente membros activos ou retirados de dita institución. O club caracterízase por ter só xogadores de nacionalidade ecuatoriana.

Outras seccións deportivas do club adícanse ó baloncesto, á ximnasia e ó tenis de mesa.

A maior rivalidade deportiva do CD El Nacional é a que mantén co LDU Quito, xa que ámbolos dous equipos son os máis laureados e seguidos da capital do país, aínda que tamén mantén moita rivalidade co Barcelona SC, co CS Emelec e co Deportivo Quito.

O equipo de fútbol disputa os seus encontros como local no Estadio Olímpico Atahualpa, recinto que comparte co Deportivo Quito e coa selección de Ecuador, e que foi construído polo consistorio de Quito. Foi inaugurado o 25 de novembro de 1951, e actualmente conta con capacidade para acoller a 40.000 seareiros. Ademais de ter o terreo de xogo para os encontros de fútbol, conta cunha pista de atletismo sintética.

Nas 23 participacións do club na Copa Libertadores, o seu mellor resultado foi a semifinal no ano 1985. En 1970 foi finalista da Recopa Suramericana. Esa final foi a primeira dun equipo ecuatoriano nunha competición continental da Conmebol.

## Palmarés 
### Continental 
* Recopa Suramericana (0) = -
** *Subcampionatos* (1) = 1970
### Nacional 
* **Serie A de Ecuador (13)** = 1967, 1973, 1976, 1977, 1978, 1982, 1983, 1984, 1986, 1992, 1996, Clausura 2005, 2006
** *Subcampionatos* (7) = 1964, 1972, 1974, 1994, 1999, 2000, 2001

## Xogadores 
300px|miniatura|dereita|Estadio Olímpico Atahualpa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do CD El Nacional
Uoke

**Uoke** é unha deidade presente na mitoloxía rapanui, proveniente das tradicións dos habitantes da Illa de Pascua (Rapa Nui).

Uoke é descrito como un deus da devastación, quen segundo as tradicións, sería o causante da actual xeografía da Illa de Pascua.

## Lenda 
A lenda di que a tierra de Rapa Nui antigamente era moi grande e tan extensa como a mítica terra de Hiva. Daquela, o antigo deus Uoke, dispoñía dun gran poder para afundir e erguer tódalas zonas da terra; acción que realizaba empregando unha grande e mítica panca, coa cal mudaba a superficie da terra, e por conseguinte tamén o antigo territorio de Rapa Nui.

Pero sucedeu que un día, cando Uoke estaba erguendo a terra dende Hiva, ó chegar a Puku-Puhipuhi, quebróuselle a panca, e con iso tamén a superficie da terra. Está foi a razón mítica de que Rapa Nui sexa pequena, xa que só quedaron por riba da auga os cumios dos seus montes, os cales formaron esta illa.

## Notas
Berícidos

Os **berícidos** (Berycidae) son unha familia de peixes teleósteos, da orde Bericiformes (Beryciformes). Son exclusivamente mariños e distribúense polos océanos Atlántico, Índico e centro-oeste do Pacífico, normalmente entre os 200 e os 600 m de profundidade.

## Características 
O corpo é de perfil ovoide e comoprimido lateralmente, ollos grandes e circulares, boca grande e oblicua, con numerosos dentes pequenos, dispostos en bandas e tamén presentes no vómer e no padal. No opérculo posúen unha espiña forte e ríxida dirixida cara a atrás.

Presentan unha aleta dorsal, provista de 4 a 7 espiñas que aumentan de tamaño progresivamente desde a primeira á última, seguidas de 12 a 20 radios brandos; e unha aleta anal, con 4 espiñas seguidas de 12-17 (ata 29) radios brandos; unha única espiña en cada aleta pelviana. Aletas pectorais grandes. Caudal bifurcada.

## Clasificación 
Divídense en dous xéneros con dez especies:
* Xénero *Beryx* (Cuvier 1829) 
* Xénero *Centroberyx* (Gill 1862)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase
Apareamento

[miniatura|dereita|240px|Parella de *[Coccinella septempunctata* apareándose]]
[miniatura|dereita|240px|Parella de [Musca|moscas apareándose]]
En bioloxía, o **apareamento** é o conxunto de todos os comportamentos de cortexo e cría que realizan dous individuos de distinto sexo para procrear, e que culmina coa cópula; en oposición á posibilidade de procrear descendencia cun só (autofecundación de hermafrodita, partenoxénese).

En animais sociais faise extensible á crianza ou coidado da cría en común, nalgunhas aves por exemplo, incluiría a construción do niño e a nutrición dos pitos.

No gando e outras especies domesticadas ou controladas polo ser humano, a inseminación artificial e outras técnicas de reprodución asistida adoitan substituír o apareamento natural.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Reprodución sexual
:* Heterosexualidade
* Relacións sexuais
* Cópula
* Fecundación
* Aparato reprodutor feminino
* Aparato reprodutor masculino
* Evolución do sexo
* Sistema de determinación do sexo
* Sexualidade vexetal
Fascia deltoide

A **fascia deltoide** é unha fascia do membro superior humano que cobre o músculo deltoide. Serve coma mecanismo de protección e deslizamento deste músculo ao longo do seu percorrido dende a espiña escapular e acromion ata a epífise superior do úmero.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Holocéntridos

Os **holocéntridos** (Holocentridae) son unha familia de peixes mariños teleósteos, incluída na orde Bericiformes (Beryciformes). Distribúense por augas tropicais dos océanos Atlántico, Índico e Pacífico, principalmente nos arrecifes dos dous últimos. Adoitan habitar en augas de máis de 100 m de profundidade, alcanzando algunhas especies augas moito máis profundas.

## Características 
O seu tamaño oscila entre os 15 e os 35&nbsp;cm (con valores máximos de 61&nbsp;cm lonxitude en *Sargocentron spinifer*) e a cor é vermella prateada. Corpo longo máis ou menos oblongo, cuberto de grandes escamas ctenoides. Teñen uns característicos ollos enormes, debido ós seus hábitos de vida nocturnos.

Posúen unha espiña no preopérculo, cerca da abertura das branquias, que é velenosa e pode resultar moi perigosa. Aleta dorsal longa, cunha primeira parte con 10-13 espiñas, e unha segunda con 11-17 radios brandos, separadas ámbalas partes por unha escotadura que parece dividir a aleta en dúas. Aleta anal con catro espiñas (a 3ª e 4ª moi aparentes) e 7-16 radios brandos. Aleta pelviana, cunha única espiña, á altura das pectorais. Aleta caudal bifurcada.

Os membros da subfamilia Holocentrinae aliméntanse de invertebrados bentónicos e pequenos peixes, mentres que os da subfamilia Myripristinae aliméntanse de zooplancto. A maioría son de hábitos nocturnos e durante o día están agochados en gretas e baixo repisas de pedra. Os adultos son usualmente demersais (é dicir, que viven no fondo do mar).
 
## Clasificación 
Divídense en dúas subfamilias e oito xéneros:
* Subfamilia Holocentrinae 
** Xénero *Holocentrus* (Scopoli, 1777)
** Xénero *Neoniphon* (Castelnau, 1875)
** Xénero *Sargocentron* (Fowler, 1904)
* Subfamilia Myripristinae 
** Xénero *Corniger* (Agassiz en Spix e Agassiz, 1831)
** Xénero *Myripristis* (Cuvier, 1829)
** Xénero *Ostichthys* (Cuvier en Cuvier e Valenciennes, 1829)
** Xénero *Plectrypops* (Gill, 1862)
** Xénero *Pristilepis* (Randall, Shimizu e Yamakawa, 1982)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase
COMETS

**COMETS** (acrónimo de * Communications and Broadcasting Engineering Test Satellite*), coñecido tamén co nome de **Kakehashi** (significando *ponte*) é un satélite de comunicacións experimental xaponés lanzado o 21 de febreiro de 1998 mediante un foguete H-2 desde o centro Espacial de Tanegashima.

## Características 
O obxectivo de COMETS foi probar novas tecnoloxías en comunicacións relacionadas coas comunicacións interorbitais, emisións avanzadas, servizos móbiles desde órbita e mellora de grandes satélites xeoestacionarios. Durante o lanzamento, o fallo da segunda etapa do foguete H-2 deixou ao satélite nunha órbita máis baixa do previsto, impedíndolle alcanzar a órbita xeoestacionaria. Tras varias manobras orbitais o satélite foi posto nunha órbita recorrente desde onde se puideron levar a cabo algúns dos experimentos.

As operacións co satélite finalizaron o 6 de agosto de 1999.

## Notas
A Brañeira, Noche, Vilalba

**A Brañeira** é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Noche 
### Parroquias de Vilalba 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Vilalba
A Brañeira

Como topónimo **A Brañeira** pode referirse a:

;En Galiza
***A Brañeira**, lugar da parroquia da Agualada, no concello de Coristanco.
***A Brañeira**, lugar da parroquia de Noche, no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Dendrocopos

***Dendrocopos*** é un xénero de aves da familia dos petos (Picidae). Inclúe a varias especies de paxaros carpinteiros de Eurasia e do norte de África.

## Especies 
[miniatura|*[Dendrocopos kizuki*]]
* *Dendrocopos temminckii* 
* *Dendrocopos maculatus*
** *Dendrocopos (maculatus) ramsayi* En ocasións considerada unha especie de seu.
* *Dendrocopos darjellensis*
* *Dendrocopos cathpharius*
* *Dendrocopos medius*
* *Dendrocopos leucotos*
* *Dendrocopos major*
* *Dendrocopos syriacus*
* *Dendrocopos leucopterus*
* *Dendrocopos assimilis*
* *Dendrocopos himalayensis*
* *Dendrocopos minor*

*Dendropicos obsoletus* aparece en ocasións incluído en *Dendrocopos*. *Sapheopipo noguchii* tamén se considera ás veces dentro do xénero, como *D. noguchii*.

## Notas 
* 
* 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Hiva

**Hiva** é o nome dunha mítica terra ou illa, da cal partiron os devanceiros dos nativos da Illa de Pascua, segundo a mitoloxía rapanui. Hiva sería o equivalente á mítica Hawaiki da mitoloxía maorí, e das variantes existentes nas tradicións de moitas culturas polinesias.

Segundo os investigadores, o mítico continente de Hiva, correspondería ás Illas Marquesas. Unha das illas Marquesas é Hiva’Oa. Esta hipótese basearíase nas evidencias arqueolóxicas, lingüísticas, antropolóxicas e biolóxicas que relacionarían á illa de Pascua co centro da Polinesia. Outros cren que é a Illa Rapa.

A illa Sala y Gómez ( lingua rapanui: Motu Motiro Hiva significa "illote do paxaro no camiño a Hiva") , é a máis distante delas.

## Lenda 
miniatura|Flora tropical en Fatu Hiva (illas Marquesas).
A tradición rapanui di que os antigos maorí (sabios) prognosticaran que viría un tempo no que se afundiría Hiva. Este afundimento da terra, di que o vaticinara *Moe Hiva*, un sabio e profeta (Kohou Tohu), dos cinco que tiña a corte do Ariki Oto Uta. Os outros catro sabios ("Ariki Maahu"), eran Tuku Maura, Ngerani, Po e Henga, que tiñan coñecementos do ceo, das estrelas, o Sol, e a Lúa. O afundimento de Hiva e a viaxe dos antigos Rapa Nui buscando unha nova illa, seguindo a ruta das estrelas, permitiron propoñer á Illa Rapa como candidata a ser Hiva.

## O asolagamento 
Esta predición comezaría a cumprirse en tempos do Ariki (rei) Roroi a Tiki Hati. Os territorios da terra de Hiva chamados Marae Renga e Marae Tohia comezaron a ser anegados polo mar. As evidencias arqueolóxicas recentes, permiten propor que arredor do ano 1200, Hotu Matu’a e a súa xente saíron dende Illa Rapa con rumbo a Rapa Nui, onde deron orixe á cultura Rapa Nui que hoxe coñecemos.
As tradicións orais sinalan que Hiva afundiu, pero estas mesmas relatan que houbo viaxes posteriores entre Rapa Nui e Hiva, o cal sinala que o afundimento desta última puido ser só parcial.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mitoloxía rapanui
* Hotu Matu'a 
* Hau-Maka
* Illa Rapa
Anomalópidos

Os **Anomalópidos** (Anomalopidae) ou *ollos de lanterna* son unha familia de peixes mariños teleósteos, incluída na orde Bericiformes (Beryciformes). Distribúense por augas tropicais, principalmente do Índico e Pacífico.

## Características 
O trazo característico destes peixes é un órgano bioluminiscente situado baixo o ollo, dotado dunha cuberta cutánea que permite regular a cantidade de luz que emite e que serve para atraer o zooplancto do que se alimentan; a luz está producida por bacterias simbionte.

Teñen unha única espiña na aleta pelviana, 2 ou 3 espiñas na aleta anal e 2 a 6 na dorsal. Miden ó redor de 30&nbsp;cm de lonxitude.

Viven en augas profundas pero durante e escuridade da noite a maioría de especies soben a augas superficiais para alimentarse do zooplancto.

## Clasificación 
Divídense en seis xéneros e oito especies:
* Xénero *Anomalops* (Kner, 1868) 
* Xénero *Kryptophanaron* (Silvester e Fowler, 1926) 
* Xénero *Parmops* (Rosenblatt e Johnson, 1991) 
* Xénero *Photoblepharon* (Weber, 1902) 
* Xénero *Phthanophaneron* (Johnson e Rosenblatt, 1988) 
* Xénero *Protoblepharon* (Baldwin, Johnson e Paxton, 1997)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Taxonomía FishBase
* Órganos bioluminiscentes
Jacques Cauvin

**Jacques Cauvin**, nado en 1930 e finado o 26 de decembro de 2001, foi un arqueólogo francés.

## Traxectoria 
Especializado na prehistoria do Oriente Próximo, é particularmente coñecido pola súa hipótese sobre a xénese da produción de alimentos acontecida nos albores do Neolítico, exposta na súa principal obra, ''Naissance des divinités, naissance de l'agriculture* (1994; en tradución literal ao galego, *Nacemento dos deuses, nacemento da agricultura*). Nela, réstalle importancia aos factores económicos como causa principal das primeiras prácticas agrícolas e gandeiras, e fai fincapé en factores relixiosos e simbólicos. Para Cauvin, tivo lugar unha "revolución simbólica" que actuou como motor de cambio na transición das sociedades cazadoras-recolectoras a sociedades produtoras. Este cambio alterou o universo máxico-relixioso das comunidades humanas, substituíndo o simbolismo terreal paleolítico, baseado nos animais, por un simbolismo divino, baseado nun elemento feminino principal, a Deusa-Nai, e un secundario masculino, o touro. Así, xenerouse por primeira vez, sempre seguindo a Cauvin, unha diferenciación entre o superior e divino e o inferior e humano. As evidencias arqueolóxicas nas que se fundamenta son as múltiples figuras femininas achadas nos xacementos do Neolítico Precerámico A de Oriente Próximo.

## Obras 
* *Les outillages néolithiques de Byhlos et du littoral Libanais'', París, Librairie d'Amérique et d'Orient, Jean Maisonneuve (Fouilles de Byblos tome IV), 1968.
* *Religions néolithiques de Syrie-Palestine*. París, Librairie d'Amérique et d'Orient, Jean Maisonneuve, 1972.
* *Les premiers villages de Syrie-Palestine du IXe au VIIe millénaire avant Jésus-Christ*. Lyon Maison de l'Orient méditerranéen (Collection de la Maison de l'Orient n° 4, Série archéologique 3),  1978.
* ''Diyânât al- 'asr al-hajarî al-hadîhfi bilâd al-sham (avec une préface et trad, arabe par S. Muhesen, de Religions néolithique de Syro-Palestine)*. Damas Dâr Dimashq, 1988.
* *Naissance des divinités, naissance de l'agriculture*. París, CNRS Éditions, 1994.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ripoll, S. *et al* (2011). *Prehistoria. Las primeras etapas de la Humanidad*. Editorial Universitaria Ramón Areces.

### Ligazóns externas 
* Recensión de *Naissance des divinités, naissance de l'agriculture'' .
Escomberesócidos

Os **Escomberesócidos** ou *papardas* (Scomberesocidae) son unha familia de peixes mariños teleósteos, pertencentes á orde Beloniformes. Distribúense por augas superficiais temperadas e tropicais de tódolos océanos.

## Características 
O corpo é alargado, comprimido e cuberto de escamas pequenas, delgadas e caedizas. A cabeza tamén longa e comprimida, con ollos grandes e mandíbulas aguzadas, en pico, sendo o maxilar inferior lixeiramente máis longo có superior, e dotadas de pequenos dentes en toda a lonxitude.

Aleta dorsal e anal baixas, opostas e moi posteriores, seguidas dunha serie de 5-7 pínnulas; Aletas pectorais e pelvianas pequenas, estas últimas moi posteriores; aleta caudal bifurcada. Liña lateral aparente, con ata 148 escamas.

Non teñen vexiga natatoria e a lonxitude máxima rexistrada é duns 46&nbsp;cm.

## Clasificación 
Existen só dous xéneros e catro especies:
* Xénero *Cololabis* (Gill, 1896) 
* Xénero *Scomberesox* (Lacepède, 1803) 
** *Scomberesox saurus* (Walbaum, 1792) (alcrique)
** *Scomberesox simulans* (Hubbs e Wisner, 1980)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Taxonomía ITIS
* Taxonomía FishBase
Anoplogástridos

miniatura|300px|*Anoplogaster cornuta*
Os **Anoplogástridos** (Anoplogastridae, Gill 1893) é unha familia de peixes abisais teleósteos, da orde dos Bericiformes (Beryciformes).

## Características 
O nome inglés destes peixes, *Fangtooth*, fai referencia ós grandes dentes cairos que posúe, enormes en relación co tamaño do corpo.

Teñen unha gran cabeza cunha enorme mandíbula, dotada duns cairos na mandíbula inferior que son necesarias unhas cavidades na parte superior para aloxalos.

## Clasificación 
Coñécese só un xénero, con dúas especies:
* Xénero *Anoplogaster*:
** *Anoplogaster brachycera* (Kotlyar, 1986)
** *Anoplogaster cornuta* (Valenciennes en Cuvier e Valenciennes, 1833)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Taxonomía FishBase
Fascia supraespiñal

A **fascia supraespiñal** é unha fascia do membro superior humano que cobre o músculo supraespiñal ata a súa inserción no troquíter umeral. Na parte medial é máis grosa ca na parte lateral, onde está por debaixo ligamento acromiocoracoide.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Fascia infraespiñal

A **fascia infraespiñal** é unha fascia do membro superior humano, que cobre o músculo infra-espiñal inseríndose na fosa infraespiñal da escápula. Está intimamente ligada á fascia deltoide e cobre unha parte do músculo deltoide.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Fascia braquial

A **fascia braquial** ou **fascia donda do brazo** é unha fascia do membro superior humano, que cobre o músculo pectoral maior e o músculo deltoide. Insírese en diversos puntos da cintura escapular: na clavícula, no acromion e na espiña escapular e forma unha cuberta delgada, formada de febras circunferenciais ou espirais. Outras febras verticais e oblicuas manteñen unida toda a estrutura.

É máis delgada sobre o bíceps braquial, pero máis grosa sobre o tríceps braquial, sobre os epicóndilo medial e lateral. Continúase a través da aponeurose do músculo pectoral maior e do músculo grande dorsal por dentro e pola aponeurose do músculo deltoide por fóra.

Desta fascia deriva un septo intermuscular que se insire no epicóndilo medial.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Septo intermuscular lateral do brazo

O **septo intermuscular lateral do brazo** é un septo intermuscular do brazo humano que se estende dende o tubérculo maior do úmero ata o epicóndilo lateral. Está intimamente ligado ao músculo deltoide, tríceps braquial, braquiorradial, braquial anterior, extensor radial longo do carpo. Está furado polo nervio radial e pola arteria umeral fonda.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Septo intermuscular medial do brazo

O **septo intermuscular medial do brazo** é un septo intermuscular do brazo, máis delgado que o lateral. Esténdese dende o troquino umeral ata o epicóndilo medial. Está unido ao músculo redondo maior, ao tendón do músculo coracobraquial, por diante ao tríceps braquial e por detrás ao músculo braquial anterior.

Está furado polo nervio cubital, pola arteria cubital colateral superior e a rama posterior da arteria cubital colateral inferior.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Compartimento anterior do antebrazo

O **compartimento anterior do antebrazo** é a parte anatomicamente máis anterior do antebrazo. Tamén se pode denominar **compartimento flexor**, debido a que case todos os músculos desta rexión son flexores. Outros realizan funcións de pronación.

A este compartimento pertencen os seguintes músculos, distribuídos en dous planos, un superficial e outro fondo. 

As letras E e I refírense a inserción extrínseca (fóra do antebrazo) e intrínseca (no propio antebrazo).

Por este compartimento discorren ademais o nervio cubital e a arteria cubital.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Compartimento posterior do antebrazo

O **compartimento posterior do antebrazo** é o compartimento anatomicamente máis posterior do antebrazo. Tamén é denominado **compartimento extensor** porque a función principal dos músculos que alberga é a extensión e a supinación.

O compartimento posterior contén os seguintes músculos:

* O músculo braquiorradial é un músculo propio do compartimento anterior do antebrazo, pero nalgunhas ocasións aparece no posterior.

As letras E e I refírense a inserción extrínseca (fóra do antebrazo) e intrínseca (no propio antebrazo).

Polo compartimento posterior discorre o nervio radial, que innerva a todos estes músculos.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Craig Parker

**Craig Parker**, nado o 12 de novembro de 1970 en Suva, Fiji, é un actor neozelandés, famoso por interpretar o elfo Haldir nos filmes de Peter Jackson *The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring* e *The Lord of the Rings: The Two Towers*. O seu avó viaxou dende Edimburgo, Escocia a Fiji durante os anos de servizo na British Army. Á parte de sangue escocés, Craig Parker ten devanceiros galeses, dinamarqueses, ingleses e córnicos.

## Filmografía 
## Véxase tamén
Fraga, Noche, Vilalba

**Fraga** é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Noche 
### Parroquias de Vilalba 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Vilalba
Faust (ópera)

***Faust*** (en galego, *Fausto*) é unha *grand opera* en cinco actos con música de Charles Gounod e libreto en francés de Jules Barbier e Michel Carré, versión da lenda de Fausto; adapta a peza teatral *Faust et Marguerite* dos mesmos Barbier e Carré, inspirada levemente no *Fausto*, parte I, de Goethe. Estreouse no Théâtre Lyrique (Théâtre-Historique, Opéra-National, Boulevard du Temple) de París o 19 de marzo de 1859.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Norma (ópera)

***Norma*** é unha ópera en dous actos con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Felice Romani (baseado na traxedia ''Norma, ou l'infanticide* de Alexandre Soumet). Foi estreada no Teatro alla Scala de Milán o 26 de decembro de 1831. É considerada un exemplo da suprema altura da tradición belcantista. *"Casta diva"* foi unha das arias máis coñecidas no século XIX.

A personaxe de Norma é considerado un dos máis difíciles do repertorio para soprano. Este papel foi creado para Giuditta Pasta, que tamén encarnou, por primeira vez, a personaxe Amina na ópera *La sonnambula''. No século XX poucas cantantes o podían interpretar con éxito, entre elas destacaron as interpretacións de Rosa Ponselle nos anos '20, Joan Sutherland e Maria Callas nos anos '50 e '60. Máis recentemente impúxose a interpretación da soprano catalá Montserrat Caballé.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Lúas de Plutón

miniatura|350px|Plutón e as cinco lúas: Caronte, Hydra, Nix, Cérbero, e Estixia o 7 de xullo de 2012. Crédito: NASA.
miniatura|350px|Imaxes de 2005 do Telescopio Hubble localizando a Hydra e Nix.

Existen cinco **lúas coñecidas do planeta anano **. A lúa mais grande de Plutón é Caronte; Caronte, de tódolos satélites do sistema solar é a lúa mais grande en comparación co seu planeta hospede, non existe ningunha outra lúa dun tamaño tan próximo ao do planeta orbitado, producíndose o efecto de planeta duplo, o outro sistema "satélite-planeta" que ten un efecto semellante ao de Plutón e Caronte é o da Terra e a Lúa. O sistema Terra-Lúa ocupa o segundo posto (nas proporcións planeta-lúa) despois do sistema duplo Plutón-Caronte.

Hydra, Nix, Cérbero, xunto con Estixia son os outros catro satélites de Plutón, e son mais pequenos que Caronte. Hydra e Nix foron localizados nas imaxes obtidas polo Telescopio Espacial Hubble os días 15 e 18 de maio do ano 2005.Cérbero foi descuberta no 2011, polo telescopio Hubble, a derradeira lúa Estixia, descuberta tamén telescopio Hubble en nove conxuntos separados de imaxes tomadas pola Cámara de Gran Angular 3 do Hubble, os días 26, 27 e 29 de xuño de 2012 e 7 e 9 de xullo de 2012. Segundo a nota de prensa o satélite ten unha orbita coplanar (no memo plano) que a dos demais satélites de Plutón, atopase nunha orbita circular a unha distancia orbital aproximada de 58 mil quilómetros. .

## Datos das lúas de Plutón 
As lúas están clasificadas segundo o seu período orbital.

## Formación 
O sistema de lúas ó redor de Plutón é inesperadamente complexo e podería se-lo resultado dunha colisión no pasado distante entre Plutón e outro obxecto de tamaño considerable do cinto de Kuiper. As lúas de Plutón poderían se-la fusión dos cascallos xurdidos a partir dun evento destas características, semellante á teoría do Big Splash, esta teoría formula que a creación da lúa terrestre foi a partir dunha gran colisión. As resonancias orbitais podería actuar coma *fendas* para recolle-los materiais espallados dentro do sistema de Plutón.

Ficheiro:Pluto_system.jpg|Centro de masas do sistema visto dende a Terra.
Ficheiro:Orbit of Pluto's moon P4.jpg|Órbitas das lúas e do planeta no sistema de Plutón.
Ficheiro:Plutonian system size.svg|Tamaños aproximados dos corpos do sistema de Plutón.
Ficheiro:Plutonian system.jpg|Concepción artística de Plutón e Caronte vistos dende Hydra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Plutón

### Ligazóns externas 
* Animación do sistema das lúas de Plutón
* Web da misión da sonda espacial New Horizons, da NASA
Alan Howard

**Alan MacKenzie Howard**, nado en Croydon, Surrey o 5 de agosto de 1937 e finado en Londres o 14 de febreiro de 2015, foi un actor inglés de cine, teatro e televisión.

## Filmografía parcial 
* *Victim* (1961)
* *The Americanization of Emily* (1964)
* *The Heroes of Telemark* (1965)
* *Work Is a Four-Letter Word* (1967)
* *Notorious Woman* (1974)
* *Oxford Blues* (1984)
* *BBC Television Shakespeare* (1984)
* *The Return of Sherlock Holmes* *The Adventure of the Priory School* (1986)
* *A Perfect Spy* (1987)
* *Life Story* (1987)
* *The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover* (1989)
* *The Return of the Musketeers* (1989)
* *A Casualty of War* (1990)
* *The Secret Rapture* (1993)
* *David Copperfield* (2000)
* *Midsomer Murders* "Dark Autumn" (2001)
* *The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring* (2001)
* *The Lord of the Rings: The Return of the King* (2003)
* *Adam Dalgliesh* (2003)
* ''Foyle's War'' "War Games" (2003)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb
Sala Baker

**Sala Baker**, nado o 22 de setembro de 1976 en Wellington, é un actor e especialista neozelandés.

Orixinalmente contratado como un dos dobres dos actores para*The Lord of the Rings*, acabou por facer o papel de Sauron. Ademais, tamén interpretou a numerosos orcos, un Gondoriano, e un dos Rohirrim. Ademais da triloxía, Baker participou en *The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe* e en dous filmes de *Pirates of the Caribbean*.

Baker tamén formou parte do equipo de rodaxe de *O último samurai* en 2003.

## Filmografía 
### Especialista 
* *The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring* (2001)
* *The Lord of the Rings: The Two Towers* (2002)
* *The Lord of the Rings: The Return of the King* (2003)
* *Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl* (2003)
* *The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe* (2005)
* ''Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest* (2006)
* *Eragon* (2006)
* *Epic Movie* (2007)
* *Deadliest Warrior* (2009)
* *The A-Team* (2010)

### Actor 
* *The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring* (2001): Sauron
* *The Lord of the Rings: The Two Towers* (2002): Lugdush (orco)
* *The Lord of the Rings: The Return of the King* (2003): Sauron, Murgash
* *Potheads: The Movie* (2005): Grim
* *F8* (2006): Bouncer
* *Prison Break* (Serie de televisión) (2007): Prisioneiro
* *Regular Show* (Serie de televisión) (2011): Wereskunk / Bryan

### Outros 
* *O último samurai* (2003): Xerente de localización do filme
* *The Long and Short of It* (2003): Controlador de tráfico
* *Deadliest Warrior: Shaolin Monk vs Māori Warrior'' (tv) (2009): El mesmo, realizando demostracións de armas maorís.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb
Harry Sinclair

**Harry Alan Sinclair**, nado en 1959 en Auckland, é un director, guionista e actor neozelandés famoso por interpretar a Isildur nos filmes de Peter Jackson *The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring* e *The Lord of the Rings: The Return of the King*

## Filmografía 
## Véxase tamén
Picapau pequeno

miniatura|*Dendrocopos minor *
O **picapau pequeno** (***Dendrocopos minor***) é o máis pequeno dos petos europeos. Pertence á familia dos pícidos.

## Descrición 
Cunha lonxitude de 14 a 15 cm, trátase do máis pequeno dos paxaros carpinteiros europeos. Sendo do mesmo tamaño cun pardal común. O dorso riscado de branco e negro; gorxa e peito brancos coas partes inferiores claras, riscadas en negro; ás negras pintadas en branco; crista vermella no macho, negra nas femias.

## Distribución 
Distribúese pola rexión Paleártica, dende a Península Ibérica até Kamchatka e o Xapón, localizándose entre as latitudes, 35º N e 70º N.

### En España 
A especie considérase sedentaria, con dous grandes núcleos de poboación, o primeiro abranguindo unha franxa ao norte, dende Asturias e León até a zona noroccidental de Aragón e o segundo ocupando toda a área suroccidental de Castela e León, norte de Estremadura, Comunidade de Madrid e Guadalaxara. No resto peninsular a súa aparición é puntual e dispersa, con poboacións moi fragmentadas, estando ausente de grandes zonas do centro e leste peninsular, así como das Canarias e Baleares. Porén algúns estudos sinalan que existen zonas onde non se ten realizado un seguimento exhaustivo da especie. Así recentemente se teñen identificado poboacións estábeis na provincia de Provincia de Córdoba, especialmente nas ribeiras do río Guadalquivir, nas proximidades de Serra Morena e en devesas do Parque Natural da Serra de Cardeña e Montoro. Os individuos galegos restrínxense habitualmente ó cuadrante sueste da provincia de Ourense.

## Hábitat 
Habita preferentemente en bosques de folla caduca, coma carballeiras, soutos, bosques de lamigueiros, e bosques mixtos e arboredos non moi espesos con preferencia en ecosistemas fluviais, aparecendo tamén en áreas abertas con árbores vellas. Ó contrario doutros pícidos semella evitar os bosques de coníferas, onde só se atopan individuos divagantes.

Na península ocupa os mesmos hábitat na zona norte e no núcleo castelán-estremeño tamén bosques, pero con preferencia as devesas, carballeiras, e soutos de ribeira.

Aniña en árbores vellas, mesmo en xardíns grandes, localizándose dende o nivel do mar até os 1.400 msnm, aínda que tamén poden criar en túneles escavados en noiros dos ríos.

## Ameazas 
A perda e fragmentación de hábitat, sobre todo por tallas de bosques con arboredo maduro, a desaparición dos bosques de ribeira, a reforestación con arboredo de crecemento rápido e os incendios forestais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Calum Gittins

**Calum Gittins**, nado o 16 de xullo de 1986 en Auckland, é un actor neozelandés, famoso por interpretar a Haleth no filme de Peter Jackson *The Lord of the Rings: The Two Towers*.

## Filmografía
Plaça de Tetuan

A **Plaça de Tetuan** é unha praza da cidade de Barcelona, na que se cruza a Gran Via de les Corts Catalanes co Passeig de Sant Joan, ao noroeste do Arco de Triunfo. No centro da praza atópase un xardín con numerosas plantas, non accesible aos viandantes.
A palabra "Tetuan" ten a súa orixe no árabe "Tiṭwān" e significa "ollo" ou "fonte". Mirándoa desde o ceo, pódese ver como a praza ten realmente forma de ollo.

Na praza está a estación de Tetuan do Metro de Barcelona así como varias paradas de autobús. A zona conta ademais con numerosos hoteis.

## Monumento ao Doutor Robert 
No centro da praza hai unha grande estatua, o monumento ao doutor Bartomeu Robert. Robert naceu en México e trasladouse a Barcelona, onde se converteu en alcalde durante 6 meses. Durante o seu mandato negouse a aprobar un novo imposto e ao mesmo tempo levou a cabo o censo dos habitantes da cidade.

A estatua, símbolo da identidade nacional catalá, foi orixinalmente inaugurada na Plaça Universitat en 1910 ante unha gran multitude. Franco quería destruír a estatua por mor do seu simbolismo catalán, pero o alcalde fixo eliminar o monumento discretamente, almacenándoo nun pendello na rúa de Wellington, onde descansou ata 1975. Tras a morte de Franco, o monumento foi restaurado e púxose durante unha cerimonia pública na praza de Tetuan en 1985.

## Véxase tamén
Labastida

**Labastida** (en éuscaro *Bastida* e oficialmente **Labastida/Bastida**) é un municipio na provincia de Áraba, no País Vasco. Forma parte da comarca da Rioxa Arabesa, situada no sur do territorio histórico de Áraba, e constitúe, despois de Laguardia e Oyón, o terceiro municipio da comarca por poboación, con 1.471 habitantes no ano 2010.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
A Barreira, Samarugo, Vilalba

**A Barreira** é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Samarugo 
### Parroquias de Vilalba 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Vilalba
Cien años de soledad

miniatura|Xenealoxía dos Buendía, protagonistas do libro.
***Cien años de soledad*** é unha novela do escritor colombiano Gabriel García Márquez, publicada o 30 de maio de 1967.

Está considerada unha obra mestra da literatura hispanoamericana e universal, sendo asemade unha das novelas máis traducidas e lidas en lingua castelá: foi traducida a 35 linguas e vendéronse máis de 30 millóns de copias da obra.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Cien años de soledad*, serie de televisión.
Cornas

O termo **Cornas** pode referirse a:

***Cornas** é unha palabra sinónima de cornamenta.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Cornas**, lugar da parroquia de Goente, no concello das Pontes de García Rodríguez;
***Cornas**, lugar da parroquia de San Pedro de Eume, no concello das Pontes de García Rodríguez;
***Cornas**, lugar da parroquia da Samarugo, no concello de Vilalba;
***Cornas**, lugar da parroquia de Vilapedre, no concello de Vilalba.

;Fóra de Galiza

;En Francia
***Cornas**, comuna do departamento de Ardèche.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Breakdance

[miniatura|Un *breakdancer* en [Faneuil Hall, Boston, Estados Unidos.]]
O ***breakdance***, máis coñecido por ***b-boying*** polos seus practicantes, é un estilo de baile urbano que forma parte da cultura hip hop e que xurdiu a redor da década dos 70 nos barrios marxinais da cidade de Nova York, nos Estados Unidos de América.

## Historia
Ten a súa orixe nunha disciplina de baile moito anterior, o *uprock*, que consiste en imitar unha batalla, simulada, sen poder tocar ó rival. A partir deste baile que se bailaba de pé, diversos bailaríns como Apache ou Easy-Rock, comezaron a levar o baile cara ao chan, facendo pasos moi básicos.

O DJ neoiorquino Kool Herc, que emigrou a Xamaica na busca de inspiración musical, comezou a facer festas en apartamentos abandonados onde pinchaba a súa propia música para que a xente a bailara e o pasara ben, comezou a ver que certas partes das cancións gustaban moito máis á xente e empezou a reproducilas constantemente. Como eses ritmos eran moi fortes e rápidos os *b-boys* (Con este nome se coñece os bailaríns da disciplina) bailaban sen parar creando enfrontamentos, por iso o *b-boying* é un baile de batalla e as competición deste estilo se fan na súa maioría nesa modalidade.

Existe bastante controversia acerca da orixe do nome. Pero nun documental feito na década dos 80, o DJ neoiorquino Kool Herc afirmou que o termo ven da palabra *break boy*, *break* significa "romper", e cando el vía ós mozos bailar e facer os pasos máis complicados loitando por deixar claro quen era o mellor, dicía que "os nenos o rompían" e de aí sae o nome.

Nun principio usábase música funk, coma James Brown e outros estilos nos que predominaba a percusións, de bongos e baterías, xa que isto inspiraba moita enerxía para facer movementos rápidos e dinámicos.

Algúns grupos como Starchild La Rock foron pioneiros en desenvolver o estilo do *floorwork*, unha das disciplinas do baile, que consiste en pasos con pernas, mans e lombo tocando co chan e outros coma Air Force, nos *powermoves*, outra 'categoría' da disciplina que consiste en movementos técnicos do estilo da ximnasia ou a capoeira.

O b-boying ten influencias de moitos outros bailes, coma por exemplo a capoeira, o charleston, a salsa e outros bailes latinos.

New York City Breakers e Rock Steady Crew foron os grupos que tiveron máis repercusión no mundo do breakdance, xa que protagonizaron películas coma *Wild Style ou Beat Street*, grazas ás cales o baile se estendeu a outros continentes coma Europa e Asia, facendo así que crecera o interese e a aceptación do *b-boying* e da cultura hip hop.
Así comezou a estenderse e a evolucionar, mesturándose coa cultura de cada lugar, o que contribuíu a que cada zona do planeta desenvolvese o seu estilo, deixándose influenciar polos bailes propios ou doutras disciplinas.
Neste baile é primordial preservar a orixinalidade, o estilo propio e a musicalidade, a xente que copia a outros *b-boys* non é respectada polos demais, está moi mal visto.

## Véxase tamén
Célula NKT

As **células NKT** (*Natural killer T cell*) ou **células T asasinas naturais** son un grupo heteroxéneo de células T que comparten propiedades das células T e das células NK (células *Natural Killer* ou asasinas naturais). Moitas destas células recoñecen a molécula non polimórfica CD1d, que é unha molécula presentadora do antíxeno, que se une a lípidos propios e estraños e a glicolípidos. Constitúen só o 0,2% de todas as células T do sangue periférico.

## Nomenclatura 
O termo "célula NKT" foi utilizado primeiro en ratos para definir un subconxunto de células T que expresaban o marcador NK.1 (CD161) asociado ás células NK. Hoxe acéptase xeralmente que o termo "célula NKT" se restrinxe ás células T co receptor CD1d, presentes tanto en ratos coma en humanos, que coexpresan o receptor de células T (TCR) e marcadores de célula NK.
As células NKT non deben confundirse coas células NK.

## Caracterización molecular 
As células NKT son un subconxuto de células T que se caracterizan por expresar á vez un receptor de células T (TCR) αβ, e tamén diversos marcadores tipicamente asociados ás células NK como o NK1.1. Difiren das células T αβ convencionais en que os seus TCR están moito máis limitados en diversidade e en que están especializados en recoñecer lípidos e glicolípidos presentados polo receptor CD1d, que é membro da familia CD1 de moléculas presentadoras do antíxeno, en lugar de recoñecer complexos péptido-complexo maior de histocompatibilidade (CMH ou, en inglés e máis usado MHC). As células NKT son importantes no recoñecemento de glicolípidos de microorganismos patóxenos como as micobacterias que causan a tuberculose. As células NKT comprenden as células NK1.1+ e NK1.1-, e as células CD4+, CD4-, CD8+ e CD8-. As células NKT comparten outras características coas células NK, como a expresión dos marcadores CD16 e CD56 e a produción de grancima. As células asasinas naturais invariantes ou células iNKT son dependentes do regulador da transcrición dedo de cinc da leucemia promielocítica (PLZF) para o seu desenvolvemento.

## Clasificación 
Propúxose unha clasificación das células NKT en tres grupos:

O potencial clínico das células NKT débese á súa rápida liberación de citocinas (como IL-2, IFN-gamma, TNF-alfa, e IL-4), que promoven ou suprimen diversas respostas inmunitarias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* NKT cell Journal Screening
* Nature glossary on murine NKT cells
* Nature Reviews Web Focus on regulatory lymphocytes
Lúas de Neptuno

O planeta **Neptuno** ten **13 lúas** ou satélites coñecidos.

## Táboa de datos 

As lúas de Neptuno están ordenadas polo seu período orbital arredor de Neptuno, de menor a maior.

‡ Os valores de períodos orbitais negativos indican movemento retrógrado, oposto ao sentido de rotación de Neptuno. 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Neptuno

### Ligazóns externas
James Walter Christy

[dereita|miniatura|James Christy (a esquerda) e [Robert Sutton Harrington|Robert Harrington (a dereita) no ano 1978.]]
dereita|miniatura|Imaxe onde se atopou Caronte, é a zona irregular que sobresae na parte superior da imaxe esquerda.
**James Walter Christy**, nado en Milwaukee o 15 de setembro de 1938, é un astrónomo estadounidense. É mundialmente coñecido por descubrir a primeira lúa de Plutón, co nome de Caronte, no ano 1978.

## Descubrimento de Caronte 
O 22 de xuño de 1978, mentres traballaba no Observatorio Naval dos Estados Unidos (USNO) revisando en Washington chapas fotográficas obtidas polo reflector astrométrico Kaj Strand de 1,55 metros (61 polgadas) da Estación Flagstaff da USNO (en Arizona), descubriu que Plutón tiña unha lúa, á que chamou Caronte . O descubrimento foi resultado do atento exame dunha ampliación dunha chapa fotográfica de Plutón ao entender que había unha protuberancia moi lixeira dun lado. Esta chapa xunto con outras foran cualificadas coma "pobres" porque a imaxe alongada de Plutón considerábase un defecto resultante do mal aliñamento do telescopio do Observatorio Naval dos Estados Unidos en Flagstaff. Christy decatouse que só Plutón estaba alongado, mentres que as estrelas de fondo non o estaban, o cal descartaba o presunto erro de aliñamento. Como o seu traballo anterior no Observatorio Naval fora na fotografía de estrelas dobres, entón custionouse que esta protuberancia podía ser unha lúa compañeira de Plutón. Púxose a examinar imaxes dos arquivos do observatorio dende 1965, concluíndo que se trataba de feito dunha lúa. As chapas de 1965 incluían xa daquela unha nota que dicía "imaxe de Plutón alongada", pero os astrónomos do observatorio, incluíndo Christy, asumiron que en realidade eran erros de aliñamento ata 1978.

O descubrimento confirmouse oficialmente despois de calcular a órbita de Caronte, e as posíbeis eclipses mutuas entre Plutón e Caronte, no intre en que foron observadas as eclipses; e fíxose público formalmente o 7 de xullo de 1978, á comunidade astronómica, na Circular 3241 da IAU.

Os actuais telescopios, coma o Telescopio espacial Hubble ou os telescopios terrestres con óptica adaptativa, resolven con facilidade o sistema duplo Plutón-Caronte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lúas de Plutón
* Caronte

### Ligazóns externas 
* Historia do descubrimento de Caronte.