open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Precursor da alfa-1-microglobulina/bikunina

O **precursor da alfa-1-microglobulina/bikunina** ou **proteína AMBP** é unha proteína que nos humanos está codificada no xene ***AMBP*** do cromosoma 9. É unha proteína precursora que se divide dando lugar á alfa-1-microglobulina (proteína da superfamilia da lipocalina) e a bikunina (da superfamilia ITI).

## Interaccións 
O precursor da alfa-1-microglobulina/bikunina presenta interaccións con CD79A.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alfa-1-microglobulina

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* A base de datos on line MEROPS para peptidases e os seus inhibidores: LI02-001
Xalé

***Xalé*** é un filme senegalés de 2022 dirixido por Moussa Sene Absa. É o terceiro filme do director da súa triloxía centrada nas mulleres, despois de *Tableau Ferraille* (1995) e ''L'Extraordinaire destin de Madame Brouette'' (2002). Foi escollido como candidato do Senegal para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Ambientada en Dakar, o filme conta historia de dous xemelgos de 15 anos, Awa (Nguissaly Barry) e Adama (Mabeye Diol). Awa está centrada nos seus estudos académicos, mentres o seu irmán, Adama, ten como obxectivo emigrar a Europa. Trala morte da súa avoa, son postos a cargo do seu tío Atoumane (Ibrahima M'Baye).

## Personaxes 
* Nguissaly Barry como Awa
* Mabeye Diol como Adama
* Ibrahima M'Baye como Atoumane
* Rokhaya Niang como Fatou

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Senegal propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 95ª edición dos Óscar
Glutarredoxina

As **glutarredoxinas** (tamén chamadas tioltransferases) son pequenos encimas redox de aproximadamente cen residuos de aminoácidos que usan o glutatión como cofactor. Nos humanos estes encimas de reparación tamén se sabe que participan en moitas funcións celulares, incluíndo a sinalización redox e a regulación do metabolismo da glicosa. As glutarredoxinas son oxidadas por substratos e reducidas non encimaticamente polo glutatión. En contraste coas tiorredoxinas, que son reducidas pola tiorredoxina redutase, non existen oxidorredutases que reduzan especificamente as glutarredoxinas. No seu lugar, as glutarredoxinas son reducidas pola oxidación do glutatión. O glutatión reducido é despois rexenerado pola glutatión redutase. Estes compoñentes xuntos constitúen o sistema do glutatión.

Igual que a tiorredoxina, que funciona de xeito similar, a glutarredoxina posúe un centro activo con enlace disulfuro. Existe en forma reducida ou oxidada na que os dous residuos de cisteína están ligados por unha ponte disulfuro intramolecular. As glutarredoxinas funcionan como transportadores de electróns na síntese dependente de glutatión de desoxirribonucleótidos feita polo encima ribonucleótido redutase.

## En virus 
Foron secuenciadas glutarredoxinas en diversos virus. Baseándose nunha extensa similitude de secuencia, propúxose que a proteína O2L de *Vaccinia virus* pode ser unha glutarredoxina. A tiorredoxina do *bacteriófago T4* parece estar relacionada evolutivamente. Na posición 5 do padrón T4, a tiorredoxina ten Val en vez de Pro.

## En plantas 
Describíronse aproximadamente 30 isoformas de glutarredosinas na planta modelo *Arabidopsis thaliana* e 48 en *Oryza sativa* L. Segundo o seu centro activo redox, son subagrupadas en seis clases: CSY[C/S], CGFS, CC e 3 grupos cun dominio adicional de función descoñecida. As glutarredoxinas de tipo CC soamente se atopan en plantas superiores. As glutarredoxinas de *Arabidopsis* están implicadas no desenvolvemento floral e a sinalización por ácido salicílico.

## Subfamilias 
*Subgrupo da glutarredoxina 

## Proteínas humanas que conteñen este dominio 
GLRX;      GLRX2;     GLRX3;     GLRX5;     PTGES2

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* entrada da base de datos encimáticos Expasy 
*
Alfa-1-microglobulina

A **alfa-1-microglobulina** (**A1M**, **α1-microglobulina**, ás veces chamada **proteína HC**) é unha microglobulina, unha pequena proteína globular. Atópase en todos os vertebrados, incluíndo os humanos e está distribuída no plasma sanguíneo e tecidos extravasculares de todos os órganos. Sintetízana a maioría das células do corpo, pero principalmente as do fígado, a partir dun xene que codifica o precursor da alfa-1-microglobulina/bikunina.

## Estrutura 
A A1M humana é un péptido de 183 aminoácidos que porta tres cadeas de carbohidratos. Pertence á familia proteica das lipocalinas, cuxos membros teñen forma de cesta construída con oito febras beta da cadea peptídica. Un residuo de cisteína nun dos bucles no extremo aberto da cesta é de importancia central para a súa función.

## Función 
A A1M únese e degrada grupos hemo, é un retirador de radicais así como unha redutase. Propúxose un modelo no que a A1M se describe como un “caldeiro do lixo” circulante que continuamente retira radicais libres e axentes oxidantes, especialmente hemos, dos tecidos. Despois é transportada aos riles, onde é degradada. Crese, pois, que a proteína protexe as células e tecidos contra os danos que se inducen polas concentracións anormalmente altas de hemoglobina libre ou especies reactivas do oxíxeno (tamén chamado “estrés oxidativo”).

A A1M é tamén inmunorregulatoria: a resposta inmune dos linfocitos e neutrófilos é en parte suprimida pola A1M.

## Papel na diagnose 
A A1M pode utilizarse como indicador da proteinuria. O test pode considerarse positivo cando a razón de A1M (en miligramos) e de creatinina en milimoles na urina é duns 0,7&nbsp;mg/mmol.

Propúxose tamén un test para a preeclampsia, na que a A1M serve como marcador diagnóstico. Baséase no feito de que o estrés oxidativo nos tecidos da placenta desencadea a síntese endóxena e a concentración en plasma da proteína.

## Potencial terapéutico 
A A1M é candidata para varias aplicacións terapéuticas, como o tratamento ou alivio da preeclampsia, danos causados nos tecidos por hemorraxias cerebrais e úlceras crónicas nas pernas.

## Notas
Winners (filme)

***Winners*** (en ) é un filme británico de 2022 rodado en lingua persa e dirixido por Hassan Nazer. Conta a historia de dous nenos dunha pequena comunidade iraniana que descobren a estatua do premio Óscar perdido de Asghar Farhadi. Foi escollido como candidato do Reino Unido para o Óscar ao mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Parsa Maghami como Yahya
* Helia Mohammadkhani como Leyla
* Hossein Abedini como Saber
* Mahmoud Jafari como condutor
* Shahrzad Kamalzadeh como Mrs. Sadeghi
* Reza Naji como Naser Khan
* Ezzatollah Ramazanifar como tío Ezzat
* Asghar Semsarzade como antiquario
* Martine Malalai Zikria como nai

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Reino Unido propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 95ª edición dos Óscar
Mask Singer: adivina quién canta

***Mask Singer: adivina quién canta*** é un concurso musical no que personalidades coñecidas se disfrazan cunha máscara para esconder a súa identidade, mentres o xurado (xunto co público) debe descubrir quen é o famoso que está cantando. A adaptación española do programa estreouse o mércores 4 de novembro de 2020 en Antena 3.

Está presentado por Arturo Valls, conta con Javier Ambrossi, Javier Calvo, José Mota e Paz Vega como xurado investigador. Na primeira tempada, Malú era parte do xurado, substituída na segunda edición por Paz Vega, gañadora da primeira edición. Para a terceira edición, José Mota e Paz Vega son susbtituidos por Mónica Naranjo e Ana Obregón.

## Tempadas 
## Presentador e xurado 
: Investigador principal
: Investigador convidado

## Resumo 
## Concursantes 
### *Mask Singer: Adivina quién canta* (2020)
A primeira edición do talent show foi emitido dende o 4 de novembro de 2020, ata o 23 de decembro de 2020 en Antena 3. A edición estivo formada por 12 concursantes enmascarados e 2 convidados. O xurado estivo formado por: Javier Ambrossi, Javier Calvo, José Mota e Malú.

### *Mask Singer: Adivina quién canta 2* (2021)
Antena 3 estreou a súa segunda edición o 24 de maio de 2021 e chegou ao seu fin o 29 de xullo de 2021. Estivo formada por 15 concursantes enmascarados, 2 convidados, máis unha máscara dixital, a *Dama Centella*, cuxas pistas e actuacións se deron cada semana na web como contido exclusivo de Atresplayer e AliExpress. Foi na gala final da edición na que se viu un vídeo recompilatorio das súas pistas e actuacións para proceder ao seu desenmascaramento. O xurado estivo formado por Javier Ambrossi, Javier Calvo, José Mota, e Paz Vega (gañadora da anterior edición), quen substituíu a Malú como investigadora xa que esta última no puido compaxinar as gravacións do programa coas de *La Voz*.

### *Mask Singer: Adivina quién canta 3* (2023)
Antena 3 estreou o 10 de maio de 2023 a súa terceira edición, que conta con novas máscaras e as incorporacións de Ana Obregón e Mónica Naranjo no xurado principal. Ademais, desvelouse que a primeira máscara participante sería a de "*Faraona*". Máis tarde filtráronse as máscaras de "*Tigre*" e "*Cupcake*". En maio a páxina de Antena 3 faría oficial que atrasan esta nova entrega. Nas primeiras imaxes desta edición, publicadas nun spot en setembro do mesmo ano, deixáronse ver tres novas máscaras oficiais: "*Ratita*", "*Banderilla*" e "*Caballito de mar*". Posteriormente, xa en xaneiro de 2023 en outro spot que anunciaba as estreas de dito ano, mostróuse oficialmente a primeira máscara dobre do programa, os "*Alienígenas*". O día 24 de abril mediante redes sociais, dan o nome da primeira máscara confirmada, o "*Arlequín*".

## Palmarés *Mask Singer: Adivina quién canta* 
## Audiencias 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do programa en antena3.com
* 
* 
*
Wạn s̄udtĥāy..K̀xn bāy ṭhex

***Wạn s̄udtĥāy..K̀xn bāy ṭhex*** (en ) é un filme tailandés de 2021 dirixido por Nattawut Poonpiriya e producido por Wong Kar-wai. É unha coprodución entre a China, Hong Kong e Tailandia e o guión foi escrito por Puangsoi Aksornsawang, Nottapon Boonprakob e Nattawut Poonpiriya. Está protagonizado por Thanapob Leeratanakajorn, Nattarat Nopparatayapon, Ploy Horwang, Siraphun Wattanajinda, Violette Wautier e Chutimon Chuengcharoensukying. 

Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Sundance o 28 de xaneiro de 2021, onde gañou o Premio Especial do Xurado na sección "World Cinema Dramatic Competition". Foi escollido como candidato de Tailandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
Os membros do elenco son:
* Thanapob Leeratanakajorn como Boss
* Nattarat Nopparatayapon como Aood
* Violette Wautier como Prim
* Chutimon Chuengcharoensukying como Noona
* Ploi Horwang como Alice
* Noon Siraphun como Roong

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Tailandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 95ª edición dos Óscar
Gāisǐ de Āxiūluó

***Gāisǐ de Āxiūluó*** (en ) é un filme taiwanés de 2021 dirixido por Lou Yi-an e escrito por Lou Yi-an e Singing Chen. O filme está protagonizado por Joseph Huang, Morning Mo, Peijia Huang, Devin Pan, Wong Yu-xuan e Hoa-zhe Lai. Inspirouse en acontecementos da vida real e en informes de xornais sobre uns asasinatos aleatorios. Foi escollido como candidato taiwanés para presentarse ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. En novembro de 2021, estreouse no Golden Horse Film Festival, onde gañou o premio ó mellor actor revelación (Pan), mellor guión orixinal e mellor actriz secundaria (Wang). 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Taiwán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 95ª edición dos Óscar
Taht al-Shajara

***Taht al-Shajara*** (en ) é un filme tunisiano de 2021 dirixido por Erige Sehiri. Está protagonizado por Fidé Fdhili, Feten Fdhili, Ameni Fdhili, Samar Sifi, Leila Ouhebi, Hneya Ben Elhedi Sbahi, Gaith Mendassi, Abdelhak Mrabti, Fedi Ben Achour e Firas Amri. Foi escollido como candidato de Tunisia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Fidé Fdhili como Fidé
* Feten Fdhili como Melek
* Ameni Fdhili como Sana
* Samar Sifi
* Leila Ouhebi como Leila
* Hneya Ben Elhedi Sbahi
* Gaith Mendassi
* Abdelhak Mrabti como Abdou
* Fedi Ben Achour
* Firas Amri como Firas

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Tunisia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 95ª edición dos Óscar
Disphyma crassifolium

***Disphyma crassifolium*** é unha especie de planta con flores da familia Aizoaceae orixinaria de Australia e as Provincias do Cabo de Suráfrica. É un arbusto anual prostrado, suculento ou unha planta perenne de vida curta con talos de até 2&nbsp;metros de longo, follas de tres lados en sección transversal cun ángulo inferior redondeado, e flores moradas parecidas a margaridas con estaminodios de até 30&nbsp;milímetros de longo.

## Descrición 
*Disphyma crassifolium* é un arbusto perenne prostrado, suculento, anual ou de vida curta que normalmente crece até unha altura de 2–30&nbsp;cm e ten talos de até 2&nbsp;metros de longo. As súas follas teñen forma de maza, máis ou menos redondas ou de tres lados en sección transversal, 5–70&nbsp;milímetros de longo e 1–7&nbsp;milímetros de ancho. As flores son de 20–50&nbsp;milímetros de ancho cun tubo de perianto de 6–12&nbsp;milímetros de ancho, os lóbulos máis longos son de 2–30&nbsp;milímetros de longo con estaminodios púrpuras en forma de pétalos de 110–30&nbsp;milímetros de longo que son de cor branca na superficie inferior. A floración prodúcese principalmente de outubro a febreiro e o froito é unha cápsula cónica duns 10&nbsp;milímetros de longo e ancho antes de abrir. 

## Distribución e hábitat 
*Disphyma crassifolium* está amplamente distribuída en Suráfrica e Australia. Crece en áreas salinas como dunas costeiras e chairas de fiuncho mariño, e tolera unha variedade de chans que inclúen area, marga e arxila. 

## Taxonomía 
*Disphyma crassifolium* foi publicada por primeira vez en 1753 como *Mesembryanthemum crassifolium* por Carl von Linné en *Species Plantarum* de especies colleitadas no sur de África.    En 1925, Nicholas Edward Brown expuxo o xénero Disphyma en ''The Gardeners' Chronicle*  e en 1927 Harriet Margaret Louisa Bolus moveu *M. crassifolium* de Linné ao novo xénero como *Disphyma crassifolium* na revista botánica *Flowering Plants of South Africa* . 

En 1803, Adrian Hardy Haworth describiu *Mesmbryanthemum clavellatum* no seu libro *Miscellanea Naturalia, sive Dissertationes Variae ad Historiam Naturalem Spectantes* a partir de plantas cultivadas a partir de sementes colleitadas en Australia por Robert Brown.  En 1976, Robert Chinnock moveu *M. clavellatum* ao xénero *Disphyma* como *D. clavellatum* no *New Zealand Journal of Botany* .   Logo, en 1986, John Peter Jessop reduciu *Disphyma clavellatum* a unha subespecie, *Disphyma crassifolium* subsp. *clavellatum* en *Flora of South Australia'', un nome aceptado polo Australian Plant Census e Plants of the World Online .  

## Notas
Louis de la Saussaye

**Jean François de Paule Louis Petit de La Saussaye**, nado en Blois, Loir e Cher, o 6 de marzo de 1801 e finado no castelo de Troussay, en Cheverny, Loir e Cher, o 25 de febreiro de 1878, foi un historiador, numismático e erudito francés do século XIX.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Louis de la Saussaye naceu na vila de Blois, departamento de Loir e Cher, o 15 ventoso do ano IX do calendario republicano francés, equivalente ao 6 de marzo de 1801. Procedía dunha antiga familia de Orleáns, fillo de Anne Louise e de François de Paule de La Saussaye. Ao morrer o seu pai cara a 1815, foi acollido polo seu tío, M. de Réméon, e pasou a residir no castelo de Troussay, en Cheverny. cuxa restauración dirixiu posteriormente, xunto co arquitecto Jules de la Morandière. 

Foi un erudito autodidacta. Como numismático, foi o fundador e primeiro director da revista *Revue de la numismatique française*, Esta revista, cuxo primeiro número apareceu en 1836, simplificou posteriormente o seu nome a *Revue numismatique* e tivo unha grande influencia no coñecemento das moedas celtas da Galia, asunto no que de la Saussaye centrou algunhas das súas publicacións.

Durante o Segundo Imperio foi nomeado conselleiro xeral de Loira e Cher, polo cantón de Blois oeste, cargo que exerceu entre 1842 e 1869. O 22 de agosto de 1854 recibiu o nomeamento como reitor da Academia de Poitiers, e en setembro 1856 da de Lión.

Foi recoñecido coa pertenza a varias institucións eruditas, entre elas a *Société nationale des antiquaires de France* (desde 1833),

## Publicacións 
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por Louis de la Saussaye ao longo da súa traxectoria académica:

* (1833). ''Essai sur l'origine de la Ville de Blois et sur ses acrosissements*. Techener, París.
* (1834). *Notice sur le domaine de Chambord*. Chotiau.
* (1837). *Histoire du château de Chambord'' [diversas reedicións en vida]..
* (1840). '**. Techener [diversas reedicións en vida].
* (1842). **'. Rollin, París.
* (1844). *Mémoires sur les antiquités de la Sologne blésoise*. Techener, París.
* (1846). '**. Dumoulin, París.
* (1855). **' [diversas reedicións en vida].
* (1858). ''Premier chapitre d'une histoire littéraire de Lyon*. Aimé Vingtrinier, Lión.
* (1858). *Notice biographique sur le Compte de Lezay-Marnésia*. Aimé Vingtrinier, Lión.
* (1860). "Monnaies des Éduens". En Revue numismatique. 9ª derie. Tomo V.  Páxinas 97-112.
* (1863). *Tableau général de la noblesse des bailliages de Blois et de Romorantin en 1789.* A. Aubry.
* (1865). *Mémoire sur l'organisation de l'instruction publique dans l'Empire romain*. Impr. impériale.
* (1867). *Mémoire sur la voie gallo-romaine d'Orléans à Bourges.'' Impr. impériale.
* (1869). '**. Franck, París.
* (1876). **'. Aug. Brun e Aug. Aubry, París e Lión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Donné, J-P. (2016). "La Saussaye Louis de (1801-1878)". En Saint-Pierre, D. (dir.). *Dictionnaire historique des académiciens de Lyon 1700-2016.* Éditions de l'Académie, Lión. Páxinas 732-735. ISBN 978-2-9559433-0-4
Drii Winter

***Drii Winter*** é un filme xermano-suízo de 2022 dirixido por Michael Koch. O filme está ambientado nos Alpes suízos. O filme foi escollido oficialmente para competir na 72ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, onde obtivo unha mención especial do xurado principal da competición polo seu guión. Foi escollido como candidato de Suíza para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
O filme xira arredor da relación entre Marco (Simon Wisler) e Anna (Michele Brand) e está ambientada nunha aldea alpina remota. Marco chega como un forasteiro, mais a xente recíbeo ben porque ten reputación de traballar duro. Posteriormente namórase de Anna, que é nai solteira e vive coa súa filla Julia. Marco e Anna deciden casar, mais as cousas cambian drasticamente cando a Marco lle diagnostican un tumor cerebral.

## Personaxes 
* Simon Wisler como Marco
* Michele Brand como Anna
* Elin Zgraggen
* Daniela Barmettler
* Josef Aschwanden

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Suíza propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 95ª edición dos Óscar
Ana Ortiz

O nome **Ana Ortiz** pode referirse a:

* **Ana Ortiz Álvarez** (Ourense 1963), funcionaria e política galega do PPdG, delegada territorial da Xunta de Galicia en Vigo dende 2023.
* **Ana Ortiz** (Manhattan, 1971) actriz e cantante estadounidense de orixe portorriqueña,
Ana Ortiz Álvarez

**Ana María Ortiz Álvarez**, nada en Ourense en 1963 e residente en Vigo, é unha funcionaria e política galega do PPdG, delegada territorial da Xunta de Galicia na cidade de Vigo dende o ano 2023.

## Traxectoria 
É licenciada en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi concelleira do Concello de Ourense de 1994 a 1998. Foi Subdelegada do Goberno en Pontevedra de 2017 a 2018. En 2023 sucedeu a Marta Fernández-Tapias como Delegada da Xunta de Galicia en Vigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Populares de Pontevedra. Quen somos? Vogais
Vickers Vernon

O **Vickers Vernon** foi un biplano británico de transporte de tropas usado pola Royal Air Force. Entrou en servizo no ano 1921 e foi o primeiro transporte dedicado de tropas da RAF.

O Vernon desenvolveuse a partir do Vickers Vimy Commercial, unha variante de pasaxeiros do famoso bombardeiro Vickers Vimy, e estaba equipado con dous motores Napier Lion ou Rolls-Royce Eagle VIII. despois de que a zona civil da cidade fose invadida por forzas kurdas. Esta foi a primeira ponte aérea estratéxica da historia.

Os Vernons do escuadrón 45 tiñan portabombas e miras instaladas. En maio de 1924 o escuadrón foi designado oficialmente No. 45 (Bombing) Sqdn.

Os Vernons foron substituídos por Vickers Victoria a partir de 1927.

## Variantes 
; Vernon Mk I
: transporte militar impulsado por dous motores de pistón Rolls-Royce Eagle VIII de 360 cabalos.
; Vernon Mk II
: transporte militar impulsado por dous motores de pistón Napier Lion II de 450 cabalos.
; Vernon Mk III
: transporte militar impulsado por dous motores de pistón de alta compresión Napier Lion III de 525 cabalos.

## Notas 
## Bibliografía 
* Embry, Basil (1976). *Mission Completed*. London: White Lion. ISBN 0-7274-0260-9.
* Johnson, Brian; Cozens, H. I. (1984). *Bombers The Weapon of Total War*. London: Methuen. ISBN 0-423-00630-4.
* Moyes, Philip (1964). *Bomber Squadrons of the R.A.F. and Their Aircraft*. London: MacDonald. OCLC 796778515.

* Thetford, Owen (1962). *Aircraft of the Royal Air Force since 1918*. London: Putnam. OCLC 213505944.
* Wragg, David (1986). *Airlift A History of Military Air Transport*. Shrewsbury: Airlife. ISBN 0-906393-61-2.
Menendo III Nuniz

**Menendo III Nuniz** (orixinalmente **Menendus Nunniz** e en portugués **Mendo** ou **Menendo Nunes**), morto o 24 de decembro de 1054, foi un nobre galego, duque e sexto conde do condado portucalense, descendente de Vímara Pérez como fillo do conde Nuno I Aloitiz e da condesa Ilduara Méndez.

## Traxectoria 
Era menor en 1028, cando morreu o seu pai, e gobernaba o condado baixo a tutela da súa nai Ilduara.

En vida do conde Menendo, o rei comezou a nomear membros da nobreza menor para cargos administrativos, como Gómez Ectaz, que exercía a autoridade na rexión de Guimarães, e Diogo Tructesíndez como xuíz, ambos reportando directamente ao monarca. Esta práctica xeneralizouse despois da morte de Menendo co rei nomeando aos membros das clases baixas da nobreza para cargos administrativos, con diversos títulos como vigairo ou gobernador, por exemplo, Gutino Veniegas testemuñou en 1062 como gobernador de Portugal:*Gutinus Veniegas, qui tenebat illa terra de Portugale de ille rex.* que foi nomeado gobernador do condado de Coímbra polo rei Fernando e que nunca se chamou a si mesmo conde senón *alvasil* (visir) ou cónsul.

Ao redor de 1043 tivo algún conflito territorial con Ordoño Romáriz e houbo algún enfrontamento entre os dous nobres. O suceso foi xulgado e nun documento con data de decembro de 1043, Menendo Nuniz foi premiado con diversas propiedades, como a vila de Silvares, que posteriormente doou ao mosteiro de Guimarães. Nesa carta identifícase como: "*Menendus dux magnus prolix Nunus et Ilduare*" e asina como "*Menendus dux magnus in hoc testamentum manu mea confirmo*". A súa última aparición documental é do ano 1053 cando se citan posesións do *dux* *Menindo Nunniz* nun documento.

### Data da morte 
A data da morte do conde Menendo é incerta debido a unha confusión con outro conde contemporáneo, Mendo Luz, así como a data incorrecta rexistrada nos *Annales Portugalenses Veteres*: *Era MLXXII occisus fuit comes Menendus inripa Guetanie.*É dicir, Menendo foi asasinado na era MLXXII (ano 1034) no río Guetania (afluente do Miño). O historiador José Mattoso considera que o ano da súa morte, probablemente violento, foi 1050 e como moi tarde ata 1053, mentres que Alfonso Sánchez Candeira, opina que Menendo morreu o 24 de decembro de 1054.

## Familia 
Non se coñece o nome da súa muller pero tivo un fillo:

* Nuno II Menendiz, sétimo conde de Portucale, que morreu na batalla de Pedroso, sendo o último na liña de sucesión da Casa de Vímara Pérez.

|-

## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
* Condado portucalense
* Primeiro Condado de Portucale
* Lista de condes de Portucale
Ilduara Menendiz

**Ilduara Menendiz**, falecida en 1058, foi condesa de Portucale durante o seu matrimonio con Nuno Aloitiz e despois da morte de Nuno en 1028 como rexente durante a minoría de idade do seu fillo Menendo III Nuniz.

## Traxectoria 
Filla de Menendo II Gundisalviz, conde de Portucale, e de Tutadona Moniz. ata que no 1043 renunciou aos seus dereitos sobre o condado, entregandoo ao seu fillo Menendo II. Retirouse a un mosteiro onde morreu en 1058.

## Familia 
Tivo varios irmáns, entre eles a raíña Elvira Méndez, a esposa do rei Afonso V.Tivo dous fillos e unha filla co seu marido Nuno I Aloitiz, conde de Portucale:

* Menendo  III Nuniz, conde de Portucale.
* Gontroda Nuniz (morta c.1088), muller do conde Vasco.
* Munio Nuniz (morto despois de 1031)

|-

## Notas 
## Véxase tamén 
* Condado portucalense
* Primeiro Condado de Portucale
* Lista de condes de Portucale
Caulobacter

***Caulobacter*** é un xénero de bacterias gramnegativas da clase Alphaproteobacteria. O seu membro máis coñecido é *Caulobacter crescentus*, un organismo moi estendido en lagos de auga doce e ríos; moitos membros do xénero están especializados en ambientes oligotróficos.

## Interaccións con outros organismos 
### Patoxenidade 
Aínda que membros de *Caulobacter* non son normalmente considerados causantes de enfermidades humanas, algúns illamentos de *Caulobacter* foron implicados en varios casos de peritonites recorrentes en pacientes en diálise peritoneal. Un estudo identificou as especies *C. crescentus* e *C. mirare* como causa dunha enfermidade na avelaíña *Galleria mellonella*; outras especies de *Caulobacter* teñen un potencial patoxénico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* https://microbewiki.kenyon.edu/index.php/Caulobacter
* https://www.ncbi.nlm.nih.gov/Taxonomy/Browser/wwwtax.cgi?mode=Undef&id=75&lvl=3&keep=1&srchmode=1&unlock
Nuno I Aloitiz

**Nuno I Aloitiz** (orixinalmente **Nunus Aloitiz** ou en portugués **Nuno Alvites**), documentado por primeira vez en 1017 e falecido en 1028, foi conde de Portucale, era descendente de Vímara Pérez como fillo de Aloito Nuniz e Gontina. El e a súa esposa están documentados en 1025 como *comite Nunus Aloitiz et uxori eius comitissa domna Ilduara.*

## Familia 
Coa súa muller Ilduara tivo tres fillos:

* Menendo III Nuniz, (fl. 1028–1054). Gobernaba o condado coa súa nai e dende o ano 1043 pola súa conta.
* Gontroda Nuniz, cuxa presenza consta nas fontes medievais desde 1028 ata 1088, estivo casada co conde Vasco. Foron pais de polo menos un fillo, o conde Nuno Vázquez, coñecido nas fontes portuguesas como *Nuno Vasques* ou Nuno de Celanova. Nuno casou con Fronilde Sánchez e tivo varios fillos, entre eles os condes Afonso Nuniz, Menendo e Sancho Nuniz.
* Munio Nuniz, vendeu propiedades en Domez antes de 1031.

|-

## Notas 
## Véxase tempo 
* Condado portucalense
* Primeiro Condado de Portucale
* Lista de condes de Portucale
Stefan Marković

**Stefan Marković**, nado o 25 de abril de 1988 en Belgrado, é un ex xogador profesional de baloncesto serbio. Cunha estatura de 1,97 metros xogaba nas posicións de base e escolta.

## Traxectoria 
Marković comezou a xogar coma profesional no KK Atlas. Dende 2006 ata 2010 xogou para o Hemofarm, e a tempada seguinte pasouna en Italia xogando co Benetton Treviso.

En xuño de 2011, asinou un contrato de dous anos con opción a un terceiro adicional co Valencia Basket da Liga ACB. En xullo de 2013, rompéronse as negociacións co Valencia para asinar un novo contrato e converteuse en axente libre. En outubro de 2013, asinou un contrato dun ano co Banvit BK. O 27 de xuño de 2014, Marković volveu á Liga ACB tras asinar un contrato de dous anos co Unicaja Málaga.

O 13 de agosto de 2016, Marković asinou un contrato dun ano co Zenit San Petersburgo ruso.

O 23 de xuño de 2017, Marković asinou dous anos co BC Khimki ruso. Na tempada 2018-19, acadou 6.1 puntos, 4.4 asistencias e 2.1 rebotes na Euroliga 2018-19, e 6.3 puntos, 5 asistencias e 3.2 rebotes na VTB United League. O 18 de xullo de 2019, Marković deixou o Khimki.

O 2 de agosto de 2019, asinou co Virtus Bologna italiano.

O 8 de novembro de 2021, Marković volveu a Serbia para xogar no KK Crvena zvezda durante dúas tempadas.

O 23 de xuñode 2023, anunciou a súa retirada coma xogador de baloncesto profesional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Euroleague.net
Emilio Lois Cerviño

**Emilio Lois Cerviño**, nado en Carballedo (Cerdedo-Cotobade) en 1907 e finado en Vilagarcía de Arousa o de 22 de febreiro de 1963, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Fixo Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra, rematando en 1927. Foi nomeado mestre interino de Viladequinta (Carballeda de Valdeorras) en abril de 1930. Cursillista de 1931, dende 1934 foi mestre do Igrexario en Cerdedo. Membro da Sociedad de Agricultores de Carballedo, formou parte da comisión de festas de San Roque en 1934. Formou parte do Comité Pro-Estatuto de Autonomía de Cotobade en representación do PSOE.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido durante tres meses de emprego e soldo pola Comandancia Militar de Ourense. Traballou no Colexio León XIII de Vilagarcía de Arousa. No proceso de depuración foi acusado de "Militancia en organizaciones afectas a la República, actitudes contrarias a la Causa Nacional e Ideología de izquierdas", e foi sancionado coa sepración definitiva do corpo o 11 de maio de 1940. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas o 9 de setembro de 1941. Solicitou a revisión da sanción e escribiulle ao presidente do Julgado Superior de Revisións Pío García Escudero en demanda dunha resposta á súa solicitude en marzo de 1949. Finou en Vilagarcía de Arousa o de 22 de febreiro de 1963.

## Notas
Patricia Torres

**Ana Patricia Torres Madureira**, nada en Caracas o 2 de setembro de 1984, é unha xornalista e política galega do PPdeG.

## Traxectoria 
Licenciada en Xornalismo coa especialidade de Audiovisual pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballou na Cadena SER en Ourense, *Faro de Vigo*, a produtora de La Región e a Televisión de Galicia. Nas eleccións municipais de 2011 foi elixida concelleira de Boborás polo PPdeG na candidatura encabezada por Cipriano Caamaño, e foi concelleira de Cultura, Turismo, Deporte e Xuventude. Nas municipais de 2011 volveu ser elixida concelleira e foi responsable de Cultura, Turismo, Deporte, Educación, Xuventude e portavoz. É deputada provincial de Cultura e Proxectos Audiovisuais dende 2015. Nas municipais de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG que obtivo a maioría absoluta (8 concelleiros de 11), e foi elixida alcaldesa de Boborás. É vicepresidenta da Mancomunidade de Concellos do Carballiño, do Xeodestino Ribeiro-O Carballiño e da Asociación Ruta do Viño do Ribeiro. Tamén é presidenta da Fundación Antón Losada Diéguez. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura do PPdeG e volveu ser elixida alcaldesa con maioría absoluta (10 concelleiros de 11). Pertence á Xunta Directiva e ao Comité Executivo do Partido Popular de Ourense dende 2015, no que é voceira dende 2021. Tamén forma parte da Xunta Directiva do PP de Galicia.

Tralos comicios municipais de 2023, Torres foi designada tamén como deputada provincial polo PP. Semanas despois, o novo presidente da deputación, Luis Menor, nomeouna voceira popular na entidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Boborás

### Ligazóns externas 
* Saúdo da alcaldesa de Boborás
* Ana Patricia Torres Madureira
Polonnaruva

**Polonnaruva** ou **Pollonaruva** (sinhala ou lingua cingalesa: පොළොන්නරුව, romanizado: Poḷonnaruva; támil: பொலன்னறுவை, romanizado: **Polaṉṉaṟuvai**) tamén coñecida como **Pulatti Nagar** e **Pulatthinagara**, e **Jananathmangalamen** en tempos antigos, é unha cidade antiga e a segunda capital máis antiga de Sri Lanka, nomeada Patrimonio Mundial pola UNESCO. 

## Arquitectura 
Conta cun conxunto arquitectónico que rodea un lago artificial, formado por pazos, pontes, salas de reunións, baños reais, mosteiros e diversos templos, entre os que destacan os de Lankatilaka e Tivanka, con magníficas decoracións de estuco e tella, e a de Vatadage, de forma circular con numerosas estatuas de Buda. Os monumentos máis famosos de Polonnaruva son os Budas de Galvihara, xigantescas estatuas de Buda esculpidas na rocha en varias posicións. O museo arqueolóxico recolle numerosos achados en salas temáticas.

## Historia 
Foi o centro vibrante do comercio e da relixión do país entre os séculos XI e XIII. Foi a capital do país despois do declive e a destrución de Anuradhapura. A cidade floreceu baixo o reinado do rei Parakramabahu I (1153-1186), que embeleceu a cidade con grandes edificios e construíu unha serie de reservatorios para o rego. 

A cidade de Polonnaruwa chegou ao seu apoxeo durante o século XII baixo o reinado de Parakramabahu I, que desenvolveu unha cidade moi planificada con templos budistas, xardíns e reservatorios de auga, nun esforzo por crear un reino autosuficiente e sustentábel.

Durante o seu tempo, a cidade de Polonnaruwa converteuse nunha importante base para o budismo theravada en Sri Lanka e un lugar de aprendizaxe budista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Portal Flex 
* UNESCO
Ajoomma

***Ajoomma*** (en ; en ) é un filme singapuriano-surcoreano de 2022 dirixido por He Shuming e coproducido por Anthony Chen. Está protagonizado por Hong Hui Fang, Kang Hyung-seok e Jung Dong-hwan. O filme conseguiu catro nomeamentos no Golden Horse Film Festival e Hong converteuse na primeira singapuriana en ser nomeada ao premio á mellor actriz. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Busan o 7 de outubro de 2022 e estreouse nos cinemas locais o 27 de outubro de 2022. Foi escollido como candidato de Singapur para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
*Hong Hui Fang como tía
*Kang Hyung-seok como Kwon-Woo
*Jung Dong-hwan como Jung Su
*Yeo Jin-goo como Jae Sung 
*Shane Pow como Sam

## Produción 
O filme presentouse como a primeira coprodución oficial de Singapur e Corea do Sur. Foi rodado principalmente en Corea do Sur entre decembro de 2021 e febreiro de 2022. A rodaxe rematou a comezos de abril de 2022.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Singapur propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 95ª edición dos Óscar
Monumentos do antigo reino de Saba, Marib

Os **monumentos do antigo reino de Saba, Marib** (en ) é un lugar en serie formado por sete sitios arqueolóxicosna Gobernación de Marib, no leste do Iemen. O 25 de xaneiro de 2023, a UNESCO engadiu os monumentos á súa Lista do Patrimonio da Humanidade xa que dan testemuño do antigo Reino de Saba no antigo Sur de Arabia. Tamén se incluíron na Lista do Patrimonio Mundial en Perigo debido ás ameazas que supuxo a guerra civil iemení.

## Patrimonio da Humanidade 
## Notas
## Véxase tamén
La Nación

***La Nación*** pode referirse a un dos seguintes periódicos:

## España 
* ***La Nación*** de Madrid, España, publicado en dos épocas: 1849-1856 e 1864-1873.
* ***La Nación*** de Madrid, España, fundado en 1916 e desaparecido en 1918.
* ***La Nación*** de Madrid, España, fundado en 1925 e desaparecido en 1936.

## América 
* ***La Nación*** de Buenos Aires, Arxentina.
* ***La Nación*** de Santiago de Chile, Chile.
* ***La Nación*** de Neiva, Colombia.
* ***La Nación*** de Llorente, Costa Rica.
* ***La Nación*** de Cuba.
* ***La Nación*** de Guayaquil, Ecuador.
* ***La Nación*** de Cidade de México.
* ***La Nación*** de Asunción, Paraguai.
* ***La Nación*** de Lima, Perú.
* ***La Nación*** de San Cristóbal, Venezuela.

## Véxase tamén 
* ***La Nación Española***
Javier Casal

**Javier Casal Ferreira,** nado en Marín o 2 de outubro de 1973, é un xornalista galego. Traballou para a Cadena SER e dirixiu e presentou o informativo Hora 14. 

## Traxectoria 
É fillo de Pichichi, o fundador da primeira autoescola de Marín.

Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid, a súa vida profesional sempre estivo ligada á Cadena SER. En 1991 comezou a traballar en Radio  Pontevedra e despois en *Diario de Pontevedra*. En 1997 incorporouse á redacción central dos Servizos Informativos da Cadena SERx en Radio Madrid, formou parte da redacción, dirixiu e presentou *Matinal SER.* Ddurante oito tempadas foi redactor xefe da edición Fin de Semana dos Servizos Informativos, dirixindo e presentando a informativos *Hora 14* *Fin de Semana* e *Hora 25* *Fin de Semana*. Desde decembro de 2005 a decembro de 2007 foi director e presentador do informativo *Hora 20*.

Desde setembro de 2005 até abril de 2010 foi subdirector da informativo *Hora 25*, primeiro baixo a dirección de Carlos Llamas e despois con Àngels Barceló, sendo o condutor substituto durante os períodos de vacacións. Cubriu distintos acontecementos nacionais e internacionais. O naufraxio do Prestige, as eleccións americanas de 2004, a morte de Xoán Paulo II e estivo á fronte dos informativos da SER durante a fin de semana posterior ao 11-M. 

Ocupou o posto de Editor Xefe de Cadena SER.com, impulsando o proxecto de integración das redaccións analóxica e dixital. Durante esa etapa puxo en marcha as primeiras webs locais en Madrid, Barcelona, Sevilla e Bilbao e realizou a formación das redaccións. Desde xuño de 2011 até setembro de 2022 ocupou a xefatura de contidos rexionais da Cadena SER en Madrid.

En 2022 substituíu a José Antonio Marcos na dirección de *Hora 14* da Cadena Ser.

Foi profesor de Xornalismo Radiofónico e Tratamento da Información en Radio na Facultade de Xornalismo da Universidade Carlos III de Madrid e impartiu clases de radio na Escola de Xornalismo de El País. Tamén foi profesor na Universidade Nebrija.

En 2014 foi galardoado coa Antena de Plata polo programa 'La Ventana de Madrid'.

Foi o pregoeiro das Festas do Carme 2023 en Marín.

## Notas 
## Ligazóns externas 
* javiercasal.com Sitio web
* Programas e artigos de Javier Casal Programas e artigos
Boy from Heaven

***Boy from Heaven*** (; *ṣabiyy min al Janna*) é un filme de 2022 rodado en lingua árabe e dirixido polo cineasta sueco Tarik Saleh. O filme é un coprodución entre Suecia, Francia e Finlandia. Estreouse internacionalmente o 20 de maio de 2022 no Festival de Cannes, onde foi seleccionado para competir pola Palma de Ouro. Saleh foi galardoado co premio ao mellor guión e o filme recibiu o Premio François Chalais. Foi escollido como candidato de Suecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro.

## Sinopse 
Adam, fillo dun pescador, acepta unha oferta para estudar na prestixiosa Universidade de al-Azhar do Cairo, Exipto. Pouco despois da súa chegada, o Grande Imán de al-Azhar morre de súpeto e prodúcese unha loita polo poder para substituílo.

## Personaxes 
* Tawfeek Barhom como Adam
* Fares Fares como Ibrahim
* Mohammad Bakri como Xeneral Al Sakran
* Makram Khoury como Sheikh Negm
* Mehdi Dehbi como Zizo
* Moe Ayoub como Sobhy
* Sherwan Haji como Soliman
* Abduljabbar Alsuhili como Alasfour
* Ahmed Lassaoui
* Jalal Altawil
* Ramzi Choukair como Sheikh Durani
* Yunus Albayrak como mestre da xaria
* Mouloud Ayad como Nazim
* Okan Bozkuş como estudante
* Youssef Salama Zeki como mestre de bioloxía
* Ayman Fathy como soldado
* Amr Mosad como Harun

## Produción 
O filme rodouse principalmente na mesquita de Süleymaniye en Istanbul, Turquía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Suecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 95ª edición dos Óscar
José Sobreira Fernández

**José Sobreira Fernández**, foi un mestre, xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra, obtendo o grao de mestre elemental en 1913. Foi nomeado mestre interino de Vilachán (Tomiño) en outubro dese ano. Pasou despois como interino polas escolas de Oia, Albeos (Crecente), Pías (O Rosal), Santa Cristina da Ramallosa e Renza (Vilagarcía de Arousa). En febreiro de 1923 foi nomeado mestre en propiedade da escola de Papucín (Frades), foi trasladado en novembro a Pereiras (Mos), e destinado a Sanín (Ribadavia) en 1928. Participou no mitin republicano de Razamonde (Cenlle) en maio de 1931. Colaborou en *El Pueblo*, *Noticiero del Avia*, *El Pueblo Gallego* e *El Noticiero Gallego*.

Foi mestre en Mourentán (Arbo) dende 1933. Participou nos actos do Primeiro de Maio en Cerdedo en 1934, e en Arbo en 1936. Foi concelleiro de Arbo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido durante tres meses de emprego e soldo pola Comandancia Militar de Ourense. No proceso de depuración foi sancionado coa separación do servizo e baixa no escalafón o 11 de maio de 1940. Abríronlle expediente de responsabilidade civil en 1942. Rehabilitado, foi mestre en Cereixo dende 1943, despois de Folgoso, dende onde intentou permutar en 1948 co mestre de Gargantada (Sama de Langreo) Francisco Iglesias Jorge, denengándolla a Dirección Xeral de Ensino Primario por ter nota desfavorable no expediente de depuración; logo en Fornelos de Montes, e dende 1952 na Canda (Piñor).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Base de datos de concelleiros represaliados
Patrimonio da Humanidade en Venezuela

[miniatura|180px|
[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px]]
O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do **Patrimonio da Humanidade en Venezuela**, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Venezuela aceptou a convención o 20 de marzo de 1979, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.

O primeiro sitio que se inscribiu en Venezuela foi o Coro e o seu porto, que foi inscrita na 17ª sesión do Comité do Patrimonio da Humanidade en 1993. 

## Lista de lugares Patrimonio da Humanidade 
:**Nome**: segundo aparece no Comité do Patrimonio da Humanidade
:**Rexión**: de Venezuela
:**Ano da inclusión**: na lista da UNESCO
:**Datos da UNESCO**: o número de referencia do sitio; o ano en que o xacemento foi inscrito na Lista do Patrimonio Mundial; os criterios nos que apareceu: os criterios de *(i)* a *(vi)* son culturais, mentres que de *(vii)* a *(x)* son naturais.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Patrimonio da Humanidade por país

### Ligazóns externas
*UNESCO World Heritage Centre official website
*UNESCO World Heritage List official website
*VRheritage.org – documentation of World Heritage Sites
*Worldheritage-Forum – Information and Weblog on World Heritage Issues
María Jesús Novo

**María Jesús Novo Gómez** é unha política galega do PPdeG.

## Traxectoria 
Nas eleccións municipais de 2015 foi elixida concelleira de Boimorto polo PPdeG na lista encabezada por Gonzalo Concheiro. Foi primeira tenente de alcalde e portavoz do PPdeG. En maio de 2016 Concheiro dimitiu ao ser investigado pola súa presunta implicación nunha fraude, sendo sucedido na alcaldía por María Jesús Novo. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a lista do PPdeG e foi elixida alcaldesa de Boimorto por maioría absoluta. 

En xaneiro de 2021, renunciou á militancia no PPdeG mais seguiu no cargo, logo dunha polémica pola súa vacinación contra a COVID-19, ao saltarse a quenda de vacinación e facelo nunha residencia municipal sen ser traballadora. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura do PPdeG como independente, e volveu ser elixida alcaldesa con maioría absoluta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Boimorto

### Ligazóns externas 
* La alcaldesa de Boimorto (A Coruña), que salió del PP tras su polémica vacunación de la covid, será su candidata en mayo
Aloito Nuniz

**Aloito Nuniz** (orixinalmente **Aloytus Nuniz** ou **Alvitus Nuniz**, en portugués: **Alvito Nunes**, en castelán: **Aloíto Núñez**; falecido en 1015 en Vermoim, foi un conde que gobernou o condado portucalense no século XI xunto con Tutadona Moniz, a viúva do conde Menendo II Gundisalviz falecido en 1008. 

## Traxectoria 
Probablemente era descendente de Vímara Pérez como neto de Aloito Lucídez e fillo de Nuno Aloitiz documentado en 959 (non confundir co seu fillo Nuno I Aloitiz). Aparece por primeira vez na documentación medieval no ano 985 cando confirma unha doazón do seu tío Tello Aloitiz.

En 1008, cando faleceu o conde Menendo II, Tutadona casou con Aloito, que xa era viúvo e tiña catro fillos. Isto seguramente foi para asegurar a lexitimidade e a continuación da dinastía de Vímara.

Durante as incursións dos viquingos, refuxiouse no castelo de Vermoim, en Vila Nova de Famalicão, onde posiblemente fose asasinado por eles:*Era MLIV. VIII* *ides Septembris* (ano 1015, 6 de setembro) *veniunt Lormanes ad castellum Vermudii, quod est in prouincia Bracharensi. Comes tunc ibi erat Aluitus nuniz*.O seu fillo Nuno I Aloitiz sucedeuno como gobernador do condado. coa que tivo polo menos catro fillos:

* Nuno I Aloitiz. (falecido en 1028) foi o marido de Ilduara Menendiz, filla do conde Menendo II Gundisalviz, que gobernou o condado portucalense tras a morte do seu marido.
* Segeredo Aloitiz, casado con Adosinda Arias e pai de Azenda Segereredez, muller de Diego Guterrez, pais de Ardiu Díaz, cuxa filla Urraca Froilaz casou co conde Pedro Froilaz de Traba.
* Pedro Aloitiz, que aparece na documentación medieval entre 1025 e 1070, abade en Guimarães.
* Loba Aloitiz, pagou o rescate aos viquingos por algunhas mulleres secuestradas por eles.

|-

## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
* Condado portucalense
* Primeiro Condado de Portucale
* Lista de condes de Portucale
Circunscrición electoral de Pontevedra

**Pontevedra** é unha das 52 circunscricións electorais españolas utilizadas como distritos electorais para o Congreso dos Deputados e o Senado, que son as Cámaras Baixa e Alta do Parlamento Español. Correspóndenlle 7 deputados e 4 senadores. 

A circunscrición, que se corresponde coa provincia de Pontevedra, é tamén unha das 4 circunscricións electorais de Galicia para as eleccións autonómicas en que elixe 22 deputados.

## Parlamento de Galicia 
### Deputados obtidos por partido (1981-2020) 
## Congreso dos Deputados 
### Deputados obtidos por partido (1977-2019) 
### Senadores obtidos por partido (1977-2019) 
## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*