open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aldealafuente

**Aldealafuente** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 98 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 45,72 km².

## Núcleos de poboación 
* Aldealafuente
* Ribarroya
* Tapiela

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do concello
Manuel Borja Calvar

**Manuel Borja Calvar Simón**, coñecido como **Capi**, nado en Vigo o 2 de abril de 1981, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa.

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo e tras un breve paso polo *Ponte* de Ourense fichou polo filial do Real Zaragoza en 2003. Compartiu o filial co primeiro equipo durante dúas tempadas ata que na 2005/06 contou con ficha do primeiro equipo, esta sería a última no equipo maña xa que marcha ao Real Murcia en busca de minutos. Porén non o consegue en Murcia e ficha por Lorca CF, UD Las Palmas e Cidade de Santiago en anos sucesivos.

Finalmente atopou continuidade no Montañeros CF, onde militou tres tempadas ata que en 2012 fichou polo CD Ourense.

Foi internacional coa Selección de fútbol de Galicia en tres ocasións entre 2005 e 2008.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador na páxina do CD Ourense 
* Datos do xogador en resultados-futbol.com
Ángel Castiñeiras Beiras

**Ángel Castiñeiras Beiras**, nado en Santiago de Compostela o 5 de xuño de 1959, é un exfutbolista galego máis coñecido como **Gelo**, que xogaba na demarcación de defensa.

## Traxectoria 
Comezou a xogar no Vista Alegre da súa vila natal. Fichou polo Celta de Vigo despois de someterse a probas no FC Barcelona sen que chegase a concretarse nada. Converteuse no xogador máis xove do equipo, e tras acadar o ascenso a Primeira División de 1978 foi convocado coa Selección de fútbol de España sub-21.

Militou no Celta dez tempadas, xogando en Primeira, Segunda e incluso en Segunda División B. Tras o último ascenso a Primeira División, na tempada 1986/87, deixa o equipo. Posteriormente xogou no CD Lalín e no Mollerussa de Segunda División.
Tierras Altas

**Tierras Altas** pode facer referencia a:

*Estación Tierras Altas, estación ferroviaria arxentina no Partido de Malvinas Argentinas, provincia de Buenos Aires.
*Tierras Altas (programa de televisión), programa de televisión da canle Canal Sur Televisión.
*Tierras Altas (Soria), comarca española da provincia de Soria.
Jinfengopteryx

***Jinfengopteryx*** é un xénero representado por unha única especie de dinosauro terópodo trodóntido, que viviu no comezo do período cretáceo, hai aproximadamente entre 143 e 128 millóns de anos, entre o berriasiano e ohauteriviano, o que na actualidade é Asia. Os restos fósiles atopáronse na provincia chinesa de Hebei, na Formación Qiaotou en xullo de 2004. A súa datación é incerta, xa que pode ser tanto do Xurásico superior como do Cretáceo inferior. Eses restos forman un espécime (número CAGS-IG-04-0801), do que temos un esqueleto articulado case completo coas impresións de plumas. Tamén se preservaron varias estruturas ovais pequenas de cor avermellada que poderían ser vestixios de ovos, ou froitos secos ou sementes comidas polo terópodo. De ser así, corroboraría a teoría, baseada na forma dental, de que os trodóntidos eran herbívoros ou omnívoros. O seu nome procede de *Jinfeng*, o 'fénix áureo', nai de tódalas aves na mitoloxía chinesa e do grego πτερυξ *pteryx*, que significa 'pluma'. 

Este animal presentaba unha pouta alongada no segundo dedo das súas patas traseiras. Estas e outras características do seu esqueletoindican que era membro da familia Troodontidae. Os restos coñecidos do jinfengopterix preserváronse con amplas impresións de plumas penáceas, pero carecía doutras aptas para o voo nas súas extremidades traseiras, que si están presentes en dinosauros emparentados como no *Microraptor* e o *Pedopenna*.

## Clasificación 
200px|miniatura|left|Espécime de *Jinfengopteryx*

Os autores da descrición orixinal publicada en 2005 consideraron o *Jinfengopteryx* como o máis basal dos avialanos (aves), e membro da familia Archaeopterygidae. Así e todo, Luis Chiappe sinala que *Jingengopteryx* aparenta ter máis en común cos trodóntidos, como a pouta alongada no segundo dedo; e outros especialistas pensaron tamén que pertencería a este grupo. En 2006, Xu e Norell tamén suxeriron que *Jinfengopteryx* era un trodóntido, baseándose na estrutura xeral do corpo e as características dos dentes. En 2007 unha análise das relacións dos trodóntidos, dromeosáuridos e as primeiras aves realizada por Turner e os seus colaboradores sinala que o *Jinfengopteryx* é un trodóntido, e así inclúen nese grupo, notando que é o primeiro espécime de trodóntido con evidencia de plumas. Finalmente, Turner e os seus colaboradores en 2012 estableceron firmemente a *Jinfengopteryx* como un trodóntido, afín os innomeados IGM 100/1126 e IGM 100/1323 (conservados no *Instituto de Xeoloxía de Mongolia* en Ulán Bátor, creando a subfamilia **Jinfengopteryginae**.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de Jinfengopteryx en paleocritti
Pilro de Baird

[miniatura|240px|Poliños de pilro de Baird, [camuflaxe|camuflados.]]

O **pilro de Baird**, *Calidris bairdii* é unha pequena ave limícola. 

É unha especie da orde das caradriformes e familia dos escolopácidos, unha das 24 integradas no xénero *Calidris*.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1861 polo cirurxián, historiador e ornitólogo estadounidense Elliott Coues, baixo o nome de  *Actodromas bairdii*.
  
### Etimoloxías 
Para a do xénero, ver *Calidris*.

O epíteto específico, *bairdii*, foi unha homenaxe que Coues lle fixo ao seu compatriota, o naturalista, ornitólogo, ictiólogo e herpetólogo Spencer Fullerton Baird.

### Sinónimos 
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:

## Estado de conservación 
Esta especie ten un rango de distribución extremadamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da área de distribución. Non se coñece a tendencia da poboación, pero non se pensa que se aproxime aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tendencia da poboación. O tamaño da poboación é moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio do tamaño da poboación. Por estes motivos, a especie é avaliada pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais como *LC* (pouco preocupante).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal (1996): *Handbook of the Birds of the World. Volume 3. Hoatzin to Auks*. BirdLife International,  Cambridge, Reino Unido e Lynx Edicions, Barcelona. España. ISBN 978-8487-334-20-7.

### Outros artigos 
* Caradriformes
* Escolopácidos
* *Calidris*

### Ligazóns externas 
* Guía de identificación online de pequenas limícolas  
* Enciclopedia das aves de España 
* Foto de pilro de Baird en Culleredo, en 2004.
* Foto de pilro de Baird en Porto do Son, en 2004.
Guxinde, A Pereira, Entrimo

** Guxinde** é un lugar da parroquia da Pereira no concello ourensán de Entrimo na comarca da Baixa Limia. Tiña 31 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 16 mulleres. 
## Lugares e parroquias 
### Lugares da Pereira 
### Parroquias de Entrimo 
## Notas
O Cotiño, Ollares, Vila de Cruces

**O Cotiño** é un lugar da parroquia de Ollares, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Ollares 
### Parroquias de Vila de Cruces
Blacos

**Blacos** é un concello español&nbsp;da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 53 habitantes (INE&nbsp;2012) e ocupa unha superficie de 17,56 km².

## Núcleos de poboación 
* Abioncillo
* Blacos
* Río de Muriel
* Río Muriel Viejo
Bliecos

**Bliecos** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 42 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 16,48 km².

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do concello
Nadia Petrova

**Nadezhda Viktorovna Petrova**, nada o 8 de xuño de 1982 en Moscova, é unha tenista profesional rusa.

Petrova gañou 35 títulos da WTA, 13 en individuais e 22 en dobres. En individuais, Petrova alcanzou a terceira posición da clasificación mundial en maio de 2006, e chegou ás semifinais do Roland Garros en 2003 e en 2005. En dobres, gañou o Sony Ericsson Championships en 2004 con Meghann Shaughnessy, e en 2012 con Maria Kirilenko.

## Torneos de Grand Slam 
### Clasificación en torneos de Grand Slam 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial de Nadia Petrova
* Perfil na Women's Tennis Association
* Perfil na International Tennis Federation
Isabel de Dinamarca

**Isabel de Dinamarca**, nada no Castelo de Koldinghus (Kolding) o 25 de agosto de 1573 e finada en Braunschweig (Brunswick-Wolfenbüttel) o 19 de xullo de 1626, foi unha nobre dinamarquesa, duquesa consorte de Brunswick-Lüneburg logo do seu casamento co duque Henrique Xulio de Brunswick-Lüneburg e tras a morte deste, rexente de Brunswick-Lüneburg de 1616 a 1622.

## Traxectoria 
Era a filla máis vella do rei Frederico II de Dinamarca e de Sofía de Mecklenburg-Güstrow, educouse cos seus avós maternos durante os seus primeiros anos e volveu a Dinamarca en 1579. Os embaixadores escoceses pensaron nela como dona do rei Xacobe VI de Escocia, pero o rei Frederico acabou concedéndolle a súa man ao duque de Brunswick, prometendo aos escoceses, a súa segunda filla, Ana.

Casou en 1590 co duque Henrique Xulio e tivo dez fillos:

* Frederico Ulrico (15 de abril de 1591 – 21 de agosto de 1634)
* Sofía Hedwig (20 de febreiro de 1592 – 23 de xaneiro de 1642), casou con Ernesto Casimir, Príncipe de Nassau-Dietz
* Isabel (23 de xuño de 1593 – 25 de marzo de 1650), casou con Augusto, Duque of Saxony, e Xoán Filipe, Duque de Saxe-Altenburg
* Hedwig (19 de febreiro de 1595 – 26 de xuño de 1650), casou con Ulrico, Duque de Pomerania
* Dorotea (8 de xullo de 1596 – 1 de stembro de 1643), casou con Cristián Guillerme, Margrave de Brandeburgo, fillo de Xoaquín III Frederico, Elector de Brandeburgo
* Heinrich Julius (7 de outubro de 1597 – 11 de xullo de 1606)
* Christian (20 de setembro de 1599 – 16 de xullo de 1626)
* Rudolph (15 de xuño de 1602 – 13 de xullo de 1616)
* Heinrich Karl (4 de setembro de 1609 – 11 de xuño de 1615)
* Ana Augusta (19 de maio de 1612 – 17 de febreiro de 1673), casou con Xurxo Luís, Conde de Nassau-Dillenburg

Despois da morte do seu home en 1613, sucedeulle o seu fillo, Frederico Ulrico, pero debido á súa falta de forza para gobernar Isabel tomou a decisión de arredalo do goberno coa axuda do seu irmán, o rei Cristián IV de Dinamarca asumindo ela mesmo a rexencia.
Tierras Altas (Soria)

**Tierras Altas** (ou **La Sierra**, coñecida popularmente) é unha comarca española da provincia de Soria (Castela e León). Está situada ao norte da provincia e trátase dunha comarca, turisticamente falando, de paisaxes recias pero fermosas, debido á dureza do seu clima e ao inhóspito do lugar. Pertence á conca hidrográfica do río Ebro e posúe importantes recursos de icnitas. A capital comarca é San Pedro Manrique.

## Concellos 
* Aldealices
* Las Aldehuelas
* Almarza
* Arévalo de la Sierra
* Ausejo de la Sierra
* Carrascosa de la Sierra
* Castilfrío de la Sierra
* Castilruiz
* Cerbón
* Cigudosa
* Estepa de San Juan
* Fuentes de Magaña
* Fuentestrún
* Magaña
* Oncala
* La Póveda de Soria
* Rebollar
* Rollamienta
* El Royo
* San Felices
* San Pedro Manrique
* Santa Cruz de Yanguas
* Sotillo del Rincón
* Suellacabras
* Trévago
* Valdeavellano de Tera
* Valdegeña
* Valdelagua del Cerro
* Valdeprado
* Valtajeros
* Villar del Ala
* Villar del Río
* Vizmanos
* Yanguas
Lobaces, Triós, Esgos

** Lobaces** é un lugar da parroquia de Triós no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 55 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 30 mulleres. 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Triós 
### Parroquias de Esgos 
## Notas
ABC Studios

**ABC Studios** é unha produtora de televisión subsidiaria de Disney-ABC Television Group. ABC Studios estableceuse orixinalmente como **Touchstone Television** (chamada despois Touchstone Pictures) en 1985 e pero trocou de nome polo actual en maio de 2007.

Dende a tempada de 2009–2010, tódalas series de televisión producidas por ABC Studios teñen a lenda "An ABC Studios Production" ó comezo dos créditos, mentres que o logo de ABC Studios foi temporalmente abandonado. Porén, o logo de ABC Studios pode ser visto ó final das reposicións de producións televisivas que llo levaban anteriormente. É unha compañía derivada de Touchstone Pictures, a primeira compañía de Disney que non leva o nome de Walt Disney.

En xuño de 2009, ABC Entertainment anunciou unha nova organización, efectiva de inmediato. En xaneiro de 2010, Disney-ABC Television Group anunciou que ía recortar un 5% a forza de produción.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
* Touchstone convértese en ABC Television Studios
Bad Robot Productions

**Bad Robot Productions** (anteriormente coñecida soamente como **Bad Robot**) é unha produtora de cine e televisión propiedade de J. J. Abrams. É responsable de series de televisión como *Alias*, *Lost*, *What About Brian*, *Six Degrees*, *Fringe*, *Undercovers*, *Person of Interest*, *Alcatraz*, *Revolution*, e dos filmes *Cloverfield*, *Star Trek*, *Super 8*, *Misión Imposible: Protocolo fantasma*.

Bad Robot era orixinalmente parte de Touchstone Television, pero J. J. Abrams moveuna a Paramount Pictures e Warner Bros. Television, logo de que o seu contrato con Touchstone expirase no 2006. Bad Robot produciu *Lost* en asociación con ABC Studios, antigamente Touchstone Television. As dúas compañías tamén produciron conxuntamente *Six Degrees* e *What About Brian*.

Abrams é presidente/director executivo e Bryan Burk é o vicepresidente executivo da compañía.

## Filmes 
## Series de televisión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Tanganica

**Tanganica**, **Tanganika** ou **Tangañika** (en inglés e suahili ***Tanganyka***) foi un estado soberano da África oriental, que levaba o nome do lago Tanganica, que conformaba a súa fronteira occidental. Tamén tiña fronteiras cos Grandes Lagos Africanos, á parte do de Tanganica, co de Vitoria e o Niassa, como tamén co océano Índico. Corresponde talmente coa zona continental da actual Tanzania.

Existiu entre 1961 e 1964. Primeiro independizouse do Reino Unido o 9 de decembro de 1961 como reino da Commonwealth de Nacións antes de converterse nunha república da Commonwealth de Nacións un ano despois. Tras asinar os Artigos da Unión o 22 de abril de 1964 e a Acta da Unión o 25 de abril, Tanganica uniuse oficialmente coa República Popular de Zanzíbar e Pemba para formar a República Unida de Tanganica e Zanzibar no Día da Unión, o 26 abril de 1964. O novo estado poñeríase o nome de República Unida de Tanzania pouco despois.

## Historia
Anteriormente fora colonia alemá. A colonia de África Oriental Alemá foi adxudicada aos británicos coa firma do Tratado de Versalles trala Primeira Guerra Mundial, xa que non foi conquistada a Alemaña. O nome apareceu como Territorio baixo mandato das Tanganyika trala resolución da Sociedade de Nacións en 1922. 

En 1946 converteuse nun territorio baixo fideicomiso de Nacións Unidas, tamén baixo control británico, e o 9 de decembro de 1961 accedeu á independencia. En 1964, uniuse coa illa de Zanzíbar para formar Tanzania (Tan fai referencia a Tanganyka, e zan a Zanzíbar).

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
81ª edición dos Óscar

A **81ª edición dos Óscar**, presentada pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS), galardoou os mellores filmes de 2008 dos Estados Unidos e celebrouse o 22 de febreiro de 2009, no Kodak Theatre no distrito de Hollywood, nos Ánxeles (California). Durante a cerimonia, a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas presentou os Premios da Academia (comunmente coñecidos como **Oscars**) en 24 categorías. A cerimonia foi televisada nos Estados Unidos pola ABC. O actor australiano Hugh Jackman presentou a cerimonia por vez primeira. O nomeado ó Oscar Laurence Mark serviu como produtor do evento, mentres que o guionista e director gañador dun Oscar Bill Condon serviu como produtor executivo. A Academia agardaba revitalizar a cerimonia a través dun equipo de produción totalmente novo e un xurado gardado en segredo. A transmisión por televisión recibiu críticas xeralmente favorables.

*Slumdog Millionaire* gañou oito premios, o máis galardoado aquela noite, incluíndo mellor filme e mellor director (Danny Boyle). Outros gañadores foron *O curioso caso de Benjamin Button* con tres premios, *O cabaleiro escuro* e *Milk* con dous, e *Departures*, *The Duchess*, *La Maison en Petits Cubes*, *Man on Wire*, *The Reader*, *Smile Pinki*, *Toyland*, *Vicky Cristina Barcelona* e *WALL-E* gañaron un. A audiencia nos Estados Unidos acadou os 36&nbsp;000&nbsp;000 de espectadores.

## Gañadores e nomeados 
Os nomeados da 81ª edición dos Óscar foron anunciados o 22 de xaneiro de 2009, no Samuel Goldwyn Theater en Beverly Hills, California, por Sid Ganis, presidente da Academia, e o actor gañador dun Oscar Forest Whitaker.

O filme con máis nomeamentos foi *O curioso caso de Benjamin Button.* 

### Premios 
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en **letras grosas**.

[miniatura|dereita|150px|[Danny Boyle, Mellor director]]
[miniatura|dereita|150px|[Sean Penn, Mellor actor]]
[miniatura|dereita|150px|[Kate Winslet, Mellor actriz]]
[miniatura|dereita|150px|[Heath Ledger, Mellor actor secundario (póstumo).]]
[miniatura|dereita|150px|[Penélope Cruz, Mellor actriz secundaria.]]
[miniatura|dereita|150px|[Dustin Lance Black, Mellor guión orixinal]]
[miniatura|dereita|150px|[A. R. Rahman, Mellor banda sonora e canción orixinal]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial dos Óscar 
* Web oficial de AMPAS 
* Canal dos Óscar en YouTube
Almazul

**Almazul** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 97 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 67,86 km².

## Núcleos de poboación 
* Almazul
* Mazaterón
* Zárabes

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do concello
Saltón (homónimos)

O termo **Saltón** pode referirse a:

***Saltón**, nome común de diferentes insectos da orde dos ortópteros (Orthoptera), capaces de desplazarse a grandes saltos coas súas patas traseiras;
***Saltón**, molusco bivalvo de cuncha sólida e cor crema ou castaña;
***Saltón**, pulga de praia ou pulga de area, pequeno crustáceo anfípodo común na franxa intermareal das praias;
*Nomes locais dalgúns peixes, como a **agulla** ou unha variedade de **muxo**;
***Saltón**, erupción frecuentes nos meniños caracterizada por pequenos grans ou pústulas ó redor da boca.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Santón**, lugar da parroquia da Veiga, no concello de Lalín.
Neurita

Denomínase **neurita** a calquera das proxeccións que saen do corpo celular dunha neurona, que poden ser dendritas ou axóns. O termo úsase frecuentemente cando se fala de neuronas inmaturas ou en desenvolvemento, especialmente en células en cultivo, porque non é doado distinguir entre axóns e dendritas ata que a diferenciación da célula é completa.

As neuritas están a miúdo ateigadas de feixes de microtúbulos, cuxo crecemento está estimulado polo factor de crecemento dos nervios (NGF), e polas proteínas tau, MAP1, e MAP2.

A molécula de adhesión celular neural (N-CAM) combínase simultaneamente con outra molécula de N-CAM e co receptor do factor de crecemento de fibroblastos para estimular a actividade tirosina quinase de dito receptor para inducir o crecemento das neuritas.

Hai varios programas informáticos que facilitan o rastreo e detección de neuritas en imaxes (ver ligazóns externas).

Poden utilizarse campos eléctricos endóxenos febles para facilitar e dirixir o crecemento de proxeccións desde as neuritas do soma celular. Utilizáronse campos eléctricos de forza moderada para dirixir e potenciar o crecemento de neuritas en modelos murinos e do anfibio *Xenopus*. O cocultivo de neuronas con tecido glial aliñado electricamente tamén dirixe o crecemento de neuritas, xa que é rico en neurotrofinas que promoven o crecemento dos nervios.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Neurita de Lewy
* Neurona unipolar

### Ligazóns externas
* Estado actual da detección de neuritas
* NeuronJ programa de rastreo de neuritas
* SynD programa de detección de sinapses e neuritas
Saltón (molusco)

O **saltón** (*Laevicardium crassum*, Gmelin 1791; antes *L. norvegicum*) é un molusco bivalvo pertencente á familia dos cárdidos (Cardiidae), da orde Veneroida.

## Morfoloxía 
Ten unha cuncha sólida, forte, equivalva e equilateral, co umbo centrado. Forma redondeada ou ovalada e tamaño máximo de 8&nbsp;cm de diámetro.

A cuncha é practicamente lisa, aínda que presenta 40-50 costelas radiais moi pouco marcadas, só apreciables nas proximidades da marxe libre. Tamén se poden apreciar as liñas de crecemento concéntricas.

A cor é castaña clara ou crema, normalmente con manchas irregulares algo máis escuras, máis visibles na rexión do umbo. O interior é branco, ás veces con tons rosados ou alaranxados, e mostra na marxe as estrías correspondentes ás costelas (a este carácter debe o nome castelán de *almeja dentada*).

## Hábitat e bioloxía 
Esta especie está amplamente distribuída.

Ríos Panisse non recolle esta especie nas costas galegas.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* RAMONELL, Rosa: *Guía dos mariscos de Galicia*. Galaxia, Vigo 1985.

### Outros artigos 
* Lista de bivalvos de Galicia

### Ligazóns externas 
* Ficha en World Register of Marine Species
* Ficha en Asturnatura.com
Pión de altura

miniatura|dereita|350px|Pión de altura
miniatura|dereita|350px|Área de distribución
O **pión de altura** (*Argentina sphyraena*, Linnaeus 1758) é un peixe mariño da familia Argentínidos (Argentinidae), da orde Osmeriformes.

## Morfoloxía 
Corpo alongado, cos ollos grandes, boca pequena, que non alcanza a marxe anterior do ollo. Escamas grandes e cicloides.

A lonxitude máxima rexistrada é de 35&nbsp;cm aínda que o talle usual rolda os 20&nbsp;cm de lonxitude. A cor do lombo é verde clara a verde oliva, cunha banda prateada brillante; o ventre prateado.

Dúas aletas dorsais: a primeira curta e alta e situada no centro do corpo, ó nivel das aletas pelvianas, con 10-12 radios brandos, e a segunda pequeneira e adiposa. A aleta anal con 12-13 radios, o último dobre.

## Hábitat e bioloxía 
Distribúese entre os 70º Norte e os 25º Norte, pola costa europea do océano Atlántico e metade occidental do mar Mediterráneo.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en World Register of Marine Species
* Ficha en Fish Base
Efecto nocebo

En medicina, o **efecto nocebo** é unha reacción daniña, desagradable ou indesexable que experimenta o paciente tras recibir un preparado farmacolóxico inerte. As reaccións nocebo non se xeran quimicamente e débense só á crenza pesimista do suxeito e á expectativa de que o composto inerte producirá consecuencias negativas.

Nestes casos, non hai un medicamento real involucrado, pero as consecuencias negativas presentes pola administración do composto son porén reais, sexan fisiolóxicas, condutuais, emocionais ou cognitivas.

## Etimoloxía 
Walter Kennedy en 1961 escolleu o termo *nocebo*, que no latín significa 'farei dano' para denominar a contrario ou complementario dunha das aplicacións daquela máis recentes de *placebo* ('darei pracer', tamén en latín), en concreto, aquela na que o placebo é un medicamento que produce consecuencias beneficiosas, agradables, saudables ou desexables nun paciente como resultado directo das crenzas e expectativas do suxeito.

## Descrición 
É posible que W. R. Houston fose o primeiro en falar da aplicación deliberada por parte dun médico de procedementos "placebo" daniños, en contraste cos outros procedementos placebo inermes que un doutor pode aplicar e cuxa "utilidade  estaba en relación directa coa fe que o doutor tiña e coa fe que o doutor era capaz de suxestionar nos seus pacientes".

Houston fala de tres categorías de placebo significativamente distintas:
* medicamento que o doutor sabe que é inerte pero que o paciente pensa que é potente
* medicamento que o doutor e o paciente cren que é efectiva, pero que a investigación ulterior demostra que é inerte
* medicamento que o doutor e o paciente cren que é inerte, pero que é perigosa ou daniña no canto de ser inerme

O termo "resposta nocebo" significaba orixinalmente unha resposta a un procedemento inerte creada pola crenza, involuntaria e impredicible, pero actualmente existe unha tendencia a chamarlles ós medicamentos que producen consecuencias negativas como "compostos nocebo", o cal implica que o "efecto nocebo" pode usarse para unha consecuencia creada polo fármaco, predicible e daniña.

Os antropólogos usan o termo "ritual nocebo" para describir un proceso, tratamento, ritual, remedio herbal ou medicamento que se dá con intención maliciosa, en contraste co placebo no que leva a cabo con intencións benevolentes. Un exemplo desta situación é a morte por medo tras unha mordedela dunha serpe non velenosa.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Placebo
* Falacia
* Sensibilidade
* Suxestión
Malus

O termo **Malus** pódese referir:

****Malus***, xénero de arredor de 30 ou 35 especies de arboriñas decíduas da familia Rosaceae, que inclúe as maceiras domésticas e bravas.

**Malus** tamén se pode referir a:

* Malus, parte da constelación Argo Navis;
* Étienne-Louis Malus (1775–1812), oficial, enxeñeiro, físico e matemático francés.
* Malus, un rapaz novo que é a rencarnación de Drácula nos vídeoxogos *Castlevania* e *Castlevania: Legacy of Darkness*
* Edward Malus, personaxe interpretado por Nicolas Cage, protagonista do filme de 2006 *The Wicker Man*
* Karl Malus, M.D., un vilán ficticio da banda deseñada Marvel
* The Malus, un monstro que aparece na historieta *Doctor Who* "The Awakening"
* The Malus, unha carreira do xogo de ordenador  *O.R.B: Off-World Resource Base*
* Malus, o Coloso dezaseisavo e final de *Shadow of the Colossus*
Juan José Gómez del Cura

**Juan José Gómez del Cura**, nado en Madrid o 26 de abril de 1953, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de dianteiro.

## Traxectoria 
Comezou a destacar no Algeciras CF,de onde pasou ao Recreativo de Huelva, porén sería fichado polo Celta de Vigo, antes do remate da tempada 1974/75.

Co Celta debutou en Primeira División o 7 de novembro de 1976 ante o Real Madrid, porén o primeiro ano en Vigo transcorrería en Segunda División conseguindo o ascenso ese mesmo ano.

Nas nove tempadas que militou no Celta o equipo cambiou de categoría en todas elas, disputando tres tempadas en Primeira, cinco en Segunda e mesmo unha en Segunda División B. Un dato característico foi que o máximo goleador do equipo na tempada 1976/77 foi o porteiro arxentino Carlos Fenoy con cinco tantos. O seu mellor ano sería a tempada 1981/82 na que xoga 36 encontros e anota 15 goles.

En 1984 deixou o Celta despois de 195 encontros e 43 goles.
A Corredoira, Busto, Lalín

**A Corredoira** é un lugar da parroquia de Busto, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. O Instituto Galego de Estatística non dá datos de poboación para esta localidade.

## Topónimo 
O topónimo *Corredoira* fai referencia a un camiño para carros.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Busto
### Parroquias de Lalín
## Notas
Eirexe, Barcia, Lalín

**Eirexe** é un lugar da parroquia de Barcia, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.

## Toponimia 
O topónimo **Eirexe** (do latín , o lugar da igrexa) débese á presenza no lugar da igrexa de Santo Estevo de Barcia.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Barcia
### Parroquias de Lalín
## Notas
Cercio de Arriba, Cercio, Lalín

**Cercio de Arriba** é un lugar da parroquia de Cercio, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. 

Segundo o Instituto Galego de Estatística, tiña, xunto coa veciña localidade de Cercio de Abaixo, 76 habitantes en 2024 (39 homes e 37 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cercio 
### Parroquias de Lalín 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lalín

## Notas
O Empalme, Donramiro, Lalín

**O Empalme** é un lugar da parroquia de Donramiro, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.

## Toponimia
O topónimo **O Empalme** é un hodónimo que sinala un punto onde se unen dous camiños. Fai referencia ao lugar onde empatan a estrada que vén do Irixo (PO-902) coa que vén do Alto do Candán (PO-534).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Donramiro
### Parroquias de Lalín
O Monserrat, Donramiro, Lalín

**O Monserrat** é un lugar da parroquia de Donramiro, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
## Toponimia
O topónimo **O Monserrat** é un haxiotopónimo referido á Nosa Señora de Montserrat, e débese á presenza no lugar dunha capela baixo dita advocación, na cal se celebra unha romaría cada domingo seguinte ao 9 de setembro.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Donramiro
### Parroquias de Lalín
Fontecabalos, Sello, Lalín

**Fontecabalos** é un lugar da parroquia de Sello, no concello pontevedrés de Lalín. Segundo o padrón municipal de 2015 tiña 23 habitantes.

## Historia
Xunto con Cima de Sello e Xesteira pertenceu á antiga parroquia de Fontecabalos.

## Lugares e parroquias
### Lugares da antiga parroquia de Fontecabalos 
### Lugares de Sello
### Parroquias de Lalín
Gomariz, Loña do Monte, Esgos

** Gomariz** é un lugar da parroquia de Loña do Monte no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 65 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 26 eran homes e 39 mulleres. Isto supón un descenso de 7 habitantes con respecto a 2011, cando tiña 72 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Loña do Monte 
### Parroquias de Esgos 
## Notas
As Casas Novas, Goiás, Lalín

**As Casas Novas** é un lugar da parroquia de Goiás, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 76 habitantes (34 homes e 42 mulleres).

## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Goiás
### Parroquias de Lalín
### Outros lugares
*Lugares de Lalín
Insua, Gresande, Lalín

**Insua** é un lugar da parroquia de Gresande, no concello de Lalín, na comarca do Deza, na provincia de Pontevedra. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).

## Notas 

## Lugares e parroquias
### Lugares de Gresande
### Parroquias de Lalín
Percebe da madeira

[miniatura|dereita|Percebes da madeira pegados a unha botella na [praia do Dique  de Porto do Son.]]
dereita|miniatura|Percebes da madeira na praia de Baldaio, Carballo.
O **percebe da madeira**, ou **falso percebe**, *Lepas anatifera*, Linnaeus 1758, é unha especie de crustáceo cirrípede da orde dos pedunculados e familia dos lepádidos, unha das catorce integrantes do xénero *Lepas*.

Este percebe, non comestíbel, encóntrase, a miúdo en grandes cantidades, unido polo seu pedúnculo flexíbel a madeiras flotantes, cascos de barcos, peiraos, pilotes, algas e varios tipos de restos flotantes, como botellas.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na páxina 669 do tomo 1º do seu *Systema Naturae*.

### Sinónimo 
Ademais de polo nome que lle impuxo Linneo (protónimo), a especie coñécese tamén polo sinónimo:

Dentro do capítulo, este percebe ten a verdadeira cabeza, o tórax e un abdome vestixial. Un número de cirros, filamentosos, ou tentáculos, de cor marrón, empregados para a alimentación proxéctanse entre as placas. O capítulo pode crecer até unha lonxitude de 5&nbsp;cm.

## Nomes galegos 
Segundo Ríos Panisse os nomes co que se coñece esta especie en Galicia son: 
* *percebe da madeira* (o máis usado)
* *percebe de pau*
* *percebe da boia*
* *percebe da percha*
* *percebe flotante*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lahuerta Mouriño, Fernando e Francisco X. Vázquez Álvarez (2000): *Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos*. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. ISBN 84-4532-913-8.
* Ramonell, Rosa (1985): *Guía dos mariscos de Galicia*. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-7154-506-3.
* Ríos Panisse, Mª del Carmen (1977): *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia. I. Invertebrados y peces)*. Verba, Anejo 7. Santiago de Copostela: Universidad de Santiago de Compostela. ISBN 84-7191-008-X.

### Outros artigos 
* Crustáceos
* Cirrípedes
* Percebe
* Mito da árbore dos gansos-percebe

### Ligazóns externas 
* *Lepas anatifera* en Asturnatura .
Alfonselle, Lalín, Lalín

**Alfonselle** é un lugar da parroquia de Lalín, no concello de Lalín, na comarca do Deza, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, no ano 2011 tiña 29 habitantes (13 homes e 16 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Lalín
### Parroquias de Lalín
Cima de Sello, Sello, Lalín

**Cima de Sello** é un lugar da parroquia de Sello, no concello pontevedrés de Lalín. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 19 habitantes (12 homes e 7 mulleres).

## Historia
Xunto con Fontecabalos e Xesteira pertenceu a antiga parroquia de Fontecabalos.

## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares da antiga parroquia de Fontecabalos 
### Lugares de Sello
### Parroquias de Lalín
Cima de Alemparte, Busto, Lalín

**Cima de Alemparte** é un lugar da parroquia de Busto, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. O Instituto Galego de Estatística non dá datos de poboación para esta localidade.

## Notas 

## Lugares e parroquias
### Lugares de Busto
### Parroquias de Lalín
José Antonio Fernández Pla

**José Antonio Fernández Pla**, nado en Santoña (Cantabria) o 13 de setembro de 1956, é un exfutbolista español máis coñecido como **Chuco**, que xogaba na demarcación de gardameta.

## Traxectoria 
Comezou a xogar profesionalmente no Burgos CF, club que deixa coa desaparición do mesmo en 1983 fichando polo Celta de Vigo ao igual que o defensa Bautista. No Celta non tería demasiado protagonismo, non xogando nin un só minuto a primeira tempada ao atoparse co bo momento de forma de Javier Maté, ao igual que a tempada seguinte, a 1984/85.

A súa oportunidade chegoulle na tempada 1985/86, ao lesionarse Javier Maté no Trofeo Cidade de Vigo ante o Dynamo de Kíiv e a que o porteiro suplente Patxi Villanueva estaba facendo o servizo militar. Así é como Chuco se tivo que facer cargo da portería do Celta a primeira volta do campionato, tras o mercado de inverno volvería á suplencia ao chegar ao club o galego Pereira, procedente do Atlético de Madrid.

Ao final desa tempada o equipo descende a Segunda División e Chuco deixa o equipo, con só sete encontros disputados.
A Casanova, Os Pensos, Esgos

** A Casanova** é un lugar da parroquia dos Pensos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 16 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 7 mulleres. 
## Lugares e parroquias 
### Lugares dos Pensos 
### Parroquias de Esgos 
## Notas
O existencialismo é un humanismo

***O existencialismo é un humanismo*** (''L'existentialisme est un humanisme'') é unha obra filosófica de Jean-Paul Sartre, publicada en 1946 e considerada como a exposición da súa concepción filosófica, o existencialismo.

## Orixe da obra 
O 29 de outubro de 1945, ao acabar a segunda guerra mundial, o filósofo Jean-Paul Sartre deu unha conferencia en París co título "O existencialismo é un humanismo". Sen permiso do autor, Nagel, que presidía a conferencia, editou en 1946 un texto sobre a charla de Sartre. Nesta conferencia houbo unha discusión entre Sartre e Pierre Naville, un filósofo marxista.

Jean-Paul Sartre o que pretendía era falar do marxismo contra os comunistas. Acercándose a autores da época como Maurice Merleau-Ponty, Gyorgy Lukács, Henri Lefèbvre, Claude Lefort, Pierre Naville, Roger Garaudy e Jean Hyppolite. O amigo de Sartre, Paul Nizan, xa falecido, era o único filósofo daquela época que faltaba. Nizan era un home do Partido Comunista Francés, no que Sartre vía un modelo de inflexibilidade moral necesario para os anos de posguerra.

## Contido do libro 
O ser humano empeza por existir, rodeado de circunstancias, como por exemplo o medio natural, onde por si mesmo debe saber como sobrevivir sen axudas nin pistas. O home vai cambiando por si mesmo, non como na natureza. O home é libre de facer o que queira, enfrontándose ás consecuencias que poden aparecer pola vida.

No existencialismo, segundo un dos autores presentes na conferencia, existe un tipo de filosofía dotando á pequena burguesía dunha filosofía que lle permita chegar a ser a vangarda do movemento revolucionario internacional.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Senesino

[thumb|217px|[Gravado coa caricatura de Senesino e Francesca Cuzzoni.]]
**Francesco Bernardi** máis coñecido como ***Senesino***, foi un dos maiores *castrati* da historia. Nado en 1685 e finado en 1759 foi un dos cantantes predilectos de Haendel.

A súa *tessitura* de contralto e os seus magníficos floreos provocaban a admiración do público. Dise que a súa voz podía ser clara e aguda aínda que emocionaba co seu belo clarescuro nas notas máis graves. Os seus case dous metros facían a Senesino perfecto para os papeis de heroe. Entre os *castrati* é moi coñecido por estrar o 20 de febreiro de 1724 o famoso *Giulio Cesare* (Xulio César) de Haendel xunto a Francesca Cuzzoni.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Avanzati, E. *The unpublished Senesino* (catálogo: *Handel and the Castrati*, Handel House Museum, Londres, 2006), pp. 5-9.
* Dean, W. "Senesino", a *The New Grove Dictionary of Music*, 2003.
* Heriot, A. *The Castrati in Opera*, Londres, 1956, pp. 91-95
* LaRue, C S: *Handel and his Singers*, Oxford, 1995, pp. 105-124
* Mainwaring, J. *Memoirs of the life of the late G F Handel*, Londres, 1760.
Pardeconde

Como topónimo **Pardeconde** pode referirse a:

;En Galiza
***Pardeconde**, lugar da parroquia dos Pensos, no concello de Esgos;
***Pardeconde**, lugar da parroquia dos Pensos, no concello de Xunqueira de Espadanedo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Pardeconde, Os Pensos, Xunqueira de Espadanedo

**Pardeconde** é un lugar da parroquia dos Pensos no concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz-Maceda.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 60 habitantes (24 homes e 36 mulleres), o que supón unha diminución con respecto a 2011, cando tiña 67 habitantes.

Está situado ao lado de Pardeconde (Os Pensos, Esgos).  

## Lugares e parroquias 
### Lugares dos Pensos 
### Parroquias de Xunqueira de Espadanedo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Xunqueira de Espadanedo
Girolamo Mei

**Girolamo Mei**, nado en Florencia o 27 de maio de 1519 e finado en Roma en xullo de 1594, foi un historiador e humanista italiano, famoso na historia da música por dar impulso intelectual á Camerata Florentina, que tentou revivir o antigo drama musical grego.

Mei foi o primeiro europeo logo de Anicio Boecio que realizou un estudo detallado da antiga teoría musical grega. Recompilou as súas conclusións nun gran tratado, *De modis musicis antiquorum* (non formalmente publicado, mais escrito entre 1568 e 1573). Moitos dos seus descubrimentos comunicoullos a Vincenzo Galilei a través dunha extensa correspondencia; esta información foi decisiva na formación dun novo estilo musical que se desenvolveu en Florencia a finais do século XVI, o novo estilo recitativo (*stile recitativo*) do que se desenvolveu a monodia, os primeiros dramas musicais, e finalmente a ópera. Galilei e o resto dos integrantes da Camerata Florentina estaban decididos a revivir o estilo musical das antigas traxedias gregas, e se ben poden terse enganado, a aplicación das ideas de Mei comezaron unha das revolucións máis profundas da historia da música.

Mei tamén editou e anotou as traxedias de Esquilo e Eurípides, así como moitos outros traballo de escritores clásicos.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Donatella Restani, ''L'itinerario di Girolamo Mei dalla* Poetica *alla musica con un'appendice di testi*, Firenze, L. S. Olschki, 1990 (Studi e testi per la storia della musica, 7)
* Claude Palisca, *Girolamo Mei*, NewGrove 1980 xii 7-68
* Gustave Reese, *Music in the Renaissance''. Nova York, W.W. Norton & Co., 1954. ISBN 0-393-09530-4
Guntram

***Guntram*** (Op. 25) é unha ópera en tres actos con música de Richard Strauss e libreto en alemán do propio compositor. A súa estrea tivo lugar no Teatro Grossherzogliches de Weimar o 10 de maio de 1894 baixo a dirección do propio compositor. Foi a primeira ópera de Strauss e amosa unha forte influencia wagneriana. A música de Guntram cítase no poema tonal de Strauss *Ein Heldenleben*. O compositor revisou a partitura en 1940.

## Traxectoria 
A ópera non tivo moito éxito, e representouse só unhas poucas veces en vida de Strauss. A primeira representación tivo lugar no Teatro Grossherzogliches de Weimar o 10 de maio de 1894. O papel de soprano de Freihild cantouno Pauline de Ahna, a futura esposa de Strauss. Interpretacións posteriores de Strauss incluíron a Múnic o 16 de novembro de 1895 e Praga o 9 de outubro de 1901. Unha interpretación en Frankfurt tivo lugar o 9 de marzo de 1910 baixo a batuta de Ludwig Rottenberg.

A *versión revisada* representouse por primeira vez en Weimar o 29 de outubro de 1940, dirixida por Paul Sixt, e máis tarde en 1942 en Berlín dirixida por Robert Heger.

En Hamburg, o 4 de febreiro de 1895, Gustav Mahler incluíu o *Preludio* ao Acto 1 no seu sexto concerto filharmónico. Incluíu os *Preludios* aos actos I e II nun concerto en Viena o 19 de febreiro de 1899, e en Nova York o 30 de marzo de 1910 coa New York Philharmonic Orchestra.

Esta ópera case non se representa na actualidade, non aparecendo ningunha representación da mesma nas estatísticas de Operabase durante o período 2005-2010.

## Personaxes 
## Argumento 
Ambientada na Alemaña medieval, a historia triangular de estilo wagneriano de amor e redención trata sobre o trobador Guntram, o malvado duque Robert e a súa santa esposa Freihild. (A historia non ten relación co rei merovinxio Gontrán I).

O poeta e cantor Guntram disuade a Freihild, a infeliz esposa do despótico duque Robert, do suicidio. Guntram fai un chamamento á paz e decontado urxe a revolta contra o Duque, a quen mata. Gruntram fica preso e reflexiona sobre as súas accións, contra os principios da irmandade cristiá á que pertence, e influído polo seu amor por Freihild decide renunciar á irmandade e a Freihild para procurar o perdón de Deus.

## Gravacións 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Murray, David, "*Guntram*" en *The New Grove Dictionary of Opera*, ed. Stanley Sadie, Londres, 1992 ISBN 0-333-73432-7
* Anderson, Keith (2002). La Ópera de la A a la Z. HNH International Ltd.. pp.&nbsp;658. ISBN 1-84379-034-3

### Ligazóns externas 
* Amadeus Almanac
* Operone.de
* Partituras de *Guntram* en International Music Score Library Project (IMSLP)
Loña do Monte, Esgos

**San Salvador de Loña do Monte** é unha parroquia do concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Segundo o IGE en 2015 tiña 65 habitantes (26 homes e 39 mulleres) asentados nunha única entidade de poboación.

Desde o punto de vista eclesiástico, xunto cos 6 lugares da parroquia homónima do concello de Nogueira de Ramuín, forma a parroquia eclesiástica de Loña do Monte.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Loña do Monte 
### Parroquias de Esgos 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Loña do Monte
* Loña do Monte, Nogueira de Ramuín
José Antonio Cortés Carretero

**José Antonio Cortés Carretero**, nado en Madrid o 27 de xuño de 1960, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de centrocampista.

## Traxectoria 
Debutou profesionalmente no Pontevedra CF, fichando en 1983 polo Celta de Vigo recentemente descendido a Segunda División Española, debutou o 4 de setembro de 1983. Permanece no Celta tres tempadas, a última delas en Primeira División, sendo o máximo goleador do equipo na tempada 1984/85 con nove tantos.

A tempada 1985/86 remata cun novo descenso e Cortés rescinde o seu contrato co Celta e ficha polo Hércules CF e polo Xerez CD ao ano seguinte.

En 1988 ficha polo CD Ourense, en Segunda División B. Entre os anos 1991 e 1993 militou no SD Compostela en Segunda División.
Cercio de Abaixo, Cercio, Lalín

**Cercio de Abaixo** é un lugar da parroquia de Cercio, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. 

Segundo o Instituto Galego de Estatística, tiña, xunto coa veciña localidade de Cercio de Arriba, 76 habitantes en 2024 (39 homes e 37 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cercio 
### Parroquias de Lalín 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lalín

## Notas
Neoceratias spinifer

***Neoceratias spinifer***, é a única especie da familia ***Neoceratidae***, un peixe de augas profundas que se atopa nas zonas mesopeláxicas e batipeláxicas do centro oeste do océano Pacífico. A diferenza doutras especies lofiformes carecen de illicium e esca (the "fishing rod" and "lure") e contan con grandes dentes fóra das mandíbulas.

## Descrición 
As femias adultas teñen corpos esveltos e alongados de ata 11&nbsp;cm de longo, a súa cor é acastañada escura, coa pel espida. A boca é grande estendéndose ben aló dos seus pequenos ollos; as mandíbulas teñen unha fileira interior de dentes que son curtos, rectos, amplamente espazados e inmóbiles. Por fóra das mandíbulas teñen uns saíntes cónicos prominentes que levan 2 ou 3 dentes aliñeados, o máis longo pode chegar a acadar o 15% da lonxitude do corpo todo. Cada un deses dentes está articulado na súa base, cunha musculatura moi ben desenvolvida e un pequeno gancho no seu extremo.

Os machos adultos só se coñecen por espécimes que parasitan ás femias, o exemplar de maior lonxitude coñecido chega os 18&nbsp;mm, teñen unha cor máis clara cas femias e unha pel semitranslúcida. Únense ás femias por medio de saíntes na mandíbula inferior e no fociño, presentando uns ollos dexenerados e cubertos con pel e sen órganos olfactivos. As larvas teñen entre 4 e 10&nbsp;mm de longo, con órganos olfactivos ben desenvolvidos e sen diformismo sexual.

## Notas
Pedrajas de San Esteban

**Pedrajas de San Esteban** é un concello español da provincia de Valladolid (Castela e León). A súa poboación é de 3.628 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 30,7 km². Pedrajas é coñecido por ser o primeiro municipio produtor de piñón de España.

## Cidades irmandadas
* Saint Nolff
* Mola di Bari

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do concello
Compostela y su ángel

***Compostela y su ángel*** é unha novela en lingua castelá de Gonzalo Torrente Ballester, publicada en 1948 pola editorial Afrodisio Aguado, con ilustracións da autora romanesa Maria Droc. Publicada orixinalmente co título de *Compostela*, recibiu o título completo trala edición de 1984.

## Historia 
A obra naceu por encargo da editorial co gallo da celebración do Ano Xacobeo. O autor dá a súa visión sobre a vila de Santiago de Compostela, onde foi alumno e profesor da Universidade de Santiago de Compostela. Amais de falar dos aspectos históricos e arquitectónicos da cidade, dá unha perspectiva do mundo fantástico e misterioso das súas xentes.

No ano 2010 saíu do prelo unha edición facsímile publicada pola Fundación Gonzalo Torrente Ballester xunto co Consorcio de Santiago conmemorando o ano xacobeo e o centenario do nacemento do autor.
José Pérez Serer

**José Pérez Serer**, nado en Quart de les Valls (provincia de Valencia) o 4 de maio de 1966, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol que xogaba na demarcación de defensa.

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores do FC Barcelona, con cuxo primeiro equipo debutou o 30 de outubro de 1988, porén este sería o único encontro que disputou co Barcelona.

O resto da súa carreira trascurriu no RCD Mallorca, Valencia CF e Villareal CF, alternando Primeira e Segunda División.

Unha vez retirado do fútbol en activo traballou como adestrador, dirixindo ao FC Kairat de Kazakhstán no ano 2012. O 19 de febreiro de 2013 ficha polo Celta de Vigo como segundo adestrador de Abel Resino.

## Notas