Trois couleurs (triloxía)

***Trois couleurs*** é unha tríloxía cinematográfica do director polaco Krzysztof Kieślowski, que foi estreada entre 1993-1994.

## Filmografía 
Esta triloxía está composta por:

* *Trois couleurs: Bleu*, dirixido por Krzysztof Kieślowski, estreado en 1993, que conseguiu o León de Ouro no Festival de Venecia.
* *Trois couleurs: Blanc*, dirixido por Krzysztof Kieślowski, estreado en 1994, que conseguiu o Oso de Prata do Festival de Berlín á mellor dirección.
* *Trois couleurs: Rouge*, dirixido por Krzysztof Kieślowski, estreado en 1994 no Festival de Cannes de 1994 e que conseguiu 3 nomeamentos ao Oscar de 1995 e 6 nomeamentos e un César á mellor banda sonora de 1995.

## Ficha técnica 
## Distribución 
## Análise 
Estas tres películas foron os primeiros grandes éxitos de Kieślowski fóra de Polonia e son probablemente as súas obras máis aclamadas despois de *Dekalog*. O crítico Roger Ebert denominou a triloxía unha obra mestra. De xeito máis xeral, considérase unha grande obra de cine moderno.

Azul, branca e vermella son as cores da bandeira francesa, e o tema de cada película está baseado nun dos tres termos do lema de Francia a partir da revolución: "Liberdade, Igualdade, Fraternidade".  Do mesmo xeito que os Dez Mandamentos de *Dekalog* (*O decálogo*), Kieślowski ilustra estes valores con ambigüidade e ironía. De igual xeito, cada película desenvólvese en diferentes cidades do mundo: *Bleu* en París (Francia), *Blanc* en Varsovia (Polonia) e *Rouge* en Xenebra (Suíza).

Cada película comeza do mesmo xeito: escóitase un ruído e entón vese que o produce. Cada vez, o obxecto en cuestión ten un papel determinante no transcurso da historia: o coche accidentado en *Bleu*, a maleta en *Blanc* e a testemuña do teléfono en *Rouge*. Tamén as tres películas rematan do mesmo xeito entre bágoas: en *Bleu*, Julie é a que chora; en *Blanc*, chora Karol e en *Rouge*, é o xuíz Kern.

As tres historias son independentes mais, con todo, hai elementos comúns entre as tres películas nos que se traduce o pensamento do director. Un deles é o personaxe dunha vella que intenta botar unha botella nunha colector de refugallos que está en relación cos personaxes femininos e os conceptos do mundo de Kieślowski. Así, Julie (*Bleu=liberdade*), absorbida pola súa tristura, non se decata do esforzo da vella que non consegue chegar á abertura (xeralmente, interpretado como que a liberdade implica unha certa soidade e o prezo a pagar por esta); por outra banda, Karol (*Blanc=igualdade*) miraba cun sorriso irónico como a vella dá colocada a botella na beira da boca do colector e non consegue introducila (Kieślowski, presenta un concepto de igualdade mal entendida cando falta a solidariedade); finalmente, Valentine (*Rouge=fraternidade*) axúdaa a empurra-la botella no recipiente, expresando que a fraternidade entre as persoa é motivo de esperanza. Xa anunciara, no comezo da triloxía que cando a rematara abandonaría a dirección: *Rouge*, estréase en 1994 e no cumio do éxito, e cunha fráxil saúde acabou morrendo en 1996.

## Arredor da película 
* O concepto de uni-los personaxes nunha serie de películas xa foi usada na película ''L'Amour l'après-midi* de Éric Rohmer, sexto e derradeiro episodio de *Six contes moraux* en 1972 (algúns personaxes das películas anteriores aparecen nunha escena de soño) e foi retomada pola *Trilogie* de Lucas Belvaux en 2002.
* A triloxía cítase no episodio 12 da 4ª temporada da serie estadounidense *Community*, na que os personaxes descubriron que estaban relacionados por unha ligazón antes de se coñeceren, como acontecía no epílogo de *Rouge*.
* A triloxía *Blood and Ice Cream Trilogy*, de Edgar Wright rende homenaxe a *Trois Couleurs*, dando a cada película unha cor distintiva: vermella para a película de terror, azul para a película policial e verde para a película de ciencia ficción alieníxena.
*Outra chiscadela: ao final de *Rouge*, entre os superviventes do accidente de transbordador, atopamos personaxes de *Blanc* e de *Bleu*.
*Suíza, escolleu *Rouge* como a película que a representou na cerimonia dos Oscar. Porén foi descalificada pola academia porque non cumpría os requisitos para ser presentada ao premio á mellor película estranxeira. O distribuidor, Harvey Weinstein, conseguiu que 60 personaxes coñecidos de Hollywood asinaran unha petición para que se reconsiderara a medida. Fracasaron e a película foi descartada mais Suíza se negou a buscar outra película que substituíra á anterior. Aínda así, a obra de Kieślowski foi nomeada a mellor dirección, guión e fotografía, sen levar ningún dos premios.

## Premios 
* Gran Premio 1994 da UPCB / UBFP (Unión da prensa cinematográfica belga).
* César da mellor música escrita para unha película (Zbigniew Preisner) en 1995.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* *Trois couleurs: Bleu*
* *Trois couleurs: Blanc*
* *Trois couleurs: Rouge''

### Ligazóns externas 
*Crítica de Roger Ebert