open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Antonio Casal

**Antonio Casal Rivadulla**, nado en Santiago de Compostela o 10 de xuño de 1910 e finado en Madrid o 11 de febreiro de 1974, foi un actor galego.

Traballou en teatro, cine e televisión e foi un dos grandes galáns do cine español de posguerra.

## Traxectoria 
Iniciou estudos de navegación marítima e de comercio na Coruña. Con todo, pronto abandonou ambas as carreiras e trasladouse a Madrid onde iniciou a súa carreira artística. Incorporouse á Compañía teatral de Julia Lajos e máis adiante á de Társila Criado e Jesús Tordesillas. De aí pasou sucesivamente ás compañías de Moreno Torroba e María Fernanda Ladrón de Guevara, coa que protagonizou *La madre guapa*.

Debutou no cine en 1941 con *Polizón a bordo* que recreaba o ambiente da súa terra, e pronto se converteu nun dos principais galáns do panorama español, protagonizando sobre todo películas cómicas, como *El hombre que se quiso matar* (1941), de Rafael Gil, *Doce lunas de miel* (1943), de Ladislao Vajda ou *El fantasma de Doña Juanita* (1944), de Rafael Gil. Un dos traballos polo que é máis recordado é polo seu papel en *La torre de los siete jorobados* (1944), de Edgar Neville, hoxe considerado un filme de culto.

Iniciada a década dos cincuenta primou a súa carreira sobre os escenarios e formou unha compañía de revista con Ángel de Andrés (1950-1957) e máis tarde a súa propia. Tivo éxitos tan famosos como *A lo loco* de José Padilla, *Las cuatro copas* (1951-1953), *Los 4 besos* ou *Entre pillos anda el juego*. Prolongou unha década a súa presenza no xénero, compartindo escenario, entre outros, con Tony Leblanc en *Todos contra todos* (1962) e con Juanito Navarro en *Quiero un bebé!* (1965).

A partir dos anos 60 traballou tamén na dirección e produción teatrais e gozou de novo de gran popularidade grazas ás series de Televisión española *Palma y Don Jaime* (1959), *Plinio* (1972) e *Animales racionales* (1972).

## Vida privada 
Casou en 1953 coa tamén actriz Carmen Mínguez e tiveron dous fillos: Jesús e María Casal, quen tamén se dedicou á interpretación.

## Filmografía 
#### Cine 
### Televisión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Obituario de Antonio Casal en ABC (en castelán).
Botón de ancla

**Botón de ancla** pode referirse a:

* ***Botón de ancla***, novela de 1947 de José Luis de Azcárraga Bustamante.
****Botón de ancla***, filme de 1948 dirixido por Ramón Torrado, baseado na novela;
****Botón de ancla***, filme de 1960, dirixido por Miguel Lluch, remake do anterior;
****Los caballeros del botón de ancla***, filme de 1974, dirixido por Ramón Torrado, do seu propio filme de 1948.
Igrexa de Vall

A **igrexa de Vall** (sueco: *Valls kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Vall, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A igrexa de Vall é unha grande igrexa de estilo románico que data do século XIII. Foi construída en tres fases. As partes máis antigas son o coro coa súa ábsida e a nave, de principios do século. A torre comezou a construírse a mediados de século e fíxose máis alta a finais.

A igrexa é un edificio románico relativamente ben conservado, cunha torre que é máis alta do normal en comparación con igrexas semellantes de Gotland. Todos os seus portais son románicos, e deles o portal norte da torre é o que máis destaca.

Internamente, as bóvedas da nave están soportadas por un único piar central, cunha decoración que lembra á decoración do coro da catedral de Visby. Na base da torre hai unha cámara separada cun hagioscopio aberto cara a nave. Cámaras semellantes poden atoparse nas igrexas de Bro e Martebo. Nunha das fiestras consérvanse restos de paneis de vidreiras medievais. Na parede sur da ábsida hai un nicho cun par de portas de ao redor do ano 1300. As portas están ricamente talladas e teñen inscricións rúnicas. O retablo é de 1684 e foi realizado en Burgsvik, mentres que a pía bautismal é do século XII e é un traballo do artista románico coñecido como Majestatis. O púlpito é un traballo de principios do século XVIII. No chan da igrexa está a tumba de Peter Harding, que liderou á facción dos labregos durante a guerra civil en Gotland en 1288. A máis antiga das súas campás data de 1443 e pertenceu á igrexa de Hogrän.

## Galería de imaxes 

Valls kyrka - KMB - 16000200028430.jpg|Vista dende o leste
Retablo da igrexa de Vall.jpg|Retablo
Vall7.jpg|Pía bautismal

## Notas
Agustín Rodríguez Castro

**Agustín Rodríguez Castro**, nado no Vicedo o 29 de agosto de 1885 e finado en Cuba o 2 de outubro de 1957, foi un escritor e compositor galego.

## Traxectoria 
Orfo de pai, emigrou a Cuba en 1901 co seu tío materno José Castro Mera. Traballou como tipógrafo e despois empezou a compoñer zarzuelas e sainetes. En 1908 estreou a súa primeira obra, *Cuba se hunde*, e en 1912 viaxou a México coa compañía de Arquímides Pous. Despois traballo no Teatro Alhambra como apuntador. Alí se representaron as súas primeiras obras, *Ramón, el conquistador* e *De guardia a motorista*. Permaneceu nese teatro até 1930 e escribiu *La toma de Veracruz*, *La mulata*, *La rumba en España*, *Qué tiene la niña*, *Arreglando el mundo* e *La blanca que tenía el alma negra*, coa que gañou un concurso de libretos en 1927. Compuxo cancións  e os sainetes *La cleptómana*, *Tres gallegos en un tiro*, *Carne y pescado* e *¡Apaga y vámonos!*.

En 1931 deixou o Teatro Alhambra, asociouse con Manuel Suárez Pastoriza (un emigrante de Negreira dono dun popular café) para facerse cargo do Teatro Martí e crear a Compañía de Zarzuelas Cubanas, con Gonzalo Roig, Rodrigo Prats e Ernesto Lecuona como compositores e directores de orquestra. Escribiu os libretos de *María de la O*, *El clarín*, *La hija del sol*, *Carmiña*, *Perlas*, *Habana de noche*, *El pirata*, *Amalia Batista* e *Cecilia Valdés*. Nesa época púxolle letra a melodías de varios músicos, a máis famosa foi "Quiéreme mucho", pero tamén compuxo as de "La veguerita", "Hija del amor", "Ojos brujos" e "Yo te amé". Escribiu os guións das películas *Sucedió en La Habana*, *El romance del Palmar* (1938) e *Estampas habaneras* (1939).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Agustín Rodríguez Castro 
* Agustín Rodríguez, el vicedense que escribió mil obras y mató a dos personas en Cuba
Botón de áncora (filme de 1948)

***Botón de áncora*** (en ) é un filme galego de 1948, dirixido por Ramón Torrado.

Baseado nunha novela homónima de José Luis de Azcárraga Bustamante sobre as aventuras de tres gardamariñas da Escola Naval de Marín, o enorme éxito do filme levou a Ramón Torrado a dirixir outras películas coa mesma fórmula, mais variando lixeiramente as situacións. Tamén contou con tres remakes, un deles dirixido polo propio Torrado.

## Argumento 
José Luis (Antonio Casal), Carlos (Jorge Mistral) e Enrique (Fernando Fernán Gómez) son tres gardamariñas de último curso da Escola Naval de Marín, que viven unha vida desenfadada, gastando bromas aos alumnos novatos e facéndolle as beiras a multitude de mulleres. Un día, Carlos coñece a filla dun armador de pesca chamada María Rosa (Isabel de Pomés), e namórase rapidamente dela, esquecendo a Dorita Beltrán (Alicia Romay), unha artista coa que mantiña unha relación. Pouco despois, Dorita coñece en Vigo a José Luis e decide seducilo para vingarse do seu antigo amante. Carlos acode ao camerino de Dorita para desenganala dunha vez por todas, pero José Luis sorpréndeos xuntos e rómpese a súa amizade.

## Elenco 
* Antonio Casal como José Luis Bahamonde
* Jorge Mistral como Carlos Corbián.
* Fernando Fernán Gómez como Enrique Tejada y Sandoval.
* Isabel de Pomés como María Rosa.
* Alicia Romay como Dorita Beltrán.
* Fernando Fernández de Córdoba como Comandante Manzano.
* Xan das Bolas como "Trinquete".
* Mary Santpere como Señorita 1.
* María Isbert como Señorita 2.
* Félix Fernández como Comandante segundo.
* Encarna Paso.

## Produción 
A produtora Suevia Films, do galego Cesáreo González, gastou dous millóns e medio de pesetas no filme, un orzamento moi elevado para a época. A rodaxe en Marín e Vigo, que ía durar un mes tivo que alongarse até os 3 meses, por mor do mal tempo. Os autores non estaban seguros de que fose do agrado do réxime franquista, debido a que na película se humanizaba e se facía comedia do mundo militar, polo que autocensuraron algunhas escenas que pensaron que se poderían considerar excesivas. Con todo, o apoio oficial foi total, o filme agradou a Franco, foi declarado de "interese nacional" Foi tamén o primeiro filme proxectado no Teatro Cine Fraga de Vigo.

O filme foi un grande éxito de público e contou con tres remakes: un homónimo de Miguel Lluch en 1960, outro de Pedro Lazaga en 1967 titulado *Los guardamarinas*, rodado tamén en Marín e en cuxo elenco se atopaban nomes como José Luis López Vázquez, Emilio Gutiérrez Caba, Alfredo Landa ou Julia Gutiérrez Caba; e un terceiro do propio Torrado en 1974 chamado *Los caballeros del botón de ancla* co Dúo Dinámico como protagonistas. Ademais Torrado repetiu a fórmula con pequenas variacións en varios filmes máis como *La Trinca del Aire* (co mesmo trío protagonista), *Héroes del Aire* ou *Un Paso Al Frente*, pero non conseguiu o mesmo éxito que coa orixinal.

Foi dobrado ao galego e estreado na TVG o 31 de xaneiro de 1986, dentro do programa *Galicia no cine.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do filme en Filmaffinity (en castelán).
*Ficha do filme en IMDb (en inglés).
Ramón Cid

**Ramón Cid Pardo**, nado en San Sebastián o 15 de agosto de 1954, é un exatleta español especiaizado na disciplina de triplo salto que, desde 2013, ocupa o cargo de director técnico e seleccionador da Real Federación Española de Atletismo (RFEA).

## Traxectoria 
[miniatura|250px|O [Estadio Olímpico de Berlín, onde se celebrou o Campionato de Europa de atletismo de 2018.]]

Cid, na súa etapa como atleta, foi triplista e, segundo o periodista Carlos Arribas de *El País*, o mellor de España na súa época.

No Campionato Europeo de Atletismo celebrado do 6 ao 12 de agosto de 2018 no Estadio Olímpico de Berlín, a selección española conseguiu 8 medallas: 
*Dúas de ouro (os marchadores María Pérez García e Álvaro Martín), 
*Dúas de prata (o obstaculista Fernando Carro e o marchador Diego García Carrera), e 
*Catro de bronce (a triplista Ana Peleteiro, a marchadora Julia Takacs, o valadista Orlando Ortega e os relevistas de 4x400.

Ademais, a selección española acadou o cuarto posto na clasificación por puntos, por detrás de Alemaña, Reino Unido, Polonia e Francia. e continuou o seu traballo como adestrador particular.

## Marcas persoais como triplista 
### Pista cuberta 
* 1 de outubro de 1980: 16,69 m, Madrid. 	
* 11 de setembro de 1979: 16,71 m, Cidade de México.

### Aire libre 
* 1 de marzo de 1980: 16,36 m, Sindelfingen (Alemaña).

## Notas
Giacun Hasper Muoth

**Giacun Hasper Muoth**, nado o 29 de setembro de 1844 en Breil e finado o 6 de xullo de 1906 en Cuira, foi un historiador, escritor e poeta romanche sursilvan.

## Traxectoria 
### Infancia e xuventude 
Naceu nunha aldea da rexión de Surselva,  fillo de Gion Mattiu Muoth e de Maria Monica Cristgina, granxeiros. Entre 1859 e 1860 foi á escola de Feldkirch no Tirol. No curso seguinte estudou na Cuira e no de 1861/62 na abadía de Mustér. Nesta época descubriu o seu interese pola poesía, conservándose un anaco dun poema en alemán. De 1862 a 1865 realizou estudos no instituto de Schwyz e de 1865 a 1867 en Friburgo. Estudou tamén durante un tempo en Lausanne. O inverno de 1867/68 pasouno na súa localidade natal, e comezou escribiu a epopea longa *Rhätus* e o drama *Jörg de Jörgenberg*.

### Múnic 
No outono de 1868 marchou a Múnic para estudar na súa universidade, e alí permaneceu ata o outono de 1873. Esa época formativa e os seus profesores marcaráno fondamente. Para alimentarse e pagar o alugueiro deu clases privadas. En 1872 deuse a coñecer cunha obra lírica de temática rural,  *Las spatlunzas* que publicou na revista sursilvana *Ligia Grischa*.
miniatura|Memorial dedicado a Giachen Casper Muoth

### Volta aos Grisóns 
En 1873 volveu de Múnic, logrou un posto de profesor de historia e linguas clásicas na escola cantonal de Cuira e a partir de 1895 ensinou tamén lingua romanche. Nos anos seguintes centrouse nos estudos históricos e publicou en alemán varios traballos de grande importancia, como *Zwei sogenannte Ämterbücher des Bistums Chur aus dem Anfang des 15. Jahrhunderts* (1898), ou unha obra fundamental para a historia dos Grisóns e particularmente da Surselva, *Churrätien in der Feudalzeit* (1902). 
miniatura|Manuscrito orixinal de Stai si!, defenda
Tamén se dedicou ao cultivo da lingua romanche a á poesía. Tras *Las Spatlunzas* publicou coleccións ambientada na vida da montaña como *Il Gioder* (1886)  ou *A mesiras* (1896) pero tamén outras coa historia dos Grisóns como inspiración como *Igl eremit s. Sigisbert*, *La vusch da s. Gliezi*, *Il tiran Victor* ou *La vendetga dils Grischs*. De 1882 é *La dertgira nauscha da Valendau (1450)*. É un poema épico no que canta a vitoria da Liga Gris sobre os señores da Liga Negra. A súa obra capital é ''Il Cumin d'Ursèra* que representa un verdadeiro e propio poema épico, con varias cadencias métricas, que evoca  un episodio de 1425, trasformando coa fantasía lendaria a realidade histórica.

Giacun Hasper Muoth foi un fervente defensor do romanche e un dos fundadores da Societad Retorumantscha da que foi vicepresidente ata a súa morte e un dos máis importantes colaboradores das  *Annalas*. En 1887 publicou no segundo tomo das *Annalas* unha das súas poesías máis coñecidas *Al pievel romontsch*, na que chama os seus compatriotas romanches a mudar a situación que vivía a lingua e que principia cos versos *Stai si! defenda / Romontsch tiu vegl lungatg!'' (Érguete!, romanche,/ defende a túa antiga lingua). Entre 1994 e 2000 publicáronse en seis volumes as súas obras en romanche.

## Notas
Blanca Jiménez Alonso

**María Blanca Jiménez Alonso**, nada en Ribadeo o 21 de febreiro de 1926 e finada na Coruña o 5 de outubro de 2012, foi unha promotora cultural galega.

## Traxectoria 
Blanca era filla de Blanca Alonso Rey, enfermeira, e de Valentín Jiménez Moro, natural da provincia de Zamora que chegara a Ribadeo para exercer como inspector municipal veterinario. Blanca cursou estudos secundarios en Ribadeo e con 19 anos aprobou con brillantes cualificacións o exame de estado na Universidade de Oviedo, estudando posteriormente  Maxisterio en Lugo

Recibiu diferentes galardóns polo seu labor de presidenta da Fundación Penzol, entre eles, o de  Galegas Destacadas e a medalla Castelao. Tamén formou parte do plenario do Consello da Cultura Galega ata o ano 2008.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Roy D. Bridges

**Roy Dunbard Bridges Jr.** é un piloto de probas e astronauta estadounidense retirado que participou na misión STS-51-F. Pasou un total de 7,95 días no espazo.

## Traxectoria
Bridges naceu o 19 de xullo de 1943 en Atlanta, Xeorxia. É graduado en enxeñería pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos, en Colorado Springs, e en astronáutica pola Universidade Purdue, en Indiana, en 2001. Está casado con Benita Louise Allbaugh e ten un fillo e unha filla.

Foi seleccionado pola NASA en maio de 1980 e tras un ano de adestramento a avaliación pasou a ser astronauta oficialmente en agosto de 1981. Formou parte da tripulación da misión STS-51-F.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-51-F
Vance D. Brand

**Vance DeVoe Brand**, nado en Longmont, Colorado o 9 de maio de 1931, foi un piloto de probas e astronauta estadounidense que participou nas misións ASTP, STS-5, STS-41-B e STS-35. Pasou un total de 31,08 días no espazo.
## Traxectoria
Está graduado en enxeñaría aeronáutica en 1960 e un grao en administración de empresas por UCLA en 1964.

Foi un dos 19 astronautas seleccionado pola NASA en abril de 1966 e serviu como apoio nas misións Apollo 8 e Apollo 13. Formou parte da tripulación suplente do Apollo 15 e as misións Skylab 3 e Skylab 4. Formou parte das misións ASTP, STS-5, STS-41-B e STS-35.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*ASTP.
*STS-5.
*STS-41-B.
*STS-35.
### Ligazóns externas 
*
Ernesto Mauri

**Ernesto Mauri**, nado en 1791 e finado en 1836, foi un botánico e micólogo italiano.

## Traxectoria 
Ernesto Mauri realizou unha importante contribución á botánica coa súa obra *Florae romanae* en coautoría con F. Antonio Sebastiani (1782-1821). Chegou a ser director do Xardín Botánico de Roma e profesor de botánica.

## Abreviatura botánica 
A abreviatura Mauri emprégase para indicar a Ernesto Mauri como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.​

Un exemplo de planta descrita por el é 	*Romulea bulbocodium* (L.) Sebast. & Mauri, publicada en *Florae Romanae Prodromus* 17 1818. Esta planta tamén se chama *Romulea uliginosa* e ten por nome común aberiota.

## Honores 
### Epónimos 
As seguintes plantas levan o epónimo de E. Mauri:
* (Geraniaceae) *Pelargonium maurii* Dehnh.
* (Orchidaceae) *Orchis mauri* Jord. ex Cortesi 1903
Curiosamente, a pesar de ser botánico, tamén hai algúns animais nomeados en honra a Mauri:
* Existe unha ave á que o seu descritor, o ornitólogo alemán Jean Louis Cabanis (1816-1906) lle puxo en 1859 o nome *mauri* en honra de Ernesto Mauri. Trátase do pilro *Calidris mauri*. En realidade, Cabanis foi persuadido polo ornitólogo Charles Lucien Bonaparte, que tamén nomeara previamente a ave e era amigo de Mauri, de que lle puxese ese nome.
* Bonaparte tamén lle puxera a un peixe o nome *Smaris maurii* en honra de E. Mauri, pero este é un sinónimo júnior e hoxe denominase *Spicara smaris*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* «Ernesto Mauri». Índice Internacional de Nomes das Plantas (IPNI). Real Xardín Botánico de Kew, Herbario da Universidade de Harvard e Herbario nacional Australiano (eds.).
Movella de bico branco

A **movella de bico branco** ou **mobella de bico branco** (***Gavia adamsii***) é unha especie de ave gaviforme da familia Gaviidae que habita no Holártico. É unha ave acuática migratoria que cría no norte de Eurasia e norte de Norteamérica, e pasa o inverno nas costas do Pacífico norte e Escandinavia.

## Descrición 
miniatura|esquerda|Individuo novo.
miniatura|esquerda|Adulto en plumaxe de inverno.
As movellas son aves acuáticas que adoitan ter un tamaño maior que o dun pato, con plumaxes nas partes superiores con padróns de cor negra con pintas brancas, e as inferiores brancas, aínda que algúns dos seus membros teñen a cabeza e o pescozo grises. As movellas nadan co corpo semimergullado e teñen a cola curta. Teñen as patas curtas e situadas moi atrás e con dedas palmadas, o que as converte en grandes mergulladores, pero fainos torpes en terra. Os seus bicos son rectos e bicudos.

A movella de bico branco en verán posúe unha plumaxe negra nas partes superiores cun denso debuxo de pintas brancas a modo de dameiro, mentres que as súas partes inferiores son brancas, e rodeando o seu pescozo presenta unha banda de finas liñas brancas e negras, a modo de colar incompleto por detrás. Caracterízase polo seu bico lixeiramente curvado cara a arriba e de tonalidade branca ou amarelada, que o diferencia do resto de movellas. Mide uns 80&nbsp;cm de longo e 130&nbsp;cm de envergadura alar. En inverno as súas partes superiores vólvense de cor cincenta e a súa gorxa e pescozo vólvense brancos como o resto das partes inferiores.

## Taxonomía e etimoloxía 
A movella de bico branco é unha das cinco especies do xénero *Gavia*, o único xénero da familia Gaviidae e a orde Gaviiformes. A movella de bico branco foi descrita cientificamente polo zoólogo inglés George Robert Gray en 1859, Está estreitamente emparentada coa movella grande.

O nome do xénero, *Gavia*, é un termo latino que designaba unha ave mariña non identificada, mentres que o seu nome específico, *adamsii* significa 'de Adams', en honra do médico naval e naturalista inglés Edward Adams, que en varias viaxes polo ártico debuxou e recolectou exemplares desta especie e moitas outras.

## Distribución e hábitat 
A movella de bico branco é unha especie que cría principalmente nas costas do Ártico, chegando ata o paralelo 78° N, e pasa o inverno nas augas costeiras do Pacífico norte e do noroeste de Noruega.

### Reprodución 
Como os demais colimbos forma parellas duradeiras. Aínda que prefire as charcas e lagos de auga doce da tundra, a movella de bico branco tamén cría nos ríos, estuarios e costas baixas do ártico. En xeral evita as zonas forestais. A época de cría adoita empezar en xuño, aínda que depende da época na que se produza o desxeo primaveral. Como os demais membros da súa familia esta movella aniña preto da beira da auga. A cópula ten lugar en terra, sen un cortexo complexo. A femia adoita poñer dous ovos. Durante a época de cría a parella defende un territorio grande dos intrusos, aínda que máis adiante poden unirse a outros individuos nos puntos de boa pesca.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas
Lynn Redgrave

**Lynn Rachel Redgrave** OBE, nada en Londres o 8 de marzo de 1943 e finada en Nova York o 2 de maio de 2010, foi unha actriz británica pertencente á coñecida familia de intérpretes: era filla de sir Michael Redgrave e Rachel Kempson, lady Redgrave; irmá de Corin Redgrave e Vanessa Redgrave; e tía das actrices Natasha Richardson, Joely Richardson e Jemma Redgrave.

Lynn Redgrave é a única persoa que foi candidata aos catro grandes premios estadounidenses do entretemento (Grammy, Emmy, Oscar e Tony) sen gañar ningún deles.

## Traxectoria 
O primeiro papel de Redgrave nun filme foi unha pequena aparición en *Tom Jones* (1963). En 1966 recibiu a súa primeira candidatura aos premios Oscar por *Georgey Girl*. Traballou en televisión, nos teatros de Londres e en Broadway e foi candidata en dúas ocasións aos Tony. Tamén gañou dúas veces o premio Sarah Siddons (1977 e 1995) polo seu traballo nos teatros de Chicago.

Outros filmes en que participou foron *The Happy Hooker*, *Every Little Crook and Nanny*, *Todo o que sempre quixo saber sobre o sexo e nunca se atreveu a preguntar*, *The Big Bus*, *Sunday Lovers*, ''Morgan Stewart's Coming Home* e *Gods and Monsters*. Entre 1979 e 1981, participou na serie de televisión estadounidense *House Calls*. No seu último filme, *Kinsey*, protagonizado por Liam Neeson, ten un breve mais amplamente eloxiado papel.

En 2000, Redgrave divorciouse do que fora o seu marido durante 33 anos, o produtor de cinema e actor John Clark, cando descubriu que tivera un fillo coa súa axudante. En 2002 anunciou que sufría un cancro de mama. Escribiu unha obra de teatro, *The Mandrake Root* e tamén un libro en que narraba a súa batalla contra o cancro titulado *Journal: A Mother and Daughter's Recovery from Breast Cancer* con fotografías realizadas pola súa filla Annabel Clark.

Redgrave foi nomerada Oficial da Orde do Imperio Británico, aínda que posteriormente se converteu en cidadá estadounidense.

A actriz faleceu o 2 de maio de 2010 tras sete anos de loita contra o cancro.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Lynn Redgrave – *Downstage Center* entrevista en American Theatre Wing.org, xullo de 2005.
* *Write TV'' Public Television interview
Curtis Brown

'''Curtis Lee 'Curt' Brown Jr.''' é un piloto de probas e astronauta estadounidense retirado que participou nas misións STS-66, STS-77, STS-103, STS-95, STS-47 e STS-85. Pasou un total de 57,63 días no espazo.

## Traxectoria
Brown naceu o 11 de marzo de 1956 en Elizabethtown, Carolina do Norte. É graduado en enxeñería eléctrica pola Academia da Forza Aérea en 1978. Está casado e ten un fillo.

Foi seleccionado pola NASA en xuño de 1987 e tras un ano de adestramento e avaliación pasou a ser astronauta oficialmente en agosto de 1988. Formou parte da tripulación das misións STS-66, STS-77, STS-103, STS-95, STS-47 e STS-85.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-66
*STS-77
*STS-103
*STS-95
*STS-47
*STS-85
María Fernanda Ladrón de Guevara

**María Fernanda Ladrón de Guevara y Trápaga**, nada en Madrid o 30 de maio de 1897 e finada en Madrid o 25 de abril de 1974, foi unha actriz española.

## Traxectoria 
Debutou sobre o escenario o 13 de decembro de 1913 coa obra *La Malquerida*, na compañía de María Guerrero e Fernando Díaz de Mendoza, o seu padriño. Con esta compañía estreou, entre outras obras *El retablo de Agrellano* (1913), de Eduardo Marquina, *Mamá* (1913), de Gregorio Martínez Sierra, *La fuerza del mal* (1914), de Manuel Linares Rivas, *Campo de armiño* (1916) e *La vestal de Occidente* (1919), ambas as dúas de Jacinto Benavente e *El último pecado* (1918), de Pedro Muñoz Seca.
[esquerda|miniatura|Ladrón de Guevara en *[Mundo Gráfico*]]
[miniatura|María Ladrón de Guevara e [Rafael Rivelles]]
Máis adiante cursou estudos de interpretación na Real Escuela Superior de Arte Dramática, da man de María Tubau.

En 1922 formou a súa propia compañía con Rafael Rivelles, actor co que acaba de contraer matrimonio, e puxo en escena grandes éxitos teatrais na época como *Cancela, La madre guapa* ou *El bandido de la Sierra* (1923).

Debutou na gran pantalla en 1930, coa película *El embrujo de Sevilla*, de Benito Perojo. Pouco despois trasladouse a Hollywood onde rodou a versión en castelán de varias películas norteamericanas.

Tras a finalización da Guerra Civil Española contraeu matrimonio en segundas nupcias con Pedro Larrañaga Ruiz-Gómez (falecido en 1944) e terminou por consolidarse como unha das grandes damas da escena española do século XX, con notables interpretacións especialmente do dramaturgo Jacinto Benavente. A súa compañía disolveuse en 1959.

A súa carreira cinematográfica, con todo, mantívoa sempre nun segundo plano, aínda que poden mencionarse títulos como *Rosas de otoño* (1943), de Juan de Orduña, *Altas variedades* (1960), de Francesc Rovira-Beleta, *Canción de arrabal* (1961), de Enrique Carreras, ou *El bosque del lobo* (1970), de Pedro Olea.

En televisión protagonizou a serie *Mi hijo y yo* (1963), xunto a Juan Diego.

A tradición artística de María Fernanda Ladrón de Guevara perpetuouse a través dos seus fillos Amparo Rivelles e Carlos Larrañaga, e dos seus netos Amparo Larrañaga e Luis Merlo.

## Filmografía 
#### Cine 
### Televisión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Antonio Casas

**Antonio Casas Barros**, nado na Coruña o 11 de novembro de 1911 e finado en Madrid o 14 de febreiro de 1982, foi un actor galego.

Traballou en teatro, cine e televisión e foi un dos actores secundarios españois máis prolíferos, aparecendo en máis de 150 filmes de varios países e en multitude de series.

## Traxectoria 
Nacido no Campo da Leña da Coruña, deixou a cidade aos 10 anos, rumbo a Santander. Alí realizou estudos de Mariña mercante e en 1941 recalou casualmente no cine cun papel secundario na película *Unos pasos de mujer*, de Eusebio Fernández Ardavín. En 1945 iniciouse no teatro da man de María Fernanda Ladrón de Guevara.

A súa versatilidade sobre as táboas permitiulle interpretar obras de Luigi Pirandello ou Agatha Christie, destacando en montaxes como *La enemiga*; *Una gallega en Nueva York*; *En la red*, de Alfonso Sastre, con dirección de Juan Antonio Bardem e *El abogado del diablo*, en versión libre de José María Pemán.

No cine converteuse nun sólido actor secundario ao longo das décadas de 1940 e 1950, con títulos como *Fuenteovejuna*, de Antonio Román; *La leona de Castilla* e *Alba de América*, de Juan de Orduña ou *El ruiseñor de las cumbres*, de Antonio del Amo. Durante a década de 1960 participou en numerosos *Spaguetti western*, lembrándose o seu traballo en *Una pistola per Ringo* e *Il ritorno di ringo*, de Duccio Tessari e sobre todo en *O bo, o feo e o malo*, de Sergio Leone.

En 1963 conseguiu o Premio do Sindicato Nacional do Espectáculo polo seu papel principal en *Nunca pasa nada*, de J. A. Bardem, onde encarnou un médico de provincias na disxuntiva de deixarse seducir por unha alegre corista francesa ou seguir agonizando na rutina familiar. A súa ampla filmografía inclúe os títulos *Fata Morgana*, de Vicente Aranda; *Nueve cartas a Berta*, de Basilio Martín Patino; *Tristana*, de Luis Buñuel e *Nadie oyó gritar*, de Eloy de la Iglesia, entre outras.

Para a televisión interveu con asiduidade en espazos como *Estudio 1* e *Novela*, e nos seus últimos anos nas series *Cervantes* e *La máscara negra*.

## Filmografía 
#### Cine 
### Televisión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de Antonio Casas en IMDb (en inglés).
Supercopa de Europa 2018

A **Supercopa de Europa 2018** foi a 43ª edición da Supercopa de Europa, competición anual de fútbol organizada pola UEFA na que se enfrontan os campións da Liga de Campións da UEFA e da UEFA Europa League da tempada anterior. Esta edición disputárona o Real Madrid Club de Fútbol, campión da Liga de Campións da UEFA 2017-18 e o Club Atlético de Madrid, campión da UEFA Europa League 2017-18. A competición disputouse a partido único o 15 de agosto de 2018 no estadio A. Le Coq Arena en Talín, capital de Estonia.

O Atlético de Madrid logrou impoñerse ao seu eterno rival na capital española por primeira vez nunha final a nivel europeo tras vencelo por 4 goles a 2 na prórroga, logo dun empate 2-2 ao final dos 90 minutos. O dianteiro atlético Diego Costa foi declarado MVP da final na que anotou dous tantos para o seu equipo.

Con esta vitoria, o Atlético logrou a súa terceira vitoria das tres finais que disputou nesta competición. Ademais fixo que das últimas 10 edicións do torneo 9 fosen gañadas por equipos españois.

## Datos 
|414x414px
|
| width="50%" valign="top" |

|}
1O adestrador principal do Atlético de Madrid, Diego Simeone foi substituído polo seu segundo Germán Burgos debido á sanción de catro partidos que lle foi imposta durante as semifinais da UEFA Europa League 2017-18.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* UEFA
* Supercopa de Europa
* Liga de Campións da UEFA 2017-18
* UEFA Europa League 2017-18
* Real Madrid Club de Fútbol
* Club Atlético de Madrid

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da UEFA
Bulbul común

O **bulbul común** (***Pycnonotus barbatus***) é unha especie de ave paseriforme da familia Pycnonotidae amplamente distribuída por África, incluídas Ceuta e Melilla.

## Descrición 
Ten un peteiro bastante curto e delgado, cunha mandíbula superior algo curvada cara a abaixo. O peteiro, patas e pés son negros, o ollo é marrón escuro cun anel ocular escuro, que non se ve facilmente. Mide uns 18&nbsp;cm de lonxitude e ten unha longa cola. Ten unha cabeza e partes superiores marróns escuras. Os sexos teñen plumaxe similar.

## Distribucción e hábitat 
Está amplamente distribuído por África, onde está presente en numerosos hábitats, agás nos desertos. En Marrocos é unha especie particularmente abundante en hortos, xardíns, oasis etc. En xeral, non é unha ave esixente e aproveita os límites dos bosques, zonas forestais, matogueiras costeiras ou de montaña etc.
Parece que debido ao cambio climático deu o salto a Europa a través do estreito de Xibraltar e agora reprodúcese en Tarifa (SEO/Birdlife, xullo de 2017)

## Taxonomía e sistemática 
O *P. barbatus* foi orixinalmente descrito no xénero *Turdus*. Algunhas autoridades tratan os bulbuis *Pycnonotus somaliensis*, *P. dodsoni* e *P. tricolor* como subespecies desta especie. O *P. barbatus* considérase que pertence a unha superespecie xunto co *P. leucogenys*, *P. leucotis*, *P. xanthopygos*, *P. nigricans* e *P. capensis*..

### Subespecies 
Recoñécense cinco subespecies:
* *P. b. barbatus* – (Desfontaines, 1789). Encóntrase desde  Marrocos a Tunisia.
* *P. b. inornatus* – (Fraser, 1843): Orixinalmente descrito como especie separada no xénero *Ixos*. Encóntrase desde o sur de Mauritania e o Senegal ao oeste do Chad e norte do Camerún.
* *P. b. gabonensis* – Sharpe, 1871: Orixinalmente descrito como especie separada. Encóntrase desde Nixeria e o Camerún central a Gabón e sur do Congo.
* *P. b. arsinoe* – (Lichtenstein, MHK, 1823): Orixinalmente descrito como unha especie separada no xénero *Turdus*. Encóntrase no leste do Chad, norte e centro do Sudán e leste de Exipto.
* *P. b. schoanus* – Neumann, 1905: Non debe conundirse co bulbul somalí. Encóntrase no sueste do Sudán, en Etiopía (menos no norte) e Eritrea.

## Alimentación 
É unha especie omnívora, que se alimenta de invertebrados, froitos, e mesmo de néctar.

## Reprodución 
Esta especie aniña durante todo o ano no trópico húmido, pero noutras zonas é máis estacional na súa reprodución cun máximo ao inicio da estación das chuvias. O niño é bastante ríxido, de paredes grosas e forma de copa. Está situado dentro do espesor doa follaxe dun arbusto ou pequena árbore. A posta típica consta de dous ou tres ovos. Igual que outros bulbuis, é parasitado polo cuco *Clamator jacobinus*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Barlow, Wacher e Disley, *Birds of The Gambia*  ISBN 1-873403-32-1

### Ligazóns externas
Residencia "Joaquín Blume"

A **Residencia "Joaquín Blume"** de Madrid é unha residencia para deportistas adscrita ao Centro de Alto Rendemento da capital, do Consello Superior de Deportes do Ministerio de Cultura e Deporte de España. Está sítuada na Cidade Universitaria, na rúa Pintor el Greco, nº 1.

## Instalacións 
A residencia conta con 180 cuartos de uso individual completamente equipadas e catro cuartos adaptados para deportistas discapacitados. Ten, así mesmo, cuartos para monitores e amplas estancias para o servizo médico e a administración. Conta con todos os adiantos tecnolóxicos, e unha ampla variedade de servizos comúns. En total a residencia conta cunha superficie construída de máis de 12 000 m2 distribuída en seis plantas máis ático e garaxe.

Esta residencia é unha das instalacións deportivas coas que conta o Ministerio de Cultura e Deporte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Centro de Alto Rendemento (España)
### Ligazóns externas 
* Centros de Alto Rendimiento. Na web do Ministerio de Cultura e Deporte.
* Resolución de 10 de enero de 2014, del Consejo Superior de Deportes, por la que se clasifican las instalaciones deportivas y los programas deportivos para el desarrollo del deporte de alto nivel y de competición . BOE del 23 de enero de 2014.
Aeroporto Internacional Matecaña

O **Aeroporto Internacional Matecaña** (código IATA: **PEI**,&nbsp;código OACI: **SKPE**) é un aeroporto internacional que serve á cidade de Pereira, departamento de Risaralda, tamén a toda a rexión do eixo cafeteiro e Norte del Valle, en Colombia. En caso de emerxencia é o aeroporto alternativo ó das cidades de Armenia, Cartago e Manizales, igualmente serve como alterno para os aeroportos El Dorado de Bogotá, Alfonso Bonilla Aragón de Cali e José María Córdova de Medellín. Ten operación rexional, nacional e internacional. Foi construído entre 1944 e 1946 e foi aberto ó público o 7 de agosto de 1947. Posúe unha dependencia de carga totalmente nova en substitución da orixinal construída en 1978, como parte do actual proceso de remodelación da terminal aérea.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Eixo cafeteiro

O **eixo cafeteiro** (en ) é unha rexión xeográfica, cultural, económica e ecolóxica de Colombia situada nos departamentos de Caldas, Risaralda, Quindío, o Norte e Oriente do Valle del Cauca, e o Noroccidente do Tolima, e as cidades capitais dos tres primeiros departamentos devanditos (Manizales, Pereira e Armenia, respectivamente). Esta rexión foi unha notable produtora de caucho, a comezos do século XX pero logo dedicouse ó café.

O Triángulo do Café, que non se debe confundir co eixo cafeteiro, é unha rexión comprendida entre as concas dos ríos Campoalegre, Otún e La Vieja.

Pola importancia cultural e a paisaxe cultural do eixo cafeteiro, procedeu a UNESCO en declarar como Patrimonio da Humanidade no ano 2011, parte desta zona, para recoñecer a paisaxe e a cultura máis representativas desa rexión cafeteira, á cal se lle denominou Paisaxe Cultural Cafeteira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Paisaxe Cultural Cafeteira - Páxina oficial
Inocencio Chincá

**José Inocencio Chincá**, nado en Tame, Arauca, Colombia en 1798 e finado en Tibasosa, Boyacá, o 28 de xullo de 1819, foi un militar colombiano que combateu baixo as ordes de Simón Bolívar, durante a Campaña Libertadora de Nova Granada en 1819. Formou parte da carga de lanceiros durante a Batalla do Pantano de Vargas, na cal foi ferido de gravidade, falecendo 3 días despois.

## Traxectoria 
Naceu en Tame (actual departamento de Arauca) descendente dos indíxenas guahibos, en 1798. Como habitante das chairas orientais estivo familiarizado dende neno co manexo e a doma de cabalos, necesarios para mobilizarse no inverno e traballar nas facendas. A Escola Militar de Suboficiais do Exército Nacional, con sede no Forte Militar de Tolemaida, realizou unha homenaxe ao Sarxento Inocencio Chincá, o valente lanceiro cuxo nome dende 1969 posúe a alma mater dos suboficiais en Colombia.

## Notas 
## Véxase tamén
India Catalina

**India Catalina** (c. 1495 — 1529) é unha das figuras indíxenas máis importantes da historia da Colombia, coñecida por se relacionar co conquistador español Pedro de Heredia. Da etnia calamari, foi unha das mulleres máis ricas e influentes na rexión da Cartaxena de Indias, principalmente trala súa conversión no departamento de Bolívar.

Ela foi raptada en 1509, cando tiña 14 anos, polo conquistador Diego de Nicuesa nunha vila coñecida como Galerazamba, actual Santa Catalina, pois os españois desexaban desbravar o Golfo de Urabá. Despois diso, foi conducida a Santo Domingo, onde adquiriu hábitos cristiáns.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Lugares de interese en Cartaxena
Busgoso

O **busgoso**, tamén chamado **busgosu** ou **musgosu** é unha criatura dos bosques nas mitoloxía asturiana e cántabra, cuxa aparencia, metade home metade cabra (ou carneiro), lembra ó deus grego Pan, ou ao romano Fauno.

É bípede, e ten cornos, torso veludo e espesa cabeleira; as patas son de cabra, mentres que o torso e os brazos, do mesmo xeito que o seu rostro, presentan trazos humanos. Porén, outras representacións amosan a súa aparencia máis próxima a un trasgo, resaltando as súas orellas afiadas máis que os seus cornos, aínda que aínda conservando os seus trazos e atributos caprinos, nestes casos represéntase vestindo traxe e chapeu verdes.

Existen dous mitos, un na zona oriental da cordilleira Cantábrica, que se asemella máis ó mesmo mito cántabro, é dicir, onde o Musgosu é benfeitor e guía ós pastores cando se perden, ou axuda a arranxar as cabanas das brañas.  O outro mito, máis estendido no occidente de Asturias, di que o Busgosu é o señor do bosque e de todo o que habita nel. É inimigo encarnizado dos leñadores e cazadores, e o seu bico causa a tuberculose, demacrando as súas vítimas e levándoas a unha cruel e lenta morte. Pola contra axuda aos pastores perdidos e a aqueles que non lle fan mal ó bosque, normalmente axudándoos a saír del cando se perden.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Basajaun
* Mitoloxía galega
Aeroporto Internacional Rafael Núñez

O **Aeroporto Internacional Rafael Núñez** (código IATA: **CTG**,&nbsp;código OACI: **SKCG**) atópase en Cartaxena de Indias, Colombia, capital do departamento de Bolívar. É o máis importante da costa Caribe colombiana e o terceiro a nivel nacional en tráfico de pasaxeiros.

O aeroporto atópase ó norte da cidade, exactamente no barrio de Crespo. O seu nome, Rafael Núñez, fai referencia ó expresidente homónimo colombiano, quen escribiu as estrofas do himno nacional de Colombia e quen naceu na cidade.

Dende 1996 é administrado baixo a figura de concesión pola Sociedade Aeroportuaria da Costa S.A. (SACSA), empresa colombiana que conta coa experiencia e tecnoloxía do seu socio operador de España AENA.

Algunhas aeroliñas como: Avianca, Copa Airlines Colombia, Spirit Airlines, Delta Airlines e KLM teñen voos dende este terminal aéreo cara a cidades de Norte, Centro, Suramérica e Europa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Illas do Rosario

As **illas do Rosario** (ou Corais do Rosario) é un pequeno arquipélago formado por unhas 28 illas, que forma parte da zona insular de Cartaxena de Indias, cunha superficie terrestre de 20 héctareas (0,20&nbsp;km²) situado fronte ás costas do Departamento de Bolívar, á mesma latitude que a península de Barú. Nelas atópase un dos parques nacionais naturais de Colombia, creado para protexer un dos arrecifes coralinos máis importantes da costa Caribe colombiana.

## Características 
É un territorio pertencente á rexión atlántica colombiana, e depende do departamento de Bolívar. As illas consisten nunha pequena plataforma composta de sucesivas formacións coralinas a diferentes profundidades.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre o arquipélago Illas do Rosario 
* Fotogalería das Illas do Rosario
Rafael Escalona

**Rafael Calixto Escalona Martínez**, nado en&nbsp;Patillal&nbsp;o&nbsp;26 de maio de 1927 e finado en&nbsp;Bogotá&nbsp;o&nbsp;13 de maio de 2009, coñecido como "O mestre Escalona", foi un compositor colombiano, considerado un dos máis grandes compositores da música vallenata.
## Traxectoria
Escalona foi cofundador do Festival da Lenda Vallenata xunto á xestora cultural Consuelo Araújo Noguera e o político liberal Alfonso López Michelsen. Pola súa amizade con López, Escalona foi nomeado Cónsul de Colombia en Colón, Panamá unha vez López chegou á presidencia de Colombia.

As súas cancións foron gravadas por destacados artistas da música vallenata como Guillermo Buitrago e os seus acompañantes (Angel Fontanilla, Efraín Torres e Carlos "El Mocho" Rubio), Julio Bovea (Bovea y sus Vallenatos), Diomedes Díaz, El&nbsp;Binomio de Oro Rafael Orozco e Israel Romero, Jorge Oñate, Poncho e Emilianito Zuleta.

## Notas
Manuela Sáenz

**Manuela Sáenz Aizpuru**, nada en Quito, Imperio español o 27 de decembro de 1797 e finada en Paita, Perú o 23 de novembro de 1856, foi unha patriota quiteña, recoñecida pola historiografía independentista hispanoamericana contemporánea como heroína da Independencia de América do Sur. É coñecida tamén como *Manuelita Sáenz* e como "Libertadora do Libertador" alcume que lle outorgou  Simón Bolívar ó salvarlle a vida durante a Conspiración Setembrina en Bogotá, Colombia.

## Traxectoria
En 1817 casou, nun matrimonio pactado pola familia, co adiñeirado médico inglés James Thorne, co que se asentaría en Lima. Foi aquí onde Rosa Campuzano a foi introducindo nos círculos dos patriotas peruanos.

Manuela Sáenz comezou a participar no movemento pola independencia no ano 1819, onde era colaboradora dos patriotas peruanos en Lima. Tamén fixo de espía, de correo e coadxuvou ao cambio do batallón realista Numancia cara ás filas patriotas. Por todo este activismo foi condecorada co título de "*caballeresa del Sol*" polo xeneral San Martín en 1821, logo da toma de Lima e a proclamación de independencia. e estes escritos represéntana exclusivamente como a amante de Simón Bolívar ou como unha muller incapaz de participar activamente na esfera política. Estas representacións incidiron tamén na súa femininidade como alicerce da súa caracterización.

A finais do século XX producíronse cambios na súa representación que foron coherentes cos cambios ideolóxicos que se estaban a producir en América Latina, como o incremento do feminismo na década de 1980 e o nacionalismo das décadas 1960 e 1970. As representacións na obra ficticia *El general en su laberinto* de Gabriel García Márquez e a non ficticia *Manuela Saenz La Libertadora del Libertador* de Alfonso Rumazo González, contribuíron á humanización efectiva dentro da cultura popular e axudaron a politizar a súa imaxe. A novela de Alfonso Rumazo foi especialmente conmovedora polo seu nacionalismo panamericanista que estaba representado pola participación de Manuela nas guerras de independencia. Manuela fíxose cada vez máis popular entre as feministas radicais latinoamericanas, e a súa imaxe foi usada como punto de encontro das causas indolatinas da década de 1980. O 25 de maio de 2007, o goberno ecuatoriano deulle a Manuela de xeito simbólico o rango de xeneral.

## Recoñecementos
* *Caballeresa del Sol,* condecoración outorgada  polo xeneral San Martín en 1821
* Capitán de Húsares do Exército Libertador, concedido pola súa participación na batalla de Junín.
* Coronela do Exército Libertador, suxerido por Antonio José de Sucre polos seus méritos durante a batalla de Ayacucho.
*Nos actos de conmemoración da batalla de Pichincha, o 22 de maio de 2007, foille concedido o rango de xenerala da  República de Ecuador.
*A película de 2010 *Manuela Sáenz. La libertadora del libertador* recolle a súa biografía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Simón Bolivar
* Independencia de Colombia

### Ligazóns externas 
* Casa Museo Manuela Sáenz
TransMilenio

miniatura|230px|Bus biarticulado.
**TransMilenio** ou **Empresa de Transporte do Terceiro Milenio S.** a. é un sistema de transporte de tipo BRT, o cal fai parte do sistema de transporte masivo de Bogotá e Soacha sendo o seu principal compoñente. A súa construción iniciouse en 1998 e foi inaugurado o 4 de decembro de 2000. Entrou en operación o 18 do mesmo mes coas troncais (liñas) da avenida Caracas (até a avenida dos Comuneiros) e a rúa 80. Dende entón abríronse novas troncais. Forma parte do SITP, xunto cos servizos urbano, complementario e especial, que circulan polos barrios e vías principais da cidade.

## Notas
Eugene, Oregón

**Eugene**, tamén coñecida como **Eugene City**, é a segunda cidade máis grande do estado de Oregón, e é a capital do condado de Lane.

No centro da cidade encóntrase a Universidade de Oregón.

## Xeografía 
miniatura|300px|En rosa, situación do condado  de Lane en Oregón. Arriba, destacado en vermello, o concello de Eugene dentro do condado de Lane.

A cidade está situada ao sur do val Willamette, e a 86&nbsp;km ao leste da costa de Oregón.

### Poboación 
En 2010 Eugene tiña unha poboación de 156&nbsp;185 habitantes.

O concello ocupa unha superficie de 113,29&nbsp;km², dos que 113,23 corresponden a terra firme e 0,5 ás augas.

A poboación ditribúese nos seguintes grupos étnicos:
* Brancos, 86,0 %
* Hispanos, 5,0 %
* Aisáticos, 3,5 %
* Negros, 1,2 %
* Indíxenas, 0,8 %
* Outros, 3,1 %

## Historia 
O nome da cidade vén do seu fundador, Eugene Franklin Skinner, que construíu a primeira cabana na zona. O edificio era utilizado como un mercado fronteirizo e unha oficina de correos, despois de que Skinner obtivera a autorización o 8 de xaneiro de 1850. Durante eses anos o asentamento chamámabase ''Skinner's Mudhole'' (O Foxo de Lama de Skinner).

Doce anos despois, en 1862, Skinner estableceu a vila de Eugene e dirixía un transbordador no río Willamette, onde hoxe se encontra a ponte da rúa Ferry.

En Eugene vaise celebrar o décimo oitavo Campionato Mundial de Atletismo en 2021, cuxas competicións terán lugar no estadio Hayward Field.

## Cidades irmandadas 
As cidades irmandadas con Eugene son: 
* Katmandú, .
* Irkutsk, .
* Kakegawa, . 
* Jinju, .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Geographic Name Information System. Eugene  .
* City Managers Office .
La Candelaria

miniatura|230px|La Candelaria.
**La Candelaria** é a localidade número 17 do Distrito Capital de Bogotá, capital de Colombia. Atópase no centro oriente da cidade de Bogotá. Abrangue o centro histórico de Bogotá. Alí fundouse a cidade o 6 de agosto de 1538 e construíuse a primeira igrexa. Alberga a Praza de Bolívar, que ten no seu costado oriental a Catedral Primada de Colombia. É ademais un importante centro turístico, educativo e comercial.

## Historia 
Teusaquillo (hoxe o Chorro de Quevedo) era un lugar de descanso do gobernante muisca chamado zipa. Crese que neste lugar Gonzalo Jiménez de Quesada fundou, o 6 de agosto de 1538 o que se convertería na Cidade de Bogotá. A localidade, toma o nome da igrexa da Candelaria (do mesmo xeito que o barrio, o cal se empeza a conformar dende 1960).

En abril de 1539 desenvólvese a fundación formal na actual Praza de Bolívar. Alí faise o trazado orixinal da cidade estabelecéndose a Praza Maior e o lugar da igrexa principal, que máis adiante viría sendo a Catedral Primada de Bogotá.
miniatura|280x280px|Casas na zona alta da Candelaria.

## Barrios 
Os barrios da localidade son La&nbsp;Catedral, La&nbsp;Concordia, Las Aguas, Centro Administrativo, Egipto, Belén e Santa Bárbara.

No interior destes mesmos barrios atópanse dous importantes conxuntos residenciais que albergan un tamaño de poboación equivalente á maior parte dos seus barrios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial