M.S. Lourenço

**Manuel António dos Santos Lourenço**, máis coñecido como **M. S. Lourenço**, nado en Sintra o 13 de maio de 1936 e finado en Lisboa o 1 de agosto de 2009, foi un filósofo, tradutor e escritor portugués, e profesor catedrático xubilado de Lóxica e Filosofía da Matemática no Departamento de Filosofía da Facultade de Letras da Universidade de Lisboa. Destacou tamén como teórico do Experimentalismo poético portugués. 

## Biografía 
Manuel António dos Santos Lourenço era fillo de Manuel António Lourenço e de Maria Alice dos Santos Lourenço. Llicenciouse, en 1963, coa tese *A filosofía da matemática de Ludwig Wittgenstein*. Entre 1965 e 1968 foi bolseiro da Fundación Calouste Gulbenkian. Fixo os seus estudos posgrao en Oxford (Master of Arts) baixo a orientación de Michael Dummett, durante a cal preparou a antoloxía *O teorema de Gödel e a hipótese do contínuo* (F. C. Gulbenkian, 1979) e unha tradución portuguesa das dúas obras clásicas de Ludwig Wittgenstein, *Tratado lóxico-filosófico* e Investigações filosóficas (F. C. Gulbenkian, 1987). 

En 1980, doutorouse na Universidade de Lisboa (en Letras) con *Espontaneidade da razão: A analítica conceptual da refutação do empirismo na filosofia de Wittgenstein* (editada en 1986 pola Imprensa Nacional-Casa da Moeda). Ocupou un cargo de Lector de portugués nas Universidade de Oxford (1968-1971) e da California (Santa Bárbara, EUA; 1972-1975), dando aulas despois (1976-1980) na Universidade do Estado da India (EUA) e máis tarde (1983-1984) na Universidade de Innsbruck (Austria). Foi aínda Fellow (1979-1980) no National Humanities Center (Chapel Hill, EUA). Entre 1999 e 2004 presidiu á Sociedade Portuguesa de Filosofía. A súa actividade de ensino foi case exclusivamente cuberta coa divulgación da Filosofía da Matemática e da Lóxica. Foi Director da revista de filosofía *Disputatio*. Pertenceu tamén á chamada xeración de *O Tempo e o Modo*, con António Alçada Baptista, João Bénard da Costa, Alberto Vaz da Silva, Pedro Tamen, Nuno Bragança, entre outros, publicando, na revista co mesmo nome, algúns dos seus poemas, ensaios e traducións. 

A conxugación desconcertante dun sentido profundamente relixioso do universo e dun vangardismo, próximo a tendencias experimentalistas reveladas os anos 60 e reforzado por un ludismo que se insinúa no gusto polos contrastes, pola sintaxe elíptica, polo insólito, polo antilirismo, e, a nivel formal, pola combinación de xéneros e de fontes, confirma este autor como unha das voces máis orixinais e densas da poesía portuguesa contemporánea. 

M. S. Lourenço  foi, do seu casamento con Maria Manuela Brito Bio Lourenço (1937-1998), pai do helenista, ensaísta e profesor universitario Frederico Lourenço (1963-) e da bailarina Catarina Lourenço (1965-); e, do casamento con Sylvia Wallinger (1948-), pai de Leonora Wallinger Lourenço (1981-2001). 

Foi aínda detentor das seguintes Ordes: Grã-Cruz da Orde Militar de Sant'Iago da Espada e Cruz de Honra de I Clase da República da Austria. 

Tras unha loita prolongada contra o cancro, Manuel S. Lourenço faleceu o día 1 de agosto de 2009, na compañía dos familiares máis próximos.

## Obra 
### Poesía 
* *O desequilibrista* (1960). Moraes.
* *Arte combinatória* (1971). Moraes.
* *Wytham Abbey* (1974). Moraes.
* *Pássaro paradípsico* (1979). Perspectivas e Realidades, Lisboa. 
* *Nada brahma* (1991). Assírio e Alvim. 
* *O caminho dos Pisões* (2009). A obra poético-literaria reunida de M.S. Lourenço (preparada aínda en vida do autor) foi editada por João Dionísio para a Assírio & Alvim.

### Narrativa 
**O doge* (1962). Moraes. 1998, nova edición. Co pseudónimo de Alexis-Christian Von Rätselhaft und Gribskov. Colectánea de historias.
**Ode a Upsala ou Aria detta la Frescobalda* (1964). Moraes. Colectánea de historias.

### Ensaio 
**O homem como planta no Auto da Alma de Gil Vicente* (1977).
**Os degraus de Parnaso* (1991). 2003, 2ª ed. Assírio & Alvim. 

### Tradución 
* Jean Guitton, *O trabalho intelectual* (1959).
* Romano Guardini, *O fim dos tempos modernos* (1964). Moraes.
* James Joyce, *Finnegans wake*, I, 3 (1968). Publicada unha parte en *O Tempo e o Modo.*
* William & Martha Kneale, *O desenvolvimento da lógica* (1972). Fundação Calouste Gulbenkian.
* Kurt Gödel, *O teorema de Gödel e a hipótese do contínuo* (1979). Fundação Calouste Gulbenkian. 2009, 2ª ed. revisada.
* Ludwig Wittgenstein, *Tratado lógico-filosófico, Investigações filosóficas* (1987). Fundação Calouste Gulbenkiandereita|miniatura|200x200px

### Lóxica 
* *Espontaneidade da razão: a analítica conceptual da refutação do empirismo na filosofia de Wittgenstein* (1986). Imprensa Nacional Casa da Moeda.
* *Teoria clássica da dedução* (1991). Assírio e Alvim.
* *A cultura da subtileza: aspectos da filosofia analítica* (1995). Gradiva, editado por Desidério Murcho.
* *Estruturas lógicas de primeira ordem* (2003). Facultade de Letras da Universidade de Lisboa – Departamento de Filosofía e Centro de Filosofía -, as aulas de Mestrado em Filosofía Analítica.
* *Os elementos do programa de Hilbert* (2004). Facultade de Letras da Universidade de Lisboa – Departamento de Filosofía e Centro de Filosofía -, as aulas de Mestrado em Filosofía Analítica.
* *Acordar para a lógica matemática* (2006). Facultade de Letras da Universidade de Lisboa – Departamento de Filosofía e Centro de Filosofía -, as aulas de Mestrado em Filosofía Analítica.
* *Fundamentos da matemática* (2008-2009); 13 artigos publicados co pseudónimo 'gribskoff' na enciclopedia *online* de matemática PlanetMath.

## Premios 
* 1991: *Os degraus de Parnaso,* Prémio D. Dinis da Casa de Mateus.

## Notas