open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lakposhtha hâm parvaz mikonand

***Lakposhtha hâm parvaz mikonand*** (en , que en galego significa "As tartarugas tamén voan"), é un filme escrito e dirixido polo director de cine iraniano Bahman Ghobadi. Foi o primeiro filme gravado en territorio iraquí dende a caída de Saddam Hussein.

## Sinopse 
Os feitos ocorren antes da invasión de Iraq pola coalición de países liderados polos Estados Unidos, en 2003. Nun campo de refuxiados no Kurdistán iraquí, na fronteira entre Irán e Turquía, os superviventes buscan desesperadamente os cartos necesarios para comprar unha antena parabólica con poder suficiente para coñecer as noticias internacionais sobre a inminente guerra. Os nenos, marcados pola guerra, mutiladas, orfos, famentos, desenraizados, son os que levan a peor parte, forzados a vivir en condicións infrahumanas e a actuar coma adultos, a pesar da súa curta idade. O filme mostra o sufrimento cotián deses mozos, a amizade entre eles, o difícil que é ter que sobrevivir co mínimo e cuxa única forma de obter ingresos para as súas necesidades básicas é desactivar as minas terrestres e vendelas no mercado negro.

Ghobadi dirixiu a película con moitos mozos protagonistas non profesionais que sufriron a dor na súa propia carne, representando as súas experiencias reais, o que fai máis crúa a alegación antibelicista.

## Personaxes 
* Soran Ebrahim como *"Hollywood"* (Kak Satellite).
* Avaz Latif como Agrin (a nena-nai).
* Hiresh Feyssal Rahman como Hengov (o manco que ve o futuro).
* Saddam Hossein Feysal como Pashow (ó que lle faltaba un pé).
* Abdol Rahman Karim como Riga (o bebé que coida Agrin).
* Ajil Zibari como Shirkooh (o neno chorón).

## Galardóns e nomeamentos 
* 2004: San Sebastián: Cuncha de Ouro á Mellor Película

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Irán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 77ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* Ficha en Filmaffinity 
* Ficha en IMDb
Primeira división española de fútbol sala

A **Primera División de fútbol sala** (desde 1989 ata 2011 chamada *División de Honra de fútbol sala*) é a máxima categoría de fútbol sala en España, organizada pola Liga Nacional de Fútbol Sala. Atópase por riba da Segunda División e dispútase dende 1989.

## Sistema de competición 
[dereita|miniatura|Santiago Futsal - Prone Lugo AD no [Pavillón Multiúsos Fontes do Sar, 2012.]]
O sistema de competición enfronta aos equipos da liga entre eles en dúas ocasións: unha como local e outra como visitante. Ao compoñerse actualmente a Primeira División de 16 equipos, a liga conta con 30 xornadas na súa fase regular. Séguese o sistema de puntuación FIFA, con 3 puntos por vitoria, 1 por empate e 0 por derrota. Na liga regular non hai prórrogas e o partido conclúe cando finaliza o tempo regulamentario.

Ao finalizar a tempada regular xóganse os *playoffs* polo título, que enfrontan aos oito mellores equipos da liga ao mellor de tres encontros en cuartos de final e semifinais, e ó mellor de cinco encontros na final. En caso de empate ó remate do tempo regulamentario, xógase unha prórroga. A localía establécese en base á clasificación na liga regular.

Pola súa banda, para clasificarse para a Copa de España de Fútbol Sala, que se disputa á metade do campionato, os equipos deberán ter rematado entre as oito primeiras posicións da liga ao final da primeira volta. A cidade organizadora clasifícase de xeito automático, independentemente de que estea entre os mellores clasificados.

Nas competicións internacionais, o equipo que gaña a liga clasifica para a UEFA Futsal Cup, partindo dende a fase de grupos final.

## Equipos participantes 
### Equipos da tempada 2017/18 
## Palmarés 

## Táboa histórica 
* Até o remate da tempada 2011/12.

## Medios de comunicación 
A Primeira División de fútbol sala pode verse a través de distintas canles de televisión, con dúas que emiten para todo o país e distinta cobertura segundo a comunidade autónoma onde se resida. Historicamente, a Liga Nacional de Fútbol Sala mantivo acordos con Televisión Española desde o seu nacemento, e durante un breve período de tempo Antena 3. Actualmente, Teledeporte en aberto e Eurosport 2 (a través de Movistar+, Vodafone TV, Orange TV e Telecable) son as cadeas que emiten algúns encontros de cada xornada. Á marxe delas, as televisións autonómicas tamén poden emitir encontros de liga. No grupo das pertencentes á Forta atópanse Televisió de Catalunya (a través de Esport3), Televisión de Galicia (a través da tvG2), 7 Región de Murcia e Aragón Televisión. Ademais, existen televisións locais que emiten os encontros dos equipos da súa zona como TV Mallorca ou Tele Cartagena. Doutra banda, a propia liga xestiona unha canle no portal de vídeos YouTube, con resumos dos encontros e os goles máis destacados de cada xornada.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da Liga Nacional de Fútbol Sala 
* Web de noticias sobre fútbol sala 

### Outros artigos
Te Tangata Whai Rawa o Wēniti

**Te Tangata Whai Rawa o Wēniti**, tamén coñecido como *The Maori Merchant of Venice*, é un filme dirixido por Don Selwyn en Nova Zelandia no 2002. É un drama rodado en lingua maorí.

## Sinopse 
A obra de William Shakespeare *O mercador de Venecia* foi traducida á lingua maorí en 1945 por Pei Te Hurinui Jones, e a súa tradución foi empregada como guión para o filme. Esta é a primeira adaptación de Shakespeare en lingua maorí que se fai. O filme foi rodado en Auckland.

## Personaxes 
* Waihoroi Shortland como Hairoka 
* Ngarimu Daniels como Pohia
* Te Rangihau Gilbert como Patanio
* Scott Morrison como Anatonio
* Veeshayne Armstrong como Nerita
* Sonny Kirikiri como Karatiano
* Te Kauhoe Wano como Hararino
* Wharehoka Wano como Haranio
* Te Arepa Kahi como Roreneto
* Ngatai Rangihau como Renato
* Lawrence Makoare como Pirihina o Morako
* Samson Pehi como Pirihina o Arakona
* Mana Epiha como Ranaharoto
* Eru Potaka-Dewes como Kopo Kaumatua
* Reikura Morgan como Tiehika

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb
Louise Smits

O **Louise Smits**, en 2009 chamado *Valentin I*, é un buque de cargo coñecido por enfrontarse ao palangreiro galego Xurelo na Foxa Atlántica.
## O buque 
O Louise Smits foi construído en 1973 en Rotterdam, nos Países Baixos. Ten unha eslora de 84 m, 14 m de manga, 9 m de altura e un peso morto de 3786 toneladas. A súa matrícula internacional é 7333896.

Bautizado orixinalmente como Tobias Lønborg, renomeouse Louise Smits en 1977. En 1984 reduciu o seu nome a Louise, en 1992 rebautizouse como Tri Box, e finalmente como Valentin I (2002). Na actualidade ten bandeira panameña.

## O incidente co Xurelo 
O 17 de setembro de 1981 o Louise Smits atopouse co Xurelo a unhas 300 millas ao noroeste de Fisterra. O palangreiro galego cunha tripulación de xornalistas e ecoloxistas e fretado polo partido Esquerda Galega, protestaba pola vertedura de residuos radioactivos por parte de buques neerlandeses, como o Kirsten Smits ou o Louise Smits, tamén na zona. En parte como consecuencia das fotografías tomadas polo Xurelo e a campaña internacional promovida por Greenpeace, en 1983 declarouse unha moratoria á vertedura de residuos nucleares na Foxa Atlántica, moratoria que cos anos acabou sendo permanente.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Xurelo (barco)
*Kirsten Smits
Agustín Agra

**Agustín Agra Barreiro**, nado en Noia o 12 de setembro de 1966, é un escritor galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Bioloxía, é profesor desta materia no IES Rosalía de Castro de Santiago de Compostela. Profesor en IES Armando Cotarelo Valedor.  Comezou a escribir en 2003, publicando os seus primeiros textos nas revistas *Alameda* do Liceo de Noia e *Casa da Gramática* do IES Virxe do Mar de Noia,  colaborando coa Asociación Cultural Barbantia. Colaborou en La Voz de Barbantia.

## Obras 
### Literatura infanto-xuvenil 
* *O tesouro da Lagoa de Reid ‘Is* (2006). Xerais, Merlín. 88 páxs. ISBN  978-84-9782-481-1 (6ª). ePub: .
* *Cazaría salvaxe* (2008) Xerais, Fóra de Xogo. 112 páxs. ISBN 978-84-9782-724-9.
* *A treboada de C* (2009). Xunta de Galicia. 124 páxs. ISBN 9788445347188.
* *Trampa de luz* (2012) Xerais, Fóra de Xogo. 80 páxs. ISBN 978-84-9914-374-3.
* *Cor animal* (2015) Kalandraka. 36 páxs. ISBN 978-8415250845.

### Narrativa 
* *O recendo das mimosas* (2009) Xerais. 208 páxs. . Relatos.
* *Silencio* (2020). Galaxia. 144 páxs. ISBN  978-84-9151-486-2. Relatos.
* *Libro das contrarias* (2025). Vigo: Xerais. 96 páxs. ISBN 978-84-1110-671-9. ePub: ISBN 978-84-1110-677-1.
* *O trebón do norte* (2025). Noia: Toxosoutos. 98 páxs. ISBN 979-13-990202-2-9.
* *O libro das contrarias* (2025). Vigo: Xerais. 96 páxs. ISBN 978-84-1110-671-9.

## Premios 
* Primeiro Premio Modesto R. Figueiredo de narracións curtas no 2004 con *Os límites do inimaxinable*.
* Primeiro accésit do Premio Modesto R. Figueiredo de narracións curtas no 2005 con *Na Caeira*.
* Premio Merlín no 2006 con ''O tesouro da Lagoa de Reid'Is*.
* XXVI Certame de Narración Curta Ánxel Fole 2024 por *O livro das contrarias''.

## Notas
Hermann Osthoff

miniatura|Profesores da Universidade de Heidelberg  (1886); Hermann Osthoff abaixo á esquerda.
**Hermann Osthoff**, nado en Unna o 18 de abril de 1847 e finado en Heidelberg o 7 de maio de 1909, foi un lingüista e filólogo alemán, expoñente da escola neogramática que influíu profundamente na indoeuropeística entre os séculos XIX e XX.

## Biografía 
Nado en Billmerich, suburbio de Unna, Osthoff estudou filoloxía clásica, xermánica, sánscrito e lingüística comparada en Berlín, Tubinga e Bonn, onde en 1869 conseguiu a licenciatura. A partir de 1870 ensinou en Kassel. En 1875 obtivo a docencia na Universidade de Leipzig. En 1877 convértese en profesor extraordinario de glotoloxía e de sánscrito na Universidade de Heidelberg, onde se converteu en ordinario o ano seguinte.

No centro das súas investigacións estivo a lingüística indoeuropea. Xunto con Karl Brugmann e con August Leskien, Osthoff foi un dos máis influentes inspiradores do movemento dos neogramáticos. Debémoslle a reconstrución da vibrante indoeuropea con capacidade de asumir funcións silábicas (a líquida soante *r̥).

O seu nome aparece ligado a unha lei fonética que toma o nome do seu, (a chamada "lei de Osthoff"), relativa á abreviación que ocorre nalgunhas linguas (entre elas o latín e o grego) dunha vogal longa indoeuropea ante unha nasal ou líquida seguida de consoante.

## Obras 
*  *Quaestiones mythologicae*, Bonn, Caroli Georgi, 1869
*  *Forschungen im Gebiete der indogermanischen nominalen Stammbildung*, Jena, Costenoble, 1875-1876, 2 vol.
*  *Das Verbum in der Nominalcomposition im Deutschen, Griechischen, Slavischen und Romanischen*, Jena, H. Costenoble, 1878.
* 
*  *Das physiologische und psychologische Moment in der sprachlichen Formenbildung*, Berlín, Carl Habel, 1879
*  *Schriftsprache und Volksmundart. Vortrag, gehalten im Museum zu Heidelberg am 14. December 1878*, Berlín: Carl Habel, 1883
*  *Zur Geschichte des Perfects im Indogermanischen mit besonderer Rucksicht auf Griechisch und Lateinisch*, Estrasburgo: K. J. Trubner, 1884
*  *Vom Suppletivwesen der indogermanischen Sprachen. Akademische Rede zur Feier des Geburtsfestes des hochstseligen Grossherzogs Karl Friedrich am 22. November 1899 bei dem Vortrag des Jahresberichts und der Verkundung der akademischen Preise gehalten*, Heidelberg: J. Horning, 1899
*  *Etymologische Parerga*, Leipzig: S. Hirzel, 1901.
*  

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Indoeuropeística
* Lingua protoindoeuropea
* Linguas indoeuropeas
* Lingüística comparada
* Escola neogramática

### Ligazóns externas 
* 
*  
*
Antonio González González

**Antonio González González**, nado en Realejo Alto (Tenerife) o 27 de outubro de 1917 e finado o 11 de outubro de 2002, foi un químico español.

## Traxectoria 
Licenciouse en Ciencias Químicas pola Universidade de La Laguna e doutorouse pola de Madrid. En 1945 nomeouno o Consello Superior de Investigacións Científicas xefe da sección de Química orgánica. Entre 1946 e 1986 foi catedrático de Química Orgánica e Bioquímica na Universidade de La Laguna, sendo cinco anos decano da Facultade de Ciencias desa universidade, outros cinco reitor, e despois reitor de honra. En 1963 foi designado director do Instituto de Investigacións Químicas de Tenerife, centro precursor do Instituto de Produtos Naturais Orgánicos. Obtivo, entre outros, o premio de investigación do C.S.I.C. en 1959, en 1961 obtivo unha axuda da Fundación March e en 1967 unha axuda *Manuel Aguilar* para a Investigación.

Ademais do seu labor científico, en 1977 foi designado Senador polo rei Xoán Carlos I. Na Cámara Alta integrouse no grupo de independentes máis aperturista denominado Agrupación Independente.

Foi membro de diversas sociedades científicas nacionais e estranxeiras, e da Real Academia das Ciencias Exactas, Físicas e Naturais.

### Galardóns 
* En 1984 recibiu o premio Canarias de Investigación.
* En 1986 o Premio Príncipe de Asturias polo seu labor desenvolvido ao longo dunha vida de intensa dedicación no campo da química dos produtos naturais.
* En 1966: Gran Cruz de Afonso X o Sabio
* Gran Cruz do Mérito Civil.

## Obra 
* *La lactama del ácido hexahidro paminobenzoico en la determinación del peso molecular de los aductos de estiroles sustituídos* (1943)
* *Contribución a la síntesis de la 4-acetilhidrindona* (1945)
* *Aportación al estudio del látex de las Euphorbias canarias* (1949)
* *Aportación al conocimiento de los alcaloides de los Adenocarpus* (1951)
* *Glucósidos de las Escrophulariáceas canarias* (1955)
* *Structure of the Anhydrocanariengenine A.* (1959)
* *Ueber pflanzliche Herzgifte. Die Glykoside und Aglykone der Blätter von Digitales canariensi s L.* (1963)
* *Química de las Rutáceas* (1964)
* *Triterpenos y esteroides de la Periploca Levigata Ait* (1966)
* *Reaction of Spirostan Sapobenins with Nitrous Acid* (1971)
* *Marine Natural Products of the Atlantic Zone* (1972)
* *Química de las Ceropegias* (1973)
* *Lignanos del Haplophyllum hispanicum Spach* (1974)
* *New sources of steroid Relación de Académicos: numerarios (medalla núm.9) sapogenins* (1975)
* *Sobre la estructura de Rutacridona* (1976)
* *Componentes de las Umbelíferas 14* (1977)
* *Structure of Khanilactone The Compositae XXXVII* (1978)
* *Oxidación de derivados de la Clorophyssopifolina* (1980)
Federico Miraz

**Federico Miraz Fernández**, nado en Ferrol en 1922 e finado en Córdoba o 5 de febreiro de 2005, foi un xornalista galego.

## Traxectoria
Licenciado en Dereito e Xornalismo e con estudos de Maxisterio, comezou a súa carreira laboral no *Faro de Vigo* e en 1943, con só 21 anos, é nomeado redactor xefe do xornal *La Voluntad*, editado en Xixón. Alí permanece durante once anos, ata que en 1955 consegue o seu primeiro posto de director, no leonés *Proa*, e no seu corresponde Hoja del Lunes de León. Fundador da emisora *La Voz de León*, foi tamén presidente da asociación da prensa da capital leonesa, e vicepresidente da Federación Nacional de Asociacións da Prensa de España.

En 1961 regresa a *La Voluntad*, desta volta como director, cargo no que permanece ata 1973, cando se fai cargo da dirección do diario *Córdoba*, daquela vencellado estruturalmente ao Movemento Nacional. Dirixiu o xornal cordobés durante unha década, ata 1983, cando se retirou por motivos de saúde.
Julio Gutiérrez Rubio

**Julio Gutiérrez Rubio**, nado en Vitoria o 24 de agosto de 1923 e finado en Madrid o 11 de outubro de 2014, foi un avogado e político español, da época franquista.

## Traxectoria 
Aínda que estudou o bacharelato en Madrid, licenciouse en dereito pola  Universidade de Salamanca, onde comezou a militar nas organizacións políticas franquistas, primeiro como xefe do SEU no seu distrito universitario e despois como reitor do Colexio Maior Universitario «San Miguel Árcangel». Instalado como avogado, en 1961 e designado procurador en Cortes por Francisco Franco e ao ano seguinte alcalde de Salamanca. Ocupou ese posto durante catro anos, os dous últimos simultanéandoos co goberno civil de Palencia. En 1966 deixou a alcaldía salmantina, e en 1967 a provincia de Palencia pola de Huelva, onde foi gobernador ata 1969, pois despois pasou a Córdoba ata 1970. Posteriormente foi nomeado delegado nacional de Prensa e Radio e vicesecretario xeral do Movemento, posto que ocupou entre 1973 e 1974.

Home moi fiel ao réxime franquista, o rei Xoán Carlos I desígnouno senador en 1977. Estivo na Cámara Alta unicamente esa lexislatura constituínte, onde ocupou unha cadeira no Grupo Mixto. Despois de abandonar a política dedicouse á avogacía.

## Recoñecementos 
* Gran Cruz do Mérito Militar
* Gran Cruz de Isabel a Católica
* Gran Cruz de Cisneros
* Encomenda con Placa do Xugo e as Frechas
Two Gallants (álbum)

***Two Gallants*** é o terceiro álbum da banda estadounidense de indie rock Two Gallants, editado o 25 de setembro do 2007 a través do selo Saddle Creek.

## Listaxe de cancións 
# "The Deader"
# "Miss Meri"
# "The Hand That Held Me Down"
# "Trembling of the Rose"
# "Reflections of the Marionette"
# "Ribbons Round My Tongue"
# "Despite What You've Been Told"
# "Fly Low Carrion Crow"
# "My Baby's Gone"
Garage punk

**Garage punk** é unha fusión de garage rock e punk rock. Trátase dunha música lo-fi rápida caracterizada pola sucidade e por guitarras de son entrecortado interpretada normalmente por bandas que están en selos independentes ou sen contrato. Os grupos de garage punk adoitan a distanciarse do hardcore punk e das bandas de punk rock máis políticas.

## Historia 
Segundo a guía de Allmusic, "antes de que a revitalización do punk pop estadounidense dos 90 chegase ao gran público, unha variedade distinta de revivalismo punk estivera collendo forma na escena *underground* do indie rock. En xeral, o garage punk no era tan melódico como o punk pop; en cambio, o garage punk estaba inspirado principalmente nas bandas de proto-punk de Detroit The Stooges e MC5". Outros importantes precedentes son as bandas Death e The Modern Lovers.

O xénero orixinouse a partir de bandas de punk rock dos 70 e os 80, ademais de grupos de garage rock dos 60 que, influenciados polo son e a actitude de grupos británicos de rhythm and blues, crearon un son máis cru e directo. As primeiras bandas británicas de punk rock como The Clash adoitaban a caracterizarse como grupos de garage. Aínda que as súas orixes está no punk rock e o garage rock, ás veces tamén incorpora elementos do soul dos 60, da beat music, surf music, power pop, hardcore punk e psicodelia.

## Grupos musicais de Garage Punk 
*Black Lips
*BullyBones
*The Cramps
*Dope Sweater
*Les Draags
*Dwarves
*GG Allin
*The Gories
*Green River
*FIDLAR
*The Hives
*Hot Snakes
*The Humpers
*Dead Moon
*The Dirtbombs
*The Makers
*Mudhoney
*The Mummies
*Nashville Pussy
*New Bomb Turks
*Oblivians
*The Orwells
* Ty Segall
Antonio Hernández Gil

**Antonio Hernández Gil**, nado en Puebla de Alcocer o 29 de marzo de 1915 e finado o 26 de maio de 1994 en Madrid, foi un xurista e político español.

## Traxectoria
Licenciouse en dereito pola Universidade de Salamanca, e doutorouse na de Madrid en 1934 con premio extraordinario. O mesmo ano conseguiu a cátedra de dereito civil na Universidade de Granada, onde exerceu a docencia ata 1954, cando se trasladou á Universidade Complutense de Madrid. En 1975 foi escollido presidente da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación e dous anos máis tarde dá o salto á política ao ser designado senador en 1977 polo rei Xoán Carlos I. Ademais, compatibilizou o cargo de senador co de Presidente das Cortes e do Consello do Reino, ambos os dous designados polo monarca.

En 1979, ao sancionar o rei a Constitución, foi substituído dos seus cargos, pero en 1982 regresa á presidencia do daquela denominado Consello de Estado. En 1985 é elixido maxistrado e presidente do Tribunal Supremo e do novo Consello Xeral do Poder Xudicial. Un ano despois, en 1986, ETA atentou contra a súa vida, pero saíu ileso.

## Obra
**Naturaleza jurídica de la obligación alternativa* (1942)
**La solidaridad en las obligaciones* (1946)
**El futuro del derecho civil* (1958)
**Metodología de la ciencia del derecho* (1973)
**El abogado y el razonamiento jurídico* (1975)
**La posesión* (1980)
**El cambio político español y la Constitución* (1981).

## Galardóns
*Gran Cruz de San Raimundo de Peñafort
*Orde do Mérito Civil

## Notas
Castelo da Picoña

O **castelo da Picoña** foi unha fortaleza situada no outeiro da Almena, na parroquia de Randín, municipio de Calvos de Randín, no camiño que une Randín con Vilar e Vilariño. Está situado ó leste da actual freguesía portuguesa de Tourém. Situado na Raia, na marxe esquerda do río Salas, era a cabeza das Terras da Picoña, defendendo o chamado Couto Mixto, que pasou ó reino de España polo Tratado de Lisboa de 1864. Consérvanse as ruínas dos alicerces, carecendo de clasificación por parte do poder público e de escavacións arqueolóxicas. Actualmente, só é visible o alxibe escavado na rocha.

## Historia
Na época da Independencia de Portugal, intensificouse o poboamento das fronteiras con Galicia. Nesa fase, no século XII, o Castelo da Picoña constituíase en importante fortificación fronteiriza portuguesa, destinado a gornecer, xuntamente cos castelos de Portelo, Montalegre, Monforte de Río Frío e Chaves, a defensa dos acesos ós vales do río Cávado e do río Támega. A Carta Foral de Tourém é atribuída a D. Sancho I (1185-1211) en 1187, como cabeza das *Terras da Picoña*.

En 1650, no contexto da Guerra da Restauración, este castelo, xuntamente con outras prazas veciñas na rexión, foi demolido por tropas castelás.

A partir do ano 1732 deixaría de pertencer a Portugal e pasaría a Galicia. Con todo, até 1796, a alcaidía mor da Picoña seguiu a aparecer nos documentos reais e señoriais baixo dominio portugués. Nun auto de demarcación da fronteira de Portugal con Galicia de 1756 sinálase que «fica na Galiza mas é português». E nese ano de 1796 dise: *Há nesta honra *Tourém* alcaidaria-mor do Castelo da Piconha que fica dentro, em Galliza, e vai huma estrada própria para ele pela freguezia de Rendim*. Aínda na *Carta topográfica do Julgado de Montealegre* de 1836, asinada por Fidencio Bourman, o castelo da Picoña segue a aparecer dentro dos límites de Tourém.

Conforme ós termos do Tratado de Lisboa, ó pasar a maior parte das dúas terras a dominio español en 1865, o termo da Picoña foi extinguido en 1866.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*GOMES, Rita Costa. *Castelos da Raia (v. II: Trás-os-Montes)*. Lisboa: IPPAR, 2003.

### Outros artigos 
* Couto Mixto
* Portugal

### Ligazóns externas 
* Descrición e historia do Castelo da Picoña
Belén Landaburu

**María Belén Landaburu González**, nada en Burgos o 20 de marzo de 1934, é unha diplomática e política española da época franquista.

## Traxectoria 
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Madrid e rapidamente pasou a integrarse nas estruturas sociais e políticas que o franquismo dispuña para as mulleres. Así, foi presidenta da Cruz Vermella en España, directora xeral de Asistencia Social, secretaria xeral da Federación de Amas de Casa e membro do Consello Nacional do Movemento en representación da Sección Feminina.

En 1971 foi designada procuradora nas Cortes Españolas polo terzo familiar e a circunscrición de Burgos, onde traballou no relatorio da Lei de Reforma Política. Dous anos máis tarde incorporouse á delegación española na Asemblea Xeral da ONU. Nese posto permanece ata 1976, e en 1977 é nomeada senadora polo rei Xoán Carlos I, onde se integra no Grupo Mixto. Dende alí contribúe a garantir a igualdade xurídica na Constitución entre o home e a muller. A partir de 1977, logo das eleccións xerais, abandona a política e dedícase á súa actividade profesional como avogada.

## Galardóns 
* Gran Cruz da Orde Civil de Beneficencia
* Banda da Orde Civil do Mérito da Cruz Vermella Española e da Cruz Vermella Mexicana.
* Encomenda con Placa da Orde de Cisneros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Las Constituyentes (documental), dirixido por Áurea Martínez Fresno.
Liv Tyler

**Liv Rundgren**, máis coñecida como **Liv Tyler**, nada o 1 de xullo de 1977 en Nova York, é unha actriz de cinema e modelo estadounidense. É filla de Steven Tyler, vocalista de Aerosmith. Deveu coñecida principalmente polo seu papel como Arwen na triloxía cinematográfica de *O Señor dos Aneis*, realizada polo neozelandés Peter Jackson.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Liv Online.
Javi Chispes

**Javi Chispes** é un músico alacantino nado en Villena. Fundador, compositor, vocalista e guitarrista dos grupos Maniática (1986-1995) con 5 álbums editados, Banda Jachis (1997-2002) con 4 álbums e La Furia en 1993, onde colaborou activamente facendo cancións dos ingleses The Clash, pero en castelán. Tamén probou en formato acústico con *Javi Chispes y Amigas* (1995-1996) e realizou un traballo gravado en formato K7 titulado *Caperucita y la guerra*(1995).

Logo de máis de 20 anos na música, no 2005, Javi Chispes, canda Juanjo ao baixo, David á guitarra (os dous, membros tamén do grupo Ingresó Cadáver) e Sergio á batería (Infimo), celebrárono editando o álbum en solitario *20 años de canciones y sueños, de Libertad*.

Actualmente está co proxecto chamado Chispazo, canda seu irmán, *Txispín*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Javi Chispes en www.masquepalabras.org
Mahmud Xibril

**Mahmud Xibril al-Warfali**, nado en Beida o 28 de maio de 1952 e finado no Cairo o 5 de abril de 2020, foi un economista e político libio.

## Traxectoria
Formado nos Estados Unidos, foi director do Consello Libio de Desenvolvemento Económico. Aliñado co sector rebelde na insurrección de 2011 contra o goberno de Muamar al-Qadafi, encargouse das relacións exteriores do grupo rebelde. O 23 de marzo de 2011 foi designado xefe do goberno interino con base en Bengasi.

Finou na pandemia por coronavirus de 2020.
Ameá, Codosedo, Sarreaus

**Ameá** é un lugar da parroquia de Codosedo, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 16 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Codosedo
### Parroquias de Sarreaus
Animax España

**Animax** é unha canle de televisión española de pago, producida por Sony Pictures Entertainment, baixo a marca internacional Animax.

A súa programación dedícase ao anime na súa gran maioría, pero tamén a contidos dedicados a sectores xuvenís, como videoxogos, música etc...

## Historia 
Animax naceu como bloque de contidos dentro da canle AXN, cunha sección anime, pero o día 12 de abril de 2008, ás 14:30 iniciou a súa carreira en solitario.

A programación de Animax inclúe clásicos como Lupin III, Love Hina ou Detective Conan, grandes éxitos mundiais como Samurai Champloo ou Tsubasa Reservoir Chronicle, Naruto e estreas en TV como Nana, Moribito e Peach Girl. A canle completará a súa oferta coa emisión de películas e diferentes series: Chobits, Gungrave, Saiyuki, InuYasha, Corrector Yui, Orphen, Excel Saga, Outlaw Star, Devil May Cry, Black Lagoon, A lei de Ueki, A cen, O cabaleiro de Éon e Kochikame.

Temíase que Animax tivese que competir nun futuro en España coa canle Buzz (Canal TV) orientado tamén ao anime, pero esta canle decidiu en febreiro de 2007 apartarse do mundo Anime case por completo e centrarse en realitys e contidos traídos dos Estados Unidos, recibindo críticas por iso. En España hai moitas series solicitadas para esta canle, entre elas One Piece, Hellsing e FMA.

## Programación 
### Posibles estreas 
Estas series foron mencionadas na presentación da canle como próximas incorporacións nos próximos meses da canle. Estas son:
- Basilisk
- Gankutsuou
- Hellsing
- Humanoid Monster Bem
- Kiddy Grade
- Last Exile
- Read or Die
- Trinity Blood
- One Piece

### Novos episodios 
* *Blood+.*
* *Kochikame.*

### Películas e Ovas emitidas 
* * Ghost In The Shell. 
* * Appleseed - The Beginning.
* * Kai Doh Maru.
* * Ninja Scroll.
* * Blood - El Último Vampiro. 
* * Street Fighter Alpha Generations. 
* * Initial D Extra Stage.
* * XXXHOLIC: El Sueño de una Noche de Verano. 
* * Tsubasa Chronicle: La Princesa del Reino Enjaulado.
* * Saiyuki Requiem. 
* * Inuyasha: El Castillo de los Sueños en el Interior del Espejo. 
* * Kochikame: ¡Sobrevive Como Puedas!. 
* * Evangelion 1.01 : YOU ARE (NOT) ALONE.
* * Kochikame: ¡Ryotsu Muere Dos Veces!.
* * Evangelion: Muerte y Renacimiento.
* * Inuyasha: La Espada Conquistadora.
* *Inuyasha: Fuego en la isla mística.

### Series xa emitidas 
* *Black Lagon. * 
* *Corrector Yui.*
* *Devil May Cry. *
* *El caballero de Eón. * 
* *Excel Saga. * 
* *F a todo gas. *
* *Gungrave. *
* *Gunslinger Girl. * 
* *Initial D. * 
* *Orphen y O. Revenge. * 
* *Outlaw Star. * 
* *Peach Girl. * 
* *Reaper.*
* *Saint Seiya*
* *Saiyuki. * 
* *Samurai Champloo. * 
* *Super GALS! * 
* *Tsubasa: Reservoir Chronicle. *
* *Samurai Girl. ''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial de Animax España
O Penedo, Cortegada, Sarreaus

**O Penedo** é un lugar da parroquia de Cortegada, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres), a mesma cantidade ca en 2009.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cortegada 
### Parroquias de Sarreaus
Paradiña, Paradiña, Sarreaus

**Paradiña** é un lugar da parroquia de Paradiña, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. En 2017 tiña 36 habitantes, 21 menos ca en 2010 (27 homes e 30 mulleres) e 23 menos ca en 2009.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Paradiña 
### Parroquias de Sarreaus
Vilariño Frío, Paradiña, Sarreaus

**Vilariño Frío** é un lugar da parroquia de Paradiña, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. En 2017 tiña 24 habitantes, seis menos ca en 2010 (16 homes e 14 mulleres), e sete menos ca en 2009.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Paradiña 
### Parroquias de Sarreaus
Fonte Arcada, Aguís, Os Blancos

**Fonte Arcada** é un lugar da parroquia de Aguís, no concello ourensán dos Blancos, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña 85 habitantes (42 homes e 43 mulleres), tres menos ca en 2009.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Aguís
### Parroquias dos Blancos
De amor e desamor

**De amor e desamor** foi un colectivo poético Lino Braxe, Xosé Devesa (José-Maria Monterroso Devesa), Miguel Anxo Fernán-Vello, Miguel Anxo Mato Fondo, Pilar Pallarés, Lois Pereiro, Manuel Rivas, Francisco Salinas Portugal, Xavier Seoane e Xulio López Valcárcel.

*De amor e desamor* deu título tamén a dous volumes aparecidos en 1984 e 1985, editados por Ediciós do Castro e hoxe fóra de catálogo, que incluían textos dos membros do grupo. A súa posta en escena foi o recital de formato clásico, apoiado ás veces en músicos coma Alfonso Morán ou César Morán. As presentacións do colectivo contaron con gran asistencia de público.

Tras disolverse *De amor e desamor* moitos dos seus autores e autoras seguiron destacando en solitario. No ano 2010 celebrouse o XXV aniversario do colectivo cun recital poético. Lois Pereiro foi homenaxeado con motivo do Día das Letras Galegas no ano 2011.

## Notas
Rosmerta

Na mitoloxía celta, **Rosmerta** era unha deusa da fertilidade e da abundancia, sendo o seu atributo a cornucopia. Rosmerta está representada en estatuas e inscricións espalladas por Europa. Na Galia estaba emparellada con Mercurio, pero en ocasións representáballa soa.

## Estatuas 
Un baixorrelevo de Eisenberg mostra a Mercurio á dereita e a Rosmerta a esquerda. Eles sostén un bolso á dereita e unha pátera á esquerda. A inscrición permite identificar claramente a figura xunto a Mercurio. Nun par de estatuas de Paris, mostrando a Mercurio e Rosmerta, ela sostén unha cornucopia e un cestón de froita.

Rosmerta tamén aparece nunha estatua de bronce de Annecy, Francia, sentada sobre unha rocha sostendo un bolso e, infrecuentemente, mostrando as ás de Mercurio sobre a súa cabeza; e no baixorrelevo de Escolives-Sainte-Camille sostén ambos, unha pátera e unha cornucopia.

## Inscricións 
[dereita|miniatura|200px|Mapa mostrando a localización de inscricións adicadas a Rosmerta (en vermello), tamén [Cantismerta (verde) e Atesmerta (azul).]]
Nicole Jufer e Thierry Luginbühl listaron vintasete inscricións de Rosmerta en Francia, Alemaña e Luxemburgo, principalmente nas provincias de Gallia Belgica e Germania Superior. Tamén son coñecidas dous incripciones adicionais, unha de Dacia. As seguintes inscricións son as máis típicas: a primeira procede de Metz e a segunda é de Eisenberg:

:*Deo Mercurio et Rosmertae / Musicus Lilluti fil(ius) et sui(s) ex voto*

:*Deo Mercu(rio) / et Rosmer(tae) / M(arcus) Adiuto/rius Mem/{m}or d(ecurio) c(ivitatis) St() / [po]s(uit) l(ibens) m(erito)*

En dúas inscricións, ambas as de Gallia Belgica, Rosmerta ostenta o epíteto *sacrum* (sacra). Unha cita máis longa do habitual atópase en Wasserbillig, asociando a Rosmerta coa fundación dun hospital:

:*Deo Mercurio [et deae Ros]/mertae aedem c[um signis orna]/mentisque omn[ibus fecit] / Acceptus tabul[arius Vivir] / Augustal[is donavit?] / item hospitalia [sacror(um) cele]/brandorum gr[atia prol se libe]/risque suis ded[icavit 3] / Iulias Lupo [et Maximo co(n)s(ulibus)]*

## Etimoloxía 
Analizando o nome coas raíces idiomáticas galas, atopamos a palabra *Smert* que significa *provedor* ou *mensaxeiro* e atópase noutras palabras como Ad-smerio, Smert-rios, Smertu-litani, Smerius, Σμερο, Smertae, Smertus etc. *Ro-* é unha variante que significa *moito*, *grande* ou *principal*, como pode observarse en combinacións como *Ro-bili* ('o mellor'), Ro-cabalus ('gran cabalo'), Ρο-βιος ('gran vida') (Delamarre pp. 261-2). O sufijo *-a* é o singular nominativo feminino típico da Galia. Por tanto o significado sería *A Gran Provedora* e axústase perfectamente aos seus atributos como deidade.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Delamarre, X. (2003). *Dictionaire de la Langue Gauloise*. 2ème edition. París, Editions Errance. ISBN 2-87772-237-6
* Deyts, S. (1992) *Images des dieux de la gaule*. París, Editions Errance. ISBN 2-87772-067-5
* Jufer, N. & T. Luginbühl (2001) *Répertoire des dieux gaulois*. París, Editions Errance. ISBN 2-87772-200-7
Guillermo Luca de Tena

**Guillermo Luca de Tena y Brunet**, marqués de Valle de Tena, nado en Madrid o 8 de xuño de 1927 e finado na mesma cidade o 6 de abril de 2010, foi un empresario e xornalista español, propietario de medios de comunicación.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia de xornalistas: o seu pai era Juan Ignacio Luca de Tena e o seu avó Torcuato Luca de Tena y Álvarez Ossorio, fundador do xornal *ABC* e da revista *Blanco y Negro*. Estudou o bacharelato no célebre Colegio del Pilar e licenciouse en Dereito na Universidade Central de Madrid. Posteriormente estudou xornalismo na daquela Escola Oficial de Xornalistas de Madrid, onde se diplomou en 1958. Xa antes de rematar os seus estudos, e aínda na vintena, accedeu ao posto de xerente da edición sevillana do xornal ABC, e a partir de 1957 foi o seu director.

Volveu a Madrid en 1962 para asumir o cargo de conselleiro-delegado do grupo editorial Prensa Española e pouco despois tomou a dirección do semanario *Blanco y Negro*, posto no que se mantivo ata 1975. Nesa época entre 1966 e 1969, pertenceu ao Consello Privado do Conde de Barcelona, ao Padroado dos Reais Alcázares de Sevilla, e ao da Fundación Príncipe de Asturias. A partir de 1972, ostentou o cargo de presidente do consello de administración e da comisión executiva de *Prensa Española*..

A súa proximidade á monarquía (ao ser ABC un xornal monárquico e ao tratar persoalmente a Xoán de Borbón e o seu fillo Xoán Carlos, foi designado senador polo rei Xoán Carlos I en 1977.

Durante a súa época como senador (1977-1979), accedeu tamén á dirección do xornal ABC, en substitución de José Luis Cebrián, cargo en que permaneceu ata que o 13 de xaneiro de 1983 ascendeu a editor do xornal e a presidente do consello de administración de Prensa Española.

Na dirección do ABC foi substituído por Luis María Anson. En 1988 presentou o suplemento de *ABC* en Cataluña e en 1991 fundou o xornal *Claro*, que só se editou desde abril ata agosto de 1991. En 1998 abandonou o posto de editor do xornal *ABC* por motivos de idade, e asumiu o cargo de presidente da Xunta de Fundadores de Prensa Española.

## Vida persoal 
Estivo casado e tivo dúas fillas.

## Galardóns 
* Marqués de Valle de Tena, título concedido polo rei de España en 2003.
* Gran Cruz da Orde do Mérito Civil
* Gran Cruz da Orde de Afonso X o Sabio

## Notas
Rumble Fish

***Rumble Fish*** é un filme estadounidense de 1983 dirixido por Francis Ford Coppola. Participou no Festival Internacional de Cinema de Donostia, onde obtivo a *Cuncha de Ouro* ao mellor filme.

## Características 
A película está baseada na novela homónima da autora adolescente Susan E. Hinton. Apenas uns meses antes sorprendera a Hinton o éxito de *Rebeldes* (*The Outsiders*), tamén levada á gran pantalla por Coppola no mesmo ano de 1983.

*Rumble Fish* foi cualificada polo propio director como “de arte e ensaio para adolescentes”. Tivo unha mala acollida comercial nos Estados Unidos que contrastou co éxito, tanto de crítica como de portelo, nas salas europeas.

## Sinopse 
A banda de Rusty James (Matt Dillon) vese envolvida nunha pelexa coa banda rival. No momento de maior violencia da lea aparece “The Motorcycle Boy” (Mickey Rourke), o irmán máis vello de Rusty James que se convertera en lenda marxinal, en realidade un decadente heroe aborrecido da vida ao que Rusty James quere desesperadamente imitarse. Tras o rescate do irmán vemos vagar as personaxes, sen aparente saída, por escenarios de drogadicción, abandono e delincuencia.

## Significación 
A aposta da crítica pola perdurabilidade de *Rumble Fish* apunta en varias direccións: o virtuosismo de certas escenas, o uso dramático do branco e negro e das incrustacións de imaxes en cor, a banda sonora (Stewart Copeland) e especialmente as reflexións sociais ou filosóficas -sobre a familia, sobre a miseria, sobre o tempo, sobre os modelos heroicos...-, por veces tinguidas de ironía.
         
*Rumble Fish* supón un achado de actrices -Diane Lane- e de novos actores –daquela érano Matt Dillon e Mickey Rourke e na lista figura, por exemplo, Nicolas Cage-. Tense destacado tamén o papel dos secundarios, algún habitual das preferencias coppolianas (Dennis Hopper) e outros coma Tom Waits.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Angels & Airwaves

**Angels & Airwaves** é un supergrupo estadounidense de rock alternativo, liderado polo guitarrista e vocalista de Blink-182 Tom DeLonge. A banda tamén inclúe ao guitarrista David Kennedy (de Over My Dead Body, Hazen Street e Box Car Racer), ao batería Atom Willard (de The Offspring e Rocket from the Crypt), e ao baixista Matt Wachter (de 30 Seconds to Mars), que substituíu a Ryan Sinn en 2007.

O grupo leva editados catro álbums de estudio ata a data: ''We Don't Need to Whisper* (2006), *I-Empire* (2007), *Love* (2010) e *Love: Part Two* (2011). Tamén lanzaron un documental chamado *Start the Machine* no ano 2008. O 2 de febreiro do 2011 a banda estreou a película de ciencia ficción *Love''. Tom Delonge dixo nunha entrevista que a banda está traballando en dúa novas películas con dous álbums de estudio.

## Discografía
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1966

[miniatura|dereita|O [australiano Jack Brabham gañador do campionato mundial de pilotos de 1966.]]
O **Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1966** foi a 17ª tempada de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 9ª Copa Internacional de construtores de F1. Os dous títulos disputáronse simultaneamente con nove Grandes Premios que se iniciaron o 22 de maio e finalizaron o 23 de outubro.

## Resumo do campionato 
A tempada foi a primeira da fórmula de "3" litros, que viu duplicar a capacidade máxima do motor da campaña anterior. Os construtores británicos víronse obrigados a buscar outros motores logo da retirada das carreiras de Climax. Ferrari parecían os favoritos, pero John Surtees deixou o equipo tras a carreira de Le Mans, uníndose a Cooper. Jack Brabham gañou o seu terceiro campionato, esta vez nun coche de fabricación propia. Bruce McLaren e Dan Gurney emularon a Brabham mediante a construción do seu propio coche, aínda que con pouco éxito inicial. BRM e Lotus utilizaron motores de dous litros a maior parte da tempada. O novo motor BRM H16 foi un fracaso en gran medida, a pesar de que Jim Clark utilizouno no seu Lotus para gañar o Gran Premio dos Estados Unidos. Baixo as novas regulacións, os coches que non completaran polo menos o 90% da distancia da carreira non se clasificaban e non recibían puntos, aínda que terminaran entre os seis primeiros.

## Calendario de Grandes Premios de Fórmula 1 
## Equipos e pilotos 
Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de Fórmula 1 de .

* O fondo rosa denota aos participantes de F2 no Gran Premio de Alemaña

## Clasificación do Mundial de Pilotos de 1966 
Para o campionato só contaron os 5 mellores resultados. Os puntos para o Campionato Mundial de Condutores de 1966 outorgáronse da seguinte forma 9-6-4-3-2-1 aos seis finalistas en cada carreira.

|valign="top"|

**Negra** – Pole
*Cursiva* – Volta rápida
|}

## Clasificación do Mundial de Construtores de 1966 
miniatura|dereita|Brabham-Repco gañador do campionato mundial de construtores de 1966
miniatura|dereita|Ferrari obtivo o segundo lugar no título de construtores

Os puntos para o Campionato Mundial de Construtores de 1966 outorgáronse da seguinte forma 9-6-4-3-2-1 aos seis finalistas en cada carreira. Só puntuaba o coche mellor clasificado de cada fabricante, en cada carreira.

* **Negra** Resultados que contaron para o resultado final do campionato.

## Notas 
## Véxase tamén
Columbia Records

**Columbia Records** é un selo discográfico estadounidense, pertencente a Sony Music Entertainment, e operado como parte do Columbia/Epic Label Group. Fundouse en 1888, evolucionando dunha empresa anterior, a American Graphophone Company (sucesora da Volta Graphophone Company). Columbia é a marca máis antiga de son pre-gravado, sendo a primeira compañía discográfica en producir discos pre-gravados en oposición aos cilindros. Columbia Records pasou a editar discos dunha serie de destacados vocalistas, instrumentistas e grupos. dende 1961 ata 1990, as súas gravacións editáronse fóra dos Estados Unidos e o Canadá polo selo CBS Records, antes adoptar o nome de Columbia na meirande parte do mundo.

Ata 1989, Columbia Records non tivo conexión con Columbia Pictures, que utilizou varios nomes para as discográficas da súa propiedade, como Colpix e posteriormente Arista. Columbia Pictures é agora un selo irmán de Columbia Records xa que ambos están conectados a través da Sony Corporation of America.

## Selos afiliados 
### American Recording Company (ARC) 
En febreiro de 1979 Maurice White, membro fundador do grupo de R&B Earth, Wind and Fire, re-lanzou American Recording Company (ARC). Columbia Records encargouse da distribución dos artistas do selo, entre os que estaban o exitoso cantante de R&B e pop singer Deniece Williams, a banda de jazz-fusion Weather Report e o trío de R&B the Emotions. O último lanzamento da discográfica ocorreu en 1982.

### Columbia Label Group (UK) 
En xaneiro do 2006 Sony BMG UK separou as súas principais operacións en dous selos distintos. RCA Label Group, dedicado principalmente ao pop e o R&B, e Columbia Label Group, dedicado a rock, dance e música alternativa.

### Aware Records 
En 1997 Columbia afiliouse co selo Aware Records, que promovía a artistas sen discográfica previa, para distribuír a súa música. Grazas a esta unión Columbia fíxose con artistas que conseguirían un éxito notable. No ano 2002 Columbia aceptou manter esa relación con Aware.

### Columbia Nashville 
No ano 2007 Columbia creou Columbia Nashville como parte de Sony Music Nashville. Isto deulle a a Columbia Nashville total autonomía e unha xestión por separado da Columbia Records. 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do selo
Ocean Colour Scene

**Ocean Colour Scene** (a miúdo abreviado como **OCS**) é unha banda inglesa de britpop formada en Moseley, Birmingham no ano 1989. Tiveron cinco álbums no *top 10*, incluído un número un en 1997. Tamén tiveron dezasete sinxelos no *top 40* e seis no *top 10* ata a data.

## Discografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Take Me to Your Leader

"**Take Me to Your Leader**" é o primeiro sinxelo editado pola banda de rock alternativo estadounidense Incubus. Foi lanzado o 13 de agosto de 1996 e está sacado do seu álbum de estrea *Fungus Amongus*.
57 (sinxelo)

"**57**" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como sinxelo do seu álbum de estrea *Blackened Sky* o 4 de febreiro do 2002.

## Listaxe de cancións 
### CD 
# "57" – 3:22
# "Hope For An Angel" – 4:06
# "Time As An Imploding Unit/Waiting For Green" – 9:24
### 7"
# "57" – 3:22
# "Kill the Old, Torture Their Young (Evening Session Version)"
Plush

"**Plush**" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editada como sinxelo do seu álbum *Core* no ano 1993 a través do selo Atlantic Records. Trátase dun dos temas máis exitosos do grupo acadando o número 1 na lista *Album Rock Tracks* e o 9 na *Modern Rock Tracks*. A canción tamén gañou o Grammy á mellor interpretación de hard rock en 1994, e o seu vídeo musical conseguiu o premio do mellor vídeo de artista novo nos MTV Music Awards dese mesmo ano.
Stop Whispering

"**Stop Whispering**" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, editada como o seu cuarto sinxelo o 5 de outubro de 1993. É o cuarto tema do seu álbum de estrea *Pablo Honey* e acadou o posto 23 na lista estadounidense *Modern Rock Tracks*.

A canción foi escrita como un tributo aos Pixies, unha banda que tivo unha importante influencia sobre Radiohead nese tempo. "Stop Whispering" é unha das cancións máis vellas da banda, composta cando o grupo aínda era coñecido como On A Friday.

## Listaxe de cancións 
#"Stop Whispering (US version)" - 4:11
#"Creep (Acoustic)" - 4:19
#"Pop Is Dead" - 2:12
#"Inside My Head (Live)" - 2:58
Man in the Box

"**Man in the Box**" é unha canción da banda estadounidense de metal alternativo Alice in Chains. Foi editada como sinxelo en xaneiro de 1991 despois de aparecer no álbum de estrea do grupo *Facelift*. O tema foi incluído nos recompilatorios *Nothing Safe: Best of the Box* (1999), *Music Bank* (1999), *Greatest Hits* (2001) e *The Essential Alice in Chains* (2006), e é unha canción xogable no videoxogo *Rock Band 2*.

## Referencias
Bang

"**Bang**" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como sinxelo do seu álbum *Leisure* o 29 de xullo de 1991. Foi case repudiada pola banda, que afirma que a compuxo en 15 minutos debido ás demandas da discográfica para lanzar un sinxelo, e case nunca a tocaron ao vivo.

A súa decepcionante resposta en comparación coa do anterior sinxelo "There's No Other Way" marcou o final da primeira etapa de popularidade de Blur, que non sería igualada ata a edición de "Girls & Boys" tres anos despois. O sinxelo só acadaría o posto 24 na lista británica de sinxelos.

## Listaxe de cancións 
### 12"
#"Bang" (extended)
#"Explain"
#"Luminous"
#"Uncle Love"

### 7" e casete
#"Bang"
#"Luminous"

### CD
#"Bang"
#"Explain"
#"Luminous"
#"Berserk"

## Notas