Xeografía humana

[miniatura|350px|dereita|[Mapa político|Mapamundi político.]]
A **xeografía humana** é unha das dúas grandes divisións tradicionais da xeografía xeral, xunto coa xeografía física. Estuda as sociedades humanas desde unha perspectiva espacial, atendendo á distribución e mobilidade da poboación, á organización do territorio, ás actividades económicas e culturais, ás relacións de poder, control territorial e gobernanza e, en xeral, aos procesos polos que as comunidades producen paisaxes culturais e rexións humanas.

Como campo das ciencias sociais, a xeografía humana analiza a interacción entre sociedade e medio físico, ecolóxico e construído, atendendo tanto ás condicións ambientais como ás estruturas sociais, económicas e políticas que median esa relación.

## Obxecto e enfoques 
O obxecto da xeografía humana pode formularse como o estudo da organización espacial da vida social e das súas expresións territoriais (poboación, asentamentos, economía, cultura e política), así como das consecuencias espaciais e territoriais destes procesos a distintas escalas (local, rexional e global).

De maneira clásica distinguíronse dúas grandes orientacións:
* unha tradición descritiva e rexional, centrada na diferenciación de áreas e na explicación histórica das paisaxes;
* e unha tradición analítica, orientada á explicación mediante modelos, teoría social e técnicas cuantitativas e xeoespaciais.

## Historia e evolución 
A xeografía humana consolidouse como disciplina académica entre finais do século XIX e comezos do XX. A obra de Friedrich Ratzel (*Anthropogeographie*) constituíu un fito na formulación dun programa sistemático para o estudo espacial das sociedades humanas.

Na tradición francesa, autores como Élisée Reclus e Paul Vidal de la Blache contribuíron decisivamente a orientar a disciplina cara a unha interpretación histórica e posibilista das relacións sociedade–medio, así como ao desenvolvemento da xeografía rexional.

A mediados do século XX, especialmente no ámbito anglosaxón, a chamada revolución cuantitativa en xeografía impulsou o uso da estatística, dos modelos espaciais e da análise de localización, o que redefiniu os métodos e criterios de explicación dentro da disciplina.

Desde a década de 1970, xurdiron enfoques críticos (marxistas, feministas, posestruturalistas e poscoloniais) que cuestionaron o positivismo e puxeron o foco nas desigualdades sociais, nas relacións de poder e na produción social do espazo.

## Metodoloxías 
A xeografía humana emprega unha ampla variedade de metodoloxías, combinando:
* técnicas cuantitativas (análise estatística, modelización, indicadores e sistemas de información xeográfica);
* e técnicas cualitativas (entrevistas, observación, etnografía e análise documental), frecuentemente integradas en deseños metodolóxicos mixtos.

## Principais subcampos 
A xeografía humana abrangue numerosas subdisciplinas, entre as que adoitan destacarse:
* xeografía da poboación
* xeografía urbana
* xeografía rural
* xeografía económica
* xeografía política
* xeografía cultural
* xeografía social
* xeografía histórica
* xeografía médica ou xeografía da saúde
* xeografía do transporte e da mobilidade

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xeografía
* Xeografía física
* Paisaxe cultural
* Rexión
* Ecoloxía humana
* Xeografía rexional

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*