Unión comunicante

miniatura|dereita|400 px|Unión comunicante.
miniatura|dereita|Visión lateral e frontal dun hexámero de conexina-26. As conexinas forman os conexóns ou semicanles da unión comunicante.
miniatura|dereita|Conexón ou semicanle de unión comunicante. Están situados na membrana dunha célula, e na célula de en fronte teñen outro igual.
miniatura|dereita|Canle de unión comunicante, formada por dous conexóns ou semicanles situados un en fronte do outro, un en cada unha das células veciñas.
miniatura|dereita|Área de membrana con moitas canles de unión comunicante.
Unha **unión comunicante**, **nexo** ou, en inglés, ***gap junction*** (unión de fenda) é unha conexión intercelular especializada presente en moitos tipos de células animais, formada por unha área da membrana onde hai moitas *canles de unión comunicante* . Estas unións comunican directamente o citoplasma de dúas células contiguas, o cal permite que pasen libremente dunha a outra diversas moléculas e ións.

As canles de unión comunicante están formadas por dous conexóns (ou semicanles), un en cada célula, que se conectan a través do espazo intercelular. As unións comunicantes poden considerarse funcionalmente análogas aos plasmodesmos que comunican as células vexetais.

Unha importante función das unións comunicantes é facilitar as sinapses eléctricas, que se establecen entre certas neuronas.

## Niveis de organización nas unións comunicantes 
Na ensamblaxe das proteínas das canles de unión comunicante podemos distinguir varios niveis de organización:
# Están formadas por proteínas chamadas conexinas, que teñen tres dominios transmembrana, e das que hai varios tipos.
# Seis conexinas ensambladas forman un conexón (ou semicanle da unión comunicante) situado na membrana dunha das células. Cando para formar un conexón se unen conexinas diferentes, o conexón chámase conexón heteromérico. Se son iguais chámase homomérico.
# Dous conexóns ou semicanles de dúas células veciñas unidos entre si a través do espazo intercelular forman unha canle de unión comunicante, que comunica o citoplasma das dúas células.Cando os dous conexóns ou semicanles son idénticos, a canle de unión comunicante que formarán denomínase homotípica. Cando os conexóns ou semicanles son distintos (un homomérico e o outro heteromérico), a canle de unión comunicante formada denomínase heterotípica. Cando os dous conexóns ou semicanles son heteroméricos, a canle de unión comunicante que forman denomínase tamén heteromérica.
# Se nunha área da membrana hai varias unións comunicantes xuntas (ata centos) forman un complexo chamado placa de unións comunicantes.

## Estrutura 
Nos vertebrados as semicanles das unións comunicantes son principalmente homo- ou heterohexámeros dunhas proteínas chamadas conexinas. Nos invertebrados as unións comunicante están formadas por proteínas que se supón forman a familia das innexinas. Porén, a familia das proteínas pannexinas recentemente caracterizada, que ten unha secuencia de aminoácidos moi similar á das innexinas, e que inicialmente se pensaba que formaba tamén canles intercelulares, hoxe sabemos que, en realidade, forma canles dunha soa membrana (nunha soa célula) que comunican co medio extracelular, e comprobouse que por elas pasan calcio e ATP.

Nas unións comunicantes o espazo intercelular é de só 4 nm As canles poden abrirse e pecharse, o cal está controlado por diversos factores como a diminución do pH, o aumento da concentración intracelular de Ca2+ e diversos factores fisiolóxicos como o factor de crecemento derivado de plaquetas (PDGF) e o factor de crecemento epidérmico (EGF), que pechan a canle.

As canles das unións comunicantes chámase homotípicas cando están formadas por dúas semicanles idénticas, pero cando as dúas semicanles son diferentes recibe o nome de heterotípica. Á súa vez, as semicanles (conexóns) poden ser de igual composición ou homoméricas ou de distinta composición ou heteroméricas. A composición dos elementos que forman a canle parece que ten influencia na función exercida por cada tipo de unión comunicante.

Xeralmente, os xenes que codifican as proteínas destas canles clasifícanse en tres posibles grupos, baseándose na semellanza da súa secuencia, que son: A, B e C (por exemplo, GJA1, GJC1). Tamén se usa moito un sistema alternativo para nomear as proteínas baseado no seu peso molecular (por exemplo: connexina43, connexina30.3).

## Propiedades 
# Permiten a comunicación eléctrica entre as células. Diferentes subunidades de conexinas poden comunicar distintas condutancias dunha soa canle, desde arredor de 30 pS a 500 pS.
# Permiten a comunicación química entre as células por medio da transmisión de segundos mensaxeiros pequenos como o inositol trifosfato (IP3) e o ión calcio (Ca2+),. Por outra parte, as mutacións nos xenes das unións comunicantes Cx43 e Cx56.6 causan unha dexeneración da materia branca similar á observada na enfermidade de Pelizaeus-Merzbacher e na esclerose múltiple.

Entre as proteínas conexinas que se expresan nas neuronas inclúense:
# mCX26
# mCX43
# mCX36
# mCX56.6
# mCX57
# mCX45

#### Retina 
As neuronas da retina están moi comunicadas por unións comunicantes, tanto entre células do mesmo tipo coma de tipos celulares distintos.

## Descubrimento 
As unións comunicantes foron chamadas así a causa da "fenda" de separación que aparecía nestas unións especiais entre as células. Naquela época non se demostrara aínda a existencia dunha fenda similar noutras unións celulares. Bastante antes da demostración da existencia da "fenda", as unións comunicantes xa foran vistas na unión entre células nerviosas veciñas , e comprobouse que eran electricamente activas e denominábanse sinapses eléctricas. A causa da presenza xeneralizada das unións comunicantes en todos os tipos celulares e non só no tecido nervioso, o uso do termo unión comunicante foise facendo máis xeral ca o termo sinapse eléctrica, que quedou como máis específico das neuronas. Coa purificación de placas de unións comunicantes intercelulares enriquecidas de proteínas conexinas formadoras das canles puideron facerse estudos máis sistemáticos, e fíxose posible a identificación das proteínas das unións comunicantes . Estudos ultraestruturais máis precisos mostraron que as proteínas aparecían de modo complementario (en fronte) en ambas as células que participaban nunha placa de unión comunicante. Enténdese por placa de unións comunicantes unha área relativamente grande da membrana que está chea das proteínas das unións comunicantes tanto en tecidos vivos coma nas preparacións de unións comunicantes tratadas con técnicas suaves.

Ao comprobarse a capacidade dunha soa proteína de permitir a comunicación intercelular nas unións comunicantes, o termo unión comunicante tendeu a facerse sinónimo dun grupo de conexinas unidas, aínda que isto non fora aínda demostrado in vivo. As análises bioquímicas das unións comunicantes enriquecidas illadas de varios tecidos demostraron a existencia dunha familia de conexinas. Estudos ultraestruturais e bioquímicos das unións comunicantes xa referenciados indicaran que as conexinas se agrupaban preferencialmente nas placas ou dominios de unións comunicantes e que as conexinas eran o seu único compoñente. Combinando os estudos ultrastruturais con immunocitoquímica demostrouse finalmente a existencia das placas de unións comunicantes in vivo, o que inicialmente apoiaba a idea de que as placas de unións comunicantes podían definirse pola presenza de conexinas. Porén, posteriores estudos puxeron en evidencia que nas placas de unións comunicantes había tamén outras proteínas que non eran conexinas, o que fixo que o termo unión comunicante e placa de unións comunicantes non se usen como sinónimos modernamente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Sinapse eléctrica
* Unión hermética
* Desmosoma
* Plasmodesmo
* Estrómulo
* Nanotubo de membrana

### Ligazóns externas 
* Imaxe de unión comunicante 
* Definición de unión comunicante  
* Todos os tipos de unións intercelulares