Vedismo

Denomínase **vedismo** a relixión do período védico que é a predecesora histórica das relixións dármicas. Por tanto, é historicamente anterior ao hinduísmo e outras relixións hinduístas.

Non se logrou dilucidar que cultura arqueolóxica foi a que produciu esta civilización. Pode estar relacionada coa cultura da cerámica negra pulimentada norteña.

## Textos
[miniatura|Exemplar do texto [sánscrito *Rig veda*, escrito en escritura devanagari.]]

O *vedismo* baséase nos catro antigos textos sánscritos chamados *Vedas*.
Son recompilacións de himnos, coleccións de oracións, fórmulas de consagración e expiación dirixidos aos deuses:
* O *Rig veda*, que reúne un milleiro de himnos denominados *rik*.
* O *Sama veda*, ou recompilación de cancións.
* O *Iáiur veda*, ou recompilación de xaculatorias.
* O *Átharva veda*, ou *Libro de Átharvan*, textos para recitar nun sacrificio de lume.

Os textos deste período védico, compostos nun tipo antigo de sánscrito chamado *sánscrito védico*, son principalmente os catro Samhitas védicos, pero tamén se consideran védicos os *Bráhmanas*, *Araniakas* e algúns dos *Upanishad* máis antigos, como  Brihad-araniaka, o *Chandoguia*, e o *Iaiminíia-upanishad-bráhmana*.

Os *Vedas* rexistran a liturxia relacionada con rituais e sacrificios que deben realizar 16 ou 17&nbsp;sacerdotes *shrauta* e os *purohita*.

De acordo coa tradición, os himnos védicos foron revelados aos *rishi* (sabios), que máis que autores considéranse «oíntes» (xustamente *shruti* significa 'o que se escoita').

Porén, os himnos do *Rig veda* claramente indican que foron escritos por autores individuais que competían uns con outros e buscaban unha recompensa monetaria polos xefes locais.

## Tradición védica
Segundo a tradición hindú, as ensinanzas védicas transmitíanse oralmente —en sánscrito— e máis tarde puxéronse por escrito.

## Adoración e rituais
A súa liturxia está explicada na sección mantra de cada un dos catro *Vedas*, que están escritos en idioma sánscrito. As prácticas relixiosas dirixíanas un clero que administraba ritos que xeralmente implicaban sacrificios de animais. Adorábase a unha trindade de deuses, a trindade védica (Agni, Indra e Surya) máis antiga e esquecida que a que a substituíu co correr do tempo, a trindade puránica de Brahmā, Vishnu e Shiva.

Esta forma de adoración cambiou un pouco no hinduísmo actual, e só unha pequena fracción de conservadores *śrautas* continúan a tradición da recitación oral de himnos aprendidos unicamente mediante a transmisión oral.

Adorábanse elementos (como o lume e os ríos), a deuses heroicos como Indra (unha idea bastante similar á da relixión grega), cantábanse himnos e realizábanse sacrificios.

Os sacerdotes *bráhmana* realizaban rituais moi solemnes para os guerreiros *chatría* e os ricos *vaishia* (comerciantes e donos de terras).
A xente oraba pola abundancia de fillos, chuvia, gando (riqueza), unha vida longa e unha vida eterna no mundo celestial dos devanceiros.

Este tipo de adoración preservouse incluso até hoxe polo hinduísmo, onde o *purohita* (sacerdote) recita textos dos *Vedas*, para a prosperidade, a riqueza e o benestar xeral. Porén, os deuses védicos foron substituídos polos deuses da literatura puránica.

Algúns elementos da primixenia relixión védica poden rastrexarse até tempos protoindoiranios.

Crese que o período védico puidea terminar contra o século VI a.C., cando absorbeu influencias do budismo e comezou a metamorfosearse nas relixións da India.

Apareceron os primeiros *Upanishads* (o *Chandoguia-upanishad* e o *Brihad-araniaka-upanishad*), que son diálogos entre un discípulo e o seu mestre acerca do eu e culminan cunha tese sobre o eu universal unido coa totalidade do cosmos.

## Notas
## Véxase tamén 
* *Āstika* e *nāstika*