Manuel Antônio de Almeida

**Manuel Antônio de Almeida**, nado no Río de Xaneiro o 17 de novembro de 1830 e finado en Macaé o 28 de novembro  de 1861, foi un médico, escritor e profesor brasileiro.

## Biografía 
Fillo do tenente Antônio de Almeida, e de Josefina Maria de Almeida. Seu pai morreu cando Manuel Antônio tiña dez anos de idade. Concluíu a Facultade de Medicina en 1855, mais nunca exerceu a profesión. Dificultades financeiras levárono ao xornalismo e ás letras. Cando tiña ao redor de vinte anos, súa nai faleceu.

Foi redactor do xornal *Correio Mercantil*, para o cal escribía un suplemento, *A Pacotilha*. Neste suplemento publicou nas páxinas dos folletíns a súa única obra en prosa, a novela *Memórias de um Sargento de Milícias*, de 1852 a 1853, en capítulos.

Pertenceu á primeira sociedade carnavalesca do Río de Xaneiro, o Congreso das Sumidades Carnavalescas, fundado en 1855.

Foi profesor do Liceu de Artes e Ofícios do Río de Xaneiro.

En 1858 foi nomeado director da Tipografia Nacional, onde coñeceu o mozo aprendiz de tipógrafo Machado de Assis.

Procurou iniciar a carreira na política. Cando ía facer as primeiras consultas entre os electores, morreu no naufraxio do navío *Hermes*, en 1861, na costa fluminense.

## Obra 
*Memórias de um sargento de Milícias*, de 1852, foi o seu único libro. Retrata as clases medias e baixas, algo moi excepcional para a época, na cal as novelas retrataban os ambientes aristocráticos. A experiencia de ter unha infancia pobre influenciou Manuel Antônio de Almeida no desenvolvemento da súa obra.

A acción sitúase na época de D. João VI e narra a historia das aventuras de Leonardo, desde o seu nacemento até o casamento con Luisinha. Fillo de Leonardo Pataca e Maria das Hortaliças, o heroe vive libremente, practicando travessuras, que son o centro da narrativa e só rematan cano el é escollido, polo xefe de polícia, para ocupar o cargo de sarxento de milicias.

En español *Memorias de un sargento de milicias* (2016), Mármara Ediciones.

Escribiu tamén a peza de teatro *Dois Amores* en 1861, que foi presentada tras a súa morte, con música da Condessa Rosawadowska, sen alcanzar éxito.

Tamén escribiu crónicas, críticas, artigos, etc., publicadas en xornais da época e que foron reunidas en libro, en 1991, por Bernardo de Mendonça a partir da pescuda de fontes primarias, a comezar polo xornal *Correio Mercantil*, do Río de Xaneiro. A *Obra Dispersa* de Manuel Antônio de Almeida reúne non só a colaboración dispersa en xornais e a opereta *Dois Amores*, mais tres antoloxías complementarias: a correspondencia activa, descubrimento entre os recentes anos 50 e 60, dirixida a Quintino Bocaiuva, Francisco Ramos da Paz e José de Alencar; as declaracións de contemporáneos, como Francisco Otaviano, Machado de Assis, Augusto Emílio Zaluar, Félix Ferreira, Joaquim Manuel de Macedo; e, por fin, unha mostra das dúbidas críticas nas lecturas pre-modernistas das *Memórias de Um Sargento de Milícias*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bernardo de Mendonça, "D'Almeida, Almeida, Almeidinha, A., Maneco, Un Brasileiro: máis unha novela de costumes", in *Obra Dispersa* de Manuel Antônio de Almeida. Río de Xaneiro, Graphia, 1991.
* Antônio Cândido, Dialética da Malandragem, in *Revista do Instituto de Estudos Brasileiros*, da Universidade de São Paulo, 1970, n. 8, p. 67-88.