Abraham Senior

miniatura|*Expulsión dos xudeus*, segundo Emilio Sala (1889).
**Abraham Senior**, **Abraham Senneor** ou **Abraham Seneor**, nado en Segovia, c. 1412 e finado c. 1493, foi un rabino, banqueiro e político xudeu-español, alto cargo da facenda castelá, que en 1492 converteuse ao cristianismo, co nome de **Ferrán**, **Fernán** ou **Fernando Pérez Coronel** ou **Fernando Núñez Coronel** e fundando unha liñaxe nobre, a dos Coronel.

## Os Senior 
A familia Senior, Senneor ou Seneor e os seus achegados conformaron un importante grupo financeiro que desde os anos 1460 conseguiu arrendar as principais rendas fiscais da Coroa de Castela, negocio no que permaneceron durante o resto do século. Tamén interviñeron en política, apoiando ao que algunhas fontes denominan un *partido burgués*, defensor dos intereses das cidades artesás do centro de Castela, gobernadas por un patriciado urbano proveniente da baixa nobreza e da burguesía (como a propia Segovia). Nese grupo destacaba a presenza dun bo número de relacións persoais de Abraham Senior: o seu parente Andrés Cabrera (mordomo do rei Henrique IV de Castela), a esposa de Andrés, Beatriz de Bobadilla (dama da entón princesa Isabel), e Alonso de Quintanilla, Contador Maior de Contas, ao que o infante Afonso confiara a fundación dunha fábrica de moeda en Medina del Campo (cidade enriquecida grazas ás feiras). Unha das consecuencias da actividade deste *partido* foi a creación da Santa Irmandade (1476), promovida por Quintanilla, da que Abraham Senior chegou a ser tesoureiro en 1488.

## Cortesano de Isabel a Católica 
A súa posición na corte era tan importante, que non se limitaba ás súas funcións de recadador maior do reino: en 1469 interveu de xeito decisivo nas negociacións para o matrimonio dos Reis Católicos, en 1473 na reconciliación entre Isabel e o seu medio-irmán Henrique IV, e en 1474 na entrega do Alcázar de Segovia (cuxo alcaide era Andrés Cabrera). Alcanzou un alto nivel de confianza de Isabel, quen, xa raíña, en gratitude polos seus importantes servizos, dotoulle cunha pensión vitalicia de 100 000 marabedís, confirmada en 1480 a instancias do confesor real Hernando de Talavera. Foi nomeado xuíz supremo da alxama (comunidade xudía) de Segovia (onde tivo enfrontamentos con conversos e os seus familiares xudeus) e "*rab de la corte*" ("rabí" ou "rabino maior de Castela"); cargo para o que, como moitos dos seus predecesores, carecía de cualificacións apropiadas desde o punto de vista da ortodoxia relixiosa do xudaísmo. Era tan respectado polas altas instancias, que as Cortes de Toledo de 1480 obsequiárono con 50 000 marabedís procedentes das rendas recadadas por el mesmo. Na recadación de impostos estaba asociado con Isaac Abravanel, do que se fixo íntimo amigo tras tomalo baixo a súa protección tras abandonar Portugal en 1483. Na Guerra de Granada ambos desempeñaron un valioso papel financeiro, e Abraham ocupou o cargo de factor-xeneral. Ambos tamén realizaron xestións, inicialmente infrutuosas, a favor do proxecto de expedición transatlántica de Cristovo Colón.

Participou activamente en apoio da causa da comunidade xudía, sometida a unha presión cada vez maior. Grazas aos seus esforzos, logrouse recadar entre as alxamas castelás unha gran suma para permitir aos xudeus capturados na toma de Málaga a continuidade no exercicio da súa relixión. Nesa ocasión foi acusado de vender as xoias das mulleres detidas para engadir esa suma ao rescate. Tras conseguir demorar a decisión, longamente considerada polos reis, de expulsar aos xudeus de España e á vista da definitiva publicación do Edicto de Granada (31 de marzo de 1492), Abraham Senior e Isaac Abravanel solicitaron a derogación do edicto a cambio de grandes sumas de cartos, ou algunha causa para ser excluídos. Ante a negativa da raíña, Senior, xa con 80 anos, optou pola conversión, mentres que o seu amigo Abravanel, de 65, elixiu conservar a súa relixión e partiu cara Nápoles.

### Conversión ao catolicismo 
Da conversión de Abraham Senior se esperaba gran repercusión e respondía á estratexia política dos Reies Católicos, polo que foi coidadosamente escenificada, publicitada e rodeada de toda clase de solemnidades, nunha cerimonia que tivo lugar o 15 de xuño de 1492 no mosteiro de Guadalupe, sendo os padriños do bautizo ambos reis, e o oficiante o primado de España. A partir de entón levou o nome cristián do seu padriño, Fernando (Ferrán ou Ferrad), e os apelidos Pérez Coronel ou Núñez Coronel (escollido por estar extinto un liñaxe nobre co apelido de Coronel, aínda que hai quen o interpreta como unha mensaxe criptoxudía), xunto co recoñecemento rexio de *Fidalguía de soar coñecido*, un feito excepcional. Con Senior foi bautizada toda a súa familia, entre os que se encontraba o seu xenro (ou segundo outras fontes o seu cuñado ou o seu sogro) o rabino e recadador de impostos Meir, Meír ou Mayr Malamed.

Tras a conversión, cuxa sinceridade foi obxecto de debate, ocupou aos poucos días os cargos de rexedor de Segovia, membro do Consello Real e contador maior do príncipe don Xoán. Durante a expulsión seguiu mantendo un papel financeiro clave nas relacións coa comunidade xudía que debía abandonar España cumprindo unha lexislación económica moi restritiva; de xeito que nos seguintes anos a familia Coronel reclamou e obtivo dos reis o cobro de substanciais cantidades que terían a súa orixe nestas operación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Artigo na Jewish Encyclopedia