open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Primeira división española 1999/00

A tempada **1999/00** da **Primeira división española**, que foi a 68ª edición do campionato, comezou o 21 de agosto de 1999 e rematou o 20 de maio de 2000.
O Deportivo da Coruña proclamouse campión por primeira vez na súa historia, converténdose no noveno club en conquistar un título ligueiro.

## Equipos participantes e estadios 
Vinte equipos tomaron parte este ano. Estreouse na categoría o Málaga Club de Fútbol, continuador do histórico Club Deportivo Málaga, desaparecido en 1992, que militara vinte tempadas en Primeira División.

Esta tempada o RCD Mallorca estreou o Estadio de Son Moix. Tamén, en Soria, estreouse o Nuevo Estadio Los Pajaritos.

## Clasificación 
**X** = Partidos xogados; **G** = Partidos gañados; **E** = Partidos empatados; **P** = Partidos perdidos; **GF** = Goles a favor ; **GC** = Goles en contra; **DG** = Diferenza de goles; **Pts** = Puntos

### Posicións por xornada 
## Resultados 
## Trofeo Pichichi 
Salva Ballesta, con 27 goles, converteuse no primeiro futbolista do Racing de Santander en obter o Trofeo Pichichi.miniatura|O *racinguista* Salva foi unha das sorpresas da tempada.

## Trofeo Zamora 
A fortaleza defensiva do Deportivo Alavés, con Martín Herrera como gardameta menos goleado do campionato, foi unha das claves para a clasificación para a europea do equipo. Para optar ao Trofeo Zamora como gardameta menos goleado foi necesario disputar 60 minutos en, como mínimo, 28 partidos.

## Outros premios 
### Trofeo Guruceta 
Antonio Jesús López Nieto logrou o quinto e último Trofeo Guruceta da súa carreira, sendo o colexiado máis veces recoñecido polo Diario Marca con este premio.

### Trofeo EFE 
Martín Horacio Herrera gañou tamén este premio ó mellor xogador iberoamericano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Guia Marca de la Liga 2000* (1999).

### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da LFP, que inclúe resultados e alineacións
* Sitio oficial da *Real Federación Española*
Oficios viles e mecánicos

Os **oficios viles e mecánicos** eran os artesanais ou manuais, incompatibles coa nobreza, na sociedade feudal e do Antigo Réxime. Baseábanse na tradición e o costume, e accedíase a eles polo sistema gremial de aprendizaxe.

O traballo manual era incompatible co modo de vida nobre, que debía ser o exercicio das armas e o mantemento da honra, non con gañarse a vida traballando. O mesmo pode dicirse do clero, aínda que o clero regular se serve do traballo, non tanto con fins produtivos senón como unha parte do seu ascetismo (regra de San Benito:* ora et labora*).

A denigración do traballo provén da Antigüidade clásica, asociada ao modo de produción escravista, e atópase xustificada, por exemplo, na filosofía de Platón e Aristóteles.

As profesións liberais ou artes liberais, é dicir, as que se basean no traballo intelectual e caracterízanse polo acceso a través de estudos universitarios, tiñan (aínda teñen) unha consideración superior.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Feudalismo

## Notas 
* DÍEZ, Fernando (190) *Viles e mecánicos. Traballo e sociedade na Valencia preindustrial*. Valencia, Edicions Alfons o Maganànim.(en castelán)
* Mª Rosario Carrillo e Pedro Miralles Martínez (2002) *O traballo da infancia e a mocidade na época do Barroco. O caso da seda murciana*.http://www.ub.es/geocrit/sn/sn119-12.htm (en castelán)
Baratang

**Baratang** é unha illa das Illas Andaman, India, cunha superficie de aproximadamente 238&nbsp;km². É unha das principais illas do grupo Gran Andaman, un conxunto cerca da Baía de Bengala, xunto ao Mar de Andaman. Andaman do Medio esta o norte, e Andaman do Sur ao sur. As illas do Arquipélago de Ritchie atópanse a uns 20&nbsp;km ao leste. Port Blair, a capital das illas Andaman e Nicobar, está situada a uns 100&nbsp;km ao sur.

Tamén coñecida como **Illa Baratang**, é máis comunmente coñecida simplemente como "Baratang".

Baratang contén os únicos exemplos coñecidos de volcán de lodo na India. Estes volcáns de lodo xurdiron de forma esporádica, con erupcións recentes en 2005 crese que estiveron asociados co Terremoto do Océano Índico 2004. A grande erupción anterior rexistrada foi o 18 de febreiro 2003.

Hai outros volcáns na zona, o volcán da Illa Barren que é o único volcán activo  en Asia Meridional e o volcán Narcondum, que é considerado como un volcán potencialmente activo.
Cinco Gremios Maiores de Madrid

Os **Cinco Gremios Maiores** é unha corporación fundada en 1667 que actuou como unha institución precapitalista, de forma compatible coa política económica mercantilista da España do Antigo Réxime. Atinxen a mercería, o comercio da seda ou dos lenzos, así como xoieiros ou paneiros, da Vila e Corte de Madrid, é unha corporación fundada en 1667 que actuou como unha institución precapitalista, de forma compatible coa política económica mercantilista da España do Antigo Réxime.

Ademais de manter o monopolio gremial da importación, produción e distribución dos produtos que daban nome aos seus gremios, ampliaron o campo dos seus negocios ao financeiro (os préstamos ao Estado e a recepción de diñeiro a interese), ao control doutras compañías, ao abastecemento da Vila e Corte (como obrigados do abasto durante varios anos do século XVIII), e ata chegaron a intervir no comercio coa América, cando o monopolio de Sevilla-Cádiz se estaba descompondo en beneficio doutras prazas españolas.

O seu palacio na Praza chamada hoxe de Jacinto Benavente, é un exemplo de arquitectura de estilo neoclásico.
Oseiro

Como topónimo **Oseiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Oseiro**, parroquia do concello de Arteixo;
***Oseiro**, lugar da parroquia de Leiloio, do concello de Malpica de Bergantiños;
***Raposeiro**, lugar da parroquia de Becín, do concello de Guitiriz.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Morgan Robertson

**Morgan Robertson** nado o 30 de setembro de 1861 e finado en Nova Jersey o 24 de marzo de 1915, foi un escritor estadounidense de pequenos relatos e novelas, amais de estar considerado como o posible inventor do periscopio.

## Traxectoria 
É coñecido por ser o autor da novela *O afundimento do Titán*, publicada en 1898. A historia mostra a un barco de pasaxeiros inglés o *Titan*, do que se dicía que era insomerxible, polo que levaba poucos botes salvavidas. Nunha viaxe no mes de abril, o *Titan* choca contra un iceberg e afunde no océano Atlántico norte coa perda da maioría da pasaxe.

As semellanzas entre o afundimento do *Titan* e o afundimento do *RMS Titanic* en 1912 atraen aínda hoxe a atención aínda que haxa algunhas diferenzas: por exemplo, o *Titan* afunde case ó momento de chocar mentres que o *Titanic* tarda case tres horas.

En 1905, o libro de Robertson titulado *The Submarine Destroyer* saíu á venda. Describía como un submarino que empregaba un obxecto chamado periscopio. Malia coas reclamacións por parte de Roberson de ter inventado o prototipo de periscopio, Lake e Grubbs perfeccionárono empregándoo no U.S Navy no ano 1902, 3 anos antes da novela de Robertson.

O 24 de marzo de 1915, Morgan Robertson foi atopado morto no Hotel Alamac de Atlantic City en Nova Jersey.
Lingüística teórica

A **lingüística teórica** é unha póla da lingüística que se concentra no desenvolvemento dos modelos de coñecemento lingüístico. Os eidos que se consideran xeralmente a esencia da lingüística teórica son a sintaxe, fonoloxía, morfoloxía, e maila semántica. Malia estar moitas veces vencellada á fonoloxía, a fonética, adoita ser excluída da esfera da lingüística teórica, xunto á psicolingüística e maila sociolingüística. A lingüística teórica implica tamén a busca dunha explicación da lingüística universal, é dicir, as propiedades que tódalas linguas teñen en común.

## Eidos principais 
### Fonética 
A fonética é a disciplina da lingüística que estuda a produción, as calidades físicas e a percepción dos sons dunha lingua, en canto realidades físicas concretas. A fonética persegue o coñecemento do son lingüístico en xeral.
### Fonoloxía 
A fonoloxía é a disciplina da lingüística que estuda a función da materia fónica como constituínte dun sistema lingüísticos; estuda os fonemas como unidades sonoras mínimas capaces de diferenciar significados. A fonoloxía persegue o coñecemento e determinación dos sons puramente funcionais nas distintas linguas.
### Morfoloxía 
A morfoloxía é unha ciencia que se encarga da forma das palabras nas linguas flexivas, da combinación dos diversos morfemas e das categorías en que estes se organizan.

O seu eido de traballo é variable, segundo sexa o tipo de palabras coas que se traballe (verbal ou conxugación, nominal ou flexión e declinación, ...), os morfemas (raíz, formantes, bases, terminacións, ...), o sistema de derivación (flexión, derivación (lingüística)derivación, paronomasia, sufixos, prefixos, interfixos, infixos, afixos)

### Semántica 
A semántica é a subdisciplina da lingüística que se encarga de estudar o significado. Entre os seus temas de estudo principais están os casos de sinonimia, homonimia, polisemia e campos semánticos. Co desenvolvemento multidisciplinar da lingüística cognitiva por parte de Ronald Langacker na década de 1980, reabríronse temas de traballo coma a metáfora, a metonimia e a categorización. Tamén está moi asociada á lexicoloxía (e polo tanto coa lexicografía), sobre todo mediante a estrutura chamada campo léxico.
### Sintaxe 
A sintaxe é unha subdisciplina da lingüística encargada de estudar as regras que gobernan a forma na que as palabras se organizan en sintagmas e, á súa vez, estes sintagmas en oracións, así como de estudar a función que cumpren os elementos dentro de cada unidade.
Amarante

Como topónimo **Amarante** está relacionado co amaranto, unha planta ornamental, a través do étimo latino *AMARANTU. Pode referirse a:

;En Galiza
***Amarante**, parroquia do concello de Maside;
***San Fiz de Amarante**, parroquia do concello de Antas de Ulla;
***San Martiño de Amarante**, parroquia do concello de Antas de Ulla;
***Santa Mariña do Castro de Amarante**, parroquia do concello de Antas de Ulla;
***Santo Estevo do Castro de Amarante**, parroquia do concello de Antas de Ulla;
****Amarante**, lugar de dita parroquia;
***Amarante**, lugar da parroquia de Cuíña, no concello de Oza-Cesuras.

;Fóra de Galiza

;No Brasil
***Amarante**, concello brasileiro, no Piauí;
***Amarante do Maranhão**, concello brasileiro, no Maranhão;
***São Gonçalo do Amarante**, concello brasileiro, no Ceará;
***São Gonçalo do Amarante**, concello brasileiro, no Rio Grande do Norte;
***São Gonçalo do Amarante**, distrito brasileiro, en São João del-Rei, Minas Gerais.

;En Portugal
***Amarante** cidade portuguesa do distrito do Porto.

Amais, como apelido **Amarante** pode referirse a:

***Carlos Amarante**, enxeñeiro e arquitecto portugués (1748 - 1815);
***Rodrigo Amarante**, integrante das bandas Little Joy, Los Hermanos e Orquestra Imperial (n. 1976).

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
Rublo soviético

O **rublo soviético** (en ruso: рубль) foi a unidade monetaria da Unión Soviética entre 1919 e 1991. Estaba dividido en 100 kopeks (en ruso: копейки, sing. копейка). O seu código ISO 4217 era SUR.

Entre 1991 e 1995 o rublo soviético foi substituído polas seguintes moedas: dram armenio, manat acerbaixano, rublo belaruso, lari xeorxiano, tenge kazako, som kirguiz, rublo letón, talonas lituano, cupón moldovo, rublo ruso, rublo de Transnistria, rublo taxico, manat turcomán, karbóvanets ucraíno, som uzbeko e coroa estoniana.

A moeda soviética tiña o seu propio nome dentro de todas as linguas oficiais da URSS, ás veces distintos da designación rusa. Todos os billetes tiñan cadanseu valor e denominación escritos nos idiomas das repúblicas soviéticas. Hoxe en día o nome propio mantívose, por exemplo no casto de Tartaristán, onde ao rublo e ao kopek coñéceselles como sum e tien. Tras a independencia das repúblicas soviéticas, moitas mantiveron o nome local do rublo para emitir a súa propia moeda.

A continuación detállase o nome do rublo nos distintos idiomas oficiais da Unión Soviética.

## Notas
Gramática descritiva

250px|miniatura|Linguas estándar de Noruega segundo concello.
No estudo da linguaxe, a **descrición**, ou **lingüística descritiva**, é o traballo de analizar e describir obxectivamente como unha lingua é falada (ou como era falada antano) por un grupo de persoas ou unha comunidade. Todo o traballo de investigación no eido da lingüística é descritivo; coma noutras ciencias, o seu obxectivo é observar o mundo lingüístico tal e como é, polo miúdo e sen interferencias ou ideas preconcevidas de como debería ser. A lingüística descritiva moderna baséase nun achegamento estrutural á linguaxe, como se exemplifica no traballo de Leonard Bloomfield entre outros. O **descritivismo** é a a corrente que cre que a descrición é máis significante ou importante para o estudo, a práctica e a ensinanza cá prescrición. A descrición lingüística adoita estar contrarrestada pola prescrición lingüística, a cal atópase principalmente no eido educativo e editorial. A prescrición busca definir as formas da lingua estándar e dar consello no emprego efectivo da lingua.

## Finalidades
Unha descrición língüística considérase axeitadamente descritiva cando cumpre unha ou máis das seguintes finalidades: 
# Describe a fonoloxía da lingua en cuestión.
# Describe a morfoloxía das palabras pertencentes á lingua estudada.
# Describe a sintaxe das oracións axeitadamente formadas da lingua.
# Describe as derivacións lexicais.
# Realiza unha escolma do vocabulario, incluíndo polo menos mil entradas.
# Realiza unha reprodución duns cantos textos auténticos.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* Antoinette Renouf, Andrew Kehoe, The Changing Face of Corpus Linguistics - 2006 - 408 pages, p.&nbsp;377 
* Patrick R. Bennett, Comparative Semitic Linguistics: A Manual - 1998 - 269 pages, p.&nbsp;3
* William A. Haviland, PRINS, WALRATH, Harald E. L. Prins, Dana Walrath, Bunny McBride, Cultural Anthropology: The Human Challenge - HAVILAND - 2004 - 496 pages, p.&nbsp;93

### Outros artigos
*Ludwig Wittgenstein
Mans mortas

As **mans mortas** eran os bens da igrexa católica e das ordes relixiosas que estaban baixo a protección da Monarquía Hispánica. Nin bispos, abades e priores podíanos allear. As autoridades eclesiásticas que o fixesen podían ser suspendidas *a divinis* e ata excomungados. Ademais o que adquirise os devanditos bens perdíaos; só podería proceder legalmente contra a persoa que llos vendeu, nunca contra a Igrexa.

## Historia 
A Igrexa chegou a acumular, como consecuencia de doazóns ou compras, unha inmensa cantidade de propiedades territoriais e urbanas que a converteron, na Idade Media e o Antigo Réxime, na maior propietaria. A Reforma protestante supuxo a desaparición das ordes relixiosas e unha profunda reforma do clero secular na Europa do Norte (Inglaterra, países nórdicos, norte de Alemaña), o que supuxo a fin da situación de *mans mortas* e a chegada ao mercado libre desas terras e bens, o que foi esencial na formación do capitalismo. Mentres tanto, a Europa meridional (Francia, Portugal, España, Italia) caracterizouse pola continuación e intensificación da presenza institucional, social e económica da Igrexa.

Desde o século XVIII, a acentuación do regalismo vinculado á monarquía absoluta e a crítica ilustrada, sobre todo cando actúan conxuntamente (despotismo ilustrado), comezaron intentos de desamortización, que ás veces quedaron só en proxectos ou executados en curta medida, concedidos polo Papa e o clero local como unha contribución ao mantemento dunha monarquía en situación financeira precaria (*Tratado da regalía de amortización* e a chamada desamortización de Carlos IV, en España). Non será ata a Revolución liberal que o programa desamortizador se cumpra en toda a súa extensión, como ocorreu durante a Revolución Francesa (1789) ou o goberno de Mendizábal (1835).

## Bibliografía 
* CALLAHAN, William J. Igrexa, poder e sociedade en España 1750-1874, Madrid: Nerea ISBN 84-86763-12-6 (en castelán)
* DOMÍNGUEZ ORTIZ, Antonio Patrimonio e rendas da Igrexa, en ARTOLA, Miguel (dir) (1991) Enciclopedia de Historia de España. (I Economía. Sociedade; II Institucións políticas. Imperio; III Igrexa. Pensamento. Cultura IV Dicionario Biográfico; V Dicionario Temático; VI Fontes), Madrid: Alianza Editorial ISBN 84-206-5294-6 (en castelán)
Proteo (lúa)

**Proteo** (en grego *Πρωτεύς),* tamén coñecido coma **Neptuno&nbsp;VIII**, é o segundo satélite en tamaño de Neptuno, e o máis grande dos satélites interiores de Neptuno. É a lúa irregular máis grande do Sistema Solar. Sería máis tarde chamada Proteo, nome dun deus do mar que podía cambiar de forma na mitoloxía grega.
## Descubrimento 
miniatura|esquerda|150px|Mapa de Proteo.Proteo foi descuberto grazas ás imaxes tomadas pola sonda espacial *Voyager 2* durante o seu achegamento a Neptuno no ano 1989. Recibiu a designación temporal de **S/1989&nbsp;N&nbsp;1**. Stephen P. Synnott e Bradford A. Smith anunciaron o seu descubrimento (IAUC 4806) o 7 de xullo do 1989, falaban só de *17 fotogramas tomados ó longo de 21 días*, o cal coloca a data do descubrimento algúns días antes do 16 de xuño. O nome foille outorgado o 16 de setembro de 1991.

## Características físicas 
Proteo ten máis de 400 quilómetros de diámetro, máis grande que Nereida, outra das lúas de Neptuno. A pesar do seu tamaño, non foi descuberta polos telescopios terrestres por que está tan próxima ó planeta que o seu brillo *perdese* no resplandor da luz solar reflectida polo propio Neptuno.
[miniatura|esquerda|Vista simulada de Proteo orbitando [Neptuno.]]
Proteo está cheo de cráteres de impacto, pero non amosa signos de modificacións de tipo xeolóxico. Ten unha forma irregular, pero os expertos pensan que Proteo é tan grande como é posible para un corpo celeste coa súa densidade e forma irregular, se fose un pouco máis grande ou denso, caería nunha forma esférica debido á súa propia gravidade. A lúa de Saturno, Mimas ten unha forma máis esférica tendo unha densidade máis baixa e malia evidentemente ser menos masivo que Proteo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Neptuno
### Ligazóns externas 
* Proteus Profileby NASA's Solar System Exploration 
* IAU Circular describing the discovery of S/1989 N 1 (with mandatory IAU web policy statement) 
* Proteus page en *The Nine8 Planets* 
* Proteus, A Moon Of Neptune en *Views of the Solar System* 
* Ted Stryk's Proteus Page 
* Neptune's Known Satellites (por Scott S. Sheppard)
Illa Rutland

A **Illa Rutland** é unha illa que se atopa no Estreito de Macpherson debaixo de Andaman do Sur. Como unha das illas Andaman, Rutland constitúe a illa máis meridional do arquipélago de Gran Andaman. Está separada da Pequena Andaman polo Paso Duncan. A illa esténdese por unha área de aproximadamente 109´3 km², e ten un litoral que mide uns 60 km.

As augas pouco profundas preto da illa son ricas en vida mariña cunha boa representación de pequenos peixe e coral. A illa tamén ofrece unha base ideal para a formación de mergulladores de augas abertas. A vexetación da illa de Rutland é similar á da illa Sentinel do Norte con chans de area seca.

A illa foi antigamente o fogar dos **Jangil**, un dos grupos indíxenas das illas Andaman. Os Jangil (tamén chamado "**Rutland jarawa**", xa que se pensaba que se relacionaron cos jarawa do sur de Andaman) ocuparon gran parte do interior da illa, as súas interaccións cos estranxeiros eran poucas e moi espazadas. Ata principios do século 20 só hai un puñado de encontros con persoas jangil documentadas. O último encontro documentado foi en 1907, e cando na década de 1920 unha expedición máis ampla explorou o interior da illa, non atopou rastros da súa civilización, dándose aos Jangil como extinguidos ((ref | AA)).

De cando en vez outros pobos indíxenas das illas Andaman, estableceron comunidades pesqueiras en Rutland. Con todo, a illa está na actualidade sen ningún tipo de asentamento indíxena permanente.
A galiña azul (libro)

***A galiña azul*** é unha obra narrativa de literatura infantil de Carlos Casares. Foi unha das primeiras obras editadas en galego dirixidas a un público infantil. Porén, Casares emprega o texto, baixo a aparencia sinxela de conto infantil, para reflexionar sobre a súa habitual mensaxe contra a intolerancia e a inxustiza e a favor da diversidade social. Foi traducida ao ucraíno en 1987 por Myhajlo Lytvynec.

## Contido do libro 
Os contos foron escritos para unha rapaza de sete anos chamada Ana que marchou cos seus pais a Cantabria, para que non esqueza as súas orixes galegas. Esta intención queda patente en varias frases da carta introductoria:*«Cando subiches ó coche, eu díxenlle á túa nai:* Que non se esqueza nunca de que é galega*.»*

*«Mentres non volves, mándoche estes contos, escritos na túa lingua, para que ao escoitar estas palabras poidas relembrar aquelas outras ditas por aquela vella campesiña que viña do dentista de arrincar unha moa: “¡Ai, que nena tan bonita! Parece unha mazá”.»*O libro está salpicado de momentos nos que Carlos Casares tenta reflexionar contra a intolerancia e a diversidade. Proba diso é o conto que dá título ao libro, que comenza:*«Estes días anda o pobo un pouco alborotado. ¿Acórdaste dun rapaz que se chama Lorenzo e que andaba sempre na compaña dun can pequeniño de rabo zuro? Pois Lorenzo ten unha galiña azul con cinco con cinco plumas roxas na ala dereita. É unha galiña moi bonita e moi rara. Pon ovos de colores. Xa puso dous marelos, un rosa e tres verdemar. Ademáis non di cacaracá como as outras galiñas senón que di cocorocó. E esto ten preocupadas ás autoridades.»*

## Estrutura do libro 
O libro está formado por cinco pequenas historias entrelazadas entre si:
* Existe unha versión da obra adaptada a teatro con monicreques, interpretada pola compañía redondelana *Tanxarina Títeres*. Gañadora do *Premio María Casares ó Mellor Espectáculo Infantil* no ano 2018. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* "A galiña azul" é o nome dos centros de educación infantil da Consellería de Educación, Universidade e Formación Profesional.

### Ligazóns externas 
* Ficha do libro na edición orixinal de 1968 na páxina da editorial.
* Ficha do libro na edición actualizada na páxina de editorial
A galiña azul

**A galiña azul** pode referirse a:

****A galiña azul***, libro de Carlos Casares (1968);
***A galiña azul**, rede de centros de educación infantil da Consellería de Educación, Universidade e Formación Profesional.
Estado socialista

Denomínase **Estado socialista** (ou *república socialista*) a aquel que se proclama pertencente ao socialismo, como sistema económico e social, incluíndo a propiedade estatal ou cooperativa dos medios de produción e do chan, aínda que existiron grandes diferenzas de concepto entre estados caracterizados por si mesmos como socialistas, os cales, por razóns xeopolíticas (ou no caso da Unión Soviética de loitas polo poder), terminaron por adoptar na súa gran maioría o sistema coñecido como socialismo nun só país, segundo as ideas e prácticas políticas defendidas por Stalin e outros seguidores. Adóitase falar de estados nominalmente socialistas en referencia ás chamadas democracias populares que teñen ao marxismo-leninismo ou algunha das súas interpretacións como ideoloxía oficial, e nunca de países capitalistas gobernados por partidos socialdemócratas, aínda que estes en moitos casos se autodenominen socialistas.

Foron así mesmo cualificados co nome de *socialismo real* ou *socialismo realmente existente* co fin de diferencialos das construcións teóricas e xustificar as diferenzas con estas e con partidos ou grupos que puidesen considerarse *socialistas* pero opostos a este tipo de réximes. Outras denominacións que tamén se empregaron para referirse a eles a tal fin, en especial en círculos trotskistas, comunistas e libertarios, son as de *Estado obreiro con deformacións burocráticas* e, en termos máis estritamente económicos, capitalismo de Estado. Tampouco é raro velos englobados dentro conceptos como o de stalinismo ou maoísmo.

Ás veces tamén se emprega o nome *Estado comunista*, usado pola prensa capitalista durante a guerra fría en referencia ao sistema de partido único e o goberno do Partido Comunista. Esta denominación é en realidade un oxímoro, posto que a teoría marxista expón ao socialismo como fase seguinte ao capitalismo e previa ao comunismo, en que o Estado deixaría de existir. Case todos estes estados destacaron o seu carácter socialista no seu nome oficial e catro do cinco que hoxe existen ségueno facendo. Así é que moitos destes estados conteñen os adxectivos *popular*, *socialista* e *democrático* na súa denominación. Existen tamén estados que conteñen estes termos no seu nome aínda que non adopten ese sistema, como a República Democrática Socialista de Sri Lanka ou a República Democrática Popular de Alxeria.

## Estados socialistas históricos 
miniatura|300px|Estados socialistas no século XX.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Socialismo
*Comunismo
*Estado social
Movemento de Países Non Aliñados

[miniatura|400px|Estados membro do *MPNA* en [2006. Os países en azul claro son membros observadores.]]

O **Movemento de Países Non Aliñados** (*NOAL* ou *MPNA*) é unha agrupación de Estados que se formou durante o conflito xeopolítico/ideolóxico mundial da segunda metade do século XX, chamado guerra fría, que se manifestou co enfrontamento indirecto entre os EUA e a URSS. A finalidade do MPNA era conservar a súa posición neutral e non aliarse a ningunha das superpotencias xa nomeadas. Porén, aínda despois da caída do Muro de Berlín (1989) e disolución da URSS (1991) a organización continúa vixente.
Hej, Sloveni

**Hej, Sloveni** (en serbocroata *Ei, Eslavos*) foi o himno nacional da República Federal Socialista de Iugoslavia entre a súa formación en 1945 e a súa disolución en 1992, da República Federal de Iugoslavia dende ese ano até 2003 e de Serbia e Montenegro dende ese ano até a súa disolución en 2006. O himno tiña versións oficiais en serbocroata, esloveno e macedonio. A letra é de Samuel Tomasik e a música, baseada no himno polaco Mazurek Dąbrowskiego, de Kleofas Oginski. Dedicado en xeral ao pobo eslavo e adoptado polo paneslavismo, o seu título orixinal era *Hej, Slováci* (*Hey, Eslovacos*); foi himno nacional non-oficial da breve República Eslovaca e é de feito considerado un himno non oficial dos eslovacos.

## Letra 
### Bosníaco, Croata e Serbio (en cirílico) 
Hej Sloveni, jošte živi

Riječ naših djedova

Dok za narod srce bije

Njihovih sinova

Živi, živi duh slovenski

Živjet će vjekov'ma

Zalud prijeti ponor pakla

Zalud vatra groma

Nek se sada i nad nama

Burom sve raznese

Stijena puca, dub se lama

Zemlja nek se trese

Mi stojimo postojano

Kano klisurine

Proklet bio izdajica

Svoje domovine!

Хеј Словени, јоште живи

Дух наших дедова

Док за народ срце бије

Њихових синова

Живи, живи дух словенски

Живеће веков'ма

Залуд прети понор пакла,

Залуд ватра грома

Нек' се сада и над нама

Буром све разнесе

Стена пуца, дуб се лама,

Земља нек' се тресе

Ми стојимо постојано

Кано клисурине,

Проклет био издајица

Своје домовине!

### Eslovaco 
Hej, Slováci, ešte naša

slovenská reč žije,

Dokiaľ naše verné srdce

za náš národ bije.

Žije, žije, duch slovenský,

bude žiť na veky,

Hrom a peklo, márne vaše

proti nám sú vzteky!

Jazyka dar sveril nám Boh,

Boh náš hromovládny,

Nesmie nám ho teda vyrvať

na tom svete žiadny;

I nechže je koľko ľudí,

toľko čertov v svete;

Boh je s nami: kto proti nám,

toho parom zmetie.

I nechže sa aj nad nami

hrozná búrka vznesie,

Skala puká, dub sa láme

a zem nech sa trasie;

My stojíme stále pevne,

ako múry hradné

Čierna zem pohltí toho,

kto odstúpi zradne!

### Esloveno 
Hej Slovani, naša reč

slovanska živo klije

dokler naše verno srce

za naš narod bije

Živi, živi, duh slovanski,

bodi živ na veke,

grom in peklo, prazne vaše

proti nam so steke

Naj tedaj nad nami

strašna burja se le znese,

skala poka, dob se lomi,

zemlja naj se strese

Bratje, mi stojimo trdno

kakor zidi grada,

### Macedonio 
Еј, Словени, жив е тука

зборот свет на родот

штом за народ срце чука

преку син во внукот!

Жив е вечно, жив е духот

словенски во слога.

Не нè плашат адски бездни

ниту громов оган!

Пустошејќи, нека бура

и над нас се втурне!

Пука даб и карпа сура,

тлото ќе се урне:

Стоиме на стамен-прагот

- клисури и бедем!

Проклет да е тој што предал

Родина на врагот!

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Arquivo de son de Hej Sloveni en distintos idiomas.
Antonio Fernández López (empresario)

**Antonio Fernández López**, nado en Lugo en 1903 e finado a finais de outubro de 1971, foi un empresario e filántropo galego.

## Traxectoria 
Foi un dos catro fillos de Antón de Marcos, o empresario sarriao Antonio Fernández, xunto cos seus irmáns Xosé, Manuel e Conchita. Estudou o bacharelato no Instituto de Ensino Medio de Lugo (actual IES Lucus Augusti). Despois fíxose aparellador e marchou a Madrid onde en 1931, conseguiu titularse Enxeñeiro de Camiños, Canais e Portos. Trala guerra civil española sufriu represalias polo seu compromiso nacionalista e republicano, prohibíndoselle exercer como enxeñeiro.

Foi o creador de numerosas empresas, entre as que se atopan Zeltia en 1939, Frilugo en 1941, Transfesa en 1942, Antibióticos S.A. en 1949, Frigsa en 1951, Cementos Oural (máis tarde Corporación Noroeste) en 1958 e Pescanova en 1960.

Tamén participou na fundación da Editorial Galaxia en 1950, e a Fundación Penzol en 1963.

### Granxa de Barreiros e Colexio Fingoi 
Dende o punto de vista filantrópico é o creador dunha experiencia pedagóxica chamada Granxa de Barreiros en 1948, destinada a fomentar a información e capacitación do campesiñado galego. En 1950 fundou tamén o Colexio Fingoi, en Lugo, cun proxecto educativo vencellado ás ensinanzas de Francisco Giner de los Ríos e da Institución Libre de Enseñanza. Os edificios que albergan ambas as dúas institucións, ademais dun chalé que se construíu nos arredores da aldea de Fingoi, son obra do arquitecto galego Manuel Gómez Román.

No ano 1951 financiou un proxecto do músico Faustino Santalices para a creación dun obradoiro-escola de instrumentos galegos en Lugo. Este obradoiro foi fundamental para a conservación e difusión da zanfona en Galicia.

## Recoñecementos 
En 1971 foi nomeado fillo predilecto da provincia de Lugo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Fernández López en galegos.info
Tormenta de po

[dereita|miniatura|250px|Imaxe dunha tormenta de area sahariana sobre o [océano Atlántico (2000)]]
dereita|miniatura|250px|Tormenta de po a grande escala en Marte (2001)
Unha **tormenta de po** é un fenómeno meteorolóxico común no deserto do Sáhara da África setentrional, nas Grandes Chairas de Norteamérica, en Arabia, no deserto do Gobi de Mongolia, no deserto Taklamakán do noroeste da China e noutras rexións áridas e semiáridas.

As tormentas de po severas poden reducir a visibilidade a cero, imposibilitando a realización de viaxes, e levar voando a capa superior do chan, depositándoa noutros lugares. A seca e, por suposto, o vento contribúen á aparición de tormentas de po, que empobrecen a agricultura e a gandaría. O po recolleito nas tormentas pode trasladarse miles de quilómetros: as tormentas de area do Sáhara inflúen no crecemento do plancto no oeste do océano Atlántico e, segundo algúns científicos, son unha fonte importante de minerais escasos para as plantas da pluvisilva amazónica. As tormentas de po poden observarse a miúdo en fotografías tomadas dende satélites. Cando o po en suspensión é arrastrado por fortes correntes de aire cara a outros lugares e chove, dise que chove lama, porque todo énchese de pinguiñas de lama que se secan, e rematan emporcando todo.

### Noutros planetas 
Coñécense tormentas de po a grande escala no planeta Marte. As tormentas neste planeta duran máis e cobren áreas maiores cá na Terra: algunhas destas tormentas cobren o planeta completamente durante centos de días alterando o equilibrio térmico do planeta e producindo arrefriados intensos da superficie.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Tormenta
* Choiva aceda
* Terremoto
### Ligazóns externas
* Imágenes dunha tormenta de area  en Lubbock, Texas, o 15 de decembro de 2003 .
* *Dust in the Wind* .
Conchita Badía

**Concepció Badia i Millàs**, máis coñecida como **Conchita Badía**, nada en Barcelona o 14 de novembro de 1897 e finada na mesma cidade o 2 de maio de 1975, foi unha soprano, profesora de canto, pianista e violinista.

## Traxectoria 
Practicou varios xéneros, ópera, música de cámara, lieder e canción popular entre eles.

Foi discípula de Enrique Granados na súa academia de Barcelona e de Pau Casals. Durante os anos trinta participou en moitos recitais e concertos, en España, Londres, París e Viena.

Co gallo da Guerra civil española exiliouse coas súas fillas a París, logo a Río de Xaneiro e finalmente á Arxentina en 1937, onde se lles uniu o marido ó ano seguinte. Alí coincidiu con Manuel de Falla co que traballou e chegou a establecer unha grande amizade.

De volta a España, en 1946, foi profesora de canto tendo entre os seus alumnos no *Conservatori Superior de Música del Liceu* a Montserrat Caballé.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* *La Vanguardia*, hemeroteca, 3 de maio de 1975.
* Necrolóxica no *ABC*
*Fondo Conxita Badia na Biblioteca de Catalunya (en catalán)
Captatio benevolentiae

A ***captatio benevolentiae*** (do latín "procura da benevolencia") é un recurso estilístico e retórico. É usado polo autor para captar a atención e boa predisposición do público (no caso dun discurso ou obra de teatro) ou lector. En moitos casos esta figura é usada para pedir a comprensión cara aos erros aducindo algunha escusa ou razón, se ben en moitos casos é, presumiblemente, falsa modestia.
Cubo OLAP

250px|miniatura|Cubo OLAP
Un **cubo OLAP** é un conxunto de datos organizados e estruturados xerárquica e multidimensionalmente. A diferenza da base de datos relacional a base de datos estruturada como cubos OLAP é un modelo multidimensional lóxico que pode ter varias dimensións e niveis de datos. Usualmente, cada cubo deriva dun subconxunto do depósito de datos.
## Estrutura
Os datos dentro do cubo organízanse nun nivel xerárquico, en dimensións e medidas. As dimensións son datos agrupados en categorías naturais (por exemplo Cidades, Produtos, Tempo), estas dimensións poden ter diferentes niveis de agrupación (por exemplo, o tamaño dos niveis previstos por anos, meses, días). Os niveis organízanse nunha ou máis xerarquías, xeralmente comezando polos menos refinados (por exemplo, ano), e rematando no nivel máis detallado (por exemplo, día). Os valores individuais (2009 ou o 26 de agosto de 2009) chámanse membros.

As medidas son valores que están *sumarizados e analizados. Exemplos de medidas pode ser o total de vendas e custos operativos. A información das medidas localízase nas células, e representa a intersección de cada membro coa dimensión.
Lucien Petit-Breton

**Lucien Petit-Breton**, sobrenome de **Lucien Mazan**, nado o 18 de outubro de 1882 en Plessé e finado o 20 de decembro de 1917 en Troyes, foi un ciclista francés.
## Palmarés 
* Tour de Francia: 1907, 1908
* Milán-Sanremo: 1907
* Volta a Bélxica: 1908
* Volta a Cataluña: 1909
Universidade Ca' Foscari de Venecia

A '''Universidade Ca' Foscari de Venecia''' (UNIVE) é unha universidade italiana, que leva o nome da súa sede, o palacio Ca' Foscari situado sobre o Gran Canal, entre  Rialto e a praza de San Marcos.

## Organización
A universidade organízase en catro facultades:
*Facultade de Economía
*Facultade de Linguas e literaturas estranxeiras
*Facultade de Letras e Filosofía
*Facultade de Ciencias Matemáticas, Físicas e Naturais

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio Oficial
Beatriz de Portugal

**Beatriz de Portugal**, tamén chamada Dona **Brites de Portugal**, nada en Coímbra en 1372 e finada en Madrigal en 1410, foi unha raíña portuguesa, filla do rei Fernando I de Portugal e da súa muller, a raíña Lionor Teles de Meneses.

## Vida 
Foi a última soberana da Casa de Borgoña, reinou a través de rexencia interposta, tal como sucedeu máis tarde a Pedro IV, sendo brevemente destronado pola revolución de 1383-85 tal e como este o foi polo seu irmán Miguel. Foi Beatriz I de Portugal de facto, vía rexencia e despois de iure só, entre 1383 a 1385.

Como era a única herdeira lexítima do trono deixado pola morte de Fernando I, Beatriz, casada con Xoán I de Castela, aclamouse raíña do Reino, exercendo a rexencia no seu nome, durante case dous anos, a raíña-viúva, a súa nai Lionor Teles de Meneses; o seu marido Xoán de Castela acrecentou mesmo o señorío dos Reinos de Portugal e Algarve aos seus títulos, e mandou cuñar moedas coas armas de León e Castela partidas coas de Portugal. Con todo, desde o inicio do reinado, varias vilas e cidades do reino comezaron a se sublevar, temendo a perda da independencia, vindo paulatinamente a engrosar o partido que se foi constituíndo á roda do Mestre de Avis. Coa subida ao trono do Mestre de Avis, despois das Cortes de Coímbra de 1385, a historiografía oficial pasou a negar a realeza de Beatriz e ata, nalgúns casos extremos, a negar ser filla biolóxica de Fernando, por forma a refutar o feito de ter sido raíña de Portugal.

Tivo un fillo con Xoán de Castela, Miguel, herdeiro apenas da Coroa de Portugal, xa que o rei tiña outros dous fillos máis vellos.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* OLIVERA SERRANO, C.: *Beatriz de Portugal. La pugna dinástica Avis-Trastámara*. Santiago de Compostela: Consejo Superior de Investigaciones Científicas/Xunta de Galicia/Instituto de Estudios Gallegos «Padre Sarmiento», 2005, 591 pp.&nbsp;ISBN 84-00-08343-1. *Cuadernos de Estudios Gallegos*, XXXV.
Corallorhiza trifida

***Corallorhiza trifida*** é unha especie de orquídea de hábito terrestre. É nativa de Europa e de América do Norte.

## Distribución e hábitat 
miniatura|Infrutescencia
Vive nos bosques de montaña, pantanos, dunas encharcadas e bosques de faias e de coníferas en alturas de ata 2300 msnm. Dáse en Groenlandia, Islandia, Gran Bretaña, Noruega, Suecia, Finlandia, España, Francia, Dinamarca, Alemaña, República Checa, Austria, Suíza, Italia, Grecia, Turquía, Bulgaria, Romanía, Polonia, Ucraína, Rusia, Siberia, Kazakhstán, Kirguizistán, Mongolia, China, Corea, Himalaia, Paquistán, Nepal, Canadá e Estados Unidos de América (Alasca, Washington, Oregón, California, Utah, Idaho, Montana, Wyoming, Colorado, Novo México, Dakota do Sur, Minnesota, Wisconsin, Illinois, Indiana , Míchigan, Ohio, Virxinia Occidental, Pensilvania, Nova York, Nova Jersey, Delaware, Maryland, Washington DC, Massachusetts, Connecticut, Rhode Island, Nova Hampshire, Vermonte Maine),

## Descrición 
É unha especie de pequeno tamaño, que prefiere o clima frío ó fresco, é saprofita, de hábito terrestre, de cor amarelada co tallo envolto por 2 a 4 vaíñas con brácteas. Florece nunha inflorescencia laxa con 2 a 10 flores cativas de 1&nbsp;cm de lonxitude, lixeiramente colgantes. A floración prodúcese na primavera e principios do verán.

## Nomes comúns 
## Sinonimia 
# *Corallorrhiza anandae* Malhotra & Balodi 1984 publ. 1985
# *Corallorhiza corallorhiza* (L.) MacMill. 
# *Corallorhiza dentata* Host
# *Corallorhiza ericetorum* Drejer
# *Corallorhiza halleri* (L.) Rich.
# *Corallorrhiza innata* Brown
# *Corallorrhiza intacta* Cham.
# *Corallorrhiza integra* Châtel. 1760
# *Corallorrhiza jacquemontii* Decne. 1844
# *Corallorhiza nemoralis* Sw. ex Nyman 1882
# *Corallorrhiza neottia* Scop., Fl. Carniol. 1772
# *Corallorhiza occidentalis* La Playe
# *Corallorrhiza trifida* subsp. *virescens* (Drejer) Løjtnant 1996
# *Corallorrhiza trifida* var. *verna* (Nutt.) Fernald 1946
# *Corallorrhiza trifida* var. *virescens* (Drejer) Farw. 1941
# *Corallorhiza verna* Nutt. 1823
# *Corallorhiza virescens* Drejer ex Heynh. 1843
# *Corallorrhiza wyomingensis* Hellm. & K.Hellm. 1931
# *Cymbidium corallorrhiza* [L.] Sw. 1800 
# *Epidendrum corallorrhizon* (L.) Poir. 1810
# *Epipactis corallorrhiza* (L.) Crantz 1769 
# *Helleborine corallorrhiza* (L.) F.W.Schmidt 1793
# *Neottia corallorrhiza* (L.) Kuntze 1891
# *Ophrys corallorrhiza* L.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Benito Alonso, J.L. (2005). Flora y vegetación del Parque Nacional de Ordesa y Monte Perdido 
* *Corallorhiza trifida* 
* Catalogue of Life
Escudo da República Federal Socialista de Iugoslavia

dereita|180px
O **escudo da República Federal Socialista de Iugoslavia** consite en seis fachos, rodeados de trigo, ardendo xuntos  nunha soa chama, o que representou a *fraternidade e unidade* das seis repúblicas que formaron Iugoslavia: Bosnia e Hercegovina, Croacia, Eslovenia, Macedonia do Norte, Montenegroe Serbia. O escudo tamén conta cunha data impresa, o 29 de novembro de 1943, día no que o Consello Antifascista de Liberación Nacional de Iugoslavia (*Antifašističko Vijeće Narodnog Oslobođenja Jugoslavije*) se xuntou en Jajce por segunda ocasión, establecendo a base para a posterior organización da posguerra e o establecemento dunha federación (esta data celebrouse como Día da República despois da segunda guerra mundial).

No escudo de armas orixinal (1943-1963) aparecen cinco fachos, en representación das cinco nacións da República Federal Socialista de Iugoslavia, croatas, macedonios, montenegrinos, serbios e eslovenos. O bosnñiacos musulmáns non estiveron representados como nación e tampouco os moitos outros grupos étnicos como os albaneses, alemáns, húngaros, rusinos e turcos, de modo que o escudo de armas foi redeseñado en 1963 para representar repúblicas iugoslavas en lugar de nacións.
Polisinodial

Denomínase **réxime polisinodial** á organización política das monarquías absolutas dos reinos de España durante o Antigo Réxime e a historia moderna ata principios do século XIX baseados nos Consellos. O mecanismo de funcionamento básico era a elevación dunha consulta ao monarca, quen resolvía segundo o seu parecer.

A súa orixe remóntase á Idade Media nos órganos consultivos das coroas de Castela, Aragón e Navarra.

Os Consellos foron de tres tipos:

# Por unha banda os que mantiñan un ámbito competencial en todo o territorio de España, con indiferenza do Reino: O **Consello de Estado**, máximo órgano de asesoramento presidido por quen o fose do Consello Real de Castela, o Inquisidor xeneral e dous membros do **Consello de Guerra**, que era o segundo órgano consultivo, e o **Consello da Inquisición**
# Os Consellos con funcións de goberno en determinados territorios: **Consello Real de Castela** (e dentro deste, por razón da materia, atopábanse o Consello das Ordes Militares, o Consello da Cruzada e o Consello de Facenda), **Consello de Aragón**, **Consello de Navarra**, **Consellos de Cámara de Castela e Indias**, **Consello de Indias**, **Consello de Italia**, **Consello de Flandres** e **Consello de Portugal**. Por orde de xerarquía, o de Castela e Aragón eran, por esa orde, os preeminentes.
# Xunto aos Consellos atopábanse as *Xuntas*, de carácter menos importante e, en xeral, creadas para asuntos específicos e de duración determinada.

O sistema polisinodial foi caendo en desuso co período ilustrado coa creación dos *Secretarios do Despacho*, para desaparecer por completo no século XIX coa figura da Xunta Suprema Central (*Junta Suprema Central* en castelán), antecedente do Consello de Ministros, método de goberno adoptado definitivamente durante o Reinado de Isabel II.
 
## Véxase tamén 
*Consellos en España
Foxado

O topónimo **Foxado** pode referirse a:

;En Galiza
***Foxado**, parroquia do concello de Curtis;
****Foxado**, lugar de dita parroquia;
****Portofoxado**, lugar de dita parroquia;
***Foxado**, lugar da parroquia de Santa María de Arzúa, no concello de Arzúa.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Fosado**, lugar da parroquia de Santa Cruz de Montaos, no concello de Ordes.
Lleu Llaw Gyffes

**Lleu Llaw Gyffes** (pronuncia galesa: [ˈɬəɨ ˈɬau ˈɡəfes], é unha figura da mitoloxía galesa que aparece na cuarta póla dos Mabinogion, *Math fab Mathonwy*. É o equivalente do Lugh irlandés e do Lugus galo.

## Mabinogion 
### Nacemento 
Segundo o relato do Mabinogion o seu nacemento resulta dunha práctica máxica de Math sobre Arianrhod para probar a súa virxindade, pero esta falla e do seu ventre caen dous meniños, a Dylan ail Don veo todo o mundo pero ao outro Arinarhod méteo nunha cesta antes que ninguén o vexa. Máis tarde, o seu irmán Gwydion oe uns choros a rentes da súa cama e abre a cesta, descubrindo un meniño do tamaño dunha noz, ao que educa. Este nacemento interprétase como froito dunha relación incestuosa entre Arianrhod e Gwydion.

### Maldición de Arianrhod 
Gwydion preséntalle o fillo a Arinanrhod pero ela, furiosa pola vergoña do recordo da proba sobre a súa virxindade, négase a recoñecelo e mesmo a darlle un nome como se non existise e maldío cun tynged para que só ela lle poida dar nome. Gwydion non se rendeu, disfrazouse de zapateiro para que a súa irmá non o recoñecese e levou o neno canda el tamén disfrazado, o neno guíndalle unha pedra a un carrizo, dándolle na pata, entre o nervio e o óso, facendo que Arianrhod dixera: *Ys llaw gyffes y medrwys y Lleu ef* (O louro deulle con man hábil), o que fixo que Gwydion se descubrira afirmando, xa ten nome, Lleu Llaw Gyffes. Furiosa por esta argallada Arianrhod lánzalle outro tynged polo que só ela o poderá armar pero Gwydion discorre un novo plan para que involuntariamente Arinarhod o arme, entón ela chántalle un terceiro tynged polo que non poderá casar con muller nada dun home.

### Blodeuwedd 
Para eludiren o terceiro tynged Gwydion e Math crean a partir das flores de xesta, raíña dos prados e carballo a Blodeuwedd (*faciana de flor*) pero a muller ten un romance con Gronw Pebr e cóntalle como matar a Lleu Llaw Gyffes, este ao sentirse alcanzado por unha lanza arrebolada pola man de Gronw transfórmase en aguia. Gwydion vai na súa procura cantando unha serie de tres englyn e vólveo á súa forma humana, Gwydion e Math aténdeno na súa convalecencia ata que se recupera e pode enfrontarse con Gronw, ao que mata, Gwydion entrementres converte a Blodeuwedd nunha curuxa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bromwich, Rachel (2006). Trioedd Ynys Prydein: The Triads of the Island of Britain. University Of Wales Press. .
* Gruffydd, William John. Math vab Mathonwy, University of Wales Press, 1928.
* Haycock, Marged, ed. e tr. (2007). Legendary Poems from the Book of Taliesin. CMCS Publications. Aberystwyth. .
* Ifans, Dafydd & Rhiannon, *Y Mabinogion* (Gomer 1980) 
* Koch, John (ed.). Celtic Culture: a historical encyclopedia. ABC-CLIO, 2006, p.&nbsp;1165-1166.
* Schrijver, Peter. *Studies in British Celtic Historical Phonology.* Ámsterdam: Rodopi, 1995.
Curtis (homónimos)

miniatura|As tres parroquias de Curtis.

Como topónimo galego **Curtis** pode referirse a:

;En Galiza
***Curtis**, concello da comarca de Betanzos;
****Curtis**, parroquia de dito concello;
***Curtis**, lugar da parroquia de Santa María de Lurdes, no concello de Curtis;
***Santa María da Ciadella de Curtis**, antiga parroquia do concello de Sobrado;
***San Vicenzo de Curtis**, parroquia do concello de Vilasantar.

;Deportes
***CCD Curtis**, equipo de fútbol do lugar de Curtis;
***Rally Concello de Curtis**, proba de rally celebrada en 2014 e 2015.
Niña Pastori

**María Rosa García García**, alias **Niña Pastori**, nada en San Fernando (Cádiz) o 15 de xaneiro de 1978, é unha cantante española de flamenco.

É a filla da cantante de flamenco Inés "la del Pelao" e recibiu unha grande influencia de Camarón de la Isla. Publicou o seu primeiro disco grazas a Alejandro Sanz.

## Discografía
**Entre dos puertos*, 1996  
**Eres luz*, 1998
**Cañaílla*, 2000
**María*, 2002
**No hay quinto malo*, 2005
**Joyas prestadas*, 2006
**Joyas propias*, 2007
**Esperando verte*, 2009

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Web oficial  
*Myspace
Inma Serrano

**Inma Serrano**, nada en Alacant en 1968, é unha cantante española.

Viviu en Alacant, Barcelona e Madrid e colaborou con diversos programas de televisión, como OT, e humanitarios, como Cuarto Mundo.

## Discografía 
* 1995 - *Inma Serrano* (Premio especial MTV España polo vídeo "De sobra lo sabes")
* 1997 - *Cantos de sirena* 
* 1999 - *Rosas de papel* (disco de ouro)
* 2003 - *Soy capaz & Pequeñas joyas* (dobre CD)
* 2004 - *Grandes éxitos*
* 2006 - *Polvo de estrellas* (CD/DVD en directo)
* 2008 - *Inma I* (en catalán)
* 2009 - *Inma II* (en castelán)
* 2010 - *Voy a ser sincera*

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Web Oficial - Inma Serrano   (información sobre accesibilidade: web con tecnoloxía *flash*)