Dinastía Romanov

A **Dinastía Romanov** (*Ромaнов* en ruso), foi unha familia de orixe lituano, establecida en Moscova dende o século XIV, e que accedeu ao trono en 1613 coa entronización de Miguel I, fillo do patriarca Filareto. A dinastía Romanov rexeu o país até a Revolución de 1917, na que os bolxeviques depuxeron a Nicolao II de Rusia, derradeiro tsar de Rusia.

## Orixe 
[miniatura|Moeda dun [rublo conmemorativa do terceiro centenario da dinastía Romanov (1913).]]
O Patriarca Filareto, nado como *Fiódor Nikitich Románov*, era fillo de Nikita Románovich Zajarín-Yúriev, irmán de Anastasia Romanovna Zakharina-Iurieva, (dona e favorita de Iván IV "o terrible") e eran fillos de Román Zajarín-Yúriev (do cal procede o nome Romanov), fillo de Yuri Zajarievich Koshkin, fillo de Zajary Ivánovich Koshkin, fillo de Iván Fiódorovich Kobyla, de orixe lituano, que estaba ao servizo de Simeón I de Moscova, ao cal algúns fanos descendente de Xulio César.

## Ascenso ao Trono ruso 
Gañaron influencia durante o *Grande Interregno* xerada pola morte de Iván IV (1584). En 1613 unha asemblea de nobres escolleu tsar ao sobriño neto de Iván, Miguel Fiódorovich (1613), co que se iniciou a Dinastía. A Miguel sucedérono Alexis I, Pedro o Grande e os seus medios irmáns Iván V, Teodoro III e Sofía Alekseievna como rexente.

## A influencia alemá 
Pedro impúxose a ambos tsares (o mesmo e Iván V), en 1689, e iniciou un reinado marcado pola modernización de Rusia, que impulso a colonización territorial e a fundación de San Petersburgo. Foi o primeiro monarca en adoptar o título de *Tsar de todas as Rusias*. Enviou a 55 soldados para a Garda xigante de Potsdam do reino de Prusia, cuxa estatura mínima era de 1,85 m, en agradecemento pola Cámara de Ámbar que Frederico Guillerme I de Prusia obsequioulle. Pedro cambiou a lei de sucesión, establecendo que cada monarca sería libre de escoller ao seu sucesor. Con todo el mesmo morreu antes de establecer quen sería o seu sucesor. Os boiardos escolleron a súa esposa, Catalina I (1725) como tsarina. Ao morrer esta, o Trono volveu ao liñaxe Romanov co seu neto Pedro II (1727) e no seu sobriña Ana Ivanovna (1730). Finalmente Iván VI, quen era alemán converteuse en Tsar. O Trono volveu aos Romanov coa filla de Pedro I, a Tsarina Isabel (1741). Con ela extinguiuse o liñaxe e, aínda que a dinastía conservou o nome de Romanov, de feito foi substituída pola Casa de Holstein-Gottorp.

A coroación de Pedro III (sobriño de Isabel) en 1761, reforzou a presenza alemá na Rusia imperial. Este Tsar sentía profunda admiración por Frederico II o Grande de Prusia, porque unha vez no poder concertou a paz na Guerra dos Sete Anos.

## Conspiracións e caída 
Unha conspiración da nobreza e do clero obrigou a Pedro III a abdicar, sucedéndolle a súa esposa, Catarina II de Rusia (nada en Prusia) 1762, quen usurpou o Trono ao seu fillo, Paulo I, aínda que lle designou para sucederlle no Trono. Paulo morreu asasinado nunha conspiración encabezaba polo seu fillo, o Príncipe Constantino en 1801. O Trono recaeu no neto de Catalina, Alexandre I (1801-1825), e despois no seu irmán, Nicolao I (1825-1855). Logo seguiuse a orde sucesorio normal de pais a fillos, con Alexandre II (1855-1881), Alexandre III (1881-1894) e Nicolao II (1894-1917).

## O último Romanov 
[miniatura|esquerda|250px|Retrato oficial da familia imperial realizado en 1913. De esquerda a dereita: en pé a gran duquesa María e a tsarina [Alexandra Fiodorovna Romanova|Alexandra; sentados as gran duquesa Olga, o tsar Nicolao II, a gran duquesa Anastasia, o tsarévich Alexei e a gran duquesa Tatiana.]]
A dinastía Romanov comezou en 1613 cando Mijail Feodorovich foi electo soberano de toda Rusia. A dinastía chegou ao seu final 304 anos despois co asasinato de Nicolao II e a súa familia polos revolucionarios bolxeviques durante a revolución rusa e a guerra civil.

Nicolao II tiña unha débil personalidade e non estaba preparado para o seu futuro posto como tsar. Este home, quen soamente lle inspiraba a súa tranquila vida familiar, converteuse na cabeza dun enorme estado cheo de cambios logo da morte do seu pai. Nicoalo non tiña anticipado tal cambio en Rusia e sempre reaccionaba baixo presión dos eventos, demasiado tarde, ou torpemente. Ademais, el era consciente do principio santo da súa misión e que sempre defendería a monarquía cando as concesións fosen inevitables.

A esposa de Nicolao II era neta da raíña Vitoria de Inglaterra, a princesa Alix von Hessen-Darmstadt, quen se converteu en Alexandra cando se uniu á Igrexa Ortodoxa Rusa en preparación para a súa voda. Tiveron cinco fillos: as grandes duquesas Olga Nikolaevna Romanova (22), Tatiana Nikolaievna Romanova (21), María Nikolaevna Romanova (19), Anastasia Nikolaevna Romanova (17), e o tsarévich Alexei Nikolaevich Romanov (13).

O reinado de Nicolao II comezou con varias notas sinistras:
Cando a futura tsarina Alexandra apareceu por primeira vez oficialmente en Rusia durante o funeral de Alexandre III, as persoas dixeron: «Ela chega detrás dun ataúde, ela traerá mala sorte». Un sinal para marcar a coroación dun novo tsar, era a tradición rusa de ofrecer comida e bebidas á xente. Cando Nicolás chegou ao trono, preto de 700.000 persoas estiveron reunidas no Jodynskoe para o celebrar, pero ocorreu un estoupido, matando 2000 persoas.

Os soldados imperiais manexaron esta impresión nove anos despois cando abriron fogo sobre un grupo de 120.000 traballadores, que marchaban para o Palacio de Inverno a protestar polas condicións dos traballos. Morreron miles de persoas tiroteadas nese masacre; por iso a ese domingo se lle denomina Domingo Vermello.

Como resultado, Nicolao II introduciu unha constitución e creou un parlamento, A Duma, para dar á xente unha voz, pero as medidas foron demasiado tímidas e moi tardías. Os disturbios continuaban en Rusia; un eco de desorde sobre a escena do mundo no cal estaba a piques de brotar a primeira guerra mundial. Ao principio, os rusos viron a súa participación na batalla contra Alemaña como heroica, pero mentres o número de vítimas elevábase, a opinión pública púxose en contra da continua participación no conflito e en contra da esposa de Nicolao II, Alexandra.

## O arresto dos Romanov 
O goberno de Aleksandr Kerenskii inicialmente retivo á familia imperial baixo arresto domiciliario no seu palacio. As súas primeiras intencións eran mandalos en exilio a Inglaterra, pero o goberno non podería seguir facéndolle fronte ao crecemento de poder dos bolxeviques. Para o inverno de 1917, os bolxeviques prevaleceran sobre os maiores grupos revolucionarios e tiñan baixo o seu control Moscova e San Petersburgo. Moi pronto, estableceron un goberno.

Nicolao foi o último Tsar de Rusia, sendo destronado pola Revolución de febreiro, producida no marco da primeira guerra mundial. Logo da Revolución de outubro, os bolxeviques fusilaron á familia imperial en Ekaterinburgo (Urais) en 1918.

## Trala perda do poder 
Despois do asasinato de Miguel IV en Perm e de Nicolao II e o seu fillo Alexei Nikolaevich en Ekaterinburgo (1918) iníciase un gran conflito familiar por establecer a quen corresponden os dereitos de sucesión ao trono de Rusia. O primo de Nicolao II, o Gran Duque Cirilo Vladimirovich (1876–1938), converteuse no varón agnado da dinastía e pretendente ao trono. En 1924, no exilio, proclamouse Tsar de todas as Rusias. O seu único fillo varón, o Príncipe Vladimir Kirilovich de Rusia, morreu en Miami en 1991, a filla de leste: María Vladimirovna retomou os seus dereitos. Os demais descendentes varóns da dinastía están congregados nunha Asociación da Familia Romanov, cuxo xefe é o Príncipe Nicolao Romanovich Romanov, nacido en 1922 e residente en Suíza.

Durante anos especulouse que Anastasia, unha das fillas de Nicolao, sobrevivira á revolución. Incluso unha muller chamada Anna Anderson alegaba que ela era Anastasia. Aínda que mediante a técnica de análise de ADN mitocondrial descartouse que esta muller fose a princesa.
miniatura|center|900px|Árbore xenealóxico dos Romanov desde Catalina a Grande e Pedro III.

## Confirmación da morte de toda a familia Romanov 
Na madrugada do 18 de xullo de 1918, o tsar, a súa familia e catro fieis servintes son levados ao soto da casa Ipatiev, onde están retidos desde abril. Nicolao II abdicara en marzo do ano anterior trala revolución de febreiro. Foi expulsado primeiro a Tobolsk, nos Urais, e despois a Ekaterinburgo. Prohibíraselle levar as ombreiras que ostentaban o seu rango e tivo que soportar como os sentinelas facían debuxos obscenos para ofender ás súas fillas.

Aquela madrugada do 17 de xullo, temendo que o exército branco fiel ao tsar intentase liberalo, os soviets dos Urais que os teñen cativos fusilan a toda a familia e aos seus catro serventes.

Ao parecer, os verdugos tiñan instrucións de mutilar e esconder os corpos para que non puidesen ser recoñecidos. «*Algúns dos ósos estaban queimados*», informou por correo electrónico Walther Parson, do Instituto de Medicina Legal de Innsbruck (Austria), que estudou os restos. «*As mostras estaban gravemente descompostas e mostraban signos que poden explicarse por agresión química*» como acedo sulfúrico.

A ocultación dos cadáveres alimentou as especulacións sobre a posible supervivencia e fuga do tsarévich Alexei ou algunha filla do tsar. En 1991 fíxose público o achado dunha fosa en Ekaterinburgo con restos que podían ser da familia do tsar. As análises xenéticas demostraron entón que se trataba de ósos e dentes de nove acodes: o tsar Nicolao II, a tsarina Alexandra, tres das súas fillas e os catro serventes. Lonxe de tranquilizar os rumores, o achado alimentou novas especulacións ao non haberse atopado á cuarta filla do tsar nin ao tsarévich Alexei.

En xullo de 2007 atopouse unha segunda fosa con máis restos a uns 60 metros da primeira. As análises xenéticas destes novos restos son inequívocos. Segundo os resultados presentados en PLoS ONE, trátase de ósos e dentes de dúas persoas. Unha é un mozo de entre 12 e 15 anos cun cromosoma E igual que o do tsar Nicolao II e un ADN mitocondrial igual que o da tsarina Alexandra: só pode tratarse do seu fillo, o tsarévich Alexei, executado aos 13 anos. A outra persoa é unha moza de entre 15 e 19 anos cun ADN mitocondrial igual ao da tsarina e as súas outras tres fillas achadas en 1991: tanto podería ser Anastasia –que tiña 17 anos– como María que tiña 19.

Para asegurarse de que os restos son efectivamente da familia imperial rusa, os investigadores han cotexado o ADN mitocondrial da tsarina e os seus fillos cos do duque de Edimburgo –consorte da raíña Isabel II do Reino Unido– e confirmaron que coinciden. Han cotexado o cromosoma E do tsar e o tsarévich co dun descendente vivo da familia e confirmaron que tamén coinciden. E cotexaron o ADN do tsar co dunha mancha de sangue que quedou na camisa que levaba cando foi atacado no Xapón en 1891 e que foi conservada como reliquia: a coincidencia é total. «*Misterio resolto* –conclúen en Plos One–: *ningún membro da familia sobreviviu á execución na madrugada do 17 de xullo de 1918*».

## Membros da Casa Romanov 
miniatura|Cadro cronolóxico dos monarcas Romanov
Os monarcas da dinastía Romanov foron:

# Miguel I Fiodorovich (1613-1645)
# Alexis I Mikhailovich o Pacífico (1645-1676), fillo de Miguel III
# Teodoro III Alekseievich (1676-1682), tamén chamado *Fiódor III de Rusia*, fillo de Alexis I
# Iván V Alekseievich (1682-1696), irmán de Teodoro III, xunto co seu irmán Pedro I
# Pedro I Alekseievich *o Grande* (1682-1725), irmán de Teodoro III e Iván V
# Catarina I Alekseievna (1725-1727), viúva de Pedro I, de solteira *Marta Skavronska*
# Pedro II Alekseievich (1727-1730), fillo de Alexis Petrovich, primoxénito de Pedro I 
# Ana Ivanovna (1730-1740), filla de Iván V
# Iván VI Antonovich (1740-1741), fillo de Ana Leopoldovna, sobriña de Ana Ivanovna
# Isabel I Petrovna *a Clemente* (1741-1762), filla de Pedro I e Catarina I
# Pedro III Fiodorovich (1762), fillo de Ana Petrovna, filla de Pedro I e Catarina I
# Catarina II a Grande Alekseievna a Grande (1762-1796), viúva de Pedro III, de solteira *Sofía de Anhalt-Zerbst*
# Paulo I Petrovich (1796-1801), fillo de Pedro III e Catarina II
# Alexandre I Pavlovich (1801-1825), fillo de Paulo I
# Nicolao I Pavlovich (1825-1855), irmán de Alexandre I
# Alexandre II Nikolaevich (1855-1881), fillo de Nicolao I
# Alexandre III Aleksandrovich (1881-1894), fillo de Alexandre II
# Nicolao II Aleksandrovich (1894-1917), fillo de Alexandre III
## Miguel Aleksandrovich (1917), fillo de Alexandre III

## Romanov asasinados 
Os outros membros da Familia Imperial asasinados durante a Revolución rusa polos bolxeviques
* Gran duque Miguel Aleksándrovich (f. 1918)
* Gran duque Pablo Aleksándrovich (f. 1919)
* Gran duque Demetrio Constantínovich (f. 1919)
* Gran duquesa Isabel Fiódorovna (f. 1918)
* Gran duque Nicolás Mijáilovich (f. 1919)
* Gran duque Jorge Mijáilovich (f. 1919)
* Gran duque Sergio Mijáilovich (f. 1918) 
* Príncipe Constantino Constantínovich (f. 1918)
* Príncipe Igor Constantinovich (f. 1918)
* Príncipe Iván Constantínovich (f. 1918)

Descendentes asasinados dos Romanovs:
* Príncipe Vladímir Paléy (f. 1918)
* Príncipe Artemio Nikolaievich Iskander (f. 1919)
* Conde Alexei Belevsky-Zhukovsky (f. 1931), asasinado despois da Revolución polos soviéticos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tsar
* Imperio Ruso
* Nicolao II de Rusia
* Revolución Rusa de 1917
### Ligazóns externas 
* Web da Casa Imperial Rusa  
* Asociación da Familia Romanov  
* Enciclopedia Britannica