open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Denis MacEoin

**Denis MacEoin**, nado en 1949 en Belfast e finado en 2022, foi un novelista e antigo profesor universitario de estudos islámicos.

## Traxectoria 
Estudou literatura inglesa no Trinity College de Dublín e literatura árabe e persa e estudos islámicos na Universidade de Edimburgo. De 1975 a 1979 realizou a súa tese sobre dous movementos heterodoxos do islam xiíta no King's College de Cambridge. Ensinou inglés, civilización islámica e tradución na Universidade Mohammed V de Fez (1979-1980) e foi profesor de estudos islámicos na Universidade de Newcastle (1979-1986) e despois profesor honorario do Centro de Estudos Islámicos e de Oriente Medio da Universidade de Durham aínda que se dedica principalmente a escribir. Avogado da medicina alternativa publicou *Natural Medicine: A practical guide to family Health* en 1999.

Publicou numerosos ensaios sobre o islam, contribuíndo á *Encyclopaedia of Islam*, *Oxford Encyclopaedia of Islam in the Modern World*, *Encyclopaedia Iranica*, *Penguin Handbook of Religions*. Foi membro da Fe Bahá'í de 1965 a 1980, pero deixouna por diferenzas coa súa dirección. En 1986 principiou unha carreira como novelista, escribindo 23 novelas, varias delas convertéronse en best-séllers, usando os nomes de **Daniel Easterman** e **Jonathan Aycliffe**, entre os títulos máis coñecidos co primeiro pseudónimo figuran *The Seventh Sanctuary*, *The Ninth Buddha*, *The Judas Testament*, *Brotherhood of the Tomb*, *K is for Killing*, *The Final Judgement*, *Midnight Comes at Noon*, *Night of the Seventh Darkness* e *Maroc* e co segundo ''Naomi's Room*, *Whispers in the Dark*, *The Matrix*, *The Lost* e A* Garden Lost in Time''.
Tito Valverde

**Fernando García Valverde**, nado en Ávila o 26 de abril de 1951, é un actor español máis coñecido como **Tito Valverde**.

## Traxectoria 
Realizou tamén destacables traballos en teatro, televisión e coma actor de dobraxe. O seu debut cinematográfico foi a cinta *Mala racha*, de José Luis Cuerda, á que seguiron outras coma *La guerra de papá*, de Antonio Mercero ou, anos máis tarde, *El bosque animado*, de novo ás ordes de José Luis Cuerda.

Tamén ten unha ampla traxectoria televisiva, destacando a serie *Pepa y Pepe* en 1995, xunto a Verónica Forqué, e o seu papel protagonista en *El Comisario*, onde interpreta o papel de Gerardo Castilla desde 1999.

Participou tanto na película, en 1994, coma na versión televisiva de 1997 de *Todos los hombres sois iguales*.

Está casado coa tamén actriz María Jesús Sirvent, coa que ten coincidido nalgúns dos seus proxectos.

## Filmografía 
### Cine 
### Televisión 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* El doblaje.com
* IMDb
Thomas Jeier

**Thomas Jeier**, nado en Minden en 1947, é un escritor alemán de literatura xuvenil.

## Traxectoria 
Afeccionado a escribir desde moi novo e ao acabar os seus estudos comezou unha carreira como escritor por libre. Unha das súas primeiras obras sobre a febre do ouro en Alasca foi galardoada co premio Friedrich Gerstäcker. A maioría das súas novelas transcorren en Norteamérica e tratan sobre a vida dos indios, tamén publicou libros de viaxe en solitario ou co fotógrafo Christian Heeb. A partir de 2002 comezou a escribir novelas de aventuras para adultos co pseudónimo de **Christopher Ross**. Durante anos presentou na Bayerischen Rundfunk Country Club sobre a música country e escribiu varios libros sobre o country.

Entre a súa obra salienta *O apache branco* (*Der weisse Apache*, 1984) traducida ao galego en 1991.
VII edición dos Premios Goya

A cerimonia de entrega da **VII edición dos Premios Goya** tivo lugar no Palacio de Congresos de Madrid o 14 de marzo de 1993, e foi presentada por Imanol Arias. *Belle Époque* foi a película con máis nomeamentos (17), e finalmente alzouse triunfadora con 9 premios, seguida de *El maestro de esgrima* (11 candidaturas e 3 premios).

*Mellor Película: *Belle Époque*.
*Mellor Director: Fernando Trueba por *Belle Époque*.
*Mellor Director Novel: Julio Medem por *Vacas*.
*Mellor interpretación feminina protagonista: Ariadna Gil por *Belle Époque*.
*Mellor interpretación masculina protagonista: Alfredo Landa por *La marrana*.
* Mellor interpretación feminina secundaria: Chus Lampreave por *Belle Époque*.
*Mellor interpretación masculina secundaria: Fernando Fernán Gómez por *Belle Époque*.
*Mellor guión orixinal: *Belle Époque* (Rafael Azcona, José L. García Sánchez e Fernando Trueba).
*Mellor guión adaptado: *El maestro de esgrima* (Francisco Prada, Antonio Larreta, Pedro Olea e Arturo Pérez Reverte).
*Mellor dirección de produción: *Acción mutante* (Esther García).
*Mellor fotografía: *Belle Époque* (José Luis Alcaine).
*Mellor montaxe: *Belle Époque* (Carmen Frías).
*Mellor música orixinal: *El maestro de esgrima* (José Nieto).
*Mellor dirección artística: *Belle Époque* (Juan Botella).
*Mellor deseño de vestiario: *El maestro de esgrima* (Javier Artiñano).
*Mellor maquillaxe e peiteado: *Acción mutante* (Paco Almenara).
*Mellor son: *Orquesta Club Virginia* (Julio Recuero, Gilles Ortion, Enrique Molinero e José A. Bermúdez).
*Mellores efectos especiais: *Acción mutante* (Olyvier Gleyze, Yves Domenjoud, Jean Baptiste Bonetto, Bernard Andre Le Boette, Emilio Ruiz e Hipólito Cantero).
*Mellor curtametraxe de ficción: *El columpio* (Álvaro Fernández Armero).
*Mellor curtametraxe documental: *Primer acorde* (Ramiro Gómez Bermúdez de Castro).
*Mellor curtametraxe europea: *Indochina* (Regis Wargnier).
*Mellor película estranxeira de fala hispana: *Un lugar en el mundo* (Adolfo Aristarain).
*Goya de honra: Manuel Mur Oti (director).
VI edición dos Premios Goya

A cerimonia de entrega da **VI edición dos Premios Goya** tivo lugar no Palacio de Congresos de Madrid o 7 de marzo de 1992, e foi presentada por Aitana Sánchez-Gijón e José Coronado.

*Mellor Película: *Amantes*.
*Mellor Director: Vicente Aranda por Amantes*.
*Mellor Director Novel: Juanma Bajo Ulloa por *Alas de Mariposa*.
*Mellor interpretación feminina protagonista: Sílvia Munt por *Alas de mariposa*.
*Mellor interpretación masculina protagonista: Fernando Guillén por *Don Juan en los infiernos*.
*Mellor interpretación feminina secundaria: Kiti Mánver por *Todo por la pasta*.
*Mellor interpretación masculina secundaria: Juan Diego por *El rey pasmado*.
*Mellor guión orixinal: *Alas de mariposa* (Juanma e Eduardo Bajo Ulloa).
*Mellor guión adaptado: *El rey pasmado* (Juan Potau e Gonzalo Torrente Malvido).
*Mellor dirección de produción: *El rey pasmado* (Andrés Santana).
*Mellor fotografía: *Beltenebros* (Javier Aguirresarobe).
*Mellor montaxe: *Beltenebros* (José Luis Matesanz).
*Mellor música orixinal: *El rey pasmado* (José Nieto).
*Mellor dirección artística: *El rey pasmado* (Félix Murcia).
*Mellor deseño de vestiario: *El rey pasmado* (Javier Artiñano).
*Mellor maquillaxe e peiteado: *El rey pasmado* (Romana González e Josefa Morales).
*Mellor son: *El rey pasmado* (Gilles Ortion e Ricard Casals).
*Mellores efectos especiais: *Beltenebros* (Reyes Abades).
*Mellor curtametraxe de ficción: *La viuda negra* (José Luis Delgado).
*Mellor película estranxeira de fala hispana: *La frontera'' (Chile).
*Goya de honra: Emiliano Piedra (Produtor).
Pena Grande, Pol

**Pena Grande** é unha elevación montañosa pertencente ó leste do concello lucense de Pol, a 935 metros de altitude.
O seu cume está composto por tres rochas dunha considerable altitude, das que recibe o nome.
Postimpresionismo

O **postimpresionismo** é un termo aplicado polo artista e crítico de arte británico Roger Fry quen o tomou no ano 1914 de Adolfo Pablo Stosa, para describir o desenvolvemento da arte europea dende a aparición do cadro de Monet co nome *Impresión, sol nacente*. John Rewald, un dos primeiros historiadores profesionais da arte en centrar o nacemento da arte moderna temperá, limitou a época do postimpresionismo entre os anos 1886 e 1892 na súa publicación pioneira sobre o postimpresionismo: *From van Gogh to Gauguin* 1956. Rewald considerouno como a continuación da súa *History of Impressionism* 1946, e sinalou que "estaría por chegar un seguinte volume dedicado á segunda parte do período do postimpresionismo", que recibiría o nome de *Post-Impressionism: from Gauguin to Matisse*, ampliando o período dedicado a outros movementos artísticos de finais do século XIX e inicios do XX a outros baseados ou derivados do impresionismo.

As súas formas máis esaxeradas, o uso da cor, estrutura e liñas prepararon o terreo para os estilos que seguirían máis adiante do século XX, como o fauvismo ou o cubismo.

Foron artistas postimpresionistas os seguintes:
* Paul Cézanne
* Paul Gauguin
* Harry Lachman
* Henri Rousseau
* Georges Seurat
* Henri de Toulouse-Lautrec
* Vincent van Gogh

## Galería de artistas postimpresionistas 

Ficheiro:Les Joueurs de cartes, par Paul Cézanne, Metropolitan Museum of Art.jpg|Paul Cézanne (1839-1906)
Ficheiro:Odilon Redon - The Cyclops, c. 1914.jpg|Odilon Redon (1840-1916)
Ficheiro:Paul Gauguin 128.jpg|Paul Gauguin (1848-1903)
Ficheiro:Vincent Willem van Gogh 132.jpg|Vincent van Gogh (1853-1890)
Ficheiro:Baigneurs a Asnieres.jpg|Georges Seurat (1859-1891)
Ficheiro:Henri de Toulouse-Lautrec 036.jpg|Henri de Toulouse-Lautrec (1864-1901)
Ficheiro:Serusier - the talisman.JPG|Paul Sérusier (1864-1927)
Frixia

Co nome de **Frixia** pódese facer refrencia a varias entidades históricas e xeográficas da antiga Anatolia.

*Reino de Frixia.
*Rexión de Frixia.
**Frixia Maior.
**Frixia Menor.
**Frixia Helespóntica.
**Frixia Epicteta.
**Frixia Parorios.
*Provincia romana de Frixia.
**Frixia Primeira.
**Frixia Segunda.
**Frixia Pacatiana.
**Frixia Salutaris.
*Lingua frixia
Fred Uhlman

**Fred Uhlman**, nado en Stuttgart en 1901 e finado en Londres en 1985, foi un escritor en lingua inglesa de orixe alemá.

## Traxectoria 
Viviu a súa nenez e mocidade entre as paisaxes da Selva Negra e o lago Constanza, nunha Alemaña que pasou da experiencia democrática da República de Weimar a contemplar o ascenso imparable de Adolf Hitler e o nazismo.

Xudeu e avogado comprometido co socialismo Uhlman tivo que enfrontar a partir de 1933 un exilio que o levou a Francia, España e finalmente á cidade de Londres, onde se adicou intensamente á pintura e ós seus escritos autobiográficos.

Unha das súas principais obras foi Reencontro publicada en 1971.
Budapest Honvéd FC

**Budapest Honvéd FC** é un club polideportivo húngaro con sede en Budapest.

## Historia 
En 1909 fundouse coma o Kispest AC. Kispest é o barrio de Budapest onde xurdiu o club. En 1926 pasou a se-lo Kispest FC, mais en 1944 volvería ao seu nome orixinal. En 1949 O Ministerio de Defensa fíxose co control do club e converteuse na escuadra do Exército Húngaro. Asismesmo, Kispest comezou a formar parte do Distrito XIX de Budapest así que o club  rebautizouse coma o Budapest Honvéd SE. Este nome provén da verba húngara *Honvédség*, que é o nome do exército do país. *honvéd* quere dicir literalmente *defensor da patria*.

Antes de converterse na escuadra do exército, o único título que conseguira o equipo foi unha Copa de Hungría de Fútbol no ano 1926.

### Copa de Europa 
En 1956 Honvéd participou na Copa de Europa, e tocoulle enfrontarse na primeira rolda co Athletic de Bilbao. Perderon por 3-2 en Bilbao e antes de que puidera xogarse o encontro de volta estoupou a Revolución Húngara de 1956 en Budapest. Os xogadores negáronse a volver a Hungría e conseguiron que a volta se xogara en Bruxelas. De calquera xeito o gardameta do Honvéd mancouse nos primeiros minutos do encontro e o extremo esquerdo Zoltán Czibor tivo que ocupa-lo seu posto. O resultado foi de 3-3, cun total na eliminatoria favorable ós bilbaínos por 6-5.

### Xira mundial 
A eliminación da Copa de Europa deixou á escuadra no limbo. Os xogadores negábanse a retornar a Hungría e incluso trouxeron ás súas familias dende Budapest. En contra da FIFA e da Federación Húngara de Fútbol organizaron unha xira por Italia, Portugal e España, pola sinxela razón, segundo declararía anos despois o propio Ferenc Puskás, de que non tiñan cartos nin para xantar. Algúns destes encontros foron un empate 5-5 contra un combinado de Madrid e unha vitoria 4-3 contra o FC Barcelona.

Dende México chegou unha oferta de asilo político e unha invitación para que o club se unira á liga nacional. Decidiron rexeitala, mais aceptaron acudir a un torneo no Brasil co CR Flamengo e o Botafogo.

Despois disto a FIFA declarou ilegal o equipo e desautorizounos para emprega-lo nome do Hónved. Á volta a Europa, separáronse. Algúns coma József Bozsik regresarían a Hungría mentres que outros coma Zoltán Czibor, Sándor Kocsis ou Ferenc Puskás marcharían para España. Os dous primeiros para o FC Barcelona e Puskas para o Real Madrid.

En 1991 mudou de novo o seu nome a Kispest Honvéd FC. O seu nome actual adoptárono en 2003.

## Títulos 
### Fútbol 
* **Liga húngara de fútbol: 13**
** 1949/50, 1950, 1952, 1954, 1955, 1980, 1984, 1985, 1986, 1988, 1989, 1991 1993
* **Copa de Hungría de fútbol: 7**
** 1926, 1964, 1985, 1989, 1996, 2007, 2009
* **Copa Mitropa: 1**
** 1959
* **Trofeo Cidade de Vigo: 1**
** 1974

### Balonmán 
* **Campionato de Europa: 1**
** 1982

### Wáter-polo 
* **Euroliga LEN:1**

## Xogadores
## Xogadores clásicos 
*  József Bozsik
*  Zoltán Czibor
*  Gyula Grosics 
*  Sándor Kocsis 
*   Ferenc Puskás
*  Lajos Tichy 
*  Lajos Détári 
*  Béla Illés 
*   Vasile Miriuţă
*  Sándor Torghelle

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do club
Henri de Toulouse-Lautrec

**Henri de Toulouse-Lautrec**, nado en Albi o 24 de novembro de 1864 e finado en Saint-André-du-Bois o 9 de setembro de 1901, foi un pintor, impresor e ilustrador francés.

## Traxectoria 
### Mocidade 
**Henri Marie Raymond de Toulouse-Lautrec Montfa** naceu en Albi, Tarn, na rexión francesa dos Mediodía-Pireneos. Foi o primeiro fillo do Conde Alphonse e a Condesa Adèle de Toulouse-Lautrec, unha familia de orixe aristocrática que estaba a pasar momentos difíciles. Os Toulouse-Lautrec eran curmáns entre si, o que fixo que Henri sufrira unha serie de enfermidades conxénitas. No 28 de agosto de 1867 naceu outro fillo do matrimonio, pero non conseguiu sobrevivir ás primeiras semanas de vida.

#### Desfiguración 
Ós 13 e 14 anos, Henri partiu os seus dous fémures. Os ósos non conseguiron soldar completamente debido a unha desorde xenética que lle provocara osteoporose, o que fixo que as súas pernas cesasen de crecer, chegando só medir 1,52 m de alto debido a isto.

miniatura|180px|esquerda|*La Goulue chegando ó Moulin rouge*.
Fisicamente incapacitado para participar nas actividades normais dun home da súa idade, Toulouse-Lautrec concentrouse na arte, converténdose así nun importante pintor postimpresionista, ilustrador da Art Nouveau e litógrafo.

## Véxase tamén 
* Impresionismo
* Postimpresionismo
Río Te

O **río Te** ou **río da Torre** é o principal curso de auga que atravesa a parroquia de Taragoña. Non obstante, é un pequeno río galego da provincia da Coruña, que desauga no Atlántico, na ría de Arousa, ademais de ser o que segue en importancia ao río Ulla no concello de Rianxo.

* *Si o río de Te/ fora de coñá/ máis de catro mozos/ irían alá* .

## Percorrido e afluentes 
Nace ao pé do monte Muralla, da parroquia de Araño e preto do seu linde co de Lousame, entre 400 e 500 m de altitude. Está alimentado pola súa dereita polo río Bexa, procedente dos altos de Campelo, e pola súa esquerda polo regato da Devesa. Recibe logo, pola dereita, auga dos regatos Muíño do Conde, Batán, Muíños e Floxo. Cruza a demarcación mucicipal rianxeira de noroeste a suroeste, bañando as parroquias de Asados, Araño, Rianxo e Taragoña. Durante un curto tramo fai de linde entre os municipios de Rianxo e Dodro, mais practicamente os seus 9&nbsp;km de percorrido transcorren dentro do concello rianxeiro, onde desemboca no lugar do Pazo, freguesía de Rianxo, na beira dereita da ría de Arousa, formando alí un profundo pozo. Asemade, alí está localizado o castelo da Lúa. Nas preamares de mareas vivas é navegábel para pequenas embarcacións e botes, que poden ascender ata a Ponte de Te.

## Galería de imaxes 
:*Vexa o artigo principal en Galería de imaxes do río Te*

Ficheiro:Entre A Devesa e A Marquesa, Asados, Rianxo.jpg|Entre A Devesa e A Marquesa, parroquia de Asados, Rianxo.
Ficheiro:Araño, Rianxo. De caminho a Pozo Bastón.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ruta polo río Te do programa Apego
Harry Lachman

**Harry B. Lachman** (29 de xuño, 1886 - 19 de marzo, 1975) foi un pintor , deseñador e director de cine estadounidense.

Nado en La Salle, Illinois, Lachman estudou na Universidade de Míchigan antes de converterse en ilustrador de magacines. En 1911, emigrou a París onde gañou reputación como pintor posimpresionista , foi galardoado coa Légion d'Honneur polo goberno francés.

## Ligazóns externas 
* IMDb page
* Paintings by Lachman
Henri Rousseau

miniatura|*Self Portrait,* 1890
**Henri Rousseau**, nado o 21 de maio de 1844 e finado o 2 de setembro de 1910, foi un pintor francés posimpresionista da arte naíf.

## Vida 
Comezou a pintar como afeccionado, mentres traballaba como aduaneiro. Debido a este oficio foi coñecido como *Le Douanier*. No 1893 deixou o seu traballo para adicarse de cheo á pintura. Algúns membros xoves das vangardas, coma Picasso apoiaronno moralmente. Ridiculizado durante a súa vida, acabou sendo recoñecido como un xenio autodidacta cuxos traballos son dunha alta calidade.

## Obra 
Habitualmente os seus cadros teñen un carácter onírico e introspectivo. En moitos dos cales predominaban a sinxeleza das formas e unha paleta de cores onde predominaban as cores claras. Refrexo en parte, da influencia de Corot, o cal era admirado por Rousseau. Algunhas das súas obras máis salientábeis son *Notre Dame*, pintado o 1909, no que unha figura solitaria podería ser o propio autor. Ou tamén *The Snake Charmer*, encargo do 1907  pola nai de Robert Delaunay, Berthe, Condesa de Delaunay.

## Véxase tamén 
miniatura|dereita|*The Snake Charmer*, 1907
### Outros artigos 
* Impresionismo
* Postimpresionismo
* Paul Cézanne
* Harry Lachman
* Paul Gauguin
* Georges Seurat
* Henri de Toulouse-Lautrec
* Vincent van Gogh
Georges Seurat

**Georges-Pierre Seurat**, nado en París o 2 de decembro de 1859 e finado na mesma cidade o 29 de marzo de 1891, foi un pintor francés, fundador do neoimpresionismo.

## Traxectoria
Desenvolveu a técnica do Puntillismo xunto con Paul Signac. O seu importante traballo *Tarde de domingo na illa da Grande Jatte* é unha das iconas da historia da pintura do século XIX.

## Algunhas das súas obras 

Ficheiro:Georges Seurat 031.jpg|Tarde de domingo na illa da Grande Jatte
Ficheiro:Georges Seurat 004.jpg|Une baignade à Asnières
Ficheiro:Georges Seurat 041.jpg|Knabe mit Pferd
Ficheiro:Georges Seurat 042.jpg|La Charette attelée
Ficheiro:Georges Seurat 043.jpg|La Tour Eiffel
Ficheiro:Georges Seurat 054.jpg|Port-en-Bessin

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Impresionismo
* Postimpresionismo
* Paul Cézanne
* Harry Lachman
* Henri Rousseau
* Paul Gauguin
* Henri de Toulouse-Lautrec
* Vincent van Gogh
IX edición dos Premios Goya

A cerimonia de entrega da **IX edición dos Premios Goya** tivo lugar no Palacio de Congresos de Madrid o 20 de xaneiro de 1995 e foi presentada por Imanol Arias.

*Mellor Película: *Días contados*.
*Mellor Director: Imanol Uribe por *Días contados*.
*Mellor Director Novel: *La Cuadrilla* - Santiago Aguilar Alvear e Luis Guridi, por *Justino, un asesino de la tercera edad*.
*Mellor interpretación feminina protagonista: Cristina Marcos por *Todos los hombres sois iguales*.
*Mellor interpretación masculina protagonista: Carmelo Gómez por *Días contados*.
*Mellor interpretación femenina secundaria: María Luisa Ponte por *Canción de cuna*.
*Mellor interpretación masculina secundaria: Javier Bardem por *Días contados*.
*Mellor actriz revelación: Ruth Gabriel por *Días contados*.
*Mellor actor revelación: Saturnino García por *Justino, un asesino de la tercera edad*.
*Mellor guión orixinal: *Todos los hombres sois iguales* (Joaquín Oristrell, Yolanda García Serrano, Juan Luis Iborra e Manuel Gómez Pereira).
*Mellor guión adaptado: *Días contados* (Imanol Uribe).
*Mellor dirección de produción: *La pasión turca* (José Luis Escolar).
*Mellor fotografía: *Canción de cuna* (Manuel Rojas).
*Mellor montaxe: *Días contados* (Teresa Font).
*Mellor música original: *La pasión turca* (José Nieto).
*Mellor dirección artística: *Canción de cuna* (Gil Parrondo).
*Mellor deseño de vestiario: *Canción de cuna* (Yvonne Blake).
*Mellor maquillaxe e peiteado: *Canción de cuna* (José Antonio Sánchez e Paquita Nuñez).
*Mellor son: *Los peores años de nuestra vida* (Gilles Ortion, José A. Bermúdez, Carlos Garrido e Polo González-Aledo).
*Mellores efectos especiais: *Días contados* (Reyes Abades).
*Mellor película de animación: *El regreso del viento del norte* (Euskal Pictures International S.A., Euskal Media S.A. e Euskal Telebista).
*Mellor curtametraxe de ficción: *Aquel ritmillo* (Javier Fesser).
*Mellor curtametraxe de animación: *El sueño de Adán* (Mercedes Gaspar).
*Mellor película europea: *Café irlandés* (Stephen Frears).
*Mellor película estranxeira de fala hispana: *Fresa y chocolate* (Tomás Gutiérrez Alea e Juan Carlos Tabío).
*Goya de honor: José María Forqué (director e produtor).
Herba aquí ou acolá

***Herba aquí ou acolá*** é un libro de poemas de Álvaro Cunqueiro. Foi publicado co título de *Hierba aquí o allá. Herba aquí ou acolá* pola editorial Visor en 1988 e máis adiante, en 1991, pola editorial Galaxia co título *Herba aquí ou acolá* aínda que xa apareceran varios poemas emblemáticos desa escolma baixo o título "Herba aquí e acolá" no volume I da súa obra completa publicado tamén por Galaxia en 1980. 

## Estrutura 
A obra está composta por un feixe de poemas nos que Cunqueiro amosa a modernidade da súa escritura. Ten pegadas do vangardismo, do neotrobadorismo e da modernidade. A obra resultou clave na modernización da lírica galega a partir dos anos 80.
miniatura|300px|*Díxenlle á rula: Pase, miña señora!  E foise polo medio e medio do outono  por entre as bidueiras, sobre o río.*
En total son 29 poemas estruturados en dúas seccións: *As historias* e *Vellas sombras e novos cantos*, o primeiro grupo de poemas é heteroxéneo nas súas formas aínda que xira en tordo ás lendas, mitos e historias mentres o segundo mostra unha maior unidade, é máis lírico cun ton reflexivo e angustiado no que predomina o *Eu* que enxerga a morte como unha negra sombra pero cunha profunda vontade vitalista.

## Edicións e traducións 
Álvaro Cunqueiro di no limiar da obra que elaborou os poemas recollidos en *Herba aquí ou acolá* nas dúas últimas décadas, pero Costas matiza que foi entre 1950 e 1979. Miguel González Garcés recolleunos coa intención de publicalos como volume independente nunha colección de poesía, o que finalmente non sucedeu.

En 1988 César Antonio Molina publicou unha edición bilingüe en galego e castelán nunha colección de poesía de Madrid. Foi a primeira edición da obra como libro independente pero non tivo transcendencia no mundo cultural galego Costas iguala ortograficamente os poemas, pero sen adaptalos ás Normas do galego, senón que segue as solucións que maioritariamente usou o propio Cunqueiro.

En 1993 Jordi Domènech i Soteras publicou unha edición bilingüe en galego e catalán co título de *Herba aquí o allà* en Edicions 62.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
XI edición dos Premios Goya

A cerimonia de entrega da **XI edición dos Premios Goya** tivo lugar no Palacio Municipal de Congresos de Madrid o 25 de xaneiro de 1997. Foi dirixida por Pilar Miró (que esa mesma noite recibiu o Goya á mellor dirección) e presentada por Carmen Maura e Juanjo Puigcorbé.

*Mellor Película: *Tesis*.
*Mellor Director: Pilar Miró por *El perro del hortelano*.
*Mellor Director Novel: Alejandro Amenábar por *Tesis*.
*Mellor interpretación feminina protagonista: Emma Suárez por *El perro del hortelano*.
*Mellor interpretación masculina protagonista: Santiago Ramos por *Como un relámpago*.
*Mellor interpretación feminina secundaria: Mari Carrillo por *Más allá del jardín*.
*Mellor interpretación masculina secundaria: Luis Cuenca por *La buena vida*.
*Mellor actriz revelación: Ingrid Rubio por *Más allá del jardín*.
*Mellor actor revelación: Fele Martínez por *Tesis*.
*Mellor guión orixinal: *Tesis* (Alejandro Amenábar).
*Mellor guión adaptado: *El perro del hortelano* (Pilar Miró e Rafael Pérez Sierra).
*Mellor dirección de produción: *Tesis* (Emiliano Otegui).
*Mellor fotografía: *El perro del hortelano* (Javier Aguirresarobe).
*Mellor montaxe: *Tesis* (María Elena Sáinz de Rozas).
*Mellor música orixinal: *Tierra* (Alberto Iglesias).
*Mellor dirección artística: *El perro del hortelano* (Félix Murcia).
*Mellor deseño de vestiario: *El perro del hortelano* (Pedro Moreno).
*Mellor maquillaxe e peiteado: *El perro del hortelano* (Juan Pedro Hernández, Esther Martín e Mercedes Paradela).
*Mellor son: *Tesis* (Daniel Goldstein, Ricardo Steinberg e Alfonso Pino).
*Mellores efectos especiais: *Tierra* (Reyes Abades e Ignacio Sanz Pastor).
*Mellor curtametraxe de ficción: *La viga* (Roberto Lázaro).
*Mellor curtametraxe documental: *Virgen de la Alegría* (José Manuel Campos).
*Mellor curtametraxe de animación: *Pregunta por mí* (Begoña Vicario).
*Mellor película europea: *Secretos y mentiras* (Mike Leigh).
*Mellor película estranxeira de fala hispana: *Sol de otoño* (Eduardo Mignogna).
*Goya de honra: Miguel Picazo (director).
Ramón García

**Ramón García Hernando**, tamén coñecido co sobrenome de **Ramontxu**, nado en Sodupe (Biscaia) en 1961, é un xornalista vasco.

## Traxectoria 
Ramón García conta cunha ampla traxectoria televisiva, ligada case na súa totalidade a TVE, onde presentou multitude de espazos televisivos, principalmente concursos, nos anos 90 e 2000 (aínda que leva uns anos afastado da pequena pantalla, agás nas badaladas de Noitevella, que leva retransmitindo para TVE máis de 10 anos consecutivos), o que o converteu nun referente da televisión española,

Os seus comezos foron na radio, concretamente en Los 40 Principales, onde foi contratado tras presentarse a un concurso de DJs en Bilbao convocado pola Cadena SER do que resultou vencedor. Logo traballaría en Radio Euskadi.

Non sería ata 1989 cando dá o salto á pequena pantalla na autonómica vasca ETB.

En 1991 presenta o seu primeiro espazo en TVE, No te rías que es peor, ó que seguirían outros moitos destacando ¿Qué apostamos? (emitido entre 1993 e 1999), a raíz do cal formou con Ana García Obregón a que se converteu nunha das parellas televisivas máis famosas dos 90 (xunto a ela deu as badaladas en varias ocasións) e Grand Prix, programa estival en antena durante máis de 10 dez veráns consecutivos ata 2005 no que estivo acompañado de varias presentadoras nas distintas temporadas.

En TVE participou tamén en varias edicións de Telepasión.

O último espazo que estreou en TVE foi *Un domingo cualquiera*, en 2003, un formato que non acabou de callar e só estivo uns meses en antena. Despois disto, Ramón fichou en 2005 por Punto Radio, onde conduciu o magazine vespertino *La Tarde de... Ramón García*.

En 2002 foille concedida a Antena de Ouro de televisión e o TP de Ouro pola súa traxectoria persoal. A este último galardón tamén estivo nomeado na categoría de *Mellor Presentador* nas edicións de 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000 e 2004.

## Televisión
*Tal para cual (ETB)
*La ruleta de la fortuna (1990) en Antena 3

### En Televisión Española
*No te rías que es peor (1991-1994) 
*Ahora o nunca (1992) 
*¿Qué apostamos? (1993-1999) 
*Grand Prix (1995-2005)
*Esto es espectáculo (1994-1995) 
*El grand prix (1995-2005) 
*La llamada de la suerte (1998) 
*Todo en familia (1999) 
*El gladiador (2002)
*Un domingo cualquiera (2003-2004)

## Vida persoal
En canto á súa vida persoal, está casado coa xornalista Patricia Cerezo, coa que ten dúas fillas, Natalia e Verónica, nadas en 2003 e 2006 respectivamente.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*IMDb
*Entrevista de 2005
Heremigario

**Heremigario** (en latín: ***Hermigarius*** ou ***Heremigarius)***, finado en Mérida no 429, foi un xefe militar suevo do século V que aparece citado na *Crónica* de Hidacio dirixindo unha expedición sueva cara a Lusitania a comezos do ano 429 e ao que se enfrontou o rei dos vándalos Xenserico inmediatamente antes de marchar co seu pobo para África. O enfrontamento produciuse nas ribeiras do Guadiana nas proximidades de Mérida e acabou coa morte do suevo, que afogou no río.

O historiador alemán Felix Dahn na súa monumental *Die Könige der Germanen* apuntou a posibilidade que fora familiar e mesmo sucesor de Hermerico, esta hipótese compártea Casimiro Torres en *Galicia Sueva* sinalando a posibilidade que fora pai de Recimiro. Pero o certo é que non hai constancia documental que indique que fora realmente rei dos suevos e hai autores como Pampliega que sinala que estaría baixo a autoridade de Hermerico.

Tamén foi relacionado con Ermengon, que está enterrada nunha tumba ariana na basílica de Hippo Regius, a capital dos vándalos. Ela era, posiblemente, unha sueva que formaba parte da aristocracia vándala, e quizais parente de Heremigario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
X edición dos Premios Goya

A cerimonia de entrega da **X edición dos Premios Goya** tivo lugar no Palacio Municipal de Congresos de Madrid o 27 de xaneiro de 1996. A dirección da gala correu a cargo de Manuel Gómez Pereira e foi presentada por Verónica Forqué e Javier Gurruchaga. A película *Nadie hablará de nosotras cuando hayamos muerto*, dirixida por Agustín Díaz Yanes, foi a triunfadora desa edición con 8 premios de 10 nomeamentos.

*Mellor película: *Nadie hablará de nosotras cuando hayamos muerto*.
*Mellor director: Álex de la Iglesia por *El día de la bestia*.
*Mellor director novel: Agustín Díaz Yanes por *Nadie hablará de nosotras cuando hayamos muerto*.
*Mellor interpretación feminina protagonista: Victoria Abril por *Nadie hablará de nosotras cuando hayamos muerto*.
*Mellor interpretación masculina protagonista: Javier Bardem por *Boca a boca*.
*Mellor interpretación feminina secundaria: Pilar Bardem por *Nadie hablará de nosotras cuando hayamos muerto*.
*Mellor interpretación masculina secundaria: Luis Ciges por *Así en el cielo como en la tierra*.
*Mellor actriz revelación: Rosana Pastor por *Tierra y Libertad*.
*Mellor actor revelación: Santiago Segura por *El día de la bestia*.
*Mellor guión orixinal: *Nadie hablará de nosotras cuando hayamos muerto* (Agustín Díaz Yanes).
*Mellor guión adaptado: *Historias del Kronen* (Montxo Armendáriz e José Ángel Mañas).
*Mellor dirección de produción: *Nadie hablará de nosotras cuando hayamos muerto* (José Luis Escolar).
*Mellor fotografía: *Antártida* (Javier Aguirresarobe).
*Mellor montaxe: *Nadie hablará de nosotras cuando hayamos muerto* (José Salcedo).
*Mellor música orixinal: *Nadie hablará de nosotras cuando hayamos muerto* (Bernardo Bonezzi).
*Mellor dirección artística: *El día de la bestia* (José Luis Arrizabalaga y Biaffra).
*Mellor deseño de vestiario: *La leyenda de Balthasar el castrado* (Pablo Gago).
*Mellor maquillaxe e peiteado: *El día de la bestia* (José Quetglas, José A. Sánchez e Mercedes Guillot).
*Mellor son: *El día de la bestia* (Miguel Rejas, Gilles Ortion, José Antonio Bermúdez, Carlos Garrido e Ray Gillón).
*Mellores efectos especiais: *El día de la bestia* (Reyes Abades, Juan Tomicic e Manuel Horrilo).
*Mellor curtametraxe de ficción: *La madre* (Miguel Bardem).
*Mellor curtametraxe de animación: *Caracol, col, col* (Pablo Llorens).
*Mellor película europea: *Lamerica* (Gianni Amelio).
*Mellor película estranxeira de fala hispana: *El callejón de los milagros* (Jorge Fons).
*Goya de honra: *Federico G. Larraya* (director de fotografía).
Reino Visigodo

O **Reino Visigodo** (en gótico: Gutþiuda Þiudinassus) foi unha entidade política que xurdiu no ano 419 tras asinar a paz os visigodos cos romanos que foi concluída cun *foedus* co rei Walia e o seu establecemento dese pobo bárbaro no territorio da Aquitania secunda con capital en Tolosa.

## Reino Visigodo de Tolosa 
O rei Eurico (466-484) rompeu o foedus tras a desaparición da familia imperial e agrandou o territorio lanzando unha ofensiva sobre Hispania e sobre a Galia con notable éxito. No ano 475 selou a paz co emperador de Oriente Xulio Nepote e Eurico foi recoñecido como rei dun amplo reino entre o Loira e Xibraltar.

## Reino Visigodo de Toledo 
No ano 507 perdeu boa parte do seu territorio ultrapirenaico conquistado por Clodoveo, tras anos de presións sobre o episcopado católico para que traizoase ao seu rei que era ariano, os visigodos só conservaron Septimania e unha parte da Provenza fóra da Península Ibérica e a capital acabou trasladándose oficialmente a Toledo no 554, entrementres o reino visigodo atravesou un período caótico ata a chegada de Leovixildo ao poder. No ano 585 os visigodos conquistan o Reino de Gallaecia e pouco despois con Recaredo convértense ao catolicismo arrenegando do arianismo, no 624 os visigodos toman as posesións bizantinas da Bética, finalmente no ano 711 desapareceu como entidade independente coa entrada dos musulmáns na península.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista dos reis visigodos
*Reino Visigodo de Tolosa
* Visigodos
*Moeda visigoda
Fulleda

**Fulleda** é un concello da Provincia de Lleida en Cataluña. Pertence á comarca de Garrigues. A súa poboación en 2004 era de 114 persoas segundo o Idescat.

Limita cos concellos de: Tarrés, L'Espluga Calba, Vinaixa, Senan, Vimbodí e L'Espluga de Francolí.

## Véxase tamén
*Páxina web do Concello (catalán)
*Información da Generalitat de Catalunya (catalán)
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya (catalán)
* Vocabulario local (catalán)
Miliario

[miniatura|150px|[Réplica dun miliario na Vía Claudia Augusta cerca de Unterdiessen (Alemaña).]]
Os **miliarios** (procedente do latín *milliarium*) son columnas cilíndricas, ovaladas ou paralelepípedas que se colocaban no bordo das vías romanas para sinalizar as distancias (de mil pasos ou milla romana, unha distancia duns 1450 metros) e indicar o trazado das vías construídas por eles para a explotación pesqueira, comercial ou militar.

Acostumaban ser de granito, cunha base cúbica ou cadrada e medían entre 2 e 4 metros de altura, cun diámetro de entre 50 e 80 centímetros. Algún levaba inscricións gravadas directamente, dependendo da importancia da calzada ou da proximidade ou afastamento de Roma. A maioría dos miliarios presentan uns caracteres descoidados e rústicos, sen preocupación polo estilo. Noutros non se conservan restos de inscrición, o que leva a pensar que poderían ter un texto pintado de modo que se puidese modificar a dedicatoria.

Na antiga Gallaecia consérvanse 674 miliarios e inscricións viarias. Boa parte pertencen ás catro vías do Itinerario de Antonino que percorrían o traxecto entre Braga e Astorga (a vía XVII, vía XVIII, vía XIX e vía XX), amais doutras vías menores entre vilas, mansións e outros lugares.

## Galería de imaxes 

File:Miliarios romanos en Ponte Nova, Lobios, Galiza.jpg|Lobios
Ficheiro:Miliarios, Lobios.jpg|Lobios
Ficheiro:Miliario de Zadagós a.jpg|Miliario de Zadagós (Sandiás)
Ficheiro:Miliario de Redondela.jpg|Miliario de Santiaguiño de Antas (Redondela)

## Véxase tamén 
### Bibliografía
*,  e  (2004): *Miliarios e outras inscricións viarias romanas do Noroeste hispánico (conventos bracarense, lucense e asturicense)*. Santiago de Compostela: Consello da Cultura Galega. ISBN 978-84-95415-87-9 (pdf)

### Outros artigos 
* Fito (sinal)
Neoimpresionismo

[miniatura|*[Tarde de domingo na illa da Grande Jatte*, de Georges Pierre Seurat.  Exponse no Art Institute of Chicago.]]

**Neoimpresionismo** foi un termo creado polo crítico de arte francés Félix Fénéon no ano  1887  para caracteriza-lo movemento que se estaba a dar na arte de finais do século XIX liderado por Georges Seurat e Paul Signac, que primeiro exibiron as súas obras en 1884 na mostra da Société des Artistes Indépendants en París. O termo de Fénéon sinalaba que as raíces destes desenvolvementos situábanse nas artes visuais do impresionismo, mais ofrecíase, á súa vez, unha nova lectura da cor e a liña na práctica de Seurat e Signac, e o contexto teórico dos escritos de Chevreul e Charles Blanc.
 
## Algunhas obras neoimpresionistas

Ficheiro:Charles Théophile Angrand 001.jpg|Charles Angrand
Ficheiro:Henri Edmond Cross 001.jpg|Henri Edmond Cross
Ficheiro:Théo van Rysselberghe - Portrait of Alice Sèthe.jpg|Theo van Rysselberghe
Ficheiro:Georges Seurat 013.jpg|Georges Seurat

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Puntillismo
*Posimpresionismo
Tribunal Superior de Xustiza de Galicia

O **Tribunal Superior de Xustiza de Galicia** é o órgano que culmina a estrutura da Administración de Xustiza na Comunidade Autónoma. Con sede na cidade da Coruña, exerce xurisdición a través de tres salas: Sala do Civil e Penal, Sala do Contencioso-Administrativo e Sala do Social. Ademais, a súa Sala de Goberno desempeña funcións gobernativas sobre a xudicatura galega.

Nos supostos admitidos polo ordenamento xurídico este tribunal resolve recursos contra as sentenzas das audiencias provinciais, os xulgados do contencioso-administrativo e os xulgados do social. Xulga en única instancia determinadas demandas en procesos civís, contencioso-administrativos e laborais, e instrúe e xulga causas criminais contra autoridades aforadas. O recurso de casación fundado na infracción de normas do dereito propio de Galicia é tamén competencia do Tribunal Superior de Xustiza, mentres que nos demais casos está atribuído ao Tribunal Supremo.

O presidente do Tribunal Superior de Xustiza, con categoría de maxistrado do Tribunal Supremo, exerce a representación do poder xudicial en Galicia.

O seu actual presidente é José María Gómez y Díaz-Castroverde.

## Lista de presidentes
*Xosé Cora (1989-1990)
*Xosé Ramón Vázquez Sandes (1990-1999)
*Xesús Souto Prieto (1999-2006)
*Antonio González Nieto (presidente en funcións, 2006 - febreiro 2009)
*Miguel Ángel Cadenas Sobreira (2009 - 2019)
*José María Gómez y Díaz-Castroverde (dende xullo de 2019)

## Planta do Tribunal Superior de Xustiza
Sala do Civil e Penal: un presidente e cinco maxistrados. Sala do Contencioso-Administrativo: un presidente e dezaoito maxistrados (véxase BOE do 10/06/2010, inclúense as dúas prazas creadas polo Real decreto 819/2010,que serán efectivas cando o determine o Ministerio de Xustiza). Sala do Social: un presidente e dezasete maxistrados. O presidente do Tribunal o é tamén da Sala do Civil e Penal. A Sala do Contencioso-Administrativo está organizada actualmente en catro seccións; tamén está  organizada en catro seccións a Sala do Social.

## Sede
[miniatura|dereita|200px|Vista xeral do Pazo de Xustiza da cidade da [A Coruña|Coruña, onde está instalado o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia.]]
O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia está instalado no Pazo de Xustiza da Coruña, na Praza de Galicia. O edificio, de estilo modernista con influencia neoclásica foi construído entre os anos 1926 e 1929 seguindo planos do arquitecto Antonio Palacios.

## Notas
Carmen Marón

**Carmen Marón Beltrán**, nada o 29 de novembro de 1944 en Samos, é unha política galega.

## Traxectoria 
Residente desde moi nova na Coruña, estudou graduado social, funcionaria do ministerio de Xustiza, milita no PSdeG desde 1981, foi deputada no Congreso dos Deputados durante catro lexislaturas e tenente de alcalde da Coruña. Con Francisco Vázquez na alcaldía afrontou as concellarías de Medio Ambiente (1997-2003) e Cultura e Benestar (2003-2006).

Foi portavoz do grupo municipal PSdeG-PSOE na Coruña de 2007 a 2011 e Segunda Tenente de Alcalde, a fronte da concellaría de Economía, Facenda e Planificación a fronte da cal presentou a tarxeta electrónica cidadá multiúsos Coruña Millennium

Após as eleccións municipais de 2011, o 24 de maio anunciaba a súa renuncia como concelleira trala perda da alcaldía por parte de Javier Losada, que tamén renunciara poucas horas antes.

Tamén foi membro do Comité Federal do PSOE con José Luis Rodríguez Zapatero á fronte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición
Audiencia provincial

[miniatura|250px|Sede das *Seccións da Audiencia* en [Vigo.]]

As **audiencias provinciais** son tribunais de xustiza con ámbito territorial provincial e sede na capital de provincia. Estes órganos xudiciais estrutúranse funcionalmente en seccións, que están integradas por tres ou catro maxistrados.

Actúan como tribunal de segunda instancia, tanto en procesos civís como en causas criminais, e xulgan, en vista oral e pública, os procesos por delitos graves. No seu seo funciona, para determinados xuízos penais, o tribunal do xurado.

## Audiencias provinciais galegas
En Galicia a presidencia e as seccións das audiencias provinciais sitúanse nas capitais de provincia da Coruña (5 seccións), Lugo (2 seccións), Ourense (2 seccións) e Pontevedra (4 seccións). Como excepción, Santiago de Compostela conta cunha sección desprazada (Sección VI da Audiencia Provincial da Coruña), e Vigo ten dúas seccións desprazadas (Sección V e Sección VI da Audiencia Provincial de Pontevedra). Cada sección está composta por tres maxistrados, agás as seccións I, II e VI da Coruña e I e VI de Pontevedra que contan con catro maxistrados.

As Seccións I e II da Audiencia Provincial da Coruña, a Sección II da Audiencia Provincial de Lugo, a Sección I da Audiencia Provincial de Ourense e as Seccións II, IV e V da Audiencia Provincial de Pontevedra están especializadas en materia penal. As Seccións III, IV e V da Audiencia Provincial da Coruña, a Sección I da Audiencia Provincial de Lugo, a Sección II da Audiencia Provincial de Ourense. As Seccións I, II e VI da Audiencia Provincial de Pontevedra están especializadas en materia civil.

No conxunto da comunidade autónoma a actividade das audiencias provinciais na xurisdición penal resúmese na realización anual dun cento de xuízos orais e públicos en procedementos ordinarios por delitos graves, sobre trescentos xuízos orais en *procedementos abreviados* por delitos menos graves, entre dúas ducias a catro ducias de xuízos da lei do tribunal do xurado, máis de sete mil recursos contra as resolucións dos xulgados e case cincocentas execucións de sentenzas.
María Guerrero

**María Guerrero**, nada en Madrid o 17 de abril de 1867 e finada na mesma cidade o 23 de xaneiro de 1928, foi unha actriz española.

## Traxectoria 
Estudou arte dramática coa actriz Teodora Lamadrid, debutou en 1885 e posteriormente xa como primeira actriz actuou en obras clásicas e de José Echegaray con grande éxito. Ampliou estudos con Benoît-Constant Coquelin e chegou a actuar con Sara Bernhardt, casou co actor Fernando Díaz de Mendoza, co cal estableceu a súa propia compañía teatral que representou obras con gran fortuna en España e a Arxentina.
Lidia

A palabra **Lidia** pode empregarse:

como nome propio de persoa feminino:

* Antropónimo feminino;
* que se refería orixinalmente a Lidia, unha das sereas.

ou ben como referencia a un territorio da Anatolia antiga:

* Rexión de Asia Menor.
* Reino de Asia Menor.
* Satrapía do Imperio persa.
* Provincia romana de Lidia.
Jon Buckland

**Jonathan Mark Buckland**, coñecido tamén como **Jon** ou **Jonny**, nado o 11 de setembro de 1977 en Londres, Inglaterra, é o guitarrista da banda Coldplay.

## Traxectoria 
Buckland naceu en Londres e viviu alí ata os catro anos de idade, cando a súa familia transladouse a Pantymwyn, Gales do Norte. Comezou a tocar a guitarra aos once anos, estimulado por The Stone Roses, Ride, George Harrison e My Bloody Valentine, e animado polo seu irmán máis vello Tim. Buckland asistiu á Alun School en Mold, Gales; despois iniciou os seus estudos de astronomía e matemáticas na University College London, onde coñeceu aos seus futuros compañeiros de banda.
Praia do Porto

A **Praia do Porto**, está localizada no peirao da parroquia de Taragoña, (Rianxo), no interior da ría de Beluso; presenta un sinxelo acceso por estrada alcatranada; é de pequeno tamaño e de escasa capacidade.
Policía Foral de Navarra

[miniatura|220px|dereita|Vehículo da Policía Foral no [Pazo de Navarra.]]
A **Policía Foral de Navarra** (en éuscaro: *Nafarroako Foruzaingoa*) é a policía autonómica de Navarra. É un corpo de seguridade creado pola Deputación Foral de Navarra en 1929, inicialmente co nome de Corpo de Policía de Estradas (*Cuerpo de Policía de Carreteras*).

Trocou o seu nome polo de Policía Foral en 1964. Inicialmente dedicábase soamente ó control do tráfico de vehículos polas estradas de Navarra (cuxa construción ten sido sempre competencia da súa deputación, en razón do especial réxime de autonomía administrativa ou "réxime foral" do que goza esta provincia), pero posteriormente, e sobre todo dende 1982, diversificou as súas funcións.

En 2016 tiña 1076 axentes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio Oficial da Policía Foral
Alþingi

250px|Parlamento de Islandia.|miniatura
**Alþingi** (orixinaria da antiga palabra nórdica *Alþing*) é o parlamento nacional de Islandia cuxa fundación tivo lugar en 930 na rexión de Þingvellir, (a 45 quilómetros da que logo sería a capital da república, Reiquiavik).

Mesmo trala unión de facto con Noruega, o *Alþingi* continuou celebrando sesións na zona ata 1799, cando se suspendeu a súa actividade por varias décadas. Volveu instaurarse en 1844, ano no que se trasladou ata Reiquiavik.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina Oficial do parlamento islandés (islandés e inglés)
Administración de xustiza galega

A **Administración de xustiza galega** é o conxunto de organismos de xustiza localizados en Galicia, dependente da administración de xustiza estatal. Está estruturada en 5 tribunais e 227 xulgados, onde traballan 321 xuíces e maxistrados. A proporción é, pois, de once xuíces profesionais por cada cen mil habitantes.

Este ámbito comprende, ademais, 4 fiscalías provinciais, integradas por 124 membros do Ministerio Fiscal.

Apoian a actividade xurisdicional dos xuíces e das fiscalías, as unidades da oficina xudicial (180 secretarios xudiciais e 2&nbsp;256 funcionarios), o Instituto de Medicina Legal (53 médicos forenses), así como persoal laboral facultativo ou técnico (psicólogos, lingüistas, traballadores sociais, educadores sociais, peritos, tradutores, auxiliares de autopsias) e persoal de servizos.

O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia culmina a estrutura desta organización, no segundo nivel sitúanse as audiencias provinciais e na base os xulgados.

## Xulgados galegos 
A planta xudicial galega (234) está distribuída do seguinte xeito: 
[miniatura|Sede das *Seccións da Audiencia* en [Vigo.]]
* Xulgados de primeira instancia (52): 12 xulgados na cidade da Coruña (dous dos cales son xulgados de familia),13 en Vigo (dous son de familia), 6 en Santiago de Compostela (un é de familia) e 6 en Ourense (un é de familia), 5 en Pontevedra,Lugo e Ferrol. 
* Xulgados do mercantil (5): 2 na Coruña e 3 en Pontevedra (un con sede en Vigo).
* Xulgados de instrución (31): 8 na cidade da Coruña, 8 en Vigo, 3 en Santiago de Compostela, Lugo, Ourense, Pontevedra e Ferrol. 
* Xulgados do penal (21): 6 na cidade da Coruña, 4 en Pontevedra, 3 en Vigo, 2 en Santiago de Compostela, Lugo, Ourense e Ferrol. 
* Xulgados de menores (4): 1 en cada capital de provincia.
* Xulgados de violencia contra a muller (2): 1 na Coruña e Vigo.
* Xulgados do social (26): 5 na Coruña, 5 en Vigo, 4 en Ourense e Pontevedra, 3 en Lugo e Santiago e 2 en Ferrol. 
* Xulgados do contencioso administrativo (16): 4 na Coruña, 3 en Pontevedra, 2 en Santiago de Compostela, Lugo, Ourense e Vigo e 1 en Ferrol. 
* Xulgados de vixilancia penitenciaria (2): 1 na Coruña e 1 en Pontevedra.
* Xulgados de primeira instancia e instrución (74): 4 en Cambados e Betanzos, 3 en Cangas, Carballo, O Porriño, Ponteareas, Ribeira, Tui e Vilagarcía de Arousa, 2 no Barco de Valdeorras, Caldas de Reis, O Carballiño, Corcubión,A Estrada, Lalín, Marín, Mondoñedo, Monforte de Lemos, Noia, Ordes, Padrón, Redondela, Verín, Vilalba e Viveiro e 1 en Arzúa, Bande, Becerreá, Chantada, Celanova, A Fonsagrada, Muros, Negreira, Ortigueira, A Pobra de Trives, Ribadavia, Sarria e Xinzo de Limia.

### Xulgados de paz 
Os xulgados de paz galegos son 270, constituídos nas capitais dos concellos que non son cabeceira de partido xudicial.

## Notas