Carriza dos xuncos

A **carriza dos xuncos,** tamén chamada **picaxuncos,** (***Cisticola juncidis***) é un paxaro amplamente distribuído no Vello Mundo, desde o sur de Europa, a África (excepto nos desertos e selvas) e ao sur de Asia ata o norte de Australia. En Galicia é unha especie nativa e común. O actual xénero *Cisticola* procede da palabra do grego antigo *kisthos*, "cistácea", e do  latín *colere*, "habitar, morar". O nome específico *juncidis* tamén é latino e é o diminutivo de *iuncus*, 'xunco'. Aínda que un dos seus nomes galegos é "carriza" dos xuncos, non ten nada que ver co outro paxaro chamado carriza ou carrizo, que é outra especie que pertence a outra familia, a dos troglodítidos.

Ao longo da súa ampla área de distribución, obsérvanse varias variacións nas poboacións e recoñecéronse 18 subespecies. Diferéncianse lixeiramente nas súas chamadas, plumaxe e tamaño e algunhas foron consideradas especies separadas nalgúns tratamentos taxonómicos. A forma nominal encóntrase no sur de Francia, Grecia, Turquía, Sicilia, Córsega e Exipto, mentres que no oeste de Portugal e España vive a subespecie *cisticola*. A poboación en Palestina, Siria, Iraq e Irán é a *neuroticus*, mentres que no norte e leste de África a poboación é a *uropygialis* ou a *perennius* (máis ao sur). Gabón, Angola e o sur de África son o fogar da subespecie *terrestris*. A poboación das montañas Ghats occidentais da India é a *salimalii*, que non mostra unha variación na cola estacional como na *cursitans* das chairas da India e da zona seca de Sri Lanka, que ten unha cola máis longa na estación non reprodutora. A poboación *malaya* encóntrase no sueste de Asia, a *tinnabulans* máis ao norte no sur da China, mentres que a *brunniceps* se encontra en Corea e o Xapón. Outras poboacións son: *nigrostriatus* (Filipinas), *constans* (Sulawesi, Indonesia), *fuscicapilla* (leste de Xava), *leanyeri* (norte de Australia), *normani* (noroeste de Queensland, Australia) e *laveryi* (nordés de Australia).

Este xénero ás veces divídese en varios e á familia que os acolle dáselle o nome de Cisticolidae (tradicionalmente *Cisticola* estaba dentro da familia Silvidae).

## Descrición 
Ten unha lonxitude de 10 a 12&nbsp;cm. É marrón pola parte superior, con moitas liñas con marcas negras. A parte inferior é abrancazada, e a cola é ancha, con extremos brancos e móvea frecuentemente. Os machos adultos teñen menos liñas no píleo e máis marcas negras que as femias, pero non hai grandes diferenzas entre os sexos ou entre as dezaoito razas xeográficas. A ausencia dun colar nucal diferéncio do *Cisticola exilis*. Fóra da estación reprodutora, adoitan vagar entre as herbas e pode ser difícil velos.

## Hábitat e distribución 
Esta especie encóntrase principalmente en hábitats de pradeira, xeralmente preto da auga. A maioría das poboacións son residentes, pero algunhas poboacións do leste de Asia migran ao sur a zonas máis cálidas en inverno. Nos Himalayas, ascenden a uns 1900&nbsp;m de altura durante o verán, pero permanecen por debaixo dos 1300&nbsp;m en inverno. Esta especie é unha ave vagante rara no norte de Europa, principalmente como un visitante de primavera que chegou demasiado ao norte. A súa área en Europa está xeralmente en expansión, aínda que as poboacións do norte son especialmente susceptibles aos invernos duros.
miniatura|Ovo da especie na coleccións do Museo de Historia Natural de Toulouse|esquerda|147x147px

## Comportamento e ecoloxía 
Son aves insectívoras moi pequenas, que ás veces se encontran en pequenos grupos. A estación reprodutora está asociada coas chuvias. En moitas rexións crían dúas veces no ano. Os machos son políxinos, mais algúns son monógamos. O macho constrúe a estrutura inicial do niño no profundo das zonas de herbas, e invita as femias usando unha exhibición especial. As femias que aceptan que o macho complete o niño. O niño faise unindo follas vivas nun tecido suave de feltro feito de plantas, arañeiras e herbas. O niño ten forma de copa cun dosel de follas ou herbas atadas por riba como camuflaxe. Poñen de 3 a 6 ovos. A femia incuba os ovos, os cales eclosionan uns 10 días despois. Poden criar máis dunha rolada de pitos. As femias poden ás veces reproducirse no seu primeiro ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ageing and sexing by Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze (PDF; 2.8&nbsp;MB)
* 
* 
* 
* Zitting cisticola/Fantailed Cisticola – Texto sobre a especie en The Atlas of Southern African Birds.