open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Boyanka Kostova (grupo musical)

**Boyanka Kostova,** formado en 2016, é un dúo galego de música trap formado por Cibrán García e Chicho (O Chicho do Funk). A banda procede de Santiago de Compostela e pertence ao selo e produtora compostelá La Melona. O seu nome procede da atleta búlgara de halterofilia do mesmo nome e son considerados os pioneiros do trap en galego.

Este dúo de músicos son considerados os impulsores do twerking rural e un dos grupos que conseguiron que o trap entrase con forza no panorama musical en galego. As súas cancións están cheas de retranca e unha grande esencia da música urbana.

Segundo Bernal Muíños:

## Discografía 
## Notas
AveLina Pérez

**Avelina Pérez Pérez**, máis coñecida como **AveLina Pérez**, nada en Oia en 1969, é unha escritora e creadora escénica galega.

## Traxectoria 
Formouse en interpretación na Escola Santart de Santiago de Compostela e en dirección de escena e dramaturxia na Escola Superior de Arte Dramática de Galicia. Dirixe a compañía teatral Teatro do Lume.

## Obra 
* *Vaquedás*, 2006
* *A que non podes dicir cocacola?*, 2011
* *Gañaremos o pan coa suor da túa fronte*, 2013
* *Silencio*, 2014
* *El arte de vivir*, 2014
* *Non teño espello no baño*, 2015
* *Eu controlo*, 2015
* *Punto de vista*, 2016
* *Os cans non comprenden a Kandinsky*, 2016
* *Os arroaces son animais sucios e desesperados*, 2017
* *Honey rose*, 2017
**Ás oito da tarde, cando morren as nais* (2019). Xerais, Biblioteca Dramática Galega. 56 páxs. ISBN 978-84-9121-530-1.
**Ese silencio* (2021). Edicións Positivas. 46 páxs. ISBN 978-84-123257-4-4.
**Incidencia muller pedra* (2025). Xerais, Biblioteca Dramática Galega. 152 páxs. ISBN 978-84-1110-718-1.

## Recoñecementos 
* III Concurso de Radio Teatro Carlos Pérez Uralde do País Vasco 2015 en 2015 pola radionovela *El arte de vivir* . 
* Premio da audiencia do certame de Radioteatro do *Diario Cultural* Radio Galega en 2015 e 2017 polas obras *Alianzas* e *Non teño espello no baño*.
* XIII Premio Abrente da MIT de Ribadavia en 2018 co texto *O día no que bicar a terra*. 
* XXIV Premio Álvaro Cunqueiro para textos teatrais en 2018 con *Ás oito da tarde, cando morren as nais*.
* XXVII Premio Álvaro Cunqueiro para textos teatrais en 2024 con *Incidencia muller pedra*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* AveLina Pérez en Contexto Teatral
* Becerra, Afonso (18-02-2017). "Crónica sobre un espectáculo que no he visto. Los perros, Kandinsky y Avelina Pérez", Artezblai. El periódico de las artes escénicas.
* Becerra, Afonso (9-07-2017). "Los perros no comprenden a Kandinsky pero sí a AveLina Pérez", Artezblai. El periódico de las artes escénicas.
* Pagán, Alberte (7-01-2018). "Os cans non comprenden a Kandinsky", Café Barbantia.
Linguas charrúas

As **linguas charrúas** ou **charruanas** son un conxunto de polo menos catro linguas indíxenas de América extintas que se falaron no nordés da Arxentina, gran parte do Uruguai, e posiblemente Paraguai, polos charrúas, os chanás e outras etnias da conca da Prata. Aínda que as linguas charrúas críanse extintas dende había un par de séculos, en 2005 apareceu un semifalante de lingua chaná.

## Distribución 
As linguas charrúas ocupaban parte do sector sur da conca da Prata. Estímase que as linguas deberon desaparecer do uso público cara ó século XVIII ou século XIX nos lugares máis illados.

## Clasificación 
As linguas charrúas están mal documentadas, existen algunhas listas léxicas nalgunhas linguas charrúas pero non existen descricións gramaticais importantes. Recentemene Viegas Barros traballou co que podería ser o último semifalante de chaná, que achegou algunhas formas léxicas e algunhas frases curtas.

### Linguas da familia 
Os datos permiten afirmar que existen rexistros de polo menos catro linguas charrúas diferentes:
* Balomar
* Chaná
* Charrúa
* Güenoa

## Notas
Lingua xârâcùù

A **lingua xârâcùù**, ou **kanala**, é unha lingua austronesia falada maioritariamente na área tradicional de Xaracuu, nos concellos de Canala, La Foa e Boulouparis, na Provincia do Sur, Nova Caledonia. Ten 5&nbsp;700 falantes nativos (censo de 2009)   e o estatuto de lingua rexional de Francia. Este estatuto implica que os alumnos poden facer unha proba opcional en bacharelato en Nova Caledonia mesmo ou na Francia metropolitana. Como as outras linguas kanakas é regulado pola "Académie des langues kanak", fundada oficialmente en 2007.

## Notas
Ambrusius Abdu

**Ambrusius Abdu** (en , *"Ambrwusywus Abdwu"*), nado o 8 de xaneiro de 1821 e finado en 1876, foi un eclesiástico greco-melquita, vigairo patriarcal de Xerusalén, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
## Traxectoria 
Naceu o 8 de xaneiro de 1820/1821 en Alepo (entón centro do eyalet de Alepo, Imperio Otomán, hoxe Siria) nunha familia melquita distinguida, e estudou no Pontificio Colexio Urbaniano de Propaganda Fide entre 1840 e 1849.

En 1864 foi nomeado vigairo patriarcal de Exipto e o Sudán.

O 15 de novembro de 1866 foi nomeado arcebispo de Sahla e Fursul, Durante o seu pontificado levou a cabo importantes esforzos por promover a educación entre os nenos e nenas da súa diocese.

O 25 de decembro de 1875 foi novamente nomeado vigairo patriarcal de Xerusalén.

## Notas
Alicia Crespí González

**María Alicia Crespí González**, nada en Pontevedra o 24 de outubro de 1922 e finada en Madrid o 31 de maio de 2012, foi unha científica e profesora galega, a primeira catedrática dunha escola superior en España.

## Traxectoria 
Neta de Antonio Crespí Más, secretario do Instituto de Pontevedra, por parte paterna e de Avelina Pérez Vázquez por parte materna. Estudou no colexio das Doroteas. Iniciou a carreira de químicas na Universidade de Santiago de Compostela e rematou en Madrid, onde tamén fixo o doutoramento. Foi catedrática de electrotecnia, luminotecnia e técnicas de acondicionamento e acústica na ETS de Arquitectura de Madrid, investigadora na Junta de Energía Nuclear e catedrática de materias primas da Escola de Comercio de Cidade Real.

## Vida persoal 
Casou con Ángel González Ferrero. Legou ao Museo de Pontevedra 840.000 euros e unha colección de arte.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* González de León, I. e Núñez Valdés, J. (2018). "Mujeres pioneras de la arquitectura española". *Investigación y género. Reflexiones desde la investigación para avanzar en igualdad** : VII Congreso Universitario Internacional Investigación y Género*. Universidad de Sevilla. ISBN&nbsp;978-84-948975-3-5.

### Outros artigos 
* Historia das mulleres na enxeñería.

### Ligazóns externas 
* Una pionera en la investigación y en la enseñanza
*Alicia Crespí González na páxina web *Do gris ao violeta*
DC Comics

**DC Comics** é unha editorial estadounidense de banda deseñada. Forma parte de DC Entertainment, unha das empresas que conforman Warner Bros. Entertainment, a cal á súa vez é propiedade de WarnerMedia. Foi fundada en 1934 baixo o nome National Allied Publications, para logo tomar o nome de DC Comics en 1937. As iniciais «DC» son unha abreviatura de *Detective Comics*, un dos primeiros títulos emblemáticos da compañía.

Entre algúns das súas personaxes máis senlleiras atópanse Superman, Batman, Wonder Woman, Catwoman, Flash, Cyborg, Lanterna Verde, Aquaman, Green Arrow, Supergirl, Batgirl, Batwoman, Black Lightning, Jonah Hex,Shazam e grupos de heroes como Liga da Xustiza, Sociedade da Xustiza de América, ou Teen Titans, Green Lantern Corps. Entre o material non relacionado co seu universo heroico están *Watchmen*, *V de Vendetta*, *The Sandman* e moitos outros, polo xeral baixo o subselo editorial como Vertigo ou Milestone Media. A súa sede principal atopábase historicamente na cidade de Nova York, mais dende 2015 mudaron as súas oficinas á cidade de Burbank, California.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Lingua chaná

A **lingua chaná** (cuxo autoglotónimo é *lanték yañá*)) é unha lingua da familia charrúa que outrora foi falada polo pobo chaná nas rexións do que hoxe é a Arxentina e o Uruguai, a carón dos ríos Uruguai e Paraná-Guazú. O chaná está pobremente rexistrado. Existe unha curta gramática de Dámaso Antonio Larrañaga e unhas poucas listas de palabras. No ano 2005 descubriuse un semifalante de chaná. O chaná está clasificado como en perigo crítico polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

A UNESCO recoñécea como lingua viva, pero *"nunha situación crítica",* xa que só ten un falante nativo. A Cámara de Deputados da provincia de Entre Ríos recoñeceu a necesidade da súa preservación e protección gobernamental.

## Notas
Cyriopagopus lividus

***Cyriopagopus lividus*** é unha especie de tarántula nativa de Myanmar descrita orixinalmente co nome científico ***Haplopelma lividum***.

## Relación cos humanos
*Cyriopagopus lividus* é unha especia habitual do mercado de mascotas, malia ser unha tarántula rápida e defensiva cun potente veleno. As mordeduras desta especie poden provocar cambras e inflamacións severas.

## Notas
Karstula

**Karstula** é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 4&nbsp;113&nbsp;habitantes. A superficie do termo municipal é de 963,19&nbsp;km2, dos cales 76,13&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 4,64&nbsp;hab./km².

Limita cos concellos de Kannonkoski, Kivijärvi, Kyyjärvi, Saarijärvi e Soini, este último na rexión veciña de Ostrobotnia do Sur.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Karstula
Sugar Ray Leonard

**Ray Charles Leonard**, nado en Wilmington (Carolina do Norte) o 7 de maio de 1956, máis coñecido como **"Sugar" Ray Leonard**, é un ex-boxeador, motivador e actor ocasional. Habitualmente considerado un dos grandes boxeadores de todos os tempos, competiu entre 1977 e 1997, gañando títulos mundiais e cinco categorías, o campionato lineal en tres categorías, e o título en peso wélter sen disputar. Leonard formou parte de "The Fabulous Four", grupo de boxeadores que se enfrontaron entre eles na década de 1980, xunto con Roberto Durán, Thomas Hearns e Marvin Hagler.

"The Fabulous Four" crearon unha vaga de popularidade das clases máis lixeiras que loitaron na era posterior a Muhammad Ali, durante a que Leonard venceu a outros futuros membros do Salón da Fama Internacional do Boxeo como Hearns, Durán, Hagler e Wilfred Benítez. Leonard foi tamén o primeiro boxeador que gañou máis de cen millóns de dólares e foi nomeado "Boxeador da Década" nos oitenta. A revista *The Ring* considerouno loitador do ano en 1979 e 1981, mentres que a Boxing Writers Association of America (BWAA) lle deu o mesmo título en 1976, 1979 e 1981. En 2002, foi votado por *The Ring* como o noveno mellor boxeador dos últimos 80 anos; BoxRec considerouno o 27.º maior boxeador, libra por libra.

## Vida privada 
### Obra humanitaria 
Durante moitos anos, Leonard foi o director internacional da Juvenile Diabetes Research Foundation e está involucrado na consecución de fondos. Falou da carga da diabetes e da necesidade de continuar a achega de fondos para atopar unha cura.

Leonard e a súa esposa, Bernadette, creou a Sugar Ray Leonard Foundation para apoiar a Juvenile Diabetes Research Foundation e o seu paseo anual por unha cura. En 2009, a fundación expandiuse para apoiar programas de axuda á xente a reconstruír as súas comunidades en dez cidades estadounidenses.

En 2007 recibiu o Ambassador Award of Excellence da LA Sports & Entertainment Commission en Riviera Country Club pola súa implicación na comunidade.

### Abusos 
Na súa autobiografía *The Big Fight: My Life in and out of the Ring*, publicada en xuño de 2011, Leonard revelou que cando era un boxeador mozo foi vítima de abuso sexual por parte dun adestrador olímpico, ademais doutro home, un patrocinador. Dende entón fixo aparicións públicas para atraer a atención sobre os abusos sexuais aos menores e animando as vítimas a que informen dos abusos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial 
*Sugar Ray Leonard's Amateur Boxing Record
*Sugar Ray Leonard in-depth interview about alcohol, cocaine, and being a champion
Parlamento de Finlandia

O **Parlamento de Finlandia** (en finés *Suomen eduskunta*, en sueco *Finlands riksdag*) e o parlamento unicameral de Finlandia, fundado o 9 de maio de 1906. De acordo coa Constitución de Finlandia, a soberanía pertence ao pobo, e este poder reside no Parlamento. O Parlamento está formado por 200 persoas, 199 das cales son elixidas cada catro anos entre 13 distritos que elixen de 7 a 22 representantes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Parlamento de Finlandia
Secret Affair (serie de televisión)

***Secret Affair*** (en , Milhoe) é unha serie de televisión surcoreana de 2014 protagonizada por Kim Hee-ae e Yoo Ah-in. Estreouse orixinalmente na canle JTBC dende o 17 de marzo até o 13 de maio de 2014, durante 16 episodios.

Conta a historia dunha muller casada que ten un romance cun mozo pianista de vinte e poucos, un melodrama que explora os temas da atracción e as expectativas sociais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Neila García Salgado

**Neila García Salgado**, nada en Ourense en outubro de 1991, é unha tradutora galega.
## Traxectoria 
Estudante no colexio dos Salesianos da cidade ourensá, obtivo no seu ano a mellor nota de selectividade en Galicia. Licenciada en Tradución e Interpretación pola Universidade de Salamanca, realizou estadías erasmus nas universidades de Göteborg e Heildelberg, onde perfeccionou o seu coñecemento da lingua sueca.

Desde 2014 traballa como tradutora para as Nacións Unidas en Viena.

## Obras traducidas
### Ao galego 
* *Sobre a vida e a morte*, de Iona Heath (Kalandraka, 2020)
* *E un voou sobre o niño do cuco*, de Ken Kesey (Kalandraka, 2020)

### Ao castelán 
* *Encontraste un alma*, de Edith Södergran (2017)
* *La juventud de Martin Birck*, de Hjalmar Söderberg (2014)
* *Imágenes de Suecia*, de Lars Gustafsson e Agneta Blomqvist (2014)

## Galardóns
*Premio Nacional de Tradución de España, pola súa versión da poesía completa *(Encontraste un alma*) de Edith Södergran.

## Notas
Georgios Chalavazis

**Georgios Chalavazis** (en ), nado en Siros o 2 de febreiro de 1881 e finado en Zürich o 7 de novembro de 1957, foi un eclesiástico greco-católico, exarca de Constantinopla e de Grecia.
## Traxectoria 
Naceu na illa de Siros o 2 de febreiro de 1881. Estudou no Pontificio Colexio Grego, e o 29 de xuño de 1906 foi ordenado sacerdote. Recibiu a consagración episcopal o 15 de agosto de mans de Isaias Papadopoulos, e tivo como co-consagrantes a Giuseppe Schirò e a Augustin Sayeghian. O seu pontificado estivo marcado polo masivo éxodo dos gregos de Turquía polo xenocidio grego e a guerra, e definitivamente polo intercambio de poboacións entre Grecia e Turquía a partir de 1921. Chalavazis moveu a maior parte dos seus fieis a Atenas, incluíndo institucións educativas e ordes relixiosas. Realizou unha importante labor social, especialmente a prol de cativos e refuxiados.

Finou no cargo o 7 de novembro de 1957, en Zürich.

## Notas
MD Helicopters

**MD Helicopters, Inc.** é un fabricante aeroesacial estadounidense que produce helicópteros principalmente para o uso comercial. Naceu en 1947 como unha unidade de Hughes Aircraft e en 1984 foi adquirida por McDonnell Douglas Helicopter Systems, unha subsidiaria de McDonnell Douglas.

## Produtos 
;McDonnell Douglas e MD Helicopters
* MD 500
** MD 500 Defender
** MD 520
** MD 530
* MD 600
* MD Explorer

;McDonnell Douglas
* AH-64 Apache - Boeing quedou con el en 1988.
* MH-6 Little Bird
Vicente Vázquez Vidal

**Vicente Vázquez Vidal**, nado en Melide o 10 de maio de 1992, é un profesor e poeta galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Linguas e Literaturas modernas pola Universidade de Santiago, especializouse no estudo da literatura e ten traballado sobre Hannah Arendt ou Karl Jaspers. Traballou como profesor de español en Lión entre 2015 e 2018, ano en que se trasladou a vivir a Lugo. En 2019 trasladouse a Arcansas cunha bolsa Fulbright a aprenderlles español e escritura creativa e en 2020 foi vivir a Nancy para dar clase de español na Universidade da Lorena.

Na actualidade é docente en Melide.

## Obra 
### Poesía 
* *Ani(vers)ario* (Micromundos, 2017) (Accésit do Certame de poesía Francisco Añón 2015).
**Os  afluentes* (Tulipa, 2018) (edición bilingüe, con tradución ao francés).
**Poesía Galega Novísima* (Urutau, 2020). Antoloxía. 
**O conto da leiteira* (Caldeirón, 2025). Gañador do Certame de poesía Francisco Añón 2024.

### Narrativa 
**Profundo sen nome* (2024), relato en edición bilingüe en galego e portugués. Gañador do Premio Literario Nortear.

### Tradución 
* *Sobrevivir na era da incerteza*, de Rosendo Cid (Tulipa, 2021).
## Premios 
* No 2023 gañou a 9ª edición do Premio Literario Nortear para a mocidade escritora da Eurorrexión co relato “Profundo sen nome”.
* En 2024 gañou o Certame de poesía Francisco Añón con *O conto da leiteira*.
## Notas
Gennaro Acciardi

**Gennaro Acciardi**, nado o 30 de setembro de 1809 en Nápoles e finado o 14 de marzo de 1883, foi un eclesiástico latino, bispo de Anglona-Tursi, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
## Traxectoria 
Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.

## Notas
Fedele Abbati

**Cesare Fedele Abbati**, O.F.M.Ref., nado o 31 de marzo de 1820 en Módena e finado o 8 de abril de 1915, foi un relixioso latino, bispo de Santorini e de Quíos, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.

## Traxectoria 
Naceu en Módena o 31 de marzo de 1820. Entrou na Orde dos Freires Menores Reformados, e foi superior da súa orde en Esmirna.

O 17 de xuño de 1867 foi nomeado prelado doméstico e bispo asistente ao trono pontificio polo papa Pío IX.

Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.

## Notas
Miodesopsia

As **miodesopsias**, tamén chamadas **moscas volantes** (do latín 'muscae volitantes') ou **corpos flotantes**, son un fenómeno ocular que se manifesta na visión como un conxunto de manchas, puntos ou filamentos (ás veces en forma de arañeira) suspendidos no campo visual, que non se corresponden con obxectos externos reais.

## Definición e etimoloxía 
A miodesopsia consiste na impresión de corpos flotantes que se desprazan con inercia cos movementos do globo ocular. Percíbense especialmente ben nas situacións de contrastes intensos (páxina en branco, ceo claro, etc.).

Son o resultado da presenza de opacidades que se forman no humor vítreo, o corpo xelatinoso que enche o globo do ollo, e que co paso da luz proxectan a súa sombra sobre a retina. Na maior parte dos casos, son unha consecuencia natural do envellecemento deste corpo vítreo, que vai perdendo auga e diminuíndo de volume. En consecuencia, as proteínas vítreas que perderon auga condénsanse perdendo transparencia. Porén, tamén poden estar presentes en individuos novos en casos de traumatismos oculares. Aínda que estas manchas parecen estar fronte ó ollo, en realidade flotan no interior deste.

Etimoloxicamente o termo «miodes*ops*ia» provén do grego: *myie* = mosca; *eidos* = formas; ops = visión.

## Notas
Wensceslao Achával

**Wenceslao Achával**, nado o 26 de outubro de 1814 en Santiago del Estero e finado o 25 de febreiro de 1898 en San Juan, foi un eclesiástico latino, bispo de San Juan de Cuyo, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.

## Traxectoria 
Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.

## Notas
Keuruu

**Keuruu** é unha cidade de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 9&nbsp;849&nbsp;habitantes. A superficie do termo municipal é de 1&nbsp;430,57&nbsp;km2, dos cales 172,59&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 7,83&nbsp;hab./km².

Limita cos concellos de Jämsä, Multia e Petäjävesi, pertencentes á súa mesma rexión, co concello de Ähtäri, pertencente á rexión veciña de Ostrobotnia do Sur, e Mänttä-Vilppula e Virrat na rexión veciña de Pirkanmaa.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Keuruu
Son Ye-jin

**Son Ye-jin** (en ), nada como **Son Eon-jin** en Daegu o 11 de xaneiro de 1982, é unha actriz surcoreana. Acadou a fama en filmes e series de televisión románticos como *The Classic* (2003), *Summer Scent* (2003), *A Moment to Remember* (2004) e *April Snow* (2005). Conseguiu recoñecemento como actriz pola súa versatilidade en diversos xéneros, principalmente en *Alone in Love* (2006), *My Wife Got Married* (2008), *The Pirates* (2014) e os filmes de 2016 *The Truth Beneath* e *The Last Princess*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Aplicación móbil

miniatura|Google Android.
Unha **aplicación móbil** (**app**) é unha aplicación informática deseñada para ser empregada en tabletas táctiles, teléfonos intelixentes e outros dispositivos móbiles. Pódense adquirir a través de plataformas de distribución de aplicacións. Algunhas aplicacións son de balde, mentres que outras deben ser mercadas. Adoitan ser descargadas da plataforma de distribución a un dispositivo de destino móbil como un iPhone, unha Blackberry ou un teléfono de Android, mais ás veces poden ser descargadas directamente nos computadores, tanto portátiles como de mesa.

As aplicacións móbiles foron orixinalmente ofrecidas para mellorar a produtividade xeral e a recuperación de documentos, incluíndo funcións básicas como correo electrónico, calendario, contactos ou información meteorolóxica. Porén, a demanda pública e a dispoñibilidade de ferramentas de desenvolvemento levou á súa rápida extensión noutras categorías como xogos, GPS, compra de entradas para acontecementos, consulta de contas de aforros, etc. A popularidade das aplicacións móbiles seguiu a medrar por mor de que o seu uso se fixo cada vez máis adoito entre os usuarios de teléfonos móbiles.

## Notas
Jung Hae-in

**Jung Hae-in** (en ), nado en Seúl o 1 de abril de 1988, é un actor surcoreano. Fixo a súa primeira aparición en 2013 no vídeo musical de *Moya*, do grupo de k-pop AOA Black. A súa primeira aparición oficial nunha serie de televisión foi en *Bride of the Century*, o ano seguinte. Gañou recoñecemento con papeis secundarios en *Guardian: The Lonely and Great God* (2016), na serie de televisión de 2017 *While You Were Sleeping* e *Prison Playbook*. Jung tivo o seu primeiro papel protagonista no drama de 2018 *Something in the Rain*, que foi un grande éxito comercial é un dos dramas coreanos máis vistos da televisión por cable da historia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Liga Europea de Hóckey a Patíns 2018-2019

A **tempada 2018-2019 da Liga Europea de Hóckey a Patíns** foi a 54ª edición da máxima competición de clubs de hóckey a patíns de Europa. Foi organizada polo World Skate Europe-Rink Hockey Committee e nesta edición participaron un total de 16 equipos de seis países distintos.

## Equipos 
Entre paréntese a posición de cada equipo na súa liga nacional na tempada anterior (C indica o vixente campión). O King's Lynn, como renunciou á súa praza como campión inglés e esta foi ocupada por un cuarto equipo italiano.

## Fase de grupos 
### Grupo A 
### Grupo B 
### Grupo C 
### Grupo D
Cercocebus torquatus

O ***Cercocebus torquatus*** é unha especie de primate catarrino da familia Cercopithecidae que se atopa as selvas do Camerún, a República do Congo, Gabón, Guinea Ecuatorial e Nixeria.

O seu tamaño é duns 65 centímetros ós que se engade unha longa cola. Pesa até 12&nbsp;kg. A cor do seu pelo é gris nas zonas dorsais e branco na zona ventral. Ten un característico chapeu formado por pelo de cor avermellada. 
Habita na selva tropical formando pequenos grupos de até 15 individuos. A súa alimentación está baseada nos vexetais aínda que non rexeita os insectos, os ovos e ocasionalmente a prea. É un animal cun comportamento social complexo no que se inclúen gran número de expresións faciais e de voces diferentes.

## Notas
Cercocebus atys

O ***Cercocebus atys*** é unha especie de primate catarrino da familia Cercopithecidae que habita as rexións ecuatoriais entre o Senegal e Ghana. A capa é gris escura ou negra, de aspecto sucio. Rolda os 8&nbsp;kg de peso, con formas esveltas e con longas patas.

É unha especie arborícola, de hábitos diúrnos, móvese polas selvas primarias ou secundarias, os bosques de galería ou os mangleiros, en tropas numerosas, de até 100 individuos. É un omnívoro que prefire os froitos e sementes, pero aproveita outras clases de alimentos, como follas ou pequenos animais. É cazado con frecuencia para consumo humano nas rexións que habita, o que provocou a súa escaseza en moitas áreas, aínda que segue sendo abundante, sobre todo en Serra Leoa, Liberia e o oeste de Costa do Marfil.

## Subespecies 
Recoñécense dúas subespecies, tratadas a miúdo como subespecies de *Cercocebus torquatus*.

* *Cercocebus atys atys*
* *Cercocebus atys lunulatus*

## Notas
Alouatta caraya

O ***Alouatta caraya***, é unha especie de primate platirrino. É a especie máis austral de todos os monos do Novo Mundo e habita no centro de América do Sur.

## Distribución e hábitat 
Este primate é orixinario do centro de América do Sur. A súa distribución abrangue dende o centro e sur do Brasil, o departamento de Santa Cruz e o departamento del Beni en Bolivia, gran parte de Paraguai.

## Notas
Hag-Seed

***Hag-Seed*** é unha novela de&nbsp;Margaret Atwood publicada en outubro de 2016. É unha revisión moderna da obra de William Shakespeare *A tempestade*, e a novela céntrase nun director de teatro chamado Felix que é exiliado a ensinar nun cárcere despois de perder o seu traballo con Makeshiweg Theatre, e comeza a artellar a súa vinganza contra aqueles que o fixeron.

A novela foi comisionada por Random House como parte da súa serie Hogarth Shakespeare que pretende reinterpretar as obras de Shakespeare. Outros autores que participan na serie son Howard Jacobson, Anne Tyler, Jeanette Winterson, Tracy Chevalier, Jo Nesbø, Gillian Flynn e Edward St Aubyn.

## Notas
Cercopithecus neglectus

O ***Cercopithecus neglectus***  é unha especie de primate catarrino da familia Cercopithecidae amplamente distribuído polas selvas de distintos países de África central tropical e ecuatorial, dende Etiopía e Kenya até o Camerún e Angola, especialmente en áreas asulagables até os 2000 m de altitude.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Sleeper, Barbara. 1997. *Primates: The Amazing World of Lemurs, Monkeys, and Apes*. San Francisco: Chronicle Books.
Nicolas Adames

**Nicolas Adames**, nado o 29 de decembro de 1813 en Ëlwe e finado o 13 de febreiro de 1887 en Luxemburgo, foi un eclesiástico latino, bispo de Luxemburgo, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
## Traxectoria 
Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.

## Notas
Adamo Adami

**Adamo Adami, O.S.B. Silv.**, nado en Castelplanio en 1811 e finado en Castelplanio o 20 de xullo de 1889, foi un monxe católico latino, abade mitrado da Congregación Beneditina Silvestrina e participante no Concilio Vaticano Primeiro.

## Traxectoria 
Naceu en 1811. Durante o seu goberno o mosteiro de San Bieito de Fabriano, sede central da congregación, foi suprimido no marco das leis de comiso dos bens eclesiásticos: o 16 de marzo de 1861 os monxes foron expulsados do mosteiro e o abade retirouse á súa casa paterna de Castelplanio.

En 1862 a Congregación debía celebrar o seu capítulo xeral para elixir novo abade, mais por mor dos trastornos ocasionados pola supresión o capítulo foi aprazado anualmente até 1872. Neste período o abade Adami foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro. En 1872 a Congregación dos Bispos e Regulares permitiu o capítulo, que foi celebrado o 11 de xuño e no que foi elixido Vincenzo Corneli. Adami finou en Castelplanio o 20 de xullo de 1889.

## Notas
Mil Mi-6

O **Mil Mi-6** (designación OTAN **Hook**), co número de artigo izdeliye 50 e designación da compañía V-6, foi un helicóptero pesado de transporte soviético/ruso deseñado pola oficina de deseño Mil. Foi construído en grandes cantidades tanto para roles militares como civís.

## Deseño e desenvolvemento 
O Mi-6 foi o resultado dun requirimento civil e militar para un gran helicóptero que debería ser usado para engadir mobilidade en operacións militares ademais de asistir na exploración e desenvolvemento das rexións centro e leste da URSS. Voado por vez primeira o 5 de xuño de 1957, o Mi-6 foi o primeiro helicóptero soviético de produción impulsado por un motor turboeixo.

A transmisión R-7 e a cabeza do rotor desenvolvidos para o proxecto teñen un peso combinado de 3 200&nbsp;kg, que é maior que o dos dous motores turboeixo.

As aletas de incidencia variable montáronse por primeira vez nos lados do aparello en 1960 ás 30 unidades de preprodución. Esas ás proporcionan ao redor do 20% da sustentación requirida durante o voo de cruceiro.

O Mi-6 era de lonxe o helicóptero máis grande do mundo cando foi deseñado en 1954-56, cunha capacidade máxima de carga de 12 000&nbsp;kg. Era tamén o helicóptero máis rápido do mundo, cunha velocidade máxima de 300&nbsp;km/h. Nos seus primeiros días o Mi-6 estabeleceu moitos récords, incluíndo un de máxima velocidade do circuíto, 340&nbsp;km/h (211&nbsp;mph). En 2013 o Mi-6 aínda mantiña o récord da FAI de levantamento de 5 toneladas en 1 000&nbsp;km, realizado a 284&nbsp;km/h en 1962.

Dende 1959 ata 1972 polo menos fabricáronse 500 unidades para varias tarefas de transporte xeral, utilitarias, loita contra incendios e guindastre aéreo; os dous últimos tipos non estaba equipados coas grandes aletas, que noutras versións proporcionaban parte da sustentación en voo de cruceiro conseguindo así velocidades máis altas. As rodas do tren de aterraxe non eran retráctiles.

Normalmente voado por unha tripulación de cinco ou máis persoas, o Mi-6 senta a 65 soldados e pode levar como alternativa 41 padiolas e dous asistentes, ou unha ampla variedade de cargas voluminosas, incluídos vehículos, cargadas a través da porta traseira. En exercicios, as frotas destas aeronaves transportaban moitos tipos de armas, como foguetes FROG-7, ademais de grandes rádares e artillaría pesada. Tamén podían levar todos os transportes de persoal e coches brindados e os vehículos lixeiros de combate da infantaría mecanizada soviéticos.

O Comité Interestatal de Aviación cancelou a certificación de tipo do Mi-6 en outubro de 2002 despois do accidente do RA-21074 na península de Taimyr. Tamén se informou de que as palas de rotor de cola de madeira chegaron ao final da súa vida útil.

## Notas
Illa de Gorée

'''''' (; "Illa de Gorée") é un dos 19 municipios do Distrito de Dakar, Senegal. É unha illa de 18´2 ha situada a 2&nbsp;km. do porto principal de Dakar (), famosa como destino para as persoas interesadas no comercio de escravos no Atlántico aínda que o seu papel real na historia do comercio de escravos é obxecto de disputa.

A súa poboación no censo de 2013 era de 1.680 habitantes, dando unha densidade de 5.802 hab/km², que é só a metade da densidade media da cidade de Dakar. Gorée é tanto o máis pequeno como o menos poboado das 19 comunas de Dakar.

Outros centros importantes para o comercio de escravos do Senegal estaban máis ao norte, Saint-Louis, Senegal, ou ao sur na Gambia, na desembocadura dos principais ríos para o comercio. É Patrimonio da Humanidade da UNESCO.

O nome é unha corrupción do seu orixinal holandés , que significa "boa rada".

## Historia e comercio de escravos 
Durante máis de tres séculos foi o mercado de escravos máis importante para abastecelo mercado dos Estados Unidos de América, Caribe e o Brasil, principalmente. A illa foi invadida polos portugueses en 1.444, baixo cuxa bandeira en 1536 construíuse a primeira casa de escravos. A partir de entón, ata o 1848, o ano en que a Francia abolíu a escravitude, nesta illa estableceuse a base máis activa do comercio dos escravos. A casa construída por un holandés en 1776, que aínda se conserva, converteuse en museo pola Unesco.

## Galería

Gorée-Landing stage-Fort-1892.jpg|Imaxe da illa en 1842
2007-02-13 Ile de Goree D Bruyere.JPG|Porto de Gorée
Senegal Gorée island harbor.jpg|Porto de Gorée
Dakar skyline da gorè 2.jpg|O horizonte de Dakar visto desde Gorée
Senegalese boy in Gore Island.jpg|Neno senegalés na illa Gorée
Street in Goree.jpg|Rú en Gorée

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* UNESCO 
* Photos of Goree on Flickr
*  
* Archaeological Research on Gorée , Rice University
* Gorée and the Slave Trade, Philip Curtin, African Threads, History Net
* George W. Bush's visit
Irnatius Akawi

**Irnatius Akawi** (en ), nado en 1820 en Dair al-Qamar e finado o 7 de agosto de 1870, foi un eclesiástico melquita, arcebispo de Busra e Hauran, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.

## Traxectoria 
Naceu en Dair al-Qamar en 1820, aínda que algunhas fontes notan como lugar de nacemento Acre, probablemente por mor da súa labor pastoral. Realizou os seus estudos no mosteiro do Santo Salvador de Xun, e en 1837 entrou na Orde Basiliana do Santísimo Salvador.

En 1868 foi galardoado coa Orde de Mecidiye polo sultán Abdülaziz. Finou no cargo o 7 de agosto de 1870.

## Notas
Minas de sal de Bochnia

A **Mina de sal de Bochnia** () en Bochnia, Polonia é unha das minas de sal máis antigas do mundo e a máis antiga de Polonia.

### Galería August 
A galería August é a principal ruta de comunicación e transporte da mina. Esténdese de leste a oeste da mina, conectando en liña recta os extremos inferiores dos pozos Campi e Sutoris. Atópase a unha profundidade de 176 m desde a parte superior do pozo Sutoris e 212 m desde a parte superior do pozo Campi. A galería August inicialmente chamouse forno longo (*Piec Długi*). O primeiro tramo, que se estendía entre o pozo Rabsztyn e o pozo Campi, construíuse nos anos 1723-1743, segundo un deseño de Jan Gottfried Borlach. O seu gran logro foi regular as rutas na mina asegurando a súa rectitude e nivelación. Como resultado disto, durante as seguintes décadas, a galería August púido alcanzar unha extensión de case 3&nbsp;km.

As cámaras, pozos e galerías escavados forman unha vila subterránea, aberta aos turistas. A maior das cámaras preservadas converteuse nun sanatorio.

### A Cámara Ważyn 
A cámara Ważyn foi nomeada co nome do administrador (podżupek) Andrzej Ważyński. A profundidade desta cámara, a maior da mina de sal de Bochnia, é de 248 m; a súa lonxitude é 255m; o seu ancho máximo é de 14´4 m; e a altura máxima é de 7´2 m. A cámara non usa ningún piar. Extraíuse sal da cámara Ważyn desde 1697 ata a década de 1950. Co fin de crear un sanatorio estes pozos antigos foron expandidos cunha máquina unitaria de carga e descarga (LHD). Estas obras tiveron lugar ata 1984. Grazas a elas o pozo Ernest do século XVII preséntase de forma impresionante no tellado da cámara desmontada.

A cámara Ważyn ten un microclima específico, cunha temperatura constante entre 14º e 16&nbsp;°C, alta humidade (cerca do 70%) e ionización favorable do aire saturado por cloruro de sodio e microelementos valiosos, como magnesio, manganeso e calcio. O aire na cámara distínguese pola súa pureza. A cámara está equipada con camas: ata 300 persoas poden durmir aquí. As outras partes da Cámara Ważyn son pistas para xogar voleibol, baloncesto e balonmán, restaurante e instalacións para conferencias.

## Notas
## Véxase tamén
Puma (xénero)

miniatura|240px|*Puma concolor puma*.
miniatura|240px|*Puma yagouaroundi cacomitli*.
***Puma*** é un xénero de mamíferos carnívoros da familia dos félidos, subfamilia dos felinos.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1834 polo naturalista escocés William Jardine, en *Natur. Libr*.: 266-267.

### Sinónimo 
Ademais do nome que lle impuxo Jardine, que é o actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimo: que separaron a *yagouaroundi* como outro subxénero, *Felis (Herpailurus)*. Johnson e O'Brien (1997), Bininda-Emonds *et al*. (1999), e Mattern e McLennan (2000), consideraron *concolor* e *yagouaroundi* como monofiléticos, sendo *Acinonyx* o grupo irmán. aínda que recentemente algúns consideran unha soa, *Puma concolor*, e saparan a outra nun novo xénero, *Herpailurus*, coa única especie *Herpailurus yagouaroundi*.

***Puma*** Jardine, 1834
* *Puma concolor* (Linnaeus, 1771) - o puma
** *Puma concolor anthonyi* (Nelson e Goldman, 1931)
** *Puma concolor cabrerae* Pocock, 1940
** *Puma concolor concolor* (Linnaeus, 1771)
** *Puma concolor costaricensis* (Merriam, 1901)
** *Puma concolor couguar* (Kerr, 1792)
** *Puma concolor puma* (Molina, 1782)
* *Puma yagouaroundi* (É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1803) - o xaguarundi
** *Puma yagouaroundi ameghinoi* (Holmberg, 1898)
** *Puma yagouaroundi cacomitli (Berlandier, 1859)
** *Puma yagouaroundi eyra* (G. Fischer, 1814)
** *Puma yagouaroundi fossata* (Mearns, 1901)
** *Puma yagouaroundi melantho* (Thomas, 1914)
** *Puma yagouaroundi panamensis* (J. A. Allen, 1904)
** *Puma yagouaroundi tolteca* (Thomas, 1898)
** *Puma yagouaroundi yagouaroundi* (É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1803)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Sunquist, Melvin E. & Sunquist, Fiona (2002): *Wild Cats of the World*. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 978-0-2267-7999-7.
* Walker, E. (1975): *Mammals of the World*. 2 Vols. Sixth edition. Baltimore e Londres: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-5789-8. 
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M., editors (2005): *Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference'' (3rd ed.). Baltimore : The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-0.

### Outros artigos 
* Félidos
* Felinos
Eurocopter HH-65 Dolphin

O **Eurocopter HH-65 Dolphin** é un helicóptero bimotor de busca e rescate (SAR) con capacidade de evacuación médica operado pola Garda Costeira dos Estados Unidos. É unha variante do aparello construción francesa Eurocopter AS365 Dauphin.

## Desenvolvemento 
A versión SA366 G1 Dauphin foi seleccionada pola Garda Costeira dos Estados Unidos en 1979 como o seu novo helicóptero de rescate e de recuperación no mar de corto alcance, substituíndo ao Sikorsky HH-52A Sea Guard. Mercáronse en total 99 aparellos, optimizados para as tarefas de busca e rescate da Garda Costeira e recibindo a designación HH-65A Dolphin. A diferenza do HH-52, o HH-65A non é capaz de realizar amaraxes. O HH-65 normalmente leva unha tripulación de catro persoas: piloto, copiloto, mecánico de voo e rescatador.

O Dolphin foi fabricado por Aerospatiale Helicopter Corporation (despois American Eurocopter) en Grand Prairie, Texas. Seleccionáronse os motores turboeixo Lycoming LTS101-750B-2 como planta de potencia mentres que Rockwell Collins fabricou a aviónica do HH-65 en Cedar Rapids, Iowa.

O HH-65 Dolphin é usado para patrullas de seguridade, carga, interdición de drogas, rotura de xeo, preparación militar, control da contaminación e misións de busca e rescate. O HH-65 é coñecido polo seu rotor de cola Fenestron e as súas capacidades de autopilotaxe, que poden completar unha aproximación á auga sen axuda e levalo a un voo estable a 15 metros de altura, ou voar automaticamente buscando patróns, unha habilidade que permite á tripulación ocuparse doutras tarefas.

Co obxectivo de cumprir coas regulacións estadounidenses relacionadas co contido local, baseadas principalmente no valor dos compoñentes individuais da aeronave, precisáronse cambios, destacando a substitución dos motores Turbomeca Arriel do SA365 orixinal por  LTS101-750B-2, que no seu momento tiñan que ser estadounidenses. Desafortunadamente, os problemas iniciais con este motor foron a peor xa que o maior peso do HH-65 facía que se producisen episodios de perda de potencia en voo. A Garda Costeira financiou un programa para mellorar a fiabilidade do motor, pero o resultante LTS101-850 non foi capaz de cumprir coas expectativas.

Así, en 1994 a Garda Costeira realizou unha competición para seleccionar un novo motor e en marzo de 2004 anunciou que escollería o Turbomeca Arriel 2C2-CG, xa instalado no EC155. Esta actualización comezou ese mesmo ano e resultou nun aparello máis seguro e capaz. Eses HH-65A e HH-65B modificados, que tamén recibiron novas aviónicas e outras melloras, foron designados HH-65C.

## Notas
Kinnula

**Kinnula** é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 1&nbsp;650&nbsp;habitantes. A superficie do termo municipal é de 495,71&nbsp;km2, dos cales 35,53&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 3,59&nbsp;hab./km².

Limita cos concellos de Kivijärvi, Pihtipudas e Viitasaari, pertencentes á súa mesma rexión, Lestijärvi e Perho na rexión veciña de Ostrobotnia Central, e Reisjärvi, pertencente á rexión de Ostrobotnia do Norte.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Kinnula
Francisco Calvo Serraller

**Francisco Calvo Serraller**, nado en Madrid o 19 de abril de 1948 e finado, tamén en Madrid, o 16 de novembro de 2018, foi un historiador, ensaísta, crítico de arte e catedrático universitario español.

## Traxectoria 
Conseguiu o doutoramento en Filosofía e Letras na especialidade de Historia da arte pola Universidade Complutense, na que foi catedrático de Historia da arte Contemporánea desde 1989. Foi membro da Real Academia de Belas Artes de San Fernando desde 2001 até o seu falecemento. Foi Director do Museo do Prado durante 200 días. Foi colaborador habitual do diario El País, desde a súa fundación en 1976, especialmente na súa separata *Babelia.* Foi proposto para ocupar a cátedra de *Jorge Oteiza* da Universidade Pública de Navarra en substitución de Pedro Manterola. Participou nos cursos de verán e seminarios da Universidade Internacional Menéndez Pelayo, dirixindo os titulados *Las artes de la sensualidad* (1988), *La escultura actual: nueva dimensión artística en relación con el ámbito internacional* (1988), *Paisaje artístico para un fin de siglo* (1989) e *La influencia de Velázquez en el arte contemporáneo* (1990).

Entre as exposicións das que foi comisario están *Naturalezas españolas (1940-1987)*, de outubro de 1987 a xuño de 1988; *El siglo de Picasso* (xaneiro de 1988), englobada xunto con outras tres baixo o título *Cinco siglos de arte español.* Coordinou a colección "Conceptos fundamentais na Historia da arte Español" da editorial Taurus.

Unha boa parte dos seus traballos centráronse na historia da pintura española entre finais do século XIX e do XX.

O 22 de setembro de 2017 foi investido Doutor Honoris Causa pola Universidade de Salamanca, xunto con Miquel Barceló, nun acto enmarcado dentro da celebración do VIII Centenario da fundación desta Universidade.

Faleceu o 16 de novembro de 2018, aos 70 anos, como consecuencia dunha enfermidade dexenerativa.

## Escolma da súa obra 
* *España, medio siglo de arte de vanguardia* (1985)
* *El arte visto por los artistas* (1987)
* *Vanguardia y tradición en el arte español contemporáneo* (1989)
**Pintores españoles entre dos fines de siglo* (1990). Madrid: Alianza Editorial. ISBN 9788420670997
* *La novela del artista* (1991)
**Velázquez* (1991). Barcelona: Editorial Empunes. ISBN 84-7596-281-5
**Teoría de la pintura del Siglo de Oro* (1991). Madrid: Cátedra. ISBN 84-376-0283-1
* *Enciclopedia del arte español contemporáneo* (1992)
* *Breve historia del Museo del Prado* (1994). Madrid: Alianza Editorial. ISBN 9788420646565
* *La imagen romántica de España. Arte y arquitectura del siglo XIX* (1995)
* *El Greco* (1995)
**Las Meninas de Velázquez* (1995). Madrid: Tf editores. *ISBN 84-89162-36-0.*
* *Columnario. Reflexiones de un crítico de arte* (1998)
**El entierro del conde de Orgaz* (1999). Electa. ISBN 9788481562064
* *Libertad de exposición. Una historia del arte diferente* (2000)
* *El arte contemporáneo* (2001)
* *Los géneros de la pintura* (2005)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de directores do Museo do Prado

### Ligazóns externas 
* Biografía de Calvo Serraller.
* Artigos de Calvo Serraller no xornal El País
Juan Zunzunegui Guimeráns

**Juan Zunzunegui Guimeráns**, nado en Vigo o 31 de marzo de 1976, é un ex-remeiro e adestrador galego. Participou en dous Xogos Olímpicos (Sydney 2000 e Atenas 2004), logrando un diploma olímpico.

## Traxectoria
Comezou no remo ós 12 anos e especializouse na modalidade de *scull* lixeiro. En 1996 acudiu aos Xogos Olímpicos de Atlanta como suplente do equipo español de catro sen temoneiro.]]
Participou nos Xogos Olímpicos de Sidnei no ano 2000, acabando en noveno lugar na categoría de dobre *scull* lixeiro, xunto a Rubén Álvarez. Nese mesmo ano gañou a medalla de bronce do Campionato do Mundo en Zagreb na categoría de catro *scull* lixeiro.

No ano 2001 conseguiu unha nova medalla de bronce nos Xogos Mediterráneos de Tunes na categoría de dobre *scull* lixeiro.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do remeiro no sitio web da Federación Internacional de Remo .
Emilio Campuzano

miniatura|dereita|Praza de Emilio Campuzano en Bilbao.
**Emilio de Campuzano y Abad de Caula**, nado en Santiago de Compostela o 16 de agosto de 1850 e finado en Bilbao en 1938, foi un enxeñeiro e profesor galego. Foi director da Escola de Artes e Ofícios de Bilbao, amais de profesor de xeometría, estereometría e debuxo. Tamén deu clase na Escola de Capataces de Minas da cidade vasca, e dirixiu a primeira instalación telefónica en Bilbao. Dá nome a unha praza na cidade, así como a un instituto no barrio de Atxuri.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Campuzano e Joaquina Abad de Caula. O 9 de outubro de 1972 entrou como soldado-alumno na Academia do Corpo de Artillaría, no 6º rexemento montado, en Segovia. Solicitou a licenza absoluta o 1 de xuño de 1873, e regresou ao centro do 1 de outubro dese ano ao 30 de xuño de 1874.

Traballou para o exército, e durante a terceira guerra carlista foi ascendido a tenente, o 26 de maio de 1875. Cinco días despois foille asignado o 4º rexemento a pé. Logo de ser ascendido a capitán, licenciouse o 17 de abril de 1879.

Comezou a traballar como profesor na Escola de Artes e Oficios da capital biscaíña, onde estivo oito anos. Xunto cos irmáns Federico e José Echevarría Rotaeche, instalou as primeiras liñas telefónicas de Biscaia, tras concurso público convocado polo Concello de Bilbao en 1884. Logo da concesión gobernamental para a instalación da rede telefónica, o 25 de abril de 1887 constituíuse a sociedade colectiva mercantil regular Orduña y Compañía, que recibiu o seu nome de Carlos de Orduña Muñoz, enxeñeiro de estradas, canais e portos en Madrid. Campuzano foi administrador da rede, até a creación o 3 de xullo de 1889 da sociedade anónima Red Telefónica de Bilbao.

Tras o falecemento de Laureano Gómez Santamaría, sucedeuno como director da Escola de Artes e Oficios de Bilbao. O cargo foi ratificado o 6 de marzo de 1901 por unha comisión de membros do Concello e a Deputación de Biscaia. Mantívose no cargo até 1931. Nese período adaptou o ensino no centro aos novos currículos escolares, e en 1907 introduciu a docencia da lingua inglesa. En 1910 a escola mudouse para o barrio de Atxuri

## Notas
Testről és lélekről

***Testről és lélekről*** é un filme húngaro de 2017 escrito e dirixido por Ildikó Enyedi. Gañou o Oso de Ouro na sección principal do Festival Internacional de Cinema de Berlín. En Berlín tamén gañou o premio FIPRESCI e o Premio do Xurado Ecuménico. Foi escollido como candidato húgaro para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa e foi nomeado na 90ª edición dos premios. Alexandra Borbély gañou o premio á mellor actriz europea nos Premios do Cinema Europeo pola súa interpretación no filme.

## Sinopse 
Endre, traballador dun matadoiro, e Mária, que acaba de ser contratada como inspectora de calidade, experimentan un soño recorrente en que son un par de cervos no bosque, aínda que non son conscientes de que é un soño compartido.

## Personaxes 
* Géza Morcsányi como Endre
* Alexandra Borbély como Mária
* Réka Tenki como Klára
* Zoltán Schneider como Jenő
* Ervin Nagy como Sanyi
* Itala Békés como Zsóka

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Hungría propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 90ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Miopithecus ogouensis

***Miopithecus ogouensis*** é unha especie de pequeno mono africano da familia Cercopithecidae. Habita nas zonas riparianas do Camerún, Guinea Ecuatorial, Gabón e o oeste da República do Congo e a República Democrática do Congo. Puido ter sido introducido en Fernando Poo e nas Illas Canarias. Ó contrario que o seu parente *Miopithecus talapoin*, esta especie ten a faciana e as orellas de cor carne (non negra).

## Notas