open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Stefan Momirov

**Stefan Momirov** (en serbio: Стефан Момиров), nado o 18 de decembro de 1999 en Vršac, é un xogador serbio de baloncesto profesional internacional. Formado nas categorías inferiores do Crvena zvezda (Estrela Vermella) de Belgrado, actualmente xoga para o Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 1,98 m, xoga na posición de ala.

## Traxectoria 
Nado en Vršac, Serbia, Momirov formouse nas categorías inferiores dun dos clubs máis prestixiosos do país, o KK Crvena zvezda de Belgrado. Momirov é fillo de dous exxogadores de baloncesto, Snežana Pavlović e Jovan Momirov. A súa nai foi internacional coa selección iugoslava e xogou para o Radnički Kragujevac, Hemofarm Vršac e o MiZo-Pécsi VSK. Por outra banda, o seu pai xogou para o KK Vršac e o Profikolor.

A comezos da temporada 2017−18 foi cedido ao KK FMP Beograd, onde debutou na ABA Liga. Asina entón un contrato multianual e no que remataba de temporada foi cedido ao equipo da súa localidade natal, o KK Vršac. No ano da pandemia de COVID-19, Momirov finalizou o seu contrato co FMP e uniuse aos adestramentos do KK Partizan. En agosto de 2020 asinou un novo contrato cun equipo serbio, esta vez ao Mega Mozzart. En xullo de 2021 asinou co Kolossos Rodou da A1 Ethniki grega. Na liga grega fixo unha media de 6,6 puntos e 3,6 rebotes en 27 minutos por encontro. Após finalizar a temporada, o 15 de xuño de 2022 asinou co Río Breogán da Liga ACB.

### Clubs 
Ao longo da súa carreira, Momirov ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
*  KK FMP Beograd (KLS / ABA, 2017–2020)
*  KK Vršac (KLS, 2018)
*  Mega Mozzart (KLS / ABA, 2020−2021)
*  Kolossos Rodou (A1, 2021−22)
*  CB Breogán (ACB, 2022− )

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Proballers
As Lamas, Piñeira, Monforte de Lemos

**As Lamas** é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca de Terra de Lemos.

## Toponimia 
O orónimo provén do latín , e indica un lugar con lama ou lodo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Piñeira 
### Parroquias de Monforte de Lemos 
## Notas
Outeiriño, Ribas Altas, Monforte de Lemos

**Outeiriño** é un lugar da parroquia de Ribas Altas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca de Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2022 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que é unha parte alta ou elevación do terreo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Ribas Altas 
### Parroquias de Monforte de Lemos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monforte de Lemos
A Lamela de Arriba, Coruxou, Irixoa

**A Lamela de Arriba** é un lugar da parroquia de Coruxou no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos.

## Toponimia 
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín , e indica un lugar con lama ou lodo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Coruxou 
### Parroquias de Irixoa 
## Notas
Santos San Cristóbal Sebastián

**Santos San Cristóbal Sebastián**, nado en Segovia o 13 de outubro de 1928 e finado en Mondoñedo o 9 de xullo de 2020, foi un escritor, pintor, historiador e profesor español.

## Traxectoria 
Foi cóengo da catedral de Mondoñedo e fundador do museo que leva o seu nome (Museo Catedralicio e Diocesano Santos San Cristóbal) en Mondoñedo, dedicado á arte sacra, o máis importante de Galicia e un dos máis importantes de España. Foi membro da Real Academia de Historia y Arte de San Quirce de Segovia, e fundador da Asociación Cultural Santa Columba e da revista do Museo Catedralicio de Mondoñedo.

Ordenado en Mondoñedo no 1955, o seu primeiro destino foi Parga e Trasparga, ata 1958, pasando logo a estudar Dereito canónico en Comillas. Licenciado en 1960, foi durante oito anos capelán de emigrantes de Francia, volvendo a Mondoñedo en 1968, onde é encargado da fundación do museo catedralicio e diocesano, e foi nomeado cóengo no 1983 por monseñor Sánchez Monge.

Como profesor, exerceu no Seminario de Santa Catalina e en colexios de EXB en Ferrol e Vilanova.
## Notas
Elvira Fente

**Elvira Fente Gómez**, nada en Lugo, é unha xornalista galega.

## Traxectoria 
Está licenciada pola Universidade de Santiago de Compostela. Ten traballado como redactora para El Progreso, a Cadena SER, a Televisión de Galicia, o Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia e o Gabinete de Prensa da Universidade de Santiago de Compostela. Tamén traballou como tradutora para a revista europea Cafebabel.com.

## Obra 
* *Parir a liberdade: o movemento feminista en Galicia* (2010)*.* Santiago de Compostela: Alvarellos. ISBN 978-84-89323-45-2

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Elvira Fente en Dialnet.
Minnie Riperton

**Minnie Julia Riperton Rudolph**, nada o 8 de novembro de 1947 en Chicago, Illinois, e finada o 12 de xullo de 1979, Era a máis nova de oito fillos. Foi criada nunha familia de músicos. Abrazou as artes cedo; aínda que comezou co ballet e a danza moderna, os seus pais recoñeceron as súas habilidades vocais e musicais e animárona a dedicarse á música e á voz.

### Vida persoal 
Estivo casada co compositor e produtor musical Richard Rudolph desde 1972 ata a súa morte en 1979. Tiveron dous fillos: o enxeñeiro musical Marc Rudolph e a actriz e comediante Maya Rudolph. Morreu de cancro de mama aos 31 anos o 12 de xullo de 1979.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Minnie Riperton - Lovin' You (Video oficial) - YouTube
Nikolái Zelinski

**Nikolái Dmítrievich Zelinski** (en , nado o 25 de xaneiro (calendario xuliano), 6 de febreiro (calendario gregoriano) de 1861 en Tiráspol, Transnistria, Imperio Ruso, e falecido o 31 de xullo de 1953 en Moscova, foi un destacado químico orgánico ruso, membro da Academia de Ciencias da Unión Soviética (desde 1929).

## Treaxectoria 
Zelinski realizou os seus primeiros estudos en Tiráspol e en Odesa, e os superiores na Universidade de Novorossiisk. Despois ampliou estudos en Alemaña, nas Universidades de Leipzig e de Gotinga, con Viktor Meyer. Conseguiu a súa especialización en 1888, e o doutoramento en 1891 na Universidade de Novorossisk. Foi profesor da Universidade Estatal de Moscova a partir de 1893 até o final da súa carreira, excepto no período 1911-1917.

## Obra 
Zelinski foi un dos fundadores da teoría da catálise en química orgánica. Especializouse na química dos hidrocarburos cíclicos. Inventou a primeira máscara antigás efectiva cun filtro de carbón activo en 1915.

É coñecido pola reacción de haloxenación de Hell-Volhard-Zelinski, un proceso de substitución no que os átomos de hidróxeno unidos ao carbono α dun ácido carboxílico son substituídos por átomos de halóxeno.

## Honores 
### Premios e condecoracións 
* Membro da Academia de Ciencias da Unión Soviética (desde 1929)
* Heroe do Traballo Socialista (1945)
* Orde de Lenin 
* Premio Lenin (1934)
* Premio Stalin (1942, 1946, 1948)

### Eponimia 
* O cráter lunar Zelinskiy leva este nome na súa memoria.
* O Instituto de Química orgánica da Academia de Ciencias de Rusia tamén leva seu nome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Birch, S.F. «Obituary notices: ... http://www.rsc.org/publishing/journals/JR/article.asp?doi=jr9540004059 Nicholas Dimitrivich Zelinsky, 1861–1952». *Journal of the Chemical Society*, 2, 5, 1954, p. 4059–4064. doi:10.1039/JR9540004059.
* 
* 

### Outros artigos 
* Haloxenación de Hell-Volhard-Zelinsky
Göran Björkman

**Karl Jakob Göran Linus Björkman**, nado na parroquia de Hargs  (Östhammar) o 14 de agosto de 1860  e finado en Estocolmo o 22 de decembro de 1923, foi un tradutor sueco.

## Traxectoria
Björkman converteuse en doutor en filosofía en 1894 e en primeiro actuario do Kommerskollegium (Xunta Nacional de Comercio sueca) en 1912. No ano 1913 converteuse en secretario da Samfundet De Nio (Academia dos Nove) e ocupou ese cargo ata a súa morte.

Björkman traduciu obras do francés, galego, catalán, castelán, italiano, portugués e alemán, entre elas *Ekon från Portugals parnass* (1899) e *Italiensk lyrik* (1906). A súa tese doutoral coa universidade de Uppsala en 1894 trataba do poeta portugués Antero de Quental.

Na súa obra *Genljud från Hesperien* (1896) Björkman traduce ao sueco dous poemas de Uxío Carré Aldao, dous de Rosalía de Castro e dous de Eduardo Pondal.

## Vida persoal
Göran Björkman pertence á familia Björkman (de Hille). Foi fillo de Knut Fredrik Linus Björkman, que foi alguacil en Alunda, e a súa primeira muller, Laura Petronella Valborg Sundeman. Casou en 1899 con Ebba Johanna Maria Frey (1865-1939).

## Notas
Ojalá (canción de Silvio Rodríguez)

«**Ojalá**» é unha canción do cantautor cubano Silvio Rodríguez.

Comeza cun arpexio agudo característico que a identifica desde os primeiros segundos. A contraposición de elementos positivos (*Ojalá que las hojas no te toquen el cuerpo cuando caigan / para que no las puedas convertir en cristal*) e negativos (*Ojalá pase algo que te borre de pronto / una luz cegadora / un disparo de nieve / ojalá por lo menos que me lleve la muerte*) foi causa de debates sobre o seu significado. Porén, o autor ten sinalado que se trata dunha canción de amor.

Malia a canción ser composta en 1969, non foi publicada até 1978 no álbum *Al final de este viaje.*

## Historia 
Nunha entrevista, Silvio Rodríguez comentou:

Emilia Sánchez, profesora xubilada de Filoloxía na Universidade de Camagüey, inspirou outras cancións de Silvio Rodríguez: «Emilia», «Te doy una canción» e «Josah es la que pinta».

## Outras versións 
Esta canción for versionada, entre outros, por:

* Gloria Simonetti
* Afasto Stivel
* Sonia Silvestre
* Los Sultanes
* Willy Rodríguez, vocalista da banda portorriqueña de reggae Cultura Profética.
* La M.O.D.A (EP *Ojalá*, 2016)
* Florcita Motuda (Florcita Motuda, 1977)
* Ismael Serrano
* Tania Libertad
* Nahuel Pennisi
* Antílopez
* Magdalena Cullen

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Zurrón do Aprendiz Sitio propio de Silvio Rodríguez
Patrimonio da Humanidade na República Centroafricana

[miniatura|180px|
[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px]]
O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do **Patrimonio da Humanidade na República Centroafricana**, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. A República Centroafricana, país que contén extensas reservas naturais e relevante patrimonio ecolóxico no continente africano, ratificou a convención o 22 de decembro de 1980, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.

O Parque Nacional do Manovo-Gounda St. Floris foi o primeiro lugar da República Centroafricana incluído na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO, incluído na 12ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, realizada en Brasilia (o Brasil) en 1988. Dende a máis recente adhesión á lista, a República Centroafricana conta con 2 sitios clasificados como Patrimonio da Humanidade, sendo ámbolos dous de clasificación natural. Dende o momento da súa designación, o Parque Nacional do Manovo-Gounda St. Floris foi inmediatamente incluído na Lista do Patrimonio Mundial en Perigo, debido a actividades pecuarias ilegais dentro da área dop sitio que ameazan fortemente a fauna local e avanzan sobre a área delimitada do ben, creando eventuais problemas de seguridade.

## Lista de lugares Patrimonio da Humanidade 
:**Nome**: segundo aparece no Comité do Patrimonio da Humanidade
:**Rexión**: da República Centroafricana
:**Ano da inclusión**: na lista da UNESCO
:**Datos da UNESCO**: o número de referencia do sitio; o ano en que o xacemento foi inscrito na Lista do Patrimonio Mundial; os criterios nos que apareceu: os criterios de *(i)* a *(vi)* son culturais, mentres que de *(vii)* a *(x)* son naturais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Patrimonio da Humanidade por país
Maya Rudolph

**Maya Rudolph**, nada o 27 de xullo de 1972, é unha actriz e comediante estadounidense. É filla da cantante Minnie Riperton e do compositor musical Richard Rudolph.
## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Rudolph naceu en Gainesville, Florida. É filla da cantante de soul Minnie Riperton e do compositor, compositor e produtor Richard Rudolph. O seu pai é xudeu asquenazí e a súa nai era afroamericana. O seu avó paterno era Sidney Rudolph, un filántropo que antes era propietario de todos os restaurantes Wendy's e Rudy's no condado de Dade, Florida. Os seus pais mudáronse a Os Ánxeles cando ela e o seu irmán Marc eran moi novos, e creceron principalmente no sector de Westwood, en Santa Mónica, California. Asistiu á Universidade de California, Santa Cruz.

### Carreira audiovisual 
Ela ten actuado en numerosas comedias de situación, en particular *Up all Night* da NBC. 

Foi membro do elenco no programa de televisión da NBC *Saturday Night Live* de 2000 a 2007.

## Notas 
## Véxase tamén
Aprendizaxe de linguas asistida por computador

A **Aprendizaxe de Linguas Asistida por Ordenador** (ALAO) por **por Computador** ou **por Computadora** é o estudo e a concepción de diferentes formas de utilizar un ordenador no ensino e aprendizaxe de linguas estranxeiras (en inglés coñecida como *Computer-Assisted Language Learning, CALL*). Como disciplina e área de estudo e práctica, o ALAO abrangue unha gran variedade de aplicacións que poden ir dende o uso de software instalado localmente que permite ao alumno realizar unha secuencia de actividades didácticas con autocorrección. mundos virtuais para a aprendizaxe de idiomas, ao uso de contornos virtuais de aprendizaxe, encerados interactivos, uso de corpus e concordancias, ou a chamada comunicación mediada por ordenador (*Computer-Mediated Communication,* CMC).

Desde a década de 1990, o CALL volveuse cada vez máis difícil de clasificar, co uso de blogs, wikis, redes sociais, podcasting, aplicacións da Web 2.0, aprendizaxe de linguas do mundo virtual e encerados interactivos.

Identificáronse tres fases históricas de CALL, clasificadas segundo os seus enfoques pedagóxicos e metodolóxicos subxacentes:

* condutista: concibido nos anos cincuenta e implantado nos anos sesenta e setenta.
* comunicativo: de 1970 a 1980.
* integral: abrazando a multimedia e Internet: década de 1990 en adiante.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* http://www.languagesoftware.net/
Cheerleading

***Cheerleading*** é unha palabra de orixe inglesa que denota unha actividade na que os participantes (chamados en inglés *cheerleaders*) aclaman ao seu equipo como forma de ánimo. Pode ir desde cantar consignas ata exercicio físico intenso. Pódese realizar para motivar equipos deportivos, para entreter ao público ou para competir. As rutinas adoitan variar entre un e tres minutos e conteñen compoñentes de volteretas, danzas, saltos, aclamacións e acrobacias.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Definición de Cheerleading en Curlie
Río salvaxe (filme de 1960)

***Río salvaxe*** (en ) é un filme estadounidense de 1960 dirixido por Elia Kazan e protagonizado por Montgomery Clift, Lee Remick, Jo Van Fleet, Albert Salmi e Jay C. Flippen. Foi rodado no val do río Tennessee, e foi adaptado por Paul Osborn a partir de dúas novelas: ''Dunbar's Cove* de Borden Deal e *Mud on the Stars'' de William Bradford Huie.

Foi estreado en galego a través da TVG o 13 de maio de 2000.

## Personaxes 
* Montgomery Clift como Chuck Glover
* Lee Remick como Carol Garth Baldwin
* Jo Van Fleet como Ella Garth
* Albert Salmi como R.J. Bailey
* Jay C. Flippen como Hamilton Garth
* James Westerfield como Cal Garth
* Barbara Loden como Betty Jackson
* Frank Overton como Walter Clark
* Malcolm Atterbury como Sy Moore
* Bruce Dern como Jack Roper (sen acreditar)
* Robert Earl Jones como Sam Johnson (sen acreditar)

## Notas
Ivo Fernández

**Ivo Fernández Ventosiños** foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Foi redactor de *El Eco* de Baralla en 1912. Membro da Irmandade da Fala da Coruña. Asistiu á I Asemblea Nacionalista de Lugo de 1918. Foi elixido contador da directiva da Irmandade da Fala da Coruña en abril de 1921.

## Notas
Julio García Cólmelo

**Julio García Cólmelo** finado na Coruña o 1 de marzo de 1941, foi un político galego.

## Traxectoria 
Foi director-xerente da Sociedad de Seguros Mutuos contra los Accidentes de Trabajo da Coruña. Membro da Irmandade da Fala da Coruña, asistiu á I Asemblea Nacionalista de Lugo de 1918. Finou na Coruña en marzo de 1941.

## Vida persoal 
Casou con Amparo Álvarez Leira e foi pai de Joaquina, Elisa, Julio e Vicente García Álvarez.

## Notas
Hernán Pérez Cuesta

**Hernán Pérez Cuesta**, nado en Oviedo o 2 de outubro de 1981 é un exfutbolista e adestrador español.

É irmán do exfutbolista internacional Michu.

## Traxectoria 
### Como xogador 
Como futbolista formouse nas categorías inferiores do Real Oviedo e pasou por diferentes clubs asturianos como o Universidad de Oviedo, o Avilés Industrial, o Lealtad ou o Caudal. Disputou máis de 300 partidos entre a Segunda División B e a Terceira División

### Como adestrador 
Comezou a súa carreira de adestrador como axudante de Javi Rozada no Lealtad, co que logrou o ascenso á Segunda División B. Xa como primeiro adestrador dirixiu os xuvenís do Real Oviedo na tempada 2014/15, acadando a cuarta posición do grupo 1 da División de Honra, máxima categoría do fútbol xuvenil español. Na 2018/19, xa en Segunda División B, a UP Langreo rematou a competición nun meritorio noveno posto, logrando ademais a clasificación para a Copa do Rei.

Durante a tempada 2019/20 adestrou ao Barakaldo na Segunda B, co que rematou a liga fóra dos postos de descenso cando a competición foi suspendida debido á pandemia de COVID-19. Para a tempada 2020/21 incorporouse ao Unionistas de Salamanca, tamén da Segunda B. O club salmantino, a pesar de ter o orzamento máis baixo do subgrupo, conseguiu ser campión de inverno e trala segunda volta acabou en segunda posición, logrando a clasificación para a fase de ascenso a Segunda. Non conseguiu subir á categoría de prata pero o equipo obtivo o pase á nova Primeira División RFEF.

Na tempada 2021/22 pasou a adestrar o equipo xuvenil do Real Madrid. Gañou a Copa do Rei Xuvenil e rematou na segunda posición do seu grupo da División de Honra, por detrás do Atlético de Madrid.

O 16 de xuño de 2022 asinou como novo adestrador do Lugo, da Segunda División. Debutou na categoría de prata cunha derrota ante o Albacete e tivo que esperar ata a terceira xornada para conseguir a súa primeira vitoria, ante o Leganés. Os malos resultados obtidos dende entón, fixeron que fose destituído por Tino Saqués o 21 de novembro, despois de que o equipo caese goleado por 4-0 na súa visita a Andorra. O balance dos seus cinco meses no cargo foi de 3 vitorias e 5 empates en 17 partidos oficiais.

## Notas
Irene Rega Jul

**Irene Rega Jul**, nada en San Cibrao en xaneiro de 1996 é unha escritora galega.

## Traxectoria 
Estudou o Grao de Educación Primaria na Universidade de Santiago de Compostela.

Desde os 16 anos comezou a participar en escolmas de verso e prosa, en Diversidad Literara e ACEN, gañando algúns concursos.

En xuño de 2022 gañou a sexta edición do Premio de narrativa Illa Nova para menores de 35 con *O libro dos corazóns rotos* (editada en Galaxia como *A malferida*). Segundo o xurado: "Cunha linguaxe coidada, pero moi directa consegue transmitir un fondo desacougo no tratamento dun tema tan delicado como o do acoso escolar. A autora arrisca no seu desenvolvemento e na denuncia social da sociedade contemporánea".

## Obra 
### Galego 
* *A malferida* (2022). Vigo: Galaxia. 212 páxs. ISBN  978-84-9151-954-6

* *Tecendo redes* (2023). Vigo: Galaxia. 252 páxs. ISBN 978-84-1176-155-0. 

### Castelán 
* *Si me pierdo, tú me encuentras* (2018). Chiado Editorial. 288 páxs. ISBN 978-989-52-1135-7.
* *Si me pierdo, búscame* (2019). Chiado Editorial. 290 páx. ISBN 978-989-52-5823-9. 

### Obras colectivas 
* *Compostela. Relato Curto* (2025). Xerais
## Premios 
* 2022: Premio de narrativa Illa Nova.
* 2022: IV Premio de novela Vilar Ponte de Viveiro, por *Tecendo redes*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Blog de Irene Rega Jul
Galiza Livre

***Galiza Livre*** é un xornal electrónico alternativo galego. Publícase en galego reintegrado desde 2001 cunha liña editorial independentista e anticapitalista.

## Historia 
Apareceu na rede en marzo de 2001 e comezou a se publicar o 25 de xullo, Día Nacional de Galiza. Tiña como lema «Informaçom livre e sem mordaças». En 2014 interrompeu a súa publicación mais reapareceu no ano 2017.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Diário Liberdade*

### Ligazóns externas 
* *Galiza Livre*
Mosteiro de Santa Catarina do Monte Sinaí

O **Mosteiro de Santa Catarina** (en ; en ), oficialmente o **Sacro Real Mosteiro Autónomo de Santa Catarina do Santo e Pisado por Deus Monte Sinaí**, é un mosteiro cristián ortodoxo que se atopa na península do Sinaí. Atópase na desembocadura dunha garganta ao pé do Monte Sinaí, preto da cidade de Saint Catherine, en Exipto. O mosteiro recibe o nome de Catarina de Alexandría.

Controlado pola autónoma Igrexa do Sinaí, que forma parte da Igrexa ortodoxa grega, o mosteiro converteuse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2002 pola súa importancia única nas tradicións do cristianismo, o islam e o xudaísmo. Santa Catarina ten como telón de fondo as tres montañas nas que se atopa: Ras Sufsafeh (posiblemente o Monte Horeb bíblico); Jebel Arrenziyeb, e o Monte Sinaí (por tradición identificado co bíblico Monte Sinaí).

## Galería de imaxes 

Sinai-Katharinenkloster-22-von Treppe der Vergebung-2009-gje.jpg
Sinai-Katharinenkloster-10-von oben-2009-gje.jpg
Sinai-Katharinenkloster-16-ferne Gaerten-2009-gje.jpg
Sinai-Katharinenkloster-34-Nordost-Rundturm-2009-gje.jpg
Sinai-Katharinenkloster-56-Mauern-2009-gje.jpg
Sinai-Katharinenkloster-58-Brombeerhecke als Dornbusch-2009-gje.jpg
Sinai-Katharinenkloster-62-Winkel-2009-gje.jpg
Sinai-Katharinenkloster-66-Glockenturm-2009-gje.jpg

## Notas 
### Notas
Patrimonio da Humanidade na República Dominicana

[miniatura|180px|
[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px]]
O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do **Patrimonio da Humanidade na República Dominicana**, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. A República Dominicana, país do mar Caribe, ratificou a convención o 12 de febreiro de 1985, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.

A Cidade Colonial de Santo Domingo foi o primeiro lugar da República Dominicana incluído na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO, listado na 14ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, realizada en Banff (o Canadá) en 1990. Dende entón, este ben de clasificación cultural permanece como o único sitio da República Dominicana clasificado como Patrimonio da Humanidade. 

## Lista de lugares Patrimonio da Humanidade 
:**Nome**: segundo aparece no Comité do Patrimonio da Humanidade
:**Rexión**: da República Dominicana
:**Ano da inclusión**: na lista da UNESCO
:**Datos da UNESCO**: o número de referencia do sitio; o ano en que o xacemento foi inscrito na Lista do Patrimonio Mundial; os criterios nos que apareceu: os criterios de *(i)* a *(vi)* son culturais, mentres que de *(vii)* a *(x)* son naturais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Patrimonio da Humanidade por país
Tratado de Baiona (1388)

miniatura|Estandarte da Coroa de Castela
O **tratado de Baiona** foi un convenio asinado en Trancoso e ratificado en Baiona en 1388 entre Xoán I de Castela, por unha banda, e Xoán de Gante e Costanza de Castela, por outra, polo que se puxo fin ao conflito sucesorio da coroa castelá desencadeado pola deposición de Pedro I de Castela por Henrique II de Castela. Xoán de Gante chegara a un acordo coa nobreza do reino de Galiza, fora coroado en Compostela e reclamaba tamén os reinos de Portugal, Castela e León.
[miniatura|Estandarte do [duque de Lancaster.]]
No Tratado de Baiona prometíase o matrimonio dos herdeiros de ambas as liñas: Henrique (fillo de Xoán I de Castela) e Catarina de Lancaster (filla de Xoán de Gante e Costanza de Castela). Ambos recibirían o título de Príncipes de Asturias e sucederían a Xoán I, uníndose ambas as liñas na persoa dos seus herdeiros. Ademais, todos os fillos de Pedro I que seguían no cárcere deberían ser postos en liberdade, e os que estaban no exilio podían volver a Castela. O tratado incluía a obriga do rei de Castela de pagar unha indemnización de 600&nbsp;000 francos ouro aos Lancaster, que se fixo efectiva ese mesmo ano.

O matrimonio tivo lugar, pero non todos os fillos foron liberados. Hai constancia de que Xoán de Castela permaneceu no cárcere de Soria até a súa morte.

## Notas
O Campo, Piñeira, Monforte de Lemos

**O Campo** é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca de Terra de Lemos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Piñeira 
### Parroquias de Monforte de Lemos
Levuka

**Levuka** é unha cidade na costa oriental da illa de Ovalau, na Provincia de Lomaiviti, na División Oriental de Fiji. Antes de 1877, era a capital de Fiji. No censo de 2007, o último ata o momento, a cidade de Levuka tiña unha poboación de 1.131 habitantes (máis 3.266 que vivían na área periurbana segundo a definición da Oficina de Estatística), aproximadamente a metade dos 8.360 habitantes de Ovalau. É o centro económico e o maior dos 24 asentamentos da illa. Tras ser nomeada décadas antes, Levuka foi designada como Patrimonio da Humanidade da UNESCO en xuño de 2013, en recoñecemento ao excepcional testemuño da cidade portuaria sobre as cidades portuarias coloniais tardías no Pacífico.

## Historia
É o maior centro comercial e económico da illa. A moderna cidade de Levuka fundouse ao redor de 1820 por colonos e comerciantes europeos como a primeira cidade moderna das illas Fiji, constituíndo a primeira cidade moderna e o primeiro porto e centro comercial da rexión. A poboación de Levuka formaba unha banda dispar de colonos: comerciantes, misioneiros, carpinteiros de ribeira, especuladores e vagabundos, así como homes de negocios respectables. A Expedición exploradora dos Estados Unidos visitouna en 1840.. 

Durante mediados do século XIX, a cidade converteuse rapidamente nun centro comercial para o comercio de cogombros de mar. Sacerdotes maristas, dirixidos polo pai Jean-Baptiste Bréhéret, estableceron unha misión en Levuka en 1858, e as misións wesleyanas foron construídas ao mesmo tempo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Spiderhead

***Spiderhead*** é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Joseph Kosinski e escrito por Rhett Reese e Paul Wernick. Baséase na historia curta distópica "Escape from Spiderhead" de George Saunders. Está protagonizado por Chris Hemsworth (quen tamén é produtor), Miles Teller e Jurnee Smollett. A fotografía principal realizouse en Australia, durante a pandemia de COVID-19 en 2020.

*Spiderhead* estreouse en Sydney o 11 de xuño de 2022, e estreouse a través de Netflix o 17 de xuño de 2022, onde conta con opción de subtitulado en galego.

## Personaxes 
* Chris Hemsworth como Steve Abnesti 
* Miles Teller como Jeff
* Jurnee Smollett como Lizzy
* Tess Haubrich como Heather
* BeBe Bettencourt como Emma
* Mark Paguio como Verlaine
* Sam Delich como Adam
* Joey Vieira como Miguel
* Daniel Reader como Ryan
* Ron Smyck como Dave
* Stephen Tongun como Ray
* Charles Parnell como Knowles
* Nathan Jones como Rogan

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
A Aldea de Atrás, O Bispo, Monterroso

**A Aldea de Atrás** é un lugar da parroquia do Bispo no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Bispo 
### Parroquias de Monterroso
Pedro Pastor

**Pedro Pastor Guerra**, nado en Madrid o 18 de novembro de 1994, é un cantautor español independente. Son especialmente coñecidas as súas letras de contido social, comprometido e crítico, expresadas mediante a fusión da canción de autor co folk ou o hip hop, entre outros estilos.

## Traxectoria 
Pertence a unha familia ligada ao mundo da música. O seu pai é o cantautor Luis Pastor e a súa nai, Lourdes Guerra, irmá de Pedro Guerra. O ambiente familiar inculcoulle o amor pola música dende a infancia. Tomou contacto con diferentes instrumentos, entre eles o piano, e comezou a tocar a guitarra con 12 anos. Pouco despois compuxo as súas primeiras cancións e comezou a participar nos concertos do seu pai, en que distribuía as súas primeiras maquetas caseiras. Con 15 anos ofreceu o seu primeiro concerto en solitario, cun repertorio de composicións propias.

En 2010 coñeceu os irmáns Andrés e Suso Sudón e comezou a tocar habitualmente en salas como Libertad 8 en Madrid.

En 2012 saíu á luz o EP *Aunque esté mal contarlo*, gravado en formato acústico de voz, guitarra, baixo e violín. O traballo inclúe 6 temas de mensaxe comprometida e crítica, conforme o espírito inconformista do cantautor. Con este repertorio realizou a súa primeira xira por diversas cidades españolas. 

En 2014 publicou *La vida plena*, o seu primeiro disco. O traballo foi autoeditado e distribuído de maneira independente, no seu afán de conectar directamente co público. *La vida plena* define a personalidade creadora de Pastor, con temas sobre as vivencias e ideais do ser humano e un alto contido social e político de transfondo. O traballo inclúe os temas *La vida plena*, *Verde Selva* e *Mi anarquía*. O álbum foi presentado ese outubro na sala Galileo Galilei de Madrid. Con este traballo realiza unha xira por España e América Latina.

En 2016 publicou *Solo los locos viven la libertad*, en colaboración co músico e poeta Suso Sudón. O traballo, composto por 11 temas de autoría compartida (salvo *El tiempo está después*, de Fernando Cabrera), gravouse en directo no Museu Bar L’Oncle Jack de Barcelona. O álbum reúne música e poesía nun estilo que eles mesmos denominan *poecanciones*. 

En 2017 autoeditou o seu segundo disco, *SoloLuna*. O álbum, con sons coma o folk latinoamericano, a música africana e o ska, inclúe un dúo co seu pai, Luis Pastor, titulado *Centro*. Con este traballo realiza unha xira por España, a Arxentina, Colombia e Chile, co seu grupo *Los Locos Descalzos*.

En 2019 publica xunto a *Los Locos Descalzos* o seu terceiro álbum de estudio, *Vulnerables*. Conta coas colaboracións de Perotá Chingó, El Caribefunk, Fetén Fetén e Suso Sudón. O tema *Desnudémonos* aparece como primeiro single deste traballo.

## Discografía 
* *Aunque esté mal contarlo* (EP) (2012)
* *La vida plena* (2014)
* *Solo los locos viven en la libertad* (2016) (con Suso Sudón)
* *SoloLuna* (2017)
* *Vulnerables* (2019) (con *Los Locos Descalzos*)
* *vVueltas* (2021) (con *Los Locos Descalzos*)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Awdl

Na poesía galesa, un ***awdl*** (pronunciado /ˈau̯dl̩; plural ***awdlau***) é un poema longo en metro estrito (é dicir, *cynghanedd*). Orixinalmente, un *awdl* podería ser un poema relativamente breve unificado polo uso dunha única rima final (a palabra está relacionada con *odl*, "rima"), usando *cynghanedd*; os primeiros *awdlau* están asociados cos Cynfeirdd como Aneirin e Taliesin, tal como se atopan nas coleccións do *Libro de Taliesin*, o *Libro Negro de Carmarthen*, o *Manuscrito de Hendregadredd* ou *Libro Vermello de Hergest*. No século XIX, porén, chegou á súa definición moderna como un poema longo usando polo menos dúas das formas estritas "oficiais" recoñecidas (sen a única rima final).

Cada ano no National Eisteddfod outórgase a cadeira bárdica ao *awdl* xulgado máis digno; esta competición é a máis famosa e prestixiosa do Eisteddfod, e percíbese como a máis difícil.

## Historia 
Os *awdlau* no período inicial hai que distinguilos dos *englynion*, que son estrofas curtas de tres ou catro liñas. Desde os inicios rexistrados, os *awdlau* eran altamente ornamentais, e as formas permitidas fixéronse cada vez máis estritas até a alta Idade Media. Entre os séculos XI e XIII, os poetas da corte reais (bardos dos príncipes) desenvolveron a arte a un nivel notable de habilidade e realización. Despois da extinción da realeza galesa coa morte de Llywelyn ap Gruffudd en 1282, a estandarización e codificación das regras da poesía profesional levou ao recoñecemento de 24 metros estritos, cada un dos cales debe usar *cynghanedd*. Neste período, os metros *englyn*, así como os metros *cywydd* foron incluídos nos 24, e o termo *awdl* *simpliciter* pasou a utilizarse para calquera poema longo composto en metros escollidos entre o rango permitido, mantendo a rima final constante dentro de seccións individuais do poema. Entre os coñecidos que usaron a forma a principios do século XVII estaba Dafydd Llwyd Mathau en 1611.

## Prestixio 
Estes poemas son xulgados como un dos mellores traballos que un poeta pode pretender producir. Nos *eisteddfodau* outórganse premios ao mellor *awdl*, sendo o máis eloxiado o Eisteddfod Nacional de Gales, que se celebra cada ano en agosto. Aínda que os *awdlau* do século XIX podían chegar a miles de liñas, é infrecuente atopar pezas tan extensas nestes días; o National Eisteddfod limita os competidores a uns centos de liñas.

Quizais o primeiro *awdl* máis coñecido é unha elexía apocalíptica de Gruffudd ab ano Ynad Coch, que marca a morte en 1282 de Llywelyn ap Gruffudd. Exemplos coñecidos do século XX inclúen *Ymadawiad Arthur* de T. Gwynn Jones e *Yr Arwr*, de Hedd Wyn, que gañou a cátedra Eisteddfod en 1917 pouco despois da morte do seu autor na Primeira guerra mundial.

## Notas 
## Véxase tamén
Xermánico (homónimos)

**Xermánico** é o nome dun xeneral membro da dinastía Xulio-Claudia, do Imperio romano, mais tamén pode referirse a:

* Xermánico de Esmirna, mártir cristián
* Xermanicus Kent (1791–1862), cofundador de Rockford, Illinois
* Xermánico Mantica, (–1639), un bispo católico romano

## Véxase tamén 
* Xermania
* Xermánico, xermánica - adxectivo
* Xermanismo
Patrimonio da Humanidade en Irlanda

[miniatura|180px|
[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px]]
O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do **Patrimonio da Humanidade en Irlanda**, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. A República de Irlanda, país que ocupa unha rexión marcada historicamente polo florecemento e perpetuación do legado da civilización celta, ratificou a convención o 16 de setembro de 1991, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.

O conxunto arqueolóxico de Brú na Bóinne foi o primeiro lugar da República de Irlanda inscrito na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO na 17ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, realizada en Cartaxena de Indias (Colombia) en 1993. Irlanda conta con dous sitios inscritos como Patrimonio Mundial, sendo ámbolos dous de clasificación cultural.

## Lista de lugares Patrimonio da Humanidade 
:**Nome**: segundo aparece no Comité do Patrimonio da Humanidade
:**Rexión**: de Irlanda
:**Ano da inclusión**: na lista da UNESCO
:**Datos da UNESCO**: o número de referencia do sitio; o ano en que o xacemento foi inscrito na Lista do Patrimonio Mundial; os criterios nos que apareceu: os criterios de *(i)* a *(vi)* son culturais, mentres que de *(vii)* a *(x)* son naturais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Patrimonio da Humanidade por país
Monterroso, Esporiz, Monterroso

**Monterroso** é unha vila da parroquia de Esporiz no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. É a capital do concello ao que lle dá nome. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 2131 habitantes (1038 homes e 1093 mulleres).

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Esporiz 
### Parroquias de Monterroso 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monterroso
Woodstock Palace

O **palacio de Woodstock**, en inglés **Woodstock Palace**, foi unha antiga residencia real inglesa situada en Woodstock, Oxfordshire. Henrique I de Inglaterra construíu aí un pabillón de caza e en 1129 construíu muros de 11 km de altura para crear o primeiro parque pechado, onde se gardaban leóns e leopardos. A loxa converteuse nun "palacio" baixo o reinado do neto de Henrique, Henrique II, tamén interesado en Woodstock, e que pasou moito tempo alí en compañía da súa amante, Rosamund Clifford.

Entre os acontecementos máis importantes que tiveron lugar no pazo cabe destacar:

* a voda de Guillerme I de Escocia, coa princesa inglesa Ermengarde de Beaumont (1186);
* a sinatura do Tratado de Woodstock entre Henrique III e Llywelyn ap Gruffydd, o último rei galés (1247);
* o nacemento de Eduardo, o príncipe negro (1330);
* a voda de María de Plantagenet, filla de Eduardo III de Inglaterra, con Xoán V, duque de Britania (1361);
* o encarceramento da futura raíña Isabel I de Inglaterra (1554 - 1558).

O Palacio de Woodstock foi destruído durante a Guerra civil inglesa, e pouco despois, o Palacio de Blenheim foi construído a partir de parte das pedras nas proximidades.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Woodstock (páxina de homónimos)
Oniscus asellus

***Oniscus asellus***, coñecido polo nome de **porquiño de santo Antón común**, é a especie de isópodo máis común e de maiores dimensións con distribución natural no oeste e centro de Europa. Os espécimes adultos crecen até os 16&nbsp;mm de longo e os 6&nbsp;mm de largo.

## Distribución
*Oniscus asellus* é a especie de porquiño de santo Antón con maior distribución natural no continente europeo, tanto desde o punto de vista xeográfico como ecolóxico. Non se estende pola conca do Mediterráneo, mais é abundante no norte e oeste de Europa, estendéndose até o nordeste até Ucraína. Está presente nos arquipélagos macaronésicos dos Açores e Madeira e foi introducido amplamente na rexión das América do Norte e do Sur.

## Ecoloxía
A especie *Oniscus asellus* dáse nunha vasta gama de hábitats, incluíndo algúns extremamente pobres en calcio. Aparece con maior frecuencia sobre pedras e madeira en descomposición. É o único porquiño de santo Antón que aparece normalmente en turbeiras e uceiras, onde se instala en torno a madeira en descomposición, como postes e valados.

## Notas
## Véxase tamén
GZ Nación

***GZ Nación***, tamén denominado ***GZnación.com***, foi un xornal dixital galego de liña editorial nacionalista. Publicouse entre os anos 2006 e 2010.

## Historia 
Comezou a se publicar en decembro de 2006. No ano 2008 chegou a editar un número en papel.

En 2009 a empresa editora, Carrumeiro Media S. A., desfíxose de tódolos traballadores por mor da caída de negocio após a saída do goberno do Bipartito. O diario mantívose até 2010, momento en que desapareceu canda proxectos históricos de comunicación en galego como Vieiros, A Nosa Terra e Galicia Hoxe, na que foi a etapa negra do xornalismo galego.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Páxina do 7 de decembro de 2006 en Internet Archive.
Final da Copa do Rei de fútbol 1994/95

A **final da Copa do Rei de fútbol 1994/95** foi a 93ª final da Copa do Rei. Disputouse no estadio Santiago Bernabéu de Madrid o 24 de xuño de 1995 entre o Deportivo da Coruña e o Valencia. O partido foi suspendido a falta de 11 minutos pola forte choiva e sarabia caída na capital española e retomouse tres días despois, o 27 de xuño de 1995. Saíu vencedor o Deportivo da Coruña, por 2–1, conquistando así o seu primeiro título.

## Antecedentes 
Foi a primeira final de Copa do Rei para o Deportivo da Coruña, que ata entón só chegara ata as semifinais (nas edicións de 1988/89 e 1991/92). Para o Valencia foi a 14ª final, 16 anos despois da última, a que conquistara contra o Real Madrid en 1979 no Vicente Calderón. No campionato de liga, finalizado unha semana antes, o Deportivo viña de proclamarse subcampión, mentres que o Valencia acabara décimo.

## Camiño á final 
## A final 
### Resumo do partido 
O encontro comezou de xeito intenso, con ocasións para ambos equipos. No minuto 35 Manjarín rouboulle un balón a Fernando Giner na beira da área e anotou o primeiro gol para o Deportivo. Choveu lixeiramente durante toda a primeira parte, pero a chuvia aumentou de intensidade na segunda, o que propiciou numerosas caídas dos futbolistas e que o balón se desprazase con dificultade. No minuto 70 Mijatović colocou o empate no marcador cun saque de falta que entrou polo lado dereito da portería de Liaño.

A partir de entón a chuvia intensificouse aínda máis e comezou tamén a sarabiar, polo que a falta de 11 minutos para o final, o árbitro García-Aranda decretou a suspensión do partido e tanto el como os xogadores correron ao túnel de vestiarios. A choiva inundou diversas partes do estadio e nunha reunión entre os presidentes de ambos clubs, Augusto César Lendoiro e Fernando Roig, co presidente da RFEF, Ángel María Villar, decidiuse o adiamento do partido. A final podería retomarse ao día seguinte, pero decidiuse adiala tres días, para que os afeccionados de ambos equipos puidesen regresar aos seus fogares e volver a Madrid tres días despois.

A final retomouse o día 27 e aos dous minutos Alfredo recolleu co peito un centro de Manjarín e superou cunha cabezada ao gardameta Andoni Zubizarreta, poñendo o 2-1 definitivo.

### Detalles do partido 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos da final en rsssf.com .
* Datos da final en linguasport.com .
Canto (métrica)

Un **canto**, en métrica poética, é a división principal dun poema longo, en especial da poesía épica.

## Historia 
### Orixe 
A palabra provén da lingua italiana medieval, onde "canto" ten o mesmo significado que en galego-portugués: cantiga ou canción.

### Exemplos 
Algúns poemas famosos divididos en cantos son:

* *Os Lusíadas*, de Luís de Camões (10 cantos)
* *Don Juan*, de Lord Byron
* *Rāmāyaṇa*, de Vālmīki (500 cantos)
* *A divina comedia*, de Dante Alighieri (100 cantos)
* *Cantos*, de Leopardi
* *The Cantos*, de Ezra Pound (120 Cantos)

## Notas 
## Véxase tamén
Szigetvár

**Szigetvár** (pronunciada en húngaro: [ˈsiɡɛtvaːr] ;  ;  ; Inglés: Islandcastle; ) é unha cidade do condado de Baranya, no sur de Hungría.

## Historia 
esquerda|miniatura|Ataque turco á fortaleza fluvial de Szigetvár (1566)
esquerda|miniatura|A parte actual da fortaleza de Szigetvár, que antes estaba rodeada por un río, hoxe seco
A fortaleza da cidade foi o escenario do asedio de Szigetvár en 1566. Foi un centro *sanjak* nun principio na provincia de Budin (1566–1601), máis tarde na provincia de Kanije (1601–1689).

Xunto a eles está o antigo Palacio Andrássy. Outros monumentos da cidade remóntanse á época otomá . Dous anos despois do cerco, construíuse a mesquita de Alí Paxá, que máis tarde -en 1788- se transformará nunha igrexa cristiá: a parroquial católica romana. Os dous minaretes, así como as xanelas e nichos con arcos indican a súa función orixinal. A casa turca de paredes de ladrillo en bruto vermello e reixas de aceiro entrelazadas na rúa Bástya estaba orixinalmente destinada a ser un caravanserai. As dúas cuncas de auga bendita da Igrexa Franciscana foron feitas con lavabos turcos. O altar maior esculpido da Igrexa barroca é outra das vistas. En 1966, no 400 aniversario do asedio, Szigetvár recuperou o seu rango de *Cidade antiga*. O desenvolvemento comezou a coller velocidade. Hoxe conta cunha poboación de 12.000 habitantes. En outubro de 2011, a cidade recibiu o título de *Civitas Invicta* do Parlamento húngaro.

En 1994, o Parque da Amizade Húngaro-Turco (en ) foi establecido como un parque público, dedicado en memoria da Batalla de Szigetvár.

As escavacións arqueolóxicas realizadas pola Universidade de Pécs a partir de 2016 revelaron a tumba do sultán Solimán o Magnífico no próximo asentamento destruído de Turbék.

## Cidades xemelgas: cidades irmás 
Szigetvár está irmandada con: 

* Čakovec, Croacia
* Deva, Rumania
* Eppingen, Alemaña
* Imatra, Finlandia
* Pag, Croatia
* Slatina, Croacia
* Trabzon, Turquía

## Galería 

Ficheiro:Park_of_Hungarian_Turkish_Friendship_Szigetvár_3.jpg|Parque da amizade turco-húngaro en Szigetvar que representa aos dous grandes líderes
Ficheiro:Turkish-Hungarian_Friendship_Park.Szigetvar,_Hungary.jpg|Unha placa no Parque da Amizade Turco-Húngaro en Szigetvar

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
 (en húngaro)
* Szigetvár at funiq.hu (en inglés)
Octavio Sanmartín Domínguez

**Octavio San Martín Domínguez**, nado en Ferrol o 23 de novembro de 1901 e finado en Santiago de Compostela o 27 de outubro de 1982, foi un militar e escritor galego.

## Traxectoria 
Fillo do tenente auditor da Mariña José San Martín Paniagua. Capitán de Artillaría da Armada. Foi representante da Obra Católica de Asistencia Universitaria (OCAU) que proporcionaba axuda aos exiliados da ocupación soviética. Foi elixido presidente da Sociedad Cultural Padronesa en 1953 e en 1957 promoveu unha homenaxe a Ramón Cabanillas. Foi vogal do consello editorial da Editorial SEPT, un dos creadores da Fundación Pedrón de Ouro e foi presidente da Fundación Rosalía de Castro. Colaborou en *La Noche* con diferentes pseudónimos. Finou en Santiago de Compostela o 27 de outubro de 1982.

## Obras 
* *Contos peneirados*, 1970.

## Recoñecementos 
* Cabaleiro da Orde de Sabela a Católica.
* O Padroado do Pedrón de Ouro fíxolle unha homenaxe póstuma o 3 de decembro de 1982.
* En 2002 descubriuse unha placa conmemorativa na Casa Museo Rosalía de Castro.
## Vida persoal 
Casou en Padrón con Amelia Pérez Estévez, filla de Isidoro Pérez Artime, en 1930, e foi pai de Antonio, Amelia, Maruxa, Matilde e Elisa San Martín Pérez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* El Carballal
Carlos García Cólmelo

**Carlos García Cólmelo**, finado na Coruña o 27 de maio de 1969, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Irmán de Julio García Cólmelo. Empregado de Rubine e Hijos, foi despois armador da Coruña. Membro da Irmandade da Fala da Coruña, asistiu á I Asemblea Nacionalista de Lugo de 1918. Foi vogal da directiva do coro Cántigas da Terra. Finou na Coruña o 27 de maio de 1969.

## Vida persoal 
Casou con Antonia Roca Faginas, que finou en 1912, volveu casar con Ángela Ruibal Mera en 1914, que finou en 1918, e foi pai de Ángela, María de la Consolación e Eugenia García.

## Notas