Jackie Stewart

*Sir* **John Young** "**Jackie**" **Stewart**, OBE (nado en Milton o 11 de xuño de 1939) é un expiloto de Fórmula 1 de británico de Escocia, e considerado un dos mellores pilotos na historia do deporte.

Alcumado "Flying Scot" (o escocés voador), competiu na Fórmula Un entre  e , gañando tres campionatos de pilotos, e foi dúas veces subcampión, durante esas nove tempadas. Tamén competiu na Can-Am. En 2009 foi clasificado quinto dos cincuenta mellores pilotos de Fórmula Un de todos os tempos polo xornalista Kevin Eason, quen escribiu: "Non só xurdiu como un gran piloto, senón como unha das figuras máis grandes das carreiras de motor".

Nos Estados Unidos, traballou como comentarista nas transmisións de televisión nas Indianápolis 500, Daytona 500 e do Gran Premio de Mónaco de 1971 a 1986. En 1976, Stewart foi locutor deportivo de ABC para os Xogos Olímpicos de inverno e de verán de 1976. Tamén foi un portavoz da Ford Motor Company Ford, Rolex e Moët.

Entre 1997 e 1999, en sociedade co seu fillo, Paul, foi director de equipo de Fórmula 1 Stewart Grand Prix.

## Primeiros anos 
Stewart naceu en Milton, West Dunbartonshire, Escocia, unha vila a 15 millas ao oeste de Glasgow. A familia de Stewart tiña un concesionario de automóbiles Austin, posteriormente Jaguar e construíran un negocio exitoso. O seu pai fora un piloto de motos afeccionado, E o seu irmán Jimmy era un piloto de carreiras cunha crecente reputación local que pilotaba un Ecurie Ecosse e competiu no Gran Premio do Reino Unido de 1953, en Silverstone.

Jackie asistiu á escola primaria de Hartfield na cidade próxima de Dumbarton e trasladouse á Academia Dumbarton á idade de 12 anos. Experimentou dificultades de aprendizaxe debido a unha dislexia non diagnosticada e debido a este trastorno non entendido ou descoñecido nese momento, foi regularmente reprendido e humillado por mestres e compañeiros por ser "parvo" e "torpe". Stewart non puido continuar a súa educación secundaria logo dos 16 anos, e comezou a traballar no garaxe do seu pai como aprendiz de mecánico. En realidade non diagnosticouselle a dislexia ata 1980, cando o seu fillo máis vello Mark foi diagnosticado co mesmo problema. Ao decatarse de que a dislexia pode ser transmitida xeneticamente, e ao ver síntomas moi similares ao seu fillo que experimentou cando era neno, Stewart preguntou se podía facerse a proba, e se lle diagnosticou o trastorno, cando xa tiña 41 anos. Comentou: "Cando tes dislexia e atopas algo no que es bo, pos máis nel que calquera outra persoa, non podes pensar da maneira da xente intelixente, así que sempre estás pensando sempre fóra do normal."

Á idade de 13 anos gañou unha competencia de tiro ao prato e logo converteuse nun premiado membro do equipo de tiro escocés, competindo no Reino Unido e no estranxeiro. Gañou os campionatos británicos, irlandeses, galeses e escoceses e gañou dúas veces o campionato europeo "Coupe de Nations". Competiu para lograr un lugar no equipo británico para os Xogos Olímpicos de Verán de 1960, pero terminou terceiro detrás de Joseph Wheater e Brett Huthart. Gañou dúas carreiras, a súa primeira en Inglaterra, no E-type, e David Murray de Ecurie Ecosse ofreceulle unha proba no Tojeiro EE Mk2, logo nun Cooper T49, no cal gañou en Goodwood. en 1963, logrou catorce triunfos, un segundo posto, e dous terceiros, con seis retiradas. era líder cando rompeuse o cárter seco a oito voltas do final. Con todo, a actuación de Stewart, doulle o honor na Lista de Rookies de Indianápolis 500 (Novato do Ano) a pesar de que o gañador, Graham Hill, era tamén un novato en Indianápolis.

Ademais, en , un accidente desencadeou a súa loita por mellorar a seguridade nas carreiras. Na primeira volta do Gran Premio de Bélxica de 1966 en Spa-Francochamps, cando unha repentina choiva causou moitos choques, atopouse atrapado no seu BRM envorcado, empapado pola fuga de combustible.

Foi un dos primeiros pilotos en exigir máis seguridade na Fórmula 1. Todo comezou cun grave accidente que sufriu en  no circuíto de Spa-Francorchamps. Unha tormenta no circuíto, deixou só *seca* a grella de saída. Na velóz "recta Masta", o BRM de Stewart trompeou e estrelouse contra unha gabia a 265´54&nbsp;km/h. A súa columna de dirección cravouselle na perna, mentres que os tanques de combustible rotos baleiraron o seu contido na cabina. Ficou preso no coche coa funda empapada de gasolina, mentres que Graham Hill e Bondurant intentaban desaparafusar o volante co fin de retirar a Stewart do interior do monocasco danado, non había equipos de auxilio para sacalo, nin tampouco ferramentas adecuadas dispoñibles. Non había médicos ou instalacións médicas na pista, e Stewart foi deitado na caixa dunha camioneta, permanecendo alí ata que chegou unha ambulancia. Primeiro levárono ao centro de primeiros auxilios da pista, onde esperou nunha padiola, que foi colocada nun piso sementado de cigarros e outros desperdicios. Finalmente, recolleuno outra ambulancia, pero o piloto da ambulancia perdeuse cando ía a un hospital en Liexa. En última instancia, un jet privado levou a Stewart ao Reino Unido para o tratamento.

Logo do seu accidente en Spa, Stewart converteuse nun avogado defensor da seguridade das carreiras de autos. Máis tarde, explicou: "Se teño algún legado para deixar ao deporte, espero que sexa no tema de seguridade porque cando cheguei aos Grandes Premios, as chamadas precaucións e medidas de seguridade eran diabólicas".

Stewart continuou, comentando o seu accidente en Spa:

A partir de aí, dixo que non correría no equipo se non se tiña en conta a seguridade no seu coche. Stewart fixo campaña con Louis Stanley (xefe do equipo BRM) para mellorar os servizos de urxencia e as barreiras de seguridade ao redor das pistas de carreiras. "Estabamos correndo en circuítos onde non había barreiras de seguridade en fronte dos boxes, e o combustible estaba metido en bidóns no pit lane. Un coche podería chocar con facilidade nos boxes en calquera momento. Era ridículo." Stewart contratou a un doutor privado para estar en todas as súas carreiras e pegou con cinta unha chave inglesa no eixe de dirección do seu BRM no caso de que fora necesario de novo. Stewart meteu presión para o uso obrigatorio do cinto de seguridade, foi Stewart quen deseñou o casco que cobre toda a cabeza do piloto e a vestimenta ignífuga, que se converteu en indispensable nas carreiras modernas. Así mesmo, meteu presión aos propietarios dos circuítos para modernizar as súas pistas, incluíndo a organización de boicots dos pilotos das carreiras en Spa-Francorchamps en 1969, en Nürburgring en 1970 e Zandvoort en 1972 ata que instalaronse barreiras, zonas de escape, equipos de bombeiros e instalacións médicas.

Algúns pilotos e membros da prensa crían que as melloras de seguridade que Stewart propugnaba prexudicaban ao deporte, mentres que os propietarios das pistas e os organizadores da carreira rexeitaban os custos adicionais. "Eu sería un Campión do Mundo moito máis popular se sempre dixese o que a xente quería oír. Podería haber morto, pero definitivamente máis popular", dixo Stewart posteriormente.

Chegou a ser ridiculizado por aqueles que pensaban que as carreiras debían ser un deporte de risco. Era coñecido como *o home tembleque*. 
Sete anos despois durante a práctica da cualificación no circuíto de Watkins Glen no Gran Premio dos Estados Unidos de 1973, un feito fixo que Jackie Stewart deixara á competición. O seu compañeiro en Tyrrell, o piloto francés François Cevert tivo un grave accidente, o vehículo saíu da pista, golpeou no garda rail do lado dereito e rebotou no garda rail da esquerda, envorcou, e coas rodas virando cara ao ceo arrastrouse boca abaixo máis de cen metros. Resultou decapitado e morreu instantaneamente. Profundamente afectado coa morte de François Cevert, Jackie Stewart decidiu abandonar definitivamente a Fórmula 1.

En , fundou o seu equipo, o Stewart. Os mellores resultados do equipo foron a vitoria de Johnny Herbert no Gran Premio de Europa de 1999, disputado no circuíto de Nürburgring o 26 de setembro, e a pole conquistada por Rubens Barrichello no Gran Premio de Francia do mesmo ano. Este ano o equipo acadou a mellor posición no Campionato de Construtores: 4º lugar. A finais de , sumido en débedas, vendeu o seu equipo á Jaguar.

A día de hoxe, Jackie Stewart é recordado polos seus logros na Fórmula 1.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Clave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

* Gañador do BRDC International Trophy en 1965 e 1973.

### Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Sir Jackie Stewart, www.sirjackiestewart.com
* International Motorsports Hall of Fame, Jackie Stewart
* COLLAGE: Jackie Stewart's Grand Prix Album, a signed limited edition book
* Grand Prix History – Hall of Fame , Jackie Stewart
* The Scotsman newspaper, Heritage and Culture, "Arrisqueime á ira da miña nai co fin de ser piloto"
* The Herald newspaper (Glasgow) , "Sir Jackie, non foi diagnosticado de dislexia ata os 42 anos"
* Jackie Stewart statistics
* 
* Sunday Times. Artigo do 13 de setembro de 2009 
* Jackie Stewart's appearance on This Is Your Life