open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Frank Ronald Reiss

**Frank Ronald Reiss**, nado en West Orange (Nova Jersey) en 1928 e finado en Morristown o 20 de agosto de 2003, foi un actor e escritor estadounidense, autor da peza teatral *Journey to the Sun*.

## Traxectoria 
Viviu a maior parte da súa vida en Warren Center, Pensilvania, antes de se mudar a Rockaway en 1990. Serviu no exército durante a segunda guerra mundial. Foi director executivo da YMCA (Young Men's Christian Association) de Johnson City (Nova York) durante moitos anos ata o seu retiro en 1994. Tras mudarse a Rockaway, traballou como bancario no Wells Fargo en Parsippany (Nova Jersey). Casado con Sandra Strisss, tivo tres fillos e unha filla.

Como actor, traballou en Broadway na obra teatral que ostenta o récord de permanencia en cartel na escena neoiorquina en *Life with Father* e na CBS de Nova York. Ademais de varios papeis principais como actor de teatro e de telenovelas, traballou baixo a dirección de Hugh Hefner.

## Notas
Amoroce, Amoroce, Celanova

**Amoroce** é unha aldea da parroquia de Santiago de Amoroce, no concello ourensán de Celanova, na comarca da Terra de Celanova. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 6 homes e 6 eran mulleres.

Este lugar sitúase a 1,6 quilómetros da capital do concello.

Esta aldea, xunto coa outras doce da parroquia (Barreiros, Carballeira, Casal, Casbasco, Casiña, Goterre, A Granxa, Mociños, Outeiro, Quintairos, Rial e Sampli), depende do concello e arciprestado celanovés, e da diocese de Ourense. A súa poboación total rolda os 50 habitantes, sendo a de toda a parroquia dunhas 300 persoas.

É un claro exemplo de dispersión xeográfica minifundista, formada por varias aldeas que teñen á parroquia como vínculo de unión, coa súa igrexa, Santo patrón, camposanto, festas etc..

Aquí impartiu docencia primaria o escritor, pedagogo e poeta ourensán Albino Núñez Domínguez, mestre moi querido entre os veciños das distintas aldeas que formaban a parroquia de Santiago de Amoroce.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Amoroce 
### Parroquias de Celanova
Hyalospongiae

|-----
! bgcolor="pink" | Subclases e Ordes
|-----
| 
* Subclase *Hexasterophora*
** Orde Lyssacina
** Orde Dictyonina
* Subclase *Amphidiscophora*
** Orde Amphidiscosa
|}

A clase **Hyalospongiae** ou **Hexactinellida** é un grupo de animais pertencentes ó filo Porifera aínda que algúns investigadores consideran que son o suficientemente distintas como para crear o seu propio phylum, **Symplasma**. Son coñecidas vulgarmente como *Esponxas vítreas*, esponxas cuxas espículas do esqueleto mineral son todas elas de sílice cristalizado de seis raios ou espículas triaxonas, moitas veces unidas formando unha rede.

## Estrutura 
As fibras de esponxina pode presentalas ou non, segundo especies. De feito, existen especies de hexactinélidas que carecen de esqueleto ningún. Cando as presenta, ten Megascleras e Microcleras diferenciadas. A parede do corpo é cavernosa, formada por unha trama trabecular, o que as converte en membros do tipo Sicon ou Leucon.

O pinacodermo é inexistente (non ten epitelio superficial), e é substituído por unha membrana dermal acelular. A capa de coanocitos pode ser sincitial.

Unha habilidade que posúen estas esponxas é a dun sistema único para a rápida condución dos impulsos eléctricos traspasando os seus corpos, facendo posible que elas poidan responder rapidamente ós estímulos externos.

Todas elas son mariñas, e de preferencia por augas profundas.

## Clasificación 
### Taxonomía 
**Clase Hyalospongiae** ou **Hexactinellida** (Exactinélida ou Esponxa vítrea)
* Subclase *Hexasterophora*
** Orde Lyssacina
** Orde Dictyonina
* Subclase *Amphidiscophora*
** Orde Amphidiscosa

## Listaxe das esponxas hexactinélidas máis coñecidas (por orde alfabética do nome científico) 
* *Aphrocallistes vastus*
* *Asconema setubalense*
* *Euplectella aspergillum * (ou "regadeira de Filipinas"). 
* *Euplectella aspergilus* (ou "cesta de Venus").
* *Hyalonema schmidti*
* *Oopsaca minuta*
* *Pheronema grayi* (ou niño de mar). 
* *Protospongia* (fósil máis antigo; -540 MA; Cámbrico)
* *Staurocalyptus solidus*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Porifera

### Ligazóns externas
Demospongiae

As **desmosponxas**, **esponxas silíceas** ou **esponxas córneas** é a clase máis numerosa do filo Porifera (esponxas) e é a que contén a maior variedade destas espoxas. Diferénciase por posuír un esqueleto de fibras de esponxina, unha substancia exclusiva destes animais ou de mineral sílice ou de ámbolos dous.

## Estrutura 
Megascleras e microscleras diferenciables e xamais con seis radios. Xeralmente as pequenas espículas atópanse nas partes brandas e aparecen grandes espículas esqueléticas. Todas as Demosponxas son da tipoloxía leuconoide, e a maioría é irregular, porén existen todos os tipos de patróns de crecemento. Algunhas son incrustantes; outras teñen un aspecto de ramificacións ascendentes ou plataformas irregulares; outras teñen formas de cordón ou son foliáceas. A maioría son mariñas, aínda que tamén existen especies de auga doce (Familia Spongillidae).  Este grupo de esponxas varían na súa distribución dende augas rasas a grandes profundidades. A reprodución neste grupo pode ser tanto sexual como asexual.

## Clasificación 
### Taxonomía 
Hooper e van Soest fixeron a seguinte clasificación;

* Subclase **Homoscleromorpha** Bergquist, 1978
** Orde Homosclerophorida Dendy, 1905
* Subclase **Tetractinomorpha**
** Orde Astrophorida Sollas, 1888
** Orde Chondrosida Boury-Esnault & Lopès, 1985
** Orde Hadromerida Topsent, 1894
** Orde Lithistida Sollas, 1888
** Orde Spirophorida Bergquist & Hogg, 1969
* Subclase **Ceractinomorpha** Levi, 1953
** Orde Agelasida Verrill, 1907
** Orde Dendroceratida Minchin, 1900
** Orde Dictyoceratida Minchin, 1900
** Orde Halichondrida Gray, 1867
** Orde Halisarcida Bergquist, 1996
** Orde Haplosclerida Topsent, 1928
** Orde Poecilosclerida Topsent, 1928
** Orde Verongida Bergquist, 1978
** Orde Verticillitida Termier & Termier, 1977

Porén, evidencias moleculares suxiren que debería ser revisada a clasificación da sublcase Homoscleromorpha.

### Listaxe das esponxas Desmosponxas máis coñecidas (por orde alfabética do nome científico) 
* *Axinella verrucosa*
* *Chondrosia reniforme*
* *Cliona celata*
* *Dysidea fragilis*
* *Ephydatia fluviatilis*
* *Geodia conhilega*
* *Halichondria panicea*
* *Hippopongia communis* (esponxa de cabalo)
* *Hymeniacidon sanguinea*
* *Mycale massa*
* *Myxilla incrustans*
* *Oscarella domuncula*
* *Spongia officinalis* (esponxa de baño)
* *Suberites domuncula* (= Ficulina ficus)(Esponxa de ermitán)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Porifera

### Bibliografía 
### Ligazóns externas 
* Desmosponxas
Marcus Garvey

**Marcus Mosiah Garvey** Heroe Nacional de Xamaica, nado o 17 de agosto de 1887 e finado o 10 de xuño de 1940, foi un publicista, xornalista, entrepreneur, nacionalista negro, e fundador da Universal Negro Improvement Association and African Communities League (UNIA-ACL).

## Traxectoria 
Garvey, naceu en St. Ann's Bay, Saint Ann Parish, Xamaica de Marcus Mosiah Garvey Sr., un masón, e Sarah Jane Richards, traballadora doméstica e labrega. Dos once fillos da parella só Garvey, e súa irmá Indiana, acadaron a madurez. Do pai de Garvey dicíase que tiña unha grande biblioteca e que foi el quen lle traspasou o amor pola lectura.

Garvey é mellor lembrado por ser un importante fundador do Movemento de Regreso a África Back-to-Africa movement, que animaba aos descendentes de africanos para volver á súa patria ancestral . Este movemento puido inspirar outros, especialmente Nación do Islam (Nation of Islam), ao movemento Rastafari, que reclama a Garvey como un profeta. Garvey dicía defender a ancestralidade africana para "redimir" África e para que as potencias coloniais europeas marchasen de alí.
Coslada

**Coslada** é un municipio pertencente á Comunidade de Madrid. Pertence á comarca do Corredor del Henares e a súa proximidade a Madrid fai que se encadre na área de influencia da capital, aínda que Coslada sempre se configurou como unha cidade independente.

En Coslada está situado o Porto Seco da Comunidade de Madrid, o que a converte nun punto estratéxico. A maioría das empresas de transporte de mercancías importantes que operan en España teñen sucursal en Coslada. O outro grande activo económico de Coslada é a súa proximidade co Aeroporto Internacional de Barajas, onde traballa gran parte da súa poboación.

A poboación actual é de 91.906 habitantes (INE 2006) e o seu teito demográfico está cifrado en 130.000 habitantes, o cal probablemente alcanzará trala finalización do barrio do Jarama. Trátase dun municipio cosmopolita onde están censados máis de 15.000 estranxeiros, os cales supoñen actualmente un 12% da poboación censada.

## Demografía 
## Cidades irmás 
*  San Jose de las Lajas, Cuba
*  Urleta, Romanía
* 20px, Nejapa, O Salvador
*  Guardamar, España

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ayuntamiento de Coslada , Concello de Coslada.
Sebastian Coe

miniatura|dereita|Sebastian Coe

**Sebastian Newbold Coe**, nado en Chiswick, Londres, o 29 de setembro de 1956, é un atleta británico, xa retirado, especialista en probas de medio fondo.

## Traxectoria 
Campión olímpico, bateu diversas marcas mundiais, sendo considerado un dos mellores atletas da historia. Despois da súa retirada foi membro do parlamento británico e presidente do Comité Organizador dos Xogos Olímpicos de 2012 que se disputaron en Londres. Dende 2015 é o presidente da Asociación Internacional de Federacións de Atletismo. En 1988 foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias dos Deportes, na súa primeira edición.

## Resultados 
### Competicións 
* **Europeos indoor de San Sebastián 1977** - 1º en 800m (1:46,5)
* **Europeos de Praga 1978** - 3º en 800m (1:44,8) 
* **Xogos Olímpicos de Moscova 1980** - 2º en 800m (1:45,9), 1º en 1.500m (3:38,4) 
* **Copa do Mundo de Roma 1981** - 1º en 800m (1:46,16) 
* **Europeos de Atenas 1982** - 2º en 800m (1:46,68) 
* **Xogos Olímpicos dos Ánxeles 1984** - 2º en 800m (1:43,64), 1º en 1.500m (3:32,53) 
* **Europeos de Stuttgart 1986** - 1º en 800m (1:44,50), 2º en 1.500m (3:41,67) 
* **Copa do Mundo de Barcelona 1989** - 2º en 1.500m (3:35,79) 
* **Xogos da Commonwealth de Auckland 1990** - 6º en 800m (1:47,24)

### Récords do Mundo 
**800 metros:** 
* **1:42,33** - Oslo, 05-xullo-1979 
* **1:41,73** - Florencia, 10-xuño-1981. 
* **1:46,0** - Cosford, 11-febreiro-1981 (indoor)
* **1.44.91** - Cosford, 12-marzo-1983 (indoor)

**1.000 metros:** 
* **2:13.40** - Oslo, 1-xullo-1980 
* **2:12.18** - Oslo, 11-xullo-1981.

**1.500 metros:** 
* **3:32,03** - Zúric, 15-agosto-1979. 
* **3:32,8** - Oslo, 17-xullo-1979 (indoor)

**A milla:** 
* **3:49,0** - Oslo, 17-xullo-1979 
* **3:48,53** - Zúric, 19-agosto-1981 
* **3:47,33** - Bruxelas, 28-agosto-1981.

**4x800 metros:** 
* **7:03,89** - Londres, 30-agosto-1982 (con Peter Elliott, Garry Cook e Steve Cram)

### Marcas persoais 
* **800 metros** - 1:41,73 (Florencia, 10-xuño-1981) 
* **1.000 metros** - 2:12,18 (Oslo, 11-xullo-1981) 
* **1.500 metros** - 3:29,77 (Rieti, 07-setembro-1986) 
* **A Milla** - 3:47,33 (Bruxelas, 28-agosto-1981) 
* **2.000 metros** - 4:58,84 (1982)
Buxo

Os **buxos** son arbustos do xénero ***Buxus*** de follas perennes, da familia das Buxáceas, que pode atinxir unha altura ata de 5 ou 6 metros. Son plantas de crecemento ás veces moi lento, que pode vivir varios séculos. A especie que abunda en Galiza é o buxo común.

## Distribución 
Hai dúas especies indíxenas en Europa. A primeira é *Buxus balearica*, ás veces chamado *buxo de Maó*, atópase aínda en estado salvaxe en Andalucía nas serras de Segura e Cazorla, así como nas Illas Baleares e Sardeña.

A outra especie, mellor coñecida, é o *Buxus sempervirens*, que se estende desde Marrocos a Portugal e a Galiza, pasando polo Norte de España e Francia, ata Alemaña, Inglaterra, Luxemburgo e Suíza. Debeu formar parte da flora belga ata o século pasado, pero nunca o formou da de Italia (a pesar dos textos de Plinio o Vello e doutros autores antigos). Atópase nos Balcáns (antiga Iugoslavia, Grecia, Kosovo etc.) ata Bulgaria e Suroeste de África.

## Descrición 
Produce en primavera flores axilares, abrancuxadas, de pequeno tamaño, sen interese decorativo, mais apreciadas polas abellas.

## Usos 
A súa madeira, compacta, dura, flexible e duradeira, foi moi demandada e empregada para elaborar ferramentas. Tamén se utiliza na elaboración da gaita galega.
 
Nos xardíns o buxo emprégase a miúdo a xeito de sebe, mesmo tallado e en figuras. É a base da chamada arte topiaria.

## Toxicidade 
O contacto co zume de buxo pode provocar irritacións cutáneas. A cortiza, as follas e os froitos son tóxicas e a súa inxesta pode, en fortes doses, provocar vómitos, vertixes, tremores e parálise espiñal.

## Enfermidades 
[300px|right|thumb|[Sebes de buxos no parque de Castrelos en Vigo.]].
O buxo padece o ataque do fungo *Pseudometria rousseliana*, que produce o chamado *cancro do buxo*, caracterizado por manchas de cor rosada ou vermella en follas e pólas; diminúe marcadamente o vigor da planta e pode aínda chegar a matala. Utilízanse preparados de cobre para combatelo.

Outros fungos que o afectan son o *Mycosphaerella patouillardi*, que provoca a caída das follas, manifestándose con pintas brancas persistentes. O *Phyllosticta buxina* produce síntomas similares á cancrose dos cítricos e o *Phytophthora cinnamomi* afecta a raíz de maneira incurábel.

Dende 2014, os buxos de Galiza vénse afectados pola avelaíña do buxo (*Cydalima perspectalis*), un insecto de orixe asiática cuxas eirugas se alimentan masivamenta das follas do arbuto até causaren a súa morte.

## O buxo na cultura popular galega 
Para combater as *lombrigas* dos meniños é bo poñerlles ó pescozo un colar feito coas doas dun buxo, como amuleto protector.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Buxus sempervivens. Buxo.jpg|*Buxus sempervivens*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Buxo común
Sclerospongiae

|-----
! bgcolor="pink" | Subclases e Ordes
|-----
| 
* Orde Ceratoporellida
* Orde Tabulospongida
|}

As **esclerosponxas** ou **esponxas coralinas** son unha pequena clase de Poríferos proposta en 1970 por Hartman e Goreau, aínda que algúns autores prefiren incluílas, ás veces, na clase Demospongiae .

## Estrutura 
Engloba especies xeralmente atopadas en grutas e túneles asociadas a arrecifes de corais. Estas esponxas de forma leuconoides son únicas por amosar esqueleto interno composto por espículas silicosas (aragonita-sílice) e fibras de esponxina que dan soporte ás células, como nas Demospongiae, agregadas a unha base calcaria (carbonato cálcico). Son estas as esponxas coralinas, máis coñecidas como fósiles. Existen poucas especies modernas (*Sclerospongia sp.*), encontradas soamente nos arrecifes de corais das Indias Orientais e Pacífico, contribuíndo a crear a estrutura dos arrecifes de coral.

## Clasificación 
### Taxonomía 
* **Clase Sclerospongiae** (Esclerosponxa ou Esponxa coralina)
** Orde Ceratoporellida
** Orde Tabulospongida

## Filoxenia 
**SCLEROSPONGIAE**
      |--o STROMATOPOROIDA
      |  |-- Astroscleridae
      |  `-- Calcifibrospongiidae
      |--o CERATOPORELLIDA
      |  |-- Ceratoporellidae
      |  |-- Tabulospongida
      |  `-- Acanthochaetetidae
      `--o MERLIIDA
         `-- Merliidae

## Listaxe das esponxas esclerosponxas máis coñecidas 
* *Ceratoporella nicholsoni*
* *Goreauiella auriculatra*
* *Hispidopetra miniana*
* *Stromatospongia vermicola*
* *Merlia sp.*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
### Bibliografía 
### Ligazóns externas 
#### En inglés 
* Notes of the Sclerosponge Workshop, Miami, FL, March 21-23, 1998  
* List of reference works used in the Sclerosponge Workshop, Miami, FL, March 21-23, 1998 (offline reference works) 
* High-resolution Sr/Ca records in sclerosponges calibrated to temperature in situ (PDF file)
* https://web.archive.org/web/20070808075631/http://www.palaeos.com/Invertebrates/Porifera/Sclerospongiae.html
Ferriños

miniatura|Triángulo
Os **ferriños** ou **triángulo** é un instrumento musical de percusión idiófono. É unha barra cilíndrica de metal (normalmente aceiro) dobrada en dous puntos para darlle forma triangular, e está aberto por un dos seus vértices. A súa orixe está no século XVI.

Está suspendido dunha cordiña, de xeito que vibra o bater nel cunha variña de aceiro ou de ferro. O son é de frecuencia indefinida, moi claro, agudo e penetrante. O músico pode facer que o son do triángulo sexa aberto ou pechado dependendo de como o sosteña, podendo apagalo se o toca coa man.

Aínda que a forma é a dun triángulo equilátero, os primeiros ferriños eran triángulos isósceles. No lado máis curto, ademais, tiñan pequenos aneis.

## Uso
Na música clásica emprégase dende o século XVII, posto que a súa gran sonoridade que permite que sexa oído por riba da orquestra. Wolfgang Amadeus Mozart, Joseph Hayden o Ludwig van Beethoven o usaron, aínda que poucas veces, normalmente imitando as bandas Janissary. A primeira peza composta onde os ferriños teñen unha presenza importante foi o *Concerto para piano Nº1* de Franz Liszt, onde aparece como instrumento solista no terceiro movemento, o que fai que a peza sexa coñecida como "Concerto para triángulo". Xa no século XIX os ferriños foron empregados nalgunhas composicións de Richard Wagner, como na ópera Lohengin.

Na música folk, a samba e no rock é sostido normalmente coa man, de xeito que o son amortece para varia-lo ton. Na música cajún (onde se coñece co nome de *tit-fer*) úsase como instrumento para marcar o ritmo principal se non se empregan tambores.

[miniatura|[Angelika Kauffmann: L'Allegra]]
Salvando a modulación de ton e o apagado, parece que os ferriños non precisan de ningunha habilidade musical especial para. Isto fai que en ocasións os cómicos o empreguen en contos e bromas onde é o típico instrumento que non esixe habilidade ningunha. A pesar diso o papel do triángulo nunha obra clásica pode chegar a ser moi esixente e en mans dun experto o instrumento pode ser sorprendentemente sutil e expresivo.

A meirande parte da dificultade está na complexidade rítmica que en ocasións se esixe, e tamén na dificultade de controlar o volume. As notas máis silenciosas poden conseguirse batendo nel con ferros lixeiros, chegando a empregar agullas de calceta para as notas máis caladas. Os compositores indican indicar que se debe tocar cun pau de madeira. Cando se trata de ritmos rápidos e complexos pode incluso colgarse nun soporte para poder tocalo a dúas mans, inda que fai máis difícil o control

## Intérpretes
Un intérprete de triángulo notable de John Deacon, do grupo Queen, que tocaba o triángulo nos concertos de Killer Queen, colgándoo do micrófono. O percusionista dos Foo Fighters tocou un solo de 20 segundos durante os concertos que deu o grupo diante de 85&nbsp;000 persoas no Estadio Wembley, o 6 e 7 de xuño de 2008.

Tamén resulta moi identificable o triángulo no inicio do tema da Pantera Rosa, de Henry Mancini.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vídeo demostrativo de técnicas básicas
Sendeiro das Greas

O **sendeiro das Greas** é unha ruta de sendeirismo de gran percorrido homologada e rexistrada pola Federación Galega de Montañismo como GR 58. Cumpre coa normativa da Federación Española de Deportes de Montaña y Escalada (FEDME).

## Características 
Trátase do máis longo dos sendeiros de gran percorrido en Galicia e discorre por tódolos municipios da mancomunidade de Vigo. Realiza un percorrido circular de gran tamaño e son necesarias varias xornadas para realizalo completo. Son moi numerosos os atractivos ambientais, atravesando paraxes de gran beleza onde non faltan bos exemplos de arquitectura popular, como os muíños da Devesa, a carballeira de Barragán, a fraga e as ribeiras de Couñago, un foxo de lobos, o bosque das ribeiras do río Borbén, o río Zamáns, o muíño das Maquías, as marismas do Miñor, a costa acantilada de Baiona ou a fraga de Oliveira. Tamén hai importantes monumentos que axudan a interpretar a cultura destas terras, como o conxunto megalítico de Monte Penide, a Mámoa do Rei, o castro de Chandebrito, o castelo de Soutomaior ou edificios de singular factura como os pazos de Pegullal, Aballe e Picoña, no municipio de Salceda de Caselas.

O percorrido atravesa os municipios de Vigo, Redondela, Soutomaior, Fornelos de Montes, Pazos de Borbén, Mos, Ponteareas, O Porriño, Salceda de Caselas, Tui, Gondomar, Baiona e Nigrán.

## Notas
Federico Zuccaro

**Federico Zuccaro**, chamado tamén **Federico Zuccari** ou **Federigo** o **Zuccaro**, nado en Sant'Angelo in Vado, preto de Urbino, no 1539 e finado en Ancona o 20 de xullo de 1609, foi un importante pintor do período maneirista italiano.

## Traxectoria 
A súa carreira como pintor está documentada desde 1550, cando se traslada a Roma ao taller do seu irmán máis vello, Taddeo Zuccari. Nos seus primeiros traballos participou no acabamento da decoración do pavillón do papa Pío IV e da Vila Farnese de Caprarola. Outras obras súas foron:

* Capela Grimani, igrexa de San Francesco della Vigna, Venecia
* Capela Pucci, igrexa da Trinità dei Monti, Roma
* San Marcello al Corso, Roma
* Duomo de Orvieto (1570)
* Oratorio de Gonfalone (1573)
* Cúpula interna de Santa Maria del Fiore, Florencia (iniciada por Giorgio Vasari)

Zuccaro foi reclamado aínda en Roma polo papa Gregorio XIII para continuar a decoración da Cappella Paolina no Vaticano, iniciada por Michelangelo. Visitou Bruxelas, onde realizou unha serie de cartóns para tapices. No 1574 estaba en Inglaterra, onde se lle encargaron algúns importantes retratos, como os da raíña Isabel I, María Estuardo, Sir Nicholas Bacon, Sir Francis Walsingham e outros. Outro cadro do mesmo período debeu ser a realización dunha *Alegoria da Calumnia*, inspirada na descrición feita por Luciano de Samosata dunha obra de Apeles.

miniatura|esquerda|250px|*O Xuízo universal* (detalle), na cúpula do Duomo florentino

Pintou o retrato de *Home con dous cans*, hoxe no Palazzo Pitti, e o *Cristo morto e anxos* na Galleria Borghese de Roma. En 1585 aceptou a oferta de Filipe II, rei de España, para decorar o novo mosteiro de El Escorial, cun salario anual de 2.000 coroas. Os traballos aí estendéronse entre xaneiro de 1586 ata fins do 1588, data na que retorna a Roma, deixando o encargo a Pellegrino Tibaldi. No 1595 fundou, con aprobación do papa Sisto V, a Academia di San Luca, da cal foi o primeiro presidente. Entre os seus primeiros estudantes estivo Bartolomeo Carducci.

Como o seu contemporáneo Giorgio Vasari, tamén Zuccaro se dedicou a crítica artística e á historiografía. O seu libro máis importante foi ''L'idea de' Pittori, Scultori, ed Architetti'' (1607).

Pouco antes da morte obtivo o título de cabaleiro.
Butano

O **butano** (tamén chamado **n-butano**) é un hidrocarburo saturado, parafínico ou alifático, inflamable, gasoso que se licúa a presión atmosférica a -0,5&nbsp;°C, formado por catro átomos de carbono e por dez de hidróxeno, cuxa fórmula química é C4H10. Tamén pode denominarse co mesmo nome a un isómero deste gas: o isobutano ou metilpropano.

## Características
Como é un gas incoloro e inodoro, na súa elaboración engádeselle un odorizante (xeralmente un mercaptano) que lle confire un cheiro desagradable. Isto permítelle ser detectado nunha fuga, porque aínda que non é tóxico, pode provocar unha explosión.

En caso de extinción dun lume por gas butano emprégase anhídrido carbónico (CO2), po químico ou néboa de auga para arrefriar e dispersar vapores.

O **butano comercial** é un gas licuado, obtido por destilación do petróleo, composto principalmente por butano normal (60 %), propano (9 %), isobutano (30 %) e etano (1 %).miniatura|Estrutura molecular do Butano.|centro
## Aplicacións
miniatura|Bombona de gas butano.|esquerda|238x238px
A principal aplicación do **gas butano** é a de combustible en fogares para a cociña e auga quente, e nos mecheiros de gas. Non adoita consumirse en grandes cantidades debido ás súas limitacións de transporte e almacenaxe.

Non é adecuado para o seu transporte vía gasodutos xa que pola súa alta temperatura de licuefacción poderíase condensar nas conducións. De feito elimínanse os restos de butano e propano do gas natural por este motivo.

O gas butano adoita transportarse en bombonas de butano, un envase cilíndrico, de paredes de aceiro, que contén 12,5 quilogramos de butano. Tamén existen novas bombonas de butano máis lixeiras, fabricadas con outros materiais como o aceiro inoxidable.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Instituto nacional de Seguridade e Hixiene no Traballo de España: Ficha internacional de seguridade química do butano.
Condutividade

A **condutividade** pode referirse a:

* A condutividade eléctrica, a capacidade dos materiais para permitir o paso de corrente eléctrica.
* A condutividade térmica, a capacidade dos materiais para permitir o paso de calor.
Manuel Comellas

**Manuel Comellas Coímbra**, nado en Ferrol o 30 de abril de 1853 e finado en Mandiá (Ferrol), o 3 de xuño de 1925, foi un escritor galego en castelán e galego.

## Traxectoria 
Dirixiu o colexio do Sagrado Corazón de Ferrol e foi profesor e fundador do colexio Comellas, onde estudou Ricardo Carballo Calero. Dirixiu *La Resurrección de Galicia* (1876), colaborou en *La Semana Literaria* e *El Heraldo Gallego*, e foi director do semanario católico *El Propagador* e do xornal ferrolán *El Correo Gallego*. Tamén fundou o semanario *El Canta Claro * (1912) e colaborou en *La Voz de la Liga*.

Manuel Comellas é un autor do Rexurdimento estudado por Couceiro Freijomil, Carballo Calero, e Dolores Vilavedra, entre outros. Literariamente dedicouse ao teatro coa obra ''Pilara ou Grandezas d'os humildes* (1920), un drama en prosa, en seis actos, de ambiente mariñeiro, no que se critican os asoballamentos dos poderosos, exemplificados por medio dun intento de abuso sexual. Estreouse no teatro Jofre o 18 de agosto de 1919 e repúxose o 6 de novembro. Tamén cultivou o ensaio, como un comentario que publicou en 1905 sobre a encíclica *Rerum Novarum* (1891) do papa León XIII, ou unha colección de artigos titulados *Recreacións científicas*, sobre o emprego da lingua galega na ciencia. Estivo ligado ás Irmandades da Fala durante unha época breve.

## Obras 
* *Liga de contribuyentes del Ferrol*, 1883.
* *Catecismo Social según las enseñanzas de la inmortal Encíclica de la Santidad de León XIII "Rerum Novarum" extractadas y expuestas conforme al plan y método de la obra "Socialismo y Anarquismo" del P. Vicent S.J*, 1905.
* *Escuelas-talleres parroquiales y gratuitas. Cómo se sostendrían en Ferrol*, 1912.
* *Pilara ou Grandezas d'os humildes : fantesía dramáteca en tres partes*, 1920.
* *Redención de amor'', 1920..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
José Adolfo Veiga Paradís

**José Adolfo Araujo Veiga Paradís**, nado en Tui en 1885 e finado en Madrid, foi un músico e compositor galego.

## Traxectoria 
Nado en Tui en 1885, sobriño de Pascual Veiga. Foi discípulo de Manuel Martínez Posse en Tui. Cursou os estudos preliminares e superiores no Conservatorio de Nova York e obtivo o título de licenciado en harmonía. Debutou como director da Orqustra da Cása Víctor de Nova York. Despois pasou a dirixir a banda de Policías de Río de Xaneiro e máis tarde foi director da banda do Rexemento nº 19 de gornición en Iquitos. Por enfermidade no fígado trasladouse ao Arquipélago de Madeira e xa curado marchou a Italia. Ampliou estudos no Conservatorio Nacional de Roma onde obtivo o título de Mestre de composición e fuga.

Coa Primeira guerra mundial regresou a España  para dirixir a banda de Valencia de Alcántara, a banda provincial de Guadalaxara, a de Ribadavia (1929), a Sociedad Coral Helios de Bembrive (1930), a banda de Cartelle (1931), e o Orfeón Coral San Lorenzo de Vigo. Rexistrou ao seu nome a partitura do Himno galego en 1926. Colaborou en *El Pueblo Gallego* e *Vida Gallega*, onde asinaba como **José A. Veiga**. En 1935 foi nomeado director da Unión Musical Gaditana. Logo da disolución da Unión Musical Gaditana a principios de 1936, creou con outros músicos a Agrupación Artística, da que foi elixido director-presidente.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 marchou a Vigo en setembro. Foi director do coro e orfeón da Agrupación Artística de Vigo. Dende marzo de 1942 residiu en Muxía. Abríronlle expediente de depuración como membro do Cuerpo Nacional de Directores de Bandas Civiles en 1943 co resultado de postergación durante un ano na escala do corpo. En 1945 foi director da banda de música de Villa del Río (Córdoba), e en 1948 da de Pradoluengo (Burgos).

Escribiu obras diversas como un *Himno regional gallego*, *Artabria*, *Rapsodia galega nº 1*, *Rapsodia portuguesa*, *Rapsodia astúrica*, *A gallegada*, *Terra a nosa*, *A Virxe do Cristal*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* "A editorial de música Arte Tripharia traballa desde hai 20 anos na elaboración dun Corpus de música culta galega" (28/7/2003) culturagalega.gal.
* Expediente de depuración de José Adolfo Veiga Paradís, director de bandas de música civís, con destino no concello de Muxía
Francisco Manuel de Melo

**Francisco Manuel de Melo**, nado en Lisboa o 23 de novembro de 1608 e finado o 24 de agosto de 1666, foi un escritor, político e militar portugués, aínda que pertenza, de igual xeito, á historia literaria, política e militar da España.

## Traxectoria 
É un representante máximo da literatura barroca peninsular. Dedicouse á poesía, ao teatro, á historia e a epistolografia. Tendo publicado cerca de dúas decenas de obras durante a súa vida, foi aínda autor doutras, publicadas postumamente.

Francisco Manuel de Melo estivo ao servizo do rei Filipe IV, logo ao do xa independente monarca portugués. En castelán escribiu a *Historia de los movimientos, separación y guerra de Cataluña* (1645). En *Alterações de Évora*, analiza os inicios do movemento independentista de Portugal en 1640. O *Auto do Fidalgo Aprendiz* está considerado a mellor peza teatral lusa do XVII. Escribiu tamén o ensaio moralizante *Carta de Guía de Casado* (1650).
Terni

**Terni** é unha cidade italiana de 112.735 habitantes (2009), capital da provincia de Terni, na rexión de Umbría.

É unha antiga cidade de Italia localizada na provincia de Umbría meridional, atópase no chan do río Nera. A 104 quilómetros ao norte de Roma, a 36 quilómetros ao noroeste de Rieti, e a 29 quilómetros ao sur de Spoleto. É centro universitario e é unha das cidades industriais máis importantes da Umbría.
Coanocito

dereita|200px|miniatura|As células ciliadoflaxeladas da esquerda corresponden cos coanocitos dunha esponxa Ascon
Os **coanocitos** son un tipo de células do filo porifera, que forman o coanodermo: a capa interna celular das esponxas. Son células provistas dun longo flaxelo central rodeado na súa base por unha coroa simple ou dobre de microvilosidades.

Comunmente dispoñen de vesículas alimenticias. Dirixen o flaxelo á cámara, que contacta co medio externo: os coanocitos provocan correntes de auga grazas a movementos que, aínda que non son coordinados no tempo, si que o son na dirección.

Os coanocitos interveñen tamén na captura do alimento. Ao provocar correntes, van obrigar ás partículas en supensión a achegarse. A auga atravesa as micropilosidades, onde queda encerrado o alimento que será despois fagocitado e, por transcitose, levado á mesoglea, onde os arqueocitos o captarán e transportarán o resto do organismo. Na mesoglea formaranse tamén unha especie de boliñas fecais, que se eliminarán por transcitose dos coanocitos.

Dependendo dos tipos de esponxas, os coanocitos vanse presentar en diferentes rexións:
* As esponxas asconoides, coa su típica forma de saco, teñen os coanocitos localizados nunha ampla cavidade ou esponxocele, onde xeran a corrente de auga, que neste caso é moi débil.
* As siconoides dispoñen de **canles flaxelares** onde localizan os coanocitos. Así, cun menor volume de auga para a mesma superficie de coanocitos, estes son máis eficientes, chegando a bombardear máis cantidade de auga.
* As esponxas Leuconoides teñen o maior éxito en fabricar correntes de auga, xa que localizan os seus coanocitos en pequenas cámaras flaxelares (cestiñas vibrátiles), e dispoñen duunha cavidade moi pequena e moi dividida, constituíndo a maior parte da esponxa canles e cámaras.

Os coanocitos teñen unha alta similitude cos organismos unicelulares chamados coanoflaxelados, dato que se emprega para defender a teoría colonial da aparición dos animais.
Bernardo Lecocq

**Bernardo Lecocq Onesy**, nado na Coruña o 10 de febreiro de 1734 e finado en Montevideo o 7 de decembro de 1820, foi un enxeñeiro militar de orixe galega que estivo logo da proclamación de independencia ao servizo das novas autoridades.

## Traxectoria 
Nado na Coruña en 1734, de pai flamengo e mai irlandesa, ingresou no exército. En 1770 estaba en América no vicerreinado da Prata. En 1773 estivo destinado na fronteira da Banda Oriental (actual Uruguai), dirixindo en 1776 as obras de fortificación na cidade de Montevideo e outras obras. Proclamada a independencia, Lecocq ficou na Arxentina, para pasar máis tarde (1812) a Montevideo onde faleceu en 1820.
José Varela Ulloa

**José Varela y Ulloa**, nado en Vilareda (Palas de Rei) o 7 de xullo de 1739 e finado na Habana (Cuba) o 23 de xullo de 1794, foi un mariño e cartógrafo galego. O seu papel máis importante foi a fixación das novas posesións españolas no golfo de Guinea e no Uruguai.

## Traxectoria 
Varela y Ulloa ingresou na Escola de Gardas-mariñas de Cádiz. Obtida a graduación de tenente de navío, embarcou en 1773, so mando do tamén galego, Juan de Lángara. O 1 de xaneiro do 1774 o navío parti para determinar as coordenadas da illa de Trinidad, no mar das Antillas. No seguinte ano, ascendido a capitán de fragata, so mando do francés La-Borda, determinou diversos puntos da costa occidental africana, auxiliando ademais a La-Borda na medición do pico do Teide e cartografando as Illas Canarias.

Conforme ao Tratado de San Ildefonso (1777), España conserva a Colonia do Sacramento, no actual Uruguai, e recibe de Portugal, no golfo de Guinea, as illas de Fernando Poo e Annobón. Varela y Ulloa acudiu a tomar posesión das illas africanas, so mando xeral do Conde de Argelejo, en expedición que partiu desde Buenos Aires. A toma de posesión foi difícil, falecendo o comandante da expedición.

En 1781 Varela y Ulloa foi comisionado como xefe da expedición que delimitaría os lindes entre as posesións españolas e portuguesas na Colonia de Sacramento. O grupo non arribou a Montevideo ata 1785.

## Obras
**Descripción de la Isla de Fernando Poo* (1780)
**Derrotero y descripción de Canarias*
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Lucas Labrada

[miniatura|175px|*Descripcion económica del Reyno de Galicia*, en [PDF.]]

**Lucas José de los Dolores Labrada Romero**, nado en Ferrol o 18 de outubro de 1762 e finado na Coruña en agosto de 1842, foi un ilustrado galego, autor dunha descrición económica de Galiza.

## Traxectoria 
En 1784 era empregado do Real Consulado da Coruña, obtendo en 1787 a praza de porteiro da mesma institución. En 1790 presenta un *Plan de gobierno de los porteros* e auxilia ao enxeñeiro de obras do Consulado. Despois ocupou durante catro anos a secretaría do organismo de xeito interino. Máis tarde intentou acceder, sen éxito, á cátedra de Matemáticas da Universidade de Santiago de Compostela. En 1802 accedeu ao posto, xa fixo, de secretario do Real Consulado.

Nos anos da ocupación napoleónica aparece como un afrancesado, prestando servizos de intérprete do Estado maior francés. Porén, en 1820 figura na Xunta de Censura dos liberais coruñeses, e pasa a ser favorecido coa praza de secretario da nova Deputación Provincial de Ourense, posto que non mantivo trala reposición absolutista de 1823, aínda que puido retornar como secretario do Consulado herculino, institución á que aparece ligado ata a súa morte en agosto de 1842.

A súa obra máis importante foi a *Descripción económica del Reyno de Galicia*, publicada en Ferrol en 1804. Nesa obra, valéndose en ocasións de correspondentes, levanta acta do estado económico do reino a fins do século XVIII. O libro constitúe unha preciosa fonte historiográfica, utilizada constantemente. A Editorial Galaxia fixo unha reedición en 1971.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Artigo "LABRADA, José Lucas" da Gran Enciclopedia Galega.
Igrexa de Santa María de Gomariz

A **igrexa de Santa María de Gomariz** é un templo de orixe medieval (concretamente da segunda metade do século XII), que conserva gran parte da súa fisonomía románica, o que fai que sexa un moi bo exemplo deste tipo de arquitectura rural de Galicia.
## Situación 
Está situada na parroquia de Gomariz, no concello de Leiro (comarca do Ribeiro). Sitúase nun alto no medio do lugar de Gomariz desde o que divisa de xeito privilexiado o río Avia.

## Historia 
Formou parte como priorado do Mosteiro de Toxos Outos de Lousame, por doazón do Emperador Afonso VII do 9 de maio de 1138:

Foi causa de graves conflitos e moitos preitos ao tomar posesión dela a familia dos Sarmiento de Ribadavia a partir de 1369:

En 1492 pasou a mans do cabido da catedral de Ourense, e volveu ao mosteiro de Sobrado en 1504:

A igrexa orixinal, moi antiga, puido ser feita polos templarios. Formaba parte do priorado de Sobrado dos Monxes, hoxe desaparecido, que tiña moita importancia para o mosteiro, xa que lle serviría como adega. Das posibles edificacións propiedade do mosteiro quedan algúns restos nun edificio que se distingue pola cantería do muro e os canzorros que terman do beirado. Se foi un celeiro, como supoñen algúns autores, sería unha das poucas obras civís románicas que se conservan.

## Descrición 
Posúe unha soa nave e ábsida amais de portada principal entre contrafortes prismáticos, de arquivoltas semicirculares sobre columnas acobadadas nas xambas.

Orixinalmente estaba formada por tres naves, En 1499 aínda quedaba en pé a Torre dos Signos:

A cabeceira e a nave son rectangulares. A fachada é a parte máis interesante desta igrexa. Dous pares de columnas estriadas e lisas manteñen o voo das arquivoltas peraltadas da porta principal. Decóranse con capiteis zoomorfos de singular beleza. Unha ventá románica sobre o saínte enmarcada tamén con columnas e un arco de medio punto. Remátase cunha espadana que acolle as dúas campás da igrexa.

A ventá románica do testeiro é de grandes proporcións e ten unha curiosa decoración nos capiteis.

## Galería de imaxes

Fachada igrexa de gomariz.jpg|Fachada románica.
Capitel romanica igrexa de gomariz.JPG|Capiteis románicos da fachada.
Capiteis portada igrexa de gomariz 2.JPG|Capiteis románicos da fachada.
Fiestra da cabeceira igrexa de gomariz.JPG|Xanela románica da ábsida.
Gomariz leiro 3.JPG|Posible celeiro ou resto do mosteiro ao que pertencía a igrexa de Gomariz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* Galería de imaxes da igrexa feita por FreeCat en flickr.com
* Entrada no blog toaddysnews
Alexandre de Serpa Pinto

**Alexandre Alberto da Rocha de Serpa Pinto**, nado o 20 de abril de 1846 e finado o 28 de decembro de 1900, foi un explorador e administrador colonial portugués.

## Traxectoria 
Ingresou no Colexio Militar con dez anos e aos dezasete tornouse no seu primeiro Comandante de Batallón de alumnos.

Serpa Pinto viaxou ata África oriental en 1869 nunha expedición ao río Zambeze. En 1877 explorou a zona entre a costa oeste de Angola e a costa leste de Mozambique, conducindo unha expedición que partiu de Benguela (Angola) e na que figuraban tamén Hermenegildo Capelo e Roberto Ivens. A expedición terminou en 1879 e atravesou as cuncas do río Congo e do Zambeze, Angola e partes das actuais Zambia, Zimbabwe e Suráfrica; era a cuarta travesía africana entre o Atlántico e o Índico. De novo entre 1884 e 1885, outra vez con Capelo, cruzou de Angola a Mozambique.

A expedición de Serpa Pinto tiña como obxectivo facer o recoñecemento do territorio e efectuar o levantamento do mapa do interior do continente africano, para demarcar a zona que Portugal reclamaría para si a través do chamado "mapa cor-de-rosa"; esta intención fallou despois do ultimato británico de 1888.

Foi nomeado cónsul-xeral para o Zanzibar en 1887 e gobernador-xeral de Mozambique en 1889. No desempeño do cargo, a continuación de actividades colonizadoras a prol de Portugal, abriu un conflito co Reino Unido.
William Godwin

**William Godwin**, nado o 3 de marzo de 1756 e finado o 7 de abril de 1836, fillo dun pastor disidente, foi un escritor político e polígrafo británico, considerado como un dos máis importantes precursores das escolas anarquista e utilitarista. Foi tamén célebre polas mulleres da súa vida. Casado con Mary Wollstonecraft, escritora feminista, en 1797, tiveran unha filla, Mary Wollstonecraft Godwin, máis coñecida como Mary Shelley, que escribiu *Frankenstein ou o moderno Prometeo*, e foi esposa do poeta Percy Shelley.

Godwin volveuse recoñecido decontado co libro *The Inquiry concerning Political Justice, and its influence on General Virtue and Happiness* (1793), citado con frecuencia abreviadamente como *Political Justice* (Xustiza Política), obra en dous volumes, que acadou varias edicións ata mediados do XIX, en pleno fervor revolucionario. Malthus escribe o seu *Ensaio sobre o principio da poboación* (1798) como resposta a Godwin. O autor efectúa unha corrosiva crítica da sociedade, baseada en tres principios:
* O ser humano depende totalmente da organización social, mal elaborada, que o corrompe. Ninguén é responsábel total dos seus actos, en consecuencia.
* Debe respectarse a liberdade. A lei e o Estado son negativos porque se apoian na opresión e a violencia. Polo tanto o individuo non lle debe nada á sociedade. Só a razón e o sentido común poden guiar os actos persoais a prol do benestar xeral. Só en pequenas comunidades se poderá cumprir ese ideal, conducente á *xustiza política*. 
* A propiedade ha de ser destruída como fonte de desigualdade e egoísmo, que impide o desenvolvemento da *xustiza política*. A pobreza fai do home un escravo.
Godwin preludia os principios do anarquismo, mais só indica vías pacíficas, baseadas na razón e no saber, para a instauración da nova sociedade.

## Obras (selección) 
* 1793 : *The Inquiry concerning Political Justice, and its influence on General Virtue and Happiness* (Investigación sobre a xustiza política e a súa influencia na virtude e a felicidade xeral)
* 1794 : *Things as They Are, or The Adventures of Caleb Williams* (As cousas tal como son, ou As aventuras de Caleb Williams), novela
* 1799 : *St.Leon, a Tale of the Sixteenth Century* (San León, ou Un conto do século dezaseis), novela
* 1805 : *Fleetwood, or The New Man of Feeling*, novela
* 1817 : *Mandeville, a Tale of the Times of Cromwell* (Mandeville, ou Un conto dos tempos de Cromwell), novela
* 1820 : *On population* (Sobre a poboación), ensaio
* 1824 - 1828 : *History of the Commonwealth of England from its commencement to its restoration*
Merdeiro

[miniatura|Merdeiro no [Museo Galego do Entroido.]]
O **merdeiro** é unha personaxe do entroido vigués de carácter popular que remitiu nos anos 20 do século XX por medio de ordenanzas municipais que sen mencionalo atacaban a súa figura.

## Historia e características
Vestirse no entroido de merdeiro era un costume típico entre os mariñeiros da ribeira viguesa. O seu obxectivo era incomodar a xente na época do entroido, refregando indiscriminadamente ás súas vítimas con restos de peixes podrecidos. O motivo da creación desta figura foi a xenreira existente entre mariñeiros e labregos. A vestimenta era á imitación dos escabicheiros, persoas do rural que collían os escabiches e baleiraban os pozos negros da cidade para cuitar as súas veigas, esaxerando os elementos do traxe e apeiros máis significativos: o pucho, os símbolos e o farol.

### O merdeiro na tradición escrita
A súa existencia queda reflectida na prensa de finais do século XIX e comezos do XX, e tamén por estudosos do folclore coma Vicente Risco ou Xaquín Lorenzo. No entroido de 2006 procurouse sentar a base teórica dun proxecto de recuperación desta figura, coa publicación dun libro sobre a súa figura e coa primeira saída á rúa dun grupo de merdeiros despois de máis de 80 anos.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Xerardo F. Santomé (2006): *O Merdeiro: un persoaxe do entroido vigués (Apuntamentos para a súa recuperación)*. Vigo: Asociación Cultural A Revolta e Asociación de Veciños do Casco Vello.
Flora Tristán

**Flora Célestine Thérèse Tristán**, nada en París en 1803 e finada en Bordeos o 14 de novembro de 1844, foi unha pensadora feminista e socialista francesa. 

## Traxectoria 
Filla dun coronel español natural do Perú e nai pertencente á burguesía parisiense refuxiada en España por mor da Revolución francesa, o pai de Flora, agregado militar en París morre en 1807 sen poder regularizar o seu matrimonio polas pexas que tiñan os militares españois para casar con estranxeiras. A confiscación dos bens dos españois residentes en Francia ordenada por Napoleón supuxo a confiscación da residencia familiar, Le Petit Chateau e a ruína da familia, Flora ten que poñerse a traballar aos 16 anos nun obradoiro de cerámica propiedade de André Chazal, con quen casa aos 18 anos logo de quedar preñada del, non foi un matrimonio feliz e aos poucos anos sepáranse de común acordo con dous fillos e un terceiro en camiño. En 1826 Flora iniciou un novo proxecto vital en Inglaterra, traballando como gobernanta, cos cartos reunidos emprendeu en 1833 unha viaxe ao Perú para reclamar a herdanza de seu pai. Tras tan só conseguir o pago dunha pensión mensual, regresou a Francia ao seguinte ano.

Xa en Francia comezou a súa actividade pública, primeiro dirixindo peticións ao parlamento francés para abolir a pena de morte, para o restablecemento do divorcio e escribindo folletos sobre a necesidade de acoller ben ás mulleres estranxeiras.

En 1837 publicou ''Pérégrinations d'une paria*, impresións sobre a súa viaxe ao Perú e o poder da oligarquía crioula, Perú (1837), que foi un éxito editorial. O home que estivera casado con ela férea a causa do preito que mantiña pola custodia da súa filla Ana, futura nai de Paul Gauguin, que gañara Flora. Para repoñerse vai a Inglaterra a pasar unha temporada entrando en contacto coas ideas de Robert Owen e o movemento chartista que complementou co coñecemento das de Henri de Saint Simon e Charles Fourier e, de volta a Francia, percorreu as cidades francesas para promover as ideas da solidariedade obreira e anticipouse ás ideas de Karl Marx ao propoñer a creación dunha Internacional Obreira na súa obra *L'Union ouvrière* (1843). En 1843 emprendeu unha campaña itinerante por toda Francia, esgotada e enferma morreu en Bordeos.

## Obras 
* 1835, *Nécessité de faire un bon accueil aux femmes étrangères* (Necesidade de acoller ben as mulleres estranxeiras).
* 1837 * Les pérégrinations d'une paria* (Peregrinacións dunha paria), narra o fracaso en ser aceptada pola súa familia peruana. 
* 1840, *Promenades dans Londres* (Paseos en Londres), observacións sobre da vida laboral británica. 
* 1843, *L'Union ouvrière* (A Unión obreira). Manifesto a prol do estabelecemento dunha organización internacional obreira; Flora percorreu a Francia para difundir a idea, que se adiantaba a AIT (1864). 
* *Le Tour de France. Journal 1843-44* (A volta á Francia. Diario 1843-44), publicación póstuma, na que relata os seus encontros con obreiros e xentes comúns de toda a Francia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 15px *Vidas Contadas'' en RNE .