open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Familia (botánica)

A **familia** é, en botánica, a unidade sistemática ou taxonómica situada entre a orde e o xénero, ou entre a superfamilia e a subfamilia se estivesen descritas. A desinencia latina da familia é -aceae, e en galego -ácea, agás algunhas familias debido ao uso tradicional do nome.

A seguir exponse unha listaxe de taxons botánicos pertencentes á categoría familia:

## A 
## B 
## C 
## D 
## E 
## F 
## G 
## H 
## I 
## J 
## K 
## L 
Labiatae Lacandoniaceae Lacistemataceae Lactoridaceae Lardizabalaceae Lauraceae Lecythidaceae Ledocarpaceae Leeaceae Leguminosae Leguminosae-Caesalpinioideae Leguminosae-Mimosoideae Leguminosae-Papilionoideae Leitneriaceae Lemnaceae Lennoaceae Lentibulariaceae Leonticaceae Lepidobotryaceae Lepuropetalaceae Liliaceae Limnanthaceae Limnocharitaceae Linaceae Lissocarpaceae Loasaceae Loganiaceae Lophopyxidaceae Loranthaceae Lowiaceae Luzuriagaceae Lythraceae

## M 
Magnoliaceae Malesherbiaceae Malpighiaceae Malvaceae Marantaceae Marcgraviaceae Martyniaceae Mastixiaceae Mayacaceae Medusagynaceae Medusandraceae Melanophyllaceae Melanthiaceae Melastomataceae Meliaceae Melianthaceae Meliosmaceae Memecylaceae Mendonciaceae Menispermaceae Menyanthaceae Misodendraceae Mitreolaceae Molluginaceae Monimiaceae Monotropaceae Montiniaceae Moraceae Morinaceae Moringaceae Muntingiaceae Musaceae Myoporaceae Myricaceae Myristicaceae Myrothamnaceae Myrsinaceae Myrtaceae 
## N 
Najadaceae Nandinaceae Napoleonaeaceae Naucleaceae Nelsoniaceae Nelumbonaceae Nepenthaceae Neumanniaceae Neuradaceae Nitrariaceae Nolanaceae Nolinaceae Nyctaginaceae Nymphaeaceae Nyssaceae
## O 
## P 
## Q 
* Quiinaceae
* Quillajaceae

## R 
## S 
Sabiaceae Saccifoliaceae Salicaceae Salvadoraceae Sambucaceae Santalaceae Sapindaceae Sapotaceae Sarcobataceae Sarcolaenaceae Sarcospermataceae Sargentodoxaceae Sarraceniaceae Saururaceae Saxifragaceae Scheuchzeriaceae Schisandraceae Scrophulariaceae Scyphostegiaceae Scytopetalaceae Simaroubaceae Simmondsiaceae Siparunaceae Siphonodontaceae Sladeniaceae Smilacaceae Solanaceae Sonneratiaceae Sparganiaceae Sphaerosepalaceae Sphenocleaceae Sphenostemonaceae Spigeliaceae Stachyuraceae Stackhousiaceae Staphyleaceae Stegnospermataceae Stemonaceae Sterculiaceae Stilaginaceae Stilbaceae Strasburgeriaceae Strelitziaceae Strychnaceae Stylidiaceae Stylobasiaceae Stylocerataceae Styracaceae Surianaceae Symphoremataceae Symplocaceae 
## T 
## U 
## V 
## W 
* Wellstediaceae - **Sinonimia:** Boraginaceae
* Winteraceae

## X 
* Xanthophyllaceae - **Sinonimia:** Polygalaceae
* Xanthorrhoeaceae 
* Xyridaceae

## Z 
* Zannichelliaceae 
* Zingiberaceae 
* Zosteraceae
* Zygophyllaceae - **Sinonimia:** Balanitaceae
Sociedad Deportiva Leioa

O **Sociedad Deportiva Leioa** é un club de fútbol español da cidade de Leioa (Biscaia), no País Vasco. Foi fundado en 1925 e compite na Terceira División. O seu campo é o Estadio Sarriena.
miniatura|No seu campo, Sarriena.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Miguel Moreira

**Miguel Moreira** é un lingüista galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Filoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse posteriormente na mesma universidade cunha tese de Lingüística xeral sobre ecoloxía lingüística, dirixida por Teresa Moure. 

Profesionalmente ten traballado como docente en cursos de lingua galega e lingua española para estranxeiros, así como de corrector lingüístico para o xornal *Sermos Galiza*.

## Obra 
* *Contra a morte das linguas: o caso do galego*, publicada como tese en 2013 e como ensaio en 2014 por Xerais.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Contra a morte das linguas: o caso do galego , tese rexistrada na Universidade de Santiago de Compostela.
Revólver (banda)

**Revólver** é un grupo musical español de rock, rock and roll e pop formada por Carlos Goñi en Valencia en 1988.

## Membros actuais 
* Carlos Goñi (voz e guitarras)
* Manuel Bagües (baixo)
* Julián Nemesio (batería)

## Discografía 
* *Revólver* (1990)
* *Si no hubiera que correr* (1992)
* *Básico* (1993)
* *El dorado* (1995)
* *Calle Mayor* (1996)
* *Básico 2* (1997)
* *Sur* (2000)
* *8:30 a.m.* (2002)
* *Rarezas* (2002)
* *Grandes éxitos* (2002)
* *Mestizo* (2004)
* *Básico 3* (2006)
* *21 gramos* (2008)
* *Que veinte años no es nada* (2010)
* *Argán* (2011)
* *Enjoy* (2013)
* *Babilonia* (2015)
* *Capitol* (2016)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial   
* Conta de Twitter da banda
Vincha

O termo galego **vincha** pode referirse a:

***Vexiga**, órgano do aparello urinario;
***Vinchoca**, lesión cutánea;
***Vincha**, doce similar a un pudin cocido na vexiga do porco.

## Notas
O Carballal, Meira, Meira

**O Carballal** é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Meira 
### Parroquias de Meira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Meira
Cardo

[miniatura|Flor do [cardo de Santa María.]]
[miniatura|*[Cirsium arizonicum*, amosando a súa lanuxe en talos e follas.]]

**Cardo** é o nome común dun grupo de plantas herbáceas silvestres con follas e inflorescencias espiñentas da cal existen varias especies. A maioría pertencen á familia Asteraceae (asteráceas). Os espiños aparecen por toda a planta –nos talos e nas partes planas das follas; son unha adaptación que protexe as plantas de ser comidas polos animais herbívoros. Tipicamente, as cabezas florais están formadas por unha especie de invólucro en forma de cáliz que abraza os pétalos.
O termo cardo emprégase ás veces para nomear as plantas da tribo Cynareae (sin.: Cardueae), especialmente os xénero *Carduus*, *Cirsium*, e *Onopordum*. Porén, algunhas plantas fóra desta tribo coñécense vulgarmente co nome galego cardo. O *Dicionario das ciencias da natureza e da saúde* di que se chama cardo a diferentes das familias das compostas, dipsacáceas, papaveráceas, solanáceas e umbelíferas, especialmente os xéneros *Carduus* sp. e *Cirsium* sp.
O cardo asneiro é o emblema floral de Escocia.

## O cardo na cultura popular 
O cardo é a flor nacional de Escocia (especialmente o cardo asneiro) dende hai 700 anos. Segundo a lenda os viquingos que intentaban atacar Escocia á noite, decidiron descalzarse para non facer ruído. Porén acabaron picándose nos cardos e os seus berros de dor alertaron os escoceses.
### Refraneiro 
* *Tèrra que dá cardo, pra min a gardo; a que dá o espiño pró meu veciño*.
* *Corta cardos en abril, e de cada un naceranche mil.*
* *O cardo e o queixo, ao peso.* 
* *Ao cardo que ha de picar, logo lle nacen espiñas.*
* *O cardo que ha de picar, xa espiñas trai ao nacer.*

## Taxonomía 
[miniatura|*[Carduus nutans* na alborada.]]
### Cardos na familia Asteraceae 
As plantas con nome vulgar cardo pertencen aos seguintes xéneros incluídos na familia Asteraceae:
* *Carduus* – cardo de almiscre (*Carduus nutans*) e outros
* *Carlina* – cardo cuco (*Carlina corymbosa*)
* *Carthamus* – cardo cabreiro (*Carthamus lanatus*)
* *Centaurea* – cardo estrelado (*Centaurea calcitrapa*), entre as que se inclúe *Centaurea ultreiae* Silva Pando, endemismo na Costa da Morte.
* *Cicerbita* – cardo de serra
* *Cirsium* – cardos comúns e cardo condidor (*Cirsium arvense*)
* *Cnicus* – cardo santo (*Cnicus benedictus*)
* *Cynara* – alcachofa e cardo común (*Cynara cardunculus*)
* *Echinops* – cardo globoso
* *Notobasis* – cardo sirio
* *Onopordum* – cardo asneiro (*Onopordum acanthium*)
* *Scolymus* – cardo dourado (*Scolymus hispanicus*)
* *Silybum* – cardo leiteiro (*Silybum marianum*)
* *Sonchus* – cardos molares (*Sonchus oleraceus* ou *Sonchus asper*)

### Cardos noutras familias 
Existen plantas noutras familias que en galego reciben o nome vulgar de cardo:
* A especie *Hyoscyamus niger*, chamada vulgarmente cardo velliño ou meimendro pertence á familia Solanaceae. 
* As especies *Eryngium campestre*, chamada cardo corredor e *Eryngium maritimum*, chamada cardo da ribeira, pertencen á familia Apiaceae.
* A especie *Dipsacus fullonum* (ou *Dipsacus sylvestris*) o cardo bravo ou cardencha, pertencen á familia Caprifoliaceae.

## Notas
Fontes, Meira, Meira

**Fontes** é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 estaba deshabitado, o que supón unha diminución con respecto a 2013, cando tiña 2 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Meira 
### Parroquias de Meira 
## Notas
Lingua mende

A **lingua mende** (''*) é unha lingua falada en Serra Leoa e nalgunhas zonas da veciña Liberia. É falada polo pobo mende e por outros grupos étnicos, xa que actúa como unha lingua franca no sur de Serra Leoa.

Mende é unha lingua tonal da póla mandé da familia de linguas níxer-congo. A descrición sistemática máis antiga do mende foi feita por F. W. Migeod  e Kenneth Crosby.

En 1921, Kisimi Kamara inventou o silabario para o mende chamado Kikakui (30px|Kikaku). Esta escrita foi usada amplamente durante un tempo, mais acabou por ser substituída por un alfabeto baseado no latino. A Biblia foi traducida ó mende en 1959.

## No cinema 
Foi usada en filmes como *Amistad* e *Diamante de sangue''.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ethnologue.com
Meira, Meira, Meira

**Meira** é unha vila da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2020 tiña 910 habitantes (472 homes e 438 mulleres). É a capital do concello, ao que dá nome.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Meira 
### Parroquias de Meira 
## Notas
Castro de Montealegre

O **Castro de Montealegre** é un poboado castrexo da península do Morrazo, situado nun outeiro á beira do mar na parroquia de Domaio (Moaña), moi preto do estreito de Rande. É un castro de especial importancia, non só porque foi un dos primeiros escavados e publicados cientificamente en Galiza, senón tamén pola súa tipoloxía, pola súa situación xeográfica, polos seus petróglifos e, moi especialmente, pola conservación excepcional dalgún dos restos mobles atopados.

## Descrición 
O poboado fortificado atopábase nun estado de conservación relativamente bo, pese ó abandono, ata o grave impacto da construción do corredor do Morrazo (CG-4.1), que atravesa o monte nun túnel pola súa base. Pese a todo, as estruturas defensivas (murallas, foxos, aterrazamentos) seguen a ser facilmente identificables en superficie, especialmente na zona norte. Ademais da construción da nova estrada, o sitio sufriu outras agresións en forma de desmontes de terreo, especialmente na zona sur.

## Intervencións arqueolóxicas 
O sitio arqueolóxico era coñecido dende principios do século XX, sendo escavado por Antón Losada Diéguez entre outros e ofrecendo materiais moi interesantes. Porén, o lugar foi, en xeral, esquecido durante moitos anos, ata que o monte no que se sitúa foi atravesado polo túnel. Esta obra obrigou á escavación arqueolóxica dunha parte do castro, tanto na ladeira leste como na ladeira oeste, no contexto da arqueoloxía de rescate ou arqueoloxía de urxencia, entre 2003 e 2004. Nesta intervención apareceron restos mobles en magnífico estado de conservación, especialmente nun grande cuncheiro localizado no contorno dunha casa na ladeira leste. Estes obxectos (cerámicas, fibelas etc) foron de excepcional importancia para o coñecemento do comercio a longa distancia entre a sociedade castrexa das Rías Baixas e os pobos mediterráneos da época. Unha parte das estruturas murarias desenterradas non foron destruídas e permaneceron no seu lugar sen que fosen sometidas a ningún tratamento de conservación e restauración. O resultado é que no lugar aínda poden verse os restos destas casas ou estruturas en estado de ruína e deterioración progresiva. En 2016, o desdobramento do corredor do Morrazo puxo en perigo o xacemento .

## Outros elementos de importancia 
No lugar aparecen varios gravados rupestres que foron declarados BIC no ano 1974 co nome Petróglifo Castro de Montealegre. Outra construción relevante, tanto dende o punto de vista arqueolóxico como etnográfico, é o manancial de auga escavado en forma de mina coñecido como A Cova da Londra, situado na zona norte do castro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (coords.). 2006. *O Castro de Montealegre*. Moaña, Pontevedra. Noia, Editorial Toxosoutos. ISBN 84-96673-10-3.
*  *Excavaciones en Montealegre (Domayo), provincia de Pontevedra*, 1925. Junta Superior de Excavaciones y Antigüedades, Madrid, *Revista de Archivos*, 1927 .

### Ligazóns externas 
* Información turística blog, 19/8/2007 .
Maltase

[miniatura|[Maltosa, o substrato da maltase.]]

A **maltase** (), tamén chamada *alfa-glicosidase*, *glicoinvertase*, *glicosidosacarase*, *maltase-glicoamilase*, *alfa-glicopiranosidase*, *glicosidoinvertase*, *alfa-D-glicosidase*, *alfa-glicósido hidrolase*, *alfa-1,4-glicosidase*, ou *alfa-D-glicósido glicohidrolase*, é un encima que hidroliza o disacárido maltosa, orixinando as dúas unidades de glicosa que a forman. Este encima encóntrase en plantas, bacterias, lévedos e animais. O encima hidroliza os enlaces O-glicosídicos alfa (1-4). No home encóntrase no epiitelio interno do intestino. Hai outros encimas alfa-glicosidases co mesmo número EC noutros tecidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Maltase-glicoamilase
* Sacarase-isomaltase

### Ligazóns externas 
* 
* Estrutura e evolución da maltase-glicoamilase e a sacarase-isomaltase de mamífero
Arroz (homónimos)

**Arroz** pódese referir aos artigos a seguir:
* **Arroz**, planta da familia das gramíneas (*Oryza sativa*) que se dá en terreos moi húmidos, que ten como froito un gran comestible moi rico en amidón. 
****Arroz**, gran desta planta, alimento básico en moitas culturas culinarias.
*** **Arroz branco**, xeito de presentación dos grans de arroz aos que se lles tirou tanto a casca coma o pericarpo.
*** **Arroz moreno**, arroz que conserva o xerme íntegro co farelo, ao que só se lle tirou a casca exterior ou gluma, arroz integral.
*** **Arroz inflado**, un tipo de gran inchado elaborado a partir de arroz, normalmente quecendo os centros dos grans de arroz.
*** **Arroz con leite**, unha sobremesa, papas de arroz, arroz doce típico de Galicia e outros territorios.
*** **Arroz con chícharos**, prato típico de Galicia.
*** **Arroz fritido**, un compoñente moi popular da cociña chinesa.
* **Arroz glutinoso** *(Oryza sativa* var. *glutinosa*), un tipo de arroz de gran curto que se torna pegañento trala cocedura, típico dos pratos chineses. 
* **Arroz salvaxe**, nome común dado ás especies de cereais do xénero *Zizania*.
* **Arroz, California**, unha vila no condado de Yolo, en California (Estados Unidos).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
**Arroz con chícharos*, programa de cociña da Televisión de Galicia (1990-1991).
* Arroceira, terreo onde se cultiva arroz, arrozal.
* *Rissotto*, unha comida tradicional italiana realizada a base de arroz.
* Vinagre de arroz, un vinagre suave elaborado a partir do produto da fermentación do arroz.
* Viño de arroz, unha bebida alcólica elaborada con arroz.
Arroz moreno

miniatura|Arroz moreno.
O **arroz moreno**, chamado tamén **arroz integral**, é arroz debrullado, ao que só se lle tirou a casca exterior ou gluma, non comestíbel. Conserva o xerme íntegro coa tona de farelo que o envolve, o que lle dá unha cor morena clara.

## Características 
Ten máis valor nutritivo ca o arroz branco por mor de que o farelo contén moitos elementos como fibra, vitaminas B1 (tiamina), vitaminas B2(riboflavina), B3 (niacinamida), vitamina D, ferro, magnesio, calcio e potasio que se perden coa moedura á que é sometido o arroz branco. O arroz moreno tamén conserva o xerme que aporta proteínas e ácidos graxos, así como a súa camada de aleuronas que contén elementos que eliminan a anxiotensina que inflúe no deselvolvemento da arteriosclerose e maila hipertensión.

Nos Estados Unidos, a lexislación federal garante que os niveis de vitaminas B1, B2, B3 e D, e os niveis de ácido fólico, calcio e ferro contidos no arroz non estean por baixo de certo limiar; en caso contrario o arroz ten de ser enriquecido.

O arroz integral cómpre máis tempo de cocedura, é máis duro ca o arroz branco ao mastigar, e vólvese axiña rancio. En condicións normais o arroz moreno consérvase meses, mais para alongar o seu tempo de vida e evitar a proliferación da traza da fariña (*Plodia interpunctella*), recoméndanse períodos de conxelación ou envasalo ao baleiro.

En Asia, foi considerado tradicionalmente coma un alimento para pobres e tempos de penurias e guerras. Nos países occidentais, desde a segunda metade do século XX asóciaselle a miúdo coa alimentación saudábel. Maiormente é utilizado na preparación de pratos vexetarianos.

## Véxase tamén 
* Genmaicha, un té verde mesturado con arroz moreno, consumido no Xapón
* Hyeonmi cha, unha tisana de arroz moreno torrado, consumida en Corea e no Vietnam

## Notas
Rafael Sáez Pérez

**Rafael Sáez Pérez** é un exfutbolista español. Xogaba de porteiro.

## Traxectoria 
Na tempada 1960–61 foi porteiro do Deportivo da Coruña, en Segunda División. Adestrado por Jesús Barrio, foi o porteiro con máis partidos (17), por diante de Juan Emery (11) e Moncho Parada (3). Ese ano o conxunto coruñés logrou o terceiro posto (detrás do Osasuna e Celta de Vigo) a catro puntos do ascenso.

Na tempada 1961–62 fichou polo Albacete, onde tamén foi o porteiro con máis partidos (17), diante do galego Sansón (14). Ese ano o equipo manchego descendeu a Terceira División, logo de xogar a permanencia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Emilio Sobrín

**Emilio Sobrín Arias**, nado en León, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.

## Traxectoria 
Comezou xogando en varios equipos de Bembibre, pasando logo ao Atlético Bembibre e ao La Bañeza. En 1955 xogou no Recreativo Europa Delicias, filial do Valladolid e ao ano seguinte no Club Deportivo San Pedro de Ponferrada.

En 1958 chegou ao Deportivo da Coruña, en Segunda División, debutando o 30 de novembro contra o Sestao. Estivo tres anos no club coruñés, sendo cedido á Ponferradina na primeira metade da tempada 1960/61. Volveu na tempada seguinte á Ponferradina, onde xogou varios anos cun breve paréntese no que xogou na Cultural Leonesa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Moncho Parada Castiñeiras

**Juan Ramón "Moncho" Parada Castiñeiras**, nado na Coruña en xuño de 1939, é un exfutbolista galego, que xogaba de porteiro.

## Traxectoria 
Formouse na canteira do Victoria, onde coincidiu con Amancio, e en 1958 ámbolos dous incorporáronse ao Deportivo da Coruña. Estivo no equipo B ata o seu debut co primeiro equipo nun partido amigable contra o Ourense no Carballiño. 

Nas tempadas 1959/60 e 1960/61 da Segunda División formou parte do primeiro equipo, adestrado por Jesús Barrio, como terceiro porteiro por detrás de Emery e Rafa. Xogou só 3 partidos oficiais durante esas dúas campañas, nos que encaixou cinco goles. Non contou con ningún minuto na seguinte campaña, con Otxoa no banco, na que os primeiros gardametas foron Pampols e Emery, e na que o Deportivo conseguiu o ascenso á Primeira División.

En 1962 deixou o equipo coruñés e fichouno o Rayo Vallecano por recomendación de Amancio. Na tempada 1963–64 xogou co Salamanca en Segunda División, onde tamén foi o terceiro porteiro do equipo (detrás de Miguel Benito e José Sánchez-Rojas). Ese ano o equipo castelán descendeu a Terceira División.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Paredes, Meira, Meira

**Paredes** é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 42 habitantes (18 homes e 24 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Meira 
### Parroquias de Meira 
## Notas
Valentín Suárez Fernández

**Valentín Suárez Fernández**, nado en Langreu o 14 de maio de 1934, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.

## Traxectoria 
Na tempada 1960–61 xogou co Deportivo da Coruña, en Segunda División. Foi un habitual na defensa do Deportivo nas dúas campañas que permaneceu no conxunto coruñés, adestrado o primeiro ano por Jesús Barrio e o segundo por Juan Otxoa, logrando o ascenso a Primeira División. Foi compañeiro de zaga de Manín, José Domínguez e Antonio Collar na primeira campaña, e de Pegaso, Víctor Aurre, José Carlos Lariño, Manín e José Domínguez na segunda.

Na tempada 1962–63 fichou polo Langreo de Segunda División, onde permaneceu 3 campañas, sendo un habitual do equipo titular as dúas primeiras.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Arroz fritido

miniatura|Arroz fritido con diferentes ingredientes.
[miniatura|Prato con arroz fritido na [Gastronomía do Xapón|cociña xaponesa (ファイルの概要).]]
O **arroz fritido** (en chinés simplificado: 炒飯 ; en chinés tradicional: 炒饭 ; en pinyin: *chǎofàn* ) é un prato moi popular da cociña chinesa. Orixinario dun prato caseiro procedente do Xapón, suponse que procede do ano 4000 a. C., elaborado a partir dunha receita que incluía o arroz como ingrediente principal. Nos banquetes chineses sérvese coma o penúltimo prato.

Adóitase coñecer tamén co nome de **"arroz fritido tres delicias"**, especialmente nos restaurantes chineses de Galicia, e nos preparados conxelados do prato.

## Características 
Existen ducias de variedades de arroz fritido, cada un coa súa propia listaxe específica de ingredientes. En Asia as variedades máis famosas inclúen o *yangchow* e arroz fritido de Fukien. 

Nos restaurantes do oeste da China, que fornecían a clientela estranxeira, foron inventando as súas propias variedades de arroz fritido, incluíndo o arroz fritido con ovo, o arroz fritido (picante) de Singapur (que curiosamente non está realmente dispoñíbel en Singapur) e o “arroz fritido especial” que se atopa en todas partes.

### Ingredientes 
Os ingredientes empregados na elaboración do arroz fritido varían enormemente. Adoitan incluír ingredientes tales como cenoiras, xermolos de soia, apio, ervellas, e outros ingredientes cárnicos como polo, porco, gambas, spam ou tofu. A miúdo inclúense cebolas e allo ben picados, este engadido dá complexidade e textura.

### Preparación e adubo 
Adóitase cociñar nun *wok* e inclúe aceite vexetal ou graxa animal para evitar que se apegañe, así como proporcionar sabor. Os cachiños de ovo engádense para dar cor en moitos pratos. A pementa ou os mollos picantes que proporcionan un lixeiro toque picante a este prato, ás veces se ofrecen nun prato pequeno separado do arroz. Moitos cociñeiros aduban o arroz fritido con pementa negra. O mollo de soia dá ao arroz fritido a súa cor morena e o sabor salgado.

### Presentación 
O arroz fritido sérvese coma compañamento a outro prato ou, alternativamente se pode considerar un prato en si mesmo.

É moi popular adobiarlo con chalotas fritidas, algunhas poliñas de pirixel, cenoiras relada con formas intricadas ou algún pemento en rebandas por riba do arroz.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arroz con chícharos (prato)
### Ligazóns externas 
* Receita: Como facer arroz fritido (en castelán)
Luis Martínez Montero

**Luis Martínez Montero**, coñecido como "**Manín**", nado na Coruña o 6 de xuño de 1934, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa e centrocampista, e militou case toda a súa carreira no Deportivo da Coruña, co que logrou dous ascensos á Primeira División.

## Traxectoria 
Tras iniciarse no Victoria, fichou en 1953 polo Deportivo da Coruña. Nas súas dúas primeiras tempadas no club, foi cedido ao Xuvenil, logrando na primeira delas o ascenso á Segunda División, e debutando na categoría de prata na seguinte (1954/55). Esa mesma tempada disputou o seu primeiro partido oficial co Deportivo, nun enfrontamento de Copa contra o FC Barcelona de Luis Suárez.

Na tempada 1955–56 debutou co Deportivo en Primeira División. Nesta campaña participou en 6 partidos, nun ano no que o equipo coruñés tivo 3 adestradores: Rodrigo García Vizoso, Pahiño e Ángel Zubieta. En 1956 fichou polo Burgos xunto a outros tres coruñeses: Losada, Regueira e Lexo. Despois dunha tempada no club burgalés, regresou ao Deportivo, onde acabou por facerse coa titularidade, principalmente a partir da tempada 1958/59. Formou parte do equipo branquiazul até a campaña 1963–64, logrando novamente o ascenso a Primeira División. Aínda que xogaba como defensa ou centrocampista conseguiu boas cifras anotadoras, con 30 goles oficiais no seu paso polo Deportivo.

Antes de retirarse xogou a tempada 1964/65 no Compostela.

## Palmarés 
**Deportivo da Coruña**

* **Segunda división (2):** 1961/62, 1963/64.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Antonio Collar Monterrubio

**Antonio Collar Monterrubio**, nado en San Juan de Aznalfarache (Sevilla) o 7 de marzo de 1933, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol en Sevilla e logo en Madrid, formándose na Peña Noria, e foi despois fichado para as categorías inferiores do Atlético de Madrid xunto a dous dos seus irmáns. En 1952 o presidente do Cádiz CF foi á casa do pai de Antonio para expresar o seu desexo de que os catro irmáns Collar xogasen esa tempada no equipo andaluz, en Terceira División. A proposta foi aceptada e os catro irmáns, Juan de Dios, Pepe, Antonio e Enrique, xogaron a tempada 1952/53 no Cádiz cedidos polos seus respectivos clubs.

Na tempada 1954/55 foi cedido xunto a Enrique ao Real Murcia, co que debutou en Segunda División fronte ao Jaén. Na tempada 1955–56 debutou co Atlético de Madrid en Primeira División. Nesa campaña e nas dúas seguintes xogou en 9 partidos e anotou un gol.

Na tempada 1960–61 fichou polo Deportivo da Coruña, en Segunda División. Nesa campaña foi titular no equipo adestrado por Jesús Barrio, acompañado na zaga por Manín, José Domínguez e Valentín Suárez. Ese ano o equipo coruñés logrou o terceiro posto, a 4 puntos do ascenso directo.

Na tempada 1961–62 fichou polo Las Palmas de Segunda División, onde permaneceu 6 campañas, sendo un habitual do equipo titular as tres primeiras. Na campaña 1963–64 logrou o ascenso a Primeira División.

## Persoal 
Os seus irmáns Juan de Dios, Pepe e Enrique Collar foron tamén futbolistas, sendo Enrique o máis destacado, con 16 tempadas no Atlético de Madrid e chegando a ser internacional coa selección española en 16 ocasións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Touzón

Como topónimo **Touzón** pode referirse a:

;En Galiza
***Touzón**, lugar da parroquia da Penamaior, no concello de Becerreá;
***O Touzón**, lugar da parroquia da Esperela, no concello de Baleira;
***O Touzón**, lugar da parroquia de Ludrio, no concello de Castro de Rei;
***O Touzón**, lugar da parroquia de Folgoso do Courel, no concello de Folgoso do Courel;
***O Touzón**, lugar da parroquia de Meira, no concello de Meira.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Magyar Televízió

**Magyar Televízió** (en galego, *Televisión Húngara*), tamén coñecida como **MTV**, é a compañía de televisión pública de Hungría. Fundada en 1954 como parte de Magyar Rádió, funciona como un organismo independente da radio pública desde 1974.

Actualmente o grupo xestiona dúas cadeas de televisión con cobertura en toda Hungría e un servizo adicional que emite as sesións do Parlamento húngaro a través de Internet. MTV é membro activo da Unión Europea de Radiodifusión e parte do grupo húngaro MTVA desde 2011.

## Historia 
### MTV durante a República Popular de Hungría 
As primeiras probas de Magyar Televízió tiveron lugar en 1954, pero non foi ata o 23 de febreiro de 1957 cando comezaron as emisións regulares da televisión de Hungría. A inauguración oficial da canle produciuse o 1 de maio de 1957, coa emisión dun desfile militar do Exército húngaro, e desde o 2 de xullo dese mesmo ano empezaron a emitirse programas diarios de información. Nese tempo MTV formaba parte da radio pública húngara, Magyar Rádió. Desde a súa creación e ata o final da República Popular de Hungría en 1989, Magyar Televízió estivo controlada por completo polo Estado.

Nos seus primeiros anos Magyar Televízió foi unha das cadeas de televisión máis activas de Europa do Leste, e foi unha das impulsoras dunha plataforma de televisións públicas da órbita socialista, distinta á Unión Europea de Radiodifusión (UER), que servise para intercambiar programas. Deste xeito, MTV foi un dos catro grupos fundadores da Organización Internacional de Radio e Televisión (OIRT) xunto a Checoslovaquia, Alemaña Oriental e Polonia.

Nos seguintes anos, o desenvolvemento de MTV continuou coas primeiras emisións en cor en 1967, a creación dunha segunda canle en 1971, e a separación en dúas entidades independentes de Magyar Televízió e Magyar Rádió en 1974. En 2008 comezaron as emisións das dúas canles do grupo en alta definición.

## Canles de televisión 
* **M1**: Primeira cadea. Oferta unha programación de contidos xerais con vocación de servizo público, informativos, películas e produción propia.
* **M2**: Segunda canle, dedicado á cultura e ás minorías húngaras.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Unión Europea de Radiodifusión
### Ligazóns externas
* Web oficial de Magyar Televizió 
* Sitio corporativo de Magyar Televizió
Arroz inflado

right|miniatura|.
miniatura|Arroz inflado.
O **arroz inflado** é un tipo de gran inflado elaborado a partir de arroz, normalmente quentando os centros dos grans de arroz a alta presión en presenza de vapor, porén o método de fabricación admite moitas variantes. Adóitase consumir polo almorzo con leite frío ou morno.

## Historia 
O *pori* (tamil: பொரி) ou arroz inchado menciónase en varias obras locais como ofrenda para as deidades hindús. Aparece mencionado como ofrenda para Vinayagar con rapaduras (doces) no *Tiruppugazh*, unha escolma de cantigas relixiosas támiles do século XV escrita polo poeta Arunagirinathar.

## Uso 
O arroz inflado úsase coma aperitivos e cereais para o almorzo, e tamén é un xantar de tomar pola rúa nalgúns lugares do mundo, especialmente na India. Hoxe en día atópase nos supermercados de todo o mundo coma alimento industrial, especialmente en coñecidas marcas de cereais.

## O arroz inflado na India 
O arroz inflado é un ingrediente do *bhel puri*, un popular *chaat* (galletiña de petisco) indio. Úsase tamén en templos e *gurdwaras* (lugares de culto) como *prasad*.

O *pori* ofrécese ás deidades hindús en todas as *pujas* do estado indio de Tamil Nadu. A elaboración de *pori* é o principal negocio familiar dende hai séculos en moitos pobos arredor de Namakkal e Avinashi, distribuídose por todo o país e incluso no estranxeiro.

Un arroz inflado tradicional chamado *muri* (ás veces *mouri*) elabórase quentando o arroz nun forno cheo de area. O *muri* é ao arroz o que os flocos de millo ao millo. O proceso implica facer menos perecedeiro o arroz. O *muri* é un alimento básico en moitas partes de Rayalaseema, Karnataka do Norte, Bengala e Bangladesh. Unha receita moi popular con *muri* é o *jhalmuri* ou *bhelpuri*.

O arroz inflado denomínase *mur-mure* nalgunhas partes da India. En moitas zonas de Rayalaseema e Karnataka do Norte, o *uggani* é popular xunto co *mirapakai bajji* (*bajji* de pemento picante).

## Notas 
## Véxase tamén
Aeroporto de Donostia

O **Aeroporto de Donostia** (IATA: **EAS**, OACI: **LESO**) é un aeroporto xestionado por Aena situado no concello de Hondarribia (Guipúscoa), na fronteira de España con Francia, a 20 quilómetros da cidade de Donostia.

## Historia 
O aeroporto foi inaugurado o 22 de agosto de 1955 e foi aberto oficialmente ao tráfico aéreo tanto nacional como internacional de turismo o 29 de agosto de 1955. A compañía aérea Aviaco foi a primeira en operar no aeroporto, a partir do 2 de setembro do mesmo ano. A pista orixinalmente medía 1.200 metros e a súa orientación era 05/23. Esa orientación obrigaba aos avións a sobrevoar territorio francés, o que supuxo as protestas inmediatas por parte do goberno galo. Ademais, a falta de instalacións obrigou a acondicionar como terminal de pasaxeiros unha fábrica de conservas próxima.

En xullo de 1957, o encontro entre delegacións española e francesa permitiu chegar a un acordo de límites para a explotación do aeroporto. Este acordo, que entrou en vigor en xuño de 1959, permitiu establecer as servidumes aeronáuticas do aeroporto pero impuxo a prohibición de usar o aeroporto por parte dos avións a reacción.

En xullo de 1961, concluíronse as obras de ampliación da pista, que pasa a ter 1.500 metros de lonxitude despois dos 1.200 iniciais.

Entre 1964 e 1965, ampliouse o aparcadoiro de avións, construíuse a torre de control e o aeroporto recibiu oficialmente o nome actual (aeroporto de San Sebastián). En 1967 comezaron os traballos para a construción da terminal de pasaxeiros, que se inaugurou en 1968. En decembro de 1969, o aeroporto pechouse ao tráfico para proceder a unha nova prolongación ata os actuais 1.754 metros.

O 18 de marzo de 1992, España e Francia asinaron un novo acordo. Con el, suprimíase a prohibición de voos de avións a reacción á vez que se limitaba o número cotián de movementos, fóra do horario nocturno.

Xa no século XX o goberno propuxo a ampliación da pista en 600 metros pero en xullo de 2006 o Ministerio de Fomento decidiu non ampliala. En xullo de 2009 presentouse un novo proxecto para ampliar a pista en 150 metros cara Irún e 50 metros cara ao mar. De momento as obras están paradas debido a crise económica do país.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de aeroportos de España

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Aeroporto de Donostia na web de AENA
Arroz glutinoso

[miniatura|250px|Arroz glutinoso en follas de [bananeira.]]
[miniatura|250px|Arroz glutinoso con [feixóns.]]
O **arroz glutinoso** (especie *Oryza sativa var. glutinosa* ou *Oryza glutinosa*) tamén denominado arroz pegañento, é un tipo de arroz de gran curto, oriúndo de Asia, que se torna particularmente pegañento despois da cocedura. Chámase *glutinoso* por ser pegañento e non conter glute. Por outra banda, cómpre non confundilo con outros tipos de arroz asiáticos que tamén se tornan pegañentos trala cocedura.

## Cultivo 
O arroz glutinoso cultívase en Tailandia, no Xapón, no Vietnam, na China e en Laos. Estímase que 85% da produción total de arroz de Laos é deste tipo. Existen rexistros mencionando este arroz datados de hai preto de 1100 anos, nesta rexión. Na China, de acordo con lendas ancestrais, este tipo de arroz cultívase hai máis de 2000 anos. Tests químicos revelaron quese usou como ingrediente chave da argamasa da Gran Muralla Chinesa. Úsase en innumerábeis receitas do leste e sueste asiático, como, por exemplo, en Macau, na receita dos chamados pudins de arroz glutinoso (tamén coñecidos coma *lapas*), que se envolven en follas de bananeira.

## Composición 
O arroz glutinoso non contén glute, sendo por iso compatíbel con dietas exentas de glute (celiaquía). O que o distingue dos restantes tipos de arroz é a ausencia de amilosa (ou presenza de cantidades moi reducidas) e, tamén, a elevada concentración de amilopectina (os dous polisacáridos que constitúen o amidón). A amilopectina é responsábel da cualidade pegañenta do arroz glutinoso. Esta diferenza ten orixe nunha mutación que foi albo de selección artifical por parte dos agriculturores.

Pódese usar sen casca ou con casca. O arroz glutinoso sen casca posúe unha cor branca, mentres que o integral posúe unha cor rosada ou negra. Ambos os dous poden cocerse en gran ou triturarse e transforse en fariña, para seren cociñados coma unha pasta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mochi
Hospital de la Santa Creu i Sant Pau

O **Hospital de la Santa Creu i Sant Pau** (*Hospital da Santa Cruz e San Paulo*), coñecido habitualmente como **Hospital de Sant Pau**, é un conxunto modernista situado en Barcelona, proxectado polo arquitecto Lluís Domènech i Montaner. Foi construído entre 1902 e 1930 en dúas fases: a primeira, realizada por el mesmo entre 1902 e 1913, consta de 13 edificios modernistas; a segunda, realizada polo seu fillo Pere Domènech i Roura a partir de 1920, conta con seis edificios máis, dun modernismo moderado, ademais doutras construcións posteriores. Aínda que non se desenvolveu integramente todo o proxecto orixinal, a súa notoriedade foi recoñecida por varios premios e co recoñecemento como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1997.

Edificado como centro hospitalario moderno e innovador, logo de cen anos deixou de cumprir esa función e, actualmente, está sendo restaurado para albergar centros vinculados coa secretaría xeral da Unión polo Mediterráneo, situada en Barcelona. As súas funcións hospitalarias foron trasladadas a un novo hospital dentro do mesmo perímetro do recinto en sintonía coas necesidades do século XXI.

Construído cos materiais e a decoración propia dun modernismo con inspiración neogótica, destaca a profusión da cerámica, con funcións profilácticas e decorativas, ladrillo visto e esculturas que incorporan unha ampla iconografía onde se mostra a visión relixiosa e historicista do seu autor.

Pola gran cantidade de edificios, a súa riqueza ornamental e o seu nivel de conservación, o Hospital de Sant Pau é o conxunto máis grande da arquitectura modernista catalá.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Hosp stPau Recinte 0656 resize.jpg|Patio interior do recinto
Ficheiro:Pavello de Sant Leopold.jpg|Pavillón de Sant Leopold
Ficheiro:Sant pau pavilion.jpg|Pavillón da Purísima
Ficheiro:StPau-Administracio-façana-7179sh.jpg|Fachada principal

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cerámica e mosaicos do Hospital de la Santa Creu i Sant Pau
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Hospital de Sant Pau
Arco (periódico)

***Arco*** foi un xornal editado en Ourense entre 1937 e 1940.

## Historia e características 
Subtitulado *Órgano de Falange Española Tradicionalista y de las JONS de Orense*, apareceu o 21 de outubro de 1937 para substituír a *Rumbo*. Emilio Canda Pérez figura como fundador, e estivo dirixido por Mariano Rodríguez de Rivas, Lorenzo Garza, Benito García, Antonio Nobre e finalmente Bartolomé Mostaza. Augusto Assía foi redactor-xefe, sendo tamén responsable da sección de política exterior. Cesou a súa publicación o 31 de outubro de 1940 para fusionarse con *La Región*, por orde da Dirección General de Prensa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
Rumbo (periódico)

***Rumbo*** foi un xornal editado en Ourense en 1937.

## Historia e características 
Subtitulado *Órgano de Falange Española Tradicionalista y de las JONS de Orense*, apareceu o 28 de febreiro de 1937. Fundado por Bartolomé Mostaza, xefe de Prensa e Propaganda da Falange de Ourense, que tamén foi o seu primeiro director. O redactor-xefe era Emilio Canda Pérez e na redacción figuraba Justel. A finais de abril Bartolomé Mostaza cesou na dirección sendo substituído por Emilio Canda. Editou case douscentos números até outubro de 1937, cando cesou a súa publicación, reaparecendo co novo nome de *Arco*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
Ocho apellidos vascos

***Ocho apellidos vascos*** é un filme español dirixido por Emilio Martínez-Lázaro, con guión de Borja Cobeaga e Diego San José, protagonizada por Clara Lago, Dani Rovira, Carmen Machi e Karra Elejalde. Estreouse en España o 14 de marzo de 2014.

## Sinopse 
Rafa (Dani Rovira), un sevillano que nunca saíu de Andalucía, decide abandonar a súa terra natal para seguir a Amaia (Clara Lago), unha moza vasca que a diferenza doutras mulleres que coñeceu se resiste ás súas técnicas de sedución. Para conseguilo, e en contra dos consellos dos seus amigos, decide viaxar á vila da súa pretendida, no corazón abertzale do País Vasco. Unha serie de malentendidos levarán ao mozo sevillano a ter que facerse pasar por un auténtico vasco con oito apelidos, e ir enredándose cada vez máis no personaxe que creou para lograr os seus propósitos.

## Personaxes 
* Clara Lago como Amaia
* Dani Rovira como Rafa
* Carmen Machi como Merche
* Karra Elejalde como Koldo
* Alberto López como Joaquín
* Lander Otaola como Borroka
* Aitor Mazo como Padre Naxio
* Abel Mora como Pedro
* Alfonso Sánchez como Curro
* Aitziber Garmendia como Iratxe
* Miriam Cabeza como Edurne
* Los del Río como eles mesmos

## Recepción 
Na súa primeira fin de semana a produción reuniu 404.020 espectadores xerando 2,72 millóns de euros de recadación. Eses datos sitúana entre as mellores quince estreas da historia do cine español. Na súa segunda fin de semana a produción aumenta a recadación case un 56% respecto á fin de semana anterior só superado por dúas superproducións: O Imposible e Avatar con 4,4 millóns en só 10 días.

## Premios e candidaturas 
;XXIX edición dos Premios Goya

;Medallas do Círculo de Escritores Cinematográficos

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Agullana

**Agullana** é un concello catalá situado na comarca do Alt Empordà, na provincia de Xirona. Segundo o INE, no 2013, o concello tiña 853 habitantes e, en 2023, 923.

## Xeografía
O pobo, situado na confluencia do río Guilla, está a 5 quilómetros da Jonquera e a 24 quilómetros de Figueres. O termo municipal de Agullana limita coas comarcas de Vallespir, a Jonquera, Capmany, Darnius e o Vajol. O territorio de Agullana esténdese pola zona occidental da serra do Albera. Na parte norte hai sobreirais e aciñeirais, con presenza de castiñeiros nas zonas de máis altura.

### Demografía
## Historia
miniatura|esquerda|Praza Maior e Casa Estela
O concello de Agullana foi ocupado dende os tempos da Prehistoria. Nel existen catro monumentos megalíticos: dous dolmens e dous menhires.

A primeira referencia documental de Agullana atópase no ano 1019, co nome de Aguliana, nun documento no que o bispo Pere Rotger cede a *Ecclesiam Sanctae Mariae de Aguliana* na Canónica de Xirona.

Agullana formou parte dos dominios do vizcondado de Rocabertí. A mediados do século XVIII comezou a desenvolverse a industria da cortiza. No momento de máximo esplendor, a principios do século XX, a vila tiña 40 fábricas que se dedicaban a esta industria das que hoxe só queda unha.

## Notas 
## Véxase tamén
* Alt Empordà
* Provincia de Xirona
MTVA

**Médiaszolgáltatás-támogató és Vagyonkezelő Alap** (en galego: «Apoio ao Servizo de Prensa e Fondo de Xestión de Activos»; **MTVA**) é a empresa estatal que xestiona os catro servizos públicos de medios de comunicación en Hungría: Magyar Rádió, Magyar Televízió, Duna Televízió e Magyar Távirati Iroda (axencia de noticias). Fundouse o 1 de xaneiro de 2011 e ten a súa sede na capital, Budapest.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Magyar Rádió
* Magyar Televízió
* Duna Televízió
* Magyar Távirati Iroda
### Ligazóns externas
* Sitio web oficial
Aiguaviva

**Aiguaviva** é un concello catalá situada na Comarca do Xironès, na provincia de Xirona. Forma parte da área urbana de Xirona.

Tamén denomínase **Aiguaviva del Gironès** para diferenciarse con Aiguaviva de Bergantes, na provincia de Teruel.

## Demografía
En 2023, segundo o INE, contaba con 770 habitantes en total.

## Economía
Agricultura de secaño e gandaría. Antigamente había varias fábricas de tellas, actualmente desaparecidas.

## Lugares de interese 
* Can Timbes, un mas.
* Igrexa de San Xoán, de estilo gótico con elementos de estilo neoclásico.
* Capela de Santa María de Vilademany, de estilo románico.
* Casa dos Templarios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Provincia de Xirona
Monte da Enxa

miniatura|Recinto do curro no monte da Enxa
**A Enxa** é un monte galego situado na serra da Barbanza, na parroquia de Noal no concello de Porto do Son. Ten unha altitude de 538 metros. No seu cume hai unha Estación de Seguimento Marítimo e un miradoiro. Neste monte está situado o curro da Enxa, onde se realiza unha coñecida rapa das bestas no mes de xullo.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Recensión do vértice xeodésico, .
*Datos do monte en climbbybike.com , .
*Datos do monte en altimetrias.net, .
*Datos do miradoiro no cume do monte en turgalicia.es
A Azoreira, Seixosmil, Meira

**A Azoreira** é un lugar da parroquia de Seixosmil, no concello de Meira, na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Seixosmil 
### Parroquias de Meira 
## Notas
Bartolomé Mostaza

**Bartolomé Mostaza Rodríguez**, nado en Santa Colomba de Sanabria (Zamora) o 14 de setembro de 1907 e finado en Madrid o 2 de abril de 1982, foi un político, escritor e xornalista español.

## Traxectoria 
Fillo de Joaquín Mostaza Rodríguez e descendente da familia Rodríguez de Medio, foi o terceiro de nove irmáns. O seu pai morreu cando tiña once anos. Graduado en filoloxía clásica e dereito na Universidade de Salamanca, empezou a exercer o xornalismo en 1932, sendo redactor de *El Debate*.

Durante o período republicano evolucionou cara ao falanxismo. Tras o inicio da Guerra Civil, foi xefe provincial de Prensa e Propaganda de Falange en Ourense onde fundou e dirixiu o xornal *Rumbo*. Foi xuíz municipal de Ourense e tenente de Estado Mayor. Foi nomeado director de *Arco* en xuño de 1939. Durante o franquismo, tras dirixir varias cabeceiras de provincias e a revista falanxista *Fotos*, chegou á subdirección do tamén falanxista *Arriba*. Posteriormente pasou a *Ya*, onde foi xefe da sección internacional, crítico literario e subdirector. Entre 1970 e 1977 foi o seu director. Tamén foi o representante da redacción de *Ya* no consello de administración de Editorial Católica, propietaria do xornal. Foi tamén censor oficial de teatro.

Destacou pola súa faceta docente: Foi un dos profesores da escola de xornalismo de *El Debate*, membro do claustro da Escola de Xornalismo da Igrexa e director da Escola Oficial de Xornalismo.

Escribiu obras relacionadas coa doutrina da igrexa católica, como *Comentarios a las encíclicas Mater et Magistra* e *Pacem in terris*; tamén abordou o ensaio político: *Comunicación social e integración europea* e *Europa como espacio geopolítico*; e a poesía *Búsqueda* (1949), *La vida en vilo* (1952) e *En esta tierra*. Durante os últimos anos da súa vida, traballou en *Poesía española del siglo XIII al siglo XX*, unha obra de investigación e crítica. Obtivo en dúas ocasións o Premio Nacional de Periodismo.

Dous dos seus irmáns Miguel Mostaza Rodríguez e Antonio Mostaza Rodríguez alcanzaron certa relevancia no ámbito eclesiástico español do século XX.

## Obras 
* *A corazón abierto*, 1997.
* *Panorama de la poesía española en castellano*, 1981.
* *Nuevo derecho parroquial*, 1984.

## Vida persoal 
Casou en Ourense con Sara Martínez Fernández en febreiro de 1939.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Necrolóxica, en *El País*.
Alp

**Alp** é un concello catalá, na comarca de Baixa Cerdanya, na provincia de Xirona. Segundo o INE, no ano 2012, tiña unha poboación de 1745 habitantes.

Nel atópanse as estacións de esquí de La Molina e Masella.
## Historia
Alp xa existía no século IX como parroquia do Bispado de Urgell. A comezos do século XIV, as terras de Alp foron entregadas entre os baróns de Urtx, o vescomtes de Castellbò e o rei. Os reis de Aragón compraron as terras do Urtx (1316), e as vendeu a Mataplana (1368).

## Demografía
## Véxase tamén
* Baixa Cerdanya
* Cerdanya