Frank Macfarlane Burnet

**Frank Macfarlane Burnet** (nado o 3 de setembro de 1899 – finado o 31 de agosto de 1985), foi un virólogo australiano coñecido polas súas contribucións á inmunoloxía. Recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina de 1960 por predicir a tolerancia inmunitaria adquirida. Tamén desenvolveu a teoría da selección clonal.

Burnet obtivo a súa licenciatura en Medicina (MD) na Universidade de Melbourne en 1924, e o seu doutoramento (PhD) da Universidade de Londres en 1928. Seguiu realizando investigacións de vangarda en microbioloxía e inmunoloxía no Instituto de Investigación Médica Walter e Eliza Hall de Melbourne, e foi director do Instituto desde 1944 a 1965. De 1965 ata a súa xubilación en 1978, Burnet traballou na Universidade de Melbourne. Ao longo da súa carreira desempeñou un papel activo no desenvolvemento de políticas públicas para as ciencias médicas en Australia e foi membro fundador da Academia Australiana de Ciencias (AAS), da que foi presidente de 1965 a 1969.

Os prinicipais logros de Burnet en microbioloxía foron o descubrimento dos axentes causantes da febre Q e a psittacose; o desenvolvemento de ensaios para o illamento, cultivo e detección do virus da gripe; a descrición da recombinación de cepas do virus da gripe; a demostración de que o virus da mixomatose non causa enfermidade en humanos. Os métodos modernos de producir a vacina da gripe aínda se basean nos traballos de Burnet nos que melorou os procesos de cultivo dos virus en ovos de galiña.

Polas súas contribucións á ciencia australiana, Burnet foi elixido como o primeiro australiano do ano en 1960, e en 1978 cabaleiro da Orde de Australia. Foi recoñecido internacionalmente polos seus logros: ademais do Nobel, recibiu o premio Lasker e as medallas Real e Copley da Real Sociedade, nomeamentos de doutor honorario, e honras polos servizos distinguidos da Commonwealth e do Xapón.

## Primeira etapa da vida 
Burnet naceu en Traralgon, Victoria; o seu pai, Frank Burnet, un emigrante escocés en Australia, era o director da sucursal de Traralgon do Colonial Bank. A súa nai Hadassah Burnet (nada Mackay) era a fila dun inmigrante escocés de clase media, e coñeceu o seu pai cando Frank estaba traballando na cidade de Koroit. Frank tiña 36 anos e 14 anos máis que Hadassah. A familia era socialmente protestante anglo-saxoa conservadora. Frank Macfarlane Burnet foi o segundo de sete fillos que tiveron e desde a infancia chamáronlle "Mac". Tiña unha irmá mái vella, dúas irmás máis novas e tres irmáns máis novos. A filla máis vella Doris tiña unha discapacidade mental que ocupba a msaior parte do tempo de Hadassah e a familia consideraba a condición de Doris como un estigma sobreentendido, e non animaban aos outros fillos a invitar amigos a casa, para que non se atopasen coa filla máis vella. Desde os seus primeiros anos en Traralgon, Mac gustaba de explorar as contornas da cidade, especialmente o regato Traralgon. Asistiu primeiramente a unha escola privada levada por un só profesor antes de empezar a estudar nunha escola primaria do goberno aos 7 anos. Mac estivo separado do seu pai —ao que lle gustaba pasar o seu tempo libre pescando e xogando ao golf— desde que era novo. Prefería actividades relacionadas cos libros desde novo e non era afeccionado aos deportes, aos oito anos tiña idade dabondo para analizar o carácter do seu pai; Mac desaprobaba o seu pai Frank e considerábao un hipócrita que adoptaba principios morais e poñía unha fachada de rectitude, mentes que estaba asociado con negociantes de dubidosa ética. Hadassah estaba dedicada a Doris, así que Mac desenvolveu unha personalidade solitaria.

Os Burnets trasladáronse a Terang en 1909, Durante a primeira etapa da súa adolescencia, a familia pasaba as vacacións anualmente en Port Fairy, onde Burnet pasaba o tempo obervando e rexistrando o comportamento da vida silvestre. Estudou na escola estatal de Terang e asistiu á escola dominical na igrexa local, onde o crego o animaba a seguir estudos escolásticos e premiouno cun libro sobre formigas como recompensa polo seu rendemento acdémico. Aconsellou a Frank investir na educación de Mac e obtivo unha bolsa de estudos completa para estudar no internado do Geelong College, Gozou do seu período na universidade e pasou gran parte do seu tempo libre lendo libros de bioloxía na bibloteca para alimentar a súa paixón polo coñecemento científico. Tamén tivo un breve éxito deportivo ao ocupar un posto no equipo de remo First VIII de Ormond durante un breve período. Continuou co seu estudo dos escaravellos en privado, porque aínda que os seus compañeiros de clase o descubrisen, alí non había problema con isto, xa que eles vían esta afección súa como algo positivo. Malia a súa timidez crecente, Burnet levábase ben cos profesores e estudantes da universidade. Burnet estaba automotivado e a miúdo faltaba ás clases para estudar ao seu propio ritmo máis rápido e procurar maiores coñecementos na biblioteca, e foi o primeiro en física e química no seu primeiro ano. Ao ano seguinte, 1918, mergullábase cada vez máis no traballo de laboratorio, pero tamén estivo acosado pola presión dos seus compañeiros para alistarse no exército, o cal para el era unha perspectiva desagradable. Porén, isto non se chegou a producir debido ao final da guerra. En 1919, foi un dos doce estudantes con mellor expediente seleccionados para unha clase extra, e volveu ser o primeiro no terceiro curso de fisioloxía. Comezou os seus traballos clínicos ese mesmo ano, pero non lle pareceron moi pracenteiros, xa que estaba principalmente interesado en diagnosticar os pacientes e tiña pouco interese en mostrarlles empatía.

Mentres estivo na unversidade, converteuse en agnóstico e posteriormente nun ateo belixerante; era escéptico sobre a fe relixiosa, Tamén lle parecía repugnante o que el consideraba unha conduta hipócrita dos practicantes relixiosos. Nos seus últimos anos dos seus cursos de universidade, o seu desgusto pola relixión empezou a inquietalo en maior medida. Empezou a interesarse polo comunismo durante un breve período, pero despois decidiu dedicarse á investigación científica. Daquela, o tempo que duraban os estudos de Medicina fora reducido a cinco anos para formar aos doutores máis rápido despois do estoupido da primeira guerra mundial, e Burnet graduouse como licenciado en Medicina e licenciado en Cirurxía en 1922, Decidiu traballar a tempo completo na resposta dos anticorpos nas febres tifoides, a pesar de que teoricamente se supoñía que estaba dedicándose á patoloxía como parte das súas obrigacións co hospital. Burnet quedou primeiro nos exames a doutor en Medicina con gran diferenza, e as súas cualificacións foron excluídas do proceso de baremación para que os outros estudantes non quedasen descartados por estaren moi por detrás.

miniatura|Frank Macfarlane Burnet coa muller e as fillas en Estocolmo en 1960

Daquela, O Instituto Hall estaba nas primeiras etapas dunha rápida expansión. O novo director do Instituto, Charles Kellaway, quería incrementar as actividades da organización para apoiar non só as operacións do hospital senón tamén ter grupos de investigación separados en fisioloxía, microbioloxía e bioquímica que farían tamén estudos independentes. Tamén esperaban elevar os estándares para facer o Instituto comparable ás actividades de primeira clase que se facían en Europa e América. Kellaway impatizou con Burnet e considerábao o mellor talento novo do Instituto coa capacidade de axudar a elevalo aos mellores estándares mundiais. Porén, pensaba que Burnet necesitaría coller experiencia no traballo de laboratorio en Inglaterra antes de que puidese liderar o seu propio grupo de investigación en bacterioloxía en Australia. Burnet abandonou Australia para ir a Inglaterra en 1925 e serviu como cirurxián nun barco durante a súa viaxe a cambio dunha pasaxe gratis. Ao chegar, ocupou un posto pagado como axudnte do curador da Colección Nacional de Cultivos Tipo no Instituto Lister en Londres. Burnet preparaba ou conservaba cultivos bacterianos para outros investigadores pola mañá e estaba libre para facer os seus propios experimentos pola tarde. Na segunda metade do ano 1926, fixo experimentos para descubrir os efectos dos bacteriófagos en *Salmonella typhimurium*.

Recibiu a bolsa Beit Memorial Fellowship do Instituto Lister en 1926; isto deulle diñeiro dabondo para dimitir do seu posto de curador e empezou a investigar a tempo completo con bacteriófagos. Durante esa época, continuou estudando os bacteriófagos, escribindo 32 artigos sobre fagos entre 1924 e 1937. En 1929, Burnet e a súa axudante graduada Margot McKie escribiron un artigo suxerindo que os bacteriófagos podían existir como unha forma estable non infecciosa que se multiplica xunto coa bacteria hóspede. Esta era unha descrición pioneira da lisoxenia, que non sería ceptada ata moito máis tarde, e foi crucial para os traballos de Max Delbrück, Alfred Hershey e Salvador Luria sobre os mecanismos de replicación e a xenética dos virus, polos cales foron galardoados co premio Nobel de Medicina de 1969.
[miniatura|*[Coxiella burnetii*, o axente causante da febre Q, microorganismo nomeado en honra de Burnet.]]

Entre 1932 e 1933, Burnet pedíu licenza para utilizar unha bolsa de investigación para traballar no Instituto Nacional de Investigación Médica de Londres. que usou para realizar un ensaio en embrión de polo para o illamento e cuantificación de virus animais. Dale ofreceulle a Burnet un posto permanente, mais el non aceptou e tornou ao Instituto Hall. Despois do seu produtivo traballo en Londres, o Instituto Rockefeller acordou financiar un novo laboratorio de investigación en Melbourne para Burnet. Trouxo un conxunto de virus do Instituto Nacional para que servisen de base para a investigación en Melbourne.

Cando Burnet regesou a Australia, continuou os seus traballos en viroloxía, incluíndo a epidemioloxía do herpes simplex. Tamén estivo implicado en dous proxectos que non tiñan que ver cos virus: a caracterización dos axentes causantes da psittacose e da febre Q. Isto atribuíuse ás súas tendencias nacionalistas, así como ao seu sentido de lealdade polo Instituto Hall. Durante a súa viaxe visitou as instalacións militares estadounidenses de Fort Bragg, onde discutiu os seus traballos sobre a gripe cos científicos que traballaban alí.

En 1944, foi nomeado director do Instituto cando Kellaway foi nomeado director da Fundación Wellcome. Virólogos como Alick Isaacs, Gordon Ada, John Cairns, Stephen Fazekas de St. Groth e Frank Fenner fixeron contribucións significativas sobre a encefalite do Val Murray, a mixomatose, a poliomielite, os poxvirus, os herpes e a gripe.

Burnet fixo contribucións importantes á investigación da gripe; desenvolveu técnicas para cultivar e estudar o virus, como as probas de hemaglutinación. Traballou nunha vacina viva contra a gripe, pero a vacina non funcionou cando se probou durante a segunda guerra mundial. O seu interese no receptor do virus da gripe levouno a descubrir a neuraminidase que segregaba *Vibrio cholerae*, que proporcionou as bases para os importantes traballos de Alfred Gottschalk sobre glicoproteínas e o substrato da neuraminidase, o ácido siálico. Entre 1951 e 1956, Burnet traballou na xenética do virus da gripe. Examinou o control xenético da virulencia e demostrou que o virus se recombinaba con alta frecuencia; esta observación non foi completamente apreciada ata varios anos despois,

### Inmunoloxía 
[miniatura|**Selección clonal** (1) A [Célula nai hematopoética pluripotencial|célula nai hematopoética sofre diferenciación e rearranxos xenéticos para producir (2) linfocitos inmaturos con moitos receptores de antíxenos diferentes. Aqueles que se unen a (3) antíxenos dos propios tecidos do corpo son destruídos, mentres que o resto maduran a (4) linfocitos inactivos. A maioría destes nunca encontrarán unha correspondencia cun (5) antíxeno alleo, pero aqueles que o fan son activados e producen (6) moitos clons de si mesmos.]]

En 1957, Burnet decidiu que a investigación do Instituto se centrase na inmunoloxía. Tomou a decisión unilateralmente, deixando a moitos membros do persoal investigador desilusionados e pensando que esa acción era arrogante; pero Burnet estaba cómodo coa decisión, xa que pensaba que sería efectiva. Moitos virólogos deixaron o Instituto e estableceron a Escola de Investigación Médica John Curtin da Universidade Nacional Australiana. Despois de 1957 todo o novo persoal investigador e estudantes do Instituto traballaba en problemas inmunolóxicos;

Daquela, a inmunoloxía estaba volvéndose máis sofisticada, e tiñan nela un papel cada vez maior a bioloxía molecular e a bioquímica. Burnet desconfiaba da dirección á que se encamiñaba a inmunoloxía, cun crecente énfase posto na tecnoloxía e experimentos máis intricados, e os seus colegas pensaban que a actitude conservadora de Burnet fora un factor nas súa decisión de cambiar o foco do Instituto á inmunoloxía.

Burnet comezou a cambiar o seu interese centrándoo na inmunoloxía na década de 1940. En 1941 escribiu unha monografía chamada "A produción de anticorpos", que foi revisada e reeditada en 1949 con Frank Fenner como coautor. Este libro considérase unha publicación clave en inmunoloxía, que sinala o paso do estudo da inmunoloxía como empresa química a empresa biolóxica. Un feito importante nesta obra foi que introduciu o concepto de "propio" e "non-propio" (*self/non-self*) na inmunoloxía. Sostiña que as interaccións entre as células inmunes dun organismo e as súas outras células e moléculas definían o "propio" do organismo.

Usando o concepto de "propio", Burnet introduciu unha hipótese sobre a situación na que o corpo non conseguía producir anticorpos contra os seus propios compoñentes (o que de producirse sería autoinmunidade) e por extensión a idea de tolerancia inmunitaria. Propuxo que
se na vida embrional se implantaban e estabilizaban células desbotables dunha distinta raza xenética, non se debería desenvolver ningunha resposta de anticorpos contra os antíxenos das células estrañas cando o animal tivese unha vida independente.
Porén, Burnet foi incapaz de probar isto experimentalmente. Peter Medawar, Rupert E. Billingham e Leslie Brent deron apoio á hipótese de Burnet en 1953 cando demostraron que se podían enxertar esplenocitos (células inmunitarias do bazo) por infusión intravenosa en ratos *in utero* ou xusto despois do nacemento e que cando eses ratos maduraban, podían aceptar pel e outros tecidos dos ratos doantes pero non doutras cepas de ratos. Burnet e Medawar recibiron conxuntamente o premio Nobel de Medicina de 1960 por este traballo, xa que proporcionaba a base experimental para inducir inmunotolerancia, o que permitiría o transplante de órganos sólidos. Burnet e Medawar conseguiron coordinar o seu traballo de forma efectiva malia as súas personalidades bastante diferentes e a súa separación física; Burnet era taciturno mentres que Medawar era sociable, pero respectábanse moito.

Porén, estudos posteriores mostraron que as células ou tecidos transplantados antes do desenvolvemento do sistema inmunitario do receptor, como ocorría nos receptores en fase de embrións, podían ser tratados como alleos e desencadear un rexeitamento, o que ía en contra da explicación de Burnet da autotolerancia. En contraste coa hipótese de Burnet de que había un período especial indutor de tolerancia definido pola idade do animal, Joshua Lederberg propuxo en 1959, que é a idade do linfocito a que define se o encontroo cun antíxeno inducirá tolerancia, e os linfocitos inmaturos serán sensibles á tolerancia. O concepto de Lederberg coñécese agora como tolerancia central, e acéptase amplamente. Pode tamén explicar o éxito dalgúns transplantes feitos nas primeiras etapas da vida e o fracaso da indución da tolerancia noutros estudos. Burnet sinalou que as súas contribucións á tolerancia inmunitaria eran estritamente teóricas:
A miña parte no descubrimento da tolerancia inmunitaria adquirida foi moi pequena; foi a fomulación dunha hipótese que pedía ser experimentada.

Burnet estaba interesado en saber como o corpo producía anticorpos en resposta a un antíxeno. A idea dominante na literatura durante a década de 1940 era que o antíxeno actuaba como un molde para a produción de anticorpos, o cal se coñece como a hipótese "instrutiva". Burnet non estaba satisfeito con esta explicación e na segunda edición de "A produción de anticorpos", el e Fenner esbozaron unha teoría de molde indirecto que propoñía que cada antíxeno podía influír no xenoma, efectuando así a produción de anticorpos. En 1956 empezou a interesarse na hipótese da selección natural de Niels Kaj Jerne, que describía un mecanismo para a resposta inmunitaria baseado nunha teoría previa do inmunólogo gañador do Nobel Paul Ehrlich. Jerne propoñía que o antíxeno se unía a un anticorpo por casualidade e, unha vez unido, produciríanse máis anticorpos contra ese antíxeno. Burnet desenvolveu un modelo que chamou selección clonal que ampliaba e melloraba a hipótese de Jerne.

En 1958 Gustav Nossal e Lederberg mostraron que unha célula B sempre produce un só anticorpo, o que era a primeira evidencia en favor da teoría da selección clonal. Burnet escribiu máis sobre a teoría no seu libro de 1959 *A teoría da selección clonal da inmunidade adquirida*. A súa teoría predicía case todas as características claves do sistema inmunitario como se coñecen hoxe, incluíndo as doenzas autoinmunes, a inmunotolerancia e a hipermutación somática como mecanismo para a produción de anticorpos. A teoría da selección clonal converteuse nun dos conceptos centrais da inmunoloxía, e Burnet consideraba as súas contribucións ao coñecemento teórico do sistema inmunitario como a súa maior contribución á ciencia, No seu artigo Burnet citou a revisión de Talmage, e nunha entrevista posterior, Talmage dixo que cría que Burnet "desenvolvera verdadeiramente a idea antes de que recibise o meu artigo". A teoría agora ás veces coñécese como teoría da selección clonal de Burnet, o cal pasa por alto as contribucións de Ehrlich, Jerne e Talmage, e a contribución de Lederberg, que conceptualizou a xenética da selección clonal.

O traballo de Burnet sobre enxerto contra hóspede fíxoo en colaboración con Lone Simonsen entre 1960 e 1962. Simonsen mostrara en 1957 que ocorría unha reacción de enxerto contra hóspede cando se inxectaba o sangue dunha ave de curral adulta nos vasos sanguíneos dun embrión de polo; isto coñeceuse como o fenómeno de Simonsen. Os seus traballos neste sistema axudarían posteriormente a explicar os leucocitos pasaxeiros nos transplantes. Observaron a herdanza das doenzas autoinmunes, e o uso do fármaco inmunosupresor ciclofosfamida para tratar a doenza influenciou o uso de fármacos inmunosupresores en doenzas autoinmunes humanas.

miniatura|esquerda|upright|Frank Macfarlane Burnet en Estocolmo en 1960.
En 1960, Burnet reduciu o seu traballo de laboratorio, tomándose un día libre por semana para concentrarse en escribir. En 1963, publicouse *Doenzas autoinmunes: patoxénese, química e terapia*, do que foi autor xunto con Ian Mackay. Tamén supervisou unha ampliación do Instituto e conseguiu financiamento da Fundación Nuffield e do goberno do estado para construír dous andares máis no edificio e facerse con parte do espazo que ocupaba o departamento de patoloxía do Hospital Real de Melbourne. A pesar disto, Burnet cría que unha institución de investigación de categoría mundial debía ser o suficiente pequena para que unha persoa puidese dirixila, e mantivo un estreito control sobre as súas actividades durante o seu mandato. Determinaba as políticas a seguir el mesmo, e seleccionaba persoalmente todos os investigadores e estudantes, confiando nun pequeno equipo para poñer en práctica os seus plans.

Continuou a súa actividade no laboratorio ata a súa xubilación en 1965, aínda que o seu tempo experimental empezou a diminuír cando as actividades se centraron cada vez máis na inmunoloxía, de maneira que o traballo de Burnet nesta área foi principalmente teórico. Gustav Nossal pasou a ser o novo director do Instituto Walter e Eliza Hall. Con todo, co aumento da sofisticación na ciencia médica e a súa dependencia dunha tecnoloxía máis complicada, o enfoque de lobo solitario de Burnet fíxose menos compatible co ambiente investigador, que requiría máis colaboración. Nos seus últimos anos ao temón, Burnet permitiu máis modernización técnica durante o período de transición ao mandato de Nossal.

## Saúde pública e políticas 
Desde 1937 Burnet participou en diversas corporacións científicas e de política pública, empezando cun posto nun consello asesor do goberno sobre  polio. Despois de ser nomeado director do Instituo Walter e Eliza Hall de 1944, foi considerado unha figura pública e tivo que superar a súa timidez para ser un bo orador público. Cría que para os científicos era importante cooperar cos medios de comunicación se querían que a xente os comprendese. O comité aconsellou financiar a investigación médica en Australia. Durante este mesmo período (1947–52), foi tamén membro do Comité de Investigación de Defensa e Desenvolvemento de Políticas do goberno da Commonwealth. O seu informe titulábase *A guerra desde un ángulo biolóxico*. Entre 1955 e 1959, foi presidente do Comité Asesor da Radiación Australiano; e fixo presión política para que o goberno australiano establecese o Instituto de Bioloxía Humana de Papúa Nova Guinea.

En 1964 foi nomeado membro da terceira universidade do Consello Universitario de Victoria, La Trobe de maneira interina ata que se formou finalmente a institución en 1966. Serviu alí ata 1970. Favoreceu unha relación menos xerárquica entre profesores e estudantes, algo que foi visto como un distanciamento da tradición inglesa predominante en Australia e un achegamento ao modelo norteamericano. Tamén avogou por unha redución da importancia concedida ás artes liberais. As súas ideas eran demasiado radicais para os seus iguais e deixou o cargo en 1970 despois de que ningunha das súas suxestións se tivese en conta.

Burnet opoñíase ao uso da enerxía nuclear en Australia debido ao perigo da proliferación nuclear. Pensaba que a enerxía nuclear era necesaria alí onde non había outras fontes de enerxía, pero despois suavizou a súa posición sobre a minaría do uranio en Australia. unha das primeiras figuras públicas de Australia en advertir á poboación dos riscos para a saúde de fumar, apareceu nun anuncio de televisión criticando a ética dos anuncios de tabaco, e ás cadeas de televisión por emitir dito material. El e outros activistas sorprendéronse de que se permitise que o anuncio se emitise brevemente, antes de ser suprimido pola emisora, o cal só despois xerou atención para a campaña antitabaco. El fora un antigo fumador, pero rexeitou ese hábito na década de 1950 despois de que varios dos seus amigos morresen. Burnet criticou tamén a guerra do Vietnam e avogou pola creación dunha forza policial internacional.

## Últimas etapas da vida 
Despois da súa retirada do Instituto Walter e Eliza Hall, a Burnet ofrecéronlle un posto na Universidade de Melbourne na Escola de Microbioloxía. En total, escribiu uns 16 libros desde o seu retiro do Instituto Hall. Era coñecido pola súa capacidade de escribir rápido, a miúdo sen un esbozo final, e a súa capacidade de transmitir unha mensaxe aos lectores dun gran espectro de temas, pero el era escéptico de que as súas opinións ao final tivesen moita influencia. En 1969 publicou o libro *Inmunoloxía celular*, considerado a súa obra magna sobre inmunidade, que intentaba mostrar como se podían predicir varios fenómenos pola teoría da selección clonal. Ao ano seguinte, escribiu *Vixilancia inmunolóxica*, que expoñía a súa opinión asentada de que os mamíferos podían inmunizarse por si mesmos por medio da súa capacidade de detectar padróns alleos no seu corpo. Seguiu mantendo un programa de traballo intenso e centrado, a miúdo evitando outras persoas para poder manter un forte ritmo de publicacións.

Converteuse en presidente da Academia Australiana de Ciencias (AAS) en 1965, En 1966 Burnet escribiu un artigo de opinión en *The Lancet* titulado "Homes ou moléculas?" no cal cuestionaba a utilidade da bioloxía molecular, aducindo que non contribuíra nin contribuiría con nada o seu uso á medicina e que a manipulación do xenoma, como se demostrara en bacterias, faría máis dano que ben á humanidade. Gustav Nossal despois describiu a Burnet como "un biólogo cunha relación de amor-odio coa bioquímica, que o levou a un breve pero nocivo rexeitamento do valor da bioloxía molecular."

Pronunciou a conferencia inaugural Oscar Mendelsohn en 1971 na Universidade Monash e avogou por aplicar políticas en Australia como o control da poboación, prevención da guerra, plans a longo prazo para a xestión do medio ambiente e os recursos naturais, dereitos das terras aborixes, socialismo, reciclaxe, prohibición de anuncios de produtos socialmente daniños (por exemplo, tabaco), e unha maior regulación do medio ambiente. Denunciou acremente as probas nucleares francesas no Pacífico, e despois de votar constantemente pola coalición gobernante do Partido Liberal, que estivera no poder nas últimas décadas, asinou unha carta aberta apoiando o Partido Laborista de Gough Whitlam na oposición, que chegou ao poder en 1972. Porén, axiña empezou a falar en contra da falta de acción de Whitlam contra os anuncios do tabaco e as probas nucleares francesas. Burnet a miúdo sentíase frustrado coa negativa dos políticos de basear a política en obxectivos a longo prazo, como a sustentabilidade da vida humana.

En 1971–72, escribiu catro libros, e *Xenes, soños e realidades* causou gran controversia debido aos seus fortes ataques á bioloxía molecular, bioloxía celular, e as afirmacións de que o cancro e outras doenzas eran incurables e que non tiña senso intentar curalas. Tamén predixo que o progreso científico acabaría axiña.

Burnet falou e escribiu frecuentemente sobre o tema da bioloxía humana despois da súa xubilación, tratando de chegsr a todos os estratos da sociedade. Cortexou os medios de comunicación e a comunidade científica, a miúdo con informes sensacionalistas ou cientificamente non rigorosos das ideas que divulgaba. Isto adoitaba incomodar os seus colegas, que consideraban que abusaba da súa estatura científica para causar deliberadamene sensación. En 1966 Burnet presentou a Conferencia Boyer, sobre bioloxía humana. Ideou un marco inicial para a  sustentabilidade, ao cal a definición dada en 1987 pola Comisión Brundtland era extremadamente similar. En 1970 revisou un libro previo que se publicou co título *O mamífero dominante: a bioloxía do destino humano*; ao cal seguiu o libro *Resistencia da vida*, que se publicou en 1978. Os libros discuten aspectos da bioloxía humana, un asunto sobre o que Burnet escribiu amplamente nos seus últimos anos. En *O mamífero dominante* argumentaba que as raíces de todo o comportamento humano poden encontrarse no comportamento dos animais. En *Resistencia da vida* trata do envellecemento, a vida, a morte e o futuro da humanidade. Os libros polarizaron moito a comunidade científica, e un revisor decribiu as súas ideas de sociobioloxía como "extremos" e dando "unha visión da humanidade lúgubre e pouco atractiva". En *Resistencia da vida*, tamén avogou porque a sociedade aceptase a eutanasia de persoas vellas doentes, criminais violentos reincidentes, e aínda máis polemicamente, o aborto de embarazos dos que probablemente nacerían nenos con minusvalideza, e o infanticidio dos neonatos discapacitados. Sabendo que habería unha forte oposición ás súas políticas, viaxou ao estranxeiro para dar unha serie de conferencias durante dous meses no momento en que saíu o libro. Na súa ausencia, foi fortemente atacado en cartas aos xornais e algúns correspondentes comparaban a súa posición sobre o infanticidio á de Adolf Hitler. Ao mesmo tempo, tamén cambiou a súa postura sobre a enerxía nuclear e avogaba polo seu uso, e o reinvestimento dos impostos para investigar en enerxía solar. Este xiro enfureceu ao movemento ambientalista.

A súa primeira esposa, Edith Linda Druce, morreu de leucemia linfoide en 1973, Como resultado, por primeira vez na historia da humanidade, convocouse unha Asemblea Constituínte Mundial para redactar e adoptar unha Constitución para a Federación da Terra.

## Honores e legado 
Burnet recibiu grandes honores polas súas contribucións á ciencia e á vida pública durante a súa vida. Foi nomeado cabaleiro nas Honras de Ano Novo de 1951, recibiu a Medalla da Coroación de Isabel II en 1953, e foi elixido membro da Orde do Mérito (OM) nas Honras do Cabodano da Raíña de 1958. En 1960 foi o primeiro en recibir o premio de Australiano do Ano. Recibiu a Estrela de Ouro e Prata da Orde do Sol Nacente xaponesa en 1961. En 1962 foi premiado coa Medalla Mueller pola Asociación para o Avance da Ciencia Australiana e Neozelandesa. Foi nomeado Cabaleiro Comandante da Orde do Imperio Británico (KBE) nas Honras de Ano Novo de 1969, e recibiu a Medalla do Xubileo de Isabel II en 1977. En 1978 converteuse en Cabaleiro da Orde de Australia (AK), sendo a cuarta persoa en recibir esa honra.

Foi membro ou membro honorario de 30 academias de ciencias internacionis e da Sociedade Filosófica Americana. Recibiu 10 graos honorarios de doutor en Ciencias (D.Sc.) de universidades como Cambridge, Harvard e Oxford, un grao honorario de doutor en Medicina (M.D.) do Hahnemann Medical College (agora parte da Universidade Drexel), un doutoramento honorario en Ciencias Médicas da Universidade Médica de Carolina do Sur e un grao de doutor en Dereito (LL.D.) da Universidade de Melbourne. Incluíndo o seu Nobel, recibiu 19 medallas ou premios incluíndo a Medalla Real e a Medalla Copley da Real Sociedade e o Premio Albert Lasker de Investigación Médica Básica; tamén tivo 33 conferencias internacionais e 17 lectorados en Australia.

Despois da súa morte, o instituto de investigación de doenzas contaxiosas máis grande de Australia foi renomeado na súa honra como Centro Macfarlane Burnet de Investigación Médica. A Unidade de Investigación Clínica Burnet do Instituto Walter e Eliza Hall foi tamén nomeado na súa honra en 1986. e celebráronse varios eventos na súa honra como a liberación dunha nova edición da súa biografía por Oxford University Press.

O biógrafo de Burnet Christopher Sexton suxire que o legado de Burnet é cuádruplo: (1) o alcance e cualidade das súas investigacións; (2) a súa actitude nacionalista que o levou a permanecer en Australia, o que contribuíu ao desenvolvemento da ciencia en Australia e inspirou futuras xeracións de científicos australianos; (3) o seu éxito establecendo a reputación da investigación médica australiana en todo o mundo; e (4) os seus libros, ensaios e outros escritos. A pesar das súas ideas ás veces polémicas sobre a ciencia e a humanidade, Peter C. Doherty sinalou que "a reputación de Burnet está asegurada polos seus logros como experimentador, teórico e líder da comunidade científica australiana."

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía citada 
* 
* 
* This article also contains a full list of Burnet's publications.
* 
*
* 
* 
*
*

### Ligazóns externas 
*Australian Science and Technology Heritage Centre – Frank Macfarlane Burnet Guide to Records
* Sir Frank Macfarlane Burnet en Nobelprize.org.