open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Partido Social Demócrata (Portugal)

O **Partido Social Demócrata** (PSD) é un partido liberal-conservador en Portugal.

## Historia 
### Fundación 
O **PSD** foi fundado en 1974, dúas semanas após a *Revolução dos Cravos*, e en 1976 adoptou o seu nome actual.

### Posicións políticas 
En 1979, o PSD aliouse con partidos de centro-dereita para formar a Alianza Democrática e gañou as eleccións dese ano. Despois das eleccións xerais de 1983, o partido formou unha gran coalición co Partido Socialista, coñecida como o *Bloco Central*. Isto foi antes de gañar as eleccións xerais de 1985 co novo líder Aníbal Cavaco Silva, que desprazou o partido cara á dereita. É membro do Partido Popular Europeo.

### Liderado 
Cavaco Silva serviu como Primeiro Ministro durante dez anos, instituíndo liberalizacións económicas e gañando dúas maiorías amplas. Tras a súa renuncia, o PSD perdeu as eleccións de 1995. O partido volveu ao poder con José Manuel Durão Barroso en 2002, pero foi derrotado nas eleccións de 2005. O partido volveu ao poder despois das eleccións de 2011 e, catro anos despois, conseguiu 107 escanos na Asemblea da República en alianza co CDS – Partido Popular, pero sen poder formar un goberno minoritario. O líder do partido Rui Rio, autodenominado "centrista", foi elixido o 13 de xaneiro de 2018 e, após a súa dimisión, substituído por Luís Montenegro en 2022, quen se converteu en Primeiro ministro de Portugal en 2024.

## Hoxe 
Orixinalmente un partido de socialdemocracia, o PSD converteuse no principal partido de centro-dereita e conservador en Portugal. O PSD é membro do Partido Popular Europeo e da Centrist Democrat International. Até o 1996, o PSD pertencía ao Partido Liberal Demócrata Europeo e á Internacional Liberal. O partido publica o xornal semanal *Povo Livre*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Liberalismo
* Liberalismo económico
* Socialdemocracia
Trueno

O termo castelán **Trueno** (trono) pode referirse a:
* El Trueno, un antigo xornal.
* Trueno, un rapeiro arxentino.
Ronda de Don Bosco (Vigo)

A **ronda de don Don Bosco** é unha vía urbana da cidade de Vigo. Trátase dunha vía con tráfico rodado nun só sentido, descendente. Comeza á altura do Concello de Vigo, saíndo da rúa Cachamuíña, e finaliza confluíndo coas rúas Urzaiz e Príncipe. Durante o traxecto en forma de curva moi pronunciada, conflúe con varias rúas, como o paseo de Granada, os canellóns de Salesianos e de Núñez, as rúas de Granada, Pracer, Enrique Blein Budiño, María Auxiliadora, Taboada Leal, Eduardo Iglesias, Velázquez Moreno, Joaquín Loriga, Progreso, María Berdiales, Londres e Gil.

Recibe o nome de ronda de Don Bosco na honra de Xoán Bosco, relixioso italiano da orde dos salesianos. Na rolda atópase unha escultura de pedra a el dedicada, obra de Camilo Nogueira. Creouse en 1966 por iniciativa da asociación de antigos alumnos de Salesianos na igrexa de María Auxiliadora, se ben en 2021 se trasladou ao lugar actual.

## Humanización
En decembro de 2020 a rolda comezou a súa humanización coa creación dunha praza peonil no tramo comprendido entre as rúas María Auxiliadora e Pracer. Nas obras, talláronse as tres árbores que ocupaban aquel espazo, o que xerou non poucas críticas entre a poboación. A humanización orzamentouse por 1,5 millóns de euros.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
**Plan Especial de Protección do Ensanche e a Cidade Central* Concello de Vigo, 2007.
* Miguel Ángel Martínez López. Historias sociais, urbanas e mediáticas do Casco Vello de Vigo. Castrelos 9-10 (1996-1997). 313-338
Trueno (rapeiro)

**Mateo Palacios Corazzina**, nado en Bos Aires o 25 de marzo de 2002, e coñecido polo seu nome artístico, **Trueno**, é un cantante e freestyler de rap, R&B latino e reguetón.

Comezou a súa carreira nas batallas de freestyle aos catorce anos, cando tentou participar nos torneos porteños *A Cara de Perro Zoo Juniors* e Red Bull Rexional. Ao ano seguinte, consagrouse campión da competencia *A Cara de Perro Zoo Juniors*. Máis tarde participou en varios torneos de freestyle, tanto nacionais como internacionais.

En 2017, apoiado polo selo discográfico *Neuen*, comezou coa súa carreira musical ao lanzar o seu sinxelo debut «K.I.N.G.», e ese mesmo ano consagrouse campión da competencia “Cruce de Campións”. Trueno tomou moita relevancia ao gravar a «BZRP Freestyle Sessions, Vol. 6» e a «BZRP Music Sessions, Vol. 16», e após de gañar os torneos Freestyle Master Series da Arxentina e a edición arxentina da Batalla de Galos de Red Bull. Tras o seu éxito, anunciou o seu retiro das batallas de freestyle e centrouse principalmente na súa carreira musical.

En 2020 lanzou o seu álbum debut de estudo Atrevido, baixo o selo discográfico Neuen e distribuído por Sony Music Latin.​ En 2022 lanzou o seu segundo álbum de estudio titulado Ben ou mal baixo o seu selo Sur Capital Records. En 2024 publicou o seu terceiro álbum de estudio O último baile, que consta de trece cancións.

## Discografía 
**Álbumes de estudo**
* 2020: *Atrevido*
* 2022: *Bien o mal*
* 2024: *El último baile*

**Álbumes en vivo**
* 2021: *Atrevido en vivo*

## Galería de imaxes

Ficheiro:Nacho VS Trueno ftt.jpg|Nacho VS Trueno
Ficheiro:Bienomal-trueno.png
Ficheiro:Trueno en 2021.jpg

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Trono
### Ligazóns externas
Luís Montenegro

**Luís Filipe Montenegro Cardoso de Morais Esteves,** nado no Porto o 16 de febreiro de 1973 é un avogado, empresario e político portugués, sendo o actual 119º Primeiro Ministro da República Portuguesa, dende o 2 de abril de 2024, dirixindo o XXIV (2024-2025) e o actual XXV Goberno Constitucional de Portugal, sendo tamén o Presidente do Partido Social Demócrata.

## Traxectoria 
**Luís Montenegro** é primeiro ministro de Portugal desde 2024. Foi deputado na Asemblea da República do Distrito de Aveiro de 2002 a 2018 e líder da oposición de 2022 a 2024. 

Perdeu ante Rui Rio nas eleccións de liderado do seu partido en 2020. Volveu optar á dirección do partido após a dimisión de Río en 2022, gañando o cargo.

Montenegro tomou posesión como Primeiro Ministro de Portugal o 2 de abril de 2024 nunha cerimonia no Palácio Nacional da Ajuda en Lisboa. Antes de tomar posesión, Montenegro prometeu gobernar cun goberno en minoría en lugar de formar unha coalición co partido populista de ultradereita Chega.

## Notas
Tansei

**Tansei** foi unha serie de satélites artificiais xaponeses usados para facer probas tecnolóxicas. Eran xestionados polo ISAS.

## Tansei 1 
Tansei 1 foi lanzado o 16 de febreiro de 1971 mediante un foguete M-4S desde o Centro Espacial de Kagoshima. Tiña forma de poliedro de 26 caras cun diámetro de 71,2 cm e 63 kg de masa. O satélite recolleu datos do seu voo que gravaba en cinta magnética para logo retransmitilos a terra. Como alimentación eléctrica usaba baterías capaces de manter o satélite en funcionamento unha semana.

## Tansei 2 
Tansei 2 foi lanzado o 16 de febreiro de 1974 mediante un foguete M-3C desde o Centro Espacial de Kagoshima. Con 65 kg de masa, a bordo levaba equipamento para probar un sistema de control de actitude magnético, un sistema de supervisión dos sistemas de a bordo e un sistema de telemetría por radio.

## Tansei 3 
Tansei 3 foi lanzado o 19 de febreiro de 1977 a bordo dun M-3H desde Kagoshima. A súa esperanza de vida era de dúas semanas. Pesaba 134 kg e foi adicado a medir o rendemento do seu foguete lanzador, experimentar cun novo sistema de estabilización magnética e medir a radiación ultravioleta.

## Tansei 4 
Tansei 4 engalou o 17 de febreiro de 1980 sobre un M-3S desde Kagoshima. Pesaba 134 kg e foi adicado a medir o rendemento do foguete lanzador M-3S e facer probas a bordo con novas tecnoloxías.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*ISAS
*Centro Espacial de Kagoshima
Palácio Nacional da Ajuda

O **Palácio da Ajuda** en Lisboa foi a residencia dos reis de Portugal. Está situado no barrio de Ajuda en Lisboa e agora serve de museo.

## Historia 
O pazo foi construído na súa forma actual a principios do século XIX. Construído no século XIX por José da Costa e Silva en estilo neoclasicista despois da queima do edificio anterior en 1795. As obras comezaron en 1802, pero a construción tivo que interromperse varias veces ao longo do tempo, polo que o pazo só quedou parcialmente rematado en 1861. A reforma do edificio só rematou por completo en 2018 con obras de construción na fachada oeste. Desde entón, o Museo do Tesouro coas Xoias da Coroa Portuguesa está situado na ala oeste de nova construción.

O *palácio* só se converteu na residencia permanente da familia real de novo despois de que D.&nbsp;Luís se convertise en rei en 1861 e casase coa princesa italiana María Pia de Savoia. A *Sala Saxe*, agasallo do rei de Saxonia a María Pia, ten un mobiliario decorado con porcelana de Meissen. O estudio do rei, os salóns de baile e o enorme salón de banquetes posúen ricos ornamentos, con candelabros de cristal e cadeiras cubertas de seda. O comedor está decorado con cores claras e conta cunha galería onde os músicos podían acompañar as comidas. O fresco do teito representa unha alegoría do nacemento do rei D.&nbsp;Joao&nbsp;VI. No outro extremo está o estudio neogótico do Rei D.&nbsp;Luís&nbsp;I, equipado con mobles tallados.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ajudaplanta.jpg|ligazón=Datei:Ajudaplanta.jpg|alt=Das ursprünglich geplante Schloss|Planos orixinais
Ficheiro:Throne_Room_Ajuda_Palace_Lisbon.jpg|ligazón=Datei:Throne_Room_Ajuda_Palace_Lisbon.jpg|alt=Der Thronsaal mit den Königsthronen|Sala cos tronos reais
Ficheiro:Lisbon,_the_statue_of_Carlos_I_of_Portugal.JPG|ligazón=Datei:Lisbon,_the_statue_of_Carlos_I_of_Portugal.JPG|alt=Das Denkmal für König Karl I.|Monumento a Carlos I
Ficheiro:Palacio_Nacional_da_Ajuda_-_panoramio.jpg|ligazón=Datei:Palacio_Nacional_da_Ajuda_-_panoramio.jpg|alt=Der unvollendete Westflügel|Ala oeste inacabada
Ficheiro:O_Palácio_Nacional_da_Ajuda_01.jpg|ligazón=Datei:O_Palácio_Nacional_da_Ajuda_01.jpg|alt=Der vollendete Westflügel|Ala oeste rematada

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns web
Keir Starmer

**Keir Rodney Starmer**, nado o 2 de setembro de 1962 en Southwark, un *borough* de Londres, é un político e avogado (*barrister*) británico. Desde o 5 de xullo de 2024 é o Primeiro ministro do Reino Unido.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Naceu en 1962, fillo dunha enfermeira e dun fabricante de ferramentas. Estudou na Reigate Grammar School, onde era coñecido do músico Fatboy Slim. Máis tarde estudou Dereito na Universidade de Leeds e en Saint Edmund Hall, na Universidade de Oxford. 

### Carreira e cargos 
Comezou a súa carreira como *avogado* en 1987, e acabou especializándose na área dos dereitos humanos. En 2002 foi nomeado conselleiro da raíña Isabel II. Foi Director de Procesos Públicos e Xefe do Servizo de Promotoria da Coroa de 2008 a 2013.  

Starmer foi o *Secretario de Estado na Sombra* para os asuntos vinculados á saída do Reino Unido da Unión Europea no gabinete na sombra de Jeremy Corbyn. 

En xaneiro de 2020, Starmer anunciou a súa candidatura para líder laborista na elección de 2020. O 4 de abril de 2020, Starmer foi elixido líder do Partido Laborista e, como o PL tiña o segundo maior número de escanos na Cámara dos Comúns, isto fíxoo Líder da Oposición.  Director da Fiscalía entre 2008 e 2013, foi elixido para a Cámara dos Comúns nas eleccións xerais do Reino Unido de 2015 como candidato do Partido Laborista na circunscrición de Holborn e St Pancras.

#### Cargos electos 
Foi electo o 58º Primeiro Ministro do Reino Unido desde xullo de 2024 e é o 19º líder do Partido Laborista desde 2020 elixido con máis do 56% dos votos na primeira rolda usando o método de voto único transferible (STV), tras derrotar a Rebecca Long-Bailey, considerada a candidata continuacionista de Corbyn. Tamén foi o 35º Líder da Oposición británica de 2020 a 2024. Desde 2015, é o Membro do Parlamento (MP) por Holborn e St Pancras, un distrito electoral do Reino Unido no centro de Londres. Starmer foi reelixido como MP da circunscrición nas eleccións xerais de 2017 e 2019.  

## Vida persoal 
Starmer é ateo, pero dixo que "cre na fe" e no seu poder para unir ás persoas. A súa muller, Victoria Alexander, traballadora do Servizo Nacional de Saúde británico (NHS) é xudía, e os seus dous fillos son criados na fe xudía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Laborismo
* Eleccións xerais do Reino Unido de 2024

### Ligazóns externas 
* CPS
Gabinete na sombra

Nos países que aplican o sistema de Westminster (maiormente membros da Commonwhealth) o **goberno na sombra** ou **gabinete na sombra** (en inglés ***shadow cabinet***) tamén chamados **goberno sombra** ou **gabinete sombra**, inclúe os deputados dun partido da oposición que, baixo a dirección do líder do seu partido, forman un gabinete ou consello de ministros alternativo ao do goberno. Cada membro do gabinete na sombra é responsábel dunha área determinada e de supervisar e criticar a actuación dun ministro do goberno.

Os membros do gabinete en sombra son xeralmente chamados «ministro na sombra de [nome do ministerio supervisado]» (“ ...*"*). Na Cámara dos Comúns do Canadá, falamos máis ben de «crítico» e na Cámara dos Lords británica ou na Cámara de Representantes de Nova Zelandia de «portavoz» de área.

Se o partido da oposición pasa a gobernar, é habitual que o ministro na sombra reciba a carteira ministerial do goberno que se encargaba de supervisar mentres estaba na oposición.

## Aplicación 
En xeral, é o líder da Oposición Oficial quen reparte os cargos do gabinete na sombra entre os deputados do seu partido.

Nalgúns partidos, especialmente o Partido Laborista de Australia, é o grupo parlamentario o que elixe os ministros na sombra desde dentro e o líder asígnalles carteiras.

### Terceiros 
Cando hai máis de dous partidos representados na cámara, os partidos da oposición distintos do que forma a oposición oficial, ou "líder da oposición", tamén adoitan nomear gabinetes sombra. En Irlanda, os partidos da oposición e os deputados independentes poden formar un grupo técnico para ter máis dereitos dentro do Dáil Éireann.

### Outros países 
Fóra dos países que aplican o sistema de Westminster, algúns partidos políticos e sistemas electorais non esencialmente bipartidistas tamén se estableceron gobernos na sombra ou adoptaron prácticas similares. 

En Alemaña é chamado  ou  ao Bundestag; en Francia é o contragoberno; no Xapón é *Seguinte Xapón* ou dito tamén en inglés, «*Shadow Cabinet*».

O BNG conformou un «*Goberno na sombra*» xusto despois das Eleccións ao Parlamento de Galiza de 2024 para facer unha "marcaxe á Xunta". 

En 1995, o líder do PP andaluz, Javier Arenas, empregou o termo para falar da súa oposición ao goberno da Junta de Andalucía, mais, paradoxalmente, deixou de empregalo cando as enquisas lle foron máis favorábeis. Posteriormente tamén foi anunciado en Cataluña e de novo en Andalucía. 

En Portugal, o PSD Moreira prometeu en 2022 un "*Governo sombra à inglesa*"; *Governo Sombra* é tamén o nome dun programa de debate político portugués en clave de humor, frecuentemente comparado co *Eixo do Mal*, da mesma canle SIC Notícias.

## Notas
Ca-bau-kan

***Ca-bau-kan*** (en ) é un filme indonesio de 2002 dirixido e escrito por Nia Dinata, e protagonizado por Niniek L. Karim, Ferry Salim e Lola Amaria. Foi distribuído por Kalyana Shira Film e estreouse o 7 de febreiro de 2002 en Iacarta. Foi escollido como candidato de Indonesia para o Óscar ó mellor filme internacional na 75ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Ferry Salim como Tan Peng Liang 
* Lola Amaria como Siti Noerhajati
* Niniek L. Karim como Giok Lan 
* Irgi A. Fahrenzi como Tan soen Bie 
* Alex Komang como Rahardjo Soetardjo 
* Robby Tumewu como Thio Boen Hiap 
* Ananda George como Max Awuy 
* Tutie Kirana como Jeng Tut 
* Henky Solaiman como Liem Kiem Jang 
* Lulu Dewayanti como Saodah 
* Chossy Latu como Nyoo Tek Hong 
* Alvin Adam como Timothy Wu 
* Maria Oentoe como nai de Tan Peng Liang
* Billy Glenn como Tja Wan Sen 
* Joseph Ginting como Oey Eng Goan 
* Moelyono como Tan Peng Liang Tamim 
* Yongki Komaladi como Kwee Tjwie Sien

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Indonesia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 75ª edición dos Óscar
Asasinato de Nagore Laffage

O **asasinato de Nagore Laffage** foi o homicidio, en 2008, dunha moza de Irún a mans de Diego Yllanes durante os *Sanfermines* e que causou gran repercusión nos medios de comunicación e unha intensa reacción social. 

## Feitos 
Nagore Laffage, naceu en Irún en 1988. Estudou enfermaría en Pamplona, onde coñeceu a José Diego Yllanes Vizcay, un médico de 27 anos que facía o MIR de psiquiatría na Clínica Universitaria de Pamplona (Universidade de Navarra). Coincidiron na noite do luns 7 de xullo de 2008 nas festas de San Fermín. Após conversar un pouco, Nagore despediuse dos amigos e acompañou a José Diego á súa casa. Alí tentou violala e cando ela se resistiu, deulle unha brutal malleira. A autopsia revelou que o corpo presentaba 36 golpes, a mandíbula rota e o cranio fracturado; Nagore morreu, finalmente, estrangulada.

O homicida confeso telefonou un amigo o 8 de xullo, pedindo axuda para desfacerse do cadáver, que tentou desmembrar. Xusto esa persoa puxo os feitos en coñecemento da Policía. Yllanes recolleu as súas pertenzas, limpou o piso e deixou o cadáver en Orondritz, a 45 minutos da escena do crime.

## Xuízo 
O xurado popular considerou probada a culpabilidade pero non a categoría de asasinato (6 membros considerárono asasinato e 3 homicidio, mais precisábanse 7). Foi condenado a doce anos e medio de prisión. O 3 de xullo de 2017, pouco antes do noveno aniversario da morte de Nagore, Yllanes conseguiu que lle concedesen o terceiro grao de prisión, volvendo só a prisión para durmir. Traballa como psiquiatra nun centro privado e desde 2020 pode exercer na sanidade pública.miniatura|Asun Casasola, nai de Nagore. 

En marzo de 2024, a Audiencia Nacional desestimou o recurso presentado por José Diego Yllanes Vizcay, no que invocaba o seu dereito ao esquecemento e solicitaba a Google que retirase a nova relacionada cos feitos polos que foi condenado. A Sala considera que a liberdade de expresión e de información prima sobre o dereito ao esquecemento.
## Impacto social 
O asasinato de Nagore e o papel público da súa nai Asun Casasola fortaleceron a conciencia social de tolerancia cero, non só cos delitos, senón tamén contra calquera violencia machista. Nagore Laffage converteuse nun símbolo desta loita social e denuncia, tamén no que se refire á xustiza española.
En 2011 Helena Taberna dirixiu un documental sobre o caso, titulado *Nagore*, coa participación de Asun Casasola que constitúe o fío condutor da historia. Esta produción foi nomeada a 5 premios Goya.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Violencia de xénero
* Machismo
* Feminicidio
* Ana Orantes
Avenida de Castrelos (Vigo)

A **avenida de Castrelos** é unha vía urbana e semiurbana de Vigo. É unha das principais avenidas da cidade, e constitúe unha das vías radiais que parten da praza América e continúase até a parroquia de Valadares, onde se fusiona coa estrada homónima. Durante o seu percorrido atravesa máis de dúas ducias de rúas, estradas, avenidas e camiños, xa que comeza sendo unha vía urbana e remate sendo unha vía semiurbana. Entre as rúas coas que converxe, destacan a avenida de Antonio Palacios, a rúa alcalde Portanet ou a estrada de Clara Campoamor. Desde a construción do novo hospital Álvaro Cunqueiro, constitúe unha das principais vías de acceso a el. 

Nas inmediacións da avenida atópase o parque de Castrelos, un dos principais espazos verdes da cidade, na que se atopan xardíns, un auditorio ao aire libre, o museo Quiñones de León e mesmo outros espazos verdes. No inicio da avenida de Castrelos sitúanse tamén o pavillón das Travesas e o IES Santa Irene.

No seu tramo intermedio, coincidindo co parque de Castrelos, o río Lagares atravesa a rúa de xeito subterráneo a través dun soterramento realizado na década de 1970. Antes desta data, o río atravesaba a zona pola superficie, baixo unha ponte medieval a carón da avenida, xusto en fronte do parque.

Tamén se atopa anexo á avenida de Castrelos o cemiterio de Pereiró.

## Historia 
A avenida de Castrelos, tal e coma se coñece arestora, xurdiu da necesidade de conectar radialmente a concentración urbana do sur de Vigo, que abarcaba a contorna de praza América, coa parroquia de Valadares e a zona sur da cidade. Xa na década de 1920, cando a estrutura embrionaria da que hoxe é a avenida non era máis ca mesmo un camiño de xabre, existía un tranvía que percorría o que agora é a actual vía urbana. Este tranvía conectaba as zonas rurais e fundamentalmente agrarias da periferia co centro urbano da cidade, onde se producían intercambios mercantís de produtos agrícolas, entre outros, en prazas céntricas como a praza da Constitución.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Estrada PO-330 km 0 en Castrelos, Vigo.jpg|Rotonda na avenida de Castrelos.
Ficheiro:2014-12-06 - Kreisel - enfrente Cemetario de Pereiro - Avd de Castrelos - Vigo - Spain (1).JPG
Ficheiro:Fuente del parque de Castrelos, Vigo.jpg|Parque de Castrelos
Ficheiro:Pavillón As Travesas.JPG|Pavillón das Travesas

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Miguel Ángel Martínez López. Historias sociais, urbanas e mediáticas do Casco Vello de Vigo. Castrelos 9-10 (1996-1997). 313-338

### Outros artigos 
* Pazo de Castrelos
Daun di Atas Bantal

***Daun di Atas Bantal*** é un filme indonesio de 1998 dirixido por Garin Nugroho. É un dos filmes indonesios máis aclamados da historia recente do cinema indonesio. Foi escollido como candidato de Indonesia para o Óscar ó mellor filme internacional na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1998.

## Elenco 
* Christine Hakim
* Heru
* Kancil
* Sugeng

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Indonesia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 71ª edición dos Óscar
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
* 
* 
*
Tjoet Nja' Dhien

'''''Tjoet Nja' Dhien'''* (pronunciado [ˈtʃʊt ˈɲaʔ diˈɛn]) é un filme indonesio de 1988 dirixido e escrito por Eros Djarot e protagonizado por Piet Burnama, Christine Hakim, Rudy Wowor e Slamet Rahardjo. Baséase na vida da líder guerrilleira achinesa Cut Nyak Dhien,céntrase no período de seis anos entre a morte do seu segundo marido, Teuku Umar e a súa captura polo exército colonial neerlandés. *Tjoet Nja' Dhien'' conseguiu a aclamación da crítica, gañando nove premios do Festival de Cinema Indonesio e sendo proxectado na "Semaine de la Critique" de Cannes en 1989. Foi escollido como candidato de Indonesia para o Óscar ó mellor filme internacional na 62ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Christine Hakim como Cut Nyak Dien
* Slamet Rahardjo como Teuku Umar
* Pietrajaya Burnama como Pang Laot
* Rita Zaharah como Nya' Bantu
* Roy Karyadi como Voorneman
* Ibrahim Kadir como Penyair
* Rosihan Anwar como Habib Meulaboh
* Rudy Wowor como Veltman
* Muhamad Amin como Teuku Leubeh
* Hendra Yanuarti como Cut Gambang
* Kamaruzaman como Agam kecil
* Huib "John" van den Hoek como Van Heutz
* Fritz G. Schadt como Vetter
* Herald Meyer como saudagar
* Robert Syarif como Verbrough

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Indonesia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 62ª edición dos Óscar
Fernando Meleiro

**César Fernando Meleiro Fernández**, nado en Ribadavia en 1899 e finado en Ourense o 8 de xullo de 1963, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo do rexistrador Darío Meleiro Tejada e de Eugenia Fernández Román. Estudou o bacharelato no Colexio dos Escolapios de Celanova. Licenciado en Dereito. Presidiu a Sociedad Cultural Curros Enríquez de Celanova en 1927. Colaborou en *Galicia*. Abriu bufete en Ourense en 1934. Fundador e xefe provincial de Falange de Ourense dende 1934, despois foi conselleiro nacional e xefe territorial de Falange de Galicia. Fuxiu a Portugal para evitar a detención polas redadas ordenadas polo goberno contra Falange. Por ese motivo foi destituído como xefe territorial de Galicia por Manuel Hedilla, substituto de José Antonio, cando percorreu Galicia en xullo de 1936 para reorganizar os mandos falanxistas, e substituído por Mario González Zaera.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi combatente. Foi nomeado xefe provincial de Falange de Ourense a finais de 1936. Delegado provincial de Justicia y Derecho a principios dos anos corenta, foi concelleiro, primeiro tenente-alcalde de Ourense e deputado provincial, ademais de inspector provincial de Falange. Nomeárono delegado provincial do Ministerio de Vivenda en Ourense en 1957. Finou en Ourense o 8 de xullo de 1963.

## Obra 
* *Anecdotario de la Falange de Orense*, 1957.

## Recoñecementos 
Cruz de Cabaleiro da Orde de Cisneros en 1952.
## Vida persoal 
Casou en Ourense con Elena Muñiz Guerra, filla de Olegario Muñiz Álvarez, en 1938.
## Notas
Lingua magahi

A **lingua magahi** (𑂧𑂏𑂯𑂲), ou **magadhi** (𑂧𑂏𑂡𑂲), é unha lingua indoaria falada nos estados indios de Bihar, Jharkhand e Bengala Occidental, así como en Terai, no Nepal. O magadhi pácrito, devanceiro do magahi, deu nome á lingua. É considerado un continuo dialectal do hindi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Munishwar Jha - "Magadhi And Its Formation," Calcutta Sanskrit College Research Series, 1967, 256 pp
* Saryu Prasad - "A Descriptive Study of Magahi Phonology", PhD thesis submitted to Patna University.
* A.C. Sinha (1966) - "Phonology and Morphology of a Magahi Dialect", PhD awarded by the University of Poona.(now Pune)
* G.A. Grierson Essays on Bihari Declension and Conjugation, Journal of the Asiatic Society of Bengal, vol. iii, pp.&nbsp;119–159
* Hoernle, A.F. Rudolf & Grierson, G.A. A Comparative Dictionary of the Bihari Language
* Prasad, Swarnlata (1959) Juncture and Aitch in Magahi, Indian Linguistics, Turner Jubilee Volume, 1959 pp.&nbsp;118–124.
* Sweta Sinha (2014) - "The Prosody of Stress and Rhythm in Magahi", PhD thesis submitted to Jawaharlal Nehru University, New Delhi.
* Sweta Sinha (2018)- "Magahi Prosody", Bahri Publications: New Delhi. .
Modelo de Malthus

Un **modelo de crecemento malthusiano**, ás veces chamado modelo de crecemento **exponencial simple**, é esencialmente un crecemento exponencial baseado na idea de que a función é proporcional á velocidade á que crece a función. O modelo leva o nome de Thomas Robert Malthus, quen escribiu *An Essay on the Principle of Population* (1798), un dos primeiros e máis influentes libros sobre poboación.

Os modelos malthusianos teñen a seguinte forma:

:  P(t) = P_0e^{rt} 

onde

* *P* 0 = *P* (0) é o tamaño inicial da poboación,
* *r* = a taxa de crecemento da poboación, que Ronald Fisher chamou o *parámetro malthusiano de crecemento da poboación* en The Genetical Theory of Natural Selection, e Alfred J. Lotka chamou a *taxa intrínseca de aumento*,
* *t* = tempo.

Este modelo tamén se pode escribir en forma de ecuación diferencial:

:  \frac{dP}{dt} = rP 

coa condición inicial: P(0)= P 0

Este modelo denomínase a miúdo como *lei exponencial*. É amplamente considerado no campo da ecoloxía poboacional como o primeiro principio da dinámica poboacional, con Malthus como o fundador. Polo tanto, a lei exponencial tamén se refire ás veces como a *Lei Malthusiana*. A estas alturas, é unha visión amplamente aceptada facer un análogo entre o crecemento malthusiano en Ecoloxía coa Primeira Lei de Newton do movemento uniforme en física.

Malthus escribiu que todas as formas de vida, incluídos os humanos, teñen unha propensión a un crecemento exponencial da poboación cando os recursos son abundantes, pero que o crecemento real está limitado polos recursos dispoñíbeis. 

Pierre Francois Verhulst desenvolveu un modelo de crecemento da poboación con limitacións de recursos en 1838, despois de que lera o ensaio de Malthus. Verhulst chamou ao modelo función loxística.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Función loxística 
*Teoría do crecemento
*The Genetical Theory of Natural Selection
### Ligazóns externas 
*Malthusian Growth Model  de Steve McKelvey, Department of Mathematics, Saint Olaf College, Northfield, Minnesota
*Logistic Model  from Steve McKelvey, Department of Mathematics, Saint Olaf College, Northfield, Minnesota
*Laws Of Population Ecology Dr. Paul D. Haemig
*[On principles, laws and theory of population ecology](https://web.archive.org/web/20111209182908/http://entomology.wsu.edu/personal/alan_berryman/Berryman(3)Principles.pdf) Profesor de Entomoloxía, Alan Berryman, Washington State University
*Introduction to Social Macrodynamics Profesor Andrey Korotayev
*Ecological Orbits Lev Ginzburg, Mark Colyvan
Sri (filme de 1999)

***Sri*** é un filme indonesio de 1999 dirixido por Marselli Sumarno. Foi escollido como candidato de Indonesia para o Óscar ó mellor filme internacional na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Sri é unha moza de aldea casada con Hendro, un aristócrata xavanés de 70 anos. Cando Hendro cae enfermo, ten que coidalo para que recupere a súa saúde e negocia co Deus da Morte para que non llo leve.

## Personaxes 
* Rini Ariyanti como Sri
* Sardono W. Kusumo como Yamadipati
* R.M.T. Ronosuripto como Hendro
* Niniek L. Karim como Laksmi

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Indonesia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 72ª edición dos Óscar
Avenida de Europa (Vigo)

A **avenida de Europa** é unha vía urbana de Vigo que conecta a circunvalación da VG-20 a altura de Coia coa praia de Samil.

## Historia
A construción da avenida data do ano 1980, coa fin de unir o centro da cidade coas praias de Samil e o Vao como vía alternativa á avenida da Atlántida. Nesas datas, España viña de se adscribir á Unión Europea. É por iso que a avenida foi denominada como tal. 

Antes da construción da avenida, a contorna era fundamentalmente rural, con vivendas unifamiliares e terreos de minifundio. Coa construción do vial construíronse as primeiras urbanizacións, que alternaban vivendas unifamiliares de tipo chalé con edificios. Ditas urbanizacións supuxeron a creación de rúas perpendiculares á avenida, que recibiron nomes de microtopónimos da contorna, como Cerqueiro, Pereiras ou Lourido.
## Patrimonio
Ao final da avenida, xunto á praia de Samil, sitúase a escultura *O rapto de Europa*, de Juan Oliveira Viéitez. A figura simboliza o rapto da princesa fenicia Europa, que segundo a mitoloxía grega raptou o deus Zeus transformado en touro. A princesa porta na man a bandeira da Unión Europea. 

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Miguel Ángel Martínez López. Historias sociais, urbanas e mediáticas do Casco Vello de Vigo. Castrelos 9-10 (1996-1997). 313-338
### Outros artigos 
* Praia de Samil
Nagabonar

***Nagabonar*** é un filme indonesio de 1987 dirixido por M.T. Risyaf. Foi escollido como candidato de Indonesia para o Óscar ó mellor filme internacional na 60ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. En 2007, estreouse unha secuela titulada *Nagabonar Jadi 2*.

## Sinopse 
Naga Bonar é un carteirista. Durante a retirada das forzas de ocupación xaponesas de Indonesia en 1945 declárase xeneral das Forzas de Liberación. Porén, o seu engano convértese no seu verdadeiro eu, facéndose un verdadeiro soldado e patriota.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Indonesia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 60ª edición dos Óscar
Iugoslavia (homónimos)

**Iugoslavia** foi un país que existiu durante a maior parte do século XX.

* Reino de Iugoslavia (1918–1941).
* República Democrática Federal de Iugoslavia (1943–1945).
* República Federal Socialista de Iugoslavia (1945–1992).
* República Federal de Iugoslavia (1992–2003) renomeado Serbia e Montenegro (2003–2006).
Iugoslavia tamén pode referirse a:

* 1554 Iugoslavia, asteroide pertencente ao cinto de asteroides.
Traveso

O topónimo **Traveso** pode referirse a:

;En Galiza
***Traveso**, lugar da parroquia de Castrelo de Miño, no concello de Castrelo de Miño;
***O Traveso**, lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello de Vilalba;
***Rego Traveso**, lugar da parroquia de Borraxeiros, no concello de Agolada;
***O Rego Traveso**, lugar da parroquia de Codesido, no concello de Vilalba;
***Regotraveso**, lugar da parroquia de Rioaveso, no concello de Cospeito;
***Regotraveso**, lugar da parroquia de Santa Mariña de Presqueiras, no concello de Forcarei.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Os Travesos**, lugar da parroquia de Xallas de Castriz, no concello de Santa Comba.
Rego Vello

O topónimo **Rego Vello** pode referirse a:

;En Galiza
***Rego Vello de Abaixo**, lugar da parroquia de San Salvador de Couzadoiro, no concello de Ortigueira;
***Rego Vello de Arriba**, lugar da parroquia de San Salvador de Couzadoiro, no concello de Ortigueira.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Regovello**, lugar da parroquia de Santaballa, no concello de Vilalba.
A Torrente

Como topónimo **A Torrente** pode referirse a:

;En Galiza
***A Torrente**, lugar da parroquia de Cerdedo, no concello de Cerdedo-Cotobade;
***A Torrente**, lugar da parroquia de Vilafiz, no concello do Páramo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Pereiraboa

Como topónimo **Pereiraboa** pode referirse a:

;En Galiza
***Pereiraboa**, lugar da parroquia de San Vicente de Paradela, no concello de Paradela;
***Pereiraboa**, lugar da parroquia de Xuances, no concello de Xove.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Spalax

***Spalax*** é un xénero de roedores da familia Spalacidae, subfamilia Spalacinae, que comprende as xeralmente chamadas ratas toupa cegas. É un dos dous xéneros existentes da subfamilia Spalacinae, xunto co *Nannospalax*.''*

As especies deste xénero viven en Europa oriental e Asia occidental e central. Son completamente cegas e teñen un estilo de vida subterráneo similar ao das toupas (que non son roedores). Xa Jean-Baptiste Lamarck sinalara que eran cegas e tiñan ollos vestixiais.

## Taxonomía 
Antes de 2013, *Spalax* era xeralmente o único xénero considerado dentro de subfamilia Spalacinae, que comprendía todas as especies de ratas toupa cegas. Porén, probas filoxenéticas e morfolóxicas apoiaron que algunhas das especies formaban unha liñaxe distinta que diverxeu das outras no Mioceno tardío, cando se formou unha barreira mariña entre Anatolia e os Balcáns. Estas especies foron reclasificadas no xénero *Nannospalax*, quedando as restantes en *Spalax*.*
**Spalax arenarius*
**Spalax giganteus*
**Spalax graecus*
**Spalax istricus* (posiblemente extinta)
**Spalax microphthalmus* (a especie tipo do xénero)
**Spalax uralensis*
**Spalax zemni*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
* Musser, G. G. and M. D. Carleton (2005). "Superfamily Muroidea." pp.&nbsp;894&ndash;1531 in Wilson, D. E. and D. M. Reeder, eds. *Mammal Species of the World: a Taxonomic and Geographic Reference*. 3ª ed. Baltimore: Johns Hopkins University Press.
* 
* Nowak, R. M. (1999). ''Walker's Mammals of the World*, **II**. Londres: Johns Hopkins University Press 
* 
* Topachevskii, V. A. (1976) *Fauna of the USSR. Volume III: Mammals. Issue 3: Mole rats, Spalacidae''. New Delhi: Amerind.
*
Hugh Chisholm

**Hugh Chisholm**, nado en Londres o 22 de febreiro de 1866 e finado na mesma cidade o 29 de setembro de 1924, foi un xornalista británico responsable das edicións 10ª, 11ª e 12ª da *Encyclopædia Britannica*. 

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Hugh Chisholm naceu en 1866 en Londres, Inglaterra, nunha familia de orixe escocesa, fillo de Anna Louisa Bell e de Henry Williams Chisholm (1809-1901), xefe do Departamento de Normas da Xunta de Comercio, e axente real para Serra Leoa e Costa de Ouro. A súa irmá foi a matemática Grace Chisholm.

Logo da súa graduación na *Felsted School*, en 1884 cursou os seus estudos superiores no *Corpus Christi College*, da Universidade de Oxford, que completou en 1888. En 1892 colexiouse como avogado no *Middle Temple,* aínda que xa daquela comezara a exercer como xornalista.

High Chishom finou en Londres o o 29 de setembro de 1924.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Chisholm, H. (ed.) (1911). "". En *Encyclopædia Britannica*. Vol. 30. 12ª ed. Cambridge University Press. Páxina 669.
* Courtney, J. E. (1931). "Hugh Chisholm 1866-1924". En *An Oxford portrait gallery*. Chapman & Hall, Londres. Páxinas 107-160.
* Foster, J. (1888). "". En *Alumni Oxonienses: the Members of the University of Oxford, 1715-1886*. Vol. 2. Oxford. Páxina 248.
* Hamilton, N. (2004). "Chisholm, Hugh (1866-1924)". En *Oxford Dictionary of National Biography*. Oxford University Press.
Talpa (xénero)

***Talpa*** é un xénero de toupas da familia Talpidae. É un dos primeiros taxons descritos en ciencia, xa que o describiu Carl Linnaeus, quen utilizou para nomealo a palabra latina para "toupa", *talpa*, na súa obra Regnum Animale para referirse á forma europea común de toupa. O grupo ao que pertence foi desde entón ampliado ata comprender 13 especies existentes, atopadas fundamentamente en Europa e Asia occidental. A toupa europea (*T. europaea*) é un dos membros do xénero e vive na maior parte de Europa, como tamén outras especies con áreas de distribución máis restrinxidas, como a toupa ibérica (*T. occidentalis*), que é a única que vive en Galicia. Dunha especie, *T. davidiana*, os datos son deficientes. As toupas comen miñocas de terra, insectos e outros invertebrados que atopan no solo.

As femias deste xénero teñen características rudimentarias de macho como glándulas de Cowper e próstatas de dous lobos. Un grupo de científicos suxeriu que son verdadeiros hermafroditas; porén, outros opinan que son femias completamente funcionais.

## Especies e filoxenia 
[miniatura|A [toupa ibérica (*T. occidentalis*) é a especie presente en Galicia.]]
Dentro deste xénero hai 14 especies:

* *T. altaica*
* *T. aquitania*
* *T. caeca*
* *T. caucasica*
* *T. davidiana*
* *T. europaea*
* *T. hakkariensis*  
* *T. levantis*
* *T. martinorum*
* **T. occidentalis*, a especie presente en Galicia
* *T. ognevi*
* *T. romana*
* *T. stankovici*
* *T. talyschensis* 

Ademais coñécense varias especies extintas polos seus restos fósiles, que son:
* †*T. tyrrhenica*
* †*T. fossilis* 
* †*T. praeglacialis* 
* †*T. minor* 
*†*T. vallesensis* 
*†*T. episcopalis* 
*†*T, gilothi* 
*†*T. minuta* 
*†*T. gracilis* 
*†*T. neagui* 
*†*T. tenuidentata* 
*†*T. sansaniensis'' 

A filoxenia actual das especies deste xénero é a seguinte:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Rego de Pereira

O topónimo **Rego de Pereira** pode referirse a:

;En Galiza
***Rego de Pereira**, lugar da parroquia de Pousada, no concello de Baleira;
***O Rego de Pereira**, lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello de Lourenzá.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Talpa

**Talpa** pode refereirse a:

## Xeografía 
* Talpa, Irán, unha vila da provincia de Khuzestán, Irán
* Talpa, Teleorman, unha comuna no condado de Teleorman, Romanía
* Talpa, unha vila na Comuna Cândeşti, condado de Botoşani, Romanía
* Talpa, unha vila na Comuna Bârgăuani, condado de Neamţ, Romanía
* Talpa, Novo México, unha vila no condado de Taos
* Talpa, Texas, unha vila en Texas
* Talpa de Allende, unha cidade en Xalisco, México

## Zooloxía 
* *Talpa* (xénero), un xénero de toupas

## Outros usos 
* Talpa Network, unha compañía de medios de comunicación holandeses
* Talpa Media, unha compañía de produción de televisión holandesa
* Talpa (*Ronin Warriors*), un personaxe do anime *Ronin Warriors*
* *Talpa* (filme), un filme mexicano de 1956
* Takeoff and Landing Performance Assessment (TALPA), un método usado por operadores de aeroportos para determinar as condicións da pista para engalar e aterrar
Templo de Apolo Patroos

O **Templo de Apolo Patroos** é un pequeno templo xónico en ruínas, construído entre os anos -340 e -320. Ten 16,5 m de longo e 10 m de ancho e érguese ao noroeste da ágora de Atenas, preto da stoá de Zeus. É considerado o fundador da raza xónica e protector das familias, o interior do templo tiña unha estatua para o culto dedicada ao deus, e esculpida polo escultor grego Eufranor .

O deus puido ser chamado Patroos polos atenienses despois da chegada de Ión, cando se instalou en Atenas porque os seus reis eran uns ineptos para a guerra.

Un monumental torso de mármore vestido cun longo quitón, atopado preto do templo e exposto no museo da ágora, foi recoñecido como a estatua de Apolo Patroos. O sekos do templo comunicaba polo norte cunha pequena sala, quizais o áditon ou un santuario interior.
miniatura|right|alt=Estatua de Apolo Patroos no Museo da Ágora.
## Notas
Igrexario da Grela

O **igrexario da Grela** é un conxunto arquitectónico construído no século XVIII situado na parroquia de San Cristovo das Viñas, no concello da Coruña. Está situado dentro do Parque Empresarial de Agrela.

## Historia 
A capela, baixo a advocación de Santo Antón, ten a súa orixe na fundación do Mayorazgo y Capilla de La Grela, outorgado por Antonio Pardo en 1724. O obxectivo, ademais do culto, era impartir clases á infancia da zona. O conxunto foi realizado en estilo barroco por Simón Rodríguez e Clemente Fernández Sarela entre 1754 e 1765.

No século XX, co establecemento de novos colexios públicos e a falta de fondos da fundación o conxunto comezou a arruinarse. En 1991 o edificio pasou ao concello da Coruña, que o reformou segundo o proxecto da arquitecta Angelika Lorenzen Ketterling para establecer unha escola-taller. Posteriormente pasou a acoller o Centro Municipal de Empresas. A capela emprégase como salón de actos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Laura Portas

**Laura Portas Núñez**, nada en Cambados en 1992, é unha xornalista e escritora galega en lingua castelá.

## Traxectoria 
Graduouse en Xornalismo na Universidade Complutense de Madrid. Realizou en mestrado en Xornalismo en Televisión na Universidade Nebrija e un en Comunicación Corporativa na Escola de Negocios Europea de Barcelona.

Traballou nos Informativos de *Telecinco* e outros programas da cadea, Tamén en *Antena 3* *Noticias,* despois no ámbito institucional, nun gabinete de comunicación.

Coa súa primeira novela, *El baile de las mareas* (2024), achégase ao seu Cambados natal no século XX, cunha protagonista que rompe cos roles establecidos, a mariscadora Aurora.

## Obras 
* *El baile de las mareas* (2024). Plaza&Janés. 360 páxs. ISBN 9788401032677.
* *El palacio del agua* (2026). Plaza&Janés. 352 páxs

## Notas
Anna Maria Bofarull

**Anna Maria Bofarull**, nada en Tarragona en 1979, é unha guionista, directora e produtora de cinema catalá. O seu cinema, cun alto compromiso social, tende a centrarse nas protagonistas femininas. En 2021, realizou a súa terceira longametraxe, *Sinjar*, con Nora Navas e Guim Puig, onde retrata a bárbara entrada dos soldados do Estado Islámico na cidade de Sinjar, no Kurdistán iraquí, nunha ficción baseada en historias reais de tres mulleres que loitan, "un filme de guerra con ollos de muller".

## Traxectoria 
Licenciada en humanidades pola Universidade Pompeu Fabra e titulada en dirección cinematográfica no Centre d'Estudis Cinematogràfics de Catalunya en Barcelona, completou os seus estudos de cinema en París. Realizou os seus primeiros traballos en 2007. 

## Filmografía 
* *Notes al peu* (2008)
* *Hammada* (2009)
* *Sonata per a violoncel* (2015)
* *Barcelona 1714* (2019)
* *¡No pasarán!* (2020)
* *Sinjar* (2022)

## Notas
Lilith Verstrynge

**Lilith Verstrynge Revolta**, nada en Madrid o 7 de xullo de 1992, é unha política española, de nacionalidade franco-española. Foi secretaria de Estado para a Axenda 2030 do Ministerio de Dereitos Sociais entre 2022 e 2023, así como deputada nas Cortes Xerais por Barcelona entre 2023 e 2024. Así mesmo, tamén foi secretaria de Organización de Podemos entre 2021 e 2023. Ten unha formación universitaria como historiadora e politicóloga.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
É filla de Jorge Verstrynge e de Mercedes Revuelta. Ten tres irmáns: Sigfrido, Eric e René. Criouse no barrio de Fuente del Berro, unha zona residencial en Madrid.

Empezou os seus estudos no madrileño Liceo Francés e, con dezasete anos, foise a París para estudar como bolseira unha licenciatura de Historia na Universidade Denis Diderot. Continuou os seus estudos na escola de Ciencias Políticas e Estudos Europeos na Universidade da Sorbona. Ten un máster en Relacións Internacionais (pola LMU Múnic) e formouse en «alto funcionariado e cadros políticos» polo Instituto Republicano do Servizo Público de Francia así como na promoción "Social Demain" un programa de formación bolseira de balde para mozos que traballarán no eido das políticas sociais.

Durante a súa estancia en Francia fundou e dirixiu unha pequena revista de opinión e análise política *Dispara Magazine* e, posteriormente, foi responsable da revista da sección de política do medio *Le Vent Se Lève*.

### Carreira política 
A súa carreira política comezou en 2016 como asistente e máis tarde asesora parlamentaria na delegación de Podemos no Parlamento Europeo. Tras regresar a Madrid, incorporouse ao Ministerio de Dereitos Sociais e Axenda 2030 onde traballou como asesora parlamentaria e de discurso da Vicepresidencia Segunda do Goberno de España. Foi designada como responsable de Transición Ecolóxica e, en xuño de 2021, púxose á fronte da Secretaría de Organización de Podemos, sendo a primeira muller en ocupar este cargo.

En xullo de 2022 foi designada pola ministra de Dereitos Sociais, Ione Belarra, para asumir a secretaría de Estado para a Axenda 2030. Cesou a finais de 2023, tras a saída de Belarra do Ministerio.

O 26 de xaneiro de 2024 anunciou nas súas redes sociais que renunciaba a todos os seus cargos en Podemos, así como á súa acta de deputada no Congreso, despois de seis meses como representante pola circunscrición de Barcelona, por motivos de saúde.

En 2024, comezou a colaborar co xornal *El País*.

## Notas
Stoá Basileos

[esquerda|miniatura|A *Stoá Basileos* ocupa o lugar sinalado co n. 17 neste plano da [Ágora de Atenas|ágora de Atenas.]]
A **Stoá Basileos** ou **Stoá** **real** (en  *Basíleios stoá*) foi unha stoá construída no -500 na ágora de Atenas. É un dos edificios máis antigos da cidade.

O primeiro elemento arquitectónico que se erguía ao entrar na vía das Panateneas era este pórtico. Estaba situada na esquina noroeste, coñecida como a dos "Hermes", xa que había moitos hermes erguidos.

Era a sede do arconte rei, maxistrado que se ocupaba dos asuntos relacionados co culto, os procesos xudiciais de impiedade e as reunións do tribunal do Areópago, onde se xulgaban os crimes. Contiña as copias das leis de Atenas, inscritas en pedra.

O edificio primitivo era de orde dórica, cun frontón de oito columnas e un podio na base dos tres muros. Aínda que persiste un problema de datación, xa que os elementos arquitectónicos, polo seu estilo, son do século -VI, mentres que a cerámica atopada baixo o chan pode datarse no -500, o material reutilizado para os cimentos apoiou a teoría de que a construción debe datarse despois da ocupación persa do -480.

A principios de século -IV engadíronse dous corpos laterais con pórticos, que lle daban un aspecto semellante ao da Stoá de Zeus. As súas dimensións eran pequenas, 18 m de longo por 7,5 m de ancho.

En liña recta coa construción erguíase unha estatua de Temis, deusa da xustiza, detrás da cal había un gran bloque pétreo sobre o cal os arcontes reis xuraban fidelidade ás leis da polis.

Segundo o xeógrafo grego Pausanias "no tellado deste pórtico hai estatuas de terracota: Teseo lanzando ao mar a Escirón e Hémera raptando a Céfalo".

Segundo Aristófanes, a stoà tamén se utilizaba para banquetes oficiais, feito confirmado polos achados de louza. Neste pórtico tivo lugar a vista preliminar do xuízo de Sócrates.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Ágora de Atenas.
* Stoá de Zeus.
Templo de Afrodita Urania

O **templo de Afrodita Urania** (en grego antigo Βωμός Αφροδίτης Ουρανίας) foi descuberto en 1981 na parte noroeste da ágora de Atenas, ao outro lado da Vía das Panateneas.

As escavacións permitiron datar o edificio nunha época próxima ao -500. Identificouse un altar pola forma do monumento e polas cinzas atopadas dos sacrificios. Pausanias di que no templo había unha estatua de Afrodita de mármore de Paros, feita por Fidias.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Ágora de Atenas