Paracelso

**Theophrastus Phillippus Aureolus Bombastus von Hohenheim**, ou **Theophrastus Bombast von Hohenheim**, nado en Zürich (Einsiedeln) o 10 de novembro de 1493 e finado en Salzburgo o 24 de setembro de 1541, foi un alquimista, médico e astrólogo suízo, coñecido como **Paracelso** ou **Teofrasto Paracelso**.

Críase que lograra a transmutación do chumbo en ouro mediante procedementos alquimistas. Amais, deulle ao zinc o seu nome, chamándoo *zincum*. Escolleu para si mesmo o nome *Paracelso* (*Paracelsus* en latín), que significa "superior a Celso", en referencia a Aulo Cornelio Celso, médico romano do século I.

## Traxectoria 
[miniatura|200px|Memorial de Paracelso no parque que leva o seu nome, en Einsiedeln ([Suíza)]] 
[miniatura|200px|Monumento a Paracelso en Beratzhausen, [Baviera]]
miniatura|200px|Gravado dunha salamántiga segundo Paracelso

Naceu e foi criado en Einsiedeln (Zürich), fillo do médico e alquimista suabo Wilhelm Bombast von Hohenheim e de nai suíza.
Na súa xuventude traballou nas minas como analista. Comezou os seus estudos aos 16 anos na universidade de Basilea, proseguiunos en Viena e doutorouse na universidade de Ferrara.

Paracelso estaba en contra da idea que entón tiñan os médicos de que a cirurxía era unha actividade marxinal relegada aos barbeiros.

As súas investigacións foron sobre todo no campo da mineraloxía. Realizou varias viaxes en busca do coñecemento da alquimia. Fabricou remedios e medicamentos coa axuda dos minerais para destinalos á loita do corpo contra a enfermidade.

Outra achega á medicina moderna foi a introdución do termo *sinovial*; de aí o líquido sinovial, que lubrifica as articulacións.

Ademais, estudou e descubriu as características de moitas enfermidades, como a sífilis e o bocio. Para combatelas serviuse do xofre e do mercurio.

Disque Paracelso foi un precursor da homeopatía, pois aseguraba que "o parello cura o parello" e nesa teoría fundamentaba a fabricación das súas medicinas.

A orde cósmica era o que lle interesaba a Paracelso en primeira instancia, e achouna na tradición astrolóxica. A doutrina do *Astrum in corpore* é a súa idea capital. Fiel á concepción do ser humano como microcosmos, puxo o firmamento no corpo deste e designouno como *Astrum* ou *Sydus* (en galego, *astro* ou *constelación*). Foi para el un ceo endosomático en que o curso estelar non coincide co do ceo astronómico, senón coa constelación individual que comeza co "ascendente" ou horóscopo.

Atribúeselle a paternidade do termo espaxiria.

Un dos principios de Paracelso foi: "unicamente un home virtuoso pode ser bo médico". Para el a medicina tiña catro piares:

* A astronomía
* As ciencias naturais
* A química
* O amor

Introduciu o uso do láudano.

O seu principal libro foi *A gran cirurxía* (*Die Grosse Wundartzney*).

Malia gañar bastantes inimigos e ter fama de mago, contribuíu en gran maneira a que a medicina seguise un camiño máis científico e se afastase das teorías da escolástica.

Tamén achegou datos alquímicos. A Paracelso atribuíselle a idea de que os catro elementos (terra, lume, aire e auga) pertencían a criaturas fantásticas que xa existían antes do mundo. Así pois, a terra pertencería aos gnomos, a auga ás nereidas (ninfas acuáticas), o aire aos silfos (espíritos do vento) e o lume ás salamántigas (*fadas de lume*).

Igualmente, Paracelso aceptou os temperamentos galénicos e asociounos aos catro sabores fundamentais.

Esta asociación tivo tal difusión na súa época que aínda hoxe na linguaxe coloquial nos referimos a un carácter doce (tranquilo, flegmático), amargo (colérico), salgado (sanguíneo) e ácido (melancólico).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Alquimia
* Farmacia
* Química

### Ligazóns externas 
* Paracelso na Biblioteca Upasika .
* "Censura y Paracelsismo durante el Reinado de Felipe II" por Rodríguez Guerrero, José en *Azogue*, nº 4, 2001. .
* EEskenazi. Reflexións sobre as súas obras .
* "Paracelso: médico, filósofo, teólogo, profeta e reformador social". Conferencia de Delmar Domingos de Carvalho o día 1 de novembro de 1993, no 500º aniversario do seu nacemento. Fraternidade Rosacruz .