Vladimir Maiakovski

**Vladimir Vladímirovich Maiakovski**, en ruso **Владимир Владимирович Маяковский**, nado en Bagdadi (Xeorxia) o 19 de xullo de 1893 e finado en Moscova o 14 de abril de 1930, foi un poeta e dramaturgo ruso. Unha das figuras máis relevantes da poesía rusa de vangardas de comezos do século XX. Foi iniciador do futurismo ruso: xunto con David Burliuk e Velemir Jlébnikov, publicou en 1912 o manifesto deste movemento, *A labazada ao gusto do público*.

## Traxectoria 
Fillo dun inspector forestal, naceu e pasou a infancia na aldea de Bagdadi, nos arredores de Kutaíssi. Logo da morte do seu pai, en 1906 trasladouse a Moscova onde estudou pintura. Entrou na Escola de Belas Artes, onde se encontrou con David Burliuk, que foi o grande incentivador da súa iniciación poética. Os dous amigos formaron parte do grupo fundador do chamado cubo-futurismo ruso, ao lado de Khlébnikov, Kamiênski e outros. Foron expulsados da Escola de Belas Artes. Procurando difundir as súas concepcións artísticas, realizaron viaxes por Rusia.

A súa actividade política iníciase durante o tsarismo; afiliouse ao Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia, o que lle ocasionará unha serie de persecucións e o cárcere. Detido en dúas ocasións, soltárono por falta de probas, pero en 1909-1910 pasou once meses en prisión. Alí emprenderá a súa obra poética e dous dos seus poemas apareceron en 1912 no libro-manifesto fundacional do futurismo ruso.

Ao consumarse a vitoria da Revolución Rusa, apoiou a política cultural da administración bolxevique. Empregou unha gran diversidade de procedementos para cativar as multitudes, abarcando desde a aplicación dunha linguaxe coloquial, ocasionalmente prosaica, ata os máis refinados estilos épicos.

Varios dos seus poemas, como a *Oda á revolución* (1918) foron tan famosos como os seus ardorosos versos de amor, entre os que se conta *Amo* (1922).

Nos anos vinte Maiakovski fixo campaña internacional pola Revolución, cruzando Europa enteira e intervindo en conclaves e coloquios. Durante esta época, crea elementos prácticos de propaganda, tales como carteis e argumentos para películas recitando os seus poemas na Rusia bolxevique.

Fundou en 1923 a revista LEF (de Liévi Front, Fronte de Esquerda), que reuniu á *esquerda das artes*, isto é, aos escritores e artistas que pretendían xuntar a forma revolucionaria cun contido de renovación social.

Maiakovski suicidouse dun disparo na cabeza o 14 de abril de 1930 sen que se puidesen dilucidar, con claridade, as causas desa determinación; probablemente interviñeron factores emocionais, así como algunhas críticas severas polo seu expresivo 'individualismo'.

## Obra 
A súa obra poética, aínda que vinculada á Revolución Rusa, supera o estigma da poética revolucionaria, que algúns críticos lle asignaron por esta relación emotiva e, pola busca dunha nova forma de poetizar, chea de impresións e emocións sensuais.

A súa obra, profundamente revolucionaria na forma e nas ideas que defendeu, preséntase coherente, orixinal, vehemente, única. A linguaxe que emprega é a cotiá, sen ningunha consideración pola división en temas e palabras "poéticos" e "non-poéticos", alén dunha constante elaboración, que vai desde a invención no vocabulario até o inusitado risco das rimas.

Ao mesmo tempo, o gusto polo desmesurado, o hiperbólico, alíase na súa poesía á dimensión crítico-satírica. Creou longos poemas e quadras e dípticos que se gravan na memoria; ensaios sobre a arte poética e artigos curtos de xornal; pezas de forte sentido social e rápidas escenas sobre asuntos do día; rutas de cine arriscadas e fantasiosas.

Na súa obra teatral *A chinche* (1929), ridiculizou a falsidade da burguesía da súa época, porén o seu *Falando a berros* (1930), a grande obra épica que deixou sen concluír cualifícase como o seu legado idealista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Víktor Shklovskii, *Maiakovski*, Anagrama, 1972.
* Ángel Fernández-Santos, *Maiakovski y el cine*, Tusquets, 1974.

### Outros artigos 
* Futurismo
* Suprematismo

### Ligazóns externas 
* Humanismo, renacemento, revolución e futurismo. En torno a Maiakovski, por Santiago Amón (en castelán)