Rogier van der Weyden

[miniatura|300px|*[Descendemento da cruz* de Rogier van der Weyden (c. 1435), óleo, 220 x 262 cm Museo do Prado, Madrid.]]

**Rogier van der Weyden** (tamén chamado **Rogier de la Pasture**, tradución francesa exacta do seu nome) nado en Tournai, ca. 1399/1400 e finado en Bruxelas, o 18 de xuño 1464, foi un pintor flamengo que formou parte do movemento dos primitivos flamengos, discípulo de Robert Campin e contemporáneo de Jan van Eyck; el e van Eyck, dende diferentes perspectivas, foron os responsábeis do desenvolvemento da escola flamenga do século XV aínda quen o considera o pintor máis influente so século XV.

Foi pintor oficial da cidade de Bruxelas e da Casa de Este e a súa obra consistiu, por unha banda, principalmente en retratos de personaxes e mandatarios da corte de Borgoña, e por outra, en pintura relixiosa que en moitos casos foron trípticos e polípticos de grandes dimensións.

## Traxectoria 
O seu pai, Henry de la Pasture, era forxador de coitelos. Pouco ou case ren é o que se sabe da súa mocidade. O 5 de marzo de 1427 ingresou no obradoiro de Robert Campin e cinco anos despois, o 1 de agosto de 1432, foi nomeado mestre de pintura en Tournai. Pouco tempo despois, Rogier atopábase en Bruxelas, onde casou con Elisabeth Goffaert, filla do zapateiro Jan Goffaert, e coa que tivo dous fillos: Jan, que chegará a ser ourive, e mais Peter, que seguiu o oficio do pai. Houbo un outro Van der Weyden que figura na historia da pintura: Goossen, sobriño de Rogier.

En 1436 ou 1437 foi nomeado pintor oficial da cidade de Bruxelas, época en que pasa a usar a tradución flamenga do seu nome. Traballou para a corte de Filipe o Bo, poderoso duque de Borgoña e gran mecenas, para o cal realizará retratos. Nos primeiros retratos reflíctese a influencia do seu mestre Robert Campin, mais libérase paseniñamente da mesma ao introducir un maior realismo e emotividade na expresión dos personaxes. Apréciase no novo tratamento que adopta o influxo de Jan van Eyck, grazas ao cal aprende a explotar os recursos dun novo medio: a pintura ó óleo. Moi logo se torna o pintor flamengo máis solicitado da época, só por detrás de van Eyck

Arredor de 1450, ano de Xubileu romano, van der Weyden viaxa a Italia, verosimilmente a Roma e a Florencia. Inspírase con Fra Angelico e aprende novas técnicas desenvolvidas polos pintores italianos. Durante esta tempada, traballa para a familia Este e os seus retratos, especialmente o de Francesco d'Este, contribuíron ao xurdimento da pintura ao óleo na Italia dos anos finais do século XV.

Entre 1460 e 1461 foi mestre do pintor italiano Zanetto Bugatto.

Rogier foi un dos primeiros pintores que traballaron sobre tea no norte dos Alpes. Iso influíu en moitos outros pintores do seu tempo, como Dirk Bouts, Hans Memling, Joos van Cleef e Frans Floris. Á idade de 65 anos morreu, o día 18 de xuño de 1464, en Bruxelas.

## Estilo 
O estilo de van&nbsp;der&nbsp;Weyden&nbsp;distínguese fundamentalmente pola representación de temas marianos e o tratamento de situacións de forte carga dramática. Realizou a súa obra en aceite sobre madeira, en panel único, en dípticos ou polípticos. Nas súas primeiras obras o seu estilo é marcadamente gótico, hierático, e con fondos dourados. Posteriormente, evolucionou cara a liñas sinuosas e fluídas como se pode observar nos corpos e nas roupas. Os seus personaxes son realistas, con expresións patéticas e un forte dramatismo, que pretende causar un grande impacto emocional nos espectadores.

En Flandres, naqueles tempos, a tendencia relixiosa dominante era a&nbsp;*devotia*&nbsp;moderna que exhortaba os crentes a meditar sobre a humanidade de Cristo, o cal era representado no contexto da súa vida. A obra de&nbsp;Rogier, carecida dun halo, pretende atraer o espectador de forma que este participe efectivamente na escena que ten ante el.

Se&nbsp;Jan&nbsp;van&nbsp;Eyck&nbsp;foi a gran figura dos primitivos flamengos,&nbsp;Rogier contribuíu a mellorar a escola co seu xenio.&nbsp;Max Frieländer, o experto en pintura flamenga do século XV, sentenciou: "Jan&nbsp;van&nbsp;Eyck&nbsp;era un explorador, mentres que&nbsp;Rogier&nbsp;era un inventor". A diferente natureza dos dous fundadores da pintura flamenga consiste no feito de que "van Eyck observaba cousas que ningún pintor non observara nunca, mentres que van&nbsp;der&nbsp;Weyden&nbsp;trataba de expresar sentimentos e sensacións -especialmente os dolorosos- como ningún outro pintor conseguira capturalo". O sorriso das súas nais de Deus evoca un afecto maternal e, á vez, tristes presentimentos. A expresión dos doadores é de recollemento e cunha actitude profundamente *pietosa*. A súa pintura permitiu o "descubrimento do mundo visíbel"; investigou a realidade e procurou a reprodución fiel, e conseguiuno apoiándose en novas técnicas pictóricas, e decantouse máis cara ao realismo que cara ao simbolismo de van&nbsp;Eyck. Entre as figuras relixiosas desenvolveu un novo sentido da acción, coma se fosen nun&nbsp;*tableau&nbsp;vivant*&nbsp;e conseguindo, amais, a primeira expresión convincente e non convencional dos sentimentos.

## Influencia 
A súa vigorosa, sutil e expresiva pintura, e as concepcións relixiosas populares tiveron unha influencia considerábel sobre a pintura europea, non tan só en Francia e Alemaña, senón tamén en Italia e en España.&nbsp;Hans Memling&nbsp;foi o seu seguidor máis relevante, aínda que non está demostrado que fose un dos seus alumnos.

Influíu noutros artistas posteriores, como&nbsp;Hugo&nbsp;van&nbsp;der&nbsp;Goes, Petrus Christus,&nbsp;Dirk Bouts&nbsp;e&nbsp;Gerard David, así como no pintor e gravador alemán&nbsp;Martin Schongauer&nbsp;as impresións do cal se distribuíron por toda Europa a partir das últimas décadas do século XV. Indirectamente, as impresións de&nbsp;Schongauer&nbsp;axudaron a difundir o estilo de&nbsp;Van&nbsp;der&nbsp;Weyden.

A carencia de firma, que non permitía identificar as súas obras, e un erro de identificación de&nbsp;Karel&nbsp;van&nbsp;Mander, o pintor e biógrafo dos artistas flamengos, provocou que a súa figura quedase escurecida entre o século XVI e o XIX, cando os investigadores&nbsp;Karl Schnaase&nbsp;ou&nbsp;Gustav Friedrich Waagen&nbsp;recuperaron a autoría e o recoñecemento do pintor.
[miniatura|300px|*Políptico do Xuízo final*, cara a 1445-1448, óleo sobre táboa e follas de ouro, 215 × 560 cm (aberto), Museo del Hôtel-Dieu, [Beaune.]]
## Obras 
Con certeza, ao partir dunha base documental do século XV, non se pode atribuír ningún traballo a&nbsp;Rogier&nbsp;van&nbsp;der&nbsp;Weyden. Aínda así, Lorne Campbell&nbsp;manifestou que hai polo menos tres pinturas moi autenticadas, se ben en diferentes momentos se dubidou ou se subestimou a súa autoría. A obra mellor documentada é o&nbsp;Descendemento&nbsp;da Cruz que está no Museo do&nbsp;Prado&nbsp;(Madrid). Campbell&nbsp;sinala que a historia desta pintura se pode reconstruír con detalle dende o século XVI e en rexistros posteriores. Os outros dous traballos certificados son o Retablo de&nbsp;Miraflores, exposto&nbsp;en Berlín, e a Crucifixión do Monasterio del Escorial.
* *Retrato de muller nova* (entre 1432 e 1435), Gemäldegallerie, Berlín.
* *Descendemento da cruz*, (ca. 1436), Museo do Prado, Madrid.
* *Tríptico do Calvario*, (ca. 1440), Kunsthistorisches Museum, Viena.
* *San Lucas retratando á Virxe* (ca. 1440), Boston Museum of Fine Arts.
* *Tríptico dos Sete Sacramentos* (ca. 1445), Museo de Anveres.
* *Políptico do Xuízo Final*, (ca. 1445-1449), Hôtel-Dieu, Beaune.
* *Santo Enterro*, (ca. 1460-1463), Galería Uffizi, Florencia.
* *Retablo de Santa Comba*, (entre 1450 e 1460), Alte Pinakothek, Múnic.
* *Crucifixión*, chamada a *Gran Crucifixión*, (despois de 1456), Mosteiro do Escorial, Madrid.
* *Retrato de Filippe o Bon*, (ca. 1456-1458), Anveres.
* *Retrato de Carlos el Temerario* (ca. 1456-1458), Museos Reais de Belas Artes, Bruxelas.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Pintura flamenga