open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Revolución permanente

A **revolución permanente** é unha teoría socialista que formula que a revolución socialista debe estar baixo o control do proletariado, e debe ser internacional para garantir o seu triunfo.

Foi un concepto creado por Karl Marx e desenvolvido por Lev Trotski, un revolucionario ruso que foi clave para que os comunistas gañasen a guerra posterior á Revolución rusa de 1917. A revolución permanente normalmente asóciase con Trotski porque escribiu un libro titulado *Revolución permanente*. Este libro foi publicado en Alemaña pola oposición de esquerda. 

## Marx e Engels 
O primeiro uso do termo por Marx e Engels atópase no libro "A Sagrada Familia" de 1844, para describir o comportamento de Napoleón Bonaparte que substituíu o Terror polo seu propio réxime marcado polas reformas. En 1849, Marx e Engels sinalaron que o termo fora utilizado por outros xornalistas como Eugen Alexis Schwanbeck, xornalista do Kölnische Zeitung, ou autores como Henri Druey, indicando que conseguira un certo recoñecemento nos círculos intelectuais. 

Foi en 1850 coa "Comunicación ao Comité Central da Liga de Comunistas" cando o concepto "revolución permanente" se fixo realmente coñecido polo público. Para Marx, a revolución permanente debía continuar ata que os medios de produción estivesen en mans dos traballadores fronte a pequena burguesía  que quería acabar coa revolución canto antes. 

## Contexto
O libro *A revolución permanente* escrito por Trotski, foi publicado cando Stalin estaba perseguindo a oposición de esquerda para purgala, xa que a oposición de esquerda era un dos seus inimigos políticos. Un dos membros desta oposición era Trotski, o seu acérrimo inimigo. Unha das diferenzas xa mencionadas entre Trotski e Stalin era que Stalin cría no "socialismo nun só país" pero Trotski cría na "revolución permanente".

A teoría da revolución permanente contraponse á do "socialismo nun só país" defendida por Iosif Stalin e Nikolai Bukharin entre outros, acérrimos inimigos de Lev Trotski, xa que Trotski dentro do partido comunista era de "esquerda" pero Iosif Stalin era de "centro" e Bukharin de "dereita". 

Segunda esta teoría, a burguesía en países subdesenvolvidos non levaría a cabo a revolución democrática (que era unha das fases para chegar ao socialismo que proponía Karl Marx) debido a algúns factores moi visibles: a súa dependencia do sistema capitalista, e a súa debilidade histórica. Por estas razóns, o proletariado debe soportar toda a carga da revolución, e esta revolución debe ser internacional para que poida triunfar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *La revolución permanente*, por León Trotsky
* "¿Qué es la revolución permanente? (Tesis fundamentales)"
* "Revolución Permanente"
* "The Anarchist Library"
Partido Social Demócrata Foral

O **Partido Social Demócrata Foral** foi un partido político navarro activo durante a Transición.

Foi creado no verán de 1976 por Jaime Ignacio del Burgo a partir de dúas asociacións preexistentes, *Causa Ciudadana* e *Acción Social Democrática*, e inscrito no rexistro de partidos políticos do Ministerio de Interior o 21 de febreiro de 1977, presentándose en sociedade en marzo de dito ano. Formaban o seu comité executivo Jaime Ignacio del Burgo, presidente, Juan Cruz Alli, Javier Hervada, Marisa Abril e Jesús Tanco. Outro militante que posteriormente acadaría sona foi Javier Gómara.

O PSDF era membro federado do Partido Social Demócrata de Francisco Fernández Ordóñez e Rafael Arias Salgado e constituíu en Navarra, xunto co Partido Demócrata Liberal de Jesús Aizpún a coalición Unión de Centro Democrático, que se presentou ás eleccións xerais de 1977 obtendo tres escanos e tres senadores (entre eles, o presidente do partido, Del Burgo). Ao transformarse a UCD en partido político en 1978, o PSDF desapareceu.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrada do **Partido Social Demócrata Foral** na Enciclopedia Digital Ilustrada del País Vasco - "Auñamendi".
O león dorme esta noite

***O león dorme esta noite*** (en ) é un filme franco-xaponés de 2017 dirixido por Nobuhiro Suwa.

Estreouse subtitulado en galego o 27 de abril de 2018 en NUMAX (Santiago de Compostela). Foi subtitulado ao galego coa colaboración da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia.

## Personaxes 
* Jean-Pierre Léaud como Jean
* Pauline Étienne como Juliette
* Maud Wyler como Céline
* Arthur Harari como Philippe
* Isabelle Weingarten como Marie
* Noë Sampy como Yuki
* Louis-Do de Lencquesaing como o realizador
* Jean-Louis Berard como Claude
* Françoise Michaud como a maquilladora

## Notas
Onoda, 10.000 noites na xungla

; en , é un filme de 2021 dirixido por Arthur Harari e escrito por Vincent Poymiro, coa colaboración de Bernard Cendron. Está libremente inspirado no libro sobre a vida de Hiroo Onoda. É unha coprodución internacional entre Francia, o Xapón, Alemaña, Bélxica, Italia e Camboxa.

O filme está protagonizado por Yuya Endo no papel de Onoda, un soldado xaponés que se negou a crer que a segunda guerra mundial rematara e continuou loitando nunha remota illa de Filipinas até o ano 1974. Está particularmente inspirado na biografía de 1974 de Cendron e Gérard Chenu *Onoda, seul en guerre dans la jungle*, nos arquivos de Cendron e nas conversas de Harari con el. Non se basea nas propias memorias de Onoda, e Harari considera o filme como unha ficción máis ca un filme biográfico.

## Notas
Amadeu VII de Savoia

**Amadeu VII,** nado en Chambéry (reino de Francia) en 1360 e finado o 1 de novembro de 1391, chamado o ***Conde Vermello,*** foi Conde de Savoia dende 1383 ata 1391 sucedendo ao seu pai Amadeu VI de Savoia.
## Matrimonio e descendencia 
Con Bona de Berry tivo tres fillos:

* Amadeu VIII de Savoia, (1383-1451), o seu sucesor no condado.
* Bona (1388-1432) casada con Lois de Savoia-Acaia, príncipe de Piemonte.
* Xoana (1392-1460), casada con Xoán Xaime de Montferrato, Duque de Montferrato.

Tamén tivo dous bastardos:

* Humberto, conde de Romont.
* Xaimita.

## Véxase tamén
Xémino de Rodas

**Xémino** (en , en ) foi un astrónomo e matemático grego de Rodas de finais do século -II Ie principios do século -I.

## Traxectoria 
Non se sabe nada da súa vida. Chámase de *Rodas* porque nos seus escritos mostra un bo coñecemento da illa, pero os autores antigos que o citan non din o seu lugar de nacemento e refírense a el como *Xémino*, simplemente, ou como *Xémino o matemático*. Nin sequera hai unanimidade na súa datación: a maioría dos autores sitúaa no século -I, pero outros, como Otto Neugebauer, dátano no século I. Se fose o século -I puido ser un discípulo directo de Posidonio de Apamea, de quen recibiu unha forte influencia.

### Obra 
Só se conserva un dos seus libros: ''Εἰσαγωγὴ εἰς τὰ Φαινόμενα ('Introdución aos fenómenos')*. Trátase dun tratado de astronomía no que explica dun xeito moi didáctico todo o coñecemento da astronomía grega, agás a teoría planetaria. Está baseado principalmente no traballo de Hiparco de Nicea, pero engade numerosas contribucións doutros astrónomos gregos e babilónicos.

Por referencias de autores posteriores (especialmente Proclo) sabemos que tamén escribiu un libro sobre matemáticas: *Θεωρία τῶν µαθηµάτων ('Teoría das Matemáticas')*, do que se conservan considerables citas.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  Vol. II Páx. 288 *GEMINUS'' [A. De. M.]
* 
### Ligazóns externas 
* O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F. " Geminos de Rodas " (en inglés). Arquivo de Historia das Matemáticas de MacTutor. Escola de Matemáticas e Estatística, Universidade de St Andrews, Escocia. 
* *Xémino* . Diccionario completo de biografía científica. 2008. Enciclopedia.com. Consultado o 21 de xullo. 2013 .
Comezar desde tres

***Comezar desde tres*** (en ) é un filme italiano de 1981 dirixido, coescrito e protagonizado por Massimo Troisi. O filme foi galardoado con dous premios David di Donatello, nas categorías de mellor filme e mellor actor.

## Personaxes 
* Massimo Troisi como Gaetano
* Fiorenza Marchegiani como Marta
* Lello Arena como Lello
* Marco Messeri como The Madman 
* Lino Troisi como Ugo, pai de Gaetano
* Renato Scarpa como Robertino 
* Jeanne Mas como Jeanne

## Notas
Operación Swordfish

***Operación Swordfish*** (en ) é un filme estadounidense de 2001 dirixido por Dominic Sena, escrito por Skip Woods, producido por Joel Silver e protagonizado por John Travolta, Hugh Jackman, Halle Berry, Don Cheadle, Vinnie Jones e Sam Shepard. O filme céntrase en Stanley Jobson, un exdelincuente e hacker informático que é recrutado para unha conspiración de roubo de bancos debido ás súas formidables habilidades de hackeo.

## Sinopse 
Stanley Jobson (Hugh Jackman), un habelencioso informático que acaba de saír da cadea, é requirido polo terrorista Gabriel Shear (John Travolta) para que lle axude a decodificar un complexo código de seguridade dunha conta secreta. Só uns poucos hackers no mundo son quen de realizar dito traballo, e el é un deles. Malia que non pode tocar un ordenador, os métodos de Shear obrigarán a Jobson a axudalo na súa misión.

## Personaxes 
* Hugh Jackman como Stanley Jobson
* John Travolta como Gabriel Shear
* Halle Berry como Ginger Knowles
* Don Cheadle como Axente J.T. Roberts
* Sam Shepard como Senador James Reisman
* Vinnie Jones como Marco
* Drea de Matteo como Melissa
* Rudolf Martin como Axl Torvalds
* Zach Grenier como Asitente do Director Bill Joy
* Camryn Grimes como Holly Jobson
* Angelo Pagan como Torres
* Kirk B. R. Woller como avogado de Axl
* Carmen Argenziano como axente
* Tim DeKay como axente
* Laura Lane como Helga

## Notas
Helene Demuth

**Helene** "**Lenchen**" **Demuth** nada o 31 de decembro de 1820 e finada o 4 de novembro de 1890, foi a empregada do fogar de Jenny e Karl Marx, máis tarde serviu como directora do fogar e confidente política de Friedrich Engels.

## Biografía 
Helene Demuth naceu de pais campesiños o 31 de decembro de 1820 en Sankt Wendel, no actual Sarre. Cando era adolescente foi adoptada na casa de von Westphalen, para traballar como criada. En 1843 Karl Marx casou con Jenny von Westphalen. Helene Demuth uniuse á súa casa en abril de 1845 en Bruxelas, onde foi enviada pola nai de Jenny. Quedou cos Marx como empregada do fogar de toda a vida, amiga e confidente política, e a familia era coñecida habitualmente polos alcumes de Lenchen ou Nim.

Despois da morte de Marx en marzo de 1883, Helene Demuth trasladouse á casa de Engels, onde dirixía a casa. A maioría de estudosos acepta que o pai do neno fora Karl Marx  unha visión que reflicte a correspondencia supervivente da familia Marx e o seu círculo máis amplo, así como o feito de que a muller de Marx estivera nunha viaxe ao estranxeiro nove meses antes do nacemento. O bebé recibiu o primeiro nome de Friedrich Engels, e a correspondencia familiar suxire que Engels, solteiro e que vive en Manchester, o amigo persoal máis próximo de Karl Marx, reclamou a paternidade do neno, posibelmente nun esforzo por preservar o matrimonio de Marx.

Porén, a paternidade do fillo segue sendo motivo de discusión, e o académico Terrell Carver afirma que, aínda que desde 1962 se afirmaba que Marx era o pai, *"iso non está ben fundamentado nos materiais documentais dispoñibles"*, engadindo que os *ruxe-ruxes* non están apoiados por *"probas directas que teñan unha relación inequívoca neste asunto".*

Pouco despois de nacer, o bebé, Frederick Lewis Demuth (1851-1929), foi colocado nunha familia de acollida de clase traballadora en Londres chamada Lewis. Máis tarde formouse como fabricante de ferramentas, e estivo activo no Amalgamated Engineering Union e foi membro fundador do Partido Laborista en Hackney  Eleanor Marx coñeceuno tempo despois da morte do seu pai e fíxoo amigo da familia.

## Notas  
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Helene Demuth  (en inglés)
* Terrel Carver, "O fillo ilexítimo de Marx... ou a lei de Gresham no mundo da erudición" (en inglés)
Boeto (filósofo estoico)

**Boeto** (en latín *Boethus*, en grego ) foi un filósofo estoico grego.
## Traxectoria 
Probabelmente viviu pouco antes de Crisipo de Soli e foi autor de varias obras, entre elas unha titulada , 'Sobre a natureza', da que Dióxenes Laercio cita a súa opinión sobre a esencia de Deus, e outra titulada , 'Sobre o destino', que cita tamén Dióxenes Laercio e do que cita o undécimo libro. Probabelmente Cicerón refírese a esta última obra no seu tratado *De divinatione*. É posíbel que este Boeto sexa tamén o que menciona Plutarco.
## Notas
Boeto (filósofo epicúreo)

**Boeto** (en latín *Boethus*, en grego ) foi un filósofo e xeómetra grego epicúreo.
## Traxectoria 
Cítao Plutarco (*De Pythiae oraculis 396* d.), quen tamén o introduce na súa *Symposiaca* (V. 1, p. 673c. ). Descoñécense a época na que viviu, a súa orixe e as súas obras e todo o que se sabe del deriva da obra de Plutarco.

## Notas
Fuga mortal

***Fuga mortal*** (en , ou tamén co título *Army of One*) é un filme estadounidense de 1993 dirixido por Vic Armstrong, escrito por Steven Pressfield e protagonizado por Dolph Lundgren, Kristian Alfonso e George Segal. A maior parte do filme foi rodado nos Ánxeles, Lone Pine, Agua Dulce e no Parque Nacional de Joshua Tree, en California.

## Sinopse 
O expiloto de carreiras Santee gaña cartos traficando con coches de luxo roubados. Cando el e o seu compañeiro Eddie son detidos nunha das operacións de transporte, a situación escapa do seu control. Prodúcese un tiroteo, no cal tanto Eddie como o policía son asasinados.

## Personaxes 
* Dolph Lundgren como Wellman Anthony Santee
* Kristian Alfonso como Deputy Rita Marrick
* Matt Battaglia como Deputy Michael Agnos
* George Segal como Tenente Franklin L. Severance
* Michael Paul Chan como Jimmy "Shoeshine"
*Beau Starr como Detective Jack "Rudy" Rudisill
* Geoffrey Lewis como Sheriff Cepeda
* Michelle Phillips como Esther Severance
* Nick Chinlund como Deputy Tomay
* Bert Remsen como Woody Engstrom
* Ken Foree como Eddie Turner
* Khandi Alexander como Maralena Turner
* Marcus Brown como E.G. Turner
* Rondi Reed como Detective Chelsey
* Edward Stone como Detective Jordan
* Jason Ross-Azikiwe como Oficial Macher
* Charlie Holliday como Oficial Hines
Boeto

Levaron o antropónimo **Boeto**, do grego Βοηθός, entre outras, as seguintes persoas: 
* **Boeto (filósofo estoico)**, filósofo estoico grego do século -III.
* **Boeto (filósofo epicúreo)**, filósofo epicúreo e xeómetra grego. 
* **Boeto (filósofo platónico )**, filósofo platónico e gramático grego (s. -IV).
* **Boeto Sidonio**, filósofo peripatético fenicio (s.-I).
* **Boeto (poeta)**, poeta grego. 
* **Boeto (escultor)**, escultor e gravador grego de Calcedonia.
* **Simón, fillo de Boeto** Sumo Sacerdote de Israel no século I.
* **Herodes Boeto** ou **Herodes Filipo II** , fillo de Herodes o Grande.
Brisón

**Brisón** (en latín *Bryson*, en grego, *Βρύσων Ἡρακλεώτης*) foi un filósofo pitagórico grego.

## Traxectoria 
Iámblico menciónao como discípulo de Pitágoras, instruído nos últimos anos. Podería ser o mesmo que o escritor Brisón de Acaia mencionado por Teopompo nunha escolma feita por Ateneo de Naucratis e segundo a cal Platón tomaría algunhas ideas de Brisón.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F. «*Bryson of Heraclea*». MacTutor History of Mathematics archive. School of Mathematics and Statistics, Universidade de St Andrews, Escocia
Alosa sapidissima

***Alosa sapidissima***, coñecida en galego como **zamborca americana**, é unha especie de peixe teleósteo da orde dos clupeiformes, suborde dos clupeoideos, e familia dos clupeidos, unha das integradas no xénero	*Alosa*.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1811 polo naturalista, ornitólogo e ilustrador estadounidense de orixe escocasa Alexander Wilson, baixo o nome de *Clupea sapidissima*.

### Sinónimos 
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:   
**Alosa praestabilis* DeKay, 1842
**Clupea indigena* Mitchill, 1814
**Clupea sapidissima* Wilson, 1811 (protónimo) 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. Hoboken, Nova Jersey: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-4712-5031-7.

### Outros artigos 
* Clupeiformes
* Clupeidos
* *Alosa*

### Ligazóns externas 
*American Shad. *Alosa sapidissima* (Wilson 1811) na EOL.
Dólar de prata do Mundial de Fútbol de 1994

O **dólar de prata do Mundial de Fútbol de 1994** é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1994 e cuñada polas Casas da Moeda de San Francisco e de Denver.

Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 102-281, do 13 de maio de 1992, pola que se dispuxo a emisión dunha serie de moedas para conmemorar a celebración do Campionato Mundial de Fútbol de 1994 nos Estados Unidos.

Xunto coa moeda dun dólar de prata, as moedas que completan a serie conmemorativa ao abeiro da mesma lei son a de cinco dólares de ouro e a de medio dólar, de cobre revestido con níquel.
 
Pola súa banda, o reverso, obra de Dean McMullen, reproduce o logotipo do Campionato Mundial de Fútbol da FIFA, celebrado nos Estados Unidos en 1994, con senllas pólas de loureiro aos seus lados. Este motivo do reverso está rodeado polas lendas alusiva ao nome do país e ao valor facial da moeda, así como o lema E PLURIBUS UNUM.

Este dólar conmemorativo comercializouse aos prezos de 28 dólares en condición estándar e 31 en *versión proof*. Consonte a lei que autorizou esta emisión, os beneficios acadados coa súa comercialización foron destinados a *World Cup USA 1994, Inc.*, para colaborar no financiamento da organización do Mundial de Fútbol dos EEUU de 1994, e un 10 % destes fondos foi posto ao dispor da Federación de Fútbol dos EEUU para a concesión de bolsas de estudos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda dun dólar estadounidense
* Moedas do dólar estadounidense
* Casa da Moeda dos Estados Unidos

### Ligazóns externas 
* "1994 World Cup Silver Dollar" (*ModernCommemoratives.com*)
Manuel Pessanha

**Manuel Pessanha**, máis coñecido como **Lelé**, nado en Campos dos Goytacazes o 23 de febreiro de 1918 e finado en Campinas o 16 de agosto de 2003, foi un futbolista brasileiro. Xogaba de dianteiro e é un dos máximos goleadores da historia do Vasco da Gama, club no que militou na década de 1940.

## Traxectoria 
Nacido en Campos dos Goytacazes, comezou a súa carreira no Americano da súa cidade natal, pasando logo ao Madureira. No equipo carioca, formou xunto con Isaías e Jair Rosa Pinto un trío atacante que foi alcumado *Os Tres Patetas*, en referencia a un trío cómico famoso nos cines brasileiros. Durante esta época, participou no partido de inauguración do estadio Aniceto Moscoso, onde o Madureira derrotou por 4-2 ao Fluminense, e tamén nunha goleada por 5-1 sobre o Vasco da Gama. Proclamouse campión tamén en 1947, e sumou varios títulos máis en diferentes competicións, como o Campionato Suramericano de Campións de 1948, considerado o precursor da Copa Libertadores. Ese mesmo ano deixou o club do Río de Xaneiro, sendo naquel momento o segundo máximo goleador da súa historia, con 147 tantos, e ocupando na actualidade o noveno posto.

Fichou entón polo São Paulo, co que gañou o Campionato Paulista de 1949, a primeira delas nun partido da Copa Roca contra a Arxentina en 1940. En 1944 xogou dous amigables contra o Uruguai, para finalmente disputar o seu último encontro internacional en 1945, ante a Arxentina na Copa Roca.

## Palmarés 
;Vasco da Gama

* **Campionato Carioca (2):** 1945, 1947.
* **Campionato Suramericano de Campións (1):** 1948.

;São Paulo
* **Campionato Paulista (1):** 1949.

;Individual
* **Máximo goleador do Campionato Carioca (1):** 1945 (13 goles).

## Notas
Dólar de prata do campo de batalla da guerra civil estadounidense

O **dólar de prata do campo de batalla da guerra civil estadounidense** é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1995 e cuñada polas Casas da Moeda de San Francisco e de Filadelfia.

Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 102-379, do 5 de outubro de 1992, pola que se dispuxo a emisión dunha serie de moedas para conmemorar o centenario do inicio da protección dos campos de batalla da guerra civil estadounidense,  co establecemento do Parque Militar Nacional de Gettysburg en 1895.

Pola súa banda, o reverso, obra de John M. Mercanti, reproduce o outeiro de Little Round Top, no campo de batalla de Gettysburg, e sobre el unha cita de Joshua Chamberlain (1828-1914), un dos heroes da Batalla de Gettysburg: IN GREAT DEED SOMETHING ABIDES. / ON GREAT FIELDS SOMETHING STAYS. / FORMS CHANGE AND PASS: BODIES DISAPPEAR; / BUT SPIRITS LINGER TO CONSECRATE GROUND / FOR THE VISIONPLACE OF SOULS. / - JOSHUA CHAMBERLAIN ("Nos grandes feiros, algo permanece. Nos grandes campos, algo permanece. As formas cambian e pasan: os corpos desaparecen; pero os espíritos permanecen para consagrar a terra para a visión das almas"). Este motivo do reverso está rodeado polas lendas alusiva ao nome do país e ao valor facial da moeda, así como o lema E PLURIBUS UNUM.

Este dólar conmemorativo comercializouse aos prezos de 29 dólares en condición estándar e 34 en *versión proof*. Consonte a lei que autorizou esta emisión, os beneficios acadados coa súa comercialización foron destinados á Fundación de Campos de Batalla da Guerra Civil (*Civil War Battlefield Foundation*), para colaborar no financiamento da conservación destes lugares de alto valor histórico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda dun dólar estadounidense
* Moedas do dólar estadounidense
* Casa da Moeda dos Estados Unidos

### Ligazóns externas 
* "1995 Civil War Battlefields Silver Dollar" (*ModernCommemoratives.com*)
Prosector

Un **prosector**  é unha persoa coa tarefa de preparar unha disección para a demostración ou estudo, normalmente en facultades de medicina ou hospitais. Moitos dos principais anatomistas comezaron a súa carreira traballando para profesores e demostradores de anatomía e patoloxía.

O acto difire do de soamente *disecar* ou *diseccionar*. Unha prosección é unha disección preparada profesionalmente por un prosector: unha persoa que coñece ben a anatomía e que, polo tanto, prepara un exemplar para que outros poidan estudar e aprender anatomía. Unha disección pode ser elaborada por un alumno que está a diseccionar o exemplar co obxectivo de coñecer máis as estruturas anatómicas que pertencen a ese exemplar. O termo disección tamén se pode usar para describir o acto de cortar aplicado a outros ámbitos como a mecánica ou a informática.

## Notas
Disección

A **disección** (do latín *dissecare*, 'cortar en partes') é unha práctica médica ou veterinaria que consiste na disección dun ser vivo ou morto para estudar a súa anatomía, as transformacións debidas a unha enfermidade ou particularmente na medicina forense, o exacto causa da morte. Cando se trata dun morto, chámase autopsia, unha investigación que inclúe, segundo sexa necesario, xunto coa disección, tamén a observación minuciosa de trazos externos e análise bioquímica de tecidos e líquidos corporais. 

## Terminoloxía 
O termo aplícase nos eidos das Ciencias da Saúde como medicina e veterinaria e da bioloxía (zooloxía), mais tamén en física (mecánica, disección de mecanismos, enxeñería inversa), lingüística (disección dun texto, morfosintáctica ou deconstrución ou literaria), informática, electrónica e electrotecnia (disección de imaxe).

### Etimoloxía 
A palabra deriva do latín *dissectio*, derivado á súa vez do participio pasado do verbo *dissecare*, cortado en partes.
miniatura| Ferramentas de disección

## Historia 
miniatura| Mondino dei Liuzzi, *Anatomía*, 1541
Na tradición católica, tocar o corpo humano, baixo a influencia de Paulo de Tarso, consideraba un *"templo do Espírito Santo"* diseccionalo, mesmo que fose por razóns médicas, adoitaba considerarse tabú aínda que non estaba completamente prohibido. A igrexa, por exemplo, en 1533 ordenou a disección das irmás siamesas Xoana e Melchiora Ballestero na Hispaniola para saber se compartían ou non a mesma alma. Encontrar dous corazóns concluíu con que tiñan dúas almas, segundo a teoría do filósofo grego Empédocles, que defendía que a alma estaba no corazón.

O médico brabantista renacentista André Vesalio no século XVI foi un dos primeiros médicos modernos en defender a disección de cadáveres humanos como única fonte de coñecemento e ensinanza anatómica e descubrir o sistema circulatorio. 

## Notas 
## Véxase tamén 
* Biopsia
* Autopsia
Grumman F6F Hellcat

O **Grumman F6F Hellcat** é un caza embarcado estadounidense da segunda guerra mundial. Deseñado para substituír o anterior F4F Wildcat e contrarrestar ao Mitsubishi A6M Zero xaponés, foi o caza dominante na Armada dos Estados Unidos na segunda metade da campaña do Pacífico. Nese rol prevaleceu sobre o seu competidor máis rápido, o Vought F4U Corsair, que tivo problemas de visibilidade e coas aterraxes en portaavións.

Impulsado por un Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp de 2 000 cabalos, o mesmo motor usado tanto polo Corsair como polo Republic P-47 Thunderbolt da USAAF, o F6F era un deseño completamente novo, pero asemellábase ao Wildcat en moitos aspectos. Algúns observadores militares etiquetaron ao Hellcat como o "irmán maior do Wildcat".

O F6F fixo a súa estrea en combate en setembro de 1943, e foi coñecido sobre todo como un caza embarcado resistende e ben deseñado, que era capaz de superar ao A6M Zero e axudar a asegurar a superioridade aérea no teatro do Pacífico. En total 12 275 unidades foron construídas en pouco máis de dous anos.

Os Hellcat foron acreditados coa destrución de 5 223 aeronaves inimigas en servizo coa Armada dos Estados Unidos, o Corpo de Marines, e na Fleet Air Arm (FAA) da Royal Navy. Os Hellcat derrubaron máis avións inimigos que calquera outra aeronave embarcada aliada. Tras a guerra os Hellcat foron retirados da primeira liña de servizo nos Estados Unidos, pero os F6F-5N equipados con radar estiveron en servizo ata 1954 como cazas nocturnos.

## Notas 
## Bibliografía 
* Kinzey, Bert. *F6F Hellcat in detail and scale: Revised edition (D&S Vol.49)*. Carrollton, Texas: Squadron/Signal Publications Inc., 1996. .

* Sullivan, Jim. *F6F Hellcat in action*. Carrollton, Texas: Squadron/Signal Publications Inc., 1979. .

* Thruelsen, Richard. *The Grumman Story.* Westport, Connecticut: Praeger Publishers, 1976. .

* Tillman, Barrett. *Hellcat Aces of World War 2*. London: Osprey Aerospace, 1996. .
Karl Janotta

**Karl Janotta**, nado en Viena (Austria) o 15 de maio de 1880 e finado en 1966, foi un político e occidentalista austríaco.

## Traxectoria 
Era fillo do profesor August Janotta. preto de Viena.

Ademais do socialismo, mantívose ocupado na loita contra o alcoholismo e a cuestión lingüística internacional, á que dedicou boa parte da súa vida.

El mesmo o indicou na súa *Autobiographiette Interlinguistic*:

## Obras 
* *Repetitorie del grammatica*
* *Litt manuale de Occidental*
* *Complet grammatica*

## Notas
Joan Babot

**Joan Babot i Xaus**, nado en Sant Joan Despí o 19 de setembro de 1918 e finado en Barcelona o 16 de marzo de 1997, foi un futbolista español, que xogaba como defensa central.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol no Sant Joan, da súa localidade natal, Sant Joan Despí, antes de ingresar en 1932 na canteira do FC Barcelona. Xogou co primeiro equipo durante a Guerra Civil e foi un dos xogadores que realizou a xira por América do Norte en 1937, durante a cal disputou 14 partidos en México e nos Estados Unidos. Ao remate da xira, foi un dos poucos futbolistas que regresou a Cataluña. Durante estes anos gañou a Liga Mediterránea, a Liga Catalana e o Campionato de Cataluña. Na campaña 1941/42 xogou no AD Ferroviaria de Madrid, na Segunda División. 

En 1942 volveu a Cataluña para xogar no Gimnàstic de Tarragona, onde en seis tempadas pasou de militar na cuarta categoría do fútbol español á Primeira División, chegando a ser capitán do equipo. Na tempada 1947/48 debutou no Nàstic na máxima categoría, disputando un total de 25 partidos nos que marcou un gol. En xaneiro de 1948 venceron ao Real Madrid no Novo Chamartín por 1-3, na que foi a primeira derrota do conxunto branco no seu novo estadio.

A continuación xogou no Real Valladolid durante un total de 3 tempadas, nas que disputou 77 partidos de Primeira.

En 1951, con case 33 anos, fichou polo Espanyol, onde non dispuxo apenas de minutos, disputando só 3 partidos de liga, nos que marcou un gol. 

En Sant Joan Despí dispútase un torneo de fútbol que leva o seu nome.

### Selección nacional 
Xogou un partido coa selección catalá en 1948. En febreiro de 1951 foi convocado pola selección española pero non chegou a debutar.

## Palmarés 
;Barcelona
* **Liga Mediterránea (1):** 1936/37.
* **Campionato de Cataluña (1):** 1937/38.
* **Liga Catalana (1):** 1937/38.

;Gimnástic
* **Terceira División (1):** 1944/45.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador no sitio web oficial do FC Barcelona .
Leite Noso

**Leite Noso** é unha sociedade limitada de gandeiros galegos, constituída o 28 de agosto de 2015, para recoller e distribuír leite no mercado de xeito directo.  

## Historia 
A sociedade foi constituída en agosto de 2015 cun capital de 3000 euros. Esta domiciliada no polígono industrial Costa Vella en Santiago de Compostela e presidida por Patricia Sánchez Lorenzo.  

En setembro adxudicouse nunha poxa, por 670000 euros, as marcas Deleite e Muuu, da extinta compañía Alimentos Lácteos. Para distribuílas, a empresa conta cun acordo de subministración de leite cru coa organización de produtores Ulega, constituída por máis de 2000 gandeiros. E para o envasado, con outro con Logística Alimentaria, a propietaria da antiga planta de Alimentos Lácteos en Outeiro de Rei. Comercializa leite envasado na fábrica de Leite Celta en Pontedeume, mentres que a factoría de Outeiro de Rei permanece pechada.

En canto á imaxe corporativa, é de destacar o compromiso de Leite Noso coa lingua e a cultura galega.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de Deleite
Ottavio Bugatti

**Ottavio Bugatti**, nado en Lentate sul Seveso, Milán, o 25 de setembro de 1928 e finado en San Pellegrino Terme, Bérgamo, o 13 de setembro de 2016, foi un futbolista e adestrador italiano.

## Traxectoria 
### Como futbolista 
Comezou a súa carreira no *Vis Nova* de Giussano, pasando en 1949 ao Seregno, da Serie C, equipo no que coincidiu entre outros con Aldo Boffi, no final da súa carreira. Tras conseguir o ascenso disputou co equipo o campionato 1950/51 na Serie B.

Na tempada 1951/52, despois de descender á Serie C co Seregno e aínda que Bugatti encaixara 67 goles, o presidente do SPAL, Paolo Mazza, decidiu a súa fichaxe. Foi titular durante a súa primeira tempada na Serie A, categoría á que o club de Ferrara acababa de ascender.  Ao ano seguinte contribuíu á consecución do noveno posto en liga. Para a tempada 1953/54 foi traspasado ao Napoli a cambio de 55 millóns de liras, cifra récord naquel entón para un porteiro. Realizou a súa mellor actuación co club o 24 de novembro de 1957, no campo da Juventus, onde a pesar de xogar con febre, parou os ataques de Omar Sívori, Giampiero Boniperti e John Charles, facilitando que o seu equipo vencese por 1-3, na que foi a única derrota na casa da Juventus esa tempada. 

Fichou entón polo Inter de Milán de Helenio Herrera, club que adquiriu ao mesmo tempo ao seu antigo rival Lorenzo Buffon, un ano máis novo que el. Foi suplente deste ata 1963, e a continuación foino de Giuliano Sarti. Disputou o seu último partido na Serie A o 10 de xaneiro de 1965, case con 37 anos, ante o Catania. O seu balance no Inter foi de 25 partidos de liga, 6 en competicións europeas e 2 na Copa de Italia, e proclamouse campión de dúas ligas, dúas Copas de Europa e dúas Copas Intercontinentais.

#### Selección italiana 
Foi 7 veces internacional coa selección italiana, coa que debutou o 16 de xullo de 1952, nunha vitoria por 8-0 ante os Estados Unidos, nos Xogos Olímpicos de 1952 en Helsinqui.

### Adestrador 
Despois de retirarse do fútbol, iniciou unha carreira como adestrador. Na tempada 1975/76 substituíu a Carmine Longo no banco da Salernitana. Ao ano seguinte regresou brevemente a Ferrara, para colocarse á fronte dun SPAL en crise. Chamado para substituír a Ballico, foi á súa vez substituído pola dupla Ottavio Bianchi - Luis Suárez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Datos do xogador no sitio web do Comité Olímpico Internacional .
* Datos do xogador na selección italiana .
Rexurdimento (homónimos)

O termo **rexurdimento** pode referirse a:

***Rexurdimento**, período histórico, no século XIX, de recuperación da literatura, cultura e política galega;
***Literatura galega do Rexurdimento**, etapa da literatura galega do anterior período;
****Rexurdimento***, revista editada en Betanzos entre 1922 e 1923;
***Rexurdimento celta**, período de recuperación da cultura, os mitos, lendas e a literatura dos pobos celtas, desde a segunda metade do século XVIII;
***Rexurdimento de Harlem**, período de recuperación da arte dos Estados Unidos durante a década de 1920 e comezos dos 30 liderado pola comunidade de afroamericanos residentes en Harlem, Nova York;
Luis de Carlos

**Luis de Carlos Ortiz**, nado en Madrid o 16 de marzo de 1907 e finado na mesma cidade o 27 de maio de 1994, foi un dirixente deportivo que ocupou o cargo de presidente do Real Madrid entre 1978 e 1985.

## Traxectoria 
Socio do Real Madrid desde 1942 e directivo desde 1957, en 1978 substituíu o seu mentor e amigo Santiago Bernabéu tralo seu falecemento, e despois da renuncia ao cargo do vicepresidente Raimundo Saporta, a quen todos sinalaban como sucesor. 

Durante o seu mandato pasaron polo banco do equipo Vujadin Boškov, Luis Molowny, Alfredo Di Stéfano e Amancio Amaro e o club gañou dúas ligas, dúas Copas do Rei e unha Copa da UEFA. Tamén baixo a súa presidencia levouse a cabo unha importante remodelación do estadio Santiago Bernabéu para ser sede do Mundial de 1982, do que acolleu varios encontros, entre eles a final. 

Trala conquista da Copa da UEFA en 1985, decidiu retirarse e convocou novas eleccións. Foi sucedido por Ramón Mendoza, ao que De Carlos derrotara de forma contundente nas eleccións de 1982.

Recibiu a insignia de ouro do FC Barcelona. Durante o primeiro mandato de Florentino Pérez, o Real Madrid creou un foro de opinión co seu nome, o "Foro Luis De Carlos".

## Vida persoal 
Casado con María de la Concepción Grau, tivo tres fillos, José Manuel, Jaime e Alfonso. Alfonso foi o único dos seus fillos que se vencellou ao fútbol, pois foi directivo e presidente do Viveiro CF

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de Luis de Carlos en Realmadrid.com . Arquivado dende o orixinal o 6 de setembro de 2011.
Arsen Aydinian

**Arsen Aydinian**, nado o 19 de xaneiro de 1825 en Istanbul (Imperio Otomán) e finado o 21 de xullo de 1902 en Viena (Imperio Austrohúngaro), foi un sacerdote armenio católico, lingüista, gramático, e mestre en dez linguas.
## Traxectoria 
Arsen Aydinian contribuíu de forma significativa á obra lingüística e gramática armenias. Formou parte da Congregación Mequitarista, e era coñecedor de varias linguas clásicas e modernas. Foi abade xeral do mosteiro mequitarista de Viena, entre outros encargos. En 1887 foi o principal impulsor da creación do xornal *Հանդէս ամսօրեայ* (*Handes Amsoreay*), onde publicou moitos artigos arredor da lingüística. 

Con todo, o seu logro máis grande de foi a gramática publicada en 1866, *Քննական քերականութիւն աշխարհաբար կամ արդի հայերէն լեզուի* (en galego, *Gramática crítica da lingua armenia moderna ou vernácula*), o cal fica un logro altamente importante da lingüística armenia hoxe en día. Este libro foi especialmente significativo debido ao feito de que os armenios no seu conxunto pedían o uso dunha forma máis vernácula da lingua na literatura e nas artes. Isto supuxo unha revolución dado que o armenio clásico era a lingua asociada normalmente co sacerdocio e coa alta sociedade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Քննական քերականութիւն աշխարհաբար կամ արդի հայերէն լեզուի* (en galego, *Gramática crítica da lingua armenia moderna ou vernácula*) - Parte I
* *Քննական քերականութիւն աշխարհաբար կամ արդի հայերէն լեզուի* (en galego, *Gramática crítica da lingua armenia moderna ou vernácula*) - Parte II
* *Քննական քերականութիւն աշխարհաբար կամ արդի հայերէն լեզուի* (en galego, *Gramática crítica da lingua armenia moderna ou vernácula*) - Parte III (Ortografía, pronunciación e métrica)
Grand opéra

A ***grand opéra*** é un xénero operístico que dominou a escena francesa entre os anos vinte e os oitenta do século XIX, substituíndo a *tragédie lyrique* moi popular nos séculos XVII e XVIII. Os primeiros exemplos completados de *grand ópera* foron *La muette de Portici* (1828) de Daniel Auber e *Guillaume Tell* (1829) de Gioachino Rossini.

O autor máis representativo do xénero é Giacomo Meyerbeer (1791-1864), compositor alemán que se trasladou a París a partir de 1827, que acadou o éxito grazas a algunhas valiosas obras como *Robert le diable* de 1831, *Les Huguenots* de 1836, *Il profeta* de 1849 e ''L'Africaine*, representada postumamente en 1865. Eugène Scribe (normalmente emparellado con outros libretistas), un dos dramaturgos franceses máis importantes do século XIX, foi contratado como libretista destas creacións.

Outros exemplos relevantes de *grand opéra* son: *La Favorite* e *Les martyrs* (1840) e *Dom Sébastien* (1843) de Gaetano Donizetti; *Jérusalem* (1847), *Les vêpres siciliennes* (1855), *Don Carlos* (1867) de Giuseppe Verdi e *I diavoli di Loudun* (1969) de Krzysztof Penderecki.

Os trazos esenciais da *grand opéra* de Meyerbeer-Scribe conflúen coas adquisicións do teatro francés xa atopadas na *opéra-comique* e na *tragédie lyrique* dos primeiros vinte anos do século XIX. Os libretos céntranse en temas de traxectoria histórica, con fortes contrastes apaixonados, cambios bruscos de situación e reviravoltas (o público francés da época tiña especial interese en tramas convincentes e de forte impacto emocional). Na *grand ópera* cobran especial importancia as escenas espectaculares, caracterizadas polo uso de numerosos figurantes, procesións, desfiles e ballets.

Como xa ocorreu na ópera francesa das dúas primeiras décadas do século XIX, utilízanse temas musicais e motivos recorrentes que rexorden durante a representación e que se vinculan a determinados personaxes, estados de ánimo ou atmosferas. A obra divídese xeralmente en cinco actos. O seu público pertence principalmente ás clases medias altas da burguesía urbana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrada *grand opéra'' na Encyclopaedia Britannica
Fernando Serena

**Fernando Rodríguez Serena**, nado en Madrid o 28 de xaneiro de 1941 e finado en Pamplona o 15 de outubro de 2018, foi un futbolista español que xogaba como extremo dereito.

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores do Real Madrid, e en 1960 debutou co filial, o Plus Ultra, na Segunda División. Nese equipo coincidiu con xogadores como Luis Aragonés ou Gento III, e disputou 26 encontros, marcando 4 goles. A continuación xogou dous anos cedido en Osasuna, na Primeira División, club co que marcou un total de 10 goles en 55 partidos.

En 1963 regresou ao Real Madrid, e xogou as seguintes cinco tempadas co primeiro equipo. É especialmente lembrado por marcar o gol decisivo na final da Copa de Europa de 1966, ante o Partizan de Belgrado no estadio de Heysel de Bruxelas, completando a remontada do club branco, despois de que Velibor Vasović adiantase o equipo iugoslavo e Amancio empatase. Adoitaba xogar na banda dereita, onde destacaba pola súa elegancia, a velocidade do seu xogo e a precisión nos centros.

En 1968 polo Elxe CF, onde xogou dúas tempadas, antes de pasar á UE Sant Andreu, club no que se asentou durante os seguintes seis anos, todos eles na Segunda División.

### Selección española 
Vestiu nunha ocasión a camiseta da selección española, o 9 de xaneiro de 1963, nun partido amigable contra Francia no Camp Nou no que entrou na segunda parte como substituto de Enrique Collar.

Faleceu o 15 de outubro de 2018, aos 77 anos.

## Palmarés 
;Real Madrid
* **Primeira División (4):** 1963/64, 1964/65, 1966/67, 1967/68.
* **Copa de Europa (1):** 1965/66.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador  coa selección española .
Habilitación

A **habilitación** é a máis alta cualificación académica ou administrativa que pode acadar unha persoa en moitos países para aspirar ao posto de profesor universitario. Obtida tras o doutoramento universitario, a habilitación require que o candidato realice unha segunda tese, revisada e defendida ante unha comisión académica nun proceso similar ao de doutoramento . Ás veces é necesaria unha publicación nun libro para que teña lugar a defensa. Aínda que na maioría dos países o doutoramento é suficiente para cualificar para un posto de profesorado nunha universidade, noutros países só a habilitación habilita o titular para supervisar os candidatos a doutoramento. Tal posición coñécese en Alemaña como *Privatdozent* (abreviado como *PD* ou *Priv.* *-Dúas.* ), despois do cal é posible ser admitido como profesor da facultade.

O sistema de habilitación, que data do século XVIII, existe en Francia (chamado *"Habilitation à direct des recherches"* desde 1984), Alemaña, Austria, Suíza, Bulgaria, España, Polonia, Portugal, República Checa, Eslovaquia, Hungría, Eslovenia, e os países da antiga Unión Soviética, como Armenia, Azerbaidján, Belarús, Letonia, Lituania, Moldova, Kirguizistán, Kazakhstán, Rusia, Uzbekistán, Ucraína, etc. Un título similar coñecido como Livre-docência aínda existe nas universidades públicas do estado brasileiro de São Paulo, pero desapareceu noutros lugares do Brasil.

A palabra *habilitación* utilízase para describir a propia cualificación, o proceso de obtención da mesma ou, incorrectamente, a tese escrita como parte do proceso (que se denomina *Habilitationsschrift* en alemán). Unha habilitación exitosa require que o candidato (*Habilitand* en alemán) reciba oficialmente a *venia legendi*, unha expresión latina que significa "permiso para ler", ou o *ius docendi*, "dereito a ensinar".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Proceso de cualificación na Universidade Técnica de Múnic (en inglés)
* Descrición do proceso de obtención do doutoramento e habilitación na Universidade Libre de Berlín
* Educación superior en Hungría na Enciclopedia Británica
* *Alemaña tenta romper o seu artigo Habilitation Habit* na revista científica da AAAS
* Entrevista a un profesor sueco sobre habilitación 
* Educación en Austria no Directorio Europeo de Educación
Milagros García Crespo

**Milagros García Crespo**, nada en Bilbao en 1934, é unha política e economista vasca, catedrática da Universidade do País Vasco. Foi a primeira muller decana universitaria en España e a primeira muller conselleira do Goberno Vasco. 

## Biografía 
Naceu en Bilbao en 1934. Estudou Ciencias Económicas en Bilbao. Doutorouse en Ciencias Económicas en 1966 na Universidade de Barcelona e recibiu un diploma superior en Economía Comparada pola Universidade Internacional de Luxemburgo en 1966.

### Traxectoria académica 
Desde 1960 a 1969 foi profesora axudante e posteriormente adxunta na Universidade de Barcelona. En 1970 foi profesora adxunta de Política Económica primeiro e catedrática de "Economía e Estatística" da Escola de Estudos Empresariais de Santander despois. En 1973 logrou a cátedra de Economía Aplicada. En 1978 foi elixida vicedecana da Facultade de Ciencias Económicas da Universidade de Bilbao e posteriormente, en 1981 foi elixida decana da facultade bilbaína, sendo a primeira muller que ocupou tal cargo no ámbito universitario español, até o ano 1986.

### Traxectoria política 
De 1987 a 1989 foi conselleira de Economía e Planificación do Goberno Vasco, sendo a primeira muller en ser nomeada conselleira. De 1989 a 1991 foi Presidenta do Tribunal Vasco de Contas Públicas. Foi conselleira e presidenta do Tribunal de Contas desde 1992 até 2001. Entre 1993 e 1997 foi presidenta do Tribunal de Contas do Estado. Tamén foi presidenta do Tribunal Vasco de Contas Públicas.
* *A Economía Vasca durante o franquismo*, Bilbao, 1982.
* *Introdución á Ciencia económica*, Madrid, 1968.
* 2011 Premio "Lan Onari" do Goberno Vasco.
* 2020 Premios Zirgari á Igualdade da Deputación Foral de Biscaia e BBK.

## Notas
Peninos

Os **Peninos** (*Pennines* en inglés) son unha formación montañosa situada entre o sur de Escocia e o norte de Inglaterra. Adoitan chamarse "a columna vertebral de Inglaterra". Os Peninos forman unha cadea continua que se estende desde Midlands, pasando polos Yorkshire Dales, partes de Manchester, ata o leste de Lancashire e Cumbria, perdéndose nos Cheviot Hills, na fronteira escocesa. A súa lonxitude total é de aproximadamente 250 millas, uns 400 quilómetros.

## Etimoloxía 
O nome *Pennines* (Penines), crese que provén do celta: *"pennioroches*", cuxo significado sería "outeiros", aínda que a referencia escrita máis antiga do nome data do século XVIII. A difusión do nome probabelmente estivo influenciada polos Apeninos italianos, que vén dada por unha viaxe da nobreza inglesa a Italia (o Grand Tour) no século XVIII.

## Altura e dimensións 
Os Peninos non son moi relevantes en canto a altura, son relativamente baixos e a miúdo considéranse meros outeiros. O pico máis alto, Cross Fell, ten 893 metros de altura. Outros picos importantes son Mickle Fell con 788 metros e Whernside con 736 metros.

## Clima 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Pennines edited-1.jpg|Localización dos Peninos en Gran Bretaña
Ficheiro:Topo Map Pennines.png|Extensión xeral dos Peninos en Escocia e N. de Inglaterra
Ficheiro:Pennine scenery.jpg|Paisaxe típica dos Peninos
Ficheiro:Cairn Northumberland and Durham.jpg|*Cairn* en Nothumberland
Ficheiro:Lane Bottom Bridge from Pennine Bridleway 2.jpg|Ponte en Pennine Bridleway
Ficheiro:Pennine Geological Map Edwards and Trotter.jpg|Mapa xeolóxico de Edwards e Trotter, 1954

## Notas 

## Véxase tamén 
* Apeninos
* Alpes Peninos