open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Paco de Lucía

**Francisco Sánchez Gómez**, coñecido como **Paco de Lucía**, nado en Alxeciras (Cádiz) o 21 de decembro de 1947 e finado o 25 de febreiro de 2014 en Xpu-há, un complexo turístico de Solidaridad (Quintana Roo, México), foi un guitarrista flamenco andaluz considerado un dos mellores mestres da guitarra de todos os tempos.

## Discografía 
* *Los Chiquitos de Algeciras* (1961), con Pepe de Lucía
* *Dos guitarras flamencas en stereo* (1965), con Ricardo Modrego
* *Doce canciones de García Lorca para guitarra* (1965), con Ricardo Modrego
* *Dos guitarras flamencas en América Latina* (1967), con Ramón de Algeciras
* *Canciones andaluzas para dos guitarras* (1967), con Ramón de Algeciras
* *La fabulosa guitarra de Paco de Lucía* (1967)
* *Doce Hits Para 2 Guitarras Flamencas* (1969)
* *Hispanoamérica* (1969)
* *Fantasía flamenca* (1969)
* *El Lebrijano* coa colaboración especial de Paco de Lucía (1970, Polygram)
* *Recital de guitarra* (1971)
* *Con Los 7 De Andalucia* (1971)
* *El Mundo del Flamenco* (1971)
* *El duende flamenco de Paco de Lucía* (1972)
* *Fuente y caudal* (1973)
* *En vivo desde el teatro real* (1975)
* *Almoraima* (1976)
* *Interpreta a Manuel de Falla* (1978)
* *Castro Marín* (1981)
* *Friday Night in San Francisco* (1981) con Al Di Meola e John McLaughlin
* *Sólo quiero caminar* (1981), de The Paco de Lucía Sextet
* *Passion, grace and fire* (1983) con Al Di Meola e John McLaughlin
* *Live... one summer night* (1984) Paco de Lucía Sextet
* *Siroco* (1987)
* *Zyryab* (1990)
* *Concierto de Aranjuez* de Joaquín Rodrigo(1991)
* *Live in América* (1993) Paco de Lucía Sextet
* *The guitar trio* (1996) con Al Di Meola e John McLaughlin
* *Luzia* (1998)
* *Esta Es Mi Historia* (2002) 
* *Nueva Antología* Edición conmemorativa do Premio príncipe de Asturias.(2004)
* *Cositas Buenas* (2004)

## Galardóns e recoñecementos 
Recibiu, entre outros moitos galardóns, o *Premio Nacional de Guitarra de Arte Flamenca*, a *Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes* (1992), a *Distinción Honorífica dos Premios da Música* (2002), o *Premio Princesa de Asturias das Artes* (2004). É Doutor Honoris Causa pola Universidade de Cádiz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial de Paco de Lucía 
* Paco de Lucía biografía e críticas de discos 
* Memoria de Paco
Marcelino Siuri Navarro

**Marcelino Siuri Navarro** foi un bispo valenciano que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1708 e 1717.
Juan Muñoz de la Cueva

**Juan Muñoz de la Cueva** foi un bispo castelán que dirixiu a Diocese católica latina de Ourense entre os anos 1717 e 1728.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Muñoz de la Cueva, Juan (1727). [*Noticias historicas de la Santa Iglesia Cathedral de Orense*](https://books.google.es/books?id=yyLhV6e4VAUC&printsec=frontcover&dq=inauthor:%22Juan+Mu%C3%B1oz+de+la+Cueva+(O.SS.T.)%22&hl=gl&sa=X&ved=0ahUKEwj_lISYntHmAhVDx4UKHfeMADIQ6AEIJzAA) .
### Outros artigos 
* Diocese católica latina de Ourense
Damián Cornejo

**Damián Cornejo**, nado en Palencia o 27 de setembro de 1629 e finado en Ourense o 29 de abril de 1707, foi un relixioso e escritor castelán, bispo da diocese de Ourense entre 1694 e 1707.
Merecumbé

O **merecumbé** é un ritmo de orixe colombiana inventado polo músico colombiano coñecido como Pacho Galán.

## Historia
Trátase dunha combinación entre a cumbia e o merengue da conca caribeña. O nome resulta da mestura entre "mere" (de merengue) e "cumbé" (de cumbia). O primeiro tema de merecumbé lanzado ao mercado foi *Cosita linda*.

Pacho Galán fala así do xénero:

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Pacho Galán
* Cumbia
* Merengue

### Ligazóns externas
* Tema *Merecumbé*, de Johnny Colón
* *Cosita linda*, interpretada pola orquestra Los Melódicos
Suevos (homónimos)

O termo **Suevos** pode referirse a:

*Os **suevos** foron un conxunto de pobos xermánicos orixinarios do norte de Europa.

Como topónimo **Suevos** pode referirse a:

;En Galiza
***Suevos**, parroquia do concello de Arteixo;
****Suevos**, lugar de dita parroquia;
***Suevos**, parroquia do concello da Baña;
****Suevos**, lugar de dita parroquia;
***Suevos**, lugar da parroquia de Trasmonte, no concello de Ames;
***Suevos**, lugar da parroquia de Coiro, no concello de Mazaricos.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Antonio Valdés Herrera

**Antonio Valdés Herrera**, nado en Valladolid en 1578 e finado en Córdoba o 13 de abril de 1657, foi un bispo castelán que serviu e na diocese de Córdoba (1653–1657), diocese de Osma (1641–1643), diocese de Oviedo (1636–1641), e de diocese de Mondoñedo (1633 e 1636).

## Traxectoria 
De orixe asturiana, naceu en 1578 en Valladolid. Chegou a ser bispo de Mondoñedo, Oviedo, Osma e Córdoba. O 19 de decembro de 1633 foi presentado por Filipe IV de España para bispo de Mondoñedo, sendo consagrado en Madrid o 18 de marzo de 1634 por Fernando de Valdés y Llano, bispo de Granada. Ocupou a sé mindoniense durante dous anos, e o 23 de xuño de 1636 foi trasladado á de Oviedo, onde sostivo un preito sobre xurisdición co cabido catedralicio. En Oviedo foi tamén reitor da Universidade (1638-1640) e promoveu en 1639 o primeiro certame poético celebrado en Asturias, para conmemorar a proclamación de Santa Baia de Mérida como patroa da cidade.

O 21 de outubro de 1641 foi nomeado bispo de Osma, onde edificou un novo pazo episcopal. O 10 de novembro de 1653 pasou a ocupar a cadeira de Córdoba, e nesta cidade finou rexindo a diocese o 13 de abril de 1657.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gran Enciclopedia Asturiana* (Xixón, Silverio Cañada, 2003.- ISBN 980-84572-262-1), s.v. «Valdés, Antonio de».
Libra de Xibraltar

A **libra xibraltareña** (£ GIP) é a moeda oficial de Xibraltar. É intercambiable coa libra esterlina do Reino Unido 1 a 1.

## Historia 
Ata 1898, a situación da moeda en Xibraltar era complicada, cun sistema baseado no real de Xibraltar, abarcando a moeda británica, española e xibraltareña. Desde 1825, o real de prata español equivaleu 6½ con respecto a unha libra. (1 real español = 4 peniques británicos).

En 1898, a libra esterlina introduciuse en curso legal. Desde 1927, Xibraltar produce os seus propios billetes e desde 1988, as súas propias moedas equivalendo estas a 1 libra de Xibraltar = 1 libra esterlina = 100 peniques.

## Moedas 
No 1988, a denominación das moedas quedou en 1, 2, 5, 10, 20 e 50 peniques e 1 libra. Estas teñen un deseño específico e inclúen o nome de Xibraltar. Estas moedas son de igual tamaño e forma que as moedas que circulan polo Reino Unido.

A moeda de 2 libras foi introducida np 1999.

## Billetes 
En 1914, o goberno introduce billetes de 2 e 10 xilins, 1, 5 e 50 libras. Os billetes de 2 xilins e 50 libras deixaron de producirse coa nova edición de 1927. O billete de 10 xilins foi substituído pola moeda de 50 peniques. En 1975, os billetes de 10 e 20 libras foron introducidos, seguidos do de 50 en 1986. O billete de 1 libra deixou de circular no 1988. Na nova edición do 1995, foi introducida por primeira vez a palabra "libras esterlinas" en lugar de só "libras".

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Royal Mint
José Luis López Vázquez

**José Luis López Vázquez de la Torre**, nado en Madrid o 11 de marzo de 1922 e finado na mesma cidade o 2 de novembro de 2009, foi un actor español. Destacan as súas interpretacións en filmes tal que *La escopeta nacional* ou *El Verdugo*, de Luis García Berlanga. Tamén traballou para televisión, en series coma *Los ladrones van a la oficina*.

## Filmografía 
* *Novio a la vista* (1954)
* *La vida en un bloc* (1956)
* *Muchachas de azul* (1957)
* *Los jueves, milagro* (1957)
* *El pisito*, 1959
* *El cochecito*, 1960
* *Plácido*, 1961
* *Usted puede ser un asesino*, 1961
* *Atraco a las tres*, 1962
* *La gran familia*, 1962
* *Los palomos*, 1964
* *La familia y uno más*, 1964
* *Un millón en la basura*, 1967
* *Sor Citroën*, 1967
* *Amor a la española*, 1967
* *Novios 68*, 1967
* *El turismo es un gran invento*, 1968
* *Objetivo Bi-ki-ni*, 1968
* *El bosque del lobo*, 1971
* *Mi querida señorita*, 1971
* *La cabina* (1972)
* *Viajes con mi tía*, 1972
* *La prima Angélica*, 1972
* *Dos chicas de revista*, 1972
* *No es bueno que el hombre esté solo*, 1973
* *La escopeta nacional*, 1977
* *La miel*, 1979
* *La familia, bien, gracias*, 1979
* *El divorcio que viene*, 1980
* *Patrimonio nacional*, 1981
* *La colmena*, 1982
* *Juana la loca... de vez en cuando*, 1983
* *El Cid Cabreador*, 1983
* *Mi general*, 1987
* *Esquilache*, 1989
* *Todos a la cárcel*, 1993
* *Torrente 2: Misión en Marbella*, 2001 (Breve aparición como o sr. Guijarro)
* *El Oro de Moscú*, 2003
* *Luna de Avellaneda*, 2004
* *¿Y tú quién eres?*, 2007

### Teatro 
* *El casamiento engañoso*, 1943
* *La dama boba*, 1951
* *Cartas credenciales*, 1960
* *Los Palomos*, 1964
* *Equus*, 1976
* *¡Vade Retro!*, 1982
* *La muerte de un viajante*, 1985
* *Un par de chiflados*, 1997 (baseada en *The Sunshine Boys*)
* *Tres hombres y un destino*, 2004.

### Televisión 
* *Palma y don Jaime* (1960)
* *Tercero izquierda]]* (1963)
* *La cabina* (1972)
* *Este señor de negro* (1975-1976)
* *La forja de un rebelde* (1990)
* *El Quijote de Miguel de Cervantes* (1991).
* *Los ladrones van a la oficina* (1993-1996).
* *Café con leche* (1998)
* *La gran familia... 30 años después* (1999)
* *El botones Sacarino* (2000)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Filmografía extensa en TodoCine.com
Lañas

O termo **Laña** pode referirse a:

*Unha **laña** é unha ferida ou chaga que se forma na pel, e por extensión calquera fenda, greta ou abertura.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Lañas**, parroquia do concello de Arteixo;
***Lañas**, parroquia do concello da Baña;
****Lañas**, lugar de dita parroquia;
***Lañas**, lugar da parroquia de Coucieiro, no concello de Muxía.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
Felgueiras de Abaixo, San Xurxo de Moeche, Moeche

**Felgueiras de Abaixo** é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 13 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 16 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares da parroquia de San Xurxo de Moeche
### Parroquias de Moeche
Selección de baloncesto de Serbia e Montenegro

A **Selección de baloncesto de Serbia e Montenegro** foi o equipo formado polos xogadores de Serbia e Montenegro que representou o país nas competicións internacionais organizadas pola Federación Internacional de Baloncesto (FIBA) ou polo Comité Olímpico Internacional (COI): os Xogos Olímpicos, Campionato mundial de baloncesto e máis o Eurobasket.

O combinado de Serbia e Montenegro existiu só durante o período de existencia deste país. Até 2003 tivo como antecedente a Selección de baloncesto de Iugoslavia, e en 2006 dividiuse nas seleccións de Serbia e Montenegro.

Participou no EuroBasket 2003 (6ª posición), os Xogos Olímpicos de 2004 (11ª posición), EuroBasket 2005 (9ª posición) e o Campionato mundial de baloncesto de 2006 (11ª posición).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* FIBA Europa
Rañal

O topónimo **Rañal** pode referirse a:

;En Galiza
***Rañal**, lugar da parroquia de San Martiño de Pacios, no concello de Begonte;
***Rañal**, lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche, no concello de Moeche;
***Rañal**, lugar da parroquia de Árbol, no concello de Vilalba;
***O Rañal**, lugar da parroquia de Arteixo, no concello de Arteixo;
***O Rañal**, lugar da parroquia de Carballido, no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Unión Monetaria Latina

A **Unión Monetaria Latina** (UML) foi un intento do século XIX por unificar varias moedas europeas nunha común que podería ser empregada en todos os estados membros. Estableceuse en 1865 e disolveuse en 1927.
## Historia 
O día 23 de decembro de 1865 o Segundo Imperio Francés, Bélxica, o Reino de Italia e Suíza formaron a Unión Monetaria Latina e acordaron establecer o cambio das súas moedas a un estándar de 4,5 g de prata ou 0,290322 g de ouro (unha proporción de 15,1 a 1) e facelas intercambiables gratuitamente. O acordo tomou forza a partir do 1 de agosto de 1866 cando o Reino de España e o Reino de Grecia en 1868 e o Reino de Romanía, o Imperio Austro-Húngaro, o Principado de Bulgaria, Venezuela, o Reino de Serbia, o Principado de Montenegro, San Marino e os Estados Pontificios en 1889 se uniron. En 1904, as Antillas Neerlandesas tamén estableceron este estándar aínda que non se integrou na Unión.

## Non membros 
### Reino Unido 
Un paralelismo pode ser visto entre as discusións que houbo no Reino Unido ante a posibilidade de que este se integrase na unión monetaria, e as actuais discusións sobre se debe entrar ou non na zona euro.

A proposta incluía reducir a cantidade de ouro que contiña unha libra esterlina en menos dun 1% para así facer 1 libra equivalente a 25 francos.

### Estados Unidos 
Os Estados Unidos deron varios pasos que poderían preparar o país para unirse a Unión Monetaria Latina, pero nunca o fixeron. A súa moeda era xa un 4 % do estándar da UML no entanto que 5 francos da UML eran iguais a 1 $.

## Moedas 
Exemplos de unidades monetarias.

Ficheiro:5dracme1874front.jpg|Dracma grego.
Ficheiro:5francleopoldii1868front.jpg|Franco Belga.
Ficheiro:5francnapoleoniii1868front.jpg|Franco francés.
Ficheiro:Anverso5pts.PNG|Peseta española.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Parker Willis, H. (1901). *.* University of Chicago Press.

### Outros artigos 
* Napoleón (moeda)
* Vreneli
Liga de Campións da UEFA 2003-04

A **Liga de Campións da UEFA 2003-04** foi a edición número 49 na historia da competición. Disputouse entre xullo de 2003 e maio de 2004, coa participación inicial de 72 equipos, representantes de 48 federacións nacionais diferentes. Esta edición contou co último cambio de formato da competición, na que se suprimiu a segunda fase de grupos, substituíndose por unha eliminatoria de oitavos de final.

A final, a partido único, tivo lugar o 26 de maio de 2004 na *Area AufSchalke* de Gelsenkirchen, en Alemaña, nela enfrontáronse o FC Porto e o AS Mónaco, con vitoria dos primeiros por 3-0.

Esta sería a primeira edición onde participarían dous equipos galegos, o Deportivo da Coruña que chegaría as semifinais, participando por cuarta vez na competición, e o Celta de Vigo, que caería nos oitavos de final fronte ao Arsenal, sendo esta a súa primeira participación na competición.

## Fase de Grupos 
### Grupo A 
### Grupo B 
### Grupo C 
### Grupo D 
### Grupo E 
### Grupo F 
### Grupo G 
### Grupo H 
## Eliminatorias 
250px|miniatura|dereita|Aliñacións titulares dos dous equipos na final.

### Final 
A final entre FC Porto e AS Mónaco que se disputou en Gelsenkirchen o 26 de maio de 2004, foi dominada polo conxunto francés, que dispuxo dun 56% de posesión do balón fronte a un 44% do FC Porto. O AS Mónaco disparou ademais 7 veces sobre a portería contraria, por 4 disparos do FC Porto. A pesar de tódolos datos positivos a prol do conxunto do principado, o encontro viuse moi afectado cando no minuto 23 da primeira metade o francés Ludovic Giuly, a estrela do AS Mónaco, tivo que deixar o encontro por mor dunha lesión. O FC Porto marcou no minuto 39 da man de Carlos Alberto. Na segunda metade o FC Porto marcou outros 2 tantos, no minuto 71 da man de Deco, e no minuto 75 da man de Dmitri Alenichev.

Con este 3-0 o FC Porto acadou o 2º campionato de Europa de clubs da súa historia.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Liga de Campións da UEFA
* UEFA
* FC Porto
* AS Mónaco
El Masnou

miniatura|200px|Igrexa do Masnou**El Masnou** é un concello da costa do Maresme, na provincia de Barcelona, Cataluña. Está situado a 17&nbsp;km ao nordés de Barcelona, entre os termos municipais de Montgat e Premià de Mar. Ten unha poboación de 22.536 habitantes.

## Historia 
O actual termo municipal do Masnou pertenceu, antigamente, a Sant Fèlix de Alella e a Sant Martí de Teià, pobos lindeiros relativamente afastados do mar para protexerse dos ataques dos piratas. A súa poboación vivía da agricultura e a pesca e, na praia establecéronse as comunidades de pescadores. Tiña estaleiros propios onde se construían grandes veleiros e embarcacións de pesca.

Co paso do tempo foron construíndose masías fortificadas próximas á praia e, a partir de 1812, coa proclamación da *Constitución Liberal*, a vila puido escoller alcalde. No entanto, a segregación e independencia do Masnou respecto de Teià non se produciu ata 1825. O novo municipio incorporou o barrio de Ocata e, posteriormente, en 1846 o barrio de Alella del Mar, chamado tamén *Cases del Mar*.

El Masnou conserva ata o día de hoxe os títulos de "Vila Benéfica" concedido en 1902 polo rei Afonso XIII, con motivo da construción dun asilo benéfico (a Casa Benéfica) e o de "Ilustrísima Vila", concedido en 1909, tamén por Afonso XIII, pola construción, sen axuda ningunha, da Escola Nacional (actual escola de Ocata).

El Masnou foi lugar de veraneo para a alta burguesía catalá que deixou o seu sinal nos diversos chalés e "torres" construídos durante os séculos XIX e XX.

## Economía 
Na actualidade, a agricultura desapareceu case por completo. Outrora estaba dedicada ao cultivo de froitas, hortalizas e verduras. 
Actualmente, o seu principal e case único cultivo é o da flor, especialmente o caravel que se exporta a case toda Europa.

A industria é máis importante. Predomina o sector do téxtil (xéneros de punto), encabezadas pola compañía DOGI. Hai tamén industrias dedicadas á construción, á cerámica, ao vidro (Ramón Clemente) e produtos farmacéuticos (Alcon-Cusí).

## Festividades 
* Sant Pere, o 29 de xuño.
* Ple de riure, en xullo.

## Edificios históricos e de interese 
* Casa de la Vila, de estilo neoclásico do arquitecto Miquel Garriga i Roca.
* Museu Cusí de Farmàcia.
* Casa Benèfica, de estilo modernista.
* Casa del Marquès de Masnou, de estilo neoclásico.
* Casino, edificio modernista con algúns elementos eclécticos.
* Casa de Cultura, tamén de estilo modernista.
* CEIP Ocata, interesante adaptación do estilo modernista a instalacións de uso público.
* Museu Municipal de la Nàutica del Masnou. Está situado no actual Edifici Centre.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do concello 
* Patrimonio histórico-artístico de El Masnou
Olesa de Montserrat

**Olesa de Montserrat** é un concello da provincia de Barcelona, Cataluña, situado na comarca do Baix Llobregat e por onde pasa o río Llobregat.

## Xeografía 
miniatura|250px|esquerda|Vista de Olesa de Montserrat.
O termo municipal está rodeado por catro pobos: ao norte, Vacarisses; ao leste, Viladecavalls; o río Llobregat divide Esparreguera no poñente; e ao sur, Abrera. A súa extensión é de 16,75&nbsp;km² destes, 2,752&nbsp;km² corresponden ao solo urbano e industrial. Contaba cunha poboación de 22.914 habitantes en 2008.

Dada a súa situación xeográfica e a súa altitude, Olesa atópase dentro do que se denomina clima mediterráneo, caracterizado por invernos moderados e veráns non excesivamente calorosos. No inverno as temperaturas oscilan en 5&nbsp;°C e 6ªC. O verán é seco cunha temperatura media de 24&nbsp;°C. A media de precipitacións anuais oscila entre 500 e 600 L/m².

## Demografía 
## Cultura 
Olesa caracterízase pola súa produción artesanal de aceite de oliva e téxtil, e polas representacións teatrais protagonizadas por actores afeccionados, veciños do concello, de ''La Passió d'Olesa de Montserrat'' durante a Semana Santa que narra os últimos días da vida de Xesucristo.

## Localidades irmandadas 
*  Algarinejo, España
*  Weingarten, Alemaña
*  Nonantola, Italia
*  Liverdun, Francia

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Santa Perpètua de Mogoda

**Santa Perpètua de Mogoda** é un concello da comarca do Vallès Occidental, na provincia de Barcelona, Cataluña, España.

Atópase situado nunha chaira atravesada pola riera de Caldes, preto da súa desembocadura no río Besòs. Está a 17&nbsp;km de Barcelona e a 7&nbsp;km de Sabadell.

Hai documentos que mencionan a localidade desde o século X, aínda que se atoparon restos da cultura ibera, e tamén dunha masía romana.

## Demografía 
## Economía 
A mediados do século XIX instaláronse as primeiras fábricas téxtiles do municipio: *el Vapor* e ''Ca'n Andal''.
Tradicionalmente agrícola, o crecemento que tivo nos últimos anos foi encaminando a súa economía cara a industria (50% da poboación ocupada en 1996) e o comercio.

## Lugares de interese 
*Castelo de Mogoda 
*Ca n'Oller
*Can Banús
*Can Miralpeix
*Can Sabau
*Granxa Soldevila (Mas Granollacs)
*Santiga, pedanía onde atopamos unha igrexa románica e o "muro dos poetas", unha parede con esculturas dedicadas a poetas.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Santa perpetua des del castell de mogoda.jpg|Vista desde o castelo de Mogoda.
Ficheiro:Santa-Perpetua.jpg|Igrexa de Santa Perpètua.
Ficheiro:StaPerp 015 2011-02-24.jpg|Estación de Santa Perpetua de Mogoda.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Manlleu

**Manlleu** é un municipio español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Pertence á comarca de Osona. Ten unha poboación de máis de 20.000 habitantes e unha superficie de 17,2&nbsp;km².

O río Ter definiu os límites da paisaxe do termo así como o seu desenvolvemento urbano.

A creación do Canal industrial de Manlleu entre os anos 1841 e 1848 impulsou o inicio do desenvolvemento económico da comarca. A actividade industrial, que ocupa preto dun 60% da poboación activa, forxou a personalidade da poboación durante máis de 150 anos.

## Demografía 
## Economía 
A agricultura e a gandería perderon hoxe a importancia que tiveron noutras épocas. O sector principal da economía é o industrial, moi diversificado (metalúrxica, alimentaria, química...). A industria téxtil, que foi a actividade básica nos séculos XIX e XX, desapareceu co peche nas décadas de 1980 e 1990 das grandes fábricas de fiaturas.

## Lugares de interese 
*Igrexa románica de Santa María
*Ponte de Can Molas sobre o Ter
*Praza porticada de Fra Bernardí
*Ermida de San Xaime
*Santuario de Puig-agut
*Igrexa románica de Sant Julià de Vilamirosa
*Igrexa románica de Vilacetrú
*Museo Industrial do Ter
*Museo Municipal de Manlleu
*Cau Faluga
*Passeig del Ter

Ficheiro:Manlleu-santamaria-4-2-07 004.jpg|Igrexa de Santa María
Ficheiro:Manlleu-ermita de Sant Jaume-20-1-07 010.jpg|Ermida de Sant Jaume
Ficheiro:Manlleu-plaza-4-2-07 003.jpg|Praza de Fra Bernardí
Ficheiro:Manlleu-santpau-4-2-07 001.jpg|Igrexa de Sant Pau
Ficheiro:Manlleu-puigagut-23-1-07 014.jpg|Santuario de Puig-agut

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Vilassar de Mar

300px|miniatura|Vista de Vilassar de Mar.
**Vilassar de Mar** é un municipio español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Pertencente á comarca do Maresme, está situado a 5 km de Mataró e a 24 km de Barcelona. Ata os anos 80 chamábase *San Juan de Vilasar*.

Tradicionalmente era unha vila de pescadores. Moitos probaron fortuna nas Américas, sobre todo en Cuba, desde onde saían embarcacións desde o porto. Vilassar de Mar era moi famosa pola súa escola de Naútica. Algúns volveron con grandes fortunas e construíronse casas moi características.

## Demografía 
## Lugares de interese 
Vilassar de Mar é moi coñecida tamén polo seu Mercado da Flor e a Planta, e as súas plantacións de rosas. Outros lugares de interese son o *Museu Monjó*, *Museu de la Marina*, o "Carrer Mort" e o *Museo de la Mina Vella*. Antes tamén se podía visitar o *Parc de les Aus* (parque con numerosas especies de aves).

## Localidades irmandadas 
*  Daimiel, Cidade Real

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Vilassar de Mar - Torre den Nadal.jpg|Torre d'en Nadal
Ficheiro:Església de Sant Joan (Vilassar de Mar, Catalunya).jpg|Igrexa de Sant Joan
Ficheiro:Can Bassa.jpg|Can Bassa
Ficheiro:Catalonia VilassarDeMar MuseuDeLaMarina.JPG|Museo da Marina

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello 
* Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Sant Celoni

miniatura|300px|Vista de Sant Celoni.**Sant Celoni** é un municipio español de Cataluña, pertencente á provincia de Barcelona. Forma parte da comarca do Vallès Oriental e é a poboación principal da comarca natural ou subcomarca do Baix Montseny.

Atópase a medio camiño entre Barcelona e Xirona, no eixo de comunicacións (estrada, autoestrada e ferrocarril) que comunica Barcelona coa Francia a través de la Jonquera, ao pé do Montseny e do Montnegre, espazos de gran riqueza e beleza paisaxística e na conca do río Tordera.

## Demografía 
## Lugares de interese 
* A **igrexa de Sant Martí**, inaugurada en 1703, presume de ter un dos murais barrocos con esgrafiados na fachada maiores de Cataluña (1762). Reparouse recentemente e pódese admirar na Praza da igrexa. O pórtico está traballado en mármore. Na ábsida central hai unha imaxe de San Martín, burilada polo escultor celonino Lluís Montané. 
* A **Capela de Sant Ponç** (restaurada recentemente) formaba parte do antigo hospital de leprosos da cidade. Ten unha soa nave e varios contrafuertes exteriores. De estilo románico, data de finais do século XII. 
* **Sant Martí de Pertegàs**, no Parque da Rectoria Vella, corresponde á antiga parroquia que deu o nome na cidade. Actualmente podemos ver a ampliación que se fixo no século XIV e da primitiva, só quedan a nave central coa volta de canón de arco puntuado. Á beira de Sant Martí, dentro dos límites do parque da Rectoría Vella, atopamos un edificio, que agora exerce funcións de local de exposicións e conferencias: un importante centro cultural de Sant Celoni. Este edificio é unha rectoría, un tipo de casal gótico do século XV con patio interior deseñado inicialmente para as estancias dos sacerdotes e do reitor de Sant Martí. 
* **O Concello** da cidade está situado na Praza da Vila. Destaca a súa torre cun campanario de ferro e a súa decoración, feita de ladrillos. A Praza da Vila foi remodelada recentemente e fíxose exclusivamente de uso peonil. Tamén atopamos o edificio de Can Ramis, onde se organizan moitas exposicións e encontros culturais.

## Comunicacións 
A autoestrada AP-7, a estrada C-35 e o ferrocarril (Rodalies Barcelona e rexionais de media distancia) conectan a Sant Celoni co resto de Cataluña. Ademais posúe unha rede de servizo de bus urbano e interurbano que a mantén en contacto permanente cos arredores. Desde 2007 xa está operativo o reformado acceso á autoestrada, o que evita colapsos en horas puntas, e desde 2010 a nova porta Sur xunto ao centro comercial de recente construción, que mellorou o enlace do centro do pobo coa C-35 mediante a construción dunha nova ponte baixo o ferrocarril.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Sant Ponç2.JPG|Capela de Sant Ponç
Ficheiro:Plaça de la Vila Sant Celoni.jpg|Praza da Vila
Ficheiro:Ermita partegas.jpg|Ermida de Pertegàs

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello 
* Datos do Institut d'Estadística 
* Información da Generalitat de Catalunya 
* Información sobre Sant Celoni
Sant Sadurní d'Anoia

miniatura|300px|Igrexa de Sant Sadurní d'Anoia.
'''Sant Sadurní d'Anoia'* é un municipio español da comarca do Alt Penedès, na provincia de Barcelona, Cataluña.

## Toponimia 
O termo *Sadurní* procede do antropónimo latino *Saturninus*, diminutivo de *Saturnus'' 'Saturno'. O predicado ao río Anoia, do latín *amnucula* 'regato'.

## Xeografía 
Pertence á comarca do Alt Penedès e linda cos termos municipais de Piera e Sant Llorenç d'Hortons ao norte, Gelida ao leste, Subirats ao leste e sur, e Torrelavit ao oeste, todos de Barcelona. O termo contén os núcleos rurais de *Can Benet de la Prua*, *Can Catassús*, *Espiells* e ''Monistrol d'Anoia*.

## Historia 
As súas orixes están na antiga parroquia de *Sant Sadurní de Subirats* documentada en 1080. A súa situación privilexiada respecto ao resto de parroquias da zona, aceleraron a súa prosperidade 
conseguindo ser municipio independente en 1764, momento no que adquire o seu nome actual.

Aínda que o cultivo da viña é anterior, será no século XVIII cando empece a desenvolverse grazas á demanda do mercado americano. Durante os anos 1869 e 1880 vivirase o momento de maior crecemento debido á praga da filoxera que sufrían os viñedos franceses. Desgraciadamente, en 1887, a praga tamén chegaría a San Sadurní arruinando viñas e a economía da poboación. Con todo, campesiños e arrendadores, baixo a dirección de sete propietarios locais, que posteriormente serían alcumados como "os sete sabios de Grecia", emprenderon a ardua tarefa de loitar contra a filoxera. Deste xeito o municipio convértese no principal núcleo catalán na loita contra a praga. Comezouse a replantar as viñas con pés de cepa americana, inmunes á praga, e aos poucos a produción foi crecendo ata chegar aos nosos días nos que San Sadurní é o principal produtor de cava do país.

## Demografía 
## Monumentos 
* Ermida de *Sant Benet d'Espiells*: entre os séculos X e XI de estilo prerrománico. 
* Casa Consistorial. 
* Fonte do Mingo. 
* Antigo Hospital.

## Festas 
* Do 1 ao 16 de setembro: *Fires i Festes*, onde destacan a "Festa da Fil·loxera", en recordo da temible praga, a Festa dels Barris" e a "Festa Major".
* Doutra banda, a primeira fin de semana de outubro celébrase o chamado "Cavatast". Este evento reúne todas as empresas da denominación do cava, así como outras empresas relacionadas coa gastronomía, nunha verdadeira feira. Toda a céntrica *Rambla de la Generalitat'' prepárase para o evento, onde cada cavista ofrece unha copa de cava no seu posto (caseta) aos visitantes a cambio dun tícket, que compran previamente. Desta forma, inténtase promover a degustación da incriblemente variada oferta de cava, ademais de embutidos, chocolate e outros aperitivos. Os visitantes gozan tamén dunha oferta lúdica extraordinaria.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Sant Sadurní Església.JPG|Igrexa

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Nereida (lúa)

**Nereida** (en grego *Νηρηΐδα*), tamén coñecido coma **Neptuno&nbsp;II**, é a terceira lúa máis grande de Neptuno. Unha das súas características máis rechamantes é a súa grande excentricidade orbital. Nereida foi descuberta por Gerard P. Kuiper no ano 1949.

## Descubrimento e Bautizo 
Nereida foi descuberta o 1 de maio de 1949 por Gerard P. Kuiper, en placas fotográficas tomadas co telescopio de 82 polgadas do Observatorio McDonald. Propuxo o nome no informe do anuncio do seu descubrimento e máis tarde recibiría nome das Nereidas, as ninfas do mar na mitoloxía grega e *asistentas* do deus Neptuno. Foi a última lúa en ser descuberta antes da chegadas da sonda Voyager 2, a cal descubriría varias lúas máis.

## Órbita e Rotación 
A órbita de Nereida é de movemento directo  a unha distancia media de 5.513.400 km, pero a súa grande excentricidade de 0,7507 fai que o punto máis próximo (periapse) ó seu planeta quede situado a 1.372.000 km e o máis afastado (apoapse) quede a 9.655.000 km.

Esta peculiar órbita suxire que esta lúa podería se-la captura dun asteroide ou dun obxecto procedente do cinto de Kuiper, ou que a órbita desta lúa foi perturbada durante a captura da lúa máis grande de Neptuno, Tritón.

O período de rotación de Nereida foi determinado pola análise da súa curva de luz, sendo este período de 11,52±0,14 horas.

## Características físicas 
Nereida é o terceiro satélite máis grande de Neptuno cun radio medio de 170 km. Probablemente a lúa irregular máis grande do noso Sistema Solar. O seu espectro amósase coma algo intermedio entre os espectros das lúas de Urano Titania e Umbriel, o cal suxire que a superficie de Nereida é unha mestura entre xeo de auga e algún material espectralmente neutro .

## Exploración 
A única sonda que visitou Nereida foi a Voyager 2, a cal pasou preto de Nereida, a unha distancia de 4.700.000 km entre o 20 de abril e o 19 de agosto de 1989. A Voyager 2 obtivo 83 imaxes da lúa cunha precisión entre 70 a 800 km. Aínda que as imaxes obtidas pola sonda espacial non tiñan resolución de abondo para distingui-las características superficiais da lúa, a Voyager 2 puido establecer que o albedo da lúa é máis grande en comparación con outros satélites pequenos de Neptuno e que posiblemente a lúa sexa de cor gris.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Neptuno
### Ligazóns externas 
* Transit of the Sun on 2006-Mar-28 as seen from Neptune
Colima

**Colima** é unha cidade mexicana, capital do estado de Colima. Limita con municipios de Cuauhtémoc polo norte, Ixtlahuacán polo sur, Tecomán polo suroeste; co estado de Michoacán polo sueste; co estado de Xalisco polo leste; Coquimatlán polo oeste; e Villa de Álvarez polo noroeste.

Tiña 123 597 habitantes no 2005.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Colima
Illas Nicobar

As **illas Nicobar** (en hindi: निकोबार द्वीप समूह; en támil: நக்காவரம்) son un arquipélago de illas na parte oriental do océano Índico que forman parte do territorio indio das illas Andaman e Nicobar.

## Características 
As illas Nicobar inclúen 22 illas de varios tamaños, a máis grande é Gran Nicobar. A área total do arquipélago é de 1.841&nbsp;km². O punto máis alto é o monte Thullier de 642 m. A poboación das illas era de 42.026 persoas en 2001, aproximadamente o 65% eran indíxenas de Nicobar e o resto inmigrantes da India e Sri Lanka.

As illas Nicobar están recoñecidas como unha ecorrexión propia: o *bosque chuvioso das illas Nicobar*, con moitas especies endémicas.

Como resultado da baixada do nivel do mar durante a idade do xeo, as Illas Andaman estiveron conectadas co sueste de Asia pero parece que as illas Nicobar nunca estiveron conectadas a terra aínda que a baixada do nivel do mar fixo que varias illas se unisen entre si.

### Historia 
Crese que as illas Nicobar estiveron poboadas desde hai miles de anos. Nas illas fálanse seis idiomas do tipo de linguas mon-jemer, chamados linguas nicobaresas, que forman parte das familia austroasiática. Unha tribo primitiva que vive no extremo sur de Gran Nicobar, chamados os Shompen, talvez sexan de orixe insular pacífico ou do sueste asiático.

A historia da colonización europea empeza coa Compañía Danesa das Indias Orientais na década de 1750. O control danés acabou en 1869 cando os británicos tomaron posesión das illas.

O 26 de decembro de 2004 a costa das illas Nicobar viuse devastada por un tsunami de 10-15 metros de altura como consecuencia do Terremoto do Océano Índico 2004. Máis de 6.000 persoas morreron nas illas a causa do tsunami e varias illas foron divididas en diversos anacos. Máis de dous meses despois do desastre non se tiñan noticias de 7 grupos dunhas 150 persoas dos 389 que formaban os Shompen en total.
Mari Lwyd

miniatura|Fotografía antiga do **Mari Lwyd**, na Biblioteca Nacional de Gales (Photo Album 929 A)
O **Mari Lwyd** é unha celebración que forma parte das tradicións do Nadal e aninovo de Gales e que se conserva nalgunhas zonas, en particular en  Llangynwyd e Maesteg, recuperándose recentemente noutras localidades.

## Etimoloxía 
A orixe do nome Mari Lwyd non está clara pero existen dúas explicacións posibles, podería vir do inglés *mare*, egua, e *llwyd* é gris. A outra explicación sería que Mari fose María e *lwyd* equivalería a santo segundo o modelo de *Duw lwyd* (Deus Santo), unha forma literaria da Idade Media.

## Características 
O Mari Lwyd consiste nunha caveira de cabalo fixada no cabo dunha abaloira de madeira; axúntase unha saba branca á base da caveira para que tape a abaloira é a persoa que leva o Mari Lwyd. Os ollos fanse con arandelas nas que se meten vidros de botella ou simplemente con botóns. Engádense, como adobío, cintas de cores.

Durante a cerimonia unha cuadrilla leva en procesión polas rúas a caveira parando nas casas para cantaren cancións tradicionais, establecéndose unha especie de regueifa, coñecida como *pwnco*,  entre os habitantes da casa e os cuadrilleiros. A composición desta cuadrilla variaba nas distintas localidades, en Glamorgan formábana o Mary Lwyd, o *Mordomo*, o *Sarxento*, o *Pallaso* e un Xan e unha Xana. Unha vez que os habitantes da casa lles permitían o paso, o Mari Lwyd perseguía ás mulleres novas, o Pallaso tocaba o violín e a Xana facía que varría o chan,  cando acababan as cántigas e os bailes dábanlle comida e bebida aos cuadrilleiros, ao marchar desexábanlles á familia saúde e felicidade durante todo o ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Mummers*
Lingua emiliano-romañola

O **emiliano-romañolo** (en emiliano-romañolo: *Emiliàn e rumagnòl*) ou *sanmarinés* é unha lingua románica do grupo galoitálico. Como ocorre co resto de linguas rexionais italianas, o emiliano-romañolo adoita ser referido como un dialecto do italiano, mais non só non provén deste senón que pertencen a familias lingüísticas distintas. Xa que logo, o emiliano-romañolo posúe morfoloxía, sintaxe e léxico de seu. O emiliano-romañol está clasificado como definitivamente en perigo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

É falado na Italia noroccidental, Piacenza, Rávena, na Emilia-Romaña, Padana, sur da Lombardía (Mantua e Pavia), norte de Toscana (Lunigiana) e provincia de Pésaro, ademais de no Estado de San Marino, onde en 1993 era falado polo 83% da súa poboación (20.100 habitantes). Con todo, o número de falantes na Emilia-Romaña estímase en 3&nbsp;500&nbsp;000 aprox. (dato de 1987).

## Uso 
O uso do Emiliano-Romañolo no pasado foi estigmatizado nas zonas de emiliano-falantes debido a unha serie de razóns históricas e sociais, falar o "dialecto" considerábase un signo de mala educación ou de baixa condición social. Hoxe parece que está a perder as súas connotacións negativas, os falantes nativos utilízano en ámbitos familiares e de amizade. Esta lingua tamén é comunmente utilizada na industria ou nos lugares de traballo da construción, onde non é raro que os inmigrantes estranxeiros o falen cos compañeiros de traballo.

## Dialectos 
Os dialectos do emiliano-romañolo divídense en dous compoñentes principais, o emiliano e o romañolo, cada un dos cales inclúen distintos subdialectos.

## Exemplos de vocabulario 
* Si - *Sé*, *Ói* (boloñés), *Sì* (piacentino)
* Non - *Nå* (boloñés), *No* (piacentino)
* Quérote - *A t vói bän* (boloñés), ''A t' vöi bëin* (piacentino)
* Grazas - *A t aringrâzi* (boloñés), *A t' ringrasi* (piacentino) 
* Bo día - *Bån dé* (boloñés), *Bon giùran* (piacentino)
* Adeus - *A se vdrän* (boloñés), *Arvëdas* (piacentino) 
* Eu - *Mé*, *A* (boloñés), *Me*, *Mi* (piacentino)
* E - *E*
* Canto é? - *Quant véńnel? csa cåsstel?* (boloñés), *cus al custa, quant al custa, cus al vegna?* (piacentino)
* Como te chamas? - *Cum t ciâmet?* (boloñés), *cma ta ciamat?* (piacentino)
* Chámome... - *A m ciâm ...* (boloñés), *me/mi a m' ciam...* (piacentino)
* Árbore - *Âlber* (boloñés); *pianta, ärbul* (piacentino)
* Cidade - *Zitè*
* Café - *Cafà* (boloñés), café (piacentino)
* Viño - *Vén* (boloñés), *vëin* (piacentino)
* Auga - *Âcua*
* Sol - *Såul* (boloñés), *sul* (piacentino)
* Linguaxe - *Längua* (boloñés), *lëingua* (piacentino)
* Mundo - *Månnd*
* Paz - *Pèś''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en emiliano-romañolo
### Ligazóns externas 
* Emiliano-romañolo en Ethnologue
* Sitio web no dialecto boloñés
* Sitio web no dialecto piacentino 
* Sitio web no dialecto romañolo
Andaman do Norte

**Andaman do Norte** é a illa máis setentrional de Gran Andaman nas Illas Andaman, cunha superficie de 1 376 km². A principal cidade da illa é Diglipur. Coñecida pola súa vida mariña, as principais industrias da illa e a agricultura, arroz e laranxas. A illa é o fogar do punto máis alto do arquipélago, Saddle Peak a 738 metros.

Andaman do Norte sufriu o tsunami producido polo Terremoto do Océano Índico 2004.

## Notas
Libra exipcia

A **libra exipcia** (en árabe: الجنيه المصرى, el-Ginaih el-Miṣrī) é a moeda legal de Exipto. A libra divídese en 100 piastras (قرش qirsh), ou 1.000 milliemes (مليم mallim). O código ISO 4217 para a libra exipcia é EGP. Localmente emprégase a abreviatura LE ou L.E., que significa en francés, *livre égyptienne*. O nome en árabe exipcio, ginaih, pode ser relacionado ao nome inglés, guinea.

## Historia 
En 1834, un decreto real promulga un proxecto de lei parlamentario que foi publicado para prever a aplicación dunha moeda exipcia baseada nunha base bimetálica. A libra exipcia foi introducida, substituíndo así a piastra exipcia como unidade monetaria. A piastra continuou en circulación como 1/100 parte dunha libra, coa piastra subdividida en 40 para. En 1885, a para deixou de circular e a piastra foi dividida en décimos. Estes décimos foron renomeados como *malleem* (*milliemes*) no 1916.
As taxas de cambio legais foron fixadas por forza de lei para moedas importantes estranxeiras, e estes foron aceptados para as transaccións internas. Eventualmente isto levou a Exipto a usar "de facto" o estándar de ouro entre 1885 e 1914, co cambio de 1 libra exipcia = 7.4375g de ouro puro. Co estalido da primeira guerra mundial, a libra exipcia quedou igualada á libra esterlina 1 a 1.

## Moedas 
[miniatura|dereita|100px|Moeda de 1 libra coa efixie de [Tutankhamon.]]
Entre 1834 e 1836, as moedas de cobre de 1 e 5 para, as de prata de 10 e 20 para e 1, 5, 10 e 20 piastras, as de ouro de 5, 10 e 20 piastras e a moeda de 1 libra, foron introducidas coas moedas de ouro de 50 piastras en 1839. As moedas de cobre de 10 para foron introducidas en 1853, aínda que a de prata seguiu en circulación. As moedas de cobre de 10 para foron reintroducidas en 1862, seguidas das de 4 para e 2½ piastras (tamén de cobre) en 1863. A moeda de 25 piastras de ouro foi introducida no 1867.

En 1885, un novo sistema foi introducido consistente en ¼, ½, 1, 2 e 5 *millieme* de bronce e as 1, 2, 5, 10 e 20 piastras de prata. As moedas de ouro practicamente desapareceron, aínda que as de 5 e 10 piastras seguiron en uso.

Logo de varios cambios máis nos materiais e as moedas, o 1 de xuño de 2006, as moedas de 50 piastras e 1 libra foron introducidas cun equivalente en billete. As moedas levan as caras de Cleopatra VII e Tutankhamon, e a moeda dunha libra é bimetálica.

## Billetes 
miniatura|290px|Billete actual de 1 Libra.
Na actualidade, hai dúas entidades emisoras distintas, o Banco Central de Exipto e o Goberno do País. Ambas as emisións teñen carácter oficial e son de libre circulación.

O *Banco Central de Exipto* emite billetes de:
* £1.
* £5.
* £10.
* £20.
* £50.
* £100.
* £200.

Mentres que o *Goberno* só emite billetes de baixa denominación: 5, 10, 25 e 50 piastras.

Todos os billetes exipcios son bilingües, con textos e números en árabe no anverso e en inglés e números indo-árabes no reverso. No anverso obsérvanse imaxes de edificios islámicos mentres que no reverso imaxes de edificios do Antigo Exipto.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Historia do ginaih exipcio 
* Billetes de Exipto
Andaman do Medio

**Andaman do Medio** é a illa central de Gran Andaman, cunha superficie total de 1.536&nbsp;km². Pertence ao distrito administrativo de Andaman do Medio e do Norte, forma parte do Territorio da Unión de
Andaman e Nicobar na India .

A súa costa foi alagada polo tsunami resultantes do Terremoto do Océano Índico 2004, aínda que o efecto foi moito menos grave en comparación con outras illas de Andaman e Nicobar.

## Xeografía 
A illa pertence á Cadea de Gran Andaman e localízase a 73&nbsp;km. ao norte de Port Blair. É a illa central das illas Andaman na India, cunha superficie total de 1.536&nbsp;km².
Andaman do Medio sepárase da illa de Andaman do Norte polo estreito de Austen, e da illa de Baratang no sur polo estreito de Homfray, ambas canles profundas e estreitas, dalgúns centos de metros de ancho. E da illa Interview no seu oeste polo paso navegable de Interview.

## Administración 
Politicamente, Andaman do Medio, é parte dos tehsils de Mayabunder e Rangat.

## Demografía 
A poboación de Andaman do Medio consta de colonos bengalís, támiles e keralitas. A illa é tamén o fogar de moitos indíxenas Jarawa. A principal ocupación dos habitantes é a agricultura.

As cidades principais de Andaman do Medio (poboación metropolitana entre parénteses) son Rangat (10.000), Mayabunder (5.565), Bakultala (4.454), Nimbutala (3.063), e Kadamtala (3.008).

Segundo o censo da India de 2011, a illa ten x fogares. A taxa de alfabetización efectiva (é dicir, a taxa de alfabetización excluíndo os nenos menores de 6 anos) é do 76%.

## Turismo 
A illa alberga inmaculadas fervenzas e bonitas praias. Ofrece diversión aventureira como campamentos na illa, sendeirismo, mergullo e outros deportes acuáticos.

## Notas
## Véxase tamén
Andaman do Sur

A illa **Andaman do Sur** de Andaman é a illa máis austral de Gran Andaman e é o fogar da maioría da poboación das Illas Andaman.
Pertence ao distrito administrativo de sur Andaman, parte do territorio da India das illas de Andaman e Nicobar. É a localización de Port Blair, capital das illas de Andaman e de Nicobar. Port Blair, a capital das illas, está situado na parte sur da illa.

## Historia 
A illa de Andaman do sur foi golpeada polo terremoto do océano Índico de 2004, causando moitas mortes na illa.

## Xeografía 
A illa pertence á Gran Cadea de Andaman.Algunhas zonas da illa están restrinxidas para os estranxeiros, con todo, os permisos de tránsito pódense obter do Ministerio do Interior. Do mesmo xeito que o resto do arquipélago.

Andaman do Sur é a terceira illa máis grande do grupo. Está situado inmediatamente ao sur da illa de Andaman do Medio e de Baratang, da cal está separada soamente por unha estreita canle dalgúns centos de metros de ancho. A illa ten 83&nbsp;km de longo e 28&nbsp;km na súa parte máis larga. A súa superficie é de 1.262&nbsp;km².

Andaman do Sur é menos montañoso que a máis setentrional das illas de Andaman. *Koiob* alcanza unha altura de 459 m. sobre o nivel do mar.

## Administración 
Politicamente, a illa de Andaman do Sur ten os tehsils de Ferrargunj e de Port Blair.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Illas Andaman
O Barrio, Cantoña, Paderne de Allariz

**O Barrio** é un lugar da parroquia de Cantoña no concello de Paderne de Allariz, na provincia de Ourense.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cantoña 
### Parroquias de Paderne de Allariz 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Paderne de Allariz
Reino de Grecia

O **Reino de Grecia** (en grego: **Βασίλειον τῆς Ἑλλάδος**, *Vasíleion tīs Elládos*) foi un estado establecido en 1832 na Conferencia de Londres de 1832 polos grandes poderes, (o Reino Unido, Francia e o Imperio Ruso). Foi internacionalmente recoñecido no Tratado de Constantinopla 1832, onde se declarou a súa total independencia do Imperio Otomán, marcando o nacemento do primeiro estado grego totalmente independente desde a caída do Imperio Bizantino ante os otománs, a mediados do século XV. Sucedeu a Primeira República Helénica da Guerra de Independencia Grega, e durou ata 1924, cando a monarquía foi abolida, e a Segunda República Helénica foi declarada. O reino foi restaurado en 1935 e sobreviviu ata 1974 cando a xunta militar proclamou a Terceira República Helénica.

## Lista de reis de Grecia 
* Rei Otto - 6 de febreiro de 1833 - 23 de outubro de 1862
* Rei Xurxo I - 30 de marzo de 1863 – 18 de marzo de 1913
* Rei Constantino I - 18 de marzo de 1913 - 11 de xuño de 1917 e 19 de decembro de 1920 - 27 de setembro de 1922
* Rei Alexandre - 11 de xuño de 1917 - 25 de outubro de 1920
* Rei Xurxo II - 27 de setembro de 1922 - 25 de marzo de 1924 e 3 de novembro de 1935 – 1 de abril de 1947
* Rei Paulo I - 1 de abril de 1947 - 6 de marzo de 1964 (pai da raíña Sofía)
* Rei Constantino II - 6 de marzo de 1964 - 1 de xuño de 1973