Bacillus cereus

***Bacillus cereus*** é unha especie de bacterias grampositivas e beta hemolíticas con forma de bacilo, que vive nos solos e tamén é un patóxeno endémico. Algunhas cepas son patóxenas para os humanos e causan enfermidades alimentarias, mentres que outras poden ser beneficiosas como probióticos para os animais. É o causante da "síndrome do arroz fritido", xa que as intoxicacións por esta bacteria se contraían clasicamente ao comer pratos de arroz fritido que se tiveran durante horas á temperatura moderada dunha habitación (por exemplo ao preparar un buffet). *B. cereus* é un organismo anaerobio facultativo, e como outros membros do xénero *Bacillus* pode producir endósporas de resistencia. Os seus factores de virulencia son a cereolisina e a fosfolipase C.

## Simbiose 
*B. cereus* compite no tracto intestinal con outros microorganismos como *Salmonella* e *Campylobacter*, polo que a súa presenza reduce o número destes organismos. En animais que se consomen como alimentos como os pitos, coellos e porcos, úsanse algunhas cepas inofensivas de *B. cereus* como aditivo probiótico para reducir a presenza de *Salmonella* no intestino. Isto mellora o crecemento dos animais e a seguridade alimentaria para os humanos que consomen a súa carne.

## Patoxénese 
*B. cereus* é responsable dunha pequena parte das intoxicacións alimentarias (2&ndash;5%), que causan náuseas graves, vómitos e diarrea. As enfermidades alimentarias causadas por *Bacillus* prodúcense debido á supervivencia das endósporas da bacteria cando o alimento non foi correctamente cociñado. As temperaturas de cocción menores ou iguais a 100&nbsp;°C permiten que sobrevivan algunhas esporas de *B. cereus*. Este problema agrávase cando o alimento é despois indebidamente refrixeradao, o que fai que as endósporas poidan xerminar. Os alimentos cociñados que non están pensados para un consumo inmediato ou un rápido arrefriamento e refrixeración deberían manterse a temperaturas por riba dos 60&nbsp;°C. O crecemento bacteriano orixina a produción de enterotoxinas, unha das cales é moi resistente á calor e a pHs entre 2 e 11.
:* O tipo diarreico está asociado co consumo dunha ampla gama de alimentos, ten un período de incubación de 8 a 16,5 horas e está asociado coa diarrea e dor gastrointestinal. Tamén se coñece como a forma de intoxicación alimentaria de *longa incubación* de *B. cereus*, que pode ser difícil de distinguir da intoxicación causada por *Clostridium perfringens*.
:* A forma emética é causada xeralmente polo consumo de arroz que non foi cociñado durante o tempo e á temperatura suficientes para matar todas as esporas presentes, e despois inadecuadamente refrixerado. Pode producir a toxina cereulida, que non é desactivada por un posterior requentamento do alimento. Esta forma orixina náuseas e vómitos de 1 a 5 horas despois do consumo do alimento. Pode ser difícil de distinguir doutras intoxicacións alimentarias bacterianas de curto termo como as producidas por *Staphylococcus aureus*. Os xenes *nhe*/*hbl*/*cytK* están localizados no cromosoma da bacteria. A transcrición destes xenes está controlada por PlcR. Estes xenes están presentes tamén nos organismos taxonomicamente emparentados *B. thuringensis* e *B. anthracis*. Estas enterotoxinas prodúcense no intestino delgado do hóspede, e impiden a dixestión polos encimas endóxenos do hóspede. As toxinas Hbl e Nhe son toxinas formadoras de poros que están moi relacionadas coa toxina ClyA de *Escherichia coli*. As proteínas presentan unha conformación en "barril beta" que se pode inserir nas membranas celulares debido ao seu exterior hidrofóbico, e crea poros cunha parte interna hidrofílica. O efecto é a perda de potencial de membrana celular e finalmente a morte celular. A CytK é unha proteína formadora de poros máis relacionada con outras hemolisinas.

Críase anteriormente que o momento da produción da toxina podería ser a explicación dos dous posibles cursos da enfermidade, pero en realidade a síndrome emética é causada por unha toxina chamada cereulida, que se encontra só nas cepas eméticas e non é parte da dotación normal de toxinas de *B. cereus*. A cereulida é un polipéptido cíclico que contén 3 repeticións de 4 aminoácidos: D-Oxy-Le—D-Ala—L-Oxy-Val—L-Va (similar á valinomicina de *Streptomyces griseus*) producida por síntese de péptidos non ribosómicos. A cereulida crese que se une a receptores de serotonina 5-hidroxitriptamina 3 (5-HT3), activándoos e facendo que se incremente a estimulación nerviosa vagal aferente. Dous grupos independentes descubriron que está codificado en múltiples plásmidos: pCERE01 ou pBCE4810. O plásmido pBCE4810 comparte homoloxía co plásmido de virulencia pXO1 de *Bacillus anthracis*, que codifica a toxina do ántrax. Illados periodontais de *B. cereus* tamén posúen plásmidos de tipo pXO1. Como a maioría dos péptidos cíclicos que conteñen aminoácidos non proteinoxénicos, a cereulida é resistente á calor, proteólise e condicións ácidas.

*B. cereus* causa infeccións crónicas da pel que son difíciles de erradicar pero menos agresivas que a *fascite necrotizante*. *B. cereus* pode producir tamén queratite.

## Diagnose 
En caso de enfermidades de orixe alimentaria, a diagnose de *B. cereus* pode confirmarse polo illamento de máis de 105 células de *B. cereus* por gramo da comida implicada epidemioloxicamente no caso, pero esa proba normalmente non se fai porque a enfermidade é relativamente inofensiva e xeralmente de curta duración (autolimitada).

## Prognose 
As enfermidades de orixe alimentaria causadas por *B. cereus* está xeralmente autolimitada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bacillus cereus: xenomas e información relacionada en PATRIC, un Centro de Recursos Bioinformáticos da NIAID