open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Reveriano Soutullo

**Reveriano Soutullo Otero**, nado en Ponteareas o 11 de xullo de 1880 e finado en Madrid o 28 de outubro de 1932, foi un compositor galego. Entre 1919 e 1931 formou tándem con Juan Bautista Vert Carbonell, con quen compuxo importantes zarzuelas.

## Traxectoria 
Foi o cuarto de once irmáns. Os seus pais, Manuel Soutullo Valenzuela e Carolina Otero Parga vivían en Redondela, de onde era oriúnda a nai.

Dende pequeno iníciase na música da man do seu pai. Máis tarde estuda música na Escola de Artes e Oficios de Vigo  co pianista Gregorio Elola. Sendo mozo ingresa na Banda de Música Municipal de Tui e dirixe o Orfeón Galicia da mesma vila, co cal gaña algúns premios, e unha rondalla, onde tocan algunhas das súas primeiras composicións. En 1896 ingresa coma músico de segunda na especialidade de cornetín no Rexemento de Infantaría Murcia nº 37 da cidade de Vigo, estudando harmonía co director da mesma, Ricardo Cetina.

En 2016, o xornal *La Voz de Galicia* publicaba o descubrimento de 35 partituras inéditas e 12 perdidas do compositor ponteareán nun arquivo particular da familia Garrote, en Sada. O descubrimento foi froito do traballo de investigación de Alejo Amoedo, profesor do Conservatorio de Vigo, que estaba a investigar a obra para piano de Soutullo, 46 destas pezas son composicións para banda e unha para piano, e todas elas pertencen á súa primeira etapa como compositor, datadas antes de 1915, e algúns orixinais estaban asinados baixo o pseudónimo L. Rals. Co descubrimento o número de obras coñecidas de Soutullo incrementouse ata unhas 300, aínda que se calcula que hai outro cento por recuperar.

## Vida persoal
En 1905 casou coa pianista viguesa Juana Meis Beiro. No nacemento do primeiro fillo, a súa muller perdeu a vida. Máis tarde, Soutullo casaría con Victoria San Emeterio, con quen tivo cinco fillos.

## Obra 
* Pasodobre Ponteareas
### Zarzuelas 
**El regreso* (1906)

**El tío Lucas* (1907)

;En colaboración con Juan Vert

* *La leyenda del beso*
* *La del soto del parral*  
* *El último romántico*

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (colaborador: Plácido Domingo)

### Ligazóns externas 
* EPDLP: Reveriano Soutullo
* Entrevista a Reveriano Soutullo en Galicia espallada

* Zarzuela.net .
Premio de poesía Martín Codax

O **Premio de Poesía Martín Codax** foi un afamado premio literario convocado polas bodegas Martín Códax de Cambados entre 1992 e 2000. O premio estaba patrocinado polo Concello de Vigo e as Universidades de Santiago de Compostela, Vigo e A Coruña. As obras premiadas foron editadas pola Editorial Galaxia dentro da colección Dombate.

## Obras gañadoras
*1992: *Antiga Claridade* de Xavier Rodríguez Barrio
*1993: *Ritos de auga* de Xosé Manuel Vélez
*1994: *Canta de cerca a morte* de Darío Xohán Cabana
*1995: *Contra mar* de Xesús Franco González
*1996: *As certezas do clima* de Miguel Anxo Fernán-Vello
*1997: *Ningún camiño* de Román Raña
*1998: *Setembro* de Marta Dacosta
*1999: non se convocou
*2000: *Libra* de Gonzalo Navaza

## Notas
Zapatismo

miniatura|225px|Zapatistas do Exército Libertador do Sur a comezos do século XX.
**Zapatismo** é o termo empregado para referirse ao movemento encabezado por Emiliano Zapata, un dos líderes da Revolución Mexicana. As súas ideas foron postas en práctica no Plano de Ayala de 1911. As doutrina zapatista baséase nun repartimento xusto da terra, sendo unha prioridade que esta pase ás mans dos campesiños que a traballan, eliminando así o traballo servil e o caciquismo. Un dos seus lemas "a terra volverá a quen a traballa coas súas mans" pasou a ser o estandarte do agrarismo mexicano.

O termo "zapatista" tamén se empregou para referirse aos membros do Exército Libertador do Sur, encabezado polo propio Zapata. Dende 1994 tamén designa aos membros e simpatizantes do EZLN (Exército Zapatista de Liberación Nacional), aos que tamén se denomina neozapatistas.
Meiriño mor

Un **meiriño mor** ou **meiriño maior** era un cargo da administración rexia medieval con competencias administrativas, económicas, políticas e militares.

Era un cargo de designación real e cabeza nunha zona da administración, exercida a través doutros cargos como os meiriños menores. O meiriño mor era tradicionalmente un posto de confianza que o monarca confiaba a unha persoa nobre era un cargo moi cobizado.

## Historia
Na Galiza a organización administrativa é relativamente temperá e estabelecese antes que no resto do reino de Castela, constituíndo desde o inicio unha entidade administrativa separada. O sistema evolucionou ao longo do século XII, substituíndose os anteriores *comissa* e mandacións por tenzas e os antigos *comités* (condes) por tenentes   A primeira persoa á que se lle pode atribuír o carácter de gobernador xeral da Galiza é Raimundo de Borgoña, aínda que pola súa posición e a súa relación co monarca non se corresponde coa figura que estamos a tratar, pero xa en 1245 aparece claramente un funcionario que exerce o cargo.

As tenzas principais na época eran:
*Trastámara: A provincia da Coruña ao norte do río Tambre;
*Montenegro
*Monterroso
*Sarria
*Lemos
*Turonio: O bispado de Tui
*Limia

Estas divisións non eran permanentes e dependían de quen ocupase o cargo, podéndose agrupar de maneira diversa baixo un mesmo meiriño.

## Notas
## Bibliografía
* Jular Perez-Alfaro, Cristina (1990). *Los Adelantados y merinos mayores de León* (Siglos XII-XV).  León: Universidade. Servizo de Publicacións .
Daniele Bennati

**Daniele Bennati**, nado en Arezzo, Italia, o 24 de setembro de 1980, é un ciclista italiano, especializado en espríns.

## Traxectoria deportiva 
miniatura|esquerda|Daniele Bennati

Faise profesional en 2002 ao fichar polo equipo italiano Acqua e Sapone, e nese mesmo ano obtén a súa primeira vitoria, unha tirada da Volta a Austria. Ao ano seguinte ficha polo conxunto Domina Vacanze-Elitron, e consegue tamén dúas tiradas menores, unha na Volta ao Mediterráneo e outra na Volta a Polonia.

En 2004 ficha polo conxunto suízo do Phonak Hearing Systems, pero bota gran parte da tempada enfermo e non obtén ningunha vitoria. Ao ano seguinte ficha xa polo Lampre-Coffita, e nesa tempada é convocado pola selección italiana para acudir aos mundiais de ciclismo en estrada. Despois vence na Volta á Toscana, en tres tiradas da Volta a Alemaña e en dúas da Volta a Polonia. Ademais, queda segundo, por detrás de Erik Zabel, na París-Tours.

E 2006, co equipo mudado a Lampre-Fondital, vence no Memorial Marco Pantani e na Volta ao Piemonte, ademais de conseguir unha tirada na Volta á Comunidade Valenciana, unha na Volta a Cataluña e dúas máis na Volta a Polonia, entre outras carreiras menores. En 2007 consegue dúas vitorias de tirada no Tour de Francia, con chegada á vila de Los Sarrasins e a final en París e unha na Volta a España.

## Características 
[esquerda|300px|miniatura|De amarelo na meta ([Santiago de Compostela|Santiago) da 2ª tirada da Vuelta a España]]
É un corredor alto, de 1,84 m e cun peso de 73&nbsp;kg, especialista en espríns e particularmente naqueles onde non participan demasiados corredores.

## Principais vitorias 
* 1 tirada no Tour de Francia 2007
* 1 tirada na Vuelta 2007, a tirada con saída e chegada en Vigo.
* 5 tiradas na Volta a Polonia, en 2003, 2005 e 2006
* 3 tiradas na Volta a Alemaña 2005
* O Memorial Marco Pantani do ano 2006
* A Volta ao Piemonte en 2006
* 1 tirada da Volta a Cataluña en 2006
* 4 tiradas da Volta á Comunidade Valenciana en 2006 e 2007.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do ciclista
Grupo Abrente

O **Grupo Abrente**, denominado tamén **Xeración Abrente** ou **Grupo de Ribadavia**, fai referencia a un conxunto de dramaturgos que participaron ou que se deron a coñecer nas Mostras de Teatro Abrente de Ribadavia, entre os anos 1973 e 1980.

## Formacións do grupo
A conformación do  grupo varía segundo os estudosos.

### Segundo Riobó
Para Pedro Pablo Riobó, serían autores da Xeración Abrente: Xosé Agrelo Hermo, Xoán Babarro, Ramón Blanco Rey, Marica Campo, Xosé Manuel Carballo Ferreiro, Manuel Domínguez Quiroga, Anxo Eiriz Mouriz, Ana María Fernández Martínez, Maximino Fernández Queizán, Dores González Lorenzo, Xulio González Lorenzo, Manuel Guede, Manuel Lourenzo, Millán Picouto, Teodoro Piñeiro Alonso, Xosé Manuel Rabón Lamas, Ana Isabel Rodríguez Bernárdez, Euloxio R. Ruibal, Francisco Taxes, Pablo Vaamonde García, Camilo Valdeorras, Xosé Vázquez Pintor e Roberto Vidal Bolaño.

### Segundo Vieites
Pola súa parte, Manuel F. Vieites, estima que son autores destacados do Grupo de Ribadavia: Manuel Lourenzo, Euloxio R. Ruibal, Vidal Bolaño, Agrelo Hermo, Carballo Ferreiro, Vázquez Pintor, Teodoro Piñeiro e Millán Picouto. Camilo Valdeorras e Manuel Guede, xunto con autores como Constantino Rábade Castiñeira, Xosé Manuel Pazos Varela ou Alberto Avendaño, serán os escritores dramáticos que funcionen de ponte entre Abrente e as últimas promocións.

### Segundo Tato Fontaíña
Finalmente, na opinión de Laura Tato Fontaíña, non hai dúbida de que deben ser incluídos no grupo Abrente: Manuel Lourenzo, Euloxio R. Ruibal, Roberto Vidal Bolaño, Xosé Agrelo Hermo, Millán Picouto e Francisco Taxes. Fóra destes nomes, manifesta as súas dúbidas con respecto a que o número de dramaturgos pertencentes a este grupo puidese aumentar.

A pesar disto, non hai ningún autor que negue a importancia deste grupo de escritores dramáticos dentro da historia do Teatro Galego.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Mostras de Teatro Abrente de Ribadavia
* Nova Dramaturxia Galega
* Teatro independente en Galicia
Castelsarrasin

**Castelsarrasin** (fr.) ou **Los Sarrasins** (oc., non oficial), é un concello occitano situado no departamento de Tarn e Garona, na rexión de Mediodía-Pireneos.

## Xeografía 
Vila fortificada, está situada sobre o río Tarn, a uns 21&nbsp;km ao leste de Montauban. Nunha extensión de 76,77&nbsp;km², tiña en 1999 11.353 habitantes. É un concello moi baixo, cunha altitude comprendida entre os 61 e os 97 m sobre o nivel do mar.

## Historia 
O seu nome, que significa en occitano, *castelo dos sarracenos* parece referirse máis ao estilo arquitectónico de construción da fortificación da vila do que a unha suposta presenza ou dirección árabe dos traballos. As primeiras probas da existencia do poboamento de Los Sarrasins remonta a 961. Nesa volta, Reimundo I de Roergue dóalle á abadía de Moissac a igrexa de San Salvador e os seus terreos. Como gran parte das vilas occitanas, foi fortemente castigada durante a cruzada contra os albixenses, pero tamén por outros moitos conflitos armados. As guerras de relixión do século XVI, golpean na católica Los Sarrasins, que excepcionalmente mantén a igrexa intacta fronte aos ataques dos protestantes, que dominaban na rexión.

Na actualidade é o segundo centro económico do departamento de Tarn e Garona.

## Cultura e turismo 
O edificio máis importante de Castelsarrasin é a igrexa de San Salvador. Mencionada xa na doazón de 961, foi reconstruída en 1254. Tivo ata 1626 funcións conventuais como prioiro da abadía de Moissac, e ata a Revolución Francesa foi a máis importante das igrexas da diocese de Baixo Montauban. Construída en ladrillo conforme os patróns do gótico, destacan particularmente os seus obxectos de mobiliario, traídos a maior parte da abadía de Belleperche e os anxos de mármore.

Ademais, son tamén importantes a igrexa de San Xoán, fundada polos cabaleiros cruzados no século XII, a capela de Nosa Señora de Alem, así como a casa do concello, construída en 1827 e enfeitada con figuras mitolóxicas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial de Castelsarrasin
República dos Buriatos

miniatura|250px
A **República dos Buriatos** (en ruso Респу́блика Буря́тия, *Respúblika Buriàtia*; en buriato Буряад Улас, *Buriaad Ulas*) é unha república (suxeito federal) asiática da Federación Rusa, situada na rexión centromeridional de Siberia, na beira oriental do lago Baikal. Segundo o censo de 2002 tiña unha poboación de 981.238 habitantes, nunha extensión de 351.300&nbsp;km². A capital é Ulan-Udé.

Limita, dentro de Rusia, ao norte e ao leste coa provincia de Irkutsk e o lago Baikal, ó suroeste coa república de Tuva e ao leste coa provincia de Tchita. Ó sur limita con Mongolia.

## Xeografía 
O 80% do territorio é montañoso; ó suroeste álzanse as montañas Saian, que culminan no Munku Sardik (3.491&nbsp;m), na fronteira con Mongolia. Ao leste do lago Baikal atópanse as montañas Iablonovi. As principais unidades de relevo son:
* O altos de Selenga (*Sëlëngë*), ao sur (1.800–700&nbsp;m).
* Os *Vostochny Saians*, ao leste, co Munko-Sardyk / Münxë Sar'dag xada (3.491&nbsp;m), o punto máis alto do país, e o Munku Sasan (3.164&nbsp;m).
* A rexión montañesa do Baikal, cos complexos montañosos de:
** Hamar Daban, co Han Ula (2.371&nbsp;m) e Sohon (2.316&nbsp;m).
** Ulan Burgasy.
** *Chikokorsky Hrebet*, co Barun-Shabartuj (2.519&nbsp;m).
** Onon Baldzinsky Hrebet, con 1.741&nbsp;m.

Os ríos principais son o Selenga (*Sëlëngë müren*), Barguzin (*Bargazhan*), Udá, Verkhnaia Angara (afluentes do Baikal), Vitim (do Lena) e Irkut, Oka e Kitoi (*Süxë gol*) (do Ienissei). E ademais do Baikal (*Bajgal nuur*), o 60% da liña de costa do cal pertence á república, hai outros lagos, como o Gusinoe Ubukun (*Galuuta*), Baunt, Barguzin e Severnyi Baikal. Tamén hai máis de 300 *arshans* (fontes de auga termal).

A temperatura media anual é de -1,6&nbsp;°C,sendo a media do inverno de -22&nbsp;°C e a media de verán de 18&nbsp;°C.

## Economía 
Os recursos naturais dos Buriatos son o ouro, o tungsteno, o cinque, o uranio e outros. A economía da república está baseada en importantes produtos agrícolas e comerciais que inclúen ó trigo, ás hortalizas, á madeira, á pel, ó grafito e ós téxtiles. A pesca, a caza, a gandería, a minería e a industria alimentaria, entre outros, tamén teñen a súa importancia económica.

## Poboación 
* **Poboación**: 981.238 (2002)
** *Urbana*: 584.970 (59,6%)
** *Rural*: 396.268 (40,4%)
** *Masculina*: 467.984 (47,7%)
** *Femenina*: 513.254 (52,3%)
* **Grupos étnicos**
Segundo o censo ruso de 2002, os rusos eran arredor dos dous terzos da poboación da república, mentres que os buriatos eran tan só o 27,8%. Outros grupos son os ucraínos (1,0%), tártaros (0,8%), e outros con menos do 0,5% da poboación.

O buriato é a lingua oficial xunto co ruso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Buriat Ulus

### Ligazóns externas 
* Páxina de Buriatia  
* Páxina da Academia Estatal de Agricultura de Buriatia
Gonzalo das Penas

miniatura|dereita|200px|Cabeceira románica da igrexa do Mosteiro de Aciveiro do que foi abade.

**Gonzalo das Penas**, tamén coñecido como **Gonzalo de Aciveiro**, finado en Aciveiro en 1475, foi un relixioso galego e abade do Mosteiro de Santa María de Aciveiro. 

## Vida 
Descoñecese a data precisa do seu nacemento, podendo situarse a principios do século XV, segundo uns autores en Amarante, outros din que en Penas (Monterroso) e outros falan dalgún lugar do actual termo municipal de Forcarei.

Sendo moi novo ingresaría no mosteiro do que chegou a ser nomeado abade cara ao ano 1429 ou 1430. Desde ese momento iniciou unha importante tarefa restauradora ata conseguir converter a súa comunidade nunha das mais observantes da regra de San Bernaldo en Galicia, aumentando deste xeito o seu prestixio e número de relixiosos.

Seguindo a Antonio López Ferreiro sería o abade que obtivo o establecemento en Aciveiro do Colexio de Teoloxía Moral.

No ámbito económico conseguiu aumentar considerablemente os beneficios do mosteiro, realizando numerosos foros e provisións de beneficios. Asemade, iniciou un importante plan de construcións que non se chegaron a levar a cabo. Tamén realizou numerosas obras civís na Terra de Montes, como a construción e mellora de camiños, pontes (como a do lugar de Andán que cruza o río Lérez), muíños, fraguas de ferrería...

Acudiu aos Concilios Composteláns XXXVIII, XXXIX, XL e XLI no que debeu ter un papel bastante activo.

Morreu cara ao ano 1475, e foi enterrado na igrexa monacal nun sepulcro hoxe en día desaparecido.

Un tema non exento de polémica é se o Gonzalo venerado na vila portuguesa de Amarante é o mesmo que o de Aciveiro.

Tras a súa morte o pobo encheu a súa vida con numerosas lendas, entre elas a lenda da Pomba ou a do Oso de Oseira, esta última ilustrada pola prosa de Ramón Cabanillas.

## A lenda do Oso de Oseira 
Nos tempos da Santa Irmandade, cando Bernal Yáñez de Moscoso tiña preso a Alonso II de Fonseca e as correrías dos Osorio, Lemos e Lanzós eran continuas, nun día de principios de outono San Gonzalo chegaba en visita de amizade ao Mosteiro de Oseira, e sobre o seu ombreiro levaba unha pomba branca. No monte, ao redor do mosteiro, as mesnadas de Afonso de Lanzós agardaban unha oportunidade para franquear as portas do edificio.

Ao chegar á porta o frade petou nela, pero os monxes do interior non lle abriron collidos polo medo. Ante este feito San Gonzalo bicou á pomba e esta entrou voando no edificio. Ao pouco tempo a porta abriuse aparecendo un branco frade que lle permitiu o acceso ao santo, pero cando os guerreiros trataron de aproveitar a ocasión para entrar tras del atopáronse cun oso pardo xigante abravado en pé e en posición atacante que os puxo en fuga.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mosteiro de Santa María de Aciveiro
### Bibliografía 
* Rodríguez Fraiz, Antonio. *O Mosteiro de Aciveiro. Terra de Montes*. (2005). (Páxinas 150 a 155). Deputación Provincial de Pontevedra. ISBN 84-8457-220-X
Bobby Seale

**Bobby Seale**, nado en Dallas, Texas, o 22 de outubro de 1936, é un político afroamericano estadounidense, cofundador no ano 1966 do Partido Pantera Negras xunto con Dr. Huey P. Newton e David Hilliard.

## Traxectoria 
Militante dende os seus anos de instituto en asociacións afroamericanas, Seale consegue formar un movemento que chegou a ter máis de 5000 membros e do que ocupou tarefas de dirección. Por tal causa estivo no punto de mira do FBI e foi un dos Oito de Chicago acusado de conspiración e incitación á violencia na Convención Nacional Democrática de 1968. Foi sentenciado a catro anos de prisión por desacato ao tribunal, debido aos seus frecuentes ataques de ira durante o xuízo. Nun deses ataques o xuíz chegou a ordenar que o atasen e amordazasen.

Seale foi acusado tamén nos xuízos de New Haven en 1970 polo asasinato de Alex Rackley, xuízo que rematou como nulo ao ser incapaz o xurado de chegar a un acordo. Os xuízos son considerados como un exemplo de represión política até por persoeiros moderados, e foron acompañados de protestas en New Haven que coincidiron coa folga de estudantes de maio dese mesmo ano.

No ano 1974 presentouse á alcaldía de Oakland (California), ficando en segundo lugar. Apartir de aí o seu activismo político reduciuse á participación en diversas asociacións pacifistas. No ano 2002, tras anos retirado da vida pública, Seale comezou a colaborar con Reach!, un grupo de apoio á educación de mozos e mozas.

## Obra 
É autor de dous libros onde narra as súas experiencias políticas:

* *Seize the Time: The Story of the Black Panther Party and Huey P. Newton*, de 1970
* *A Lonely Rage - The Autobiography of Bobby Seale*, de 1978.

## Notas
Corvo grande

O **corvo carnazal** ou **corvo grande**,(*Corvus corax*) é, con máis de 60&nbsp;cm, a especie máis grande do xénero *Corvus* e da familia dos córvidos. É semellante ao corvo viaraz (*Corvus corone*) pero significativamente maior, cun peso de 1 250 g e unha envergadura de ás de 120&nbsp;cm. A plumaxe é dun negro acibeche con irisacións azuis. Ten o pico negro moi robusto. Non existe un marcado dimorfismo sexual.

En voo chama a atención polo seu longo pescozo e pola súa cauda cuneiforme. O seu canto é característico e coñecido como *corveo* ou *corvear*. Non obstante é capaz de imitar sons doutros paxaros e mesmo doutros animais, chegando ata pronunciar palabras soltas.

## Hábitat e cría 
O corvo atópase nunha extensa zona de distribución no hemisferio norte terrestre, dende o norte de África, a través de toda Europa, Asia e América do Norte e Central. Prefiren os montes abertos de fronda e coníferas, montañas, estepas, cantís e mesmo a tundra ártica. É unha especie bastante adaptable e tamén pode atoparse en pobos rurais e mesmo nos suburbios das cidades.

Choca os seus ovos (3-6) durante unhas tres semanas entre febreiro e maio. Os seus niños atópanse entre as cornixas de rochas ou penedos ou en árbores, e acostuman estar feitos de poliñas e lama.

O corvo grande é omnívoro. Aliméntase de vermes, pequenos vertebrados, sementes, millo, froitos, carniza e lixo orgánico.

## O corvo na cultura popular galega 
Ver un corvo no camiño ou nas proximidades da casa é agoiro de morte próxima, por ser negro, por comer carniza e polo seu berro agudo e característico. Por iso, cando se vexa hai que dicirlle: "*Corvo agoireiro, vaite lixeiro, que nesta porta non hai carne morta*". Segundo Xosé Ramón Mariño Ferro, esta crenza xa fora recollida por Plinio.

### Refraneiro 
* Corvo que estás no bico da pena, o que ouves por outro por tí o espera.
* Corvos en bandada, ou sombra ou preada. 
* Corvos veñen, preada hai. 
* Cría corvos e sacaranche os ollos. 
* De mal corvo, mal ovo. 
* Díxolle o corvo á pega: bótate alá, que eres negra. 
* Nace o corvo na peneda e tíra sempre a ela. 
* Non pode se-lo corvo máis negro que as aas. 
* Sempre o corvo vai a onde preada hai. 
* Tal o corvo, tal o ovo. 
* Un corvo a outro non lle tira os ollos.

### Cantigueiro 
* Din que a raíña está preñada,/ que ten a barriga dura,/ ¡vai traer para Maio/ un corvo e mais unha rula!

## Galería 

Corvus corax (NPS).jpg|Corvo grande emitindo a súa voz.
Corvus corax (Pcb21).jpg|Corvo grande.
London tower ravens.jpg|Corvos da Torre de Londres.
Corvus corax tingitanus MHNT 232 HdB Djebel Messaad Algerie.jpg|Ovos do corvo grande.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Corvo mariño
* *Corvus*
* Corvus
Xoán Rof Carballo

**Xoán Rof Carballo**, nado en Lugo o 10 de xuño de 1905 e finado en Madrid o 11 de outubro de 1994, foi un médico galego e un dos principais ensaístas da editorial Galaxia durante as décadas de 1950 e 1960, participando nalgunhas publicacións conxuntas realizadas por Galaxia como *7 ensayos sobre Rosalía*.

## Traxectoria 
Fillo do veterinario Juan Rof Codina, mudouse coa súa familia á Coruña xa de novo. Licenciado en Medicina, cursou estudos en Compostela, Barcelona e Madrid. En 1932 prosegue a súa formación en Viena, e tras uns estudos en Colonia regresa a Madrid en 1933 para doutorarse xunto a Carlos Jiménez Díaz. O Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Berlín, e non regresou a España ata o final da contenda, traballando nese período en Viena, Copenhague e París. Traballa con Jiménez Díaz ata 1948. En 1949 publica *Patología Psicosomática*, e a partir de 1950 comeza a colaborar con Gregorio Marañón, que o definiu como un "francotirador do espírito".

## Pensamento 
O seu maior legado consiste nunha nova concepción das relacións entre médico e paciente, achegando novos métodos -máis próximos á psicoloxía que á medicina en si- no trato ós enfermos, o que o levou a ser considerado non exactamente como un doutor, senón como un "curador", como o definía Domingo García-Sabell. A súa obra é obxecto de diversos estudos.

## Obras 
[miniatura|*La Saudade*, [Editorial Galaxia|Galaxia, 1953, inclúe artigos en galego e castelán de Ramón Piñeiro, Domingo García-Sabell, Lois Tobío Fernández, Rof Carballo, Francisco Elías de Tejada, Xesús Alonso Montero, Manuel Vidán e Francisco Fernández del Riego.]]
Entre os seus ensaios destacan títulos como *Entre el silencio y la palabra* (1957), *Violencia y ternura* (1967), *Signos en el horizonte* (1972) ou *Los duendes del Prado* (1990).

En 1957 publicou *Mito e realidade da Terra Nai*. Tamén colaborou activamente na revista *Grial*, con numerosos artigos.

### Colectivas 
## Recoñecementos 
Malia o respecto que lle mostraban os seus contemporáneos intelectuais -como José Ortega y Gasset, que cualificou a súa obra de "volumen catedralicio"-, tan só nos últimos anos da súa vida comezou a recibir recoñecemento, ó ser nomeado membro da Real Academia de Medicina e da Real Academia Española.

## Véxase tamén 
### Biografía 
* 
* 
* "Xoan Rof Carballo" *Gran Enciclopèdia Catalana* .
* 
* 
* , Manuel. *Diccionario Biográfico Español*. Real Academia de la Historia .
* 

### Ligazóns externas 
* Vida e obra resumidas
Peronismo

[miniatura|[Juan Domingo Perón, fundador do movemento peronista, xunto á súa muller Eva Duarte.]]
O **peronismo** ou **xusticialismo** é un movemento político arxentino xurdido a mediados da década de 1940 arredor da figura de Juan Domingo Perón e un considerábel número de sindicatos. Dende o seu xurdimento tivo unha importante influencia na política da Arxentina.

Na súa forma partidaria, organizouse primeiro como Partido Laborista, logo como Partido Peronista, renomeado posteriormente como Partido Xusticialista. En 1949, dous anos despois de ser sancionada a lei de sufraxio feminino, o peronismo organizouse tamén no Partido Peronista Feminino, fundado por Eva Perón e integrado só por mulleres, que foi disolto pola ditadura cívico-militar instalada en 1955. Tradicionalmente, a súa organización realizouse en base a tres “pólas” (política, sindical e feminina), ás que a partir dos anos 1970 se engadiu a Xuventude Peronista.

A denominación alternativa de “xusticialismo” provén da importancia concedida por este movemento á xustiza social. En 1952 o art. 3° da lei 14 184 definiu "como "doutrina nacional", adoptada polo Pobo Arxentino, a doutrina Peronista ou Xusticialismo". A oposición ao peronismo xerou un movemento inorgánico de grande influencia política, coñecido como antiperonismo. O movemento peronista abrangue unha serie de correntes diversas non de todo precisas nin constantes ao longo da historia, ás veces enfrontadas, mesmo electoralmente. Entre as correntes principais peronistas poden identificarse o «peronismo ortodoxo», o neoperonismo, o «peronismo revolucionario» ou «la Tendencia», o «peronismo sindical», o «menemismo», o «kirchnerismo» e o peronismo disidente ou Peronismo Federal.

Entre 1946 e 2019, o peronismo gañou dez eleccións presidenciais: 1946 (Perón), 1951 (Perón), as dúas de 1973 (Cámpora e Perón), 1989 (Menem), 1995 (Menem), 2003 (Kirchner), 2007 (Fernández de Kirchner), 2011 (Fernández de Kirchner) e 2019 (Fernández), e perdeu as eleccións de 1983, 1999 e 2015. Foi derrocado dúas veces por golpes de Estado militares, en 1955 e 1976, e declarado ilegal pola ditadura autodenominada Revolución Libertadora instalada en 1955, manténdose a prohibición até 1972 e para Perón até 1973.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Juan Domingo Perón
* Eva Perón
Johann Martin Schleyer

**Johann Martin Schleyer**, nado o 18 de xullo de 1831 e finado o 16 de agosto de 1912, foi un sacerdote católico alemán que creou a lingua auxiliar volapük.

## Traxectoria 
Despois da súa ordenación sacerdotal en 1856, Schleyer desempeñou o seu labor pastoral en varias parroquias. Durante a *Kulturkampf* (conflito entre o Estado e a Igrexa), foi arrestado e pasou catro meses en prisión (en 1875) por predicar contra o socialismo sendo párroco de Krumbach.

Posteriormente, entre 1875 e 1885 traballou na parroquia de Santos Pedro e Paulo en Litzelstetten (xunto ao lago Constanza), onde en 1879 tivo a idea de crear unha lingua que facilitase as relacións entre pobos, á que chamaría *volapük*. Máis tarde, Schleyer diría que Deus mesmo o guiou neste labor.

Schleyer tamén era editor da revista de poesía católica *Sionsharfe*. En 1885, retirouse debido a problemas de saúde, e en 1894 o papa León XIII fíxoo prelado. Faleceu en Constanza en 1912.

En 2001 fundouse o *Comité Internacional para a beatificación do prelado Johann Martin Schleyer (1831-1912)*.
Lingua cupopia

O **cupopia** ou **cafundó** é unha lingua de léxico bantú e estrutura portuguesa desenvolvida por poboación de orixe africana nunha pequena zona rural do Brasil, xa que non responde á definición clásica de crioulo, autores como Hildo António do Couto clasificárona como anticrioulo do portugués xunto con outros falares semellantes do Brasil.

O cupoia desenvolveuse na facenda Caxambu, nas proximidades de Sarapuí, no estado de São Paulo a partir da morte do seu último propietario sen descendentes (1879) que converteu aos 12 escravos da facenda en propietarios da terra, ao tempo establecíase en Cafundó, en Salto de Pirapora, a 6&nbsp;km de Caxambu, unha colonia de escravos libertos cos que estableceron relacións de parentesco e á que se transferiu a lingua, desde o século XX a lingua só se fala en Cafundó.

Na época na que se realizaron os primeiros estudos, 1978, eran 40 persoas as que a falaban, hoxe tan só quedan 12 persoas capaces de falala que a empregan como unha lingua secreta. A lingua combina a estrutura morfosintáctica do dialecto caipira do portugués, que se fala na contorna con 160 palabras de orixe africana, principalmente da lingua quimbundo, o léxico é produtivo xa que se expande mediante a construción de perífrases ata totalizar un corpus de 300 formas que presumiblemente debía ser moito máis amplo cando o cupopia era unha lingua de uso habitual aínda que non hai fontes que o corroboren.

Ao longo das décadas de 1970 e 1980 a existencia do canfundó provocou discusións entre os lingüistas sobre a propia natureza da lingua, desbándose a posibilidade que fose unha lingua crioula xa que o seu vocabulario non se basea no da lingua dominante. Foi Hildo Honório do Couto, en 1992, o primeiro en propoñer a denominación de anticrioulo, xa que o léxico tómao do substrato, é de raíz africana, e a estrutura tómaa do superestrato, do portugués. É posible como propoñen, Vogt, Gnerre e Frynt en 1993 que o cafundó sexa o resto dun antigo crioulo, bantú-portugués, nun estadio avantado de descrioulización.

## Notas 
## Bibliografía
*Sílvio Vieira de Andrade Filho, *Um Estudo Sociolingüístico das Comunidades Negras do Cafundó, do Antigo Caxambu e de seus Arredores*, 2000: 252, Secretaria da Educação e Cultura, Prefeitura Municipal de Sorocaba. ISBN 8589017-01-X
*Peter Fry e Carlos Vogt (1996) *Cafundó, a África no Brasil: Linguagem e Sociedade*

. São Paulo, Companhia das Letras. ISBN 85-71645

-85-X.
*Margarida Maria Taddoni Petter *A linguagem do Cafundó, crioulo ou anticrioulo?* en *Lenguas criollas de base lexical española y portuguesa*, Frankfurt am Main, 1999, ISBN 3-89354-566-2
Galaxia (homónimos)

O termo **galaxia** pode facer referencia a:
* **Galaxia**, un sistema de estrelas, restos estelares, gases interestelares, po cósmico e materia escura ligados gravitacionalmente entre si.
* ***Galaxias***, un xénero de peixes de río.
****Galaxia***, unha revista editada en Ourense en 1926.
* **Editorial Galaxia**, unha editorial galega.
Eschweiler

**Eschweiler** é unha cidade de Alemaña no Estado Federal de Renania do Norte-Westfalia. Eschweiler está bañada pola Inde.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:HausKambach01.jpg|Castelo Kambach
Ficheiro:BurgRoethgen01.jpg|Castelo Röthgen
Ficheiro:Eschweiler Hauptbahnhof EG.jpg|estación central
Ficheiro:Eschweiler Lederpieta.jpg|pietà de coiro

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.eschweiler.de
Le Glamour Grotesque

**Le Glamour Grotesque** é un grupo musical galego.

## Traxectoria 
Naceu como un proxecto individual de Marcos Payno, paralelo ao seu traballo noutros grupos. En 2006 fixo un EP de cinco temas de música electrónica titulado *Vinte e cinco*, dedicado á Revolución do 25 de abril. Nese mesmo ano o proxecto evolucionou cara a un desenvolvemento colectivo, coa incorporación de Denís Mutante (voces), Abraham "el niño" (guitarra) e Manuel Payno (trompeta). Con esa formación lanzaríase, tamén no 2006 o disco *Dangerous Club*. Até o de agora todos os lanzamentos de Le Glamour Grotesque foron no selo A Regueifa Plataforma, en formato mp3 e baixo licenza Creative Commons.

O estilo desenvolvido é de música electrónica, tocando todos os seus estilos e cunha vontade lúdica e experimental.

## Notas
Quidditch Through the Ages

***Quidditch Through the Ages*** (en galego, ***Quidditch a través dos tempos***) é un libro escrito pola británica J. K. Rowling, publicado no ano 2001, que trata sobre o quidditch no universo de *Harry Potter*. O libro pretende ser a copia presente na biblioteca de Hogwarts mencionado en varias das novelas da serie *Harry Potter*.

O nome de Rowling non aparece na portada do libro; en cambio, a obra está publicada baixo o pseudónimo "Kennilworthy Whisp". Polo de agora, non hai tradución ao galego.

O 80% dos beneficios obtidos coa venda dos libros van dirixidos a nenos pobres de todo o mundo a través da fundación Comic Relief. Segundo Comic Relief, as vendas deste libro, xunto ao seu compañeiro *Fantastic Beasts and Where to Find Them*, ascenden a 15,7 millóns de libras esterlinas.

## Sinopse 
En 2001, Rowling escribiu dous libros complementarios á serie *Harry Potter*, *Quidditch Through the Ages* e *Fantastic Beasts and Where to Find Them*, con fins caritativos: Comic Relief recibe os beneficios obtidos coas vendas. Ata xullo de 2008, estímase que os libros produciron máis de 30 millóns de dólares para Comic Relief.

## O libro ficticio 
Dentro do mundo ficticio de *Harry Potter*, *Quidditch Through the Ages* está escrito por Kennilworthy Whisp, un experto en quidditch de renome.

O libro relata a historia do quidditch, así como a dos primeiros xogos que se practicaban con vasoira. Cando Severus Snape cachou a Harry fóra da escola con este libro en *Harry Potter e a pedra filosofal*, o profesor inventou a norma de que non estaba permitido levar os libros da biblioteca ó exterior, e confiscoullo.

### Kennilworthy Whisp 
No universo de *Harry Potter*, **Kennilworthy Whisp** é un experto e fanático do quidditch que escribiu moitos libros sobre o deporte. Vive en Nottinghamshire e entre as súas afeccións atópanse o backgammon, a cociña vexetariana e coleccionar vasoiras vellas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Fantastic Beasts and Where to Find Them*
* *The Tales of Beedle the Bard*
* Precuela de *Harry Potter*

### Ligazóns externas 
* Entrevista con J. K. Rowling sobre o libro *Quidditch Through the Ages*
Doutrina Monroe

A **Doutrina Monroe**, enunciada inicialmente en 1823 polo entón presidente dos Estados Unidos de América James Monroe, en resposta á ameaza que supuña a restauración monárquica en Europa e a Santa Alianza, sintetizouse posteriormente na coñecida fórmula "América para os americanos". Coas súas transformacións e adaptacións ao longo das décadas representa o ortograma da política exterior norteamericana, desde o isolacionismo do novo continente ao veto fronte ás pretensións das nacións europeas de intervir en América. En virtude dela os Estados Unidos interpretarían como perigosa para a súa paz e seguridade toda tentativa do Vello Mundo de recuperar ou espallar a súa influencia sobre o continente americano.

A doutrina foi presentada polo presidente James Monroe durante o seu sétimo discurso no Congreso sobre o Estado da Unión. Foi tomado inicialmente con dúbidas e posteriormente con entusiasmo. Foi un momento definitorio na política exterior dos Estados Unidos. A doutrina foi concibida polos seus autores, especialmente John Quincy Adams, como unha proclamación dos Estados Unidos da súa oposición ao colonialismo, pero foi posteriormente reinterpretada de diversos xeitos.

Ao comezo do século XX Estados Unidos afirmou o seu destino manifesto e o presidente Theodore Roosevelt, Jr. emitiu o Corolario de 1904 (Corolario Roosevelt) afirmando que, se un país americano situado baixo a influencia dos Estados Unidos ameazaba ou puña en perigo os dereitos ou propiedades de cidadáns ou empresas estadounidenses, o goberno dos Estados Unidos estaba obrigado a intervir nos asuntos internos do país "exasperado" para reordenalo, restablecendo os dereitos e o patrimonio da súa cidadanía e as súas empresas. Este corolario supuxo, en realidade, unha carta branca para a intervención dos Estados Unidos en América Latina e o Caribe.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Medio dólar do Centenario da Doutrina Monroe
* Esferas de influencia

### Ligazóns externas 
* Doutrina Monroe (Textos en inglés e en español da doutrina e unha ampla selección de textos sobor da mesma.)
David Hilliard

**David Hilliard**, nado o 15 de maio de 1942, foi un dos fundadores do Partido Pantera Negra, nos Estados Unidos.

## Traxectoria
Ostentou cargos secundarios até a detención de Huey P. Newton en setembro de 1968, momento no que pasa a dirixir a organización. O propio Hilliard sería detido tamén en decembro de 1969 por ameazas contra o presidente Richard Nixon, tras declarar nunha reunión pública "mataremos a Nixon". O feito de serlle atopada unha arma valeulle unha pena de seis meses de prisión.

Máis tarde, en xullo de 1971 sería acusado e condenado a un ano de cárcere por dispararlle a un policía durante un enfrontamento armado dun grupo de membros dos Panteras Negras coas forzas da orde. Nese enfrontamento perdera a vida o pantera negra Bobby Hutton.

En 1993 creará a fundación Huey P. Newton, ao servizo dos intereses sociais da comunidade e coa finalidade de difundir a obra e legado do seu compañeiro. En 1994 publica *This side of glory*, a súa autobiografía.

Actualmente David Hilliard é profesor visitante da Universidade de Novo México.
Bobby Hutton

**Bobby Hutton**, tamén chamado "'''Lil' Bobby'*" (*Pequeno Bobby''), nado o 21 de abril de 1950 e finado o 6 de abril de 1968, foi o primeiro membro do Partido Pantera Negra tras a súa fundación en 1966. Tiña daquela só quince anos.

## Asasinato 
O 7 de abril de 1968 será asasinado pola policía de Oakland nun tiroteo. Oito panteras negras, entre os que se atopaban tamén David Hilliard e Elridge Cleaver foron emboscados pola policía. Cleaver e Hutton conseguiron refuxiarse nun soto que axiña foi rodeado pola policía. Cando lles tiraron un bote de fume accederon a renderse. Cleaver estaba ferido nunha perna e non podía camiñar, así que aconsellou a Hutton que se espise para demostrar que non levaba armas ocultas e saíse. Hutton só retirou a camiseta e en canto saíu coas mans en alto recibiu doce impactos de bala que lle provocaron a morte inmediata. Cleaver, que o seguía a certa distancia, foi ferido novamente. A policía de Oakland disputa esta versión dos feitos.
War

***War*** é o terceiro álbum de estudio da banda irlandesa U2, editado o 28 de febreiro de 1983 a través do selo Island Records. É o primeiro traballo de U2 abertamente político, en parte grazas a cancións como "Sunday Bloody Sunday" e "New Year's Day", ademais de polo título do mesmo, que se deriva da percepción que tiña a banda do mundo naquel tempo.

Mentres que os teas centrais dos seus anteriores trabalos, *Boy* e *October*, centrábanse na adolescencia e a espiritualidade respectivamente, *War* centrouse nos aspectos físicos da guerra e nos efectos emocionais posteriores. Musicalmente tamén é máis duro que os discos anteriores. O álbum ten sido descrito como a gravación onde a banda "converteu o pacifismo nunha cruzada".

*War* foi un éxito comercial, botando ao *Thriller* de Michael Jackson da cima da lista británica para converterse no primeiro número 1 de U2 no Reino Unido. Nos Estados Unidos acadou o número 12 e converteuse no primeiro álbum da banda con certificación de ouro. *War* recibiu críticas en xeral favorables, aínda que algúns xornalistas británicos criticárono. A banda promoveu o álbum coa xira *War Tour* ata finais de 1983. En 2008 lanzouse unha edición remasterizada do disco, e en 2012 foi colocado no posto 223 da lista de *Rolling Stone* dos *500 mellores álbums de todos os tempos*.

## Lista de cancións 
## Notas 
## Bibliografía 
*
Opeth

**Opeth** é un grupo de death metal progresivo formado en Suecia no ano 1990 e liderado polo compositor, cantante e guitarrista Mikael Åkerfeldt.

Sendo a súa orixe o death metal sueco, Opeth comezaron dende cedo a experimentar coas súas composicións, incorporando influencias que abranguen dende o jazz ata o rock progresivo e sinfónico clásico, pasando por música folk e mesmo blues.

Dende o seu primeiro contrato discográfico en 1994, Opeth ten lanzado oito álbums, un DVD, unha caixa compilando varios discos, e tres sinxelos. Unha excepción notable na súa discografía vén constituída polo disco *Damnation*, no que se afastaron momentaneamente do seu son metálico para gravar temas de rock progresivo, cun claro contido acústico.

## Historia 
### Os comezos de Opeth (1990-1993) 
Opeth formouse en Estocolmo, Suecia, en 1990 por David Isberg. Isberg convidou a Mikael Åkerfeldt, quen tiña unha banda chamada Eruption, a unirse ó grupo como baixista, sen contar co resto do grupo, que pronto marcharon. Estando, entón, Isberg coma cantante e Åkerfeldt coma guitarrista, Opeth necesitaba máis músicos. Incorporáronse amigos de toda a vida de Mikael, membros de Eruption, Anders Nordin á batería e Nick Döring ó baixo. Andreas Dimeo entrou despois como segundo guitarra.

## Discografía
Schutzstaffel

O ***Schutzstaffel*** (do alemán, escuadrón de protección), abreviado como **SS** (**ᛋᛋ** en alfabeto rúnico) foi unha organización militar e de seguridade do Partido Nazionalsocialista Alemán dos Traballadores (Partido Nazi) en Alemaña.

## Historia 
As SS creáronse en 1925 como unha unidade de garda persoal para o líder nazi Adolf Hitler. Baixo o liderado de Heinrich Himmler entre 1929 e 1945, as SS medraron dunha pequena formación paramilitar ata converterse nunha das máis grandes e poderosas organizacións na Alemaña nazi. Os nazis fixeron das SS unha unidade de elite, a "Garda Pretoriana" do partido, cos seus membros escollidos baixo os seus principios de pureza racial e cunha lealdade incondicional cara ao Partido Nazi.

A diferenza co brazo político das SS, o *Allgemeine-SS*, o seu aparato militar, a *Waffen-SS*, evolucionou cara a un segundo exército alemán xunto coa *Wehrmacht*, operando en colaboración co exército regular, o *Heer*. A *Waffen-SS* gañou a reputación ao ter bos soldados, pero tamén gañou notoriedade pola súa excesiva brutalidade contra civís e prisioneiros de guerra. Os membros das *Waffen-SS* axudaron a esmagar o levantamento do Gueto de Varsovia, no que participaron numerosos xudeus polacos, e aniquilaron a uns cantos prisioneiros de guerra norteamericanos preto da cidade belga de Malmedy durante a Batalla das Ardenas en 1944.

As SS tiñan o seu propio sistema de rangos militares, diferente aos da *Wehrmacht*, aos do NSDAP ou aos doutras estruturas estatais. Tiñan tamén as súas propias insignias e uniformes.

Para manter o poder político do NSDAP, se lles outorgou ás SS a autoridade de establecer e promover o *Sicherheitsdienst* ou SD, o servizo de intelixencia e seguridade, e a *Geheime Staatspolizei*, máis coñecida como a Gestapo, a policía secreta do Estado nazi. Isto fixo que as SS se mantivesen por riba da lei.

Heinrich Himmler, o líder das SS, era un dos principais ideólogos da solución final. As *Einsatzgruppen* das SS (unidades de ataque móbil) asasinaron a moitos civís non combatentes nos territorios ocupados por Alemaña durante a segunda guerra mundial. As SS foron as responsables do mantemento e funcionamento dos campos de concentración e dos campos de exterminio, nos cales morreron millóns de persoas a causa dos tratos aos que eran sometidos, do sobreesforzo, da malnutrición, das cámaras de gas ou dos experimentos médicos. Despois da guerra, os Xuízos de Núremberg en 1946 declararon ás SS como unha organización criminal acusada de xenocidio, crimes de guerra e contra a humanidade.
Alfred Jodl

**Alfred Jodl**, nado en Würzburg, Alemaña, o 10 de maio de 1890 e finado o 16 de outubro de 1946, foi oficial da *Wehrmacht* e axudante persoal de Wilhelm Keitel.

## Traxectoria 
Educado na escola de cadetes en Múnic, graduouse en 1910, incorporándose ao exército como oficial de artillaría. Durante a primeira guerra mundial combateu nas frontes occidental e oriental, sendo ferido en dúas ocasións.

Coñeceu a Adolf Hitler en 1923 e en 1935 foi nomeado Xefe de Defensa Nacional da *Wehrmacht*. O 26 de agosto de 1939 ascendeu a xeneral. Durante a segunda guerra mundial foi Xefe do Departamento de Mando e Operacións no OKW, sendo conselleiro estratéxico de Hitler. Á morte deste foi nomeado Xefe de Estado Maior de Karl Dönitz, asinando a capitulación incondicional de Alemaña en Reims o 7 de maio de 1945.

Foi detido polo exército británico o 23 de maio de 1945, recluído no campo de prisioneiros de guerra de Flensburg e acusado polo Tribunal de Nuremberg de crimes de guerra, crimes contra a paz e crimes contra a humanidade, sendo executado na forca o 16 de outubro de 1946.

## Véxase tamén
Heer

, 1941]]
O ***Heer*** é un termo referido ao exército alemán. Durante a Segunda guerra mundial, uns 15 millóns de soldados serviron no exército alemán, dos cales morreron arredor duns 3 millóns.

## Termo 
Cando é referido ao período dende 1935 a 1945 é chamado ***Heer Wermacht*** e refírese exclusivamente ao exército de terra. Aínda que ás veces se identifica erroneamente á ***Wehrmacht*** como a sección do exército de terra, as forzas armadas alemás da Alemaña nazi eran chamadas *Wehrmacht* e tamén estaban formadas pola mariña (*Kriegsmarine*) e a forza aérea (*Luftwaffe*).

### Termos relacionados 
O ***Heer*** foi reformado na década de 1950 como o exército da República Federal de Alemá, como parte da *Bundeswehr* (forzas armadas federais).

O termo xenérico *Heer* (exército en lingua alemá) úsase tamén para falar do exército da República Democrática Alemá (*Die Landstreitkräfte der Nationalen Volksarmee, LaSK*), o exército austríaco (*Bundesheer* ou *Österreichisches Bundesheer*) e o exército suízo (*Schweizer Armee*).

En outubro de 1990, os exércitos da RFA e da RDA integráronse na nova forza militar da Alemaña reunificada baixo o nome de *Bundeswehr.* Actualmente está formado por uns 63.000 militares en activo. A *Bundeswehr* está formado polas *Streitkräfte* (forzas armadas) divididas nas tres *Teilstreitkräften*: ***Heer*** (exército de terra), *Luftwaffe* (forzas aéreas) e *Marine* (mariña).

### Hannes Heer 
**Heer** é tamén casualmente o apelido de Hans Georg Heer, máis coñecido como Hannes Heer, un historiador alemán nado en 1941 coñecido sobre todo por organizar a "Exposición Wehrmacht" (en alemán: *Wehrmachtsausstellung*) na década de 1990, nos primeiros anos da reunificación alemá. Moi polémica na época, hoxe en día é amplamente acreditada como a exposición que abriu os ollos do público alemán aos crimes de guerra cometidos pola *Wehrmacht* na fronte oriental durante a Segunda guerra mundial.

## Notas 
## Véxase tamén 
* *Wehrmacht* 
* *Kriegsmarine*
* *Luftwaffe*
* *Volkssturm*
* *Mito da Wehrmacht inocente*
Ourantes, Punxín

**San Xoán de Ourantes** é unha parroquia pertencente ao concello de Punxín, na comarca do Carballiño. En 2013, segundo o IGE, tiña 113 habitantes (57 homes e 56 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 142 habitantes.

O topónimo **Ourantes** é un hidrónimo de orixe prerromana, da raíz *awer- co significado de 'mollar, humedecer, fluír'. Outros autores defende que é un orónimo a partir da raíz preindoeuropea *or-r/ur-r "outeiro, algura, monte ou val entre montes".

## Patrimonio 
O castro de San Cibrao de Las é un poboado castrexo de grandes dimensións, coñecido como **A Cidade**. Estivo habitado desde o século II a.C. ata o século II d.C., e con posibles ocupacións esporádicas máis tardías.

A igrexa de San Xoán de Ourantes é un templo de orixe románica, moi modificado no século XVIII, principalmente no seu muro norte onde se lle adosou unha esvelta torre campanil barroca.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Igrexa de Ourantes. Porta principal.jpg|A igrexa románica de Ourantes podería datarse entre os séculos XII e XIII.
Ficheiro:Cruz románica antefixa e nimbada na igrexa de Ourantes.jpg|Cruz románica antefixa, nimbada e con Cristo, sobre Agnus Dei, no cumio da ábsida.
Ficheiro:Igrexa románica de Ourantes. Porta lateral.jpg|Porta lateral da igrexa de San Xoán de Ourantes
Ficheiro:Igrexa de Ourantes. Detalle porta lateral.jpg|Detalle da porta lateral románica da igrexa parroquial.
Ficheiro:Canzorro románico en Ourantes. Lector.jpg|Canzorro en Ourantes, lector. Está no muro sur da ábsida, sostendo o aleiro.
Ficheiro:Canzorro románico en Ourantes. Músico.jpg|Canzorro en Ourantes, músico, tamén no muro sur da ábsida.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Ourantes 
### Parroquias de Punxín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Punxín