open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vakhtang Kikabidze

**Vakhtang "Buba" Kikabidze** (en ), nado en Tiflis o 19 de xullo de 1938 e finado na mesma cidade o 15 de xaneiro de 2023, foi un cantante, actor e compositor xeorxiano.

## Traxectoria 
Fillo da princesa Manana Bagration-Davitashvili e do xornalista Konstantin Kikabdidze, morto en combate en 1942 durante a segunda guerra mundial, cando Vakhtang tiña tres anos. Entre 1955 e 1957 estudou na Universidade de Tiflis e de 1961 a 1963 no Instituto de Linguas Estranxeiras de Tiflis. En 1966 fixo a súa primeira aparición no cinema e nese ano uniuse ao grupo *Orera*. Protagonizou o filme *Minimo* en 1977 que se converteu na súa interpretación máis coñecida, outros filmes nos que actuou foron*Ne Goryui* (1970), *Sovsem propaschij* (1974) e o último filme foi *Fortuna* (2000). Como director realizou *Itsotskhle genatsvale* en 1981 e *Mamakatsebi* en 1985.

## Discografía 
* *Pismo drugi*. BUBA Records, 1999
* *Sekret Schastya*. BUBA Records, 1999
* *Tango Lyubvi*. OST-Records, 1999
* *Luchshie pesni*. Noks Myuzik 2001
* *Grand Collection*. Kvadro-Disk, 2002
* *Moi goda*. Russkoie snabshenie 2003
* *Stariki-pasboiniki*. Super Music 2004
* *Lyubownoye nastroyenie*. Nikitin, 2005

## Notas
O Outeiro, San Sadurniño, San Sadurniño

**O Outeiro** é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño na comarca de Ferrol. Segundo o INE, en 2025 tiña 103 habitantes (50 homes e 53 mulleres), o que supón unha diminución con respecto a 2011, cando tiña 120 habitantes.

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que é unha parte alta ou elevación do terreo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Sadurniño 
### Parroquias de San Sadurniño 
## Notas
Avenida do Marqués de Figueroa, San Sadurniño, San Sadurniño

**Avenida do Marqués de Figueroa** é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño na comarca de Ferrol. 

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2012 (último ano no que se ofrecen datos) tiña 158 habitantes (69 homes e 89 mulleres). Posteriormente, aparece estatisticamente xunto coa veciña localidade de Avenida do Marqués de San Sadurniño coa denominación **San Sadurniño**, tendo 147 habitantes (66 homes e 81 mulleres) en 2024.
## Toponimia
O topónimo débese a que se lle puxo o nome do Marquesado de Figueroa á avenida que saía do núcleo da vila cara ao norte.

## Localización
Neste lugar está a casa do concello de San Sadurniño, ocupando as dependencias do antigo convento do Rosario. A que foi igrexa deste convento é actualmente a igrexa parroquial de Santa María do Rosario de San Sadurniño.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Sadurniño 
### Parroquias de San Sadurniño 
## Notas
Avenida

O termo **Avenida** pódese referir a:

*Unha **avenida**, vía principal dunha cidade.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Avenida de Ordóñez**, lugar da parroquia de Goián, no concello de Tomiño;
***Avenida do 19 de Febreiro**, lugar da parroquia de Serantes, no concello de Ferrol;
***A Avenida do Brasil**, lugar da parroquia de Goián, no concello de Tomiño;
***Avenida do Marqués de Figueroa**, lugar da parroquia de San Sadurniño, no concello de San Sadurniño;
***Avenida do Marqués de San Sadurniño**, lugar da parroquia de San Sadurniño, no concello de San Sadurniño;
***Avenida do Mestre Manuel Gómez Lorenzo**, lugar da parroquia de Vedra, no concello de Vedra.

## Véxase tamén
### Outros artigos
1000 Hurts

***1000 Hurts*** é o terceiro álbum da banda estadounidense de noise rock Shellac, editado o 8 de agosto do 2000 a través do selo Touch & Go Records. No seu material promocional Shellac bromeaba describindo o disco como segue: "Non hai cancións de 12 minutos neste. Este disco é máis mesquiño. Todd canta".

A portada é unha clara homenaxe ás vellas gravadoras de cinta Ampex. A banda é coñecida por usar gravadoras analóxicas de cinta para os seus rexistros, e son seareiros dos da marca Ampex. Ademais, o discurso do inicio do disco é unha variación dos anuncios que se poden escoitar nas cintas de calibración de Magnetic Reference Laboratories. O título fai referencia aos mil hercios (en inglés *Hertz*), unha medida usada na gravación de son que describe unha onda sinusoidal que oscila 1 000 veces por segundo.

O álbum foi nomeado pola revista *Rockfeedback* o mellor disco da década. A canción "Shoe Song" fai referencia ao tema de Slint "Good Morning, Captain", aparecido no seu álbum *Spiderland*.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Avenida do Marqués de San Sadurniño, San Sadurniño, San Sadurniño

**Avenida do Marqués de San Sadurniño** é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño na comarca de Ferrol. 

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2012 (último ano no que se ofrecen datos) tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres). Posteriormente, aparece estatisticamente xunto coa veciña localidade de Avenida do Marqués de Figueroa coa denominación **San Sadurniño**, tendo 147 habitantes (66 homes e 81 mulleres) en 2024.

## Toponimia
O topónimo débese a que se lle puxo o nome do Marquesado de San Sadurniño ao tramo urbano da estrada entre Ferrol e Ortigueira (actual AC-862).

## Localización
O principal edificio deste lugar é o pazo da marquesa de San Sadurniño, moi reformado no século XX para adaptalo a centro de ensino. Destaca o seu claustro e a galería acristalada do século XIX.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Sadurniño 
### Parroquias de San Sadurniño 
## Notas
Filocalia

miniatura
***Filocalia*** (expresión grega que significa *amor á beleza*) é un compendio de textos recompilados e ordenados que vai dende os pais do deserto, ata os teólogos ortodoxos do século XV, que pretenden orientar sobre a ascese e o misticismo para favorecer a práctica da oración constante na vida activa.

Foi un príncipe de Romanía, chamado Xoán Mavrocordato, quen no século XVIII encargou ao bispo de Corinto Macario e ao monxe Nicodemo o Haxiorita o traballo de escolma de fragmentos das obras de autores como Macario o Grande, Máximo o Confesor ou Gregorio Palamas. O *staretz* Paisij Velitchkovski fomentou a súa popularidade na Rusia do século XVIII.

Hoxe en día é un texto de espiritualidade clásico para a Igrexa Ortodoxa.
I Palindrome I

***I Palindrome I*** é un EP da banda estadounidense de rock alternativo They Might Be Giants, editado o 7 de maio de 1992 a través do selo Elektra Records. A canción do título aparece tamén no seu álbum *Apollo 18* (1992).

## Listaxe de cancións 
# "I Palindrome I" - 2:22
# "Cabbagetown" - 2:24
# "Siftin'" - 1:54
# "Larger Than Life" - 4:17
Macario o Grande

200px|dereita|miniatura|Unha ilustración do santo Macario o Grande.
**Macario o Grande**, nado e finado no século IV, foi un monxe de Exipto que fundou unha colonia eremítica no deserto de Scitia (Wadi-el-Natrum).

## Traxectoria
De moi novo retirouse da vida mundana para se dedicar ao pastoreo e á elaboración de cestos. Coa súa venda socorría a pobres e necesitados.

Os seus biógrafos Sozomeno, Paladio, Casiano e Rufino contan diversos episodios que enfatizan os seus dons e santidade. Foi moi popular o relato que conta que unha muller o acusou de preñala. Debido a isto foi desprezado, arrastrado e golpeado polo pobo. El non o negou e mesmo comezou a atender o sostemento material da futura nai, ata que esta revelou o nome do verdadeiro pai, o que suscitou o abraio social pola resignación amosada fronte á difamación. Foi tamén moi coñecida a terapia que aconsellou a un monxe, consistente en irse ao camposanto a aldraxar e afagar aos mortos, para aprender sobre a impasibilidade ante as loanzas e as inxurias.

Venerado en vida, moitos acudían a el, polo que se retirou ao deserto. Cara ao ano 335 visitou a Antón Abade no deserto de Tebas, episodio recollido na historia da arte. Ao redor do ano 375 foi desterrado polo bispo ariano de Alexandría a unha illa do delta do Nilo, o que aproveitou para converter ao cristianismo os seus habitantes. Evraxio Póntico foi o seu discípulo. As crónicas que recollen que viviu ata os 90 anos, tras décadas de duras penitencias e unha vida serena, alegre e paciente, son pouco verosímiles.

A el atribúenselle 50 homilías que son aínda hoxe fonte importante da espiritualidade cristiá e do misticismo oriental e o hesicasmo. O seu contido é moi apreciado na Igrexa Ortodoxa. Textos de Macario o Grande están incorporados á *Filocalia*, constituíndo cento cincuenta capítulos sobre a vida espiritual.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*Pedro R. Santidrián, *Diccionario de pensadores cristiáns*, Estella, 1999, ISBN 84-7151-724-8
*Schauber, Schlinder: *Bidelexikon der heiligen*, 1999
*La Filocalia, Salamanca, 2004, ISBN 84-301-0990-0
The Crestfallen EP

***The Crestfallen EP*** é un EP da banda británica de doom metal Anathema, lanzado en 1992 a través do selo Peaceville Records. Foi a primeira edición de Anathema e no ano 2001 foi re-editado xunto con *Pentecost III* nun único disco.

## Listaxe de cancións 
# "...And I Lust" – 5:47
# "The Sweet Suffering" – 6:42
# "Everwake" – 2:41
# "Crestfallen" – 10:17
# "They Die" – 7:59
Víctor Castro Soto

**Víctor Castro Soto**, nado en Lugo o 12 de abril de 1839 e finado na mesma cidade o 15 de maio de 1903, foi un xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Juan Rodríguez de Castro. Empregado na Intervención de Facenda da provincia de Lugo. Traballou en *El Buscapié*, do que foi redactor até 1881. Posteriormente foi redactor de *El Eco de Galicia*, onde utilizou o pseudónimo **Claridades**, e dende 1892 dirixiu o xornal, ata que foi substituído por Emilio Tapia Rivas en 1898.

## Vida persoal 
Casou con Rita Somoza Arias, e foi pai de Concepción, Salvador, Víctor, Rita, Victorino e José Castro Somoza.

## Notas
Athena 1

**Athena 1** foi un foguete construído por Lockheed Martin con capital privado e pertencente á familia de foguetes Athena. Foi retirado do servizo por non obter os beneficios esperados.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Athena
*Athena 2
Playback

O termo inglés ***Playback*** pode referirse a:

*unha técnica usada para sincronizar o son co movemento dos beizos (véxase tamén *Lipdub*);
****Playback*** (1958), novela de Raymond Chandler, con Philip Marlowe como protagonista.
Manuel Vázquez de Parga

**Manuel Vázquez de Parga Somoza y Pallares**, III conde de Pallares, nado en Vilalba o 13 de xuño de 1828 e finado en Madrid o 11 de novembro de 1908, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Antonio Vázquez de Parga Baamonde. Estudou leis en Salamanca, Santiago de Compostela e Madrid, onde se graduou en 1851. Foi deputado polos distritos de Lugo (1857-1858), Mondoñedo (1863-1864) e Vilalba (1871-1872, 1876-1877) e senador por Lugo (1872) e vitalicio dende 1877. Foi membro do Consello de Estado (1893-1904) e do Tribunal Contencioso-Administrativo (1897).

Fundou e dirixiu *Revista de Galicia* (1850), dirixiu *El Correo de Lugo* (1860) e cofundou e dirixiu *El Eco de Galicia* (1872) onde levou a cabo unha campaña sobre a "Cuestión Foral" e, con Antonio Medina, outra sobre a "Construción del Ferrocarril, línea general del Noroeste".

## Obras 
* *Memoria sobre la necesidad de establecer escuelas de agricultura en Galicia* (con José Pardo Bazán), 1862.
## Vida persoal 
Casou con María Paz de la Riva Estévez e foi pai de Germán e Nicolás Vázquez de Parga de la Riva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Pazos y casas señoriales de O Incio (V)
* Ficha no Senado
* Condado de Pallares
El Eco de Galicia (Lugo)

***El Eco de Galicia*** foi un periódico editado en Lugo entre 1872 e 1898.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico político*, apareceu o 1 de agosto de 1872. Foi unha publicación trisemanal fundada por Manuel Vázquez de Parga. Estivo dirixido por Nicandro García Taboada, Antonio Villamarín, Ramón Iglesias Camino, Lorenzo Gómez Quintero (dende o 20 de maio de 1891), Víctor Castro Soto (1892-1898), Emilio Tapia Rivas (dende xaneiro de 1898) e o fundador. No equipo de redacción estiveron, entre outros, José María Castro Bolaño e Teolindo María Romero.

Interrompeu a súa publicación en 1875 e reapareceu en 1882. Comezou a súa terceira etapa en 1891.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Playback (novela)

***Playback*** é unha novela negra de Raymond Chandler publicada en 1958, a última que rematou e a derradeira da saga do detective privado Philip Marlowe. É a única novela do autor que nunca foi adaptada ao cinema.

## Trama 
A novela está ambientada en California a comezos de 1952, 18 meses despois da ruptura de Marlowe con Linda Loring en *The Long Goodbye*.

A través dun avogado de Los Angeles, Marlowe é contratado para seguir unha muller que chega en tren á cidade. A muller faise chamar Eleanor King, pero o seu nome de solteira é Betty Mayfield. Marlowe séguea até unha pequena vila da costa, Esmeralda. Durante o traxecto en tren, un home recoñécea e intenta facerlle chantaxe, se ben o motivo non se sabe até o final da novela.

Marlowe dille a Betty que ten o encargo de seguila pero que non sabe o motivo, e que intentará protexela do chantaxista. Ela dille que o home apareceu morto na terraza da súa habitación, e pídelle axuda para desfacerse do corpo. Marlowe móstrase cauto e desconfiado, sobe á habitación, e descobre que ela lle mentiu, pois non hai corpo ningún.

Na vila, Marlowe crúzase con diversos personaxes con estrañas inquedanzas, como un avogado taciturno e a súa intelixente secretaria (coa que o detective ten un encontro sexual), un gángster retirado, un matón ao que Marlowe deixa eivado, policías decentes, emigrantes mexicanos, e un ancián millonario co que ten unha extensa discusión filosófica.

Na comisaría, Marlowe descobre que Betty Mayfield estivera casada co fillo dun millonario dunha pequena vila de Carolina do Norte. Durante a segunda guerra mundial o seu home sufriu un accidente no pescozo. Unha noite, logo dunha discusión de parella, o marido apareceu morto sen o protector para o pescozo. Ela foi acusada de asasinato, e a pesar de ser declarada culpable por un tribunal popular, foi absolta polo xuíz. O pai do seu home promete perseguila para acosala e provocar a xustiza pola man. O chantaxista é un home que a recoñeceu no tren, e quere cartos a cambio de non acusala ante o millonario.

O capitán de policía de Esmeralda dille ao pai que non ten nada que facer, ao ser declarada inocente. O chantaxista desaparece, presuntamente matado por un dos homes ricos da vila, que non quere mala publicidade para o seu hotel. Betty desaparece de novo, logo de se deitar con Marlowe.

Finalmente, o detective recibe unha chamada de Linda Loring desde París, pedíndolle que vaia a Europa e case con ela. El dille que acepta casar con ela, pero para viviren en California.

## Historia 
A novela está baseada nun guión previo de Chandler que fora rexeitado varios anos antes. É a única novela ambientada fóra de Los Angeles, e a vila de Esmeralda refírese a La Jolla, onde Chandler viviu os seus últimos anos.
Pedro Álvarez de Toledo y Leiva

**Pedro (Álvarez) de Toledo y Leiva**, nado en Úbeda en 1585 e finado en Mancera de Abajo (Salamanca) o 9 de marzo de 1654, foi un nobre, político e militar español.

## Primiros anos 
Fillo de Luis de Toledo y Rojas, IV señor de Mancera y Cinco Villas, comendador de Alange na Orde de Santiago, capitán dunha compañía de Gardas Vellas, e da súa segunda esposa, Isabel de Leiva y Mendoza, filla dos señores de Leiva, Ameyuga y Bozo, desde moi novo serviu a bordo das galeras, e con 15 anos xa estaba combatendo en Italia (1600) e, un ano despois na campaña de Alxer baixo o mando do príncipe Andrea Doria. Ao mando de cinco galeras participou na defensa do estreito de Xibraltar (1607), atacado polos mouros. Despois exerceu cargos de goberno: como membro do Consello colateral de Nápoles durante o vicerreinado de Antonio Zapata e Cisneros, e chegou a ser Tenente xeneral das galeras de Sicilia (1622).

Trasladado á corte, recibiu o título de Marqués de Mancera (17 de xullo de 1623) e pasou a integrar o Consello de Guerra. O 4 de agosto de 1631 foi nomeado Gobernador e Capitán Xeneral de Galicia, cargo que ocupou até 1637. A súa xestión mereceu os eloxios da Xunta do Reino de Galicia que, o 15 de abril de 1637 solicitaba a Filipe IV que *"no removiera del oficio de Capitán general y gobernador deste Reino al señor Marqués de Mancera pues dello se le sigue grande servicio y utilidad a sus vasallos"*. O rei atendeu a petición, pero o marqués acabou enfrontándose, a causa do programa de fortificacións, cos corrixidores da Coruña, aos que ordenou deter o 19 de novembro de 1638.

## Vicerrei do Perú 
Posteriormente foi nomeado Gobernador de Orán e, finalmente, o 24 de febreiro de 1638 recibiu o cargo de Vicerrei do Perú; despois de gastar máis dun ano nos preparativos da viaxe, saíu de Cádiz o 20 de maio de 1639, tomando posesión do cargo o 18 de decembro de 1639, entregándoo a García Sarmiento de Soutomaior, II conde de Salvaterra, o 20 de setembro de 1648, de modo que rexeu os destinos do Perú durante oito anos, nove meses e dous días.

Ante as frecuentes incursións dos piratas, e aconsellado pola súa experiencia militar, dispuxo a fortificación do Callao (1640) mandando levantar unha muralla de 4&nbsp;km de longo, a erección de fortalezas en Arica e Valdivia e aínda a defensa de Buenos Aires.

Favorábel á *conservación, bo tratamento e alivio dos indios*, recoñeceu que estes tiñan por inimigos corrixidores, curas e caciques, *atentos a enriquecerse co seu suor"*, e que ningunha preocupación mostraban por obedecer as providencias ditadas para amparalos. De volta na corte, retirouse ao seu palacio de Mancera, onde morreu o 9 de marzo de 1654.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Tauro de Pino, Alberto (2001): *Enciclopedia Ilustrada del Perú*. Lima: PEISA.
* José Toribio Polo (ed), *Memorias de los virreyes del Perú, Marqués de Mancera y Conde de Salvatierra*, 1886 
* Grandes de España: genealogía del Marquesado de Mancera
* Tercios: biografía del marqués de Mancera

### Ligazóns externas 
* Biografía  Consultada o 11/4/2012.
Sergei Agababov

**Sergei Artemovich Agababov**, nado en Makhachkala o 25 de outubro de 1926 e finado en Moscova o 23 de outubro de 1959, foi un compositor soviético daguestaní.

## Traxectoria 
Estudou teoría musical con Gotfrid Hasanov na escola de música do Daguestán, graduándose en 1951 e compoñendo as súas primeiras cancións. En 1952 entrou no Conservatorio de Moscova, estudando composición con Anatoli Alexandrov, durante eses anos compuxo inspirándose no folclore da súa terra natal o que deu como resultado a suite sinfónica e vocal "Canción do Daguestán" en seis partes así como outras obras orquestrais e para piano. Despois de se graduar compuxo cantatas e cancións baseadas en poemas, e algunhas tornáronse en populares e mais tamén cancións para nenos. En 1958 e 1959 publicou en periódicos da rexión un traballo sobre a música popular daguestaní, que se editou postumamente en libro en 1960 tras a súa morte nun accidente aéreo.
El Buscapié (Pontevedra)

***El Buscapié*** foi un periódico satírico editado en Pontevedra de 1866 a 1868.

## Historia e características 
### Primeira etapa 
Subtitulado *Periódico satírico, de noticias y anuncios*, apareceu o 6 de maio de 1866. De periodicidade semanal, tiña catro páxinas e un prezo de dez reais por trimestre. Confeccionábase na Imprenta del Siglo propiedade de Arturo Tiscar e Xoaquín Buceta Solla, sendo o responsable da súa edición Esteban Sanz. Na primeira etapa tivo un carácter festivo, ridiculizando determinadas necesidades sociais e locais. Aparecían redactores e colaboradores que empregaban con frecuencia un pseudónimo (El Consabido, Saca-Trapos, El Buscapié, La Sombra, El Diputado Local). Posiblemente detrás destes sobrenomes estiveran os que se coñecen como fundadores e redactores do xornal Luís Rodríguez Seoane, Claudio Cuveiro e Joaquín Buceta Solla. Máis tarde colaboraron tamén José Benito Juncal e Nicanor Rey Díaz. Como secretario de redacción figuraba Celestino Núñez.

### Segunda etapa 
Tivo unha segunda etapa a partir do 4 de novembro de 1866, na que deixou a un lado o seu ton festivo para tornarse nunha publicación seria, mantendo esa condición ata o 1 de agosto de 1867. A partir desta data levou como subtítulo *Periódico semanal de intereses generales*. Malia á súa popularidade en certos medios, o xornal cesou definitivamente pouco antes de comezar o período revolucionario, sacando en total 118 exemplares. O seu derradeiro número saíu o 1 de agosto de 1868. Nesta segunda etapa publicou unha revista de carácter festivo titulada *El Aguinaldo* para agasallar os abonados. O seu primeiro número (e posiblemente o único) saíu na noiteboa de 1867.

El Buscapié encabezaba con noticias estranxeiras xerais e de Galicia, seguía con revista da prensa galega e continuaba con editoriais e producións literarias en prosa. Ademais ofrecía as seccións “Variedades”, “Crónica local”, “Gacetillas”, “Charadas”, partes telegráficos locais, movementos de buques, “Anuncios” e “Folletín”. Tratou temas como a industrialización de Galicia ou a reforma do sistema agrario. Tivo discusións con outras publicacións da época, sobre todo co científico-literario pontevedrés *El Progreso*, co que compartía redactores. Tamén polemizou co semanario *La Revista* da mesma cidade. En ocasións, cando era censurado, deixaba espazos baleiros en sinal de protesta.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Macbeth (Bloch)

***Macbeth*** é unha ópera en tres actos con música e libreto de Ernest Bloch e libreto en francés de Edmond Fleg, baseado na peza epónima de William Shakespeare. Composta entre 1904 e 1906, estreouse o 30 de novembro de 1910 na Opéra-Comique en París. A recepción foi decepcionante, e tras unha quincena de representacións, a obra retirouse de cartel.

Nas estatísticas de Operabase aparece con só 2 representacións no período 2005-2010, sendo a máis representada de Bloch.

## Argumento 
A historia é esencialmente a da obra de Shakespeare, cos cinco actos comprimidos en tres. A ópera contén sete *tableaux*, co preludio comprendendo a primeira escena, e cada un dos tres actos formados por dúas escenas.

Á volta dun combate vitorioso, Macbeth e Banco encontran a tres bruxas que saúdan a Macbeth como futuro rei de Escocia. Cando se anuncia a chegada do rei Duncan, Lady Macbeth ambiciosa e ávida de poder, incita ao seu marido a que actúe.

## Véxase tamén
Claudio Cuveiro

**Claudio Cuveiro González**, nado en Pontevedra e finado en Barcelona o 27 de decembro de 1915, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
miniatura|*Tratado de la buena educación*.
Colaborou, xunto con Antolín Esperón e Manuel Ángel Couto, no semanario *Las Musas del Lérez* de Pontevedra. Escribiu artigos para os xornais *El Alerta* (1864-1865) e *El Buscapié* (1865-1868), e para a *Revista de Primera Enseñanza* (1865-1870). Dirixiu o *Diario de Pontevedra* en 1879. Como autor teatral estreou en 1881 no Teatro Variedades de Madrid a peza *Qué noche!* Tamén foi animador de numerosos parladoiros científicos, xunto con Octavio Lois Amado ou Heliodoro Gastañaduy. Escribiu un *Tratado de la buena educación o sean Reglas para conducirse los niños en sociedad* (1866) con José Benito Juncal, a comedia *Furor de asociación* (estreada en 1866) e publicou a primeira versión en castelán da obra de Ernst Haeckel *Natürliche Schöpfungsgeschichte* (1868) co título *Historia de la creación de los seres orgánicos* (1878).
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Igrexa de San Martiño de Andrade

A **igrexa de San Martiño de Andrade** é un templo barroco do século XVIII dunha soa nave situado no lugar da Pía, na parroquia eumesa de Andrade. Foi edificada sobre outra anterior románica do século XII da que conserva a ábsida semicircular e parte do muro norte.

## Ábsida
A ábsida está dividida en tres tramos por dous contrafortes. En cada tramo ábrense ventás da mesma traza cas da ábsida da igrexa de San Xoán de Vilanova e dimensións case idénticas. Posúe trece canzorros de temática xeométrica, zoomorfa e antropomorfa.
miniatura|dereita|250px|Canzorros.
O comezo da ábsida desde o muro sur, e parte deste, áchanse ocultos pola sancristía, engadida posteriormente como un anexo á igrexa.

A parte interior da ábsida, oculta á vista polo retablo do altar maior, está recuberta con cal, froito de sucesivos branqueos. Malia iso, obsérvanse restos de decoración en dentes de serra de cor carmesí.

## Muro norte
A parte do muro máis próxima á ábsida é o da primitiva igrexa románica que tiña unha porta de arco de medio punto, hoxe tapiada. O límite da parte románica do muro apréciase claramente no interior por reducirse considerabelmente o seu grosor ao pasar á parte que non é románica.

## Fachada
Na fachada barroca aprécianse en sentido ascendente seguindo o eixo vertical: unha porta rectangular con decoración en orelleiras, unha pequena fornela rematada en arco de medio punto, unha ventá rectangular e, sobre unha base rectangular, unha espadana de dous ocos rematada en pináculos con bóla.

No ano 1943 a fachada foi trasladada 9 metros por mor dunhas obras de restauración e ampliación da igrexa que supuxeron un aumento da súa longura na cantidade indicada.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Ligazóns externas 
*Ficha da igrexa na web de Turgalicia.
Athena 2

**Athena 2** foi un foguete construído por Lockheed Martin con capital privado e pertencente á familia de foguetes Athena. Foi retirado do servizo por non obter os beneficios esperados.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Athena
*Athena 1
Transbordador espacial Atlantis

[miniatura|O transbordador Atlantis engalando durante a misión [STS-112.]]
O **transbordador espacial Atlantis**, designación **OV-104** (*Orbital Vehicle*) é un transbordador espacial retirado que pertenceu á frota de transbordadores espaciais da NASA.

## Características 
O Atlantis recibiu o seu nome polo principal buque de investigación que tivo o Instituto Oceanográfico Woods Hole de Massachusetts entre 1930 e 1966. Foi o cuarto transbordador operativo (entrou en servizo o 3 de outubro de 1985 na misión STS-51-J) e o último da produción orixinal. Voou por última vez 8 de xullo de 2011, na misión STS-135. Cunha masa baleiro de 68.600&nbsp;kg e de 77.550&nbsp;kg cos motores instalados, a construción do Atlantis beneficiouse da experiencia adquirida na montaxe dos transbordadores Columbia e Challenger. Pesaba 3162&nbsp;kg menos que o Columbia e foi montado na metade de tempo que este.

En outubro de 1992 o Atlantis foi levado a Palmdale, California, para facerlle unha serie de melloras e modificacións, como un paracaídas de freado, novos canos para misións de duración estendida, máis de 800 novas losetas e mantas térmicas, novo illamento para as comportas do tren de aterraxe e modificacións estruturais no chasis. Unha revisión similar tivo lugar entre novembro de 1997 e setembro de 1998 como preparación para as misións cara a Estación Espacial Internacional. Entre os cambios estaba a instalación do sistema de acoplamento e a substitución dos indicadores do panel de control por outros dixitais e modernizados.

A nave era capaz de levar a sete tripulantes a bordo e pasar ata 30 días no espazo despois das últimas melloras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Transbordador espacial Columbia
*Transbordador espacial Challenger
*Transbordador espacial Discovery
*Transbordador espacial Endeavour
*Transbordador espacial Enterprise
The Musketeer

***The Musketeer*** é un filme estadounidense dirixido por Peter Hyams que se estreou no 2001.

## Sinopse 
D'Artagnan abandona o pobo de Gascogne cun dobre obxectivo: unirse ós mosqueteiros do Rei e atopar ó home que asasinou os seus pais catorce anos antes. Unha vez en París, coñece a Aramis, Athos e Portos, que foron expulsados da Garda Real e levan unha vida desordenada. Ademais, o intrigante cardeal Richelieu conseguiu implicar a Tréville, o cabaleroso xefe dos mosqueteiros, nun turbio asasinato.

## Personaxes 
* Justin Chambers como D'Artagnan
* Tim Roth como Febre, o home de negro
* Stephen Rea como Cardeal Richelieu
* Mena Suvari como Francesca Bonacieux
* Catherine Deneuve como A raíña
* Bill Treacher como Bonacieux
* Daniel Mesguich como Lois XIII de Francia
* David Schofield como Rochefort
* Nick Moran como Aramis
* Steve Speirs como Porthos
* Jan Gregor Kremp como Athos
* Jeremy Clyde como Lord Buckingham
* Michael Byrne como Treville
* Jean-Pierre Castaldi como Planchet
* Tsilla Chelton como Madame Lacross
* Luc Gentil como Pai de D'Artagnan
* Catherine Erhardy como Nai de D'Artagnan
* Max Dolbey como Xove D'Artagnan
* Os membros da banda de rock Sonic Youth aparecen disfrazados de xograres, interpretando unha versión medieval de "Youth against Fascism".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
O monxe

***O monxe*** (en ) é un filme coproducido entre os Estados Unidos e o Canadá, dirixido por Paul Hunter e estreado no 2003. Está protagonizado por Chow Yun-fat. Estreouse en galego na TVG o 23 de decembro de 2007.

## Sinopse 
O filme relata a historia dun monxe tibetano inmortal (Chow Yun-fat) que se converte no mentor dun rapaz da rúa (Seann William Scott), a quen ensina a protexer un vello pergameo que o monxe coidou durante sesenta anos. Coa axuda dunha atractiva e escorregadiza moza (Jaime King), ambos loitarán contra un malvado mestre das artes marciais que no se deterá ata facerse co pergameo.

## Personaxes 
* Chow Yun-fat como O Monxe sen nome
* Seann William Scott como Kar
* Jaime King como Jade/"Bad Girl"
* Karel Roden como Strucker
* Victoria Smurfit como Nina
* Roger Yuan como O monxe mestre
* Mako Iwamatsu como Mr. Kojima
* Marcus Jean Pirae como Mister Funktastic
* Mike Dopud como Mercenario #1

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Las Musas del Lérez

***Las Musas del Lérez*** foi un semanario editado en Pontevedra en 1842.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico semanal de literatura, ciencias y artes*, apareceu o 14 de agosto de 1842. Considérase a primeira publicación de carácter literario en Pontevedra. Redactado por Manuel Ángel Couto e Antolín Esperón, entre os seus colaboradores estaban Xoán Cuveiro Piñol, Marcial Valladares, Claudio Cuveiro e Leandro Martínez Padín. Cesou a súa publicación en outubro de 1842.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Queenstown

O topónimo inglés **Queenstown** ("Cidade da Raíña") pode referirse a:
;Lugares chamados actualmente Queenstown:
***Queenstown**, vila en Suráfrica;
***Queenstown**, vila estadounidense no estado de Maryland;
***Queenstown**, vila estadounidense no estado de Wisconsin;
***Queenstown**, vila en Otago, Nova Zelandia;
***Queenstown**, barrio de Singapur;
***Queenstown**, suburbio de Adelaida, en Australia;
***Queenstown**, vila australiana en Tasmania;
***Queenstown**, aldea no Canadá;

;Lugares chamados anteriormente Queenstown:
*Cork, en Irlanda;
*Port Clements, no Canadá;
*Queenston, no Canadá;
*St Andrews, en Australia;
*Victoria, en Hogn Kong

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Queestown, en Lancashire, Inglaterra
*Queensborough
*Queenston
*Queensland
Lista dos pavillóns de Galicia de maior capacidade

A **lista dos pavillóns de Galicia de maior capacidade** inclúe a aqueles recintos cubertos, multiúsos ou polideportivos, que poden acoller a unha maior cantidade de espectadores nas súas bancadas, dentro do territorio galego.

## Táboa 
* A capacidade dos recintos é a máxima para eventos deportivos, incluíndo a posible instalación de bancadas supletorias en fondos e laterais. Por exemplo, é o caso do Multiúsos Fontes do Sar, cuxa capacidade de 5.065 asentos medra ata os 6.050 nos encontros da Liga ACB. No caso do Pazo dos Deportes, aumenta a súa capacidade de 6.000 medra até os 6.500 coa instalación de bancadas a pé de pista e a apertura dun dos fondos.

## Notas
Mehmed V

**Mehmed V Reshad** (en turco otomán: محمد خامس Meḥmed-i ẖâmis, turco: Mehmed V Reşad ou Reşat Mehmet), nado o 2 de novembro de 1844 en Constantinopla e finado o 3 de xullo de 1918 na mesma cidade, foi o trixésimo quinto sultán do Imperio Otomán. Foi fillo do sultán Abdul Hamid II e foi sucedido polo seu medio irmán Mehmed VI.

## Reinado 
[miniatura|esquerda|270px|[Guillerme II de Alemaña|Guillerme II, Mehmed V e Francisco Xosé I: Os tres emperadores das Potencias Centrais durante a primeira guerra mundial.]]

O seu reinado comezou o 27 de abril de 1909, aínda que careceu de poder político real durante o seu mandato, sendo os asuntos de Estado do Imperio Otomán controlados por importantes figuras como Three Pashas desde a Revolución Turca de 1908. O único poder político que realmente posuía Mehmed era o de declarar a xihad contra os poderes da Tripla Entente durante a primeira guerra mundial en 1914.

Esta foi a derradeira vez que un Califa proclamou a xihad, posto que o califato finalizou en 1924. A proclamación non tivo un efecto notable na guerra, a pesar de que moitos musulmáns vivían nos territorios do Imperio Otomán. A maior parte dos árabes uníronse ás forzas británicas contra os Otománs na Revolución Árabe de 1916.

Mehmed foi nomeado Mariscal de Campo do Reino de Prusia o 27 de xaneiro de 1916 e do Imperio Alemán o 1 de febreiro de 1916 polo káiser Guillerme II.

## Morte 
Mehmed viviu no palacio Yildiz de Constantinopla onde finou o 3 de xullo de 1918 ós 73 anos, a tan só catro meses da fin da Gran Guerra. A súa tumba estas no distrito Eyup da moderna Istanbul.
Justin Chambers

**Justin Willman Chambers**, nado en Springfield (Ohio) o 11 de xullo de 1970, é un actor e modelo estadounidense. Coñecido por interpretar en 2005 o papel do Dr. Alex Karev na serie de televisión ''Grey's Anatomy*.

## Filmografía 
* 1995: *Another World'' (como Nicholas 'Nick' Hudson #1)
* 1995: *New York Undercover* (Temapada 2, Episodio 20, "Unis", como Oficial Nick Caso)
* 1996: *Harvest of Fire* (como George)
* 1996: *Swift Justice* (Temapada 1, Episodio 12, "Stones", como Rick)
* 1997: *Rose Hill* (como Cole Clayborne)
* 1998: *Four Corners* (como Caleb Haskell)
* 1999: *Liberty Heights* (como Trey Tobelseted)
* 1999: *Seasons of Love* (como Adult Hocking)
* 2001: *The Wedding Planner* (como Massimo)
* 2001: *The Musketeer* (como D'Artagnan)
* 2002: *Leo* (como Ryan Eames)
* 2002: *Hysterical Blindness* (como Rick)
* 2003: *Cold Case* (Tempada 1 como Chris Lassing)
* 2005 - presente: ''Grey's Anatomy* (como Alex Karev)
* 2005: *Southern Belles* (como Rhett Butler)
* 2005: *The Zodiac* (como Inspector Matt Parish)
* 2008: *Lakeview Terrace* (como Donnie Eaton)
* 2009: *Private Practice* (Tempada 2, Episodio 16, "Ex-life" como Alex Karev)
* 2010: *The Happiest Man Alive* (como Sherman)
* 2013: *Broken City'' (como Ryan Blake)

## Véxase tamén
Fronte de onda

Denomínase **fronte de onda** ao lugar xeométrico no que os puntos do medio son alcanzados nun mesmo instante por unha determinada onda. Dada unha onda propagándose no espazo ou sobre unha superficie, as frontes de onda poden visualizarse como superficies ou liñas que se desprazan afastándose da fonte sen tocarse durante un tempo.

Polo principio de Huygens (físico neerlandés, 1629-1695), cada punto dunha fronte de onda, nun instante dado, pode ser considerada unha fonte de ondas secundarias, producidas no sentido de propagación e coa mesma velocidade do medio. Podemos dicir que a fronte de onda anterior é considerada como unha xeradora dunha nova fronte de onda, ou que a fronte de onda separa a rexión "perturbada" da rexión non perturbada. Un exemplo básico é o son, onde cando as partículas de ar están en repouso non se oe nada, e só no momento que estas partículas son vibradas (unha fronte de onda empurrando e xerando unha nova fronte de onda) é cando ocorrerá a propagación do son (neste caso haberá propagación de enerxía e non de materia). No caso das ondas electromagnéticas, coa súa enerxía irradiada igualmente en todas as direccións (circular), haberá un determinado instante onde a fase da onda irradiada comezará a se repetir en todos os puntos, comezando unha nova fronte de onda.

## Forma da fronte de onda 
Para ondas tridimensionais, a fronte de onda adoita ser plana ou esférica (só se existe algún tipo de anisotropía ou heteroxeneidade encontramos outras superficies máis complexas). Para ondas bidimensionais, como as da superficie da auga, a fronte acostuma ser plana ou circular (en caso de anisotropía ou inhomoxeneidade poden aparecer outras formas).

A fronte de onda está formada por puntos que comparten a mesma fase, polo que, nun instante dado *t*, unha fronte de onda está formada polo lugar xeométrico (superficie ou liña) de todos os puntos cunhas coordenadas que satisfán a relación:
{{Ecuación|\frac{\mathbf{n}\cdot\mathbf{r}}{\lambda}-\nu t = C_0||left}}
Onde:
:\lambda\;, é a lonxitude de onda.
:\mathbf{n}, chamado vector unitario que coincide en cada punto do espazo coa dirección de propagación da onda.
:\nu\;, é a frecuencia da onda.
:C_0\; é un valor real, tomando diferentes valores deste parámetro obtéñense diferentes frontes de onda no mesmo instante dado.
Sen reservas

***Sen reservas*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por Scott Hicks que se estreou no 2007.

## Sinopse 
Kate Armstrong (Catherine Zeta-Jones), unha chef de sona dun restaurante de moda en Manhattan, vive a súa vida ó igual que dirixe a súa cociña: cunha intensidade que abraia e á vez intimida á xente que a rodea. Mais a natureza perfeccionista de Kate porase a proba cando se teña que facer cargo da súa sobriña de nove anos Zoe (Abigail Breslin), ó mesmo tempo que debe aturar ó novo encargado de cociña que se une ó seu persoal. Nick Palmer (Aaron Eckhart), alegre e bastante irresponsable, é completamente distinto de Kate, porén, a química que se dá entre eles é innegable.

## Personaxes 
* Catherine Zeta-Jones como Kate Armstrong
* Aaron Eckhart como Nicholas "Nick" Palmer
* Abigail Breslin como Zoe
* Patricia Clarkson como Paula
* Jenny Wade como Leah
* Bob Balaban como Therapist
* Brían F. O'Byrne como Sean
* Lily Rabe como Bernadette
* Arija Bareikis como Christine
* John McMartin como Mr. Peterson
* Celia Weston como Mrs. Peterson
* Zoë Kravitz como Charlotte
* Dearbhla Molloy como Anna
* Matt Servitto como Doutor
* Fulvio Cecere como Bob

## Notas
Peticións en cortiza de Yirrkala

As **Peticións en cortiza de Yirrkala** de 1963 son uns documentos históricos australianos que constitúen os primeiros documentos tradicionais elaborados polos aborixes australianos recoñecidos polo Parlamento de Australia, e, polo tanto o primeiro recoñecemento documental dos pobos indíxenas na lexislación australiana.

Wali Wunungmurra, un dos doce que firmaron a petición, describe os antecedentes da petición da seguinte maneira:

"A finais de 1950, os yolngu démonos conta da prospección de minerais na zona da Península de Gove, e pouco despois, descubrimos as concesións mineiras que se concederon ó longo dunha área considerábel do noso territorio tradicional. A nosa resposta, en 1963, foi a de enviar unha petición en cortiza pintada para o goberno da Commonwealth esixindo que os nosos dereitos sexan recoñecidos." 

Os yolngu enviaron as peticións á Cámara de Representantes de Australia baixo a afirmación de que lles pertence a propiedade das terras que foron extirpadas da reserva de Terra de Arnhem. O resultado foi unha investigación na que se recomendou unha compensación ó pobo yolngu. Isto supón o primeiro recoñecemento dos títulos de propiedade nativos.

Máis tarde, os yolngu levaron as súas queixas ós tribunais cando se fixo obvio que os políticos de Canberra non lles ían a recoñecer a propiedade das terras. O caso trasladouse á Corte Suprema do Territorio do Norte en 1968 baixo o nome de *Milurrpum v Nabalco*. En 1971 dispúxose que os yolgnu non foron quen de establecer os seus títulos de propiedade no dereito común xa que se aplicou o concepto de *Terra nullius* para a súa xustificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Arquivo Nacional de Australia 

### Outros artigos 
*Aborixes australianos
Tempada 2011-2012 da OK Liga

A 43ª edición da **Liga española de hóckey a patíns**, denominada **OK Liga**, iniciouse o día 22 de outubro do 2011 e finalizará o 16 de xuño do 2012. Os equipos ascendidos de Primeira División foron o SHUM Maçanet (campión), o CP Monjos (subcampión) e o C.P. Calafell (terceiro clasificado), que ocuparon o lugar deixado por CP Tenerife (descendido e desaparecido), o GEiEG (descendido) e C.H. Lloret.
## Participantes 
## Clasificación

### Lenda
## Resultados

## Máximos goleadores
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial da Real Federación Española de Patinaxe
The Legend of Zu

***The Legend of Zu*** (en ) é un filme de Hong Kong dirixido por Tsui Hark que se estreou no 2001.

## Sinopse 
Zu é unha antiga provincia onde o mundo infernal, o mundo das artes marciais e o mundo da luz se mesturan. É aquí onde as forzas do ben e do mal se enfrontarán nunha definitiva batalla. O Gran Mestre do Clan Omei guía ós seus discípulos, Lobo Azul e Falcón Vermello, para loitar contra Onyx e os seus perversos fieis. O mortal combate causa destrución e caos a grande escala. No fragor da liorta un erro de Falcón Vermello deixa que escape Onyx, quen corre a refuxiarse na Cova do Sangue, que tras anos pechada, volveu abrir nun monte preto de Zu. Entón ordénanlle a Falcón Vermello que vixíe o agocho e os movementos que poida facer Onyx mentres o Gran Mestre e o resto dos membros de Omei se reagrupan e preparan un plan para destruílo definitivamente. A única opción posible contra Onyx é unir o poder das espadas de Loba das Neves e Aguia Prateada nunha arriscada operación. Algo falla no proceso de unión e o espírito de Aguia Prateada queda encerrado na súa espada do Trono. A partir deste espírito, o gran Mestre prepara un novo home, Ying, ó que Lobo Azul e Loba das Neves, terán que preparar para intentar de novo a unión e vencer ás forzas do mal.

## Personaxes 
* Ekin Cheng como Lobo Azul
* Cecilia Cheung como Dawn / Enigma
* Louis Koo como Red
* Patrick Tam como Thunder
* Kelly Lin como Amnesia
* Zhang Ziyi como Joy
* Sammo Hung como White Brows
* Ng Kong como Hollow
* Wu Jing como Ying
* Lau Shun como Mestre Transcendental
* Lam Chi-tai (especialista)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filamffinity
Bandeira de Azawad

A **bandeira de Azawad**, un estado non recoñecido que declarou a súa independencia de Malí o 6 de abril de 2012, componse de 3 franxas horizontais de cor verde, vermella e negra, cun triángulo amarelo pegado ó mastro. É a mesma bandeira que a do Movemento Nacional de Liberación de Azawad.

O deseño baséase na bandeira de Palestina coas cores panafricanas.

Durante as anteriores rebelións tuareg, propuxéronse dúas bandeiras distintas para Azawad. Unha delas era horizontal bicolor azul e branco cun triángulo vermello, e a outra era unha bandeira branca lisa coa lúa crecente e estrela azuis.

## Outras bandeiras 

>
Ficheiro:Flag of the Tumoujgha republic, self proclaimed.gif|Bandeira da República Tumoujgha, autoproclamada en 2007 por unha facción da revolta tuareg.
Ficheiro:Proposed Azawad flag 1.svg|Bandeira proposta para Azawad polo Tuareg Liberation Front.
Ficheiro:Proposed Azawad Flag 2.svg|Bandeira proposta para Azawad.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
José Pasín Romero

**José Pasín Romero**, nado en Santiago de Compostela en 1878 e finado na mesma cidade o 10 de xullo de 1960, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Obreiro ebanista de ideario republicano federal, organizou sociedades de distintas profesións, culminando na Federación de Obreros y Agricultores de Santiago y pueblos comarcanos. Fundou os periódicos *La Defensa* (1913) e *Lucha Social* (1919-21), órgano da Federación de Obreros y Campesinos, da que foi presidente. Tamén foi director de *La Redención* (voceiro da Federación de Agricultores de Padrón) na súa última época. A súa participación na folga xeral de 1917 levouno ao castelo de San Antón, onde estivo preso durante varios meses.

Foi o primeiro concelleiro obreiro de Santiago de Compostela nas eleccións municipais de 1909, vencendo a Felipe Romero Donallo. Continuou como concelleiro en Compostela nas sucesivas eleccións ata a ditadura de Primo de Rivera. Volveu ser elixido concelleiro en 1931, nas municipais que trouxeron a Segunda República, formou parte da Federación Republicana Gallega e chegou a ser primeiro tenente de alcalde ata a súa expulsión do Concello en 1934. En agosto de 1935 foi nomeado presidente de Vanguardia de Izquierda Republicana.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, varios falanxistas trataron de detelo, e estivo fuxido durante tres anos polas aldeas dos arredores. Dous dous seus fillos foron asasinados (Marcelino e Modesto) e outro, Luis, salvouse. Finou en Santiago de Compostela o 10 de xullo de 1960.

## Vida persoal 
Casou con Luisa Noya Martínez e foi pai de Marcelino, Modesto, Luis, Laura, Flora, Palmiro e Florentino Pasín Noya.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* El padre de la quinta ciudad Artigo en *El País*
* Cartas de republicanos galegos condenados a morte (1936-1948)
Heroes Den Bosch

O **Heroes Den Bosch** é un equipo profesional de baloncesto neerlandés con sede na cidade de Den Bosch, capital da provincia de Brabante do Norte. Actualmente xoga na BNXT League (DBL), a máxima categoría do baloncesto dos Países Baixos e Bélxica.

## Palmarés 
### Nacional 
***Liga dos Países Baixos**
****Campión (17)**: 1979, 1980, 1981, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1993, 1996, 1997, 2006, 2007, 2012, 2015, 2022
***Copa dos Países Baixos**
****Campión (7)**: 1993, 2000, 2002, 2008, 2009, 2013, 2016
***Suopercopa dos Países Baixos**
****Campión (2)**: 2013, 2015

### Internacional 
***Copa Saporta**
***Subcampión* (1): 1979
***Copa Intercontinental**
***Subcampión* (1): 1982

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial