open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
As Palmas de Gran Canaria

[miniatura|280px|dereita|Vista do [Auditorio Alfredo Kraus na praia de *Las Canteras*]]
**As Palmas de Gran Canaria** (en castelán: *Las Palmas de Gran Canaria*) é unha cidade española e concello, situado na costa nordeste da illa de Gran Canaria, capital da provincia das Palmas, unha das cidades co-capitais da comunidade autónoma das Canarias (xunto con Santa Cruz de Tenerife) e o principal centro urbano do arquipélago das Canarias, cunha área de 100,55 km² e unha poboación de 383.308 habitantes (2010).

## Xeneralidades 
A cidade foi fundada o 24 de xuño de 1478 co nome de *Santa María del Real de Las Palmas*, por Juan Rejón, xefe das tropas invasoras castelás, que se enfrontarían aos guanches (poboación indíxena das illas Canarias). En 1492, Cristovo Colón ancorou no porto de Las Palmas, na súa primeira expedición a América.

Las Palmas é hoxe unha cidade cosmopolita. Ten tres praias (Las Canteras, Las Alcaravaneras e San Cristóbal) e un gran porto (Puerto de la Luz) - importante durante o período 1970-1990 (no que se beneficiou avantaxadamente do pechamento do Canal de Suez, como consecuencia da guerra árabe-israelí de 1973). Debido á súa situación como nexo de tres continentes, e á súa relevancia como punto turístico, innúmeros traballadores estranxeiros emigraron e se asentaron na cidade. Mercadores e viaxeiros procedentes de África, China, Europa occidental, Rusia e Oriente Medio pululan mesturados polas rúas da cidade e os centros comerciais da urbe. As comunidades coreana e india son as maiores da cidade, aínda que a maioría dos individuos adquiriron a nacionalidade española co paso dos anos.

Segundo un estudo efectuado por Thomas Whitmore, director de investigacións climatolóxicas da Universidade de Syracuse (USA), a cidade de Las Palmas de Gran Canaria goza do mellor clima do mundo.

A principal festa (Festas de San Xoán), o 24 de xuño, conmemora ao tempo a data da fundación da cidade.

O Entroido das Palmas de Gran Canaria é amplamente coñecido non só en España, senón no resto do mundo, é constitúe unha das máximas atraccións turísticas.

## Lugares de interese 
* A catedral, comezada a inicios do século XVI e rematada no XIX. É a sede do bispado das illas Canarias.
* A *Casa Colón*, antigo pazo dos primeiros gobernadores da illa, onde se hospedou Cristovo Colón; na actualidade acolle un museo dedicado ás expedicións para o novo mundo. 
* O *Museo Canario*, conserva importantes vestixios da época dos guanches.
* O *Paseo de las Canteras*, avenida que se estende ao longo da fermosa praia urbanas *Las Canteras*.
* O *Centro Atlántico de Arte Moderno*.
* A fortificación do *Castillo de la Luz*, construída no século XVI, para protexer a cidade dos ataques dos piratas. Emprégase hoxe para albergar exposicións temporais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello das Palmas de Gran Canaria
Quiabo

O **quiabo**, ***Abelmoschus esculentus***, é unha planta do xénero dos abelmoscos na familia da malva (*Malvaceae*). O seu froito é unha cápsula fibrosa chea de sementes brancas redondas, utilizado en cociña antes da maduración. O seu uso é moi común na cociña da India e do Oriente Medio, así como no Brasil e no Sur dos Estados Unidos e en xeral en calquera lugar con inmigración africana.

Aparentemente, o quiabo é de orixe africana, e debe o nome á denominación nalgunhas linguas da África Occidental, *quingombo*, que tamén dá nome a un dos pratos máis importantes da cociña do Sur dos Estados Unidos, o gumbo.

Ficheiro:Okra_asb_2004_PICT3614.jpg|Planta
Ficheiro:Okra_asb_2004_PICT3615.jpg|Botóns de flor

## Notas
Cancioneiro de Elvas

O **Cancioneiro de Elvas** (Elvas, Biblioteca Municipal Publia Hortensia, Ms 11793) é un manuscrito portugués do século XVI con música e poemas da época renacentista. É unha das fontes máis importantes de música profana na Península Ibérica, con obras en portugués e español.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Joaquim, Manuel (1940), *O Cancioneiro Musical e Poético da Biblioteca de Públia Hortênsia*.
* Morais, Manuel (1977), *Cancioneiro Musical d’Elvas*, Fundação Calouste Gulbenkian.
* Miranda, Gil (1987), *The Elvas songbook, Neuhausen-Stuttgart*: American Institute of Musicology. ISBN 3-7751-1182-4.
* Ferreira, Manuel Pedro (1989), *Cancioneiro da Biblioteca Públia Hortênsia de Elvas*, Lisboa: Instituto Português do Patrimonio Cultural.

### Ligazóns externas 
*
*
*Rexistro en DIAMM (Digital Image archive of Medieval Music)
Ramón Lorenzo

**Ramón Lorenzo Vázquez**, nado en Eirapedriña (Ames) o 16 de setembro de 1935, é un estudoso da lingua galega e da prosa medieval, catedrático de Lingüística e Literatura galegas na Universidade de Santiago de Compostela dende 1981 e membro de número da Real Academia Galega.

## Traxectoria 
A súa tese titulada *Traducción gallega de la Crónica General y de la Crónica de Castilla* recibiu o premio extraordinario de doutoramento e constitúe unha referencia inescusable para o estudo da lingua medieval galega e portuguesa. Non menos valiosa é a edición galega da *Crónica troiana*. O Consello da Cultura Galega publicou en 2019 *Mosteiro de Montederramo. Colección documental e índices*, dispoñible na *Gallaeciae Monumenta Historica*.

Por outra banda, formou parte do grupo literario Brais Pinto, canda Méndez Ferrín, Alexandre Cribeiro, Herminio Barreiro, Reimundo Patiño etc, e foi un dos impulsores da revista de creación poética *Dorna*.

En 1971 participou na fundación do Instituto da Lingua Galega, institución á que permanece vinculado.

Traduciu obras de literatura xuvenil, como *O ponche dos desexos*, de Michael Ende (xunto a Úrsula Heinze).
Ingresou na Real Academia Galega o 7 de maio de 1999 coa lectura do discurso *Reflexións crítico-eruditas e sentimentais sobre a lingua*, respondido por Constantino García

## Galardóns 
* *Galego egrexio* pola Fundación dos Premios da Crítica Galicia (2009).
* Premio Trasalba 2011.
* Premio Brais Pinto 2013.
* Premio Lois Peña Novo 2010.

## Vida persoal 
.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* “Ningún país necesita o bilingüismo: o normal é unha lingua única” Galicia-Hoxe, 16/3/2009.
* "Entrevista ó profesor Ramón Lorenzo Vázquez" 27/6/2002, Vieiros.
* Ramón Lorenzo "A lingua das cantigas trobadorescas"  Vieiros.
* Pequena biografía
* Biografía na Real Academia Galega
Historia da Laponia

Téñense atopado restos en *Sápmi* dunha cultura baseada na caza e na pesca que datan do Neolítico.

Os saami empezaron a poboar a rexión a partir do ano -100.

Dende o s. XVII os saami comezaron a ser arrecunchados cara ao norte pola poboación campesiña de Suecia. Pasaron da caza do reno á súa cría, e deixaron de ser nómades mudando ao sedentarismo.

A cristianización dos saami foi un proceso moi lento e longo; as primeiras igrexas foron construídas no s. XII polos noruegueses, mais a verdadeira expansión do cristianismo chegou no s. XVIII, sen que puidese chegar a substituír o animismo, que segue a existir aínda hoxe.
Primo Castro Vila

**Primo Castro Vila**, nado en Toiriz (Vila de Cruces) en 1880 e finado en Brántega en 1950, foi un político galego.

## Traxectoria 
miniatura|esquerda|Placa na casa de Primo Castro Vila en Brántega.
Emigrou a Buenos Aires. Ao regreso instalouse na Feira Nova, na parroquia de Brántega, concello de Agolada. Construíu unha microhidráulica para producir enerxía eléctrica.

O 19 de abril de 1931 foi elixido alcalde de Agolada. Suspendido no cargo, foi reposto o 22 de febreiro de 1936. Destituído o 3 de agosto, agochouse para fuxir da represión.

## Vida persoal 
Casou con Ascensión Martínez Sobrado e tivo dúas fillas: Socorro e Carme Castro Martínez.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Xosé Lois García Fernández: Homenaxe a Primo Castro Vila   Galicia Hoxe
* "Primo Castro Vila" *La Voz de Galicia*, 22/7/2006 
* "El PP rechazó otorgar una calle a Castro Vila..." *La Voz de Galicia*, 31/10/2006 
* "Agolada recordará la figura..." *La Voz de Galicia*, 20/7/2006 
* "Primo Castro creó en Agolada un consejo de enseñanza primaria" *La Voz de Galicia*, 28/7/2006
Lagosta

O termo **lagosta** pode referirse a:
* calquera das especies de **crustáceos** decápodos da familia dos  palinúridos, como, por exemplo,
** a **lagosta** propiamente dita, ou **lagosta europea**
** a **lagosta moura** ou 
** a **lagosta verde**.
* calquera das especies de **insectos** da orde dos ortópteros pertencentes á familia dos acrídidos.

## Notas
Ramón González Vigide

**Ramón González Vigide**, nado en Cristimil (Lalín) en 1854 e finado en Gresande o 4 de agosto de 1931, foi un agrarista e benfeitor galego.

## Traxectoria 
Emigrou a Buenos Aires onde entrou en contacto coas ideas socialistas. De regreso á súa parroquia iniciou unha campaña para concienciar aos seus conveciños na necesidade da educación e da asociación dos labregos, e fundou en 1906 a Sociedad de Agricultores de Gresande. A sociedade bonaerense Unión del Partido de Lalín púxolle o seu nome á escola que creou no lugar de Porreiros (Gresande) en 1922.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Igrexas, Manuel: "O centenario da Sociedade de Agricultores de Gresande" (22/8/2012)
Lagosta verde

Co nome de **lagosta verde** ou **lagosta real** coñécese unha variedade de lagosta, identificada como *Panulirus regius* (De Brito Capello, 1864), de menor calidade cá lagosta europea ou común (*Palinurus elephas*).

## Descrición e hábitat 
É de tamaño menor cá lagosta común e cá lagosta moura (*Palinurus mauritanicus*), con talles habitualmente ó redor dos 35&nbsp;cm. A casca é de cor verdosa a azul, cunha franxa transversal amarela nos segmentos abdominais, así como nas patas.

Habita no Atlántico norte africano, nas costas occidentais de África e das illas Canarias.

## Sinonimia 
Tamén se denomina **lagosta real**.
* inglés: *Royal spiny lobster*
* francés: *langouste royale*
* alemán: *Köningslanguste*
* italiano: *aragosta reale*

## Notas
Lagosta moura

Co nome de **lagosta moura** coñécese unha variedade de lagosta, identificada como *Palinurus mauritanicus* (Gruvel 1911), de menor calidade gastronómica cá lagosta europea ou común (*Palinurus elephas*).

## Descrición 
Alcanza tamaños moi superiores ós normais na **lagosta común**, chegando a lonxitudes de ata 75&nbsp;cm e pesos de 5 a 6&nbsp;kg. Os talles habituais roldan os 50&nbsp;cm.

O cefalotórax desta especie é maior e máis avultado có da lagosta común, e mostra unha cor rosada-vermella, sen manchas. Na parte lateral do abdome presenta pequenas manchas máis claras có fondo, mesmo brancas, de tamaño desigual.

Nas antenas destacan os aneis rosas e brancos. Outra característica a sinalar é o feito de que o primeiro par de patas non remata en pinza, senón nunha uña única.

## Hábitat 
Atópase no Atlántico occidental africano e no Mediterráneo, chegando á altura do Ecuador. Normalmente prefire fondos duns 100 metros de profundidade.

## Sinonimia 
Outros nomes desta lagosta son os de **lagosta mauritánica**, **lagosta portuguesa**, lagosta africana, lagosta salameña, lagosta rosada ou lagosta diamante.

* inglés: *pink spiny lobster*
* francés: *langouste de Mauritania*
* alemán: *mauretanische languste*
* italiano: *aragosta mauritanica*
Aguilafuente

**Aguilafuente** é un concello da provincia de Segovia, na comunidade autónoma de Castela e León, situado no centro da provincia. Consta de aproximadamente 900 habitantes (que incrementan nos meses de verán, chegando a uns 3000 habitantes), que se dedican á agricultura e gandería. na súa maioría, aínda que na actualidade estanse creando novos sectores que se dedican á hostalaría e ao turismo rural en maior parte.

Conta cun patrimonio e unha rica historia desde a época romana que deixou pegadas nas ruínas de Santa Lucía, (estrada de Sauquillo), así como un vestixios visigodos dentro do actual casco urbano. A igrexa de San Juan, é a sede do museo e recolle todos os vestixios aparecidos desta época romana e visigoda.

Neste municipio celebrouse en 1472 un Sínodo que daría lugar ao primeiro libro impreso en lingua castelá: o *Sinodal de Aguilafuente*, e editado por Juan Parix na Igrexa de Santa María. O concello atópase situado a uns 36 quilómetros da capital segoviana. A súa patroa é a Virxe da Asunción, festexando as súas festas a mediados do mes de agosto. Outras das festividades importantes son en outubro, as festas de San Froitos celebrando a festa do Santo Cristo da Pena, en febreiro eran antigamente coñecidas as candeas e para rematar en xullo Santa Isabel.

Sinodal de Aguilafuente (1472) impreso por Juan Párix en Segovia.png|Sinodal de Aguilafuente (1472)

## Véxase tamén
Rabat

**Rabat** (en , ar-ribâT) é a capital administrativa de Marrocos. Está situada no litoral Atlántico do país, sobre a beira esquerda da foz do río Bu Regreg, enfronte da cidade de Salé. Ten 1.5 millóns de habitantes, e cun total de 2.300.000 habitantes na aglomeración metropolitana.

## Historia 
Está documentado o poboamento do sitio que hoxe ocupa Rabat desde a Antigüidade. Propiamente falando a cidade foi fundada en 1150 polo sultán almohade Abd al-Mumin, que fixo edificar unha cidadela-forte (a futura Kasbah dos Udaïa), unha mesquita e unha residencia. É nesa altura que se a denomina un *ribat*, e dicir, unha fortaleza. O nome actual ven de Ribat Al Fath, « o campo da vitoria ». Foi o neto de al-Mūmin, Ya'qub al-Mansūr, quen engrandeceu e completou a cidade, especialmente dotándoa de murallas. Polo demais, a cidade era a base das expedicións almohades en Al-Andalus.

Entrou nun período de decadencia despois de 1253, cando os Benimerín escolleron Fez como capital. En 1609, logo do decreto de expulsión dos mouriscos emitido por Filipe III, milleiros de musulmáns atoparon refuxio nesta cidade.

En 1912, Lyautey fixo de Rabat a capital do protectorado francés de Marrocos e máis sede do Résident général. En 1956, cando da independencia marroquí, a cidade conservou a capitalidade.

miniatura|dereita|250px|Avenida de Mohammed V.

## Monumentos notábeis 
* A Kasbah dos Udaïa.
* A torre Hassan e as ruínas da mesquita edificada por Ya'qub al-Mansūr, destruída polo terremoto de 1755 (famoso pola destrución de Lisboa).
* A necrópole de Chella.
* O mausoleo de Mohammed V.
* O Museo dos Udaïa.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Rabat Touristic Portal
* Entry in Lexicorient
* Rabat photo gallery
*
*
Nieve de Medina

**Nieve de Medina** é unha actriz española nada en Madrid en 1962.

## Filmografía 
### Cine 
#### Longametraxes 
* ¡Dispara! (1993), de Carlos Saura.
* Spanish Fly (1998), de Daphna Kastner.
* Marta y alrededores (1999), de Nacho Pérez de la Paz e Jesús Ruiz.
* El Bola (2000), de Achero Mañas.
* Nos miran (2002), de Norberto López Amado.
* Os luns ó sol (2002), de Fernando León de Aranoa.
* Avant l'oubli (2005), de Augustín Burger.
* Películas para no dormir: La culpa (2006), de Narciso Ibáñez Serrador.
* Un franco, 14 pesetas (2006), de Carlos Iglesias Serrano.

#### Curtametraxes 
* Maika (1995), de Igor Fioravanti.
* Alas de ángel (2001), de Ricardo del Castillo.
* Cuando nadie nos mira (2003), de Pau Atienza.
* Recursos humanos (2004), de José Javier Rodríguez Melcon.
* Hijo (2007), de Nicolás Melini.

### Televisión 
* El Comisario (2001) (papel episódico)
* Hospital Central (2003) (papel episódico)
* Una nueva vida (2003) (papel fixo)

## Premios 
* Premios da Unión de Actores á mellor actriz secudnaria e revelación por Os luns ó sol (2002), de (Fernando León de Aranoa.
* Premios do Círculo de Escritores Cinematográficos á mellor actriz secundaria por Os luns ó sol (2002), de (Fernando León de Aranoa.
* Premio ACE á mellor actriz secundaria por Os luns ó sol (2002), de (Fernando León de Aranoa.
* Nomeada ó premio da Academia do Cine Europeo á mellor actriz por Os luns ó sol (2002), de (Fernando León de Aranoa.
* Nomeada ó Goya á Mellor Actriz Revelación por Os luns ó sol (2002), de (Fernando León de Aranoa
* Premio do Festival de Cine Español de Málaga á mellor actriz nunha curtametraxe por Recursos humanos (2004), de José Javier Rodríguez Melcon.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista de 2003
* IMDb
Fermín Cacho

**Fermin Cacho**, nado en Ágreda (provincia de Soria) o 16 de febreiro de 1969, é un atleta castelán, xa retirado.

## Traxectoria 
Considerado como un dos mellores atletas españois de todos os tempos, no seu amplo palmarés destaca a medalla de ouro acadada nos 1500 metros nos Xogos Olímpicos de Barcelona en 1992. Foi medalla de prata na mesma proba dos Xogos de Atlanta en 1996.

Sempre na súa proba de 1.500 metros lisos, proclamouse unha vez campión de Europa, nos Europeos de 1994 e tamén posúe unha medalla de bronce obtida no Europeo de 1998.

Nos Campionatos do Mundo, obtivo dous importantes subcampionatos nos anos 1993 e 1997.

En pista cuberta destacan as medallas de prata no Campionato do Mundo celebrado en Sevilla en 1991 e no Campionato de Europa de 1990 en Glasgow.

A súa mellor marca en 1.500 metros de 3:28.95, conseguida o 13 de agosto de 1997 en Zürich, continúa sendo récord de España e de Europa da especialidade, e a quinta mellor marca mundial de todos os tempos.

## Mellores marcas
Berenguela

O nome **Berenguela** pode referirse a:

***Berenguela de Barcelona**, esposa do rei Afonso VII (1108 - 1149);
***Berenguela de León e Castela**, raíña de León e Castela (1180 - 1246);
***Berenguela de Castela e Aragón**, infanta de Castela, filla do rei Afonso X o Sabio;
***Berenguela de Portugal**, raíña de Dinamarca tras casar con Valdemar II (1194 - 1221);
* a torre e campá da Berenguela, na Catedral de Santiago, mandada construír por Berenguel de Landoria
Berenguela de Barcelona

**Berenguela de Barcelona**, tamén chamada **Berenguera** ou **Berengaria**, nada en Barcelona en 1108 e finada en Palencia o 3 de febreiro de 1149, foi unha infanta de Aragón e raíña consorte de Afonso VII.

## Liñaxe 
Filla de Ramon Berenguer III, conde de Barcelona, e de Dulce de Geuvadun , casou en 1125 con Afonso VII de Castela. Deste matrimonio naceron:

* Sancho III de Castela (1134-1158), rei de Castela.
* Raimundo de Castela (c. 1136-antes de 1151).
* Sancha de Castela (1137-1179), casada en 1157 con Sancho IV de Navarra.
* Fernando II de León (1137-1188), rei de León.
* Constanza de Castela (1141-1160), casada en 1154 con Lois VII de Francia.
* García de Castela (c. 1142-1146).
* Afonso de Castela (1145-1149).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *A noite da raíña Berenguela*, Xosé A. Neira Cruz, Ed. Planeta Oxford, 2005.

### Ligazóns externas 
* *Berenguela, unha raíña de película*, Cidadedacultura.gal.
* *A raíña Berenguela*, entrada na páxina do IES Brión.
Compromís pel País Valencià

**Compromís pel País Valencià** (siglas: **CPV**) é unha coalición electoral integrada por Esquerra Unida del País Valencià (EUPV), o Bloc Nacionalista Valencià (BLOC), Els Verds del País Valencià (EVPV), Els Verds Esquerra Ecologista del País Valencià (VEE) e Izquierda Republicana (I.R.), que se presentaron conxuntamente baixo este nome ás Eleccións ás Cortes Valencianas de 2007, e que poderá facerse extensible a diferentes localidades da Comunidade Valenciana nas eleccións municipais. Este pacto ten por obxectivo principal evitar o bipartidismo nas Cortes Valencianas, e especialmente a maioría absoluta do Partido Popular.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*http://www.compromispelpaisvalencia.org(https://web.archive.org/web/20100501124245/http://www.compromispelpaisvalencia.org/web/index.php)
Movemento pola Autonomía da Cabilia

O **Movemento pola Autonomía da Cabilia** (en , **MAK**) nado en xullo de 2001, é un grupo autonomista non-violento que busca a independencia da provincia de Cabilia do estado arxelino. Despois da xuntanza do seu consello nacional, realizado o 4 de outubro de 2013 na localidade de Ath Hamdoune, pasou a denominarse '''Mouvement pour l'autodétermination de la Kabylie'* (en lingua cabila: *Amussu i ufraniman n tmurt n iqbayliyen'').
Están liderados polo cantante folk Ferhat M'henni, e está composto por bérberes, sobre todo arredor da cidade de Tizi Ozou, e que están frustrados polos esforzos do goberno de asimilar a minoría dentro da maioría árabe. A meta inmediata do MAK é unha autonomía rexional, pero M'henni ten descrito isto como tan só o "primeiro paso cara a un estado federalista".

O 26 de agosto de 2021, Alxeria emitiu unha orde de arresto internacional para Ferhat Mehenni.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ferhat M'henni

### Ligazóns externas
*"The Other Intifada"  Reportaxe do Boston Globe sobre o MAK 
*"Autonomy in Kabylia: breaking a taboo"  Discusión sobre o movemento autonomista en Cabilia polo Profesor Salem Chaker. 
*Sitio web oficial do MAK
España 2000

**España 2000** é un partido político español de extrema dereita que se autodefine como patriótico, social e populista. Na actualidade non ten representación parlamentaria, tendo certa presenza na Comunidade Valenciana e cunha popularidade menor en Cataluña, Granada e Madrid.

miniatura|esquerda|200px
Homólogos en Europa serían a Fronte Nacional de Le Pen (que asiste ós congresos de España 2000) en Francia ou o Partido Liberal de Haider en Austria.

## Ideoloxía
España 2000 avoga por un conservadorismo con matices, centrándose na defensa do modelo de familia e matrimonio tradicional. Algúns dos seus puntos básicos son a loita contra movementos independentistas, okupas ou antifascistas, a defensa da unidade de España, o endurecemento do control de fronteiras para impedir a inmigración ilegal así como a expulsión dos inmigrantes ilegais que se atopen no país, o fomento do investimento en gastos policiais e militares, o endurecemento das penas para delitos de terrorismo, e a discriminación cara a residentes estranxeiros á hora de acceder a un traballo, outorgando prioridade ós cidadáns españois.

Clasifícase pola súa radicalidade como estrema dereita, aínda que se autodefine como un partido populista, social e democrático. Os seus líderes son os empresarios José Luis Roberto e Salvador Gamborino. José Luis Roberto, presidente actual do partido, é á súa vez avogado e secretario xeral técnico de ANELA, a Asociación Nacional de Empresarios de Locais de Alterne (a maior organización de proxenetas de España, demandante da legalización da prostitución) e dono da empresa de seguridade "Levantina".

España 2000 foi o nome dunha plataforma que albergaba a varios partidos, como Democracia Nacional, que a abandonou ó coñecer que José Luis Roberto tiña lazos co negocio da prostitución. Este mesmo feito é actualmente o que provoca as maiores discrepancias e o rexeitamento de varios sectores da estrema dereita cara a España 2000, tales como o xa citado partido Democracia Nacional ou a agrupación neonazi Alianza Nacional.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Web oficial de España 2000
A Trabe de Ouro (revista)

***A Trabe de Ouro*** é unha revista galega de pensamento crítico, publicada por Sotelo Blanco Edicións desde 1990 con periodicidade trimestral.

Nas súas páxinas hai artigos de análise sociopolítica e pensamento, textos literarios inéditos, crítica de libros, e actualidade cultural. O seu director é o escritor Xosé Luís Méndez Ferrín, e no seu Consello de Redacción aparecen profesores, novelistas, poetas e xornalistas de diferentes xeracións e intereses, como Xosé Manuel Beiras, Olegario Sotelo Blanco ou Antón Figueroa Lorenzana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sotelo Blanco Edicións
Rodrigo Leão

**Rodrigo Leão**, nado en Lisboa en 1964, é un músico, instrumentista de teclado e baixo, e compositor portugués, cofundador do grupo Sétima Legião e compoñente tamén de Madredeus.

## Traxectoria 
En 1982 fundou a banda Sétima Legião xunto con Pedro Ayres Magalhães e Gabriel Gomes, membros de Madredeus. O nome escollido era o da lexión romana que foi a Lusitania. Dita banda sería unha grande innovación ao mesturar música folk con electrónica. Aquela experiencia mudou a concepción da música moderna portuguesa ao explorar un campo orixinal e novidoso.

Como artista en solitario segue un camiño instrumental que combina teclados electrónicos e instrumentos de corda clásicos, inspirado ao mesmo tempo pola música erudita e a música minimalista contemporánea. Suspende temporalmente os Sétima Legião entre 1993 e 1996 debido á falta de tempo polo crecente éxito do seu primeiro álbum en solitario. Abandona definitivamente os Madredeus no 1994 para dedicarse por completo á súa carreira en solitario e á preparar os álbums *Mysterium* (1995) e *Theatrum* (1996).

Despois de abandonar Madredeus comezou a explorar a combinación das súas composicións clásicas-modernas con formas de canción e instrumentación mais tradicional. Conta sempre con moitos importantes colaboradores, é o caso de Lula Pena ou Adriana Calcanhotto, a cantante brasileira, no CD *Alma Mater*. Entre os convidados nos seus traballos constan Sónia Tavares e Nuno Gonçalves dos The Gift e Rui Reininho dos GNR que participou na gravación do seu álbum en vivo titulado *Pasión*. Co disco *Alma Mater* o músico recibiu dous importantes títulos de recoñecemento público, o de Disco do Ano e o de Artista do Ano.

En 2004 editou *Cinema*, disco considerado polo editor da revista americana *Billboard* un dos mellores editados nese ano. Neste traballo participaron Beth Gibbons e Riuychi Sakamoto.

## Discografía 
### Con Sétima Legião 
* *Glória/Partida* (Single, 1983)
* *A um Deus Desconhecido* (1984)
* *Mar de Outubro* (1987)
* *De Um Tempo Ausente* (1989)
* *O Fogo* (1992)
* *Sexto Sentido* (1999)
* *História da Sétima Legião: Canções 1983-2000* (2000)
* *História da Sétima Legião II: Músicas 1983-2003* (2003)

### Con Madredeus 
* *Os Dias da MadreDeus* (1987)
* *Existir* (1990)
* *Lisboa* (en directo en Lisboa, 1992)
* *O Espírito da Paz* (1994)

### En solitario 
* *Ave Mundi Luminar* (1993)
* *Mysterium* (1995)
* *Theatrum* (1996)
* *Alma Mater* (2000)
* *Pasión* (2003)
* *Cinema* (2004)
* *O Mundo (1993-2006)* (2006)
* *Portugal, Um Retrato Social* (2007)
* *A Mãe* (2008)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial  
* Web oficial de Madredeus
Codia

**Codia** ou **códea** pode ser:

*Codia, a parte externa endurecida de alimentos como o pan ou o queixo;
*Codia, a casca das árbores;
*Codia, en xeoloxía, a codia terrestre é a parte que recobre a Terra.
Gabriel Feijoo de Araújo

**Gabriel Feijoo de Araújo** foi un escritor galego, viviu entre os séculos XVII e XVIII.

## Traxectoria 
miniatura|*Entremés famoso sobre da pesca do río Miño*.
Pouco ou case nada se sabe da súa vida. O único dato certo co que se conta consiste en que posuía o título de licenciado. Fermín Bouza-Brey, investigando os seus apelidos, chegou á conclusión de que era "*galego da orela dereita do Miño*". Ademais, este investigador estabeleceu que Feijoo de Araújo posuía vínculos familiares, polo seu apelido paterno, con Benito Xerónimo Feijoo.

Autor do primeiro entremés conservado en galego, coñecido como *Entremés famoso sobre a pesca do río Miño*, 1671?, do que Bouza-Brey fixo a primeira edición impresa en 1953. A obra está composta por 9 escenas nas que se describe *la contienda que tubieron los labradores de la feligresía de Caldelas con los portugueses sobre la pesca del río Miño*.

A importancia de Gabriel Feijoo non se debe realmente ó valor literario da súa obra, senón ó feito de que é a primeira obra de teatro en galego (con diálogos en portugués) que se coñece. Consérvase só unha copia do orixinal, na Biblioteca Nacional de España, copia realizada con numerosos erros tanto nos textos galegos como nos portugueses. Tamén cómpre destaca-lo valor que representa para o coñecemento do galego falado na Galicia do século XVII.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Literatura galega dos Séculos Escuros
### Ligazóns externas 
* Gabriel Feixó de Araúxo na Biblioteca Virtual Galega.
Jules Ferry

**Jules Francois Camille Ferry**, nado o 5 de abril de 1832 en Saint-Dié (Francia) e finado o 17 de marzo de 1893 en París foi un político francés.

É un político considerado como un dos pais fundadores da identidade republicana francesa. Foi o defensor da escola laica. Foi partidario da expansión colonial. miniatura|200px|Jules Ferry
Lena (homónimos)

O nome **Lena** pode referirse a:

*Un filme galego, dirixido por Gonzalo Tapia, ***Lena***;
*Unha deusa do xogo de rol Tormenta, **Lena**.

Como topónimo, pode referirse a:

;Fóra de Galiza

;En Asturias
***Lena**, concello asturiano:
****Río Lena**, río que atravesa o concello anterior.

;En Burkina Faso
***Lena**, departamento da provincia de Houet, .

;En Rusia
***Río Lena**, río de Siberia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Len**, lugar da parroquia de Belesar, no concello de Vilalba;
***Lela**, lugar da parroquia de Alba, no concello de Vilalba.
Fariña

miniatura|Fariña.
A **fariña** é un po resultante de moer o gran, xeralmente dos cereais (especialmente trigo, millo etc). É o principal ingrediente do pan, o alimento básico en moitas partes do mundo. Tamén se obtén fariña dalgúns legumes e de froitos secos, como a soia e a améndoa.
miniatura|Detalle de plantación de trigo.
A fariña é rica en amidón, que é un hidrato de carbono complexo. Cando a fariña se mestura con auga, o glute, unha proteína, actúa dándolle unha estrutura elástica á masa que permite "traballala" e que reteña burbullas de gas, o que resulta nunha textura final esponxosa. Este é un efecto buscado no pan, pasteis etc.

Algúns individuos padecen dunha intolerancia ao glute denominada celiaquía ou enfermidade celíaca, o que lles impide comer pan, pastas, pasteis ou calquera produto derivado do trigo, avea ou cebada, cereais que conteñen glute, pero hoxe pódense atopar no mercado produtos derivados de fariña sen glute.

## Composición 
miniatura|Fariña saíndo da roda
Composición da fariña de trigo por cada 100 g:
								

Fonte: Administración de Drogas dos EUA.

## Tipos de fariña segundo a elaboración 
miniatura|dereita|Peneira para separar a fariña do farelo
miniatura|dereita|Fariña de garavanzos..JPG
miniatura|dereita|Fariña de pataca
* Fariña refinada: fariña que se separou do farelo despois da moenda. Ten un aspecto máis branco e fino.
* Fariña integral: fariña directamente obtida do proceso de moedura. Ten un aspecto máis escuro.

## Tipos de fariña de orixe vexetal 
* Fariña de arroz: utilízase na cociña do sueste asiático.
* Fariña de mandioca: utilízase en Paraguai, a Arxentina e o Brasil.
* Fariña de castaña: utilízase en Córsega, no *Périgord* (Francia) e en Italia.
* Fariña de garavanzo: empregada en rebozados e fritos na India.
* Fariña Leudante: fariña común con lévedos que se usa na elaboración de sobremesas.
* Fariña de forza: fariña con alto contido de proteínas (glute), polo menos 12% de proteína ao peso.
* Fariña de chícharos: utilízase na cociña India.
* Fariña de pedrelo: utilízase nas *migas de fariña* e emprega *pedrelo*, as *gachas* e para o rebozado denominado *á andaluza* no peixe fritido.
* Fariña milla: procedente do millo.
* Fariña centea: procedente do centeo.
* Fariña de soia: procedente da soia.
* Fariña de fabas: procedente da faba.
* Fariña de pataca: procedente da pataca.

## Tipos de fariña de orixe animal 
*Fariña de peixe
*Fariña de óso
*Fariña de sangue
*Fariña de plumas

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Pan
*Muíño
*Trigo
*Millo

### Ligazóns externas 
* Información nutricional 
* De la farine au pain  
* Fariña de mandioca
Abulites

**Abulites** foi o sátrapa de Susiana que se rendeu a Alexandre o Grande cando este chegou a Susa. Alexandre mantívoo no posto, pero máis tarde foi executado por orde do rei macedonio, xuntamente co seu fillo Oxiatres, por crimes cometidos no goberno do territorio.
Historias de Galicia

***Historias de Galicia*** é unha serie divulgativa da Televisión de Galicia, con 32 capítulos de media hora de duración, que trata sobre feitos económicos, políticos, sociais e culturais de Galiza desde as súas orixes até a actualidade. Comezou a emitirse o 25 de febreiro de 2007.

En cada capítulo pártese de escenarios da Galiza actual e nárrase a evolución de fenómenos históricos e culturais variados, como poden ser a evolución da agricultura, a pesca, a lingua, a casa, o poder relixioso, as guerras, a nobreza, a fidalguía, a emigración, o papel da muller etc.

## Ficha técnica
*Dirección: Xosé Manuel Vega Gómez
*Realización: Ricardo X. Llovo
*Dirección Artística: Angel Amaro F.
*Vestiario: Isabel Vázquez
*Produción: Eva Gómez
*Guión Rosa G. Bello, Xosé A. Domelo e Xosé M. Vega
*Música: Manuel Conde
*Fotografía: Alberte Goitia, Quico Martínez
*Presentación: Xosé Barato

## Audiencias
* 1ª tempada: 172.000 espectadores (17,72%)
* 2ª tempada: 202.000 espectadores (19,29%)
* 3ª tempada: 140.000 espectadores (14,02%)

## Premios
* Premios Mestre Mateo 2007:
** Mellor programa de TV
** Mellor realización
** Mellor comunicador: Xosé Barato

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gravacións na televisión á carta da TVG
Awan

**Awan** foi un reino na rexión de Elam, ao sur de Susa. A dinastía de Awan reinou desde sobre o -2500 ao -2100 e foi contemporánea de Sargón I de Akkad (sobre -2334 – -2279); o seu último rei, Puzur-Inshushinak reinaría ao mesmo tempo que Urnamu de Ur (sobre -2110 – -2094). As fontes sumerias deixaron indicacións das campañas militares que axudan a comprender a historia e xeografía de Elam.

Os reis de Awan dominaron Elam e a súa dinastía foi hexemónica ata preto do -2325, en que foi sometido a imposto por Sargón I de Akkad. Dos sete primeiros reis non se sabe nada e son só unha lista de reis.

O país rebelouse contra o sucesor de Sargón, o seu fillo Rimush, sobre o -2281, baixo a dirección do rei Lukhkhishshan, auxiliado polo rei de Warakshe (tamén sublevado) Sidgau, pero a rebelión foi acorada. Os reis oitavo e noveno son mencionados (en orde inversa) nas informacións das campañas de Sargón e o seu fillo Rimush, campañas que tiñan unha finalidade económica (busca de materiais que non existían en Sumer) e non de conquista permanente.

O rei de Akkad Manishtushu (sobre -2275 – -2260) continuou as loitas ao sur de Elam chegando á zona do golfo Pérsico, que cruzou para establecer unha alianza coas 32 cidades da costa de Arabia. En tempo do rei Naramsin de Akkad (sobre -2260 – -2223) fíxose un tratado entre o rei de Susa, vasalo de Naramsin e o rei de Awan, Khita ou Hita, probabelmente tamén tributario, tratado que é o primeiro texto elamita en caracteres cuneiformes que se coñece pero que ten unha interpretación moi complexa.

Awan recuperou a plena independencia sobre o -2221 e tivo a hexemonía de Elam durante case un século. Na segunda metade do século -XXI os guti ocuparon o país e o -2116 o rei Utukhengal de Uruk derrotou ao rei guti Tiriqan nunha batalla entre Kish e Nippur, e derrocou ao novo rei guti Sium corenta días despois, apoderándose dos seus dominios. O último rei de Awan, Puzur-Inshunshinak conquistou Susa e despois Anshan e estableceu por primeira vez unha confederación elamita forte que se consolidou co sometemento dos reis de Simashki. Pero os seus sucesores perderon Susa e a dinastía dos Simáshquidas (xurdida do reino de Simashki) estableceu o seu poder en Elam.

## Lista de reis
*Tres reis de nome descoñecido (século -XXVI). 
*Peli,  sobre -2500. 
*Tata, sobre -2400. 
*Ukku-Takhesh, sobre -2380. 
*Khishur, sobre  -2360.
*Shushun-Tarana, sobre -2350. 
*Napil-Khush, sobre -2330. 
*Kikkusiwe-Temti, sobre -2325. 
*tributario de Akkad, sobre -2325. 
*Lukhkhishshan ou Lukh-Ishshan, sobre -2300.
*Khishep-Ratep ou Khishepratep, sobre -2300. 
*Khelu, (século -XXIV, sobre –2300 - -2280). 
*Khita, (século –XXIII, quizais sobre -2280 – -2240).
*Aos guti. 
*Kutikhkhinshushinnak (Puzurinshushinnak), antes do -2100.
Esteatopixia

A **esteatopixia** é un alto grao de acumulación de graxa nas nádegas e arredor delas, que é característica dalgunhas poboacións humanas. A graxa pode estenderse tamén ás coxas, ata os xeonllos, se ben a parte principal estará sempre nas nádegas.

[miniatura|esquerda|Muller e home de [khoikhoi nun debuxo de 1900]]

A esteatopixia é unha das características xenéticas dos khoisan, unha raza negra do sur de África, pero tamén dos pigmeos do centro do continente. Afecta particularmente as mulleres, se ben tamén, aínda que en menor medida, se ten observado nos homes. Ademais, de forma xeral en calquera das razas humanas, as mulleres teñen maior propensión á acumulación de graxa nas nádegas.

Entre os khoisan, a esteatopixia enténdese como un sinal de beleza, que comeza na infancia pero que se desenvolve sobre todo a raíz do primeiro embarazo. Adoita ir acompañada do denominado frontal hotentote, é dicir, duns labios vaxinais estremadamente longos, que se poden estender uns catro centímetros por fóra da vulva.

Historicamente, semella que a esteatopixia foi nun tempo unha característica dun amplo grupo de poboacións humanas que se estendían dende o golfo de Adén ata o Cabo de Boa Esperanza, das que os khoisan e os pigmeos son os últimos sobreviventes. Ademais destes dous pobos, tamén pode aparecer entre os básteres e entre as mulleres dos negritos das Andamán.

Pero os restos atopados das primeiras poboacións humanas poderían indicar que a esteatopixía era unha característica moito máis común e que estaba amplamente distribuída. Así, algunhas figuras de marfil atopadas en covas do sur de Francia presentan un gran desenvolvemento das coxas e tamén unha peculiar prolongación dos labios vulvares. Porén o tipo común de V*enus*, é dicir, das esculturiñas con forma de muller que se teñen interpretado como invocacións á maternidade, presentan grandes nádegas, pero en ángulos maiores cós habituais das nádegas con esteatopixoa (120º, mentres que non se considera esteatopixia con ángulos maiores de 90º entre o cu e o lombo).

As vantaxes de adaptación da esteatopixia son dispoñer dunha maior superficie para radiar calor, co que é máis sinxelo manter a homeostase conforme o principio de Allen. Ademais, as acumulacións de graxas son moi importantes para poder manter unha vida reprodutiva constante en todos os meses, mesmo en zonas, como é o caso, onde a estación seca pode facer minguar drasticamente a posibilidade de inxirir alimentos.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Saartjie Baartman
Nosa Terra

**Nosa Terra** ou **Nosa Terra 21** é un grupo empresarial navieiro galego, con sede en Vigo, cuxo primeiro presidente foi Xosé Silveira Cañizares e actualmente é presidido por José Silveira Martín.

Fundado en 1974 co nome da empresa **Remolcanosa**, a firma conta cunha vintena de buques mercantes e unha trintena de remolcadores, que constitúen a maior empresa do sector en España e que controla a cuarta parte da tonelaxe total dos buques cargueiros do estado. O grupo está composto fundamentalmente polos remolcadores de Remolcanosa, e polos máis de vinte cargueiros da **Empresa Naviera Elcano**, antigos cargueiros de titularidade pública, que lle foron adquiridos polo empresario Xosé Silveira en 1997 á SEPI. Tamén pertence ao grupo a empresa **Naviera Ría de Arosa**, que opera no tráfico interior dos portos de Vilagarcía, Ribeira ou A Pobra do Caramiñal. Este conxunto de buques dedícase ao transporte de petróleo, derivados a granel e gas licuado.

Ademais, o grupo, que emprega a 4.500 traballadores en todo o planeta, ten empresas satélite no Brasil e na Arxentina.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web de Remolcanosa
* Web da Naviera Elcano
* Lista dos buques da Naviera Elcano
José Silveira

Co nome de **José Silveira** podemos estar a referirnos a:
* Xosé Silveira, empresario vigués do sector da mariña mercante
* José Silveira Godinho, político portugués da segunda metade do século XX.
* José Inácio Silveira da Mota, político brasileiro do século XIX.
* José Silveira, médico brasileiro, promotor da Fundação José Silveira.
Turku

**Turku** () ou **Åbo** (), fundada no século XIII, é a cidade máis antiga de Finlandia e a quinta en poboación, con 174.868 habitantes (no ano 2005). A cidade de Turku atópase na boca do río Aurajoki no suroeste do país, é a capital da rexión da Finlandia Propia e constitúe a terceira área urbana do país cunha área metropolitana de 270.000 habitantes. A cidade posúe unha das maiores poboacións suecofalantes do país. O xentilicio finés para os habitantes da cidade é *turkulaiset* (singular: *turkulainen*). Grazas á súa localización, o porto de Turku é un dos máis activos do país.

Turku posúe unha grande identidade cultural como centro histórico de Finlandia. A cidade foi capital do país entre 1809 e 1812 cando Helsinqui converteuse na capital, e posúe a universidade máis vella do país.

## Xeografía 
### Clima 

## Transportes e comunicacións 
## Cidades irmás 
*  San Petersburgo (1953)
*  Szeged (1971)
*  Gdańsk (1958)
*  Florencia (1992)
*  Goteborg (1946)
*  Aarhus (1946)
*  Rostock (1963)
*  Bergen (1946)
*  Colonia (1967)
*  Varna (1963)
*  Bratislava (1976)
*  Constanţa (1963)
*  Tianjin (2000)
Tamén:
*  Tartu (acordo de cooperación)
*  Tallinn (acordo de cooperación)
*  Kuressaare (acordo de cooperación)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de municipios de Finlandia nos que o finés non é a única lingua oficial

### Ligazóns externas 
* Turku - Sitio oficial
* Turku - Turku, cidade finesa do nadal
* Turku TouRing - Turismo de Turku
* Mapa de Turku
Xosé Silveira

**José Baltasar Silveira Cañizares**, nado en 1938 en Helechosa de los Montes (Badaxoz) e finado o 5 de outubro de 2023 en Vigo, foi un empresario vigués do sector da mariña mercante.

## Formación 
De pai galego, naceu en Estremadura pero estudou bacharelato en Toledo e Náutica na Coruña, na especialidade de máquinas. Ao rematar a carreira, comezou a traballar como xefe de máquinas nalgúns dos buques pesqueiros de Pescanova. A principios dos setenta comeza a facer investimentos no sector inmobiliario, e en 1974 funda Remolcanosa, a primeira empresa do sector en Galiza e en España.

## Como empresario navieiro 
A primeira expansión da empresa foi a compra da portuguesa Tinita, que transforma en Remolcanosa Portugal. En 1997 adquire a empresa pública española Elcano, a maior navieira do estado naquel momento, dedicada fundamentalmente ao transporte de petróleo e derivados a granel. Múdalle o nome á empresa e chámaa Empresa Naviera Elcano, que integra no grupo empresarial Nosa Terra. Posteriormente merca a brasileira Docenave, que pasa a chamarse Elcano Brasil (2001), e crea Elcano Argentina.

En 1997 entra no negocio da sanidade coa compra da clínica viguesa Povisa, o maior hospital privado do estado. En 2002 merca tamén o sanatorio compostelán Nuestra Señora de la Esperanza.

Foi vicepresidente da cámara de comercio de Vigo e vicepresidente da aseguradora Aegón España.

## Galardóns 
* Medalla de ouro do Club Financeiro de Vigo
* Medalla de prata de Galicia en 2002.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Un extremeño es el magnate de los remolcadores gallegos .
Río Valga

O **río Valga** é un afluente do río Ulla, pola marxe esquerda

## Curso 
Nace no lugar de Requián, parroquia de Frades (A Estrada), pasando polas parroquias de Valga, Xanza e Campaña (Valga), na que desemboca no río mencionado.
Donicelas

**Donicelas** é un grupo de seis pandeireteiras de Salceda de Caselas.

## Traxectoria 
Para as Donicelas a pandeireta e os cantos tradicionais comezaron sendo un xogo desde nenas, xa que no colexio coincidiron cun mestre, Toniño -do grupo Treixadura- que soubo facer da música unha materia atractiva, xa que conseguiu que este obradoiro fose o máis solicitado polas pequenas artistas. A música das Donicelas enfeitizou primeiro un colexio, logo a toda unha vila e así apareceron as primeiras actuacións, comezaron a soar na radio, na TVG e TVE en Galiza e gravaron o disco *Que nunca foi abalada*, ademais de colaboraren noutros.

Neste primeiro disco recollen algunhas das pezas tradicionais e de autor que veñen formando parte do seu repertorio, e outras de nova colleita, coma as aprendidas dos veciños e veciñas de Barro e Arén (Cerdedo): "O balón", "Muiñeira de Barro de Arén" e "Xota da Bouzana".

## Intérpretes: 
* Rosa González: voz, pandeireta, cunchas e palmas
* Andrea Rodríguez: voz, pandeireta, cunchas e palmas
* Noelia Martínez: voz, pandeireta, pandeiro e cunchas
* Isa Troncoso: pandeireta, pandeiro e cunchas
* Bea Pérez: voz, pandeireta e cunchas
* Tere Pérez: voz, pandeireta, pandeiro, palmas e cunchas

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do grupo
Léon Blum

miniatura|dereita|Monumento en memoria de Léon Blum.

**Léon Blum**, nado en París o 9 de abril de 1872 e finado en Jouy-en-Josas o 30 de marzo de 1950, foi un home político socialista francés. Foi un dos dirixentes da Sección Francesa da Internacional Obreira (SFIO) e xefe do goberno de Francia, en particular en 1936.

## Traxectoria 
Procedía dunha familia xudía de clase media. Estudou dereito na Sorbona e graduouse en 1894. Tivo unha carreira brillante e foi nomeado auditor no ''Conseil d'Etat*. Estudaba unha segunda carreira de crítico literario. Pronto se converteu nunha das figuras literarias máis importantes de Francia. Blum demostrou pouco interese na política ata o Caso Dreyfus de 1894, que tivo nel un efecto traumático como en tantos outros xudeus franceses. Facendo campaña como dreyfusista entrou en contacto co líder socialista Jean Jaurès, a quen admiraba. Comezou a participar no diario socialista *L'Humanité*, e uniuse a SFIO (socialistas). Pronto se converteu no principal teórico do partido.

En xullo de 1914, tralo estalido da primeira guerra mundial, Jaurès foi asasinado, e Blum tomou un papel máis activo na dirección do partido. En 1919 foi elixido membro do comité executivo, e tamén representante por París ante a Asemblea Nacional francesa. En 1920 traballou duramente para evitar a ruptura entre partidarios e detractores da Revolución Rusa, pero os máis radicais se separaron, levando *L'Humanité'' con eles e fundaron o Partido Comunista Francés. A actitude dos comunistas fronte ao Pacto xermano-soviético foi criticada por Blum, quen se distanciou entón deles. Baixo Vichy, durante a segunda guerra mundial, foi perseguido por Pétain e despois detido e condenado. As autoridades francesas entregárono aos nazis, e foi deportado en marzo de 1943 a Buchenwald. Liberado polas tropas aliadas en maio de 1945, Blum volveu á política e dirixiu o último goberno provisional antes da instauración da Cuarta República, de decembro de 1946 a xaneiro de 1947. Retirouse a Jouy-en-Josas (preto de Versalles), onde morreu aos 78 anos.

## Véxase tamén
Sete Saias

**Sete Saias** é un dúo, formado polas galegas Marta Quintana e Clara Pino, que apostan por unha renovación da música folk a través do contrapunto de arpas e voces.

## Traxectoria 
O dúo xurdiu a partir do Conservatorio de Música Tradicional da Escola de Artes e Oficios de Vigo, na aula de arpa dirixida por Rodrigo Romaní. Marta Quintana e Clara Pino entrelazan voces e arpas, xunto con outros instrumentos, dándolle preferencia a composicións tradicionais galegas. Tamén hai cancións con letras de Álvaro Cunqueiro, Avilés de Taramancos ou do mesmo Rodrigo Romaní. Sacaron un disco en marzo de 2007, e leva por título *Sete Saias*. Rodrigo Romaní, ex-compoñente de Milladoiro, colaborou no mesmo realizando arranxos musicais.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do dúo 
* Vídeo musical: Rompendo a marea
* Vídeo: Bágoas de Azar