Sandro Mazzola

**Alessandro** "**Sandro**" **Mazzola**, nado en Turín o 8 de novembro de 1942, é un exfutbolista italiano, que xogaba como dianteiro ou centrocampista ofensivo. Desenvolveu a totalidade da súa carreira no Inter de Milán, co que marcou 161 goles en 568 partidos oficiais, e foi 70 veces internacional coa selección italiana.

Está considerado como un dos mellores futbolistas italianos de todos os tempos, e como un dos mellores xogadores da súa xeración, debido á súa velocidade, ritmo, creatividade, técnica e visión de gol. Quedou segundo nas votacións para o Balón de Ouro de 1971. Militou durante 17 tempadas no Inter, co que gañou catro títulos da Serie A (1963, 1965, 1966 e 1971), dúas Copas de Europa (1964 e 1965) e dúas Copas Intercontinentais (1964 e 1965), e foi o máximo goleador da Serie A na tempada 1964/65, na que tamén chegou á final da Coppa Italia, quedando preto de acadar un triplete de títulos co club. Coa selección italiana gañou a Eurocopa de 1968, sendo elixido no Equipo Ideal do Torneo, e chegou á final do Mundial de 1970. Disputou con Italia outros dous Mundiais, en 1966 e 1974.

É fillo do futbolista Valentino Mazzola, capitán do Torino falecido na traxedia de Superga. O seu irmán máis novo, Ferruccio Mazzola, tamén foi futbolista. debutou co primeiro equipo da man do adestrador arxentino Helenio Herrera durante a tempada 1960/61 nun célebre partido contra a Juventus que era a repetición dun encontro que fora suspendido por invasión do terreo de xogo por parte dos seareiros. O Inter, descontento coa decisión de repetir o partido, acudiu a Turín cun equipo formado por futbolistas xuvenís, e o resultado foi unha goleada da Juventus por 9-1, con 6 goles de Omar Sívori. Mazzola foi o autor do único gol interista.  
miniatura| Mazzola (agachado, segundo pola dereita) co *Grande Inter* na tempada 1963–64
O Inter de Herrera dese período contaba con Tarcisio Burgnich e Giacinto Facchetti como laterais, o brasileiro Jair como extremo, Mario Corso como centrocampista esquerdo, Armando Picchi como líbero, e Mazzola, que finalmente pasaría a xogar como interior dereito. O cerebro do equipo era o galego Luis Suárez, que chegara ao club un ano despois de Herrera. Xuntos, transformaron o Inter no mellor equipo de Italia, de Europa e do mundo durante os anos 60, pasando a ser coñecido como *Grande Inter*. O equipo era coñecido pola súa infame táctica defensiva, o *catenaccio*, e a súa capacidade de marcar a partir de contraataques rápidos e repentinos. Mazzola gañou catro títulos da Serie A co Inter, rematando como máximo goleador da liga na tempada 1964/65, con 17 goles, quedando preto de gañar un triplete de títulos esa campaña.

En 1964 tivo un destacado papel na final da Copa de Europa disputada no Praterstadion de Viena, marcando dous goles para que o equipo italiano derrotase ao Real Madrid e gañase o seu primeiro título europeo. Rematou o torneo como máximo goleador con sete goles, empatado co iugoslavo Vladica Kovačević do Partizan e o húngaro Ferenc Puskás do Real Madrid. Repetiu título europeo na tempada seguinte ao vencer na final ao Benfica de Eusébio e Mário Coluna. Xa na tempada 1965/66 foi eliminado nas semifinais polo Real Madrid, mentres que na tempada 1966/67 alcanzou a súa terceira final da Copa de Europa. Marcou un gol no Estadio Nacional de Lisboa, pero a vitoria foi para os Lisbon Lions do Celtic de Glasgow por 2-1. Mazzola gañou tamén dúas Copas Intercontinentais consecutivas co Inter en 1964 e 1965, e chegou á final da Coppa Italia 1964/65, ademais de conseguir un terceiro posto na Copa Italia durante a tempada 1967/68; chegou a outra final da Copa de Europa co Inter en 1972, onde perdeu 2-0 ante o Ajax. Disputou un total de 568 partidos oficiais coa camiseta do Inter, marcando 161 goles.

### Selección nacional 
[miniatura| Mazzola coa camiseta de Italia xunto a [Gianni Rivera. Ambos xogadores protagonizaron a política da *staffetta* do adestrador Ferruccio Valcareggi na Copa do Mundo de 1970.]]
Foi 70 veces internacional con Italia entre 1963 e 1974, marcando 22 goles. O seu debut coa selección foi ante o Brasil o 12 de maio de 1963, cando só tiña 20 anos, nun partido no que estreou a súa conta goleadora ao marcar un penalti. Disputou co seu país a Copa do Mundo de 1966 baixo a dirección de Edmondo Fabbri, aparecendo nos tres partidos do grupo de Italia e marcando no partido inaugural do seu país, unha vitoria por 2-0 sobre Chile. Con todo, Italia foi eliminada na primeira rolda. Máis tarde participou nas dúas seguintes edicións do torneo con Italia. No entanto, o seu maior logro coa selección produciuse en 1968, cando Italia gañou o Eurocopa de 1968 na súa casa, con Ferruccio Valcareggi como adestrador. Mazzola foi elixido no Equipo Ideal do Torneo pola súa actuación.

Dous anos despois, Italia chegou ao Mundial de México como campioa de Europa. O adestrador da selección italiana, Valcareggi, cría que Mazzola non podía xogar xunto á outra estrela creativa italiana, Gianni Rivera, que xogaba nunha posición similar no Milan. Polo tanto, Mazzola foi elixido para comezar de titular nos tres partidos da primeira rolda, debido ao seu superior fondo físico. Como os italianos tiñan dificultades para marcar durante a fase de grupos e Mazzola tiña dificultades para recuperar a forma física despois de sufrir unha gripe estomacal, Valcareggi ideou unha solución controvertida para a segunda rolda do torneo, que chamou a *staffetta* (remuda), para poder xogar cos dous futbolistas.

Catro anos máis tarde, Valcareggi utilizou aos dous xogadores xuntos na Copa do Mundo de 1974, pero o equipo italiano realizou unha mala actuación e foi eliminado na primeira rolda do torneo.

De 1995 a 1999, volveu traballar no Inter como director deportivo, antes de ser substituído polo exfutbolista e antigo compañeiro seu Gabriele Oriali. De 2000 a 2003, traballou como director deportivo do Torino.

Tamén traballou como comentarista de Rai Sport. Foi comentarista nas finais do Mundial de 1982 xunto a Luigi Colombo para Telemontecarlo (a primeira final retransmitida na televisión privada) e da final do Mundial de 2006 xunto a Marco Civoli para a RAI, ambas gañadas por Italia.

## Estilo de xogo 
[esquerda|miniatura| Mazzola xogando coa [Selección de fútbol de Italia|selección italiana nos anos 60.]]
Mazzola está considerado como un dos mellores futbolistas italianos de todos os tempos e un dos mellores xogadores da súa xeración.

A pesar de ocupar un papel máis atrasado e creativo durante gran parte da súa carreira, Mazzola tamén foi un prolífico goleador, grazas a unha gran visión de gol e á súa poderosa e precisa capacidade de ataque tanto dentro como fóra da área, o que lle permitiu proclamarse máximo goleador da Serie A na tempada 1964/65. Non obstante, Mazzola foi moi apreciado durante o seu mellor momento polo seu ritmo, aceleración e resistencia, así como a súa habilidade de caneo, axilidade, técnica e equilibrio, en particular cando corría co balón. O seu ritmo, combinado co seu excelente control do balón e a súa habilidade técnica, permitíalle superar con frecuencia aos defensores durante os partidos, tanto en situacións de un contra un como na realización de carreiras individuais.

## Palmarés 
[miniatura| Sandro Mazzola no seu debut coa [Selección de fútbol de Italia|selección italiana, xunto a Pelé.]]
**Inter de Milán**

* **Serie A (4):** 1962/63, 1964/65, 1965/66, 1970/71.
* **Copa de Europa (2):** 1963/64, 1964/65.
* **Copa Intercontinental (2):** 1964, 1965.

**Italia**

* **Eurocopa (1):** 1968.
* **Subcampión da Copa do Mundo (1):** 1970.

**Individual**

* **Capocannoniere (1):** 1964/65 (17 goles)
* **Máximo goleador da Copa de Europa (1):** 1963/64 (compartido, con 7 goles)
* FIFA XI (1): 1967
* **Equipo Ideal da Eurocopa (1):** 1968.
* **Balón de Prata (1):** 1971.
* Salón da fama do fútbol italiano : 2014 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sandro Mazzola: From Tragedy to Triumph  .
* Datos do xogador  en inter.it .