open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Madame Bovary

***Madame Bovary*** é unha novela escrita por Gustave Flaubert. Publicouse por entregas en *La Revue de Paris* dende o 1 de outubro de 1856 até o 15 de decembro do mesmo ano; e en forma de libro, en 1857.

Foi traducida ó galego por Antonio Pichel e foi publicada pola Editorial Galaxia no ano 1994.

## Contexto histórico 
A orixe do realismo, movemento da segunda metade do século XIX, atópase intrinsecamente ligado á novela épica, á novela naturalista e á novela máxica. Ademais de ser unha das seleccións literarias por excelencia no xénero do chamado romanticismo tardío, *Madame Bovary* constitúe un dos puntos de referencia para o movemento do realismo.

Porén, a historia tamén se acha estreitamente unida ó que se coñeceu como a novela alegórica, sendo tamén unha crítica á sociedade burguesa do século XIX, posterior á Revolución Francesa e ó goberno absolutista de Napoleón en Francia. Esta obra desenvolveuse en devanditos anos

En tres partes, cunha incrible agudeza literaria, Gustave Flaubert amósanos o seu punto de vista sobre a vida da sociedade de alto rango na Francia do temperán século XIX, ó casar o personaxe principal con alguén que nada lle ofrece máis que exhibila coma se fose un trofeo. *Madame Bovary* é, pois, máis que unha novela, un retrato fiel e un paradigma para a literatura realista e universal e para a filosofía francesa dos séculos XIX a XX.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
### Ligazóns externas 
* Texto orixinal no Project Gutenberg
Sobre os males que provoca o tabaco

***Sobre os males que provoca o tabaco*** (en ; romanizado como *O vredye tabaka*) é unha obra dun só acto de Anton Chekhov. Ten un único personaxe, Ivan Ivanovich Nyukhin. Foi publicada por vez primeira en 1886, mais foi revisada por Chekhov e a versión máis coñecida é a de 1902.

Foi traducida ó galego por Francisco Pillado Mayor e foi publicada pola editorial Sotelo Blanco no ano 1991.

## Sinopse 
A acción ten lugar nunha pequena vila. A esposa de Nyukhin dille que dea unha conferencia sobre "os efectos nocivos do tabaco", aínda que el é fumador. Pola súa banda, el salienta que será unha conferencia seca e aburrida, mais sempre pospón o tema real ó falar sobre os seus problemas coa súa dominante esposa.

Nyukhin quere enfrontarse á súa esposa, quere fuxir, esquecer e estar só. Quita o chaleco vello e en mal estado (unha metáfora de si mesmo). Ó final do monólogo, Nyukhin apenas dixo nada relevante sobre os efectos nocivos do tabaco, pero pídelle á audiencia que non o traizoen.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
### Bibliografía 
* Schmidt Paul, *The Plays of Anton Chekhov, A New Translation*, Harper Perennial
Un estudo en escarlata

***Un estudo en escarlata*** (en ) é unha novela de 1887 escrita polo autor escocés Arthur Conan Doyle. Esta historias supón a primeira aparición de Sherlock Holmes e do Dr. Watson, que se converterían na parella de detectives máis famosa da ficción. O título do libro deriva dun discurso que Holmes, un detective consultor, lle fai ó seu amigo e cronista Watson sobre a natureza do seu traballo, no cal describe a investigación da historia dun asasinato como o seu "estudo en escarlata": "Existe o fío escarlata do asasinato que atravesa a madeixa incolora da vida, e o noso deber é desentrañar, illar e expoñer cada centímetro del.."

A historia e os seus personaxes atraeron pouco interese por parte do público na súa primeira aparición. Só se conservan 11 copias completas da revista na que apareceu a historia por vez primeira, ''Beeton's Christmas Annual*, publicada en 1887, as cales teñen un valor considerable. Malia que Conan Doyle escribiu 56 historias curtas sobre Holmes, *Un estudo en escarlata* é unha das catro novelas no canon orixinal. A novela foi seguida por *O signo dos catro*, publicada en 1890. *Un estudo en escarlata* foi a primeira obra de ficción con detectives que incorporou a lupa como ferramenta de investigación.

Foi traducida ó galego por Elena Baillie e Xavier Alcalá e publicada pola Edicións Xerais no ano 1986 baixo o título *Estudio en escarlata*. Foi traducida por Bieito Iglesias e Manuel Vázquez e publicada pola Editorial Galaxia no ano 1995 baixo o título *Un estudio en escarlata*. No ano 2005, foi publicado de novo cunha tradución de Iglesias e Vázquez dentro da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais, baixo o título *Un estudo en escarlata''.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Xabarín (colección literaria)
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
Fausia al-Sindi

**Fausia al-Sindi** (en ), nada en Manama en 1957, é unha poeta e activista de Bahrain..
## Traxectoria
Graduouse en Comercio na Universidade do Cairo, sendo unha das primeiras mulleres do seu país en facer estudos superiores.

## Obra
*
*
*
*
*
*
*

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* www.fawzia-alsindi.com (web arquivada)
De profundis (libro)

***De profundis*** (que en latín quere dicir "dende o abismo") é o título dunha epístola escrita por Oscar Wilde entre xaneiro e marzo de 1897 e publicada por primeira vez polo seu testamenteiro literario Robert Baldwin Ross en 1905, cinco anos despois da morte do poeta e dramaturgo irlandés.

Foi traducida ó galego por Fidelina Seco Vilariño e Luz Cao Losada e foi publicada por Edicións Laiovento no ano 1994, baixo o título *De profundis e outros escritos*. No ano 2004, publicouse en Edicións Xerais unha nova tradución baixo o título *De profundis* con tradución de Seco Vilariño e Cao Losada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* Kiberd, D. (2000) *Irish Classics* Granata 
* Raby, Peter (1988) *Oscar Wilde: A Critical Study*
* Mason, Stuart (1914; new ed. 1972)  *Bibliography of Oscar Wilde*.  Rota pub; Haskell House Pub  
*
Á busca do tempo perdido

***Á busca do tempo perdido*** (en ) é unha novela dividida en sete volumes escritos por Marcel Proust. É considerada a súa obra máis destacada, coñecida pola súa lonxitude e polo seu tema da memoria involuntaria, sendo o máis famoso exemplo o do "episodio da madalena" que ocorre a comezos do primeiro volume.

O primeiro volume da novela, *Pola banda de Swann*, foi traducido ó galego por Xesús Riveiro Costa e publicado por Edicións Xerais no ano 2005.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*&nbsp;Biblioteca Galega de Clásicos Universais
### Bibliografía 
* Bouillaguet, Annick and Rogers, Brian G. *Dictionnaire Marcel Proust*. París: Honoré Champion, 2004. 
* Douglas-Fairbank, Robert. "In search of Marcel Proust" in the *Guardian*, 17 de novembro de 2002.
* Kilmartin, Terence. "Note on the Translation." *Remembrance of Things Past*. Vol. 1. Nova York: Vintage, 1981: ix–xii. 
* Painter, George. *Marcel Proust: A Biography*. Vol. 2. Nova York: Random House, 1959. 
*Proust, Marcel. (Carol Clark, Peter Collier, trans.) *The Prisoner* and *The Fugitive*. Londres: Penguin Books Ltd, 2003. 
* Shattuck, Roger. ''Proust's Way: A Field Guide To in Search of Lost Time*. Nova York: W W Norton, 2000. 
* Tadié, J-Y. (Euan Cameron, trans.) *Marcel Proust: A Life*. Nova York: Penguin Putnam, 2000. 
* Terdiman, Richard. *Present Past: Modernity and the Memory Crisis*. Ithaca: Cornell UP, 1993. 
*Woolf, Virginia. *The Letters of Virginia Woolf*. Eds. Nigel Nicolson and Joanne Trautmann. 7 vols. Nova York: Harcourt, 1976, 1977.
*Beugnet, Martin and Schmid, Marion. *Proust at the Movies''. Burlington, VT: Ashgate, 2004.
Francisco Fernández Cervera

**Francisco Fernández Cervera**, finado en Cangas o 6 de xullo de 1961, foi un industrial conserveiro e político galego.

## Traxectoria 
Dono da fábrica de conservas La Montañesa de Cangas. Unha das súas marcas gañou a medalla de ouro na Exposición Internacional de Barcelona de 1930. Foi secretario da Unión de fabricantes de conservas de Galicia en 1935. Na ditadura de Primo de Rivera foi presidente da Unión Patriótica de Cangas. En 1930 foi proclamado concelleiro polo grupo de maiores contribuíntes. Finou en Cangas con 84 anos.

## Vida persoal 
Casou con Sebastiana González Núñez e foi pai de Antonio, Francisco, Pilar, César, José e María Fernández-Cervera González.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Cangas recuerda la época dorada de su industria conservera
Carvel Rock, Illas Virxes Británicas

**Carvel Rock** (ás veces chamada **Carval Rock** ) é un illote deserto das Illas Virxes Británicas no Caribe, cun tamaño inferior a 8100 m². Atópase no bordo sur do arquipélago, ao sur e aproximadamente entre Illa Ginger e Illa Cooper.

As augas que o rodean son un gran sitio de mergullo, pero os seus cantís e a falta de praias fan practicamente imposible o desembarco.

[miniatura| left | 200px | Unha vista aérea que mostra Carvel Rock entre [Illa Ginger e Illa de Cooper]]

## Notas
## Véxase tamén
Eduardo Araujo

***Eduardo Araujo Conde**, sindicalista e político galego (m. 1938).
***Eduardo Araujo Castillo**, deportista mexicano (n. 1996).
Cruceiro da Laxe

**Cruceiro da Laxe** ou **Cruceiro de Laxe**, ou variantes, pode referirse, entre outros, a: 
* O **Cruceiro de Outeiro de Laxe**, en Allariz.
* O **Cruceiro esmoleiro do Cristo da Laxe**, en Cangas.
* O **Cruceiro da Laxe**, en Fornelos de Montes.
* O **Cruceiro de Santa María de Laxe**, en Laxe.
* O **Cruceiro do Cruce de Laxe**, en Laxe.
* Dous **cruceiros de Traba** en Traba, Laxe.
* O **Cruceiro da Laxe de Taragoña**, na Laxe, Taragoña, Rianxo.
* O **Cruceiro da Laxe Pequena**, na Laxe, Taragoña, Rianxo.
* O **Cruceiro da Laxe do Campo**, no Rosal.
* O **Cruceiro de Laxe**, en Vigo.
O Pinto, Vilar de Ordelles, Esgos

**O Pinto** é un lugar da parroquia de Vilar de Ordelles no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 223 habitantes no ano 2018, segundo datos do IGE, dos cales 117 eran homes e 106 mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilar de Ordelles 
### Parroquias de Esgos 
## Notas 
;Referencias
Vita sancti Wilfrithi

A ***Vita Sancti Wilfrithi*** (vida de Saint Wilfrid) é un texto haxiográfico do século VIII no que se explica a vida do bispo de Northumbria Wilfrid de York. Aínda que se trata dunha haxiografía, afonda nos problemas políticos relacionados coa Igrexa de Northumbria e coa historia dos mosteiros de Ripon e Hexham.

A obra forma parte dunha colección de fontes históricas escritas entre finais do século VII e comezos do VIII, que inclúe o texto anónimo *Vita Sancti Cuthberti*, as obras de Beda o Venerbel e *Vita Sancti Columbae* de Adamnán. Tanto nesta obra como noutras, a cristianización de Gran Bretaña é tratada polo miúdo e serve para documentar o período histórico anterior ao reinado de Alfredo o Grande .

## Datación e atribución 
No prefacio da *Vita Sancti Wilfrithi*, o autor revela que é un sacerdote e que se chama Estevo (Stephanus). Os escritores modernos chamáronlle "Eddius Stephanus", segundo unha cita do século XVII, aínda que hoxe moitos historiadores negan esta atribución, considerándoa incorrecta. Este erro débese a que a *Vita Sancti Wilfrithi* explica que entre 666 e 669, Wilfrid acompañou a dous profesores de canto desde Kent ata Ripon, Ædde e Æona. Beda tamén menciona a Ædde, cando escribe que "Ædde, tamén coñecido como Stephanus", fora dirixido a Northumbria por Wilfrid e fora o primeiro cantante entre os pobos dese país. Non obstante, moitos historiadores modernos consideran que esta historia non ten base.

A *Vita Sancti Wilfrithi* foi escrita aproximadamente entre 709, ano da morte de Wilfrid, e 720. Esta última data é unha aproximación á data de creación da *Vita Sancti Cuthberti*, un texto no que hai referencias a *Vita Sancti Wilfrithi*. Outras fontes indican o 716 como o ano da creación desta obra.

## Trama 
*A Vita Sancti Wilfrithi* narra a vida e a carreira eclesiástica de *Wilfrid*, dende a súa mocidade ata a súa morte, con breves notas sobre os dous principais mosteiros do santo, Ripon e Hexham. O texto narra en detalle a elección de adolescente de ser home de igrexa, as súas pelexas con Teodoro, arcebispo de Canterbury, as súas viaxes entre Inglaterra e Roma, a súa participación nos sínodos e a súa morte. O texto dedica máis dun terzo do seu contido aos "éxitos de Northumbria" mentres que dedica moito menos espazo ao período en que o santo serviu como bispo de York (686 - 691) e as súas actividades en Mercia. Como en moitas outras haxiografías escritas mentres o protagonista estaba a piques de morrer, nesta obra hai poucos milagres mencionados.

## Notas 
## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* 
* 
*
José Gallego Nogueira

**José Gallego Nogueira**, coñecido como **O neno da Camiña**, nado en Cangas cara a 1899 e finado en Pontevedra o 27 de xullo de 1937, foi un funcionario e político galego.

## Traxectoria 
Garda de Arbitrios do concello de Cangas. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Pontevedra por rebelión militar o 12 de maio de 1937 con Antonio Fernández Fernández, Agustín Sanjuán Sansinenea, José Mejuto Bernárdez, José Meis Martínez, Gumersindo Gastiasoro, Germán Chapela Leiro e Ángel Martínez Fandiño, foi condenado a pena de morte. Foi executado na Caeira (Poio) con Antonio Fernández, José Mejuto e José Meis o 27 de xullo de 1937.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Rosalía Pazo Maside

**Rosalía Pazo Maside**, nada en 1956 na Estrada, é unha artista galega.

## Traxectoria 
Compatibiliza a escultura e a pintura. A súa obra foi analizada como conceptualismo xeométrico.
## Obra 
### Exposicións colectivas 
* Na sala do Ministerio de Cultura, 1981, Santiago de Compostela
* Apartado de Novos valores, Bienal de Pontevedra
* Mostra de Artistas Galegas
* Mostra Unión Fenosa da Coruña
* Bienais de Lalín

### Exposicións individuais 
* Primeira en Santiago de Compostela
* Até 1995, sete exposicións individuais.

Ten obra no Museo Carlos Maside de Sada, A Coruña

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*Rosalía Pazo Maside, unha creadora ás voltas coa palabra, Zigzag Diario, CRTVG.
*Bibliografía en Pintores de Galicia
Galicia vista por un inglés

***Galicia vista por un inglés*** (en ) é un libro escrito polo escritor e xornalista escocés Aubrey F. G. Bell publicado orixinalmente en 1922.

Foi traducido ó galego por Xosé María Gómez Clemente e publicado pola Editorial Galaxia no ano 1994. En 2021 foi reeditado por Rinoceronte Editora.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Literatura de viaxes
* Pelerinaxes I
* Galicia (Francisco Fernández del Riego)
### Ligazóns externas 
* Páxina do libro no sitio web da Editorial Galaxia
Tempada 2018/19 do Club Deportivo Lugo

Durante a tempada **2018–19** o Club Deportivo Lugo competiu na Segunda División, sendo a oitava consecutiva na categoría desde o ascenso de 2012. Nesta temporada o club conseguiu chegar aos dezaseisavos de final da Copa do Rei. O máximo goleador do equipo foi Cristian Herrera con 10 goles.

## Material deportivo 
Para a temporada 2017–18 o club mantivo como marca de camisetas a marca dinamarquesa Hummel.

**Deseño do equipamento do CD Lugo. Tempada 2018−19**

## Xogadores 
:*Xogadores ao remate da campaña.*

### Cedidos 
## Fichaxes 
### Mercado de verán 

### Mercado de inverno 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Club Deportivo Lugo
* Segunda División 2018/19
Enderezo descoñecido

***Enderezo descoñecido*** (título orixinal en ) é o primeiro libro da escritora estadounidense Kathrine Kressmann Taylor, escrito baixo o nome de pluma Kressmann Taylor, publicado por primeira vez na súa versión completa en *Story Magazine* en 1938 nos Estados Unidos, un ano antes do estalido da segunda guerra mundial .

Toma a forma dunha correspondencia epistolar ficticia do 12 de novembro de 1932 ó 3 de marzo de 1934 entre dous moi bos amigos, Martin Schulse, de 40 anos, alemán e pai de tres mozos, e Max Eisenstein, de 40 anos, solteiro de orixe xudía. Ámbolos dous son socios dun próspero negocio de pintura en San Francisco, a Galería Schulse-Eisenstein.

Foi traducida ó galego por Emma Lázare Rodríguez e publicada por Edicións Xerais no ano 2002. No ano 2010, foi publicada de novo por Edicións Xerais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
Zona especial de conservación do Río Ouro

O **río Ouro** é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe a case todo o treito do río Ouro e ao seu esteiro na ría de Fazouro. Esta área de conservación ocupa  109 ha. dos concellos de Alfoz, Foz e Valadouro. Destaca pola ter poboación de salmón e unha flora de augas de ribeira ben conservada.

## Fauna e flora
### Flora
No río de Ouro destacan os hábitats costeiros e a súa diversidade na vexetación propia desas condicións de salinidade. Así mesmo a flora asociada ás dunas da ría e os queirogais costeiros de *Erica vagans*.

### Fauna
As especies da fauna catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:

## Lexislación
O río Ouro foi declarado como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Barca_en_Fazouro_21IX2013.jpg|Barca na ría de Fazouro.
Ficheiro:Ponte_do_tren_en_Fazouro_21IX2013.jpg|

## Notas
Os sonetos a Orfeu

***Os sonetos a Orfeu*** (en ) son un ciclo de 55 sonetos escritos en 1922 polo poeta bohemio-austríaco Rainer Maria Rilke (1875–1926). Foi publicado por vez primeira o ano seguinte. Rilke, que é "amplamente recoñecido como un dos poetas máis líricos da lingua alemá," escribiu o ciclo nun período de tres semanas experimentando o que describiu como unha "salvaxe tempestade creativa". Inspirado pola nova da morte de Wera Ouckama Knoop (1900–1919), unha compañeira de xogos da filla de Rilke, Ruth, dedicoullos como unha homenaxe, ou *Grab-Mal* (literalmente "lápida"), na súa memoria.

Foi traducido ó galego por Lois Tobío Fernández e publicado en 1980 por Ediciós do Castro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
### Bibliografía 
* .
* Rainer Maria Rilke: *Die Sonette an Orpheus.* Mit einem Nachwort von Ulrich Fülleborn. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1955.
* Rainer Maria Rilke: *Duineser Elegien. Sonette an Orpheus.* Nach den Erstdrucken von 1923 kritisch hrsg. v. Wolfram Groddeck. Reclam, Stuttgart 1997, ISBN 3-15-009624-3.
As palabras

***As palabras*** (en ) é unha autobiografía de Jean-Paul Sartre publicada en 1963.

Foi traducida ó galego por Dulce Fernández Graña e François Davo e publicada por Edicións Laiovento no ano 1999.

## Estrutura 
O texto divídese en dúas partes de lonxitude semellante, tituladas "Lendo" e "Escribindo". Porén, segundo o estudoso francés Philippe Lejeune, esta división só é unha cuestión de aparencia, xa que non afecta a progresión cronolóxica do texto. No canto diso, coida máis axeitado dividir o texto en cinco partes ou "actos":

* O primeiro acto presenta, de maneira cronolóxica, a "prehistoria" da nenez e a orixe familiar de Sartre.
* O segundo acto relata os diferentes papeis que Sartre se asignaba a si mesmo dentro da reclusión dun mundo imaxinario, feito posible pola súa familia.
* O terceiro acto conta o intre no que toma consciencia da súa impostura, a súa propia continxencia, medo á morte e a fealdade (ideas que se encadran no contexto da súa filosofía existencialista).
* O cuarto acto consiste no desenvolvemento dunha nova impostura, na que Sartre adopta diferentes estilos de escrita.
* No quinto acto, Sartre relata o seu propio engano, o cal considera a fonte do seu dinamismo. Nesta parte anuncia a escrita dun futuro segundo libro, que non chegaría xamais a completar.

Nun primeiro momento, Sartre pensou en *Jean sans terre* como título alternativo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
O terceiro home

***O terceiro home*** (en ) é unha novela policial escrita polo novelista británico Graham Greene e publicada por primeira vez en 1950. Foi escrita como un traballo preparatorio do guión do filme homónimo de Carol Reed, e foi publicada despois da estrea do filme.

Foi traducida ó galego por María Dolores Martínez Torres e publicada pola Editorial Galaxia no ano 1994.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
Á espera de Godot

***Á espera de Godot*** (en ) é unha obra pertencente ó teatro do absurdo, escrita a finais da década de 1940 por Samuel Beckett e publicada en 1952 por Éditions de Minuit. A estrea como obra teatral, dirixida por Roger Blin, realizouse o 5 de xaneiro de 1953 no Théâtre de Babylone de París. Beckett escribiu a obra orixinalmente en francés, a súa segunda lingua. A tradución ó inglés foi realizada polo mesmo Beckett e publicada en 1955.
miniatura|240x240px|Lucky e Pozzo.
A obra divídese en dous actos, e en ámbolos dous aparecen dous vagabundos chamados Vladimir e Estragon que esperan en balde xunto a un camiño a un tal Godot, con quen (quizais) teñen algunha cita. O público nunca chega a saber quen é Godot, ou que tipo de asunto teñen que tratar con el. En cada acto, aparecen o cruel Pozzo e o seu escravo Lucky (en inglés, «afortunado»), seguidos dun raparigo que fai chegar a mensaxe a Vladimir e Estragon de que Godot non virá hoxe, "pero mañá seguro que si".

Esta trama, que intencionalmente non ten ningún feito relevante e é altamente repetitiva, simboliza o tedio e a carencia de significado da vida humana, tema recorrente do existencialismo. Unha interpretación estendida do misteriosamente ausente *God*ot é que representa a Deus (en inglés: God), aínda que Beckett sempre negou isto. Beckett afirmou que derivaba de *godillot*, que en xerga francesa significa bota. O título podería entón suxerir que os personaxes están a esperar «á bota». Como nome propio, Godot tamén pode ser un derivado de diferentes verbos franceses.

Foi traducida ó galego por Francisco Pillado Mayor e foi publicada pola Edicións Laiovento no ano 2003.

## Representacións en Galicia 
A obra foi estreada en 1984 pola Compañía Luís Seoane na Coruña, e representada en 1989 por Teatro Galileo e en 1991 pola Aula de Teatro da Universidade de Santiago, as dúas nesta cidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
Traballo de campo (Heaney)

***Traballo de campo*** (en ) é a quinta colección de poesía de Seamus Heaney, quen recibiu o Premio Nobel de Literatura en 1995. Foi publicada no ano 1979 pola editorial Faber and Faber.

Foi traducida ó galego por Vicente Araguas e publicada pola Edicións Xerais no ano 1996.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
Ana, soror

**Ana, soror** (en ) é unha historia da escritora francesa Marguerite Yourcenar, publicada en París en 1934 por Grasse e, na súa forma final, en 1981 por Gallimard.

Foi traducida ó galego por María Xosé Queizán e publicada pola Edicións Xerais no ano 2002.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
Antonio Fernández Fernández (sindicalista)

**Antonio Fernández Fernández**, coñecido como **Pavito**, nado en Cangas e finado en Pontevedra o 27 de xullo de 1937, foi un albanel e político galego.

## Traxectoria 
Albanel veciño de Darbo. Presidente da Sociedade de Oficios Varios adscrita á UGT e militante do PSOE. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Pontevedra por rebelión militar o 12 de maio de 1937 con José Gallego Nogueira, Agustín Sanjuán Sansinenea, José Mejuto Bernárdez, José Meis Martínez, Gumersindo Gastiasoro, Germán Chapela Leiro e Ángel Martínez Fandiño, foi condenado a pena de morte. Foi executado na Caeira (Poio) con José Gallego, José Mejuto e José Meis, e Francisco Varela Garrido de Cerdedo o 27 de xullo de 1937.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Zona especial de conservación do Río Landro

O **río Landro** é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe parte das ribeiras do río Landro, desde case o seu comezo ata o interior do esteiro da ría de Viveiro, e do seu afluente o rego de Bravos. Esta área de conservación ocupa 127,19 ha. da mariña occidental lucense nos concellos de Ourol e Viveiro, comezando desde Bravos e Xerdiz e Miñotos e indo ata Vieiro e Magazos. Destaca pola presenza do salmón e polos hábitats de xunqueiras na marisma.

Parte deste espazo cadra co monumento natural do Souto da Retorta, e nel están os eucaliptais de Chavín.

## Fauna e flora
### Flora
Os hábitats cos que conta a vexetación deste espazo van desde aqueles dos esteiro e as lameiras que o rodean, os prados e pasteiros, as matogueiras, os queirogais, así como os bosques de ribeira, tanto de monte como das abas das ribeiras.

Nos bosques do río Landro teñen presenza os soutos e carballeiras de *Quercus robur* e *Quercus pyrenaica*, así como os bosques de ribeira de abeneiros (*Alnus glutinosa*) e freixos (*Fraxinus excelsior*).

As especies da flora catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:

### Fauna
Entre a fauna compre destacar os mamíferos acuáticos, como as londras, e as ameixas perlíferas de río. Tamén, a presenza de 9 taxóns de aves con interese de protección, como o picapeixe (*Alcedo athis*) e a papuxa do mato (*Sylvia undata*).

As especies de fauna catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:

## Lexislación
O río Landro foi declarado como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014. O espazo natural ten unha parte dentro de:
* O Monumento natural “*Souto da Retorta*”, de 3,19 ha.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Río_de_Bravos,_Ourol.jpg|Rego de Bravos, en Bravos, Ourol.
Ficheiro:Rio_Souto_da_Retorta.jpg|Souto da retorta no río Landro.
Ficheiro:Paseo_Rio_Landro_16.JPG|Ribeiras do río Landro.
Ficheiro:Paseo_Rio_Landro_17.JPG|
Ficheiro:Paseo_Rio_Landro_28.JPG|
Ficheiro:Paseo_Rio_Landro_26.JPG|Esteiro da ría de Viveiro.
Ficheiro:Ría_de_Viveiro_20X2013.jpg|Panorámica da ría de Viveiro, onde na ponte máis interior acaba este espazo protexido.

## Notas
Campionato Portugués de Rugby 2019-2020

A **tempada 2019-2020 do Campionato Nacional** foi a edición número 62 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal. A pandemia por COVID-19 detivo a competición en marzo mentres se levaba a cabo a segunda fase e o campionato foi declarado nulo sen campión nin descensos.
## Formato do torneo
O torneo contou con 12 equipos participantes: os 8 que competiron na edición anterior (é dicir, finalmente non houbo descensos) e 4 equipos ascendidos (1º, 2º, 3º e 6º na segunda categoría). Estes 12 equipos foron: o Agronomia, o Belenenses, o Técnico, o CDUL, o Direito, o CDUP, o Cascais e o Académica da edición anterior, e o Montemor, o Benfica, o Lousã e o CRAV da segunda categoría. O CRAV ascendeu polas renuncias a ascender do Évora e do Caldas, 4º e 5º na segunda división o ano previo.
 
O formato de competición contaba con tres fases.
# Na primeira había doce equipos repartidos en tres grupos de catro. A repartición dos equipos entre os tres grupos fíxose atendendo á súa clasificación na edición anterior. En cada grupo de catro equipos se disputaron seis xornadas, e os dous mellores equipos de cada grupo pasaron a loitar polo título mentres que os dous peores equipos de cada grupo pasaron a loitar pola permanencia na segunda fase do torneo.
# Na segunda fase os equipos estaban separados en dous grupos de seis equipos cada un. No "Grupo A" estiveron os seis mellores equipos da primeira fase e no "Grupo B" os seis peores. En cada grupo desta segunda fase tiñan que disputarse dez xornadas.
# Na terceira fase os catro mellores equipos do "Grupo A" disputarían as eliminatorias polo título, que consistían en semifinais e final, todas a encontro único.

## Primeira Fase
A primeira fase ou *fase de apuramento* comezou o 11 de outubro e rematou o 1 de decembro, constando de 6 xornadas e 36 encontros (12 por grupo).

## Segunda Fase
A segunda fase comezou o 7 de decembro de 2019 e non puido ser completada por mor da pandemia por COVID-19.
;Grupo A

;Grupo B

## Play Off
A fase de eliminatorias non se levou a cabo por mor da pandemia por COVID-19 e o torneo foi declarado nulo sen campión nin descensos.
;Semifinais
::Equipo 1º vs Equipo 4º
::Equipo 2º vs Equipo 3º
;Final

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da Federación Portuguesa de Rugby 
### Outros artigos 
* Selección de rugby de Portugal
Gumersindo Gastiasoro

**Gumersindo Gastiasoro Ruíz de Azúa**, nado en Áraba o 13 de xaneiro de 1878, foi un mestre e político vasco.

## Traxectoria 
Foi mestre en Coucieiro (Paderne de Allariz), Río Barba, e dende os anos trinta en Darbo. Membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza da UGT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Pontevedra por rebelión militar o 12 de maio de 1937 con José Gallego Nogueira, Agustín Sanjuán Sansinenea, José Mejuto Bernárdez, José Meis Martínez, Germán Chapela Leiro e Ángel Martínez Fandiño, foi condenado a cadea perpetua. Posteriormente a pena foi conmutada a 4 anos. En decembro de 1939 abríronlle expediente por responsabilidades políticas. Foi separado do servizo e baixa na escala en maio de 1940.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Blue Jasmine

***Blue Jasmine*** é un filme estadounidense de 2013 escrito e dirixido por Woody Allen. O filme conta a historia dunha antiga "socialité" de Manhattan (Cate Blanchett) que cae en desgraza e vese obrigada a mudarse coa súa irmá de clase traballadora (Sally Hawkins) ó seu apartamento en San Francisco. O filme tivo unha estrea limitada na cidade de Nova York o 26 de xullo de 2013, antes de estrearse en todo o país o 23 de agosto de 2013.

*Blue Jasmine* recibiu boas valoracións por parte da crítica, particularmente pola actuación de Blanchett. Blanchett gañou o Óscar á mellor actriz, e Hawkins e Allen foron nomeados a mellor actriz secundaria e mellor guión orixinal, respectivamente. Blanchett tamén gañou o Globo de Ouro, o Premio do Sindicato de Actores á mellor actriz e o BAFTA polo seu papel. O filme foi un éxito de recadación, conseguindo 97,5 millóns de dólares sobre un orzamento de 18 millóns.

## Personaxes 
* Cate Blanchett como Jeanette "Jasmine" Francis
* Sally Hawkins como Ginger, irmá de Jasmine
* Alec Baldwin como Hal Francis, marido de Jasmine
* Peter Sarsgaard como Dwight Westlake, prometido de Jasmine
* Louis C.K. como Al Munsinger, amante de Ginger
* Andrew Dice Clay como Augie, exmarido de Ginger
* Bobby Cannavale como Chili, prometido de Ginger
* Michael Stuhlbarg como Dr. Flicker, o dentista para o que traballa Jasmine
* Alden Ehrenreich como Danny Francis, fillastro de Jasmine
* Tammy Blanchard como Nora, amiga de Jasmine nos Hamptons 
* Max Casella como Eddie, amigo de Chili

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Roqeyya Sakhāwat Hussain

**Rokeya Sakhawat Hossain**, nada en Pairaband (Mithapukur, distrito de Rangpur) o 9 de decembro de 1880 e finada en Calcuta o 9 de decembro de 1932, foi unha escritora, pensadora, educadora, activista social e defensora dos dereitos da muller bengalí, máis coñecida como **Begum Rokeya**.

Considerada pioneira do feminismo no seu país, escribiu novelas, poemas, contos, ciencia ficción, sátiras, tratados e ensaios. Nos seus escritos sostivo que tanto homes como mulleres deben ser tratadas como seres racionais por igual, e que a falta de educación é a principal razón da discriminación cara ás mulleres. As súas principais obras inclúen *Abarodhbasini*, un ataque ás formas extremas de *purdah* que poñen en perigo as vidas e os pensamentos; ''Sultana's Dream*, unha novela de ciencia ficción situada nun lugar chamado Lady Land, un mundo gobernado por mulleres; *Padmarag*, outra novela utópica feminista; *Motichur*, colección de ensaios en dous volumes. En 1926 presidiu a Conferencia de Educación da Muller Bengalí convocado en Calcuta, primeiro intento significativo para reunir as mulleres en apoio do dereito á educación. Nese día, o goberno do estado concede o Begum Rokeya Padak, homenaxe a mulleres que realizasen unha contribución excepcional na loita polo recoñecemento dos dereitos da muller. Comezou a funcionar en Bhagalpur, unha zona tradicionalmente de lingua urdú, con cinco estudantes. Unha disputa coa familia do seu marido sobre as propiedades obrigouna a trasladar a escola en 1911 a Calcuta, unha zona de fala bengalí.

dereita|miniatura|Estatua de Begum Roquia no Begum Rokeya Memorial Center, Pairaband.

## Obra 
* *Pipasha* ("Thirst", 1902).
* *Motichur* (ensaios, 1º vol. 1904, 2º vol. 1922). O segundo volume inclúe historia e lendas.
* *Sultana's Dream* (1908)
* *Padmarag* (novela, 1924)
* *Oborodhbashini* ("As mulleres solitarias", 1931)
* *Boligarto* (conto curto).
* *Narir Adhikar* ("Os dereitos da muller"), ensaio inconcluso da Asociación de Mulleres Musulmás.
* *God Gives, Man Robs* ("Deus dá, o home rouba", 1927)
* *Education Ideals for the Modern Indian Girl'' (1931)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* 
*
A liña de sombra

***A liña de sombra*** (en ) é unha breve novela de Joseph Conrad ambientada no mar. É unha das súas obras tardías, foi escrita de febreiro a decembro de 1915 e publicada por primeira vez en 1916 como unha serie no ''New York's Metropolitan Magazine* (setembro—outubro) e na *English Review* (setembro de 1916-marzo de 1917). Publicouse como libro en 1917 no Reino Unido (marzo) e Norteamérica (abril). A novela describe o desenvolvemento dun mozo ó tomar unha capitanía mercante en Oriente, coa *liña de sombra'', o título que representa o limiar deste desenvolvemento.

Foi traducida ó galego por Ana Isabel Iglesias Francos e Benigno Fernández Salgado e publicada por Ir Indo no ano 2000.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
### Bibliografía 
*
Montserrat García Chavarría

**María Montserrat García Chavarría**, nada en Riotorto o 3 de novembro de 1968, é unha política galega do PSdeG.
[miniatura|Papeleta das [Xerais de abril de 2019.]]
## Traxectoria 
Xuíza de paz das Pontes de García Rodríguez entre 1991 e 2007, foi tamén voceira de Jurisgal, asociación provincial de xuíces de paz. Foi concelleira nas Pontes de García Rodríguez e mais tenente de alcalde dende 2007 ata 2019, e deputada provincial da Coruña de 2007 e 2015. Dentro do PSdeG é secretaria de coordinación territorial do PSdeG provincial da Coruña. Logo de ambas as eleccións xerais celebradas en 2019, entrou no Congreso dos Deputados pola provincia da Coruña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición
### Ligazóns externas 
* Ficha na páxina web do Congreso dos Deputados
Anatoli Papanov

**Anatoli Dmitrievich Papanov** (en ruso *Анато́лий Дми́триевич Папáнов*), nado en Viazma o 31 de outubro de 1922 e finado en Moscova o 5 de agosto de 1987, foi un actor e director de teatro ruso da época soviética.

## Traxectoria 
Seu pai, Dmitri Filippovich Papanov era un militar destinado no cruzamento ferroviario de Viazma, entón parte da *gubernia* de Smolesk. Súa nai, Elena Boleslavovna Roskovskaia era unha modista polaca que ao casar se converteu á fe ortodoxa. Seu pai formaba parte dunha compañía teatral de afeccionados organizada por Nikolai Plotnikov e na que tamén actuaba Evgenia Luchesarskaia, antiga actriz nos teatros imperiais e dona do comandante da gornición de Viazma. Cando as pezas requirían nenos, Anatoli e súa irmá botaban unha man saíndo a escena.

En 1930, a familia trasladouse a Moscova. De mozo traballou nunha fábrica e con 17 anos principiou a estudar na escola de teatro no club da fábrica Kauchuk que organizaron actores do Teatro Evgeny Vakhtangov e que dirixía Vasilii Kuza, a quen Papanov consideraba o seu primeiro mestre. En 1937 apareceu por primeira volta nun filme, un pequeno papel como mariño en *Lenin v oktyabre* e logo aparecu noutros filmes como extra. En 1941 durante o inicio da guerra na URSS Papanov incorporouse á fronte como sarxento primeiro ao mando dun pelotón artillaría antiaérea. O 22 de marzo de 1942 nunha acción preto de Khárkiv cercárono as tropas inimigas e resultou ferido, con feridas graves na perna dereita e a perda de dúas dedas. Tras rematar os estudos en 1946 marchou a Klaipeda coa súa muller e os seus antigos compañeiros de curso como a compañía estable do recentemente reaberto Teatro Dramático de Klaipeda. En 1966 Eldar Ryazanov estreou *Beregis Avtomobilya*, no que Papanov compartía protagonismo co seu amigo Andrei Mironov, con Mironov como un moderno contrabandista, e Papanov como seu sogro, un veterano de guerra que se moquea del o tempo todo. A popularidade da parella levou en 1968 a Leonid Gaidai a elixilos para a comedia *Brilliantovaïa rouka* encarnando un par de contrabandistas que tentan quitarlle a "escaiola de diamantes" do heroe. O filme vírono máis de 76 millóns de espectadores no ano da súa estrea, converténdose no terceiro filme soviético máis popular de todos os tempos. En 1971, Gaidai escolleu de novo á parella para a súa adaptación da novela de Ilf e Petrov *12 stulyev* mais despois optou por outros actores e foi na adaptación que realizou Mark Zakharov para a televisión da novela onde a parella se reuniu por derradeira volta.

Actuou en máis de setenta producións cinematográficas. Tamén foi moi recoñecido o seu labor como actor de voz para animación, participando en máis de cen producións, en especial salienta o lobo, protagonista de *Nu, pogodi!*, que se converteu en emblema do propio actor .

En 1987 dirixiu unha montaxe da peza *Posledniye*, drama de Gorki, e como crente quixo completar a obra cunha pregraria, e para evitar posibles prohibicións inseriu unha gravación de radio co cantante de ópera Fedoror Chaliapin executando unha oración

## Notas
Illas Cayemites

Os **Cayemites** son un par de illas situadas no golfo de Gonâve, nas costas do suroeste de Haití. As dúas illas, coñecidas individualmente como **Grande Cayemite** e **Petite Cayemite**, teñen unha superficie combinada de 45&nbsp;km². Petite Cayemite está xusto ao oeste da illa máis grande, Grande Cayemite. As illas están aproximadamente a 35&nbsp;km ao leste da cidade de Jérémie e están no departamento administrativo de Grand'Anse. A poboación divídese principalmente en tres aldeas, L'Anse à Maçon situada ao sur, Pointe Sablée ao oeste e Anse du Nord ao norte.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa de localización das illas
Caios de Morant

**Caios de Morant** é un grupo insular en mar a fóra a 51&nbsp;km ao SSE fronte a Morant Point, Xamaica. Son un dos grupos insulares exteriores pertencentes a Xamaica, os outros son os Caios de Pedro. Están situados en  e constan de catro pequenos illotes agrupados moi xuntos ao longo do bordo sueste de Morant Bank, un banco de forma crecente relativamente extenso de coral de máis de 7&nbsp;km de lonxitude, que ascende desde 1000 m. A superficie de Morant Bank é de aproximadamente 100&nbsp;km. A superficie sumada dos catro caios é de só 16´0 hectáreas. Os caios de Morant son baixos, na súa maioría deshabitados, visitados estacionalmente polos pescadores e en fronte de arrecifes moi expostos sobre os que o mar rompe constantemente.

## Historia 
As caios foron anexados en 1862 polo Reino Unido e anexados a Xamaica en 1882.

## Flora e fauna 
As illas teñen escasa vexetación e son unha zona de nidificación de tartarugas mariñas e tartarugas.
Os ovos de aves mariñas e o guano recóllense periodicamente.

## illotes 
**Cay-North East**, en , divídese ás veces en tres partes, o mar lévase a area que as conectan. Hai unha aldea de pescadores, establecida polo Ministerio de Agricultura xamaicano, con varias cabanas e un depósito de auga no lado sur do caio. Hai un faro en Breezy Point, o punto máis oriental do caio e de Xamaica.

**Cay noroeste**

**Cay South-East**, en , atópase a 1´9&nbsp;km ao SSW de Caio Nordés. As linguas de area, que se estenden dende os seus extremos, alteran a súa forma coas estacións do ano, no verán, a lingua SW é barrida e deposítase no lado oestedo caio.

**South-West Cay** (South Cay), en , atópase a 1´6&nbsp;km ao suroeste de South-East Cay. Unha cornixa rochosa que se estende desde o caio é usada como peirao.

## Notas
## Véxase tamén
Hajah Norsiah binti Haji Abdul Gapar

**Hajah Norsiah binti Haji Abdul Gapar**, nada en Seria o 24 de abril de 1952, é unha escritora de Brunei en lingua inglesa e lingua malaia.

## Traxectoria
En 1997 fixo un mestrado en Química Clínica pola Universidade de Londres. En 2009 recibiu o S.E.A. Write Award.

## Obra
**Hidup Ibarat Sungai, Dewan Bahasa dan Pustaka*, (DBP), 1972
**Bunga Rampai Sastera Melayu Brunei*,  1984
**Puncak Bicara*, 1985
**Pengabdian*,  1987
**The Islamic Interpretation of ‘Tragic Hero’ in Shakespearean Tragedies*, IIUM Press, 2001
**Colonial to Global: Malaysian Women’s Writing in English, 1940s-1990s*, IIUM Press, 2001
**In the Art of Naming: A Muslim Woman’s Journey*, 2006
**Janji kepada Inah *, DBP:Brunei, 2007
**Tsunami di Hatinya*, 2009.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Brunei 2009, en SeaWrite
Valentina Martínez Ferro

**María Valentina Martínez Ferro**, nada en Santiago de Compostela o 21 de xuño de 1976,  é unha política galega do Partido Popular, deputada no Congreso dos Deputados.

## Traxectoria 
Licenciouse en ciencias políticas e da administración na Universidade de Santiago de Compostela e realizou un mestrado en estudos europeos na Universidade Católica de Lovaina. Especializada en relacións internacionais, formou parte da Secretaría de Relacións Internacionais do Partido Popular de 2002 a 2012.

Foi de número 28 da lista do PP para as eleccións ao Congreso dos Deputados de 2011 pola circunscrición de Madrid sen saír elixida, e no ano seguinte asumiu o posto de directora de gabinete de Jorge Moragas, director pola súa banda do gabinete do presidente do Goberno, Mariano Rajoy. Tras a renuncia de Alberto Ruiz-Gallardón en 2014, tomou posesión como deputada e nesa lexislatura exerceu de voceira adxunta na Comisión de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento e como vogal na Comisión de Asuntos Exteriores e mais na de Orzamentos.

Nas eleccións ao Congreso de 2016 foi de número 17 por Madrid sen entrar na cámara nun primeiro momento. Secasí, tomou posesión como deputada da XII lexislatura o 19 de xuño de 2018 ao substituír a Mariano Rajoy despois da súa renuncia. En xullo de 2019 integrouse como vogal nas comisións de Asuntos Exteriores, Transición Ecolóxica, Cooperación Internacional para o Desenvolvemento e na Comisión Mixta Congreso-Senado para a Unión Europea.. Dende 2019 é secretaria de relacións internacionais do PP. Nas eleccións xerais de novembro recuncou na lista do partido pola Coruña e mantivo o seu escano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición
### Ligazóns externas 
* Ficha na páxina web do Congreso dos Deputados
Xoán I de Francia

miniatura|Xoán I *o Póstumo*
**Xoán I de Francia e Navarra** *o Póstumo*, nado no Palacio do Louvre (París) o 15 de novembro de 1316 e finado no mesmo lugar o 19 de novembro dese mesmo ano, foi rei de Francia e Navarra (1316).

## Traxectoria 
### Orixes familiares 
Naceu no Palacio do Louvre de París o 15 de novembro de 1316, sendo o único fillo masculino do rei Lois X de Francia e da súa segunda esposa Clemencia de Hungría. Era neto pola liña paterna de Filipe IV de Francia e da raíña Xoana I de Navarra e por liña materna de Carlos I de Hungría. Era irmán, por parte do pai, da raíña Xoana II de Navarra.

### Fillo póstumo 
Xoán I naceu en novembro, cinco meses despois da morte do seu pai. Á morte do seu pai, estableceuse a rexencia do seu tío Filipe de Francia, á espera de ver o sexo do recentemente nado e cederlle os dereitos reais, sempre que fose un fillo varón, ou de escoller un novo monarca, no caso de que se tratase dunha muller, que non podía reinar en Francia con cargo á Lei sálica.

Desde o momento en que naceu foi nomeado rei de Francia, pero morreu o 19 de novembro no palacio do Louvre, despois de cinco días do seu nacemento. Sucedeuno o rexente e tío de Xoán I, Filipe V de Francia.

### Pretensións ao trono 
A súa irmá máis vella, Xoana de Navarra, disputoulle o trono ao seu tío. Segundo a lei sálica, non podía reinar en Francia, pero si no Reino de Navarra, polo que invocou os seus dereitos sobre Navarra. Tamén invocou a Lei feudal, pola que si que podían reinar as mulleres.

Malia as súas reclamacións sobre Navarra, tivo que esperar á morte dos seus tíos Filipe V e Carlos IV de Francia para acceder ao trono navarro.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* . Tradución ao inglés: . Tradución ao francés:  
* Reedición: 
* 
* 
*  (nº na Bibliothèque National de France: 39363807). 
*
Navacerrada

**Navacerrada** é un concello e unha localidade española situada no noroeste da Comunidade de Madrid, na ladeira sur da serra de Guadarrama. Tiña en 2018 unha poboación de 2.911 habitantes.

Ten unha extensión de 27,29&nbsp;km² e está situado a 52&nbsp;km ao noroeste da cidade de Madrid. Atópase sobre o encoro de Navacerrada, á entrada do val da Barranca. Forma parte do Camiño de Santiago de Madrid.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Astérix e os godos

***Astérix e os godos*** Foi publicado orixinalmente no ano 1963.

Foi traducido ó galego por Eduardo Blanco Amor e publicado por Mas-Ivars en 1978. A tradución deste volume aparece asinada por "Juan Blanco Amor". En maio de 2015, publicouse unha nova tradución de Valentín Arias, Xavier Senín e Isabel Soto por Edicións Xerais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do libro en Edicións Xerais
A volta á Galia de Astérix

***A volta á Galia de Astérix*** Foi serializado por vez primeira na revista *Pilote*, nos números 172-213, en 1963.

Foi traducido ó galego por Antonio Pichel e publicado pola Editorial Galaxia en 1998. En maio de 2016, publicouse unha nova tradución de Xavier Senín e Isabel Soto para Edicións Xerais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do libro en Edicións Xerais
Constante Lorenzo Melón

**Constantino Lorenzo Melón** foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Membro do Sindicato de Agricultores de Teis, en decembro de 1928 foi nomeado delegado para representar o sindicaro no Comité da Federación Agrícola de Lavadores. Foi director de *El Campesino*, *Órgano del Sindicato de Agricultores de Teis*. Na República foi tesoureiro do Comité do Partido Republicano Gallego de Teis en 1932.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*