open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ildefonso Feijoo del Río

**Ildefonso Feijoo del Río**, finado en Vigo en xullo de 1903, foi un político galego.

## Traxectoria 
Militou no Partido Republicano Federal. Foi concelleiro en Vigo e na Primeira República Española foi elixido alcalde de Vigo en 1873. En 1882 foi o representante da provincia de Pontevedra na I Asemblea Federal de Madrid. Con Federico Tapia, delegado pola Coruña, e Telesforo Ojea Somoza, representante de Lugo, presentou varios relatorios á Asemblea. Foi presidente do Comité provincial do Partido Republicano Federal. Finou en Vigo en xullo de 1903.
## Vida persoal 
Casou con Dolores Valdés Sotomayor e foi pai de Ildefonso Feijoo Valdés.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Rolls-Royce RB.183 Tay

O **Rolls-Royce RB.183 Tay** é un motor turboventilador de índice de derivación medio desenvolvido a partir do núcleo do RB.183 Mk 555 Spey e usando un ventilador escalado directamente a partir do Rolls-Royce RB.211-535E4 para producir versións cun radio de derivación de 3.1:1 ou maior. O compresor IP e a turbina de baixa presión deseñáronse usando tecnoloxía do programa RB.211. 

O motor encendeuse por vez primeiro en agosto de 1984. O Tay 650 tiña unha nova turbina de alta presión que incorporaba tecnoloxía nova que fora probada no RB.211-535E4. Este motor tamén tiña un novo combustor para unha maior durabilidade. A familia *Tay family* é usada en varios avións de pasaxeiros e grandes avións executivos, como a familia Gulfstream IV, o Fokker 70 e o Fokker 100, sendo a última versión usada para remotorizar Boeing 727-100.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gunston, Bill. *World Encyclopedia of Aero Engines*. Cambridge, England. Patrick Stephens Limited, 1989.
Juanito González

**Juan González Lorenzo**, coñecido como **Juanito González**, nado en Neda o 5 de decembro de 1928 e finado en Ferrol o 4 de agosto de 2000, foi un futbolista galego, que xogaba de porteiro.

## Traxectoria 
Despois de debutar na Terceira División co Galicia de Ferrol, en 1947 fichou polo Racing de Ferrol, da Segunda División. Debutou co equipo verde, adestrado por Hilario, nun partido da Copa Federación Galega ante a Lucense.
Con todo, o Racing incorporou ese ano ao tamén porteiro Juanito Alonso, polo que González só puido disputar cinco partidos de liga durante a tempada. Xogou o seu primeiro enconto na categoría de prata o 12 de outubro dese ano, nunha derrota por 4-0 ante o Badalona e fíxose definitivamente coa titularidade trala marcha de Alonso ao Real Madrid. Nas súas tres campañas no equipo ferrolán, disputou 52 partidos entre liga e Copa do Xeneralísimo.

En xuño de 1950 asinou un contrato por catro tempadas co Racing de Santander, a cambio de medio millón de pesetas. Debutou na Primeira División contra o Alcoyano e foi titular durante case todos os partidos da tempada no equipo de Antonio Barrios. Continuou ocupando a portería cántabra durante a tempada 1951/52, pero perdeu protagonismo na seguinte, despois de sufrir unha lesión e perder a titularidade ante Ortega.

En 1953 fichou polo Real Madrid, onde volveu coincidir co porteiro vasco Alonso e co cambadés Pazos. Estes dous repartíronse as titularidades na portería, polo que González non puido disputar nin un só minuto en partido oficial na súa primeira tempada en Madrid, que acabou coa conquista da liga por parte do club branco. Finalmente debutou co equipo na súa segunda campaña, substituíndo ao lesionado Alonso nun partido contra o Sevilla no estadio de Nervión. Xogou un total de sete encontros ese ano, no que conquistou unha nova liga, pero nas seguintes dúas tempadas non volveu disputar ningún partido máis, sendo o elixido na portería case sempre Alonso, e nalgunhas ocasións Javier Berasaluce. Ademais de tres ligas e dúas Copas Latinas, gañou as dúas primeiras edicións da Copa de Europa, aínda que non chegou a debutar na competición europea.

Durante a tempada 1957/58 xogou co Córdoba na Segunda División. Faleceu en Ferrol o 4 de agosto do ano 2000, aos 71 anos de idade, vítima dun cancro de larinxe.

## Palmarés 
;Racing de Ferrol
* **Copa Federación Galega (1):** 1946/47.

;Real Madrid
* **Primeira División (3):** 1953/54, 1954/55, 1956/57.
* **Copa de Europa (2):** 1955/56, 1956/57.
* **Copa Latina (2):** 1954/55, 1956/57.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador no sitio web do Real Madrid .
Músculo glúteo máximo

O **músculo glúteo maior** ou **músculo glúteo máximo** (**)** é un músculo groso, romboide e oblicuo do membro inferior.

## Situación e disposición 
Está situado na rexión posterior da pelve, tamén chamada *rexión glútea*. As súas fibras están dispostas de forma descendente. Consta de dous planos, un superficial e outro profundo. Abaixo atopamos principalmente o glúteo medio. Ten forma grosa e ancha, romboidal. É un dos músculos máis grandes e fortes do corpo humano. 

É o máis grande e máis externo dos tres músculos glúteos e constitúe unha gran parte da forma e aspecto de cada lado das cadeiras. Os outros músculos dos glúteos son o medio e o mínimo, e estes ás veces coñécense de xeito informal como glúteos.

O músculo está formado por fascículos musculares que se atopan paralelos entre si, e están recollidos en feixes máis grandes separados por septos fibrosos.

## Función 
É o principal músculo extensor da cadeira. A parte inferior do músculo tamén actúa como adutor e rotador externo da extremidade inferior. As fibras superiores actúan como abdutores das articulacións da cadeira. É o músculo principal para levantarse

Cando o glúteo maior toma o seu punto fixo na pelve, estende a articulación acetabulofemoral e fai que a coxa se aliñe co corpo.

Tomando desde abaixo o seu punto fixo, que actúa sobre a pelve, o soporte e o tronco sobre a cabeza do fémur; isto é especialmente evidente cando está de pé nunha perna.

A súa acción máis poderosa é facer que o corpo recupere a posición erguida despois de agacharse, tirando a pelve cara a atrás, sendo asistido nesta acción polo bíceps femoral (cabeza longa), semitendinoso, semimembranoso e adutor. Dada esta funcionalidade, é o principal músculo efector do exercicio de forza de agachamento. Está vinculado ao poder de manter o tronco nunha postura erecta bípede. Outros primates teñen cadeiras moito máis planas e non poden estar erguidos.

O glúteo maior é un tensor da fascia lata e, debido á súa relación coa banda IT, estabiliza o fémur nas superficies articulares da tibia durante a posición de pé cando os músculos extensores están relaxados.

### Acción de extensión e rotación lateral 
* Co ilíaco fixo: Crea extensión da cadeira e rotación externa. As fibras inferiores tamén exercen certa adución da cadeira. En cambio, os superiores realizan a abdución, principalmente en colaboración sinérxica co seu antagonista tensor da fascia lata. O conxunto destes dous músculos xunto coa propia fascia lata chámase *deltoides glúteo* .
* Co fémur fixo: Con ambos lados ao mesmo tempo, realizar unha retroversión da pelve. É un músculo clave para estabilizar a pelve na postura erguida. Cun só lado, move o ilíaco en retroversión, rotación interna e inclinación lateral interna. En *sinerxía antagónica* co iliopsoas estabiliza a pelve para manter a erección da columna vertebral.

## Notas 
## Véxase tamén 
* glúteo menor
* glúteo medio
* nádegas
* mioloxía
Jesús María Lires López

**Jesús María Lires López**, alcumado ***Gallego***, nado en Galicia o 20 de abril de 1920 e finado en Bogotá o 15 de abril de 1998, foi un futbolista e árbitro galego. Emigrado á Arxentina, xogaba de dianteiro e militou nese país nas filas do Quilmes e do Defensores de Belgrano. Con todo, a súa fama como futbolista chegoulle en Colombia, onde destacou no Independiente Santa Fe, club cuxo ataque liderou na conquista da primeira edición do campionato colombiano en 1948. Posteriormente xogou no Millonarios e no Universidad Nacional de Colombia.

## Traxectoria 
### Quilmes 
Nado en Galicia, emigrou sendo neno coa súa familia á Arxentina. Alí comezou a xogar ao fútbol e en 1940 debutou na Segunda División co Quilmes Atlético Club, club no que militou ata 1944.

### Defensores de Belgrano 
Despois de catro anos defendendo as cores do Quilmes, en 1945 fichou polo Defensores de Belgrano, tamén da Segunda División, onde xogou durante unha tempada.

### Independiente Santa Fe 
No ano 1947 deixou a Arxentina e trasladouse a Colombia, onde comezou a xogar no Independiente Santa Fe da cidade de Bogotá en 1948. Santa Fe coroouse como o primeiro campión colombiano e Lires López contribuíu como o máximo goleador do equipo con 20 goles, e o segundo do campionato, só por detrás de Alfredo Castillo. Foi tamén o primeiro xogador da historia do fútbol profesional colombiano que fallou un penalti, ante Deportes Caldas.  

Para o ano 1949, Santa Fe fichou varios futbolistas arxentinos e Lires López tivo que competir por un posto cos seus compatriotas Hermenegildo Antón, Luis "Flaco" López, René Pontoni e Herraldo Ferreyro, así como co colombiano Rafael Humberto "Canoíta" Prieto. Esta histórica dianteira logrou marcar 102 goles en 26 partidos, e está considerada unha das mellores da historia do club. Con todo, o equipo bogotano non revalidou o título e só puido ser terceiro.

### Millonarios 
En 1950 fichou polo outro gran club de Bogotá, o Millonarios, que viña de ser campión. Alí xogou durante só un semestre, compartindo equipo con destacados futbolistas como Alfredo Di Stéfano ou Adolfo Pedernera.

### Universidad Nacional 
A mediados de 1950 deixou Millonarios e pasou a xogar no Club Universidad Nacional de Colombia, no que se retirou ese mesmo ano.

### Carreira como árbitro 
Despois da súa retirada como futbolista, comezou a súa carreira como árbitro profesional da División Maior do Fútbol Colombiano (Dimayor), labor que exerceu durante varios anos.  Tras deixar a arbitraxe, instalouse na cidade de Bogotá, onde viviu ata a súa morte o 15 de abril de 1998 aos 78 anos.

## Palmarés 
;Independiente Santa Fe
* **Campionato de Colombia (1):** 1948.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFA .
Francisco Caridad Mateo

**Francisco Javier Caridad Mateo**, nado en Cambre o 16 de novembro de 1907 e finado na Coruña o 14 de setembro de 1996, foi un aparellador, militar e político galego.

## Traxectoria 
Fillo do xeneral Rogelio Caridad Pita. Pasou a súa infancia e mocidade na Coruña. Afiliado ao Partido Comunista de España, impartiu unha conferencia na Casa do Pobo da Coruña sobre o Estatuto de Galicia en xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia ao golpe na Coruña. Fusilado o seu pai, Rogelio Caridad, incorporouse cos seus irmáns ao bando republicano. Foi ascendido a tenente en outubro de 1938. Ao remate da guerra marchou a Francia e foi internado no campo de concentración de Argelès-sur-Mer. Despois exiliouse en México, arribando ao porto de Veracruz o 27 de xullo de 1939 a bordo do buque Mexique. Volveu clandestinamente a España enviado polo PCE, utilizando o nome **Manuel Vidal García**. En 1944 chegou a Galicia con José Gómez Gayoso, instalándose na Coruña. Foi detido pola Garda Civil en novembro de 1944 e trasladado a Madrid xunto con Alfonso Bengoa Ibabe e Práxedes Garcés de Mingo e condenado a prisión en 1945. O PCE acusouno de revelar información secreta nos interrogatorios e foi expulsado do partido. Estivo preso na Prisión Central de Burgos, de onde saíu en liberdade condicional en 1956. Nos anos sesenta era caixeiro da empresa PEBSA da Coruña. Finou na Coruña o 14 de setembro de 1996.
## Obras 
* *La Coruña, capital de Galicia*, 1978.
## Vida persoal 
Casou con María Manzanero Salas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na Secretaría de Gobernación. Departamento de Migración de México

* Ficha e Los de la sierra
Músculo sóleo

O músculo **sóleo** (*musculus soleus*) é un músculo ancho e groso da parte inferior das pernas, debaixo dos xemelgos. Nos humanos e outros mamíferos, a sola vai dende xusto por debaixo do xeonllo ata o talón, e as súas funcións inclúen estar de pé e o xesto de camiñar. Está moi relacionado cos xemelgos, e algúns anatomistas considéranos un só músculo, o tríceps sural. O nome *soli* provén do latín *solea*, que significa *sandalia*. Non todos os mamíferos teñen músculo único: por exemplo, os cans non teñen; nos cabalos é un órgano vestixio.

## Inserción 
Insírese na parte superior da cabeza, bordo e cara posterior do peroné, na liña oblicua e bordo interno da tibia e no arco do sóleo, na parte inferior, a unha aponeurose que se estreita e contribúe, cos xemelgos, para formar o tendón de Aquiles, na cara posterior do calcáneo.

## Función 
A función principal dos músculos da perna, incluído o sóleo, é a flexión, aumentando o ángulo entre o pé (anatomía) e a perna. Son músculos fortes e vitais para camiñar, correr e bailar. O sóleo xoga un papel moi importante para manternos de pé; se non fose pola súa constante acción, o noso corpo caería cara a adiante.

Ademais, mentres está de pé, a única é responsable do retorno do sangue venoso ao corazón, e coñécese comunmente como *bomba do músculo esquelético*, *corazón periférico* ou *bomba sural do tríceps*.

O músculo sóleo ten unha maior proporción de fibra muscular lenta que outros músculos. Nalgúns animais, como a cobaia ou o gato, o sóleo está feita de fibra muscular lenta ao 100%. O sóleo humano ten unha composición que varía entre o 60 e o 100% de fibra muscular lenta.

## Galería 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* A. Agur, *Arquitectura do músculo sóleo humano, modelado informático tridimensional do músculo cadáver e documentación ecográfica in vivo* . Universidade de Toronto (tese de doutoramento)
Natalia Litvinova

**Natalia Litvinova**, nada en Homieĺ, Belarús, en 1986 é unha escritora e editora arxentina de orixe belarusa, dedicada ao campo da poesía e da tradución.

## Traxectoria 
Litvinova naceu en  Homieĺ, Belarús, en 1986, cinco meses despois do accidente na central nuclear de Chernóbil. Nos anos 90, cando estaba a piques de cumprir os dez anos, a súa familia decidiu emigrar a Bueno Aires.

Comezou a escribir versos motivada pola poesía e a tradición oral de Lorca: o conto, os chistes, os chismes, as cancións. Con vinte anos asistiu a un obradoiro impartido polo poeta arxentino Javier Galarza. Alí deu forma ao seu primeiro poemario, no que recolle certos acontecementos acontecidos na súa infancia. Á hora de compoñer a súa obra, Litvinova inspírase en autores que escribiron sobre guerras e exilios desde diferentes perspectivas e experiencias, con cuxos temas se sente identificada. En 2016 creou xunto a Tom Maver a Editorial Llantén, con sede en Buenos Aires, especializada na tradución de poesía rusa clásica, contemporánea e marxinal. Compilou e traduciu varias escolmas de poetas rusos da Idade de Prata como Innokenti Ánnenski, Sergei Esenin ou Marina Tsvetaeva, entre outros. e coordina a sección dedicada ás letras arxentinas da *Revista Ombligo*. Representou a Arxentina no IX Festival Internacional de Poesía de Granada (Nicaragua) en 2015.
[miniatura|Con [Elena Medel na Libraría Paz de Pontevedra en maio de 2022]]
En maio de 2022 foi a gañadora da Residencia Latitude 43, convocada pola Residencia Literaria 1863 co patrocinio do concello da Coruña. O xurado estivo composto por Berta Dávila, Dores Tembrás e Afonso Becerra de Becerreá.

## Obra 
### Poemarios 
* *Esteparia* (2010). Ediciones del Dock. Reeditado en España e en Uruguai.
* *Balbuceo de la noche* (2012). Melón editora. ISBN 987283471-7.
* *Grieta* (2012). Gog y Magog. Reeditado en España e en Costa Rica. ISBN 978-84-16149-09-4.
* *Rocío Animal* (2013). La Pulga Renga.
* *Todo ajeno* (2013). Vaso roto. ISBN 978-84-15168-71-3.
* *Cuerpos textualizados* (2014). Letra viva. Escrito en coautoría con Javier Galarza
* *Siguiente vitalidad* (2015). Audisea. Reeditado en España (por La Bella Varsovia, en 2016), México e Chile
* *Cesto de trenzas* (2018). La Bella Varsovia. ISBN 978-84-946544-8-0.
* *La nostalgia es un sello ardiente* (2020). Llantén. Reeditado en España (por La Bella Varsovia, en 2020) ISBN 978-987-863-981-9.
* *Soñka*, *manos de oro* (2021*).* Lantén. 72 páxs. ISBN 9789874768384.

### Antoloxías 
* *Jardín, cien poemas sobre flores, de cien poetas argentinxs*. Proxecto Camalote.
* *Antología premio estímulo 2017* (2017). Vinciguerra. ISBN 978-987750175-9.

## Premios 
* 2017: Premio estímulo da Fundación Arxentina para a Poesía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Natalia Litvinova na Libraría Paz de Pontevedra, maio 2022. Vídeo
Músculo sartorio

O **músculo sartorio** é un músculo da rexión anterior da coxa, o máis superficial, ten forma de cinta que atravesa toda a coxa diagonalmente cara a dentro e cara a abaixo. É o músculo máis longo do corpo (mide aproximadamente, nun adulto, uns 35-55 cm de media).

## Orixe do nome 
*Sartor* significa *xastre* en latín. Unha das teorías que indican a súa orixe é que ao contraer este músculo conséguese a típica posición de traballo do xastre: sentado coas pernas cruzadas.

## Viaxe 
Cando chega á zona inferior da coxa, o sartorio vólvese horizontal e cruza cara á zona interna do xeonllo, do que é músculo flexor, cruza o xeonllo de atrás cara a adiante e de arriba abaixo, o tendón aplánase e ensánchase cando alcanza a entreliña da articulación. Insírese ao comezo da diáfise da tibia pola súa cara medial. No mesmo lugar no que se insire o sartorio tamén se introducen outros dous tendóns que forman a pata de ganso superficial (*sartorio, grácil e semitendinoso*); o sartorio é o máis superficial de todos.

## Accións 
Este músculo ten as súas accións nas dúas articulacións polas que pasa, a cadeira e o xeonllo. É un flexor da cadeira e move o fémur cara a fóra (abdutor), tamén fai xirar a cabeza femoral cara a fóra, é dicir, consegue poñer o talón dun pé por diante do xeonllo da perna oposta. No xeonllo é flexor, e a medio camiño entre a flexión e a extensión axudará a xirar a tibia cara a dentro en relación ao fémur. Ningunha das accións do músculo sartorio son pronunciadas, polo que é principalmente un músculo sinérxico, que actúa en conxunto con outros músculos da coxa que producen os movementos.

Forma o lado exterior do triángulo de Scarpa e dende o primeiro terzo da coxa o sartorio cobre as arterias e vasos diante. Tamén sobre outros músculos están o recto femoral (no seu inicio), o iliopsoas, o pectíneo, o adutor medial da coxa, o vasto medial do cuadríceps e o recto medial, interno ou músculo grácil.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Mioloxía
Músculo pectíneo

O **músculo pectíneo** (*musculus pectineus*), é un músculo forte, plano e cuadrangular da perna, en forma de pente; de aí o seu nome. Atópase ao nivel da ingua, e esténdese dende o óso coxal até o fémur, tanto en humanos como noutros animais mamíferos, como os cans por exemplo.

Xunto cos músculos adutores da perna (adutor maior, longo e curto) moven a coxa de fóra para dentro nun movemento chamado adución. Son músculos que permiten o movemento de cruzar a perna sobre a outra.

## Insercións 
As insercións superiores ou posteriores trazan unha liña lixeiramente horizontal, desde a columna pubiana, a través da crista da pectina e o ligamento pectíneo por riba da crista, despois o labio anterior do suco obturador e a cara profunda da fascia que cobre este músculo.

A inserción inferior realízase na liña de trifurcación medial da liña rugosa do fémur, por debaixo do trocánter menor, na chamada liña de pectina do fémur.

## Innervación e irrigación 
A innervación é por unha rama muscular do nervio femoral (nervio musculocutáneo interno) (L2, L3), e ocasionalmente polo nervio obturador.

A súa irrigación arterial provén da arteria obturadora, unha rama da arteria ilíaca interna.

## Imaxes 

Ficheiro:Pectineus.png|Músculo pectíneo (en vermello).
Ficheiro:Gray235.png|Superficie externa da cadeira dereita.
Ficheiro:Gray344.png|Estruturas que rodean a articulación da cadeira dereita.
Ficheiro:Gray433.png|Músculos profundos da rexión femoral medial.
Ficheiro:Gray549.png|O triángulo femoral esquerdo.
Ficheiro:Pectineus_Muscle_-_Function,_Origin,_Insertion_%26_Innervation_-_Human_Anatomy_Kenhub_1.webm|Vídeo en Ken Hub sobre o músculo pectíneo (en inglés)

#### Diseccións onde se pode observar o músculo pectíneo 

Slide3GGGGG.JPG|
Slide2LLLL.JPG|
Slide13LLLL.JPG|
Slide1WWWW.JPG|
Slide1BOUA.JPG|
Slide1DEEA.JPG|

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Mioloxía

### Ligazóns externas 
* Pect Páxina de Anatomía da universidade LUC
Antonio García Noriega

**Antonio García Noriega**, nado na Coruña o 23 de febreiro de 1910 e finado na mesma cidade o 27 de abril de 1933, foi un futbolista galego, que xogaba de defensa.

## Traxectoria 
Naceu na Coruña o 23 de febreiro de 1910. Os seus pais, Eugenio García e Marina Noriega, rexentaban un establecemento na rúa da Atocha Baixa.

Comezou a xogar ao fútbol no equipo infantil do Deportivo da Coruña, na tempada 1926/27, e debutou co primeiro equipo o 17 de marzo de 1929, nun partido amigable contra o Eiriña no antigo campo de Riazor que acabou con goleada para o equipo coruñés por 7-0 e no que foi un dos xogadores máis destacados. Un mes despois debutou na Segunda División, que celebraba a súa edición inaugural, nunha vitoria por 5-2 sobre o Racing de Madrid. Disputou un total de catro partidos na categoría de prata durante esa campaña e a seguinte, e competiu tamén no Campionato de Galicia.

En 1931 fichou polo Club Coruña, no que xogou ata a súa morte dous anos despois. Mentres realizaba o servizo militar xogou tamén cun equipo de militares, co que se enfrontou varias veces ao Deportivo da Coruña. Posteriormente traballou no Banco de La Coruña.

O 27 de abril de 1933, con só 23 anos, faleceu na súa casa da rúa Panadeiras, onde vivía coa súa muller Consuelo Varela Paz, coa que casara catro anos antes, e cos seus dous fillos, Antonio e María Estrella.

## Notas
Músculo grácil

O **músculo grácil** ou **recto interno** é un músculo que se estende desde a rama inferior da pube e a rama do isquion até a tibia.

## Insercións e constitución anatómica 
* Insercións superiores: lateral á sínfise pubiana, no ángulo pubiano, medial á inserción dos músculos adutores longos e curtos, no labio lateral, parte anterior da rama isquiopúbica.

* Corpo muscular: a partir das insercións precedentes orixina un corpo fino, plano, en forma de cinta, situado na cara medial da coxa. O seu tendón longo e fino aparece no medio do corpo musculoso e rodea o cóndilo medial do fémur de atrás cara a adiante.

* Inserción inferior: despois de rodear o cóndilo medial da tibia, insírese na parte superior da súa cara medial, contribuíndo cos músculos sartorio e semitendinoso a formar a **pata de ganso superficial**.

## Relacións 
A súa cara medial ou superficial está cuberta pola fascia lata e a pel na súa maior extensión. A cara lateral ou profunda está relacionada co bordo medial dos músculos adutores, o cóndilo medial do fémur e a tibia, na que a bolsa sinovial os separa do ligamento colateral tibial.

## Innervación 
Recibe unha rama do nervio obturador (L2, L3, L4) que o penetra pola súa cara profunda, por riba da súa parte media.

## Vascularización 
Varias arterias provenientes da arteria femoral ou da arteria circunflexa femoral medial irrigan o músculo.

## Función 
Adución, flexión e rotación interna da cadeira

## Notas 
## Véxase tamén 
* Mioloxía
Taso Mathieson

'''Thomas Alastair Sutherland Ogilvie ('Taso') Mathieson**, nado o 25 de xullo de 1908 en Glasgow e finado o 12 de outubro de 1991 en Vichy, estilizado como **T.A.S.O. Mathieson** e ás veces referido como **Donald Mathieson''', foi un piloto de carreiras británico e autor de libros de historia do automóbil.

## Andaina nas carreiras e vida persoal 
'Taso' era fillo de Thomas Ogilvie Mathieson. A súa familia era propietaria da empresa escocesa de fabricación de ferramentas manuais Alexander Mathieson & Sons.

'Taso' Mathieson comezou a correr en 1930, cando participou nunha carreira en Brooklands restrinxida a Lagondas. Logrou a súa primeira vitoria durante unha reunión aberta do BARC durante as vacacións de Pascua o 28 de marzo de 1932, conducindo un Officine Meccaniche sobrealimentado. Durante os dous anos seguintes, gañou tres carreiras co seu Bugatti e bateu o récord de volta para coches de 2 litros no Snaefell Mountain Course na Illa de Man, cunha velocidade media de 116,11 km/h.

Mathieson foi un dos primeiros, se non o primeiro, británico en correr de novo na Europa continental despois da Segunda guerra mundial, correndo cun ex  Maserati de 3 litros de Henry Birkin en 1946. Inscribiuse no Grand Prix des Frontières o 9 de xuño, pero en cambio correu na Copa René le Bègue celebrada o mesmo día, quedando quinto. O 16 de xuño, asistiu ao Gran Premio de Bélxica en Bruxelas, pero non comezou. Quedou sexto no Gran Premio de Roussillon o 30 de xuño, e o 28 de xullo correu o Gran Premio de Nantes, retirándose por problemas de motor.

Mathieson participou nun ERA Tipo E con Leslie Johnson como piloto, no Richmond Trophy de 1949,, Jersey Road Race e British Empire Trophy, así como o Gran Premio do Reino Unido de 1950. Algunhas fontes atribúenas como participacións oficiais de ERA porque Johnson comprara o fabricante do coche tres anos antes. Mathieson mercou un Frazer Nash Le Mans de 2 litros no que logrou unha vitoria de clase nas 24 Horas de Le Mans de 1950 con Richard "Dickie" Stoop.

Continuou correndo ata 1955, participando principalmente nos Grandes Premios en Francia. Cando resultou ferido nun accidente de tráfico ou de carreiras, viuse obrigado a retirarse. Despois de 25 anos de carreiras, Mathieson concentrouse na escritura e na súa colección de fotografías, xunto coa súa esposa Mila Parély, unha actriz francesa coa que casara en 1947. escribiu varios libros autorizados, incluíndo *Grand Prix Racing 1906-1914*, e escribiu varios artigos na revista francesa *Le Fanauto* en 1979 e 1980.

## Resultados nas carreiras
* Mathieson era o propietario do equipo, non un piloto.
† Pierre Maréchal morreu nun accidente.

### Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans
### Resultados completos na Targa Florio
## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
*
### Ligazóns externas
*T.A.S.O. Mathieson at *racingsportscars.com*.
Aranza, Soutomaior, Soutomaior

**Aranza** é un lugar da parroquia de Soutomaior, no concello pontevedrés de Soutomaior, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 195 habitantes (91 homes e 104 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Soutomaior 
### Parroquias de Soutomaior
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Soutomaior
Inocencio Ferrer Ovide

**Inocencio Ferrer Ovide**, nado en Vilamartín de Valdeorras o 15 de decembro de 1915 e finado en Santiago de Compostela o 18 de xullo de 1992, foi un xastre, fotógrafo e político galego.

## Traxectoria 
Xastre cortador. Traballou dous anos en Burgos na Sastrería París e despois na Coruña na Sastrería Freire durante tres anos. Membro da UGT e afiliado ao Partido Comunista de España. Pasou un mes en prisión pola súa participación na folga xeral revolucionaria de 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido ata que pasou a Asturias. Combateu no exército leal e despois pasou polas frontes de Bilbao, Santander e Teruel. Foi comisario axudante da 45 División do V Corpo de Exército. Coa derrota da República pasou a Francia como cidadán panameño cunha documentación falsa correspondente a un seu tío emigrado naquel país. O 24 de maio de 1939 embarcou no *Sinaia* rumbo a México, arribando a Veracruz o 13 de xuño. Instalouse en Guadalaxara e en 1945 pasou a residir en Cidade de México. Amigo e compañeiro de Luís Soto, Carlos Velo e Florencio Delgado Gurriarán, participou no Padroado da Cultura Galega de México do que foi tesoureiro, e foi administrador de *Vieiros*. Foi membro da comisión organizadora da homenaxe ao presidente Lázaro Cárdenas en representación do Padroado da Cultura Galega en 1957. Pasou os últimos anos no fogar Virgen de los Milagros de Valdegodos, viaxando a México. Finou no Hospital Gil Casares de Santiago de Compostela o 18 de xullo de 1992.
## Recoñecementos 
Recibiu unha homenaxe no Barco de Valdeorras o 4 de xuño de 1989.
## Vida persoal 
Casou en Guadalaxara con Eva Hernández Meza en 1940, e foi pai de Nelia Ferrer Hernández, directora do Club de Danza da Escola Normal superior de México.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* "Inocencio Ferrer: 'Fraga chegou a dicer que os do Padroado da Cultura de México eramos un grupo de subversivos'" Entrevista de Gustavo Docampo Paradelo. *A Nosa Terra*, 417, 25-1-1990, p. 10-11.
### Ligazóns externas 
* Ficha na Secretaría de Gobernación. Departamento de Migración de México
Liga de Corinto

[miniatura|upright|A **Liga de Corinto**. En vermello, o reino de [Filipo II de Macedonia|Filipo II a súa morte, ano 336&nbsp;a.&nbsp;C.]]

A **Liga de Corinto** (orixinalmente a *Liga Helénica*) foi unha federación dos estados gregos creada polo rei de Macedonia, Filipo II, despois da batalla de Queronea no 338&nbsp;a.&nbsp;C. e durante o inverno do 338&nbsp;a.&nbsp;C.-337&nbsp;a.&nbsp;C. co fin de derrotar e eliminar ao Imperio persa finalmente e liberar as cidades gregas da opresión do Imperio persa.

## Historia 
A liga de Corinto tratábase nun principio dun simple tratado de paz, aínda que logo resultou unha alianza co propósito de invadir Persia e de vingar a profanación dos santuarios gregos durante as guerras médicas. A liga creouse a fin de facilitar o uso de forzas militares na guerra contra o Imperio Aqueménida de Darío III. A liga de Corinto era, ademais, unha organización que tiña o propósito de preservar e garantir a paz xeral (*koine eirene*).

As principais cláusulas eran:

* Garantíanse as constitucións dos Estados membro ao unirse.
* O Sinedrión, ou congreso de representantes, reuniríase en Corinto.
* A liga actuaría a fin de previr calquera agresión ou  subversión contra calquera outro estado membro.
* A liga mantería un exército imposto polos estados membros en proporción aproximada aos seus tamaños.
*  Filipo sería declarado comandante (*hegemon*) do exército da liga.

## Tratado de paz común 
(Fragmentos dunha inscrición atopada en Atenas)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Juan García Moreno

**Juan García Moreno**, nado en Santiago de Compostela o 20 de agosto de 1893 e finado en Cidade de México o 20 de maio de 1941, foi un avogado e funcionario galego.

## Traxectoria 
Avogado e funcionario do Estado. Traballou no Ministerio de Agricultura en Madrid. Membro da UGT e afiliado a Izquierda Republicana en Madrid. Foi vogal da Comisión Fiscal de Contas de IR e secretario do gobernador civil de Badaxoz na Segunda República. Durante a guerra civil foi vicepresidente da Fronte Popular do Instituto de Reforma Agraria. Coa derrota da República exiliouse en Francia. O 24 de maio de 1939 embarcou no Sinaia no porto de Sète (Hérault) rumbo a México, chegando a Veracruz o 13 de xuño. Trasladouse a Cidade de México. Finou en Cidade de México en 1941.

## Vida persoal 
Casou con Violeta Castells Vela e foi pai de Luisa García Castells.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na Secretaría de Gobernación. Departamento de Migración de México
Zaid Hearst

**Zaid Hearst**, nado o 14 de febreiro de 1993 en Silver Spring, Maryland, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense con pasaporte nixeriano. Cunha altura de 1,93 m xoga nas posicións de base e escolta.

## Traxectoria 
O 21 de maio de 2022, Hearst fichou polo Básquet Coruña da Liga LEB Ouro, como reforzo para o playoff de ascenso á Liga ACB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en FEB.es
Antonio Gil Otero

**Antonio Gil Otero**, nado en Ferrol o 1 de xullo de 1889, foi un militar galego.

## Traxectoria 
Estudou na Escola de Infantaría de Toledo. Militar profesional. Membro da masonaría, estaba afiliado a Izquierda Republicana. En xullo de 1936 estaba destinado no Rexemento Albuera nº 16 de Lleida co rango de maior. Na guerra civil desempeñou diversos mandos na columna «Carlos Marx», composta por membros do Partit Socialista Unificat de Catalunya, e el mesmo chegou a afiliarse ao PSUC. Participou na expedición de Alberto Bayo a Mallorca desembarcando na illa o 16 de agosto cunha centuria de milicianos do PSUC, UGT e CNT. Foi xefe do Batallón de Barbastro, xefe da 109ª Brigada Mixta como tenente coronel de Infantaría, xefe de Estado Maior da 28 División, xefe da 43 División, xefe do XI Corpo de Exército, e xefe de estudos da Escola Popular de Guerra da fronte oriental. Coa derrota da República exiliouse en Francia e foi internado no campo de concentración de Sait Cyprien. O 24 de maio de 1939 embarcou no Sinaia no porto de Sète (Hérault) rumbo a México, chegando a Veracruz o 13 de xuño.

## Vida persoal 
Casou con Ana María Bertucce Palomo e foi pai de Concha Gil Bertucce.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Galería de personal del Ejército popular
Os Bestilleiros, Arante, Ribadeo

**Os Bestilleiros** é un lugar da parroquia de Arante, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2022 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres).

## Toponimia 
Carré Alvarellos aboa a voz **Bestilleiro** como “Besteiro, soldado armado de bésta”, indicando que se trata dun arcaísmo. De aceptarmos a vinculación do topónimo con este substantivo, poderiamos explicar a denominación do lugar pola existencia no mesmo dalgún tipo de destacamento militar en época medieval. Por outra banda, a forma documéntase como apelido persoal tanto na actualidade como no período medieval (*Pedro Bestileyro* 1261), co cal tampouco deberiamos descartar que o nome de lugar teña esa orixe, atendendo ademais a que aparece flexionado en plural.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Arante 
### Parroquias de Ribadeo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ribadeo
José Hermo Pérez

**José Hermo Pérez**, nado na Pobra do Caramiñal o 31 de xullo de 1911, foi un militar galego.

## Traxectoria 
Cabo do cruceiro *Miguel de Cervantes*. Na guerra civil foi comandante de lancha torpedeira e xefe de escuadra de lanchas torpedeiras. Coa derrota da República exiliouse en Francia e foi internado no campo de concentración de Barcares. Avalado polo Partido Comunista de España, o 24 de maio de 1939 embarcou no *Sinaia* no porto de Sète (Hérault) rumbo a México, chegando a Veracruz o 13 de xuño.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na Secretaría de Gobernación. Departamento de Migración de México
Sabino Jurado Romero

**Sabino Jurado Romero**, nado en Tui en 1900 e finado en Cidade de México o 11 de maio de 1970, foi un militar galego.

## Traxectoria 
Fillo de Sabino Jurado. Avogado, traballou en Madrid no gremio da leitería e nunha compañía de patentes internacionais. Afiliado a UGT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 serviu como xefe comandante de operacións e membro do Estado Maior do XVIII Corpo de Exército, sendo ferido de gravidade na defensa de Pozoblanco en abril de 1937. Foi ascendido a capitán de milicias o 16 de outubro de 1938. Nas operaciónes do Ebro estivo no comando das Divisións 27ª e 60ª. Coa derrota da República exiliouse en Francia e foi internado nos campos de concentración de Prats de Molló, Le Téch e Barcarès. O 24 de maio de 1939 embarcou no Sinaia no porto de Sète (Hérault) rumbo a México, chegando a Veracruz o 13 de xuño. Recibiu subsidio das organizacións de axuda aos republicanos españois e instalouse coa familia en Cidade de México. Traballou como axente viaxeiro a comisión de distintas industrias: Fábrica de Calzados G.B.P., Compañía de Camisas Manchester, Fábricas de Bonetería Boston Sweater S.A. e Fábrica de Ropa íntima Caresse S.A. Tamén traballou no Café Betis.

## Vida persoal 
Casou con Pilar Sancho Forcada, coa que tivo tres fillos: José Luis, Marisol e Diana Jurado Sancho. Viúvo, casou en México con Martha Castillejo Martínez en 1943.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Jurado Romero, Sabino (1900-1970)

* "México enriqueceuse moito coa chegada dos exiliados republicanos"
Canto a la libertad

**Canto a la libertad** é unha canción do cantautor e escritor aragonés José Antonio Labordeta. Composta en 1975, representa un soño de solidariedade, de humanidade, de xustiza social, de esperanza e liberdade, e constitúe un himno para o pobo aragonés.

## Propostas como himno 
miniatura|José Antonio Labordeta en 2009
Xa en 1989, no mesmo debate de tramitación urxente para a aprobación do actual Himno de Aragón nas Cortes de Aragón, o Partido Aragonés (PAR) propuxo o **Canto a la libertad** como himno oficial, tras consultar a opinión do autor sobre a iniciativa. A proposta foi rexeitada porque só o Partido Aragonés votou a favor.

A proposta foi entregada o 22 de outubro á Mesa das Cortes de Aragón, a cal a admitiu a trámite o 28 de outubro.

Entre o 25 de novembro de 2010 e o 24 de marzo de 2011, data da presentación das sinaturas ante a Xunta Electoral de Aragón, recolléronse 24 256 sinaturas de apoio.

Tras a Xunta Electoral de Aragón acreditar o cumprimento de todos os requirimentos mínimos, o 5 de abril de 2011 a Mesa das Cortes de Aragón ordenou a publicación como Proposición de Lei pola que se declararía himno de Aragón o *Canto a la Libertad*.

A convocatoria das eleccións autonómicas do 22 de maio de 2011 fixo trasladar a proposición á seguinte lexislatura. Producida a toma de posesión das novas deputadas e deputados o 7 de setembro, debateuse no primeiro pleno ordinario das novas Cortes.

A proposta foi rexeitada por 36 votos do PP e o PAR fronte 26 do PSOE, a CHA e IU.

O 30 de outubro de 2011 o actor Jesús Pescador interveu no Pleno do Concello de Zaragoza, en nome da Comisión Promotora do Canto a la Libertad como Himno de Aragón. Apoiou unha moción presentada para que o consistorio se situase a favor da proposta e propuxo tamén que «se atopase un lugar para que o *Canto á Liberdade* tivese presenza nas Festas do Pilar». A moción do grupo municipal de Chunta Aragonesista (CHA) foi finalmente aprobada co apoio de PSOE e IU.

O 8 de outubro de 2011 Pepín Banzo coa gaita de boto e a voz de Jesús Quilez interpretaron no acto de inicio das Festas do Pilar o *Canto a la Libertad*, minutos antes do pregón de festas no balcón do Concello da capital aragonesa.

## Notas
Modesto Moyrón Arias

**Modesto Moyrón Arias**, nado no Barco de Valdeorras o 8 de outubro de 1893 e finado en Guadalaxara (México) o 21 de marzo de 1975, foi un funcionario e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Modesto Moyrón Carreras. Sarxento de Infantaría no Protectorado Español de Marrocos dende 1914, represaliado pola ditadura de Primo de Rivera. Foi redactor de *Diario Marroquí* de Larache en 1916-1917 e 1929-1930, *Voz de África* e *La Opinión* de Ceuta entre 1927 e 1928, de *Heraldo de Marruecos* de Tánxer en 1929-1930 e de *El Imparcial* de Madrid entre 1930 e 1931. Coa proclamación da República trasladouse a Madrid onde foi funcionario de Estatística do Concello de Madrid. Afiliado á UGT dende marzo de 1932, foi tamén militante do Partido Comunista de España, que abandonou no exilio. Na guerra civil foi presidente executivo do Consejo Nacional de Refugiados (novembro de 1936 - febreiro de 1937); xefe de aloxamento de refuxiados do Ministerio de Traballo (febreiro - setembro de 1937); conselleiro de Instrucción Pública de la infancia evacuada (setembro de 1937 - abril de 1938) e secretario xeral do Servizo Nacional de Crédito Agrícola. Coa derrota da República exiliouse en Perpiñán. O 24 de maio de 1939 embarcou no Sinaia no porto de Sète (Hérault) rumbo a México, chegando a Veracruz o 13 de xuño.

## Vida persoal 
Casou con Antonia Matamala Ramos e foi pai de Miguel, Antonio, Fernando e Modesto Moyrón Matamala.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "México enriqueceuse moito coa chegada dos exiliados republicanos"
Un país en la mochila

***Un país en la mochila*** foi un programa de televisión, emitido pola canle La 2 de Televisión Española entre o 14 de outubro de 1995 e o 24 de decembro de 2000. Estaba presentado por José Antonio Labordeta. En cada programa o presentador percorría unha zona rural de España para mostrarlle á audiencia a vida cotiá da súa poboación. Facíao tanto desde un punto de vista cultural como dende o económico e o social, mediante entrevistas e parolas coa veciñanza. O espazo incluía as propias reflexións de Labordeta sobre os lugares visitados.

## Equipo do programa 
* **Presentación e narración**
** José Antonio Labordeta

* **Dirección**
** Emiliano de Pedraza

* **Guion**
** José Antonio Labordeta
** Emiliano de Pedraza
** José Renovales

* **Produción**
** Mariano Sanz
** José Luis González Alonso

* **Produción executiva**
** José Marín
** Jesús González

* **Axuda de produción**
** Emilio Guzmán

* **Axuda de realización**
** Miguel Porcel

* **Operación de cámara**
** Curro Torres
** Fernando de Andrés
** José Miguel Melcón
** Sebastián González Chacón
** Guillermo Martín de Inés

* **Montaxe VTR**
** Juan Carlos Carrasco
** Pablo Diera

* **Son en directo**
** Juan Barco
** Jesús Navarro
** Víctor Jiménez García
** Mario Gómez

* **Documentación**
** Inmaculada Díaz

* **Luminotecnia**
** José Coroas

* **Música en sintonía**
** Jayme Marques

* **Deseño gráfico**
** José Ruiz

## Listaxe de episodios 
### Primeira tempada 
Rodada en 1993.

### Segunda tempada 
Rodada en 1999.

## Notas
Ecurie Espadon

A **Ecurie Espadon**, que máis tarde se convertería na **Scuderia Espadon**, é un equipo suízo de coches de carreiras fundado en 1948 polo piloto Rudi Fischer. O equipo participou notablemente en oito Grandes Premios do campionato mundial de Fórmula 1 entre  e  .

## Historia
A Ecurie Espadon, fundada polo piloto de carreiras suízo Rudi Fischer estaba formada por un grupo de seis corredores afeccionados suízos. O nome "ecurie" usouse cando se fundou o equipo porque a maioría dos coches utilizados eran franceses, principalmente Gordini. Máis tarde, cando o equipo utilizou coches italianos, principalmente Ferrari, o nome do equipo cambiou a "Scuderia".

Correron por primeira vez, a partir de 1948, nun Simca Gordini e logo en varios automóbiles durante os dous anos seguintes: Simca Gordini, Cisitalia D 46, BMW, Hersham and Walton Motors-Alta, Veritas RS e Meteor, Ferrari 166 e O.S.C.A. MT4.

En 1951, o equipo adquiriu dous Ferrari: un Ferrari 212 (chasis 110) e un Ferrari 125. O 212 durou ata 1953, ano no que remata a aventura deportiva da Scuderia Espadon. En 1952, adquiríu un Ferrari 500 (chasis 184) e permitiulle a Rudi Fischer sumar puntos no campionato do mundo grazas a dous podios obtidos en  no Gran Premio de Suíza e Gran Premio de Alemaña

Os seus mellores resultados son dúas vitorias no Circuíto des Remparts de Angoulême e no Circuíto du Lac-Aix les Bains na Fórmula 2 e cinco podios na Fórmula 1: dous segundos postos (segundo nos Grandes Premios de Ostschweiz Erlen e terceiro no Avus, no Gran Premio de Siracusa e o Gran Premio de San Remo).

En 1952, as regras do campionato mundial de Fórmula 1 cambiaron a favor da Fórmula 2, e a Scuderia Espadon aproveitou esta supremacía para brillar no campionato grazas a que o Ferrari 500, Peter Hirt tomou o volante do Ferrari 212. Non obtivo resultados ao volante, sendo o coche superado pola competencia. Hans Stuck pilotou o 212 en tres eventos en setembro. e logo rematou terceiro en Nürburgring. Na Fórmula 2, Rudi Fischer permitiu á Scuderia Espadon gañar dous eventos, o Eifelrennen e o AVUSrennen.

## Resultados no Campionato do Mundo de Fórmula 1 
* † Monopraza compartido con outro piloto do equipo

## Notas
Forza Aérea de Rusia

A **Forza Aérea de Rusia** (ruso: Военно-воздушные силы России, tr. *Voyenno-vozdushnye sily Rossii*, **VVS**) é un brazo das Forzas Aeroespaciais de Rusia, sendo esta última formada o 1 de agosto de 2015 tras fusionarse a Forza Aérea de Rusia e as Forzas de Defensa Aeroespacial Rusas. A Forza Aérea de Rusia moderna estableceuse orixinalmente o 7 de maio de 1992 tras a creación do Ministerio de Defensa por parte de Boris Eltsin. Porén, poden trazarse a liñaxe e as tradicións da forza aérea da Federación Rusa no Servizo Aéreo do Imperio Ruso (1912-1917) e no Forza Aérea Soviética (1918-1991). A Armada de Rusia ten o seu propio brazo aéreo independente, a Aviación Naval de Rusia.

## Notas
Músculo fibular longo

O **músculo peroneal longo** ou **fibular longo** (TA : *musculus peroneus longus*) é un músculo da perna, que está situado na superficie lateral e externa da perna, xunto ao músculo peroneo curto.

## Orixe e inserción 
Orixínase por riba da tuberosidade externa do peroné e na cabeza do peroné; despois do seu percorrido pola parte exterior da perna, convértese nun tendón que pasa por detrás do maléolo lateral do nocello e atravesa oblicuamente o pé polo suco para que o tendón do peroneo longo do cuboides se insira na cara plantar do primeiro cuneiforme e primeiro metatarsiano.

## Innervación 
Está innervado polo nervio peroneo superficial.

## Acción 
Considerado dende o punto de vista da súa acción, o músculo fibular longo estende o pé sobre a perna, sácao cara a fóra e ao mesmo tempo fai que execute un movemento de rotación, en virtude do cal o aspecto plantar se dirixe cara a fóra. É flexor plantar, abdutor e rotador externo do pé (pronador).

## Notas 
## Véxase tamén 
* Mioloxía
Ecurie Rosier

**Ecurie Rosier** e **Equipe Rosier** foron nomes utilizados polo piloto de carreiras francés Louis Rosier para presentar os seus propios coches na Fórmula 1 entre 1950 e a súa morte en 1956. Normalmente os vehículos foron introducidos para o propio Rosier, pero tamén proporcionou coches a outros condutores durante o período. Entre 1950 e 1957 Ecurie Rosier recolleu un total de quince puntos no Campionato do Mundo e un podio.

## Fórmula Un
Louis Rosier comezou a presentar coches na Fórmula 1 baixo o seu propio nome en , primeiro un Talbot-Lago T26C con certo éxito, acadando dous puntos de finalización as súas nove entradas no Campionato do Mundo en 1950 e . Tamén presentou coches para Henri Louveau e Louis Chiron durante estas tempadas.

En  Rosier comezou a correr con Ferraris, rexistrando só un final sen puntos das súas catro participacións no Campionato do Mundo.  foi a mellor tempada para Rosier, que acabou entre os dez primeiros cinco veces das súas sete entradas, pero non logrou ningún punto.  foi a mellor tempada para Ecurie Rosier, co seu tamén piloto francés Maurice Trintignant, quedou cuarto en Arxentina e Robert Manzon quedou nun gran terceiro posto no Gran Premio de casa do equipo.

Para o Gran Premio de España de 1954 Rosier presentou o novo Maserati 250F, e terminou na sétima posición. En  Rosier volveu presentar un só coche para si mesmo. Retirouse en Mónaco e terminou noveno tanto en Bélxica como nos Países Baixos. Para  Rosier volveu presentarse cun Maserati. Comezou a tempada retirándose en Mónaco antes de rematar oitavo no Bélxica e sexto no Francia. Despois de comezar vixésimo sétimo no Gran Bretaña, Rosier retirouse na volta vinte e tres cando fallou o sistema eléctrico. O Gran Premio de Alemaña de 1956, onde Rosier terminou nun gran quinto posto, resultou ser o último Gran Premio de Ecurie Rosier porque Louis Rosier morreu polas feridas que sufriu nun accidente no circuíto de Montlhéry, ao sur de París, Francia, o 7 de outubro de 1956.

## Resultados completos da Fórmula Un
### Resultados Completos na Fórmula 1 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Ligazóns externas