Ruth Brown

**Ruth Alston Brown** (de solteira **Weston**), nada en Portsmouth, Virxinia, o 12 de xaneiro de 1928 e finada en Henderson, Nevada, o 17 de novembro de 2006, foi unha cantante, compositora e actriz estadounidense, ás veces coñecida como a "Raíña do R&B". Destacou por achegar un estilo de música pop á música *rhythm and blues* nunha serie de cancións de éxito para Atlantic Records na década de 1950, como "So Long", "Teardrops from My Eyes" e "(Mama) He Treats Your Daughter Mean". Por estas contribucións, Atlantic pasou a ser coñecida como "a casa que construíu Ruth" (en alusión ao alcume popular do Old Yankee Stadium). Brown foi incluída en 1993 no Salón da Fama do Rock and Roll.

Tras un rexurdimento que comezou a mediados da década de 1970 e que alcanzou o seu máximo na década de 1980, Brown usou a súa influencia para facer presión polos dereitos dos músicos sobre dereitos de autor e contratos; estes esforzos levaron á fundación da Rhythm and Blues Foundation. As súas actuacións no musical de Broadway *Black and Blue* valeronlle a Brown un premio Tony, e a gravación orixinal do elenco gañou un Grammy. Brown recibiu o premio Grammy Lifetime Achievement Award en 2016. En 2017, Brown foi incluída no National Rhythm & Blues Hall of Fame. Foi tía do lendario MC Rakim.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Nada en Portsmouth, Virxinia, Brown era a máis vella de sete irmáns. Asistiu á I.C. Norcom High School. O pai de Brown era peón e tamén dirixiu o coro da Igrexa Episcopal Metodista Africana de Emmanuel, mais a moza Ruth mostraba máis interese en cantar en concertos e discotecas da USO, rebelándose contra o seu pai. Recibiu inspiración de Sarah Vaughan, Billie Holiday e Dinah Washington.

En 1945, con 17 anos, Brown fuxiu da súa casa en Portsmouth xunto co trompetista Jimmy Brown, co que axiña casou, para cantar en bares e clubs. Despois pasou un mes coa orquestra de Lucky Millinder.

En 1948, Ertegun e Abramson dirixíronse desde Nova York a Washington para escoitar a Brown cantar. O seu repertorio estaba formado principalmente por baladas populares, mais Ertegun convenceuna para cambiar ao *rhythm and blues*.

Na súa primeira audición, en 1949, cantou "So Long", que se converteu nun éxito. A este seguiuno "Teardrops from My Eyes" en 1950. Escrito por Rudy Toombs, foi o primeiro grande éxito de Brown. Gravado para Atlantic Records na cidade de Nova York en setembro de 1950 e lanzado en outubro, foi o número un de R&B de *Billboard* durante once semanas. O éxito valeulle o alcume de "Miss Rhythm", e en poucos meses converteuse na recoñecida raíña do R&B.

Continuou este éxito con "I'll Wait for You" (1951), "I Know" (1951), "5-10-15 Hours" (1953), "(Mama) He Treats Your Daughter Mean" (1953), "Oh What a Dream" (1954),

Brown actuou en moitos bailes racialmente segregados nos estados do sur, onde realizou numerosas xiras e foi inmensamente popular. Actuou no famoso décimo concerto de Cavalcade of Jazz celebrado no Wrigley Field dos Ánxeles, que foi producido por Leon Hefflin, Sr. o 20 de xuño de 1954. Actuou xunto con The Flairs, Count Basie e a súa orquestra, Lamp Lighters, Louis Jordan and His Tympany Five, Christine Kittrell e a orquestra de Pérez Prado.

O seu primeiro éxito pop chegou con "Lucky Lips", unha canción escrita por Jerry Leiber e Mike Stoller gravada en 1957. O sinxelo alcanzou o número 6 na lista de R&B e o número 25 na lista de pop estadounidense. A continuación en 1958 foi "This Little Girl's Gone Rockin'", escrita por Bobby Darin e Mann Curtis. Alcanzou o número 7 na lista de R&B e o número 24 na lista pop.

Tivo máis éxitos con "I Don't Know" en 1959 e "Don't Deceive Me" en 1960, que tiveron máis éxito nas listas de R&B que nas de pop. En 1965 apareceu como convidada en TV Gospel Time. Durante a década de 1960, Brown desapareceu da vista do público e viviu como ama de casa e nai.

### Carreira posterior 
Volveu á música en 1975 a instancias do cómico Redd Foxx, seguido dunha serie de traballos de interpretacións cómicas. Isto iniciou a súa carreira na televisión, o cinema e o escenario. Tivo un papel recorrente durante a segunda tempada da comedia de situación *Hello, Larry* como a veciña, Leona Wilson. Interpretou a Motormouth Maybelle Stubbs, unha amigable e decidida promotora de discos e nai de Seaweed e L'il Inez, no filme clásico de culto de John Waters *Hairspray*. En Broadway, protagonizou producións de *Amen Corner* e *Black and Blue*. Esta último valeulle un premio Tony á mellor actriz nun musical en 1989.

A loita de Brown polos dereitos e as regalías dos músicos en 1987 levou á fundación da Rhythm and Blues Foundation en 1988. Foi unha das primeiras gañadoras do Premio Pioneer en 1989. En 1989, lanzou un álbum, *Blues and Broadway*, que gañou un Grammy á mellor interpretación vocal de jazz feminina. Foi incluída no Salón da Fama do Jazz de Oklahoma en 1992 e no Salón da Fama do Rock and Roll en 1993.

Brown gravou e cantou co cantante de *rhythm and blues* Charles Brown. Tamén fixo unha xira con Bonnie Raitt a finais da década de 1990. A súa autobiografía de 1995, *Miss Rhythm*, gañou o premio Gleason de xornalismo musical. Foi nomeada a outro Grammy na categoría de Blues Tradicional polo seu álbum de 1997, *R + B = Ruth Brown*. Na miniserie de televisión de 2000 *Little Richard*, foi interpretada pola cantante Tressa Thomas.

Foi presentadora do programa de radio *Blues Stage*, transmitido por máis de 200 emisorasa afiliadas á NPR, durante seis anos, a partir de 1989.

Brown aínda estaba de xira aos 78 anos.

### Falecemento 
Brown faleceu nun hospital da área de Las Vegas o 17 de novembro de 2006, por complicacións tras un ataque cardíaco e un derramo cerebral que sufriu despois de someterse a unha cirurxía o mes anterior. Tiña 78 anos. Está enterrado no Roosevelt Memorial Park, Chesapeake City, Virxinia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ruth Brown  at VH1
* Atlantic Records at Jazz Discography
* 
* In Black America; Blues Superstar with Ruth Brown 1998-10-01. KUT Radio, American Archive of Public Broadcasting (WGBH e a Library of Congress)