Sitta canadensis

***Sitta canadensis*** é unha especie de pequeno paxaro da familia dos sítidos. O adulto ten a parte superior gris azulada e partes inferiores cor canela, gorxa branca e cara cunha banda negra que cruza os ollos; o peteiro é recto e gris e a parte superior da cabeza é negra. A súa chamada, que foi comparada co son dunha trompeta, é estridente e nasal. Reprodúcese en bosques de coníferas do Canadá, Alasca e o nordés e oeste dos Estados Unidos. Aínda que xeralmente permanecen sedentarios, realizan incursións regulares máis ao sur se escasea a comida. Hai rexistros de individuos errantes que chegaron ao golfo de México e norte de México. Aliméntase nos troncos e grandes pólas das árbores, a miúdo descendendo cabeza abaixo, e ás veces capturan insectos en voo. Comen principalmente insectos e sementes, especialmente de coníferas. Escavan un niño en madeira morta, a miúdo preto do chan.

## Taxonomía 
Como todas as agatuñadeiras, esta especie está asignada ao xénero *Sitta* (Linnaeus, 1758), do antigo grego sittē (σίττη), que era a denominación que lle daban a este paxaro ou outros similares. O nome específico *canadensis* indica que é propio do Canadá e zonas limítrofes, de onde procedía o espécime que se usou para describilo.
miniatura|As agatuñadeiras teñen o costume de incrustar sementes nas gretas para que queden suxeitas e poidan abrilas peteirándoas.

No pasado o *S. canadensis*, xunto con outras catro especies, o *S. whiteheadi* corso, o *S. villosa* chinés, o *S. ledanti* de Alxeria e o *S. krueperi* ou agatuñadeira de Krüper, pensábase que eran unha soa especie. Estas cinco especies constituían un grupo de especies ben definido chamado "grupo de *Sitta canadensis*", que ás veces era considerado unha superespecie. *S. canadensis* é monotípico na súa extensa área de distribución.

## Descrición 
*S. canadensis* é un paseriforme pequeno, que mide uns 11&nbsp;cm en lonxitude, O seu dorso e parte superior da cola son azulados e as partes ventrais son de cor tella. Ten a parte superior da cabeza unha liña que atravesa os ollos negras e unha liña superciliar branca. Os sexos teñen plumaxe similar, aínda que as femias e os individuos novos teñen cabezas e partes ventrais máis pálidas. O seu canto é unha serie lentamente repetida de notas claras, nasais ascendentes, transcritas como *iin iin iin*. Aínda que antes era residente da illa Guadalupe, na costa oeste de México, agora parece que está extinguido alí, e o último rexistro coñecido desta especie na illa data de 1971. Hai un só rexistro dun individuo errante na illa mexicana de Socorro. É unha ave errante extremadamente rara en Europa, con dous rexistros no oeste do Paleártico; unha destas aves pasou o inverno con éxito no leste de Inglaterra.

## Alimentación 
Como todas as agatuñadeiras, esta especie é acrobática, camiñando arriba e abaixo polos troncos das árbores e pólas procurando comida. Nos alimentadores de aves comen pipas de xirasol, manteiga de cacahuete e sebo. A miúdo incrusta cachos de comida nas gretas da codia das árbores para que queden suxeitas e poida abrilas peteirándoas (en vez de agarrar o alimento cos seus pés, como fan outras aves).

## Reprodución 
Como todas as agatuñadeiras esta especie é monógama. O macho cortexa a femia cunha exhibición peculiar, elevando a súa cabeza e cola mentres que xira poñéndose de costas ante ela, inclina as ás e balancéase de lado a lado.

Esta ave escava o seu niño, que sitúa a uns 1,53–37&nbsp;m por riba do chan (xeralmente a uns 4,6&nbsp;m). A escavación fana ambos os sexos e lévalles dunha a oito semanas. A parella unta arredor da entrada do niño zume elaborado que segrega a árbore, presumiblemente para axudar a disuadir os predadores. O niño está forrado con herbas, musgos, cachos de codia e raiciñas. Aínda que na construción de niños colaboran os dous sexos, quen máis traballa é a femia.

A femia pon de 2 a 8 ovos (xeralmente 5 ou 6), que son brancos, con crema ou rosas e cubertos de pintas marróns avermelladas. Os ovos miden de 1,5 a 1,8&nbsp;cm de longo e de 1,0 a 1,3&nbsp;cm de largo. A femia é a que choca os ovos durante 12 ou 13&nbsp;días. As crías son altriciais e permanecen no niño durante dúas ou tres semanas, e son alimentados polos dous sexos. Normalmente só hai unha niñada ao ano. A súa vida dura uns 6 anos.

## Status de conservación e ameazas 
Debido á súa ampla área de distribución global e crecente poboación, esta especie está clasificada como en situación Menos preocupante pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*

### Ligazóns externas 
*Red-Breasted Nuthatch - *Sitta canadensis* - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
* 
*Red-breasted Nuthatch, Hinterland Who's Who
* 
*