open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Condado de Daviess, Kentucky

O **condado de Daviess** (en inglés: *Daviess County*) é un condado pertencente ao estado estadounidense de Kentucky. No censo de 2000, o condado tiña unha poboación de 91.545 habitantes. Forma parte da área metropolitana de Owensboro, cidade esta que ten a capitalidade do condado.

O condado de Daviess  fundouse en 1815 e recibiu o seu nome na honra de Joseph Hamilton Daveiss, o fiscal que levou o caso contra Aaron Burr.

Segundo a Oficina do Censo, o condado ten unha área total de 1.233&nbsp;km²,  dos que 1.197&nbsp;km² son de terra e 36&nbsp;km² (o 2,91 %) corresponden a auga.

## Xeografía 
### Condados estremeiros 
* Condado de Spencer, Indiana (nordés).
* Condado de Hancock (leste).
* Condado de Ohio (sueste).
* Condado de McLean (suroeste).
* Condado de Henderson (oeste).
* Condado de Warrick, Indiana (noroeste).

## Demografía 
No  censo de 2000, había 91.545 persoas, 36.033 fogares e 24.826 familias residentes no condado. A densidade de poboación era de 198 persoas por milla cadrada (76/km²). En 2000 había 38.432 unidades unifamiliares, cunha densidade de 83 por milla cadrada (32/km²). A repartición por razas do condado era de 93,69 % brancos, 4,35 % afroamericanos, 0,13 % amerindios, 0,43 % asiáticos, 0,02 % insulares do Pacífico, 0,44 % doutras razas e 0,94 % de dúas ou máis razas. O 0,92 % da poboación era de orixe hispana ou latina de calquera raza.

A renda media dos fogares do condado era de 36.813 dólares e o ingreso medio por familia era de 45.404 dólares. En 2000 os homes tiñan uns ingresos medios de 35.295 dólares e as mulleres de 21.971 dólares. A renda per cápita do condado era de 18.739 dólares e o 12,30 % da poboación estaba baixo o limiar de pobreza nacional.

## Cidades e núcleos de poboación 
* Maceo.
* Masonville.
* Owensboro.
* Whitesville.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Condados dos Estados Unidos de América

### Ligazóns externas 
* Sitio web do Condado de Daviess. *(En inglés)*
Louis-Marie Ling Mangkhanekhoun

**Louis-Marie Ling Mangkhanekhoun**, nado o 8 de abril de 1944 en Bonha-Louang (Laos) é un eclesiástico laosiano, que exerce de vicario apostólico de Paksé.

En maio de 2017 anunciouse que o 28 de xuño o papa Francisco ía nomealo cardeal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Pobo checheno

Os **chechenos** (en ) son un grupo étnico do grupo nakh orixinario do norte do Cáucaso. Eles refírense a si mesmos como **Vainakhs** (que quere dicir "**a nosa xente**" en checheno) ou **Nokhchiy** (pronunciado [no̞xtʃʼiː];  singular Nokhchi, Nakhchuo ou Nakhtche. Os chechenos e os inguxos son coñecidos colectivamente como vainakh. A maioría dos chechenos viven na República de Chechenia, parte da Federación de Rusia.

O terreo illado das montañas e o seu valor estratéxico contribuíron moito na construción do ethos checheno e axudaron a perfilar o seu carácter nacional independente. A sociedade chechena ten sido tradicionalmente  igualitarista e organízase arredor de clans autónomos locais, chamados teips.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grupos étnicos de Europa
### Bibliografía 
* Amjad Jaimoukha, *The Chechens: A Handbook* (Londres, Nova York: Routledge, 2005)
* Lechi Ilyasov, *The Diversity of the Chechen Culture: From Historical Roots to the Present* (Moscow, 2009)
* John B. Dunlop, *Russia Confronts Chechnya: Roots of a Separatist Conflict* (Cambridge University Press, 1998)
Dieudonné Nzapalainga

**Dieudonné Nzapalainga**, nado o 14 de marzo de 1967 en Bangassou (República Centroafricana) é un relixioso católico latino, arcebispo metropolitano de Bangui dende 2012, e cardeal dende 2016.
## Traxectoria 
Naceu en Bangassou o 14 de marzo de 1967. O 9 de agosto de 1998 foi ordenado sacerdote da Congregación do Espírito Santo polo bispo de Bangassou Antoine Marie Maanicus.

O 26 de maio de 2009 foi nomeado administrador apostólico da arquidiocese de Bangui. O 14 de maio de 2012 o papa Bieito XVI nomeouno arcebispo metropolitano de Bangui. Recibiu a ordenación episcopal o 22 de xullo do mesmo ano, de mans do cardeal e prefecto da Congregación para a Evanxelización dos Pobos Fernando Filoni.

O 19 de novembro de 2016 o papa Francisco creouno cardeal, co título de cardeal-presbítero de Sant'Andrea della Valle.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Catholic-Hierarchy.org
Ernest Simoni

**Ernest Simoni**, nado o 18 de outubro de 1928 en Troshani, (Albania) é un cardeal e presbítero católico latino albanés.

## Traxectoria 
Naceu en Troshani o 18 de outubro de 1928, e foi ordenado sacerdote o 7 de abril de 1956.

Foi detido en 1963, acusado de facer unha misa memorial polo presidente John F. Kennedy. Foi torturado e condenado á morte, pero a sentenza foi transformada a vinte anos de prisión con traballos forzados. Era o pai espiritual dos detidos.

O 21 de setembro de 2016, durante a súa visita a Tirana, o papa Francisco emocionouse polo testemuño de padre Simoni sobre a súa persecución e ó final se fundiron nunha aperta.

O 19 de novembro de 2016, o papa Francisco creouno cardeal co título de Cardeal-Diácono de Santa Maria della Scala. É o segundo prelato albanés que recibe o barrete cardinalício, despois do padre Mikel Koliqi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Don Simoni: “Seminate con fiducia, Lui ha vinto il mondo”
Pobo inguxo

Os **inguxos** (en ) son un grupo étnico do grupo nakh orixinario do norte do Cáucaso, que habita principalmente na República dos Inguxos, na Federación de Rusia. Os inguxos son predominantemente musulmáns sunnitas e falan a lingua inguxa, unha lingua caucásicas nororiental que está estreitamente relacionada co checheno, xa que as dúas linguas forman un continuo dialectal. Os chechenos e os inguxos son coñecidos colectivamente como vainakh.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grupos étnicos de Europa
### Ligazóns externas 
*The Ingush people
Pobo galés

Os **galeses** (), son unha nación e grupo étnico nativo de Gales. A súa lingua nativa é o galés, que pertence á familia de linguas célticas insulares, e foi historicamente falada en toda Gales. O seu devanceiro, o britano foi falada en toda a illa de Gran Bretaña. Antes do século XX, unha gran cantidades de galeses falaban só galés, con escasos ou nulos coñecementos do inglés. Malia que o galés se mantivo como a lingua predominante nalgunhas áreas do país de Gales, particularmente no norte e no oeste, o inglés é a lingua predominante en case todo o país. Porén, un número significativo de galeses, mesmo os que viven en áreas predominantemente de fala inglesa son falantes de galés en diversos graos.

Mesmo que a lingua galesa e os seus devanceiros foron falados na actual Gales dende antes da incursión romana en Britania, o historiador John Davies suxire que a orixe da "nación galesa" procede dos séculos IV e V, após a marcha dos romanos. O termo "pobo galés" aplícase ós habitantes de Gales e á xente con devanceiros galeses que se identifican cunha orixe e unha herdanza cultural.

No 2016, unha análise xeográfica dos apelidos galeses levada a cabo polo Goberno Galés descubriu que unhas 718&nbsp;000 persoas (arredor do 35% da poboación galesa) ten un apelido de orixe galesa, comparado co 5,3% no resto do Reino Unido, o 4,7% en Nova Zelandia, o 4,1% en Australia e o 3,8% nos Estados Unidos, o cal representan 16,3 millóns de persoas neses países que teñen cando menos algún devanceiro galés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mitoloxía galesa
* Nacións celtas
* Grupos étnicos de Europa
José Abascal y Carredano

**José Abascal y Carredano**, nado en Pontones o 1 de setembro de 1829, e finado en Madrid o 19 de febreiro de 1890, foi un político progresista español.

## Biografía 
esquerda|miniatura|245x245px|Retrato de José Abascal
Estudou humanidades e filosofía no colexio de Vicente Masarnau en Madrid, e despois medicina no colexio de San Carlos. En 1848, tras a morte do seu pai, Abascal fíxose cargo do taller de cantaría que aquel rexentaba.

Durante a súa vida política, formou parte da xunta revolucionaria de Madrid de 1868, foi deputado por Alacante e Alcalá de Henares en 1869, e novamente por Alacante en 1871, senador por Alacante en 1872, por Guadalaxara en 1877 e vitalicio en 1881 e alcalde de Madrid entre 1881-83 e 1885-89.

## Notas
Alberto Alcocer y Ribacoba

**Alberto de Alcocer y Ribacoba**, nado en Orduña, Biscaia, o 8 de abril de 1886, e finado en Madrid o 30 de maio de 1957, foi un avogado e político español, ademais do primeiro alcalde franquista de Madrid.

## Biografía 
Nado en Orduña (Biscaia), foi alcalde de Madrid en dúas ocasións: de 1923 a 1924, durante a ditadura de Primo de Rivera e de 1939 a 1946, durante a ditadura de Francisco Franco. Doutor en Dereito, foi distinguido coa Medalla de Ouro de Madrid en 1946. En 1949, foi nomeado Secretario Xeral do Banco de España. Faleceu en Madrid o 30 de maio de 1957.
Alberto Aguilera

**Alberto Aguilera y Velasco**, nado en Valencia o 7 de agosto de 1842 e finado en Madrid o 25 de decembro de 1913, foi un avogado xornalista e político español, deputado, senador, ministro de Gobernación durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena e alcalde de Madrid en varias ocasións entre 1901 e 1910.

## Biografía 
### Primeiros anos 
esquerda|miniatura|Retrato de Alberto Aguilera
Fillo de Pablo Aguilera, natural de Almadén (Cidade Real) e de María Soledad Velasco y Jiménez, natural de Albuñol (Selecta), estudou na Universidade de Madrid, licenciándose en Dereito e ingresando na carreira xudicial ós vinte e oito anos de idade. Ocupou os cargos de oficial da Asesoría de Facenda e avogado fiscal da Audiencia de Zaragoza.

### Gobernador civil 
Reinando Amadeu I, e sendo presidente do Consello de Ministros Manuel Ruiz Zorrilla, foi sucesivamente gobernador civil de Cidade Real, Oviedo (12-4-1871), Toledo (28-8-1871 a 15-10-1871), Murcia (20-6-1872), Sevilla (12-10-1872 a 19-2-1873 e de novo a partir do 26-7-1873). Posteriormente, durante a Rexencia de María Cristina, cos gobernos de Posada Herrera e Sagasta, tamén o foi de Madrid en varias ocasións: 20-10-1883 a 9-1-1884; 6-7-1888 a 8-7-1890; 13-12-1892 e 6-10-1897, manexando difíciles situacións previas e posteriores ó desastre do 98.

### Deputado e senador 
Membro do Partido Liberal, foi elixido deputado a Cortes polo distrito granadino de Albuñol nas sucesivas eleccións celebradas entre 1886 e 1903, aínda que renunciaría a esta última acta de deputado para pasar ó Senado ó ser nomeado senador vitalicio o 23 de decembro de 1903.

### Subsecretario e ministro 
Foi subsecretario do Ministerio da Gobernación dende o 17 de outubro de 1883, con Segismundo Moret, do Ministerio de Facenda dende o 8 de agosto de 1886, con Joaquín López Puigcerver.

Ocupou o cargo de ministro da Gobernación entre o 12 de marzo e o 4 de novembro de 1894 nun goberno presidido por Sagasta.

### Alcaldía de Madrid 
Foi alcalde de Madrid entre o 7 de marzo de 1901 e o 10 de decembro de 1902, entre o 15 de xuño de 1906 e o 28 de xaneiro de 1907 e entre o 23 de outubro de 1909 e o 10 de febreiro de 1910.

### Falecemento 
Morreu na súa casa da rúa da Magdalena, en Madrid, o 25 de decembro de 1913.

Está enterrado no Cemiterio da Almudena de Madrid.

## Notas
Sergio Álvarez de Villamil

**Sergio Álvarez Rodríguez de Villamil**, ou **de Villaamil**, nado en Madrid o 14 de marzo de 1889, e finado ibídem o 7 de maio de 1960, foi médico e político español, alcalde de Madrid durante a Segunda República.
## Traxectoria
Accedeu ó concello de Madrid en outubro de 1934, ó facerse cargo do concello unha xestora tras os sucesos revolucionarios de devandita data, con Rafael Salazar Alonso como alcalde. Villamil substituíu a Salazar (que dimitiu por mor do escándalo do "estraperlo") en outubro de 1935 e ocupou o cargo de alcalde até o triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, que restauraron a corporación municipal destituída en 1934.

Dá nome á estación do tren lixeiro Álvarez de Villamil no PAU de Sanchinarro de Madrid.
## Notas
Arquidiocese

[miniatura|300x300px|Mapa das [dioceses de España. En cor máis escura as arquidioceses.]]
Na Igrexa católica de rito romano, a **arquidiocese** (*arqui-* provén do grego e significan "ser o primeiro") é unha diocese cun rango superior ás convencionais. O título é un nome honorífico e del dedúcese que o bispo titular sexa denominado arcebispo. Nas Igrexas orientais católicas, as arquidioceses denomínanse arquieparquías.

## Diocese sufragáneas 
A arquidiocese adoita presidir sobre un grupo de dioceses dunha rexión, as cales son coñecidas como "sufragáneas", pero a incidencia do arcebispo na vida de devanditas dioceses é máis de preeminencia que de inxerencia, a menos que existan razóns de forza maior para iso como a imposibilidade dun bispo a rexer a vida da súa diocese. Non todas as arquidioceses teñen dioceses sufragáneas (por exemplo, a *Arcebispado Castrense de España*, non ten porque non é unha arquidiocese territorial).

## Notas
José Luis Álvarez

**José Luis Álvarez Álvarez**, nado en Madrid en 1930 é un político español. Está casado con Mercedes Royo-Villanova Payá.

## Biografía 
Realizou estudos de Dereito e aprobou as oposicións a notario. En 1975, José Luis Álvarez foi designado Secretario Xeral do Partido Popular, o primeiro partido político inscrito no Rexistro do Ministerio do Interior durante a monarquía, en torno ó que se aglutina unha federación de partidos denominada «Centro Democrático», que se integrará logo na Unión de Centro Democrático. En 1976 é membro da Comisión Igrexa-Estado encargada da redacción dos Acordos entre o Estado español e a Santa Sé de 1979.

Alcalde de Madrid por designación do goberno (1978), dimite a comezos de 1979 para presentarse como candidato a Alcalde da UCD ás eleccións, mentres asume a alcaldía o até entón tenente de alcalde Luis María Huete. Nas eleccións, Álvarez foi o candidato máis votado, pero non foi elixido alcalde, por ser maior en número de concelleiros a suma dos obtidos polas candidaturas do PSOE e do PCE.

Ministro de Transportes e Comunicacións dende o 2 de maio de 1980 baixo a presidencia de Adolfo Suárez González e dende o 26 de febreiro de 1981 baixo a presidencia de Leopoldo Calvo-Sotelo Bustelo. O 1 de decembro de 1981, Calvo-Sotelo noméao ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación, cargo que ocuparía até 1982, coa vitoria socialista.

En 1989, como membro de Alianza Popular, formou parte da Comisión que realizou a transformación de Alianza Popular no Partido Popular.

En 1993, ingresou na Real Academia de Belas Artes de San Fernando.

## Notas
Alexandre do Nascimento

**Alexandre do Nascimento**, nado en Malanje o 1 de marzo de 1925 e finado en Luanda o 28 de setembro de 2024, foi un eclesiástico católico latino angolano, arcebispo metropolitano de Luanda entre 1986 e 2001, e cardeal dende 1983.

## Traxectoria 
Naceu en Malanje o 1 de marzo de 1925. O 20 de decembro de 1952 foi ordenado sacerdote polo arcebispo Luigi Traglia.

O 10 de agosto de 1975 foi nomeado bispo de Malanje. Recibiu a ordenación episcopal o 31 de agosto do mesmo ano, de mans do delegado apostólico Giovanni De Andrea. O 3 de febreiro de 1977 foi nomeado arcebispo metropolitano de Lugango.

No consistorio do 2 de febreiro de 1983 o papa Xoán Paulo II creouno cardeal, co título de cardeal-presbítero de San Marco in Agro Laurentino. O 16 de febreiro de 1986 o mesmo papa nomeouno arcebispo metropolitano de Luanda.

En 2015 ingresou na Orde de Predicadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Catholic-Hierarchy.org
Ambrosio de Morales

**Ambrosio de Morales**, nado en Córdoba en 1513, e finado *ibídem* o 21 de setembro de 1591, foi un humanista, historiador e arqueólogo español.

## Traxectoria
Foi fillo de Antonio de Morales, médico e catedrático da Universidade de Alcalá, e de Mencia de Oliva. Trasladouse coa súa familia a Montilla, e ós poucos anos regrea a Córdoba, onde comeza os seus estudos de Gramática co crego Alejo Montesino, tendo once anos de idade. Cursou os seus estudos na Universidade de Salamanca xunto ó seu tío, o famoso humanista Fernán Pérez de Oliva, que era catedrático e reitor desa Universidade; de feito, corrixiu e editou a obra deste. Morales foi discípulo de Melchor Cano e interesouse pola lingüística, xa que compuxo un *Discurso sobre la lengua castellana*. En 1531, morto o seu tío, regresou a Córdoba e en 1533 profesou na Orde Jerónima. Foi ordenado sacerdote e ensinou como catedrático de retórica na Universidade de Alcalá dende 1550.

## Historiador 
Cara a 1559 recibiu Morales os primeiros encargos da monarquía. Filipe II designouno en 1572 para realizar unha viaxe de estudo polos reinos de León, Galicia e Asturias, viaxe da que escribiu unha relación, titulada *Viage de Ambrosio de Morales por orden del Rey D. Phelippe II a los Reynos de León, y Galicia y Principado de Asturias*; no curso desta viaxe foi reunindo reliquias, libros, documentos, obxectos e manuscritos que salvou para as coleccións reais do mosteiro do Escorial. Pero, non contento con iso, persuadiu ó mesmo rei para que ordenase a realización dunhas *Relaciones* sobre a historia e topografía dos pobos de España baseadas en respostas a uns cuestionarios deseñados por el nos que se solicitaban, entre outros, datos toponímicos, arqueolóxicos, históricos e eclesiásticos. As respostas ou *Relaciones*, que se conservaron, reuníronse en oito volumes que ofrecen unha auténtica radiografía da España da época, e moitos dos seus datos serviron para as súas obras históricas, así como as informacións que obtivo de colaboradores preparados rigorosamente sobre cuestións históricas e antigüidades, como Juan Fernández Franco, Antonio Agustín, André de Resende ou Jerónimo Zurita. Deste último en particular defendeu os *Anales de la Corona de Aragón * contra os ataques de Santa Cruz; con ese labor escribiu o seu *Apología de los Anales*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
*
Inés Santé Riveira

**Inés Santé Riveira**, nada en Ferrol o 29 de novembro de 1976, é unha investigadora e científica galega, profesora da área de Enxeñaría Cartográfica, Xeodésica e Fotogrametría do Departamento de Enxeñaría Agroforestal da Universidade de Santiago de Compostela e Secretaria da Comisión Académica do Programa de Doutoramento en Xestión Sustentable da Terra.

Ocupa a Dirección do Instituto de Estudos do Territorio da Xunta de Galicia.

## Traxectoria 
Doutora en enxeñaría agrónoma pola Universidade de Santiago de Compostela, Premio Extraordinario de Doutoramento e licenciada con matrícula de honra. O seu proxecto fin de carreira, co título "Aplicación das novas tecnoloxías SIG e Web á enxeñaría rural e agronómica", obtivo o Premio á Iniciativa Empresarial da CEL para proxectos de investigación. É membro do Laboratorio do Territorio (LaboraTe), que está integrado no grupo de investigación GI-1934-TB (Territorio e Biodiversidade) da USC. A súa actividade investigadora desenvolveuse fundamentalmente dentro dos campos da ordenación do territorio, sistemas de axuda á decisión espacial, SIG-web; Public Participation GIS (PPGIS); modelos e técnicas de ordenación territorial (análise multicriterio, optimización heurística e modelos urbanos baseados en autómatas celulares). Foi, no curso 2014-15, coordinadora do máster Universitario da USC en Xestión Sustentable da Terra e do Territorio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Catálogo Iácobus USC
Susana Martínez-Conde

**Susana Martínez-Conde**, nada na Coruña o 1 de outubro de 1969 é unha científica neuronal galega.  

## Traxectoria 
Susana é licenciada en Psicoloxía pola Universidade Complutense de Madrid e doutora en Medicina polo programa de neurociencia da Universidade de Santiago de Compostela. É profesora de oftalmoloxía, neuroloxía, fisioloxía e farmacoloxía na Universidade Estatal de Nova York, no Centro Médico Downstate, onde dirixe o Laboratorio de Neurociencia Integrativa. Dirixiu laboratorios anteriormente no Barrow Neurological Instituto e no University College de Londres. 

As súas investigacións tratan sobre a neurociencia perceptual, cognitiva e oculomotor. É coñecida polos seus estudos sobre as ilusións, os movementos do ollo e percepción e os trastornos neurolóxicos. 

Forma parte do Comité de Sabias da Cátedra de Feminismos 4.0 da Universidade de Vigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Susana Martínez-Conde: “Hay que fomentar el idealismo en la gente joven” no blog Mujeres con Ciencia
*
*
Luis Álvarez

**Luis Álvarez** ou **Luis Alvarez** pode referirse a:

***Luis Álvarez**, relixioso cisterciense do mosteiro de Sobrado. Publicou en 1586.
***Luís Fernández Álvarez** (1853-1937), médico asturiano, avó de **Luis Walter Alvarez** (anglicizado sen acentos)
***Luis Walter Alvarez** (1911-1988), físico e profesor universitario norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1968.
***Luis Álvarez Rodríguez** (n. 1915), avogado e político galego.
***Luís Álvarez Pousa** (n. 1948), profesor galego de xornalismo.
***Luís Álvarez Angueira** (n. 1962), político galego do BNG.
***Luis Álvarez Martínez** (n. 1963), político galego do PSdeG.
Eliseo Sández Figueira

**Eliseo Sández Figueira**, nado en Carnota o 7 de maio&nbsp;de 1920, e finado na Coruña&nbsp;o 1 de decembro de 2008, foi un&nbsp;cirurxián&nbsp;galego cunha intensa e longa vida profesional na contorna da vila coruñesa.

## Traxectoria 
Naceu o 7 de maio de 1920 na localidade coruñesa de Carnota, onde o seu pai, Eliseo Sández Otero, exercía como médico. Pouco tempo despois, trasladouse con toda a súa familia á Coruña, onde realizou todos os seus estudos da infancia e mocidade.
Cando ía comezar a súa carreira universitaria, estala a guerra civil e as Universidades permancen pechadas, polo que tivo que agardar ó remate da guerra para comezar os seus estudos de Medicina e Cirurxía na Universidade de Santiago.

Con posterioridade foise a Madrid, a continuar os seus estudos na Universidade Complutense. Alí estudou e traballou varios anos. A súa formación como médico estivo sempre moi marcada pola oportunidade que tivo de estudar e traballar nos servizos médicos de&nbsp;Carlos Jiménez Díaz ou Gregorio Marañón. En Madrid especializouse primeiro en neurocirurxía, mais despois decidiu formarse como cirurxián xeral e dixestivo, tanto no entón Hospital Provincial de Madrid (hoxe, Hospital Xeral Universitario Gregorio Marañón), como no Hospital de San Pablo, de Barcelona.

Posteriormente regresou á Coruña, onde exerceu medicina e cirurxía xunto ó seu pai, no Sanatorio San Nicolás, que este fundara.

## *O Foucellas* 
No ano 1945, o famoso guerrilleiro maquis Benigno Andrade, alias Foucellas, buscado polos axentes da Garda Civil, resultou ferido fortuitamente pola súa propia arma preto de&nbsp;Ordes. O guerrilleiro foi ingresado baixo o nome falso de Juan Fernández, e operado con éxito no Sanatorio San Nicolás dos Doutores Sández,&nbsp;que&nbsp;curiosamente lindaba parede con parede coa Comisaría Xeral de Policía, na céntrica Praza de Vigo da Coruña.

## Notas
Ramón Armada Sagrera

**Ramón Segundo Armada Sagrera**, nado en Ortigueira en xullo de 1890 e finado na Habana en marzo de 1932, foi un escritor galego.

## Traxectoria 
Fillo de Ramón Armada Teixeiro. Instalado en Cuba, foi propietario dunha fábrica de galletas e do terreo deportivo Campo Armada. Foi secretario da Asociación Iniciadora e Protectora da Real Academia Galega na Habana, vicepresidente do Comité de sociedades españolas e presidente do Casino Español da Habana. Escribiu algunhas pezas teatrais e unha novela.

## Notas
Scout X2

**Scout X2** foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island e desde a Base Vandenberg da Forza Aérea en California. Só fixo dous lanzamentos.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Scout
*Scout A
*Scout B
*Scout B1
*Scout E1
*Scout F1
*Scout G1
*Scout X1
*Scout X-2B
*Scout X-2M
*Scout X3
*Scout X-3A
*Scout X-3C
*Scout X-3M
*Scout X-4
*Scout X-4A
*Scout X-5C
*Blue Scout Junior
Julia Varela

**Julia Varela Ruano**, nada o 30 de xuño de 1981 en Pontevedra, é unha presentadora de radio e reporteira de televisión galega.

## Traxectoria 
Filla dos profesores pontevedreses Carmen Ruano e Eloy Varela, estudou no IES Sánchez Cantón e despois de graduarse en xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid comezou a traballar na RTVE en 2005 como locutora e redatora nos Servizos Informativos da RNE para a Radio Exterior de España. En 2008, pasou a ser locutora e redatora de Radio 3 en programas como *Siglo 21*, *180 Grados* ou *Los Conciertos de Radio 3*, e na retransmisión de distintos festivais de música. Desde 2013, Varela traballa como reporteira para TVE en programas como *Comando actualidad* e *La mañana de La 1*; neste último tamén colabora como comentarista da sección de espectáculos.

Nas edicións 2015, 2016 e 2017 do Festival de Eurovisión, Varela foi a comentarista para TVE xunto con José María Íñigo. Varela e Íñigo comentaron tamén a gala especial ''Eurovision Song Contest's Greatest Hits*, que conmemorou o 60º aniversario do Festival de Eurovisión en 2015. Na edición de 2018 compartirá o micrófono co locutor da emisora de radio LOS40, Tony Aguilar.

En xullo de 2019 dirigiu *A partir de hoy*,​ un programa matutino de verán de La 1 de Televisión Española conducido por Màxim Huerta. Desde o 31 de agosto de 2020 e ata o verán de 2022 dirixiu e presenta en RNE o espazo vespertino *Tarde lo que tarde*. En setembro de 2022 comezou a presentar e dirixir o magacine nocturno de RNE *Gente despierta.* No verán de 2023 copresentará *Dúos increíbles* con Xavi Martínez en TVE1.

Ligada á Barrela e Chantada, onde exerceu o seu avó o garda Varela e se criou seu pai Eloy Varela, o 22 de agosto de 2015 foi a pregoeira das festas de Chantada. Nun discurso reivindicativo falou do prezo xusto para o leite que producen os gandeiros da zona e pediu axudas para a rehabilitación das casas abandonadas no rural.

En 2019 publicou a súa primeira novela *¿Por qué me pido un gin tonic si no me gusta?*​ 

## Obra 
* *¿Por qué me pido un gin tonic si no me gusta?*​ (2019). Ediciones B. 312 páxs. ISBN 978-8466665575. Unha obra para descubrir as preocupacións das mulleres de trinta anos a través do humor.
* [miniatura|Fernando Miranda, Julia Varela e [Manel Loureiro na presentación de *Todo por hacer*, Centro Social do Mar-Libraría Miranda, Bueu, 2026]]*Todo por hacer'' (2026). Madrid: Ed. B. 288 páxs. ISBN 9788466682855. A perda da nai, as emocións, con presenza de Vigo e Belesar.

## Notas
Labrar

[miniatura|''Calendario (l'aratura)*. Miniatura (c. 1000), Cotton ms. Tiberius B. V., f. 3r., [Londres, The British Library.]]
A **labranza** é a operación agrícola consistente en trazar sucos máis ou menos profundos na terra cunha ferramenta de man ou cun arado. A acción de labrar a terra mediante un arado é referida como «arar». A palabra «**labrar**» deriva do latín *laborāre'', que tiña o significado xenérico de traballar.

Entre as funcións da labranza atópanse facilitar a circulación da auga para unha rega correcta, destruír as malas herbas, facer menos compacta a terra adecuándoa así para a sementa agrícola, mellorar a estrutura e textura do chan, evitar a encharcada provocada por altas precipitacións pluviais e o uso como control biolóxico xa que os insectos e vermes quedan a nivel superficial e veñen os depredadores a alimentarse deles. Arar a terra varias veces, emparellando para formar superficie de plantación dáse en lugares onde as condicións climáticas non permiten preparar
o chan previamente (temperaturas baixas, choivas etc.).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultivar
* Fertilizante
* Xardinaxe
* Colleita
* Insecticida
* Irrigación
* Pesticida
Mellora vexetal

[dereita|miniatura|270px|O [cultivar|cultivo de trigo *Yecoro* (á dereita) é sensible á salinidade, pero plantas resultantes dunha mestura híbrida co cultivo W4910 (á esquerda) mostran unha maior tolerancia a altas salinidades.]]
A **mellora vexetal** é a técnica para cambiar a xenética de plantas en beneficio da humanidade. Existen varias aproximacións á mellora xenética: a máis simple, consiste en seleccionar as plantas máis vigorosas a fin de que actúen de parentais durante cruces dirixidos, o que en principio transmitirá ese vigor á proxenie; no entanto, existen técnicas moleculares máis avanzadas que axudan a esta selección.

A mellora vexetal é unha disciplina de miles de anos de antigüidade, próxima á orixe da civilización. Hoxe en día, practícana granxeiros e xardineiros, así como melloradores vexetais empregados por institucións do goberno, universidades e industrias do sector.

O seu obxectivo, o desenvolvemento de variedades de maior produtividade, resistencia a patóxenos, resistencia a tensión ou de liñas adaptadas a condicións locais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultivar
* Cultixene

### Ligazóns externas 
* FAO - GIPB - Iniciativa de colaboración mundial para o fortalecemento da capacidade de fitomelloramento
* Agrobase 
* Bauble 
* Seedorg
Santiago del Moral

**Santiago del Moral Gómez**, nado nas Pontes de García Rodríguez en 1951 é un poeta galego.

## Traxectoria 
Escribe poemas dende moi novo, nos anos setenta e oitenta fixo poesía social. En 2003, xunto con outros catro poetas ponteses formou o Grupo Poético Alalá, que en 2005 editou o libro *Cinco sentidos*. Colaborou en *Dorna*.

## Obras 
* *Instantes detidos* (2013). Betanzos: Biblos, Clube de Lectores. ISBN 978-84-15086-32-1.
* *Da man do silencio* (2022). A Coruña: Medulia. 116 páxs. ISBN 978-84-125532-2-2.
Colleitadora

miniatura|Vídeo de dron de colleitadora 2022
miniatura|Colleitadora preparada para cortar plantas de talos grosos
miniatura|Colleitadora descargando o gran.
Denomínase **colleitadora** a unha máquina dedicada a realizar labores de recolección de produtos agrícolas.

Nos seus comezos, esta máquina era accionada por un tractor e servía para traballar no sentido de cortar o cultivo, que posteriormente era procesado por outros medios para extraer os grans, proceso denominado *trilla* ou *trillado*. Actualmente pódese atopar nunha soa máquina que realiza ambas as operacións e que é autopropulsada.

## Partes dunha colleitadora 
* ** Motor**: o motor é o corazón da colleitadora e o que dá forza a todos os mecanismos, na súa maioría diésel.
* **Sistema motor**: xeralmente sistema hidrostático con caixa de cambios manual, o sistema encárgase de desprazar a colleitadora.
* **Mecanismo de corte**: dependendo do cultivo a colleitar utilízase un ou outro cabezal, é o encargado de cortar o cultivo e posteriormente transportalo até a garganta, onde se atopa o seguinte mecanismo.
* **Mecanismo de trillado**: encárgase de esmiuzar a espiga ou vaíña para separar dela o gran a base de revolucións.
* **Mecanismo de limpa**: usa un ventilador de aire. Encárgase de separar os grans de partes menos pesadas e de po, o sistema de peneiras separa o gran de partes máis grosas.
* **Sistema de transporte e almacenaxe**: mecanismos encargados de transportar o gran limpo até a *moega* ou depósito de gran, normalmente por medio de infinidades, onde permanecerá até que sexa descargado a un remolque para transportalo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultivar
* Fertilizante
* Xardinaxe
* Colleita
* Insecticida
* Irrigación
* Pesticida
Outra terapia perigosa

***Outra terapia perigosa*** (en ) é un filme estadounidense de comedia dirixido por Harold Ramis que se estreou en 2002. É unha secuela do filme de 1999 *Unha terapia perigosa*, e está protagonizada por Robert De Niro e Billy Crystal, que retoman os seus papeis do filme anterior, intepretando o mafioso Paul Vitti e o psiquiatra Ben Sobel.

Estreouse en galego a través da TVG o 6 de decembro de 2008.

## Personaxes 
* Robert De Niro como Paul Vitti
* Billy Crystal como Ben Sobel
* Joe Viterelli como Jelly
* Lisa Kudrow como Laura Sobel
* Cathy Moriarty-Gentile como Patti LoPresti
* Anthony LaPaglia como Anthony Bella
* Frank Gio como Lou "The Wrench" Rigazzi
* Reg Rogers como Raoul Berman
* Joey Diaz como Ducks
* Kyle Sabihy como Michael Sobel
* Pat Cooper como Sal Masiello
* Thomas Rosales, Jr. como Coyote
* Demetri Martin como asistente de persoal
* Gina Lynn como Stripper
* John Finn como detective
* Dr. Joyce Brothers como el mesmo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Nieves Fariza

**Nieves Fariza Alonso**, nada en Cambados o 17 de xaneiro de 1911 e finada en Vigo o 28 de setembro de 1975, foi unha mestra e sindicalista galega.

## Traxectoria 
Filla do sarxento da Garda Civil Emilio Fariza San Román e de Teodora Alonso Ríos, irmá de Antón Alonso Ríos. Estudou o Bacharelato Universitario en Santiago de Compostela en 1929. Creou e dirixiu a academia Escuela Moderna na Estrada en 1933. Foi mestra da escola privada do Sindicato de Guimarei que abriu o 5 de abril de 1934. Foi mestra en Xacebáns (Quintela de Leirado), onde amosou a súa oposición á Igrexa católica negándose a impartir clases de relixión.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse en diferentes faiados da Estrada. Foi sancionada en 1940 con suspensión de emprego e soldo durante dous anos e traslado fóra da provincia. Foi destinada a Solduengo (Burgos) e ao rematar o castigo destinárona a Arcucelos (Laza). O seu marido Carlos Martínez, traballador do ferrocarril, morreu de silicose en 1947. Enfrontouse cos empresarios de MZOV para esixirlles o pago de pensións ás viúvas dos operarios ferroviarios afectados pola silicose que carecían de seguridade social, polo que foi coñecida por «A desenterramortos». Tamén defendeu os operarios do ferrocarril conseguindo a mellora das súas condicións salariais ao lograr que se lles aboase o desprazamento ata os seus postos de traballo, gañando o sobrenome de «A dos quilómetros». Foi denunciada por exercer de laboralista sen estar en posesión do título e condenada a prisión. Defendeuna o avogado ourensán Luis Pérez Colemán. Cando saíu en liberdade matriculouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, obtivo o título de Graduado Social en 1953 e abriu o consultorio social Adelante na rúa do Paseo de Ourense co que fora o seu avogado. O bufete tivo continuidade cando remataron as obras do ferrocarril nas sucursais que abriron noutros puntos de Galicia e na conca mineira asturleonesa. Despois foi mestra en Domecelle (San Xoán de Río), Corvelle (Bande) e Aciveiro (Forcarei).

Finou en Vigo o 28 de setembro de 1975.

## Vida persoal 
Casou con Carlos Martínez e foi nai de María Elisa, Carlos e José Emilio Martínez Fariza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Nieves Fariza e as “viúvas da vía”
Agapornis nigrigenis

O ***Agapornis nigrigenis*** é unha especie de psitaciforme do xénero agapornis. É de cor verde coa testa marrón, peteiro vermello e manchas brancas arredor dos ollos. É endémica dunha pequena área do suroeste de Zambia, onde é vulnerable pola perda do seu hábitat.

## Notas
Colius striatus

O ***Colius striatus*** é a meirande especie de *Coliidae*, así como unha das máis comúns da familia.

## Notas
Vanellus armatus

A ***Vanellus armatus*** é unha especie de aves presente en Kenya e no centro de Tanzania até o sur de África. 

## Notas
Evgenii Zamiatin

**Evgenii Ivanovich Zamiatin** (en cirílico ruso, **Евгений Иванович Замятин**), nado en Lipetsk o 1 de febreiro de 1884 e finado en París o 10 de marzo de 1937, foi un escritor ruso. Destacou como autor de ciencia ficción e sátira política. A súa novela máis aclamada é *Nós*, publicada en 1921, unha distopia ambientada nun futuro estado policial. Varias das súas obras de ficción foron adaptadas ao cinema.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de Zamiatin. 
* Enciclopedia de Escritores Soviéticos  - biografía de Yevgeny Zamyatin .

### Outros artigos 
* Literatura rusa
Scout X-3

**Scout X-3** foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island e desde a Base Vandenberg da Forza Aérea en California.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Scout
*Scout A
*Scout B
*Scout B1
*Scout D1
*Scout E1
*Scout F1
*Scout G1
*Scout X1
*Scout X2
*Scout X-2B
*Scout X-2M
*Scout X-3A
*Scout X-3C
*Scout X-3M
*Scout X-4
*Scout X-4A
*Scout X-5C
*Blue Scout Junior
Inmigración irregular

Considérase **inmigración irregular** (inmigración ilegal) ao movemento migratorio de persoas a través das fronteiras sen atender os requirimentos legais do país de destino. A persoa que se atopa nesta situación é un inmigrante irregular ou ilegal.
Maximino Pérez Abuín

**Maximino Pérez Abuín**, nado en Lousame en 1961, é un escritor e comunicador galego.

## Traxectoria 
Diplomado en relacións laborais pola Universidade de Santiago de Compostela, licenciouse en ciencias do traballo pola Universidade Aberta de Cataluña e en comercio internacional na Universidade de Santiago de Compostela. Técnico superior en prevención de riscos laborais, fíxose coñecido por colaborar con temas sobre tráfico e automóbil no magacine diario da Radio Galega, *A Tarde*.

Ó longo da súa traxectoria, realizou diversos fitos no eido audovisual. No 2010 copresentou o programa *Al Volante* para VTelevision, máis tarde no 2017 presentaba unha sección no progrma *Con Sumo Sentido*, da TVG. Actualmente, ten unha sección semanal no programa *A Tarde*, Radio Galega e colabora dende 2020, no programa *Quén anda aí?* da TVG. 

**Maximino Pérez Abuín** é graduado social e licenciado en Ciencias do Traballo. Exerce profesionalmente na defensa xurídica en materia laboral, representando a traballadores en procedementos xudiciais e asesorando en cuestións relacionadas co dereito do traballo e da Seguridade Social.

Ademais da súa actividade profesional, destaca pola súa faceta divulgadora nas redes sociais, especialmente en TikTok, onde explica casos reais de xuízos laborais cun enfoque didáctico e accesible, contribuíndo á difusión dos dereitos laborais entre a cidadanía.

## Obras
* *La historia de Laura Scott* (HFD Editorial, 2017)
* *Mino. Onde está a miña escola?* (2018)
* *Atrapada (2022)*
Stonehearst Asylum

***Stonehearst Asylum***, anteriormente coñecido como ***Eliza Graves***, é un filme estadounidense dirixido por Brad Anderson que se estreou no 2014. O guión foi escrito por Joseph Gangemi, e está vagamente baseado na historia curta "The System of Doctor Tarr and Professor Fether" de Edgar Allan Poe. O filme, protagonizado por Kate Beckinsale, Jim Sturgess, Michael Caine, Ben Kingsley e David Thewlis, foi estreado o 24 de outubro de 2014 nos Estados Unidos.

## Personaxes 
* Kate Beckinsale como Lady (Eliza) Graves
* Jim Sturgess como Edward Newgate
* Michael Caine como Dr. Benjamin Salt
* Ben Kingsley as Dr. Silas Lamb
* Brendan Gleeson como Mestre da facultade
* Sophie Kennedy Clark como Millie
* Christopher Fulford como Paxton
* Jason Flemyng como Swanwick
* Edmund Kingsley como Sir Charles Graves, Bt.

## Notas
Anthurium

***Anthurium*** é un xénero con aproximadamente 1&nbsp;000 especies de plantas con flor, que é o maior xénero da familia, Araceae. .

O xénero é nativo das Américas, onde está distribuída desde o norte de México ao norte da Arxentina e partes do Caribe.

miniatura|*Anthurium* flamingo

## Descrición e bioloxía 
*Anthurium* é un xénero de plantas herbáceas que a miúdo crecen como epífitas sobre outras plantas, pero outras son terrestres. As follas están frecuentemente agrupadas e son de forma variable. A inflorescencia leva pequenas flores que son hermafroditas. As flores están contidas en densas espirais sobre un espádice. O espádice adoita ser alongado como unha barra, pero pode ter tamén forma globosa ou de maza. Baixo o espádice está a espata, un tipo de bráctea. Esta é de forma variable, pero en moitas especies é lanceolada. Pode estenderse cara a fóra en forma plana ou curvada. Ás veces cobre o espádice como unha caparuza. As froitas desenvólvense sobre o espádice a partir das flores. Son bagas con moito zume, varían en cor e xeralmente conteñen dúas sementes.

O espádice e a espata son as partes que máis importan aos cultivadores de *Anthuirium*, que desenvolveron distintos cultivares de rechamantes cores e formas únicas. *Anthurium scherzerianum* e *A. andraeanum* son dous dos taxons máis comúns para o cultivo, e as únicas especies que teñen espatas vermellas. Tamén se crearon cultivares que producen espatas de moitas outras cores e padróns.

Os *Anthurium* son velenosos debido aos cristais de oxalato de calcio que conteñen. O seu zume é irritante para a pel e ollos.

## Especies 
Para ver unha lista completa, ver a Lista de especies de *Anthurium*.
[miniatura|Inflorescencia de *[Anthurium scherzerianum*]]

En 1860 coñecíanse 183 especies de *Anthurium*, e Heinrich Wilhelm Schott agrupounas en 28 seccións no libro *Prodromus Systematis Aroidearum*. En 1905 o xénero foi revisado e describíronse 18 seccións. En 1983 o xénero foi dividido nas seguintes seccións:

**Belolonchium*
**Calomystrium*
**Cardiolonchium*
**Chamaerepium*
**Cordatopunctatum*
**Dactylophyllium*
**Decurrentia*
**Digitinervium*
**Gymnopodium*
**Leptanthurium*
**Pachyneurium*
**Polyphyllium*
**Polyneurium*
**Porphyrochitonium*
**Schizoplacium*
**Semaeophyllium*
**Tetraspermium*
**Urospadix*
**Xialophyllium*

## Galería 

Ficheiro:Anthuriumpolyschistumjuvenile-araceum1.jpg|*Anthurium polyschistum*
Ficheiro:Anthurium digitatum0.jpg|Inflorescencia de *Anthurium digitatum*
Ficheiro:Anthurium scandens var latifolium-fruits.jpg|Froitos de *Anthurium scandens*
Ficheiro:Anthurium gracile.jpg|*Anthurium gracile*
Ficheiro:Anthurium.andraeanum1web.jpg|*Anthurium andraeanum*
Ficheiro:Anthurium obtusum (habitus).jpg|*Anthurium obtusum* 

## Notas
Artur Bordalo

]]
**Artur Bordalo**, máis coñecido polo alcume artístico ***Bordalo II*** ou ***Bordalo Segundo***, nado en Lisboa en 1987, é un grafiteiro e artista plástico portugués. É neto do tamén pintor Artur Real Chaves Bordalo da Silva, coñecido como *Bordalo*.

## Traxectoria 
Estudou na Facultade de Belas Artes da Universidade de Lisboa. Como consecuencia, os seus graffitis son tridimensionais, superando en moitas ocasións os límites do plano do lenzo, converténdose en baixorrelevos e altorrelevos.

Características da súa obra son o emprego de cores rechamantes. Na temática, gran parte das súas instalacións representan animais (mapaches, raposos, cervos, peixes, bufos, cans, garzas, periquitos, ourizos, flamengos, saltóns, bolboretas, papagaios, lagartas, gatos, suricatas, picapeixes, abellas etc.), que adoitan ser dispostas en diferentes espazos e superficies (habitualmente paredes e muros). Esta serie chámaa "*Big Trash Animals*", e dela di que «*é unha serie en que eu uso lixo e desperdicio urbano para construír imaxes de animais, e a idea por detrás diso é construír imaxes da vítimas con aquilo que os destrúe*». Outra boa parte da súa obra emprega as vías férreas como estrutura de fondo para elaborar os seus graffitis, neste caso habitualmente bidimensionais, nunha serie chamada "*Railroad Tracks*". Outras series temáticas de *Bordalo II* son "*World Gone Crazy*" e "*Provocative Street Art*".

As súas obras poden ser encontradas en Lisboa, Covilhã, Estarreja, Águeda (Portugal), Roma, Turín, Este (Italia), París (Francia) e Santiago de Chile.

## Exposicións 
### Individuais 
### Colectivas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do artista
David Rodríguez Vidal

**David Rodríguez Vidal**, nado en Ferrol en 1966, é un exaxente galego do Centro Nacional de Intelixencia, onde traballou entre 2000 e 2013.

## Traxectoria
Colaborou con distintos corpos e forzas de seguridade do Estado. Foi un dos fundadores da primeira academia privada de intelixencia en España, chamada Globalchase, para posteriormente dirixir unha consultora de intelixencia de igual nome.
Empregou os alcumes de "John Osaro" ou "Agente Juan", os cales xa eran citados nas obras do xornalista Antonio Salas, do que logo se descubriu que David fora o seu mentor tras a publicación do seu libro *Diario de un Espía*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
*Consultora Globalchase
Álvaro Pais

**Frei Álvaro Pais** (tamén coñecido en latín *Alvarus Pelagius*, e en castelán *Álvaro Pelayo* ou *Álvaro Pelagio*), nado no Salnés, c. 1275, e finado en Sevilla o 25 de xaneiro de 1352, foi un teólogo franciscano galego e bispo de Silves (1334-1352).

## Traxectoria 
Naceu arredor de 1275. Crese que Álvaro fose fillo ilexítimo do trobador galego Paio Gómez Chariño. Estudou primeiramente na corte de Sancho IV de Castela, partindo despois para Italia, co obxectivo de estudar dereito en Boloña e Perugia. En Boloña, tendo por mestre a Guido de Baisio, obtivo o grao de doutor nos dous dereitos (o civil e o canónico).

En 1304, contactando cos Frades Menores reunidos en capítulo en Assis, e en particular co seu Mestre-Xeral, Gonçalo de Balboa, ingresou naquela orde mendicante, renunciando aos seus bens e doándoos ós pobres. Estivo envolto nas disputas internas da orde, achegándose ós espirituais, que defendían unha interpretación máis rigorosa das palabras de San Francisco no que tocaba á pobreza. Porén, por obediencia ó Papa (Xoán XXII), acabou por se afastar desa corrente.

Permaneceu en Italia, primeiro en Perugia, despois en Assis, e mudándose finalmente a Roma, estabelecéndose na Igrexa de Santa María de Aracoeli. Gran defensor do primado do Papa sobre o poder dos príncipes, tornouse legado do Papa Xoán XXII no conflito que o opuña xunto do Emperador, Lois IV de Baviera. Cando o Emperador fixo coroar o seu representante, Pietro Rainalducci, como Antipapa (baixo o nome de Nicolao V), Álvaro fuxiu para Anagni (1328), setenta quilómetros ó suroeste de Roma.

Dende alí partiu para Aviñón (1330), onde se atopaba o Papa coa súa corte, exercendo o cargo de penitenciario apostólico. En 1332, o Papa liberouno da súa condición de bastardo, o que lle permitía o acceso a cargos eclesiásticos, sendo nomeado bispo titular da diocese de Corona, en Grecia. Porén, non chegou a tomar posesión.

O 9 de xuño de 1333, o Papa nomeouno bispo de Silves, regresando por fin á Península Ibérica. Estivo envolto no conflito co rei portugués Afonso IV, por non o apoiar na guerra que este declarara ó monarca castelán Afonso XI, así como por non concordar cos impostos extraordinarios lanzados sobre os bens eclesiásticos para poder manter o conflito. Chegou a ser atacado por sicarios do rei, fuxindo para Sevilla, cidade dende onde continuou a rexer a súa diocese até á súa morte.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
John Fell

miniatura|John Fell, bispo de Oxford
**John Fell**, nado o 23 de xuño de 1625 en Longworth, Berkshire (actualmente Oxfordshire) e finado o 10 de xullo de 1686, foi un relixioso e home de cultura inglés que chegou a ser bispo de Oxford.

Na súa faceta académica é de salientar que ocupou o cargo de vicechanceler da Universidade de Oxford entre 1663 e 1669, onde dirixiu, ademais, a editora Oxford University Press, co cargo de *Secretary to the Delegates *("Secretario para os Delegados"), continuando o labor que iniciara o arcebispo de Canterbury, William Laud, que o precedeu no cargo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "John Fell" en Encyclopaedia Britannica