open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pintada da Guinea

A **pintada da Guinea**, tamén chamada **galiña de Guinea** ou **galiña pintada**, É a máis estendida das pintadas; orixinaria de África, foi introducida nas Antillas Menores e no sur de Francia.

## Descrición 
esquerda|miniatura|Cabeza de galiña de Guinea.
De até 50&nbsp;cm de lonxitude, con peteiro medianamente longo, forte e robusto que presenta na súa base unha especie de 'cera' sobre a que se abren as fosas nasais. Cabeza, espida de plumas e que presenta unha coloración branca ou azulada dominante con carúnculas ou excrescencias carnosas de viva cor morada e unha típica protuberancia córnea no alto da cabeza. A plumaxe é gris e negra, con pequenas pintas brancas. Os machos e femias son aparentemente iguais e non poden distinguirse facilmente se non é polo seu comportamento, é dicir, non presenta dimorfismo sexual. Vive de seis a oito anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Madge e McGowan, *Pheasants, Partridges and Grouse* 0-7136-3966-0
Lingua tzeltal

O **tzeltal** ou '''ts'eltal''' é unha lingua maia falada polo pobo tzeltal, que habita no estado mexicano de Chiapas, principalmente nos concellos de Ocosingo, Altamirano, Huixtán, Tenejapa, Yajalón, Chanal, Sitalá, Amatenango del Valle, Socoltenango, Villa las Rosas, Chilón, San Juan Cancun, San Cristóbal de las Casas e Oxchuc. O tzeltal é unhas das varias linguas maias faladas preto da rexión leste de Chiapas, incluíndo o tzotzil, o ch'ol e o tojolab'al, entre outras. Tamén existe unha pequena diáspora tzeltal noutras partes de México e nos Estados Unidos de América, principalmente por mor das pouco favorables condicións económicas de Chiapas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ooloxía

A **ooloxía** é a póla da zooloxía que estuda os ovos, en especial os ovos das aves. O termo tamén se aplica ó coleccionismo de ovos de aves salvaxes.

## Historia 
A ooloxía foise desenvolvendo como actividade no Reino Unido e nos Estados Unidos a partir da década de 1800. A observación de aves á distancia era difícil por mor da pobre calidade dos binóculos da época, por iso era máis práctico disparar sobre as aves ou recoller os seus ovos. Mentres a recollida de ovos de aves silvestres por parte dos coleccionistas era considerada como unha actividade científica no século XIX e comezos do século XX, a partir de mediados do século XX comezou a considerarse cada vez máis como unha afección, máis que como disciplina científica. A recollida de ovos era aínda popular na década de 1900, malia que o valor científico comezaba a ser menos importante.

Dado que a lexislación (como a de protección de aves silvestres de 1954 no Reino Unido) tornou imposíbel recoller ovos legalmente, a práctica da recollida de ovos transformouse nunha actividade ilegal no Reino Unido e noutros países.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ovo
Subxectivismo

[miniatura|Retrato de [Lord Byron (1788-1824), un dos grandes expoentes do romanticismo. O romanticismo caracterizouse polo subxectivismo.]]
O **subxectivismo** é a idea de que non hai outra realidade alén da realidade do suxeito. É correspondente ao solipsismo, cando se trata de análises textuais, como en literatura. En ciencias sociais, é o xeito de pensar que enfatiza ou leva en conta exclusivamente os aspectos subxectivos (como intención, acción, consciencia etc.) daquilo que é estudado ou daquel que estuda ou interpreta calquera cousa. O subxectivismo é a doutrina filosófica que afirma que a verdade é a mentira individual. Cada suxeito tería a súa verdade. A idea do suxeito é que proxectaría o obxecto. O subxectivismo atribúe a fonte da verdade ó suxeito. Mais, se cada un ten a súa propia verdade, se cadra sexa imposíbel chegar a un entendemento.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Obxectivismo
Ben Cultural de Interese Nacional

[miniatura|[Vila romana de Can Llauder, en Mataró, (século I a. C., século III d.C.).]]
**Ben Cultural de Interese Nacional** (en ) ou sinxelamente **Ben de Interese Nacional** (en ), abreviado **BCIN**, é unha categoría de protección legal dos bens máis relevantes do patrimonio cultural catalán, tanto de mobles como inmobles, outorgada pola Administración da Generalitat de Cataluña, que o inscribiu no *Rexistro de Bens Culturais de Interese Nacional*. Constitúe a categoría superior de protección, as outras dúas son o Ben Cultural de Interese Local (BCIL) e o Espazo de Protección Arqueolóxica (EPA).
[right|thumb|[Castelo de Maldá en Urgell.]]

A maioría destes bens están recoñecidos como Ben de Interese Cultural na administración do Estado español.

## Notas
Karolína Plíšková

miniatura|dereita|Pliskova no 2010 no US Open Junior.
**Karolína Plíšková**, nada en Louny o 21 de marzo de 1992, é unha tenista checa.

## Traxectoria
Foi número un na clasificación mundial da WTA dende o 17 de xullo de 2017 ata o 10 de setembro do mesmo ano, cando cedeu o número un á española Garbiñe Muguruza. Converténdose na primeira xogadora checa en acadar esta posición dende que nos primeiros anos oitenta Martina Navrátilová o fixera para Checolovaquia.

Gañou 8 torneos WTA, Brisbane e Doha no 2017, Nottingham e Cincinnati no 2016, Praga en 2015, Seul e Linz en 2014, e Kuala Lumpur en 2013, representado o seu país gañou a Fed Cup en dúas ocasións 2015 e 2016.  O seu mellor resultado nun Grand Slam é a final do Aberto dos Estados Unidos de 2016, onde perdeu contra Angelique Kerber, e as semifinais de Roland Garros de 2017 onde caeu contra Simona Halep .

## Notas
Amencer (Claudio de Lorena)

***Amencer*** é un cadro pintado ao óleo entre 1646 e 1647 polo pintor Claudio de Lorena (*Claude Lorrain* en francés). As súas dimensións son 102,9×134&nbsp;cm e está situado no Museo Metropolitano de Arte de Nova York, Estados Unidos.

A obra formou parte das exhibicións «Ralph's Exhibition of Pictures» de 1791 en Londres, «Winter Exhibition» de 1902 en Londres e «Earth, Sexa, and Sky: Nature in Western Art; Masterpieces from The Metropolitan Museum of Art» de 2012-2013 en Tokyo, entre outras.

## Notes
Irene Montero

**Irene María Montero Gil**, nada en Madrid o 13 de febreiro de 1988, é unha política e psicóloga española, membro da dirección de Podemos. Deputada por Madrid da lexislatura XII do Congreso dos Deputados. Antiga Voceira do Grupo Confederal Unidos Podemos -En Comú Podem -En Marea no Congreso e actual eurodeputada. É licenciada en Psicoloxía, ten un máster en Psicoloxía da Educación (2013) e foi investigadora na Universidade Autónoma de Madrid.

## Traxectoria 
Estudou no colexio Siglo XXI do barrio de Moratalaz en Madrid. Afiliouse á Xuventude Comunista (UJCE) ós 16 anos. É licenciada en Psicoloxía, ten un máster en Psicoloxía da Educación (2013) e é investigadora na Universidade Autónoma de Madrid. Uniuse a Podemos xunto a Rafael Mayoral tras as eleccións ao Parlamento Europeo de 2014.

En novembro de 2014, tras ser candidata ó Consello Cidadán de Podemos, foi nomeada responsable de Movementos Sociais. Ademais, comezou a dirixir o gabinete do líder de Podemos, Pablo Iglesias, a súa actual parella.

Durante a campaña electoral previa ás eleccións do 20 de decembro de 2015, Pablo Iglesias afirmou que sería a vicepresidenta e ministra da Presidencia dun hipotético goberno de Podemos.

É membro da Mesa de Coordinación de Podemos, secretaria de Acción no Congreso e xefa do gabinete de Pablo Iglesias, secretario xeral do partido.

### Ministra de Igualdade 
En 2020, Pedro Sánchez resulta elixido de novo, tralas eleccións xerais de novembro de 2019. Tralo pacto entre PSOE e Podemos, acádase un acordo para formar goberno de coalición en España por primeira vez na súa historia moderna, trala experiencia da Fronte Popular durante a Segunda República. Irene Montero -con 31 anos- chega ó Goberno desta forma e é nomeada ministra, coa mesma idade que tiña a que foi a primeira ministra de Igualdade de España, a socialista Bibiana Aído, cando o presidente José Luis Rodríguez Zapatero a puxo á fronte desa nova carteira, e converteuna na ministra máis nova da historia de España. A dirixente de Podemos igualou este récord.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Irene Montero Gil , na páxina oficial de Transparencia de Podemos.
Revelín

[miniatura|Revelín na [fortaleza de Valença, Portugal.]]
O **revelín** é unha fortificación triangular situada fronte ao corpo da fortificación principal –xeralmente alén dun foso–, cuxo obxectivo é dividir a unha forza atacante e protexer os muros de cortina mediante  Xunto con outros elementos, forma parte do deseño chamado de traza italiana (de aí a súa etimoloxía, xa que procede do italiano *rivellino* ou *revellino*).

## Descrición 
miniatura|Plano dunha fortaleza do século XVII. Os revelíns están sinalados co número 25.
Debido á forma triangular, diferénciase da luneta en que esta é semicircular, ten menos grosor ca os revelíns e adoitan carecer de dotación artilleira, sendo máis habitual a disposición de banquetas para permitir á infantaría facer fogo de fusilaría.

O revelín pode estar precedido por unha contragarda, que non dispón de artillaría e da que normalmente a separaba un foso.

O primeiro exemplo construído de revelín áchase na localidade italiana de Sarzanello e data do ano 1497. Os primeiros revelíns construíronse de ladrillo, aínda que máis adiante, ao longo do século XVI nos Países Baixos eran de terra, xa que absorbía mellor o impacto dos proxectís.

No sistema de fortificación seguido por Vauban e en España polos enxeñeiros da Real Academia de Matemáticas de Barcelona, o revelín construíase en pedra igual ca o lenzo da muralla.

Por regra xeral, nos revelíns o lado do triángulo que se mostra ao interior da fortaleza non é fortificado e en ocasións nin sequera existe, ocupando o seu lugar escaleiras e ramplas de acceso á fortificación para tropas e canóns, así como nalgúns casos os cuarteis da forza que ha de gornecelos. Isto faise para evitar que os inimigos poidan facerse fortes neles se conseguen tomalos. Outras construcións anexas aos revelíns poden ser camiños cubertos por dous muros que unen unha poterna na muralla co acceso ao revelín para trasladar ao mesmos reforzos ou subministracións a cuberto dos fogos inimigos.

O conxunto de fortificacións deste tipo mellor conservadas na Península Ibérica atópase no Castelo de Sant Ferran en Figueres (Xirona).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Baluarte
* Muralla
Ernst Mach

**Ernst Waldfried Josef Wenzel Mach**, nado en Brno o 18 de febreiro de 1838, e finado en Vaterstetten o 19 de febreiro de 1916, foi un físico e filósofo austríaco.

De 1864 a 1867 foi profesor de matemáticas en Graz. Despois (1867-1895) ensinou física na Universidade de Praga, cando se opuxo á introdución da lingua checa como lingua oficial na mesma universidade, aliñándose entre os partidarios da dominación alemá na rexión. De 1895 a 1901 foi o titular da cadeira de historia e teoría da ciencia indutiva na Universidade de Viena. En 1901, tras abandonar o ensino, foi nomeado membro da Cámara dos Pares polo emperador da Austria.

As súas obras filosóficas e científicas exerceron profunda influencia no pensamento do século XX. Os seus primeiros libros conteñen os fundamentos dunha nova teoría filosófica, o empirocriticismo. Defendeu unha concepción positivista: ningunha proposición das ciencias naturais é admisíbel se non for posíbel verificala empiricamente.

## Obras principais 
* *Die Geschichte und die Wurzel des Satzes von der Erhaltung der Arbeit* (A Historia e a Orixe do Principio da Conservación da Enerxía), de 1872;
* *Die Mechanik in ihrer Entwicklung* (A Ciencia da Mecánica), de 1883;
* *Beiträge zur Analyse der Empfindungen* (Contribución á Análise das Sensacións), de 1886;
* *Die Principien der Wärmelehre* (Principios da Termoloxía), de 1896;
* *Erkenntnis und Irrtum* (Coñecemento e Erro), de 1905.

## Notas
Antarctic Adventure

é un videoxogo desenvolvido por Konami en 1983 para MSX, e posteriormente para outras consolas, como Family Computer e ColecoVision. O xogador toma o control dun pingüín antártico que corre para chegar a diferentes estacións de investigación de diferentes países, (excluíndo a Unión Soviética).

O modo de xogo é moi semellante ó *Turbo* de Sega, pero a dinámica vai moito máis amodo, e contén elementos de xogos de plataformas. O pingüín, chamado Penta, debe acadar a próxima estación antes de que se esgote o tempo, evadindo ós leóns mariños e as fendas no xeo. A través dos niveis, os peixes que saltan dende os buratos no xeo poden ser atrapados para conseguir puntos. O xogo, como moitos outros da súa época, non ten final. Cando o xogador chega á última estación, o xogo comeza dende o primeiro nivel outra vez, pero cun nivel de dificultade superior.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en MobyGames
Anna Kournikova

**Anna Sergeyevna Kournikova** (en ruso: Анна Сергеевна Курникова, ligazón=Ficheiro:Anna_kournikova.ogg|11x11px|Anna kournikova.ogg escoita (axuda&nbsp;·  info)), nada en Moscova o 7 de xuño de 1981, é unha modelo e unha xogadora de tenis rusa. Como xogadora de tenis acadou a oitava posición na clasificación da WTA, aínda que non gañou un torneo deste circuíto individualmente en toda a súa carreira. Onde Kournikova destacou deportivamente foi en "dobres", especialmente coa compañeira Martina Hingis, con quen gañou dúas veces o Aberto de Australia en 1999 e 2002, e tamén gañou dúas veces o WTA Finals en 1999 e 2000. En total, gañou 16 títulos no circuíto WTA en dobres, a maioría deles entre 1999 e 2000. O 22 de novembro de 1999 a Asociación de Mulleres Tenis clasificouna como número 1 de tenis feminino en dobres, unha posición que mantivo durante dez semanas.

A súa beleza foi a principal razón pola que se converteu nunha das estrelas de tenis feminino máis coñecidas internacionalmente, malia o feito de que nunca gañou un título individual no circuíto WTA. Durante a súa carreira deportiva, tivo a oportunidade de comezar a carreira de modelo. Por mor de varias dores nas costas e a columna vertebral anunciou a súa retirada do tenis profesional con só 22 anos, e continuou a traballar como modelo. Vive en Miami e mantén unha relación amorosa co cantante Enrique Iglesias dende o 2001.

## Notas
Game Boy Pocket

A **Game Boy Pocket** (en xaponés: *ゲームボーイポケット*, *Gēmu Bōi Poketto*) é unha consola de videoxogos portátil da cuarta xeración que foi fabricada pola compañía xaponesa Nintendo dende 1996 até 2003, sendo sucedida polas Game Boy Light (esta só no Xapón) e Color en 1998 e a Game Boy Advance en 2001. Houbo varias edicións limitadas da Game Boy Pocket, incluído un modelo de cor metálica dourada exclusivo para o Xapón.

## Comercialización 
A Game Boy Pocket foi posta á venda o 21 de xullo de 1996 no Xapón por 69,99$ (10.822,20 iens) e o 3 de setembro de 1996 en Norteamérica. Lanzouse á vez que a Nintendo 64 en todo o mundo, e en Europa chegou ao mercado en xaneiro de 1997. 

## Características 
Este modelo é basicamente unha modificación da Game Boy clásica. Comparada co modelo clásico, a Pocket ten un tamaño moito máis pequeno, o porto tamén diminuíu de tamaño e a pantalla pasou de ser en "verde e negro" a un auténtico display "branco e negro", mellorando a calidade notabelmente en comparanza co vello modelo de Game Boy. Ten espazo para dúas pilas AAA, que proporcionan aproximadamente 10 horas de xogo.

A Game Boy Pocket ten un pequeno porto "link", que requiría un adaptador para conectarse co vello modelo de Game Boy. O porto foi deseñado para usar en todos os modelos anteriores ó modelo Game Boy Micro. A primeira versión do modelo Pocket non incluía o led de carga das pilas, pero foi incluído na segunda versión do modelo, en 1997, por demanda do público. 

Aínda que varios editores aproveitaron o aumento de novos usuarios de Game Boy que se produciu co lanzamento da Game Boy Pocket para reeditar xogos antigos de Game Boy, a Game Boy Pocket non era unha nova plataforma de software e reproducía exactamente o mesmo software que o modelo orixinal de Game Boy.

## Especificacións técnicas 
alt=|dereita|thumb|Placa base dunha Game Boy Pocket.

## Edicións especiais 
*Game Boy Pocket Famitsu Limited Edition
*Game Boy Pocket Clear Atomic Purple
*Game Boy Pocket Edición Hello Kitty
*Game Boy Pocket Edición Aniversario
*Game Boy Pocket Clear-Blue ANA Air-Line Special Edition
*Game Boy Pocket Extreme Green.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Game Boy Advance SP
T. J. Warren

**Anthony "T. J." Warren Jr.**, nado o 5 de setembro de 1993 en Durham, Carolina do Norte, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense.

## Traxectoria profesional 
O 26 de xuño de 2014, Warren foi seleccionado na 14ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Phoenix Suns. O 8 de agosto asinou o seu contrato de rookie cos Suns. Fixo o seu debut na NBA o 9 de novembro de 2014 na vitoria dos Suns por 107-95 contra os Golden State Warriors, onde xogou tan só un minuto.

O 6 de xullo de 2019, Warren foi traspasado ós Indiana Pacers nun traspaso entre tres equipos.

O 7 de xullo de 2022, Warren asinou cos Brooklyn Nets.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference
Manuel Osorio Manrique de Zúñiga, neno

***Manuel Osorio Manrique de Zúñiga, neno*** é un cadro de Francisco de Goya conservado no Museo Metropolitano de Arte de Nova York (Estados Unidos). Trátase dun retrato pictórico ao óleo que mide 127 centímetros de alto por 101,6&nbsp;cm de ancho.

## Descrición 
O retratado é o fillo máis novo de Vicente Joaquín Osorio de Moscoso y Guzmán, conde de Altamira e conselleiro do Banco de San Carlos, institución antecesora do actual Banco de España. Contratou a Goya, entón retratista na corte de Carlos III, para que fixese retratos de toda a familia, sendo este do seu fillo Manuel o máis coñecido.

Goya represéntao como un moneco, máis que como un neno. Está ríxido, sen moverse. O xesto é serio, de expresión impenetrable. Viste con ricos roupaxes, á moda do momento: un traxe de cor vermella intenso cunha faia dourada. A luz queda na parte superior do cadro.

Na parte inferior, diferenciándose do neno, hai unha serie de animais, cada un cun contido simbólico propio. Así, hai unha pega, que o neno agarra cunha corda, e que no pico leva un papel, unha tarxeta de visita do artista; este animal sería o símbolo da curiosidade.  Na parte inferior pode lerse o nome e a data de nacemento do modelo: .

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*Baur, E.-G., «El rococó y el neoclasicismo » en *Los maestros de la pintura occidental*, Taschen, 2005, p.&nbsp;398, ISBN 3-8228-4744-5
*Cirlot, L., (dir.), *Metropolitan • MoMA*, Col. «Museos del Mundo», Tomo 5, Espasa, 2007, p.&nbsp;55, ISBN 978-84-674-3808-6

### Outros artigos 
*Francisco de Goya
Loreak

***Loreak*** é un filme dramático vasco dirixido por Jon Garaño e Jose Mari Goenaga que se estreou no 2014. Estreouse na sección oficial do Festival Internacional de Cinema de Donostia de 2014, e ese mesmo ano tamén foi estreado no Festival de Cinema de Londres, no Festival de Cinema de Zürich, no Festival Internacional de Cinema de Tokyo e no Festival Internacional de Cinema de Palm Springs (2015).

Converteuse no primeiro filme en lingua éuscara en ser nomeada para o Premio Goya de mellor filme. Foi escollida como entrada española como mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos Oscar, sendo o primeiro filme en lingua éuscara en selo, pero finalmente non chegou a ser nomeado.

## Sinopse 
A vida de Ane dá un xiro cando, semana tras semana, comeza a recibir un ramo de flores na súa casa, sempre á mesma hora e sempre de xeito anónimo. Lourdes e Tere tamén se ven afectadas por unhas misteriosas flores que un descoñecido deposita semanalmente en memoria de alguén que foi importante nas súas vidas. As vidas destas tres mulleres veranse alteradas pola simple presenza duns ramos de flores que farán abrochar nelas sentimentos que parecían esquecidos.

## Personaxes 
* Nagore Aranburu como Ane
* Itziar Ituño como Lourdes
* Itziar Aizpuru como Tere
* Josean Bengoetxea como Beñat
* Egoitz Lasa como Ander
* Ane Gabarain como Jaione
* José Ramón Soroiz como Txema
* Jox Berasategi como Jexus

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de España propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 88ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
*
Precuela

**Precuela** é o nome dado a unha obra narrativa que contén elementos ambientados no mesmo universo ficcional, cuxa historia antecede ao traballo anterior, presentando eventos que ocorreran antes da obra orixinal.
As precuelas poden debruzarse ou non sobre a mesma trama da cal son derivadas. Moitas veces, explican o pasado que levou ao acontecemento dos eventos na narrativa orixinal, mais, ás veces, as conexións entre as obras non son explícitas.

## Notas
Antonino Cerviño González

**Antonino Cerviño González**, nado en Areas (Tui) en 1853 e finado en Tui o 2 de xaneiro de 1928, foi un sacerdote e escritor galego.

## Traxectoria 
Foi profesor do Seminario de Tui, penitenciario e cóengo arcediano de Tui. Fundou o periódico *La Integridad*, desde o que sostivo polémicas e controversias. Participou nos Xogos florais de Tui (1891).

Foi membro correspondente da Liga Galega da Coruña e da Real Academia Galega.
Foi irmán do tamén relixioso Florencio Cerviño González.

## Obras 
* Prólogo de *La emigración gallega*, 1902, de Javier Vales Faílde, 22 páxinas.
* "Discurso del canónigo Antonio Cerviño 1902, en defensa de las órdenes religiosas", 36 páxinas.
* *Defensa de La Coruña en 1589*, 1903, 38 páxinas.
* *Las guerras feudales en Galicia*, 1920, 81 páxinas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Orde Antoniana Maronita

A **Orde Antoniana Maronita** (en ) son unha orde monástica católica maronita, fundada polo bispo Gabriel al-Blusani a finais do século XVII.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Ernesto Sevilla

**Ernesto Sevilla López**, nado en Albacete, Castela-A Mancha, o 16 de maio de 1978, é un director, realizador, actor, humorista, guionista e presentador de televisión español.

## Biografía 
Licenciado en Belas Artes pola Facultade de Belas Artes de Cuenca, comezou como guionista na canle Paramount Comedy en España e os seus compañeiros animárono a interpretar monólogos; de aí pasou a traballar no programa mensual de humor *La hora chanante*, onde compartiu protagonismo cos seus amigos Joaquín Reyes, Julián López, Raúl Cimas, Carlos Areces e outros actores. Un dos seus personaxes máis memorables no programa foi *El Gañán*, unha parodia dos típicos labregos ou xente sinxela de zonas rurais da Mancha, cos seus típicos falares, frases e expresións.

Pertence ó chamado "cuarteto de Albacete", un grupo de humoristas formado por el mesmo, Joaquín Reyes, Pablo Chiapella e Raúl Cimas.

## Filmografía 
### Cinema 
### Series de televisión 
### Programas 
### Outros traballos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Lingua fráncica

O **fráncico** ou **franco** (en fráncico reconstruído: *frenkisk*), era unha lingua xermánica occidental que foi falada polos francos entre os séculos V e IX.

## Catacterísticas
A lingua en si mesma está pobremente rexistrada, pero deu lugar a numerosos préstamos en francés antigo. O neerlandés antigo é o termo para os dialectos franconios antigos falados nos Países Baixos.

Durante a dinastía merovinxia, o fráncico tivo unha influencia significativa nas linguas romances faladas na Galia. Como resultado, moitas palabras modernas do francés e topónimos (incluíndo o nome do país, Francia) teñen orixe xermánica. Francia en alemán aínda se coñece como *Frankreich*, en neerlandés como *Frankrijk* e en dinamarqués como *Frankrig*. Entre os séculos V e IX, as linguas faladas polos francos salios en Bélxica e nos Países Baixos evolucionou no neerlandés antigo, mentres en Picardía e Illa de Francia foi eclipsado polo francés antigo como lingua dominante.

A lingua fráncica anterior á dinastía carolinxia está reconstruída nos préstamos conservados no francés antigo e da lingua neerlandesa antiga rexistrada entre os séculos VI e XII. Unha excepción notable é a inscrición de Bergakker, que pode representar un rexistro primario da lingua fráncica do século V.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Antigo alto alemán
C-533

dereita|miniatura|Vista da estrada ao seu paso por Viana do Bolo.

A **C-533** era a denominación da antiga estrada comarcal que unía A Gudiña e Lalín, cun percorrido de 190&nbsp;km.

## Percorrido
Atravesaba Viana do Bolo, A Rúa, Montefurado, Quiroga, A Estación (A Pobra do Brollón), Monforte de Lemos, Escairón, Chantada, o monte Faro, e Rodeiro. A denominación de **C-533** responde á nomenclatura utilizada nas estradas nacionais de España.
Esta estrada encóntrase dividida nos seguintes treitos:
;Provincia de Ourense
*OU-533: A Gudiña - A Rúa
*OU-933: A Rúa - provincia de Lugo

;Provincia de Lugo
*LU-933: provincia de Lugo - Monforte de Lemos
*LU-533: Monforte de Lemos - Chantada
*LU-213/CG-2.1: Chantada - monte do Faro

;Provincia de Pontevedra
*PO-533: monte do Faro - Lalín
## Notas
Andrés Toxeiro

**Andrés Tojeiro Fraguela**, nado na Coruña en 1960, máis coñecido como **Andrés Toxeiro**, é un escritor e articulista sobre temas de caza e natureza. É autor de varios libros e distintos traballos de divulgación publicados en revistas nacionais. Traballou para a Xunta de Galicia como experto educativo na reforma do ensino medio, e na actualidade exerce de profesor nun instituto coruñés.

## Publicacións 
* *A caza do xabarín en Galicia* (Ir Indo, 1995).
* *Memorias de Viriato* (Ir Indo, 2001). 
* *Pichi Pedramea*  (Imprenta Cedeira, 2005).
* *Deixade pois que voe o paporroibo, que vos conte contos* (Editorial O Paporroibo, 2001, coautor).
* *Exemplificacións didácticas*, de Ramón López Facal (1991, Consellería de Educación, coautor).
Amais, escribiu diversos artigos publicados na revista *Perros de caza* e noutras de caza e natureza, e colaborou en varios libros de texto.

## Premios 
* 1º premio no Campionato de España de rastrexo.
* Premio “Mellor monteiro nacional”.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Blog de David Taboada Camba 20/10/2016.
* *Club de caza*. Entrevistas de Eliseo López Díaz.
Castelo de San Sebastián

O nome de **Castelo de San Sebastián** é o nome de varios edificios civís, catalogados como *castelos*, *fortalezas* ou *fortes.*

## Castelos 
:*  **Castelo de San Sebastián**, na cidade de Vigo, Galiza;
:*  **Castelo de San Sebastián**, na cidade de Cádiz, Andalucía;
:* **Castelo ou Forte de San Sebastián** (de la Cruz), en Corral, Valdivia, Chile;

## Fortes 
:* **Forte de San Sebastián** (del Pastelillo), en Cartaxena de Indias, Colombia;
:* **Forte San Sebastián**, en Ghana;
:* **Fortaleza de San Sebastián**, en Mozambique.
Garita

[dereita|miniatura|300px|Garita no [baluarte do Castelo de San Sebastián en Vigo.]]
Unha **garita ** é unha caseta onde só cabe unha persoa, utilizada como abrigo polas sentinelas e os vixilantes. En arquitectura militar, consiste nunha pequena torre con troneiras ou seteiras, xeralmente ergueita no ángulo máis saínte do baluarte dunha fortaleza, que serve de abeiro e protección ás sentinelas que resgardan o recinto.

Había garitas nas máis vellas fortificaciones europeas da Idade Media. Disque as primeiras garitas eran de madeira, como os matacáns, e que se colocaban en tempos de guerra.

Na actualidade co mesmo termo coñécese ás entradas de cruzamento fronteirizo internacionais, como a Garita de San Ysidro entre Tijuana (México) e San Diego (Estados Unidos).

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Vigo - Parque do Castro, Fortaleza do Castro 22.jpg|Garita no alto da Fortaleza do Castro, Vigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Matacán
*Baluarte
*Seteira
Elina Svitolina

miniatura|dereita|Elina Svitolina no BNP Paribas Open de  2017.

**Elina Svitolina**, nada en Odesa o 12 de setembro de 1994, é unha tenista ucraína.

## Traxectoria
Gañou 6 torneos da WTA: Taipei e Dubái en 2017, Kuala Lumpur en 2016, Marrakech 2015, Baku 2014 e 2013 e Pune 2012. Representou o seu país nos Xogos de Río e dende 2012 tamén na Fed Cup. A súa mellor clasificación na WTA é 5 (12 de xuño de 2017).

## Notas
Broadheath

[miniatura|250px|Casa de nacemento de [Edward Elgar.]]
**Broadheathes**&nbsp;é unha parroquia civil, coñecida oficialmente como **Lower Broadheath**, que se atopa no distrito de Malvern Hills de Worcestershire, Inglaterra. Segundo o censo de 2001 Broadheath tiña unha poboación de 1.713 persoas.

Hai moitas vivendas na vila, incluíndo a leira de Jacomb (Jacomb Road, Jacomb Drive, Jacomb Peche e Rectoría Close). A vila conta cunha sala de festas, igrexas, oficina de correos e tendas, tamén mantén os seus espazos verdes (que contén un campo de fútbol, pista de atletismo e áreas de xogo) . Tamén hai unha escola primaria (escola primaria CE Broadheath). A escola contén ó redor de 150 nenos, dende os catro anos até os once. Tamén hai tres bares na vila.

Broadheath é o lugar de nacemento do compositor inglés Edward Elgar.

## Notas
Linguas huastecas

As **linguas huastecas** de México son a póla máis diverxente da familia de linguas maias. Está formada por dúas linguas, o huasteca e o chicomucelteca.

esquerda|miniatura|500px|Xenealoxía das linguas maias.
Linguas iucatecas

As **linguas iucatecas** son unha póla da familia de linguas maias de México, Belize e Guatemala.

## Linguas 
As linguas maias da póla iucateca son:

* Mopán–Itza’: Itza', mopán
* Iucateca–Lacandón: maia iucateca, lacandón

Tódalas linguas iucatecas están estreitamente relacionadas unhas coas outras. Porén, as persoas que falan itza' e aquelas que falan iucateca teñen dificultades para entenderse os uns ós outros.

esquerda|miniatura|500px|Xenealoxía das linguas maias.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Recursos da lingua itza' en Native-languages.org
Linguas ch'ol-tzeltal

As '''linguas ch'ol-tzeltal''' son unha póla filoxenética das linguas maias. Estímase que estas linguas comezaron a diversificarse hai uns 2000 anos, de feito no tempo das primeiras inscricións en escrita maia aínda este grupo non empezaría a diferenciarse.

## Clasificación interna 
O grupo está formado por seis linguas documentadas das que actual só sobreviven cinco delas:

O final do proto-ch'ol-tzeltal data de comezos do primeiro milenio, polo que o tempo de diversificación do grupo é duns dous milenios.

esquerda|miniatura|500px|Xenealoxía das linguas maias.
Linguas q’anjob’al

As **linguas q’anjob’al** son unha póla da familia de linguas maias de Guatemala.

## Linguas 
As linguas maias da póla q’anjob’al son:

*Q’anjob'al (Kanjobalan)
**Q’anjob’al–Jacalteca: Acateca, Jacalteca (Popti’), Q’anjob’al
**Mocho’
*Chuj: Chuj, Tojolabʼal

esquerda|miniatura|500px|Xenealoxía das linguas maias.
Linguas mameanas

As **linguas mameanas** son unha póla da familia de linguas maias de Guatemala.

## Linguas 
*Mameanas: Mam, tectiteca
*Ixil: Ixil, aguacateca

esquerda|miniatura|500px|Xenealoxía das linguas maias.
Doutrina Reagan

[dereita|miniatura|O antigo [Presidentes dos Estados Unidos de América|presidente dos Estados Unidos, Ronald Reagan.]]
A **Doutrina Reagan** foi unha doutrina de política exterior creada e implementada polos Estados Unidos baixo a presidencia de Ronald Reagan para combater a influencia mundial exercida pola Unión Soviética durante os anos finais da guerra fría. Esta doutrina supuxo a pedra angular da política exterior dos Estados Unidos desde os primeiros anos da década de 1980 até o final da guerra fría en 1991.

Durante este período e como consecuencia desta idea diplomática, os Estados Unidos proporcionaron tanto aberta como clandestinamente axuda a guerrillas anticomunistas e grupos terroristas nun esforzo para derrocar do poder a gobernos que apoiaban á Unión Soviética en África, Asia e Latinoamérica, en especial en Centroamérica que está conformada por Guatemala, O Salvador, Belize, Nicaragua, Honduras, Costa Rica e Panamá. A doutrina foi deseñada para diminuír a influencia soviética nestas rexións pero tamén para potenciar o estabelecemento de sistemas políticos e económicos orientados ao capitalismo (entendido desde a democracia liberal), dado que nalgúns casos foran durante moito tempo gobernadas por gobernos socialistas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Guerra fría

### Ligazóns externas 
* *The Reagan Doctrine: The Guns of July*, por Stephen S. Rosenfeld, revista *Foreign Affairs*, primavera de 1986.
Matacán

alt=Sección dun matacán.|miniatura|318x318px|Sección dun matacán, no cal se pode apreciar detalladamente o seu deseño.
Un **matacán&nbsp;**é unha plataforma sobresaínte dos muros das torres ou portas dos castelos antigos, sustentada por ménsulas, destinada a observar e fustrigar o inimigo ou os ladróns.

É unha obra sólida que se sitúa na parte alta da&nbsp;muralla&nbsp;ou&nbsp;torre con orificios, a través dos cales, pedras, materiais ardentes e outros tipos de proxectís poden ser guindados sobre o inimigo que se atope debaixo, ao pé da fortificación defendida.

## Descrición 
O seu deseño foi desenvolvido durante a Idade Media e representou unha evolución importante na defensa, posto que permitía cubrir a base mesma dos muros.

Os primeiros matacáns estaban feitos de madeira (cadafalso) e eran, polo xeral, construcións provisionais, que se colocaban no caso de que se fose a ser asediado por algún inimigo. A miúdo, eran incendiados polos sitiadores e non foi, senón até fins do século XIII, cando foi substituído ese material pola pedra.
[alt=Vista de torres con matacáns no castelo de Chillon, Suíza.|miniatura|250x250px|Torres provistas con matacáns no [castelo de Chillon en Suíza.]]
Polo xeral toma a forma de elemento illado parecido a un balcón ás veces situado a media altura da fábrica do elemento defensivo. Asociado a un punto feble da fortaleza, normalmente unha porta, sobre a que se sitúa no eixo vertical para permitir o ataque sobre os asaltantes cando estes tentaban forzala. Xeralmente asocia a posibilidade do lanzamento en vertical co lanzamento de setas con arco ou de virotes de bésta ou mesmo de pequenas armas de fogo. Por iso no alzado do muro preséntase variedade de buracos para este fin. A miúdo reciben un tratamento decorativo xa sexa nos propios cans xa na factura dos muriños ou dos merlóns, ás veces incorporando elementos heráldicos ou inscricións representativas. Noutros casos esténdense a áreas máis extensas na coroación de cortinas ou máis tipicamente na de torres onde a miúdo toman a forma de balconciños no centro dos panos ou nas esquinas ás veces sobre pequenas torres arredondadas.

Nos castelos españois do século XV úsase con asiduidade xeralmente con carácter defensivo-decorativo. No século XVI continúase a usando con fins fundamentalmente emblemáticos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Mesqui, Jean (1997). 
### Outros artigos 
* Adarve
* Bastión
* Cadafalso
* Castelo
* Fortaleza
Cráter volcánico

[miniatura|250px|O interior do cráter do [Monte Vesuvio, (Italia).]]

Os **cráteres volcánicos** son depresións circulares causadas por actividade volcánica. Funcionan como abertura ou boca de erupción de moitos volcáns e están situados xeralmente nos seus cumes.

## Características 
O cráter adoita adoptar a forma dun cono invertido escavado polas erupcións na parte superior do volcán. Ás veces está localizado nun flanco do edificio volcánico, cando este ten un cono adventicio, e entón o cráter é cualificado de *lateral* ou *parasito*. Tamén pode ocorrer que o volcán careza de cono ben definido, como nos volcáns de tipo hawaiano, que son escudos volcánicos, e entón o cráter é unha cavidade no chan da parte alta do escudo na cal gurgulla e se axita a lava, que se desborda durante as erupcións.

Existen volcáns que, dependendo da súa orixe, poden chegar a conter máis dun cráter, pero sempre teñen un cráter principal. Estes cráteres poden ter dimensións diferentes desde uns metros a quilómetros.

Nos cráteres poden formarse brechas durante unha erupción, debido a explosións ao á saída da lava, ou por erosión lateral. Nos cráteres con brecha, o bordo do cráter é máis baixo por un lado.

Nos volcáns de tipo peleano é frecuente que o cráter estea taponado por un domo ou un pitón de rocha. Durante as erupcións, este tapón pode estoupar e poden orixinarse grandes nubes de piroclastos.

Algúns volcáns, como os chamados maar, consisten só nun cráter, e practicamente non teñen montaña en absoluto. Estes cráteres de explosión fórmanse cando o magma ascende a través de rochas saturadas de auga e causa unha erupción freática. Os cráteres volcánicos orixinados por erupcións freáticas aparecen a miúdo en chairas que están lonxe doutros volcáns máis obvios.

Nas erupcións fisurais non se orixina cráter.

É frecuente que nos cráteres se formen lagos.

Ás veces ás caldeiras volcánicas se lles chama cráteres, pero a súa orixe e características son diferentes.

[miniatura|center|500px|Vista panorámica do cráter do [Cotopaxi (volcán)|Cotopaxi, Ecuador.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Caldeira volcánica
* Cráter de impacto

### Ligazóns externas
Castelo de San Sebastián (Vigo)

O **Castelo de San Sebastián** é unha fortaleza do século XVII situada en Vigo.

## Historia 
### Época moderna 
O castelo ergueuse ao mesmo tempo que a vila se comezaba a amurallar en 1656 durante o reinado en España de Filipe IV co obxectivo de protexer a Vigo dos ataques de ingleses e portugueses. Galicia quedara hai tempo anexionada a Castela, e Portugal entrou en guerra pola independencia de España, polo que Galicia pasou de irmán a inimigo.

No lugar onde se ergue o castelo había unha ermida baixo a advocación de San Sebastián, e a nova muralla cerraría até dita capela, onde ademais se levantaría un forte. Dende o castelo o muro ía deica a Porta do Sol, baixando pola rúa Carral até o peirao da Laxe, seguindo pola beiramar deica O Berbés e subindo de novo pola Rúa Real até a ermida (castelo). 
Juan de Villarroel y Prado foi quen proxectou os traballos tanto do castelo de San Sebastián coma do Castelo do Castro, situado a uns centos de metros monte arriba. En 1665 Portugal sitiou a vila por seis días; foi cando os enxeñeiros militares Carlos e Fernando de Grunemberg ligaron as dúas fortificacións cun muro, que para 1667 estaría rematado. Porén tanto castelos coma muralla construíronse axiña e con poucos medios. A muralla non tiña foso e os muros non tiñan consistencia, nin revelíns.

En 1719 os ingleses invaden Vigo e o castelo ficou en ruínas pasando a utilizarse como corte do gando, defendéndose logo a vila dende o castelo do Castro. Téñense atopado pasadizos e túneles que ligaban os dous castelos entre si e a cidade

### Época contemporánea 
[miniatura|[Baluarte coa garita no solpor.]]
Xa no século XIX serviu de hospital e sofre algunhas modificación para acoller este uso. Nos anos 20 do século XX, o daquela alcalde Mauro Alonso Giménez-Cuenca considera a recuperación dos dous castelos. O de San Sebastián seguiu coma cuartel militar até 1964, cando pasa a ser propiedade do Concello de Vigo, e grazas aos rexedores Alberto Varela Grandal e despois Xosé Ramón Fontán. No ano 1970 o alcalde Antonio Ramilo Fernández-Areal, por intereses especulativos, decide construír o novo pazo do concello da cidade, até entón situado nun edificio da Praza da Constitución, para o que se derrubaron algúns dos lenzos do muro do castelo. A nova casa do concello foi inaugurada polos Reis de España en 1976 sendo alcalde Joaquín García Picher. En 1983 considerouse o derrubamento da parte do castelo aínda en pé, así como da Ponte de Castrelos, finalmente, porén, non se executou. Nos anos 90 remodelouse a Praza do Rei que aínda degradou máis a contorna do castelo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Fortaleza do Castro
* Reconquista de Vigo
* Historia de Vigo
### Ligazóns externas 
* "El Castillo de San Sebastián (1656-1667) *Arquitectura y Urbanismo de Vigo* .
Linguas quicheanas

As **linguas quicheanas** son unha póla da familia de linguas maias de Guatemala.

## Linguas 
*Qicheano
**Kaqchikel (Cakchiquel)
**Tz'utujil
**Quiché-achi: Quiché, Achi'
*Qʼeqchiʼ (Kekchi)
*Pokom: Poqomam, Poqomchi'
*Uspanteca
*Sacapulteca
*Sipacapense

esquerda|miniatura|500px|Xenealoxía das linguas maias.
Nunchaku

O **nunchaku **(en xaponés: ヌンチャク nunchaku; en chinés: 雙節棍 *shuāng jié gùn*, 兩節棍 *liǎng jié gùn*, ou 二節棍 *èr jié gùn*) é unha das armas tradicionais das artes marciais asiáticas formada basicamente por dous paus curtos, xeralmente de entre 30 e 60 cm unidos nos seus extremos por unha corda ou cadea. O nunchaku é principalmente usado en accións de golpeo e bloqueo; con todo pode ser usado como complemento a varias técnicas de varridos, atrape, desarmamentos, luxación e estrangulamento.

Con lixeiras variacións na súa forma, tamén é empregado nas artes marciais filipinas co nome de **tabak-toyok**. A propia técnica de Bruce Lee cos nunchakus foi aprendida do seu alumno, e mestre destas artes, Dan Inosanto.

O sansetsukon (三節棍 *sān jié gùn*, de orixe chinesa) é unha arma similar ao nunchaku, pero con tres varas no canto de dous.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Karate
* Kung fu
* Wu shu

### Ligazóns externas 
* Prol-Nunchaku. Sitio alemán sobre nunchakus cun mapa de Europa que mostra a lexislación sobre nunchakus en diferentes países da UE, (en alemán e inglés).
* Seibukan de Venezuela
* Poland Nunchaku Association PNA, (en polaco e inglés).
Doutrina Carter

[miniatura|O antigo [Presidentes dos Estados Unidos de América|presidente dos Estados Unidos, Jimmy Carter.]]
miniatura|Documento relacionado coa Doutrina Carter.
A **Doutrina Carter** foi unha política proclamada polo presidente dos Estados Unidos Jimmy Carter no seu discurso do Estado da Nación o 23 de xaneiro de 1980, que declarou que Estados Unidos usaría a forza militar, se é necesario, para defender os seus intereses nacionais no Golfo Pérsico.

Foi unha resposta á intervención de Afganistán pola Unión Soviética en 1979, e tiña a intención de disuadir a Unión Soviética, adversario da guerra fría, e de buscar a hexemonía no Golfo.

A sentenza seguinte, clave desta doutrina, foi escrita por Zbigniew Brzezinski, asesor de Seguridade Nacional do presidente Carter:

Brzezinski arranxou o texto da Doutrina Truman, e insistiu en que a sentenza incluída no discurso debería "deixar moi claro que os soviéticos deben permanecer afastados do Golfo Pérsico".

No libro "*The Prize: The Epic Quest for Oil, Money, and Power*", o autor Daniel Yergin sinala que a Doutrina Carter "reflectía sorprendentes similitudes" a unha declaración británica de 1903, na que o secretario de Relacións Exteriores británico Lord Landsdowne advertiu a Rusia e Alemaña que os británicos " consideraban que o estabelecemento dunha base naval ou dun porto fortificado no Golfo Pérsico por calquera outra potencia supoñía unha gravísima ameaza para os intereses británicos, e oporíanse con todos os medios á súa disposición ".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Guerra fría
Tomorrowland

miniatura|A bandeira de Tomorrowland
**Tomorrowland** é un festival de música electrónica celebrado anualmente en Boom (Bélxica). Está organizado por ID&T e calcúlase que cada ano acoden a el máis de 400.000 persoas. 

A primeira edición do festival celebrouse o 14 de agosto de 2005. Actualmente, Tomorrowland é un dos festivais de música máis importantes do mundo.

## Historia 
O festival ten lugar na cidade de Boom, a 16 quilómetros ao sur de Anveres e a 32 quilómetros ao norte de Bruxelas. A primeira edición celebrouse en 2005 e nela actuaron Armin van Buuren, David Guetta e Coone entre outros. Os escenarios atópanse rodeados dunha decoración que simula un conto de fadas. O festival en si, ofrece unha variedade de subxéneros dentro da música electrónica. Así mesmo, consta dun cámping nos arredores do recinto do festival, chamado DreamVille, para aqueles asistentes que desexen hospedarse o máis preto posible. Ademais, a entrada ao DreamVille inclúe o acceso a The Gathering, unha pre-festa ao festival realizada desde o mediodía do xoves até pasada a media noite e que adoita incluír a participación de DJs incluídos no cartel da fin de semana. 

## TomorrowWorld 
O 18 de febreiro de 2013, os organizadores de Tomorrowland anunciaron que se realizaría un festival derivado chamado "TomorrowWorld" entre o 27 e o 29 de setembro de 2013. O 20 de marzo de 2013 anunciouse en Twitter a localización do festival: Chattahoochee Hills, Xeorxia, Estados Unidos.

## Tomorrowland Brasil 
Foi anunciado a primeira semana do décimo aniversario de Tomorrowland e as entradas esgotáronse en tan só 10 minutos. A primeira edición levouse a cabo o 1-2-3 de maio de 2015 en Itu, São Paulo (Brasil) con ao redor de 360.000 visitantes. A segunda e última edición realizouse en 2016.

## Unite with Tomorrowland 
En 2016 Tomorrowland organizou os eventos *Unite with Tomorrowland* en sete países, como eventos satélites con transmisións do festival en Bélxica, efectos sincronizados e con cabezas de cartel en persoa. A edición de 2017 en Barcelona tivo que ser cancelada debido a un incendio.

## Premios e nomeamentos 
miniatura|Zona de cámping

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Marco Verratti

**Marco Verratti**, nado o 5 de novembro de 1992, en Pescara, provincia de Pescara, é un xogador de fútbol italiano. Xoga como centrocampista e o seu equipo actual é o Paris Saint-Germain FC na Ligue 1 francesa. Tamén é internacional coa selección de fútbol de Italia.

Comezou no Pescara Calcio, onde debutou en 2008 e permaneceu ata mediados do 2012, onde máis tarde sería traspasado ao París Saint-Germain. Co club pescaresi conseguiu un título nacional (a Serie B en 2012) mentres que co conxunto parisiense obtivo 14, tamén a nivel nacional.

Gran parte da súa carreira xuvenil ocorreu nos clubs na súa comunidade. O primeiro equipo que era afiliado foi Manoppello, un equipo histórica cidade de Pescara que se fundiu en 2001 co recentemente nado club Manoppello Arabona. O seu talento futebolístico foi observado por equipos italianas, entón clubs como Atalanta Bergamasca Calcio Inter de Milán e ofreceu-lle para entrar nas filas do club, pero, finalmente, entrou no Pescara Calcio, o equipo da súa cidade, para € 5.000 en 2006. Despois dun gran xogo co U16 definir antes do C. Milan, o equipo de Milán fixo unha oferta de € 300.000 para contratalo, pero Verratti decidiu quedar no seu club. El estreou no primeiro equipo o 9 de agosto de 2008 aos 15 anos e 9 meses, baixo o liderado técnica de Giuseppe Galderisi nun partido contra a Italia A. C. Mezzocorona Cup. O seu debut na 2008-09 Lega Pro Prema Divisione foi o 31 de agosto, a partir da F. C. Crotone nunha derrota por 2-0. Cun total de dez xogos, culminando a súa primeira tempada como profesional. Na tempada seguinte, el marcou o seu primeiro gol en 9 de agosto de 2009 contra o AC Sangiustese nunha vitoria por 3-2 na Copa da Liga Pro. O 24 de agosto, fixo o seu primeiro gol no Estadio Adriático, nunha vitoria 2-0. Rematou a tempada con oito aparicións, man Antonello Cuccureddu, e subindo para a Serie B tras unha vitoria nos play-offs. Xa na segunda división, xogou vinte e oito xogos da liga. O seu primeiro gol na Serie B foi marcado o 29 de maio de 2011, no Cittadella. Coa chegada de Zdenek Zeman, que usa un plan de xogo moi ofensivo, pero non inclúe o papel crac, como un centrocampista Marco posto á fronte da defensa. O 12 de marzo de 2012, el asinou unha extensión de contrato que o unía ao Pescara o 30 de xuño de 2016

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en TuttoCalciatori