Enfermidade polo virus Marburg

:*Esta páxina trata sobre a enfermidade. Para información sobre os virus ver: virus Marburg, virus Ravn e *Marburg marburgvirus*.*

A **enfermidade polo virus Marburg** (ICD-10), tamén chamada **febre hemorráxica de Marburgo** é unha febre hemorráxica viral causada polos virus Marburg (MARV) e Ravn (RAVV), pertencentes á especie *Marburg marburgvirus*. Os síntomas clínicos da febre de Marburgo son case indistinguibles dos da enfermidade polo virus Ebola. O nome da enfermidade e a do virus derivan da cidade alemá de Marburgo, onde se deron os primeiros casos da doenza.

## Signos e síntomas 
Os estudos máis detallados da frecuencia, comezo e duración dos signos e síntomas da enfermidade polo virus Marburg realizáronse entre 1998–2000 durante o gromo debido conxuntamente aos virus MARV e RAVV. As manifestacións hemorráxicas típicas desta doenza son erupcións maculopapulares, petequias, púrpura, equimoses, e hematomas (especialmente arredor dos lugares onde se practicaron inxeccións). Porén, estas hemorraxias non orixinan unha hipovolemia e non son a causa da morte, xa que esta se debe a unha síndrome de disfuncións orgánicas múltiples causadas pola redistribución de fluídos, hipotensión, coagulación intravascular diseminada e necrose de tecidos focal.

As fases clínicas da febre hemorráxica de Marburgo descríbense a continuación, pero as fases poden solaparse debido á variabilidade entre casos.

# **Incubación**: 2–21 días, como media 5–9 días.
# **Fase de xeneralización**: dos días 1 ao 5 desde o comezo dos síntomas clínicos. Preséntase febre (~40˚C) e dor de cabeza forte e súbita, acompañado de calafríos, fatiga, náusea, vómitos, diarrea, farinxite, erupcións maculopapulares, dor abdominal, conxuntivite e malestar xeral.
# **Fase orgánica inicial** ou temperá: dos días 5 ao 13. Os síntomas inclúen a prostración, dispnea, edema, inxección de sangue na conxuntiva, exantema viral e síntomas no sistema nervioso central como encefalite, confusión, delirio, apatía e agresión. Os síntomas hemorráxicos aparecen tipicamente máis tarde e anuncian o final da fase orgánica inicial, e van seguidas da recuperación do doente ou do seu empeoramento e morte. Os síntomas hemorráxicos inclúen sangue nas feces, equimoses, hemorraxias nos puntos que foron perforados por agullas hipodérmicas, hemorraxias viscerais e nas mucosas e posiblemente hematémese.
# **Fase orgánica tardía**: dos días 13 ao 21 ou máis. Os síntomas bifúrcanse en dous grupos diferentes para os superviventes e os casos mortais. Os superviventes entran na **fase de convalecencia**, e experimentan mialxia, fibromialxia, hepatite, astenia, síntomas oculares, e psicose. Ao contrario, os casos mortais continúan a deterioración, sufrindo febre continuada, obnubilación, coma, convulsións, coagulopatía difusa, trastornos metabólicos, shock e morte, a cal tipicamente ocorre entre os días 8 e 16.

## Causas 
A enfermidade polo virus Marburg está causada por dous virus chamados virus Marburg (MARV) e virus Ravn (RAVV) clasificados na especie *Marburg marburgvirus*, xénero *Marburgvirus*, familia *Filoviridae*, orde *Mononegavirales*.

Os marburgvirus son endémicos de terras boscosas áridas de África ecuatorial. A maioría das infeccións por marburgvirus foron repetidamente asociadas con persoas que visitaban covas naturais ou traballaban en minas. En 2009, illáronse MARV e RAVV infecciosos de morcegos da froita exipcios da especie *Rousettus aegyptiacus* capturados en covas. Este illamento suxire fortemente que os morcegos da froita do Vello Mundo están implicados no mantemento natural dos marburgvirus e que a visita de covas ou minas onde viven morcegos é un factor de risco para as infeccións por marburgvirus. Son necesarios máis estudos para establecer con seguridade se os morcegos *Rousettus aegyptiacus* son os hóspedes reais ou se son só hóspedes intermedios que foron infectados por outros animais. Outro factor de risco é o contacto con primates non humanos, aínda que só un gromo desta febre hemorráxica (o de 1967) se debeu ao contacto con monos infectados. os factores que inician o espallamento dos marburgvirus nas poboacións humanas non están descritos aínda.

## Diagnose 
A enfermidade polo virus Marburg é clinicamente indistinguible da enfermidade polo virus Ebola, e ademais pode confundirse doadamente con moitas outras doenzas frecuentes en África ecuatorial, como poden ser outras febres hemorráxicas virais, malaria falciparum, febre tifoide, shigellose, enfermidades rickettsiais como o tifo, cólera, septicemias por bacterias gramnegativas, borrelioses como a febre recorrente ou a enterite por cepas de *Escherichia coli* produtoras de verotoxina. Outras doenzas infecciosas que deberían incluírse nunha diagnose diferencial son a leptospirose, febre de Tsutsugamushi, peste bubónica, febre Q, candidiase, histoplasmose, tripanosomíase, leishmaníase visceral, varíola hemorráxica, sarampelo e hepatite viral. Enfermidades non infecciosas que se poden confundir coa enfermidade polo virus Marburg son a leucemia promielocítica aguda, síndrome urémica hemolítica, envelenamentos por picadas de serpes, deficiencias de factores de coagulación/trastornos plaquetarios, púrpura trombocitopénica trombótica, telanxiectasia hemorráxica hereditaria, enfermidade de Kawasaki, e mesmo intoxicación por warfarina. O indicador máis importante que pode levar a sospeitar que un paciente ten a enfermidade polo virus Marburg é o seu historial, especialmente o seu historial de viaxes e o ocupacional (países que visitou, se estivo en covas) e a exposición do paciente á vida salvaxe (exposición a morcegos ou excrementos de morcegos). A enfermidade polo virus Marburg pode confirmarse illando os marburgvirus ou detectando os seus antíxenos ou ARNs xenómicos ou subxenómicos en mostras de soro sanguíneo dos pacientes durante a fase aguda da doenza. O illamento dos marburgvirus realízase xeralmente inoculándoos en células da liña celular Vero E6 epitelial renal de monos *Chlorocebus aethiops* ou en cultivos celulares MA-104 ou por inoculación de células SW-13 de carcinoma adrenal huimano, todas as cales reaccionan á infección con característicos efectos citopáticos. Os filovirións poden visualizarse doadamente e identificarse en cultivos celulares por microscopia electrónica debido á súa característica forma filamentosa, pero o microscopio electrónico non pode diferenciar entre os distintos filovirus, a pesar que haxa entre eles pequenas diferenzas en tamaño. Utilízanse ensaios de inmunofluorescencia para confirmar a presenza de marburgvirus nos cultivos celulares. Durante un gromo, o illamento do virus e a microscopia electrónica con frecuencia non son factibles. Os métodos de diagnóstico máis comúns son nese caso o uso da RT-PCR xunto coa captura de antíxenos por ELISA, que pode realizarse no campo en hospitais móbiles e en laboratorios. Non se utilizan xa os ensaios de inmunofluorescencia indirecta nas análises no campo.

## Prevención 
Actualmente non hai vacinas aprobadas contra a enfermidade polo virus Marburg. Desenvolvéronse e probáronse varias vacinas en modelos animais. Delas as que teñen mellores perspectivas de funcionar son as vacinas de ADN e as baseadas en replicóns do virus da encefalite equina venezolana, ou en partículas similares a filovirus (VLPs) Os marburgvirus son moi infecciosos, pero non moi contaxiosos. Os marburgvirus non se transmiten por medio de aerosois durante os gromos naturais. Como non hai vacinas, a prevención depende principalmente da modificación de comportamentos, o uso de equipamento protector persoal axeitado e a esterilización/desinfección.

### En zonas endémicas 
Aínda non se identificou de forma inequívoca o hóspede natural dos marburgvirus, pero o illamento de marburgvirus en morcegos e a asociación dos gromos con minas e covas nas que vivían morcegos suxire que son estes animais os implicados na transmisión, polo que se recomenda non visitar ese tipo de lugares sempre que sexa posible.

### Durante os gromos 
Como os marburgvirus non se transmiten por aerosois, o mellor método de prevención durante os gromos é evitar o contacto directo coa pel dos pacientes, ou coas súas excrecións e fluídos corporais, ou con materiais e utensilios que estean posiblemente contaminados. Os pacientes deberían ser illados. O persoal médico debería de estar adestrado especificamente e aplicar técnicas de barreira estritas de enfermaría (máscaras faciais desbotables, luvas, lentes e batas en todo momento). Os rituais de enterramento tradicionais, especialmente os que requiren o embalsamamento dos corpos, deberían ser desaconsellados e modificados, idealmente coa axuda dos curandeiros tradicionais locais.

### No laboratorio 
Os marburgvirus son patóxenos do grupo de risco 4 da OMS, polo que hai que usar con eles bioseguridade de nivel 4. Os investigadores de laboratorio deben estar debidamente adestrados nas prácticas dese nivel de bioseguridade e usar o equipamento persoal protector debido.

## Tratamento 
Actualmente non hai un tratamento efectivo contra a enfermidade causada polos marburgvirus. O tratamento que se aplica é principalmente de mantemento e inclúe minimizar os procedementos invasivos, equilibrar os fluídos e electrólitos corporais para contrarrestar a deshidratación, administrar reguladores da coagulación axiña que empece a infección e previr ou controlar a coagulación intravascular diseminada, administrar procoagulantes nos períodos finais da infección para controlar as hemorraxias, manter os niveis de oxíxeno, tratar as dores, e administrar antibióticos ou antimicóticos para tratar infeccións secundarias. Experimentalmente, o virus Indiana da estomatite vesicular (VSIV) recombinante que expresa a glicoproteína do MARV foi utilizado con éxito en modelos de primates non humanos como unha medida de profilaxe post-exposición. Novas e prometedoras terapias experimentais están fundamentadas no uso de tecnoloxías antisentido: oligómeors fosforodiamidato morfolino (PMOs) que teñen como diana o xenoma do MARV, e que puideron previr a doenza en primates non humanos.

## Prognóstico 
A prognose é xeralmente mala, xa que a taxa de mortalidade de todos os gromos de enfermidade polo virus Marburg ata agora é do 59%. Se un paciente sobrevive, a recuperación pode ser rápida e completa, ou prolongarse con secuelas como orquite, hepatite, uveíte, parotite, descamación ou alopecia. O MARV pode persistir nalgúns superviventes e pode ser reactivado e causar unha repunta secundaria ou transmitirse polo esperma, causando casos secundarios de infección e enfermidade.

Algúns gromos son especialmente virulentos. Por exemplo, das 252 persoas que contraeron o virus Marburg durante o gromo de 2004–2005 dun serotipo especialmente virulento en Angola, 227 faleceron, o que dá unha taxa de mortalidade do 90%. Pero normalmente a mortalidade non é tan elevada.

Aínda que todos os grupos de idade son susceptibles de infección, os nenos raramente se infectan. Na epidemia do Congo de 1998–2000, só o 8% dos casos eran nenos de menos de 5 anos.

## Epidemioloxía 
----

### Gromo de 1967 
A enfermidade polo virus Marburg foi documentada por primeira vez en 1967 cando enfermaron 31 persoas nas cidades de Alemaña Occidental de Marburgo e Frankfurt, e en Belgrado, Iugoslavia (hoxe en Serbia). O gromo produciu 25 infeccións primarias por MARV e sete mortes, aos que se engadiron outros seis casos secundarios non letais. O gromo rastreouse ata monos infectados da especie *Chlorocebus aethiops*, que foran importados desde un lugar non divulgado de Uganda e estaban a ser utilizados para o desenvolvemento de vacinas contra a poliomielite nos laboratorios da compañía Behringwerke de Marburgo, propiedade daquela de Hoechst, e que foran orixinalmente dedicados a producir soros contra o tétano e a difteria. As infeccións primarias ocorreron entre o persoal do laboratorio de Behringwerke mentres traballaban con tecidos ou cultivos celulares dos monos sen utilizar un equipamento protector persoal adecuado. Os casos secundarios afectaron a dous médicos e unha enfermeira, un auxiliar post-mortem e a esposa dun veterinario. Todos os caso secundarios tiveran un contacto directo, xeralmente co sangue, con algún dos casos primarios. Os dous médicos infectáranse por causa de picadas accidentais na pel con agullas cando extraían sangue de pacientes.

### Casos de 1975 
En 1975, foi infectado polo MARV un turista australiano que estaba en Rhodesia (hoxe Zimbabwe). Foi levado a un hospital de Johannesburgo, Suráfrica, onde morreu. A súa noiva e unha das enfermeiras que o atenderon tamén se infectaron co MVD, pero sobreviviron.

### Caso de 1987 
En 1987, houbo un só caso letal por infección co MARV nun mozo danés de 15 anos que pasaba as súas vacacións en Kisumu, Kenya, e que visitara a cova Kitum do Monte Elgon antes de viaxar a Mombasa, onde empezou a desenvolver os síntomas. Morreu no hospital de Nairobi.

### Infección nun laboratorio en 1990 
Outro accidente de laboratorio ocorreu tamén no mencionado centro de investigación "Vektor" da URSS, no cal un científico contraeu a enfermidade polo virus Marburg por causas descoñecidas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* ViralZone: Marburg virus
* Centers for Disease Control, *Infection Control for Viral Haemorrhagic Fevers In the African Health Care Setting*.
* Center for Disease Control, *Marburg Haemorrhagic Fever*.
* Center for Disease Control, *Known Cases and Outbreaks of Marburg Haemorrhagic Fever*
* World Health Organization, *Marburg Haemorrhagic Fever*.
* Cruz Vermella PDF 
* Virus Pathogen Database and Analysis Resource (ViPR): Filoviridae