Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos

A **Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos** (en inglés: *U.S. Commission of Fine Arts —CFA—*) é un organismo independente do Goberno federal dos Estados Unidos, creado en 1910 e con sede en Washington, que ten a autoridade de revisar —mais non aprobar— o "deseño e a estética" de todas as construcións de Washington D. C., así como o deseño de moedas, fontes, insignias, medallas, monumentos, parques e estatuas, construídos ou emitidos tanto polo Goberno federal como polo do distrito de Columbia.

Consonte a Lei do Vello Georgetown, a Comisión de Belas Artes nomea a Xunta do Vello Georgetown, e esta ten a autoridade para revisar o deseño de todas as estruturas semipúblicas e privadas dentro dos límites do distrito histórico de Georgetown. Pola súa banda, a Lei Shipstead-Luce (1930) outórgalle á Comisión a autoridade non só para revisar senón tamén para aprobar o deseño e a altura dos edificios públicos e privados situados diante dos terreos do Capitolio dos Estados Unidos, así como os terreos da Casa Branca, a avenida Pensilvania desde o Capitolio ata a Casa Branca, a praza Lafayette, o parque Rock Creek, o Parque Zoolóxico Nacional, a estrada Rock Creek e Potomac, o parque Potomac, e o *National Mall* e os seus parques.

As competencias da Comisión non abranguen, no entanto, outros lugares senlleiros da capital dos EEUU, como co edificio do Capitolio, a Biblioteca do Congreso nin outros terreos, cuxa supervisión ten atribuída o arquitecto oficial do Capitolio.

## Historia 
### Antecedentes e contexto 
O presidente George Washington concedeulle ao Goberno do distrito de Columbia a potestade de regular o deseño arquitectónico e a planificación urbanística, competencias estas que foron suspendidas polo presidente James Monroe en 1822. Logo da Exposición Universal de Chicago de 1893, o *Cosmos Club* e o Instituto Americano de Arquitectos crearon a Liga de Arte Pública, unha nova organización cuxo obxectivo era promover que un novo organismo do Goberno federal aprobase o deseño ou a adquisición de obras de arte e de arquitectura por parte do Goberno federal. En 1897 propúxose un proxecto de lei no Congreso, mais non chegou a aprobarse porque os congresistas querían un consello asesor, no canto dun que puidese negarlle ao Congreso a capacidade de facer encargas.

[miniatura|O [Senado dos Estados Unidos de América|senador James McMillan, creador da Comisión de Parques do Senado, que deseñou o Plan Mcmillan.]]

En 1900, o Congreso dos Estados Unidos creou a Comisión de Parques do Senado, para conciliar visións contrapostas acerca do desenvolvemento da cidade de Washington e, en especial, do *National Mall* e dos seus arredores. O plan desta comisión para o desenvolvemento da cidade *—*coñecido como Plan McMillan, polo seu presidente, o senador James McMillan*—* propuña a derruba de todas as residencias e outros edificios da praza de Lafayette e a construción de altos edificios de oficinas gobernamentais de estilo neoclásico, con fachadas de mármore branco arredor da praza. Tamén propuña despexar grandes espazos ao norte e ao sur do *National Mall*, así como realiñar algunhas rúas e construír novos museos e edificios públicos na zona. A Comisión de Parques tamén propuxo unha importante ampliación do sistema de parques do distrito, a creación dun sistema de vías verdes e o embelecemento dos parques existentes.

Nos anos seguintes, o presidente e o Congreso crearon varios organismos novos para supervisar a aprobación, o deseño e a construción de novos edificios no distrito de Columbia, co fin de levar a cabo o Plan McMillan; entre estes organismos estarían a Comisión de Belas Artes (1910), para revisar e asesorar sobre o deseño de novas estruturas; a Comisión de Edificios Públicos (1916), para facer recomendacións sobre a construción de edificios de axencias e oficinas federais; e a Comisión de Parques e Planificación da Capital Nacional (1924), para supervisar a planificación do distrito.

O 11 de xaneiro de 1909, un comité do Instituto Americano de Arquitectos pediulle ao presidente Roosevelt que cerase unha axencia federal independente para asesorar o Goberno sobre arquitectura, pontes, pintura, parques, escultura e outras obras artísticas que requirisen deseño. Roosevelt respondeu o mesmo día que aceptaba a proposta. O 19 de xaneiro de 1909, Roosevelt promulgou a Orde executiva 1.010, pola que se creaba o Consello de Belas Artes, e pediu ao Instituto Americano de Arquitectos que nomease 30 persoas para o seu consello, e ordenoulle ao Gabinete que solicitase o asesoramento do Consello en asuntos de arquitectura, paisaxismo, selección de obras, pintura e escultura. O Consello de Belas Artes reuniuse unha soa vez, o 9 de febreiro dese ano, cando se aprobou a localización para o *Lincoln Memorial*.

William Howard Taft, que foi investido como novo presidente en marzo de 1909, revogou a Orde executiva 1.010 o 21 de maio. Hai diferentes explicacións para esta acción de Taft. Os historiadores Sue Kohler e Christopher Thomas afirman que o presidente apoiaba a idea dunha comisión de belas artes, mais quería que tivese unha boa base lexislativa. Porén, unha reportaxe publicada no *Washington Post* sinalaba que o Consello era moi controvertido e que o Congreso aprobara unha lei que prohibía destinar fondos a calquera organismo federal non establecido pola lei. Segundo este xornal, a lei pretendía desfinanciar o Consello de Belas Artes.

Máis tarde, aínda en 1909, o senador republicano por Nova York Elihu Root redactou un proxecto de lei polo que se creaba unha nova omisión asesora de belas artes. onde foi aprobada o 9 de febreiro de 1910. O proxecto da Cámara de Representantes sometía os membros desta comisión á aprobación do Senado, e establecía que o seu mandato fose de catro anos e que debían ser artistas "de sona". Ademais de ter capacidade consultiva en todas as cuestións de arte e deseño, a comisión tiña a derradeira palabra na selección de localizacións para monumentos e estatuas. Root conseguiu que este proxecto de lei pasase ao Senado, mais o presidente desta cámara, Joseph Gurney Cannon, opúxose a el e deixouno retido na biblioteca. Mais a mediados de marzo un grupo de republicanos críticos xuntou as súas forzas para despoxar o presidente Cannon de gran parte do seu poder, e o proxecto de lei da Comisión de Belas Artes puido ser sometido axiña a votación no pleno do Senado.]]

O Senado emendou o proxecto de lei e aprobouno o 3 de maio de 1910. Unha das emendas, que prohibía as estatuas de calquera persoa que non morrera antes de 50 anos, foi rexeitada. O Senado cambiou as cualificacións dos comisionados, que pasaron a ser sete "xuíces ben cualificados en belas artes", e eliminou a autoridade da comisión para determinar a localización de monumentos e estatuas, limitando o seu papel unicamente ao consultivo. Ademais, as emendas engadiron as fontes públicas aos elementos abranguidos pola lei. e o presidente Taft publicouna para a converter na Lei pública 61-181.

O presidente Taft nomeou os sete membros da comisión o 13 de xuño de 1910. Como primeiro presidente nomeou o arquitecto e planificador urbanístico Daniel Hudson Burnham. O 28 de novembro de 1913, o novo presidente Woodrow Wilson promulgou a Orde executiva 1.862, pola que se ampliaba a autoridade consultiva da Comisión de Belas Artes para abranguer calquera "nova estrutura [...] que afecte dalgún xeito importante o aspecto da cidade, ou sempre que se trate de cuestións relacionadas coa arte e das que se ocupe o Goberno federal". Finalmente, a Orde executiva 3.524, emitida polo presidente Warren G. Harding o 28 de xullo de 1921, ampliou aínda máis o abano de aspectos susceptibles de revisión, para abranguer o deseño de medallas e moedas, fontes, insignias, monumentos, parques e estatuas, construídos ou emitidos tanto polo Goberno federal como polo do distrito de Columbia.

### Actividade no século XX 
[miniatura|320x320px|O [Lista de presidentes dos Estados Unidos de América|presidente Coolidge paseando cos membros da Comisión de Belas Artes, en 1923.]]
Durante o mandato do seu terceiro presidente, Charles Moore, que exerceu o cargo de 1916 a 1938, leváronse a cabo moitos dos obxectivos do Plan McMillan, xa que se refixo o corazón de Washington cunha imaxe neoclásica. O deseño e a construción do núcleo monumental da capital tardaron décadas en desenvolverse, e a Comisión de Belas Artes supervisou a transformación do *National Mall*, que pasou de ser unha paisaxe ecléctica a un espazo coherente.

O primeiro gran proxecto que revisou a Comisión foi o Monumento a Lincoln situado na prolongación do *National Mall* cara ao río Potomac, finalizado en 1922, e logo participou na reurbanización das zonas próximas para albergar os edificios gobernamentais, durante as dúas décadas seguintes. Tamén exerceu o seu labor en todas as construcións en memoria dos caídos na primeira guerra mundial. A Comisión logrou estender a visión do Plan McMillan por toda a cidade de Washington, tamén fóra do núcleo monumental.]]

Coa segunda guerra mundial canceláronse temporalmente os grandes proxectos de construción na cidade, aínda que se retomaron axiña durante a posguerra, cando creceu o interese pola conservación do seu patrimonio arquitectónico, que deu lugar á Lei do Vello Georgetown, en 1950, e á remodelación da praza Lafayette na década de 1960. O xa expresidente da Comisión, Shubow, que fora nomeado en 2018, dixo ao respecto que "nos 110 anos de historia da Comisión, ningún dos seus membros fora destituído polo presidente dos EEUU".

A Comisión de Belas Artes está constituída por sete membros, nomeados polo presidente do país por un período de catro anos. En xeneiro de 2023, os membros da Comisión son os seguintes:

* Billie Tsien (nomeada o 9 de xuño de 2021), presidenta da Comisión; socia dun estudio de arquitectura.
* Hazel Ruth Edwards (nomeada o 9 de xuño de 2021), vicepresidenta; xefa do Departamento de Arquitectura da Universidade Howard.
* Peter D. Cook (nomeado o 9 de xuño de 2021), director dun estudio de arquitectura e enxeñaría.
* Lisa E. Delplace (nomeada o 7 de abril de 2022), directora dun estudio de arquitectura paisaxística.
* James C. McCrery (nomeado o 17 de decembro de 2019), profesor de arquitectura na Universidade Católica de América.
* Justin Garrett Moore (nomeado o 9 de xuño de 2021), membro da Fundación Mellon.
* Duncan G. Stroik (nomeado o 17 de decembro de 2019), profesor de arquitectura da Universidade de Notre Dame.

### Presidentes da Comisión 
[miniatura|O escultor Daniel Chester French , presidente da Comisión entre [1912 e 1915.]]

Os membros da Comisión de Belas Artes elixen entre eles o seu presidente e o seu vicepresidente. Ata febreiro de 2023 houbo 12 persoas que ocuparon a presidencia da Comisión:

# Daniel H. Burnham (1910-1912).
# Daniel Chester French (1912-1915).
# Charles Moore (1915-1937).
# Gilmore David Clarke (1937-1950).
# David E. Finley, Jr. (1950-1963).
# William Walton (1963-1971).
# J. Carter Brown (1971-2002).
# Harry G. Robinson II (2002-2003).
# David Childs (2003-2005).
# Earl A. Powell III (2005-2021).
# Justin Shubow (2021).
# Billie Tsien (dese 2021).

## Exposicións 
En maio de 2010, no *National Building Museum*, de Washington, inaugurouse unha exposición dedicada exclusivamente á historia da Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos, con motivo do centenario da súa creación. A exposición, titulada "Un século de deseño: a Comisión de Deseño dos Estados Unidos, 1910-2010", estivo activa entre o 15 de maio e o 18 de xullo de 2010.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* American Federation of Arts. *American Art Annual.* MacMillan, Nova York. 1911.
* Bednar, M. J. (2006). ''L'Enfant's Legacy: Public Open Spaces in Washington.* Johns Hopkins University Press, Baltimore. ISBN 978-0801883187
* Cannadine, D. (2008). *Mellon: An American Life.* Random House, Nova York. Reimpresión. ISBN 978-0307386793
* Gutheim, F. A.; Lee, A. J. (2006). *Worthy of the Nation: Washington, DC, From L'Enfant to the National Capital Planning Commission*. 2ª ed. Johns Hopkins University Press, Baltimore. ISBN 978-0801883286
* Kohler, S. A. (1996). *The Commission of Fine Arts: A Brief History, 1910-1995.* United States Commission of Fine Arts, Washington.
* Kohler, S. A.; Scott, P. eds. (2006). *Designing the Nation's Capital: The 1901 Plan for Washington, D.C.* Commission of Fine Arts, Washington. ISBN 978-0160752230
* Luebke, T. E. (2013). *Civic Art. A Centennial History of the U.S. Commission of Fine Arts.* U.S. Commission of Fine Arts, Washington. ISBN 978-0160897023
* Moore, C. (1921). . Houghton Mifflin, Boston.
* Peterson, J. A. (2003). *The Birth of City Planning in the United States, 1840-1917.* Johns Hopkins University, Baltimore. ISBN 978-0801872105
* Resnik, J.; Curtis, D. E. (2011). *Representing Justice: Invention, Controversy, and Rights in City-States and Democratic Courtrooms.* Yale University Press. ISBN 978-0300110968
* Thomas, C. A. (2002). *The Lincoln Memorial and American Life.* Princeton University Press. ISBN 978-0691011943

### Ligazóns externas 
* Sitio web da Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos
* "The U.S. Commission of Fine Arts: 100 Years of Guiding Design in the Federal City" *(National Building Museum)''