open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Duóguàn

***Duóguàn*** (en ) é un filme chinés de 2020 dirixido por Peter Chan e protagonizado por Gong Li e Huang Bo. O filme baséase na historia da selección feminina de voleibol da China durante máis de 40 anos. Estreouse nos cinemas da China e dos Estados Unidos o 25 de setembro de 2020. A estrea tivo que ser adiada, xa que estaba prevista para o 25 de xaneiro de 2020, cadrando co primeiro ano do Ano Novo Chinés, por mor da pandemia de COVID-19. *Duóguàn* foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. 

## Personaxes 
* Gong Li como Lang Ping a adestradora
** Bai Lang (filla de Lang Ping) como Lang Ping de nova
* Huang Bo como Chen Zhonghe
** Peng Yuchang como Young Chen Zhonghe
* Wu Gang como Yuan Weimin
* Zhu Ting como ela mesma
* Xu Yunli como ela mesma
* Hui Ruoqi como ela mesma
* Yuan Xinyue como ela mesma
* Yan Ni como ela mesma
* Gong Xiangyu como ela mesma
* Ding Xia como ela mesma
* Lin Li como ela mesma
* Zhang Changning como ela mesma
* Liu Xiaotong como ela mesma

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da China propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Ralph Bellamy

**Ralph Rexford Bellamy**, nado en Chicago (Illinois) o 17 de xuño de 1904 e finado en Santa Monica (California) o 29 de novembro de 1991, foi un actor estadounidense gañador dun Premio Tony e cunha carreira que abrangueu un total de 62 anos. En 1986 recibiu o Óscar Honorífico.

## Traxectoria 
### Inicios 
Bellamy naceu en Chicago, Illinois. Os seus pais eran Lilla Louise Smith, nativa do Canadá, e Charles Rexford Bellamy. Comezou a súa carreira interpretativa no teatro, e en 1927 xa posuía unha compañía teatral. En 1931 debutou no cinema, en que traballou de xeito constante durante toda a década, consolidándose como un hábil actor de carácter. Bellamy recibiu finalmente un papel protagonista en 1936, no filme *Straight from the Shoulder*.

### Carreira 
Recibiu unha candidatura ao Óscar ao mellor actor secundario polo seu papel en *The Awful Truth* (1937), protagonizada por Irene Dunne e Cary Grant. Tivo un papel similar, tamén xunto a Grant, en *His Girl Friday* (1940). Interpretou o detective Ellery Queen en varios títulos na década dos corenta, mais como a súa carreira no cinema non progresaba, volveu ao teatro, onde continuou a traballar nos anos cincuenta. Ben considerado dentro da industria, foi fundador do Sindicato de Actores Estadounidenses e foi o presidente da Actors' Equity Association desde 1952 a 1964.

Bellamy participou habitualmente no programa de televisión *To Tell the Truth* nos seus inicios. Tamén participou na serie televisiva detectivesca *Follow that Man*.

En Broadway tivo un dos seus papeis máis coñecidos, o de Franklin Delano Roosevelt en *Sunrise at Campobello*. Posteriormente traballou na versión cinematográfica de 1960.

No cinema tamén participou en ''Rosemary's Baby* (1968), no papel dun diabólico médico, antes de enfocarse cara á televisión durante os anos setenta. Volveu ao primeiro plano grazas a dúas interpretacións: a da miniserie *The Winds of War* (1983), na cal novamente fixo o papel de Roosevelt, matrimonios que acabaron en divorcio; finalmente, en 1949 casou con Alice Murphy, permanecendo unidos ata o falecemento de Bellamy en 1991 en Santa Monica, por mor dunha doenza pulmonar aos 87 anos. Foi enterrado no cemiterio Forest Lawn Memorial Park dos Ánxeles.

Bellamy ten unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood, no 6542 de Hollywood Boulevard.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lamparski, Richard. *Whatever Became Of ....?&nbsp;– Third Series*. Nova York: Crown Publishers, Inc., 1970. .
* Maltin, Leonard. "Ralph Bellamy". *Leonard Maltin's Movie Encyclopedia.* Nova York: Dutton, 1994. .
* Nieman, Greg. *Palm Springs Legends: Creation of a Desert Oasis*. San Diego, California: Sunbelt Publications, 2006. .
* Rippingale, Sally Presley. *The History of the Racquet Club of Palm Springs.'' Yucaipa, California: US Business Specialties, 1984. .
### Ligazóns externas 
* Character portraits of Ralph Bellamy in 'Trade Winds'1938 by Ned Scott
Lucía César Veloso

**Lucía César Veloso**, nada en Bamio, Vilagarcía de Arousa en 1984, e forma parte do grupo de música tradicional Malveiras e dá clase de música en diversas asociacións culturais como *O Gato Negro* ou a Asociación de Mulleres Rurais de Carril. 

Nas eleccións municipais de 2015 integrou a candidatura do BNG ao concello de Vilagarcía no número 3 como independente lista que logrou dous concelleiros mais a renuncia en setembro da cabeza de lista, María Villaronga, fixo que entrase na corporación municipal e asemade entrou a militar no Bloque. En 2018 ao deixar Xosé Leirós a portavocía do grupo municipal Lucía César Veloso converteuse na nova voceira. Nas eleccións municipais de 2019 foi a candidadata á alcaldía de Vilagarcía polo BNG .
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Trofeo Teresa Herrera 1981

O **Trofeo Teresa Herrera de 1981** foi a 36ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 7 e o 9 de agosto de 1981. O campión foi o Dynamo de Kíiv, que derrotou na final ao Atlético de Madrid, logrando o seu primeiro título.

Nesta edición do torneo inaugurouse a nova bancada de Tribuna do estadio de Riazor.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Panorámica do estadio de Riazor na primeira semifinal. Proxecto *Recordos en Branco e Azul* en Phottic.
* Inauguración da nova Tribuna do estadio de Riazor. Proxecto *Recordos en Branco e Azul* en Phottic.
* Formación do FC Barcelona na primeira semifinal. Proxecto *Recordos en Branco e Azul* en Phottic.
* José Luis intercambiando a súa camisola coa de Alexanco. Proxecto *Recordos en Branco e Azul* en Phottic.
Líquido sinovial

miniatura|323x323px
O **líquido sinovial**, nomeado deste xeito por vez primeira por Paracelso, ou **sinovia** é un fluído viscoso e transparente que se atopa nas articulacións. Ten a consistencia da clara de ovo. A súa composición é a dun ultra filtrado do plasma, coa mesma composición iónica. O líquido contén poucas proteínas e células pero é rico en acedo hialurónico sintetizado polos sinoviocitos de tipo b. O líquido sinovial reduce a fricción entre as cartilaxes e outros tecidos nas articulacións para lubricalas e amortecelas durante o movemento.

A membrana sinovial é a cuberta interna das diartrosis ou articulacións sinoviais. Contén o líquido sinovial, o cal é segregado pola sinovia que rodea a cápsula articular pola súa superficie interior. Este líquido forma unha fina capa sobre a cartilaxe articular de aproximadamente 50 μm, infiltrándose nel. Desta forma a cartilaxe articular pode considerarse como unha reserva de líquido sinovial. Durante o movemento, o líquido extráese mecanicamente da cartilaxe para manter unha capa de líquido sobre a superficie da cartilaxe e diminuír a fricción entre as superficies articulares.

## Análise 
A análise do líquido articular é fundamental sempre que se faga a súa extracción, non só por interese científico médico para diagnosticar distintas patoloxías senón mesmo por aspectos legais. O seu estudo analítico, citolóxico, microbiolóxico así como a procura de cristais e mesmo a análise bioquímico e inmunolóxico poden achegar datos suficientes para sentar un diagnóstico definitivo na patoloxía articular, traumatolóxica e fundamentalmente en reumatoloxía.

A extracción de líquido sinovial apenas ten contraindicacións, é unha técnica sinxela sempre que se coñeza ben a articulación que se vai a puncionar, evacuar por exceso de líquido sinovial ou a estudar. Faise sempre baixo esterilización estrita. As infeccións adxacentes á articulación, sobre todo a da pel que hai que atravesar para chegar até a articulación obrigarían a elixir outra vía de acceso á mesma. As enfermidades que cursan con alteracións da coagulación, por exemplo a hemofilia, así como os tratamentos médicos con anticoagulantes, serían contraindicacións relativas e obrigarían a utilizar na punción agullas de moito menor calibre que as utilizadas normalmente. Con respecto á necesidade de anestesiar a zona de punción, viría determinada pola mesma articulación, non sendo normalmente necesario en articulacións de gran calibre, por exemplo o xeonllo ou outras articulacións.

É importante saber que ás veces se chegan a formar anomalías de patoloxías descoñecidas, denominadas quistes. Produce dor nas articulacións cando se acumula nas mesmas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Artrite
* Anatomía
* Sistema locomotor
María de la O Fernández

**María de la O Fernández González**, nada en Vilagarcía de Arousa, é unha mestra e política galega de Podemos.
## Traxectoria 
Natural de Cornazo, estudou maxisterio na Universidade de Vigo e logo licenciouse en psicopedagoxía. Membro do círculo de Podemos en Vilagarcía de Arousa, en 2018 presentouse por Máis Podemos, a lista liderada por Antón Gómez-Reino, á Comisión de Garantías de Podemos Galicia  e asumiu a presidencia da comisión en xaneiro de 2019. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura Marea da Vila ao concello de Vilagarcía que logrou un concelleiro.

## Obra 
* *Alteracións da linguaxe e da fala na etapa infantil* (2008, autoeditado en lulu.com)
* *Identificación das alteracións da linguaxe e da fala na etapa infantil* (2009, autoeditado en lulu.com)
* *Alteracións da linguaxe e da fala na etapa da educación primaria* (2011, autoeditado en lulu.com)
## Notas
Manuel Boado Cajide

**Manuel Boado Cajide**, nado en Vila de Cruces cara a 1902 e finado no mesmo concello o 27 de febreiro de 1981, foi un político galego.

## Traxectoria 
Foi nomeado alcalde de Vila de Cruces en 1943. Cesou no cargo en 1952. Finou en Vila de Cruces o 27 de febreiro de 1981 con 78 anos.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Sesto Alonso e foi pai de Digna, Sara, Emérita, Marifé e Manuel Boado Sesto.
## Notas
El agente topo

***El agente topo*** é un filme de 2020 dirixido por Maite Alberdi e coproducido entre Chile, os Estados Unidos, Alemaña, os Países Baixos e España. Estreouse no Festival de Cinema de Sundance na sección "World Cinema Documentary". Foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de febreiro.

Foi candidato ao Goya ó mellor filme estranxeiro de fala hispana, aos Independent Spirit ao mellor documental e ao Óscar ao mellor documental. Gañou o premio Ariel como mellor filme iberoamericano e o premio Platino como mellor filme documental.

## Sinopse 
Rómulo Aitken é un detective que ten unha empresa de investigacións privadas. Unha clienta encárgalle investigar a residencia de anciáns onde vive a súa nai pensando que pode ser maltratada. Rómulo adestra a Sergio Chamy, un home de 83 anos que xamais traballou como detective para vivir tres meses infiltrado na residencia.

## Produción 
Tras recibir fondos do Consejo Nacional de Televisión, do Ministerio das Culturas, das Artes e do Patrimonio e da CORFO, o documental completou o seu financiamento coas cadeas IPBS dos Estados Unidos e SWR de Alemaña e o IDFA Bertha Fund dos Países Baixos, ademais dos coprodutores españois.

As personaxes son os residentes do fogar San Francisco en El Monte (Rexión Metropolitana de Santiago), e o filme adaptouse a eles máis que eles ao proxecto. Por exemplo, incluíuse o falecemento dunha residente que ocorreu durante a rodaxe e a aprendizaxe real de WhatsApp por parte do axente.

A esixencia de mesturar aspectos documentais e ficticios implicou a realización dun gran número de planos, e a rodaxe de escenas durou ata seis horas. As escenas montábanse pola noite en determinados espazos, como o comedor, que o equipo de filmación non podía empregar durante o día.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Chile propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
* Tráiler oficial
* Páxina web
Río Lech

O **río Lech** é un afluente pola dereita do río Danubio en Austria e Alemaña. 

Cunha lonxitud de 285 km, a súa cunca abarca os 3 919 km 2.

Orixínase no estado austríaco de Vorarlberg, atravesa o Tirol e desemboca no Danubio en Baviera (atravesando as rexións de Suabia e Alta Baviera). 

É o afluente alemán máis importante do Danubio, despois do río Eno. 

No Lech hai 30 centrais hidroeléctricas e 24 encoros.

As maiores cidades nas beiras do río Lech son Landsberg am Lech e Augsburgo. 

## Etimoloxía 
Inscricións dos séculos VII e VIII a.C. demostran que o nome do río se menciona por primeira vez no nome da tribo celta *Licates*. O propio río chámase *Likios* ou *Likias* no século II. Ao redor do ano 570 o nome *Licca* aparece rexistrado. No século VIII apareceron nomes como *Lecha* e *Lech*. O termo *Licus* aínda se usaba en 1059.

A palabra *Lech* provén do termo latino *Licus*, e este do celta *Lik*. Estas dúas palabras significan "que é rico en pedras", o que se pode ver aínda hoxe.

## Historia 
En máis dunha ocasión prodicíronse acontecementos históricos nas beiras deste río.
* En 278 o emperador romano Probo venceu a unha gran tropa de invasores de burgundios e vándalos, que asaltaran a provincia romana de Recia.
* En Lechfeld, unha chaira pedregosa entre os ríos Lech e Wertach preto de Augsburgo, o emperador do Sacro Imperio Odón I derrotou aos maxiares en agosto de 955.
* Na batalla do río Lech, en abril de 1632, Gustavo II Adolfo de Suecia derrotou e feriu de morte a Johann Tserclaes, conde de Tilly, mestre de campo que comandou as forzas hispano-imperais durante a guerra dos Trinta Anos.

## Galería 

Lech-between-landsberg-kaufering.JPG|O Lech, preto da cidade deLandsberg am Lech
Tussen Weissenbach en Forchach, de Lech foto7 2014-07-25 13.33.jpg|O Lech entre Weißenbach am Lech e Forchach
Tussen Elmen en Stanzach, der Lech foto6 2014-07-25 14.34.jpg|O Lech entre Elmen e Stanzach
Blick auf Lech und Apfeldorf.jpg|O Lech entre Apfeldorf e Epfach
Lech River.jpg|O río Lech por Andrei Gavrilița

## Notas
Jesús López Rodríguez

**Jesús López Rodríguez**, nado en Vilagarcía de Arousa en 1974, é un sindicalista e político galego de Esquerda Unida e Comisións Obreiras.
## Traxectoria 
De longa traxectoria no labor sindical no seo de Comisións Obreiras de Galicia é presidente do comité de empresa de DS Smith Galicia (antiga Lantero) e foi responsable de acción sindical e negociación colectiva da FSC-CCOO de Galicia ata 2015. Militante de Esquerda Unida, encabezou en 2015 a candidatura de EU-SON á alcaldía de Vilagarcía de Arousa, que logrou tres concelleiros  e de novo repetiu no primeiro lugar na candidatura de Vilagarcía en Común nas eleccións de 2019 mais quedou cun único representante no concello.
## Notas
Inframundo

[miniatura|[Yggdrasil, intento moderno de reconstruír a árbore do mundo nórdica que conecta os ceos, o mundo e o inframundo.]]
O **inframundo** é o mundo sobrenatural dos mortos en varias tradicións e mitos relixiosos, situado debaixo do mundo dos vivos. Ctónico é o adxectivo técnico para o relativo ao inframundo.

O concepto dun mundo subterráneo atópase en case todas as civilizacións e "pode ​​ser tan antigo como a propia humanidade". As características comúns dos mitos do inframundo son relatos de persoas vivas que viaxan ao inframundo, a miúdo con algún propósito heroico. Outros mitos reforzan as tradicións de que a entrada das almas ao inframundo require unha correcta observación da cerimonia, como a antiga historia grega de Patroclo, acabado de morrer, que persegue a Aquiles ata que o seu corpo puido ser enterrado correctamente para ese propósito. As persoas con condición social estaban vestidas e equipadas para navegar mellor polo inframundo.

Unha serie de mitoloxías incorporan o concepto da alma do falecido que realiza a súa propia viaxe ao inframundo, sendo necesario que os mortos atravesen un obstáculo definitorio como un lago ou un río para chegar a ese destino. As imaxes destas viaxes pódense atopar tanto na arte antiga como na moderna. O descenso ao inframundo foi descrito como "o mito máis importante para os autores modernistas".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Formas das moedas

[miniatura|300px|[Moedas de Sri Lanka de diferentes formas.]]
Aínda que comunmente sexan circulares, as **formas das moedas** modernas e contemporáneas poden ser moi diversas, como cadradas, hexagonais, heptagonais, octogonais etc.

Tamén é frecuente a cuñaxe de moedas con furados no medio e algunhas das que teñen formas poligonais con frecuencia amosan os seus bordos arredondados (polígonos de Reuleaux).

## Formas 
### Formas xeométricas 
### Outras formas 
### Moedas con formas de obxectos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda de pedra
* Moeda-nariz de formiga
* Moeda-placa de cobre
* Flor española

### Ligazóns externas 
* Unusual coins (*Fleur-de-coin.com*)
Cantes de ida e volta

**Cantes de ida e volta** son o conxunto dos paus do flamenco orixinados a partir de música popular hispanoamericana. Considéranse neste grupo a milonga flamenca, a vidalita, a rumba, a colombiana e a guajira entre outros.

## Terminoloxía 
Emprégase a expresión «de ida e volta» pola antiga crenza de que estes estilos chegaron a América cos emigrantes españois, transformáronse alí e, co regreso dos emigrantes e coa volta ás orixes dos seus descendentes, conformáronse os paus alcanzando as formas que se coñecían entón en España.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Sobre los cantes de ida y vueltano sitio "Serranía de Ronda".
* Sobre los cantes de ida y vuelta no sitio "El candil flamenco".
* Sobre los cantes de ida y vueltaen *El flamenco de la A a la Z*, do sitio de Radiolé.
* Didáctica del Flamenco Flamenco Básico. UNIDAD DE TRABAJO 7: Cantes de Ida y Vuelta
* *Los cantes americanos en la actualidad*:  emisión do 19 de sept. de 2019 do programa de Radio Clásica *Nuestro flamenco*, con José María Velázquez-Gaztelu.20x20px&nbsp;
Cantes minero-levantinos

Os **cantes mineiro-levantinos** son un estilo flamenco que se desenvolveu no século XIX na Serra mineira de Cartaxena-La Unión como resultado das grandes migracións de almerienses a esta rexión.

Segundo  Manuel Moya, esta acepción toma corpo co nacemento do Festival del Cante de las Minas de La Unión en 1961, aínda que o poeta sevillano Manuel Machado xa a mencionase en 1912 no poema “La Lola”, dentro da súa colección de poemas chamado *Cante Hondo*.

Trátase dun cante con copla de catro ou cinco versos octosílabos. É unha modalidade moi remarcada de taranta (apenas presenta diferenzas con esta, salvo determinados matices melódicos moi remarcados). O seu creador foi o alacantino Rojo El Alpargatero, quen a legou ao seu fillo para que se perpetuase na historia. 

Da malagueña, a granaína e o taranto de Almería, paus herdeiros do fandango, traídos polos obreiros andaluces e o seu contacto cos fandangos locais, xurdiron os denominados cantes mineiro-levantinos: 

* A taranta. Cante difícil, longo e de profunda fondura procedente do fandango almeriense.
* A minera: Cante tamén difícil e fondo baseado nas penalidades do traballo na mina.
* A cartagenera: Procede do aflamencamento dos fandangos locais do século XVIII. Non trata temas mineiros.
* O Fandango minero.
* A levantica.
* A murciana.

Desde o ano 1961 celébrase en La Unión todos os meses de agosto o Festival Internacional del Cante de las Minas. Neste festival rememóranse aqueles cantes, que sufridamente alzaban os antepasados mineiros durante o seu longo día de traballo dentro da mina e converteuse nun dos festivais máis importantes do mundo do flamenco en España.

Os seus principais intérpretes son Pencho Cros, Antonio Piñana, Encarnación Fernández, Fosforito e José Sorroche.

## Notas 
 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "Cantes minero-levantinos" *Enciclopedia Encarta Online*. 2008. Microsoft .
La Nuit des rois

***La Nuit des rois*** é un filme de 2020 dirixido por Philippe Lacôte. É unha coprodución entre Costa do Marfil, Francia, o Canadá e o Senegal. Foi escollido como candidato de Costa do Marfil para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de febreiro.

Está protagonizado por Isaka Sawadogo, Steve Tientcheu, Rasmané Ouédraogo, Abdoul Karim Konaté, Laetitia Ky e Denis Lavant.

## Sinopse 
Un mozo carteirista (Bakary Koné) é enviado á prisión MACA de Abidjan. Para sobrevivir, terá que entreter os outros prisioneiros coa súa narración.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Costa do Marfil propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Cantilena

[miniatura|Os [Xograr|xograres da Idade Media popularizaron as cantilenas a través da súa repetición e representación en diferentes núcleos urbanos e rurais]]
Unha **cantilena**, en musicoloxía, é unha canción sinxela e repetitiva.

Os musicólogos describen con ela o tipo de canción ou melodía que, durante o Medioevo, era integrada no canto litúrxico ou na canción profana. Máis especificamente, unha cantilena era, entre os séculos XIII e XV, unha canción polifónica, en particular a *chanson* francesa. Máis ou menos durante o mesmo período, os ingleses empregaban a palabra para identificar pezas a tres voces con textos relixiosos escritos en latín. Por extensión, desde o século XIX o vocábulo «cantilena» serve para designar unha melodía vocal lírica.

O xénero literario medieval francés era unha canción en lingua vulgar ao mesmo tempo lírica e narrativa. A máis antiga é a *Cantilena de Santa Eulalia* en pareados asonantes; outras foron a *Cantilena de* *San Farón* e a de Guillaume, que non se conservou.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Cantilena hebrea
Ceniza negra

***Ceniza negra*** é un filme costarriqueño de 2019 dirixido por Sofía Quirós Ubeda. Foi escollido como candidato de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Logo da desaparición da súa nai, unha rapaza de 13 anos queda ó cargo do coidado do seu avó.

## Personaxes 
* Smashleen Gutiérrez como Selva
* Humberto Samuels como Tata
* Hortensia Smith como Elena
* Keha Brown como Winter

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Costa Rica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Oklahoma City Dodgers

Os **Oklahoma City Dodgers** son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Oklahoma City, Oklahoma. O club, de clase Triple-A, compite na East Division da Pacific Coast League (PCL). Desde 2015 están afiliados aos Los Angeles Dodgers da Major League Baseball, estando anteriormente vinculados aos Houston Astros (1962–1972, 2011–2014), Cleveland Indians (1973–1975), Philadelphia Phillies (1976–1982) eTexas Rangers (1983–2010). O equipo disputa os seus xogos como local no Chickasaw Bricktown Ballpark, un estadio inaugurado en 1998 con capacidade para 9.000 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
María Domínguez Remón

**María Domínguez Remón**, nada en Pozuelo de Aragón, Zaragoza,  o 1 de abril de 1882 e finada en Fuendejalón, Zaragoza, o 7 de setembro de 1936, foi unha xornalista, poeta e política republicana socialista e feminista española. En 1932, foi a primeira alcaldesa  da Segunda República Española na localidade de Gallur, en Zaragoza. Defendía especialmente a educación de todos, especialmente das mulleres e, tras abandonar a alcaldía en 1933, dedicouse á docencia e ao xornalismo. Foi fusilada polas tropas franquistas ao comezo da Guerra civil. Durante anos a súa historia foi esquecida ata que se recuperou a mediados dos anos 90 do século XX.

## Traxectoria 
dereita|miniatura|250x250px|Concello de Gallur, Zaragoza.
Foi a segunda filla dunha familia humilde de campesiños. Apenas puido ir uns anos á escola, polo que a súa formación obtívoa de forma autodidacta. «Os meus pais eran uns pobres xornaleiros do campo que non sabían ler nin escribir. Naturalmente, a min tamén, en canto puiden, puxéronme a traballar. Ía espigar,  vendimar, arrincar trigo e cebada, recoller olivas, ao que saía. Nos intres libres soletreaba todos os impresos que caían nas miñas mans, romances de cego, libros, contos da escola e cousas así. Gustábame moito. Á miña nai en cambio, enfadábaa», explicou sobre a súa propia historia ao xornal *Ahora* cando foi elixida alcaldesa de Gallur en 1932.

Tamén lembrou nas súas memorias a obediencia a mensaxes da súa nai como o de "Mira filla, pola rúa vaise sempre coa vista baixa. *Aos homes non se lles mira*" que lle granxearon o alcume de "María, la tonta" pseudónimo que despois utilizou para asinar algúns escritos.

Por imposición da súa familia casou con Bonifacio Ba Cercé aos 18 anos. Sete anos despois, cansada de humillacións e vítima de maos tratos fuxiu do fogar a Barcelona, onde traballou como serventa.

En 1922 quedou viúva e dous anos despois, aos 44, contraeu segundas nupcias Arturo Segundo Romanos na igrexa de San Gil de Zaragoza, un tosquiador viúvo de ideas socialistas. e xuntos crearon a sección local da UXT

Asistiu ao XVII Congreso da UXT en 1932, onde foi secretaria da 10ª sesión. e comprobou a súa fiabilidade.

## Citas
## Documentais 
En xaneiro de 2015 a directora Vicky Calavia realizou a documental *María Domínguez*. *La palabra libre* con participación de Javier Barreiro, Arturo Cejudo, Julita Cifuentes, Javier Fernández, Herminio Lafoz, Pilar Maluenda, Rosa Montero, Rosa María Pérez, Alberto Sabio e Mari Carmen Sánchez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* María Domínguez en escritores.bne.es
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 51ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Bertrand Blier, director do filme gañador.]]
Os **seguintes 19 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 51ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Francia, Alemaña Occidental, Hungría, Italia e a Unión Soviética. O galardón recaeu sobre Francia, co filme *Préparez vos mouchoirs*, protagonizado por Gérard Depardieu como un marido que atopa un novo amante para a súa muller deprimida. 

Cuba e o Líbano presentaron filmes para a consideración da academia por vez primeira.

## Propostas 
## Notas
Cántico

Un **cántico** é un himno (estritamente exclúe aos Salmos) tomado da Biblia. O termo é ás veces usado para incluír aos antigos himnos non bíblicos como o Te Deum e certos salmos usados na liturxia. Tamén pode incluír a:

* Unha canción, especialmente un himno (como en Cantar de los Cantares)
* Un canto ou división dun poema

Algúns cánticos bíblicos son:

* Benedicite (Libro de Daniel 3:57-88)
* Benedictus (Evanxeo de Lucas 1:68-79)
* Magníficat (Evanxeo de Lucas 1:46-55)
* Nunc dimittis (Evanxeo de Lucas 2:29-32)
Asalto ao Capitolio dos Estados Unidos de América de 2021

O **asalto ao Capitolio dos Estados Unidos de América** foi un tumulto e ataque violento contra o 117.º Congreso do Capitolio dos Estados Unidos que ocorreu o 6 de xaneiro de 2021. Como parte das protestas de 2020–21 polas eleccións presidenciais, foi levado a cabo por unha recua de seguidores de Donald Trump, o 45º presidente dos Estados Unidos de América, nun intento marrado por reverter a súa derrota nas eleccións presidenciais de 2020. O asalto rematou coa evacuación e o peche do Capitolio e provocou cinco mortes.

## Eventos 
Motivados á acción por Trump, milleiros dos seus seguidores reuníronse en Washington, D.C. o 5 e o 6 de xaneiro en apoio da súa falsa reclamación dunha fraude electoral en 2020, segundo a cal pedía que o vicepresidente Mike Pence e o Congreso rexeitasen a vitoria de Joe Biden. Na mañá do 6 de xaneiro, nun mitin de "Save America" en the Ellipse, Trump repetiu as afirmacións falsas de irregularidades electorais e instou á multitude a "loitar coma o inferno" ("fight like hell"). A instancias do presidente, milleiros de manifestantes camiñaron ata o Capitolio, onde unha sesión conxunta do Congreso estaba comenzando o reconto de votos do Colexio Electoral para formalizar a vitoria de Biden.

A multitude congregada no Capitolio, algúns dos cales xa se reuniran antes, violaron os perímetros da policía e irromperon no edificio. Estes alborotadores ocuparon, esnaquizaron e saquearon partes do edificio durante varias horas. Moitos deles volvéronse violentos, agredindo a oficiais de policía e xornalistas do Capitolio, erixindo unha forca nos terreos do Capitolio, e tentando localizar lexisladores para tomalos como reféns e atacalos. Cantaron "Hang Mike Pence" (colgade e Mike Pence), culpándoo por non rexeitar os votos do Colexio Electoral, aínda que carecía da autoridade constitucional para facelo. Os asaltantes dirixiron os seus ataques á presidenta da Cámara de Representantes Nancy Pelosi, vandalizando e saqueando as súas oficinas, así como as doutros membros do Congreso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Capitol riot arrests: See who's been charged across the U.S. &mdash; tracker database created and updated by *USA Today* 
* What Parler Saw During the Attack on the Capitol (video archive from ProPublica)
Catedral de Tampere

A **catedral de Tampere** (en finés *Tampereen tuomiokirkko* e en sueco *Tammerfors domkyrka*) é un templo de culto evanxélico-luterano situado na cidade de Tampere (Finlandia). A catedral foi construída entre os anos 1902 e 1907 no barrio de Jussinkylä. Antes de 1923, cando se converteu na catedral da diocese de Tampere, a igrexa era coñecida como igrexa de San Xoán. A igrexa arquitectonicamente significativa foi deseñada por Lars Sonck, que tivo como modelos deseños como o da igrexa de Finström, situada no municipio homónimo nas illas Åland. A igrexa, así como o conxunto das súas obras de arte son representativas do estilo romántico nacional.

O templo está rodeado por un parque chamado Tuomiokirkonpuisto (en galego *Parque da Catedral*).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da Tampere Seurakunta
Capricho (música)

Un **capriccio** ou **capricho** (ás veces en plural: **caprichos** ou, en italiano, capricci) é un termo que comezou a aplicarse no século XVI, é unha peza musical habitualmente de forma libre e de carácter vivo e animado. Pódese dicir que o capricho é unha forma predominantemente instrumental; tamén se pode dicir que a súa mesma condición de libre fai que sexa unha especie de estudo. O capricho habitual é aquel que é de natureza rápida, intensamente penetrada e ás veces virtuosística. 

## Exemplos 
* Osvaldas Balakauskas: Capriccio para piano e orquestra (2004)
* Petr Ilich Chaikovskii: Capricho italiano (1880)
* Cécile Chaminade: Capriccio para violín e piano (1881)
* Aldo Clementi: Capriccio para viola e 24 instrumentos (1980)
* Lorenzo Ferrero: Capriccio para piano e orquestra de cordas (1996)
* Leoš Janáček: Capriccio (1926)
* Wolfgang Amadeus Mozart: Capricho en do maior para teclado, KV 395 (1777)
* Niccolò Paganini: 24 Caprichos para violín solo (1802–17)
* Krzysztof Penderecki: Capriccio para violín e orquestra (1967)
* Walter Piston: Capricho para arpa e orquestra de corda (1963)
* Nikolai Rimskii-Korsakov: Capricho español (1887)
* Igor Stravinskii: Capriccio para piano e orquestra (1929)
* Francisco Tárrega: Capricho árabe (1892)
* William Walton: Capriccio burlesco (1968)

## Véxase tamén
Capricho

### Ligazóns externas 
* *Capricho musical*: edición do 5 de oct. do 2012 de *Música antigua*, programa de Radio Clásica.20x20px
La Carmagnole

miniatura|Placa co texto do comezo da canción.
***La Carmagnole*** foi unha canción e baile anónimo que foi popular durante a Revolución Francesa. A canción foi publicada o 10 de agosto de 1792. Popularizárona as tropas francesas, era cantada en eventos de apoio á revolución e algunhas veces os antirevolucionarios eran forzados a cantala e bailar como escarnio.  Ao ser unha canción popular existiron diferentes versións da letra. A canción criticaba aos reis Lois XVI de Francia e María Antonieta aos que se refería como Monsieur e Madame Veto, respectivamente.

O nome da canción foi tomado da cidade piemontesa de Carmagnola. A canción é mencionada en obras como *The Scarlet Pimpernel*, en galego *A pimpinela escarlata*, da Baronesa Orczy, *A Tale of Two Cities*, en galego *Historia de dúas cidades*, de Charles Dickens, e *A Colón* de Rubén Darío. Ademais o compositor Umberto Giordano, incluíuna na súa ópera *Andrea Chénier*, e aparece tamén na obra de teatro *Dantons Tod*, en galego *A morte de Danton*, de Georg Büchner.

## Partitura 
Melodía de *La Carmagnole*, impresa en 1794:

\relative c'' {
  \key g \major
  \numericTimeSignature
  \time 6/8
  \partial 4
  \dynamicUp
  r8 g
  b4 c8 d4 d8
  c4 e8 d4 d8
  c4 c8 b4.
  g a4 a8
  g4. r4 g8
  b4 c8 d4 d8
  c4 e8 d4 d8
  c4 c8 b4.
  g a4 a8
  g4. d'
  b4 b8 g4 b8
  a4. d
  b4 b8 g4 b8
  a4. r4 g8
  a4 a8 d4 d8
  b4 a8 b c d
  g,4. g8 fis e
  d4. r4 g8
  a4 a8 d4 d8
  b4 a8 b c d
  g,4. a4 fis8
  g4.\bar "|."
}

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Letra e son da canción
Chiavenna

miniatura|250px|Castelo de Chiavenna
**Chiavenna** (*Ciavéna* en dialecto chiavanesco, *Cläven* ou *Kleven* en alemán), *Ciavèna* en  lombardo, *Clavenna / Claven* en romanche)  é unha vila e comuna italiana da provincia de Sondrio, na rexión da Lombardía.

## Xeografía 
Situada a 333 msnm, ocupa unha supeficie de 11 km². 

A súa poboación no ano 2009 era de 7 3061 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 664 hab./km².

## Evolución demográfica 

miniatura|1000px|Vista panorámica

## Galería 

Map of comune of Chiavenna (province of Sondrio, region Lombardy, Italy).svg|Localización de Chiavenna na provincia de Sondrio
Chiavennacitta01.jpg|Praza Pestalozzi
Chiavenna TB Santa Maria.jpg|Porta de Santa María
Chiavenna Kreuzgang.jpg|Claustro de San Lorenzo
Fiume Mera 2.JPG|Río Mera
Chiavenna Friedhof.jpg|Cemiterio

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Città di Chiavenna  Páxina web oficial.
* Chiavenna no *Dizionario storico della Svizzera*. , , .
Mathias Pogba

**Mathias Pogba**, nado en Conakry (Guinea) o 19 de agosto de 1990, é un futbolista guineano, aínda que tamén posúe nacionalidade francesa española. O seu equipo actual é o NK Tabor Sežana da Primeira Liga de Eslovenia. Representou á selección de fútbol de Guinea. É irmán dos futbolistas Florentin Pogba e Paul Pogba e colaborador eventual no programa El Chiringuito de Jugones.

## Clubs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mathias Pogba, historial de competición na FIFA.
* Mathias Pogba en *Soccerbase.*
* Mathias Pogba en *Soccerway.*
* Mathias Pogba en *Transfermarkt.*
* Mathias Pogba  en *calcio.com.*
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 52ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Volker Schlöndorff, director do filme gañador.]]
Os **seguintes 23 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 52ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Francia, Italia, Alemaña Occidental, Polonia e España. O galardón recaeu sobre Alemaña Occidental, co filme *O tambor de folla de lata*.

A República Popular da China presentou un filme á academia por vez primeira nesta edición. 

## Propostas 
## Notas
Catálogo musical

Un **catálogo musical** ou **catálogo temático** é unha serie de obras dun determinado compositor, arquivo ou outros documentos musicais, no que se ordenan e numeran as obras de acordo con distintos criterios. Pode seguirse unha orde cronolóxica, en función da data de composición (ou da estrea), segundo o tipo de composición ou ambos os criterios. Tamén serve para ordenar as obras presentes en coleccións bibliotecarias ou particulares. 

A súa finalidade é ordenar cada unha das obras dunha forma adecuada dando todos os datos posibles, como a data de composición e publicación, localización do manuscrito en caso de existir, colección á que pertence, lugar e data da estrea, etc.

A elaboración dun catálogo depende da cantidade e a calidade da información dispoñible sobre o compositor. Mozart, a partir de 1784, e Haydn elaboraron en vida senllos catálogos temáticos, aínda que quedaron incompletos.

As obras dalgúns compositores, especialmente da época barroca e clásica, catalogáronse posteriormente a eles, identificando cunhas letras que designan ao erudito ou musicólogo concreto que realizou a catalogación, seguidas duns números que identifican a obra, normalmente asignados por orde cronolóxica. Empregáronse diversos métodos, como a orde cronolóxica e o número de opus, ou segundo o criterio do propio catalogador.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* ["Catálogo temático (música)"](https://web.archive.org/web/20080418023207/http://es.encarta.msn.com/encyclopedia_961537110/Cat%C3%A1logo_tem%C3%A1tico_(m%C3%BAsica).html) *Enciclopedia Encarta Online*. 2008. Microsoft .
### Ligazóns externas
*
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 53ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Vladimir Menshov, director do filme gañador.]]
Os **seguintes 26 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 53ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Francia, Hungría, España, a Unión Soviética e o Xapón. O galardón recaeu sobre a Unión Soviética, co filme *Moskva slezam ne verit*.

O Camerún, Colombia, Islandia e Portugal presentaron os seus filmes por vez primeira nesta edición.

## Propostas 
## Notas
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 55ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[José Luis Garci, director do filme gañador.]]
Os **seguintes 25 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 55ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de España, Francia, Nicaragua, Suecia e a Unión Soviética. O galardón recaeu sobre España, co filme *Volver a empezar*.

Nicaragua presentou un filme á Academia por vez primeira.

Foi aceptada a proposta de Suíza *O camiño*, gañadora da Palma de Ouro. Este é un filme en turco dirixido por dous directores turcos. O filme foi prohibido polo seu contido político en Turquía e pasado de contrabando a Suíza e montado en París.

## Propostas 
## Notas
David Oliveira

**David Higinio Oliveira Barreiro**, nado en Vilagarcía de Arousa, é un político galego de Ciudadanos.
## Traxectoria 
Natural de Vilaxoán. Estudou dirección e administración de empresas na Universidade de Santiago de Compostela. Traballa como bateeiro. Fillo do político local Juan José Oliveira Lapido, militou dende novo en Independientes por Vilagarcía e logo entrou a formar parte de Ciudadanos, sendo o presidente da xestora que reactivou o partido na localidade en 2018. Nas eleccións municipais de 2019 o seu partido elixiuno para encabezar a candidatura ao concello de Vilagarcía de Arousa e entrou na corporación municipal como único concelleiro da súa formación.

## Notas
Trofeo Teresa Herrera 1982

O **Trofeo Teresa Herrera de 1982** foi a 37ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 13 e o 15 de agosto de 1982. O campión foi o Dynamo de Kíiv, que derrotou na final ao FC Barcelona, logrando o seu segundo título.

Oleg Blokhin foi elixido mellor xogador do torneo.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Český rozhlas

miniatura|Logotipo dende 2013
**Český rozhlas** (ČRo, en galego, Radio Checa) é o servizo público de radiodifusión de Chequia. Fundada en 1923, xestiona hoxe en día catro emisoras de fm a nivel nacional, outras catro por Internet, catorce emisoras rexionais (unha por rexión da República Checa) e máis unha emisora internacional, Radio Praga. É membro da Unión Europea de Radiodifusión dende 1993.

## Historia 
[miniatura|Estudios centrais en [Praga]]
A Český rozhlas comezou a súa andaina, baixo o nome de *Radiojournal*, o 18 de maio de 1923. Isto converteu á, entón, Checoslovaquia, unha das pioneiras de Europa na radiodifusión, só adiantada pola BBC. A primeira retransmisión foi dende unha carpa militar en Kbely (ás aforas de Praga). A sociedade estaba en mans privadas e emitía grazas a unha licenza do goberno. Fora unha iniciativa dun grupo de xornalistas e empresarios, entre os que destacaba Radioslavia, unha empresa de receptores de radio e accionista principal. Financiábase grazas ás taxas que pagaban os propietarios dos aparellos de radio. Con todo, estes ingresos foron insufiencientes en 1925 o goberno checoslovaco fíxose cunha participación maioritaria. Xa nos primeiros tempos procurou atender á diversidade cultural checoslovaca facendo programas para alemáns, rutenos e húngaros, ao tempo que producía boletíns en inglés e esperanto para o exterior. 

En 1933 ocupa un edificio na céntrica rúa Vinoradská da capital checa. Esta sede foi danada en maio de 1945 pois foi escenario dun choque polo control da radio entre as tropas nazis e a resistencia checa durante a insurrección de Praga. A emisora instaba á organización contra os ocupantes repetindo a consigna "*chamando a todos os checos! Vide axiña coa vosa axuda!*" que se converteu un símbolo dese episodio. A partir de 1948, Český rozhlas foi un instrumento clave na comunicación social da ditadura comunista checoslovaca, así a partir dos anos 50 interferíu o sinal de Radio Free Europe. Os intentos de abrirse á pluralidade informativa desenvolvidos ao abeiro da experiencia da Primavera de Praga foron freados coa invasión soviética (1968) que deu paso a purgas de moitos xornalistas e un férreo control das autoridades sobre a emisora.

## Emisoras 
miniatura|Sinal de tráfico coa frecuencia dunha das emisoras rexionais da Čro
* Radiožurnál: emisora con programación informativa e musical
* Dvojka : centrada no entretemento familiar
* Vlatava: estación especializada en música clásica e cultura.
* Plus: radio informativa
* As emisoras rexionais: ČRo Brno, ČRo České Budějovice, ČRo Hradec Králové, ČRo Karlovy Vary, ČRo Liberec, ČRo Olomouc, ČRo Ostrava, ČRo Pardubice, ČRo Plzeň, ČRo Region, ČRo Sever, ČRo Vysočina, ČRo Zlín.
* As emisoras dixitais: ČRo Radio Wave, ČRo D-Dur, ČRo Jazz, ČRo Rádio Junior, ČRo Rádio Retro, ČRo Sport e ČRo Pohoda. 
* Radio Praga Internacional: servizo exterior producido en alemán, checo, español, francés, inglés, e ruso.  

## Véxase tamén 
Web oficial de ČRo (en checo)

Web oficial de Radio Prague International (en inglés) 

Web oficial de Radio Praga Internacional (en español)

## Notas
Nashville Sounds

Os **Nashville Sounds** son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Nashville, Tennessee. O club, de clase Triple-A, compite na West Division da International League. Anteriormente, formaban parte da Southern League (1978–1984), American Association (1985–1997), e Pacific Coast League (1998–2020). Desde 2021 están afiliados aos Milwaukee Brewers da Major League Baseball. O equipo disputa os seus xogos como local no First Horizon Park, un estadio inaugurado en 2015 con capacidade para 8.500 espectadores, ampliabéis até os 10.000.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Dinastía Saxoa

[miniatura|Representación da [árbore xenealóxica odoniana nun manuscrito do século XII.]]
A **dinastía saxoa** ou **odoniana** (en alemán: *Ottonen)* foi unha familia nobiliaria de Alemaña (*Xermania*) durante os séculos IX a XI, algúns de cuxos membros foron reis de Alemaña e emperadores do Sacro Imperio. 

Son chamados **odónidas** polos tres emperadores chamados Odón, e "dinastía saxoa" porque os seus inicios empezan nas terras do ducado de Saxonia. Tamén se denominan ***Liudolfinger***, pola súa orixe familiar, ao seren descendentes do conde saxón Liudolfo (morto no 866), quen foi o seu primeiro devanceiro con certeza. 

Os gobernantes odonianos foron os sucesores do rei xermánico Conrado I, que foi o único rei xermánico que gobernou na Francia Oriental despois da dinastía Carolinxia e antes desta dinastía.

## Duques de Alemaña 
* Liudolfo, 843-866? duque dos saxóns orientais.
* Bruno, 866?-880, duque dos saxóns orientais; é posíbel que fora tamén duque de todo o ducado de Saxonia.
* Odón I *o Ilustre*, 880-912.

## Reis e emperadores de Alemaña 
* Henrique I *o Paxareiro*, rei de Alemaña (*rei dos francos orientais*, non coroado emperador), 919-936.
* Odón I *o Grande*, rei de Alemaña, 936-973, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, 962-973.
* Odón II, rei de Alemaña, 961-983, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, 967-983.
* Odón III, rei de Alemaña, 983-1002, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, 996-1002.
* Henrique II, rei de Alemaña, 1002-1014, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, 1014-1024.

## Duques de Baviera 
* Henrique I, 947-955, irmán do emperador Odón I.
* Henrique II, 955-976, 985-995.
* Odón I, sobriño do emperador Odón II, duque de Baviera 976-982, e duque de Suabia, 973-982.
* Henrique IV, fillo de Henrique II de Baviera, duque de Baviera, 995-1004 e 1009-101, rei de Alemaña, 1002-1014, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, 1014-1024.

## Duques de Suabia 
* Liudolfo de Suabia, 950-954, fillo do emperador Odón I e da súa primeira esposa Edith de Wessex.
* Odón I sobriño do emperador Odón II e fillo do precedente, duque de Suabia, 973-982, e duque de Baviera, 976-982.

## Outros personaxes 
* Hedwige de Saxonia, ca. 910-965, irmá do emperador Odón I, esposa de Hugo o Grande e nai do rei de Francia Hugo Capeto.
* Bruno de Colonia, 925-965, irmán do emperador Odón I, duque de Lotarinxia, 944-953, e arcebispo de Colonia, 953-965.
* Beata Xisela de Baviera, 984-1059, filla do duque Henrique II de Baviera, irmá do emperador San Henrique II do Sacro Imperio Romano Xermánico, esposa do rei San Estevo I de Hungría.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de emperadores do Sacro Imperio Romano
O Pazo Vello

Como topónimo **O Pazo Vello** pode referirse a:

;En Galiza
***O Pazo Vello**, lugar da parroquia de Cuns, no concello de Coristanco;
***O Pazo Vello**, lugar da parroquia de Coiro, no concello da Laracha;

## Véxase tamén
### Outros artigos
Pé do Muíño

O topónimo **Pé do Muíño** pode referirse a:

;En Galiza
***Pé do Muíño**, lugar da parroquia de Riofrío, no concello de Mondariz;
***O Pé do Muíño**, lugar da parroquia de Meirás, no concello de Sada.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 56ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Ingmar Bergman, director do filme gañador.]]
Os **seguintes 26 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 56ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Alxeria, Francia, Hungría, Suecia e España. O galardón recaeu sobre Suecia, co filme *Fanny e Alexander*.

Nesta edición, a República Dominicana presentou un filme por vez primeira.

## Propostas 
## Notas