open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Esterco

miniatura|dereita|300px|Esterco nun campo dinamarqués.
O **esterco**, **cuito** ou **argueiro** é o resultado da mestura dos excrementos dos animais domésticos e mais da cama de palla ou molime que estra a corte. Utilízase para fertilizar os cultivos, sobre todo nos cultivos tradicionais e na agricultura ecolóxica.

O valor do esterco débese á achega de materia orgánica para recupera-los nutrientes da terra extraídos polos cultivos.

Na agricultura emprégase principalmente o esterco procedente das cortes de gando vacún, pero tamén o de cabalo  ou outras bestas, de ovella, de galiña etc. O esterco de porco proveniente de granxas ten consistencia líquida e denomínase zurro. En tempos, mesmo os excrementos humanos aproveitábanse para formar esterco:

::*Vai coller o gasto*
::*cun sacho e cun cesto,*
::*o gasto das bestas,*
::*dos homes e cerdos* 

Cos fertilizantes sintéticos, o esterco deixou de empregarse bastante na agricultura intensiva, manténdose o seu uso nas leiras pequenas. A agricultura ecolóxica recuperouno porque ese enriquecemento da terra se fai sen o uso de produtos químicos. O esterco, e igualmente a compostaxe, é a base do chamado *humus* na agricultura ecolóxica.

Chámase *esterqueira* o lugar onde se deposita o esterco ata o momento de botalo nas terras; e *estercadura* a acción e efecto de estercar.

## O esterco na cultura popular galega
miniatura|300px|Montes de esterco preparado para estendelo nas terras
* A herba que come o teu gado ca esterca faiche bo pago.    
* A sacha á mes en xaneiro válelle por un esterqueiro.   
* Antes falte a palabra na praza que o esterco na corte.  
* Auga de xaneiro medio esterqueiro.   
* Ben cheira o diñeiro, inda que veña dun esterqueiro.
* Bo esterco, bo feito.   
* Bota esterco ó pan que as terras cho pagarán.
* Canto máis gando, menos esterco.   
* Carro de folla, montón de esterco. 
* De millor palla fixen eu esterco. 
* Esterco de charamela, todo é candea.
* Esterco de charamela, todo é purrela. 
* Esterco de fieito, grao polo peito.   
* Esterco de folla, grau pola trolla.   
* Esterco de palla, esterco de nada.  
* Esterco de palla, grau pola barba.  
* Esterco de silva, grau pola crisma.   
* Esterco de xesta, grau pola testa.   
* Esterco de xesta, grau por enriba da testa.  
* Foches á folla, perdeches o tempo, carro de folla, cesto de esterco. 
* Foches á folla, perdéche-lo tempo: un carro de folla, unha cesta de esterco. 
* Moito gando, pouco esterco.  
* Nin de malva bon vencello nin de esterco bon olor, nin de mozo bon consello nin de puta bon amor.
* No estercar e no sachar non debes reparar se queres colleitar.   
* O diñeiro e o esterco, onde están, pulan. 
* O esterco non é santo, pero onde cae fai milagros.
* O que naceu no esterco, sempre cheira a el. 
* O trigo coa xesta, pola testa; co toxo, polo ombro, e coa folgueira, pola caralleira.  
* Onde moito gando, pouco esterco.   
* Quen na corte se criou, sempre a esterco ha de cheirar.   
* Si estrumas con rebola, dareiche pola gorra.   
* Si estrumas con xesta, dareiche pola testa. 
* Vaca de pouca herba, pouco leite e mala esterca.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fertilizante
Árbitro (deporte)

Un **árbitro** é a persoa que exerce de xuíz nunha competición deportiva, coidando do correcto cumprimento das normas segundo o regulamento establecido para cada deporte. O seu cometido é dirimir todos e cada un dos lances do xogo de forma que non se converta nunha discusión interminable entre os participantes.

[miniatura|Árbitro de [hóckey sobre xeo.|centro]]
Val da Louriña

O **Val da Louriña** é unha comarca histórica da provincia de Pontevedra formada polos concellos de Mos e O Porriño, é moi coñecida a zona destes municipios polo nome da *Louriña* fronte a denominación oficial na que se enmarcan, comarca de Vigo, así o reflicten os periódicos da provincia e locais. O seu nome outórgallo o río Louro que recolle as augas de todo o val encamiñado a crear unha das zonas naturais máis importantes do sur da provincia, as gándaras de Budiño.

Dentro da demarcación eclesiástica, a comarca do Val da Louriña constitúe un arciprestado. Este inclúe tamén a parroquia viguesa de Zamáns, e exclúe San Salvador de Budiño (pertence ó arciprestado de Entenza).

## Demografía
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 

### Outros artigos
*Río Louro
*Provincia de Pontevedra

### Ligazóns externas
*Galicia para el mundo - RTVE La 2 .
Comporta

miniatura|300px|Comporta.
Unha **comporta hidráulica** é un dispositivo hidráulico-mecánico destinado a regular a pasaxe de auga ou outro fluído nunha canalización, nunha canle, presas, esclusas, obras de derivación ou outra estrutura hidráulica.

## Galería de imaxes

File:Harran canal-GAP.jpg
File:Floodgate roller.jpg
File:Floodgate Tokyo.jpg
Periferia

**Periferia** (do grego *peripheria*, "circunferencia") designa o límite externo dun obxecto. Pode referirse a:

*en economía e ciencias políticas,  a dualidade **centro-periferia** refírese a un dos polos que estrutura a organización territorial de certos sistemas político-económicos;
*a **periferia dunha cidade** son os barrios afastados do centro urbano.
*a **periferia dun círculo** é a circunferencia do círculo.
*a **periferia do sistema solar** é a zona onde a atracción do Sol é extremadamente débil, límite do sistema solar.
*en Grecia, a **periferia** é a denominación adoptada para referirse ás subdivisións territoriais do país;
*a **visión periférica** é a capacidade de ver no bordo do campo visual.
*a novela de Iolanda Zúñiga ***Periferia***, Premio Xerais 2010.
Fracción do Exército Vermello

A **Fracción do Exército Vermello** (en alemán, *Rote Armee Fraktion*, ou **RAF**), tamén coñecida como a **banda Baader-Meinhof** (polo apelido dos seus dous compoñentes máis significados), foi unha das organizacións terroristas de extrema esquerda máis activas da República Federal Alemá na posguerra.

A RAF pretendía ser un grupo de resistencia ao estilo das guerrillas urbanas de Suramérica, especialmente dos Tupamaros uruguaios; entendían a guerra de guerrillas como unha loita contra o sistema, o capitalismo e o imperialismo dos Estados Unidos de América nunha contenda internacional de liberación. Operou entre a década dos 70 e 1998, causando grande axitación en Alemaña (especialmente no outono de 1977, que levou a unha crise nacional) e á morte de 34 persoas e 20 membros do grupo debido a diversos atentados.

## A Fracción do Exército Vermello na cultura 
[miniatura|[Ulrike Meinhof en 1964.]]
O 13 de marzo de 2009 estreouse o filme *Der Baader Meinhof Komplex* (*R.A.F. Fracción del Ejército Rojo* en España e *Brigadas rojas Baader Meinhof* en América Latina) do director alemán Uli Edel, baseada no libro de título homónimo do escritor Stefan Aust.
Sly Cooper

***Sly Cooper*** é a estrela da saga dos videoxogos ***Sly Cooper***. A saga coñécese como *Sly Raccoon* en Europa, pero o nome do personaxe non cambia. É o personaxe principal dos tres xogos da plataforma Sucker Punch Productions para Sony PlayStation 2.

## Historia 
Sly é un mapache noviño que descende dunha gran familia de mestres do roubo. Creceu nun orfanato, porque o seu pai foi asasinado por unha banda coñecida como *A banda dos cinco malvados*. Esta banda tamén roubou o *Latronius Mapáchibus*, un libro que contén as técnicas criminais da familia Cooper. A aventura de Sly de recuperar o libro da súa familia é a trama do primeiro xogo.

A arma principal de Sly nos xogos é o bastón da súa familia, o cal é un pau de castiñeiro que termina en forma de "C" na punta, probablemente pola inicial de "Cooper".

Durante o vídeo onde se explica a historia do pasado de Sly, aparecen varios dos seus devanceiros con armas que tiñan a forma de C nalgún lugar. Por exemplo, o seu devanceiro Tennessee Kid Cooper tiña dúas pistolas, ambas as dúas cun C dourado como mango.

Sly Cooper é axudado nas súas aventuras polos seus dous amigos, Bentley (unha tartaruga, que é o cerebro da banda), e Murray (un hipopótamo, forte e musculoso que tamén é o condutor do grupo).

O mundo onde viven Sly Cooper e os seus amigos parece estar habitado tan só por animais antropomórficos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Murray
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Sucker Punch Productions
Ozana de Kotor

**Ozana de Kotor**, nada en Relezi o 25 de novembro de 1493 e finada en Kotor o 27 de abril de 1565, foi unha relixiosa montenegrina, venerada como beata pola Igrexa católica.

## Traxectoria 
Naceu como **Jovana Kosić** na aldea Relezi, preto de Podgorica nunha familia de relixión ortodoxa, o seu pai mesmo era sacerdote e o seu tío chegará a ser bispo de Zeta, moi piadosa, exerceu de pastora e desde pequena tivo visións do neno Xesús. En 1507 vai a Kotor para traballar na casa da familia católica dos Bucca. Ozana abandonou a súa fe ortodoxa e tomou os sacramentos católicos adoptando o nome de **Katarina**.

Logo decidiu vivir como anacoreta, vivindo nun cuarto de poucos metros cadrados, a carón da igrexa de San Bartomeu cunha pequena abertura para o santuario da igrexa. Máis tarde mudouse para a Igrexa de San Paulo e fíxose dominica terciaria adoptando o nome de Ozana en memoria de Osana de Mantua, un grupo de dominicas establecéronse ao seu redor formando unha pequena comunidade pero ela permaneceu pechada nun pequeno cuarto.

Durante a guerra turco-veneciana (1538-1540) o almirante turco, Barbarroxa sitiou a cidade con 70 galeras e 30.000 homes do 11 ao 16 de agosto de 1539, Ozana pasou eses días rezando para a derrota dos turcos.

Ela morreu en 1565 aos 72 anos, o bispo de Kotor, Luka Bisanti celebrou un gran funeral, desfilando o seu corpo polas principais rúas da cidade, enterrándoo na Igrexa de San Paulo. O 21 de decembro de 1927 o papa Pío XI ratificou o seu culto, invocándoo como protectora da unidade da Igrexa, beatificándoa en 1934, a súa festa celébrase o 27 de abril.
Servizo doméstico

miniatura|Traballadora doméstica
O **servizo doméstico** engloba os termos de *traballador doméstico*, *criado* ou *servente*, referidos á persoa que traballa, e en ocasións vive, na casa do empregador.

Desde 1988 celébrase o 30 de marzo como o *Día Internacional das Traballadoras do Fogar*, co obxectivo de promover o valor do traballo do fogar e reivindicar os dereitos de quen o realizan, na súa maioría mulleres .

## Características
Diferéncianse dos servos e dos escravos no feito de que son compensados, e en consecuencia, reciben un salario (e a través das reformas laborais no século XX, beneficios) polo seu traballo. Tamén teñen o dereito de renunciar ao seu traballo, aínda que os traballadores estranxeiros poden ter restrinxido os devanditos dereitos, por exemplo, a través de regulacións do visado. Nas mansións, poden existir un gran número de traballadores domésticos realizando diferentes tarefas, como parte dunha xerarquía elaborada. Non obstante, moitas familias pertencentes á clase media pode existir só un servente, de habelo.

## Notas
John Harington

**John Harington**, nado en 1561 e finado o 20 de novembro de 1612, é coñecido como o inventor da cisterna do baño.

## Traxectoria 
Naceu en Kelston, Somerset, Inglaterra. Era fillo de John Harington de Kelston, o poeta, e da segunda muller deste, Isabella Markham, unha dama de honra da raíña Sabela I de Inglaterra. Era así mesmo un dos 102 afillados da raíña.
Salitre

miniatura|dereita|Oficina salitreira en Chile
O **salitre** ou **nitro** é unha mestura de nitrato de sodio (NaNO3) e nitrato de potasio (KNO3).

## Localización e características 
Atópase naturalmente en grandes extensións de Suramérica, principalmente na rexión norte de Chile, con espesuras de até 3,6 metros. Aparece asociado a depósitos de xeso, cloruro sódico (NaCl), outros sales e area. Emprégase polo xeral na fabricación de ácidos (nítrico, sulfúrico) e nitrato de potasio; ademais é un axente oxidante e é usado en agricultura como fertilizante nitroxenado que pode substituír a urea polo seu alto contido en nitróxeno.

Outros usos son a fabricación de dinamita, explosivos, pirotecnia, medicina, fabricación de vidros, mistos, gases, sales de sodio, pigmentos, como conservante de alimentos, esmalte para fins artesanais etcétera.

## Notas
Pimped Out John

O retrete **Pimped Out John** foi deseñado en 2007 por unha empresa norteamericana *Roto-Rooter*. Foi concibido coma un retrete de entretemento. Dispón dos seguinte accesorios: pantalla plana, deuvedé, gravadora dixital, videoconsola, ordenador con acceso a Internet, frigorífico, cafeteira, quentador-refrixerador eléctrico para cuncas e vasos, revisteiro, pedais para facer ximnasia e un botón de alarma.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Os trebellos máis novidosos .
Thomas Crapper

miniatura|dereita
**Thomas Crapper**, nado en Waterside, Thorne, Yorkshire, Inglaterra, en setembro de 1838 e finado en xaneiro de 1910, foi fontaneiro e fundador de Thomas Crapper & Co. Ltd., en Londres. A pesar da lenda urbana, non foi Crapper o inventor do retrete (o mito é amais fomentado polo xogo de palabras do seu apelido). Crapper, non obstante, fixo moito por estender a popularidade de dito elemento sanitario e mesmo argallou algúns inventos relacionados. Obtivo público recoñecemento por mor da calidade dos seus produtos así como tamén recibiu parabéns institucionais.
Mariano José de Larra

**Mariano José de Larra y Sánchez de Castro**, nado en Madrid o 24 de marzo de 1809 e finado na mesma cidade o 13 de febreiro de 1837, foi un xornalista, narrador e poeta español, pertencente ao movemento do romanticismo.

## Traxectoria 
Fillo dun médico militar afrancesado, acompañou de neno coa súa familia as tropas napoleónicas en retirada a Francia. Alí viviu ata os nove anos, regresando daquela a Madrid. De regreso a España puido comprobar as grandes diferenzas que existían entre a moderna sociedade francesa e a atrasada sociedade española, sometida ao réxime absolutista de Fernando VII. Aí arrancou a súa firme defensa da europeización de España.

A partir dos 19 anos dedícase a traducir dramas franceses e publica artigos na *Revista Española* baixo o pseudónimo de *Fígaro*. Con 19 anos fundou *El duende satírico del día*, que durou pouco tempo. En 1832 comezou a publicar a revista satírica *El pobrecito hablador*. En 1833, xa baixo o réxime liberal puido expresarse con maior liberdade co pseudónimo de Fígaro.

A pesar do seu éxito, Larra encontrábase máis decepcionado da política na que intentara intervir como deputado. A esta decepción hai que engadir os seus fracasos amorosos. Casou moi novo, o seu matrimonio non foi ben e a súa esposa abandonouno. As súas relacións cunha muller casada, Dolores Armijo, foron moi inestables debido a personalidade desequilibrada e cambiante dela, ata que en febreiro de 1837 produciuse a ruptura definitiva. Sumido nunha forte depresión, o escritor, suicidouse dun tiro logo de lle devolver Dolores as cartas que lle enviara.

## Obra 
A obra de Larra salienta especialmente polos seus artigos xornalísticos, dos que chegou a escribir máis de douscentos. Son satíricos e agresivos ata onde a censura lle permitiu e exhibe neles, cun estilo integrado no romanticismo, a loita da individualidade perante a realidade social, política e cultural do momento. Combate a organización do Estado, o absolutismo e o carlismo ao tempo que se mofa da sociedade e da vida en familia.

O seu estilo é funcional, sen adornos e sempre cinguido á idea que quería expoñer. Empregaba termos estranxeiros con frecuencia, fuxindo de purismos e de dogmas literarios.

## Larra e Galiza 
Malia o seu carácter ilustrado, liberal e europeísta, Larra tampouco conseguiu fuxir dos prexuízos antigalegos comúns a moitos escritores españois. Sirva de exemplo esta cita súa:

## Obras 
* *Obras Completas de D. Mariano José de Larra*, Montaner y Simón, Barcelona, obra principal.
* *Macías*: Drama histórico que mostra o amor malfadado, que acaba en morte.
* *El doncel de don Enrique el Doliente*: Novela histórica ambientada na Idade Media. Retoma o tema do seu drama *Macías*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lázaro, F. e Tusón V. (1994). *Literatura Española, 2º BUP*. Ed. Anaya.
* Pascual, Alcalde e Castro V. (2009) "Literatura Española, 2º BAC". Ed. Anaya

### Ligazóns externas 
* Obras completas de Mariano José de Larra en Google books: Tomo I, Tomo II, Tomo III 
* Biblioteca de Autor de Mariano José de Larra na Biblioteca Virtual Cervantes
Alpinismo

O **alpinismo**, ou **montañismo**, é unha disciplina deportiva que consiste en realizar excursións polas montañas. É tamén o conxunto de técnicas, coñecementos e habilidades orientadas á realización deste obxectivo. O alpinismo é un deporte, pero quen o realizan están convencidos de que, moito máis que iso, é un estilo de vida e de ver o mundo que os arrodea.

O montañismo atópase dividido en doce especialidades: sendeirismo, media montaña, alta montaña, expedicións, escalada deportiva, escalada clásica (subdividida á súa vez en escalada en rocha e escalada en xeo), esquí de travesía, barranquismo, dúatlon en montaña, medio maratón de montaña e maratón de montaña.

O termo montañismo moitas veces se entende como o deporte practicado nas altas montañas, é dicir, o montañismo de altura. Así quen ascende ás montañas se lle chama alpinista e non a quen só practica unha das especialidades mencionadas. Tamén cando se fala dun curso ou manual de montañismo, este enfócase ao excursionismo polas montañas e non a toda a gama de especialidades que se mencionan.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Boulder
Bidé

miniatura|dereita|Bidé do século XVIII en uso
﻿Un **bidé** é un elemento sanitario destinado ao lavado íntimo dos xenitais e do ano. Pode servir tamén para lavar outras partes do corpo humano, como os pés ou os cabelos.

A pesar da súa semellanza co retrete, a súa función é máis próxima á dunha cunca ou dunha bañeira. É práctico para lavar un bebé ou para axudar a que as persoas con mobilidade reducida manteñan unha hixiene corpórea adecuada. Quen non teñen costume de usar o bidé confúndenno a miúdo cun urinario ou mesmo cunha fonte de auga. O bidé adoita utilizarse sentando enriba, de costas ou de fronte á billa.

Os máis antigos modelos de bidés eran mobles inamovíbeis, conformados polo xeral por unha cubeta de porcelana dentro dun moble de madeira provisto de catro pés e cunha tapadeira tamén de madeira. Hoxe en día fabrícanse de porcelana ou de esmalte. Están equipados cunha billa mesturadora para enchelos de auga e un sistema de drenaxe para baleiralos. A billa debe estar orientada de xeito que proxecte un chorro de auga dirixido directamente cara aos xenitais.

## Galería de imaxes

File:Bidet2.jpg|Bidé con tres billas.
File:SB-BidetIntegrated.jpg|Un bidé complementario.
File:Bidet Ego Kolo.jpg|Un bidé moderno.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cuarto de baño
* Casa
Carburante

miniatura|dereita|A gasolina e o gasóleo son carburantes extraído do petróleo
Un **carburante** ou **combustible** é unha substancia capaz de producir enerxía. A obtención faise mediante unha reacción química nomeada combustión ou ben alterando os átomos da substancia con respecto aos combustibles nucleares nos cales se produce unha reacción nuclear. Os combustibles son substancias de vital importancia no desenvolvemento tecnolóxico da humanidade, grazas a que a enerxía contida neles pódese almacenar e utilizar no momento desexado co fin de producir un traballo útil.

Os seres vivos, como formas de vida baseadas no carbono, dependen do combustible como forma primaria de enerxía. Mediante un proceso nomeado metabolismo o alimento ou a enerxía solar transfórmanse en enerxía apta con vistas sustentar a vida.
Euzoio, bispo de Bizancio

**Euzoio ** (grego: *Ευζώιος*, lit. "boa vida", m. 154) foi o bispo de Bizancio durante seis anos (148-154). Sucedeu ao bispo Atenodoro. Estaba no cargo durante a persecución de cristiáns do emperador Antonino Pío. Sucedeuno Laurencio.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Euzoio na páxina web do Patriarcado Ecuménico  (en grego).
Bath

**Bath** é unha cidade do suroeste de Inglaterra, no condado de Somerset, coñecida polos seus balnearios termais alimentados por tres mananciais. Os primeiros documentos históricos en relación coa cidade, datan de época romana e fan referencia aos seus mananciais. O primeiro templo levantado no manancial das augas termais construírono os celtas. A súa auga considérase curativa para moitas enfermidades. Dende a época isabelina ata a época xeorxiana, foi un complexo termal para os ricos. Por este motivo, a cidade posúe numerosos exemplos de arquitectura xeorxiana, co significativo *Royal Crescent*. En 2011, a poboación era de 88.859. Bath atópase no val do río Avon, 156 km ao oeste de Londres e 18 km ao sueste de Bristol. A cidade converteuse en Patrimonio da Humanidade en 1987.

## Historia 
A cidade converteuse nun balneario co nome latino ''* ("as augas de Sulis")  do ano 60 cando os romanos construíron baños romanos e un templo no val do río Avon, aínda que xa se coñecían as súas fontes termais antes daquela. Segundo o eclesiástico vitoriano Edward Churton, durante a época anglosaxoa Bath coñecíase como *Acemannesceastre'' ('Akemanchester'), ou "cidade dos homes doentes", por mor da reputación que estas fontes tiñan para a curación dos enfermos.

A Abadía de Bath fundada no século VII converteuse nun centro relixioso; o edificio reconstruíuse nos séculos XII e XVI. No século XVII, as propiedades curativas das augas procedían das fontes e Bath tornouse popular como cidade balneario na era xeorxiana. A arquitectura xeorxiana, construíuse con pedra de Bath, inclúe o Royal Crescent, Circus, Pump Room e Assembly Rooms onde Beau Nash presidiu a vida social da cidade desde 1705 ata a súa morte en 1761. Moitas das rúas e prazas foron deseñadas por John Wood, o Vellor, no século XVIII a cidade púxose de moda e a poboación medrou. Jane Austen viviu en Bath a principios do século XIX. Outros edificios construíronse no século XIX e logo da batalla de Bath na segunda guerra mundial.

A cidade ten industrias de software, editoriais e de servizos. Teatros, museos e outros lugares culturais e deportivos axudaron a converterse nun importante centro de turismo, con máis dun millón de visitantes que pernoctan e 3,8 millóns de visitantes transeuntes cada ano.

Existen varios museos, incluíndo o Museo da Arquitectura de Bath, a Galería de Arte Victoria, o Museo de Arte de Asia Oriental, o Museo de Astronomía Herschel e o Museo Holburne. A cidade posúe dúas universidades: a Universidade de Bath e a Bath Spa University, co Bath College, que proporciona educación adicional. Os clubs deportivos inclúen o Bath Rugby e o Bath City F.C. mentres que TeamBath é o nome xeral de todos os equipos deportivos da Universidade de Bath.

Bath pasou a ser parte do condado de Avon en 1974 e, despois da desaparición de Avon en 1996, é o centro principal de Bath e nordés de Somerset.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información turística oficial
* Mayor of Bath
*
Atenodoro, bispo de Bizancio

**Atenodoro** (grego: *Αθηνόδωρος*), tamén coñecido como **Atenóxenes** (grego: *Αθηνογένης*), foi Bispo de Bizancio desde 144 ata 148. Durante o seu reinado, que foi o momento en que a cidade foi administrada por Zeuxipo, houbo un considerábel aumento da poboación cristiá. Atenodoro encargou a construción dunha segunda catedral en Elaea, que logo foi renovada polo emperador Constantino I, que desexaba que o enterrasen nela. Finalmente non o enterraron alí, pois considerouse impropio dun emperador ser enterrado fóra de Bizancio. A catedral foi dedicada aos martirios de Eleazar e dos sete nenos narrada en II Macabeos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Atenodoro na páxina web do Patriarcado Ecuménico  (en grego).
Rexións Xeográficas Naturais de Colombia

250px|thumb|Rexións naturais de Colombia, diferenciadas por cores:

As **Rexións Naturais de Colombia** son divisións territoriais realizadas a partir de características similares en canto a relevo, clima, vexetación, e clases de solo. Debido á gran diversidade de climas e relevos, en Colombia estas diferenzas rexionais defínense por unha serie de factores moi claros tales como as características do relevo (xa sexa montañoso ou chaeiro), a distancia ao mar, a pluviometría e as condicións do solo. 

De acordo a estas condicións diferéncianse en Colombia seis rexións xeográficas denominadas Amazónica, Andina, Caribe, Insular, Pacífica e Orinoquía.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Instituto Geográfico Agustín Codazzi. Páxina do **IGAC** que contén información xeográfica de Colombia.
A-398

A **A-398** é unha estrada pertencente á rede básica de estradas de Andalucía. Une as localidades de Alcalá de Guadaíra (A-92) con Carmona (N-IV), bordeando polo norte a Mairena del Alcor e El Viso del Alcor.

Entre 2006 e 2007 desdobrouse a mesma entre Alcalá de Guadaíra e Mairena del Alcor, así como construíuse a variante de dobre calzada que evitaba a perigosa (debido ao seu tráfico intenso) travesía de máis de 5&nbsp;km entre Mairena del Alcor e El Viso del Alcor.
Metro cúbico

O **metro cúbico** é unha unidade de volume. Correspóndese co volume dun cubo dun metro de lado. Equivale a un quilolitro e é a unidade básica dos volumes do Sistema Internacional de Unidades.

A súa abreviatura é **m³**.

;Equivalencias
* 1.000.000.000 mm³
* 1.000.000 cm³
* 1.000 dm³
* 0,001 dam³
* 0,000 001 hm³
* 0,000&nbsp;000&nbsp;001 km³
* 1.000 l

## Múltiplos e submúltiplos do metro cúbico 
;Múltiplos
* Decámetro cúbico
* Hectómetro cúbico
* Quilómetro cúbico

;Submúltiplos
* Decímetro cúbico
* Centímetro cúbico
* Milímetro cúbico

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Quilolitro
* Unidades de volume

### Ligazóns externas 
* Conversión de metro cúbico noutras unidades
CG

***Coalición Galega**, un partido político nacionalista galego.
***Converxencia Galega**, un partido político nacionalista e de centro galego.
***Centristas de Galicia** (CxG) foi un partido político centro dereita galego entre 1985 e 1991.
***.cg**, o dominio superior xeográfico da República do Congo.
Augas grises

miniatura|dereita|Augas residuais non tratadas
As **augas grises** ou **augas usadas** son as augas xeradas polos procesos dun fogar, tales como o lavado de trebellos de limpeza e de roupa así como o aseo das persoas.

## Características
As augas grises distínguense das augas cloacais contaminada con escouras do retrete, chamadas augas negras, porque non conteñen bacterias *Escherichia coli*. As augas grises son de vital importancia, porque poden ser de moita utilidade no campo do regadío ecolóxico.

As augas grises xeralmente descompóñense máis rápido que as augas negras e teñen moito menos nitróxeno e fósforo. Non obstante, as augas grises conteñen algunha porcentaxe de augas negras, incluíndo patóxenos de varias clases.

As augas grises recicladas da bañeira ou lavabo poden ser utilizadas nos retretes, o que aforra grandes cantidades de auga. Os pioneiros na creación de depuradoras de augas grises foron os traballadores dunha empresa española chamada Ecoaigua, que levan dende 1994 investigando as posibilidades dos distintos sistemas de reaproveitamento de augas usadas. Non obstante, as augas grises sen tratar non poden ser utilizadas para a descarga do escusado xa que xeran cheiros e manchas se se deixan máis dun día.
Árbitro

O termo **árbitro** pode ser empregado en varios ámbitos. O seu uso máis frecuente dáse en situacións xurídicas e deportivas:
* Un **árbitro** é a persoa encargada de dirimir un litixio entre dúas ou máis persoas que deciden expresamente sometelo á súa decisión.
* Un **árbitro** é a persoa encargada de dirixir un encontro deportivo.
Organización

As **organizacións** son sistemas sociais deseñados para lograr metas e obxectivos por medio dos recursos humanos e doutro tipo.

## Características 
Están compostas por subsistemas interrelacionados que cumpren funcións especializadas. Trátase dun convenio sistemático entre persoas para lograr algún propósito específico. Diríase que é un grupo social composto por persoas, tarefas e administración, que forman unha estrutura social sistemática de relacións de interacción, tendentes a produciren bens ou servizos para satisfacer as necesidades dunha comunidade dentro dun ámbito.miniatura|Concepto eu éuscaro, galego e castelán, e inglés.|centro
## Véxase tamén 
* Organizaciónn internacional
* Organigrama
Crise

[miniatura|dereita|Crise ecolóxica provocada polo afundimento do petroleiro [Prestige nas costas de Galiza, representado na fotografía por un animal morto e cuberto de fuel]]
**Crise** (do latín *crise*, á súa vez do grego κρίσις) é unha conxuntura de cambios en calquera aspecto dunha realidade organizada pero inestábel, suxeita a evolución; especialmente, a crise dunha estrutura.

## Tipos e características 
Os cambios críticos, aínda que previsibles, teñen sempre algún grao de incerteza en canto á súa reversibilidade ou grao de profundidade, pois se non serían meras reaccións automáticas como as físico-químicas. Se os cambios son profundos, súbitos e violentos, e sobre todo traen consecuencias transcendentais, van máis alá dunha crise e pódense denominar revolución.

As crises poden acontecer a un nivel persoal ou social. Poden designar un cambio traumático na vida ou saúde dunha persoa ou unha situación social inestable e perigosa no político, económico, militar etc. Tamén pode ser a definición dun feito ambiental a grande escala, especialmente os que implican un cambio abrupto. Dun xeito menos propio, refírense co nome de crise as emerxencias ou as épocas de dificultades.
Bulón

miniatura|Bulóns empregados para unir seccións do xerador na Presa Grand Coulee
A palabra **bulón** utilízase para denominar parafusos de tamaño relativamente grande, con rosca só na parte extrema do seu corpo, utilizados en obras de enxeñaría, maquinaria pesada, vías férreas etcétera. Normalmente dispóñense coa correspondente arandela, que adoita ser de presión, e manipúlanse mediante chaves especiais.

## Notas
Manancial

miniatura|Fonte
[miniatura|300px|Fonte da Ribeira, [Sarria, a principios do século XX]]
Un **manancial** é un lugar onde mana auga que abrolla da terra ou entre as rochas. Pode ser permanente ou temporal. Orixínase na filtración de auga que penetra nunha área e emerxe noutra, de menor altitude, onde a auga non está confinada nun conduto impermeable. Estas surxencias acostuman ser abondosas en relevos cársticos. Os cursos subterráneos ás veces quecen polo contacto con rochas ígneas e afloran como augas termais.

Recibe tamén os nomes galegos de **groto**, **gurgullo**, **gurgullón** e **illó**. O **nacente** ou **nacedoiro** é o lugar onde nace o manancial.

Os pozos artesianos son manantes artificiais provocados polo ser humano mediante unha perforación a gran profundidade e na que a presión da auga é tal que a fai emerxer na superficie.

Os antigos gregos e romanos rendíanlles culto ás fontes naturais, que xeralmente eran consagradas a un deus ou a unha deusa. O famoso manante de augas termais de Bath, no suroeste de Gran Bretaña, foi consagrado polos romanos a Minerva, deusa da sabedoría e da guerra. As fontes ornamentais, nas cidades dos séculos XVII a comezos do XX, acostuman evocar ese carácter sagrado dos manantes mediante formacións escultóricas que representaban ás antigas deidades da auga.

Metaforicamente manantes e fontes consideráronse nun senso figurado orixe de algo: "*Esa idea foi o manante de distintas doutrinas*", "*O seu pensamento bebe de fontes marxistas*" etc. e tamén para moitos acordos comercias.

## Augas minerais 
Os minerais disólvense na auga ao seu paso por zonas subterráneas. Isto bríndalle sabor a auga e ata burbullas de&nbsp;dióxido de carbono, dependendo da natureza xeolóxica do terreo. Por iso, a auga do manancial ou nacente (*spring water*) véndese como&nbsp;auga mineral, aínda que frecuentemente o termo se aplica por motivos publicitarios. Os mananciais que conteñen cantidades significativas de minerais son denominados, ás veces, «nacentes de minerais». A aqueles que conteñen grandes cantidades de sales de sodio disoltas, maiormente&nbsp;carbonato sódico, chámaselles «nacentes de soda».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fonte (arquitectura)
Reciclaxe

A **reciclaxe** é a transformación das formas e presentacións habituais dos obxectos de cartón, papel, lata, vidro, algúns plásticos e residuos orgánicos, en materias primas que a industria de manufactura pode utilizar de novo. Tamén se refire ao conxunto de actividades que pretenden reutilizar partes de artigos que no seu conxunto chegaron ao termo da súa vida útil, pero que admiten un uso adicional para algún dos seus compoñentes ou elementos.

A UNESCO (Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura) declarou o 17 de maio como o **Día Internacional da Reciclaxe**.

## Ciclo de reciclaxe 
miniatura|Colectores selectivos de recollida de residuos.
[miniatura|Ciclista que gaña a vida reciclando en [Shanghai.]]
O ciclo da reciclaxe posúe varios elos como:

* **Orixe**: que pode ser doméstica ou industrial.
* **Recuperación**: que pode ser realizada por empresas públicas ou privadas. Consiste unicamente na recolección e transporte dos residuos para o seguinte elo da cadea.
* **Plantas de transferencia**: trátase dunha etapa voluntaria ou que non sempre se usa. Aquí mestúranse os residuos para realizar transportes maiores a menor custo (usando colectores máis grandes ou compactadores máis potentes).
* **Plantas de clasificación (ou separación)**: onde se clasifican os residuos e se separan.
* **Reciclador final (ou planta de valoralización)**: onde finalmente os residuos se reciclan (papeleiras, plastiqueiros...) ou onde se almacenan (vertedoiros) ou se usan para a produción de enerxía (cementeiras, biogás etc.)

Para a separación en orixe doméstica úsanse colectores de distintas cores situados nas poboacións:

* **Colector amarelo (envases): **neste débense depositar todo tipo de envases lixeiros como os envases de plásticos (botellas, recipientes, bolsas, bandexas de cortiza branca, envoltorios de plástico...), de metal (latas de bebidas, latas de conservas, tapas e tapóns de botellas, papel de aluminio...) e envases tipo brik.
* **Colector azul (papel e cartón): **neste colector débense depositar os envases de cartón (caixas, bandexas...), así como os xornais, revistas, papeis de envolver, propaganda etc. É aconsellábel pregar as caixas de maneira que ocupen o menor espazo.
* **Colector verde (vidro): **neste colector bótanse envases de vidro (botellas, tarros e frascos de vidro).
* **Colector negro (orgánico): ** neste bótase o resto de residuos que non vai nos grupos anteriores, fundamentalmente materia biodegradábel.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Quecemento global
* Actos cotiáns ecolóxicos
Panic Room

***Panic Room*** é un filme de suspense do 2002 dirixido por David Fincher, e protagonizado por Jodie Foster. Tamén son protagonistas outros actores como Forest Whitaker, Jared Leto, Dwight Yoakam e Kristen Stewart. A película narra a historia dunha nai e a súa filla que se agochan nunha panic room durante a invasión de tres ladróns armados na súa recente alugada casa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Grizzly Man

***Grizzly Man*** é un documental do director alemán Werner Herzog estreado no 2005. Relata a vida de Timothy Treadwell, un ecoloxista entusiasta dos osos que finalmente foi comesto por un deles mentres se encontraba coa súa compañeira Amie Huguenard, morta canda el, no 2003. O material principal da película son as gravacións que o propio Treadwell se realizou en compaña de osos no Parque e Reserva Nacional de Katmai, Alasca, onde filmou máis de 100 horas de película os seus tres últimos anos de vida. Intercaladas entre ditas gravacións van aparecendo entrevistas a coñecidos seus, así como os seus pais, que contan as súas lembranzas e botan opinións sobre a tarefa que Timothy fixo.
Francisco Flores

**Francisco Guillermo Flores Pérez**, nado en Santa Ana o 17 de outubro de 1959 e finado en San Salvador o 30 de xaneiro de 2016, foi un político que foi o presidente do Salvador entre 1999 e 2004.

## Traxectoria 
Nado no seo dunha acomodada familia mestiza conservadora. Estudou Filosofía no Amsherst College en Massachusetts, Estados Unidos, e ciencias políticas nas universidades británica de Oxford e estadounidense de Harvard. Ademais de estudos de filosofía oriental na India co pensamento propio do hinduísmo, malia isto non deixou a relixión católica.

Ingresou no mundo político despois do asasinato do seu sogro Antonio Rodríguez Porth, o Secretario privado da presidencia no Goberno de Alfredo Cristiani a mans da guerrilla salvadoreña.

Comezou con éxito a súa carreira política no partido ARENA como Ministro de Planificación. Despois como Viceministro da Presidencia, con funcións como Asesor do Xefe de Estado, e dirixiu o Plan de Acción Gobernamental para acordar os Tratados de Paz de xaneiro de 1992 que acabaron coa loita armada entre a Fronte Farabundo Martí para a Liberación Nacional (FMLN) e Alianza Republicana Nacionalista do Salvador (ARENA).

Nas eleccións do 20 de marzo de 1994, Flores foi elixido Deputado para a Asemblea LeXislativa e o Presidente dese entón Armando Calderón Sol, elixiuno Secretario de Información para a Presidencia.

### Presidencia 
O 29 de marzo de 1999 seu partido, a Alianza Republicana Nacionalista (ARENA) anunciou que Flores sería seu demandante para as eleccións de 1999. Con 39 anos de idade (o xefe de Estado máis mozo do Salvador xunto a seu sucesor Elías Antonio Saca González), Flores converteuse en presidente o 1 de xullo de 1999, sendo o terceiro do partido ARENA que conseguiu o cargo de forma consecutiva, sucedendo a súa correlixionário Calderón Sol.

Na súa política económica destacou pola súa fidelidade na aplicación do modelo neoliberal, mudou a moeda de curso legal do país, o colón salvadoreño, polo dólar estadounidense o 2 de xaneiro de 2001, por medio da Lei de Integración Monetaria (promovida polo seu goberno e aprobada pola Asemblea Lexislativa en novembro de 2000), que implicaba o proceso de dolarización de todas as transaccións económicas e financeiras nun prazo de seis meses.

En política internacional o goberno de Flores destacou polo apoio á ocupación do Iraq por parte de Estados Unidos e o envío de tropas salvadoreñas, sendo o país latinoamericano que deu máis apoio político e militar ao goberno estadounidense, tamén foi dos poucos mandatarios que recoñeceu o efémero goberno golpista de Pedro Carmona na Venezuela. Outro membro de seu Partido, Elías Antonio Saca González, substituíulle na presidencia en 2004.
Alvedro

Como topónimo **Alvedro** pode referirse a:

;En Galiza
***Alvedro**, lugar da parroquia de Almeiras, no concello de Culleredo;
***A Ponte de Alvedro**, lugar da parroquia de Sigrás, no concello de Cambre;
***O Casalvedro**, lugar da parroquia de Sisán, no concello de Ribadumia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Modificación

Unha **modificación**, cambio, mudanza ou transformación presupón unha alteración dun estado, modelo ou situación anteriores, cara a un estado, modelo ou situación futuros, por razóns inesperadas e incontrolábeis, ou por razóns premeditadas. Mudar implica, necesariamente, capacidade de comprensión e adopción de prácticas que concreten o desexo ou vontade de transformación. É dicir, para que o cambio aconteza, as persoas precisan estar sensibilizados e conscientes dela, de que tal cambio tivo lugar.
Praia de Ondarreta

miniatura|dereita|Praia de Ondarreta

A **praia de Ondarreta** é unha praia urbana da cidade de Donostia (Guipúscoa) situada na baía da Concha.
## Características 
Ondarreta é a máis occidental das praias donostiarras, e a de menor tamaño en canto a lonxitude, mais a súa largura media é maior que a praia de La Concha por estar menos exposta á variación das mareas, e de feito, a súa superficie media é dun 60.000 m², uns 6.000 m² máis que a de La Concha.

O seu perfil é máis xuvenil e informal que o da praia de La Concha, aínda que o seu uso é igualmente masivo. Antes da reforma profunda acometida na praia de Zurriola era frecuentada para a práctica do surf, que hoxe se trasladou por completo a esta última. A praia dispón de vestiarios, duchas e baños públicos e dunha cafetería.

O paseo de Ondarreta, que bordea a praia, dispón de varios tramos coa famosa varanda de La Concha, mentres que outros están abertos á praia, ao ser a diferenza de cotas entre ambos duns poucos metros. Xunto ao paseo hai uns xardíns nos que se atopa unha escultura de comezos do século XX da raíña María Cristina. Os edificios cuxas fachadas dan ao paseo teñen pouca altura: trátase de vilas independentes de poucos pisos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A Praia de Ondarreta na páxina web municipal sobre as praias de San Sebastián
Armando Calderón Sol

**Armando Calderón Sol**, nado en San Salvador o 24 de xuño de 1948, é un avogado, empresario e político, Presidente do Salvador entre 1994 e 1999.

## Traxectoria
En 1977 recibiu un doutoramento en Xurisprudencia e Ciencias Sociais. Foi un dos fundadores da Alianza Republicana Nacionalista (ARENA) en setembro de 1981. Foi Alcalde de San Salvador (1988-1994).

Presentouse como candidato presidencial nos comicios do 20 de marzo de 1994, pero non alcanzou a maioría en primeira volta, tendo que competir na segunda rolda electoral do 24 de abril co candidato de esquerda, Rubén Zamora da coalición FMLN-CD. Tras vencer na segunda elección, tomou posesión o 1º de xuño dese ano. A Calderón correspondeulle implementar varios puntos pendentes da aplicación dos Acordos de Paz de Chapultepec como o despregue da Policía Nacional Civil e a desmobilización da antiga Policía Nacional.

Xunto co seu conselleiros económicos, Juan José Daboub e Manuel Enrique Hinds, Calderón Sol puxo en marcha unha serie de medidas neoliberais como privatización das compañías telefónicas e de distribución eléctrica e os fondos de pensións ata entón de propiedade gobernamental. Durante a súa xestión, o territorio salvadoreño foi abordelado polo paso do Furacán Mitch, que provocou importantes danos na infraestrutura do país. Terminado o seu mandato, o 1 de xuño de 1999, Calderón Sol paso a ser Deputado do Parlamento Centroamericano, desde entón mantivo un alto perfil político e ocupou o cargo de presidente honorario da ARENA.

## Notas
Cinza

miniatura|dereita|Cinsa

A **cinza, cinsa** ou **borralla**, en química analítica, é o nome dado a todos os compoñentes que non se consideran orgánicos ou auga, é dicir os compoñentes que permanecen logo da combustión dunha mostra, e consisten basicamente en óxidos de metal.

A cinsa é un dos compoñentes da análise biolóxica dos materiais, e componse principalmente de sales, compostos non orgánicos. Iso inclúe sales de metal que son importantes polos procesos que requiren ións como o Na+ (Sodio), K+ (Potasio) ou Ca+ (Calcio). Tamén inclúe rastros de minerais necesarios por moléculas únicas, como a clorofila ou a hemoglobina.

## Notas
Campo de Internamento de Frongoch

O **campo de internamento de Frongoch ** situado en Frongoch, Merionethshire, Gales foi un campo de prisioneiros improvisado durante a primeira guerra mundial. Ata 1916 albergou prisioneiros alemáns en destilerías abandonadas e cabanas vulgares, mais tras os sucesos do Alzamento de Pascua de 1916 en Dublín, Irlanda, os prisioneiros alemáns foron trasladados e empregouse como lugar de internamento de aproximadamente 1.800 prisioneiros irlandeses, entre eles algúns tan notables coma Michael Collins e Arthur Griffith. A todos eles se lles outorgou o status de prisioneiros de guerra. É un feito erróneo que Éamon de Valera tamén estivo preso en Frongoch. Durante esa época De Valera estivo preso nas prisións de Dartmoor, Maidstone e Lewes.
O campo converteuse nun próspero campo de cultivo para a divulgación do credo revolucionario, con inspirados organizadores coma Michael Collins dando clases improvisadas en tácticas guerrilleiras. Após o campo chegou a ser coñecido coma *ollscoil na réabhlóide*, a "Universidade da Revolución" ou ás veces a "Universidade do Sinn Féin".

Co nomeamento do Lord Decies (John Beresford) coma Censor en Xefe da Prensa de Irlanda tras o Alzamento de 1916, este advertiu á prensa que tiveran moito ollo co que publicaban. O Xornal *Cork Free Press* de William O'Brien foi un dos primeiros xornais que clausurou baixo a Acta de Defensa do Reino de 1914, despois de que o seu editor republicano, after Frank Gallagher, acusara ás autoridades británicas de mentir sobre as condicións e situación dos prisioneiros republicanos no campo de internamento.

O campo foi baleirado en decembro de 1916 cando David Lloyd George substituíu a Herbert Henry Asquith coma Primeiro Ministro.

A escola local de *Ysgol Bro Tryweryn* atópase agora no sitio onde antes estaba o campo, aínda que hai unha placa conmemorativa nos arredores, con inscricións en gaélico, galés e inglés.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* "Fron-Goch and the birth of the IRA" (2006) Lyn Ebenezer
* "With the Irish in Frongoch" (Talbot Press, Dublin, 1918) W. Brennan Whitmore
Os xogadores de naipes

***Os xogadores de naipes*** é unha tea do pintor francés Paul Cézanne, coñecido como *Les Joueurs de cartes*. Está realizado en óleo sobre lenzo. Mide 47,5 cm de alto e 57&nbsp;cm de largo. Foi pintado entre 1889 e 1892. Actualmente, atópase no Museo de Orsay, París, Francia.

Sobre o mesmo tema do partida de cartas, Cézanne pintou cinco cadros diferentes, toda unha serie, entre 1890 e 1896. Comezou a tea estando en Suíza e rematouna en Aix-en-Provence.

Todos os volumes están definidos de xeito xeométrico, o que confire aos dous personaxes unha dignidade clásica. Son dous campesiños que xogan ás cartas, cunha botella de viño no medio, na que se reflicte a luz Distorsionando a visión perspectiva, Cézanne logra obter o máximo grao de centralidade, que resulta incrible nunha escena de vida. Toda a tea está construída con tons das cores azul, amarelo e vermello. Esta restrición cromática «intensifica a sensación de austeridade formal». As pinceladas preséntanse solitarias e sintéticas, como o reflexo sobre a botella ou o sinxelo trazo que describe o ollo do xogador da dereita. Pinta coa técnica do facetado, o que é evidente na cara do xogador da esquerda. Este leva un chapeu de forma cilíndrica, o que lembra a afirmación de Cézanne de que 

No cadro de Cézanne, non só achega unha impresión, senón tamén unha descrición do senso interno da acción, como se fose a síntese destinada a permanecer na mente, case calcificada e baixo a forma da lembranza.

## Notas
Muller con cafeteira

***Muller con cafeteira*** é un cadro do pintor francés Paul Cézanne, coñecido en francés como *La Femme à la cafetière*. Está realizado en óleo sobre lenzo. Mide 130,5 cm de alto e 96,5&nbsp;cm de largo. Foi pintado entre 1890 e 1895. Actualmente, atópase no Museo de Orsay, París, Francia.

É un cadro producido na década de 1890, época de madurez do pintor. Como na súa obra *Os xogadores de naipes,* tamén aquí o personaxe está fortemente ancorado no seu decorado. Neste caso trátase da gobernanta do pintor, que se atopa nun interior doméstico. O pintor retratouna sentada sobre un punto de apoio que non se ve, vestida de azul e cunha expresión severa.

Sobre o fondo hai unha porta de madeira, namentres que na súa esquerda vese unha mesa cunha cafeteira e mais unha cunca cunha culler, unha auténtica natureza morta por si mesma. No bordo esquerdo da tea, hai unhas rosas adornándoa.

Na súa tea Cézanne non pretende unha reprodución exacta, fotográfica, do modelo. Buscaba experimentar as leis da súa pintura, construír a verdade cos seus propios medios artísticos. Para caracterizar ao personaxe retratado bástalle a actitude equilibrada e maila fisonomía simplificada da muller. A persoa produce así a mesma impresión que o bodegón sobre a mesa.

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Museo de Orsay - Páxina web oficial