open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Celso Parada

**Celso Parada Fernández**, nado en Moaña o 22 de marzo de 1958 e finado o 3 de agosto de 2019, foi un actor galego.

## Traxectoria
Comezou a traballar no teatro en 1976 como actor e director. Formouse canda a Ryzard Cieslak, Etelvino Vázquez e Victor Rotelli entre outros. Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa, realizou un máster de especialización en Arte Dramática pola Universidade de Santiago de Compostela.

En 1989 fundou a compañía Teatro do Morcego canda a Isabel Ávila. En Montevideo traballou coa compañía El Galpón e baixo a dirección de Bernardo Galli.

Participou no Festival de Teatre Grec de Barcelona, FITEI do Porto, Festival Internacional de Ribadavia e o Festival de Teatro de Cangas entre outros. En 2019 foi nomeado académico de honra pola Asociación Galega de Teatro.

## Teatro
### Con Teatro do Morcego
**House desaforado* (2017)
**Presidente* (2016)
**Nosa Señora das Nubes* (2016)
**Momo* (2002)
**A Gran Ilusión* (2002)
**Os vellos non deben de namorarse* (2001)
**Os Piratas-A Branca-Rosa* (2000)
**Morte accidental dun anarquista* (1999)
**O Lazariño de Tormes* (1998, monólogo)
**A incrible vida de Héctor Loureiro*
**Os patios da memoria*

### Con Vía Láctea
**Multimedia* (1993-94)
**Macbeth*
**Misterio cómico* (1991)
**Rapsodia Pimenteliana* (1990);
**‘Kartoteka* (1989)
**Ubu rei* (1988)
**Ácido Sulfúrico* (1987).

### Co Centro Dramático Galego
**A lagarada*
**A cacatúa verde*
**O Colaborador*
**A comedia do gurgullo*

## Filmografía 
; Televisión
**Pequeno Hotel* (2001)
**Quart* (2007)
**Tres días de abril* (miniserie, 2010)
**La que se avecina* (2012)
**Gran Reserva* (2013)
**Libro de familia* (2005-2013)
**Aída* (2013)
**E agora que?* (2015)
**O Faro* (2015)
**El punto frío* (2018)
**Fariña* (2018)
**Pratos combinados* (serie da TVG);
**A familia Pita* (serie da TVG),
**Mareas vivas* (serie da TVG);
**Rías Baixas* (serie da TVG).

;Cinema
**Huidos* (1993)
**A lingua das bolboretas* (1999)
**O lapis do carpinteiro* (2003)
**O ano da carracha* (2004)
**A Atlántida* (telefilme, 2005)
**Sinbad* (telefilme, 2011)
**Códice* (telefilme, 2014)
**A praia dos afogados* (2015)

;Curtametraxes
**De la misma sangre* (2008)

## Recoñecementos
*Premio Compostela ó mellor actor
*Premio María Casares ao mellor texto traducido por *O lazariño de Tormes* en 1999.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Celso Parada Fernández en *Galegos*.
Jenny Slate

**Jennifer Sarah** "**Jenny**" **Slate**, nada o 25 de marzo de 1982, é unha actriz, cómica e autora estadounidense. É coñecida polo seu papel de Mona Lisa Saperstein en *Parks and Recreation* así como por ser a cocreadora das curtametraxes *Marcel the Shell with Shoes On* e a serie de libros infantís. Formou parte do equipo de *Saturday Night Live* na tempada 2009 e apareceu en series como *House of Lies*, *Married*,  ''Bob's Burgers*, *Hello Ladies*, *Kroll Show*, *Bored to Death* e *Girls*, así como nos filmes *Zootopia*, *The Secret Life of Pets* e *Despicable Me 3*. Slate interpretou o papel principal do filme de 2014 *Obvious Child*.

## Traxectoria 
Slate naceu en Milton, Massachusetts, e os seus pais son Ron e Nancy Slate, unha poeta e autora. Ten dúas irmás, Abigail e Stacey. Despois da súa graduación de *Milton Academy'', graduouse da Universidade de Columbia en 2004.

## Vida persoal 
Entre 2012 e 2016 estivo casada con Dean Fleischer-Camp.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Ficha na IMDb
Once Upon a Time in Hollywood

***Once Upon a Time in Hollywood*** é un filme de 2019 escrito e dirixido por Quentin Tarantino. Producido por Columbia Pictures, Bona Film Group, Heyday Films, e Visiona Romantica e distribuído por Sony Pictures Releasing, é unha coprodución entre os Estados Unidos, o Reino Unido e a China. Está protagonizado por Leonardo DiCaprio, Brad Pitt e Margot Robbie. Ambientado en 1969 nos Ánxeles, o filme conta a historia dun actor e o seu dobre de acción, e contén diferentes liñas argumentais como un tributo ós momentos finais da idade dourada de Hollywood.

*Once Upon a Time in Hollywood* estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2019 o 21 de maio de 2019, e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 26 de xullo de 2019, e no Reino Unido o 14 de agosto. O filme recadou 374 millóns de dólares en todo o mundo e recibiu a aclamación da crítica polo guión, dirección, actuación, fotografía, deseño de vestiario, produción e banda sonora. Entre os diferentes premios, foi escollido polo American Film Institute e o National Board of Review como un dos mellores dez filmes do ano. Recibiu dez nomeamentos na 92ª edición dos Óscar, incluíndo mellor filme, e gañou os premios de mellor actor secundario (Pitt) e mellor deseño de produción. Tamén gañou o Globo de Ouro ó mellor filme de comedia ou musical.

## Sinopse 
O filme céntrase no panorama cambiante de Hollywood a finais dos anos 60, cando a industria empezaba a esquecerse dos piares clásicos. Unha estrela dun western televisivo chamada Rick Dalton (DiCaprio) intenta amoldarse a estes cambios ao mesmo tempo que o seu dobre Cliff Booth (Pitt). Porén, a vida de Dalton parece que está ligada a sus raíces de Hollywood: é veciño da actriz e modelo Sharon Tate (Robbie).

## Elenco 
* Leonardo DiCaprio como Rick Dalton
* Brad Pitt como Cliff Booth
* Margot Robbie como Sharon Tate
* Al Pacino como Marvin Schwarzs
* Dakota Fanning como Lynette "Squeaky" Fromme

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
FIFA (serie)

**FIFA** é unha saga de videoxogos de fútbol publicados anualmente por&nbsp; Electronic&nbsp;Arts baixo o selo de EA&nbsp;Sports. Cando a saga comezou a finais de 1993 destacou por ser o primeiro en ter unha licenza oficial da FIFA. As últimas edicións da saga conteñen moitas licenzas exclusivas e os equipos de ligas de todo o mundo, como a Premier League e a Football&nbsp; League inglesa, Serie A (liga italiana),&nbsp; Bundesliga (liga alemá), a Primeira División de España, Seleccións Nacionais, e outras ligas máis que foron agregando ao longo dos últimos anos. Esta serie permite o uso dos estadios reais, mediante os comentarios pódese gozar dos cánticos reais do público nos estadios, nomes reais dos xogadores e as súas semellanzas en como xogan dentro do campo etc.

## Saga FIFA 
O primeiro xogo desta saga caracterizábase pola súa perspectiva isométrica ou de tres cuartos, que se diferenciaba dos outros títulos que ofrecían unha vista de paxaro. Un aspecto importante era o son do público no estadio, que estaba baseado en gravacións en vivo e que lle proporcionaban un maior realismo ao desenvolvemento do xogo con cánticos dos afeccionados. O xogo presentaba representativos nacionais, e un equipo especial formado por un selectivo de xogadores, este equipo chámase EA&nbsp; Sports. A pesar de todos os defectos que presentaba non hai dúbida de que na súa época foi todo un éxito, a xente de EA&nbsp; Sports ano tras ano continuaba mellorando os seus xogos FIFA.

A nova xeración de FIFA cambiou moito, a intelixencia artificial dos xogadores é agora máis desenvolvida. Por exemplo, no man a man os porteiros son máis rápidos e se o xogador non pasa o balón ou tira a portería, o porteiro roubará o balón ao seu rival. Os gardametas tamén poden ser expulsados e agora poden manexarse con modo manual, o que fará as cousas máis complicadas aínda. Un dos mellores videoxogos da saga FIFA foi o FIFA 2002 no cal se poden facer diferentes tipos de accións cos xogadores e ademais ten moi boa resolución, os narradores teñen xa moitas frases máis que en sagas anteriores.

Trátase da primeira saga que bateu récords cos seus mil millóns de vendas converténdose nun referente en simulación deportiva.

## Saga FIFA World Cup 
Foi o primeiro xogo baseado na Copa Mundial de Fútbol desenvolvido por EA&nbsp;Games tras obter a licenza por parte da FIFA en 1997. A diferenza dos seus antecesores, este xogo contiña gráficos en 3D e un modo novo chamado&nbsp;World&nbsp;Cup Classics, que permite disputar finais da Copa do Mundo de anos anteriores.

Estes xogos foron evolucionando ata chegar a un nivel gráfico impresionante, con caras dos xogadores, clásicos no mundo do fútbol, perfectamente deseñadas e estadios impecables, exactamente iguais aos reais.
Royal Jordanian

**Royal Jordanian Airlines** (árabe: الملكيَّة الأردنيَّة; transcrición: ''Al-Malakiyyah al-'Urduniyyah''), anteriormente coñecida como **Alia Royal Jordanian Airlines** é a aeroliña nacional de Xordania. Ten a súa sede en Amman e opera voos regulares a catro continentes dende a súa base principal no aeroporto da Raíña Alia desa cidade. Royal Jordanian (RJ) é membro da Organización Árabe de Transportistas Aéreos e da alianza de aeroliñas Oneworld. A compañía opera uns 500 voos semanais.

## Frota 
[miniatura|[Boeing 787-8]]
En maio de 2018 a frota de Royal Jordanian estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Nykarleby

**Nykarleby** (en finés *Uusikaarlepyy*) é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia. En 2017 a súa poboación era de 7.497 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1.675,20 km2, dos cales 938,03&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 10,24 hab./km².

Limita cos municipios de Jakobstad, Pedersöre, Vörå e Kauhava, este último pertencente á rexión de Ostrobotnia do Sur.

O concello é bilingüe con maioría de poboación de fala sueca e minoría finesa.

## Cidades irmandadas 
Närpes está irmandada con::

*  Hammel, Dinamarca  
*  Steinkjer, Noruega
*  Sollefteå, Suecia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de municipios de Finlandia nos que o finés non é a única lingua oficial

### Ligazóns externas 
* Sitio web de Nykarleby
Susan Haack

**Susan Haack**, nada en 1945 en Inglaterra, é unha profesora de filosofía e dereito na Universidade de Miami nos Estados Unidos. Escribiu obras en diferentes eidos filosóficos, incluíndo lóxica, filosofía da linguaxe, epistemoloxía e metafísica. O seu pragmatismo despréndese do de Charles Sanders Peirce.

## Traxectoria 
Susan Haack graduouse na Universidade de Oxford e a Universidade de Cambridge. En Oxford, estudou no Colexio St. Hilda's, onde a súa mestra de filosofía primeiro foi Jean Austin, viúva de J. L. Austin. Tamén estudou a Platón con Gilbert Ryle e lóxica con Michael Dummett. David Pears supervisou o seu traballo para obter un B. Phil. sobre a ambigüidade. En Cambridge, escribiu o seu doutoramento baixo a supervisión de Timothy Smiley. Ela ocupou os cargos de membro do New Hall, Cambridge e profesora de filosofía na Universidade de Warwick antes de asumir o seu posto actual na Universidade de Miami.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Susan Haack  na páxina da Universidade de Miami.
* Entrevista a Susan Haack
Cordelia Fine

**Cordelia Fine**, nada en Toronto en 1975, é unha filósofa, psicóloga e escritora británica e canadense de nacemento. 

## Traxectoria 
É profesora de historia e filosofía da ciencia na Universidade de Melbourne, Australia.
Fine escribiu tres libros de divulgación científica sobre os temas da cognición social, neurociencia e os mitos populares da diferenciación de sexos.

O seu libro *Testosterone Rex* gañou o Premio Royal Society Science Book de 2017. Foi autora de diversos capítulos académicos e numerosas publicacións.

Fine é recoñecida por cuñar o termo "neurosexismo", a afirmación de que os cerebros dos homes e as mulleres son distintos, unha idea que ela rebatiu nos seus libros e artigos, especialmente en *Cuestión de sexos* (2010).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gina Rippon
* Neurosexismo
Anne Fausto-Sterling

**Anne Fausto Sterling**, nada en 1944, é doutora en filosofía e profesora de bioloxía e estudos de xénero na Universidade Brown. Participa activamente no eido da sexoloxía e escribiu cumpridamente sobre os campos de bioloxía do xénero, identidade sexual, identidade de xénero e roles de xénero. Esta casada dende setembro de 2004 con Paula Vogel, profesora de Yale e gañadora do Premio Pulitzer de teatro.

## Obra 
Á parte de múltiples artigos, escribiu dous libros para o público en xeral. O primeiro deles, Myths of Gender: Biological Theories about Women and Men, foi editado por primeira vez en 1985 e reeditado en 1992 en Nova York.

O seu segundo libro, *Corpos sexuados*, é probablemente a súa obra máis famosa. Foi editado orixinalmente no ano 2000 co título *Sexing the Body.* *Gender politics and the construction of sexuality*. Neste libro a autora analiza a construción social da identidade de xénero, rexeitando a dualidade masculina/feminina mediante a análise dos estados intersexuados.

## Notas
Every Country's Sun

'''''Every Country's Sun'''* é o noveno álbum da banda escocesa de post-rock Mogwai, publicado o 1 de setembro de 2017 a través do selo Rock Action Records no Reino Unido e Europa, de Temporary Residence Limited nos Estados Unidos, e de Spunk Records en Australia.

## Listaxe de cancións 
A versión *deluxe'' contén o álbum en CD e vinilo, xunto cun vinilo de 12" extra con seis demos non editadas anteriormente.

## Notas
One Step More and You Die

***One Step More and You Die*** é un álbum da banda xaponesa de post-rock Mono, publicado o 2 de outubro de 2002 a través do selo Arena Rock Recording Co..

## Listaxe de cancións
Avro Ashton

O **Avro 706 Ashton** foi un prototipo británico de avión de pasaxeiros a reacción fabricado por Avro durante os anos 50. Aínda que voou case un ano despois do de Havilland Comet, representou un programa experimental e nunha tivo a intención de converterse nun avión para uso comercial. Usouse principalmente para probas de apuntado experimental de bombas e para desenvolvemento de motores.

## Deseño e desenvolvemento 
O Avro 689 Tudor 9 estaba baseado no avión de pistóns Avro 689 Tudor II usando a experiencia do traballo coa versión experimental Tudor 8 equipado con reactores Rolls-Royce Nene e que voara por vez primeira o 1 de setembro de 1948.

A tripulación estaba formada por piloto, copiloto, navegador, enxeñeiro de voo e operador de radio, agrupados na cabina de voo e no compartimento frontal do aparello.

## Historial operativo 
miniatura|250px|Ashton 1 en 1959
A produción completouse rapidamente a través da modificación de fuselaxes de Tudor 2 excedentes fabricándose un único exemplar dos Ashton 1 (WB490), Ashton 2 (WB491), e Ashton 4 (WB494), e tres do Ashton 3 (WB492, WB493 e WE670), todos fabricados por Avro en Woodford. Os voos de proba comezaron en 1950 avaliando a operación con reactores e a navegación, e polo menos un dos exemplares probou equipamento de bombardeo con dous contedores de bombas aerodinámicos baixo as ás.

A pesar de ser un dos primeiros transportes aéreos equipado con reactores, o Ashton dedicouse principalmente a traballos experimentais e ao pouco tempo foi eclipsado tecnoloxicamente polo primeiro avión de pasaxeiros a reacción que entrou en produción, o de Havilland Comet.

O Ashton WB491 foi modificado cunha montaxe baixo a fuselaxe para probar motores de turbina. Foi usado por Rolls Royce para probas cos seus motores Conway e Avon.

Bristol Siddeley usou o Ashton WB493 como banco de probas para o seu turborreactor Olympus. O avión equipouse con dous motores Olympus baixo as ás, fóra dos Nenes. Este aparello tivo un papel principal na película británica de 1960 *Cone of Silence*. Posteriormente o mesmo avión usouse como banco de probas para o motor Bristol Siddeley Orpheus.

No presente a fuselaxe do Ashton 2 (WB491) consérvase no Newark Air Museum, no Reino Unido.

## Especificacións 
### Características xerais 
* **Tripulación:** 5
* **Lonxitude:** 27,292 m
* **Envergadura:** 37 m
* **Altura:** 9,53 m
* **Superficie alar:** 132 m2
* **Peso máximo de engalaxe:** 37 195 kg
* **Motores:** 4 motores turborreactores de fluxo centrífugo Rolls-Royce Nene 6, de 22 kN de pulo cada un

### **Rendemento** 
* **Velocidade máxima:** 707 km/h
* **Alcance:** 2 776 km
* **Teito de servizo:** 12 300 m
* **Velocidade de ascenso:** 15 m/s

### **Armamento** 
* **Bombas:** o WB494, o único Ashton Mk.4, tiña unha góndola ventral presurizada para apuntado de bombas e levaba bombas de práctica en contedores debaixo das ás

## Notas 
## Bibliografía 
* Jackson, A.J. *Avro Aircraft since 1908*. Londres: Putnam Aeronautical Books, 2000 (edición revisada). .
* Winchester, Jim.* X-Planes and Prototypes*. Londres: Amber Books Ltd., 2005. .
Master and Commander: The Far Side of the World

***Master and Commander: The Far Side of the World*** é un filme estadounidense de 2003 coescrito, producido e dirixido por Peter Weir, que está ambientado nas guerras napoleónicas. O argumento do filme e as personaxes están baseados nas novelas do autor Patrick O'Brian. Está protagonizado por Russell Crowe como Jack Aubrey, capitán da Mariña Real, e Paul Bettany como o Dr. Stephen Maturin, o cirurxián da nave. O filme, cun orzamento de $150 millóns, foi coproducido por 20th Century Fox, Miramax Films, Universal Pictures e Samuel Goldwyn Films, e foi estreado o 14 de novembro de 2003. Tivo unha recadación de $212 millóns en todo o mundo.

O filme foi ben recibido pola crítica. Na 76ª edición dos Óscar, foi nomeado en 10 categorías, incluíndo a de mellor filme. Gañou en dúas categorías, mellor fotografía e mellor edición de son e perdeu en tódalas outras categorías fronte a *The Lord of the Rings: The Return of the King*.

## Personaxes 
* Russell Crowe como capitán Jack Aubrey
* Paul Bettany como Stephen Maturin
* James D'Arcy como Tom Pullings
* Edward Woodall como William Mowett
* Chris Larkin como capitán Howard
* Max Pirkis como Blakeney
* Jack Randall como Boyle
* Max Benitz como Calamy
* Lee Ingleby como Hollom
* Richard Pates como Williamson
* Robert Pugh como señor Allen
* Richard McCabe como señor Higgins
* Ian Mercer como señor Hollar
* Tony Dolan como señor Lamb,
* David Threlfall como Preserved Killick
* Billy Boyd como Barrett Bonden
* Bryan Dick como Joseph Nagle
* Joseph Morgan como William Warley
* George Innes como Joe Plaice

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Panasonic

**Panasonic** (en xaponés: パナソニック株式会社) é unha compañía multinacional xaponesa con sede en Kadoma, Xapón, anteriormente denominada Matsushita Electric Industrial Co., Ltd. Forman parte do grupo as marcas Sanyo, JVC, Kenwood Holdings, Inc., Quasar (entreprise), Ramsa, Rasonic e Technics.

## Véxase tamén
Museo de Brooklyn

O **Museo de Brooklyn** (en ) é un museo de arte que se atopa no barrio de Brooklyn da cidade de Nova York. Con 52&nbsp;000 m² é o terceiro meirande museo da cidade en canto a superficie e contén unha colección de arte de arredor de 1,5 millóns de obras.

## Arte Americana 

Ficheiro:Brooklyn Museum - George Washington - Charles Willson Peale - overall.jpg|Charles Willson Peale, George Washington, c. 1776
Ficheiro:Brooklyn Museum - Portrait of John Adams - Samuel Finley Breese Morse - overall.jpg|Samuel Morse, Portrait of John Adams, 1816
Ficheiro:Brooklyn Museum - The Peaceable Kingdom - Edward Hicks - overall.jpg|Edward Hicks, The Peaceable Kingdom, c. 1830-1840
Ficheiro:Brooklyn Museum - Wild Turkey - John J. Audubon.jpg|John J. Audubon, Wild Turkey, lithograph, c. 1861
Ficheiro:Brooklyn Museum - A Ride for Liberty -- The Fugitive Slaves - Eastman Johnson -  overall.jpg|Eastman Johnson, A Ride for Liberty – The Fugitive Slaves, c. 1862
Ficheiro:Brooklyn Museum - Evening Glow The Old Red Cow - Albert Pinkham Ryder - overall.jpg|Albert Pinkham Ryder, Evening Glow The Old Red Cow, 1870-1875
Ficheiro:Brooklyn Museum - The Waste of Waters is Their Field - Albert Pinkham Ryder - overall.jpg|Albert Pinkham Ryder, The Waste of Waters is Their Field, 1880.
Ficheiro:Brooklyn Museum - The Northeaster - Winslow Homer - overall.jpg|Winslow Homer, The Northeaster, c. 1883
Ficheiro:Brooklyn Museum - Moonlight - Ralph Albert Blakelock - overall.jpg|Ralph Albert Blakelock, Moonlight, 1885.
Ficheiro:Brooklyn Museum - Sunrise - George Inness - overall - 2.jpg|George Inness, Sunrise, 1887
Ficheiro:Thomas Eakins - Letitia Wilson Jordan - Google Art Project.jpg|Thomas Eakins, Letitia Wilson Jordan, 1888
Ficheiro:Brooklyn Museum - An Out-of-Doors Study - John Singer Sargent - overall.jpg|John Singer Sargent, Paul César Helleu Sketching with His Wife, 1889
Ficheiro:Brooklyn Museum - La Toilette - Mary Cassatt.jpg|Mary Cassatt, La Toilette, c. 1889-1894.
Ficheiro:Brooklyn Museum - Late Afternoon, New York, Winter - Frederick Childe Hassam - overall.jpg|Childe Hassam, Late Afternoon, New York, Winter, c. 1900
Ficheiro:William Rush carving his Allegorical Figure of the Schuylkill river.png|Thomas Eakins, William Rush Carving his Allegorical Figure of the Schuylkill River, 1908
Ficheiro:William Glackens - Nude with Apple - Google Art Project.jpg|William Glackens, Nude with Apple, 1909-1910
Ficheiro:Bellows George A Morning Snow Hudson River 1910.jpg|George Bellows, A Morning Snow—Hudson River, 1910
Ficheiro:Brooklyn Museum - Blue 1 - Georgia O'Keeffe.jpg|Georgia O'Keeffe, Blue 1, 1916
Ficheiro:Brooklyn Museum - Landscape New Mexico - Marsden Hartley.jpg|Marsden Hartley, Landscape, New Mexico, 1916-1920

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
How Strange, Innocence

***How Strange, Innocence*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de post-rock Explosions in the Sky, publicado o 17 de xaneiro de 2000 a través do selo Sad Loud America. Inicialmente só se editaron 300 copias en forma de CDs regravables. Debido á cantidade de peticións o álbum foi remasterizado a partir das cintas orixinais, recibiu unha nova portada e reeditouse en CD a través do selo Temporary Residence Limited o día 11 de outubro de 2005.

O disco tamén foi publicado nunha edición limitada de 300 copias de dous vinilos de 180 gramos polo selo Ruined Potential Records. Foi editado en cinco cores distintas (negro, azul, vermello, gris e branco). As versións en negro, azul e gris veñen cun inserto especial. A banda vendeu a versión en vinilo exclusivamente na súa xira de 2004.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Peggy Phelan

**Peggy Phelan**, nada o 12 de xuño de 1948, é unha estudosa feminista estadounidense. É unha dos fundadores de Performance Studies International, unha sección do departamento de Performance Studies  da Universidade de Nova York  dende 1993 até 1996, e do teatro de Stanford e do departamento de drama dende 2007 até 2011. É profesora en Ann O'Día Maples de artes, teatro e inglés, e directora familia no instituto de artes de Stanford.

O traballo principal de Phelan xira arredor da interpretación como elemento vivo. Argumentou que o carácter efémero da interpretación é crucial na súa forza. Mentres a maioría do seu traballo inicial estaba baseado no postestruturalismo feminista e na psicanálise, o seu traballo máis recente é sobre os medios de comunicación, a fotografía e as artes visuais.

## Escolma de publicacións 
* Phelan, Peggy. Live Art in La: Performance in Southern California, 1970-1983. Nova York: Routledge, 2012.
* Reckitt, Helena, and Peggy Phelan. Art and Feminism. Londres: Phaidon, 2001.
* Phelan, Peggy, Hans U. Obrist, Elisabeth Bronfen, e Pipilotti Rist. Pipilotti Rist. Londres: Phaidon, 2001.
* Phelan, Peggy, and Martin Gustavsson. Martin Gustavsson. Estocolmo, 2001.
* Phelan, Peggy. Special Issue: Narrative and Performance. Columbus, OH: Ohio State University Press, 2000.
* Phelan, Peggy, e Jill Lane. The Ends of Performance. Nova York: New York University Press, 1998.
* Phelan, Peggy. Mourning Sex: Performing Public Memories. Londres: Routledge, 1997. 
* Phelan, Peggy. Unmarked: The Politics of Performance. Londres: Routledge, 1993.

## Notas
Fortnite

***Fortnite*** é un videoxogo pertencente ao xénero de supervivencia e xénero aberto desenvolvido pola empresa Epic Games. Foi lanzado como título de acceso anticipado o 25 de xullo de 2017 para Microsoft Windows, macOS, PlayStation 4 e Xbox One. En 2018 converteuse nun videoxogo gratuíto.

Un modo de xogo, chamado *Fortnite: Battle Royale* (Fortnite Batalla Real), foi lanzado de forma independente en setembro do 2017 para as mesmas plataformas. Do mesmo xeito que a versión final do videoxogo base, este modo presenta o modelo gratuíto, e baséase na estrutura dun xogo tipo *battle royale* na que os xogadores tentarán ser o último en pé mentres o mapa se fai cada vez máis pequeno.

## Sinopse 
Por algún motivo un día o 98% dos humanos na Terra desapareceu repentinamente, e a poboación restante atopouse con que os ceos estaban cubertos por unha estraña tormenta de cor morada que ten a propiedade de crear uns monstros chamados carcasas (husks), unhas criaturas humanoides similares aos zombis, que atacaron ás persoas vivas. Os  sobreviventes atoparon formas de construír os escudos antitormentas, un campo que despexou as nubes de tormenta desde o alto, e reduciu os ataques dos carcasa, e usáronas para estabelecer bases de  sobreviventes en todo o mundo. O xogador é un comandante dunha destas bases, encargado de saír do escudo antitormentas para atopar recursos, sobreviventes e outros aliados para axudar a expandir o seu escudo antitormentas e atopar unha forma de devolver a Terra ao seu estado normal.

## Battle royale 
En marzo de 2017, PlayerUnknown's Battlegrounds (PUBG) foi lanzado en computadoras persoais nun acceso temperán, e axiña chegou a ser un xogo popular e exitoso, converténdose no exemplo definitorio do xénero *battle royale*. De acordo con Mustard, ao equipo de Epic Games «encantábanlle os xogos de tipo battle royale, como PUBG», e explorou como poderían facer que un modo similar fose posible dentro de Fortnite. Mantiveron este modo un equipo de desenvolvemento separado do xogo principal, fronte aos modos de contorna para a experimentación e para non perder o equilibrio no xogo principal.

Este lanzamento, que superou a PUBG nas consolas, causou certa preocupación ao seu desenvolvedor, Bluehole, xa que estiveran traballando en estreita colaboración con Epic Games para o soporte do motor Unreal en PUBG, e estaban preocupados de que Fortnite puidese ser capaz de incluír funcións planificadas no seu modo batalla real antes de que poidan liberalas en PUBG.

Coa popularidade de Fortnite: Battle Royale para o inicio de 2018, Epic Games separouse nun equipo de desenvolvemento diferenciado para enfocarse nas melloras para ese modo.​ Epic Games declarou que a súa atención a Fortnite estaba a causar que algúns dos seus outros xogos visen poboacións de xogadores máis baixas, o que os levou a reducir os esforzos de desenvolvemento nestes xogos, particularmente Paragon.​ A finais de xaneiro de 2018, Epic Games anunciou que pecharía completamente Paragon en abril dese ano, proporcionando reembolsos a todos os xogadores.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
AT&T

**AT&T** (American Telephone and Telegraph) é unha empresa norteamericana de telecomunicacións. É a maior empresa de telecomunicacións do mundo e a segunda en telefonía móbil a nivel mundial.

As súas orixes están en Southwestern Bell Telephone Company, unha filial de Bell Telephone Company, fundada por Alexander Graham Bell en 1880.

## Historia 
A compañíaa que se tornou AT&T comezou en 1875, nun acordo entre o inventor Alexander Graham Bell e dous homes, Gardiner Hubbard (sogro de Bell) e Thomas Sanders, que concordaran en financiar o seu traballo. Bell estaba tentando inventar un telégrafo falante (un teléfono). Foi un éxito e conseguiu rexistrar as patentes en 1876 e 1877. En 1877, os tres homes formaron a Bell Telephone Company para explorar a invención. A primeira central telefónica, operando baixo a licenza da Bell, abriu en New Haven, Connecticut en 1878. En tres anos, existían centrais telefónicas nas principais cidades dos Estados Unidos, operando baixo a licenza do que hoxe é a American Bell Telephone Company. En 1882, American Bell adquiriu o control da Western Electric Company, que se tornou na súa fábrica. Gradualmente, a American Bell converteuse en dona da maioría dos seus licenciados, e a empresa pasou a ser coñecida como *Bell System* (Sistema Bell).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* AT&T History and science resources at The Franklin Institute's Case Files online exhibit
Octavia E. Butler

**Octavia Estelle Butler**, nada en Pasadena (California) o 22 de xuño de 1947 e finada en Lake Forest Park o 24 de febreiro de 2006, máis coñecida por **Octavia Butler**, foi unha escritora afroamericana consagrada polos seus libros de ciencia ficción feminista e por inserir a cuestión do prexuízo e do racismo nas súas historias.

## Traxectoria 
Octavia Butler decidiu tornarse escritora ós doce anos ó asistir o filme *Devil Girl from Mars* e convencéndose de que podería escribir unha historia mellor. Despois de vender algunhas historias para antoloxías, adquiriu notoriedade a partir dos anos 1980, gañando os premios Nébula e Hugo. Mais foi a publicación dos libros *Parable of the Sower* (1993) e *Parable of the Talents* (1998) que solidificou a súa fama como escritora. En 2005, foi admitida no Hall Internacional da Fama de Escritores Negros.

Trala súa morte, en 2006, unha bolsa de estudos que leva o seu nome foi creada para incentivar estudantes de cor inscritos nos obradoiros de escrita onde Butler foi alumna e, máis tarde, profesora.

A NASA bautizou o lugar de aterraxe do rover Perseverance en Marte como Octavia E. Butler Landing na súa honra .

## Notas
Isaac Cordal

**Isaac Cordal**, nado en Pontevedra en 1974, é un artista galego cuxa obra inclúe escultura e fotografía en contornas urbanas. Vive en Bruxelas e en Galicia.

## Traxectoria 
Estudou Belas Artes na Facultade de Belas Artes de Pontevedra, con grao en escultura. Estudou durante cinco anos na Escola de Canteiros de Pontevedra, unha escola adicada á conservación de artesanías de pedra. Tamén asistiu á Camberwell College of Arts de Londres. Isaac Cordal foi un membro fundador de Alg-a.org, unha comunidade dixital de arte de Galicia. Formou parte do colectivo artístico Ludd34560 e Sr. Pause.

## Obras 
[miniatura|"Waiting for climate change" en  [De Panne (Bélxica).]]
*Small interventions in the big cities. Carpet Bombing Culture (Reino Unido). 2011
*Cement Eclipses. Le voyage a Nantes. Memo, Francia. 2013.

### Obras colectivas
* Microworlds. Por Margherita Dessanay e Marc Valli
* Untitled. III: This Is Street Art. Gary Shove. 2011
* The Triennial of Contemporary Art by the Sea Beaufort. 2012
* Street Art. Mode d´emploi. Jerome Catz. Flammarion. 2013
* New Street Art. Claude Crommelin. 2013
* Concrete Canvas: How Street Art is Changing the Way Our Cities Look. 2014

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Dereito de propiedade

O **dereito de propiedade** é a área do dereito que atende ás diversas formas de propiedade e tenza no sector inmobiliario (a terra diferenciada das posesións persoais e mobles) e da propiedade persoal, dentro do sistema legal de dereito anglosaxón. No sistema de dereito civil, hai unha división entre a propiedade moble e inmoble. A propiedade moble corresponde coa propiedade persoal, mentres que a propiedade inmoble corresponde á propiedade real, e ós dereitos e obrigacións asociados a ela.

O concepto, a idea ou filosofía da propiedade subxace a todas as leis de propiedade. Nalgunhas xurisdicións, toda propiedade era posuída polo monarca e que devolvía a través de terratenentes ou outros sistemas de feudalismo, lealdade e fidelidade.

O códido civil napoleónico está entre os primeiros actos gobernamentais da modernidade en introducir a noción de propiedade absoluta nun estatuto, mentres que os dereitos de protección de propiedade persoal estaban presenten na lei islámica e na xurisprudencia da Idade Media, e máis formas feudalistas.

## Notas
Brays Efe

**Brays Fernández Vidal**, nado nas Palmas de Gran Canaria o 30 de setembro de 1988, é un actor galego máis coñecido como **Brays Efe**, que acadou sona polo seu papel na serie web *Paquita Salas*.

## Traxectoria 
miniatura|Brays Efe nos Premios Goya 2018.
Naceu nas Palmas de Gran Canaria, aínda que se criou nunha granxa en Vilariño (Nigrán). Estudou Comunicación Audiovisual na Universidade Complutense de Madrid e traballou como xornalista, axudante de casting e locutor de radio. Asemade, escribiu e dirixiu tres curtametraxes e dúas obras para microteatro. 

Como actor, tivo o seu primeiro papel protagonista no filme *Cómo sobrevivir a una despedida*, dirixido por Manuela Burló Moreno, e onde compartiu cartel con Natalia de Molina, María Hervás, Úrsula Corberó e Celia de Molina. Pouco despois acadou popularidade encarnando a Paquita Salas na serie web *Paquita Salas*, que lle valeu o premio Feroz ó mellor actor protagonista dunha serie en 2017. Representou esa personaxe durante as tres tempadas da serie e tamén na gala dos Premios Goya 2018, onde realizou un monólogo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Literatura homosexual

**Literatura homosexual** é un termo xenérico que alude ás obras literarias escritas por un autor que, con independencia da súa orientación sexual, reflicta literariamente o xeito de vida das persoas homosexuais. No mundo académico non se considera o termo como un xénero literario, senón como unha simple convención cultural que alude ós contidos das novelas, contos, poemas ou as ficcións en xeral. A homosexualidade masculina tradicionalmente tivo maior representación que a feminina.

## Notas
Fiat G.80

O **Fiat G.80** foi un adestrador militar a reacción desenvolvido en Italia nos anos 50, sendo o primeiro avión a reacción do país. Tratábase dun avión convencional monoplano de á baixa con tren de aterraxe en triciclo retractable e tomas de aire do motor nos laterais da fuselaxe. O piloto e o instrutor sentábanse en tándem.

## Deseño e desnvolvemento 
Aos dous prototipos do G.80 seguíronlle tres unidades de preprodución, pero a Aeronautica Militare atopou que non encaixaban cos seus requirimentos e non mercou máis. Fiat desenvolveu unha versión máis refinada, bautizada como G.82, para entrar nunha competición da OTAN para seleccionar un adestrador a reacción stándar. Entre varios cambios, o G.82 contaba cunha fuselaxe máis longa, un motor Rolls-Royce Nene en vez do de Havilland Goblin do G.80, e tanques de combustible na punta das ás. Fabricáronse cinco unidades, pero cando se cancelou a competición e o G.82 non foi elixido nin pola OTAN nin pola Aeronautica Militare, o seu programa de desenvolvemento rematou. Os plans para versións especializadas, que incluían caza nocturno, recoñecemento, e apoio próximo, non se realizaron, así como o G.84 que estaría equipado cun motor Allison J35. Os G.82s foron usados durante uns poucos anos na escola de adestramento da Aeronautica Militare en Amendola antes de pasar a mans do Reparto Sperimentale Volo (Departamento de Voo Experimental) en 1957.

## Variantes 
* **G.80-1B** - prototipo (dous fabricados).
* **G.80-3B** - versión de preprodución (tres fabricados).
* **G.81** - versión de produción do G.80 (ningún fabricado).
* **G.82** - prototipos para competición da OTAN (dous prototipos e catro exemplares de produción fabricados)
* **G.84** - versión con motor Allison J35 (ningún fabricado).

## Notas
Organización Nacional das Mulleres

A **Organización Nacional de Mulleres** (en ) tamén coñecida polas súas siglas en inglés **NOW**, é a maior organización feminista estadounidense e unha das máis antigas da historia.

A organización está dedicada á defensa dos dereitos das mulleres cun enfoque holístico e ten entre as súas prioridades a igualdade económica e a igualdade de dereitos, a loita polo dereito ó aborto e a liberdade reprodutiva, a loita contra o racismo e a intolerancia en defensa da comunidade LGBTQIA, a loita contra a violencia de xénero e o apoio ó liderado das mulleres nos eidos político, laboral e social.

Foi cofundada en 1966 por Betty Friedan, figura central do feminismo liberal xurdido a mediados do século XX nos Estados Unidos coa particularidade de mesturar o marco teórico e as accións prácticas articuladas como movemento organizado de mulleres.

A súa sede central está en Washington e ten máis de 500,000 membros contribuíntes e 550 capítulos nos 50 estados dos EE.UU e no Distrito de Columbia.miniatura|Activistas de NOW: Betty Naomi Goldstein Friedan (1921-2006) Barbara Ireton (1932-1998) e Marguerite Rawalt (1895-1989).|centro
## Notas
Laura Mulvey

**Laura Mulvey**, nada o 15 de agosto de 1941, é unha teórica de cinema británico feminista.

## Traxectoria
Educouse na St Hilda's College, Oxford. É profesora de cinema e estudos medios no Birkbeck, Universidade de Londres, e con anterioridade traballou moitos anos no British Film Institute. Durante o ano académico 2008-09, Mulvey foi distinguida como Profesora Visitante Mary Cornille en Humanidades en Wellesley College.
Mulvey incorpora a idea freudiana do falocentrismo en *Visual Pleasure and Narrative Cinema*. Especificamente sobre a teoría falocéntrica do filme, Mulvey insiste na idea de que o cine e a fotografía, sen darse conta está estruturado a partir das ideas e os valores dun patriarcado.

## Escolma de publicacións 
* Versión en liña.
*
*
*[Versión en liña](http://www.luxonline.org.uk/artists/laura_mulvey_and_peter_wollen/essay(1).html).

## Notas
Tupolev Tu-75

O **Tupolev Tu-75** foi unha versión de transporte militar do bombardeiro Tu-4, que tamén tivo unha versión de pasaxeiros, o Tu-70. Ámbolos dous usaban unha nova fuselaxe deseñada para o seu novo rol. Foi o primeiro avión militar soviético da súa clase e estaba equipado cunha rampla de carga na parte traseira da fuselaxe. Non entrou en produción porque a Forza Aérea Soviética decidiu que debía ser máis barato modificar os seus Tu-4 ou usar os Lisunov Li-2 e Ilyushin Il-12 para misións de transporte.

## Deseño e desenvolvemento 
A oficina de deseño de Tupolev comezou a traballar en setembro de 1946 nunha versión de transporte militar do avión de pasaxeiros Tupolev Tu-70, e foi corfirmado no Consello de Ministros do 11 de marzo de 1947. Para axilizar o proceso fíxose un grande uso de compoñentes do Tu-70. Os seus motores foron a versión mellorada Shvetsov ASh-73TKFN ou os TKNV de inxección de combustible. Deseñouse unha fuselaxe nova máis estreita, que incluía un zapón de carga traseiro, unha rampla para vehículos e portas de saída para paracaidistas. Ían adaptarse tres torretas de canóns do Tu-4 (a dorsal, a ventral e a de cola), aínda que non se equiparon no prototipo. Tiña unha tripulación de sete persoas (dous pilotos, tres artilleiros, un operador de radio e un navegante).

O avión planeouse para tres roles: transporte, transporte de paracaidistas e ambulancia aérea. No primeiro deles deseñouse para cargar dous canóns de asalto ASU-76, dous tractores de artillaría STZ NATI, seis ou sete jeeps GAZ-67B ou cinco canóns de 85&nbsp;mm sen os seus motores principais ou calquera combinación de equipamento ata 12 000&nbsp;kg. Para facilitar a carga, montouse un torno no teito da bodega cunha capacidade de 3 000&nbsp;kg. O avión podía levar 120 soldados, 96 paracaidistas totalmente equipados, ou 64 cargas stándar para ser lanzadas con paracaídas. Como ambulancia aérea podería transportar 31 padiolas e catro asistentes médicos.

## Historial operacional 
A construción do primeiro prototipo prolongouse bastante e o avión non estivo rematado ata novembro de 1949, tendo lugar o seu primeiro voo o 21 de xaneiro de 1950. Rematou as probas do fabricante o seguinte maio, pero Tupolev decidiu non sometelo ás probas de aceptación do Estado xa que a Forza Aérea Soviética xa decidira que sería máis barato confiar non seus existintes transportes e modificar bombardeiros Tu-4 para que operasen como cargueiros. O prototipo usouno o MAP (o Ministerio de Industria da Aviación) ata que se esnafrou en outubro de 1954.

## Notas 
## Bibliografía 
* Gordon, Yefim; Rigamant, Vladimir (2005). *OKB Tupolev: A History of the Design Bureau and its Aircraft*. Hinckley, Inglaterra: Midland Publishing. ISBN 1-85780-214-4.
Teresa de Lauretis

**Teresa de Lauretis**, nada en Boloña o 29 de novembro de 1938 e finada o 2 de febreiro de 2026, foi unha teórica feminista que realizou importantes achegas ós estudos de xénero, queer, cinematográficos así como á psicanálise. Traducida a máis de dezasete idiomas, de Lauretis foi coñecida internacionalmente por ser autora de influentes libros tales como ''Alice Doesn't* (1984), *Technologies of Gender'' (1987) e por acuñar a expresión "Queer theory"(1990) Foi distinguida como profesora emérita pola Universidade de California, Santa Cruz.

## Traxectoria 
De Lauretis foi doutora en linguas e literaturas modernas pola Universidade de Bocconi (Milán-Italia). En 1985 ingresou como docente de posgrao no prestixioso departamento de historia da conciencia na Universidade de California-Santa Cruz, integrando o staff xunto a Hayden White, Donna Haraway, Angela Davis e James Clifford.
 
Foi profesora visitante en universidades do Canadá, Alemaña, Italia, Suecia, Austria, Croacia, Francia, España, México, os Países Baixos, Polonia, a Arxentina, Chile así como de varias pertencentes ós Estados Unidos, entre outras. Obtivo o Doutoramento Honoris Causa pola Universidade de Lund e a Universidade Nacional de Córdoba, entre outros recoñecementos e distincións universitarias. En 2010, obtivo o Distinguished Career Award pola Society for Cinema and Media Studies.

## Notas
Bernice Johnson Reagon

**Bernice Johnson Reagon**, nada en Dougherty County, Xeorxia, o 4 de outubro de 1942 e finada en Washington, D.C., o 16 de xullo de 2024, foi unha cantante, compositora e activista estadounidense.

## Traxectoria 
Bernice foi membro fundadora do cuarteto The Freedom Singers. En 1973 fundou o conxunto *a capela* Sweet Honey in the Rock, con base en Washington, D.C.

Formou parte do "Movemento de Albany", unha coalición de desegregación iniciada na cidade de Albany. Reagon dedicou a súa vida á xustiza social a través da súa música e do activismo, buscando defender os dereitos civís das comunidades afroamericanas no seu país.

Obtivo un doutoramento na Universidade de Howard e é membro emérito da Facultade de Historia da Universidade Americana en Washington. Tamén recibiu un doutoramento honorario de música do Berklee College of Music.

## Vida persoal 
En 1963 casou con Cordell Reagon, outro membro de The Freedom Singers. A súa filla Toshi Reagon é tamén cantante e compositora.

Reagon manifestou que "Os desafíos da vida non deben paralizarte, supostamente están aí para axudarche a atoparte contigo mesmo. A poboación negra creou o seu propio mundo. Os afroamericanos deben usar todo o seu territorio a disposición. E ese territorio non se representa en área, senón en cultura."

## Notas
Holly Near

**Holly Near**, nada en Ukiah, California o 6 de xuño de 1949, é unha cantautora, actriz e activista estadounidense.

## Traxectoria 
Logo de iniciar a súa educación secundaria en 1963, Holly Near uniuse á agrupación Freedom Singers, unha banda de música folk. En 1968 uniuse ó programa de artes teatrais da Universidade de California; ese ano asistiu á súa primeira protesta en contra da guerra de Vietnam.

miniatura|Holly Near nunha marcha polos dereitos da muller no ano 2004.
A súa carreira profesional iniciou en 1969 cunha participación na serie de televisión *The Mod Squad*, seguida de aparicións noutras series como *Room 222*, *All in the Family* e *The Partridge Family*. Fixo papeis en filmes como *Slaughterhouse-Five* e *Minnie and Moskowitz* e obtivo un papel importante en *Dogfight* de 1991.

Formou parte brevemente do grupo de comedia musical "First National Nothing", aparecendo no álbum If You Sit Real Still and Hold My Hand, You Will Hear Absolutely Nothing (Columbia Records).

En 1970, Near participou no recoñecido musical *Hair*. En 1971 uniuse á xira *Free The Army*, un evento organizado polo activista anti-bélico Fred Gardner e polos actores Jane Fonda e Donald Sutherland. En 1972 fundou un selo discográfico independente chamado Redwood Records.

## Filmografía 
* *Angel, Angel, Down We Go* (1969), Tara Nicole Steele
* *The Magic Garden of Stanley Sweetheart* (1970), Fran
* *The Todd Killings* (1971), Norma
* *Minnie and Moskowitz* (1971), Irish
* *F.T.A.* (1972), Ela mesma
* *Slaughterhouse-Five* (1972), Barbara Pilgrim
* ''The Weavers: Wasn't That a Time!* (1982), Ela mesma
* *Women of Summer* (1985), Ela mesma
* *Dogfight* (1991), Rose
* *Heartwood'' (1998), Lucille Burris

## Notas
Filmoloxía feminista

**Filmoloxía feminista** ou **teoría de cinema feminista** é a teoría crítica de cinema derivada das políticas e teoría feministas. As feministas teñen moitas abordaxes para análise do cinema, sobre os elementos dos filmes estudados e os seus fundamentos teóricos.

## Historia 
O desenvolvemento da filmoloxía feminista foi influenciado pola segunda onda do feminismo e o desenvolvemento de estudos sobre as mulleres nos anos 60 e 70. Estudosas feministas comezaron a tomar recoller as novas teorías decorrentes destes movementos para a análise do cinema. Tentativas iniciais nos Estados Unidos no inicio da década de 1970 estaban, en xeral, baseadas na teoría sociolóxica e incidiron sobre a función das personaxes femininas, en particular, as narrativas e xéneros dos filmes, e estereotipos como un reflexo da visión da sociedade sobre as mulleres. Obras como a de Marjorie Rosen, *Popcorn Venus: Women, Movies, and the American Dream* (1973) e *From Reverence to Rape: The Treatment of Women in Movies de Molly Haskell* (1974) analizan como as mulleres son retratadas nos filmes, relacionando co contexto histórico máis longo, os estereotipos representados, na medida en que as mulleres eran presentados como activas ou pasivas, e a cantidade tempo de roupa que levaban.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Sue Thornham (ed.), *Feminist Film Theory. A Reader*, Edinburgh University Press 1999
* *Multiple Voices in Feminist Film Criticism*, edited by Diane Carson, Janice R. Welsch, Linda Dittmar, University of Minnesota Press 1994
* Kjell R. Soleim (ed.), *Fatal Women*. Journal of the Center for Women's and Gender Research, Bergen Univ., Vol. 11: 115–128, 1999.
* Bracha L. Ettinger (1999), "Matrixial Gaze and Screen: Other than Phallic and Beyond the Late Lacan." In: Laura Doyle (ed.) *Bodies of Resistance*. Evanston, Illinois: Northwestern University Press, 2001.
* Beyond the Gaze: Recent Approaches to Film Feminisms. *Signs* Vol. 30, no. 1 (Autumn 2004).
* Griselda Pollock, *Differencing the Canon*. Routledge, Londres e N.Y., 1999.
* Griselda Pollock (ed.), *Psychoanalysis and the Image*. Oxford: Blackwell, 2006.
* Raberger, Ursula: New Queer Oz: Feministische Filmtheorie und weibliche Homosexualiät in zwei Filmen von Samantha Lang. VDM Verlag Dr. Müller: 2009, 128 p.
Lockheed F-104 Starfighter

O **Lockheed F-104 Starfighter** é un avión interceptor monomotor supersónico usado amplamente como avión de ataque. Orixinalmente foi desenvolvido por Lockheed para a Forza Aérea dos Estados Unidos de América (USAF), pero posteriormente fabricouse para varios países. O F-104 foi un dos cazas da Century Series, e foi operado polas forzas aéreas de máis dunha ducia de nacións dende 1958 ata 2004. O seu equipo de deseño estivo liderado por Kelly Johnson, que tamén traballou no desenvolvemento dos Lockheed P-38 Lightning, Lockheed U-2 e Lockheed SR-71 Blackbird, entre outros modelos de Lockheed.

O F-104 estableceu varios récords mundiais, como os de velocidade do aire e altitude. O seu éxito estragouse polos escándalos de suborno de Lockheed, nos cales a compañía subornou a un considerable número de políticos e militares de varios países para influír nas súas decisións e asegurar varios contratos; isto causou unha considerable polémica política en Europa e o Xapón.

O pobre rexistro de seguridade do Starfighter tamén levou ao avión a ser criticado polo público, especialmente no seu servizo na Forza Aérea de Alemaña. O as de caza Erich Hartmann viuse forzado a retirarse da Luftwaffe debido á súa aberta oposición á selección do F-104.

A versión final de produción do modelo de caza foi o F-104S, un interceptor todotempo deseñado por Aeritalia para a Aeronautica Militare e equipado con mísiles guiados por radar AIM-7 Sparrow. Un F-104 avanzado cunha á alta, coñecido como o CL-1200 Lancer, tívose en consideración, pero non pasou de ser unha maqueta.

## Notas