Montreal Maroons

Os **Montreal Maroons** era o sobrenome co que era coñecida unha franquía de hóckey sobre xeo da National Hockey League con sede en Montreal, na provincia de Quebec (Canadá). Oficialmente, o nome do equipo era *Montreal Hockey Club*. Os Maroons foron o último equipo non pertencente ao grupo dos "Original Six" que gañou a Stanley Cup ata a tempada 1973-74, cando os Philadelphia Flyers alzaron o trofeo.

O equipo foi creado en 1924 para representar á comunidade anglófona da cidade, mentres que os Montreal Canadiens eran o equipo da comunidade francófona. Esta foi a primeira vez dende 1918, cando se retiraron os Montreal Wanderers, en que Montreal tivo un segundo equipo profesional de hóckey sobre xeo nas gandes ligas.

En total, 88 xogadores diferentes xogaron para os Maroons, sendo Nels Stewart e Reginald « Hooley » Smith os dous xogadores máis prolíficos do equipo con 185&nbsp;goles e 647&nbsp;minutos de penalización para o primeiro, e 151&nbsp;asistencias e 281&nbsp;puntos para o segundo. Jimmy Ward pola súa banda foi o xogador que máis veces vestiu a camisola do equipo, xogando 11&nbsp;tempadas nos Maroons cun total de 496&nbsp;partidos xogados. Clint Benedict foi o porteiro máis empregado polo equipo dos oito que compartiron o rol. Algúns dos mellores xogadores da época xogaron nos Maroons; once xogadores foron elixidos para o Hockey Hall of Fame, mentres que cinco dos seis adestradores que tivo o equipo foron tamén homenaxeados.

O equipo foi altamente competitivo e gañou dous títulos de campión da Stanley Cup, o trofeo máis importante da NHL, en 1926 e en 1935. Mais o equipo viuse obrigado a declararse en creba ao final da tempada 1937-38, e a Gran Depresión foi acabando pouco a pouco coas franquías máis fráxiles da NHL. A cidade de Montreal, que acollía tamén os Montreal Canadiens, non escapou da crise financeira: os investidores locais non puideron soster dous equipo profesionais e os Maroons cesaron as súas actividades definitivamente en 1947, deixando aos Canadiens como único representante da cidade na NHL.

Dende a desaparición dos Maroons ningún equipo da NHL que gañara a Stanley Cup nalgún momento da súa historia retirouse ou foi recolocado posteriormente.

## Historia 
### Fundación 
miniatura|250px|Edward W. Beatty en 1942.
Durante a sétima tempada da National Hockey League, en 1923-24, tan só oito franquías competiron durante a liga regular. A cidade de Montreal, pola súa banda, carecía dun segundo club de hóckey profesional de alto nivel: os Canadiens eran o único equipo da cidade e representaran a poboación francófona da dende 1909. Dende xaneiro de 1909 non houbera ningún equipo representante da comunidade anglófona debido á desaparición dos Wanderers logo do incendio do seu estadio, o Westmount Arena, o 2 de xaneiro de 1918, logo de ter xogado tan só catro partidos da tempada inaugural da NHL.

En marzo de 1922, a comunidade anglófona de Montreal mobilizouse para adquirir un equipo e construír un novo estadio. O grupo, coa axuda dos francófono Donat Raymond e William Northey, convenceu a Edward W. Beatty, daquela presidente de Canadian Pacific, para que lles axudara. En xaneiro de 1924 fundouse a *Canadian Arena Company Limited*. Lograron recadar os fondos necesarios para construír unha nova pista de xeo e adquirir o dereito a xogar na NHL. En efecto, os equipos da NHL nesa época posuían os dereitos territoriais que podían ceder a cambio dunha compensación, e Léo Dandurand, propietario dos Canadiens, aceptou vender a metade dos seus dereitos e perder a exclusividade do hóckey de alto nivel na cidade. Dandurand vía interese tamén neste novo equipo por dous motivos: a construción dunha nova pista de xeo na que podería facer xogar o seu equipo en 1926 e, segundo as súas propias palabras, coa esperanza dunha rivalidade importante e lucrativa.

[miniatura|esquerda|250px|O [Forum de Montréal durante a súa construción en 1924.]]

Deste xeito, recadáronse 15&nbsp;000&nbsp;dólares, dos cales 10&nbsp;000 foron para os Canadiens, e construíuse un novo anfiteatro en 159&nbsp;días: o Forum de Montréal. De xeito infrecuente, foron os Canadiens o que inauguraron oo Forum o 29 de novembro de 1924 fronte os Toronto St. Patrick's. O seu estadio habitual, o Aréna Mont-Royal, non estaba listo para a nova tempada debido a problemas eléctricos que obrigaron á liga a trasladar o partido.

O novo equipo directivo do equipo anglófono de Montreal estaba presidido por James Strachan, fundador dos Wanderers, asistido por Gordon Cushing no posto de vicepresidente e igualmente un antigo exécutive dos Canadiens: Cecil Hart. Este último converteuse no xerente do equipo. Para preparar esta primeira tempada, a directiva do equipo fichou a dous xogadores tres veces campións da Stanley Cup cos Ottawa Senators: o porteiro Clint Benedict, así como o atacante Harry «Punch» Broadbent. Os directivos do equipo querían chamar o equipo *Wanderers*, mais os dereitos do nome pertencían ao antigo xogador e directivo dos *Wanderers* orixinais, Dickie Boon. Ao non chegar a un acordo con Boon, o novo club non adoptou ese nome e foi chamado oficialmente o *Montreal Professionnal Hockey Club*.

### 1924-1925, os primeiros pasos na NHL 
[miniatura|250px|[Chuck Dinsmore, autor do primeiro gol da historia da franquía.]]
No inicio da nova tempada incluíronse dous novos equipos: os Boston Bruins, primeira franquía da historia da liga localizada nos Estados Unidos, e un segundo club de hóckey en Montreal. O club non se chamaba Maroons, mais este sobrenome púxollo a prensa de Montreal logo do primeiro partido da súa historia. De feito, a noite do 1 de dezembro de 1924, os xogadores de Montreal, vestidos de granate, enfrontáronse aos Bruins no primeiro partido a historia da NHL disputado nos Estados Unidos, perdendo por 2 goles a 1. O primeiro gol da historia da franquía anotouno por Chuck Dinsmore, un xogador novo de 21&nbsp;anos. Dous días despois, os xogadores dos Maroons debutaron na casa ante 8&nbsp;000&nbsp;persoas, mais caeron por 2-0 fronte os Hamilton Tigers.

Non foi ata o terceiro partido da tempada cando o novo equipo sumou a súa primeira vitoria. Este partido enfrontou os Maroons fronte o antigo equipo de Benedict e Broadbent, os Ottawa Senators. Este último rexistrou dous goles na vitoria por 3-1. O 7 de xaneiro de 1925, Broadbent anotou cinco goles nun partido para levar o seu equipo á vitoria por 6-2 fronte os Hamilton Tigers, e o 20 de xaneiro de 1925, o equipo rexistrou o seu primeiro *shutout* da súa historia na pista dos Bruins, con Benedict detendo todos os disparos. Máis adiante na tempada conseguiu o seu segundo *shutout* contra os Tigers, futuros campións da liga regular, o seu primeiro *shutout* no Forum de Montréal. Finalmente ao final dos trinta partidos da liga regular, o equipo sumou un total de tan só nove vitorias, dous empates e 19&nbsp;derrotas. Polo tanto remataron quintos na liga regular, 8&nbsp;puntos, mais 15 por detrás dos cuartos, os Senators, e con case a metade de puntos que os Tigers, que finalizaron a liga regular con 39&nbsp;puntos.

### 1925-1926, a primeira Stanley Cup 
Na segunda tempada, o adestrador do equipo e antigo xogador profesional Eddie Gerard deulle pulo ao rendemento do equipo ao asinar os primeiros contratos profesionais de xogadores mozos. En marzo, el o seu presidente asistiron á final da Allan Cup no Forum de Montréal, onde coñeceron a Albert Siebert, un xogador de 21&nbsp;anos ao que ofreceron un contrato profesional inmediatamente despois de finalizar o encontro. Uns meses máis tarde, Nels Stewart tamén asinou un contrato co equipo; os Maroons conseguiron chegar a un acordo co xogador a pesar da oferta de 15&nbsp;000&nbsp;dólares por tres anos dos Saint-Patricks de Toronto. Os dous xogadores foron colocados na primeira liña do equipo e convertéronse no punto de atención de todos durante o campamento de adestramento.
[miniatura|esquerda|250px|[Clint Benedict xogou máis de 200&nbsp;partidos como porteiro dos Maroons.]]
Os Hamilton Tigers víronse obrigados a cesar as súas actividades logo de seren suspendidos durante os *play-offs* de 1925, e os New York Americans debutaron na NHL ocupando a praza do equipo de Ontario, ao mesmo tempo que os Pittsburgh Pirates, o equipo do mesmo nome que a franquía de béisbol da cidade.

A primeira proba do novo equipo tivo lugar durante a preparación da tempada cun partido amigable contra os Victoria Cougars, equipo da Western Hockey League e vixente campión da Stanley Cup. Os Cougars xogaron un partido contra os Canadiens, que gañaron os xogadores da NHL por 5-3, e tamén contra os Maroons. Este último partido decidiuse do lado dos xogadores de Victoria cun marcador de 3-1. Logo dunha derrota e unha vitoria, o terceiro partido da tempada 1925-26 dos Maroons foi fronte os Canadiens, equipo ao que nunca foran capaces de derrotar. A pesar do gol inicial de Howie Morenz para os Canadiens, foron os Maroons os que se acabaron impoñendo por 3-2.

Ao final da liga regular, os Maroons rexistraron 20&nbsp;vitorias, 11&nbsp;derrotas e 5&nbsp;empates. Das 20&nbsp;vitorias do equipo, catro finalizaron cun *shutout* de Benedict ao non ter encaixado ningún gol Os Maroons finalizaron na segunda posición da clasificación con 7&nbsp;puntos menos que os Senators. O modo Stewart foi noticia durante toda a liga regular, anotando a maior cantidade de goles con 34, e liderando a clasificación de puntuadores cun total de 42&nbsp;puntos conseguidos. Stewart conseguiu o Hart Memorial Trophy como MVP da NHL.

Os tres primeiros equipos da táboa clasificáronse para disputar as series da NHL: os Senators, os Maroons e os Pirates. Estes últimos dous equipos enfrontáronse na primeira rolda dos *play-offs* con partidos disputados nos Duquesne Gardens de Pittsburgh, mentres que unha multitude de seareiros congregouse diante do xornal de Montreal *Daily Star* para escoitar as novas anunciadas por un empregado do xornal. No primeiro partido, os Maroons gañaron por 3-1, mentres que o segundo finalizou con empate a tres goles entre os dous equipos, e finalmente os Maroonss gañaron a serie por 6-4 no reconto total de goles.

Deste xeito Benedict e Broadbent enfrontáronse ao seu antigo equipo na final da NHL nunha serie moi disputada. Os dous equipo anotaron un só gol no primeiro partido; Broadbent anotou o gol do equipo de Montreal, mentres que Benedict mantivo a súa portería a cero no segundo partido e Siebert marcou o único gol do encontre. Os Maroons conquistaron o seu primeiro trofeo colectivo, o Prince of Wales Trophy como mellor equipo da NHL.

A final da Stanley Cup de 1926 foi a última da historia aberta a equipos que non formaban da NHL. Así, ao final da tempada 1925-26 da Western Hockey League, os Victoria Cougars finalizaron terceiros na clasificación, mais gañaron os *play-offs* da WHL e o dereito a xogar fronte os Maroons.

Esta foi a primeira edición da final da Stanley Cup celebrada no futuro célebre pavillón do Forum de Montréal e a serie decantouse do lado local, que gañou o primeiro, o segundo e o cuarto partido, sufrindo tan só unha derrota no terceiro por 3-2. As tres vitorias dos Maroons foron tres *shutouts* (3-0, 3-0 e 2-0 Con esta vitoria dos Maroons, a NHL fíxose coa posesión da Stanley Cup de xeito definitivo, co cal nunca máis podería ser gañada por un equipo doutra liga.

O equipo que se proclamou campión da Stanley Cup esa tempada foi o seguinte: 

* Porteiro: Clint Benedict
* Défenseurs: Dunc Munro, Toots Holway, Reg Noble et Babe Siebert
* Alas: Punch Broadbent, Frank Carson, et Sammy Rothschild
* Centros: Dinny Dinsmore, Merlyn Phillips et Nels Stewart

### 1926-1927, eliminados polos Canadiens 
Na tempada 1926-27 tres novos equipos estadounidenses ingresaron na NHL: os Chicago Black Hawks, os Detroit Cougars e os New York Rangers. Os dous primeiros equipos eran en realidade dous antigos equipos da WHL que desapareceu despois da tempada 2025-26: s Portland Rosebuds e os Victoria Cougars, finalistas derrotados polos Maroons uns meses antes..

Logo da chegada destes tres novos equipos, a NHL decidiu separar os equipos en dúas divisións de cinco equipos cada unha: a American Division e a Canadian Division, á que se uniron os Maroons. Paradoxicamente os New York Americans xogaron na Canadian Division, xa que o número de equipos estadounidenses era superior ao de canadenses. O formato das series eliminatorias tamén se redeseñou: o segundo e o terceiro clasificados de cada división se enfrontaron unha rolda preliminar, e o ganador de cada serie por diferenza de goles enfrontouse na final da división ao primeiro da mesma.

Unha vez máis, ao finalizar a liga regular os Senatos finalizaron por diante dos Maroons, ao igual que o outro equipo da cidade de Montreal, os Canadiens. Stewart acabou como mellor puntuador do equipo, mais con tan só 21&nbsp;puntos, non foi un dos dez mellores puntuadores da tempada, clasificación liderada polo xogador dos Rangers Bill Cook cun total de 37&nbsp;puntos en 44&nbsp;partidos. Con trece *shutouts* e unha media de 1,42&nbsp;goles por partido, Benedict consolidouse como un dos mellores porteiros da tempada.

Os dous equipos do Forum de Montréal enfrontáronse nos cuartos de final da Stanley Cup. O equipo dos Canadiens xogara dende mediados da tempada precedente no estadio dos Maroons. Os Canadiens eran os favoritos para a vitoria, os goleadores do equipo rexistraran 28&nbsp;goles máis que os dos Maroons na liga regular. A serie a dous partidos decantouse a favor do equipo francófono a pesar da resistencia dos Maroons: no primeiro encontro ambos equipos empataron a un gol, anotando o tanto dos Maroons Babe Siebert, e logo de 60&nbsp;minutoss de xogo no segundo partido, os dous equipos estaban empatados, mais sen que Benedict nin George Hainsworth, portier dos Canadiens, encaixaran ningún gol. Finalmente foi Howie Morenz o que rompeu o empate, anotando o gol da vitoria para os Canadiens logo de doce minutos de prórroga. Máis de 11&nbsp;000&nbsp;persoas ateigaron o Forum para asistir a este primeiro encontro de *play-offs* entre ambos equipos. Os Canadiens acabaron perdendo na seguinte rolda fronte os Senators, os eventuais campións da Stanley Cup.

### 1927-1928, derrota nas finais 
[miniatura|250px|[Lester Patrick, adestrador dos New York Rangers — e porteiro da noite durante o segundo partido das finais da Stanley Cup de 1928.]]
A tempada 1927-28 chegou unha nova estrela aos Maroons: Reginald « Hooley » Smith foi traspasado dende os Ottawa Senators o 7 de outubro de 1927 a cambio de Harry Broadbent, daquela de 35 anos, e de 22&nbsp;500&nbsp;dólares, xa que os Senators atravesaban dificultades económicas. Smith era un antigo medallista de oro olímpico cos Toronto Granites, representante do Canadá nos Xogos Olímpicos de 1924, e campión da Stanley Cup en 1927 cos Ottawa Senators. Smith, Siebert e Stewart comezaron na mesma liña, mais pouco despois do inicio da tempada, Siebert uniuse á defensa do equipo e Smith e Stewart xogaron xunto con Jimmy Ward. O famoso trío de «S», a *S Line* formouse máis tarde.

A liga regular foi favorable para os Canadiens, que anotaron 116&nbsp;goles grazas a unha nova regra que permitía os pases adiantados nas zonas defensiva e neutral. A pesar deste bo desempeño dos Canadiens, os Maroons non quedaron atrás na clasificación e finalizaron a tempada con tan só cinco puntos medios que os seus rivais locais. No plano individual, os dous primeiros postos dos mellores puntuadores da liga estiveron ocupados por Morenz e Aurèle Joliat, mentres que Stewart finalizou como quinto máximo pontuador da tempada e terceiro máximo goleador con 34&nbsp;puntos e 27&nbsp;goles.

Logo de finalizar na segunda posición a liga regular, os Maroons enfrontáronse nos cuartos de final aos Senators. O primeiro partido disputouse en Ottawa e Benedict, antigo xogador dos Senatores, volveu impoñerse ao seu antigo equipo detendo todos os lanzamentos realizados por Ottawa para levar o seu equipo á vitoria por 1-0. Os Senators tan só puideron superar unha vez a Benedict no segundo partido, celebrado na noite do 29 de marzodde 1928, mais unha vez máis non foi abondo, xa que os Maroons marcaron dous goles. Os dous equipos de Montreal enfrontáronse unha vez máis, cos Canadiens de novo como favoritos na serie. Como xa pasara na tempada anterior, os porteros de deg ambos equipos foron o foco de atención, co primeiro partido finalizado con empate a dous goles, seguido dun segundo no que os Maroons se impuxeron por 1-0 logo de oito minutos de prórroga. A salvación dos Maroons chegou da man do ala esquerdo do equipo Russell Oatman.

Deste xeito os Maroons chegaron por segunda vez ás finais da Stanley Cup, onde se enfrontaron os Rangers, segundos da American Division ao finalizar a liga regular, e que nas eliminatorias previas superaran a Pittsburgh primeiro, e Bruins despois. Debido á presenza dun circo no Madison Square Garden, o pavillón habitual dos Rangers, todos os partidos da serie e disputaron no Forum de Montréal. Os Maroons gañaron o primeiro partido por 2-0 con goles de Mervyn « Red » Dutton e Merlyn «Bill» Phillips, e unha vez máis con Clint Benedict rexistrando un *shutout*. Strachan argumentou que as lesións dos porteiro eran cada vez máis frecuentes e que o seu equipo empregara aJames «Flat» Walsh como porteiro suplente durante dúas tempadas, o que lles custaba 9&nbsp;000&nbsp;dólares para un partido por tempada durante dúas tempadas. Tamén engadiu que os seus xogadores estaban alí para gañar a Stanley Cup, e que facer xogar o mellor porteiro da liga regular non era seguramente a mellor opción.

A decisión do Maroons foi ratificada por Calder e os Rangers dispuxeron de dez minutos para atopar un porteiro ou perder o partido. Finalemente foi Lester Patrick, adestrador dos Rangers, quen decidiu asumir el mesmo o rol de porteiro do seu equipo. O antigo defensa, de 44&nbsp;anos, foi axudado polos defensas do equipop, que crearon unha zona de seguridade ao redor do seu adestador. Os Rangers mesmo conseguiron poñerse en vantaxe no marcador grazas a un gol de Bill Cook mais Stewart meteu de novo o seu equipo no partido e forzou a prórroga. Frank Boucher anotou o gol da vitoria dos Rangers logo de sete minutos e Patrick, que detivo 17 dos 18&nbsp;lanzamentos foi levado en triunfo polos seus compañeiros de equipo. O día seguinte, o os Rangers asinaron un contrato con Joe Miller, porteiro dos New York Americans, que foi autorizado para ocupar o posto de Chabot na portería do equipo de Nova York.

Os Maroons gañaron o seu segundo partido logo de rexistrar dous goles de Miller, que se sumaron a un novo *shutout*. Os Rangers gañaron os dous últimos partidos da serie final por 1-0 e 2-1, con Boucher anotando os tres goles do seu equipo.

### 1929-1930, primeiros de división 
[miniatura|esquerda|250px|[Dunc Munro foi nomeado director xeral e adestrador do equipo ao mesmo tempo que mantivo o seu rol de xogador.]]
Na tempada 1929-30, a NHL decidiu autorizar os pases adiantados na zona ofensiva e James Strachan decidiu adaptar o seu equipo ás novas regras da NHL. Recrutou a Dave Trottier, campión da Allan Cup en 1927 e medallista olímpico con Canadá en 1928. Tamén decidiu separarse do seu adestrador de sempre, Eddie Gerard, e confiarlle o posto a Munro. Este último foi nomeado director xeral e adestrador, ademais do seu rol como xogador, oo 23 de setembro de 1929. Munro estivera no equipo dende a tempada inaugural dos Maroons e xogara xunto con Smith na medalla olímpica de 1924.

O equipo contou tamén con reforzos notables como os defensas Georges «Buck» Boucher de Ottawa e Archie Wilcox, nativo de Montreal. En consecuencia, Munro xa non estaba obrigado a contar con Siebert en defensa e puido finalmente colocar a Stewart, Smith e Siebert na mesma liña. Isto marcou o inicio do que axiña sería a famosa *S Line*. Autores de 141&nbsp;goles, os xogadores de Munro rexistraron o terceiro total de goles máis alto da tempada por detrás 142&nbsp;puntos dos Canadiens e os 179 dos Bruins. Stewart finalizou a tempada como cuarto máximo goleador e como sexto xogador na clasificación de puntuadores, mais aínda así gañou o segundo trofeo Hart da súa carreira como MVP da liga regular.

A Canadian Division esa tempada estivo moi disputada, cos Maroons e os Canadiens empatados a puntos e os Senators a tan só un punto por detrás. Finalmente foron os Maroons os que se proclamaron campións grazas a dúas vitorias máis que os Canadiens. Deste xeito os Maroons gañaron tamén o seu primeiro O'Brien Trophy como campións da Canadian Division.

Con todo, a tempada marcou un punto de inflexión na historia da franquía: durante o partido entre os dous equipos de Montreal, Morenz rompeulle o nariz a Benedict cun forte lanzamento e o porteiro viuse obrigado a abandonar o xeo. Os Maroons xa contaban cun porteiro suplente dende ía varias tempadas, mais desafortunadamente esa noite James «Flat» Walsh estaba na cama por un arrefriado. Deportivamente os Canadiens aceptaron suspender o encontro para permitirlle a un taxi recollera e levara o porteiro suplente. A pesar da súa enfermidade, Walsh detivo todos os lanzamentos dos Canadiens para a vitoria do seu equipo por 2-1. Benedict estivo de baixa durante as sete semanas seguintes,

Os Maroons estiveron exentos de disputar a primeira rolda dos *play-offs*, mais nas semifinais enfrontáronse aos defensores do título e primeiros da American Division, os Boston Buins. O equipo de Boston derrotou aos Maroons nos dous primeiros partidos da serie, ambos disputados no Forum: o primeiro rematou cunha vitoria para os Bruins na prórroga por 2-1, logo de 45&nbsp;minutos adicionais, e co adestrador de Boston, Art Ross, chamando a atención coas súas constantes protestas polas decisións arbitrais; o segundo partido saldouse cunha vitoria de Boston por 4-2 con dous goles de Dit Clapper, mentres que os Maroons non puideron contar con Siebert, que se lesionou ao principio do encontro e xa non puído disputar o resto do partidoc

A pesar da ausencia de Siebert, os xogadores de Montreal remontaron e leváronse o terceiro partido cunha vitoria por 1-0, malia que o equipo volveuse ver afectado por unha lesión, desta volta de George «Buck» Boucher no minuto 24 da prolongación. O alivio e a esperanza para os Maroons chegaron dous minutos despois cun gol de Archie Wilcox, quen substituíra a Boucher. Desafortunadamente para o equipo, o partido seguinte foi o último da tempada, xa que Siebert, que aínda estaba lesionado, non estivo dispoñible para xogar, e os Maroons volveron perder por 5-1. Os Bruins avanzaron ás finais da Stanley Cup, mais perderon o título fronte o outro equipo de Montreal en dous partidos.

### 1930-1931, tempada de transición 
[miniatura|250px|[Lionel Conacher, na imaxe coa camisola dos New York Americans, uniuse aos Maroons na tempada 1930-31.]]
A comezos da tempada 1930-31, o equipo experimentou unha profunda reestruturación. Gerard, antigo adestrador dos Maroons durante a tempada 1928-29, asumiu o cargo de adestrador dos New York Americans na tempada 1930-31, substituíndo a Lionel Conacher, un atleta completo e xogador-adestrador. Gerard recrutou a Red Dutton para o seu novo equipo, e ao mesmo tempo, para evitar as constantes críticas, enviou a Conacher ao seu antigo equipo.

O equipo contou con suficientes defensas para que Munro puidera asumir plenamente as súas funcións como adestrador sen ocupar moito tempo de xogo. Ademais, co equipo equipo agora afiliado aos Windsor Bulldogs da International Hockey League (IHL), moitos xogadores do equipo da liga menor foron convocados ao longo da tempada para reforzar o cadro de xogadores. O equipo tamén fichou a novos xogadores que gañaran a Allan Cup en 1930 coa Association athlétique amateur de Montréal, incluíndo o porteiro Dave Kerr. Posteriormente compartiu portería con Walsh, Benedict foi descartado do equipo por Strachan e enviado a xogar na IHL. mais aínda así acaparou titulares. O 3 de xaneiro de 1933, anotou dous goles contra os Bruins en tan só catro segundos. Esta fazaña só foi igualada na tempada 1995-96 por Deron Quint cos Winnipeg Jets.

Kerr non tivo un papel mellor que na liga regular nos *play-offs*, e os Maroons caeron eliminados na primeira rolda en dous partidos polos Rangers, sufrindo unha humillante derrota por 8-1 no cómputo global de ambos partidos, cun único gol para o equipo de Montreal anotado por Stewart.

### 1931-1932, outra tempada decepcionante 
Après sa saison médiocre dans les buts de l'équipe, Kerr est envoyé jouer dans la LIH pour les Bulldogs et la tâche de garder les buts de l'équipe est confiée à Walsh mais également à Normie Smith qui fait ses débuts dans la LNH. Munro fait également les frais de cette mauvaise saison et est renvoyé de son poste au profit de Sprague Cleghorn. Avec ce départ, l'équipe perd non seulement son entraîneur mais surtout son dernier joueur de 1924 ainsi que son capitaine historique. Au sein de la ligue, la crise financière de 1929 commence à avoir de plus en plus de répercussion sur les franchises. Déjà à l'occasion de la saison passée les Pirates de Pittsburgh sont forcés de déménager à Philadelphie pour prendre le nom de Quakers mais ce déménagement ne sauve pas l'équipe qui arrête ses activités avant le début de la saison 1931-1932. Le problème est similaire du côté d'une des équipes historiques de la ligue : les Sénateurs qui mettent également la clé sous la porte après avoir bradé leurs meilleurs éléments la saison précédente. Pour la première fois depuis son arrivée au club, Stewart n'est plus le meilleur pointeur de l'équipe, il manque une partie de la saison après s'être cassé le pouce lors d'un match contre Toronto et il glisse même à la cinquième place des pointeurs de l'équipe, Dave Trottier et Smith terminant tous deux avec 44 points soit onze de plus que Stewart. Il est également devancé par Siebert et Ward, les quatre joueurs atteignant cette saison leur plus haut total de points de leur carrière.

Déjouant les pronostics, ils éliminent ces derniers 3 buts à 1 en deux matchs avec notamment un blanchissage de Walsh lors du second match de la série, match remporté 2 buts à 0 dans le Forum de Montréal. Les Maroons perdent au second tour en deux matchs contre les Maple Leafs de Toronto 4 buts à 3 lors d'une série très disputée : le premier match se solde par un match nul un but partout alors que lors du second 17 minutes sont nécessaires pour que Toronto inscrive le but de la victoire et de la qualification lors de la prolongation. Hooley Smith est mis en avant par la LNH en étant sélectionné au sein de la seconde équipe d'étoiles de la saison.

### 1932-1933, a saída dos directivos 
C'est au tour des Maroons de montrer des signes de fragilité financière à la suite de la crise et pour la surmonter, ils doivent vendre leurs meilleurs éléments. Ainsi, le , Babe Siebert quitte la franchise pour prendre la direction des Rangers de New York et pour  puis dix jours plus tard, c'est au tour de leur attaquant vedette Stewart de quitter le club pour rejoindre celui des Bruins de Boston. Le président des Bruins déclare alors qu'il s'agit d'un des plus gros transferts qu'il ait jamais réalisés. Les Sénateurs reviennent au jeu après une saison de pause mais ce n'est pas le cas des Quakers qui mettent définitivement fin à leur activité.

L'attaque des Maroons est cette saison menée par Baldy Northcott, Smith et Paul Haynes, tous trois meneurs de l'équipe avec un total de 43 points pour Northcott et de 41 pour les deux autres joueurs. Au niveau de la LNH, seuls Bill Cook des Rangers et Harvey « Busher » Jackson des Maple Leafs connaissent une meilleure fiche de saison avec 50 et 44 points.

L'équipe termine à la deuxième place de la division Canadienne avec 50 points, 4 derrière Toronto et les Maroons sont donc une nouvelle fois qualifiés pour les séries. Ils jouent le premier tour contre l'équipe de Détroit qui porte alors le nouveau nom de *Red Wings*. Seulement deux matchs sont nécessaires à ces Red Wings pour battre l'équipe de Montréal avec des scores de 2-0 puis 3-2 à l'avantage de l'équipe du Michigan. Ce dernier joue 31 matchs pour une saison de 23 points, quatorze de moins que Smith mais il remporte tout de même à cette occasion le trophée Calder du meilleur joueur dans sa première saison professionnelle, le meilleur ''''.

À titre collectif, l'équipe de Montréal finit pour une des rares fois de son histoire avec plus de buts pris que de buts inscrits. Elle se qualifie tout de même pour les séries en collectant 49 points, 9 de plus que les Americans de New York. Le premier tour des séries est joué contre les Rangers de New York et le premier match se solde par un score vierge de tout but, Dave Kerr et Andy Aitkenhead arrêtant tous les tirs de la soirée. Le second match a lieu le  et cette fois, les Maroons s'imposent en inscrivant 2 buts contre 1 seul pour les Rangers dans le Madison Square Garden. Les Maroons craquent au tour suivant contre les Black Hawks de Chicago, seconds de leur division pendant la saison régulière mais ayant déjà fait chuter les Canadiens lors du premier tour des séries. Charlie Gardiner, portier de Chicago, aide son équipe à remporter le premier match sur un blanchissage 3 buts à 0 puis le second 3-2. Par la suite, les Black Hawks vont jusqu'au bout et remportent leur première Coupe Stanley.

La saison est tout de même gâchée par deux accidents graves : le , au cours d'un match entre les Maple Leafs de Toronto et les Bruins de Boston, à la suite d'une première charge de King Clancy des Leafs sur Eddie Shore, celui-ci répond en faisant une mise en échec robuste sur Ace Bailey. La tête de ce dernier frappe violemment la glace et même s'il survit à l'incident, il ne peut plus jamais jouer au hockey. Deux mois plus tard, ce qui est considéré comme le premier Match des étoiles de la LNH est organisé en son honneur et oppose les Maple Leafs de Toronto à une sélection de joueurs des autres équipes. Smith et Ward sont alors appelés pour représenter les Maroons lors du match. Le second incident a lieu quelque temps après la finale de la Coupe Stanley avec le décès de Gardiner le  d'une hémorragie intra-cérébrale.

### 1934-1935, a segunda Stanley Cup 
 avec les Maroons en 1934-1935 (ici en photographie à droite avec Maurice Richard à gauche).]]
L'avant-saison 1934-1935 est marquée par plusieurs échanges importants. Ainsi, Conacher qui avait quitté le club un an plus tôt pour rejoindre Chicago est impliqué cette année dans une transaction concernant plusieurs joueurs : en compagnie de Roger Jenkins et Leroy Goldsworthy, il rejoint les Canadiens contre Howie Morenz, Lorne Chabot et Marty Burke le . Le champion en titre de la Coupe Stanley ne joue pas un match avec les Canadiens puisque deux jours plus tard, lui et les droits du jeune Herb Cain sont échangés aux Maroons qui cèdent quant à eux les droits de Nels Crutchfield. L'équipe se renforce également au poste qui lui faisait le plus défaut depuis quelques saisons : celui de gardien de but. Ainsi, l'ancienne vedette des Sénateurs, Alex Connell s'engage avec le club alors qu'il avait décidé deux saisons plus tôt de mettre un terme à sa carrière. Il revient au jeu courant 1934 pour les Americans qui ont perdu leur gardien et signe finalement avec Tommy Gorman, entraîneur des Maroons.

Au cours de la saison, une future vedette de la LNH et surtout des Canadiens de Montréal, Hector « Toe » Blake, joue ses premiers matchs avec les Maroons, huit au total et seulement lors de la saison régulière. Avec 53 points contre 67 pour les Maple Leafs, l'équipe termine à la seconde place de la division canadienne, quatrième au total de la LNH. Earl Robinson prend les rênes de l'attaque en inscrivant 35 points, Cain étant le meilleur buteur de l'équipe avec 20 réalisations. Les deux totaux sont bien loin de ceux des meneurs de la LNH : Charlie Conacher des Maple Leafs avec 57 points et 36 buts.

Les Maroons affrontent au premier tour des séries, les champions en titre de la Coupe Stanley : les Black Hawks de Chicago. Le premier match joué au Forum se solde par une partie nulle avec aucun but inscrit par l'une ou l'autre des équipes, Chabot et Connell déjouant tous les tirs adverses. Le match retour de la série est joué dans le Chicago Stadium des Black Hawks et encore une fois Connell arrête tous les tirs des joueurs locaux. Ce n'est pas le cas de Chabot qui laisse passer un seul palet au fond de son but, et ceci après quatre minutes de prolongation : au cours de celle-ci, l'attaquant des Maroons Dave Trottier se fait couper au visage et doit aller au vestiaire pour se faire recoudre. Il n'a pas le temps de l'atteindre que son coéquipier Baldy Northcott, inscrit le but de la victoire propulsant les Maroons en demi-finale.

Au second tour des séries, l'équipe rencontre les Rangers de New York qui ont une nouvelle fois éliminé les Canadiens lors de la première ronde avec seulement un but de différence entre les deux équipes. Les Rangers perdent cette fois contre l'autre équipe de Montréal avec également un seul but de différence : les Maroons l'emportent 2-1 au Madison Square Garden et obtiennent le match nul 3 buts partout au retour sur leur glace.

L'équipe retrouve pour sa troisième finale de la Coupe Stanley une autre équipe canadienne : les Maple Leafs de Toronto et leur ligne à succès, la '''', qui est composée de Charlie Conacher, le frère de Lionel, Joe Primeau et Busher Jackson. Les Maroons remportent le premier match de la série dans la patinoire de Toronto, le Maple Leaf Gardens, après un peu plus de cinq minutes de prolongation. Le score est alors de 3 buts à 2 pour Montréal. Le deuxième match se joue également à Toronto, les Maple Leafs ayant l'avantage de la glace en raison de leur meilleur classement lors de la saison régulière. Ce sont encore une fois les Maroons qui l'emportent, cette fois sur le score de 3 buts à 1 avant de jouer le match suivant de la série au Forum, le . Montréal remporte sa seconde Coupe Stanley de son histoire devant son public avec une nouvelle performance de Connell et une victoire 4 buts à 1. Au total, le portier des Maroons ne concède que quatre buts et sauve même son équipe alors qu'au cours d'un match elle est réduite à jouer à 3 contre 5 adversaires. Il annonce une nouvelle fois son arrêt et sa retraite du monde du hockey.

L'effectif sacré champion cette année est le suivant :
* Gardien de but : Alex Connell
* Défenseurs : Lionel Conacher, Stewart Evans, Bill Miller, Allan Shields, Marvin Wentworth et Bill MacKenzie
* Ailiers : Toe Blake, Herb Cain, Gus Marker, Sammy McManus, Baldy Northcott, Earl Robinson, Hooley Smith, Dave Trottier et Jimmy Ward
* Centres : Russ Blinco, Dutch Gainor et Bob Gracie

### 1935-1936, eliminación contra os futuros campións 
La nouvelle saison s'annonce pleine de changements pour les Maroons : Connell ayant annoncé une seconde fois sa retraite, l'équipe est en quête d'un nouveau gardien de but et le choix se porte finalement sur Bill Beveridge, ancien gardien des Sénateurs puis des Eagles de Saint-Louis, nouvelle appellation de l'équipe la saison précédente ainsi que sur le vétéran Lorne Chabot. Ce dernier rejoint l'équipe mi-octobre en retour de Bill Miller et de Toe Blake en provenance des Canadiens.

Les joueurs cadres de l'équipe sont toujours présents alors que celle-ci finit à la première place de la division canadienne avec deux points d'avance sur Toronto. Les meilleurs pointeurs de l'équipe sont alors Smith, Northcott et Ward avec respectivement 38, 36 et 31 points alors que Sweeney Schriner des Americans est le meilleur pointeur de la saison avec un total de 45 réalisations.

En étant premiers de leur division, les Maroons sont directement qualifiés pour les demi-finales contre les premiers de la division américaine : les Red Wings de Détroit. Le premier match des séries entre les deux équipes a lieu le  et ce soir-là, le match le plus long des séries de l'histoire de la LNH se joue. Il débute à  au sein du Forum et ne se termine que six prolongations plus tard, à  du matin, par le seul but de la rencontre par Modere « Mud » Bruneteau de Détroit. Le gardien de Détroit, Normie Smith, blanchit également les Maroons dans le second match, établissant un record de minutes consécutives sans avoir accordé de but (248 minutes et 32 secondes), un record qui tient toujours aujourd'hui. Les deux matchs suivants tournent ainsi également à l'avantage des Red Wings avec des victoires 3-0 et 2-1 pour l'élimination des champions en titre. Finalement, les Red Wings remportent cette année la première Coupe Stanley de leur histoire.

### 1936-1937, as últimas eliminatorias 
Le début de saison 1936-1937 des Maroons voit le départ, après 388 matchs joués sous leurs couleurs, d'un de leurs cadres en la personne de Hooley Smith qui est échangé aux Bruins de Boston contre une compensation financière et un joueur dont le nom est à déterminer plus tard. C'est finalement Gerry Shannon qui est échangé et rejoint les Maroons en décembre, le sixième total de la LNH.

L'équipe termine à la seconde place de la division canadienne, un petit point derrière l'autre équipe de Montréal dont le nouveau capitaine n'est autre que Babe Siebert. L'année est tout de même terrible pour les voisins francophones : un soir de , Morenz se coince le pied contre la bande de la patinoire et un joueur lui tombe dessus, lui fracturant ainsi la jambe. Il est hospitalisé pendant des mois avant de mourir en mars de la même année.

Les Maroons jouent le premier tour des séries contre les seconds de la division américaine et ils affrontent les Bruins de Smith. Les Maroons profitent de l'avantage de jouer deux matchs à domicile pour remporter la série deux victoires à une, empêchant notamment Smith de marquer le moindre point. Ils doivent ensuite affronter les Rangers de New York, vainqueurs en deux manches des Maple Leafs. Ceux-ci ne font qu'une bouchée de l'équipe de Montréal lors de deux matchs à sens unique où le gardien des Rangers et ancien joueur des Maroons, Dave Kerr, blanchit les Montréalais à chaque fois. La saison voit la fin de la carrière de Lionel Conacher mais également celle d'Alex Connell, qui encore une fois était revenu au jeu après avoir arrêté sa carrière pour une saison. Gorman reprend la direction de l'équipe alors que celle-ci pointe à la dernière place de la division canadienne. Gracie est encore une fois le meilleur pointeur de l'équipe. Le fond du gouffre est atteint pour l'équipe avec huit défaites consécutives au mois de février.

Gorman ne réussit pas à redresser l'équipe et elle finit la saison avec seulement douze victoires, le second plus bas total après les neuf victoires de leur première saison, et 30 défaites. Avec seulement 30 points récoltés, les Maroons sont la pire équipe de la saison et ils jouent le dernier match de leur histoire le  contre les Canadiens avec une défaite 6 buts à 3 et tenter de trouver une solution de délocalisation. Un déménagement à Saint-Louis est proposé mais l'arrêt de la franchise des Eagles est encore dans les mémoires des dirigeants de la LNH qui refusent et, finalement, aucune des solutions envisagées n'est retenue et la franchise arrête officiellement ses activités le 

## Equipos afiliados 
As franquías da NHL teñen un cadro limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto permítelles recrutar xogadores xoves na repesca anual permitíndolles continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou *farm teams* en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías da NHL, que os atraen a mercé das lesións e/ou a pobre formación do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non se conxelan no tempo. Dende os seus inicios, os Canadiens tiveron as seguintes afiliacións principais:

## Personalidades 
### Xogadores 
#### Capitáns do equipo 
miniatura|250px|«Punch» Broadbent, capitán dos Maroons durante a súa primeira tempada.
Ao longo da súa existencia os Maroons tiveron un total de sete capitáns. O primeiro xogador en portar o "C" na súa camisola foi Harry «Punch» Broadbent durante a tempada inaugural da franquía. Nels Stewart, pola súa banda, foi o xogador que exerceu como capitán durante máis tempo con catro tempadas fronte as tres de Dunc Munro e Reginald Smith. A continuación todos os capitáns que tivo o equipo:

#### Líderes históricos 
[miniatura|250px|[Nels Stewart, mellor xogador e capitán do equipo durante moitas tempadas.]]

En total, 88&nbsp;xogadores vestiron a camisola dos Maroons, Nels Stewart e Hooley Smith foron os dous xogadores máis prolíficos do equipo con 185&nbsp;goles e 647&nbsp;minutos de penalización por 151&nbsp;pases decisivos e 281&nbsp;puntos do segundo. Jimmy Ward foi o xogador que máis partidos e durante máis tempo vestiu a camisola granate dos Maroons: xogou once tempadas co equipo para un total de 496&nbsp;partidos. Clint Benedict foi o porteiro máis empregado polo equipo entre os oito que compartiron o posto. A continuación os dez máximos puntuadores da historia da franquía:

## Membros do Hall of Fame 
### Xogadores 
12 xogadores dos Maroons forman parte do Hall of Fame:

## Palmarés 
### Trofeos colectivos 
;Stanley Cup
[250px|miniatura|A [Stanley Cup.]]
Actualmente a Stanley Cup é o trofeo final para un equipo na NHL, entregada ao campión das series eliminatorias da liga dende a tempada 1926-27.

Os Maroons gañaron dúas veces a Stanley Cup nas tempadas 1925-1926 e 1934-1935.

;O'Brien Trophy
O O'Brien Trophy foi un trofeo retirado de hóckey sobre xeo que era entregado na National Hockey Association (NHA) e na National Hockey League (NHL) dende 1910 ata 1950. A Copa ten sido entregada baixo catro definicións. Os Maroons conquistaron dúas veces o galardón como campións da Canadian Division nas tempadas 1929-1930 e 1935-1936.

;Prince of Wales Trophy
Entregado por primeira vez na tempada 1923-24, dende a tempada 1993-1994, entrégase o Prince of Wales Trophy ao equipo gañador da final da Conferencia Leste durante os *play-offs*. O Prince of Wales Trophy é o trofeo que máis veces mudou o seu significado ao longo da historia da NHL. Os Maroons gañaron o trofeo nunha ocasión como campións dos *play-offs* da NHL na tempada 1925-1926.

### Trofeos individuais 
[miniatura|250px|[Russ Blinco gañou o Calder Memorial Trophy como mellor *rookie* en 1934.]]
;Trofeo Calder
O trofeo Calder premia o mellor *rookie* da tempada. Para ser elixible, un xogador non debe ter xogado máis de 25 partidos na tempada regular anterior á cal foi elixido e non máis de seis partidos durante as dúas tempadas anteriores en calquera liga profesional. O xogador non pode ter máis de 26 anos. Ao longo da súa historia tan só un xogador dos Maroons conseguiu este galardón:

* Russ Blinco: 1933-34

;Trofeo Hart
Creado en 1923, o trofeo Hart é entregado anualmente ao xogador considerado polos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional como o máis valioso para o seu equipo. Tan só un xogador dos Maroons gañou este recoñecemento, mais en dúas ocasións:

* Nels Stewart: 1925-26 e 1929-30

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*