Ernst Jünger

**Ernst Jünger**, nado en Heidelberg o 29 de marzo de 1895 e finado en Riedlingen o 17 de febreiro de 1998, foi un escritor, filósofo, novelista e historiador alemán. Os nazis tachárono de "anarcomarxista", e os comunistas de "protonazi", promovendo un descoñecemento da súa obra que só comezou a solucionarse co tempo. Realmente a súa filosofía política e a súa obra encádranse nunha corrente de pensamento conservadora cuxo elemento principal é un nacionalismo radical, moi influído por Nietzsche, que rexeita o liberalismo, o igualitarismo, a Revolución Francesa e o comunismo. O seu pensamento e figura foron enormemente populares entre a mocidade alemá, a clase media-alta e a aristocracia durante a República de Weimar. Durante a Alemaña Nazi, Jünger situouse entre o grupo de intelectuais nacionalistas que non apoiaron a Adolf Hitler, a pesar de que o propio Joseph Goebbels pretendeu convencelo persoalmente para ingresar no Partido Nazi. Despois da segunda guerra mundial e a pesar de recoñecer a súa oposición ao réxime nazi, os seus críticos reprocháronlle conferir atractivo ao nazismo de maneira indirecta, polos seus relatos da primeira guerra mundial e a súa exaltación da nación.

Ademais de ser un dos máis eminentes prosistas do século XX, tamén asombra a súa profundidade filosófica e científica, que o levou a compartir amizade e recoñecemento de pensadores tan ilustres como Martin Heidegger ou Borges. Cultivou a crónica, o ensaio, a novela, foi soldado nas dúas grandes guerras, viaxeiro, entomólogo, psiconauta e recibiu numerosas honras académicas e científicos ao longo da súa vida, principalmente en Europa.

## Traxectoria 
Era fillo do doutor Ernst George Jünger, profesor de química, e Lily Karoline. Únese aos *Wandervögel* en 1911, un movemento xuvenil que sostiña principios radicalmente opostos á sociedade moderna, extremaba o espírito da natureza e a procura dos bosques así como o respecto absoluto pola vida animal, e así mesmo un exaltado sentimento de amor cara á patria e a glorificación da nación alemá.

En 1913, aos 17 anos, foxe do fogar familiar e alístase na Lexión Estranxeira francesa, viaxando a África. Esa experiencia marcouno para sempre, quedando retratada na súa obra *Xogos africanos.* Cando estalou a I guerra mundial, Jünger foi un dos primeiros en alistarse, obtendo en 1918, poucas semanas antes do fin da guerra, a máxima condecoración prusiana, *Pour le Mérite*, tamén coñecida como «Blauer Max» ao mérito militar. Foi o último gañador da medalla Pour le Mérite, a última persoa condecorada en morrer, e a persoa máis nova en recibir a prezada condecoración, con só 23 anos.

Froito desta experiencia, foi a publicación -con tan só 25 anos- dos seus recordos da guerra no libro *In Stahlgewittern*, un encomio á guerra en canto experiencia interior, que catapultou o novo escritor á fama.

En 1923 comeza os seus estudos de Ciencias Naturais e Filosofía, e a finais da década trasládase a Berlín, onde colabora no *Konservative Revolution*, do que formaron parte, ademais de diversos grupos, autores como Ernst Von Salomon, Werner Sombart, Carl Schmitt ou Oswald Spengler. Algunhas das características máis importantes que definiron ao *Konservative Revolution* foron o seu nacionalismo radical, o seu rexeitamento ao liberalismo do século XIX ou á Revolución francesa.

Aínda que libros como *A guerra como experiencia interior*, *A mobilización xeral* ou *O traballador* suscitaron o interese dos nacionalsocialistas, Jünger rexeita varias veces a oferta para ocupar un cargo parlamentario e prohibe aos nazis usar a súa obra con fins propagandísticos.

Entre outras moitas razóns o antisemitismo levou a Jünger a rexeitar xa en 1933 o nacionalsocialismo, ao non aceptar o ingreso na *Academia de Poesía Alemá*, purgada había pouco tempo pola Gestapo, e marchou a unha aldea, Goslar, nas montañas Harz; despois radicouse en Ueberlingen.

En 1934 prohibe ao xornal do partido nazi que siga utilizando e manipulando os seus escritos, rexeitando tamén ocupar un asento no *Reichstag*, á vez que publica *Blaetter und Steine* (*Follas e pedras*), a súa primeira crítica ao racismo nacionalsocialista.

Desta época tamén debemos destacar *Das abenteuerliche Herz. Figuren und Capricios*(1938). A amplitude dos múltiples saberes e a incansable curiosidade de Jünger ponse de manifesto nesta obra. Está composta por observacións convertidas en auténticas reflexións metafísicas acerca das correspondencias existentes entre os elementos máis dispares da realidade. A inclusión de breves e inquietantes contos, pesadelos e alucinacións aproximan o libro aos temas característicos do surrealismo.

En 1939 publica a novela *Sobre os cantís de mármore*, a súa serena resposta aos totalitarismos, que o coloca rapidamente no punto de mira dos nazis. A admiración de Hitler pola primeira obra de Jünger, *In Stahlgewittern (Tempestades de aceiro)*, aforra a este un serio problema.

Jünger pasou unha parte da II guerra mundial como militar no París ocupado, onde a partir de 1941 frecuentou o trato con diversas personalidades da cultura (Picasso...), así como a bohemia parisiense e os fumadoiros de opio, deixouse convidar polos oficiais que comezaban a rebelarse contra Hitler e salvou a vida a cantos xudeus represaliados puido. «O uniforme, as condecoracións e o brillo das armas, que tanto amei, prodúcenme repugnancia», anotou Jünger no seu diario, ao decatarse da exterminación progresiva dos xudeus.

A publicación en plena guerra dos seus diarios *Gärten und Straßen* (*Xardíns e estradas)* (1942) válelle a censura por parte do réxime. En 1942 foi enviado á fronte rusa, e en 1944, tras o errado atentado contra Hitler (a quen nos seus escritos chamaba *Kniebolo*), no que participou, dimitiu do seu posto no exército. Para entón xa comezou a circular de forma clandestina *Der Friede (A paz)*, que se publicará inicialmente en 1946 fóra de Alemaña, xa que inicialmente tamén o goberno militar británico da zona ocupada lle prohibe publicar.

Os seus libros foron prohibidos até 1949 (*a* pesar do cal, como dixemos, conseguiría publicar *Der Friede* (*A paz*) en 1946 en Ámsterdam, en 1947 *Atlantische Fahrt* (*Viaxe atlántica*) e un ano máis tarde *Aus der goldenen Muschel* (*A cuncha de ouro*). A prohibición das súas publicacións en 1949 xorde por mor de negarse Jünger a cumprimentar un formulario sobre a desnazificación na zona de ocupación británica. Esta prohibición levouno a se mudar a Ravensburg, na zona de ocupación francesa.

## Obra literaria 
### *A emboscadura* 
Antonio Escohotado, un dos primeiros pensadores españois en divulgar a obra de Jünger, describiu "A emboscadura" nunha recensión dispoñible (baixo dominio público) na súa web que citamos a continuación: "Atafegados pola derrota e a miseria, non menos que pola súa responsabilidade no Holocausto, os alemáns inauguraban unha democracia moi vixiada, escindidos en irmáns irreconciliables por esixencias da guerra fría. E nese clima -de terror, confusión, vergonza e baño propagandístico- Jünger redacta un maxestoso himno á dignidade humana: *Der Waldgang* (*O paseo polo bosque*) (1951). Desde os antípodas do ánimo patético e o vitimismo, lembra que o tema da nosa vida segue sendo resistir á opresión, sexan cal sexan as súas formas, e que de manter dita resistencia derívanse innumerables alegrías e cumprimentos. Dita resposta recae agora sobre unha figura que Jünger bautiza como o Emboscado, cuxa esencia é “a persoa singular soberana".

*O auténtico problema é que unha maioría non quere a liberdade e aínda lle ten medo. Para chegar a ser libre hai que ser libre, pois a liberdade é existencia, concordancia consciente coa existencia, e é o pracer, sentido como destino, de facela realidade. (Der Waldgang).*

Esta obra expón que a libre acción é o único poder que vence ao medo, aínda que só alí onde ademais de resistencia ao suborno ou á coacción é tamén “pracer”, goce de si mesma. *A emboscadura* examina diversas estratexias de guerrilla para oporse ao intolerable -aliado primario do medo-, chamándoo “crueldade” ou violencia gratuíta.  Estas premisas son unha declaración de guerra ao gregarismo e á propaganda, por non dicir que unha declaración de guerra á autoridade coactiva en xeral. Pero resistir vén de que os emboscados se vacinaron contra o nihilismo –ao expulsar dos seus peitos o resentimento ante a necesidade de morrer-, e grazas a iso topan con fontes de vida que ofrecen “mananciais de abundancia, de poder cósmico”. Fora cal fora a súa sorte particular, “son conscientes da inatacable profundidade [...] e a plenitude do mundo”. Iso infunde neles ánimos de benevolencia, como infunde o amor dos pais propia estima nos fillos. As liñas finais do libro, que resumen a paisaxe deparada polo bosque, din así: “O agrisado, o poeirento, adhírense unicamente á superficie. Quen cava máis fondo alcanza en calquera deserto o estrato onde se acha o manancial. E coas augas sobe á superficie unha fecundidade nova”. (*Goce e esixencias da liberdade*, 2003)

### Outras obras 
Desde que nos anos 50 establecese amizade con Albert Hofmann, o creador do LSD, varios dos libros de Jünger versaron de forma directa ou indirecta sobre a experiencia psicodélica.

En 1952, despois da súa primeira experiencia co LSD, escribe *Besuch auf Godenholm* (*Visita a Godenholm*), cuxa publicación coincidiu coa aparición de *The doors of perception* (*As portas da percepción*), de Aldous Huxley. Tamén hai referencias na súa novela *Heliopolis* (1949).

O seu outro gran libro sobre o tema das drogas é *Annäherungen.* *Drogen und Rausch* (*Achegamentos.* *Drogas e ebriedad*), de 1970. Esta obra, na que o autor acuñou o termo *psiconautas* ('navegantes da psique'), expón as numerosas experiencias de Jünger con varios tipos de substancias psicoactivas, tanto enteoxénicas como estimulantes ou opiáceos. En 1959 outórganlle a Cruz do Mérito Federal, xunto ao pintor Otto Dix.

Cara a 1977 escribe outra das súas obras máis coñecidas, *Eumeswil*, onde sobresae a figura do «anarca», personaxe preconfigurado por Albert Camus no seu libro ''L'homme révolté* (*O home rebelde*, 1951). A substancia do anarca é a creación, a do anarquista é a destrución. Así, di Jünger: "O anarca non é o antagonista do monarca senón o seu polo contrario, algo ao que o poder do monarca non chega... Non é o adversario senón a súa correspondencia". "O paso máis rudimentario cara á liberdade é liberarse de toda servidume (crenza) política". "O monarca quere dominar a moitos, o anarca só a si mesmo".

Un dos seus últimos textos sería *Die Schere* (*A tesoira''), publicado en 1989, cando Jünger contaba con 95 anos de idade. De gran valor histórico e literario son os seus diarios da segunda guerra mundial (Radiacións). Na actualidade, a súa obra está considerada como unha das maiores contribucións á literatura en lingua alemá no século XX.

Morreu o 17 de febreiro de 1998, a dúas semanas de cumprir 103 anos de idade.

### Enumeración da súa obra escrita