Tartaruga verde

A **tartaruga verde** ou **tartaruga mariña verde** (***Chelonia mydas***) é unha tartaruga mariña de gran tamaño da familia Cheloniidae, e única especie do xénero ***Chelonia***. Vive nos mares tropicais e subtropicais de todo o mundo, e ten dúas poboacións distintas no Atlántico e Indo-Pacífico. polo que é ilegal capturala, facerlle dano ou matala. Ademais, moitos países teñen leis que protexen as áreas de cría. Porén, as tortugas están aínda en perigo debido ás actividades humanas. Nalgúns países as tartarugas e os seus ovos son capturados como alimento. A polución dana indirectamente ás poboacións de tartarugas. Moitas tartarugas quedan atrapadas en redes de pesca. Ademais, o desenvolvemento urbanístico a miúdo causa perda de hábitats ao destruír ou alterar as praias onde aniñan.

## Taxonomía 
A tartaruga verde é un membro da tribo Chelonini. Un estudo de 1993 esclareceu o status do xénero *Chelonia* con respecto a outras trartarugas mariñas. As tartarugas carnívoras *Eretmochelys*, *Caretta* e *Lepidochelys* foron asignadas á tribo Carettini. As herbívoras *Chelonia* manteñen o seu status como xénero, mentres que *Natator* foi quitada do xénero onde antes estaba.

A especie *Chelonia mydas* foi orixinalmente descrita por Linné en 1758 co nome *Testudo mydas*. En 1868, Marie Firmin Bocourt denominou unha determinada especie de tartaruga mariña ***Chelonia agassizii***. Esta suposta "especie" foi denominada "tartaruga mariña negra". Pero posteriormente determinouse que a tartaruga mariña negra de Bocourt non era xeneticamente distinta de *C. mydas*, e, por tanto, taxonomicamente non se considera unha especie separada. Estas dúas "especies" foron entón unificadas en *Chelonia mydas* e as súas poboacións foron consideradas subespecies cos nomes: *C. mydas mydas* (a poboación descrita orixinalmente) e *C. mydas agassizi* (a poboación do Pacífico coñecida como tartaruga verde das Galápagos). Con todo, determinouse despois que esta subdivisión era inválida e que todos os membros da especie debían designarse *Chelonia mydas* (sen distinguir subespecies).

Ficheiro:Green turtle swimming over coral reefs in Kona.jpg|Tartaruga verde nadando nun arrecife en Hawai.
Ficheiro:Young Honu-Kahala.png|*C. mydas* inmadura en Hawai.
Ficheiro:Karettschildkroete 01.jpg|Tartarugas verdes nadando nun arrecife de coral de México.
Ficheiro:Green Sea Turtles, Chelonia mydas is getting back to the ocean leaving a track.jpg|Tartarugas verdes dirixíndose ao océano en Hawai.
Ficheiro:Green sea turtle near Marsa Alam.JPG|Tartaruga verde en Exipto.
Ficheiro:Green sea turtle portrait.JPG|Tartaruga verde en Exipto.
Ficheiro:Total internal reflection of Chelonia mydas .jpg|Tartaruga verde nadando preto da superficie.

## Dieta 
As tartarugas verdes adultas comen principalmente plantas mariñas e algas como o quelpo e outras, mentres que os xuvenís teñen unha dieta máis carnívora.

## Descrición 
miniatura|Debuxo do espaldar e do plastrón da coiraza ou *cuncha*, no que se ven as placas vertebral, costal, marxinal, e supracaudal e intergular, gular, peitoral, abdominal, umeral, femoral, anal, axilar (anterior inframarxinal) e inguinal (posterior inframarxinal)
miniatura|dereita|Cabeza mostrando as escamas córneas: **Frontoparietal****Frontal** **Supraocular** **Prefrontal** **Postocular**
A súa aparencia é a dunha típica tartaruga mariña. *C. mydas* ten un corpo aplanado dorsoventralmente, unha cabeza bicuda e un pescozo curto, e brazos convertidos en aletas adaptadas á natación. As tartarugas verdes adultas crecen ata os 1,5 m de lonxitude. O peso medio dos individuos maduros é de entre 68 e 190&nbsp;kg e a lonxitude media da coiraza é de 78 a 112&nbsp;cm. Espécimes excepcionais poden pesar 315&nbsp;kg ou máis, e o maior peso rexistrado foi de 395&nbsp;kg e unha lonxitude da coiraza de 153&nbsp;cm.

Anatomicamente hai unhas poucas características que distinguen a tartaruga verde dos outros membros da súa familia. A diferenza de *Eretmochelys*, o fociño da tartaruga verde é moi curto e o seu peteiro non forma gancho. A vaíña que cobre a súa mandúbula superior posúe beiras denticuladas, mentres que a súa mandíbula inferior é máis forte, aserrada, e con denticulación mellor definida. A superficie dorsal da cabeza da tartaruga ten un só par de escamas prefrontais. O espaldar da súa coiraza está composto de cinco escudos centrais flanqueados por catro pares de escudos laterais. Pola parte inferior, ten catro pares de escudos inframarxinais que cobren a área entre o plastrón e o espaldar. As patas dianteiras das *C. mydas* maduras teñen só unha única uña (a diferenza das dúas de *Eretmochelys*), aínda que ás veces hai unha segunda uña prominente nos espécimes novos.

O espaldar da tartaruga ten varios padróns de coloración que cambian co tempo. Os individuos que acaban de eclosionar, igual que ocorre con outras tartarugas mariñas, teñen principalmente espaldares negros e plastróns de cor clara. Os espaldares dos xuvenís cambian a castaño escuro ou oliva, mentres que os dos adultos maduros son ou completamente castañas, con manchas ou de aspecto marmóreo con radios variegados. Por debaixo, o plastrón ten tons amarelos. As patas de *C. mydas* son escuras con liñas amarelas, e xeralmente están marcadas cunha gran mancha escura no centro de cada membro.

## Distribución 
A área de distribución da tartaruga verde esténdese a todas as rexións oceánicas tropicais e subtropicais do mundo. Tamén pode verse nas costas galegas. Hai dúas subpoboacións principais, a do Atlántico e a indopacífica. Cada subpoboación é distinta xeneticamente, e ten os seus propios territorios para aniñar e alimentarse dentro da súa área de distribución. Unha das rexións máis importantes é Tortuguero en Costa Rica. De feito, a maioría das *C. mydas* da rexión caribeña son naturais dunhas poucas praias de Tortuguero. Nos Estados Unidos hai áreas de aniñación menos importantes en Xeorxia, Carolina do Norte, Carolina do Sur, e a costa leste de Florida, especialmente Hutchinson Island. Localizacións notables en Suramérica son praias apartadas de Suriname e da Güiana Francesa. No Atlántico Sur, unha área importante é a illa de Ascensión,

A diferenza da distribución esporádica dos sitios de aniñación, as áreas de alimentación son moito máis amplas e distribuídas por toda a rexión atlántica.

### Subpoboación indo-pacífica 
esquerda|miniatura|Tartaruga verde que vai á superficie a respirar en Hawai.
No Pacífico, a súa área de distribución leste vai polo norte desde as costas do sur de Alasca ata polo sur as costas de Chile. No oeste do Pacífico vai polo norte desde o Xapón e costas do sur de Rusia, ata polo sur a parte norte de Nova Zelandia e algunhas illas no sur de Tasmania. Estas tartarugas poden encontrarse tamén por todo o océano Índico.

As áreas de alimentación importantes están espalladas por toda a rexión pacífica, incluíndo México, Hawai, e o Pacífico Sur, xunto coas costas do norte de Australia, e Sueste asiático. No océano Índico as colonias de aniñación inclúen a India, Paquistán e outros países costeiros. Nas costas do leste de África hai algunhas áreas de aniñación, incluídas as illas próximas a Madagascar. As tartarugas verdes que pertencen á subpoboación hawaiana aniñan nos Bancos da Fragata Francesa, que están protexidos e situados a uns 800&nbsp;km das Illas Hawai. En Filipinas aniñan nas Illas das Tartarugas, xunto coas tartarugas carei. Indonesia ten algunhas praias de aniñación, unha na Reserva Nacional Meru Betiri no leste de Xava. O mar do Coral ten áreas de aniñación de importancia mundial. O arrecife da Gran Barreira Australiana ten dúas poboacións xeneticamente distintas; unha ao norte e outra ao sur. Neste grande arrecife hai 20 localizacións de aniñación, que son pequenas illas e illotes, das cales a máis importante é Raine Island.
Os sitios importantes de aniñación abundan a ambos os lados do mar de Arabia, como Ash Sharqiyah en Omán, e ao longo da costa de Karachi, Paquistán (onde nalgunhas praias aniña xunto coa tartaruga carei e a *Lepidochelys olivacea*) e de Sindh e Beluchistán e na illa paquistaní de Astola (a 25&nbsp;km do continente).

## Ecoloxía e comportamento 
miniatura|esquerda|Tartaruga verde nadando cara á superficie.
Moito do que se sabe da ecoloxía das tartarugas mariñas procede dos estudos sobre a tartaruga verde, que é a máis estudada. A ecoloxía de *C. mydas* cambia drasticamente con cada estadio da súa vida. As tartaruguiñas que saen dos ovos son carnívoras, e peláxicas, e forman parte do mininecto do mar aberto. Ao contrario, os xuvenís inmaturos e os adultos atópanse xeralmente en campos de plantas mariñas de pouco fondo costeiros e son herbívoras.

### Hábitat 
miniatura|esquerda|Tartaruga verde alimentándose de plantas mariñas.
As tartarugas verdes móvense entre tres tipos de hábitats dependendo do estadio do seu ciclo vital no que se encontren. Poñen os ovos en praias. As tartarugas mariñas gastan a maioría do seu tempo en augas costeiras de pouco fondo con pradeiras vizosas de plantas mariñas. Os adultos frecuentan as baías e lagoas costeiras e bancos de area con moita vexetación. A miúdo migran xeracións enteiras entre un par de áreas de alimentación e as de aniñación. Estas tartarugas novas raramente se ven, xa que nadan a bastante profundidade, en augas peláxicas.
As tartarugas verdes normalmente nadan a unha velocidade de 2,5 a 3&nbsp;km/h.

### Predadores 
Só os seres humanos e os tiburóns grandes se alimentan de *C. mydas* adultos. Por exemplo, o tiburón tigre (*Galeocerdo cuvier*) captura os adultos en augas hawaianas. Os xuvenís e os que acaban de eclosionar teñen máis depredadores, entre os que están cangrexos, pequenos mamíferos mariños e aves, como as limícolas.

### Ciclo vital 
miniatura|dereita|Tartaruga que acaba de eclosionar na man dun home.
As tartarugas verdes migran ao longo de grandes distancias desde as súas áreas de alimentación ata as de aniñación; algunhas nadan máis de 2600&nbsp;km para chegar ás zonas de desove. As tartarugas maduras a miúdo tornan exactamente á mesma praia na que naceron. As femias xeralmente aparéanse cada dous a catro anos. Os machos, visitan as áreas de reprodución cada ano para intentar aparearse. A temporada de apareamento varía segundo as poboacións. Para a maioría das *C. mydas* do Caribe, a temporada de apareamento é desde xuño a setembro. Despois de aparearse na auga, a femia diríxese á praia e ascende ata máis alá do límite da marea alta, onde cava un burato coas súas aletas traseiras e deposita nel os ovos. Nas tartarugas mariñas o tamaño da posta depende da idade da femia e da especie, e varía entre 100 e 200 ovos. Despois, a femia cobre o niño con area e volve ao mar.

Como exemplo, cada ano na Illa da Ascensión no Atlántico Sur, as femias de *C. mydas* cavan de 6.000 a 25.000 niños. Estas están entre as tartarugas verdes de maior tamaño do mundo; moitas de máis dun metro de lonxitude e dun peso de ata 300&nbsp;kg.

### Respiración e sono 
As tartarugas pasan case toda a súa vida mergulladas, pero deben respirar aire para obter o oxíxeno que precisan para a súa vigorosa actividade. Cunha soa exhalación explosiva e unha rápida inhalación, as tartarugas mariñas poden substituír rapidamente o aire dos seus pulmóns. Os seus pulmóns permiten un rápido intercambio de oxíxeno e impiden que os gases queden atrapados durante as inmersións profundas. O sangue das tartarugas mariñas poden ceder o oxíxeno eficientemente aos tecidos do seu corpo mesmo ás presións que hai durante as súas inmersións. Durante a actividade de rotina, as tartarugas mariñas verde e a común (*Caretta caretta*) mergúllanse durante tempos que van de 4 horas a só cinco minutos, e van á superficie a respirar durante só de 1 a 3 segundos.

As tartarugas poden descansar ou durmir baixo a auga durante varias horas seguidas, pero o tempo en que permanecen mergulladas normalmente é moito menor cando nadan ou escapan dos predadores. A capacidade de aguantar sen respirar depende da actividade e do estrés, o que explica por que os arrastreiros e outros pesqueiros capturen moitas veces tartarugas que chegan ao barco afogadas.

## Importancia para os humanos 
[miniatura|esquerda|Tartarugas verdes capturadas nun peirao de [Key West, Florida|Key West, Florida.]]
[miniatura|A tartaruga verde coroa o escudo das [Illas Caimán.]]
Historicamente, a pel das tartarugas era curtida para fabricar bolsos de man, especialmente en Hawai. A carne, graxa e cartilaxes das tartarugas mariñas, especialmente as desta especie, búscanse como ingredientes para facer a sopa de tartaruga, un prato que foi popular en Norteamérica no século XIX. Balí importou tartarugas mariñas desde a década de 1950, xa que as súas poboacións de tartarugas quedaron decimadas. En Balí recóllense e véndense ovos de tartaruga.

Nalgúns lugares creáronse granxas comerciais de tartarugas, como as granxas de tartarugas das illas Caimán no Caribe, que antes as criaban para comercializar a carne, aceite (obtido da graxa), coiraza e pel. A granxa iniciouse en gran parte con ovos que estaban "condenados" á destrución porque foran recollidos de niños ameazados pola erosión, inundacións, ou estaban en solos quimicamente hostís. As granxas chegaron a criar unhas 100.000 tartarugas. Cando os mercados internacionais foron pechados polas regulacións que non permitían a exportación internacional de produtos de tartaruga criados en granxas, a granxa pasou a ser esencialmente unha atracción turística na que se criaban 11.000 tartarugas.

As tartarugas son unha parte integral da historia e cultura das illas Caimán. Cando as illas foron descubertas por Cristovo Colón en 1503, el nomeounas "Las Tortugas" debido á abundancia nas súas augas de tartarugas mariñas. Moitos dos primeiros visitantes viñan ás illas Caimán para capturaren as tartarugas como fonte de carne fresca durante as súas longas viaxes marítimas. A tartaruga verde é un símbolo nacional que forma parte do escudo de armas das Illas Caimán, que tamén forma parte da bandeira das illas Caimán. Nos billetes de banco do paìs aparece tamén a tartaruga. Un debuxo dunha tartaruga estilizada, chamada "Sir Turtle" é a mascota das liñas aéreas Cayman Airways.

Nos campos de lava Pu'u Loa da illa grande de Hawai hai un ki' pohaku (petróglifo) representando unha tartaruga. A tartaruga verde (chamada honu en Hawai) sempre tivo un especial significado para os hawaianos e este petróglifo data de cando as illas empezaron a ser poboadas. A tartaruga simboliza un navegante que sempre encontra o seu camiño a casa, como fan as tartarugas que nadan ás veces miles de quilómetros para poñer os seus ovos nas mesmas praias onde naceran. Aínda que hai varios mitos ao respecto, algunhas lendas hawaianas relatan que o honu foi o primeiro que guiou aos polinesios ata as illas Hawai. Os hawaianos reverencian á tartaruga e á lenda de Kailua, unha tartaruga que podía tomar a forma dunha moza. Cando adoptaba forma humana, observaba aos nenos xogando na praia de Punalu'u.

## Conservación 
miniatura|esquerda|Tartaruga verde nun acuario público.

Nas últimas décadas as tartarugas mariñas pasaron de ser explotadas sen restricións a unha protección global, na que os distitnos países proporcionan protección legal adicional, aínda que seguen tendo que afrontar grandes ameazas.

### Ameazas 
As actividades humanas supoñen ameazas tanto intencionadas coma non para a supervivencia da especie. Entre as ameazas intencionadas están a caza legal ou furtiva, e a recollida de ovos. Máis perigosas son as ameazas non intencionadas, como golpes contra embarcacións, redes de pesca que carecen de dispositivos para excluír tartarugas, a polución e a destrución do hábitat. A contaminación química pode orixinar tumores; as verteduras dos portos cerca dos lugares de aniñación poden crearlles diversos trastornos; e a polución lixeira pode desorientar ás crías. A perda de hábitats xeralmente ocorre debido ao desenvolvemento humano nas áreas de aniñación. As construcións na liña de praia, a "recuperación" de terras ou gañar terreo ao mar e o incremento do turismo son exemplos dese desenvolvemento. Debido a todas estas amezazas, moitas poboacións están en estado vulnerable.
[miniatura|dereita|Unha tartaruga verde cazada furtivamente en [Costa Rica.]]
As áreas de alimentación das tartarugas verdes do Pacífico coñécense pouco e a maioría non se coñecen en absoluto. Estas áreas de alimentación están situadas probablemente ao longo da costa de Baixa California (México) e no sur de California (EUA), e nelas as tartarugas teñen o risco de converterse nunha captura accidental dos pescadores costeiros. O principal factor de mortalidade para estas tartarugas son os arrastreiros que pescan camaróns de México, nos cales moitas destas capturas de tartarugas non son rexistradas. Nas edicións de 1986, 1988, 1990, 1994, e a edición de referencia de 1996 da Lista vermella da IUCN, seguía incluíndose a especie.

En 2001, Nicholas Mrosovsky fixo unha petición para que se retirase da lista a especie, argumentando que algunhas poboacións de tartaruga verde eran grandes, estables e nalgúns casos estaban en aumento. Daquela, as especie estaba na lista clasificada baixo o estrito criterio EN A1abd. O Subcomité de Peticións e Estándares da IUCN tiña a norma de que os recontos visuais de femias aniñando non podían considerarse "observación directa" e así mantiveron á tartaruga no status de en perigo.

En 2004, o IUCN reclasificou *C. mydas* como "en perigo" baixo o criterio EN A2bd, que establece esencialmente que as poboacións silvestres están en alto risco de extinción debido a varios factores. Estes factores inclúen unha probable redución da poboación de máis do 50% con respecto á década anterior como se estimaba polos índices de abundancia e polas proxeccións dos niveis de explotación.

En 2007, *C. mydas* foi incluída no Apéndice I da lista da Convención sobre o Comercio Internacional en Especies en Perigo (CITES) como membro da familia Cheloniidae. A especie estaba na lista orixinalmente no Apéndice II en 1975. A familia enteira pasouse ao Apéndice I en 1977, coa excepción da poboación australiana de *C. mydas*. En 1981, a poboación australiana uniuse ás demais. Isto significa que é ilegal importar, exportar, matar, capturar ou acosar as tartarugas verdes.

A poboación mediterránea está na lista como en perigo crítico.

O ecotourismo é unha iniciativa emprendida en Sabah, Malaisia. Alí, a illa de Pulau Selingan alberga unha instalación para protexer a eclosión dos ovos. Os empregados colocan parte dos ovos depositados polas tartarugas cada noite na instalación para protexelos dos depredadores. A incubación dura uns 60 días. Cando os ovos eclosionan, os turistas axudan á liberación das tartaruguiñas no mar.
Nos Estados Unidos, o Servizo de Caza e Pesca dos Estados Unidos e o Servizo Nacional de Pesca Mariña clasifica a *C. mydas* como especie ameazada baixo a Lei de Especies en Perigo, o que fai que sexa un delito federal que unha persoa non autorizada se acerque a uns 3 metros, moleste, capture ou mate unha destas tartarugas. Debido a esta lei, a subpoboación hawaiana experimentou un significativo aumento e é agora o foco do ecoturismo e converteuse nunha especie de mascota do estado. Os estudantes da Academia Preparatoria de Hawaii na illa Grande de Hawai levan etiquetado miles de espécimes desde inicios da década de 1990. A rama paquistaní do World Wide Fund for Nature leva a cabo proxectos para asegurar a eclosión das tartarugas desde a década de 1980, pero aínda así a poboación continuou declinando. O grupo naturalista uruguaio Karumbé (tartaruga en guaraní) monitorizou as áreas de alimentación e de desenvolvemento dos individuos xuvenís da especie no Uruguai desde 1999.

A Granxa de Tartarugas de Caimán está localizada na illa de Gran Caimán no Caribe e é a primeira granxa que obtivo unha segunda xeración de tartarugas verdes que se aparearon, puxeron ovos, eclosionaron e criaron en catividade. Desde aos seus comezos en 1968, a granxa liberou unhas 31.000 tartarugas na natureza, As tartrugas que se liberaron cando eclosionaron ou como individuos dun ano marcados con "etiquetas vitais", empezan agora a retornar para aniñar na Gran Caimán como adultos. En 2012 a granxa liberou a primeira segunda xeración criada en catividade cun transpondedor para o rastrexo da posición ou PTT (tamén chamado etiqueta por satélite). Ademais, a granxa proporciona carne de tartaruga á poboación local para a cal a tartaruga foi parte da súa cociña tradicional desde hai séculos, o que reduce a captura furtiva de tartarugas no medio natural, o que axuda ao incremento observado da poboación de tartarugas detectadas nas augas que rodean a illa de Gran Caimán e o desove nas súas praias.

No Pacífico, as tartarugas verdes aniñan nos *motu* (illotes) da Área de Conservación de Funafuti no atol de Funafuti en Tuvalu.

## Notas 
* 
* 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Images and movies *(Chelonia mydas)*—ARKive
* US National Marine Fisheries Service green sea turtle page
* Floridian and Mexican populations—US Fish and Wildlife Service
* IUCN Red List entry
* Desktop wallpaper & fun green turtle facts
* Green Turtle video – Macaulay Library
* Baby green sea turtles - Open Water 859