Pompeio Trogo

**Cneo Pompeio Trogo** (en latín *Cnaeus Pompeius Trogus*) foi un historiador galo-romanizado do século -I, pertencente á tribo dos voconcios da Galia Narbonense. Trogo cobrou renome durante a época de Augusto e foi case contemporáneo de Tito Livio.
## Traxectoria 
miniatura|*Epitome historiarum Trogi Pompeii*, edición de 1477
O seu avó serviu baixo as ordes de Cneo Pompeio Magno na guerra en Hispania contra Quinto Sertorio. O nome de Pompeio veulle ao ser adoptado por Pompeio como agradecemento aos seus servizos. O seu pai serviu ás ordes de Xulio César como secretario e intérprete.

Ao parecer Trogo posuía coñecementos enciclopédicos. Seguindo o exemplo de Aristóteles e Teofrasto escribiu libros acerca da natureza, dos animais e as plantas. Parte da grande obra de Plinio o Vello, *Naturalis Historia* baseouse nos apuntamentos de Trogo.

### *Historiae Philippicae* 
A súa principal obra, chamada *Historiae Philippicae* (*Historias Filípicas*) está estruturada en corenta e catro libros, e chámase así en honra ao fundador do Imperio Macedonio, Filipo II, que é o tema central da narración. A obra fala das partes do mundo que foron conquistadas por Alexandre Magno e os seus sucesores. Trogo comeza o seu traballo falando do lendario Nino, fundador de Nínive e termina en 9. Xustino escribiu o *epítome* do traballo perdido de Trogo e unha serie de resumos dos seus libros. O último relato recolleito por Xustino fala da recuperación das aguias perdidas fronte aos partos (-20). A etnografía e xeografía características da obra do historiador, conferiron á mesma unha inxustificada reputación como obra universal, a pesar de que nunca foi tal a intención de Trogo. 

Trogo non menciona a historia de Roma ata que a República entrou en contacto con Antiga Grecia e Oriente. Os escritos do historiador están baseados nos traballos de diversos historiadores gregos da Antigüidade, como Teopompo, Éforo, Timeo ou Polibio. É probábel que Trogo non reunise a información procedente destes historiadores en por si, senón que xa esta fora compilada nun libro por algúns gregos (probabelmente Timáxenes de Alexandría).

A súa idea de como redactar a historia é máis pechada e menos retórica que a de Salustio e Livio, aos que acusa de pór en boca dos personaxes das súas historias discursos que eles mesmos escribiran. A súa grande obra perdeuse e só Xustino posuíu parte dela que cita na súa *epítome.* Parte da mesma foi citada por historiadores como Flavio Vopisco, Xerome de Estridón e Agostiño de Hipona. A pesar de estar na súa maioría perdida, a obra considérase como unha autoridade na historia antiga de Oriente.

Trogo tamén é autor dos chamados *Prólogos*, un sumario redactado con posterioridade ás *Historiae*.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Ballesteros Pastor, Luís, Pompeio Trogo, Justino e Mitrídates. *Comentario ao* Epítome das Historias Filípicas (37,1,6 - 38,8,1) (*Spudasmata* 154), Hildesheim-Zürich-Nova York, Georg Olms Verlag, 2013, .

### Ligazóns externas 
* Justinus, Epitome[1] (texto completo en latín, inglés, e francés)http://www.forumromanum.org/literature/justin/english/index.html
* Abreviación de Trogo por Xustino, en castelán, edición de 1542.
* Justinus, *Epitome* ("Prólogos") (en inglés) e Justinus, Epitome[2]: libros I a X.http://www.tertullian.org/fathers/justinus_03_books01to10.htm