open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pereion

O **pereion** é un tagma ou rexión do corpo dos crustáceos, que está formado polo conxunto de toracómeros (segmentos do tórax) libres, non fusionados coa cabeza.

## Etimoloxía 
*Pereion* é un termo do latín científico tirado do grego antigo περαιων *pereiôn*, "que atravesa", derivado de περαιόω *pereióō* "atravesar", "facer pasar".

## Estrutura 
[miniatura|Esquema do corpo dun [malacostráceo con todos os segmentos torácicos libres, de modo que o tórax e o pereion son equivalentes.|330px]]

Os metámeros ou segmentos que integran o pereion reciben o nome de pereionitos ou pereiómeros, e os seus apéndices denomínanse pereiópodos, isto é, "patas do pereion".

Os termos pereion e tórax son similares, pero poden non ser equivalentes en todos os casos porque os primeiros segmentos torácicos teñen tendencia a fusionarse coa cabeza, formando o cefalotórax; así, o termo pereion resérvase para o conxunto de segmentos libres.

Por exemplo, os malacostráceos teñen un tórax formado por 8 segmentos ou toracómeros, dos cales 0, 1, 2 ou 3 fusiónanse coa cabeza e os seus apéndices respectivos transfórmanse en maxilípedos (patas con funcións tróficas). Así, a pesar de que todos os malacostráceos teñen 8 segmentos torácicos, o seu pereion pode ter 8, 7, 6 ou 5 segmentos ou pereionitos.

## Notas
Carpo (mitoloxía)

**Carpo** (Καρπω), na mitoloxía grega, era unha das Horas. Estaba a cargo do outono, da maduración dos froitos e da colleita, así como de protexer o camiño ao Monte Olimpo e despexar as nubes que rodeaban a montaña cando ía alí algún dos deuses. Era axudante de Perséfone, Afrodita e Hera, e tamén se ten asociado adoito con Dioniso, Apolo e Pan.
Carpo (homónimos)

O termo **Carpo** pode referirse a:

***Carpo**, o conxunto dos ósos que costitúen o esqueleto do pulso;
***Carpo**, cuarto artello das patas dos crustáceos, terceiro dos que forman o endopodito;
***Carpo**, unha das Horas da mitoloxía grega;
***Carpo**, un satélite natural de Xúpiter;
***Carpo**, individuo do pobo dos Carpos, tribo dacia que habitaba nas abas orientais dos montes Cárpatos;
***Carpo de Antioquía**, un antigo matemático grego;
***Carpo de Beroia**, un dos setenta discípulos, citado no Novo Testamento en 2 Timoteo.
* Rafael Pozo Collado, coñecido artisticamente como **Carpo** (Vigo 1920), pintor galego.
* Alberto Policarpo Álvarez Sanmartín, coñecido como **Alberto Carpo** (León 1936 - A Coruña 2015), pintor galego.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Carpos**, pobo antigo que residiu nas partes orientais da actual Romanía na rexión histórica de Moldova.
Edie McClurg

**Edie McClurg**, nada o 23 de xullo de 1945 en Kansas City, Missouri, é unha actriz, humorista e cantante estadounidense. Participou con papeis secundarios en filmes como *Carrie* (1976), ''Ferris Bueller's Day Off* (1986) e *Elvira: Mistress of the Dark* (1988), e con pequenos papeis en *Cheech and Chong's Next Movie* (1980), *Mr. Mom* (1983) *Back to School* (1986), *Planes, Trains and Automobiles* (1987), *A River Runs Through It* (1992), *Asasinos natos* (1994), *Flubber* (1997) e *Air Bud: Spikes Back'' (2003). Tamén fixo traballos para televisión e como actriz de voz.

## Notas 
## Véxase tamén
Trofeo Memorial Quinocho 1996

A segunda edición do **Trofeo Memorial Quinocho** celebrouse en Vigo o 11 de agosto de 1996 a partido único. O campión foi o Celta de Vigo.
## Participantes
## Partido
## Notas
Shelley Duvall

**Shelley Alexis Duvall**, nada o 7 de xullo de 1949 en Houston, Texas, e finada en Blanco, Texas, o 11 de xullo de 2024, foi unha actriz, produtora, cantante, actriz de dobraxe e humorista estadounidense, principalmente coñecida polos seus traballos en filmes como *Brewster McCloud*, *Frankenweenie*, *Faerie Tale Theatre*, *Nashville*, *Popeye*, *The Shining*, *Thieves Like Us*, *Os heroes do tempo* ou *3 Women*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Igrexa apostólica armenia

A **Igrexa Apostólica Armenia** (en , tr. *"Hay Aṙak̕elakan Surp Yekeġetsi"*) é a igrexa nacional máis antiga do mundo. Armenia foi a primeira nación en adoptar o cristianismo como relixión oficial. Forma parte da comuñón das igrexas ortodoxas orientais. Armenia foi o primeiro país en adoptar o cristianismo como relixión oficial, no ano 301. A Igrexa sostén que a súa orixe está nos viaxes misionais dos apóstolos Bertomeu e Xudas Tadeu no século I, e o país é un dos centros do cristianismo primitivo.
## Estrutura 
A Igrexa apostólica armenia estrutúrase territorial e administrativamente en diferentes niveis. A continuación preséntase estruturada a organización:
#[Santa Sé ou Catolicado de Ēǰmiaçin tamén coñecido como o **catolicado de todos os armenios**:
##Patriarcado de Constantinopla.
##Patriarcado de Xerusalén.
##Dioceses en Armenia:
###Diocese de Ararat.
###Diocese de Aragaçotn.
###Diocese de Armavir.
###Diocese de Artʼik.
###Geġarkʼownikʼ.
###Diocese de Gowgarkʼ.
###Diocese de Kotaykʼ.
###Diocese de Masyacʼotn.
###Diocese de Širak.
###Diocese de Syownikʼ.
###Diocese de Tavowš. 
###Diocese de Vayocʼ Jor.
##Dioceses noutros países de Europa:
###Diocese de Alemaña.
###Diocese de Bulgaria.
###Diocese de Francia.
###Diocese de Gran Bretaña e Irlanda.
###Diocese de Grecia.
###Diocese de Krasnodar e o Cáucaso norte.
###Diocese de Nakhichevan e Rusia.
###Diocese dos Países Bálticos.
###Diocese de Romanía.
###Diocese de Suíza.
###Diocese de Ucraína.
###Diocese de Xeorxia.
##Dioceses en Asia:
###Diocese de Acerbaixán.
###Diocese de Arcʼax.
###Diocese de Atropatene.
###Diocese de Damasco.
###Diocese de Iraq.
###Diocese de Isfahán.
###Diocese de Teherán.
##Dioceses en África:
###Diocese de Exipto.
##Dioceses en América:
###Diocese da Arxentina.
###Diocese do Brasil.
###Diocese do Canadá.
###Diocese dos Estados Unidos occidentais.
###Diocese dos Estados Unidos orientais.
###Diocese do Uruguai.
##Dioceses en Oceanía:
###Diocese de Australia e Nova Zelandia.
#Santa Sé ou Catolicado de Cilicia:
##Prelatura de Aderbadagan.
##Prelatura de Alepo.
##Prelatura do Canadá.
##Prelatura de Chipre.
##Prelatura dos Emiratos Árabes Unidos e Qatar.
##Prelatura dos Estados Unidos occidentais.
##Prelatura dos Estados Unidos orientais.
##Prelatura de Grecia.
##Prelatura de Isfahán.
##Prelatura de Kuwait.
##Prelatura do Líbano.
##Prelatura de Teherán.

## Notas
Ray Walston

**Herman Raymond "Ray" Walston**, nado o 2 de novembro de 1914 en Nova Orleáns (Luisiana) e finado o 1 de xaneiro de 2001 en Beverly Hills (California), foi un actor, cantante e humorista estadounidense.

## Traxectoria 
É principalmente coñecido polo seu traballo na serie de televisión *My Favorite Martian* e en filmes como *South Pacific*, *Damn Yankees*, *O golpe*, *Fast Times at Ridgemont High*, *Of Mice and Men*, *Picket Fences* e *Popeye*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
A Casanova, Cela, Outeiro de Rei

**A Casanova** é un lugar da parroquia de Cela no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 6 habitantes (5 homes e 1 muller).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cela 
### Parroquias de Outeiro de Rei 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Outeiro de Rei
Carpo (artrópodos)

O **carpo**, tamén chamado **carpopodito**, é o nome que recibe o cuarto artello ou segmento das patas dos crustáceos, terceiro dos que forman o endopodito, situado entre o mero e o propodio.

## Notas
The Sword in the Stone (filme)

***The Sword in the Stone*** é un filme estadounidense dirixido por Wolfgang Reitherman que se estreou en 1963. É o décimo oitavo filme dos clásicos de Disney, e o primeiro filme estreado despois da morte de Walt Disney.

## Sinopse 
Relato da lenda do rei Artur de neno, o mago Merlín e a espada Excalibur.

## Personaxes 
* Rickie Sorensen, Richard Reitherman e Robert Reitherman como Arthur
* Karl Swenson como Merlín
* Junius Matthews como Archimedes
* Sebastian Cabot como Sir Heitor
* Norman Alden como Sir Kay
* Martha Wentworth como Madam Mim
* Alan Napier como Sir Pellinore
* Thurl Ravenscroft como Sir Bart
* James MacDonald como Lobo
* Ginny Tyler como Esquío
* Barbara Jo Allen como Scullery Maid

## Galardóns e nomeamentos 
*1963: Nomeada ó Oscar: Mellor banda sonora (Adaptada).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de filmes baseados na lenda artúrica
### Ligazóns externas 
*
*Ficha en AllMovie 
*Ficha en RottenTomatoes 
*Ficha en BoxOfficeMojo
Clemátide

**Clemátide** é o nome vulgar que reciben as diferentes especies do xénero: ***Clematis***, un xénero que posúe máis de 200 especies bravas e máis de 400 cultivares, na familia Ranunculaceae, composto na súa meirande parte por plantas rubideiras e lianas resistentes, con atractivas flores. Algunhas especies son arbustos, e outras herbáceas perennes.

## Descrición 
O xénero componse na súa maioría de plantas rubideiras vizosas e leñosas chamadas tecnicamente lianas. Os talos leñosos son bastante febles até acadaren varios anos de idade. (*klématis*) "planta que gabea" probabelmente a *Vinca*.

## Taxonomía 
En recentes clasificacións recoñécense unhas 297 especies de *Clematis*. Como era de agardar, porén, os taxonomistas modernos subdividen o xénero.

* *Magnus Johnson* divide *Clematis* en 19 seccións, algunhas con subseccións https://web.archive.org/web/20071109053851/http://personal.inet.fi/koti/lofgren/Clemnet/Link_sections.htm#MJo.
* *Christopher Grey-Wilson* divide o xénero en 9 subxéneros, varios con seccións e subseccións dentro deles https://web.archive.org/web/20071109053851/http://personal.inet.fi/koti/lofgren/Clemnet/Link_sections.htm#Gr-W. 
Varias das subdivisións son claramente consistentes entre diferentes clasificacións, por exemplo todos os subxéneros de *Grey-Wilson* úsaos *Johnson* coma seccións.

Subxéneros de Clematis segundo Grey-Wilson:
:*Clematis, Cheiropsis, Flammula, Archiclematis, Campanella, Atragene, Tubulosae, Pseudanemone, Viorna* 
Algúns destes foron previamente clasificados coma xéneros separados.

[miniatura|right|180px|Capítulo con sementes da [herba doncela (*Clematis vitalba*)]]

## Cultivo e usos 
Vexetan mellor coas raíces á sombra e a parte aérea a pleno sol. Polo xeral, non aturan os solos acedos (como os de Galiza), prefiren os calcarios e outros substratos básicos.

As clemátides foran chamadas de **pementeiras** polos pioneiros do Vello Oeste e utilizadas coma substituto da pementa para adubar a comida, xa que a verdadeira pementeira (*Piper nigrum*) era moi custosa e difícil de conseguir.

### Toxicidade 
Todo o xénero é esencialmente tóxico, contén aceites esenciais e compostos extremadamente irritantes para a pel e as membranas mucosas. Porén, a diferenza da pementeira ou as especies de *Capsicum* (pementos), estes compostos provocan o sangrado do tracto dixestivo se se inxire en grandes cantidades. Cando se podan cómpre empregar luvas.  Malia a súa toxicidade, os amerindios usábanas en pequenas cantidades coma tratamento contra as xaquecas e as desordes nerviosas. Tamén se consideraban efectivas contra as infeccións da pel.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Grey-Wilson, Christopher *Clematis: The Genus: A Comprehensive Guide for Gardeners, Horticulturists and Botanists* (Timber Press, 2000)
* Johnson, Magnus *The Genus Clematis* (Magnus Johnson Plantskola AB, 2001)
### Ligazóns externas 
* Clemátides de sementes (en inglés)
* *Clematis* na Web  (en inglés)
* *Clematis viorna* imaxes en bioimages.vanderbilt.edu (en inglés)
Cox

O topónimo **Cox** pode referirse a:

***Cox**, concello español da provincia de Alacant, Comunidade Valenciana;
***Cox**, comuna francesa do departamento de Alta Garona, no distrito de Tolosa, cantón de Cadours.

## Acrónimo
* **COX**. Encima ciclooxixenase.
***COX**. Encima citocromo c oxidase e a súa familia de xenes e proteínas.
Diocese apostólica armenia dos Estados Unidos Occidentais

A **diocese dos Estados Unidos Occidentais** é unha diocese da Igrexa Apostólica Armenia creada en 1927, baixo a autoridade da Santa Sé de Etchmiadzin. O seu primado actual é o arcebispo Hovnan Derderian.

## Territorio 
A diocese ten xurisdición sobre todos os fieis apostólicos armenios dos Estados Unidos Occidentais, incluíndo os estados de Hawai e Alasca. O seu territorio está dividido en 44 parroquias, co maior número delas no estado de California.

A sé episcopal está na cidade de Burbank (California) onde está a catedral de San León.
## Historia 
### Orixes e diocese de América 
Na segunda metade do século XIX moitos armenios emigraron aos Estados Unidos de América para realizar estudos superiores, e moitos deles quedaron no país. Esta inmigración aos Estados Unidos aumentou cos masacres que sufriron os armenios a comezos do século XX, no xenocidio armenio. En América, os armenios establecéronse principalmente na costa leste e en California.

Ao non ter templos propios, estes inmigrantes acudían principalmente a servizos protestantes, polo que se comezou a traballar para levar sacerdotes armenios aos Estados Unidos. En 1888 o patriarca de Constantinopla enviou ao primeiro sacerdote (Hovsep Sarajian, posteriormente bispo) ao leste do país, a Worcester, Massachusetts, e en 1891 foi consagrada a primeira igrexa armenia.

Inicialmente unha misión do patriarcado de Constantinopla, a sé foi elevada a diocese polo catholicos de Todos os Armenios Bautista I nunha encíclica do 2 de xullo de 1898, como *"diocese de América"*, con sé en Massachusetts.

### A diocese dos Estados Unidos Occidentais 
California era un centro de poboación armenia no outro extremo do país. A primeira igrexa armenia no Oeste foi consagrada en outubro de 1900 polo xa bispo Hovsep Sarajian.

O 28 de novembro de 1927 o catholicos Xurxo V aceptou a creación da *"diocese de California"*; o seu primeiro primado foi o bispo Karekin Khachadourian. No seu episcopado comezou a publicación do xornal oficial da diocese, *Paros*, en armenio e inglés.

Na década de 1950 varias parroquias pediron pasar a estar baixo xurisdición da Santa Sé de Cilicia no canto da de Etchmiadzin. En 1956 o catholicos de Cilicia Zareh I aceptou estender a súa autoridade sobre ditas parroquias, e en 1958 creou a prelatura de América do Norte; a día de hoxe as xurisdicións baixo Cilicia e Etchmiadzin seguen a estar separadas.

Inicialmente con sé en Fresno, mudou a súa localización aos Ánxeles e, posteriormente, a Burbank. Isto foi resultado dos esforzos do primado Vatche Hovsepian por asegurar as sedes das institucións diocesanas.

## Episcopoloxio 
*Karekin Khachadourian (26 de maio de 1928 - 1934)
*Mampre Calfayan (1942 - 1946)
*Shnork Kaloustian (1953 - 1956)
*Papken Varjabedian (1957 - 1962)
*Torkom Manoogian (1962 - 1966, elixido primado dos Estados Unidos Orientais)
*Yeghishe Simonian (1966 - 1970)
*Vatche Hovsepian (13 de marzo de 1971 - 2003, retirado)
*Hovnan Derderian (3 de maio de 2003 - actualidade)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web oficial
Entamoeba gingivalis

[miniatura|223x223px|*Entamoeba gingivalis* nunha mostra dun [biofilme dun paciente con enfermidade periodontal agresiva vista utilizando microscopio de contraste de fase a 1000 aumentos. Recoñécese pola súa densa parte central no medio da imaxe, formada por un punto central rodeado por un halo circular e por fagosomas máis grandes que están dentro do seu citoplasma de cor cincenta.]]

***Entamoeba gingivalis*** é un protista oportunista, que vive na boca humana e segundo algúns autores pode contribuír a causar enfermidades periodontais e abscesos pulmonares. Foi a primeira ameba que foi descrita no corpo humano.

Encóntrase na boca e vive nos biofilmes que se forman nas bolsas periodontais e preto da base dos dentes. *E. gingivalis* encóntrase no 95% das persoas que teñen periodontite pero só raramente nas persoas con enxivas sas. Non forma quistes, e a súa transmisión é directa dunha persoa a outra ao bicarse, ou compartir utensilios para comer ou beber. Só forman trofozoítos, que normalmente teñen un tamaño de 20 a 150 micrómetros de diámetro. *E. gingivalis* forma pseudópodos que usa para moverse rapidamente e para fagocitar. Na boca na periodontite fagocita os núcleos dos leucocitos neutrófilos polimorfonucleares (PMN) por un proceso chamado exonucleofaxia, o que favorece a enfermidade periodontal, ao liberaren os neutrófilos anucleados os seus encimas proteolíticos, que danan así os tecidos da enxiva. O núcleo esferoidal desta ameba mide entre 2 e 4 micrómetros de diámetro e ten un pequeno endosoma central. A ameba contén numerosos vacúolos alimenticios, nos que hai principalmente núcleos de neutrófilos, células sanguíneas e bacterias que foron fagocitados.

## Actividade 
miniatura|esquerda|Na parte superior da imaxe, *Entamoeba gingivalis* está sorbendo o núcleo dun leucocito. Na metade do proceso, empeza a envolver a súa presa polo medio, para dixerila mellor nun futuro fagosoma.
A principal actividade de *E. gingivalis* nos intersticios periodontais infectados, ademais de moverse, consite en alimentarse do núcleo dos leucocitos. A ameba penetra no citoplasma do leucocito para alcanzar o núcleo e literalmente succiónao por medio dunha presión negativa dos seus pseudópodos. Este alimento é englobado dentro da ameba nun vacúolo e gradualmente é dixerido no seu endoplasma. A fagocitose pode ás veces continuar ata fagocitar 20 núcleos de leucocitos polimorfonucleares seguidos. Esta actividade deixa o leucocito sen núcleo e incapaz de realizar a súa actividade de trampa extracelular de neutrófilos (NETS) ou a súa apoptose preprogramada, e fai que libere de forma incontrolada os encimas proteolíticos que contén nos tecidos que o rodean, causando danos. Por causa desta actividade nociva a bacteria considérase un patóxeno.

## Notas 
## Bibliografía 
Roberts L. e Janovy J. Foundations of Parasitology. The McGraw-Hill Companies. Nova York. 2005: 114-115
Gorga

O topónimo **Gorga** pode referirse a:

;Fóra de Galiza

;Na Comunidade Valenciana
***Gorga**, concello da provincia de Alacant.

;En Italia
***Gorga**, concello da provincia de Roma, rexión do Lacio.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Gorgua**, lugar da parroquia de San Pedro da Torre, no concello de Padrenda.
Heraldo Orensano

***Heraldo Orensano*** foi un periódico editado en Ourense entre 1929 e 1930.
## Historia e características 
Apareceu o 15 de abril de 1929. Semanario informativo que aparecía os luns fundado e dirixido por José Fernández Gallego. Entre os seus colaboradores figuraron Ramón Otero Pedrayo, Vicente Risco, Ricardo Outeiriño, Emilio Canda Adán, Xosé Ramón Fernández-Oxea, Noriega Varela, Leuter González Salgado, Emilio Amor Rolán, José Almoina e José Alonso Obregón (que asinaba co pseudónimo O Fidalgo de Monterrey). Cesou a súa publicación o 13 de outubro de 1930. Foi substituído por *Heraldo de Galicia*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Salgado, Rafael (23/5/2015). Ficha en Ourense no tempo *La Región* .
La aventura del tocador de señoras

***La aventura del tocador de señoras*** é unha novela de Eduardo Mendoza publicada en 2001. Continúa a trama iniciada en *El misterio de la cripta embrujada* e *El laberinto de las aceitunas*.

## Trama 
Como nas novelas anteriores, a acción comeza cando o protagonista da trama, o nome do cal non se chega a coñecer, abandona a residencia para enfermos mentais na que estivo pechado varias décadas. Desta vez a saída é definitiva, pois o terreo en que está edificado o centro vaise vender para construír vivendas.

O protagonista pide axuda á súa irmá Cándida. O seu marido Viriato ofrécelle traballar nun salón de peiteado. Logo dun tempo en que a súa vida se estabiliza, unha muller obrígao a roubar uns documentos. Cando chega á empresa na que ten que roubar, descobre que o presidente da mesma foi asasinado, sendo el o sospeitoso. Intenta demostrar a súa inocencia e atopar a persoa culpable.

A acción está ambientada en Barcelona a finais da década de 1990.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Archivo de Nessus* : recensión da novela por Xavier Riesco Riquelme.
Stuart Scott Bullock

**Stuart Scott Bullock**, nado o 7 de maio de 1956 en Santa Monica (California), é un actor de voz, humorista e cantante estadounidense.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Ted 2

***Ted 2*** é un filme estadounidense dirixido por Seth MacFarlane que se estreou no 2015.

## Personaxes 
* Mark Wahlberg como John Bennett
* Mila Kunis como Lori Collins
* Amanda Seyfried
* Jessica Barth como Tami-Lynn
* Patrick Warburton como Guy

### Voces 
* Seth MacFarlane como Ted
* Patrick Stewart como Narrador

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Mavilo Seguín Rodríguez

**Mavilo Seguín Rodríguez** foi un político galego.

## Traxectoria
Coa Segunda República e logo da repetición das eleccións municipais en maio, foi elixido alcalde de Baltar o 14 de xuño de 1931, cun goberno do que formaban parte Federico Araujo González como primeiro tenente de alcalde, Placer Valencia Lama segundo tenente de alcalde e Juan Vázquez Valencia síndico. Militante do Partido Republicano Radical, continuou no cargo até marzo de 1936. En 1939 era secretario do Xulgado Municipal.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
El Eco del Liceo

***El Eco del Liceo*** foi un periódico editado en Ourense entre 1870 e 1871.

## Historia e Características 
Subtitulado *Revista semanal de literatura y ciencias*, apareceu o 1 de abril de 1870. Publicado en principio cun fin cultural, dende o número 11 cambiou o subtítulo por *Revista de literatura, ciencias y política* e sostivo unha ideoloxía liberal, mantendo polémica con *La Nacionalidad*. A dirección corría a cargo da Xunta Directiva da Academia de Literatura e Ciencias do Liceo de Ourense, presidida por Juan Sieiro, que era o director real da revista. Entre os seus colaboradores figuraron Antonio Valcárcel Quiroga, Cesareo Fernández Losada, Arturo Soria, Juan Manuel Paz, Manuel Costa Pérez, Ramón Quesada, Alejandro Quereizaeta, Enrique Trompeta, M. M. Puga, Constancio López Corona e José García Mosquera. Tirábase na imprenta Moldes e despois na de Francisco Paz. Cesou a súa edición co número 26, o 2 de outubro de 1871.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
Concello de Bouzas

**Bouzas** foi un antigo concello de Galicia que funcionou como unidade administrativa entre 1836 e 1904.

## Xeografía
Comprendía as parroquias de Alcabre, Bouzas, Coia, Santo André de Comesaña, Coruxo, Matamá, Navia e Oia.

## Historia
Bouzas deixou de ser concello durante un breve lapso en 1868. En 1901 a Deputación de Pontevedra acordou segregar de Bouzas as parroquias de Coia e Matamá. Foi agregado ao concello de Vigo por Real Decreto de 5 de xaneiro de 1904. O seu último alcalde foi Severino Pinal Pernas.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
*
*
### Ligazóns externas
*Web sobre Bouzas
Oria

O topónimo **Oria** pode referirse a:

;Fóra de Galiza

;En Andalucía
***Oria**, concello da provincia de Almería.

;En Italia
***Oria**, concello da provincia de Brindisi, rexión de Puglia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Oría**, lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela;
***Auria de Pamplona**, raíña consorte do Reino de Pamplona.
65ª edición dos Óscar

A **65ª entrega dos premios Óscar** tivo lugar o día 29 de marzo de 1993 no Dorothy Chandler Pavillion dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Billy Cristal.

## Premios 
[miniatura|150px|[Clint Eastwood, mellor filme e mellor director]]
[miniatura|150px|[Al Pacino, mellor actor]]
[miniatura|150px|[Emma Thompson, mellor actriz]]
[miniatura|150px|[Gene Hackman, mellor actor secundario]]
[miniatura|150px|[Marisa Tomei, mellor actriz secundaria]]
[miniatura|150px|[Neil Jordan, mellor guión orixinal]]
[miniatura|150px|[Régis Wargnier, director do mellor filme en lingua non inglesa]]
[miniatura|150px|[Alan Menken, mellor banda sonora e mellor canción]]
[miniatura|150px|[Tom Woodruff Jr., mellores efectos visuais]]
Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en **grosas**.

### Oscar honorífico 
* Federico Fellini

### Jean Hersholt Humanitarian Award 
* Audrey Hepburn 
* Elizabeth Taylor

## Notas 
## Véxase tamén
64ª edición dos Óscar

A **64ª entrega dos premios Óscar** tivo lugar o día 30 de marzo de 1992 no Dorothy Chandler Pavillion dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Billy Cristal.

## Premios 
[miniatura|150px|[Jonathan Demme, mellor director]]
[miniatura|150px|[Anthony Hopkins, mellor actor]]
[miniatura|150px|[Jodie Foster, mellor actriz]]
[miniatura|150px|[Jack Palance, mellor actor secundario]]
[miniatura|150px|[Mercedes Ruehl, mellor actriz secundaria]]
[miniatura|150px|[Callie Khouri, mellor guión orixinal]]
[miniatura|150px|[Alan Menken, mellor banda sonora]]
[miniatura|150px|[Robert Richardson, mellor fotografía]]
[miniatura|150px|[Dennis Muren, mellores efectos visuais]]
Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en **grosas**.

### Oscar honorífico 
* Satyajit Ray

### Irving G. Thalberg Memorial Award 
* George Lucas

## Notas 
## Véxase tamén
Escudo da Coruña

[miniatura|Escudo da Coruña co libro sobre a Torre de Hércules no [Palacio de María Pita.]]
O **escudo da Coruña** consta dun campo de azur sobre o que aparece representada, de cor arxéntea, a Torre de Hércules. Baixo a mesma, dúas tibias cruzadas tamén de prata e unha caveira da mesma cor coroada de ouro. A Torre de Hércules está acompañada por sete cunchas de peregrino de ouro, tres a cada banda e unha no centro da punta.

O timbre, coroa real, forrada de goles, ou vermello, pechada, que é un círculo de ouro, engastallado de pedras preciosas, composto de oito floróns de follas de acanto, visíbeis cinco, interpoladas de perlas e de cada unha das súas follas saen cinco diademas sumados de perlas que converxen nun orbe azur, co semimeridiano e o ecuador de ouro, sumado de cruz de ouro.

A caveira e as canelas cruzadas que aparecen no escudo aluden ao relato mítico da fundación da cidade. Segundo a lenda, no lugar no que actualmente se atopa a cidade da Coruña, Hércules venceu e cortou a cabeza do seu inimigo, o rei Xerión, que chegara dende Troia. Hércules decidiu soterrar a testa e ergueu no lugar a primitiva torre como recoñecemento ao seu rival.

O escudo en pedra máis antigo que se coñece procede do Hospital do Bo Suceso e consérvase no Museo Arqueolóxico.

Nun manuscrito do século XVI aparece a torre arrodeada de oito cunchas e baixo ela a cabeza coroada de Xerión. Nun escudo atopado en 1929 na rúa Real que se conserva no palacio de María Pita substituíuse a cuncha superior por un cáliz e a cabeza aparece en vertical. A partir do século XVII en lugar da cabeza coroada aparece unha caveira á que se lle engadiron dúas tibias.

A partir de 1836 comezaron a empregarse selos nos que aparecía sobre a torre un libro que representaba a constitución de 1812. O libro desapareceu coa ditadura franquista.

## Outros escudos 
miniatura|dereita|115px|Escudo da provincia da Coruña.
### Escudo provincial 
Existe unha versión do escudo da Coruña, usado como escudo provincial, baseado no escudo do século XVI,

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Un notable escudo de la Coruña
Xerión

**Xerión** (ou Xeriones) (do grego antigo *Γηρυών*), na mitoloxía greco-romana, é o nome dun dos xigantes, fillo de Crisaor e de Calírroe, dotado de tres cabezas; era irmán de Equidna, monstro metade muller metade serpe, que xerou o can Ortro, que velaba polo gando de Xerión. O seu mito está ligado ao de Hércules, a quen coube, nun dos seus traballos, roubarlle os bois.

Xerión moraba en Eritía (a "vermella"), unha das míticas illas das Hespérides, situada no extremo occidental do mar Mediterráneo. Trátase probabelmente da Península Ibérica, próximo a Cádiz.

## Orixe do nome 
O nome Xerión deriva do verbo grego *γηρύειν* (*guerýein*), que significa *gritar*, *facer resoar*, posibelmente porque era un pastor ou porque talvez fose orixinalmente o nome do can que coidaba do rabaño. cuxa deformidade ía até os cadrís. Segundo Xoán R. Cuba, Xerión era o gardián das portas do inferno, nunha cidade que posuía no mar Ártabro, onde estaba a entrada ó outro mundo. Tiña un can, Ortro, de sete cabezas, que vixiaba a entrada.

## Hércules e os bois de Xerión 
O seu cobizado rabaño de bovinos vermellos era gardado polo pastor Euritión e polo can Ortro, preto do lugar no que pacía tamén o rabaño de Hades (Plutón), coidado por Menetes. Neste poema Estesícoro de certa forma procede a unha humanización do monstro Xerión, tomando de Homero a imaxe da morte dunha das súas cabezas co caer dun pétalo, quedando entre tanto as demais; tamén recorre á imaxe da súa nai Calírroe a lamentar a súa morte, tal como Hécuba fixera na Ilíada. Produciron obras neste sentido autores medievais, coma o Bispo de Xirona e Joan Margarit (1422-1484), en cuxa obra se procura lexitimar a resistencia de Xerión ao invasor grego, e incluso Rodrigo Ximénez de Rada, arcebispo de Toledo, entre outros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cuba, Xoán Ramiro e outros: *Dicionario dos seres míticos galegos*, Xerais, Vigo, 5ª ed. 2008, s. v. *Xerión*.

### Outros artigos 
* Bois de Xerión
San Cristóbal, Venezuela

**San Cristóbal** é a cidade capital do estado venezolano de Táchira nas proximidades de Colombia. Ten unha dinámica economía. En termos aproximados, conta cunha poboación na súa área metropolitana de 263.765 habitantes. A cidade conta tamén con varias universidades.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Alcaldía de San Cristóbal
José García Mosquera

**José García Mosquera**, nado en Castro de Escuadro (Maceda) o 17 de marzo de 1817 e finado en Ourense o 19 de novembro de 1868, foi un escritor, profesor e tradutor galego.

## Traxectoria 
miniatura|Placa na casa de Ourense onde viviu e morreu.
Estudou nos seminarios de Ourense, Santiago de Compostela e Salamanca. Instalado en Ourense, abriu un Colexio de Humanidades. Foi profesor nos institutos de Pontevedra e Cuenca e catedrático de Latín e Humanidades e de Retórica e Política no Instituto de Ourense. Fixo a tradución ao galego do "Beatus ille" de Horacio que publicou en *Revista Gallega*. Era poeta en galego, español e latín. Algúns dos seus poemas en castelán publicáronse postumamente en *El Heraldo Gallego*.

## Obras 
* *Poesías de José García Mosquera, catedrático de Retórica y Poética en el Instituto de Orense (1817-1868)*, recollidos por José Fernández Gallego, 1948.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Precursores
Torre de Alarma de Barciela

A **Torre de Alarma de Barciela**, **Torre de Alarma de Castrelo**, **Torre vella de Barciela** ou, simplemente, **Torre de Barciela** é unha construción do século XV situada no lugar da Barciela, parroquia de Santa Mariña de Castrelo do concello pontevedrés de Forcarei, na Comarca de Tabeirós - Terra de Montes.

## Descrición 
É unha torre de planta cuadrangular dividida en tres corpos cunha escaleira arredor polo exterior do acceso. No primeiro corpo hai unha fornalla de arco semicircular de grandes doelas; o segundo corpo parte dunha plataforma de chegada ás escaleiras onde se facían os sinais luminosos e forma unha especie de espadana con arco de medio punto situado xa no terceiro corpo, rematando un pequeno frontal con beiral e un pináculo na cima.

Foi declarada Ben de Interese Cultural co código (R.I.)-51-0008964-00000.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Boga Moscoso, R.. *Guía dos Castelos medievais de Galicia*. Edicións Xerais de Galicia, 2003. ISBN 84-9782-035-5
### Outros artigos 
* Lista de monumentos da provincia de Pontevedra
### Ligazóns externas 
* Parroquia de Santa Mariña de Castrelo na páxina do Concello de Forcarei
David Fincher

**David Andrew Leo Fincher**, nado en Denver (Colorado) o 28 de agosto de 1962 é un director de cinema estadounidense.

## Traxectoria 
Fincher comezou a realizar filmes aos oito anos, inspirado por *Butch Cassidy and the Sundance Kid* e máis adiante estudou no Berkeley Film Institute. O seu primeiro traballo no cinema foi en Korty Films e en 1983 foi contratado por Industrial Light & Magic, onde traballou en filmes como *O retorno do Jedi* e *Indiana Jones e o templo maldito*.

En 1984 abandonou ILM, pasando a dirixir publicidade e documentais, o mesmo tempo que comezou a dirixir videoclips.

Debutou na longametraxe con *Alien 3*, que non foi ben recibida, volvendo á publicidade e aos vídeos musicais. En 1995 dirixiu *Seven*, filme de grande éxito, tralo que seguiu dirixindo filmes de éxito comercial e crítico como *Zodiac*, *O curioso caso de Benjamin Button* ou *The Social Network*.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* David Fincher en MVDbase.com
* Senses of Cinema: Great Directors Critical Database
James Ivory

**James Francis Ivory**, nado en Berkeley (California) o 7 de xuño de 1928 é un director de cinema estadounidense. Durante moitos anos traballou co produtor Ismail Merchant e a guionista Ruth Prawer Jhabvala, os tres directores de Merchant Ivory Productions.

## Traxectoria 
Nado en California, pero criado en Oregón, Ivory asistiu á University of Oregon School of Architecture and Allied Arts, onde se graduou en belas artes en 1951. Estudou logo na University of Southern California School of Cinematic Arts, onde dirixiu a súa primeira curtametraxe e escribiu, produciu e fotografou *Venice: Theme and Variations*, documental de media hora presentado como tese. O filme foi considerado en 1957 por *The New York Times* como un dos dez mellores filmes non estreados comercialmente.

En 1959, nunha exhibición do seu documental *The Sword and the Flute* en Nova York coñeceu o produtor Ismail Merchant. Merchant e Ivory foron parella durante máis de corenta anos. A súa relación profesional e sentimental acabou en 2005 co pasamento de Merchant.

En maio de 1961, ambos os dous fundaron a produtora *Merchant Ivory Productions*. Con ela produciron case corenta filmes, a maioría deles coa novelista Ruth Prawer Jhabvala como guionista.

## Filmografía 
* *Four in the Morning* (1953) (Curtametraxe)
* *Venice: Theme and Variations* (1957) (Curtametraxe)
* *The Sword and the Flute* (1959) (Curtametraxe)
* *The Householder* (1963)
* *The Delhi Way* (1964) (Documental)
* *Shakespeare Wallah* (1965)
* *The Guru* (1969)
* *Bombay Talkie* (1970)
* *Adventures of a Brown Man in Search of Civilization* (1972) (Documental para a BBC)
* *Savages* (1973)
* *Autobiography of a Princess* (1975)
* *Festa salvaxe* (1975)
* ''Hullabaloo Over Georgie and Bonnie's Pictures* (1976)
* *Roseland* (1977)
* *The Europeans* (1979)
* *The Five Forty-Eight* (1979/TV)
* *Jane Austen in Manhattan* (1980)
* *Quarteto* (1981)
* *Heat and Dust* (1983)
* *The Bostonians* (1984)
* *Unha habitación con vistas* (1985)
* *Maurice* (1987)
* *Slaves of New York* (1989)
* *Mr. and Mrs. Bridge* (1990)
* *Howards End* (1992)
* *O que queda do día* (1993)
* *Jefferson in Paris* (1995)
* *Lumière and Company* (1995, episodio)
* *Surviving Picasso* (1996)
* *A Soldier's Daughter Never Cries* (1998)
* *The Golden Bowl* (2001)
* *Le Divorce* (2003)
* *The White Countess* (2005)
* *The City of Your Final Destination'' (2008)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* IMP Galería
* James Ivory en Screen Online
* Briografía en Merchant Ivory Productions
* Guía en University of Oregon
Escudo de Santiago de Compostela

O **escudo da cidade de Santiago de Compostela** atópase regulado na actualidade polo artigo 3º do Título 1º, da *Lei do 24 de xuño de 2002, do Estatuto de Capitalidade da cidade de Santiago de Compostela*, publicada no Boletín do Parlamento de Galicia número 150 da VI Lexislatura.

A súa descrición heráldica ou brasonamento é á seguir:

O escudo de Santiago de Compostela conta con dúas divisións verticais. Na heráldica, cando un brasón posúe este tipo de división recibe o nome de * partido *.

Na primeira partición, figuran as armas de Galicia, que foron as do antigo Reino de Galiza, e que se compoñen do emblema heráldico asociado á Eucaristía ou o santo graal: un cáliz de cor amarela ou dourada (brasonado *de ouro*) e unha hostia de cor branca (*de prata*). A Eucaristía atópase arrodeada (*acompañada*) de sete cruces da mesma cor, tres a cada banda e outra sobre eles, situada na parte superior do campo do escudo (*no centro do xefe*).

miniatura|right|135px|Escudo tradicionalmente atribuído a Santiago de Compostela, antes da súa regulación.

Na segunda división figuran os emblemas propios da cidade, a cor do campo (*esmalte heráldico*) é o utilizado nas armas galegas, azul (brasonado *de azur*). O elemento central é a urna do sepulcro do Apóstolo Santiago, representada sobre unha nube e situada so dunha estrela de oito puntas de cor amarela ou dourada. O sepulcro e maila estrela aluden á tradición medieval que narra o descubrimento dos restos do Apóstolo por un ermitán chamado Paio grazas a unhas luces nocturnas que ollou na fraga de Libredón.

No artigo que regula o escudo de Santiago de Compostela establécese que no timbre apareza representada unha coroa real aberta, como a que utilizaron os Reis Católicos. As coroas reais antigas ou abertas (sen diademas, orbe nin cruz) foron utilizadas até o século XVI mais o seu uso mantívose na heráldica de moitas poboacións e provincias españolas.

Tralo escudo (*acoeirada*) figura a Cruz de Santiago, o emblema máis coñecido asociado á figura do Apóstolo e un dos máis utilizados en Galicia.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Santiago de Compostela
* Cruz de Santiago
* Escudo de Galicia
Paio (ermitán)

[thumb|[Igrexa de San Fiz de Solovio, situada no lugar onde vivía Paio]]

**Paio** (en latín ***Pelagius***) foi un ermitán galego, que segundo a tradición popular polo ano 813 moraba nun lugar coñecido polo nome de Solovio, na fraga de Libredón, exactamente onde hoxe fica a igrexa de San Fiz de Solovio na cidade de Santiago de Compostela. Este ermitán ollou durante varias noites consecutivas unhas luminarias misteriosas sobre un outeiriño da foresta, coma se fose unha choiva de estrelas.

Paio, moi impresionado pola brillantez, decidiu presentarse perante o bispo Teodomiro (que daquela era bispo da sé de Iria Flavia, actual Padrón) para lle comunicar os feitos. O bispo reuniu un pequeno séquito e se dirixiu ao lugar onde puido contemplar el mesmo o fenómeno. Alí, no mesto bosque, foi onde atoparon un sepulcro de pedra no que repousaban tres corpos que serían identificados como o Apóstolo Santiago e os seus dous discípulos, Teodoro e Atanasio. Téñase en conta que estes feitos ocorrían oito séculos após a morte de Santiago o Maior.

O bispo recoñeceu este feito coma un milagre e informou ao rei Afonso II de Galiza; o rei ordenou a construción dunha capela no lugar, que se converteu gradualmente nun importante lugar de peregrinación. Esta capela foi seguida por unha primeira igrexa o ano 829 e posteriormente por unha igrexa prerrománica en 899, construída por orde do rei Afonso III de Galiza e finalmente iniciouse en 1075 baixo o reinado de Afonso VI a construción da Catedral de Santiago de Compostela.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Libredón
* Camiño de Santiago
* Catedral de Santiago de Compostela
### Ligazóns externas 
* 
* Igrexa de San Fiz
A Laxe, Aspai, Outeiro de Rei

**A Laxe** é un lugar da parroquia de Aspai no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Aspai 
### Parroquias de Outeiro de Rei 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Outeiro de Rei
Concello de Serantes

**Serantes** foi un antigo concello de Galicia que funcionou como unidade administrativa entre 1835 e 1940 e que foi anexionado ao concello de Ferrol.

## Xeografía 
O concello abranguía a totalidade das parroquias rurais de Ferrol, máis algunha outra que no presente forma parte do tecido urbano da cidade (especialmente, as de Santa Mariña do Vilar, San Xoán de Filgueira e Santa María de Caranza, que hoxe son barrios urbanos ferroláns).

## Historia 
O 21 de xaneiro de 1940 foi anexionado polo concello de Ferrol.
## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Paul L. Smith

**Paul Lawrence Smith**, nado o 24 de xuño de 1936 en Everett, Massachusetts, e finado o 25 de abril de 2012 en Ra'anana, Israel, foi un actor, cantante e humorista estadounidense.

## Filmografía 
## Discografía 
* ''I'm Mean'' (1980)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
José Fernández Gallego

**José Fernández Gallego**, nado en Ourense en 1886 e finado no mesmo lugar o 19 de decembro de 1962, foi un xornalista, escritor e profesor de instituto, galego.

## Traxectoria 
Estudou no seminario, que abandonou para licenciarse en Filosofía e Letras pola Universidade de Valladolid. Funcionario de Facenda. Fundou e dirixiu o periódico *El Radical* e colaborou en *Ecos de Orense*. Despois dirixiu *Heraldo Orensano* e *La Región* (1930-1932), do que foi redactor-xefe. En Ourense ocupou os postos de presidente da Deputación Provincial, director da Escola de Comercio e delegado de Educación e Descanso. Foi delegado provincial de Información y Turismo de Ourense.

## Obras 
* *José García Mosquera* (1948).
* *Valentín Lamas Carvajal. Estudio bio-bibliográfico* (Editorial Moret, 1950).
* *Breve biografía de “El Eco del Liceo”* (1952).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
La Romana

O topónimo **La Romana** pode referirse a:

***La Romana**, concello español da provincia de Alacant, Comunidade Valenciana;
***La Romana**, concello dominicano da provincia de La Romana;
***Provincia de La Romana**, provincia da República Dominicana.
Vilaoudriz

O topónimo **Vilaoudriz** pode referirse a:

;En Galiza
***Concello de Vilaoudriz**, antigo concello da comarca da Mariña Oriental;
***Vilaoudriz**, parroquia do concello da Pontenova;
****Vilaoudriz**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Concello de Vilaoudriz

**Vilaoudriz** foi un antigo concello de Galicia que funcionou como unidade administrativa entre 1845 e 1963 en que se fusionou no concello da Pontenova.

## Historia 
En 1845, os antigos concellos de Miranda e Conforto uníronse para formar o de Vilaoudriz. En 1963 o concello de Puente Nuevo fusionouse co de Vilaoudriz, chamándose até 1979 Puente Nuevo Vilaoudriz. O 9 de xuño dese ano pasou a chamarse oficialmente A Pontenova.

O concello mantivo minas de mineral de ferro e foi extremo da liña de ferrocarril Ribadeo-Vilaoudriz para dar saída a dita produción mineira.
Concello de Vilameá

**Vilameá** foi un antigo concello de Galicia que funcionou como unidade administrativa entre 1834 e 1963 en que se fusionou no concello da Pontenova.

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que é a vila situada no medio.

## Historia
En 1950 o concello de **Vilameá** mudou o seu nome polo oficial de **Puente Nuevo**, e en 1963 fusionouse co concello de Vilaoudriz, chamándose até 1979 **Puente Nuevo Vilaoudriz**. O 9 de xuño dese ano pasou a chamarse oficialmente A Pontenova.

## Notas
Ezio Flavio Bazzo

**Ezio Flavio Bazzo**, nado no estado de Santa Catarina o 8 de decembro de 1949, é un psicólogo e xornalista brasileiro. A súa obra xira en torno á contracultura occidental.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia de comerciantes italianos. Iniciou os estudos de socioloxía na cidade de Londrina (PR) transferíndose cedo para o curso de psicoloxía. Cursou mestrado en psicoloxía clínica na Universidade Nacional Autonoma de México, e doutoramento na Universidade Nacional de Barcelona, cunha tese sobre Wilhelm Reich. Logo sacou un posdoutorado no Instituto de Altos Estudos da América Latina, en París.

Porén a pesar da súa longa vida de estudante, Bazzo considera o estudo formal unha fraude que vai deixar limitacións e cicatrices profundas na capacidade de pensar dos estudantes e dos futuros "doutores".

Pai de dous fillos, nunca deixou de facer críticas radicais tanto ao matrimonio como á familia, que seguindo as doutrinas de Freud afirma ser o berce de moitas psicopatoloxías. Nos últimos vinte anos Ezio Flavio Bazzo adicou por igual a viaxar, escribir seus libros e traballar de psicólogo no hospital universitario de Brasilia DF.

## Obra 
* *193 fragmentos de Cioran*
* *A Lábia Encantadora de João do Rio*
* *A Lógica dos Devassos*
* ''Arqueologia de nuestra verguenza'
* *A arte de cuspir*
* *As sutilezas do mau caratismo*
* *Assim falou Vargas Vila*
* *Barbeiros, espelhos e navalhaços*
* *Blasfematório*
* *Dymphne: A santa protetora dos loucos*
* *Ecce Bestia - Libertinagem com Animais*
* *Entre os gritos do Carcará e a Desfaçatez da Raça Humana*
* *Guilhotinas e Toilletes*
* *Lênin nos subterrâneos do Conic*
* *Maldições, Prazeres e Verdades*
* *Manifesto aberto à estupidez humana*
* *Máscaras e disfarces*
* *Mendigos - párias ou heróis da cultura?*
* *Necrocídio*
* *Os sapateiros da corte*
* *Para antes que a gente vire pó*
* *Prostitutas, bruxas e donas de casa*
* *Rapsodia a Samuel Rawet*
* *Vagabundo na China*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* MuRRo das Lamentações blog persoal.

## Notas
Emilio Amor Rolán

**Emilio Amor Rolán**, nado en Ourense e finado na mesma cidade o 19 de maio de 1937, foi un avogado, xornalista e político galego.

## Traxectoria 
[miniatura|300px|Nunha homenaxe a [Marcelo Macías en 1917, de pé (de esq. a der.): Losada Diéguez, José Osorio Martínez, Julio A. Cuevillas, Emilio Vázquez Pardo e Jesús Soria. Sentados: Manuel Cambón Fraga, Antonio Gaite Lloves, Benito Fernández e Emilio Amor.]]
Estudou dereito, pero non exerceu. Foi catedrático de Escolas Normais, e logo de dar clase na Coruña e León dirixiu a Escola Normal de Ourense. Na ditadura de Primo de Rivera foi deputado provincial e Gobernador civil de Huesca (1924-1927) e Murcia (1927-1929). O 6 de setembro de 1924 recibiu unha homenaxe en Maside.

Colaborou en *Heraldo Orensano* e en *Galicia. Diario de la mañana*, onde en 1930 publicou o artigo "¿Hacia la unificación de la ortografía gallega?", comentando a proposta ao respecto de Antonio Couceiro Freijomil. Fixo o epílogo do libro *Del Orense antiguo* de José Adrio Menéndez (1935).

## Vida persoal
[alt=Foto da tumba|esquerda|miniatura|Lápida da tumba no [Cemiterio de San Francisco de Ourense|Cemiterio de San Francisco]]
Fillo de Juan Manuel Amor Pereira. Casou con Obdulia Vázquez García, de Maside.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Santa Comba, Aspai, Outeiro de Rei

**Santa Comba** é un lugar da parroquia de Aspai no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (4 homes e 8 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Aspai 
### Parroquias de Outeiro de Rei 
## Notas
Nacimiento

O topónimo castelán **Nacimiento** pode referirse a:

***Nacimiento**, concello español da provincia de Almería, Andalucía;
***Nacimiento**, concello chileno da provincia de Biobío, rexión de Biobío.
Campionato de Europa de Futsal feminino 2009

O **Campionato de Europa de Futsal feminino 2009** foi o IV campionato feminino da UEFS disputado en Paczków, Polonia.

Oito equipos ían participar no campionato, pero Bélxica retirouse, polo que tan só sete equipos participaron.

Non houbo final porque a Galiza foi descalificada por non querer mudar a camiseta oficial, perdendo o sorteo con anterioridade.

## Equipos
|valign="top" width="50%"|

|}

## Fase regular
**Lenda**

### Grupo A

----

----

### Grupo B

----

----

## Fase final

----
**Semifinais**

----
**Partido polo 5º e 6º posto**

----
**Partido amigábel**

----
**FINAL**

----
(*) *Na final, a Galiza foi descalificada.*

## Medalleiro
## Referencias