open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Terminal axónico

[250px|dereita|miniatura|Actividade nun terminal axónico: A neurona A está transmitindo o sinal no terminal axónico á neurona B (receptora). Características: **1.** [Mitocondria. **2.** Vesícula sináptica con neurotransmisores. **3.** Autorreceptor. **4.** Sinapse con liberación de neurotransmisores (serotonina). **5.** Receptores postsinápticos activados por neurotransmisor (indución dun potencial postsináptico). **6.** Canal de calcio. **7.** Exocitose dunha vesícula. **8.** Recaptura do neurotransmisor.]]

Os **terminais axónicos** (tamén chamados **botóns sinápticos**) son as terminacións distais das ramas dun axón. Unha fibra nerviosa axónica é unha longa e delgada proxección dunha célula nerviosa ou neurona, que conduce impulsos eléctricos (chamados "potenciais de acción") desde o corpo celular da neurona ou soma e transmíteos a outras neuronas.

As neuronas están interconectadas de forma complexa, e utilizan sinais electroquímicos e neurotransmisores químicos para transmitir impulsos dunha neurona á seguinte; os terminais axónicos únense ás outras neuronas na sinapse, e están separadas das neuronas veciñas por un pequeno espazo, a través do cal se envían os impulsos. O axón terminal, e a neurona da cal forma parte, denomínase neurona presináptica.

## Liberación do impulso nervioso 
Os neurotransmisores están empaquetados en vesículas sinápticas que se acumulan debaixo da membrana do axón terminal no lado presináptico da sinapse. Os terminais axónicos están especializados en liberar o impulso eléctrico da célula presináptica. Os teminais liberan substrancias transmisoras no espazo ou fenda chamada fenda sináptica situada entre os terminais axónicos e as dendritas da seguinte neurona. A información é recibida polos receptores situados na dendrita da célula postsináptica. As neuronas xeralmente non se tocan unhas con outras, senón que se comunican a través da sinapse.

As moléculas do neurotransmisor están contidas dentro de vesículas que se forman dentro das neuronas, que viaxan ata o extremo do axón, onde se fusionan coa membrana. Os ións de calcio activan despois unha fervenza bioquímica que dá lugar á fusión de vesículas coa membrana presináptica e liberan o seu contido na fenda sináptica uns 180&nbsp;µs despois da entrada de calcio. Activadas pola unión de ións de calcio, as proteínas da vesícula sináptica empezan a separarse, o que dá lugar á creación dun poro de fusión. A presenza do poro permite a liberación dos neurotransmisores na fenda sináptica. O proceso polo que se libera o contido das vesículas denomínase exocitose.

Desenvolvéronse métodos para visualizar a actividade sináptica no cerebro por medio dunha tinguidura fluorescente que detecta os niveis do calcio e o fluxo de calcio na neurona presináptica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Vesícula sináptica
* Sinapse química
* Telodendron
José Antonio Peteiro Freire

**José Antonio Peteiro Freire**, nado en Mezonzo o 20 de xullo de 1936 e finado en Santiago de Compostela o 25 de marzo de 2010, foi un relixioso franciscano e bispo católico galego, arcebispo de Tánxer entre 1983 e 2005.

## Traxectoria 
Naceu en 1936, no Campo da Feira, na parroquia de Mezonzo, concello de Vilasantar. En 1949 ingresou no seminario do convento de Santo Antonio de Herbón, en Padrón, onde estudou cinco anos de Bacharelato. O 20 de agosto de 1954 tomou os hábitos, facendo o noviciado no convento de San Francisco do Val de Deus. Iniciou os estudos de Filosofía no Convento de San Diego de Canedo (Ponteareas), seguíndoos en Compostela e rematando en Salamanca en 1962.

Membro da Orde dos Freires Menores, foi ordenado sacerdote o 17 de marzo de 1962. O 2 de xullo de 1983 foi nomeado arcebispo de Tánxer, sendo consagrado bispo o 24 de setembro do mesmo ano por Duraisamy Simon Lourdusamy, entón secretario da Congregación para a Evanxelización dos Pobos. Retirouse o 23 de marzo de 2005, pasando a ser entón arcebispo emérito. Pasou os seus últimos anos na enfermería da igrexa de San Francisco de Noia, e foi soterrado na súa parroquia natal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* José Antonio Peteiro Freire, en *Catholic Hierarchy*
Bacelo (vide)

O **bacelo** é o rebento da videira, longo e delgado, do cal agroman as follas, os gabiáns e os acios. Por extensión emprégase o termo noutros cultivos rubideiros coma o kiwi.

Os bacelos, longos, magros e flexíbeis, que agroman cada ano do toro, levan todas as estruturas de crecemento vexetal da planta, é dicir as follas, os gabiáns, as xemas e as inflorescencias que se converterán en acios de bago unha vez chegadas ao seu punto de madureza.

É sobre os bacelos que se efectúa a poda da videira polo inverno, para limitar o seu crecemento e mellorar a produción cualitativa e cuantitativa das uvas.

## Desenvolvemento fenolóxico do bacelo 

Ficheiro:Débourrement pinot noir.JPG|Desborramento na primavera.
Ficheiro:Infloraisance de vigne.JPG|Aparición das follas e inflorescencias.
Ficheiro:Ebourgeonnage 2.JPG|Medran os bacelos verdes.
Ficheiro:101-14 Holz.JPG|Verán: comeza o enxugado dos bacelos.
Ficheiro:Blaufränkisch.jpg|Bacelos enxugados, con uvas xa madurecidas e prontas para a vendima.
Ficheiro:HK Lenz Moser im Winter.JPG|Videiras polo inverno, con bacelos sen podar.
Ficheiro:Cinquau taille guyot double.jpg|Inverno: bacelos podados en Guyot duplo, con dúas varas.
Ficheiro:Cepa podada sistema vara y pulgar sanlúcar de bda..jpg|Bacelos podados en Guyot simple, cunha vara e un polgar.
Ficheiro:Halbbogenschnitt 06.JPG|Primavera: o bacelo do ano anterior xa é unha vara, ou cargador, do que nacen os novos gomos.

## Notas
Bacelo

dereita|miniatura|Bacelos verdes en primavera.

O termo **Bacelo** pode referirse a:

***Bacelo**, rebento da videira ou o kiwi, longo e delgado, do cal agroman as follas e os acios;
***Bacelo**, anaco de terra que formaba un pequeno feudo.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Bacelo**, lugar da parroquia da Arnoia, no concello da Arnoia;
***Bacelo**, lugar da parroquia de Cañás, no concello de Carral;
***Bacelo**, lugar da parroquia de Romai, no concello de Portas;
***O Bacelo**, lugar da parroquia de Ribeiras de Miño, no concello de Pantón;
***O Bacelo**, lugar da parroquia de Punxín, no concello de Punxín;
***O Bacelo**, lugar da parroquia de Palmeira, no concello de Ribeira;
***O Campo do Bacelo**, lugar da parroquia de Millán, no concello de Sober.

;Fóra de Galiza

;En Portugal
***Bacelo**,  freguesía portuguesa do concello de Évora.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Bacelos**, lugar da parroquia de Forcadela, no concello de Tomiño.
Sendeiro da costa de Anglesey

miniatura|250px|Percorrido do sendeiro de Anglesey.
O **sendeiro da costa de Anglesey** (en ) é unha ruta de 200&nbsp;km de longo que rodea a illa de Anglesey no norte de Gales. A ruta é parte do sendeiro da costa de Gales. Foi inaugurada formalmente por Rhodri Morgan, Primeiro Ministro de Gales, o 9 de xuño de 2006.

## Descrición
A ruta segue toda a costa, case arrodeando a costa toda. As dúas excepcións son onde o sendeiro pasa por Plas Newydd, e no estuario de Afon Alaw, entre Llanfachraeth e Llanynghenedl. A ruta comeza e remata oficialmente en Holyhead, e é descrito na guía oficial coa dirección ó contrario das agullas do reloxo. O proxecto de custou £1,4 millóns e conta cunha boa sinalización durante todo o trazado. Pode durar entre 7 e 10 días completar o sendeiro completo.

Os fondos do "Obxectivo 1" Europeo contribuíron neste proxecto, que pretende satisfacer a crecente demanda de paseos costeiros. O camiño foi creado por unha asociación dirixida pola axencia comunitaria Menter Môn e polo Consello Condal da illa de Anglesey.

## Puntos de paso 
Comezando en Holyhead e no sentido contrario ás agullas do reloxo, o sendeiro atravesa ou pasa preto de:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Carl Rogers, *The Isle of Anglesey Coastal Path Official Guide*, 2005, Mara Books ISBN 1-902512-13-8 https://web.archive.org/web/20081223080107/http://www.northerneyebooks.co.uk/catalogue.htm
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial, mapas incluídos
* Festival do sendeiro de Anglesey
Sondre Norheim

**Sondre Norheim**, nado como **Sondre Auverson** en Øverbø,  o 10 de xuño de 1825 e finado o 9 de marzo de 1897, foi un esquiador noruegués que está considerado como o pioneiro do esquí moderno. Tamén é coñecido como o "pai" do esquí Telemark.

## Biografía 
Sondre Auverson naceu en Øverbø e medrou en Morgedal unha localidade de Kviteseid, no condado de Telemark, Noruega. Esquiar era unha actividade moi popular en Morgedal, e Sondre fixo do descenso libre unha actividade recreativa, gañando fama pola súa habilidade. Realizou varias inovacións na tecnoloxía do esquí deseñando novos equipamentos, como diferentes ligazóns e esquís máis curtos cos lados curvos. Tamén creou o esquí de Telemark, que é a orixe dos prototipos actualmente producidos. Sondre Norheim foi recoñecido polos seus contemporáneos como un mestre na arte de esquiar. Combinou o esquí vulgar cos saltos e o *slalom*. En 1868, gañou a primeira competición nacional de esquí en Christiania, derrotando aos seus adversarios máis novos con moita vantaxe. Foi gañando reputación e creou novos termos como *ski* e *slalåm* coñecidos hoxe mundialmente.

## Bibliografía 
**Sondre Norheim - The Father of Modern Skiing* de Anne-Gry Blikom e Eivind Molde (North American Heritage Press. Minot, Dakota do Norte. Outubro de 2003)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Sondre Norheim
Luís Castedo

O nome **Luís Castedo** pode referirse a:

* **Luís Castedo Expósito**, catedrático emérito de Química Orgánica da universidade de Santiago de Compostela (n. 1938);
* **Luís Castedo Ribas**, catedrático de Informática da universidade da Coruña, fillo do anterior (n. 1966).
Josico

**José Joaquín Moreno Verdú**, coñecido como "**Josico**", nado en Hellín (Albacete) o 6 de xaneiro de 1975, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista e actualmente adestra o Las Palmas.

## Traxectoria 
### Adestrador 
O 26 de maio de 2014 foi nomeado adestrador do Las Palmas a falta de dúas xornadas para o remate do campionato, en substitución de Sergio Lobera.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Park Won-sun

miniatura|Park Won-sun
**Park Won-sun**, nado en Changnyeong o 26 de marzo de 1956 e finado en Seúl o 9 de xullo de 2020, foi un antigo activista polos dereitos humanos, avogado e político surcoreano, alcalde de Seúl desde o 26 de outubro de 2011 ata a súa morte.

## Traxectoria 
Estudou ciencias sociais Universidade Nacional de Seúl, de onde o expulsaron en 1975 por participar no movemento estudantil contra as políticas do presidente Park Jeonghui e mais foi á cadea durante catro meses, despois volveu aos estudos na Universidade de Danguk licenciándose en historia en 1979. En 1980 pasou os exames para exercer como avogando, traballando primeiro na oficina do fiscal en Daegu, e logo como avogado independente especializado en dereitos humanos. En 1994 foi un dos fundadores da ONG Solidariedade Popular para unha Democracia Participativa para minotorizar as prácticas do goberno e loitar contra a corrupción política, dirixíndoa de 1996 a 2002, ano no que pasou a dirixir The Beautiful Foundation, centrada na procura da eliminación das desigualdades. A partir de 2005 foi membro da Comisión para a Verdade e a Reconciliación encargada de investigar as violacións dos dereitos humanos desde a ocupación xaponesa en 1910 ata a fin do goberno totalitario coa elección do presidente Kim Yeongsam en 1993. No ano 2011 presentouse como candidato independente á alcaldía de Seúl co apoio do Partido Democrático e do Partido Laborista Democrático.

## Notas
Ulmus × hollandica

O '''*Ulmus* × *hollandica*'* é un híbrido natural entre o olmo de montaña (*Ulmus glabra*) e o olmo mediterráneo (*Ulmus minor'') que habitualmente acontece por toda Europa alí onde as zonas de distribución das dúas especies emparentadas superpóñense. Tamén se ten plantado amplamente por todas as zonas temperadas
.

En Galicia existen algúns exemplares senlleiros.
## Descrición 
As árbores e follas son amplamente intermedias entre as dúas especies.

## Pragas e enfermidades 
Algún exemplares posúen unha moderada resistencia á grafiose. Exemplos de superviventes maduros na zona de hibridación de Essex inclúen os olmos híbridos na presa do río Can, no extremo occidental do Admiral's Park, Chelmsford.

## Cultivo 
Introducido en América do Norte e Australasia, moitas árbores vellas aínda sobreviven en Nova Zelandia, en particular en Auckland, sendo considerado o mellor exemplar o que se atopa nas aforas do Ellerslie Racecourse.

## Árbores senlleiras en Galicia 
O *Ulmus hollandica* do Pazo de Lourizán en Pontevedra e o conxunto destas árbores do Xardín de San Carlos	da Coruña, figuran no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Doenza do Ulmus hollandica (grafiose)
Gran Premio de Austria de 2014

O **Gran Premio de Austria de 2014** (oficialmente **Formula 1 Grosser Preis von Österreich 2014**) foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Red Bull Ring en Spielberg, Austria, o 22 de xuño de 2014. Foi a oitava carreira da tempada de Fórmula Un de  e o 28º Gran Premio de Austria, o primeiro que se celebraba desde 2003.

## Resumo da carreira 
### Adestramentos libres 
Nico Rosberg foi o máis rápido na FP1 cun crono de 1:11.295. O seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton foi o máis rápido na FP2 cun crono de 1:09.542. Valtteri Bottas foi o máis rápido na FP3.
 
### Eliminatorias 
Felipe Massa converteuse no primeiro piloto á parte de Lewis Hamilton e Nico Rosberg en lograr a pole position nesta tempada cun tempo de volta de 1:08.759 na Q3. Ía acompañado na primeira fila polo seu compañeiro de equipo Valtteri Bottas. Esta foi a primeira vez que Williams-Mercedes copou a primeira fila desde que Juan Pablo Montoya e Ralf Schumacher o fixeran no Gran Premio de Alemaña de 2003 en Hockenheim.

Hamilton non puido marcar tempo na Q3; saíu por fóra da pista na súa primeira volta e trompeando na segunda. Sebastian Vettel non logrou cualificar para a Q3, aínda que si que o fixo o seu compañeiro de equipo Daniel Ricciardo.

### Carreira 
Ao principio, Felipe Massa liderou na primeira curva, con Rosberg pasando a Bottas, pero foi superado novamente na seguinte recta. Lewis Hamilton tivo o mellor comezo, pasando do noveno ao quinto posto e superando a Alonso pouco despois.

Sebastian Vettel, unha vez máis, sufriu problemas técnicos: perdeu potencia na segunda volta, foi capaz de continuar, pero cunha volta perdida e, logo de danar o alerón dianteiro, máis tarde retirouse a metade de carreira no gran premio de casa de Red Bull.

Na parte dianteira, os cambios de pneumáticos abriron o camiño para Mercedes; Rosberg pasou aos dous Williams na primeira parada e Hamilton na segunda rolda. Sergio Pérez fixo, unha vez máis, unha boa carreira, cunha estratexia de pneumáticos diferente, levando o composto super brando só nas últimas voltas e desafiando con éxito a Magnussen para o sexto lugar. Mentres tanto, Alonso chegou quinto clasificado, detrás de Felipe Massa, xa que coa velocidade superior do motor Mercedes non había xeito de pasalo.

Durante as últimas voltas, Lewis Hamilton foi reducindo a distancia co seu compañeiro de equipo Rosberg, pero o alemán pasou a bandeira a cadros para lograr a súa terceira vitoria da tempada.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
### Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén
Victoriano Crémer

**Victoriano Crémer Alonso**, nado en Burgos o 18 de decembro de 1906 e finado en León o 27 de xuño de 2009, foi un tipógrafo, xornalista e poeta español.

## Traxectoria 
Radicado en León, onde militou na CNT e no Partido Sindicalista. Colaborou en *Solidaridad Obrera* e *La Calle*. Foi un poeta social nos anos corenta.

## Obras 
* *Libro de Caín*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Víctor Crémer: «Las instituciones no valoraron la obra de mi abuelo»
Pazo da Mercé

O **pazo da Mercé** é unha construción civil do século XVIII situada no lugar de Camiño da Mercé (Santa María de Neda, Neda).

## Historia
As primeiras edificacións que se levantan nos terreos do actual pazo datan de finais do século XVI. Tratábase dun conxunto de varias construcións con dous edificios situados en L, dos cales só se conserva un.

En 1700 chegou de Matute (A Rioxa) o comerciante Francisco Antonio Somalo, irmán do párroco de Neda, para abrir un negocio entre o Camiño Real e o río Grande de Xuvia. A fábrica de curtidos da Florida construíuse nuns pavillóns de carácter industrial anexos á vivenda. Desa época é tamén unha pequena capela de estilo barroco en honra á Virxe da Mercé.

A comezos do século XIX po pazo pasou a mans de Juan Adam Pensel, mineralista de orixe alemá casado cunha descendente do fundador. Tras morrer sen descendencia o establecemento pasou a ser dirixido por Tomás Cebreiro, mais a propiedade foi da dirección do establecemento, cuxa reclamada ante o Rei por dous fillos que tivera o sacerdote irmán do fundador. Trala morte destes a fábrica volveu á familia Cebreiro.

Na década de 1870 a fábrica entrou en crise, ao igual ca outras moitas da comarca, e o pazo da Mercé pasou a funcionar como convento franciscano. Xa no século XX pasou a mans do médico Francisco Cebreiro Barros.

En maio de 1978 o arquitecto Alfredo Alcalá Navarro mercou e restaurou o edificio para convertelo en 1991, na primeira casa de turismo rural da provincia da Coruña.

Dende 2018 o pazo ten servizo de recarga de vehículos eléctricos.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Pazos de Galicia

*Marquesado do Pazo da Mercé

### Ligazóns externas
* .
Compresor pneumático

O **compresor pneumático** é un tipo de compresor de pistón que colle aire da atmosfera e o comprime.
Existen dous tipos de compresores pneumáticos de pistón:
***Compresor de pistón monofásico**. Grazas á súa estrutura biela-manivela-émbolo, o movemento circular do eixo do motor transfórmase nun rectilíneo alternativo. Dispón dunha válvula de admisión e outra de escape. Ao descender o émbolo, a válvula de admisión ábrese, debido á presión, e péchase a de escape.
:Ao ascender o émbolo, péchase a válvula de admisión e ábrese a de escape.
:Debido á compresión do aire, a súa temperatura aumenta, podendo chegar ata os 180 &deg;C.
***Compresor de pistón bifásico**. O aire entra en dúas fases. Na primeira comprímese entre 3 e 8 bar e, na segunda, pode chegar ata 25 bar.
:Ao ser a presión á que se comprime o aire maior que no caso anterior, a  calor do aire comprimido é superior.
:Para evitar que se deteriore o compresor, é necesario refrixeralo, razón pola que se empregan refrixeradores.
Abelleira común

A **abelleira común**, ***Ophrys apifera***, é unha orquídea monopodial e terrestre da subtribo Orchidinae (familia Orchidaceae). Hai dúas especies das chamadas orquídeas abella: unha, *Ophrys apifera*, ten quizais a distribución máis ampla das especies de *Ophrys* e está presente en Galicia. A outra *Ophrys schulzei*, é unha especie oriental que está presente só en Anatolia e no Oriente Medio.

## Etimoloxía 
O nome *Ophrys* deriva da palabra grega *ophrys*, que quere dicir *cella*, referíndose á alta consideración que se ten cara a este xénero. Do latín *apis*, abella, e *fero*, que leva, *que leva abella*, referírese ó seu labelo, o cal toma a forma dunha abella para lograr a polinización. A *Ophrys* menciónase por vez primeira no libro *Historia Natural* de Plinio o Vello. Estas orquídeas denomínanse "orquídeas abella" porque o labelo das flores aseméllase ó abdome das abellas.

miniatura
miniatura
miniatura
miniatura

## Distribución 
Ophrys apifera distribúese ó longo de Europa central e do sur, así como tamén no norte de África e Oriente Medio. Tamén pode atoparse nas catro provincias galegas pero sen ser corrente en ningunha delas.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Bee orchids on Peartree Green - geograph.org.uk - 93599.jpg|Planta de abelleira común.
Ficheiro:Seedpods of Ophrys apifera.JPG|Froitos.
Ficheiro:Orchidaceae - Ophrys apifera.JPG|Follas.
Ficheiro:Illustration Ophrys fuciflora0.jpg|Ilustración en *Flora von Deutschland, Österreich und der Schweiz*, Otto Wilhelm Thomé, 1885, Gera, Alemaña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Orchidaceae
Aeródromo da Fervenza

O **aeródromo da Fervenza** é un aeródromo situado na parroquia dos Vaos, no concello coruñés de Mazaricos. Conta cunha pista de asfalto de 725 metros. Comezou a funcionar en 2005, aínda que parece ser que a pista xa existía con anterioridade e se viña empregando para labores contra incendios. A pista asfaltouse en 2021.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aeroportos de Galicia

### Ligazóns externas 
* Sitio do club Naturmaz 
* Datos do aeródromo en aterriza.org
Lista de orquídeas de Galicia

miniatura|Abelleira común.
A seguinte é unha **lista alfabética das orquídeas silvestres que se atopan en Galicia**.

En Galicia as áreas de maior interese son as seguintes: comarca de Valdeorras, Folgoso do Courel-Pedrafita do Cebreiro, areais costeiros, Monforte de Lemos-Bóveda e a confluencia dos ríos Bibei-Sil-Navea.

## Lista alfabética de nomes científicos
En Galicia están catalogadas 40 especies de orquídeas que se distribúen polo seu territorio atendendo ás condicións de clima, solo e tipo de vexetación de cada lugar.

## Notas
Isidoro Sánchez Salgués

**Isidoro Sánchez Salgués**, nado en Santiago de Compostela o 11 de abril de 1828 e finado na mesma cidade o 18 de agosto de 1890, foi un médico e profesor galego, catedrático de Historia Natural e Cabaleiro da Orde de San Xoán de Xerusalén.

## Traxectoria 
Doutorouse en Medicina e Cirurxía o 20 de xaneiro de 1854 logo de ler no acto de investidura o discurso *De la abnegación en el Médico*. Exerceu a docencia e investigación na Universidade de Santiago de Compostela e nos Institutos de Bacharelato de Ourense, Salamanca e da súa cidade natal.

No período en que foi catedrático atenddeu as tres seccións do Gabinete de Historia Natural, especialmente Zooloxía e Mineraloxía, preocupandose de recoller e mercar fondos para fornecer a colección da Universidade. Incluíu unha sección de entomoloxía e abriu un apartado de anatomía comparada con esqueletos de animais vertebrados.

En 1882 ampliouse o gabinete, construíndose novas vitrinas e aumentando os andeis para a mostra de pezas pequenas como minerais ou moluscos. Amais, nesa época iniciouse a sección de botánica, cunha colección de madeiras galegas. Conseguiu para a Biblioteca do centro obras de Bowles e relacionadas coa Expedición do Pacífico.

Estivo casado con María de la Concepción Álvarez Astray, con quen tivo catro fillos: Isidoro, Benito, Leopoldo e Carmen.

## Obra 
* *Dictamen referente a la conveniencia de propagar el cultivo del Avellano común en Galicia* (Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, 1881)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bugallo Rodríguez, A.: *O ensino da Historia Natural no Instituto de Santiago (1850-1903). Profesorado e recursos, dependencias e influencias*. Universidade de Santiago.
* *Instituto Xelmirez. Pasado e Presente*. Deputación da Coruña. 1997.
* *Isidoro Sabell Salgués*. UNED. Pontevedra. 2013
Mangleiral

300px|miniatura|Un mangleiral
300px|miniatura|Distribución dos mangleirais no planeta
O **mangleiral** é un ecosistema acuático de arbustos ou árbores que medran en auga salgada ou auga salobre costeira. O termo tamén se usa para a vexetación costeira tropical formada por tales especies. Os mangleirais están presentes en todo o mundo nos trópicos e subtrópicos e mesmo nalgunhas zonas costeiras temperadas, principalmente entre as latitudes 30°&nbsp;N e 30°&nbsp;S, sendo a maior área de mangleiral dentro de 5° do ecuador.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mangleiro
### Bibliografía 
* Saenger, Peter (2002). *Mangrove Ecology, Silviculture, and Conservation*. Kluwer Academic Publishers, Dordrecht. .
* Thanikaimoni, Ganapathi (1986). *Mangrove Palynology* UNDP/UNESCO and the French Institute of Pondicherry, ISSN 0073-8336 (E).
* Tomlinson, Philip B. (1986). *The Botany of Mangroves*. Cambridge University Press, Cambridge, .
* Teas, H. J. (1983). *Biology and Ecology of Mangroves*. W. Junk Publishers, The Hague. .
Club Deportivo Praviano

O **Club Deportivo Praviano** é un club de fútbol español do concello de Pravia, en Asturias. Foi fundado en 1949. Actualmente xoga no grupo II da Terceira División Española.

## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta vermella, pantalón azul, medias vermellas. 
* **Uniforme alternativo**: Camiseta con franxas azuis e brancas, pantalón branco, medias azuis.

## Estadio 
O Club Deportivo Praviano disputa os seus partidos coma local no Estadio Santa Catalina, propiedade do concello de Pravia. Ten capacidade para 3000 espectadores, e conta cunha tribuna de preferencia cuberta que percorre toda a lateral do campo. Tamén ten unha pequena bancada nun dos fondos, e o terreo de xogo é de herba natural.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 0
* **Tempadas en 2ªB**: 0
* **Tempadas en 3ª**: 22 (incluída a tempada 2013–14)

## Palmarés 
* **Terceira División Española (1)**: 1965–66
* **Rexional Preferente de Asturias (2)**: 2008–09, 2011–12

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Podemos (homónimos)

**Podemos** é o nome que empregan varias organizacións políticas:
* Como acrónimo de **Poder Democrático Social**, partido político boliviano de centrodereita.
* Como acrónimo de **Por la Democracia Social**, partido político venezolano de centroesquerda.
* **Podemos**, partido político español de esquerda.
* **Juntos Podemos Más**, coalición política chilena de esquerda.
Mogreb Atlético Tetuán

**Mogreb Atlético Tetuán**, equipo de dilatada historia dentro da súa cidade, ganador da liguiña de Tetuán en 47 ocasións, que se proclamou campión da liga de fútbol 2013-14 de Marrocos. Do mesmo modo, foi campión da Segunda e Terceiras españolas, nas temporadas 1950-51 e 1948-49, respectivamente. O xeque Bin Al-Massad comprouno recentemente, con vistas a iniciar un megaproxecto futbolístico que lle permita competir na liga Española (polo pasado colonial como capital da cidade como capital do Marrocos Español) e poder así participar na Liga de Campións da UEFA.
Contrabando

[miniatura|280px|Contrabandistas na costa inglesa.Cadro de [Georges Morland, 1792.]]
O **contrabando** é a entrada, a saída e a venda clandestina de mercadorías prohibidas ou sometidas a dereitos nos que se defrauda ás autoridades locais.

Tamén se pode entender como a compra ou venda de mercandorías evadindo os aranceis.

## O contrabando como conduta humana 
A conduta humana denominada contrabando inscríbese no marco do dereito penal económico. A economía das nacións necesita ter control sobre as súas importación e exportacións, por canto fai á vida dun país. Desta forma, considérase que comete contrabando aquel que exerce accións ou omisións, mediante unha conduta engañosa, co obxecto de lograr que determinada mercadoría eluda o control do servizo aduaneiro.

## En Galicia 
En Galicia foi famoso o contrabando na *raia* con Portugal, destacando, na posguerra, o de café, cobre e mesmo bacallau; 
durante a segunda guerra mundial, o de wolfram e, en tempos máis modernos, o de gando vacún. Por outra parte, cabe destacar no último terzo do século XX, o de tabaco que, posteriormente, derivou ao narcotráfico.

## O contrabando na actualidade 
[miniatura|dereita|250px|Edificio da alfándega na [A Raia|Raia entre Galicia e Portugal, que deixou de ter uso en 1992 ao adoptaren España e mais Portugal o Acordo de Schengen.]]
Na actualidade, a desaparición de moitos monopolios estatais e a apertura de fronteiras á práctica totalidade dos produtos e ao liberalizatse gran parte dos mercados reduciu a incidencia e relevancia desta figura xurídica en moitos países do mundo.

Porén, o contrabando aínda adoita darse en produtos regulados por monopolios estatais e máis concretamente naqueleos fortemente gravados fiscalmente, o que implica que haxa unha gran diferenza entre o prezo económico real e o prezo final de mercado do produto. Esta diferenza é a que orixina a marxe que converte en atractivo o delito. Os casos máis comúns son os hidrocarburos e o tabaco, así como o alcohol, aínda que este en menor medida.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mercado negro
* Tráfico de drogas
* Tráfico de influencias
* Tráfico de animais
* Tráfico de persoas
** Tráfico de mulleres
** Tráfico de nenos
** Tráfico negreiro
* Tráfico de armas
* Tráfico de órganos
* Tráfico de sangue
Nise da Silveira

**Nise da Silveira**, nada en Maceió o 15 de febreiro de 1905 e finado no Río de Xaneiro o 30 de outubro de 1999, foi unha médica psiquiatra e psicóloga brasileira.

## Traxectoria 
Amiga e discípula de Carl Gustav Jung, figura chave na etapa inicial da zooterapia. Foi sempre contra ás terapias agresivas como electrochoque, insulinoterapia, e lobotomía.

En 1952 fundou no Río de Xaneiro o Museu de Imagens do Inconsciente canda ao seu marido, o médico Mário Magalhães da Silveira. En 1956 creou a Casa das Palmeiras, unha clínica onde os pacentes eran tratados como visitantes, e non como doentes graves.

## Obras 
* *Jung : vida e obra*, Río de Xaneiro, José Álvaro Ed., 1968
* *Imagens do inconsciente*, Río de Xaneiro, Alhambra, 1981
* *Casa das Palmeiras. A emoção de lidar. Uma experiência em psiquiatria*, Río de Xaneiro, Alhambra, 1986
* *O mundo das imagens*, São Paulo, Ática, 1992
* *Nise da Silveira*, Brasil, COGEAE/PUC-SP 1992
* *Cartas a Spinoza*, Río de Xaneiro, Francisco Alves, 1995
* *Gatos, A Emoção de Lidar*, Río de Xaneiro, Léo Christiano Editorial, 1998

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Fernando Portela Câmara: "Vida e obra de Nise da Silveira" Psychiatry On-line Brazil, 7 de setembro de 2002
* Id.: "A contribuição de Nise da Silveira para a psicologia junguiana" - Psychiatry On-line Brazil, 9 de marzo de 2004
* Gullar Ferreira. *Nise da Silveira: uma psiquiatra rebelde*, 1996
* João A. Frayze-Pereira: *Nise da Silveira: imagens do inconsciente entre psicologia, arte e política* en Estudos Avançados. vol. 17 n° 49 São Paulo Sep./Dec. 2003
* ''Expérience d'art spontané chez des schizophrènes dans un service de thérapeutique occupationelle'' (colaboraciòn com Dr. Pierre Le Gallais, II Congrès international de psychiatrie de Zürich), Congress Report vol. IV, 380-386, 1957
* Philatelic Release (2005), n. 1, Brésil
### Ligazóns externas 
* Site del Museu de l'Incosciencia 
* A psiquiatria rebelde Nise da Silveira
Pedro de Vitoria

O bacharel **Pedro de Vitoria** ou de **Victoria**, nado en data descoñecida e finado en 1541 ou 1542, está considerado como o primeiro reitor da Universidade de Santiago de Compostela xa que foi o primeiro catedrático do Estudio Vello, considerado o berce da universidade.

## Traxectoria
Poucos datos hai da súa vida. Polo seu testamento, datado o 13 de outubro de 1535, sábese que era fillo de Diego de Vaztierra e de María López de Letona, ambos os dous naturais de Vitoria; que probabelmente tiña un irmán en Compostela chamado Diego de Vaztierra, a quen aforou uns terreos propiedade do Estudio Vello; e que era clérigo, pois mandou ser soterrado cos seus hábitos sacerdotais. No mesmo testamento fai unha doazón de 500 ducados a outro Pedro de Vitoria, neno, o cal fai pensar que fora fillo seu.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*

### Outros artigos
*Universidade de Santiago de Compostela
Arena das Dunas

O **Arena das Dunas** é un estadio multiuso localizado na cidade de Natal, no estado brasileiro do Río Grande do Norte. Alén de partidos de fútbol, o complexo ten a capacidade de aloxar eventos de gran porte, exposicións e feiras e mercados. A estrutura foi inaugurada o 22 de xaneiro de 2014, despois de 29 meses de obras, no lugar do Estádio João Machado. O recinto é xestionado polo grupo OAS Arenas, sendo copropietario o Goberno do Estado de Río Grande do Norte.

Localizado no barrio de Lagoa Nova, entre a BR-101 e a Avenida Prudente de Morais, dúas importantes arterias viarias da cidade, o estadio foi posible grazas a unha colaboración público-privada entre a OAS Engenharia e o goberno do estado, sendo a súa principal finalidade a de sustentar a candidatura da capital para a Copa do Mundo FIFA de 2014, na que albergou catro partidos. Proxectada para ter uso variado, o complexo ten capacidade para 31.375 espectadores, aínda que durante a Copa do Mundo colocáronse bancadas provisionais que ampliaron a capacidade até os 42.086 asentos.

A arquitectura do estadio, inspirada nas dunas do Río Grande do Norte, foi proxectada pola empresa estadounidense Populous.

## Notas
Portmeirion

**Portmeirion** é unha popular vila turística de Gwynedd, Gales. Foi deseñada e construída por Sir Clough Williams-Ellis entre 1925 e 1975 seguindo o estilo das vilas italianas, e hoxe é propiedade dunha causa benéfica.

A vila está localizada no concello de Penrhyndeudraeth, no estuario do Río Dwyryd, a 2&nbsp;km ó sueste de Porthmadog, e a 1&nbsp;km da estación de tren de Minffordd. Portmeirion serviu como localización de numerosos filmes e series de televisión, sendo coñecida por ser escenario de "The Village" no programa de televisión de 1960 *The Prisoner*.

## Historia 
Malia as abondosas opinións que din que o lugar está baseado na vila de Portofino, en Italia, o creador de Portmeirion, Sir Clough Williams-Ellis, rexeita a atribución directa, afirmando que nada máis quixo facer homenaxe á atmosfera do Mediterráneo. Porén, nunhas declaracións, aludiu ó porto italiano dicindo:

Williams-Ellis deseñou e construíu a vila entre 1925 e 1975. Empregou anacos das demolicións doutros edificios, algúns dos cales, feitos por outros arquitectos distinguidos. Esta arquitectura de bricolaxe e a súa nostalxia deliberada contribuíron ó desenvolvemento do posmodernismo na arquitectura de finais de século XX.

miniatura|esquerda|350px|Vista panorámica de Portmeirion
O corpo principal do hotel e das casiñas chamadas *White Horses*, *Mermaid* e *The Salutation* formaron parte dun gran terreo de nome *Aber Iâ* (galés, *Estuario de Xeo*), de mediados dos anos 1850, nunha zona onde houbo unha fundición e uns pequenos estaleiros. O arquitecto, Williams-Ellis cambiou o nome da zona polo de *Portmeirion* —*porto* por estar na costa, *Meirion* polo condado de Mirionnydd, onde se situaba daquela.

No ano 1931, Williams-Ellis mercoulle ó seu tío, Sir Osmund Williams, a mansión vitoriana "Castelo Deudraeth" coa intención de incorporala ó complexo hoteleiro de Portmeirion, pero non puido facelo por mor da segunda guerra mundial. Williams-Ellis considerou sempre que o castelo era o edificio máis grande e maxestoso da Propiedade Portmeirion, e encargouse de adquirilo. Finalmente, con subvenciones da fundación cultural da lotaría británica, o *Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional* e a oficina de turismo de Gales, o castelo Deudraeth abriu no 2001 coma un hotel, con 11 habitacións e restaurante.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial  e
Dispositivo de expansión

[miniatura|[Válvula de expansión termostática VETX para R22 *Danfoss TEX2* instalada en evaporador frigorífico de expansión seca.]]
Na tecnoloxía da refrixeración, un **dispositivo de expansión** é un elemento que diminúe a presión dun fluído refrixerante pasando dun estado de alta presión e temperatura a un de menor presión e temperatura. Ao producirse a expansión do líquido nun ambiente de menor presión, evapórase parcialmente reducíndose a temperatura ao absorber calor latente da contorna. A súa saída semella un aerosol con pequenas gotas de refrixerante en suspensión, que facilitan a posterior evaporación.

## Tipos
Son amplamente empregados en sistemas de refrixeración e aire acondicionado, sendo os máis comúns:
* O tubo capilar
* A válvula de expansión termostática
* O restrictor
Este dispositivo ademais, e segundo o tipo, regula o caudal de refrixerante en circulación, adecuándoo á carga térmica á que se ve sometido o sistema frigorífico, así como ás temperaturas do medio de traballo.

## Problemas
Altera o seu funcionamento un fenómeno coñecido como "flash-gas" que consiste na aparición de burbullas de gas no líquido refrixerante que ven dende o condensador ata o dispositivo de expansión. Ao dispositivo de expansión debe chegar unicamente líquido para que regule adecuadamente o caudal de refrixerante.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Fundación Juan March

A **Fundación Juan March** é unha instituión fundada en 1955 polo financeiro mallorquín Juan March, a imitación da Fundación Rockefeller e a Fundación Carnegie, para promover a ciencia e a cultura.

## Historia 
Juan March dotou inicialmente a Fundación con 1,5 millóns de dólares (300 millóns de pesetas) e, á súa morte, legoulle 12 millóns de dólares (2000 millóns de pesetas).

Tras os primeiros vinte anos dedicados a financiar bolsas e axudas, desde que en 1975 se inaugurou o edificio da rúa Castelló, de Madrid, onde ten hoxe a súa sede, é unha fundación operativa que programa e organiza os seus propios actos por varias comunidades autónomas, de acceso libre e gratuíto: exposicións de arte, concertos musicais e ciclos de conferencias e seminarios.

Edita libros de diversos temas, e ten aberta unha biblioteca de música e teatro españois contemporáneos.

A Fundación Juan March é a titular do Museo de Arte Abstracta Española, de Cuenca, e do Museu Fundació Joan March, de Palma de Mallorca.

A través do Instituto Juan March de Estudos e Investigacións, promove a investigación especializada e a cooperación entre científicos españois e estranxeiros.

## Bibliotecas 
A Fundación Juan March ten abertas na súa sede dúas grandes bibliotecas para investigadores: unha especializada en música e teatro españois contemporáneos, cun fondo de artes escénicas dos séculos XIX, XX e XXI, e que conta con importantes legados, tales como a doazón, en 1993, da biblioteca persoal do escritor Julio Cortázar; a colección de ilusionismo, o maior fondo bibliográfico de maxia e prestidixitación en España, doado en 1988 por José Puchol de Montís; legados de compositores españois como Salvador Bacarisse ou Joaquín Turina, da saga dos dramaturgos Fernández-Shaw ou de Antonia Mercé "La Argentina", fondos todos eles que a Fundación foi incrementando desde entón.

Mentres que a outra é a Biblioteca do Centro de Estudos Avanzados en Ciencias Sociais, (CEACS), cun fondo altamente especializado e que conta tamén con importantes doazóns, como o arquivo persoal do profesor Juan J. Linz, con máis de 76.000 recortes de prensa dos anos cruciais da Transición española e outros. O seu catálogo, integramente automatizado, recolle cerca de 62.348 volumes sobre Ciencia Política, Socioloxía e Economía, e é accesíbel en liña. A Biblioteca do CEACS coopera con outras redes de información nacionais e internacionais.

No ámbito literario hai que destacar tamén a doazón que efectuou o 30 de decembro de 1960 ao Ministerio de Educación do manuscrito do Cantar de mio Cid, que o Ministerio adscribiu á Biblioteca Nacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Díaz Nosty, Bernardo (1977): *La irresistible ascensión de Juan March*. Barcelona: Ediciones Sedmay, S. A. ISBN 84-7380-240-3.
* Garriga, Ramón (1976): *Juan March y su tiempo*. Barcelona: Ed. Planeta. ISBN 84-3205-620-0.

### Ligazóns externas 
*Juan March Ordinas. El magnate del silencio.
Antonio Rukavina

**Antonio Rukavina** (en cirílico serbio: Антонио Рукавина), nado en Belgrado o 26 de xaneiro de 1984, é un futbolista serbio. Xoga de defensa lateral dereito e o seu club actual é o FC Astana.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en national-football-teams.com
Liña 1A dos autobuses urbanos da Coruña

dereita|miniatura|Autobús da liña 1A no Paseo da Dársena.
A **liña 1A** é unha liña regular de autobús da cidade da Coruña, xestionada pola empresa CTC. Esta liña de autobús fai o traxecto desde Porta Real até a ponte da Pasaxe cunha frecuencia en hora punta de 20 minutos. Percorre unha distancia total de 7,5&nbsp;km e ten 25 paradas na ida e 7,3&nbsp;km e 25 paradas na volta.
## Horarios 
|}

## Percorrido
* **Do Hospital Abente y Lago á Ponte da Pasaxe** *por*: O Parrote (Capitanía), Porta Real, Av. Mariña (Rosalía), Av. Mariña (Obelisco), Praza de Mina (nº 26), Praza de Ourense, Linares Rivas (nº 26), Primo de Rivera (nº 1), Catro Camiños, Cabaleiros (Estación), Caballeros (Ministerios), Salvador de Madariaga (Gasolineira), Salvador de Madariaga (Rafael Alberti), Camilo José Cela (San Cristovo), Matogrande (Rotonda), Camilo José Cela (Mato Grande), Camilo José Cela (Liceo La Paz), Barrio das Flores (Eirís), Av. Monelos (Canteira de Eirís), Av. Monelos (nº 38), Av. Monelos (Asilo), Av. Monelos (Urb. Los Arces), Av. Monserrat (nº 40), Pedralonga (Fábrica de Armas), Alcampo, Santa Xema, Pasaxe (Santa Xema).
* **Da Pasaxe ao Hospital Abente y Lago** *por*: Pasaxe (Santa Xema), Pasaxe (Eirís), Av. Pedralonga (nº 57), Av. Pedralonga (nº 4), Av. Monserrat (Oncolóxico), Av. Monelos (nº 19), Av. Monelos (nº 5), Av. Monelos (nº 211), Camilo José Cela (Bloque 20), Camilo José Cela (Bloque 29), Camilo José Cela (Bloque 30), Matogrande, Camilo José Cela (Bloque 40), Av. Salvador de Madariaga (Pablo Neruda), Av. Salvador de Madariaga (Mercado), Cabaleiros (nº 33), Cabaleiros (Estación Autobuses), Concepción Arenal (nº 21), Costa da Palloza (nº 5), Primo de Rivera (Palloza), Primo de Rivera (viaduto), Praza de Ourense, Praza de Mina, Obelisco, Autoridade Portuaria, Porta Real, Parrote (Hotel Finisterre).

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos da ruta na páxina do Concello da Coruña
Arena da Amazônia

A **Arena da Amazônia** é un estádio de fútbol brasileiro situado no barrio Flores da cidade de Manaus, capital do Estado do Amazonas, no mesmo lugar antes ocupado polo Estádio Vivaldo Lima. Foi construído para ser utilizado como unha das doce sedes da Copa do Mundo FIFA de 2014 e foi inaugurado o 9 de marzo de 2014. O arquicteto autor do proxecto foi Ralf Amann da oficina alemá GMP. O estádio conta con cobertura retráctil e capacidade para 42.374 persoas. O custo da súa construción foi asumido nun 25% polo Goberno Estatal do Amazonas e nun 75% polo Banco Nacional de Desenvolvimento Econômico e Social (BNDES).

## Notas
Baía Caswell

[miniatura|dereita|*Baía Caswell*, praia da [Península de Gower, Swansea, en agosto de 2008.]]
**Baía Caswell** é un destino de vacacións de Gales no suroeste da Península de Gower, Swansea.

O acceso á praia é relativamente doado e no seu interior atópase un parque recreativo. Localizada preto da localidade de Mumbles, é un destino de vacacións para surfistas cuxa praia recibe regularmente a bandeira azul.

## Historia
esquerda|miniatura|A baía Caswell no solpor.

Entre 1829 e 1840, a meirande parte da terra arredor da baía Caswel foi mercada por John James, un crego de Bishopston para os seus dous fillos.

En 1846, os Morgan venderon unha parte das súas terras no lado leste da baía no século XIX ó fotógrafo pioneiro John Llewelyn Dillwyn, un visitante regular da baía. Llewelyn construíu unha casa de vacacións, Caswell Cottage, que se mantivo ata arredor de 1960 na localización do que actualmente é o aparcadoiro público da baía Caswell. En 1854, dúas das súas fotografías da baía Caswell foron solicitadas polo príncipe Alberte de Saxonia.

Trala morte da muller de Morgan en 1877, o estado de Caswell dividiuse entre os seus seis fillos. A casa mantívose ata a década de 1960, cando se derrubou para crear os apartamentos Redcliffe que foron construídos no lado oeste da baía.

## Notas
Caíño tinto

O **caíño tinto** é unha variedade autóctona galega e do Norte de Portugal de cepa uva tinta *(Vitis vinifera)* lixeiramente aceda, cultivada no Ribeiro e noutras comarcas, que lle dá ao viño un sabor agridoce.

Outros nomes cos que se coñece a esta variedade son **amaral, azal tinto, caíño bravo, caíño cachón, uva caíña** e **caíño longo**. Na zona do Morrazo denóminase tinta femia. Inicialmente pensabase que eran dúas variedades diferentes pero foi demostrado que son a mesma utilizando técnicas de ADN.

Trátase dun bago de maduración serodia. O rendemento é baixo. Ten acios de tamaño mediano e non moi compactos. Os seus bagos presentan cor azul escura. Segundo a Orde APA/1819/2007, de 13 de xuño (BOE do día 21), a variedade **caíño tinto, caíño bravo** ou **cachón** está recomendada en Galicia. Utilízase na Denominación de Orixe Rías Baixas e tamén no Ribeiro, mentres que no norte de Portugal se cultiva coa denominación **Borraçal**. Existe outra variedade branca, chamada caíño branco.

O viño que se obtén deste bago denomínase viño caíño, caíño ou tinto caíño.

O nome puido ter a súa orixe na voz latina *caninu* (relativo ao can) en alusión quizais ao ‘escaso tamaño ou calidade’, aínda que varios investigadores desbotan esta interpretación e argumentan que o nome da uva puido derivar dun nome propio, en concreto, do bíblico Caín.

## Notas
Panna cotta

A ***panna cotta*** (en italiano: nata cocida) é un doce típico da rexión italiana do Piemonte, elaborado a partir de crema de leite, azucre e xelatificantes. Adóitase adornar con marmeladas de froitos vermellos. Parécese ao flan pero cun sabor moito máis lácteo e ten unha textura máis parecida á da xelatina.

## Ingredientes
### Principais
*Leite
*Crema de leite
*Azucre
*Xelatina

### Adicionais
*Vainilla
*Marmelada
*Ron
*Caramelo

## Variantes
*Panna cotta de amorodo
*Panna cotta de amoras
*Panna cotta con froitos vermellos
*Panna cotta ao caramelo
*Panna cotta aromatizada con ron
*Panna cotta de vainilla
Pentre Ifan

miniatura|Vista lateral do Dolmen de Pentre Ifan.
miniatura|Vista do portal.
miniatura|dereita|Unha posible reconstrución.
**Pentre Ifan** é o nome dun antigo señorío da parroquia galesa de Nevern, Pembrokeshire. Nel, atópase o maior e mellor preservado dolmen neolítico de Gales.

## Historia 
O dolmen data aproximadamente do -3.500 B.C. e, posiblemente, foi empregado como cemiterio comunal. As pedras conservadas forman o portal e a cámara principal da tumba, que orixinalmente puido estar cuberta cunha gran pedra de 36,6 m de longo e 17 m de ancho. Algunhas das pedras foron diseminadas polo lugar, pero sete delas están na súa posición orixinal. A pedra principal mide 5,1 m de longo, cun peso estimado de 16 toneladas, e érguese 2,4 m sobre a superficie do terreo. Está apoiada sobre as puntas de tres piares.

As escavacións arqueolóxicas fixéronse en 1936/1937 e 1958/1959, ámbalas dúas lideradas por William Francis Grimes. O dolmen e conservado por Cadw, a Axencia Galesa de Monumentos Históricos. Está localizado a 17&nbsp;km de Cardigan.

## Notes
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Europa atlántica

### Ligazóns externas 
*www.geograph.co.uk : fotos de Pentre Ifan
*O mellor preservado lugar megalítico de Gales - Extrageographic
*Artigo e fotos de Pentre Ifan