open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Universidade Europea Viadrina

A **Universidade Europea Viadrina** (en alemán: *Europa-Universität Viadrina*) é unha universidade alemá situada na cidade de Frankfurt do Oder.

## Historia 
### Entidade precursora 
Na Idade Moderna fundouse na cidade unha universidade, a Viadrina, que funcionou de 1506 até o 1811, ano en el que foi trasladada a Breslau (hoxe Wrocław, Polonia). A palabra *Viadrina* provén do latín (o río "Oder" é *Viadra*) e significa que se atopa xunto ao Oder; o nome latino para a cidade era *Francofortum ad Viadrum*.

### Refundación 
A Universidade Europea Viadrina, refundada en 1991, é un dos piares educativos da cidade. 

A súa apertura xusto despois da reunificación alemá buscaba revitalizar a rexión, promover a integración europea e crear un centro de ensino e investigación que fomentase o entendemento e a colaboración entre diferentes culturas e nacións. A súa localización en Frankfurt an der Oder, preto da fronteira con Polonia, foi especialmente significativa neste sentido, converténdoa nun símbolo da nova era de cooperación e unión en Europa após o fin da guerra fría.

O nome da institución indica o seu enfoque internacional e atrae a estudantes de toda Europa, contribuíndo ao seu carácter multicultural. Esta universidade é especialmente recoñecida polos seus programas en dereito, ciencias económicas e culturais.

## Estudantes 
No semestre de inverno 2010/2011 cursaron estudos nas facultades de Ciencias da Cultura, Dereito e Economía 6.267 estudantes (23% estranxeiros). 

## Notas 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Adama Boiro

**Adama Boiro Boiro**, nado en Dakar, o 22 de xuño de 2002, é un futbolista senegalés que xoga como extremo ou lateral esquerdo no Bilbao Athletic, da Segunda División RFEF.

## Traxectoria 
Nacido en Dakar o 22 de xuño de 2002, deixou a capital senegalesa sendo novo, instalándose en Navarra. Alí comezou a xogar ao fútbol no San Jorge, antes de ser fichado polo Ardoi de Zizur Nagusia. En 2020 recibiu a chamada de Osasuna, que o incorporou ao seu equipo xuvenil da División de Honra, no que xogou durante dous anos. Para a tempada 2021/22 foi subido ao filial do club, o Osasuna Promesas, equipo da Segunda División RFEF. Na súa primeira campaña no equipo dirixido por Santi Castillejo disputou 24 partidos, aínda que só un deles como titular. Marcou un gol e contribuíu a que o equipo se proclamase campión e ascendese de xeito directo á Primeira División RFEF. Na súa segunda campaña comezou a aparecer no once inicial con máis frecuencia e converteuse en titular indiscutible durante a primeira metade da campaña 2023/24. 

En xaneiro de 2024 o Athletic Club pagou os 2 millóns e euros da súa cláusula de rescisión e incorporou ao xogador, facéndolle ficha do filial, o Bilbao Athletic. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en LaPreferente .
O Domo, Cameixa, Boborás

**O Domo** é un lugar da parroquia de Cameixa no concello ourensán de Boborás, na comarca do Carballiño.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cameixa 
### Parroquias de Boborás 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Boborás
Poetas Di(n)versos

dereita|miniatura|Gioconda Belli, Yolanda Castaño e Andrea Nunes.

**Poetas Di(n)versos** é un ciclo de poesía que desenvolve desde o ano 2009 o Concello da Coruña, coordinado por Yolanda Castaño. En cada sesión participa unha persoa galega e outra de fóra de Galicia. Nos dous primeiros anos celebrouse na Casa da Cultura Salvador de Madariaga, e desde 2011 no auditorio do Centro Ágora.
## Participantes
### 2009 
*17 de novembro: Luis Eduardo Aute e Lucía Aldao
*15 de decembro: Luis García Montero e Luz Pozo Garza

### 2010 
*19 de xaneiro: Joan Margarit e Xosé María Álvarez Cáccamo
*23 de febreiro: José Luís Peixoto e Miguel Anxo Fernán-Vello
*16 de marzo: Luis Alberto de Cuenca e Luisa Castro
*20 de abril: Kirmen Uribe e María Lado

### 2011 
*21 de febreiro: Miren Agur Meabe e Claudio Rodríguez Fer

### 2012 
*6 de febreiro: Yasuhiro Yotsumoto e Estíbaliz Espinosa
*5 de marzo: Ada Salas e Anxo Angueira
*21 de maio: Cesáreo Sánchez e Mark Strand
*8 de outubro: María do Cebreiro e Carlos Pardo
*5 de novembro: Xabier Cordal e Marko Pogačar

### 2013 
*14 de xaneiro: Chus Pato e Iman Mersal
*4 de febreiro: Antón Lopo e Brane Mozetič
*11 de marzo: Eva Veiga e Nuno Júdice
*3 de xuño: Branca Novoneyra e Márcio-André

### 2014 
*13 de xaneiro: Alexis Díaz-Pimienta e Luís O Caruncho

### 2015 
### 2016 
### 2017 
### 2018 
### 2019 
*14 de xaneiro: Miguel-Anxo Murado e Valter Hugo Mãe
*25 de febreiro: Lucía Novas e Vera Duarte
*18 de marzo: Gonzalo Hermo e Andrew McMillan
*13 de maio: Pilar Pallarés e Mary Jo Bang
*24 de xuño: Hinemoana Baker e Carlos Negro
*7 de outubro: Lara Dopazo e Manal Al-Sheikh
*25 de novembro: Dan Coman e Manuel Darriba

### 2020 
*13 de xaneiro: Luís Valle e Jean Portante
*10 de febreiro: Hugo Mújica e Tamara Andrés
*26 de outubro: Elsa López e Ramón Caride
*23 de novembro: Ángelo Néstore e Ismael Ramos
*14 de decembro: Xuan Bello e Míriam Ferradáns

### 2021 
*25 de xaneiro: Roger Wolfe e Carlos Santiago
*8 de febreiro: Rodolfo Hässler e Xesús Rábade
*14 de xuño: Xavier Rodríguez Baixeras e Maria do Rosário Pedreira
*25 de outubro: Arian Leka e Luz Campello
*13 de decembro: Olvido García-Valdés e Genaro da Silva

### 2022 
*3 de xaneiro: Liang Yang e Xavier Queipo
*28 de marzo: Ida Vitale e Manuel Rivas
*5 de abril: Arvis Viguls e Lorena Souto
*23 de maio: Vera Pavlova e Gonzalo Navaza
*6 de xuño: Aleyda Quevedo Rojas e Edwin Madrid
*31 de outubro: Ida Börjel e Pablo Otero
*7 de novembro: Mamta Sagar e Verónica Martínez Delgado
*12 de decembro: Filipa Leal e Nuria Vil

### 2023 
*16 de xaneiro: Sergio García Zamora e Manuel López Rodríguez
*6 de febreiro: Rafael Courtoisie e Claudio Pato
*27 de marzo: María Baranda e Xurxo Alonso
*24 de abril: Khédija Gadhoum e Diana Varela Puñal
*29 de maio: Susan Briante e Daniel Salgado
*16 de outubro: Nieves Neira e Kai Aareleid
*20 de novembro: Viggo Mortensen e Xosé Iglesias
*4 de decembro: Gioconda Belli e Andrea Nunes Brións
### 2024 
*29 de xaneiro: Charo Lopes e Joseba Sarrionandia

*26 de febreiro: Berta García Faet e Adrián Maceda

*25 de marzo: Rolando Kattan e Abraham Pérez

## Notas
Fañch Broudig

**Fañch Broudig**, nado en Buhulien, Lannion en 1946, é un xornalista bretón e escritor en lingua bretoa a francesa. Dende 1964 a 2007, retransmitiu en bretón na estación de radio France 3 Bretagne, e desde 1971 foi documentalista no Centro de Investigación Bretoa e Céltica da Universidade de Brest. É presidente da fundación cultural Emgleo Breiz, o cal promove a lingua bretoa e o seu ensino.

## Traxectoria 
De 1968 a 1970 foi secretario do Comité de Acción pola Lingua Bretoa, que organizou numerosas manifestacións reivindicativas, como a marcha de Plouay en Lorient de 1970. Ademais, a súa militancia política guiouno cara ao Partido Comunista Francés cos seus amics Yves Le Berre e Jean Le Dû, mestres de bretón na Universidade de Brest.

En 1975 foi nomeado responsable das novas de actualidade en bretón en Brest, e dende 1991 produtor delegado dos programas en bretón en France 3 Ouest. Tamén foi un dos fundadores e actual presidente de Emgleo Breiz, na que se responsabilizou das edicións en bretón, tamén se encargou da revista literaria *Brud Nevez* e das revistas pedagóxicas en bretón *Ar Skol vrezoneg* e *Ar Helenner*. Os seus escritos son estudos sobre a historia e a evolución do bretón.

## Publicacións 
* *Roll al leoriou hag ar pennadou bet embannet e brezoneg e 1973 = Bibliographie des publications en langue bretonne. Année 1973*. *In* : Studi, n°1, Kerzu/Décembre 1974
* *Roll al leoriou hag ar pennadou bet embannet e brezoneg e 1974 = Bibliographie des publications en langue bretonne. Année 1974*. *In* : Studi, n°5, Ebrel/Avril 1976
* *Roll al leoriou hag ar pennadou bet embannet e brezoneg e 1975 = Bibliographie des publications en langue bretonne. Année 1975*. *In* : Studi, n°10, Genver/Janvier 1979
* *Ar bed o trei. Eun dibab a skridou a-vremañ evid ar skoliou brezoneg*. Brest : Ar Helenner, 1983.
* *Langue et littérature bretonne. Dix ans de bibliographie. 1973-1982*. Brest : Brud Nevez, 1984.
* *Taolennou ar baradoz*, Le Chasse-Marée / Ed. de l'Estran, Douarnenez, 1988, 
* ''Evolution de la pratique du breton de la fin de l'Ancien Régime à nos jours*, thèse, Université de Bretagne Occidentale, Brest, 1993
* *Roparz, Jakez hag o diskibien*, Ar Skol Vrezoneg, Brest, 1993, 
* *La pratique du breton de l'Ancien Régime à nos jours*, Presses Universitaires Rennes II, 1995, 
* *L'interdiction du breton en 1902. La IIIe République contre les langues régionales* Coop Breizh, Spézet, 1996, 
* *À la recherche de la frontière. La limite linguistique entre Haute et Basse-Bretagne aux XIXe et XXe siècles*, Ar skol vrezoneg, Brest, 1997, 
* *Combes a-eneb ar brezoneg*, Brud Nevez, Brest, 1998, ISBN 2-86775-174-X
* *Histoire de la langue bretonne'', Editions Ouest-France, Rennes, 1999, ISBN 2-7373-2495-5.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Véxase tamén 
* Páxina web de Fañch Broudig
Mauro Echegoyen

**Mauro Echegoyen Berrozpe**, nado en Murchante, Navarra, o 3 de marzo de 2005, é un futbolista español que xoga como centrocampista no Osasuna Promesas da Primeira División RFEF.

## Traxectoria 
Formouse como futbolista na canteira de Osasuna, debutando con só 15 anos no equipo xuvenil. En 2023 subiu ao filial do club, Osasuna Promesas, da Primeira División RFEF.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en LaPreferente .
Bión de Proconeso

**Bión de Proconeso** (en latín *Bion*, en grego antigo Βίων) foi un historiador grego contemporáneo de Ferécides de Siros, e que viviría arredor do -560. Nacera en Proconeso.
## Traxectoria 
É mencionado por Dióxenes Laercio quen di que foi autor de dúas obras, cuxa natureza non indica. De Clemente de Alexandría pódese deducir que unha destas obras era un resumo dunha antiga obra de Cadmo de Mileto .
## Notas
Bión (poeta tráxico)

**Bión** (en latín *Bion*, en grego antigo Βίων) foi un poeta tráxico grego.
## Traxectoria 
Dióxenes Laercio descríbeo como ποιητὴς τραγῳδίας τῶν Ταρσικῶν λεγομένων ("un poeta tráxico grego de Tarso, polo que din"). Isaac Casaubon (*De Sat. Poes*. 1.5) comenta que Dióxenes Laercio describe con estas palabras a un poeta que practicaba a poesía improvisada, á que os habitantes de Tarso eran particularmente afeccionados e podería ser natural de Tarso. Tería vivido pouco antes da época de Estrabón.

*Suídas* fala dun fillo de Esquilo chamado Bión que era un poeta tráxico, pero non se sabe máis del.

## Notas
Bión (retórico)

**Bión** (en latín *Bion*, en grego antigo Βίων) foi un retórico grego nado en Siracusa.
## Traxectoria 
Foi autor dun traballo sobre a teoría da retórica titulado τέχνας ῥητορικὰς γεγραφώς. Un retórico co mesmo nome escribiu unha obra en nove libros cos nomes das nove musas, pero era un personaxe diferente.
## Notas
Bión de Soli

**Bión** (en grego antigo Βίων e en latín *Bion*) foi un escritor da Grecia antiga mencionado por Dióxenes Laercio como autor dunha obra sobre Etiopía (Αἰθιοπικά), da cal se conservaron algúns fragmentos se conservaron na obra de Plinio o Vello e Ateneo de Naucratis. Naceu en Soli ou Solos (Cilicia).
## Traxectoria 
Plutarco fala dun Bión que di recoller unha tradición sobre as Amazonas, e Agatías cita un Bión a quen lle atribúe unha historia de Asiria, pero non é seguro que sexa o mesmo personaxe. Varrón menciona a Bión de Solos como escritor sobre agricultura e así o confirma tamén Plinio. Algúns autores cren que Bión de Soli é a mesma persoa que Cecilio Bión. Descoñécese a época na que viviu.

## Notas
Renmin wenxue

***Renmin wenxue*** (chinés simplificado: 人民文学; *pinyin*: *Rénmín wénxué*) é a revista mensual da Asociación de Escritores da China, especializada na publicación de novelas, poesía, ensaios e reportaxes. É unha das publicacións máis representativas da literatura chinesa contemporánea, e a revista literaria chinesa máis antiga aínda en circulación.

## Historia 
[alt=Mao Dun, primeiro editor da revista|miniatura|[Mao Dun, primeiro editor da revista]]
*Renmin wenxue* foi a primeira revista literaria da República Popular da China. Comezou a editarse o 25 de outubro do ano 1949, co apoio do goberno comunista. No seu primeiro número, publicouse un retrato de Mao Zedong. O pé de páxina, escrito na caligrafía do propio Mao, rezaba o seguinte: "Pola creación de aínda máis obras boas".  

Durante esta primeira etapa, a revista publicou editoriais, poemas propagandísticos e álbums especiais. Por exemplo, no primeiro número publicouse o álbum *Lu Xun xiansheng shishi shisan zhounian jinian* 鲁迅先生逝世十三周年纪念 ("Conmemoración polo décimo terceiro cabodano de Lu Xun"), e no terceiro a colección *Qinghe Sidalin qishi shouchen shiji* 庆贺斯大林七十寿辰诗辑 ("Escolma poética para celebrar o setenta aniversario de Stalin"). As imaxes e debuxos políticos eran outra compoñente indivisible. Co tempo, foi publicando tamén moitos comentarios e críticas. Algúns deles eran réplicas ao *Renmin ribao* 人民日报 ("O xornal do pobo") e outros xornais.  

As novelas tamén formaban unha parte importante da revista. Moitas das obras publicadas trataban temas como a vida no exército, a realidade dos campesiños ou a loita de clases no mundo rural, como *Huoguang zaiqian* 火光在前 ("Co lume diante"), de Liu Baiyu. A partir do 1956, a revista sumouse ao movemento da literatura realista, publicando novelas como *Zai qiaoliang de gongdi shang* 在桥梁的工地上, "A construción da ponte", de Liu Binyan. Escritores como Li Guowen ou Zong Pu ingresaron ao mundo literario a través desta revista.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 人民文学  (Páxina web da revista)
Lu Xinhua

**Lu Xinhua** (chinés simplificado: 卢新华; *pinyin*: *Lú Xīnhuá*), nado en Rugao (provincia de Jiangsu) no ano 1954, é un escritor e empresario chinés, pioneiro da chamada Literatura das Cicatrices. 

## Traxectoria 
Tras rematar os seus estudos de secundaria, traballou no rural como agricultor. Con esta obra, fundou o movemento da Literatura das Cicatrices, que destaca por reflexionar sobre o sufrimento e as consecuencias da Revolución Cultural. O autor tomou a decisión de imprimila en forma de pasquíns, que colgou nos edificios do campus da súa universidade. Ante o éxito que tivo cos estudantes, o xornal *Wenhui* (文汇报) ofreceuse a publicala o 12 de agosto de 1978, recibindo multitude de cartas de felicitación. As propias institucións víronse na obriga de comentar oficialmente a historia, indicando o axeitado de denunciar os crimes da Banda dos Catro, mais rexeitando calquera ataque ou crítica contra o Partido.

"Cicatrices" está protagonizado por unha garda vermella chamada Wang Xiaohua. A muller decide distanciarse da súa nai cando esta é acusada de traidora polas autoridades. Ao regresar ao fogar nove anos despois, atopa o cadáver da nai cunha cicatriz na fronte e unha carta para ela. "Cicatrices" cativou ao público chinés pola viveza dos sentimentos que trata, e por ser un dos primeiros textos en comentar as traxedias familiares causadas pola Revolución Cultural.

## Obras 
* Cicatrices (*Shanghen* 伤痕, 1978).
* *Xijie* 细节 ("Detalles", 1998).
* *Zijin nü* 紫禁女 ("A rapaza prohibida", 2004).

## Traducións 
* Varios autores (1982). *Flores e leña: Narracións chinesas contemporáneas*. Tradución directa ao galego de Fernando Pérez-Barreiro Nolla. Xerais. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 卢新华 (La literatura china traducida en España)
He Qifang

**He Qifang** (chinés simplificado: 何其芳; *pinyin*: *Hé Qífāng*), nado o 5 de febreiro de 1912 en Wanzhou, Sichuan, e finado o 24 de xullo de 1977, foi un escritor chinés. Pertenceu ao círculo literario coñecido como a Escola de Beijing. Próximo a Zhou Yang, foi represaliado ao comezo da Revolución Cultural. Durante a súa adolescencia, recibiu unha educación tradicional. Con todo, mantivo sempre unha postura esteticista. Destacou por unha poesía *sui generis*, afastada das tendencias realistas e socialistas da época. Os seus libros, como *Huamenglu* 画梦录 ("Pintando soños", 1947) ou *Huanxiang zaji* 还乡杂记 ("Misceláneas sobre o retorno ao fogar", 1949), destacan por unha linguaxe simple e un estilo introspectivo e melancólico.

Tras a Guerra Civil Chinesa, He Qifang trasladouse a Chongqing, onde traballaría como editor do xornal *Xinhua ribao* 新华日报. Participou en varios debates ideolóxicos a través dos seus ensaios. Fíxose tamén membro da Asociación de Escritores da China, e chegou a ser director do Centro de Investigacións Literarias da Academia das Ciencias. Foi editor da revista *Wenxue pinglun* 文学评论 ("Crítica literaria").

Dende Yan'an, estivo próximo ao seu compañeiro de traballo Zhou Yang. Durante a Revolución Cultural, ambos foron atacados e destituidos dos seus postos. Porén, He Qifang será rehabilitado tras o pasamento de Mao e a detención da Banda dos Catro.

## Notas
Estadio Johan Cruyff

O **Estadio Johan Cruyff** (en catalán:  ) é un estadio de fútbol, situado en Sant Joan Despí, na provincia de Barcelona. É propiedade do FC Barcelona e atópase dentro da chamada Ciutat Esportiva Joan Gamper, o complexo deportivo situado a uns 7 km do Camp Nou e que está dedicado aos adestramentos e ao fútbol base do club. No estadio xogan os seus partidos como locais o Barça Atlètic, o equipo feminino, e o Xuvenil A. Leva o nome do lendario futbolista neerlandés Johan Cruyff, xogador e histórico adestrador do Barcelona.

É un estadio de categoría 3 da UEFA e ten capacidade para 6.000 espectadores. Forma parte do proxecto Espai Barça e substituíu nas súas funcións ao Mini Estadi, que estaba fronte ao Camp Nou e que foi derrubado en 2020.

## Historia 
As obras de construción do estadio comezaron o 14 de setembro de 2017 e completáronse no verán de 2019. Foi inaugurado o 27 de agosto do mesmo ano cun partido amigable entre os equipos xuvenís do Barcelona e do Ajax, os dous principais clubs da carreira de Johan Cruyff. O equipo neerlandés gañou o encontro por 0-2. O 26 de agosto de 2019, un día antes de que o estadio fose inaugurado oficialmente ao público, o Barcelona rendeu homenaxe a Cruyff presentando a súa estatua no Camp Nou.

## Notas
Hegúmeno

Un **hegúmeno** ou **arquimandrita** é o superior dunha comunidade de monxes ortodoxa. O termo é equivalente ao de abade ou abadesa, aínda que tamén se pode ver empregado por comunidades católicas do rito bizantino. Provén do grego *ἡγούμενος* (hêgoúmenos), participio presente do verbo *ἡγέομαι* (hêgéomai), que significa literalmente "ir diante", "conducir" ou "comandar".  

Tanto hegúmeno como abade pode ser usado en contextos formais, pero hegúmeno pode ter unha connotación de rango aínda máis formal ou tradicional debido ao seu uso sempre dentro do contexto da Igrexa ortodoxa oriental.[miniatura|[Xurxo o Atonita, hegúmeno que liderou as comunidades monásticas xeorxianas no Imperio Bizantino.|centro]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
PTC Integrity

**PTC Integrity** é un software de xestión do ciclo de vida das aplicacións, (en inglés, *software system lifecycle management (SSLM)*) deseñado como Software privativo cunha interface en escritorio e outra web, nun modelo de cliente/servidor. A aplicación dá soporte de enxeñaría ao Modelo V permitindo crear requisitos de sistema e crear unha trazabilidade cara aos requisitos de software, as respectivas arquitecturas, a creación e ligazón de tests asociados, permite crear e manter defectos en rede e a integración de software. Finalmente o Software provee ao usuario dos KPI (key performance indicator) do sistema.

## A ferramenta 
A empresa norteamericana PTC (Parametric Technology Corporation) fundada en 1985, con base en Boston, está especializada en softwares que sorporten enxeñaría de procesos en industrias moi reguladas e verticais onde se audite regularmente a conformidade do sistema, como os requisitos da automoción Automotive SPICE ou a industria médica. A empresa é propietaria do código de Creo, Windchill ou Mathcad, e en 2007 compra o software MKS Integrity, para rebautizalo como PTC Integrity en 2011. 

O Software actualmente mantén os seguintes bloques de funcionalidades : 

* PTC Integrity Asset Library : Un editor de arquitectura de sistemas que permite o deseño en diferentes modelos, sen que o usuario teña que duplicar os datos, xa que o código desta funcionalidade é capaz de ligar as arquitecturas aínda que fosen creadas con principios e modelos diferentes. 

* PTC Integrity Modeler : Soporte para a linguaxe de modelado de sistemas SysML 2.0. 

* PTC Integrity Process Check : Scripts que apoian a automatización de auditorías. Baséase nas preguntas estándar que pode facer un auditor e ten preparados os resultados de forma automática. 

* PTC Integrity Process Consumer : Unha wiki interna auto-xerada polo sistema. 

* PTC Integrity Process Director : Funcionalidades para os xerentes dos proxectos, onde poden visualizar as métricas e resultados dos tests, cantos requisitos foron xa implementados no software etc ...

* PTC Integrity Process Perspective : Un editor de presentacións.

* PTC AgileWorx : Unha guía ao proceso de creación Áxil de software.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web de PTC
*Documentación sobre o uso da ferramenta PTC
Be-Papas

**Be-Papas** ou **Be-PaPas** (en ) foi un grupo de artistas fundado polo director de *anime* Kunihiko Ikuhara. Estaba conformado polo propio Ikuhara, a *mangaka* Chiho Saito, o animador e deseñador de personaxes Shinya Hasegawa, o guionista Yōji Enokido e mais Yūichirō Oguro. 

## Historia 
Ikuhara creou Be-Papas no ano 1996 co propósito de producir *Shōjo Kakumei Utena* 少女革命ウテナ ("Utena, a moza revolucionaria"), un *anime* orixinal que concibiu tras abandonar o estudo Toei Animation, onde traballou dirixindo series como *Sailor Moon*. O grupo tamén creou a secuela *Shōjo Kakumei Utena: Adoresensu Mokushiroku* 少女革命ウテナ アドゥレセンス黙示録 ("Utena, a moza revolucionaria: Apocalipse adolescente").

Be-Papas disolveuse tras o lanzamento da secuela, pero existiu como entidade corporativa até o ano 2001, co gallo de publicar diversos proxectos creados polos seus membros. En concreto, editaron a serie de novelas *Sheruburitto* シェルブリット ("*Schell Bullet*", 1999-2000), de Ikuhara e Mamoru Nagano; a *light novel Shōnen Ō* 少年王 ("O rapaz rei", 1999), de Hasegawa e Enokido; e o *manga* *S to M no Sekai* SとMの世界 ("O mundo de S e M", 2001), de Ikuhara e Saito. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Be-Papas (Anime News Network)
Softastur

**Softastur** é unha asociación sen ánimo de lucro, cuxo obxectivo é o fomento da lingua asturiana nas novas tecnoloxías, concretamente no ámbito do Software libre.

A asociación confórmana voluntarios, principalmente programadores informáticos, filólogos, deseñadores e profesores de lingua asturiana. Softastur ofrece soporte técnico e documentación gratuíta aos usuarios de Software libre.

No ano 2008, **Softastur** recibiu o premio Andrés Solar, que entrega a Xunta pola Defensa de la Llingua Asturiana (en galego *Xunta pola Defensa da Lingua Asturiana*), polo seu traballo de inclusión do asturiano nas novas tecnoloxías, e especialmente por facilitar a dispoñibilidade de **Ubuntu**, primeiro sistema operativo en lingua asturiana.

## Historia 
As orixes de Softastur remóntanse ao 2002. Ese mesmo ano, o 5 de xullo, anunciábase a tradución de *Mozilla* 1.0, o primeiro navegador en asturiano. Ao ano seguinte (2003) xorde a idea de formar unha comunidade para a tradución e a coordinación deste tipo de software. A comunidade crece de xeito progresivo até o ano 2007, cando as achegas son xa significativas e o número de proxectos que se coordinan experimenta un notábel aumento. Softastur centra o seu traballo na tradución de Ubuntu e en 2009 a comunidade convértese de facto xa nunha asociación.

No ano 2010, un membro de Canonical Ltd. desprázase a Asturias e cualifica a versión *Lucid Lynx* en lingua asturiana como completa.

## Actualidade 
Na actualidade Softastur traballa na implantación do corrector ortográfico *Aspell* dentro do sistema operativo Ubuntu. Entre os feitos máis salientábeis da asociación até o de agora, atópase o acordo de colaboración no proxecto **Termast**, centro encargado da coordinación xeral de terminoloxía especialidada en asturiano, asinado coa Academia de la Llingua Asturiana. 

En febreiro de 2010, Softastur completou o traballo de tradución de OpenOffice, a primeira suite ofimática en lingua asturiana. E para alén diso, tamén se fixo o lanzamento da rede social *Ximielga.me* .

## Proxectos e grupos de tradución 
* Free Translation Project
* Contornas de escritorio: KDE, GNOME, Xfce, LXDE.
* Distribucións de GNU/Linux: Debian, Ubuntu, Fedora, openSUSE, Mandriva.
* Aplicativos varios: AbiWord, aMule, Tux Paint, Joomla !, etc.
* Documentación e info.

## Notas
Sheruburitto

é unha novela de Kunihiko Ikuhara. Consta de dous volumes, ilustrados por Mamoru Nagano. O álbum conceptual *Schell:Bullet* サナフス68 (2000), composto por Tenpei Sato, foi creado como acompañamento para as novelas.

## Resumo 
Por mor dunha manipulación xenética, a sociedade humana segregouse en función dos xenes. Os Majors, humanos intersexuais, manteñen o monopolio do material xenético máis forte; pola súa banda, os Minors son un grupo inferior que mantén o binarismo sexual. Segundo Ikuhara, a súa intención era crear "unha raza que combinase as partes boas de homes e mulleres". O protagonista, Ors Break, finxe ser un Major e logra ser contratado pola empresa de comercio intergaláctico Balt Liner Corporation como piloto de *schell*, un tipo de *mechas* bio-orgánicos. Tras ser descuberta a súa condición de Minor, chega a un acordo co seu xefe, o Major Delbee Ibus, para continuar traballando coa organización.

## Produción 
*Sheruburitto* foi publicada por Be-Papas tras o lanzamento de *Shōjo Kakumei Utena: Adoresensu Mokushiroku* 少女革命ウテナ アドゥレセンス黙示録 ("Utena, a rapaza revolucionaria: Apocalipse adolescente", 1999), pouco antes do traslado de Ikuhara aos Ánxeles. Ikuhara e Nagano promoveron a novela facendo *cosplay* de personaxes de *Sailor Moon* durante un evento. A pesar de diversas ofertas, a novela nunca chegou a adaptarse en formato de *anime*.

## Obra 
### Novelas 
*Sheruburitto* foi publicada pola editorial Kadokawa Shoten. A novela consta de dous volumes: *ADEN ARABIE* (1999) e *ABRAXAS* (2000). Ambos conteñen ilustracións de Nagano baseadas en personaxes e lugares da obra, así como diagramas dos *schells*.

Foi publicado por Starchild Records o 21 de xullo do 2000.

## Notas
Porto Pereiras, Xendive, Boborás

**Porto Pereiras** é un lugar da parroquia de Xendive no concello ourensán de Boborás, na comarca do Carballiño.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Xendive 
### Parroquias de Boborás 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Boborás
Enma López Araújo

**Enma López Araujo**, nada en Vigo o 2 de xullo de 1986, é unha funcionaria e política galega do PSOE afincada en Madrid.

## Traxectoria 
Licenciada en Dereito económico e empresarial pola Universidade de Vigo. Ingresou como funcionaria no corpo técnico de Facenda e posteriormente no Corpo Superior de Inspectores de Seguros do Estado, sendo a número 1 da súa promoción.

Con 16 anos ingresou no PSdeG-PSOE. Concorreu como candidata ao número 18 da lista do PSdeG-PSOE en Pontevedra de face ás eleccións ao Parlamento de Galicia de 2005. Con 20 anos presentouse no número 18 da lista do PSdeG-PSOE para as eleccións municipais de 2007 en Vigo encabezada por Abel Caballero, onde traballou nun despacho de avogados mentres preparaba as oposicións a Facenda. Tamén traballou no Gabinete de José Luís Rodríguez Zapatero durante os últimos meses de 2011 

Foi incluída no número 8 da lista do PSOE para as eleccións municipais de maio de 2019 en Madrid encabezada por Pepu Hernández,  e resultou elixida concelleira en Madrid, onde se converteu na portavoz de Grupo Municipal Socialista na Comisión de Economía e Facenda do consistorio. De cara ás eleccións municipais de maio de 2023 foi designada coordinadora da campaña de Reyes Maroto á alcaldía de Madrid, sendo ademais a número 3 da lista que esta encabezaba. A candidatura socialista logrou un lixeiro avance ao pasar de 8 a 11 concelleiros, que aínda que se mantivo na oposición logrou o mellor resultado en 12 anos e mellorou resultados por primeira vez en 20 anos. Desta forma pasou a ser Portavoz Adxunta do Grupo Municipal Socialista e continuou como portavoz na Comisión de Economía e Facenda.

## Notas
Shaun Davey

**Shaun Davey**, nado  en Belfast, Irlanda do Norte, o 18 de xaneiro de 1948, é un historiador da arte e compositor irlandés. As súas composicións narrativas teñen sido recoñecidas como unha ponte entre a música tradicional irlandesa e as tradicións de orquestra clásica, sendo interpretadas en eventos como as Olimpiadas Especiais de Dublín ou a toma de posesión do Presidente de Irlanda.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Shaun Davey asistiu á Rockport School no condado de Down. Graduouse en Historia da Arte no Trinity College de Dublín en 1971. Despois fixo un máster no Courtauld Institute of Art de Londres. A finais da década de 1970, fixo a súa primeira gravación, *Davey and Morris,* con James Morris, e o artista convidado Dónal Lunny producida por Tony Hooper de The Strawbs e desde 1977 traballou como compositor a tempo completo.

En 1990, Davey realizou unha reinterpretación de *The Pilgrim*, desta vez enfocándose no contexto histórico do antigo cristianismo céltico que conecta as diferentes "fisterras" atlánticas. A suite foi reelaborada para representar a viaxe sonora do santo navegante San Colm Cille, desde Escocia até Galiza. Esta versión inclúe novos temas de inspiración galega, como "Two Galician Dances", "Vigo", inspirada nas cantigas de Martín Códax, e "The Pilgrim's Sunrise", alborada popularizada por Carlos Núñez.

*Granuaile* (1985) narra a vida da pirata irlandesa Gráinne Ní Mháille (Grace O'Malley), inclúe o tema "Ripples in the Rockpools", onde se menciona un diálogo entre Gráinne e o seu marido, Dónal an Chogaidh, facendo referencia á cidade da Coruña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
* Shaun Davey; Guía de AllMovey 
* TaraMusic
Cinchona

***Cinchona*** é un xénero de plantas fanerógamas da orde das Gentianales da familia das Rubiaceae. Ten 25 especies de grandes arbustos ou pequenas árbores que alcanzan os 5-15 metros de altura.

Ten as follas opostas, lanceoladas a redondeadas, perennes de 1-4 dm de lonxitude. As flores de cor branca, rosa ou vermella prodúcense en panículas terminais. O froito é unha cápsula con numerosas sementes.

Algunhas especies deste xénero, como a Cinchona officinalis, tamén chamada quina, producen quinina, un alcaloide con propiedades antipiréticas, antipalúdicas e analxésicas. O descubrimento das súas propiedades supuxo unha revolución no eido da medicina, e aínda hoxe se segue empregando con fins médicos.

Foi nomeada por Carl Linnaeus na honra de Dona Francisca Enríquez de Rivera, a segunda esposa do IV Conde de Chinchón, Don Luis Jerónimo Fernández de Cabrera y Bobadilla, por ser ela, segundo a tradición, quen descubriu o seu uso entre as xentes do Vello Mundo polas propiedades medicinais da casca desta planta. Linnaeus transcribiu o son castelán 'chi' á maneira italiana, isto é, 'ci', o cal era frecuente na época.

## Especies 
* *Cinchona antioquiae* L.Andersson 1998
* *Cinchona asperifolia* Wedd. 1848
* *Cinchona barbacoensis* H.Karst. 1860
* *Cinchona × boliviana* Wedd. 1848
* *Cinchona calisaya* Wedd. 1848
* *Cinchona capuli* L.Andersson 1994
* *Cinchona fruticosa* L.Andersson 1998
* *Cinchona glandulifera* Ruiz & Pav. 1802
* *Cinchona hirsuta* Ruiz & Pav. 1799
* *Cinchona krauseana* L.Andersson 1998
* *Cinchona lancifolia* Mutis 1793
* *Cinchona lucumifolia* Pav. ex Lindl. 1838
* *Cinchona macrocalyx* Pav. ex DC. 1829 
* *Cinchona micrantha* Ruiz & Pav. 1799
* *Cinchona mutisii* Lamb. 1821
* *Cinchona nitida* Ruiz & Pav. 1799
* *Cinchona officinalis* L. 1753
* *Cinchona parabolica* Pav. in Howard 1859
* *Cinchona pitayensis* (Wedd.) Wedd. 1849
* *Cinchona pubescens* Vahl 1790
* *Cinchona pyrifolia* L.Andersson 1998
* *Cinchona rugosa* Pav. in Howard 1859
* *Cinchona scrobiculata* Humb. & Bonpl. 1808
* *Cinchona villosa* Pav. ex Lindl. 1838

## Notas
## Véxase tamén  
### Ligazóns externas
* La Misión de Cinchona 
* Proyecto Cinchona - Ortiz 
* Proyecto Maricela Argudo's Cinchona
* Cinchona Bark
* Using Bark to Cure the Bite
* Alcaloides de Cinchona
* Peruvian Bark
* Foto de *Cinchona*
* Fotos de *Cinchona pubescens*
Everwood

***Everwood*** (coñecida como ***Our New Life in Everwood*** no Reino Unido) é unha serie de televisión estadounidense creada por Greg Berlanti. Berlanti, Mickey Liddell, Rina Mimoun, Andrew A. Ackerman e Michael Green foron os produtores exectivos da serie. Emitiuse orixinalmente a través de The WB dende o 16 de setembro de 2002 até o 5 de xuño de 2006, cun total de 89 episodios ao longo de catro tempadas. Foi coproducida por Berlanti-Liddell Productions en asociación con Warner Bros. Television. 

A serie rematou o 5 de xuño de 2006. Foi cancelada por The WB o 17 de maio de 2006, despois de catro tempadas, logo da fusión da canle con UPN para formar The CW.

## Personaxes 

## Notas
Tattvachintāmaṇi

***Tattvachintāmaṇi*** (sánscrito: तत्वचिन्तामणि; IAST: *Tattvachintāmaṇi*; "A xoia do pensamento sobre a natureza das cousas") é un tratado de lóxica e epistemoloxía do filósofo indio Gaṅgeśa (s. XIV). Tamén se coñece polo nome de *Pramāṇachintāmaṇi* ("A xoia do pensamento sobre os medios válidos de coñecemento").

## Historia 
A obra constitúe un punto de inflexión na historia da lóxica india. Segundo Vidyabhusana, o *Tattvachintāmaṇi* é a obra fundamental da *navya-nyāya* ("nova lóxica"), a escola representativa do período moderno. O primeiro deles comeza cunha saudación á deusa Shiva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ganeri, J. (2023). Analytic Philosophy in Early Modern India. *The Stanford Encyclopedia of Philosophy*.
* Ingalls, D.H.H. (1951). *Materials for the Study of Navya-nyāya Logic*. Motilal Banarsidass. ISBN 9788120803848
* Phillips, S. (2020). Gaṅgeśa. *The Stanford Encyclopedia of Philosophy*.
* Vidyabhusana, S.C. (1920). *A History of Indian Logic: Ancient, Mediaeval and Modern Schools*. Motilal Banasidass. ISBN 9788120805651

### Ligazóns externas 
* Bibliografía sobre Gaṅgeśa (The History of Logic from Aristotle to Gödel)
Universidade de Oslo

[dereita|miniatura|250x250px| Campus central da universidade, onde só se atopa a facultade de [Dereito. Estes edificios inspiráronse na obra do arquitecto prusiano Karl Friedrich Schinkel .]]
A **Universidade de Oslo** (en ; en ) é a máis antiga das universidades de Noruega. Fundouse no ano 1811, cando o país se atopaba baixo dominio dinamarqués, sendo rei Federico VI. Está situada na capital do país, Oslo. En 2019, contaba con preto de vinte e oito mil estudantes, e máis de seis mil empregados.

## Organización 
A Universidade de Oslo está organizada en oito facultades: Teoloxía, Dereito, Medicina, Humanidades, Matemáticas e Ciencias Naturais, Odontoloxía, Ciencias Sociais e Ciencias da Educación. É a entidade norueguesa con maior puntuación nesta listaxe. A situación é semellante no QS World University Ranking do 2024, no que acadou a posición 117.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da Universidade de Oslo
Bryonia

***Bryonia*** é un xénero de plantas rubideiras perennes con gabiáns, da familia das cucurbitáceas. De follas palmadas e lobuladas. As flores nacen arracimadas nas axilas dos talos. Os froitos son bagas lisas e globulares.

Algunhas das especies teñen uso medicinal, aínda que todas son tóxicas debido ás substancias irritantes que conteñen. 

Da especie *Bryonia alba* existen oito variedades establecidas en Europa.

## Toxicidade 
Todos os órganos aéreos das especies do xénero *Bryonia* conteñen substancias cuxo consumo pode provocar problemas na saúde humana segundo o compendio publicado pola Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria en 2012. En concreto detectouse a presenza de substancias derivadas de triterpenos tetracíclicos osixenados tales como a cucurbitacina.

## Taxonomía 
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 2: 1012. 1753.

## Especies aceptadas 
A continuación dáse un listado das especies do xénero *Bryonia* aceptadas até novembro de 2014, ordenadas alfabeticamente. Para cada unha indícase o nome binomial seguido do autor, abreviado segundo as convencións e usos.	

* *Bryonia alba* L.
* *Bryonia aspera* Steven ex Ledeb.
* *Bryonia dioica* Jacq. 
* *Bryonia lappifolia* Vassilcz.
* *Bryonia melanocarpa* Nabiev
* *Bryonia monocarpa* Aitch. & Hemsl.
* *Bryonia multiflora* Boiss. & Heldr.
* *Bryonia syriaca* Boiss.
* *Bryonia verrucosa* Aiton.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
#  Nasir, E. & S. I. Ali (eds). 1980-2005. Fl. Pakistan Univ. of Karachi, Karachi.
### Ligazóns externas
* Medicinal uses of *Bryonia alba*
* http://www.itis.gov/servlet/SingleRpt/SingleRpt?search_topic=TSN&search_value=22347 Bryonia
Dwayne Bacon

**Dwayne Lee Bacon Jr.**, nado o 30 de agosto de 1995 en Lakeland, Florida, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no BC Zenit San Petersburgo ruso.

## Traxectoria profesional 
O 22 de xuño de 2017, Bacon foi seleccionado na 40ª posición do Draft da NBA de 2017 polos New Orleans Pelicans, quen o traspasaron ós Charlotte Hornets na mesma noite do Draft. O 6 de xullo de 2017, asinou o seu contrato de rookie cos Hornets. Bacon debutou na NBA o 18 de outubro de 2017, facendo oito puntos na derrota por 90–102 contra os Detroit Pistons.

O 24 de novembro de 2020, Bacon asinou cos Orlando Magic. Debutou cos Magic o 23 de decembro de 2020, na vitoria dos Magic por 113–107 contra os Miami Heat.

O 26 de outubro de 2021, Bacon asinou co AS Monaco Basket da LNB Pro A francesa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Neolítico na Península Ibérica

[miniatura|320x320px|Espallamento do Neolítico pola [Eurasia occidental.]]O **Neolítico na Península Ibérica** é unha etapa da Prehistoria, datada entre o V e o III milenio a.C, caracterizada polo inicio de fondas transformacións que permitiron superar o Paleolítico. 

## Cambios asociados 
Durante o Neolítico, as comunidades humanas comezaron a produción de alimentos (cultivo de plantas e domesticación) o que lles permitiu abandonar a economía predadora (caza e recolleita) e o nomadismo do Paleolítico. A sedentarización propiciou un crecemento demográfico e unha maior complexidade social e tecnolóxica. Así, a pedra tallada foi substituída pola pedra pulimentada o que permitiu a elaboración de instrumentos relacionados coa agricultura (machadas, sachos, muíños de man, fouces) e novas industrias como o téxtil, a cerámica e cestería, fundamentais para a conservación e cocción de alimentos. Isto levou a unha maior especialización do traballo facéndose cada vez máis complexa a organización social. 

## Neolitización peninsular 
miniatura|Fragmento de cerámica cardial do xacemento de Cova Gran de Collbató
As orixes do Neolítico sitúanse en Oriente Próximo pero na Península Ibérica as primeiras evidencias aparecen cara ao V milenio a.C. O paradigma principal para explicar a chegada destas transformacións é o difusionista, explicándose polo contacto das culturas autóctonas coas influencias chegadas polo Mediterráneo. Estes contactos están asociadas á cerámica cardial, chamada así pola decoración incisa feita con cunchas de berberecho. Os xacementos máis antigos que conservan fragmentos desta cerámica localízanse no nordés peninsular e están relacionados aos do sur de Francia. 

Durante o neolítico inicial os asentamentos humanos foron en covas sendo senlleiros os xacementos de Nerja ou La Sarsa (Bocairent, Valencia). Nelas existen mostras de cultivo de cereais (cebada en ambos casos e tamén trigo en La Sarsa) e cría de animais (ovicápridos en ambas as dúas, e do xénero bos tamén na de La Sarsa). Os restos humanos máis antigos ligados co Neolítico atopáronse en Cova Bonica (Vallirana) e están datados entre 5475 e o 5220 a.C. 

Posteriormente, as comunidades humanas asentáronse en terras fértiles e o Neolítico estendeuse dende o litoral mediterráneo cara ao interior peninsular. Destacan no sueste a cultura de Almería (2800-2600 a.C) con vivendas circulares e sepulturas en necrópoles, e a cultura dos sepulcros en foxa (3500-2500 a.C) do nordés. Progresivamente, a estrutura social fíxose cada vez máis complexa e a aparición de obxectos de prestixio nalgunhas tumbas indica certa xerarquización social, como evidencia o megalitismo, rompéndose o igualitarismo asociado ao Paleolítico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Revolución neolítica
* Neolítico
* Prehistoria
Vasumitra

**Vasumitra** (sánscrito: असुमित्र; IAST: *Vasumitra*; chinés tradicional: 婆須蜜多; *pinyin*: *Póxūmìduō*; xaponés: 世友; Hepburn: *Seiyū*) foi un monxe budista da escola Sarvastivada, que viviu durante o século II. Nado en Gandhāra, presidiu o Cuarto Concilio Budista de Kaṣmir, administrado por Kanishka I. Contribuíu ao *Mahāvibhāṣā*.

## Biografía 
Vasumitra foi o oitavo patriarca do zen. Segundo a tradición da escola sōtō zen, viaxou por diversas vilas divulgando a súa doutrina, asubiando e bailando, polo que a xente o considerou un tolo. Foi un dos redactores do *Mahāvibhāṣā*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Keizan (2002). *Transmission of LIght: Zen in the Art of Enlightenment by Zen Master Keizan*. Tradución ao inglés de Thomas Cleary. Shambhala Publications.

### Ligazóns externas 
* Vasumitra (Tibetan Buddhist Encyclopedia)
* Vasumitra (The Sokka Gakkai Buddhism Dictionary)
Monumento natural Cova de Prometeo

O **Monumento natural Cova de Prometeo** () ou *Cova Tskhaltubo* () é unha cova cársica situada no Concello de Tskhaltubo na rexión do Imereti, en Xeorxia.

O nome da cova asociado ao Titán Prometeo foi unha idea do Presidente de Xeorxia Mikheil Saakashvili, o cal tras unha visita no 2010 impulsou a cova como punto turístico do país, outorgando fondos públicos para o proxecto, e recordou que o propio Prometeo foi encadeado, segundo a lenda, no cantil da cova Khvamli, xusto lindeira coa Cova Tskhaltubo.

## Características
A cova foi descuberta o 15 de xuño de 1984, por espeleólogos do Instituto de Xeografía Vakhushti Bagrationis de Tbilisi. Ten unha superficie estimada de entre 200 e 250 km&sup2; e a súa profundidade con respecto á superficie é de 40 metros, a entrada principal da cova asenta a 100 metros sobre a superficie do mar.
Conta con 22 salas, 6 delas abertas ao público, onde se repiten formacións como : estalacticas, estalagmitas, coadas, fervenzas petrificadas, formadas por carbonato de calcio, pisolitas, ríos subterráneos e lagos. A cova ten ramificacións aínda por explorar que se estiman dunha maior superficie que o xa descuberto até agora. A superficie total dos corredores nas seis salas e os que os interconectan é de 20 quilómetros, dos cales 1.6 están equipados para os visitantes. Ao final da ruta de 1.6 km os visitantes abandonan a cova nun bote que navega ata o exterior a través do río subterráneo.
A temperatura dentro da cova é duns constantes 14 graos centígrados. Os científicos catalogaron morcegos, moluscos de auga doce e crustáceos habitando a cova.

Antes do 1990 máis de 600 covas foron rexistradas no oeste de Xeorxia. Unha das teses que explican a abudancia de covas na rexión é unha gran banda calcaria situada entre o talude do sur e o bloque xeorxiano. 

## Galería de imaxes

268A0933.jpg|Vista interior iluminada
Kumistavi, Georgia - panoramio (7).jpg|
2014 Imeretia, Jaskinia Prometeusza (16).jpg|Cova de Prometeo
Cova de Prometeo Xeorxia, interior.jpg|Cova de Prometeo Xeorxia, agosto de 2023
Cova de Prometeo Xeorxia, grupo en ruta polo interior.jpg|Cova de Prometeo Xeorxia, grupo en ruta polo interior.
Cova de Prometeo Xeorxia, sala no interior.jpg|Cova de Prometeo Xeorxia, sala no interior.
Kumistavi Cave - way.jpg

## Notas
Anna Wu

**Anna Wu**, pseudónimo de **Wu Shuang** (chinés simplificado: 吴霜; *pinyin*: *Wú Shuāng*), nada en Xuzhou (provincia de Jiangsu) en 1986, é unha guionista profesional de cine e televisión e escritora chinesa de ciencia ficción.

## Traxectoria 
Anna Wu estudou un mestrado en Literatura Chinesa. Na actualidade, traballa para unha produtora de Shanghai especializada en películas de ciencia ficción. A súa obra foi publicada en revistas especializadas como *Science Fiction World* ou ''Galaxy's Edge*. Escribiu varias coleccións de contos, como *Double Life* (2017). Tamén é autora de dúas novelas, *Shuangsheng* 双生 ("Xemelgos", 2017) e *Sleepless Night*.

O seu relato *Yuzhou jintou de canguan: Laba zhou* 宇宙尽头的餐馆：腊八粥 (2014), traducido ao castelán como "El restaurante del fin del mundo: Potaje de laba" (2020), o primeiro dunha serie de historias centradas neste establecemento galáctico e o seu famoso guiso, é unha obra enmarcada no xénero mixto da ciencia fantástica.

Wu é tamén columnista gastronómica en xornais locais de Shanghai, e cita entre as súas referencias literarias a Neil Gaiman e Robert J. Sawyer.

## Traducións 
* Wu, A. (2020). El restaurante del fin del mundo: Potaje de laba. En Liu, K. (ed.), *Estrellas rotas''. Tradución mediada do inglés ao castelán de María Pilar San Román. Runas. 

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 吴霜 (La literatura china traducida en España)
Pablo Diego Dios

**Pablo Diego Dios**, nado en Pontevedra o 11 de febreiro de 1998, é un escritor, sociólogo, internacionalista e activista en defensa da lingua e a cultura galega.

## Familia 
As súas raíces familiares proveñen de Noia, Tui e Braga. Entre os seus ascendentes directos pola rama noiesa están o xeógrafo, matemático e político Domingo Fontán, autor do primeiro mapa topográfico científico de Galicia; Xohán de Traba, escritor e político galego militante do Partido Galeguista e fundador canda Álvaro das Casas do Grupo Ultreya e Eladio López Oviedo, un dos fundadores da Unión do Povo Galego (UPG).

## Traxectoria 
### Estudos 
Estudou Relacións Internacionais, Socioloxía e fixo un posgraduado en Desenvolvemento Económico pola Universidade Complutense de Madrid, a Universidade Iaguelónica de Cracovia e a Universidade de São Paulo.

### Fundacións e traballos 
Durante a súa formación académica en socioloxía, especializouse no campo da antropoloxía simbólica. Debido ao seu vencello co lugar da Fraga de Abaixo (Ponte Caldelas), núcleo moi pouco poboado ao pé da Serra do Cando onde pasou parte da súa infancia, realizou un traballo de campo arredor das Serras do Cando e Candán e a través da Comarca de Tabeirós-Terra de Montes . Os achados foron publicados na novela “Alén”, gañadora do Premio á Preservación da Lingua e a Cultura Galega outorgado pola Deputación de Pontevedra.      

Inspirado polo manifesto "Máis Alá!" de Manuel Antonio e Álvaro Cebreiro, fundou en 2022 o colectivo galeguista   e a revista cultural "O Ferrado" , centrados na sociopolítica, historia e economía de Galiza. Nomeado “Un dos acontecementos que fixeron medrar Galiza” en 2022 polo xornal Praza.gal . 

Ten colaborado con medios como a RTVG   e La Voz de Galicia  e forma parte do foro de debate nacionalista Novo Galeguismo.

## Publicacións
* *Alén* (2020). Deputación de Pontevedra. 248 páxs. ISBN: 978-84-09-25633-4.
* *Un País en Pensamento* (2025). Ardora Editora. 135 páxs. ISBN: 978-84-09-74174-8.

## Premios
* Gañador do Premio á Preservación da Lingua e a Cultura Galega outorgado pola Deputación de Pontevedra (2020).

## Notas
Furacán Otis

alt=Camiño seguido polo furacán.|miniatura|Camiño seguido polo furacán.
O **Furacán Otis** foi un furacán que aterrou na costa sur de México a finais de outubro de 2023. Cualificado nos seus comezos de tormenta tropical, en tan só 12 horas foi recualificado como furacán de forza 5, impactando como tal na veciñanza de Acapulco, México.

O seu ollo o día 24 de outubro, ó comezar a entrar en terra, tiña un diámetro duns 25 km. A intensidade de ventos de 265 km/h provocados por el, fíxoo o máis potente dos que sufriu México na súa costa pacífica.

## Notas