open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Premio Cultura Galega das Artes Plásticas

O **Premio Cultura Galega das Artes Plásticas** é un galardón concedido como parte dos Premios da Cultura Galega pola Xunta de Galicia a persoas físicas ou xurídicas que destacasen nese ano polo seu labor no "desenvolvemento de recursos expresivos, investigación de linguaxes propias, innovación no plano creativo, creación de códigos de intercambio con outras sociedades e culturas ou calquera outro aspecto que contribúa a fortalecer e ampliar a creación plástica galega e a súa imaxe pública". Os premiados son seleccionados por un xurado único formado por doce persoas.

Os premios convocáronse por primeira vez no ano 2010, aínda que naceron como continuación dos Premios Nacionais da Cultura Galega, creados en 2008 e que tiveron unha única edición. A diferenza do anterior, concedido a Francisco Leiro, este premio non ten dotación económica.

## Premiados 
[miniatura|Entrega dos [Premios da Cultura Galega 2018.]]
* 2010 - Menchu Lamas
* 2011 - Manolo Paz
* 2012 - Manuel Quintana Martelo
* 2013 - Fundación Granell.
* 2014 - Galería Trinta
* 2015 - Miguelanxo Prado
* 2016 - Miguel Fernández-Cid
* 2017 - Berta Álvarez Cáccamo
* 2018 - Luz Darriba
* 2019 - Soledad Penalta
*2020 - Xurxo Lobato
*2021 - Antón Pulido
*2022 - María Victoria Carballo-Calero
*2023 - Museo do Gravado de Ribeira
*2024 - Pepe Barro
*2025 - Bienal de Arte de Pontevedra

## Notas
Premio Cultura Galega de Música

O **Premio Cultura Galega de Música** é un galardón concedido como parte dos Premios da Cultura Galega pola Xunta de Galicia a persoas físicas ou xurídicas con "traxectoria vencellada á creación, consolidación ou expansión da música galega, dentro da comunidade ou no exterior.". Os premiados son seleccionados por un xurado único formado por doce persoas.

Os premios convocáronse por primeira vez no ano 2010, aínda que naceron como continuación dos Premios Nacionais da Cultura Galega, creados en 2008 e que tiveron unha única edición. A diferenza do anterior, concedido a Mercedes Peón, este premio non ten dotación económica.

## Premiados 
[300px|miniatura|Entrega dos [Premios da Cultura Galega 2018.]]
* 2010 - Orquestra Sinfónica de Galicia.
* 2011 - Rogelio Groba.
* 2012 - Manuel Rodeiro.
* 2013 - Juan Durán.
* 2014 - Festival de Ortigueira.
* 2015 - Coro Toxos e Froles.
* 2016 - Maximino Zumalave.
* 2017 - Uxía.
* 2018 - A Roda.
* 2019 - Amancio Prada.
*2020 - Central Folque.
*2021 - Natalia Lamas.
*2022 - Música en Compostela.
*2023 - Banda Unión de Guláns
*2024 - Joaquín Martínez
*2025 - Bodegas Martín Códax

## Notas
Luis Espada Guntín

**Luis Espada Guntín**, nado en Ourense o 4 de decembro de 1858 e finado en Madrid en 1937, foi un avogado e político galego, ministro de Instrución Pública e Belas Artes e de Fomento durante o reinado de Afonso XIII.

## Traxectoria 
Fillo de José Espada Novoa, estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse na Universidade Central de Madrid. En 1880 foi nomeado letrado do Ministerio de Graza e Xustiza. Membro do Partido Conservador, iniciou na súa carreira política á sobra dos Bugallal. Traballou como pasante no bufete de Saturnino Álvarez Bugallal e este conseguiulle a súa primeira acta de deputado por Ourense (1884-1886); despois foi elixido polo distrito de Verín (1891-1893) e polo mesmo distrito en todas as eleccións entre 1896 e 1923.

Foi gobernador civil de Cidade Real e Toledo (1891), director xeral de Administración (1900), fiscal do Tribunal de Contas (1903), director xeral de Obras Públicas (1904), vicepresidente do Congreso dos Deputados (1905 e 1914) e subsecretario de Facenda (1907).

Foi ministro de Fomento entre o 25 de outubro e o 9 de decembro de 1915, cargo que volveu ocupar entre o 15 de setembro de 1920 e o 13 de marzo de 1921. Foi ministro de Instrución Pública e Belas Artes entre o 5 de maio e o 1 de setembro de 1920.

En 1923 foi nomeado presidente do Tribunal de Contas do Reino, cargo do que foi deposto coa Ditadura de Primo de Rivera, e que volveu ocupar en 1930.

Durante a II República, nas eleccións xerais de 1936, volveu obter un escano pola provincia de Ourense en representación da CEDA.

## Vida persoal 
A súa irmá Matilde Espada Guntín casou con Ramón Blanco-Rajoy Poyán.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Premio Cultura Galega das Letras

O **Premio Cultura Galega das Letras** é un galardón concedido como parte dos Premios da Cultura Galega pola Xunta de Galicia a persoas físicas ou xurídicas "con traxectoria vencellada á escrita galega, que se consideren con méritos especiais no que atinxe a recursos literarios, investigación de linguaxes propias, innovación no plano expresivo, creación de códigos de intercambio con outras sociedades e culturas ou calquera outro aspecto que contribúa a fortalecer o sistema literario galego e a súa imaxe pública interna ou externa".

## Historia e características 
Os premiados son seleccionados por un xurado único formado por doce persoas, que na segunda sesión de deliberación foron: Roberto Varela, en calidade de conselleiro, e como vogais Francisco López, Ramón Villares, José María Barja, Javier Garbayo e Mercedes Goicoa. Como membros do xurado designados pola Consellería de Cultura e Turismo tamén participaron o secretario da Real Academia Española, Darío Villanueva; o crítico de arte Antón Castro Fernández, a arquitecta Isabel Aguirre Urcola e mais o compositor Juan Vara García.

Os premios convocáronse por primeira vez no ano 2010, aínda que naceron como continuación dos Premios Nacionais da Cultura Galega, creados en 2008 e que tiveron unha única edición. A diferenza do anterior premio, concedido a Xosé Luís Méndez Ferrín, este non ten dotación económica. Tamén a diferenza de edicións pasadas, a RAG desta vez renunciou a ter un representante no xurado.

## Premiados 
[300px|miniatura|Entrega dos [Premios da Cultura Galega 2018.]]
* 2010 - Agustín Fernández Paz (renunciou ao galardón).
* 2011 - Arcadio López Casanova.
* 2012 - Salvador García-Bodaño.
* 2013 - Luz Pozo Garza.
* 2014 - Xosé Neira Vilas.
* 2015 - Fina Casalderrey.
* 2016 - María Xosé Queizán
* 2017 - Xohana Torres
* 2018 - Xosé María Álvarez Cáccamo
* 2019 - Xesús Alonso Montero
*2020 - Ledicia Costas
*2021 - Bernardino Graña
*2022 - Marica Campo
*2023 - Yolanda Castaño
*2024 - Manuel Lourenzo
*2025 - Editorial Galaxia
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gañadores en 2010 nas distintas categorías.
Premio Cultura Galega ás Iniciativas en prol do Patrimonio Cultural

O **Premio Cultura Galega ás Iniciativas en prol do Patrimonio Cultural** é un galardón concedido como parte dos Premios da Cultura Galega pola Xunta de Galicia a persoas físicas ou xurídicas con "traxectoria vencellada á protección, conservación e difusión da riqueza cultural galega, en calquera medio e en calquera eido de actuación.". Os premiados son seleccionados por un xurado único formado por doce persoas.

Os premios convocáronse por primeira vez no ano 2010, aínda que naceron como continuación dos Premios Nacionais da Cultura Galega, creados en 2008 e que tiveron unha única edición. A diferenza do anterior, concedido ao Museo do Pobo Galego, este premio non ten dotación económica.

## Premiados 
* 2010 - Fundación Pedro Barrié de la Maza.
* 2011 - Fundación Aquae Querquennae Via Nova.
* 2012 - Fundación Eduardo Pondal.
* 2013 - Castro de Viladonga.
* 2014 - Grupo Marcelo Macías.
* 2015 - Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial.
* 2016 - Museo de Pontevedra
* 2017 - Fundación Rosalía de Castro
* 2018 - O Sorriso de Daniel
* 2019 - Restauración do Pórtico da Gloria.
*2020 - Fundación Penzol.
*2021 - Mosteiro de San Pedro de Rocas.
*2022 - Xacarandaina.
*2023 - Eduardo Pardo de Guevara
*2024 - Xosé Manuel González Reboredo
*2025 - Antón Corral

## Notas
Premio Cultura Galega de Proxección Exterior

O **Premio Cultura Galega á Promoción Cultural de Galicia** é un galardón concedido como parte dos Premios da Cultura Galega pola Xunta de Galicia a persoas físicas ou xurídicas con "traxectoria vencellada á expansión cultural de Galicia, á promoción da nosa cultura fóra da comunidade autónoma e á súa difusión no exterior". Os premiados son seleccionados por un xurado único formado por doce persoas. Desde o 2013 denomínase **Premio Cultura Galega de Proxección Exterior.**

Os premios convocáronse por primeira vez no ano 2010, aínda que naceron como continuación dos Premios Nacionais da Cultura Galega, creados en 2008 e que tiveron unha única edición. A diferenza do anterior, concedido ao Laboratorio de Formas, este premio non ten dotación económica.

## Premiados 
[300px|miniatura|Entrega dos [Premios da Cultura Galega 2018.]]
* 2010 - Editorial Galaxia.
* 2011 - Carlos Núñez.
* 2012 - Asociación Internacional de Estudos Galegos.

Desde o 2013 levou o nome de **Premio Cultura Galega de Proxección Exterior**

* 2013 - Colexio Santiago Apóstol de Bos Aires.
* 2014 - PEN Clube de Galicia.
* 2015 - Kathleen March.
* 2016 - Elena Zernova.
* 2017 - Cristina Pato.
* 2018 - Ramón Villares.
* 2019 - Proxecto Galego en Londres.
*2020 - Centro de Estudos Galegos en Budapest Ildiko Szijj.
*2021 - Federación de Asociacións Galegas da República Arxentina (FSG)
*2022 - Programa ConCiencia da Universidade de Santiago
*2023 - Galego sen fronteiras
*2024 - Celta de Vigo
*2025 - Prgrama de radio Sempre en Galicia

## Notas
Odetta

**Odetta Holmes**, nada en Birmingham (Alabama) o 31 de decembro de 1930 e finada en Nova York o 2 de decembro de 2008, foi unha cantante, actriz, guitarrista e compositora estadounidense, coñecida como **Odetta**. Amais foi unha activista dos dereitos humanos, coñecida tamén como "A voz do movemento dos dereitos civís".

O seu estilo musical varía desde o folk estadounidense, o blues, o jazz, ata os espirituais negros. É unha figura importante da explosión musical dos cincuenta e sesenta dos Estados Unidos, canda outros músicos, como poden ser Bob Dylan, Joan Baez, Mavis Staples e Janis Joplin.

## Traxectoria 
Aínda que naceu en Alabama, tras morrer seu pai cando ela tiña 7 anos, trasladouse con súa nai aos Ánxeles, onde se criou. Iniciouse no mundo da música aos 13 anos, recibindo leccións de ópera.

Foi ese mesmo ano onde estivo presente na marcha polos dereitos civís en Washington organizada por Martin Luther King, onde interpretou a canción "O Freedom". Barack Obama invitouna a participar na súa cerimonia de investidura, pero faleceu o 2 de decembro de 2008 aos 77 anos por mor dunha enfermidade cardíaca no Hospital Lenox Hill de Nova York.

## Discografía 
* *The Tin Angel* (1954)
* *Odetta Sings Ballads and Blues* (1956)
* *At the Gate of Horn* (1957)
* *My Eyes Have Seen* (1959)
* *Ballad For Americans and Other American Ballads* (1960)
* *Christmas Spirituals* (1960)
* *Odetta and The Blues* (1962)
* *Sometimes I Feel Like Cryin* (1962)
* *One Grain of Sand* (1963)
* *Odetta and Larry* (1963)
* *Odetta Sings Folk Songs* (1963)
* ''It's a Mighty World* (1964)
* *Odetta Sings of Many Things* (1964)
* *Odetta Sings Dylan* (1965)
* *Odetta* (1967)
* *Odetta Sings* (1970)
* *Movin' It On* (1987)
* *Christmas Spirituals* (1988)
* *Blues Everywhere I Go* (1999)
* *Looking For a Home* (2001)
* *Women in (E)motion * (2002)
* *Gonna Let It Shine'' (2005)

## Notas
Teclado Dvorak

miniatura|dereita
O **teclado Dvorak** ou **teclado simplificado Dvorak** é unha distribución de teclado deseñada polos doutores August Dvorak e William Dealey contra as décadas de 1920 e 1930, como unha alternativa á popular distribución de teclado QWERTY. Tamén foi chamado *teclado simplificado* ou *teclado simplificado estadounidense*, pero coñécese comunmente como teclado Dvorak.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Spanish Dvorak keyboard Funcionalidade, para converter un teclado QWERTY nun Dvorak .
Los Bravos

**Los Bravos** é un grupo español de música rock de grande importancia no panorama musical dos anos 60 en España. Trátase dun dos poucos grupos de rock do estado que tivo repercusión internacional, grazas sobre todo ao seu grande éxito "*Black Is Black*" (1966).

## Historia e características 
A boa pronuncia en lingua inglesa do carismático cantante, o alemán Michael Volker Kogel (dende a súa separación de Los Bravos en 1969 coñecido como Mike Kennedy), foi unha das principais bazas coas que contou o grupo á hora de "exportar" as súas cancións, así como a presenza escénica e a poderosa voz deste.

### Membros orixinais 
* Michael Kogel, voz.
* Antonio Martínez, “Tony”, guitarra eléctrica.
* Manolo Fernández, teclados.
* Miguel Vicens, baixo.
* Pablo Sanllehí, batería.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Arquivo do sitio web oficial
Etiqueta (informática)

Unha **etiqueta**, tamén denominada co anglicismo **tag**, é unha palabra chave asignada a un dato, tal que unha imaxe dixital ou un ficheiro informático.

## Características 
Este tipo de metadato describe o dato e permite recuperalo navegando ou buscando. Nos sitios web que permiten etiquetar os seus datos, a colección de etiquetas chámase folcsonomía.

A acción de etiquetar ficheiro asóciase a miúdo aos sitios web 2.0, pioneiros niso. Desta forma as bases de datos en sitios web poden estenderse dunha forma descentralizada. Así, é moi habitual o uso da etiquetaxe tanto nas redes sociais como nos blogs.

### Trending topic 
Chámase *trending topic* a palabra, frase ou tema que é mencionado dentro da rede social e servizo de microblogging Twitter. Para un termo chegar a converterse en trending topic, ben por espazo dunha hora, dun día ou de calquera outro intervalo de tempo, existen diversas vías:

1) Mediante o esforzo organizado dunha serie de usuarios, que debe ser unha cantidade importante, dispostos a mandar mensaxes durante un período de tempo prefixado.

2) Se un evento de actualidade é etiquetado cunha palabra concreta que consegue facer un oco na comunidade.

Os trending topics permiten facerse unha idea do que está a pasar no Twitter e en boa medida tamén do que está a acontecer no mundo.

### Cancelos 
As mensaxes curtas en servizos como Twitter ou identi.ca pódense etiquetar mediante a inclusión dun ou máis cancelos, é dicir, palabras ou frases prefixadas co (#) ( cancelo) con múltiples palabras concatenadas, como:

Entón unha persoa pode buscar o termo #galega e esta palabra etiquetada aparecerá nos resultados de procura. Estes cancelos tamén aparecen nun número de sitios web de temas de tendencias, incluíndo a páxina principal de Twitter. Os cancelos en Twitter serven para xerar conversación en lugar de servir aos propósitos de organización, incitan ao usuario a participar nunha discusión con varias persoas en lugar de etiquetar para a súa posterior recuperación. Un fenómeno específico dos ecosistemas Twitter son micro-memes, que son temas emerxentes para o que se crea un cancelo, amplamente utilizado druante algúns días, e logo desaparecen. Por exemplo, #ladiespleasestop, #oneletteroffmovies , #thingssaidb4sex e #doyoumind foron populares micro-memes en xuño de 2009.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nube de datos
Slaviša Jokanović

**Slaviša Jokanović** (en cirílico serbio: Славиша Јоканови), nado en Novi Sad o 16 de agosto de 1968, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol serbio. Xogaba de mediocentro defensivo e foi internacional coa selección iugoslava e con Serbia e Montenegro. Actualmente adestra o Al-Gharafa qatarí.

## Traxectoria 
### Adestrador 
O 5 de maio de 2014 foi contratado como técnico do Hércules, en substitución de Quique Hernández.

## Palmarés 
;Deportivo
* Liga de España: 1999–00
* Supercopa de España: 2000

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en LevskiSofia.info
Ciccone Youth

**Ciccone Youth** é unha banda experimental formada en 1986 como un proxecto paralelo dos membros de Sonic Youth Steve Shelley, Kim Gordon, Lee Ranaldo e Thurston Moore, xunto co membro de Minutemen e fIREHOSE Mike Watt. O seu nome é un xogo entre os nomes "Sonic Youth" e "Ciccone", o apelido orixinal de Madonna.

## Historia 
Aínda que nunca tocaron en vivo, lanzaron dúas gravacións. A primeira delas, realizada a través do selo New Alliance Records en 1986, consistiu en tres cancións: "Into the Groove(y)" (unha versión do tema de Madonna "Into the Groove"), "Tuff Titty Rap"" (ambas interpretadas polos membros de Sonic Youth) e "Burnin' Up" como cara-B, interpretada por Mike Watt con guitarras adicionais de Greg Ginn, líder de Black Flag.

A súa segunda gravación foi o álbum de estudio *The Whitey Album*, editado polo selo Blast First Records e pola Capitol Records en 1988, incorporando as tres cancións lanzadas anteriormente. Rumoreouse que contiña versións dos Beatles, pero realmente só versionan tres temas: "Addicted to Love" de Robert Palmer (gravada nunha cabina de karaoke), e "Burnin' Up" e "Into the Groove" de Madonna. O disco é unha especie de álbum conceptual irónico sobre a cultura musical, que vai do pop (coas versións de Madonna e Robert Plamer) á música contemporánea erudita (con referencias á comosición 4:22 de John Cage, a través do tema "(Silence)"), pasando polas influencias experimentais de Sonic Youth, especialmente ás do Krautrock alemán.

O álbum de Sonic Youth *Sister*, lanzado en 1987, tamén contén material fortemente influenciado por Ciccone Youth. Un exemplo disto é "Master-Dik", na cal Thurston Moore menciona repetidas veces a Ciccone Youth.
Jaime Agulló

**Jaime Eduardo Agulló Quintela**, nado na Coruña o 14 de setembro de 1962, é un exfutbolista galego. Xogaba de centrocampista.

É fillo do exfutbolista Jaime Agulló Blasco e pai de Pablo Agulló, futbolista do Bergantiños.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol no Colexio Santa María del Mar, en categoría benxamín, e cando estaba en alevíns recibiu a visita de persoal do Deportivo da Coruña, que lle ofreceu incorporarse ao club. Militou nos equipos alevín e infantil do Deportivo e aos 15 anos xogou a liga de modestos do Orillamar SD.

A continuación volveu ao Deportivo, incorporándose ao Fabril, co que xogou ata 1981, cando deu o salto ao primeiro equipo. Debutou nun partido de Copa do Rei fronte ao Tenerife e participou en 17 partidos nesa tempada, anotando un gol fronte ao Castilla. Xogou sete tempadas máis no Deportivo, todas elas co equipo coruñés en Segunda División, disputando un total de 198 partidos oficiais e marcando 9 goles.

Foi autor do que posiblemente sexa o tanto máis espectacular da historia do Deportivo. Executa un libre directo de forma maxistral que acaba en gol axustado á escuadra sen que o porteiro poida facer nada. O árbitro, por non ter sinalado o lanzamento del, obriga a un novo lanzamento. O novo disparo resulta un calco do anterior, neste caso si que sobe ao marcador. 

Na tempada 1989–90 foi contratado polo Racing de Ferrol, en Segunda División B. Ao remate da campaña o equipo descendeu a Terceira División. Non obstante, viviu o regreso á división de bronce do equipo ferrolán na temporada 1991/92. E terminou a súa etapa ferrolá, e con ela a súa traxectoria como futbolista, na campaña 1992/93.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .

## Notas
Arturo Luis Patiño Cozar

**Arturo Luis Patiño Cozar**, nado na Coruña o 5 de marzo de 1970, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Francisco Javier López Aguilera

**Francisco Javier López Aguilera**, coñecido como **Javi López**, nado en Barcelona o 24 de agosto de 1973, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.

## Clubs 
## Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Carlos Ballesta

**Carlos Alberto Ballesta Edreira**, nado en San Pedro de Nós (Oleiros) o 14 de xaneiro de 1955, é un exfutbolista e adestrador de fútbol galego. 

Xogaba de defensa e desenvolveu toda a súa carreira de futbolista no Deportivo da Coruña, dende o Fabril ata o primeiro equipo, xogando con este último case 300 partidos en tres categorías diferentes. Como adestrador dirixiu o Fabril, o Compostela, o Calahorra e o Lugo.

## Traxectoria 
### Como xogador 
Chegou ao Deportivo con 15 anos, militando no equipo xuvenil do club. Tras unha tempada con bo rendemento no Fabril, subiu ao primeiro equipo do Deportivo da Coruña da man de José Antonio Irulegui na tempada 1974/75, a única do club na Terceira División. Vestiu a camisola do Deportivo durante 11 tempadas até a 1984/85.

### Como adestrador 
Iniciouse nos banquiños na tempada 1986/87, exercendo como segundo adestrador de Eusebio Ríos no Deportivo da Coruña. En novembro de 1987, tras o cesamento de Ríos e o ascenso ao primeiro equipo do adestrador do Fabril Luis Rodríguez Vaz, Ballesta fíxose cargo do filial ao mesmo tempo que exercía como segundo adestrador de Vaz no primeiro equipo. Adestrou ao Fabril ata o remate da tempada, quedando na sexta posición do seu grupo de Terceira División. Nas seguintes tempadas continuou como segundo adestrador de Arsenio Iglesias no primeiro equipo. Na tempada 1995–96 fíxose de novo cargo do Deportivo B, agora xa en Segunda B, equipo que adestrou até a tempada 1998–99, conseguindo xogar a liguiña de ascenso a Segunda nas tempadas 1996–97 e 1997–98, pero descendendo na seguinte campaña. Na tempada 1999–00 traballou como axudante de Javier Irureta no Deportivo e, mediada a campaña, fíxose cargo da SD Compostela de Segunda División en substitución de Pichi Lucas, sendo o terceiro adestrador do equipo santiagués esa tempada, e pese a coller ao equipo en postos de descenso logrou salvar a categoría. Na seguinte campaña, tamén no Compostela, foi cesado na xornada 25 sendo substituído por Zoran Maric. Esa tempada non se puido evitar o descenso.

Na tempada 2003–04 firmou co Calahorra de Segunda División B. Foi cesado na xornada 19, sendo substituído por José Ramón Arteche, descendendo ao final da campaña. Na tempada seguinte fichou polo Lugo, de Terceira División, ao que adestrou ata o final de tempada, clasificando ao equipo para a promoción de ascenso a 2ª B, tras rematar en terceira posición. Na fase de ascenso o equipo foi eliminado polo Valladolid B.

Entre 2007 e 2011 dirixiu a selección galega de afeccionados, coa que se proclamou campión de España en 2010. Ese triunfo deulle acceso á fase final da Copa das Rexións da UEFA de 2011, onde quedou eliminado na fase de grupos por mor da diferenza de goles. En 2014 volveu ao Deportivo da Coruña para traballar na captación de xogadores para a canteira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com .
* Datos do adestrador en bdfutbol.com .
Antonio Belló

**Antonio Benlloch García**, coñecido como **Belló** ou **Bellod**, nado en Orihuela o 1 de decembro de 1945, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa e desenvolveu case toda a súa carreira no Deportivo da Coruña.

## Traxectoria 
Comezou xogando ao fútbol no equipo xuvenil do Orihuela, na súa vila natal, e formou parte da selección murciana xuvenil. Aínda que o seu apelido era Benlloch, utliizaba Belló por ser máis sinxelo de pronunciar.

Xogou co primeiro equipo do Orihuela na Terceira División, pasando na tempada 1965/66 ao Hércules, da Segunda División. Debutou na categoría de prata na derradeira xornada desa tempada, contra o Levante, co equipo xa matematicamente ascendido a Primeira. Estreouse na máxima categoría nun encontro fronte ao FC Barcelona no Nou Camp, e disputou un total de 16 encontros en Primeira. Tivo ata cinco adestradores esa tempada e a seguinte, entre eles Toba e Ramallets, descendendo o equipo dúas veces seguidas, ata a Terceira División.

En 1968 fichou polo Deportivo da Coruña, que xogaba en Primeira. Afianzouse rapidamente na defensa, xunto con Luis, Domínguez e máis tarde Cholo, militando ata nove tempadas no club, e foi nomeado capitán trala marcha de Manolete ao Valencia. Viviu dous ascensos e tres descensos, un deles á Terceira División, disputando 243 partidos oficiais. Na súa última tempada no Deportivo, a 1976/77, sufriu unha lesión no xeonllo, sendo operado do menisco, e xa non volveu xogar ao fútbol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Ramón Piña

**Ramón Piña Martínez**, nado en Buño (Malpica de Bergantiños) o 3 de setembro de 1953, é un exfutbolista e adestrador de fútbol galego. Xogaba de defensa.

## Traxectoria 
### Como xogador 
Naceu en Buño, sendo fillo de Clarisa Martínez, unha ama de casa da mesma localidade e de Ramón Piña, un albanel de Mera. Viviu en Buño ata os 12 anos, cando se trasladou a Tui. Con 16 anos recibiu a visita de Alfonso Pintos, adestrador dos xuvenís do Deportivo da Coruña, que chegou coa intención de fichalo.

En agosto de 1983 asinou polo CD Lugo, de Terceira División, no que xogou unha soa tempada, antes de recalar no Bergantiños FC no verán de 1984. Co equipo carballés xogou tres anos, converténdose no capitán e logrando nas dúas últimas tempadas dous históricos ascensos consecutivos a Terceira e a Segunda B. 

#### Selección nacional 
Xogou dous anos na selección galega xuvenil e en 1972 disputou coa selección española xuvenil o Campionato de Europa.

### Como adestrador 
Tras o segundo dos seus ascensos co Bergantiños, en 1987 colgou as botas e pasou a ser o axudante do técnico Xulio Díaz no propio club, ademais de traballar nas categorías inferiores. Esa mesma tempada (1987/88) chegou a dirixir o primeiro equipo en varios partidos pola ausencia de Díaz. Na seguinte tempada foi o segundo adestrador de José Ramón Segura, ata que este foi cesado en febreiro de 1989, momento no que Piña se puxo á fronte do equipo carballés ata o final de tempada. Volveu dirixir o equipo entre 1991 e 1994, cando foi cesado a pesar de lograr ese ano o título de Terceira División e estar xogando a fase de ascenso a 2ª B. 

En marzo de 1995 foi contratado polo Racing Vilalbés para tentar salvar o club do descenso á Rexional Preferente, cousa que non puido conseguir. En xullo converteuse en novo adestrador do Racing de Ferrol para a tempada 1995/96. En decembro foi destituído polo presidente Isidro Silveira a pesar de ir cuarto na clasificación.

En agosto de 1996 fichou polo Betanzos, de Terceira División, co que rematou a tempada 1996/97 no quinto lugar, a mellor clasificación da historia do club ata ese momento. con todo, non foi renovado, e despois dun ano sen equipo volveu ao Betanzos en novembro de 1998. Ao remate da tempada renovou por outro ano máis. No equipo betanceiro xogaba como porteiro o seu fillo Iván, e no partido contra o Fabril deuse a circunstancia de coincidiren tres membros da familia, pois o seu outro fillo, Queco, era o porteiro do filial deportivista. Acabou a tempada 1999/00 como quinto clasificado, pero non foi renovado.

En marzo de 2001 chegou ao banco do Cerceda, tamén na Terceira División, para tentar salvalo do descenso nas últimas xornadas, obxectivo que conseguiu, para adestrar o equipo durante toda a seguinte tempada. En marzo de 2004 fichou polo Ordes, para adestralo ata o final de tempada. En febreiro de 2005 volveu ao Cerceda.

En 2007 chegou ao banco do Mesón do Bento.
## Persoal 
Os seus fillos Iván e "Queco" Piña foron tamén futbolistas, xogando os dous como porteiros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do adestrador en bdfutbol.com
Antonio Ruiz Cervilla

**Antonio Ruiz Cervilla**, nado en Guadalupe (Murcia) o 31 de xullo de 1937, é un exfutbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista.

## Clubs 
### Como xogador 
## Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Pablo Honey

***Pablo Honey*** é o álbum de estrea da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, lanzado o 22 de febreiro de 1993. No traballo inclúense tres sinxelos que entraron nas listas: "Anyone Can Play Guitar", "Stop Whispering" e "Creep", que talvez sexa a canción máis coñecida do grupo. Pablo Honey acadou o número 22 nas listas británicas e foi disco de platino en varios países.

Despois da edición de *Pablo Honey*, a banda desviouse do seu estilo post-grunge introspectivo, con letras autocríticas cara a un traballo máis amplo e experimental. O álbum non recibiu tanta atención como os seus posteriores discos, pero tivo boas críticas.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Radiohead.
Avui

miniatura|dereita.

***Avui*** é un diario catalán de información xeral fundado en 1976 e publicado en Barcelona. Está considerado un rotativo de signo catalanista, e foi o primeiro en ser editado en lingua catalá logo da ditadura franquista. Tamén foi o primeiro diario electrónico do ámbito lingüístico catalán e do conxunto da Península Ibérica. Está en Internet dende o primeiro de abril de 1995.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do diari Avui
Up in It

***Up in It*** é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Afghan Whigs. Foi editado en abril de 1990 e trátase do seu primeiro disco despois de asinar co selo Sub Pop Records.

## Listaxe de cancións
Postcards from a Young Man

***Postcards from a Young Man*** é o décimo álbum de estudio da banda de rock alternativo galesa Manic Street Preachers, editado o 20 de setembro do 2010 a través do selo Columbia Records. O grupo comezou a gravar o disco (titulado provisionalmente ''It's Not War - Just the End of Love'') en outubro do 2009 no seu Faster Studio en Cardiff. A xira de presentación deste traballo é a máis extensa que fixo a banda no Reino Unido ata a data.

## Listaxe de cancións
PlayStation Move

**PlayStation Move** é un sistema de control de videoxogos creado por Sony para a plataforma PlayStation 3 que funciona por sensores de movemento, cunha bola nun extremo que se ilumina e mediante a cámara PlayStation Eye que recolle os movementos do mando.

O sistema foi presentado na conferencia de Sony no E3 o 2 de xuño de 2009. Nela mostrouse un prototipo funcionando con varias demos técnicas. Nun principio fixouse como data de lanzamento a primavera de 2010, pero finalmente lanzouse ó mercado o 15 de setembro de 2010.

## Accesorios 
miniatura|dereita|Mandos do Playstation Move
### Motion controller 
É o mando principal de PlayStation Move. Ten forma alongada e unha esfera que se ilumina en diferentes cores, evitando ter a cor da habitación na que se xoga. A cámara Playstation Eye detecta a súa posición no espazo con precisión 1:1.

### Navigation controller 
É un mando que complementa o Motion controller nalgúns videoxogos. É igual ó Nunchuk da Wii. Ten as función principais do lado esquerdo dos mandos inalámbricos de PlayStation, de feito o navigation controller pode ser substituído por un mando Dualshock 3.

## Videoxogos 
Videoxogos que requiren PlayStation Move ou posúen funcionalidades compatibles:
Going Postal (homónimos)

**Going Postal** pode ser:

* ***Going Postal***, novela de Terry Pratchett.
* '''''Terry Pratchett's Going Postal''''', adaptación televisiva da anterior novela.
Premio Cultura Galega de Creación Audiovisual

O **Premio Cultura Galega de Creación Audiovisual** é un galardón concedido como parte dos Premios da Cultura Galega pola Xunta de Galicia a persoas físicas ou xurídicas con "traxectoria vencellada á creación, consolidación ou expansión da creación audiovisual galega, dentro da comunidade ou no exterior". Os premiados son seleccionados por un xurado único formado por doce persoas.

Os premios convocáronse por primeira vez no ano 2010, aínda que naceron como continuación dos Premios Nacionais da Cultura Galega, creados en 2008 e que tiveron unha única edición. A diferenza do anterior, concedido a Margarita Ledo, este premio non ten dotación económica.

## Premiados 
* 2010 - Vaca Films.
* 2011 - María Pujalte.
* 2012 - Miguel Anxo Fernández Fernández.
* 2013 - Bambú Producciones.
* 2014 - AGAPI.
* 2015 - Ignacio Vilar.
* 2016 - Cooperativa NUMAX.
* 2017 - Óliver Laxe.
* 2018 - Festival de Cans.
* 2019 - *O sabor das margaridas*.
*2020 - Chema Prado.
*2021 - Zaza Ceballos.
*2022 - Xosé Ramón Gayoso.
*2023 - Portocabo
*2024 - Ficción Producións
*2025 - Baños Films

## Notas
Olavo de Noruega

[miniatura|Representación [Idade Media|medieval de **Olavo II**]]
**Olavo Haraldsson**, tamén coñecido como **santo Olavo**, nado en 995 e finado en 1030, foi rei de Noruega dende 1015 ata 1028.

## Traxectoria 
De orixe viquinga, converteuse ao cristianismo na cidade de Ruán (Francia) e estivo ao servizo do rei exilado Ethelred II de Inglaterra.

Regresou a Noruega no ano 1015. Por ser descendente do rei Harold I de Noruega, foi recoñecido rapidamente como rei, rexeitando aos nobres que exercían o poder no reino. Introduciu unha administración central forte, completou a conversión, iniciada por Olavo I de Noruega, dos noruegueses e ergueu igrexas por todo o territorio. É o patrón de Noruega e un dos poucos santos de orixe norueguesa recoñecidos pola Igrexa católica.

Casado cunha filla de Iaroslav I de Kíiv, tiveron un fillo, Magno I de Noruega, futuro rei da Noruega e Dinamarca.

## Notas
Lluís Llongueras

**Lluís Llongueras Batlle**, nado en Esparreguera (provincia de Barcelona) o 24 de maio de 1936 e finado o 29 de maio de 2023, foi un estilista catalán especializado en barbaría, e dono dunha cadea de barbarías que levan o seu nome.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina de Lluís Llongueras
Vanesa Sotelo

**Vanesa Martínez Sotelo**, nada en Cangas en 1981, é unha actriz e dramaturga galega.

## Traxectoria 
É licenciada en dirección de escena pola Escola Superior de Arte Dramática de Galicia. Traballou en varias compañías teatrais como Aula de Teatro da Universidade de Santiago, na compañía francesa Amphi-Théâtre, Teatro no Aramio e en Inversa Teatro na que prepara a estrea da obra *Expostas* da que é coautora. No Centro Dramático Galego foi dramaturga residente coa obra *Estigma* e artista en residencia en 2009 co proxecto Corpo-puta-vaca-berro. É membro do consello de redacción da *Revista Galega de Teatro*.

## Obra 
### Teatro 
* *Campo de covardes*, 2012, Difusora.

### Obras colectivas 
* *Estigma*, 2009, Laiovento. Con Jacobo Paz e Rubén Ruibal.
* *Banqueiros*, 2012, Laiovento.

## Premios 
* IV Premio “Diario Cultural” de Teatro Radiofónico 2010 pola obra *Indoor*.
* XIII Premi de Teatre Josep Robrenyo de Catalunya 2010 pola obra *Memoria do incendio*.
* Premio Mondoñedo 10 de teatro 2018 por *Nome: Bonita*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Blog de Inversa Teatro
Terry Pratchett's Going Postal

'''''Terry Pratchett's Going Postal'''* é unha adaptación televisiva de dúas partes do libro *Going Postal* do escritor inglés Terry Pratchett. Foi adaptado por Richard Kurti e Bev Doyle e producido por The Mob. Emitiuse por primeira vez na canle Sky1 en maio de 2010.

## Características 
É a terceira película que se fai do Discworld, seguida por *Terry Pratchett's Hogfather* e *Terry Pratchett's The Colour of Magic*. Foi anunciada como parte dun investimento de polo menos 10 millóns de libras para a adaptación de libros, incluíndo *Chris Ryan's Strike Back* e *Skellig* e David Almond. A rodaxe comezou en maio de 2009 en Budapest.

Varios fans do *Discworld'' foron invitados a aparecer como extras na rodaxe que se realizou en Budapest.

## Elenco 
* Richard Coyle &ndash; Moist von Lipwig
* David Suchet &ndash; Reacher Gilt
* Charles Dance &ndash; Patricio Havelock Vetinari
* Claire Foy &ndash; Adora Belle Dearheart
* Marnix Van Den Broeke &ndash; Mr. Pump
* Steve Pemberton &ndash; Rufus Drumknott
* Andrew Sachs &ndash; Tolliver Groat
* Tamsin Greig &ndash; Miss Cripslock
* Ingrid Bolsø Berdal &ndash; Sarxento Angua
* Adrian Schiller &ndash; Mr. Gryle
* Ian Bonar &ndash; Stanley Howler
* Madhav Sharma &ndash; Horsefry
* Timothy West &ndash; Mustrum Ridcully
* Terry Pratchett &ndash; Carteiro, que aparece no final da película

## Argumento 
Conta a historia de Moist von Lipwig, que durante anos estivo estafando á xente ata que o pillan, sendo sentenciado a morte, mais conmútanlle a pena se se fai o novo xefe de Correos da cidade, senón, morrerá.
Moist intenta escapar, pero ten como vixilante seu a Mr. Pump, un golem que lle impedirá fuxir. Na oficina de Correos contará coa axuda do vello aprendiz de carteiro Tolliver Groat e o seu asistente, un coleccionista de alfinetes, Stanley Howler. Moist pronto se dará conta que Correos está marxinado por culpa das torres telegráficas coñecidas como "Clacks", as cales están controladas polo malvado Reacher Gilt.

## Notas
Vladimir Zworykin

miniatura|Zworykin cun receptor de raios catódicos, o *kinescope*, en 1929.

**Vladimir Kozmich Zworykin**, nado o 29 de xullo de 1888 en Murom (Rusia) e morto o 29 de xullo de 1982 en Princeton, Nova Jersey foi un inventor, enxeñeiro e pioneiro da televisión estadounidense de orixe rusa.

## Traxectoria 
Zworykin estudou no Instituto de Tecnoloxía de San Petersburgo e no Collège de France en París. Despois de participar na Primeira guerra mundial emigrou aos Estados Unidos en 1919. Ingresou na Universidade de Pittsburgh, adoptando a nacionalidade estadounidense en 1924. Traballou na Westinghouse Electric Corporation de Pittsburgh. En 1923, e de novo con melloras en 1925, traballando na Westinghouse, solicitou a patente dun tubo de raios catódicos para a transmisión e recepción de imaxes, coñecido como *Televisión Systems*, pero non tivo éxito en conseguir un aparello funcional. En 1929 patentou un receptor de tubo de raios catódicos ao que chamou *kinescope*. Ao cambiar aos laboratorios da Radio Corporation of America 1RCA cara 1930 comezou a experimentar cun novo tipo de tubo de raios catódico que deu orixe en 1931 ao primeiro iconoscopio funcional, unha das primeiras cámaras de televisión na que un raio de electróns de alta velocidade explora un mosaico fotoemisor.

## Notas
Georg Friedrich Grotefend

**Georg Friedrich Grotefend**, nado en Hannoversch Münden o 9 de xuño de 1775 e finado en Hannover o 15 de decembro de 1853, foi un filólogo alemán, especializado na antigüidade. Estivo na orixe do desciframento da escritura cuneiforme.

## Traxectoria 
Grotefend estudou filoloxía na Universidade de Göttingen. En 1797, converteuse en colaborador da escola municipal de Hannoversch Münden e en 1803 en *Prorektor* desta escola. Despois nomeárono *Konrektor* no Instituto Lessing de Frankfurt e finalmente director do Instituto de Hannover en 1821.

En 1802, deu descifrado, tras só unhas poucas semanas, a inscrición persa de Behistún descuberta e copiada en 1621. Ao principio tratábase só dunha aposta, na que pretendía demostrar que era posíbel descifrar un sistema de escritura totalmente descoñecido sen axuda exterior.
[dereita|miniatura|250px|A **Inscrición de Behistún**, tallada na parede dun acantilado, fornece o mesmo texto en tres linguas, contando a historia das conquistas do [Darío I|Rei Darío. Está ilustrada con imaxes en tamaño real de Darío con outras figuras.]]

### Inscricións cuneiformes 
O seu meirande mérito é o de ter descifrado as inscricións cuneiformes de Persépole que Carsten Niebuhr copiara en Nínive durante a súa gran viaxe a Arabia. Chegou ás seguintes conclusións:

* que as inscricións persas contiñan tres formas diferentes de escritura cuneiforme, de xeito que o desciframento dunha podía ser a clave para o das outras.
* que os caracteres da columna persa da inscrición de Behistun eran alfabéticos e non silábicos.
* que debían ser lidos de esquerda a dereita.
* que o alfabeto consistía en corenta letras, incluídos signos para vogais longas e breves.
* que as inscricións de Persépole estaban escritas en avéstico (cousa na que, porén, estaba errado), e que debían referirse á época dos reis aqueménidas.
* que unha determinada palabra de uso frecuente debería corresponder á palabra persa para "rei".
* que a inscrición nos proporciona os dous esquemas seguintes: A) X, rei, gran rei, rei de reis, fillo de Y, rei; B) Y rei, gran rei, rei de reis, fillo de Z.
* que a presenza dos dous esquemas A) e B) nos dá a oportunidade de identificar as persoas do texto: é mester que X fose un rei persa, que o seu pai fose tamén un rei de Persia, pero que o seu avó non o fose.

De acordo con esta idea Grotefend foi quen de identificar X con Xerxes I, Y con Darío I e Z con Histaspes.
Georg Friedrich Grotefend retirouse en 1849 e morreu en 1853 en Hannover.A súa tumba está situada no cemiterio da Marienstraße en Hannover.
O Instituto Grotefend-Gymnasium de Hann-Münden da súa vila natal leva o seu nome desde 1976.

## Obra 
* *Anfangsgründe der deutschen Prosodie* (Gießen, 1815).
* *Lateinische Grammatik* (Frankfurt am Main, 1823 - 1824).
* *Neue Beiträge zur Erläuterung der persepolitanischen Keilschrift* (Hannover, 1837).
* *Rudimenta linguae umbricae* Hannover, 1835-1838).
* *Rudimentae linguae oscae* (Hannover, 1839).
* *Zur Geschichte und Geschichte von Altitalien* (Hannover, 1840-1842).
Country & Western

***Country & Western*** é o décimo terceiro álbum de estudio da banda viguesa Siniestro Total, editado o 14 de setembro do ano 2010. O son xeral do álbum tende cara ao blues rock, aínda que inclúe temas cunha sonoridade hard rock, semellante á dos seus traballos de mediados dos 90 *Made in Japan* e *Policlínico miserable*.

Os temas "Quen me dera na casiña", "Sé", "Fariseos del Rock'n'roll" e "La Paz Mundial" comezaron a gravarse en maio do 2009 nos estudios Casa de Tolos do ex-baixista da banda Segundo Grandío, e completáronse en Houston. Realizáronse tamén gravacións adicionais nos estudios Comber Road Studios, Son Animal e Colon Cleaner de Vigo e en Baterías Taponadas en Cambre.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Xosé Iglesias Roura

**Xosé Iglesias Roura**, nado en Porto do Son o 28 de abril de 1879 e finado en Mera (Oleiros) o 27 de setembro de 1930, foi un avogado, político, tradutor e escritor galego.

## Traxectoria 
Foi concelleiro na Coruña, fundador e tesoureiro das Irmandades da Fala, director d'*A Nosa Terra*, académico non numerario da Real Academia Galega e director artístico do coro Cántigas da Terra.

### Como tradutor 
Iglesias Roura foi un tradutor prolífico nunha época, a das Irmandades da Fala, en que a tradución ao galego aínda era pouco frecuente pero estaba considerada polos sectores nacionalistas como unha necesidade do sistema literario galego. Os resultados do seu labor foron publicados na prensa, especialmente n'*A Nosa Terra*, da que foi primeiro director e na que se mantiña unha sección fixa chamada "Traduciós".

Entre as diversas traducións da autoría de Iglesias Roura, constan as de poemas cataláns como "L’himne a l’arbre fruiter" e "La vaca cega", de Joan Maragall.

### Como escritor 
Malia que a súa obra non foi compilada, senón que se mantén dispersa en publicacións periódicas e outros soportes, Iglesias Roura tamén foi poeta e dramaturgo en lingua galega.

## Notas
Ciberpunk

miniatura|dereita|Gibson, autor ligado ao ciberpunk.
**Ciberpunk**, ou *cyberpunk* no orixinal inglés, é un subxénero da ciencia ficción, coñecido pola súa atención posta na "alta tecnoloxía e o baixo nivel de vida". Así, toma o seu nome da combinación de cibernética e punk. Mestura ciencia avanzada, como as tecnoloxías da información e a cibernética, xunto con algún grao de desintegración ou cambio radical na orde social. De acordo con Lawrence Person:

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Cyberpunk Project
The Oprah Winfrey Show

miniatura|Estudios onde se realiza o programa
***The Oprah Winfrey Show*** é un talk show estadounidense que se emite en sindicación producido e presentado por Oprah Winfrey. Desde que comezou en 1986 dominou durante máis de vinte anos os índices de audiencia da televisión en horario *daytime*.

## Historia e características 
O programa emíteno a maioría das canles afiliadas á ABC, outras emíteno a través da distribuidora CBS Television Distribution e ten un alto grao de influencia na cultura popular estadounidense. Así os libros que presenta nos seu *Book Club*, un segmento mensual do programa, adoitan ver aumentadas as súas vendas nas semanas seguintes; internacionalmente emíteno moitas canles de lingua inglesa en todo o mundo. O 19 de novembro de 2009 anunciouse que o programa rematará o 9 de setembro de 2011 para comezar un novo talk show nunha futura canle que levará o seu nome, OWN: The Oprah Winfrey Network. Segundo *TV Guide* é un dos 50 mellores programas da televisión estadounidense de todos os tempos.

## Notas
O Chao de Pousadoiro, San Xurxo de Piquín, Ribeira de Piquín

**O Chao do Pousadoiro** é un lugar da parroquia de San Xurxo de Piquín, no concello lucense de Ribeira de Piquín. Segundo o IGE do 2009 tiña 90 habitantes (45 homes e 45 mulleres) o que supón o aumento de dous habitantes con respecto a 2007. Este núcleo é a capital do concello de Ribeira de Piquín.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xurxo de Piquín 
### Parroquias de Ribeira de Piquín
This Is War (canción)

"**This Is War**" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo 30 Seconds to Mars, editado fisicamente o 26 de marzo do 2010 e sacado do seu terceiro álbum de estudio *This Is War*. Foi emitida por vez primeira polas radios estadounidenses o día 8 de marzo.

O seu vídeo musical foi rodado o 7 de abril do 2010. Existe un avance de 30 segundos, pero ata a data o vídeo aínda non foi estreado. Nel poden verse aos membros da banda como soldados loitando en Afganistán.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Jared Leto.
;Promo
# "This Is War" (album version) – 5:27

;Sinxelo europeo en CD
# "This Is War" (album version) – 5:27
# "Hurricane" (LA Mix) por Emma Ford e Natalie Loren, coñecidas coma "Luxury Kills" – 5:49

;EP de descarga dixital
# "This Is War" (Álbum Version) – 5:47
# "This Is War" (Radio Edit) – 4:46
# "Night of the Hunter" (Static Revenger Redux) – 4:57
Main Offender

"**Main Offender**" é un sinxelo da banda sueca The Hives, editado o 3 de setembro do 2001 e sacado do seu segundo álbum *Veni Vidi Vicious*. O tema tamén aparece no recompilatorio da banda *Your New Favourite Band*. A canción é esencialmente unha nova versión do tema "Have Love, Will Travel" de The Sonics. Nicholaus Arson afirma que é unha das súas preferidas. O riff de guitarra ten certa semellanza co do seu anterior sinxelo "Hate To Say I Told You So".

A canción aparece tamén nun anuncio da marca de lencería Agent Provocateur, no cal aparece Kylie Minogue montando un touro mecánico en roupa interior, con "Main Offender" soando de fondo.

O tema está dispoñible como canción xogable no videoxogo musical *Rock Band*, e foi tocada en directo polos empregados de Harmonix Music Systems mentres presentaban o xogo na convención E3 do ano 2007.

## Listaxe de cancións 
#"Main Offender"
#"Lost And Found"
#"Howlin' Pelle Talks To The Kids"
Paparazzi

Os **paparazzi** son fotógrafos que teñen especial interese en furgar na vida privada da xente famosa.
miniatura|Paparazzo usando un super-teleobxectivo
## Orixe do termo
A palabra ten a súa orixe no filme de Federico Fellini *La dolce vita* (1960), na que o heroe, Marcello, interpretado por Marcello Mastroianni, está acompañado a miúdo por un fotógrafo novo chamado Paparazzo. En italiano, *« Paparazzi »* é o plural de *paparazzo* . Nunha entrevista concedida ao semanario *Oggi* despois da estrea de *La dolce vita*, Giulietta Masina, muller de Federico Fellini, afirmou que ela lle suxerira ese nome, composto a partir de «pappataci» (« pequenos mosquitos ») e « ragazzi » (« rapaces, mozos »).

En galego e castelán, a palabra máis usada coloquialmente, é "paparazzi" (un), os paparazzis (plural), aínda que segundo o dicionario galego, a palabra admitida é *paparazzo* (o singular italiano).

## Forma de actuar
Os "paparazzi" rivalizan xeralmente entre eles en canto a astucia e ousadía para conseguir obter algunhas fotos dunha personalidade ou persoa famosa. Utilizan cámaras fotográficas de alta calidade combinadas con super-teleobxectivos (podendo ter ata 1200&nbsp;mm de distancia focal). Ese material permítelles sacar fotos de boa calidade a gran distancia (ata un quilómetro).
Leo Marini

**Alberto Batet Vitali**, coñecido como **Leo Marini**, nado en Mendoza o 23 de agosto de 1920 e finado o 15 de outubro de 2000, foi un cantante e actor arxentino. Era alcumado "la voz que acaricia" . Destacou principalmente no xénero bolero. Colaborou con bandas como La Sonora Matancera.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Leo Marini en YouTube