open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sheila Widnall

**Sheila Marie Evans Widnall**, nada o 13 de xullo de 1938 en Tacoma,  é unha investigadora aeroespacial estadounidense e Profesora Institucional no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. Foi a primeira muller titular da Secretaría da Forza Aérea dos Estados Unidos entre 1993 e 1997 e a primeira muller en liderar unha rama enteira das Forzas Armadas dos Estados Unidos no Departamento de Defensa. Foi incorporada ao Salón Nacional da Fama das Mulleres en 2003.

## Traxectoria 
Widnall graduouse no MIT cun título de  ciencias en 1960, despois cun mestrado universitaria en ciencias en 1961, e cun Doutoramento en ciencias en 1964, todos en Aeronáutica. Foi elixida para ocupar a sede de Profesora "Abby Rockefeller Mauzé" de Aeronáutica e Astronáutica en 1986 e uniuse á División de Sistemas de Enxeñaría en 1986. Foi Directora de Facultade entre 1979-1981 e foi Preboste Asociado do MIT entre 1992-1993. En 1988 foi a Presidenta da Asociación Estadounidense para o Avance da Ciencia, na que foi chave para a inclusión das mulleres na ciencia.

O 4 de xullo de 1993, ao estalar o Escándalo Tailhook, o entón Presidente dos Estados Unidos Bill Clinton anunciou o seu nomeamento  como Secretaria da Forza Aérea. Foi elixida á Academia Nacional de Enxeñaría dos Estados Unidos en 1985, na que tamén serviu como vicepresidenta de 1998 a 2005. O 4 de outubro de 2009 Widnall recibiu o Premio Arthur M. Bueche Premio de parte desta mesma Academia.

Widnall foi un dos membros do do comité de investigación no accidente do transbordador espacial *Columbia*.

## Investigación 
A investigación de Widnall enfocouse na mecánica de fluídos. Entre os seus artigos máis citados atópanse temas acerca de turbulencia, modelos de inestabilidades, métodos numéricos para casos particulares de problemas de fluxo e modelos teórico-experimental de vórtices toroidais.. 

Widnall tamén avogou pola inclusión de mulleres nas áreas de ciencia, tecnoloxía e enxeñarías.

## Premios  
Entre os recoñecementos que recibiu Widnall atópanse:

* 1972: Premio Lawrence Sperry ao Mérito, por parte do Instituto Estadounidense de Aeronáutica e Astronáutica
* 1975: Premio ao Desempeño Extraordinario, por parte da Sociedade de Mulleres Enxeñeiras
* 1987: Premio Washburn, polo Museo de Ciencias de Boston
* 1993: Premio ao Servizo Distinguido, por parte da Academia Nacional de Enxeñaría dos Estados Unidos
* 1996: Cidadá de Nova Inglaterra do Ano, polo Concello de Nova Inglaterra
* 2001: Medalla Espírito de San Luís, pola Sociedade Estadounidense de Enxeñeiros Mecánicos

## Notas 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia das mulleres na enxeñaría

### Ligazóns externas 
*
*Biografía en NASA
*Perfil en CNN
*Biografía no Centro Internacional de Mulleres
*Perfil académico  no Departamento de Aeronáutica e Astronáutica do Instituto Tecnonlógico de Massachussets
*Sheila Widnall en C-SPAN
José Otero González

**José Otero González** nado en Redondela  o 1 de abril de 1899 e finado no mesmo concello o 18 de febreiro de 1968, foi un industrial conserveiro galego.

## Traxectoria 
Herdou do seu pai, José  Otero  Bilbao finado en setembro de 1921, unha modesta industria conserveira en Vilavella. A finais da década dos vinte despregou a súa actividade na enseada de San Simón, sendo propulsor da captura de mariscos, especialmente ameixa e berberechos. Na década dos trinta adquiriu o antigo Merendeiro da praia de Cesantes e trasladou alí a planta industrial, reestruturando o edificio e construíndo un pequeno peirao. Dedicouse á elaboración de longueirón e navalla ao natural; sardiñas, bonito e palometa en aceite ou escabeche; destacando no mexillón escabechado. Alugou e despois mercou o edificio da Regasenda da familia Tapias. Ampliou actividades e mercou unha fábrica de salgadura na praia de San Francisco (Louro, Muros). Púxolle como nome a empresa JOB, as iniciais do nome do seu pai, e os seus envases levaban a figura da Coca redondelana e os viadutos de Monforte e Santiago. En 1942 mercou o Convento de Vilavella, no que servira como mandadeira a súa avoa parterna, invertendo nel moito diñeiro co propósito de que pasase novamente á Orde Justiniana, da que era agregado espiritual, para que establecese un colexio para Redondela.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Conservas JOB (Rodríguez & Pascual)
Lanterna eléctrica

miniatura|Unha lanterna de cor negra.
Unha **lanterna eléctrica** é un aparello portátil de alumamento que funciona por medio de pilas ou baterías eléctricas.

## Características 
As lanternas eléctricas adoitan estar compostas dunha carcasa que alberga as pilas e a bombilla. Son primarias, é dicir, que producen luz propia non reflectida.

Algúns modelos incorporan varios tipos de alumeamento na mesma lanterna: unha lámpada fluorescente, un intermitente para sinalización e un dispositivo óptico para obter un raio luminoso dirixíbel.

A vantaxe que ten o emprego de lámpadas fluorescentes é que o seu rendemento é maior, e polo tanto, producen máis iluminación cun baixo consumo de enerxía, favorecendo o menor desgaste de pilas ou baterías. Porén, esta é unha luz moi esvaía que non serve para alumar obxectivos concretos, e é máis axeitada para alumar unha estancia, coma unha pequena habitación ou o interior dunha tenda de campaña.

thumb|Lanterna Led.
Outra nova tecnoloxía que pode alongar a duración das baterías ou pilas consiste en substituír a bombilla por varios díodos led de alta potencia. Ao ser o consumo dun led considerabelmente reducido, as baterías teñen unha maior duración. Os díodos led ofrecen unha luz máis branca cá das bombillas, mais tamén se poden obter en diferentes cores.

Ademais da súa función principal que é a de alumar, as lanternas pódense usar para facer sinais ou indicar unha localización (baliza).

## Historia 
miniatura|Lanterna de 1899.
En 1887 inventouse a primeira batería de células secas. A diferenza das baterías anteriores, utilizaban un electrólito de pasta en lugar dun líquido e eran as primeiras baterías para os dispositivos eléctricos portátiles, xa que non se derraman nin se rompen doadamente e funcionan con calquera orientación. As primeiras baterías secas producidas en masa chegaron en 1896, e a invención das luces eléctricas portátiles seguiu pronto. As luces eléctricas portátiles manuais ofrecían moitas vantaxes en conveniencia e seguridade sobre os fachos, as candeas e as lanternas (de combustión). A lámpada eléctrica era inodora, sen fume e emitía menos calor que a iluminación de combustión. Podíase acender e apagar ao instante, e evitar o risco de incendio.

O 10 de xaneiro de 1899, o inventor británico David Misell obtivo a patente dos Estados Unidos U.S. n.º 617.592, asignada á American Electrical Novelty and Manufacturing Company. Este "dispositivo eléctrico" deseñado por Misell estaba alimentado por pilas "D" dispostas nun tubo de papel coa bombilla e un reflector de latón áspero ao final. A compañía doou algúns destes dispositivos á policía da cidade de Nova York, quen responderon favorabelmente.

## Notas
Tari

[miniatura|**Tari** a nome de [Robert Guiscard, duque de Puglia e Calabria (1059-1089). Ceca de Palermo]]
O **tari** (do árabe طري *ṭarī* "fresco", "acabado de cuñar") foi a denominación nos reinos cristiáns dun tipo de moeda de ouro de orixe árabe cuñada en Sicilia, Malta e o sur de Italia entre ca. 913 e o século XIII.

## Historia 
### Tari de ouro 
[esquerda|miniatura|**Tari** de [Roxerio II de Sicilia|Roxerio II, Rei de Sicilia (1130-1154). Ceca de Palermo]]
A palabra árabe para esta tipoloxía de moeda era ''ruba'i*. Tratábase da cuarta parte dun dinar, xa que pesaba 1,05 g de ouro. Foi precisamente o seu pequeno tamaño con respecto ao dinar de 4,25 gramos o que a converteu nunha moeda moi popular.

O uso dos taris estaba tan estendido que chegaron a facerse imitacións no sur de Italia (en Amalfi e en Salerno) a partir de mediados do século X, nas que se representaban a modo de lendas unhas imitacións ilexibles pseudo-cúficas do árabe.

Xeralmente, o ouro para a cuñaxe dos taris era de procedencia africana, obtido principalmente de Misurata e de Tunisia e adoito intercambiado por cereais.

### Tari de prata 
[miniatura|259x259px|**Tari** de [prata a nome de Fernando II de Aragón, da ceca de Messina]]
Co mesmo nome de tari coñeceuse tamén unha moeda de prata napolitana na época do dominio aragonés, arredor do ano 1500. Foi introducida por Fernando II e cuñada ao seu nome, co valor de 1/12 piastra.

A Orde de San Xoán, en Malta, cuñou tamén taris de prata desde 1530 ata finais do século XVIII, e nalgúns casos chegaron a emitirse en cobre.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alfaro Asins, C. et al. *Diccionario de numismática*. Ministerio de Cultura. Madrid, 2009. ISBN 978-84-8181-405-7

* Blanchard, I. (2001). *Mining, Metallurgy and Minting in the Middle Ages*. Franz Steiner Verlag. ISBN 978-3-515-07958-7
* Cardini, F. (2001). *Europe and Islam*. Blackwell Publishing. ISBN 978-0-631-22637-6
* Grierson, P. (1991). "Tarion". En *Oxford Dictionary of Byzantium* 3. Nova York/Oxford. Páxina 2.012.
* Grierson, P. (1998). *Medieval European Coinage*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-58231-5

* Matthew, D. (1992). *The Norman kingdom of Sicily*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-26911-7

* Sambon, A. (1891). "Il tarì amalfitano". En *Rivista italiana di numismatica'', IV. Società numismatica italiana. Milán. Páxinas 117-128.
Selección de fútbol de Indonesia

A **selección de fútbol de Indonesia** (en indonesio: *Tim Nasional Sepak Bola Indonesia*) é o equipo representativo de Indonesia nas competicións internacionais de fútbol. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Indonesia (*Persatuan Sepak Bola Seluruh Indonesia*), pertencente á Confederación Asiática de Fútbol. O seu maior éxito foi a participación na Copa do Mundo de Francia 1934, onde participaron como Indias Orientais Neerlandesas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da Persatuan Sepakbola Seluruh Indonesia
Bennu

O paxaro **bennu** é unha símbolo da relixión exipcia antiga. É unha das figuras que confluíu na tradición grecorromana da Ave Fénix.

## Mitoloxía 
Segundo a relixión exipcia, o deus creador Atón tomou a forma dun bennu para se pousar no outeiro primixenio, no momento da creación do mundo. Desta maneira, o bennu estaba asociado aos mitos de creación e renovación. 

Cando Aton foi asociado a Ra, o paxaro bennu pasou a considerarse o ba (a forza vital ou a alma na relixión exipcia) de Aton-Ra. 

## Iconografía 
O bennu ten o aspecto dunha garza real. Na escritura xeroglífica o bennu represéntase cun debuxo deste animal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Before the Emirates: an Archaeological and Historical Account of Developments in the Region c. 5000 BC to 676 AD, Daniel T. Potts.
* Fénix, Egiptología.org La Tierra de los Faraones. 
* *Gran Diccionario de Mitología Egipcia*, Elisa Castel.
*
Psicopompo

[miniatura|Relevo nun vaso funerario [Atenas|ateniense: Hermes Psicopompo dirixe á morta Myrrhine ao Hades, ca 430-420 a.C. (Museo Nacional de Arqueoloxía de Atenas).]]
Un **psicopompo** (do grego ψυχοπομπός, *psychopompós*, que significa literalmente o "guía das almas") é unha criatura presente en moitas relixións e mitoloxías. A súa función é a de conducir as almas das persoas mortas á súa morada de ultratumba. Aparece decote na arte funeraria, ben en forma dun deus antropomorfo, ben en forma dun animal. 

Entre os exemplos clásicos de psicopompo pódese citar ao deus exipcio Anubis, o deus Yama no Hinduísmo, o barqueiro Caronte e o deus Hermes na mitoloxía grega, a deusa Vanth, da relixión etrusca e as valquirias na mitoloxía nórdica. 

## Notas
Teresa Luzzatti

**Teresa Luzzatti Quiñones de López de Rúa**, nada en Lugo o 5 de outubro de 1889 e finada en Madrid o 14 de novembro de 1942, foi unha política galega. Dirixente católica, formou parte da Asemblea Nacional Consultiva da ditadura de Primo de Rivera.

## Traxectoria 
Estudou en España e no estranxeiro. Xa viúva e nai de cinco fillos, deuse a coñecer como dirixente da Acción Católica da Muller, así como secretaria do seu Centro de Estudos. Dirixiu a Sección Municipalista da ACM, encargada de organizar o censo municipal de cara ao sufraxio aprobado polo Estatuto Municipal de 1924. Impulsou e dirixiu a Universidade Profesional Feminina de Madrid, tamén chamada Universidade Popular da Muller, que fundara a imaxe das escolas profesionais para a muller que funcionaban en Barcelona e no estranxeiro, principalmente en Francia, Bélxica ou o Canadá. Esta institución dependía da ACM desde a súa aprobación na terceira asemblea da Acción Católica en 1926.

Tamén en 1926 pasou a formar parte da Asemblea Nacional Consultiva creada por Miguel Primo de Rivera, unha cámara corporativa e non democrática. Ingresou xunto a María de Maeztu, Josefina Olóriz, María de Echarri, Blanca de los Ríos e Micaela Díaz Rabaneda entre outras mulleres, designadas polas “actividades da vida nacional”, é dicir, polo seu apostolado social. Incorporouse en outubro de 1927 á sección de Acción Social, Sanidade e Beneficencia. O 14 de decembro de 1929 recibiu do ministro Eduardo Aunós a medalla de prata do Traballo.

Tras a fin da ditadura e despois das eleccións municipais de España de 1931, seguiu militando na Acción Católica da Muller dentro das tendencias que, sen saír do apoliticismo organizativo, fomentaban a participación política individual. En novembro de 1931 incorporouse á constituída Sección Feminina de Acción Popular. En 1934 foi nomeada presidenta do xurado mixto de Vestimenta e Tocado de Madrid.

Tras o Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 que deu pé á guerra civil española mantívose en Madrid, doente de diabetes. No momento do seu falecemento era vogal da Xunta municipal de primeira ensinanza de Madrid.

Como conferenciante disertou sobre Exeria no Lar Gallego de Madrid. Escribiu o drama *La verdadera felicidad*, representado na Coruña en 1958.

## Vida persoal
Filla do enxeñeiro e fotógrafo Gustavo Luzzatti dal Pozzo e da ponferradina Margarita Quiñones Armesto, foi irmá de Gustavo, Margarita, Jerónimo, Emilia e Susana Luzzatti Quiñones. Casou co militar melidao Jovino López Rúa, e foi nai de Gustavo (n. 1 de novembro de 1908), Teresa (nada o 12 de abril de 1911 e asistente á Universidade Popular da Muller), María, José e Margarita López Luzzati. Foi curmá do político José María Gil Robles.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
Deus ex máchina

[miniatura|Deus ex máchina na traxedia *Medea* de [Eurípides (2009, Siracusa, Italia)]]
**Deus ex máchina** é unha locución latina que significa «o deus [que baixa] da máquina», tradución da expresión grega «ἀπὸ μηχανῆς θεóς» (*apò mēchanḗs theós*). Orixínase no teatro grego e romano, cando un guindastre (*máchina*) ou calquera outro medio mecánico introducía desde fóra do escenario un actor que interpretaba unha deidade (*deus*) para resolver unha situación ou dar un xiro á trama.

Utilízase para referirse a un elemento externo que resolve unha historia sen seguir a súa lóxica interna. Desde o punto de vista da estrutura dun guión, deus ex máchina fai referencia a calquera acontecemento cuxa causa vén imposta por necesidades do propio guión, a fin de que manteña o que se espera del desde o punto de vista do interese, da comercialidade, da estética ou de calquera outro factor, incorrendo nunha falta de coherencia interna.

## Teatro grego clásico 
O deus ex máchina foi usado orixinalmente no teatro grego, xa Esquilo e Sófocles o usaron, aínda que con moderación, o primeiro en Euménides e o segundo no seu Filoctetes. Non sería senón a partir de Eurípides cando se convertería nun recurso común nas obras helénicas usándoo en nove de dezaoito obras coñecidas e atribuídas a el.

Xa nesa época se lanzaron críticas contra este recurso. É famoso o reproche realizado por Aristóteles sobre a falta credibilidade do deus ex máchina, ao realizar unha análise de como debe ser a traxedia:

## Coherencia 
Non é necesario investigar demasiado nos guións para atopar exemplos de *deus ex machina*. Ben sexa a chegada do heroe no último momento, a inesperada carga de cabalaría, a oportuna eclipse, ou a sorprendente necidade do vilán perdendo o tempo ao contarlle os plans aos protagonistas, é moi difícil evitar a aparición destes elementos. O motivo en xeral é simple: en moitos guións, a trama é o fío primario de creación ao que se teñen que adaptar todos os demais elementos.

O principal problema deste tipo de acontecementos é que, ao percibirse a falta de coherencia interna, pode producir incomodidade nas persoas, xa sexa entre as lectoras, espectadoras, ou nas que actúan, dependendo da obra. A cantidade xusta de causalidade imposta pola narración é un ingrediente difícil de manexar para quen fai o guión: por unha banda, é un método fácil para obter a trama desexada, mais tamén pode facer que o conxunto non resulte críbel ou que mesmo roce no absurdo.

## Como evitalo 
Unha das formas de evitalo é recorrendo ás técnicas narrativas coñecidas como *planting* e *pay-off*. *Planting* é a introdución dun elemento ou escena para desenlazalo mediante un *pay-off* que o vincula ao primeiro elemento.

Outra forma é demostrar ou recoñecer abertamente o improbábel ou azaroso que resulta. Na película *Casablanca* (1942), tras un encontro nun recóndito lugar do mundo, o propio protagonista recoñéceo:

## Na cultura clásica 
* En *Medea* de Eurípides, Helios salva a Medea de morrer mandándolle o carro do Sol, no que escapa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Nó gordiano

* Xiro argumental
* *Nec deus intersit, nisi dignus vindice nodus*
Kermes ilicis

***Kermes ilicis*** ou **cochinilla da aciñeira**, é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das contra 20 integradas no xénero *Kermes*.

## Parasito de especies de *Quercus* 
É un parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros varias especies do xénero *Quercus*, principalmente de *Quercus ilex* (do que toma o seu nome vulgar, da "aciñeira"), especie que se distribúe polas rexións costeiras da conca do Mediterráneo, (España, Italia, Francia, Grecia,Alxeria), encontrándose este insecto tamén en Portugal, Polonia, Hungría, Austria e Moldova.

Outras especies parasitadas por *Kermes ilicis* son *Quercus toza*, *Q. suber*, *Q. pubescens* e *Q. coccifera*.    

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita por Linneo en 1758, na páxina 455 da 10ª edición do seu *Systema Naturae*, co nome de *Coccus ilicis*.

### Sinónimos 
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
* *Coccus ilicis* Linnaeus, 1758 (protónimo)
* *Coccus bauhini* (Planchon, 1864)
* *Chermes ilicis* (Linnaeus, 1758)
* *Chermes bauhini* Planchon 1864
* *Lecanium ilicis (Linnaeus, 1758)
* *Kermes bauhini* (Planchon, 1864)
* *Kermes bauhinii* (Planchon, 1864) (nome inválido por erro gramatical)
* *Kermococcus ilicis* (Linnaeus, 1758)

## Uso como colorante e na fabricación de coiros 
Unha tintura natural vermella obtense **quermes** ou carmín, foi utilizada desde a antigüidade, ten aproximadamente unha décima parte do poder colorante da cochinilla. O colorante primario, o ácido quermésico, extráese con auga. Estas especies de *Kermes* tamén conteñen entre o 18 e o 32 % de taninos, polo que se usan para producir coiros de cor escura. O pigmento carmesí destes insectos fíxose a partir de fo quermes mediante extracción con álcalis e logo precipitándoo  on trihidrato de alúmina (Al2O3·3H2O). Foi utilizado polos antigos exipcios, gregos e romanos. Esta tintura carmesí rara vez se usou despois de que o carmín se fixera popular no século XVI pola introdución da cochililla mexicana *Dactylopius coccus*, e deioxou de empregarse no século XIX.

## Dilucidación das especies *Kermes ilicis* e *K. vermilio* 
Durante moitos anos consideráronse ambas as especies como conesperíficas. Pero grazas á determinación das drogas polos sues caracteres morfolóxicos externos ao estudialas usando o microscopio, permitiulle a Gustave Planchon corrixir as  identificacións erróneas entre *Kermes vermilio* e *Kermes ilicis*, identficando a *K. vermilio* como especie separada. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Boitard, P. (1828): *Les gallinsectes. Manuel d'entomologie ou histoire naturelle des insectes* **2**: 169–172.
* Fernald, M. E. (1903): *A catalogue of the Coccidæ of the world*. Special bulletin. Hatch Experiment Station of the Massachusetts Agricultural College nº 88.   
* Schweppe, H. & H. Roosen-Runge (1986): "Carmine-Cochineal Carmine and Kermes Carmine". En *Artists' Pigments*, Volume 1, R. Feller (ed.), Cambridge: Cambridge University Press. ISBN  978-0-5213-0374-3.

### Outros artigos 
* Cocoideos
* Quermésidos
* *Kermes*
* *Kermes vermilio''
Sorg og glæde

***Sorg og glæde*** é un filme dinamarqués de 2013 dirixido por Nils Malmros. O filme autobiográfico conta o acontecemento tráxico no que a muller de Malmros, que padece de trastorno bipolar, matou a súa filla pequena cun coitelo. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
O director de cine Johannes está casado coa mestra de escola Signe, que padece de trastorno bipolar. Tras volver á casa despois de estar ingresada, Signe matou a súa filla de nove meses. O filme conta como se coñeceron Johannes e Signe e que pasou despois.

Os feitos reais vivifos polo director Nils Malmros tiveron lugar en 1984.

## Personaxes 
* Jakob Cedergren como Johannes
* Helle Fagralid como Signe
* Ida Dwinger como Else
* Kristian Halken como Laurits
* Nicolas Bro como Birkemose
* Helle Hertz como nai de Johannes
* Niels Weyde como pai de Johannes
* Søren Pilmark como avogado

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Dinamarca propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 87ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
José Cabaneiro Anllo

**José Cabaneiro Anllo**, **frai Aniceto de Mondoñedo**, nado en Mondoñedo o 17 de xaneiro de 1896 e finado en Cuba en 1958, foi un relixioso capuchino e destacado orador galego

## Traxectoria 
Fillo de Francisco Cabaneiro Díaz, que finou antes do seu nacemento, e de Evarista Anllo Sordo. Aos once anos escoitou a predicación de dous frades capuchinos e fíxose capuchino, ordenándose en 1920. Estudou en Roma onde obtivo o doutoramento en Filosofía con especialización en Ciencias Exactas. Impartiu clase no País Vasco e Santander. Creou un observatorio astronómico en Santander. Destacado orador, nunha das súas intervencións máis coñecidas, en Salamanca durante a conmemoración do VII centenario de San Francisco en 1927, disertando sobre a pobreza franciscana, comparou os capítulos de Asís coas xuntas da UGT.

Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, marchou a Francia como delegado do Comité Pro Axuda aos Exiliados, desde o que facilitou os trámites administrativos dos que fuxían a América. El mesmo marchou a Cuba en 1939. Residiu en Bayamo, onde construíu a igrexa de Julia. Trasladado á Habana, dedícouse a edificar templos, como o de Marianao e os dous da Habana, o Salvador e o Xesús de Miramar ou basílica de Cristo Rey, iniciada en 1948 e inaugurada o 28 de maio de 1953. En 1955 foi designado Custodio de Cuba (superior da Orde Capuchina en Cuba).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* El capuchino de Mondoñedo que construyó la basílica más grande de Cuba
* José Cabaneiro Anllo
Tarlan Parvaneh

**Tarlan Parvaneh** (), nada en Xiraz o 9 de xullo de 1998, é unha actriz iraniana.

## Traxectoria 
Seu pai era enxeñeiro e foi súa nai quen procurou desenvolver a súa carreira como actriz. Debutou no cinema como actriz infantil en 2005 co filme *Zane Badali*, e dende entón apareceu en máis de 60 proxectos cinematográficos e de televisión e como actriz infantil unha das súas interpretacións máis salientables foi en *Ahooye Pishooni Sefid* filme dirixido en 2011 por Javad Hashemi e que lle supuxo o premio á mellor actriz nova no Festival Internacional de Cinema para Nenos e Xente Nova. Como actriz adulta salienta a súa participación en *Pishooni Sefid III* (2019).

## Notas
Jagten

***Jagten*** é un filme dinamarqués de 2012 dirixido por Thomas Vinterberg e protagonizado por Mads Mikkelsen. A historia está ambientada nunha pequena aldea dinamarquesa arredor do Nadal, e conta a historia dun home que se converte no obxectivo de histeria colectiva despois de ser erroneamente acusado de abuso sexual a unha nena na súa clase de escola infantil.

O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto e competiu o Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2012, onde Mikkelsen gañou o premio ó mellor actor pola súa interpretación. Tamén gañou o Premio de Cinema do Consello Nórdico de 2013. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, chegando a ser finalmente nomeado. Foi nomeado na mesma categoría dos Globos de Ouro de 2013.

## Sinopse 
Lucas é membro dunha comunidade dinamarquesa unida e traballa nun xardín de infancia local. Divorciado, loita por manter unha relación co seu fillo adolescente, que vive coa súa ex-esposa, mais goza dunha interacción saudable cos nenos do xardín de infancia. A súa compañeira de traballo Nadja da pasos cara a el e finalmente convértese na súa moza.

Unha das alumnas de Lucas é Klara, filla do seu mellor amigo, Theo. Ao lembrar unha foto pornográfica que lle amosara o seu irmán, Klara fai comentarios que levan ao director do centro a crer que Lucas se exhibiu perante ela. Cando é entrevistada, Klara dá un testemuño claro contra Lucas. Os adultos da comunidade cren a historia dos abusos, rexeitando as contradicións posteriores de Klara.

## Personaxes 
* Mads Mikkelsen como Lucas
* Alexandra Rapaport como Nadja
* Thomas Bo Larsen como Theo
* Lasse Fogelstrøm como Marcus
* Susse Wold como Grethe
* Lars Ranthe como Bruun
* Anne Louise Hassing como Agnes
* Bjarne Henriksen como Ole
* Annika Wedderkopp como Klara
* Ole Dupont como avogado

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Dinamarca propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 86ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Outeiro de Abaixo

Como topónimo **Outeiro de Abaixo** pode referirse a:

;En Galiza
***Outeiro de Abaixo**, lugar da parroquia de Figueiroa, no concello de Arzúa;
***Outeiro de Abaixo**, lugar da parroquia de Sésamo, no concello de Culleredo;
***O Outeiro de Abaixo**, lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca, no concello do Irixo;
***O Outeiro de Abaixo**, lugar da parroquia de Priegue, no concello de Nigrán;
***O Outeiro de Abaixo**, lugar da parroquia do Deveso, no concello da Pontes de García Rodríguez;

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Outeiro de Baixo**, lugar da parroquia de Ribeira, no concello de Crecente.
Monte Whitney

O **monte Whitney** é a cima máis elevada dos Estados Unidos contiguos, cunha altitude de 4421 metros. Está situado nos límites dos condados californianos de Inyo e Tulare. A ladeira oeste da montaña remata no Parque Nacional Sequoia.

A montaña recibiu o seu nome de Josiah Whitney, xefe do departamento de xeoloxía de California. A primeira ascensión realizárona Charles Begole, A. H. Johnson e John Lucas en 1873.

## Xeografía 
A cima do monte Whitney está preto de moitos dos picos máis altos da Serra Nevada. Este cumio elévase drasticamente 3285 metros por riba da localidade de Lone Pine situado no val Owens, a uns 24 quilómetros ao leste. A montaña levántase máis levemente no lado oeste, só chegando a 910 metros por riba do carreiro John Muir para atravesar o lago Guitar.

A montaña elévase en forma de cúpula e algo máis chá por unha banda, con cristas dentadas doutra. O monte Whitney atópase por riba do límite do bosque e ten un clima alpino. Hai moi poucas plantas que medren preto da cima. Os únicos animais son transitorios, como a bolboreta apolo (*Parnassius phoebus*) e o pimpín rosado de coroa gris.

## Sendeirismo 
esquerda|miniatura|293x293px|Camiño cara ao monte Whitney
A ruta máis popular para chegar á cima é a través do carreiro Mount Whitney (*Mount Whitney Trail*) que comeza en Whitney Portal a unha altitude de 2250 metros e unha distancia de 21 quilómetros ao oeste da localidade de Lone Pine. A camiñada é duns 34 quilómetros de ida e volta, cun desnivel positivo de máis de 1900 metros, que pode levar de dous a tres días. Precísanse permisos todo o ano, mais dispoñibles en cantidades limitadas para evitar o uso excesivo dende o primeiro de maio ata o primeiro de novembro. O Servizo Forestal dos Estados Unidos (USFS) pon en marcha un sorteo anual para os permisos emitidos en números limitados dende o primeiro de febreiro ata o 15 de marzo. O carreiro John Muir (*John Muir Trial*) proporciona unha ruta máis longa no Whitney, chegando á beira oeste da montaña e conectando co carreiro Mount Whitney preto da cima.

## Notas 
&nbsp;

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* 
*
Om Shanti Om

***Om Shanti Om***  (en ) é un filme indio de 2007 dirixido e coescrito por Farah Khan, xunto con Mayur Puri e Mushtaq Shiekh. Está protagonizado por Shah Rukh Khan no papel de Om, un mozo actor en 1977 quen quere converterse nunha superestrela e está namorado dunha famosa actriz, interpretada por Deepika Padukone no seu debut nun filme hindi.

## Personaxes 
* Shah Rukh Khan como Om Prakash Makhija / Om Kapoor aka OK
* Deepika Padukone como Shantipriya Kashyap Mehra aka Shanti / Sandhya Bansal aka Sandy

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en AllMovie
Milovan Glišić

**Milovan Glišić** (en cirílico, **Милован Ђ. Глишић**) nado en Gradac, preto de Valjevo o 6 de xaneiro de 1847 e finado en Dubrovnik o 20 de xaneiro de 1908, foi un escritor, tradutor e crítico literario serbio.

## Traxectoria 
Naceu nunha comunidade agraria de Serbia e tivo que traballar dende moi novo para axudar os pais. Estudou na *Grande École* de Belgrado (hoxe Universidade de Belgrado), onde se licenciou en 1875. Traballou para a sección de prensa do Ministerio de asuntos exteriores durante a Guerra serbio-turca de 1875 e máis tarde para varios medios como xornalista e tradutor. Foi así mesmo bibliotecario e dramaturgo do Teatro Nacional de Belgrado.

## Obra 
### Relatos 
* *Glava šećera*
* *Ni oko šta*
* *Noventa anos despois* (*Posle devedeset godina*)
* *Prva brazda*
* *Raspis*
* *Redak zver*
* *Roga*
* *Sigurna većina*
* *Svirač*
* *Šilo za ognjilo*
* *Vujina prosidba*
* *Zloslutni broj*

### Dramaturxia 
* *Dva cvancika* (1883)
* *Podvala* (1885)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil do autor en serbica.u-bordeaux-montaigne.fr
Beautiful Creatures (filme de 2013)

***Beautiful Creatures*** é un filme estadounidense de 2013 escrito e dirixido por Richard LaGravenese. Baséase na novela homónima de Margaret Stohl. está protagonizado por Alden Ehrenreich, Alice Englert, Jeremy Irons, Emma Thompson, Viola Davis, Emmy Rossum, Thomas Mann e Eileen Atkins.

O filme estreouse o 14 de febreiro de 2013. Recibiu valoracións mixtas dos críticos e foi un fracaso de recadación con só 60,1 millóns de dólares sobre un orzamento de 60 millóns.

## Personaxes 
* Alden Ehrenreich como Ethan Wate
* Alice Englert como Lena Duchannes
* Jeremy Irons como Macon Melchizedek Ravenwood
* Viola Davis como Amarie Treadeau, "Amma"
* Emmy Rossum como Ridley Duchannes
* Thomas Mann como Wesley Jefferson Lincoln, "Link"
* Emma Thompson como Mavis Lincoln/Sarafine Duchannes
* Margo Martindale como Delphine Duchannes, "Aunt Del"
* Eileen Atkins como Emmaline Duchannes, "Gramma" 
* Zoey Deutch como Emily Asher
* Tiffany Boone como Savannah Snow
* Kyle Gallner como Larkin Kent
* Rachel Brosnahan como Genevieve Katherine Duchannes
* Pruitt Taylor Vince como Mr. Lee
* Robin Skye como Mrs. Hester
* Randy Redd como Reverendo Stephens
* Lance E. Nichols como alcalde Snow
* Leslie Castay como director Herbert
* Sam Gilroy como Ethan Carter Wate
* Gwendolyn Mulamba como Mrs. Snow
* Cindy Hogan como Mrs. Asher

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Ademir de Menezes

**Ademir Marques de Menezes**, máis coñecido como **Ademir**, nado o 8 de novembro de 1922 en Recife e finado o 11 de maio de 1996 en Río de Xaneiro, foi un futbolista profesional brasileiro famoso por ser o máximo goleador do Mundial de Fútbol de 1950 no Brasil, ao anotar 8 goles. Era alcumado *Queixada*.
Outón

O topónimo **Outón** pode referirse a:

;En Galiza
***Outón**, lugar da parroquia de Mabegondo, no concello de Abegondo;
***Outón**, lugar da parroquia de Mosteiro, no concello de Outeiro de Rei;
***Outón**, lugar da parroquia de Roo, no concello de Outes;
***Outón**, lugar da parroquia de Monte Redondo, no concello de Padrenda;
***Outón**, lugar da parroquia de Xuño, no concello de Porto do Son;
***O Outón**, lugar da parroquia de Rus, no concello de Carballo;
***O Outón**, lugar da parroquia de Castelo, no concello de Cervo;
***O Outón**, lugar da parroquia de San Miguel de Tabagón, no concello do Rosal.
Outorelo

O topónimo **Outorelo** pode referirse a:

;En Galiza
***Outorelo**, lugar da parroquia de Bascós, no concello de Monforte de Lemos;
***Outorelo**, lugar da parroquia de Armariz, no concello de Xunqueira de Ambía;
***O Outorelo**, lugar da parroquia de Oleiros, no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Outerelo**, lugar da parroquia de Lougares, no concello de Mondariz.
Ouviaño

O topónimo **Ouviaño** pode referirse a:

;En Galiza
***Ouviaño**, parroquia do concello de Negueira de Muñiz;
****Ouviaño**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Ouviaña**, lugar da parroquia dos Vaos, no concello de Ribeira de Piquín.
Ouzamerxe

O topónimo **Ouzamerxe** pode referirse a:

;En Galiza
***Ouzamerxe**, lugar da parroquia de Guimarei, no concello da Estrada;
***Ouzamerxe**, lugar da parroquia de Lagartóns, no concello da Estrada.
A Ovellariza

**A Ovellariza** é un topónimo galego que se pode referir a:

***A Ovellariza**, lugar da parroquia de Oia do concello de Oia en Galicia;
***A Ovellariza**, lugar da parroquia de Vilanova de Ozcos do concello de Vilanova de Ozcos na Terra Eo-Navia de Asturias.
Beatriz Quintana Jato

**Beatriz Quintana Jato**, nada en Lugo o 18 de maio de 1952, é unha filóloga e profesora galega.

## Traxectoria 
Estudou Filoloxía Románica na Universidade de Salamanca, e doutorouse en 1997 pola Universidade de Valladolid coa tese *D. Pedro Fernández de Pulgar y su obra americanista. Una aportación al estudio de la lengua del siglo XVII*, dirixida por Emilio Ridruejo Alonso. Foi profesora de Lingua e Literatura castelá no IES Jorge Manrique de Palencia durante máis de trinta anos, como catedrática desde 1998. Deu clase no cárcere de Dueñas ao alumnado do curso de acceso á universidade como profesora da UNED.

## Obras
**Sinesio Delgado y el Madrid del 98* (1999).
**Lorca, un siglo después* (2000)
**Victoriano Crémer, poeta del hombre* (2004).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Paxariñas

O topónimo **Paxariñas** pode referirse a:

;En Galiza
***Paxariñas**, lugar da parroquia de Adina, no concello de Sanxenxo.

;Praia de Galiza
***Praia de Paxariñas**, areal no lugar da parroquia de Adina, no concello de Sanxenxo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Kermes echinatus

***Kermes echinatus*** é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das contra 20 integradas no xénero *Kermes*.

É un parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros varias especies do xénero *Quercus*: *Quercus calliprinos*, *Quercus coccifera* e *Quercus ilex*.   

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi escrita en 1953 polo entomólogo francés, nacido en Rusia, Alfred Balachowsky, a partir dunha femia achada no bosque Nahaall de Israel, sobre *Quercus coccifera*, especie tipo depositada no Museo Nacional de Historia Natural de Francia de París.

### Sinónimos 
Ademais de polo seu nome válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo: As femias de *K. echinatus* no terceiro estadio difiren das de *K. vermilio* principalmente nas antenas monoméricas (2 ou 3 segmentos) e con aproximadamente 50-60 sedas marxinales espiñentas, en *K. vermilio*.

## Ciclo biolóxico 
*Kermes echinatus* pasa o invierno como ninfas no seu primeiro estadio pousadas nas pólas das árbores. As ninfas do segundo estadio aparecen a mediados de abril, seguidas das ninfas do terceiro estadio contra finais de maio. As larvas e pupas masculinas aparecen desde finais de abril até finais de maio. As femias maduras, preovipositoras e ovipositoras adultas, durante maio e xuño. Os individuos acabados de nacer aparecen a finais de xuño, permanecendo nesta etapa até que se asentan en pólas durante o verán, outono e inverno até abril do ano seguinte.

Como no resto dos cocoideos, provoca danos directos sobre ás árbores colonizadas, debidos á succión do zume. Mediante as picadas producidas polas larvas e as femias adultas ocasiónase un debilitamento da árbore.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Boitard, P. (1828): ''Les gallinsectes. Manuel d'entomologie ou histoire naturelle des insectes* **2**: 169–172.
* Fernald, M. E. (1903): *A catalogue of the Coccidæ of the world*. Special bulletin. Hatch Experiment Station of the Massachusetts Agricultural College nº 88. 
* Porcelli, F. & G. Pellizzari (2014): "Description of female nymphal instars and adult female of *Kermes echinatus* Balachowsky (Hemiptera, Coccoidea, Kermesidae) based on specimens from Crete and mainland Greece, with a discussion on geographical variation". *Zootaxa* **3878** (1): 61–74.   
* Spodek, M. & Ben-Dov, Y. (2012): "Morphology of the first-instar nymph and adult female of *Kermes echinatus* Balachowsky, with a comparison to *K. vermilio* Planchon (Hemiptera, Coccoidea, Kermesidae)". *ZooKeys* **246**: 11-26. Texto completo .
   
### Outros artigos 
* Cocoideos
* Quermésidos
* *Kermes''
Nakitai Watashi wa Neko o Kaburu

***Nakitai Watashi wa Neko o Kaburu*** (en ) é un filme xaponés de animación de 2020 producido por Studio Colorido, Toho Animation e Twin Engine. Foi dirixido por Junichi Sato e Tomotaka Shibayama, e estreouse a través de Netflix o 18 de xuño de 2020.

## Personaxes 
## Manga 
En maio de 2020, anunciouse unha adaptación ó manga. O seu primeiro volume foi estreado o 10 de xuño de 2020.

## Estrea 
O filme estaba prevista para a súa estrea nos cinemas xaponeses o 5 de xuño de 2020, mais finalmente foi retirado por mor da pandemia por coronavirus de 2019-2020. Posteriormente o filme foi vendido a Netflix, que o estreou dixitalmente o 18 de xuño de 2020.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Os Paces

O topónimo **Os Paces** pode referirse a:

;En Galiza
***Os Paces**, lugar da parroquia de Valeixe, no concello da Cañiza;
***Os Paces**, lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela;
***Os Paces**, lugar da parroquia de Fao, no concello de Touro.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Pacio Vello

Como topónimo **Pacio Vello** pode referirse a:

;En Galiza
***Pacio Vello**, lugar da parroquia de Quiroga, no concello de Quiroga;
***O Pacio Vello**, lugar da parroquia de Seixas, no concello de Cospeito.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Alcides Ghiggia

**Alcides Edgardo Ghiggia Pereyra**, máis coñecido como **Ghiggia**, nado o 22 de decembro de 1926 en Montevideo e finado o 16 de xullo de 2015 (ib.), foi un futbolista profesional uruguaio-italiano famoso por anotar o segundo gol na vitoria da  no partido decisivo do Mundial de 1950 no Brasil ante os anfitrións no coñecido como Maracanaço.
Rally de Terra do Carballiño

O **Rally de Terra do Carballiño** foi unha proba de rally disputada nos anos 80 e 90 no Carballiño, sobre superficie de terra. Estaba organizado por Arenteiro Motor Sport e puntuaba para o Campionato de Galicia de Rallys de Terra.

## Palmarés
Rally de Terra do Carballiño de 1988

O **Rally de Terra do Carballiño de 1988** foi a primeira edición de dito rally e última proba da tempada 1988 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. O vencedor foi José María Magdaleno a bordo dun Lancia Delta HF 4WD.

Constou de 87,6 km, dos cales 29 foron cronometrados, sendo segredo o itinerario dos treitos ata a disputa da proba. O terceiro posto logrado polos vigueses Serafín Oitabén e Francisco Alonso serviulles para se proclamaren campións de Galicia.

## Clasificación 
## Notas
Rally de Narón de 1988

O **Rally de Narón de 1988** foi a primeira edición de dito rally e a primeira proba da tempada 1988 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. Disputouse en Narón o 9 de abril de 1988 e os vencedores foron os vigueses Serafín Oitabén e Francisco Alonso a bordo dun Citroën Visa.

## Clasificación 
## Notas
Elmer Bennett

**Elmer James Bennett**, nado o 13 de febreiro de 1970 en Evanston, Illinois, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 1,83 m, xogaba na posición de base.

## Traxectoria 
Bennett foi seleccionado na 38ª posición do Draft da NBA de 1992 polos Atlanta Hawks. Xogou na National Basketball Association (NBA) un total de 21 partidos repartidos en 3 tempadas, onde acadou 2.3 puntos por partido.

Bennett xogou para os Rochester Renegade, os Grand Rapids Hoops, os Fargo-Moorhead Fever e os Oklahoma City Cavalry na Continental Basketball Association. O seu primeiro equipo en Europa foi o Victoria Libertas Pesaro italiano en 1995. Posteriormente xogou tamén no Basket CRO Lyon en 1996.

A meirande parte da súa carreira a pasou na Liga ACB. Chegou ó TAU Cerámica en 1997, onde xogou ata 2003 e gañou unha liga e unha Copa do Rei. Posteriormente xogou para o Real Madrid, o Joventut Badalona e o CB Sevilla.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com 
* Perfil en Euroleague.net 
* Estatísticas NBA en Basketball-Reference.com
SuperClásico

***SuperClásico*** é un filme dinamarqués de 2011 dirixido por Ole Christian Madsen. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios. O 18 de xaneiro de 2012, o filme clasificouse como un dos nove filmes na lista curta, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Paprika Steen como Anna
* Anders W. Berthelsen como Christian
* Adriana Mascialino como Fernanda
* Sebastián Estevanez como Juan Díaz
* Dafne Schiling como Verónica
* Jamie Morton como Óscar
* Mikael Bertelsen como Narrador
* Miguel Dedovich como Mendoza

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Dinamarca propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 84ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Cristián VII de Dinamarca

**Cristián VII**, nado o 29 de xaneiro de 1749 e finado o 13 de marzo de 1808, foi un monarca da casa de Oldenburg que foi rei de Noruega e Dinamarca e duque de Schleswig e Holstein dende o ano 1766 até a súa morte. O seu lema foi *Gloria ex amore patriae* ("gloria a través do amor á patria").
## Traxectoria
O reinado de Cristián VII estivo marcado pola súa doenza mental e porque a maioría do seu reinado só foi monarca nominalmente. O seu medio irmán Frederico foi designado como rexente de Dinamarca en 1772. Dende 1784 até a morte de Cristián VII en 1808, o fillo de Cristián, posteriormente Frederico VI, exerceu como rexente non oficial.

## Notas
Korocha

miniatura|250px|Igrexa da Natividade da Benaventurada Virxe María en Korocha
**Korocha** (en ruso **Короча**) é unha cidade e municipio do suroeste de Rusia, no óblast de Belgorod.

## Xeografía 
Está situada na marxe dereita do río homónimo, a 57 km ao nordeste de Belgorod. A unha altitude de 150 msnm, ocupa unha superficie de 5 km². No ano 2018 contaba cunha poboación de 5 853 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 1 170,6 hab./km².

## Historia 
Foi fundada o ano 1637. 

Desde a primeira metade do século XVII había en Corocha unha pequena fortaleza rusa. O seu desenvolvemento creceu a partir de 1638 polo establecemento da liña de defensa Belgorod-Tambov-Simbirsk contra os tártaros de Crimea. Daquela era a fronteira sur do Imperio Ruso. A cidade chamouse ao principio Krasner Gorod na Koroche, e logo só Korocha. Recibiu o status de cidade en 1708.

Até os comezos do século XX Korocha era unha das principais cidades da rexión, pero empezou a perder importancia. 

Durante a segunda guerra mundial foi ocupada pola Wehrmacht o 1 de xullo de 1942, sendo liberada polo Exército Vermello o 7 de febreiro de 1943.

## Véxase tamén
En kongelig affære

***En kongelig affære*** é un filme de 2012 dirixido por Nikolaj Arcel, e protagonizado por Mads Mikkelsen, Alicia Vikander e Mikkel Følsgaard. É unha coprodución internacional entre Dinamarca, Suecia e a República Checa. A historia está ambientada no século XVIII, na corte do rei mentalmente doente Cristián VII de Dinamarca, enfocándose no idilio amoroso entre a súa muller, Carolina Matilde de Gran Bretaña, e o médico real Johann Friedrich Struensee.

O filme recibiu dous Osos de Prata na 62ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, e foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios. Foi nomeado na mesma categoría na 70ª edición dos Globos de Ouro.

## Personaxes 
* Mads Mikkelsen como Johann Friedrich Struensee
* Alicia Vikander como Carolina Matilde de Gran Bretaña
* Mikkel Følsgaard como Cristián VII de Dinamarca
* David Dencik como Ove Høegh-Guldberg
* Søren Malling como Hartmann
* Trine Dyrholm como Xiana María de Brunswick-Wolfenbüttel
* William Jøhnk Nielsen como Frederico VI de Dinamarca
* Cyron Bjørn Melville como Enevold Brandt
* Rosalinde Mynster como Natasha
* Laura Bro como Louise von Plessen
* Bent Mejding como J.H.E. Bernstorff
* Thomas W. Gabrielsson como Schack Carl Rantzau
* Søren Spanning como Münster
* John Martinus como Ditlev Reventlow
* Erika Guntherová como Lady in Waiting
* Harriet Walter como Augusta de Saxonia-Gotha
* Klaus Tange como Ministro

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Dinamarca propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 85ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Selección de fútbol da India

A **selección de fútbol da India** é o equipo representativo da India nas competicións internacionais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol da India (en inglés: *All India Football Federation*), pertencente á Confederación Asiática de Fútbol.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da All India Football Federation
Óblast de Belgorod

O **óblast de Belgorod** (en ruso **Белгородская область**, *Belgoródskaya óblast*) é un dos corenta e sete óblasts  que, xunto coas vinte  e unha repúblicas, nove krais, catro distritos autónomos e dúas cidades federais, conforman os oitenta e tres suxeitos federais da Federación Rusa. A súa capital é a homónima cidade de Belgorod. 

## Xeografía 
Está situado no Distrito Central de Rusia, a unha altitude de 220 msnm, e limitando ao norte co óblast de Kursk, ao leste co óblast de Voronezh e ao oeste con Ucraína.

Ten unha superficie de 27 134 km², e no ano 2018 contaba cunha poboación de 1 549 876 habitantes, polo que, nese ano, a súa densidade de poboación era de 57,12 hab./km².

## Véxase tamén