Illa artificial

[miniatura|300px|[Flevopolder nos Países Baixos. Con 970&nbsp;km2 é a maior illa do mundo formada por terra gañada ao mar.]]
Unha **illa artificial** é unha illa construída por persoas en lugar de formarse por medios naturais. As illas artificiais poden variar de tamaño dende pequenos illotes recuperados unicamente para soportar un único piar dun edificio ou estrutura ata os que soportan comunidades e cidades enteiras. As primeiras illas artificiais incluían estruturas flotantes en augas tranquilas ou estruturas de madeira ou de pedra erguidas en augas pouco profundas (por exemplo, crannógs e Nan Madol).

Nos tempos modernos as illas artificiais adoitan formarse por recuperación de terras, mais algunhas fórmanse polo illamento incidental dun terreo existente durante a construción dunha canle (por exemplo, Donauinsel, Ko Kret e gran parte do condado de Door, Wisconsin), ou por inundacións de vales que illan as cimas dos antigos outeiros (por exemplo, a illa Barro Colorado). Unha das illas artificiais máis grandes do mundo, a illa René-Levasseur, formouse pola inundación de dous encoros adxacentes.

## Historia 
[miniatura|Illa de arrecife ao norte de [Malaita]]
A pesar de ser unha popular imaxe da modernidade, as illas artificiais teñen unha longa historia en moitas partes do mundo, que se remontan ás illas recuperadas da civilización exipcia antiga, aos crannogs prehistóricos de Stilt de Gales, Escocia e Irlanda, os centros cerimoniais de Nan Madol en Micronesia e as aínda existentes illas flotantes do lago Titicaca. A cidade de Tenochtitlán, a predecesora azteca da Cidade de México, que contaba con 500&nbsp;000 habitantes cando chegaron os españois, situábase nunha pequena illa natural do lago Texcoco rodeada de innumerables illas artificiais de chinampa.

Os pobos das lagoas de Langa e Lau en Malaita, illas Salomón, construíron unhas 60 illas artificiais no arrecife incluídas Funaafou, Sulufou e Adaege. Os habitantes de Lau construíron illas no arrecife xa que isto proporcionaba protección contra o ataque das persoas que vivían no centro de Malaita. Estas illas formáronse literalmente cunha rocha de cada vez. Unha familia levaba a súa canoa ao arrecife que protexía a lagoa e despois mergullábanse por rochas, levábanas á superficie e despois volvían ao lugar seleccionado e deixaban caer as rochas na auga. Vivir no arrecife tamén era máis saudable porque os mosquitos, que infestaban os pantanos costeiros, non se atopaban nas illas dos arrecifes. O pobo Lau continúa a vivir nas illas dos arrecifes. Unha maior cantidade de area e de partículas de sedimentos crea condicións máis turbias, o que impide que os raios ultravioleta necesarios cheguen aos arrecifes de coral, crea turbidez (o coral acolle máis material orgánico) e aumenta a actividade bacteriana (introdúcense bacterias máis nocivas no coral).

A implantación de illas artificiais pode diminuír a área subacuática nas augas circundantes, o que chega a provocar a degradación do hábitat de moitas especies. As illas artificiais non se consideran illas para ter as súas propias augas territoriais ou zonas económicas exclusivas e só o estado costeiro pode autorizar a súa construción (artigo 60); con todo, en alta mar fóra da xurisdición nacional, calquera "estado" pode construír illas artificiais (artigo 87).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gerwick, Ben. *Construction of marine and offshore structures*. CRC Press, Boca Raton, 2000. ISBN 978-0849330520
### Ligazóns externas 
* Artificial Islands in The Law of the Sea