open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
My Oxford Year

***My Oxford Year*** é un filme estadounidense de 2025 dirixido por Iain Morris e escrito por Allison Burnett e Melissa Osborne, inspirado pola novela homónima de Julia Whelan, que foi adaptada a partir dun guión orixinal de Burnett. Está protagonizado por Sofia Carson e Corey Mylchreest.

## Personaxes 
* Sofia Carson como Anna De La Vega
* Corey Mylchreest como Jamie Davenport
* Dougray Scott como William Davenport
* Catherine McCormack como Antonia Davenport
* Harry Trevaldwyn como Charlie Butler
* Hugh Coles como Ridley
* Poppy Gilbert como Cecelia Knowles
* Barney Harris como Ian
* Romina Cocca como Mrs. De La Vega
* Esme Kingdom como Maggie Timbs

## Notas
Tappara Naiset

O **Tappara Naiset** foi un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Tampere, Finlandia. O equipo creouse en 1990 e cesou as súas actividades en 2015.

Ao longo da súa historia disputou 12&nbsp;tempadas na máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, nas que o seu maior logro foron tres clasificacións seguidas para os *play-offs* nas tempadas 2001-02, 2002-03 e 2003-04, non conseguindo nunca superar os cuartos de final.

No outono de 2024 iniciouse o traballo cun grupo de nenas a nivel pasatempo, baixo a dirección de Linda Leppänen, antiga xogadora do Ilves e das Espoo Blues, así como dobre medallista olímpica e prata mundial coa selección finlandesa. Un ano despois, en 2025, creouse a *Aikuisten Naisten Kiekkokoulu* (en galego *Escola de Hóckey sobre Xeo para Mulleres Adultas*) tamén da man de Linda Leppänen.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web das actividades de hóckey sobre xeo feminino do club
Teresa Aranguren Amézola

**María Teresa Aranguren Amézola**, nada en Artziniega, Áraba o 21 de decembro de 1944, é unha xornalista vasca cuxa traxectoria profesional estivo ligada á información internacional do mundo árabe e zonas en conflito.

## Traxectoria 
Licenciada en Filosofía e Letras e diplomada en Psicoloxía e Antropoloxía pola Universidade Complutense de Madrid, comezou a súa carreira como xornalista en 1980. En 1981, fíxose cargo da sección internacional de *Mundo Obrero*, publicación do Partido Comunista de España (PCE). Como enviada especial nesa etapa cubriu a invasión de Israel sobre o Líbano e viaxou á China, Alxeria e Marrocos.

En 1985 empezou a traballar para a revista *Interviú* e un ano despois incorporouse ao xornal *El Independiente* como xefa da sección de internacional cubrindo a guerra de Irán-Iraq en Teherán. 

No verán de 1989 incorporouse á sección internacional dos servizos informativos de Telemadrid. En 1990, viaxou a Amán e Xerusalén para cubrir a primeira guerra do Golfo e dende entón desprazouse con asiduidade á zona para informar das sucesivas crises de Iraq e do conflito palestino-israelí. Durante 15 anos foi enviada especial en Oriente Medio. Entre outros, cubriu a guerra do Golfo e o conflito dos Balcáns. Nesa ocasión, Telemadrid foi a primeira televisión española no conflito.

Publicou dous libros sobre o mundo árabe e o pobo palestino: *Palestina, el hilo de la memoria* (2004) e *Olivo Roto: Escenas de la ocupación* (2006).

É a neta de José de Amézola.

## Premios e recoñecementos 
* 2000: Premio da Asociación de Mulleres Profesionais dos Medios de Comunicación (AMECO).
* *Olivo Roto: Escenas de la ocupación* (2006) Editorial Caballo de Troya.
* *Contra el olvido. Una memoria fotográfica de Palestina antes de la Nakba, 1889-1948*  (2015) Ediciones del Oriente y del Mediterráneo. Coordinado por Teresa Aranguren, Sandra Barrilaro, Johnny Mansour e Bichara Khader, con prólogo do arabista Pedro Martínez Montávez.
* *Palestina: La existencia negada* (2025) Ediciones del Oriente y del Mediterráneo.

## Notas
Brookesia nofy

***Brookesia nofy*** é unha especie de minúsculo camaleón, un lagarto do xénero *Brookesia*. A especie descubriuse en Ankanin'ny Nofy, Madagascar. *B. nofy* pode medrar ata  de lonxitude, o que o converte nun dos réptiles máis pequenos do mundo. Esta especie, como outras do xénero "Brookesia", é coñecida polo seu pequeno tamaño e a súa camuflaxe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Imaxe de *Brookesia nofy*
Rodrigo, bispo de Mondoñedo

**Rodrigo** foi un bispo galego medieval, bispo de Mondoñedo entre 958 e 968. Sucedeu a Airas I e foi sucedido por Teodomiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Episcopologio Mindoniense*. CAL PARDO, Enrique, 2003, .
* Manuel Carriedo Tejedo, "Cronología de los obispos mindonienses del siglo X", *El legado cultural de la iglesia mindoniense : Ferrol, 16, 17, 18 de setembro, 1999 : I Congreso do Patrimonio da Diocesis de Mondoñedo*, pp.&nbsp;235–253.
### Outros artigos 
* Diocese católica latina de Mondoñedo-Ferrol
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Diocese Mondoñedo-Ferrol
Kiekko-Vantaa Naiset

O **Kiekko-Vantaa Naiset** é un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Vantaa, Finlandia. Foi creado en 2025 e esa mesma tempada comezou a competir na terceira categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Naisten Suomi-sarja.

O 4 de abril de 2025 o club anunciou que estaba a crear un equipo representativo para comezar a competir na Naisten Suomi-sarja na tempada 2025-26, polo que abriu sesións abertas de xeo para recrutar xogadoras unha semana despois do anuncio no Tikkurilan Areena.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do club
Magnetic Systems (grupo musical)

**Magnetic Systems ** foi unha banda italiana, da cidade de Milán, activa durante a década de 1970, con bases no jazz-rock e un uso forte dos sintentizadores sentando precursión ao synth-pop e ao italo disco. A banda mesturaba "white funk" e jazz fusión co formato de sintonía televisiva e música cinematográfica. O conxunto mantiña en anónimo aos 3 músicos que o compuñan ata o seu cesamento, despois da saída do seu disco recompilatorio, os tres eran compositores de bandas sonoras en películas, series e adaptacións de debuxos animados e animes á televisión italiana; por unha banda o pianista milanés Vince Tempera foi o compositor da famosa trilla sonora de "Sete notas en negro" de Lucio Fulci, reutilazada máis tarde en Kill Bill Volume 1, o tamén compositor de música cinematográfica Franco Bixio, como en "L'invasione - Marte attacca Terra" e Fabio Frizzi compositor da música en "Superfantagenio", de Bud Spencer.

## Características 
O grupo créase na estela de supergrupos de estudio italianos dos 70, similar a Goblin, The Pawnshop (con Alessandro Alessandroni, Giuliano Sorgini e Giulia De Mutiis), The Feedback e The Braen's Machine, xorde o Magnetic System, un equipo de músicos recoñecidos da súa industria traballando de incógnito composto polo teclista de de Milán Vince Tempera, o referente dentro do Cinevox italiano Franco Bixio, e o popularizado polo "video nasty" Fabio Frizzi (quen en 1970 acababa de lanzar a súa carreira). A música cinematográfica e sintética do Magnetic System consideráse que marcou un punto de inflexión na música de cine de xénero italiana, promovendo a electrónica melódica e o disco-funk, á vangarda da cultura pop italiana e anticipando os primeiros murmurios do italo disco e o synthpop.

## Discografía 
* Magnetic Systems, recompilación de gravacións de estudio lanzada no ano 2016 por Finders Keepers Records

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* [Godzilla, banda sonora para a versión de Godzilla(https://gl.wikipedia.org/wiki/Godzilla) distribuida en cines por Luigi Cozzi, versión coloreada, supostamente aceptada por Toho e con música superposta da banda Magnetic Systems (película alcumada Cozzilla polo fanbase). ]
Demetrio de Bitinia

**Demetrio de Bitinia** (en latín *Demetrius*, en grego antigo Δημήτριος), foi un poeta epigramático grego que escribiu dous epigramas incluídos na *Antoloxía Grega*. Ambos falan da escultura dunha vaca feita polo escultor Mirón.

## Traxectoria 
Dióxenes Laercio menciona un tal **Demetrio de Bitinia**, fillo de Dífilo, como filósofo, pero non se sabe se é a mesma persoa. Este mesmo autor tamén menciona un poeta épico chamado Demetrio, do que conserva tres versos, e tamén un Demetrio de Tarso, un poeta satírico.

## Notas
Citizens' Council

O '''Citizens' Council** ("Consello de Cidadáns"), comunmente coñecido como o **White Citizens' Council''' ("Consello de Cidadáns Brancos"), era unha rede asociada de organizacións supremacistas brancas nos Estados Unidos, concentradas no Sur. 

## Traxectoria 
O primeiro formouse o 11 de xullo de 1954. Após 1956, adoptou o nome de Citizens' Councils of America (Consello de Cidadáns de América). Con cerca de 60.000 membros, na súa maioría sureños, os Citizens' Councils fundáronse principalmente para oporse á integración racial das escolas públicas tras a decisión da Corte Suprema dos Estados Unidos en 1954 de que as escolas públicas segregadas eran inconstitucionais. Tamén se opuxeron aos esforzos para rexistrar votantes negros no Sur, onde a maioría dos negros foran privados dos seus dereitos desde finais do século XIX, e á integración de instalacións públicas durante as décadas de 1950 e 1960. Os seus membros utilizaron tácticas de intimidación que incluían boicots económicos, despedimentos, propaganda e ameazas e actos violentos contra activistas polos dereitos civís dos afroestadounidenses.

Na campaña das eleccións presidenciais de 1968 apoiaron a candidatura do abertamente racista futuro gobernador de Alabama, George Wallace, do Partido Independente Americano, que se opuña ao desmantelamento das Leis de Jim Crow de segregación racial e que obtivo a vitoria en cinco estados ex-confederados, o único candidato dun terceiro partido (nin demócrata nin republicano) que o lograría nunhas eleccións presidenciais desde a Segunda Guerra Mundial. Por esas datas o Citizens' Council chegou a alcanzar os douscentos cincuenta mil afiliados, presentando unha aparencia máis respectable que a do abertamente racista Ku Klux Klan.

Na década de 1970, tras a aprobación da lexislación federal sobre dereitos civís e a súa aplicación por parte do goberno federal, a influencia dos Councils' diminuíra considerablemente. As listas de correo dos Councils' e algúns dos membros da súa xunta integráronse na organización nacionalista branca Council of Conservative Citizens (Consello de Cidadáns Conservadores) con sede na cidade de St. Louis, Missouri, fundado en 1985.

## Notas
Reconstrución (Estados Unidos)

A **Reconstrución** foi o período posterior á guerra civil estadounidense no que os estados sureños que se uniran á Confederación se readmitiron na Unión. A invasión do Sur por parte da Unión, os ataques a obxectivos civís e a destrución de infraestruturas, xunto coa abolición da escravitude despois da guerra, levaron á aparición de resentimento entre moitos sureños brancos contra o goberno federal.

Abraham Lincoln presentou un plan para a reconstrución, pero o inmenso custo humano da guerra e os cambios sociais que provocou fixeron que o Congreso dos Estados Unidos readmitise aos estados secedentes sen impoñer condicións, como garantir a liberdade da poboación negra. Porén, aprobáronse leis para reinstaurar os estados do sur: as *Leis de Dereitos Civís*, *as Leis de Reconstrución* e algunhas emendas.

Durante a Reconstrución, o Partido Republicano tomou o control dos estados sureños ex-confederados e demócratas e chegou a un acordo sobre os requisitos para a readmisión.

Todos os estados do sur foron readmitidos en 1870, pero a Reconstrución continuou ata 1877, cando nas eleccións presidenciais de 1876 Rutherford B. Hayes, que contaba co apoio dos estados do norte, derrotou ao seu opoñente Samuel J. Tilden. Algúns historiadores afirman que Hayes gañou as eleccións a cambio de terminar co proceso da Reconstrución: esta teoría define o resultado das eleccións como o Compromiso de 1877. Non todos os historiadores están de acordo con esta interpretación; en calquera caso, esta data considérase o fin da Reconstrución, xa que os brancos norteños perderan o interese en intentar protexer á poboación negra do Sur do terrorismo supremacista branco que azotaba eses estados e da vulneración sistemática dos seus dereitos.

O fin da Reconstrución marcou o final do breve período de dereitos civís e liberdades para os afroamericanos no Sur, onde vivía a maioría deles. O Sur creou unha sociedade segregacionista a través das leis de Jim Crow e onde os membros da elite branca sureña (chamados "Bobón Democrats") tomaron claramente o control a través dun sistema case dun só partido, centrado na influencia dominante exercida polo Partido Demócrata sobre a política local, un sistema que chegaría a chamarse "O Sur Sólido". Ademais, as masas populares e ás veces mesmo as autoridades brancas do Sur comezaron a practicar o linchamento como ferramenta de terror racial, para manter a poboación negra baixo control e intimidalos para que non votasen ou exercesen os seus dereitos.
Carmen Jodra

**Carmen Jodra Davó**, nada en Madrid o 27 de agosto de 1980 e finada ibídem o 24 de xullo de 2019, foi unha poeta en lingua castelá, gañadora do premio Hiperión aos 18 anos.

## Traxectoria 
Jodra licenciouse en Filoloxía Clásica pola Universidade Autónoma de Madrid. Co seu primeiro libro, *Las moras agraces*, conseguiu boas críticas e obtivo o premio Hiperón con tan só 18 anos de idade. En 2001 asistiu como convidada a *Tertulias Poéticas*, un programa do Centro de Estudos da Poesía da Universidade Popular José Hierro do Concello de San Sebastián de los Reyes (Madrid) emitido por *Canal Norte Televisión*.

En 2004 publicou un novo poemario: *Rincones sucios*. Nese mesmo ano, Jodra recibiu unha bolsa de creación -outorgada polo Concello de Madrid- para vivir na Residencia de Estudantes entre 2004 e 2006.

Opositou para un posto de bibliotecaria e exerceu, primeiro na Universidade Politécnica de Madrid e despois na Biblioteca Pública Luis Rosales de Carabanchel.

Jodra faleceu por mor do cancro en 2019, con 38 anos. En xuño do mesmo ano, aos 17 anos de idade, conseguiu o Premio de Poesía María Dolores Mañas,

En 1999 obtivo o Premio Hiperión na súa XIV edición, co seu libro *Las moras agraces*. O xurado no seu ditame subliñou que aparecera unha nova voz de amplo rexistro e sorprendentes achados. O poemario tivo grande éxito da crítica e chegou a alcanzar seis reedicións no seu primeiro ano de venda.

## Obra 
### Poesía 
* *Las moras agraces* (XIV Premio Hiperión de Poesía; Madrid, Hiperión, 1999). 80 p. ISBN 84-7517-624-0.
* *Rincones sucios* (accésit do XIX Premio Joaquín Benito de Lucas; Talavera de la Reina, Concello, Colección Melibea, 2004). 69 p. ISBN 84-88439-43-1.
* *El libro doce*; Madrid, La Bella Varsovia, 2021. 72 p. ISBN 978-84-121693-9-3.

### Inclusións en antoloxías de poesía 
* *La generación del 99* (ed. José Luis García Martín; Oviedo, Nobel, 1999). 350 p. ISBN 84-89770-80-8.
* *Antología de las mejores poesías de amor en lengua española* (ed. Luis María Anson; Barcelona, Plaza y Janés, 2000). 640 p. ISBN 84-89770-80-8.
* *Aldea Poética II* (ed. Antonio Pastor Bustamante; Madrid, Ópera Prima, 2000)
* *Un siglo de sonetos en español* (ed. Jesús Munárriz; Madrid, Hiperión, 2000).
* *La voz y la escritura. 80 propuestas poéticas desde los Viernes de la Cacharrería* (ed. Miguel Losada; Madrid, Comunidade de Madrid e Centro Bibliográfico e Cultural O.N.C.E., 2001).
* *Mujeres de carne y verso* (ed. Manuel Francisco Reina; Madrid, La Esfera de los Libros, 2002). 528 p. ISBN 84-9734-012-4.
* *Ni Ariadnas ni Penélopes. Quince escritoras españolas para el siglo veintiuno* (ed. Carmen Estévez; Madrid, Castalia, 2002). 226 p. ISBN 84-9740-019-4.
* *Orfeo XXI. Poesía española contemporánea y tradición clásica* (eds. Pedro Conde Parrado e Javier García Rodríguez; Xixón, Llibros del Pexe, 2005). 298 p. ISBN 84-96117-45-6.
* *Sextinas. Pasado y presente de una forma poética* (ed. Chús Arellano, Jesús Munárriz, Sofía Rhei). Madrid, Hiperión, 2011.460 p. ISBN 978-84-7517-985-8.

## Notas
Lê Lợi

**Lê Lợi**, coñecido postumamente co nome de templo **Thái Tổ** (en , nado na provincia de Thanh Hóa (Vietnam) o 10 de setembro de 1384, e finado en 1433, foi o primeiro monarca da dinastía Lê (家後黎) e emperador de Vietnam dende 1428 até 1433. É considerado en Vietnam como un paladín da independencia contra o dominio da dinastía Ming chinesa.

## Recoñecementos 
, verán de 2025.]]
O Comité Popular do distrito de Nam Nhun, na provincia norvietnamita de Lai Chau, recoñeceu a estela de Lê Lợi, primeiro emperador da dinastía Lê (1428-1727), como un tesouro nacional.

A estela de Lê Lợi, nome real do rei Lê Thái Tổ, foi esculpida en 1431 nun cantil de pedra situado a un lado do río Đà, próximo ao monte Pu Huoi Cho.

O rei ordenou a construción desta obra despois de derrotar aos invasores, co obxectivo de disuadir aos entón rebeldes.

En 1981, a estela foi recoñecida como patrimonio nacional e en 2012, debido ás inundacións do encoro hidroeléctrico de Son La, foi trasladada ao templo dedicado a este rei, a 500 metros de distancia do lugar anterior.

Durante o acto, tamén se considerou como vestixio histórico nacional o sitio conmemorativo a Lê Thái Tổ, no distrito de Nam Nhun.

## Notas
Madureza sexual

A **madureza** ou **madurez sexual** é a capacidade dun organismo para reproducirse. A maioría dos organismos multicelulares non son quen de reproducirse sexualmente logo do nacemento (animais) ou xerminación (plantas): dependendo na especie, pode tardar días, semanas ou anos até que se desenvolven abondo para ser quen de facer tal; ademais, certos sinais poden desencadear a madurez sexual dun organismo. Estes poden ser externos, como a seca, ou o lume, que provoca a madureza sexual de certas plantas, ou internos, como a porcentaxe de graxa do corpo (certos animais). Os sinais internos non se deben confundir coas hormonas, os sinais químicos que inician os procesos celulares que conducen á madureza sexual, mais a produción e secreción de hormonas é desencadeada por tales sinais. Nalgunhas especies, os machos inmaturos poden atrasar a madureza sexual en presenza doutro macho sexualmente maduro, como no galo macho, debido ao combate intenso, a miúdo letal, que levan a cabo os machos maduros. A abella femia só chega á madureza sexual se se lle dá unha substancia especial ("xelea real") durante a fase larvaria.

Nos humanos, a madurez sexual está relacionada tanto coa puberdade como coa idade adulta. A puberdade é o proceso biolóxico de madureza sexual, mentres que a «idade adulta», a condición de ser recoñecido socialmente como unha persoa independente quen de dar o seu consentimento e asumir responsabilidades, xeralmente implica a madureza sexual (a pesar de certos trastornos do desenvolvemento sexual), pero depende doutros criterios, definidos por expectativas culturais específicas.

## Notas
Leonor Meneses Noronha

**Leonor Meneses Noronha**, nada en Lisboa, ca. 1630, e finada o 4 de setembro de 1664, primeira condesa consorte de Serém e esposa do sexto Conde de Atouguia, foi unha escritora española do Século de Ouro, máis coñecida polo pseudónimo **Laura Mauricia**, que utilizou en ocasións para ocultar a súa identidade debido ás sátiras que recibían as mulleres escritoras da súa época. As súas obras foron famosas en tempos de Filipe IV e Carlos II. Cultivou a prosa e o verso, escribindo en castelán. trátase dun erro: estes viviran un século antes (Fernando morreu en 1524) e a súa filla, Leonor de Noronha, foi monxa e morreu en 1563: probablemente, a coincidencia do nome leve ao erro.

Era filla e herdeira de Fernando de Meneses, comendador de Castelo Branco, e de Jerónima de Toledo (filla de Manuel da Câmara, segundo Conde de Vila Franca). Naceu en Lisboa, daquela parte da coroa hispánica,

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Franziska Schmidt-Dick

**Franziska Schmidt-Dick**, nada en Villach, Carintia o 5 de xullo de 1944 e finada o 13 de maio de 2025, foi unha numismática austríaca especializada na moeda da Antiga Roma e nas emisións bizantinas. 

## Traxectoria 
Franziska Schmidt-Dick iniciou en 1966 os seus estudos superiores de Arqueoloxía Clásica, Numismática e Historia Antiga na Universidade de Viena, na que acadou o seu doutoramento en 1973. 

A partir do ano seguinte comezou a traballar na Comisión Numismática da Academia Austríaca de Ciencias, á que se mantivo ligada ata a súa xubilación en  2004. Nesta institución ocupouse da catalogación das moedas antigas achadas en territorio austríaco dentro do proxecto FMRÖ, e ademais encargouse da publicación de numerosas coleccións de moedas no marco do proxecto *Thesaurus Nummorum Romanorum et Byzantinorum* (TNRB).

Á marxe destes dous proxectos, Schmidt-Dick foi moi recoñecida pola súa autoría dun traballo publicado en dous volumes en 2002 e 2011, sobre a tipoloxía dos reversos nas moedas da época do Principado romano.

## Publicacións 
Estes son algúns dos traballos monográficos máis representativos publicados por Franziska Schmidt-Dick ao longo da súa traxectoria: 

* (1971-1995). *Thesaurus Nummorum Romanorum et Byzantinorum* (*TNRB*). Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Viena.
** (1975). Tomo 1: *Die Münzsammlungen der Zisterzienserstifte Wilhering und Zwettl.* ISBN 3-7001-0099-X.
** (1980). Tomo 3: *Die Münzsammlung der Universität Wien. Institut für Numismatik* (con B. Czurda). ISBN 3-7001-0329-8.
** (1983). Tomo 4: *Die Münzsammlungen der Benediktinerstifte Kremsmünster und St. Paul im Lavanttal* (con M. Alram, R. Denk e W. Szaivert). ISBN 3-7001-0558-4
** (1991). Tomo 7: *Die Münzsammlung des Bezirksmuseums Stockerau* (con W. Hahn e W. Szaivert). ISBN 3-7001-1868-6.
** (1995). Tomo 9: *Die römischen Münzen des Medagliere im Castelvecchio zu Verona*. *Le monete romane nel Medagliere del Castelvecchio a Verona.* ISBN 3-7001-2181-4.

* (1976-1989). *Die Fundmünzen der römischen Zeit in Österreich* (*FMRÖ*).
** (1976). Sección 2: *Kärnten.* 2: *Der Schatzfund von Baldersdorf. BH Spittal a. d. Drau.* Verlag des Geschichtsvereines für Kärnten, Klagenfurt.
** (1978). Sección 9: *Wien*. Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Viena. ISBN 3-7001-0269-0.
** (1984). Sección 1: *Burgenland.* 2. Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Viena. ISBN 3-7001-0649-1.
** (1989). Sección 2: *Kärnten.* 3. Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Viena. ISBN 3-7001-1538-5.

* (2002-2011). *Typenatlas der römischen Reichsprägung von Augustus bis Aemilianus.* Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Viena.
** Tomo 1: *Weibliche Darstellungen*. ISBN 3-7001-3125-9
** Tomo 2: *Geographische und männliche Darstellungen.* ISBN 978-3-7001-6955-0

## Notas
Begoña Huertas

**Begoña Huertas Uhagón**, nada en Xixón o 4 de agosto de 1965 e finada en Madrid o 24 de novembro de 2022, foi unha escritora, ensaísta, novelista e filóloga española.

## Traxectoria 
Huertas doutorouse en Filoloxía hispánica pola Universidade Autónoma de Madrid (UAM). Posteriormente, traballou nesta mesma universidade na coordinación e seguimento dos cursos de verán. Foi profesora convidada na Universidade de Míchigan, en Ann Arbor (Estados Unidos). Foi bolseira investigadora da Unidade de Estudos Autobiográficos da Universidade de Barcelona.   

Traballou no sector da edición e colaborou en diversos medios, como ElDiario.es, *Público* ou *El Estado Mental*, como articulista e columnista de opinión. Tamén impartiu o taller de Escritura Creativa no Máster de Humanidades da UAM e foi profesora de escritura en Hotel Kafka. En 2019, obtivo a bolsa MAEC-AECID da Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento para a Academia de España en Roma.

Como escritora, en 1993, gañou o Premio Casa das Américas pola súa obra *Ensayo de un cambio: la narrativa cubana en la década de los 80* (1994). *Una noche en Amalfi* (2012) e *El desconcierto* (2017). Tras o seu falecemento en 2022, a Editorial Anagrama publicou a súa obra *El sótano* (2023).

## Obra 
### Ensaio 
* 1994 – *Ensayo de un cambio: la narrativa cubana en la década de los 80.* Casa de las Américas.
### Libros de relatos 
* 1996 – *A tragos*. Editorial Debate. ISBN 9788483060407.
### Novelas 
* 1998 – *Déjenme dormir en paz*. Editorial Debate. ISBN 9788483061121.
* 2001 – *Por eso envejecemos tan deprisa*. Editorial Debate. ISBN 9788483063873.
* 2009 – *En el fondo. Pide una copa, paga Proust.* 451 editores. ISBN mkt0003952858.
* 2012 – *Una noche en Amalfi.* El Aleph. ISBN 9788415325420.
* 2017 – *El desconcierto.* Rata Books. ISBN 9788416738311.
* 2023 – *El sótano.* Editorial Anagrama. ISBN 978-84-339-0167-5.

## Notas
Isabel Garzo Ortega

**Isabel Garzo Ortega**, nada en Madrid o 10 de maio de 1984, é unha escritora española.

## Traxectoria 
É licenciada en xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid. Traballou como coordinadora editorial e redactora en distintos medios (revistas *Yorokobu*, *Ling*, *Ideas* e outras). Tamén é asesora de comunicación e correctora de estilo e imparte conferencias e obradoiros sobre escritura e linguaxe.

En 2010, Incógnita Editores publicou o seu primeiro libro, *Cuenta hasta diez*, unha recompilación de relatos breves.

Na presentación aos medios da súa primeira novela, *Las reglas del olvido*, editada por LoQueNoExiste en abril de 2013, estivo acompañada pola actriz Elena Anaya e pola cantante Conchita. A novela, con prólogo de Miguel Sandín (finalista do Premio Nadal de Literatura), narra a historia dunha moza que debe enfrontarse á súa realidade cotiá tras perder a memoria nun accidente.

En 2016 publicou a súa segunda novela, *Los seres infrecuentes* (Editorial Pie de Página), un relato sobre a familia e as relacións que tamén conta co toque onírico que caracteriza a obra da autora. Está prologado polo escritor Gustavo Martín Garzo, gañador do premio Nacional e do premio Nadal de literatura, con quen a autora está emparentada en segundo grao.

En 2022 publicou *La habitación de Dafne*, sobre o poder das palabras e o concepto de «verdade», na editorial Demipage. A obra está prologada por Javier Capitán.

## Obra literaria 
* *La habitación de Dafne* (Demipage, 2022). Xénero: novela. Prólogo de Javier Capitán.
* *Los seres infrecuentes* (Editorial Pie de Página, 2016). Xénero: novela. Prólogo de Gustavo Martín Garzo, premio Nadal e premio Nacional de literatura.
* *Las reglas del olvido* (Editorial LoQueNoExiste, 2013). Xénero: novela. Prólogo de Miguel Sandín, finalista do premio Nadal de literatura.
* *Cuenta hasta diez* (Incógnita Editores, 2010). Xénero: relato breve.

## Notas
Milagros Frías

**Milagros Frías Albalá**, nada en Jerez de los Caballeros en 1955, é unha escritora, crítica literaria e editora española.

## Traxectoria 
Naceu na localidade de Jerez de los Caballeros en 1955. Publicou entre outras, as novelas: *La sal de la vida* (1999), *Ars Amandi*  (2000), *Paisajes de invierno* (2003), *La alambrada de Levi* (2006), *El verano de la nutria* (2010)

Foi gañadora do Premio de Narrativa Torrente Ballesteren de 2009.

En novembro de 2017, gañou o Premio Logroño de Novela, por *El corazón de la lluvia*.

## Obras 
* *La sal de la vida* (Espasa Calpe, 1999).
* *Ars Amandi*  (Espasa Calpe, 2000).
* *Paisajes de invierno* (Alianza Editorial, 2003).
* *La alambrada de Levi* (Lengua de Trapo, 2006).
* *El verano de la nutria* (Algaida, 2010).
* *Amor en un campo de minas* (Algaida, 2013).

* *El corazón de la lluvia* (Algaida, 2018).

;Libros colectivos
* *Relato L’ Ennui – Colección La Casa Ciega* (Editorial Edaf, 2005).
* *Sobre raíles* (Imagine, 2004).
* *Suiza y la Migración* (Imagine, 2005).
* *Traslatio literaria* (Imagine, 2007).
* *Shukran. Espectros, zombis y otros enamorados* (Imagine, 2013).
* *Piedad y deseo. Otros hijos de la media noche* (Imagine, 2014).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Entrevista de Concha Pino en La Voz de Galicia, xullo de 2010.
* Entrevista de Fernando Molezún en La Voz de Galicia, outubro de 2006.
* Entrevista de María Celada en la Gaceta del Libro de Extremadura (p. 15)
Nomes dos días

[miniatura|Pulseira italiana con [Camafeo|camafeos que representan os días da semana en correspondencia cos planetas como deuses olímpicos: Diana (Lúa) para o luns, Marte para o martes, Mercurio para o mércores, Xúpiter para o xoves, Venus para o venres, Saturno para o sábado e Apolo (Sol) para o domingo; Walters Art Museum.|500x500px]]
Os **días da semana** son as sete divisións temporais que compoñen a semana. Na tradición europea, os nomes proceden da asociación cos sete astros visibles da astronomía antiga do sistema grecorromano.  

Ademais, en moitas linguas, incluído o galego, convive un sistema **numérico** que denomina os días como *segunda feira, terza feira*, etc. 

En galego actual é máis frecuente o sistema clásico (*luns, martes…*), mais o sistema de *feiras* está documentado historicamente e hoxe úsase en certos rexistros e ámbitos culturais, en paralelo ao portugués.

## Nomes dos días segundo os planetas 
A asociación dos sete días cos corpos celestes (o sol, a lúa e cinco planetas visíbeis) está documentada desde a Antigüidade clásica. Entre os séculos I e III o Imperio romano consolidou a semana de 7 días e espallou os seus nomes polas linguas romances. O ordenamento responde á tradición astrolóxica helenística e ao esquema das esferas planetarias descrito na Antigüidade.[miniatura| Jupiter e Tetis, por [Jean Auguste Dominique Ingres|Ingres, 1811]]
## Nomes en galego 
### Sistema clásico de orixe latina (dos deuses/astros) 
; luns
: día da Lúa (*Lunae*) 
; martes
: día de Marte (*Martis*) 
; mércores
: día de Mercurio (*Mercŭri*) 
; xoves
: día de Xúpiter (*Iovis*) 
; venres
: día de Venus (*Veneris*) 
; sábado
: do hebreo *sabbath* 
; domingo
: do latín cristián *dies Dominicus / domĭnĭcusdies* 
[miniatura|300px|Primeiro día da semana. En [alaranxado o luns; en azul o domingo; en verde o sábado; en rosado o venres.]]

### Sistema numérico de feiras (tradición galego-portuguesa) 
; segunda feira (tamén só "segunda")
; terza feira (terza/*terça*)
; cuarta feira (corta/ *quarta*)
; quinta feira (quinta)
; sexta feira (sexta)
; sábado e domingo mantéñense iguais.

## Outras tradicións 
Nas linguas xermánicas adaptouse o modelo romano substituíndo as divindades clásicas por deuses propios (p. ex., Týr, Odín/Woden, Thor, Frigg), agás o sábado en inglés (*Saturday*) que conserva Saturno. Noutros grupos lingüísticos existen tamén denominacións numéricas ou relixiosas (p. ex., “día do Señor” para o domingo -*dominicus*- nalgunhas linguas romances).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* A semana na cultura popular galega

* Calendario
* Deidade
* Deidades primordiais da mitoloxía grega
* Mitoloxía romana
* Planeta
* Semana

### Ligazóns externas 
* «*Os nomes dos días da semana*» no Portal das Palabras
* «*Days of the Week in Chinese, Japanese and Vietnamese (with Western history*)». (*en inglés*)
* «*Planetary Linguistics and the Days of the Week*».  (*en inglés*)
Manuela Villalpando

**Manuela Villalpando Martínez**, nada en Cogolludo en 1915, e finada en Segovia o 14 de agosto de 2011, foi unha bibliotecaria, historiadora, biógrafa e académica da Real Academia de Historia e Arte de San Quirce.

## Traxectoria 
Filla dun mestre, formouse en Filosofía e Letras en Madrid, e gañou por oposición unha praza como bibliotecaria en Cidade Real. Anos despois da guerra civil, en 1945, chegou a Segovia como bibliotecaria e arquiveira. Nesta cidade castelá coñeceu ao poeta e enxeñeiro Juan de Vera co que contraeu matrimonio. 

A través do seu marido tomou contacto cos sobreviventes do antigo faladoiro de San Gregorio, matriz da *Universidade Popular Segoviana* (desmantelada pola ditadura e renomeada por Dionisio Ridruejo como *Instituto Diego de Colmenares*), e que, ao cabo, orixinou a Academia de Historia e Arte de San Quirce. A partir daquel encontro, Manuela Villalpando iniciou unha serie de investigacións sobre artistas segovianos, sendo o seu primeiro artigo un estudo biográfico sobre o escultor Pedro de Bolduque. Abriu así unha das súas dúas obras emblemáticas, o *Diccionario de artistas y artesanos en Segovia de los siglos XVI e XVII*, publicado a finais dos anos 1980, no que recolleu boa parte das súas investigacións ao longo de corenta anos. A súa outra grande obra, a Universidade Popular Segoviana (1919-1936), constitúe o traballo máis completo sobre a fecunda vida cultural de Segovia nos anos 1920 e 1930 e os seus protagonistas.

### Académica da Real de San Quirce 
En 1960, Manuela accedeu como académica de número a San Quirce -a primeira muller en facelo-, e continuou cos seus traballos de investigación. Desenvolveu varias obras sobre a arquitectura da provincia de Segovia, a máis destacada, *Los castillos de Segovia* (1958), conxuntamente co seu marido. Publicou numerosos artigos en revistas especializadas, ao redor da catedral de Segovia e a quen foron os seus arquitectos, pintores, escultores, decoradores e artesáns, así como as documentadas relacións recompiladas dos arquivos, públicos e privados, en especial aqueles relacionados co período que abrangue dende o século XV ao século XVIII. 

É autora tamén doutras dúas monografías: *Jerónimo de Alcalá Yáñez* (1571-1632) e Segovia, de 1976, e o *Índice de testamentos de los siglos XVI-XVII*, publicada en 1989. Moi considerada e querida entre o resto de académicos de San Quirce, foi a primeira muller elixida presidente (e reelixida varias veces) nunha academia española. Permaneceu activa, publicando con asiduidade até 2001, e asistindo con regularidade ás reunións de San Quirce, malia a súa idade.

## Notas
Fernando Busto

**Fernando Busto Bandín**, nado en Catoira o 18 de novembro de 1986, é un piragüista galego que compite na modalidade de maratón.

Gañou tres medallas no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón entre os anos 2022 e 2025, e tres medallas de bronce no Campionato Europeo de Piragüismo en Maratón entre os anos 2022 e 2025.

## Palmarés internacional 

## Notas
Mariña (nome)

**Mariña** é un nome propio feminino galego. Provén do latín *Marina*, que podería ser derivado de *Marius*, ou proceder do adxectivo latino marinus, -a, um 'mariño', 'que vén do mar', 'que vive no mar'.

En xaneiro de 2023 existían 6.574 mulleres en Galicia co nome Mariña, cunha media de idade de 54,6 anos.

## Mariña noutras linguas 
* Alemán: Marina
* Aragonés: Marina
* Catalán: Marina
* Castelán: Marina
* Éuscaro: Itxasne / Itsasne / Marina
* Francés: Marine
* Italiano: Marina
* Portugués: Marinha
* Romanés: Marina

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mariño
* Lista de nomes femininos en galego
* Lista de nomes femininos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes femininos Real Academia Galega
Tot

**Tot**, **ToT** ou **TOT** poden referirse a:

## Economía 
* Total (Tot.), a suma de varios valores
* Termos de intercambio (*terms of trade*), o prezo relativo das importacións en termos das exportacións
* Total SA, hoxe TotalEnergies, unha compañía petroleira co símbolo TOT na Bolsa de Nova York.

## Música 
* *Tree of Tongues (ToT)* un álbum do cuarteto estadounidense de mathcore Exotic Animal Petting Zoo
* Theatre of  Tragedy, unha banda norueguesa

## Historia e mitoloxía 
* Sendeiro das bágoas (en inglés: *Trail of Tears*, *ToT*, e en cherokee *Ꭸꮵꭷꮂꮣ Ꭰꮑꭼꭲ*).
* Abreviatura do Tratado de Tordesillas na documentación en lingua inglesa (*ToT*).
* Thoth e Thoth-Amon, deidades exipcias.
Marco Moreno

**Marco Moreno Ojeda**, nado nas Palmas de Gran Canaria o 31 de xullo de 2001, é un futbolista español que xoga de defensa central no Eibar, da Segunda División.

## Traxectoria 
Formado nas canteiras da UD Las Palmas e do Atlético de Madrid, foi subindo polas diferentes categorías inferiores do club madrileño ata chegar en 2020 ao Atlético de Madrid B, do que acabou sendo capitán.

En xuño de 2024 fichou polo SC Farense, da Primeira Liga, de Portugal, onde militou un ano, sufrindo un descenso á Segunda Liga. O 8 de xullo de 2025 fichou polo Eibar, da Segunda División.

## Notas
Mencía (nome)

**Mencía** é un nome propio feminino galego. Esta forma escrita é común co aragonés e co castelán. A súa orixe é descoñecida.

## Historia do nome 
É un nome antigo. Está presente na historiografía en figuras como a de Mencía de Andrade (século XVI), unha rica burguesa compostelá que pagou as obras da capela da Azucena, tamén coñecida como ‘capela de dona Mencía’, da catedral de Santiago.

## Mencía noutras linguas 
* Aragonés: Mencía
* Castelán: Mencía
* Éuscaro: Mentzia / Maintzia / Mantzia
* Portugués: Mecia / Mencia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
### Outros artigos 
* Lista de nomes femininos en galego
* Lista de nomes femininos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes femininos Real Academia Galega
José Corpas

**José Corpas Serna**, nado en Baños de la Encina o 7 de xullo de 1991, é un futbolista español que xoga como extremo dereito no Eibar, da Segunda División.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol na canteira do CD Linares e, trala disolución deste club, pasou ao novo Linares Deportivo, debutando co primeiro equipo o 20 de setembro de 2009, nunha vitoria por 4-0 contra o Jódar EM.

Durante os seguintes anos afianzouse na titularidade, conseguindo ascender á Terceira División en 2012 e á Segunda División B en 2015. Na tempada 2017/18 militou no Marbella FC, tamén da Segunda B, e na seguinte campaña pasou ao Almería, co que debutou na Segunda División.

En outubro de 2020, despois de marcar 12 goles na tempada anterior, fichou polo Eibar, tamén da Segunda División.

## Notas
Sarah Mullally

**Dame Sarah Elisabeth Mullally**, nada o 26 de marzo de 1962, é unha prelado británica de orixe anglicana. O seu nomeamento como arcebispo de Canterbury número 106 anunciouse o 3 de outubro de 2025, converténdose na primeira muller en ser nomeada para liderar a Igrexa de Inglaterra nese papel. Antes do seu nomeamento en Canterbury, serviu como bispo de Londres dende 2018. Senta nos bancos dos Lords Espirituais na Cámara dos Lords.

De 1999 a 2004, foi xefa de enfermería de Inglaterra e directora do departamento de experiencia do paciente do Servizo Nacional de Saúde; de 2015 a 2018, serviu como bispo de Crediton, bispo sufragáneo na diocese de Exeter.

## Notas
The Time That Remains

***The Time That Remains*** (en árabe: الزمن الباقي, en galego: *O tempo que queda*), cuxo título completo é '''*The Times That Remains*: Chronicle of a Present Absentee'* (*O tempo que queda:* *crónica dun ausente presente*), é un filme palestino-franco-israelí de 2009 do director de cine palestino Elia Suleiman.

## Sinopse 
En catro episodios históricos a película relata de xeito semiautobiográfico a vida da familia de Elia Suleiman en Nazaret desde a fundación do Estado de Israel en 1948 até o século XXI. O guión baséase nos diarios do seu pai desde a rendición de Nazaret na guerra árabe-israelí de 1948, nas cartas que a súa nai enviaba aos seus familiares que foron exiliados forzosamente durante a Nakba e nos recordos do propio director. A través desta historia familiar, o director tenta retratar a vida dos palestinos que se converteron en árabes israelís tras decidir quedar no seu país.

## Sobre a película 
É a terceira parte dunha triloxía cuxos filmes anteriores son *Chronicle of a Disappearance* (1996) e *Divine Intervention'' (2002). A película componse de cinco episodios duns 20 minutos, separados por un fundido a negro, nos que Suleiman evita dar datas así como referencias históricas explícitas aos acontecementos históricos que subxacen o relato, aínda que son facilmente recoñecibles. O enfoque cínguese á historia dunha familia e dos seus veciños nun barrio palestino nazareno, retratados cun humor irónico a miúdo comparados cos dos cineástas Jacques Tati e Buster Keaton, e con poucos diálogos –o personaxe interpretado por Suleiman non fala nunca—.

## Elenco 
* Saleh Bakri - Fuad
* Yasmine Haj - Nadia
* Leila Muammar - Thuraya
* Elia Suleiman - Elia

## Equipo artístico 
* Elia Suleiman - Director e guionista
* Marc-André Batigne - Director de fotografía
* Sharif Waked - Director artístico
* Véronique Lange - Montaxe
* Pierre Mertens, Christian Monheim - Son
* Yasmine Hamdan - Música

## Festivais e premios 
The Times That Remains foi presentada na selección oficial do Festival de Cannes 2009 e foi nomeada para a Palma de ouro. Ese ano recibiu o Gran Premio do Xurado dos Asia Pacific Screen Awards (APSA) en Brisbane, Australia, e Elia Suleiman recibiu o Premio ACCA do Xurado ademais do premio ao Mellor Director no Festival Internacional de Cine de Mar da Prata, Arxentina. Un ano despois, Suleiman foi premiado co Alhambra de Prata ao Mellor director e a película co Premio do Público á Mellor Película no Festival de Selecta Cines do Sur 2010.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en IMDb
Corenta acres e unha mula

[miniatura|Exescravos en [Nova Orleáns durante a época da Reconstrución.]]
**Corenta acres e unha mula** é unha frase que fai referencia a un suceso da historia dos Estados Unidos. Na Orde Especial de Campo Non. 15, proclamada polo xeneral da Unión William Tecumseh Sherman o 16 de xaneiro de 1865 durante a guerra civil estadounidense, adxudicáronse, teoricamente, terras a algunhas familias liberadas en parcelas de ata 40 acres (16 hectáreas), ás cales se lles brindaba unha mula para iniciar a súa reforma agraria. Estas ordes de campo foron o resultado dunha serie de conversacións entre o secretario de Guerra Edwin M. Stanton e os abolicionistas republicanos radicais Charles Sumner e Thaddeus Stevens tras as perturbacións da escravitude provocadas pola guerra civil, mais estas reformas nunca se puxeron en práctica.

Moitos libertos negros, despois de que varias figuras políticas lles asegurasen que tiñan dereito a posuír á terra que foran obrigados a traballar cando estiveran escravizados, estaban ansiosos por controlar a súa nova propiedade. Esperaban reclamar legalmente os 40 acres de terra e a mula tras a guerra, e algúns deles aproveitaron a orde e tomaron iniciativas para adquirir parcelas de terra ao longo dunha franxa das costas dos estados de Carolina do Sur, Xeorxia e Florida. Porén, o sucesor de Abraham Lincoln como presidente dos Estados Unidos, Andrew Johnson, revogou e anulou explicitamente proclamacións como as Ordes Especiais de Campo Non. 15.

Algunhas redistribucións de terras leváronse a cabo baixo xurisdición militar durante a guerra e por un período limitado de tempo. Porén, a política federal e estatal da era da Reconstrución fixo fincapé no traballo asalariado para as persoas negras e non na propiedade da terra, polo que gran parte das terras asignadas durante a guerra foron devoltas aos seus antigos donos brancos.

## Notas
Kiekko-Ahma Naiset

O **Kiekko-Ahma Naiset** é un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Valkeakoski, Finlandia. Fundouse en 2025 e compite na terceira categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Naisten Suomi-sarja. Xoga os seus partidos como local no Jäähalli Wareena, un pavillón con capacidade para 1&nbsp;400&nbsp;persoas.

## Historia 
O Kiekko-Ahma debutou na terceira categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés o 20 de setembro de 2025 no Jäähalli Wareena de Valkeakoski recibindo o Ilves Naiset Akatemia. O primeiro partido oficial do equipo saldouse cunha vitoria por 6-2 ante o equipo de Tampere e o primeiro gol do Kiekko-Ahma foi obra de Heidi Viitamäki a pase de Oona Mäkinen para poñer o 1-1 no marcador.

O 22 de febreiro de 2026 o equipo proclamouse campión do grupo 1 da Naisten Suomi-sarja logo de derrotar o HIFK GH por 7-3 na casa.

## Pavillón 
[miniatura|dereita|Interior do [Jäähalli Wareena.]]

As Kiekko-Ahma Naiset xogan os seus partidos como locais no Jäähalli Wareena, un pavillón construído en 1998 e con capacidade para 1&nbsp;400&nbsp;persoas. A pista de xogo ten unhas dimensións de 28x58&nbsp;metros.

Entre os seus servizos, o pavillón ten unha cafetería, oito vestiarios e sauna.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Kiekko-Ahma

### Ligazóns externas 
* Sitio web do Kiekko-Ahma
Leonardo Buta

**Leonardo Daniel Ulineia Buta**, nado en Anadia (Rexión Centro, Portugal) o 5 de xuño de 2002, é un futbolista portugués que xoga como lateral esquerdo e extremo no Eibar, da Segunda División, cedido polo Udinese italiano.

## Traxectoria 
Naceu na localidade portuguesa de Anadia, no seo dunha familia orixinaria de Angola, e formouse como futbolista na canteira do Sporting de Braga. Debutou co primeiro equipo na Primeira Liga o 12 de febreiro de 2022, nunha vitoria por 2-1 sobre o Paços de Ferreira.

O 5 de xuño de 2022 asinou un contrato de cinco anos co equipo filial do Udinese italiano. Disputou dous partidos co primeiro equipo na Serie A. Nas tempadas 2023/24 e 2024/25 foi cedido respectivamente ao Gil Vicente e ao Moreirense, ambos da Primeira Liga portuguesa.

Para a tempada 2025/26 foi cedido ao Eibar, da Segunda División de España.

## Notas
Nicolao (nome)

**Nicolao** é un nome propio masculino galego. A súa orixe é o grego *Nikólaos*, 'vencedor entre o pobo', do verbo nikân 'vencer' e laós 'pobo'. En galego tamén ten as formas **Nicolau** e **Nicolás**, e os hipocorísticos **Nico**, **Colao** e **Colás**. mais si 22 co nome Nicolau, cunha media de idade de 29,5 anos, e 4.794 co nome Nicolás, cunha media de idade de 20,9 anos.

## Nicolao noutras linguas 
* Alemán: Klaus / Niklaus / Nikolaus
* Aragonés: Nicolau
* Asturiano: Nicolayo
* Castelán: Nicolás
* Catalán: Nicolau
* Éuscaro: Nikolau / Nikolas / Nikola
* Francés: Colas (hip.) / Nicolas
* Húngaro: Miklos
* Inglés: Nicky (hip.) / Nick / Nicholas
* Italiano: Niccolò	/ Nicola
* Neerlandés: Nikolaas
* Portugués: Nicolau
* Romanés: Nicolae
* Ruso: Nikolai
* Serbio: Nikola
* Sueco: Nils

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nicolao de Mira
* Lista de nomes masculinos en galego
* Lista de nomes masculinos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes masculinos Real Academia Galega
El Pequeño Escolar

***El Pequeño Escolar*** foi un quincenal publicado entre o 1 de febreiro e o 1 de xuño de 1935 fundamentalmente en base a textos de escolares da Mariña lucense.

## Historia e características 
Impulsado principalmente por Gregorio Sanz. Tiña o domicilio en San Miguel de Reinante. De catro páxinas, o seu prezo de venda ó público era de 10 céntimos. Impreso na imprenta de *Las Riberas del Eo* de Ribadeo, tiña unha tirada de 1&nbsp;000 exemplares e un custe de impresión e administración, incluídos remanentes para actividades, de 60 pesetas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Yasmine Hamdan

**Yasmine Hamdan**, nada en Beirut, o Líbano, en 1976, é unha cantante, cantautora e actriz libanesa. Non se sabe moito da súa vida persoal. Viviu no Líbano, Kuwait, os Emiratos Árabes Unidos, Grecia e Francia. Está casada co cineasta e actor palestino Elia Suleiman e actualmente reside en París, Francia.

## Traxectoria 
### Música 
Hadman debutou na industria musical co dúo que formou con Zeid Hamdan, Soapkills, cando aínda vivía en Beirut, a capital do Líbano. Soapkills foi unha das primeiras bandas electrónicas independentes no Oriente Medio, o que, entre outras cousas, gañoulle a Yasmine Hamdan o título de icona "underground" no mundo árabe. En 1999, publicouse o primeiro álbum do dúo, "Bater".

Tras mudarse a París colaborou con CocoRosie e co artista e produtor suízo Mirwais quen foi parte da banda da nova onda electrónica francesa *Taxi Girl* nos anos 80, e produciu e coescribiu algúns álbums de Madonna. Con Mirwais gravou o álbum "Arabology", lanzado en 2008, baixo o nome "Y.A.S."

Hamdan entón uniu forzas con Marc Collin da banda de música francesa "Nouvelle Vague" (cuxo nome provén do grupo homólogo de cineastas franceses) para escribir e producir o seu primeiro álbum solista, lanzado en Francia e o Líbano en 2012 con Kwaidan Records, e internacionalmente en 2013 con Crammed Discs co título "Ya Nass"; obra que mestura pop, folk e electrónica con melodías e letras que lembran ao Oriente Medio tradicional.

Hadman caracterízase, ademais, por usar varios dialectos do árabe nas súas letras.

En 2017 reapareceu con "Al Jamilat". Escribiu unha banda sonora orixinal para a obra de teatro "Rituel pour une métamorphose" (Ritual para unha Metamorfose), do dramaturgo sirio Saadallah Wannous.

### Actuación 
Apareceu nun cameo no filme de Jim Jarmusch *Only Lovers Left Alive*. xunto con Tilda Swinton e Tom Hiddleston.

## Notas