open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bigbug

***Bigbug*** é un filme francés de ciencia ficción escrito e dirixido por Jean-Pierre Jeunet. Estreouse o 11 de febreiro de 2022 a través de Netflix. Está protagonizado por Elsa Zylberstein, Isabelle Nanty, Youssef Hajdi, Alban Lenoir e François Levantal. Ambientado no mundo do futuro, onde as comunidades dispoñen de axudantes robóticos, un grupo de habitantes dos suburbios está encerrado para a súa propia casa polas normas de protección polos seus robots domésticos. Ao mesmo tempo, desátase unha revolta de androides con intelixencia artificial.

## Personaxes 
* Isabelle Nanty como Françoise
* Elsa Zylberstein como Alice
* Claude Perron como Monique
* Stéphane De Groodt como Max
* Youssef Hajdi como Victor
* Claire Chust como Jennifer 
* François Levantal como Yonyx leader
* Alban Lenoir como Greg
* Marysol Fertard como Nina
* Hélie Thonnat como Léo
* Dominique Pinon como Igor

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Ultras (filme)

***Ultras*** é un filme italiano de 2020 escrito e dirixido por Francesco Lettieri e protagonizado por Aniello Arena, Ciro Nacca e Simone Borrelli. Conta a historia dun grupo radical e violento de afeccionados de fútbol en Nápoles, Italia.

Estreouse o 20 de marzo de 2020 a través de Netflix. A banda sonora da película foi creada polo cantautor napolitano Liberato.

## Elenco 
* Aniello Arena
* Ciro Nacca
* Simone Borrelli
* Daniele Vicorito
* Salvatore Pelliccia
* Antonia Truppo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Manuel Ángel Leis Míguez

**Manuel Ángel Leis Míguez**, nado en Liñaio (Negreira) en 1977, é un político galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria
Transportista de butano, é presidente da Asociación de Veciños da parroquia de Liñaio. É concelleiro en Negreira polo PSdeG-PSOE dende as eleccións municipais de 2007, nas cales gañaron os socialistas, e ocupouse das áreas de deportes e participación cidadá, ata a dimisión do alcalde Juan García Fuentes en setembro de 2009, e posteriormente obras xa con Jorge Tuñas Caamaño de alcalde. Volveu ser concelleiro tralas municipais de 2011 nas que volveu gaña-lo PSdeG, pero situouse na oposición debido a un pacto entre o PPdeG e o exalcalde José Blanco Pazos. Volveu ser concelleiro tralas municipais de 2015 nas que tras unha nova vitoria electoral os socialistas recuperaron o goberno, e fíxose cargo das áreas de obras, urbanismo, parques e xardíns, novamente con Jorge Tuñas Caamaño de alcalde.

En abril de 2017 Tuñas dimitiu como consecuencia dun xuízo, ante o cal asume a alcaldía ata novembro dese mesmo ano, cando Tuñas, unha vez absolto, regresa ó posto. De cara ás municipais de 2019 foi o candidato socialista á alcaldía, trala retirada definitiva de Tuñas, e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2023 foi reelixido alcalde co apoio do BNG.
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Negreira
Volvo RM12

O **Volvo RM12** é un motor turboventilador de baixo índice de derivación con potqueimador desenvolvido para o caza sueco Saab JAS 39 Gripen. O RM12 foi fabricado por Volvo Aero (agora GKN Aerospace Engine Systems) e trátase dunha versión do General Electric F404.

## Deseño e desenvolvemento 
Producido por Volvo Aero (agora GKN Aerospace Engine Systems), o RM12 ´un derivado do General Electric F404-400. Entre os cambios con respecto ao F404 inclúense unha maior fiabilidade para operacións cun único motor (incluída unha maior tolerancia aos impactos con paxaros), maior pulo, e a adopción dun sistema de control de motor dixital de autoridade completa (FADEC).

O ventilador foi redeseñado completamente para que pasase un maior fluxo de aire para un maior pulo e para que fose máis tolerante ao impacto de paxaros. O requisito era unha perda mínima de pulo, durante unha proba acadouse o 6% tras inxerir un paxaro de medio quilo do tamaño dunha pomba en condicións de engalaxe. Isto logrouse con pas da primeira etapa máis grosas que se deforman (causando a perda de potencia) pero non rompen ou causan danos noutras partes do motor.

Tamén se redeseñaron varios subsistemas e compoñentes para reducir as demandas de mantemento. As entradas de aire do motor deseñáronse para minimizar a reflexión radar dende o ventilador do motor, reducindo a sección transversal de radar do avión en conxunto. A unidade de control do motor analóxica do F404 substituíuse polo Control Dixital de Motor, desenvolvido conxuntamente por Volvo e General Electric, que se comunica coa cabina de mando a través de buses de datos dixitais e, como redundancia, un respaldo hidromecánico. O respaldo hidromecánico permaneceu no novo FADEC que Volvo comezou a desenvolver en 1996. General Electric fabricaba o 50% do motor. Elementos como os discos do ventilador/compresor e a caixa, ou o posqueimador eran fabricados en Suecia, onde se realizaba tamén a montaxe final.

## Aplicacións 
* Saab JAS 39 Gripen
* IAI Nammer (tal como foi deseñado, non construído)

## Notas
Luís Rey Villaverde

**Luís Rey Villaverde**, nado en Oroso en 1965, é un político galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria 
Durante 14 anos foi responsable sindical da Federaicón Agroalimentaria e no 2005 creou a asociación Escola Deportiva Xuventude Oroso. Foi secretario xeral do PSdeG en Oroso, conseguindo baixo o seu mandato a volta de Manuel Mirás Franqueira ó partido no 2006, trala súa expulsión no 2002. É concelleiro en Oroso polo PSdeG-PSOE dende as eleccións municipais de 2011, ocupando diversas áreas como cultura, deportes, obras, urbanismo, servizos e medio ambiente no goberno de Manuel Mirás Franqueira. En maio de 2021, trala dimisión de Mirás Franqueira, foi elixido novo alcalde de Oroso continuando o goberno cunha concelleira do BNG que se mantiña tralas anteriores municipais. Nas municipais de 2023 perdeu a alcaldía en favor do candidato do PPdeG, Alexánder Doval, que logrou a maioría absoluta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Oroso

### Ligazóns externas 
* Luís Rey será el próximo alcalde de Oroso en *El Correo Gallego*
*Oroso despide la era Mirás y va a elegir a Luis Rey como alcalde a finales de este mes en *El Correo Gallego*
Iago Toba Campaña

**Santiago Manuel "Iago" Toba Campaña**, nado en Muxía en 1987, é un político galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria 
Arquitecto técnico. Foi elixido concelleiro do PSdeG-PSOE en Muxía nas municipais de 2015, ocupando a área de deportes no goberno de Félix Porto Serantes. Nas municipais de 2019 foi candidato á alcaldía e foi elixido con maioría absoluta. Porén, a comezos do verán de 2020 viuse obrigado a cesar 4 dos 7 edís socialistas tras votaren en contra do orzamento municipal, gobernando en minoría o resto do mandato. Dende decembro de 2021 forma parte do Comité Nacional Galego do PSdeG, así como da Executiva Provincial coruñesa do PSdeG como Secretario de Ordenación do Territorio, a partir de febreiro de 2022.

Nas municipais de 2023 encabezou de novo a candidatura do PSdeG-PSOE e logrou a vitoria con maioría simple, 5 dos 11 concelleiros, polo que mantivo a alcaldía como cabeza da lista máis votada. O 7 de outubro de 2024, perdeu a alcaldía tras unha moción de censura contou co apoio dos 2 concelleiros de Independentes por Muxía, dos 3 concelleiros do PPdeG e a única concelleira do BNG, fronte aos 5 do PSdeG-PSOE.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Muxía

### Ligazóns externas 
*Renovación parcial en Muxía tras los pasos de Félix Porto en *La Voz de Galicia*
*El alcalde más joven de la comarca, con 32 años, promete «traballar arreo» para Muxía en *La Voz de Galicia*
A Candaira, Rebordaos, O Saviñao

**A Candaira** é un lugar da parroquia de Rebordaos no concello lugués do Saviñao, na comarca de Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2022 estaba despoboado.

## Patrimonio 
O lugar dálle nome á Torre da Candaira do século XIII.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da parroquia de Rebordaos 
### Parroquias do Saviñao 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares do Saviñao
José María Monteagudo Romaní

**José María Monteagudo Romaní**, nado en 1917 e finado en Esteiro (Muros) o 24 de xaneiro de 2009, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Avogado. Foi nomeado mestre do Pósito de Esteiro en xaneiro de 1943, e oficial-mestre da escola de Valadares (Outes) en febreiro dese ano. Foi nomeado alcalde de Muros, tomando posesión o 27 de xullo de 1954, e foi cesado o 6 de maio de 1960. Volveu ser nomeado alcalde de Muros en 1968. Foi elixido deputado provincial polo distrito de Muros en 1971. Finou en Esteiro o 24 de xaneiro de 2009 aos 91 anos.

## Recoñecementos 
* O Colexio Provincial de Avogados da Coruña outorgoulle a insignia de ouro en 2003.

## Vida persoal 
Casou con Josefina Romero Tobío e foi pai de Josefa, María Teresa, María Gloria, Xoaquín, Ramón, Carme, Henrique, Rosa, Gabriel, María Inés e María Monteagudo Romero.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ti primeiro

***Ti primeiro*** é unha novela visual creada por Roberto Alvite e producida e publicada por Melgo Cinema. Foi lanzada o 10 de agosto de 2021 para dispositivos móbiles iOS e Android. Caracterízase pola superposición de textos sobre fotografías fixas en imaxe real para narrar a historia, unha historia romántica ambientada na Coruña, e na que o xogador pode tomar decisións para ver outros puntos de vista dos acontecementos.

## Argumento 
O xogo segue etapas da vida conxunta de Álex (Iris Darriba) e Sebas (Roberto Alvite), unha parella de 30 anos que, tras oito meses de relación, intenta ter unha relación aberta. Ao longo de tres episodios en distintos anos da súa vida, séguese a súa evolución como parella e como persoas, particularmente coa guía dun narrador omnisciente que critica personaxes e situacións á vez que serve de alivio cómico.

## Mecánicas 
A interactividade de Ti Primeiro limítase a seleccionar as decisións en momentos puntuais da historia, é dicir, o avance de lectura é automático. O creador, Roberto Alvite, buscaba unha experiencia sinxela para trasladar o formato de novela visual a novos públicos que nunca tiveran probado o formato por todo o mundo. Ningunha ruta narrativa está plantexada como mellor que outra, senón que complementan o que o xogador coñece das personaxes.

## Desenvolvemento 
O guión do xogo foi escrito en abril de 2020, durante pleno confinamento pola pandemia de covid-19. Tras uns meses de preprodución, a rodaxe tivo lugar entre agosto e setembro do mesmo ano, para continuar con meses de posprodución, incluíndo a localización a seis linguas (galego, español, inglés, francés, italiano e portugués do Brasil), ata o seu lanzamento en agosto de 2021.
## Recepción 
Un mes despois do seu lanzamento, Ti Primeiro sumaba máis de 10.000 descargas en máis de 30 países. Entre as críticas recibidas, o portal *Cinemagavia* menciona aspectos positivos como que «o relato gaña, sobre todo, na temática que aborda, naturalizando conceptos como a comunicación en parella, a apertura das relacións, o desexo, a sexualidade diversa… e levándoos a unha relación coa que se podería identificar calquera persoa», e outros menos favorables como «un dos inconvintes que se atopa é que, en ocasións, resulta excesivamente longa e fáltalle maior dinamismo».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Páxina web oficial
Ousoño, Pezós, Pezós

**Ousoño** é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias. 
Situado a 187 metros sobre o nivel do mar, o casarío localízase a 6,6 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 tiña unha poboación de 1 habitante.
## Notas
Test AUDIT

A **proba para identificar trastornos co alcol** **(AUDIT)**, do inglés *Alcohol Use Disorders Identification Test*, é un cuestionario de dez elementos aprobado pola Organización Mundial da Saúde para detectar condutas perigosas relacionadas co consumo de alcol. Foi elaborado a partir dun estudo colaborativo feito pola OMS en diferentes países. Seleccionáronse para o AUDIT os mellores elementos dos aproximadamente 150 do estudo orixinal.

Emprégase de xeito común na sondaxe do consumo de alcol e problemas asociados. Ten utilidade en ámbitos como a atención primaria ou en centros hospitalarios. En función dos resultados, tamén pode ser útil para detectar o consumo abusivo e a alcolemia. As indicacións para a aplicación do AUDIT están traducidas a uns 50 idiomas.

## Descrición 
O test AUDIT consta de dez preguntas:
* **Preguntas 1-3**: consumo de alcol: frecuencia, cantidade ou ocasións comúns de consumo, e que cantidade causa ebriedade.
* **Preguntas 4-6**: posíbel dependencia do alcol.
* **Preguntas 7-10**: consumo nocivo de alcol, incluíndo a preocupación expresada por persoas da contorna.

A puntuación en cada unha das preguntas varía entre 0 e 10 en función da resposta. O resultado do test, así, oscila entre 0 e 40 puntos. Segundo as respostas co estudo orixinal da OMS, a puntuación de 8 é a mínima para detectar un consumo de risco. Un resultado mínimo de 15 reflicte unha tendencia ao alcolismo, mentres que a partir dos 20 puntos considérase que existe unha dependencia severa. Con base na puntuación mínima de 8, o estudo orixinal da OMS reflicte unha certeza do 94% nos diagnósticos de consumo de risco.

O AUDIT foi elaborado co obxectivo de ser aplicado a nivel internacional. O estudo orixinal da OMS incluíu pacientes de seis países, en representación de distintas rexións do mundo e de diferentes sistemas políticos e económicos. Máis de 300 análises posteriores permitiron garantir a súa veracidade e utilidade en diversas circunstancias. O emprego do AUDIT pode ser útil na adolescencia, con persoas adultas novas e en mulleres. Porén, non semella tan preciso en persoas de idades máis maduras. En determinados casos, o AUDIT ten mostrado maior efectividade na detección de consumos de risco que as exploracións físicas ou as análises de sangue.

## O test 
## O AUDIT-C 
Existe unha versión abreviada do test, o AUDIT-C. Está composto polas tres primeiras preguntas do test orixinal, en relación específica coa cantidade de alcol consumida. É apropiado para unha médica ou médico confirmar posíbeis sospeitas de consumo de alcol.

## Notas
Carmelo Giuliano

**Carmelo Héctor Giuliano González**, nado en Avellaneda, provincia de Buenos Aires, o 14 de xuño de 1951, é un exfutbolista arxentino. Xogaba de líbero ou central e destacou no Hércules CF, onde foi un dos buques insignia durante a época dourada do club.

## Traxectoria 
Fichou polo Club Atlético Independiente na novena división e foi ascendendo polos diferentes equipos do club ata a categoría profesional, á que chegou aos 21 anos. Con Independiente proclamouse campión da Copa Intercontinental de 1973, aínda que non chegou a xogar na competición.

Foi cedido ao Club Atlético Atlanta onde xogou o campionato Metropolitano de 1974. Xogaba con regularidade, alternando a posición con Pecoraro. Non xogou o campionato Nacional de 1974, xa que os xogadores reclamaron unha débeda, e os directivos sancionáronos, decidindo que xogarían este torneo os non profesionais. Así, Giuliano foi liberado e fichou polo Hércules CF de Alacant.

Chegou ao club español por recomendación de Miguel Ángel Santoro, porteiro internacional arxentino que xa militaba no club alacantino. O seu debut na Primeira División española produciuse na segunda xornada da tempada 1974/75, nun partido ante o Real Madrid no Santiago Bernabéu (2-1).

O equipo adestrado por Arsenio Iglesias logrou ese ano o quinto posto en liga, o mellor resultado da súa historia. Giuliano foi titular en case todos os partidos, marcando 4 goles. 

Mantivo a titularidade durante os seguintes anos, ata que sufriu unha grave lesión na segunda eliminatoria da Copa do Rei 1980/81, rompendo os ligamentos cruzados e o menisco. Foi nun partido contra o Cartagena FC no que marcou dous goles. A lesión supuxo a súa retirada como futbolista, aínda que durante os seguintes dous anos aínda chegou a disputar cinco partidos máis.

Trala súa retirada como futbolista, foi director deportivo do Hércules durante tempada e media, traballou coa canteira do club e foi comentarista de televisión.

## Vida persoal 
Mentres xogaba no Hércules casou en Bilbao con María Victoria Sancristóbal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Salvelinus umbla

[miniatura|240px|***Salvelinus umbla*** xuvenilno *Acquario Civico* de [Milán]]
[miniatura|240px|*Salvelinus umbla* no *Universeum Science Park*, [Gotemburgo (Suecia)]]

***Salvelinus umbla*** é unha especie de peixes osteíctios da orde dos salmoniformes, familia dos salmónidos, subfamilia dos salmoninos, unha das numerosas comprendidas no xénero *Salvelinus*, da que é a súa especie tipo.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición  do seu *Systema Naturae*, baixo o nome de *Salmo ulma*. que se encontra nos lagos alpinos e subalpinos de Italia (Trentino-Tirol do Sur), Francia (lago de Bourget), Suíza, Alemaña e Austria.  

## Poboación 
Nalgúns lagos extiguiuse (por exemplo, no Mondsee) e, en moitos casos, repoboouse noutros lagos. Nalgúns lagos estase recuperando (por exemplo, no de Constanza onde estaba case extinguido, ou no Léman). Nalgúns lagos a poboación sempre estivo sa (por exemplo, no Grundl e non Konigsee). En xeral, houbo un colapso de poboación nos anos 1970 e hoxe en día a poboación estase recuperando.

## Bioloxía 
Habita en lagos profundos en vales de orixe glaciar e lagos de grande altitude. Aliméntase de crustáceos, insectos e fauna bentónica; algúns individuos desenvólvense como grandes piscívoros, cunha morfoloxía distinta.{{sfn|Kottelat|Freyhof|2007} Desova por primeira vez aos 2-3 anos de idade, sobre fondos de seixos e pedras en pendentes pronunciadas, a profundidades de 30 a 120 m. 

## Ameazas 
A principal ameaza para a especie foi a eutrofización que se produciu nos anos 1960 e 1970. Por outra parte, a destrución do seu hábitat tamén é unha ameaza local.
 
## Estado de conservación 
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, considerando que a especie atópase en moitos lagos alpinos e subalpinos de Francia, Suíza, Alemaña, Italia e Austria, e aínda que en moitos lagos a súa poboación diminuíu moito debido á eutrofización nos anos 1960 e 1970, e extinguiuse nalgúns lugares, e que nalgúns destes lagos as poboacións só se manteñen mediante programas de repoboación por traslados de espécimes doutros lagos, en xeral, a poboación está a recuperarse e só está ameazada localmente pola destrución do hábitat, polo que cualifica o seu status como *LC* (poico preocuipante). 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kottelat, M. & Freyhof, J. (2007): *Handbook of European Freshwater Fishes*. Cornol, Xura, Suíza: Publications Kottelat. ISBN 978-2-8399-0298-4.
* Nelson, J. (2006): *Fishes of the World*, 4ª edición. Nova York: John Wiley and Sons. ISBN 978-0-4712-5031-9.

### Outros artigos 
* Salmoniformes
* Salmónidos
* Salmoninos
* *Salvelinus*
Lago Bourget

O **lago Bourget** (en francés: *Lac du Bourget*) é o maior lago natural de orixe glaciar de Francia. 

Situado ao norte do departamento de Savoia, este lago forma parte dos lagos postglaciares dos Alpes. Formouse despois da última glaciación (glaciación de Würm), hai ao redor de 19 000 anos, tras a retirada dos grandes glaciares do cuaternario.

## Xeografía 
Situado a unha altitude de 231,5 msnm, ten unha superficie de 44,5 km². O lago esténdese de norte a sur, e ten 18 km de longo, e unha anchura de entre 1,6 e 3,5 km. A súa profundidade media é de 85 m, e a máxima de 145 m.

O volume de auga deste lago equivale ao consumo anual de auga potábel en Francia.

## Lugar de interese natural 
Dunha gran riqueza natural, e de grande interese ecolóxico, é tamén un destino turístico importante desde o século XIX. 

## Protección 
O 2 de febreiro de 2003 foi declarado "sitio Ramsar" (nº ref. 1268), protexendo unha área de 5 500 ha.
Monique Proulx

**Monique Proulx**, nada o 17 de xaneiro de 1952 en Quebec, é unha escritora e guionista do Quebec.

## Traxectoria 
Licenciarse en literatura e teatro pola Université Laval. Posteriormente actuou como monitora de teatro, profesora de francés e axente de información na sede central da Université du Québec. No verán de 1980 deixou o seu traballo para dedicarse a escribir o seu primeiro libro, *Sans cœur et sans reproche* ("Sen corazón e sen reproche"). En 1984 trasladouse a Montreal.

En 1993, Paule Baillargeon dirixiu a película *Le Sexe des étoiles* (*O sexo das estrelas*), baseado na novela homónima de Monique Proulx.

## Obra 
### Novelas 
* *Le Sexe des étoiles*, Québec-Amérique, 1987
* *Homme invisible à la fenêtre*, Boréal, 1993
* *Le cœur est un muscle involontaire*, Boréal, 2002
* *Champagne*, Boréal, 2008
* ''Ce qu'il reste de moi*, Boréal, 2015

### Coleccións de relatos 
* *Sans cœur et sans reproche*, Québec-Amérique, 1983
* *Les Aurores montréales*, Boréal, 1996

## Premios 
* 1983 - Premios Literarios de Radio-Canadá
* 1983 - Premio Literario Adrienne-Choquette por *Sans cœur et sans reproche*
* 1984 - Premios literarios do *Journal de Montréal''
* 1993 - Premio Le Signet d'Or por *Homme invisible à la fenêtre*
* 1993 - Premio Québec-París por *Homme invisible à la fenêtre*
* 1994 - Premio dos libreiros do Quebec por *Homme invisible à la fenêtre*
* 1994 - Premio Literario Desjardins por *Homme invisible à la fenêtre*
* 2009 - Finalista do Premio Literario de estudantes por *Champagne*

## Filmografía 
### Como guionista 
* 1988: *Gaspard et Fils*, dirixida por François Labonté
* 1993: *Le Sexe des étoiles*, dirixida por Paule Baillargeon, baseado na novela homónima de Proulx
* 1998: *Le Cœur au poing*, dirixida por Charles Binamé, guión orixinal coescrito con Charles Binamé
* 1999: *Le Grand Serpent du Monde*, dirixida por Yves Dion
* 1999: *Souvenirs intimes*, dirixida por Jean Beaudin, baseado na súa novela *Homme invisible à la fenêtre*
* 2006: *Délivrez-moi*, dirixida por Denis Chouinard, guión orixinal coescrito con Denis Chouinard
Lago de Aiguebelette

O **lago de Aiguebelette** é un lago natural de orixe glaciar situado en Francia, no departamento de Savoia, rexión de Auvernia-Ródano-Alpes.

## Xeografía 
Situado a unha altitude de 373 msnm, ten unha lonxitude de 2,8 km, unha achura de 3,8 km e unha profundidade máxima de 71 m. 

O seu volume de auga é de 166 millóns de m3.

Na parte sur do lago hai dúas illas, rodeadas de xunqueiras.

## Lago de propiedade privada 
O lago de Aiguebelette é un lago privado, propiedade da familia Rivérieulx de Chambost de Lépin e de Electricité de France, que confiaron a súa xestión á "Comunidade das Comunas de Lac d'Aiguebelette".

## Protección 
Co fin de preservar a calidade das súas augas e do seu medio, as embarcacións a motor están prohibidas no lago desde a publicación  dun decreto de  1967. 

## Reserva de auga doce 
Este lago é a primeira reserva natural rexional de auga doce de Francia, desde marzo de 2015.

## Notas
Tselina-2

**Tselina-2** (índice GRAU 11F644) foi unha serie de satélites de recoñecemento electrónico da Unión Soviética en primeiro lugar e despois de Rusia.

## Características 
Os satélites Tselina-2 foron os substitutos dos Tselina-D como satélites de recoñecemento electrónico. Eran capaces de detectar un maior rango de frecuencias e levaban a bordo equipamento para calcular a posición de emisores fixos na superficie. Os satélites foron lanzados principalmente por foguetes Zenit 2, aínda que as dúas primeiras unidades voaron a bordo de foguetes Proton K/DM-2. Os datos dos Tselina-2 eran enviados a satélites de comunicacións en órbita xeoestacionaria e de aí a estacións en terra.

Tiñan unha masa de 3200 kg e eran inxectados en órbitas de 850 x 850 km con inclinacións orbitais típicas de 71º. Estabilizábanse nos tres eixos coa axuda dun mastro para gradente gravitatorio e ían ser substituídos polos satélites Lotos-S. Lanzáronse 23 Tselina-2 entre 1984 e 2007 desde o cosmódromo de Baikonur, con catro fallos.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Proton K/DM-2
*Zenit-2
*Zenit-2M
*Tselina-D
*Tselina-O
*Tselina-R
Margarita Lamela Louzán

**Margarita Lamela Louzán**, nada en Cee en 1970, é unha política e avogada galega do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria 
Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Cee, pasando de 1 a 2 concelleiros e formando parte da oposición ó goberno de Ramón Vigo. Nas municipais de 2019 volveu se-la candidata do PSdeG-PSOE e nesta ocasión foi elixida alcaldesa ó encabeza-la lista máis votada, pasando 2 a 4 concelleiros e gobernando en minoría. 

Dende febreiro de 2022 ocupa unha das vicesecretarías da Executiva Provincial coruñesa do PSdeG. 

Nas eleccións municipais de 2023 volveu ser a candidata do PSdeG-PSOE e conseguiu revalida-la alcaldía con maioría absoluta, pasando de 4 a 7 concelleiros.

## Vida persoal
É filla do anterior alcalde socialista Manuel Lamela Lestón.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Cee

### Ligazóns externas 
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
Prosopografía da antiga Roma

A **Prosopografía da Roma antiga**, é unha aproximación aos estudos clásicos e á historia antiga que se centra nas conexións familiares, as alianzas políticas e as redes sociais na Roma antiga. A metodoloxía da prosopografía romana pasa por definir un grupo para o estudo —a miúdo escóllese o grupo social, chamado *ordo* en latín, dos senadores e *equites*— para despois recoller e analizar datos. 

As fontes literarias proporcionan probas principalmente sobre a elite gobernante mentres que a epigrafía e a papiroloxía son fontes que tamén poden documentar a xente común, que foi estudada en grupos como os dos libertos imperiais, as familias de clase baixa ou con ocupacións específicas como as nodrizas (*nutrices*).

## Estudosos da prosopografía histórica 
Entre os estudos alemáns, moitos dos artigos biográficos de Friedrich Münzer para a *Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft* adoptaron un enfoque prosopográfico. Matthias Gelzer, un dos fundadores da metodoloxía prosopográfica en relación coa Roma antiga, centrouse na institución social do mecenado e os seus efectos no sistema político romano.

Entre os principais estudosos do século XX que escribiron en inglés sobre a prosopografía da República Romana destacna T.R.S. Broughton, cuxos tres volumes *The Magistrates of the Roman Republic* son unha referencia estándar; Ronald Syme, cuxa *Roman Revolution* (1939) converteuse na base dos traballos posteriores dos estudosos sobre a República tardía e a transición ao Principado; T.P. Wiseman, que estudou en particular as carreiras e as liñas familiares dos romanos dos municipia, cidades fóra de Roma; E. Badian, particularmente o seu traballo de 1965 sobre o xuízo de Caio Norbano; Lily Ross Taylor; e Erich Gruen.

Outros estudosos, como P.A. Brunt, advertiron sobre unha dependencia excesiva da prosopografía, en particular a tendencia a ver os procesos xudiciais como "guerras por poderes" entre faccións políticas en lugar de como procesos xudiciais en busca de resultados xustos: ata inimigos acérrimos como Cicerón e Clodio Pulcro están rexistrados como testemuñas sobre o mesmo partido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* *Prosopography of the Later Roman Empire*
* *Prosopographia Imperii Romani*
Enrique Vicente Hernández

**Enrique Vicente Hernández**, coñecido como **Quique**, nado en Salamanca o 8 de febreiro de 1945, é un exfutbolista español que xogaba como defensa.

## Traxectoria 
Debutou co Valladolid na Segunda División o 28 de marzo de 1965, da man do adestrador húngaro Jenő Kálmár, nun partido contra o Cádiz. Fíxose coa titularidade na tempada 1965/66 e mantívose no once inicial en case todos os partidos ata 1969. Disputou un total de 121 partidos oficiais co club de Valladolid.

En 1969 fichou polo Atlético de Madrid, co que debutou na Primeira División nun encontro ante a Real Sociedad en Atotxa, formando na defensa xunto con Melo e Ovejero, aproveitando unha lesión de Calleja. O equipo madrileño, adestrado por Marcel Domingo, proclamouse esa tempada campión de liga por diante do Athletic de Bilbao, contribuíndo Quique con sete partidos, todos eles como titular. Na seguinte tempada xogou o seu primeiro partido na Copa de Europa, contra o Ajax de Johan Cruyff no Estadio Olímpico de Ámsterdam, de novo substituíndo a Calleja, mancado.

En 1972 gañou a Copa do Xeneralísimo e ao ano seguinte a súa segunda liga, nos dous casos con Max Merkel no banco. En abril de 1974 disputou a ida das semifinais da Copa de Europa contra o Celtic, en Celtic Park, entrando na segunda parte como substituto de Gárate. Con todo, foi expulsado só uns minutos despois, tras unha entrada ao escocés Jimmy Johnstone, sendo o terceiro xogador atlético expulsado esa noite, despois de Pandero Díaz e Ayala. O equipo, adestrado por Juan Carlos Lorenzo, acabou chegando á final, onde perdeu contra o Bayern München.

Para a tempada 1974/75 fichou polo Hércules de Arsenio Iglesias, que viña de ascender á máxima categoría. Na súa primeira tempada acadou o quinto posto na liga, o mellor resultados da historia do club. Continuou no club alacantino ata a súa retirada en 1979, disputando un total de 130 partidos oficiais co equipo.

## Palmarés 
;Atlético de Madrid

* **Primeira División (2):** 1969/70, 1972/73.
* **Copa do Xeneralísimo (1):** 1971/72.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Inflación cósmica

alt=Liña temporal da historia do Universo.|miniatura|Liña temporal da historia do Universo, onde se fai notar o paso do tempo de esquerda a dereita, e a dimensión do universo como a distancia arriba-abaixo. A inflación cósmica ven representada polo tramo de liña fortemente inclinada.
A **inflación cósmica** é un momento teorizado do Universo no que se expandiría dende un tamaño semellante a un átomo de hidróxeno a un volume dun ano luz de radio nun tempo equivalente ó que a luz tarda en recorre unha trillonésima parte desa distancia.

Na investigación do modelo de inflación cósmica que se debe adoptar (se se considera algún verdadeiro, o que en 2022 non está aínda claro) téñense usado diversos experimentos, principalmente BICEP, BICEP2, Keck Array (varios BICEP2 nun só aparello) e BICEP3 (que será seguido do BICEP Array), localizados no polo sur e procurando medir a polarización circular e linear do fondo cósmico de microondas, así como polo CMB-S4.

## Notas
Aurora Vidal

O nome **Aurora Vidal** pode referirse a:

***Aurora Vidal Martínez**, mestra e escritora galega (1910-2005);

***Aurora Vidal Caramés**, mestra e escritora galega, sobriña da anterior (n. 1934);
***Aurora Vidal Monteagudo**, mestra galega;

***Aurora Vidal Cabanillas**, mestra galega.
Bernard Voorhoof

**Bernard Voorhoof**, nado en Lier o 10 de maio de 1910 e finado na mesma cidade o 18 de febreiro de 1974, foi un futbolista belga, que xogaba como dianteiro. Foi o maior símbolo da historia do Lierse, club no que xogou durante 21 anos, sendo o xogador con máis partidos (529) e o seu máximo goleador histórico (350 goles).

Ademais, marcou 30 goles en 61 partidos coa selección de Bélxica, rexistro que non superou ningún futbolista belga ata 89 anos despois, cando o conseguiu Romelu Lukaku. Participou en tres Copas do Mundo: 1930, 1934 e 1938.

## Traxectoria 
Militou no Lierse SK durante 21 anos, entre 1927 e 1948. Marcou 350 goles en 529 partidos co equipo, rexistros que ningún outro xogador igualou na historia do club. Gañou 2 títulos da Primeira División belga, ademais dun terceiro título non oficial na tempada 1940/41, afectada pola Segunda guerra mundial. Xogou unha última tempada co RRFC Montegnée antes de retirarse en 1949, aos 39 anos.

Formou parte da selección de Bélxica nos Xogos Olímpicos de 1928, pero non chegou a disputar ningún partido. Si o fixo nas Copas do Mundo de 1930, 1934 e 1938, sendo un dos únicos cinco xogadores en participar nos tres Mundiais de antes da guerra. Na Copa do Mundo de 1934 celebrada en Italia, Voorhoof marcou dous goles na derrota de Bélxica por 2-5 ante Alemaña. Estes foron os dous primeiros goles belgas nun Mundial, xa que a selección belga non conseguira ningún tanto en 1930.

Foi 61 veces internacional coa selección belga, sendo naquel momento o xogador con máis partidos da historia da selección, récord que mantivo dende 1938 ata 1958, cando foi superado por Vic Mees. Tamén ostentou o récord de goles coa selección belga (30) ata 2017, cando foi superado por Romelu Lukaku.

## Palmarés 
; Lierse SK
* **Primeira División de Bélxica (4):** 1931–32, 1939–40, 1940–41, 1941–42

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Partidos internacionais de Voorhoof .
Budare

O **budare** (ou **aripo** no oriente venezolano) é unha prancha circular de orixe prehispánica. É tradicional da gastronomía venezolana e está feita de ferro fundido ou arxila. Úsase para cocer ou torrar alimentos como arepas, cachapas, casabe de iuca, mañoco ou café, entre outros.

## Etimoloxía 
O termo «budare», de orixe taína, asóciase cos vocábulos «buran» e «burén».

Na illa de Margarita, no estado de Nueva Esparta, os budares son un pouco máis pequenos e delgados. Reciben o nome de «aripos», vocábulo cumanagoto do cal se cre que deriva o termo «arepa».

Un dos rexistros históricos destes termos atópase na obra do século XVI *Viaje y descripción de las Indias*, de Galeoto Cey:

Así mesmo, consérvase outro rexistro na obra *El Orinoco ilustrado y defendido,* do misioneiro xesuíta Joseph Gumilla:

## Características e usos 
A forma actual do budare desenvolveuse no século XVIII. Os budares modernos son de ferro, aceiro ou aluminio. Con frecuencia reciben un tratamento chamado «curado» ou «curación» para que os alimentos non se adhiran demasiado á súa superficie. Unha alternativa máis moderna aínda é o budare revestido de teflón.

Para cociñar o casabe e o mañoco úsanse budares moi grandes, de 80 cm ou máis de diámetro. Estes colócanse directamente sobre o lume de leña.

## Instrumentos similares 
En México e algúns países de América Central existe un utensilio similar, o «comal». Así mesmo, na Amazonía do Perú existe unha versión chamada «blandona».

## Notas
Henry Wadsworth Longfellow

**Henry Wadsworth Longfellow** , nado en Portland (Maine) o 27 de febreiro de 1807 e finado en Cambridge (Massachusetts) o 24 de marzo de 1882, foi un poeta estadounidense.

## Traxectoria 
Un dos seus avós era senador estatal e o outro avó fora xeneral da Guerra Revolucionaria e deputado no Congreso. Despois da súa graduación en 1826 no Bowdoin College, onde era compañeiro de clase de Nathaniel Hawthorne, Longfellow foi a Europa para estudar; na Alemaña, familiarizouse co romanticismo e comezou a súa carreira coa tradución das *Coplas*, de Jorge Manrique.

En 1836, ao regresar aos Estados Unidos, ensinou francés e castelán en Harvard. Acada o éxito cando publicou en 1839 o poemario *Voices of the Night* que contén o famoso poema *The Psalm of Life.* Cando regresou aos Estados Unidos tres anos despois, ensinou linguas europeas, primeiro en Bowdoin e despois en Harvard. 

miniatura|esquerda|Este é un dos seus famosos traballos chamado "Hiawatha".
Despois de 18 anos de ensino en Harvard, renunciou ao seu cargo porque sentiu que interfería coa súa escritura.  En 1854 comezou a dedicarse á literatura, publicando unha serie de poemas narrativos, como *The song of Hiawatha* (1855), unha visión idealizada da vida indíxena e *The Courtship of Miles Standish* (1858), que narra o romance dun antepasado.  Antonín Dvořák afirmou ter escrito os dous movemientos centrais (II. *Largo* - III. Scherzo: *Molto vivace*) da súa ''* (No.9, Op. 95) inspirada na *Hiawatha* de Longfellow, e tamén indicou que faría toda unha obra adicada ao poema, aínda que esa obra nunca a rematou . En 1872, Longfellow publicou unha triloxía sobre o cristianismo, *Christus: a Mistery*. En 1876, publicou unha tradución de "A Divina Comedia " de Dante Alighieri.

Unha colaboración da súa autoría pódese atopar na revista portuguesa  ***O paquete do Tejo***  (1866) e foi amigo de Pedro II.

## Obras principais 
* *Voices of the Night*, 1839  
* *Baladas*, 1841
* *Poems on Slavery*, 1842  
* *Evangeline*, 1847 (o seu poema mais popular).
* *The Song of Hiawatha*, 1855  
* *The Courtship of Miles Standish*, 1858 
* *Christus: a Mistery*, 1872  
* Tradución de A Divina Comedia, de Dante Alighieri, 1876

## Na cultura popular 
Varios extractos de *The Song of Hiawatha* son cantados na segunda parte do álbum *Incantations'' de Mike Oldfield. O mesmo poema foi adaptado ao cine en 1909 por William V. Ranous.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
*  Río de Xaneiro. Nova fronteira. Trad. J. Lino Grünewald, ed. bilingüe.

*  Encyclopedia Britannica do Brasil, Vol. 9, ISBN 85-7026-489-5.

### Ligazóns externas 
* Poemas de Henry Wadsworth Longfellow e biografía en PoetryFoundation.org 
*  - Plain text and HTML
*Obras de Henry Wadsworth Longfellow no Internet Archive - libros escaneados, moitos ilustrados e edicións orixinais.
* Audio - Hear the Village Blacksmith
* Maine Historical Society base de datos.
*Longfellow National Historic Site en Cambridge, Massachusetts
*Wadsworth-Longfellow House en Portland, Maine
*Tradución de Longfellow's de Dante
*Citas de Henry Wadsworth Longfellow 
*Audiolibros--Layne Longfellow Reads H.W. Longfellow
Xudite decapitando Holofernes (Artemisia Gentileschi, Nápoles)

***Xudit decapitando Holofernes*** é unha pintura de óleo sobre lenzo (158,8x125,5&nbsp;cm) realizada entre 1612 e 1613 pola pintora Artemisia Gentileschi. A obra consérvase no Museo Nacional de Capodimonte, en Nápoles.

## Descrición 
O lenzo aparece máis pequeno e de diferentes cores en comparación cunha segunda versión, gardada na Galería dos Uffizi, en Florencia. Dada a redución realizada a un lado deste lenzo, algúns pensan que a composición era máis equilibrada e semellante á versión de 1620, mentres que outros estudosos, como G. Papi, argumentan que se trataba dunha versión expresamente diferente. De tódolos xeitos, e grazas aos estudos con raios X realizados por Mary Garrard sobre a obra, está demostrado que esta é a primeira versión da Xudith de Artemisia debido aos diversos cambios que a pintora realizou no transcurso da obra.

O lenzo foi pintado inmediatamente despois do xuízo por violación no que Artemisia acusou a Agostino Tassi, colaborador do seu pai. Precisamente por esta proximidade cronolóxica, algúns historiadores da arte consideran que a violencia que expresa o episodio representado é froito do desexo de vinganza da propia Artemisia. De feito, a autora optou, atipicamente en comparación cos outros artistas da súa época, por representar a escena da decapitación de Holofernes con respecto ao momento da fuga das dúas mulleres. O episodio foi certamente máis difícil de pintar dun xeito realista, pero pódese ver a habilidade do artista para representar o esforzo físico nos movementos dos personaxes. A resistencia que o home opón á agresión tamén está expresado nas roupas da cama sen facer.

Pódese discernir a influencia de Caravaggio na obra de Artemisia: o cadro evoca non só na crueza da decapitación, senón na postura mesma da heroína bíblica, a Xudith de Caravaggio, que se expón no Palazzo Barberini, até o punto de que é difícil pensar que Artemisia non coñecese esta obra, a pesar das súas limitadas posibilidades de visitar e explorar Roma. A diferenza do cadro do pintor italiano, este, amosa a solidariedade entre Xudit e a criada, que só unidas poden imporse sobre o xeneral inimigo. Esta particularidade tamén podería ser unha referencia á historia persoal da pintora, quen tamén acusou a Tullia, quen naquela época era inquilina e coidadora da moza, de non prestarlle axuda no momento da violación sufrida.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Xudite decapitando Holofernes (Artemisia Gentileschi, Florencia)
* Xudite decapitando Holofernes (Caravaggio)
* Libro de Xudit
Clive Branson

**Clive Ali Chimmo Branson** nado en 1907 e finado o 25 de febreiro de 1944, foi un artista e poeta inglés, e un comunista activo na década de 1930. Varias das súas pinturas están na Tate Gallery. A súa esposa era Noreen Branson (nada en maio de 1910 e finada en outubro de 2003). A súa filla é a artista Rosa Branson (nada en 1933), e Richard Branson é parente seu.

## Traxectoria 
Foi un activo recrutador das Brigadas Internacionalis, e el mesmo loitou na guerra civil española desde xaneiro de 1938, sendo capturado en Calaceite o 31 de marzo de 1938. Como prisioneiro de guerra no campo do bando nacionalista de San Pedro de Cardeña, pintou e debuxou o campo e moitos dos seus recrusos, a petición das autoridades; parte desta obra pervive na Marx Memorial Library de Londres.

Casou con Noreen Browne en 1931. A súa filla Rosa Branson naceu en 1933. Morreu en combate en Birmania o 25 de febreiro de 1944, onde serviu como sarxento no exército británico, como parte do 54.º Rexemento de Adestramento dos Royal Armored Corps.

Branson morreu comandando un tanque M3 Lee do Escuadrón B, 25th Dragoons. Recibiu un golpe fatal na parte posterior da cabeza por un proyectil antitanque xaponés ao final da batalla de Admin Box. Branson era un home popular na unidade e a súa tripulación ficou "inconsolable".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *British Soldier in India: The Letters of Clive Branson* (1945), con introdución de Harry Pollitt.
* Richard Baxell. *Unlikely Warriors: The British in the Spanish Civil War and the Struggle Against Fascism* (Londres: Aurum, 2012)
* Richard Knott: *The Secret War Against the Arts* (Pen & Sword, 2020).

### Ligazóns externas 
* Clive Branson, traballos na galería Tate http://www.tate.org.uk/art/artists/clive-branson-3094
* Recensión sobre Clive e Rosa Branson http://www.andrewwhitehead.net/blog/clive-branson-rose-branson-and-red-battersea
Juan Carlos Álvarez

**Juan Carlos Álvarez Vega**, nado en L'Entregu, Samartín del Rei Aurelio, o 2 de maio de 1954, é un exfutbolista e exadestrador español. Xogaba de centrocampista e disputou 357 partidos na Primeira División, a maioría deles nas filas do Sevilla.

## Traxectoria 
### Como futbolista 
Debutou na Segunda División aos 17 anos, nas filas do Langreo, nun partido contra o Castellón correspondente á tempada 1971/72. Xogou no club asturiano ata 1974, cando fichou polo Hércules de Arsenio Iglesias, co que debutou na Primeira División nun encontro ante o Athletic Club en San Mamés. Na súa primeira campaña co equipo alacantino acadou o quinto posto, o mellor resultado da historia do club, sendo un habitual no centro do campo titular, xunto con xogadores como Baena ou Carcelén. Xogou unha segunda tempada no Hércules, na que o equipo rematou sexto.

A continuación fichou polo Valencia de Heriberto Herrera, club no que xogou durante dúas tempadas. En 1978 fichou polo Sevilla, equipo adestrado polo galego Carriega. Militou durante sete tempadas no club andaluz, onde compartiu centro do campo con xogadores como Montero, Julián Rubio, Scotta, Pintinho ou Ruda. Marcou un total de 41 goles en 277 partidos oficiais coa camiseta do club, co que participou tamén en dúas edicións da Copa da UEFA.

En 1985 regresou ao Hércules, onde xogou durante dúas tempadas máis, unha delas en Primeira División e a outra en Segunda, despois de descender. Xogou un total de 122 partidos oficiais co club alacantino entre as dúas etapas, marcando 19 goles.

### Selección olímpica 
Foi internacional coa selección olímpica, pero debido á súa millonaria fichaxe polo Valencia non puido acudir aos Xogos Olímpicos de 1976 en Montreal, reservados naquel entón só para xogadores non profesionais.

### Como adestrador 
Ocupou ata tres veces o banco do Sevilla de xeito interino: a primeira delas entre 1995 e 1996 como substituto de Toni Oliveira, a segunda en 1998 trala destitución de Vicente Miera e a última no ano 2000 trala dimisión de Marcos Alonso. Ademais dirixiu en varias etapas o filial e adestrou outros clubs, entre eles o San Roque, o Cádiz, o Castellón ou o Jaén.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Datos do adestrador en BDFutbol .
We Are the Champions (serie de televisión)

***We Are the Champions*** é unha serie de televisión estadounidense de 2020 que trata sobre competicións únicas e as persoas que compiten nelas.

## Elenco 
* Rainn Wilson
* Steve Brown
* Florencia Early
* Tishauntae Small
* Chris Anderson
* Raffaella Valusio
* Jem Wakeman
* Paul Cruise
* Rod Smart
* John Anderson
* Sara Stevens
* Kacie Anderson

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web 
*
Estadio Wankdorf

O **estadio Wankdorf** (en ) foi un estadio de fútbol que estaba situado no barrio de Wankdorf, en Berna, Suíza. Xogaba nel como local o BSC Young Boys. Foi construído en 1925 e acolleu importantes partidos internacionais, como as finais do Mundial de 1954, da Copa de Europa 1960-61 e da Recopa de Europa 1988/89.

O estadio foi demolido en 2001, e substituído en 2005 polo Stade de Suisse (hoxe chamado Stadion Wankdorf), situado no mesmo lugar.

## Historia 
O estadio Wankdorf orixinal foi inaugurado en 1925 despois dun período de sete meses de obras. Tiña unha capacidade de 22.000 espectadores e o primeiro partido internacional que albergou celebrouse o 8 de novembro de 1925. 18.000 espectadores presenciaron aquel día a vitoria por 2-0 da selección suíza sobre Austria.
esquerda|miniatura|250x250px| Vista do estadio durante a súa demolición en 2001.
De 1933 a 1939, o estadio foi gradualmente ampliado, engadíndoselle un campo de adestramento adicional e, finalmente, construíndose novas bancadas para aumentar a capacidade ata os 42.000 espectadores. Para a Copa do Mundo de 1954, o estadio foi demolido e pouco antes de comezar o torneo inaugurouse un novo con capacidade para 64.000 espectadores. O 4 de xullo de 1954 disputouse nel a histórica final coñecida como a "Milagre de Berna", a inesperada vitoria por 3-2 da selección alemá sobre o equipo húngaro, converténdose o estadio nunha icona da historia do fútbol.

Albergou dúas grandes finais máis. A primeira delas foi a final da edición 1960/61 da Copa de Europa entre o Benfica e o FC Barcelona, na que saíu vitorioso o equipo portugués por 3-2. En 1989, o estadio foi a sede da final da Recopa de Europa, na que o Barcelona derrotou por 2-0 á Sampdoria.

O último partido no estadio xogouse o 7 de xullo de 2001. Nel, o Young Boys empatou 1–1 contra o FC Lugano.

A continuación o estadio foi demolido e no verán de 2005 inaugurouse no seu lugar o novo Stade de Suisse.

## Mundial de Fútbol de 1954 
O estadio Wankdorf acolleu cinco partidos do Mundial de Fútbol de 1954, incluída a final.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Galería de imaxes do antigo estadio Wankdorf e do novo Stade de Suisse
Estadio Rei Balduíno

O **estadio Rei Balduíno** (en francés: *Stade Roi Bauduin* ; en neerlandés: *Koning Boudewijnstadion*) é un estadio multiúsos situado no distrito de Heysel en Bruxelas, a capital de Bélxica e da Unión Europea. É a sede habitual da selección belga e do evento anual de atletismo *Memorial Van Damme*.

## Historia 
Foi inaugurado co nome de **Estadio de Heysel**  (en francés: *Stade du Heysel*; en nerrlandés: *Heizelstadion*) o 23 de agosto de 1930 con motivo do Campionato Mundial de Ciclismo en Pista e as celebracións do centenario da Independencia de Bélxica. O partido inaugural xogárono as seleccións belga e neerlandesa, vencendo o conxunto local por 4-1.

Foi remodelado nunha primeira fase en 1971, coa instalación dunha pista de atletismo sintética, a primeira deste tipo en Bélxica. O estadio de Heysel foi totalmente remodelado en 1995 e renomeado como Estadio Rei Balduíno, en homenaxe ao defunto monarca Balduíno I de Bélxica, que morrera dous anos antes.

Entre os eventos que albergou están o Campionato de Europa de Atletismo de 1950, catro finais da Copa de Europa de fútbol (1957/58, 1965/66, 1973/74 e 1985/86), catro finais da Recopa de Europa (1963/64, 1975/76, 1979/80 e 1995/96) e varios partidos da Eurocopa de 2000.

O 29 de maio de 1985, foi tristemente coñecido por se ter producido nel a chamada traxedia de Heysel, que deixou 39 mortos e uns 600 feridos, debido a unha avalancha de afeccionados pouco antes da final da Copa de Europa entre a Juventus e o Liverpool.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial