Carlos Arrojo

**Carlos Arrojo Paredes**, nado na Coruña en maio de 1941 e finado na mesma cidade o 29 de outubro do 2000, foi un empresario e piloto de motociclismo e automobilismo galego.

Foi un dos pioneiros do automobilismo en Galicia, disputando carreiras de motos dende os anos 50 e de coches dende os 60. Preparaba el mesmo os vehículos cos que corría, destacando o SEAT 600 co que foi o primeiro vencedor en 1970 do Rally de Ferrol, que gañou en dúas ocasións.
## Traxectoria 
### Inicios no motociclismo 
Seu pai, José María Arrojo Aldegunde, adicábase á venda de motocicletas e automóbiles, sendo o distribuidor oficial de SEAT e Vespa na Coruña. Grazas a isto, Carlos Arrojo comezou a competir en 1958 cunha Vespa nas probas de velocidade, resistencia e motocrós que organizaba na Coruña o Moto Club Coruña. En 1961 quedou segundo no Gran Premio da Coruña na categoría de scooters, categoría na que logrou a vitoria nos dous anos seguintes. En 1963 gañou o I Campionato Galego de Resistencia na categoría de scooters, mentres que no Gran Premio da Coruña de 1964 competiu en dúas categorías, aparcando a Vespa para competir por primeira vez cunha moto de "roda grande", unha Montesa Impala Sport. Resultou vencedor na categoría rexional de 250cc, e quedou quinto na carreira da categoría de 175cc, que constaba de 33 voltas ao novo Circuíto de Riazor e que era puntuable para o Campionato de España. En 1965 venceu cunha Vespa na XVII Volta a Santa Cruz, carreira disputada sobre 74 km.

### Automobilismo 
En 1966 pasou a correr con coches, gañando ese mesmo ano o Rally de San Pedro. En agosto participou como copiloto de José Larrea no Rally Rías Baixas e á semana seguinte competiu cun SEAT 600 Conti na I Proba de Velocidade da Coruña, unha das primeiras carreiras exclusivamente de coches celebradas na Coruña. O 600 convertible co que competía nesa época estaba preparado por el mesmo, subíndolle a cilindrada ata os 850 cc. Co seu segundo 600 disputou en 1968 dous rallys do Campionato de España: o Rally de Ourense, onde acabou en sétima posición e primeiro entre os vehículos nacionais, e o Rally Cidade de Oviedo, onde chegou en cuarta posición.

Posteriormente adquiriu un Fiat Abarth 850 TC, coa carrocería dun 600, no que seguiu traballando. Con este vehículo gañou en 1969 no Circuíto de Riazor o Gran Premio da Coruña en categoría de turismos. Tras romper o motor no Rally Rías Baixas, equipou o vehículo cun novo motor de 1600cc, que apenas cabía na parte traseira. Ese mesmo ano correu na terceira edición do Rally de Outono e na Subida ao Barreiro, logrando a vitoria en ambas probas. En setembro de 1971 quedou segundo no Rally da Coruña, perdendo por pouco fronte a Santiago Salido, a quen conseguiu bater cunha escasa marxe ao mes seguinte no Rally de Outono, logrando a súa segunda vitoria consecutiva na proba coruñesa. En 1972 volveuse proclamar campión do Rally de Ferrol, co mesmo vehículo. En 1973 correu principalmente carreiras de montaña, quedando segundo co 600 na segunda edición da Subida a Almofrei, segundo por detrás do Alpinche de Estanislao Reverter na Subida a San Antoniño, cuarto na Subida a Castro de Beiro, do Campionato de España, e primeiro na II Subida a Cotorredondo. Ademais disputou o Rally Rías Baixas, rematando sexto, e o Rally de Ourense, onde quedou sétimo co 127. En 1974 continuou cos bos resultados do 600, vencendo na IV Subida a Caaveiro e na Subida ao Barreiro, e sendo segundo na Subida a Almofrei e no Rally Fernando Lobón. En 1975 participou na primeira edición do Campionato de Galicia de Automobilismo. Subiu ao podio no Rally do Lacón no segundo lugar, por detrás de Manolo Sanjurjo e quedou terceiro na Subida a Almofrei (por detrás de Reverter e Luis Quinzán) e no Rally Fernando Lobón. Ademais quedou sexto na Subida a Chantada. Rematou o campionato en cuarta posición, por detrás de "Ventura", Salido e Sanjurjo.

En 1976 repetiu terceiro posto en Almofrei e quedou segundo na Subida á Coruña e oitavo na Subida a Castro de Beiro. Logo participou na Subida á Estrada, onde conseguiu colocar o seu 600 no segundo lugar do podio, só por detrás do fórmula de Luis Quinzán e por diante do Alpine de Salido e do Seat 1430 de Peitos. En 1977 quedou cuarto na Subida ao Barreiro e na Subida ao Vilardón e noveno na Subida á Saleta. O ano 1978 foi o último no que competiu, aínda co 600, co que aínda conseguiu quedar segundo na Subida a Almofrei, cuarto na Subida a San Antoniño, cuarto no Rally Rías Baixas e segundo no primeiro Rally San Froilán.

Deixou a competición despois de casar en 1979, centrándose dende entón no concesionario fundado por seu pai en Perillo. Faleceu no ano 2000.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estanislao Reverter