Lontra

A **lontra** ou **londra** (***Lutra lutra***) é un animal mamífero pertencente á orde *Carnivora* e á familia dos mustélidos. Ten unha distribución principalmente eurasiática, incluíndo Galicia. É o membro da subfamilia das lontras (Lutrinae) de máis ampla distribución, e encóntrase en vías fluviais e costas de Europa, moitas partes de Asia e partes do norte de África. Come principalmente peixes e é fortemente territorial. Está en perigo en parte da súa área de distribución, pero está recuperándose noutras. Non se debe confundir coas lontras americanas do xénero *Lontra*, actualmente clasificadas separadas do xénero do Vello Mundo *Lutra*, ao que pertence esta especie.

## Descrición 
Esta londra eurasiática é unha especie típica da súa subfamilia. É un animal longo e delgado de hábitos acuáticos, de cor marrón por arriba e crema por debaixo. Os seus ósos mostran osteosclerose, incrementando a súa densidade para reducir a flotabilidade. Esta lontra difire da *Lontra canadensis* norteamericana polo seu pescozo máis curto, cara máis larga, maior espazo entre as orellas e cola máis longa. Porén, a especie eurasiática é a única lontra que hai en gran parte da súa área, polo que raramente se pode confundir con outro animal. Normalmente, esta especie ten unha lonxitude de 57 a 95&nbsp;cm, sen contar a cola, que mide outros 35 a 45&nbsp;cm. A femia é menos longa que o macho. O peso seu medio é de 7 a 12&nbsp;kg, aínda que ocasionalmente un macho vello grande pode acadar os 17&nbsp;kg. O maior espécime rexistrado en fontes fiables pero non verificadas, pesaba uns 24&nbsp;kg. Ese animal posúe unha pelaxe con dúas capas, unha externa impermeable e outra interna usada para o illamento térmico. Deste xeito pode mergullarse frecuentemente e durante longo tempo para buscar alimento. O corpo é hidrodinámico, preparado para nadar a alta velocidade. De vista reducida, pecha os oídos e o nariz cando se mergulla, polo que confía moito no tacto dos seus bigotes para pescar, que lle permiten detectar pequenas vibracións da auga en condicións difíciles. Xeralmente a lontra ten hábitos nocturnos, durmindo de día na marxe do río e espertando de noite para buscar alimento. Os grupos sociais están formados polas femias e as súas crías. Os machos non viven en grupos e só se xuntan coas femias na época de procreación.

## Distribución e hábitat 
É a especie de lontra máis amplamente distribuída, a súa área esténdese a partes de Asia, toda Europa e parte do norte de África. Aínda que se cre que agora está extinta en Liechtenstein e Suíza, é moi común en Letonia, ao longo da costa de Noruega, e tamén se está facendo máis abondosa en Galicia, Portugal e Gran Bretaña, especialmente nas Shetland. As lontras irlandesas están moi espalladas xeograficamente e considéranse a poboación máis estable de Europa. En Italia, pode encontrarse en partes do sur da península. A poboación de Corea do Sur está en perigo. Na India a especie está distribuída nas faldras do Himalaia, o sur dos Ghats occidentais e na zona central do país.

Nos últimos anos as súas poboacións están progresando en cifras xerais en Europa, e en particular en Galicia. Poden vivir tamén na costa, en auga salgada, pero cómprelles un acceso regular á auga doce para limpar a súa pel. Aínda que ás veces viven frecuentando o mar, non deben confundirse coas verdadeiras londras mariñas de América, moito máis adaptadas a ese tipo de vida.

A lontra de río xaponesa (*Lutra lutra whiteleyi*), xa extinguida, considérase xeralmente que era unha subespecie de *L. lutra*.

## Dieta 
miniatura|esquerda|Lontra alimentándose de peixe
miniatura|300px|Vídeo de lontras comendo peixe conxelado no Acuario de Xixón, Asturias
Comen principalmente peixe. O peixe é a súa comida preferida na zona mediterránea e hábitats de auga doce temperados. Porén, durante o inverno e en ambientes máis fríos, o consumo de peixes é significativamente menor, e utilizan outras fontes de comida, como anfibios, crustáceos, insectos, aves e ás veces pequenos mamíferos, incluído crías de castor.

## Reprodución 
esquerda|miniatura|Cranio dunha lontra europea
Son animais moi territoriais, que viven en soidade a maior parte do tempo. O territorio dun individuo pode variar entre 1 e 40&nbsp;km de longo, e o máis habitual é uns 18&nbsp;km. A lonxitude do territorio depende da densidade de comida dispoñible e a anchura da auga axeitada para cazar (é máis curta nas costas, onde a anchura axeitada é moito maior, e máis longa en ríos estreitos). Usan as súas feces para marcar o seu terriotorio e priorizan o uso dos recursos ante outros membros do grupo.  Os territorios só se defenden contra outros individuos do mesmo sexo, polo que os territorios de machos e femias poden solaparse. O apareamento ten lugar na auga. Non se reproducen estacionalmente (machos e femias reprodúcense en calquera momento do ano) e a súa tempada de apareamento é probablemente determinada simplemente pola madurez reprodutiva e estado fisiolóxico da lontra. As femias son sexualmente maduras entre os 18 e 24 meses de idade e a idade media do primeiro apareamento é de 2 anos e medio. A xestación dura de 60 a 64 días, e as crías pesan ao nacer un 10% da masa corporal da femia. Despois do período de xestación nacen dunha a catro crías, que serán dependentes da nai durante uns 13 meses. O macho non intervén directamente nos coidados parentais, pero o territorio dunha femia coas súas crías está xeralmente completamente dentro do territorio do macho.

## Conservación 
[dereita|miniatura|Lontra na desembocadura do río Casoio no [Río Sil|Sil, en Sobradelo (Carballeda de Valdeorras).]]

As poboacións desta lontra declinaron en case toda a súa área de distribución na segunda metade do século XX principalmente debido á contaminación por pesticidas como os organoclorados e bifenilos policlorados. Outras ameazas son a perda de hábitat e a caza, tanto legal coma ilegal. Agora as poboacións estanse a recuperar en moitas partes de Europa. Por exemplo, no Reino Unido, o número de lugares con presenza de lontras aumentou e as lontras regresaron a todos os condados de Inglaterra cando antes desapareceran de todos menos o West Country e partes do Norte de Inglaterra. A súa recuperación débese en parte á prohibición dos pesticidas máis nocivos que se aplica en Europa desde 1979, en parte pola mellora na calidade das augas co conseguinte aumento das poboacións de peixes, e en parte pola protección legal directa da Directriz de Hábitats da Unión Europea e a lexislación nacional de varios países europeos. En canto a Galicia, nos últimos anos as súas poboacións están progresando en cifras xerais, estendendo a súa área de distribución á costa (o 70% da costa galega ten poboacións de lontra). Entre 1981 e 2004, a lontra aumentou ata un 20% no territorio galego, particularmente nas provincias setentrionais 

En Asia, está na lista de animais en perigo en Paquistán, India, Bangladesh, Myanmar e Tailandia, e está en perigo crítico en Mongolia. En Hong Kong é unha especie protexida pola Ordenanza de Protección de Animais Silvestres Cap 170. Clasifícase como case ameazada na Lista Vermella da IUCN.

O declive das poboacións de peixes e auga doce nativos, que son os preferidos destas lontras, nos ríos da Península Ibérica, xunto coa expansión de especies exóticas de peixes como os centrárquidos poderían potencialmente poñer esta lontra en risco de extinción.

## Na literatura 
O naturalista escocés Gavin Maxwell escribiu un libro clásico sobre lontras, *Ring of Bright Water*, onde narra a convivencia de anos coa súa lontra *Edal*, ata que esta faleceu no incendio da casa de Maxwell.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* de la Fuente, J. C.: "Nutrias costeras en Lugo", na revista *Quercus*. Novembro 2013 .

### Outros artigos 
* Lutra sumatrana
* Lontra xigante

### Ligazóns externas 
*ARKive Fotografías e vídeos.