Bill Walton

**William Theodore Walton III**, nado en La Mesa (California) o 5 de novembro de 1952 e finado en San Diego, California o 27 de maio de 2024, máis coñecido como **Bill Walton** foi un xogador de baloncesto estadounidense, que destacou na NBA nas décadas dos 70 e os 80. Con 2,11 metros de estatura, xogaba na posición de pivote. Era alcumado "The Big Red Head" (*o gran rubio*), dada a súa estatura e a súa característica cor de pelo. É o pai do actual xogador de Los Angeles Lakers, Luke Walton. Pasou a pertencer ao prestixioso Basketball Hall of Fame o 10 de maio de 1993.

## Traxectoria deportiva 
### Selección dos Estados Unidos 
Antes mesmo de comezar a súa etapa universitaria, con tan só 17 anos, foi convocado pola selección dos Estados Unidos para disputar o Campionato Mundial de Baloncesto de 1970, no que acabarían na quinta posición.

### Universidade 
Walton xogou os seus anos universitarios, entre 1972 e 1974, cos Bruins da prestixiosa Universidade de California nos Ánxeles (UCLA), dirixida naquel momento por John Wooden. Conseguiu o título nacional ao derrotar a Florida State en 1972 e de novo en 1973 ao derrotar a Memphis State por 87-76, nunha final na cal Walton conseguiu un impresionante 21 de 22 lanzamentos a canastra anotados, logrando 44 puntos.

O equipo de UCLA da tempada 1971-72, liderado por Walton, foi capaz de terminar o ano de forma perfecta, gañando os trinta partidos que disputaron na fase regular, ademais cunha marxe de puntos superior aos 30. Este feito repetiríase ao ano seguinte, logrando o récord de máis partidos gañados consecutivamente por un equipo universitario, con 88. Casualmente, exceptuando a derrota sufrida ante Notre Dáme o 19 de xaneiro de 1974, os *Bruins* lograron 133 vitorias consecutivas, xa que previamente á chegada de Walton ao equipo, conseguiron, liderados por Sidney Wicks, encarrilar 45 vitorias consecutivas. Pero os *Fighting Irish*, cun gran Austin Carr, evitaron que o récord fose máis impresionante. Walton sempre lembraría aquela derrota como a máis dolorosa da súa carreira deportiva. En 1973 recibiu o premio James E. Sullivan ao mellor deportista afeccionado dos Estados Unidos. Ese mesmo ano foi galardoado tamén co Premio Naismith ao mellor xogador universitario do ano.

### NBA 
#### Portland Trail Blazers (1974-1978) 
A súa traxectoria na NBA estivo marcada polas lesións, que lle impediron destacar aínda máis. Foi elixido polos Portland Trail Blazers na primeira posición do Draft da NBA de 1974, pero pasou os seus dúas primeiras tempadas lastrado polas súas lesións (chegou a fracturarse a boneca, o pé, o nariz e a perna), o que fixo que se perdese máis da metade dos partidos neses dous primeiros anos. Comezou a despuntar na tempada 1976-77, na que foi seleccionado para o All-Star Game (que non disputou debido a unha nova lesión) e acabou a tempada regular sendo incluído no Mellor Quinteto Defensivo e no Segundo Mellor Quinteto da NBA. Nos playoffs, liderou ao seu equipo na consecución do título da Conferencia Oeste tras varrer aos Lakers na final, tras unha lembrada defensa sobre a estrela do equipo anxelino, Kareem Abdul-Jabbar. Nas Finais da NBA derrotaron aos favoritos Philadelphia 76ers, a pesar de perder os dous primeiros partidos, por 4 a 2, sendo nomeado MVP das Finais.

Ao ano seguinte os Blazers gañaron 50 dos seus 60 primeiros partidos antes de que, novamente, Walton caese lesionado no pé. Aínda así, foi galardoado co título de MVP da tempada, sendo incluído de novo no Mellor quinteto defensivo e o o Mellor quinteto da liga por primeira vez. Ademais xogou o seu único All Star, no que conseguiu 15 puntos e capturou 10 rebotes. Regresou trala lesión nos playoffs, pero volveu recaer no segundo partido da serie ante Seattle SuperSonics, deixando ao seu equipo mirmado, perdendo en seis partidos. As lesións, con todo, seguiron aí. Tras xogar unicamente catorce partidos da tempada 1979-80, e tendo unha media de 13,9 puntos e 9 rebotes por partido, volveu fracturarse o escafoide. Foron os únicos partidos que xogaría en dúas longas tempadas, nas que o seu equipo logrou apenas 36 e 17 vitorias respectivamente, o que fixo que varios compañeiros do equipo, entre eles World B. Free, acusáseno de finxir as lesións. Xogou por fin sen dor algunha por primeira vez na súa carreira, e parecía estar máis feliz que nunca.

Tanto Walton como os Clippers melloraron nos dous seguintes anos. Walton xogou 55 partidos na tempada 1983-84 e 67 na 1984-85, gañando o seu equipo 30 e 31 partidos respectivamente. Con trinta e dous anos e vendo que o seu corpo non aguantaría moito máis, marcouse o obxectivo de gañar títulos nalgún dos grandes equipos do momento. Nun dos partidos chegou a conseguir 20 puntos e 12 rebotes en tan só 26 minutos de xogo.

Cun dos mellores quintetos da historia da NBA, os Celtics arrasaron na fase regular, cun récord de 67 vitorias e 15 derrotas, mentres que nos playoffs perderon unicamente 3 dos 18 partidos que disputaron, derrotando na final a Houston Rockets e as súas *torres xemelgas*, Ralph Sampson e Hakeem Olajuwon, en 6 partidos. A satisfacción de Walton tras gañar o seu segundo anel de campión e o premio de mellor sexto home era inconmensurable. Nun artigo publicado no xornal "Boston Herald", Kevin McHale dixo del:

Á idade de 34 anos, Walton retirouse tras xogar unicamente dez partidos da tempada 1986-87. No total da súa carreira profesional anotou 6.215 puntos (13,3 por partido), conseguiu 4.923 rebotes (10,5 p.p.) e obtivo unha porcentaxe de acerto do 52,1% en tiros de campo, en 468 partidos de liga regular, mentres que en 49 partidos de playoffs tivo unha media de 10,8 puntos e 9,1 rebotes.

## Estatísticas 
### NCAA 
### NBA 
#### Liga Regular 
#### Play-offs 
## Logros persoais 
* Último xogador en gañar en dúas ocasións consecutivas o premio ao mellor xogador da NCAA (1972 e 1973). Luke, aínda que non é tan alto como o seu pai, xogou na Universidade de Arizona, chegando finalmente a ser xogador da NBA, formando parte do cadro de Los Angeles Lakers. Outro dos fillos de Walton, Chris, xogou na Universidade Estatal de San Diego. Nate, pola súa banda, xogou na Universidade de Princeton, conseguindo un MBA en empresariais e presentándose en 2003 ás eleccións para Gobernador de California, conseguindo 1.967 votos. O outro fillo de Bill, Adam, xogou tamén na súa etapa universitaria cos *Tigers* da Universidade Estatal de Luisiana.

É tamén coñecida a súa afección á música, sobre todo a artistas como Grateful Dead, Allman Brothers Band, Neil Young, Phish e Bob Dylan. Asistiu ao longo da súa vida a máis de 650 concertos dos Grateful Dead, incluída a xira por Exipto na que foi convidado a tocar a batería nun dos concertos. Realizou tamén cameos nas películas *Ghostbuster*, *Celtic Pride*, *Little Nicky* e *Semi-Pro*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial de Bill Walton
* Blog de Bill Walton
* Estatísticas de Bill Walton 
* Páxina de Bill Walton no Bastketball's Hall of Fame
* Fotos de Bill Walton