open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Intel 80286

O **Intel 80286** (tamén comercializado como **iAPX 286** e a miúdo chamado **Intel 286**) é un microprocesador de 16 bits que se introduciu o 1 de febreiro de 1982. Foi a primeira CPU baseada no 8086 con buses de enderezos e datos separados e non multiplexados, e tamén a primeira con xestión de memoria e amplas capacidades de protección. Tiña un tamaño de datos de 16 bits e unha anchura de enderezos de 24 bits, o que podía direccionar ata 16 MB de memoria cun sistema operativo axeitado como Windows, en comparación co 1 MB do 8086. O 80286 usaba aproximadamente 134.000 transistores na súa encarnación nMOS (HMOS) orixinal e, do mesmo xeito que o 80186 contemporáneo, pode executar correctamente a maior parte do software escrito para os procesadores Intel 8086 e 8088 anteriores.

O 80286 empregouse para o IBM PC/AT, introducido en 1984, e despois amplamente utilizado na maioría dos ordenadores compatibles con PC/AT ata principios da década de 1990. En 1987, Intel lanzou o seu microprocesador 80286 número cinco millóns.

## Historia e rendemento 
miniatura|AMD 80286 (versión de 16 MHz)
Os primeiros chips 80286 de Intel especificáronse para unha frecuencia de reloxo máxima de 5, 6 ou 8&nbsp;MHz e as versións posteriores para 12,5&nbsp;MHz. AMD e Harris produciron posteriormente pezas de 16&nbsp;MHz, 20&nbsp;MHz e 25&nbsp;MHz. Intel, Intersil e Fujitsu tamén deseñaron versións CMOS totalmente estáticas da implementación orixinal de Intel de nMOS con carga de esgotamento, destinadas principalmente a dispositivos alimentados por baterías. A versión CMOS do 80286 de Intel foi o 80C286.

De media, dicíase que o 80286 tiña unha velocidade duns 0,21 instrucións por ciclo en programas "típicos", aínda que podía ser significativamente máis rápido en código optimizado e en bucles axustados, xa que moitas instrucións podían executarse en 2 ciclos de reloxo cada unha. Segundo se informou, os modelos de 6&nbsp;MHz, 10&nbsp;MHz e 12&nbsp;MHz funcionaban a 0,9&nbsp;MIPS, 1,5&nbsp;MIPS e 2,66&nbsp;MIPS respectivamente.

O nivel posterior de revisión E do 80286 estaba libre de varios erros significativos que causaban problemas aos programadores e escritores de sistemas operativos nas CPU de paso B e paso C anteriores (comúns nos clons de AT e AT). Este nivel de revisión E-2 puido estar dispoñible a finais de 1986.

Intel subministroulle este microprocesador a Fujitsu Limited arredor de 1985.

### Variantes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Paul Bordeaux

**Paul Bordeaux**, nado en París o 12 de febreiro de 1846 e finado na mesma cidade o 14 de febreiro de 1925, foi un numismático francés.

## Traxectoria 
Baul Bordeaux naceu en París o 12 de febreiro de 1846. Seguindo a tradición paterna cursou estudos de Dereito, dos que se graduou cando tiña 20 anos.  

Logo da súa etapa formativa exerceu inicialmente como funcionario, chegando a ser secretario do presidente da República Jules Grévy, e despois como avogado.  e logo foi nomeado como presidente honorario. Ademais, casou coa filla de Émile Caron, quen coma el fora presidente e presidente honorario da Sociedade.

Ao longo da súa vida, Bordeaux conformou unha importante colección de moedas e medallas francesas, que logo do seu falecemento foi vendida mediante poxa en París, en tres sesións entre 1926 e 1929.

Baul Bordeaux finou repentinamente en París o 14 de febreiro de 1925.

## Escolma de publicacións 
* (1893). “Les monnaies de Trêves pendant la période carolingienne”. En *Revue belge de numismatique*. Vol. XLIX. Páxinas 279-343, 431-458.
* (1894). “Les monnaies de Trêves pendant la période carolingienne (suite et fin)”. En *Revue belge de numismatique*. Vol. L. Páxinas 5-26.
* (1898). “La numismatique du siège de Maestricht en 1794”. En *Revue belge de numismatique*. Vol. LIV. Páxinas 285-419.
* (1905). ''*. Rollin et Feuardent, París.

*(1907). *Une montre solaire en ivoire de 1563*. París
*(1908). “Essai d’interprétation du mot FLAVIA figurant sur les triens des Rois Lombards, Astaulf, Didier et Charlemagne”. En *Rivista Italiana di Numismatica*. Vol. XXI. Páxinas 97-112.
*(1919). “Médailles franco-belges de l’ère républicaine et du début du XIXe siècle”. *Revue belge de numismatique et de sigillographie*. Vol. LXXI. Páxinas 75-109.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Dieudonné, A. (1925). "Nécrologie: Paul Bordeaux". En *Revue numismatique*. Tomo 28. Páxinas 247-248.
* Demole, E. (1925). "Paul Bordeaux". En *Schweizerische numismatische Rundschau''. Nº 24. Schweizerische Numismatische Gesellschaft. Páxina 3.
Rede ciclista

Unha **rede ciclista** é o conxunto de vías ciclistas interconectadas dun territorio. Está composta por todas aquelas vías adaptadas á circulación de ciclistas, así como por todos aqueles equipamentos accesorios que permiten que o uso da bicicleta sexa funcional, como aparcadoiros, postos de reparación ou sistemas de bicicletas compartidas.

Entre os obxectivos das redes ciclistas está permitir os desprazamentos cotiáns, fomentar o cicloturismo, promover a saúde pública, aumentar a seguridade viaria, reducir a contaminación e o ruído ou mellorar a fluidez do tráfico.

A planificación dunha rede ciclista debe basearse en criterios de seguridade, conectividade e linealidade. Isto implica que as distintas vías deben ofrecer a máxima seguridade aos ciclistas de calquera idade, xénero ou nivel de experiencia, idealmente a través de vías ciclistas segregadas.

Estas vías ciclistas deben estar interconectadas entre si e deben permitir chegar a puntos clave como centros educativos, zonas comerciais, estacións de transporte público ou áreas residenciais, cubrindo o máximo territorio posible.

Por último, as bicicletas están impulsadas polo propio exercicio físico, polo que os desprazamentos deben ser o máis directos posibles e evitando grandes pendentes.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Ciclabilidade
Celso Rivas Pérez

**Celso Rivas Pérez**, nado en Vigo a mediados do século XX, é un enfermeiro e dirixente veciñal galego. Foi un dos reponsábeis do desenvolvemento da parroquia de Beade, onde desempeñou a meirande parte da súa actividade veciñal, e un dos impulsores da Asociación de Produtores de Cereixa de Galicia (APROCEGA) e da festa da Cereixa de Beade.

## Traxectoria
[miniatura|O [Parque forestal de Beade|Parque Forestal de Beade foi unha das actuacións de desenvolvemento na parroquia viguesa baixo o mando do político asociacionista Celso Rivas.]]
Decoñécese a súa data de nacemento, aínda que probablemente nacese a mediados do século XX en Vigo, entre Castreliños e As Travesas. En 1981 estableceuse en Beade, onde comezou a desenvolver a súa actividade veciñal. En 1982 pasou a presidir a asociación de veciños e o Centro Social, Cultural e Recreativo, cuxo mandato se estendeu até 1990. Rivas foi un dos impulsores do desenvolvemento de finais de século da parroquia. Durante o seu mandato, a parroquia foi dotada dun instituto de educación secundaria, un centro de saúde ou o parque forestal de Beade.

Rivas foi tamén un dos impulsores da industria frutícula viguesa. Foi quen de recuperar a produción de cereixa que tradicionalmente se desenvolvera na parroquia viguesa. Puso en marcha a festa da Cereixa, e en 1991 participou na andaina da Asociación de Produtores de Cereixa de Galicia (APROCEGA).
## Vida persoal
Celso Rivas foi o pai do ex concelleiro de Urbanismo do Concello de Vigo, Xabier Rivas Barros.

## Distincións
En 1994 foi nomeado Vigués distinguido..

En 2011, a proposta do Bloque Nacionalista Galego, adicóuselle unha rúa de Vigo próxima aos estaleiros de Barreras, lugar onde traballou como sanitario durante varios anos. Trátase dunha pequena rúa sen saída, perpendicular á rúa de Tomás Alonso duns 70 metros de lonxitude. A rúa comezou a edificarse en 1940 e foi rematada en 1966.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos
* Javier Rivas Barros
* Vigués distinguido
* Hijos de J. Barreras
* Parque forestal de Beade
Igrexa vella de Santa Mariña de Chantada

A **igrexa vella de Santa Mariña** é un templo católico do século XIX dedicado a Mariña de Augas Santas na vila de Chantada. Sitúase no centro da vila, e a carón dela discorre o Camiño de Inverno. En 1963 construíuse pretiño dela a igrexa nova de Santa Mariña de Chantada.

## Historia 
No predio no que se localiza esta igrexa houbo un templo anterior. En 1793 comezou unha importante reforma para ampliar a igrexa, que rematou en 1818. Empregáronse elementos da capela de Santa Ana, derruída para tal fin en 1801 a instancias do bispo Felipe Peláez Caunedo, quen deu a orde de demolela o 13 de xullo dese ano malia que o seu predecesor, Francesc Armanyà, solicitara a reforma do templo nas visitas pastorais de 1769, 1777 e 1779 co fin de solucionar os problemas de espazo.

## Descrición 
### Exterior 
A fachada principal, en cachotaría de granito e de estilo neoclásico, estrutúrase en catro pilastras con entaboamento coroadas por un frontón partido clásico rodeado por pináculos do que parte o campanario, de dous corpos e base cadrada cun van en cada cara, todo rematado por unha pequena cúpula de planta octogonal. Cuberta a dúas e catro augas, cos muros laterais de traza regular, con perpiaños diferentes na sancristía debido a que formaran parte da capela de Santa Ana. Sobre a porta de entrada, baixo un óculo, destaca un frontis coa seguinte inscrición:

### Interior 
miniatura|dereita|Retablo maior.
A igrexa ten planta rectangular e unha única nave. A capela maior, situada tras un arco de medio punto, acolle un retablo neogótico dun corpo con cinco rúas, banco e ático, composto no seu conxunto por arcos apuntados polilobulados, estando a rúa central coroada por un gablete e as laterais por sinxelos doseletes. As rúas laterais teñen peanas sostidas cada unha por seis arcos trilobulados, e o ático está cercado por aletóns rematados nos extremos por notables chapiteis. Entre o ático e o corpo do retablo hai un entaboamento con motivos circulares cuadrilobulados calados e un pronunciado gablete coroando o conxunto. Respecto á imaxinaría, a rúa central, a única que acolle un nicho ademais do ático, contén unha imaxe do Sagrado Corazón de Xesús, con imaxes de Quiteria e Mariña de Augas Santas á esquerda e da Virxe do Carme e Tareixa de Lisieux á dereita, cunha imaxe de Roque de Montpellier no ático.
A sancristía, na ábsida e de planta semicircular, se sitúase tras da capela maior e a ela accédese a través de dous arcos conopiais de madeira situados a ambos os lados do retablo maior e coroados por un retablo dun único corpo e rúa rematado nun gablete ornamentado con chapiteis, destacando no da zona da epístola unha talla de Antonio de Padua (todos os retablos orixinais resultaron destruídos nun incendio). e unha escultura de Francisco de Asís abrazando a Cristo na cruz, imaxe galardoada nunha exposición celebrada en Barcelona en 1912. Tamén hai unha custodia doada en 1779 polo marqués de Astorga, ornamentada con 330 piedras preciosas. Na base figura a seguinte inscrición:

## Notas
Edgar Pujol

**Edgar Climent Pujol Portorreal**, nado en Sabadell o 7 de agosto de 2004, é un futbolista que xoga na posición de defensa. O seu equipo actual é o Racing de Ferrol da Primeira Federación. Nado en Cataluña, é internacional coa selección de fútbol da República Dominicana.

## Traxectoria en clubs
### Primeiros anos
Pujol comezou a súa formación nas categorías inferiores de diferentes clubs cataláns, incluído o CE Sabadell FC e o RCD Espanyol.

### Real Madrid
No ano 2019 ingresou na estrutura de base do Real Madrid. O debut sénior de Pujol no Real Madrid Castilla tivo lugar o 18 de decembro de 2021, cando participou nun partido da Primeira Federación contra o Betis Deportivo Balompié. Na tempada 2022/23 foi promovido definitivamente ao primeiro filial polo adestrador Raúl González. O 25 de xaneiro de 2023 renovou contrato co Real Madrid até 2027.

### Racing de Ferrol
En xullo de 2025 pasou a formar parte do Racing de Ferrol da Primeira Federación.

## Traxectoria internacional
Nado en Sabadell con ascendencia dominicana, Pujol comezou a súa traxectoria internacional nas categorías inferiores da selección española. En marzo de 2024 Pujol foi convocado polo adestrador Ibai Gómez para xogar na selección de fútbol sub-23 de República Dominicana e participar nos Xogos Olímpicos de 2024. Pujol debutou coa selección absoluta o 6 de xuño de 2025, cando xogou nun partido da República Dominicana contra Guatemala como parte das fases de clasificación para o Mundial de Fútbol de 2026.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Edgar Pujol Perfil en LaPreferente.com
* Edgar Pujol Perfil no Comité Olímpico Internacional
José Álvarez Vijande

**José Álvarez Vijande** foi un mestre e político galego.

## Traxectoria
Era un militante de Izquierda Republicana. Tras estar destinado como mestre en Suevos (Arteixo) e Meder (Salvaterra de Miño), en 1933 destinárono a Ponte Sampaio (Pontevedra). Nese mesmo ano foi proposto como candidato para as eleccións xerais de España de 1933. A finais dese mesmo ano formou parte da comisión para a creación dunha Casa do Mestre en Pontevedra. En 1935 foi admitido como mestre na Escola Normal de Ourense. 

### Postguerra 
En 1936, foi depurado até 1942, e, posteriormente, en 1943, indultado. Estaba no cargo cando desapareceu o municipio ao absorbelo o Concello de Pontevedra en 1960.

Recibiu unha homenaxe pola súa traxectoria en 1974.

## Vida persoal
Casou coa tamén mestra Alicia Álvarez Novás, e en 1934 tiveron unha filla.

## Recoñecementos
Cruz de Cabaleiro (1954).

## Notas
Eclipse solar do 17 de febreiro de 2026

dereita|miniatura|Animación que mostra a traxectoria seguida pola eclipse.
A **eclipse solar do 17 de febreiro de 2026** foi a primeira eclipse de 2026. Foi unha eclipse anular visíbel principalmente na Antártida. Foi o número 61 na serie de eclipses solares Saros 121, que consta de 71 eclipses en total. As eclipses solares do Saros 121 danse todas no nodo ascendente da Lúa, desprazándose esta cara ao sur con cada eclipse. Durante esta eclipse o Sol atópase na constelación de Acuario. Tivo unha magnitude de eclipse de 0,963.

Unha eclipse solar é un fenómeno que se produce cando a Lúa se interpón entre a Terra e o Sol, proxectando así a súa sombra sobre a superficie terrestre. Debido a que a órbita da Lúa é unha órbita elíptica na que a Terra non está no centro, a distancia entre a Terra e a Lúa varía entre 363,300 km (perixeo) e 405,500 km (apoxeo). Cando unha eclipse solar ocorre próxima ao apoxeo da Lúa, o diámetro aparente do Sol é maior que o da Lúa, polo que esta última non chega a ocultar por completo a estrela. O resultado é unha eclipse solar anular.

## Visibilidade 
[miniatura|Imaxes satelitais GeoColor da eclipse próxima ao [ciclón Gezani ás 13:10 UTC.]]
Esta eclipse anular só foi visible no continente antártico, aínda que se puido observar unha leve eclipse parcial na alba no extremo sur de Suramérica e pola tarde en Botswana, Lesotho, Madagascar, Mozambique, Tanzania e Zimbabwe. 
dereita|miniatura|Mapa que mostra a traxectoria da eclipse con horarios en tempo Universal #Coordinado.

## Eclipses relacionadas 
### Eclipses en 2026 
*
* Eclipse lunar total do 3 de marzo.
* Eclipse solar total do 12 de agosto.
* Eclipse lunar parcial do 28 de agosto.

## Notas
Louis Sudre

**Louis Sudre**, nado en París o 29 de xullo de 1831 e finado na mesma cidade o 15 de xuño de 1915, foi un numismático francés.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Pierre Louis Sudre naceu no barrio parisiense de Montmartre, o 29 de xullo de 1831, fillo de Jean-Pierre Sudre, litógrafo, discípulo de Dominique Ingres. 

Estudou no Collège de Bourbon, onde acadou varios galardóns, como o terceiro premio na competición xeral en 1846 e o segundo premio na de Historia en 1847. 

### Carreira profesional 
Logo de rematar alí os seus estudos clásicos, simultaneou algúns traballos coa preparación para a facultade de Dereito, mais de camiño, en 1852, se incorporou á Administración das Moedas, por recomendación de amigos da súa familia vinculados a esta institución. Despois foi destinado á Casa da Moeda de Bordeos en condición de auditor de intercambio, e alí ficou entre 1854 e 1857.

### Erudito numismático 
O seu contacto profesional co mundo da moeda espertou nel a afección pola numismática. Confeccionou unha notable colección de moedas, cunha boa presenza de series de cuñaxes en proba ás que tiña acceso pola vinculación coa Casa da Moeda de París.

En 1870 ingresou na Sociedade Francesa de Numismática, unha entidade na que exerceu como secretario e tesoureiro, e finalmente como presidente entre 1909 e 1911. Na publicación periódica desta sociedade publicou diversos artigos sobre a historia numismática de Francia.

En 1898, Sudre ingresou tamén como socio da Sociedade Histórica do VI distrito de París, de cuxo consello de administración formou parte o ano seguinte. 

Era cabaleiro da Lexión de Honra desde 1893.

## Vida persoal 
Sudre casou cunha sobriña do que daquela era axudante do gravador xefe da Casa da Moeda, Anatole Hulot.

Louis Sudre finou en París o 15 de xuño de 1915, vítima dunha doenza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Saunier, C. (1914). "M. Louis Sudre". En *Bulletin de la Société historique du VIe arrondissement de Paris*. *Années 1914-1915*. Páxinas 24-27.
Capela da Madalena de Ourense

A **capela da Madalena** foi un templo católico do século XIII baixo a advocación de María Madalena situado na zona vella da cidade de Ourense, derruído en 1847.

## Historia
Aparece xa documentado no século XIII, nun escrito conservado no Arquivo da catedral de San Martiño de Ourense do 5 de novembro de 1276, no que figura o «arrendamento dunha casa a Elvira Fernández sobre a igrexa de Santa María Magdalena», e noutro documento do 13 de xaneiro de 1295 se recolle un foro ao comerciante Pedro Pérez e a súa muller Dominga Estévez dunhas casas « [...]»:

miniatura|Praza da Madalena.
Xa no século XIV a praza a carón da capela se coñecía como praza da Madalena, nome que aínda se conserva.

A capela, fundada por Rodrigo Pérez Fungoso, estivo baixo padroado do cabido até 1626, cando lle foi cedida a Juan Gaioso Noguerol Prado Gato, alférez maior e rexedor, casado con Catalina de Neira Mendoza Bermúdez de Castro. Manuel Sánchez Arteaga (1916) sinala que Gayoso herdou a capela da súa antepasada Damiana de Salcedo Mingolla, quen lla mercaría ao cabido no século XV como sepultura para ela mesma e os seus, mandando á súa vez fundar dúas capelanías e outras cargas e mais un interpresente na catedral. O templo foille entregado a Gaioso para si mesmo e os seus descendentes baixo unha serie de condicións:

dereita|miniatura|Sepulcros de Gaioso e Mendoza.
Gaioso reparou a capela, xa que tanto os muros coma a cuberta estaban en pésimas condicións, e instalou unha porta que daba á praza. Fíxolle entrega das chaves ao cabido, deixando constancia de que pese a ser Gaioso o dono, non lle impediría ao cabido atravesar a capela cando se dirixise á catedral. Gaioso dáballe á fábrica da sé cinco moios (1290 litros) de viño branco de renda, procedentes dun viñedo da súa propiedade en Reza. Tras o derribo da catedral en 1847, os sepulcros de Gaioso e a súa muller, coroados con senllos escudos, leváronse á capela de San Xoán da catedral.

Un retablo barroco da capela pasou en 1853 á igrexa de San Xoán de Sobreira (Vilamarín), por disposición do conde de Ribadavia, quen ostentaba o padroado da igrexa.
No Museo Catedralicio de Ourense consérvanse dúas costelas reliquias da santa e unha insignia de peregrinación cunha imaxe da santa. Hai ademais na cidade catro imaxes da santa: un relicario no mesmo museo, a Santa María Madalena; un relevo pertencente ao coro catedralicio; e dúas imaxes de vulto redondo, unha na capela de San Xoán e outra na capela do Santo Cristo, ambas reproducións a escala da escultura de Pedro de Mena.

## Descrición 
dereita|miniatura|Escudo de Gaioso na fachada da sede da Confederación Empresarial de Ourense.
Non se conservan imaxes da capela nin descricións da súa arquitectura. Sábese que se situaba nas escaleiras da Fonte Nova, na praza do Trigo, no predio ocupado por un bloque de vivendas, onde antes houbo un edificio derrubado en 1974 que tiña unha vistosa balconada de madeira e un arco cego, posible vestixio da capela, no que estaba instalada a confraría dos carniceiros.
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
*
*
Xan Solo

**Xan Martínez**, coñecido tamén polo seu nome artístico, **Xan Solo**, nado no concello da Baña, é un cantautor, actor, poeta dramaturgo e docente de teatro e técnicas dramatúrxicas galego.

## Traxectoria 
Formouse na escola de teatro Espazoaberto de Santiago de Compostela. Foi fundador da escola de teatro Sen Cancelas Teatro. Tamén da clases de interpretación e consciencia corporal para a formación de actores e actrices. en 2016.

## Obra 
Algúns dos seus proxectos son os seguintes:

### Proxectos 
* *Cancións informais*.

### Teatro 
* *A caverna de silicio*.
* *Mi madre*.
* *2010* coa compañía Sen Cancelas Teatro.
* *Un tranvía chamado desexo*.
* *Bufóns e pallasos* con Paula Carballeira.

### Discografía 
* *Cancións informais - EP*
* *Estoy cansado*
* *Un lánguido poema arde* (2009).
* *Un home, un escenario* (2010).
* *Con carácter local* (2013).
* *Electrolírica* con Cristina Morquillas.

### Poemarios 
* *O tempo nun instante* (2018).
* *As verbas do luns* (2024).

## Notas
As liñas descontinuas

***As liñas descontinuas*** é un filme galego de 2025 dirixido por Anxos Fazáns e coescrito por Fazáns e Ian de la Rosa. É unha produción de Sétima e Sideral coa participación da Televisión de Galicia. Está protagonizado por Mara Sánchez, Adam Prieto e Ana Fornéas. Estreouse internacionalmente o 14 de novembro de 2025 no Festival de Cinema Noites Negras de Talín, en Estonia, e nos cinemas galegos o 20 de febreiro de 2026.

## Sinopse 
Bea é unha muller de 50 anos que se separa do seu marido. O día que ten que deixar a casa na que viviu durante os últimos vinte anos, chega a casa e atopa todo patas arriba e a un dos ladróns durmido na súa cama. Denís é un rapaz trans de 28 anos que, malia estudar unha carreira, loita contra a precariedade laboral e a falta de oportunidades. Despois de pasar tres días xuntos, cada un debe seguir o seu camiño.

## Personaxes 
* Mara Sánchez como Bea
* Adam Prieto como Denís
* Machi Salgado como Poli
* Alberto Rolán

## Galardóns 
No Festival Internacional de Cinema de Xixón de 2025 gañou os premios RAMBAL da Asociación XEGA e o Premio DAMA ao mellor guión de filme español.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de filmes en galego con maior recadación
Eclipse solar do 19 de agosto de 1887

miniatura|Mapa
A **eclipse solar do 19 de agosto de 1887** foi visible en Europa, Asia e Xapón.

Unha eclipse solar ocorre cando a Lúa pasa entre a Terra e o Sol, ocultando total ou parcialmente a imaxe do Sol para un espectador da Terra. Unha eclipse solar total ocorre cando o diámetro aparente da Lúa é maior que o do Sol, e tapa toda luz directa do Sol e converte o día en escuridade. A totalidade ocorre nun camiño estreito a través da superficie da Terra, mais prodúcese unha eclipse solar parcial visible nunha rexión circundante de miles de quilómetros de ancho. 

## Observacións 
O químico ruso Dmitri Mendeléiev subiuse nun globo preto de Moscova para observar esta eclipse.

Esta eclipse é mencionada por Anton Chekhov no seu conto "Memorias dun home colérico". A data mencionada no conto é o 7 de agosto de 1887, pois nese país aínda tiña vixencia o calendario xuliano, que difire en varios días respecto do calendario gregoriano.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Gráfico da NASA
* Mapa de Google
* Elementos Besselianos da NASA
* Expedición estadounidense da eclipse a Xapón: a eclipse solar total de 1887 "Informe preliminar do Prof. David P. Todd, astrónomo a cargo da expedición ". Publicado polo Observatorio Amherst, Mass., 1888
*
Thomas Schütte

**Thomas Schütte**, nado en Oldenburg (Baixa Saxonia) o 16 de novembro de 1954, é un escultor e debuxante alemán. Schütte vive e traballa en Düsseldorf.

## Traxectoria
Schütte estudou na Academia de Arte de Düsseldorf entre 1973 e 1981, con Fritz Schwegler e Gerhard Richter. O seu traballo destaca pola súa gran versatilidade; tanto nas técnicas como nas formas que emprega, as súas obras desafían facilmente a categorización. Schütte realizou maquetas arquitectónicas, como as *Casas de vacacións para terroristas*, así como gravados e esculturas de gran tamaño.

A súa participación na Bienal de Venecia de 2005 representou un fito na súa carreira, ao recibir o premio ao mellor artista da exposición. A finais de 2007, a obra *Maqueta para un hotel 2007*, feita con placas de vidro de cores, foi seleccionada para ser exhibida no cuarto piar de Trafalgar Square.

A súa práctica artística abrangue o traballo manual, o debuxo, a acuarela, o modelado, o traballo con barro e pasta, e a construción con madeira e outros materiais.

Está representado nalgúns dos principais museos de arte do mundo. A súa escultura *Pai Estado*, en dúas versións, forma parte da colección do Art Institute of Chicago e da Galería Nacional de Berlín. A escultura en bronce *Inimigos unidos* foi exhibida no Central Park de Nova York entre o 5 de marzo e o 25 de agosto de 2013. Outra escultura en bronce, *Grande espírito*, atópase na escaleira do Novo Museo de Weimar desde 1998.

Schütte construíu o seu propio salón de esculturas, o Skulpturenhalle Neuss, xunto á antiga base de mísiles de Hombroich, preto de Neuss e nas proximidades da Fundación Langen, inaugurado en abril de 2016. O salón serve para expor as súas propias obras e as doutros artistas, así como para almacenar as súas esculturas. En 2019 Schütte deseñou un pavillón de 15 metros de diámetro para Krefeld, conmemorativo do centenario da Bauhaus.

## Notas
Renée Checa

**Renée Balansá de Checa**, nada en Villarrica (Paraguai) en 1896 e finada en Menton (Francia) en 1963, foi unha poetisa franco-paraguaia, pouco coñecida no seu país natal, debido a que escribiu unicamente en francés.

## Traxectoria 
Renée Balansá foi filla dun matrimonio francés establecido na cidade paraguaia de Villarrica a fins do século XIX, Ernest Balansá e Jeanne Boissière. O seu avó por vía paterna foi o botánico francés Benedict Balansa.

Sendo aínda nena emigrou a Europa cos seus pais. Tras dúas décadas regresou a Paraguai, onde permaneceu algún tempo, adentrándose na vida do campo paraguaio para mudarse posteriormente a España, onde frecuentou o ambiente intelectual de Madrid e fixo amizade con poetas e escritores españois como Antonio Machado e Eugeni d'Ors. Casou cun cidadán francés de quen tomou o apelido. Posteriormente volveu a Francia, onde residiu ata a súa morte, ocorrida na localidade de Menton, nos Alpes Marítimos franceses.

En 1933, publicou o seu primeiro poemario, *Sillages*, que recibiu boa acollida pola crítica francesa, e dado a coñecer en Paraguai moitos anos despois, na década de 1950.

## Obra 
Renée público o seu primeiro poemario, *Sillages*, en 1933, en Francia. En 1954, Natalicio González descubriu a súa obra e deu a coñecer o seu nome no Paraguai. Posteriormente, en 1985, Alcándara Editora publicou unha edición bilingüe (francés-castelán) dos seus poemas baixo o título de *Sillages/Estelas*, cun estudo preliminar, a selección e a tradución ao castelán a cargo de poetisa Josefina Plá.

Os seus poemas máis antigos remóntanse a 1922. En palabras de Josefina Plá, Renée era posuidora dun fino oído rítmico e un vocabulario manexado con sobria destreza. Destaca sobre todo os seus poemas *Nocturne Paraguayen*, escrito no Paraguai; *Îles*, escrito en Río de Xaneiro; e *Ma terre Guarani*. Os poemas de *Sillages* cobren un lapso de once anos de produción poética.

## Notas
Eclipse solar do 11 de agosto de 1999

miniatura|270x270px|Percorrido da eclipse.
miniatura|Fase da eclipse total.
A **eclipse solar do 11 de agosto de 1999** foi a última do século  e do milenio, xa que no ano 2000 só houbo eclipses solares parciais.

A zona de penumbra foi desde o leste norteamericano até Asia central, a banda ou franxa de sombra total, viuse sobre as 11 h UTC en Terra Nova, Cornualles, o Condado de Devon, o norte de Francia, o sur de Bélxica, Luxemburgo, o sur de Alemaña, Austria, Hungría, o norte de Iugoslavia, Bulgaria, o Mar Negro, Romania,Turquía, Irán, o sur de Paquistán, India até o Golfo de Bengala.

centro|miniatura|478x478px|Fases da eclipse do 11/08/1999. Ph. Luc Viatour.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* (en inglés) William C. Livingston et Atila Özgüç, *The last total solar eclipse of the millennium in Turkey* *: proceedings of a symposium held in Istambul, Turkey 13-15 August 1999*, Astronomical Society of the Pacific, San Francisco, 2000, 218 p.
* (en francés) Yves Delaye, ''L'éclipse* *: 11 août 1999'', Sciences & Vie, Tana éd., 1999, 20 pl. + livret d'accompagnement
* (en francés) Yves et Geneviève Delaye, ''L'éclipse du 11 août 1999 en France et dans 73 pays* *!'', La Maison de l'astronomie, Paris, 1999, 47 p.
* (en francés) Institut de mécanique céleste et de calcul deas éphémérides (Paris), *Les éclipses de soleil* '': l'éclipse totale du 11 août 1999*, EDP sciences, Les Ulis, 1999, 146 p.

### Filmografía 
* (en francés) *Vol d'éclipse* *: éclipse totale de soleil, 11 août 1999'', Christophe Gombert, CNRS, Meudon, 1999, 9' (VHS)

### Ligazóns externas 
* Vídeo
* (en francés) Eclipse Totale 1999 de Nogent sur Oise
Marco Camus

**Marco Quiterio Camus Muñoz**, nado en Santander o 16 de novembro de 2001, é un futbolista cántabro que xoga na posición de extremo esquerdo. O seu equipo actual é o Krasava Ypsonas da Primeira División de Chipre.

## Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Racing de Santander, club co que asinou o seu primeiro contrato profesional en xullo de 2019. O seu debut sénior co Rayo Cantabria tivo lugar o 26 de xaneiro de 2020, cando participou nun partido da Terceira División contra o SD Solares-Medio Cudeyo. O 1 de marzo de 2020 anotou o seu primeiro gol sénior para unha vitoria por 2-0 perante o CF Vimenor.

Camus alcanzou o seu debut profesional na Segunda División o 1 de xullo de 2020, cando foi substituto de Borja Galán nun partido do Racing contra o Extremadura Unión Deportiva. O 21 de setembro, co equipo xa descendido á Segunda División B, Camus foi promovido definitivamente ao cadro principal. O 30 de xaneiro de 2023 foi cedido ao Córdoba Club de Fútbol para xogar o resto da tempada 2022/23.

O 23 de agosto de 2023 foi fichado polo Valencia Club de Fútbol e foi asignado ao Valencia CF Mestalla da Segunda Federación. En xullo de 2025 anunciouse a chegada de Camus ao Ourense Club de Fútbol da Primeira Federación. No mercado de inverno da tempada 2025/26 pasou a formar parte do Krasava Ypsonas da Primeira División de Chipre baixo a dirección do adestrador Javi Rozada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Marco Camus en LaPreferente.com
Xinyi Ye

**Xinyi Ye**, nada en Madrid en 2001, é unha actriz española de ascendencia chinesa, coñecida polo seu papel como Claudia en *Chinas*, filme de Arantxa Echevarría.

## Traxectoria 
Xinyi Ye naceu e medrou en Madrid, filla de pais chineses donos dun bazar. Durante a súa infancia e adolescencia, sufriu diversos conflitos sociais e culturais, debido á súa condición como filla de migrantes chineses. Á idade de 18 anos, independizouse e abandonou a casa dos seus pais.

Xinyi Ye interpretou o seu primeiro papel en *Chinas*, filme español de 2023 dirixido por Arantxa Echevarría. Foi elixida a través dun proceso de casting aberto. No fimle interpreta a Claudia, unha moza filla de inmigrantes chineses que se ve obrigada a coidar da súa irmá e colaborar no bazar dos seus pais mentres intenta encaixar na vida dos seus compañeiros de clase españois.

Trala súa primeira experiencia como actriz comezou a estudar interpretación, mais viuse obrigada a deixar de lado os seus estudos para poder seguir traballando.

En 2024 foi nomeada ao premio á mellor actriz revelaciónna XXXVIII edición dos Premios Goya. A súa compañeira de elenco, Yeju Ji, que interpreta á súa nai no filme, tamén foi nomeada na mesma categoría.

## Filmografía 
* *Chinas* (2023)
* *Cicatriz* (2024)

## Premios e nomeamentos 
* Medalla CEC á mellor actriz revelación: Gañadora (2023)
* Premio da Unión de Actores e Actrices á mellor actriz revelación: Gañadora (2023)
* Premio Goya á mellor actriz revelación: Nomeada (2023)

## Notas
Chinas

***Chinas*** é un filme dramático español de 2023 escrito, producido e dirixido por Arantxa Echevarría. Está protagonizado por Daniela Shiman Yang, Ella Qiu, Xinyi Ye e Yeju Ji. Estreouse nos cinemas españois o 6 de outubro de 2023.

A longametraxe aborda diferentes perspectivas xeneracionais, a dureza da migración chinesa en España e os conflitos aos que se enfrontan as protagonistas.

## Sinopse 
Nun colexio coinciden ao comezo de curso dúas nenas chinesas de 9 anos. Todo o mundo dá por feito que se farán amigas, pero nada as une. Lucía é filla de inmigrantes, séntese española e só pensa en integrarse co resto das súas amigas do colexio. Desexaría ter uns pais “normais” como o resto das súas amigas, pero os seus avergóñana porque non falan castelán, traballan máis de 14 horas no bazar e nin sequera lle permiten celebrar os seus aniversarios no Burger King. A outra nena é Xiang. É adoptada e co seu rostro delata alá onde vai que non é filla biolóxica dos seus pais. Xiang nin se sente chinesa nin aceptada ante os demais nenos no colexio. As dúas nenas acabarán sendo vitais a unha para a outra na procura da súa identidade.

## Personaxes 
* Daniela Shiman Yang (acredita como Shiman Yang) como Lucía
* Ella Qiu como Xiang, compañeira de clase de Lucía
* Xinyi Ye como Claudia, irmá máis vella de Lucía
* Yeju Ji como Shul, nai de Lucía
* Valeria Fernández como Susana, mellor amiga de Lucía
* Julio Hu Chen como Wang, amigo e pretendente  de Claudia
* Qingfei Zhu como Feng, pai de Lucía
* Leonor Watling como Sol, nai adoptiva de Xiang
* Carolina Yuste como Amaya, amiga e clienta habitual do bazar
* Pablo Molinero como Julián, pai adoptivo de Xiang

## Estrea 
*Chinas* proxectouse por vez primeira fóra de competición no Festival Internacional de Cinema de Donostia de 2023. Máis tarde fixo o seu debut nos cinemas o 6 de outubro de 2023.

## Notas
Pedra das Rodiñas

A **pedra das Rodiñas** é unha estación rupestre de tipo petróglifo correspondente á idade de Bronce, situada no lugar da Nogueira (O Viso, Redondela).

## Descrición
Trátase dunha pena ou laxe que sobresae lixeiramente sobre o terreo, e sobre a que están talladas combinacións de espirais, círculos concéntricos e liñas radiais, situadas nun dos lados de maior pendente.

A súa morfoloxía, que lembra a unhas rodas pequenas, levou á denominación formal do petróglifo.

## Controversia 
Cara a 2008 foi planificado, no terreo onde se atopa a estación, a construción dun inmoble co uso ulterior de casa da cultura. O propio movemento do terreo das obras levou ao soterramento parcial accidental do petróglifo, catalogado pola Xunta de Galicia como Ben de Interese Cultural. A Dirección Xeral de Patrimonio paralizou as obras, mais unha parte do monumento quedou deteriorado e cuberto por terra e silveiras, nunha clara agresión ao patrimonio cultural.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Historia de Redondela
* Mámoa do Rei
### Ligazóns externas
* Petróglifos da Nogueira. Anecdotario redondelán.
Emilio Eyré Lamas

**Emilio Eyré Lamas**, nado en Abral (O Mato, Chantada) o 27 de xuño de 1905 e finado no mesmo lugar o 5 de xullo de 2002, foi un relixioso galego.

## Traxectoria
Rematou os estudos eclesiásticos logo dunha prórroga e oficiou a súa primeira misa en 1929. O 14 de febreiro de 1937 participou nunha homenaxe no santuario da Virxe da Barca. Nese mesmo ano marchou á Arxentina e formou parte da comisión organizadora do periódico *Fe Galega*.
En xuño de 1938 regresou a Vigo no marco do *Cruceiro Azul* ou peregrinación de Buenos Aires, nunha xeira por Santiago de Compostela, A Coruña, e outras cidades de España, que rematou na capela do Santo Cristo de Ourense o 27 de maio de 1939. 

En 1944 promoveu a construción do santuario da Nosa Señora de Fátima de Chantada, no castro de Centulle (San Xurxo de Asma). 
## Recoñecementos
*Orde de Isabel a Católica (1940)

## Notas
Subministración

Na industria electrónica, **subministración** (en inglés: *second source* ou «segunda fonte») significa outorgar licenza a unha empresa para fabricar ou vender compoñentes deseñados orixinalmente por outra empresa (a «primeira fonte»).

É común que os enxeñeiros e os compradores busquen compoñentes que estean dispoñibles en varias fontes, para evitar o risco de que un problema cun provedor impida a fabricación dun produto. Para compoñentes simples como resistencias e transistores, isto non adoita ser un problema, pero para circuítos integrados complexos, os provedores adoitan reaccionar concedendo licenzas a unha ou máis empresas para fabricar e vender as mesmas pezas como segundas fontes. Aínda que os detalles destas licenzas adoitan ser confidenciais, a miúdo implican a concesión de licenzas cruzadas, de xeito que cada empresa tamén obtén o dereito de fabricar e vender pezas deseñadas pola outra.

No período inicial dos dispositivos TTL, as obleas de silicio eran máis pequenas, polo que a produción era limitada. Unha maior produción levou a prezos máis baixos e xurdiron rapidamente novos deseños.

## Exemplos 
[miniatura|Unha [CPU AMD 80286-16MHz]]
MOS Technology licenciou a Rockwell e Synertek para subministrar o microprocesador 6502 e os seus compoñentes de soporte.

Intel licenciou AMD a microprocesadores Intel de segunda fonte, como o 8086 e os seus compoñentes de soporte relacionados. Este acordo de segunda fonte é particularmente famoso por dar lugar a moitos litixios entre as dúas partes. O acordo outorgoulle a AMD os dereitos para obter pezas de Intel posteriores de segunda orixe, pero Intel negouse a proporcionar as máscaras para o 386 a AMD. AMD realizou enxeñaría inversa do 386 e Intel alegou entón que a licenza de AMD para o microcódigo do 386 só lle permitía «usar» o microcódigo pero non vender produtos que o incorporaban. Os tribunais finalmente decidiron a favor de AMD.

Cando Digital Equipment Corporation lanzou DEC Alpha en 1992, un analista da industria dixo que unha segunda fonte para a CPU era necesaria para a credibilidade como sistema aberto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Lolita Aguín

**María Dolores Aguín García**, máis coñecida como **Lolita Aguín**, nada no Grove o 15 de marzo de 1934 e finada no mesmo lugar o 9 de decembro de 2023, foi unha costureira e deseñadora de moda galega.

## Traxectoria 
Comezou a estudar corte e confección por correspondencia con 15 anos, empezando a confeccionar os seus propios deseños. En 1969 abriu no Grove xunto con dúas amigas o taller de confección Pamaló A empresa pechou entre finais da década de 1990 e comezos da década de 2000 debido a impagamentos. sendo destituído en 1975; rexentou ademais os cines El Marino do Grove.
*
*
*
*
*
*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Vídeos 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*13x13px
Eclipse solar do 29 de marzo de 2006

miniatura|270x270px|Zona de totalidade e parcialidade.
O **29 de marzo de 2006** produciuse unha **eclipse solar** **total**. A banda de totalidade empeza no nordeste do Brasil, atravesando despois o océano Atlántico para cruzar África sobre Ghana, Togo, Benín, Nixeria, Níxer, Chad, Libia e Exipto.

Despois pasa polo mar Mediterráneo, e cruza Grecia (pola illa Kastelórizo), Turquía, Xeorxia e o suroeste de Rusia.

Pasa logo polo norte do mar Caspio, Kazakhstán, e remata na fronteira nordeste de Mongolia. 

## A eclipse en España 
[esquerda|miniatura|200x200px|Foto tomada en [Valencia ás 12h 16m 5s hora oficial (10h 16m 5s T.U.) cando se dá nesta cidade a fase máxima, que foi de 0,42.]]
Desde a península ibérica observouse como parcial. Na maioría da Península a eclipse tivo unha magnitude de entre 0,3 e 0,4 acadándose unha magnitude maior a 0,4 en toda a costa mediterránea e as illas Baleares, onde case estivo medio disco solar ocultado.

A menor visibilidade foi en Galicia e a costa oeste cantábrica, onde non chegou á magnitude 0,3, aínda que en toda España a magnitude foi maior de 0,2. As liñas de igual magnitude cruzan a península de SO a NL.

Pódese usar o applet de Java https://archive.today/20130106192452/personal.telefonica.terra.es/web/xgarciaf/any/cirloc.htm para saber as circunstancias nunha localidade en particular. A sombra da eclipse móvese a 2000 km/h, xusto a velocidade que xira a Lúa arredor da Terra.

## Datos horarios 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Información sobre a eclipse na web da NASA 
* Información sobre a eclipse desde a web do Planetario de Pamplona, con enlaces ás retransmisións e datos sobre a observación do fenómeno
Depurador

En informática, un **depurador** (**debugger ** en inglés) é un programa/software deseñado especificamente para analizar e eliminar erros (depuración), é dicir, erros de programación dentro do código doutros programas.

Xunto co compilador, é unha das ferramentas de desenvolvemento máis importantes dispoñibles para un programador, a miúdo incluída dentro dun contorno de desenvolvemento integrado (IDE), xa que pode axudar ao programador a identificar erros semánticos dentro do código fonte do programa, que doutro xeito serían difíciles de identificar en tempo de execución.

A maioría dos depuradores inclúen un desensamblador, como o programa *objdump* de GNU Binutils.

## Características 
Normalmente, os depuradores ofrecen un procesador de consultas, un resolvedor de símbolos, un intérprete de expresións e unha interface de soporte de depuración no seu nivel superior. Os depuradores tamén ofrecen funcións máis sofisticadas como executar un programa paso a paso (**paso único** ou animación de programa), deter (***breaking***, ou pausar o programa para examinar o estado actual) nalgún evento ou instrución especificada por medio dun punto de detección e rastrexar os valores das variables. Algúns depuradores teñen a capacidade de modificar o estado do programa mentres se executa. Tamén pode ser posible continuar a execución nun lugar diferente do programa para evitar un fallo ou erro lóxico.

A mesma funcionalidade que fai que un depurador sexa útil para corrixir erros permítelle utilizar como ferramenta de cracking de software para evitar a protección contra copias, a xestión de dereitos dixitais e outras funcións de protección de software. A miúdo tamén o fai útil como ferramenta de verificación xeral, cobertura de fallos e analizador de rendemento, especialmente se se mostran as lonxitudes dos camiños de instrucións.

A maioría dos principais motores de depuración, como gdb e dbx, ofrecen interfaces de liña de comandos baseadas na consola. As interfaces do depurador son extensións populares para os motores depuradores que proporcionan funcións de integración IDE, animación de programas e visualización.

## Notas 
### Fontes 
* 
* 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  (compilador e depurador en liña para c/c+)
Joel Hastings Metcalf

**Joel Hastings Metcalf**, nado o 4 de xaneiro de 1866 en Meadville, Pensilvania, e finado o 23 de febreiro de 1925 en Portland, Maine, foi un astrónomo estadounidense.

Metcalf graduóse na Harvard Divinity School en 1892. Exerceu como pastor unitario en Burlington (Vermont) e posteriormente en Taunton (Massachusetts), Winchester (Massachusetts) e Portland (Maine).

Descubriu o co-descubriu algúns cometas, incluíndo 23P/Brorsen-Metcalf e 97P/Metcalf-Brewington. Tamén descubriu numerosos asteroides.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de Joel H. Metcalf
Vieuphoria

***Vieuphoria*** é un vídeo musical de longa duración da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, publicado orixinalmente en VHS o 4 de outubro de 1994 e posteriormente en DVD o 26 de novembro de 2002. Foi certificado como ouro pola RIAA a finais de 1996.

O vídeo inclúe varias actuacións dos Smashing Pumpkins, principalmente da xira *Siamese Dream*, intercaladas con fragmentos de comedia (incluíndo "Meet the Frogs"), entrevistas, reportaxes e outros vídeos curtos.

A banda sonora da película, *Earphoria*, foi lanzada como un CD promocional en 1994 e oficialmente en 2002.

## Listaxe de cancións 
O DVD tamén inclúe a entrevista completa con Manny Chevrolet e ''The Lost '94 Tapes'', atopadas por Billy Corgan pouco antes do lanzamento do video. As actuacións son:
#"Quiet"
#"Snail"
#"Siva"
#"I Am One"
#"Geek U.S.A."
#"Soma"
#"Hummer"
#"Porcelina"
#"Silverfuck"

## Notas
If All Goes Wrong

***If All Goes Wrong*** é un documental de longa duración sobre The Smashing Pumpkins que narra as residencias da banda en The Orange Peel en Asheville e The Fillmore en San Francisco no verán de 2007. Proxectouse, en competición, no Festival de Cine de Gante en outubro de 2008. Tamén se proxectou en cines seleccionados dos Estados Unidos o 6 de novembro de 2008, así como noutros países, incluíndo o Reino Unido, Canadá, Alemaña, Australia e Nova Zelandia.

O documental abrangue os intentos do líder de Pumpkins, Billy Corgan, de escribir e estrear música nova nas residencias, así como o renacemento da banda con novos membros. Gran parte do documental trata da loita por seguir sendo relevante como banda, tanto artistica como comercialmente.

O 14 de febreiro de 2009, o DVD recibiu o premio á Mellor Mestura de Son na categoría de Programación Orixinal en DVD nos galardóns da Cinema Audio Society.

## Listaxe de cancións 
## Notas
ConBici

**ConBici**, **Coordinadora en Defensa da Bici**, é unha organización estatal española que agrupa decenas de asociacións e colectivos dedicados á promoción e defensa do uso da bicicleta. O seu obxectivo principal é fomentar a bicicleta como medio de transporte cotián, seguro e sostible, así como impulsar políticas públicas que favorezan a mobilidade activa e a seguridade ciclista. A entidade actúa como coordinadora do movemento ciclista en España e como interlocutora ante administracións públicas e outras organizacións.

ConBici constituíuse en 1990, nun contexto de crecente interese pola mobilidade activa e sostible e polo ciclismo urbano en España. Xurdiu para coordinar distintas asociacións ciclistas locais que xa traballaban na defensa da bicicleta, co fin de unir esforzos, compartir experiencias e aumentar a súa capacidade de influencia nas políticas de mobilidade e na planificación urbana.

Ademais do seu labor de representación e coordinación, ConBici desenvolve diversas actividades e proxectos para promover a cultura ciclista. Entre eles destacan a organización de congresos, encontros cicloturistas e a colaboración en iniciativas educativas e de investigación sobre mobilidade sostible.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Federación Europea de Ciclistas
Comunión Tradicionalista (1869)

A **Comunión Tradicionalista** foi unha organización política do movemento carlista, que se creou no 1869. Tamén recibiu outros nomes, como o **Partido Tradicionalista**, a **Comunión Católico-Monárquica** (esta foi a denominación máis común durante o Sexenio Revolucionario), **Partido Carlista** (até 1909), **Partido Jaimista** (entre 1909 e 1931) ou a **Comunión Legitimista** —entre outros—, que caeron en desuso na década de 1930. A partir de entón, ás veces tamén se coñeceu como **Comunión Tradicionalista Carlista**, nome dado por Alfonso Carlos de Borbón e Austria-Este.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos
Juanra

O hipocorístico **Juanra**, derivado do nome Juan Ramón, pode referirse a:
* **Juanra Madariaga** (nado en 1962), nome completo *Juan Ramón Madariaga Abaitua*, escritor vasco.
* **Juanra Bonet** (nado en 1974), nome completo *Juan Ramón Bonet Alba*, presentador e humorista catalán.
* **Juanra (futbolista, nado en 1980)**, nome completo *Juan Ramón Cabrero Obrer*, futbolista valenciano.
* **Juanra (xogador de fútbol sala)** (nado en 1982), nome completo *Juan Ramón Calvo Rodríguez*, xogador de fútbol sala madrileño.
* **Juanra (futbolista, nado en 1995)**, nome completo *Juan Ramón Gómez-Pimpollo López*, futbolista castelán-manchego.