open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alex Dujshebaev

**Alex Dujshebaev Dovichebaeva**, nado en Santander, Cantabria, o 17 de decembro de 1992, é un balonmanista internacional español. É fillo do retirado xogador internacional e adestrador hispano-kirguiz Talant Dujshebaev e irmán do tamén internacional Daniel Dujshebaev. Forma parte do Vive Tauron Kielce polaco.

## Traxectoria 
Alex Dujshebaev debutou en 2010 no equipo que adestraba o seu pai, o BM. Cidade Real, que despois sería o BM. Atlético de Madrid, xa desaparecido. Na tempada 2010-2011 foi cedido ao Naturhouse A Rioxa. Na tempada 2012-2013 xogou na Caixa3 Balonmán Aragón, desde onde pasou ao BM. Atlético de Madrid. Na tempada 2013-2014 ficha polo RK Vardar macedonio, onde permanece ata a tempada 2017-2018, momento no que pasa ás filas do Kielce polaco.

Alex foi parte da selección xuvenil coñecida como os hispanos de ouro campións de Europa e do Mundo nos campionatos xuvenís coa Selección de balonmán de España.

Dende o Campionato Mundial de Balonmán Masculino de 2013, ao que non puido acudir por lesión, foi habitualmente convocado pola Selección de balonmán de España absoluta para todas as grandes citas internacionais.

Alex é coñecido pola versatilidade do seu disparo e a súa calidade no 1 contra 1; é un gran fintador e lanzador. 

Entre outros galardóns, na tempada 2018/2019 alcanzou o de máximo goleador da liga de Campións da EHF.

## Equipos 
* Marianistas Ciudad Real
* BM. Ciudad Real (2010)
* Naturhouse La Rioja (2010-2011)
* Caja3 Balonmano Aragón (2012-2013)
* BM. Atlético de Madrid (2013)
* RK Vardar (2013-2017)
* Vive Tauron Kielce (2017-act.)

## Palmarés 
### Vardar 
* Liga de Macedonia de balonmán (3): 2015, 2016, 2017
* Copa de Macedonia de balonmán (4): 2014, 2015, 2016, 2017
* Liga SEHA (2): 2014, 2017
* Liga de Campións da EHF (1): 2017

### Kielce 
* Liga de Polonia de balonmán (**3**): 2018, 2019, 2020
* Copa de Polonia de balonmán (**2**): 2018, 2019

### Selección Española 
* Medalla de prata no Campionato Europeo de Balonmán Masculino de 201618x18px
* Medalla de ouro no Campionato Europeo de Balonmán Masculino de 201818x18px
* Medalla de ouro no Campionato Europeo de Balonmán Masculino de 202018x18px
* Medalla de bronce no Campionato Mundial de Balonmán Masculino de 202118x18px

### Consideracións individuais 
* Mellor Lateral Dereito da liga ASOBAL (1): 2013&nbsp;
Wet Season

***Wet Season*** (en chinés: 热带雨) é un filme singapuriano de 2019 dirixido por Anthony Chen. No filme, unha profesora e un estudante da escola secundaria forman unha relación moi especial. Está protagonizado por Yeo Yann Yann e Koh Jia Ler. Recibiu valoracións positivas e estreouse o 28 de novembro de 2019 en Singapur. Foi escollido como candidato de Singapur para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Yeo Yann Yann como Ling
* Koh Jia Ler como Wei Lun
* Christopher Lee como Andrew
* Yang Shi Bin como o sogro

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Singapur propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Charter (filme)

***Charter*** é un filme sueco de 2020 dirixido por Amanda Kernell. Foi escollido como candidato de Suecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Mentres agarda o veredicto final sobre a custodia tralo seu divorcio, unha nai secuestra os seus dous fillos e lévaos a Tenerife.

## Personaxes 
* Ane Dahl Torp como Alice
* Sverrir Gudnason como Mattias
* Troy Lundkvist como Vincent
* Tintin Poggats Sarri como Elina
* Johan Bäckström como Simon
* Eva Melander como Margit

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Suecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Schwesterlein

***Schwesterlein*** é un filme suízo de 2020 dirixido por Stéphanie Chuat e Véronique Reymond. Foi escollido para competir polo Oso de Ouro na competición principal da 70ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Tamén foi escollido como candidato de Suíza para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Unha dramaturga talentosa empurra ó seu irmán xemelgo, un famoso actor de teatro, de novo no centro de atención malia que sofre de cancro.

## Personaxes 
* Nina Hoss como Lisa
* Lars Eidinger como Sven
* Marthe Keller como Kathy
* Jens Albinus como Martin

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Suíza propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Toorbos

***Toorbos*** é un filme surafricano de 2019 dirixido por Rene van Rooyen. Conta a historia dunha muller nova que entra nun conflito entre os seus ideais e os do seu marido. Foi escollido como candidato de Suráfrica para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Pouco despois do estoupido da segunda guerra mundial, unha muller nova dunha comunidade de granxeiros humildes namórase e casa cun rico propietario. Ela comeza a adaptarse ó seu novo estilo de vida, incluíndo ser servil co seu home. Porén, axiña comeza a sentir irritada no seu novo papel e o seu malestar medra cando se decata do desprezo do seu esposo polo bosque do que ela provén.

## Personaxes 
* Sean Brebnor como Faan Mankvoet
* Elani Dekker como Karoliena Kapp
* Stiaan Smith como Johannes Stander

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Suráfrica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Happy Old Year

***Happy Old Year*** (en ) é un filme tailandés de 2019 dirixido por Nawapol Thamrongrattanarit. Foi escollido como candidato de Tailandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Chutimon Chuengcharoensukying como Jean
* Sunny Suwanmethanont como Aim
* Sarika Sartsilpsupa como Mi
* Apasiri Chantrasmi como nai de Jean
* Thirawat Ngosawang como Jay
* Patcha Kitchaicharoen como Pink

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Tailandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Atlantyda

***Atlantyda*** (en ) é un filme ucraíno distópico e postapocalíptico de 2019 dirixido por Valentyn Vasyanovych. Estreouse na sección de Cinema Mundial Contemporáneo do Festival Internacional de Cinema de Toronto. No Festival de Venecia, gañou o premio ó mellor filme na sección Horizons. Foi escollido como candidato de Ucraína para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Nunha Ucraína devastada pola guerra e unha crise medioambiental, un soldado retirado perde o seu traballo nunha fundición. O seu novo traballo é exhumar cadáveres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Ucraína propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Frances Hodgson Burnett

**Frances Hodgson Burnett**, nada en Manchester o 24 de novembro de 1849 e finada en Nova York o 29 de outubro de 1924, foi unha escritora e dramaturga británica nacionalizada estadounidense en 1905.

## Traxectoria 
A morte do pai provocou a ruína económica da famlia e a necesidade de emigrar aos Estados Unidos de América en 1865. Con 23 anos, casou co doutor P. Burnett, co cal tivo dous fillos. En 1877 apareceu a súa primeira novela, ''That Lass O'Lowrie's*, pero o éxito non lle chegou até a publicación de *Little Lord Fauntleroy* (1885), consolidado logo con *The Little Princess* (1905) e *The Secret Garden* (1910), que completan a súa triloxía para o público infantil.

No persoal, divorciouse do doutor Swann M. Burnett e casou de segundas co doutor Stephen Townsend, de quien tamén se divorciaría. Residiu nas Bermudas e en Long Island. Tras a perda do seu primoxénito, dedicouse á xardinaría, á teosofía e ao espiritismo, até a súa morte en 1924.

## Obra 
* *That Lass o' Lowrie's* (1877)
* *Surly Tim* (1877)
* *Theo: A Sprightly Love Story* (1877)
* *Lindsay's Luck* (1878)
* *Haworth's* (1879)
* *Miss Crespigny*  (1879)
* *Louisiana* (1880)
* *A Fair Barbarian* (1881)
* *Esmerelda* (1881), con William Gillette
* *Through One Administration* (1883)
* *Little Lord Fauntleroy* (1886)
* *Editha's Burglar: A Story for Children* (1888)
* *The Fortunes of Philippa Fairfax* (1888)
* *The Pretty Sister of José* (1889)
* *The Drury Lane Boys' Club* (1892)
* *The One I Knew the Best of All: A Memory of the Mind of a Child* (1893)
* *Little Saint Elizabeth, and Other Stories* (1893)
* *Two Little Pilgrims' Progress. A Story of the City Beautiful* (1895)
* *A Lady of Quality* (1896)
* *In Connection with the De Willoughby Claim* (1899)
* *The Making of a Marchioness* (1901), reimpreso por Persephone Books
* *The Land of the Blue Flower* (1904)
* *A Little Princess: Being the Whole Story of Sara Crewe Now Told for the First Time* (1905)
* *Queen Silver-Bell* (1906)
* *Racketty-Packetty House* (1906)
* *The Shuttle* (1907), reimpreso por Persephone Books en 2007
* *The Good Wolf* (1908)
* *O xardín secreto*, *The Secret Garden* (1911)
* *My Robin* (1912)
* *T. Tembarom* (1913)
* *The Lost Prince* (1915)
* *The Little Hunchback Zia* (1916)
* *The White People* (1917)
* *The Head of the House of Coombe* (1922)
* *Robin* (1922) – secuelo de *The Head of the House of Coombe*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Complete Works of Frances Hodgson Burnett .
* Ficha da autora e da obra *The Little Princess'' .
Rakesh Sharma

**Rakesh Sharma**, nado en Patiala (India o 13 de xaneiro de 1949 foi o primeiro astronauta da India. Participou nas misións Soiuz T-10 e Soiuz T-11.

## Traxectoria 
Sharma pertencía á Forza Aérea da India cando participou como primeiro indio nas misións Soiuz T-10 e Soiuz T-11, pasando un total de 7,90 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz T-10
*Soiuz T-11
Alelí (filme)

***Alelí*** é un filme uruguaio de 2019 dirixido por Leticia Jorge. Foi escollido como candidato do Uruguai para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Logo da morte do seu pai, os fillos comezan a discutir sobre a venda da casa familiar.

## Personaxes 
* Néstor Guzzini como Ernesto
* Mirella Pascual como Lilián
* Cristina Morán como Alba
* Romina Peluffo como Silvana

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Uruguai propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Faridaning ikki ming qo'shig'i

'''''Faridaning ikki ming qo'shig'i''''' é un filme uzbeko de 2020 dirixido por Yalkin Tuychiev. Foi escollido como candidato de Uzbekistán para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios. Porén, o filme foi descualificado debido a que non se enviou o formato correcto. Non obstante, volveu ser seleccionado o ano seguinte.

## Sinopse 
Un terratenente que xa ten tres esposas ve como a súa vida cambia cando chega unha cuarta esposa á vila.

## Personaxes 
* Sanobar Haqnazarova como muller de Kamil
* Bahrom Matchanov como Kamil
* Ilmira Rahimjanova como muller de Kamil
* Yulduz Rajabova como muller de Kamil
* Marjona Uljayeva como muller de Kamil

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Uzbekistán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 94ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Érase una vez en Venezuela, Congo Mirador

***Érase una vez en Venezuela, Congo Mirador*** é un filme documental venezolano de 2020 dirixido por Anabel Rodríguez Ríos. Foi escollido como candidato de Venezuela para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Os habitantes arredor do lago de Maracaibo conviven coa corrupción e a polución que ameaza os seus fogares.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Venezuela propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Mắt biếc

***Mắt biếc*** é un filme vietnamita de 2019 dirixido por Victor Vu. Foi escollido como candidato de Vietnam para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Trúc Anh como Ha Lan
* Tran Nghia como Ngan
* Tran Phong como Dung
* Khanh Van como Tra Long

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Vietnam propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Ángel Cardín

***Ángel Cardín Martín**, político español do PCE (1918-1942).
***Ángel Cardín Toraño**, economista, empresario e escritor español (n. 1942).
Kauppakatu, Tampere

**Kauppakatu** é unha rúa situada no barrio de Tammerkoski, no centro da cidade de Tampere, Finlandia. A rúa discorre do leste ao oeste, unindo Keskustori con Hämeenpuisto. Ata finais do século XIX Kauppakatu foi a rúa principal da cidade.

## Edificios existentes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Banco Central (España)

[miniatura|Edificio das Cariátides, antiga sede principal do Banco Central en [Madrid (actualmente ocupado polo Instituto Cervantes).]]

[miniatura|300px|Antigo edificio do Banco Central en [Barcelona, actualmente ocupado por El Corte Inglés.]]
O **Banco Central** (BC) foi un banco privado español que desapareceu como tal ao fusionarse co Banco Hispano Americano, formando o BCH, e posteriormente co Banco Santander, formando o BSCH.

Tiña a súa sede no "edificio das Cariátides" de Madrid desde a súa fusión co Banco Español del Río de la Plata, do que era sede anteriormente.

## Historia 
Foi creado en 1919 a partir da unión de oito bancos pequenos. Posteriormente continuou comprando bancos -entre eles o Banco Español del Río de la Plata (1947) e o Banco de Tortosa (1951)- até converterse no primeiro banco privado de España nos anos 1980.

Foi un grande emprendedor industrial a principios do século XX, creando empresas como Minero Siderúrgica de Ponferrada, Saltos del Sil, Cementos Cosmos etc.

En 1981 tivo lugar o atraco á sucursal do banco en Barcelona, situado na praza de Cataluña, no que durante 36 horas estiveron retidos máis de 200 empregados e clientes.

Nos anos 1980 o banco realizou un proceso de expansión fóra de España, principalmente en Latinoamérica, coa adquisición de distintos bancos e a compra da maioría das accións doutros, como:
* O Banco de Asunción en Paraguai (1981),​ 
* O Banco Popular Argentino (1966, expropiado polo goberno de Héctor Cámpora e restituído aos seus propietarios tras o golpe militar de 1976),  
* O Banco de Talca en Chile (1982),​​ e
* O Banco Panamericano no Uruguai (1982). 

Ademais abriu sucursais noutros países, como, por exemplo, en Panamá (1981),​ e no Perú (1984).

Finalmente, o BC fusionouse co Banco Hispano Americano en 1991 para formar o Banco Central Hispano Americano, coñecido comercialmente como Central Hispano (BCH). Nese momento o seu presidente era Alfonso Escámez.

Posteriormente, o BCH fusionouse co Banco Santander para crear o Banco Santander Central Hispano, BSCH, que hoxe en día recuperou o nome de Banco Santander.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Gabriel Tortella Casares,  "El Banco Central en el período de entreguerras o cómo llevar una empresa a la ruina" ISSN 0214-1590, nº. 17-18, 2001, páxs. 241-272. [Ficha en Dialnet(https://gl.wikipedia.org/wiki/Dialnet)].

### Ligazóns externas 
*Proyecto y construcción del Banco del Río de la Plata, luego llamado Banco Central, en la calle de Alcalá, 49, (1910-1918), junto con Joaquín Otamendi.
*"El 6 de diciembre de 1919 nace el Banco Central."
Valeriano Barros

**Valeriano Barros Iglesias** foi un barbeiro e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Barbeiro en Pontevedra. Foi elixido secretario da sociedade Dependientes Peluqueros en 1911. Pertenceu á directiva do Recreo de Artesanos de Pontevedra. Participou na velada organizada pola Juventud Socialista en agosto de 1918 para conmemorar o primeiro aniversario da folga xeral de agosto de 1917, xunto a Ricardo Bértola, Dionisio Quintillán Cardesín, Francisco Otero Juncal e José Gómez Osorio. Asistiu ao Congreso constituínte da Federación Comunista de Galicia celebrado en Pontevedra o 30 de abril de 1923, no que foi nomeado director de *Nueva Aurora*. Acusado de militancia comunista, foi detido o 14 de abril de 1924 con Ramiro Paz Carbajal, Francisco Otero Juncal e Amando Guiance Pampín. En 1931 mercou a Peluquería Casiano de Pontevedra con José Barros Mera.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ióbates

**Ióbates** foi un rei de Licia , relacionado coa lenda de Belerofonte e Quimera.

Acolleu a Preto cando este foi expulsado de Argos polo seu irmán Acrisio, e casouno coa súa filla Estenebea (ou Antea, segundo Homero); logo organizou un ataque contra Acrisio e restituíu a Preto no trono, concedéndolle a cidade de Tirinto. Por outra banda, Belerofonte, fillo de Glauco, matara accidentalmente ó rei de Corinto, Delíades (quizais irmán de Belerofonte ), e tivo que fuxir da cidade. Foi a Tirinto, onde foi purificado por Preto.
thumb|300px|Ióbates, sentado, con Belerofonte e Pegaso (Aleksandr Andréyevich Ivánov, 1829)
Estenebea intentou manter relacións con Belerofonte pero este rexeitouna. Entón, ela acudiu ó seu home, Preto, dicíndolle que Belerofonte intentara seducila, e Preto creuna. Por respecto á lei de hospitalidade, Preto non podía matar a Belerofonte coas súas mans, polo que o mandou onda Ióbates a entregarlle unha carta na que lle pedía que o matara: "*Prégoche que borres deste mundo ó portador desta carta. Intentou violar á miña esposa, a túa filla*" .

Íobates, no canto de cumprir directamente o encargo, mandoulle buscar e matar a Quimera, un ser monstruoso con cabeza de león, corpo de cabra (ou unha cabeza de cabra nas costas) e cuartos traseiros de serpe ou dragón. Ióbates daba por feito que Belerofonte nunca o podería conseguir e que morrería no intento, pero este a matou a frechazos desde a seguridade que lle daba voar sobre o seu cabalo alado Pegaso.

Vindo que Belerofonte sobrevivira a este traballo, mandouno a loitar contra os sólimos, un pobo próximo belicoso e moi feroz, e tamén os venceu. Mandoulle entón a loitar contra as Amazonas, e tamén resultou vitorioso. Así mesmo, acabou cunha banda de piratas ás ordes de Quimárroo. Entón, Ióbates decidiu acabar con el dunha vez e ordenou a un grupo escollido dos seus soldados que organizaran unha emboscada cando regresara, e que lle deran morte. Pero Belerofonte, que sabía da trampa que lle esperaba, pediu a Poseidón que o protexera e o deus mandou grandes ondas que foron asolagando tras el a chaira do palacio. Como ninguén podía conseguir que se retirase, as mulleres da cidade foron núas cara a el para deixarse posuír e aplacar a súa cólera, pero Belerofonte rexeitounas e retirouse, e con el retiráronse as augas. Outras fontes din, simplemente, que venceu ós soldados e matou a todos eles .

Ante estes feitos, Ióbates quedou admirado e recoñeceu a orixe divina do heroe. Mostroulle a carta recibida de Preto, pois xa non cría que violara a Estenebea, e invitouno a quedar ó seu servizo, casándoo coa súa filla Filónoe (ou Anticlia, ou Casandra, ou Alcímene), coa que tivo dous fillos e unha filla, Laodamía, que se uniría a Zeus para procrear o heroe Sarpedón. Hixino conta que cando Estenebea o soubo, suicidouse .

Cando Íobates morreu, Belerofonte herdou o reino.

Sófocles escribiu unha traxedia, baixo o título de *Ióbates*, que non se conserva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*  
*
Tafisa

**Tafisa** (Tableros y Fibras, S. A.) foi unha fábrica galega de taboleiros de madeira. Tivo factorías en Pontevedra e Valladolid.

## Traxectoria 
dereita|miniatura|Factoría de Tafisa en Pontevedra.
dereita|miniatura|Factoría de Tafisa en Valladolid, despois fábrica Sonae Arauco.

dereita|miniatura|Tapa de rexistro de Tafisa en Pontevedra.
Fundouse en 1958 froito dun encontro no Centro Escandinavo de Madrid entre o empresario español José Mª Pena Rich e o técnico sueco Folke Pehrzon, que decidiron comezar a producir taboleiros de piñeiro a partir de restos de poda e entresacas dos piñeirais. Iniciouse así unha actividade que se prolongaría durante máis de 40 anos, até que en 2003 se asinou un convenio para reconverter o complexo da fábrica nunha grande área verde de equipamentos públicos de 90 000 m2 e nunha zona residencial, comercial e hoteleira de 21&nbsp;500 m2.
Entre Tafisa e Ramafosa, a súa rama forestal, chegaron a ter 366 trablladores directos, deles uns 288 na fábrica do Lérez.

En pouco tempo Pontevedra viuse encaixada entre dúas fábricas, Tafisa ao norte e Ence ao sur, condicionando o seu desenvolmento urbano pola marxe esquerda do río. Foi precisamente a presión urbanística a que propiciou a venda dos terreos da fábrica a un grupo inmobiliario e o traslado de parte da produción a unha planta no veciño concello de Ponte Caldelas no ano 2004, tras vender os terreos urbanos, previa recualificación, ao Grupo Lar para a construción dunha urbanización. a pesar de que houbo un momento en que as accións de Tafisa cotizábanse altísimas e logo caeron en picado. Sonae entrara cunha pequena cantidade, o 5 % do capital, e acabou facéndose, cunha opa, con máis do 99 %, que foi cando tomóu as rendas da fábrica.

José Manuel Moledo, delegado da UXT e presidente do comité de Tafisa, informou que Tableros de Fibras S. A. puña fin á súa actividade en Pontevedra, unha década despois de que a planta deixara a cidade do Lérez para trasladarse á Reigosa, Ponte Caldelas. A propia Tafisa informou que, entre os anos 2010 e 2013, viron diminuír de forma continuada os seus ingresos até un 52 %, o que facía inviábel o mantemento da planta. Cifraron as perdas acumuladas en 9,7 millóns de euros.

## Notas 
## Véxase tamén  
### Ligazóns externas 
* [Todas as novas de Tafisa publicadas en *El País(https://gl.wikipedia.org/wiki/El_Pa%C3%ADs)*].
Amalia Figueroa Barros

**Amalia Figueroa Barros** foi unha obreira e política galega.

## Traxectoria 
Obreira conserveira de Vigo. Foi candidata do PCE pola provincia de Pontevedra nas eleccións a Cortes de 1933. Foi xulgada en Vigo por atentado o 25 de novembro de 1933.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Sodiga Galicia

**Sodiga Galicia** é unha sociedade anónima de capital risco galega, participada pola Xunta de Galicia.

## Historia
A sociedade constituíuse o 14 de novembro de 1972 co nome de Sociedad para el Desarrollo Industrial de Galicia. Formaban parte dela o Instituto Nacional de Industria (51 %), as caixas de aforro de Galicia, o Banco Pastor e o Banco de Bilbao. En 1995 adquiriuna a Xunta de Galicia, que posúe o 76 % do capital, repartíndose o resto entre Abanca, BBVA e Banco Santander. Desde 1999 está xestionada por Xesgalicia.

Estivo presente en proxectos e iniciativas dos sectores industrial, naval, vitivinícola, pedra, enerxía ou as sociedades de garantía recíproca.
## Características
As inversións de Sodiga diríxense a empresas con alto potencial de crecemento, xestionadas por empresarios de recoñecida solvencia profesional e que teñan relación co desenvolvemento e consolidación da economía e a industria de Galicia. 

O capital risco é unha actividade financeira consistente en subministrar recursos a medio e longo prazo, pero sen vocación de permanencia ilimitada. Desde o punto de vista financeiro, supón un incremento dos fondos propios, engadindo credibilidade e estabilidade financeira e, desde o punto de vista interno da empresa, axuda á profesionalización da xestión empresarial, colaborando na busca de financiamento adicional, apoiando a internacionalización e outros servizos. En 2021 saíu do accionariado de Clesa e refinanciou a débeda de Monbus.

## Notas
Aretusa

O nome de **Aretusa** pode designar distintos conceptos:

## Mitoloxía grega 
* **Aretusa**, unha das Náiades, obxecto da paixón do deus río Alfeo
** Fuxindo da persecución de Alfeo, transformouse na **fonte Aretusa**, na illa Ortixia, na que se levanta Siracusa
* **Aretusa**, unha das Nereidas, filla de Nereo e amada por Poseidón
* **Aretusa**, unha das Hespérides, fillas de Nix

Tamén se chamaba **Aretusa** unha cadela, compoñente da manda de cans de caza de Acteón .

## Toponimia 
* **Aretusa**, unha antiga cidade grega de Migdonia (Reino de Macedonia)

## Notas
Aretusa (náiade)

Na mitoloxía grega, **Aretusa** era unha náiade que formaba parte do séquito de Artemisa. Era filla dun deus fluvial e prometera manterse sempre virxe, dedicándose á caza.
miniatura|esquerda|Alfeo intentando capturar a Aretusa (Bernard Picart (1673 - 1733))
O deus-río Alfeo, un río do Peloponeso, estaba namorado dela . Para conseguila, fíxose cazador, pero non conseguiu ser aceptado por Aretusa. Ó contrario, ela fuxiu ata a illa Ortixia, no centro do porto de Siracusa (Sicilia) pero Alfeo seguiuna ata alí. Aretusa pediu axuda a Artemisa, quen a transformou en fonte, na chamada no seu honor *Fonte Aretusa*, e Alfeo recorreu a mesturar as súas  augas coas da fonte Aretusa, materialiando así o seu amor por ela. Tamén se di que a transformación tivo lugar xa no Peloponeso e que, perseguida por Alfeo, Aretusa dirixiuse baixo o mar ata xurdir como fonte na illa Ortixia.
miniatura|esquerda|Anverso dun decadracma de Siracusa, coa cabeza de Aretusa e catro golfiños arredor (c. 485-478 a.C.)
Ovidio relata así o mito: Aretusa regresaba de cazar no monte Estínfalo un día de moita calor e atopou un río manso e de augas transparentes. Espiuse e bañouse, ata que escoitou un rumor e saíu da auga, escoitando como Alfeo preguntáballe que onde ía con tanta présa. Aretusa fuxiu a correr, núa como estaba, perseguida por Alfeo en forma humana. Suplicou a Artemisa que a axudara e a deusa envolveuna nunha densa nube, de forma que Alfeo non podía saber onde estaba pero seguía dando voltas ó redor da nube, buscándoa. Nese momento, converteuse en manancial e Alfeo recuperou a súa forma líquida e mesturouse con ela.

Os habitantes de Ortixia divinizárona e representárona nas súas moedas, rodeada de golfiños.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*
Ana Dopazo González

**Ana Dopazo González** é unha investigadora e xenetista española.
## Traxectoria 
É a directora da Unidade de Xenómica do Centro Nacional de Doenzas Cardiovasculares (CNIC) do Instituto Carlos III. Anteriormente foi responsábel do Centro Nacional de Investigacións contra o Cancro. Ten publicado máis de 114 publicacións nos eidos da xenética, xenómica e bioloxía molecular.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista en YouTube .
Faldriqueira

dereita|miniatura|Unha muller que leva unha faldriqueira vermella.
Unha **faldriqueira** é unha pequena bolsa unida a un cinto que se leva ao redor da cintura por riba dos cadrís e que é asegurada normalmente con algunha clase de fibela. É usada para levar obxectos de pequeno tamaño.

## Historia 
miniatura|esquerda|Vestimenta tradicional dun indíxena americano portando unha faldriqueira.

### Orixes 
Realmente non se coñece quen inventou este tipo de bolsos, aínda que se ten coñecemento do seu uso dende hai miles de anos. Como Ötzi, quen viviu hai 5000 anos e foi descuberto conxelado cunha bolsa con cinto para gardar algunhas das súas pertenzas.

Tamén se sabe do seu uso polos indíxenas americanos, que usaban unha bolsa de pel de búfalo atada á cintura xunto coas súas vestimentas.

### Auxe e deceso 
A faldriqueira moderna alcanzou unha gran popularidade a finais dos anos 1980 e a comezos e mediados dos 1990. Porén, pasou de moda e é considerado parte do estereotipo do turista. Hoxe en día adoitan levala ciclistas e excursionistas.

## Practicidade 
A faldriqueira adoita ter grande utilidade para levar medicamentos ou outros obxectos importantes, non moi grandes. É tamén especialmente práctica se se está de viaxe, nunha excursión ou en situacións críticas, xa que permite levar artigos básicos de supervivencia.

## Notas
Museo Finlandés do Boxeo

O **Museo Finlandés do Boxeo** (en finés **Suomen nyrkkeilymuseo**) é un museo situado na rúa Aleksanterinkadulla, no centro da cidade de Tampere, Finlanida. O museo recompila, preserva e presenta materiais relacionados co boxeo. O museo abriu as súas portas en 1991, e está administrado pola Tampereen Voimailuseura (en galego *Club de Ximnasia de Tampere*). O museo funciona coa axuda de forzas de apoio, polo que normalmente só é visitable se se organiza unha visita. Dende 2014 o museo está aberto a todo o mundo cada primavera en relación coa Noite dos Museos de Tampere.

A colección do Museo do Boxeo inclúe máis de 10&nbsp;000 obxectos, dos cales 2&nbsp;000 están exhibidos no museo. A exhibición amosa fotografías, pósters, revistas e libros relacionados co boxeo, así como medallas, premios e recordos de todo o mundo. A sección de uniformidade informa sobre o desenvolvemento do equipamento e os accesorios. Os obxectos máis antigos do museo son os selos con temática do boxeo dos Xogos Olímpicos de 1896 celebrados en Atenas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do museo
Kiti Mánver

**María Isabel Ana Mantecón Vernalte**, nada en Antequera (Málaga) o 11 de maio de 1953, é unha actriz española, coñecida como **Kiti Mánver**. A súa traxectoria cinematográfica inclúe filmes dirixidos por Pedro Almodóvar, José Luis Garci e Álex de la Iglesia. Tamén desenvolveu unha ampla traxectoria en producións para a televisión e no teatro.

Na sexta edición dos premios Goya, celebrada en 1992, recibiu o premio á mellor actriz secundaria pola súa interpretación no filme dirixido por Enrique Urbizu *Todo por la pasta*. En 2014 foi recoñecida co Premio Ceres polo seu papel na obra *Las heridas del viento* de Juan Carlos Rubio.

## Traxectoria 
Mánver viviu en Málaga ata os trece anos, cando a súa familia se mudou a Madrid, aínda que mantivo o contacto co sur pola súa afección á actividade campesiña, que a relaxa. Comezou a traballar no cinema con dezasete anos, e, aínda que protagonizou o primeiro espido do teatro español, como feminista pronunciouse contra o *destape*.

Traballou con directores como Manuel Gutiérrez Aragón, Pedro Almodóvar, Manuel Gómez Pereira, Gerardo Vera, José Luis García Sánchez, Álvaro Fernández Armero, Álex de la Iglesia e José Luis Garci.

Obtivo o Premio Goya á mellor interpretación feminina secundaria en 1991 pola súa interpretación no filme *Todo por la pasta*, de Enrique Urbizu, que protagonizou xunto coa tamén malagueña María Barranco.

En 2017 foi a actriz principal da obra *Las heridas del viento* de Juan Carlos Rubio, que se presentou en Londres como parte del Festival de Teatro Español.

## Filmografía 
* 1970: *Chicas de club*
* 1973: *Habla, mudita*
* 1978: *¿Qué hace una chica como tú en un sitio como éste?*
* 1979: *Historia de S*
* 1980: *Ópera prima*
* 1980: *Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón*
* 1984: *¿Qué he hecho yo para merecer esto?*
* 1987: *Luna de lobos*
* 1988: *Mujeres al borde de un ataque de nervios*
* 1991: *Todo por la pasta*
* 1994: *Todos los hombres sois iguales*
* 1995: *La flor de mi secreto*
* 1997: *Una pareja perfecta*
* 1997: *Cosas que dejé en La Habana*
* 2000: *A galope tendido*
* 2000: *La comunidad*
* 2001: *Noche de reyes* 
* 2002: *El caballero Don Quijote*
* 2003: *A luz prodixiosa*
* 2003: *Te doy mis ojos*
* 2005: *Escorzo*
* 2006: *Lola*
* 2007: *Luz de domingo*
* 2009: *Los abrazos rotos*
* 2009: *Pagafantas*
* 2010: *Una hora más en Canarias*
* 2011: *Lo contrario al amor*
* 2015: *Las ovejas no pierden el tren*
* 2019: *Lo nunca visto*
* 2020: *El inconveniente*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
A Barca, Anllo, Sober

**A Barca** é un lugar da parroquia de Anllo, no concello de Sober. En 2020 tiña unha poboación de 5 habitantes, 4 homes e 1 muller.

O lugar sitúase a 200 m de altitude, xunto á desembocadura do río Cabe no río Sil. 

Está situado xunto á Barca (Frontón, Pantón).

## Toponimia 
A orixe do topónimo é que era lugar onde se cruzaba o Sil cunha barca, a carón da desembocadura do río Cabe.

## Patrimonio 
* Ermida de Santa Isabel
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Anllo 
### Parroquias de Sober 
## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Anllo
### Parroquias de Sober
Dasatskisi

***Dasatskisi*** (en ) é un filme xeorxiano-francés de 2020 dirixido por Déa Kulumbegashvili. Foi escollido como candidato de Xeorxia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Jana, a muller de David, un líder relixioso das Testemuñas de Xehová, desilusiónase coa súa vida dentro dunha comunidade relixiosa patriarcal despois de que o seu "Salón dos Reinos" fose queimado por extremistas violentos.

## Personaxes 
* Ia Sukhitashvili como Jana
* Rati Oneli como David
* Kakha Kintsurashvili como detective
* Saba Gogichaishvili como Giorgi

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Xeorxia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Bibliografía 
*
* 
*
*

### Ligazóns externas 
*
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 85ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Michael Haneke, director do filme gañador]]
Esta é unha lista dos filmes propostos na 85ª edición dos Óscar para o **mellor filme en lingua non inglesa**. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados. Kenya enviou un filme por primeira vez e Camboxa o seu segundo filme 18 anos despois do primeiro.

A lista curta de nove candidatos anunciouse en decembro de 2012 e os cinco candidatos (Austria, o Canadá, Chile, Dinamarca e Noruega) anunciáronse o 10 de xaneiro de 2013. O filme austríaco *Amour* de Michael Haneke gañou o premio.

## Propostas 
## Controversias 
A Academia iraniana confirmou a súa participación o 21 de setembro de 2012, indicando que considerou boicotear os Óscars por mor do vídeo de YouTube *Innocence of Muslims* que se orixinou nos Estados Unidos, e planeou enviar unha carta por ese motivo. O 24 de setembro anunciouse que o comité de selección oficial de Irán escollera *Yek Habbeh Ghand* de Reza Mirkarimi como proposta. O mesmo día, o xefe da axencia do goberno iraniano que controlaba o cinema chamou ao boicot e Reuters informou de que o ministro Mohammad Hosseini confirmou que Irán boicotearía os premios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Official website of the Academy Awards
A Estación, Frontón, Pantón

**A Estación** é un lugar da parroquia de Frontón, no concello de Pantón. En 2020 tiña unha poboación de 3 habitantes, 2 homes e 1 muller.

O lugar sitúase a 175 m de altitude, xunto ao río Cabe.

## Toponimia
O topónimo **A Estación** é un hodónimo referido á presenza dunha estación de ferrocarril, a estación de Santo Estevo do Sil, situada na liña de ferrocarril Monforte-Redondela.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Frontón
### Parroquias de Pantón
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Pantón
200 Meters

***200 Meters*** (en ) é un filme de 2020 dirixido por Ameen Nayfeh. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Venecia en setembro de 2020, onde gañou BNL People's Choice Audience. Foi escollido como candidato de Xordania para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Na cidade palestiniana de Tulkarm, unha familia está separada pola barreira israelí de Cisxordania, e o pai tenta visitar o seu fillo do outro lado do muro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Xordania propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
San Pedro, Pombeiro, Pantón

**San Pedro** é un lugar da parroquia de Pombeiro, no concello de Pantón. En 2020 estaba deshabitado.

O lugar sitúase a 150 m de altitude, xunto ao encoro de San Pedro do río Sil. O núcleo atópase xunto á liña de ferrocarril Monforte-Redondela e hai un pequeno apeadoiro que conta con servizos de media distancia. 

## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Pombeiro
### Parroquias de Pantón
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 74ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Danis Tanović, director do filme gañador]]
Os **seguintes 51 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 74ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación da Arxentina, Bosnia e Hercegovina, Francia, a India e Noruega. O galardón recaeu sobre Bosnia e Hercegovina, co filme *Ničija zemlja*, dirixido por Danis Tanović.

Armenia e Tanzania presentaron filmes na categoría por vez primeira, e o Uruguai, cuxa proposta na 65ª edición dos Óscar foi descualificada, presentou un filme elixible por vez primeira.

## Propostas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Asa ga Kuru

***Asa ga Kuru*** (en ) é un filme xaponés de 2020 dirixido por Naomi Kawase. Foi escollido para competir no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2020. Baséase na novela de 2015 de Mizuki Tsujimura. En xuño de 2020, o Festival Internacional de Cinema de Toronto anunciou a participación do filme no festiva de 2020. Foi escollido como candidato do Xapón para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Hiromi Nagasaku como Satoko Kurihara
* Arata Iura como Kiyokazu Kurihara
* Aju Makita como Hikari Katakura
* Miyoko Asada como Shizue Asami
* Reo Satō como Asato Kurihara
* Taketo Tanaka como Takumi Asō
* Hiroko Nakajima como nai de Hikari
* Tetsu Hirahara como pai de Hikari
* Ren Komai como irmá de Hikari

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Xapón propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
María Victoria Díaz Riva

**María Victoria Díaz Riva**, nada en Lugo en 1904 e finada en Málaga en 1972, foi unha das primeiras inspectoras de ensino primario de España.

## Traxectoria 
Foi filla de Nicolás Díaz López, profesor de Latín e director do Instituto de Santiago (nado en maio de 1871 en Lugo), e de Sabina Riva Moscoso (nada en 1880 en Ferrol). Tivo tres irmáns que estudaron na universidade compostelá: Manuel e Nicolás Antonio, que fixeron Medicina, e Elisa, que estudou Química.

María Victoria rematou os estudos de  Maxisterio na Universidade de Santiago de Compostela en 1923. Posteriormente, iniciou estudos universitarios de Filosofía e Letras na Universidade Central de Madrid graduándose en 1929. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas
Castro de Flores

O **castro de Flores** ou Flores de Turreiro, é un castro situado no lugar de Flores na parroquia de Feás, no concello coruñés de Aranga.

## Descrición 
O castro de Flores consta dun recinto fortificado de planta ovalada do que se conservan parte das defensas, sobre todo no cuadrante sueste. Existe un recinto principal ó que seguen un sistema defensivo conformado por outros parapetos cos seus respectivos foxos.

Ó norte hai unha caída moi forte cara ao río Mandeo, que fai de defensa natural..

## Arqueoloxía 
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas. Na actualidade non está visitable.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Castros da provincia da Coruña
Perfecto Dávila Ubeira

**Perfecto da Vila Ubeira** ou **Perfecto Dávila Ubeira**, finado en Vigo en 1934, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Mestre interino no Rosal, foi recoñecido como propietario en 1915. Foi mestre de Bembribe (Lavadores) en 1916, de Cadrelo (Marín) en 1918, e mestre propietario de Matalobos (A Estrada) en outubro de 1919. Solicitou a excedencia a finais de 1919. Practicante en Pontevedra, foi nomeado secretario da Asociación de practicantes da provincia de Pontevedra en abril de 1919, e en outubro dese ano foi comisionado para unha viaxe de propaganda polo país para constituír a a Federación Regional Galega de Practicantes. En 1922 reintegrouse ao maxisterio e foi nomeado mestre de Saxamonde (Redondela). Foi un dos fundadores do PCE e o primeiro secretario da Federación Comunista de Galicia en 1923. Volveu solicitar a excedencia do maxisterio en 1927. Ao ano seguinte foi elixido secretario do Colexio de Practicantes de Vigo. Formou parte da candidatura comunista ás eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 pola provincia da Coruña encabezada por José Silva Martínez. O 23 de agosto de 1931 foi elixido presidente do raio comunista de Vigo, continuando no posto até a súa morte a principios de 1934.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Aretusa (nereida)

[miniatura|Aretusa nun decadracma de [Siracusa (Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión).]]
**Aretusa** foi, na mitoloxía grega, unha das Nereidas, as fillas de Nereo e Doris, filla de Océano.

As Nereidas eran unhas divindades mariñas que poden personificar as ondas do mar. Os diferentes mitógrafos dan diferentes cifras e nomes destes seres, ó redor de cincuenta pero algún chega ás cen.

Aretusa só é mencionada na relación proporcionada por Hixino (*Fábulas*, prólogo, 8). Non se cita nas listas achegadas por Pseudo-Apolodoro (I, 2, 7), Hesíodo (240-263) nin Homero (XVIII, 39 ss).

Hixino engade que, seducida por Poseidón, tivo un fillo: Abante . Outras fontes, non obstante, din que este era fillo de Calcón .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Biblioteca Principal de Tampere

A **Biblioteca Principal de Tampere** (en finés **Tampereen kaupungin pääkirjasto**), tamén coñecida como **Metso**, é unha biblioteca pública situada no centro da cidade de Tampere (Finlandia), na metade de Hämeenpuisto. Trátase da biblioteca máis importante da cidade.

## Notas
José Mosquera Rey

**José Mosquera Rey**, nado en Cervo cara a 1909 e finado en Veigue (Sada) o 12 de agosto de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Mariñeiro, era temoeiro nun mercante. Foi un dos fundadores da Asociación Agraria de Meirás, da que foi elixido secretario en 1931. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse en Meirás con Juan Antonio Suárez Picallo e os sindicalistas Antonio Carballeira Muñiz, Manuel Prego Chas e Gumersindo Montero Montero. A comezos de agosto trasladouse con Antonio Carballeira e Manuel Prego á Coruña, onde foron delatados e capturados polos falanxistas. Logo de sufriren torturas, foron asasinados. Os seus cadáveres apareceron o 12 de agosto do ano 1936 no monte das Abeleiras, na parroquia de Veigue. Foi inculpado en causa militar en Ferrol por auxilio á rebelión, e a súa causa foi sobresida.
Nereo

Na mitoloxía grega, **Nereo** era fillo de Ponto (a personificación masculina do mar) e Xea (a Terra), polo que se considera unha das forzas elementais do mundo e anterior ós deuses olímpicos . Casou con Dóride (ou Doris), filla de Océano, coa que tivo cincuenta fillas , coñecidas como as Nereidas . Tamén tiveron un fillo varón especialmente fermoso, Nerites, unha divindade menor.
miniatura|Nereo e as Nereidas (gravado, 1586)
As Nereidas non adoitan singularizarse nas lendas aínda que si se pode individualizar algunha sobre as demais: Tetis, nai de Aquiles; Galatea, da que se namorou o ciclope Polifemo ; Anfitrite, esposa de Poseidón; ou Psámate, esposa de Éaco.

Nereo é coñecido como o "*Vello do Mar*" , e forma parte con moita frecuencia do folclore mariño grego, anterior a Poseidón, que terminaría desprazándoo como deidade mariña. Tiña a capacidade de poder metamorfosearse en calquera outro ser ou obxecto, propiedade común a outros deuses mariños. Trátase dun deus protector e benevolente cos mariñeiros, ós que gustaba aconsellar, como, por exemplo, ós Argonautas.

Destacaba pola súa sabedoría e bo xuízo, tras ter percorrido tódolos mares e tódalas costas.

## Mitoloxía 
Cando Heracles recibiu o encargo de roubar as mazás de ouro do xardín das Hespérides, o último dos seus doce traballos, tivo que preguntar polo camiño para chegar alá. As ninfas do río Erídano dixéronlle que o único que podía explicarllo era o deus Nereo, e levárono onda el cando durmía. Nereo intentou zafarse adoptando diversas formas pero Heracles conseguiu atalo e díxolle que non o soltaría ata que non lle indicara o itinerario, ó que Nereo non lle quedou outra que acceder, aconsellándolle tamén que pedise a Atlas que fose el quen entrase no xardín e collese as mazás, no canto de facelo Heracles directamente . 

miniatura|Nereo (crátera c. 590 a.C., Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas)

## Iconografía 
Represéntase como un ancián, de longa barba canosa, cabalgando sobre un Tritón e por veces armado cun tridente ou un cetro. Adoita estar acompañado polas fillas e outros seres mariños.

A súa capacidade de metamorfosearse pode explicar que fose confundido con Tritón (fillo de Poseidón e da nereida Anfitrite) en vasos do Período Arcaico , representándose habitualmente co medio corpo inferior en forma de cola de peixe ou de anguía. Posteriormente perdeu a cola e tomou a forma clásica de vello bondadoso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*  
* 
*  
*  
*  

### Ligazóns externas 
* Imaxes de Nereo, no Instituto Warburg
Sorsapuisto

**Sorsapuisto** (traducible ao galego como **Parque de Patos**) é un parque situado no barrio de Tulli, na cidade de Tampere (Finlandia). O parque, de 4,2 hectáreas, foi creado na década de 1930. En 1990 construíuse na esquina sur do parque o Tampere-talo, ao mesmo tempo que se renovou todo o parque. Entre 1964 e 1972 acolleu o Zoolóxico de Tampere, coxas atraccións eran os leóns Tam e Pere.

## Véxase tamén