Inhibidor da tripsina

Un **inhibidor da tripsina** (IT) é unha proteína que funcións como un tipo de inhibidor de serina protease (unha serpina) que reduce a actividade biolóxica do encima tripsina ao controlar a activación e as reaccións catalíticas de proteínas. A tripsina é un encima que intervén na degradación de moitos tipos de proteínas, principalmente como parte da dixestión en seres humanos e outros animais como os monogástricos e os ruminantes xoves. As serpinas —incluíndo os inhibidores da tripsina— son inhibidores irreversibles e similares a substratos suicidas.

O inhibidor altera destrutivamente a tripsina facendo que non poida unirse a proteínas para dixerilas. Como resultado, os inhibidores das proteases que interfiren coa actividade dixestiva teñen un efecto antinutricional. Por tanto, os inhibidores da tipsina son considerdos un factor antinutriente. Ademais, o inhibidor da tripsina interfire parcialmente coa función da quimotripsina.

O tripsinóxeno é unha forma inactiva e precursora da tripsina. A súa forma inactiva asegura que a proteína non se activará no páncreas, o que causaría a dixestión do órgano, e só se activará no duodeno. O tripsinóxeno é un cimóxeno producido no páncreas que é activado a tripsina pola enteropeptidase no tracto intestinal. O quimotripsinóxeno e a quimotripsina teñen un comportamento similar.

A presenza do inhibidor da tripsina causa un atraso no crecemento así como doenzas dixestivas. Ademais, a hipertrofia pancreática é común cando se toma o inhibidor da tripsina A presenza de inhibidor da tripsina nun produto alimenticio reduce a eficiencia desta proteína e, por tanto, resulta nunha incapacidade do corpo de utilizar como nutrientes as proteínas de forma completa e eficiente.

## Función 
O inhibidor da tripsina está presente en varios alimentos de orixe vexetal, como a soia, cereais e varios legumes. A principal función dos inhibidores da tripsina nestas plantas é actuar como mecanismo de defensa. Ao teren algunhas plantas este compoñente daniño, os animais silvestres aprenden que os alimentos que conteñen inhibidor da tripsina deben evitarse. O inhibidor da tripsina pode ser tamén esencial para procesos biolóxicos dentro da planta.

O inhibidor da tripsina pode aparecer de forma natural no páncreas de especies de bovinos e doutros animais. A súa función é protexer o animal da activación accidental do tripsinóxeno e/ou quimotripsinóxeno.

## Inactivación 
O inhibidor do tripsinóxeno é lábil á calor, por tanto, expoñendo os alimentos que o conteñen á calor, elimínase o inhibidor e o alimento é san para comer. Ferver a soia durante 14 minutos inactiva aproximadamente o 80 % do inhibidor, e durante 30 minutos, aproximadamente o 90 %. A maiores temperaturas, por exemplo, en ola a presión, é necesario menos tempo de cocción. Pode utilizarse o test ELISA para medir o grao de desactivación atinxido.

## Aplicacións industriais 
A principal aplicación do inhibidor da tripsina é a alimentación do gando. A soia é un ingrediente común na alimentación do gando vacún e o inhibidor da tripsina que contén pode ser unha preocupación para os gandeiros. A maioría da soia usada como alimento para o gando é convertida en fariña/penso de soia e durante ese proceso o inhibidor da tripsina queda eliminado debido ao tratamento con calor. Porén, fixéronse experimentos en animais que consumiron inhibidor da tripsina activo e consistentemente os animais perderon peso.

Un estudo de 2010 revelou que in inhibidor das proteases dos ovos do caracol de auga doce *Pomacea canaliculata*, que interacciona como un inhibidor da tripsina coa protease de posibles predadores, era a primeira evidencia directa deste mecanismo no reino animal.

## Importancia clínica 
O péptido inhibidor da tripsina asociado a tumores (TATI, do inglés *tumor-associated trypsin inhibitor*) utilizouse como marcador do carcinoma ovárico mucinoso, do carcinoma urotelial e do carcinoma de células renais. O TATI metabolízano os riles e está elevado en pacientes con insuficiencia renal. Pode estar elevado en procesos non neoplásticos como a pancreatite e pode utilizarse como un marcador prognóstico neses casos (os niveis por riba de 70 microgramos/L están asociados cun mal prognóstico).

O 50 % dos carcinomas mucinosos en estadio I están asociados cun TATI elevado, e case o 100 % deses tumores en estadio IV teñen o TATI elevado.

Do 80 % ao 95 % dos adenocarcinomas pancreáticos están asociados cun incremento do TATI (pero a elevación na pancreatite limita a utilidade clínica do TATI nestes casos; ver máis arriba).

O 60 % dos adenocarcinomas gástricos mostran un TATI elevado, en concreto os tumores de tipo difusamente infiltrante/anel de selo. O TATI complementa o CEA, que está elevado exclusivamente no carcinoma de tipo intestinal de estómago.

No carcinoma urotelial, a expresión do TATI varía co estadio, e vai de 20 % en tumores de estadio baixo ao 80 % nos de estadio alto.

A sensibilidade ao TATI en casos de carcinoma de célula renal é de aproximadamente o 70 %. Un TATI elevado é máis probable que apareza en pacientes nun estadio avanzado da doenza.

En case todos os tipos de tumores estudados, o TATI é un marcador que indica mal prognóstico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Jones et al., Biochem., 2, 66, (1963)
* Lineweaver and Murray JBC, 171, 565 (1947)
* Kunitz and Northrop J. Gen. Physiol., 19, 991 (1936)
* Fraenkel-Conrat, et al., Arch. Biochem. Biophys., 37, 393 (1952)
* Frattali, V., and Steiner, R.: Biochem., 7, 521 (1968)

### Ligazóns externas 
*