Eddie Cheever

**Edward McKay Cheever Jr.**, nado en Phoenix (Arizona) o 10 de xaneiro de 1958, é un antigo piloto de carreiras estadounidense que correu durante case 30 anos na Fórmula 1, coches deportivos, CART e a Indy Racing League. Cheever participou en 143 carreiras do Campionato do Mundo de Fórmula Un e comezou 132, máis que ningún outro estadounidense, pilotando para nove equipos diferentes desde 1978 ata 1989. En 1996, formou o seu propio equipo IRL, Team Cheever, e gañou as 500 Millas de Indianápolis de 1998 como propietario e piloto. O equipo máis tarde competiu en coches deportivos.

O seu irmán máis novo Ross Cheever, o seu sobriño Richard Antinucci e o seu fillo Eddie Cheever III tamén se converteron en pilotos de carreiras.

## Traxectoria
Aínda que naceu nos Estados Unidos, Cheever viviu en Roma, Italia, cando era neno e asistiu á St. George's British International School e máis tarde The New School of Rome. Introduciuse aos deportes de motor aos oito anos cando o seu pai levouno a unha carreira de coches deportivos en Monza. Pronto comezou a correr en go-karts e gañou os campionatos italianos e europeos de karting aos 15 anos. Subiu os niveis das carreiras de Fórmula europeas, facendo equipo co seu compatriota estadounidense Danny Sullivan na Fórmula 3 en 1975. Obtivo unha vitoria significativa contra Gunnar Nilsson e Rupert Keegan a finais de 1975 e despois pilotaba para o  Project Four de Ron Dennis na Fórmula 2 en 1976, 1977 e 1978, quedando subcampión ante René Arnoux no campionato de 1977. A finais de 1977, era considerado o piloto máis prometedor do mundo fóra da F1,  conseguindo vitorias en 1977 na F2 en Nurburgring e Rouen.

### Fórmula Un
Cheever entrou por primeira vez na Fórmula 1 en , pouco despois de cumprir 20 anos. Despois de fallar na clasificación para as dúas primeiras carreiras do ano en Arxentina e Brasil nun Theodore, fixo grella en Suráfrica nun Hesketh, pero retirouse cedo. Despois concentrouse na Fórmula Dous durante o resto de 1978 e 1979.
[left|thumb|Cheever pilotando para [Tyrrell Racing|Tyrrell no Gran Premio dos Países Baixos de 1981]]

Para o campionato de F2 de 1979, Cheever deixou o Project Four e uniuse ao equipo italiano Osella, logrando tres vitorias e o cuarto posto na xeral no seu FA2 propulsado por BMW. En  Osella pasou á Fórmula Un, Cheever pilotando o FA1 do equipo con motor Cosworth. Non obstante, o coche non era fiable e Cheever conseguiu só un final durante todo o ano, o duodécimo lugar na carreira local do equipo en Italia. Cambiando de equipo varias veces mentres tentaba subir pola grella, Cheever conseguiu cinco puntos para o equipo Tyrrell en , e tres podios para o Ligier o ano seguinte, incluíndo un segundo lugar no Gran Premio de Detroit de 1982.

A tempada  resultou ser o punto álxido de Cheever na Fórmula Un. Asinou co equipo de fábrica Equipe Renault xunto ao francés Alain Prost, ambos os dous estaban entre os favoritos do campionato do ano. Cheever acadou catro podios máis e 22 puntos de campionato conducindo o Renault RE30C durante as dúas primeiras carreiras antes de pilotar o seu substituto moito mellor, o RE40, durante o resto da tempada. Pero a decepción do equipo tras perder tanto os títulos de Pilotos (Prost) como de Construtores ao final da tempada provocou a substitución de Cheever e Prost. O seu mellor resultado para Renault foi segundo no Gran Premio do Canadá no Circuíto Gilles Villeneuve de Montreal, mentres que a principios da tempada logrou a súa posición de clasificación máis alta da súa carreira cando foi segundo despois do seu compañeiro de equipo Prost no Gran Premio de Francia no Circuíto Paul Ricard. Os rumores non confirmados indicaban que Renault fichaba Cheever xa que o fabricante francés buscaba vender máis coches en América do Norte, e ter un piloto estadounidense no equipo de Fórmula Un apoiado pola fábrica axudaría a esa causa (houbo tres carreiras de F1 en América do Norte en 1983). Long Beach, Detroit e o Canadá).
[thumb|left|Cheever pilotoanod para [ Alfa Romeo F1|Alfa Romeo no Gran Premio de Alemaña de 1985]]

Nas seguintes seis tempadas, nunca pilotou outro coche de F1 realmente competitivo. Despois de deixar Renault, Cheever tivo dúas tempadas sen éxito con Alfa Romeo como compañeiro de equipo do italiano Riccardo Patrese. O motor turbo 890T V8 sedento e pouco potente usado nos Alfas tivo escasos resultados, aínda que en xeral críase que Cheever superou ao seu compañeiro de equipo a pesar de non conseguir clasificarse para o Gran Premio de Mónaco de 1984 . Patrese, con todo, logrou o único podio para o equipo neses dous anos cando quedou terceiro no Gran Premio de Italia de 1984. Cheever era terceiro a falta de seis voltas pero o seu Alfa quedou sen combustible, cedendo o lugar a Patrese (o equipo establecera a velocidade do motor 890T de Cheever ao tempo que a Patrese fixera unha carreira económica coa esperanza dun bo final). En  non foi axudado polo coche do equipo, o Alfa Romeo 185T, que resultou ser moi pouco competitivo, o que obrigou ao equipo a actualizar o seu coche de , o 184T ás especificacións de 1985 e utilizouno durante a última metade da tempada, aínda que o antigo coche non mellorou os resultados a pesar de ser un pouco máis rápido mentres seguía o problema do combustible. A finais da tempada de 1985, Alfa anunciou que se retirarían da F1 a finais de ano, deixando a Cheever sen unidade de F1, mentres que Patrese volveu a Brabham en lugar de Nelson Piquet, que fichou por Williams.[thumb|Cheever durante os adestramentos para o [Gran Premio de Europa de 1985]]

Mentres correu no Campionato do Mundo de Automóbiles Deportivos para o equipo Jaguar de Tom Walkinshaw Racing, Cheever só correu nun Gran Premio de F1 en . Isto foi para o equipo Haas Lola de propiedade e patrocinio estadounidense en Detroit, como substituto do lesionado Patrick Tambay. Cheever realmente cualificou o descoñecido Lola THL2 co seu motor Ford V6 turboalimentado na décima posición. O piloto habitual do equipo, o Campión do Mundo de  Alan Jones, só puido clasificar o seu coche no posto 21. Ambos Lolas retiráronse con danos na dirección durante a carreira, Jones na volta 33, Cheever 4 voltas despois. Cheever foi só a terceira opción para substituír a Tambay para a carreira. O propietario do equipo Carl Haas pedira orixinalmente ao piloto principal do seu equipo CART, o campión do mundo  Mario Andretti que conducise. Non obstante, Mario rexeitou, pero recomendou ao seu fillo Michael como substituto. Porén, cando Michael non puido obter unha Superlicenza FIA para a carreira, Haas recorreu ao experimentado Cheever, quen aceptou rapidamente regresara á F1.

Para , fichouno o xefe do equipo Arrows, Jackie Oliver, como compañeiro do piloto británico Derek Warwick (a cita de Cheever coincidiu co USF&G grupo financeiro converténdose no principal patrocinador do equipo). Cheever e Warwick (que foran compañeiros de equipo en TWR o ano anterior) estaban igualados e terían moitas batallas na pista durante 1987 e . Acadou o terceiro posto no Gran Premio de Italia de 1988 en Monza; nun momento, case foi descualificado cando se descubriu que o depósito de combustible de 150 litros do seu Arrows A10B contiña 151 litros. Afortunadamente, un exame máis detallado revelou que o tamaño do tanque era de 149 litros e quedouse co terceiro lugar. O podio custoulle un novo par de lentes de sol para o mecánico xefe. Monza, gañada polo Ferrari de Gerhard Berger, foi a única carreira desa tempada que non gañou o McLaren-Honda de Alain Prost e o campión do mundo de 1988 Ayrton Senna. O terceiro lugar de Cheever no Gran Premio de Italia de 1988 tamén foi o podio final para o motor BMW M12 l4 (con distintivo "Megatron" en 1987 e 1988). Nese momento, era o motor turbo máis antigo que se usaba na Fórmula Un, xa que utilizouse por primeira vez polo equipo Brabham en 1982.
[thumb|dereita|Cheever pilotando o seu  [Arrows A10B-Megatron no Festival de Goodwood de velocidade de 2008]]
O seu último podio chegou no Gran Premio dos Estados Unidos de 1989 no seu lugar de nacemento, Phoenix, onde estivo envolto nunha batalla de longa carreira co Williams- Renault do antigo compañeiro de Alfa Romeo Riccardo Patrese para o segundo posto, pero despois tivo que ceder nas últimas etapas da carreira cando os seus freos comezaron a esvaecerse (afirmou que un dos seus freos dianteiros en realidade deixara de funcionar). A última carreira de Cheever na Fórmula Un foi no chuvioso Gran Premio de Australia de 1989 en Adelaida. Durante os últimos segundos da cualificación, perdeu a forma saíndose na horquilla Fosters cara á recta de boxes e golpeou o muro con forza co seu Arrows A11-Ford, destruíndo a parte traseira do coche. Na carreira foi o último en retirarse, saíndo na volta 42 despois de pilotar durante moitas voltas co alerón dianteiro doutro coche aloxado no lateral do seu Arrows.

Durante a súa última tempada na Fórmula Un, Cheever mantívose competitivo (cando rematou, a súa posición media era sétima), pero quedou cada vez máis desconcertado pola súa incapacidade para cualificarse ben (a súa posición media de cualificación era 23, en comparación co 14 de Warwick). A súa mellor posición de clasificación para a tempada foi 16º no Canadá e Hungría, e mesmo non logrou clasificarse para o Gran Premio do Reino Unido en Silverstone e o Gran Premio de Italia en Monza, onde quedara terceiro o ano anterior.

En total, participou en 143 Grandes Premios, logrou nove podios e anotou un total de 70 puntos de campionato. O seu mellor ano foi 1983, cando rematou sétimo no campionato, logrou tres podios e unha primeira fila para Renault.

### CART
[thumb|left|Cheever pilotando para [Chip Ganassi Racing no Circuíto de Laguna Seca na 1991]]
De 1986 a 1988, mentres pilotaba na Fórmula 1, Cheever gañou dez carreiras de coches deportivos para Jaguar. En 1990 trasladouse aos Estados Unidos para pilotar para Chip Ganassi Racing na serie CART. No seu primeiro intento nas 500 Millas de Indianápolis, quedou oitavo e foi nomeado Rookie do Ano, así como Novato do Ano na CART. En 1992, clasificouse segundo para a carreira e terminou cuarto. En total, logrou catro podios na serie pero nunca gañou. Pilotando para o  equipoteam de A.J. Foyt, Cheever estivo máis preto da vitoria en Nazareth en 1995: liderou a carreira na última volta cando quedou sen combustible. Na Indy 500, Cheever estivo involucrado nun accidente na volta 1 con Stan Fox, Carlos Guerrero e Lyn St. James. Fox resultou ferido grave no accidente.

## Rexistro de carreiras 
### Traxectoria profesional 
### Resultados completos do Campionato de Europa de Fórmula 2
(chave) (Carreiras en **negra** indican pole position carreiras en *cursiva* indican volta rápida)

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

### Resultados nas 24 Horas de Le Mans
*** Cheever apareceu como NTS

### Rodas abertas en América
(chave)

#### Resultados na CART
#### Resultados nas IRL IndyCar Series
: *1 O VisionAire 500K de 1999 en Charlotte cancelouse despois de 79 voltas debido a vítimas mortais de espectadores. Cheever clasificouse 18º.*

#### CART career summary
Mellor finalización da carreira: 2º (Phoenix – 1992), mellor resultado do campionato: 9º    

#### IRL IndyCar career summary
#### Resultados nas 500 Millas de Indianápolis
### Resultados na International Race of Champions
(chave) (**Negra**&nbsp;– Pole position. *&nbsp;– Voltas lideradas.)

### Resultados Completos no Grand Prix Masters
(chave) Carreiras en **negra** indican pole position, carreiras en *cursiva* indican volta rápida.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén