open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Faneca prateada

A **faneca prateada**, *Gadiculus argenteus* Guichenot, 1850, tamén coñecida ás veces como **corbelo prateado**,

## Características 
É un peixe pequeno, duns 11&nbsp;cm de lonxitude (máximo, 15&nbsp;cm), de corpo moderadamente alongado, cuberto de escamas grandes, delgadas e facilmente caducas, de coloración rosa prateada no dorso e nos flancos, e prateada na rexión ventral e a ambos os lados da cabeza; as aletas son case transparentes e de cor cincenta. Na cabeza presenta o maxilar inferior proxectado lixeiramente respecto do superior, a boca oblicua, con dentes moi pequenos dispostos nunha banda estreita en ambos os maxilares e, ás veces, no vómer; carece de barbelas; os ollos son grandes, cun diámetro superior á lonxitude do fociño. As aletas peitorais son pequenas e arredondadas; e as pelvianas aínda máis curtas. A liña lateral e descontinua, e vai desde a segunda metade da base da terceira aleta dorsal até a parte superior da cabeza, onde remata en tres cavidades mucosas .

## Distribución e hábitat 
É un peixe de augas mariñas, peláxico e non migratorio, que habita no Atlántico nororiental, desde Islandia e Noruega até Marrocos e as costas do Sáhara Occidental, e no Mediterráneo occidental, até Italia e Tunisia,

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Burton, Maurice & Robert Burton (1984): *Encyclopedia of Fish*. Saint Louis, EE.UU: BPC Publishing. ISBN 0-7064-0393-2.
* Coppola, S. R. *et al.* (1994): *SPECIESDAB: Global species database for fishery purposes*. User's manual. FAO Computerized Information Series (Fisheries). Núm. 9. Roma, FAO.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
* Rodríguez Solórzano, Manuel; Sergio Devesa Regueiro e Lidia Soutullo Garrido (1983): *Guía dos peixes de Galicia*. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-7154-433-4.
* Rodríguez Villanueva, X. L. e Xavier Vázquez (1995): *Peixes do mar de Galicia. (III) Peixes óseos (continuación)*. Vigo: Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-7507-870-2.
* Solórzano, Manuel R[odríguez]; José L. Rodríguez, José Iglesias, Francisco X, Pereira e Federico Álvarez (1988): *Inventario dos peixes do litoral galego (Pisces: Cyclostomata, Chondrichthyes, Osteichthyes).* O Castro-Sada, A Coruña: Cadernos da Área de Ciencias Biolóxicas (Inventarios). Seminario de Estudos Galegos, vol. IV. ISBN 84-7492-370-0.
* Van der Land, J.; Costello, M. J.; Zavodnik, D.; Santos, R. S.; Porteiro, F. M.; Bailly, N.; Eschmeyer, W. N. e Froese, R. (2001): *Pisces*, en: Costello, M. J. *et al*. (Ed.), 2001. *European register of marine species: a check-list of the marine species in Europe and a bibliography of guides to their identification*. Collection Patrimoines Naturels, 50: pp.&nbsp;357–374.  

### Outros artigos 
* Gádidos

### Ligazóns externas 
* NCBI 
* AQUATAB
* Animal Diversity Web 
* Plazi  
* World Register of Marine Species 
* Barcodes of Life   
* ITIS 
* UNEP-WCMC Species Database 
* Fotografías da faneca prateada en FishBase.
Manuel Viño Gallego

**Manuel J. Viño Gallego**, finado en Calo (Teo) o 31 de agosto de 1944, foi un agrarista e político galego.

## Traxectoria 
Comerciante en Calo. Foi elixido concelleiro en Teo en 1909. Vencellado á da Sociedad de Agricultores y Ganaderos de Calo. Foi elixido alcalde de Teo en 1932 e permaneceu no cargo ata marzo de 1936.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Relación Alcaldes Concello de Teo
Osebe, Cacheiras, Teo

**Osebe** é un lugar da parroquia de Cacheiras, no concello de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE en 2018 tiña de 197 habitantes (104 mulleres e 93 homes), o que supón un aumento respecto do ano 1999 cando tiña 197 habitantes.

Osebe procede do latín *uilla eusebius*, co significado de lugar de Eusebio. O Concello de Teo utiliza a forma O Sebe para referirse a este lugar.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cacheiras 
### Parroquias de Teo
Osebe, Calo, Teo

**Osebe** é un lugar da parroquia de Calo, no concello de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE en 2018 tiña de 194 habitantes (98 mulleres e 96 homes), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 218 habitantes.
## Toponimia
Osebe procede do latín *uilla eusebius*, co significado de lugar de Eusebio.
Neste lugar está o apeadoiro de Osebe.

## Notas
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Calo 
### Parroquias de Teo
Carnada

[miniatura|[Anzol imitando un insecto.]]
[miniatura|[Nasas.]]
[miniatura|Pesca ao [corricán.]]
Chámase **carnada**, ou **engado**, a calquera alimento ou substancia que o imita utilizados para atraer a unha presa, na pesca e na caza.

O obxecto da carnada é o de atraer a un animal (peixe, crustáceo ou molusco) a a unha trampa (por exemplo, unha nasa) e, nos casos dos peixes, sobre todo a que mordan un anzol. Na caza, o de atraer ao animal ao lugar onde se encontra o cazador, ou a unha trampa.

### A carnada na pesca 
O termo utilízase especialmente con respecto á pesca con anzol (corricán, palangre, liña, con cana etc.). A carnada pínchase no anzol de xeito que o peixe poida quedar enganchado nel no momento en que se dispón a comela.

Na pesca deportiva tradicionalmente as miñocas, insectos e peixes máis pequenos utilizábanse adoito para este propósito. Porén, o uso de carnadas naturais foi restrinxido en moitas zonas de España, debido á súa alta eficacia. No seu lugar, os pescadores utilizan carnadas sintéticas, e onxectos como as *cucharillas*.

Ademais das carnadas de plástico os pescadores comezaron a utilizar engados electrónicos para atraeren aos peixes.

Debido ao risco de transmitir enfermidades, a troita e o salmón non deben ser utilizados como ccarnada.

As carnadas naturais poden dividirse en:
* *Simples*.
** *Animais*. Adecuados para as especies depredadoras.
** *Vexetais*. Recomendados para a pesca en auga doce en ríos con pouca corrente.
* *Compostos*. Son carnadas que requiren algún tipo de preparación, e nas que interveñen diferentes substancias.

Entre as carnadas artificiais encóntranse:
* *Os peixes artificiais*
* *As plumas e os vinilos*
* *As "cucharillas"*

### A carnada na caza 
O uso de engados é unha práctica común na caza do leopardo nos safaris. Un pequeno antílope morto (ou unha cabra), colócase na parte alta dunha árbore para enganar ao leopardo. O cazador sitúase, agochado, a unha distancia de tiro e axexa ao animal, xeralmente de noite, para matalo cando vai a coller o engado.

O engado tamén se usa, en determinados países, para a caza do oso. Nas zonas de caza pódense encontrar adoito engados á venda nas gasolineiras e os almacéns de artigos de caza. O engado consiste nun pouco de substancia, a miúdo melaza doce, combinada con algunha outra substancia aromática, por exemplo carne ou peixes putrefactos. Colócasde a engado, e o cazador espera baixo cuberto á súa presa.

## Notas
José Viéitez de Soto

**José Viéitez de Soto**, nado en Celanova o 29 de xullo de 1910 e finado en México en 1957, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Coa morte temperá do seu pai, ingresou no Colexio de Orfos de Adxudicatora dos Maristas. Emigrou a Buenos Aires e regresou a Galicia para facer o servizo militar en Ferrol, mentres cursaba Maxisterio. Alí coñeceu a Carmen Gómez Martínez coa que casou, e alí naceu a súa filla Ana Viéitez Gómez en decembro de 1935. Estivo destinado como mestre en Magán (Cuntis) dende xaneiro de 1935. Militante de Izquierda Republicana, interveu nos mitins da comarca de Caldas na campaña da Fronte Popular para as eleccións de febreiro de 1936.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido nas Neves o 22 de agosto, levado a prisión de Pontevedra e trasladado á Illa de San Simón o 21 de outubro. Logo de pagar unha suma de cartos foi posto en liberdade. Retornado a Ferrol, foi chamado a quintas e incorporouse ao exército franquista no Batallón Gallego. Na fronte madrileña realizou unhas declaracións aos soldados denunciando a represiva sublevación franquista. Por estas manifestacións foi detido e sometido a consello de guerra en Talavera de la Reina o 27 de novembro de 1937. Foi condenado a morte, pero a pena foille conmutada pola de cadea perpetua e inhabilitación absoluta. En marzo de 1938 foi trasladado ao Forte de San Cristovo de Pamplona. Trasladado á illa de San Simón en xaneiro de 1939, permaneceu na illa ata marzo, cando o trasladaron á prisión central de Figueirido. Foi trasladado de xeito definitivo a San Simón en setembro de 1939.

Saíu do cárcere en febreiro de 1941, acolléndose aos beneficios da liberdade condicional, instalouse en Ferrol e puxo en marcha un negocio de distribución e venda de froita coa axuda do seu irmán residente nas Canarias. Pero a presión represiva e a imposibilidade de exercer como mestre lévano en 1946 a escapar a Portugal e de alí embarcar para México. Instalouse en Puebla e comezou a traballar como axente de laboratorio facendo visitas médicas. Dous anos despois logrou traer á familia de Galicia e trasladáronse a Cidade de México. José perdeu o traballo e tiveron que marchar a Puebla, onde montou unha granxa de polos. Alí morreu en 1957.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Gómez Martínez e foi pai de Ana María Viéitez Gómez.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* A nena do Lazareto
* Discurso de Ana Viéitez
Barcelona. Calidoscopio callejero, marítimo y campestre de Camilo José Cela para el Reino y Ultramar

***Barcelona. Calidoscopio callejero, marítimo y campestre de Camilo José Cela para el Reino y Ultramar *** é un libro de viaxes de Camilo José Cela, publicado en 1970 pola editorial barcelonesa Noguer, con acuarelas de Federico Lloveras.

## Trama 
O libro fala de diversos lugares destacados da vila de Barcelona, como o Monte Tàber, a plaça del Rei, a Catedral, a Plaça Nova, o Palau de la Generalitat, a Igrexa de Santa Maria del Pi, o porto, La Barceloneta, a Ciutadella, Santa Maria del Mar, o museo de Pablo Picasso, o Palau de la Música Catalana, Montjuïc, El Poble-sec, San Pau del Camp, La Rambla, o Hospital de la Santa Creu, a Plaça de Catalunya, La Pedrera, a Sagrada Familia, Pedralbes ou o parque Güell. Remata falando do baile tradicional catalán, a sardana.

## Narración 
A obra está narrada en terceira persoa polo autor, que se fai chamar *amanuense*, ao entender que o texto lle é ditado. Usa un vocabulario moi rico, con numerosas referencias á lingua catalá e con citas en galego, italiano (un verso de Petrarca).

Fala da historia de Barcelona, e adoito en vez de indicar directamente a cando aconteceron os sucesos, refírese a efemérides que tiveron lugar no mesmo ano. Refírese a numerosos capítulos violentos da historia da cidade, como a Semana Tráxica, mais evitando referirse a que foron conflitos xurdidos por loitas obreiras. Ao tempo, evita referirse ao acontecido na cidade durante a guerra civil. Con todo, malia ser un libro editado durante o Franquismo, cando aínda estaba vixente a censura, hai críticas a feitos acontecidos durante esa época, como certas mudanzas nos nomes de rúas e avenidas.
Gliese 176 b

**Gliese 176 b**

 275px
Concepción artística de Gliese 176 b coma "Super Terra" quente.

Estrela Nai

**Estrela**
Gliese 176

**Constelación**
Taurus

**Ascensión recta**
*(α)* 

**Declinación**
*(δ)* 

**Distancia**
30.7 al9,4 pc

**Tipo espectral**
M2.5V

Características orbitais

**Eixo Semi-maior**
*(a)* 0,066 UA

**Excentricidade**
*(e)* 0

**Período orbital**
*(P)* 8,7836 ± 0,0054 Lecturas posteriores filtraron os datos da rotación da estrela, dando unha lectura máis precisa da órbita do planeta e unha masa mínima. O planeta orbita dentro da magnetosfera interior da súa estrela nai. A citada temperatura de 450 K é unha temperatura de "equilibrio térmico". 

Prevese que o planeta estea *gobernado* por un núcleo rochoso, pero a súa masa real é descoñecida. Se a órbita está orientada de tal xeito que o estamos a ver case de fronte, o planeta pode ser significativamente máis masivo do que indica o seu límite inferior de masa. Se é así, podería ter atraído un manto de gas coma Urano ou Gliese 436 b.

## Citas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Pereda de Ancares

**Pereda de Ancares** é unha parroquia do concello leonés de Candín, na bisbarra dos Ancares. Segundo o INE en 2012 tiña 47 habitantes.
Nos últimos anos, Pereda de Ancares converteuse no punto de partida para moitos excursionistas e turistas que veñen a coñecer Os Ancares debido ás rutas de sendeirismo que cruzan a zona, pero o renacemento da súa economía débese principalmente ao cámping e ás casas rurais que hai na aldea; o que lle achegou certa revitalización tras anos de illamento e abandono. O sector primario segue sendo unha parte importante da economía da parroquia.

## Patrimonio
A aldea está situado nas lombas das montañas, e a arquitectura local componse de casas brancas con tellados de lousa. A igrexa de Pereda de Ancares é un exemplo da arquitectura relixiosa co seu soportal á entrada da igrexa e o seu campanario, feita en cachotaría. A aldea posúe unha das pallozas mellor conservadas de todos os Ancares leoneses. Está proxectado a súa restauración sufragada polo concello e o Instituto leonés de cultura.

A aldea está situada nunha paraxe montañosa e bosques de nogueiras, o que constitúe o principal atractivo para os sendeiristas e excursionistas.

## Festas
A principal festividade de Pereda de Ancares é o día de San Xurxo.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*O Bierzo
Texasville

***Texasville*** é un filme estadounidense dirixido por Peter Bogdanovich que se estreou en 1990. É a secuela de *A derradeira película*, e baséase na novela *Texasville* de Larry McMurtry.

## Sinopse 
Nunha vila de Texas todos se preparan para celebrar o centenario da fundación da poboación. É tamén o momento para lembrar o pasado de Duane e Jacy.

## Personaxes 
* Jeff Bridges como Duane Jackson
* Timothy Bottoms como Sonny Crawford
* Cybill Shepherd como Jacy Farrow
* Cloris Leachman como Ruth Popper
* Randy Quaid como Lester Marlow
* Annie Potts como Karla Jackson
* William McNamara como Dickie Jackson
* Eileen Brennan como Genevieve Morgan

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Sorbeira, Candín

**Sorbeira** (Surbeira no dialecto ancarés) é unha parroquia do concello leonés de Candín, na bisbarra do Bierzo. Segundo o INE en 2012 tiña 38 habitantes.
A poboación minguou como os demais do val. A principal actividade económica é a agricultura de subsistencia e a gandaría, aínda que o turismo está a empezar a ter auxe debido a algunhas casas rurais. Os habitantes de Sorbeira falan un dialecto do galego chamado ancarés

## Patrimonio 
Na praza hai dous monumentos de interese: a fonte e a Igrexa de Santo Estevo, de estilo tradicional ancarés, encóntrase en bo estado de conservación. O interior da igrexa hai un adro e un retablo singulares e moi belos. Na parte alta, na zona das eras, encóntranse unhas cantas pallozas rodeadas de castiñeiros, dende onde se pode ver boa parte do val. Sorbeira tamén conta cun muíño hidráulico antigo en bastante en bo estado e unha ponte que conecta ao centro co exterior.

## Notas
Presidente de Alxeria

Segundo a constitución de Alxeria, o presidente é o xefe de estado e tamén o comandante en xefe das Forzas Armadas do país. É elixido para un mandato de 5 anos.

Esta é a lista de tódolos presidentes despois da independencia, en 1962.

## Presidentes 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Primeiro Ministro de Alxeria
Primeiro ministro de Antiga e Barbuda

O **primeiro ministro de Antiga e Barbuda** é o xefe de goberno de Antiga e Barbuda. Esta é a lista dos primeiros ministros de Antiga e Barbuda de 1960 ata o presente.

## Ministros xefes de Antigua (1960-1967) 
## *Premiers* de Antigua (1967-1981) 
## Primeiros Ministros de Antiga e Barbuda (1981-presente) 
## Notas
Primeiro ministro de Australia

O **primeiro ministro de Australia** é o xefe de goberno de **Australia**. 

## Lista
Esta é a lista dos primeiros ministros de Australia despois da independencia en 1901.

## Notas
Maximiliano Coto

**Maximiliano Coto López**, nado na Estrada en 1888, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Canteiro de profesión. Membro activo da sociedade agraria de Luou. Foi fundador e primeiro presidente da Sociedad de Oficios Varios de Teo y Ames (1918). Foi tiroteado pola Garda civil durante a folga de outubro de 1919, quedando inútil do brazo dereito. Mambro da directiva do Centro Republicano de Teo, reorganizou a Agrupación Socialista de Santiago de Compostela en 1931, da que tamén foi directivo. Durante a República traballou no Hospital de Santiago, sendo elixido presidente dos empregados. Participou nos mitins da campaña do Estatuto organizados polo Comité Pro-Autonomía de Santiago de Compostela, como o de Noia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado pola autoridade militar en agosto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Presidente de Austria

miniatura|130px|Bandeira do presidente de Austria.
O **presidente de Austria** é o xefe de estado de Austria. Esta é a lista dos presidentes de Austria, de 1919 (despois da extinción de Austria-Hungría) ata o presente.
 
### Presidentes da Primeira República de Austria (1918 ata o 1938)
De 1938 a 1945 Austria foi ocupada e integrada á Alemaña nazi.

### Presidente da Segunda República Austríaca (1945 ata o presente)
### Notas
### Véxase tamén 
* Chanceler de Austria
*Xefes de Estado e Goberno actuais

### Ligazóns externas
*Official Website of the Austrian President
*Austria: xefes de estado entre 1918-1938
Anzol

miniatura|200px|Diversos tipos de anzois.
Un **anzol**  ou **brinca**  é un dispositivo para a captura de peixes no que se coloca unha carnada para atraeren a estes, e que se engancha no padal, na boca e moi raramente, no corpo do peixe.

Os anzois foron utilizados desde hai séculos polos pescadores para capturaren peixes tanto en augas doces como nas augas salgadas.

No ano 2005, o anzol foi elixido pola revista *Forbes* como unha das vinte principais ferramentas na historia da humanidade.

Os anzois normalmente levan algún tipo de carnada ou engado, todo iso enlazado por unha liña ou **tanza** que conecta o peixe capturado co pescador.

Hai unha enorme variedade de anzois no mundo da pesca. Os tamaños, deseños, formas e materiais son variábeis en función da finalidade prevista do anzol.

## Forma e construción 
miniatura|200px|Forma dun anzol (lenda en inglés).

As partes dun anzol son:

A *punta*, que é a que penetra na boca do peixe.

O *ollo*, burato situado na parte oposta da punta, onde se empata a liña.

A *curva* ou *colo*, a parte do anzol que une a punta e o ollo.

A *brecha* é como se denomina a distancia que separa o colo e a punta.

Os anzois contemporáneos están fabricados con aceiro de alto contido en carbono, aceiro aleado con vanadio, ou aceiro inoxidable, segundo a aplicación.

A maioría dos anzois de calidade se cóbrense con algún tipo de anticorrosivo resistente,  resistencia á corrosión que se require cando se utilizan en auga salgada e mentres están almacenados.

## Historia 
[miniatura|80px|Anzol feito de [óso.]]
O anzol, ou dispositivos similares, foi probabelmente utilizado polo ser humano durante miles de anos. Proba diso é que se encontraron anzois en Palestina que datan de ao redor dos anos 7000 a.C.

O home fixo anzois de todo tipo de materiais, incluíndo a madeira, ósos de animais  e humanos, cornos, cunchas, pedra, bronce, até o ferro e o aceiro na actualidade.

En moitos casos fixéronse a partir de múltiplos materiais para aproveitar a forza e as características positivas de cada material.

Os noruegueses na década de 1950 aínda utilizaban madeira de xenebreiro para facer anzois.

Os ganchos de aceiro de calidade comezaron a aparecer en Europa nos anos 1600 e a súa fabricación converteuse nunha tarefa para os profesionais.

## Notas
Gran Premio de Austria de 1973

O **Gran Premio de Austria de 1973** foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Circuíto de Österreichring o 19 de agosto de 1973. Foi a 12ª carreira da tempada de Fórmula Un de .

Niki Lauda perdeu a carreira de casa, debido a un accidente no circuíto de Nürburgring dúas semanas antes, na que se lesionou a boneca.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación do campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 7 mellores resultados das primeiras 8 roldas e os 6 mellores resultados das últimas 7 roldas contan para o campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.

## Notas 
### Ligazóns externas 
*
Cornielles de Holanda

**Cornielles de Holanda**, chamado tamén **Cornelis de Holanda**, foi un escultor do século XVI de orixe flamenga que traballou en Galiza.

## Obras 
miniatura|250px|Parte superior da fachada da basílica de Santa María A Maior de Pontevedra.

En 1520 realizou o retablo da capela maior da catedral de Ourense. A peza ten cinco corpos e seis columnas, representando escenas da vida de Xesús Cristo e a Virxe María. Destacan as esculturas da columna central de tres corpos, correspondentes a San Martiño, a Asunción da Virxe e a Piedade.

Na igrexa de Santiago de Betanzos fixo a capela de San Pedro e San Pablo, tamén chamada do Arcediago, por ser encargada polo arcediago Pedro López de Ben. O retablo, de estilo plateresco, encaixa coa bóveda de estilo gótico tardío atribuída a Guillén de Bourse. O conxunto complétase cos sepulcros do fundador e outros familiares e unha reixa gótica de ferro fundido atribuída tamén a Cornelis.

Na catedral de Lugo construíu o retablo do altar maior, que sufriu graves danos no terremoto de Lisboa de 1755; os dous fragmentos maiores salvados encóntranse colocados nos extremos da nave do cruceiro do templo.

Na basílica de Santa María a Maior de Pontevedra, aparece documentada a súa presenza a partir de 1538, cando deu poder a Sebastián Barros para «labrar e hedificar» na nave do lado nordeste. Participou na portada sur con Jácome García e en 1540 iniciou a gran fachada principal en colaboración co mestre de obras da catedral, o portugués João Nobre «para hacerla entrambos a dos de por medio». A fachada está construída a xeito de retablo con tres corpos e numerosas figuras escultóricas, similar á custodia da catedral de Santiago realizada por Enrique de Arfe. No Museo de Pontevedra hai unha imaxe de San Sebastián atribuída a Cornelis.

Deseñou tamén a capela da Concepción da catedral de Santiago de Compostela e a capela do Hospital Real de Santiago.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Otero Pedrayo, R.: *Guía de Galicia*. Ed. Galaxia, 1980. ISBN 978-84-7154-365-3.
*
Baltasar Moscoso Sandoval

**Baltasar Moscoso Sandoval**, nado o 9 de marzo de 1589 en Santiago de Compostela e finado en Madrid o 17 de setembro de 1665 foi un cardeal da Igrexa Católica.

## Biografía 
Era fillo do conde de Altamira, Lope Moscoso Ossorio, e sobriño do duque de Lerma e cardeal Francisco de Sandoval Rojas, valido do rei Filipe III, e tamén parente do cardeal Bernardo Sandoval Rojas.

Por mor das influencias familiares tivo unha carreira rápida e de importancia. Foi nomeado cardeal cando tiña tan só 26 anos polo papa Paulo V, e recibiu de Filipe III a tarefa de solicitar da Santa Sé a súa intervención contra os protestantes.

En Navalcarnero, o 17 de outubro de 1649 foi o encargado de oficiar o casamento do rei Filipe IV con Mariana de Austria. Foi tamén supremo Chanceler de Castela e conselleiro de Estado, nomeado por Filipe IV.

* Bispo de Xaén do 29 de abril de 1619 ao 28 de maio de 1646. Durante o seu mandato fixéronse grandes obras na Catedral.
* Arcebispo de Toledo do 28 de maio de 1646 ao 17 de setembro de 1665.

Está enterrado na catedral de Toledo, na capela do Descendemento.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Catholic-hierarchy.org
* Gcatholic.org
* *Don Baltasar Moscoso y Sandoval, el Cardenal de Santa Potenciana, personaje clave en el desarrollo cultural de Jaén durante la primera parte del siglo XVII* .
Pandoravirus

***Pandoravirus*** é un xénero de virus de gran tamaño, cun xenoma maior que o do resto dos virus coñecidos. Como outros virus grandes como *Mimivirus* e *Megavirus*, o *Pandoravirus* infecta a amebas, pero o seu xenoma, que contén de 1,9 a 2,5 megabases de ADN, é unha dúas veces máis grande que o de *Megavirus*, e difire moito do doutros virus grandes en aparencia e estrutura do xenoma.

## Descubrimento 
O descubrimento dos Pandoravirus realizado por un equipo de científicos franceses dirixido por Jean-Michel Claverie e Chantal Abergel, publicouse na revista *Science* en xullo de 2013. Déronlle o nome de Pandoravirus facendo referencia á caixa de Pandora, xa que consideraban que as súas características "fan pensar na caixa de Pandora: abrir esta caixa vai romper verdadeiramente os alicerces do que se sabía sobre os virus ata agora". Outros científicos observaran previamente partículas similares aos Pandoravirus, pero debido ao seu enorme tamaño relativo non se esperaba que fosen virus.

O descubrimento de *Mimivirus*, un virus de ADN grande nucleocitoplasmático cun tamaño xenómico dunhas 1,1 megabases, realizouse en 1992 pero non se recoñeceu como virus ata 2003, xa que se pensou ao primeiro que era unha bacteria. *Megavirus*, descuberto en 2011, ten un xenoma de aproximadamente 1,2 megabases.

O descubrimento previo deses virus impulsou a procura doutros virus similares que infectasen a amebas, e como resultado atopáronse dúas novas especies: *Pandoravirus salinus*, en augas mariñas da costa de Chile, cun tamaño xenómico de 2,5 megabases; e *Pandoravirus dulcis*, en pozas de auga doce de Australia, cun tamaño xenómico de 1,9 megabases.

## Descrición 
Os virións de Pandoravirus miden aproximadamente 1 micron de longo e 0,7 de largo, polo que o seu tamaño é similar ao dunha pequena bacteria, e teñen forma de gota. O xenoma da especie máis grande, *Pandoravirus salinus*, contén 2556 secuencias codificantes de proteìnas preditas, das cales só o 6% estaban relacionadas con xenes doutros organismos. A desemellanza dos restantes xenes con calquera outros coñecidos, levou aos investigadores a especular con que estes virus poden representar unha póla ata agora descoñecida da árbore da vida. Porén, outros expertos consideran que esa suxestión é prematura.

## Notas
Antonio Insua Rey

**Antonio Insua Rey**, finado en Calo (Teo) o 22 de xaneiro de 1917, foi un agrarista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Insua Framil. Emigrou a Cuba, onde fixo fortuna. Retornou e instalouse en Santiago de Compostela. Despois asentouse en Calo onde promoveu a Sociedad de Agricultores y Ganaderos de Calo, da que foi o primeiro presidente.

Era tío de Manuel Nogueira Insua.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Rickettsiáceas

As **Rickettsiáceas** (**Rickettsiaceae**) son unha familia de bacterias gramnegativas adaptadas a unha vida como parasitos intracelulares obrigados, entre as que están as bacterias do xénero *Rickettsia*, que orixinan enfermidades en humanos  As Rickettsiaceae pertencen á orde Rickettsiales xunto coa familia Anaplasmataceae. Comprende os xéneros *Rickettsia*, *Orientia* e *Wolbachia* (este último é clasificado como anaplasmatácea nalgunhas árbores filoxenéticas, *ver Rickettsiales*).

A maioría dos patóxenos desta familia teñen un ciclo de vida no que pasan unha parte en artrópodos como as carrachas, os piollos e as pulgas, e outra parte en mamíferos, como o home, onde producen enfermidades transmitidas pola picadura do artrópodo. *Rickettsia rickettsii* considérase o organismo infeccioso prototípico do grupo, que produce a febre das Montañas Rochosas transmitida por carrachas. Son tamén importantes a *Rickettsia prowazekii*, que produce o tifo exantemático epidémico transmitido por piollos, e a *Rickettsia typhi*, que produce o tifo murino, transmitido por pulgas. A especie *Orientia tsutsugamushi* produce a febre de tsutsugamushi (antes estaba clasificada no xénero *Rickettsia*).

## Xenómica 
As análises xenómicas comparativas identificaron 3 proteínas, RP030, RP187 e RP192, que só se atopan nos membros da familia *Rickettsiaceae* e serven como marcadores moleculares para esta familia. Ademais, son específicos para as especies de Rickettsiaceae identificadas varios indeis sinatura conservados en varias proteínas como unha inserción de 4 aminoácidos no factor de acoplamento de reparación da transcrición Mfd, unha inserción de 10 aminoácidos na proteína ribosómica L19, unha inserción de 1 aminoácido na proteína FtsZ e no factor sigma 70 maior, e unha deleción de 1 aminoácido na exonuclease VII.

## Notas
Sacarrollas

miniatura|Sacarrollas de ás.
O **sacarrollas** é un instrumento consistente nunha hélice metálica cun mango ou panca que se inventou para poder quitar as rollas ós frascos e botellas de viño e xaropes embotellados. Os sacarrollas fabrícanse en materiais tan diversos como plástico, metal ou madeira pero a espiral sempre é de aceiro. Existen os nomes dialectais *tirarrollas* e *tirabuxón*.

## Tipos 
Existen diferentes tipos de sacarrollas:

* *De botella*, o máis habitual que á súa vez adopta diferentes formas.
** *Pregable*, propio de hostalería, xa que se pode levar no peto. 
** *De ás* que se erguen ó introducir a barrena, facilitando así a extracción ó facer panca. É moi común no ámbito doméstico.
* *De parede*, acaroado á parede e que se acciona por sistema de panca.
* *De láminas* ou lingüetas - consistente en dúas láminas metálicas que se introducen nos laterais do pescozo da botella extraendo deste xeito a rolla intacta. Tamén permite reintroducir o tapón.
* *De aire comprimido* - inxéctase aire cunha bomba atravesando o tapón cunha agulla. A corrente de aire fai elevar o tapón, pero pode prexudicar a estrutura do viño, polo que é pouco utilizado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Museo do Sacarrollas
Sorose

[thumb| O [ananás é un froito tipo **sorose**. Na imaxe pode ollarse un ananás en vista superficial e en corte lonxitudinal.]] 
[thumb|[Inflorescencia do ananás *Ananas comosus*, cada unha das flores desenvolverá unha baga, as que, soldadas entre si e dispostas sobre o eixo carnoso da inflorescencia, formará a **sorose**.]]

En botánica, **sorose** (do grego "*sorós*", fato) é un froito composto, carnoso, derivado dunha inflorescencia, como a amora da moreira ou o ananás.

Neste tipo de froito todas as flores da inflorescencia participan no desenvolvemento dunha estrutura que semella un só froito mais que en realidade está formada por moitos froitiños. En ocasións participan no seu desenvolvemento outras partes da flor ou incluso o mesmo eixo da inflorescencia.

Nas moreiras *(Morus*) todas as flores da inflorescencia contribúen ao froito, porén a parte carnosa corresponde ás pezas do periantio que se tornan carnosas, constituíndo o conxunto unha unidade ou infrutescencia chamado vulgarmente amora, mais tecnicamente denominado sorose. No caso do ananás *(Ananas*) fórmase unha estrutura que resulta da concrescencia ou soldadura de todas as bagas que producen as flores da inflorescencia. A parte central da mesma é o eixo da inflorescencia que se volve carnoso, e a parte que se come leva os pistilos desenvolvidos e as bases fusionadas das flores.

## Notas
Langur dourado

O **langur dourado** (*Trachypithecus geei*) é un primate da familia dos Cercopithecidae que se pode atopar no estado indio de Assam e nas Montañas Negras de Bután. Trátase da especie de primate máis ameazada da India a pesar de ser un animal sagrado para os habitantes do Himalaia.

## Descrición 
O langur dourado caracterízase pola cor da súa pelaxe, que varía entre o dourado e o crema brillante. A súa face é completamente negra e ten unha cola longa de até 50&nbsp;cm.

## Distribución e costumes 
A súa área de distribución está moi restrinxida na actualidade; con só uns 100 km² limitados no sur polo río Brahmaputra, no leste polo río Manas, no oeste polo río Sankosh e no norte polas Montañas Negras de Bután. Crese que esta barreira bioxeográfica é a responsábel da orixe da especie a partir do seu parente máis próximo, o *Trachypithecus pileatus*.

O número de individuos contabilizados en 2001 era de 1.064, que estaban divididos en 130 grupos. Destes, cando menos o 60% eran adultos, o que reflicte unha escaseza de individuos non maduros, sendo isto un indicador do declive de poboación da especie. A principal causa da súa desaparición e a degradación do seu hábitat pola actividade humana. Unha pequena poboación que se atopa nunha plantación de caucho en Kokrajhar, distrito de Assam, incrementou a súa poboación de 38 a 52 individuos entre 1997 e 2002. Esta poboación adaptouse para alimentarse de sementes secas das árbores de caucho.

O langur dourado é un animal gregario que se relaciona en grupos de varios individuos. Os grupos teñen un termo medio de 8,2 animais e a proporción de adultos é de 2,3 femias por cada macho. Non obstante, a meirande parte dos grupos só teñen un macho adulto. Na maior parte do seu hábitat, o langur dourado atópase confinado ás árbores de máis altura, onde a súa cola lle permite abanearse entre as pólas. Aliméntase de froita, sementes, flores, gromos e follas verdes.

## Subespecies 
Distínguense dúas subespecies:
* *Trachypithecus geei geei* (Khajuria, 1956).
* *Trachypithecus geei bhutanensis* (Wangchuk, 2003).

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Golden langur.jpg|Langur dourado.
Ficheiro:Golden Langur.jpg|Langur dourado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Trachypithecus geei* en Iucnredlist.org
Gran Premio de Italia de 1973

O **Gran Premio de Italia de 1973** foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 9 de setembro de 1973. Foi a décimo terceira proba da tempada de .

Jackie Stewart tivo unha picada no comezo da carreira. Entrou nos boxes, e tomouse un minuto para cambiar os pneumáticos. Saíu no posto 20 e comezou unha remontada onde subiu 16 lugares e terminou cuarto na xeral, o que foi suficiente para asegurar o campionato do mundo de pilotos. A imposibilidade de Emerson Fittipaldi para gañar asegurou que Stewart gañara o seu terceiro Campionato de mundial de pilotos, a falta de dúas carreiras.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 7 mellores resultados das primeiras 8 roldas e os 6 mellores resultados das últimas 7 roldas contan para o campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Trofeo Teresa Herrera 2013

A 68.ª edición do **Trofeo Teresa Herrera** celebrouse na Coruña o 29 de agosto de 2013 a partido único. O campión foi o Real Madrid, que derrotou o Deportivo da Coruña, logrando o seu noveno título.

## Participantes 
## Partidos 
### Final masculina 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trofeo Teresa Herrera Feminino 2013
Iain Glen

**Iain Alan Sutherland Glen**, nado o 24 de xuño de 1961 en Edimburgo, é un actor escocés de cinema, televisión e teatro. Glen é principalmente coñecido polos seus traballos nos filmes *Resident Evil: Apocalypse* e *Resident Evil: Extinction*. Recentemente destaca a súa participación na serie de televisión da HBO *Game of Thrones*, na que interpreta a Jorah Mormont.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficil 
*
Lumeiras

**Lumeiras** (*Lumeras* en castelán e oficialmente) é unha parroquia do concello leonés de Candín, situado na bisbarra do Bierzo. Segundo o INE en 2012 tiña 18 habitantes.

## Patrimonio 
Lumeiras ten unha arquitectura tradicional típica dos Ancares, con edificios construídos con cachotaría e tellados de lousa. Algunhas casas sufriron modificacións e obras para acomodar mellor aos seus habitantes, e xa non presentan un aspecto tradicional. O punto central da poboación é a **Praza do Cristo**, onde se sitúan a igrexa de Lumeiras, e a antiga escola de Lumeiras, hoxe rehabilitada e usada para fins diversos. Na mesma praza hai unha fonte flanqueada por dous piares de auga, que servían antano como bebedoiros para os animais.

A zona rural componse de bosques de castiñeiros. No Porto de Lumeiras encóntrase o Alto da Cruz, ao que se pode subir e observar as vistas sobre o val. Dende a poboación sae unha pista de terra, que atravesa o monte Mourín cara ao concello veciño de Fabeiro.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* O Bierzo
* Serra dos Ancares

## Notas
Fernando Olmedo Reguera

**Fernando Olmedo Reguera**, nado en Santiago de Compostela o 10 de xaneiro de 1873 e finado en Madrid o 12 de agosto de 1936, foi un frade e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Fernando Olmedo e Elisa Reguera, propietarios dos almacéns Olmedo da vila de Pontevedra. Nesta cidade fundou o Círculo Católico de Obreros e colaborou en *El Criterio Gallego* e *El Áncora*, do que tamén foi director. Tamén colaborou en *El Pensamiento Galaico* e *El Alcance* de Santiago de Compostela. Doutorouse en Dereito, e o 15 de febreiro de 1901 ingresou na orde dos capuchinos, sendo ordenado presbítero o 31 de xullo de 1904.

Foi asasinado durante a guerra civil española, e soterrárono na cripta da basílica de Xesús de Medinaceli de Madrid. Foi beatificado o 3 de outubro de 2013.. Na cidade de Pontevedra unha rúa leva o nome *Padre Fernando Olmedo*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Álvarez Castro, Xosé: "O asasinato do padre Olmedo" 31/9/2011.
Ramón Tojo Pérez

**Ramón Tojo Pérez**, nado en Padrón o 23 de novembro de 1860 e finado en Pontevedra o 7 de outubro de 1944, foi un escritor e político galego.

## Traxectoria 
Cursou o Bacharelato no Convento do Carme. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. En 1883 aprobou as oposicións de avogado do Estado. Foi Gobernador civil de León (1899-1900). Foi deputado provincial dende 1890 e presidente da Deputación da Coruña de 1903 a 1909. Despois continuou como deputado provincial polo distrito de Padrón. Foi membro da Real Academia Galega.

## Vida persoal 
Casou con Robustiana Baltar Cortés, filla de Ángel Baltar Varela e irmá de Ángel Baltar Cortés.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ramón Tojo

Co nome de **Ramón Tojo** podemos referirnos a:

***Ramón Tojo Pérez**, escritor e político galego (1860-1944).
***Ramón Tojo Lens**, empresario e político galego, alcalde de Rois (n. 1965).
Patrimonia

Os ***Patrimonia*** eran latifundios máis ou menos vastos creados a partir do século VIII no Agro Romano (ou sexa no campo que rodeaba a Urbe) xestionados por diáconos dependentes directamente do Papa. *Patrimonia* é unha palabra latina, plural de *patrimonium*, que significaba *patrimonio*.
## Elenco dos *Patrimonia* 
* *Patrimonium Tusciae* (incluído entre a Vía Aurelia e la Vía Flaminia, no cuadrante setentrional do Agro Romano).
* *Patrimonium Tuscie Suburbanum* (arredor da Basílica de San Pedro no Vaticano).
* *Patrimonium Sabinense* ou *Carseolanum* (na Vía Salaria ata a Abadía de Farfa).
* *Patrimonium Tiburtinum* (incluído entre a Vía Nomentana e a Vía Tiburtina).
* *Patrimonium Labicanum* (na Vía Labicana ata o val do Aniene).
* *Patrimonium Appiae* (na Vía Appia ata Albano).
* *Patrimonium Appiae Suburbanum* (arraedor da Basílica de San Xoán de Latrán).
* *Patrimonium Caietanum* (arredor de Gaeta).
* *Patrimonium Traiectum* (no río Garigliano).
Os *Patrimonia* non tiñan que estar necesariamente unidos, senón que podían tamén ser grupos de terreos illados do núcleo central (*ex corpore patrimoniae*).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* AA.VV., *Atlante storico-politico del Lazio*, Regione Lazio, Editori Laterza, Bari 1996
## Outros artigos 
* Estado Pontificio.
* Patrimonio de San Pedro.
* Agro Romano.
* Ducado romano.
Moreira branca

[thumb|*Morus alba* co [verme da seda (*Bombyx mori*).]]

A **moreira branca** (***Morus alba***), é unha especie de árbore pertencente ao xénero *Morus*, familia das moráceas.

## Descrición 
É unha árbore de até 15 m de altura, con pólas novas cinsentas. Folla con pecíolo de 1,5–2&nbsp;cm e limbo de 4-6 por 4–5&nbsp;cm, máis ou menos ovado, subagudo, irregularmente dentado ou lobado, oblicuamente cordado, delgado, glabro agás ao longo da nerviación, verde clara. Infrutescencias (sorose) da lonxitude dos seus pedúnculos (2,5 por 1&nbsp;cm), brancas ou branco-rosadas, que son as amoras; adoitan resultar insípidas.

Florea en abril; frutifica en maio.

## Distribución 
Son árbores oriundas das zonas temperadas de Asia central e do leste (China, Manchuria e Corea) e moi cultivadas en Asia, Europa e América.

## Usos e cultivo 
A especie cultívase polas súas follas, único alimento dos vermes da seda, cuxos casulos se utilizan para fabricar seda.

Ademais do seu uso coma árbores de cultivo é frecuente o uso como ornamentais en xardíns urbanos e para obter sombra. En Galiza non é frecuente, mais aparece nalgúns parques de vilas e cidades, como é o caso do Campus Universitario da Xunqueira, en Pontevedra.

## Variedades 
* *Morus alba* var. *alba* (sinónimos: *Morus alba* var. *atropurpurea* (Roxb.) Bureau, *Morus alba* var. *bungeana* Bureau, *Morus atropurpurea* Roxb.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Amora
* Silva brava
* Xénero *Morus*
Lista de episodios de Game of Thrones

300px|dereita|link=:gl:Game of Thrones
*Game of Thrones* é unha serie de televisión de fantasía medieval creada por David Benioff e D. B. Weiss. A serie está baseada na saga de novelas *A Song of Ice and Fire* do autor George R. R. Martin. A historia ten lugar nos continentes ficticios de Westeros e Essos e é unha crónica das loitas de poder entre diferentes familias nobres que se disputan entre elas o Trono de Ferro dos Sete Reinos. A serie comeza cando a Casa Stark, liderada por Lord Eddard "Ned" Stark (Sean Bean), é involucrada nas loitas de poder arredor do rei Robert Baratheon (Mark Addy). 

A serie estreouse o 17 de abril de 2011, a través da canle HBO. David Benioff e D. B. Weiss exerceron como produtores executivos, xunto con Carolyn Strauss, Frank Doelger, Bernadette Caulfield e George R. R. Martin. A rodaxe produciuse en numerosas localizacións, incluíndo Croacia, Irlanda, Irlanda do Norte, Islandia e España. Os episodios foron emitidos cada domingo ás 9:00 pm (hora oriental estadounidense), e teñen unha duración de entre 50 e 81 minutos.

A serie rematará coa oitava tempada, que se estreou o 14 de abril de 2019 e consta de seis episodios. Os episodios da serie, gañaron numerosos premios, incluíndo tres premios Emmy á mellor serie dramática.

## Tempadas 
## Lista de episodios 
### Tempada 1 (2011) 
### Tempada 2 (2012) 
### Tempada 3 (2013) 
### Tempada 4 (2014) 
### Tempada 5 (2015) 
### Tempada 6 (2016) 
### Tempada 7 (2017) 
### Tempada 8 (2019) 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Unión de Teo y Vedra

***Unión de Teo y Vedra*** foi unha revista editada en Buenos Aires entre 1920 e 1967.

## Historia e características 
Subtitulada *Órgano oficial de las Sociedades Agrarias de Teo y Vedra*, estaba editada pola Federación de Residentes de Teo en Suramérica. O seu lema dicía: "Por la instrucción, protección y emancipación del pueblo gallego". De periodicidade mensual, veu continuar a revista *Teo*. Ofrecía información sobre o labor desenvolto polas institucións patrocinadoras, noticias de actualidade política e social da comarca (denunciando as manipulacións caciquís e clericais) e colaboracións literarias de Xan Baña, José Pereiro e Eduardo Blanco Amor. Mantivo polémicas con *El Agrario Barcalés*. 

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas
Anna Karenina

***Anna Karenina*** (en ruso: *Анна Каренина*), é unha novela do escritor ruso Lev Tolstoi, publicada entre 1873 e 1877. É unha das obras máis senlleiras do autor, canda *Voina i mir* (Война и мир) [en galego, *Guerra e Paz;* aínda sen traducir]  escrita entre 1867 e 1869.

Esta novela romántica está considerada unha das obras cume do Realismo e ten un dos inicios máis coñecidos da literatura universal: *"Todas as familias felices son iguais. As infelices sonas cada unha ao seu xeito"*.

## Sinopse 
A trama xira arredor do caso extraconxugal da personaxe que dá título á obra, unha aristócrata da Rusia tsarista que, malia parecer ter todo (beleza, riqueza, popularidade e un fillo amado), se sente baleira até encontrar un impetuoso oficial, o conde Vronski.

No decorrer da obra, tamén se tratan cuestións importantes da vida na Rusia rural da época, onde algúns personaxes debaten a respecto do mellor xeito de xestionar as súas propiedades e terras, así como do tratamento aos campesiños, daquela chamados muxics (*мужик*).

## Adaptación ao cinema 
Existen varios filmes baseados na novela. A personaxe principal foi interpretada, entre outras, por Greta Garbo (en 1935, ás ordes de Clarence Brown), Vivien Leigh (en 1947, para Julien Duvivier), Sophie Marceau (para Bernard Rose, en 1997) e, máis recentemente, Keira Knightley en 2012 para Joe Wright:

* *Anna Karenina*, filme de 1935
* *Anna Karenina*, filme de 1948
* *Anna Karenina*, filme de 1985
* *Anna Karenina*, filme de 1997
* *Anna Karenina*, filme de 2012

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Literatura rusa
Roseta (botánica)

[right|miniatura|200px|Os [áloes teñen as follas a xeito de roseta.]]

En botánica chámase **roseta** á disposición na que as follas dunha planta se distribúen moi xuntas, imbricadas en círculo, a xeito dos pétalos dunha rosa. Tamén se chaman follas **rosuladas**. Distribúense nunha porción moi curta do caule, dispostas espiraladamente.

As follas en roseta achegan vantaxes ás especies alpinas, onde a luminosidade é intensa durante o día (e a superficie fotosintetizante destas é grande), mais o frío á noite podería danificar o seu meristema apical. Por iso as follas máis novas permanecen curvadas sobre o mesistema, cubríndoo e illándoo da temperatura ambiente.

Na familia Bromeliaceae, a roseta actúa coma un captador de auga. As follas posúen vaíñas largas e apértanse unhas ás outras, facendo que o interior da roseta acumule a auga da choiva. Esta auga, algunhas veces con parte da materia orgánica alí depositada en decomposición, é absorbida polas células das propias follas, facendo que moitas bromelias, especialmente as epífitas teñan a súa función de absorción desempeñada máis polas follas que polas propias raíces.

## Notas
Roseta

O termo **roseta** fai referencia  hace referencia a calquera obxecto cunha forma que lembra á da rosa:
***Roseta (botánica)**, disposición na que as follas dunha planta se distribúen en forma de rosa. Tamén o ornamento circular en forma de rosa aberta, formado por un botón ao redor do cal se agrupan follas.
***Roseta (ornamento)**, motivo decorativo en forma de pequena flor.
***Roseta (heráldica)**, estrela de seis puntas que vale por unha *pequena rosa* de espora. Tamén a insignia de certas ordes, en forma de rosa, que se leva na lapela.
***Roseta de deformación**, un arranxo de tres galgas extensiométricas utilizado para medir o estado de deformacións dun material no plano.

Ás veces fálase de *Pedra Roseta* ou *Pedra de Roseta*, en realidade cómpre falarmos de **Pedra de Rosetta**.