open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cinema de México

O **cinema mexicano** é o cinema propio de México. A súa historia remóntase a primeiros do século XX, cando os seus pioneiros comezaron a documentar os acontecementos da época, sobre todo a revolución mexicana. Salvador Toscano, enxeñeiro, é o primeiro destes. A primeira película mexicana foi *Gavilanes aplastado por una aplanadora* (1898), da súa man. Débeselle igualmente a primeira ficción, *Don Juan Tenorio*, en 1898. A primeira película sonora mexicana foi *Santa*, realizada en 1931 e estreada en 1932 por Antonio Moreno, sendo unha adaptación dunha novela de Federico Gamboa. A época de 1935 a 1958 é considerada como a idade de ouro do cinema mexicano.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  Carl J. Mora, *Mexican Cinema: Reflections of a Society 1896-1988*, Berkeley, University of California Press, 1989. ISBN 0-520-04304-9
*  David R. Maciel, ''Mexico's Cinema: A Century of Film and Filmmakers*, Wilmington, DE: SR Books, 1999. ISBN 0-8420-2682-7
*  David E. Wilt, *The Mexican Filmography, 1916 through 2001*, McFarland & Company, Inc., 2003. ISBN 0-7864-1537-1
*  Aurelio de los Reyes, *Filmografía del cine mudo mexicano*, Filmoteca de la UNAM, tome 1 : 1896-1920 (1986); tome 2 : 1920-1924 (1994) ISBN 968-36-3744-2 ; tome 3 : 1924-1931 (2000) ISBN 968-36-8150-6
*  Moisés Viñas, *Indice cronológico del cine mexicano (1896-1992)*, UNAM, Dirección General de Actividades Cinematográficas, 1992. ISBN 968-36-2487-1
*  Guy Hennebelle e Alfonso Gumucio-Dagron (baixo a dirección de), *Les Cinémas de l'Amérique latine*, prefacio de Manuel Scorza, prólogo de Edouard Bailby ee de Louis Marcorelles, Éditions Lherminier, setembro 1981, 544 páxinas.
* Nelson Carro et Paulo Antonio Paranaguá, *Le Cinéma mexicain'', París, Centre national d'art et de culture Georges-Pompidou, 1992, 333 páxinas, ISBN 2-85850-669-8

### Outros artigos 
* Cantinflas
* Guillermo del Toro

### Ligazóns externas 
*  Cine mexicano sin censura (base de datos, historia, entrevistas, actores, directores de cinema)
*  Site de l’ITESM (máis de 100 anos de cinema mexicano e bibliografía en castelán)
*  Cinémathèque nationale (CONACULTA : Consello nacional para a cultura e as artes)
*  « Los héroes de la animación mexicana » (pequena historia do cinema de animación mexicano, artigo de Juan Manuel Aurrecoechea, novembro 2004)
*  Pequena historia do cine mexicano
Libera!

[miniatura|Activistas de Libera! protestando contra a caza. [Barcelona]]

**Libera!** é unha organización española sen ánimo de lucro adicada á defensa dos dereitos dos animais. Para concienciar, realiza principalmente campañas educativas e de sensibilización cidadá, manifestacións, denuncias e outros actos reivindicativos. Libera! foi constituída en 2004 en Barcelona . Nas súas orixes adoitaba realizar as súas accións no ámbito catalán, ata que se transformou nunha organización a nivel estatal.

## Historia e características 
Unha das súas campañas que conseguiu unha maior repercusión nos medios a nivel internacional foi "Libera a Susi", a cal ten como obxectivo que o Parque Zoolóxico de Barcelona permita que o único exemplar de elefante que aínda queda vivo, a elefanta africana chamada Susi, a cal segundo Libera! e a organización británica Born Free Foundation sofre graves problemas psicolóxicos derivados da soidade, sexa trasladada a un santuario de elefantes, onde poida vivir nunhas condicións mellores en réxime de semi liberdade e coa compañía doutros elefantes.

Esta campaña recibiu apoio de persoeiros do mundo da cultura, como o Premio Nobel de Literatura José Saramago, a Raíña Sofía e de personalidades destacadas na política municipal barcelonesa, como Imma Mayol, entre outros. Libera! realizou esta campaña co apoio da Fundación FAADA e a *Born Free Foundation*.

Forma, tamén xunto coa Fundación FAADA, a *Plataforma Ramblas Ètiques*, que realiza campañas para conseguir que, en cumprimento da Lei de Protección Animal 22/2003 e da Ordenanza de Protección dos Animais do Concello de Barcelona, déixense de vender animais nas tradicionais pajarerías de La Rambla. En diferentes campañas dos medios, a Plataforma Ramblas Ètiques denunciou as condicións en que viven os animais e que os paxareiros lanzan no lixo os cadáveres dos numerosos animais que morren, a pesar de ser unha práctica legalmente non permitida por atentar contra a saúde pública. Tamén que os paxareiros tiraron no lixo mesmo animais aínda vivos.

Libera! é tamén, xunto coa Plataforma SOS Stop Our Shame e CAS International, coordinadora da Plataforma Galicia Mellor Sen Touradas a cal ten como finalidade abolir as corridas de touros en Galicia. Esta campaña conta co apoio de organizacións ecoloxistas galegas como ADEGA ou Matar por matar non.

Tamén de Galicia, teñen criticado a mala aplicación da lei de protección dos animais ou á falta de control sobre a importación de peles de cans e gatos polas autoridades galegas.

En marzo de 2009, Libera! interpuxo unha querela contra o exministro Mariano Fernández Bermejo por un delito de furtivismo durante a cazaría sen a respectiva licenza que realizou en febreiro do mesmo ano co xuíz da Audiencia Nacional, Baltasar Garzón cando Bermejo aínda era Ministro de Xustiza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Portal da Asociación Libera 
* Vexetais! - Portal informativo en galego da Asociación Libera
Melle

O topónimo **Melle** pode referirse a:

;En Galiza
***Camelle**, parroquia do concello de Camariñas;
****Camelle**, lugar de dita parroquia;
***Esmelle**, parroquia do concello de Ferrol;
****Esmelle**, lugar de dita parroquia;
***Gomelle**, parroquia do concello de Guntín;
****Gomelle**, lugar de dita parroquia;
***Ramelle**, parroquia do concello de Friol;
****Ramelle**, lugar de dita parroquia;
***Romelle**, parroquia do concello de Samos;
****Romelle**, lugar de dita parroquia;
***Vilamelle**, parroquia do concello de Pantón;
****Vilamelle**, lugar de dita parroquia;
***Melle**, lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche, no concello de Moeche;
***Melle**, lugar da parroquia de Vilarrubín, no concello da Peroxa;
***Melle**, lugar da parroquia de Barbadelo, no concello de Sarria;
***O Melle**, lugar da parroquia de Loboso, no concello da Pastoriza;
***Bouzamelle**, lugar da parroquia de Román, no concello de Vilalba;
***Fermelle**, lugar da parroquia de Cabovilaño, no concello da Laracha;
***Fraemelle**, lugar da parroquia de San Fiz de Monfero, no concello de Monfero;
***Momelle**, lugar da parroquia de Gundivós, no concello de Sober;
***Palmelle**, lugar da parroquia de Moreda, no concello de Pantón;
***Ramelle**, lugar da parroquia de San Martiño de Corvelle, no concello da Pastoriza.
***Ramelle**, lugar da parroquia de Busto, no concello de Santiago de Compostela;
***Romelle**, lugar da parroquia de Loroño, no concello de Zas;
***Vilagamelle**, lugar da parroquia de Cabreiros, no concello do Corgo;
***Vilamelle**, lugar da parroquia de San Mamede do Couto, no concello de Samos.

;Fóra de Galiza

;En Alemaña
***Melle**, cidade alemá.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Muelle**, lugar da parroquia de Iria Flavia, no concello de Padrón.
Valiña

Como topónimo **Valiña** pode referirse a:

;En Galiza
***Valiña**, lugar da parroquia de Lañas, no concello da Baña;
***Valiña**, lugar da parroquia da Baíña, no concello de Agolada;
***Valiña**, lugar da parroquia de Agüeira, no concello de Becerreá;
***Valiña Boa**, lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro, no concello do Valadouro;
***Valiña de Abaixo**, lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche, no concello de Moeche;
***Valiña de Arriba**, lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche, no concello de Moeche;
***Valiñadares**, lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo, no concello de Mondoñedo;
***Valiñaxemia**, lugar da parroquia de Pereira, no concello de Forcarei.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*
A Ferraría de Abaixo, San Xurxo de Moeche, Moeche

**A Ferraría de Abaixo** é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 7 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 10 habitantes.

Está situado xunto á Ferraría (As Somozas).

## Lugares e parroquias 
### Lugares da parroquia de San Xurxo de Moeche 
### Parroquias de Moeche
Xoán III de Portugal

**Xoán III de Portugal**, alcumado *O Piadoso* ou *O Pío* dada a súa devoción relixiosa, nado o 7 de xuño de 1502 e finado o 11 de xuño de 1557, foi Rei de Portugal. Sucedeu en 1521 ó seu pai, D. Manuel I, morto no auxe do seu poder aos 52 anos de idade, que reinou durante 26 anos.

## Traxectoria 
Ascendeu ao trono cando Portugal posuía cidades fortificadas no Norte de África e os seus mariñeiros tiñan navegado nos océanos Atlántico, Índico e Pacífico, espallándose polas illas atlánticas, polas costa occidental e oriental de África, India, Malaisia, Illas do Pacífico e posiblemente Australia, a China e o Brasil. Destacada entre as potencias europeas desde o punto de vista económico e diplomático, mais o país non chegaba a un millón e medio de habitantes. Durante o seu reinado Portugal adquiriu novas colonias en Asia - Chalé, Diu, Mumbai, Baçaim e Macau.

Antonio Mota, Francisco Zeimoto e Antonio Peixoto chegaron ao Xapón sendo os primeiros europeos a visitar este arquipélago. Comezou a colonización do Brasil. Ao mesmo tempo deuse o abandono dalgunhas cidades fortificadas en Marrocos, como Safim, Azamor, Arzila, Aguz e Alcácer-Ceguer, debido ao custo da súa defensa contra os ataques dos xerife musulmáns. Coa Inglaterra intensificou as relacións comerciais, o mesmo acontecendo cos países do Báltico e Flandres.

Xoán preocupouse efectivamente co pleno dominio do Brasil, que dividiu en Capitanías-donativos, as coñecidas Capitanías hereditarias, establecendo un goberno nacional en 1548.

Houbo sen dúbida un aire de renovación cultural no seu reinado, preponderante na afirmación do renacemento portugués. Na literatura aparece o poeta máis coñecido mundialmente Luís de Camões, así como Garcia de Resende, Sá de Miranda, Bernardim Ribeiro e João de Barros. Na náutica xurdiu Pedro Nunes, na botánica Garcia de Orta, na arquitectura Francisco de Holanda, Miguel de Arruda e Xoán de Castillo. Outros nomes foron Luís Vives, André de Resende, Damião de Góis, Xoán de Rouen e Nicolás Chanterrene. Erasmo dedicoulle unha das súas obras e o rei tería pensado desde o contratar a profesor da nova universidade de Coímbra, creada en 1537. Foi no seu reinado que se crearon bolsas de estudo no estranxeiro e o Colexio das Artes.

Xoán III era, con todo, moi relixioso, o que o tornou dócil diante do poder da igrexa e permeable á introdución da Inquisición en 1536, pois o movemento luterano era xa unha realidade europea. As consecuencias sociais foron desastrosas, pois provocou inseguridade nos cristiáns novos, obrigando ao exilio a moitos comerciantes xudeus, facendo que os recursos fosen financiados con empréstitos estranxeiros.

Sucedeulle o seu neto, D. Sebastián, xa que ningún dos seus fillos sobreviviu á súa morte.
miniatura|500px|centro|O Imperio portugués durante o reinado de Xoán III
A Ferraría

Como topónimo **A Ferraría** indica un lugar onde se traballa o ferro. Pode referirse a:

;En Galiza
***A Ferraría**, lugar da parroquia de Fonteo, no concello de Baleira;
***A Ferraría**, lugar da parroquia da Allonca, no concello da Fonsagrada;
***A Ferraría**, lugar da parroquia de Coiro, no concello da Laracha;
***A Ferraría**, lugar da parroquia do Val de Xestoso, no concello de Monfero;
***A Ferraría**, lugar da parroquia de Silán, no concello de Muras;
***A Ferraría**, lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello de Riotorto;
***A Ferraría**, lugar da parroquia de Naraío, no concello de San Sadurniño;
***A Ferraría**, lugar da parroquia das Somozas, no concello das Somozas;
***A Ferraría da Cuíña**, lugar da parroquia do Vilar da Cuíña, no concello da Fonsagrada;
***A Ferraría de Abaixo**, lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche, no concello de Moeche;
***A Ferraría de Arriba**, lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche, no concello de Moeche.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Ferrarías**, lugar da parroquia do Val de Xestoso, no concello de Monfero.
Alexandre I de Rusia

**Alexandre I de Rusia** (en ruso, Александр I Павлович, Aleksandr I Pavlovich), nado en San Petersburgo o 23 de decembro de 1777 e finado na mesma cidade finado o 1 de decembro de 1825, foi tsar de Rusia do 23 de marzo de 1801 ata o 1 de decembro de 1825, e rei de Polonia de 1815 ata 1825, tamén foi o primeiro Gran Duque de Finlandia ruso así como Gran Duque de Lituania.

## Traxectoria 
Foi fillo do Gran Duque Paulo Petrovich, máis tarde emperador Paulo I de Rusia, e de María Feodorovna, filla de Federico II Eugen, duque de Württemberg. Alexandre foi o maior de catro irmáns. Sucedeu o seu pai no trono logo de que este fose asasinado, e dirixiu a Rusia durante o caótico período das Guerras Napoleónicas. Na primeira metade do seu reinado, Alexandre tentou introducir reformas liberais, mentres que na segunda metade inclinouse cara a unha conduta máis absolutista, o que fixo revogar moitas das reformas. En canto a política exterior, Alexandre tivo certo éxito, gañando varias campañas militares. Baixo o seu reinado Rusia anexionou Finlandia e parte de Polonia. A súa morte está rodeada de misterio e nunca se atoparon os seus restos, de feito existe unha lenda afirma que non morreu en 1825 senón que asumiu a identidade do ermitán Feodor Kuzmich.

## Matrimonio 
[miniatura|esquerda|[Luísa de Baden, esposa do tsar Alexandre I.]]
Alexandre contraeu matrimonio con Luísa de Baden (bautizada como Elizaveta Alekseievna) coa que soamente tivo dúas fillas, que morreron a curta idade.

## Outros datos 
Alexandre I foi o bisavó da futura raíña Vitoria I do Reino Unido que foi bautizada Alexandrina Vitoria en honor do tsar.

A *Alexanderplatz* (praza de Alexandre) de Berlín recibiu o nome en memoria do tsar.

## Notas
Thomas Bernhard

**Nicolaus Thomas Bernhard**, nado en Heerlen o 9 de febreiro de 1931 e finado en Gmunden o 12 de febreiro de 1989, foi un escritor austríaco.

dereita|miniatura|Sinatura de Bernhard.

## Obras 
### Teatro 
* *Ein Fest für Boris* (1970).
* *Der Ignorant und der Wahnsinnige* (1972).
* *Die Jagdgesellschaft* (1974).
* *Die Macht der Gewohnheit* (1974).
* *Der Präsident* (1975).
* *Die Berühmten* (1976).
* *Minetti. Ein Portrait des Künstlers als alter Mann* (1977).
* *Immanuel Kant* (1978).
* *Vor dem Ruhestand* (1979).
* *Der Weltverbesserer* (1980).
* *Ueber allen Gipfeln ist Ruh* (1981).
* *Na meta* (*Am Ziel*) (1981).
* *Der Schein trügt* (1983).
* *O facedor de teatro* (*Der Theatermacher*) (1984). Traducido ao galego no 2017, por Catuxa López Pato (Galaxia).
* *Ritter, Dene, Voss* (1984).

## Premios 
dereita|miniatura|200px|Tumba de Thomas Bernhard.
* *Julius-Campe-Stipendium*, bolsa asignada tamén a Gisela Elsner e Hubert Fichte (1963).
* *Literaturpreis der Freien Hansestadt Bremen* por "Frost" (1965).
* *Literarische Ehrengabe des Kulturkreises im Bundesverband der deutschen Industrie* (1967).
* *Österreichischer Staatspreis für Literatur* (*Premio Nacional Austriaco de Literatura*) (1968).
* *Anton Wildgans Preis* (1968).
* *Georg Büchner Preis* (1970).
* *Franz Theodor Csokor Preis* (1972).
* *Grillparzer-Preis* (1972).
* *Adolf-Grimme-Preis* (1972).
* *Hannoverscher Dramatikerpreis* (1974).
* *Prix Séguier* (1974).
* *Literaturpreis der Österreichischen Bundeswirtschaftskammer* (*Premio Literario da Cámara de Comercio Austriaca*) (1976).
* *Premio Literario Internacional Mondello* (1983).
* *Prix Médicis* por "Alte Meister" (1982).
* *Antonio Feltrinelli Preis* (1988). Rexeitado.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Thomas Bernhard en El Poder de la Palabra
* Entrevista a Thomas Bernhard en DDOOSS
* www.thomasbernhard.org Thomas Bernhard en inglés
Corrixidor

[miniatura|200px|Monumento en [Calabazanos a Gómez Manrique, que foi nomeado en 1477 Corrixidor de Toledo polos Reis Católicos.]] 
Un **corrixidor** era un funcionario real, instituído en Castela por Henrique III ao redor de 1393, cuxa misión era representar á Coroa no ámbito municipal e controlar a vida municipal con amplas funcións administrativas e xudiciais.

## Funcións 
As súas funcións eran varias: representar á monarquía a nivel local, xestionar o desenvolvemento económico e administrativo dos municipios, presidir os concellos, dando validez ás súas decisións, ser xuíz en primeira ou segunda instancia etc. Desapareceron en 1833 ao instaurarse os Gobernadores políticos, no ámbito administrativo, e remodelarse o sistema xudicial.

Nas colonias americanas, particularmente en Chile, os corrixidores estampaban o seu cargo nos documentos e nas cerimonias, indicando as facultades investidas neles. De feito, unha fórmula recorrente era nomearse deste xeito: *"Xustiza maior e lugartenente de capitán xeral",* o cal significaba que nos territorios onde aqueles exercían o mando, tiñan plenos dereitos de administrar xustiza e comandar forzas militares.

Co a chegada dos Borbóns en España, a figura do corrixidor foi substituída por unha de máis amplas atribucións e prestixio: o intendente. No ámbito máis local entraron en funcións os subdelegados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Sebastián I de Portugal

**Sebastián I de Portugal**, nado en Lisboa o 20 de xaneiro de 1554 e finado en Alcácer Quibir (Marrocos) o 4 de agosto de 1578, foi Rei de Portugal. Por mor de ser o herdeiro esperado para dar continuidade á dinastía de Avis, foi alcumado de "*O Desexado*" é tamén lembrado como "*O Cuberto*" ou "*O Durmido*", debido á lenda que se refire ao seu regreso do campo de Batalla de Alcácer Quibir nunha mañá de neboeiro, para salvar a nación.

## Traxectoria 
Era neto de Xoán III, a quen sucedeu aos tres anos. Ata os 14 anos, o reino tivo como rexentes a Catarina de Austria e o seu tío avó Cardeal Henrique de Évora. Aos 14 anos, D. Sebastián asume o goberno. Soñaba con batallas, conquistas e a expansión da fe, profundamente convencido de que sería o capitán de Cristo nunha nova cruzada contra os musulmáns do Norte de África.

Na batalla de Alcácer-Quibir, o campo dos tres reis, os portugueses sufriron unha derrota nas mans do sultán Ahmed Mohamed de Fez e perderon unha boa parte do seu exército. En canto a Sebastián, probabelmente morreu na batalla ou foi morto despois desta rematar. Pero para o pobo portugués de entón o rei só desaparecera. Este desastre tería as peores consecuencias para o país, poñendo en perigo a súa independencia. O rescate dos superviventes agravou aínda máis as dificultades económicas do país.
	
Tornouse entón nunha lenda do gran patriota portugués - o rei dormente "(ou un Mesías) que ía regresar para axudar a Portugal nas súas horas máis sombrizas, unha imaxe semellante á que o Rei Artur ten en Inglaterra ou Frederico Barbarroxa en Alemaña.

Como morreu sen descendencia, sucedeulle o seu tío avó Cardeal Henrique de Évora.
Pumariño

O topónimo **Pumariño** pode referirse a:

;En Galiza
***Pumariño**, lugar da parroquia das Goás, no concello de Abadín;
***Pumariño**, lugar da parroquia dos Remedios, no concello de Mondoñedo;
***Pumariño**, lugar da parroquia de Mera de Abaixo, no concello de Ortigueira;
***Pumariño**, lugar da parroquia de Mera de Arriba, no concello de Ortigueira;
***Pumariño**, lugar da parroquia de Tomeza, no concello de Pontevedra;
***Pumariño**, lugar da parroquia de Recemel, no concello das Somozas;
***Pumariño de Abaixo**, lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche, no concello de Moeche;
***Pumariño de Arriba**, lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche, no concello de Moeche.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Sacri Monti do Piemonte e a Lombardía

Os **Sacri Monti do Piemonte e a Lombardía** son grupos de capelas e doutros elementos arquitectónicos realizados entre finais do século XV e finais do século XVII, consagrados a varios aspectos da fe cristiá nas rexións italianas de Piemonte e Lombardía. Ademais do seu significado relixioso simbólico, son tamén dunha grande beleza grazas á hábil integración dos elementos arquitectónicos nas paisaxes naturais rodeadas de outeiros, fragas e lagos. Conteñen tamén obras de arte moi importantes baixo forma de frescos e de estatuas.

## Diferentes Sacri Monti 
Os nove Sacri Monti son:

* O Sacro Monte ou Nuova Gerusalemme (Nova Xerusalén) de Varallo Sesia (1486), provincia de Vercelli
* O Sacro Monte di Santa Maria Assunta, Serralunga de Crea (1589), provincia de Alessandria
* O Sacro Monte di San Francesco, Orta San Giulio (1590), provincia of Novara
* O Sacro Monte del Rosario, Varese (1598), provincia de Varese
* O Sacro Monte della Beata Vergine, Oropa (1617), provincia de Biella
* O Sacro Monte della Beata Vergine del Soccorso, Ossuccio (1635), provincia de Como
* O Sacro Monte della SS.Trinità, Ghiffa (1591), provincia de Verbano-Cusio-Ossola
* O Sacro Monte Calvario, Domodossola (1657), provincia de Verbano-Cusio-Ossola
* O Sacro Monte di Belmonte, Valperga (1712), provincia de Turín

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Os Sacri Monti na web da UNESCO
Felgosa, San Xurxo de Moeche, Moeche

**Felgosa** é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 30 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 16 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 39 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da parroquia de San Xurxo de Moeche 
### Parroquias de Moeche
Petón

O topónimo **Petón** podemos referirnos a:

;En Galiza
***Petón**, lugar da parroquia de San Xoán de Moeche, no concello de Moeche;
***Petón**, lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche, no concello de Moeche.

Amais, como alcume, pode referirse a:

*David Mosquera, alcumado **Petón**, piragüista galego.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Berdillo

Como topónimo **Berdillo** pode referirse a:

;En Galiza
***Berdillo**, parroquia do concello de Carballo;
****O Añón de Berdillo**, lugar de dita parroquia;
***A Feira de Berdillo**, lugar da parroquia de Artes, no concello de Carballo.
Residencias da casa real de Savoia

As **Residencias da Casa Real de Savoia** é un grupo de edificios en Turín e a súa provincia, no Piemonte (Italia). A familia real de Savoia comezou, no século XVI a encargar a remodelación de antigos castelos (incluso da época romana) e a construción de novas residencias, no cinto verde que rodeaba á capital do Reino de Sardeña, Turín.

Engadidas á lista de Patrimonio da Humanidade da Unesco en 1997, edificios caracterizados pola súa beleza e particularidade, construídos nunha mestura entre o estilo manierista e o barroco triunfante piemontés: xoias proxectadas por arquitectos do calibre de Amedeo y Carlo di Castellamonte, Filippo Juvarra, Guarino Guarini ou Pelagio Palagi.

## Residencias 
A lista de ditos palacios, palacetes e castelos inclúe:

## Galería 

Ficheiro:Torino - Palazzo Reale - 1.jpg|Palazzo Reale
Ficheiro:PalazzoMadamaNotte.jpg|Palazzo Madama
Ficheiro:Torino-Palazzo Carignano-jpg.jpg|Palazzo Carignano
Ficheiro:Valentino castle.jpg|Castello del Valentino
Ficheiro:Reggia Venaria Reale-IMG 1882.JPG|Reggia di Venaria Reale
Ficheiro:Exterior of the Palazzina di caccia of Stupinigi.jpg|Palazzina di caccia di Stupinigi
Ficheiro:Castello di Racconigi.jpg|Castle of Racconigi
Ficheiro:CastelloRivoli.JPG|Castle of Rivoli
Ficheiro:Maggi,_Giovanni_Battista_(183..-18...)_-_n._28_-_Torino_-_Villa_della_Regina.jpg|Villa della Regina
Ficheiro:Castle_of_Moncalieri_2818.jpg|Castelo de Moncalieri
Ficheiro:Agliè castello.JPG|Castelo de Agliè
Ficheiro:Castellogovone2.JPG|Castelo de Govone

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* UNESCO (Residences of the Royal House of Savoy)
Cances

Como topónimo **Cances** pode referirse a:

;En Galiza
***Cances**, parroquia do concello de Carballo;
****Cances da Vila**, lugar de dita parroquia;
****Cances Grande**, lugar de dita parroquia;
***Cances**, lugar da parroquia de San Cristovo das Viñas, no concello da Coruña.
Pedro Seguín

**Pedro Seguín** foi un bispo galego que dirixiu a Diocese católica latina de Ourense entre os anos 1157 e 1169. Naceu na aldea de Paradela de Abeleda, anexo da parroquia de San Lourenzo de Abeleda, no concello de Porqueira, segundo conta Juan Muñoz de la Cueva, na súa obra *Noticias históricas de la Santa Iglesia Cathedral de Orense*.

Foi confesor de Afonso VII e de Fernando II de León e Galicia. Fundou o convento cisterciense de San Miguel de Bóveda e a Colexiata de Santa María de Xunqueira de Ambía.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Muñoz de la Cueva, Juan (1727). [*Noticias historicas de la Santa Iglesia Cathedral de Orense*](https://books.google.es/books?id=yyLhV6e4VAUC&printsec=frontcover&dq=inauthor:%22Juan+Mu%C3%B1oz+de+la+Cueva+(O.SS.T.)%22&hl=gl&sa=X&ved=0ahUKEwj_lISYntHmAhVDx4UKHfeMADIQ6AEIJzAA) pp. 147-148 .
### Outros artigos 
* Diocese católica latina de Ourense
Afonso, bispo de Ourense

**Afonso** foi un bispo galego que dirixiu a diocese de Ourense dende o ano 1174 ata o 1213, durante os reinados de Fernando II e Afonso IX.

Atribúeselle a escritura dun libro de milagres de Santa Eufemia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* "Afonso" en ''Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada
Razo

Como topónimo **Razo** pode referirse a:

;En Galiza
***Trazo**, concello da comarca de Ordes;
****Trazo**, parroquia de dito concello;
*****A Baixa de Trazo**, lugar de dita parroquia;
***Razo**, parroquia do concello de Carballo;
****Razo da Costa**, lugar de dita parroquia;
***Carazo**, parroquia do concello de Pol;
***Larazo**, parroquia do concello de Vila de Cruces;
****Larazo**, lugar de dita parroquia;
***Orazo**, parroquia do concello da Estrada;
***Ferrazo**, lugar da parroquia de Sobradelo, no concello de Vilagarcía de Arousa;
***Tarrazo**, lugar da parroquia de Sarreaus, no concello de Sarreaus.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Aldemunde

O topónimo **Aldemunde** pode referirse a:

;En Galiza
***Aldemunde**, parroquia do concello de Carballo;
****Aldemunde de Abaixo**, lugar de dita parroquia;
****Aldemunde de Arriba**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Aldegunde**, lugar da parroquia de Librán, no concello de Baleira.
Juan de Torquemada

**Juan de Torquemada**, nado en Valladolid no ano 1388 e finado en Roma no ano 1468, foi un teólogo católico, relixioso dominicano e bispo e cardeal castelán. Dirixiu a diocese de Cádiz entre os anos 1440 e 1442, e de Ourense en dous períodos: de 1442 a 1445 e de 1463 a 1466.

## Traxectoria 
Naceu en Vallladolid en 1388, semella que dunha familia de xudeus conversos. Estudou filosofía e teoloxía en Salamanca e doutorouse en teoloxía en París.

No ano 1403 entrou na orde dominicana e máis tarde participou en varios concilios, sempre na defensa da autoridade papal e da ortodoxia da Igrexa católica. Polo tanto viaxou por Europa para cumprir misións diplomáticas da Igrexa.

Redactou varias obras teolóxicas.

Era tío de Tomás de Torquemada , inquisidor xeneral español.

## Cargos eclesiásticos 
O papa Uxío IV nomeouno Mestre do Sacro Pazo en 1431 e cardeal en 1439. 
Foi bispo de Ourense e de Cádiz.
## Obras 
thumb|*Decretum Gratiani*, 1727

Deixou escritos uns *Comentarios al Decreto de Graciano*, divididos en cinco partes. *La Suma Eclesiástica* dedicada á Nicolao V, na cal contesta aos inimigos da Igrexa e o Primado de San Pedro: cren algúns que este é o tratado da *Potestad del Papa, y del Emperador*, que tivo o manuscrito na súa biblioteca o Conde Duque de Olivares.

Publicou tamén libros *Del agua bendita, de su virtud y eficacia*; *Meditaciones de la vida de Christo*; *Comentarios á la Regla de San Benito*; *Breve y útil declaración de los Salmos*; *Qüestiones espirituales sobre los Evangelios de todo el año*, os cales distinguen algúns dos sermóns das feiras e dominicanas, e dos santos. Un *Tratado contra los principales errores de Mahoma*. Outro *sobre la verdad de la Concepción de la Santísima Virgen*. Unha *Colección de sentencias de Santo Tomás sobre la autoridad del Papa y del Concilio General en respuesta al Orador del Concilio de Basilea*. Un *Aparato acerca del Decreto de la unión de la Iglesia Griega*, publicado no Concilio de Florencia. Un *Tratado de la salud del alma*. Outro *del Cuerpo de Christo*: e outros varios que se conservan manuscritos na Biblioteca Vaticana, na biblioteca Minerva (Biblioteca Casanatense, Roma), e na biblioteca de San Lorenzo de El Escorial (Madrid).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  Páxina sobre Frei Juan de Torquemada, predicador dominico.
*  [//es.wikisource.org/wiki/Juan_de_Torquemada_%28Retrato%29 Juan de Torquemada, *Retratos de Españoles ilustres*(Anónimo), texto na Wikisource en castelán.]
*   *Meditationes, seu Contemplationes devotissimae*
Henrique I de Portugal

**Henrique I de Portugal**, nado en Lisboa o 31 de xaneiro de 1512 e finado en Almeirim o 31 de xaneiro de 1580, foi un relixioso portugués, Rei de Portugal, tendo gobernado entre 1578 e a súa morte, 1580. Ás veces é chamado de Henrique II por algúns autores, en virtude de ser o segundo xefe de estado de Portugal chamado Henrique, téndose en liña de conta o Conde Henrique, por aqueles chamado Henrique I. É coñecido polos alcumes de *O Casto* (debido á súa función eclesiástica, que o impediu ter descendencia lexítima), ***O Cardeal-Rei*** (igualmente por ser eclesiástico) ou *O Eborense/O de Évora* (por ter sido tamén arcebispo daquela cidade e aí ter pasado moito tempo, e mesmo fundou a primeira Universidade de Évora, entregado á custodia dos Xesuítas), transformando Évora nun centro cultural importante.

## Traxectoria 
Henrique era o quinto fillo home de Manuel I e da súa segunda muller María de Aragón, e era irmán máis novo do rei Xoán III. Como se comprende, Henrique non tivera a esperanza de subir ao trono.

Ben cedo na súa vida, Henrique recibiu o sacramento da orde, para promover os intereses portugueses na Igrexa Católica, na época dominada pola España. El subiu cedo na xerarquía da Igrexa, sendo rapidamente Arcebispo de Braga, primeiro arcebispo de Évora, arcebispo de Lisboa e aínda inquisidor maior antes de recibir o título de Cardeal, co título dos Catro Santos Coroados (1546). Aínda que nunca teña asistido a conclave ningún, chegou a ser apuntado como un dos favoritos a suceder no trono de San Pedro nos dous conclaves de 1555.

Despois da desastrosa Batalla de Alcácer-Quibir en 1578, despois de recibir a confirmación da morte do rei Sebastián de Portugal, no mosteiro de Alcobaça, acabou por suceder ao sobriño-neto. Henrique renunciou entón ao seu posto clerical e buscou inmediatamente unha noiva para así poder dar continuidade á dinastía de Avis, pero o Papa Gregorio XIII, que era un familiar dos Habsburgo, non o liberou dos seus votos.

Foi aclamado rei na igrexa do Hospital de Todos os Santos, no Rossio, sen grandes festexos. Caberíalle resolver o rescate dos moitos cativos en Marrocos. O reino, entón xubiloso pola xuventude que Sebastián líder, perdía o ánimo coa noticia e esixía vinganza ao rei que, con todo, enfermou.

Mesmo co serio problema da sucesión en mans, Henrique nunca aceptou a posibilidade de nomear o Prior do Crato, Antonio I de Portugal, outro seu sobriño, herdeiro do trono, pois non recoñecía a lexitimidade de Antonio. En consecuencia, despois da súa morte, de feito Antonio subiu ao trono pero non conseguiu mantelo, perdéndoo para o seu curmán Filipe II de España, na batalla co duque de Alba.
Antonio Pallavicini Gentili

**Antonio Pallavicini Gentili** nado en Xénova en 1441 e finado en Roma o 10 de setembro de 1507, foi un bispo e cardeal xenovés que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1486 e 1507.

## Notas
Francisco Galindo Sanz

**Francisco Galindo Sanz**, nado o 26 de outubro de 1701 en Villar de los Navarros e finado o 23 de febreiro de 1769, foi un bispo aragonés que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1764 e 1769.

## Notas
Juan de la Torre Ayala

**Juan de la Torre Ayala** foi un bispo castelán que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1621 e 1626.
Petón, San Xurxo de Moeche, Moeche

**Petón** é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña seis habitantes (tres homes e tres mulleres), un menos ca en 1999. Sitúase xunto a Petón (San Xoán de Moeche).

## Lugares e parroquias 
### Lugares da parroquia de San Xurxo de Moeche 
### Parroquias de Moeche
Rus

Como topónimo **Rus** pode referirse a:

;En Galiza
***Rus**, parroquia do concello de Carballo;
***Rus**, lugar da parroquia de Santa Sía de Roma, no concello de Zas.

;Fóra de Galiza

;En Andalucía
***Rus**, concello da provincia de Xaén.

;En Romanía
***Rus**, comuna do condado de Sălaj.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*En ruso: **Русь** (**значения**)
***Rutenia**, antiga rexión de Europa oriental;
***Rus de Kíiv**, estado da Idade Media;
*'''Rus'''', termo que designa a poboación dos estados medievais do Rus de Kíiv e do Khaghanato de Rus.
Diego Zúñiga Soutomaior

**Diego Zúñiga Soutomaior**, nado en Freixeiro (Vigo) en 1564 e finado en 1637, foi un eclesiástico galego.

Foi bispo da diocese de Ourense entre os anos 1631 e 1634, e despois foi nomeado bispo de Zamora.
Sebastián Bricianos

**Sebastián Bricianos**, nado en Medina del Campo en 1561 e finado en Ourense o 5 de xaneiro de 1617, foi un bispo castelán que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1611 e 1617.

## Notas
Castilfrío de la Sierra

**Castilfrío de la Sierra** é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 29 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 12,16 km².

## Demografía 
Evolución da poboación:

ImageSize = width:450 height:370
PlotArea = width:400 height:300 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:40

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:5 start:0
Colors= 
  id:AO  value:red
  id:AA  value:black
  id:AB  value:red
  id:AC  value:black
  id:AD  value:red
  id:AE  value:black
  id:AF  value:red

PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:2001      from:0 till:29 color:AO
  bar:2002      from:0 till:27 color:AA
  bar:2003      from:0 till:29 color:AB
  bar:2005      from:0 till:28 color:AC
  bar:2006      from:0 till:28 color:AD
  bar:2007      from:0 till:33 color:AE
  bar:2008      from:0 till:38 color:AF

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do concello
Antonio I de Portugal

**Antonio I de Portugal**, nado en Lisboa en 1531 e finado en París o 26 de agosto de 1595, foi un nobre portugués.

## Traxectoria
Máis coñecido polo alcume de *O Prior do Crato* (e, máis raramente, como *O Determinado*, *O Loitador* ou *O Independentista*, pola énfase posta no recobro da independencia de Portugal), foi fillo do Infante Luís e neto de Manuel I, pretendente ao trono durante a crise sucesoria de 1580 e, segundo algúns historiadores, rei de Portugal (durante un breve espazo de tempo en 1580, no continente, e dende entón ata 1583, confinado nos Azores). Non consta xeralmente na lista de reis de Portugal, malia que reinou de facto, durante un curto período de tempo. Coa invasión dos Azores por tropas españolas, en 1583, dá fin o reinado de Antonio I, que se refuxia en París, onde faleceu. Deixou vasta descendencia.
Ínclita Xeración

A **Ínclita Xeración**, en portugués *Ínclita Geração*, é o nome dado por historiadores portugueses aos fillos do rei Xoán I de Portugal e de Filipa de Lancaster.

## Príncipes
O epíteto refírese ao valor individual destes príncipes que, de varios xeitos, marcaron a historia de Portugal e de Europa. Eles foron:

* Duarte, Rei de Portugal (1391-1438).
* Pedro, duque de Coímbra (1392-1449, morto na batalla de Alfarrobeira, foi rexente de Afonso V, seu sobriño, considerado como o príncipe máis culto da súa época.
* Henrique, duque de Viseu (1394-1460), coñecido como Henrique, o Navegador, foi o grande impulsor dos descubrimentos portugueses.
* Isabel de Portugal, duquesa de Borgoña (1397-1471), casada con Filipe III, duque de Borgoña, actuou en nome do seu marido en varios encontros diplomáticos e está considerada como a verdadeira gobernante da Borgoña no seu tempo. En honor deste matrimonio, o duque creou a Orde do Tosa de Ouro. Era a nai de Carlos, o Temerário.
* Xoán, infante de Portugal (1400-1442), condestábel de Portugal e avó da raíña Isabel de Castela e do rei Manuel I de Portugal.
* Fernando, o Infante Santo (1402-1433), morre no cativerio en Fez, despois de rexeitar entregar Ceuta a cambio da súa propia liberdade.
Juan de Sanclemente

miniatura|300px|Colexio de San Clemente, fundado polo arcebispo en 1602
miniatura|300px

**Juan de Sanclemente Torquemada**, nado en Córdoba o 19 de outubro de 1534 e finado en Santiago o 20 de abril de 1602, foi bispo da diocese de Ourense entre os anos 1578 e 1594 e arcebispo de Santiago desde 1587 a 1602.

## Traxectoria 
Estudou na Universidade de Alcalá e en 1569 era maxistral da catedral de Badaxoz, desde onde foi proposto para ocupar o bispado de Ourense en 1578. Anos despois, en 1587, o arcebispo de Santiago Alonso Velázquez renunciou á sé compostelá por enfermidade e propuxo a Sanclemente para ocupar a vacante. Tomou posesión en outubro dese ano co nome de Xoán V.

Entre as moitas obras que mandou realizar en Santiago pódense citar a reparación da muralla da cidade, a da ábsida de Santa Susana e a urbanización da praza do Paraíso (actual praza da fachada da Acibechería).

En 1589 ordenou esconder as reliquias (entre as que se atopaban as do Apóstolo) e outros obxectos artísticos e vestidos litúrxicos, ante o temor ás incursións de piratas ingleses, especialmente de Francis Drake que ameazara Compostela tras desembarcar na Coruña. As reliquias foron retiradas do seu lugar de culto e soterradas no solo da ábsida do templo ó lado da capela maior. Co tempo, perdeuse a memoria do lugar onde as agochou e non foron redescubertas ata xaneiro do ano 1879, durante as escavacións dirixidas por López Ferreiro.

Unha irmá de Sanclemente está enterrada na capela de san Xoán (antes, de santa Susana) da catedral compostelá.

En 1602 fundou o Colexio de San Clemente, no Parque da Ferradura de Santiago de Compostela.

Xa nos últimos anos da súa vida conseguiu que o cabido catedralicio aprobase a demolición do coro pétreo do mestre Mateu construído na catedral de Santiago en 1200 e a súa substitución por outro, tallado en madeira, que encargou ós escultores Xoán Davila e Gregorio Español. O coro do mestre Mateu foi desmontado entre 1603 e 1604.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Coro pétreo do mestre Mateu
Rebordelos

Como topónimo **Rebordelos**, do latín vulgar ROBURETELLU(M) (carballo pequeno), pode referirse a:

;En Galiza
***Rebordelos**, parroquia do concello de Carballo;
***Rebordelos**, lugar da parroquia de Rebordelos, no concello de Carballo;
***Rebordelos**, lugar da parroquia de Parada, no concello de Ordes;
***Rebordelos**, lugar da parroquia de Friolfe, no concello do Páramo;
***Rebordelos**, lugar da parroquia de Cícere, no concello de Santa Comba;
***Rebordelos**, lugar da parroquia de Arabexo, no concello de Val do Dubra;
***Os Rebordelos**, lugar da parroquia do Viveiró, no concello de Muras.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Duarte de Portugal

**Duarte I de Portugal**, nado en Viseu o 31 de outubro de 1391 e finado en Tomar o 9 de setembro de 1438, foi rei de Portugal.

Era fillo de Xoán I de Portugal e da súa muller Filipa de Lencastre. Sucedeu a seu pai en 1433. 

Foi alcumado *O Elocuente*, polo verbo empregado nas obras que escribiu, é tamén como *O Rei filósofo*, e formou parte dos chamados príncipes da "Ínclita Xeración". 

Recibiu o seu nome en homenaxe ao avó de súa nai, o rei Eduardo III de Inglaterra.

## Reinado 
Durante o seu reinado, o seu irmán Henrique estableceuse en Sagres, dende onde dirixiu as navegacións: así, en 1434 Gil Eanes dobrou o Cabo Bojador, un punto lendario da época, cuxa travesía causaba terror aos mariñeiros; aí avanzou - para Angra dos Vermellos en 1435, e Afonso Gonçalves Baldaia alcanzou o Río de Ouro e Pedra da Galé en 1436.

Fóra da esfera política, Duarte foi un home interesado en cultura e coñecemento. Escribiu libros de poesía e prosa. Destes últimos destaca o *Leal Conselheiro* (un ensaio sobre diversos temas onde a moral e relixión teñen especial enfoque) e o *Livro da Ensinança de Bem Cavalgar Toda Sela* (en forma de manual para cabaleiros). Estaba a preparar unha revisión do código civil portugués cando a peste negra matouno.

## Descendencia 
Da súa esposa, a infanta Lionor de Aragón (1402-1455), tivo nove fillos. A raíña foi rexente do reino ata Afonso V acadar a maioría de idade, o que xerou controversia no reino, pois a opinión pública consideraba os infantes Pedro, Henrique e Xoán máis capaces para a rexencia.

Lionor mantívose como rexente ata 1440, asinando os actos rexios como *a triste raíña*, e nese ano foi substituída polo infante Pedro e afastada da corte. Exiliouse en España e morreu en Toledo. Deste casamento naceron:

* Xoán de Portugal (1429-1433), morreu novo.
* Filipa de Portugal (1430-1439), morreu novo.
* Afonso V de Portugal (1432-1481), sucesor do seu pai no trono portugués.
* María de Portugal (nacida e morta en 1432).
* Fernando de Portugal, duque de Viseu (1433-1470), pai do rei Manuel I de Portugal.
* Lionor de Portugal (1434-1467), casou con Frederico III do Sacro Imperio Romano Xermánico.
* Duarte de Portugal (nado e morto en 1435).
* Catarina de Portugal (1436-1463).
* Xoana de Portugal (1439-1475), casou co rei Henrique IV de Castela e foi nai de Xoana de Castela ou *A Excelente Señora*.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* *Chronica de El-Rei D. Duarte*, Rui de Pina (1440-1522), Porto: Renascença Portuguesa, 1914, na Biblioteca Nacional Digital .
Pedro de Munébrega

**Pedro de Munébrega** foi un bispo e inquisidor aragonés que dirixiu a diocese de Mondoñedo entre os anos 1498 e 1504 a diferenza dos seus predecesores que non residían na diocese.

## Notas
Alonso Suárez de la Fuente del Sauce

**Alonso Suárez de la Fuente del Sauce**, nado en Fuente el Saúz e finado en Xaén o 5 de novembro de 1520, foi un bispo e inquisidor castelán que dirixiu a diocese de Mondoñedo entre os anos 1493 e 1496, a de Lugo entre 1496 e 1500 e a de Xaén de 1500 a 1520.
Batalla de Alesia

A **batalla de Alesia** foi unha revolta bélica que tivo lugar no ano 53 a. C., cando os galos intentaron desfacer as conquistas de Xulio César e o sometemento das tribos galas por parte das súas lexións.

## Historia 
O carismático líder galo Vercinxetórix reuniu un exército que desafiou a Roma cunha campaña de guerra de guerrillas. A persecución de César finalizou no verán do 52 a. C., cando encontraron ao exército galo acampado preto da aldea de Alesia. César ordenou aos seus lexionarios construír unha liña de fortificacións para illar o pobo como o campamento, composto por 23 fortíns unidos entre si por un foxo e un terraplén coroado por unha empalizada, con torres a intervalos de 25 m. 

Antes de que esta impoñente muralla estivese finalizada, a cabalería de Vercinxetórix conseguiu atravesar o cerco, aínda que sufriu moitas baixas. César intuíu que a cabalería foi enviada para organizar unha forza de rescate, polo que construíu outro anel de fortificacións mirando ao exterior. Cando na cercada Alesia a comida comezou a se esgotar, os galos enviaron as súas mulleres, nenos e anciáns fóra da aldea, pero Cesar non lles permitiu cruzar as súas liñas, condenándolles a morrer de fame na terra de ninguén que separaba ambos os dous exércitos. 

Como Cesar intuíu, durante o terceiro mes de asedio chegou un grande exército celta para romper o asedio. Os guerreiros galos asaltaron as liñas romanas tres veces, sempre apoiados por ataques dende o interior. O último ataque rozou o éxito cando os homes de Vercinxetórix eliminaron os defensores dunha sección de muralla cunha chuvia de frechas, xavelinas e proxectís de fonda. Porén, César reaccionou rapidamente enviando reforzos ao sector ameazado antes de liderar un continxente de infantaría e cabalaría para acabar cos galos. O exército de rescate fuxiu en desbanda. Perdida toda a esperanza, Vercinxetórix cabalgou ata o campamento romano e rendeuse, tirando a súa espada aos pés do César. Cada soldado romano recibiu un galo para vender como escravo.
Tor (xeomorfoloxía)

[miniatura|200px|dereita|[Kit-Mikayi, célebre tor preto de Kisumu, en Kenya.]]
O termo **tor** en xeomorfoloxía refírese a un relevo residual que se produce por afloramentos de materiais de maior dureza como pode ser o granito. Ao se producir a erosión, estes materiais teñen maior resistencia que os do seu arredor, de modo que non sofren tanto a erosión, xeralmente tendo morfoloxía de outeiros.

## Algúns casos 
### Illas Británicas 
* Black Tor, Derwent Edge (538m)
* Dovestone Tor, Derwent Edge (505m)
* Glastonbury Tor
* Great Tor, Bamford, Peak District
* Howshaw Tor, overlooking Sheffield
* Ladybower Tor, Upper Derwent Valley
* Low tor
* Mam Tor (517m)
* Shining Tor
* Stiperstones, Shropshire Hills
* Over Owler Tor (375m)
* Higger Tor (384m)
* Whinstone Lee Tor
* White Tor, Derwent Moors (487m)
* The Barns of Bynack, Granite tors on Bynack More nos Cairngorms
* The Salt Cellar, Gritstone tor on Derwent Edge en Peak District
* Tor Heard, Long Whatton

### Estados Unidos 
* Angel Rocks north of Fairbanks, Alasca
* Elephant Rocks en Missouri

### África 
* Kit-Mikayi, Kenya

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fotos dos tores de Dartmoor 
* The Dartmoor Archive
Richard Parkes Bonington

miniatura|Richard Parkes Bonington.
**Richard Parkes Bonington**, nado en Arnold o 25 de outubro de 1802 e finado en Londres o 23 de setembro de 1828, foi un pintor romántico británico de paisaxes.

## Traxectoria
Foi un dos artistas británicos máis influentes da súa época. A facilidade do seu estilo estaba inspirada polos antigos mestres; con todo, a aplicación era enteiramente moderna.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Handprint.com - Biografía por Bruce MacEvoy. 
* Obras na Tate Modern de Londres  
* Bonington en Olga's Gallery 
* Richard Parkes Bonington
Raimundo Amador

**Raimundo Amador Fernández**, nado o 26 de maio de  1959 en Sevilla, é un cantante, guitarrista e compositor de flamenco andaluz. O seu estilo de música vai enfocado a fusionar o flamenco con outros estilos, como o rock ou o blues. Ten participado en numerosas ocasión en concertos cos tamén guitarristas B.B. King e Kiko Veneno.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Raimundo Amador 
*Biografía en esflamenco.com 
*Entrevista en www.flamenco-world.com
Peret

**Pere Pubill i Calaf**, coñecido como **Peret**, nado en Mataró o 24 de marzo de 1935 e finado en Barcelona o 27 de agosto de 2014, foi un músico catalán e un dos máximos expoñentes da rumba catalá.

## Traxectoria 
miniatura|Peret no 2007.
Refundou a rumba catalá partir da fusión do rock, o tanguillo flamenco e o mambo cubano. Sacou cancións como *Una lágrima*, *El gitano Antón* e *Borriquito como tú*, que o converteron nunha das figuras máis populares das décadas de 1970. Representou a España no Festival de Eurovisión coa canción *Canta y se feliz* en 1974. Comprometido co pobo xitano, ao cal pertence.

## Discografía 
* *Canta y sé feliz* - single (Ariola, 1974)
* *Rumbas de oro* (Divucsa, 1989)
* *No se pué aguantar* (PDI, 1991)
* *Que disparen flores* (PDI, 1995)
* *Jesús de Nazaret* (PDI, 1996)
* *Sus grabaciones en Discophon* (Blanco y Negro, 1998)
* *Rey de la Rumba* (Narada World, 2001)
* *Que levante el dedo* (K Industria, 2007)

## Bibliografía 
* *Peret, el alma de un pueblo*, de Cèlia Sànchez-Mústich, Edicions 62, Barcelona, (2005).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Peret
Celio González

**Celio Adán González Ascencio**, coñecido no ambiente musical como "*El Satanás de Cuba*", nado en Camajuaní o 29 de xaneiro de 1924 e finado na Cidade de México o 17 de outubro de 2004, foi un destacado cantante cubano. A súa época máis prodixiosa foi coa Sonora Matancera.

## Discografía 
**Seeco Records**

**Gema Records**

**Discos Teca**

**Alegre Records**