Crise de abril de 1917 en Rusia

[miniatura|dereita|[Fiódor Linde dirixe ós soldados do rexemento Finlandski cara a sede do Goberno provisional o .]]
A **crise de abril de 1917 en Rusia** foi o primeiro conflito grave entre o Goberno provisional ruso e o Soviet de Petrogrado tras a creación de ambos durante a Revolución de Febreiro. Xurdida polo desacordo entre os obxectivos de paz condicional dos dirixentes da maioría no Soviet e a postura a favor da continuación da participación rusa na guerra mantendo os obxectivos do anterior réxime tsarista, levou á dimisión do ministro de Exteriores, Pavel Miliukov e á formación do primeiro gabinete de coalición entre liberais e socialistas moderados, que se mantivo con grandes tensións até a Revolución de Outubro cando os bolxeviques derrocaron ao Goberno.

## Antecedentes 
Trala Revolución de Febreiro, a cooperación entre o Goberno provisional e o Soviet de Petrogrado parecía fluída. Ante a importancia do asunto, presentou unha segunda declaración máis detallada do seu programa cinco días máis tarde na que, por primeira vez, tratábanse a guerra e os asuntos exteriores do país: Esperábase, en efecto, que o novo Goberno abandonase os obxectivos expansionistas do anterior e dedicásese a lograr unha paz democrática entre os contendentes. A capacidade do Exército de continuar o conflito, a pesar do apoio explícito dalgunhas unidades a manterse na guerra, era moi dubidoso. Para Miliukov, calquera cambio da política exterior rusa respecto da guerra debía pactarse cos Aliados. Na súa opinión, o camiño á paz era o da vitoria militar.

Dous días máis tarde, o , Miliukov reiterou nunha rolda de prensa que a revolución non se estendería á política exterior rusa. Os Aliados comprometéronse a favorecer a anexión rusa do mar de Mármara, o Bósforo e os Dardanelos, ademais de Constantinopla e certas zonas costeiras anexas. con condicións do Soviet publicada o  O  e por influencia do Tsereteli, o comité executivo do soviet adoptara a postura "defensista revolucionaria", a favor dunha paz democrática entre os contendentes pero sen abandonar mentres o conflito mundial. O , Miliukov declarara que Rusia combatía para obter os territorios con poboación de lingua ucraína de Austria-Hungría, Constantinopla e os estreitos do mar Negro, tachou a petición do Soviet dunha paz sen anexións nin compensacións como unha "fórmula alemá que tratan de facer pasar por socialista internacionalista". Para o Soviet, a renuncia ás anexións territoriais eran un requisito para emprender a sinatura dunha paz negociada. As publicacións desataron unha campaña crítica co Goberno e, en especial, con Miliukov pola súa actitude ante a guerra. Este contraatacou a través de *Rech*, o diario do seu partido, e tratou ao tempo de recoller o apoio das tropas, tanto as da capital como as da fronte, para a súa posición, o que poñía en perigo a autoridade do Soviet. Para o ministro de Defensa, o Soviet non era máis que o representante pasaxeiro dunha parte minúscula da poboación rusa, sen autoridade para ditar a política exterior da nación, que el desexaba que continuase sendo pro-aliada e dominada polo Consello de Ministros.

Miliukov só logrou silenciar as críticas dos seus colegas no Consello de Ministros ameazando con dimitir e retirar aos membros do seu partido do Goberno, no que eran maioría. Os delegados do Soviet expuxeron a súa postura defensista –convertida grazas á influencia de Tserteli en maioritaria no comité executivo central do soviet e dominante ata o outono–: a necesidade de rexeitar os antigos tratados imperialistas e proclamar a continuación da guerra era necesaria só ata a próxima conclusión dunha paz xeral negociada.

O , porén, o Goberno viuse forzado a publicar unha rectificación ás declaracións do ministro, Miliukov seguiu facendo declaracións en defensa da anexión de Constantinopla e os estreitos, atizando así a oposición ao Goberno. Preocupado pola diverxencia entre os seus chamamentos e as declaracións do Goberno, o Soviet de Petrogrado tratou de que o gabinete publicase o seu chamamento á paz como declaración oficial, reuníndose unha delegación do Soviet co gabinete o .

Miliukov mostrouse claramente contrario, expresando a súa convicción de que a publicación do manifesto avivaría os temores do Acordo sobre unha próxima retirada de Rusia da guerra. As declaracións de Kerenskii o  sobre a próxima entrega aos Aliados dunha nova nota diplomática causou desgusto no gabinete, que desmentiunas dous días máis tarde, pero ao prezo de enfurecer ao soviet, que exixiu a súa inmediata entrega aos Aliados. Miliukov, pola súa banda, seguía rexeitando unha estratexia militar puramente defensiva e rexeitaba que o Goberno pregarase aos ditados do soviet en política exterior.

O presidente do Goberno, o príncipe Georgii Lvov, avisou ao soviet a noite do  da comunicación do manifesto oficialmente aos Gobernos Aliados e á prensa, pero esta nota contiña un anexo de Miliukov O engadido de Miliukov deu a impresión aos socialistas de expresar apoio á continuación incondicional da guerra A súa entrega aos Aliados o día anterior, Primeiro de maio pareceu unha afronta intencionada de Miliukov. Este limitarase a engadir o anexo á nota orixinal, recalcar a intención de Rusia de continuar combatendo ata a vitoria decisiva e substituír a mención de anexións e indemnizacións por «garantías e sancións», léxico que espertou as sospeitas do soviet.

## Oposición do Soviet de Petrogrado 
Inmediatamente reuniuse o comité executivo, que mostrou a súa indignación pola medida de Miliukov. Moitos vían a nota do ministro como unha provocación intencionada cara ao Soviet. A sesión foi tensa e unánime o rexeitamento á nota de Miliukov. As medidas contra a acción do Goberno, con todo, foron intensamente debatidas, non habendo acordo de principio sobre o que o Soviet debía facer como resposta. Algúns, especialmente os membros máis esquerdistas, defenderon facer un chamamento ao pobo a saír ás rúas para protestar contra a actitude gobernamental. Finalmente a proposta moderada de Tsereteli de negociar co Goberno antes de facer un chamamento ao pobo foi aprobada pola maioría. Tsereteli advertira que un chamamento ás masas podía desembocar facilmente no desencadeamento da guerra civil, que a maioría dos dirixentes do soviet desexaban evitar, especialmente se existía a posibilidade de manter a cooperación co Goberno.

## Manifestacións e enfrontamentos 
Ao día seguinte, porén, tiveron lugar grandes manifestacións na capital contra o ministro de Exteriores. A multitude exixía a dimisión de Miliukov e, en ocasións, tamén o derrocamento do Goberno provisional. O comité executivo enviou inmediatamente delegados para explicar aos manifestantes que non se lles chamara a manifestarse, e a orde so retornou o  coa prohibición do soviet de novas manifestacións durante dous días. Este solicitou a renuncia de Miliukov, que Lvov e Nekrásov negáronse a expresar, temendo perder o apoio dos *kadetes* ao Goberno. O Soviet enviara a dez delegados de todas as tendencias, incluídas as máis extremistas, en parte co obxectivo de convencer ao Goberno que as súas exixencias en realidade eran moderadas comparadas coas daquelas. a pesar do continuo rexeitamento de Miliukov. O novo texto foi obra de Tsereteli e Nekrasov. Á vez que o Soviet aprobaba a nova redacción case por unanimidade —dos mil votos contra trinta—, as novas de choques levaban a aprobar tamén a prohibición de manifestacións para deter as protestas e evitar os incidentes armados. Esta intromisión foi ben vista incluso polo propio Goberno, pois pareceu que só a intervención do Soviet podía evitar que os enfrontamentos se convertesen nunha guerra civil. A opinión pública tamén parecía favorecer un novo Goberno de coalición que acabase coa dualidade de poder. no primeiro Goberno de coalición entre ambas forzas. A política de colaboración foi amplamente amparada pola maioría dos socialistas e polos liberais. Esta decisión non foi sinxela para o Soviet, que primeiramente rexeitou a petición do Goberno de entrar no gabinete, considerando que a súa influencia sobre a poboación sería maior se se mantiña fora do Goberno, controlándoo pero apoiándoo. Efectivamente, días antes tanto o Comité Central Menxevique como o propio Comité Executivo Central do Soviet de Petrogrado rexeitaran o ingreso dos socialistas no gabinete. Durante varios días, o comité executivo tratou desesperadamente de evitar o ingreso no gabinete ao tempo que intentaba robustecer a súa autoridade. Con este propósito, levou a cabo diversas medidas que resultaron vas: apoiar sen condicións o crédito gobernamental, admitir a autoridade de Lavr Kornilov sobre as tropas da capital, omitir toda mención ao plan de reforma do Exército, solicitar aos campesiños que non tomasen a terra antes da convocatoria da Asemblea Constituínte ou admitir a posibilidade dunha ofensiva militar como medida de defensa nacional.
[[Kerenskii arengando ás tropas. Unha das consecuencias da crise foi a súa asunción da carteira de Defensa no novo gabinete de coalición.|miniatura|left]]

A sorprendente dimisión do dereitista ministro de Defensa, Alexander Guchkov, o  e a presión Tras un debate que durara toda a noite, o  o Comité Executivo do Soviet aprobaba por corenta e catro votos a dezanove a participación no novo Goberno. A marcha de Miliukov debida ao cambio de política non levou ao abandono do seu partido —o único non socialista de importancia— do gabinete, para alivio do Soviet. Catro días máis tarde da aprobación do ingreso no novo Consello de Ministros polo Soviet creábase o novo gabinete de coalición.

A forza aparente dos socialistas no novo gabinete entre os que se atopaban importantes figuras como Chernov –Agricultura–, Kerenskii, Tsereteli –Correos e Telégrafos pero, en realidade, representante principal do Soviet no Goberno–  ou Skobelev –Traballo–, Na reforma do gabinete, Kerenskii quedou a cargo da carteira de Defensa.

A dereita, pola súa banda, aproveitou as protestas para comezar a primeira campaña pública de crítica ao sistema de soviets e a avogar polo seu disolución, achacando todos os males do país á súa existencia. Os conservadores, encabezados polo Comité Provisional da Duma Estatal, defendían o reforzamento do Goberno a través do chamamento patriótico á continuación da guerra ata a vitoria. Esta postura, con todo, foi rexeitada de plano polo Goberno, que preferiu pactar co Soviet e formar o primeiro gabinete de coalición (). A crise de abril causou un cambio nas forzas burguesas rusas que deu lugar a unha alianza contrarrevolucionaria meses máis tarde; os seus representantes abandonaron o Goberno como consecuencia da crise.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
dereita|120px
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*