open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Manuel Lorenzo Freire-Calvelo

**Manuel Lorenzo Freire-Calvelo**, nado en Sada en 1902 e finado no mesmo concello o 19 de maio de 1983, foi un practicante e xornalista galego.
## Traxectoria 
[miniatura|275px|Homenaxe a [Ramón Suárez Picallo en Sada organizado por Manuel L. Freire-Calvelo, 1926.]]
Fillo do médico Manuel Lorenzo Calvelo e de Juana Freire Golán, curmá de Lugrís Freire. Estudou a carreira de practicante, exercendo como tal. Fundou e dirixiu *Acción Sadense*. Promoveu organizacións e actividades encamiñadas á consecución de melloras na calidade de vida dos seus veciños. En 1922 liderou unha campaña para esixir do Estado a construción dun porto de refuxio. Na Ditadura de Primo de Rivera colaborou en *Vida Gallega* e *Mariñana* e participou na creación de organizacións culturais e recreativas como a agrupación galeguista Mareiras e o Centro Cultural Obrero, do que foi secretario. Tamén foi correspondente dunha decena de periódicos galegos (como *La Voz de Galicia* e *El Pueblo Gallego*) e estatais.

Na Segunda República simpatizou co Sindicato de Oficios Varios de Sada, integrado na CNT. Trasladouse á Coruña en 1934 e rematou afiliándose a Izquierda Republicana. Nos anos corenta retomou a súa actividade, colaborou en *Cartel* e *La Noche*, foi o autor da idea de crear en Galicia a Ciudad de los Muchachos. Tamén participou na creación da Peña Mariñana en 1963. Finou en Sada o 19 de maio de 1983.

## Vida persoal 
Casou en Fene con María Elena Lobeira Castro en xaneiro de 1929. Elena finou na Coruña en 1934.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Manuel L. Freire-Calvelo: O xornalismo ao servizo de Sada
Kobus

***Kobus*** é un xénero de mamíferos artiodáctilos da familia dos bóvidos e subfamilia dos redunquinos que comprende seis especies de antílopes africanos coñecidos como **cobos**, todas elas asociadas a zonas pantanosas, chairas inundábeis e outras áreas herbosas cerca da auga.

Presentan dimorfismo sexual, xa que as femias son máis pequenas que os machos e carecen de cornos.

## Taxonomía 
O xénero foi descrito por primeira vez en 1840 polo médico militar e zoólogo escocés Andrew Smith nun traballo publicado en *Illustr. Zool. S. Afr. Mamm.*, Part 12.

* *Kobus ellipsiprymnus* (Ogilby, 1833)
* *Kobus kob* (Erxleben, 1777) 
* *Kobus leche* Gray, 1850
* *Kobus megaceros* (Fitzinger, 1855) 
* *Kobus vardonii* (Livingstone, 1857) 
Pero despois dos traballos de Cotterill engádese unha máis:
* *Kobus anselli* Cotterill, 2005
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Dorst, J. & Dandelot, P. (1973): *Guía de campo de los mamíferos salvajes de África*, Barcelona: Ediciones Omega, S. A. 
* Groves, Colin & Peter Grubb (2011): 'Tribe Alcelaphini in Wallace, 1876 en *Ungulate Taxonomy*. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-1-4214-0093-8.
* Haltenorth, T. & Diller, H. (1986): *A Field Guide of the Mammals of Africa including Madagascar*. Londres: William Collins Sons & Co Ltd. ISBN 0-00-219778-2. 
* Rodríguez de la Fuente, F. (1970): *Enciclopedia Salvat de la fauna*. Tomo I. África (Región etiópica). Pamplona: Salvat, S. A. de Ediciones. 
* Wilson, D. E., & Reeder, D. M. (editors) (2005): *Mammal Species of the World — A Taxonomic and Geographic Reference*. Third edition. Baltimore, Maryland, USA: The Jonns Hopkins University Pres.ISBN 0-8018-8221-4.

### Outros artigos 
* Bóvidos
* Antílope
* Redunquinos

### Ligazóns externas 
* *Kobus* en MSW.
* *Kobus* en ADW.
* *Kobus* no NCBI.
Nerlens Noel

**Nerlens Noel**, nado o 10 de abril de 1994 en Malden, Massachusetts, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense.

## Traxectoria profesional 
Noel foi elixido na 6ª posición do Draft de 2013 polos New Orleans Pelicans. O 12 de xullo de 2013, os seus dereitos foron traspasados xunto a unha elección da primeira rolda do Draft de 2014 ós Philadelphia 76ers, a cambio de Jrue Holiday e os dereitos do Draft de Pierre Jackson. O 24 de setembro de 2013, asinou cos 76ers. Noel perdeuse toda a tempada 2013-14 debido a unha operación nun xeonllo.

O 29 de outubro de 2014, Noel fixo o seu debut na NBA na derrota dos 76ers contra os Indiana Pacers por 91-103. En 35 minutos de xogo, fixo 6 puntos, 10 rebotes e 3 tapóns.

O 11 de xullo de 2022, Noel foi traspasado xunto a Alec Burks ós Detroit Pistons a cambio dos dereitos do Draft de Nikola Radičević e unha elección da segunda rolda do Draft de 2025.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Castela Unida (concepto político)

miniatura|Territorio que reclama o nacionalismo castelán e considera que é a súa territorialidade
**Castela Unida** ou **Gran Castela** (en ) son termos utilizados polo nacionalismo castelán, con xustificación nos representantes provinciais do Partido Republicano Federal asinantes do Pacto Federal Castelán de 1869, correspondentes a 17 provincias españolas: isto é, as provincias de Albacete, Ávila, Burgos, Cidade Real, Cuenca, Guadalaxara, León, Logroño (no presente, A Rioxa), Madrid (no presente, a Comunidade de Madrid), Palencia, Salamanca, Santander (no presente Cantabria), Segovia, Soria, Toledo, Valladolid e Zamora.

Con eles apélase ao desexo da unificación das actuais comunidades autónomas castelás (Comunidade de Madrid, Castela-A Mancha, Castela e León, A Rioxa e Cantabria) nun único ente administrativo (reclamada polos nacionalistas casteláns como a súa patria nacional, e que consideran erradamente dividida) baixo o título de Nacionalidade Histórica, tendo Madrid como a súa capital.

Dentro desta proposta, existen dúas correntes diferenciadas:

- A corrente *rexionalista*, que reclama unha Gran Castela dentro do actual marco autonómico español e mantendo o título de rexionalidade.

- A vía *nacionalista*, que reclama un estado federal onde se contemple unha Gran Castela como nación diferenciada dentro dunha España plural e democrática. Dentro deste movemento adóitase facer referencia a unha "reconstrución da patria" reclamando enclaves historicamente pertencentes a Castela e, actualmente, noutras Comunidades autónomas como é o caso da bisbarra de Requena-Utiel na provincia de Valencia entre outros.

Recentemente desenvolvéronse movementos nacionalistas étnicos e identitarios de corte castelanista, se ben, estes son moi marxinais e sen un líder común.

## Notas
Walworth

miniatura|dereita|Manor Place Baths.
**Walworth** é un barrio do centro da cidade de Londres, no distrito de Southwark. Probablemente o seu nome deriva do inglés antigo "Wealhworth", que significaba granxa galesa. Atópase a 3,1&nbsp;km ó sueste de Charing Cross e preto de Camberwell e Elephant and Castle.

As rúas principais en Walworth son Old Kent Road e Walworth Road.

## Historia 
Walworth aparece no Libro Domesday de 1086 como "Waleorde". Levado a cabo por Bainiard, o Arcebispo Lanfranc de Canterbury. Os seus activos segundo o Domesday foron: 3 ½ minifundios (hides), unha igrexa, catro arados , 8 acres (32.000 m 2 ) da pradeira.

A “John Smith House” está en Walworth Road, e foi chamada así na lembranza de John Smith, quen foi líder do Partido Laborista dende 1992 ata a súa repentina morte en 1994. Foi a antiga sede do Partido Laborista, vista a miúdo nos informes de prensa en tempos de eleccións.

## Famosos ex-residentes 
* Charlie Chaplin
* Michael Caine
* Robert Browning
* John Ruskin
* Charles Upfold
* Charles Babbage 
* Walworth Jumpers
* John Wemmick

## Notas
Hemoptise

**Hemoptise** é o termo médico empregado para describir a expectoración de esputo hemático, isto é, de sangue fresco, que ten coma orixe o aparello respiratorio. A súa intensidade pode abranguer dende moi discreta, pequenos filamentos de sangue, até formas severas con sangue fresca denominada hemoptise franca. A hemoptise masiva é a forma de presentación máis grave.

A hemoptise refírese só ao sangue expulsado pola boca que provén do aparello respiratorio. O sangue que ten coma orixe o aparello dixestivo alto (vómitos sanguentos) coñécese co nome de hematámese.

Na hemoptise, o sangue é de cor brillante, escumosa ou en forma de coágulos, a diferenza da hematámese, onde o sangue é de cor marrón, semellando á borra do café, e que pode conter restos de alimentos, xa que a orixe é o aparello gastrointestinal. Outra diferenza entre a hematámese e a hemoptise é o pH: é alcalino ou básico na hemoptise e ácido na hematamese.

## Clasificación segundo a gravidade 
A hemoptise pódese clasificar segundo a súa gravidada en leve, moderada, severa ou masiva. Dita clasificación baséase no volume en mililitros de sangue perdida ao día.

* Leve: menos de 30 ml/día
* Moderada: de 30 a 200 ml/día
* Severa: de 200 a 600 ml/día
* Masiva: máis de 600 ml/día

## Causas 
[250px|miniatura|Mycobacterium tuberculosi pode dar lugar a [tuberculose, causa de hemoptise.]]
[250px|miniatura|Ao producir dano no aparello respiratorio, non é raro que o [cancro de pulmón cause hemoptise mantida.]]
Existen numerosas causas de hemoptise, sendo a bronquite e a pneumonía as causas máis habituais, malia non as únicas. En pacientes fumadores, a hemoptise persistente pode ser un síntoma frecuente.

As principais causas de expulsión de sangue procedente do aparello respiratorio son:

* Cancro de pulmón, tanto os carcinomas pulmonares de célula pequena como de non-célula pequena..
* Sarcoidose
* Aspexiloma
* Tuberculose
* Histoplasmose
* Pneumonía
* Edema pulonar
* Inxestión de corpo estraño e pneumonía por aspiración
* Síndrome de Goodpasture
* Granulomatose de Wegener
* Bronquite
* Bronquiectasias
* Terapia con anticoagulantes
* Traumatismo
* Absceso pulmonar
* Estenose mitral
* Eosinofilia tropical
* De causa medicamentosa
* Trastornos da coagulación sanguínea

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hematámese
* Melena
* Tuberculose
* Cancro de pulmón
### Ligazóns externas 
* Hemoptise en MedlinePlus .
Srđan Bajčetić

**Srđan Bajčetić** (en serbio cirílico: Cpђaн Бajчeтић) nado en Zrenjanin (na República Federal Socialista de Iugoslavia, actual Serbia) o 7 de novembro de 1971, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de centrocampista e actual adestrador.

## Traxectoria 
Comezou a xogar no FK Vojvodina, de onde o fichou para o Celta de Vigo o adestrador Carlos Aimar que xa o tentara fichar o ano anterior para o CD Logroñés. O primeiro ano foi cedido no mercado de inverno ao Estrela Vermella de Belgrado.

Xa de volta en Vigo tivo a súa oportunidade, sendo un fixo no once inicial co adestrador Fernando Castro Santos, porén unha grave lesión rompeu a súa progresión. Unha vez recuperado e finalizado o contrato co Celta fichou polo SC Braga, onde militou solo un ano.

No ano 1998 fichou polo Estrela Vermella de Belgrado serbio, tras tres tempadas chegoulle unha oferta do fútbol chinés e fichou polo Dalian Shide e despois polo Hunan Xiangjun, durante a súa experiencia na China proclamouse campión da primeira divisón dúas veces, tamén en dúas ocasión da Copa e chegou a semifinais da Copa de Campións de Asia.

Foi o segundo adestrador do Rápido de Bouzas, dirixido por Xurxo Otero. Na actualidade, é adestrador do Gran Peña, o equipo C do Celta de Vigo. É o pai dos xogadores Stefan Bajčetić e Jovan Bajčetić.

## Notas
Karapet Amatowni

**Karapet Amatowni** (en ), nado o 16 de febreiro de 1900 en Angora e finado o 14 de xaneiro de 1984, foi un bispo católico armenio, exarca apostólico de Francia entre 1960 e 1971.
## Traxectoria 
Karapet Amatowni naceu o 16 de febreiro de 1900 en Angora, Imperio Otomán. O 8 de decembro de 1925 foi ordenado sacerdote. Finou o 14 de xaneiro de 1984.

## Obra 
* 

## Notas
Auvers-sur-Oise

**Auvers-sur-Oise** é unha comuna do departamento de Val do Oise, na rexión de Illa de Francia. Atópase a 27,2&nbsp;km do centro de París. O lugar asóciase con numerosos artistas, sendo o máis importante deles Vincent van Gogh.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Kibbutz

[miniatura|dereita|250px|Kibbutz [Kfar Masaryk en febreiro de 2008.]]

Un **kibbutz** (do hebreo קיבוץ, que significa "asemblea" ou "xuntos") é unha comunidade ou vila colectivista de Israel baseada tradicionalmente na agricultura. O primeiro kibbutz, Degania Alef, foi creado en 1909. Hoxe en día, o traballo agrícola foi parcialmente substituído por sectores como fábricas industriais e empresas de tecnoloxía. Os kibbutz comezaron sendo comunidades utópicas baseadas nunha combinación do socialismo e o sionismo. En décadas recentes, algúns kibbutz foron privatizados e o modo de vida comunal mudou. Un membro dun kibbutz denomínase *kibbutznik* en hebreo.

En 2010 había 270 kibbutzs en Israel, o 9 % da rede industrial do país e o 40 % da súa produción agrícola. No conxunto da economía supuñan o 6 % do PIB de Israel en 2010.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do Movemento Kibbutz
Rally Eurocidade Tui-Valença

O **Rally Eurocidade Tui-Valença** é unha proba de rally que se disputa con interrupcións dende 2014 entre o Concello de Tui (Pontevedra) e a zona de Valença, en Portugal. Está organizada pola Escudería Dona Urraca e as dúas primeiras edicións foron puntuables para o Campionato de Galicia de Rally.

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Eurocidade Tui-Valença
### Ligazóns externas 
* Sitio web Escuderia DonaUurraca
Fuendetodos

**Fuendetodos** é un concello español da provincia de Zaragoza na comunidade de Aragón. Coñécese sobre todo porque nunha das súas casas naceu o pintor Francisco de Goya no ano 1746.

## Etimoloxía 
O nome desta vila débese á *Fuente Vieja* (a fonte de todos) e nun principio chamouse **Fuentedetodos**. Dende o século XIV, a vila era dominio da familia Fernández de Heredia, coñecidos como Condes de Fuentes.

## Economía 
A poboación dedicouse tradicionalmente á agricultura de secaño e á gandería de ovino e caprino. Durante séculos, as canteiras de pedra caracoleña, exclusiva de Fuendetodos e a industria do xeo (chegou a haber 22 "neverones" ou neveiras que vendían o xeo principalmente ós mercados zaragozanos) achegaron importantes ingresos á vila. Hoxe en día adquiriu maior importancia a produción de enerxía eólica e sobre todo os servizos derivados do turismo (20&nbsp;000 visitantes anuais).

## Xeografía 
Boa parte do concello está cuberto por piñeiro carrasco (*Pinus halepensis*), conservado por pertencer durante séculos ós Condes de Fuentes, pasando despois a propiedade municipal. Carrascas ou aciñeiras salpicadas polas serras testemuñan presenza previa do carrascal, con bosques caducifólios de lodoeiros, pradairos de montpellier e terebintos, nos que poden atoparse cinco especies de fentos.

## Lugares de interese 
### Casa natal de Goya e o Museo do Gravado 
A casa onde naceu o pintor español foi construída a comezos do século XVIII. A poucos metros estableceuse o Museo do Gravado, inaugurado en 1989, onde se exhibe a obra gráfica de Goya e todo o relacionado coas técnicas de gravado.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Coyoacán

miniatura|250px|Xardín Hidalgo.
**Coyoacán** é unha das 16 delegacións da Cidade de México e atópase no centro xeográfico deste. O seu territorio abrangue máis de 54 quilómetros cadrados, e está localizado sobre a chaira do val de México. A parte máis alta corresponde ó cerro Zacatépetl, no suroeste da delegación, onde tamén se atopa a zona de Los Pedregales. Todo o territorio coyoacanense está urbanizado. Dentro del atópanse importantes zonas verdes como a Cidade Universitaria e os viveiros de Coyoacán.

Na época precolombiana, unha parte do territorio coyoacanense estaba baixo o lago de Texcoco e Xochimilco. Durante o Preclásico Medio desenvolvéronse na zona algunhas aldeas agrícolas, entre as que destaca Copilco polos testemuños dos costumes funerarios da época.

No momento da chegada dos españois, Coyoacán formaba parte da esfera de influencia de Tenochtitlán. Despois da Conquista, estableceuse alí o primeiro concello e sede do goberno do Vicerreinado de Nova España. 
## Véxase tamén
Le Cateau-Cambrésis

**Le Cateau-Cambrésis** é unha comuna francesa do departamento de Norte na rexión de Norte-Paso de Calais.

## Demografía 
## Administración 
## Galería 

Ficheiro:Le Cateau Cambrésis 1.jpg
Ficheiro:Le Cateau Cambrésis 2.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Caprese Michelangelo

**Caprese Michelangelo** é unha comuna e vila italiana da provincia de Arezzo, na Toscana. É o lugar de nacemento do artista renacentista Michelangelo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Schöneberg

**Schöneberg** é unha entidade administrativa (*Ortsteil*) de Berlín (Alemaña). Ata a reforma administrativa de 2001, era un barrio separado, incluíndo a localidade de Friedenau. Na actualidade, xunto con barrio de Tempelhof, é parte do novo barrio de Tempelhof-Schöneberg.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
*
*
Zundert

**Zundert** () é un concello e vila da provincia de Brabante do Norte, no sur de Países Baixos.

## Desfile floral 
[miniatura|[Bloemencorso Zundert no 2002.]]
O Bloemencorso Zundert é o máis antigo (dende 1936) e meirande desfile floral de Europa, celebrado o primeiro domingo de setembro. Dependendo do tempo, atrae a unhas 50.000 persoas.

## Véxase tamén 
#### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Roquebrune-Cap-Martin

**Roquebrune-Cap-Martin** (en ) é unha comuna do departamento dos Alpes Marítimos, na rexión Provenza-Alpes-Costa Azul.

## Demografía 
## Administración 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Julio Camba Machado

**Julio José Camba Machado**, coñecido como **Julio**, nado en Vilalba (Terra Chá) o 6 de xuño de 1996, é un futbolista profesional galego que xoga de defensa central no Viveiro Club de Fútbol.

## Traxectoria 
Formado nas categorías inferiores do Club Deportivo Lugo, Julio é convocado por vez primeira co primeiro equipo o 22 de decembro de 2012, momento no que tiña tan só 16 anos, na vitoria a domicilio ante o Centre d'Esports Sabadell Futbol Club por 0-1 con gol de Óscar Díaz. Con todo, non chegaría a xogar. Tampouco debutaría na súa seguinte convocatoria, esta vez tres meses despois ante o Club Deportivo Mirandés, partido que remataría con derrota do equipo albivermerllo. Non volvería a ser convocado até máis dun ano despois, o 15 de outubro de 2014, esta vez nun encontro de Copa do Rei que enfrontaría aos lucenses ante o Real Betis Balompié no Benito Villamarín que se saldaría con derrota na rolda de penaltis.

O seu debut co primeiro equipo chegaría moi pouco despois, xa que o 9 de novembro de 2014 sae como titular ante o Sabadell no Anxo Carro, tras a lesión de Jon García e a ausencia por acumulación de tarxetas de Lolo Pavón. Tras o partido foi considerado polos medios de prensa como mellor xogador do encontro por parte do club lucense, nun partido que remataría cunha vitoria por 2-1 con goles por parte dos locais de David Aganzo e doutro canteirán lucense, Iago Díaz. Tras o partido o adestrador Quique Setién destacaría sobre el:

O 9 de xullo de 2015 o Club Deportivo Lugo anuncia a súa cesión á Unión Deportiva Somozas da Segunda División B.

### Clubs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en scoresway.com
Josefa García Segret

miniatura|Josefa García Segret e Hipólito Gallego Camarero.
**Josefa García Segret**, nada en Tui en 1900 e finada en Oleiros a principios de setembro de 1986, foi unha mestra e política galega.

## Traxectoria 
Mestra en Tomiño. Casou con Hipólito Gallego Camarero. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detida o 15 de agosto, pasando un calvario de penalidades. Na prisión de Tui  puido salvar a vida grazas á axuda do médico forense José Abraldes primeiro e do doutor Darío Álvarez Blázquez que simularon un embarazo de catro meses e logo un aborto sen feto. Xulgada en Vigo por rebelión o 7 de xaneiro de 1937, sendo defendida por José Queizán Hermida, foi condenada a pena de morte. Conmutada a pena por cadea perpetua, e despois novamente a 6 anos e un día en marzo de 1944. Estivo presa no cárcere de Saturrarán de febreiro de 1938 a xaneiro de 1941, en Palma de Mallorca, do 5 de xaneiro de 1941 ao 8 de agosto de 1943, en que foi trasladada novamente a Saturrarán; de onde saíu o 22 de marzo de 1944. Ao abandanar o cárcere, comezou a traballar no grupo de empresas de Regojo e a súa vida transcorreu entre Zamora e Redondela. Logo instalouse en Vigo. Escribiu o libro *Abajo las dictaduras!!* (1982). Foi soterrada en Redondela.

## Recoñecementos 
Ten unha rúa adicada no barrio de Pontepedriña, en Santiago de Compostela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* José Ignacio Álvarez-Fernández (2007) *Memoria y trauma en los testimonios de la represion franquista*

### Outros artigos 
* Hipólito Gallego Camarero
### Ligazóns externas 
* Biografía e proceso e prisión en Galiciasuroeste.info
Hipólito Gallego Camarero

miniatura|Josefa García Segret e Hipólito Gallego Camarero.
**Hipólito Gallego Camarero**, nado en Badaxoz o 30 de xaneiro de 1897 e finado en Mondariz o 4 de outubro de 1936, foi un mestre e político español.

## Traxectoria 
Aprobou as oposicións de maxisterio en 1927. Foi mestre de Seavia (Coristanco) en 1927, de Carreira (Ribeira) en 1929, e dende 1930 de Forcadela (Tomiño). Pertenceu á Sociedade agraria de Forcadela. En 1933 foi acusado de abusos deshonestos e escándalo público como parte dunha campaña política na súa contra promovida polo cura Antonio Somé. Detido, foi procesado polo xulgado de Tui e xulgado polo tribunal do xurado na Audiencia de Pontevedra o 12 de maio de 1935, a sentenza foi absolutoria.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi un dos dirixentes da resistencia armada na zona de Tui. Cando foron derrotados fuxiu ao monte. Foi apresado e permaneceu na prisión de Tui onde o torturaron. O 4 de outubro, con foi sacado por falanxistas e paseado xunto con Manuel Piñeiro Zúñiga, Manuel Pérez Besada, Fernando Rubio Estévez, Domingo Páramos Núñez e Francisco Rodríguez Otero. Hipólito foi martirizado antes e despois da execución. Os seus corpos foron tirados na vía pública na entrada de Mondariz. Despois de morto abríronlle expediente de responsabilidades políticas.

## Vida persoal 
Casou con Josefa García Segret.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Josefa García Segret

### Ligazóns externas 
* O asasinato Galicia Suroeste
Caso Reace

[300px|miniatura|A cidade de [Vigo, con Guixar no centro.]]
O **caso Reace** é o escándalo que salpicou a empresa Reace (Refinería del Noroeste de Aceites y Grasas, SA) en marzo de 1972 en Guixar (Vigo) após a desaparición de 4&nbsp;036&nbsp;052&nbsp;kg de aceite de oliva, propiedade da Comisaría de Abastecimientos y Transportes (CAT) e valorado en 167&nbsp;615&nbsp;172 pesetas. Arredor do caso producíronse diversas mortes en estrañas circunstancias por parte de persoas implicadas no caso. A empresa Reace foi fundada na localidade pontevedresa de Redondela, polo que popularmente o caso se coñece tamén como o **caso do aceite de Redondela**.

## Trama 
Reace foi fundada en 1956 por Rodrigo Alfonso Fariña. En 1968 o presidente era Isidro Suárez, aínda que Rodrigo Alonso seguía a formar parte do consello de administración. Outros membros do consello de administración eran Rodrigo Alonso Seoane, Nicolás Franco Bahamonde (irmán do ditador Francisco Franco), Jorge Alonso de la Rosa e Alfredo Román Pérez.

A empresa dedicábase a almacenar produtos oleicos nos seus silos de Guixar dende que se erixiron en 1964. Entre 1966 e 1972, a Comisaría de Abastecimientos y Transportes (CAT), dependente do goberno franquista, alugaba as súas instalacións para gardar a subministración de aceite de oliva nos seus silos, e así poder especular cos produtos básicos e intervir nos prezos do mercado.

Malia que a CAT alugaba mensualmente os silos de Reace para gardar alí o aceite, a empresa viguesa negociaba e comerciaba co aceite ás costas da administración. Así, o 25 de marzo de 1972 a CAT decidiu dispor do aceite que Reace custodiaba. Ao non atoparse este nos seus tanques, José María Romero González denunciou nos xulgados de Vigo a fraude, coñecida posteriormente co sumario 43/1972. Días despois, un dos socios maioritarios de Reace, Isidro Suárez, foi detido nun tren rumbo a Bilbao.

O 30 de setembro de 1972, José María Romero apareceu morto no seu domicilio de Sevilla, no que se instalara días antes, xunto coa súa muller e unha das súas fillas. O xuíz do caso recibiu días despois unha carta, presuntamente escrita por José María Romero, na que declaraba que a súa morte e a da súa familia se trataba dun suicidio. Os expertos, porén, puxeron en dúbida a dita hipótese.

O 21 de outubro de 1974 comezou o xuízo na Audiencia de Pontevedra, nun tribunal presidido por Mariano Rajoy Sobredo (pai de Mariano Rajoy Brey). O fiscal foi Cándido Conde-Pumpido Ferreiro (pai de Cándido Conde-Pumpido Tourón). Un dos avogados do caso foi José María Gil Robles.

No ano 2011, os tanques da empresa foron demolidos e reconvertidos en chatarra.

## O caso Reace no cine 
En 1987 o caso Reace foi levado ao cine no filme *Redondela* da man do director catalán Pedro Costa Musté.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Corrupción política

### Ligazóns externas 
* Los escándalos económicos del Franquismo RTVE
La Cañiza

***La Cañiza*** foi un semanario editado na Cañiza entre 1932 e 1934.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario defensor de los intereses generales del partido* apareceu en 1932. O fundador e propietario era Antonio Bacelar Besteiro, e Mario Canda o redactor-xefe. Aínda se publicaba en novembro de 1934.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Imaxe dun número do periódico
Abelleira de Arriba

Como topónimo **Abelleira de Arriba** pode referirse a:

;En Galiza
***Abelleira de Arriba**, lugar da parroquia da Barqueira, no concello de Cerdido;
***Abelleira de Arriba**, lugar da parroquia de Abelleira, no concello de Muros;
***A Abelleira de Arriba**, lugar da parroquia de Pontedeva, no concello de Pontedeva;

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Abelleiras de Arriba**, lugar da parroquia de Santa Cristina, no concello de Cospeito.
Escola Normal de Santiago de Compostela

A **Escola Normal de Santiago de Compostela** foi unha institución educativa que existiu en Santiago de Compostela entre 1849 e 1996 encargada da formación dos mestres.
## Historia 
[miniatura|[Pazo de San Xerome]]
Foi creada en 1849, polo Real Decreto que establecía Escolas Normais Superiores nas capitais de Distritos Universitarios. A súa primeira localización foi no pazo de San Xerome. En 1930 creouse a Escola Normal de Mestras, e coa chegada da Segunda República Española o Plano Profesional creou o réxime de coeducación. En 1945 retomouse a formación por separado, coa creación da Escola de Maxisterio López Ferreiro para mestres e a Escola de Maxisterio Isabel a Católica para mestras, reunificándose de novo en 1964.

A Escola Normal integrouse na Universidade de Santiago de Compostela coa aprobación da Lei Xeral de Educación en 1970, coa creación da Escola Universitaria de Formación do Profesorado de EXB. En 1973 comezou o ensino de Filosofía e Ciencias da Educación, que en 1975 tivo facultade de seu, integrándose as seccións de Filosofía, Pedagoxía e Psicoloxía.

En 1996 suprimiuse a Escola Universitaria de Formación do Profesorado, dando pé á actual Facultade de Ciencias da Educación de Santiago de Compostela.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Escola normal
El Heraldo Gallego (Santiago de Compostela)

***El Heraldo Gallego*** foi un xornal editado en Santiago de Compostela entre 1896 e 1897.

## Historia e características 
Apareceu en novembro de 1896. Diario católico. Cesou a súa publicación a finais de febreiro de 1897.

## Notas
Claude Saumaise

**Claude Saumaise**, tamén **Claudius Salmasius** na forma latina, nado en Semur-en-Auxois en 1588 e finado en 1653, foi un coñecido sabio, humanista e filólogo francés chamado *o Príncipe dos Comentadores*.

## Traxectoria 
O seu primeiro mestre foi o seu pai Benigno, maxistrado e sabio distinguido e contou tamén coa amizade de Isaac Casaubon e Gruter, emprendendo con ánimo resolto o estudo da maior parte das ciencias da súa época (medicina, xurisprudencia, teoloxía, historia).

Claude de Saumaise aprendeu de forma autodidacta as seguintes linguas: persa, caldeo, árabe e o copto e posteriormente abrazou a relixión reformada, estableceuse en Holanda e permaneceu moito tempo en Leiden.

Este sabio adquiriu pronto unha reputación universal e os reis disputáronse o honor de telo nas súas cortes:

* O Cardeal Richelieu e Mazarino procuraron, en van, levalo a Francia.
* A raíña Cristina de Suecia que fose a Suecia.
* Carlos II de Inglaterra encargoulle que redactase unha apoloxía do seu pai Carlos I, apoloxía que lle valeu unha viva polémica con John Milton.

Deixou 60 manuscritos e moitas obras impresas e as súas principais obras son as edicións de Floro (1609), de L. Ampelius, da Historia Augusta, de Tertuliano, de Palio, de Aquiles Tacio (1640) e de Solino coas *Exercitationes plinianae* (1529).

Claude a parte da súa gran reputación, foi extraordinariamente enxalzado durante a súa vida e nunha ausencia un pouco longa da cidade holandesa de Leiden, os seus habitantes escribíronlle unha carta en que lle rogaban que regresase a Leiden, con estas palabras: «Así como o mundo non podería carecer do Sol, a Academia de Leiden non pode pasar sen Saumaise».

## Obras 
.]]
* Autor con outros escritores de *Anthologia Graeca cum versione latina..*, Ultrajecti, 1795-1822, 5 volumes.
* *Claude Saumaise & André Rivet:....*, Amsterdam: APA-Holland University Press, 1987.
* *Virorum aliquot eruditorum...*, Amstelaedami: Geradum de Groot, 1752.
* *Historiae augustae scriptores...*, París: 1620.
* *Cl. Salmasii de re militari romanorum liber:..*, Leiden, J.Elseverium, 1657.
* *Claudii Salmasii de Hellenistica commentarius:...*, Leiden: Ex Officina Elseviriorum, 1643.
* Xunto a outros autores *Museum philologicum et historicum...*, Lugduni Batavorum: sumptibus Abrahami vander Mijn, 1699-700, 2 volumes.
* *Cl. Salmasii Librorum de primatu Papae pars prima:....*, Lugduni Batavorum, 1645.

File:Saumaise, Claude de – Dissertatio de foenore trapezitico, 1640 – BEIC 13683839.jpg|*Dissertatio de foenore trapezitico*, 1640

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Diccionario universal de historia y geografía*, 1846-50, Madrid: F. de Paula Mellado, 8 tomos.
;Bibliografía complementaria
* Ampelius, Lucius. *Memoriale*, Venezia: G. Antonelli, 1841.
* Leroy, P. *Le dernier vogaye a Paris et en Bourgogne, 1640-1643, du reforme Claude Saumaise: libre erudition et contrainte politique sous Richelieu*, Amsterdam: APA-Holland University Press, 1983.
* *Orbis doctus, 1500-1850:...*, Amsterdam & Utrecht: APA-Holland University, 2005.
Richland Center

**Richland Center** é unha cidade do Condado de Richland, Wisconsin, nos Estados Unidos, que tamén é a capital do condado. A poboación do censo de 2010 é de 5.184.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Heliodoro de Émesa

**Heliodoro** (Ἡλιόδωρος) de Emesa (Siria) foi un escritor grego, autor da novela *Etiópicas* (*Αἰθιοπικά*), coñecida tamén como *Teáxenes e Cariclea* (*Θεαγένης καὶ Χαρίκλεία*).
## Traxectoria 
Nada se sabe con seguridade da súa vida, que se data de forma variábel entre os séculos III e IV, pero identificárono cun bispo cristián de Tesalónica chamado así, segundo a noticia que aparece por primeira vez en *Historia eclesiástica* de Sócrates de Constantinopla , chegando a ser bispo de Trica e quen introducira o celibato en Tesalia.
## Obra 
Dúas particularidades asignan á novela de Heliodoro un posto especial. En primeiro lugar, o inusitado virtuosismo na técnica narrativa; por outra banda, constitúe un relevante testemuño de que novas forzas relixiosas penetran nesa época. Nesta novela de Heliodoro, como nas demais, percíbese con especial claridade que a lingua é produto artificioso. Todos os recursos da arte retórica e apoiaturas poéticas non poden desmentir o carácter pobre deste estilo. Constrúense pero non se redondean grandes períodos. A teima, sobre todo, de recargar as oracións amontoando participios conduce á formación de cláusulas monstruosas.
## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos
**Leucipa e Clitofonte* de Aquiles Tacio.
**Quéreas e Calírroe* de Caritón.
**Dafnis e Cloe* de Longo de Lesbos.
**Habrócomes e Antía* de Xenofonte de Éfeso.
### Ligazóns externas 
* Heliodoro: *Etiópicas*.
** Texto bilingüe grego - francés no sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011).
Xoga

O termo **Xoga** pode referirse a:

***Artello**, parte pola que se unen dous ósos, artellamento, articulación, xógara, xogo, xunta, xuntura;
***Seixo**, Pedra pequena arredondada pola erosión;
***Pía do muíño**, ra.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Bocha

O termo **bocha** pódese referir a:
***Bóchega**, lesión cutánea producida por un levantamento da epiderme, a consecuencia dunha queimadura, un rozamento etc., e que inicialmente contén un líquido seroso, ampola, bóldrega, boza, flictena, vexiga, vincha, vinchoca.
***Seixo**, pedra pequena arredondada pola erosión, coio, croio, pelouro.
***Bocha**, bóla con que se xoga ás bochas (xogo en que dous ou máis participantes tiran unhas bólas tentando aproximalas a outra máis pequena lanzada previamente).
Zaouli

[miniatura|220px|dereita|Máscara zaouli no [Estadio de Bouaké.]]
**Zaouli** designa en Costa do Marfil, tanto unha máscara coma unha danza tradicional da etnia Guro. Síntese de dúas máscaras, a *bulu* e a *djela*, á zaouli chámaselle tamén "Djelalou Zaouli", que significa literalmente "Zaouli filla de Djela". Creada na década de 1950 por Ouinnaila Zrabi Séhifla, a máscara Zaouli acompáñase durante a súa actuación cun ritmo do mesmo nome. O primeiro bailarín que levou esta máscara foi Kouaï Bi Voïzié . Á máscara zaouli atribúeselle o poder de incrementar a produtividade da vila na que se practica.
Mougins

**Mougins** (en francés e oficialmente; en ) é unha comuna do departamento francés dos Alpes Marítimos, na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul.

## Demografía 
## Administración 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Death Note: The Last Name

é un filme xaponés dirixido por Shusuke Kaneko que se estreou no 2006. Baséase na serie de manga *Death Note* (e no posterior anime) de Tsugumi Ōba e Takeshi Obata. A historia céntrase nun estudante universitario que decide purgar o mundo da maldade coa axuda dun caderno sobrenatural que mata a calquera persoa cuxo nome estea escrito nel. Foi producido por Nippon Television e distribuído por Warner Bros. Pictures Japan.

A primeira parte do filme tamén se estreou no 2006 baixo o nome de *Death Note*. Un spin-off dirixido por Hideo Nakata, titulado *L: Change the World*, foi estreado o 9 de febreiro de 2008.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
### Ligazóns externas 
*
Castro de Papoi

O **castro de Papoi** é un poboado castrexo de ladeira situado ao pé do monte Sabugueiro, na parroquia de Marmancón (Ferrol).

## Descrición 
Ten muralla na cara leste de pedras e terra dus 3,5&nbsp;m de altura, nesta cara vai unha canle externa á muralla. O recinto principal asemella ovalado: uns 100&nbsp;m de norte a sur (interior duns 81&nbsp;m) e uns 70&nbsp;m de leste a oeste (interior duns 67&nbsp;m). A entrada orixinal do castro sería polo nordeste, protexida pola muralla e unha parte do terraplén ao norte.

O castro é propiedade privada, emprégase como eira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
Alfa-catenina

A **alfa-catenina** é unha proteína que se cre funciona como unha proteína de enlace entre as cadherinas e os microfilamentos de actina do citoesqueleto. É un dos catro tipos de cateninas que se coñecen (alfa, beta, gamma, delta). A proteína que se une á actina vinculina e a alfa-actinina poden unirse á alfa-catenina. Porén, polo momento non se puido illar un complexo que incluíse a cadherina, a actina, a beta-catenina e a alfa-catenina. Suxeriuse que a alfa-catenina non se une con grande afinidade ao mesmo tempo aos filamentos de actina e ao complexo E-cadherina-beta-catenina. Observouse que cando a alfa-catenina non está en complexo molecular coa beta-catenina, dimerízase e funciona regulando a ensamblaxe dos filamentos de actina, posiblemente ao competir coa proteína Arp2/3.

A secuencia de aminoácidos da alfa-catenina ten unha semellanza de secuencia coa da vinculina.

## Tipos 
Hai tres xenes humanos de alfa-cateninas:
* alfa-1-catenina (tamén chamada alfa-E-catenina)
* alfa-2-catenina (tamén chamada alfa-N-catenina)
* alfa-3-catenina (tamén chamada alfa-T-catenina)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Catenina
* Familia da vinculina

### Ligazóns externas 
*
Familia da vinculina

A **familia da vinculina** é unha familia de proteínas relacionadas con vinculina e a alfa-catenina. A vinculina é unha proteína eucariótica que está implicada na adhesión dos microfilamentos baseados na actina á membrana plasmática. A vinculina está localizada na cara citoplasmática das adhesións focais ou placas de adhesión. Xunto coa actina, a vinculina interacciona con outras proteínas estruturais como a talina e as alfa-actininas.

A vinculina é unha proteína grande duns 116 kDa (uns 1000 residuos). Estruturalmente a proteína consta dun dominio N-terminal duns 90 kDa separado dun dominio C-terminal básico duns 25 kDa por unha rexión rica en prolina duns 50 residuos. A parte central do dominio N-terminal consta dun número variable de repeticións dun dominio de 110 aminoácidos (hai 3 en vertebrados, 2 no verme nematodo *Caenorhabditis elegans*).

As alfa-cateninas son proteínas de aproximadamente 100 kDa, que están relacionadas evolutivamente coa vinculina. En canto á súa estrutura a principal diferenza coas vinculinas é a ausencia nas cateninas do dominio repetido e do segmento rico en prolina característico das vinculinas. As cateninas son proteínas que se asocian co dominio citoplasmático de varias proteínas cadherinas. A asociación das cateninas ás cadherinas orixina a formación dun complexo que está enlazado á rede de filamentos de actina, e que parece ser de importancia primordial para as propiedades de adhesión celular das cadherinas. Hai tres tipos de cateninas: alfa, beta, e gamma.

## Subfamilias 
* Vinculina InterPro IPR000633
* Alfa-catenina InterPro IPR001033

## Preoteínas humanas que conteñen este dominio 
CTNNA1; CTNNA2; CTNNA3; CTNNAL1; VCL;

## Notas 
*Este artigo contén textos procedentes de InterPro IPR006077, en dominio público*.
Ueno, Mie

miniatura|220px|Castelo de Iga-Ueno.
 foi unha cidade localizada na prefectura de Mie, no Xapón. A cidade foi fundada o 10 de setembro de 1941. Tamén era coñecida como **Iga-Ueno** para evitar confusións con Uenos, na Provincia de Ise, que forma parte de Yokkaichi.

No 2003, a cidade tiña unha poboación estimada de 61.753 habitantes e unha densidade de 316,26 hab/km². A área total era de 195.26&nbsp;km².

O 1 de novembro de 2004, Ueno, xunto con Iga, Ayama, a vila de Ōyamada e Shimagahara (todas do distrito de Ayama), e a vila de Aoyama (do distrito de Naga), foron fusionado para crear a cidade de Iga.

En Ueno localízase o Castelo de Iga Ueno e o Mueso ninja Iga-ryū.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Iga
Missolonghi

**Missolonghi** (, *Mesolongi*) é unha cidade de 34.416 habitantes (segundo o censo de 2011) do oeste de Grecia. É tamén a capital da periferia de Etolia-Acarnania, e a sede do concello de **Iera Poli Messolongiou** (Cidade Sagrada de Missolonghi). Missolonghi é coñecida por ser escenario dun asedio dramático durante a Guerra de independencia de Grecia, e o lugar onde morreu o poeta Lord Byron.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Gateira

O termo **Gateira** pode referirse a:

***Gateira**, furado feito na parte baixa da porta da casa para que entren e saian os gatos cando está fechada, postigo, poxigo, trapela. En arquitectura ás veces a calquera tipo de biolo;
***Gateira**, en náutica, tubo polo que ingresa a cadea da áncora á caixa de cadeas;
***Gateira**, nome común da planta *Nepeta cataria*, planta herbácea de cheiro semellante ao da menta, de talo fistuloso e ramificado, follas ovadas e pilosas e flores brancas agrupadas en acios, da que se utilizan principalmente as follas como condimento ou en infusión; herba gateira, nébeda, herba do gato.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Gateira**, lugar da parroquia de Covelo, no concello da Lama.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
Aquiles Tacio

**Aquiles Tacio** (en gr., Ἀχιλλεύς Τάτιος), nado en Alexandría, foi un escritor do século II.
## Traxectoria 
É coñecido por legar unha novela erótica chamada *Leucipa e Clitofonte* ou as *Aventuras de Leucipa e Clitofonte*, claramente composta baixo a influencia retórica da Segunda sofística, cara a finais do século II.

Díxose que Aquiles Tacio é dentro da novela o que Eurípides dentro do xénero tráxico: un autor que coñece e usa as convencións do xénero, pero faino xa cunha ironía e un realismo notábeis. Fronte á simplicidade das novelas anteriores, Aquiles Tacio complica o esquema- dentro da armazón folletinesca da novela grega-, aburguesa aos protagonistas, e engade unha boa chea de digresións internas (descricións de animais, estatuas, cadros, relatos míticos, anécdotas etc.) cun virtuosismo un tanto barroco. Esas *ekphráseis* e historietas intercaladas eran, seguramente, moi do gusto da época, aínda que choquen con nosas convencións novelescas.

Aquiles Tacio resulta un tanto lascivo en contraste co relixioso ton e o sublime de Heliodoro, como xa notaron os bizantinos, que apreciaban moitos estas dúas novelas. O seu texto foi coñecido pronto; no século XVI foi imitado, e traduciuse ao castelán por vez primeira en 1617, por Diego de Ágreda y Vargas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
Outros novelistas en grego helenístico:
* *Quéreas e Calírroe* de Caritón.
* *Etiópicas* ou *Teáxenes e Cariclea* de Heliodoro.
* *Dafnis e Cloe* de Longo de Lesbos.
* *Habrócomes e Antía* de Xenofonte de Éfeso.

## Ligazóns externas 
* Aquiles Tacio: *Leucipa e Clitofonte*.
** Texto español, con introdución, en Scribd; a obra, a partir da páx. 32 da reprodución electrónica.
*** Texto grego, con índice electrónico, no Proxecto Perseus; ed. de Rudolf Hercher (1821 - 1878). Empregando o rótulo activo "*load*", que se atopa na parte superior dereita, obtense axuda en inglés co vocabulario grego do texto.
* Christine Marguet, da Universidade de Vincennes-Saint-Denis (Université Paris-VIII)**http://www.univ-paris8.fr/ **: *De Leucipa y Clitofonte de Aquiles Tacio a la Historia de los amores de Clareo y Florisea de Alonso Núñez de Reinoso: un caso de reescritura novelesca entre traducción y creación*.
** Texto español en *PDF*.
Herba do gato (homónimos)

Reciben o nome de **herba do gato** diferentes especies botánicas:
* **Herba do gato** (*Pulicaria dysenterica*).
* **Herba gateira** (*Nepeta cataria*), planta herbácea de cheiro semellante ao da menta, de talo fistuloso e ramificado, follas ovadas e pilosas e flores brancas agrupadas en acios, da que se utilizan principalmente as follas como condimento ou en infusión, tamén chamada nébeda (non confundir con *Calamintha nepeta*).
* **Herba dos gatos**: a herba benta (*Valeriana officinalis*).
West Sussex

**West Sussex** () é un condado non metropolitano no sur de Inglaterra, Reino Unido. Limita cos condados de Sussex Oriental (con Brighton e Hove), Hampshire e Surrey. O condado de Sussex dividiuse nas rexións administrativas leste e oeste, con consellos do condado separados, en 1888. Non obstante, ata 1974 en que se produciu a división real, seguiron formando un único condado.

## Notas
Teófanes o Confesor

**Teófanes o Confesor**, tamén coñecido como **Teófanes Homoloxetes** (en grego : Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητής *Theophánês ho Homologêtếs*), **Teófanes Isáurico** (en latín, *Theophanes Isauricus o Isaacius*) ou **Teófanes o Cronógrafo**, nado en Constantinopla no 758 e finado en Samotracia en 818, foi un aristócrata bizantino que, tras un breve matrimonio, abandonou os seus privilexios para facerse monxe e asceta.

## Traxectoria 
Tomou partido contra os iconoclastas e foi por iso encarcerado nunha prisión do Bósforo e posteriormente debeu exiliarse por orde de León V o Armenio. Teófanes é famoso por escribir unha *Crónica* que continúa a de Xurxo Sincelo, na que narra a historia do Imperio romano desde Diocleciano ata Miguel I Rangabé. Venérase como santo polas igrexas católicas romana e ortodoxa.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*SMITH, William: «Theophanes 3», en *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, v. 3 p. 1081

### Ligazóns externas 
* *Chronographia* de Teófanes no sitio Documenta Catholica Omnia.
** Extractos en francés no sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011): traducións e anotacións de Jan Potocki publicadas na súa obra *Fragmentos históricos e xeográficos sobre Escitia, Sarmacia e os eslavos* (*Fragments historiques et géographiques sur la Scythie, la Sarmatie et les Slaves*, Brunswick, 1796), en 4 tomos.
*** Sobre os búlgaros: fragmentos.
*** Máis fragmentos.
* As campañas do emperador Heraclio segundo as crónicas de Teófanes: texto  inglés no sitio De Re Militari (Sobre cuestións militares).
East Sussex

**East Sussex** () é un condado non metropolitano no sueste de Inglaterra, no Reino Unido. Limita cos condados de Kent, Surrey e Sussex Occidental e ao sur co canal da Mancha.

O antigo reino de Sussex dividiuse nas rexións administrativas leste e oeste, con consellos do condado independentes en 1888. A capital do condado estableceuse en Lewes. No novo condado de Sussex Oriental existen tres distritos administrativamente independentes: Brighton, Eastbourne e Hastings.

## Notas