open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Unión Monárquica Nacional

A **Unión Monárquica Nacional** (**UMN**) foi un partido político español, fundado en abril de 1930 ou xullo de 1930 por ex-dirixentes da ditadura de Primo de Rivera, ao desaparecer esta, e no que se volverían reunir os antigos membros da Unión Patriótica, o partido único da ditadura. A formación, que incorporaba a múltiples persoeiros da dereita máis radical, pretendía instaurar unha monarquía autoritaria.

## Historia 
miniatura|150px|Rafael Benjumea, Conde de Guadalhorce, membro da UMN.
O partido xa estaba formado o 24 de marzo de 1930, oito días despois do falecemento do ditador Miguel Primo de Rivera, aparecendo José Antonio, fillo do ditador, como vicesecretario segundo na Xunta Nacional xa constituída. Posteriormente, ao reunírense moitos dos exministros da ditadura no enterro de Primo de Rivera, o 3 de abril de 1930, dous meses despois de perderen o poder, aproveitaron para asinar un manifesto do novo partido.

As figuras máis destacadas eran José Calvo Sotelo, Ramiro de Maeztu, José de Yanguas Messía, Eduardo Callejo de la Cuesta, Galo Ponte y Escartín, o marqués de Quintanar, Manuel Delgado Barreto -director de La Nación-, o expresidente do comité executivo de Unión Patriótica, José Gavilán, José Antonio Primo de Rivera e Rafael Benjumea, conde de Guadalhorce, que se converteu no xefe do partido por desexo do falecido ditador e Santiago Fuentes Pila como secretario xeral. A súa ideoloxía, a parte de defender o legado da ditadura, consistía nun nacionalismo católico como o expresado por Ramiro de Maeztu.

Durante todo o ano 1930, meses antes da proclamación da Segunda República Española, foron practicamente a única formación organizada politicamente que reivindicou o réxime monárquico. Seguirá funcionando até abril de 1931 cando se disolveu por mor dos pésimos resultados obtidos nas eleccións municipais do 12 de abril, que acabaron traendo a Segunda República.

Ao proclamarse a República, unha gran parte dos seus dirixentes foron procesados e encarcerados. Outros como José Calvo Sotelo ou o conde de Guadalhorce tiveron que se exiliar. En 1934, durante o Bienio radical-cedista, trala amnistía concedida, os seus dirixentes foron rehabilitados e iranse reintegrando na vida política a través dun novo partido fundado por José Calvo Sotelo, Renovación Española.

Tralo golpe de estado de 1936, algúns dos seus dirixentes foron vítimas da represión producida no bando republicano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Álvarez Chillida, Gonzalo (1996) *José María Pemán, pensamiento y trayectoria de un monárquico. (1897-1941)*,&nbsp;Cádiz: Servizo de Publicacións da Universidade de Cádiz. ISBN 8477863059
*
*
*
*
*
*
*
*
*
Antía Veres

**Antía Veres Xesto**, nada en Guitiriz o 19 de xuño de 1990, é unha tradutora galega.

## Traxectoria 
Licenciouse en 2013 en Tradución e Interpretación (especialidade inglés-galego) pola Universidade de Vigo, e en 2014 foi premio extraordinario fin de carreira pola dita universidade.. Noutra orde de cousas, colaborou profesionalmente co proxecto Trasno e fixo voluntariado para a asociación sen fins de lucro Tradutores sen Fronteiras.

Foi unha das fundadoras da asociación Trabalingua da Universidade de Vigo (2009) da cal foi presidenta entre os anos 2011 e 2012.

## Obras traducidas 
### Obra impresa 
[300px|miniatura|De esquerda a dereita, [Celia Recarey, Andrea Barreira e Antía Veres durante o relatorio "Tradución das clásicas ao galego, de Mary Wollstonecraft a Virginia Woolf", como parte das actividades da SELIC 2017.]]
* *O conto de Nadal de Auggie Wren*, de Paul Auster.
* *Un amante fantasma*, de Vernon Lee (Editorial Hugin e Munin, 2015)
* *Detrás da máscara*, de Louisa May Alcott (Editorial Hugin e Munin, 2017).
* *Unha muller perdida*, de Willa Cather (Editorial Hugin e Munin, 2018). 
* *Unha historia detectivesca de dobre canón*, de Mark Twain (Kalandraka, 2018)
**A orde do día*, de Éric Vuillard (Faktoría K, 2018)
* *O planeta dos simios*, de Pierre Boulle (Faktoría K, 2019)
* *A batalla de occidente*, de Éric Vuillard (Kalandraka, 2019)
* *O inimigo coñece o sistema*, de Marta Peirano (Kalandraka, 2019)
* *O home dos círculos azuis*, de Fred Vargas (Kalandraka, 2020)
* *As aventuras de Txano e Óscar. A pedra verde*, de Julio Santos (ilustr. Patricia Pérez) (Xarpa Books, 2020)
* *Operación sabuxo*, de Julio Santos (Xarpa Books, 2020)
**O deus das pequenas cousas*, de Arundhati Roy (Narrativa K, 2021)
**O estoico*, de John Galsworthy (Editorial Hugin e Munin, 2021)
**A grande orquestra animal: á busca das orixes da música nos espazos salvaxes do planeta*, de Bernie Krause (Factoría K, 2021)

### Tradución teatral 
* *Os amantes sobrehumanos*, de Ruth Gutiérrez (Erregueté, 2019)

### Outras publicacións 
* "Como traducimos nas cidades divididas?", *Viceversa*, nº19-20 (2014).

## Galardóns 
No 2013, conseguiu o accésit na edición de 2013 do Premio de tradución da Universidade de Vigo pola tradución da obra *O conto de Nadal de Auggie Wren*, de Paul Auster. No 2017, foi a gañadora do I Premio Realia de Tradución por *Detrás da máscara*, de Louisa May Alcott. No 2019, gañou o XVIII Premio Plácido Castro pola tradución da obra *Unha muller perdida* de Willa Cather.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha da tradutora  en Bitraga
Arquipélago Campano

O **Arquipélago Campano**, (), tamén chamado **Arquipélago Napolitano** (''*), é un arquipélago no mar Tirreno, no suroeste de Italia. Comprende 5 illas principais: Capri, Ischia, Nisida, Procida, e Vivara. A maior parte do arquipélago pertence á cidade metropolitana de Nápoles (e previamente formaba parte da provincia de Nápoles).

## Extensión 
miniatura|Mapa do Arquipégo Campano

As cinco illas principais son todas administradas pola cidade metropolitana de Nápoles:
* Capri e
* As 4 Illas Flégreas:
** Ischia e o seu illote complementario, o Castelo Aragonés
** Nisida,
** Procida, e
** Vivara.

Os illotes e escollos próximos tamén inclúense xeralmente no arquipélago:
* As Li Galli e o próximo scoglio Vetara.  
* Illa de Gaiola
* Illa Pennata,
* Os *Farallóns* de Capri,
* Isolotto di San Martino, e
* Scoglio di Rovigliano.
A maior parte destes illotes menores pertencen tamén a Nápoles, excepto Li Galli, que pertence á provincia de Salerno.

## Historia 
O nome antigo deste arquipélago era **Illas Parthenopaean**, (*'', de Parthenope, o nome antigo de Nápoles). Orixinalmente incluíronse as Illas Pontinas, que agora se consideran un arquipélago por dereito propio.

No arquipélago atopábase unha illa, o Isolotto di Megaride, aínda que moi próximo á costa, que alberga o Castel dell'Ovo. Con todo, agora é unha península conectada directamente ao continente.

## Galería 

File:Right side seaport 2 (3858142935).jpg|Isquia
File:Pier in Capri BW 2013-05-14 09-29-12.jpg|Capri
File:Porto di Procida.JPG|Procida
File:Vivara vista solchiaro.jpg|Vivara
File:Veduta dal Parco Virgiliano.jpg|Nisida
File:Castello Aragonese of Ischia.jpg|Illote do Castelo Aragonés de Isquia
File:Napoli castel dell ovo 020106 01.jpg|Megaride
File:Capri BW 2013-05-14 15-19-56 DxO.jpg|Farallóns de Capri
File:Li Galli.jpg|Li Galli

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Arquipélago Campano.com
Istituto Nazionale di Statistica

O **Istituto Nazionale di Statistica (ISTAT)** (Instituto Nacional de Estatística), é o órgano estatístico do goberno italiano.

Foi instituído en 1926, durante o goberno de Mussolini, para recoller de forma organizada algúns datos esenciais da vida económica e demográfica do país.

As súas actividades comprenden o censo da poboación, o das actividades produtivas e os servizos e estudos estatísticos das familias (consumo, traballo, aspectos da vida cotiá, saúde, seguridade, uso do tempo, lecer, etc).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eurostat
* IGE
* Inflación

### Ligazóns externas 
* Páxina web do ISTAT .
* Páxina demográfica  .
Illas Flégreas

dereita|miniatura|Mapa das illas
As **Illas Flégreas** (; ) son un arquipélago no Golfo de Nápoles e a rexión de Campania en Italia meridional. O nome deriva da súa pertenza á área xeolóxica dos Campos Flégreos.
## Xeografía 
Consta das illas de Ischia, Procida, Vivara e Nisida. Forman parte do arco volcánico de Campanin e do arquipélago Campano (arquipélago napolitano), da costa de Nápoles no Mar Tirreno.

O arquipélago está dentro da Provincia de Nápoles.

A illa de Capri é xeralmente excluída, xa que non pertence ás mesmas formacións xeolóxicas.

## Historia 
Na época clásica, algunhas illas Flégreas chamáronse Pithecussae, do grego '''' (, ‘illas dos monos’). Un mito grego fala de dous bandidos, os Cercopes de Éfeso, que facían trasnadas a Zeus, quen os castigou converténdoos en monos e exiliándoos ás illas de Aenaria (Ischia) e Prochyta (Procida)..

As lendas contan que o monstro Tifón esta sepultado baixo Ischia, e os Xigante Mimas baixo Procida. Tales historias poderían ser importantes como pista de como os antigos gregos trataron de explicar o vulcanismo de toda a zona. Os cambios resultantes na topografía das illas debéronse á frecuente intervención das deidades.
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Arquipélago Campano
José Conde

**José Conde** pode referirse a:
***José Conde Cid**, actor galego (Ourense, 1955);
***José Conde Corbal**, pintor galego (1923-1999);
***José Conde Fernández**, escritor e pintor galego (1918-1990).
De Pondal a Novoneyra

***De Pondal a Novoneyra*** é un libro de consulta, de biografías e crítica literaria, de referencia para o estudo da poesía galega contemporánea, obra de Xosé Luís Méndez Ferrín, publicado no ano 1984 por Edicións Xerais de Galicia dentro da colección Xerais Universitaria.

## Contido 

**A escola formalista** (pp. 21-30)

:Eduardo Pondal
:Aurelio Ribalta
:Florencio Vaamonde
:Manuel Lugrís Freire

:: Alberto García Ferreiro
:: Evaristo Martelo Paumán
:: O Marqués de Figueroa
:: Manuel Leiras Pulpeiro
:: Francisco Tettamancy

**Antre dous séculos** (pp. 31-38)

:Antonio Noriega Varela
:Francisca Herrera Garrido
:Ramón Cabanillas
:Gonzalo López Abente
:Xerardo Álvarez Limeses
:Francisco Álvarez de Nóvoa

**A Xeración Nós** (pp. 39-49)
:Xoán Vicente Viqueira
:Ramón Otero Pedrayo
:Victoriano Taibo
:Antón Zapata
:Roberto Blanco Torres

**A Xeración de 1925** (pp. 51-67)
:Luís Pimentel
:Manuel Antonio
:Luís Amado Carballo 
:Fermín Bouza-Brey
:Ánxel Johán

**Os poetas da Xeración de 1936** (pp. 69-210)

:María Mariño
:Emilio Pita
:Xosé María Castroviejo
:Luis Seoane
:Ricardo Carballo Calero
:Xosé Díaz Jácome
:Ernesto Guerra da Cal
:Juan Pérez Creus
:Manuel Casado Nieto
:Ramón María
:Eduardo Moreiras
:Xosé Rubia Barcia
:Xosé María Álvarez Blázquez
:Teodoro Morgade
:Miguel González Garcés
:Lorenzo Varela
:Anne Marie Morris
:Manoel Fabeiro Gómez
:Manuel Lueiro Rey
:Roberto Martínez de Andrade
:Pura Vázquez
:José Conde
:Emilio Álvarez Blázquez
:Luis Iglesias de Souza
:Xosé Fariña Jamardo

Aquilino Iglesia Alvariño
Álvaro Cunqueiro
Celso Emilio Ferreiro
Xosé María Díaz Castro

**A Promoción de Enlace** (pp. 211-253)

:Ramón González-Alegre
:Faustino Rey
:Antón Tovar
:Tomás Barros
:Luz Pozo Garza
:Xavier Costa Clavell
:Eliseo Alonso
:Cuña Novás
:María Carmen Kruckenberg
:Xosé Neira Vilas
:José Ángel Valente
:Manuel Blanco Mariño
:Antón Santamarina Delgado

**A Xeración das Festas Minervales** (pp. 255-302)
:Manuel María
:Novoneyra
:Xohana Torres
:Xosé Fernández Ferreiro
:Manuel Álvarez Torneiro
:Abuín de Tembra
:Bernardino Graña
:Manuel Rodríguez López
:Avilés de Taramancos
:Ramón Lorenzo
:Salvador García-Bodaño
:Xosé Alexandre Cribeiro
:X.L. Franco Grande

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Literatura galega do século XX
Macbeth (filme de 2015)

***Macbeth*** é un filme bélico e histórico baseado na obra de William Shakespeare *Macbeth*, dirixido por Justin Kurzel e escrito por Jacob Koskoff, Todd Louiso e Michael Lesslie. Está protagonizado por Michael Fassbender no papel principal e Marion Cotillard como Lady Macbeth.

## Personaxes 
* Michael Fassbender como Macbeth
* Marion Cotillard como Lady Macbeth
* Paddy Considine como Banquo
* Sean Harris como Macduff
* Jack Reynor como Malcolm
* Elizabeth Debicki como Lady Macduff
* David Thewlis como Rei Duncan
* David Hayman como Lennox
* Maurice Roëves como Menteith
* Ross Anderson como Ross
* James Harkness como Angus
* Seylan Baxter, Lynn Kennedy, Kayla Fallon e Amber Rissmann como as bruxas
* Lochlann Harris como Fleance
* Hilton McRae como Macdonwald
* Scott Dymond como Seyton
* Rebecca Benson como Maidservant
* Gerard Miller como mensaxeiro de Macbeth
* Roy Sampson como Doutor

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Macbeth*
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
David Archambault II

**David Archambault II** (en ) é o presidente tribal da reserva india de Standing Rock de Dacota do Norte. Graduouse na Universidade Estatal de Dacota do Norte, e fixo un máster na Universidade de Mary.

No 2016 e 2017, Archambault falou a prol dos dereitos da Tribo de Standing Rock e outros pobos aliados nas protestas polo oleoduto Dakota Access. Ademais, escribiu editoriais para *The New York Times* e falou sobre os dereitos indíxenas perante a Consello de Dereitos Humanos das Nacións Unidas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Reserva india de Standing Rock
Roberto Vilameá

**Roberto Vilameá Ponte**, nado na Estrada, é un político galego do BNG.

## Traxectoria 
Na década dos 90 foi Secretario Xeral da Unión da Mocidade Galega, organización xuvenil da UPG, e formou parte da Comisión Permanente da Dirección Nacional de Galiza Nova, sendo responsábel de Publicacións.

Ademais foi secretario de organización da Unión do Povo Galego e membro do Consello Nacional do BNG (2009-2012). É tesoureiro da xunta directiva da Fundación Bautista Álvarez. Tras unha etapa desligado da primeira liña política na actualidade é responsábel comarcal do BNG na comarca de Deza-Tabeirós-Terra de Montes e membro do Consello Nacional.

## Notas
Tetris Plus

é un videoxogo crebacabezas desenvolvido por Natsume e publicado por Jaleco exclusivamente para arcades no Xapón en 1996, e que foi adaptado para Game Boy, Sega Saturn e PlayStation pouco despois ese mesmo ano. O xogo tivo unha secuela, *Tetris Plus 2*, en 1997.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Tetris*
Pink Panther: Pinkadelic Pursuit

***Pink Panther: Pinkadelic Pursuit*** é un videoxogo producido pola compañía española Wanadoo xunto coa compañía francesa Étranges Libelules. Baséase na personaxe da Pantera Rosa.

## Trama 
A Pantera Rosa recibe unha carta do seu tío, que lle di que debe chegar a casa. Polo camiño, a Pantera Rosa lembra que o seu tío era como un heroe para ela, pero tamén pensaba que morrera desde que o comía un gran dinosauro azul. Despois, o xogador (que interpreta o papel da Pantera) ten que percorrer toda a casa do tío da Pantera, que está formada por doce niveis, ata chegar ao faiado onde se esconde un tesouro herdado do tío da Pantera, Pantera. Cada nivel está formado por un grande escenario (que se basea nunha das viaxes do tío da Pantera) que consiste en que a pantera ten que roubar obxectos a un individuo. Este individuo enfádase e persegue á pantera ata que pode gañar dándolle dito obxecto a outro, para que isto lle permita entrar noutras partes dun nivel, para que finalmente a Pantera consiga roubarlle a chave do escenario que lle axudará a pasar. dun nivel para outro. Ademais, o xogo ten niveis especiais nos que a Pantera Rosa ten que patinar e evitar obstáculos no camiño para gañar o nivel. Outros niveis menores consisten en que a Pantera Rosa debe derrotar a un xefe a través do uso de explosivos. No último nivel, a Pantera Rosa ten que enfrontarse a unha versión animada e antagónica do Inspector Clouseau. Despois de derrotalo, descóbrese que o tío da Pantera non estaba morto e quería que a Pantera recuperase o tesouro e despois escapase con el. Porén, a Pantera Rosa estaba confundida e molesta pola situación, polo que perseguiu ao seu tío pola cidade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información do xogo en IGN.com
Carmen Balboa López

**Carmen Balboa López**, nada en Malpica de Bergantiños en 1915 e finada na Coruña o 20 de abril de 1998, foi unha mestra galega.

## Traxectoria 
miniatura|Prisión Provincial da Coruña.
Irmá máis nova de Benjamín Balboa López. Foi mestra nacional. Vivía en Santiago de Compostela. Coñeceu a Manuel Ponte Pedreira en 1945 cando foi detido o seu irmán Jesús. Posto Jesús en liberdade condicional, e ante o temor a ser novamente detido, fuxiu ao monte. Para axudar ao seu irmán Carmen converteuse en enlace da guerrilla, creando con Isabel Ríos unha rede de apoios.  Cando caeu María Pérez Mellid, a muller de Benigno Andrade García, o 13 de marzo de 1946, Carmen foi detida. Ingresou na Prisión Provincial da Coruña o 17 de abril de 1946 e foi procesada na causa 159/46 da Coruña contra María Pérez Mellid, Benigno Andrade, Manuel Ponte, Pedro Oso Guerra, Manuel Pena Camino, Francisco Rey Drox, José Vázquez Míguez, Teresa Lorenzo Gallas, e os seus irmmáns Jesús, Anselmo e José Balboa López. Pasou dous anos nas prisións da Coruña e País Vasco. O 25 de novembro de 1947 saíu en liberdade condicional, e instalouse en Santiago, inhabilitada como mestra. Volveu exercer como mestra en Bamiro de 1961 a 1973 e despois no Colexio Labarta Pose de Baio de 1973 a 1980.

## Vida persoal 
Casou con Roberto Veloso Gómez en 1962.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* La historia de una maestra de Baio, Carmen Balboa López
Diada de Sant Jordi

miniatura|250px|Rosas nun posto durante o Sant Jordi de 2023.
[miniatura|250px|O ambienta na [La Rambla|Rambla de Barcelona no Sant Jordi de 2007.]]
A **Diada de Sant Jordi** en Cataluña é unha festa que se celebra o 23 de abril cadrando co Día do Libro e a Feira da Rosa, símbolos da cultura e do amor, e tamén, a través do trigo, o esforzo de todo un pobo. É o día dos namorados, e por iso dende o século XV é costume regalar unha rosa vermella en representación do "sangue do dragón" á amada. Na década de 1930 engadiuse o costume de regalarlle un libro ao rapaz, con motivo do Día do Libro. O mesmo día tamén é o Día Nacional de Aragón.

## Motivo da festa 
A festa de Sant Jordi celébrase o 23 de abril, día no que morreu o cabaleiro Jordi (ou San Xurxo) no ano 303. O santo, que estaba ás ordes do emperador romano Diocleciano, negouse a seguir a orde de perseguir os cristiáns, feito polo cal foi martirizado e decapitado. Axiña comezaron a veneralo como un mártir e apareceron historias fantásticas ligadas á súa figura. e dende 1456 é o patrón oficial de Cataluña. Aínda que a festa se celebrou con máis ou menos intensidade dende o século XVI, é a finais do XIX, co movemento político e cultural da Renaixença, cando se estableceu Sant Jordi como o día patriótico, cívico e cultural máis celebrado de Cataluña. Dende o século XV, en Cataluña o día de Sant Jordi é o día dos namorados, e é costume que as parellas se regalen unha rosa vermella "como sangue" e un libro. Os monarcas Pedro II de Aragón, Xaime I ou Pedro IV contribuíron á popularidade do santo. Malia ser tradicional, a popularización de agasallar rosas restableceuse activamente en 1914, grazas ao impulso da Mancomunitat.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Día de San Xurxo
### Ligazóns externas 
* Diada de Sant Jordi
Día de San Xurxo

O **Día de San Xurxo** é un día festivo adicado a San Xurxo, celebrado polas Igrexas cristiás, países, rexións e cidades onde é santo patrón, incluíndo Albania, Bosnia e Hercegovina, Bulgaria, Inglaterra, Etiopía, Grecia, Xeorxia, Portugal, Romanía, Serbia, Siria, Palestina, o Líbano, Cataluña, Alcoi, Aragón, Xénova e Río de Xaneiro.

Polo xeral, o San Xurxo celébrase o 23 de abril, a data tradicionalmente aceptada da morte do santo na Persecución de Diocleciano. Porén, os días do santo non se celebran se cadran entre o Domingo de Ramos e o segundo domingo de Pascua, senón que se celebran o luns seguinte.

## Data 
No calendario das Igrexas luteranas, aquelas de Comuñón anglicana, e no calendario xeral do Rito romano, a festa de San Xurxo celébrase normalmente o 23 de abril. Xa que a Pascua adoita coincidir co Día de San Xurxo, a celebración eclesiástica da festa pode cambiar do 23 de abril: nos anos 2011, 2014, 2019, 2022 e 2025, os calendarios luterano, anglicano e católico celebraron o Día de San Xurxo o primeiro día laborable dispoñible despois da Oitava de Pascua (véxase Semana de Pascua) (2 de maio de 2011, 28 de abril de 2014, 29 de abril de 2019, 25 de abril de 2022 e 28 de abril de 2025 respectivamente).

## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xurxo de Capadocia
* Diada de Sant Jordi
Gran Somalia

[miniatura|280px|En rosa, territorio estimado dunha nación pansomalí en relación cos países veciños, no [Corno de África.]]

**Gran Somalia** é unha expresión que se refire ás rexións do Corno de África onde viven etnias somalís.

A Gran Somalia abarca Somalia (unión das antigas Somalia italiana e Somalia británica), o leste de Etiopía (Ogadén), o leste de Djibuti e o nordeste de Kenya.

## Historia 
### Orixe do termo 
[miniatura|280px|A "Gran Somalia" do [Reino de Italia (1861-1946)|Reino de Italia que unía a todos os somalís nun único territorio.]]
[280px|miniatura|[Bandeira de Somalia, na que a estrela de cinco puntas simboliza as cinco partes da **Gran Somalia**: o nordeste de Kenya, a rexión etiópica de Ogadén, a antiga Somalia italiana, a antiga Somalia británica, e a parte oriental de Djibuti.]]

Historicamente foron os italianos os primeiros que falaron da "Gran Somalia" na primeira metade do século XX.

### Primeira guerra mundial 
O Reino de Italia ampliou as súas posesións na colonia da Somalia italiana, no curso da primeira guerra mundial, co territorio do nordeste de Kenya, poboado por somalís, ao que chamaron *Oltre Giuba* (Ultra Xuba, coñecida na bibliografía internacional como Xubalandia).

### Conquista italiana de Etiopía 
En 1936, despois da conquista de Etiopía polos italianos, a Somalia italiana foi aumentada coa inclusión de 200 000&nbsp;km2 de territorio etíope: o Ogadén, poboado por somalís.

### Segunda guerra mundial 
Posteriormente, no verán de 1941, na Somalia italiana foi incluída a Somalia británica e algunhas zonas poboadas por somalís da Kenya oriental, conquistadas polos italianos ao inicio da segunda guerra mundial.

Deste xeito, todos os somalís quedaron unificados baixo o mando italiano na Somalia italiana. A única excepción era a parte oriental da pequena Somalia francesa, centrada ao redor da cidade de Djibuti.

Este territorio, de 702 000&nbsp;km2 e con capital en Mogadixo, foi chamado por Mussolini a *Gran Somalia*, e existiu entre agosto de 1940 e abril de 1941, cando exército italiano foi derrotado polos británicos.

### Despois da segunda guerra mundial 
Despois da segunda guerra mundial esta unión política foi rota polos británicos, e agora a "Gran Somalia" refírese soamente a unha rexión xeográfica e étnica de África.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Aidid, Mohammed Farah & Satya Pal Ruhela (2001): *Somalia: From The Dawn of Civilization To The Modern Times*. Civic Webs Virtual Library.
* Fabiani, R (2010): ''La guerra dell'Ogaden e la fine della Distensione*. Gans editions.
* Petrides, Pierre (1983): *The Boundary Question between Ethiopia and Somalia*. New Delhi.
* Samatar, Said S., ed. (2005): *Somalia Country Studies''. Federal Research Division of Library of Congress.

### Outros artigos 
* África Oriental Italiana
* Djibuti
* Etiopía
* Somalia
* Somalia británica
* Somalia italiana

### Ligazóns externas 
* Somalia-Ethiopia, Kenya Conflict .
* A picture Somaliland’s unionists hate en Somalia online , .
Pobo somalí

Os **somalís** (en somalí, soomaali; en árabe,  صوماليون) son un grupo étnico que habitaban orixirariamente o corno de África (península de Somalia).

Os somalís étnicos son de 16 a 20 milóns de individuos, que se concentran principalmente en Somalia (uns 9 millóns), Etiopía (4,6 millóns), Kenya (2,4 millóns) e Djibuti  (524 000) e, ao outro lado do mar Vermello, no Iemen. 
[miniatura|esquerda|250px|Zonas do [corno de África onde habitan so somalís.]]

Ademais son moitos os que, debido á Guerra Civil Somalí e á emigración por motivos económicos ou políticos, viven en gran parte do mundo, sobre todo no Oriente Medio, os Estados Unidos, Australia e Oceanía e Europa.

A súa lingua é o somalí unha das ramas das linguas cuxitas, da familia das linguas afroasiáticas.

Todos son musulmáns desde, polo menos, o século XIV.

Os habitantes no seu lugar de orixe, o corno de África, eran tadicionalmene pastores nómades que, a causa da intensa competencia por uns recursos limitados, foron extremadamente individualistas e víronse frecuentemente implicados en inimizades a morte ou a guerras cos clans e os pobos veciños.

Unha segunda categoría de somalís autóctonos son os cidadáns e os agricultores das concentracións urbanas, especialmente ao longo da costa do mar Vermelo e do océano Índico, no corno de África, moitos dos cales traballaban como intermediarios comerciais entre o Mundo árabe e os nómades do interior.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Hanley, Gerald, *Warriors: Life and Death Among the Somalis*, (Eland Publishing Ltd, 2004)
### Outros artigos 
*Gran Somalia
*Lingua somalí
*Somalia
Carraza

O termo **carraza** pódese referir a:
* **Carracha**: un grupo de parasitos externos de varios animais.
* **Carraca**: un tipo de barco.
Henrique Viéitez

**Henrique Viéitez Alonso**, nado en Vigo en 1959, é un político galego do BNG.

## Traxectoria 
Operador de telecomunicacións. Foi concelleiro de Persoal e Parques e Xardíns de Vigo (1999-2003), e foi novamente concelleiro de 2005 a 2007. Foi elixido deputado do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2009.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
Isabel Sánchez Montenegro

**Isabel Sánchez Montenegro**, nada en Monterroso en 1961 e finada en Monforte de Lemos o 4 de xuño de 2020, foi unha mestra e política galega do BNG.

## Traxectoria 
Mestra de Educación Primaria, era especialista en Ciencias Sociais e Educación Infantil. Traballou en Monforte de Lemos. Dende 2007 formou parte do goberno municipal de Monforte de Lemos como Concelleira de Medio Ambiente, Educación e Xuventude. Foi elixida deputada do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2009.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
Camisa

miniatura|dereita|220px|Camisa de cor azul e manga longa.
Unha **camisa** é unha peza de roupa feita de tea, con colo o sen el, con mangas curtas ou longas, que cobre o torso e se pon sobre unha camiseta ou ben directamente sobre a pel. Xeralmente é aberta por diante e adóitase pechar con botóns, aínda que tamén pode ser aberta dende o pescozo até o peito. As camisas de maior calidade son as de seda ou de algodón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Camiseta
Octaedro

miniatura

Un **octaedro** (do grego ὀκτώ "oito" e ἕδρα "asento" ou "cara") é un poliedro de oito caras. Con este número de caras pode ser un poliedro convexo ou un cóncavo. As súas caras teñen que ser polígonos de sete lados ou menos. Se as oito caras do octaedro son triángulos equiláteros, iguais entre si, o octaedro é convexo e denomínase **regular**, sendo unha figura dos chamados sólidos platónicos.

## Volume, área e desenvolvemento 
miniatura|100px|Animación dun dos desenvolvementos do octaedro.
Dado un octaedro regular de aresta ***a***, pódese calcular o seu volume ***V*** mediante a fórmula:

E a área total das súas caras ***A*** (que é 8 veces a área dunha delas, ***Ac***), mediante:

## Notas
Icosaedro

miniatura|Figura en vértice 3.3.3.3.3
Un **icosaedro** é un poliedro de vinte caras, convexo ou cóncavo. Se as vinte caras do icosaedro son triángulos equiláteros e congruentes, iguais entre si, o icosaedro é convexo e denomínase *regular*, sendo entón un dos chamados sólidos platónicos. O poliedro conxugado do icosaedro é o dodecaedro.

O vocábulo icosaedro procede do grego *eikosaedron*, de εἴκοσι *éikosi* "vinte" e ἕδρα *hedra* "asento, cara".

## Cálculo de dimensións fundamentais 
### Raio externo 
Se *a* é a lonxitude dunha aresta dun icosaedro regular, o raio dunha esfera circunscrita (unha que toca o icosaedro en todos os seus vértices) é
r_u=\frac{a}{4} \sqrt{10 +2\sqrt{5}} \approx 0.9510565163 \cdot a 

### Raio interno 
O raio dunha esfera inscrita (tanxente ás caras do icosaedro) é
r_i=\frac{a}{12} \sqrt{3} \left(3+ \sqrt{5} \right) \approx 0.7557613141\cdot a 

### Ángulo 
O ángulo que forman os vectores que van do centro a dous vértices adxacentes é constante e vale:
angulo = 2 \cdot \arcsin \left( \frac{1}{2 \cdot 0.9510565163} \right ) \approx 1.10714872\ rad

### Volume, área e desenvolvemento 
miniatura|100px|Animación dun dos desenvolvementos do Icosaedro.
Dado un Icosaedro regular de aresta ***a***, pódese calcular o seu volume ***V*** mediante a seguinte fórmula:

e a área total das súas caras ***A*** (que é 20 veces a área dunha delas, ***Ac***), mediante:

*Desenvolvemento do icosaedro*:
*Desenvolvemento do icosaedro*.

## Coordenadas cartesianas e estrutura 
Ficheiro:Icosahedron-golden-rectangles.png
miniatura|Os 12 pentágonos internos que constitúen o icosaedro determinan as caras do dodecaedro grande.
As seguintes coordenadas cartesianas definen os vértices dun icosaedro centrado na orixe:
: (0, ±1, ±φ)
: (±1, ±φ, 0)
: (±φ, 0, ±1)
Onde φ = (1+√5)/2 é a razón áurea. Cómpre salientar que os vértices dun icosaedro forman grupos de tres rectángulos áureos ortogonais entre si. O icosaedro contén no seu interior 15 rectángulos áureos: cada rectángulo contén dúas arestas opostas. Isto débese a que dous lados do rectángulo son a aresta do icosaedro e os outros dous son as diagonais de dous pentágonos regulares paralelos xirados 180 graos. A diagonal do pentágono regular está en proporción áurea co lado do pentágono, que neste caso é a aresta do icosaedro.

O icosaedro, a pesar de estar formado por 20 triángulos equiláteros, pode considerarse como 
a unión de 12 pentágonos regulares internos. A intersección dos pentágonos entre eles orixina as 30 arestas que conforman o icosaedro. Os 12 pentágonos regulares mencionados determinan as caras do gran dodecaedro, un dos sólidos de Kepler-Poinsot.

## Proporcións áureas no icosaedro 
No icosaedro pódese atopar varias veces o número áureo. Na imaxe da esquerda pódense apreciar algunhas proporcións áureas presentes no icosaedro:
esquerda
:CD/AB = φ; EG/FG = φ
:AD/GD = φ; KH/IK = φ 
:GD/AG = φ; BN/MN = φ
:CL/CI = φ; AH/GN = φ
:MN/BM = φ; BM/BF = φ 
:FG/EF = φ; BF/FM = φ
:IK/HI = φ; GD/MD = φ
:CI/LI = φ; MD/GM = φ
:BC/CG = φ; CG/GB = φ

## Notas
César González González

**César González González**, coñecido como **Madriles**, finado en Coles o 20 de xaneiro de  1949, foi un guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
Incorporouse desde Francia á guerrilla. Foi responsable político da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. O 20 de xaneiro de 1949 caeu morto nun enfrontamento coa Garda Civil en Vilarchao con Raúl Castro Cao.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Sociedade Filharmónica de Monforte de Lemos

[miniatura|250px|A [Lira (música)|lira é, como ocorre con outras moitas asociacións e sociedades musicais, o símbolo da Sociedade Filharmónica de Monforte de Lemos.]]
A **Sociedade Filharmónica de Monforte de Lemos** é unha asociación cultural da cidade de Monforte de Lemos (Lugo) fundada en 1950 e que ten como obxectivo a divulgación musical. Ten a súa sede na Casa da Cultura Lois Pereiro, na Praza de España da capital do val de Lemos. Conta cuns 190 socios e está presidida por Antonio Prado Cortiñas.

## Historia 
A Sociedade Filharmónica de Monforte de Lemos naceu en 1950 e ese mesmo ano realizou o seu primeiro concerto. A presentación da asociación tivo lugar no salón de actos da Casa do Concello monfortina, na que o daquela alcalde da cidade, deu posesión dos seus cargos aos integrantes da xunta directiva da que foi a oitava Sociedade Filharmónica fundada en Galicia. O 16 de maio do mesmo ano ás once da noite celebrouse o primeiro concerto organizado pola institución, no que a Orquestra Sinfónica Municipal de Bilbao interpretou a Sexta Sinfonía de Ludwig van Beethoven, *La procesión del Rocío* de Joaquín Turina e a "Pantomima" da zarzuela de José María Usandizaga *Las golondrinas*.

Nos anos seguinte á súa formación, a Filharmónica mantivo unha intensa actividade de concertos que levaron á cidade do Cabe á Coral Polifónica Pontevedresa (1951), o barítono bonaerense Hammelet Fernández (1955), o arpista donostiarra Nicanor Zabaleta (1956), ou o violonchelista barcelonés Gaspar Cassadó (1956). Tamén visitaron a cidade na década de 1950 agrupacións intenrnacionais como a alemá Orquestra de Cámara de Múnic dirixida por Christoph Stepp, que actuou no desaparecido Teatro Lemos en 1954. A Filharmónica levou á cidade tamén a personalidades destacadas da música do momento, como o compositor español Joaquín Rodrigo, que o día 12 de xaneiro de 1956 ofreceu unha conferencia no Círculo Victoria de Monforte na que falou da súa música e interpretou fragmentos da mesma ao piano.

Xornais da época como *La Noche* recollen a rivalidade que apareceu entre a sociedade monfortina e a Sociedade Filharmónica de Pontevedra, xa que moitas veces ambas contrataban aos mesmos artistas ou agrupacións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da Sociedade Filharmónica de Monforte de Lemos
Grigori Perelman

**Grigori Yakovlevich Perelman** (en  ), nado en Leningrado, hoxe San Petersburgo, (Unión Soviética) o 13 de xuño de 1966 é un matemático ruso que fixo importantes contribucións na xeometría de Riemann e na topoloxía xeral.

En 1994 Perelman demostrou a conxectura de soul. En 2003 demostrou a conxectura da xeometrización de Thurston, o que se confirmou en 2006. Isto levou a resolver afirmativamente a conxectura de Poincaré.

En agosto de 2006, Perelman foi premiado coa medalla Fields pola "súas contribucións á xeometría e a súa revolucionaria perspicacia na estrutura analítica e xeométrica do fluxo de Ricci", mais declinou aceptou o premio indicando: "Non estou interesado no diñeiro ou a fama; non quero ser exhibido como un animal nun zoo". O 22 de decembro de 2006, a revista *Science* recoñeceu a demostración de Perelman da conxectura de Poincaré como o "descubrimento científico do ano", no que foi o primeiro descubrimento na área das matemáticas que recibía este título.

O 18 de marzo de 2010 anunciouse que Perelman cumpría os criterios para recibir o primeiro premio do milenio pola solución da conxectura de Poincaré. O 1 de xullo rexeitou o premio dun millón de dólares dicindo que a decisión da xunta do Instituto Clay de Matemáticas  e o premio eran inxustos e que a súa contribución á resolución da conxectura non era maior cá de Richard S. Hamilton, matemático pioneiro no emprego do fluxo de Ricci para atacar a conxectura. Perelman tamén rexeitou o prestixioso premio da Sociedade Europea de Matemáticas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* (Historia de Grigori Perelman baseada en información de xente que o tratou.)
*

### Outros artigos 
* Medalla Fields

### Ligazóns externas 
*Grigorii Yakovlevich Perelman en Mathematics Genealogy Project
*Resultados de Grigori Perelman na Olimpíada Matemática Internacional
*Grigori Yakovlevich Perelman en MacTutor History of Mathematics archive
Poliedro regular

Un **poliedro regular** é un poliedro no que se cumpre que todas as súas caras e todas as súas figuras de vértices son polígonos regulares. Un poliedro regular identifícase polo seu símbolo de Schläfli da forma {*n*, *m*}, onde *n* é o número de arestas dunha cara e *m* o número de caras que concorren nun vértice.

Existen nove poliedros regulares, que se dividen en dous grupos: cinco deles son poliedros convexos, que corresponden á familia de sólidos de Platón e os outros catro son poliedros non convexos, que corresponden coa familia dos sólidos de Kepler-Poinsot. o pequeno dodecaedro estrelado apareceu en 1430 nun mosaico de Paolo Uccello no chan da basílica de San Marcos, en Venecia. O gran dodecaedro estrelado foi publicado por Wenzel Jamnitzer en 1568. Kepler redescubriu estes dous poliedros e describiunos na súa obra *Harmonices mundi* en 1619. Os outros dous sólidos: o gran dodecaedro e o grande icosaedro foron posteriormente redescubertos por Louis Poinsot en 1809.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Sólido arquimediano
Ahmed Mohamed Islam

**Ahmed Mohamed Islam** (en somalí *Sheekh Axmed Maxamed Islaam*) tamén coñecido como **Cheikh Ahmed Madobe** ou **Madobe**, é o presidente do Estado autónomo de Somalia de Xubalandia.

Membro da islamista UTI, foi nomeado presidente do autoproclamado estado independente de Xubalandia.

O 15 de maio de 2013, despois da reconciliación entre as diferentes partes do país, tras a Guerra Civil Somalí, foi elixido presidente do Estado autónomo de Xubalandia, no sur de Somalia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xubalandia
* Guerra Civil Somalí
Illa de Nisida

**Nisida** é unha pequena illa que pertence ao arquipélago das Illas Flégreas, localizada no extremo do outeiro de Posillipo, nun lugar chamado Coroglio. Desde o punto de vista administrativo, forma parte de Bagnoli, un barrio da comuna de Nápoles. A illa non é accesible xa que alberga o Instituto Penal de Menores de Nápoles, e o seu pequeno porto cara a Coroglio foi utilizado pola OTAN ata que se trasladou.

## Xeografía 
O seu *status* de illa, un tempo indiscutible, agora é cuestionado logo de varias décadas unida ao continente por un longo peirao transitable.

A illa, que forma parte do Campos Flégreos, ten unha orixe volcánica. A súa última erupción está esta datada entre 10.500 e 8.000 anos, no que os vulcanólogos chaman terceiro período Flegreo. Ten un diámetro de aproximadamente  0´5&nbsp;km. e unha altura máxima de 109 m, e é case perfectamente circular en ausencia dunha porción cara ao sur-oeste, onde se abre a entrada do *Porto Paone* correspondente á antiga caldeira do volcán.

No seu fondo mariño existen estruturas artificiais hoxe mergulladas que denotan unha diminución do chan debido a fenómenos de bradisismo, como en moitas outras áreas dos Campos Flégreos.

## Historia 
Chamado **Nesis** polos antigos  (do grego, illa) e **Nesida** (do grego, illa pequena), na Idade Media pérdese o topónimo, como sinalou  Benedetto Croce, a favor de *Gipeum* o *Zippium*,  para reaparecer no século XV..

A área de mar entre Nisida e Capri é o lugar designado pola tradición Homerica na que vivían as sereas que intentaron seducir a Ulises.

No período clásico construíu unha vila Lucio Licinio Lucullo, fíxose famoso polas festas e ceas que se celebraban alí.

Aquí tiña a súa vila tamén Marco Giunio Bruto e nesta illa xunto con Cassio urdió a conspiración contra César. Despois do asasinato, Bruto retirouse alí no verán do 44 aC e foi visitado por Cicerón, co que tivo longas conversacións sobre a situación política e as accións que debían tomarse.. Partiu para Grecia e morreu na batalla de Filipos, segundo a tradición a súa esposa Portia, filla de Catón de Utica, suicidouse aquí. Das casas da época romana non hai ningún rastro, se non catro covas escavadas na toba dunha pequena ninfa.

Na era moderna, no século XV a Raíña de Nápoles Giovanna II de Anjou tiña unha vila aquí que logo se transformou nun castelo para loitar contra a frota do pretendente ao trono de Nápoles Louis II de Anjou. O Castelo de Nisida converteuse máis tarde nun dos alicerces da defensa napolitana. No século XVII, os Borbóns readaptaron á estrutura para convertelo nun centro penitenciario.

A illa foi un bastión da familia napolitana de Macedonio..

## Instalacións 
Foi sede da Academia da Forza Aérea, agora en Pozzuoli, a illa non está aberta ao público, senón que se divide entre un cárcere militar e un centro de reclusión de menores aberto en 1934.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
* Arquipélago Campano
* illas Flégreas

### Ligazóns externas
*Item on Nisida and prisoner Carlo Poerio
*Review of Gladstone's pamphlet
*Foto Aérea
Teenage Fanclub

**Teenage Fanclub** é unha banda escocesa de rock alternativo formada en Bellshill en 1989. Os seus membros fundadores foron Norman Blake (voces, guitarra), Raymond McGinley (voces, guitarra) e Gerard Love (voces, baixo), compartindo os labores de composición e as voces principais ata a marcha de Love en 2018. En 2023 a banda estaba formada por Blake, McGinley, Francis Macdonald (batería, voz), Dave McGowan (baixo, voz) e Euros Childs (teclados, voz).

Nos concertos, a banda adoita alternar entre os seus compositores, dando o mesmo tempo de interpretación ás cancións de cada un. Aínda que adoita a ser catalogado como un grupo de rock alternativo, Teenage Fanclub ten incorporado unha ampla variedade de elementos de varios estilos musicais nas súas cancións.

Ata a data a banda leva publicados doce álbums de estudio e dous álbums recompilatorios.

## Discografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
The Horrors

**The Horrors** é unha banda inglesa de rock formada en Southend-on-Sea en 2005. Está composta polo vocalista Faris Badwan, o guitarrista Joshua Hayward, o teclista Tom Cowan (tamén coñecido como Tom Furse), o baixista Rhys Webb e o batería e percusionista Joe Spurgeon. A súa música ten sido clasificada como garage rock, garage punk, rock gótico, shoegazing e post-punk revival.

Ata a data The Horrors levan publicados catro álbums de estudio: *Strange House* (2007), *Primary Colours* (2009), *Skying* (2011) e *Luminous* (2014). Todos os seus discos entraron no *top 40* do Reino Unido.  all of which charted within the UK Top 40.

## Discografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Unión de Tribunais Islámicos

A **Unión de Tribunais Islámicos** (UTI) ou **Unión de Cortes Islámicas** (UCI) (en somalí, *Midowga Maxkamadaha Islaamiga*; en árabe, اتحاد المحاكم الإسلامية *Ittihād al-mahākim al-islāmiyya*) son un grupo de tribunais de aplicación da Xaria que se reuniron como oposición ao Goberno Federal de Transición de Somalia (GTS), con Sharif Sheikh Ahmed como líder principal das *UTI* ou *UCI*.

Tamén son coñecidas como **Consello Supremo das Cortes Islámicas** (CSCI), ou **Consello Conservador das Cortes Islâmicas**, como esta milicia fundamentalista islámica se chama a si mesma a partir de xullo de 2006, e que chamaban **Unión das Cortes Islámicas** ou **Unión dos Tribunais Islámicos** até o 24 de xuño de 2006.

Este Consello é un grupo de líderes islamistas reunidos nun sistema de tribunais autoproclamados, sendo o seu líder xeral o Xeque Sharif Sheikh Ahmed. Despois de que a milcia cambiara de nome, Hassan Dahir Aweys foi o novo líder.

Outros nomes son **Consello Islámico das Cortes de Somalia**, **Consello Islámico dos Tribunais de Somalia**, ou **Supremo Consello dos Tribunais de Somalia**, en tanto que en medios occidentais comunmente se nomean como **islamistas de Somalia**.

miniatura|300px|esquerda|Avances da UTI.

Até finais de decembro de 2006, controlaron Mogadixo, a capital de Somalia, Jowhar, unha cidade a 90&nbsp;km ao norte, e moitas das maiores cidades do país, como Kismaayo e Beledweyne.

Tiñan, por tanto, baixo control a maior parte do territorio somalí non pertencente ás autoproclamadas como Repúbicas independentes Puntlandia e Somalilandia, no norte, e o Consello era apoiado por unha vasta maioría da súa poboación. Só as máis afastadas rexións interiores do sur estaban fóra do seu control.

En decembro de 2006 as UCI perderon unha considerábel porción de territorio despois das derrotas nas batallas de Baidoa, Bandiradley e Beledweyne, repegándose para a capital, Mogadixo.

Finalmente abandonaron a capital o 28 de decembro, sen conflito, movéndose cara ao sur, a Kismaayo, e permitindo ao GTS e ás tropas etíopes que o apoiaban, asumir o control da cidade.

Un dos máis destacados membros do Consello é Ahmed Mohamed Islam, tamén coñecido como **Cheikh Ahmed Madobe** ou **Madobe**, que actualmente é o presidente do Estado autónomo de Xubalandia, no sur de Somalia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outrios artigos 
* Guerra Civil Somalí
* Xubalandia
Roberto Veloso Gómez

**Roberto Veloso Gómez**, nado en Baio (Zas) o 22 de novembro de 1919 e finado na Coruña o 9 de agosto de 2010, foi un político galego.

## Traxectoria 
Con vinte e nove anos emigrou á Arxentina en abril de 1949 e instalouse en Buenos Aires traballando como xastre. Participou en 1953 na creación das Mocedades Galeguistas de Buenos Aires e foi nomeado presidente da entidade. Encabezou coa súa sinatura unha carta publicada no periódico *Opinión Gallega* co título "Varil e lumioso defendemento do idioma galego". Asistiu ao primeiro Congreso da Emigración Galega, celebrado en 1956. Tamén colaborou cos emigrantes de Baio recadando diñeiro para a construción das escolas Agra Regueiro na súa vila natal, en colaboración co seu veciño Pepe Collazo. Regresou a Galicia a finais do mes de agosto de 1957. Instalouse en Baio, e en 1961 mercou unha casa no Ceán (Bamiro) onde se dedicou a agricultura e o cultivo da horta.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Balboa López en 1962.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Roberto Veloso, presidente da Mocedades Galeguista de Buenos Aires
Bart Starr

**Bryan Bartlett Starr**, máis coñecido como **Bart Starr**, nado o 9 de xaneiro de 1934 en Montgomery, Alabama, e finado o 26 de maio de 2019, foi un xogador e adestrador profesional de fútbol americano estadounidense. Xogou como quarterback para os Green Bay Packers da National Football League (NFL) desde 1956 até 1971. Starr foi un dos dous únicos quarterbacks da historia en liderar ao seu equipo a cinco títulos (1961–62, 1965–67) xunto con Tom Brady (New England Patriots). Starr tamén liderou ao seu equipo á consecución de dúas Super Bowls, a I e a II. Como adestrador dos Packers non tivo tanto éxito, conseguindo un balance final de 52–76–3 (40,8%) desde 1975 até 1983.

Starr foi nomeado como o Xogador máis valioso (MVP) das dúas primeiras edición da Super Bowl, da NFL en 1966, sendo ademais seleccionado catro veces Pro Bowl. Starr posúe o mellor *quarterback rating* dos playoffs de toda a historia (104,8), tendo conseguido nestas eliminatorias nove vitorias por tan só unha derrota. Starr foi incluído no Salón da Fama do fútbol americano profesional en 1977, e o seu dorsal número 15 foi retirado polos Packers.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Claerbaut, David (2004), *Bart Starr: When Leadership Mattered*, Lanham, MD.:Taylor Trade Publishing  

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial