open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Premio Galicia 1970

O **Premio Galicia 1970** foi organizado polo Centro Gallego de Buenos Aires, principal institución galega na Arxentina, implicada en varias tarefas sociais, entre elas a cultural, tentando promover a cultura galega entre os emigrantes galegos. Neste ámbito, o Centro convoca certames en diferentes categorías, como por exemplo o premio de novela Galicia 1970, celebrado unicamente nese ano, cunha intención de consagración da gañadora.

## Características
O certame estaba destinado a galardoar a composicións exclusivamente en prosa. Así, o xurado encargado de cualificar as doce novelas que se presentaron estivo constituído, segundo desexo da entidade promotora do mesmo, por representantes da Real Academia Galega, da editorial Castrelos e da editorial Galaxia. Este comité foi presidido por Sebastián Martínez-Risco y Macías. Reuníronse no salón de sesións da Academia e ditouse fallo o día 16 de outubro.

Segundo as fontes consultadas, algunhas das obras presentadas ao certame foron *Adiós, María* de Xohana Torrres, gañadora; *Xente ao lonxe*, de Eduardo Blanco Amor; *O silencio redimido*, de Silvio Santiago e *O mesón do birollo*, de José Fariña Jamardo.

## Polémica 
En torno a este premio, que foi gañado por Xohana Torres coa obra *Adiós, María*, xeráronse varias polémicas. En primeiro lugar, Eduardo Blanco Amor, outro dos propostos, considerou inadecuada a elección da gañadora debido á falta de transparencia por parte do xurado, quen se sospeitaba que non lía na súa totalidade algunhas das novelas propostas. Como o propio Blanco Amor declarou, *“No, no fue finalista. Ni siquiera la consideraron. Envié cinco ejemplares, dos de ellos pegados, y me los devolvieron en las mismas condiciones. Creían que algunas cosas eran obscenas”*

Ademais, houbo outra controversia arredor das figuras de Perfecto Conde Muruais e Juan Soto. O primeiro escribe unha recensión, *Hacia el desarrollo de  la novela gallega*,  no número 484 da revista Triunfo do  8 de xaneiro de 1972, na cal afirmaba, a propósito do Premio Galicia e da galardoada Xohana Torres, que dita novela estaba sobrevalorada e consideraba que o premio debería ter sido outorgado a Blanco Amor.  Como contestación a esta recensión, Soto  enviou unha carta na cal critica a posición de Murais e mesmo  cuestiona a existencia dunha novela galega. El considera que *Adiós, María* é unha obra presuntuosa que procura achegarse á nova literatura hispanoamericana do momento. Así mesmo, táchaa de tópica  e banal, considerando que existían moitas outras obras merecedoras do recoñecemento, como por exemplo *O silencio redimido* de Silvio Santiago.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
*A novela «Adiós María», de Xohana Torres, entrégase hoxe con La Voz
*La novela gallega , polémica na revista *Triunfo*.
*Un novelista gallego , en *Triunfo*.
Instituto de Estudos Xacobeos

O **Instituto de Estudos Xacobeos**  ou **Centro de Estudos Xacobeos**, é unha institución cultural galega dependente da Arquidiocese de Santiago de Compostela.

## Creación 
O Centro de Estudos Xacobeos foi creado en Santiago de Compostela o 22 de outubro de 1954 por un decreto do cardeal-arcebispo de Santiago Fernando Quiroga Palacios. O 26 de novembro do mesmo ano foi incorporado ao "Patronato Marcelino Menéndez y Pelayo" do Consello Superior de Investigacións Científicas.

Na súa carta fundacional dise que «terá como finalidade impulsar os estudos de investigación en torno ao santuario do apóstolo Santiago, preocupándose de todo o que fai referencia á persoa de Santiago o Maior, a súa actividade apostólica, sepulcro, culto, peregrinacións ao seu santuario, e aínda —en segundo termo— do que se refire á sede compostelá».

Foi o primeiro centro que se preocupou por dar un novo impulso ao renacemento dos estudos xacobeos e á peregrinación a Compostela no século XX. É significativa a categoría intelectual do seu primeiro consello directivo:

## Obxectivos 
A súa principal finalidade é a publicación dos traballos realizados polas diversas autoridades culturais, principalmente especializados en temas xerados polo apóstolo Santiago e a súa peregrinación. Tamén dar novo impulso ao rexurdimento dos Estudos Xacobeos e a peregrinación a Compostela no século XX. O seu maior logro é o de manter vivo o espírito da dimensión teolóxica-cultural do feito Xacobeo.

### Revista *Compostellanum* 
miniatura|

Único órgano do Centro de Estudos Xacobeos e do Instituto Teolóxico Compostelán. Comeza a publicarse en 1956 e publica ao ano catro volumes; dous de investigación teolóxica e dous de estudos históricos, preferentemente sobre o tema de Santiago na historia. Trata temas como a peregrinación cristiá, a igrexa católica, relixión ou arquitectura relixiosa. O primeiro número da revista foi publicado no primeiro trimestre de 1956, baixo a dirección do profesor Manuel Rey Martínez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Centro de Estudios Jacobeos 
*Asociación de Amigos del Camino de Santiago de Estella - Centro de Estudios Jacobeos
*Arquidiocese de Santiago de Compostela
John Gostling

**John Gostling**, nado en 1644 e finado en 1733, foi un pastor da Igrexa de Inglaterra que se caracterizou ademais por ser un cantante cunha prodixiosa voz de baixo profundo, caracterizada pola súa gran potencia e a súa ampla tesitura, que abranguía polo menos dúas oitavas completas, desde re2 ata re4. Era o cantante favorito do rei Carlos II de Inglaterra e asóciase particularmente coa música de Henry Purcell.

## Vida e obra 
John Gostling era o fillo de Isaac Gossling, un comerciante de Canterbury. Foi educado en Rochester e no St. John's College, de Cambridge, onde formou parte do coro como cantante. Foi inicialmente cabaleiro e máis tarde sacerdote da Capela Real, cóengo menor de Canterbury, vigairo de Littlebourne, en Kent, vicedeán da catedral de San Paulo de Londres, e prebendario de Lincoln. Os seus restos están enterrados no claustro da Catedral de Canterbury.

En 1679, Henry Purcell escribiu a música dun himno, cuxo título se descoñece, para a Capela Real, para musicar a letra escrita polo seu tío, Thomas Purcell. Hoxe sábese que ese himno foi composto para a voz excepcional de Gostling. Posteriormente, Purcell escribiu varios himnos concibidos exclusivamente para a voz de Gostling, aínda que se descoñecen as datas destas composicións. Quizais o exemplo máis notable sexa o himno titulado *They that go down to the sea in ships* ("Os que se afunden no mar en barcos"), composto en agradecemento por un providencial salvamento dun naufraxio sufrido polo rei no estreito de Solent, na compaña de Gostling, quen reuniu varios versos dos salmos en forma de himno e pediu a Purcell que compuxese a música. A obra resulta aínda hoxe dunha interpretación moi difícil, incluíndo unha pasaxe que atravesa toda a tesitura da voz de Gostling.

## O *Gostling Manuscript* 
Unha das fontes máis importantes para a música de Purcell  é o *Gostling Manuscript*, ("Manuscrito de Gostling"), unha colleita feita por Gostling en 1706, que contén sesenta e catro himnos, entre outros: dezasete de Purcell, vinte e tres de John Blow, tres de Matthew Locke, catro de Pelham Humfrey, catro de William Turner, un de William Child, un de Henry Aldrich, tres de Thomas Tudway e catro de Jeremiah Clarke.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gostling, John. *The Gostling Manuscript*. Reprodución en facsímile prologada por Franklin B. Zimmerman. University of Texas Press, 2012. ISBN 978-0-292-72713-5
William Turner (compositor)

**William Turner**, nado en 1651 (ou 1652) e finado en Londres o 13 de xaneiro de 1740, foi un compositor e contratenor do Barroco inglés, coetáneo de John Blow e Henry Purcell. É particularmente coñecido polos seus himnos relixiosos, dos cales se conservan arredor de corenta. Como cantante, foi cabaleiro da Capela Real desde 1669 ata a súa morte.

## Traxectoria
A relación de Turner coa Capela Real empezou nos primeiros anos da década de 1660, cando se apuntou ao seu coro, sendo un rapaz, con voz de soprano. En 1666 a súa voz madurou, un ano despois do seu nomeamento como mestre de coristas da catedral de Lincoln. En 1669, con todo, volveu á Capela Real como contratenor, e á morte de Henry Cooke en 1672 (quen se preocupara por Turner no ano transcorrido entre a madureza da súa voz e a súa incorporación á catedral de Lincoln) pasou a ser membro do King's Private Musick. A súa carreira como cantante seguiu a prosperar e cantou composicións de John Blow e de Henry Purcell, incluíndo as partes de solo alto nas representacións do día se Santa Icía de 1687 (oda de G. B. Draghi), de 1692 (oda de Henry Purcell) e de 1695 (oda de John Blow).

A partir de 1696 pasou a coñecerse normalmente como "Dr. Turner", xa que desde xuño dese ano comezou a concederse o grao honorario da Universidade de Cambridge.

## Música 
A maior parte das composicións de Turner escribiuse antes de 1700 e pertence, maioritariamente, ao xénero de música sacra. Entre estes traballos hai cancións, máis de 40 himnos (algúns dos cales inclúe partes para instrumentos de corda) e un motet. Contribuíu tamén con cancións e con música para polo menos cinco representacións teatrais, entre as que cómpre salientar *The Libertine*, de Thomas Shadwell*.* así como unha pequena cantidade pezas instrumentais, maiormente para teclado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Franklin. *Turner, William* (II). En Macy, *Grove Music Online. Oxford Music Online*. Oxford University Press.
* Day e Murrie. *English Song Books 1651-1702: a Bibliography*. Londres, 1940.
* Dexter, *Turner, William (1651/2-1740).* En *Oxford Dictionary of National Biography*. Oxford University Press, 2004.

### Ligazóns externas 
*  en *International Music Score Library Project*.
Ariberto de Intimian

miniatura|Monumento a Ariberto en Intimian.
[miniatura|200px|Tumba de Ariberto na [catedral de Milán.]]
**Ariberto** (en italiano *Ariberto da  Intimiano*, en lombardo *Aribert de Intimian*), finado en Monza o 16 de xaneiro de 1045 foi o arcebispo de Milán dende 1018. Foi un bispo-guerreiro belixerante nunha época en que estas figuras eran pouco comúns.

Ariberto chegou a Konstanz en xuño de 1025 xunto con outros bispos do norte de Italia a render homenaxe ao emperador Conrado II, o acosado fundador da dinastía Salier. Aló, a cambio de privilexios, aceptou coroar a Conrado coa Cruz de Ferro da Lombardía, que os potentados ofreceran a Odón II de Blois. O acto tivo lugar o 26 de marzo de 1026 en Milán, posto que Pavia, o lugar habitual para os coroamentos estaba aínda en revoltas contra a autoridade imperial. Viaxou a Roma o ano seguinte para a coroación imperial de Conrado polo papa Xoán XIX o 26 de marzo de 1027; nun sínodo en Laterano negociou a precedencia da arquidiocese de Milán sobre a de Rávena. Posteriormente uniuse a unha expedición militar ao reino de Arles, que Conrado herdara trala morte en 1032 de Rodolfo III de Borgoña, o cal fora respondido por Odón.

Na política italiana, o poder estaba disputado entre os grandes terratenentes (os *capitanei*) e os seus vasalos da nobreza inferior (os *valvassores*), aliados cos burgueses das comunas.

Ariberto creouse inimigos entre a nobreza máis baixa, contra os que perpetrara actos violentos e co bispo metropolitano de Rávena, do que ignorara os dereitos episcopais. No norte de Italia iniciouse unha revolta e polo pedimento de Ariberto, o fillo de Conrado, Henrique III, viaxou ao sur dos Alpes no inverno de 1036 a 1037 para reprimila. O emperador, porén, tomou a posición de campión dos *valvassores* e esixiu a Ariberto que fixese unha defensa contra os cargos recibidos contra el. Ariberto rexeitouno, considerando que el e o emperador eran iguais. O arresto de Ariberto provocou a rebelión da facción milanesa antiimperial, feito visto polos historiadores do século XIX como salvaxemente patriótico. Ariberto escapou da súa prisión e liderou a revolta de Milán. O emperador atopouse incapaz de tomar Milán asediándoo e marchou a Roma, onde os seus esforzos diplomáticos acabaron no illamento de Ariberto dos seus aliados de outrora, especialmente polo célebre decreto do 28 de maio de 1037, que garantiu o arrendamento dos vasalos menores, tanto imperiais coma eclesiásticos. O emperador decidiu destituír o arcebispo e o sucesor de Xoán, o papa Bieito IX excomungou a Ariberto en marzo de 1038. Ese ano, sostivo o *carroccio* como símbolo de Milán e axiña foi o símbolo das cidades toscanas e de Roma. Ariberto acabou o arcebispado nunha paz relativa, tras acordar o cesamento de hostilidades con Henrique en Ingelheim en 1040.

## Notas
Pioneer 6

**Pioneer 6**, tamén coñecida como **Pioneer A**, foi unha sonda espacial lanzada o 16 de decembro de 1965 mediante un foguete Delta E desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo interplanetario.

## Características 
Pioneer 6 adicouse a estudar o espazo interplanetario xunto coas súas naves xemelas Pioneer 7, Pioneer 8 e Pioneer 9, lanzadas posteriormente. Unha quinta nave, Pioneer E, non chegou á órbita por problemas co foguete lanzador. O obxectivo era estudar os mesmos fenómenos desde distintos puntos do espazo, entre eles estudar os ións positivos e os electróns do vento solar, a densidade interplanetaria de electróns, os raios cósmicos galácticos e solares e o campo magnético interplanetario. As naves considéranse a primeira rede espacial de estudo do tempo espacial, proporcionando datos prácticos sobre o impacto das tormentas solares nas redes de comunicacións e enerxía da Terra.

## Nave 
Pioneer 6 tiña forma de cilindro do que saían os diversos instrumentos e estabilizábase mediante xiro a unhas 60 r.p.m., co eixo de xiro perpendicular ao plano da eclíptica e apuntando cara ao polo sur. A nave podía configurarse mediante comandos para enviar datos a unha entre cinco velocidades distintas (512, 256, 64, 16 e 8 bps) nun formato entre catro diferentes posibles e funcionando a entre un de catro modos dispoñibles (tempo real, almacenamento de telemetría, almacenamento de recolección de datos e lectura de memoria). No modo de tempo real a nave enviaba datos á Terra segundo ía facendo as medicións científicas, no modo de almacenamento de telemetría a nave enviaba os datos ao tempo que os recolectaba pero ao mesmo tempo os gardaba na memoria de a bordo, no modo almacenamento de recolección de datos gardábanse datos científicos a intervalos de tempo de entre 2 e 17 minutos a elección dos controladores en terra para cubrir períodos de ata 19 horas pola limitación da memoria de a bordo e no modo de lectura de memoria líanse e enviábanse datos á Terra. A enerxía da nave era producida polas células solares que recubrían as paredes do corpo da nave, producindo ata 79 vatios de potencia.

O último contacto que se fixo coa nave tivo lugar o 8 de decembro de 2000 para celebrar os 35 anos do lanzamento da nave e atoparse aínda en funcionamento.

## Notas 
## Véxase tamén
Roberto Maroni

**Roberto Maroni**, nado en Varese o 15 de marzo de 1955 e finado en Lozza o 22 de novembro de 2022, foi un político italiano, que foi a segunda cabeza visible da agrupación nacionalista Liga Norte, tras Umberto Bossi.

## Traxectoria 
Foi elixido deputado por primeira vez en 1992, en 1994 fíxose cargo do Ministerio do Interior baixo a primeira lexislatura de Silvio Berlusconi, á vez que foi nomeado Portavoz do Consello de Goberno. Dous anos máis tarde, coa caída do Goberno Berlusconi, foi elixido deputado, cargo que desempeña até 2001. Nese ano, foi nomeado Ministro de Traballo e Política Social, e desempeñou ese cargo durante o Segundo e o Terceiro Goberno Berlusconi. En 2006, trala nova caída do Goberno, volveu ao seu cargo de Deputado pola Liga Norte e en 2008 foi novamente nomeado Ministro por Berlusconi, esta vez ocupando a carteira de Interior.

O 20 de maio de 2008, o Consello de Ministros de Italia aprobou o seu "Decreto de Seguridade", paquete de leis polas que, entre outras cousas, endurecían notablemente as penas contra os inmigrantes ilegais e outorgábanse numerosos poderes aos alcaldes na súa loita contra os clandestinos. Propuxo así mesmo como medida de seguridade a toma de pegadas dixitais a todos os nenos xitanos en Italia, pero esta proposta foi fortemente contestada por numerosos cidadáns e organizacións e posteriormente rexeitada pola UE por xenófoba e racista.

Posteriormente o goberno Berlusconi aprobou un decreto de Maroni mediante o cal quedaban legalizadas as roldas nocturnas de vixilancia contra criminais e inmigrantes ilegais formadas por cidadáns voluntarios e tamén fortemente contestado no seu país.

Dado o delicado estado de saúde do líder da Liga Norte, Umberto Bossi, e ao seu carácter máis moderado, foi considerado por moitos como o sucesor de Bossi.

## Notas
Pioneer E

**Pioneer E** foi unha sonda espacial lanzada o 27 de agosto de 1969 mediante un foguete Delta L xunto co satélite TTS 3 desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo interplanetario. Foi destruída durante o lanzamento debido a un fallo do foguete por un problema nos seus sistemas hidráulicos que produciu a súa destrución aos 383 segundos da engalaxe.

## Notas 
## Véxase tamén
Lasa eta Zabala

***Lasa eta Zabala*** (en galego, *Lasa e Zabala*) é un filme español escrito por Joanes Urkixo e dirixido por Pablo Malo, onde narra o caso Lasa e Zabala, a desaparición dos membros de ETA José Antonio Lasa e José Ignacio Zabala, que foron secuestrados, torturados e asasinados en 1983, polos GAL. O filme foi estreado o 17 de outubro de 2014, e na edición dese ano do Festival Internacional de Cine de Donostia gañou o premio na Sección oficial longametraxes, malia que estaba fóra de concurso.

## Argumento 
Tras a desaparición, en 1983, dos membros de ETA José Antonio Lasa e José Ignacio Zabala, doce anos despois identifícanse os corpos, torturados e enterrados en cal viva polos GAL, comezando así un proceso no que o avogado das dúas familias intentará que se faga xustiza e procesar aos asasinos.

## Personaxes 
* Unax Ugalde como Iñigo Iruin
* Ricard Sales como Dorado
* Francesc Orella como Galindo
* Itziar Ituño como Amaia
* Javier Mora como Vaquero
* Oriol Vila como Bayo
* Pep Tosar como Xuíz instrutor
* Iñaki Ardanaz como Marrero

## Produción 
A rodaxe realizouse nas localidades de Baiona e Tolosa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Caso Lasa e Zabala
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do filme    
* Ficha na IMDb 
* Ficha en AllMovie
Concello de Valle de Chalco Solidaridad

**Valle de Chalco Solidaridad** é un concello do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Ixtapaluca, La Paz, Chalco, e coa Delegación de Tláhuac, da Cidade de México. A súa área é de 46.53&nbsp;km², e a súa poboación era de 357.645 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Xico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Valle de Chalco Solidaridad INEGI, 2009.
Concello de Rayón, México

**Rayón** é un concello do Estado de México, en México. Limita cos concellos mexicanos de San Antonio la Isla, Tenango del Valle, Texcalyacac e Calimaya. A cabeceira municipal é Santa María Rayón.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Concello de Rayón INEGI, 2009.
Concello de Chalco

**Chalco** é un municipio do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Ixtapaluca, Valle de Chalco Solidaridad e Temamatla. A súa área é de 234.72&nbsp;km², e a súa poboación era de 310,130 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Chalco de Díaz Covarrubias.

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Concello de Chalco INEGI, 2009.
Concello de Villa del Carbón

**Villa del Carbón** é un concello do norte do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Jilotepec, Jiquipilco, Nicolás Romero, Tepotzotlán, Morelos e Chapa de Mota. A cabeceira municipal é Villa del Carbón.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Villa del Carbon030.JPG|Rúas de Villa del Carbón.
Ficheiro:PeñaFranciaCarbon.JPG|Villa del Carbón.

## Notas
Concello de Chapa de Mota

**Chapa de Mota** é un concello do norte do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Jilotepec, Villa del Carbón, Timilpan e Morelos. A súa área é de 292.32&nbsp;km², e a súa poboación era de 27,551 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Chapa de Mota.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Chapa de Mota INEGI, 2009.
Universidade de Viena

A **Universidade de Viena** (en ) é a maior e máis lonxeva universidade de Viena.

## Fundación 
Foi fundada en 1365 por Rodolfo IV e desde o inicio das súas labores é nomeada *Alma Mater Rudolphina Vindobonensis*. É unha das seis primeiras universidades fundadas no ámbito de fala alemá.

## Institución 
### Alumnado 
Conta con máis de 90.000 alumnos, sendo a universidade máis grande da Austria.

### Profesorado 
Entre os destacados gañadores do Premio Nobel que foron profesores nesta Universidade encóntranse:

* Robert Barany
* Julius Wagner-Jauregg
* Hans Fischer
* Karl Landsteiner
* Erwin Schrödinger
* Victor Franz Hess
* Otto Loewi
* Konrad Lorenz
* Friedrich von Hayek

### Escola Austríaca 
A Universidade de Viena foi o berce da Escola Austríaca de Economía.

Os fundadores desta escola inclúen personalidades como Carl Menger, Eugen von Böhm-Bawerk, Friedrich von Wieser, Joseph Schumpeter, Ludwig von Mises e Friedrich A. von Hayek.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura de Austria
* Universidade
* Educación superior
* Universidade de Economía e Empresa de Viena
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Universidade de Viena
Jeremiah Clarke

**Jeremiah Clarke** nado en Inglaterra cara a 1674 e finado no mesmo país o 1 de decembro de 1707, foi un compositor e organista inglés do Barroco.

## Vida 
Crese que Jeremiah Clarke naceu en Londres e foi alumno de John Blow na catedral de San Paulo, nesa cidade. Posteriormente converteuse en organista na Capela Real.

"Unha violenta e desesperada paixón por unha muller moi fermosa dunha clase social superior á súa" provocou que se suicidase mediante un disparo o 1 de decembro de 1707. En caso de suicidio, a Igrexa non se aceptaba normalmente o enterramento nun camposanto, pero con Clarke fíxose unha excepción, xa que foi enterrado na cripta da catedral de San Paulo (aínda que tamén hai outras fontes que sosteñen que onde realmente se enterrou foi na parte non consagrada da catedral).

Foi sucedido no seu posto por William Croft.

## Obra 
Clarke lémbrase hoxe maiormente pola&nbsp;''Prince of Denmark's March* ("Marcha do Príncipe de Dinamarca"), peza para teclado moi popular, chamada adoito *Trumpet Voluntary.* Desde aproximadamente 1878 e ata a década de 1940, esta obra foi atribuída a Henry Purcell. Foi publicada como *Trumpet Voluntary by Henry Purcell* na obra de William Sparkes. Esta versión chamou a atención de Henry Joseph Wood, que fixera transcricións dela que foron gravadas.
    
Tamén destacan entre as súas obras *Trumpet Tune in D*, *King William's March*, diversas composicións para clavicémbalo e órgano, e misas e outras pezas de música relixiosa (que abranguen 20 himnos e varias odas).
## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*  no *Proxecto de Biblioteca Internacional de Partituras Musicais* (IMSLP). 
* *Jeremiah Clarke * na *Choral Public Domain Library'' (CPDL).
Estadio Municipal da Fieiteira

O **Estadio Municipal da Fieiteira** é unha instalación polideportiva situada na parroquia de Carreira, destinada principalmente á práctica de fútbol e atletismo, nel xoga os seus partidos como local o Cidade de Ribeira CF e o seu propietario é o Concello de Ribeira.

Conta cun terreo de xogo de herba natural arredor do cal existe unha pista de 6 rúas, gaiola de lanzamentos, zona de saltos (pértega e altura) e 3 fosos (1 de lanzamento de peso e 2 de salto de lonxitude). Conta ademais con bancadas cubertas.

## Historia 
Foi inaugurado en 1975 como campo de fútbol cun partido amigábel entre o conxunto local Atlético de Riveira e o Real Club Celta de Vigo e que rematou con vitoria visitante por 0-3. A finais de 2001 sería cando se lle engadirían as pistas de atletismo.

No 2020 despois da fusión do Atlético de Riveira e o Sálvora CF pasaría a ser o campo do Cidade de Ribeira CF.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha do complexo deportivo municipal da Fieiteira na web oficial do Concello de Ribeira.
Crotram

[miniatura|[Tranvía do modelo TMK 2100.]]
***Crotram*** é un grupo asociado de empresas croatas que fan tranvías para a cidade de Zagreb principalmente, na República de Croacia.

Crotram é un consorcio composto por tres empresas: *Končar-Elektroindustrija d.d* e *Gredelj*, ámbalas dúas na cidade de Zagreb, e a empresa *Đuro Đaković Holding d.d.* desde a cidade de Slavonski Brod.
[miniatura|Modelo de [tranvía TMK 2200 tram (#2215) en Zagreb, Croacia. Feito en 2006.]]
Crotram vende os seus tranvías para a **ZET** principalmente (empresa encargada de tódolos medios de transporte público na cidade de Zagreb e aos arredores da cidade). Crotram tenta vender modelos de tranvía noutras cidades, levando a cabo con éxito a venda de varias unidades de tranvías para a cidade de Helsinqui (Finlandia).

O modelo TMK 2200 conta con 32 metros de longo, e pode ir tan rápido como os 70 km/h e conta cunha capacidade de 202 persoas.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Končar
* Gredelj
* Zagrebački električni tramvaj
Matthew Locke

**Matthew Locke**, nado en Exeter, Inglaterra, en 1621 ou 1662 e finado en Londres en agosto de 1677, foi un compositor inglés do Barroco.

Foi amigo de Henry Purcell, a quen influíu notablemente no estilo musical. Tamén traballou colaborando con compositores como John Playford, Cristopher Gibbons e Henry Lawes.

## Biografía 
Locke foi corista da catedral de Exeter entre 1638 e 1641, onde estudou con Edward Gibbons. Entre 1641 e 1651 estivo exiliado nos Países Baixos, probablemente en compaña doutros realistas.

De volta a Inglaterra, Locke compuxo con Christopher Gibbons a partitura para a obra *Cupid and Death*, ("Cupido e a Morte") unha mascarada ou obra de entretemento escrita en 1653 polo dramaturgo James Shirley. A súa partitura para esa obra é a única que hoxe se conserva dunha obra dramática daquela época.

Locke formou parte do quinteto de compositores que cumpuxeron música para *The Siege of Rhodes* ("O asedio de Rodas"), a temperá ópera (1656) de William Davenant. Locke escribiu música tamén para as seguintes óperas de Davenant, *The Cruelty of the Spaniards in Peru* ("A crueldade dos españois en Perú"), de 1658, e *The History of Sir Francis Drake* ("A historia de sir Francis Drake"), de 1659.

Logo da restauración, foi nomeado compositor real en 1660 e un ano máis tarde escribiu música para a marcha procesional da coroación de Carlos II de Inglaterra.

En 1662 foi nomeado organista da raíña. A súa personalidade difícil e vingativa envolveuno en diversas controversias nos seus derradeiros anos.&nbsp;

## Obras 
miniatura|Partitura de *Saraband*, unha das primeiras pezas para teclado de Matthew Locke.

Locke escribiu unha importante cantidade de himnos, motets, pezas vocais para servizos litúrxicos, obras dramáticas e música de danza. Tamén é autor dun tratado de música, titulado *Melothesia*.

Á parte das xa citadas, outras das súas obras principais son as seguintes: 
* *The tempest* ("A tempestade"), música de escena sobre a obra de William Shakespeare, de 1667: abertura, intermezzos e canon final.
* *Macbeth*, de 1672, tamén atribuída a Henry Purcell.
* *The masque of Orpheus ("A máscara de Orfeo"*), música de escena, de 1673.
* *Psyche*, probablementea primeira ópera inglesa (ou *operetta*), sobre un libreto de Thomas Shadwell, de 1675.

## Notas
Antonio Novo Salgado

**Antonio Novo Salgado**, nado en Teo en 1947 e finado en Ribeira en 1999, foi un hostaleiro e escritor galego.
## Traxectoria
Foi vivir a Ribeira de novo, e alí comezou a traballar como camareiro. Abriu o seu propio bar, O Nordeste, a carón da súa familia. Colaborou na sección comarcal do Barbanza de *La Voz de Galicia*.

## Obra
**Vocabulario de cócteles* (Xunta de Galicia, 1991)
**O libro dos cócteles galegos* (Xunta de Galicia, 1993)
**A barra por dentro. Manual completo do barman* (Fontel, 1995)
**Contos verdadeiros. 10 personaxes que non precisan autor* (1994)
**Ilustres anónimos. Historias verdadeiras I* (Galinova, 1997)
**Ilustres anónimos. Historias verdadeiras II* (Galinova, 1997)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Antonio Novo Salgado, ficha no *Dicionario de autores/as do Barbanza*.
Foca de Groenlandia

A **foca de Groenlandia** (*Pagophilus groenlandicus*) é un mamífero pertencente á familia dos fócidos.

## Características 
Os machos poden acadar ata os 220 centímetros e os 220&nbsp;kg de peso. As femias son máis pequenas, raramente chegan ós 185&nbsp;cm e ós 180&nbsp;kg. O pelame é entre gris e amarelo, coa rexión do abdome gris prata. As crías teñen un pelame branco e sedoso, que ó cabo dunha semana comeza a caer para a primeira muda. É este pelame branco ó que atrae ós peleteiros, que cazan moitas destas crías.
É unha especie sociable que vive en pequenos grupos. Son moi nómades e realizan grandes migracións a través dos xeos flotantes.

## Distribución 
Presente por todo o Atlántico norte e o océano Ártico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Caza de focas
Eels

**Eels** é unha banda estadounidense de rock alternativo formada en California en 1995 polo cantante, copositor e multiinstrumentista Mark Oliver Everett, coñecido polo nome artístico E. Os seus membros foron cambiando ao longo dos anos, tanto no estudio como en directo, sendo Everett o único membro oficial na meirande parte dos traballos do grupo. A música de Eels adoita a estar chea de temas sobre a familia, a morte e o amor perdido. Dende 1996 Eels publicou once álbums de estudio, sete dos cales entraron na lista *Billboard 200*.

## Discografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Aketegi

O **Aketegi** é unha montaña de 1.551 metros de altitude pertencente aos Montes Vascos. Está situado en Guipúscoa, no País Vasco.

Situado na serra de Aizkorri é o pico máis alto da mesma. A mediados dos anos 1980 Aketegi erpina estaba considerado como o teito deste macizo o veciño Aketegi pero as medicións realizadas nesa época deron como resultado que o Aketegi gañáballe por uns escasos 3 metros.

A cota de 1.551 m é a máis alta de todo Euskadi, desde os contrafortes da cordilleira Cantábrica ata os Pireneos. A importancia deste pico vén dada pola súa prominencia que é de 943 m e cualifícano como o número 36 dos montes peninsulares.
El caso Almería

***El caso Almería*** é un filme español escrito e dirixido por Pedro Costa Musté, no que se narran os feitos acontecidos no coñecido como Caso Almería. A película foi estreada o 26 de xaneiro de 1984 en España.

## Argumento 
En maio de 1981 tres rapaces que se dirixían a Almería desde Santander para asistir a unha primeira comuñón, foron torturados e asasinados pola Garda Civil, crendo que eran membros de ETA.

## Personaxes 
* Agustín González como Mario Aguilar
* Fernando Guillén como Tte. Coronel González Alarcón
* Manuel Alexandre como Enrique
* Margarita Calahorra como Nai de Juan
* Iñaki Miramón como Luis Trueba
* Pedro Díez del Corral como Tte. Luis Méndez
* Antonio Banderas como Juan Luque
* Juan Echanove como Luis Renedo
* Muntsa Alcañiz como Ana
* Raúl Fraire como Pai de Juan
* Diana Peñalver como Mª Carmen Luque

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Nils Hjalmar Odhner

**Nils Hjalmar Odhner**, nado en 1884 e finado en 1973, foi un zoólogo sueco especializado en  malacoloxía.

## Traxectoria 
Durante a súa vida foi profesor de zooloxía de invertebrados no Museo Sueco de Historia Natural, de Estocolmo.

Así mesmo, foi membro da Real Academia Sueca das Ciencias.

Describiu numerosísimos taxons. Entre eles, a clase dos *Monoplacophora*.

O World Register of Marine Species (WoRMS) recolle 490 especies mariñas, e outros taxons, descritos e denominados por el. Hoxe, porén, moitos destes nomes considéranse como sinónimos.

## Taxons na súa honra 
Entre a especies nomeadas na súa honra están::
* *Doris odhneri* (MacFarland, 1966)
* *Tritonia nilsodhneri* Marcus, 1983

## Abreviatura 
A abreviatura **Odhner** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas
Sergei Lazarev

**Sergei Viacheslavovich Lazarev** (en ruso: Серге́й Вячеславович Лазарев), nado en Moscova o 1 de abril de 1983, é un cantor, bailarín e actor ruso. Acadou a fama cando el cantaba na famosa banda rusa Smash!!. Cando a banda chegou ao seu fin en 2006, Lazarev seguiu a súa carreira en solitario. Sergei Lazarev representou a Rusia no Festival de Eurovisión 2016 en Estocolmo, Suecia, coa canción "You Are the Only One".

## Discografía
### Álbums
#### Álbums compilatorios
### Sinxelos
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rusia no Festival de Eurovisión
Lighthouse X

**Lighthouse X** (pronunciado "Lighthouse Ten") é unha banda dinamarquesa formada por Søren Bregendal, Johannes Nymark e Martin Skriver. Representarán a Dinamarca no Festival de Eurovisión 2016 en Estocolmo, Suecia, coa canción "Soldiers of Love".

## Carreira
### 2014-15: *Lighthouse X*
O 13 de outubro de 2014 Lighthouse X lanzaron o seu sinxelo debut "Kærligheden kalder". A canción chegou ao número 37 na Danish Singles Chart. Após lanzar o seu segundo sinxelo, "Hjerteløst", a banda lanzou o seu primeiro EP "Lighthouse X" o 16 de febreiro de 2015. O 16 de abril de 2015 lanzaron o sinxelo "Nattens gløder".

### 2016-actualidade: Eurovisión
En febreiro de 2016, a banda formou parte dos artistas do Dansk Melodi Grand Prix 2016, a competición que escolle ao representante dinamarqués de Eurovisión. A canción da banda, "Soldiers of Love" conseguiu o 42% do voto do público. Eles cantarán na segunda semi-final do Festival de Eurovisión 2016 o 12 de maio de 2016.

## Discografía
### Álbums
### Sinxelos
## Notas
Heartbeat (canción de Justs Sirmais)

**"Heartbeat"** é unha canción do cantante letón Justs Sirmais. A canción representará a Letonia no Festival de Eurovisión 2016, foi escrita por Aminata, cantante que representou a Letonia no Festival de Eurovisión 2015. A canción foi lanzada o 3 de febreiro de 2016 co selo Aminata Music.

## Festival de Eurovisión
O 31 de xaneiro de 2016, Sirmais foi anunciado como un dos vinte cantantes que participarían no *Supernova*, coa canción "Heartbeat". Na primeira proba o 7 de febreiro, Sirmais avanzou á semi-final co 40% do televoto. Após pasar a semi-final o 21 de febreiro, gañou a final o 28 de febreiro con 20,725 votos.

## Listaxe de cancións
## Notas
Soncino

**Soncino** é unha localidade e *comuna* italiana da provincia de Cremona, na rexión da Lombardía, con 7.641 habitantes.

## Situación 
Soncino está situado no val do Po, no centro da Lombardía, na fronteira entre as provincias de Cremona, Brescia e Bérgamo. Situada ás beiras do río Oglio.

## Historia 
[miniatura|esquerda|[Castelo de Soncino.]]
As orixes de Soncino non son claras. Algúns sitios arqueolóxicos esporádicos (puntas de frecha, un tesouro de bronce e cobre), só poden supoñer que o lugar foi un sitio de paso das poboacións prehistóricas a través deste territorio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web
Concello de Almoloya de Juárez

**Almoloya de Juárez** é un concello do centro do Estado de México, en México. Limita ao norte con San Felipe del Progreso e Ixtlahuaca, ao sur con Zinacantepec, ao leste con Toluca e Temoaya e ao oeste con Villa Victoria e Amanalco. Abrangue unha superficie de 485,21&nbsp;km² e a súa poboación era de 147&nbsp;653 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Almoloya de Juárez.

## Política e goberno 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Almoloya de Juárez INEGI, 2009.
Concello de Papalotla, México

**Papalotla** é un concello do nordeste do Estado de México, no México. Atopa coas municipalidades mexicanas de Texcoco, Chiautla e co Tepetlaoxtoc. A súa área é de 3.2&nbsp;km² é o concello máis pequeno do estado, e a súa poboación era de 4,147 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Papalotla, o territorio do concello ocupa toda a cabeceira, non ten outras poboacións suxetas ao goberno municipal.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Concello de Papalotla INEGI, 2009.
Concello de Melchor Ocampo, México

**Melchor Ocampo** é un concello do norte do Estado de México, no México. Limita coas municipalidades mexicanas de Zumpango, Teoloyucan, Cuautitlán, Tultepec e co Nextlalpan. A cabeceira municipal é Melchor Ocampo.

## Política e goberno 
## Galería de imaxes 

## Notas
Concello de Almoloya de Alquisiras

**Almoloya de Alquisiras** é un concello do Estado de México, en México. Limita ao norte con Coatepec Harinas e Texcaltitlán, ao oeste con Texcaltitlán e Sultepec, ao leste con Coatepec Harinas e Zacualpan e ao sur con Zacualpan e Sultepec. Abrangue unha superficie de 182,65&nbsp;km² e a súa poboación era de 14&nbsp;856 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Almoloya de Alquisiras.

## Política e goberno 
## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Concello de Almoloya de Alquisiras INEGI, 2009.
Castelo de Soncino

O **Castelo de Soncino**, situado en Soncino, na rexión italiana da Lombardía, é un dos castelos típicos da área de Cremona. Erixido a partir do século X, o castelo tivo un papel fundamental na defensa da zona.

## Historia 
[dereita|miniatura|Escudo da familia [Sforza situado no interior do castelo.]]
[dereita|miniatura|Vista desde o [noroeste.]]

### Das orixes ata o século XIV 
As orixes do castelo remóntanse ao século X cando se fixo o primeiro círculo de paredes arredor dunha primitiva estrutura defensiva para contrarrestar a invasión dos húngaros. No século XIII o castelo foi sitiado en varias ocasións tanto polos milaneses que en 1283 o municipio de Soncino tivo que levantar unha nova fortaleza. En 1259 o líder veneciano Ezzelino III da Romano foi encerrado nos alxubes do castelo, onde morreu. En 1312 o castelo foi ocupado polos cremonteses e en 1391 os milaneses utilizárono na súa guerra contra Venecia.

### Construción da fortaleza 
Cando a Paz de Lodi en 1454 estableceu finalmente a fronteira entre a República de Venecia e o Ducado de Milán, Soncino e o seu castelo pasaron a estar integrados no territorio milanés. Foi neste momento cando Francisco I Sforza ordenou reforzar os muros arredor do castelo e o conxunto da fortaleza.

Desde 1535, o ducado de Milán pasou a ser propiedade de España e con isto tamén o castelo de Soncino.

### O traspaso aos nobres 
No 1536 o emperador Carlos I de España e V de Alemaña, elevou Soncino a marquesado e púxoo baixo o control da familia milanesa dos Stampa que o transformaron nos séculos seguintes nunha residencia, deixando así o seu uso como fortaleza.

No 1876 Massimiliano Stampa, último marques de Soncino, cedeu por testamento o castelo á cidade, a cal en 1883 comezou as tarefas de restauración para devolver ao castelo ao seu pasado esplendor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* E. Roddolo, ''Guida ai castelli d'Italia: origini, architettura e storia, eventi castellani, ospitalità, visita e orari*, Piemme, 1996
* Conti F., Hybsch V. e Vincenti A., *I castelli della Lombardia'', Novara 1992, v. III p.&nbsp;76
Enrique de las Morenas y Fossi

**Enrique de las Morenas y Fossi**, nado en Chiclana de la Frontera (provincia de Cádiz) o 23 de maio de 1855 e finado en Baler (Filipinas) o 22 de novembro de 1898, foi un militar español e un dos "Últimos de Filipinas".

## Primeiros anos 
De familia acomodada, o seu pai era xuíz. Educouse en Cabra (Córdoba), ingresou na Academia de Infantaría con dezanove anos o 26 de xuño de 1874 como cadete de infantaría.

## Recoñecementos 
En setembro de 1899 foi ascendido a título póstumo ao grao de Comandante. Ten dedicadas rúas ao seu nome en Chiclana, Cabra, Baena, e unha praza en Madrid.  En 1904, á súa viúva asignóuselle unha pensión de 5.000 pesetas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Saturnino Martín Cerezo, *La pérdida de Filipinas*, edición de *Juan Batista González*, Editorial Dastin. ISBN 978-84-492-0243-4
### Outros artigos 
* Pacto de Biak-na-Bató
* Distrito El Príncipe
* Guerra Hispano-Estadounidense
Agaricus excellens

***Agaricus excellens*** é un raro fungo do xénero *Agaricus.* É unha especie nativa de Europa.

## Descrición 
esquerda|miniatura|Unha foto da especie *A. excellens*.
Píleo: é de cor amarela esbrancuxado. Ten de 10 a 15&nbsp;cm de diámetro, é convexo e un pouco aplanado, con coloración lixeiramente amarelada no centro, sobre todo ao envellecer, está densamente cuberto de pequenas escamas fibrosas da mesma cor.

Estipe: o talo é de 100-140 x 20-35&nbsp;mm, de cor branca; o anel é groso e branco. A parte inferior é escamosa ou fibrilar.

Carne e cheiro: a carne do sombreiro (píleo) é de cor branca-avermellada. Ten un sabor doce, e cheira un pouco a anís e améndoas.

## Hábitat 
Normalmente atópase nos bosques de coníferas e caducifolios, crece durante o outono e no verán entre a herba de bosques abertos, especialmente de abetos. Atópase tipicamente en altitudes de entre 0 a 914 metros.

## Notas 
## Véxase tamén
Triblidíidos

A dos **triblidíidos** (*Tryblidiida*) é unha orde de moluscos, a única da clase dos monoplacóforos, que comprende todas as súas únicas especies actualmente viventes, que habitan en todos os océanos, a profundidades que oscilan entre os 175 e os 6 500 m.

## Clasificación 
Segundo o WoRMS, a orde comprende as seguintes familias, xéneros e especies:
** Familia *Neopilinidae* Knight & Yochelson, 1958 
*** Xénero *Adenopilina* Starobogatov & Moskalev, 1987
**** *Adenopilina adenensis* (Tebble, 1967)
*** Xénero *Laevipilina* McLean, 1979
**** *Laevipilina antarctica* Warén & Hain, 1992
**** *Laevipilina cachuchensis* Urgorri, García-Álvarez & Luque, 2005
**** *Laevipilina hyalina* (McLean, 1979)
**** *Laevipilina rolani* Warén & Bouchet, 1990 
**** *Laevipilina theresae* Schrödl, 2006
*** Xénero *Micropilina* Warén, 1989
**** *Micropilina arntzi* Warén & Hain, 1992
**** *Micropilina minuta* Warén, 1989
**** *Micropilina rakiura* B. A. Marshall, 1998
**** *Micropilina reinga* B. A. Marshall, 2006
**** *Micropilina tangaroa* B. A. Marshall, 1990
**** *Micropilina wareni* B. A. Marshall, 2006
*** Xénero *Monoplacophorus* Moskalev, Starobogatov & Filatova, 1983
**** *Monoplacophorus zenkevitchi* Moskalev, Starobogatov & Filatova, 1983
*** Xénero *Neopilina* Lemche, 1957
**** *Neopilina bruuni* Menzies, 1968
**** *Neopilina galatheae* Lemche, 1957
**** *Neopilina rebainsi* Moskalev, Starobogatov & Filatova, 1983
**** *Neopilina starobogatovi* Ivanov & Moskalev, 2007
*** Xénero *Veleropilina* Starobogatov & Moskalev, 1987
**** *Veleropilina brummeri* (Goud & Gittenberger, 1993)
**** *Veleropilina capulus* (B. A. Marshall, 2006)
**** *Veleropilina euglypta* (Dautzenberg & H. Fischer, 1897)
**** *Veleropilina goesi* (Warén, 1988)
**** *Veleropilina oligotropha* (Rokop, 1972)
**** *Veleropilina reticulata* (Seguenza, 1876)
**** *Veleropilina segonzaci* (Warén & Bouchet, 2001)
**** *Veleropilina seisuimaruae* Kano, S. Kimura, T. Kimura & Warén, 2012
**** *Veleropilina veleronis* (Menzies & Layton, 1963)
**** *Veleropilina zografi* (Dautzenberg & H. Fischer, 1896)
*** Xénero *Vema* Clarke & Menzies, 1959
**** *Vema bacescui* (Menzies, 1968)
**** *Vema ewingi* (Clarke & Menzies, 1959)
**** *Vema levinae* Warén, 1996
**** *Vema occidua* B. A. Marshall, 2006

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Giribet, G.; A. Okusu; A. R. Lindgren; S. W. Huff; M. Schrödl & M. K. Nishiguchi (2006): "Evidence for a clade composed of molluscs with serially repeated structures: monoplacophorans are related to chitons". *Proceedings of the National Academy of Sciences* **103** (20): 7723-7728.
* Kano, Y.; Kimura, S.; Kimura, T. & Warén, A. (2012): "Living Monoplacophora: morphological conservatism or recent diversification?". *Zoologica Scripta*. **41** (5): 471-488. Ler en liña aquí.

### Outros artigos 
* Moluscos
* Monoplacóforos

### Ligazóns externas 
* Order Tryblidiida Lemche 1957  en Fossilworks.
* Tryblidiida no ITIS.
* Tryblidiida na ADW.
* Tryblidiida na EOL.
Concello de Amatepec

**Amatepec** é un concello do sueste do Estado de México, en México, limita ao norte co Tejupilco, ao sur co Tlatlaya, a leste co Sultepec e ao oeste co o estado de Guerrero. Abrangue unha superficie de 638,55&nbsp;km² e a súa poboación era de 26&nbsp;334 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é a vila de Amatepec.

## Política i goberno 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Iglesia de Amatepec.JPG|Igrexa de San Gaspar en Amatepec.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Concello de Amatepec INEGI, 2009.
Alcaldes de Zagreb

[miniatura|[Logotipo do partido **Partido Social-Democrata da Croacia** (en lingua croata *Socijaldemokratska partija Hrvatske).*]]
Esta é unha listaxe de tódolos alcaldes ou presidentes do *concello municipal de Zagreb* ao longo dos anos na cidade de Zagreb, República de Croacia. [miniatura|Retrato de [Janko Kamauf realizado por Bela Čikoš Sesija.]]
[miniatura|Busto de [Većeslav Holjevac.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Grad Zagreb - svi gradonačelnici
Pavao Hatz

: *Para outros artigos de persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos **Hatz***

**Pavao Hatz**, nado en Zagreb, República de Croacia o 15 de febreiro de 1822 e finado o 28 de maio en 1873, foi un cidadán agramita moi destacado naquela época, ademais de tamén ser comerciante tiña numerosas propiedades.

## Traxectoria 
Foi o alcalde da cidade de Zagreb desde o 28 de febreiro de 1872 até o 28 de maio de 1873, día da súa morte.

Na súa memoria púxose o seu nome a unha das rúas do centro de Zagreb, a rúa *Ulica Pavla Hatza* (traducido á lingua galega: *Rúa de Pavao Hatz*).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alcaldes de Zagreb
14ª edición dos Premios Mestre Mateo

[250px|miniatura|[Palacio da Ópera da Coruña.]]
A **14ª edición dos Premios Mestre Mateo** galardoou as producións audiovisuais de Galicia de 2015 e celebrouse o 23 de abril de 2016. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 25 categorías. A cerimonia celebrouse no Palacio da Ópera da Coruña. Os nomeados foron anunciados os 17 de marzo de 2016.

## Premios 
[miniatura|dereita|150px|[Daniel de la Torre, mellor dirección.]]
[miniatura|dereita|150px|[Luís Tosar, mellor actor.]]
[miniatura|dereita|150px|[Javier Gutiérrez, mellor actor secundario.]]
[miniatura|dereita|150px|[Paula del Río, mellor actriz.]]
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.

## Premios especiais 
### Premio de Honra Fernando Rey 
* Xavier Villaverde

### Premio José Sellier 
* NUMAX, cinema, librería e laboratorio de produción aberto en Compostela

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web da Academia Galega do Audiovisual
* Finalistas dos PMM15
William Child

**William Child**, nado en Bristol en 1606 e finado o 23 de marzo de 1697, foi un compositor e organista inglés do Barroco.

Child foi corista na catedral de San Paulo, en Londres, baixo a dirección de Elway Bevin. En 1630 empezou unha colaboración que mantería de por vida coa capela de San Xurxo, no castelo de Windsor, onde inicialmente foi un empregado segrar e, a partir de 1632, mestre dos coristas, ata a disolución da capela en 1643. Despois da restauración de Carlos II en 1660, Child renovou a súa vinculación coa capela de San Xurxo e chegou a ser mestre da ''King's Wind Music* e cabaleiro da Capela Real.

A súa produción de música eclesiástica é moi considerable: abrangue un conxunto de salmos (1639), moitos himnos e 17 pezas litúrxicas. Amosa numerosas influencias do gusto italiano do seu tempo, aínda que tamén escribiu himnos ao xeito máis convencional inglés

Hoxe consérvase pouca música profana de Child, maiormente, uns poucos canons e pezas instrumentais.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Baker's Biographical Dictionary of Musicians*, Centennial Edition. Nicolas Slonimsky, Editor Emeritus. Schirmer, 2001.

### Ligazóns externas 
*  no International Music Score Library Project.
*  na *Biblioteca Coral de Dominio Público''.