Expresionismo musical

miniatura|Arnold Schoenberg, figura clave do movemento expresionista.
O **expresionismo** **musical** probablemente aplicouse por primeira vez en 1918, especialmente a Schoenberg, porque do mesmo xeito que o pintor Vasili Kandinski (1866–1944) evitou as "formas tradicionais de beleza" para transmitir sentimentos poderosos na súa música. Theodor Adorno ve o movemento expresionista na música, como buscando "eliminar todos os elementos convencionais da música tradicional, todo o que é ríxido". El ve isto como análogo "ao ideal literario do 'berro'". Adorno tamén ve a *música expresionista*, como buscando "a verdade do sentimento subxectivo sen ilusións, disfraces ou eufemismos". Adorno tamén considera á música expresionista como preocupada polo inconsciente, e afirma que "a representación do medo atópase no corazón" da *música expresionista*, onde predomina a disonancia, de modo que "o elemento harmónico e afirmativo da arte é desterrado".

A miúdo a música expresionista presenta un alto nivel de disonancia, contrastes extremos de dinámica, cambios constantes de texturas, melodías e harmonías "distorsionadas" e melodías angulares con grandes saltos.

## Figuras relevantes 
As tres figuras centrais do expresionismo musical son Arnold Schoenberg (1874–1951) e os seus alumnos, Anton Webern (1883–1945) e Alban Berg (1885–1935), a chamada Segunda Escola de Viena. Outros compositores que se asociaron co expresionismo son Ernst Krenek (1900–1991) (a *Segunda Sinfonía*, 1922), Paul Hindemith (1895–1963) (*Die junge Magd*, Op. 23b, 1922, ambientando seis poemas de Georg Trakl), Igor Stravinskii (1882–1971) (*Tres letras xaponesas*, 1913), Aleksandr Skriabin (1872–1915) (*Sonatas para piano tardías*). Os compositores estadounidenses que "simpatizaron de tal intensificación da expresión" e que estiveron activos no mesmo período que as composicións atonais libres expresionistas de Schoenberg (entre 1908 e 1921) inclúen a Carl Ruggles, Dane Rudhyar e en certa medida, Charles Ives, cuxa canción *Walt Whitman* é un exemplo particularmente claro. Os precursores importantes do expresionismo son Richard Wagner (1813–1883), Gustav Mahler (1860–1911) e Richard Strauss (1864–1949). Os compositores posteriores, como Peter Maxwell Davies (1934-2016), "ás veces foron vistos perpetuando o expresionismo de Schoenberg, Berg e Webern", e o trazo máis distintivo de Heinz Holliger (n. 1939) "é evocación intensamente comprometida de ... o expresionismo esencialmente lírico atopado en Schoenberg, Berg e, especialmente, Webern".

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Albright, Daniel. 2004. *Modernism and Music: An Anthology of Sources*. Chicago: University of Chicago Press. .
* Behr, Shulamith, David Fanning, e Douglas Jarman. 1993. *Expressionism Reassessed*. Manchester e Nova York: Manchester University Press  (cloth); 0719038448 (pbk).
* Celestini, Federico. 2009. "Der Schrei und die Musik: Mahlers Klänge in Weberns Orchesterstück op. 6/2". En *Webern21*, editado por Dominik Schweiger e Nikolaus Urbanek, 55–71. Wiener Veröffentlichungen zur Musikgeschichte 8. Viena: Böhlau. .
* Crawford, John C., e Dorothy L Crawford. 1993. *Expressionism in Twentieth-Century Music*. Bloomington: Indiana University Press. .
* Fanning, David. 'Expressionism', *Grove Music Online* ed. L. Macy (Consultado o [12-06-2005]).
* Franklin, Peter. 1993. "'Wilde Musik': Composers, Critics and Expressionism". En *Expressionism Reassessed*, editado por Shulamith Behr, David Fanning, e Douglas Jarman, 112–20. Manchester: Manchester University Press. .
* Hailey, Christopher. 1993. "Musical Expressionism: The Search for Autonomy". En *Expressionism Reassessed*, editado por Shulamith Behr, David Fanning, e Douglas Jarman, 103–11. Manchester: Manchester University Press. .
* Harrison, Daniel. 2004. "Max Reger Introduces Atonal Expressionism". *The Musical Quarterly* 87, núm. 4 (Inverno: Número Especial: Max Reger): 660–80.
* Hinton, Stephen. 1993. "Defining Musical Expressionism: Schoenberg and Others". En *Expressionism Reassessed*, editado por Shulamith Behr, David Fanning, e Douglas Jarman, 121–29. Manchester: Manchester University Press. .
* Lessem, Alan. 1974. "Schönberg and the Crisis of Expressionism". *Music and Letters* 55, núm. 4 (outubro): 429–36.
* Neighbour, Oliver W., 'Glückliche Hand, die', *Grove Music Online* ed. L. Macy (Consultado o [12-06-2005]).
* Neighbour, Oliver W., 'Erwartung', *Grove Music Online* ed. L. Macy (Consultado o [12-06-2005]).
* Kandinsky, Wassily. 1914. *The Art of Spiritual Harmony*, traducido por M. T. H. Sadler. Londres: Constable and Company Limited. Reimpresión sen alteracións como *Concerning the Spiritual in Art*. Nova York: Dover Publications Inc. . Edición revisada como *Concerning the Spiritual in Art*, tranducida por Michael Sadleir, con considerable retradución de Francis Golffing, Michael Harrison, e Ferdinand Ostertag. The Documents of Modern Art 5. Nova York: George Wittenborn, Inc., 1947. Nova tradución coma *On the Spiritual in Art: First Complete English Translation with Four Full Colour Page Reproductions, Woodcuts and Half Tones*, tradución de Hilla Rebay. Nova York: Solomon R. Guggenheim Foundation, 1946.
* Poirier, Alain. 1995. ''L'Expressionnisme et la musique*. París: Fayard. .
* Samson, Jim. 1977. *Music In Transition''.  Londres:  J. M. Dent & Sons Ltd.