Rabindranath Tagore

**Rabindranath Tagore** (), nome anglicizado de **Rabíndranáth Thákhur (रवीन्द्रनाथ ठाकुर)**, nado en Calcuta o 7 de maio de 1861 e finado en Calcuta, India, o 7 de agosto de 1941, foi un polímata indio que destacou como poeta, escritor, dramaturgo, compositor, filósofo, reformador social e pintor. Reformou a literatura e a música bengalí, así como a arte india co modernismo contextual a finais do século XIX e principios do XX. Autor da poesía "profundamente sensible, fresca e bela" de *Gitanjali*, converteuse en 1913 no primeiro non europeo e o primeiro letrista en gañar o Premio Nobel de Literatura. As cancións poéticas de Tagore eran vistas como espirituais e impredicibles; con todo, a súa "prosa elegante e a súa poesía máxica" seguen sendo descoñecidas fóra de Bengala. Foi membro da Royal Asiatic Society. Coñéceselle como "o bardo de Bengala", e Jessore, Tagore escribiu poesía cando tiña oito anos. Á idade de dezaseis anos, publicou os seus primeiros poemas importantes baixo o pseudónimo de *Bhānusiṃha* ("León do Sol"), que foron tomados polas autoridades literarias como clásicos perdidos. En 1877 publicou os seus primeiros relatos curtos e obras dramáticas co seu verdadeiro nome. Como humanista, universalista, internacionalista e ardente crítico do nacionalismo, denunciou ao Raj Británico e defendeu a independencia de Gran Bretaña. Como expoñente do renacemento bengalí, abarcou un amplo canon que comprendía pinturas, bosquexos e garabatos, centos de textos e unhas dúas mil cancións; o seu legado tamén perdura na súa fundación da Universidade Visva-Bharati.

Tagore modernizou a arte bengalí rexeitando as ríxidas formas clásicas e resistíndose ás restricións lingüísticas. As súas novelas, relatos, cancións, dramas-danza e ensaios abordaron temas políticos e persoais. As súas obras máis coñecidas son *Gitanjali* (*Ofrendas de cancións*), *Gora* (*A cara bonita*) e *Ghare-Baire* (*O fogar e o mundo*). Os seus versos, relatos e novelas foron aclamados -ou criticados- polo seu lirismo, coloquialismo, naturalismo e contemplación antinatural. Dúas nacións elixiron as súas composicións como himnos nacionais: O "Jana Gana Mana" da India e o "Amar Sonar Bangla" de Bangladesh. O himno nacional de Sri Lanka inspirouse na súa obra.

## Historia familiar 
O nome Tagore é a transliteración anglicizada de Thakur. O apelido orixinal dos Tagores era Kushari. Eran Pirali Brahmin ('Pirali' implicaba historicamente unha connotación estigmatizada e pexorativa). que originalmente pertenecía a unha aldea llamada *Kush* no distrito llamado Burdwan en Bengala Occidental. O biógrafo de Rabindranath Tagore, Prabhat Kumar Mukhopadhyaya escribio no primeiro volume do seu libro *Rabindrajibani O Rabindra Sahitya Prabeshak* que

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Tagore naceu na mansión Jorasanko (Calcuta), fillo de Debendranath Tagore e de Sarada Ravat. Debendranath Tagore formulou a fe Brahmo propagada polo seu amigo o raxá reformador Rammohun Roy. Debendranath converteuse na figura central da sociedade Brahmo trala morte de Roy e continuou a liderar o *Adi Brahmo Shomaj* ata o seu pasamento.

Tagore foi o máis novo de catorce fillos, educado principalmente pola servidume, a súa nai morrera sendo Rabindranath moi cativo e o seu pai estaba decote de viaxe. De feito, os Thákhur eran o centro dun extenso grupo social que estaba comprometido co Rexurdimento bengalí, e no fogar respirábase un ambiente literario, musical e teatral, mesmo o seu pai convidou a varios músicos dhrupad a residir na súa casa para os seus fillos aprenderen a música clásica india. O seu irmán máis vello, Dwijendranath, era un respectado poeta e filósofo. Outro irmán, Satyendranath, foi o primeiro membro dunha etnia india admitido no Servizo civil indio, e Jyotirindranath era un músico de talento. A esposa deste último, Kadambari, que tiña case a mesma idade que Tagore, foi unha querida amiga e tivo unha forte influencia nel. O seu suicidio en 1884 deixouno fóra de lugar durante varios anos e marcou fondamente o timbre emocional da vida literaria de Tagore.

En 1878, Tagore viaxou a Brighton en Inglaterra para estudar nunha escola pública. Máis tarde estudou no University College de Londres. Porén non rematou os seus estudos e deixou Inglaterra despois dun ano. No Reino Unido anglicizou o propio apelido (*Thakur*) e volveu coa convicción de que os ingleses *saben ben protexer unha India necesitada de protección*, dedicouse á administración das súas terras e a toda forma de arte. Esta exposición á cultura inglesa e á súa lingua mesturouse coa tradición da música bengalí nos seus primeiros intentos de crear novas formas musicais. A pesar diso, nunca abrazou completamente as ríxidas normas inglesas nin a estrita interpretación da relixión hindú por parte da súa familia na vida ou na súa arte, escollendo tomar o mellor de ambas as esferas de experiencia.

### Shelaidaha: 1878–1901 
[esquerda|miniatura|upright|A casa de Tagore en[Shilaidaha, Bangladesh]]
miniatura|upright|alt=Fotografía en branco e negro dun home e unha muller finamente vestidos: o home, riseiro, está de pé coa man na cadeira e o cóbado virado cara a fóra, cun chal sobre os ombreiros e vestido de etiqueta bengalí. Fronte a el, a muller, sentada, leva un elaborado vestido e un chal; apóiase nunha mesa tallada que sostén un vaso e follas ondulantes. |Tagore e a súa esposa Mrinalini Devi, 1883

Como Debendranath quería que o seu fillo se convertese en avogado, aloxouno, en 1877, durante varios meses nunha casa que a familia Tagore posuía preto de Brighton e Hove, en Medina Vilas; o seu sobriño e a súa sobriña Suren e Indira Devi, fillos do irmán de Tagore Satyendranath- foron enviados xunto coa súa nai, cuñada de Tagore, a vivir con el. Tagore matriculouse nunha escola pública de Brighton, East Sussex (Inglaterra) en 1878. Estudou brevemente Dereito no University College de Londres, pero de novo abandonou os estudos, optando no seu lugar polo estudo independente das obras de Shakespeare *Coriolano*, e *Antonio e Cleopatra e a Religio Medici de Thomas Browne*. As animadas melodías populares inglesas, irlandesas e escocesas impresionaron a Tagore, cuxa admiración por Nidhubabu-autor de *kirtans*, *tappas* e a himnos brahmo o tiñan fascinado. En 1880 regresou a Bengala sen título, resolvido a conciliar as novidades europeas coas tradicións brahmas, tomando o mellor de cada unha. Despois de regresar a Bengala, Tagore publicou regularmente poemas, historias e novelas. Estes tiveron un profundo impacto dentro da propia Bengala, pero recibiron pouca atención nacional. En 1883 casou cunha nena de 10 anos (esta era unha práctica común na época) Mrinalini Devi (1873–1902), nacida en Bhabatarini. Tiveron cinco fillos, dous dos cales morreron na infancia.
[miniatura|upright|O "Padma", barco (bajra ou [budgerow) da familia Tagore]].En 1890 Tagore comezou a administrar o seus vastos predios ancestrais en Shelaidaha (hoxe unha rexión de Bangladesh); alí uníronselle a súa muller e os seus fillos en 1898. Tagore publicou os seus poemas *Manasi* (1890), unha das súas obras máis coñecidas. Como *Zamindar Babu*, Tagore sucaba o río Padma ao mando do *Padma*, a luxosa barcaza familiar (tamén coñecida como "budgerow"). Recadaba rendas, na súa maioría simbólicas, e bendicía aos aldeáns, que á súa vez lle honraban con banquetes, ás veces de arroz seco e leite agre. Coñeceu a Gagan Harkara, a través do cal se familiarizou cos bauls e co faquir Lalon Shah, cuxas cancións folclóricas influíron enormemente en Tagore. Tagore traballou para popularizar as cancións de Lalon. O período  *Sadhana* (1891-1895) de Tagore, chamado así por unha das súas revistas, foi o máis produtivo; Nestes anos escribiu máis da metade dos relatos do libro "Galpaguchchha" de tres volumes e 84 historias.. Os seus irónicos e graves relatos examinaban a voluptuosa pobreza dunha Bengala rural idealizada.

### Santiniketan: 1901–1932 
[miniatura|esquerda|upright|alt=Fotografía de grupo en branco e negro, en pose, de sete homes chineses, posiblemente académicos, vestidos de etiqueta: dous levan traxes de estilo europeo, os outros cinco visten traxes tradicionais chineses; catro dos sete están sentados no chan en primeiro plano; outro está sentado nunha cadeira detrás deles no centro á esquerda; outros dous están de pé no fondo. Rodean a un oitavo home que viste túnica, leva barba e está sentado nunha cadeira situada no centro á esquerda. Detrás deles, en fila, hai catro elegantes xanelas.|[Universidade de Tsinghua, 1924]]
En 1901 Tagore trasladouse a Santiniketan, poboación situada en Bengala Occidental, para fundar un ashram, sita en propiedades do seu pai, cunha sala de oración con chan de mármore -*O mandir*-, unha escola experimental, arboredos, xardíns e unha biblioteca. Esta escola, estabelecida segundo a tradicional estrutura *Brahmacharya* de estudantes vivindo a carón do seu Gurú nunha comunidade autosuficiente, foi un imán para grupos internacionais de estudantes, artistas, lingüistas e músicos. Alí morreron a súa muller e dous dos seus fillos. O seu pai morreu o 19 de xaneiro de 1905. Tagore dedicou unha prodixiosa enerxía en obter fondos para a escola, utilizando por exemplo o importe concedido no Premio Nobel. Recibiu pagos mensuais como parte da súa herdanza e ingresos do maraxá de Tripura, vendio as xoias da súa familia, o seu bungaló xunto ao mar en Puri, e unhas irrisorias 2.000 rupias en concepto de dereitos de autor de libros. Gañou lectores bengalís e estranxeiros por igual; publicou *Naivedya* (1901) e *Kheya* (1906) e traduciu poemas en verso libre.

En 1912, Tagore traduciu ao inglés a súa obra de 1910 *Gitanjali*.  Durante unha viaxe a Londres, compartiu estes poemas con admiradores como William Butler Yeats e Ezra Pound.  A Royal India Society de Londres publicou a obra nunha edición limitada, e a revista estadounidense *Poetry* publicou unha selección de *Gitanjali*.   En novembro de 1913, Tagore decatouse de que gañara o Premio Nobel de Literatura dese ano: a Academia Sueca apreciaba o carácter idealista -e para os occidentais- dunha pequena parte do seu material traducido, centrado na obra de 1912 *Gitanjali: Song Offerings*. En setembro dese ano Vicente Risco deu unha conferencia sobre el no Ateneo de Madrid. O rei Xurxo V concedeulle o título de cabaleiro nas honras de aniversario de 1915, pero Tagore renunciou a el tras a masacre de Jallianwala Bagh de 1919. Renunciando ao título de cabaleiro, Tagore escribiu nunha carta dirixida a Lord Chelmsford, o entón vicerrei británico da India: "Estamos convencidos de que a desproporcionada severidade dos castigos inflixidos ao desafortunado pobo e os métodos para levalos a cabo non teñen parangón na historia dos gobernos civilizados. Chegou o momento en que as insignias de honra fan que a nosa vergoña sexa evidente no seu incongruente contexto de humillación, e pola miña banda desexo estar, desposuído de toda distinción especial, á beira dos meus compatriotas."

En 1919, foi convidado polo presidente da asociación Anjuman-i-Himayat-i-Islam, Syed Abdul Majid a visitar Sylhet por primeira vez. O acto atraeu a máis de 5.000 persoas.

En 1921, Tagore e o economista agrícola Leonard Elmhirst crearon o *Instituto para a Reconstrución Rural*, máis tarde rebautizada Shriniketan ou *Azamboada do Benestar*, en Surul, unha aldea próxima ao *ashram*. Con el, Tagore tratou de moderar as protestas *Swaraj* de Gandhi, ao que en ocasións culpaba da decadencia mental percibida pola India británica e, por tanto, en última instancia, colonial. Buscou a axuda de doantes, funcionarios e académicos de todo o mundo para «liberar aos pobos dos grilletes da impotencia e a ignorancia» mediante a «vitalización do coñecemento». A principios da década de 1930 centrouse na «conciencia anormal de caste» e a intocabilidade. Pronunciou conferencias contra eles, elixiu heroes dalit para os seus poemas e obras de teatro, e fixo campaña -con éxito- para abrir o templo de Guruvayoor aos dalit.

### Anos crepusculares: 1932–1941 
miniatura|En Alemaña, 1931
miniatura|Última imaxe de Rabindranath, 1941

Dutta e Robinson describen esta fase da vida de Tagore como a dun «peripatético literato». Afirmou a súa opinión de que as divisións humanas eran superficiais. Durante unha visita en maio de 1932 a un campamento beduíno no deserto iraquí, o xefe da tribo díxolle que «O noso Profeta dixo que un verdadeiro musulmán é aquel por cuxas palabras e accións nin o menor dos seus irmáns pode sufrir dano algún...». Tagore confiou no seu diario: «Sobresalteime ao recoñecer nas súas palabras a voz da humanidade esencial." Até o final, Tagore escudriñou a ortodoxia e, en 1934, deu o golpe. Ese ano, un terremoto sacudiu Bihar e matou a miles de persoas. Gandhi cualificouno de *karma* sísmico, de castigo divino que vingaba a opresión dos dalits. Tagore reprochoulle as súas aparentemente ignominiosas implicacións. Lamentou a pobreza perenne de Calcuta e o declive socioeconómico de Bengala e detallou esta nova estética plebea nun poema de cen versos sen rima cuxa técnica de mordaz dobre visión prefiguraba a película *Apur sansar* de Satyajit Ray.  Apareceron quince novos volumes, entre eles os poemas en prosa *Punashcha* (1932), *Shes Saptak* (1935) e *Patraput* (1936). A experimentación continuou nas súas cancións en prosa e os seus dramas-danza.— *Chitra* (1914), *Shyama* (1939), e *Chandalika* (1938)— e nas súas novelas— *Dui Bon* (1933), *Malancha* (1934), e *Char Adhyay* (1934).

Nos seus últimos anos, Tagore interesouse tamén pola ciencia, como deixa entrever en «Visva-Parichay», unha colección de ensaios de 1937. O seu respecto polas leis científicas e a súa exploración da bioloxía, a física e a astronomía influíron na súa poesía, que exhibía un gran naturalismo e verosimilitude. Teceu o *proceso* da ciencia, as narracións dos científicos, en relatos como *Se* (1937), *Tin Sangi* (1940) e *Galpasalpa* (1941). Os seus últimos cinco anos estiveron marcados pola dor crónica e dous longos períodos de enfermidade. Comezaron cando Tagore perdeu o coñecemento a finais de 1937; permaneceu en coma e ao bordo da morte durante un tempo. A finais de 1940 seguiulle un período similar, do que nunca se recuperou. A poesía destes anos valetudinarios é unha das súas mellores poesías. Un período de prolongada agonía terminou coa morte de Tagore o 7 de agosto de 1941, aos 80 anos de idade. Atopábase nunha habitación do piso superior da mansión Jorasanko na que creceu. A data séguese chorando. A. K. Sen, irmán do primeiro comisario xefe de eleccións, recibiu un ditado de Tagore o 30 de xullo de 1941, un día antes dunha operación programada: o seu último poema.

## Viaxes 
[miniatura|upright|[Jawaharlal Nehru e Rabindranath Tagore, febreiro de 1940]]

[miniatura|upright|Rabindranath con [Albert Einstein|Einstein en 1930]]
[miniatura|upright|alt=Foto de grupo de decenas de persoas reunidas á entrada dun impoñente edificio; dúas columnas á vista. Todos os suxeitos miran á cámara. Todos menos dous están vestidos con traxes de salón: unha muller no centro leva un traxe persa de cor clara; o home á súa esquerda, na primeira fila, leva unha barba branca e un gorro e unha túnica orientais de cor escura.|No [Majlis de Irán|Majlis iraniano (parlamento) en Teherán, Irán, 1932]]

Entre 1878 e 1932, Tagore pasou por máis de trinta países dos cinco continentes. En 1912, levou un lote das súas obras traducidas a Inglaterra, onde chamaron a atención do misioneiro e protexido de Gandhi Charles F. Andrews, do poeta irlandés William Butler Yeats, Ezra Pound, Robert Bridges, Ernest Rhys, Thomas Sturge Moore e outros. Yeats escribiu o prefacio á tradución inglesa de *Gitanjali*; Andrews uniuse a Tagore en Santiniketan. En novembro de 1912 Tagore comezou unha xira por Estados Unidos e o Reino Unido, aloxándose en Butterton, Staffordshire, cos clérigos amigos de Andrews. Desde maio de 1916 até abril de 1917, deu conferencias no Xapón. e nos Estados Unidos. Denunciou o nacionalismo. O seu ensaio "Nationalism in India" foi desprezado e eloxiado; foi admirado por Romain Rolland e outros pacifistas.

Pouco despois de regresar a casa, Tagore, de 63 anos, aceptou unha invitación do goberno peruano e ademais viaxou a México. Cada goberno prometeu 100.000 dólares á súa escola para conmemorar a súa visita. Unha semana despois da súa chegada a Buenos Aires o 6 de novembro de 1924, un Tagore enfermo trasladouse a Vila Miralrío a instancias de Victoria Ocampo. En xaneiro de 1925 regresou ao seu país. En maio  de 1926 Tagore chegou a Nápoles; ao día seguinte reuniuse con Mussolini en Roma. A súa cordial relación terminou cando Tagore pronunciouse sobre a delicadeza fascista de *Il Duce*. Antes tiña entusiasmado: "sen ningunha dúbida é unha gran personalidade. Hai un vigor tan enorme nesa cabeza que recorda a un do cicel de Michelangelo». O «baño de lume» do fascismo debía educar «a alma inmortal de Italia... vestida de luz inextinguible».

O 1 de novembro de 1926 Tagore chegou a Hungría e pasou unha tempada a beiras do lago Balaton, na cidade de Balatonfüred, recuperándose dos seus problemas cardíacos nun sanatorio. Plantou unha árbore, e en 1956 colocouse alí unha estatua de busto (agasallo do goberno indio, obra de Rasithan Kashar, substituída por unha estatua de novo agasallo en 2005) e o paseo do lago segue levando o seu nome desde 1957.

O 14 de xullo de 1927, Tagore e dous compañeiros comezaron unha xira de catro meses polo sueste asiático. Visitaron Bali, Xava, Kuala Lumpur, Malaca, Penang, Siam e Singapur. Os relatos da viaxe resultantes compoñen *Jatri* (1929). A principios de 1930 deixou Bengala para facer unha xira de case un ano por Europa e os Estados Unidos. Ao regresar a Gran Bretaña, e como os seus cadros foron expostos en París e Londres, aloxouse nun asentamento cuáquero de Birmingham. Escribiu as súas Conferencias Hibbert e falou na reunión anual dos cuáqueros de Londres. Alí, abordando as relacións entre os británicos e os indios, un tema que abordaría repetidamente durante os próximos dous anos, Tagore falou dun "abismo escuro de afastamento". Visitou Aga Khan III, aloxouse no Dartington Hall, percorreu Dinamarca, Suíza e Alemaña de xuño a mediados de setembro de 1930, despois pasou á Unión Soviética.. En abril de 1932, Tagore, intrigado polo místico persa Hafez, foi acollido por Reza Shah Pahlavi. Nas súas outras viaxes, Tagore interactuou con Henri Bergson, Albert Einstein, Robert Frost, Thomas Mann, George Bernard Shaw, H.G. Wells, e Romain Rolland. As visitas a Persia e Iraq (en 1932) e Sri Lanka (en 1933) compuxeron a última xira estranxeira de Tagore, e a súa antipatía polo comunalismo e o nacionalismo só se afondaron. O vicepresidente da India  Mohammad Hamid Ansari dixo que Rabindranath Tagore anunciou o achegamento cultural entre comunidades, sociedades e nacións moito antes de que se convertese na norma liberal de conduta. Tagore era un home adiantado ao seu tempo. Escribiu en 1932, durante unha visita a Irán, que "cada país de Asia resolverá os seus propios problemas históricos segundo a súa forza, natureza e necesidades, pero a lámpada que levará cada un no seu camiño cara ao progreso confluirá para iluminar o raio común de coñecemento."

## Contactos con intelectuais 
miniatura|upright|Tagore con Einstein en 1930 en Berlín.
Durante a súa vida, Tagore mantivo múltiples contactos con outros intelectuais do seu tempo, incluíndo a Henri Bergson, Robert Frost, Mahatma Gandhi, Thomas Mann, George Bernard Shaw, H.G. Wells e Romain Rolland. Particularmente célebre foi o seu encontro con Albert Einstein no fogar deste en Kaputh (Berlín) o 14 de xullo de 1930. A segunda parte da conserva tivo lugar cando Einstein visitou a Tagore na casa dun amigo común, o doutor Mendel. Discutiron sobre unha ampla variedade de temas, como epistemoloxía, ontoloxía, teoría musical e creatividade.

Na súa viaxe ao Perú contraeu unha enfermidade que o obrigou a repousar na Arxentina durante dous meses en 1924. Alí coñeceu a escritora arxentina Victoria Ocampo, coa que estableceu unha grande amizade. Ela pagou a súa estadía en Bos Aires, na Quinta Miralrío, onde escribiu un poema de amor a Victoria que titulou "Puravi". Aínda compuxo outro poema para ela antes de morrer, amosando a admiración de ser unha muller transgresora para a época. Volvéronse ver en 1930 cando Ocampo organizou unha exhibición en París, cos estraños debuxos que Tagore compoñía nos seus manuscritos.

Comezou a pintar aos sesenta anos, chegando a realizar varias exposicións con éxito en gran parte de Europa.

## Pensamento 
Mentres Gandhi, coa desobediencia civil, organizou o nacionalismo indio sen expulsar do país os ingleses, Tagore propuxo conciliar e integrar Oriente e Occidente. Esta obra era abondo difícil, mais estaba preparado polo exemplo do seu avó que en 1928, ao fundar a Unión de crentes en Deus, integrou o monoteísmo cristián e o politeísmo hindú.

Tagore afirmou en toda a súa obra: o propio amor pola natureza e por Deus, as súas aspiracións de fraternidade humana, a propia paixón (mesmo erótica) e a atracción da infancia. Todos estes temas aparecen tanto na súa lírica destinada a canto, que el mesmo musicou e traduciu ao inglés (Oferta de canto, 1913), como nos seus traballos teatrais enriquecidos con intermedios líricos (A vinganza da natureza, 1884), novelas (O naufraxio, 1906), memorias, ensaios e conferencias.

## Obras 
Coñecido principalmente pola súa poesía, Tagore escribiu novelas, ensaios, relatos curtos, relatos de viaxes, obras de teatro e miles de cancións. Da prosa de Tagore, os seus relatos curtos son quizais os máis apreciados; de feito, atribúeselle a creación da versión en bengalí deste xénero. As súas obras destacan a miúdo pola súa natureza rítmica, optimista e lírica. A maioría destes relatos inspíranse na vida da xente común. A obra non ficticia de Tagore aborda temas como a historia, a lingüística e a espiritualidade. Escribiu autobiografías. Os seus relatos de viaxes, ensaios e conferencias recompiláronse en varios volumes, entre os que se inclúen "Europe Jatrir Patro" (Cartas desde Europa) e Manusher Dhormo (A relixión do home). A súa breve conversación con Albert Einstein, "Nota sobre a natureza da realidade", inclúese como apéndice deste último. Con motivo do 150.º aniversario do nacemento de Tagore, publicouse en bengalí unha antoloxía (titulada Kalanukromik Rabindra Rachanabali) da obra completa do autor, ordenada cronoloxicamente. Inclúe todas as versións de cada obra e ocupa uns oitenta volumes. En 2011, Harvard University Press colaborou coa Universidade Visva-Bharati para publicar *”The Essential Tagore“*, a maior antoloxía da obra de Tagore dispoñible en inglés, editada por Fakrul Alam e Radha Chakravarthy, que conmemora o 150 aniversario do nacemento de Tagore.
### Drama 
[miniatura|upright|Tagore interpretando o papel protagonista en «Valmiki Pratibha» (1881), xunto á súa sobriña [:en:Indira Devi Chaudhurani|Indira Devi no papel da deusa Lakshmi]]

As experiencias de Tagore co teatro comezaron cando tiña dezaseis anos, xunto ao seu irmán Jyotirindranath. Escribiu a súa primeira obra teatral orixinal aos vinte anos: *Valmiki Pratibha*, que se representou na mansión dos Tagore. Tagore afirmou que as súas obras pretendían expresar "o xogo dos sentimentos e non da acción". En 1890 escribiu *Visarjan* (unha adaptación da súa novela curta *Rajarshi*), considerada a súa mellor obra dramática. No idioma orixinal, o bengalí, estas obras incluían intricadas tramas secundarias e longos monólogos. Máis tarde, as obras de Tagore abordaron temas máis filosóficos e alegóricos. A obra *Dak Ghar* (*A oficina de correos*; 1912) describe ao neno Amal desafiando os seus estreitos e puerís límites ao acabar "quedándose durmido", o que insinúa a súa morte física. Unha historia cun atractivo sen fronteiras —que cultivou críticas entusiastas en Europa—, *Dak Ghar* abordaba a morte como, en palabras de Tagore, «liberdade espiritual» fronte ao «mundo da riqueza acumulada e os credos certificados». Outra é *Chandalika* (*A rapariga intocable*) de Tagore, inspirada nunha antiga lenda budista que narra como Ananda, discípulo do Siddhartha Gautama, pídelle auga a unha rapariga tribal. En *Raktakarabi* ("Adelfas vermellas" ou "de sangue") hai unha loita alegórica contra un rei cleptócrata que goberna sobre os residentes de  *Yaksha puri*.

*Chitrangada*, *Chandalika*, e *Shyama* son outras obras clave que contan con adaptacións a espectáculos de danza e teatro, as cales se coñecen en conxunto como *Rabindra Nritya Natya*.

### Contos 
*Sompotti Somorpon
*Kabuliwallah
*Ghare Baire
*Jogajog
*Nastanirh
*Shesher Kobita
*Gora
*Char Oddhay
*Bou Thakuranir Haat
*Malancha
*Chokher bali
*Rajarshi 55
*Korunna
*Noukadubi
*Tucch Bheet
*The Postmaster
* Samapti
*Dena paona
*Atithi
* Dui Bon (Two sisters)
* Charulata 
* Mrinal Ki chitthi 
* Dalia 
* Dhan ki Bhent

### Novelas 
É a parte da obra menos coñecida de Tagore, e inclúe *Chaturanga*, *Gora* (1910), *Shesher Kobita*, *Ghare Baire*, *Char Odhay* e *Noukadubi*.

### Poesía 
*Gitanjali* (গীতাঞ্জলি) é a obra máis coñecida de Tagore, mais a súa poesía inclúe tamén *Manasi*, *Sonar Tori*, *Balaka* e outros.

### Traducidas ao galego 
* *O carteiro do rei. Malini* (trad. X. Cuns Lousa) O Castro-Sada: Edic. do Castro. 1976 - ISBN 84-85134-68-0
* *Onde a alma vive sem medo* (trad. X. Mª Monterroso Devesa), en Bolet. Centro de Estud. Melidenses, nº 3 (xuño 1985)
* *A Verdade, fundamento do ser*, no Correo da UNESCO (febreiro 1994)

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Kazi Nazrul Islam

### Ligazóns externas 
* Biografía de Rabindranath Tagore en biografiasyvidas.com 
* Contos de Rabindranath Tagore 
* [Biografía de Rabindranath Tagore na páxina web do Premio Nobel(https://gl.wikipedia.org/wiki/Premio_Nobel).]