open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gran Premio de Alemaña de 1995

O **Gran Premio de Alemaña de 1995** (oficialmente o **XXIV Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland**) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 30 de xullo de 1995 en Hockenheimring, Hockenheim. Foi a novena carreira da tempada de  de Fórmula Un. A carreira de 45 voltas gañouna o piloto de Benetton Michael Schumacher logo de comezar desde a segunda posición. David Coulthard terminou segundo para o equipo Williams e o Ferrari do piloto Gerhard Berger quedou en terceiro lugar. Tamén foi a primeira carreira logo da morte do cinco veces campión mundial arxentino Juan Manuel Fangio, quen morreu o luns logo da rolda previa de F1, o Gran Premio do Reino Unido.

## Resumo 
Damon Hill comezou a carreira desde a pole position xunto a Michael Schumacher. Logo de facer un bo comezo, Hill trompeou na primeira curva na segunda volta e enviou o seu auto a través dunha trampa de grava ata unha barreira de pneumáticos, terminando así a súa carreira.

Schumacher foise liderando diante de David Coulthard e Gerhard Berger, quen foi sancionado cunha penalización dun stop & go de 10 segundos por saltar no inicio da carreira. A sanción deixou a Berger na 14ª posición malia que loitou para terminar en terceiro lugar. Berger negou que adiantárase na saída, alegando que aínda que o seu auto moveuse lixeiramente cando o puxo en marcha, estaba parado cando se acendeu a luz verde para comezar a carreira.

A estratexia de 2 paradas de Benetton para Schumacher prevaleceu sobre a estratexia de 1 parada na que estaba Coulthard, xa que Schumacher afastouse na pista dándose suficiente espazo para facer a súa segunda parada en pits e permanecer á cabeza. Schumacher converteuse no primeiro alemán en gañar un Gran Premio de Alemaña do Campioato Mundial. O seu automóbil se averiou despois de terminar a carreira, do mesmo xeito que a do seu compañeiro de equipo Johnny Herbert e Aguri Suzuki (cuxo automóbil incendiouse).

Inicialmente creuse que Hill trompeou debido ao aceite depositado na pista pola sobrecarga dos tanques de aceite, xa que era unha práctica común dos equipos encher os tanques de aceite antes do inicio da carreira. Uns días logo da carreira, con todo, o equipo Williams descubriu que o auto de Hill sufrira unha falla no eixe de transmisión que provocoulle o accidente. Pouco antes de saírse, Murray Walker comentou que notara que saía fume azul pola parte traseira do auto de Hill; a razón disto nunca foi descuberta.

O motor Ford de Pierluigi Martini esplotou, marcando o final da carreira do italiano na F1, xa que foi substituído en Minardi por Pedro Lamy para a seguinte carreira.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
### Ligazóns externas
Yelena Isinbayeva

[miniatura|Isinbáyeva durante o [Campionato Mundial de Atletismo de 2009|Campuinato Mundial de Atletismo 2009 en Berlín.]]
**Yelena Gadzhiyevna Isinbayeva** (en ), nada en Volgogrado o 3 de xuño de 1982 é unha ex-atleta rusa, especializada en salto con pértega, campioa olímpica, do mundo e europea desta proba. Bateu a marca mundial de salto con pértega feminino nun total de 28 ocasións, 15 ao aire libre e 13 en pista cuberta.

## Traxectoria 
Tras chegar ao máis alto na súa especialidade e bater a marca do mundo en varias ocasións, saltando máis de 5 metros no ano 2005 e dominando a proba sen dar opción ás súas rivais, o seu progreso sufriu un estancamento. Isinbayeva seguía gañando con suficiencia, mais pasou unha crise de resultados. Nese tempo cambiou de adestrador para poñerse ás ordes de Vasili Petrov, que levou ao éxito a Sergei Bubka. Isinbayeva volveu superar de novo o récord do mundo en tres ocasións no ano 2008, deixando a marca mundial en 5,05 metros nos Xogos Olímpicos de Pequín. Máis dun ano despois, o 28 de agosto de 2009, Isinbayeva superou de novo a súa marca na reunión de Zúric, situando o listón a 5,06 metros do chan. O seu adestrador afirmou que podía chegar a saltar 5,15 ou 5,20 metros.

No Mundial de Berlín quedou eliminada ao iniciar a competición en 4,75, altura en que derribou o listón. Logo optou por pasar aos 4,80 e fixo dous nulos, polo que caeu e provocou a primeira gran sorpresa da competición. O último récord foi o 23 de febreiro de 2012 en Estocolmo ao establecer unha nova marca en pista cuberta cun salto de 5,01 metros. Nos Xogos Olímpicos de Londres 2012, tivo que conformarse coa medalla de bronce cunha marca de 4,70 metros detrás da estadounidense Jennifer Suhr e a cubana Yarisley Silva.

O 3 de marzo de 2013 cedeu o récord en pista cuberta logrado en Estocolmo a Suhr, que a superou cun salto de 5,02 metros nos campionatos dos Estados Unidos, que se disputaron en Albuquerque. O 13 de agosto de 2013, nos mundiais de atletismo celebrados en Moscova, Isinbayeva retirouse da competición tras gañar o ouro logrando o seu mellor salto da temporada con 4,89 metros.

## Galardones 
A IAAF elixiuna como a mellor atleta do ano en 2004, 2005 e 2008.

En 2007 e 2009 recibiu o Premio Laureus á mellor deportista feminina do ano.

O 2 de setembro de 2009 outorgóuselle o Premio Príncipe de Asturias dos Deportes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Ficha de Yelena Isinbayeva na IAAF
* Premio Príncipe de Asturias de Deportes 2009
Aeroporto de Paros

O **aeroporto de Paros**  é o aeroporto que serve á illa de Paros, Grecia, na rexión das illas Cícladas. Está situado na parte suroeste da illa, a uns 10 quilómetros do porto de Parikia. Substituíu o vello aeroporto de Paros o 25 de xullo de 2016.

## Aeroliñas e destinos
## Notas
Gran Premio de Hungría de 1995

O **Gran Premio de Hungría de 1995** (oficialmente o **XI Marlboro Magyar Nagydij**) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 13 de agosto de 1995 no Hungaroring, Budapest. Foi a décima carreira da tempada de Fórmula Un de . A carreira de 77 voltas gañouna o piloto de Williams Damon Hill despois de comezar desde a pole position. O seu compañeiro de equipo David Coulthard finalizou segundo e Gerhard Berger quedou en terceiro lugar para o equipo Ferrari.

Rubens Barrichello corría terceiro antes de que o seu motor morrese na última curva, e arrastrouse ata a liña de meta para quedar sétimo. O equipo Jordan esperaba no muro dos pits para celebrar o 3º posto, debido á superstición que seguiu a este incidente, nunca máis volveron ao muro antes de que terminase unha carreira.

Pedro Lamy substituíu a Pierluigi Martini en Minardi.

Taki Inoue foi atropelado por un auto de seguridade Tatra 623 mentres intentaba apagar un incendio no seu Footwork, este foi o seu segundo incidente nesta tempada, afortunadamente sufriu feridas leves.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
STS-112

**STS-112** foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 7 de outubro de 2002 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.

O transbordador levaba a bordo a viga S1 (de 14 m e 13 toneladas) para estender o mastro central e con parte do sistema de control térmico, incluíndo circuítos de arrefriamento con amoníaco e radiadores. Tamén levaba a plataforma CETA (*Crew and Equipment Translation Aid*) para o desprazamento de astronautas durante as actividades extravehiculares. A viga e a CETA foron instaladas durante tres paseos espaciais. Durante a misión tamén se reparou a cinta de exercicio da estación, se axustaron uns circuítos protectores na viga S1 e se substituíu un separador de humidade na esclusa Quest.

O transbordador volveu a terra en Cabo Cañaveral o 18 de outubro de 2002.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Transbordador espacial
*Transbordador espacial Atlantis
Shankar Jaikishan

**Shankar Jaikishan** (en , tamén coñecido como **S-J**), foi un dúo indio que compuxo música para a industria do cinema hindi, traballando xuntos dende 1949 a 1971. Máis tarde, Shankar continuou traballando só como director de música, aínda que os seus concertos fixéronse baixo o nome Shankar-Jaikishan até 1987.

## Traxectoria 
### Sankar 
**Shankar Singh Raghuvanshi**, nado o 15 de outubro de 1922 e finado o 26 de abril de 1987, foi un cantante do norte da India. Pasou os seus primeiros anos en Hyderabad. Durante os seus anos de formación na música, Shankar aprendeu a tocar a táboa, como unha arte formalmente de Baba Nasir Khansahib. Durante moitos anos, Shankar estudou como discípulo do lendario compositor Khawaja Khurshid Anwar.

Shankar comezou a súa carreira cun grupo de teatro dirixido por Satyanarayan e Hemawati, antes de pasar ó Teatro Prithvi, realizando algunhas pequenas interpretacións. Shankar traballou como asistente do dúo, á cabeza do compositor de Husnlal Bhagatram.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Juana Inés de la Cruz

**Juana Inés de Asbaje y Ramírez de Santillana**, máis coñecida como **sor Juana Inés de la Cruz**, nada en San Miguel Nepantla o 12 de novembro de 1648 e finada na Cidade de México o 17 de abril de 1695, foi unha relixiosa da Orde de San Xerome e escritora novohispana, expoñente do Século de Ouro da literatura en castelán. Cultivou a lírica, o auto sacramental e o teatro, así como a prosa.

## Traxectoria
De moi nova aprendeu a ler e a escribir. Pertenceu á corte de Antonio de Toledo y Salazar, marqués de Mancera e 25.º vicerrei de Nova España. En 1669, por anhelo de coñecemento, ingresou na vida monástica. Os seus máis importantes mecenas foron os vicerreis De Mancera, o arcebispo vicerrei Payo Enríquez de Rivera e os marqueses da Laguna de Camero Viejo, vicerreis tamén da Nova España, que publicaron os dous primeiros tomos das súas obras na España peninsular. Grazas a Juan Ignacio María de Castorena Ursúa y Goyeneche, bispo de Iucatán, coñécese a obra que sor Juana tiña inédita cando foi condenada a destruír os seus escritos. El a publicou en España. Sor Juana morreu a causa dunha epidemia o 17 de abril de 1695.

Sor Juana Inés de la Cruz ocupou, xunto con Juan Ruiz de Alarcón e Carlos de Sigüenza y Góngora, un destacado lugar na literatura novohispana. No campo da lírica, o seu traballo se adscribe na líña do barroco español na súa etapa tardía. A produción lírica de Sor Juana, que supón a metade da súa obra, é un crisol onde converxen a cultura dunha Nova España en apoxeo, o culteranismo de Góngora e a obra conceptista de Quevedo e Calderón.

A obra dramática de sor Juana vai do relixioso ao profano. As súas obras máis destacables neste xénero son *Amor es más laberinto*, *Los empeños de una casa* e unha serie de autos sacramentais concibidos para representarse na corte.

En México, os billetes de douscentos pesos están ilustrados cunha imaxe da escritora.

## Notas
Dzongsar Jamyang Khyentse Rinpoche

**Dzongsar Jamyang Khyentse Rinpoche** (en ), nado en 1961 e tamén coñecido como **Khyentse Norbu**, é un lama, director de cine e escritor butanés. Os seus tres filmes máis salientables son *Phörpa* (1999), *Travellers and Magicians* (2003) e *Vara: A Blessing* (2013). É o autor dos libros *What Makes You Not a Buddhist* (Shambhala, 2007); *Not for Happiness: A Guide to the So-Called Preliminary Practices* (Shambhala, 2012); *The Guru Drinks Bourbon* (Shambhala, 2016).

É fillo de Thinley Norbu, neto de Dudjom Jigdral Yeshe Dorje e estudante de Dilgo Khyentse. É o principal custodio das ensinanzas de Jamyang Khyentse Wangpo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Sociedade de Salvamento e Seguridade Marítima

A **Sociedade de Salvamento e Seguridade Marítima**, tamén coñecida polo acrónimo **SASEMAR** ou de modo extraoficial como **Salvamento Marítimo**, é un ente público empresarial encargado da seguridade marítima en augas españolas. Está baixo dependencia directa do Ministerio de Fomento de España por medio da Dirección Xeral da Mariña Mercante. A súa fundación data do ano 1992, por mor da promulgación da Lei 27/92 de Portos do Estado e da Mariña Mercante, entrando en funcionamento no ano 1993.

A Sociedade de Salvamento e Seguridade Marítima ten como principal tarefa a de levar a cabo operacións de procura e rescate nas zonas de responsabilidade asignadas a España, que cobren máis de 1 500 000 km². Tamén ten asignadas outras tarefas como a loita contra a contaminación marítima, o control do tráfico marítimo -especialmente en zonas de gran tráfico como son o Estreito de Xibraltar e o dispositivo de separación de tráfico (DST) á altura de Fisterra -, e a asistencia a embarcacións.

## Notas
O cabaleiro das botas azuis

***O cabaleiro das botas azuis*** (orixinalmente ***El caballero de las botas azules***) é unha novela en lingua castelá da escritora galega Rosalía de Castro, publicada en 1867. É unha novela romántica, que foi publicada en Lugo, pola imprenta de Soto Freire. Xa no século XXI, foi traducida á lingua galega.
## Descrición
Considerada pola crítica a máis interesante das novelas de Rosalía e subtitulada como «cuento extraño», constitúe unha enigmática fantasía satírica na que a escritora expón unha variedade de relatos de corte lírico-fantástico con trazos costumistas que ten o obxectivo de satirizar tanto a hipocrisía como a ignorancia da sociedade madrileña. Conflúen na súa composición elementos provenientes de dous campos, como son a libre imaxinación (influencia de E. T. A. Hoffmann) e a sátira realista de costumes.
miniatura|Edición nas obras completas de 1911.

## Edicións 
Fixéronse máis de 20 edicións distintas de *El caballero de las botas azules*.

### En galego 
* *O cabaleiro das botas azuis* (2001). Noia, Toxosoutos. Trad. de Carlos Castro Piñón. ISBN 84-95622-13-0.
* *O cabaleiro das botas azuis* (2009). Vigo, Trymar. Trad. de Xosé Carlos Morell González. ISBN 978-84-95758-90-3.

## Na cultura popular 
Como obra de teatro televisado, foi emitida no espazo *Hora once* da *2.ª Cadena* de Televisión Española, en xaneiro de 1973, interpretada, por, entre outros actores: Leo Anchóriz, María Luisa Ponte, Fernando Chinarro, Margarita Calahorra e Lola Lemos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* AAVV (1986). *Actas do congreso internacional de estudios sobre Rosalía de Castro e o seu tempo*, v.&nbsp;1. CCG. USC:
:* Fernández-Pérez Sanjulián, C. "O prólogo de El caballero de las botas azules ou o ensaio dunha poética nova", vol. 1, 475-482.
:* Gullon, Germán. "El caballero de las botas azules: farsa de las letras decimonónicas", vol. 1, 483-491.
:* Miralles, Enrique. "El caballero de las botas azules, un manifiesto anti-anovelado", vol. 1, 457-463.
:* Mundi Pedret, Francisco. "El caballero de las botas azules, la nueva estética de Rosalía", vol. 1, 465-474.
:* Posada Alonso, Caridad. "Modelo de elaboración del texto para el *Caballero de las botas azules*", vol. 1, 493-502
:* Risco, Antón. "Unha novela fantástica de Rosalía: *El caballero de las botas azules*", vol. 1, 449-455.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Literatura do Romanticismo
### Ligazóns externas 
* Urbán Baños, Alba (2006). "Rosalía de Castro. El caballero de las botas azules", Lletra de Dona, en Centre Dona i Literatura, Barcelona, UB .
Editorial Aguilar

miniatura|*Obras completas de Rosalía de Castro*

A **editorial Aguilar** foi unha empresa española creada en 1923 en Madrid por Manuel Aguilar Muñoz; crebou en 1982 e catro anos máis tarde foi adquirida polo grupo Temón; dende 2014 é un selo de Penguin Random House.

## Historial 
Foi creada cun préstamo outorgado a Manuel Aguilar polo libreiro e impresor Juan Pueyo e chamouse en primeiro lugar "M. Aguilar, editor" e posteriormente "Aguilar, S. a. de Ediciones". Manuel Aguilar dirixiuna até a súa morte en 1965, sendo substituído até 1986 polo seu sobriño Carlos Aguilar Gómez.

Nela traballaron destacados intelectuais como Federico Carlos Sainz de Robles e Arturo del Hoyo, así como os tradutores, escritores e críticos Rafael Cansinos-Asséns, José Méndez Herrera, Amando Lázaro Ros, Julio Gómez de la Serna, Luis Astrana Marín, José María de Cossío, Lorenzo Riber, Blanca de los Ríos, Agustín Caballero, José Miguel Velloso, Luis Jiménez Martos e outros moitos. A esposa de Manuel Aguilar, Rebecca Arié, foi a responsable directa de labores administrativos nos comezos da editorial e consultora perenne das decisións máis importantes na historia de Aguilar. O seu primeiro título foi a triloxía *La muerte y su misterio*&nbsp;(1923, cunha primeira edición en 1921) de Camille Flammarion, traducida polo seu amigo José María Meliá Bernabéu, da que vendeu nun trimestre nove mil exemplares, cando dunha novela de Pío Baroja vendíanse uns tres mil. En 1924, comprou en Londres os dereitos de Edgar Wallace, e faise despois cos de George Bernard Shaw e H. G. Wells. Edita *o*s libros de *Celia*, o famoso personaxe de Elena Fortún, e fixo, ademais, a primeira edición completa en español de *Das Kapital*, de Karl Marx.

## Notas
Joaquín Pixán

**Joaquín Pérez Fuertes**, máis coñecido como **Joaquín Pixán** , nado en Pixán, Cangas del Narcea é un tenor asturiano.

## Traxectoria 
Gaña o seu primeiro concurso en Radio España de Madrid ós 13 anos. Inicia a súa formación ós 16 anos na Escola de Arte Dramática de Madrid, continuando os seus estudos na Escola Superior de Canto de Madrid, onde estudaría baixo a dirección de Lola Rodríguez Aragón e Carmen Pérez-Durías, así como cos mestres Félix Lavilla e Miguel Zanetti.

Debuta en 1976 no Teatro de la Zarzuela de Madrid con *El caserío*, de Jesús Guridi. Tamén canta no mesmo teatro *Los vagabundos*, de Manuel Moreno-Buendía (estrea mundial) e *Los gavilanes*, de Jacinto Guerrero.

En 1978, realiza un curso da man de Tito Capobianco, director xeral do Teatro de Opera de San Diego, director de escena e empresario nos Estados Unidos. Con el representa óperas como *La bohème*, *Manon Lescaut* ou *Lucia di Lammermoor*.

En 1979 ingresa na escola da Scala de Milán con bolsas da Fundación Humboldt, empresa ALSA e Banco Herrero. Na Scala estuda, entre outros, con Gina Cigna e Antonio Beltrami, pianista habitual de Victoria de los Ángeles. En Milán coñece a Alfredo Kraus, o seu referente vocal e artístico.

## Discografía 
* *Asturias y su Folklore* (1975)
* *Canción Lírica Asturiana* (1979)
* *Madre Asturias* (A. García Abril) (1984) - Versión voz e orquestra - London Philarmonic Orchestra, J.López Cobos.
* *Atardecer* (1993) - Orquestra Sinfónica do Principado Asturias, Jessi Levine.
* *Si yo fuera picador* (1994) - Orquestra Sinfónica e coro de RTVE, R. Ibarbia, B.Lauret. Colaboración de Alfredo Kraus e Lola Casariego.
* *Ave María* (1999) - English Chamber Orchestra, D. Hill. Piano, A. Zabala.
* *Ramon Cabanillas na música* (2001). Piano, A. Zabala.
* *Coplas y Romances* (2001). Orq. Sinf. Oviedo, B.Lauret. Colaboración María Vidal.
* *Grandes éxitos* (2002)
* *Voz que Soledad Sonando* (2003), textos Angel González.
* *Francesco Paolo Tosti, la canción italiana del XIX* (2006) - EMI. Ara Malikian, violín, Giovanni Auletta, piano.
* *Tú me levantas, tierra de Castilla* (2006)
* *Canciones para el encuentro iberoamericano* (2006)
* *Palabres de muyer* (2006)
* *Madre Asturias* (2007) - Versión piano - NAXOS
* *Armonía entre canto, música y poesía: canciones napolitanas y españolas de concierto* (2007)
* *Cinco versiones musicales para tres poemas inéditos de Angel González* (2008)
* *Poemas musicados de Pablo García Baena* (2009)
* *Ave María:reedición del disco de 1999* (2010) - COLUMNA MUSICA
* *La pena se olvida* (2010): pasodobres. Orq. Fil. Málaga, J. De Eusebio. Mayka Teba, soprano.
Aurora de Albornoz

**Aurora de Albornoz Peña**, nada o 22 de xaneiro de 1926 e finada o 6 de xuño de 1990, foi unha escritora, poeta, crítica literaria, profesora, ensaísta, española, orixinaria de Luarca, Asturias. Na súa mocidade, viviu en Luarca cos seus pais, irmáns e demais familiares, atravesando toda a guerra civil española de 1936 a 1939— un evento que inspiraría a súa poesía posterior.

## Traxectoria 
Era dunha familia de notables poetas e políticos. O seu avó e o seu pai eran coñecidos poetas locais.  O seu pai foi Manuel de Albornoz Carreras e a súa nai María Peña Fernández. O tío do seu pai, Álvaro de Albornoz, foi ministro de Xustiza do goberno da Segunda República Española até a guerra civil. Co tempo, converteuse no presidente do goberno republicano no exilio en París e en Cidade de México; mentres continuaba en España a ditadura de Franco. En 1959, o seu tío Severo Ochoa de Albornoz (que fuxira de España cun pasaporte republicano), mentres vivía e traballaba nos Estados Unidos, foi galardoado co Premio Nobel de Medicina con Arthur Kornberg, por descifrar o ARN.

Dende a década de 1890, a súa familia estivera involucrada en negocios en Porto Rico. En 1944, con 18 anos de idade, Aurora de Albornoz exiliouse coa súa familia a San Xoán. Alí comezou a súa educación universitaria, e obtivo unha mestría en Artes pola Universidade de Porto Rico. Por entón, comezou a estudar baixo a tutela do Premio Nobel andaluz Juan Ramón Jiménez.

En agosto de 1950 casou en Porto Rico co andaluz Jorge Enjuto Bernal. Como Albornoz, Enjuto Bernal era dunha familia republicana exiliada. O seu pai, Federico Enjuto Ferrán, foi un maxistrado republicano que formou parte do tribunal que xulgou a José Antonio Primo de Rivera, o fundador da Falanxe, o Partido Fascista de España. Despois de vivir en Porto Rico, e logo por un curto tempo en Kansas, e posteriormente en París, en 1957 o matrimonio disolveuse en 1967.

## Notas
Concerto

[miniatura|Concerto de [música clásica.]]
Un **concerto** é unha actuación musical na «que se executan composicións soltas». No eido da música clásica occidental tamén é a forma musical na que os materiais melódicos, rítmicos e harmónicos se combinan nunha composición, determinando así a calidade sonora global dunha peza. Designa a forma de relacionarse as diversas voces que interveñen nunha peza musical, entendendo como voces diversas liñas melódicas simultáneas, sexan vocais ou instrumentais.

Existe un momento, chamado cadenza, ó final dalgúns movementos, onde o solista toca sen acompañamento, expondo a súa técnica. Nos períodos clásico e romántico, esta parte frecuentemente non era escrita na partitura, sendo improvisada ou escrita polo instrumentista de acordo ós seus gustos e capacidades. Moitas destas *cadenzas* foron publicadas e aínda hoxe diferentes interpretacións do mesmo concerto poden incluír as escritas por diferentes compositores.

## Historia 
[miniatura|*Kontsert* de [Bernardo Strozzi, 1630.]]
Aínda que non se coñeza unha orixe exacta, as actuacións de malabaristas na Idade Media, con intervencións instrumentais e vogais poden prefigurar o que sería un concerto. Mais semella que o concerto estableceuse en Italia a finais do século XVI, onde expuñan diferentes tipos de instrumentais. Máis tarde no século XVII, os concertos estendéronse até Lübeck, Alemaña onde as veladas musicais continuaron até a década de 1620, estendéndose de Alemaña a Suíza. En Inglaterra xa existían numerosos concertos a partir de 1640, organizados ó principio en tabernas e habitacións, onde se concretaban as sociedades musicais.

No século XVIII o concerto esténdese a Francia. En París, a Real Academia de Música tiña o privilexio de limitar a posibilidade de concertos públicos, pero nace o Concerto Espiritual e convértese un grande éxito dende 1725. Na década de 1770, xurdiron os concertos cualificados de semipúblicos: *Concert de la Loge Olympique* e  *Concert des Amateurs.* Mentres tanto, comeza o desenvolvemento do *café-concert*, sitios en que se podía comer e presenciar espectáculos musicais.

## Notas
Mao's Last Dancer

'''''Mao's Last Dancer''''' é un filme australiano dirixido por Bruce Beresford que se estreou en 2009. Baséase na autobiografía do bailarín profesional Li Cunxin. Li Cunxin ñe intepretado polo Bailarín Principal da Compañía de Ballet de Birmingham, Chi Cao (, Cáo Chí), o bailarín australiano Chengwu Guo (en ; Guō Chéngwǔ) e Huang Wen Bin. O filme tamén está protagonizado por Bruce Greenwood, Kyle MacLachlan, Joan Chen, Wang Shuangbao e Amanda Schull.

## Personaxes 
*Chi Cao como Li Cunxin
**Chengwu Guo como Li Cunxin de adolescente
**Huang Wen Bin como Li Cunxin de neno
*Joan Chen nai de Li Cunxin
*Wang Shuang Bao como pai de Li Cunxin
*Bruce Greenwood como Ben Stevenson
*Penne Hackforth-Jones como Cynthia Dodds
*Amanda Schull como Elizabeth Mackey
*Kyle MacLachlan como Charles Foster
*Jack Thompson como Xuíz Woodrow Seals
*Camilla Vergotis como Mary McKendry
*Aden Young como Dilworth

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Goosebumps (serie de televisión)

***Goosebumps*** é unha serie de televisión canadense transmitida polas canles YTV do Canadá, Canal Famille do Quebec e Fox Kids dos Estados Unidos, de 1995 a 1998. Considerada unha serie antolóxica de terror, está dirixida á audiencia xuvenil e infantil, *Goosebumps* e está basaada na serie de libros de Robert Lawrence Stine (que nalgúns capítulos aparece como presentador) e os seus spin-offs *Goosebumps 2000* e *Goosebumps: 10 Tales to...*. A diferenza de *Are You Afraid of the Dark?*, cada episodio comezaba sen ninguén que contara a historia, agás os episodios onde R. L. Stine apareceu dando unha pequena sinopse do episodio.

A serie foi producida por Hyperion Pictures e Protocol Entertainment, xunto con Scholastic Corporation. A súa distribución a nivel internacional correu a cargo de Saban International.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Dietrich Briesemeister

**Dietrich Briesemeister, **nado o 12 de maio de 1934 en Altena, é un filólogo alemán especializado en filoloxía románica. A súa investigación céntrase na literatura neolatina en América Latina, España, Portugal, México, Perú e Colombia, así como as relacións culturais alemás e españolas entre os século XV e XX.

## Traxectoria 
Briesemeister estudou entre 1952 e 1959 filosofía e filoloxía románica, así como latín medieval en Tubinga, Rennes e Múnic.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Libros de e sobre Dietrich Briesemeister no catálogo da Biblioteca Nacional de Alemaña. 
* Libros de Dietrich Briesemeister no catálogo da Biblioteca Estatal de Baviera.
Tricorpo

250px|miniatura|De esquerda a dereita, os tres volumes dun típico coche tricorpo: motor (verde), habitáculo (vermello) e maleteiro (azul).

O **tricorpo** ou **tres volumes** (en inglés: *Three-box styling*) é un estilo de carrozaría de automóbil cuxos tres volumes están claramente definidos: o do motor, o do habitáculo e o do maleteiro. Practicamente tódolos automóbiles con carrozaría sedán teñen unha silueta así, e boa parte dos cupés tamén a teñen. Nalgunhas rexións, aos cupés tricorpo denomínaselles «sedán de dúas portas» en lugar de cupé. Aos cabriolés tamén se lles pode asociar co concepto de tricorpo.

O habitáculo e o maleteiro dun coche tricorpo fican claramente demarcados cando o vidro traseiro é moi vertical e forma ángulos pechados nas unións co teito e a cola (polo xeral a tapa do maleteiro). Esa característica pode danar a aerodinámica do coche, cando a corrente de ar que flúe por riba do teito xera turbulencias logo da caída abrupta. Por esa razón, os vidros traseiros dos tricorpos volvéronse cada vez menos verticais, e a unión co teito e a tampa do maleteiro volvéronse cada vez máis redondeadas.

Os estilos tricorpo son moi variábeis; o Renault Dauphine dos 50 é un tres volumes que leva o seu motor na parte traseira e a súa carga na parte dianteira.

## Notas
Montse Farrés

**Montse Farrés**, nada en Vigo en 1953, é unha poeta catalá.

## Traxectoria
Deuse a coñecer en Reus creando un personaxe a medio camiño entre as damas dos salóns do século XVIII e os *outsiders* actuais. En 2012 deuse a coñecer como publicista coordinando a edición do libro reinvindicativo *Jaume Juan Magrinyà, cor de jazz*. Interveu en diversas actividades de difusión literaria, como a coordinación dun club de lectura de poesía ou a organización desde 2015 de diversas lecturas poéticas no Terrabastall Poètic de Reus.

A súa poesía, cunha forte compoñente autobiográfica, apela ás emocións e os sentimentos vitais con referencias ao cotián.

## Obra
**Converses amb ningú* (2014)
**Mentre la llum declina* (2014)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* "El Cor de Jazz del Jaume Magrinyà", recensión de Josep Bages, 18 de abril de 2012.
* "Montse Farrés, poeta poetessa", recensió de Lena Paüls, marzo de 2014.
PLCE1

A **PLCE1** ou **1-fosfatidilinositol-4,5-bisfosfato fosfodiesterase épsilon-1**, tamén chamada  **fosfoinosítido fosfolipase C épsilon 1** (), é un encima que nos humanos está codificado no xene *PLCE1* do cromosoma 10.

Cataliza a reacción:

: 1-fosfatidil-1D-mio-inositol 4,5-bisfosfato + H2O \rightleftharpoons 1D-mio-inositol-1,4,5-trisfosfato + diacilglicerol

Está localizada na membrana do aparato de Golgi. Exprésase amplamente nos diferentes tecidos do corpo humano. É un isocima do encima fosfoinosítido fosfolipase C. A isoforma 1 está ausente nos leucocitos do sangue periférico (mentres que a isoforma 2 se expresa só na placenta, pulmóns e bazo). A PLCE1 sobrexprésase durante os ataques cardíacos.

## Características 
Contén os seguintes dominios:

* O dominio que se asocia a RAS 1 está dexenerado e pode que non se una a HRAS.
* O dominio que se asocia a RAS 2 media na interacción con HRAS, RAP1A, RAP2A e RAP2B unidas a GTP e no recrutamento de HRAS na membrana celular.
* O dominio RAS-GEF ten actividade de factor intercambiador de guanina (GEF) con HRAS e RAP1A. Media na activación da ruta das proteína quinases activadas por mitóxeno (MAPK).

Utiliza como cofactor o calcio. É activada polas subunidades GNA12, GNA13 e GNB1 a GNG2 da proteína G heterotrimérica. É activada por HRAS, RAP1A, RHOA, RHOB, RHOC, RRAS e RRAS2. Así mesmo é activada polos receptores acoplados á proteína G(s) ADRB2, PTGER1 e CHRM3 por medio da formación de AMP cíclico e RAP2B. É inhibida polos receptores acoplados á proteína G(i). Interacciona con IQGAP1 e RAP2A.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Are You Afraid of the Dark?

***Are You Afraid of the Dark?*** é unha serie de televisión estadounidense de terror, fantasía e suspense. A serie orixinal foi creada por D.J. MacHale e Ned Kandel, e foi emmitida por Nickelodeon en 1991. MacHale, Kandel e Nickelodeon uníronse á compañía canadense Cinar, e como parte do acordo entre eles, a serie foi rodada en Richmond, Columbia Británica e en Montreal e os seus suburbios.

A serie comezou co episodio "The Tale of the Twisted Claw" como piloto a noite de Halloween de 1990, a través da canle canadense YTV, e foi emitida até o 11 de xuño de 2000. A serie foi un éxito comercial e da crítica, conseguindo numerosos premios conforme se ía desenvolvendo a serie.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Aeroporto de Mostar

O **aeroporto de Mostar**  é un aeroporto preto de Mostar, en Bosnia e Hercegovina, situado na vila de Ortiješ, a 7,4 quilómetros ao sueste da estación de ferrocarril da cidade.

## Aeroliñas e destinos
As seguintes aeroliñas operaban voos regulares e chárter no aeroporto en xaneiro de 2025:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do aeroporto
Polígono industrial das Lagoas

O **polígono industrial das Lagoas** é unha zona industrial e de servizos situada no concello de Narón. É o máis antigo dos tres polígonos existentes en Narón.

## Historia e descrición 
A zona foi asentamento de empresas da comarca. A subida nos prezos do terreo en Narón fixo que as empresas se asentasen na estrada Freixeiro-Valdoviño AC-566, por iniciativa propia. En 2013 ampliouse a estrada que o atravesa e urbanizouse a zona con vías paralelas á principal.

Ten unha superficie de 900&nbsp;000 metros cadrados en máis de 100 parcelas. Na zona están empresas como Mármoles Feal (a máis antiga), Grupo Intaf, Guidoni ou Cementos Cosmos.

## Accesos 
* FE-12. Une o polígono coa N-655 de acceso ao porto exterior e a AP-9
* AG-64. Saída 3, Freixeiro.
* AC-116. Vía estrada DP-5408.

## Galería de imaxes 
## Notas
MBP

**MBP** ou **mbp** pode referirse a:

### Bioloxía 
* Mega par de bases (Mbp)
* Proteína básica maior (do inglés *major basic protein*), proteína codificada nos humanos no xene *PRG2*.
* Proteína de unión á maltosa, parte do sistema maltosa/maltodextrina de *Escherichia coli*.
* 4-Metil-2,4-bis(4-hidroxifenil)pent-1-eno, un metabolito do bisfenol A.
* Proteína 1 de unión a Myc (do inglés *Myc-binding protein-1*), proteína codificada polo xene do encima glicolítico alfa-enolase.
* Proteína básica da mielina (do inglés *myelin basic protein*), proteína importante para a mielinización dos nervios no sistema nervioso central.
* Proteína de unión ao manano ou á manosa (do inglés *mannan-binding protein*, tamén chamada lectina de unión á manosa ou ao manano), un importante factor na inmunidade innata.

## Outros 
* Million Book Project, un proxecto de dixitalización de libros da Universidade Carnegie Mellon
* MacBook Pro, unha liña de computadores portátiles Macintosh de Apple Inc.
* Modbus Plus, unha versión ampliada do protocolo de comunicacións en serie publicado por Modicon en 1979.
WorldCat

**WorldCat** é o catálogo en liña da OCLC (Online Computer Library Center), considerado o meirande catálogo OPAC do mundo. O seu nome provén da contracción da expresión inglesa *World Catalog* ('Catálogo Mundial'). Creado no ano 1971, aloxa datos de máis de 10.000 bibliotecas públicas e privadas de todo o mundo. En 2005, contiña o 73% do *National Union Catalog* (catálogo de libros anteriores a 1956). WorldCat atópase dispoñible en moitas bibliotecas e redes informáticas das universidades e dende agosto de 2006, está dispoñible de balde a través de Internet no enderezo *WorldCat.org*.

Permite:

* obter a localización dun documento presente no seu catálogo,
* obter as súas diversas edicións,
* atopar as traducións a outras linguas,
* obter dunha edición concreta do documento a descrición bibliográfica en diversos estilos (APA, Chicago, Harvard, MLA e Turabian), coa opción Citar/Exportar,
* coa mesma opción, exportar a descrición bibilográfica nun estilo escollido a xestores de referencias como Endnote e RefWorks,
* atopar puntos de venda dixital,
* engadir unha recensión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
### Bibliografía 
*
Grupo Intaf

**Grupo Intaf** (Industrias y Talleres Franco) é unha empresa galega con sede en Narón adicada a fabricación e mantemento de equipamento industrial e naval.

## Historia
As orixes da empresa están nunha forxa que o matrimonio das Pontes Ramón Franco López e Dolores Caaveiro Vilaboy fundou en Xuvia para producir pezas e ferramentas para o agro. Nos anos 90 levaron a empresa ao Polígono das Lagoas.

O grupo está formada por cinco empresas:
*Neodyn, adicada á enxeñaría.
*Intaf Promecan, fabricación e montaxe industrial.
*Evolventia, fabricación de granaxes e rectificados.
*Tecman, mantemento de equipos e instalacións. 
*Sincro Mecánica, industria eólica.

A empresa ten certiticacións UNE-EN ISO 9001, UNE-EN ISO 14001 e OHSAS 18001 por Det Norske Veritas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
### Ligazóns externas
MI6

**MI6** (**Secret Intelligence Service**, SIS) é un servizo de intelixencia e información do goberno inglés. O MI6 fai as funcións de seguridade interna e externa do Reino Unido. Ten a súa sede dende 1995 en Vauxhall Cross, Londres.

## Notas
Gran Premio de Italia de 1995

O **Gran Premio de Italia de 1995** (oficialmente o '''Pioneer 66º Gran Premio d'Italia**) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 10 de setembro de 1995 no Autodromo Nazionale Monza, Monza, Italia. Foi a duodécima carreira da tempada  .

A carreira de 53 voltas gañouna Johnny Herbert, pilotando un Benetton - Renault, logo de comezar desde a oitava posición. Mika Häkkinen foi segundo nun McLaren - Mercedes, con Heinz-Harald Frentzen terceiro nun Sauber - Ford, logrando o seu primeiro podio e o do equipo Sauber.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
250px|miniatura|right|Podio de celebración despois da carreira

## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota''': Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Pilar Castillo Sánchez

**Pilar Castillo Sánchez**, nada na Coruña en 1895 e finada en 1942, foi unha pianista e compositora galega de comezos do século XX. Foi profesora de piano e posiblemente ocupou a cátedra de piano en Madrid.

A pianista vasca María Luisa Ozaita sinalou que o mesmo Arthur Rubinstein interesouse por ela e deulle consellos e apoio na súa carreira. Segundo fontes da época, aos cinco anos Pilar podía tocar no piano cancións que acababa de escoitar por primeira vez. Realizou estudos de solfexo e piano na Sociedade Económica de Compostela con altas cualificacións. Estudou tamén con Canuto Berea Rodrigo, citado como un notable pianista co cal chegaría a "dominar as máis altas dificultades técnicas", e con Pilar F. de la Mora.

Posteriormente tense constancia doutros concertos como os organizados pola Sociedade Filharmónica de Bilbao, nos que xunto á soprano francesa Jenny Dufau os días 29 e 31 de xaneiro de 1919, no que alternou *lieder* con complexas obras para piano só de Claude Debussy e Liszt.

Aínda que non se ten certeza ao respecto, é posible que no seu labor docente ocupara a cátedra de piano en Madrid, xa que segundo Antonio Buxán (1990):

O propio Buxán tiña en alta estima á pianista coruñesa, afirmando dela que:

Faleceu en 1942, aínda que non se teñen datos do lugar.

## Pilar Castillo como compositora 
Descoñécese o alcance da obra de Pilar Castillo, da cal tan só parecen terse conservado dúas obras, a melodía galega para canto e piano *Durme*, e a muiñeira *Maruxiña* sobre un texto de Eduardo Pondal.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas
Cándido María Trigueros

**Cándido Melchor María Trigueros Díaz de Lara y Luján**, nado en Orgaz, Toledo, o 4 de setembro de 1736, e finado en Madrid o 20 de maio de 1798, foi un escritor, hebraísta, tradutor e dramaturgo ilustrado español.

## Traxectoria 
Os seus avós paternos procedían de Burguillos, na provincia de Toledo. Cándido foi fillo dun contador do Palacio Real, Melchor Trigueros Díaz de Lara e da súa primeira muller, Teresa Sánchez, ámbolos dous naturais de Toledo; tivo dous irmáns máis vellos, Miguel Antonio e Manuela Teresa. A súa familia trasladouse cando o pai obtivo o cargo de contador dende Orgaz a Madrid en 1739. Unhas febres contraídas na súa nenez que se volveron crónicas deparáronlle durante toda a súa vida subsecuente unha saúde fráxil.

Obtivo a protección do seu tío paterno Juan Trigueros Díaz de Lara, oficial maior da Secretaría de Graza e Xustiza, secretario do Rei e cabaleiro da Orde de Carlos III, ó que a súa tradución da traxedia *Británico* de Jean Racine en 1752 deparara a honra de ser nomeado membro supernumerario da Real Academia Española. Ós quince anos, en 1751, comezou a estudar filosofía no madrileño colexio de dominicos de Santo Tomás; por entón Pedro Rodríguez Campomanes encomiou os seus versos latinos e Trigueros decidiu inclinarse ó cultivo da poesía en lingua romance; os seus primeiros versos son traducións das *Odas* de Horacio e da *Eneida* de Virxilio. Tamén traducirá do grego as fábulas de Conón (1768). Por entón asiste ó faladoiro neoclásico de Agustín de Montiano y Luyando, cuxo falecemento chorará nun idilio cuxa publicación impediu o seu inimigo Campomanes. Ós dezaseis anos deixa os seus estudos de filosofía para acompañar ó recentemente nomeado bispo de Córdoba Francisco de Solís Folch de Cardona á súa diocese. Alí retoma os seus estudos de Filosofía no Seminario San Pelagio e empeza os de Teoloxía. A súa estancia cordobesa foi curta, pois en 1755 o até entón bispo Solís foi nomeado arcebispo de Sevilla, con residencia na propia capital hispalense, polo que de novo trasladouse seguindo ó prelado. En 1756, ordénase de subdiácono en Sevilla, e obtén un beneficio eclesiástico en Carmona (1757) e outro en Pilas (1769), ó que renunciou por mor da súa crebada saúde.

## Notas
Trash (filme de 2014)

***Trash*** é un filme británico-brasileiro dirixido por Stephen Daldry e escrito por Richard Curtis, que se estreou no ano 2014. Baséase na novela homónima de Andy Mulligan. Está protagonizado por Rooney Mara, Martin Sheen, Wagner Moura e Selton Mello.

## Personaxes 
* Rooney Mara como Irmá Olivia
* Martin Sheen como Padre Juilliard
* Wagner Moura como José Angelo
* Selton Mello como Federico Gonz
* Stepan Nercessian como Santos
* Rickson Tevez como Raphael
* Eduardo Luis como Gardo
* Gabriel Weinstein como Rata (Jun-Jun)
* Pedro Pauleey como Limpador
* Nelson Xavier como Jefferson
* Leandro Firmino

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Alí Babá e os corenta ladróns. A cimitarra perdida de Arabia

***Alí Babá e os corenta ladróns. A cimitarra perdida de Arabia*** (en ) é un filme estadounidense de aventuras dirixido por Arthur Lubin que se estreou no ano 1944. Está protagonizado por Maria Montez e Jon Hall, e conta a historia de Alí Babá, recollida no libro *As mil e unha noites*. É un dos filmes de historias exóticas estreados por Universal durante os anos de guerra.

## Personaxes 
*Maria Montez como Amara
*Jon Hall como Alí Babá
*Turhan Bey como Jamiel
*Andy Devine como Abdullah
*Kurt Katch como Hulagu Khan
*Frank Puglia como Príncipe Cassim
*Fortunio Bonanova como vello Babá
*Moroni Olsen como Califa Hassan
*Ramsay Ames como Nalu
*Chris-Pin Martin como Ladrón gordo
*Scotty Beckett como Alí Babá de neno
*Yvette Duguay como Amara de nena
*Noel Cravat como Capitán mongol

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Algúns homes bos

***Algúns homes bos*** (en ) é un filme estadounidense de drama legal dirixido por Rob Reiner que se estreou en 1992. Está protagonizado por Tom Cruise, Jack Nicholson e Demi Moore, xunto con Kevin Bacon, Kevin Pollak, Wolfgang Bodison, James Marshall, J. T. Walsh e Kiefer Sutherland nos papeis secundarios. Foi adaptado a guión por Aaron Sorkin a partir da súa obra homónima pero inclúe achegas de William Goldman.

Estreouse en galego o 18 de decembro de 2010 a través da TVG.

## Personaxes 
* Tom Cruise como Tenente Daniel Kaffee
* Jack Nicholson como Coronel Nathan R. Jessup
* Demi Moore como Tenente JoAnne Galloway
* Kevin Bacon como Capitán Jack Ross
* Kiefer Sutherland como Tenente Jonathan James Kendrick
* Kevin Pollak como Tenente Sam Weinberg
* Wolfgang Bodison como Harold Dawson
* James Marshall como Soldado de Primeira Clase Louden Downey
* J. T. Walsh como Tenente Coronel Matthew Andrew Markinson
* J. A. Preston como Xuíz Julius Alexander Randolph
* Michael DeLorenzo como Soldado William T. Santiago
* Noah Wyle como Jeffrey Owen Barnes
* Cuba Gooding Jr. como Carl Edward Hammaker
* Xander Berkeley como Capitán Whitaker
* Matt Craven como Tenente Dave Spradling
* John M. Jackson como Capitán West
* Christopher Guest como Comandante (Dr.) Stone
* Joshua Malina como Tom
* Aaron Sorkin como avogado

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en AllMovie
Alien Nación

***Alien Nación*** (en ) é un filme estadounidense de ciencia ficción dirixido por Graham Baker que se estreou en 1988. Está protagonizado por James Caan, Mandy Patinkin e Terence Stamp. O filme conta o proceso de asimilación dos "Newcomers", unha raza alieníxena que se asenta nos Ánxeles, malia o rexeitamento da poboación local. O argumento baséase nos xéneros neo-noir e policial, centrándose na unión entre un veterano policía detective (Caan) e un extraterrestre (Patinkin); o primeiro detective Newcomer.

Estreouse en galego o 15 de decembro de 2001 a través da TVG.

## Personaxes 
* James Caan como Matthew "Matt" Sykes
* Mandy Patinkin como Sam "George" Francisco
* Terence Stamp como William Harcourt
* Kevyn Major Howard como Rudyard Kipling
* Leslie Bevis como Cassandra
* Peter Jason como Fedorchuk
* Tony Perez como Alterez
* Jeff Kober como Joshua Strader
* Keone Young como Winter
* Brian Thompson como Trent Porter
* Francis X. McCarthy como Capitán Warner
* Roger Aaron Brown como Bill Tuggle
* Regis Parton como Cecil Porter
* Earl Boen como Duncan Crais
* Lawrence Kopp como Policía humano #1

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Alto comando

***Alto comando*** (en ) é un filme británico dirixido por Thorold Dickinson que se estreou en 1937. Está protagonizado por Lionel Atwill, Lucie Mannheim e James Mason.

Estreouse en galego o 13 de xuño de 1992 a través da TVG.

## Personaxes 
*Lionel Atwill como Sir John Sangye, VC
*Lucie Mannheim como Diana Cloam
*Steven Geray como Martin Cloam
*James Mason como Capitán Heverell
*Leslie Perrins como Maior Carson
*Allan Jeayes como H.E., o gobernador
*Michael Lambart como Lorne
*Kathleen Gibson como Belinda
*Tom Gill como Daunt
*Wally Patch como Crawford
*Archibald Batty como Capitán Coates
*Henry Hewitt como Defence counsel
*Drusilla Wills como Miss Isabella Hobson Tuff
*Cyril Howe como Julius Caesar (servant)
*Evan Thomas como Chief Justice
*Aubrey Pollock como Judge Advocate
*Deering Wells como Escort
*Philip Strange como Maj. Challoner
*Frank Atkinson como Corporal
*Skelton Knaggs como Fazerack

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Álvarez Kelly

***Álvarez Kelly*** (en ) é un filme bélico estadounidense dirixido por Edward Dmytryk que se estreou en 1966. Ambientado na guerra civil estadounidense, está protagonizado por William Holden e Richard Widmark.

Estreouse en galego o 30 de abril de 1993 a través da TVG.

## Personaxes 
* William Holden como Álvarez Kelly
* Richard Widmark como Coronel Tom Rossiter
* Janice Rule como Liz Pickering
* Patrick O'Neal como Maior Albert Steadman
* Victoria Shaw como Charity Warwick
* Roger C. Carmel como Capitán Angus Ferguson
* Richard Rust como Sarxento Hatcher
* Arthur Franz como Capitán Towers
* Don 'Red' Barry como Tenente Farrow
* Duke Hobbie como John Beaurider
* Harry Carey Jr. como Cpl. Peterson
* Howard Caine como McIntyre
* Mauritz Hugo como Ely Harrison
* Barry Atwater como Xeneral Kautz
* Robert Morgan como Capitán Williams

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
O amante da terra

***O amante da terra*** (en ) é un filme australiano-estadounidense dirixido por Peter Collinson que se estreou en 1980. Está protagonizado por William Holden e Ricky Schroder. Collinson morreu por mor dun cancro pouco despois da súa estrea e tamén foi un dos derradeiros filmes de Holden, antes da súa morte en 1981.

Estreouse en galego o 12 de novembro de 2001 a través da TVG.

## Personaxes 
*William Holden como Patrick Foley
*Ricky Schroder como Shawn Daley
*Jack Thompson como Ross Daley
*Olivia Hamnett como Bettina Daley
*Alwyn Kurts como Christian Neilson
*Pat Evison como Meg Neilson
*Redmond Phillips como Bobby Burns
*Ray Barrett como Parnell
*Tony Barry como Red
*Allan Penney como Harlan
*Willie Fennell como R.C.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
STS-113

**STS-113** foi unha misión do transbordador espacial Endeavour lanzada o 24 de novembro de 2002 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.

Durante a misión estendouse o mastro central da estación coa viga P1, de 13,7 m e 12,5 toneladas e con parte do sistema de control térmico. Para a súa instalación necesitáronse tres paseos espaciais. Durante a misión tamén se transferiron víveres e subministracións do transbordador á estación. Antes de deixar a estación, o 2 de decembro, o transbordador soltou un par de picosatélites unidos por un cable.

O transbordador volveu a terra en Cabo Cañaveral o 7 de decembro de 2002 despois de tres días de atraso por mal tempo na zona.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Transbordador espacial
*Transbordador espacial Endeavour