open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Minotaur 2

**Minotaur 2** foi o nome dun foguete espacial suborbital dos Estados Unidos propulsado en tódalas súas etapas por propelente sólido e producido pola empresa Orbital Sciences. As tres etapas do foguete derivan do mísil balístico intercontinental retirado Minuteman 2. Foi usado exclusivamente en lanzamentos suborbitais, principalmente para despregar obxectivos en prácticas de defensa contra ataques de mísiles.

Dos seis lanzamentos feitos polo Minotaur 2, todos foron exitosos. O foguete non estaba dispoñible para uso comercial e tódolos lanzamentos foron gobernamentais e feitos desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Minotaur 1
*Minotaur 4
*Minotaur 5
Patrick Tambay

**Patrick Daniel Tambay**, nado en París o 25 de xuño de 1949 e finado o 4 de decembro de 2022, foi un piloto de carreiras francés. Competiu en 123 Grandes premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, gañando dúas veces, logrando 5 poles e anotando un total de 103 puntos no Campionato. En 2006, competiu na tempada inaugural da fórmula GP Masters para pilotos retirados da Fórmula Un, e continuou na serie en 2007.

## Traxectoria 
[miniatura| left | Tambay no [Gran Premio de Dallas de 1984 onde, como moitos outros, retirouse logo de golpear cun muro]]
Ao principio da súa carreira, Tambay formou parte do equipo de Fórmula 5000 dirixido por Carl Haas.

En 1977, gañou o campionato Can Am con Haas, Tambay debutou na Fórmula Un con Surtees, pilotando nunha soa carreira no Gran Premio de Francia de 1977 antes de correr o resto da tempada con Theodore. O equipo, en colaboración con Ensign, corría co seu chasis N177.
Os resultados foron frutíferos e McLaren fichouno para as tempadas  e .
En 1980, regresou a Can Am co equipo Lola dirixido por Carl Haas, gañando o seu segundo campionato Can-Am.

En  regresou á F1, primeiro pilotando para o equipo Theodore para terminar a tempada con Ligier. En , ofrecéronlle un lugar na Scuderia Ferrari logo da morte de Gilles Villeneuve. Gañou o seu primeiro Gran Premio no Gran Premio de Alemaña logo da grave lesión de Didier Pironi na práctica. O GP de Alemaña era a súa cuarta carreira co equipo de Maranello. Gañou o seu segundo e último Gran Premio en  en Imola, nunha vitoria moi emotiva fronte aos fieis tifosis italianos, pilotando o Ferrari 27 (o número do coche de Villeneuve) logrou á vitoria logo de que Riccardo Patrese estrelara o seu Brabham a só 6 voltas do final. Foi substituído polo equipo en  en favor do italiano Michele Alboreto. Tambay marchou a Renault, ficando alí ata . Coa disolución do equipo francés, que retornaría en , Tambay fichou polo equipo Haas Lola en .

En 1987, Tambay fundou a súa propia compañía de promoción do deporte en Suíza, deixouna en 1989 para volver á competición. En 1989, pilotou un Jaguar no Campionato Mundial de Resistencia e terminou cuarto nas 24 Horas de Le Mans. A continuación, déuselle polos rallyes no deserto, terminando dúas veces entre os tres primeiros no Rally Dakar. Ademais, tamén participou en carreiras sobre xeo e na carreira de jet sky Tour de Corse.

Tambay participou activa pero brevemente co equipo Larrousse, en  en asociación co seu amigo e socio nos negocios Michael Golay. Pero ao final da tempada de 1994, a empresa Fast Group SA propiedade de Tambay e Golay terminou a súa participación co equipo.

Desde que se retirou da competición, Tambay traballou como comentarista para a televisión francesa. Tamén foi concelleiro en Le Cannet, un suburbio de Cannes.

El foi o padriño do Campión do Mundo de 1977 Jacques Villeneuve. O seu fillo Adrien actualmente está competindo no campionato DTM.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Gurzuf

**Gurzuf** ou **Hurzuf** (en ucraíno: Гурзуф; en tártaro de Crimea: Gurzuf) é un cidade-resort no concello de Ialta, na República Autónoma de Crimea, Ucraína.

Sitúase na costa norte do Mar Negro. Gurzuf antigamente era unha vila de tártaros de Crimea, agora pertence ao concello de Ialta. Alexander Pushkin visitou Gurzuf en 1821 e o profesor de ballet Marius Petipa morreu na cidade. A cidade é sede da Organización Mundial do Movemento Scout na rexión de Eurasia.

## Galería 

Ficheiro:View of Gurzuf, Ukraine.JPG|Vista de Gurzuf
Ficheiro:Gurzuf Fountain.jpg|A fonte da "Deusa da noite" en Gurzuf
Ficheiro:Korovin pier in Gurzuf.JPG|"*Peirao en Gurzuf*", Konstantin Korovin, 1914
María Ólafsdóttir

**María Ólafsdóttir**, tamén coñecida como **María Ólafs**, é unha cantante e actriz islandesa que representou a Islandia no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Unbroken".

## Notas 
## Véxase tamén 
* Islandia no Festival de Eurovisión
Unbroken (canción de María Ólafsdóttir)

**"Unbroken"** é unha canción interpretada pola cantante islandesa María Ólafsdóttir. A canción representará a Islandia no Festival de Eurovisión 2015. Foi interpretada orixinalmente en islandés como "Lítil skref".

## Notas
## Véxase tamén
* Islandia no Festival de Eurovisión
Alemáns do Volga

[miniatura|Estatua comemorativa dunha familia de pioneiros alemáns do Volga en [Victoria, Kansas|Victoria, Kansas, nos Estados Unidos de América.]]
[miniatura|Mapa da RSS Autónoma dos Alemáns do Volga entre [1924 e 1941.]]
[miniatura|Bandeiras da Arxentina, da [Provincia de Buenos Aires e de Alemaña fronte á igrexa da colonia San José de Coronel Suárez ou *Colonia Dos*.]]
 
Os **alemáns do Volga** (en alemán *Wolgadeutsche* ou *Russlanddeutsche*, «alemáns de Rusia»; en ruso поволжские немцы, *povólzhskie nemtsy*) foron alemáns étnicos que vivían nas proximidades do río Volga na rexión europea meridional de Rusia, arredor de Saratov e cara ao sur. Preservaron a lingua e a cultura alemás, as súas tradicións e igrexas, todas cristiás: católicos, protestantes luteranos e menonitas. Numerosos alemáns do Volga emigraron aos Estados Unidos, Canadá, Brasil, Arxentina e outros países nos finais do século XIX e os principios do século XX. Sobre o fin do século XX, moitos dos que aínda quedaban nos territorios da Unión Soviética emigraron e asentáronse en Alemaña.

## Historia 
Os *alemáns do Volga* sumáronse ao programa bolxevique no 18 de outubro de 1918 e xurdiu así unha comuna de traballadores que foi o inicio do territorio autónomo dos *Alemáns do Volga* que logo foi fundado o 19 de xullo de 1919.

En febreiro de 1924 fórmase a República Socialista Soviética Autónoma dos Alemáns do Volga (en alemán *Autonome Sozialistische Sowjet-Republik der Wolga-Deutschen*, ASSRWD; en ruso Автономная Советская Социалистическая Республика Немцев Поволжья). A capital foi Engels.

En setembro de 1941 a república foi disolta e os seus habitantes alemáns foron deportados e foron acusados de colaboración cos nazis. O seu territorio foi repartido entre as provincias (*óblasts*) de Saratov e Stalingrado (despois Volgogrado). Dos máis de 600&nbsp;000 habitantes que tiña o territorio, uns 450&nbsp;000 eran alemáns.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Felipe Fernández-Armesto (1996) *Los hijos de Zeus* Grijalbo Barcelona
* I.P Tsamerian (1961) ''L'egalité des droits entre races et nationalités en URSS* UNESCO, París
* Vicent Partal (1991) *La revolta nacionalista a l'URSS* Tres i quatre, Valencia
* Vicent Partal (1988) *Els nacionalistes a l'URSS* El Llamp, Barcelona
* COURTOIS, Stephane; WERTH, Nicolas; PANNÉ, Jean Louis; PACZKOWSKI, Andrezj; BARTOSEK, Karel; MARGOLIN, Jean-Lo (1998) El libro negro del Comunismo Espasa-Planeta, Barcelona
* Ann Sheehy & Bohdan Nahaylo *The crimean tatars, volga germans and meshketians* a MINORITY RIGHTS GROUP, report n. 6, Londres 1982
* Charles Urjewicz *De lURSS a la CEI'' a Anuario CIDOB 1991. Barcelona
Bisté tártaro

[thumb|Bisté tártaro con [ovo (alimento)|ovo, alcaparras e cebola picada. En francés chámaselle *œuf à cheval*, literalmente: 'ovo da cabalo'.]]
O **bisté tártaro** (en francés *steak tartare*), é un prato que se elabora con carne de vacún crúa, picada, adobada con diversos condimentos e á que se lle dá forma arredondada, que adoita servirse acompañada de xema de ovo crúa. Adóitase servir con cebola picada moi finamente, alcaparras e diversos ingredientes (dende moi antigo incorpora pementa negra acabada de moer e mollo Worcestershire), algunhas veces se pon unha xema de ovo.

## Referencias históricas 
Posibelmente, a primeria referencia en Occidente a este xeito de arranxar a carne pódese atopar no *Libro de Viaxes* de Marco Polo. No capítulo CXIX, dedicado á provincia de Caragian, dise:

Unha referencia posterior é a do enceñeiro e cartógrafo do século XVII Guillaume Levasseur Beauplan. Tras servir durante moito tempo para o rei de Polonia Sexismundo III Vasa, escribiu as súas vivencias no libro ''Description de l'Ukranie* publicado en 1651. Menciona a receita, atribuíndolla aos tártaros, e describe unha práctica dos cosacos de Zaporozhia para desangrar axiña a carne, que consistía en cortar bistés dun par de dedos de espesor e, tras salgalos por unha banda, colocalos baixo a selas de montar. Tras dúas horas limpábase o bisté, salgábase pola banda oposta e se volvía a pór baixo da sela. Pasadas outras dúas horas limpábase finalmente e xa se podía comer a carne, macerada e libre de sangue.

A referencia máis coñecida, e a que deu fama a esta forma de arranxar a carne foi a de Jules Verne en 1875 na súa novela Miguel Strogoff, de aí que o restaurante *Jules Verne*, situado no segundo andar da Torre Eiffel en París, teña feito deste prato unha das súas especialidades.

A receita máis antiga conservada de bisté tártaro figura no *Diccionario Larousse Gastronómico* de Prosper Montagné, edición de 1938.

Anecdoticamente, a variante crúa do *kibbeh* (mestura de carne picada, diversas especias e condimentos e bulgur), chamada Kibbe Nayye, é unha especialidade de longa tradición no Líbano e en Siria. Sen poder ser considerado estritamente como *steak tartar*, adoita ser bastante apreciado na Arxentina e no Uruguai onde foi levado por emigrantes do Oriente Medio.

## Saúde 
O bisté tártaro foi perdendo a súa popularidade por mor de que o seu consumo pode expor a posíbeis contaminacións por bacterias e parasitos tales como *Toxoplasma gondii* e *Taenia saginata*. Existen crenzas inxustificadas de que a carne picada non ten tanto risco a contaminacións (cando é todo o contrario, máis manipulación, máis risco especialmente se non se cociña a carne, e outras persoas cren que se se especia convenientemente (por exemplo con zumes cítricos como a do limón, tal e como ocorre na versión mexicana do bisté tártaro) diminúese o risco.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bisté
* Bisté ruso
* *Labskaus*, variante semellante na cociña alemá
* *Tartar''
Eurovision Song Contest's Greatest Hits

O '''''Eurovision Song Contest's Greatest Hits'''* (en galego, *Os Grandes Éxitos do Festival da Canción de Eurovisión'') foi un espectáculo televisado para conmemorar o 60.º aniversario do Festival de Eurovisión, celebrado na sala Eventim Apollo de Londres, Reino Unido o 31 de marzo de 2015.

A televisión anfitrioa foi a BBC, da man da UER. Os presentadores da gala foron a sueca Petra Mede (presentadora do Festival de Eurovisión 2013) e o irlandés Graham Norton (comentarista de Eurovisión para a BBC desde 2009).

## Retransmisión e comentaristas 
As seguintes canles retransmitiron o evento ben en directo ou en diferido:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Festival de Eurovisión 2015
### Ligazóns externas 
* Web Oficial de 60ª Anos do Festival da Canción de Eurovisión 
* Web Oficial do Festival da Canción de Eurovisión
Bernardino Rodríguez Fajardo

**Bernardino Rodríguez Fajardo Acuña**, finado en Sevilla en febreiro de 1883, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Do pazo de Fajardo de Cambados. Foi tenente de artillaría. Na Restauración foi elixido deputado polo distrito de Celanova nas eleccións de 1879.

## Notas
Nicanor Alvarado Casanova

**Nicanor Alvarado Casanova de Sotomayor**, marqués de Trives, nado na Pobra de Trives (A Pobra de Trives) o 12 de xaneiro de 1830 e finado en Madrid o 16 de xullo de 1896, foi un político galego.

## Traxectoria 
miniatura|225px|Pazo do Marqués na Pobra de Trives.

Fillo de Buenaventura Alvarado Núñez e Jacinta Casanova Domínguez de Losada. Estudou dereito na Universidade de Salamanca e inglés e francés en ámbolos dous países. Dedicouse dende moi novo á política, militando no Partido Moderado. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito da Pobra de Trives nas eleccións de 1858, 1863 e 1871. Na Restauración volveu ser elixido deputado polo distrito da Pobra de Trives nas eleccións de 1876, 1879, 1884 e 1891. En 1887 foi elixido senador pola provincia de Ourense e en 1891 foi nomeado senador vitalicio.

O 17 de maio de 1875 Afonso XII concedeulle o título de Marqués de Trives.

## Vida persoal 
Casou con Carlota Barroeta-Aldamar, coa que tivo unha única filla, Jacinta Alvarado Barroeta-Aldamar que foi a segunda Marquesa de Trives.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Marquesado de Trives
José María Pardo Montenegro

Co nome de **José María Pardo Montenegro** podemos referirnos a:

***José María Pardo Montenegro Menéndez Valledor**, avogado e político galego (f. 1867).
***José María Pardo Montenegro Cordal**, avogado e político galego (1824-1899).
***José María Pardo Montenegro Menéndez**, militar galego (f. 1895).
Eduardo Pardo Montenegro

**Eduardo Pardo Montenegro Montenegro**, finado en Madrid o 20 de maio de 1882, foi un político galego.

## Traxectoria 
Oficial do Ministerio de Fomento. Na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Ribadeo nas eleccións de 1881. Finou en Madrid o 20 de maio de 1882.

## Notas
Catarina Pereira

**Catarina Pereira**, nada en Matosinhos o 13 de xuño de 1990, é unha actriz e cantante portuguesa que participou no Festival RTP da Canção 2014, ficando en 2º lugar en dous anos consecutivos, en 2013 e 2014.

## Traxectoria 
150px|miniatura|esquerda|Catarina no Festival RTP da Canção 2010
En 2010 tentou sorte no Festival RTP da Canção 2010 para representar a Portugal no Festival de Eurovisión 2010 convidada polos compositores Carlos Coelho e Andrej Babic. A canción foi "Canta por Mim", un pop-étnico con guitarra portuguesa.

En 2014 volveu a participar no Festival RTP da Canção 2014 quedando segunda coa canción en portugués "Mea Culpa", composta tamén por Carlos Coelho e Andrej Babic.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Páxina web oficial
José María Pardo Montenegro Cordal

**José María Pardo Montenegro Cordal**, nado en Rioaveso (Vilalba) o 1 de marzo de 1824 e finado en Mondoñedo en decembro de 1899, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Estudou a segunda ensinanza e un ano de Teoloxía no Seminario de Mondoñedo. Marchou á Habana en 1843, onde ingresou na administración civil, sendo oficial na Aduana marítima. Traballou despois no Tribunal de Contas da illa. En 1864 regresou a España e ao ano seguinte foi nomeado auxiliar do Ministerio da Gobernación. Rematou a carreira de Dereito na Universidade Central de Madrid en 1868. Durante o Sexenio Democrático regresou a Galicia. Na Restauración foi elixido deputado provincial e deputado a Cortes polo distrito de Lugo nas eleccións de 1879. Fundou e dotou o Asilo de Mondoñedo.

## Notas
Perfil lipídico

Un **perfil lipídico**, tamén denominado **lipidograma** ou **perfil de risco coronario**, é un grupo de probas ou exames diagnósticos de laboratorio clínico, solicitadas xeralmente de maneira conxunta, para determinar o estado do metabolismo dos lípidos corporais, comunmente en soro sanguíneo.

## Probas que se inclúen nun perfil lipídico 
* Colesterol total
* HDL: lipoproteínas de alta densidade (a miúdo denominadas «colesterol bo»)
* LDL: lipoproteínas de baixa densidade (a miúdo denominadas «colesterol malo»)
* VLDL: lipoproteínas de moi baixa densidade
* Triglicéridos

Algunhas veces o informe do laboratorio inclúe valores adicionais, segundo a relación HDL/colesterol, ou cálculos baseados nos resultados do perfil lipídico: idade, sexo e outros factores de risco.

Igualmente, algúns lipidogramas inclúen a medición de: a) total de lípidos; b) lipoproteínas de densidade intermedia (IDL); c) apoproteínas; d) quilomicrons.

## Usos 
O médico utiliza a información para avaliar, xunto con outros signos e síntomas, o risco dunha dislipidemia e as súas complicacións, como un infarto de miocardio ou unha apoplexía, provocados por obstrución dos vasos sanguíneos, causados por ateromas ou placas de colesterol, é dicir, para valorar o risco cardiovascular da persoa e instituír así un réxime axeitado de prevención e tratamento.

## Notas e referencias 
* Correa Jiménez, Luz Marina. Ayudas diagnósticas: análisis e interpretación. Colección Ciencias para la salud. Editorial Universidad de Caldas, 2002. ISBN 958-8041-41-4, 9789588041414.
* Díaz Portillo, Jacobo, e Fernández del Barrio, María. Aspectos básicos de bioquímica clínica. Ediciones Díaz de Santos, 2005. ISBN 84-7978-282-X, 9788479782825.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
Perfil de risco coronario en Medline plus http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/spanish/ency/article/003491.htm
N'oubliez pas

'''"N'oubliez pas"'* (en galego: *Non esquezas'') é unha canción da cantora francesa Lisa Angell. A canción representará a Francia no Festival de Eurovisión 2015 o 23 de maio en Viena.

## Notas
Lisa Angell

**Lisa Angell**, nada co nome de **Lisa Vetrano** en París o 21 de setembro de 1968, é unha cantante francesa que representará o seu país no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "N'oubliez pas".

## Notas
Amber Bondin

**Amber Bondin**, nada en Kalkara o 26 de maio de 1991, tamén coñecida como **Amber**, é unha cantante maltesa. Gañou a preselección maltesa para ir ao Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Warrior". Ela conseguiu os 12 puntos dos televotos e de todos os grupos do xurado.

## Discografía 
### Sinxelos 
## Notas
Il Volo

**Il Volo** é un trío de pop lírico italiano, formado polos tenores Piero Barone, Ignazio Boschetto e Gianluca Ginoble. Il Volo, (cuxa tradución en galego sería O vo), foi formado en 2009, sendo influído polo estilo *crossover* do tamén italiano Andrea Bocelli.

O 14 de febreiro do 2015, Il Volo, gañou o Festival de San Remo coa canción "Grande amore", obtendo así a oportunidade de participar no Festival de Eurovisión 2015 representando a Italia, o cal eles aceptaron. 

O 5 de xuño de 2021 realizaron un concerto na Arena de Verona en homenaxe ao compositor italiano Ennio Morricone. O 5 de novembro de 2021 lanzaron un álbum tributo dedicado a Morricone, titulado *Il Volo Sings Morricone*.

## Discografía
* *Il Volo* (2010)
* *We Are Love/Más que amor* (2012)
* *Buon Natale* (2013)
*''L'Amore Si Muove/Grande Amore/Grande Amore (International Version)* (2015)
**Ámame* (2018)
**Musica* (2019)
**Il Volo Sings Morricone'' (2021)

## Notas
Wiener Stadthalle

O **Wiener Stadthalle** é un estadio situado en Viena, Austria, o máis importante da cidade.

## Historia e características 
Foi construído entre 1954 e 1958 baixo a dirección do arquitecto austríaco Roland Rainer. En 2015 contaba con seis salas. A sala D tiña a forma dun cadrado de cen metros de lado, con capacidade para se adaptar a eventos variados (competicións deportivas, concertos, congresos) e albergar entre 3.000 e 16.000 persoas. Outras das súas salas eran unha pista de xeo e un pavillón de ximnasia.

Neste estadio ofreceron concertos artistas como The Rolling Stones, Green Day, Queen, Frank Sinatra, ABBA, Michael Jackson, Miley Cyrus, Lady Gaga, Kylie Minogue, Shakira, Christina Aguilera, AC/DC, Metallica, Led Zeppelin, Pink Floyd, Dire Straits, Deep Purple, Guns N' Roses, U2, Laura Pausini, The Police, Britney Spears, entre outros.

O recinto foi elixido o 6 de agosto de 2014 como sede do Festival de Eurovisión 2015 que se celebrou o día 23 de maio de 2015 en Viena.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Adolfo Torrado Ozores

**Adolfo Torrado Ozores**, nado en 1842 e finado na Coruña o 26 de xullo de 1888, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Ramón Torrado Bandín e Carmen Ozores Varela do pazo de Asadelos, en Rianxo. Na Restauración militou no Partido Liberal e foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Carral nas eleccións de 1876 e volveu ser elixido deputado polo distrito de Santiago de Compostela en 1881 e polo de Corcubión nas eleccións de 1886. Finou na Coruña o 26 de xullo de 1888.

## Vida persoal 
Casou con Emilia Atocha Mira e foi pai de Pedro Torrado Atocha.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* [Outra ficha co apelido errado no Congreso dos Deputados](https://www.congreso.es/es/web/guest/historico-diputados?p_p_id=historicodiputados&p_p_lifecycle=0&p_p_state=normal&p_p_mode=view&_historicodiputados_mvcRenderCommandName=indiceDiputado&_historicodiputados_ndip=(40570))
Warrior (canción de Amber Bondin)

**"Warrior"** é unha canción da cantora maltesa Amber Bondin. A canción representará a Malta nunha das semi-finais no Festival de Eurovisión 2015.

## Preselección maltesa
En xullo de 2014, a emisora maltesa PBS anunciou que as novas normas e regulamentos para a competición permiten ao artista, autor e compositor da proposta gañadora cambiar partes da canción gañadora ou a música para o Festival de Eurovisión. Como resultado, a canción Warrior, pode non ser a entrada final a realizarse no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, e podería, posteriormente, cambiar parcialmente ou a unha canción totalmente distinta.

## Notas
Revolta de Kirguizistán de 2010

miniatura|Bandeira do Kirguizistán.
[miniatura|Carro militar incendiado por civís en [Bixkek.]]
[miniatura|Manifestantes invadindo a [Casa Branca (Kirguizistán)|Casa Branca.]]
A **revolta de Kirguizistán de 2010** foi un conxunto de manifestacións públicas que provocaron o derrocamento do goberno de Kirguizistán o 7 de abril de 2010. Os manifestantes dirixían os seus ataques contra o presidente Kurmanbek Bakiyev, que declarou estado de emerxencia no norte do país e na capital, Bixkek, antes de fuxir para Jalal-Abad (actual Manas).

Alén dos conflitos na capital, que acabou coa morte de cerca de 40 persoas, tamén no inerior do país houbo revoltas. O día 8, o número ascendeu a 75 mortos e 400 feridos, segundo datos oficiais.

A noite do día 7 reportouse a fuxida do presidente Bakiyev cara a cidade sureña de Osh. Mentres que na capital, os líderes opositores instalaron un goberno provisional liderado por Rosa Otunbáeva, que controlaba case todo o país excepto as provincias de Osh e Jalal-Abad, que estaban baixo o control de Bakiyev.

O 11 de abril, o goberno dos Estados Unidos de América recoñeceu o goberno provisional como a nova autoridade nacional. O 15 de abril, Bakiyev dimitiu e fuxiu do país.

## Notas
San Vítor

O nome **San Vítor** pode referirse a varios santos do cristianismo:

***Vítor de Damasco**, mártir de mediados do século II; celébrase a súa festividade o 14 de maio;
***Vítor I**, papa da igrexa católica a finais do século II; celébrase a súa festividade o 28 de xullo;
***Vítor de Braga**, mártir finado no ano 300;
***Vítor de Mauritania**, soldado romano e mártir, finado cara ao ano 303; celébrase a súa festividade o 8 de maio;
***Vito de Lucania**, mártir siciliano, finado cara ao 303; celébrase a súa festividade o 15 de xuño;
***Vítor de Marsella**, soldado romano e mártir, finado cara ao ano 303 ou 304; celébrase a súa festividade o 21 de xullo;
***Vítor de Xanten**, soldado e mártir do século IV; celébrase a súa festividade o 10 de outubro.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Capela e necrópole de San Vítor de Barxacova**, conxunto arqueolóxico situado no concello de Parada de Sil, formado polos restos dunha capela medieval e unha necrópole con tumbas antropomorfas escavada en pedra;
*Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Vítor
Mirjam Weichselbraun

**Mirjam Weichserlbraun**, nada en Innsbruck o 27 de setembro de 1981, é unha actriz, presentadora de televisión e actriz de dobraxe austríaca.

Foi elixida pola canle de televisión pública austríaca Österreichischer Rundfunk para ser presentadora do Festival de Eurovisión 2015 xunto a Alice Tumler e Arabella Kiesbauer.

## Filmografía 
* 2007: *Die Rosenkönigin* (2007)
* 2007: *ProSieben Märchenstunde* (2007)
* 2008: *H3 – Halloween Horror Hostel* (2008)
* 2008: *Wir sind das Volk - Liebe kennt keine Grenzen* (2008)
* 2008: *Mutig in die neuen Zeiten - Alles anders* (2008)
* 2009: *Hangtime – Kein leichtes Spiel* (2009)
* 2011: *Das Traumhotel* (201)
* 2012: *Die Braut im Schnee* (2012)
* 2012: *Unter Umständen verliebt* (2012)
* 2012: *Verloren auf Borneo* (2012)
* 2012: *Zwei Sitz Rakete* (2012)
* 2013: *Herztöne* (2013)
* 2013: *Die Frau in mir* (2013)
Gari

O ***gari *** (ガリ) é un tipo de *tsukemono* (vexetais en conserva xaponeses); é xenxibre en salgadura doce servido co suxi. É usualmente de corte moi magro, e de cor rosada. É usualmente comido entre pratos de suxi.

Cómpre non confundir o *gari* co *beni shōga*.
Cristian Erbes

**Cristian Erbes**, nado en Buenos Aires o 6 de xaneiro de 1990, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Boca Juniors.

## Clubs
Linfotoxina alfa

A **linfotoxina alfa** (LT-alfa, LTA), antes chamada **factor de necrose tumoral beta** (TNFβ), é unha proteína que nos humanos é codificada polo xene *LTA* do cromosoma 6, que é mediadora en diversas respostas do sistema inmunitario.

## Función 
A linfotoxina alfa é unha citocina membro da familia do factor de necrose tumoral, que é producida polos linfocitos. A LT-alfa é altamente inducible, segrégase, e existe en forma de molécula homotrímera. A LT-alfa forma heterotrímeros coa linfotoxina beta, a cal ancora a LT-alfa á superficie da célula. A LT-alfa media unha gran variedade de respostas inflamatorias, inmunoestimulatorias e antivirias. A LT-alfa tamén está implicada na formación de órganos linfoides secundarios durante o desenvolvemento e xoga un papel na apoptose.

Nos ratos knockout para a LT-alfa, ningunha placa de Peyer nin ganglio linfático consegue deenvolverse, o que indica a importancia da LT-alfa no desenvolvemento inmunolóxico.

## Interaccións 
A linfotoxina alfa interacciona coa LTB.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Linfotoxina
* Linfotoxina beta
* TNF-alfa

### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Aquilino Herce

**Aquilino Herce Coumes-Gay**, nado na Coruña o 5 de febreiro de 1844 e finado en Madrid o 27 de decembro de 1885, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Irmán de Luís Herce Coumes-Gay e Bruno Herce Coumes-Gay. Ingresou como cadete no corpo de Artillaría en Segovia en 1859, en 1867 foi nomeado tenente e uns anos despois capitán, chegando a comandante. Amigo de Romero Robledo, na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito da Coruña nas eleccións de 1876. Foi gobernador civil de Guadalajara (1880), Zaragoza (1880-1881) e Barcelona (1884-1885) e director xeral de Correos e Telégrafos.

## Vida persoal 
Casou con Osoria Laguna.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Congreso dos Deputados
Linfotoxina beta

A **linfotoxina beta** (LT-beta) tamén chamada **factor de necrose tumoral C** (TNF-C) é unha proteína con funcións reguladoras inmunitarias, que nos humanos está codificada no xene *LTB* do cromosoma 6.

## Función 
A linfotoxina beta é un tipo de proteína de membrana de tipo II da familia do factor de necrose tumoral. Funciona ancorando a linfotoxina alfa á superficie da célula por medio da formación dun [heterotrímero]]. A forma predominante da superficie dos linfocitos é o complexo linfotoxina alfa 1/beta 2 (é dicir, 1 molécula alfa/2 moléculas beta) e este complexo é o ligando primario do receptor da linfotoxina beta. Un complexo menos frecuente é o linfotoxina alfa 2/beta 1. A linfotoxina beta é un indutor do sistema de resposta inflamatoria e está implicada no desenvolvemento normal do tecido linfoide. A isoforma b da linfotoxina beta non pode formar complexo coa linfotoxina alfa, o que suxire que hai unha función para a linfotoxina beta que é independente da linfotoxina alfa. O splicing alternativo dá lugar a moitas variantes de transcrición que codifican diferentres isoformas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Linfotoxina alfa

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Gran Premio dos Países Baixos de 1982

O **Gran Premio dos Países Baixos de 1982** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 3 de xullo de 1982 no circuíto de Zandvoort. Foi a novena carreira da tempada de Fórmula Un de . Foi o 31º Gran Premio dos Países Baixos. A carreira disputouse sobre 72 voltas ao circuíto de 4´252 quilómetros para unha distancia total de carreira de 306 quilómetros.

Ferrari fichou a Patrick Tambay para substituír a Gilles Villeneuve, que morrera durante a cualificación algúns fins de semana antes, no Gran Premio de Bélxica.

A carreira foi gañada polo outro piloto de Ferrari Didier Pironi, que resultou ser a súa última vitoria na Fórmula Un.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación do campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Gran Premio do Reino Unido de 1982

O **Gran Premio do Reino Unido de 1982** (oficialmente o XXXV Marlboro British Grand Prix) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 18 de xullo de 1982 no circuíto de Circuíto de Brands Hatch, Kent, Inglaterra. Foi a décima carreira do Campionato do Mundo da tempada de , disputada sobre 76 voltas.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
*A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de *

## Véxase tamén
Gran Premio de Francia de 1982

O **Gran Premio de Francia** de fórmula 1 de  celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 25 de xullo de 1982. Foi a décimo primeira proba da tempada de Fórmula Un de , o 60º Gran Premio de Francia, ou o 68º Gran Prix de l'ACF. A carreira disputouse sobre 54 voltas ao circuíto de 5´809 quilómetros para unha distancia total de carreira de 313´6 quilómetros.

## Resumo da carreira 
Seis coches turboalimentados ocuparon as 6 primeiras posicións na grella e 4 coches turboalimentados guiados por 4 pilotos franceses terminaron nos 4 primeiros postos, e o equipo francés Renault fixo un dobrete con René Arnoux primeiro e Alain Prost segundo, pero baixo amargas circunstancias xa que Arnoux violou un acordo previo á carreira polo que se el e Prost eran primeiro e segundo, Arnoux deixaría pasar a Prost para axudalo a conquistar o campionato.

Jochen Mass e Mauro Baldi colisionaron en Signes e o coche de Mass foi contra o muro de pneumáticos, catapultouse cara á multitude e incendiouse. Por sorte, ninguén resultou ferido, agás de Mass, que tiña queimaduras nas mans. O piloto de Alemaña Occidental retirouse da Fórmula Un, inmediatamente despois deste accidente.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Referencias 
*A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de *

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Adolfo Torrado Estrada

**Adolfo Torrado Estrada**, nado na Coruña o 2 de maio de 1904 e finado en Madrid o 12 de xullo de 1958, foi un dramaturgo galego. Era irmán do director de cine Ramón Torrado.

## Traxectoria 
Iniciou a súa actividade literaria en *La Voz de Galicia*, fixo os textos para o documental *La ciudad de cristal*. Marchou a Madrid en 1929, onde destacou como autor teatral. Na súa primeira obra, *Crack* combinaba o melodrama coa comicidade, a chocallada co chisco ao espectador e a denuncia do estraperlo co cultivo dos tópicos nacionais, en especial dos galegos. Nos anos anteriores á guerra colaborou con Leandro Navarro, asinando obras do éxito como *La Papirusa* e *Dueña y señora*. Estreou as zarzuelas *Catuxa*, con música de Rebollo, e *El cantar del arriero*, musicada por Díaz Giles. Despois da Guerra Civil o seu teatro fíxose máis escapista e hedonista, imaxinando complicadas situacións co que se chamou "epopeya del advenedizo". O teatro de Torrado deixou de estar de moda nos anos 50. As súas comedias foron recollidas como *Obras completas* en 1948.

En 1946 escribiu o guión da película *Mar abierto*, dirixida polo seu irmán Ramón.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* "TORRADO ESTRADA, Adolfo", *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*.
*
Gran Premio do Canadá de 1982

O **Gran Premio do Canadá de 1982** foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto Île Notre-Dame, Montreal, Canadá o 13 de xuño de 1982. A carreira, foi a 8ª carreira da tempada de , o 21º Gran Premio do Canadá e o quinto, que se celebrou en Montreal. A carreira disputouse sobre 70 voltas ao circuíto de 4´41 quilómetros de lonxitude para unha distancia total de carreira de 308 quilómetros. O Gran Premio do Canadá celebrábase tradicionalmente en torno ao principio de outubro, pero por primeira vez celebrouse a principios de xuño; o que permite un clima máis apropiado; celebrase nesa época do ano desde entón.

Riccardo Paletti morreu ao comezo da carreira, cando o seu coche topouse coa parte posterior do Ferrari parado de Didier Pironi que se calara na grella.

Paletti foi o último piloto en morrer durante unha carreira de Fórmula Un ata o Gran Premio de San Marino de 1994, cando Roland Ratzenberger e Ayrton Senna morreron en días consecutivos. En 1986, Elio de Angelis morreu durante as probas no Circuíto de Paul Ricard circuíto en Le Castellet.

Nelson Piquet gañou a carreira. O seu motor BMW Brabham perdía aceite a 100-130&nbsp;°C na parte dianteira do coche e polos pedais, que queimou os seus pés durante 60 voltas.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación do campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
* Derradeira carreira: Riccardo Paletti (Accidente mortal)
* Osella participou cun só coche (para Jarier) o resto da tempada
* Serra e Raul Boesel víronse involucrados nun incidente durante a práctica, e Serra achegouse a Boesel nos pits, e os dous tiveron unha acalorada discusión que rematou nunha pelexa a puñadas.

''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Val de Ansó

O **Val de Ansó** é un val pirenaico situado no punto máis occidental da Jacetania, na provincia de Huesca (Aragón).

Dúas localidades forman parte do val, Ansó e Fago. Xeograficamente limita co val de Roncal en Navarra ao oeste, ao norte co Bearn, ao leste co Val de Feito/Bal d'Echo e ao sur co Canal de Berdún. Ten unha área de 25.850 hectáreas e está incluído no Parque Natural dos Vales Occidentais.

A xestión dos recursos do val é conxunta entre Fago (1/5) e Ansó (4/5) e é administrada pola Mancomunidade Forestal Ansó-Fago. O acceso realízase a través de Biniés, ampliándose o val na vila de Ansó e pechándose de novo en Zuriza para abrirse outra vez no val de Zuriza situado no norte de Ansó e que se divide en dous pequenos vales glaciares.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Hanami

[miniatura|Parque do [Castelo Himeji.]]

***Hanami*** (花見, lit. "ollar flores") é a tradición xaponesa de ollar a beleza das flores, mais polo xeral asóciase esta verba ao período no que floran as cerdeiras e na que os xaponeses asisten en masa a parques e xardíns a contemplar as súas flores (sakura). De finais de marzo a principios de abril, as cerdeiras rosean por todo Xapón, de sur a norte acorde aos distintos climas existentes nas diversas rexións. As primeiras cerdeiras do ano florean nas illas de Okinawa a principios de marzo (a rexión máis meridional) e os últimos na illa de Hokkaidō aproximadamente a última semana de abril (a rexión máis setentrional).

O prognóstico de florecemento () é anunciado cada ano pola oficina de meteoroloxía. Nesta celebración, a xente diríxese aos parques a contemplar as cerdeiras en flor, e habitualmente realizando un xantar, coa familia ou coa empresa (é habitual ver a empregados de empresas gardando os mellores sitios so das cerdeiras con días de antelación). O *hanami* continua á noite e é chamado .

Toyō Itō, famoso arquitecto xaponés, lembraba este feito da súa nenez catalogando como a forma máis fermosa e sinxela de facer arquitectura, a través dos grandes manteis á sombra das cerdeiras.

## Lugares tradicionais do *hanami* 
Algúns lugares populares do hanami son:

En Tokyo: 
* Parque Ueno, Chidorigafuchi
En Fukui:
* Río Asuwa
En Kyoto:
* Parque Maruyama, Santuario Heian, Arashiyama, Kamogawa
En Osaka:
* Castelo Osaka Parque
En Nara:
* Parque Nara
En Yoshino:
* Monte Yoshino
En Himeji:
* Castelo Himeji Parque
En Tsuyama:
* Castelo Tsuyama Parque

## Controversia 
No ano 2011, tralo o tremor de terra e o tsunami do 11 de marzo, que deixou case 30&nbsp;000 mortos e desaparecidos, o daquela gobernador de Tokyo, Shintarō Ishihara, solicitou á poboación que suspendese a celebración deste festival e amosase a súa solidariedade con Tohoku, o que provocou un intenso debate no Xapón sobre se debía celebrarse ou non o *hanami* ese ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas (en inglés) 
* Hanami in Philadelphia! Information on the Subaru Cherry Blossom Festival of Greater Philadelphia
* Hanami in Japan! Information on Hanami and other annual events across Japan. 
* *Hanami Fun Facts* — *Japanzine:Field Guide to Japan* by Zack Davisson
* *Hanami Manners 101* — *Japanzine* by  Emily Millar
* *Kyotoview* — Hanami in Kyoto
Miguel García Camba

**Miguel García Camba**, finado en Pontevedra o 30 de outubro de 1892, foi un maxistrado e político galego.

## Traxectoria 
Foi xuíz en Ourense. Membro do Partido Progresista, foi elixido deputado a Cortes pola provincia de Ourense nas eleccións de 1843. Foi director de *El Progreso Constitucional* en 1865. Durante o Sexenio Democrático presentouse a deputado polo distrito de Becerreá nas eleccións de 1871 pero foi derrotado por Manuel Becerra Bermúdez. Na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Becerreá nas eleccións de 1876. Formou parte da comisión organizadora da Sociedade Económica de Amigos do País de Pontevedra en 1887. Foi cabaleiro de Santiago.

## Vida persoal 
Casou con Teresa Valle Castro, que faleceu en 1883.

## Notas
Charles Barbara

**Louis-Charles Barbara**, nado en Orléans (Loiret) o 5 de marzo de 1817 e finado en París o 19 de setembro de 1886, foi un escritor francés.

## Traxectoria 
Debutou como autor en 1844 cun texto gastronómico aparecido na *Gazette da jeunesse*. Colaborou máis tarde coa revista de Arsène Houssaye, ''L'artist*. En 1848 fundou na súa cidade natal, Orleans, o xornal *Le Démocrate*. Publica diversos contos e artigos en varias revistas antes de acadar o éxito coa súa primeira novela *O asasinato da Pont-Rouge* (*L’Assassinat du Pont-Rouge*, 1855). Máis tarde, publicará *Ary Zang'' (1864) e cinco libros de relatos.

En 1866, por unha epidemia de cólera perde a súa muller, un dos fillos e a súa madrasta; Suicidouse no hospital Maison Dubois ao se tirar por unha xanela.

## Véxase tamén 
### Notas 
### Ligazóns externas 
* Información sobre a vida e a obra do autor
Manuel Rodríguez de Castro

**Manuel Rodríguez de Castro**, finado en Monforte de Lemos en marzo de 1895, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Avogado, foi contador de arbitrios de Amortización de Monforte de Lemos. Durante o Sexenio Democrático foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Monforte nas eleccións de 1871 e volveu ser elixido polo mesmo distrito nas eleccións de abril de 1872. Foi presidente do Comité constitucional de Monforte de Lemos en 1874. Na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Monforte nas eleccións de 1876. Volveu presentarse polo mesmo distrito nas eleccións de 1879, pero foi derrotado por Antonio Guitián García. Finou en Monforte de Lemos en marzo de 1895.

## Notas
Joaquín Rodríguez Gayoso

**Joaquín Rodríguez Gayoso**, finado en Madrid en novembro de 1911, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Viana do Bolo. Foi xuíz de primeira instancia de Vilamartín de Valdeorras. Na Restauración militou no Partido Conservador e foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Valdeorras nas eleccións de 1876. Finou en Madrid en novembro de 1911.

## Notas
José Ramón Soraluce Blond

**José Ramón Soraluce Blond**, nado en Ceuta o 25 de novembro de 1946, é un arquitecto, profesor e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, titulándose en 1976 e doutorándose posteriormente pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor de Debuxo Arquitectónico e Historia da Arte na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña. Impartiu docencia na Facultade de Humanidades da Universidade da Coruña. É académico numerario da Real Academia Galega de Belas Artes e académico correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando e da Reial Acadèmia Catalana de Belles Arts de Sant Jordi e membro electo do Instituto José Cornide de Estudios Coruñeses.

## Obra bibliográfica 
Amais de ter publicado ducias de artigos e participado en varias obras colectivas, son da súa autoría, entre outros, os seguintes libros:
* *Castillos y fortificaciones de Galicia: la arquitectura militar de los siglos XVI-XVIII*, Fundación Barrié, 1985. ISBN 84-85728-47-5.
* *O antigo Hospital de Esteiro, Campus Universitario de Ferrol*, Universidade da Coruña, 1996, ISBN 84-89694-06-0.
* *Las fortificaciones españolas de Sicilia en el renacimiento*, Universidade da Coruña, 1998, ISBN 84-89694-64-8.
* *Guía da arquitectura galega: linguaxes e mensaxes*, Vigo, Editorial Galaxia, 1999, ISBN 84-8288-186-8.
* *Arquitectura de la casa cubana* (coordinador), Universidade da Coruña, 2001. ISBN 84-95322-79-X.
* *Historia de la Arquitectura Restaurada de la Antigüedad al Renacimiento*, UDC, 2008, ISBN 978-84-9749-292-8.
* *Cascos históricos de Galicia*, 2011, A Coruña, ISBN 978-84-95100-42-9.
* *Arquitectura restaurada de Galicia: orígenes*, 2014, Santiago de Compostela, ISBN 978-84-8408-768-7.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor na páxina da Editorial Galaxia.
Adolfo Torrado

Co nome de **Adolfo Torrado** podemos referirnos a:

***Adolfo Torrado Ozores**, político galego (1842-1848).
***Adolfo Torrado Estrada**, dramaturgo galego (1904-1958).
Joaquín Martínez Montenegro

**Joaquín Martínez Montenegro**, finado en 1878, foi un político galego.
## Traxectoria 
Fillo de Francisco Javier Martínez Enríquez, marqués de Valladares, e Joaquina Montenegro Ponte Oca. Cuñado de José Elduayen. Na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito da Cañiza nas eleccións de 1876.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
### Outros artigos 
* Eleccións xerais de España de 1876
### Ligazóns externas 
* Xenealoxía Marquesado de Valladares
Mazoi

Como topónimo **Mazoi** pode referirse a:

;En Galiza
***Mazoi**, parroquia do concello de Lugo;
****Mazoi**, lugar de dita parroquia;
***Mazoi**, lugar de parroquia de Pías, no concello de Lugo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Lucio Martínez Pereda

**Lucio Martínez Pereda**, nado en Vigo en 1962, é un historiador galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, é profesor de Historia no IES Valadares de Vigo. Investigou a retagarda franquista durante a guerra civil española: mobilización, propaganda política e depuración administrativa e estuda a mobilización e politización de masas na fase inicial da ditadura en Galicia. A súa obra *Medo político e control social na retagarda franquista* foi finalista do Premio da Crítica Galicia 2016.

## Obras 
* *La depuración franquista del Magisterio Nacional en el norte de Zamora 1936-1943*, CEB Ledo del Pozo, 2008.
* *Propaganda, mobilización e cerimonias político relixiosas en Vigo durante a Guerra Civil*, Instituto de Estudios Vigueses, 2011, ISBN 978-84-89599-45-9.
* *Medo político e control social na retagarda franquista*, Xerais, 2015, ISBN 978-84-9914-808-3.
* *El pan y la cruz. Hambre y Auxilio Social durante el primer franquismo en Galicia*. Biblioteca Nueva, 2017, ISBN 978-84-16647-64-4.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* «Colaboracionistas no franquismo na Galiza. A represión fría» conferencia, maio de 2015.
* «A simetría de culpabilidades, a reconciliación, a represión e o esquecemento» *ProTexta. Suplemento bimensual de libros*, abril de 2015.
* *Faro da Cultura*  *Faro de Vigo*, 11/3/2015.
* “Filgueira participou da represión do franquismo mais iso eliminouse dos documentos”  *Sermos Galiza*, 18/2/2015.
* Presentación de "El pan y la cruz", vídeo en Youtube
Minotaur 4

**Minotaur 4** foi o nome dun foguete espacial dos Estados Unidos producido pola empresa Orbital Sciences. As tres primeiras etapas do foguete derivan do mísil balístico intercontinental retirado Peacekeeper, mentres que a cuarta é un desenvolvemento da propia empresa. Foi usado en cinco lanzamentos, todos exitosos. Opcionalmente podía usar o sistema HAPS (Hydrazine Auxilary Propulsion System) para incrementar a preción da inserción orbital.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Minotaur 1
*Minotaur 2
*Minotaur 5
Des Knaben Wunderhorn

350px|miniatura|dereita|Imaxe da primeira edición do poemario
***Das Knaben Wunderhorn*** (*O rapaz do corno máxico* en tradución literal ó galego) é unha colección de poemas folclóricos recollidos por Achim von Arnim e Clemens Brentano a comezos do século XIX.
## Orixe 
A obra foi publicada en dúas partes no 1805 e no 1808 na cidade de Heidelberg. Esta recollía cancións populares do sur de Alemaña que nalgúns casos foron modificadas e adaptadas por Arnim e Brentano. Naquela época (guerras napoleónicas, desenvolvemento do liberalismo político e do nacionalismo) as tradicións e expresións populares dos pobos tiñan grande acollida nos eidos culturais europeos. Os tres volumes da obra, adicados ó poeta Goethe, acadaron un grande éxito.

## Influencias posteriores 
Esta obra tivo un grande impacto no compositor Gustav Mahler. Outros compositores que musicaron algún dos poemas foron Felix Mendelssohn, Robert Schumann, Carl Loewe, Johannes Brahms e Alexander von Zemlinsky.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ciclo Wunderhorn por Gustav Mahler
### Bibliografía 
* Libreto do CD: Des Knaben Wunderhorn. Sarah Conolly, Dietrich Henschel. Orquestre des Champs-Élysées. Harmonia Mundi, s.a.