Relocalización do Alto Ártico

A **relocalización do Alto Ártico** (en ; *Quttiktumut nuutauningit*) produciuse durante a Guerra fría na década de 1950, cando 92 inuit, ás veces chamados **exiliados do Alto Ártico**, foron trasladados polo Goberno do Canadá baixo o primeiro ministro liberal Louis St. Laurent ao Alto Ártico.

Considérase amplamente que a migración forzada foi implementada polo goberno canadense para afirmar a súa soberanía no arquipélago ártico (que fora obxecto de reclamacións territoriais disputadas) mediante o uso de "bandeiras humanas". Os inuit realoxados sufriron privacións extremas durante os seus primeiros anos despois do traslado.

## Historia 
En agosto de 1953, sete ou oito familias de Inukjuak, Nunavik (no norte do Quebec) (daquela coñecido como Port Harrison) foron transportadas a Grise Fiord no extremo sur da illa Ellesmere e a Resolute na illa Cornwallis. O grupo incluía á familia do escritor Markoosie Patsauq. Ás familias, que viñan recibindo axudas sociais, prometéuselles mellores oportunidades de vida e de caza en novas comunidades do Alto Ártico. Uníronse a eles tres familias recrutadas da comunidade máis setentrional de Pond Inlet (nos daquela Territorios do Noroeste, agora parte de Nunavut), cuxo propósito era ensinarlles aos inuit inukjuak habilidades para a supervivencia no Alto Ártico.

Os inuit foron levados no buque patrulleiro do Ártico Oriental CGS C.D. Howe a zonas das illas Cornwallis e Ellesmere (Resolute e Grise Fiord), ambas grandes illas áridas no hostil norte polar.

### Motivacións 
Está amplamente aceptado que os reasentamentos forzosos estiveron motivados polo desexo de reforzar a soberanía canadense no arquipélago ártico mediante a creación de asentamentos na zona. En *Relocation to the High Arctic*, Alan R. Marcus propón que a relocalización dos inuit non só serviu como un experimento, senón como unha resposta ao "problema esquimó". O goberno federal salientou que "o problema dos esquimós" estaba ligado á reticencia dos inuit a abandonar os seus costumes nómades en zonas que supostamente estaban superpoboadas e chegou a proporcionar relatos detallados das malas tempadas de caza e da fame na zona de Inukjuak como resultado directo da superpoboación. Porén, o goberno federal sabía que a zona en cuestión estaba no medio dunha tempada baixa de captura debido ao final dun ciclo de catro anos de caza de raposos.

O goberno canadense afirmou que as familias accederan voluntariamente a participar nun programa para reducir as zonas de superpoboación percibida e caza deficiente no norte do Quebec, para reducir a súa dependencia da asistencia social e para retomar un estilo de vida de subsistencia.

### Novas comunidades 
As familias non tiñan subministracións suficientes de comida, peles de caribú e outros materiais para facer roupa e tendas axeitadas, e sufriron privacións extremas nos primeiros anos posteriores ao traslado. Finalmente, os inuit aprenderon as rutas migratorias locais das belugas e puideron sobrevivir na zona, cazando nunha área de 18.000 km² cada ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Deportación dos indios dos Estados Unidos de América
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*