open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Follas Novas (A Habana)

***Follas Novas*** foi un semanario publicado na Habana, Cuba, editado de 1897 a 1909.

## Historia e características 
Subtitulado *Revista semanal ilustrada*, apareceu o 6 de xuño de 1897. O título está inspirado no poemario homónimo de Rosalía de Castro. Na terceira páxina aparece o subtítulo *Semanario científico, literario y defensor de la Colonia gallega*. Os fundadores e propietarios foron Francisco J. Ramil e Antonio de P. Cea, sendo este último o director ata 1907, ao que sucederon Adelardo Novo Brocas, Alfredo Fernández, Pascual Aenlle, Antón Villar Ponte e novamente Adelardo Novo. Como redactor figurou José Baña Pose. Na presentación inicial enviáballes un saúdo á prensa cubana e a *El Eco de Galicia*.
miniatura|300px|Cabeceira do 19/01/1908. Ano XII, n.º 555.
*Follas Novas* publicouse uns meses despois de desaparecer *La Tierra Gallega*, e en plena guerra pola independencia, pero non axitou a bandeira colonialista nin dedicou unha soa liña a defender ao colonizador.

Entre os seus colaboradores figuraron, en castelán, Benito Fernández Alonso, Basilio Álvarez, Gerardo Álvarez Limeses, Wenceslao Fernández Flórez, Manuel Murguía, Antón Villar Ponte, Emilia Pardo Bazán, Teodosio Vesteiro Torres e Ramón María del Valle-Inclán. Publicou por entregas *La alondra*, novela de Álvaro de la Iglesia. En lingua galega hai colaboracións de Rosalía de Castro, Manuel Curros Enríquez, Eduardo Pondal, Valentín Lamas Carvajal, Francisco Añón, Manuel Amor Meilán, Lisardo Barreiro, Alberto Camino, Nan de Allariz, Evaristo Martelo Paumán, Antonio Noriega Varela, Roberto Blanco Torres, Juan Fernández Merino e Ramiro Gayoso. Publicou por fascículos *Campaña da Caprecórneca* de Luís Otero Pimentel (e outras colaboracións asinadas como Xan de Outeiro) e *¡A besta!* de Xan de Masma.

A través das súas páxinas reflíctese unha preocupación constante pola exaltación da identidade de Galicia. En 1903 sostivo unha polémica con Curros Enríquez a raíz da lectura pública do seu poema "A espiña". O último número conservado corresponde ao 9 de maio de 1909.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*  Inclúe *Rosalía de Castro e Cuba*.
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
Aveta

Na relixión celta, **Dea Aveta** foi unha deusa nai, tamén asociada coa fonte de auga fresca Tréveris, no que hoxe é Alemaña. Aveta é coñecida polas figuriñas de barro atopadas Toulon-sur-Allier en Francia e en Tréveris. Esas figuras amosan á deusa con bebés no peito, cadelos pequenos ou cestos de froita.
O seu nome sábese por inscricións atopadas en Suíza, e en Côte-d'Or (Francia).

## Notas
Requeixo, San Xoán de Lóuzara, Samos

**Requeixo** é unha aldea da parroquia de San Xoán de Lóuzara, no concello de Samos, provincia de Lugo. Está deshabitada dende hai anos.

## Localización 
Está situada preto do río Lóuzara a 655 m. de altitude. As aldeas máis próximas son Vilela e A Ponte.

## Historia 
En Requeixo construíuse a coñecida como "Casa da Sociedade" durante a Segunda República, onde tivo a sede o Comité Agrario Radical de Lóuzara ligado ao Partido Agrario Radical Galego. Os obxectivo do Comité de Lóuzara era avanzar no progreso parroquial. Entre outras cousas querían fomentar a cultura dos veciños, organizar cooperativas de produción agraria e gandeira, comprar máquinas agrícolas, mellorar as razas de gando, comprar sementes seleccionadas, crear unha biblioteca etc. O regulamento desta sociedade agraria asinouse no ano 1931 e a súa actividade finalizou no ano 1936 debido á sublevación militar dese ano.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Comité Agrario Radical de Lóuzara, Requeixo, San Xoán de Lóuzara, Samos, Galiza.jpg|Escrito do Comité Agrario en Requeixo.
Ficheiro:Regulamento Comité Agrario 1, A Ponte, San Xoán de Lóuzara, Samos, Galiza.jpg|Obxectivos do Comité.
Ficheiro:Regulamento Comité Agrario 2, A Ponte, San Xoán de Lóuzara, Samos, Galiza.jpg|Sinatura do Regulamento.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xoán de Lóuzara 
### Parroquias de Samos
Belisama

miniatura|dereita|300px|Inscrición RIG G-172: *СΕΓΟΜΑΡΟС/ ΟΥΙΛΛΟΝΕΟС/ ΤΟΟΥΤΙΟΥС/ ΝΑΜΑΥСΑΤΙС/ ΕΙѠΡΟΥ ΒΗΛΗ/СΑΜΙ СΟСΙΝ/ ΝΕΜΗΤΟΝ*.
No politeísmo celta, **Belisama** ou **Bηλησαμα** (*Bēlēsama*) foi unha deusa adorada na Galia e en Britania. Estaba relacionadas cos lagos e cos ríos, co lume, a artesanía e a luz. Belisama é identificada con Minerva/Atenea e comparada con Brigid. Pénsase que era a consorte de Belenus, con quen compartía certos atributos. O significado exacto do seu nome é descoñecido, pero das posibles interpretacións é "moi forte".

## Notas
Brigantia (deusa)

**Brigantia** foi unha deusa do politeísmo celta da antigüidade tardía. Segundo a *interpretatio Romana*, foi comparada coa *Vitoria*. As lendas relacionadas coas personaxes de Brixida e Bríxida de Irlanda na mitoloxía irlandesa crense que teñen relación coa adoración a Brigantia.

## Etimoloxía 
O nome *Brigantia* é a forma feminina do protoindoeuropeo ''*bhr̥g'hntī*, da raíz *berg'h* "alto, nobre, elevado". O nome era en orixe un epíteto adxectivable que significaba simplemente "a alta", "a elevada". O etnónimo *Brigantes'' tamén se pode traducir como "os altos, os nobres" ou "os das terras altas" (IEW, s.v. "bhereg'h-").

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bitel, Lisa M. (2001) "St. Brigit of Ireland: From Virgin Saint to Fertility Goddess" on-line)
* Claus, Manfredd; *Epigraphik-Datenbank Clauss / Slaby*, Johann Wolfgang Goethe-Universität Frankfurt. Online epigraphic search tool
* Ellis, Peter Berresford (1994) *Dictionary of Celtic Mythology* Oxford Paperback Reference, Oxford University Press, ISBN 0-19-508961-8
* Gree, Miranda (1986) *The Gods of the Celts*. Stroud, Sutton Publishing. ISBN 0-7509-1581-1
* Green, Miranda (1996) *Celtic Goddesses: Warriors, Virgins, and Mothers* Nova York, pp 195–202.
* MacKillop, James (1998) *Dictionary of Celtic Mythology*. Oxford, Oxford University Press. ISBN 0-19-280120-1.
* Olmstead, Garret (1994) *The Gods of the Celts and Indo-Europeans* Budapest, pp 354–361
* Wood, Juliette (2002) *The Celts: Life, Myth, and Art*. Thorsons. ISBN 0-00-764059-5

### Ligazóns externas 
* Brighid: What Do We Really Know?  por Francine Nicholson.
Liberade a Willy

***Liberade a Willy*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por Simon Wincer que se estreou en 1993. Estreouse en galego na TVG o 30 de maio de 2009.

## Sinopse 
Willy é unha candorca confinada nun pequeno parque acuático no Pacífico Norte, illada do seu hábitat natural e separada de toda a súa familia e fogar. Ninguén no parque entende o comportamento e os sentimentos de Willy, agás un rapaz de 12 anos, quen ó igual que Willy sabe moi ben o que significa estar lonxe da súa familia.

## Personaxes 
* Michael Madsen como Glen Greenwood
* Michael Ironside como Dial
* Jason James Richter como Jesse Greenwood
* Keiko a candorca como Willy
* Jayne Atkinson como Annie Greenwood
* August Schellenberg como Randolph Johnson
* Mykelti Williamson como Dwight Mercer
* Danielle Harris como Gwenie
* Lori Petty como Rae Lindley
* Richard Riehle como Wade
* Michael Bacall como Perry
* Isaiah Malone como Vector
* Nick Gardner como Juan Pedro Gimenez
* Alec Nichols como Jesus Gonzales

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Cocoon

***Cocoon*** é un filme estadounidense dirixido por Ron Howard que se estreou en 1985. Trata sobre un grupo de anciáns que rexuvenecen grazas a uns aliens. Está protagonizado por Don Ameche, Wilford Brimley, Hume Cronyn, Brian Dennehy, Jack Gilford, Steve Guttenberg, Maureen Stapleton, Jessica Tandy, Gwen Verdon, Herta Ware, Tahnee Welch e Linda Harrison. O filme baséase lixeiramente na novela homónima de David Saperstein.

## Sinopse 
Un grupo de anciáns que viven nunha residencia descobren a fonte da eterna xuventude. O único problema é que o lugar máxico pertence a un grupo de extraterrestres, e descoñecen se as súas intencións son boas.

## Personaxes 
* Don Ameche como Arthur 'Art' Selwyn
* Wilford Brimley como Ben Luckett
* Hume Cronyn como Joe Finley
* Brian Dennehy como Walter
* Jack Gilford como Bernie Lefkowitz
* Herta Ware como Rose Lefkowitz
* Steve Guttenberg como Jack Bonner
* Maureen Stapleton como Mary Luckett
* Jessica Tandy como Alma Finley
* Gwen Verdon como Bess McCarthy
* Tahnee Welch como Kitty
* Barret Oliver como David
* Linda Harrison como Susan
* Tyrone Power Jr. como Pillsbury
* Clint Howard como John Dexter
* Jim Fitzpatrick como Tony
* Charles Lampkin como Pops
* Jorge Gil como Lou Pine
* Rance Howard como Detective de Petersburg
* James Ritz como empregado de DMV

## Galardóns e nomeamentos 
* 1985: 2 Oscars: Mellor actor secundario (Don Ameche) e efectos visuais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Police Story 3: Super Cop

***Police Story 3: Super Cop*** é un filme dirixido por Stanley Tong que se estreou en 1992.

## Sinopse 
Un oficial da policía de Hong Kong, Ka-Kui, é enviado a China para intervir contra unha organización de tráfico de drogas. Tras sacar ó irmán do señor da droga de prisión, el e outra axente (Michelle Yeoh) son levados a Hong Kong a traballar para o sindicato. A esposa do xefe foi arrestada en Malaisia por tráfico de drogas e axiña será executada, pero ó ser a única que coñece o número da conta nun banco suízo onde gardan os cartos da droga, terán que liberala.

## Personaxes 
* Jackie Chan como "Kevin Vu" Chan Ka-Kui / Chen Chia-chu / Lin Fu Sheng
* Michelle Yeoh como Inspectora Jessica Hana Yang Chien Hua 
* Maggie Cheung como May
* Yuen Wah como Panther
* Kenneth Tsang como Khun Chaibat
* Bill Tung como "Tío" Bill Wong
* Lo Lieh como Xeneral Thai
* Josephine Koo como Chen Wen-Shi Chaibat
* Kelvin Wong como Peter / Pierre
* Philip Chan como Inspector Y.K. Chen
* Mars como Hsiung

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Pascual Aenlle

**Pascual Aenlle Aguiar**, nado en Trabada e finado en Madrid en setembro de 1925, foi un avogado e xornalista galego.

## Traxectoria 
Emigrou coa familia aos Estados Unidos de América. Despois pasou a Cuba. Notario público e oficial do Centro Gallego, do que foi secretario e vicepresidente executivo. Foi fundador de Unión Rinlega, presidente de honra de Hijos de Trabada e vicepresidente de Hijos de Lorenzana en Cuba. En 1905 fundou e dirixiu *Juventud Gallega*. Tamén dirixiu durante unha tempada a revista *Follas Novas* e colaborou en *A Terriña*. Ideou e participou na comisión de homenaxe a Pascual Veiga que organizou a estrea do Himno Galego na Habana en 1907. Foi presidente de Centro Gallego de La Habana. En 1925 veu a España para repoñerse dunha enfermidade, pasou un tempo no Balneario de Mondariz, e logo marchou a Madrid onde finou en setembro de 1925.

## Vida persoal 
Casou con María Isabel de Vega Flores en 1916, e foi pai de Carmen Luisa e Marieta Aenlle Vega.

## Notas
Isenhart – Die Jagd nach dem Seelenfänger

***Isenhart – Die Jagd nach dem Seelenfänger*** é un telefilme dirixido por Hansjörg Thurn que se estreou no 2011.

## Sinopse 
A mediados do século XII gran parte do territorio europeo estaba gobernado polo Sacro Imperio Romano e a violencia e a crueldade estaban á orde do día. Varias comarcas alemás viven aterrorizadas por un perigoso asasino que se dedica a matar a mozas virxes. Isanhart e Konrad von Laurin pescudarán para intentar dar caza ó criminal.

## Personaxes 
* Bert Tischendorf como Isenhart
* Patrick Mölleken como Isenhart de neno
* Sebastian Ströbel como Henning von der Braake
* Emilia Schüle como Sophie von Laurin
* Jeanette Biedermann como Maria
* Xenia Georgia Assenza como Anna von Laurin
* Michael Steinocher como Konrad von Laurin
* Johannes Krisch como Walther von Ascisberg
* Klaus J. Behrendt como Sydal von Friedberg
* Martin Feifel como Sigimund von Laurin
* Hary Prinz como Günther von Martensen
* Gregor Seberg como Chlodio
* Jürgen Schornagel como Wilbrand von Maulbronn
* Johannes Zeiler como Alexander von Westheim
* Mathias Sartor como Simon von Hainfeld
* Gotthard Lange como Hieronymus

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Receptor da transferrina

miniatura|dereita|Regulación do metabolismo do ferro polas IRE-BP.

O **receptor da transferrina** (TfR) é unha proteína transportadora da superficie celular, que transporta transferrina. É necesario para a importación de ferro ao interior da célula e está regulado en resposta á concentración intracelular de ferro. Cando a transferrina do plasma sanguíneo, que transporta ferro, se une a este receptor, o complexo transferrina-ferro é introducido na célula por medio de endocitose mediada por receptor, o que permite á célula obter ferro.

## Tipos 
Hai dous tipos de receptores da transferrina, chamados TFR1 (ou TFRC ou CD71) e TFR2.

## Regulación 
As concentracións baixas de ferro promoven un incremento dos niveis do receptor de transferrina, para que se incremente así a captación de ferro e se manteña a homeostase do ferro.

A produción de TfR na célula está regulada de acordo cos niveis de ferro por medio das proteínas de unión ao elemento de resposta ao ferro (IRE-BP), tamén chamadas Proteínas Reguladoras do Ferro (IRP). Estas proteínas únense á estrutura en forquita chamada IRE, que se encontra na rexión 3' UTR do ARNm do receptor da transferrina. Unha vez que estas proteínas se unen ao receptor, inhíbese a degradación do ARNm do receptor, polo que se produce máis receptor. Cando hai moito ferro, estas proteínas non están unidas ao ARNm, que se degrada e non se produce receptor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* TFR2
* TFRC

### Bibliografía 
* 
* ; Figure 3: Cellular uptake of iron through the Tf system via receptor-mediated endocytosis.
* 

### Ligazóns externas 
* MeshName Transferrin+receptor http://www.nlm.nih.gov/cgi/mesh/2011/MB_cgi?mode=&term=Transferrin+receptor
*
Lobeznos

**Lobeznos** (*Llobécianos* en leonés) é unha localidade do municipio de Pedralba da Pradería, na provincia de Zamora. Está situado a 3,5&nbsp;km de Pobra de Seabra na estrada que une esta poboación con Braganza. En 2020 tiña 28 habitantes. O seu nome derívase da abundancia de lobos no pasado.
## Lingua 
Os veciños son bilingües en castelán e en leonés na súa variedade seabresa.

## Monumentos 
* Ermida do Santo Cristo: é unha pequena ermida recentemente restaurada na que se conserva a imaxe do Santo Cristo da Ascensión, moi venerada polos veciños e todos os que emigraron. As mulleres do lugar encoméndanlle os seus embarazos rezando nove credos ao redor da ermida.
*  Igrexa de Santolalla: situada no barrio da Preira, rodeada polo cemiterio local.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Lobeznos.es
Manuel Aenlle Losada

**Manuel Aenlle Losada**, finado en Trabada o 23 de outubro de 1900, foi un perito agrícola e político galego.

## Traxectoria 
Perito agrícola. Militante do Partido Liberal, foi alcalde de Trabada durante 30 anos. Foi pai de José e Francisco Aenlle. Finou en Trabada o 23 de outubro de 1900.

## Notas
Santa Cruz de Abranes

**Santa Cruz de Abranes** (''Santa Cruz d'Abranes'' en leonés) é unha localidade do concello de Pedralba de la Pradería, pertencente á provincia de Zamora.
Nesta pequena localidade de 24 habitantes (INE 2020) consérvase a lingua leonesa, aínda falada cun grao de pureza superior ao doutras localidades da zona.

Pertence á bisbarra de Seabra, aínda que ata o século XVIII pertenceu a Portugal, país co cal é lindeiro. Encóntrase dentro do espazo natural protexido da Serra da Culebra.

## Notas
Arbo (homónimos)

Como topónimo **Arbo** pode referirse a:

;En Galiza
***Arbo**, concello da comarca da Paradanta;
****Arbo**, parroquia de dito concello;
***Darbo**, parroquia do concello de Cangas;
***Arboiro**, lugar da parroquia de Medos, no concello de San Xoán de Río;
***Arbol**, lugar da parroquia de Rúa, no concello de Cervo;
***Arbor**, lugar da parroquia de Sobreira, no concello de Vilamarín.

;Transportes
***Estación de Arbo**, estación de tren de Adif.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Arba**, lugar da parroquia de Cedeira, no concello de Cedeira.
Rudolf Kárpáti

**Rudolf Kárpáti** (en húngaro: Kárpáti Rudolf), nado en Budapest o 17 de xullo de 1920 e finado na mesma cidade o 1 de febreiro de 1999, foi un músico militar e tirador de esgrima húngaro, gañador de seis medallas olímpicas de ouro.

## Traxectoria 
Militar profesional, estudou violín no conservatorio e musicoloxía na universidade, foi membro das seccións de esgrima do Vasas SC e do Budapest Honvéd compatibizándoo co posto de instrutor musical na Academia Militar Central. Participou, aos 28 anos, nos Xogos Olímpicos de 1948 celebrados en Londres, gañando a medalla de ouro na proba de equipos de sabre, competición que gañou de novo nos Xogos Olímpicos de 1952 de Helsinqui nos Xogos Olímpicos de 1956 de Melbourne e nos Xogos Olímpicos de 1960 de Roma. Tamén gañou a competición de sabre individual nas edicións de 1956 e 1960.

Ao longo da súa carreira gañou sete títulos nacionais e doce medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas sete de ouro. Tras retirarse traballou como directivo da Federación de Esgrima Húngara (1961-1991), foi xuíz internacional e membro do comité de xuíces da Federación Internacional de Esgrima, publicou a súa autobiografía en 1965 e foi presidente da Asociación de Esgrima de Budapest (1977). Director artístico da Academia Militar desde 1961, actuou como conselleiro de defensa (1990-1994) e retirouse co grao de xeneral de dúas estrelas do exército de terra.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.olympic.org - Rudolf Kárpáti 
* www.sports-reference.com - Rudolf Kárpáti
Liberade a Willy 2

***Liberade a Willy 2*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por Dwight H. Little que se estreou en 1995. É a secuela de *Liberade a Willy* (1993). Estreouse en galego na TVG o 15 de agosto de 2009.

## Sinopse 
Hai dous anos, Jesse liberou a Willy, unha candorca presa. Agora vive felizmente cos seus pais adoptivos. Un día, o seu medio irmán Elvis comunícalle a morte da súa verdadeira nai. Durante a viaxe, Jesse volve a reunirse Willy e co indio Randolph. Unha grande amizade establécese entre Jesse e a neta deste último.

## Personaxes 
* Jason James Richter como Jesse Greenwood
* Keiko a candorca como Willy
* Francis Capra como Elvis
* August Schellenberg como Randolph Johnson
* Mary Kate Schellhardt como Nadine
* Michael Madsen como Glen Greenwood
* Jayne Atkinson como Annie Greenwood
* Jon Tenney como John Milner
* Mykelti Williamson como Dwight Mercer
* Elizabeth Peña como Dr. Kate Haley
* Paul Tuerpe como asistente de Milner
* M. Emmet Walsh como Bill Wilcox
* John Considine como Comandante Blake
* Steve Kahan como Capitán Nilson
* Neal Matarazzo como Helmsman Kelly

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Pál Kovács

**Pál Kovács** (en húngaro: Kovács Pál), nado en Debrecen o 17 de xullo de 1912 e finado en Budapest o 8 de xullo de 1995, foi un tirador de esgrima húngaro, gañador de sete medallas olímpicas. Foi o pai dos tamén tiradores de esgrima Attila e Tamás Kovács.

## Traxectoria 
Principiou a estudar Universidade Corvinus de Budapest e logo pasou á Academia Militar Ludovica graduándose en 1935 como tenente do exército. Discípulo do mestre de armas László Borsody, pertenceu ao Club de Esgrima de Oficiais (1935-1945), Ganz Vasas (1945-1954) e Vasas SC (a partir de 1954)Participou, aos 24 anos, nos Xogos Olímpicos de 1936 celebrados en Berlín, gañando a medalla de ouro na proba por equipos de sabre. Despois da fin da segunda guerra mundial estivo dous anos como prisioneiro de guerra. Nos Xogos Olímpicos de 1948 de Londres revalidou o seu título por equipos, tañando tamén unha medalla de bronce na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1952 de Helsinqui volve gañar o ouro por equipos, así como tamén ese metal na individual. Nos Xogos Olímpicos de 1956 de Melbourne non é quen de revalidar o seu título individual, rematando sexto, pero si revalida o título por equipos, conseguindo así a súa cuarta vitoria nesta proba. Nos Xogos Olímpicos de 1960 de Roma gañou unha nova medalla de ouro na proba por equipos, o seu quinto título consecutivo.

Ao longo da súa carreira gañou dezaseis títulos nacionais húngaros, doce medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, dez delas de ouro. Foi vicepresidente da Federación Húngara de Esgrima (1963-1968), a partir de 1968 foi membro do Comité Olímpico Húngaro, e tamén foi membro do Comité Executivo da Federación Internacional de Esgrima e entre 1980 e 1988 o seu vicepresidente. Pouco antes da súa morte foi ascendido ao rango de xeneral.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Pál Kovács a olympic.org 
* Pál Kovács a sports-reference.com
Meis (homónimos)

Como topónimo **Meis** pode referirse a:

;En Galiza
***Meis**, concello da comarca do Salnés;
****Meis**, parroquia de dito concello;
*****O Pazo de Meis**, lugar de dita parroquia;
****San Martiño de Meis**, parroquia de dito concello.

Como apelido, pode referirse a:

***José Ángel Fernández Meis** (1914-1998), político galego do PCE.

;Deportes
***Campo de golf de Meis**, un campo de golf de 18 buracos, situado en Silván da Armenteira, no concello de Meis.
Río Lóuzara

O **Lóuzara**,  é un río da provincia de Lugo, afluente do río Lor e este á súa vez do río Sil. Dálle nome ao Val de Lóuzara ou Terras de Lóuzara, no concello de Samos. Ten aproximadamente 29&nbsp;km de lonxitude.

## Percorrido
Nace da confluencia de varios regos que baixan da Serra do Rañadoiro, no concello de Pedrafita do Cebreiro, entre eles o río Louzarela. No seu tramo inicial fai de límite entre os concellos de Folgoso do Courel e o de Samos para logo internarse neste último, polo cal discorre a maior parte do seu percorrido, recibindo varios regos que descenden da Serra do Oribio e dos Montes de Lóuzara. Únese ao río Lor no concello do Folgoso do Courel a uns 430 m de altitude, preto da aldea do Touzón.

## Explotación
Antigamente funcionaban varios muíños, e ferrerías como a de Gundriz ou a de Santalla de Lóuzara, e algún mazo.

## Galería de imaxes

Ficheiro: Val de Lóuzara 2 Samos, Galiza.jpg|O val de Lóuzara con néboa, Samos.
José Manuel Fernández Alvariño

**José Manuel Fernández Alvariño**, nado en Vigo o 12 de maio de 1947, é un avogado e empresario galego.

## Traxectoria 
De familia de empresarios, tomou a dirección do grupo de investimentos Alvariño, con sede en Vigo, que traballa en distintos sectores, dende a venda de automóbiles ata o desenvolvemento de software ou a enerxía fotovoltaica.

En 2003 converteuse en presidente da Confederación de Empresarios de Pontevedra. En 2013 desbancou o ata daquela presidente da Confederación de Empresarios de Galicia, Antonio Fontenla, e fíxose el coa presidencia da maior organización empresarial galega, ao tempo que cesaba como presidente da delegación pontevedresa.  Tamén foi vicepresidente da Cámara de Comercio de Vigo e formou parte das directivas doutros colectivos empresariais, como a Asociación de Talleres da provincia de Pontevedra (ATRA), da CEOE, da Autoridade Portuaria de Vigo ou do Consello Económico e Social de Galicia.

En 1993 impulsou a fundación do Club Financeiro de Vigo, do que ademais é presidente. En 2015 anunciou que non se presentaría á reelección no cargo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Győző Kulcsár

**Győző Kulcsár** (en húngaro: Kulcsár Győző), nado en Budapest o 18 de outubro de 1940), é un tirador de esgrima húngaro, xa retirado, gañador de seis medallas olímpicas.

## Traxectoria 
Pasou a segunda guerra mundial en Suecia, regresando a Hungría en 1946, comezou a practicar esgrima aos quince anos no instituto a partir de 1957 co club Újpesti TE comezou a participar en competicións nacionais. Participou, aos 23 anos, nos Xogos Olímpicos de 1964 celebrados en Tokyo, gañando a medalla de ouro na proba por equipos d espada e quedando de noveno na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1968 de México gañou dúas medallas de ouro nas probas individual e por equipos, metais que foron bronce e novamente ouro respectivamente nos Xogos Olímpicos de 1972 de Múnic. Nos Xogos Olímpicos de 1976 de Montreal revalidou a medalla de bronc en individual e rematou cuarto na proba por equipos, gañando así un diploma olímpico.

Ao longo da súa carreira gañou nove medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, tres delas de ouro. Tras retirarse sacou o título de adestrador profesional de esgrima na Facultade de Educación Física (1976), é mestre de armas recoñecido pola Federación de Esgrima Húngara, da que foi secretario xeral (1979-1980) e adestrador do equipo húngaro de esgrima ata 1988, ano no que se estableceu en Italia, adestrando no AC Pro Vercelli. No ano 2001 volveu a Hungría como adestrador do Budapesti Honvéd–LNX. Foi membro do Comité Olímpico Húngaro (2005-2012) e adestrador principal do equipo de espada húngaro ata o ano 2012

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.olympic.org - Győző Kulcsár 
* www.sports-reference.com - Győző Kulcsár
Alosinos

A dos **alosinos** (*Alosinae*) é unha subfamilia de peixes teleósteos da familia dos clupeidos (*Clupeidae*). Máis da metade das súas especies, pertencentes ao xénero *Alosa*, habitan en augas europeas e do Atlántico occidental, mentres que as demais se distribúen polo oeste de África, a rexión Indo-Pacífica e o Pacífico oriental.

## Características 
Os alosinos son relativamente grandes, comparados con outros clupeidos. Algunhas especies poden chegar aos 60&nbsp;cm de longo, pero o tamaño medio é de 20 a 30&nbsp;cm. O seu ventre é escamoso, e o xénero *Ethmidium* tamén presenta escamas na parte anterior do lombo (antes da aleta dorsal).

A aleta dorsal está situada no centro do lombo, e as aletas pelvianas están implantadas xusto por debaixo dela. A aleta anal é curta e está claramente por detrás da aleta dorsal. As aletas pelvianas están sostidas por de seis a oito raios brandos.

Algunhas especies teñen moellas no tubo dixestivo.

A súa cor é xeralmente prateada, cunha mancha escura a miúdo detrás das aberturas branquiais (opérculos, e algunhas especies teñen tamén unha fila de puntos ao longo dos flancos do corpo.

## Hábitat e bioloxía 
As especies dos *Alosinae* viven no mar cerca da costa, nas augas salobres dos esteiros e tamén as hai de auga doce. Algunhas especies son anádromas (migran do mar para os ríos para reproducírense)

Todas as especies forman cardumes.

Aliméntanse de diversos invertebrados e pequenos peixes. Algúns son filtradores (xénero *Ethmalosa*) alimentándose de fitoplancto.

## Xéneros e especies 
[miniatura|*[Brevoortia tyrannus*.]]
[miniatura|*[Ethmalosa fimbriata*.]]
[miniatura|*[Tenualosa ilisha*.]]

* *Alosa*Numerosas, ver *Alosa* 
* *Brevoortia*
** *Brevoortia aurea* Spix & Agassiz, 1829
** *Brevoortia gunteri* Hildebrand, 1948
** *Brevoortia patronus* Goode, 1878
** *Brevoortia pectinata* Jenyns, 1842
** *Brevoortia smithi* Hildebrand, 1941
** *Brevoortia tyrannus* Latrobe, 1802
* *Caspialosa*
** *Caspialosa curensis* Suvorov, 1907
* *Ethmalosa*
** *Ethmalosa fimbriata* Bowdich, 1825
* *Ethmidium*
** *Ethmidium maculatum* Valenciennes, 1847
* *Gudusia*
** *Gudusia chapra* Hamilton, 1822
** *Gudusia variegata* Day, 1870
* *Hilsa*
** *Hilsa kelee* Cuvier, 1829
* *Tenualosa*
** *Tenualosa ilisha* Hamilton, 1822
** *Tenualosa macrura* Bleeker, 1852
** *Tenualosa reevesii* Linnaeus, 1758
** *Tenualosa thibaudeaui* Durand, 1940
** *Tenualosa toli* Valenciennes, 1847

## Usos 
Moitas especies, especialmente dos xéneros *Alosa*, *Brevoortia* e *Tenualosa* son de importancia económica para a pesca.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons. ISBN 0-471-25031-7.
* Whitehead Peter J. P. (2005): *Clupeoid fishes of the world (Suborder Clupeoidei). An annotated and illustrated catalogue of the herrings, sardines, pilchards, sprats, shads, anchovies, and wolf-herrings*. Part 1. Chirocentridae, Clupeidae and Pristigasteridae. pp.&nbsp;26–32. FAO Species Catalogue for Fishery Purposes. Nº 7. Roma: FAO. Resumo en PDF

### Outros artigos 
* Clupeiformes
* Clupeidos

### Ligazóns externas 
* *Alosinae* en ITIS.
A Bola (homónimos)

O topónimo **A Bola** pode referirse a:

;En Galiza
***A Bola**, concello da comarca de Terra de Celanova;
***A Bola**, lugar da parroquia de Santa Baia de Berredo, no concello da Bola;
***Santa Baia da Bola**, lugar da parroquia de Santa Baia de Berredo, no concello da Bola.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Xogo da Bóla**, lugar da parroquia de Ribeiras de Miño, no concello de Pantón;
****A Bola***, xornal deportivo portugués.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Accidente de Cans

O **accidente de Cans** foi un accidente de autobús que tivo lugar en 1955 na aldea de Cans, e no que faleceron 31 persoas.

## Datos 
O accidente sucedeu na mañá do 26 de febreiro de 1955, cando un coche de liña que facía o percorrido entre O Porriño e Ponteareas se saíu da estrada ao seu paso por Cans. O vehículo envorcou e incendiouse. Unha boa parte dos cadáveres foron carbonizados.

## Consecuencias 
Faleceron 31 persoas. Once máis, incluído o condutor, foron feridas, e unicamente dúas persoas resultaron ilesas. Non se realizaron investigacións sobre as causas. O condutor, que era natural de Redondela emigrou posteriormente ao Brasil.

No lugar do accidente erixiuse un monumento de lembranza financiado por un grupo de emigrantes en Buenos Aires.

## Notas
Ceboleira

O termo **Ceboleira** pode referirse a:

***Ceboleira** é o nome que recibe a planta da cebola. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Ceboleira**, lugar da parroquia de Arcos da Condesa, no concello de Caldas de Reis;
***A Ceboleira**, lugar da parroquia de Lavadores, no concello de Vigo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Rafa García

**Rafael García García**, coñecido habitualmente como **Rafa García**, nado o 14 de xaneiro de 1986 en Cidade Real, é un futbolista profesional español da canteira do Real Madrid, que xoga como mediocentro no Deportivo Alavés tras deixar o FC Dinamo Tbilisi sen chegar a xogar.

## Traxectoria 
Nado en Cidade Real, criado na vila próxima de Las Casas, tivo como primeiro club o Albacete Balompié, no que se formou nas súas categorías inferiores. Regresou un ano á súa cidade natal, para despois pasar aos equipos inferiores do Real Madrid e finalmente ao Getafe B. No equipo madrileño, chegou facer a pretempada co primeiro equipo, mais preferiu enrolarse nas filas do Rayo Vallecano B para completar a súa formación, debido ás boas referencias que tiña da súa canteira.

Na tempada 2009-10, co traspaso de Mohamed Diamé ao Wigan Athletic e tras realizar a pretemporada entre o primeiro e o segundo equipos, convence ao técnico Pepe Mel para que pasase a formar parte dos xogadores do primeiro equipo do Rayo Vallecano. Durante a súa primeira tempada no primeiro equipo alterna titularidade con Movilla e Michel no centro do campo.
Na tempada 2010-11 perde presenza no equipo titular, mais é parte importante no ascenso do Rayo de José Ramón Sandoval á Primeira División.

Na tempada 2011-12 comeza a tempada no Rayo en Primeira, completando toda a primeira volta e xogando catro partidos. No mercado invernal, é cedido ao Xerez Club Deportivo no que xogaría un total de 18 partidos na segunda volta da Segunda División. Ante o interese do club andaluz volver ser cedido, mais o 8 de outubro de 2012 o club xerezano anuncia que se descubriu unha anomalía no seu corazón, polo que debe deixar o fútbol de forma preventiva á espera de novos estudos médicos. Pouco despois descártase calquera tipo de problemas e volve xogar normalmente, sempre como titular no mediocentro do Xerez. O 5 de agosto de 2013, asina como novo xogador do Club Deportivo Lugo.

### Clubs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en Transfermarkt 
* Datos do xogador en Soccer Data Base
Benigno Barros Martínez

**Benigno Barros Martínez**, finado en Pontevedra o 23 de xuño de 1946, foi un editor, xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Impresor pontevedrés. Dirixiu o xornal *El Progreso* dende 1916. Foi elixido concelleiro de Pontevedra en novembro de 1917 e volveu ser elixido en febreiro de 1922, sendo primeiro tenente alcalde. Foi un dos fundadores da Coral Polifónica de Pontevedra.

## Notas
Paweł Cieślik

**Paweł Cieślik**, nado o 15 de xullo de 1940 en Czernice, Polonia, é un bispo católico latino e doutor en teoloxía bíblica, entre 1995 e 2015 bispo auxiliar de Koszalin-Kołobrzeg.

## Traxectoria 
Naceu o 15 de xullo de 1940 en Czernice. Entre 1958 e 1964 estudou no seminario de Gościkowo,

## Obra 
*
*
*

## Notas
Herba aromática

*Para ver a lista de especies de herbas aromáticas e especias véxase o artigo **Lista de especies de herbas aromáticas**.*
[miniatura|O [fiúncho é unha das herbas aromáticas empregadas en Galiza, especialmente para cocer coas castañas e axeitar a súa dixestión.]]

As **herbas aromáticas**, **herbas de cheiro** ou **finas herbas**, son plantas que nacen bravas nos campos ou son cultivadas nas hortas ou explotacións agrarias polas súas cualidades aromáticas, recendentes, condimentarias ou, incluso, medicinais. Úsanse moito na cociña ademais de teren outros usos domésticos e industriais. A palabra condimento, do latín *condimentum*, significa: adubar, aderezar. de todos os xeitos non se deben confundir coas especias, empregadas como condimento seco ou en po.

Xeralmente se utilizan as follas das mesmas, xa sexan frescas, secas, ou deshidratadas, tanto para adubar os guisados coma para realzar os diversos recendos dos pratos culinarios, xa sexan en cru ou cociñados.

Durante moito tempo, e polo xeral, as herbas foron ignoradas, agás a menta, o pirixel e mais o allo. Algunhas só eran localmente coñecidas. De feito a cociña galega caracterízase pola case ausencia de uso de herbas recendentes (agás allo, pirixel, fiúncho, loureiro e algunha especie coma pemento).

Pertencen, en termos xerais, a tres familias botánicas:

* as aliáceas: allo, cebola, ceboliño, chalotas etc.
* as apiáceas: anxélica, carvea, cerefolio, fiúncho, pirixel etc.
* as lamiáceas: maiorana, melisa, menta, ourego, segorella, sarxa, tomentelo etc.

As herbas aromáticas secas teñen un recendo moi forte e deben ser utilizadas con mesura.
[miniatura|[Herba luísa.]]
[miniatura|[Herba cidreira ou melisa.]]
[miniatura|[Herba da espinela ou pimpinela menor (*Sanguisorba minor*).]]

As flores aromáticas utilízanse para facer medicamentos e perfumes.

As mentas, especialmente a menta común emprégase para aromatizar o té e o seu extracto é usado na fabricación de caramelos, cremas dentais, entre outros produtos.

As aromáticas son utilizadas desde tempos inmemoriais e, segundo algúns investigadores, acompañaron as migracións e a evolución dos pobos que as utilizaban, inclusivamente protexendo a súa saúde, por mor ás súas propiedades antimicrobianas que, non só evitan algunhas infección, como a propia deterioración dos alimentos frescos. Alén diso, moitas destas plantas teñen propiedades medicinais, principalmente na facilitación dos procesos dixestivos.

No entanto, para manteren as súas propiedades, as herbas só deben ser engadidos aos alimentos no fin da súa preparación, xa que a calor prexudícaas.

A maioría das herbas verdes que aínda hoxe se utilizan son orixinarias da rexión do Mediterráneo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de especies de herbas aromáticas
* Herbas da Provenza
* Especia
Ildikó Schwarczenberger

**Ildikó Schwarczenberger**, **Ildikó Schwarczenberger-Tordasi** ou **Ildikó Tordasi** (en húngaro: Schwarczenberger Ildikó), nada en Budapest o 9 de setembro de 1951), é unha tiradora de esgrima húngara, gañadora de catro medallas olímpicas.

## Traxectoria 
Participou, aos 20 anos nos Xogos Olímpicos de 1972 celebrados en Múnic, conseguindo a medalla de prata na proba por equipos na modalidade de florete. Nos Xogos Olímpicos de 1976 de Montreal gañou a medalla de ouro na porba individual e a medalla de bronce na proba por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1980 de Moscova revalidou a súa medalla de bronce por equipos, quedando novena en individual.

Ao longo da súa carreira gañou dez medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas unha medalla de ouro. Desde 1986 é adestradora do equipo xuvenil de esgrima do MTK.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.olympic.org - Ildikó Schwarczenberger 
* www.sports-reference.com - Ildikó Schwarczenberger
La vaquilla

***La vaquilla*** é un filme español dirixido por Luis García Berlanga que se estreou en 1985.

## Sinopse 
Guerra civil española (1936-1939). Na fronte, un grupo de soldados limítase a escribir cartas ou a durmir. Pero a tranquilidade rómpese cando un altofalante da zona nacional anuncia que, con motivo da Virxe de Agosto, vaise celebrar unha corrida de touros. Cinco combatentes da zona republicana deciden roubar ó xato para arruinarlle a festa ó inimigo e conseguir a comida que precisan.

## Personaxes 
* Alfredo Landa como Brigada Castro
* Guillermo Montesinos como Mariano
* Santiago Ramos como Limeño
* José Sacristán como Tenente Broseta
* Carles Velat como Cura
* Eduardo Calvo como Coronel Republicano
* Violeta Cela como Guadalupe

## Galería de imaxes da rodaxe 

Ficheiro:LaVaquilla1.jpg|
Ficheiro:LaVaquilla2.jpg|
Ficheiro:LaVaquilla3.jpg|

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Francisco Otero Juncal

**Francisco Otero Juncal**, nado cara a 1891 e finado en Pontevedra en maio de 1981, foi un sindicalista, político, carpinteiro e ebanista galego.

## Traxectoria 
Vicepresidente da Sociedade de Ebanistas de Pontevedra. Presentouse ás eleccións municipais de 1917 e 1920, pero non foi elixido; volveu presentarse en febreiro de 1922 e foi elixido concelleiro. Dirixiu o periódico *Nueva Aurora*. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro corporativo de Pontevedra en abril de 1924 pero rexeitou o cargo. Acusado de militancia comunista, foi detido o 14 de abril de 1924 con Ramiro Paz Carbajal, Amando Guiance Pampín e Valeriano Barros. Pertenceu ao Centro Republicano de Pontevedra do que chegou a formar parte da directiva como vocal 2º, militou no Partido Radical Socialista e despois integrouse en Unión Republicana. Foi mestre de taller de ebanistería e carpintería da Escola de Traballo de Pontevedra (1934-1936). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi separado do seu posto e condenado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas en agosto de 1940 a cinco anos de inhabilitación e 100 pesetas de multa. Finou en Pontevedra aos 90 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Tímea Nagy

**Tímea Nagy** (en húngaro: Nagy Tímea), nada en Budapest o 22 de agosto de 1970, é unha tiradora de esgrima húngara, xa retirada, gañadora de dúas medallas olímpicas.

## Traxectoria 
Especialista na modalitade de espada, participou aos 25 anos nos Xogos Olímpicos de 1996 celebrados en Atlanta, conseguindo rematar cuarta na proba de espada por equipos e quinta na proba individual, gañanda nas dúas probas senllos diplomas olímpicos. Nos Xogos Olímpicos de 2000 de Sidney gañou a medalla de ouro na proba individual e novamente foi cuarta na proba por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 2004 de Atenas revalidou o seu título olímpico e finalizou quinta na proba por equipos.

Ao longo da súa carreira gañou sete medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, seis delas de ouro; e catro medallas no Campionato de Europa, unha delas de ouro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.olympic.org - Tímea Nagy  
* www.sports-reference.com - Tímea Nagy
Mos (homónimos)

O topónimo **Mos** pode referirse a:

;En Galiza
***Mos**, concello da comarca de Vigo;
****Mos**, parroquia de dito concello;
***San Xiao de Mos**, parroquia do concello de Castro de Rei;
***Mos**, lugar da parroquia de Saiáns, no concello de Moraña.

Amais, como acrónimo, pode referirse a:

***Marine Observation Satellite**, dous satélites xaponeses de observación terrestre.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Moi**, lugar da parroquia de Saa, no concello de Dozón;
***Mou**, lugar da parroquia de Cabrui, no concello de Mesía.
Sabela (peixe)

miniatura|230px|Detalle da cabeza.
Unha '*sabela *(Alosa fallax)'''* é un peixe da familia dos clupeidos moi semellante á zamborca, polo que tamén se coñece con este nome.

## Características 
De corpo alongado, fusiforme, comprimido lateralmente, de até algo máis de 60&nbsp;cm de lonxitude nas femias (os machos son máis pequenos) e 1,5&nbsp;kg de peso e alonga, ten a aleta dorsal no medio do lombo, algo máis cerca da cabeza que do pedúnculo caudal. Ten de 60 a 65 escamas sobre a liña lateral.

A coloración é azul verdosa no dorso e prateada nos flancos e na rexión ventral. Presenta unha ou dúas manchas negras detrás do opérculo e de 6 a 10 pintas, tamén negras, a cada lado o corpo.

É unha especie anádroma, que penetra nos esteiros salobres e sobe polo grandes ríos na primavera para a reprodución. Esta realízase en fondos de area ou grava, e a femia pon uns 200 000 ovos, peláxicos, que van á deriva e se desenvolven rapidamente, nun período de 2 a 8 días. Despois da desova, os adultos regresan ao mar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lahuerta Mouriño, F. e Vázquez Álvarez, F. X. (2000): *Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos*. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. ISBN 84-453-2913-8.
* Muus, Bent J.; Jørgen G. Nielsen; Preben Dahlstrøm e Bente O. Nyström (1998): *Peces de mar del Atlántico y del Mediterráneo*. Barcelona: Ediciones Omega. ISBN 84-282-1161-2.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
* Ríos Panisse, M. C. (1977): *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia. I Invertebrados y peces.* Santiago: Universidad de Santiago de Compostela. ISBN 84-7191-008-X. 
* Rodríguez Villanueva, X. L. e Xavier Vázquez (1995): *Peixes do mar de Galicia. (III) Peixes óseos (continuación)*. Vigo: Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-7507-870-2.
* Solórzano, Manuel R[odríguez]; José L. Rodríguez, José Iglesias, Francisco X, Pereira e Federico Álvarez (1988): *Inventario dos peixes do litoral galego (Pisces: Cyclostomata, Chondrichthyes, Osteichthyes).* O Castro-Sada, A Coruña: Cadernos da Área de Ciencias Biolóxicas (Inventarios). Seminario de Estudos Galegos, vol. IV. ISBN 84-7492-370-0.

### Outros artigos 
* Clupeiformes
* Clupeidos
* Alosa
### Ligazóns externas 
* *Alosa fallax'' (Lacepède, 1803) en FishBase.  Contén informacións sobre a especie, numerosas imaxes e mapa de distribución.
Nocardiáceas

As **Nocardiáceas** (***Nocardiaceae***) son unha familia de bacterias aerobias, grampositivas de elevado contido GC, da orde Actinomycetales, que se encontran comunmente no solo e na auga. Illáronse membros desta familia nos solos antárticos. As Nocardiaceae poden ser cocobacilos, bacterias filamentosas, ou, máis raramente, formas fragmentadas e palisadas, e as especies filamentosas crecen seguindo un patrón morfoloxicamente ramificado similar ás hifas dos fungos.

## Xenómica 
As Nocardiaceae forman un clado monofilético dentro da súa orde tanto nas árbores filoxenéticas baseadas nos ARNr 16S coma en proteínas. Identificáronse nelas varios indeis sinatura conservados e proteínas sinatura conservadas, que só se atopan nos xéneros *Nocardia* e *Rhodococcus*, o que apoia que existe unha estreita relación entre eses dous xéneros. Porén, non se encontraron nestes xéneros indeis sinatura conservados nin proteínas comúns ás compartidas xeralmente por *Nocardia*, *Rhodococcus* e *Gordonia*, que son os membros co xenoma completamente secuenciado na revisión proposta das Nocardiaceae. Moitos membros desta familia teñen ácidos micólicos integrados na súa parede celular, e como resultado as *Nocardia spp.* poden ser confundidas con micobacterias cando se observan ao microscopio despois de facerlles a proba da resistencia a ácido-alcohol (*acid-fastness*).

## Usos ambientais 
### Escuma de augas residuais 
As especies de *Nocardia* son con frecuencia responsables da acumulación de escuma que se produce nos lodos activados durante o tratamento de augas residuais. As escumas biolóxicas poden ser un problema para o proceso de tratamento de augas, e a súa acumulación redúcese ao engadir surfactantes ás augas residuais.

### Biorremediación de hidrocarburos 
As Nocardiaceae do solo poden degradar hidrocarburos (como os destilados do petróleo) e foron propostas como axentes de biorremediación para tratar verteduras no ambiente.

## Cambios de nomenclatura 
Na década de 1980, todas as especies de Nocardiaceae que estaban asignadas ao xénero *Micropolyspora* foron transferidas aos xéneros *Nocardia*, *Nonomuraea* da familia Streptosporangiaceae, ou ao *Saccharopolyspora* da familia Pseudonocardiaceae. Isto supuxo a súa desaparición como xénero con status oficial actual, pero o nome segue aparecendo nos artigos de investigación anteriores a esa data.

## Notas
Ducado de Pavia

O **Ducado de Pavia** foi un ducado longobardo cuxo territorio comprendía o Pavese e a capital Pavia, ao mesmo tempo capital do reino longobardo ata o 774, cando foi conquistada polos francos tras un cerco durante nove meses.

Pavia converteuse en longobarda no 572 cando Alboíno dobregou a resistencia entre violencias e devastacións, pero non se erixiu en capital inmediatamente: Preferiuse Verona no mesmo ano, e a morte de Alboíno fixo que se reunisen todos os 35 duques longobardos en Pavia para a elección de Cleph como novo rei.

Os ducados, daquela, estaban estreitamente conectados cos comandantes (*duces*, que guiaban as *farae*, grupos militares familiares) que se situaban no territorio preferentemente nas vellas cidades fortificadas romanas, é verosímil xa que logo supoñer que o ducado de Pavia nacese mesmo no 572 e tivese como primeiro duque a Zabano, que participara na invasión de Italia con Alboíno.
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Ducados longobardos.
* Pavia.
* Longobardos.
Ildikó Rejtő

**Ildikó Rejtő**, tamén coñecida como **Ildikó Uljakiné-Rejtő** ou **Ildikó Ságiné-Ujlakiné-Rejtő**, nada en Budapest o 11 de maio de 1937 é unha tiradora de esgrima húngara, gañadora de sete medallas olímpicas.

## Traxectoria 
Xorda de nacemento, comezou a practicar esgrima aos quince anos e os seus adestradores comunicábanse con ela por medio de notas. Especialista na modalidade de florete, en 1956 foi a campioa mundial xuvenil e en 1958 a campioa húngara. Participou aos 23 anos nos Xogos Olímpicos de 1960 celebrados en Roma, conseguindo a medalla de prata por equipos, quedando tras do equipo soviético. Nos Xogos Olímpicos de 1964 de Tokyo levou a medalla de ouro tanto na proba individual como por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1968 de México gañou a medalla de prata na proba por equipos, de novo por tras do equipo soviético e a medalla de bronce na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1972 de Múnic gañou unha nova medalla de prata na proba por equipos, metal que se converteu en bronce nos Xogos Olímpicos de 1976 de Montreal. Despois de retirarse da alta competición foi adestradora da sección de esgrima do Újpest FC (1981-1987) e do Budapesti Honvéd desde 1987. Activa participante do circuíto de veteranos foi campioa de Europa en 1995 e do mundo de veteranas en 1999.

Ao longo da súa carreira gañou quince medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas cinco de ouro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.olympic.org - Ildikó Újlaky-Rejtő 
* www.sports-reference.com - Ildikó Újlaky-Rejtő
Camulus

No antigo politeísmo celta, **Camulus** ou **Camulos** era deus que os romanos interpretaron como Marte. Foi unha deidade importante na antiga Britania e Galia, especialmente entre os remos, Arlon, Rindern, Maguncia, e Bar Hill, Escocia. O nome Camulos aparece nunha inscrición votiva de Roma.

En Rindern, Alemaña, Mars Camulos aparece nunha pedra cunha coroa de carballo.

## Notas