open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pulmonaria

*Para a especie típica tamén chamada pulmonaria, véxase artigo **Herba dos bofes**.*

***Pulmonaria*** é un xénero de fanerógamas da familia das Boraginaceae, nativas de Europa e o occidente de Asia, cunha especie (*P. mollissima*) do leste de Asia central. Reciben o nome vulgar de pulmonarias ou herbas dos bofes. Hai entre 10 e 18 spp. de *Pulmonaria* bravas, porén a taxonomía do xénero é moi confusa.
O nome botánico *Pulmonaria* deriva do latín *pulmo*. Nos tempos da maxia simpatética, as follas ovais manchadas de *P. officinalis* representaban a enfermidades simbólicas, pulmóns ulcerados, e por iso utilízase para tratar infeccións pulmonares. En moitos idiomas o seu nome común está asociado ao pulmón, como no galego: herba dos bofes (pulmóns dos animais), no inglés "lungwort", e no alemán "lungenkraut". Noutras linguas da Europa do Leste, o nome común deriva dunha palabra para mel, por exemplo en ruso *"medunitza"* ou en polonés "miodunka".

## Descrición 
Son herbas perennes que forman conxuntos ou rosetas. Están cubertos de pelos de varias lonxitudes e consistencia, e ás veces até parecen glándula.

Ten rizomas con raíces adventicias. Os vasos da rama floral son sen ramificar, fortes, cubertos de pelos non maiores a 2 a 3 dm, con poucas excepcións (*P. mollis, P. vallarsae*). Os talos son usualmente ascendentes, ou lixeiramente serpenteantes.

As follas basais arránxanse en rosetas; son grandes, lanceoladas a ovais angostas, coa base oscilando entre a forma de corazón a moi gradualmente angostándose.

A inflorescencia é unha terminal cima, con brácteas. 
## Especies seleccionadas 
*Pulmonaria affinis*
*Pulmonaria angustifolia*
*Pulmonaria filarszkyana*
*Pulmonaria kerneri*
*Pulmonaria longifolia*
*Pulmonaria mollis*
*Pulmonaria mollissima*
*Pulmonaria montana*
*Pulmonaria obscura*
*Pulmonaria officinalis*
*Pulmonaria rubra*
*Pulmonaria saccharata*
*Pulmonaria stiriaca*
*Pulmonaria vallarsae*
*Pulmonaria visianii*
## Notas 
* Flora Europaea: *Pulmonaria*
* Flora da China: *Pulmonaria*
* Bennett, M. (2003) *Familias Pulmonarias e Borage*. B.T.Batsford, 240 pp. ISBN 0-7134-8732-1 
* Hewitt, J. (1994). *Pulmonarias*. Hardy Plant Soc., 51 pp. ISBN 0-901687-10-3
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* https://web.archive.org/web/20130602133450/http://128.253.177.181/index.html
Cygnus (xénero)

***Cygnus*** é un xénero de aves da orde dos anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos anatinos coñecidas vulgarmente como **cisnes**. Son aves acuáticas de gran tamaño, que se emparellan de por vida.

A maioría das especies de cisne son brancas, aínda que en Australia existe unha especie, o cisne negro, de plumaxe de cor negra (aínda que adoita ter manchas brancas baixo as ás; ademais o seu bico é vermello, en vez de amarelo ou negro, como nas outras especies. Este cisne é o emblema oficial estatal de Australia Occidental.

Por outra parte, no cono sur suramericano existe o cisne de pescozo negro.

## Especies 
Segundo a clasificación de referencia (versión 2.2, 2009) do Congreso ornitolóxico internacional, recoñécense 6 especies (xa que o cisne de Bewick, antes considerado especie independente, *Cygnus bewicii*, agora se considera como unha subespecie de *Cygnus columbianus*):

* *Cygnus columbianus* - Ártico Norteamérica, Europa e Asia, hibernan no sur.
** *Cygnus columbianus bewickii* - Cisne de Bewick. Siberia, inverna nas cotas do mar do Norte, mar Caspio, mar Amarelo e o Xapón.
* *Cygnus cygnus* - Cisne grande ou cisne cantor. Subártico Europa e Asia, inverna no sur.
* *Cygnus buccinator* - Cisne trompeteiro. Subártico Norteamérica, inverna no sur.
* *Cygnus olor* - Cisne común ou cisne real. Europa temperada (incluída Galicia e Asia, residente.
* *Cygnus atratus* - Cisne negro, Australia, residente ou nómade.
* *Cygnus sumnerensis* (†) - Cisne negro de Nova Zelandia, extinguido en época prehistórica. En Nova Zelandia introduciuse posteriormente o *Cygnus atratus*.
* *Cygnus melancoryphus* - Cisne de pescozo negro. Sueste de Suramérica, inverna no norte.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:NPS Wildlife. Trumpeter Swan on Nest.jpg| *Cygnus buccinator*
Ficheiro:Bewicks.swan.2.arp.750pix.jpg| *Cygnus columbianus*
Ficheiro:Singschwan jm.JPG| *Cygnus cygnus*
Ficheiro:Cygnus atratus Running.jpg|*Cygnus atratus*
Ficheiro:Labedz czarnoszyi Cygnus melanocoryphus RB1.jpg| *Cygnus melanocoryphus*
Image:Cygnus olor 2 (Marek Szczepanek).jpg| *Cygnus olor*
Ficheiro:Cisnes Parque Rosalía de Castro, Lugo 1.jpg|Dous cisnes negros no Parque de Rosalía de Castro.
Ficheiro:Cisnes Parque Rosalía de Castro, Lugo 2.jpg|Nova secuencia na que se aprecia o galanteo entre eles.
Ficheiro:Cisnes Parque Rosalía de Castro, Lugo 3.jpg|Uns intres antes da foto, pódese apercibir que formaran cos seus pescozos unha estrutura moi semellante á dun corazón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vídeos de cisnes en Internet Bird Collection
* *Anseriformes* en zoonomen.net 
* *Cygnus* en ITIS
Canyelles (homónimos)

O termo **Canyelles** pode referirse a:
***Canyelles**, concello da provincia de Barcelona.
***Canyelles**, barrio do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona.
El Clamor

***El Clamor*** foi un periódico que se editou en Verín entre 1891 e 1893.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico semanal, científico y de intereses locales*, apareceu a principios de 1891. O seu propietario e director era Mariano Diéguez Amoeiro. Era unha publicación de orientación republicana. Mantivo polémicas con *La Voz de Verín*.

Tivo unha segunda época co nome ***El Clamor de Verín***. Deixou de editarse co número 143, en febreiro de 1893.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Copa do Mundo de Fútbol sub-20 de 2013

A **Copa do Mundo de Fútbol sub-20 de 2013** foi a 19º edición do Copa do Mundo de Fútbol sub-20 desde a súa inclusión en 1977 na FIFA como Campionato do Mundo Xuvenil. Comezou o 21 de xuño e finalizou o 13 de xullo de 2013. O país da sede foi Turquía. O campión foi Francia, tras impoñerse na final a Uruguai.

## Fase final 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do campionato
Crema

O termo **crema** pode referirse a:

***Crema de leite**, a materia graxa do leite, nata, tona.
***Crema pasteleira**, substancia doce feita con fariña, ovos e leite, usada en pastelaría
***Crema**, en farmacia, substancia branda e consistente para o coidado da pel, entre outros usos, ex. crema solar.
***Crema** licor espeso, por exemplo a crema de augardente ou a crema de whisky.
***Crema**, especie de sopa feita con tona e verduras cocidas, por ex. a crema de champiñóns.

Figurado:
* **Crema**, cor branca amarelada coma a da crema do leite.
* O mellor ou o máis selecto da especie ou o colectivo que se expresa.

## Toponimia 
* **Crema**, vila italiana da provincia de Cremona.

## Véxase tamén 
*Cremà
Tona (leite)

[miniatura|Tona para preparar [arroz con leite]]
A **tona** é unha substancia densa que se forma na superficie do leite, cando se deixa en repouso tras ferver, a partir das gotas de graxa que contén naturalmente o leite  ó romperse a emulsión graxa-auga. Presenta unha consistencia semilíquida máis ou menos viscosa, de cor branca amarelada e de olor e sabor característicos.

Tradicionalmente, cando o leite se consumía directamente das vacas e, por conseguinte, contiña toda a súa graxa natural (3,5-4,5%, ou máis, segundo as razas), esta tona superficial ía retirándose para gardala nunha cunca á parte, e cando xa se tiña unha certa cantidade batíase para facer manteiga, xeados ou para consumo directo en diferentes sobremesas. Agora, a industria láctea somete o leite a un proceso de centrifugación que aumenta e acelera a separación dos glóbulos de graxa.

Aínda que é semellante no aspecto, tamén se denomina *nata* ó que en realidade é unha crema de leite, de sabor e textura distintos, e quimicamente diferentes. Esta presentación faise batendo a nata separada no proceso anterior , normalmente con azucre e contén unha porcentaxe de graxa moi variable, entre un mínimo dun 18% (nata delgada) ata un mínimo dun 50% (dobre nata). En todo caso, deberá conservarse baixo refrixeración ou conxelación.

## A tona e a nata na cultura popular galega 
* *A muller que come a nata non ten sorte na manteiga* 
* *A pita e a vaca polo pico dan a nata* 
* *¿Mirras na cara? Nasura de vaca* 
* *Tona de vaca tira as encollas da cara*
* *Non hai pior vicio que o leite con tona e pantrigo* 
* *O que ten vacas, de tona se farta* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Crema de leite
### Bibliografía 
* Pedro Benavente Jareño e Xesús Ferro Ruibal: *O libro da vaca. Monografía etnolingüística do gando vacún*, Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades, 2010, 425. ISBN 978-84-453-4948-9.
* Carlos Delgado: *Diccionario de gastronomía*. Ediciones del Prado, Madrid 1985.
* Código Alimentario Español (Decreto 2484/1967, de 21 de setembro).
* Manuel González González (coord): *Dicionario de alimentación e restauración*. Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades 2012.
Milfollas (doce)

*Este artigo trata sobre o doce, para a planta véxase **Milfollas**.*
[miniatura|Milfollas con [merengue (doce)|merengue.]]
O **milfollas** é un doce de forma rectangular feito de dúas ou máis camadas de masa de follado recubertas de crema ou merengue. É un doce tradicional da repostería galega e de moitos outros países de Europa: España (*milhojas*), Francia (*mille-feuille*), Países Baixos e Bélxica (*tompoes* ou *tompouce*) etc. Existen tamén variantes salgadas.

Na Arxentina, Chile, Paraguai, Perú, Uruguai e Colombia, chámanlle *milhojas* a unha torta circular feita con camadas alternadas de masa follada e doce de leite. A tona está cuberta de azucre.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Masa follada
El Corsario

***El Corsario*** foi un semanario de tendencia libertaria editado na Coruña entre os anos 1890 e 1908.

## Historia e características 
Tivo tres etapas diferenciadas.

### Primeira etapa 
Subtitulado *Periódico semanal. Órgano de la Federación Coruñesa*, apareceu en 1890. Actuou como voceiro anarco-colectivista da Federación Local Obrera e contou coa colaboración de Juan Antelo e Antonio Vidal Villanueva que tamén foi o seu director. Publicou 212 números e cesou a súa edición en 1893.

### Segunda etapa 
Na segunda etapa, que comezou en 1893, vinculouse ao grupo anarquista **Ni Dios ni Amo** e dirixírono conxuntamente José Sanjurjo Rodríguez e o tipógrafo Marcial Lores, coa colaboración de Juan Dopico e Soledad Gustavo. Foi o único voceiro anarquista en activo en todo o Estado. Os editores do periódico acometeron unha intensa actividade editorial coa publicación, entre 1893 e 1897, dunha vintena de folletos de autores libertarios na denominada **Biblioteca de El Corsario**, iniciativa na que contaron coa axuda de dous anarquistas cataláns, Frederic Urales e Josep Prat. Só se publicaron 34 números, tivo numerosas suspensións gobernativas que determinaron a súa desaparición e a súa efémera substitución por *El Produtor* en 1896, como consecuencia da campaña emprendida polos anarquistas herculinos contra a Guerra de Cuba e a prol da súa independencia.

### Terceira etapa 
A terceira etapa comezou en 1903, continuou como voceiro anarquista e contou coa colaboración de Juan Nó Iglesias. Rematou en 1908.

## Fondos 
Unha colección incompleta do periódico pódese atopar no *Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis* (Instituto Internacional de Historia Social) de Ámsterdan.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Ganso cisnoide

miniatura|240px|O ganso chinés nada raramente.
miniatura|240px|Exemplar doméstico.
miniatura|Ovo de ganso cisnoide.
O **ganso cisnoide**, (*Anser cygnoides*), tamén chamado **ganso chinés** ou **ganso-cisne**, é unha especie de ave da orde dos anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos anserinos, propia da Asia oriental, e unha das dúas especies do xénero *Anser* que foron domesticadas polo ser humano.

En estado salvaxe é unha especie pouco coñecida e actualmente ameazada de extinción.

## Características 
Os individuos salvaxes miden entre 80 e 94&nbsp;cm. e pesan entre 2,8 e 3,5&nbsp;kg. A lonxitude da á é de 46 a 47&nbsp;cm nos machos e de 44 a 45&nbsp;cm nas femias e, a do bico, respectivamente de 89 a 99&nbsp;mm e 87&nbsp;mm.

O dimorfismo sexual é pouco acentuado, aínda que os machos son algo máis grandes e máis pesados que as femias. Os inmaturos son parecidos aos adultos, aínda que o cocote e a parte posterior do pescozo son algo máis escuros..

Porén, pode asociarse con outras especies de gansos, en particular co ganso campestre.

O ganso cisnoide nada raramente, salvo durante o período de muda da plumaxe.

## Alimentación 
O cisne-ganso ten unha dieta principalmente vexetariana, sendo afeccionado ás **cárices** (especies do xénero *Carex*, da familia das piperáceas, que consome nas zonas de reprodución e, en outono, come principalmente bagas de *Oxycoccus*, *Vaccinium ovalifolium* e *Empetrum sibiricum*.

## Reprodución 
A nidificación do ganso cisnoide ten lugar en abril/maio,

## Hábitat e distribución 
O ganso-cisne frecuenta os lagos e marismas da estepa, e as praderías nos vales. En inverno, encóntrase tamén nos arrozais ou en zonas máis próximas da costa, como en esteiros, marismas e mesmo ás veces nas praias.

Cría en Rusia (Siberia), onde se fixo rara (a súa poboación é na actualidade só dunhas 300 a 400 parellas), debido á caza excesiva e á destrución das súas zonas de anidación.

Reprodúcese tamén en Mongolia, onde se censaron aproximadamente 1 000 individuos en 1977.

No sur e o leste da China, permanecen uns efectivos de 60 000 a 100 000 exemplares, pero o seu declive é rápido.

61 650 aves foron identificadas no lago Sha en decembro de 2001.

Hiberna igualmente no sur e no leste da China, pero tamén en Taiwán, no Xapón e en Corea, onde se encontra ocasionalmente.

Foi introducido polo ser humano en numerosos lugares do mundo, mais sobre todo na súa forma doméstica, como en Porto Rico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Carboneras, Carles en: del Hoyo, Josep; Elliot, Andrew & Sargatal, Jordi (1992): *Family Anatidae (Ducks, Geese and Swans)* Handbook of the Birds of the World. Volume 1. Barcelona (España):Lynx Edicions. ISBN 84-87334-10-5.

### Outros artigos 
* Anseriformes
* Anátidos
* Anserinos
* Anser

### Ligazóns externas 
* *Anser cygnoides* en Avibase. 
* *Anser cygnoides* en Oiseaux.net.
El Rivereño

***El Rivereño*** foi un periódico editado en Ribeira entre 1892 e 1893.

## Historia e características 
Apareceu en outubro de 1892. Estaba dirixido por Lisardo Rodríguez Barreiro. Cesou a súa publicación a principios de 1893.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
El Grito Popular

***El Grito Popular*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1892 e 1893.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario de las clases produtoras*, apareceu o 8 de marzo de 1892. Voceiro do Centro Republicano local. Dirixido polo tipógrafo federal José C. Otero. Polémico cos liberais-monteristas e a curia católica, o seu director foi procesado por inxurias ao xuíz de Ribeira en setembro de 1892, e sufriu a prohibición arcebispal en novembro dese ano logo de publicar un artigo do anarquista Anselmo Lorenzo onde se puña en cuestión a infalibilidade papal. Moi influído polas correntes obreiristas, publicou a comezos de 1893 retrincos da obra de Karl Marx *Das Kapital*, a xeito de folletín. Cesou a súa publicación en agosto de 1893.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

*
Lúa azul

[miniatura|Lúa Azul do [31 de agosto de 2012 vista do Observatório Municipal de Campinas Jean Nicolini no Brasil]]

Chámase **lúa azul** (tradución do inglés *blue moon*) á segunda lúa chea ocorrida durante un mesmo mes do calendario gregoriano (o usado habitualmente en Occidente), o que acontece aproximadamente cada tres anos. Orixinalmente o termo referíase ao cuarto plenilunio dunha estación calquera do ano. O fenómeno «lúa azul» cobrou popularidade cando se produciu dúas veces no mesmo ano (xaneiro e marzo) de 1999. Os medios de comunicación destacaron amplamente o acontecemento, pouco coñecido até entón. Naturalmente, o mes de febreiro de 1999 non se produciu ningunha lúa chea.

Baseándose a orixe do termo no calendario gregoriano, o seu uso difundiuse probabelmente na Europa medieval. A tradución galega non é abondo completa, xa que en inglés antigo a palabra da cal deriva ‘azul’, *belewe* ("blue"), podía significar ‘traidor’, en referencia quizais ao rompemento do costume dunha lúa chea cada mes. 
Entre tres e sete veces en cada século hai dúas *lúas azuis* nun mesmo ano. Por mor a que o mes de febreiro é o único cuxa duración é inferior ao ciclo lunar, a primeira sempre se produce en xaneiro e a segunda, en orde decrecente de probabilidade, en marzo, abril ou maio.
Ollouse unha lúa azul o día 31 de decembro de 2009, coincidindo cun eclipse parcial de lúa, cuxo plenilunio previo foi o día 2 de decembro.

Algúns sitios xeradores de trolas afirman que a lúa efectivamente adopta unha cor azulina, como no filme dos Pitufos de 2011 *The Smurfs*.

## Listaxe de lúas azuis 
### Pasadas recentes
* Xullo de 1996
* Xaneiro de 1999
* Marzo de 1999
* Novembro de 2001
* Xullo de 2004
* Xuño de 2007
* Decembro de 2009
* Agosto 2012
* Febreiro de 2014
* Xullo de 2015
### Vindeiras 
* Xaneiro de 2018
* Marzo de 2018
* Outubro de 2020
* Agosto de 2023
* Maio de 2026
* Decembro de 2028
* Setembro de 2031
* Xullo de 2034
* Xaneiro de 2037
* Marzo de 2037
* Outubro de
* Xaneiro de 2048
* Setembro de 2050
* Xullo de 2053
* Marzo de 2056
* Outubro de 2058
* Agosto de 2061
* Maio de 2064
* Decembro de 2066
* Setembro de 2069
* Maio de 2072
* Abril de 2075
* Outubro de 2077
* Xullo de 2080
* Maio de 2083
* Decembro de 2085
* Setembro de 2088
* Xullo de 2091
* Xaneiro de 2094
* Abril de 2094
* Xuño de 2097

## Fontes 
* What is a blue moon? (Que é unha lúa azul?) en inglés
* Lúa azul

## Notas
Gran Premio de Hungría de 2013

O **Gran Premio de Hungría de 2013**, oficialmente o **Magyar Nagydij 2013** foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 28 de xullo de 2013, no circuíto de Hungaroring preto de Mogyoród, Hungría. Foi a décima carreira da tempada de 2013.

## Antecedentes 
Neste Gran Premio os coches da escudería Lotus F1 correron coa bandeira galega como homenaxe ás vítimas do accidente de Angrois.

## Clasificación 
#### Q1 
Nico Rosberg foi o piloto máis rápido na Q1, por diante do seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton. Os pilotos eliminados na Q1, foron Esteban Gutiérrez, Paul di Resta, Charles Pic, Giedo van der Garde, Jules Bianchi e Max Chilton .

#### Q2 
Nico Rosberg foi o máis rápido de novo por diante de Lewis Hamilton tamén de novo. Adrian Sutil foi eliminado, así como Nico Hülkenberg, Jenson Button, Jean-Eric Vergne, Pastor Maldonado e Valtteri Bottas.

#### Q3 
Lewis Hamilton logrou a pole position por diante de Sebastian Vettel e Romain Grosjean.

#### Carreira 
O Mercedes de Lewis Hamilton gañou o Gran Premio de Hungría 2013 seguido do Lotus de Kimi Räikkönen e do Red Bull de Sebastian Vettel. Hamilton gañou o Gran Premio de Hungría en catro ocasións, en , ,  e , empatando con Michael Schumacher no número de máis vitorias no Gran Premio de Hungría.

### Post carreira 
Romain Grosjean foi sancionado cunha penalización de 20 segundos logo da carreira por golpear o McLaren de Jenson Button ao intentar adiantarlle na chicane durante o Gran Premio de Hungría. Ferrari foi multado con 15.000 euros despois de que os comisarios deportivos atoparan que Fernando Alonso utilizara o DRS tres veces cando estaba a máis dun segundo detrás doutro coche.

### Cualificación 
### Carreira 
### Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén
Lunar Reconnaissance Orbiter

**LRO** (acrónimo de *Lunar Reconnaissance Orbiter*) é un satélite artificial estadounidense lanzado o 18 de xuño de 2009 mediante un Atlas V desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral cara a Lúa.

## Características 
LRO é unha sonda espacial enviada á Lúa para facer diversos estudos científicos. A súa misión principal é cartografar a superficie lunar e buscar sitios para posibles futuras aluaxes, así como buscar posibles recursos utilizables por hipotéticas misións tripuladas e estudar o contorno de radiación da Lúa.

LRO foi lanzado xunto coa sonda LCROSS o 18 de xuño de 2009. Chegou á Lúa o 23 de xuño seguindo unha traxectoria directa, entrando nunha órbita inicial cun período de 5 horas e un periapse duns 100&nbsp;km. A órbita de traballo final é circular e cunha altura de 50&nbsp;km.

LRO estabilízase nos tres eixos. A alimentación eléctrica é proporcionada por un panel solar de 10,7 m² que produce ata 1850 vatios de potencia que se almacenan nunha batería de ións de litio cunha capacidade de 80 amperios-hora. As comunicacións teñen lugar en banda S para a subida de comandos e para a desgarga de datos a baixa velocidade, e en banda Ka para descarga de alta velocidade (ata 300 Mbps). LRO leva ata 92&nbsp;kg de instrumentación científica.

## Instrumentos 
LRO leva a bordo os seguintes instrumentos científicos:

* Lunar Reconnaissance Orbiter Camera (LROC): composto por dúas cámaras monocromáticas de alta resolución (ata 1 metro) e unha cámara gran angular (100 metros de resolución) en cor e ultravioleta.
* Lunar Orbiter Laser Altimeter (LOLA): altímetro láser para medir terreos inclinados e buscar xeos polares.
* Lunar Exploration Neutron Detector (LEND): detector de neutróns para a buca de xeo de auga e caracterizar o contorno de radiación da Lúa.
* Diviner Lunar Radiometer Experiment (DLRE): radiómetro para medir a temperatura da superficie lunar e identificar trampas frías e posibles depósitos de xeo.
* Lyman-Alpha Mapping Project (LAMP): un cartografiador na lonxitude de onda Lyman alfa para estudar a superficie lunar no ultravioleta distante.
* Cosmic Ray Telescope for the Effects of Radiation (CRaTER): estuda a radiación cósmica de fondo usando plásticos nos que a radiación actúa de forma parecida a como o fai con tecido orgánico.

## Notas 
## Véxase tamén
Carlos García Bayón

**Carlos García Bayón**, nado en Caldas de Reis o 1 de outubro de 1914 e finado en Xuño (Porto do Son) o 20 de xullo de 2003, foi un mestre, escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. En decembro de 1937 Gustavo Kruckenberg nomeouno delegado local de Prensa e Propaganda en Caldas de Reis, e en febreiro de 1938 foi destinado como mestre a Palmeira (Ribeira).  En Ribeira fundou en 1946 o Colexio Bayón, despois musealizado.

Foi cronista oficial de Ribeira desde 1983 e Boiro. A partir de 1956 colaborou en diversas publicacións e catálogos como *Compostela monumental* (1993).

## Obras 
* *Los caminos de Santiago en Galicia*, 1991.
* *Piedras ilustres de la Barbanza, Muros y Xallas*, 1997.
* *Guía das heráldicas de Pobra do Deán e Vila do Caramiñal*, 1998.
* *Nueva galería de piedras ilustres de la Barbanza, Muros y Xallas*, 2000.
* *Valle-Inclán y Viana del Prior: estampas del tiempo ido*, 2001.
## Recoñecementos 
*Premio periodístico sobre Padrón y sus Hijos Ilustres (1960), polo artigo "Tres esperanzas y una rosa" publicado en *La Voz de Galicia*
*Premio Pérez Lugín (1961)
*Premio Fernández Latorre (1965)
*Premio de xornalismo Julio Camba (1982)

*Medalla de Prata do Mérito Turístico (1989)

*Premio Fenosa
*Medalla Castelao (1999)
Unha rúa leva o seu nome na súa vila natal.

## Vida persoal 
Casou en 1938 na igrexa de San Nicolao da Coruña con Pilar Vigo Rodríguez, falecida en 1945. Foron pais de Carlos García Vigo. Tempo despois casou con Dolores Ares Pego.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
Dendrocigninos

Os **dendrocigninos** (*Dendrocygninae*) son unha subfamilia de aves anseriformes da familia dos anátidos. Comunmente son coñecidos como irerés.

Porén, algúns autores clasifícanos como unha familia independente, a dos **dendrocígnidos** (*Dendrocygnidae*), mentres que para outros sería unha tribo, **dendrocininos** (*Dendrocygnini*) dentro da subfamilia dos anserinos.

Algunhas clasificacións  inclúen nesta subfamilia o xénero *Thalassornis*, que outros ás veces inclúen na súa propia subfamilia (*Thalassorninae*).

## Etimoloxía 
O nome da subfamilia está formado sobre a base do nome do xénero, *Dendrocygna*, coa desinencia *-inae*, propia dos nomes das subfamilias zoolóxicas.

En canto ao nome do xénero, fórmase co prefixo do latín científico *dendro-*, tirado do grego δένδρον *déndron*, árbore, e o o latín *cygna*, forma feminina de *cygnus*, cisne, termo derivado do grego κύκνος *kýknos*, co mesmo significado.

É dicir, o nome da subfamilia quere dicir, literalmente, 'os cisnes arborícolas'.

## Descrición 
A subfamilia abrangue oito especies de aves acuáticas de corpo esvelto, do tamaño dun pato pequeno, coas patas longas e o pescozo moi longo (que recorda en certo modo aos cisnes, as ás anchas e a plumaxe de cores variadas, semellante nos dous sexos (non hai dimorfismo sexual).

## Comportamento e distribución 
Andan, nadan e mergúllanse ben, e tamén voan, pousando nas ramas das árbores para descansaren. De costumes nocturnos e moi sociábeis, están amplamente difundidos polas rexións tropicais e subtropicais de América, África oriental, Madagascar, Asia meridional e suroriental, Nova Guinea e Australia.

Aliméntanse sobre todo de materias vexetais, que atopan nos bosques pantanosos, lagos con frondosa vexetación acuática, estanques e pozas, e tamén en terreos cultivados e parques, como palmeirais e arrozais.

Teñen, como un dos seus nomes en castelán indica, *patos silbadores*, patos asubiadores (ou en inglés, *whistling ducks*), un canto que recorda un asubío.

## Especies 
* '*Xénero *Dendrocygna'''* Swainson, 1837 
** *Dendrocygna arborea* (Linnaeus, 1758)
** *Dendrocygna arcuata* (Horsfield, 1824)
** *Dendrocygna autumnalis* (Linnaeus, 1758) 
** *Dendrocygna bicolor* (Vieillot, 1816)
** *Dendrocygna eytoni* (Eyton, 1838) 
** *Dendrocygna guttata* Schlegel, 1866 
** *Dendrocygna javanica* (Horsfield, 1821)
** *Dendrocygna viduata* (Linnaeus, 1766)
* *'Xénero *Thalassornis*'* Eyton, 1838 
** *Thalassornis leuconotus* Eyton, 1838

## Galería de imaxes 

Black-billed.wh.duck.arp.500pix.jpg|*Dendrocyna arborea*
Whistling duck flight02 - natures pics-edit1.jpg|*Dendrocygna autumnalis*
Gelbe Pfeifgans Dendrocygna bicolor 0505261 Ausschnitt.jpg|*Dendrocygna bicolor*
Sichelpfeifgans Dendrocygna eytoni 0505264.jpg|*Dendrocygna eytoni*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Carboneras, Carles en: del Hoyo, Josep; Elliot, Andrew & Sargatal, Jordi (1992): *Family Anatidae (Ducks, Geese and Swans)* en *Handbook of the Birds of the World. Volume 1*. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 84-8733-410-5.

### Outros artigos 
* Anseriformes
* Anátidos

### Ligazóns externas 
* *Dendrocygninae'' en ITIS.
Nolito

**Manuel Agudo Durán**, coñecido futbolisticamente como **Nolito**, nado en Sanlúcar de Barrameda (Cádiz) o 15 de novembro de 1986, é un futbolista español. Xoga na demarcación de dianteiro e o seu equipo actual é o Eivissa da Segunda División.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol no *UD Algaida de Sanlúcar* na categoría de alevín. No ano 2000 ficha polo Atlético Sanluqueño CF, onde coincide con José Manuel Jurado. En 2006 ficha polo filial do Valencia CF, porén sae cedido dous anos ao Écija Balompié quedando a un paso do ascenso a Segunda División no segundo.

En xullo de 2008 é fichado polo FC Barcelona para o seu filial, por aquel entón en Segunda División B e co que acadaría o ascenso a Segunda no segundo ano en Barcelona. Na tempada 2010/11 debuta co primeiro equipo pero non se fai cun oco e deixa o equipo ao remate do ano e ficha polo SL Benfica.

No Benfica ten un gran comezo, anotando cinco goles nos primeiros cinco encontros do equipo, igualando así o récord que ostentaba o dianteiro alcumado a *Panteira Nera*, Eusébio. Porén foi perdendo peso no equipo e finalmente foi cedido ao Granada CF no mercado de inverno da tempada 2012/13. No equipo andaluz disputou 16 encontros sendo unha peza importante para evitar o descenso de categoría.

No verán de 2013 fichou polo Celta de Vigo, e tras tres temporadas no club fichou o 1 de xullo de 2016 co equipo Manchester City da Premier League nun contrato de catro anos por unha cantidade de 13,8 millóns de libras.

## Notas 
## Véxase tamén
La Voz del Pueblo (Santiago de Compostela)

***La Voz del Pueblo*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1892 e 1893.

## Traxectoria 
Apareceu en marzo de 1892 como semanal. Foi voceiro do Centro Obreiro e da Agrupación Socialista de Santiago. Estaba dirixido por Eusebio Alonso Vieites.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Oier Sanjurjo Maté

**Oier Sanjurjo Maté**, nado en Lizarra o 25 de maio de 1986, é un futbolista navarro. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o Osasuna.

## Traxectoria 
Formouse no Osasuna Promesas, filial do equipo navarro, coma lateral dereito. Na tempada 2008/09 debutou co primeiro equipo pero nunca chegou a ter moita continuidade a causa das lesións polo que no verán de 2011 é cedido ao Celta de Vigo, que tiña o obxectivo de ascender a Primeira División Española.

No Celta o técnico Paco Herrera converteuno en defensa central cun moi bo resultado, sendo un dos piares do ascenso do equipo á máxima categoría, o que posibilitou que volvese a Pamplona como titular no CA Osasuna na tempada seguinte, doutra volta no lateral dereito.
Eusebio Alonso Vieites

**Eusebio Alonso Vieites**, nado en Santiago de Compostela en 1861 e finado en Moaña o 7 de abril de 1939, foi un avogado e xornalista galego.

## Traxectoria 
Antigo seminarista. Foi redactor xefe de *Gaceta de Galicia* e *El País Gallego*, redactor de *La Prensa Gallega* e foi promotor de *El Liberal Compostelano*; tivo imprenta propia. Foi director da Cadea da Coruña (1893). Próximo ao socialismo, foi un dos precursores do societarismo proletario compostelán, participou na fundación do Centro Obrero, dirixiu *La Voz del Pueblo* e sufriu cadea e proceso logo da violenta folga xeral que viviu a cidade en 1898. Foi membro do Centro Republicano de Santiago.

Instalouse en Moaña e en 1900 enfrontouse a Eugenio Sequeiros Matos. Simpatizante do republicanismo radical de Lerroux, foi procesado en 1904 polas súas colaboracións no semanario republicano-federal de Vigo *La Lucha*. Dende 1906, cando se configurou a liña republicano-radical-lerrouxista en Galicia, colaborou en *La Libertad*. En 1914, a raíz das escisións que se operan no radical-lerrouxismo de Pontevedra, abandonou o partido e fundou o Partido Radical Autónomo, que ingresou na Conxunción Republicano-Socialista de Pontevedra. Foi organizador e líder principal do agrarismo e o obreirismo de Moaña, creando en 1903 a sociedade La Marina de Moaña, en 1917 era presidente da Sociedade de Agricultores El Porvenir de Moaña e ese mesmo ano foi presidente da Alianza de Cangas, polo que foi procesado con Bernardino González Paz por instigar na folga xeral. En 1917 a Conxunción Republicano-Socialista de Pontevedra propúxoo como candidato á Deputación Provincial. Máis adiante, desconforme co radicalismo das loitas sociais de principios dos anos vinte, moderou as súas posturas políticas achegándose ás teses de Calvo Sotelo. Foi xuíz municipal de Moaña.

## Vida persoal 
Casou en primeiras nupcias con Luísa Mirás Punín e en segundas con Clementina Currás.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Luis Diéguez Amoeiro

**Luis Diéguez Amoeiro**, nado en Verín o 7 de xullo de 1838 e finado en Ourense o 8 de xaneiro de 1913, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Benito Diéguez Amoeiro. Licenciouse en Xurisprudencia pola Universidade de Madrid (1863). Formou parte do Partido Progresista e co seu pai reconstituíu o partido en Verín (1865), polo que foron perseguidos. Fuxiron a Portugal e por presións do goberno español foron encarcerados en Peniche. Logo do indulto de 1867, volveu ao seu labor político e en 1868 volveu estar preso e sometido a consello de guerra, pero foi absolto. No Sexenio Revolucionario foi elixido deputado por Xinzo de Limia (1869) e gobernador civil de Ourense e Zamora. Seguiu a Manuel Ruiz Zorrilla no Partido Republicano Progresista. Era o xefe do Partido Republicano de Ourense a principios do século XX.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Los Diéguez Amoeiro (republicanos, políticos, médicos y farmacéuticos de Verín)
* Ficha no Congreso dos Deputados
Azalea

miniatura|dereita|Azaleas arroibadas de cinco anos.
dereita|miniatura|Azalea.
As **azaleas** son arbustos de flor clasificadas na actualidade en dous dos subxéneros de *Rhododendron* - o subxénero *Pentanthera*, tipificado por *Rhododendron nudiflorum* e mais o subxénero *Tsutsusi* co *Rhododendron tsutsusi*. Existen azaleas de follas caedizas e azaleas de follas perennes. Son moi comúns na xardinaxe de Galiza, xa que se adaptan moi ben aos solos e condicións climáticas do país.

Unha das diferenzas principais entre as azaleas e o resto da familia do rododendro é o seu tamaño e o crecemento da flor. Os rododendros desenvolven as flores en acios, mentres que a meirande parte das azaleas teñen floracións terminais (unha flor por cada talo floral). Porén, botan tantos talos que durante a estación florecente conforman unha sólida masa colorida que van dende o rosa, vermello, laranxa, amarelo, púrpura ou branco.

Os híbridos de azalea lévanse creando centos de anos. Estas modificacións xenéticas feitas polo ser humano produciron máis de 10.000 especies cultivares diferentes que se propagan a partir de esgallos. Tamén se poden apañar e facer xermolar as sementes.

Estas plantas necesitan un solo bien drenado, preferentemente acedo, e unha exposición sombreada e fresca. O uso de fertilizantes é opcional. Algunhas das especies necesitan podas regulares.
 
Enfermidades: Araña vermella, afidios, marcescencia das flores.

Na cultura chinesa, a azalea coñécese coma *sixiang shu* e é inmortalizada en numerosas poesías e contos.

A azalea é o símbolo da cidade de São Paulo, no Brasil.

As azaleas, malia a súa beleza, son moi tóxicas, polo contido en andromedotoxinas tanto nas súas follas coma no seu nectar, Un dato curioso é que o mel producido por abellas a partir destas flores é altamente velenoso para os seres humanos, mentres que é inofensivo para os insectos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rododendro (xénero)
* Galería de imaxes de azaleas de Galicia

### Ligazóns externas 
* Azaleas (en inglés)
Michael Copon

**Michael Sowell Copon**, nado o 13 de novembro de 1982 en Chesapeake, Virxinia, é un actor, produtor e cantante estadounidense. É coñecido por interpretar a Felix Taggaro na serie de televisión *One Tree Hill*, a Vin Keahi en *Beyond the Break* e a Lucas Kendall en *Power Rangers: Time Force*.

## Filmografía 
### Cine 
### Televisión 
### Produtor 
* *Killer Holiday*
Xoán Manuel Pereira de Castro

**Xoán Manuel Pereira de Castro**, nado en Reboreda (Redondela) o 24 de maio de 1820 e finado en Ourense o 15 de abril de 1896, foi un fidalgo, diplomático e político galego. Ramón Otero Pedrayo relatou a súa vida na novela *O señorito da Reboraina*.

## Traxectoria 
[miniatura|[Pazo de Reboreda (Redondela)|Pazo de Reboreda, casa natal de Xoán Manuel Pereira.]]
Foi fillo de Ignacio Manuel Pereira, señor da casa de Reboreda, en cuxo pazo naceu e medrou. Foi deputado en Cortes por Ponteareas (1846), Pontevedra (1854) e Zamora (1869), ademais de senador por Pontevedra e Ourense. De ideoloxía progresista e repúblicana, foi acusado de conspiración contra o réxime tras manter unha xuntanza co xeneral Prim en Londres, motivo polo cal foi ingresado na cadea da Illa de Santo Antón, na Coruña. Na devandita xuntanza preparaban a Revolución de 1868. Co triunfo de Prim e a instauración do Sexenio Democrático, Pereira de Castro foi liberado e pasou a presidir a Xunta Revolucionaria da Coruña. Nas eleccións de 1871 conseguiu a acta de deputado por Redondela nas Cortes Xerais, que volveu conseguir en 1873, deixando posteriormente o posto ao ser nomeado embaixador na China, Siam e Annam. A raíz das experiencias vividas no seu periplo oriental escribiu o libro *Los países del Extremo Oriente*.

O goberno revolucionario concedeulle a Cruz de Carlos III, que, porén, rexeitou. Coa Restauración borbónica de 1875 retirouse da vida política, fixando a súa residencia en Ourense, onde faleceu 21 anos despois.

## Obras 
* *Los países del Extremo Oriente*, (1883), reed. 2018.

## Recoñecementos 
En 1868 o concello de Ourense púxolle o nome de rúa Pereira á antiga rúa del Concejo na súa honra.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Biografía de Xoán Manuel Pereira en *Anecdotario Redondelán*.
* Ficha no Congreso dos Deputados
Capsella

O xénero ***Capsella*** pertence á familia das brasicáceas. A especie máis común é o panqueixo ou herba dos dentes (***Capsella bursa-pastoris***).

## Especies 
* *Capsella abscissa*
* *Capsella andreana*
* *Capsella australis*
* *Capsella austriaca*
* *Capsella bursa-pastoris* - panqueixo, herba dos dentes.
* *Capsella divaricata*
* *Capsella draboides*
* *Capsella gracilis*
* *Capsella humistrata*
* *Capsella hybrida*
* *Capsella hyrcana*
* *Capsella integrifolia*
* *Capsella lycia*
* *Capsella mexicana* (syn. *Bursa mexicana*)
* *Capsella pillosula*
* *Capsella procumbens*
* *Capsella pubens*
* *Capsella puberula*
* *Capsella rubella*
* *Capsella schaffneri* (syn. *Asta schaffneri*)
* *Capsella stellata*
* *Capsella tasmanica*
* *Capsella thomsoni*
* *Capsella thracica*
* *Capsella viguieri*
* *Capsella villosula*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Neuquén

**Neuquén** é unha cidade arxentina, capital da provincia de Neuquén, localidade máis poboada da Patagonia. Está situada no leste da provincia, no Departamento Confluencia, do que é cabeceira, e ocupa a franxa de terra próxima á confluencia do río Neuquén e o río Limay que dan orixe ao río Negro. Ten unha poboación de 233.000 habitantes (2010).

## Demografía 
### Barrios 
A cidade divídese en 46 unidades; entre barrios, a área centro e as súas subdivisións.

**A área centro** está subdividida en áreas Este, tamén coñecida como “el alto”; Sur, entre a vía e a ruta, coñecida como “el bajo”, a máis netamente comercial; e Oeste, a partir da rúa Salta.

A continuación noméanse os barrios agrupados pola súa posición con respecto ao centro. Utilízanse os cuadrantes que resultan de dividir a cidade segundo dous eixos: o eixo norte-sur da avenida Argentina-Olascoaga e o eixo leste-oeste da ruta 22, moi próxima á vía do ferrocarril. Os barrios noméanse ordenados segundo a súa proximidade ao centro:

**Norte**, na zona da meseta á beira da ruta provincial 7: Mercantil, Coperso, Patagonia, Unipol, Salud Pública, Alta Barda, 14 de Octubre, Copol, Terrazas del Neuquén e, máis afastados ao norte, Jaime de Nevares (que inclúe o Parque Industrial) e Colonia Nueva Esperanza (que se comezou a habitar en 1993 con pequenas explotacións agrícolas).

**Noreste**: Villa Farell, Mariano Moreno (entre a ruta e a vía) e os lindeiros ao río Neuquén: Santa Genoveva, Provincias Unidas, Sapere e, máis afastado cara ao norte, Rincón de Emilio (que inclúe unha urbanización pechada.

**Sudeste**: entre a ruta 22 e o río Limay: Belgrano e Confluencia (rural e urbano).

**Sudoeste**: Situados ao sur do centro e lindeiros á ruta 22: Nuevo e Villa Florencia. Cara ao sur segue Villa María que lle dá nome a un rego que desemboca no Limay. Lindeiros ao río: Río Grande (que inclúe unha urbanización pechada), Limay e Don Bosco (II e III). Máis alá da rúa Ignacio Rivas: La Sirena, lindeiro á ruta 22, e Militar (que inclúe terras do Comando de la Sexta Brigada de Montaña do Exército arxentino) e Valentina Sur (rural e urbano) entre a ruta e o río.

**Noroeste**: a zona situada ao oeste do centro reúne a maior cantidade de barrios e os barrios máis densamente poboados. Os máis próximos ao centro: Bouquet Roldán (entre a vía e a ruta), Cumelén (lindeiro á vía) Illas Malvinas, Villa Ceferino e Bardas Soleadas, este último ao pé da meseta. Séguenlle: El Progreso (lindeiro á meseta) e Gregorio Álvarez; Huiliches (lindeiro á vía), Unión de Mayo e MELIPAL (ao pé da meseta); Canal V (cortado pola vía), San Lorenzo (norte e sur, este último inclúe unha lagoa e Gran Neuquén (norte e sur) e HIBEPA (que integra os barrios Independencia, Belén, Hipódromo e Alma Fuerte) estes últimos ao pé da meseta. Por último, e en límite con Plottier, atópase Valentina Norte (rural e urbano). Este último inclúe o Aeroporto Internacional Presidente Perón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do concello
Escudo do Bierzo

O **escudo do Bierzo** foi aprobado nunha sesión do Consello Comarcal do Bierzo (León) celebrada o 14 de abril do ano 2000, como elemento integrado na bandeira desta comarca.

## Heráldica 
Posúe a seguinte descrición heráldica ou brasón:

O elemento máis importante do escudo é a Cruz de Peñalba, símbolo do Bierzo, representada de ouro (amarelo ou dourado heráldico) nun campo de goles (fondo vermello). Enmarcando o campo de goles figura unha bordadura composta. As bordaduras son as pezas honorables que rodean o interior dos escudos por todos os seus lados. Os cadrados que a campoñen teñen os esmaltes alternados e cobren o fondo de calquera peza ou moble dun brasón. O bordo do escudo do Bierzo conta con oito compoñentes: catro de prata (cor branca ou gris), nos cales figura unha folla de vide de sinople (cor verde) como símbolo da agricultura berciana, e catro de azur (cor azul), con dous martelos postos en sautor (colocados en forma de aspa) representando a minaría.

No timbre do escudo aparece representada a coroa real de España, cerrada con oito diademas, cinco á vista.

O escudo aparece situado no centro da bandeira do Bierzo. O deseño do escudo, como o da bandeira, foi obxecto de polémicas arredor do deseño e o custo. Presentouse unha variante como alternativa que contaba con dúas vieiras en cadrados centrais dos laterais, simbolizando o percorrido do Camiño de Santiago que cruza o Bierzo de leste a oeste. Esta alternativa tamén presentaba pequenas diferenzas na cor e a coroa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Bandeira do Bierzo
Consello Comarcal do Bierzo

250px|miniatura|Concellos pertencentes ao Consello Comarcal do Bierzo.
O **Consello Comarcal do Bierzo** (en castelán: *Consejo Comarcal del Bierzo*) é a institución pública local encargada do goberno e administración da comarca do Bierzo, a única recoñecida por Lei en Castela e León debido ás peculiaridades xeográficas, históricas, sociais e económicas que a diferencian do resto da comunidade autónoma.

## Símbolos 
Os símbolos que representan ao Bierzo son a bandeira e o escudo do Bierzo, aprobados o 14 de abril do ano 2000 polo Pleno do Consello Comarcal do Bierzo.

## Goberno 
Dende 0 17 de xullo de 2023 o presidente é Olegario Ramón Fernández (PSOE), concelleiro de Ponferrada. A vicepresidenta é a concelleira de Toreno Lorena Fernández Bañado (PSOE). Os anteriores presidentes do Consello foron Gerardo Álvarez Courel (PSOE), Alfonso Arias (PP), José Luís Ramón (PSOE), Ricardo González Saavedra (PSOE), Jesús Esteban (PSOE), Rita Prada (PSOE) e Francisco Alfonso (PSOE).

O pleno está integrado por 27 conselleiros, representantes das seis áreas electorais da comarca. Logo das eleccións municipais de 2019 compoñen o pleno 15 conselleiros do PSOE, 11 do Partido Popular e 1 de Coalición por el Bierzo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Consello Comarcal do Bierzo
Turner & Hooch

***Turner & Hooch*** é un filme estadounidense dirixido por Roger Spottiswoode que se estreou en 1989. Está protagonizado por Tom Hanks e o can Beasley, que interpretan a Turner e Hooch respectivamente. O filme estaba orixinalmente concibido para ser dirixido por Henry Winkler, pero renunciou debido a "diferenzas creativas".

Malia que *Superaxente K-9* (con James Belushi) foi estreado antes que este filme (exactamente tres meses antes), e ámbalas dúas tiñan un argumento moi semellante, *Turner & Hooch* foi máis popular e eclipsou a *Superaxente K-9*.

## Sinopse 
Scott Turner é un meticuloso detective que está investigando o caso de asasinato dun coñecido seu, e cuxo can decide adoptar. O can, á parte de esnaquizarlle a casa, convértese no seu mellor axudante para resolver o caso.

## Personaxes 
* Tom Hanks como Det. Scott Turner 
* Beasley como Hooch 
* Mare Winningham como Dr. Emily Carson 
* Craig T. Nelson como Xefe Howard Hyde 
* Reginald VelJohnson como Det. David Sutton 
* Scott Paulin como Zack Gregory 
* J. C. Quinn como Walter Boyett 
* John McIntire como Amos Reed 
* David Knell como Ernie 
* Ebbe Roe Smith como Harley McCabe 
* Kevin Scannell como Jeff Foster 
* Joel Bailey como Ferraday 
* Mary McCusker como Katie 
* Ernie Lively como Empregado do Motel
* Clyde Kusatsu como Kevin Williams 
* Elaine Renee Bush como Empregado da tenda
* Eda Reiss Merin como Mrs. Remington

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
La Lucha (Vigo)

***La Lucha*** foi un semanario publicado en Vigo entre 1898 e 1917.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario federal*, apareceu o 1 de abril de 1898. Defensor do ideario e dos intereses do federalismo, tratou de continuar o labor de *La Vanguardia* e *La Federación*. O seu director, propietario e editor foi Arturo Fariña ata 1903, cando foi substituído por Joaquín Novoa Barros. Caracterizado pola súa maquetación, que facía que se abrise de esquerda á dereita, e polo seu estilo irónico e ferinte, foi un periódico de esquerdas e anticlerical, que mantivo polémicas coa prensa católica e conservadora, especialmente con *El Restaurador*. Foron os seus redactores Luis Suárez Gutiérrez, Humberto Cuíñas, Nicolás Paz Pardo e José Quintas da Vila, e entre os colaboradores figurou Eusebio Alonso Vieites. Incluíu editorial, poesías, reproducións de artigos e moi poucas noticias. Aínda que algunhas fontes dan como data de cesamento 1914, parece que aínda se editaba en 1917, posto que o seu director Pascual Ruiz Enríquez, foi procesado e xulgado en novembro dese ano por inxurias á Garda Civil.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Jacinto Becerra Romero

**Jacinto Becerra Romero**, finado en Vilaza (Monterrei) a finais de outubro de 1907, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Propietario do balneario de Vilaza. Militante do Partido Conservador despois pasouse ao Partido Liberal, foi deputado provincial e vicepresidente da Deputación de Ourense. Colaborou en *La Voz de Verín*.

## Notas
La Voz de Verín

***La Voz de Verín*** foi un periódico que se editou en Verín entre 1889 e 1892.

## Historia e características 
Apareceu en outubro de 1889. Publicación de tendencia liberal dirixida por Carlos Rangel Ortiz. Entre os seus colaboradores estaban Ricardo Oterino e Jacinto Becerra Romero. Mantivo polémicas con *El Clamor*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense