open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
María de Pablos

**María de Pablos Cerezo**, nada en Segovia o 8 de novembro de 1904 e finada en Madrid o 1 de novembro de 1990, foi unha pianista, compositora e directora de orquestra española, sendo a primeira muller directora de orquestra en España. Pianista e compositora, María de Pablos salientou nos anos previos á guerra civil, a súa carreira truncouse debido a unha enfermidade.

## Traxectoria 
María de Pablos naceu en Segovia o 8 de novembro de 1904. Comezou a súa formación musical na cidade natal, estudando solfexo e piano e examinándose con matrícula libre no Conservatorio de Madrid. En 1905 seu pai, oficial de Correos, foi destinado en Madrid, polo que a familia trasladouse á capital de España, onde logo de vencer reticencias de seus pais proseguiu os seus estudos musicais como alumna oficial do conservatorio, cursando as materias de Harmonía (1917-21), Acompañamento (1917-19) e finalmente Composición (1921-27). No conservatorio madrileño contaría entre os seus mestres con Conrado del Campo.

Aos 23 anos, o 1 de xullo de 1927 conseguiu o primeiro Premio de Composición do Conservatorio de Madrid con, entre outras composicións, a obra vocal *Ave Verum* e o poema sinfónico *Castilla*, xa que era obrigatorio presentar unha composición deste xénero. As obras do alumnado que optaba ao premio foron presentadas no Teatro Cómico de Madrid pola Orquestra Filharmónica de Madrid baixo a dirección de Antonio Saco del Val, e coa participación de integrantes da Capela Real para as obras vocais. O tribunal, formado por Fernández Bordas, Pérez Casas, Villa e Bretón, outorgou por unanimidade o premio a María de Pablos.

## Notas
Eligio Vila Vázquez

**Eligio Vila Vázquez**, nado en Lantaño, Portas, o 1 de xaneiro de 1943, é un compositor e profesor de música galego.

## Traxectoria
Comezou os seus estudos con José Laguarta e logo continuou Conservatorio Profesional de Pontevedra. Posteriormente continuou no Superior de Vigo, e desta institución pasaría ó Conservatorio da Coruña, ata acadar o título de profesor superior de harmonía, contrapunto, composición e instrumentación en Madrid.

Adicouse á ensinanza e foi profesor de EXB, e posteriormente, director da Academia Municipal de Música de Vilagarcía de Arousa.

## Obras
**Variaciones para orquesta*, Op. 1 (1993).
**Secuencias (Nocturno)* (1994).
*a orquestración de *Sinfonía africana pangeia* (1998).
**Cantos y ritmos salvajes* (1998).
**Sinfonietta*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Lista de gobernantes de Capadocia

Esta páxina lista os sátrapas aqueménidas e os posteriores monarcas de Capadocia, unha antiga rexión da Anatolia central.

## Sátrapas de Capadocia (c. 380–331 a.C.) 
miniatura|Mapa da Capadocia aqueménida.
A Satrapía de Capadocia foi unha satrapía (provincia) do Imperio Aqueménida até a súa conquista por Alexandre o Grande no 331 a.C.

* Datames, c. 380–362 a.C.
*Ariamnes I, 362–350 a.C.
*Mitrobuzanes (morto 334 a.C.)
*Ariarates I, 340–331 a.C.

## Reis de Capadocia (331 a.C.–17 d.C.) 
Ariarates I conseguiu manter o control de Capadocia, mesmo despois da conquista dos persas por Alexandre Magno; con todo, en 322 a.C., foi crucificado por Pérdicas, o xeneral de Alexandre e, rexente.

Pérdicas cedeu Capadocia a Eumenes, o exsecretario de Alexandre. Non obstante, durante a inestabilidade por mor das continuas guerras civís entre os xenerais de Alexandre, Eumenes foi asasinado, e o fillo adoptivo de Ariarates I, Ariarates II, conseguiu volver a asegurar a súa herdanza e converteuse en rei de Capadocia despois de acepta-la soberanía seléucida.

### Dinastía Ariátida 
*Ariarates I 331–322 a.C.
*Ariarates II, 301–280 a.C.
*Ariamnes II, 280–230 a.C.
*Ariarates III, 255–220 a.C.
*Ariarates IV Eusebes, 220–163 a.C.
*Ariarates V Eusebes Filopátor, 163–130 a.C.
*Orofernes, 157 a.C.
*Ariarates VI Epifanes Filopátor, 130–116 a.C.
*Ariarates VII Filométor, 116–101 a.C.
*Ariarates VIII, 101–96 a.C.
*Ariarates IX, c. 95 a.C.

### Dinastía Ariobarzánida 
*Ariobarzanes I Filoromano, 95–c. 63 a.C.
*Ariobarzanes II Filopátor, c. 63–51 a.C.
*Ariobarzanes III Eusebes Filoromano, 51–42 a.C.
*Ariarates X Eusebes Filadelfos, 42–36 a.C.
*Arquelao Ktistes, 36 a.C.–17d.C.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Capadocia
* Provincia romana de Capadocia
Olimpia Vázquez Gutiérrez

**Olimpia Vázquez Gutiérrez**, nada en Ourense o 30 de xaneiro de 1893, foi unha mestra galega.

## Traxectoria 
Filla de xastres. Ingresou nos estudos aos quince anos no Colegio Modelo de Ángel Ferrín, fixo catro cursos combinando opción libre e oficial e a reválida de Maxisterio na Escola Normal de León en 1911. Obtivo o título de mestra superior na Escola Normal de Pontevedra en 1913. Aprobou as oposicións ao maxisterio en 1914. Foi mestra de Partovia e en 1915 mediante permuta trasladouse a Esgos. En 1934 trasladouse á Escola Concepción Arenal da Coruña por consorte. En 1940 foi sancionada coa suspensión de soldo por dez meses. Cando se reincorporou foi mestra de Pontedeume e en 1946 trasladouse a Cabovilaño (A Laracha).

## Vida persoal 
Casou en Ourense co tamén mestre Vicente González Losada en 1925.
## Notas
Saba Kidane

**Saba Kidane**, nada en Asmara en 1978, é unha xornalista, escritora e activista eritrea.

## Traxectoria
Aos trece anos deixou a escola e uniuse á Fronte Popular para Liberación de Eritrea. Foi directora de programación nunha radio xuvenil.

A maior parte da súa obra está escrita en lingua tigriña. A súa poesía fala da infancia, da vida diaria, da problemática social e dos efectos da guerra nas mulleres de Eritrea. O seu poema "Tsiruy guhaf nafiqe" ("Boto en falta o lixo limpo") defende o uso do preservativo para evitar o contaxio do VIH.

En 2001 negóuselle o visado para visitar os Estados Unidos de América.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Semere, Beyene. Entrevista a Saba Kidane: (parte unha , parte dúas )
Viance

O topónimo **Viance** pode referirse a:

;En Galiza
***Viance**, lugar da parroquia de Ronfe, no concello de Láncara.

Amais, como apelido pode refererirse a:

***Carmen Viance**, actriz madrileña.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Marquesado de Viance**
Hipotaurina

A **hipotaurina** é un ácido sulfínico que funciona como intermediario na síntese de taurina. Igual que a taurina, tamén actúa como neurotransmisor endóxeno a través dos receptores de glicina. É un osmólito con propiedades antioxidantes.

A hipotaurina deriva da cisteína (e homocisteína). En mamíferos, a biosíntese de hipotaurina a partir de cisteína ocorre no páncreas. Na vía da ácido cisteína-sulfínico, a cisteína oxídase primeiro ao seu ácido sulfínico, en reacción catalizada polo enzima cisteína dioxixenase. O ácido cisteína-sulfínico, á súa vez, é descarboxilado pola sulfinoalanina descarboxilase para formar hipotaurina. A hipotaurina é oxidada enzimaticamente rendendo taurina pola hipotaurina deshidroxenase.

miniatura|esquerda|A hipotaurina (3) é un intermediario na conversión da cisteína (1) en taurina (4).|500px

## Notas
Tethytheria

**Tethytheria** (tetiterios) é un clado de mamíferos que inclúe os actuais sirenios e proboscídeos, así como a orde extinta dos Embrithopoda.

Aínda que existe un forte apoio de estudos anatómicos e moleculares que permite considerar o clado Tethytheria como monofílico, as interrelacións entre os taxons incluídos nel seguen sendo discutidas. Os tetiterios comparten varias características, como órbitas oculares dirixidas á parte anterior e dentes das meixelas máis ou menos bilofodontos (con dobres cristas transversais nas coroas do dente). Os Proboscidea e Sirenia están ligados entre si polas súas características auditivas nos seus ósos petrosos, pero esta ligazón podería ser unha homoplasia. Os desmostilios, tradicionalmente considerados tetiterios, foron provisoriamente asignados aos Perissodactyla, xunto coa familia do Eoceno temperán Anthracobunidae, que era considerada un grupo irmán dos Tethytheria.

Pénsase que Tethytheria evolucionou a partir de primitivos mamíferos ungulados ("condilartos") nas costas do antigo océano de Tetis, de onde vén o nome de Tethytheria, 'bestas do Tetis'.

## Sistemática 
Cladograma modificado a partir de  e .

## Clasificación 
Clasificación modificada a partir de .
* Suborde **Tethytheria**
** Infraorde †Embrithopoda
*** †Phenacolophidae
*** †Arsinoitheriidae
** Infraorde Sirenia
*** †Prorastomidae
*** †Protosirenidae (Dugongidae?)
*** Dugongidae
*** Trichechidae
** Infraorde Proboscidea
*** †Phosphatheriidae (Numidotheriidae?)
*** †Numidotheriidae
*** †Moeritheriidae
*** †Barytheriidae
*** †Deinotheriidae
*** †Palaeomastodontidae
*** †Phiomiidae
*** †Hemimastodontidae
*** †Mammutidae
*** †Gomphotheriidae
*** Elephantidae

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Billene Seyoum Woldeyes

**Billene Seyoum Woldeyes** (amhárico: ቢልለኔ ሥዩም ወልደየስ), nada en Adís Abeba en 1985, é unha escritora e activista etíope

## Traxectoria
A menor de tres irmáns, sendo nena a súa familia emigrou a Harare (Zimbabwe) e o Canadá. No seu libro *Transformative spaces* fala da pegada da educación multinacional na súa vida: «Pasei a metade da miña vida fóra do meu país de nacemento, Etiopía. Porén, algunhas normas de *Ethiopiawinet* ("Etiopeidade") inxectadas en min a través da socialización se mantiveron ao longo dos anos».

A finais de 2010 regresou a Adís Abeba, e pouco despois comezou o blog *EthiopianFeminism*, renomeado en 2012 como *AfricanFeminism*. Desde esta plataforma difunde a obra de escritoras africanas feministas. Desde 2010 publicou en diversas publicacións, como *Pambazuka News*, sobre os dereitos da muller e os dereitos da nena.

En 2011 formou un colectivo poético de *spoken word* chamado Zemneged-Andinet, "desde un lugar de unidade" en lingua amhárica. Nel colaboran artistas en amhárico e inglés, e actúan en locais de Adís Abeba.

Entre 2011 e 2013 traballou no programa de formación no Instituto de Paz e Estudos de Seguridade - Africa Peace en Addis Ababa. Tamén traballou como editora da revista da Association for Women’s Sanctuary and Development (AWSAD). É fundadora da compañía de impacto social Earuyan Solutions.

Billene foi unha das promotoras do equilibro de xénero 50-50 no Goberno de Etiopía. Nunha carta aberta ao Primeiro Ministro Abiy Ahmed publicada no xornal *The Reporter*, Billene Seyoum Weldeyes e Sewit Hailesellasie Tadesse defendían a equidade de xénero e facían algunhas propostas para levala a cabo. Entre elas, a creación dun equilibrio de xénero 50-50 no gabinete ministerial, no grupo de conselleiros do Primeiro Ministro, e no Foro de Defensa dos Dereitos da Muller. Ahmed nomeou 10 ministras cando formou goberno o 16 de outubro de 2018. En novembro de 2018 foi contratada como secretaria de prensa da oficina do Primeiro Ministro, despois da desaparición da Oficina de Asuntos de Comunicación do Goberno. En xaneiro de 2019 Nigussie Tilahun pasou a levar a sección de amhárico, e Billene seguiu coas seccións de lingua inglesa e medios dixitais.

Diversas plataformas sinalaron a preferencia de Billene por non ser nomeada co título de *Weizero* ou *Weizerit* (entendible como "Señora" ou "Señorita").

## Obra
**Transformative spaces: enabling authentic female leadership through self transformation - the case of AWiB* (ensaio, 2014)

A súa obra poética inclúe poemas como "Things I Imagine Telling My Daughter", "Make It Happen", "From Foetus to Woman"., "Petals of Pride" ou "Cracking Fragility"
## Notas
Menelik I

**Menelik I** foi o primeiro emperador de Etiopía, que gobernou no século -X. De ascendencia hebrea, estabeleceu a dinastía salomónica. Tradicionalmente, crese que Menelik foi fillo de Salomón, rei de Israel, e Makeda, a Raíña de Saba.

## Nome 
Chamado Bäynä Ləḥkəm no *Kebra Nagast*, Menelik I tamén é chamado **Ibn al-Hakim** (en , "Fillo do sabio").

## Dinastía 
De acordo coa lenda, Menelik I fundou a dinastía salomónica de Etiopía que gobernou o país con poucas interrupcións durante case tres mil anos. Isto rematou 225 xeracións despois coa deposición do emperador Haile Selassie en 1974.

## Notas
Pobo amhárico

Os **amháricos** (en , *Āmara*; en , *ʾÄməḥära*) son un grupo étnico semita que habita tradicionalmente nas terras altas da zonas norte e central de Etiopía, particularmente en Adís Abeba e a rexión de Amhara. Segundo o censo nacional de 2007, os amháricos representaban 19&nbsp;867&nbsp;817 de persoas, o cal supón o 26,9% da poboación de Etiopía. A maioría deles pertence á Igrexa etíope tewahedo. Tamén existen comunidades de expatriados amháricos, particularmente en América do Norte. Falan o amhárico, unha lingua afroasiática da póla semítica e membro do grupo de linguas etiópicas, que é a lingua oficial de Etiopía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Wolf Leslau e Thomas L. Kane, *Amharic Cultural Reader*. Wiesbaden: Harrassowitz 2001. .
* Donald N. Levine, *Wax & Gold: Tradition and Innovation in Ethiopian Culture* (Chicago: University Press, 1972)
Pobo oromo

Os **oromo** (en ) son un grupo étnico cuxita que habita na rexión de Oromia, en Etiopía. É un dos meirandes grupos étnicos de Etiopía e representa o 34,5% da poboación do país. Os oromo falan a lingua oromo como lingua materna (tamén chamada *afaan oromoo* e *oromiffa*), que forma parte da póla cuxita das linguas afroasiáticas. A verba *oromo* apareceu na literatura europea por vez primeira en 1893 e pouco a pouco fíxose común na segunda metade do século XX.

Outrora, os oromo practicaban a súa relixión tradicional e empregaban o sistema *gadaa* de goberno. Un líder elixido polo sistema *gadaa* permanecía no poder só durante 8 anos, despois do cal se facían eleccións. Durante os séculos XVIII e XIX, os oromo foron o grupo dominante do norte de Etiopía no período Zemene Mesafint. Foron protagonistas de grandes migracións históricas, e de guerras cos cristiáns do norte e cos musulmáns do sur e do leste no Corno de África.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Tsega Etefa, *Integration and Peace in East Africa: A History of the Oromo Nation*. Nova York: Palgrave Macmillan, 2012. 
* Mohammed Hassan, *The Oromo of Ethiopia, A History 1570–1860*. Trenton: Red Sea Press, 1994. 
* Herbert S. Lewis. *A Galla Monarchy: Jimma Abba Jifar, Ethiopia 1830–1932*. Madison: The University of Wisconsin Press, 1965.
* 
* Temesgen M. Erena, Oromia: 'Civilisation, Colonisation And Underdevelopment, Oromia Quarterly, No.1, xullo de 2002, .
Lingua sidamo

A **lingua sidamo** é unha lingua afroasiática pertencente á póla de linguas cuxitas. É falada en parte do sur de Etiopía polo pobo sidama, particularmente na zona Sidama. "Sidaamu Afoo" é o autónimo étnico para a lingua, mentres que "sidaminya" é o nome en lingua amhárica. Aínda que non se coñece ningún dialecto específico, comparte máis dun 64% de semellanza léxica co alaba-k'abeena, un 62% co kambaata e un 53% co hadiyya, tódalas cales son linguas faladas no suroeste de Etiopía. A orde de palabras é suxeito-obxecto-verbo. O sidamo ten máis de 100&nbsp;000 falantes como segunda lingua. O grao de alfabetización dos falantes como primeira lingua é de 1%-5%, mentres que os de segunda lingua é de 20%. En termos de escrita, o sidamo empregou o alfabeto ge'ez até 1993, e dende entón emprega o alfabeto latino.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gasparini, Armido (1983) *Sidamo-English dictionary*. Boloña: E.M.I. 
* Hudson, Grover (1989) *Highland East Cushitic Dictionary* (Kuschitische Sprachstudien 7). Hamburgo: Buske.
* Sileshi Worqineh e Yohannis Latamo (1995) *Sidaamu-Amaaru-Ingilizete Afii Qaalla Taashsho* [Dicionario sidaama-amhárico-inglés]. Awasa: Sidaamu Zoone Wogattenna Isporte Biddishsha.
Pobo sidama

Os **sidama** (en ge'ez: ሲዳማ) son un grupo étnico cuxita que habita tradicionalmente a zona Sidama da Rexión das Nacións, Nacionalidades e Pobos do Sur (SNNPR) en Etiopía. Falan a lingua sidamo, que é unha lingua da póla cuxita das linguas afroasiáticas. Malia o seu gran número, non contan cun estado rexional étnico separado.

Os sidama mantiveron a súa herdanza cultural, incluíndo lingua e relixión tradicional até finais da década de 1880, durante a conquista do emperador Menelik II. Antes diso, os sidama tiñan o seu propio sistema administrativo ben estabelecido que databa cando menos do século IX, aínda que estaba composta por unha coalición de reinos de sidama. Eses reinos estendíanse até a rexión Gibe. Como resultado da marxinación e a que a lingua non ten o seu propio alfabeto, moi pouco se ten escrito sobre os sidama. Ningún sidama puido asistir ó colexio até despois de que Derg chegou ó poder en 1975.

## Notas
Pobo misak

Os **misak**, tamén coñecidos como **guambianos**, A súa lingua é coñecida como guambiano, ou moguex, e é unha das linguas coconucas. A maioría vive na parte occidental dos Andes colombianos. Algúns misak trasladáronse ó Huila na procura de terras arables.

## Nome 
O termo "misak" quere dicir "xente da auga".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pobos indíxenas de Colombia
### Bibliografía 
* Ministerio de Cultura 2010: "[Misak (Guambianos), la gente del agua, del conocimiento y de los sueños](https://web.archive.org/web/20171016174638/http://observatorioetnicocecoin.org.co/cecoin/files/Caracterizaci%C3%B3n%20del%20Pueblo%20Misak%20(Guambiano).pdf)". Bogotá.
* Pachón, Ximena 1987: "Guambía "; *Introducción a la Colombia Amerindia*: 235-248. Instituto Colombiano de Antropoloxía; Bogotá. 
* Vásquez de Ruiz, Beatriz 1988: *La predicaión en Guambiano*; CCELA, Universidade de Los Andes, Bogotá. ISSN 0120-9507
Lingua guambiana

O **guambiano** ou **moguex** (tamén coñecida como "namtrik") é unha lingua indíxena falado polo pobo misak (tamén chamados *guambianos*) que habitan no departamento do Cauca, en Colombia. O parentesco máis estreito desta lingua dáse coa lingua totoró (falada no concello homónimo) e coa extinta lingua coconuco. O guambiano está clasificado como definitivamente en perigo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas
Lago Tana

O **lago Tana** (tamén soletreado T'ana, en : , '**, **'; unha variante máis antiga é **Tsana**, en ge'ez: ጻና *Ṣānā*; ás veces chamado "Dembiya" após a rexión ó norte do lago) é a fonte do Nilo Azul e é o lago máis grande en Etiopía. Atópase na rexión de Amhara no noroeste do altiplano etíope. O lago ten uns 84 quilómetros de longo e 66 quilómetros de ancho, cunha profundidade máxima de 15 m, e a unha altura de 1788 metros. O lago Tana nútrese dos ríos Lesser Abay, Reb e Gumara. A área da súa superficie abrangue entre 3000 e 3500&nbsp;km², dependendo da estación e das precipitacións. O nivel do lago foi regulado coa construción dun aliviadoiro onde o lago descarga no Nilo Azul. Isto controla o fluxo das Fervenzas do Nilo Azul (Tis Abbai) e da estación hidroeléctrica.

En 2015, a rexión do lago Tana foi nomeada como unha Reserva da Biosfera da UNESCO, recoñecendo a súa importancia natural e cultural.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da Reserva da Biosfera do Lago Tana
Fervenzas do Nilo Azul

As **fervenzas do Nilo Azul** (en ; que quere dicir "auga fumegante") son unhas fervenzas que se atopan no río Nilo Azul, en Etiopía. Atópase no curso alto do río, a uns 30&nbsp;km da vila de Bahir Dar e do lago Tana. As fervenzas son unha das atraccións turísticas máis coñecidas de Etiopía.

Atópanse a unha altura de 37 a 45 metros, constan de catro correntes de auga que orixinalmente na estación chuviosa chegaban a facer 400 metros de ancho pero con moi pouca auga na estación seca. A regulación do lago Tana reduce a variación estacional e dende o ano 2003 unha central hidroeléctrica recolle gran parte do seu caudal, agás durante a estación chuviosa. As fervenzas do Nilo Azul illan a ecoloxía do lago Tana do resto do río Nilo e danlle endemismos á fauna do lago.

A curta distancia augas abaixo das fervenzas construíuse a primeira ponte de pedra de Etiopía por parte do Emperador Susenyos no ano 1626. Segundo Manuel de Almeida, a pedra de construción atopouse no afluente Alata, e os expertos construtores proviñan da India con Afonso Mendes, sendo o supervisor das obras o Patriarca Ortodoxo de Etiopía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lago Tana
Mulatu Teshome

**Mulatu Teshome Wirtu** (en ge'ez: ሙላቱ ተሾመ ውርቱ), nado en 1957, é un político etíope que foi Presidente de Etiopía dende o 7 de outubro de 2013 até o 25 de outubro de 2018.

## Traxectoria 
Mulatu naceu na vila de Arjo, na provincia de Welega. Educouse na China, obtendo o seu título en filosofía de política económica e o seu doutoramento en dereito internacional pola Universidade de Pequín. Tamén foi voceiro da Casa da Federación dende 2002 a 2005. e Azerbaidján.

Mentres servía como embaixador de Turquía, foi elixido como Presidente de Etiopía por un voto parlamentario unánime

Mulatu ten un fillo.

## Notas
Gaziura

miniatura|Moeda de Ariarates I, cuñada en Gaziura (datada cara ao 333–322 a.C.)
**Gaziura** (en grego: ), era unha cidade do Ponto, preto do actual río Yeşilırmak (denominación ne grego antigo: Iris). Algúns eruditos equiparan **Gaziura** con Talaura, outros con Ibora, e outros co moderno Turhal.

Foi residencia antiga dos reis do Ponto, mais na época de Estrabón estaba abandonada. Dión Casio (XXXV-12) indica que foi o lugar onde Mitrídates VI do Ponto tomou posicións contra o romano Caio Valerio Triario.

## Notas
Aleksandar Marcius

**Aleksandar "Sandi" Marcius**, nado o 25 de maio de 1990 en Nedelišće, é un xogador profesional de baloncesto croata que xoga no Cáceres Patrimonio de la Humanidad da Liga LEB Ouro. Formado nas universidades de Purdue e DePaul, cunha altura de 2,09 m xoga na posición de pivote.

## Traxectoria 
Nado en Nedelišće, Marcius comezou a xogar a baloncesto aos 15 anos. Posteriormente, formouse na Universidade de Purdue (Indiana, Estados Unidos), onde formou parte do elenco dos Boilermakers nas temporadas 2010−11, 2011−12 e 2012−13. Completou a súa formación universitaria na Universidade de DePaul (Illinois, Estados Unidos) xogando para os Blue Demons na tempada 2013−14. Após finalizar a súa etapa universitaria, regresou ao seu país natal onde debutou como xogador profesional. Así, na temporada 2014−15 xogou para o GKK Sibenik da A-1 Liga, a máxima categoría do baloncesto croata.
 
Na tempada 2015-16 incorpórase ao Sammic ISB da Liga LEB Prata española, onde rexistra medias de 14,9 puntos e 9,3 rebotes por encontro. Logra ser un dos xogadores máis destacados, sendo incluído no quinteto ideal da competición e establecendo a marca histórica de valoración estatística nun só partido con 62. Na seguinte temporada asina polo Cáceres Patrimonio de la Humanidad da Liga LEB Ouro, sendo un dos xogadores máis destacados do equipo e da competición cunhas medias de 13,8 puntos e 7,7 rebotes por encontro, obtendo o Trofeo da afección do Cáceres ao mellor xogador da tempada.

En 2017−18 xogou na LegaDue Gold, segunda división italiana, co Junior Novipiu Casale Monferrato, onde tras perderse os dous primeiros meses de competición por unha lesión no ligamento escafolunar, e posteriormente outro tres meses debido a outra lesión, alcanzou medias de 9,3 puntos e 6,5 rebotes. En setembro de 2018 regresa a España para xogar nas filas do Real Betis Energía Plus da Liga LEB Ouro por unha tempada. Co club sevillano logra o ascenso a Liga ACB, aínda que con menos minutos xogados do habitual, 7,7 minutos por encontro, con 3,6 puntos e 2,3 rebotes de media por xogo. O 22 de xullo de 2019 anúnciase a súa fichaxe polo Leite Río Breogán. Con todo, non se incorporou ao equipo ao non superar o recoñecemento médico, ficando de todos os xeitos no club para a súa recuperación.

### Clubs 
*  GKK Šibenik (A-1 Liga, 2014–2015)
*  Sammic ISB (LEB Prata, 2015–2016)
*  Cáceres (LEB, 2016–2017)
*  AS Junior Pallacanestro Casale (Serie A2, 2017−2018) 
*  Real Betis (LEB, 2018–2019)
*  AB Castellò (LEB, 2020)
*  Cáceres (LEB, 2020–presente)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en feb.es
Miro de Canzo

**Miro de Canzo**, nado en Canzo cara a 1236 e finado en Sorico cara a 1300, foi un eremita e peregrino lombardo, venerado como o patrón da choiva co nome de **San Miro**.
## Traxectoria 
Nacido nunha familia de agricultores nun pasto de montaña chamado Second'Alpe, no territorio de Canzo, na provincia de Como. Guiado por un monxe local, partiu no camiño do hermitismo e, renunciando a todas as súas posesións, iniciou a vida dun mendigo de mendigos. Deu a todos un exemplo de oración intensa e intercedía polas necesidades espirituais e materiais da súa terra natal e das persoas ás que se cruzou na súa peregrinación. As fontes din que foi a Roma e outros lugares sagrados, sen especificar, e logo volveu, tras unha revelación divina, ao seu país, Canzo, onde continuou a súa vida de eremita nas montañas, na ermida na que hoxe se atopa igrexa-santuario (*Eremo di san Miro*).

Ao seu mérito atribuíronse varias liberacións da praga de seca a varios lugares, unha graza pola que foi invocado polas autoridades do Ducado de Milán e da diocese de Como, mesmo nos séculos seguintes. Vivía na soidade nas montañas, onde se alimentaba do que a natureza ofrecía espontaneamente e, no silencio da súa cova preto do regato de Canzo, atopou a Deus en oración contemplativa. Ao finalizar a súa vida, cruzando milagrosamente a rama oriental do lago Como, chegou a Sòrico, o extremo norte do lago, onde recibiu o seu principal afluente. Alí instalouse preto da igrexa de San Miguel, onde fixo a súa transición definitiva á vida eterna, chea de fe e de virtude. Preto da ermida hai unha fonte que se di que é beneficiosa.
Manuel Abalo Lamas

**Manuel Abalo Lamas**, coñecido como **Franxeiro**, nado en Vilagarcía de Arousa, foi un político galego.

## Traxectoria 
Peón en Vilagarcía. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión o 21 de xaneiro de 1937 con outros republicanos de Vilagarcía. Houbo de repetirse o consello de guerra por "omisión dun dos trámites". Foi condenado a 12 anos e un día de prisión. Saíu en liberdade provisional por conmutación da pena en agosto de 1939.

## Notas
Depresión de Danakil

[miniatura|As [augas termais da depresión de Danakil ofrecen unha oportunidade para estudar microbios extremófilos. unha depresión xeolóxica que resultou da diverxencia de tres placas tectónicas no Corno de África.

## Localización 
A depresión de Danakil é unha vasta chaira, que se atopa no norte da depresión de Afar de Etiopía, preto da fronteira con Eritrea. Atópase a uns 125 metros por debaixo do nivel do mar e limita polo oeste coa chaira etíope e polo leste cos Alpes Danakil, detrás dos cales está o mar Vermello.

A área foi moitas veces chamada como o berce da humanidade. En 1974, Donald Johanson e os seus compañeiros atoparon o famoso fósil do *Australopithecus* Lucy, que data de hai 3,2 millóns de anos e moitos outros fósiles antigos de homínidos foron descubertos na área, o cal fixo que algúns paleontólogos propuxesen que a área é o lugar onde os humanos evolucionaron por vez primeira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Danakil Depression - videoclip from BBC Planet Earth
Copa de baloncesto de Italia

A **Copa de baloncesto de Italia** (en italiano: *Coppa Italiana di Pallacanestro*) é competición de copa do baloncesto profesional masculino en Italia. Ten carácter anual e compiten nela equipos da Lega Basket Serie A (LBA), a máxima categoría do baloncesto transalpino.

## Historia 
A primeira edición da Coppa Italia tivo lugar en 1968, sendo gañada polo Partenope Napoli. Entre 1975 e 1983, non se diputou o torneo, mais desde 1984 é celebrado con carácter anual. A fórmula da competición ten mudado ao longo dos anos. Nos anos 1990 o torneo consistía nunha rolda eliminatoria que finalizaba coa disputa dunha "final four". Desde o ano 2000 o torneo está composto polos oito primeiros clasificados na Liga ao final da primeira volta, os cales xogan eliminatorias a xogo único. Así, o torneo consiste en eliminatorias de cuartos de final, semifinais e final, as cales se xogan en tres días. O campión da Copa xoga ao ano seguinte co campión de Liga para conseguir a Supercopa.

## Palmarés 
* 1967–68 20px Partenope Napoli 
* 1968–69 20px Pallacanestro Varese 
* 1969–70 20px Pallacanestro Varese  
* 1970–71 20px Pallacanestro Varese  
* 1971–72 20px Olimpia Milano 
* 1972–73 20px Pallacanestro Varese  
* 1973–74 20px Virtus Bologna  
* 1974–83 *Non se celebrou*
* 1983–84 20px Virtus Bologna  
* 1991–92 20px Victoria Libertas 
* 1985–86 20px Olimpia Milano 
* 1986–87 20px Olimpia Milano 
* 1987–88 20px JuveCaserta 
* 1988–89 20px Virtus Bologna  
* 1989–90 20px Virtus Bologna  
* 1990–91 20px Scaligera Verona 
* 1991–92 20px Victoria Libertas 
* 1992–93 20px Pallacanestro Treviso 
* 1993–94 20px Pallacanestro Treviso 
* 1994–95 20px Pallacanestro Treviso 
* 1995–96 20px Olimpia Milano 
* 1996–97 20px Virtus Bologna  
* 1997–98 20px Fortitudo Bologna 
* 1998–99 20px Virtus Bologna  
* 1999–00 20px Pallacanestro Treviso 
* 2000–01 20px Virtus Bologna  
* 2001–02 20px Virtus Bologna  
* 2002–03 20px Pallacanestro Treviso 
* 2003–04 20px Pallacanestro Treviso  
* 2004–05 20px Pallacanestro Treviso  
* 2005–06 20px Basket Napoli 
* 2006–07 20px Pallacanestro Treviso 
* 2007–08 20px Felice Scandone 
* 2008–09 20px Mens Sana Siena 
* 2009–10 20px Mens Sana Siena  
* 2010–11 20px Mens Sana Siena 
* 2011–12 Revocado (Mens Sana Siena)
* 2012–13 Revocado (Mens Sana Siena)
* 2013–14 20px Dinamo Sassari
* 2014–15 20px Dinamo Sassari
* 2015–16 20px Olimpia Milano 
* 2016–17 20px Olimpia Milano 
* 2017–18 20px Auxilium Torino
* 2018–19 20px Vanoli Cremona
* 2019–20 20px Reyer Venezia 
* 2020–21 20px Olimpia Milano  
* 2021–22 20px Olimpia Milano  

### Por equipo 
## Finais 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lega Basket Serie A
* Serie A2 Basket

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da Federación Italiana de Baloncesto
Natalia Lema Otero

**Natalia Lema Otero**, nada en Baíñas (Vimianzo) en 1999, é unha escritora galega.

## Traxectoria 
Lema Otero leva escribindo e publicando dende os dezaseis anos. O seu primeiro libro, *Baos*, fala da diáspora producida polo encoro da Fervenza hai máis de medio século.

O seu segundo libro, *Prevención de riscos agrarios na Costa da Morte*, é un manual que afonda nos perigos intrínsecos do sector primario, especialmente os envorcos de tractor e os accidentes por atrapamento con toma de forza. 

No 2021, editou o seu primeiro poemario, *Do amor e o delirio,* con prólogo de Xusto López Carril.

Ten o recoñecemento de honra do Club Rotary Interact de Fernández (Arxentina) polo seu activismo a prol da erradicación da enfermidade da polio.

É columnista de *La Voz de Galicia* na edición de Carballo.

## Recoñecementos 
* 1º Premio Avelino Díaz (2017 e 2019)
* 3º Premio Avelino Díaz (2018)
* 1º Premio Terras de Chamoso- Poesía (2017)
* 1º Premio do XXV Certame de Poesía Concello de Cambre (2018)
* Membro de Honra do Club Rotary Interact de Fernández (2017)
* Premio Literatas (2019)
* 1º Premio Territorio Vákner: Contos de misterio no Camiño (2022)
* Áccesit V Premio Avelino Díaz (2022)
* 1º Premio Terras de Chamoso-Poesía (2022)
* 2º Premio Territorio Vákner: Contos de misterio no Camiño (2023)
* 2º Premio Xuventude Crea en categoría de Poesía (2023)
* 2° Premio Avelino Avelino Díaz (2024)
* 2° Premio Territorio Vákner: Contos de misterio no Camiño (2024)
* 1º Premio XIX Certame de Poesía Antón Zapata (2025)
* 1º Premio III Edición Certame de Relato Breve Ecos da Mente- Concello de Ribeira e Asociación A Creba (2025)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista a Natalia Lema, en Voces do Barbanza
Harar

**Harar** (en harari: ሐረር ; en oromo: Adare Biyyo), e coñecida polos seus habitantes como **Gēy** (en harari: ጌይ), é unha cidade amurallada do leste de Etiopía. É a capital de Hararghe leste e da rexión de Harari de Etiopía. A cidade atópase no cumio dun outeiro na extensión leste de Oromia, a preto de cincocentos quilómetros da capital nacional Adís Abeba e atópase a unha altitude de 1&nbsp;885 metros. Segundo a Axencia Central de Estatística de 2005, Harar tiña unha poboación estimada de 122&nbsp;000 habitantes, dos cales 60&nbsp;000 son homes e 62&nbsp;000 son mulleres. Segundo o censo de 1994, sobre o cal está feita a estimación da axencia, a cidade tiña unha poboación de 76&nbsp;378 persoas.

Durante séculos, Harar foi un gran centro comercial, ligado a rutas comercias co resto de Etiopía, co Corno de África, a Península Arábiga, e a través dos portos, con todo o mundo. **Harar Jugol**, a antiga cidade amurallada, foi considerado Patrimonio da Humanidade en 2006 pola UNESCO en recoñecemento da súa herdanza cultural. É coñecida en árabe como a "Cidade dos Santos" (, *madinat al-awliyaʾ*). De acordo coa UNESCO, é "considerada 'a cuarta cidade santa' do islam", con 82 mesquitas, tres das cales datan do século X, e 102 santuarios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Fritz Stuber, "Harar in Äthiopien - Hoffnungslosigkeit und Chancen der Stadterhaltung" (Harar in Ethiopia - The Hopelessness and Challenge of Urban Preservation), in: *Die alte Stadt. Vierteljahreszeitschrift für Stadtgeschichte, Stadtsoziologie, Denkmalpflege und Stadtentwicklung* (W. Kohlhammer Stuttgart Berlin Köln), Vol. 28, No. 4, 2001, , pp.&nbsp;324–343, 14 ill.
* David Vô Vân, Mohammed Jami Guleid, *Harar, a cultural guide*, Shama Books, Addis Abeba, 2007, 99 páxinas
*
Obelisco de Axum

O **obelisco de Axum** (en ) é unha estela obelisco de granito do século IV e 24 metros de altura que se atopa na cidade de Axum, en Etiopía. Cun peso de 160 toneladas, está ornamentado con dúas portas falsas na base e conta con decoracións que semellan fiestras en tódolos seus lados. 
O obelisco remata nunha parte superior semicircular, que estaba encerrada por molduras metálicas.

## Historia 
O obelisco foi elaborado e erixido na cidade de Axum (actual Etiopía) durante o século IV por súbditos do reino de Axum, unha antiga civilización etíope. Posteriormente derrubouse, partíndose en tres anacos, probablemente a consecuencia dun terremoto, xa que a zona ten unha alta actividade sísmica. Nesas condicións foi atopado polo exército italiano a finais de 1935 durante a invasión italiana de Abisinia. En 1937, despois da guerra ítalo-abisinia, foi trasladado a Italia como trofeo de guerra polo réxime fascista. Chegou a Nápoles en barco o 27 de marzo de 1937 e foi levado a Roma. O 28 de outubro foi ensamblado na praza de Porta Capena, fronte o ministerio da África Italiana (máis tarde sé da FAO), co gallo do 15 aniversario da marcha fascista sobre Roma. Nun acordo coa ONU en 1947, Italia acordou devolver o obelisco. Nos seguintes 50 anos fíxose pouco por respectar ese acordo.

### Repatriación 
miniatura|250px|esquerda|Cerimonia inaugural da restauración do obelisco de Axum.
Despois de anos de presión, o goberno italiano comezou o proceso de devolución do obelisco en abril de 1997. O primeiro paso foi desmantelalo para embarcalo a Etiopía en marzo de 2004. Porén, o proceso de repatriación viuse entorpecido por varios obstáculos: a pista do aeroporto de Axum era curta de máis para un avión de carga, aínda que este só cargase coa terceira parte do obelisco; e  o acceso a través do porto de Eritrea era virtualmente imposible debido a conflitos políticos entre Eritrea e Etiopía. Outra razón para o atraso na devolución do obelisco foi a declaración do goberno italiano de que non existían fondos suficientes para pagar o transporte. Os Estados Unidos de América negaron a súa axuda dicindo que os seus avións de carga estaban comprometidos na guerra de Iraq. Numerosos intentos por parte do profesor Richard Pankhurst non tiveron éxito até que un cidadán etíope-estadounidense ameazou ó goberno italiano cunha posible colecta virtual.

A pista no aeroporto de Axum foi entón acondicionada para facilitar o retorno do obelisco, cuxas partes se mantiñan nun almacén do aeroporto de Roma-Fiumicino até o 19 de abril de 2005, día no que se transportou a primeira peza. O obelisco, ó CHegar a Etiopía, permaneceu nun almacén mentres se decidía cal era a mellor opción para a súa restauración sen perturbar outros patrimonios na área.

A montaxe das partes comezou en xuño de 2008, ano no que o monumento volveu ter a súa forma e lugar orixinais, sendo inaugurado o 4 de setembro de 2008. Existen varios obeliscos en Eritrea e Etiopía, como o de Hawulti en Metera.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Obeliscos de Axum–Norte de Etiopía 
* Obelisk arrives back in Ethiopia (BBC News) 
* Ethiopia starts restoring obelisk (BBC News)
Xermán Quintela

**Germán Quintela Novoa**, nado en Trenque Lauquen (provincia de Buenos Aires) o 28 de agosto de 1908 e finado en Buenos Aires o 26 de xuño de 2001, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Fillo galegos emigrados a Trenque Lauquen, a familia retornou a Galicia e instalouse en Vilagarcía de Arousa onde pasou a infancia e adolescencia ata rematar o bacharelato. Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1931. Durante a carreira, formou parte da Federación Universitaria Escolar (FUE) da que foi director do seu Servizo Bibliográfico. Posteriormente fixo o doutoramento en Madrid. Retornou a Vilagarcía de Arousa onde exerce como médico. Integrouse no Partido Galeguista e foi presidente do grupo de Vilagarcía en 1933. Formou parte da Comisión para erixir un monumento a Manuel Antonio na Illa Malveira en 1935.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 15 de agosto. Xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión o 21 de xaneiro de 1937 con outros republicanos de Vilagarcía, foi acusado de separatista e "antiespañolista" e de pertencer ao Partido Galeguista. Foi absolto, pero cunha proposta de sanción económica. Houbo de repetirse o consello de guerra por "omisión dun dos trámites". Estivo preso na Illa de San Simón ata marzo de 1937. O seu pai tivo que pagar unha importante cantidade de diñeiro en concepto de "responsabilidades políticas" para sacalo da cadea e que non continuase o seu proceso represivo. Pasados uns meses, e valéndose da súa condición de cidadán arxentino, marchou a Buenos Aires en febreiro de 1938 a través de Lisboa.

Fixo a reválida da carreira de Medicina para exercer a profesión legalmente e ese mesmo ano ingresou no corpo médico do Sanatorio do Centro Gallego de Buenos Aires, do que foi subdirector anos máis tarde. Compaxinou este traballo cunha praza de médico no Hospital Tornú especializado en enfermidades do pulmón e do corazón. Tamén exerceu como médico privado e chegou a ser médico da policía bonaerense, sendo destituído coa chegada de Juan Domingo Perón ao poder. Foi secretario do Instituto Argentino de Cultura Gallega.

Traduciu ao galego con Rodolfo Prada *A Ernia Inguinal simpre, seu tratamento quirúrxico* de Xosé Alexandre López (Buenos Aires, Edic. Galicia del Centro Gallego, 1973).

## Vida persoal 
Casou con Amalia de Giácomi Fontana.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
Sitio arqueolóxico de Tiya

**Tiya** é un sitio arqueolóxico que se atopa en Etiopía central. Atópase na zona Gurage da Rexión das Nacións, Nacionalidades e Pobos do Sur, ó sur de Adís Abeba.

Atópase preto da cidade de Tiya, e contén trinta e seis monumentos, dos que trinta e dúas son estelas gravadas con símbolos que non foron descifrados. As estelas, dun a cinco metros de altura e diferentes formas, están aliñadas en dirección norte-noroeste ó longo de corenta e cinco metros. As tres últimas atópanse no mesmo aliñamento, pero separadas sesenta metros das demais; o gravado dunha delas é unha figura antropomorfa. Arredor das estelas atopáronse varias tumbas.

As estelas datáronse entre os séculos XIV e XVI, e algúns autores relaciónannas co Reino Etíope Axumita.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Roger Joussaume (editor), ''Tiya, l'Éthiopie des Mégalithes, du Biface a l'Art Rupestre dans laCorne d'Afrique'' (París: UNESCO/CNS, 1995).
Salud Torres

**Salud Torres Díaz**, nada en Ourense en 1912 e finada en Mosteiro de Ribeira (Xinzo de Limia) o 29 de outubro de 1937, foi unha sindicalista e política galega.

## Traxectoria 
Delegada da UGT e militante do PCE, participou no mitin do Partido celebrado no Teatro Principal en abril de 1934. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detida xunto co seu irmán Silvio, acusados de repartir panfletos incitando aos soldados á rebelión, e sometida a consello de guerra.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida. Internada no cárcere de Celanova de onde foi sacada para ser asasinada en Mosteiro de Ribeira o 29 de outubro de 1937 canda María del Valle Lozano. Esnaquizáronlle o cerebro ao ser fusilada. O seu cadáver foi atopado en Lomba de Lamas e trasladado ao cemiterio nun carro polos veciños.

En xullo de 2019 a Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica iniciou a recuperación dos seus restos.
## Recoñecementos 
* Claudio Rodríguez Fer escribiu o poema “O terror en carro de vacas” que rememora os asasinatos de María e Salud.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Buscarán a las mártires de Xinzo de Limia, asesinadas en 1937: María del Valle Lozano y Salud Torres Díaz
Wodefit Gesgeshi Widd Innat Ityopp'ya

'''Wodefit Gesgeshi Widd Innat Ityopp'ya''' (en ) é o himno nacional de Etiopía. A letra foi escrita por Dereje Melaku Mengesha, e a música foi composta por Solomon Lulu Mitiku. A canción foi adoptada en 1992, como parte das reformas da disolución do goberno Derg.

## Letra 
## Notas
Bete Giyorgis

A **igrexa de San Xurxo** (en ; *Bete Giyorgis*) é unha das once igrexas monolíticas escavadas en rocha de Lalibela, unha cidade na Rexión de Amhara, en Etiopía. O sitio histórico e relixioso, orixinalmente chamado *Roha* (*Warwar*), foi nomeado Lalibela por orde do rei Gebre Mesqel Lalibela da dinastía Zagwe, quen tamén ordenou a súa construción. El é considerado un santo pola Igrexa etíope tewahedo.

## Historia 
[miniatura|dereita|Bete Giyorgis (Igrexa de San Xurxo) dende enriba, unha das igrexas escavadas en rocha de [Lalibela.]]
A igrexa de San Xurxo foi escavada cara a abaixo nunha clase de toba volcánica. Ese foi o único material arquitectónico que se empregou na construción. Data de finais do século XII e comezos do XIII, e pénsase que puido ser construído durante o reinado de Gebre Mesqel Lalibela, da dinastía Zagwe. É unha das máis coñecidas e a última en ser erixida das once igrexas da área de Lalibela, e foi considerada de xeito non oficial como a "Oitava Marabilla do Mundo". Lalibela, rei de Etiopía, quixo recrear Xerusalén, e estruturou a paisaxe das igrexas e os sitios relixiosos de tal xeito que se lograse tal fazaña. As igrexas en Lalibela están agrupadas en dous grupos principais, un que representa a Xerusalén terreal e o outro que representa a Xerusalén celestial. Situada directamente entre eles hai unha trincheira que representa o río Xordán. As dimensións da trincheira son 25 metros por 25 metros por 30 metros, e hai unha pequena piscina bautismal fóra da igrexa, que se atopa nunha gabia artificial.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Primeiro ministro de Corea do Sur

O **primeiro ministro da República de Corea** () (chamado informalmente PMOSK ou PMOTROK) é nomeado polo presidente de Corea do Sur, coa aprobación da Asemblea Nacional.

O primeiro ministro non ten por que ser ser membro da Asemblea Nacional. Non é o xefe do goberno, senón que serve nun papel similar ao dun vicepresidente.

## Nomenclatura 
A palabra sino-coreana *gungmu* (/) significa "asuntos de Estado" e *chongni* (/) significa primeiro ministro ou chanceler, polo que o título completo en coreano significa literalmente "primeiro ministro de asuntos de Estado". O título curto en coreano é só *Chongni*.

## Historia 
O cargo foi creado o 31 de xullo de 1948, dúas semanas antes de que se fundase o goberno de Corea do Sur e foi ostentado por Lee Beom-seok ata 1950.

O 27 de abril de 2014, o primeiro ministro Chung Hong-won anunciou o seu desexo de dimitir. Non obstante, debido a nomeamentos sen éxito, Chung permaneceu en funcións ata febreiro de 2015.

O 23 de xaneiro de 2015, a presidenta Park Geun-hye nomeou a Lee Wan-koo, novo primeiro ministro. Lee foi confirmado pola Asemblea Nacional como primeiro ministro o 16 de febreiro de 2015. Con todo, o 20 de abril do mesmo ano, ofreceu a súa renuncia á presidenta no medio dun escándalo de subornos.

## Funcións 
O primeiro ministro é o principal asistente executivo do presidente, mentres que o presidente é o propio xefe de goberno, pero non o primeiro ministro. O primeiro ministro ocupa a segunda posición despois do presidente no Consello de Estado de Corea do Sur, que é o gabinete nominal de Corea do Sur. Asiste ao presidente supervisando os ministerios, facendo recomendacións para os ministros e servindo como vicepresidente do gabinete. O primeiro ministro é o primeiro en orde de sucesión para cumprir as funcións do cargo de presidente como presidente interino no caso de que o presidente sexa incapaz de facelo. O caso máis recente de presidente interino foi Hwang Kyo-ahn, durante a destitución de Park Geun-hye en 2016.

Un primeiro ministro que foi nomeado polo presidente pero aínda non confirmado pola Asemblea Nacional é chamado informalmente como primeiro ministro en funcións.

O cargo de primeiro ministro está apoiado por dous vice-primeiros ministros. O primeiro ministro de Corea do Sur a miúdo ten certa experiencia profesional mentres que o presidente é sempre un político de vocación.

## Listas de primeiros ministros de Corea do Sur 
## Véxase tamén 
* Presidente de Corea do Sur 
* Xefes de Estado e Goberno actuais

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Oficina de Coordinación de Políticas do Goberno, Secretaría do primeiro ministro 
* Corea do Sur en worldstatesmen.org
Montañas Semien

As **montañas Semien** (en amhárico: ስሜን ተራሮች; tamén escrito Səmen, Simien ou Simen) son unha cadea montañosa que se atopa no norte de Etiopía, formando parte do altiplano de Etiopía. Forman parte do parque nacional de Simien e son Patrimonio da Humanidade.

## Características 
Están compostas por mesetas separadas por vales, e por pináculos que se erguen por enriba dos 4&nbsp;000 msnm. O punto máis elevado é o monte Ras Dashan con 4&nbsp;543 metros sobre o nivel do mar, a montaña máis alta de Etiopía. Salientan ademais outros cumios como o Abba YYared de 4&nbsp;460 msnm, e o Biuat, con 4&nbsp;437 msnm. É un dos poucos lugares de África onde neva con regularidade.

Malia o seu carácter escarpado e da súa altura, as montañas presentan numerosas vilas e aldeas. Historicamente estaban habitadas polos xudeus de Etiopía, mais logo de repetidos ataques dos emperadores cristiáns, no século XV retiráronse á antiga provincia de Dembiya, na actual zona de Gondar, na rexión Amhara.

## Fauna 
[miniatura|200px|*[Theropithecus gelada*.]]
As súas ladeiras serven de ecosistema para diversas especies de animais, varias das cales son endémicas, tales como a *Capra walie*, o *Canis simensis* ou o *Theropithecus gelada*, un tipo de babuíno que só vive nas terras altas etíopes e eritreas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Parque nacional de Simien
Ariarates II de Capadocia

miniatura|Satrapía de Capadocia no imperio aqueménida.
**Ariarates II** (en , Ariaráthēs), nado cara ao 320 a.C., foi un sátrapa e, despois, rei de Capadocia.

## Traxectoria 
Era fillo de Orofernes I, pero ao morrer este foi adoptado como fillo polo seu tío Ariarates I, rei de Capadocia. Trala execución de seu tío por Pérdicas, fuxiu a Armenia onde permaneceu até a morte de Eumenes de Cardia (convertido no gobernante de Capadocia por Pérdicas) a mans de Antígono I Monóftalmos.

Nese momento, e trala batalla de Isos (301 a.C.), foi recoñecido como gobernante semi-independente de Capadocia por Seleuco I Nicátor,  a cambio de acepta-la soberanía Seleúcida. Ao morrer Seleuco (280 a.C.), o territorio pasa a poder de Antíoco I Sóter e cara ao 280 a.C., aproveitando un momento de debilidade deste, co apoio de Orontes III (ou Ardoates), rei de Armenia, conseguiu derrotar a Amintas, o xeneral macedonio de Antíoco co que comeza, practicamente, unha etapa de independencia.

Foi sucedido por Ariamnes, o máis vello dos seus tres fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista dos reis de Capadocia
Lamas, Lamas, Xinzo de Limia

**Lamas** é un lugar da parroquia de Lamas no concello ourensán de Xinzo de Limia na comarca da Limia. Segundo o IGE, en 2023 tiña 206 habitantes (104 homes e 102 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lamas 
### Parroquias de Xinzo de Limia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Xinzo de Limia