Oium

[miniatura| A área laranxa corresponde á [cultura de Černjachov, mentres que a área vermella representa a extensión da cultura de Wielbark durante o século III. A zona rosa é a illa de Gotland e a zona verde é Götaland. A parte morada representa as fronteiras do Imperio romano]]

**Oium** era o nome dunha zona de Escitia onde os godos, segundo o que Xordanes relatou no seu *De origine actibusque Getarum* (*Getica*), escrito arredor do 551, se instalaron despois de deixar Gothiscandza, dirixidos polo rei Filimero. Este autor proporciona a etimoloxía, pero moitos estudosos interpretan a palabra como o caso dativo da palabra xermánica ** aujō-* ou * *auwō-*, que significa "céspede ben regado" ou "illa". Como os escritores clásicos e as primeiras fontes bizantinas, tamén Xordanes considera aos godos como un subconxunto dos escitas, dacios e tracios, atribuíndolles unha orixe lendaria. Segundo outros historiadores, as historias de Xordanes teñen algunha relación coas obras de Casiodoro, sen a influencia das tradicións orais, e con partes dela que semellan puramente ficticias.

Arqueoloxicamente, este período da Escitia gótica correspóndese coa cultura de Černjachov, presente en partes de Ucraína, Moldova e Romanía.

## Xordanes e a *Getica* 
### Fusión con escitas, dacios e tracios nas fontes clásicas 
Xordanes escribiu que os godos eran descendentes de escitas e tracios e, polo tanto, compartían a súa historia. Segundo el, a súa liña real orixinouse preto do mar de Azov, e despois trasladáronse ao norte a Scandzia, onde estableceron unha dinastía separada na illa de Götland. Esta nova dinastía enfrontouse con Vesosis, rei de Exipto, dirixido polo rei Tanausis. Despois dunha batalla librada no río Phasis en Xeorxia, seguiron aos exipcios ata Exipto.

Trala morte de Tanausis, continúa Xordanes, mentres os godos emprenderon outra expedición, unha tribo veciña intentou secuestrar ás mulleres góticas. As mulleres defendéronse derrotando aos seus adversarios, baixo a dirección de Lampedo e Marpesia. As dúas líderes botaron a sorte, e Marpesia seguiu ao inimigo até Asia onde conquistou numerosas tribos e, ao parecer, deu a luz ás Amazonas. A historia continúa, co rei gótico Antiro que se enfrontou con Darío I, rei de Persia, que quería casar coa súa filla. Cando Antiro se opuxo ao matrimonio, foi atacado por Darío e, despois da morte de Darío, polo seu fillo Xerxes. Ningún dos ataques se describe como exitoso.

Noutro momento da historia, Filipo II de Macedonia alíase cos godos casando con Medopa, filla do rei Gudila. Filipo precisaba ouro e decidiu saquear a cidade de Odesos (actual Odesa), pertencente aos godos. Os godos sacaron ao seu Goði que se vestía de branco e tocaba arpas, rezando aos seus deuses para pedir axuda. Este feito sorprendeu o suficiente aos macedonios como para provova-la súa retirada. Segundo Xordanes, un rei chamado Sitalces pediu vinganza moito máis tarde, e reuniu 150.000 homes para atacar os atenienses. Loitou contra Pérdicas II, a quen Alexandre I deixara o mando, e os godos invadiron Grecia. 

Cando mandaba o rei Berebistas, recibiu un sacerdote chamado Deceneo, quen aconsellou aos godos saquear Xermania. Tamén regalou aos godos un código de leis, il*bi-lageineis*, ensinándolles lóxica, filosofía e astroloxía. Finalmente escolleu un grupo de sacerdotes aos que se lles ensinou teoloxía e que tomaron o nome de *Pilleati*. Os restantes godos chamáronse *Capillates*. Á morte de Dicineo o seu lugar foi ocupado por Comosico, e despois del foi Scoryllus quen gobernou os godos de Dacia.

Xulio César intentou someter os godos sen éxito, e os godos permaneceron libres durante o reinado de Tiberio. A seguir, os godos reclamaron a terra para si derrotando aos habitantes anteriores, os sármatas. 

Posteriormente, durante unha migración a Mesia, Dacia e Tracia os godos abandonaron Oium, mais finalmente regresaron para se estableceren ao norte do Mar Negro. Antes de regresar, dividíronse entre dúas dinastías gobernantes: os visigodos estaban comandados polos baltos, mentres que os ostrogodos polos amalos. Esta última descrición coincide coa da cultura de Wielbark e a cultura de Černjachov, que demostra unha migración xermánica desde a conca do Vístula até Ucraína.

## Mitoloxía nórdica 
Na Saga Hervör faise mención ás batallas góticas contra os hunos, nas que as forzas góticas podían estar compostas por xetas do sur de Suecia, especialmente importantes na saga. A saga enumera os nomes de lugares históricos de Ucraína no período comprendido entre 150 e 450, incluíndo por exemplo un nome dos Cárpatos que moitos estudosos consideran "restos de tradicións extremadamente antigas". A capital dos godos chamábase Árheimar, e estaba situada no *Danpar* (Dniéper) e foi relacionada con Oium tanto por Heinzel como por Schütte.

Nesta lenda, o escandinavo Heidrek usurpa o trono gótico en Hreiðgotaland. Heidrek parece establecer un primeiro contacto cos hunos secuestrando á súa princesa Sifka, violándoa e mandándoa de volta a casa co herdeiro Hlod. Cando Heidrek morreu nos Cárpatos, sucedeuno o seu fillo Angantyr. O segundo fillo Hlod, que crecera cos hunos, reclamou a súa herdanza e atacou cunha horda duns 200 guerreiros.

Finalmente, os godos son axudados polo vello rei dos Xetas, Gizur, e a guerra rematou cunha épica batalla nas chairas do Danubio, cando Angantyr mata a seu irmán Hlod.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Gótico de Crimea

### Ligazóns externas 
* Obra de Xordanes (*De Origine Actibusque Gothorum*)  con interpretación  e