Selonia

**Selonia** (en letón, *Sēlija*) , tamén coñecida polo nome de Augšzeme (Terras Altas) ten unha consideración popular e académica como parte das rexións históricas e culturais de Letonia, mais Selonia non forma parte das catro rexións históricas que recoñece a Constitución letoa (Latgale, Zemgale, Vidzeme e Curlandia). Un dos motivos da non inclusión é que Selonia comparte territorio con Zemgale (ou Semigalia). Selonia comprende a parte oriental da provincia de Semigallia de 1939, que corresponde aproximadamente a partes dos antigos municipios de Aizkraukles, Daugavpils e Jēkabpils ao sur do río Daugava. A Selonia tradicional tamén incluía unha parte, no nordeste de Lituania. A rexión leva o nome dos seloniáns, un dos pobos indíxenas de Letonia, que habitou a rexión sueste de Letonia na Idade do Ferro e na Idade Media.

## Historia 
Durante os séculos X a XIII no territorio de Selonia formáronse varios condados territoriais, que foron quen de erguer preto de 30 castelos.
Selonia está situada no sueste de Letonia, na marxe esquerda do río Daugava. No oeste, está separado de Zemgale polo macizo forestal de Taurkalne, pero no leste as súas fronteiras esténdense ata Krāslava preto de Bielorrusia. No norte, está separado de Vidzeme e Latgale polo Daugava, pero no sur comparte fronteira con Lituania.
Selonia pódese definir de diferentes xeitos: tanto como unha zona de habitantes da antiga tribo seliá, como unha rexión etnográfica con dialectos suaves e silábicos e como unha rexión coas súas propias diferenzas histórico-culturais.
Algúns estudosos sinalaron que o mapa do Imperio Romano (Tabula Peutingeriana) marca o río Selonián, pero tal etnónimo non é mencionados no mapa ou no rexistro.

No territorio de Selonia descubríronse fornos de minería de ferro que puideron pertencer aos séculos II a IV, que son os máis antigos deste tipo en Letonia. Algunhas zonas eran ricas en depósitos de mineral de turbeira. A cantidade de ferro extraído no territorio de Selonia indica a súa especialización económica en metalurxia ferrosa.

Os seloniáns foron mencionados por primeira vez no século XIII na Crónica de Livonia de Henrique (Heinrici cronicon Lyvoniae) e na Livonia rimada (Älteste Livländische Reimchronik).
Moi hipotética é a mención dos seloniáns nos mapas de Claudio Ptolomeo que se conservaron como copias do século XII ao XIII. Segundo algúns autores, os seloniáns tamén se mencionan xunto con nacións bálticas identificables de xeito fiable como Galindi (galindę) e Suduvi (sudeni).

Despois da fundación da República de Letonia a principios do século XX, Selonia foi anexada á rexión cultural e histórica de Zemgale e xa non existía como un territorio separado. O renacemento das tradicións de Selonia como terra histórica comezou en 1989, cando se fundou o Riga Selonian Club, e no 1995, cando abreu a Asociación Selonia, cun marcado carácter nacionalista.

## A lingua seliá 
Os seloniáns e a súa lingua existiron ata aproximadamente o século XV, fusionándose gradualmente con outras tribos relacionadas. Hoxe en día, as características antigas da lingua seliá pódense escoitar nos dialectos silábicos do alto dialecto letón, que se falan en Selonia, ao redor de Krustpils e en Vidzeme oriental. O trazo máis característico destes dialectos é a entoación ascendente. Sobreviviu en moitos lugares, aínda que os falantes xa non falen no dialecto. Os dialectos seloniáns teñen moitas semellanzas coa lingua latgaliana tanto en canto ao vocabulario como á gramática.

A emigración e a perda de poder económica que derivaron na forte emigración é a causa da extinción da lingua segundo a Universidade de Daugvapils  

## Notas