open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 75ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Caroline Link, directora do filme gañador]]
Os **seguintes 54 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 75ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación da China, Finlandia, Alemaña, México e os Países Baixos. O galardón recaeu sobre Alemaña, co filme *Nirgendwo in Afrika*, dirixido por Caroline Link.

Afganistán, Bangladesh e o Chad presentaron os seus filmes por vez primeira.

## Propostas 
## Controversias e cambios 
O anuncio dos filmes elixibles aprazouse pola presenza de catro filmes que podían non cumprir as regras:
* Hong Kong propuxo un filme de acción (*The Touch*) rodado completamente en inglés e Afganistán enviou por primeira vez un filme (*Fire Dancer*) que trata sobre afgáns-estadounidenses rodado principalmente en inglés e parcialmente en dari. Cando se estreou en Afganistán dobrouse ao dari e esta versión foi a que se enviou á Academia. O filme de Hong Kong foi descualificado, mais o afgán (cuxo director fora asasinado antes de acabar a posprodución) foi aceptado.
* O Reino Unido seleccionou *The Warrior*, produción británica ambientada na India falada en hindi e dirixida por Asif Kapadia, director británico de ascendencia india. O filme, gañador do premio da BAFTA ao mellor filme británico, foi descualificado porque segundo a Academia o hindi non é unha lingua indíxena do Reino Unido e o filme non trata sobre británicos nin ambientado no país. Finalmente foi substituído por *Eldra*, filme en galés. En 2006, a Academia modificou as regras para permitir a presenza de filmes en linguas non indíxenas.
* Palestina tratou de propor *Divine Intervention*, mais a Academia considerou que Palestina non era considerado un país nin tiña un comité nacional de selección. A decisión foi criticada porque países non recoñecidos ou non soberanos como Taiwán, Hong Kong e Porto Rico si podían presentar filmes. A Academia modificou a decisión o ano seguinte e *Divine Intervention* puido participar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Official website of the Academy Awards
Lingua quileute

O **quileute**, tamén coñecido como **quillayute**, foi a última lingua chimakuana que foi falada até finais do século XX polo pobo quileute. Foi falada por uns poucos anciáns na década de 1977 e en 1999 morreu o derradeiro falante nativo, os cales habitaban na península Olímpica en cabo Flattery en La Push e o río Hoh, no estado de Washington, nos Estados Unidos. O nome quileute provén de *kʷoʔlí·yot’* (kʷoʔléːjotʼ), o nome dunha vila en La Push. O quileute está clasificado como extinto polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

O quileute é famoso pola súa carencia de consoantes nasais, como o , o , ou vogais nasais, un trazo característico do estreito de Puget. O quileute é unha lingua polisintética e as palabas poden ser bastante longas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Quileute Nation: The Quileute  Language 
* Quileute Language Dictionary
LU-533

A **LU-533** (na provincia de Lugo), é unha estrada da Rede Primaria Básica da Xunta de Galicia que une as localidades de Chantada e Escairón (O Saviñao); atravesa os concellos de Chantada e O Saviñao. Ten unha lonxitude de 12,06 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-540a en Chantada e finaliza nun cruzamento coa CG-2.1 en Escairón (O Saviñao).

## Percorrido 
Caracterízase por ser unha estrada con grandes pendentes e moitas curvas. Ademais posúe miradoiros a Belesar (Chantada) e ó río Miño. Non pasa por ningunha localidade en concreto debido a que a estrada LU-617 é o seu itinerario alternativo.

## Notas
Amina Bouayach

**Amina Bouayach,** nada en Tetuán o 10 de decembro de 1957, é unha activista dos dereitos humanos marroquí. Dende decembro de 2018, Bouayach traballou como a presidenta do Consello Nacional de Dereitos Humanos de Marrocos.

Deuse a coñecer por primeira vez ós medios cando, en 2006, se converteu na primeira muller elixida como presidenta dunha importante ONG en Marrocos.

Como presidenta da Organización Marroquí de Dereitos Humanos, Bouayach traballou en importantes cuestións de Dereitos Humanos no seu país natal como a tortura, os refuxiados e os dereitos dos migrantes, os dereitos da muller, os dereitos individuais e a abolición da pena de morte.

Foi elixida vicepresidenta e despois secretaria xeral da Federación Internacional de Dereitos Humanos en 2010 e 2013 respectivamente. Posteriormente, en 2016, Bouayach traballou como o embaixadora de Marrocos en Suecia e Letonia.

En 2015, foi galardoada coa Lexión de honor francesa en Rabat pola súa integridade e constante compromiso cos Dereitos Humanos. 

## Traxectoria 
Bouayach naceu en Tetuán o 10 de decembro de 1957 nunha familia rifeña ben coñecida, expulsada do Rif pola ocupación.

En 2014, ocupou o cargo de coordinadora principal de ONG africanas durante o Cume africano en Adís Abeba.

O 13 de outubro de 2016 converteuse na Embaixadora de Marrocos en Suecia  e Letonia. 

O 6 de decembro de 2018, Amina Bouayach foi nomeada polo rei Mohammed VI de Marrocos como presidenta do Consello Nacional de Dereitos Humanos de Marrocos.

Para o Día Internacional da Muller do ano 2019, lanzou unha exitosa campaña nacional para a abolición do matrimonio de menores en Marrocos.

## Recoñecementos 
* Amina Bouayach foi a primeira muller elixida para presidir unha ONG de dereitos humanos en Marrocos. 
* Tamén foi elixida vicepresidenta e logo secretaria xeral da Federación Internacional de Dereitos Humanos en 2010 e 2013. 
* En 2011, e despois en 2013, o rei Mohammed VI outorgoulle  a distinción de Comendador da Orde do Trono e despois de Oficial da Orde do Trono.
* En 2014, Amina Bouayach recibiu a insignia do Cabaleiro da Orde Nacional da Lexión de Honra da República francesa en recoñecemento ó seu labor en prol da protección e promoción dos dereitos humanos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Amina Bouayach , OpenDemocracy.net
* Uniting activists’ forces is Amina Bouayach’s obsession 
* Human Rights Activist Amina Bouayach at the Helm of CNDH, Chaouki Benayoub, Interministerial Delegate for Human Rights
* King Mohammed VI appoints Amina Bouayach chairwoman of CNDH
* HM KING MOHAMMED VI APPOINTS MS AMINA BOUAYACH NEW PRESIDENT OF THE NATIONAL HUMAN RIGHTS COUNCIL
* King Of Sweden Receives Amina Bouayach At End Of Her Mission As Moroccan Ambasador In Stockholm
Maria Clara Eimmart

**Maria Clara Eimmart**, tamén coñecida como María Eimmart, nada o  27 de maio de 1676 en Núremberg e finada o 29 de outubro de 1707 na mesma localidade, foi unha astrónoma e debuxante alemá, filla  e axudante de Georg Christoph Eimmart.

## Traxectoria 
Maria Clara Eimmart, naceu en 1676 en Núremberg, onde seu pai era pintor, gravador, e astrónomo afeccionado. O pai, que gastaba todos os seus ingresos na compra de instrumentos astronómicos e construíu un observatorio privado en Núremberg, na muralla de cidade, era un observador dilixente e publicou os seus resultados en varias memorias e transaccións de sociedades científicas. O avó de María, Georg Christoph Eimmart o Vello, era tamén gravador e pintor de retratos, bodegóns, paisaxes, e temas históricos. Do seu pai, Maria Clara Eimmart aprendeu francés, latín, matemáticas e debuxo, así como a astronomía.  Grazas á súa extensa educación nas belas artes e en ciencia, especializouse en ilustracións botánicas e astronómicas, nas que destacou pola súa habilidade para crear esbozos precisos. Era tamén unha  gravadora moi capaz e traballou como asistente do seu pai. Creou numerosas ilustracións do sol e da lúa, ademais de flores, paxaros, estatuas antigas, e retratos de mulleres, aínda que a maioría das súas obras perdéronse.

En 1706, María Eimmart casou con Johann Heinrich Muller, alumno e sucesor do seu pai. Eimmart asistiu ao seu marido nas clases de Física que impartía no ximnasio de Núremberg. O seu matrimonio consolidou a posición de Einmart no observatorio. A paixón familiar pola astronomía influíu a Muller, que se converteu á súa vez nun afeccionado dedicado e chegou a profesor en Altorf, onde  puxo en uso os seus dotes para o debuxo co fin de describir cometas, manchas solares, e  montañas lunares, sempre coa axuda da súa muller. A parella tivo contactos cos irmáns Rost, novelistas e astrónomos e con Wurtzelbauer e Doppelmayer, un historiador de astronomía. Maria Clara Eimmart morreu de parto en 1707.

## Ilustracións astronómicas 
Eimmart é coñecida especialmente polas súas ilustracións astronómicas exactas. Entre 1693 e 1698, Eimmart realizou máis de 350 debuxos das fases da lúa. Esta colección de debuxos, realizados en papel azul a partir de observacións por un telescopio, denominouse *Micrographia stellarum fases lunae ultra 300*. Doou doce deles ao conde Marsili, un colaborador científico do seu pai, e dez consérvanse en Boloña, xunto con tres estudos máis pequenos en papel marrón.

## Galería 

Ficheiro:Phase of the Moon Observed.jpg|Fase da lúa
Ficheiro:Second Phase of the Moon Observed.jpg|Segunda fase da lúa
Ficheiro:Maria Clara Eimmart.jpg|Ilustración da lúa chea
Ficheiro:Phase of Mercury Observed by Johannes Hevelius.jpg|Fase de Mercurio observada por Johannes Hevelius
Ficheiro:Phase of Venus.jpg|Fase de Venus
Ficheiro:Aspect of Mars.jpg|Aspecto de Marte
Ficheiro:Aspect of Jupiter.jpg|Aspecto de Xúpiter
Ficheiro:Aspect of Saturn.jpg|Aspecto de Saturno
Ficheiro:Comets.jpg|Cometas
Ficheiro:Paraselene and Parhelion.jpg|Paraselene e Parhelion
Ficheiro:Maria Clara Eimmart's Painting.jpg|Ilustracións astronómicas

## Notas
LU-114

A **LU-114** (na provincia de Lugo), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une a Avenida da Coruña e Ronda Norte (N-640); ambas na cidade de Lugo. Ten unha lonxitude de 1,24 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa Avenida da Coruña no noroeste de Lugo e finaliza nun cruzamento coa N-640 no norte de Lugo.

## Notas
LU-617

A **LU-617** (na provincia de Lugo), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Monforte de Lemos e Belesar (Chantada); atravesa os concellos de Monforte de Lemos, Pantón, O Saviñao e Chantada. Ten unha lonxitude de 24,95 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa LU-664 en Monforte de Lemos e finaliza nun cruzamento coa LU-533 en Belesar (Chantada).

## Notas
Sara García Gross

**Sara García Bruta**, nada en Chalchuapa (O Salvador) en 1986, é unha activista, feminista, e defensora dos dereitos humanos salvadoreña. É a coordinadora da avogacía política do Grupo Cidadán pola Despenalización do Aborto Terapéutico, Ético e Euxenético fundado en 2009. Tamén é membro da Rede Salvadoreña de Mulleres Defensoras dos Dereitos Humanos. En 2019, foi recibiu o premio  Simone de Beauvoir de Francia polo o seu traballo para promover o dereito ó aborto.

## Traxectoria 
Sara García Bruta naceu en Chalchuapa en 1986. Licenciouse en psicoloxía na Universidade Americana Central. Especializouse en estudos de xénero na Universidade Autónoma Nacional de México. En xuño de 2019 trasladouse a Bos Aires, onde cursou un mestrado en Democratización e Dereitos Humanos para Latinoamérica e o Caribe na Universidade Nacional General San Martín.

En 2014, presentou o audioinforme *Del Hospital a la Cárcel*, que trata temas relacionados cos dereitos sexuais e reprodutivos das mulleres.

O Grupo Cidadán pola Despenalización do Aborto Terapéutico, Ético e Euxenético, para o que traballa García, é unha organización social multidisciplinar que busca concienciar á sociedade para cambiar a lexislación salvadoreña sobre o  aborto. Ademais, promoven a educación sexual e defenden ás mulleres que foron acusadas ou condenadas por aborto ou asuntos relacionados. García tamén é membro da Rede Salvadoreña de Mulleres Defensoras dos Dereitos Humanos.

En xaneiro de 2019, a Universidade París Diderot outorgoulle o Premio Simone de Beauvoir polos seus esforzos para a despenalización do aborto en casos de violación, trata de persoas, cando a vida da nai está en perigo, ou cando a nai é unha menor.

## Notas
Yelena Grigoryeva

**Yelena Grigoryeva**, nada en 1977/1978 e finada en San Petersburgo o 21 de xullo de 2019, foi unha activista dos dereitos humanos, e dos dereitos LGBTQ. Tamén se opuxo á anexión de Crimea pola Federación Rusa. 

Foi asasinada en San Petersburgo o 21 de xullo de 2019 despois de ser apuñalada e esganada por asaltantes descoñecidos. Información para a identificación de Grigoryeva apareceu en xullo nunha páxina web dun grupo que se facía chamar "Saw" en honor á franquía estadounidense de filmes de terror. O grupo alentou ós lectores a cazar, secuestrar e asasinar a unha lista de persoas LGBTQ+. A páxina web "Saw" foi bloqueada en Rusia pero unha nova lista de activistas, xornalistas e cidadáns LGBTQ+ está circulando en aplicacións de redes sociais e aplicacións de mensaxería no país, o que aínda anima a outros a asasinar persoas LGBTQ+ en Rusia.

Grigorieva publicara advertencias sobre o grupo "Saw" en Facebook, indicando que a rede rusa de LGBTIQ+ buscara sen éxito casos legais que rastrexaran as accións deste grupo. Tamén, coa axuda do seu avogado, recorreu en numerosas ocasións á policía en relación coas ameazas recibidas. Despois da súa morte, a policía rusa afirmou estar ó tanto destas alertas, pero que se referían só a disputas privadas e non a persecución política. Grigorieva recibira ameazas pouco antes da súa morte e pideulle a unha amiga que coidara do seu gato se lle pasaba algo.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* *Polizei wertet Mord an LGBT-Aktivistin als "persönlichen Konflikt".* Nova de Zeit do 26 de xullo de 2019.
* Man 'confesses' to murder of LGBT+ activist Yelena Grigoryeva, but Russia's LGBT+ community are not convinced
O Freixeiro, Quintá de Lor, Quiroga

**O Freixeiro** é un lugar da parroquia de Quintá de Lor, no concello de Quiroga. En 2020 tiña unha poboación de 11 habitantes, 5 homes e 6 mulleres.

O lugar sitúase a 286 m de altitude entre a estrada N-120 e a liña de ferrocarril León-A Coruña. Hai un apeadoiro no lugar, sen servizo de pasaxeiros dende 1999.

## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Quintá de Lor
### Parroquias de Quiroga
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 84ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Asghar Farhadi, director do filme gañador]]
Esta é unha lista dos filmes propostos na 84ª edición dos Óscar para o **mellor filme en lingua non inglesa**. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados. Nova Zelandia propuxo un filme por primeira vez.

A lista curta de nove candidatos anunciouse o 18 de xaneiro de 2012 e os cinco candidatos (Bélxica, o Canadá, Irán, Israel e Polonia) anunciáronse seis días despois. O filme iraniano *Jodaí-e Nadér az Simín* de Asghar Farhadi gañou o premio, primeiro para un filme de Irán.

## Propostas 
## Controversias e cambios 
* Albania presentou orixinalmente *Falja e Gjakut*, mais foi rexeitado pola protesta de Bujar Alimani, director de *Amnistia*. Afirmou que *Falja e Gjakut* non era elixible para representar a Albania debido a que o seu director, Joshua Marston, e membros clave do equipo eran estadounidenses. A Academia descualificou o filme e Albania presentou o filme de .
* O filme da República Dominicana foi rexeitado inicialmente debido a que o país non enviou os nomes do comité de selección. Tras unha apelación, o filme foi aceptado.
* Porto Rico, que fora convidado a participar nesta categoría dende 1986, tentou enviar un filme (*América*, de Sonia Fritz), mais foi rexeitado debido a unha nova regra que non permitía que filmes de territorios estadounidenses participasen nesta categoría. A Puerto Rico Film Commission, que seleccionou o candidato tratou de que a Academia cambiase de idea, citando que Porto Rico recibira previamente unha candidatura e que si se permitía a presenza de territorios non independentes como Groenlandia, Hong Kong e Palestina, mais a Academia non cambiou de opinión.
* A proposta eslvoena *Circus Fantasticus* foi descualificado porque a sociedade de cineastas eslovenos (*Društvo slovenskih filmskih ustvarjalcev*, DSFU) non fixo o envío a tempo por un malentendido coa organización. Polo tanto, non se incluíu na listaxe final de propostas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Official website of the Academy Awards
Trofeo Teresa Herrera Feminino

O **Trofeo Teresa Herrera Feminino** é un torneo de fútbol feminino de carácter amigábel que ten lugar cada ano na cidade da Coruña, desde 2013.

## Historia 
O torneo naceu en 2013, organizado polo Concello da Coruña, como a versión feminina do histórico Trofeo Teresa Herrera que leva disputándose dende 1946. A primeira edición enfrontou a dous equipos coruñeses, o Victoria CF e o Orzán SD, o 7 de outubro de 2013 no campo Rodrigo García Vizoso da Grela. Gañou por 3 goles a cero o Victoria, que revalidou o título ao ano seguinte fronte ao Boavista FC portugués, xa en Riazor.

En 2015 participou por primeira vez un equipo da Primeira División, o Rayo Vallecano, que goleou por 7-0 ao Victoria CF.  Ao ano seguinte a gran novidade foi o Deportivo da Coruña Feminino, unha sección do club que se acababa de recuperar despois de décadas de ausencia. As branquiazuis conseguiron o título despois de derrotar na quenda de penaltis ao Villarreal. En 2017 e 2018 as vencedoras foron as xogadoras do Athletic de Bilbao, derrotando pola mínima nas dúas ocasións ao Deportivo, que caeu tamén en 2019 fronte ao UD Granadilla Tenerife (1-5).

En 2020 a pandemia de COVID-19 paralizou as competicións deportivas en case todo o mundo e cando estas regresaron fixérono a porta pechada ou con importantes restricións de capacidade. Con esta situación parecía que o ano remataría sen Teresa Herrera, pero en decembro anunciouse que, ao igual que o trofeo masculino, o feminino celebraríase o día 20, entre o Victoria CF e o Deportivo Feminino B, debido a que o primeiro equipo tiña partido de liga. O triunfo foi para o filial branquiazul despois de empatar a un gol e chegar aos penaltis.

## Edicións 
## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trofeo Teresa Herrera
* Deportivo da Coruña Feminino
Pobo quileute

Os **quileutes**, tamén coñecidos como **quillayute**, son un pobo indíxena americano que habita no oeste do estado de Washington, nos Estados Unidos, e cuxa poboación actual rolda as 2000 persoas. Son unha tribo recoñecida federalmente que reside na Reserva Quileute.

O pobo quileute foi recluído na reserva india Quileute logo de asinar o tratado de Quinault en 1855. A súa reserva atópase na parte suroeste do condado de Clallam, Washington, na desembocadura do río Quillayute na costa do Pacífico. O principal centro de poboación da reserva é a comunidade de La Push, Washington. Segundo o censo de 2000 arredor de 371 persoas viven dentro da reserva, a cal ten unha área de 4.061&nbsp;km².

miniatura|200px|Reserva quileute.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Páxina oficial da Nación Quileute
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2013

O **Trofeo Teresa Herrera feminino de 2013** foi a primeira edición do torneo. Disputouse o 7 de outubro de 2013 no campo Rodrigo García Vizoso da Coruña e o campión foi o Victoria CF.

## Partidos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trofeo Teresa Herrera 2013
Santiago Liste Mourenza

**Santiago Liste Mourenza**, nado cara a 1889 e finado na Coruña o 7 de febreiro de 1944, foi un xornalista e político galego.
[miniatura|300px|Homenaxe a Otero Pedrayo polo seu ingreso na [RAG en 1929. De pé: César Otero, José Berguer, Pardo, Liste Mourenza, Abelaira, Salvador Mosteiro, Manuel Cabanillas, Calviño Domínguez e A. Villar Ponte. Sentados: Laureano Alonso, Eladio Rodríguez, Otero Pedrayo, Risco, Ángel del Castillo e Rafael González Villar.]]

## Traxectoria 
Con propiedades en Corvelle (Os Ánxeles, Melide). Emigrou a Cuba nos primeiros anos vinte, e desde a illa enviou crónicas para *El Compostelano*. Ao seu retorno foi axente comercial en Galicia. Participou nas campañas agraristas de principios dos anos vinte. Foi correspondente da revista *Galicia* da Habana en Galicia, seguiu colaborando en *El Compostelano*, publicou artigos en *El Ideal Gallego* e *El Eco de Santiago*, e foi redactor de *El Noroeste*. Asinaba como **S. Liste Mourenza**.

## Vida persoal 
Casou na Coruña con Carmen Juega López en xuño de 1925.

## Notas
Shenzhou 6

**Shenzhou 6** foi o nome da segunda misión tripulada chinesa e a primeira tripulada por dous astronautas. Foi lanzada o 12 de outubro de 2005 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.

## Características 
Shenzhou 6 foi a primeira misión chinesa en levar dous astronautas a bordo, Fei Junlong e Nie Haisheng. A misión tivo unha duración de case cinco días, durante os cales os tripulantes fixeron varios experimentos, usando por primeira vez o módulo orbital na nave Shenzhou, que tiña varias modificacións de seguridade e comodidade para os astronautas feitas en base á experiencia con Shenzhou 5.

No último día da misión a cápsula de reentrada, cos dous tripulantes a bordo, separouse do módulo orbital e do módulo de servizo para reentrar na atmosfera. A cápsula aterrou ás 20:33 GMT coa tripulación a salvo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*CZ-2F
*Shenzhou 1
*Shenzhou 2
*Shenzhou 3
*Shenzhou 4
*Shenzhou 5
*Shenzhou 7
*Shenzhou 8
*Shenzhou 9
*Shenzhou 10
*Shenzhou 11
*Shenzhou 12
*Shenzhou 13
*Shenzhou 14
*Shenzhou 15
*Shenzhou 16
Forcis

**Forcis** (ou Forco) foi unha das divindades mariñas da segunda xeración divina, fillo de Xea (a Terra) e Ponto (o Mar, as Ondas)  . Outros fillos de Xea e Ponto foron Ceto (un monstro acuático), Nereo (o pai das Nereidas), Taumante (pai das Harpías) e Euribia. Como Nereo e Proteo, Forcis considérase un dos *Vellos do Mar*.

Casou coa súa irmá Ceto, e tiveron numerosos fillos, de carácter monstruoso: as Graias (ou Fórcides, personificación da vellez eterna), as Gorgonas, Equidna, as tres Hespérides e mais a serpe ou dragón que coidaba das mazás do Xardín das Hespérides (Ladón ). Algunhas tradicións tamén os fan pais do monstro mariño Escila, e a Forcis coa musa Terpsícore, das sereas, que tradicionalmente se consideran fillas do deus-río Aqueloo.

Existe unha lenda romana, que recolle Varrón, segundo a cal Forcis sería un antigo rei de Córsega e Sardeña que morreu loitando contra Atlas. Botárono ó mar e foi posteriormente divinizado.

## Iconografía 
Forcis representábase como un home robusto, de longas barbas, rodeado de animais mariños. Tamén como un tritón, con cola de peixe e patas en forma de pinzas de cangrexo, e coa pel vermella e espigada. O seu atributo era un facho.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*  
* 
*  
*  
*  

### Ligazóns externas 
* Ficha en Theoi.com
Ewelina Hańska

**Ewelina Hańska**, nada como **Rzewuska**, nada en Pohrebyshche o 6 de xaneiro de 1801 e finada en París o 10 de abril de 1882, foi unha fidalga polaca, coñecida por ser a parella de Honoré de Balzac, con quen casou cinco meses antes de morrer o escritor.

## Traxectoria 
Eveline naceu en Wierzchownia, en Volhynia en Ucraína. Era irmá de Henryk Rzewuski. Sendo adolescente casou con Wacław Hański, nobre latifundista, que era 20 anos máis vello que ela. Após a súa morte converteuse na esposa do romancista Honoré de Balzac en 1850.

O primeiro encontro de ambos produciuse en 1833, e dende entón escribíronse de maneira regular. En 1841, Henryk morreu, e en 1843 Balzac viaxou a San Petersburgo para coñecela. Fixeron varias viaxes acompañados (Alemaña, Bélxica, Italia). En 1846, ela tivo un neno que naceu morto. En 1847, viaxaron por Ucraína e enseguida Balzac retornou a Parí­s en 1848. El volveu a Ucraína un ano despois e finalmente puido casar coa condesa o 14 de marzo de 1850. Honoré de Balzac morreu cinco meses despois, o 18 de agosto, en Parí­s.

## Notas
Galería de miniaturas de reis de Galicia

**Galería de miniaturas de reis de Galiza**, por reinado.

## Miniaturas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Galería de imaxes de Galiza
* Galerías de imaxes de personalidades de Galiza
Shenzhou 7

**Shenzhou 7** foi a terceira misión tripulada chinesa e a primeira na que levaron a cabo unha excursión extravehicular. Foi lanzada o 25 de setembro de 2008 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.

## Características 
Shenzhou 7 foi a primeira misión chinesa na que se levou a cabo unha excursión extravehicular ou paseo espacial e tamén a primeira en levar a bordo a tres astronautas: Zhai Zhigang, Liu Buoming e Jing Haipeng. Serían Zhai Zhigang e Liu Buoming quen farían o paseo espacial, o primeiro vestido cun traxe espacial Feitian desenvolvido pola China e o segundo esperando no módulo orbita despresurizado polo que saíra Zhai, vestido cun traxe ruso Orlan por se surxía algunha emerxencia. A saída tivo unha duración de 20 minutos, nos cales non tivo lugar ningún incidente. A misión tivo unha duración de case tres. A cápsula de reentrada regresou a terra o 29 de setembro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*CZ-2F
*Shenzhou 1
*Shenzhou 2
*Shenzhou 3
*Shenzhou 4
*Shenzhou 5
*Shenzhou 6
*Shenzhou 8
*Shenzhou 9
*Shenzhou 10
*Shenzhou 11
*Shenzhou 12
*Shenzhou 13
*Shenzhou 14
*Shenzhou 15
*Shenzhou 16
Noelene Nabulivou

**Noelene Nabulivou**, é unha activista e portavoz de Fiji sobre o cambio climático, o desenvolvemento sustentábel, e a igualdade de xénero. É cofundadora e asesora política de Diverse Voices and Action for Equality (DIVA, en galego Voces Diversas e Acción pola Igualdade), unha organización que se centra na xustiza climática, a violencia contra as mulleres, os dereitos humanos e os dereitos LGBTQ.

## Traxectoria 
Nabulivou medrou entre Perth, Australia e Fiji. En Perth participou en pequenos colectivos anarquistas, grupos de inmigrantes e indíxenas, e proxectos de arte pública.

Nabulivou é unha portavoz activa de Fiji e o Pacífico nos procesos e grupos de traballo das Nacións Unidas como os Pequenos Estados Insulares en Desenvolvemento, Rio+20 (a Conferencia das Nacións Unidas sobre o Desenvolvemento Sustentábel) e a Axenda do 2030 (os Obxectivos de Desenvolvemento Sustentábel das Nacións Unidas).

## Notas
Stacey Milbern

**Stacey Parque Milbern**, nada en Seúl o 19 de maio de 1987 e finada en Stanford o 19 de maio de 2020, foi unha activista estadounidense que traballou pola defensa dos dereitos das persoas con discapacidade. Axudou a crear o  movemento de xustiza para discapacitados e abogou por un trato xusto para as persoas con discapacidades.

## Traxectoria 
Milbern naceu en Seúl o 19 de maio de 1987 cunha distrofia muscular. Medrou en Carolina do Norte nunha familia militar cun pai branco que traballa no Exército dos Estados Unidos e unha nai coreana. A súa familia actuou como a súa coidadora ó longo dos anos. Máis tarde, identificaríase como queer e soubo que tería que marchar da súa casa familiar conservadora. Milbern graduouse na Universidade Metodista en 2009 e trasladouse á Área da Baía de San Francisco cando tiña 24 anos. Obtivo un mestrado no Mills College en 2015.

En 2005, Milbern axudou a estabelecer o movemento de xustiza pola discapacidade.

Milbern morreu nun hospital de Stanford no seu 33 aniversario.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Stacey Milbern Park en *Pushing Limits* (5 de xuño de 2020)
Vigo 1972

***Vigo 1972*** é un documental dirixido por Roi Cagiao sobre a folga xeral de 1972 en Vigo.
Presentado no ano 2017, tivo unha proxección exitosa ao permanecer en carteleira sete semanas en Vigo e ter máis de 200 proxeccións en Galicia a cargo de colectivos e entidades, a TVG anunciou a súa emisión en 2021.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Folga xeral de 1972
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2014

O **Trofeo Teresa Herrera feminino de 2014** foi a segunda edición do torneo. Disputouse o 9 de agosto de 2014 no estadio de Riazor da Coruña e o campión foi o Victoria CF, que derrotou ao Boavista FC portugués, logrando o seu segundo título.

As xogadoras portuguesas tiveron que xogar cuns antigos equipamentos do Deportivo da Coruña, pois sufriron o roubo dos seus.

## Partidos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trofeo Teresa Herrera 2014
Charanga

Unha **charanga**, **murga** ou **fanfarra**, é unha agrupación musical formada por instrumentos de percusión, vento-metal e vento-madeira que adoita realizar actuacións ao aire libre. 
## Características 
As charangas xurdiron en Galiza a comezos do século XX influenciadas pola aparición das bandas de música. As bandas substituíron nas preferencias do público á tradicional figura do gaiteiro acompañado de tambor, o seu éxito introduciu na música popular galega novos instrumentos como: o bombo, o clarinete, o requinto ou o saxofón. A mestizaxe entre as novas tendencias musicais e as xa presentes orixinou a creación de novedosas agrupacións de músicos. Naceron así, entre outros, o moi popular cuarteto de gaita, clarinete, caixa e bombo, e a charanga, onde os gaiteiros tocaban xunto a saxofonistas e clarinetistas.

A composición da charanga varía en función dos músicos. Normalmente están constituídas por bombo e caixa como instrumentos de percusión e diferentes instrumentos de vento: saxofón, trompeta, trombón, clarinete, gaita,etc. O número de músicos e menor que nas bandas, o que lles concede unha maior versatilidade e uns requirimentos económicos máis reducidos. Por estes motivos as charangas acostuman ser contratadas polas comisións de festas para a animación de todo tipo de seráns, marchas, festas patronais ou procesións relixiosas.

*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Charanga de Xacarandaina - Asociación Cultural Xacarandaina (2016) - Youtube.
* Charanga os Breas - TVG (Alalá nº 156 - 2010)
* Charanga Manca na cheda  - TVG (Alalá nº 127 - 2009)
José Luis Fernández Pimentel

**José Luis Fernández Pimentel**, nado en Santiago de Compostela en 1887 e finado na mesma cidade en decembro de 1940, foi un xornalista galego.

## Traxectoria 
Emigrou a Cuba. Colaborou en *Eco de Galicia* onde asinaba como **El Caballero de Novaes**, foi redactor do *Diario Español* e figurou como director dos tres primeiros números de *Heraldo de Galicia*. Retornou a Galicia en 1921 nunha viaxe custeada por varias sociedades galegas. Marchou a Arxentina en xullo de 1923, desde onde escribiu crónicas para *El Compostelano*. Retornou a Compostela en plena guerra civil.

## Notas
Folga xeral de 1972

A **folga xeral de 1972** foi unha serie de protestas que tiveron lugar en Vigo. Está considerada un fito na historia galega.

## Desenvolvemento 
Durante o franquismo 30&nbsp;000 traballadores da comarca de Vigo mobilizáronse durante dúas semanas tras o despedimento de cinco traballadores da factoría Citroên. Inicialmente, houbo seis mil despedimentos que finalmente quedaron en catrocentos e centos de persoas detidas e feridas. No documental *Vigo 1972. O ano da memoria* (Roi Cagiao, 2017) os seus protagonistas consideran que foi un pulso importante ao franquismo, un preludio da transición política e que provocou unha mellora substancial de todos os convenios colectivos a continuación.

## Na cultura xeral 
Ambienta a novela *Todo chega desde o mar* de Santiago Ferragud.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Vigo 1972
Casa dos Traballadores de Tampere

A **Casa dos Traballadores de Tampere** (en finés **Tampereen työväentalo**), tamén coñecida como **Puistotorni**, é unha casa do pobo situada na intersección das rúas Hämeenpuisto e Hallituskatu, no centro da cidade de Tampere, Finlandia. Trátase da primeira casa do pobo de pedra de Finlandia. Na actualidade é un importante centro cultural, acollendo un auditorio, salas de conferencias, o Museo Lenin, ou como lugar de ensaio de agrupacións musicais.

## Historia 
miniatura|Interior da Casa dos Traballadores de Tampere.
A actual Casa dos Traballadores foi a primeira casa do pobo de pedra de Finlandia. As súas orixes remóntanse ao 7 de setembro de 1889, cando a Asociación de Traballadores de Tampere alugou o terreo no que se encontra o edificio actual e que daquela estaba ocupado por unha casa de madeira que era empregada como escola. Posteriormente mercou o terreo a un agricultor chamado K. Villilältä e remodelou a casa de acordo co deseño de Georg Schrek para finalmente inaugurar a casa do pobo o 21 de setembro de 1890.

Outras ampliacións chegarían nas décadas seguintes, a primeira delas en 1930, cando se ampliou cara á parte norte do terreo derrubando os últimos edifícios de madeira seguindo os deseños do arquitecto municipal Bertel Strömmer e a torre elevouse ata os oito andares.

## Espazos 
A Casa dos Traballadores de Tampere conta con diferentes espazos para concertos, salas de reunións e conferencias:

## Museo Lenin 
miniatura|Cartel do Museo Lenin no exterior do efificio.

O Museo Lenin é o único museo de occidente adicado á figura do revolucionario ruso. En 1905 Lenin e Stalin reuníronse por primeira na Casa dos Traballadores de Tampere con motivo dunha conferencia do Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso. Foi inaugurado o 20 de xaneiro de 1946 para conmemorar a morte de Lenin, e en 2014 foi transferido ao Museo dos Traballadores Werstas, despois do cal foi renovado, reabrindo as súas portas en 2016. O museo está situado na sala onde tivo lugar a reunión entre ambos revolucionarios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Puistotorni 
* Sitio web da Asociación de Traballadores de Tampere 
* Sitio web do Museo Lenin
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2015

O **Trofeo Teresa Herrera Feminino de 2015** foi a terceira edición do torneo. Disputouse o 8 de agosto de 2015 no estadio de Riazor da Coruña e o campión foi o Rayo Vallecano, que derrotou ao Victoria CF coruñés, logrando o seu primeiro e único título.

## Participantes 
## Partidos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trofeo Teresa Herrera 2015
Marsilea minuta

***Marsilea minuta*** é unha especie de pteridófita da clase das polipodiópsidas, orde das salviniais, e   familia das marsileáceas, unha das integradas no xénero *Marsilea*.

Cómpre non confundila con *Marsilea minuta* E.Fourn. 1880, que é un sinónimo de *Marsilea vestita*. 

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1771 por Linneo na páxina 308 do volume II da súa obra *Mantissa Plantarum*, unha adición a *Species Plantarum*.

### Subespecies 
Recoñécense unha subespecie:

## Hábitat e ecoloxía 
*Marsilea minuta* pode encotrarse desde o nivel do mar até os 1 950 m de altitude, Pode crecer en auga doce ou salobre e en terras arxilosas ou areosas. A planta pode formar grandes colonias e pode presentar aparencia herbácea. Algúns dos seus hábitats preferidos estanse a perder por mor da agricultura, pero a debido a que medra facilmente nos campos de arroz, cunetas de drenaxe e outras áreas marxinais, a súa poboación global é estábel.

## Filoxenia 
Crese que *M. minuta* está moi relacionada con *Marsilea quadrifolia*.

### Cladograma 

## Usos 
Este fento cómese na India, Sri Lanka, e en Bangladesh. Na China úsase como forraxe. vendeuse como tratamento ayurvédico para a epilepsia, medicamento chamado "Ayush-56". Porén, o Ayush-56 non mostra bos resultados no tratamento da enfermidade. Tamén se usa como fitorremediador do arsénico cando medra con plantas de arroz.

## Galería 

Fig. 04 Marsilea minuta.jpg
Marsilea minuta 8912.jpg
Marsilea minuta 8915.jpg
Marsilea minuta 9091.jpg
Marsilea minuta 9092.jpg
Marsilea minuta.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Marsilea minuta* en íNaturalist.
* Dwarf Water Clover. *Marsilea minuta* L. na EOL.
Juan García Míguez

**Juan García Míguez**, nado en Ventosela (Ribadavia), foi un labrego e agrarista galego.

## Traxectoria 
Labrego propietario de Ventosela. Dirixente da Sociedad Agraria de San Paio de Ventosela, participou na loita agrarista con Basilio Álvarez, combatendo a fraude do viño do Ribeiro. Deu unha conferencia na Casa de Galicia de Madrid presentado por Liñares Rivas. En 1917 emigrou a Cuba cos tres fillos co proxecto de poñer un almacén de viños. O almacén, co nome de La Tierra Agraria estaba instalado na rúa San Ignacio 106 da Habana. Fracasou por problemas co transporte do viño desde Galicia. Foi elixido presidente da sociedade Ribadavia y su Comarca da Habana en 1926. Retornou a Ventosela a finais dos anos vinte e continuou co seu labor no Sindicato Agrario, do que foi presidente en 1933 e 1934. Participou no Congreso Agrario provincial de Ourense en novembro de 1933.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Laukontori

**Laukontori**, tamén chamada *Alaranta* de Tampere, é unha praza situada na parte sur do centro de Tampere á beira do lago Pyhäjärvi, a poucos metros da Praza Central da cidade. O extremo sur da praza funciona como porto, dende onde no verán saen barcos a Viikinsaari e Hämeenlinna.

Laukontori recibe o seu nome do primeiro barco de vapor que navegou polo lago Pyhäjärvi, o *Laukko*, un vapor de rodas construído en 1859, mais despezado en 1864. O barco foi tan significativo, que a xente comezou empregar o nome *Laukon tori* ou praza, en cuxo extremo atracaba o *Laukko*. O mesmo lugar foi empregado posteriormente por un segundo vapor chamado igualmente *Laukko*.

## Notas
Reem Frainah

**Reem Omar Frainah** (: ), máis coñecida como **Reem Frainah**, é unha activista dos dereitos humanos de Palestina. É tamén a Directora Executiva da Asociación Aisha para a Protección da Muller e do Neno.

## Traxectoria 
Reem Frainah traballou no campo da protección das mulleres e dos nenos  en Palestina desde 1993. Ademais do seu activismo, estudou matemáticas na universidade. Despois de rematar a súa licenciatura, traballou como mestra na escola primaria. A través dun curso de formación dun ano no Gaza Community Mental Health Program (GCMHP, en galego Programa de Saúde Mental da Comunidade de Gaza), púxose en contacto con Eyad al-Sarraj. A través de el, interesouse na psicoloxía, e en 2011, rematou a súa Mestría en psicoloxía na Universidade Al-Azhar de Gaza. A súa disertación centrouse nas "tendencias cara o compromiso relixioso e a súa relación co axuste marital dunha mostra de parellas na cidade de Gaza."

Un dos programas dentro do GCMHP converteuse na Asociación Aisha para a Protección da Muller e do Neno (AISHA), unha organización independente de mulleres palestinas que traballa para conseguir a integración de xénero a través do apoderamento económico e o apoio psicosocial ós grupos marxinados na Franxa de Gaza co foco na cidade de Gaza e a Zona norte. Cando AISHA se converteu nunha institución independente en 2009, Frainah foi nomeada Coordinadora do Programa. Converteuse na Directora Executiva de AISHA en 2013. Tamén escribiu artigos, estudos e documentos de traballo, participou en seminarios sobre o tema, e organizou obradoiros con diferentes entidades, como representantes do Goberno palestino, o Banco de Palestina, Deutsche Gesellschaft für Internationale Zusammenarbeit entre outros.

## Notas
Atypical

***Atypical*** é unha serie de televisión estadounidense creada por Robia Rashid para Netflix. A historia céntrase na vida dun rapaz chamado Sam Gardner (Keir Gilchrist), que ten trastorno do espectro autista. A primeira tempada estreouse o 11 de agosto de 2017, e consta de oito episodios. A segunda tempada, que consta de 10 episodios, estreouse o 7 de setembro de 2018. En outubro de 2018, a serie foi renovada para unha terceira tempada, que se estreou o 1 de novembro de 2019. En febreiro de 2020, a serie foi renovada para unha cuarta e derradeira tempada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2017

O **Trofeo Teresa Herrera Feminino de 2017** foi a quinta edición do torneo. Disputouse o 5 de agosto de 2017 no estadio de Riazor da Coruña e o campión foi o Athletic de Bilbao, que derrotou ao Deportivo da Coruña, logrando o seu primeiro título.

## Participantes 
## Partidos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trofeo Teresa Herrera 2017
Miriam Rodríguez Martínez

**Miriam Elizabeth Rodríguez Martínez**, nada en San Fernado, Tamaulipas  (México) o 5 de febreiro de 1960 e finada na mesma cidade o 10 de maio de 2017, foi unha activista dos dereitos humanos mexicana. Converteuse nunha dos moitos "Pais de nenos desaparecidos", (unha clase de vítimas do crime organizado, etiquetada así polos medios de comunicación locais) despois de que a súa filla fose raptada e asasinada. Miriam foi asasinada por homes armados que accederon á súa casa o 10 de maio de 2017.

## Traxectoria 
Miriam Elizabeth Rodríguez Martínez naceu o 5 de febreiro de 1960 en San Fernando no estado mexicano de Tamaulipas. A súa filla, Karen Alejandra Salinas Rodríguez, desapareceu en 2012. Os restos de Karen foron finalmente descubertos en 2014. Rodríguez perseguiu ós asasinos da súa filla  durante anos. Algúns dos homes arrestados polo caso da súa filla fuxiron de prisión despois do seu arresto. Ademais de atopar a súa filla, esforzouse para axudar a outros pais cuxos nenos desapareceran, e de aí naceu a organización Colectivo de Desaparecidos.

Rodríguez foi asasinada o 10 de maio de 2017, día en que México celebra o día da nai. Recibiu 12 disparos dos homes armados que accederon á súa casa, e morreu de camiño ao hospital.

## Notas
Pasarrúas

Un **pasarrúas** é unha peza popular de ritmo moi vivo tocada nas rúas por unha banda, unha charanga ou un grupo de gaiteiros. 

## Características 
miniatura|dereita|Pasacorredoiras da Fonsagrada
Orixinadas probabelmente na Italia do século XVII,   

Por extensión, coñécense hoxe en Galiza con este nome a todos os desfiles, festeiros ou reivindicativos, que percorren as rúas con acompañamento musical, normalmente da música tradicional mais tamén de bandas.  

## Notas 
; Referencias

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Pasacorredoiras na Folkoteca galega.
Border Collie

thumb|Nai Border Collie (Yuki) cos seus cinco cachorros.
O **Border Collie** é unha raza de can desenvolvida na rexión fronteiriza angloescocesa, criada orixinalmente para pastorear o gando, especialmente as ovellas.

Considerado altamente intelixente, extremadamente enerxético, acrobático e atlético, compiten de maneira habitual en probas de pastoreo e deportes caninos. A miúdo son considerados como a raza de can doméstico máis intelixente. Os Border Collies continúan a ser empregados no seu traballo tradicional de pastorear gando e tamén son mantidos como mascotas.

## Aparencia 
miniatura|250px|Exemplar de Border Collie.
Polo xeral, os Border Collies son cans de tamaño medio. A súa pelaxe dobre vén en varias cores, a pesar de que a bicolor negra e branca sexa a máis común e tradicional. A coloración do seu pelo pode ser tamén tricolor negra (negro-castaño-branco), e tricolor vermella (vermello fígado-castaño-branco). A cor dos ollos varía de castaño a azul, e ocasionalmente acontecen casos de heterocromía, o que é permitido no padrón oficial en especial en cans merlé. As orellas tamén poden ter varias formas: algunhas son totalmente erectas, mentres que outras son semierectas ou caídas. A súa altura varía conforme ao sexo do animal: 48cm a 56cm na cernella para os machos, e 46 a 56cm para as femias, as cales son lixeiramente menores que os machos.

Son aceptadas todas as cores de acordo co padrón oficial da raza, inclusive o merlé a pesar do negro ser bastante común poden acontecer casos en que o branco é predominante na pelaxe.

## Temperamento 
O Border Collie precisa de exercicio físico diario e estimulación mental, debido á súa grande enerxía, impulso de caza e gran necesidade de traballo. É considerada unha das razas máis intelixentes de cans. En xaneiro de 2011, unha investigación mostrou que esa raza pode aprender 1.022 palabras e accións. Os Border Collies frecuentemente participan e destacan en eventos de pastoreo, competicións de obediencia, agility, rally e rastreo, alén de deportes como disco e flyball.

## Notas
Entisar Elsaeed

**Entisar Elsaeed** (ou **Entessar El-Saeed**) é unha activista exipcia polos dereitos das mulleres  e é a fundadora e directora do Cairo Foundation for Development and Law (en galego, Fundación do Cairo para o Desenvolvemento e o Dereito). A súa fundación e misión céntranse principalmente en frear a mutilación xenital femenina, axudar ás vítimas de abuso doméstico, e brindar educación sexual.

## Traxectoria 
Coa chegada da pandemia da COVID-19, Elsaeed e a súa fundación centráronse no aumento do abuso doméstico infrinxido a moitas mulleres. Cos peches que obrigan ós homes a estar fóra do traballo e a pasar máis horas ó día nas casas, estaba previsto que aumentaría o índice de abuso doméstico. Ademais, a educación sexual sufriu durante a pandemia, o que provocou unha crecente incapacidade para acceder a información sexual segura. Finalmente, observouse que a responsabilidade de manter os membros familiares seguros e socialmente distanciados recae con máis frecuencia na nai do fogar. Como resultado, a fundación de Elsaeed  aumentou a súa produción de material educativo sobre estes tres temas, o que lles permitiu continuar axudando ás mulleres sen deixar de seguir os protocolos seguros contra a COVID.

Elsaeed pronunciouse en contra da mutilación xenital femenina en Exipto, que ten o maior número de mulleres que se someteron a mutilación xenital de calquera país. Aprobou as medidas dadas polo goberno exipcio para impor sentenzas máis severas para os condenado de perpetrar mutilación xenital femenina, pero pronunciouse sobre o afianzamento cultural da mutilación xenital feminina na sociedade exipcia. Elsaeed citou preocupacións que as leis non se farían cumprir e as condenas serían poucas e espazadas.

Ademais, Elsaeed apoiou a liberdade de expresión das mulleres que foron encarceradas por "incitar á libertinaxe" por publicar vídeos en TikTok, unha aplicación popular de redes sociais para compartir vídeos. Elsaeed criticou a incapacidade de moitos en Exipto para adaptarse ós novos cambios culturais que se desenvolveron por mor das redes sociais.

## Notas
Editar Adhiambo Ochieng

**Editar Adhiambo Ochieng** é unha activista de Kenya que aboga e defende os dereitos das mulleres e axuda ás sobreviventes de violencia sexual.

En 2020, converteuse na primeira gañadora do Premio Wangari Maathai en Kenya pola súa contribución para frear a expansión da pandemia de COVID-19 nos barrios marxinais de Kibera. Anima ás mulleres a falar sobre as súas historias, creando conciencia e apoio ó dar a coñecer os puntos en común destas experiencias. O centro que dirixe serve como unha rede de apoio para mulleres vulnerábeis, como as que abandonan relacións abusivas. Segundo o goberno de Kenya, o 45% das mulleres e as mozas entre 15–49 anos sufriron algún tipo de violencia. Moitos casos non se denuncian, e poucos reciben atención médica ou xustiza.

Editar tamén proporciona produtos sanitarios a mulleres vulnerábeis, apoia a aplicación da Resolución 1325 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas como unha forma de incluír ás mulleres nos plans de paz e seguridade, e educa ás mulleres sobre os seus dereitos constitucionais. É tamén organizadora de ferramentas con Peace Brigades International Kenya, colaborando con outras defensoras dos dereitos humanos de Nairobi (WHRD). Foi panelista durante a discusión anual sobre os dereitos humanos das mulleres realizada polo Consello de Dereitos Humanos da ONU, sobre o tema da COVID-19 e os dereitos das mulleres. Presentouse, sen acadalo finalmente, para o escano parlamentario da Circunscrición electoral de Kibra polo partido Ukweli durante as eleccións parciais do 7 de novembro de 2019, obtendo 59 votos dun total de 41,984 emitidos.

## Recoñecementos 
Gañou o premio Wangari Maathai en 2020 polos seus servizos comunitarios en Kibera durante a pandemia de COVID-19, converténdose na primeira gañadora do premio.

## Notas