Edward Elgar

**Sir Edward William Elgar** (OM, GCVO), nado nunha pequena localidade de Lower Broadheath, no condado de Worcestershire o 2 de xuño de 1857 e finado o 23 de febreiro de 1934 en Worcester, foi un compositor británico. Entre as moitas das súas obras que entraron a formar parte do repertorio clásico de concertos figuran as coñecidas *Enigma Variations*, as *Pomp and Circumstance Marches*, os concertos para violín e violonchelo, e dúas sinfonías. Tamén compuxo obras corais, entre as que cómpre sinalar *The Dream of Gerontius*, música de cámara e cancións. Foi nomeado Master of the King’s Musick en 1924.

Aínda que Elgar é visto con frecuencia como un compositor tipicamente inglés, a maioría das súas influencias musicais non proviñan de Inglaterra, senón da Europa continental. As súas seguintes composicións corais relixiosas foron ben recibidas, mais non entraron no repertorio regular.

Aos seus cincuenta anos, Elgar compuxo unha sinfonía e un concerto para violín que tiveron un grande éxito. A súa segunda sinfonía e o seu concerto para violonchelo non conseguiron popularidade entre o público de xeito inmediato, e pasaron moitos anos ata que foron incorporadas ao repertorio. Nos seus últimos anos, a música de Elgar comezou a considerarse atractiva, sobre todo para o público británico. A súa valorización permaneceu baixa durante a xeración posterior á súa morte. A súa obra comezou a revivir de xeito significativo nos anos 1960, axudada polas novas gravacións das súas obras. En anos recentes, algunhas das súas obras teñen recobrado o nivel internacional, mais a maioría segue a ser máis interpretada en Gran Bretaña que en ningún outro lugar.

Elgar foi descrito como o primeiro compositor en tomar en serio o uso do gramófono. Entre 1914 e 1925, dirixiu unha serie de gravacións das súas obras. A introdución do micrófono en 1925 posibilitou unha reprodución máis fiel do son, e Elgar fixo novas gravacións das súas principais obras orquestrais e de fragmentos de *The Dream of Gerontius*. Estas gravacións foron reeditadas en LP na década de 1970 e en CD na década de 1990. En 1848 casou con Ann Greening (1822–1902), filla dun traballador agrícola. Edward foi o cuarto dos seus sete fillos. Ann Elgar convertérase ao catolicismo pouco antes do nacemento de Edward, e foi bautizado e criado como católico, coa desaprobación do seu pai. William Elgar era un violinista de nivel profesional e conseguiu o posto de organista da igrexa de San Xurxo de Worcester entre 1846 e 1885. Pola súa iniciativa foron escoitadas por primeira vez misas de Cherubini e Hummel no Three Choirs Festival pola orquestra na que el tocaba o violín. Todos os fillos de Elgar recibiron educación musical. Aos oito anos, Elgar recibiu clases de piano e violín, e o seu pai, que afinaba os pianos de moitas casas importantes de Worcestershire, ás veces levábao con el, dándolle a posibilidade de mostrar o seu talento a importantes figuras locais. O seu amigo e biógrafo W. H. «Billy» Reed escribiu que os primeiros contornos de Elgar tiveron unha influencia que «impregnaba toda a súa obra e deu a toda a súa vida unha sutil pero non menos auténtica e forte cualidade inglesa.» Comezou a compoñer a unha idade temperá; para unha obra de teatro escrita e interpretada polos seus irmáns cando el contaba con dez anos, escribiu música que corenta anos despois rearranxou con tan só trocos menores e que sería tamén orquestrada como as suites tituladas *The Wand of Youth*.

Traballou sobre manuais de interpretación do órgano e leu todos os libros que puido atopar sobre teoría da música. Elgar comezou a aprender alemán, coa esperanza de ir ao Conservatorio de Leipzig para continuar a súa formación, mais o seu pai non podía pagarlle a estancia alí. Anos despois unha recensión en *The Musical Times* considerou que esta viaxe frustrada a Leipzig foi positiva para o desenvolvemento musical de Elgar: «Deste xeito o compositor que xermolaba afastouse do dogmatismo das escolas.»

### Comezos da súa carreira musical 
Despois duns poucos meses, Elgar deixou o despacho do avogado para iniciar a súa carreira musical, recibindo clases de piano e violín e traballando ocasionalmente na tenda do seu pai. mais o propio Elgar, tendo escoitado os principais virtuosos nos concertos de Londres, sentiu que o seu propio xeito de tocar o violín carecía de matices suficientes, e abandonou as súas ambicións de ser un solista. Elgar instruíu os intérpretes e escribiu e arranxou a súa música, incluíndo cuadrillas e polcas, para a infrecuente combinación de instrumentos. *The Musical Times* escribiu: «Esta experiencia práctica demostrou ser de gran valor para o xove músico. […] Adquiriu un coñecemento práctico das capacidades deses instrumentos diferentes. […] Polo tanto chegou a coñecer intimamente a cor do ton, os pros e contras destes e de moitos outros instrumentos.» Elgar tocou o fagot regularmente nun quinteto de vento, xunto co seu irmán Frank, un oboísta (e director de orquestra que dirixía a súa propia banda de música). Ao longo da súa vida, Elgar foi frecuentemente inspirado por amigas próximas; Helen Weaver foi sucedida por Mary Lygon, Dora Penny, Julia Worthington, Alice Stuart Wortley e finalmente Vera Hockman, que animou a súa vellez.

En 1883, como membro habitual da orquestra para a tempada invernal de concertos de W. C. Stockley en Birmingham, Elgar participou nunha interpretación dunha das súas primeiras obras para orquestra completa, a *Sérénade mauresque*. Stockley invitárao para dirixir a obra, mais, como Stockley posteriormente declarou:

Frecuentemente ía a Londres nun intento por publicar as súas obras, mais esta época da súa vida encontrouse frecuentemente abatido e con carencias económicas. Escribiu a un amigo en abril de 1884:

Durante varios anos foi asistente do seu pai, William Elgar, como organista de San Xurxo de Worcester, e sucedeuno durante catro anos dende 1885. Durante este período escribiu as súas primeiras obras litúrxicas seguindo a tradición católica, comezando cos seus tres motetes Op. 2 (1887) para coro a catro partes (*Ave Verum Corpus*, *Ave Maria* e *Ave Maris Stella*), e seguido por un arranxo de *Ecce sacerdos magnus* para a entrada do bispo nunha visita oficial a San Xurxo en 1888; os catro permanecen no repertorio coral eclesiástico.

### Matrimonio 
miniatura|upright|alt=Nineteenth century photograph of a man in his 30s and a middle-aged woman standing side by side. He has a large moustache, and is looking at the woman; she is looking straight at the camera.|Edward e Alice Elgar, c. 1891
Cando Elgar tiña 29 anos, comezou a darlle clases a unha nova alumna, Caroline Alice Roberts, filla do antigo xeneral Sir Henry Roberts, e autora dalgunhas obras de poesía e prosa de ficción. Oito anos maior que Elgar, Alice converteuse na súa muller tres anos despois. O biógrafo de Elgar Michael Kennedy escribiu: Fixo o posible para que o seu home obtivese a atención da sociedade influente, mais cun éxito limitado. Co tempo aprendeu a aceptar as honras que lle foron outorgadas, dándose conta de que significaban máis para ela e para a súa clase social e recoñecendo o que tivera que abandonar para seguir a súa carreira. No seu diario escribiu:

Como regalo de voda, Elgar adicoulle a súa pequena obra para violín e piano *Salut d’Amour*. Co apoio de Alice, a familia Elgar trasladouse a Londres para estar máis preto do centro da vida cultural británica, e Elgar comezou a adicar o seu tempo á composición. A súa única filla, Carice Irene, naceu na súa casa en West Kensington o 14 de agosto de 1890. O seu nome, revelado na dedicatoria de Elgar de *Salut d’Amour*, foi unha contracción dos nomes da súa nai Caroline e Alice.

Elgar aproveitou a oportunidade para escoitar música descoñecida. Nos días previos á aparición de partituras en miniatura e gravacións, non era doado para os xoves compositores coñecer nova música. Elgar tivo todas as posibilidades de facelo nos concertos do Crystal Palace. El e Alice asistiron día tras día, escoitando a música dunha ampla gama de compositores. Entre eles estaban mestres da orquestración dos que que aprendeu moito, como Berlioz e Richard Wagner. Algunhas oportunidades tentadoras parecían estar ao alcance, mais desapareceron de xeito inesperado. O resultado é descrito por Diana McVeagh no *Grove Dictionary of Music and Musicians*, como:

Elgar dirixiu a primeira interpretación en Worcester en setembro de 1890. Entre outras obras desta década inclúense a *Serenata para cordas* (1892) e *Three Bavarian Dances* (1897). Elgar adquiriu suficiente importancia a nivel local como para recomendar a Samuel Coleridge-Taylor para escribir unha peza de concerto para o Three Choirs Festival, que axudou a establecer a carreira do xove compositor. Elgar foi captando a atención de críticos importantes, mais as súas críticas eran máis amables que entusiastas. A pesar de que era solicitado como compositor de festivais, apenas se sustentaba economicamente e sentíase pouco valorado. En 1898, dixo que estaba «co corazón esnaquizado pola música» e expresou a esperanza de encontrar un camiño para alcanzar o éxito cunha obra maior. O seu amigo August Jaeger tentou levantarlle o ánimo:

En 1899, esta predición de súpeto fíxose realidade. Aos 42 anos, Elgar escribiu as *Enigma Variations*, que foron estreadas en Londres baixo a batuta do eminente director alemán Hans Richter. En palabras de Elgar:

Elgar adicou a obra «Aos meus amigos retratados». Probablemente a variación máis coñecida é «Nimrod», que representa a Jaeger. Consideracións puramente musicais levaron a Elgar a omitir as variacións que retrataban a Arthur Sullivan e Hubert Parry, cuxos estilos tentou imitar sen éxito e non puido incorporar nas variacións. A obra foi recibida cunha aclamación xeral pola súa orixinalidade, encanto e destreza, e colocou a Elgar como o compositor británico máis prominente da súa xeración. e permaneceron ata o presente como unha obra básica nas salas de concertos de todo o mundo.

### Fama e recoñecemento nacional e internacional 
[miniatura|O [John Henry Newman|Cardeal Newman, autor do texto de *The Dream of Gerontius*.]]
O biógrafo de Elgar, Basil Maine, comentou: Elgar adaptou o poema do cardeal John Henry Newman *The Dream Of Gerontius* para solistas, coro e orquestra, presentando a obra no Birmingham Triennial Music Festival de 1900. Richter dirixiu a estrea, que estivo marcada pola mala preparación do coro, que cantou mal. Elgar estaba profundamente deprimido, mais os críticos recoñeceron a mestría da peza a pesar dos defectos da interpretación.

Richard Strauss, daquela considerado o principal compositor vivo, quedou tan impresionado que en presenza de Elgar propuxo un brinde polo éxito do «primeiro músico avanzado inglés, Meister Elgar.» e *The Dream of Gerontius* pronto foi igualmente admirada en Gran Bretaña. De acordo con Kennedy: O deán de Gloucester prohibiu *Gerontius* na súa catedral en 1901, e en Worcester ao ano seguinte, o deán insistiu en expurgala antes de permitir a súa interpretación.

[miniatura|esquerda|[Clara Butt, primeira cantante de «Land of Hope and Glory».]]
Elgar é probablemente máis coñecido pola primeira das súas *Pomp and Circumstance Marches*, que foron compostas entre 1901 e 1930. Estas obras son moi célebres debido á súa tradicional interpretación na Last Night of the Proms. Cando se lle ocorreu o tema máis lento da sección central (tecnicamente chamado «trío») da primeira marcha, díxolle á súa amiga Dora Penny: «teño unha melodía que os deixará pampos». Cando a primeira marcha foi interpretada en 1901 nun London Promenade Concert, foi dirixida por Henry J. Wood, que despois escribiu que o público «ergueuse e berrou […] a primeira e única vez na historia dos concertos que se lle concedeu un dobre bis a unha obra orquestral». Con motivo da coroación de Eduardo VII, pedíuselle a Elgar que agregase a *Coronation Ode* de A. C. Benson para un concerto de gala na Royal Opera House en xuño de 1901. A aprobación do rei foi confirmada, e Elgar comezou a obra. A contralto Clara Butt convenceuno de que o trío da primeira marcha *Pomp and Circumstance* podía ter palabras, e Elgar invitou a Benson a facelo. Elgar incorporou a nova versión vocal na Oda. Os editores da partitura recoñeceron o potencial da peza vocal, «Land of Hope and Glory», e pedíronlles a Benson e Elgar facer unha nova revisión para publicala como unha canción por separado. Esta foi moi popular e actualmente é considerada un himno nacional británico non oficial.

En marzo de 1904 tivo lugar no Covent Garden un festival de tres días no que se interpretaron en exclusiva obras de Elgar, un honor que nunca antes alcanzara ningún outro compositor inglés. *The Times* sinalou:

O rei e a raíña asistiron ao primeiro concerto; nel Richter dirixiu *The Dream of Gerontius*, O concerto final do festival, dirixido polo propio Elgar, foi principalmente orquestral, coa excepción de *Caractacus* e a interpretación completa de *Sea Pictures* (cantada por Clara Butt). As obras orquestrais interpretadas foron *Froissart*, as *Enigma Variations*, *Cockaigne*, e as primeiras dúas (e naquela época as únicas dúas) marchas *Pomp and Circumstance*, e a estrea dunha nova obra orquestral, *In the South (Alassio)*, inspirada por unhas vacacións en Italia.

[miniatura|dereita|[Mason Science College|Universidade de Birmingham, onde Elgar traballou como profesor.]]
Elgar foi nomeado cabaleiro no Palacio de Buckingham o 5 de xullo de 1904. Ao mes seguinte, el e a súa familia trasladáronse a Plâs Gwyn, unha gran casa ás aforas de Hereford, con vistas ao río Wye, onde viviron ata 1911. Non estaba a gusto co papel, e as súas clases causaron controversia, cos seus ataques aos críticos e á música inglesa en xeral:

Lamentou a controversia e estivo encantado de cederlle o posto ao seu amigo Granville Bantock en 1908. A súa nova vida como celebridade era á vez motivo de pracer e de pena para o moi nervioso Elgar, xa que interrompía a súa privacidade, e a miúdo tiña mala saúde. Queixábase a Jaeger en 1903, «A miña vida é unha continua renuncia a pequenas cousas que amo.» Tanto W. S. Gilbert coma Thomas Hardy buscaron colaborar con Elgar nesta década. Elgar refusou, pero tería colaborado con George Bernard Shaw se Shaw quixese.

A principal composición de Elgar en 1905 foi a *Introduction and Allegro para cordas*, adicada a Samuel Sanford, profesor na Universidade Yale. Elgar visitou América ese ano para dirixir a súa música e para aceptar un doutoramento de Yale. Cando se achegaba o quincuaxésimo aniversario de Elgar, o compositor comezou a traballar na súa primeira sinfonía, un proxecto que estivera na súa mente en varias formas durante case dez anos. A súa *Primeira sinfonía* (1908) foi un éxito tanto a nivel nacional como internacional. Poucas semanas despois da estrea foi interpretada en Nova York baixo a dirección de Walter Damrosch, Viena por Ferdinand Löwe, San Petersburgo baixo a batuta de Alexander Siloti, e en Leipzig con Arthur Nikisch. Houbo interpretacións en Roma, Chicago, Boston, Toronto e quince cidades e vilas británicas. En pouco máis dun ano, foi interpretada un cento de veces en Gran Bretaña, América e a Europa continental.

[miniatura|esquerda|[Fritz Kreisler, a quen Elgar adicou o seu *Concerto para violín*.]]
O *Concerto para violín* (1910) foi encargado por Fritz Kreisler, un dos mellores violinistas internacionais da época. Elgar escribiuno durante o verán de 1910, coa axuda ocasional de W. H. Reed, o concertino da London Symphony Orchestra, que axudou ó compositor con consellos sobre aspectos técnicos. Elgar e Reed estableceron unha grande amizade, que durou o resto da vida do compositor. A biografía de Reed, *Elgar As I Knew Him* (1936), recolle moitos detalles dos métodos de composición de Elgar. A obra foi presentada na Royal Philharmonic Society, con Kreisler e a London Symphony Orchestra, dirixida polo propio compositor. Reed lembrou:

Tan grande foi o impacto do concerto que o rival de Kreisler Eugène Ysaÿe pasou moito tempo con Elgar revisando a obra. Houbo unha gran decepción cando as dificultades contractuais impediron que Ysaÿe o interpretase en Londres.

Elgar preguntoulle a Reed:

### Últimas grandes obras 
[miniatura|esquerda|200px|[Rudyard Kipling, cuxos versos musicalizou Elgar durante a primeira guerra mundial.]]
En xuño de 1911, como parte das celebracións que rodearon a coroación do Rei Xurxo V, Elgar foi nomeado membro da Orde de Mérito, un honor exclusivo limitado a 24 titulares en cada momento. Ao ano seguinte, a familia Elgar trasladouse a Londres, a unha gran casa en Netherhall Gardens, Hampstead, deseñada por Norman Shaw. Alí Elgar compuxo as súas últimas dúas obras a grande escala anteriores á guerra, a oda coral, *The Music Makers* (para o Festival de Birmingham, 1912) e o estudo sinfónico *Falstaff* (para o Festival de Leeds, 1913). Ambas foron recibidas con cortesía, mais sen entusiasmo. Tampouco o dedicatorio *Falstaff*. O director Landon Ronald, confesou en privado que non atopaba "pés nin cabeza á peza", mentres que o estudoso musical Percy Scholes sobre *Falstaff* dixo que foi unha "grande obra" mais, "no que se refire á apreciación do público, un fracaso".

Cando estoupou a primeira guerra mundial, Elgar horrorizouse ante a perspectiva da carnizaría, mais os seus sentimentos patrióticos espertaron. Compuxo «A Song for Soldiers», que máis tarde abandonou. Uniuse como axente especial á policía local e máis tarde uniuse á Reserva de Voluntarios de Hampstead. Nesta época compuxo varias obras patrióticas, *Carillon*, un recitado para narrador e orquestra en honor a Bélxica, e *Polonia*, unha obra orquestral en honor a Polonia. *Land of Hope and Glory*, fíxose aínda máis popular do que era, e Elgar desexou en van que tivese palabras novas e menos nacionalistas na melodía. Elgar dirixiu unha gravación da obra para o selo discográfico Gramophone Company.

Cara ao final da guerra, Elgar estaba mal de saúde. A súa muller pensou que o mellor para el era trasladarse ao campo, e alugou ‘Brinkwells’, unha casa preto de Fittleworth (West Sussex), ao pintor Rex Vicat Cole. Alí Elgar recuperou forzas e, entre 1918 e 1919, compuxo catro obras a grande escala. As primeiras tres destas obras foron composicións de cámara: a *Sonata para violín en mi menor*, o *Quinteto con piano en la menor*, e o *Cuarteto en mi menor*. Ao escoitar as obras en progreso, Alice Elgar escribiu no seu diario: «E. escribindo marabillosa nova música». As tres obras foron ben recibidas. *The Times* escribiu: «A sonata de Elgar contén moito do que xa escoitamos antes noutras formas, mais como non queremos para nada que el cambie e sexa outro, así é como debe ser». O cuarteto e o quinteto foron estreados no Wigmore Hall de Londres o 21 de maio de 1919. *The Manchester Guardian* escribiu: «Este cuarteto, cos seus tremendos clímax, curiosos refinamentos de ritmos de danza, e a súa perfecta simetría, e o quinteto, máis lírico e apaixonado, son exemplos tan perfectos de música de cámara como os grandes oratorios o eran no seu xénero».

Pola contra, a outra obra, o Concerto para violonchelo en mi menor, tivo unha estrea desastrosa, no concerto inaugural da tempada 1919-20 da London Symphony Orchestra en outubro de 1919. Á parte da obra de Elgar, que el mesmo dirixiu, o resto do programa foi dirixido por Albert Coates, que estendeu o seu tempo de ensaio a expensas do de Elgar. Lady Elgar escribiu: «este brutal egoísta, maleducado, groseiro... ese bruto Coates seguiu ensaiando», O crítico de *The Observer*, Ernest Newman, escribiu: «Houbo rumores durante a semana de que os ensaios non foran suficientes. Calquera que sexa a explicación, a triste realidade é que nunca, con toda probabilidade, unha orquestra tan grande deu tan lamentable espectáculo. […] A propia obra é en si algo precioso, moi simple —esa elocuente simplicidade que adquiriu a música de Elgar no último par de anos— mais cunha profunda sabedoría e beleza baixo esa simplicidade». Elgar non culpou o solista, Felix Salmond, que tocou para el posteriormente. En contraste coa *Primeira sinfonía* e o seu centenar de interpretacións en pouco máis dun ano, o *Concerto para Violonchelo* non volveu tocarse en Londres ata pasado máis dun ano.

### Últimos anos 
Aínda que na década de 1920 a música de Elgar xa non estaba de moda, Alice Elgar escribiu con entusiasmo sobre a recepción da sinfonía, mais esta foi unha das últimas veces que escoitou a música do seu home interpretada en público. Despois dunha breve enfermidade, Alice morreu de cancro de pulmón o 7 de abril de 1920, aos 72 anos. Nos anos seguintes a este suceso dramático, Elgar compuxo xa poucas pezas importantes.

Elgar quedou desolado pola perda da súa muller. Deste xeito, durante gran parte do resto da súa vida, Elgar entregouse a varias afeccións. Mesmo patentou o «Elgar Sulphuretted Hydrogen Apparatus» en 1908. Gozou do fútbol, animando o Wolverhampton Wanderers F.C., para o que compuxo o himno, «He Banged the Leather for Goal», e nos seus últimos anos asistiu frecuentemente a carreiras de cabalos. Os seus protexidos, o director Malcolm Sargent e o violinista Yehudi Menuhin, lembraban os ensaios con Elgar nos que rapidamente se convencía de que todo estaba ben e despois marchaba ás carreiras. Nos seus anos de xuventude, Elgar fora un entusiasta ciclista, comprando bicicletas Royal Sunbeam para el a para a súa muller en 1903 (á que chamou «Mr. Phoebus»). Como viúvo de idade avanzada, gozaba dando paseos polo campo co seu chofer.

Despois da morte de Alice, Elgar vendeu a casa de Hampstead, e logo de vivir durante un breve período de tempo en St James’s, no centro de Londres, trasladouse de novo a Worcestershire, á vila de Kempsey, onde viviu dende 1923 ata 1927. Durante eses anos non abandonou por completo a composición. Fixo arranxos sinfónicos a grande escala de obras de Bach e Händel e escribiu a súa *Empire March* e oito cancións *Pageant of Empire* para a British Empire Exhibition en 1924. Pouco despois de que foran publicadas, foi nomeado Master of the King’s Musick o 13 de maio dese mesmo ano, logo da morte de Sir Walter Parratt.

A partir de 1926, Elgar fixo unha serie de gravacións das súas obras. Descrito polo editor musical Robert Philip como «o primeiro compositor en tomar o gramófono en serio», xa gravara gran parte da súa música seguindo os primeiros procesos de gravación acústica co His Master’s Voice (HMV) dende 1914, mais a introdución de micrófonos eléctricos en 1925 transformou o gramófono dunha innovación a un medio realista para a reprodución de música orquestral e coral.

[miniatura|Tumba da familia Elgar na igrexa de St Wulstan, [Little Malvern.]]
En novembro de 1931, Elgar foi filmado por Pathé para un documental que representaba unha sesión de gravación de *Pomp and Circumstance March No. 1* na apertura dos Abbey Road Studios de EMI en Londres. Pénsase que é a única filmación sonora de Elgar que sobrevive, que fai unha breve observación antes de dirixir a London Symphony Orchestra, pedindo aos músicos «tocar esta melodía como se non a escoitaran antes». Unha placa conmemorativa de Elgar en Abbey Road foi presentada o 24 de xuño de 1993.

Unha peza posterior de Elgar, a *Nursery Suite*, foi un exemplo temperán de estrea en estudo: a súa primeira interpretación tivo lugar no estudo de Abbey Road. Para esta obra, dedicada á muller e ás fillas do Duque de York (Elizabeth Bowes-Lyon, Isabel e Margarida), Elgar inspirouse de novo nos seus bosquexos de xuventude. Voou a París en 1933 para dirixir o *Concerto para violín* xunto a Menuhin. Durante a súa estadía en Francia visitou o seu amigo compositor Frederick Delius na súa casa de Grez-sur-Loing. Comezou a traballar nunha ópera, *The Spanish Lady*, e aceptou o encargo da BBC para compoñer unha *Terceira sinfonía*. A súa enfermidade final, con todo, impediu que as puidese finalizar. Preocupouse das súas obras sen rematar e pediulle a Reed que ninguén «remendase» os bosquexos e tratase de rematar a sinfonía, mais noutras ocasións dixo:

Despois da morte de Elgar, Percy M. Young, en colaboración coa BBC e a filla de Elgar Carice, produciu unha versión de *The Spanish Lady*, que se publicou en CD. Os bosquexos da *Terceira sinfonía* foron reelaborados polo compositor Anthony Payne nunha partitura completa en 1998. Elgar morreu o 23 de febreiro de 1934 aos 76 anos e foi enterrado a carón da súa muller na igrexa católica de St.&nbsp;Wulstan, en Little Malvern (Worcestershire). No transcurso de catro meses morreron tamén outros dous grandes compositores ingleses: Gustav Holst e Frederick Delius, polo que ese ano foi coñecido como o «annus horribilis» da música inglesa.

## Obra 
O legado musical de Elgar é principalmente orquestral, mais tamén escribiu música para solistas e grupos instrumentais. A súa obra para banda, *The Severn Suite*, logo arranxada por el mesmo para orquestra, permanece como un elemento importante no repertorio para instrumentos de metal. Os seus arranxos teñen sido ocasionalmente interpretados ao órgano, como a «segunda sonata para órgano». A primeira sonata —moi anterior (1895)— foi escrita especificamente para órgano nun estilo orquestral, e aínda é interpretada como parte do repertorio romántico inglés para este instrumento.

### Influencias, antecedentes e primeiras obras 
[miniatura|O estilo individual da [orquestración de Elgar ten unha grande influencia principalmente nas obras de Delibes, cuxa música Elgar interpretou e dirixiu en Worcester e da que era un grande admirador.]]
Elgar desdeñaba a música tradicional e tiña pouco interese ou respecto polos primeiros compositores ingleses, denominando a William Byrd e os seus contemporáneos como «pezas de museo». Dos compositores ingleses posteriores, consideraba a Henry Purcell coma o máis grande, e afirmou que os escritos de Hubert Parry lle serviran de moito para aprender a súa propia técnica. Os compositores continentais que máis influíron nel foron Händel, Dvořák e, en certo grao, Brahms. No cromatismo de Elgar é evidente a influencia de Wagner, mais o estilo individual da súa orquestración débelle moito á claridade dos compositores franceses do século XIX, Berlioz, Massenet, Saint-Saëns e, sobre todo, Delibes (entre outros), cuxa música Elgar interpretou e dirixiu en Worcester e admiraba moito. As súas primeiras obras de adulto inclúen pezas para violín e piano, música para quinteto de vento que interpretou xunto ao seu irmán entre 1878 e 1881, e música de diversos tipos para a banda do asilo Powick. Diana McVeagh, no *Grove Dictionary of Music and Musicians*, encontra moitos toques embrionarios de Elgar nestas pezas, mais poucas delas se interpretan regularmente, con excepción de *Salut d’Amour* (arranxada décadas despois como as Suites *The Wand of Youth*), e algúns dos bosquexos da súa infancia. O nome de Elgar deuse a coñecer a nivel nacional grazas ás *Enigma Variations*. A forma da variación foi ideal para el nesta etapa da súa carreira, cando o seu dominio da orquestración aínda contrastaba coa súa tendencia a escribir melodía de frases curtas, e en ocasións, ríxidas. A obra pon de manifesto o seu continuo progreso na escritura de temas sostidos e liñas orquestrais, aínda que algúns críticos, incluído o mesmo Kennedy, encontran que na parte media a «inspiración de Elgar, como a chama dunha candea, brilla un pouco menos que no seu punto de maior apoxeo». En 1905, Elgar completou *Introduction and Allegro for Strings*. Esta obra baséase, a diferenza de moitas das escritas anteriormente polo compositor, non nunha profusión de temas senón só en tres. Kenney cualificouna como unha «composición maxistral, só igualada entre as obras inglesas para cordas por *Fantasia on a Theme by Thomas Tallis* de Vaughan Williams». Non obstante, con menos dun cuarto de hora de duración, non respondía aos estándares contemporáneos dunha composición moi longa. A *Sétima sinfonía* de Gustav Mahler, composta na mesma época, ten unha duración de máis dunha hora.

Durante os seguintes catro anos Elgar compuxo tres pezas de concerto que, aínda que máis curtas que obras similares dalgúns dos seus contemporáneos europeos, encóntranse entre as obras máis importantes dos compositores ingleses. Estas foron a súa *Primeira sinfonía*, o *Concerto para violín* e a *Segunda sinfonía*, que duran entre 45 minutos e unha hora. McVeagh afirma das sinfonías que «están situadas no rango máis alto, non só na produción de Elgar, senón tamén na historia musical inglesa. Todas elas son longas e poderosas, sen programas publicados, só suxestións e citas para indicar algún drama interior do que derivan a súa vitalidade e elocuencia. Baséanse na forma clásica, mais difiren dela na medida en que […] eran consideradas extensas e feblemente construídas por algúns críticos. Certamente, a invención nelas é abundante; cada sinfonía necesitaría varias ducias de exemplos musicais para trazar o seu progreso». Son moi diferentes entre si. O *Concerto para violín*, composto en 1909 cando Elgar acadou a cúspide da súa popularidade e escrito para o seu instrumento máis querido, é lírico, rapsódico e brillante por momentos. O *Concerto para violonchelo*, composto unha década máis tarde, inmediatamente despois da primeira guerra mundial, parece, en palabras de Kennedy, «que pertence a outra época, outro mundo […] a máis simple de todas as grandes obras de Elgar […] tamén a menos grandilocuente». Entre os dous concertos, Elgar compuxo o estudo sinfónico *Falstaff*, con opinións divididas mesmo entre os máis fortes admiradores do compositor. Donald Tovey veo como «unha das cousas inmensamente máis grandes na música», con poder «idéntico á [obra] de Shakespeare», mentres que Kennedy critica a obra por ser «demasiado frecuente a dependencia das secuencias» e unha descrición idealizada en exceso das personaxes femininas. Reed cre que os temas principais mostran unha menor diferenza que nalgunhas das obras anteriores. O propio compositor cría que *Falstaff* era o punto culminante da súa obra puramente orquestral.

As grandes obras para voces e orquestra dos 21 anos do período medio de Elgar son tres grandes obras para solistas, coro e orquestra: *The Dream of Gerontius* (1900), os oratorios *The Apostles* (1903) e *The Kingdom* (1906), e dúas odas máis curtas, a *Coronation Ode* (1902) e *The Music Makers* (1912). A primeira das odas, como unha *pièce d’occasion*, rara vez foi revivida despois do seu éxito inicial, coa culminante «Land of Hope and Glory». A segunda é, para Elgar, infrecuente, xa que contén varias citas das súas obras anteriores, do mesmo xeito que Richard Strauss se cita a si mesmo en *Ein Heldenleben*. As obras corais tiveron éxito. A primeira, *Gerontius*, foi e segue a ser a máis apreciada e interpretada. No manuscrito, Elgar escribiu, citando a John Ruskin: «Isto é o mellor de min. En canto ao resto, comín, e bebín, e durmín, amei e odiei, como calquera outro. A miña vida foi como un vapor, e xa non é; mais vin e coñecín iso; se algo meu merece a pena que o lembres, é isto».

Outras das súas obras do período intermedio inclúen música incidental para *Diarmuid and Grania* (1901), unha obra de teatro de George Moore e William Butler Yeats, e para *The Starlight Express* (1916), unha obra baseada nun conto de Algernon Blackwood. Da primeira, Yeats cualificou esta música de Elgar como «admirable na súa melancolía heroica». Elgar tamén escribiu unha serie de cancións durante o seu período de apoxeo, da que Reed observa que «non se pode dicir que enriquecese o repertorio vocal na mesma medida como na que o fixo co de orquestra». Posteriormente, Payne tamén realizou unha versión para ser interpretada dos bosquexos para unha sexta marcha *Pomp and Circumstance*, que foi estreada nos Proms en agosto de 2006. O compositor Robert Walker elaborou os bosquexos de Elgar para un concerto para piano que databa de 1913 e que foi interpretado por primeira vez en agosto de 1997 polo pianista David Owen Norris, con revisións amplas da realización dende aquela.

## Reputación 
[miniatura|O director de orquestra [Henry Wood foi un dos defensores da música de Elgar na década de 1920.]]
Os puntos de vista acerca da transcendencia de Elgar variaron nas décadas dende que a súa música acadou a fama a principios do século XX. Richard Strauss, como se sinalou, eloxiou a Elgar como compositor progresista. Mesmo en 1908, en *The Observer*, un crítico hostil, impresionado polo material temático da *Primeira sinfonía*, cualificou a orquestración como «magnificamente moderna». Hans Richter clasificou a Elgar como «o compositor moderno máis grande» de calquera país, e o seu compañeiro Arthur Nikisch considerou a *Primeira sinfonía* como «unha obra mestra de primeira orde» para ser «xustamente situada cos grandes modelos sinfónicos de Beethoven e Brahms». A inmensa popularidade de Elgar non foi duradeira. Logo do éxito da súa *Primeira sinfonía* e o *Concerto para violín*, a súa *Segunda sinfonía* e o *Concerto para violonchelo* foron recibidos con cortesía pero sen o desmesurado entusiasmo anterior. A súa música identificábase na mente do público coa era eduardiana e, despois da primeira guerra mundial, xa non parecía un compositor progresista ou moderno. Na década de 1920, mesmo a *Primeira sinfonía* só foi interpretada unha única vez en Londres en máis de tres anos.

En 1924, o experto musical Edward J. Dent ofendeu unha parte da opinión inglesa cun artigo para unha revista de música alemá na que identificaba as que consideraba as catro características do estilo de Elgar: «demasiado emocional», «non de todo libre de vulgaridade», «pomposa» e «demasiado deliberadamente nobre na expresión». Este artigo foi reimpreso en 1930 e causou polémica. Nos últimos anos do século houbo, en Gran Bretaña polo menos, un rexurdimento do interese pola súa música; as peculiaridades que ofenderan o gusto austero nos anos de entreguerras víanse dende unha perspectiva diferente. En 1955, o libro de referencia *The Record Guide* dicía do fondo eduardiano durante o apoxeo da carreira de Elgar:

[miniatura|esquerda|Entre os compositores que admiraron a Elgar encontrábanse (de arriba a abaixo e de esquerda a dereita) [Jean Sibelius, Richard Strauss, Ralph Vaughan Williams e Igor Stravinskii.]]
Cara á década de 1960, deuse unha visión menos severa da época eduardiana. En 1966, o crítico Frank Howes escribiu que Elgar reflectía o último resplandor de opulencia, expansión e apaixonamento, antes de que a primeira guerra mundial o varrese. En opinión de Howes, había un toque de vulgaridade, tanto na época como na música de Elgar, aínda que «un compositor ten dereito a ser xulgado polo mellor da súa obra na posteridade. […] Elgar é historicamente importante por dar á música inglesa un sentido da orquestra, por expresar o que se sentía ao vivir na época eduardiana, por conferir ao mundo canto menos catro obras mestras sen reservas e, polo tanto, a restauración de Inglaterra como recoñecida nación musical». En canto á anglicidade de Elgar, os seus compañeiros compositores recoñecérona: Richard Strauss e Igor Stravinskii fixeron especial referencia a ela, *The Dream of Gerontius* tamén ten recibido grandes eloxios por parte dos elgarianos e o *Concerto para violonchelo* ten unha apreciación similar. e nun longo artigo analítico en *The Musical Quarterly*, Daniel Gregory Mason criticou o primeiro movemento do concerto por ser «unha especie de canto sen canción […] tan letal para o nobre ritmo na música como na poesía». e Kennedy e Reed atoparon deficiencias na obra. Pola contra, en 1957, nun simposio de *The Musical Times* dirixido por Vaughan Williams con ocasión do centenario de Elgar, varios contribuíntes compartiron o punto de vista de Eric Blom de que *Falstaff* é a máis grande de todas as obras de Elgar.

As dúas sinfonías causan desacordos mesmo de xeito máis marcado. Mason avalía a *Segunda* de xeito negativo polo seu «esquema rítmico “sobreevidente”», pero denomina a *Primeira* como unha «obra mestra de Elgar. […] É difícil ver como calquera estudante sincero pode negar a grandeza desta sinfonía». O crítico John Warrack escribiu: «non hai páxinas máis tristes na literatura sinfónica que o peche do «Adagio» da *Primeira sinfonía*, como as trompas e trombóns que entoan dúas veces suavemente unha frase de dor total», mentres que para Michael Kennedy, o movemento caracterízase pola súa carencia de desexo angustioso e desasosego.

A pesar de que a avaliación crítica das diversas obras flutuou cos anos, as principais obras de Elgar, en conxunto, teñen gozado no século XX dunha forte recuperación tras o seu esquecemento na década de 1950. *The Record Guide* no ano 1955 enumeraba unha soa gravación dispoñible da *Primeira sinfonía*, ningunha da *Segunda*, unha do *Concerto para violín*, dúas do *Concerto para violonchelo*, dúas das *Enigma Variations*, unha de *Falstaff* e ningunha de *The Dream of Gerontius*. Dende aquela, houbo varias gravacións de todas as grandes obras. Téñense realizado máis de trinta gravacións da *Primeira sinfonía* desde 1955, por exemplo, e máis dunha ducia de *The Dream of Gerontius*. Do mesmo xeito, as salas de concertos programaron obras de Elgar con maior frecuencia.

## Honras, premios e conmemoracións 
[miniatura|Estatua de Edward Elgar en [Worcester.]]
Elgar foi nomeado cabaleiro en 1904 e, en 1911, membro da Orde do Mérito. En 1920 recibiu a Cruz de Comendador da Orde da Coroa de Bélxica. En 1924 foi nomeado Master of the King’s Musick, ao ano seguinte recibiu a Medalla de Ouro da Royal Philharmonic Society, e en 1928 foi nomeado Cabaleiro Comandante da Real Orde Vitoriana (KCVO). Entre 1900 e 1931, Elgar recibiu títulos honoríficos das universidades de Cambridge, Durham, Leeds, Oxford, Yale, Aberdeen, Pittsburgh, Birmingham e Londres. Entre as academias estranxeiras das que foi nomeado membro encóntranse a Academia Nacional de Santa Cecilia (Roma), a Accademia del Reale Istituto Musicale de Florencia; a Academia de Belas Artes de París, o Instituto de Francia e a Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias. En 1933 foi ascendido dentro da Real Orde Vitoriana á Gran Cruz de Cabaleiro (GCVO). En palabras de Kennedy, «promocionouse de xeito desvergonzado» para un título nobiliario, mais en van. En 1951, formouse a Sociedade Elgar, adicada ao compositor e ás súas obras. As Coleccións Especiais da Universidade de Birmingham conteñen un arquivo de cartas escritas por Elgar.

[miniatura|esquerda|Estatua de Elgar en [Hereford, fronte á catedral.]]
A estatua de Elgar ao final de High Street en Worcester encóntrase fronte á catedral, a só uns metros de onde seu pai tiña o negocio de música. Outra estatua do compositor, realizada por Rose Garrard está na parte superior de Church Street en Malvern (Worcestershire), con vistas á cidade, e ofrece aos visitantes a oportunidade de estar a carón do compositor á sombra dos outeiros que tan a miúdo lembraba. En setembro de 2005, erixiuse unha terceira estatua esculpida por Jemma Pearson preto da catedral de Hereford, en honor das súas numerosas asociacións musicais e doutro tipo con esa cidade. A estatua de Hereford representa a Elgar coa súa bicicleta. Dende 1999 ata principios de 2007, os novos billetes do Banco de Inglaterra de vinte libras mostraban un retrato de Elgar. A eliminación da súa imaxe xerou controversia, sobre todo porque en 2007 celebrábase o 150 aniversario do nacemento do compositor. A partir de 2007 os billetes coa imaxe de Elgar foron eliminados, deixando de ser moeda de curso legal o 30 de xuño de 2010.

No Reino Unido existen 65 rúas adicadas a Elgar, incluíndo seis nos condados de Herefordshire e Worcestershire. Entre elas había once Avenidas Elgar, incluíndo unha en Malvern e outra preto da casa onde viviu Elgar, Plâs Gwyn en Hereford. Tamén levan o seu nome unha rúa en North Springfield (Virxinia) e unha rúa principal en Box Hill, un barrio de Melbourne. Hai tres locomotoras nomeadas no seu honor. A primeira «Sir Edward Elgar» foi unha locomotora clase Bulldog, número 3414; foi construída en 1906 e retirada de servizo en 1938. A segunda foi unha locomotora clase Great Western Railway Castle da serie 7000 da posguerra. Construída en 1946 e retirada de servizo en 1964, cambiáronlle o seu nome orixinal polo de «Sir Edward Elgar» en 1957. A terceira foi unha locomotora Brush tipo 47 diésel, cuxas placas de identificación foron especialmente acuñadas no antigo estilo da Great Western Railway.

miniatura|Placa dunha locomotora tipo «D407-50007 Sir Edward Elgar».
A vida e obra de Elgar ten inspirado obras literarias como a novela *Gerontius* Pownall tamén escribiu unha obra de teatro para radio, *Elgar’s Third* (1994); outro radioteatro con temática sobre Elgar é *The Dorabella Variation* (2003) de Alick Rowe. O capítulo «Penda’s Fen» (1974) da serie da BBC *Play for Today* escrito por David Rudkin ocúpase de temas coma o sexo e a adolescencia, a espionaxe e o snobismo, con música de Elgar de fondo, sobre todo *The Dream of Gerontius*. Nunha escena, un fantasmal Elgar murmura o segredo da melodía «Enigma» ao xove personaxe principal, coa orde de non revelalo. *Elgar on the Journey to Hanley* (1979), unha novela de Keith Alldritt, conta o apoxeo do compositor por Dora Penny, posteriormente Sra. Powell, (representada como «Dorabella» nas *Enigma Variations*) e cobre os cincuenta anos dende o seu primeiro encontro a mediados da década de 1890 ata a xénese do *Concerto para violín* cando, na novela, Dora é substituída nos afectos de Elgar por Alice Stuart-Wortley.

Unha das obras máis coñecidas que representa a vida do compositor é *Elgar*, un filme de Ken Russell de 1962 para a BBC, gravada cando o compositor xa levaba tempo pasado de moda. Esta película dunha hora de duración contradí a visión de Elgar como un compositor patrioteiro e grandilocuente, e evocou o lado máis pastoral e melancólico do personaxe e a súa música.

O éxito *Furious Angels, Clubbed to death* de Rob Dougan, incluído na banda sonora da película *Matrix* (1999), está baseado parcialmente nas *Enigma Variations*.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Dorabella Cipher
* John Alden Carpenter

### Ligazóns externas 
* The Elgar Society 
* Edward Elgar Choral Public Domain Library
* The Elgar Foundation and Birthplace Museum 
* Elgar in Hereford, páxina oficial.
* "Elgar, Sir Edward William" en The National Archives
* "Sir Edward Elgar, Bt." en National Portrait Gallery