Mike Hailwood

**Stanley Michael Bailey Hailwood**, MBE, nado en Langsmeade House (Great Milton, Oxfordshire) o 2 de abril de 1940 e finado en Warwickshire o 23 de marzo de 1981, foi un piloto de motociclismo inglés. Participou no Campionato do Mundo de Motociclismo e está  considerado por moitos como un dos mellores pilotos de todos os tempos.

Hailwood foi coñecido como "Mike The Bike" (Mike a moto) debido á súa habilidade natural para montar en motos con diferentes cilindradas de motor. Máis tarde, na súa carreira, competiu na Fórmula Un e noutras clases de carreiras de automóbiles, converténdose nun dos poucos en competir ao nivel de Grand Prix en motos e carreiras de automóbiles.

Morreu tras un accidente de tráfico.

## Traxectoria 
O seu pai, que tamén fora piloto antes da segunda guerra mundial, foi un exitoso comerciante de motos e Hailwood tivo unha educación acomodada. Logrou entrar na disputa por unha vitoria na Fórmula Un logo de 6 anos, no Gran Premio de Italia de 1971. El e outros 3 pilotos remataron 1º-2º-3º-4º en menos de dúas décimas por segundo, Hailwood terminou cuarto.

Gañou o título europeo de Fórmula 2 en 1972 e obtivo un podio nas 24 Horas de Le Mans de 1969. Hailwood disputou tres Tempadas completas na serie europea F5000 Shellsport 1969-71 e foi a segundo na serie Tasman F5000 de 1972 na que pilotou un chasis TS8 F1 de 5000.

[miniatura| Mike Hailwood pilotou un McLaren M23 en [Brands Hatch en 1974]]
Hailwood foi recoñecido pola súa valentía cando no Gran Premio de Suráfrica de 1973 retirou a Clay Regazzoni do seu coche ardendo despois de que os dous chocaran na segunda volta da carreira. O mon de pilotaxe de Hailwood incendiouse, pero despois de ser extinguido por un comisario, volveu axudar a rescatar a Regazzoni, un acto polo cal foi galardoado coa Medalla George, o 2º galardón máis alto que se pode adxudicar un civil británico.

En 1974 pilotou un McLaren M23 patrocinado por Yardley e impresionou, adiantando ás veces ao líder do equipo Emerson Fittipaldi. Saíu de Fórmula Un despois de resultar ferido grave no Gran Premio de Alemaña de 1974 en Nürburgring e retirouse a Nova Zelandia.

### Morte
Tras a súa retirada do deporte automobilístico, a finais de 1979 Hailwood montou un concesionario de motos Honda en Birmingham chamado "Hailwood and Gould", en colaboración co expiloto de motos Rodney Gould.

O sábado 21 de marzo de 1981, Hailwood partiu no seu Rover SD1 cos seus fillos Michelle e David para comprar Fish and chips (peixe con patacas fritas). Cando regresaban pola A435 Alcester Road a través de Portway, Warwickshire, preto da súa casa en Tanworth-in-Arden, un camión fixo un xiro ilegal polas barreiras cara á mediana central, e chocou co seu coche. Michelle, de nove anos, morreu instantaneamente. Mike e David foron trasladados ao hospital, onde Mike morreu dous días despois por graves lesións internas. Tiña 40 anos. David sobreviviu con lesións menores. O piloto do camión foi multado con 100 libras.

Hailwood afirmou que un adiviño en Suráfrica predixeralle que non viviría máis de 40 anos e que o mataría un camión. A historia foi repetida por Elizabeth McCarthy nun libro de memorias de 1981, mentres relataba a súa relación con Hailwood, a quen coñeceu no Gran Premio do Canadá de 1967. Cando lle propuxo matrimonio, ela respondeu que dubidaba casar con alguén que podía morrer en calquera carreira de fin de semana. Entón contoulle a súa historia e dixo: "... así que ves, iso non vai ocorrer nunha pista".

Hailwood morreu con 76 vitorias en Grandes Premios, 112 podios de Gran Premio, 14 Illa de Man TT, e gañou 9 Campionatos Mundiais, incluíndo 37 Grandes Premios, 48 ​​podios Grand Prix, 6 vitorias na Illa de Man TT e 4 Campionatos Mundiais en 500cc.

## Vida persoal 
Procedente dun contorno próspero, durante o inicio da súa carreira Hailwood gozou dun estilo de vida privilexiado e ata antes do seu traslado de MV a Honda en 1966 foi o piloto mellor pagado do mundo. Viviu como un playboy da Jet set percorrendo 48.300&nbsp;km de estradas e 257.500&nbsp;km aéreos nun ano, viaxando a circuítos de todo o mundo mentres residía na súa residencia de solteiro en Heston, onde gardaba os seus coches deportivos de gran potencia.

En 1964, xunto ao comentarista e xornalista británico, Murray Walker publicou o libro "The Art of Motorcycle Racing". Logo de trasladarse a Suráfrica en 1967, confirmou a *Motorcycle Mechanics* en 1968 que só estaría alí o mesmo tempo que nos oito anos anteriores cando pasou dous meses de inverno na facenda do piloto Paddy Driver preto de Johannesburgo. Hailwood tamén afirmou: "E no que respecta ao matrimonio ¡iso é estritamente para os paxaros!".

Casou cunha modelo chamada Pauline o 11 de xuño de 1975. Tiveron dous fillos: unha filla, Michelle, en 1971, e un fillo, David.

## Rexistro de carreiras
### Resultados en grandes premios de motociclismo
(clave) (Carreiras en **grosa** indican pole position)

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

### Resultados completos no campionato de Europa F5000
(clave) (Carreiras en **grosa** indican pole position; carreiras en *italica* indican volta rápida.)

### Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en **grosa** indican pole position; carreiras en *italica* indican volta rápida)

 Os pilotos clasificados non poden optar aos puntos do Campionato Europeo de Fórmula 2

### Resultados nas 24 Horas de Le Mans
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Official Mike Hailwood website 
* Mike Hailwood at the Isle of Man TT.com
* Mike Hailwood at TT supporters' websitearquivado dende o orixinal o 23 de marzo de 2014.
* Motorcycle Hall of Fame
* Mike Hailwood's TT-winning Ducati
* Heroes' Heroes: Murray Walker, former motor racing commentator, on Mike Hailwood  preview only available, paywalled (non-free) content 
* Memories of Mike Hailwood
* The Mike Hailwood Memorial Run website