Directorio de Ucraína

[miniatura|O Directorio en [1920, Simon Petljura sentado, segundo pola esquerda.]]
O **Directorio de Ucraína**, ou simplemente **Directorio** (ucraíno: Директорія, *Direktoria*), foi o goberno da República Nacional Ucraína formado en 1918, que se sublevou contra o Hetmanato de Pavlo Skoropadsky. 

Considérase que funcionou entre o 14 de decembro de 1918 e o 10 de novembro de 1920.

## Fundación 
Coa derrota das Potencias Centrais na primeira guerra mundial, Skoropadsky non podía contar xa co apoio do Imperio alemán e o do Imperio Austrohúngaro para manterse no poder. O 14 de novembro de 1918, os opositores a Skoropadski formaron unha entidade rival coñecida como **Directorio**, presidido por Volodymyr Vynnychenko e con Symon Petlyura como xefe das forzas armadas que o apoiaban, encabezadas polo recentemente formado corpo de Fusileiros de Sich. A maioría das tropas de Skoropadski uníronse ao Directorio. Skoropadsky facilitou o paso de moitos oficiais rusos brancos ao lado de Antón Denikin, formando corpos especiais, pero estas tropas non podían enfrontarse ás tropas do Directorio. En decembro de 1918 as tropas do Directorio tomaron Kíiv, derrubando o réxime de Skoropadski.

O Directorio restableceu a República Nacional Ucraína. O novo réxime debatíase entre as fraccións dos nacionalistas ucraínos e os federalistas rusos, predominando finalmente os nacionalistas, polo que quedou como xefe do Directorio o dirixente nacionalista ucraíno Simon Petlyura.

## Situación militar 
Xura de fusileiros fieis ao Directorio no verán de 1919 en presenza de Simon Petlyura.|miniatura
Para enfrontarse aos diversos inimigos en todas as frontes, o Exército da República Nacional de Ucraína organizouse para afrontar cada ameaza. No nordeste estaban os bolxeviques, no sueste os rusos brancos de Denikin, no suroeste os romaneses con reclamacións territoriais, e as forzas de intervención francesas que tomaron Odesa en decembro de 1918 e que encheron o baleiro de poder orixinado pola retirada de austrohúngaros e alemáns.

Acadáronse rápidos acordos cos franceses e romaneses, permitindo ao Exército da República Nacional de Ucraína dispoñer de máis homes nas outras frontes. Tras sopesar temporalmente un acordo cos bolxeviques con certas condicións, como a aceptación da independencia ucraína, Vinichenko optou finalmente polo acordo cos franceses o 11 de febreiro de 1919, de carácter antibolxevique. O acordo, aínda que aceptado polo Directorio, non foi ben visto polos socialistas e parte dos liberais, contrarios a unha nova ocupación estranxeira que substituíse á alemá. En xaneiro o Directorio contaba unicamente con 21.000 homes baixo o seu control directo, sendo o resto das súas tropas bandas autónomas leais teoricamente a el, pero baixo o control efectivo de atamáns. Denikin, porén expulsou ás tropas do Directorio ao día seguinte e fíxose co control da cidade. e a unha epidemia de tifo, No inverno de 1918-1919, cando as bandas armadas de irregulares ás ordes de atamáns locais eran a única forza dispoñíbel para opoñerse aos bolxeviques, as autoridades ucraínas decidiron ignorar os desmáns daquelas contra a poboación xudía. As atrocidades cometidas polas forzas fieis ao directorio levaron á consecuencia contraria: a hostilidade da comunidade xudía á causa independentista defendida polo Directorio.

A tendencia centralista e prorrusa da maioría das organizacións socialistas e de parte dos habitantes das cidades facía tamén que moitos xudeus se mostrasen contrarios á independencia, tendencia reforzada polas atrocidades. entre xudeus e bolxeviques para xustificar os pogroms como parte da loita contra estes, cando, en realidade, a proporción de bolxeviques era maior entre ucraínos e rusos, e a maioría dos ataques contra os xudeus tivo lugar en comunidades pequenas, onde o número de xudeus bolxeviques era escaso. Só a finais do verán de 1919 as autoridades comezaron a condenar os ataques contra os xudeus, entón vítimas principalmente das forzas contrarrevolucionarias do Exército de Voluntarios de Anton Denikin.

Tras un breve período a finais de 1919 e principios de 1920, no que a situación desesperada do Directorio obrigou a este a castigar severamente as accións contra os xudeus, a última campaña en alianza con Polonia no verán de 1920 tamén levou atrocidades contra a poboación xudía en localidades baixo control das tropas de Petliura.

## Gobernantes do Directorio 
### Presidentes do Directorio 
* Volodimir Vinnichenko (Володимир Винниченко) (14 de decembro de 1918 – 13 de febreiro de 1919
* Symon Petlyura (Симон Петлюра' (13 de febreiro de 1919 – 10 de novembro de 1920

### Xefes do Goberno (Presidentes do Consello de Ministros) 
En ucraíno: Керівник уряду (голова Ради міністрів):

* Volodimir Chejivski (Володимир Чехівський) (26 de decembro de 1918 – 13 de febreiro de 1919) 
* Serhi Ostapenko (Сергій Остапенко) (13 de febreiro de 1919 - 9 de abril de 1919) 
* Boris Martos (Борис Мартос) (9 de abril de 1919 - 27 de agosto de 1919) 
* Isaac Mazepa (Ісаак Мазепа) (27 de agosto de 1919 - 26 de maio de 1920) 
* Viacheslav Prokopovich (В'ячеслав Прокопович) (26 de maio de 1920 - 10 de novembro de 1920)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Latawski, Paul (1992): *The Reconstruction of Poland, 1914-23*. Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-312-06536-2
* Szajkowski, Zosa (1969): "A Reappraisal of Symon Petliura And Ukrainian-Jewish Relations, 1917-1921: A Rebuttal". *Jewish Social Studies*, **31** (3): 184-213. http://www.jstor.org/pss/4466502.

### Outros artigos 
* República Nacional de Ucraína Occidental
* República Popular de Ucraína
* Guerra civil rusa

### Ligazóns externas 
* Directory of the Ukrainian National Republic en Internet Ecyclopedia of Ukraynie .