open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Nota musical

**Nota musical** é o elemento mínimo dun son musical, formado por un único modo de vibración do ar. A cada nota está asociada unha frecuencia, cuxa unidade máis utilizada é o Hz (**hertz**), a cal describirá en termos físicos se a nota é máis grave ou máis aguda.

O son fisicamente é unha onda (ou conxunto de ondas) que se propaga no ar cunha certa frecuencia. Se esas ondas tiveren unha frecuencia na faixa de 20&nbsp;Hz a 20.000&nbsp;Hz, o ouvido humano será capaz de vibrar á mesma proporción, captando esa información e producindo sensacións neurais, ás cales o ser humano dá o nome de son. As ondas con frecuencia máis baixa (entre 20&nbsp;Hz a 100&nbsp;Hz por exemplo, soan nos nosos ouvidos de forma grave, e sons con frecuencia elevada - por exemplo acima de 400&nbsp;Hz, soan de forma aguda).

As notas poden combinarse sendo tocadas ao mesmo tempo (definindo a harmonía), ou en secuencia (definindo a melodía). Se eses factores, xunto a algúns outros, resultaren nunha sensación agradábel, dáselle a esa secuencia o nome de música.

## Orixe do nome
O nome das notas (dó, re, mi, fa, sol, la, si) ten a súa orixe na música coral medieval. Foi Guido d'Arezzo, un monxe italiano (990-1050), quen creou este sistema de nomear as notas musicais - o chamado sistema de solmización. Seis das sílabas foron tiradas das primeiras seis frases do texto dun himno a Xoán Bautista en que cada frase era cantada un grao por encima do anterior na escala. As frases iniciais do texto, escrito por Paulo Diácono (aprox. 720 - 799), eran: 
**Ut** queant laxis,
**Re**sonare fibris,
**Mi**ra gestorum,
**Fa**muli tuorum,
**Sol**ve polluti,
**La**bii reatum.
:que significa "Para que os teus servos poidan cantar as marabillas dos teus actos admirábeis, absolve as faltas dos seus beizos impuros".

Máis tarde, Ut foi substituído por Dó, por ser unha sílaba mais cantábel, e foi engadida a sílaba Si, como abreviación de **S**ante **I**ohannes (San Xoán). A sílaba Sol chegou a ser máis tarde acurtada para So, para uniformar todas as sílabas de modo a terminaren todas por unha vogal.

As sílabas ut, re, mi, fa, sol e la, chamadas voces, non correspondían a alturas absolutas na escala, mais apenas a graos nun hexacorde. A altura das notas era designada por letras de A a G. A partir dun treito escrito nun modo eclesiástico calquera, podíase traspolo dunha 4ª, 5ª ou 8ª sen modificar ningunha das voces sobre as cales o treito sería cantado. Unha secuencia re-mi-fa trasposta dunha 4ª continuaba a ser considerada re-mi-fa, na solmización, e non sol-la-si bemol como no sistema actual, malia que fose designada por G-A-Bb en vez de D-E-F. Máis tarde, nos países latinos, adoptouse a designación «Dó Re Mi Fa Sol La Si Dó» para representar «C D E F G A B C».
Mona Juul

**Mona Juul**, nada en Steinkjer en 1959, é unha oficial no Ministerio de Asuntos Exteriores norueguesa.

## Traxectoria 
Xunto co seu marido, Terje Rød-Larsen, xogou un papel clave nos Acordos de Oslo e nas negociacións secretas que levarn á sinatura do acordo de paz do 13 de setembro de 1993, en Washington, D.C., entre Israel e a  OLP. Ms. Juul e o resto do equipo de Oslo centráronse na OLP e en Israel, savendo que un acordo de paz tería que ser creado polos propios adversarios e que un grupo que actuase como mediador sería vital para facer acordos apropiados para as negociacións.

Hoxe en día ela é a embaixadora de Noruega en Israel.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Mona Juul, *Nettavisen*, 20 de xaneiro, 2004.
Escola de Vela Tradicional da Illa de Arousa

A **Escola de Navegación Tradicional "Dorna" da Illa de Arousa** (**ENT**) é unha asociación adscrita á Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial (FGCMF), filial da ACD Dorna da illa de Arousa. Foi inaugurada oficialmente o 15 de xuño de 2001.

## Historia 
Esta escola realiza cursos de navegación en dorna a vela na praia do Bao, cun local que se encontra xusto ó pasa-la ponte da Illa de Arousa. O seu obxectivo é que a cultura da navegación tradicional galega non se extinga, e que quede como unha experiencia de lecer. Os cursos desenvólvense no verán, dende finais de maio ata mediados de setembro, e constan de clases teóricas de tecnoloxía da vela, partes da embarcación e o seu aparellamento, e máis clases prácticas a bordo de dornas a vela.

Entre as súas actividades tamén se inclúe a navegación noutras embarcacións tradicionais como a lancha xeiteira ou a buceta.

Inician a tempada cada ano o 17 de maio coa Travesía das Letras Galegas, vinculando a honra do escritor homenaxeado coa cultura tradicional do mar. Nese día bótanse as novas dornas.

A Escola dispón de tres embarcacións de nova construción: unha buceta ("Laranha"), unha dorna de tope ("Peça de Rabo"), e unha dorna polbeira. Tamén ten oito dornas polbeiras restauradas, así como unha lancha de relinga ("Nova Marina", cedida pola Xunta de Galicia) e 22 dornas polbeiras cedidas por particulares.
[miniatura|310x310px|Embarcacións tradicionais n[a Arousa.]]
Desde 2014 conta cun total de máis de 50 embarcacións, que son restauradas grazas á fórmula do "apadriñamento de barcos".

En 2017 inaugurouse o edificio de usos mariños, novo local da ENT que comparte co club de piragüismo. 

## Notas 
## Véxase tamén 
* Asociación Cultural e Deportiva Dorna
* Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial
* Asociación Cultural e Deportiva de Promoción de Actividades Xuvenís "Fasquía" da Illa de Arousa)
Man Negra

**Man Negra** pode referirse a:

**Mano Negra*, grupo francés dos anos 90 liderado por Manu Chao;
*Organización anarquista Mano Negra, organización secreta e violenta que actuou en Andalucía a finais do século XIX;
*Organización serbia Man Negra, tamén coñecida como Unificación ou Morte.
*Organización palestina Man Negra, que actuo durante o Mandato británico de Palestina.
Asadur, Maceda

**Asadur** é unha parroquia do concello de Maceda. Segundo o IGE en 2011 tiña 123 habitantes (60 homes e 63 mulleres). Está situada nas abas do monte do Rodicio.
## Toponimia
O topónimo **Asadur** procede do latín *Saturius* ou *villa Saturii*. Na Idade Media era o lugar era coñecido como Costa de Sadur. Hai constancia documental deste lugar dende o século X ata mediados do século XIV por fundarse un mosteiro de monxas bieitas.

## Patrimonio
Na igrexa parroquial consérvase unha pedra cunha inscrición en latín posiblemente do século III, usada como ara do altar maior ata a reforma do Concilio Vaticano II. O texto é unha dedicatoria ó cuestor romano Licinius, e di: *Q. Licinio Veget. / res p. Int. / super alia con/plura merita / pares cum fisco/ rationes infati/gabili cura et / industria eius / consecuta* ("A república dos Interamnenses fai esta dedicatoria a Quinto Licionio, especialmente a causa da súa infatigable preocupación e traballo por obter do Fisco xustiza nos tributos para aquela"). Patrick Le Roux afirma que esta inscrición "permite situar de modo case seguro o lugar central dos *interamici*". Patrick Le Roux situaría a *civitas Interamicorum* e o seu *oppidum* de nome descoñecido na aldea de Asadur.

No lateral oeste da igrexa (fachada exterior da sancristía) consérvase un baixorrelevo que Emilio Duro Peña (1973) cualificou de prerrománico e Elixio Rivas Quintas de visigótico. Na esquina superior dereita aparece unha breve inscrición en dobre liña: "IhS IN CRU/CE" ("Xesús na Cruz"). A carón da epístola, na capela da Virxe Dolorosa,  hai un sarcófago  onde está soterrado Pedro Vázquez de Castro, comisario do Santo Oficio e señor dos cotos de Outeiro do Cabo, Cas García e granxa da Chaira de Vascós. Na parede, debaixo do escudo, unha inscrición rota por unha ventá aberta con posterioridade di: "Esta capela (fundou e) dotou o Ldo. Pº Vázquez de Cas(tro comi)sario do sto. oficio e abade de Asad(ur an)o de 1656". No frontal do sepulcro aparece o texto: "Aquí está o corpo do comissario (Pedro) Vázquez fundador desta capela. Ano de 1656".

## Lugares e parroquias
### Lugares de Asadur
### Parroquias de Maceda
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Maceda
Castelo da Lúa

O **castelo da Lúa** é un sitio arqueolóxico conformado polos restos dun castelo medieval situado ao carón da praia da Torre e o seu paseo marítimo, e habilitado para a súa visita libre.
## Situación
Sitúase no lugar do Pazo, na parroquia de Santa Comba, Rianxo. Está nas inmediacións da praia da Torre, na punta da Torre, tamén coñecida como A Salgueiriña.

## Historia 
O castelo foi erixido, probablemente no século XIII, por Pai Gómez Chariño, pasando máis tarde a formar parte do patrimonio da Orde do Temple e despois do da arquidiocese compostelá. Derrubado polos irmandiños ó redor do ano 1465 e reedificado novamente por Sueiro Gomes de Soutomaior, bisneto do anterior.

As novas conservadas sinalan o ano 1480 como o ano no que foi novamente derrubado polo gobernador real Fernando de Acuña. Dende entón ata 1532 as ruínas do castelo foron empregadas como cárcere, ata que nese ano a súa xurisdición pasa ao arcebispo Alonso II de Fonseca, novo señor da zona.

Quedando a fortaleza arruinada no ano 1600 as ruínas foron espoliadas para realizar no ano 1740 o campanario da igrexa de Santa Comba de Rianxo, así como distintas construcións na comarca e arredores.

## Escavacións arqueolóxicas
No verán do ano 2001 o equipo dirixido por Andrés Bonilla Rodríguez realizou traballos de escavación que lles permitiron comprobar que a construción tiña planta trapezoidal cunha muralla exterior, xa desaparecida, reforzada no lado sur por un foso, e unha segunda muralla interna. No seu interior situábase a torre da homenaxe complementada por dous baluartes laterais.

No ano 2007 realizáronse novas escavacións e traballos de consolidación e limpeza do destapado en campañas anteriores. Os traballos centráronse na fachada dianteira e no espazo existente entre a segunda muralla e o foxo. Durante os traballos atopouse abondoso material cerámico (datado entre os séculos XI ao XIII): olas, cuncas, vasos, xerras, botellas, potes ou testos, e tamén un total de oito moedas.

## Situación actual
Na actualidade quedan soamente os vestixios do que noutrora fora unha das fortalezas militares maiores de Galiza, da que hoxe en día poden verse os cimentos da localización orixinal, na punta da Praia da Torre (nomeada así por mor da presenza do castelo), na desembocadura do río Té.

A administración autonómica ten programado continuar o estudo do sitio e anunciou unha nova campaña para o ano 2008.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Outros artigos 
*Castelo
*Castelos de Galicia

### Ligazóns externas 
*Ficha sobre o castelo na páxina oficial do concello de Rianxo.
*"Escavacións arqueolóxicas desvelan a estrutura do Castelo da Lúa en Rianxo" noticia do 14 de novembro de 2007 en www.xornal.com
2,4,5-T

O **ácido 2,4,5-triclorofenoxiacético** (2,4,5-T) era un herbicida foliar amplamente empregado ata finais dos  anos setenta. Mentres que o 2,4,5-T, en si mesmo, é de toxicidade moderada o proceso de fabricación contamina este produto con cantidades traza de 2,3,7,8-tetraclorodibenco-p-dioxina (TCDD). A TCDD, dioxina, é extremadamente tóxica. Con control apropiado da temperatura durante a fabricación do 2,4,5-T, os niveis de TCDD poden baixarse a niveis de 0,005 ppm. 
Antes de que os riscos do TCDD fosen coñecidos as instalacións de produción carecían dos controis apropiados. Avaliacións posteriores das primeiras producións de 2,4,5-T atoparan ata 60 ppm de TCDD.

O 2,4,5-T foi retirado do seu uso nos Estados Unidos en 1983 época na que a preocupación pública polas dioxinas era alta.
Outros produtos químicos que potencialmente causaban contaminación por TCDD tamén foron retirados, pentaclorofenol incluído (un conservador da madeira) e PCBs (amplamente usados como estabilizadores dos aceites que refrixeran os transformadores eléctricos). Algúns opinan que retirar o 2,4,5-T non foi unha decisión acertada pois foi substituído en gran parte polo dicamba e o triclopir.

O 2,4,5-T  era un dos compoñentes do axente laranxa. O axente laranxa era unha mestura  de herbicidas usada polos militares dos EEUU na guerra de Vietnam, entre xaneiro de 1965 e abril de 1970, como defoliante para impedir que as tropas do Vietcong se ocultaran na espesura da selva e facer visibles as súas liñas de aprovisionamento. Era unha mestura de 2,4,5-T, 2,4-D e picloram. Debido á alta contaminación por dioxinas, TCDD, no compoñente 2,4,5-T  (presente  nos lotes desta substancia proporcionados por un dos seus fabricantes, debido ó proceso de produción que este fabricante empregaba), culpóuselle de serias enfermidades que apareceron en moitos soldados e na poboación local. O nome de axente laranxa provén da banda de cor laranxa usada polo exército nas barricas que contiñan o produto. Hai que indicar que había outras mesturas de auxinas sintéticas na guerra de Vietnam, en envases que foron coñecidos polas súas cores, tales como axente púrpura ou o axente rosa.

## Véxase tamén 
* 2,4-D
2,4-D

O **2,4-D** ou **ácido 2,4-diclorofenoxiacético**, é un herbicida do grupo fenoxi usado nos céspedes. Utilízase principalmente en mestura con outros herbicidas que actúan en sinerxía. É o herbicida máis amplamente empregado no mundo. É unha auxina sintética.

Foi un dos compoñentes do axente laranxa, herbicida usado na guerra do Vietnam.

## Véxase tamén 
* 2,4,5-T
Atrazina

miniatura
A **Atrazina** é un herbicida de tipo triazina, usado no maínzo e no sorgo para o control de malas herbas e de herbas foliares. Herbicida antigo aínda empregado na actualidade polo seu baixo custo e porque traballa en sinerxía cando é empregado con outros herbicidas. É un inhibidor do fotosistema II.

Provoca que os machos de rás e outros anfibios, muden en femias ou perdan a capacidade de procrear.
Clopiralid

O **Clopiralid** é un herbicida do grupo das piridinas, usado principalmente no céspede. Notorio pola súa capacidade de persistir no esterco e compost vexetal. É unha auxina sintética.
Dicamba

miniatura|100px|dereita|Dicamba
O **Dicamba** é un herbicida  de post-emerxencia contra herbas anuais de folla ancha que persiste activo no chan. Actúa a través de follas, brotes e raíces. Empregado no maínzo, trigo, cebada, avea, praderías de gramíneas e no céspede. É unha auxina sintética.
Dicuat

miniatura|dereita|Fórmula do Dicuat
O **Dicuat** é un herbicida de contacto de acción rápida, máis específico contra herbas de folla ancha. Úsase como desecante en certos cultivos. Autorizado en patacas, maínzo, xirasol e algodón como desecante.  Noutros cultivos emprégase como herbicida de pre-laboreo ou para botar entre liñas sen mollar as follas do cultivo.
Fluazifop-p-butil

miniatura
O **Fluazifop-p-butil** é un herbicida sistémico de post-emerxencia que se emprega en cultivos de folla ancha para o control de gramíneas anuais e perennes. Pode botarse nos cultivos e patacas, leguminosas, horta, cultivos industriais florais e ornamentais, froiteiras e vide.
Glifosato

miniatura|esquerda|Uso do glifosato como alternativa de control da cobertura vexetal na liña de cultivo nun monte frutal de maceiras en Ciardes, Italia.
O **Glifosato** é un herbicida que mata calquera tipo de planta. É un herbicida non selectivo, sistémico. Emprégase para o control de malas herbas en colleitas xeneticamente modificadas para resistir os seus efectos.

Así, ó tratar as parcelas con este herbicida morren todas as plantas menos as obxecto de cultivo, que previamente se fixeron resistentes a este herbicida ó introducirlles, por enxeñería xenética, os xenes que as fan resistentes ó glifosato. É un inhibidor da EPSPS e vólvese inactivo en contacto co chan.

O Glifosato foi prohibido polo parlamento austríaco o 2 de xullo de 2019.

## Notas
Imazapic

O **Imazapic** é un herbicida selectivo para o precontrol e postcontrol dalgunhas herbas anuais e perennes. Mata ás plantas inhibindo a produción de aminoácidos de cadea ramificada que son necesarios para a síntese de proteínas e o crecemento da célula.
Imazapyr

miniatura|380px|Imazapyr
O **Imazapyr** é un herbicida non selectivo usado no control dunha ampla gama de malas herbas, incluíndo herbas anuais e perennes, arbóreas e acuáticas.
MCPA

miniatura|dereita|MCPA
O **MCPA** é un herbicida para o control de herbas de folla ancha en tratamento post-emerxente en cultivos de trigo, cebada, maínzo, sorgo, liño e praderías de gramíneas.
Pilar, Paraguai

**Pilar** e unha cidade no sur de Paraguai, capital do departamento de Ñeembucú. Foi fundada en 1779 por Pedro Mello de Portugal.
Vanessa Fernandes

**Vanessa de Sousa Fernandes**, nada en Perosinho o 14 de setembro de 1985, é unha triatleta portuguesa, campioa do mundo de tríatlon en 2007 e medallista de prata nos Xogos Olímpicos de 2008.

## Traxectoria 
Atleta do club Sport Lisboa Benfica e habitual da selección portuguesa, esta atleta de 1,68 m comezou a súa carreira profesional en 1999 no Tríatlon de Peniche. É filla do ciclista Venceslau Fernandes. Con 15 anos ingresou nun centro de alto rendemento de Jamor onde reside e pasa a maior parte do seu tempo.

Os seus adestradores son Sérgio Santos e António Jourdan. Foi oitava no tríatlon olímpico dos Xogos de Atenas. En 2006 acadou a primeira posición do ranquin mundial de tríatlon.

## Resultados máis importantes 
### 2001 
### 2002 
### 2004 
### 2005 
### 2006 
### 2007 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial da triatleta
Bradley Kahlefeldt

[miniatura|dereita|200px|Bradley Kahlefeldt antes de comezar a súa proba do mundial de tríatlon de [Lausana, en 2006.]]

**Bradley Kahlefeldt**, nado en Temora (Nova Gales do Sur) o 21 de xullo de 1979, é un triatleta australiano.

Gañou tres medallas de bronce no Campionato do mundo de tríatlon entre os anos 2005 e 2010, unha medalla de ouro no Campionato do mundo de tríatlon por relevos de 2003 e unha medalla de prata no Campionato do mundo de tríatlon por relevos mixtos de 2009. Ademais obtivo unha medalla de prata no Campionato do mundo de ácuatlon do ano 2000.

## Principais resultados
### 2006
* Medalla de ouro nos Xogos da Commonwealth.
* Vitorias nas Copas do mundo de Doha, Richards Bay, Salford e Tiszaujvaros

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do triatleta
Castelo de Ouchy

miniatura|Ouchy 1784

O **castelo de Ouchy** é un antigo castelo medieval convertido en hotel que se atopa no lugar de Ouchy, en Lausana (Suíza)

## Historia e características 
As súas orixes están ligadas ao bispado de Lausana, pois o seu bispo Landry de Durnes que mandou construír unha torre nas ribeiras do Lago Lemán contra 1170. Corenta anos despois o edificio foi destruído (1207) polo savoiano Thomas de Maurienne, e reconstruído e logo transformado en residencia fortificada polos bispos, especialmente por Roger de Vico Pisano e por Guillaume de Varax. O edificio tamén servía de prisión.

Dende o século XVI, baixo o dominio de Berna, o castelo foi queimado e destruído, e a torre pasou a ser celeiro para o gran. O estado de Vaud recuperou a posesión logo da marcha dos berneses e desfíxose dela en 1885 ao venderlla ao empresario Jean-Jacques Mercier. O novo propietario transformou radicalmente o castelo achandando as ruínas e as vellas construcións, agás a torre. O castelo reconstruíuse daquela nun estilo neogótico entre 1889 e 1893, obra de Francis Isoz co fin de que servise de hotel, función que aínda desempeña hoxe en día.

O Castelo de Ouchy acolleu a Conferencia de Lausana, entre o 16 de xuño e o 9 de xullo de 1932, tamén coñecida como a Conferencia das Indemnizacións e que acordou reducir as cargas económicas que se lle puxeran como castigo a Alemaña logo da primeira guerra mundial.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial
Conferencia de Lausana

A **Conferencia de Lausana** foi unha xuntanza de países celebrada no castelo de Ouchy, en Lausana, (Suíza), e que tiña por obxectivo reducir as cargas económicas que se lle puxeran como castigo a Alemaña logo da primeira guerra mundial.

A Conferencia, tamén chamada **Conferencia das Indemnizacións** comezou o 16 de xuño de 1932 e durou ata o 9 de xullo.

O propósito era atopar unha solución ás graves dificultades económicas e financeiras que sacudiran a economía global desde o Martes Negro de 1929. A principios do verán de 1932, Alemaña comezaba a preocupar de novo as potencias occidentais e todos os ollos estaban postos nos delegados alemáns, o barón Konstantin von Neurath e o chanceler Franz von Papen. A conferencia fixou un importe de tres mil millóns de marcos para cubrir as indemnizacións que debía Alemaña tras a primeira guerra mundial, o que representaba unha redución de máis de 93 millóns da débeda de guerra. Ao que se pagase esta suma, o que debería ocorrer antes de 1935, Alemaña estaría definitivamente libre das súas débedas. Pero a chegada ao poder de Hitler en 1933 cancelou estas débedas sen que se chegasen nunca a pagar.
Jean-Jacques Mercier

**Jean-Jacques Mercier** foi un importante empresario suízo, vencellado á historia moderna da cidade de Lausana.

Nado nunha familia de curtidores establecida en Lausana desde 1740, Jean-Jacques Mercier foi o terceiro en levar ese nome logo de seu pai e de ser avó. Comezou a súa carreira no negocio familiar, pero foi mediante o matrimonio como conseguiu entrar no círculo das antigas familias de Lausana nun tempo en que a mestura de ambientes era algo infrecuente. Moi involucrado en política, foi concelleiro na súa cidade entre 1866 e 1879 e tomou parte na elaboración da constitución do cantón de Vaud.

Curtidor durante 43 anos, Jean-Jacques Mercier demostrou unha gran capacidade para as vendas e tamén para a produción: baixo a súa dirección, a curtidoría familiar que comezou en 1740 ampliouse ata converterse nunha das industrias insignia da rexión na segunda metade do século XIX.

Jean-Jacques Mercier comprendeu rapidamente a importancia dun mercado americano en auxe, e estableceuse aló, o que lle proporcionou uns beneficios considerables. Coa riqueza adquirida na curtidoría, puido diversificar a súa actividade e mergullarse noutro sector: o desenvolvemento urbano de Lausana, co que se converteu nun dos propietarios máis importantes da cidade.

Foi el o principal impulsor do metro que conectou a estación de Lausana co porto de Ouchy en 1877, aproveitouse da terra escavada durante a construción para encher o val do Flon, no corazón da cidade, e crear un enorme predio para novos edificios. Así puido construír rapidamente unha estación de tren e establecer un negocio de almacéns. En 1884, comprou o Castelo de Ouchy, propiedade do goberno e a antiga residencia de bispos da que só quedaba unha torre en ruínas. Tras volver urbanizar a propiedade, fixo que o arquitecto Francis Isoz transformase o castelo nun hotel.

En 1893, Jean-Jacques Mercier estaba ben asentado no sector inmobiliario e comprou a propiedade do número oito da rúa do Grand-Chêne. Unha vez máis chamou ao arquitecto Francis Isoz para deseñar un edificio que segue sendo hoxe en día un dos monumentos máis impresionantes da cidade: a Maison Mercier.
Río Záncara

O **río Záncara** é un río da Península Ibérica, é un dos principais afluentes do Guadiana na súa parte baixa.

## Características 
Discorre por Castela-A Mancha, polas provincias de Cuenca e Cidade Real. Nace a 1.020 m de altitude, e desemboca no Guadiana a 630 m. Atravesa a vila de El Provencio. O seu réxime fluvial é moi escaso, e está seco na maior parte dos tramos.

O río Záncara é un río moi humanizado e con estiaxes moi marcadas; a súa auga é aproveitada para usos agrícolas. Na maior parte do seu percorrido é unha canle entre cultivos, e transcorre na súa maior parte pola Mancha. A orixe do nome ven do árabe e significa "sen auga". O terreo polo que transcorre é totalmente chan.
Unión Asturianista

**Unión Asturianista** foi unha coalición electoral formada en Asturias en novembro de 2004 para aglutinar baixo unhas mesmas siglas as forzas rexionalistas e nacionalistas asturianas. Estivo formada polo Partíu Asturianista (PAS) e a Unión Renovadora Asturiana (URAS). A súa presidencia estivo formada polos dirixentes de ámbolos dous partidos, Xuan Xosé Sánchez Vicente do PAS e Sergio Marqués de URAS (que foi Presidente do Principado, como militante do Partido Popular, ata que abandonou a disciplina deste partido nacional, do que foi expulsado). Entre ambos alternáronse o candidato á presidencia autonómica, correspondente á candidatura na circunscrición central para as eleccións autonómicas de 2007 en URAS, que presentou a Sergio Marqués. Do mesmo xeito, fixéronse candidaturas suplentes nos concellos nos que concorre ás eleccións locais.

Nas eleccións locais de 2007, a coalición obtivo 11.527 votos (1,95%) e 11 concelleiros. Nas eleccións autonómicas de 2007 obtivo 13.338 votos (2,2%), sen conseguir ningún escano, xa que lle faltaron 2.500 votos na circunscrición central para acadalo.

A coalición non se renovou para as eleccións de 2013.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Nacionalismo asturiano

### Ligazóns externas 
*Partíu Asturianista
*Unión renovadora Asturiana
*Protocolo do acordo URAS - PAS
*A reforma estatutaria
Provincia de Huesca

**Huesca** (en aragónes e cooficial: *Uesca*; en catalán: *Osca*) é unha provincia do norte de España, na parte norte da comunidade autónoma de Aragón. Limita coas provincias de Lleida, Zaragoza e Navarra, e tamén con Francia (cos departamentos Pireneos Atlánticos, Altos Pireneos e Alto Garona).

A súa superficie é de 15.626&nbsp;km². A súa poboación é 228.566 hab. (2010), e a súa densidade de poboación é 14,62 habitantes/km². Está formada por 202 concellos. A súa capital é a cidade de Huesca, onde vive cerca dunha cuarta parte da poboación. Nesta provincia encóntrase o Parque nacional de Ordesa e Monte Perdido.

## Comarcas 
dereita|250px

As comarcas de Bajo Cinca, Hoya de Huesca, Jacetania| e Los Monegros tamén conteñen municipios da provincia de Zaragoza:

* Bajo Cinca: Mequinenza.
* Hoya de Huesca: Murillo de Gállego e Santa Eulalia de Gállego.
* Jacetania: Artieda, Mianos, Salvatierra de Esca e Sigüés.|
* Los Monegros: Bujaraloz, Farlete, Leciñena, Monegrillo e Perdiguera.

## Principais concellos por poboación 
## Principais concellos por extensión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos de Huesca

### Ligazóns externas 
* Huesca Portal Web
* Deputación de Huesca
* Concello de Huesca
Luces de circulación diúrnas

miniatura|dereita|250px
As **luces de circulación diúrnas** ou no seu acrónimo inglés **DRL** (Daytime Running Lights) é unha medida de condución que pretende que as luces de circulación dos coches estean acesas sempre que o vehículo está en marcha, tanto de noite como de día. O seu obxectivo é aumentar a seguridade coa mellora da visibilidade. En moitos países do mundo estas luces só son obrigatorias á noite, en circunstancias climatolóxicas adversas (brétema, choiva ou neve) ou en túneis.

## Estudos científicos
Os distintos estudos feitos sobre as luces de circulación polo día achegan resultados contraditorios. En primeiro lugar, porque resulta de difícil aplicación práctica en contornos onde a necesidade desas luces é moi baixa (boa climatoloxía, días e noites equilibrados...). E en segundo lugar, porque están en dúbida os éxitos da súa política de seguridade: ao haber máis luces estas son menos importantes como identificadores de vehículos, agochan as luces de viraxe, reducen a visibilidade de motocicletas (que xa teñen por obriga levalas todo o tempo acesas) e ás veces poden ata cegar.

Porén, a maior parte dos estudos apuntan a que son positivas e que reducen a incidencia de accidentes.

## Normativa
### Países nórdicos
Os países nórdicos foron pioneiros na aplicación das luces de circulación polo día. Ten certa lóxica, xa que aló a luz ambiente é moito máis reducida mesmo durante o día, e tendo en conta que durante os invernos as horas de luz diúrna se reducen á mínima expresión. Ademais, a climatoloxía, presidida polas frecuentes nevaradas, axuda a un uso diúrno das luces de circulación.
* 1977: Suecia
* 1982: Finlandia
* 1986: Noruega
* 1988: Islandia
* 1990: Dinamarca

As normas nestes países favoreceron ao comezo o uso de buxías de 21 vatios, semellantes ás empregadas nas luces de intermitencia ou nas luces de freado, colocadas nos extremos dos vehículos e que producían entre 400 e 600 candeas.

### Resto de Europa
* 1989: Hungría
* 2008?: España. As institucións de tráfico españolas estiveron a cavilar a implantación das luces de circulación diúrnas en 2008. Entenden que se poderían evitar entre un 2 e un 4% de accidentes e entre un 4 e un 8% de atropelos.

### América
*1990: Canadá
*1995: Estados Unidos. A partir desta data comezaron a comercializarse modelos co dispositivo de luces de circulación diúrnas, pero non é obrigatorio.

## Ligazóns externas
* Asociación estadounidense de condutores contra as luces de circulación diúrnas
* Campaña a prol da obrigatoriedade das luces de circulación diúrnas en España
Trieste

**Trieste** (en ) é unha cidade italiana, capital da rexión de Friúl-Venecia Xulia, na fronteira con Eslovenia. É capital da provincia homónima e no 2013 tiña 204&nbsp;849 habitantes.

## Economía
miniatura|Sede do consistorio municipal de Trieste.
Trieste ten un porto de notables dimensións con diferentes terminais. Ten especial importancia o tráfico de contedores, sendo a principal porta europea dos produtos turcos, grazas ao sistema de tráfico Ro-Ro co país eurasiático. Tamén son relevantes os movementos de café (un terzo das importacións nacionais) e a terminal petrolífera, da que parte o oleoduto transalpino, que abastece Austria, Baviera e a República Checa. No tráfico de pasaxeiros está en aumento a actividade cruceirística.

En relación ás actividades económicas relacionadas co porto, en Trieste ten a súa sede central a empresa de construción naval de propiedade pública Fincantieri e tamén Italia Marítima, unha compañía de navegación do grupo Evergreen. No sector industrial, destaca o sector da mecánica industrial e naval, a metalurxia e a alimentación.

O 90% de todas as industrias e boa parte das artesanais encóntranse na zona industrial dos vales de Zaule e Noghere, a cabalo entre os concellos de Trieste, Muggia e Dolina, xa en San Dorligo della Valle, administrada pola EZIT (Ente para a Zona Industrial de Trieste).

É moi importante para Trieste a achega económica da investigación científica e o sector terciario. A cidade é sede de varias compañías de seguros.

Na zona de Trieste está en discusión a construción dunha ou dúas plantas regasificadoras: unha en terra, na zona de Zaule, e outra en mar aberto, no Golfo de Trieste.

## Trieste, cidade multiétnica
Trieste é un cruzamento de culturas e relixións, consecuencia da súa posición xeográfica de fronteira e das vicisitudes históricas que a fixeron punto de encontro de moitos pobos e culturas. Na cidade de Trieste actualmente están presentes xunto aos italianos e a minoría eslovena que goza de recoñecemento oficial numerosos grupos étnicos minoritarios (croatas, serbios, romaneses, gregos, alemáns e grupos de recente asentamento como os albaneses, chineses, africanos e suramericanos.

## Cidades irmás
* Como, 20px, Lombardía (Italia)
* Graz, 20px, Austria

## Galería de imaxes 

Ficheiro:CastelloMiramare.jpg|Castelo de Miramar
Ficheiro:Trieste Canal-Grande.jpg|Canle
Ficheiro:San Giusto 09.jpg|Igrexa de San Giusto
|Vitoria Faro

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial  
* Trieste - Foto Guía (pdf)
Mesotrione

miniatura
O **Mesotrione** é un herbicida para o cultivo do maínzo, contra a xuncia e outras herbas cando estas son noviñas. Non debe empregarse cerca de cursos de auga.
Bastia

**Bastia** é unha comuna francesa, situada na parte nordeste da illa de Córsega a poucos quilómetros da illa de Elba, capital do departamento de Alta Córsega.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial
Metalacloro

O **Metalacloro** é un herbicida de post-emerxencia amplamente empregado para o control de gramíneas anuais: Echinocloa, Dixitaria, Setaria, Lolium e outras. É moderadamente activo contra a xuncia. Indicado para o cultivo de maínzo, patacas, remolacha e xirasol. Debe aplicarse cando as herbas aínda son noviñas. Substituíu en gran parta á atrazina nesta aplicación. Non debe utilizarse cerca de cursos de auga; debe deixarse sen tratar unha banda de seguridade de 20 m.
Nicosulfuron

miniatura|C15H18N6O6S
O **Nicosulfuron** é un herbicida de post-emerxencia contra herbas gramíneas e dicotiledóneas no cultivo do maínzo. Activo contra Equinocloa e outras gramíneas resistentes. Complementario contra xuncia.
Neustria

**Neustria** foi un reino da época merovinxia.

Á morte de Clodoveo I (*Clovis*, en francés) o Grande, rei dos francos (561), este dividiu o *Regnum Francorum* entre os seus fillos.
A Clotario I o Vello deulle Neustria, a Teodorico I deulle Austrasia, a Sexismundo deulle Borgoña e a Khildeberto I deulle París.

O territorio de Neustria cubría a rexión noroeste da actual Francia, e a súa capital era Soissons.

Con todo, o termo Neustria (derivado de Niuster «o máis novo») só parece xurdir un século despois. O triunfo de Clotario II en 613 foi o triunfo de Neustria, á que se anexou a Aquitania. Pero, trala morte de Clotario III, Neustria foi sometida a un rei imposto por Austrasia, e dese modo Aquitania pasou a ser independente en 670. Ebroïn fixo o intento de volver dar a Neustria o estatuto de reino independente, pero durou pouco tempo, pois foi vencido en 687 en Testry, aldea de Picardía situada 13&nbsp;km ao sur de Péronne, por Pipino, duque de Austrasia. A partir de entón, Neustria pasou a ser un estado vasalo de Austrasia, dirixido pola casa de Heristral. Con todo, a distinción entre Neustria, Austrasia ou Borgoña subsistiu, aínda que tendendo a perderse; así, tralo tratado de Verdún de 843, o nome de Neustria designaba apenas o oeste da Baixa Neustria. Finalmente perdeu o seu nome para tomar o de Normandía (en francés, *Normandie*, orixinalmente *Northmannie*), unha vez que foi cedida ao normando Rollon en 912.

## Longobardos 
Co nome de **Neustria** tamén se coñeceu unha parte do territorio ocupado polos longobardos no norte da Península italiana. Para este uso ver este artigo.
Picloram

miniatura|dereita|Picloram
O **Picloram** é un herbicida piridínico, moi persistente, que se usa para o control de leñosas en terreos sen cultivo (silveiras, toxos, xestas etc.). Emprégase tamén contra Labaza (Rumex) e outras especies de folla ancha en praderías de gramíneas. É absorbido por vía radicular e foliar. Controla principalmente árbores e arbustos non desexados en pastos e marxes de campos. É unha auxina sintética.
Axente laranxa

O **axente laranxa** era unha mestura  de herbicidas usada polos militares dos Estados Unidos de América na guerra de Vietnam entre xaneiro de 1965 e abril de 1970 como defoliante para impedir que as tropas do Vietcong se ocultaran na espesura da selva e facer visibles as súas liñas de aprovisionamento.

Era unha mestura de 2,4,5-T, 2,4-D e picloram. Debido á alta contaminación por dioxinas, (2,3,7,8-tetraclorodibenco-p-dioxina ou TCDD), no compoñente 2,4,5-T (presente  nos lotes desta substancia proporcionados por un dos seus fabricantes, debido ó proceso de produción que este fabricante empregaba), culpóuselle de serias enfermidades que apareceron en moitos soldados e na poboación local.

O nome de axente laranxa provén da banda de cor laranxa usada polo exército nas barricas que contiñan o produto. Hai que indicar que había outras mesturas de auxinas sintéticas na guerra de Vietnam, en envases que foron coñecidos polas súas cores, tales como axente púrpura ou o axente rosa.miniatura|Exército estadounidense empregando o axente laranxa en territorio vietnamita.|centro
-753

## Acontecementos 
### Oriente Próximo 
* Inicio en Urartu do reinado de Saduri II (até -735), que sucede a Argisti I (desde -785).

### Europa 
* 21 de abril - Data tradicional da fundación de Roma por Rómulo e Remo.
** Esta data tómase como ano 1 do calendario romano ab urbe condita ("desde a fundación da cidade").
* Data aproximada do comezo das maxistraturas decenais, e posteriormente anuais, en Atenas.

## Nacementos 
## Mortes 
* Remo, cofundador de Roma.

## Outros 
Historia ano a ano
Grial (revista)

***Grial***, subtitulada ***Revista galega de cultura***, é unha publicación trimestral editada pola editorial Galaxia (Vigo), desde 1963. Pode considerarse como un dos mellores referentes das revistas culturais galegas.

## Descrición 
Como antecedente da revista cabe lembrar a *Colección Grial*, publicada tamén por Galaxia en 1951 pero que foi pechada pola censura franquista trala publicación de tan só catro números, titulados: *Presencia de Galicia*, *Pintura actual en Galicia*, *Presencia de Curros y Doña Emilia* e *Aspectos económicos e xurídicos de Galicia*.

Entre 1952 e 1963, intentouse conseguir o permiso administrativo para volver publicar a revista, sen éxito. Soamente coa apertura, favorecida por Manuel Fraga, en 1963, se puido conseguir.

Na revista *Grial* aparecen traballos de moitas personalidades relevantes do panorama cultural galego e internacional que obedecen a un dobre propósito: informar sobre a realidade de Galiza, e informar e reflexionar sobre os máis diversos aspectos da cultura universal empregando a lingua galega. Os grandes pensadores da cultura universal, apareceron en *Grial* grazas ás traducións realizadas polos colaboradores da revista, que se esforzaron en levar ao galego textos da cultura mundial de Le Corbusier, André Breton ou Baudelaire entre outros moitos.

Os directores da revista foron Ramón Piñeiro e Francisco Fernández del Riego ata o número 100. En 1989 asumiu a dirección Carlos Casares e, trala morte deste en 2003, os directores foron Víctor F. Freixanes e Henrique Monteagudo. En 2026 asumiu a dirección María López Sandez.

En xaneiro de 2021 Galaxia publicou en aberto (en formato PDF) os 156 primeiros números da revista e, en 2023, ampliou a oferta até o número 228.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Páxina web da revista *Grial*
* Índice actualizado da revista *Grial*
* Números do 1 ao 232 na Editorial Galaxia
Santo Graal

[miniatura|[Galahaz no castelo de Corbin, co santo graal: ilustración de Arthur Rackham, 1917.]]
[miniatura|dereita|O graal do [Pedrafita do Cebreiro|Cebreiro.]]
O **Santo Graal**, segundo un conxunto de lendas e mitos cristiáns, é o cáliz onde Xesucristo serviu o viño na Derradeira Cea. Isto deu lugar a unha materia (temática) específica na literatura medieval, dentro da cal os heroes artúricos (os cabaleiros da Mesa Redonda) debían ir buscar o Graal polo mundo, pois este obxecto tería enormes poderes. A tradición conta que foi Perceval o que o atopou, mentres que trala cristianización do mito sería Galaaz quen o fixo. Unha das lendas que chegaron ata os nosos días conta que o cáliz está localizado no Cebreiro.

O Santo Graal é un dos símbolos máis antigos de Galicia, aparecendo no escudo de Reino de Galicia dende o século XIII.
## A lenda do Cáliz Sagrado 
Segundo a lenda, Xosé de Arimatea recolleu no cáliz empregado na Última Cea o sangue que brotou de Cristo cando el recibiu o golpe de misericordia, dado polo soldado romano Longinus, usando unha lanza, despois da crucifixión. Non obstante, a Biblia sinala que foi a propia María Madalena -a única muller presente na crucifixión xunto con María, a nai de Xesús-, quen ficou coa custodia do cáliz e o levou a Francia, onde pasou o resto da súa vida.

A lenda tornouse popular en Europa nos séculos XII e XIII por medio dos romances de Chrétien de Troyes, particularmente a través do libro "Le Conte du Graal" publicado arredor de 1190, e que conta a busca de Sir Percival polo cáliz.

Máis tarde, o poeta francés Robert de Boron publicou ''Roman de L'Estoire du Graal*, escrito entre 1200 e 1210, e que se tornou a versión máis popular da historia, e xa contén todos os elementos da lenda que hoxe coñecemos.

Na literatura medieval, a procura do Graal representaba a tentativa por parte do cabaleiro de alcanzar a perfección. En torno del creouse un complexo conxunto de historias relacionadas co reinado de Artur en Inglaterra, e da busca que os cabaleiros da Táboa Redonda fixeron para obtelo e devolver a paz ao reino. Nas historias mestúranse elementos cristiáns e pagáns relacionados coa cultura celta.

A presenza do Graal en Inglaterra está xustificada por ser Xosé de Arimatea o fundador da Igrexa inglesa, para onde foi ao saír de Palestina.

Segundo algunhas historias, o Santo Graal ficou baixo a tutela da Orde do Temple, tamén coñecida como *Orde dos Pobres Cabaleiros de Cristo e do Templo de Salomón'', institución militar-relixiosa creada para defender as conquistas nas Cruzadas e os peregrinos en Terra Santa. Algúns asocian aos templarios a irmandade que Wolfram cita en "Parsifal".

Noutra versión, o cáliz foi levado de Constantinopla para Troyes, en Francia, onde desapareceu durante a Revolución francesa.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Demanda do Santo Graal

### Ligazóns externas 
* O Milagre do Santo Graal de Pedrafita do Cebreiro ( en Galicia espallada )
* MATERIA DE BRETAÑA EN GALICIA (castelán)
* O Santo Graal, en portugués
Tralkoxidium

O **Tralkoxidium** é un herbicida de post-emerxencia  contra Avea, Ballico e outras gramíneas nos cultivos de trigo, cebada e triticale.
Cabazo

O termo **cabazo** pódese referir:

***Cabazo**, hórreo primitivo de forma circular, feito de vimbios ou varas, cabeceira, cabaceiro, cabaz, canastro. Por extensión, calquera hórreo.
***Cabazo**, medida de capacidade para líquidos equivalente a dezaseis litros, cántara, cántaro, ola.
***Cabazo**, calquera planta do xénero ***Cucurbita***, cucúrbita, cabaza, cabaceira, calacueira.
PlayStation 3

A **PlayStation 3** ou **PS3** é a terceira videoconsola de Sony Computer Entertainment e sucesora da PlayStation 2 como parte da serie PlayStation. As datas de lanzamento foron o 11 de novembro de 2006 no Xapón, o 17 de novembro de 2006 en América do Norte e América do Sur e o 23 de marzo de 2007 en Europa e Oceanía.

## Características técnicas 
* **CPU**: Procesador Cell cun núcleo baseado en IBM POWER e 8 núcleos SPE a 3,2&nbsp;GHz.
* **GPU**: RSX desenvolvido por Nvidia e Sony Computer Entertainment. 
* **RAM**: 256 MB, Bus XDR a 3,2&nbsp;GHz dun bus 64 bits desenvolvido por Rambus.
* **VRAM**: 256 MB Bus GDDR 3 de 700&nbsp;MHz dun bus de 128 bits.
* **Medio**: CD-ROM, DVD-ROM, SACD, Blu-ray Disc (BD-ROM), Dual Disc, Memory Stick, SD Card, CF (estas últimas só nos modelos iniciais de 60 GB).
* **Controladores**: De dous a catro portos USB segundo modelo, 7 portos Bluetooth inalámbricos e un porto de rede. 
* **Portos I/0**: USB 2.0 (4), SATA 2,5" para disco duro (1), Memory Stick Pro(1) (Excepto nos modelos de 20 GB, 40 GB, 80 GB e demais), SD Card (1) (Excepto nos modelos de 20 GB, 40 GB, 80 GB e 160 GB), CF Type I, II (1) (Excepto nos modelos de 20 GB, 40 GB, 80 GB e 160 GB).
* **Comunicación en rede**: Ethernet 10/100/1000 (1 entrada), WiFi IEEE 802.11 b/g (Excepto no modelo de 20 GB), Bluetooth 2.0.
* **Son**: Dolby Surround Sound 7.1ch, DTS, LPCM etc.
* **Resolución de vídeo**: 576i, 576p, 720p, 1080i, 1080p
* **Formatos compatibles**: Blu-ray, DVD, SACD, CD, PlayStation Game, PlayStation 2 Game (só nalgúns modelos) e PlayStation 3 Game
* **Saída son/vídeo**: SCPH A/V Multiout analógico (1), saída de son óptica dixital (1), saída de vídeo dixital HDMI.
* **Consumo de enerxía**: 107 vatios no modelo de 40 GB e 174 vatios no de 60 GB.
* **Dimensións**: Aproximadamente 325 mm (anchura) x 98 mm (altura) x 274 mm (fondo).

## Vendas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* PlayStation.
* PlayStation (serie).
* Lista de xogos de PlayStation 3.
Didáctica, Metodoloxía e Materiais

**Didáctica, Metodoloxía e Materiais** foi unha colección de libros editados pola Dirección Xeral de Política Lingüística da entón Consellería de Educación e Ordenación Universitaria da Xunta de Galicia.

Dedicada a calquera tipo de materiais que puidesen axudar a impartir clases en galego, dende estudos literarios e guías de comentarios de texto a modelos lingüísticos de conxugación verbal, foi un fito na normalización terminolóxica galega debido a que os seus libros máis centrados en labores lexicográficos foron moi innovadores en temática, calidade e cantidade.

Uns exemplos disto son os seguintes títulos:

* : Algún destes dous está mal segundo a normalización do ISBN
Tourón

O termo **Tourón** pode referirse a:

***Furón bravo**, nome común dun carnívoro da familia dos mustélidos;
***Tourón** (*Turnix silvatica*).

Como topónimo, pode referirse aː

;En Galiza
***Tourón**, parroquia do concello de Ponte Caldelas;
****Tourón**, lugar de dita parroquia;
***Tourón**, lugar da parroquia de Vilaquinte, no concello de Carballedo;
***Tourón**, lugar da parroquia de Melón, no concello de Melón.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Toutón**, parroquia do concello de Mondariz;
***Tourós**, lugar da parroquia de Barxés, no concello de Muíños.
Xogos Olímpicos de 1896

Os **Xogos Olímpicos de 1896** (en ; *Therinoí Olympiakoí Agónes 1896*) foron os primeiros Xogos da era moderna e foron realizados en Atenas (Grecia), berce dos xogos da antigüidade, entre os días 6 e 15 de abril de 1896, coa participación de 241 atletas, todos homes, representando catorce países, grazas ao empeño visionario do francés Pierre de Frédy, o Barón de Coubertin, idealizador do renacemento dos xogos existentes na Grecia antiga, mentor do movemento olímpico e fundador do Comité Olímpico Internacional.

Sen ningunha experiencia na organización de semellante evento, os organizadores dos primeiros xogos case arruínan a propia competición, por mor da diversidade de datas, pois os gregos utilizaban entón o antigo calendario xuliano paralelo ó convencional usado pola civilización occidental, facendo que existise unha diferenza de doce días entre ambos, o que atrapallou a inauguración dos Xogos e a chegada dos atletas dos diversos puntos do planeta.

A cerimonia de inauguración acabou acontecendo nun domingo de Pascua, co discurso de apertura proferido diante de cen mil espectadores polo propio Xurxo I, de Grecia, após a inauguración dunha estatua –que existe aínda hoxe– na entrada do estadio Panathinaikos, principal palco das competicións e unha marabilla arquitectónica toda de mármore, en homenaxe ó rico financeiro ateniense Georgius Averoff, responsable da restauración e modernización do estadio e financiador da organización do evento, o que impediu a súa cancelación antes mesmo de iniciado, debido ás penosas condicións do erario real grego.

miniatura|200px|dereita|Países participantes

Os países representados polos seus atletas en Atenas e que se converteron nos pioneiros na participación dos Xogos Olímpicos foron: Alemaña (dezanove atletas), Australia (1), Austria (3), Chile (1), Dinamarca (3), Exipto (1), Estados Unidos(14), Francia (13), Hungría (7), Italia (1), Reino Unido (10), Suecia (1), Suíza (3) e a anfitrioa Grecia con 168 atletas.

As nove modalidades deportivas disputadas foron: atletismo, ciclismo, esgrima, ximnasia, halterofilia, loita, natación, tenis e tiro.

## Modalidades disputadas 
## Cadro de medallas 
miniatura|200px|dereita|A medalla de prata distribuída ós vencedores en Atenas
Abaixo, o Cadro de medallas oficial dos Xogos Olímpicos de 1896, por estados, de acordo co Comité Olímpico Internacional (COI). Nótese que o uso de medallas de ouro, prata e bronce polo COI, existe só para facilitar a tabulación de medallas e igualalas ás dos Xogos Olímpicos posteriores, pois na época, as medallas de ouro aínda non eran dadas ós vencedores e os terceiros nin medalla recibían.

***Obs:*** equipos mixtos formados por atletas de varios países xuntos, o que estaba permitido na época, gañaron unha medalla de ouro, unha de prata e unha de bronce no tenis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Abreviaturas empregadas polo Comité Olimpico Internacional para designar os países