Hesiquio de Alexandría

[miniatura|300px|Comezo da letra [π (pi), do Γλῶσσαι (*Léxico*) de Hesiquio. Detalle de *Marc. Gr. 622*.]]
**Hesiquio de Alexandría** (en grego: ῾Ησύχιος ὁ Ἀλεξανδρεύς, transl. *Hēsýkhios ho Aleksandréus*, en latín *Hesychius Alexandrinus*) foi un gramático e lexicógrafo  alexandrino (probabelmente do século V) que recompilou o mellor dicionario de palabras gregas infrecuentes e escuras que se conservou até os nosos días, nun único manuscrito do século XV.

## Traxectoria 
Non se coñece nada da súa vida, e sabemos o seu nome só pola dedicatoria epistolar da súa obra, titulada Συναγωγή Πασών Λέξεων κατά Στοιχείον (que podemos traducir como *Colección alfabética de todas as palabras*), ou *Léxico* (grego antigo Γλῶσσαι, transl. *Glỗssai*): "de parte de Hesiquio de Alexandría, gramático, para o seu amigo Euloxio".

A obra inclúe aproximadamente 15.000 entradas, unha copiosa lista de palabras, formas e frases peculiares, cunha explicación do seu significado, e moitas veces cunha referencia ao autor que as usou ou á zona de Grecia onde foron correntes, e sobre asuntos variados, desde Homero até cómicos, tráxicos, poetas, oradores e tamén médicos e historiadores.

Polo tanto, o libro é de gran valor para os estudosos dos dialectos gregos, especialmente na restauración dos textos de autores clásicos en xeral, e especialmente de escritores tales como Esquilo e Teócrito, que usaban moitas palabras infrecuentes.

Hesiquio non é só importante para a filoloxía grega senón tamén para o estudo de linguas mortas (como o tracio e o lingua macedonia antiga) e a reconstrución do protoindoeuropeo.

As explicacións de Hesiquio para moitos epítetos e frases revelan tamén moitos datos importantes sobre a relixión e a vida social dos homes da Antigüidade.

Na carta preliminar de Hesiquio a Euloxio menciona que o seu *Léxico* está baseado no de Dioxeniano (á súa vez extraído dunha obra anterior de Pánfilo), pero que tamén usara obras parecidas de Aristarco de Samotracia, Apión, Heliodoro e outros.

Hesiquio foi probabelmente un xudeu e non un pagán, xa que o chamaron tamén *o Hebreo*. Algunhas explicacións de palabras de Gregorio Nacianceno (329 – 389) e outros escritores cristiáns (*glossae sacrae*) son interpolacións posteriores.

O dicionario sobrevive nun manuscrito do século XV moi deteriorado, que se conserva na biblioteca de San Marco en Venecia (Marc. Gr. 222, século XV). A mellor edición é a de Moriz Wilhelm Constantin Schmidt (1858 - 1868), pero non se publicou ningunha edición comparada completa do manuscrito desde que o imprimiu por primeira vez Marco Musuro (na imprenta de Aldo Manuzio) en Venecia, 1514 (reimpreso en 1520 e 1521, con revisións).

Baixo o auspicio da Academia Danesa de Copenhaguen publicouse unha edición moderna intermitentemente desde 1953, comezada por Kurt Latte (vol. 1, publicado en 1953, vol. 2, publicación póstuma en 1966) e completada por Peter Allan Hansen e Ian C. Cunningham (vol. 3, 2005, vol. 4, 2009).

## Véxase tamén
### Bibliografía
* *Catholic Encyclopedia,* 1910.
* Eleanor Dickey, *Ancient Greek Scholarship* (Oxford 2007) 88-90.
* Harry Thurston Peck, *Harpers Dictionary of Classical Antiquities*, 1898.

### Ligazóns externas
* Continuación da edición: Vol. III (pi a sigma), Vol. IV (tau a omega) .