open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
A Larpea, Caritel, Ponte Caldelas

**A Larpea** é un lugar da parroquia de Caritel no concello pontevedrés de Ponte Caldelas, na comarca de Pontevedra. A aldea está despoboada desde mediados do século XX.

Non aparece no Nomenclátor de Galicia de 2003.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Caritel
### Parroquias de Ponte Caldelas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ponte Caldelas
Tapada Nacional de Mafra

A **Tapada Nacional de Mafra** é unha área verde que se atopa na freguesía Sobral da Abelheira, en Mafra, Portugal, creada durante o reinado do rei Xoán V. É tamén unha Zona de Caza Nacional. Intégrase no complexo do Real Edificio de Mafra, Patrimonio da Humanidade da UNESCO dende 2019.

Con máis de 8 quilómetros cadrados de superficie, o parque conta con diferentes especies que conviven nun hábitat natural rico e diversificado. Foi o lugar favorito da monarquía portuguesa para a caza e outras actividades de lecer, o que contribuíu á súa conservación e continuidade.

O seu patrimonio natural garante que sexa un lugar excelente para programas divertidos de concienciación e educación ambiental. A Tapada tamén está aberta para realizar actividades de sendeirismo, bicicleta de montaña, equitación, tiro con arco e tiro con ballesta.

## Historia 
A Tapada de Mafra foi creada en 1747, durante o reinado de Xoán V, como parte da construción do Palacio Nacional de Mafra, situado nas súas proximidades. Coñecida entón como a Tapada Real de Mafra, pensouse como unha zona de lecer para a familia do monarca e a nobreza durante as vacacións, en especial para a caza. Este uso cinexético continúa na actualidade, se ben de forma limitada; as principais actividades que se desenvolven na Tapada son o turismo rural e mais o ocio.

## Fauna 
A fauna da área sobresae pola presenza de especies propias da caza deportiva, como o gamo, o cervo común ou o xabaril. Tamén se poden atopar outros mamíferos como os raposos, as doniñas ou as xenetas.

Canto ás aves, destacan as de rapina coma o bufo real, a aguia perdigueira, o azor común ou o lagarteiro peneireiro. Así mesmo, hai gaios, perdices e reiseñores, entre outros.

A presenza de zonas húmidas en toda a Tapada proporciona un hábitat para diversos anfibios, coma o urodelo, o tritón marmorado, ou os hílidos. Encóntranse pequenos réptiles, entre os que se contan xecónidos, lagartas galegas, e víboras fociñudas, estas últimas velenosas mais pouco agresivas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Tapada Nacional de Mafra
Laurisilva de Madeira

A **laurisilva de Madeira** (en ) é un sitio natural declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1999. Considérase unha reliquia moi valiosa, polo seu tamaño e calidade, da laurisilva, un tipo de bosque de loureiro moi abondoso no pasado e practicamente extinguido no presente. Estímase que é un bosque primordial nun 90%. O rexistro paleobotánico da illa de Madeira revela que o bosque de loureiro existiu nesta illa hai polo menos 1,8 millóns de anos.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Laurisilva de Madeira en Unesco.org
Modesto Escobar

O nome **Modesto Escobar** pode referirse a:

***Modesto Escobar Acosta**, político español (1877-1936);
***Modesto Escobar Rozas**, político español, fillo do anterior (n. 1902);
***Modesto Escobar Espinar**, escritor español (n. 1940);
***Modesto Escobar Mercado**, sociólogo español (n. 1958).
Paisaxe cultural de Sintra

A **paisaxe cultural de Sintra** é un sitio inscrito en 1995 como Patrimonio da Humanidade da UNESCO localizado no concello de Sintra, en Portugal. O sitio abrangue unha parte da Serra de Sintra e inclúe o centro histórico da vila.

No século XIX, Sintra converteuse no primeiro centro da arquitectura romántica de Europa. O rei Fernando II transformou un mosteiro en ruínas nun palacio, onde a nova sensibilidade está á vista, no uso de elementos arquitectónicos de diversos estilos, gótico, exipcio, mourisco e renacentista. Entre os monumentos históricos localizados na Serra de Sintra salientan: o Castelo dos Mouros, o Palacio Nacional da Pena, o Convento Capuchino, o Palacio Nacional de Sintra, o Palacio de Monserrate e a Quinta da Regaleira.

Outras localizacións próximas a Sintra ofrecen combinacións únicas de parques e xardíns que tiveron grande influencia na arquitectura paisaxista europea. O monte onde se sitúan todos os monumentos foi reforestado no século XIX con especies de árbores tanto locais como exóticas doutros países, dando lugar a unha contorna natural singular. A serra, ademais, está integrada no Parque Natural de Sintra-Cascais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Paisaxe cultural de Sintra en Unesco.org
Rzhev (filme)

***Rzhev*** (título orixinal en ) é un filme ruso de 2019 dirixido por Igor Kopylov. Baséase na historia de Viatxeslav Kondràtiev *Iskupit kroviu* («Искупить кровью»; traducible como 'Para redimir con sangue') e estreouse en televisión o 8 de maio de 2020 na canle *Russia-1*.

## Personaxes 
## Notas
Lista das estatuas máis altas

[miniatura|dereita|250px|Alturas aproximadas dalgunhas das estatuas de máis sona:1. [Estatua da Unidade 240 m (incluíndo os 58 m da base)2. Buda do Templo da Primavera 153 m (incluíndo o pedestal de 25 m e o trono de 20 m)3. Estatua da Liberdade 93 m (incluíndo os 47 m do pedestal)4. Estatua da Nai Patria 87 m (incluíndo 2 m de pedestal)5. Estatua do Cristo Redentor 38 m (incluíndo 8 m de pedestal)6. David de Michelangelo 5,17 m (excluíndo o plinto de 2,5m).]]
Esta **lista das estatuas máis altas** inclúe as estatuas completadas que teñen, cando menos 50 m de alto. Os valores de altura nesta lista son medidos á parte máis alta da figura humana (ou animal), excluíndo a altura de calquera pedestal ou outra plataforma de base así como calquera mastro, chapitel, ou outra estrutura que se estende máis alto que a figura máis alta no monumento.

A definición da estatua para esta lista é un escultura de pé por si soa (en oposición a un relevo), representando unha ou máis persoas ou animais (reais ou míticos), na súa forma completa ou parcial (como un busto). As alturas indicadas son as da propia estatua e (separadamente) a altura total do monumento que inclúe as estruturas sobre as que está en pé ou sostén a estatua. Os monumentos que conteñan estatuas só se inclúen nesta lista se a estatua cumpre estes e os criterios de altura.

## Existentes 
### Por país/rexión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Top 10 highest monuments – Architecture Portal News
Andrea Momoitio

**Andrea Momoitio San Martín**, nada en Ortuella en 1989, é unha xornalista española. Forma parte da asemblea da revista dixital feminista *Pikara Magazine*. É a autora de *Lunática*.

## Traxectoria 
Licenciouse en Xornalismo pola Universidade do País Vasco (UPV/EHU). Ten un máster en Estudos Feministas e de Xénero pola Universidade do País Vasco. No seu TFM analizou como as mozas lesbianas recoñecen as referencias do lesbianismo que aparecen nas series de ficción producidas en España. Tamén ten un máster en Xornalismo Dixital.

Comezou a colaborar con *Pikara Magazine* dende o seu nacemento, en novembro de 2010, cando cursaba o segundo curso de Xornalismo, cunha reportaxe sobre as novas feministas. Actualmente é unha das súas coordinadoras e publicou reportaxes sobre temas como a muller no xadrez, xestación por substitución ou a memoria histórica do feminismo. Para *Pikara*, entrevistou a mulleres como a directora de cine Leticia Dolera, as cantautoras Viruta Ftm e Alicia Ramos, a filósofa e escritora Silvia Federici ou as activistas Laura Bugalho e Zuriñe Baztan. Escribe artigos desde 2014 en *Eldiario.es*, dentro do blog +Pikara.

Ten unha columna de opinión quincenal en *Público*, relacionada coa memoria histórica e as mulleres, e tamén é colaboradora en medios como *Ctxt,* *El Salto*, *Periódico Diagonal*, Público, Eldiario.es, *La Madeja* o *Altaïr Magazine*.

Participou na primeira serie de *De eso no se habla* co podcast *Lunáticas*, que está baseado no seu libro *Lunática*.

## Obra 
* 2015, *De la invisibilidad a la irreverencia: Lesbianismo en televisión*. (TFM).
* 2016, *Lesbofobia: ¿por qué y cómo hay que nombrarla?*
* 2019, *Feminismos. Miradas desde la diversidad*. (VVAA). ISBN 9788441542044
* 2022, *Lunática* (Libros del KO).ISBN 9788417678746

## Notas
Raíña de follas cinguidas

A **raíña de follas cinguidas**, ***Epipactis tremolsii***, é unha especie de orquídea terrestre do xénero *Epipactis*. Está circunscrita á rexión do Mediterráneo occidental onde medra en bosques mixtos abertos de carballo, sobreira e piñeiro. En Portugal, na rexión do Algarve, florece bastante antes que *Epipactis helleborine* e pódese atopar a partir de abril (ou antes a principios da primavera).

## Notas
SBIRS-GEO

miniatura|256px|Representación de SBIRS GEO-3 en órbita.

**SBIRS-GEO**, acrónimo de *Space Based Infra Red Sensor - Geostationary*, é un programa militar dos Estados Unidos. É a compoñente xeoestacionario do programa SBIRS-High.

## Características 
SBIRS-GEO, xunto co resto de compoñentes de SBIRS-High, sustitúen ao Defense Support Program de alerta temperá de lanzamento de mísiles balísticos intercontinentais. Os satélites SBIRS proporcionan maior flexibilidade e sensibilidade que os DSP e poden detectar sinais de onda curta e no infravermello medio, mellorando a precisión e podendo detectar maior cantidade de lanzamentos.

O programa comezou en 1996, decidíndose combinar satélites en órbita xeoestacionaria (os SBIRS-GEO), satélites en órbita altamente elípticas (SBIRS-HEO) e sensores noutros satélites. En total lanzáronse seis satélites SBIRS-GEO dos oito proxectados, cancelándose os dous últimos.

### SBIRS-GEO 1, 2, 3 e 4 
Os SBIRS-GEO 1 a 4 son satélites duns 4500 kg que usan o bus A2100M e foron fabricados por Lockheed Martin. Levan dous sensores infravermellos a bordo, usan paneis solares para proporcionar enerxía eléctrica e teñen unha vida esperada de 12 anos en órbita. Lanzáronse entre 2011 e 2018, todos mediante foguetes Atlas 5.

### SBIRS-GEO 5 e 6 
Os SBIRS-GEO 5 e 6 son satélites cunha masa parecida aos primeiros catro pero usando o bus LM-2100M. Tamén foron fabricados por Lockheed Martin e levan dous sensores infravermellos, cunha vida esperada similar. Lanzáronse en 2021 e 2022 mediante foguetes Atlas 5.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Atlas 5
*Defense Support Program
*Space Tracking and Surveillance System
Matilda (filme de 2022)

***Matilda*** (en , ou simplemente *Matilda the Musical*) é un filme británico-estadounidense de 2022 dirixido por Matthew Warchus a partir dun guión de Dennis Kelly. Baséase na obra musical homónima de Tim Minchin e Kelly, que á súa vez está baseada na novela de 1988, *Matilda* de Roald Dahl. É a segunda adaptación cinematográfica da novela, logo de *Matilda* (1996). Está protagonizado por Alisha Weir no papel principal, xunto a Lashana Lynch, Stephen Graham, Andrea Riseborough, Sindhu Vee e Emma Thompson. No filme, Matilda Wormwood (Weir), que é descoidada e maltratada polos seus pais (Graham e Riseborough), desenvolve habilidades psicocinéticas para tratar coa Miss Trunchbull (Thompson), a desapiadada e cruel directora da escola Crunchem Hall.

Estreouse en Netflix o 25 de decembro de 2022, onde conta con opción de subtitulado en galego.

## Personaxes 
* Alisha Weir como Matilda Wormwood
* Emma Thompson como Miss Agatha Trunchbull
* Lashana Lynch como Miss Honey
** Amber Adeyinka como Miss Honey de nena
* Stephen Graham como Mr Wormwood
* Andrea Riseborough como Mrs Wormwood
* Sindhu Vee como Mrs Phelps
* Carl Spencer como Magnus
* Lauren Alexandra como a acróbata
* Winter Jarrett-Glasspool como Amanda Thripp
* Andrei Shen como Eric
* Ashton Robertson como Nigel
* Meesha Garbett como Hortensia
* Charlie Hodson-Prior como Bruce Bogtrotter
* Rei Yamauchi Fulker como Lavender
* Katherine Kingsley como a irmá da acróbata
* Matt Henry como o doutor

## Notas
Matilda (novela)

***Matilda*** é unha novela infantil de 1988 escrita por Roald Dahl. Publicouse orixinalmente pola editorial Jonathan Cape. A protagonista da historia, Matilda Wormwood, é unha nena brillante que é descoidada e maltratada polos seus pais e desenvolve habilidades psicocinéticas para tratar coa Miss Trunchbull, a desapiadada e cruel directora da escola Crunchem Hall.

O libro foi adaptado en varios medios, incluíndo unha lectura de son por parte da actriz Kate Winslet; unha longametraxe de 1996 *Matilda* dirixida por Danny DeVito; un programa de dúas partes de BBC Radio 4; e un musical *Matilda the Musical* de 2010–2011 que se presentou no West End de Londres, Broadway en Nova York e en todo o mundo. En 2022 estreouse unha adaptación cinematográfica do musical, *Matilda*.

Editouse en galego en Xuvenil Alfaguara en 1990, con tradución de Xosé Miguel Barros Taboada.

## Notas
Jody Clark

**Jody Clark**, nado en Lake District, Cumbria, o 1 de marzo de 1981, é un ilustrador e gravador británico que traballou para a *Royal Mint*. Foi o autor do quinto e derradeiro retrato da raíña Isabel II que figurou nas moedas da libra esterlina, e o sexto e derradeiro que figurou nas moedas do dólar australiano.

## Traxectoria  
Jody Clark, nado en Lake District o 1 de marzo de 1981, cursou os seus estudos superiores na Universidade de Lancashire Central en Preston, Lancashire.

Antes da súa vinculación coa Casa da Moeda de Londres, Clark traballou no deseño asistido por computador de envases comerciais e noutros proxectos de deseño e ilustración, como creador independente.

A súa incorporación á *Royal Mint* produciuse en setembro de 2012, e nesta institución traballou en varios proxectos de medallas e moedas do Reino Unido e doutros territorios da *Commonwealth*. Tamén se lle encomendou a súa participación no deseño de moedas para outros estados, como Tanzania, Costa Rica, Lesotho ou Azerbaidján.  

### O quinto retrato de Isabel II 
En 2015, cando só levaba dous anos na *Royal Mint*, Clark participou cun proxecto anónimo nun concurso para o deseño dun retrato actualizado da raíña, que sería o quinto do seu reinado, en substitución do creado por Ian Rank-Broadley en 1997. Partindo dalgunhas fotografías que se lle tomaran á raíña para a realización de esculturas, Clark creou varios esbozos ata conseguir o definitivo que presentou ao certame: unha raíña con trazos de ancianidade —tiña 88 anos naquel momento—, ollando cara á dereita e co mesmo diadema que lucía o día da súa coroación. Ao ser elixida a súa proposta, Clark converteuse no deseñador máis novo ata a data en crear un retrato da raíña para unha moeda, e tamén o único en máis de 100 anos que o logrou sendo un gravador da propia casa da moeda. 

O retrato definitivo creouse por primeira vez utilizando exclusivamente software de deseño asistido por computador para converter os esbozos de Clark no modelo de baixorrelevo requirido, sen que se utilizase escultura manual.

### Outros traballos 
* Serie *Britannia* (2014): serie de investimento composta por moedas de prata de 5, 10, 20 e 50 peniques, e de 1 e 2 libras; e moedas de ouro de 50 peniques, e de 1, 10, 25, 50, 100 e 500 libras. Clark encargouse do deseño dos reversos, con anversos de Ian Rank-Broadley. 
* Australia: anverso co sexto e derradeiro busto da raíña, utilizado nas moedas da serie circulante e tamén noutras conmemorativas emitidas nese país entre 2019 e 2023.  
* Tanzania: 500 xilins (2014 e 2019).
* Medalla: Cumio da OTAN en Gales (2014).
* Medalla: Ryder Cup, Escocia (2014).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Jody Clark
Michael Werikhe

**Michael Werikhe**, nado en Mombasa o 25 de maio de 1956 e finado en Nairobi o 9 de agosto de 1999, foi un conservacionista kenyano coñecido como o "home rinoceronte" . Fíxose famoso polas súas marchas de recadación de fondos na rexión dos Grandes Lagos Africanos e noutros países. Comezou a súa campaña despois de coñecer que a poboación de rinoceronte negro diminuíra drasticamente en toda África. Por onde camiñaba, a súa chegada era recibida con moita fanfarria pública e atención dos medios de comunicación. Isto axudou a recadar fondos para a conservación dos rinocerontes e outros mamíferos africanos en perigo de extinción. En 1990, recibiu o Premio Medioambiental Goldman.

## Traxectoria 
A primeira andaina de Werikhe comezou o 27 de decembro de 1982. O seu camiño dende a súa cidade natal de Mombasa ata Nairobi durou 27 días. En marzo de 1985 comezou a súa primeira andaina internacional dende Kampala ata Dar es Salaam, e finalmente Mombasa, onde chegou o 25 de maio. Tres anos despois, en 1988, Werikhe percorreu varios países de Europa, incluíndo Italia, Suíza e Alemaña Occidental. A súa andaina de 3000 quilómetros rematou nas escaleiras de entrada do Museo de Historia Natural de Londres o 14 de setembro de 1988. Werikhe tamén visitou os Estados Unidos en 1991, onde realizou un paseo que rematou no zoolóxico de San Diego. En 1993 realizou dúas "camiñadas de rinoceronte" en Taiwán, unha país que é un gran consumidor de cornos de rinoceronte.

Aínda que Werikhe adoitaba camiñar só, a miúdo tiña acompañantes e guías. A súa campaña foi apoiada por Nehemiah Rotich (daquela xefe da East African Wildlife Society (EAWLS)), Richard Leakey, Juanita Carberry, Filipe de Edimburgo e Bernaldo de Lippe-Biesterfeld, entre outros.

Werikhe morreu o 9 de agosto de 1999 tras sufrir feridas nun asalto preto da súa casa ao saír ao traballo. Estaba viúvo no momento da súa morte e deixou dúas fillas (Acacia e Kora). Foi enterrado no cemiterio de Emmanuel, Kisauni, Mombasa. *Michael Werikhe Trust* fundouse na súa memoria. Ademais, a EAWLS doa un premio *Michael Werikhe* cada ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Remembering the Rhino Man 
*Goldman Prize - Michael Werikhe
Lumbrín

O **lumbrín**, ***Gymnadenia conopsea***, (L.) R.Br. (1813) é FFF unha FFF especie de FFF orquídea de hábito terrestre. 
miniatura|240x240px|Flores.
miniatura|*Gymnadenia conopsea* var. *alba.*

## Descrición 
Ten unha flor que ten un cheiro similar ao cravo. Distínguese por ter tres lóbulos no beizo e longas espuelas, similar á herba dos pitos. As follas son lanceoladas e estreitas.

## Distribución 
É nativa do centro de Europa até Asia. Atópanse en Dinamarca, Gran Bretaña, Irlanda, Noruega, Suecia, Austria, Bélxica, Checoslovaquia, Alemaña, Hungría, Países Baixos, Suíza, Polonia, España, Baleares, Portugal, Francia, Italia, Sicilia, Iugoslavia, Albania, Grecia, Romanía, Bulgaria, Ucraína, Rusia, Siberia, Irán, Turquía, a China, Mongolia, Corea e o Xapón nos chans calcarios, nos pasteiros a altitudes de até 2800 m s. n. m.

## Hábitat 
Esta especie ten de hábitat terreos calcarios, pasteiros e pantanos en todo o norte de Europa, onde as flores xorden no verán, entre xuño e xullo.

## Taxonomía 
### Sinonimia 
* *Gymnadenia alpina* (Turcz. ex Rchb.f.) Czerep. 1981
* *Gymnadenia anisoloba* Peterm. 1849
* *Gymnadenia comigera* Rchb. 1830
* *Gymnadenia gracillima* Schur 1871
* *Gymnadenia ibukiensis* Makino 1912
* *Gymnadenia orchidis var. pantlingii* Renz 2001
* *Gymnadenia ornithis* Rich. 1818
* *Gymnadenia psuedoconopsea* Gren. Rouy 1912
* *Gymnadenia pyrenaica* Giraudias 1882
* *Gymnadenia sibirica* Turcz. ex Lindl. 1835
* *Gymnadenia splendida* Dworschak 2002
* *Gymnadenia splendida subsp. odorata* Dworschak 2002
* *Gymnadenia transsilvanica* Schur 1866
* *Gymnadenia vernalis* Dworschak 2002
* *Gymnadenia wahlenbergii* Afzel. ex Rchb.f. 1851
* *Habenaria conopsea* (L.) Benth. (1880)
* *Habenaria gymnadenia* Druce 1897
* *Orchis conopea* Gras 1862
* *Orchis conopsea* L. 1753
* *Orchis cornopica* Mill. 1768
* *Orchis ornithis* Jacq. 1774
* *Orchis peloria* Foucault ex Poir. 1816
* *Orchis pseudoconopea* Gren. 1869
* *Orchis pseudo-conopsea* Gren. 1865
* *Orchis pseudoconopsea* J.Parm. 1894
* *Orchis setacea* Gilib. 1792
* *Orchis suaveolens* Salisb. 1796
* *Satyrium conopseum* (L.) Wahlenb. 1826

## Notas
As Barallas, Beade, Vigo

**As Barallas** é un lugar da parroquia de Beade, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Beade 
### Parroquias de Vigo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vigo
One Piece (serie de televisión de 2023)

***One Piece*** é unha serie de televisión de fantasía desenvolvida por Matt Owens e Steven Maeda para Netflix. A serie é unha adaptación de acción en vivo do manga *One Piece* creado por Eiichiro Oda, que actuou como un importante consultor creativo no programa. Foi producida por Kaji Productions e Shueisha (que tamén publica o manga). Está protagonizada por Iñaki Godoy, Emily Rudd, Mackenyu, Jacob Romero Gibson e Taz Skylar como os membros da tripulación do Sombreiro de Palla, centrados no personaxe de Monkey D. Luffy.

A serie estreouse en Netflix o 31 de agosto de 2023, onde conta con opción de subtitulado en galego. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica e dos seareiros da franquía, que eloxiaron as interpretacións, o guión, os efectos visuais e a fidelidade ao material orixinal. Varios medios considerárona como unha das mellores adaptacións de acción en directo dunha serie de manga ou anime, considerándoa unha gran mellora con respecto aos intentos anteriores de Netflix, como *Death Note* e *Cowboy Bebop*. Dúas semanas despois da súa estrea, Netflix renovou a serie para unha segunda tempada, que está en desenvolvemento.

## Sinopse 
A serie segue as aventuras dos Piratas do Sombreiro de Palla mentres exploran os perigosos océanos, terras e máis aló na procura do "One Piece", un tesouro lendario que converterá o seu capitán, Monkey D. Luffy, no "Rei dos Piratas". Porén, os infantes da Mariña andan atrás deles, e non son os únicos tripulantes que buscan o One Piece. Armados con habilidades únicas e unha amizade inquebrantable, os Sombreiros de Palla están preparados para a viaxe e loitar polos seus soños xuntos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Orquídea das barbas

A **Orquídea das barbas**, ***Himantoglossum hircinum***, é unha orquídea do xénero *Himantoglossum*.

## Descrición 
É unha herbácea perenne tuberosa. O talo, que pode alcanzar algo máis de 1 m de altura, é cilíndrico, de cor verde pálida e ás veces veado de púrpura. Follas, tamén pálidas ou máis escuras, oblongo elípticas a lanceoladas e moi nervadas. As inferiores (basais), despréganse erectas ou estendidas, mentres as superiores, máis pequenas, abrazan o talo. A inflorescencia é unha espiga tamén cilíndrica de menos de 50 cm de alto cuberta de pequenas brácteas verdosas ou brancas veadas de rosa. As flores  esbrancuxadas a verdosas están manchadas de morado tanto exterior como interiormente. O perianto, contén sépalos e pétalos reunidos en casco, algo máis aberto no ápice. Un longo labelo de forma acintada e retorta colga cara abaixo ou, en espigas pequenas, esténdese horizontalmente. O froito é unha cápsula alargada con numerosas sementes diminutas. Unha soa planta pode producir até 30.000 sementes ao ano. Tamén se reproduce por división de tuberos ou pola formación de novos, o que leva a formar densas agrupacións ao redor da planta nai.  

Florece entre os meses de xuño a xullo. O característico aroma das flores, que segundo algúns lembra ao "cheiro a cabras", podería ser unha especialización para atraer ós seus polinizadores; moscas e insectos nocturnos. Na correspondencia epistolar entre dous investigadores, a principios do século&nbsp;, quedou rexistrada a observación da avespa *Odyneris parietum* polinizando flores en Sussex. Tamén se observou a diferentes especies de abellas (*Megachile maritima* e *Colletes  cunicularis*), bolboretas, libélulas e escaravellos.

## Distribución e hábitat 
Distribúese por Europa meridional, desde o oeste de España, até o leste dos Balcáns e Hungría e África do norte occidental. Medra en prados, áreas rochosas, e bosques abertos, con preferencia de substratos calcarios.

; Sinonimia

* *Orchis hircina* (L.) Crantz 1769
* *Loroglossum hircinum* (L.) Rich. 1817
* *Aceras hircinum* (L.) Lindl. 1835

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* J. Claessens, J. Kleynen: *European orchids* -  polinizadores de *Himantoglossum hircinum*
Limodoro de esporón

O **limodoro de esporón**, ***Limodorum abortivum***, é unha planta da familia das orquidáceas.
miniatura|360x360px|Ilustración.

## Descrición 
Planta micoheterótrofa, violeta de talo robusto de 40-80 cm, con numerosas escamas abaixo, que saen dun rizoma densamente cuberto de raíces grosas. Espiga floral de até 30 cm de longo, con moitas flores violeta moi rechamantes. Segmentos periánticos até 2 cm estendidos; lábelo triangular de marxe ondulada, amarelo ou violeta; esporón delgado, cilíndrico, de até 1,5 cm. Florece na primavera e verán.

## Hábitat 
Bosques nas montañas, maleza, pradarías umbrosas.

## Distribución 
En centro e sur de Europa.

## Taxonomía 
*Limodorum abortivum* foi descrita por (Linneo) Sw. e publicada en *Nova Acta Regiae Societatis Scientiarum Upsaliensis* 6: 80. 1799.

; Citoloxía
:

O número cromosómico somático é de: 2 n = 56.

; Etimoloxía
:

*Limodorum*: nome xenérico que provén do nome grego *haimodoron*, dado por Teofrasto a unha planta parásita de flores vermellas, probablemente unha de *Orobanche*.

*abortivum*: epíteto latino que significa "abortivo, incompleto".

; Sinonimia
:

## Notas
A Goleta, Loxo, Touro

**A Goleta** é un lugar dentro da parroquia de Loxo no concello coruñés de Touro, na comarca de Arzúa. Segundo o IGE, en 2022 tiña 83 habitantes (36 homes e 47 mulleres).

## Toponimia 
o topónimo galego Goleta pode deberse á batalla da Goulette (actual Tunisia), como sinala Gonzalo Navaza.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Loxo 
### Parroquias de Touro 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Touro
Limodoro pálido

O **limodoro pálido**, ***Limodorum trabutianum***, Batt. , 1886 é unha planta pertencente á familia Orchidaceae.

O epíteto específico está dedicado ao botánico francés Lous-Charles Trabut (1853-1928).

## Descrición 
É unha planta completamente semellante a *Limodorum abortivum*, da que se distingue polos seguintes caracteres morfolóxicos: inflorescencia de espiga máis densa con 10-20 flores parcialmente abertas e lixeiramente perfumadas, pétalos e sépalos máis voltados cara arriba; esporón curto, sacular, de 2-3 mm de longo ou simplemente incompleto ou completamente ausente; labelo nastriforme en vez de forma triangular; xinostemio máis grande.

Florece desde principios de maio ata principios de xuño.

## Distribución e hábitat 
Ten unha distribución estenomediterránea, centro-occidental.

Crece en solos preferentemente calcarios, en bosques abertos de caducifolios e coníferas, claros, arbustos, de 100 a 900 m sobre o nivel do mar.

## Reprodución 
É unha especie con produción de semente exclusivamente por autogamia . Incluso nesta entidade, a autopolinización pode producirse mesmo sen a apertura das flores ( cleistogamia )  .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
* Gruppo italiano per la ricerca sulle orchidee spontanee (GIROS), Orchidee d'Italia. Guida alle orchidee spontanee, Cornaredo (MI), Il Castello, 2009, ISBN&nbsp;978-88-8039-891-2.
*

### Ligazóns externas 
* *Limodorum trabutianum*  GIROS, Gruppo Italiano Ricerca Orchidee Spontanee.
Lorchos FG

O Galicia Bealo Lorchos ou Lorchos Gaélicos do Barbanza, é un equipo de fútbol gaélico creado en 2023 en Boiro, que disputa a Liga Galega de Fútbol Gaélico 2023/24, organizada pola Asociación Galega de Fútbol Gaélico e a Real Federación Galega de Fútbol.https://www.lavozdegalicia.es/noticia/barbanza/2023/09/25/galicia-bealo-lorchos-pionero-futbol-gaelico-barbanza/0003_202309B25C6993.htm

## Cadro de xogadores 
### Temporada 2023/24 
#### Adestrador 
#### Xogadores 
## Competicións 
### Torneo A Estrada 2023 
O club comezou as súas andadas tras ser convidado a un torneo de Fútbol Gaélico Seven en A Estrada, onde os Lorchos mantiveron unha boa imaxe durante toda a competición a pesar de caer nos catro partidos disputados.

O equipo enfrontouse en fase de grupos a Irmandinhos (11-28), Keltoi (8-12) e Turonia (11-12). Ademais, disputou o terceiro e cuarto posto de novo contra Turonia (6-22).
centro|miniatura|228x228px|Turonia - GB Lorchos

### Triangular Amigable Poio 2023 
O equipo foi de novo convidado a un torneo amigable en Poio onde se enfrontou ao Estrela Vermelha cun resultado de 0-6 para o equipo compostelán, e ao equipo local Lume de Beltane, caendo de novo por 26-4, dando por finalizado o torneo.
centro|miniatura|Lume de Beltane - Estrela Vermelha - GB Lorchos

### Liga Galega 2023/2024 
;Xornada 2
A competición regular comezou en Boiro para os Lorchos contra o Estrela Gaels, filial do Estrela Vermelha FG, tras descansar os boirenses na primeira xornada. 

O partido disputouse no campo de Vistalegre, levándose a Compostela a vitoria o equipo visitante cun resultado de 17-27.
centro|miniatura|GB Lorchos - Estrela Gaels

;Xornada 3
O equipo dos Lorchos recibiría ao decano da competición e actual campión, Fillos de Breogán, de novo no campo de Vistalegre. A vitoria decantaríase para o equipo coruñés cun avultado resultado de 8-48.
centro|miniatura|GB Lorchos - Fillos de Breogán

;Xornada 4
Os Lorchos rematarían esta primeira quenda de partidos como local recibindo aos campións da anterior edición da Copa, o Keltoi, onde o club local volvería a caer cun resultado de 2-40.
centro|miniatura|GB Lorchos - Keltoi Vigo
;Xornada 5
Os Lorchos visitan Poio no seu primeiro desprazamento na Liga regular, onde tras realizar un gran xogo que lles permitiu ir gañando gran parte do encontro, acabarían voltando de baleiro tras caer cun resultado de 24-20, ante o equipo amálgama formado por Independiente e Lume de Beltane.
centro|miniatura|Independiente de Beltane - GB lorchos
;Xornada 7
Tras descansar na xornada anterior, os Lorchos desprázanse a Vigo para o crucial encontro ante Estibadores, filial do Keltoi GAC, buscando a primeira vitoria do campionato. Non puido ser, rematando 2023 cun resultado adverso de 23-15.
centro|miniatura|Keltoi Estibadores B - GB Lorchos
## Galería de imaxes

GB Lorchos FG.jpg|

Galicia Bealo Lorchos FG, Poio.jpg|
Galicia Bealo Lorchos FG.jpg|

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina Asociación Galega de Fútbol Gaélico
*Federación Galega de Fútbol
*Lorchos en Facebook
*Lorchos en Instagram
Estrada Cortada, Oia, Vigo

**Estrada Cortada** en 2022 tiña 221 habitantes (95 homes e 126 mulleres).  

Non aparece no Nomenclátor de Galicia de 2003.  

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Oia 
### Parroquias de Vigo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vigo
Efialtes (fillo de Xea)

miniatura|300px|Apolo dispara contra Efialtes (detalle da Xigantomaquia no friso do Altar de Pérgamo, en Berlín)
Na mitoloxía grega, **Efialtes** (Ἐφιάλτης / *Ephiáltēs*) foi un xigante, fillo de Xea (a Terra), creados a partir do sangue que caeu sobre a Terra cando Urano (o Ceo) foi castrado polo seu fillo, o titán Cronos. Hixino dáo como fillo de Xea e Tártaro.

Como tódolos xigantes fillos de Xea, Efialtes era un ser de tamaño e forza descomunais, de aparencia humana, agás na metade inferior do corpo, no que en lugar de pernas tiña unha cola de serpe.

Efialtes e os outros xigantes participaron na Xigantomaquia, a guerra entre os xigantes e os deuses, e foi morto pola acción conxunta de Apolo e de Heracles, que lle atravesaron coas súas frechas un ollo cada un. Nese momento, Efialtes acababa de vencer a Ares, a quen obrigou a axeonllarse ante el pero cando o viu Apolo disparoulle unha frecha no ollo esquerdo e chamou a Heracles, que lle cravou outra no ollo dereito.

Na *Divina Comedia* de Dante nárrase o encontro xunto de Dante e Virxilio con este Xigante nos infernos. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
San Paio, San Paio, Vigo

**San Paio** é un lugar da parroquia de San Paio, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Paio 
### Parroquias de Vigo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vigo
Herba das dúas follas

miniatura
A **herba das dúas follas**, ***Listera ovata***, é unha especie de orquídea terrestre pertencente á familia Orchidaceae. Distribúese por Europa.

## Descrición 
É unha orquídea con tubérculo subterráneo do que xorde un talo con dúas follas e coa inflorescencia ao final do mesmo en forma de acio con flores de cor verdosa. Distínguese polas súas dúas follas opostas ovado-elípticas, de 5-20 cm, que brotan xusto por baixo da metade do talo floral delgado. Flores amarelo verdosas, numerosas nunha inflorescencia espiciforme; brácteas diminutas. Segmentos periánticos 4-5 mm, os externos ovados, os interiores máis estreitos; labelo 7-15 mm, dividido case até a metade en 2 lóbulos estreitamente oblongos. Florece na primavera e verán.

## Hábitat 
Bosques húmidos, pastos. maleza.

## Sinonimia 
* *Ophrys ovata* L. (1753) (Basionymum)
* *Epipactis ovata* (L.) Crantz (1769)
* *Helleborine ovata* (L.) F.W. Schmidt (1793)
* *Malaxis ovata* (L.) Bernh. (1800)
* *Serapias ovata* (L.) Steud. (1821)
* *Distomaea ovata* (L.) Spenn. (1825)
* *Neottia ovata* (L.) Bluff & Fingerh. (1838)
* *Pollinirhiza ovata* (L.) Dulac (1867)
* *Diphryllum ovatum* (L.) Kuntze (1891)
* *Bifolium ovatum* (L.) Nieuwl. (1913)

## Notas
## Véxase tamén
Orquídea do niño

A **orquídea do niño**, ***Neottia nidus-avis***, é unha especie herbácea pertencente á familia das orquidáceas.

## Descrición 
miniatura|*Neottia nidus-avis.*
Herba saprofita, carnosa, de cor marrón amarelada debido á ausencia de clorofila. Talos erectos, foliosos. Follas reducidas a escamas lanceoladas, envaíñantes. Flores dispostas en acios espiciformes máis ou menos laxos, con 6 pezas periánticas de cor marrón, con 3 pezas externas e outras tantas internas, similares en tamaño, a interna inferior (labelo) está diferenciada das outras 5 e é bilobulada; ovario situado en posición inferior con relación ao resto das pezas florais. Froito en cápsula oblonga que contén numerosísimas sementes. 

É unha especie de tamaño pequeno a mediano que prefire o clima frío, é terrestre de  cor marrón-amarela, en ocasións branca, cun groso talo envolto por 4 a 6 vaíñas e que florece na primavera e comezos de verán nunha sólida e densa inflorescencia  erecta duns 37,5 cm de longo, con moitas flores fragantes dun cm de lonxitude case cubertas por unha escala de brácteas lineais.

## Distribución e hábitat 
Atópase en Irlanda, Gran Bretaña, Noruega, Suecia, Finlandia, Dinamarca, Portugal, España, Francia, Illas Baleares, Córsega, Sardeña, Sicilia, Bélxica, Países Baixos, Alemaña, República Checa, Austria, Hungría, Suíza, Italia, Iugoslavia, Albania, Grecia, Bulgaria, Romanía, Polonia, Ucraína, Rusia Occidental, Siberia Occidental, Alxeria, Turquía e Irán.

## Sinonimia 
* *Ophrys nidus-avis* L. (1753) (Basionymum)
* *Epipactis nidus-avis* (L.) Crantz (1769)
* *Listera nidus-avis* (L.) Curtis (1778)
* *Helleborine nidus-avis* (L.) F.W. Schmidt (1793)
* *Helleborine succulenta* F.W. Schmidt (1793)
* *Malaxis nidus-avis* (L.) Bernh. (1800)
* *Serapias nidus-avis* (L.) Steud. (1821)
* *Neottia abortiva* Gray (1821)
* *Neottidium nidus-avis* (L.) Schltdl. (1823)
* *Distomaea nidus-avis (L.) Spenn. (1825)*
* *Neottia macrostelis* Peterm. (1844)
* *Neottia squamosa* Dulac (1867)
* *Neottia orobanchoidea* St.-Lag. (1880)
* *Neottia orobanchoidea* St.-Lag. (1894)

## Notas
Alóadas

miniatura|300px|Efialtes e Oto ante Ares (John Flaxman (1755 – 1826))
Na mitoloxía grega, os **Alóadas** foron dous xigantes, irmáns xemelgos, fillos de Ifimedia (ou Ifimedea) e Poseidón. O home de Ifimedia era Aloeo, e deu o nome de *Alóadas* ós seus fillos . Ifimedia tivo tamén unha filla, Páncratis (ou Pancrátide).

Os dous irmáns eran xigantes e medraban de forma asombrosa. Cando chegaron ós 17 metros de altura  decidiron conquistar o ceo e derrocar a Zeus. Para conseguilo, colocaron o monte Osa sobre o Olimpo, e sobre eles o monte Pelión. Tamén ameazaron con desecar os mares enchéndoos coa terra das montañas, e abrir novos mares alí onde antes estaban estas.

Efialtes pretendeu á deusa Hera e o seu irmán Oto a Ártemis. Encadearon ó deus Ares, pechándoo nunha cántara de bronce, e mantivérono preso durante 13 meses, ata que veu Hermes e liberouno, cando xa estaba extenuado.

Por todos estes actos foron castigados por Zeus. As distintas fontes varían na descrición do castigo divino. Nuns casos din que, simplemente, Zeus matounos cos seus raios ou Apolo coas súas frechas.

Outras fontes contan que Ártemis se transformou en pomba ou cerva e colocouse entre ámbolos irmáns cando estes estaban cazando na illa de Naxos, de modo que, cando estes dispararon os seus arcos contra a cerva, terminaron matándose un ó outro .

A presenza dos irmáns en Naxos explícase de dúas formas. Ártemis mandoulles unha mensaxe dicíndolles que, se abandonaban o asalto, ela entregaríase a Oto, pero Efialtes, celoso, esixiu ser o primeiro en xacer coa deusa, ó que Oto se negou. Houbo unha forte liorta entre eles e foi nese momento cando a deusa se lles interpuxo en forma de pomba. Eles dispararon as súas armas e matáronse entre si.

Pero tamén se di que foran mandados a Naxos polo seu pai Aloeo para rescatar á nai, Ifimedia, e á súa irmá, Páncratis, que foran raptadas por uns piratas. 

Tamén se di que intentaron violar a Ártemis sen que esta puidese defenderse ante a súa fortaleza, e entón Apolo puxo esa cerva entre ambos. 

O castigo divino polo seu comportamento continuou nos infernos, e alí foron condenados a permanecer atados eternamente a unha columna mediante unhas serpes, sobre a que está pousada unha curuxa que berra continuamente .

Pausanias (c. 115-180) describe Beocia no libro IX da súa *Descrición de Grecia*. E conta que na cidade de Antedón están as tumbas dos Alóadas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Graves, Robert: *Los mitos griegos*. Ed. Gredos, 2019, pp. 153-156.
* Grimal, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1ª ed. 1981, 7ª impresión 2017.
* Hixino: *Fábulas mitológicas*. Alianza editorial, 2009.
*  
* 
* Pseudo-Apolodoro: *Biblioteca mitológica*. Alianza editorial 3ª ed. 2016.
Apenino

**Apenino** é un proxecto de indie pop do músico santiagués asentado en Vigo Marco Maril. Maril tocara anteriormente en bandas como Fulsomes, Hemisferio Izquierdo e Dar Ful Ful, e comezou a gravar como Apenino tras a disolución deste último conxunto. Está considerado un pioneiro do indie pop en Galicia

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Alejandro Simón Partal

**Alejandro Simón Partal**, nado o 26 de xullo de 1983 en Estepona (Málaga) é un escritor e poeta español. Recibiu o XXXVIII Premio de Poesía Arcipreste de Hita polo poemario *La fuerza viva*.

## Traxectoria 
É doutor en Filoloxía Hispánica pola Universidade Complutense de Madrid. Como investig*a*dor estivo vinculado á Universidade de Salamanca; o seu labor centrouse no estudo da obra de poetas contemporáneos. O seu proxecto *La carencia de Eros: felicidad en el medio siglo* obtivo a XXII Bolsa de Investigación Literaria Miguel Hernández 2016 e a súa publicación  pola UNED. Entre 2015 e 2016 estivo dando clase en Calais (Francia).

A sú*a* obra inclúe os poemarios *El guiño de la Chatarra* (2010), *Nódulo Noir* (2012) e *Los himnos abdominales* (2015), todos eles publicados pola Editorial Renacemento, e o ensaio *A cuerpo gentil: belleza y deporte en la poesía de González-Iglesias* (Visor, 2017). En 2023 publicou a antoloxía *Ese de anoche*, que recolle versos antigos xa publicados e tamén unha presada de inéditos.

Ten colaborado en diversos medios como *El Estado Mental*, *El País* ou *Diario de Sevilla*, entre outros.

En 2017 obtivo o XXXVIII Premio de Poesía Arcipreste de Hita coa súa obra *La fuerza viva* (Pre-Textos, 2017).

En setembro de 2021 publicouse a súa primeira novela "La Parcela" (2021).

### Obra 
* *El guiño de la Chatarra* (2010). Editorial Renacimiento.
* *Nódulo Noir* (2012). Editorial Renacimiento.
* *Los himnos abdominales* (2015). Editorial Renacimiento.
* *La fuerza viva* (2017). Editorial Pre-textos.
* *Una buena hora* (2019). Editorial Visor.
* *Ese de anoche* (2023). Aguilar.

### Ensaio 
* *A cuerpo gentil: belleza y deporte en la poesía de González-Iglesias* (2017)
* *Las virtudes de lo ausente: fe y felicidad en la poesía española contemporánea* (2018)

### Teatro 
* *Sed despojo* (2016)
* *Resistencia y sumisión* (2019)

### Novela 
* *La parcela* (2021)

## Distincións 
* Premio Cálamo *Otra Mirada* por *La parcela* (2021).
* LI Premio Internacional de Poesía Hermanos Argensola (2019)
* XXXVIII Premio de Poesía Arcipreste de Hta (2017)
* II Premio Ciudad de Estepona, modalidade de poesía, co poema "Asentos Reservados" (2009)

## Referencias
Susana de Braga

**Susana de Braga**, máis coñecida como **Santa Susana**, foi unha virxe e mártir cristiá que viviu durante o século III en Bracara Augusta. Ten especial devoción na cidade de Santiago de Compostela. 

## Historia 
Non existe unha biografía moi precisa para esta santa, de feito adoita existir certa confluencia con santa Susana de Roma, xa que se cre que foi decapitada durante a persecución aos cristiáns do emperador Diocleciano. As súas reliquias consérvanse na Capela das Reliquias da Catedral de Santiago de Compostela e adoita considerarse patroa da devandita cidade, xunto con Santiago Apóstolo.
[miniatura|Igrexa de Santa Susana, en [Santiago de Compostela]]
Durante o chamado *pío latrocinio*, nunha visita á sé bracarense en 1102, sendo bispo Xiraldo de Braga, Diego Xelmírez roubou as reliquias de santa Susana, xunto coa de san Froitoso, san Covade, san Vítor e san Silvestre. O pobo compostelán recibiunas no Milladoiro. Mentres que as demais reliquias foron situadas en cadanseu altar na catedral, as de santa Susana depositáronse na igrexa do Santo Sepulcro, mandada construír por Diego Xelmírez fóras das murallas da cidade, na actual carballeira de Santa Susana, na Alameda. Entre os séculos XVI e XVII as súas reliquias leváronse para a catedral. Unha parte das reliquias devolvéronse á sé bracarense en 1994.

## Notas
Margarida de Antioquía

**Margarida de Antioquía,** máis coñecida como **Santa Margarida**, é unha santa cristiá, virxe e mártir, inscrita no grupo dos Santos auxiliadores. Foi asasinada pola súa fe baixo a persecución do emperador Diocleciano, reinante entre os anos 284 e o 305. 

## Traxectoria 
Margarida naceu en Antioquía, en Asia Menor (hoxe Turquía), filla dun sacerdote pagán, pero a través da súa ama de leite coñeceu a fe cristiá. Ao cumprir 12 anos, Margarida bautizouse. Cando o soubo o seu pai, renegou dela.

Un día, cando Margarida xa tiña 15 anos, estaba a coidar a unhas ovellas que pastoreaban. Pasou polo lugar o prefecto romano Olibrio, que quedou fascinado pola beleza da nova e propúxolle matrimonio. Margarida non ocultou que era cristiá. Entón, o gobernador entregounha ao coidado dunha nobre muller. Tiña a esperanza que esta ía convencer á moza a renegar de Cristo. Pero Margarida foi firme e negouse a ofrecer un sacrificio aos ídolos.

Encarcerada por non acceder aos requirimentos do prefecto, cóntase que conseguiu botar de si mesma un demo da súa gorxa por medio do signo da cruz; outra versión é que un demo se lle apareceu en forma de dragón e devorounha, pero ela posuía un crucifixo co cal esgazou a pel do dragón e saíu de alí. Entón sometérona ás máis terribles torturas: azoutárona con varillas, cortaron o seu corpo con tridentes, craváronlle cravos e foi lacerada cun gancho.

Sobrevivindo milagrosamente, segundo a lenda, dos pulsos de Margarida caeron as cadeas e sobre a súa cabeza empezou a irradiarse unha extraordinaria luz, dentro da que voaba virando unha pomba que sostiña no pico unha coroa de ouro.

O gobernador, finalmente, ordenou matala, así como a todos aqueles que crían en Cristo. Segundo a lenda, ese día foron decapitadas 15 000 persoas. Feotim, unha testemuña, relatou os martirios de Margarida.

As súas reliquias atopábanse en Constantinopla até a conquista da cidade polos cruzados en 1204. O brazo de Santa Margarida áchase no monte Athos no Mosteiro de Vatopediou.dereita|miniatura|291x291px|Santos auxiliadores
## Atributos 
O seu principal atributo é o dragón que leva atado ou que xace aos seus pés. Ás veces é representada gardando o seu rabaño, sostén unha cruz entre as mans e rosario de perlas.

## Véxase tamén 
* Mariña de Augas Santas

## Notas 
*Libro de la pasión de santa Margarita la Virgen, con la vida de santa Inés y oraciones a Jesucristo y a la Virgen María
Jennings

O apelido **Jennings** pode estar referido a:

* **Brandon Jennings** (nado en 1989), xogador profesional de baloncesto estadounidense;
* **Jazz Jennings** (nada en 2000), rapaza transxénero, youtubeira, escritora e activista polos dereitos LGBTQ;
* **Martin Jennings** (nado en 1957), escultor figurativo e deseñador de moedas inglés.
Borrateiros, Figueirido, Vilaboa

**Borrateiros** é un lugar da parroquia de Figueirido no concello pontevedrés de Vilaboa, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 92 habitantes (39 homes e 53 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Figueirido 
### Parroquias de Vilaboa 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilaboa
Baoshu

**Li Jun** (en chinés simplificado: 李峻; en *pinyin*: Lǐ Jùn), nado en Guangyuan no 1980, é un escritor chinés de ciencia ficción, máis coñecido co pseudónimo de **Baoshu** (en chinés simplificado: 宝树; en *pinyin*: Bǎoshù).

## Traxectoria 
Tras licenciarse na Universidade de Beijing, realizou un mestrado en filosofía na Universidade KU Leuven de Bélxica. Viviu tempadas nos Estados Unidos e Europa. Na actualidade, traballa como escritor *freelance* na China, e desde 2010 leva publicado catro novelas e máis de trinta novelas curtas e relatos. Entre as súas novelas máis populares atópanse 三体X：观想之宙 ("A redención do tempo") unha secuela, como admirador, da triloxía dos tres corpos de Liu Cixin, e 时间之墟 ("As ruínas do tempo"), gañadora en 2014 do premio Xingyun (Nebula) á Mellor Novela. 

Como consecuencia dos seus estudos en filosofía, moitas das súas historias cuestionan o concepto do tempo lineal. A alteración da orde dos sucesos históricos é recorrente non seus escritos como en 'What Has Passed Shall In Kinder Light Appear' onde os protagonistas viven na súa xuventude os sucesos dos atentados do 11 de setembro e, na súa vellez, as protestas da Praza Tian'anmen.

## Obra
### Novelas 
* 2011: *San ti X: guanxiang zhi zhou* (en )
* 2013: *Shijian zhi xu* (en )
* 2014: *Garuda*
* 2014: *Maharoga*

### Novelas curtas 
* 2012: *Gulao de diqiu zhi ge* (en )
* 2015: *Shijian kuangxiang gushi ji* (en )

## Traducións 
### En castelán 
* *La redención del tiempo* (2018). Tradución directa de Agustín Alepuz. Nova. 

### En inglés 
* *The Redemption of Time* (2019). Tradución directa de Ken Liu. Tor. 

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 宝树 (La literatura china traducida en España)