open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Illa Desroches

**Île Desroches** ou **Desroches Island** é a illa principal das illas do Almirante, parte das illas periféricas das Seychelles. Sitúase a 230&nbsp;km ao suroeste de Mahé, a principal illa das Seychelles. Ten 6,2&nbsp;km de longo e unha superficie de 3,24&nbsp;km². Ao longo da súa circunferencia de 15&nbsp;km ten unha praia de area fina.

## Historia 
Desroches foi nomeada por Chevalier de Roslan, comandante da nave ''L'Heure du Berger*. Foi explorada por Chevalier de la Billioère en 1771. Os británicos chamárona **Wood Island**, a illa de madeira debido á súa densa vexetación arbórea. A illa foi un importante produtor de copra.

Xunto co resto das Illas do Amirante, Desroches foi parte das Seychelles desde que se converteu nunha colonia en 1909. O 8 de novembro de 1965, o Reino Unido separou Desroches das Seychelles para formar parte do recentemente creado Territorio Británico do Océano Índico xunto con Farquhar, Aldabra e o Arquipélago de Chagos, pero regresou a Seychelles cos dous primeiros. O propósito era permitir a construción de instalacións militares para o beneficio mutuo do Reino Unido e os Estados Unidos. O 23 de xuño de 1976, Desroches foi devolto ás Seychelles por mor da consecución da independencia.

## Xeografía 
miniatura|esquerda|300px|Unha praia no lado occidental da illa. 
Desroches ten unha poboación de ao redor de 50 habitantes, un asentamento no centro da costa noroeste (mirando á lagoa), un pequeno hotel de luxo con 20 habitacións no sur (*Desroches Island Resort''), construído en 1988 e unha pista de aterraxe pavimentada de 1.372 m de longo na parte sur. Atópase a 36&nbsp;km ao leste de Amirantes Bank, e separada dela pola auga a máis de 1300 metros de profundidade. Atópase no extremo sur dun atol. No extremo norte do atol atópanse as Shark Rocks, cunha profundidade de entre 3 e 6 metros. Hai un faro no extremo nordés da illa de Desroches. A illa está rodeada por un arrecife seco que se estende 1´6 quilómetros mar a dentro desde o extremo nordés e 0´8&nbsp;km da extremidade suroeste do país. A illa é baixa e está cuberta de cocos e de altas árbores de madeiras duras. Unha profunda canle, de preto de 1´6&nbsp;km de ancho, conduce á lagoa. A profundidade mínima na canle é de 18´3 m.. 
Ficheiro:Desroches 76.png
Atol Farquhar

O **atol Farquhar** é parte do Grupo Farquhar nas Seychelles. De 1965 á independencia das Seychelles en 1976, foron parte do Territorio Británico do Océano Índico. A área total dos atois, incluída a gran lagoa, é de 170´5&nbsp;km². A superficie terrestre é de 7´5&nbsp;km².

Farquhar destácase polas súas grandes dunas de area, algunhas das cales chegan a máis de dez metros de altura. O atol atópase a uns 770&nbsp;km de Mahé e é a parte máis meridional das illas Seychelles. Foi descuberto en 1501 polo navegante portugués, Joan de Novoa.

O principal grupo de illas describen unha longa curva no lado leste do atol. As máis grandes son *Île du Nord* e a *Île du Sud*, coas illas menores do Manaha entre elas. Máis ao sur están as Goelettes. Para o lado oeste do atol atópase o pequeno grupo coñecido como *Trois Îles*. 
O atol consta de: 
*Île du Nord.
*Île du Sud.
*Manaha Îles.
**Manaha Nord.
**Manaha Milieu.
**Manaha Sud.
*Goelettes.
*Trois Îles.
**Lapin.
**Île de Milieu.
**Depose.
*Bancs de Sable.

Hai un pequeno asentamento na *Île du Nord* (Illa do Norte).

330px|Mapa.
Bandeira de Azerbaidján

A **bandeira de Azerbaidján** (en azerí: *Azərbaycan bayrağı*) é a bandeira nacional de Azerbaidján. Consiste en tres franxas horizontais de igual tamaño, sendo azul a superior, vermella a central e verde a inferior. No centro da faixa vermella, aparecen unha lúa crecente branca e unha estrela de oito puntas tamén de cor branca.

A cor azul representa a herdanza túrquica, a vermella a modernización da sociedade e o progreso, e a verde ao islam.
As cores oficiais e o tamaño foron adoptados oficialmente o 5 de febreiro de 1991. Dende entón a bandeira é mencionada na Constitución e dúas veces no himno nacional. A bandeira é usada en terra, como civil, estatal e de guerra; no mar, como civil, estatal, naval e de guerra. O 17 de novembro de 2009, por decreto presidencial, o 9 de novembro foi declarado Día da Bandeira Nacional.

## Historia 
A bandeira actual utilizouse por vez primeira en 1918, cando Azerbaidján logrou a súa independencia do Imperio ruso durante a Revolución e a súa posterior guerra civil. Esta bandeira (cuxa única diferenza era a posición da media lúa e a estrela e os seus tamaños) durou até 1920, ano no que Azerbaidján se incorpora á Unión Soviética. A partir desta data, adopta unha bandeira vermella coa inscrición *ССРА* (SSRA, iniciais en cirílico da República Socialista Soviética de Azerbaidján) na esquina superior ao lado do mastro. En 1937 engádese a fouce e o martelo e cámbianse as iniciais por AzSSR en caracteres latinos. Nos anos 1940, cámbianse os caracteres latinos por cirílicos, quedando АзССР. O 7 de outubro de 1952, adóptase unha nova bandeira, que é semellante á da URSS, pero cunha franxa azul na parte inferior.

Ficheiro:Naval Flag of Azerbaijan.svg|23px|Bandeira naval Actual bandeira naval
Ficheiro:Flag of Azerbaijan.svg|23px|Bandeira histórica Bandeira da R.D. de Azerbaidján
Ficheiro:Flag of Azerbaijan SSR (1920-1921).svg|23px|Bandeira histórica Bandeira de 1920 a 1921
Ficheiro:Flag of Azerbaijan SSR (1921-1922).svg|23px|Bandeira histórica Bandeira de 1921 a 1922
Ficheiro:Flag of Azerbaijan SSR (1922-1923).svg|23px|Bandeira histórica Bandeira de 1922
Ficheiro:Flag of Transcaucasian SFSR.svg|23px|Bandeira histórica Bandeira de Transcaucasia, de 1922 a 1936
Ficheiro:Flag of Azerbaijan SSR (1937-1940).svg|23px|Bandeira histórica Bandeira de 1937 a 1939
Ficheiro:Flag of Azerbaijan SSR (1940-1952).svg|23px|Bandeira histórica Bandeira de 1939 a 1952
Ficheiro:Flag of the Azerbaijan Soviet Socialist Republic.svg|23px|Bandeira histórica Bandeira da RSS de Azerbaidján, de 1952 a 1991.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Emblema de Azerbaidján
* Himno nacional de Azerbaidján

### Ligazóns externas 
*
Goterre Méndez

**Goterre Méndez**, (tamén **Guterre Méndez**, **Guterre Mendes, Gutier Menendiz** ou **Gutier Menéndez**), nado en 865 e finado en 934, foi un importante conde galego.

## Traxectoria 
Fillo de Hermenexildo Guterrez e Hermesinda Gatoniz, e pai entre outros, de San Rosendo, tivo importantes posesións no reino de Galicia.

Era cuñado do rei de Galicia Ordoño II por terse casado este coa súa irmá a raíña Elvira Menéndez. Era tío do rei de Galicia Sancho Ordóñez e dos tamén reis Afonso IV e Ramiro II. Sancho Ordóñez casaría coa súa neta a raíña Goto, e Ramiro II coa súa sobriña a raíña Adosinda Guterrez. Exerceu importantes poderes por delegación de Ordoño II e recibiu, entre outras encomendas, a de refundar co abade Franquila o mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil.

Gutier Menendiz apoiou aos fillos de Ordoño II contra os descendentes de Froila conseguindo afastar a Afonso Froilaz e elevar a Sancho Ordóñez ao trono de Galicia mediante a coroación en Santiago de Compostela polo bispo Hermenexildo. Foi tamén un baluarte do Ramiro II o cal, ao pouco de ser coroado, reconfirma as doazóns a Gutier feitas por Afonso III o Magno e confirmadas polo rei de Galicia Sancho Ordóñez. Tratábase dos abundantes bens confiscados ao rebelde Vitiza.

Arredor do ano 890 casou cunha das máis importantes aristócratas galegas, Ilduara Eriz (Santa Aldara de Celanova). A unión de ambas as familias supuxo a creación dun dos maiores patrimonios territoriais do reino de Galicia altomedieval. Residiu sempre en terras galegas, ben no Condado Portucalense ben na Galicia nuclear onde son de destacar Portomarín e especialmente Vilanova dos Infantes onde situou a casa-residencia principal da súa familia.

## Descendencia 
Froito desta unión naceron dúas fillas, Adosinda e Hermesinda, e tres fillos, Munio, Rosendo e Froila. De entre todos eles destacou Rosendo, bispo da igrexa de Dumio e posteriormente santo.
* Adosinda Guterrez.
* Hermesinda Guterrez.
* Rosendo Guterrez, bispo de Dume.
* Munio Guterrez.
* Froila Guterrez.

## Notas
Aleksandr Kerenskii

**Aleksandr Fedorovich Kerenskii** (en ), nado en Simbirsk o 22 de abril de 1881 (2 de maio segundo o calendario gregoriano) e finado en Nova York o 11 de xuño de 1970, foi un político socialdemócrata, avogado e un líder revolucionario ruso, que desempeñou un papel primordial no derrocamento do réxime tsarista en Rusia. Foi o segundo primeiro ministro do goberno provisional instaurado trala Revolución de Febreiro. Foi quen de facer fracasar o golpe de Kornilov, pero non puido evitar a Revolución de Outubro na que os bolxeviques tomaron o poder.

## Mocidade 
Aleksandr Kerenskii nado en Simbirsk (agora Ulianovsk) preto do río Volga, na familia do director do colexio de secundaria, Fedor Kerenskii, cuxo pai foi un sacerdote da Igrexa ortodoxa rusa. A súa nai, Nadezhda Adler, foi filla do nobre, Alexander Adler.

O pai de Kerenskii foi o director de Vladimir Ulianov (Lenin) na escola secundaria para nenos de Simbirsk, e varios membros da familia de Kerenskii e Ulianov eran amigos. En 1889, cando Kerenskii tiña oito anos, a súa familia mudouse a Tashkent, onde o seu pai fora designado como inspector principal dos colexios públicos. Kerenskii graduouse con honores na escola secundaria de Tashkent en 1899. O mesmo ano ingresou na Universidade de St. Petersburgo, onde estudou historia e filoloxía no primeiro ano. Ó ano seguinte cambiou para o departamento de Leis e recibiu o graduado en 1904. Traballou como conselleiro legal das vítimas da violencia do goberno en 1905. A finais de decembro de 1905, foi encarcerado so sospeita de que pertencía a un grupo militante. Gañou reputación polo seu traballo como avogado defensor nos xuízos contra revolucionarios.

Foi elixido para a Cuarta Duma en 1912 como membro dos Trudoviks, un partido laborista moderado que estaba asociado ó Partido Social-Revolucionario. Foi un brillante orador chegando a ser o líder da oposición contra o réxime do tsar Nicolao II

## Revolución de Outubro de 1917 
Kerenskii distribuíra armas ós traballadores de Petrogrado, e en outubro moitos destes traballadores convertéranse en bolxeviques. Entre o  e o  os bolxeviques lanzaron a segunda Revolución Rusa do ano. O goberno de Kerenskii en Petrogrado case non tiña apoios na cidade. Só un pequeno rexemento de mulleres, loitaban contra os bolxeviques para salvaren o goberno, pero estes tomaron o control sen daren nin un só disparo en menos de 20 horas.

Kerenskii escapou dos bolxeviques e marchou cara a Pskov, onde atopou algúns fieis para un intento de recuperar a capital. As tropas avanzaron ata Tsarskoie Selo, pero foron derrotadas ó día seguinte en Pulkovo. Kerenskii fuxiu e pasou os seguintes días escondido ata que conseguiu saír do país e chegar á Francia. Durante a guerra civil rusa non apoiou a ningún dos dous bandos, os bolxeviques e os Brancos.

## Notas 
## Véxase tamén
Vilaia de Adrar

**Adrar** (árabe: ولاية أدرار) é unha das 48 vilaias de Alxeria, sita no sueste do país. O seu nome provén da súa capital "Adrar". É a segunda maior vilaia do país, cunha superficie de 427&nbsp;368&nbsp;km². Consonte co censo de 2008, o número de habitantes é de 402&nbsp;197.

Ao norte, fai fronteira coas vilaias de Béchar, El Bayadh e Ghardaïa; ao oeste, coa vilaia de Tinduf; ao leste coa de vilaia de Tamanrasset e ao sur con Mauritania e Malí.

## Divisións administrativas 
A vilaia posúe 11 dairas e 28 baladías ou concellos.

### Dairas 
Adrar, Aougrout, Aoulef, Bordj Badji Mokhtar, Charouine, Fenoughil, Reggane, Timimoune, Tinerkouk, Tsabit, Zaouiet Kounta.

### Baladías 
Adrar, Akabli, Aougrout, Aoulef, Bordj Badji Mokhtar, Bouda, Charouine, Deldoul, Fenoughil, In Zghmir, Ksar Kaddour, Metarfa, Ouled Ahmed Timmi, Ouled Aissa, Ouled Said, Reggane, Sali, Sebaa, Talmin, Tamantit, Tamest, Timekten, Timiaouine, Timimoun, Tinerkouk, Tit, Tsabit, Zaouiet Kounta.

## Notas
Ekaterimburgo

**Ekaterimburgo** (en ) é a maior cidade na parte central de Rusia e o centro administrativo da Óblast de Sverdlovsk. Situada na zona leste da cordilleira dos Urais é o principal centro cultural e industrial do *Distrito Federal dos Urais*. É a cuarta cidade máis poboada de Rusia. Segundo o censo de 2010 contaba cuns 1&nbsp;350&nbsp;136 habitantes, se ben segundo o censo en 1989 tiña 1&nbsp;364&nbsp;621. Entre 1924 e 1991, a cidade foi coñecida como Sverdlovsk (Свердлoвск), en honor ao xefe bolxevique Yakov Sverdlov.

## Historia 
A cidade foi fundada en 1723 por Vasily Tatischev e dedicoulle o nome a santa Catarina, que compartía nome co da filla do tsar Pedro o Grande a emperatriz Catarina (Ekaterina). A data oficial da fundación é o 18 de novembro de 1723.

Pouco despois da Revolución Rusa, o 17 de xullo de 1918, o tsar Nicolao II, a súa muller Alexandra, as súas fillas as Grandes Duquesas Olga, Tatiana, María e Anastasia, e o tsarévich Alexei foron asasinados xunto cos seus serventes polos bolxeviques na Casa Ipatiev da cidade. En 1977, a Casa Ipatiev foi destruída por orde de Boris Eltsin, que máis tarde chegaría a ser presidente da Federación Rusa. Este representou ao pobo ruso no funeral do tsar en 1998.

Na década de 1920 Ekaterinburgo transformouse nun importante centro industrial en Rusia. A fábrica de maquinaria pesada máis grande en Europa, a Uralmash (Уралмаш, literalmente *Planta de Construción de Maquinaria dos Urais*), foi construída nesta cidade.

A partir de 1924 e ata 1991, a cidade recibiu o nome de Sverdlovsk, en honor ó dirixente bolxevique, Iakov Sverdlov, autor intelectual do asasinato da Familia Imperial.

## Cidades irmás 
dereita|miniatura|250px|Еkaterimburgo desde o río.

Ekaterinburgo esta irmandada con:
*  San Jose (1992)
*  Cantón (2002)
*  Ferentino

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da cidade de Ekaterimburgo 
* Lugares de interese turístico na cidade de Ekaterimburgo (en ruso, Inglés)
Grand Theft Auto: San Andreas

***Grand Theft Auto: San Andreas*** (abreviado como ***GTA: SA***),é a quinta entrega da serie de aventura e acción Grand Theft Auto creada por Rockstar Games. É o terceiro xogo da saga baseado no motor de Grand Theft Auto 3.

## Argumento 
O xogo desenvólvese no estado ficticio de San Andreas esta baseado no estado de California e Nevada, no ano 1992. O protagonista desta entrega é Carl "CJ" Johnson .

O estado de San Andreas ten tres rexións, as cales están conformadas por unha gran cidade e a periferia de cada unha. Tamén teñen cadansúas tendas e curiosidades. Os ximnasios das diferentes cidades ensinarán a CJ novas habilidades. Na orde da historia, CJ pasa por Los Santos (Os Ánxeles), Campo, San Fierro (San Francisco), Desierto e Las Venturas (Las Vegas).
Os Pereiros, Cartelle, Cartelle

**Os Pereiros** é un lugar da parroquia de Cartelle, no concello ourensán de Cartelle, na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 41 habitantes (19 homes e 22 mulleres), un menos ca en 2010 (20 homes e 22 mulleres), dous menos ca en 2008 (20 homes e 23 mulleres) e nove menos ca en 1999.

Nesta aldea naceu en 1909 o cineasta Carlos Velo.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cartelle 
### Parroquias de Cartelle 
## Notas
Fielato

[alt=Fielato de Ribadeo na entrada pola parroquia da Devesa|miniatura|Fielato de [Ribadeo na entrada pola parroquia da Devesa]]
**Fielato** era o nome popular que recibían as casetas de cobro dos arbitrios e taxas municipais sobre o tráfico de mercancías, aínda que o seu nome oficial era o de **estación sanitaria**, xa que á parte da súa función recadatoria servían para exercer un certo control sanitario sobre os alimentos que entraban nas cidades. O termo *fielato* procede do fiel ou balanza que se usaba para a pesada.
No *Dicionario de la Administración Española* de Marcelo Martínez Alcubilla no apartado referente á contribución de consumos, recóllense unha serie de artigos para o correcto funcionamento dos fielatos:
*Art. 37. Os fielatos serán abertos á saída do sol e pechados á posta do mesmo.
*Art. 41. Os fielatos centrais recoñecerán e gravarán as especies que concorran a eles ao tempo de entrar e saír dos mesmos.
*Art. 42: Onde non existan fielatos exteriores deberán establecerse un ou máis interiores segundo esíxano as conveniencias do servizo.
*Art. 45: Onde só existan fielatos interiores, a circulación de especies para dirixirse a eles, só poderá verificarse polas rúas designadas para o efecto con marcas ou rótulos visibles.

Actualmente os fielatos foron substituídos por outros mecanismos cos que o Estado pode controlar a fiscalidade e a sanidade dos alimentos.

## Outros usos
O xogador do Athletic Club Koldo Aguirre era coñecido polo sobrenome de *O Fielato*.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*, Rafael: "Los arbitrios municipales en la Cartagena de mediados del siglo XIX". *Revista Murciana de Antropología* nº 15, 2008, Páxs. 533-539.
*, José de: *Diccionario de Hacienda*. Atlas, Madrid, 1968.
**Índice alfabético de las mercancías sujetas al pago de los arbitrios municipales*. Cartagena, 1955.
*, Marcelo: *Diccionario de la Administración Española*. Tomo primeiro, Madrid, 1886.

### Ligazóns externas
*Fielatos en la memoria
Saga do 22º Torneo das Artes Marciais

Esta saga comeza co final da saga anterior, cando o Mestre Mutenroi lle recorda a Son Goku que debe adestrarse para o gran torneo das artes marciais tres anos despois.

## Sinopse 
-Coñecen ao Mestre Corvo cos seus discípulos Ten Shin Han e Chaoz.

-Son Goku vence a Krilín nas semifinais e chega á final, Then Shin Han fai o mesmo con Jackie Chun.

-No transcurso da final Ten Shin Han renega do seu mestre por obrigalo a facer trampas.

-Na final Ten Shin Han utiliza o kiko-ho e gaña a Son Goku.
Vitimiro de Ourense

**Vitimiro** ou **Güitimiro** foi un eclesiástico xermánico-galego, primeiro bispo coñecido de Ourense.

## Traxectoria 
Asistiu ao Segundo Concilio de Braga no ano 572. É o primeiro bispo de Ourense do que se ten constancia.

San Martiño de Dume adicou a este bispo o seu ensaio *De Ira*: *Domno ac beatissimo, mihi desiderantissimo in Christo, Fratri **Vittimero***

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Diocese católica latina de Ourense
Lupato

**Lupato** foi un bispo galego da diocese de Ourense que asistiu ao Segundo Concilio de Braga no ano 589.
Vilaia de Bechar

**Bechar**  (árabe:ولاية بشار) é unha vilaia de Alxeria, que recibiu o seu nome a partir da súa capital Bechar.

## Distritos
A vilaia posúe 12 dairas e 21 concellos ou baladías. Os distritos son:

*Abadla.
***Bechar**.
*Beni Abbès. 
*Beni Ounif. 
*El Ouata. 
*Igli.
*Kenadsa. 
*Kerzaz. 
*Lahmar. 
*Ouled Khodeïr. 
*Tabelbala. 
*Taghit.

## Notas
Yorkshire Carnegie

**Yorkshire Carnegie** (antigamente **Leeds Carnegie**, máis anteriormente**Leeds Tykes**) é un club de rugby inglés da cidade de Leeds, cunha experiencia de 8 tempadas competindo na Premiership, aínda que na actualidade disputa a RFU Championship, segunda categoría do rugby inglés. A súa última tempada na máxima categoría foi a 2010-11. A súa mellor posición foi o 5º posto acadado en 2005, ano no que o club acadou o seu único título tras vencer a Bath Rugby na final da Anglo-Welsh Cup por 20 a 12.

## Palmarés 
### Títulos nacionais 
* **Anglo-Welsh Cup (1)**: 2004-05

### Títulos continentais 
* *Ningún*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial 
* Site oficial Leeds Rugby  
* Leeds Carnegie Supporters Association
Portugal dos Pequenitos

**Portugal dos Pequenitos** é un parque temático situado no Largo do Rossio de Santa Clara (Coímbra), especificamente concibido e construído coma un espazo lúdico-pedagóxico para amosar aos nenos aspectos da arquitectura e da historia do Imperio Portugués. Construído entre finais da década de 1930 e principios de 1940, a concepción e a arquitectura do parque están profundamente influenciadas polo espírito nacionalista da época. O parque foi inaugurado o 8 de xuño de 1940.

## Historia e descrición
Proxectado polo arquitecto Cassiano Branco e construído por iniciativa do Professor Bissaia Barreto, o parque, cuxa construción se iniciou en 1938, permanece coma un dos parques temáticos adicados aos nenos máis visitados de Portugal, amosando construcións a pequena escala que representan monumentos e outros elementos da arquitectura e da Historia de Portugal.

O parque está organizado en tres zonas complementarias:
*A *primeira parte* da construción, efectuada entre 1938 e 1940, está constituída polo conxunto de casas rexionais portuguesas: solares de Trás-os-Montes e Minho, casas típicas de cada rexión con maceiras, hortas e xardíns, capelas, aceas e picotas. A este núcleo pertence tamén o conxunto de Coímbra, espazo onde se atopan representados os monumentos máis importantes da cidade.
*A *segunda fase* constitúe a *área monumental*, espazo ilustrativo dos monumentos portugueses do norte ao sur do país. Destaca a copia da xanela do Convento de Cristo (Tomar), obra en cantería do mestre Valentim de Azevedo.
*A *terceira fase*, rematada a finais da década de 1950, engloba as representacións etnográficas e monumentais das antigas provincias ultramarinas africanas, do Brasil, de Macau, do Estado Portugués da India e do Timor Portugués, arrodeadas pola vexetación propia destas rexións. Esta zona integra asemade monumentos dos arquipélagos das Illas de Madeira e das Illas Azores.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Portugal dos pequeniños 01.jpg
Ficheiro:Portugal dos pequeniños 02.jpg
Ficheiro:Portugal dos pequeniños 03.jpg
Ficheiro:Portugal dos pequeniños 04.jpg
Ficheiro:Portugal dos pequeniños 05.jpg
Ficheiro:Portugal dos pequeniños 06.jpg
Ficheiro:Portugal dos pequeniños 07.jpg
Ficheiro:Portugal dos pequeniños 08.jpg
Ficheiro:Portugal dos pequeniños 09.jpg
Ficheiro:Portugal dos pequeniños 10.jpg

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do *Portugal dos Pequenitos*  
*Páxina da Fundación Bissaya Barreto
Newcastle Red Bulls

O **Newcastle Red Bulls** é un club de rugby inglés da cidade de Newcastle que compite na Premiership Rugby. Foi fundado baixo o nome « Gosforth Football Club » en 1877, mais en 1990 se lle renomeou « Newcastle Gosforth », finalmente se lle denominou « Newcastle Falcons » a mediados dos anos 90. O club profesionalizouse en 1995. Neste club xogou o grande apertura inglés Jonny Wilkinson durante 12 anos, entre 1997 e 2009. O equipo disputa os seus partidos como anfitrión no Kingston Park, que ten unha capacidade de 10.200 espectadores.

## Tempada actual 
## Palmarés 
* **Premiership** **(1)**: *1997/98*
* **Copa inglesa** **(4)**: *1976*, *1977*, *2001*, *2004* 
* **National Division One** **(1)**: *1992/93*
* **National Cup** **(4)**: *1976*, *1977*, *2001*, *2004*
* **Middlesex 7s** **(1)**: *2007*
* **Heineken Cup**: *Cuartofinalista (2005)*
* **European Challenge Cup**: *Semifinalista (1998, 2001, 2006, 2008)*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial
* Sitio oficial do club
Saracens F.C.

O **Saracens Rugby Football Club**, tamén coñecido como **Saracens F.C.** ou **Saracens**, é un equipo de rugby inglés do norte de Londres que disputa os seus encontros como local na cidade de St Albans. O equipo foi fundado en 1876, e compite regularmente na Aviva Premiership (primeira división inglesa).

As súas cores son o negro e o vermello. Até 2012 xogaba no estadio Vicarage Road, na localidade de Watford, pero dende ese ano xoga como local no Allianz Park de St Albans, outra localidade situada ó norte de Londres. Os seareiros e xogadores do club son chamados popularmente *Sarries*.

O equipo acadou 2 subcampionatos de liga inglesa nas tempadas 1997-98 e 2009-10 antes de acadar o seu primeiro título de liga na tempada 2010-11. Antes deste título de liga, os Saracens tan só tiñan un título no seu palmarés, a copa inglesa de 1998.

## Tempada actual 
## Palmarés 
### Títulos nacionais 
* **Aviva Premiership (1)**: 2010-11, 2014-15
* **Anglo-Welsh Cup (2)**: 1997-98, 2014-15

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial dos Saracens
Veleno tinto

***Veleno tinto*** é un libro de Ramón Carredano Cobas publicado en 2008 por Edicións Xerais. É a continuación de *Frei Samuel*, publicado no ano 2002.

## Contexto histórico 
Inverno de 1319. Berenguel de Landoria, nomeado arcebispo de Santiago de Compostela polo Papa Xoán XXII, convocou un sínodo en Noia con nobres e comerciantes. A el acoden Rui Soga de Lobeira (o nobre anfitrión), Pedro Ordóñez, señor do castelo de Vimianzo, e comerciantes de Noia e Compostela.

Parte da nobreza galega é contraria a que Santiago de Compostela siga baixo xurisdición do arcebispo, sendo partidarios de que pase a ser un reguengo baixo o mando do rei de Castela (nese momento, baixo a rexencia de María de Molina). Entre estes nobres estaba Alonso Suárez de Deza, partidario da imposición dun bispo galego manexable pola nobreza.

## Trama 
Neste contexto histórico, aparece a figura ficticia de Frei Samuel, frade do mosteiro de Toxos Outos. É convidado polo arcebispo, dado que o axudou nunha aventura anterior. De camiño a Noia atópase con Pedro Ordóñez e a súa corte. O nobre chega de Vimianzo acompañado da súa filla Sabela, o seu futuro xenro Gonzalo (un nobre vido a menos, que busca a súa fortuna), Petra (ama de Sabela) e uns soldados. Con todos eles chega ao castelo de Noia.

Falando co nobre, frei Samuel vai coñecendo todo o conflito arredor da elección do arcebispo, e vai sabendo quen está a prol e quen está en contra do seu nomeamento.

Tras unha irada discusión, Pedro Ordóñez retírase á súa habitación para repousar, debido ao seu mal estado de saúde. Pouco despois, un criado do castelo aparece morto, presuntamente envelenado cunha xerra de viño.

Entre o anfitrión, un criado de confianza e frei Samuel comeza a investigación para desenmascarar ao culpable. Nun principio pensan que o obxectivo da xerra era o arcebispo. Así, descobren que na casa de Dacosta, outro nobre de Noia, hai reunións de partidarios de depor o arcebispo, e que alí acode un bufón de Rui Soga, con afán de medrar a outra corte máis poderosa.

Semella que o culpable é un comerciante compostelán, que non ten reparos en afirmar abertamente que lle gustaría ver morto ao arcebispo, pero pola forma do envelenamento (con graxa untada na xerra) e por outras circunstancias, frei Samuel descobre que realmente Gonzalo intentara matar a seu futuro sogro, Pedro Ordóñez.

## Narración 
A narración, dividida en nove capítulos e un epílogo, está feita cun narrador omnisciente. Inclúe moitos elementos de humor.

Frei Samuel é un frade que traballa de copista na biblioteca e como herborista na horta, polo que ten certos coñecementos de Medicina. É áxil física e mentalmente, pensando e actuando dun modo moi vivo. O seu contrapunto é a súa pouca espiritualidade, caendo decote nos pecados da gula e a luxuria.

Inclúe moitos elementos da cultura galega medieval: fala da economía e gastronomía popular e das clases podentes, da vida dos nobres e a súa corte nun castelo, e dos enfrontamentos entre o poder eclesiástico e o poder da nobreza.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na web de Xerais
* Ficha en *Cultura Galega*
Almallo Rugby Clube Ferrol

O **Almallo R.C.** foi un equipo de rugby galego, da cidade de Ferrol, fundado en 1997.
## Historia 
O Almallo Ferrol tomou o relevo natural do anterior club de rugby da cidade, o "Marina Ferrol", trala desaparición deste a principios dos anos 90 e trala tentativa infrutuosa do traslado a Narón, a mediados da década.

O Almallo, na súa primeira tempada (1997-98) na competición, acadou o título da Segunda División, e na seguinte tempada (1998-1999) estivo a piques de gañar o título da Primeira División, acadando finalmente o segundo posto. Porén non chegou a disputar a fase de ascenso á liga Nacional ao carecer de categorías inferiores. Neste ano integrouse na Universidade da Coruña - Campus de Ferrol. Tralas tempadas 2000-01 e 2001-02, na que descende a Segunda División, o Campus retira o seu apoio ao club e decide non presentar equipo á Liga Galega, aínda que segue mantendo equipo de Rugby 7 e de Rugby Praia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns 
* Site da Federación Galega de Rugby
Entomoloxía

A **entomoloxía** é a rama da zooloxía cuxo obxecto é o estudo dos insectos.

## Aplicacións 
As aplicacións da entomoloxía son variadas:
* Agricultura e silvicultura
* Cría dos insectos domésticos
* Ecoloxía
* Medicina humana e veterinaria (loita contra os insectos parasitos - parasitoloxía - e vectores de enfermidades infecciosas), loita contra a gangrena por tratamento que implica vermes brancos, acupuntura por inxección por medio de dardos de abellas. A entomoloxía médica é unha disciplina científica que estuda os artrópodos (insectos, ácaros) vectores ou non responsables de patoloxías humanas, e que intenta desenvolver medios de loita.
* Medicina legal (determinación da hora da morte, das causas do falecemento etc)
* Industria (posta a punto e produción dos insecticidas, protección dos produtos alimentarios e das madeiras para obras)
* Construción (loita contra os térmites)[miniatura|[Saltóns de Galicia.|centro]]
Os Ingleses Rugby Club

**Os Ingleses Rugby Club** é un club de rugby de Vilagarcía de Arousa, fundado en 1988, que xoga os seus encontros como local no estadio de atletismo do Complexo Deportivo Municipal de Fontecarmoa.

## Historia
O club naceu no verán de 1988 da man dun grupo de amigos capitaneados por Pablo García Giménez (tamén coñecido como "o Oso"), que se comezaron a reunir para xogar ao rugby (daquela pouco coñecido na cidade).

Logo de debater sobre o nome do club, chegouse á conclusión de que o nome sería “Os Ingleses Rugby Club”, nome polo cal se coñece aos habitantes de Vilagarcía en toda a ría de Arousa, xa que a principios do século XX, a Armada Inglesa tivo na cidade unha das súas paradas obrigadas, tanto técnicas como para abastecemento.

Os inicios foron difíciles debido á falta de instalacións e de coñecemento do deporte, mais as complicacións foron superadas.

Os primeiros partidos oficiais foron disputados na próxima localidade de Ponte Arnelas por falta de instalacións na cidade. Posteriormente, o Concello cedeulle o uso de instalaciones futbolísticas, coma o campo de Fontecarmoa e algúns partidos en campos como o do Estadio da Lomba ou en Vilaxoán. Dende hai uns anos o club conta con instalacións de adestramento e xogo.

Na tempada 2008-09 o equipo acadou o primeiro posto do Grupo A da Primeira División Nacional, mais non o ascenso na liguiña.

## Palmarés
[350px|miniatura|Os Ingleses gañou a [Copa Xunta de Rugby|Copa Xunta 2016. Na final bateu por 19-7 ó Pontevedra RC en Monte Porreiro.]]
Os éxitos deportivos máis salientables na historia do club son:
* Primeira Nacional: 9 participacións (terceiro club galego con máis tempadas en categoría nacional)
:* 1º posto no Grupo A en 2008-09
* Liga Galega: 3 títulos
:* Campión en 1996-97, 1997-98, 2013-14
* Copa Xunta: 1 título
:* Campión en 2015-16
;Traxectoria do club en liga e copa

:*

## Tempada actual
## Presidentes
Dende a súa fundación en 1988 o club Ingleses tivo oito presidentes: Pablo García, Ju Santórum, Geni Prieto, Martín Vázquez, Chamy Doval, Boli López, Fito Brea e Isabel Fernández.
## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Os Ingleses Rugby Club en Facebook
*Os Ingleses Rugby Club en Twitter
*Páxina oficial da Federación Galega de Rugby
### Outros artigos
Jabatos del Bierzo Rugby Club

O **Bierzo Rugby Club** é un equipo de rugby con sede na capital do Bierzo, Ponferrada, na provincia de León (Castela e León).

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Federación Castelán-leonesa de Rugby
Pedro III de Portugal

**Pedro III de Portugal** (nome completo: *Pedro Clemente Francisco José António de Bragança*; 5 de xullo de 1717 - 25 de maio de 1786), Infante de Portugal, Señor do Infante, Gran Prior de Crato, Duque de Bexa, posteriormente Príncipe consorte do Brasil e Rei de Portugal de iure uxoris, foi o cuarto fillo do rei Xoán V e da raíña Dona María Ana

D. Pedro era así irmán de Xosé I. O 6 de xuño de 1760 casou coa sobriña e herdeira da coroa Dona María Francisca. Coa subida da muller ao trono en 1777 converteuse en rei consorte de Portugal sendo alcumado "*O Capacidónio*" pola maneira como se refería a varias persoas, ou "*O Sacristão*" polo seu fervor relixioso ou aínda "*O Edificado*" pola súa iniciativa de edificar o Palacio de Queluz.

Pedro foi unha figura neutral da política e non participaba das decisións de goberno.
Escudo de Armas de Mugardos

dereita|100px
En agosto do ano 1805 e para conmemorar a fin da dependencia señorial de Mugardos do mosteiro de Santa Catarina de Montefaro, reuniuse o Concello en pleno na Casa Consistorial baixo a presidencia do seu alcalde Ramón Marino de la Barrera, tomouse a decisión de crear un escudo de Armas, do que ata entón carecía a vila, para perpetua-lo triunfo da incorporación á Coroa e tamén en recordo do privilexio concedido polo rei Carlos II o 25 de novembro de 1690, librando a Vila e Porto de Mugardos da contribución de soldados e mariñeiros, polo desembarco da súa esposa Mariana de Neoburgo e o bo trato dispensado polos mugardeses. O Concello tomou o acordo de que:

 

## Notas
Jorge Inglés

[miniatura|Retrato de [Íñigo López de Mendoza, Marqués de Santillana, pintado por Jorge Inglés. Fragmento do Retablo dos Gozos de Santa María.]]
**Jorge Inglés** foi un pintor do século XV, nado en Inglaterra ou en Flandres, que chegou a Castela desde Flandres para decorar a Catedral Vella de Salamanca e foi o introdutor do gótico flamengo na zona.

## Traxectoria
Hai poucos datos sobre a súa biografía e se ignora a data de nacemento e a de defunción. O seu apelido semella que era de orixe inglesa, mais tamén se pensou na flamenga. A única data certa e coñecida, referida a el, é o 5 de xuño de 1455, cando Íñigo López de Mendoza, Marqués de Santillana, deixou no seu testamento unha manda ao Hospital de Buitrago, na que ordenaba que se instalase na súa capela o «retablo dos Anxos, que mandei facer ao mestre Jorge Inglés, pintor...». 

## Obras 
* Retablo da Virxe de Villasandino (Burgos)
* Retablo de san Xerome, no desaparecido Mosteiro de La Mejorada, de Olmedo (no Museo Provincial de Valladolid)
* Retablo dos Gozos de Santa María, da igrexa do Hospital de Buitrago, no que aparecen os retratos do marqués de Santillana e a súa muller como doantes (pertence á colección do duque do Infantado e, dende 2012, se expón entre os fondos do Museo do Prado.

[miniatura|Retablo de San Jerónimo procedente do mosteiro da Mellorada (Olmedo). Pintura sobre táboa. Consérvase no [Museo Nacional Colexio de San Gregorio.]]Tamén se lle atribúen un feixe de miniaturas de determinados códices da biblioteca do Marqués. 

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*Jorge Inglés, pintor de los Mendoza
Corpus Christi

[miniatura|Alfombras florais en [Ponteareas.]]

O **Corpus Christi** (en latín *Corpo de Cristo*) é unha festa da Igrexa Católica destinada a celebrar a Eucaristía.

A súa principal finalidade é proclamar e aumentar a fe da Igrexa na presenza de Xesús Cristo no Santísimo Sacramento. A celebración lévase a cabo o seguinte xoves ao oitavo domingo despois do Domingo de Resurrección (é dicir, 60 días despois dese día; formalmente é o xoves que segue ao noveno domingo seguinte á primeira lúa chea de primavera do hemisferio norte). Nalgúns lugares a festa trasládase ao domingo seguinte para adaptarse ao calendario laboral.

En moitos lugares é unha festa de especial relevancia e en varios países é un día festivo oficial (certas partes de España, Austria, partes de Alemaña e Suíza, Brasil, República Dominicana, Bolivia, Croacia, Polonia, Trinidad e Tobago, Portugal, Perú e Venezuela).

## Celebracións en España
Cabe destacar as de Toledo, Lagartera (Toledo), Laguna de Negrillos (León), La Orotava (Tenerife), La Puebla del Río (Sevilla), Sevilla, Tarragona ou Valencia.

## Celebracións en Galicia
miniatura|dereita|Alfombras de sal na vila de Muros, como parte da ornamentación para as festas do Corpus Christi.
### Corpus Christi en Ponteareas
A localidade de Ponteareas celebra na fin de semana seguinte ao xoves de Corpus Christi as súas festas máis representativas. Na noite do sábado para o domingo, os veciños da localidade confeccionan alfombras florais con motivos relixiosos relativos ao día de Corpus Christi, adornados con motivos xeométricos. A confección de devanditas alfombras realízase con distintos tipos de flores e materiais, preparados durante os días previos á festividade polos veciños.

As alfombras permanecen intactas na súa confección ata a procesión do domingo, que percorre todas as rúas decoradas con esta arte. En 1980 foi declarada Festa de Interese Turístico Nacional, e en 2009 recibiu o recoñecemento de Festa de Interese Turístico Internacional.

### Corpus Christi en Ares
As alfombras florais do Corpus Christi de Ares están recoñecidas como festas de interese turístico galego.
Ferentino

**Ferentino** é unha cidade da provincia de Frosinone no Lacio, Italia. Situada a 65&nbsp;km ó sueste de Roma. Está localizada sobre un pequeno outeiro 400 metros sobre o nivel do mar.

## Historia
***Ferentinum *** era unha cidade de Hernici, foi capturada por Roma no 364 a.C.. Os seus habitantes foron cidadáns romanos ata o 195 a.C.. Estaba preto da *Vía Latina* e foi un lugar para a retención de reféns.

De 1198 ata o 1557 foi o centro do reitorado papal das provincias de Campagna e Marittima.

Ao rematar a segunda guerra mundial, Ferentino experimentou un forte crecemento industrial.

## Cidades irmás
*20px Ekaterinburgo, Rusia.
*20px San Severino Marche, Italia.
*20px Rockford, Estados Unidos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ferentino.eu - Ferentino: historia, xente, paisaxes
*Il Cartello
Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water

**Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water** foi o terceiro álbum de estudio de Limp Bizkit, editado o 17 de outubro de 2000

## Características 
Gravouse en varias localizacións: Larabee Studios East, Westlake Audio e Larabee Studios West, os tres en distintas áreas da cidade dos Ánxeles; Studio Litho, Seattle, Washington e, finalmente, en South Beach Studio, Miami, Florida.

Chocolate Starfish and the Hotdog Flavored Water é o disco máis vendido da banda de Jacksonville, con 12 millóns de copias. O disco cosechou tanto éxito a nivel mundial e de vendas como de detractores críticos.

Neste disco destacan os superventas Take a Look Around, incluída na banda sonora de Misión: Imposible II, e My Generation.

## Lista de cancións 
# "Intro" – 1:18
# "Hot Dog" – 3:50
# "My Generation" – 3:41
# "Full Nelson" – 4:07
# "My Way" – 4:32
# "Rollin' (Air Raid Vehicle)" – 3:33
# "Livin' It Up" – 4:24
# "The One" – 5:43 
# "Getcha Groove On" (con Xzibit) – 4:29
# "Take a Look Around" – 5:22
# "It'll Be OK" – 5:06
# "Boiler" – 7:00 
# "Hold On" (con Scott Weiland de Stone Temple Pilots) – 5:47
# "Rollin' (Urban Assault Vehicle)" (con Method Man, Redman, DMX e Swizz Beats)– 6:22
# "Outro" con Ben Stiller – 9:49
Náiade (lúa)

[miniatura|dereita|250px|Vista simulada de Náiade orbitando Neptuno co [Sol de fondo na distancia.]]
**Náiade** (en grego *Ναϊάδ-ες),* tamén coñecido coma **Neptuno&nbsp;III**, é o satélite máis interior de Neptuno que recibiría o nome das Náiades da mitoloxía grega.

## Descubrimento 
Náiade foi descuberta nalgún momento a mediados de setembro do 1989, a partir de imaxes tomadas pola sonda espacial *Voyager 2*. Foi a última lúa descuberta durante o achegamento da *Voyager* a Neptuno e foi designada temporalmente coma **S/1989&nbsp;N&nbsp;6**. Este descubrimento foi anunciado o 29 de setembro do 1989 pola Unión Astronómica Internacional na súa Circular No. 4867, pero só se falaba de "25 fotogramas tomados durante 11 días", outorgándolle ó descubrimento unha data algo anterior ó 18 de setembro. Recibiu o seu nome oficial o 16 de setembro do 1991.

## Características 
Náiade é de forma irregular (non esférica) e aparece sen signos aparentes de cambios xeolóxicos. É posible que coma no caso doutros satélites situados entre Tritón e Neptuno, esta lúa sexa algo semellante a unha pila de cascallos "reagrupados" a partir de fragmentos de satélites orixinais de Neptuno, os cales foron pulverizados polas perturbacións de Tritón pouco despois de que a lúa fose capturada na súa moi excéntrica órbita inicial.

Náiade orbita a 23.500 kms por riba das cimas das nubes de Neptuno. a súa órbita está por debaixo do radio da órbita sincrónica de Neptuno, está pois nunha lenta espiral cara ó planeta debido ó efecto de desaceleración que as mareas gravitatorias provocan e eventualmente podería impactar contra a atmosfera de Neptuno, ou partirse, creando unha anel planetario unha vez traspasado o límite de Roche, debido á dispersión dos fragmentos da lúa. Posiblemente Náiade orbite Neptuno dentro do rango deste límite, coma se supón que ten unha densidade baixa, o satélite podería xa estar moi preto do límite de Roche.

## Problemas en posteriores procuras de Náiade 
Dende o achegamento da *Voyager 2*, o sistema de Neptuno foi intensamente estudado polos observatorios terrestres e polo Telescopio Espacial Hubble. En marzo do 2002 o telescopio Keck observou o sistema usando a tecnoloxía da óptica adaptativa e así poder detectar sen moitos problemas os catros satélites interiores máis grandes do sistema de Neptuno. Talasa foi atopada grazas en parte ó procesado das imaxes, pero Náiade non foi localizada. O Hubble ten a *habilidade* de detectar tódolos satélites coñecidos e os posibles novos satélites con máis precisión e fiabilidade cá *Voyager 2*. Pero Náiade aínda non foi atopada. Isto fai sospeitar que existiron bastantes erros nas efemérides de Náiade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Neptuno

### Ligazóns externas 
* Naiad Profileby NASA's Solar System Exploration 
* Neptune's Known Satellites (by Scott S. Sheppard)
Armenteiro de Abaixo, San Xurxo de Moeche, Moeche

**Armenteiro de Abaixo** é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 2 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que 4 homes, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 1 habitante.

## Lugares e parroquias
### Lugares da parroquia de San Xurxo de Moeche
### Parroquias de Moeche
Armenteiro de Arriba, San Xurxo de Moeche, Moeche

**Armenteiro de Arriba** é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña seis habitantes (un home e cinco mulleres), a mesma cantidade ca en 1999.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da parroquia de San Xurxo de Moeche 
### Parroquias de Moeche
Ciutadans honrats

A expresión en catalán ***Ciutadans honrats*** (en galego, *cidadáns honrados*) refírese a unha clase de aristocracia urbana que se desenvolveu no Reino de Aragón durante a baixa idade media simultaneamente ao propio crecemento político das grandes cidades.

## Historia 
A partir do século XI, en paralelo ao crecemento desas grandes cidades, foise constituíndo unha clase de patriciado burgués que, co incremento da liberdade municipal concedido pola realeza, irá monopolizando o goberno da cidade.

Cando a partir do século XII producíronse diferenciacións entre estamentos ou *mans* (mans), os *ciutadans honrats* comezaron a situarse como a *mà major* (man maior). Estaba formada por xente de carreira, familias de boa posición, e ata propietarios de terreos con dereitos de señorío.

A máxima representación desta clase foi o **ciutadà honrat de Barcelona** (cidadán honorable de Barcelona), que estaba exento de determinados tributos e gozaba de prerrogativas. Formaron un número reducido de familias, pero tamén se podía acceder a iso por acordo favorable dos conselleiros da cidade.

Era unha oligarquía urbana cun poder crecente nun momento en que o desenvolvemento municipal das grandes cidades en toda Europa competía co campo, tradicional feudo da nobreza.

Os *ciutadans honrats* de Barcelona desempeñaron un papel fundamental na creación do bloque político da Biga durante o século XV. A Biga agrupaba aos **ciutadans honrats** con grandes comerciantes importadores para oporse, politicamente, aos mercadores, comerciantes e menestrais que formaban o bloque político da Busca.

En Valencia, desde 1420, aos ciutadans honrats, doutores, licenciados en dereito e aqueles que tiñan estudos de dereito, recoñecíanselles as mesmas honras, grazas e inmunidades que aos cabaleiros e homes de paraxe.

Un exemplo desta influencia atópase na cidade de Orihuela a finais do século XV e comezos do XVI.
Cultivar

[dereita|miniatura|O 'Pink Whirls' é un dos numerosos cultivares de *[Osteospermum*.]]
miniatura|'Lemon Symphony' é outro dos cultivares de *Osteospermum*.
**Cultivar** é a designación dada a determinada forma dunha planta cultivada e corresponde a un determinado xenotipo e fenotipo que foi seleccionado e recibiu un nome único e debidamente rexistrado con base nas súas características produtivas, decorativas ou outras que o tornen interesante para o cultivo. O cultivar debe presentar durante o cultivo, e manter durante o proceso de propagación, un conxunto único de características que o distingan de maneira consistente de plantas semellantes da mesma especie. O termo foi cuñado polo especialista en horticultura Liberty Hyde Bailey, que o derivou das palabras inglesas "cultivated" e "variety" ("cultivado" e "variedade"), co que significaría estritamente "variedade cultivada" dunha especie vexetal. O termo non ten o mesmo significado cá designación taxonómica *variedade* ou có termo legal *variedade de planta* utilizado no comercio de plantas e as súas sementes. O concepto foi oficialmente adoptado no XIII Congreso de Horticultura, realizado en Londres (1952), co obxectivo de distinguir as variedades cultivadas das de ocorrencia natural.

## Notas
Michael Ende

**Michael Andreas Helmut Ende**, nado en Garmisch-Partenkirchen, Baviera, RFA o 12 de novembro de 1929 e finado en Stuttgart, na Alemaña reunificada, o 28 de agosto de 1995, foi un escritor alemán. As súas obras foron traducidas a máis de 40 linguas con vendas de máis de 35 millóns de exemplares.

## Biografía 
Foi o fillo único do pintor surrealista Edgar Ende e a fisioterapeuta e despois tamén pintora Luise Bartholomä. Segundo Michael Ende, o pai fora marcado polos nazis como "artista dexenerado" e era ela a que sostiña economicamente á familia. Os seus pais estaban separados desde 1953, o pai morreu en 1965 e a nai en 1973, aos 81 anos.

Sendo estudante participou na agrupación anti-nazi "Frente Libre Bávaro", pero debeu suspender os estudos para servir no exército alemán da RFA. Tempo despois mudouse coa súa familia a un barrio de artistas en Múnic, o que lle supuxo unha grande influencia. En 1947 entrou na escola Waldorf, seguidora da liña antroposófica creada polo filósofo Rudolf Steiner en Stuttgart. En 1948 entra na Escola de Teatro de Cámara, de Otto Falckenberg, en Múnic.

Comezou a escribir relatos de corte infantil e xuvenil a principios da década de 1950. Traballou como actor, guionista de espectáculos de cabaré e como escritor de críticas cinematográficas.

En 1964 casou coa cantante Ingeborg Hoffman, que coñecera en 1949, e coa que foi vivir a Roma. Ingeborg faleceu en 1985 debido a un cancro de pulmón, e Michael Ende casou de novo en 1989 coa xaponesa Mariko Sato, que fora a súa a súa tradutora ao xaponés.

Michael Ende morreu con 65 anos, debido a un cancro de estómago que se lle diagnosticara o ano anterior.

## Museo Michael Ende 
En 1998 inaugurouse na Bibliothek für internationale Kinder- und Jugendliteratur (Biblioteca internacional de literatura infantil e xuvenil) de Múnic o Museo Michael Ende. Nel consérvanse obras do autor en diversos idiomas, manuscritos, pinturas do seu pai, libros da súa biblioteca privada, e obxectos persoais de especial valor. Ende era un coleccionista de figuras de tartarugas feitas de toda clase de materiais.

## Obras 
* *Jim Knopf und Lukas der Lokomotivführer* (1960)
* *Jim Knopf und die Wilde 13* (1962)
* *Das Schnurpsenbuch* (1969)
* *Tranquila Tragaleguas a tartaruga teimuda* (*Tranquilla Trampeltreu die beharrliche Schildkröte*, 1972)
* *Momo (1973)
* *Das kleine Lumpenkasperle* (1978)
* *Das Traumfresserchen* (1978)
* *A historia interminable* (1979)
* *O ponche dos desexos* (*Der satanarchäolügenialkohöllische Wunschpunsch*, 1989)
* *O longo camiño a Santa Cruz* (*O longo camiño a Santa Cruz'', 1992).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.michaelende.de .