open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Granollers

300px|miniatura|Igrexa de Sant Esteve
**Granollers** é un municipio e cidade española, pertencente á provincia de Barcelona, en Cataluña. É a capital e localidade máis poboada da comarca do Vallès Oriental.

Granollers vive do comercio e das industrias, pero na parte sur do termo, a paraxe de Palou aínda conserva zonas agrícolas.

## Demografía 
## Lugares de interese 
250px|miniatura|esquerda|A Porxada
A Porxada, edificio renacentista que servía de lonxa de gran, é o edificio máis emblemático de Granollers. Terminouse de construír entre os anos 1586 e 1587 a partir dun proxecto que encargara o Consello da Vila ao mestre Bartomeu Brufalt. O edificio ten unhas dimensións de 24 metros de longo por 15,65 de ancho e está formado por 15 columnas de orde toscano que soportan un tellado de catro vertentes. foi restaurado en varias ocasións.

Na rúa do Corró atopamos o antigo hospital de San Domingo, agora sala Francesc Tarafa, un exemplo de arquitectura gótica restaurada.

Destacan tamén a igrexa de Sant Esteve e a casa do concello.

## Festividades 
A Festa Maior de Granollers empeza o último xoves do mes de agosto e celébrase ao longo dunha semana. Baséase na recuperación dunha antiga aposta feita na cidade no ano 1897, onde dous artesáns do ladrillo, os señores Rayo e o herdeiro de Maynou dividiron a cidade competindo para ver quen era capaz de facer máis ladrillos nunha hora. Esta anécdota converteuse, anos despois na Festa Maior Branca e Azul, onde os protagonistas son os cidadáns divididos en dous grupos: os *blancs* (brancos) e os *blaus* (azuis). Estas agrupacións organizan actividades e competicións para animar a festa de Granollers e despedir o verán. Actualmente, na festa maior de Granollers fanse varias probas de todo tipo: gastronómicas, competitivas e anecdóticas para que todos, grandes e pequenos, gocen dunha semana chea de aventuras.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Catalunya en Miniatura-Ajuntament de Granollers.JPG|Maqueta do concello en Catalunya en Miniatura
Ficheiro:Ajuntament i Gegants de Granollers.jpeg|Os xigantes de Granollers
Ficheiro:Ajuntament Granollers 2.jpg|Concello

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Motril

**Motril** é unha cidade española situada no extremo sur da provincia de Granada, cerca do mar Mediterráneo. Motril é a capital da comarca da Costa Granadina. Recibe os títulos de "Moi Nobre e Leal Cidade de Motril", que aparecen no escudo municipal.

## Xeografía 
Limita ao norte co municipio de Vélez de Benaudalla e Lújar, ao leste con Gualchos, ao oeste con Salobreña e ao sur Torrenueva Costa e co mar Mediterráneo. Está situado preto da desembocadura do río Guadalfeo.

Situado dominando a veiga do seu nome, na que o principal cultivo é o chirimoyo e o aguacate (tamén se produce manga, guayaba, plátano e outros froitos subtropicais) así como o cultivo en invernadoiro e a cana de azucre (aínda que o ano 2006 foi o último no que se procedeu á recolección e produción de azucre, habendo pechado a única fábrica azucreira que quedaba en España e no resto de Europa). É a saída ao mar da provincia de Granada. A súa posición xeográfica convértea nun centro industrial e comercial (fabricación de papel). O Porto de Motril é, á vez, porto comercial e de pesca. Tendo tamén un porto deportivo (Real Club Náutico de Motril) como porto de recreo.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2024 tiña unha poboación de 59.632 habitantes, a maioría deles concentrados na capital municipal, Motril. O resto dos seus habitantes están agrupados en varios núcleos de poboación: El Varadero, Carchuna, Calahonda, Puntalón, Playa Granada, Las Ventillas, La Perla, La Garnatilla, Los Tablones e La Chucha.

## Véxase tamén
Valdemoro

**Valdemoro** é un municipio situado ao sur da Comunidade de Madrid, España. Atópase a 27 quilómetros da capital, na comarca castelá de a Sagra, aínda que xeralmente é tamén incluído no Área Metropolitana de Madrid.

Nos últimos 15 anos sufriu un forte crecemento demográfico, alcanzando na actualidade os 58.623 habitantes (INE 2008). A proximidade á capital propiciou o desenvolvemento demográfico e económico da localidade. O incremento de poboación obrigou a construír novas infraestruturas de transporte, así como educativas, sanitarias e de lecer.

A historia recente do municipio atópase ligada á Garda Civil, xa que Valdemoro alberga o Colexio de Gardas Novos "Duque de Afumada", centro de formación dos futuros membros do corpo.

## Notas 
## Xeografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Benalmádena

**Benalmádena** é un municipio andaluz, situado na costa da provincia de Málaga, coñecida como a costa do Sol. O municipio está integrado no Área Metropolitana de Málaga e na comarca da Costa del Sol Occidental. Baixo esta última división territorial, Benalmádena está mancomunada xunto a outros municipios dentro da Mancomunidade de Municipios da Costa do Sol Occidental.

## Xeografía 
O termo municipal de Benalmádena sitúase na franxa costeira entre a serra de Mijas e o mar de Alborán, a pouco máis de 100 km do estreito de Xibraltar. Presenta un carácter montañoso que, xunto ao mar, condiciona a súa xeografía. Ademais, está asucado por arroios e torrentes. Linda cos municipios de Torremolinos ao noroeste, con Alhaurín de la Torre ao norte, con Mijas e Fuengirola ao leste; así como co mar Mediterráneo ao sur.
Cogito ergo sum

miniatura|René Descartes (1596 - 1650) 	
A locución latina ***cogito ergo sum***, que en galego se traduce como *penso, logo existo* (ou *penso, polo tanto, existo*) ou máis tradicionalmente, *penso, logo, eu son*, é unha formulación filosófica de René Descartes, o cal se converteu no elemento fundamental do racionalismo occidental. *Cogito ergo sum* é unha tradución da formulación orixinal de Descartes en francés: *"Je pense, donc je suis"*, atopado no seu famoso *Discurso do método* (1637).

Aínda que a idea expresada en *cogito ergo sum* se atribúe a Descartes, moitos predecesores ofreceron argumentos similares, particularmente Agostiño de Hipona en *De Civitate Dei* (libros XI, 26), o cal se anticipa a modernos contrapuntos sobre o concepto. (Véxase Principios de filosofía 1, §7: *Ac proinde haec cognitio, ego cogito, ergo sum, est omnium prima & certissima, quae cuilibet ordine philosophanti occurrat* o que significa, "E polo tanto esta reflexión, penso logo existo, é a primeira e máis certa de todas cantas se lle presentan aos que filosofan ordenadamente")

## Introdución 
A locución *cogito ergo sum* non é utilizada no traballo máis importante de Descartes, as *Meditacións metafísicas*, pero o termo "*O cogito*" (ás veces confuso) é utilizado para referirse a un argumento del. Descartes sentiu que a frase, a cal usou no seu anterior *Discurso*, fora confundida no seu sentido aparecendo como unha inferencia, polo cal cambiouna a "Eu son, eu existo" (tamén chamado a primeira certeza) para evitar o termo *cogito*.
Mollet del Vallès

**Mollet del Vallès**, antes coñecido como **Mollet** a secas, é un municipio da comarca do Vallès Oriental, na provincia de Barcelona, Comunidade Autónoma de Cataluña, España.

## Historia 
250px|esquerda|miniatura|Vista xeral do concello.
No termo de Mollet realizáronse diversos achados arqueolóxicos, algún de grande importancia, que testifican a antigüidade da súa poboación, pero as primeiras referencias escritas coñecidas de Mollet del Vallès como núcleo habitado son do século X. En dous documentos do ano 993 xa aparece mencionado o nome de Mollet, transcrito como *Moledo*, e a igrexa de San Vicente, que aínda conserva o campanario medieval.

Entre os séculos XII e XIV, Mollet pertenceu á sede episcopal de Barcelona e os seus habitantes eran súbditos do bispo. No ano 1393, Mollet pasou a depender directamente da coroa e converteuse en "rúa" de Barcelona, con representante no Consell de Cent desa cidade. Isto supuxo unha prosperidade para o pobo e un reforzamento da organización colectiva, que quedaba definida polo batlle (alcalde), a curia e os sindicatos.

A vitalidade da comunidade fíxose evidente no século XV coa edificación da igrexa de San Vicente. O edificio foi destruído durante a guerra civil española, con excepción do campanario, que conserva o baseamento románico.

Mollet viviu, como o resto do territorio, todos os feitos importantes da historia catalá e peninsular. Hai que destacar, entre as accións bélicas, a batalla que as tropas españolas gañaron ao invasor francés nas proximidades do pobo en 1810 e o bombardeo do centro da cidade (Quatre Cantons) pola aviación franquista en 1938, que causou mortos e feridos.

Actualmente está emprazada no municipio o Instituto de Seguridade Pública de Cataluña, onde se preparan os axentes da policía local e autonómica coñecidos como ''Mossos d'Esquadra''.

## Demografía 
## Lugares de interese 
250px|miniatura|Museo Abelló
*Parc dels colors 
*Igrexa Parroquial de Sant Vicenç 
*Igrexa de Santa María de Gallecs 
*Les Rambles 
*Casa do Concello
*Masia de Can Borrell 
*Masia de Can Lledó 
*Masia Can Mulà 
*Masia de Can Pacià 
*Masies de Can Pantiquet e Can Flequer

## Localidades irmandadas 
* Rivoli (Italia) 
* Cinco Pinos (Nicaragua)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Chiclana de la Frontera

miniatura|300px|dereita|Castelo de Sancti Petri.
**Chiclana de la Frontera** é unha cidade española situada na provincia de Cádiz, en Andalucía. Atópase na comarca da Baía de Cádiz da cal dista 25 quilómetros. A fundación da actual Chiclana produciuse no ano 1303, cando o rei Fernando IV de Castela entregou as terras á Casa de Medina Sidonia. O actual casco urbano levantouse durante o século XVIII. Na guerra da Independencia española produciuse a batalla de Chiclana entre franceses e aliados anglo-españois. Hoxe en día, a economía de Chiclana depende dunha industria moderna e do turismo, especialmente das praias e dos campos de golf asentados fundamentalmente no Novo Sancti Petri, urbanización que conta co maior número de prazas hoteleiras da provincia de Cádiz e de toda a Costa da Luz.

O termo municipal fai fronteira polo norte cos concellos de San Fernando e Puerto Real; pola costa cara ó sur con Conil de la Frontera e por terra limita con Medina Sidonia e unha pequena parte de Vejer de la Frontera. O concello contaba en 2016 cunha poboación de 84&nbsp;680 persoas. e ten unha densidade de poboación de 400 hab/km². Atópase a unha altitude de 11 msnm.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Collado Villalba

**Collado Villalba** é un municipio español da Comunidade de Madrid, situado a 39 quilómetros ao noroeste de Madrid e a 917 metros de altitude sobre un amplo vao da madrileña Serra de Guadarrama. Cunha poboación de 63.074 habitantes en 2018, abre o val de Guadarrama, zona turística da Comunidade de Madrid.

## Xeografía 
Collado Villalba está rodeado ao oeste, norte e leste por montañas de entre 1000 e 2000 metros de altitude (de oeste a leste, Serra de Malagón, Serra de Guadarrama e Serra do Hoyo de Manzanares). Collado Villalba está situado nun amplo val en torno ao río Guadarrama.

O clima da comarca é mediterráneo-continental tépedo húmido. O relevo de Collado Villalba está formado por chairas, lombas e cerros, coa media e alta montaña presente nas súas proximidades. As principais montañas que rodean a "hoya de Villalba" son de oeste a leste: Abantos (1754 m), Cuelgamuros, Cabeza Líjar (1824 m), Porto de Guadarrama (1511 m), A Peñota (1944 m), Porto de Fuenfría (1796 m), Siete Picos (2138 m), Porto de Navacerrada (1860 m), La Maliciosa (2383 m), El Yelmo (1714 m) e El Estepar (1404 m).

## Historia 
## Demografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do concello 
* Instituto de Estatística da Comunidade de Madrid > Ficha municipal
Portugalete, Biscaia

[300px|miniatura|A [Ponte de Biscaia, que une Portugalete con Getxo]]

**Portugalete** é un municipio vasco da provincia de Biscaia. Pertencente á comarca do Gran Bilbao e á subcomarca da Marxe Esquerda: Segundo o INE en 2011 tiña 47.742 habitantes.

O municipio esténdese por un outeiro situado entre a Ría de Bilbao e o río Ballonti, situándose o núcleo de poboación na ladeira que descende ata a primeira. A extensión total é tan só de 3,21&nbsp;km² polo que a súa densidade poboación (de máis de 15.000 hab./km²) é a maior densidade de todo o País Vasco. 
 
Os habitantes de Portugalete son *portugalujo/a*, aínda que popularmente é utilizado tamén o termo *jarrillero/a*. Isto é debido a que no século XIX e nos primeiros anos do século XX, Portugalete contaba con numerosas tabernas onde se degustaba o *chacolí*, e existía o costume de bebelo nunhas xerras pequenas, de aí o de *jarrilleros/as* .
Arganda del Rey

**Arganda del Rey** é un municipio da Comunidade de Madrid, situado na subcomarca da Alcarria de Alcalá (Comarca de Alcalá), na zona central de España. Tiña 50.309 habitantes (Instituto Nacional de Estadística, 2008). Enlaza coa cidade de Madrid pola liña 9 de metro, pola autovía A-3 e pola autoestrada de peaxe R-3.

## Xeografía 
## Historia 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* AD Arganda
Esplugues de Llobregat

**Esplugues de Llobregat** é un municipio da comarca do Baix Llobregat (anteriormente pertencente á do Barcelonès, da que se separou), na provincia de Barcelona, Cataluña, España.

## Historia 
200px|miniatura|esquerda|A masía de Can Clota
Nas últimas décadas pasou de ser unha poboación eminentemente industrial a unha cidade de servizos, próxima a Barcelona e que soubo conservar o seu acenos de identidade.

Destaca especialmente o seu singular casco antigo, único no Baix Llobregat con espazos tan pintorescos e románticos como a Rúa Montserrat ou masías como Can Cortarda, edificio onde residiu o Baró de Maldà, autor da obra clave na literatura catalá de finais do século XVIII, o "Calaix de Sastre". Cabe destacar tamén a ampla rede de parques e zonas verdes de Esplugues como o parque da Solidaritat, o do torrent d'en Farré ou o de Can Vidalet, entre outros. A montaña de Sant Pere Màrtir é o miradoiro natural do municipio.

## Demografía 
## Localidades irmandadas 
*  Macael, Almería
*  Ahrensburg, Alemaña

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Esplugues de Llobregat.JPG|Museo Can Tinturé

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya 
*Patrimonio histórico e artístico de Esplugues de Llobregat
Santurtzi

**Santurtzi** é un municipio español da provincia de Biscaia, pertencente á comarca do Gran Bilbao. Historicamente, en cambio, formou parte ata comezos do século XIX dos Tres Concellos do Val de Somorrostro en Enkarterri. Ten unha poboación de 47.076 habitantes (2011).

## Topónimo 
Conta a tradición que a actual igrexa de San Xurxo, en Santurtzi, foi orixinalmente un mosteiro fundado por uns monxes de orixe inglesa, que fuxindo de conflitos relixiosos, foron a recalar na costa biscaíña, no Val de Somorrostro. En torno a este mosteiro xurdiría o pobo de Santurtzi.

O nome *Santurtzi* deriva do latín *Sant Georgi*, ao igual que a ermida do mesmo nome que existiu en Gordexola preto de Iduibaltza (Okondo). A primeira mención escrita deste topónimo data do 1075. No devandito documento, escrito en latín, menciónase ao *Monasterium Sant Georgis*. Posteriormente, durante a Idade Media o nome sería transcribido de moi diversas formas *San Jurdic* (1249), *Santurce* (1333), *San Yurdie*, *Sautuye*, *Santurtzi* (1372). No século XV aparece mencionado como *Sturse*, *Santurse* e *Santursi*.

A denominación en éuscaro, única oficial dende 1983, é **Santurtzi**. Tradicionalmente, en castelán coñeceuse como *Santurce*. O xentilicio dos seus habitantes é *santurtziarra*.

## Localización 
Santurtzi atópase situado na costa do mar Cantábrico, na marxe esquerda da desembocadura da ría de Bilbao e aos pés do monte Serantes (452 msnm, aínda que tradicionalmente constou 446 m). Limita ao sur con Ortuella, ao leste con Portugalete e ao oeste con Abanto Zierbena e con Zierbena.

Posúe unha orografía moi accidentada aínda que, a excepción do monte Serantes (452 m) -un dos seus elementos topográficos máis simbólico-, non presenta grandes alturas, situándose as máis significativas nos contrafortes do propio Serantes: O Mazo (245 m) e os Cuetos (123 e 106 m). O seu relevo inscríbese dentro do flanco norte do chamado anticlinal de Biscaia. É un relevo de tipo estrutural correspondendo a unha serie de materiais do cretáceo (calcarias urgonienses) ao longo de Punta Lucero-Serantes suavemente inclinados cara á ría.

## Características 
O clima en Santurtzi está baixo a influencia do clima oceánico húmido. As temperaturas son suaves durante todo o ano, con choivas máis frecuentes na primavera e outono, invernos benignos e veráns non excesivamente calorosos. A temperatura media no verán é de 20&nbsp;°C e de 8&nbsp;°C no inverno.

A beleza da paisaxe e a calidade da súa gastronomía xunto coa hospitalidade dos santurzanos son só algúns atractivos dos que o visitante pode gozar. Santurtzi é unha vila mariñeira que soubo conservar os seus costumes a pesar do seu gran crecemento. A vida neste Concello, está marcada polo mar, que inspira o seu traballo e o seu lecer. A pesca e as regatas de traiñeiras e as festas marianas da Virxe do Carme manteñen vivas as súas raíces. E da gastronomía que dicir, en todo o mundo é coñecido o bo trato que ao peixe dáselle en Santurtzi, en especial ao besugo e como non, ás sardiñas en lugares como o restaurante Mandanga ou o internacionalmente coñecido Currito.

## Notas
Villanueva de la Serena

**Villanueva de la Serena** é unha cidade de España, na provincia de Badaxoz, Comunidade autónoma de Estremadura.

## Situación 
Situada na comarca das Vegas Altas, a portas da comarca de La Serena (e historicamente pertencente a ela) e a escasos 5 Km da veciña Don Benito, deu lugar xunto con esta unha nova aglomeración urbana de relevancia en toda a rexión cunha poboación duns 60.000 habitantes, formando un centro agrícola, industrial e de servizos cunha grande influencia tanto no ámbito comarcal como rexional. O Camiño Natural das Veigas do Guadiana (Vía Verde das Veigas do Guadiana e as Villuercas) empeza aquí.
Utrera

miniatura|300px|Vista de Utrera no serán
**Utrera** é un municipio español da provincia de Sevilla, na comunidade autónoma de Andalucía. 

Pertence á comarca de La Campiña e é cabeza de partido xudicial, ao que tamén pertencen os municipios de El Coronil, Los Molares, Los Palacios y Villafranca e El Palmar de Troya.

É considerada un dos berces históricos do flamenco, tamén o berce do touro bravo, no seu amplísimo termo municipal existen varias ganderías famosas. Tamén destaca a súa cría de cabalos. 
 
Segundo o Instituto Nacional de Estadística, tiña en 2018 unha poboación de 52.617 habitantes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello 
* Utrera - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía (SIMA)
* O patrimonio cultural de Utrera na Guía Dixital do Patrimonio Cultural de Andalucía. Instituto Andaluz do Patrimonio Histórico
* *Utrera flamenca*: 20px emisión do 5 de xuño de 2014 do programa de Radio Clásica *Nuestro flamenco*, con José María Velázquez-Gaztelu.
A Mancha

**A Mancha** (en castelán: *La Mancha*) é unha rexión natural do centro de España, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha, que ocupa boa parte das provincias de Albacete, Cidade Real, Cuenca e Toledo.

Ten unha extensión de máis de 30&nbsp;000 km², aproximadamente 300&nbsp;km de leste a oeste e 180 de norte a sur, constituíndo unha das chairas naturais máis grandes  da Península Ibérica. Representa o extremo sur-oriental da Meseta Central, concretamente da Submeseta Sur. A Mancha forma o centro da Meseta Sur, situada entre as rexións de Mesa de Ocaña, Montes de Toledo, Campo de Calatrava, Serra Morena, Campo de Montiel, Campos de Hellín, Corredor de Almansa, A Manchuela, La Alcarria e a Serranía de Cuenca.
miniatura|Paisaxe típica da Mancha na provincia de Cidade Real
As súas extensas e áridas chairas son coñecidas mundialmente grazas á novela de Miguel de Cervantes, Don Quixote da Mancha, a maior parte de cuxas aventuras e accións transcorren na xeografía desta rexión.

## Notas 
Ovellas e cabras na Mancha|250px|esquerda|miniatura
Cordilleiras Béticas

[miniatura|300px|Vista do [Parque Natural Penyal d'Ifac|Penedo de Ifac ao amencer]]
As **Cordilleiras Béticas** ou **Sistemas Béticos** son un conxunto de sistemas montañosos que se estenden polo sur da Península Ibérica, desde o golfo de Cádiz ata Alacant e Baleares. Forman parte do Arco de Xibraltar e se subdividen nas cordilleiras Prebética, Subbética e Penibética.

É o máis importante dos conxuntos de relevo de España. É un vasto conxunto montañoso que se alarga máis de 600&nbsp;km desde o Estreito de Xibraltar ata o Cabo da Nau e que ata continua por baixo do mar para aparecer nas Illas Baleares. O seu extremo máis estreito é na zona de Xibraltar e vaise ensanchando cara á zona oriental, onde se pon en contacto co zócolo herciniano da meseta.

Ao estudar a Cordilleira Bética hai que distinguir os seus trazos morfolóxicos. Pero tamén, para poder comprender eses trazos, temos que ter en conta a estrutura que subxace debaixo desas formas estruturais e a súa evolución xeolóxica. Imos ver como estudan a serra os xeólogos e os xeógrafos para despois contrastalo.

## Véxase tamén 
*Cordilleira Penibética
*Cordilleira Prebética
*Cordilleira Subbética
Primeiro ministro do Canadá

miniatura|dereita|120px|Brazón do Canadá
O Primeiro Ministro é o xefe de goberno do Canadá. Esta é a lista dos primeiros ministros do Canadá despois de 1867.
Lepe

**Lepe** é unha cidade da provincia de Huelva, Andalucía, España. No ano 2008 tiña 25.041 habitantes. A súa extensión superficial é de 129&nbsp;km² e ten unha densidade de 178,0 hab. /km². É o municipio máis poboado da provincia tras a capital.

As súas coordenadas xeográficas son 37º 15' N, 7º 12' Ou. Atópase situada a unha altitude de 18 msnm e a 41 km de Huelva, a capital provincial. Situada a 4 km do litoral atlántico e a 20 de Portugal.

Fundada polos fenicios nun pequeno val da terra chaira da actual provincia de Huelva, Lepe foi poboada por numerosos moradores, dos que garda vestixios (fenicios, romanos, árabes etc.)

A cidade caracterízase actualmente por ser unha localidade punteira en canto á solidez da súa economía, baseada principalmente no sector primario. A renda por habitante é bastante alta, e segue sendo unha das cidades con maior crecemento tanto económico, como demográfico. É por iso que nos últimos anos inténtase promover a capitalidade de Lepe na comarca da Costa Occidental de Huelva.

Debido á próspera economía, Lepe atraeu a moitos inmigrantes de nacionalidades distintas, isto leva a que a cidade sexa unha das localidades andaluzas con maior poboación inmigrante legal e ilegal, respecto da súa poboación nativa.

Do seu termo cabe mencionar os seus 24 km de praia (La Antilla, Nueva Umbría e a parte oriental de Islantilla), así como o porto pesqueiro de El Terrón, a Ermida da Nosa Señora da Bela o a Torre do Catalán.
Jumilla

**Jumilla** (en valenciano: *Jumella*) é un municipio do norte da Rexión de Murcia (España), situado na comarca do Altiplano. Ten 25.484 habitantes (INE 2015). O municipio é famoso polos seus viños e peras.

O seu termo municipal ten unha extensión de 972&nbsp;km² (o segundo lugar en extensión, do conxunto de municipios da Rexión de Murcia, por detrás de Lorca e por diante de Moratalla). A súa altitude media é de 600 msnm. Ao leste limita co País Valenciano e por iso nalgunhas das súas pedanías fálase valenciano.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Almansa, Albacete

[miniatura|dereita|300px|[Castelo de Almansa.]]
**Almansa** é unha localidade española, pertencente á provincia de Albacete, en Castela-A Mancha. O termo municipal limita coas provincias de Valencia e Alacant e coa Rexión de Murcia. O centro urbano ten unha extensión de 24,43&nbsp;km².

Almansa está moi vinculada ao Val do Vinalopó (Alacant), sobre todo pola industria zapateira, polas festas de Mouros e Cristiáns e polas relacións comerciais que se manteñen con elas (Villena, Elda, Elx etc).

O 25 de abril de 1707 tivo lugar a batalla de Almansa, no marco da Guerra de Sucesión Española.
Pineda de Mar

**Pineda de Mar** é un municipio catalán, pertencente á provincia de Barcelona, localizado na comarca do Maresme. Pineda de Mar está situado entre os municipios de Calella e Tordera ao oeste, Santa Susanna ao nordés e o mar Mediterráneo ao sur. O 10% do termo municipal forma parte do Parque Natural do Montnegre e o Corredor.

## Situación 
miniatura|esquerda|250px|Praia de Pineda de Mar
Pineda ábrese camiño cando termina Calella e despídese nunha zona de hortas onde comeza Santa Susanna. O seu paseo do Mar, paralelo á vía do tren, é moi coñecido. Antes, Pineda tamén se recoñecía moi facilmente debido ao bosque denso e frondoso de aciñeiras e sobreiras que tiña. Hoxe, a fonte do Boter, mantén a riqueza nun espazo natural especialmente creado para iso, pero a virginidad dos campos e dos bosques de antes, perdeuse entre a multitude de residencias que agora hai e as ganas de converter o municipio de pasada para algúns e de estancia para moitos outros.

## Demografía 
## Economía 
Durante a idade media as árbores foron desaparecendo e os cultivos foron gañando espazo. Isto fixo que antigamente a agricultura e a pesca desenvolvésense moito. Antes a agricultura e a pesca e agora o sector turístico foron a base económica de Pineda de Mar.

Normalmente como sede de segundas residencias e ás veces como cidade dormitorio. Pineda sitúase entre os municipios máis solicitados para ter unha propiedade. As praias son atractivas e a gran cantidade de piñeiros, sobreiras e maleza tamén colaboran á hora de adozar a paisaxe.

Pineda, é a cidade máis grande do Alt Maresme e a terceira en todo o Maresme.

## Transporte 
A estrada N-II e a liña ferroviaria do Maresme (liña 1 de Rodalies Renfe) cruzan a poboación.

## Cidades irmandadas 
* Arles (Vallespir)
* Frontinhan (Occitania)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Níjar

**Níjar** é un municipio español pertencente á provincia de Almería, en Andalucía. No ano 2006 o municipio tiña 26.070 habitantes. A súa superficie é de 601&nbsp;km² e a súa densidade, de 43,4 hab/km². A localidade de Níjar atópase situada a unha altitude de 356 metros e a 32 quilómetros da capital de provincia, Almería.

## Xeografía 
O municipio de Níjar é un dos máis extensos de España. Está situado ao leste da provincia, na liña de cumes de serra Alhamilla e a costa suroriental mediterránea, na zona denominada Campo de Níjar. A poboación repártese nos núcleos principais de Campohermoso, San Isidro e a vila de Níjar.

Na comarca de Níjar atópase o Parque Natural de Cabo de Gata-Níjar, dentro de cuxo territorio atopar as seguintes localidades: San José, Pozo dos Frades, os Escullos, Rodalquilar, As Hortichuelas, As Negras, Auga Amarga, Illote do Mouro, Fernán Pérez e Boca dos Frades. O Parque constitúe unha das paraxes de maior riqueza xeolóxica de España, recoñecida coa denominación de xeoparque pola Unesco en 1999.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 

### Outros artigos 
*Lista de concellos de Almería
Cordilleiras Costeiras Catalás

miniatura|300px|Unidades morfoestructurales de Cataluña:
O **Sistema Mediterráneo Catalán**, tamén coñecido como as **Cordilleiras Costeiras** é un sistema dual de aliñacións montañosas paralelas, a Cordilleira Prelitoral e a Cordilleira Litoral, situadas na comunidade autónoma de Cataluña.

## Descrición
As dúas cadeas que forman o sistema están separadas por unha fosa tectónica coñecida como a Depresión Prelitoral. A Cordilleira Prelitoral é a aliñación interior, que se estende desde a desembocadura do Ter ata o Montsià, e presenta os puntos máis altos do conxunto do Sistema. O Montseny, é o pico máis alto, con 1.712 m. de altitude. A Cordilleira Litoral, por contra, é a aliñación exterior, paralela á costa, que se estende desde o Empordà ata o Campo de Tarragona, e as súas altitudes son menores. O Montnegre é o punto máis alto con 763 m. de altitude.

O Sistema Mediterráneo Catalán é dicir - as dúas cordilleiras de xeito paralelas - esténdese de suroeste a nordeste ata unirse co contrafuertes dos Pireneos que se estenden desde o mar Mediterráneo cara ao oeste. De feito, os Pireneos e o Sistema Mediterráneo Catalán enmarcan unha área interior máis chaira coñecida como a Depresión Central Catalá.

## Xeoloxía 
Xeoloxicamente o sistema é moi complexo. É o resultado do levantamento tectónico dun antigo macizo dunha lonxitude de máis de 300&nbsp;km. Diferéncianse dous grandes sectores cuxa liña divisoria é o río Llobregat. O sector do norte está constituído por materiais paleozoicos e cristalinos, mentres que o sector do sur está formado por sedimentos mesozoicos e terciarios.

## Unidades de relevo 
Transversalmente, o Sistema Mediterráneo pódese dividir en tres unidades: 
* os relevos setentrionais, que se estenden do Empordà ao Llobregat, 
* os relevos centrais, do Llobregat ao Ebro, e 
* os relevos meridionais, do baixo Ebro ata o río Millars na Comunidade Valenciana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Sistema Mediterrani Català - Fundació Torre del Palau
Martorell

**Martorell** é un municipio da comarca do Baix Llobregat, na provincia de Barcelona, comunidade autónoma de Cataluña, España. Situado á beira do Llobregat, é un importante nó de comunicacións.

## Xeografía 
250px|miniatura|esquerda|Vista de Martorell desde a serra
Situado no norte da comarca do Baix Llobregat, onde transcorre o paso de dous ríos, o Llobregat, na parte leste do termo municipal, e o río Anoia, afluente do anterior. O municipio, ten unha extensión de 12,84&nbsp;km².

Martorell divídese, debido ao curso do río Anoia, en dúas grandes zonas. A zona sur, aglutina os barrios de la Mina, la Vila, Pont del Diable, Rosanes e Portal d'Anoia. Na zona alta, podemos atopar os barrios de El Pla, Torrent de Llops, Bos Aires, Camí Fondo, Can Cases, Can Carreiras, Pou del Merli, e o barrio das Bobilas.

O barrio da Vila ten especial importancia xa que este barrio pertence ao núcleo histórico de Martorell.

## Demografía 
## Economía 
A pesar da pouca extensión do territorio do termo municipal, a industria ten unha grande importancia. A industria máis importante de Martorell é SEAT, no termo atópase a sede, o centro de deseño e a fábrica automobilística. SEAT ten unha grande importancia na contorna da economía na zona, xa que hai un gran número de empresas que indirectamente se estableceron na zona, construíndo elementos varios para os vehículos.

No sector da industria química atópase Solvay, cuxo produto máis destacado é o PVC. Tamén se atopa Cargill Ibérica SLU (antigamente *Cerestar Ibérica*), unha importante industria alimenticia.

## Lugares de interese 
250px|miniatura|O Pont del Diable
*Pont del Diable
*Igrexa de Santa Margarida, visigoda e románica.
*Castelo de Rosanes
*Convento dos Capuchinos, dos séculos XVII e XVIII.

## Localidades irmandadas 
*  Borgo a Mozzano (Italia)
*  Chevilly-Larue (Francia)

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Martorell Casa de la Vila.jpg|Casa da Vila
Ficheiro:Martorell - Can Bros.jpg|Can Bros
Ficheiro:SolvayMartorell.jpg|Fábrica química Solvay

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Salou

**Salou** é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès. Está localizada na Costa Daurada, a 10&nbsp;km da cidade de Tarragona. É considerada a capital da Costa Dourada, ao ser o destino turístico máis importante. Nas proximidades da localidade atópase o parque temático Port Aventura.

miniatura|450px|Praia de Levante
Fundada polos gregos o século VI aC, a cidade constituíu un destacado porto comercial durante a Idade Media e a Idade Moderna. Ao longo do século XX, Salou converteuse nun importante centro turístico, condición que mantén na actualidade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do concello de Salou
Sant Andreu de la Barca

**Sant Andreu de la Barca** é un municipio da provincia de Barcelona (Cataluña, España). Situado na comarca do Baix Llobregat, forma parte do área metropolitana de Barcelona. É sede da Comandancia da Garda Civil de Barcelona.

## Historia 
[250px|miniatura|esquerda|Vista de Sant Andreu de la Barca desde Can Perera ([el Papiol)]]
Os restos arqueolóxicos iberos e romanos achados en diversos lugares do municipio testemuñan que esta zona foi habitada permanentemente na antigüidade. Non se acha constancia escrita da poboación ata o ano 1109.

Foi eminentemente agrícola ata os anos 1950, transformándose nunha cidade industrial sobre todo a partir dos anos 1970, cando a poboación aumentou fortemente grazas á inmigración andaluza.

## Demografía 
## Monumentos 
* Igrexa parroquial e campanario (zona vella). Datada en 1501, foi reformada no século XIX e tras a Guerra Civil. 
* Ermida de Santa Madrona (El Palau). 
* Torre-muíño Pedemonte (La Solana), que aloxa unha gardería municipal. 
* Can Preses e Can Archs (El Palau), masías do século XV. 
* Praza de Font da Roda (zona vella). 
* Casas modernistas da rúa Joan Bosch (zona vella).

## Localidades irmandadas 
* Alcolea del Río (Sevilla, España)
* San Andrés (Holguín, Cuba)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio oficial do concello 
*Televisión local de Sant Andreu 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Epifanía

[miniatura|dereita|250px|Epifanía en pedra na igrexa de [Santo Estevo de Ribas de Miño.]]
A **Epifanía** (do grego *ἐπιφάνεια* que significa 'manifestación, fenómeno milagroso') é unha festa relixiosa cristiá segundo a cal Xesús toma unha presenza humana na terra, é dicir Xesús dáse a coñecer.

## Características
[250px|miniatura|*Epifanía* (cara 1589), de [Roland de Mois.]]
O termo Epifanía é utilizado, segundo Giacomo Cannobio, na Biblia dos Setenta ou para traducir o concepto de "gloria de Deus" que indica as pegadas do seu paso ou, máis simplemente a súa presenza.

No Novo Testamento, nas cartas paulinas tardías, refírese á entrada de Cristo no mundo, presentada como a do emperador que vén tomar posesión do seu reino (latín *adventus*, de aí o tempo de advento como preparación ao Nadal). A partir deste significado, o termo usouse en Oriente para indicar a manifestación de Cristo na carne e a continuación, a partir do século IX, para designar a festa da revelación de Xesús ao mundo pagán. Esta é a festa que se segue celebrando o día 6 de xaneiro.

Na narración da Biblia Xesús deuse a coñecer a diferentes persoas e en diferentes momentos, pero o mundo cristián celebra como epifanías tres eventos, a saber: a Epifanía ante os Reis Magos (tal e como se relata en Mateo 2, 1-12) e que é celebrada o día 6 de xaneiro de cada ano; a Epifanía a san Xoán Bautista no Xordán; e a Epifanía aos seus discípulos e comezo da súa vida pública co milagre en Caná no que inicia a súa actuación pública.

En realidade a festa de epifanía que máis se celebra é a que corresponde ao día 6 de xaneiro de cada ano na que os tres Reis Magos, segundo a tradición (nas traducións de Biblias protestantes, e xa actualmente nas últimas traducións das biblias católicas, elaboradas en colaboración ecuménica e interconfesional, menciónase o adxectivo *sabios*) denominados: Melchor, Gaspar e Baltasar que aparecen do Oriente para adorar a primeira *manifestación* de Xesús como neno ofrecendo tres agasallos simbólicos: ouro, incenso e mirra. En realidade, a Biblia non fala do número dos magos, ou sabios, nin tampouco dos seus nomes. Foi a tradición posterior a que identificou o seu número e nomes.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Santiago, San Bieito do Campo 01-01a.JPG|Igrexa de San Bieito do Campo (Santiago de Compostela)
Ficheiro:Santiago, San Bieito do Campo 01-01c.JPG|Detalle
Ficheiro:Santiago Galiza nov 2008 San Fiz de Solovio 17.jpg|San Fiz de Solovio (Santiago de Compostela).
Ficheiro:Padrón, Escravitude 01-13d.jpg|Santa María de Iria Flavia (Escravitude).
Ficheiro:Ribadumia, Leiro, Ponte Arnelas baldaquino 01-04b.jpg|Resto dun baldaquino nunha casa en Ponte Arnelas (Ribadumia).

## Véxase tamén
### Outros artigos
* O Nadal na cultura popular galega
Reis Magos

Os **Reis Magos** (tamén coñecidos como os **Magos de Oriente**) é o nome polo que tradicionalmente se denomina aos visitantes que, tras o nacemento do Neno Xesús, acudiron desde países estranxeiros para renderlle homenaxe e entregarlle agasallos de gran riqueza simbólica: ouro, incenso e mirra. 

## Tradición 
Nalgúns países (como en Galicia) existe a tradición de representaren os reis traendo os agasallos que os nenos lles pediron nas súas cartas durante a noite anterior á Epifanía. En Galicia a lenda dos Reis Magos foi substituíndo ao longo dos últimos séculos o **apalpador**, figura propia mítica ligada á tradición do Nadal da que só fican testemuñas nas comarcas orientais de Galicia.[miniatura|Reis Magos, en [México]]
### Orixe 
[miniatura|Adoracións dos Reis. Resto dun baldaquino, hoxe na parede dunha casa de [Ponte Arnelas, Leiro, Ribadumia|Ponte Arnelas (Ribadumia)]]
O nome de *magos* provén do latín *magi* e este do grego *μάγοι*. Este termo, sen ter o mesmo significado que o actual, era un título que se lle daba ás castes sacerdotais do zoroastrismo. Como parte da súa relixión, estes sacerdotes prestaban unha especial atención ao estudo das estrelas, e gañaron unha reputación internacional pola astroloxía.

A figura dos Reis Magos ten a súa orixe nos relatos do nacemento de Xesús, algúns dos devanditos relatos foron integrados dos evanxeos canónicos que hoxe conforman o Novo Testamento da Biblia. Concretamente o Evanxeo de Mateu é a única fonte bíblica que menciona uns magos (aínda que non especifica o número nin o título de "reis") quen, tras seguir unha estrela, buscan o rei dos xudeus que naceu en Xerusalén, guiándolles, a antedita estrela, ata Xesús nacido en Belén, e a quen ofrecen ofrendas de ouro, incenso e mirra. As tradicións antigas que non foron recollidas na Biblia, por exemplo o chamado Evanxeo da infancia de Tomé do século II, con todo, dan o seu número e asígnanlles nome: Melchor, Gaspar e Baltasar, posiblemente sacerdotes zoroastristas provenientes de Persia. Os nomes son ademais diferentes segundo a tradición siríaca. Segundo posteriores interpretacións os Magos foron considerados orixinarios de África, Europa e de Asia.

Non é ata o século XV cando Baltasar pasará a ser representado como unha persoa de cor ou incluso de etnia india.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Tímpano da igrexa Santa María de Iria Flavia, Padrón.jpg|Adoracións dos Reis. Tímpano da igrexa Santa María de Iria Flavia, Padrón.
Ficheiro:Tímpano Catedral de Tui (5192283305).jpg|Tímpano na catedral de Tui
Ficheiro:Roscón de Reis caseiro. Galiza.jpg|Roscón de Reis caseiro

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Apalpador
* Papá Noel
* A Vella do Monte
* Olentzero
Lista de episodios de Doraemon

Esta é unha **lista de episodios de Doraemon**, un exitoso anime xaponés que se vén emitindo pola TVG desde os anos 90 ata a actualidade. No Xapón, existen tres series de Doraemon: unha do 1973, outra de 1979 e unha derradeira do 2005. A primeira constou de 26 episodios pero, co paso do tempo, estes perdéronse. A segunda, a máis coñecida, posúe un total de 1787 capítulos e produciuse desde o ano 1979 ata o comezo do ano 2005. A terceira, que continúa producíndose nos nosos días desde ese ano, ten xa máis de 300 capítulos.

É importante ter en conta que as series que chegaron a Galiza foron as do 1979 e a do 2005. No caso da primeira, a numeración xaponesa ten en conta que un só capítulo equivale a unha soa historia da serie de 8 minutos, porén, en Galiza emitíanse en bloques de tres ou dous capítulos que formaban un total de 25 minutos. É por iso que se dobraron ao galego os máis dos episodios orixinais da serie, aínda que á hora de numeralos, son moitos menos. Cómpre sinalar que tampouco se seguiu a orde de emisión xaponesa. Antes de producirse a estrea dos episodios da serie do 2005 a versión galega meteu entre eles os especiais e as curtametraxes da serie de 1979, e numerounas tamén como capítulos normais. Será a partir do capítulo 772 cando se estree en galego a serie do 2005. Moitos episodios non son emitidos e outros non se emiten en orde, sendo deste xeito que o episodio 772 na numeración galega, por exemplo, correspóndese co primeiro episodio desta serie, e o 927 da TVG, é o 212 da serie do 2005. Tamén se incluíron os episodios especiais desta serie.

En resumo, a numeración galega establece que tres ou dúas historietas da serie de 1979 conforman un episodio, engade as curtametraxes e especiais desta serie e, posteriormente, os episodios da serie do 2005 xunto cos seus episodios especiais. Malia que xa se indicou que as curtametraxes incluídas nos DVD das longametraxes foron incluídas na serie coma episodios normais (eps. 737-751), houbo unha que non se introduciu: *Ano 2112 - O nacemento de Doraemon*.

## Lista de episodios
:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
**Doraemon*
Inmaculada Concepción

[miniatura|250px|A Inmaculada Concepción por [Francisco de Zurbarán, 1661, Magyar Szépmüvészeti Múzeum de Budapest.]] 
O dogma da **Inmaculada Concepción** é un artigo de fe do Catolicismo que sostén a crenza en que María, nai de Xesús, a diferenza de todos os demais seres humanos, non foi alcanzada polo pecado orixinal senón que, desde o primeiro instante da creación da súa alma, estivo libre de todo pecado.
 
Non debe confundirse esta doutrina coa da maternidade virxinal de María, que sostén que Xesús foi concibido sen intervención de home e que María permaneceu virxe antes, durante e despois do parto.

Ao desenvolver a doutrina da Inmaculada Concepción, a Igrexa católica contempla a posición especial de María por ser nai de Xesús de Nazaret e sostén que Deus preservou a María libre de todo pecado e, aínda máis, libre de toda mancha ou efecto do pecado orixinal, que había de transmitirse a todos os homes e mulleres por ser descendentes de Adán e Eva, en atención a que ía ser a nai de Xesús, que é tamén Deus. A doutrina reafirma coa expresión "chea es de graza" contida no Saúdo do Anxo (Lc. 1,28) e na oración do Avemaría este aspecto de ser libre de pecado pola graza de Deus. 
## Declaración do dogma 
O dogma de Inmaculada Concepción foi declarado polo papa Pío IX, o 8 de decembro de 1854, coa bula *Ineffabilis Deus*.

### Preparación do documento 
O papa constituíu, o 1 de xuño de 1848, unha comisión de teólogos. O 2 de febreiro de 1849 enviou ao episcopado católico a encíclica *Ubi Primum* para perdir a aoponión aos bispos respecto á definición. Dos 603 bispos consultados, 546 foron favorables á definición. Despois destes votos favorables, Pío IX mandou comezar os traballos de redacción definitiva da bula.

### A Bula *Ineffabilis Deus* 
A bula considera que a inmaculada concepción de María é consecuencia da súa maternidade. Deus tiña nos seus designios desde tódolos tempos que o seu Fillo se fixese carne e nacese de muller. Por iso, en previsión deste misterio dotou á virxe de todo tipo de dons e virtudes, así ela *"sempre absolutamente libre de toda mancha de pecado, toda fermosa e perfecta, posúe tal plenitude de inocencia e santidade que de modo nigún se pode concibir maeirande despois de Deus..."* (Bula *Ineffabilis Deis*).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Virxe María
* Anselmo de Canterbury
Asunción de María

[miniatura|dereita|300px|[A Asunción da Virxe (Tiziano)|*Asunción da Virxe*, Tiziano, Santa Maria gloriosa dei Frari (Venecia)]]

**Asunción de María** ou **Asunción da Virxe** é a crenza, de acordo á tradición e teoloxía da Igrexa Católica, de que o corpo e alma da Virxe María foron levados ao ceo logo de terminar os seus días na terra.

Este traslado é chamado *Assumptio Beatæ Mariæ Virginis* (Asunción da Benaventurada Virxe María) polos católicos romanos, cuxa doutrina foi definida como dogma (verdade da que non pode dubidarse) polo Papa Pío XII na Constitución Apostólica *"Munificentissimus Deus"* o 1 de novembro de 1950.

A Igrexa Católica celebrou esta festa en honra da Virxe María en Oriente desde o século VI e en Roma desde o século VII, celebrándose o 15 de agosto.
Festa Nacional de España

miniatura|O rei Xoán Carlos I preside o desfile militar con motivo da Festa Nacional en 2008
A **Festa Nacional de España** (''Festa Nacional d'Espanya*, en catalán e valenciano; *Fiesta Nacional de España*, en castelán; *Espainiako Jai Nazionala*, en vasco) conmemora a efeméride histórica do Descubrimento de América por parte de España e o nacemento do Imperio Español. Antigamente era coñecido como *Día da Raza* ou *Día da Hispanidade''.

## Celebración
A celebración ten lugar cada 12 de outubro, onde se celebra un desfile militar en Madrid que preside o rei e ao que asisten a familia real e os representantes máis importantes de todos os poderes do Estado, ademais da maioría dos presidentes das autonomías españolas.

O Descubrimento de América en 1492 foi transcendental para o país iniciando un período de imposición lingüística e cultural en América. Todo iso ocorreu nunha época onde estaba finalizando o proceso de construción do Estado actual, coa integración dos diferentes reinos peninsulares nun único reino.

Coa chegada de Cristovo Colón a América haberá un período de conquistas as cales darán froito ao nacemento do Imperio Español, imperio que duraría desde o ano 1492 ata o ano 1898.
Camas

**Camas** é un municipio da provincia de Sevilla, Andalucía, España. No ano 2008 contaba con 25.780 habitantes. A súa extensión superficial é de 12&nbsp;km² e ten unha densidade de 2.212,18 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 24' N, 6º 02' Ou. Atópase situado a unha altitude de 13 metros e a 4 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.

Situado na comarca do Aljarafe, o seu territorio está delimitado por Santiponce, Valencina de la Concepción, Castilleja de Guzmán, Castilleja de la Cuesta, Tomares e Sevilla.

O territorio municipal caracterízase pola gran variación das súas cotas, tendo en conta que no seu enclave distínguense dúas zonas naturais netamente diferenciadas. Por unha banda, a Vega del Guadalquivir (oriente) e por outro a Altiplanicie do Aljarafe (occidente). A variación vai desde os 10 ó 12 m da Vega, con presenza de chans inundables polo Guadalquivir, ata os 100 m de altura media da cornixa do Aljarafe, alcanzando en Camas os Cerros de El Carambolo e Santa Brígida os 87 e 115 m respectivamente.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Camas na Guía Dixital do Patrimonio Cultural de Andalucía. IAPH
Corpore insepulto

***Corpore insepulto*** en latín "co corpo sen sepultar". Adoita dicirse do funeral que se celebra co defunto sobre un catafalco, antes de inhumalo. Tamén se di *corpore praesente* e *presente cadavere*.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*Herrero Llorente, Víctor-José, Diccionario de expresiones y frases latinas. 3ª edición corregida y muy aumentada, 2ª reimpresión. Madrid: Editorial Gredos, 2001. ISBN 978-84-249-0996-3. (1ª edición, 1980. ISBN 84-249-0055-3)
Camargo, Cantabria

**Camargo** (Camargu en cántabro) é un municipio situado ao norte de Cantabria (España).

## Toponimia 
Hai quen deriva o topónimo **Camargo** do prerromano *Cabarcus*, que é como se designaba ao individuo da tribo dos *Cabarci* que menciona Plinio o Vello no século I.

## Xeografía 
O municipio atópase situado nun chairo da comarca de Santander e limita ao norte con Santander e Santa Cruz de Bezana, ao oeste con Piélagos, ao sur con Piélagos e El Astillero e ao leste coa Baía de Santander. Está situado na entrada da capital rexional, formando parte da súa área metropolitana.