open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bruno Cardeñosa

**Bruno Cardeñosa Chao**, nado en Ourense en 1972, é un xornalista, escritor e reporteiro de radio, prensa e televisión, así como un dos ufólogos españois máis coñecidos.

## Traxectoria 
Estudou periodismo na Universidade de Bilbao. Dende o 27 de outubro de 2007 presenta e dirixe o espazo radiofónico de Onda Cero *La Rosa de los Vientos*, tralo falecemento do seu director e creador Juan Antonio Cebrián; previamente formou parte do equipo de colaboradores deste programa dende 1999, intervindo na *Tertulia Zona Cero*, presentando unha sección propia e facéndose cargo do programa nos meses de agosto durante varias tempadas. Dende o 19 de setembro de 2007 é o director da revista *Historia de Iberia Vieja* (editada por *América Ibérica*).

Foi copresentador, xunto a Manuel Carballal, do programa radiofónico *"Mundo Misterioso"* (1994-1999), traballou coma redactor da revista *Enigmas* e colaborou no programa *Channel nº4* (da cadea de televisión *Cuatro*). Con anterioridade foi redactor da revista *Año Cero* e redactor xefe da publicación *Más allá*.

## Obras 
**50 años de ovnis: las mejores evidencias* (América Ibérica), ISBN 84-88337-28-0
**Los archivos secretos del Ejército del Aire* (Bell Book), ISBN 84-923786-1-1
**20 relatos inquietantes* (Corona Borealis, 1995), en colaboración con VV.AA., ISBN 84-95645-22-X
**El código secreto* (Grijalbo, 2001), ISBN 84-253-3587-6
**La invasión OVNI: La evidencia que los gobiernos ocultan* (Nowtilus, 2002), ISBN 84-9763-028-9
**100 Enigmas del Mundo* (Corona Borealis, 2003), ISBN 84-95645-60-2
**11-S. Historia de una infamia* (Corona Borealis, 2003), ISBN 84-95645-53-X 
**11-M. Claves de una conspiración* (Espejo de tinta, 2004), ISBN 84-96280-05-5
**La jugada maestra. ¿A quién beneficia realmente el nuevo terrorismo mundial?* (Temas de hoy, 2005), ISBN 84-8460-430-6
**Enigma* (con Carlos Canales, Jesús Callejo e Juan Antonio Cebrián) (Temas de hoy, 2005), ISBN 84-8460-451-9
**El día de mañana. Incógnitas del futuro* (Temas de hoy, 2006), ISBN 84-8460-516-7
**El Gobierno invisible. Think-tank: los hilos que manejan el mundo* (Espejo de tinta, 2007), ISBN 84-96280-00-2
**El misterio OVNI: Un alto secreto al descubierto. Investigaciones y evidencias* (Nowtilus, 2008)
**Mentiras populares. Leyendas urbanas y otro engaños* (Espejo de tinta, 2008), ISBN 84-96280-24-8
**20 historias inquietantes* (Minotauro, 2009), en colaboración con VV.AA., ISBN 978-84-450-7741-2
**Expedientes del misterio* (Libros Cúpula, 2009), ISBN 978-84-480-4842-6

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Blog de Bruno Cardeñosa
*Ficha en Lecturalia
*Pequena biografía
Las Torres de Cotillas

**Las Torres de Cotillas** é un municipio da Rexión de Murcia, España. Está situado a 15&nbsp;km de Murcia, a beiras do río Segura, na comarca da Vega Media del Segura. Tiña en 2007 unha poboación de 19.611 habitantes, nunha extensión de 38&nbsp;km².

## Patrimonio 
* Igrexa da nosa Señora da Salceda 
* Palacete dos D'Estoup 
* Casas-Cova do Rodeo e Pombal. 
* Estación do Ferrocarril. 
* Vestixio hidráulico-medieval ou peñeta dun antigo acueduto da Florida.

## Historia 
A historia de Las Torres de Cotillas comeza en época romana coas termas romanas da Loma datadas do século II D.C. que falan da existencia dunha vila romana. O poblamiento godo queda reflectido en Gottia, Cotilla ou Cotellas. En época musulmá existían dúas alquerías Alguaza de Cotiellas ou Alwaza Ao kotija e Benahendin. Devandito poblamiento foi moi temperán (século VIII) nas beiras do Segura. Tras pasar por varios cabaleiros casteláns no século XIII como donadío , en 1318 (século XIV) é fundada oficialmente vila de señorío o cal permanecería ata finais do século XIX. En 1450 sofre unha incursión mourisca e é repoboada a vila en 1454. Así a poboación manterase no poblamiento de Qutiyyas a Antiga ata fins do século XVII e século XVIII, que é o século no que o pobo trasládase á paraxe das Torres de Fontes polas continuas pragas de devandito poblamiento. Este casco (o actual) ten a súa orixe a finais do século XVII coas Torres de Fontes e que aos poucos irá crecendo e sobre todo ao redor da súa igrexa (levantada a finais do século XVIII). No século XIX o pobo loitará pola súa independencia do señorío que a conseguirá a finais de século. En 1916 cambia de nome de Cotillas a Las Torres de Cotillas. Durante este século a vila evoluciona, sobre todo a partir dos anos 70 co desenvolvemento industrial converténdose desde entón nun gran municipio chamado dormitorio pola súa proximidade a Murcia cun desenvolvemento industrial en crecemento.

## Demografía 
miniatura|210px|Evolución demográfica de Las Torres de Cotillas (liña amarela) no contexto da comarca

Desde principios do século XX, Las Torres de Cotillas seguiu unha evolución ascendente, que a levou a multiplicar por 7 a poboación de principios de século. Entre 1981 (11.157 habs.) e 2005 creceu un 63%.

## Festas 
* **San Antón** (17 de xaneiro) 
* **Semana Santa**: destaca a figura do demo na procesión do Domingo de Resurrección. 
* **Día da Cruz** (3 de maio) 
* **Festas patronais en honra da nosa Señora da Salceda** (última semana de agosto): dos múltiples actos, destacamos: 
** desfile de carrozas e comparsas 
** Festival Internacional de Folclore 
** Procesión da Virxe 
** Vaquilla 
** Quéimaa do Raspajo

## Administración 
Concello gobernado por maioría absoluta do PSOE durante os catro primeiros mandatos democráticos, á que sucedeu unha coalición de Populares e Independentes no quinto e de PSOE e EU no sexto mandato.

Tras as eleccións locais de 2003 por primeira vez un partido distinto do PSOE, o PP alcanza maioría absoluta e accede á alcaldía Domingo Coroado.
Alhama de Murcia

**Alhama de Murcia** é un concello da Rexión de Murcia, situado na comarca natural do Bajo Guadalentín, aos pés de Serra Espuña. Ten unha poboación de 19.417 habitantes (xaneiro de 2008) e unha densidade de poboación de 66,97 hab./km².

## Localización e características 
O termo municipal de Alhama de Murcia, ocupa unha superficie de 311,55&nbsp;km², case no centro da Rexión de Murcia. A súa altura sobre o nivel do mar é de 176 metros. O termo municipal esténdese desde as cimas de Serra Espuña ata o cume da Serra de Carrascoy, atravesando a parte central da chaira prelitoral murciana coñecida como val do Guadalentín ou Campo de Sangonera.

Está situada a uns 30 quilómetros da capital da Rexión, Murcia e á mesma distancia da cidade de Lorca; a cincuenta de Cartagena e a trinta de Mula, e, en dirección sur, sepáraa a mesma distancia das praias de Mazarrón.
Himi

**Himi** (氷見市, ひみし, *Himi-shi*) é un concello da prefectura de Toyama no Xapón. Está situado na rexión de Hokuriku, dentro da rexión de Chūbu e ao noroeste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 230,47&nbsp;km², a poboación é de 52.394 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 227 h/km².

O concello de Himi limita cos concellos de Takaoka (que é da prefectura de Toyama); de Nanao, Nakanoto, Hakui e Hōdatsushimizu (que son da prefectura de Ishikawa).

## Cidades irmandadas 
*  Ōmachi, prefectura de Nagano, Xapón (1972)
*  Seki, prefectura de Gifu, Xapón (1999)
*  Shimada, prefectura de Shizuoka, Xapón (2005)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Himi .
* Sitio web oficial da cidade de Himi .
Combarro, Combarro, Poio

**Combarro** é un lugar da parroquia de Combarro no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 1.251 habitantes (607 homes e 644 mulleres).

É o núcleo principal da parroquia poiense do mesmo nome. Ademais, contén un dos conxuntos históricos máis fermosos e mellor conservados de Galicia. É famoso tamén polos seus hórreos, á beira do mar.

## Comunicacións
A principal estrada para chegar a Combarro é a PO-308, que bordea a costa norte da ría. Atópase preto de Poio, Sanxenxo ou Pontevedra

## Economía
O sector turístico e comercial é o máis importante. Ten numerosos restaurantes, marisquerías e tendas no núcleo histórico. Tamén é importante o sector pesqueiro, co porto de Combarro. O sector secundario é case inexistente e poucas persoas traballan no sector primario, dado o ambiente urbano da vila.

## Conxunto histórico artístico
Hai un catálogo dixital aberto do conxunto artístico de Combarro.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Combarro
### Parroquias de Poio
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Poio
Cehegín

**Cehegín** é un municipio da Rexión de Murcia, España, situado na comarca do Noroeste. Ten 16.188 habitantes (INE 2008).

Situada no corazón da comarca murciana do Noroeste, o municipio de Cehegín, coas súas fértiles e extensas terras, foi o lugar elixido por diferentes culturas para ser morada dos seus poboadores desde os tempos máis remotos.

Os restos doutras culturas remóntanse á prehistoria, ás súas pinturas rupestres pertencentes á arte rupestre do arco mediterráneo da Península Ibérica. Con todo, iberos, romanos, visigodos, árabes e cristiáns tamén deixaron os seus propios testemuños na súa travesía pola historia da cidade de Cehegín.

O paso destas civilizacións foi deixando pegada nesta terra, o que fixo posible que, co transcorrer dos séculos, conte na actualidade cun patrimonio moi rico nas súas diferentes manifestacións.

En 1982 a cidade antiga de Cehegín foi declarada Conxunto Histórico polo Ministerio de Cultura.
Namerikawa

**Namerikawa** (滑川市, なめりかわし, *Namerikawa-shi*) é un concello da prefectura de Toyama no Xapón. Está situado na rexión de Hokuriku, dentro da rexión de Chūbu e ó leste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 54,61&nbsp;km², a poboación é de 33.636 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 616 h/km².

O concello de Namerikawa limita cos concellos de Toyama, Kamiichi e Uozu (que son da prefectura de Toyama).

## Cidades irmandadas 
*  Komoro, Prefectura de Nagano, Xapón (1974)
*  Toyokoro, Hokkaidō, Xapón (1984)
*  Nasushiobara, Prefectura de Tochigi, Xapón (1996)
*  Schaumburg, Illinois, Estados Unidos (1997).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Namerikawa .
Antsoain

300px|miniatura|Vista de Ansoáin desde as murallas.
**Antsoain** (en castelán e tamén oficial: **Ansoáin**) é un municipio de Navarra, no meiriñado de Pamplona. Constitúese como tal municipio independente ao segregarse o 14 de marzo de 1991.
## Xeografía 
Sitúase nas saias do monte Ezcaba ou San Cristóbal. A extensión do municipio alcanza a terreos próximos ao monte que se dedicaron a cultivos, e outra parte que é puramente monte.

### Barrios 
Distínguense dous núcleos: 
A vila nova sitúase nunha planicie da comarca de Pamplona, o pobo vello que se haxa situado nos outeiros do monte Ezcaba, onde se erixe o forte militar Afonso XII, o termo esténdese ata o extremo suroriental da antiga cendea do seu nome. A 4 quilómetros de Pamplona.

A localidade de **Antsoain** está contigua á capital e comprende dúas zonas diferentes por unha banda a do norte, é máis alta e ocupa a saia do monte Ezcaba ou San Cristóbal. A do sur, máis chaira, chega ata as proximidades do río Arga preto da igrexa de Capuchinos (Pamplona). Antsoain limita co Val de Ezcabarte polo norte, con Villava polo leste, con Pamplona polo sur e co termo municipal de Berrioplano (Artica) polo Oeste.

Polo seu termo, pasan dous arroios de certa importancia, como o Ballariáin. Este vai desembocar no curso principal do Arga.

## Demografía 
Antsoain está no 9º posto como municipio de maior poboación de Navarra.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Egüés

**Egüés** ou **Valle de Egüés** (*Eguesibar* en éuscaro) é un municipio de Navarra, no meiriñado de Sangüesa, a 8,9&nbsp;km de Pamplona e que forma parte da área metropolitana de Pamplona. Está constituído por varios núcleos de poboación, os concellos de Alzuza, Ardanaz, Azpa, Badostáin, Egüés, Elcano, Elía, Ibiricu, Olaz e Sagaseta e os lugares de Echálaz, Egulbati, Eransus, Gorráiz, Ustárroz e Sarriguren.

## Administración 
## Demografía
Baztan

**Baztan** é un municipio de Navarra, no meiriñado de Pamplona, a 58&nbsp;km da capital desta comunidade, Pamplona. Limita ao oeste coa comarca de Bortziriak, ao norte e ao leste co Iparralde (Lapurdi e Baixa Navarra, no departamento dos Pireneos Atlánticos) e ao sur coa comarca de Auñamendi (municipios de Esteribar e Erroibar).

O Baztan é un val que forma o municipio máis extenso de Navarra. Está formado pola conca alta do río Bidasoa, que recibe nesta zona o nome de río Baztan.

## Demografía
Corella

miniatura|dereita|Un dos lugares de maior interese de Corella é "A Noria".
**Corella** é un concello de Navarra, situado a 92&nbsp;km de Pamplona, que se atopa na Ribeira Navarra, próxima a Tudela e incluída dentro do meiriñado de Tudela. En 2008 tiña 7.898 habitantes.

## Historia
Eminentemente agrícola en anos pasados e actualmente con adegas que elaboran moi bos viños tintos, Corella posúe, nos albores do século XXI, un tecido industrial importate na zona, con empresas que van desde a elaboración e transformado de caucho e outros compoñentes para a automoción, ata a fabricación de sistemas industriais de contrapesos, ou a produción de prefabricados para a construción, sendo este último sector no que máis destacou esta cidade nos últimos anos.

## Patrimonio
Posúe un rico patrimonio arquitectónico barroco, sendo de especial mención "A Casa das Cadeas", da cal existe unha replica no Poble Espanyol de Barcelona. O Museo de Arte Sacra así como os seus edificios relixiosos son igualmente destacables.
Cintruénigo

**Cintruénigo** é un concello de Navarra situada no meiriñado de Tudela, a 99&nbsp;km de Pamplona. Esta bañado polas augas do río Alhama e limita cos termos municipais de Corella, Fitero e Tudela.

## Xeografía 
### Barrios 
Nesta localidade hai varios barrios que foron evolucionando co tempo. Desde a zona vella, onde se sitúan o concello e a igrexa, a localidade foise extendendo. Cara ao norte, indo pola antiga estrada de Pamplona, as adegas de Julián Chivite e Cirbonera levaron a formar un barrio denominado La Jamaica, formado por varias rúas de vivendas unifamiliares; actualmente, esta zona está en grande expansión.  Subindo cara á estrada de Madrid atópase o barrio de Corella, case ao final da vila.

### Localidades limítrofes 
* Corella 
* Fitero 
* Tudela

### Agricultura 
Como produtos típicos atopamos produtos de horta como o espárrago, ou a alcachofa de penca (variedade distinta da alcachofa típica).

O cultivo da vide é de grande importancia cultural e económica na cidade e posúe varias adegas que como a de Julián Chivite Marco, de prestixio internacional.

A oliveira e o seu aceite virxe de gran calidade.

### Industria 
A principal industria cirbonera é o Alabastro, actividade que na actualidade está reducindo a súa importancia debido á competencia da China

## Administración 
## Demografía 
## Monumentos 
* Igrexa San Juan Bautista, Ermida da Purísima (primeira ermida dedicada á Purísima en España) 

## Gastronomía 
Son pratos típicos de Cintruénigo: 
* Espárragos con ovos escalfados 
* Faragullas doces 
* Fabas pochas 
* Cardo branco en ensalada 
* Soaxe con patacas

## Festas 
* 24 de xaneiro: Festa da Virxe da Paz. 
* 3 de maio: Procesión dos Ballesteros da Santa Cruz. 
* 24 de xuño: San Juan. Comida no río. 
* Do 7 ao 13 de setembro. Festas patronais en honra da Virxe da Paz. 
* 1 de maio: Festas da mocidade

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Navarra 
* Lista de concellos de Navarra 
* Ribeira Navarra
Aranguren

**Aranguren** é un concello de Navarra, no meiriñado de Pamplona, a 3&nbsp;km da capital desta comunidade, Pamplona. Pola súa proximidade á capital navarra forma parte tamén da área metropolitana de Pamplona. Tiña en 2023 unha poboación de 12&nbsp;517 habitantes.

Está formado polos lugares de Aranguren, Labiano, Lakidain, Mutiloagoiti, Mutiloabeiti, Taxoare e Zolina.

## Topónimo 
O significado etimolóxico de Aranguren é *val fermoso*. *(H)aran* significa val en lingua vasca e *guren* é unha palabra xa arcaica deste idioma que significaba *louzán* ou *fermoso*.

## Administración 
## Demografía 
## Deportes 
*OD Mutilvera, que milita na Terceira División (Grupo 15)

## Festas 
*Aranguren: Primeira fin de semana de agosto. 
*Labiano: Derradeira fin de semana de agosto. 
*Lakidain: 11 de novembro. 
*Mutiloagoiti: Celébranse durante a terceira fin de semana do mes de maio. 
*Mutiloabeiti: Data variable, no entanto sempre inclúen o día 14 de setembro. 
*Taxoare: Primeira fin de semana de setembro. 
*Zolina: Durante a fin de semana máis próxima ao día 7 de outubro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Instituto de estatística de Navarra 
*Infraestrutura de Datos Espaciais de Navarra  
*Concello do Val de Aranguren
San Adrián

[miniatura|dereita|[Casa do concello de San Adrián, 2009.]]

**San Adrián** é un municipio de Navarra, situado na Ribeira Alta e no Meiriñado de Estella. En 2007 tiña 5.977 habitantes (INE). Dista 75 quilómetros de Pamplona.

O municipio está situado na Ribeira Alta de Navarra e ten 20,91 km². Está na marxe esquerda do río Ebro, formando fronteira coa Rioxa coa cal comunícase mediante unha ponte, que a une con Calahorra. A localidade atópase entre dous ríos, o Ebro, e o seu afluente o Ega, entre os que se estenden amplas bandas de terreo de alubión. Unha boa rede de canles e canles de rega distribúen as augas para a rega mentres que o pouco secaño existente destínase primordialmente ao espárrago.

San Adrián limita polo norte con Andosilla, polo sur con Azagra, polo leste con Peralta e polo oeste coa Rioxa.
Peralta

[dereita|miniatura|Vista de Peralta desde [Funes.]]
**Peralta** ou **Azkoien** (en castelán: *Peralta*; en éuscaro: *Azkoien*; as dúas denominacións cooficiais) é un municipio de Navarra, no meiriñado de Olite.
## Xeografía 
Dista 59,5&nbsp;km da capital, Pamplona. Está situada a beiras do río Arga.

## Historia 
### Guerra civil española 
O concello de esquerdas foi reposto en xaneiro de 1936 tras 2 anos cun goberno da dereita imposto tras a revolución de 1934.

O día 19 de xullo, as dereitas fan a súa aparición ocupando o pobo, e ao día seguinte ordenan a entrega de todo tipo de armas. Pola noite deteñen a un veciño na súa casa ao que atan as mans e escasos metros de casa dispáranlle de socato. Ao día seguinte cribaron a outro que saíu coa súa escopeta porque había oído que viñan os republicanos. O día 22 foi destituído o concello. A partir de entón en distintos días de xullo, agosto e setembro foron realizando os fusilamentos. O 21 de outubro caeron 14 peralteses en sácaa do cárcere de Tafalla que fixeron en Monreal, como resposta da morte en combate do requeté tafallés Julián Castiella.

Desta forma 89 peralteses foron asasinados, vítimas da guerra civil en Navarra.

Ademais a mediados de agosto realizouse o corte de pelo que se practicaba ás mulleres para denigrarlas, constando unha lista nominal de 63.

Mención á parte merece o peraltés Eladio Celaya, párroco de Cáseda de 72 anos que non fixo ningunha concesión á violencia de Cáseda. Isto provocou primeiro que fose calumniado e logo ameazado. A Garda Civil foi a buscalo e Don Eladio tivo que saír do pobo, ao parecer en dirección a Pamplona. O 12 de setembro de 1936 a parroquia de Peralta tivo referencia da morte de Eladio. O seu cadáver chegou nun cadaleito hermeticamente pechado, non permitindo ver ao cadáver nin aos seus familires directos, algo inhabitual. Os funerais celebráronse con normalidade, pero con iso non se puido disipar a certeza do seu asasinato.

## Economía 
Industria: Máquinas expendedoras (Azkoyen e Jofemar), mobiliario de oficina, compoñentes eléctrónicos, grupos de frío e refrixeración industrial.

Durante os últimos anos, Peralta consagrouse como unha das cabeceiras económicas da zona, de forma que nas súas empresas traballan habitantes tanto do pobo como dos arredores (Funes, Falces, Marcilla). 
No seu poligono industrial hai empresas dedicadas a manufacturas metálicas, soldadura, pintura, inxección de plásticos, cableados e montaxe de cartóns electrónicos, ademais de pequeno talleres que actúan como subcontratistas das empresas máis grandes da zona.

Tamén existe un polígono gandeiro, e varias empresas dedicadas ao cultivo e comercialización de verduras. O sector conserveiro, que tivo outrora tanta importancia, ultimamente perdeu algo de importancia.

## Administración 
## Demografía
Hispanoamérica

miniatura|300px|


300px|miniatura|Países de Hispanoamérica.
**Hispanoamérica** ou **América Hispana** é unha rexión cultural integrada polas nacións americanas de fala castelá.

* Porto Rico, pertence aos Estados Unidos como estado asociado, é considerado parte de Hispanoamérica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Latinoamérica
* Iberoamérica
Fonfría

Como topónimo **Fonfría** pode referirse a:

;En Galiza
***Fonfría**, parroquia do concello da Fonsagrada;
****Fonfría**, lugar de dita parroquia;
***Fonfría**, parroquia do concello de Pedrafita do Cebreiro;
****Fonfría**, lugar de dita parroquia;
***Fonfría**, lugar da parroquia de Cutián, no concello de Antas de Ulla;
***Fonfría**, lugar da parroquia de Gaibor, no concello de Begonte;
***Fonfría**, lugar da parroquia de Santo André, no concello das Nogais;
***Fonfría**, lugar da parroquia de Silva, no concello de Pol.

;Fóra de Galiza

;En Aragón
***Fonfría**, concello aragonés da provincia de Teruel.

;En Castela e León
***Fonfría**, concello leonés da provincia de Zamora.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Centro recreativo y cultural Hijos de Buján

O **Centro recreativo y cultural Hijos de Buján** é unha asociación sen fins de lucro de galegos orixinarios do actual concello de Val do Dubra, os seus descendentes e os seus amigos na cidade de Buenos Aires, Arxentina.
## Localización
A súa sede encóntrase na rúa Rondeau, no barrio de Constitución, na Cidade de Bos Aires.

## Historia
Dende os primeiros anos do século XX xurdiu a necesidade dos veciños de Val do Dubra na República Arxentina de reunirse para xerar unha actividade cooperativa e sinérxica. Polo cal crearon en 1924 a "Sociedad Hijos y descendientes del Ayuntamiento de Bujan", que xa en 1929 contaría con cen socios.

En 1955 adquiren un predio na rúa Rondeau que foron modificando co correr do tempo.

## O seu nome
O nome do centro "Hijos de Buján" fai referencia a denominación anterior do concello, que dende 1835 recibiu o nome de Buxán (unha das parroquias do actual concello -Buxán-) ata que en 1960 cambiou ao actual de Val do Dubra.

## Actualidade
O Centro está presidido por Jesús Rodríguez, en funcións ata o ano 2010. Forma parte de numerosas asociacións de orixe galega na República Arxentina.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Concello de Val do Dubra

### Ligazóns externas 
*Páxina con algúns datos sobre a historia do Centro recreativo y cultural Hijos de Buján
Coiro (homónimos)

O termo **Coiro** pode referirse a:

*O **coiro** é unha pelella curtida. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Coiro**, parroquia do concello de Cangas;
***Coiro**, parroquia do concello da Laracha;
***Coiro**, parroquia do concello de Mazaricos;
****Coiro**, lugar de dita parroquia;
****Vilar de Coiro**, lugar de dita parroquia;
***Coiro**, lugar da parroquia de Paleo, no concello de Carral;
***Coiro**, lugar da parroquia de Soñeiro, no concello de Sada;
***Sardecoiro**, lugar da parroquia de Visantoña, no concello de Santiso.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Saiki

**Saiki** (佐伯市, さいきし, *Saiki-shi*) é un concello da prefectura de Ōita no Xapón. Está situado ao sueste da prefectura e no centro-leste da rexión de Kyūshū, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 903,51&nbsp;km², a poboación é de 77.256 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 85,5 h/km².

O concello de Saiki limita cos concellos de Bungoōno, Usuki, Tsukumi (que son da prefectura de Ōita); Hinokage e Nobeoka (que son da prefectura de Miyazaki).
Kitsuki

**Kitsuki** (杵築市, きつきし, *Kitsuki-shi*) é un concello da prefectura de Ōita no Xapón. Está situada ao norte da prefectura e no nordeste da rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. A súa superficie é de 280,01&nbsp;km² e a poboación de 32.862 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 117 h/km².

O concello de Kitsuki limita cos concellos de Hiji, de Usa, de Bungotakada e de Kunisaki.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón
Suzuka

**Suzuka** (鈴鹿市, すずかし, *Suzuka-shi*) é un concello da prefectura de Mie no Xapón. Está situado ao norte da prefectura, na área norte da provincia histórica de Ise, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 194,67&nbsp;km², a poboación é de 198.363 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.020 h/km².

O concello de Suzuka limita cos concellos de Yokkaichi, Kameyama, Tsu (que son da prefectura de Mie); e Kōka (este último é da prefectura de Shiga).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Suzuka .
Mula, Murcia

**Mula** é un municipio do noroeste da Rexión de Murcia, en España. É a capital da comarca do Río Mula. É famosa polas Festas do Neno Xesús de Mula e a Tamborada.
## Xeografía 
### Localidades limítrofes 
Limita: 
* ao norte con Calasparra, Cieza e Ricote; 
* ao leste con Ricote, Campos del Río, Albudeite, Alcantarilla e Murcia; 
* ao sur con Librilla, Alhama de Murcia e Totana; 
* ao oeste con Bulas, Cehegín e Lorca. 
O municipio de Prego está rodeado completamente polo de Mula.

## Economía 
A economía de Mula susténtase principalmente de explotacións agrícolas (arborado de secaño) e algunhas explotacións gandeiras. A industria manufacturera en Mula ten o seu maior investimento no sector da alimentación e das bebidas.

Hai no termo municipal un polígono industrial denominado *El Arreaque* inaugurado en 2004.

## Administración 
### Lista de alcaldes 
## Monumentos 
;**Parroquia de San Miguel** 
miniatura|Parroquia de San Miguel.
Na praza do concello de Mula atópase a Parroquia, que coa súa torre e a próxima torre do reloxo forman un conxunto monumental.

A igrexa ten planta de cruz latina e nas naves do cruceiro están as capelas máis importantes, á dereita a do Marques dos Vélez e á esquerda a de San Felipe.

Esta parroquia conta cun museo de pintura realizado pola doazón de Pilar de la Canal viúva de Pedro Luis Blaya en 1940. 
Entre os pintores máis destacados están Ribeira, Mengs, Joaquín Campos, todos estes cadros estiveron nun museo parroquial dos anos 50 fundado polo sacerdote Esteban Monreal e Monreal.

Outros monumentos relixiosos son o Real Mosteiro da Encarnación, de monxas clarisas, a Parroquia de Santo Domingo de Guzmán, a Ermida da nosa Señora do Carmen, ou a Igrexa da Purísima Concepción, integrada no Convento de San Francisco.

;**Castelo dos Vélez**
miniatura|Castelo dos Vélez. 
O primeiro que chama a atención é o Castelo, o paso do tempo deixou numerosas pegadas nesta construción realizada non para protexer ao pobo, senón para sometelo.

A arquitectura do castelo é renacentista é de carácter defensivo e de formas simples, situado sobre un peñasco de roca. Das dúas entradas, a unha delas accédese mediante a parte alta da muralla e torreóns do antigo alcázar musulmán ademais dunha ponte levadiza. Contén catro elementos diferenciadores: unha torre da homenaxe, unha nave central con bóveda de canón, un encostado á nave e alxibe.

Actualmente o concello de Mula estea en litixio pola propiedade do castelo e non poida realizar accións sobre el.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de Mula
* Páxina sobre Mula en *Región de Murcia Digital*
Cangas del Narcea

**Cangas del Narcea** é o maior concello da Comunidade Autónoma do Principado de Asturias e un dos maiores de España. Está situado ao suroeste do Principado. A súa capital é Cangas del Narcea, que é atravesada polo río Narcea do que procede o seu nome (garganta do Narcea) e polo río Naviego. Limita ao norte con Allande e Tinéu, ao oeste con Ibias (ao que se accede polo Porto do Connio, na AS-211 e polo Pozo das Mulleres Mortas e o Alto de Valvaler, sitos na AS-29), ao sur con Degaña (ao que se accede polo Porto do Rañadoiro na AS-15) e o municipio leonés de Laciana (ao que se accede polo Porto de Leitariegos sito na AS-213), e polo leste con Somiedo.

Ten unha poboación de 13&nbsp;710 habitantes, con capital na vila de Cangas del Narcea, e as súas poboacións con maior número de habitantes son por esta orde, a capital Cangas del Narcea, Corias, Limés, Moal, Llanos, Rengos e Gedrez. A súa capital está a unha distancia de 90 quilómetros de Oviedo, e a súa principal vía de comunicación é a estrada autonómica do chamado *corredor do Narcea*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*ayto-cnarcea.es
Villaviciosa

**Villaviciosa** é un concello, unha parroquia e unha vila da comunidade autónoma do Principado de Asturias (España). Limita ao norte co mar Cantábrico, ao sur con Sariegu, Nava, Cabranes e Piloña, ao oeste con Xixón e Siero e ao leste con Colunga.

A súa ría é a maior de Asturias. Hai un importante porto pesqueiro en Tazones. A capital do municipio é Villaviciosa e o concello está irmandado con Villaviciosa de Odón, na Comunidade de Madrid.

É coñecido pola calidade da súa sidra e pola abundancia en *pumaraes* (nome co que se coñece en Asturias ós arboredos de maceiras). Na Idade Media denominouse *Maliayo*, topónimo que deu lugar ao coñecido xentilicio de *maliayés*. O topónimo actual, "Villaviciosa", significa *"vila fértil"*.

## Demografía
Ayer

[miniatura|350 px|[Río Ayer]]
**Ayer**, nome oficial en asturiano, (en castelán: *Aller*) é un concello da comunidade autónoma do Principado de Asturias en España. Limita ao norte con Mieres, ao sur coa provincia de León, ao leste con Llaviana, Casu e Sobrescobiu e ao oeste con Ḷḷena. Ten unha poboación de 10.201 habitantes.

Cruzado polo río do mesmo nome, forma parte xunto cos concellos de Ḷḷena e Mieres da conca mineira do Caudal. A súa principal actividade económica foi a minería do carbón, especialmente na parte baixa do val, compaxinada coa agricultura e a gandería. O curso baixo do río Ayer, preto da súa confluencia co Caudal, forma un val profundo entre empinadas ladeiras cubertas de bosques. Dominan a paisaxe as torres dos pozos de carbón e as edificacións dos pobos mineiros.

Río arriba chégase a Cabanaquinta, capital do concello desde 1869, pasada a cal a paisaxe transfórmase paulatinamente nun val de alta montaña que culmina no porto de San Isidro (1.520 m), límite de Asturias con León. A beleza desta paisaxe e a atracción da leonesa estación de esquí no porto supuxeron un espectacular crecemento do sector turístico nos últimos anos, destacando a localidade de Felechosa, a 13&nbsp;km do alto.

Entre as belezas naturais atópanse as Fouces do Piñeiro e as do Ayer, profundas gargantas escavadas por estes ríos na calcaria de montaña. Ademais, o concello ofrece unha gran variedade de rutas que seguen os camiños dos pastores tradicionais desde as vilas do fondo dos vales ata as fermosas brañas imposibles de adiviñar desde abaixo.

Tamén se pode acceder a cumes emblemáticos como o Torres (2.100 m), o Toneo, Pena Redonda, o Retriñón e Pena Mea.

## Demografía 
## Parroquias 
## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina do Concello
Julio Jaramillo

**Julio Alfredo Jaramillo Laurido**, nado en Guayaquil, Ecuador, o 1 de outubro de 1935 e finado na mesma cidade o 9 de febreiro de 1978, foi un sobranceiro intérprete musical latinoamericano, con especial relevancia dentro do xénero denominado bolero. Estímase que gravou ao redor de 3.500 pezas musicais ao longo da súa vasta carreira.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web dedicada a Julio Jaramillo 
* Julio Jaramillo, a súa vida e mp3s 
* Julio Jaramillo Biografía, discografía, fotografías, letras e máis
Joropo

[miniatura|dereita|Joropos en [Caracas, Venezuela.]]
O **joropo** é un xénero musical e o seu baile, orixinarios ambos os dous de Venezuela e Colombia con influencia africana e hispanoárabe, emparentado cos xaropes mexicanos e o galerón da conca caribeña. Escríbese en compás de tres cuartos aínda que unha das guitarras se manteña en 6/8. Na danza, a muller segue ao home, que se move con liberdade.

## Notas
Alci Acosta

**Alcibiades Alfonso Acosta Cervantes** nado en Soledad, Colombia, o 5 de novembro de 1938, é un destacado intérprete de boleros, amais de pianista e compositor. O seu meirande éxito é *Traicionera*, peza coa que deu vendido máis de 300.000 copias en América Latina e que foi así mesmo interpretada por outros artistas do talle de Julio Jaramillo.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Vídeo do tema *El preso número 9*
* Vídeo do tema *La copa rota*
La Bottine Souriante

**La Bottine Souriante** é un grupo musical de folk canadense creado no Quebec en 1976 especializado na música tradicional do Quebec, a miúdo con toques modernos.

## Membros 
### Membros anteriores 
### Colaboradores 
## Discografía 
* ''Y'a ben du changement* (1978)
* *Les Épousailles* (1980)
* *Chic 'n Swell* (1982) 
* *La Traversée de l'Atlantique* (1986)
* *Tout comme au jour de l'An* (1987)
* *Je voudrais changer d'chapeau* (1988)
* *Jusqu'aux p'tites heures* (1992)
* *La Mistrine* (1994)
* *En spectacle* (1996)
* *Xième* (1998, tamén publicado nos Estados Unidos como *Rock 'n Reel*)
* *Cordial* (2001)
* *Anthologie* (2001)
* *J'ai jamais tant ri'' (2003)

## Ligazóns externas 
* Páxina oficial do grupo
Mariachi

miniatura|dereita|250px|Mariachis
Os grupos de **mariachi** ou **mariachis** son conxuntos musicais típicos de México. O A figura do mariachi é unha das iconas máis estendidas da cultura mexicana, gozando na actualidade de sona internacional. A música interpretada por mariachis é propia en México das festas públicas tales como o Día das Nais (o 10 de maio) ou o da Virxe da Guadalupe (o 12 de decembro), xuntanzas familiares, serenatas, aniversarios etcétera.

Entre os autores de cancións para mariachi máis importantes están José Alfredo Jiménez, Tomás Méndez, Manuel Esperón, ou Rubén Fuentes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Encuentro Internacional do Mariachi. 
* Asociación de Mariachis de México
Huapango

O **huapango** é un xénero musical mexicano baseado en compás ternario, interpretado en diversas formas, sendo as máis coñecidas estas tres variantes: o *huapango típico* ou son *huasteco*, interpretado polo trío huasteco; o *huapango setentrional*, interpetado polo conxunto setentrional e o *huapango de mariachi*.

A palabra huapango parece ser derivada do vocábulo náhuatl "*cuauhpanco*", que literalmente significa *sobre a tarima*; ou ben, pode ser unha deformación da palabra "*fandango*", que designa as festas nas cales se executa o son huasteco.

É moi popular nas rexiones fuastecas dos estados mexicanos de Veracruz, Hidalgo, San Luis Potosí, Tamaulipas, Querétaro e Puebla.
Copa Confederacións da FIFA

A **Copa Confederacións da FIFA** (en inglés: *FIFA Confederations Cup*) foi un torneo de fútbol organizado pola FIFA que enfrontaba a seleccións nacionais representantes de cada unha das confederacións da FIFA. Comezou celebrándose cada dous anos, pasando a celebrarse a partir de 2005 cada catro anos, xusto no ano anterior á celebración do Mundial no mesmo país organizador do evento.

Competían no torneo oito seleccións: os campións de cada un dos torneos que organiza cada confederación (a Copa Asiática da AFC, a Copa de África de Nacións da CAF, a Copa Ouro da CONCACAF, a Copa América da CONMEBOL, a Copa das Nacións da Oceanía da OFC, a Eurocopa da UEFA) e mais a selección campioa do último Mundial e o país anfitrión.

## Historia 
O torneo foi orixinalmente organizado e realizado en Arabia Saudita co nome de **Copa do Rei Fahd** (ou **Campionato Intercontinental**) disputándose en 1992 e 1995 pola selección de Arabia e mais algúns campións continentais. En 1997 a FIFA fíxose cargo da organización do torneo, renomeándoo *Copa Confederacións da FIFA* e fixando a súa celebración cada dous anos.

A partir de 2005 a Copa pasou a disputarse cada catro anos, no ano anterior á celebración do Mundial e no país que acollese esa edición do máximo torneo intercontinental de nacións. Na actualidade está considerado como un test ou ensaio xeral para os países encargados da organización do mundial ademais de lles permitir competir á súa selección nacional ao máis alto nivel durante os dous anos anteriores ao evento (débese recordar que o país anfitrión se cualifica automaticamente para o Mundial).

Cando o vixente campión mundial tamén acapara algún dos títulos continentais, o subcampión tamén disputa o torneo para completar o número de oito participantes. Na edición de 2005 produciuse unha complicada situación: o campión do mundo tamén era campión de América e o subcampión, Alemaña, estaba clasificado coma anfitrión, a solución á que se chegou foi a de convidar ao subcampión da Copa América, Arxentina.

Até en tres ocasións houbo seleccións que decidiron non participar no torneo. O campión europeo de 1996, Alemaña, decidiu non facelo na edición de 1997 sendo substituída pola subcampioa, a República Checa. Francia, como campioa mundial de 1998 non participou na edición de 1999 sendo substituída pola finalista Brasil. Por último, a Alemaña subcampioa de 2002, foi substituída por Turquía (terceira nese mesmo Mundial) na edición de 2003.

O primeiro antecedente da Copa das Confederacións foi o Mundialito (ou ''Copa D'Oro''). Tamén está considerado coma precursor deste torneo o Trofeo Artemio Franchi disputado en 1985 e 1993 entre os campións da Copa América e da Eurocopa .

## Resultados 
### Copa do Rei Fahd 
### Copa das Confederacións 
### Palmarés 
## Goleadores 
### Máximos goleadores por edición 
### Máximos goleadores da historia do torneo 
## Resumo 
### Participación detallada por ano 
* **1R**: Eliminado na primeira rolda
* **F**: Finalista
* **C**: Campión

### Estatísticas xerais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Copa Confederacións en FIFA.com  
* Arquivo RSSSF
Manuel Machado

**Manuel Machado Ruiz**, nado en Sevilla o 29 de agosto de 1874 e finado en Madrid o 19 de xaneiro de 1947, foi un poeta andaluz, irmán de Antonio Machado e fillo de Antonio Machado Álvarez. Foi un dos máis destacados representantes do Modernismo en España.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Miguel d' Ors, *Estudios sobre Manuel Machado*, Sevilla, Renacimiento, 2000, ISBN 978-84-8472-013-3
Pat Kilbride

**Pat Kilbride** nado no Condado de Kildare é un guitarrista e cantante irlandés. Foi un dos primeiros membros de Battlefield Band, e colaborou con bandas como Luar na Lubre.
Actualmente vive e traballa en Madrid

## Discografía
### Álbums
*1990 - *Rock and More Roses*
*1993 - *Undocumented Dancing*
*1995 - *Loose Cannon*
*2002 - *Nightingale Lane*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Bleizi Ruz

**Bleizi Ruz** é un grupo bretón de música celta creado en 1973.

## Discografía 
* 1988 - *Celtic Trip*
* 1996 - *Hent Sant Jakez*
* 1997 - *En Concert*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información do grupo en answers.com
Jake Walton

**Jake Walton** é un músico de Nottingham, Inglaterra, especializado en música de tradición córnica. En moitas ocasións actúa xunto con Jez Lowe.

## Discografía 
### Álbums en solitario 
* 1975 - *Lazy Farmer*
* 1979 - *The Gloaming Grey*
* 1983 - *Sunlight and Shade*
* 1990 - *Songs from The Gurdy Man*
* 1996 - *Two a roue*
* 2000 - *Beyond The Veil*
* 2000 - *Emain*

## Ligazóns externas 
* Páxina oficial do artista
Nabari

**Nabari** (名張市, なばりし, *Nabari-shi*) é un concello da prefectura de Mie no Xapón. Está situado no centro-oeste da prefectura, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 129,76&nbsp;km², a poboación é de 80.675 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 622 h/km².

O concello de Nabari limita cos concellos de Iga, Tsu (que son da prefectura de Mie); Yamazoe, Uda e Soni (que son da prefectura de Nara).
Memoria histórica

miniatura|dereita

A **memoria histórica** é un concepto historiográfico que foi desenvolvido a partir de mediados do século XX, e cuxa formulación primeira é decote atribuída ao francés Pierre Nora, quen, a grandes trazos, viña a designar a memoria histórica coma o esforzo consciente dos grupos humanos por entroncar co seu pasado, sexa este real ou imaxinado, valorándoo e tratándoo con especial respecto.

En España, a Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica (ARMH) tenta recuperar restos e corpos silenciados pola ditadura.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lei de memoria histórica de España
* Exhumacións en Ribadeo
* Damnatio memoriae
Shima

**Shima** (志摩市, しまし, *Shima-shi*) é un concello da prefectura de Mie no Xapón. Está situado no centro-leste da prefectura, na parte sur da península de Shima, na zona da provincia histórica de Shima, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 179,72&nbsp;km², a poboación é de 55.582 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 309 hab./km².

O concello de Shima limita cos concellos de Minamiise, Ise e Toba.

## Historia 
A cidade de Shima foi fundada após a fusión de 5 concellos (*Hamajima*, *Daiō*, *Shima*, *Ago* e *Isobe*) do distrito de Shima en 1 de outubro de 2004.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Shima .
* Sitio web oficial da cidade de Shima .
The Clutha

**The Clutha** foi unha banda tradicional escocesa formada en 1964 en Glasgow.

## Membros 
* Gordeanna McCulloch (voz)
* Erlend Voy (fiddle, concertina, voz)
* Calum Allan (fiddle)
* Ronnie Alexander (voz, guitarra)
* Jimmy Anderson (pipas, gaitas)

### Antigos membros 
* John Eaglesham (voz, concertina)

## Discografía 
* 1971 - *Scotia!*
* 1973 - *The Streets of Glasgow*
* 1974 - *Scots Ballads Songs & Dance Tunes*
* 1977 - *The Bonnie Mill Dams*
* 2001 - *On The Braes*

## Ligazóns externas 
* Información do grupo en nigelgatherer.com
* Información do grupo en orpheusweb.co.uk
Os Rosales

**Os Rosales** é un grupo folk galego creado en Asados (Rianxo) na década de 1950. Está formado por Xosé Romero (gaita) e Maruxa (voz e bombo).

## Discografía 
* *De foliada en San Pedro de Vila* (1966)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información do grupo en galileo-mc.com
Miyawaka

**Miyawaka** (宮若市, みやわかし, *Miyawaka-shi*) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situado ao norte da rexión de Kyūshū e no centro-norte da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikuzen, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 139,99&nbsp;km², a poboación é de 30.665 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 219 h/km².

O concello de Miyawaka limita cos concellos de Sasaguri, Hisayama, Koga, Fukutsu, Munakata, Kurate, Nōgata, Kotake e Iizuka.

## Historia 
A cidade de Miyawaka foi fundada pola fusión de dous concellos das vilas de *Wakamiya* e de *Miyata* do distrito de Kurate no ano 2006.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Miyawaka .
Fía na roca

***Fía na roca*** é o primeiro disco de estudo do grupo de folk galego Fía na Roca. Foi producido por Luis Delgado e publicado en 1993.

## Lista de cancións
## Músicos
*Xabier Bueno: Gaita galega, saxos soprano e tenor, low e tin whistle, sintetizador de vento
*Xaquím L. Fariña: Violín
*X. Enrique Comesaña: Guitarra acústica, bouzouki, arpa céltica, mandolina, banjo tenor
*Xosé Ramón Vázquez: Piano, teclados, acordeón

### Colaboracións
*Segundo Grandío: Baixos eléctricos
*Carlos Castro: Batería, percusións
*Luís Delgado: Percusións, trompa marina, sundar, fujara, autoharpa
*Ana, Carme e Leo Bueno: Pandeiretas
Ukiha

**Ukiha** (うきは市, うきはし, *Ukiha-shi*) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Kyūshū e ó sueste da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikugo, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 117,55&nbsp;km², a poboación é de 31.715 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 270 h/km².

O concello de Ukiha limita cos concellos de Hoshino, Kurume, Asakura (que son da prefectura de Fukuoka); e Hita (este último é da prefectura de Ōita).

## Historia 
A cidade de Ukiha foi fundada após a fusión dos concellos das vilas de *Yoshii* e de *Ukiha* do distrito de Ukiha no ano 2005.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Ukiha .
Novec 1230

O produto **Novec 1230** é un líquido desenvolvido por 3M, de aparencia similar á auga pero con dúas diferenzas fundamentais: non é un fluído condutor e non molla os obxectos sobre os que se verte. Estas características fano moi apropiado para combater incendios en situacións nas que o uso da auga podería resultar contraproducente, tal é o caso de bancos, museos, bibliotecas, hospitais e oficinas con equipos electrónicos.

A fórmula química do composto é C6F12O, abreviatura de CF3CF2C(O)CF(CF3)2. As súas moléculas non se atopan formando ións, o que explica a falta de condutividade do fluído (ao contrario cá auga, na que as moléculas están en forma de H3O+ e OH-). Asemade, a ausencia de átomos de hidróxeno evita que se formen pontes de hidróxeno entre as moléculas, o que implica que a calor de vaporización sexa de 88,0 KJ/Kg, 25 veces menor que a calor de vaporización da auga (xa que non é necesario empregar ningunha enerxía en romper as pontes de hidróxeno para pasar de estado líquido a gasoso, como acontece coa auga). Deste xeito, é posible desenvolver equipos nos que o produto se manipula coma líquido (máis sinxelo) pero se emprega como gas para extinguir o incendio.

A diferenza doutros gases inertes de extinción que o que fan é desprazar ao osíxeno, o **Novec 1230** diminúe a enerxía térmica da chama, interrompendo así a reacción de combustión.

O **Novec 1230** é unha alternativa ecolóxica aos axentes extintores químicos. Así, comparándoo co halon ten un potencial de efecto invernadoiro de 1 fronte a 6900 e un período de vida na atmosfera de 5 días fronte a 65 anos. Non produce ningún impacto na capa de ozono, non é corrosivo e é estable a temperatura ambiente.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Ficha do produto
Miyama

**Miyama** (みやま市, みやまし, *Miyama-shi*) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situado ao norte da rexión de Kyūshū e ao sueste da prefectura, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 105,12&nbsp;km², a poboación é de 41.425 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 394 h/km².

O concello de Miyama limita cos concellos de Ōmuta, Yanagawa, Chikugo, Yame, Tachibana (que son da prefectura de Fukuoka); de Nankan e Nagomi (que son da prefectura de Kumamoto).

## Historia 
A cidade de Miyama foi fundada pola fusión dos concellos das vilas de *Setaka* e de *Yamakawa* do distrito de Yamato e o concello da vila de *Takata* do distrito de Miike no ano 2007.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Miyama .
Illa Bakers

**Illa Bakers** é unha pequena illa residencial dentro da baía de Massachusetts, pertencente a Salem, Massachusetts, Estados Unidos. Está situado ao sueste das illas Great Misery e Little Misery, ao nordeste das illas North Gooseberry e South Gooseberry, e no extremo nordeste da Illa Children.

A illa ten forma de pera e está habitada. A maior parte da costa da illa é rochosa, excepto na súa parte occidental. Existen tres pequenas lagoas litorais próximas entre si localizadas preto do centro da illa. Hai algúns arbustos, árbores e a vexetación medra nalgunhas partes da illa. A maior parte das edificacións concéntranse no sur e no occidente da illa, nesta última parte existe un peirao para que aporten as embarcacións nas que chegan os turistas.

Polo menos desde 1630 recibe o seu actual nome, orixinalmente era de propiedade pública, John Turner foi o primeiro propietario privado e ata hoxe continúa a ser privada. Antigamente existiu un hotel para recibir os turistas, hoxe unha serie de residencias rurais aloxa á poboación, cada unha co seu nome propio. Na illa hai tamén unha tenda, un parque de bombeiros, unha casa de reunións e unha tenda de regalos.

O goberno federal administra o faro e posúe tamén o terreo ao seu arredor, orixinariamente eran dous faros xemelgos, que databan do 3 de xaneiro de 1798, para evitaren os naufraxios nas Illas Misery, o faro máis pequeno derrubouse en 1926