Parque Nacional de Garamba

O **Parque Nacional de Garamba** (en ) é un parque nacional situado no nordés da República Democrática do Congo, que abrangue case 2000 km². É un dos parques máis antigos de África e designouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1980 pola súa protección do hábitat crítico para os rinocerontes brancos do norte, os elefantes africanos, os hipopótamos e as xirafas. O Parque Nacional de Garamba está xestionado por African Parks en colaboración co Institut Congolais pour la Conservation de la Nature desde 2005.

## Visión xeral
O Parque Nacional de Garamba estableceuse en 1938 e abrangue unha área de 4900 km² no nordés da República Democrática do Congo. Limita coa Reserva de Caza de Gangala-na-Bodio ao oeste, sur e leste, e limita co Sudán do Sur ao norte e nordés. Forma parte da zona de sabana sudano-guineana. O parque é unha das áreas protexidas máis antigas de África. Atópase na zona de transición entre dous centros de endemismo: a sabana guineana-congolesa e a guineana-sudonesa. Estas dúas zonas bioxeográficas albergan unha variedade de fauna salvaxe, que experimentou descensos de poboación nas últimas décadas debido á caza furtiva. Os gardas forestais da ICCN, xunto con soldados das Forzas Armadas da República Democrática do Congo, traballan para protexer Garamba dos cazadores furtivos e dos grupos rebeldes.

O parque designouse como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1980 e incluíuse na axencia especializada da Lista de Patrimonio Mundial en Perigo desde 1984–1992. Entre 1991 e 1993, 50.000 refuxiados sudaneses asentáronse nos arredores de Garamba despois de seren desprazados polo Exército Popular de Liberación do Sudán, o que provocou un aumento da caza furtiva. Segundo se informou, houbo 121 conflitos entre cazadores furtivos e gardas forestais entre 1993 e 1995, e os gardas forestais recuperaron máis de 900 armas entre 1991 e 1996. Tras varias derrotas durante a Primeira Guerra do Congo e a Segunda Guerra Civil Sudanesa, a máis importante das cales foi a Operación Thunderbolt, os insurgentes ugandeses da WNBF e da UNRF (II) refuxiáronse no Parque Nacional de Garamba en 1997. Organizacións como a Frankfurt Zoological Society, a International Union for Conservation of Nature e o World Wildlife Fund tamén traballaron coas autoridades locais para rehabilitar Garamba. Segundo a BBC, a xestión de Garamba financiarona a Unión Europea e doantes privados. segundo African Parks..

Desde 2005, a área protexida considérase unha Unidade de Conservación do León xunto con Domaine Chasse Bili Uere.

Os cazadores furtivos mataron polo menos a 21 gardas forestais na última década, ata 2017, e as preocupacións de seguridade contribuíron á loita de Garamba por establecerse como destino turístico. En 2009, o grupo guerrilleiro atacou a estación Nagero de Garamba, matando polo menos oito persoas, incluídos dous gardas forestais, e ferindo a outras trece. Os rebeldes tamén roubaron comida e combustible e destruíron varios edificios do parque. e máis foron asasinados en outubro. En abril de 2016, cazadores furtivos dispararon e mataron a tres gardas forestais e feriron a outros (incluído o xerente de Garamba naquel momento), e dous gardas forestais foron asasinados por cazadores furtivos de elefantes en abril de 2017.

En 2017, National Geographic Documentary Films estreou  ''The Protectors: Walk in the Rangers' Shoes''  (Os Protectores: métete nos zapatos dos gardabosques), un curto documental de realidade virtual dirixido por Kathryn Bigelow sobre os gardabosques do parque e os seus esforzos para protexer a fauna de Garamba. O Festival de Cine de Tribeca outorgou postumamente o Premio Disruptor aos gardabosques asasinados protexendo Garamba "polo seu traballo e valentía na defensa dos elefantes", en abril de 2017. búfalo africano, elefante africano de sabana, hienas, porco xigante do bosque, xirafas, hipopótamos e leóns.

Os elefantes do Garamba considéranse un híbrido das subespecies elefante africano de sabana e elefante africano de bosque. 22 elefantes foron asasinados en 2012, O número de cazadores furtivos de elefantes diminuíu de 98 en 2015 a tres en 2022 como resultado dunha estratexia eficaz de aplicación da lei.

O tamaño das poboacións de xirafas rexistradas variou, pero mostra un descenso xeral nas décadas de 1990 e 2000. O pico rexistrado da poboación foi de 300 exemplares en 1976, e en 2008 rexistráronse máis de 100. Había 86 en 2003 e só 38 en 2016. En 2022, había 71 xirafas no parque e, en 2024, supostamente había máis de 80 xirafas de Kordofan presentes. A caza furtiva é a maior ameaza para a poboación de xirafas de Garamba.

O parque tivo noutro tempo a última poboación salvaxe do rinoceronte branco do norte. En 2023, os esforzos de restauración levaron ao traslado de 16 rinocerontes brancos dunha reserva de caza privada en Suráfrica ao parque.

### Aves
Rexistráronse no parque unhas 286 especies de aves, incluíndo o paxaro secretario, Foi designada Área importante para a conservación das aves (IBA) por BirdLife International porque alberga poboacións significativas de moitas especies de aves.

### Ameazas
As interaccións entre persoas e animais salvaxes dentro e arredor do parque provocaron un conflito entre humanos e animais salvaxes. Os cazadores furtivos locais e sursudaneses cazan elefantes, a miúdo na procura de marfil. A fauna de Garamba tamén se ve afectada por grupos como os huda e os wodaabe (ou "mbororo") que buscan pastos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  Note: Publiscado en liña o 25 de novembro de 2010.
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo

### Ligazóns externas 
* 
* 
* 
*