open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bad Moon Rising

***Bad Moon Rising*** é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, o primeiro que editaron a través do selo Homestead Records en marzo de 1985.

En certo modo pode considerarse un álbum conceptual, falando sobre o lado escuro dos Estados Unidos, moitas veces usando o concepto da demencia, tema recorrente nos primeiros anos de Sonic Youth. Inclúe referencias á obsesión e á demencia, a Charles Manson, ao heavy metal, o satanismo e aos encontros dos primeiros colonos europeos cos nativos americanos.

Publicado con moi boas recensións da prensa musical independente, *Bad Moon Rising* foi o primeiro traballo da banda en combinar meterial experimental con pezas transicionais e segues. O álbum estivo precedido do sinxelo "Death Valley '69", que non entrou nas listas dos Estados Unidos e o Reino Unido (o tema foi despois regravado para o álbum e publicado novamente como sinxelo no mes de xuño). O nome do disco procede da canción *"*Bad Moon Rising" de Creedence Clearwater Revival.

Unha edición remasterizada en vinilo de 180 gramos foi editada o día 15 de febreiro do 2011.

## Listaxe de cancións
## Notas
Meimendro

miniatura|*Hyoscyamus niger*

O **meimendro** (***Hyoscyamus niger***), coñecido tamén como **arangaño**, **beleño**, **cardo velliño** e **herba dos areixos** ou **dos arengos**, é unha planta arbustiva da familia das solanáceas orixinaria de Eurasia na actualidade distribúese por todo o mundo, medra nas gabias e nas depresións pedregosas, pode chegar ao metro de altura, as súas follas son anchas e peludas e as flores amarelas ou vermellas. Os seus froitos son tóxicos provocando alucinacións.

É unha herba das Meigas, dende sempre foi empregada na meiguería para entrar en transo e viaxar a outros mundos, así coma o aquelarre. A herba contén alcaloides velenosos e alucinóxenos como a hiosciamina e a escopolamina.
Río Mente

miniatura|260px|Río Mente.
O **río Mente** é un curso fluvial do noroeste da península Ibérica, cunha extensión total de 57&nbsp;km.

## Percorrido
Nace na Serra de Texeiras, a 1281 m de altitude, no límite entre os concellos de Riós e Castrelo do Val. Vai cara ao sur polo concello de Riós durante 25&nbsp;km até a aldea da Veiga do Seixo, na parroquia de Castrelo de Cima. Fai fronteira entre Galicia e Portugal até recibir as augas do río Arzóa, e desauga no río Rabazal, a 400 m de altitude. Ao seu paso pola aldea portuguesa de Sandim as súas augas teñen propiedades minerais e medicinais.

Morfoloxicamente é un río que escavou un profundo val encaixado, no que o desnivel entre o leito e a montaña pode superar os 400 m. As súas marxes son maioritariamente rochosas, con algunhas planicies de aluvión. As ribeiras son abruptas, cunha gran biodiversidade. As súas características concedéronlle o dereito de pertenza ao Parque Natural de Montesinho en Portugal e á Rede Natura 2000.

No ano 2009 descubriuse na ribeira do río Mente unha especie vexetal que era descoñecida na flora autóctona de Portugal, a Viburnum lantana, que pasa a engrosar a biodiversidade do Parque Natural de Montesinho. No extremo sur do seu curso confirmouse a presenza da ameixa perlífera de río, que aparece aquí e nos veciños río Rabazal e río Tuela. A poboación portuguesa desta especie é unha das maiores de Europa, un feito importante debido a que regresión que sufriu no último século sitúaa en risco de extinción.

Nos límites das aldeas da Veiga do Seixo, Segirei e Sandim de Lomba as augas do río Mente foron represada para formar praias fluviais, moi frecuentadas nos meses de verán polos turistas das localidades veciñas.

Despois da praia fluvial de Segirei xorden de forma espontánea augas medicinais con propiedades terapeuticas, que foron recollidas durante moitos anos do río, nos afloramentos rochosos que afloran co descenso do leito do río en época estival. Son coñecidas como augas de Sandim. Estas augas foron canalizadas nas proximidades da praia de Segirei. Recentemente fixéronse sondaxes na ribeira esquerda do río e unha empresa está explorando a súa explotación industrial.
Río Arzoá

O **río Arzoá** é un curso fluvial galego. Nace na comarca de Verín, e tras pasar polo lugar da Silva (Riós), aflúe no río Mente.
Insei

***Insei**, é un estudante oficial do xogo de go que aspira a converterse en xogador profesional.
***Insei**, é un antigo sistema de goberno xaponés da época heian.
Río Beluso

O **Beluso** é un pequeno río galego da provincia da Coruña, que desemboca na beira setentrional da ría de Arousa.

## Percorrido 
Nace a preto de 500 m de altura ao pé do monte Muralla (674 m), sito no sueste do concello de Lousame. Atravesa ese concello, para entrar logo no de Boiro, onde ten a súa foz en Ponte Beluso, no fondo norte da ría de Arousa.

## Réxime hídrico 
É un río de réxime pluvial oceánico.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Río Beluso desembocadura GDFL 050917 013.jpg|Desembocadura
Ficheiro:Río Beluso GDFL.jpg

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Nabopolasar

**Nabopolasar**, finado en -605, foi o fundador do imperio neobabilónico e da dinastía caldea. Reinou en Babilonia dende o ano -626 ata o ano -605. Liquidou o imperio de Asiria en estreita alianza co rei de Media Ciaxares.

## Traxectoria 
Parece ser que foi un xeneral caldeo que, tras a morte de Assurbanipal, desafiou o poder asirio sobre Babilonia ata facerse co poder. A partir do -616, Nabopolasar realiza unha serie de ofensivas sometendo ás cidades do Éufrates medio acadando Suhu e Hindanu (Harran). No ano -615 remontou o Tigris ata Assur, pero non chegou a facerse coa cidade emblemática dos asirios.

Tentou gañarse a amizade de Elam mediante a devolucion de estatuas de deuses; pero, moi cedo, decatouse que os vencellos debían afianzarse con Ciaxares de Media, o cal adiantarase a esmagar Assur no -614. Nesa mesma cidade acabada de arrasar, concertou unha alianza duradeira cos medos, casando ao seu fillo Nabucodonosor II cunha princesa meda. Froito desta entente foi a destrución de Nínive no ano -612. Co apoio de Exipto, caería Harran no ano -609. A seguir volveuse contra Urartu.

Máis adiante, enviaría ao seu fillo e herdeiro Nabucodonosor II a unha exitosa campaña sobre Siria e Fenicia arrebatando o seu dominio aos exipcios.

Nabopolasar practicou a deportación masiva para debilitar aos pobos e previr rebelións. Iniciou grandes construcións, que remataría esplendorosamente o seu fillo.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Etemenanki
Río Lambre

O **Lambre** é un pequeno río galego da provincia da Coruña, que verte as súas augas na ría de Betanzos.

## Percorrido 
O Lambre nace a 600 m de altura no monte da Pena da Uz (705 m), no concello de Monfero. Atravesa este concello e os de Vilarmaior, serve de linde entre este e o de Irixoa, e logo entre os de Miño e Paderne, para acabar desembocando na Ponte do Porco, novamente no municipio de Miño, na beira dereita da ría de Betanzos, despois dun curso de 15&nbsp;km.

## Afluentes 
Os afluentes deste río son pequenos regos de curto percorrido. Cabe citar na cabeceira, e pola beira dereita, o Lambruxo.

## Réxime hídrico 
O Lambre é un río de réxime pluvial, do tipo oceánico.

## Explotación 
Sobre o Lambre, no concello de Vilarmaior, sitúase o encoro de Guimil, propiedade de Gas Natural Fenosa.

## Étimo 
[miniatura|dereita|200px|Ponte medieval sobre o Lambre, entre [Miño e Paderne.]]

O hidrónimo correspóndese coa denominación de tres lugares nos concellos de Irixoa e Paderne, que en principio parecen deber o seu nome ao do río. A fins do século XI (circa 1092) é citado xa como *flumen Lambre*. A partir de aí a cuestión está aberta. Luís Monteagudo propuxo un étimo **Lamaris*, que evoluiría como *Tamaris* a Tambre (habería que supor desde un acusativo **Lamare*, como para *Tamare*). Mais *Schmoll* supón que é comparábel ao *Lambro*, un afluente do Po, en Italia, para o que *Krahe* sostivo unha orixe iliria. O nome tamén se ten comparado á Flavia Lambris, unha cidade de época romana sita ás beiras do Cantábrico e mais outra denominada, con lectura insegura, Lambriaca ou Lambrica.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Río Lambre, Miño 2.jpg|Río Lambre.
Ficheiro:Ponte do Porco de Paderne.JPG|A Ponte do Porco na desembocadura
Ficheiro:Praia da Alameda, Miño.jpg|Praia da Alameda na marxe dereita da desembocadura.
Ficheiro:Costa Artabra.JPG|Desembocadura do río Lambre.
Río Castro, ría de Lires

O **río Castro** é un río galego da provincia da Coruña, que verte as súas augas ao océano Atlántico na pequena ría de Lires.

## Descrición 
[miniatura|dereita|270px|Localización do río Castro no SW da [provincia da Coruña.]]
[miniatura|dereita|270px|Pontella Vella, en [Lires, Cee|Lires.]]
### Fontes 
O río Castro nace a uns 200 m de altura na aba do monte Escaleira, de 344 m, no concello de Vimianzo.

### Percorrido 
Atravesa o val desa localidade. Fai de linde entre os municipios de Muxía e Dumbría primeiro, e logo entre Muxía e Cee. Logo de 30 Km de percorrido vai desembocar na ría de Lires. A súa cunca, limitada ao norte pola do río Grande, e ao sur pola do río Xallas, cobre unha área de 140 Km².

### Afluentes 
Recibe varios regatos por ambas as dúas beiras. Algúns deles son o río Fragoso e o rego de Xerpe pola esquerda e o río do Monte e o rego de Vilachán pola dereita.

### Réxime hídrico 
O Castro é un río de réxime pluvial de tipo oceánico. Recolle 1.494&nbsp;mm de precipitacións medias na súa bacía hidrográfica, aínda que na cabeceira se superan os 2.000&nbsp;mm. O seu caudal absoluto medio, na foz, é de 5,2 m³/s.

## Galería de imaxes 
:*Vexa o artigo principal en Galería de imaxes do río Castro, ría de Lires*

Ficheiro:Río Castro, Lires, Cee.jpg|Río Castro, Lires, Cee.
Ficheiro:Pontella Vella, Lires, Cee.jpg|Río Castro, Lires, Cee.
Flandres Oriental

O **Flandres Oriental** (*Oost-Vlaanderen* en neerlandés, *Flandre orientale* en francés, *East Flandres* en inglés) é unha provincia da Bélxica, localizada na rexión de Flandres. A súa capital é a cidade de Gante.

A provincia fai fronteira (dende o norte e no sentido horario) cos Países Baixos, coa provincia de Anveres, coa provincia do Brabante Flamengo, a provincia de Hainaut e coa provincia de Flandres Occidental.
## Os 65 concellos e cidades da provincia de Flandres Oriental 
miniatura|290px|Divisións de Flandres oriental.

1. Aalst
2. Aalter
3. Assenede
4. Berlare
5. Beveren
6. Brakel
7. Buggenhout
8. De Pinte
9. Deinze
10. Denderleeuw
11. Dendermonde
12. Destelbergen
13. Eeklo
14. Erpe-Mere
15. Evergem
16. Gavere
17. Gante
18. Geraardsbergen
19. Haaltert
20. Hamme
21. Herzele
22. Horebeke
23. Kaprijke
24. Kluisbergen
25. Knesselare
26. Kruibeke
27. Kruishoutem
28. Laarne
29. Lebbeke
30. Lede
31. Lierde
32. Lochristi
33. Lokeren
34. Lovendegem
35. Maarkedal
36. Maldegem
37. Melle
38. Merelbeke
39. Moerbeke
40. Nazareth
41. Nevele
42. Ninove
43. Oosterzele
44. Oudenaarde
45. Ronse
46. Sint-Gillis-Waas
47. Sint-Laureins
48. Sint-Lievens-Houtem
49. Sint-Martens-Latem
50. Sint-Niklaas
51. Stekene
52. Temse
53. Waarschoot
54. Waasmunster
55. Wachtebeke
56. Wetteren
57. Wichelen
58. Wortegem-Petegem
59. Zele
60. Zelzate
61. Zingem
62. Zomergem
63. Zottegem
64. Zulte
65. Zwalm
Sete Partidas

As ***Sete Partidas*** (ou simplemente ***Partidas***) son un corpo normativo redactado en lingua castelá, durante o reinado de Afonso X (1252-1284), co obxecto de conseguir unha certa uniformidade xurídica do Reino. O seu nome orixinal era *Libro das Leis* e, cara ao século XIV recibiu a súa actual denominación, polas seccións en que está dividida.
Segundo a teoría tradicional, compartida por Francisco Martínez Mariña e Antonio Solalinde, as *Sete Partidas* foron redactadas por unha comisión de xuristas (ou pola chancelaría real), e a intervención do rei Afonso X limitouse a indicar a finalidade do texto e as materias a tratar, ademais de encargarse de revisar e emendar persoalmente o traballo da comisión. Integrarían esta comisión: o Mestre Jacobo, o das leis; Juan Afonso, un notario leonés; o Mestre Roldán; e Fernando Martínez de Zamora (un dos primeiros xuristas casteláns).

## Fontes
As *Sete Partidas* caracterízanse por ser un texto de dereito común (baseado no dereito romano xustiniano, canónico e feudal).

Diversas foron as súas fontes, entre as principais, atópase o *Corpus Iuris Civilis*; as obras de glosadores e de comentaristas (romanistas), como Acursio e Azzo; textos de dereito canónico como as Decretais de Gregorio IX e a obra de san Raimundo de Peñafort; e algúns foros e costumes casteláns.

Ás anteriores engadíronse obras filosóficas de Aristóteles, Séneca e Boecio; a Biblia e textos da Patrística; obras de Isidoro de Sevilla e Tomé de Aquino; o *Libri Feudorum* (compilación de dereito feudal lombardo); os *Roles D´Olerons* (colección de dereito mercantil); a *Doctrinal dos xuízos* e as *Flores do Dereito* do Mestre Jacobo, o das Leis; e a *Margarita dos pleytos* de Fernando Martínez de Zamora.

## Estrutura e contido
[miniatura|dereita|*Código das Sete Partidas*, en "Os Códigos Españois Concordados e Anotados" ([1872).]]
As Partidas abarcan todo o saber xurídico da época dentro dunha visión unitaria, por iso se considera unha *summa de dereito*. Trata, entre outras materias, de dereito constitucional, civil, mercantil, penal e procesual, tanto civil como penal.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Fuero Juzgo
* Fuero Real

### Ligazóns externas
* *Las Siete Partidas del Rey Don Alfonso X El Sabio*, edición de 1807. Tomo I, II e III (edición facsimilar en PDF).
* Monografía sobre As Sete Partidas de Alfonso X o Sabio (en inglés)
* *Obras lexislativas de Alfonso X, o Sabio* (en inglés)
* *De nuevo sobre la fecha del Setenario* (en PDF)
Ben Johnson

**Ben Johnson** pode facer referencia a:

***Ben Johnson**: Dramaturgo e poeta británico (1572–1637).
***Ben Johnson**: Actor estadounidense (1918–1996).
***Ben Johnson**: Atleta canadense (1961 - ).
Dr. Feelgood

**Dr. Feelgood**é unha banda inglesa de pub rock formada en 1971. Procedente de Canvey Island, Essex , o grupo é coñecido polos primeiros sinxelos como "She Does It Right", "Roxette", "Back in the Night" e "Milk and Alcohol". O son orixinal distintivamente británico R&B do grupo estaba centrado no estilo de guitarra entrecortado de Wilko Johnson. Xunto con Johnson, a formación orixinal da banda incluía ao cantante Lee Brilleaux e á sección rítmica de John B. Sparks, coñecido como "Sparko", no baixo  e John Martin, coñecido como "The Big Figure", na batería. Aínda que os seus anos máis produtivos comercialmente foron a comezos de mediados dos anos setenta, e a pesar da morte de Brilleaux en 1994 de linfoma, unha versión da banda (con ningún dos membros orixinais) segue xirando e gravando ata o día de hoxe.

O nome da banda, Dr. Feelgood, é na fala en xerga inglesa o nome da heroína, ou dos médicos que preparan e receitan drogas.

## Discografía 
* 1974 *Down by the Jetty* 
* 1975 *Malpractice*
* 1976 *Stupidity Live recording* 
* 1975 ''Sneakin' Suspicion* 
* 1977 *Be Seeing You*
* 1978 *Private Practice* 
* 1979 *As It Happens Live recording* 
* 1979 *Let It Roll*
* 1980 *A Case Of The Shakes*
* 1981 *On The Job Live recording* 
* 1982 *Fast Women And Slow Horses* 
* 1984 *Doctor's Orders*
* 1985 *Mad Man Blues*
* 1986 *Brilleaux*
* 1987 *Classic* 
* 1990 *Live In London Live recording*
* 1991 *Primo*
* 1993 *The Feelgood Factor*
* 1994 *Down At The Doctors*
* 1995 *Looking Back* (5 CD set en tributo a Brilleaux).
* 1996 *On The Road Again*
* 1997 *Twenty Five Years Of Dr Feelgood*
* 2000 *Chess Masters*
* 2003 *Speeding Thru Europe*
* 2006 *Repeat Prescription''

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Jost, Roland; Nättilä, Teppo, Mäkinen, Rauno - From Roxette To Ramona, Dr Feelgood And Wilko Johnson On Record - ISBN 3-033-00460-1
Río Lengüelle

O **Lengüelle** é un río galego, afluente do Tambre pola súa marxe dereita, na provincia da Coruña.

## Percorrido
Nace no municipio de Tordoia, no monte dos Curros a uns 350 m de altura, atravesando unha pequena parte deste municipio, para a continuación formar o linde entre os municipios de Trazo e Oroso, entre os cales rende as súas augas ao Tambre, preto do lugar de Vendas do Lengüelle, en Trazo, e da Estación de Oroso, en Oroso. A súa lonxitude total é de preto de 27&nbsp;km e a súa conca hidrográfica abrangue unha área de 328&nbsp;km².

## Afluentes
Os principais afluentes do Lengüelle son o Cabrón pola esquerda, e o río de Pontepedra pola esquerda.

## Réxime hídrico
É un curso de réxime pluvial, de tipo oceánico, correspondendo a unhas precipitacións medias na súa conca de 1.600&nbsp;mm anuais.

## Outros datos
A pesar da pouca importancia xeográfica do Lengüelle, Eduardo Pondal fíxoo figurar nun dos seus poemas.
Keflavík

**Keflavík** é unha das cidades máis poboadas de Islandia, cuns 21 950 habitantes segundo o censo de 2023,  e está situada a aproximadamente 40 quilómetros ao sur de Reiquiavik.

Fundada no século XVI, Keflavík desenvolveuse grazas á súa industria pesqueira e do peixe. Nos anos corenta do século XX os Estados Unidos construíron o Aeroporto Internacional de Keflavík, o que axudou á zona a medrar aínda máis. O aeroporto adoitou ter unha importante base militar da OTAN e foi un importante posto de recarga dos antigos voos transoceánicos que necesitaban abastecemento.

Durante a segunda guerra mundial e a guerra fría, a estación aeronáutica de Keflavik xogou un papel moi importante como controlador do trafico mariño e submarino dende os mares de Noruega e de Groenlandia ata o océano Atlántico. Durante a guerra fría engadíronse tropas aéreas dos Estados Unidos para proporcionar control por radar, captación de inimigos, reposición de combustíbel no aire e rescates aéreos e mariños.

## Notas 
## Véxase tamén
Nabucodonosor II

**Nabucodonosor II**, nado no ano 630 a.C. e finado no 562 a.C, foi un rei de Babilonia da dinastía caldea. Os seus 43 anos de reinado foron os do máximo esplendor do imperio neobabilónico.

## Campañas 
Fillo máis vello e sucesor de Nabopolasar. Casado coa filla ou neta de Ciaxares, rei de Media, foi un hábil negociador e diplomático. O seu pai enviouno a conquistar Siria en poder dos exipcios tras a disgregación do imperio de Asiria. Vencedor da batalla de Carquemis (-605), someteu Siria e Fenicia. Ese mesmo ano subiu ao trono, trala morte de Nabopolasar.

Derrotou a cimerios e escitas. Tras consolidar a súa amizade cos medos, dirixiu as súas expedicións cara Occidente. Conquistou Xerusalén no ano -597. Coincidindo con outro intento de invasión por parte dos exipcios, un novo levantamento de Xudá rematou coa destrución de Xerusalén e o seu Templo, así como coa deportación de moitos cidadáns prominentes a Babilonia. Durante 13 anos cercou a cidade de Tiro, que acabou recoñecendo a autoridade de Nabucodonosor. Realizou varias operacións de castigo sobre Exipto.

## Construcións 
Nabucodonosor foi un soberano moi devoto (especialmente do gran deus Marduk) que ergueu e restaurou gran número de templos. Fixo de Babilonia unha das grandes marabillas da historia da humanidade. O pazo real, a ponte e o túnel que cruzaban o Éufrates, canles, a porta de Ishtar con ladrillos esmaltados, o cigurat de Etemenanki de 90 metros de altura (posiblemente a torre de Babel da Biblia) e os irrepetibles xardíns colgantes de Babilonia realizados para aliviar a morriña de raíña Amitis, que suspiraba polas primaveras das montañas de Media, onde se criara. Nada diso sería posible sen a actividade obreira de numerosos cativos traídos das terras conquistadas.

Sucedeuno o seu fillo Amel-Marduk

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Babilonia
*Reis de Babilonia
Niamey

**Niamey** é unha cidade africana, capital e cidade máis poboada do Níxer. Está situada sobre as marxes do río Níxer, no extremo oeste do país. En 2011 tiña 1 302 910 habitantes, cunha taxa de acrecentamento anual do 4,8 %. Desde o 24 de novembro de 1988 forma unha comunidade urbana, formada por 5 comunas.

## Historia 
O barrio Mouray-Kwaratagui é o centro histórico de Niamey. A rexión de Niamey está habitada desde hai moito tempo por poboación voltaicas como os Gourmantches. Porén os fundadores da cidade de Niamey, parece que foron Maouris, vindos de Matankanri a fins do século XIX. Instaláronse sobre unha illa chamada *Neni Goungou*, en fronte do actual Niamey, antes de acabar por asentarse na beira esquerda do Níxer, dise que ao pé dunha árbore de cuxo nome sairía o da cidade: *Niame*, de *Nia*, o nome da árbore e *me* en zarma, que significa "río" ou ben "onde mana a auga".

A aldea de Niamey estaba habitada apenas por arredor de 600 persoas en 1901, cando chegou até alí a misión Lenfant. Niamey era por entón a cabeza da zona de Djerma que comprendía as rexións entre o río e Dallol Bosso. Niamey converteuse en capital do Níxer o 28 de decembro de 1926.

## Xeografía 
Abrangue unha superficie de 255&nbsp;km², ocupando dúas mesetas que dominan o río Níxer, a 218 m de altitude.

O clima é de tipo subtropical saheliano, cunha pluviosidade que varía de 500 a 750&nbsp;mm, segundo ano. Para combater a desertificación e máis as frecuentes tempestades de area que ameazan a cidade, arrastrada polo harmattan, un vento procedente do Norte, a municipalidade dispuxo, na década de 1960, un cinto de árbores de 2.500 ha (25&nbsp;km de longo, nunha banda de 1&nbsp;km de ancho). Porén, dado o éxodo rural e a urbanización crecente con bidonvilles (favelas), esta barreira non cesa de se reducir.
miniatura|dereita|300px|Niamey sobre o río Níxer

## Economía 
Niamey acolle a maioría das industrias do país. É tamén o principal polo comercial do Níxer. Durante os derradeiros cinco anos exportáronse desde a cidade arredor de 200.000 toneladas de cobre e unha cantidade similar de ouro.

## Cultura 
En Niamey está o *Musée nationale du Niger* (Museo Nacional do Níxer).

## Relixión 
Un 80 % da poboación do Níxer é musulmá, estando en Niamey a maior mesquita do país. A cidade é sede ademais dun bispado católico.
Economía de Malaisia

[thumb|left|As [Torres Petronas, en Kuala Lumpur.]]
A economía de Malaisia transformouse, entre 1981 e o final da década de 1990 dun produtor de materias primas nunha economía emerxente multi-sectorial. O crecemento debeuse case exclusivamente ás exportacións – particularmente de produtos electrónicos.

Os recursos principais do país son:

* Os recursos do subsolo: ouro, estaño, ferro, bauxita (da costa occidental), gas natural e o petróleo, explotados no litoral ao longo da costa oriental.
* Da agricultura e silvicultura: madeira, caucho, aceite de palma e automóbiles. O país está especializado nos semi-condutores.

Despois de chegar ó poder, o primeiro ministro Mahathir bin Mohamad intentou levar a economía máis aló das cadeas produtivas que agregaban valor aos produtos primarios, atraendo investimentos en sectores de alta tecnoloxía, tecnoloxía médica e produción de medicamentos.

## Notas
Hulagu Khan

300px|miniatura|dereita|Retrato de Hulagu Khan

(1217-1265). Neto de Xenxis Khan. Irmán de Gran Khan Mongu e de Khublai Khan. Fundador do Ilkhanato de Persia. Destruíu o Imperio Abasida.

Era fillo de Tolui e de Sorghaghtani Beki, unha cristiá nestoriana, ao igual que a súa muller Dotuz Khatun e o seu xeneral máis próximo Kitbuqa. As influencias cristiás e persas contribuíron á súa animadversión contra os árabes. O seu irmán Mongu Khan encomendoulle o dominio de Oriente Medio.

Comezou co dominio sobre os lurs, un pobo do sur de Irán. Máis adiante acabou coa temible e mítica seita dos asasinos. O seu xeque Rukn al-Din Khurshash, entregoulle a ata entón inexpugnable fortaleza de Alamut sen resistencia, confiando en obter piedade. Foi en balde, porque foi executado con toda a súa familia e achegados.

Hulagu reuniu o exército mongol máis formidable da historia. Segundo as crónicas Mongu ordenou que un de cada dez guerreiros mongois de toda Asia se enrolaran no exército do seu irmán. En 1257, dirixiuse á capital do Califato Abasida: Bagdad, a cidade dun millón de habitantes. Esixiu a rendición ao califa que rexeitou a demanda. Hulagu dividiu as súas forzas ameazando os dous flancos da cidade. Cando o exército musulmán saíu ao seu encontro, ordenou rachar os diques asolagando as terras ás costas dos inimigos, que se viron atrapados e foron aniquilados. Entón o xeneral chinés Guo Kan organizou o cerco da cidade con avanzada maquinaria de asalto. Aos dez días Al Musta´sim tratou de negociar inutilmente, pois acabou rendéndose. A cidade foi arrasada baixo unha onda de destrución e morte; a súa valiosísima biblioteca desapareceu (díxose que o río baixaba negro da tinta dos libros arrastrados pola corrente). Uns 100.000 homes foron asasinados (hai quen eleva a cifra a 200.000). O califa sería tamén morto con todos os seus fillos agás un.

O califato desapareceu para sempre; e a cidade, completamente devastada, tardou máis de cen anos en recuperarse minimamente. Foi a acción destrutiva máis apocalíptica protagonizada polos mongois.

Seguidamente, tomou Damasco e Alepo. Estableceu a súa capital en Moragha. Toda Siria caeu aos seus pés, pero o avance cara Terra Santa foi detido pola morte de Mongu, que obrigou a unha retirada e o retorno a Mongolia para a elección do novo Gran Khan. Este sería Kublai Khan, aínda que, en realidade, a unidade mongol desaparecería para sempre. En medio desta crise, o avance cara Exipto foi rexeitado polos mamelucos na primeira derrota significativa sufrida por un exército mongol na batalla de Ain Jalut.

A división entre os mongois púxose de manifesto cando o irmán de Batu Khan, Berke, convertido ao islám, xurou vingarse da destrución de Bagdad. Hulagu foi severamente derrotado por el en 1263.

O novo estado por el fundado, o Ilkhanato, durou ata a súa disgregación en 1335. Sucedeuno o seu fillo Abaqa.
NGC 2613

**NGC 2613** é unha galaxia espiral na constelación de Pyxis. Ten unha magnitude aparente de 10.4, unha ascensión recta de 08h 33m 22,8s e unha declinación de -22° 58' 22". Descubriuna William Herschel o 20 de novembro de 1784.
Francisco Armando Veiga

**Francisco Armando Veiga Romero**, nado en Riós o 6 de decembro de 1958, é un político galego do PPdG.

## Traxectoria 
Foi empregado de banca entre 1980 e 1999, desempeñando o cargo de Director-Interventor do Banco Español de Crédito.

Comezou a súa carreira política en 1982 en Alianza Popular. Concelleiro de Riós, en setembro de 1993 foi elixido alcalde de Riós para substituír o dimisionario Eloy Veiga Martínez. Foi cabeza de lista nas eleccións municipais de 1995 e acadou catro concelleiros, converténdose en alcalde. En 1999 logrou a maioría absoluta con 6 concelleiros, revalidada nos anos 2003 e 2007 con 8 concelleiros. Como alcalde de Riós, forma parte do Consorcio de Incendios da mancomunidade de Verín, e é representante e coordinador técnico do programa de voluntariado do seu concello.

Desde 2003 é deputado provincial, pertencendo ás comisións de Patrimonio, Consello de Contas, Agricultura e Medio Ambiente. Así mesmo, fai os labores de tesoureiro na executiva do PPdG. En abril de 2022 renunciou á alcaldía e foi substituído pola concelleira Eva Barrio.

## Viva persoal 
Está casado e ten dous fillos.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Riós
Uagadugú

**Uagadugú** ou **Ouagadougou** á maneira francesa, denominada coloquialmente *Uagá* ou *Ouaga*, é a capital de Burkina Faso, sendo á vez a maior cidade do país, cunha poboación de 1,2 millóns de habitantes (2005), e aínda o centro cultural, económico e administrativo. Os habitantes de Ouagadougou son os *Ouagalais* (máis ou menos *uagalé*) ou *Ouagavillois* (*uagavilluá*).

A denominación orixinaria da cidade é «Woogrtenga» e «Wogodogo», que significa «*aló onde se recibe honra, respecto*».

## Historia 
miniatura|250px|Place des Nations Unies no centro de Uagadugú.
Uagadugú era o nome dun Estado fundado no século XI, do cal era capital Kombemtinga. Esta mesma cidade foi a capital do reino Mossi en 1441, sendo a residencia permanente do Mogho Naba (rei ou emperador dos mossis), que estaba no barrio de Samandin.

En 1919, durante a colonización francesa, o reino Mossi foi reagrupado con outros tres reinos, para formar a colonia do Alto Volta (Haute-Volta). Naquela altura a cidade de *Kombemtinga* foi rebautizada como *Ouagadougou*.

Tornouse capital da república do Alto Volta (Haute-Volta) en 1960, cando o país obtivo a independencia.

## Clima 
O clima de Uagadugú é bastante cálido. A cidade forma parte da área saheliana, cunha pluviosidade media de 750&nbsp;mm anuais. A estación chuviosa abrangue de maio a outubro, cunha media de temperaturas de 30&nbsp;°C. A estación fría vai de decembro a xaneiro, atinxíndose mínimas medias de temperatura de 19&nbsp;°C. As máximas medias de temperatura danse durante a estación cálida, que vai de abril a maio, podéndose alcanzar os 45&nbsp;°C. O harmattan (un vento seco) e máis o monzón, son os factores principais que determinan o clima de Uagadugú.

## Turismo 
Uagadugú dispón de ofertas culturais para nativos e visitantes. Cómpre destacar:

### Museos 
* *Museo de Kadiogo*
* *Museo Etnográfico* 
* *Museo da Música*

### Monumentos de interese 
* *Gran Mesquita*
* *Catedral*
* *Pazo dos Mogho Naba*
* *Monumento dos Cineastas*
* *Monumento aos Heroes Nacionais* (en construción)

## Comunicacións 
Está unida ao porto de Abidjan, en Costa do Marfil, por ferrocarril. Posúe un aeroporto internacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial de Uagadugú
Wright R-3350

miniatura|320px|Motor R-3350
O **Wright R-3350 Duplex-Cyclone** foi un dos motores radiais máis potentes dos producidos nos Estados Unidos. Curtiss-Wright Corporation comezou o seu desenvolvemento antes da segunda guerra mundial pero requiriu dun longo período de maduración antes de utilizarse nos bombardeiros  B-29 Superfortress, despois da guerra o motor estaba o suficientemente desenvolvido como para se converter nun dos principais motores utilizados na aviación civil, en particular na súa versión Turbo-Compound.

O primeiro R-3350 completouse en maio de 1937 pero aínda non era totalmente estable, o seu desenvolvemento foi lento debido á súa complexidade e a que a prioridade nese momento era o motor Wright R-2600, pero a situación cambiou en 1940 ao precisar o exército dos Estados Unidos un bombardeiro estratéxico capaz de voar dos Estados Unidos a Alemaña cunha carga ofensiva de 900 quilos, o que facía que a alta potencia do R-3350 foi a ideal, a primeira proba de voo realizouse a finais de 1941, para ese primeiro ensaio escolleuse o prototipo XB-19 ao que se lle substituíu o motor Allison V-3240. En 1943 voaba por primeira vez o novo bombardeiro, o B-29, pero o motor aínda se mostraba caprichoso con tendencia ó sobrequecemento polo que se precisaron novas modificacións no deseño antes de prestaren servizo, en 1944 os B-29 participaron en accións militares no Pacífico, pero os problemas de sobrequecemento non se resolveran e algúns aparellos perdéronse ao prenderse lume no motor, finalmente substituíuse o carburador por un sistema de inxección, este cambio deulle estabilidade ao motor e os problemas cesaron.
Río Lea

O **Lea** é un río galego da provincia de Lugo, afluente do Miño pola esquerda.

## Percorrido
O Lea nace preto do lugar de Laga, no sur do concello de Pol, e logo de atravesalo pasa ao concello de Castro de Rei, desaugando no Miño neste municipio, na aldea de Beloi. A súa lonxitude é de 23,5&nbsp;km.

É un río de chaira, que pode desbordar cando hai chuvias extraordinarias.

## Afluentes
Destacan pola esquerda o río de Guimarás e o rego dos Corvos.

## Réxime hídrico
É un río de réxime pluvial, de tipo oceánico, consonte a pluviometría media da súa conca, estabelecida en 1.000&nbsp;mm anuais.

## Nome
Recibe ese nome por atravesar a freguesía de Lea, no concello de Pol. Hai un río homónimo no País Vasco, que de seguro non ten que ver co nome do río galego. Como hai varias localidades galegas con este mesmo nome, o máis seguro, é que procedan dun posesor. Posibelmente remonte a unha *(villa) Eileuva / *(villa de) Eileuva, dun onomástico xermánico en nominativo.
Río Azúmara

O **Azúmara** é un pequeno río galego, da provincia de Lugo, afluente do Miño pola súa marxe esquerda.

## Fontes 
O Azúmara nace na freguesía de Montecubeiro, a preto de 1000 m de altura, nos contrafortes dos montes Pradairo (1029 m) e Pena Grande (935 m), na serra do Mirador, no concello lucense de Castroverde.

## Percorrido 
Dende o seu nacemento no concello de Castroverde intérnase logo no de Pol para, finalmente, atravesar o de Castro de Rei. Logo de 25&nbsp;km de percorrido, verte as súas augas no Miño, na parroquia de Coea. O seu caudal medio absoluto é de 0,4 m³/s. A súa conca abrangue uns 200&nbsp;km².

## Afluentes 
Destacan pola dereita o río de Pol e o Torneiros.

## Réxime hídrico 
O Azúmara é un río de réxime pluvial, de tipo oceánico, consonte unha precipitación media na súa conca de 1.122&nbsp;mm anuais.

## Galería de imaxes
Metal (homónimos)

O termo **metal** pode referirse a:
*un **metal**, un elemento químico (e, por extensión, unha aliaxe) que conduce a calor e a electricidade.
*o **heavy metal**, un estilo musical de rock duro.
*o **metal**, un dos tipos de coloracións dun escudo heráldico.
Ferreiriño azul

O  **ferreiriño azul** (*Cyanistes caeruleus*, a miúdo tamén chamado *Parus caeruleus*), é un paxaro paseriforme pertencente á familia Paridae que mide entre 10,5 e 12&nbsp;cm. Distribúese por toda a Europa temperada e subártica e o oeste de Asia.

## Notas
Enerxía hidráulica

A **enerxía hidráulica** é un tipo de enerxía obtida a partir da enerxía potencial dunha masa de auga. Esta enerxía maniféstase en estado natural nos fluxos de auga, como nos ríos e lagos e pode ser aproveitada por medio dun desnivel ou encoro. Pode ser convertida en enerxía mecánica a través de turbinas hidráulicas ou muíños de auga. As turbinas á súa vez poden ser usadas como accionamento dun mecanismo industrial, coma un compresor ou un xerador eléctrico, coa finalidade de prover enerxía eléctrica para unha rede de enerxía.

A potencia máxima que pode ser obtida a través dun desnivel pode ser calculada polo produto  P = \rho Q H g.

En unidades do Sistema Internacional de Unidades (SI)

* Potencia(P): Watt(W)
* Queda(H): m
* Densidade(ρ): kg/m^3
* Volume(Q): m^3/s
* Aceleración da gravidade(g):m/s^2
miniatura|Diagrama dun xerador dunha turbina que emprega a **enerxía hidráulica**|centro
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Enerxía maremotriz
Buxato mouro

O **buxato mouro**, tamén chamado **miñato mouro** ou **miñato rubio** (*Buteo rufinus*) é unha ave de rapina da orde das falconiformes. É accidental en Galicia.

## Descrición 
De tamaño e comportamento semellantes os da especie *Buteo lagopus*. Mide uns 64&nbsp;cm. de lonxitude. Caracterízase por ter as ala proporcionalmente longas. Amosa unha gran variedade individual de coloración, dándose dende exemplares moi claros ata outros moi escuros, pero en xeral na súa plumaxe predominan as cores beixe e vermella rosada. A cabeza e o pescozo son claros e sen debuxos, e contrastan co vermello rosado do peito e do ventre. As plumas claras da parte inferior das ás contrastan cos flancos escuros. A cor da cola, que non ten franxas, vai do avermellado ó branco. Os exemplares novos teñen a cola de cor branca ateixada, a miúdo con bandas.

## Distribución e hábitat 
O seu hábitat son paisaxes montañosas ou abertas, estepas e desertos. No inverno aparecen en terras de cultivo. 
Vive dende Marrocos ata Mongolia. En África a súa área de cría chega ata zonas moi interiores do Sáhara en Alxeria e noroeste de Mauritania.

## Reprodución 
Gosta de face-lo niño en sitios elevados, dende os que poida espreitar ben os arredores. Por iso escolle frecuentemente paredes verticais e acantiladas. De tódolos xeitos non descarta outras localizacións, aínda que moi raramente utiliza árbores. Pon en xeral uns tres ovos que son incubados a partir de abril ou primeiros de maio. A finais de xuño os polos son xa capaces de voar.

## Alimentación 
A meirande parte da súa dieta esta composta por mamíferos pequenos ou medianos. As súas presas máis habituais son os roedores. Segundo algunhas observacións, podería tamén capturar ocasionalmente mamíferos meirandes, coma o furón. Só en casos de escaseza de alimento captura paxaros, réptiles ou insectos. A carniza formaría tamén parte da súa dieta, especialmente nos lugares de invernada. Procura as presas voando baixo ou pousado nun punto alto.

## Notas 
## Véxase tamén
Biomasa

miniatura|Sen contar coa biomasa das bacterias, a biomasa de todo o conxunto de organismos do planeta é de 560 mil millóns de toneladas de Carbono.

A **biomasa** é a masa dos organismos presentes nunha área ou ecosistema nun momento determinado. O concepto de biomasa pode referirse á *biomasa de especies*, que é a masa dunha ou máis especies, ou a *biomasa da comunidade*, que é o total da masa das especies dunha comunidade. A biomasa inclúe a todos os dominios, desde microorganismos, plantas e animais. A masa pódese expresar como media de masa por unidade de área ou volume, ou como o total de masa na comunidade.

Como se mide a biomasa depende da finalidade do cálculo. Algunhas veces a biomasa compútase como o total da masa natural dos organismos presentes nun sitio, como pode ser o cómputo de biomasa de pesca recollida nun caladoiro nun día de traballo. Noutros casos, a biomasa pódese referir a parte da materia biolóxica de interese, como é o cómputo en anatomía no que algúns elementos como os dentes e os osos non se computan. Nalgúns outros casos compútase a masa de carbono orgánico (C) que a materia orgánica recollida contén.

Sen contar as comunidades bacterianas, estímase que na Terra existen 560 mil millóns de toneladas de Carbono e que a produción primaría total anual de biomasa está nos 100 mil millóns de toneladas de carbono por ano. A biomasa de bacterias do planeta podería ser de igual cantidade que a de animais e vexetais.

A biomasa pódese empregar como fonte de enerxía. Supón a combustión de leña, arbustos, residuos forestais e agrícolas, restos de poda e subprodutos de industrias de transformación da madeira. Ás veces cítase como enerxía renovable. Nese caso considérase que a explotación emprega os recursos naturais forestais a un ritmo que no que crecemento anual da masa foresta é igual ao ritmo de do consumo humano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biomasa (enerxía)
Flandres Occidental

**Flandres Occidental** (*West-Vlaanderen* en neerlandés, *Flandre Occidental* en francés, *West Flandres* en inglés) é unha provincia da Bélxica, localizada na rexión de Flandres. A súa capital é a cidade de Bruxas.

## Localización e características 
A provincia fai fronteiras (dende o norte e no sentido horario) cos Países Baixos, coa provincia do Flandres Oriental, coa provincia de Hainaut, Francia e co Mar do Norte.

A lingua oficial da provincia é o neerlandés, porén, nalgúns puntos próximos á fronteira coa Francia, o francés é falado como primeira lingua por algúns.

Na provincia emprégase un dialecto peculiar, o flamengo occidental. raramente é entendido por falantes doutros dialectos do neerlandés. O dialecto ten unha grande influencia do francés,
do inglés e do neerlandés medieval.

## Concellos de Flandres Occidental 
miniatura|290px|Divisións de Flandres occidental.

1. Alveringem
2. Anzegem
3. Ardooie
4. Avelgem
5. Beernem
6. Blankenberge
7. Bredene
8. Bruxas
9. Damme
10. De Haan
11. De Panne
12. Deerlijk
13. Dentergem
14. Diksmuide
15. Gistel
16. Harelbeke
17. Heuvelland
18. Hooglede
19. Houthulst
20. Ichtegem
21. Ieper
22. Ingelmunster
23. Izegem
24. Jabbeke
25. Knokke-Heist
26. Koekelare
27. Koksijde
28. Kortemark
29. Kortrijk
30. Kuurne
31. Langemark-Poelkapelle
32. Ledegem
33. Lendelede
34. Lichtervelde
35. Lo-Reninge
36. Menen
37. Mesen
38. Meulebeke
39. Middelkerke
40. Moorslede
41. Nieuwpoort
42. Oostende
43. Oostkamp
44. Oostrozebeke
45. Oudenburg
46. Pittem
47. Poperinge
48. Roeselare
49. Ruiselede
50. Spiere-Helkijn
51. Staden
52. Tielt
53. Torhout
54. Veurne
55. Vleteren
56. Waregem
57. Wervik
58. Wevelgem
59. Wielsbeke
60. Wingene
61. Zedelgem
62. Zonnebeke
63. Zuienkerke
64. Zwevegem

## Notas 
## Véxase tamén
Erich Hartmann

**Erich Alfred Hartmann** (19 de abril de 1922 - 20 de setembro de 1993) foi o máis exitoso as na historia do combate aéreo con 352 aparellos inimigos abatidos (345 soviéticos) en 825 combates mentres servía na Luftwaffe na segunda guerra mundial.

Hartman naceu na localidade de Weissach onde seu pai era médico, en 1940 ingresou na Lufwaffe e recibiu un intensivo adestramento durante dous anos ata que como piloto de caza, un Messerschmitt Bf 109G entrou en combate en 1942 na fronte do leste, realizou as súas primeiras cen misións no cru inverno de 1942-1943 con sete derrubamentos. Pero máis tarde pasou á patrulla que mandaba Hermann Graf, un dos grandes ases da aviación alemá, e Hartmann mellorou a súa táctica que consistía principalmente en abater o inimigo desde lonxe e a maior altura, fría e calculadoramente, sen desperdiciar munición tirando sobre seguro. O 7 de xullo de 1943 abateu setes avións durante o transcurso da batalla de Kursk, en agosto levaba abatidos 90 aparellos inimigos pero o 20 de agosto a artillaría antiaérea atinxiu o seu aparello, Hartmann conseguiu aterrar pero foi capturado polo exército soviético, pero logrou fuxir cara ás liñas alemás, ós poucos días ascendía a subtenente.

O 29 de outubro recibiu a Cruz de Cabaleiro da Cruz de Ferro, en marzo chegou ás 200 vitorias e foi recibido por Hitler, ascendeu a tenente e foi designado xefe de Rotte. En outubro de 1944 despois de chegar ás 300 vitorias foi ascendido a capitán tomando o mando da Staffel 4. En febreiro de 1945 foi nomeado comandante da Jagdgeschwader 52, Hartmann abateu o último avión inimigo o 8 de maio. Hartmann rendeuse co resto dos seus homes ás tropas norteamericanas pero foron entregados aos soviéticos, sometido a xuízo foi condenado a vinte anos de prisión, en 1955 foi liberado, volveu a Alemaña e integrouse de novo na forza aérea alemá.
Maurits Cornelis Escher

[dereita|220px|miniatura|Museo Escher na [A Haia|Haia.]]

**Maurits Cornelis Escher**, nado en Leeuwarden o 17 de xuño de 1898 e finado en Laren o 27 de marzo de 1972, foi un artista neerlandés, coñecido polos seus gravados en madeira (xilografías), en pedra (litografías) e a media tinta, que trataban de representar construcións imposibles, a exploración do infinito, e as combinacións de motivos que se transforman gradualmente en formas totalmente diferentes.

## Traxectoria 
Maurits Cornelis Escher foi o fillo máis novo dun enxeñeiro hidráulico. En 1903, a familia mudouse a Arnhem. O seu profesor F.W. van der Haagen ensinoulle a técnica dos gravados en linóleo e foi unha grande influencia para o mozo Escher.

## Obra 
Con respecto ás técnicas utilizadas, Escher utilizou case exclusivamente recortes de madeira ata o ano 1929. Logo interesarase moito máis pola litografia e a xilogravura.
Fixo gravados en madeira, e tamén uns 2.000 debuxos e borradores. De moitos existen decenas de reproducións, centos e ata miles doutros. Ao final da súa carreira destruíu algunhas das pranchas para que non se realizasen máis reproducións de orixinais. Tamén existen estudos e borradores de moitas das súas obras, en ocasións tamén varias versións dalgunhas delas. Moitas das súas obras vendéronse masivamente pouco despois da súa morte e están esparexidas polo mundo. Un grupo importante está exposto de forma permanente no Museo Escher na Haia (Países Baixos).

A súa obra experimenta con diversos métodos de representar (en debuxos de 2 ó 3 dimensións) espazos paradoxais que desafían aos modos habituais de representación. 
A obra de Maurits Cornelis Escher interesou a moitos matemáticos.

miniatura|Relevo representando un dos gravados de Escher.
A análise das súas obras, tal e como a definiu Bruno Ernst, un dos seus biógrafos, permite clasificalas basicamente en tres temas e diversas categorías: 
* A estrutura do espazo, incluíndo paisaxes, compenetración de mundo e corpos matemáticos;
* A estrutura da superficie: metamorfose, ciclos e aproximacións ao infinito;
* A proxección do espazo tridimensional no plano: representación pictórica tradicional, perspectiva e figuras imposibles.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de The M.C. Escher Company , propietaria dos dereitos de autor de Escher 
* Escher Museo 
* Exposición en Madrid 
* Biografía en Microsiervos
Estramonio

miniatura|*Datura stramonium*.
O **estramonio** (***Datura stramonium***), tamén coñecido como **figueira tola**, **figueira do inferno**, **herba do demo** e **herba do gurgullo**, é unha planta da familia das solanáceas, de follas relativamente grandes e anchas, flores solitarias e xeralmente brancas en embude e froito ovoide semellante a unha noz espiñenta, que contén numerosas sementes vermellas. Medra en zonas montañosas e atópase a menor altitude en zonas húmidas e con alto contido en nitróxeno.

Todas as partes da planta resultan tóxicas pola elevada concentración de alcaloides, especialmente nos talos e nas nervaduras das follas. Ten propiedades alucinóxenas e as súas sementes utilizáronse tradicionalmente, pero con precaución, como analxésico.

O uso medicinal desta planta é moi perigoso e a posibilidade de accidentes pola súa inxestión polo gando, mesturada coa herba , ou da xente, mesturado co gran, fai que se recomende queimala para evita-la súa extensión no campo.

## A herba do demo na cultura popular 
O estramonio recibe numerosas denominacións populares, que agruparemos segundo a orixe do nome:
* Pola cápsula espiñenta que acolle as sementes: *herba dos ourizos*,
* Polo seu cheiro desagradable: *fedorentos*, *fedores*, *herba fedenta*, (en castelán: *higuera hedionda*),
* Pola súa toxicidade e uso como veleno: *figueira do demo*, *figueira do inferno*, *figueira infernal*, *herba do inferno*, *herba do morto/dos mortos*, *herba dos cheirosos*, *merda do demo*,
* Polo seu poder alucinóxeno: *figueira tola* (en castelán, *higuera loca*),
* Pola súa acción medicinal no gando: 
** as amatas das bestas curan colocando as follas sobre elas: *herba do asno*. Sarmiento xa recolleu este uso na súa *Viaxe a Galicia* en 1745.
** As nacidas (*carbuncho* no gando vacún) curábanse metendo follas ou talos baixo a pel, para que drenase o mal: *herba das nacidas*, *herba das vacas*,
* Por crer que as sementes poden mata-los gurgullos do gran: *gurgullo*, *herba do gurgullo*.

As denominacións de *figueira* tratan de reflecti-lo tamaño e forma das follas, xa que o froito non ten ningunha semellanza cos figos da verdadeira figueira.

Tamén se lle coñecen as denominacións de *corno do cervo*, *croxón*, *herba do corvo*, *herba do corno* (¿el será erro por *corvo*?) e *herba xigante*, sen que se aparente existir unha razón directa.

[350px|centro|miniatura|Estramonio en [Bamio, Vilagarcía de Arousa]]

## Notas