Pedro Fernández de Andrade II

**Pedro Fernández de Andrade II** foi o cuarto Señor de Pontedeume, Ferrol e Vilalba. Herdou os señoríos do seu pai Nuno Freire de Andrade, o Mao por ser o primoxénito dos dous fillos que este deixou. O seu outro fillo, Fernán Pérez de Andrade, chamado o Mozo, chegaría tamén a posuír os señoríos dos Andrade.

## Legados e doazóns
Pouco se sabe deste Señor de Andrade. Polo seu testamento, datado en 1435, sábese que lle legou ao Mosteiro de Santa Catarina de Montefaro unha leira chamada dos *Queimados*. Así mesmo establecera algunhas fundacións con varias cargas piadosas no mosteiro de Monfero, onde recibiría sepultura. Á súa morte quedou como única herdeira a súa filla María de Andrade, menor de idade, polo que gobernou baixo a tutela do seu tío Fernán Pérez de Andrade, O Mozo.

## Feitos salientables
### Diego de Samboulo
Pedro Fernández de Andrade II, ao igual que os seus antecesores nos señoríos, mantivo constantes litixios cos mosteiros da zona. Nun destes, co mosteiro de Caaveiro, o rei Xoán II, dispuxo que devolvese aos frades os bens que lles tiña retidos, así como ao vasalo destes, don Diego de Saboulo, a quen tiña preso. Pedro Fernández contestara ao requirimento dicindo que non podería cumprir á segunda parte de liberar a Diego de Samboulo, xa que estando el en Castela, aconteceu que o seu irmán Fernán Pérez, o prendera no castelo de Andrade *por ciertos eçesos e crímines quel avía fecho* e que trantando de fuxir do castelo, saltou encadeado dos muros do castelo indo morrer alí mesmo, habendo testemuñas de tal feito.

Pouco críbles resultan as explicacións do Andrade, pois á vista do empeño que puxeron os frades de Caaveiro para acadar a súa liberdade, debía ser persoa de calidade e estimada.

Estes feitos serviron para que o coñecido escritor Francisco Tettamancy publicara en Lugo no 1903 unha lenda en verso co título deste persoeiro.

[miniatura|250px|dereita|Estatua xacente de [Xoán II de Castela|Xoán II na súa tumba. Este rei non confirmou a **Pedro Fernández de Andrade II** no señorío de Ferrol]]

### Pedro Padrón
Foi Pedro Padrón procurador do Concello da vila de Ferrol, que fora nomeado polos seus veciños para protestar perante o rei Xoán II polas continuas aldraxes ás que os tiña sometidos o señor de Andrade. Con tal intención presentouse Pedro Padrón en Zamora o 18 de xaneiro de 1432, onde estaba daquela Xoán II, o cal non o quixo recibir. Trantando de evitar que a súa viaxe non fose estéril, solicitou a presenza dun escribano e un notario para que recollesen por escrito as súas protestas e demandas. Neste escrito de protesta invocaba ata cinco foros de reis anteriores onde se recoñecían ou ratificaban á vila de Ferrol unha serie de dereitos como o de gobernárense por si mesmos, polo cal reclamaban a nulidade do nomeamento dos señores de Andrade como señores de Ferrol.

Algún efecto debeu ter esta protesta xa que non se confirmou a Pedro Fernández de Andrade no señorío da terra ferrolá, se ben os seus descendentes recuperaríano. Así en 1440, nun foro outorgado polos frades de Montefaro, Fernán Pérez de Andrade, o Mozo, asina como titor da súa sobriña dona María de Andrade, *señora das vilas de Pontedeume, Ferrol e Vilalba*. E o 9 de xullo de 1442, xa morta María de Andrade, o rei Xoán II confirmaría a Fernán Pérez o Mozo no señorío de Ferrol.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* Antonio Couceiro Freijomil: Historia de Pontedeume, 4ª ed. 1995. Xunta de Galicia ISBN 84-453-1437-8

|-