open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Manuel de Pedre

**Manuel de Pedre Prego**, nado en Caión (A Laracha) o 8 de xuño de 1869, foi un mestre, xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Rosendo de Pedre Rodríguez. Foi mestre en Montemaior (1890). En 1893 aprobou as oposicións do Maxisterio e obtivo praza en Melide. Permutou para Viana do Bolo en 1895. Publicou algúns artigos en *El Magisterio Gallego*. Foi expedientado en 1900, sendo mestre en Viana do Bolo. Instalouse en Santiago de Compostela, onde foi propietario de *La Estaca*, interveu no mitin do 1 de maio de 1907 e foi presidente da Juventud Liberal de Santiago. En 1911 integrouse no Centro Republicano de Santiago e dirixiu o seu periódico *La República*. Tamén foi candidato republicano nas elección municipais de novembro dese ano, pero non foi elixido. Reintegrouse no Maxisterio e foi mestre interino en Arcos (1918) e Mañón (1920). En 1920 o Ministerio de Instrución Pública concedeulle o indulto que lle permitiu reingresar como propietario no Maxisterio. Foi destinado a Bóveda e en 1928 pasou a ser mestre de Barallobre. Integrouse na Liga de Amigos de Barallobre e en 1933 foi elixido tesoureiro da Asociación de Traballadores da Ensinanza de Ferrol e Comarca da UGT. Foi promotor xunto con Alfonso Piñón do Monumento ao camiñante descoñecido inaugurado en Barallobre o 1 de xullo de 1934.

miniatura|Inauguración do monumento ao camiñante descoñecido.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo e aínda que foi reposto provisionalmente en decembro de 1938, foi separado definitivamente do servizo no verán de 1940.

## Vida persoal 
Casou en 1893 en Santiago de Compostela con Ramona Casal Varela (que finou en 1919), e foi pai de Francisco, Juan, Cristina e Manuel de Pedre Casal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Pereira Martínez, Carlos (4/4/2017). "Un mestre republicano: Manuel de Pedre Prego" *Terra e Tempo*.
### Ligazóns externas 
* Manuel de Pedre Prego foros.xenealoxia.org.
Melani Olivares

**Melani Olivares Mora**, nada en Badalona, o 18 de febreiro de 1973, é unha actriz catalá. Estudou interpretación na escola de Cristina Rota e fixo o seu debut como presentadora no programa *Leña al mono que es de goma*, 1993. Tamén traballou como modelo.

No ano 2002 acadou unha gran popularidade ó unirse ós actores da serie *Policías, en el corazón de la calle*, na que traballou un par de anos, dando vida á policía Laura Galarza. Fixo papeis secundarios noutras series como *Siete vidas*, *Robles, investigador*, *De moda* ou *Aída*, e tamén actuou nalgúns filmes para a televisión, como *La Atlántida* ou *Freetown*.

## Filmografía 
### Cinema 
### Curtametraxes 
### Telefilmes 
### Series de televisión 
## Notas
OGAE

**OGAE** (siglas de ''Organisation Génerale des Amateurs de l'Eurovision*, *Organización Xeral de Amantes de Eurovisión'') é unha organización internacional fundada en 1984, en Savonlinna, Finlandia, por Jari-Pekka Koikkalainen. Consiste nunha rede de 40 clubs de fans do Festival da Canción de Eurovisión dentro e fóra de Europa, non gobernamental, apolítica e sen ánimo de lucro.

Organiza anualmente catro competicións sen ánimo de lucro para promover a música popular entre os fans de Eurovisión por todo o planeta. Frecuentemente traballa en cooperación coa Unión Europea de Radiodifusión para axudala a promover o Festival de Eurovisión, e tamén estabeleceu unha relación estreita coas emisoras nacionais dos países participantes.

## Historia 
Aínda que o Festival de Eurovisión comezou en 1956, a Rede Ogae Internacional fundouse en 1984, por parte de Jari-Pekka Koikkalainen, en Savonlinna, Finlandia.

Cada ano, a OGAE organiza catro competicións sen ánimo de lucro: OGAE Song Contest, OGAE Second Chance Contest, OGAE Vídeo Contest e OGAE Home Composed Song Contest.

### OGAE Second Chance Contest 
O OGAE Second Chance Contest (Concurso OGAE Segunda Oportunidade) é un evento visual fundado en 1987 e organizado polos membros de OGAE. Na primeira edición de 1987 competiron catro nacións. Antigamente era un evento de só son, pero cos anos evolucionou co uso do vídeo e na actualidade DVD e Youtube.

Cada verán, despois do Festival de Eurovisión, cada membro pode enviar unha canción que non logrou gañar no proceso nacional de selección do seu país para o festival. Os membros de cada país escollen entre as cancións que non gañaron para que lles represente no evento. Os votos envíanos os membros OGAE á organización de cada ano. Os votos comunícanos portavoces especiais desde 1993.

### OGAE Vídeo Contest 
O OGAE Vídeo Contest é un evento en vídeo no que, de forma similar ao OGAE Song Contest, todos os membros nacionais de OGAE poden participar cunha canción orixinal publicada nos 12 meses anteriores nos seus países. Non hai obrigación de que estea interpretada nun idioma do propio país.

#### Participación
45 países foron representados no festival polo menos unha vez. Esta é unha lista dos anos nos que debutaron:

#### Gañadores 
Seis países gañaron o concurso desde que comezou en 2003. Os países con máis éxito no festival foron Rusia e Francia, que gañaron o mesmo tres veces cada un.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da OGAE
Alfonso Sánchez Delgado

**Alfonso Sánchez Delgado**, nado en Xaén o 14 de febreiro de 1987, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga no Real Betis Energía Plus da Liga ACB. Cunha estatura de 2,07 metros xoga na posición de escolta.

## Palmarés 
;Unicaja Málaga
* **Copa do Rei**: 2005
* **Liga ACB**: 2005

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com
Xosé VIII Pedro Hubaix

**Xosé VIII Pedro Hubaix** (en , *Yuwsuf Butrus Hubayx*), nado en Sahil Alma (Líbano) o 23 de abril‎ de 1787 e finado en Al-Diman o 23 de maio de 1854, foi o 68º patriarca de Antioquía e de todo Levante dende o 25 de maio de 1823 até o seu pasamento, e polo tanto cabeza da Igrexa católica maronita.
Xoán XI Pedro al-Hilu

**Xoán XI Pedro al-Hilu** (en , *Yuwhana Butrus al-Hilu*), nado en Rusta‎‎ (Líbano) e finado no mosteiro de Qanubin no val de Qadixa o 12 de maio de 1823, foi o 67º Patriarca de Antioquía e de todo Levante dende o 8 de xuño de 1809 até o seu pasamento, e polo tanto cabeza da Igrexa Católica Maronita.

## Traxectoria 
Naceu en Rusta. Como patriarca, restaurou a sé de Qanubin, abandonada dende os tempos do patriarca Xacobe IV, onde viviu a partir de 1811. Recuperou moitas propiedades da Igrexa que lle foran arrebatadas. Tamén converteu os mosteiros de Kfar Hai e de Qulaiat en colexios patriarcais en 1812 e 1817, respectivamente. En 1818 convocou un concilio xeral maronita. Finou no cargo o 12 de maio de 1823 no mosteiro de Qanubin.

## Notas
Say Yay!

«***Say Yay!***» —en galego: «Di que si!»— é unha canción composta por Barei, Rubén Villanueva e Víctor Púa, e interpretada en inglés por Barei. Foi elixida para representar a España no Festival da Canción de Eurovisión de 2016 na gala de Objetivo Eurovisión onde venceu a outros 5 aspirantes. Lanzouse o 25 de xaneiro dese ano, entrando ao número un de descargas dixitais en España (iTunes) na madrugada do día seguinte, só unhas horas despois do seu lanzamento.

O videoclip foi gravado en Madrid, Barcelona, Estocolmo, Londres, A Habana e Miami.

## Festival de Eurovisión 
### Objetivo Eurovisión 
A canción participou na gala *Objetivo Eurovisión*, celebrada o 1 de febreiro de 2016. A intérprete, Barei, foi elixida polo público español mediante o *hashtag* #*euroapuesta* nas súas redes sociais, e foi anunciada entre o seis candidaturas propostas o 29 de decembro de 2015; mentres que a canción estreouse un día despois xunto ás demais cancións do certame. Finalmente, a canción declarouse gañadora da gala con 114 puntos, e sendo así elixida para representar a España no Festival da Canción de Eurovisión de 2016.

A elección desta canción foi motivo de polémica ao ser a primeira que RTVE enviou con toda a letra en inglés desde o seu debut en 1961. O académico da Real Academia Española, José María Merino, cualificou o feito de «disparate». TVE xa incluíu parcialmente este idioma en 1988, 2002, 2007, 2009 e 2014, así como o francés en 1978.

### Festival da Canción de Eurovisión 2016 
Esta canción foi a representación española no Festival da Canción de Eurovisión 2016.

Non participou en ningunha semifinal, xa que é un país membro do «Big 5» (o grupo de países que pasa directamente á final, sen ter que participar nas dúas semifinais), pero fixo unha actuación extra na Semifinal 1.

Así, a canción foi interpretada en 19º lugar durante a final celebrada o sábado 14 de maio dese ano, precedida por Rusia con Sergey Lazarev interpretando «You are the only one» e seguida por Letonia con Justs interpretando «Heartbeat». Finalmente, a canción quedou en 22º posto con 77 puntos.

## Formatos 
; Descarga dixital

## Listas 
### Semanais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Festival da Canción de Eurovisión 2016
* España no Festival da Canción de Eurovisión
Jesús Veiga Fervenza

**Jesús Veiga Fervenza**, nado en Meira (Moaña) o 11 de xaneiro de 1908 e finado en San Antonio (Chile) o 18 de decembro de 1989, foi un mariñeiro e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Na Segunda República foi o organizador do sindicato Solidaridad Marinera do porto de Moaña, afín á CNT, e colaborou en *Solidaridad Obrera* co pseudónimo **El Duende Pescador**. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido. Nos anos corenta estaba embarcado nas parellas de Bouzas e participou con Manuel Rúa na reorganización clandestina da CNT cos mariñeiros de Cangas e Moaña. Foi reclamado mediante requisitoria polo Xulgado Militar de Vigo en agosto de 1947 como encartado na causa 156/47, xunto con José Gómez López, Juan Silveira Correa e Jesús Rodríguez.

En 1947 pasou a Francia e mantivo contactos co interior, especialmente con Desiderio Comesaña Prado. En 1950 emigrou coa familia a Chile. Pasou uns meses en Antofagasta traballando nunha conserveira e despois marchou a Talcahuano, dedicándose a pesca. A mediados dos anos cincuenta instalouse en San Antonio.
## Vida persoal 
Casou con Amelia Martínez Pérez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Festival da Canción Caribeña

O **Festival da Canción Caribeña** é unha competición anual de cancións celebrado entre os países da Unión de Radiofusión Caribeña (URC). É a competición de cancións mellor valorada do Caribe. A miúdo, refírese como o Festival da Canción de Eurovisión, e en ocasións chamado erroneamente o *Festival da URC*.

Cada illa e país participantes realizan unha final nacional onde se elixe un gañador. Esta emítese en vivo na competición nacional polas estacións de televisión dos membros da URC. O gañador desta final presentarase entón á competición. No festival, o finalista representa ao seu país.

O programa foi emitido en vivo desde que se estreou en 1984.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* OGAE
* Festival Internacional da Canción de Sopot

## Notas
Festival da Canción de Turkvisión

O **Festival da Canción de Turkvisión** (en turco *Türkvizyon Şarkı Yarışmaisı*) é un concurso televisivo de carácter anual no que participan países e rexións dos pobos turcos ou con minorías turcas, tendo similares características que o Festival da Canción de Eurovisión. Foi creado en 2009 pola cadea de televisión pública turca TRT co fin de promover a cultura turca. Tras un parón en 2012, o festival foi relanzado en 2013 tras suspender a súa participación Turquía ao citado concurso europeo por discrepancias co sistema de votación e os privilexios do Big 5.

## Países participantes 
miniatura|250px|Países e rexións participantes dende 2013:
Para participar no Festival Türkvizyon da Canción son elixibles artistas de países e rexións de lingua turca e etnia turca, como Crimea, Carachai-Circasia e Turquía. En 2013 foron vinte e catro países e rexións os que participaron na primeira edición de Türkvizyon.

Orixinalmente a República dos Chuvaxos, Turkmenistán e Xinjiang foran incluídos na lista de participantes da primeira edición, mais por razóns descoñecidas retiráronse do festival; porén, Turkmenistán participou do festival en 2014.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da TRT, .
La Estaca

***La Estaca*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1901.
## Historia e características 
*Semanario independiente que pegará los domingos*, apareceu en xuño de 1901. Propiedade de Bonifacio Suárez Pereira, estaba dirixido por Constantino Rodríguez Bielsa. En xullo Suárez Pereira renunciou a propiedade e pasou a mans de Manuel de Pedre Prego.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
II Congreso Internacional de Escritores para a Defensa da Cultura

O ***II Congreso Internacional de Escritores para a Defensa da Cultura*** tivo lugar dende o 2 ata o 12 de xullo de 1937 na España republicana (Valencia, Madrid e Barcelona), durante e Guerra civil española.

## Antecedentes 
O *I Congreso Internacional de Escritores para a Defensa da Cultura* tiña sido do 21 ao 25 de xuño de 1935 en París e nel reuníranse 230 delegados, pertencentes a 38 países.

O Ministerio de Instrución Pública e Belas Artes de España, do que era responsable o comunista Jesús Hernández Tomás, nomeou secretarios a Emilio Prados, Arturo Serrano Plaja e Juan Gil-Albert e encomendoulles a tarefa de organizar o *II Congreso*, que foi inaugurado polo presidente de goberno republicano Juan Negrín. entre eles os seguintes:

;Alemáns:
* Heinrich Mann
* Lion Feuchtwanger
* Erich Weinert
* Willy Bredel
* Anna Seghers
* E. E. Kisch
* Paul-Louis Landsberg
* Ludwig Renn
* Maria Osten
* K. Stern

;Arxentinos
* Raúl González Tuñón
* Cayetano Córdova Iturburu
* Pablo Rojas Paz

;Chilenos
* Pablo Neruda
* Vicente Huidobro
* Alberto Romero

;Costarriqueño
* Vicente Sáenz Rojas

;Cubanos
* Juan Marinello Vidaurreta
* Nicolás Guillén

;Danés
* Martin Andersen Nexø

;Españois
* Antonio Machado
* Jacinto Benavente
* Julio Álvarez del Vayo
* Ricardo Baeza
* Margarita Nelken
* María Teresa León
* José Bergamín
* Corpus Barga
* Rafael Alberti
* Tomás Navarro Tomás
* León Felipe
* Emilio Prados
* Arturo Serrano Plaja
* Juan Gil-Albert
* Miguel Hernández
* Lorenzo Varela
* Antonio Sánchez Barbudo
* María Zambrano
* José Herrera Petere
* Antonio Aparicio
* Eduardo Vicente
* Ramón Gaya
* Miguel Prieto
* Pompeu Fabra
* Josep Pous i Pagès 
* Emili Mira i López

;Estadounidenses
* Malcolm Cowley
* Langston Hughes
* Anna Louise Strong

;Franceses
* André Malraux
* André Chamson
* René Maran
* Tristan Tzara
* Claude Aveline
* Julien Benda

;Holandeses
* Nico Rost
* Johan Brouwer
* Jef Last

;Ingleses
* Valentine Ackland
* W. H. Auden
* John Strachey
* Silvia Townsend Warner
* Montagu Slater
* Franc Pitcairn

;Italiano
* Ambroglio Donini

;Mexicanos
* José Mancisidor
* Octavio Paz

;Noruegueses
* Nordahl Grieg
* Lise Lindbæk

;Peruano
* César Vallejo

;Portugués
* Jaime Cortesão

;Soviéticos
* Vsevolod Vichnevski
* Mikhaíl Koltsov
* Alexis Tolstoi
* Ilya Ehrenburg
* Vladimir Stavsky

;Sueco
* Erik Blomberg

;Suízos
* Hans Mühlestein

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* AAVV: *Hora de España*. Valencia: Agosto de 1997 na Hemeroteca Dixital da Biblioteca Nacional de España.
* 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Segunda República Española en guerra
* Batalla de Brunete
### Ligazóns externas 
*
Segunda división B española 2015/16

A tempada **2015–16** da **Segunda División B** foi a 39ª edición do terceiro nivel do fútbol español. Empezou en agosto de 2015 e finalizou en xuño de 2016 coas eliminatorias de ascenso finais.

## Resumo antes da tempada 2015–16
**Playoffs de Ascenso:**

----
**Descendidos de Segunda División:**
* Racing de Santander
* Recreativo de Huelva
* Sabadell
* Barcelona B

## Grupos
### Grupo 1
#### Clasificación
|rowspan=4 |Clasificación para a promoción de ascenso

|rowspan=3 |Clasificación para a Copa do Rei 2016–17

|rowspan=8 style="background-color:#F9F9F9;"|

|rowspan=1 |Clasificación para a eliminatoria de permanencia

|rowspan=4 |Descenso á Terceira División 2016–17

## Promoción de ascenso 
### Campións de grupo 
Os catro campións de grupo xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os vencedores ascenderon directamente a Segunda División. Os perdedores pasaron á segunda eliminatoria cos segundos, terceiros e cuartos de grupo.

Ademais, os dous vencedores que ascenderon a Segunda xogaron outra eliminatoria a dobre partido para decidir o campión da categoría.

### Segundos, terceiros e cuartos 
#### Cuartos de final 
Os segundos, terceiros e cuartos de cada grupo xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os vencedores pasaron ás semifinais.

#### Semifinais 
Os seis gañadores de cuartos de final e os dous perdedores da eliminatoria de campións xogaron as semifinais a dobre partido. Os vencedores pasaron ás finais.

#### Finais 
Os catro gañadores de semifinais xogaron as finais a dobre partido. Os vencedores ascenderon a Segunda División.

## Promoción de permanencia 
Os catro décimo sextos clasificados xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os perdedores descenderon directamente a Terceira División, mentres que os gañadores mantiveron a categoría.

## Véxase tamén
*Segunda División 2015–16
*Terceira División 2015–16
*Copa do Rei 2015–16

### Ligazóns externas
*Páxina oficial da Real Federación Española de Fútbol
Festival da Canción de Turkvisión Bala

O **Festival da Canción Turkvisión Bala** (en turco: *Bala Türkvizyon Şarkı Yarışmaisı*), é un concurso de canción anual, inspirado no formato do Festival de Eurovisión Júnior. A primeira edición tivo lugar en Turquía en 2015. Está permitida a participación de países e rexións de fala e etnia turca no festival. Ademais, as cancións teñen que estar na lingua nacional de cada país.

## Formato 
Turkvisión Bala é un concurso de canción anual baseado no formato similar do Festival da Canción de Eurovisión Júnior. Turkvisión Bala céntrase principalmente na participación de países e rexións turcas. Un xurado de cada nación puntúa entre 1 e 10 puntos a favor de cada actuación, expecto a súa propia. Na Gran Final, o xurado determina o gañador. A diferenza do Festival da Canción de Eurovisión Júnior, no cal o país gañador procede a ser o anfitrión do evento do ano seguinte, o Festival da Canción Turkvisión Bala ten lugar no país ou rexión que tamén recibe a a Capital Turca de Cultura.

## Participantes 
thumbnail|250px|center|Participación desde 2015:

## Países gañadores 
## Sedes 
## Notas
Abismo de Challenger

O **abismo Challenger** (**foxa de Challenger** ou **sima de Challenger**) é o punto máis profundo medido nos océanos. Atópase no grupo das illas Marianas, no extremo sur da foxa das Marianas, no océano Pacífico. A terra máis achegada é a illa Fais, unha das illas exteriores de Yap, 289&nbsp;km ó suroeste, e Guam, 306 km ao nordés. A foxa foi nomeada na honra do barco da Mariña Real Británica *HMS Challenger*, que participou no descubrimento da foxa en 1875.

## Profundidade 
A presión do abismo é aproximadamente 1095 veces maior que a da superficie.

A expedición Challenger (dende decembro de 1872 até maio de 1876) foi a primeira en sondar as profundidades coñecidas hoxe como o abismo de Challenger. A primeira sondaxe foi feita o 23 de marzo de 1875, na estación 225. A profundidade rexistrada foi de 4475 brazas inglesas (8184 m), a partir de dúas sondaxes separadas.

O libro de Sir John Murray *The Depths of the Ocean* (*As profundidades do océano*), do ano 1912, rexistra a profundidade do abismo como de 9636 m. Sir John, entón un home novo, foi un dos científicos da expedición. A páxina 131 do libro de Murray refírese ó abismo. Todos os informes orixinais da expedición Challenger poden ser vistos en Internet, na Biblioteca Challenger.

En 1951, uns 75 anos despois do seu descubrimento, a foxa das Marianas foi explorada por completo polo navío da Armada Real Británica *HMS Challenger*, chamado así polo barco da expedición orixinal. Durante esta travesía, a parte máis profunda da foxa foi medida usando sondaxe por eco, unha forma moito máis precisa e sinxela de medir a profundidade que o método usado pola expedición orixinal. O *HMS Challenger* mediu unha profundidade de 5960 brazas (10 900 m) nas coordenadas 11°19′N, 142°15′E.

O 23 de xaneiro de 1960, o batiscafo suízo *Trieste*, adquirido pola Armada dos Estados Unidos, descendeu ó fondo oceánico, tripulado polo oceanógrafo Jacques Piccard (que xunto co seu pai, Auguste Piccard, deseñou o somerxible usado no descenso) e o tenente Don Walsh.

En 1984, un navío oceanográfico xaponés estudou o fondo cun sónar e calculou a profundidade do abismo en 10 923 metros.

En 2009 produciuse un novo descenso ó abismo, co *Nereus*.

No 2012, James Cameron descendeu até os 10 898 metros de profundidade no *Deepsea Challenger* e converteuse dese modo na primeira persoa en descender en solitario ó punto máis baixo da terra.

## Notas
Núcleo familiar

En economía, enténdese á ***familia*** como un axente económico que consome, aforra, inviste e ofrece servizos de traballo. Xunto coas empresas, son os principais axentes a nivel microeconómico.

## Funcións económicas da familia 
### Consumo 
Ás veces os países son irracionais entendéndoo por sentido común. Isto faio a maioría e coñécese como a lei dos grandes números no consumo. Isto ocorre cando hai inflación, pois os bens soben de prezo constantemente.
o consumo na familia é moi importante porque se adquiren necesidades ou beneficios atopados

### Aforro familiar 
Entendéndoo como a privación de consumo, as *familias* aforran de tres formas:

#### Aforro voluntario 
Dise do aforro que as *familias* desexan realizar. Consiste fundamentalmente en depósitos en bancos ou outras institucións financeiras. Ao depositar, os bancos pagan unha taxa de interese de captación, pois están a captar recursos. O aforrante quere que esta taxa sexa alta. Se a taxa é baixa, hai pouco incentivo para o aforro voluntario. A racionalidade no aforro está determinada pola taxa de interese.

#### Aforro negativo 
Enténdese por aforro negativo ou desaforro á utilización do diñeiro xa aforrado en momentos nos que non se conta cun ingreso.

#### Aforro forzoso 
Consiste no sistema de seguridade social. A lei determina un aforro obrigatorio, o que pode ser para asegurar unha boa xubilación, manter un seguro de invalidez e de supervivencia etc.
O aforro forzoso é máis efectivo cando é de calidade, pois así a xente non o evade.

### Investimento 
Entendéndoo como a creación neta de capital, un bo exemplo de investimento familiar é a compra dunha casa nova, pois ao construírse está a crearse capital. A racionalidade no investimento depende da taxa de retorno, é dicir, o que o investimento lle proporciona de volta ao investidor. Neste caso, á *familia*.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Familia extensa
* Familia ensamblada
* Familia nuclear
* Familia
Tritón do Montseny

O **tritón do Montseny** (*Calotriton arnoldi*) é unha especie de anfibio descrita a finais do 2005. Trátase da única especie vertebrada endémica de Cataluña e o único urodelo endémico da península Ibérica. Atópase en perigo de extinción.

## Morfoloxía 
Dun tamaño aproximado de 10&nbsp;cm de longo e co lombo de cor marrón, e ás veces con manchas amarales. O ventre é pálido, cunha mancha branca na gorxa. Por toda a pel presenta pequenas rugosidades, coroadas por pequenas manchas negras. Está estreitamente relacionado co tritón pirenaico (*C. asper*). O tritón do Montseny foi observado por vez primeira no macizo do Montseny en 1979 e durante moitos anos foi considerada a mesma especie que o tritón pirenaico. No 2005, estudos científicos confirmaron a separación de ambas especies.
Coma outros urodelos, o seu ciclo vital transcorre totalmente dentro da auga.

## Hábitat 
Resulta moi difícil de atopar, vive nos cursos de auga nas partes máis remotas e de difícil acceso do Montseny. Require dunhas condicións ambientais excelentes: augas frescas e osíxenadas, limpas e con fondos pedregosos. Habitualmente rodeado por forestas de aciñeiras, faias ou especies típicas das riveiras dos ríos.

## Proxecto Life 
O proxecto Life *Tritón do Montseny* levarase a cabo entre os anos 2016 e 2020. Promove diversas accións para garantir a supervivencia da especie e a conservación do seu hábitat. Unha das accións máis importantes é a da cría en catividade. Deste xeito aumentando a poboación da especie, garantirase a súa reserva xenética e poderanse levar introducións controladas con tal de aumentar a súa distribución xeográfica. Ademais do Parque Natural do Montseny tamén se realiza a cría desta especie no zoo de Barcelona, no Centre de Fauna de Pont de Suert e no Centre de Fauna de Torreferrussa.

## Notas
Copa da Costa

A **Copa da Costa** é unha competición futbolística por eliminatorias de partidos de ida volta. Recibe o nome pola Costa da Morte e nela participan equipos das comarcas da Barcala, Noia, Soneira, Bergantiños, Xallas, Muros e Fisterra.
A final de 2017 entre o Dumbría e o Fisterra foi televisada por primeira vez en directo vía streaming pola web da TVG e retransmitida en diferido na TVG2.

## Cadro histórico 
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
Catharine MacKinnon

**Catharine Alice MacKinnon**, nada o 7 de outubro de 1946 en Minnesota, é unha feminista radical, investigadora, avogada, mestra e activista estadounidense. MacKinnon graduouse na Smith College e acadou un doutoramento en xurisprudencia e outro en filosofía pola Universidade Yale. Como xurista, MacKinnon abordou as cuestións do acoso sexual e a pornografía. É membro da Academia Estadounidense das Artes e das Ciencias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Movemento antipornografía
* Andrea Dworkin
Razorblade Suitcase

***Razorblade Suitcase*** é o segundo álbum da banda británica de post-grunge Bush, publicado o 19 de novembro de 1996 a través do selo Trauma Records. Foi a continuación do seu multi-platino *Sixteen Stone* e estreouse no número 1 da lista *Billboard 200*, vendendo 293 000 copias durante a súa primeira semana nos Estados Unidos. Ata a data segue sendo o único disco de Bush en chegar ao posto máis alto da *Billboard 200*. Gravado nos Abbey Road Studios de Londres co enxeñeiro/produtor Steve Albini, o son do álbum comparouse ao do *In Utero* de Nirvana, que tamén foi producido e gravado por Albini.

O disco foi reeditado coincidindo co seu 20 aniversario, titulándoo oficialmente *Razorblade Suitcase (In Addition)*. Foi publicado dixitalmente o 16 de decembro de 2016, e en vinilo o 10 de febreiro de 2017. A reedición inclúe o álbum remasterizado e catro rarezas extra: "Broken TV", "Old", "Sleeper" e "Bubbles". Antes deste lanzamento, tres das catro cancións extra foran publicadas como caras b ou incluídas en recompilatorios, pero "Sleeper" tratábase dun tema inédito.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Gavin Rossdale

*"23 Seconds" (canción oculta)
*"A Tendency to Start Fires", "Straight No Chaser" e "Synapse" non aparecen na versión en vinilo debido a restrucións de tempo.

## Notas
Takk...

***Takk...*** é o cuarto álbum da banda islandesa de post-rock Sigur Rós, publicado o 12 de setembro de 2005 a través do selo Geffen Records. O disco estreouse no número 27 da lista *Billboard 200*, tras vender 30 000 capias na súa primeira semana nos Estados Unidos. No ano 2006 *Takk...* foi certificado ouro pola British Phonographic Industry, despois de vender 100 000 unidades no Reino Unido. En total o álbum vendeo ao redor das 800 000 copias en todo o mundo. "Takk" significa "grazas" in islandés.

## Listaxe de cancións
For Screening Purposes Only

***For Screening Purposes Only*** é o único álbum da banda británica de dance-punk Test Icicles, publicado o 31 de outubro de 2005 a través do selo Domino Records. Despois do seu lanzamento, en febreiro de 2006, Test Icicles separaríase.

O seu título procede da película de 1999 *Thicker Than Water*. No filme a frase "For screening purposes only" (só para fins de proxección) aparece na pantalla cada vez que hai unha escena de violencia. O membro da banda Rory Atwell tamén dixo que a primeira canción do álbum, "Your Biggest Mistake", é sobre a película.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Javier de Hoyos

**Javier de Hoyos Martínez**, nado en Santander o 23 de outubro de 1990, é un xornalista, actor e modelo español. É licenciado en Comunicación Audiovisual pola Universidade do País Vasco e máster en Xornalismo de Televisión pola Universidade Antonio de Nebrija.

## Traxectoria 
### Televisión 
Licenciado en Comunicación Audiovisual pola Universidade do País Vasco en 2012, comeza a súa traxectoria profesional en Canle Biscaia en 2011 como cámara e reporteiro cubrindo distintos acontecementos políticos, sociais, enquisas a pé de rúa e entrevistas con motivo das eleccións locais dese ano

Durante 2012, antes de terminar a carreira, traballa como redactor e documentalista na Axencia Atlas do País Vasco, que fornece de información rexional ao grupo Mediaset España realizando entre outras cousas directos nos informativos de Telecinco e Cuatro así como labores de arquivo.

En 2013, realizou o taller de presentadores de Telecinco en colaboración coa Universidade Camilo José Cela.

En 2014, dá o salto aos informativos nacionais como redactor de Antena 3 Noticias dentro do máster en Xornalismo de Televisión no que colabora Antena 3 coa Universidade Antonio de Nebrija. Ao mesmo tempo, ficha polo portal de televisión, Fórmula TV, realizando entrevistas a actores nacionais e internacionais, presentadores, rostros da pequena pantalla, cubrindo estreas de series, festivais como o de Eurovisión e encargándose da elaboración de audiencias.

En xuño de 2015 é nomeado director de contidos multimedia de Noxvo, grupo ao que pertence Fórmula TV e outras webs asociadas como *Bekia* ou *Los replicantes*.

En outubro de 2016, abandona parcialmente Fórmula TV e ficha por 13tv para copresentar xunto a Antonio Jimenez, o faladoiro político El cascabel al gato encargándose da sección de redes sociais, achegando toda a actualidade política en Twitter, última hora, memes do día e levando o barómetro. O 23 de novembro deste mesmo ano presenta a Alfombra Vermella dos Premios Iris xunto a Irma Soriano. En xaneiro de 2017 convértese no presentador do programa Especial Navidad de Twitter Cociña.

Ten a súa propia canle en YouTube (JaviHoyos) desde xullo de 2015 no que comenta programas, series, películas, obras de teatro, temas de actualidade ou persoais.

### Actor 
En outubro de 2016, debuta como actor na segunda tempada da serie xuvenil *Yo quisiera* de Divinity dando vida a Mario, o profesor de ciencias do colexio, aínda pendente de estrea.

### Modelo 
Desde 2013, exerce de modelo ocasional para algunhas publicacións como Cool Korea ou Columna Zero. Tamén participou nalgún desfile.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial, .
Reporteiro, reporteira

Un **reporteiro** é un xornalista cuxa principal actividade consiste en colleitar e presentar informacións sobre un determinado evento ou acontecemento de certa actualidade, o que frecuentemente debe facer desde o lugar mesmo onde se producen ou se produciron os feitos significantes.

## Tipos 
Entre os que se dedican a esta actividade, é posible distinguir os seguintes casos:
* O «**reporteiro de base**», xornalista que está sobre o terreo para desenvolver unha investigación, xerando unha información de resumo, ou facendo unha reportaxe. Na prensa escrita, eventualmente varios reporteiros poden colaborar nunha mesma investigación, e o artigo ser finalmente escrito por outro xornalista.
* O «**gran reporteiro**» ou «**reporteiro-estrela**», título honorífico e status administrativo utilizado nalgúns medios de comunicación, para sinalar a un reporteiro con experiencia e certa notoriedade ben gañada. Con frecuencia, este xornalista produce investigacións ou reportaxes cun sinal persoal, sobre eventos ou temáticas que xeralmente exceden o interese da actualidade inmediata. Moitas veces, esta designación non implica necesariamente traballo sobre o terreo en todos os casos, nin implica o desenvolvemento de tarefas especializadas.
* O «**reporteiro de guerra**» especializado en cubrir conflitos armados.
* O «**xornalista reporteiro de imaxes**» ou «**xornalista-camarógrafo**» quen acumula as funcións de reporteiro e de camarógrafo.

## Misión 
esquerda|miniatura|327x327px|Un reporteiro-camarógrafo nunha misión da MINUSTAH no ano 2006.
O reporteiro é un xornalista de campo, que recolle e verifica informacións sobre o terreo mesmo dos acontecementos, e segundo os casos, ou ben el mesmo traballa o material obtido para darlle formato de difusión, ou ben transmite ese material aos seus colegas, ás veces chamados «**xornalistas de escritorio**», que serán quen se encarguen dos detalles finais, xerando reportaxe cinematográfica, e/ou vídeo, e/ou artigo escrito, e/ou rexistro de son, ou o que sexa.

Unha reportaxe é, na orixe, un documento ou esbozo sobre un determinado tópico, xeralmente, con fotografías ou tomas de vídeo obtidas sobre o terreo. Segundo sexa o medio de comunicación que se utilice, tamén son de uso as entrevistas radiofónicas ou televisadas.

A reportaxe non sempre ten por obxectivo expor unha situación global, pois en moitos casos limítase a ilustrar un evento ou aspecto puntual, respectando a unidade de tempo, espazo, e problemática.

Durante unha reportaxe, o reporteiro describe os feitos, insere as observacións e comentarios das testemuñas, informa as fontes, e expón a problemática ou asunto. Unha das cousas máis importantes nunha reportaxe, é a claridade, a axilidade, o sinal transmitido polo xornalista, e o ambiente e entusiasmo que logra recrear. As descricións e as sensacións subxectivas do reporteiro ou dos seus entrevistados, poden chegar a complementar moi ben a análise crúa dos feitos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Acontecemento
* Xornalista
* Xornalismo de investigación
* Reportaxe
* Reporteiros Sen Fronteiras
Gentianales

**Gentianales** é unha orde de plantas con flor, incluídas dentro do clado das astéridas das eudicots. Comprende máis de 16&nbsp;000 especies nuns 1&nbsp;138 xéneros e 5 familias. A familia máis grande é a das rubiáceas, á que pertencen máis do 80% das especies da orde. Plantas coñecidas da orde son a cafeeira, quina, gardenia, xanzá, loendro (*Nerium oleander*) e *Vinca*.

## Descrición 
Entre as características das *Gentianales* está a presenza dun só verticilo de estames, inseridos sobre a corola, e no conxunto da flor hai 4 verticilos. Son gamopétalas tetracíclicas. O xineceo é súpero pero reducido a dous carpelos como en moitas gamopétalas evolucionadas. O estilo do pistilo é sempre único pero os ovarios, xeralmente soldados, están libres nas dúas familias das Asclepiadaceae e Apocynaceae.

## Taxonomía 
No sistema de clasificación de Dahlgren as Gentiales estaban encadradas na superorde Gentianiflorae (tamén chamada Gentiananae).

Na clasificación clásica de Cronquist (1981) a orde comprende seis familias:
* Familia Apocynaceae
* Familia Asclepiadaceae
* Familia Gentianaceae
* Familia Loganiaceae
* Familia Retziaceae
* Familia Saccifoliaceae

Segundo o sistema APG III na orde están incluídas as seguintes familias:

## Notas
Contos do Castromil

**Contos do Castromil** é o nome dunha colección de trinta relatos curtos, doutros tantos autores, iniciativa da empresa de autocares Castromil, que os puña, de balde, a disposición dos seus clientes.

## Descrición 
En 1992, 1993 e 1994, co patrocinio da Xunta de Galicia, a iniciativa da Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística, e editados por Ir Indo, distribuíronse 450&nbsp;000 exemplares. A dirección literaria estivo a cargo de Xosé González Martínez, Xoaquín Monteagudo, Paulino Novo e Xosé M. Rodriguez Abella.

### Autores 
Os vinte e nove autores dos títulos que compoñen a colección non cobraron polos seus textos, porén todos eles recibiron un carné que lles permite viaxar sen pagar en calquera das liñas do Castromil, igual co que no seu día tivera Ramón Otero Pedrayo.

Os nomes e títulos son os seguintes:

* 1: Xavier Alcalá: *Evaristo do cine*
* 2: Úrsula Heinze: *Rodolfo*
* 3: María Victoria Moreno: *Querida avoa*.
* 4: Manuel María: *Auto do Castromil ou a revolución dos baúles*
* 5: Paco Martín: *A se cadra verdadeira historia de Anxeliño Vil Troteira*
* 6: Miguel Anxo Murado: *Lista de Correos*
* 7: Xesús Ferro Ruibal: *A miña oportunidade*
* 8: Darío Xohán Cabana: *A excursión*
* 9: Marina Mayoral: *A man de neve*
* 10: Helena Villar Janeiro: *A tarde das maletas*
* 11: Carlos G. Reigosa: *A súpeta despedida de Ramón Beiró*
* 12: David Otero: *Castromil no espello de Compostela*
* 13: Suso de Toro: *Miles de Castromiles*
* 14: Xosé Neira Vilas: *Papeis*
* 15: Xosé Luís Barreiro Rivas: *O crego de Lebozán*

* 16: Salvador García-Bodaño: *O caleidoscopio*
* 17: Borobó: *«Xoán Po’reás» burlador de demos (lenda fantástica)*
* 18: Alfredo Conde: *A morte de Blas*
* 19: Miguel Suárez Abel: *Co dedo nos beizos*
* 20: Alfonso Álvarez Cáccamo: *Castromil e unha noites*
* 21: Manuel Rivas: *O último rei dos galegos*
* 22: Xesús Rábade Paredes: *O viaxeiro invisible*
* 23: Xosé Chao Rego: *A meiga e os frades. Lenda do Pedregal de Irimia*
* 24: Francisco Fernández del Riego: *San Andrés de Teixido*
* 25: Basilio Losada: *Ero de Armenteira*
* 26: Claudio Rodríguez Fer: *A muller loba*
* 27: Antón Fraguas Fraguas: *O conto de Serafín. O santuario da Franqueira*.
* 28: Xesús Ferro Ruibal: *Os papiros do Medulio*
* 29: Carlos Casares: *O galo de Antioquía*.
* 30: Euloxio R. Ruibal: *A fonte de Ana Manana*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca 114
### Ligazóns externas 
*
Iván Villar

**Ivan Villar Martínez**, nado en Aldán (Cangas) o 9 de xullo de 1997 é un futbolista galego que xoga de porteiro no Celta de Vigo.

## Traxectoria 
Procedente do Rápido Bahía, fichou polo Celta de Vigo en idade alevín, pasando por tódolos equipos da canteira celeste ata o Celta de Vigo B, co que debutou en 2013 na Segunda División B, aínda en idade de xuvenil. Na tempada 2015/16 foi o primeiro porteiro do filial e na tempada seguinte, 2016/17, alternou o filial coas convocatorias do primeiro equipo, co que debutou na penúltima xornada da liga de Primeira División fronte ao Deportivo Alavés, da man do adestrador Eduardo Berizzo.

No verán de 2017 rexeitou continuar no filial, pois preferiu intentar gañar un posto no primeiro equipo fronte aos gardametas Rubén Blanco e Sergio Álvarez. Con todo, non dispuxo de ningún minuto e en xaneiro saíu cedido ao Levante, que buscaba un porteiro para suplir a baixa do lesionado Raúl Fernández. No equipo valenciano non chegou a debutar, sendo o gardameta titular Oier Olazábal. Na tempada 2018/19 regresou ao Celta B, co que disputou 39 partidos.

Na campaña 2019/20 foi o terceiro porteiro do primeiro equipo, e disputou os últimos partidos da tempada, tralas lesións de Sergio e Rubén Blanco. Os problemas destes gardametas continuaron na 2020/21, polo que Iván Villar puido xogar 23 partidos durante o ano. 

### Selección española 
Foi internacional coa selección española sub-17, coa sub-19 e coa sub-21, e en xullo de 2021 viaxou a Tokyo para participar nos Xogos Olímpicos de 2020. O seleccionador Luis de la Fuente elixiuno como terceiro porteiro, por detrás de Unai Simón e Álvaro Fernández. Aínda que non chegou a debutar no torneo, conseguiu a medalla de prata despois de que o seu equipo xogase e perdese a final contra o Brasil de Dani Alves.

### Selección galega 
dereita|miniatura|Iván Villar coa selección galega (2024).

Foi convocado pola selección galega para o partido contra Panamá disputado no Estadio de Balaídos o 31 de maio de 2024, que finalizou con derrota (0–2).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*Datos do xogador en BDFutbol .
Gran Premio do Reino Unido de 1990

O **Gran Premio do Reino Unido de 1990** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 15 de xullo de 1990 no circuíto de Circuíto de Silverstone en Silverstone, Reino Unido. Foi a oitava carreira do Campionato do Mundo da tempada de . Foi o 45º Gran Premio do Reino Unido e o 26º celebrado en Silverstone. A carreira disputouse sobre 64 voltas ao circuíto de case cinco quilómetros para unha distancia de carreira de 306 quilómetros.

O campión do mundo reinante, o francés Alain Prost gañou a súa terceira carreira consecutiva no seu Ferrari 641 logrando unha vantaxe de 40 segundos sobre o piloto belga Thierry Boutsen que pilotaba un Williams FW13B. Foi o mellor resultado de Boutsen do ano ata a data. O piloto brasileiro Ayrton Senna foi terceiro nun McLaren MP4 / 5B.

A vitoria de Prost colocouno no liderado do campionato por primeira vez en , dándolle unha vantaxe de dous puntos.

## Informe da carreira 
O heroe local (Nigel Mansell) liderou ata que a súa caixa de cambios comezou a funcionar mal. Foi alcanzado (contra as ordes do equipo, e o desgusto de Mansell) por Alain Prost. Logo de retirarse da carreira, Mansell lanzou as súas luvas á multitude e anunciou que se retiraría da F1 ao final da tempada, decisión que logo anulou.

Riccardo Patrese converteuse no primeiro piloto en comezar 200 Grandes Premios. O día da carreira, retirouse e o seu compañeiro de equipo Thierry Boutsen alcanzou o podio.

Éric Bernard e Aguri Suzuki ambos obtiveron os mellores resultados da súa carreira ata este momento. Para Suzuki, foi o primeiro punto que consguiu na súa carreira.

Ivan Capelli foi o cargador na carreira. Comezou 10º, trompeou cedo cando esquivaba a colisión entre Patrese e Alessandro Nannini. Logo correu cun cabezal de escape roto e atacou duro, pasando eventualmente pasou a Gerhard Berger polo terceiro lugar e por un tempo foi o piloto máis rápido na pista antes de retirarse na volta 48 por unha fuga de combustible.

Ligier necesitaba polo menos un top 8 para evitar a precualificación, pero Nicola Larini non puido pasar do 10º posto, mentres que o seu compañeiro de equipo Philippe Alliot só logrou terminar 13º.

Esta foi a última carreira de motor no circuíto orixinal de alta velocidade de Silverstone. O día seguinte da carreira, un equipo de construción financiado por Tom Walkinshaw comezou inmediatamente a traballar en reperfilar e incorporar as curvas recentemente deseñadas.

## Clasificación 
### Pre Cualificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**:Só están incluídos os cinco primeiros postos na clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén
Conquista do Deserto

A **Conquista do Deserto** foi a campaña militar realizada pola República Arxentina entre 1878 e 1885, pola que ingresou ó territorio e derrotou as tribos, pobos ou nacións (segundo o bando) mapuche, ranquel e tehuelche e que tivo como principais consecuencias a incorporación á soberanía da República Arxentina dunha ampla zona da rexión pampeana e da Patagonia (chamada Puelmapu polos mapuches) que até ese momento estaba dominada polos pobos indíxenas vencidos que sufriron a aculturación, a perda das súas terras e a súa identidade ó seren recolocados pola forza en reservas indias ou trasladados para servir como man de obra forzada.

Os feitos son obxecto de debate e visións diferentes, tanto dentro como fóra dese país. A posición tradicional arxentina sostén que se tratou dunha xesta militar e unha guerra lexítima respecto da efectiva soberanía da República Arxentina sobre territorios herdados do Imperio español e que respondeu aos malóns mapuches sobre a fronteira. Contra a posición tradicional arxentina, políticos e xornalistas arxentinos da época, denunciaron o que consideraron un "crime de lesa humanidade" cometido polo Exército Arxentino.

A posición tradicional das comunidades mapuche, tehuelche e ranquel sostén que se tratou dunha invasión ilexítima dos huincas arxentinos sobre territorios ocupados polos seus devanceiros.

Outra postura arxentina cuestiona a actuación do Estado arxentino contra as nacións indíxenas, tanto pola violencia con que se desenvolveu a conquista, como pola imposición unilateral, a insuficiencia de dereitos e o obxectivo de beneficiar un grupo de terratenentes. Unha opinión máis recente, compartida polas comunidades indíxenas, un sector arxentino e estudosos doutras nacionalidades, sostén que se tratou dun xenocidio e un etnocidio institucional.

Nun sentido histórico máis amplo, o termo inclúe tamén as campañas previas á Conquista do Deserto, é dicir, o conxunto de expedicións militares levadas a cabo polos gobernos nacionais e provinciais arxentinos que se sucederon, en contra dos indíxenas, antes da gran campaña de 1879.

## Notas
Ramón Villapol Valea

**Ramón Villapol Valea** foi alcalde de Trabada por Coalición Popular entre 1983 e 1987.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Trabada
Mayra García

**Mayra García Bermúdez**, nada o 27 de maio de 1988, é unha política galega.

## Traxectoria
Está Diplomada en Ciencias Empresariais pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi elixida alcaldesa de Trabada con maioría absoluta nas eleccións municipais de 2015 liderando a candidatura do PSdeG-PSOE, o que a converteu na alcaldesa máis nova de Galicia. 

No mesmo mandato, entrou a formar parte da Deputación Provincial de Lugo como deputada de Economía, logo de ser elixida deputada como representante do PSdeG-PSOE polo partido xudicial de Mondoñedo. Reeditou a maioría absoluta nos comicios de 2019 e volveu ser elixida alcaldesa, así como Deputada Provincial e encargada da área de Economía. Nas eleccións municipais de 2023 volveu ser elixida como alcaldesa. No 2024 dimitiu como alcaldesa para se presentar como número 3 na lista do seu partido pola provincia de Lugo nas eleccións ao Parlamento de Galicia. O seu sucesor, Rubén García Freije, tomou posesión da alcaldía o 18 de xaneiro de 2024.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Trabada

### Ligazóns externas
* Ficha na páxina da Deputación de Lugo
Jesús Vieiro Gómez

**Jesús Vieiro Gómez**, nado en Santiago de Compostela en 1902, foi un latoeiro e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Latoeiro que desenvolveu a súa actividade no Sindicato Metalúrgico de Santiago. Aliñado no sector moderado do obreirismo compostelán, estaba vinculado ao Partido Sindicalista. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do Comité da Fronte Popular e foi detido nos primeiros días. Puxérono en liberdade o 28 de agosto por erro. Agochouse baixo unha corte onde estivo, atendido polos correlixionarios, até 1945. Volveu á actividade cara 1946, como vogal da Federación Local de Santiago na Clandestinidade. Detido en 1947, foi xulgado por actividades subversivas e condenado a cadea perpetua. Cumpriu condena no cárcere da Parda, de onde saíu en liberdade condicional en marzo de 1950.

## Vida persoal 
Casou con Pastora Domínguez Costa en decembro de 1945.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*