Intempo

**Intempo** é un rañaceos de 192 metros de altura e 47 plantas coroado pero inacabado situado en Benidorm (Alacant). Trátase do rañaceos residencial máis alto de España e segundo da Unión Europea, e o quinto edificio máis alto de España, superado polas catro torres do CTBA de Madrid.

A data de xuño de 2016, o proxecto atópase parado e o inmoble, por tanto, deshabitado, tendo rematados o 94% dos traballos. É propiedade da promotora Olga Urbana, que se atopa en concurso de acredores. O acredor maioritario é o Sareb, unha sociedade anónima de xestión de activos procedentes da reestruturación bancaria ou «banco malo», como herdeira do crédito hipotecario concedido pola extinta caixa de aforros Caixa Galicia. O Sareb tentou recuperar parte do crédito a través dunha poxa completa do inmoble, tras intentos infrutuosos por parte do promotor de lograr acordos con investidores estranxeiros.

## Localización 
alt=Mapa que mostra a localización do edificio Intempo. Pode verse a Praia de Ponent de Benidorm.|miniatura|Localización de Intempo na praia de Ponent de Benidorm.
O edificio sitúase na Avenida de Colombia na partida Murtal, zona denominada coloquialmente e normalmente Vía Parque. Está situado a unha altura de 35 metros sobre o nivel do mar e a uns 500 metros de distancia en liña recta da praia de Ponent, unha zona cunha menor densidade residencial que a praia de Llevant. O sitio que ocupa o Intempo forma parte do plan de urbanismo aprobado na década de 1950.

## Deseño e arquitectura 
O edificio, que alberga un total de 269 vivendas, componse de tres plantas de sotos máis 52 plantas (incluíndo cinco plantas técnicas) en dúas torres rectas -separadas entre si 20 metros- de 180 metros de altura sobre rasante, de perímetro 24,15 por 16,7m (403,3&nbsp;m² de área). As torres están conectadas tanto nos tres primeiros forxados (sotos) como nos nove últimos (pisos 37 a 45) mediante un cono de base elíptica de vértice inferior de 30 metros de altura. Esta peculiar xeometría na parte superior obriga a que as plantas de ambas as torres vaian diminuíndo a súa superficie en altura, a medida que as plantas do cono aumentan a súa.

A parcela sobre a que se asenta o edificio é de 12&nbsp;879 m², das cales o edificio Intempo ocupa 6442&nbsp;m². A superficie total construída é de 36&nbsp;223 m². que se atopan nas catro plantas técnicas superiores. pero finalmente desbotouse esta idea e instaláronse varandas de cristal transparente nas terrazas para deixalas abertas. Así mesmo, o cono ía ser unha pirámide lisa e circular, pero finalmente adoptou unha configuración graduada. 
miniatura|Pequeno ascensor da entrada.

## Instalacións 
A partir da planta 38, as características da vivenda serán adaptables ás necesidades do propietario. O edificio dispón de tres plantas de soto destinadas a un total 389 prazas de aparcadoiro así como rochos e cabinas. Os elevadores son capaces de subir desde o terceiro soto ao piso 45.º en 55 segundos. As últimas dúas plantas, unidas formando dous dúplex, incluirán catro ascensores particulares.

### Rumor desmentido sobre a falta de ascensores 
En agosto de 2013 a edición estadounidense do blog Gizmodo publicou a nova falsa de que os arquitectos do edificio non tiveran en conta o oco para os ascensores. A nova foi seguidamente publicada en numerosos medios, tanto nacionais coma internacionais. A orixe do malentendido ten lugar nunha noticia do xornal español *El País* do 20 de xullo de 2013, que trata sobre a construción do Intempo, infestada de problemas empresariais, económicos e mesmo accidentes, coa crise do sector inmobiliario español como pano de fondo. Esta frase foi a que desencadeou todo.

O primeiro medio en pór en dúbida a veracidade da noticia foi o blog de tecnoloxía Microsiervos, achegando, entre outras probas, ligazóns aos planos do edificio que mostraban claramente o oco dos dous ascensores e o montacargas para cada torre, ou mesmo as fotos da enorme botoneira do ascensor atopadas no blog dun xornalista que subiu ao alto do edificio. O rumor foi rapidamente desmentido por parte dos responsables do proxecto, vía Twitter e radio local, e mesmo polo Sareb.

## Historia 
miniatura|Caseta de vendas.
A construción do proxecto estivo acompañada de numerosos contratempos, que ocasionaron que a data de inauguración, prevista inicialmente para mediados de 2010 e cun prazo de duración das obras de 40 meses, tivese que ser posposta varias veces. O proxecto foi presentado o 19 de xaneiro de 2006, e as obras de construción arrincaron o 2 de maio de 2007.

### Orixe do deseño 
miniatura|Sotos xa rematados, vese a cimentación das torres. Na parte inferior aparecen uns edificios marróns que son os Coblanca; ao fondo, situados na Vía Parque, atópanse as residenciais Terrazas de Benidorm, Sol de Poniente, Miragolf e Islamar.
O edificio foi deseñado polo estudo de arquitectura alacantino Pérez-Guerras, coa colaboración do estudo benidormense Olcina & Radúan Arquitectos, e a estrutura de formigón por Florentino Regalado & Asociados.

Algunhas fontes, cando se presentaron os deseños iniciais, viron no deseño unha homenaxe ás vítimas dos atentados do 11 de marzo de 2004, coñecidos polo numerónimo 11-M, ao poder interpretarse as torres como dous uns enfrontados formando a letra 'M'.  O arquitecto explicou que non era a súa intención realizar unha homenaxe, pero que non lle «desgusta nada a idea». Ao que engadiu que cando deseñou Intempo «pasara pouco desde o atentado e tíñao moi patente porque me presentei a un concurso para construír un monumento na mesma zona do atentado, pero só me deron o accésit». En efecto, a finais de 2004, poucos meses despois de que os atentados tivesen lugar, o estudo de arquitectura Pérez-Guerras recibiu un accésit de 6000 euros no concurso para deseñar o monumento homenaxe ás vítimas do 11-M situado en fronte da estación de Atocha.

### Financiamento 
O promotor do inmoble é Olga Urbana SL, sociedade fundada por tres persoas físicas en 2004 cun capital social inicial de tan só 3.100 euros. En 2005, Caixa Galicia concedeulle un préstamo de 93 millóns de euros para a construción, garantido por hipoteca inmobiliaria. Posteriormente sóubose que os socios promotores achegaron un total de sete millóns de euros. Aquel ano Caixa Galicia pechou o exercicio cun beneficio de 212,3 millóns de euros -case o dobre que en 2004- e destinou a investimento crediticio case 20&nbsp;000 millóns de euros, un 35% máis que o ano anterior.

Debido á quebra de Caixa Galicia, o crédito hipotecario, que ascendía a 92 millóns de euros, foi asumido primeiro por Nova Caixa Galicia, e finalmente en decembro de 2012, o Sareb (acrónimo de Sociedade de Xestión de Activos procedentes da Reestruturación Bancaria), coñecido polo seu alcume de «banco malo», fíxose cargo da mesma a través da participación duns 52 millóns de euros, Cabe mencionar que o 55% do capital do Sareb é privado, mentres que o 45% restante está en mans do Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB).

### Construción 
miniatura|Estado das obras en xuño de 2010.
Olga Urbana adquiriu os terreos sobre os que se levantaría o rañaceos a Aurelio González Villarejo en 2005 por 54,3 millóns de euros, segundo consta en escritura pública. Algunhas fontes afirmaron que os custos asociados ao proxecto foran estimados inicialmente entre 45 e 50 millóns de euros, con todo en realidade cando se presentou o proxecto en 2005 cifráronse en 96 millóns de euros.

En febreiro de 2007 comezaron as obras de adecuación de terreos para a cimentación, consistentes na realización de escavacións e erección de muros de contención para evitar o corremento de terras. Entre xullo de 2007 e marzo de 2008 realizáronse os tres sotos destinados a prazas de aparcadoiro, deixando un oco central onde irían as torres. Na zona dos garaxes, separada do corpo das torres, empregáronse forxados reticulares de cubetas recuperables de 35&nbsp;cm de lado (serven para alixeirar peso e permitir maior luz entre alicerces) e placas macizas do mesmo espesor naqueles lugares que fosen soportar o enchido de terra. Foron utilizadas dúas bombas, máis unha terceira en reserva, e cada 5 minutos vertíase un camión formigoneira nun proceso que durou dezaoito horas. De xuño a novembro de 2009 realizáronse as primeiras once plantas (ata o forxado 17), mediante un sistema de encofrado trepante. En primeiro lugar, instalouse un beiril de 5,5 metros no forxado 46 a 143,5 metros de altura a ambos os dous lados da torre, que requiriu a construción de plataformas metálicas auxiliares no forxado inmediatamente inferior. Este beiril permitiu ter unha base sobre a cal sustentar o forxado inferior do cono. En segundo lugar, instaláronse dúas armazóns de cubertas metálicas paralelas de 20 metros de luz por 8 de canto (dúas plantas) e 110 toneladas de peso apoiadas en cada torre. Os dous guindastres duns 200 metros foron retirados en xuño de 2014.

### Quebra da empresa construtora 
miniatura|Pode observarse o cambio de cor no formigón a partir da planta 11.ª debido á substitución entre empresas construtoras.
En xullo de 2009, debido á crise financeira, a empresa responsable da construción, Estruturas Aliben, presentou un Expediente de Regulación de Emprego (ERE) temporal que afectou a noventa e nove dos seus cen empregados, para posteriormente declararse en concurso e finalmente foi liquidada, polo que as obras quedaron suspendidas durante meses. Estruturas Aliben, subcontratada pola mercantil madrileña Construcións Rayet, foi contratada por esixencias da caixa galega. Posteriormente decidiron resolver o contrato o que implicou desembolsar unha indemnización de 600&nbsp;000 euros.

En marzo de 2010 constituíuse unha nova empresa, Kono Estruturas con sede social en Benidorm, e as obras de construción renováronse a partir da planta 11.ª (forxado 17). Dita empresa comprometeuse a realizar as obras en dezaoito meses.

O 24 de xuño de 2011, trece traballadores resultaron feridos debido á caída dun montacargas desde o décimo piso, sen lamentar maiores consecuencias debido a que se activou o sistema de freado de emerxencia a tempo. O montacargas fora revisado pola mañá por varios técnicos e estivera funcionando sen problemas ao longo da xornada.

### Dimisión dos arquitectos 
miniatura|Edificio en xullo de 2014.
En xuño de 2013, os estudos de arquitectura encargados da xestión da construción, Pérez-Guerras Enxeñeiros e Arquitectos Asociados SL e Olcina y Raduan Arquitectos SL, retiráronse do proxecto, cando aínda quedaba pendente aproximadamente un 20 % deste. Segundo fontes municipais e da promotora (os arquitectos negáronse a ofrecer declaracións), a súa renuncia viña causada pola perda da relación de confianza necesaria entre o cliente e o arquitecto despois de que o Sareb impuxese á promotora o control económico do proxecto a unha empresa externa de xestión de proxectos chamada Suasor. Criticaron que as decisións de Suasor estaban guiadas por consideracións económicas e consideraban que a seguridade estrutural, a calidade e o futuro mantemento do edificio xa non ían estar garantidos, así como que xa non se ían poder aplicar os altos estándares de deseño orixinal. A empresa Suasor obtivo polos seus servizos unha cota fixa mensual dunha porcentaxe dos aforros realizados. e Kono viuse obrigada a cesar as súas actividades. A mercantil Kono denunciou que eran frecuentes os atrasos nos pagos aos traballadores ou paralizacións dos cobros se os traballadores non domiciliaban a súa nómina na entidade prestamista, así mesmo tiveron que adiantar diñeiro para adquirir os materiais necesarios para concluír as obras.

O estudo que se encargou do 17% restante foi Pablo Moreno Arquitectos Asociados, segundo consta na comunicación do Colexio Territorial de Arquitectos de Alacant ao Concello de Benidorm. En agosto de 2013, segundo afirman os promotores, completouse o 94% da obra.

A mediados de 2013, grupos de investimento de Rusia, Emiratos Árabes e Sri Lanka mostraron o seu interese en adquirir participacións sociais de Olga Urbana. En 2014, afirmouse que Trinitario Casanova, dono de Grupo Hispania, iniciara negociacións para adquirir o edificio. En setembro de 2015, un investidor saudita mostrou interese por adquirir o edificio. En paralelo, Roberto Pérez-Guerras, deseñador do Intempo, aseguraba iniciar conversacións con máis de quince posibles compradores, tanto españois como do estranxeiro. Con todo, a realidade foi que as negociacións quedaron a expensas do Sareb, levándose no máis estrito segredo.

### Concurso de Olga Urbana 
miniatura|O cono do Intempo
miniatura|O cono visto desde abaixo.

[miniatura|Desde a [praia de Ponent.]]

En 2012, o socio maioritario de Olga Urbana, José Ignacio de la Serna de la Garma, foi demandado por presunta estafa e apropiación indebida por un comprador que entregou achegas a conta por valor de 80&nbsp;000 euros coa garantía por parte da promotora de que estas entregas estaban avaladas por unha entidade financeira. Por razóns similares, a promotora tamén foi demandada por tres compradores que entregaron diñeiro a conta en concepto de sinal. En febreiro de 2015, tras unha longa batalla contra o cancro, De la Serna faleceu sen ver o seu maior proxecto concluído. Ademais do Intempo, promoveu varias obras na zona, como o Neguri Gane, rañaceos de 145 metros tamén en Benidorm e terminado en 2002. En outubro de 2015, unha sentenza declarou nulas as cláusulas establecidas por Caixa Galicia limitando a contía do aval, facendo responsable a Abanca como a súa sucesora.

O 6 de novembro de 2014, o Sareb solicitou ante o Xulgado Provincial de Alacant que Olga Urbana fose posta en concurso necesario. Xa en 2008, última data en que presentou contas anuais, a promotora acumulaba unhas perdas de 4,06 millóns de euros e unha débeda coa banca de 62,75 millóns. e o BORME Iso significou que lles foron suspendidas as facultades de administración e disposición e nomeouse como administradora concursal á avogada Antonia Magdaleno Carmona, pertencente ao despacho de avogados que xestionou as liquidacións de Martinsa-Fadesa, entre outros. Nunha comunicación oficial deu un mes de prazo para que lle fosen comunicadas as débedas en base á Lei Concursal. Do estudo da contabilidade, a administración concursal sinalou que a promotora debía 136 millóns, 42 máis do que valen os seus activos, que ademais do Intempo inclúe a promoción Edimar IX, valorada en 3,3 millóns.

A data de 28 de marzo de 2015, a administración concursal sinalou que aínda non reclamaran as débedas un total de 77 compradores que adiantaron diñeiro para a compra de vivendas do Intempo, que a mercantil contaba con once contas correntes en catro entidades bancarias, todas elas con saldo cero, e que a colaboración por parte da concursada fora nula. En palabras de Magdaleno, «a sociedade nin compareceu no concurso, as oficinas sociais non existen e a única documentación á que tiven acceso é a que puiden conseguir nunha caseta de vendas e pouco máis. Se lle engades o peche do Rexistro mercantil por non presentación das contas desde hai anos, xa che dá indicios de como foi xestionada». Ao arquitecto do edificio, Roberto Pérez-Guerras, tamén se lle deben 120&nbsp;000 euros en concepto de honorarios. A data de maio de 2016, o proxecto atopábase parado por falta de fondos, e os seus pisos, deshabitados. O 31 de xaneiro dese ano venceu o prazo que Olga Urbana tiña para devolver o préstamo. A promotora presentou un estudo de custos a mediados de 2014 para terminar a última fase de urbanización, cifrados en tres millóns de euros. Con respecto a aqueles compradores que desembolsasen un capital ao comezo do proxecto, non se prevé que poidan quedar co piso. No auto de aprobación do plan proposto pola administración concursal contemplouse a posibilidade da dación en pago para o edificio aos acredores denominados «privilexiados» no caso de falta de ofertas ou de que estas fosen inferiores ao importe debido eses acredores. Os interesados tiveron que adiantar o 1% do valor do inmoble mediante consignación ou aval bancario. Un mes despois da aprobación do plan, o 4 de xaneiro, arrincou o prazo para presentar propostas de tres meses prorrogables a outros tres. e os pisos do edificio teñen un prezo que, segundo tasación efectuada por UVE Valoraciones, oscilaría entre os 190&nbsp;990,8 euros e os 1,6 millóns.

En maio de 2016, recibíronse dúas ofertas, unha de 47 millóns de euros e outra de 58,5 millóns de euros (en agosto sóubose que era o propio Sareb o que estaba a poxar, exercendo o seu dereito a mellorar a oferta Houbo un fondo estadounidense que ofreceu 50 millóns de euros, pero fíxoo fóra de prazo e a súa oferta foi desestimada.

En agosto de 2016, un socio de Olga Urbana, Isidro Boronat, a mercantil que construíu a estrutura do rañaceos, Kono Estruturas SL, e a empresa do arquitecto que o deseñou, Pérez Guerras Ingenieros y Arquitectos, presentaron un incidente concursal para que a débeda do Sareb fose considerada subordinada. Os demandantes pretendían que o banco malo fose o último en cobrar e non puidese exercer o seu dereito a tanteo na poxa polo edificio, ao entender que exercera de facto a administración de Olga Urbana SL. Por tanto, o seu crédito concursal seguirá tendo a categoría de privilexiado, salvo que os demandantes decidan recorrer a sentenza (está en preparación).  Unha vez remate o procedemento concursal, que mantén en suspenso o proceso de adxudicación do inmoble, o Sareb poderá adquirir a propiedade.

## Recepción 
O Intempo é visto por moitos analistas como un exemplo da crise económica e financeira en España provocada polo estalido dunha burbulla inmobiliaria en 2007. No momento de inicio do proxecto, a industria da construción atopábase aínda en fase de expansión, marcada por unha grande especulación. Entre os anos 2006 e 2008, segundo os promotores, xa se venderan sobre plano cen pisos, un 40% do total, pero desde entón apenas se venderon vinte máis.

En 2013, o Intempo foi nomeado como un dos mellores edificios de formigón do mundo nos premios internacionais FIB (siglas do francés Fédération Internationale du Béton), na categoría de inmobles. Foi previamente seleccionado pola Asociación Científica-Técnica do Formigón Estrutural (ACHE).

## Salto BASE 
Do mesmo xeito que no Gran Hotel Bali, o edificio Intempo foi testemuña de saltos BASE, unha modalidade de paracaidismo de alto risco, debido á súa altitude e a ausencia de obstáculos próximos. En 2012, Álvaro Bultó realizou con éxito varios saltos cando xa estaba finalizada a estrutura. Con todo algúns saltos non foron autorizados, como o que se produciu en xuño de 2014 a altas horas da madrugada.

## Aparición en televisión 
O edificio foi protagonista no programa de Televisión Española (TVE) *España a ras de cielo*, presentado por Francis Lorenzo, no segundo episodio da primeira tempada titulado *Tú a Mallorca, yo a Benidorm* e emitido por primeira vez o 24 de setembro de 2013, que foi visto por 1&nbsp;869&nbsp;000 espectadores (10,2% de cota de pantalla).

O edificio tamén aparece na cabeceira da miniserie de televisión *Crematorio* de oito capítulos, producida por Canal+ en 2011, baseada no libro homónimo de Rafael Chirbes. Acompañado pola canción «Precipicio» do cantante Loquillo, aparece nos primeiros segundos cando se atopaba na súa primeira fase de construción, como exemplo paradigmático da especulación urbanística no litoral mediterráneo.

## Galería de imaxes 

File:In Tempo 3.JPG|Parte superior.
File:In Tempo 5.PNG|Vista do edificio desde a Illa de Benidorm.
File:Benidorm, In Tempo.jpg|Intempo en decembro de 2013.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de rañaceos en Benidorm
* Lista de rañaceos en España

### Ligazóns externas 
* Descrición estrutural do edificio
* Estudio del arquitecto Roberto Pérez-Guerras Páxina web do arquitecto principal
* Florentino Regalado & Asociados  Páxina web do enxeñeiro encargado de deseñar a estrutura
* Benidorm. Visitamos el Edificio Intempo Vídeo sobre o edificio 
* Galería que muestra el interior del edificio  - Apilosa, empresa que se encargou das pinturas (estucado veneciano e columnas de formigón en dourado)