Bristol Buckingham

O **Bristol Type 163 Buckingham** foi un bombardeiro medio británico da segunda guerra mundial operado pola Royal Air Force (RAF). Superado polos acontecementos, foi construído en poucas cantidades e usouse principalmente para tarefas de transporte e ligazón.

## Deseño e desenvolvemento 
A principios de 1939 Bristol suxeriu unha variante de bombardeo do Beaufighter cos seus motores Hercules. A política británica na época era que os bombardeiros medios se obtivesen dos Estados Unidos permitindo á industria británica concentrarse nos deseños de bombardeiros pesados; porén, pedíuse un deseño preferiblemente baseado nun avión que xa existía. Isto significaba traballar co Beaufighter ou o Beaufort. Bristol traballou no seu deseño primeiro como o **Bristol Type 161** e despois o **Type 162 Beaumont**.

A especificación B.7/40 do Ministerio do Aire solicitaba un bombardeiro medio para substituír o Blenheim. A especificación estipulaba unha velocidade de polo menos 480 km/h a 1 500 metros, unha carga normal de 450 kg de bombas e unha torreta central armada con polo menos dúas metralladoras de 12,7 mm. Só un fabricante (Armstrong Whitworth) presentou un deseño completo, pero este non foi aprobado. Polo que cando Bristol levou o seu Type 162 (tentativamente chamado Beaumont), que se axustaba ben a B.7/40, ao Estado Maior do Aire, a compañía recibiu a petición de completar unha maqueta en 1940 e despois confirmouse un contrato por tres prototipos en febreiro de 1941. O Beaumont estaba baseado na fuselaxe traseira e cola dun Beaufighter, cunha fuselaxe central e dianteira nova. O armamento estaba formado por unha torreta no medio da parte superior da fuselaxe con catro metralladoras, con catro metralladoras disparando cara a adiante e dúas cara a atrás.

A construción comezou a finais de 1940, coa nova especificación B.2/41 do Ministerio do Aire escrita ao redor del. Cambios nos requisitos, eliminando o bombardeo en picado e apoio directo ao exército, dos cales se ocuparían os bombardeiros estadounidenses que chegarían, e un incremento de rendemento  para o futuro, o que significaba que o Beaumont non sería suficiente. Os cambios no rendemento (requirindo unha carga de bombas de 1 800 kg, unha velocidade de 580 km/h e un alcance de 2 570 km) significaban un redeseño de Bristol para usar o motor Bristol Centaurus. Isto foi parte dun intento de darlle a todos os membros da tripulación unha visión sen obstrucións e acceso ás outras posicións. A bodega de bombas podía levar unha bomba de 1 800 kg, dúas de 900, catro de 450 ou seis de 225 kg. A parte traseira da góndola tiña unha torreta alimentada hidraulicmente cos dúas metralladoras Browning. A torreta dorsal deseñada por Bristol levaba catro Brownings. Catro metralladoras fixas máis, que disparaban cara a adiante, eran disparadas polo piloto. Durante as probas o Buckingham amosou unha pobre estabilidade que levou ao agrandamento das derivas, xunto con outras modificacións.

## Notas 
## Bibliografía 
* Buttler, Tony. *British Secret Projects: Fighters and Bombers 1935–1950.* Hinckley, UK: Midland Publishing, 2004. .

* Mondey, David. *The Hamlyn Concise Guide to British Aircraft of World War II*. London: Aerospace Publishing Ltd., 1982 (reprint 1994). .

* Winchester, Jim. ''The World's Worst Aircraft: From Pioneering Failures to Multimillion Dollar Disasters''. London: Amber Books Ltd., 2005. .