open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alan Boguslavsky

**Alan Boguslavsky**, nado nos Ánxeles (California) o 18 de maio de 1965, é un músico mexicano de orixe estadounidense, coñecido especialmente pola súa etapa como segundo guitarrista de Héroes del Silencio.

## Traxectoria 
Trasladouse a México sendo aínda moi novo. Foi un curmán seu quen lle ensinou os primeiros pasos coa guitarra, ensinándolle "Hotel California", "Wish You Where Here"... Pero a súa maior aprendizaxe foi nunha viaxe que fixo por Europa, onde se gañaba a vida tocando. Percorreu Europa cunha mochila e a súa guitarra ao lombo.

Cando regresou a México formou un grupo chamado El Huitlacoche e acompañou a Kenny y los Eléctricos. Un día Kenny fixo unha festa na que estaba tamén Pedro Andreu. Enseguida Alan e el fixeron amizade e Pedro convidouno a ver o seu concerto do día seguinte. Alan quedou abraiado pola actuación e polo grupo, e foi saudalos ao camerino.

Meses máis tarde, Juan Valdivia (guitarrista de Héroes del Silencio) suxeriu a idea de incorporar un novo guitarrista, porque os arranxos de *El espíritu del vino* eran moi complicados, así que o que fixeron foi mandarlle unha carta a Alan, que pasaría a ser un integrante máis do grupo.

Trala separación de Héroes del Silencio, Alan colaborou no primeiro disco de Enrique Bunbury, *Radical sonora*, e acompañouno na súa xira. Posteriormente, no 1999 creou o seu propio grupo chamado Bogusflow (en principio quíxoo chamar JADE, pero ese nome estaba xa rexistrado) no que estaban algúns dos músicos que tiña Bunbury. Nese ano sacou o seu primeiro disco chamado tamén *Bogusflow*, que recibiu moitos eloxios.

No 2002, Alan saca un disco acústico en solitario chamado *The Art Of Waiting*, gravado na súa propia casa, coa súa voz e unha guitarra como principais protagonistas.

## Discografía 
### Álbums 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Héroes del Silencio
Frank Lampard

**Frank James Lampard**, nado en Romford, Londres, o 20 de xuño de 1978, é un exfutbolista e actual adestrador inglés. Actualmente dirixe ó Chelsea FC da Premier League inglesa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en fifa.com 
* Perfil na BBC
* Perfil na páxina do Chelsea
Parasiempre

***Parasiempre*** é un disco en directo do grupo de Rock español Héroes del Silencio, publicado no 1996.

Trátase dun dobre CD que o grupo publicou ao rematar a xira de *Avalancha*, e que recolle os temas de dous concertos: Madrid e Zaragoza.

Este foi o seu derradeiro disco xuntos, posto que trala súa publicación o grupo separouse. Chegou a número un de vendas en España.

## Lista de cancións
### **Disco 1** 
#"Deshacer el mundo" (5:24)
#"Iberia sumergida" (5:08)
#"Días de borrasca (Víspera de resplandores)" (5:57)
#"Parasiempre" (4:07)
#"El camino del exceso" (5:50)
#"Sirena varada" (4:26)
#"Maldito duende" (5:58)
#"La chispa adecuada (Bendecida III)" (5:20)
#"Oración" (4:00)
#"Nuestros nombres" (7:10)

### **Disco 2** 
#"Hechizo" (3:27)
#"Entre dos tierras" (5:54)
#"Avalancha" (6:42)
#"Flor de loto" (6:19)
#"Flor venenosa" (4:19)
#"La herida" (4:43)
#"Mar adentro" (4:36)
#"Opio" (5:51)
#"La decadencia" (11:03)

A edición para México non incluía as cancións "Parasiempre" no disco 1 e "Hechizo" no disco 2.
Trigonometralla

***Trigonometralla*** é o primeiro álbum de estudio en solitario do guitarrista español Juan Valdivia, publicado no 2001.

Conta coa colaboración de moitos músicos, entre eles: Gonzalo Valdivia, Ángel T. Cruz, Toño Miguel, Sito Vilhar, Javier Andreu, Quique Casanova, Edi Clavo e Emiliano Trigueros.

## Contido
### Lista de cancións
Milton Obote

**Apollo Milton Opeto Obote**, nado en Akokoro o 28 de decembro de 1924 e finado en Johannesburg (Suráfrica) o 10 de outubro de 2005, foi un político ugandés, presidente do seu país en dúas ocasións: entre 1966 e 1971, e entre 1980 e 1985.
Copa LEN

A **LEN Cup** ou **Copa LEN** é a segunda competición de clubs de wáter-polo por importancia, só superada pola Euroliga LEN. A competición foi inaugurada en 1992.

## Historial 
* 1992/93 20px Ujpest Budapest
* 1993/94 20px Roma Rim
* 1994/95 20px CN Barcelona 
* 1995/96 20px Pescara
* 1996/97 20px Ujpest Budapest
* 1997/98 20px Partizan Beograd 
* 1998/99 20px Ujpest Budapest
* 1999/00 20px Jug Dubrovnik 
* 2000/01 20px Mladost Zagreb 
* 2001/02 20px Brescia 
* 2002/03 20px Brescia 
* 2003/04 20px CN Barcelona 
* 2004/05 20px Savona 
* 2005/06 20px Systema Pompea Brescia
* 2006/07  Sintez Kazan
* 2007/08  Sthurm Chehov
* 2008/09  Szeged Beton VE
* 2009/10  Vaterpolo Akademija Cattaro
* 2010/11 20px Savona

## Véxase tamén 
* Wáter-polo
* Liga Española de Wáter-polo
Estrela de mercurio-manganeso

As **estrelas de mercurio-manganeso** son un tipo de estrelas cunha liña prominente a 398,4 nm no seu espectro, debido á absorción de mercurio ionizado.
## Características 
Son estrelas de tipo espectral B8 ou B9, que presentan dúas características distintivas:

* Exceso de elementos coma fósforo, manganeso, galio, estroncio, itrio, circonio, platino e mercurio.
* Carecen dun campo magnético forte.

A súa rotación é relativamente lenta, e en consecuencia a súa atmosfera está en relativa calma. Diferentes tipos de átomos afúndense baixo a acción da gravidade, mentres que outros son empurrados ó exterior pola presión de radiación, facendo que a súa distribución non sexa homoxénea.

O arquetipo de estrelas de mercurio-manganeso é Alpheratz (α Andromedae). Outras estrelas deste tipo son: Muliphein (γ Canis Majoris), Gienah Gurab (γ Corvi), &chi; Lupi, &phi; Herculis, Maia (20 Tauri) ou HD 29647.

## Notas
Cornes, Conxo, Santiago de Compostela

**Cornes** é un lugar do antigo concello de Conxo, situado ao suroeste de Santiago de Compostela e dende 1925 integrado neste. Cornes aínda existe como núcleo e novas rúas, hortas e campos, entre a avenida de Romero Donallo, a avenida de Vilagarcía, Conxo e a Pontepedriña.

## Historia 
A orixe do nome *Cornes* podería ser unha voz prerromana que aludiría a un rochedo ao que se abeira a antiga aldea de Cornes, que queda por baixo do camiño e que conserva a súa traza medieval, encarada á solaina do sul. O antigo do lugar de Cornes aínda pervive, nunha área urbanizada sucesivamente dende inicios do século XX. En Cornes atopábase a antiga casa do concello de Conxo (actual avenida de Vilagarcía, 28). Un pouco máis arriba, na antiga Casa da Parra, na actual praza de Vigo, naceu Rosalía de Castro.

Cornes-O Carril  foi a primeira liña de camiño de ferro de Galicia, inaugurada o 15 de setembro de 1873. Ao redor da estación levantáronse almacéns de aceite, viño, carbón, froita, sal, madeira, cemento etc. Nos Campos de San Xosé, actualmente rúa de Frei Rosendo Salvado e avenida de Vilagarcía, establecéronse artesáns e obreiros, principalmente marmoristas, carpinteiros e tallistas. Había tamén unha canteira de pedra, unha imprenta e un taller de coches. Diante da aldea está o campo chamado A Toxeira. Por riba da estrada estaba O Agro e a canteira.

## Cultura 
Cornes ten adicado un poema no libro Follas Novas de Rosalía de Castro, *En Cornes*.

## Notas
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Conxo 
### Parroquias de Santiago de Compostela
Máquina Pneumática

**Máquina Pneumática** (nome latino **Antlia**) é unha constelación tamén chamada *Antlia Pneumática* (máquina pneumática) coma o invento do físico inglés Robert Boyle do século XVII. O seu nome foi reducido na protocolización das 88 constelacións por parte da Unión Astronómica Internacional.

O astrónomo Nicolas-Louis de Lacaille púxolle este nome na época en que estivo traballando no observatorio do Cabo de Boa Esperanza, dende 1750 ata 1754. Despois de observar unhas 10.000 estrelas meridionais, Lacaille fixo unha división do ceo sur con catorce novas constelacións, entre as cales estaba Antlia.

### Observación 
* α (alpha) Antliae: (Ascensión recta (A.R.) 10 h, 27 min, 9,1 s - declinación (Dec.) de -31°, 04' 04".). Magnitude aparente de Alfa Ant é 4,25 e o seu tipo espectral é K4.
* δ (delta) Antliae: A.R. 10 h, 29 min, 35,3 s - Dec. de -30°, 36', 26". A magnitude aparente de Delta Ant é 5,56 e o seu tipo espectral é B9. A Delta Ant acompañada unha estrela branco-azulada de magnitude 9,7 e ambas atópanse a 1100 anos luz de distancia do Sol.
* ζ (zeta) Antliae: Sistema triplo de estrelas que se pode ver con pequenos telescopios.
* NGC 3132, nebulosa planetaria coñecida coma Nebulosa "estalido 8" ou Nebulosa de Anel do Sur. No seu corazón contén un sistema estelar binario.
* NGC 2997, galaxia espiral grande e feble, cun núcleo estelar. Resulta moi difícil observala cun telescopio pequeno dados o seu tamaño e intensidade.
esquerda|350px|miniatura|Representación da constelación de Antlia.

## Notas 
## Véxase tamén
Antínoo (constelación)

A parte sur da constelación de Aquila, chamábase ata principios do século XX **Antínoo**. Ata 1930 a constelación considerábase ben coma un conxunto de estrelas dentro de Aquila, ou ben unha constelación propia. A partir dese ano a UAI formaliza as constelacións, descartando Antínoo.

Antínoo era amante de Hadriano, o seu lendario sacrificio polo emperador, botándose ó Nilo, foi honrado cunha constelación. Antínoo foi, polo tanto, posto ó mesmo nivel que Ganímedes.

A imaxe é de 1782, do atlas de Johann Elert Bode *Vorstellung der Gestirne* (*Representación das estrelas*) e amosa a constelación, tal como aparecía nas fontes antigas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Antinous.  
* http://www.ianridpath.com/startales/antinous.htm Información sobre Antínoo].
Mosca (constelación)

**Musca** ou **Mosca** é unha das constelacións menores do Sur. A constelación foi unha das doce creadas por Pieter Dirkszoon Keyser e Frederick de Houtman entre o 1595 e o 1597, e a súa primeira aparición foi na *Uranometria* de Johann Bayer de 1603.

## Obxectos notables 
A transitoria suave de raios-X Nova Muscae 1991 (ou Nova de Raios-X) é un obxecto binario consistente nunha estrela e nun burato negro. Durante o 1991 tivo un arranque de actividade que permitiu descóbrela, a radiación foi producida a través dun proceso de aniquilación positrónica. Musca tamén contén unha infrecuente nebulosa planetaria NGC 5189, localizada a máis de 3,000 anos luz da Terra. É unha estrutura complexa única que se asómella en miniatura á nebulosa do cangrexo. Tamén dentro da constelación está a Nebulosa do Reloxo de Area (MyCn 18) a unha distancia de 8,000 anos luz. O comparativamente vello cúmulo globular NGC 4833 preto de Delta Muscae está a 21,200 anos luz de distancia e un tanto escurecido por nubes de po preto do plano galáctico. O cúmulo globular NGC 4372 preto de Gamma Muscae é debilitado e parcialmente escurecido por po, pero estendese máis minutos de arco.

## Estrelas con nomes propios 
## Historia 
Musca, no seu nome orixinal **Apis** – *A Abella*, foi introducida no século XVII para recha-los espazos sen catalogar ó redor do polo sur. Coma consecuencia do descoñecemento polas culturas antigas desta constelación non hai mitoloxía referente a mesma. En 1752, Nicolas Louis de Lacaille mudoulle o nome a *Musca Australis* coma contrapartida da tamén desaparecida constelación de *Musca Borealis* (constelación que tamén foi coñecida coma *Apes* ou *Vespa*) que existía no hemisferio norte celeste. Na actualidade o seu nome é simplemente Musca.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ian Ridpath and Wil Tirion (2007). *Stars and Planets Guide*, Collins, Londres. ISBN 978-0-00-725120-9. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0-691-13556-4. (en inglés)
* Thomas Wm. Hamilton, *Useful Star Names*, Holbrook, NY, Viewlex, 1968. (en inglés)
* 

### Ligazóns externas 
* The Deep Photographic Guide to the Constellations: Musca (en inglés)
* Starry Night Photography: Musca (en inglés)
* Star Tales – Musca (en inglés)
miniatura|Imaxe da constelación de Apis e Crux.
Mulá

**Mulá** (do persa *mollāh* e este do árabe *mawlà*, «señor») é a denominación que nalgunhas comunidades musulmás recibe a persoa versada no Corán, os hadices e a xurisprudencia islámica ou *fiqh*. Neste sentido, é un termo análogo ao de ulema, máis estendido entre os musulmáns sunnitas. Nun sentido máis xeral, e sempre dentro do islam sunnita, pode referirse a calquera persoa máis versada en asuntos relixiosos que o resto de membros da súa comunidade. Este uso da palabra mulá (honorífico ou equivalente a *ulema*) é frecuente sobre todo en Asia central.

Entre os musulmáns xiítas un mulá é un membro do chamado clero xiíta, cuxas cabezas son os aiatolás. Un mulá xiíta adoita levar unha capa (عبا *`abā*) e un turbante, negro se o mulá é *xarife* ou *sayyid* (descendente de Mahoma) e branco se non o é. Os mulá detentan o poder en Irán, e detentárono e deténtano en Afganistán baixo o réxime talibán.
## Notas
O can dos Baskerville

***O can dos Baskerville*** (título orixinal en inglés, *The Hound of the Baskervilles*; literalmente, *O sabuxo dos Baskerville*) é unha novela policial británica de Arthur Conan Doyle, publicada por vez primeira no *Strand Magazine* en 1901 e 1902. O protagonista principal é o detective Sherlock Holmes, a quen acompaña, coma sempre, o doutor Watson, quen por outra banda é a voz narrativa que emprega o escritor escocés Doyle para elaborar a historia. Cómpre destacar que a novela, agás un par de escenarios londinienses, está principalmente ambientada en Dartmoor, no condado de Devon (Inglaterra).

No ano 1989, a tradución ao galego de Gonzalo Navaza gañou o Premio Ramón Cabanillas de Tradución.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Londinium

[miniatura|dereita|Ruínas do templo de [Mitra (mitoloxía)|Mitra en Londres, 2004]]
[miniatura|dereita|Mosaico romano, atopado en Londres, [Museo Británico]]
miniatura|dereita|Fragmento da muralla romana de Londres, xunto á entrada da estación de metro de *Tower Hill*
**Londinium** (actual Londres) é o nome que os romanos aplicaron á aldea celta de Llyn Din, en Britania (actual Inglaterra).
O sitio era un lugar antigo das tribos aborixes celtas. Eles daban ao lugar o nome de Llyn Din (‘fortín do lago’). Aqueles celtas elixiran o lugar como sitio propicio para as súas actividades comerciais.

Cando os romanos chegaron á illa para conquistala fixeron grandes obras de enxeñería segundo era o seu costume para facilitar a marcha e para organizar o país ao seu modo. Unha destas obras foi a construción dunha ponte sobre o río Támese, nun lugar onde non afectasen as mareas, é dicir en Llyn Din. Os romanos latinizaron o nome do sitio como Londinium.

Londinium seguiu desenvolvéndose como cidade ata o ano 60, en que tivo lugar un enfrontamento entre o exército romano e as tribos sublevadas coa raíña Boadicea á fronte. Tras o triunfo dos romanos, a raíña e os seus seguidores desaloxaron a cidade á vez que lle prendían lume. A continuación, a raíña suicidouse envelenándose. As escavacións revelaron a evidencia de lume, descubríndose unha capa de cinza vermella. Tamén foi descuberto a localización militar. A cidade foi restaurada ao cabo dos 10 anos e estableceuse nela a sede do goberno imperial de Britania. Crese que por entón contaba cuns 15&nbsp;000 	
habitantes. O historiador romano Tácito (55-120) describiu a cidade encomiando a súa grandeza como centro comercial cun magnífico porto fluvial.

Cara ao ano 200 Londinium era xa unha das máis ricas e prósperas cidades do Imperio Romano. Nesa época estaba amurallada. As murallas romanas de Londinium rodeaban 153 hectáreas (como un círculo de 1400 m de diámetro). Consérvanse restos en Wall St. (a actual City), entre Wood St e Aldermanbury. As antigas portas de entrada á cidade conservaron o seu topónimo en sitios como Ludgate, Dourgate e Beluisgate.

Cando os saxóns invadiron Britania no século V houbo grandes loitas en todo o país. Londinium foi defendida e protexida máis que ningunha outra cidade pero a finais do século a cidade era xa unha ruína deshabitada. No século VII con todo parece que recuperara o seu esplendor -os saxóns nomeárona capital do seu novo reino- e é mencionada nalgúns documentos como unha próspera cidade saxoa de gran riqueza comercial.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ceca de Londinium
Pedro Andreu Lapiedra

**Pedro Andreu Lapiedra**, nado en Zaragoza o 15 de abril de 1965, é un músico español.

## Biografía
### Inicios
Pedro involúcrase na música desde pequeno. Gustábanlle The Beatles, froito diso, o seu primeiro grupo facía versións deles. Ese primeiro grupo chamábase Modos.

### Héroes del Silencio
En 1985 pasa a formar parte de Héroes del Silencio. Antes da súa chegada, o grupo facía o que podía cunha caixa de ritmos. Mentres tanto traballaba no grupo "Niños de Brasil".

*Distínguense dúas etapas en Héroes:
#A primeira chega até o disco *Senderos de traición*, onde ten influencias de Larry Mullen Jr., Stewart Copeland e algúns outros.
#Na segunda etapa, Pedro métese máis no rock, o cal nótase nos seguintes discos. Ten influencias americanas coma Gran Funk Railroad, Lynyrd Skynyrd, AC/DC, Def Leppard, The Cult, ZZ Top...

### Trala disolución de Héroes
Trala separación comeza a crear cancións para o seu grupo Puravida, formado en 1999, no que toca a guitarra e no que é vocalista. Grava o disco *Donde el corazón me lleve*, sendo o batería deste disco Carlos Gamón, o batería da tamén banda zaragozana Amaral.

En maio de 2001, Pedro comeza a traballar, no seu estudo "Atico 13", xunto con DJ Aka Positive (Luis Sancho) e forman DAB (Digital Analog Band). O dúo gravou *Café del Mar The Best* no 2000 e *Café del Mar The Best 2* no 2006.

En febreiro de 2007 anunciaba, xunto cos outros compañeiros do grupo, o retorno de Héroes del Silencio aos escenarios, nunha xira mundial de dez concertos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Héroes del Silencio
Renderén

**Renderén** é un colectivo editorial autoxestionado creado en Galiza no 2007, con sede en Ourense.

## Características
É unha formación asemblearia. Os textos editados están dispoñibles en formato físico, e son descargables de modo gratuíto desde a rede.

A súa primeira publicación, *A falacia da sustentabilidade*, é un monográfico de 68 páxinas en branco e negro, editado no inverno de 2008. Conta con colaboración de diferentes autores coma Agustín García Calvo, Pedro García Olivo, Diego Ameixeiras, Santiago Alba Rico ou Eliseo Fernández.

A segunda publicación é *A Civilización enferma*, monográfico de 68 páxinas con capa e contracapa en cor, editada en xuño de 2009. Nela, ademais dalgúns dos autores mencionados, aparecen colaboracións de Miguel Amorós, Marcos Abalde Covelo, Emma Dourado, Rebeca Baceiredo e ilustracións de Miguel Brieva.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* páxina do colectivo
El Ideal Gallego

***El Ideal Gallego***, subtitulado *Diario católico, regionalista e independiente*, é un xornal en lingua castelá que se edita na Coruña desde 1917.

## Historia e características 
[miniatura|175px|[José Toubes e Jacobo Varela de Limia, 1920.]]
Fundado por José Toubes Pego, un sacerdote de Cuntis, co apoio do arcebispo de Santiago, apareceu o 1 de abril de 1917. O seu primeiro director foi Alfredo García Ramos, que permaneceu no posto ata finais de 1919 en que foi substituído por Jacobo Varela de Limia. A este sucedérono Alberto Paredes Bravo (finado en 1925) e outros ata que en 1931 o xornal pasou a ser xestionado pola Editorial Católica. Dende 1931 ata 1935 o director do xornal foi José Martínez Pereiro. A este sucedeuno Santiago Lozano García en decembro de 1935.

Publicou unha "Hoja literaria" na década dos vinte. Nos anos 60 incluíuse no suplemento dominical unha folla cultural: "Arco da Vella" en galego, da que se responsabilizaba a Agrupación Cultural O Facho. Entre 1984 e 1990 o xornal editou o suplemento bilingüe "Cataventos". En 1992 o xornal pasou a editar no exemplar dominical o suplemento "Cultural 92".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Anticlericalismo

miniatura|250px|Ilustración na revista anticlerical francesa de La Calotte, en 1908.
O **anticlericalismo** é un movemento histórico contrario ao clericalismo, é dicir, á influencia excesiva das institucións relixiosas nos asuntos políticos.

## Características 
A súa base sostén que as crenzas relixiosas pertencen ao ámbito exclusivamente privado do cidadán e con todo, as organizacións que as sustentan, ao formarse como institucións, exercen influencias indesexables, políticas e públicas, no conxunto social. Tamén se denomina anticlericales aos que, mantendo crenzas relixiosas, cuestionan o papel de mediador que exerce o clero na profesión de fe.

Nun sentido estrito, o anticlericalismo é un laicismo combatente e activo que trata de manter dentro do ámbito persoal as conviccións relixiosas. As derivacións deste pensamento foron moitas: nuns casos o movemento anticlerical foi acompañado de actos violentos contra edificios relixiosos ou contra as persoas; noutros tivo un contido máis intelectual e político.

Aínda que o anticlericalismo existiu en todas as épocas, foi na Ilustración cando os filósofos, como o mesmo Voltaire, atacaron de forma sistemática á Igrexa católica e aos sacerdotes, sendo unha das máis claras consecuencias daqueles movementos a expulsión dos xesuítas en países como España e Francia entre outros. O anticlericalismo incrementouse durante a revolución francesa e continuou máis tarde coa irrupción do marxismo. En todos os casos, a defensa por parte da Igrexa dos modelos absolutistas ou das accións represivas contra os movementos obreiros, así como a tradición de estar ao lado do poder político ou económico, foron detonantes do anticlericalismo social. As manifestacións anticlericales condenaron de forma tallante a participación da Igrexa en calquera ámbito do poder político, así como singularmente a educación.
Karel van Mander

**Karel van Mander**, nado en Meulebeke en maio de 1548 e finado en Ámsterdam o 2 de setembro de 1606, foi un pintor, poeta e biógrafo flamengo.

## traxectoria 
[esquerda|320px|miniatura|*Continencia de Escipión* de Karel van Mander (1600), óleo sobre coiro, 44 x 79 cm. [Rijksmuseum, Ámsterdam.]]

Nado no seo dunha familia nobre de Meulebeke, realizou a súa aprendizaxe con Lucas de Heere en Gante, e entre 1568 e 1569 con Pieter Vlerick en Kortrijk. Nos cinco anos seguintes dedicouse a escribir obras de teatro de carácter relixioso, para as que tamén realizou os decorados. Posteriormente pasou tres anos en Roma (1574-1577). De volta desta viaxe pasou por Viena, onde en compaña do escultor Hans Mont, construíu o arco de triunfo para a entrada do emperador Rodolfo II.

Logo de variadas vicisitudes causadas pola guerra, a perda da súa fortuna e a enfermidade, instalouse en Haarlem, onde xunto con Hendrik Goltzius e mais Cornelis Cornelisz. van Haarlem, fundou unha exitosa academia de pintura.

### O *Schilderboek* 
Porén, a súa fama provén fundamentalmente do seu libro *Schilderboeck* ("Libro dos pintores"), un voluminoso conxunto de biografías de pintores, que chegou adquirir para os países do norte de Europa unha importancia semellante á de ''Le Vite de' più eccellenti pittori, scultori, e architettori*, de Vasari para Italia. Esta obra rematouna no ano 1603, publicándoa ao ano seguinte, 1604, coincidindo coa súa mudanza para Ámsterdam, onde falecería no 1606.

Van Mander influíu de xeito notábel na literatura sobre arte dos séculos XVII e XVIII, así entre outros, Cornelis de Bie e Arnold Houbraken imitaron a súa *Schilderboeck*.

### Mestre de Frans Hals 
Van Mander foi mestre de Frans Hals, aínda que parece que a influencia sobre o seu pupilo non foi tan importante - de certo Hals estaba en desacordo coa convencional crenza de Mander de que a pintura de tema histórico ocupaba o lugar preeminente na xerarquía dos xéneros.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Schilderboeck* na *Digitale Bibliotheek der Nederlandse Letteren* (*DBNL*, "Biblioteca Digital de Literatura Neerlandesa")
* de MANDER CAREL VAN*
Joaquín Cardiel Gericó

**Joaquín Cardiel Gericó**, nado en Zaragoza o 2 de xuño de 1965, é un músico español.

## Biografía 
Joaquín comezou na música moi cedo. Os seus grupos favoritos son AC/DC, Led Zeppelin, Status Quo etc. Empezou tocando a guitarra en "Edición Fría" e "Tres de Ellos". En 1985 únese a Héroes del Silencio tocando o baixo.

Trátase do único dos integrantes da banda que non deixou os estudos, xa que rematou a carreira de Química sen perder ningún curso en 1988, xusto cando o grupo comezaba xa a ter certo éxito.

Tras a disolución de Héroes del Silencio no ano 1996, Joaquín métese a traballar co seu ordenador, e saca á venda xunto á revista PC-Manía un CD-ROM chamado *El refugio interior*. Neste ano tamén saca unha web xunto cuns amigos, a famosa "Illa do silencio", web oficial de Héroes del Silencio en canal get. www.get.es/hds. Desta web, xa extinta, logramos rescatar algunhas cousas como a sección de pensamentos.

No ano 1997, colabora facendo os arranxos no primeiro disco en solitario de Enrique Bunbury, *Radical sonora*.

No 1998 fai a musicalización do disco *La carta del indio salvaje*, un disco onde se le unha carta en español e en inglés (voz de Constantino Romero), nunha campaña para a liberación de Leonard Peltier, un preso indio condenado a dobre cadea perpetua, e pasa algún tempo nas reservas indíxenas.

No 1999 colabora con Pedro Andreu, deseñando a portada do disco *Donde el corazón me lleve*, ademais de colaborar con Alan Boguslavski na canción "Roses In The Garden" do disco *Bogusflow*.

No ano 2001, traballou na elaboración do libro de fotos "84-96" de Héroes del Silencio, así como no disco ''Canciones '84 - '96* tamén e na promoción dos mesmos. Deste integrante de Héroes del Silencio é do que menos se coñece xa que non sacou aínda un proxecto musical en solitario, preferiu vivir no seu fogar e descansar da fama.

En febreiro do 2007, anunciaba xunto co resto de integrantes de Héroes del Silencio, o retorno do grupo para a realización dunha xira de dez concertos.

## Discografía 
### Con Héroes del Silencio 
:*Vexa o artigo principal en: Discografía de Héroes del Silencio''

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Héroes del Silencio
Rosario, Santa Fe

**Rosario** é unha cidade da Arxentina e un porto, cabeza do departamento que leva o mesmo nome e a cidade máis grande da provincia de Santa Fe. Con 1.000.000 de habitantes no 2005 é a terceira cidade da Arxentina, despois de Buenos Aires e Córdoba. Constitúe un importante centro cultural, económico, educativo, financeiro e de entretemento e forma parte do chamado *Triángulo agrario*, xunto coas localidades de Pergamino e Venado Tuerto.

Atópase na marxe occidental do río Paraná, parte da hidrovía Paraná-Paraguai, sobre o que está encravado un porto de 140&nbsp;hectáreas que manexa tanto cargas xerais como a granel. Xunto a varias localidades da zona conforma a Área Metropolitana Rosario (con 1&nbsp;690&nbsp;816&nbsp;habitantes, segundo o censo de 2010), que excede e inclúe o Gran Rosario (o terceiro conglomerado urbano do país con 1&nbsp;236&nbsp;089&nbsp;persoas) Segundo a mesma proxección, o concello de Rosario contaba con 948&nbsp;312&nbsp;habitantes.

Rosario é coñecida como o berce da bandeira arxentina, e o seu edificio máis coñecido é o Monumento á Bandeira. Na cidade naceron moitos deportistas consagrados internacionalmente tales como Lionel Messi, César Luis Menotti, Luciana Aymar, Maximiliano Rodríguez, Edgardo Bauza, Gerardo Martino, Angel Di María, Marcelo Bielsa e Mauro Icardi, entre outros. Tamén salientan personalidades como Che Guevara, Alberto Olmedo, Roberto Fontanarrosa, Libertad Lamarque, Fito Páez, Antonio Berni, Valeria Mazza, entre outros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rosariazo
### Ligazóns externas 
* Web do municipio de Rosario
Anamorfismo

[miniatura|250px|*Os embaixadores* de [Hans Holbein o Novo.]]

miniatura|150px|Visión lateral do cadro de Holbein mostrando a corrección da figura anamórfica.

O **anamorfismo** é un efecto de ilusión óptica polo cal unha imaxe é proxectada sobre o plano de xeito distorsionado, de modo que o suxeito orixinal sexa recoñecíbel soamente mirando a tal imaxe desde unha posición precisa.

O suxeito orixinal pode ser unha figura nun plano ou ben un obxecto tridimensional. No segundo caso, o observador do anamorfismo percibirá a figura como tridimensional. En certos casos a visión é posíbel utilizando un espello especial, polo normal curvo ou cilíndrico.

A partir do Renacemento diversos pintores fixeron uso do anamorfismo para esconder significados alternativos nunha obra. Leonardo da Vinci debuxou nalgunhas das súas notas variados exemplos de figuras anamórficas.

Na parte inferior do cadro *Os embaixadores* de Hans Holbein o Novo é visíbel unha estraña figura. Observando a obra desde a dereita, tendo a cabeza cerca do plano, pódese ver claramente  que a figura anamórfica é unha caveira.

A técnica é usada no cine, no teatro e no sector publicitario. Na técnica cinematográfica *CinemaScope*, o anamorfismo é utilizado para rodar nun formato de pantalla cunha relación base/altura diferente do da película. Lentes especiais (lentes anamórficas) comprimen a imaxe lateralmente (*compresión anamórfica*) no momento da rodaxe e volven a expandir durante a proxección.

Algún artistas contemporáneos están especializados en pintar sobre paredes de edificios, ou sobre beirarrúas, obras anamórficas de xeito que ao pasar ante elas, percíbense cavidades ou obxectos tridimensionais que en realidade non existen.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Julian Beever: arte e ilusión sobre beirarrúas
*Anamorfismo e pintura mural, máis de 500 fotografías 
*Anamorfoses 3d múltiple, escultura arquitectónica
*Sergio Tringali: Retratos anamórficos, pintura contemporánea
A conquista do pan

***A conquista do pan*** (título orixinal en francés ***La Conquête du Pain***) é un libro do ruso Piotr Kropotkin publicado en 1892. Foi traducido ao galego polo ateneo libertario Lume Negro de Ponteareas e editado en 2010.

## Características 
Orixinalmente escrito en francés, apareceu por primeira vez como unha compilación de artigos nos periódicos anarquistas *Le Révolté* e *La Revolté* (ambos editados por Kropotkin). Foi publicado como libro por primeira vez en París en 1892, cun prefacio de Élisée Reclus, que tamén suxeriu o título. Entre 1892 e 1894 foi serializado, en parte, no periódico londiniense *Freedom*, do que Kropotkin era cofundador. Foi traducido e reimpreso en numerosas ocasións. Kotoku Shusui traduciuno ó xaponés en 1909.

Neste traballo Kropotkin apunta o que el considera como os erros dos sistemas económicos do feudalismo e do capitalismo, e a creación de miseria e escaseza mentres promoven o privilexio para certas clases. El opta pola proposta dun sistema económico descentralizado baseado na axuda mutua e a cooperación voluntaria, afirmando que as tendencias para este tipo de organizacións xa existen, ámbalas dúas na evolución e a sociedade humana.

Inclúe 17 artigos: 
* *As nosas riquezas* 
* *O benestar para todos* 
* *O comunismo anarquista*
* *A expropiación*
* *Os víveres*
* *O aloxamento*
* *O vestido*
* *Vías e medios*
* *As necesidades de luxo*
* *O traballo agradable*
* *O común acordo libre*
* *Obxecións*
* *O asalariamento colectivista*
* *Consumo e produción*
* *A división do traballo*
* *A descentralización das industrias*
* *A agricultura*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Anarquismo
* Anarcocomunismo

### Ligazóns externas 
* *La conquista del pan* (en castelán)
Mutual Aid: A Factor of Evolution

***Mutual Aid: A Factor of Evolution*** (*Axuda mutua: un factor da evolución*) é un libro do ruso Piotr Kropotkin sobre o concepto da axuda mutua e a cooperación voluntaria dentro do proceso evolutivo.

Foi escrito durante o seu exilio en Inglaterra. Foi publicado por primeira vez por William Heinemann en Londres en outubro de 1902, pero os distintos capítulos xa foran publicados orixinalmente entre 1890 e 1896 como unha serie de ensaios na revista literaria mensual británica, *Nineteenth Century* (*século XIX*).

Escrito en parte como resposta ó darwinismo social e, en particular, ó ensaio de Thomas H. Huxley *The Struggle for Existence*, o libro baséase na súa experiencia do día a día nas expedicións científicas en Siberia para ilustrar o fenómeno da cooperación. Tras examinar as probas da cooperación en comunidades de animais non humanos, "salvaxes", "bárbaros", nas autónomas cidades medievais, e na época moderna, chega á conclusión de que a cooperación e a axuda mutua son tan importantes ou máis na evolución da especie como a competencia e a loita mutua.

Considerada como unha das súas maiores obras, Kropotkin mostra toda a súa esencia como ideólogo sen deixar de lado o plano científico e analítico do tema en si. Partindo desa base, converte o principio do apoio mutuo e voluntario nun principio político.

## Véxase tamén 
* Teoría dos xogos

### Ligazóns externas 
*La ayuda mutua (en castelán)
* Análise da obra (en castelán)
Apus

**Apus** ou **Ave do Paraíso** é unha constelación do sur. Aparece por primeira vez na *Uranometría* de Johann Bayer do (ano 1603), pero puido ser usada por navegantes con anterioridade.

## Estrelas principais 
* α Apodis, a estrela máis brillante da constelación con magnitude 3,83, unha xigante laranxa a 411 anos luz.
* β Apodis, tamén xigante laranxa de magnitude 4,23, a terceira estrela máis brillante de Apus. Unha posible compañeira de magnitude 12 atópase a 85 segundos de arco.
* γ Apodis, a segunda estrela máis brillante na constelación con magnitude 3,89, unha xigante amarelo-laranxa a 160 anos luz.
* δ Apodis, denominación compartida por dúas estrelas distintas: δ1 Apodis, xigante vermella e variable irregular, e δ2 Apodis, xigante laranxa.
* θ Apodis, xigante vermella e variable semirregular, o seu brillo oscila entre a magnitude 6,4 e 8,6 nun período de 119 días.
* R Apodis, aínda que leva a denominación de variable *R*, actualmente pénsase que non é unha estrela variable. A súa magnitude é 5,37.
* NO Apodis, xigante vermella e variable semirregular, o seu brillo varía entre unha magnitude 5,71 e 5,95.

## Obxectos Notables do espazo profundo 
* NGC 6101. AR: 16h 25m 48.0s Dec: -72°12'00" (Época 2000). Cúmulo globular feble, 7º ó norte de γ Apodis.
* IGC 4499, cúmulo globular a 600.000 anos luz de distancia de moi difícil observación.
 
## Mitoloxía 
Apus refírese ó ave do paraíso que se coñeceu coma Ave da India. Outros indican que provén do grego ἄπους *apus* que significa "sen pés", facendo referencia o mito grego sobre paxaros que parecían non ter patas durante voo.

[centro|400px|miniatura|Representación das constelacións de Apus, [Hydrus, Grus, Pavo, Tucana e outras austrais.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Deep Photographic Guide to the Constellations: Apus (en inglés)
* Peoria Astronomical Society - Apus (en inglés)
* NightSkyInfo.com: Constellation Apus  (en inglés)
* Apus on WIKISKY (en inglés)
* Star Tales – Apus (en inglés)
Altar (constelación)

O **Altar**, que nalgún tempo considerouse coma parte do Centauro é agora unha constelación independente. Localizada entre Centaurus e Lupus. Non contén estrelas brillantes, sendo Beta Arae a máis destacada con magnitude 2,8. Recentemente descubriuse un burato negro dunhas catro veces a masa do Sol, e do tamaño dunha gran cidade.

## Estrelas principais 
* α Arae, segunda estrela máis brillante da constelación, é unha estrela azul da secuencia principal catalogada coma variable, o seu brillo varía entre unha magnitude 2,73 e 3,13.
* β Arae, unha superxigante laranxa de magnitude 2,85, a estrela máis brillante da constelación.
* γ Arae, estrela binaria formada por unha superxigante azul quente e unha estrela branca da secuencia principal; están separadas visualmente 18 segundos de arco.
* ζ Arae, estrela xigante laranxa de magnitude 3,13.
* ι Arae, xigante azul e variable Gamma Cassiopeiae; o seu brillo flutúa entre magnitude 5,18 e 5,26.
* μ Arae, anana amarela algo máis luminosa có Sol, onde se descubriron catro planetas extrasolares.
* 41 Arae, estrela binaria a só 28,7 anos luz da Terra, as súas compoñentes son unha anana amarela e unha anana vermella.
* Gliese 674, anana vermella a 14,8 anos luz onde se descubriu un planeta moi próximo á estrela.

## Obxectos notables do espazo profundo 
* NGC 6397. AR: 17h 40m 42.0s Dec: -53°40'00" (Época 2000). Cúmulo globular visible sen instrumentos, 10.5º ó sur de Sargas (θ Scorpii). Localizado a 7.200 anos luz, é un dos máis próximos ó Sol.
* NGC 6193. AR: 16h 41m 18.0s Dec: -48°46'00" (Época 2000). Cúmulo aberto grande que contén ó redor de 30 estrelas, a 8º ó oeste de α Arae.
* NGC 6208, NGC 6253 o IC 4651. Outros cúmulos abertos. 
* NGC 6362. Outro cúmulo globular. 
* Nebulosa Stingray (Hen 3-1357), nebulosa planetaria moi nova; aínda que en 1971 era unha estrela superxigante azul, en 1989 téñase transformado en nebulosa.

## Mitoloxía 
Na mitoloxía grega, dise que os Cyclopes construíron orixinalmente o altar coma lugar para os sacrificios ós deuses do Olimpo. O altar, usualmente representado boca abaixo, mais algunhas veces represéntase cara a arriba con fume indo cara a Vía Láctea, tamén era visto coma o altar de Lycaon. Lycaon sacrificaba a un neno (nalgunha lenda era Arcas) a Zeus no altar do monte Lycaeus, e immediatamente despois do sacrificio transformábase en lobo, probablemente isto é a base do mito da constelación Lupus.

Noutras lendas gregas, Ara era identificado co altar do deus do viño, Dionysus.
miniatura|Imaxe da constelación do Altar (Ara).
Ara tamén foi coñecida polo seu nome en Latín coma Ara Centauri, algo parecido o altar (ou estandarte) de Centauro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Deep Photographic Guide to the Constellations: Ara 
* NightSkyInfo.com: Constellation Ara  
* Ara 
* Star Tales – Ara
Aquila (homónimos)

O nome **Aquila** pode facer referencia a:

* Aquila, unha constelación onde se atopa a estrela Altaír
* os concellos mexicanos de **Aquila**, nos estados de Michoacán e no de Veracruz.
* o concello suízo de Aquila
* o concello italiano de L'Aquila
* O xénero Aquilae, no que se atopan integradas as aguias.
* Un príncipe visigodo, fillo de Vitiza e coñecido como Aqila II
Ara

O termo **Ara** pode referirse a:

***Ara**, unha constelación;
* ***Ara***, un xénero de aves tropicais;
* **altar**, construción adicada ao culto;
* ***Ara***, diario catalán.

Como topónimo pode referirse a:
* O **río Ara**, nos Pireneos españois;
* O **río Ara**, no Xapón;
* **Ara**, vila aragonesa no concello de Jaca;
* **Ara**, vila do estado indio de Gharcanda;

## Abreviaturas
As siglas **ARA** poden referirse a:
* Amateur Rowing Association, a federación de remo británica, a primeira desa especialidade deportiva;
* Armada da República Arxentina, a mariña de guerra arxentina.
Asterismo

En astronomía chámase **asterismo** ó conxunto de estrelas que vistas dende o ceo da Terra parecen formar unha figura pero que a diferenza dunha constelación non ten un recoñecemento oficial por parte da comunidade científica. En 1930 a Unión Astronómica Internacional adoptou o catálogo de constelacións usado actualmente, calquera outra agrupación de estrelas é considerada coma un asterismo.

Exemplos notables de asterismos son:
* O **Gran Carro**, o **Cazo** ou **Setestrelo**, na Osa Maior, é sen lugar a dúbidas o exemplo máis célebre. A estrelas que conforman este asterismo son Dubhe, Merak, Phecda, Megrez, Alioth, Mizar e Benetnasch.
* A **W** ou **M** que forman as estrelas máis brillantes da constelación de Cassiopeia.
* O **Triángulo estival**, formado por Deneb, Altair e Vega.
* O **Triángulo invernal**, formado por Betelgeuse, Procyon e Sirio.
* O **Cadrante de Pegaso**, formado pola estrela Alpheratz, en Andromeda e por Markab, Scheat e Algenib en Pegasus.
* O **Diamante de Virgo**, formado por Spica, Arcturus, Denebola e Cor Caroli.
* A **Cruz do Norte**, formada polas estrelas Deneb, Albireo, Giennah e Rukh, todas na constelación de Cisne.
* A **Falsa Cruz**, que moitas veces é confundida coa verdadeira Crux, está formada polas estrelas Markeb e Alhabor de Vela, xunto con Avior e Aspidiske de Carina. 
* A **Teteira** de Saxitario, un dos asterismos máis famosos e facilmente recoñecibles, formada polas estrelas máis luminosas da constelación.

Algúns asterismos antigos son considerados actualmente constelacións, coma a Cabeleira de Berenice, constelación catalogada por primeira vez por Tycho Brahe.

Non necesariamente os asterismos están formados por grupos de estrelas que se reparten por un amplo sector do firmamento. Algúns deles sinxelamente son agrupacións ambiguas ou pouco claras de estrelas que confundiron ós astrónomos durante séculos acerca da súa orixe ou da súa tipoloxía, tales coma o asterismo Collinder 399 ou M73.
Xaime Aguiar

**Xaime Aguiar**, nado en Cartaxena (Murcia) o 10 de maio de 1951, é un actor e director de teatro galego.

## Traxectoria 
Fillo de galegos e con avós portugueses e murcianos, criouse e formouse en Murcia, ata que veu a Galicia a rematar a carreira de Dereito na Universidade de Santiago. Durante uns anos traballou no ámbito do dereito e nos anos setenta integrouse en grupos de teatro como Teatro Experimental de Cartagena (T.E.C.), Retablico, Polyedros, Teatro Universitario de Murcia, Esperpento-La Picota, Cizalla ou Tábano de Madrid. Na actualidade reside en Galicia.

## Obras 
### Filmografía 
* *Fendetestas* (1976) de Antonio Simón
* *Volvoreta* (1977) de José Luis Nieves Conde
* *La Llamada* (1998) de Michael Cassidy
* *The Last Patrol* (1999) de Cora Peña
* *El guardián de la isla* (1999)de Michael Cassidy
* *Virtudes* (2000) de Claudia Branlle
* *Instrucciones para Jonh Hawl* (2000) de Michael Cassidy
* *Fósil* (2000) de J. Ángel Regueiro
* *Lena* (2001) de Gonzalo Tapia
* *Ilegal* (2001) de Ignacio Vilar
* *Las lágrimas de la Reina* (2001) de Óscar Suárez e J. Ángel Regueiro
* *Underground* (2002) de M. Portolés
* *Cordero asado* (2003) de Sebastián Coto
* *Agorafobia* (2003) de Eva Farrapeira
* *Van de Sobra, todo un personaxe* (2007) de J. Ángel Regueiro

### Espectáculos teatrais para adultos 
* *Sublime decisión* (1970) de Antonio Mihura
* *La zapatera prodigiosa* (1970) de F. Lorca
* *La excepción y la regla* (1970) de Bertol Brecht
* *El rabo* (1971) de José Ruibal
* *A la búsqueda del hombre* (1971) de VV.AA.
* *Farsa de la Molinera y el Corregidor* (1972) VV.AA.
* *La fiesta de los carros* (1972) de VV.AA.
* *Final de partida* (1973) de Samuel Beckett
* *Farsa y licencia de la Reina Castiza* (1973) de Valle-Inclán
* *El mono peludo* (1974) de Eugene O´neill
* *La duodécima noche* (1974) de W. Shakespeare
* *El Fernando* (174) de VV.AA.
* *La orgía* (1975) de Enrique Buenaventura
* *Resistencia* (1976) de Edilio Peña
* *Mister Shcweyck en la segunda Guerra Mundial* (1977) de Bertol Brecht
* *O gran recurso* (2002) dos Irmáns Lupano

### Espectáculo para nenos 
* *O Principiño* (1979) de Antoine de Saint Exupery
* *Barriga Verde* (1980) de Manuel María
* *Viaxe a Lúa* (1996) creación colectiva

### Televisión 
* *La fiesta de los carros* (1972) T.V.E. (Estudio 1)
* *Dabadabadá* (1975) T.V.E. 
* *O paxáro asiático* (1990) T.V.G.
* *Visións* (1987-88) T.V.G.
* *En activo* (1999) Galivisión
* *Fios* (2001) T.V.G.
* *Los hombres de Paco* (2006) Antena3 TV

## Premios 
* Premio Internacional de Teatro Universitario de Estambúl (Turquía)
* Premio Internacional de Teatro de Sitges (Barcelona)
* Premio nacional de Teatro infantil y juvenil (1970)
* Premio Provincial de Teatro infantil (Pontevedra-1980)

## Publicacións 
* Faro de Vigo (1982-86).- Crítica teatral
* A forza do texto (1994).- Estudo crítico acerca de "A raposa e as uvas" de Gulherme Figueiredo. Colección Escena, vol. nº3. TK editorial. Vigo, 1994.
Science

***Science*** (en galego, *ciencia*) é a revista científica e órgano de expresión da Asociación Americana para o Avance da Ciencia (*American Association for the Advancement of Science*, *AAAS*).

## Historia 
*Science* foi fundada en Nova York por John Michaels en 1880 co soporte financeiro de Thomas Edison e posteriormente de Alexander Graham Bell. Inicialmente non ten moito éxito e finaliza seu publicación en marzo de 1882. Un ano despois, o entomólogo Samuel H. Scudder recupera a revista alcanzando un maior renome ao cubrir as reunións das sociedades científicas americanas, incluíndo a AAAS. Con todo, en 1884, de novo ten problemas financeiros e foi vendida ó psicólogo James McKeen Cattell por 500$. Nun acordo entre Cattell e o secretario naquel tempo da AAAS, Leland O. Howard, *Science* pasa a ser o órgano de expresión da Sociedade Americana polo Avance da Ciencia en 1900. Durante os primeiros anos do século XX son publicados en *Science*, artigos como a xenética da mosca do vinagre por Thomas Hunt Morgan, artigos de Albert Einstein sobre gravitación, e a nebulosa espiral de Edwin Hubble. . Despois da morte de Cattell en 1944, a propiedade da revista pasou á AAAS.

Adóptase como a revista da Asociación Americana polo Avance da Ciencia en 1900. O maior obxectivo da revista é a publicación de achados de investigación recente (fonte primaria). *Science* é tamén coñecida polos seus *science-related news*, que é unha publicación sobre política científica e outros asuntos en relación coa área das ciencias e tecnoloxía. Cobre un amplo rango de disciplinas científicas, pero ten especial interese nas ciencias da vida. Ten un factor de impacto en 2014 de 33.611 (medido por Thomson ISI).

En 2007 está revista foi galardoada co Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades xunto coa revista Nature.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Nature*

### Ligazóns externas 
* Web oficial de *Science*
Multimedia

**Multimedia** é un termo que se aplica a calquera obxecto que usa, simultaneamente, diferentes formas de contido informativo como texto, son, imaxe, animación e vídeo para informar ou entreter o usuario. Tamén se pode cualificar como multimedia os medios electrónicos (ou outros medios) que permiten almacenar e presentar contido multimedia.

## Características
O concepto *multimedia* é algo similar ao emprego tradicional de medios mistos nas artes plásticas, pero cun alcance máis amplo. Fálase de *multimedia interactiva* cando o usuario ten certo control sobre a presentación do contido, como o que desexa ver e cando desexa velo.

Tamén existe o concepto de ***hipermedia***, que pode considerarse como unha forma especial de multimedia interactiva que emprega estruturas de navegación máis complexas, que aumentan o control do usuario sobre o fluxo da información. 
Este concepto é tan antigo como a comunicación humana, xa que ao expresarnos nunha charla normal falamos (son), escribimos ou lemos (texto), observamos ao noso interlocutor (vídeo) e facemos xestos e movementos coas mans e o resto do corpo (o que entraría dentro da animación). Co éxito das aplicacións multimedia para ordenador este termo entrou a formar parte da linguaxe habitual.

Cando un programa de ordenador, un documento ou unha presentación combina adecuadamente os medios, mellórase notablemente a atención, a comprensión e a aprendizaxe, xa que se acercará algo máis á maneira habitual en que os seres humanos nos comunicamos cando empregamos varios sentidos para comprender un mesmo obxecto ou concepto.
Gando

[miniatura|Rabaño de [ovellas.]]
O **gando** ou **gado** é o conxunto de animais mansos de catro patas criados polo ser humano para a produción de carne ou leite e mais os seus derivados que serán empregados na alimentación humana. A actividade humana encargada da cría do gando e a gandaría.

## Tipos de gando: 
[miniatura|Evolución de gando vacún en [Castela e León, Galicia, Cataluña (as tres máis altas de España) e Portugal entre 1995 e 2004.O número en Galicia inspirou o título da obra *Un millón de vacas*, de Manuel Rivas.]]
Segundo a especie domesticada ou criada, clasifícanse en:
* Gando groso: vacas e bois; cabalos e eguas; mulas
* Gando miúdo: ovellas, cabras, porcos

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Gandaría
* Agricultura
### Ligazóns externas
* Gando bovino en España
INSEE

O **INSEE** (en francés: ***I**nstitut **N**ational de la **S**tatistique et des **É**tudes **É**conomiques*) é o Instituto Nacional de Estatísticas e Estudos Económicos. Recolle e publica informacións da economía e sociedade francesas, realizando periodicamente o censo da nación. Atópase en París.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eurostat
* Instituto Nacional de Estadística
* Instituto Galego de Estatística
* Istituto Nazionale di Statistica

### Ligazóns externas 
* Site Oficial