Intento de golpe de estado en Estonia de 1924

O **intento de golpe de estado en Estonia de 1924** foi unha tentativa de golpe marrada en Estonia do 1 de decembro de 1924, dirixido polo Comintern, e escenificado polo Partido Comunista de Estonia e os bolxeviques, na súa maioría infiltrados dende a Unión Soviética. Dos 279 rebeldes procomunistas que participaron activamente, 125 morreron en combate e, posteriormente, máis de 500 persoas foron arrestadas, mentres que as forzas gobernamentais estonianas perderon 26 homes.

## Antecedentes 
A finais de febreiro de 1918, durante a primeira guerra mundial, a Rusia soviética perdeu o control dos estados bálticos, que pertencían ao Imperio Ruso dende o Tratado de Nystad en 1721. O 24 de febreiro de 1918, os políticos estonianos aproveitaron o baleiro de poder resultante e declararon a Estonia independente como república soberana. Un día despois, as tropas imperiais alemás marcharon sobre Talín. O Imperio Alemán rexeitou rotundamente a independencia de Estonia e a creación dun estado estoniano independente. Só tras a derrota alemá na primeira guerra mundial, o goberno estoniano puido asumir o poder no país en novembro de 1918. A República de Estonia converteuse nun estado constitucional democrático con características occidentais.

O goberno bolxevique de Rusia non recoñeceu a soberanía estatal de Estonia. O 13 de novembro de 1918, as forzas rusas soviéticas comezaron unha ofensiva para reconquistar os estados bálticos. Na guerra de independencia de Estonia (1918-1920), Estonia puido afirmarse militarmente fronte á Rusia soviética. O 2 de febreiro de 1920, ámbolos dous gobernos asinaron un tratado de paz en Tartu. Nel, a Rusia soviética recoñeceu, de conformidade co dereito internacional, a independencia estatal da República de Estonia “para sempre”. Porén, as relacións entre ambos estados seguen sendo tensas e a paz incerta. No que respecta á desexada revolución mundial comunista, a Estonia de orientación occidental, coa súa democracia burguesa, era unha espiña no lombo dos bolxeviques. Na fronteira común producíronse repetidos incidentes e provocacións. Nas zonas fronteirizas e ao longo das liñas ferroviarias, o estado de emerxencia seguiu aplicándose en Estonia mesmo despois do remate da guerra de independencia, o que restrinxiu numerosas liberdades civís. Permaneceu vixente até a década de 1930.

O goberno soviético apoiou extraoficialmente o Partido Comunista de Estonia (EKP), fundado en novembro de 1920, que fora membro da Internacional Comunista dende 1922. A Comintern tamén financiou gran parte do traballo ilegal do EKP como partido. En 1924 o proscrito EKP contaba cuns 2.000 membros.

Os funcionarios comunistas en Estonia seguiron sendo obxecto dunha dura persecución por parte das autoridades estonianas. Só podían traballar en segredo e facer propaganda seguía sendo perigosa para eles. O 3 de maio de 1922, a policía estoniana localizou a Viktor Kingissepp, o presidente do EKP que vivía na clandestinidade en Talín. Foi condenado a morte nun xuízo sumario e executado o mesmo día. O seu corpo foi guindado ao mar. En 1923, o líder comunista Jaan Kreuks foi asasinado a tiros pola policía.

A incapacidade e a morte de Vladimir Levin o 21 de xaneiro de 1924 desencadenou unha loita polo poder entre Lev Trotski e Iosif Stalin. Durante este período, a política exterior da Unión Soviética desviouse en relación con Estonia. O 1 de decembro de 1924, a Comintern intentou o golpe de Estado comunista en Estonia.
dereita|miniatura|194x194px|Jaan Anvelt.

## Planificación 
Sesenta oficiais do Razvedupr foron enviados a Talín na primavera de 1924 para organizar un levantamento. O plan foi artellado por Jaan Anvelt e Karl Rimm, un veterano da guerra civil rusa. O plan prevía un ataque principal contra Talín, con golpes de estado posteriores en Tartu, Narva, Pärnu, Viljandi, Rakvere, Kunda e Kohila.

A revolta comezaría ás 5:15 da mañá. Os 279 comunistas, na súa maioría infiltrados dende a Unión Soviética, estaban armados con 5 subfusís Thompson, 55 rifles, 65 granadas de man, 8 artefactos explosivos e 150 pistolas. O plan contaba con que os obreiros e soldados se unirían á insurxencia e axudarían a tomar o poder na capital. O plan esixía o estabelecemento dunha república soviética cun "goberno da xente traballadora" de Estonia.

A maioría dos plans foron frustrados polo xuízo dos 149 en novembro de 1924, que eliminou moitos posibles organizadores comunistas. A primeira prioridade dos pistoleiros foi tomar o control da Escola Nacional de Defensa de Estonia (localizada no suburbio de Tondi, ao sur do centro de Talín), a principal estación de ferrocarril de vía estreita en Talín-Väike e un batallón de enxeñeiros en Nõmme.

## O golpe 
miniatura|Barracas de Tondi.
A finais de novembro de 1924, case ao mesmo tempo que remataba o xuízo dos 149, Moscova decidiu iniciar a sublevación o 1 de decembro.

En 1974, un monumento na honra aos rebeldes foi inaugurado fronte á Estación Báltica, a principal estación de ferrocarril de Talín. Foi demolido a principios dos anos 90. Bromeábase dicindo que era o único monumento do mundo que conseguiu representar a todos os participantes nun intento de golpe de estado (había catro figuras).

## Notas