open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Maponos

miniatura|dereita|Inscrición romana dedicada a Apolo Maponos en Gran Bretaña.

Na relixión céltica antiga, **Maponos** ou mesmo **Maponus** é un deus da xuventude, coñecido sobre todo no norte de Gran Bretaña pero tamén na Galia. Foi asimilado a Apolo.

Maponos aparece mencionado da tabela de defixión que leva unha inscrición en lingua gala que se atopou na source des Roches de Chamalières (Clermont-Ferrand, Museo Bargoin). Ver Chumbo de Chemalières.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bernard Sergent, «Maponos: la malédiction», en A. Moreau e J.-C. Turpin, *La Magie du monde babylonien au monde hellénistique. Actes du colloque international de Montpellier, 25-27 mars 1999*, t. 1, Montpellier, 2000, pp. 197-217
Ramón Pasarón Lastra

**Ramón Pasarón Lastra**, nado en Castropol o 2 de setembro de 1808 e finado en Madrid o 5 de xaneiro de 1876, foi un xurista e político galego.

## Traxectoria 
Foi xuíz de Viveiro (1838) e xuíz de primeira instancia en Ferrol (1841), maxistrado da Audiencia de Valladolid (1842) e ministro da Audiencia de Pamplona (1843). Membro dos progresistas, foi deputado polo distrito de Ribadeo (1850-1852), polo de Lugo (1854-1856) e polo de Pastrana (Guadalaxara) (1871-1873). Foi intendente xeral de Cuba (1854-1856), gobernador civil da Coruña e vicepresidente do Congreso.

## Obras 
* *Proyecto de bancos agrícolas para las provincias de Galicia y Asturias*, 1853.
* *Informe sobre el estado en que halló a los colonos pobres de Galicia el hambre que los afligió durante el año 1853*, 1853.
* *La Isla de Cuba considerada económicamente*, 1858.
Auditorio Pazo de Congresos Mar de Vigo

O **Auditorio Pazo de Congresos Mar de Vigo** é un auditorio e pazo de congresos de máis de 23.000 m², situado na Avenida de Beiramar do concello de Vigo, ao carón do porto e, polo tanto, da ría.

## Proxecto 
esquerda|200px|miniatura|Dende a rúa Jacinto Benavente.
Froito dun deseño encargado en 2001, sendo alcalde Lois Pérez Castrillo, ao arquitecto pontevedrés César Portela, foi construído nos terreos que anteriormente ocupaba a empresa pesqueira Casa Mar. O orzamento inicial era de preto de 86 millón de euros, que chegarían a elevarse a máis de 154 millóns, para logo volver a recortarse a cifras próximas ás orixinais. Foi inaugurado no ano 2011 polo alcalde Abel Caballero e o Presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, cun concerto de Luz Casal no vestíbulo.

## Descrición 
miniatura|170px|Dende a Avenida de Beiramar.
Ten sete andares (maila planta baixa e o estacionamento subterráneo de 325 prazas). Dispón de auditorio, con capacidade para 1.421 persoas e un escenario de 800 m² (o máis grade de Galicia), sete salas de diferentes capacidades, cafetería e un restaurante na terraza a 28 metros de altura. Conta cunha zona comercial e de oficinas, sen explotar, así como dun hotel de catro estrelas ó carón, o Hotel Carrís Beiramar con 121 habitacións, cafetería e restaurante propios, pechado no ano 2013 e aberto de novo en 2014.

## Usos 
Durante o seu primeiro ano de funcionamento actuaron, entre outros, James Blunt, Wilco, David Bisbal, Mónica Naranjo, Enrique Bunbury, Les Luthiers, Moncho Borrajo e o *Ballet do Teatro Nacional Ruso* representando *Schelkúnchik* e mailo *Lebedínoye óziero* de Tchaikovski. Representáronse, así meso, as óperas *Aida* de Verdi e *Madama Butterfly* de Puccini. Tamén tivo lugar o XVIII Congreso Nacional e XII Internacional da Medicina Xeral e de Familia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Teatro García Barbón
### Ligazóns externas 
* Auditorio Pazo de Congresos Mar de Vigo.
Gran Premio da China de 2012

O **Gran Premio da China 2012** foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 15 de abril de 2012 no Circuíto Internacional de Xangai da China. Foi a terceira carreira da tempada de Fórmula Un 2012.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira 
;Campionato de pilotos

;Campionato de construtores

* *Nota*: Só os cinco primeiros postos están incluídos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
A Gun to the Head: A Selection from the Ace of Hearts Era

***A Gun to the Head: A Selection from the Ace of Hearts Era*** é un álbum recompilatorio da banda estadounidense de post-punk Mission of Burma, editado o 14 de setembro do 2004 a través do selo Rykodisc.

## Listaxe de cancións 
#"Academy Fight Song"&nbsp;– 3:09
#"(That's When I Reach for My) Revolver"&nbsp;– 3:53
#"Fame & Fortune"&nbsp;– 3:35
#"(This Is Not A) Photograph"&nbsp;– 1:57
#"All World Cowboy Romance"&nbsp;– 5:12
#"Trem Two"&nbsp;– 4:11
#"Learn How"&nbsp;– 3:57
#"Dead Pool"&nbsp;– 4:06
#"Mica"&nbsp;– 3:31
#"Weatherbox"&nbsp;– 3:28
#"Fun World"&nbsp;– 3:41
#"That's How I Escaped My Certain Fate"&nbsp;– 2:04
#"Einstein's Day"&nbsp;– 4:36
#"The Ballad of Johnny Burma"&nbsp;– 2:00
#"Peking Spring" (Live)&nbsp;– 3:51
#"Go Fun Burn Man" (Live)&nbsp;– 1:56
Carlos Abraira Cela

**Carlos Abraira Cela**, nado en Buenos Aires o 25 de marzo de 1936 e finado en Miami (Florida) o 18 de febreiro de 2017, foi un médico e galeguista da Arxentina.

## Traxectoria 
[miniatura|300px|[Ramón Otero Pedrayo e os membros das Mocidades Galeguistas de Buenos Aires en 1959.]]
Fillo do dirixente galeguista na emigración José Benito Abraira, foi o primeiro Secretario Xeral das Mocedades Galeguistas, membro do consello de redacción do periódico *Adiante* (1954-1955) e un dos promotores da organización Follas Novas (xullo 1957), divulgadora do libro galego. Licenciado en Medicina pola Universidade de Buenos Aires (1961), traballou no Michael Reese Medical Center de Chicago. Foi profesor na Loyola University e xefe da sección de Endocrinoloxía do Hospital Hines de Chicago. Colaborador na prensa galeguista de Buenos Aires. En 1999 trasladouse a Miami e foi profesor de Medicina na Universidade de Miami.

## Obras 
* *Vixencia de Castelao nas novas xeracións galegas*, 1961.
## Vida persoal 
Casou en Buenos Aires con Rosa María Saffier o 11 de xullo de 1963.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista ezaroediciones.com
Paranoid Android

"**Paranoid Android**" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, editada como sinxelo principal do seu terceiro álbum, *OK Computer*, en 1997. A letra do tema foi escrita principalmente polo vocalista Thom Yorke, despois dunha experiencia desagradable nun bar dos Ánxeles. Con máis de seis minutos de duración formados por catro seccións distintas, o tema está influenciado significativamente polo dos Beatles "Happiness Is a Warm Gun" e polo de Queen "Bohemian Rhapsody". "Paranoid Android" toma o seu nome de Marvin the Paranoid Android da serie de Douglas Adams ''The Hitchhiker's Guide to the Galaxy*.

Cando foi editado, "Paranoid Android" chegou ao número 3 da lista británica de sinxelos. Foi moi ben recibido polos críticos e destacada en moitas recensións do álbum *OK Computer*. O tema apareceu regularmente nas listas das mellores cancións de todos os tempos, incluídas a da *Rolling Stone* das 500 mellores cancións de todos os tempos e a da revista *Time'' da 100 mellores cancións da historia. O seu vídeo musical feito con animación e dirixido por Magnus Carlsson foi emitido regularmente pola MTV, aínda que a cadea censurou partes por conter nús. Dende o seu lanzamento a canción foi versionada por numerosos artistas de distintos xéneros musicais.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Thom Yorke, Jonny Greenwood, Ed O'Brien, Colin Greenwood e Phil Selway.

;CD1
# "Paranoid Android"&nbsp;– 6:27
# "Polyethylene (Parts 1 & 2)"&nbsp;– 4:23
# "Pearly*"&nbsp;– 3:34

;CD2
# "Paranoid Android"&nbsp;– 6:27
# "A Reminder"&nbsp;– 3:52
# "Melatonin"&nbsp;– 2:08

;7-inch vinyl
# "Paranoid Android"
# "Polyethylene (Parts 1 & 2)"

;Xapón
# "Paranoid Android"&nbsp;– 6:26
# "Polyethylene (Parts 1 & 2)"&nbsp;– 4:22
# "Pearly*"&nbsp;– 3:33
# "Let Down"&nbsp;– 4:59
Mike Einziger

**Michael Aaron Einziger**, nado o 22 de xuño de 1976 nos Ánxeles (California) é un músico estadounidense coñecido por ser o guitarrista e un dos compositores da banda de rock alternativo Incubus. Einziger é amplamente coñecido como un innovador e un entusiasta no uso das pedaleiras de efectos para guitarra ao vivo, e foi colocado no número 41 da lista do 100 mellores guitarristas de todos os tempos pola revista *Total Guitar* en 2002. Mike tamén é compositor e ten realizado varias composicións para orquestra. Na actualidade está estudando na Universidade Harvard.
Mabon ap Modron

**Mabon ap Modron** (*Mabon fillo de Modron*) é na mitoloxía galesa, o «fillo divino» de Modron, a «nai divina», e de Gwynn ap Nudd. Deus cazador, é o equivalente do deus galo Maponos e do deus irlandés Oengus, membro dos Tuatha Dé Danann. Aparece especialmente no conto titulado *Kulhwch ac Olwen*.

## Elementos mitolóxicos 
Roubáronllo á súa nai tres días despois de nacer e estivo secuestrado no Annwn ou Annwyn, o *Alén* dos galeses, ata que o liberou Kulhwch e o rei Artur. O sitio onde o mantiveron prisioneiro chámase Caer Loyw, descrito como unha illa preto da costa (Kei e Bedwyr chegan a ela sobre o «lombo» dun salmón). Este Caer Loyw é probabelmente Gloucester. Presentado como un «home primordial», é un mediador entre os deuses e os homes. A súa estancia no Annwvyn confírelle a xuventude perpetua.

Logo axuda a Kulhwch na súa procura de Olwen, na caza do xabarín Twrch Trwyth: considerado o mellor cazador do mundo, só el pode recuperar a cadea do can Kilydd Canhastyr. Despois debe cabalgar a montura de Gweddw, o «Branco de crinas sombrías» e roubar a navalla do xabarín.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Pierre-Yves Lambert: *Les Quatre Branches du Mabinogi*, conto *Kulhwch et Olwen*, Gallimard, coll. «L’aube des peuples», París, 1993, (ISBN 2-07-073201-0).
* Paul-Marie Duval: *Les Dieux de la Gaule*, París, éditions Payot, février 1993, p.&nbsp;169 (ISBN 2-228-88621-1.
* Albert Grenier: *Les Gaulois*, París, Petite bibliothèque Payot, août 1994, p.&nbsp;365 (ISBN 2-228-88838-9). 
* Christian-J. Guyonvarc'h: *Magie, médecine et divination chez les Celtes*, Bibliothèque scientifique Payot, París, 1997, (ISBN 2-228-89112-6).
* Christian-J. Guyonvarc'h e Françoise Le Roux:
** *Les Druides*, Ouest-France Université, coll. « De mémoire d’homme : l’histoire », Rennes, 1986 (ISBN 2-85882-920-9).
** *La Civilisation celtique*, Ouest-France Université, coll. «De mémoire d’homme: l’histoire», Rennes, 1990 (ISBN 2-7373-0297-8) ;
** *Les Fêtes celtiques*, Rennes, Ouest-France Université, coll. « De mémoire d’homme : l’histoire », avril 1995, p.&nbsp;216 (ISBN 2-7373-1198-7).
* Philippe Jouët: *Aux sources de la mythologie celtique*, Yoran embanner, Fouesnant, 2007 (ISBN 978-2-914855-37-0).
* Venceslas Kruta: *Les Celtes, Histoire et Dictionnaire*, éditions Robert Laffont, coll. « Bouquins » , París, 2000 (ISBN 2-7028-6261-6).
* Claude Sterckx: *Mythologie du monde celte*, París, Marabout, outubro de 2009, p.&nbsp;470 (ISBN 978-2-501-05410-2).

### Outros artigos 
* Mabinogion.
* Kwlhwch ac Olwen.
A-Sides

***A-Sides*** é un álbum recompilatorio da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editado o 4 de novembro de 1997 a través do selo A&M Records. Contén temas dos seus primeiros 13 anos de carreira e lanzouse tras a súa separación en abril dese ano.

## Listaxe de cancións 
Todas as letras escritas por Chris Cornell; toda a música composta por Cornell, agás onde se indique.
#"Nothing to Say" (Kim Thayil)&nbsp;– 3:56
#*Orixinalmente do *Screaming Life*.
#"Flower" (Thayil)&nbsp;– 3:25
#*Orixinalmente do *Ultramega OK*.
#"Loud Love"&nbsp;– 4:57
#*Orixinalmente do *Louder Than Love*.
#"Hands All Over" (Thayil)&nbsp;– 6:00
#*Orixinalmente do *Louder Than Love*.
#"Get on the Snake" (Thayil)&nbsp;– 3:44
#*Orixinalmente do *Louder Than Love*.
#"Jesus Christ Pose" (Matt Cameron, Cornell, Ben Shepherd, Thayil)&nbsp;– 5:51
#*Orixinalmente do *Badmotorfinger*.
#"Outshined"&nbsp;– 5:11
#*Orixinalmente do *Badmotorfinger*.
#"Rusty Cage"&nbsp;– 4:26
#*Orixinalmente do *Badmotorfinger*.
#"Spoonman"&nbsp;– 4:06
#*Orixinalmente do *Superunknown*.
#"The Day I Tried to Live"&nbsp;– 5:19
#*Originally from *Superunknown*.
#"Black Hole Sun"&nbsp;– 5:18
#*Orixinalmente do *Superunknown*.
#"Fell on Black Days"&nbsp;– 4:42
#*Orixinalmente do *Superunknown*.
#"Pretty Noose"&nbsp;– 4:12
#*Orixinalmente do *Down on the Upside*.
#"Burden in My Hand"&nbsp;– 4:50
#*Orixinalmente do *Down on the Upside*.
#"Blow Up the Outside World"&nbsp;– 5:46
#*Orixinalmente do *Down on the Upside*.
#"Ty Cobb" (Shepherd)&nbsp;– 3:05
#*Orixinalmente do *Down on the Upside*.
#"Bleed Together"&nbsp;– 3:54
#*Orixinalmente do sinxelo "Burden in My Hand".
Eduardo Núñez Sarmiento

**Eduardo Núñez Sarmiento**, nado en Angueira de Castro, parroquia de Ribasar (Rois), o 20 de marzo de 1865 e finado no mesmo lugar o 21 de decembro de 1906, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Obtivo o título de mestre na Escola Normal de Santiago de Compostela, e ampliou estudos en Madrid e Porto. Chegou á Habana en 1894. Colaborou en *El Eco de Galicia* do que foi director entre o 6 de xullo e o 5 de outubro de 1901. Participou na guerra colonial defendendo as armas españolas, e chegou a acadar o grao de oficial. Colaborou en varios periódicos editados na Habana e noutras localidades cubanas, utilizando os pseudónimos de "Blanca Azucena de la China", "Tomás Neri", "T. Semirano" ou "Calderilla".

En xullo de 1899 foi nomeado como correspondente do diario de Barcelona *Las Noticias*. En abril de 1900 foi elixido secretario da xunta directiva da Sociedad Coral Gallega. Na Habana fundou as publicacións: *La Región*, revista bilingüe de intereses xerais galegos (1895), *Galicia en América*, decenario bilingüe (1904), *El Quijote* e *El Eco Español*. Colaborou en *Diario de la Familia*, *El Hogar*, *La Unión Constitucional*, *El Fígaro*, *El Eco Montañés*, *La Lealtad* e *Diario de la Marina*. Foi profesor do equipo Concepción Arenal do Centro Gallego.

En abril de 1900 trasladouse a Matanzas para se facer cargo da dirección do xornal *El Eco Español*. Nos Xogos Florais de Camajuaní (1904) foille concedido o primeiro premio pola poesía "Desde que el hombre nace". En 1905, moi enfermo, regresou a Galicia.

Foi condecorado coa Orde de Isabel a Católica co grao de Cabaleiro e da Orde do Mérito Militar, con distintivo vermello. Foi académico correspondente da Real Academia Galega. O seu fillo, Eduardo Núñez Martínez, tamén foi escritor e xornalista.

## Obras 
* *Constanza*, 1895 (poemario en castelán).
* *En las orillas del Esla*, 1895 (poemario en castelán).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* Figarola-Caneda, Domingo (1922). *Diccionario cubano de seudónimos* Habana, Imprenta "El siglo XX".
* 

### Outros artigos 
* A Cova Céltica
### Ligazóns externas 
* Eduardo Núñez Sarmiento na hemeroteca da RAG.
 https://emigracion.xunta.gal/conecendo-galicia/aprende/biografia/eduardo-nunez-sarmiento
Antonio Tabucchi

**Antonio Tabucchi**, nado en Vecchiano (provincia de Pisa) o 24 de setembro de 1943 e finado en Lisboa o 25 de marzo de 2012 foi un escritor italiano. Profesor de Lingua e Literatura Portuguesas na Universidade de Siena, viviu en Toscana e en Portugal.

## Traxectoria 
Antonio Tabucchi creceu na casa dos seus avós maternos en Vecchiano, preto de Pisa. Estudou na Universidade de Pisa, e nesa época viaxou por Europa seguindo a pegada de autores que lera na biblioteca do seu tío materno. Durante unha destas viaxes, nun banco da Estación de Lyon da cidade de París, atopou o poema *Tabacaria* firmado por Álvaro de Campos, un dos heterónimos de Fernando Pessoa, na tradución francesa de Pierre Hourcade. Tivo a intuición de que atopara o tema para os seguintes vinte anos da súa vida, e marchou a Lisboa. Levou a cabo unha tese doutoral sobre o surrealismo en Portugal, e despois fixo estudos de perfeccionamento na Escola Normal Superior de Pisa. En 1973 comezou a ensinar Lingua e literatura portuguesa na Universidade de Boloña. En 1978 trasladouse á Universidade de Xénova, e entre 1985 e 1987 foi director do Instituto Italiano de Cultura de Lisboa.

Despois, durante moitos anos, pasou seis meses coa súa familia escribindo en Lisboa, e seis meses en Toscana, dando clases na Universidade de Siena.

## Obra 
Visceralmente namorado de Portugal, foi un gran coñecedor e crítico do escritor portugués Fernando Pessoa. Traduciu a súa obra ao italiano xunto coa súa muller, Maria José de Lancastre, e escribiu un libro de ensaios e unha comedia teatral sobre el.

Varios dos seus libros foron levados ao cine, como *Sostiene Pereira*, onde Marcello Mastroianni destaca nunha das súas últimas interpretacións antes do seu falecemento. As súas obras foron traducidas a numerosas linguas. Obtivo o premio francés Médicis étranger pola súa novela *Notturno Indiano*, e o premio Campiello por *Sostiene Pereira*. En 2004 recibiu o Premio Francisco Cerecedo de xornalismo.

## Obras 
* ''Piazza d'Italia* (1975)
* *Il Gioco del Rovescio* (1981)
* *Donna di Porto Pim e Altre Storie* (1983)
* *Nocturno hindú* (*Notturno Indiano*, 1984; Edicións Positivas)
* *Piccoli Equivoci Senza Importanza* (1985)
* *Il filo dell'orizzonte* (Feltrinelli, 1986)
* *Requiem: un'Allucinazione* (1992)
* *Afirma Pereira* (*Sostiene Pereira*, 1994; Editorial Galaxia)
* *La testa perduta di Damasceno Monteiro* (1997)
* *La gastrite di Platone* (1998)
* *Si sta facendo sempre più tardi. Romanzo in forma di lettere* (2001)
* *Tristano muore. Una vita* (2004). Publicada en galego por Galaxia como *Tristano morre*.
;*Teatro*
* *Gli Zingari e il Rinascimento* (1999), ISBN 88-380-8010-0
* *Ena poukamiso gemato likedes* (*Una camicia piena di macchie. Conversazioni di A.T. con Anteos Chrysostomidis*, 1999)
* *Autobiografie altrui. Poetiche a posteriori* (2003), ISBN 88-07-42098-8

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Antonio Tabucchi: "Si todos tuviéramos en nuestras plazas un bello monumento a la vergüenza sería muy instructivo" en Canal-L.''
Esporte Clube Flamengo Paraibano

**Esporte Clube Flamengo Paraibano** é un club de fútbol da cidade de João Pessoa, no estado da Paraíba.

Fundado en 2008, non se profesionalizou ata o ano 2011, inscribíndose para disputar o Campionato Paraibano da Segunda División.

O Esporte Clube Flamengo Paraibano xoga os seus partidos coma local no Estadio Leonardo Vinagre da Silveira, máis coñecido como *Estádio da Graça*. O estadio ten unha capacidade máxima de 6.000 persoas.

O seu uniforme, así como o do seu homónimo brasileiro máis famoso, está formado por camisa con listas horizontais vermellas e negras, pantalón negro e medias negras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Clube de Regatas do Flamengo
Ligamentos colaterais da articulación metacarpofalánxica

Os **ligamentos colaterais da articulación metacarpofalánxica** son unha parella de ligamentos presentes nas articulacións metacarpofalánxicas, que pertencen ao membro superior. Dispóñense a cada lado da articulación sendo o principal reforzo da mesma.

Orixínanse a cada lado da parte máis inferior de cada óso metacarpiano. Diríxense cara a falanxe proximal. Xunto aos músculos interóseos dorsais e palmares e os músculos lumbricais, manteñen a articulación estable, durante os movementos de flexión e extensión.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Ligamento anterior da articulación metacarpofalánxica

O **ligamento anterior da articulación metacarpofalánxica** ou **ligamento palmar** ou **ligamento volar** é un ligamento pertencente ás articulacións metacarpofalánxicas. Reforza estas articulacións situándose por diante, manténdoas estables nos movementos de flexo-extensión. Están unidos na parte superior ao ligamento metacarpiano transverso fondo. Na parte inferior continúase coa cápsula articular situada na parte superior do óso metacarpiano.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Tesouro do Cabezo Redondo

O **Tesouro do Cabezo Redondo** é un achado áureo atopado na primavera de 1963 no Cabezo Redondo, poboado argárico situado a 2&nbsp;km da cidade de Villena (Alacant). Está composto por 35 pezas de adorno persoal (un diadema, aneis, brazaletes, colgantes, contas de colar, espirais, cintas e un pequeno lingote de ouro) que alcanzan os 150 g de peso e pénsase que formaron parte dos materiais dun ourive, debido á presenza do lingote. Especulouse moito sobre a súa estreita relación co Tesouro de Villena.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tesouro

### Ligazóns externas
* Museo Arqueolóxico José María Soler
Francisco Figueras Pacheco

**Francisco Figueras Pacheco**, nado en Alacant o 13 de decembro de 1880 e finado o 21 de marzo de 1960, foi un home de letras español e cronista da cidade de Alacant.

Licenciouse en Dereito pola Universidade de Valencia en 1907, obtendo o doutoramento pola Universidade de Madrid en 1910. En 1909 conseguiu o nomeamento de *Cronista Oficial da Cidade de Alacant*, cargo que ostentou até a súa morte en 1960. Durante os anos 1934 e 1936, foi tamén o director das escavacións arqueolóxicas do Tosal de Manises, na Albufereta alicantina. Ao longo da súa vida, foi membro de diversas Academias e Institucións culturais de ámbito estatal e local, como a Real Academia da Historia.

Os seus ensaios e estudos adoitaron versar sobre temas relacionados con Alacant, principalmente sobre arqueoloxía de distintos lugares da provincia, dereito consuetudinario e costumismo. Destacan, sobre as súas obras non literarias, *Los antiguos gremios de la ciudad de Alicante*; *Alicante y su folclore* (1955); *Historia del Turrón y prioridad de los de Jijona y Alicante* (1955); *Dos mil años atrás* (1959); ou a súa monumental *Geografía de la provincia de Alicante* (1914).

No eido da ficción, escribiu as obras literarias *Improntas levantinas*, *La Deidad del Sol* e *Volutas de Fuego*. 

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Vicente Gascón Pelegrí. *Prohombres valencianos en los últimos cien años, 1878-1978*. València. Caixa d'Estalvis de València, 1978. ISBN 84-500-2630-X
Francisco Diago

**Francisco Diago**, nado en Viver (Castelló) en 1562 e finado o 23 de maio de 1615, foi un estudoso do medievo coñecido polas haxiografías e polos seus libros históricos.

Obtivo o doutoramento e a cátedra de teoloxía. Levou a cabo diferentes estudos de carácter histórico que deron lugar a un número importante de publicacións, entre as que cabe destacar as seguintes: *Historia de la vida y milagros, muerte y discípulos de San Vicente Ferrer* (1600); *Historias de los victoriosísimos, antiguos Condes de Barcelona* (1603); *Anales del Reyno de Valencia* (1613).

Morreu o 23 de maio de 1615 á idade de 53 anos, tendo sido nomeado por Filipe III, un ano antes, cronista maior da Coroa de Aragón.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vista previa de *Historia de la vida, milagros, muerte y discipulos del bienauenturado predicador apostolico Valenciano S. Vincente Ferrer*.
** Índice.
* Texto de *Anales del Reyno de Valencia*.
Merobaudes

O antropónimo masculino **Merobaudes** pode referirse a dúas persoas da Antigüidade:

***Merobaudes**, militar do século IV;
***Merobaudes**, panexirista latino  (século V).
Alex Kurtzman

**Alex Kurtzman**, nado nos Ánxeles o 7 de setembro de 1973, é un guionista, produtor e director estadounidense.

## Traxectoria 
Kurtzman naceu e medrou nos Ánxeles (California) onde coñeceu o seu amigo e colaborador Roberto Orci. Estudou na Universidade Wesleyana. El e mais Orci traballan a miúdo con J. J. Abrams e Michael Bay nos seus proxectos. Kurtzman, xunto a Abrams e Orci, cocreou a serie de ciencia ficción *Fringe*, emitida pola canle Fox.

## Filmografía 
### Televisión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Alumizine

**Alumizine** é o nome dun propelente feito a base dunha mestura ao 43% de po de aluminio suspendido en hidracina cun axente xelificante co fin de aumentar a temperatura de combustión debido á alta entalpía de formación do óxido de aluminio como produto da combustión. O seu uso foi proposto para foguetes a finais dos anos 1960, pero nunca chegou a ser usado en voos reais, tan só en probas en terra. As razóns para iso foron as dificultades para desenvolver válvulas que poidan manexar sen fugas a mestura xelificada e a posible perda de rendemento ao tratarse dun propelente con dúas fases.

## Notas
Bandeira de Costa Rica

A **bandeira de Costa Rica** foi creada o 29 de setembro de 1848 xunto co Escudo Nacional. A tradición establece que a concepción e deseño da actual bandeira, vixente dende ese ano, correspondeu a Doña Pacífica Fernández Oreamuno, esposa do daquela Xefe de Estado, José María Castro Madriz, inspirada na Bandeira de Francia.

A bandeira é tricolor por medio de cinco franxas colocadas horizontalmente, unha vermella no centro comprendida entre dúas brancas, a cada unha das cales segue unha azul. O ancho de cada franxa é a sexta parte do da bandeira, agás a vermella que é de dous sextos.

O Pavillón Nacional diferénciase porque no centro da banda vermella leva bordado sobre fondo branco o Escudo Nacional.

As cores representan:
* **Azul**, o ceo que cobre Costa Rica.
* **Branco**, a bondade de paz .
* **Vermello**, O traballo, o labor cotián, segundo está escrito no Himno Nacional e no Saúdo á Bandeira.

As franxas están nunha proporción 1:1:2:1:1.

## Outras bandeiras 

Ficheiro:Flag of Spain (1785-1873 and 1875-1931).svg|Primera bandeira, *Bandera de España* (1786-1821)
Ficheiro:Bandera_de_Iturbide.png|Pavillón do *Primeiro Imperio Mexicano* (1821-1823)
Ficheiro:Flag of Costa Rica (1821-1823).svg|Proposta de bandeira (1823)
Ficheiro:Flag of Costa Rica (1823-1824).svg|Terceira bandeira de Costa Rica(6 de junio de 1823 al 4 de marzo de 1824)
Ficheiro:Flag of the United Provinces of Central America.svg|Pavillón das *Provincias Unidas de Centro de América* (1823-1824)
Ficheiro:Flag of Costa Rica (1824).svg|Bandeira da *Provincia de Costa Rica* (1824)
Ficheiro:Flag of the Federal Republic of Central America.svg|Pavillón da *República Federal de Centro América* (1824-1839)
Ficheiro:Flag of Costa Rica (1824-1840).svg|Bandeira do *Estado Libre de Costa Rica* (1824-1840)
Ficheiro:Flag of Costa Rica (1840-1842).svg|Bandeira do *Estado de Costa Rica* (1840-1842)
Ficheiro:Flag of Costa Rica (1842-1848).svg|Bandeira do *Estado de Costa Rica* (1842-1848)
Ficheiro:Flag of Costa Rica (1848-1906).svg|Bandeira da *República de Costa Rica* (1848-1906)
Ficheiro:Flag of Costa Rica.svg|Bandeira actual da *República de Costa Rica* (Dende 1848)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandeira de Costa Rica en Flags of the World
Terra de Arnhem

miniatura|Límites aproximados da Terra de Arhnem.
A **Terra de Arnhem** (en inglés, Arnhem Land) é unha rexión australiana duns 97.000&nbsp;km² e unha poboación de 16.230 habitantes. Atópase no bordo nororiental do Top End no Territorio do Norte, a uns 500&nbsp;km de Darwin, a capital do territorio. Foi bautizada polo navegante Matthew Flinders na honra do barco neerlandés Arnhem que explorou a súa costa no ano 1623.

Foi declarada Reserva Aborixe en 1931, xa que é o fogar dos yolngu, un dos maiores grupos indíxenas de Australia (poboación 16.230).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aborixes australianos
* Parque Nacional de Kakadu

### Ligazóns externas 
* Rexión de Arnhem
* Gove Online Community Website
* Bawaka
Húsares (literatura)

**Os Húsares** (en francés *Les Hussards*) foi unha corrente ou movemento literario francés das décadas de 1950 e 1960; fundaméntase na oposición aos postulados existencialistas e especialmente á figura do intelectual que encarnaba o filósofo Jean-Paul Sartre.

A novela de Roger Nimier *Le Hussard bleu* deu nome ao movemento, de seu bastante heteróclito; tamén se destacou pola súa oposición á figura de Charles De Gaulle. François Dufay recoñécelles sobre todo «o gusto polo estilo, que é breve, recargado e dúctil», un anticonformismo refrescante, o rexeitamento das tendencias de moda e o gusto polos casos perdidos.

Dous dos principais expoñentes dete movemento foron Jacques Chardonne e Paul Morand.
Bandeira de Cuba

A **bandeira de Cuba** está composta per tres franxas azuis e dúas de brancas, cun triángulo vermello pegado ó mastro cunha estrela branca de cinco puntas no medio. Foi deseñada por Miguel e Emilia Teurbe Tolón (unha parella de cubanos exiliados en Nova York) en 1849, a petición do xeneral Narciso López, un filibusteiro venezolano que quixo liberar Cuba.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandeira de Cuba en Flags of the World
Bandeira de Colombia

A **bandeira de Colombia** é o pavillón que representa ó país, e que xunto co escudo e o himno nacional, ten a categoría de símbolo patrio. Consiste nun rectángulo dividido en tres franxas coloreadas coas cores primarias, ocupando a superior a metade deste.

O pavillón de Colombia ten a súa orixe na composición tricolor creada en 1801 polo Xeneral Francisco de Miranda, quen describía no seu diario militar o uso das cores primarias como bandeira para representar ás nacións latinoamericanas que naquel entón estaban en proceso de independencia, e rematou representando a Gran Colombia.

Estas cores foron adoptadas de forma sucesiva polos Congresos da Gran Colombia, o 17 de decembro de 1819, e da República de Nova Granada, o 9 de maio de 1834. A disposición actual dos mesmos foi adoptada de forma definitiva o 26 de novembro de 1861, e a súa regulamentación dada por medio dos decretos 861 do 17 de maio de 1924 e 62 do 11 de xaneiro de 1934.

A bandeira como símbolo nacional é empregada polo Goberno e as institucións estatais, con distintas variantes na súa confección segundo o uso que se lle de por parte dos corpos diplomáticos, civís ou militares.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Illas Ryukyu

As , coñecidas en xaponés como  e tamén coñecidas como , son un arquipélago de illas xaponesas que se espallan dende o sur de Kyūshū ata Taiwán. A illa de Okinawa é a maior do arquipélago.

## Historia 
miniatura|dereita|Proposta de bandeira nacional do goberno de Ryukyu de 1950
Antigamente foi un reino independente, mais foi ocupado pola China no século -VII. Ficou sometida ós chineses ata 1609, ano no que foi invadida polos xaponeses. No 1879 foron anexionadas definitivamente ao Xapón dentro da prefectura de Okinawa e aboliuse a monarquía. Cando remata a segunda guerra mundial, da cal foi centro de operacións, o arquipélago foi ocupado militarmente polos Estados Unidos no 1945, que a administraron fiduciariamente de acordo co tratado de San Francisco de 1951, e fixeron de Okinawa unha poderosa base militar. Previamente, o 25 de xaneiro de 1950, o goberno das illas propuxera a independencia e unha bandeira nacional, que non foron aceptadas polos Estados Unidos. En 1953 a parte setentrional (*Amami*) foille devolta ó Xapón, e o resto, en 1972.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Reino de Ryukyu
* Linguas ryukyuanas
* Pobo ryukyu
Truganini

**Truganini**, nada en 1812 e finada o 8 de maio de 1876, é coñecida porque foi a derradeira dos aborixes tasmanianos de ascendencia totalmente indíxena e tamén por ser a única falante dunha lingua tasmaniana durante os tres últimos anos da súa vida. Existen numerosas transcricións do seu nome, entre as que se inclúen *Trugernanner*, *Trugernanna*, *Trugannini*, *Trucanini*, *Trucaminni* ou *Trucaninny*. Tamén se lle coñece co nome de *Lalla Rooke*.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aborixes tasmanianos
* Tasmania
* Guerra Negra

### Ligazóns externas 
* Tasmanian Women: Truganini (1812-1876) 
* Great Australian Women: Truganinni
Avispa Music

**Avispa** (ou **Avispa Music**) é un selo discográfico español especializado no xénero heavy metal. Fundado no ano 1986, trátase da meirande compañía en España deste tipo de música. Nos seus primeiros anos, o seu mercado estaba encadrado dentro do contexto nacional, pero está acadando o recoñecemento e fama internacionais.

Con máis de cincocentos álbums estreados ó longo da súa traxectoria, conseguiu máis de 25 discos de ouro entre os diferentes grupos de música que colaboraron con eles.

## Algúns artistas 
* Absolute
* Adagio
* Angra
* Arkania
* Avantasia
* Avatar
* Axxis
* Barón Rojo
* Breaker
* Cruachan
* Darna
* Dragonfly
* Edguy
* Europe
* Kotipelto
* Masterplan
* Pyramaze
* Rata Blanca
* Rob Rock
* Saratoga
* Sauze
* Silver Fist
* Stravaganzza
* Theatre Of Tragedy
* U.D.O.
* WarCry
* White Skull
* Wereworld

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Páxina oficial de Avispa
Rúa Reconquista de Vigo

miniatura|240px|Rúa Reconquista.
A **rúa Reconquista** é unha rúa da cidade olívica que debe o seu nome, dende maio de 1882, á conmemoración da expulsión do exército francés, o 28 de marzo de 1809, por parte dos vigueses. Liga a rúa Policarpo Sanz coa praza de Compostela.

## Urbanismo 
É curta, duns 150 metros de largo e entre 13 e 15 metros de ancho. Inclinada e formada por catro mazás, dúas a cada lado. De sentido único ascendente para o tráfico rodado.
[miniatura|140px|Placa no edificio onde viviu [Plácido Castro.]]
Comeza na alameda da praza de Compostela, rúa Victoria. Na esquina dos pares está o edificio de Correos e Telégrafos, obra de 1920 de Manuel Gómez Román. Na dos impares, no n.º 1, están as instalación nas que se fundou a Editorial Galaxia no ano 1951, edificio Iglesias Curty, do arquitecto Jenaro de la Fuente Álvarez.

Ascende cara ao sur, atravesando a rúa Marques de Valladares. Nunha desas esquinas álzase o edificio Banca Viñas Aranda, obra de 1941 de Antonio Palacios, que logo sería sede do Banco de Vigo, posteriormente adquirido polo Banco Popular. Na outra o inmoble da Equitativa, proxectado en 1948 por Manuel Cabanyens y Mata.

Remata na rúa Policarpo Sanz. Na esquina oeste, ocupando todo o quinteiro, érguese o Teatro García Barbón, de 1927, obra tamén de Palacios e sede do Centro Cultural Caixanova. Na leste atópase a Casa das Artes, sede da Fundación Laxeiro e o Arquivo Pacheco.

No número 11 desta rúa, viviu desterrado o escritor galego Plácido Castro, «a voz que acadou o recoñecemento internacional de Galicia como nación».

## Galería de imaxes 
[miniatura|175px|[Caixa do correo.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Plan Especial de Protección do Ensanche e a Cidade Central* Concello de Vigo, 2007.
### Outros artigos 
* Reconquista de Vigo

### Ligazóns externas 
* Camiña e coñece, o camiño das letras Servizo de Normalización Lingüística do Concello de Vigo.
Pazo da Cultura de Carballo

O **Pazo da Cultura** é un centro de representación escénica situado na Rúa do Pan, na localidade coruñesa de Carballo, ao carón dunha das maiores zonas verdes do núcleo urbano. O seu auditorio ten capacidade para 338 espectadores e cada ano acolle as principais representacións do Festival Internacional Outono de Teatro (FIOT), así como concertos e espectáculos de danza. O edificio construíuse no ano 2002 obra do arquitecto Luis Collarte Rodríguez e conta con diversas salas de distintas capacidades para axeitarse aos diferentes usos: auditorio (338 espectadores), sala (150 espectadores), sala de exposición, sala de lectura, sala de TV, cafetería e locais de ensaio. O Pazo da Cultura é tamén a sede do Conservatorio Profesional de Música de Carballo e da Escola Oficial de Idiomas de Carballo (unha delegación da EOI da Coruña).

## Véxase tamén
Corazón da escuridade

***Corazón da escuridade*** ou ***O corazón do negror*** (en inglés: *Heart of Darkness*) é un libro de Joseph Conrad publicado orixinalmente por entregas en 1899, e en forma de libro en 1902. É unha viaxe cara a África, especialmente do río Congo.

## Sinopse 
A historia comeza nun barco onde traballa o protagonista e cóntalle aos seus compañeiros as súas aventuras nese río. Marlow, narrador da viaxe, é un mariñeiro inglés que decide pedirlle a súa tía que o axude para poder embarcar nun barco. A súa parente conséguelle o posto de capitán dun barco de vapor e a empresa que o contrata pídelle que vaia á procura doutro empregado dela, chamado Kurtz, quen se internou na selva e de quen xa non teñen noticias. Kurtz era o maior traficante de almafí da rexión.

Ao longo da súa viaxe, dáse conta de que os colonos non viven en condicións moi boas e a maioría deles non se asean como terían que facelo; vólvense como salvaxes nese aspecto. A única persoa que encontra o noso protagonista ben arranxado e limpo é un contable. Aos outros, é como se a selva se metese neles e non ó contrario. Tamén descobre o maltrato e as inxustizas que cometen os brancos cara aos indíxenas, considerados como seres inferiores ou caníbales.

Marlow, ao longo da viaxe, enfrontarase a ataques de indíxenas e á enfermidade.

Kurtz é o protagonista da historia de Marlow e no transcurso da viaxe aprende a coñecelo e a respectalo. Este personaxe aparece como idolatrado pólos indíxenas. Sábese que marchou a África porque quería gañar cartos rapidamente para poder casar cunha muller cuxa familia non o quería por non ter unha boa posición. Kurtz non é unha persoa que teña sempre un comportamento impecábel, ó contrario, incluso chega a maltratar ao seu axudante ruso pero noutros momentos considérano como un ser especial e algúns o tratan coma un Deus.

Cando Marlow por fin chega ata Kurtz, este está moi enfermo e pouco despois na viaxe de volta, morre, non sen darlle antes un feixe de papeis que Marlow repartirá entre un curmán de Kurtz, un periodista, e a muller que esperaba a Kurtz.

A viaxe de Marlow no corazón do continente africano amosa a realidade do colonialismo: unha realidade horrible e fría que pode conmover.

## Traducións ao galego 
Hai dúas traducións ao galego, con dous títulos diferentes:
* *Corazón da escuridade*, traducido por Manuel Outeiriño e publicado por Positivas en 1997.
* *O corazón do negror*, traducido por Eva Almazán e publicado por Faktoría K en 2009.

## Adaptacións a outros medios 
* Francis Ford Coppola baseouse neste relato para a súa película *Apocalypse Now*, ambientada na Guerra de Vietnam e que, pola súa vez, mantiña a estrutura deste relato.
* O cineasta venezolano Román Chalbaud dirixiu o filme *El corazón de las tinieblas* no ano 1990.
Gonzalo Javier Rodríguez

**Gonzalo Javier Rodríguez**, nado en Buenos Aires o 10 de abril de 1984, é un exfutbolista arxentino.

## Traxectoria 
Nado en Buenos Aires, comezou a súa carreira profesional no San Lorenzo da Primeira División arxentina no ano 2002.

En xullo de 2004 fichou polo Villarreal CF. Foi titular indiscutíbel nas dúas primeiras tempadas, e renovou o seu contrato por cinco anos. Porén, sufriu unha grave lesión ao mancarse o ligamento cruzado do seu xeonllo dereito. Tras xogar de novo en abril de 2007, sufriu a mesma lesión dous meses máis tarde. Na tempada 2008-09 Rodríguez volveu nun grande estado de forma, xogando en 48 partidos de liga nas dúas seguintes tempadas, co Villarreal clasificándose para a UEFA Europa League, rematando a liga en quinta e sétima posición respectivamente.

## Notas
Anheung Jonghapsiheomjang

**Anhueng** é un sitio de lanzamento de foguetes sonda surcoreano. Comezou a usarse en xuño de 1993, realizándose cinco lanzamentos ata 2002 nos que se alcanzaron ata 150&nbsp;km de altura.

## Notas
ANUSAT

**ANUSAT** (acrónimo de *Anna University Microsatellite*) é un satélite artificial da Universidade de Anna en Chennai, India, lanzado o 20 de abril de 2009 desde o Centro Espacial de Sriharikota mediante un foguete PSLV-CA.

## Características 
ANUSAT ten como misión probar novas tecnoloxías relacionadas coas comunicacións no espazo e foi lanzado como carga secundaria no mesmo lanzamento no que se puxo en órbita RISAT 2.

O satélite leva un sistema de comunicacións do tipo "gardar e enviar", no que a información se garda no satélite durante o paso sobre unha estación terrestre e a descarga noutra. Tamén leva a bordo outros experimentos tecnolóxicos, como un receptor dixital, un xiroscopio e un sensor de campo magnético.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de ANUSAT

## Notas
Éver Banega

**Éver Maximiliano David Banega**, nado o 29 de xuño de 1988 en Rosario, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista e o seu actual club é o Sevilla FC.

## Traxectoria 
### Boca Juniors 
Banega deu os seus primeiros pasos coma xogador no Boca Juniors, chegando ao primeiro equipo aos 18 anos, e gañando recoñecemento inmediatamente debido ás súas actuacións e en especial ás súas asistencias na Primeira División. Tras a fichaxe do seu compañeiro Fernando Gago polos Real Madrid en xaneiro de 2007, foi nomeado coma o seu sucesor, malia a súa curta idade. Banega fixo o seu debut coma profesional na vitoria por 4-0 contra o Club Atlético Banfield o 10 de febreiro de 2007.

### Valencia 
O 5 de xaneiro de 2008, Banega fichou polo Valencia CF por cinco anos e medio, a cambio de 18 millóns de euros. Fixo o seu debut no Valencia en xaneiro de 2008, saíndo ao campo tras o descanso na derrota por 0-1 contra o Atlético de Madrid.

Banega foi cedido ao Atlético de Madrid para a tempada 2008-09. Fixo o seu debut oficial na vitoria por 3-0 contra o PSV Eindhoven na primeira fase da UEFA Champions League desa mesma tempada. Porén, non se asentou no once titular do equipo, e mesmo quedou fóra da convocatoria en varias ocasións.

Na seguinte tempada volveu ao Valencia, e fíxose cun posto no once titular, e cun papel moi importante dentro do equipo, ata que o 19 de febreiro de 2012, foi operado da súa perna esquerda tras ser atropelado polo seu propio coche.

## Estatísticas 
## Palmarés 
### Club 
;Boca Juniors
* Copa Libertadores: 2007

;Valencia
* Copa do Rei: 2007-08

### Selección 
* Copa Mundial de fútbol sub-20: 2007
* Xogos Olímpicos: 2008

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de Éver Banega en valenciacf.com
* Perfil en BDFutbol
Cancro de tiroide

O **cancro de tiroide** é unha enfermidade tumoral que afecta ao tiroide. Abrangue tanto os tumores derivados do tecido tiroide coma tumores alleos que asentan sobre esta glándula.

## Causas 
Ao igual que outros tumores, existen unha serie de factores de risco que predispoñen a padecer cancro de tiroide. En particular, a radiación na área cervical eleva o risco de padecer este tipo de enfermidade. Tras o accidente de Chernóbil observouse unha maior incidencia deste tumor . Nos individuos que recibiron radioterapia nesta área, tamén hai un maior risco de cancro.

## Signos e síntomas 
Coma no resto de tumores, os primeiros estadíos da enfermidade poden pasar desapercibidos. Cando o tumor crece pode avultar no pescozo, sendo palpable. Noutros casos comeza a producir síntomas de hipertiroidismo, por hiperfunción da glándula. Cando o tumor xa está avanzado pode manifestarse coma unha metástase nun ganglio linfático ou noutro órgano.

Nalgúns casos pouco frecuentes, parte do tecido tiroide queda fóra do seu sitio, podendo desenvolver unha neoplasia en lugares pouco habituais.

## Cancro primario 
O cancro primario de tiroide é unha neoplasia derivada das propias células do tiroide. Existen varios tipos de cancro primario:
### Cancro papilar 
O carcinoma papilar é a variedade máis frecuente de cancro de tiroide (supón aproximadamente o 70% dos casos). Histoloxicamente, distínguese por formar papilas. É o tumor tiroide de maior supervivencia e mellor prognóstico. O seu tratamento consiste na extirpación cirúrxica. En casos nos que non se poida realizar, pódese empregar iodo 131, que destrúe o tecido tiroide. Tras a cirurxía será preciso en moitos casos a administración de levotiroxina para substituír a función do tiroide perdido.

### Cancro folicular 
O cancro folicular é a segunda variedade máis frecuente de cancro primario de tiroide. Adoita metastatizar a ganglios linfáticos cervicais e ten unha supervivencia inferior ao papilar. A diferenza con este, non pode ser diagnosticado mediante punción-aspiración con agulla fina, senón que se precisa unha biopsia.

### Cancro medular 
O cancro medular é unha variedade máis infrecuente de cancro tiroide, pero de peor prognóstico. A diferenza dos demais, pode producir calcitonina, polo que esta substancia convértese nun marcador diagnóstico e de seguimento. Na mostra anatómica, obsérvase acumulación de amiloide. Un 10-15% están asociados a unha enfermidade xenética denominada MEN-2, que produce un elevado risco desta e outras neoplasias coma feocromocitomas.

Nos casos nos que metastatiza, adoita facelo a órganos a distancia. Non obstante, non adoitan supor unha gran diminución no prognóstico vital.

## Notas
Nagpur

**Nagpur** é unha cidade do centro da India no extremo nororiental do estado de Maharashtra. Importante nó ferroviario e fabril, sobor de todo da industria téxtil, conta con 2&nbsp;405&nbsp;421 de habitantes (censo 2011).

Aínda que a primeira referencia de Nagpur aparece nunha inscrición do século X, a fundación da vila adscríbese ao raxá de Gond, Bakht Buland, no comezo do século XVIII, converténdose pouco despois en capital do reino Maratha.
Out of Step

***Out of Step*** é o terceiro EP (aínda que outras fontes falan del como un álbum) da banda estadounidense de hardcore punk Minor Threat, editado en abril de 1983 a través do selo Dischord Records. Aínda que *Out of Step* nunca foi publicado oficialmente en CD, todos os temas do disco están dispoñibles no seu recompilatorio de 1989 *Complete Discography*.

Mentres que as letras dos seus EPs anteriores eran unha saída para a "mensaxe" de Ian, as de *Out of Step* falan principalmente da amizade (ou de problemas asociada con ela). A versión orixinal en vinilo do disco é lixeiramente distinta á do recompilatorio *Complete Discography*; destaca sobre todo a guitarra na ponte e o berro de Ian no final de "Out of Step" que foron quitados no recompilatorio en CD.

O álbum aparece mencionado no libro *1001 Albums You Must Hear Before You Die*. Pitchfork Media colocouna no posto 100 dos seus 100 mellores álbums dos anos 80.

## Listaxe de cancións 
## Persoal
* Ian MacKaye - voces
* Lyle Preslar - guitarra solista
* Brian Baker - guitarra rítmica
* Steve Hansgen - baixo
* Jeff Nelson - batería

**Produción**
* Don Zientara; Minor Threat - produtores
* Skip Groff - mestura
* Don Zientara − gravación
* Cynthia Connolly - portada
* Jeff Nelson - deseño gráfico

## Notas
The Ending Is Just The Beginning Repeating

***The Ending Is Just The Beginning Repeating*** é un álbum da banda australiana de rock alternativo The Living End, editado o 22 de xullo do 2011 a través do selo Dew Process. O disco foi producido por Nick DiDia.

## Listaxe de cancións
Neon Bible

***Neon Bible*** é o segundo álbum da banda canadense de indie rock Arcade Fire, editado o 3 de marzo do 2007 a través do selo Merge Records, aínda que orixinalmente foi anunciado para o 16 de decembro do 2006 na súa páxina web. A meirande parte do disco foi gravado nunha igrexa que a banda mercou e restaurou.

*Neon Bible* estreouse no número 2 da lista *Billboard 200*, vendendo 92.000 copias na súa primeira semana e 400.000 ata a data. Foi publicado no mesmo tempo que os exitosos álbums de The Shins *Wincing the Night Away* e de Modest Mouse *We Were Dead Before the Ship Even Sank*, e foi citado como un exemplo da popularización do indie rock. Os críticos elaboraron recensións moi faborables do disco e publicacións como *NME* e IGN eloxiaron o álbum polo seu carácter grandioso, mentres que *Rolling Stone* e *Uncut* dixeron que o resultado era un son distante e esaxerado.

## Listaxe de cancións 
## Notas