José Ángel Iribar

**José Ángel Iribar Kortajarena**, nado en Zarautz o 1 de marzo de 1943, é un exfutbolista e ex adestrador vasco. 

Porteiro histórico do Athletic Club, é un dos xogadores máis importantes da historia do club, así como o futbolista que máis partidos oficiais disputou coa súa camiseta (614). Gañou co Athletic dous campionatos de Copa (1969 e 1973) e un Trofeo Zamora nas 18 tempadas que ocupou a portería de San Mamés. Ademais, foi tres veces subcampións de Copa, unha vez subcampión de Liga e xogou a final da Copa da UEFA en 1977.

Foi o gardameta indiscutible da selección española entre 1964 a 1976, e formou parte do once titular que gañou a Eurocopa de 1964 contra a Unión Soviética. 

Retirouse ao final da tempada 1979/80, aínda que foi o 12 de decembro de 1979 cando disputou o seu último partido como profesional. Posteriormente, pasou a traballar como adestrador nas categorías inferiores do Athletic, e adestrou o primeiro equipo na tempada 1986/87. Posteriormente exerceu de adestrador de porteiros ata 2001.

## Traxectoria 
### Comezos 
Naceu o 1 de marzo de 1943 na localidade guipuscoana de Zarautz, nun baserri chamado Makatza. Durante a súa infancia comezou a xogar ao fútbol na praia de Zarautz. Estudou no Colexio La Salle e, posteriormente, aprendeu o oficio de torneiro na Escola de Mestres Antonianos. Durante un tempo traballou no torno nunha pequena empresa.

O primeiro equipo no que xogou, con 12 anos, foi o Salleko infantil. Pouco despois pasou a xogar no equipo dos Antonianos e máis tarde no xuvenil do CD Zarautz.

### Basconia 
En 1961, con 18 anos, pasou unha proba para fichar polo CD Basconia, que militaba en Segunda División, cando este equipo aínda non era filial do Athletic.

Co Basconia xogou a Copa do Xeneralísimo 1961/62 e, para sorpresa de moitos, eliminou ao Atlético de Madrid, club que militaba en Primeira División e que gañara as dúas últimas edicións do torneo. A grande actuación de Iribar nesa eliminatoria e ao longo da tempada chamou a atención de varios clubs de todo o país, como o FC Barcelona, o Valencia CF ou o Atlético de Madrid, que estaban interesados en adquirir os seus servizos. O 14 de abril de 1963 foi titular por primeira vez nunha derrota por 3-2 ante o Real Betis. O 21 de abril de 1963 xogou o seu primeiro partido en San Mamés, que acabou cunha derrota ante o Real Madrid (0–1) tras un gol de penalti de Puskás. Durante a tempada 1970/71 mantivo a portería a cero durante 1.018 minutos en San Mamés. O seu momento máis delicado foi en 1973, cando estivo varios meses gravemente enfermo debido á febre tifoide. O 29 de xuño do mesmo ano conquistou o seu segundo título ao vencer por 2-0 ao Castellón na final da Copa.

Na tempada 1976/77 foi subcampión tanto da Copa da UEFA como da Copa do Rei, tras perder sendas finais contra a Juventus e o Real Betis respectivamente. Na quenda de penaltis ante o Betis, Iribar tirou o vixésimo lanzamento, sendo detido polo gardameta contrario, o tamén vasco Esnaola, o que fixo que o título fose a parar ás vitrinas andaluzas. 

Foi porteiro do Athletic Club ata 1980, acadando as 18 tempadas e converténdose nun referente e nun símbolo do club. Titular indiscutible, a súa presenza relegou ao banco a todos os gardametas que coincidiron con el no equipo, como Javier Etxebarria, Juan Manuel Zamora, Juan Antonio Deusto, Víctor Marro, Juan Antonio Zaldua ou José Luis Burgueña. Na tempada 1979/80, Helmut Senekowitsch deixouno no banco tralas primeiras xornadas, preferindo no seu lugar a Peio Aguirreoa. Foi homenaxeado o 31 de maio de 1980 nun partido, disputado en San Mamés, ante a Real Sociedad.

Trala súa retirada foi adestrador das categorías inferiores do Athletic Club (infantil e cadete). En 1983 colleu as rendas do Bilbao Athletic, na Segunda División, categoría na que se proclamou subcampión na súa primeira tempada. Na campaña 1986-87 pasou a ocupar o banco do primeiro equipo do Athletic Club, rematando terceiro na liga e semifinalista na Copa do Rei. Foi adestrador de porteiros do primeiro equipo entre 1990 e 2001 e, posteriormente, foi designado polo presidente Javier Uría como representante institucional do club, acompañando habitualmente ao primeiro equipo nas súas viaxes. Tamén foi adestrador da selección de Euskadi durante case vinte anos, deixando o posto en 2011 e sendo substituído por Javier Irureta.

### Selección española 
Foi internacional coa selección española en 49 ocasións. O seu debut internacional foi o 11 de marzo de 1964, cando acababa de cumprir 21 anos, nunha goleada por 5-1 contra Irlanda, nun partido de clasificación para a Eurocopa de 1964. Ese foi o inicio dunha longa carreira baixo os paus da selección, onde se convertería no titular indiscutible durante a seguinte década. Ese mesmo verán foi o porteiro titular de España na Eurocopa. Xogou as semifinais contra Hungría e tamén a final ante a Unión Soviética, capitaneada por outro histórico porteiro, Lev Iashin. O gol do dianteiro galego Marcelino deulle a Eurocopa a España, gañando así Iribar o primeiro título da súa carreira deportiva, no seu cuarto partido como internacional.

Disputou o Mundial de Inglaterra de 1966, xogando tres partidos contra a Arxentina, Suíza e Alemaña Occidental. O seu último partido coa selección española foi o 24 de abril de 1976 contra Alemaña Occidental, con resultado de 1-1. 

### Selección vasca 
O 16 de agosto de 1979 capitaneou a selección do País Vasco no amigable disputado en San Mamés ante Irlanda.

Xogou outros dous partidos co equipo de Euskadi, un deles de homenaxe a José María Lizarralde, ante o Real Valladolid, e outro de homenaxe a José Eulogio Gárate ante o Atlético de Madrid.

## Implicación en política 
[miniatura| Iribar e [Inaxio Kortabarria|Kortabarria saltan ao campo de Atocha vestindo a ikurriña no derbi Real-Athletic o 5 de decembro de 1976.]]
Durante a Transición española e coincidindo coa recta final da súa carreira deportiva, Iribar tivo unha importante implicación na política. O 5 de decembro de 1976, antes dun derbi ante a Real Sociedad no Estadio de Atocha, Iribar e o capitán realista Inaxio Kortabarria saltaron ao terreo de xogo portando unha ikurriña, que situaron ambos cerimoniosamente no círculo central do campo. Daquela esta bandeira era ilegal, xa que aínda non comezara o proceso autonomista en España. Foi a primeira exposición pública da bandeira que foi tolerada polas autoridades da época, xa que ambos os xogadores non foron detidos nin procesados nesa ocasión.

Nos anos seguintes apoiou publicamente á esquerda abertzale. O 19 de outubro de 1978 presentouse como membro da primeira Mesa Nacional da coalición independentista Herri Batasuna, da que foi polo tanto un dos fundadores. Xunto a Telesforo Monzón, Patxi Zabaleta, Jon Idigoras ou Francisco Letamendía, entre outros, formou parte da coalición como independente. Nese momento, a Mesa Nacional, máis que órgano de goberno da coalición, funcionaba como unha Xunta de apoio a HB. Nesa primeira Mesa Nacional, Iribar actuou como representante de Biscaia.

## Palmarés 
;Athletic Club
* **Copa do Xeneralísimo (2):** 1969, 1972/73.

;Selección española
* **Eurocopa (1):** 1964.

;Individual
* **Trofeo Zamora (1):** 1969/70.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Datos do adestrador en BDFutbol .