open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Abhijit Banerjee

**Abhijit** Vinayak Banerjee (en  ) nado o 21 de febreiro de 1961 en Bombai, na India, é un economista indio-estadounidense.  

O 14 de outubro de 2019, foi galardoado co Premio Nobel de Ciencias Económicas, polo "enfoque experimental para aliviar a pobreza global", xunto con Esther Duflo e Michael Kremer.

## Obra 
* con Philippe Aghion: *Volatility and Growth.* 2005.
* con Roland Benabou e Dilip Mookherjee (Eds.): *Understanding Poverty.* 2006.
* *Making Aid Work.* 2007.
* con Esther Duflo: *Poor Economics.* 2011.
* con Esther Duflo: *Poor Economics.* *Barefoot Hedge-Fund Managers, DIY Doctors and the Surprising Truth about Life on less than 1$ a Day*. Penguin Books, Londres, 2013, ISBN 978-0-7181-9366-9.
## Notas 

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Mark Blaug (Ed.): Who's who in economics*.* 4ª edición. Elgar, Cheltenham et al. 2003, ISBN 1-84064-992-5, p. 48–49.

### Ligazóns externas 
* Abhijit Banerjee  no MIT
* Entrevista de Zeit con Banerjee e Duflo
Francos, Francos, Paradela

**Francos** é un lugar da parroquia de Francos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 2 habitantes (2 mulleres).

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares de *Francos* di J.M. Piel que ten un dobre significado, o de individuos procedentes da Francia ou o de homes libres, alén de descendentes dun home chamado *Franco*.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Francos
### Parroquias de Paradela
## Notas
Xosé Antonio Pérez Valado

**Xosé Antonio Pérez Valado**, nado en Verea, é un político galego do BNG e alcalde de Verea desde o ano 2019.

## Traxectoria 
Voceiro do BNG en Verea dende 1999. En 2003 apoiou a elección do socialista Félix Parada Martínez como alcalde e pasou a cogobernar cos socialistas. Porén, trala súa expulsión do goberno remataría por apoiar en xullo de 2004 unha moción de censura do PPdeG que lle custou a expulsión do BNG, se ben volveu se-lo seu candidato en 2007. Mantívose na oposición ao goberno do PPdeG no concello e foi mellorando progresivamente os seus resultados. Nas eleccións municipais de 2019 foi elixido alcalde grazas ao apoio do único concelleiro do PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2023 revalidou a alcaldía logrando a maioría absoluta con tódolos concelleiros posibles, 7 de 7, único municipio de Galicia onde o BNG conseguiu tal rexistro nesa convocatoria.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Verea
O Cotorelo, A Laxe, Paradela

**O Cotorelo** é un lugar da parroquia da Laxe no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.

## Toponimia 
*Cotorelo* sería un diminutivo de *coto* (prerromano), pequena altura.

## Lugares e parroquias
### Lugares da Laxe
### Parroquias de Paradela
Sesmonde, A Laxe, Paradela

**Sesmonde** é un lugar da parroquia da Laxe no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares *Sesmonde* vén do antropónimo gótico , serían as súas posesións.

## Notas 

## Lugares da Laxe
### Parroquias de Paradela
American Girl (filme de 2021)

***American Girl*** (en ) é un filme taiwanés de 2021 dirixido por Feng-I Fiona Roan, no seu debut como directora. *American Girl* amosa a historia semiautobiográfica de Fen Liang, que regresa a Taiwán dende os Estados Unidos coa súa nai e a súa irmá máis nova despois de que a súa nai fose diagnosticada con cancro de mama, durante o gromo de SARS de 2002-2004. O filme foi producido polo aclamado director Tom Shu-Yu Lin, e está dispoñible en máis de 190 países e territorios a través de Netflix.

## Personaxes 
* Karena Lam como Wang Li-li (Lily)
* Kaiser Chuang como Liang Chong-hui
* Caitlin Fang como Liang Fang-yi (Fen)

## Notas
Outeiro de Pena, Francos, Paradela

**Outeiro de Pena** é un lugar da parroquia de Francos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 6 habitantes (5 homes e 1 muller).

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que é unha parte alta ou elevación do terreo.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Francos
### Parroquias de Paradela
## Notas
Pacios, Paradela, Paradela

**Pacios** é un lugar da parroquia de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Capital do concello. 

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 204 habitantes (97 homes e 107 mulleres).

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares *Pacios* procede do latín , palacio.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Paradela
### Parroquias de Paradela
## Notas
A Adega, San Facundo de Ribas de Miño, Paradela

**A Adega** é un lugar da parroquia de San Facundo de Ribas de Miño no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 estaba deshabitado.

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares *Adega* deriva da voz grecolatina , depósito.

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Facundo de Ribas de Miño
### Parroquias de Paradela
## Notas
Esdulfe, San Martiño de Castro, Paradela

**Esdulfe** é un lugar da parroquia de San Martiño de Castro no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares *Esdulfe* deriva do antropónimo gótico  variante de *Osdulfus*.

## Notas 

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Martiño de Castro
### Parroquias de Paradela
Válvula ileocecal

A **válvula ileocecal** (**papila ileal**, **válvula de Tulp** ou **Tulpius**, A súa función é limitar o refluxo dos contidos do colon cara ao íleo. Normalmente está pechada e só abre para deixar pasar os alimentos. Aproximadamente entran dous litros de fluído no colon cada día a través da válvula ileocecal.

## Microanatomía 
A histoloxía da válvula ileocecal mostra un cambio abrupto desde a mucosa vilosa propia do íleo a unha mucosa de tipo colónico. Presenta un engrosamento da capa de músculo liso que forma o esfínter. Tamén se observa un engrosamento da capa muscular externa.

Na válvula hai tamén unha cantidade variable de tecido linfático.

A válvula ileocecal ten unha estrutura papilosa.

## Importancia clínica 
### Colonoscopia 
Durante unha colonoscopia, utilízase a válvula ileocecal, xunto co orificio do apéndice vermiforme, para a identificación do cego. Isto é importante xa que indica que se realizou unha colonoscopia completa. A válvula ileocecal está situada no último pregamento antes da entrada ao cego e pode localizarse pola dirección da curvatura do orificio do apéndice, no que se chama signo do arco e a frecha.

A intubación da válvula ileocecal realízase nas colonoscopias para avaliar a parte distal (final) do íleo. Unha pequena endoscopia pode tamén realizarse por enteroscopia de dobre globo por intubaión da válvla ileocecal.

### Lesións 
Os tumores da válvula ileocecal son raros, pero hai casos descritos na literatura. Poden darse outras lesións benignas darse nesta válvula, que adoitan ser difíciles de diagnosticar e tratar cirurxicamente.

## Historia 
A válvula ileocecal foi descrita polo médico holandés Nicolaes Tulp (1593–1674), polo que ás veces se lle chama válvula de Tulp ou de Tulpius. Tulp foi pintado por Rembrandt no seu cadro *Lección de anatomía do Dr. Nicolaes Tulp* (1632).

A válvula ileocecal foi tamén descrita en 1588 polo suízo Gaspard Bauhin no limiar da súa primeira obra  *De corporis humani partibus externis tractatus, hactenus non editus.*, de aí o nome de válvula de Bauhin que tamén se lle dá.

## Galería 

  Ficheiro:Ileum, cecum and ascending colon.JPG|Íleo, cego e colon ascendente
  Ficheiro:Cecum and ileum.JPG|Cego e íleo
  Ficheiro:Ileo-cecal valve.JPG|Válvula ileocecal
  Ficheiro:Cecum and ileum 3.JPG|Válvula ileocecal

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Diagrama en amatsu.co.uk
*  ()
San Martiño, San Martiño de Castro, Paradela

**San Martiño** é un lugar da parroquia de San Martiño de Castro no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 estaba deshabitado.

## Toponimia
O topónimo **San Martiño** é un haxiotopónimo referido a Martiño de Tours, e débese á presenza no lugar da igrexa parroquial.

## Notas 

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Martiño de Castro
### Parroquias de Paradela
A Eirexe, San Vicente de Paradela, Paradela

**A Eirexe** é un lugar da parroquia de San Vicente de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
## Toponimia
O topónimo **A Eirexe** (do latín , o lugar da igrexa) débese á presenza no lugar da igrexa de San Vicente de Paradela.

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Vicente de Paradela
### Parroquias de Paradela
## Notas
A Carretería, Paradela, Paradela

**A Carretería** é un lugar da parroquia de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, a súa poboación no 2022 era de 1 habitante (1 home).

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares *A Carreteira* procede de carreta, voz moderna galega derivada de carro.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Paradela
### Parroquias de Paradela
## Notas
Pereiraboa, San Vicente de Paradela, Paradela

**Pereiraboa** é un lugar da parroquia de San Vicente de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares *Pereira Boa* deriva latín , unha boa pereira.

## Notas 

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Vicente de Paradela
### Parroquias de Paradela
Nirad C. Chaudhuri

**Nirad Chandra Chaudhuri** CBE (a miúdo '''*Nirad C. Chaudhuri* '*; en  ) nado o 23 de novembro de 1897 en Kishoreganj, na India británica e finado o 1 de agosto de 1999 en Oxford, Inglaterra, foi un escritor, historiador e científico cultural bengalí.

## Traxectoria 
Nirad Chandra Chaudhuri foi o segundo dos oito fillos do avogado Upendra Narayan Chaudhuri (1867-1934) e da súa esposa Sushila Sundarani Chaudhurani. Estudou na Universidade de Calcuta e comezou a escribir sobre temas políticos e culturais. Foi secretario persoal de Sarat Chandra Bose, irmán do líder nacionalista indio Subhash Chandra Bose e activista independentista. A partir da súa experiencia persoal con políticos indios de diversas correntes, desenvolveu unha actitude escéptica ante as aspiracións nacionalistas. Ademais do seu traballo para Bose, continuou escribindo para xornais e revistas. Desde 1941 foi comentarista político habitual de All India Radio.
miniatura| A casa de Chaudhuri en Oxford
En 1951 publicouse o seu libro *The Autobiography of an Unknown Indian ("A autobiografía dun indio descoñecido")*, no que trataba a historia e a cultura indias baixo o dominio británico. A súa postura positiva sobre a Commonwealth británica causou controversia pouco despois da independencia da India. Porén, o libro foi posteriormente contado como unha importante contribución á literatura clásica india. Admirador da cultura occidental, viaxou por primeira vez a Gran Bretaña en 1955 e reflexionou sobre esta experiencia no seu libro *A Passage to England*. En 1970 instalouse definitivamente en Oxford, onde viviu en Lathbury Road desde 1982 até o final da súa vida, en 1999. 

Ao ano seguinte recibiu o premio Duff Cooper polo seu libro *The Continent of Circe*, publicado en 1965. En 1990 a Universidade de Oxford concedeulle un doutoramento honoris causa; dous anos máis tarde foi nomeado Comandante da Orde do Imperio Británico. Foi membro da *Royal Literary Society*. Nirad Chandra Chaudhuri mantívose activo como escritor ben entrada a vellez e, no seu centenario, publicou *Three Horsemen of the New Apocalypse'', unha retrospectiva do século XX.

## Obras (escolma) 
* 1951: The Autobiography of an Unknown Indian
* 1959: A Passage to England
* 1965: The Continent of Circe
* 1967: The Intellectual in India
* 1971: To Live or Not to Live
* 1974: Scholar Extraordinary, The Life of Professor the Right Honourable Friedrich Max Muller
* 1975: Clive of India
* 1976: Culture in the Vanity Bag
* 1979: Hinduism: A Religion to Live by
* 1987: Thy Hand, Great Anarch!
* 1997: Three Horsemen of the New Apocalypse

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns web
Gervasio Cereijo Veiga

**Gervasio Cereijo Veiga**, coñecido como **Trenzas**, nado no Cazapedo (A Encomenda, A Pobra de Trives) en 1895 e finado no mesmo lugar, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Membro da UGT e afiliado á Agrupación Socialista de Manzaneda da que foi vogal do seu Comité Executivo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Foi xulgado en Ourense por auxilio á rebelión e declarado en rebeldía. Foi enlace do grupo de Mario de Langullo. Por presións da Garda Civil acabou integrándose no grupo guerrilleiro. A súa filla Longina Cereijo a quen pillou a guerra en Barcelona, regresou ao caer a fronte de Cataluña e como o pai estaba fuxido, foi recluída nun campo de concentración en Asturias. Dende 1942 permaneceu agochado nunha casa de Paradela, onde foi descuberto por un delator infiltrado pola Garda Civil. Foi detido o 22 de xullo de 1948 no Barco de Valdeorras. Xulgado en consello de guerra en Ourense, foi condenado a 30 anos de reclusión. Estivo varios anos na cadea de Ourense e despois pasou a Colonia Penitenciaria del Dueso (Santoña), de onde saíu en liberdade condicional en outubro de 1959. Uns anos despois de saír da cadea finou no Cazapedo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Outeiro, Santa Cristina de Paradela, Paradela

**Outeiro** é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que é unha parte alta ou elevación do terreo.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Santa Cristina de Paradela
### Parroquias de Paradela
## Notas
A Casanova, Vilaragunte, Paradela

**A Casanova** é un lugar da parroquia de Vilaragunte no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares *Casanova* coincide co latín: *casa nova*.

## Notas 

## Lugares e parroquias
### Lugares de Vilaragunte
### Parroquias de Paradela
Beleigán, Adai, O Páramo

**Beleigán** é un lugar da parroquia de Adai no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).

Forma un único núcleo xunto con Beleigán (San Vicente de Gondrame).

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Adai 
### Parroquias do Páramo
Quintián, Friolfe, O Páramo

**Quintián** é un lugar da parroquia de Friolfe no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).

## Toponimia 
O topónimo Quintián provén do antropónimo masculino xermánico *Quíntila*, *Quintilanis* ou *Kíntila*, -*anis*).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Friolfe 
### Parroquias do Páramo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Páramo
Universidade de Calcuta

A **Universidade de Calcuta** (en bengalí কলিকাতা বিশ্ববিদ্যালয় , en ''*) é unha universidade pública situada na cidade de Bengala Occidental, capital do estado de Calcuta, India. É recoñecida na India como unha "Universidade de Cinco Estrelas" e un "Centro Potencial de Excelencia" polos organismos federais responsables da calidade da educación superior no país.   

## Historia 
O doutor Fredrick John, secretario de Educación do Goberno británico na India, presentou por primeira vez en Londres unha proposta para o establecemento dunha universidade en Calcuta, segundo o modelo da Universidade de Londres. En 1854, o Tribunal de Directores da Compañía das Indias Orientais enviou un informe, coñecido como *Wood's Despatch'', ao gobernador xeral da India para establecer universidades en Calcuta, Madrás e Bombai.A Universidade de Calcuta foi oficialemente fundada o 24 de xaneiro de 1857.  

## Alumnado 
En 2015, contaba con 22.520 estudantes, entre eles 1.121 no máster e 1.631 no doutoramento; contando alumnos online e noutras modalidades a cifra é máis do dobre.

### Alumnos destacados 
Hai varios gañadores do Premio Nobel asociados á universidade de Calcuta: Ronald Ross, Rabindranath Tagore, Chandrasekhara Venkata Raman, Amartya Sen e Abhijit Banerjee.

Tamén estudaron na universidade os escritores Nirad C. Chaudhuri e Bankim Chandra Chattopadhyay, o director de cine Satyajit Ray, o músico Bankim Chandra Chattopadhyay, compositor do himno nacional da India, o empresario Lakshmi Mittal, o físico teórico Satyendra Nath Bose, a química Asima Chatterjee, o filósofo Mircea Eliade, a filósofa Gayatri Chakravorty Spivak, os relixiosos Swami Vivekananda e Paramahansa Yogananda (introdutor do ioga en Occidente), varios gobernadores de Bihar e Odisha, o primeiro presidente da India, Rajendra Prasad (1950–1962), varios primeiros ministros de Bangladesh e presidentes como o fundador Sheikh Mujibur Rahman, e varios primeiros ministros de Paquistán e do Nepal.

## Notas 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial (en inglés)
Vigo de Fondo, Vilarmosteiro, O Páramo

**Vigo de Fondo** é un lugar da parroquia de Vilarmosteiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín  (acusativo de *vicus, vici*, "aldea sen murallas"), frecuente para aqueles pequenos poboamentos semiurbanos ou rurais sen fortificar, ou "aldeas".

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilarmosteiro 
### Parroquias do Páramo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares do Páramo
Amanda Knox

**Amanda Marie Knox**, nada en Seattle o 9 de xullo de 1987, é unha muller estadounidense que pasou case catro anos nunha prisión italiana tras a súa condena polo asasinato en 2007 de Meredith Kercher, unha compañeira de intercambio británica, estudante na Universidade para Estranxeiros de Perugia, coa que compartía o seu piso na cidade de Perugia. En 2015, Knox foi definitivamente absolta polo Tribunal Supremo de Casación italiano.

## Historia do caso e percorrido xudicial 
Knox, de 20 anos no momento do asasinato, chamara á policía despois de regresar ao apartamento despois de pasar a noite co seu mozo, Raffaele Sollecito, para atopar a porta do cuarto de Kercher pechada e sangue no baño. Tras un interrogatorio, cuxa conduta é obxecto de controversia, Knox implicouse a si mesma e ao seu empregador, Patrick Lumumba. Knox e Sollecito foron acusados inicialmente de asasinar a Kercher en colaboración con Lumumba, pero Lumumba foi liberado sen cargos pouco despois. O ladrón Rudy Guede foi detido despois de que se atopasen as súas pegadas dactilares en manchas de sangue entre as pertenzas de Kercher.

A atención dos medios de comunicación antes do xuízo nos medios italianos (e a que se fixeron eco outros medios de todo o mundo) presentou a Knox de forma negativa, o que levou a acusacións de que a acusación estaba a usar tácticas de desprestixio. En primeira instancia, Knox foi declarada culpable e condenada a 26 anos de prisión, o que causou unha forte polémica internacional, xa que os forenses dos Estados Unidos consideraron que as probas no lugar do crime eran incompatibles coa súa participación. Un longo proceso legal, incluíndo un recurso exitoso contra a súa absolución nun xuízo en segunda instancia, continuou despois de que Knox fose liberada en 2011. O 27 de marzo de 2015, o máximo tribunal de Italia exculpou definitivamente a Knox e Sollecito.

### Vida posterior 
Con todo, a condena de Knox por difamación contra Lumumba foi confirmada por todos os tribunais. O 14 de xaneiro de 2016, Knox foi absolta de difamación por dicir que fora golpeada por mulleres policías durante o interrogatorio.

Knox converteuse posteriormente en autora, xornalista e activista contra as condenas inxustas. As súas memorias, *Waiting to Be Heard* *,* convertéronse nun éxito de vendas.

Knox está casada co escritor Christopher Robinson. A CNN anunciou que estaba realizando un crowdfunding entre os seus lectores e fans para a voda, cousa que ela desmentiu. En outubro de 2021, anunciou o nacemento da súa filla.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dolores Vázquez
Universidade para Estranxeiros de Perugia

A **Universidade para Estranxeiros** de **Perugia** (en italiano : *Università per Stranieri di Perugia* ) é unha universidade pública de Perugia e, xunto coa Universidade de Estranxeiros de Siena, unha das dúas institucións de educación superior en Italia deseñadas para estudantes estranxeiros. 

## Historia 
miniatura|esquerda|Sede da **Universidade para Estranxeiros de Perugia**
A Universidade de Perugia para Estranxeiros foi fundada en 1925. É unha universidade independente desde 1992 e ofrece principalmente cursos para e sobre a lingua e a cultura italianas. O actual reitor é Valerio de Cesaris.
### Persoal e alumnado 
A Universidade contaba en 2003 con preto de 2.400 estudantes e 150 contratados como persoal académico.

Unha das alumnas máis famosas desta universidade é Amanda Knox, acusada de asasinato en Italia e absolta no outono de 2011, e que despois se converteu en escritora.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns web 
* Páxina web oficial da Universidade para Estranxeiros de Perugia
Edelmiro Alonso García

**Edelmiro Alonso García**, coñecido como **Delmiro**, nado en Poboadura da Somoza (Vilafranca do Bierzo) en 1915 e finado en México, foi un guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
Xornaleiro e militante da CNT. Desertor do exército franquista, uniuse á guerrilla en 1940 coa súa muller Adoración Campo Cañedo. No verán de 1941 operou na zona de Trives con Mario de Langullo, Gervasio Cereijo Veiga e Manuel García Rodríguez. En abril de 1942 participou no congreso de Ferradillo no que se fundou da Federación de Guerrillas de León-Galicia. En outubro de 1943, cercados nunha das súas bases en Sobrado (a casa de Alpidia García Moral, compañeira de Victorino Nieto Rodríguez), o seu grupo logrou escapar sen sufrir baixas despois de matar un cabo e un sarxento da Garda Civil. En represalia a Garda Civil prendeu lume á casa de Alpidia que, para escapar da detención, uniuse ao seu compañeiro na guerrilla. Cando se constituíu a I Agrupación en outubro de 1944, Edelmiro foi nomeado subxefe da 3ª Compañía, un dos catro grupos da Agrupación. O seu lugartenente era Manuel Gutiérrez Abella e actuaban entre a estrada Ponferrada-Lugo, os límites das provincias de Lugo e Asturias, e o río Sil entre Ponferrada e Villablino.

En xullo de 1947 xunto con César Ríos, Serafín Fernández Ramón, Amadeo Fornelo, Manuel Gutiérrez Abella, compañeiro de Antonia Rodríguez Ríos, e a súa muller Adoración Campo, decidiu trasladarse a Francia. Reuníronse os sete o 27 de xullo preto de Pobladura, a poucos quilómetros de Ponferrada. Escondidos na casa dun enlace, foron avisados ​​pola noite da chegada da Garda Civil, e quedaron inmediatamente baixo os disparos dos gardas. Tres resultaron feridos, pero todos lograron fuxir e recuperar o seu punto de apoio. Pouco despois, un grupo de seis guerrilleiros cenetistas conseguiron saír do Bierzo e chegar a Bilbao desde onde foron evacuados por García Magdalena e outros militantes cenetistas. Aproveitando o partido de fútbol entre o Athletic Club e a Real Sociedad os guerrilleiros foron a Donostia en trens repletos de simpatizantes, o que impediu o control rigoroso da policía. Despois trasladáronse a Francia.

Edelmiro marchou a Chile e despois a México onde morreu.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Universidade de Pécs

A **Universidade de Pécs** (en húngaro *Pécsi Tudományegyetem*,  en latín: *Universitas Quien que excess en sus*) é unha universidade estatal situada na cidade húngara de Pécs.

Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.

## Historia 
A primeira universidade en Pécs foi fundada en 1367  como unha das máis antigas de Europa Central. O seu fundador foi o rei Lois I de Hungría. 

### Século XX 
En 1921, a antiga universidade húngara de Bratislava trasladouse a Pécs; a partir de 1982 continuou co nome de **Janus Pannonius Tudományegyetem** (**JPTE**).

### Século XXI 
A actual universidade xurdiu no ano 2000 pola fusión da *Pécsi Orvostudományi Egyetem (POTE)*, actual Facultade de Medicina, e a *Illyés Gyula Pedagógiai Főiskola* (Escola Superior de Pedagoxía Gyula-Illyés) con sede en Szekszárd. 

## Estrutura 
A universidade de Pécs ten hoxe dez facultades.

## Alumnado e profesorado 
Conta con máis de 30.000 estudantes matriculados e, polo tanto, é a máis grande de Hungría.

Entre os seus profesores figuraba Karl Kerenyi, que entre 1936 e 1941 ocupou a Cátedra de Filoloxía Clásica e Historia Antiga.

## Notas 
## Véxase tamén
Juan Rodríguez Rodríguez

**Juan Rodríguez Rodríguez** nado en San Pedro (Cesuris, Manzaneda) en 1887 e finado no mesmo concello o 10 de abril de 1937, foi un político galego.

## Traxectoria 
Despois de facer o servizo militar en 1910 marchou ao Brasil onde casou coa súa paisana Arsenia Losada. Regresaron a Galicia en 1913 pero volveron marchar a Brasil en 1915. En 1923 regresaron definitivamente e construíron casa e un muíño en Langullo. Afiliado ao PSOE. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro e despois alcalde de Manzaneda. Foi asasinado polos falanxistas de Langullo o 10 de abril de 1937.

## Vida persoal 
Casou con Arsenia Losada e foi pai de Mario Rodríguez Losada.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
International School of Law and Business

**Escola Internacional de Dereito e Economía** (en , *TTVAM* en inglés: *International School of Law and Business, ISLB*) é unha institución privada de educación superior en Vilnius, Lituania. Forma parte de entidades colaboradoras do Grupo Compostela de Universidades (GCU) e na XX Asemblea Xeral o premio GCU que outorga a Xunta foi entregado alí.

## Historia 
A facultade abriuse o 1 de setembro de 1998 como Daugvilienė Business High School, polo nome do seu primeiro director, Daiva Daugvilienė.

A súa forma xurídica é uždaroji akcinė bendrovė (UAB, empresas con capital social de máis de 2500 €).

O 24 de agosto de 2001 outorgóuselle o estatuto de universidade. En setembro de 2009, o antigo Colexio de Dereito e Economía de Vilnius (en , *VTVK* )  foi renomeado como International School of Law and Economics.

## Estrutura 
### Facultades 
* Facultade de Dereito (Dekan Doz. Raimundas Kalesnykas )
* Facultade de Económicas
* Facultade de Informática
* Facultade de Humanidades

### Profesorado e alumnado 
Entre os seus profesores están os viceministros Dalius Bitaitis e Julius Morkūnas, o ministro de Interior Eimutis Misiūnas, o xuíz Aurelijus Gutauskas e a avogada Vesta Kasputė campioa de xadrez de Lituania (WFM). Entre os seus alumnos están Justas Džiugelis (membro do Seimas en 2016) e a cantante Ieva Zasimauskaitė-Kiltinavičienė.

## Xestión 
* Director: Daiva Daugvilienė
* Subdirectora de Actividade Académica: Izolda Krutkienė
* Subdirector Studium: Gitana Jurgelaitienė
* Subdirectora de Calidade: Aurelija Rudaitienė  

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Escola Internacional de Dereito e Economía  (en lituano, ruso e inglés)
José Luis Blanco Vicente

**José Luis Blanco Vicente**, coñecido como **Quintín**, nado en Manzaneda o 8 de decembro de 1883 e finado en Madrid o 13 de novembro de 1966, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Foi condenado por roubo en febreiro de 1904. Procesado por violación de domiclio e estafa no xulgado da Pobra de Trives, marchou a Cuba en 1906; despois pasou aos Estados Unidos de América, onde se fixo médico. Retornou a Manzaneda e exerceu como médico. En 1920 foi denunciado polo Colexio Médico de Ourense por exercer a medicina sen titulación e detido. Volveu marchar a América.

Retornou a Manzaneda na República. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era o alcalde de Manzaneda. Fuxiu, pero foi detido en Manzaneda o 5 de agosto. Volveu ser detido o 5 de xullo de 1937 e internado na Prisión da Pobra de Trives, de onde pasou á Prisión Provincial de Ourense o 10 de decembro de 1937. Foi xulgado en Ourense o 7 de xaneiro de 1938 na causa 48/36 por infidelidade na custodia de documentos. Pasou á Prisión de Oseira a principios de febreiro e reingresou na de Ourense o 19 dese mes. Foi trasladado a Irún para un intercambio de presos o 28 de xuño. Ingresou na Prisión do Partido de Tolosa o 30 de xullo de 1938, de onde foi trasladado á Prisión Provincial de Donostia o 11 de novembro. Foi un dos intercambiados polos 147 refuxiados na embaixada de Cuba en Madrid en novembro de 1938, e pasou á zona leal. Ao rematar a guerra exiliouse en Francia. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en novembro de 1941.

## Vida persoal 
Casou en Barranquilla (Colombia) con Isabel Carracedo Barrio en 1927. Volveu casar en Perpiñán con Ladislaa Olagüe Goñi en 1940.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Ligazóns externas 
* Expediente persoal do recluso José Luis Blanco Vicente
* Expediente de responsabilidades políticas de Antonio Bravo González, Luciano Medeiros Diéguez, Simón Ramos Morgade, José Luis Blanco Vicente, Antonio Pérez Jares e Vicente Vila Barros.
Friolfe, Friolfe, O Páramo

**Friolfe** é un lugar da parroquia de Friolfe no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres).

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Friolfe 
### Parroquias do Páramo
Entrevista

O termo **entrevista** pode referirse a:
* **Entrevista**, conversa estruturada na que unha persoa fai preguntas e outro dá respostas;
* **Entrevista xornalística**, diálogo establecido por un periodista e unha persoa entrevistada;
* **Entrevista clínica**, comunicación entre médico e paciente para solucionar un problema de saúde;
* **Entrevista de traballo**, ferramenta utilizada dentro dun proceso de selección de persoal;
* **Entrevista cognitiva**, que consta de cinco técnicas xerais de incremento da memoria, e mais varios métodos específicos para aumentar os recordos da testemuña dun suceso.
* **Entrevista de investigación**, técnica de investigación cualitativa utilizada en ciencias sociais.
Córtex visual

O **córtex visual** ou **codia visual** do cerebro é a área do córtex cerebral situado na parte posterior do cerebro nos mamíferos. 

Os termos *cortiza* ou *corteza* foron rexeitados.

## Localización e funcións 
O córtex visual procesa a información visual. Localízase no lóbulo occipital. A entrada sensorial dos ollos viaxa a través do núcleo xeniculado lateral do tálamo e despois chega á cortiza visual. A área da cortiza visual que recibe a entrada sensorial do núcleo xeniculado lateral é o córtex visual primario, tamén coñecida como área visual 1 (V1), área de Brodmann **17** ou codia estriada. As áreas extraestriadas consisten nas áreas visuais 2, 3, 4 e 5 (tamén coñecidas como V2, V3, V4 e V5, ou área de Brodmann 18 e toda a área de Brodmann 19).

## Células 
### Células direccionais 
A maioría das células corticais son sensibles á dirección, responden con máis forza ao estímulo coa dirección que distinguen. Os campos receptivos das células son alongados -en contraste cos campos circulares das células ganglionares da retina e do núcleo xeniculado lateral- e o seu tamaño é o máis pequeno da fóvea.

David H. Hubel e Torsten N. Wiesel recibiron un premio Nobel compartido en 1981 pola detección das seguintes células do córtex visual:

* **Célula simple**

Responde mellor a un bordo nunha determinada dirección e posición, prefire os contornos verticais. O seu campo receptivo ten unha parte central e periférica ben definidas.

* **Célula complexa**

Responde a un estímulo nunha determinada dirección dentro do campo receptivo, preferindo contornos en movemento.

* **Célula hipercomplexa**

É sensible a unha liña recta dunha dirección e tamaño determinados.

### Detección de cor 
Unha excepción á sensibilidade direccional son as células sensibles á cor situadas na parte inferior da cuarta capa da córtex visual, así como na capa superior, as células moteadas. Estas últimas reciben a entrada da parte inferior da cuarta capa, que é proporcionada con información polas células sensibles á cor nas vías parvocelulares.

### Binocularidade 
No córtex visual, as células reciben información dos dous ollos. Unha célula que pode ser activada por un estímulo de calquera dos ollos chámase célula binocular. Teñen dous campos receptivos que se poden estimular simultaneamente dende un punto determinado do campo visual.

### Columnas, hipercolumnas 
As células do córtex visual están dispostas en columnas. Cada columna contén celas coa mesma dirección preferida e o mesmo dominio ocular. A dominancia ocular significa que a entrada dos ollos esquerdo e dereito pode excitar a célula de forma diferente. Un grupo de columnas é unha hipercolumna.

## Notas 
## Véxase tamén
Tricocito (mamíferos)

Nos mamíferos, os **tricocitos** ou **tricócitos** (do grego *τριχός, trijós>**trico***=cabelo e *kytos>**cito***=célula) son as células epiteliais especializadas das que se forman os tecidos moi resistentes mecanicamente, cabelo e uñas. 

Pódense identificar polo feito de que expresan proteínas de queratina "duras" ou "cabelos". Trátase de queratinas modificadas que conteñen grandes cantidades do aminoácido cisteína, o que facilita a reticulación química destas proteínas para formar o material resistente do que se compón o cabelo e as uñas. Estas células tamén dan lugar a IRSC (célula da vaíña da raíz interna) non queratinizada.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Lista de tipos de células humanas derivadas das capas xerminais
Conduto óptico

Na anatomía humana, a **canle** **óptica** ou **conduto óptico** é un conduto de 10 mm de lonxitude situado na base do cranio polo que discorre o nervio óptico, que é o que transmite a información visual do ollo ao cerebro. Hai dúas canles ópticas, unha dereita e outra esquerda.

## Descrición 
É unha canle ósea que parte do ápice da órbita no foramen óptico e atravesa a á menor do óso esfenoides até a fosa cerebral media na base do cranio. O nervio óptico percórreo acompañado pola arteria oftálmica e as fibras do sistema nervioso simpático.

## Patoloxía 
As lesións na cabeza poden provocar unha fractura a nivel da canle óptica que ás veces dana a estrutura do nervio óptico e provoca a perda total ou parcial da visión do ollo afectado. Por outra banda, algúns tumores como o glioma do nervio óptico provocan un aumento do diámetro do buraco óptico.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Orbital bones.png|Os sete ósos que se articulan para formar a órbita.
Ficheiro:Gray145.png|alt=Óso esfenoides. Superficie superior.|Óso esfenoide. Superficie superior.
Ficheiro:Gray192.png|Parede medial da órbita esquerda.
Ficheiro:Gray787.png|Disección que mostra a orixe dos músculos oculares dereitos e os nervios que entran pola fisura orbitaria superior.
Ficheiro:Optic canal.jpg|alt=Canle óptico|Canle óptica

## Notas 
## Véxase tamén 
* Córtex visual
* Cranio
* Esfenoide
* Foráminas do cranio
* Ollo
* Órbita
* Nervio óptico
* Sistema visual
* Visión
Lembranza

O termo **lembranza** pode referirse a:

* **Lembranza**, en psicoloxía, recordo ou memoria.
* **Lembranza**, souvenir, obxecto de recordo.
* ***Lembranza***, álbum do músico galego Suso Vaamonde (2000).
* ***Lembranzas***, álbum do músico galego Xoán Rubia (1977).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* ***Lembranza da auga***: disco de Brath (1988);
* **Lembranzas de Ultreya**: agrupación coral da emigración en Buenos Aires (1932-1939).
Célula parvocelular

miniatura| Diagrama esquemático do primate LGN.**As células parvocelulares**, tamén chamadas **células P**, son neuronas situadas dentro das capas parvocelulares do núcleo xeniculado lateral (LGN) do tálamo. "*Parvus*" significa "pequeno" en latín (da mesma raíz que parvo) e o nome "parvocelular" refírese ao pequeno tamaño da célula en comparación coas células magnocelulares, máis grandes.

## Función 
As neuronas parvocelulares do sistema visual reciben a súa entrada de células ananas, un tipo de célula ganglionar da retina, cuxos axóns están saíndo do tracto óptico. Estas sinapses ocorren nunha das catro capas parvocelulares dorsais do núcleo xeniculado lateral. A información de cada ollo mantense separada neste punto e continúa segregada ata que se procesa no córtex visual. A información visual codificada eléctricamente sae das células parvocelulares a través de células de retransmisión nas radiacións ópticas, viaxando até a capa de cortiza visual primaria 4C-β. As neuronas parvocelulares son sensibles á cor, e son máis capaces de discriminar detalles finos que as súas contrapartes magnocelulares. As células parvocelulares teñen maior resolución espacial, pero menor resolución temporal, que as células magnocelulares.
 

## Notas 
## Véxase tamén 
* Célula koniocelular
* Célula magnocelular
* Tálamo
* Lista de tipos de células humanas derivadas das capas xerminais

### Ligazóns externas 
* Busca NIF - Célula Parvocelular a través do Neuroscience Information Framework
Tricocito (algas)

Os **tricocitos** en algas son células que crecen na parte exterior da estrutura talofítica, a partir das cales crecen pelos. Son frecuentes nalgunhas algas coralinas. En algas como *Jania adherens* os tricocitos crecen principalmente no verán e o seu crecemento depende da temperatura da auga e das horas de luz diúrna.

Nas algas coralinas os tricocitos orixínanse en meristemos do talo nos cales unha célula se divide en dúas células que non se calcifican e orixinan pelos non calcificados que sobresaen da superficie da alga co núcleo na base e un gran vacúolo. Na maioría das especies estes pelos múrchanse rapidamente. J. Cabioch distingue tres tipos de tricocitos nestas algas: (1) simples, como en *Fosliella*, na que o tricocito permanece aínda que caia o pelo ; (2) complexos, como en *Jania rubens* e *Metagoniolithon radiatum*, nos que o pelo se murcha e o tricocito desaparece, e (3) máis complexos, como en *Neogoniolithon notarisii* e *Parolithon oncodes*, nos que os tricocitos se murchan, pero transfórmanse nas chamadas megacélulas, que persisten certo tempo pero non teñen pelos.

## Notas
Tricocito

O termo **tricocito** pode referirse a:
* **tricocito**, célula de mamíferos formadora das estruturas dos pelos e uñas;

* **tricocito**, célula de certas algas que forma pelos.
Manuel Gutiérrez Abella

**Manuel Gutiérrez Abella**, nado en Paradaseca (Vilafranca do Bierzo) en 1912, foi un guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
Militante do PCE. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 desertou do exército rebelde e formou parte dun grupo de prófugos da zona de Casaio xunto cos irmáns Gutiérrez Alba e Amaro Pérez Poncellas cos que despois se uniu á guerrilla. En abril de 1942 participou no congreso de Ferradillo no que se fundou da Federación de Guerrillas de León-Galicia, organización que non abandonou pese ás ordes do PCE. Foi lugartenente de Edelmiro Alonso García subxefe da 3ª Compañía da I Agrupación da Federación que actuaba entre a estrada Ponferrada-Lugo, os límites das provincias de Lugo e Asturias, e o río Sil entre Ponferrada e Villablino.

En xullo de 1947 xunto con César Ríos, Serafín Fernández Ramón, Amadeo Fornelo a súa compañeira Antonia Rodríguez Ríos, Edelmiro Alonso e súa muller Adoración Campo, decidiu trasladarse a Francia. Reuníronse os sete o 27 de xullo preto de Pobladura, a poucos quilómetros de Ponferrada. Escondidos na casa dun enlace, foron avisados ​​pola noite da chegada da Garda Civil, e quedaron inmediatamente baixo os disparos dos gardas. Tres resultaron feridos, pero todos lograron fuxir e recuperar o seu punto de apoio. Pouco despois, un grupo de seis guerrilleiros cenetistas conseguiron saír do Bierzo e chegar a Bilbao desde onde foron evacuados por García Magdalena e outros militantes cenetistas. Aproveitando o partido de fútbol entre o Athletic Club e a Real Sociedad os guerrilleiros foron a Donostia en trens repletos de simpatizantes, o que impediu o control rigoroso da policía. Despois trasladáronse a Francia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Karl Pribram

**Karl Harry Pribram**, coñecido como **Karl H. Pribam** ou **Karl Pribram**, nado en Viena o 25 de febreiro de 1919 e finado o 19 de xaneiro de 2015, foi un médico e académico austríaco, profesor de psiquiatría e psicoloxía en varias universidades americanas, entre elas a Universidade de Stanford e a de Georgetown.

## Traxectoria 
Os seus estudos máis importantes refírense ao cerebro humano e ao sistema nervioso: en particular, axudou a definir a natureza do sistema límbico e a relación entre este e a cortiza frontal.

É coñecido principalmente por desenvolver, en colaboración co físico David Bohm, o chamado "modelo holográfico do cerebro da función cognitiva", que el chamou "modelo holonómico do cerebro" e tamén coñecido como "modelo holográfico de Pribram e Bohm" ou como " paradigma holográfico".

Con este modelo, Pribram teorizou que a información, e polo tanto tamén os recordos, almacenados no noso cerebro non están "rexistrados" nas neuronas, senón que son o resultado de patróns de ondas interferentes, explicando así a capacidade do cerebro para almacenar unha enorme cantidade de información nun espazo relativamente pequeno.

Durante as décadas de 1940 e 1950, Pribram contribuíu ao estudo e comprensión do papel dos ganglios basais na organización das emocións e motivacións. Tamén descubriu os sistemas sensoriais da zona do cerebro chamado córtex asociativo sensorial (tamén chamado córtex cerebral posterior ou córtex de asociación), e mostrou como funcionan estes sistemas para organizar as *eleccións* que facemos entre os estímulos sensoriais, e non só para a detección dos propios estímulos.

### Pasamento 
Morreu de cancro na súa casa de Virxinia.

## Obras 
### Autor 
* Karl H. Pribram, *Brain and behaviour,* Hammondsworth, Penguin Books, 1969 (, LCCN 71496991)
* Karl Pribram, *Languages of the brain; experimental paradoxes and principles in neuropsychology*, Englewood Cliffs, N. J., Prentice Hall, 1971 (, LCCN 73163862) 
* (en) Karl Pribram et Gill, Morton M., ''Freud's "Project" re-assessed : preface to contemporary cognitive theory and neuropsychology*, Nova York, Basic Books, 1976 (, LCCN 74025917) 
* Karl Pribram, *Brain and Perception: Holonomy and Structure in Figural Processing*, Hillsdale, N. J., Lawrence Erlbaum Associates, 1991, 388 p. (, LCCN 89071539 

### Coautor 
* George Miller et Galanter, Eugene, & Pribram, Karl, *Plans and the structure of behavior*, Nova York, Holt, Rinehart and Winston, 1960, 10ª ed. (, LCCN 60007982) 
* Gordon G. Globus et Pribram, Karl H., & Vitiello, Giuseppe, *Brain And Being; At The Boundary Between Science, Philosophy, Language, And Arts* (*Advances in Consciousness Research*, 58), Filadelfia, John Benjamins Publishing Co., 30 de setembro de 2004, 350 p. () 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lynne Mc Taggart, *L'Univers informé'', ed. Ariane, 2006
Francesco Griffo

**Francesco Griffo** nado en 1450 e finado en 1518, tamén chamado **Francesco da Bologna**, foi un perforador e punzonista italiano do século XV. Traballou para Aldo Manuzio (Aldus Manutius), deseñando as tipografías humanistas máis importantes do impresor, incluíndo a primeira letra de escritura itálica. Cortou os tipos romano, o grego, o hebreo e o primeiro tipo cursiva. Aldus deulle crédito a Griffo na introdución do *Virxilio* de 1501. Porén, como Manuzio conseguira o monopolio da impresión en itálica e da edición grega co permiso do goberno veneciano, tivo unha pelexa con Griffo. Este foi entón traballar para Gershom Soncino, cuxa familia eran impresores hebreos. Foi con Soncino que o segundo tipo de itálica de Griffo foi cortado en 1503. En 1516 volveu a Boloña onde comezou a publicar textos impresos. En 1518 Griffo foi acusado do asasinato do seu xenro, que morrera golpeado cunha barra de ferro. Esta é a súa última aparición no rexistro histórico. Presúmese que foi executado. 

## Influencia 
[miniatura|*De Aetna* [1495]]
Os tipos de letra de Griffo foron moi influentes. Os seus tipos romanos mostran un grao de abstracción da caligrafía non presente na obra do mestre anterior Nicolas Jenson, mentres que os seus tipos en itálica e grego son notablemente cursivos. Philip B. Meggs escribiu en *A History of Graphic Design*, "Griffo investigou guións pre-Caroline para producir un tipo romano que fose menos artístico pero máis auténtico que os deseños de Jenson". O tipo de cursiva foi deseñado para parecer a caligrafía dos eruditos humanistas. Esta forma máis persoal de tipo fíxose moi popular en Europa.

## Publicacións 
As publicacións de Francesco Griffo en Bologna citadas na obra *Francesco Griffo da Bologna: Fragments & glimpses: a compendium of information & opinions about his life and work.*

* *Canzoniere et triomphi di messer Francesco Petrarcha*, 20 de setembro de 1516.
* *Archadia del Sannazaro*, 3 de outubro de 1516.
* *Gli Asolani di Messer Pietro Bembo*, 30 de outubro de 1516.
* *Labirinto d amore de Messer Giovanni Bocaccio nomato il Corbaccio*, 9 de decembro de 1516.
* *M. Tull.* *Ciceronis Epistolae familiares accuratius recognitae* , 20 de decembro de 1516.
* *Volerii Maximi dictorum et factorum memorabilium libri nouem*, 24 de xaneiro de 1517.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  (Arquivo de Internet, vía Biblioteca Nazionale Centrale di Firenze)
* http://www.treccani.it/enciclopedia/francesco-griffo_%28Dizionario_Biografico%29/
* http://ilovetypography.com/2015/01/27/murder-italic/
Esponxioblasto

Chámase **glioblasto** ou **esponxioblasto** ao tipo de células do sistema nervioso que se crean na zona ventricular do neuroepitelio do tubo neural a través do proceso de proliferación celular a partir da 4ª semana da xestación humana. 

## Formación 
As divisións das células proxenitoras orixinan neuronas inmaturas e **glioblastos**. Estes diferéncianse das neuronas inmaturas en que manteñen a súa capacidade proliferativa (capacidade de dividirse) ao longo da vida.

Na actualidade, mediante estudos de técnicas inmunocitoquímicas, chegouse á conclusión de que na zona ventricular existen dous tipos de células proxenitoras, unha que orixina glioblastos e outra que orixina neuronas inmaturas. É dicir, a determinación como neurona inmatura ou glioblasto xa procede das células proxenitoras das que se orixinan as células nerviosas.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Neuroglía
* Glioma
Kyle Guy

**Kyle Joseph Guy**, nado o 11 de agosto de 1997 en Indianapolis, Indiana, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Lenovo Tenerife da Liga ACB. Mide 1,85 metros de altura, e xoga na posición de escolta.

## Traxectoria profesional 
Guy foi elixido na 55ª posición do Draft da NBA de 2019 polos New York Knicks antes de ser traspasado ós Sacramento Kings. Asinou un contrato cos Kings o 7 de xullo de 2019. Guy debutou na NBA o 10 de xaneiro de 2020 contra os Milwaukee Bucks.

O 30 de decembro de 2021, Guy asinou un contrato de dez días cos Miami Heat. O 10 de xaneiro de 2022, asinou un segundo contrato de dez días cos Heat. O 17 de xaneiro de 2022, asinou un contrato cos Heat e o seu afiliado na NBA G League, os Sioux Falls Skyforce. O 24 de marzo de 2022, foi cortado polos Heat.

O 22 de xullo de 2022, Guy asinou por unha tempada co Joventut Badalona da Liga ACB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com