open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Día Internacional do Orgullo LGTB

O **Día Internacional do Orgullo LGTB**, refírese a unha xornada na que teñen lugar unha serie de accións reivindicativas da comunidade LGTB+, co gallo de reafirmaren a súa orientación sexual, reivindicaren os seus dereitos e mais para faceren denuncia das actitudes homófobas.

A festa ten lugar o 28 de xuño, polo que a maioría das celebracións fanse ao redor desa data ou no sábado inmediatamente posterior. A noción básica do «orgullo LGTB+» consiste en que ningunha persoa debe sentir vergoña do que é, sexa cal for o seu sexo ou orientación sexual.

## Historia 
En 1969, clientes do bar *Stonewall Inn*, en Nova York, frecuentado por homosexuais e transexuais, fixéronlle fronte á acción policial alí ocorrida, desencadeándose dous días de protestas que culminaron na marcha do 1 de xullo de 1970, precursora das do Orgullo LGTB.

## Marchas e celebracións 
[miniatura|Orgullo LGTB+ de [Reiquiavik en 2004.]]

A celebración é coñecida sobre todo polas coloridas «**marchas do orgullo**» (en inglés «*pride parades*») que coinciden, no hemisferio norte, co inicio do verán. Os símbolos do orgullo LGTB+ son a bandeira coas cores do arco da vella e os triángulos rosas. Hoxe en día, após se teren superado en moitos países as leis que penalizaban a homosexualidade, reivindícase o mesmo para o resto do mundo.

En Europa, cada ano os colectivos homosexuais elixen unha cidade distinta de forma itinerante para celebrar en conxunto o orgullo LGTB+ de todo o continente. Esta marcha é denominada Europride.
Conca do Mediterráneo

[miniatura|dereita|400px|Mapa das concas de drenaxe aos océanos e aos mares [Mediterráneo e Caribe. Os territorios que drenan as súas augas no Mediterráneo aparecen coloreados de azul claro]] 
A **conca do Mediterráneo** é un concepto xeográfico con connotaciones históricas e culturais.

Nela desenvolvéronse as denominadas **civilizacións mediterráneas**, cuxa continuidade no tempo ata a actualidade maniféstase nunha **cultura mediterránea** en gran parte común por riba das fondas diferenzas políticas e relixiosas. Tal unidade de cultura ou civilización viuse afectada na época contemporánea por varios factores: por unha banda aparece homoxeneizada coas do resto do mundo por efecto da globalización; e doutra banda presenta unha contraditoria relación co fenómeno do turismo, que por unha banda a magnifica e por outro a desvirtúa. Adoitan definirse como trazos comúns desa *cultura mediterránea*, ademais da herdanza cultural da Antigüidade clásica e do enfrontamento secular de civilizacións (grecorromana, xudeocristiá, islámica), moitos da vida cotiá, como a dieta mediterránea (legumes, froitas e verduras, peixe; e os tres alimentos básicos elaborados dende a máis remota antigüidade a partir de produtos agrícolas e cultivos especificamente adaptados á rexión: pan do trigo, aceite da oliveira e viño da vide -ás veces denominados *triloxía mediterránea*-); a animada vida e o espírito de *festa* estimuladas pola benignidade do clima mediterráneo; multitude de tópicos e estereotipos, como unha certa forma, á vez vitalista e fatalista, de entendela vida.

A unidade do Mediterráneo preténdese activar periodicamente por certas iniciativas políticas (Proceso de Barcelona: Unión para o Mediterráneo) e ata deportivas (Xogos do Mediterráneo).

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Uso sostibe da agua na Conca do Mediterráneo
Historia do nobre Ponto, que foi rei de Galiza e de Bretaña

***Historia do nobre Ponto, que foi rei de Galiza e de Bretaña*** ou ***Ponthus e Sidoine, reis de Galiza e Bretaña*** (en francés *Le roman de Ponthus et Sidoine*) é unha narración en francés antigo e en prosa das aventuras de Ponthus, príncipe galego, polos reinos de Galicia, Bretaña e Inglaterra.

## Características
Trátase dunha obra anónima francesa escrita a finais do século XIV ou a comezos do XV, seguindo a tradición da literatura de cabalarías; non obstante, presenta un ideal moral e político a xulgar polas súas ensinanzas e mais un certo estilo didáctico. É unha conversión á prosa dos versos do Romance de Horn, do século XII, dun autor anónimo anglo-normando que se chamaría Tomás. Daquela "O Romance de Ponthus e Sidoine" foi popular e así o testemuñan os manuscritos conservados a día de hoxe tanto do texto como das súas traducións.

miniatura|esquerda|Sidoine recibe a Ponto pola primeira vez.
## Edicións
miniatura|Ponto é coroado rei de Galiza (edición de Guillaume Le Roy, 1483-1487).
[miniatura|upright=0.8|Ponto nun naipe da época do rei [Lois XII de Francia (1462-1515).]]
Catalóganse 28 manuscritos e 10 edicións, todos do século XV. Existen tamén varias traducións noutras linguas. Os manuscritos son bastante homoxéneos e teñen poucas diferenzas entre eles.

Hai varias traducións ó alto alemán medio realizadas durante o século XV. Unha realizada por Leonor de Escocia, arquiduquesa de Austria, entre 1449 e 1456. Unha copia da tradución alemá, conservada na biblioteca de Gotha, leva a data de 1465.

Outra versión conservouse en alemánico, posibelmente escrita na Antiga Confederación Suíza entre 1440 e 1460, e outra en fráncico, probabelmente escrita na rexión de Tréveris.

Unha tradución posterior ó neerlandés medio (*Die historie van Ponthus ende die schoone Sidonie*) conservouse nunha edición impresa por Niclaes vanden Wouwere en Anveres en 1564.
 
Ao galego foi traducido por Paulo Nogueira Santiago co título de *Ponthus e Sidoine, reis de Galiza e Bretaña* (Ed. Toxosoutos, 2006) e por Henrique Harguindey co título de *Historia do nobre Ponto, que foi rei de Galiza e de Bretaña* (Ed. Rinoceronte, 2016); esta último mereceu o premio de tradución na II Gala do Libro Galego.

## Legado
No álbum *Un galicien en Bretagne* Carlos Núñez réndelles homenaxe a estes dous heroes. Xosé Luís Méndez Ferrín inspírase neste romance medieval na súa novela *Bretaña, Esmeraldina* (1987).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Faia de Ponto
* Reino de Galicia
* Lista de monarcas de Galicia

### Bibliografía
*

**Ponthus e Sidoine, reis de Galiza e Bretaña* (Ed. Toxosoutos, 2006). Edición de Paulo Nogueira Santiago. ISBN 978-84-96673-06-5
**Historia do nobre Ponto, que foi rei de Galiza e de Bretaña* (Ed. Rinoceronte, 2016). Edición de Henrique Harguindey. ISBN 978-84-92866-73-1

### Ligazóns externas 
* *Le roman de Ponthus et Sidoine* dixilitalizado en Google-books.
*
Torso de Belvedere

O **torso de Belvedere** é un anaco da estatua dun espido masculino asinado polo escultor ateniense Apolonio de Atenas. A estatua foi descuberta no Campo de' Fiori (campo das flores) durante o papado de Xulio II (1503-1513). Críase que se trataba dun orixinal do século I a.C., mais na actualidade estímase que se trata dunha copia dunha estatua máis antiga, probablemente datada no século II A.C. A estatua representaría a esta figura humana sobre un animal, aínda que a quen representa exactamente aínda se discute: é posible que sexa Hércules, Polifemo ou Marsias, entre outros. A retorcida pose do torso e a súa extraordinariamente ben representada musculatura tivo un grande influencia en posteriores artistas (incluídos Miguel Anxo e Rafael Sanzio) do Renacemento, Manierismo e Barroco.

Na actualidade a estatua forma parte da colección do museo Pío-Clementino dos Museos Vaticanos. O nome de "Belvedere" deriva do Cortile do Belvedere *patio de Belvedere* onde a estatua foi inicialmente exposta. O torso non debe ser confundido co tamén famoso Apolo de Belvedere da mesma colección.

## Ligazóns externas
Giuseppe Arcimboldo

**Giuseppe Arcimboldo**, nado en Milán en 1527 e finado na mesma cidade o 11 de xullo de 1593, foi un pintor italiano, coñecido sobre todo polas súas representacións manieristas do rostro humano a partir de flores, froitas, plantas ou animais, é dicir, pintaba representacións destes obxectos no lenzo, colocándoos de tal maneira que todo o conxunto tiña unha semellanza recoñecíbel co suxeito retratado.

## Galería de imaxes 
### Estacións do ano 

Ficheiro:Arcimboldo - Les saisons - Le printemps - Sans cadre.jpg|Primavera, 1573
Ficheiro:Arcimboldo - Les saisons - L'été.jpg|Verán, 1573.
Ficheiro:Arcimboldo - Les saisons - L'automne.jpg|Outono, 1573.
Ficheiro:Arcimboldo - Les saisons - L'hiver.jpg|Inverno, 1573.

### Elementos 

Ficheiro:Arcimboldo Agua.jpg|Agua, 1566
Ficheiro:Arcimboldo Aire.jpg|Aire 
Ficheiro:Arcimboldo Tierra.jpg|Terra, 1570
Ficheiro:Arcimboldo Fuego.jpg|Fogo, 1566

## Ligazóns externas 
* As obras de Giuseppe Arcimboldo  
* Arcimboldo en «A World History of Art»  
* Web Gallery of Art 
* Arcimboldo en MuseumSyndicate  
* Arcimboldo en Panopticon Virtual Art Gallery
Illa Cornwallis

A **illa Cornwallis** pode ser:

*A illa Cornwallis das illas da Raíña Isabel;
*A illa Cornwallis, en Australia;
*A illa Cornwallis, nas illas Shetland do Sur;
Vandellòs i l'Hospitalet de l'Infant

'''Vandellòs i l'Hospitalet de l'Infant''' é un municipio de Cataluña situado na comarca do Baix Camp na provincia de Tarragona. Segundo datos de 2008 a súa poboación era de 5.653 habitantes. Ademais de Vandellòs e l'Hospitalet de l'Infant, está formado polos núcleos de poboación de l'Almadrava, Masriudoms e Masboquera.

## Historia 
300px|miniatura|Masboquera
Vandellòs aparece citado xa en 1342 co nome de *Vallis Laurorumi* e en 1460 como *Vall de Llorer*. Formou parte do termo municipal de Tivissa e quedou integrado na baronía de Castellvell. A partir de 1241, a baronía empezou a ser coñecida como baronía de Entenza ao casar unha neta do señor de Castellvell con Berenguer de Entenza. En 1324, Guillem de Entenza cedeu a baronía ao rei Xaime II e quedou integrada dentro do condado de Prades.

En 1813, as tropas do mariscal Suchet saquearon a cidade. En 1835 a poboación sufriu graves danos por mor dun terremoto. 
 
L'Hospitalet foi fundado polo infante Pedro, fillo de Xaime II e de Branca de Nápoles, o 8 de novembro de 1344. Pedro levantou un edificio ao que chamou *Hospital del Coll de Balaguer*; o hospital era un edificio de planta cadrada de 54,6 metros de lado cunha torre en cada un dos seus ángulos de 18,5 metros. O intento de repoboación por parte de Pedro fracasou ata que en 1362 o seu fillo Juan de Prades adquiriu máis terreos para o hospital. Este novo edificio foi destruído no século XV.

## Monumentos e festas 
* A igrexa parroquial de Vandellòs está dedicada a Sant Andreu. É un edificio de tres naves con cúpula, de estilo renacentista, construída en 1773. 
* Tamén quedan restos das antigas fortificaciones da Idade Media. Tamén se conservan algunhas arcadas do hospital do Coll de Balaguer, así como unha das súas torres e un antigo pozo.
* A festa maior de Vandellòs celébrase o 26 de setembro, festividade de San Cosme e San Damián. L'Hospitalet de l'Infant celebra as súas festas o 16 de agosto (San Roque).

## Economía 
O turismo converteuse nunha das principais fontes de ingresos do municipio. Construíronse diversos equipamentos como hoteis e urbanizacións. En l'Hospitalet de l'Infant atópase un porto deportivo que dispón de 575 amarres.

A agricultura foi durante moito tempo a base económica da cidade. Actividade que cambiou a partir da construción da central nuclear de Vandellòs en 1972. Os cultivos que aínda permanecen son principalmente abeleiras, amendoeiras e cereais.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Páxina oficial 
*Porto deportivo de l'Hospitalet
Ramón Rodríguez Varela

**Ramón Rodríguez Varela**, nado en Vilouriz (Toques) o 1 de agosto de 1905 e finado no Freixeiro (Palas de Rei) o 14 de maio de 1967, foi un mineiro e anarcosindicalista galego, guerrilleiro antifranquista tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 co pseudónimo de **Curuxás**. Tomou este sobrenome do lugar de Curuxás, en Palas de Rei.

## Traxectoria 
Pasou os seus primeiros anos en Vilouriz e asistiu á escola de Vilamor. A familia mudouse a Pambre en 1916 e Ramón criouse en Curuxás. Logo de ser lexionario, traballou de mineiro nas minas de volframio de San Fins, en Lousame, afiliado ao Sindicato Minero vinculado á CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia marchando cos mineiros a Santiago de Compostela e despois á Coruña; despois fuxiu ao monte. O 14 de abril de 1937, aniversario da proclamación da II República, roubou as nóminas da mina, sendo esta a súa primeira gran acción.

Trasladouse á comarca da Ulloa e o 27 de xullo de 1941 escapou do seu domicilio familiar, a onde o fora buscar a Garda Civil, matando a un cabo deste corpo. Uniuse a un pequeno grupo con xente das antigas sociedades obreiras e agrarias, cos que andou polas terras do Alto Ulla, en Agolada e no Barbanza. Colaborou cos restos do grupo Neira e coa IV agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia.

En 1947 abandonou as armas, como recomendara a CNT, e viviu refuxiado entre os labregos da parroquia de Vilamor ata o seu falecemento en 1967 por causas naturais.

## Vida persoal 
Casou en Vilareda (Palas de Rei) con Marcelina Costa Castro o 23 de xuño de 1928.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* "Curuxás, guerrilleiro e anarco-sindicalista". Homenaxe a Curuxás (27 de xuño de 2009).
* O guerrilleiro que Franco non cazou. Galicia-Hoxe.

*20px Curuxás: o justiceiro libertário da guerrilha antifranquista
Noguchi Hideyo

miniatura|dereita|Noguchi Hideyo en compaña da nai.
**Hideyo Noguchi**, nado en Fukushima o 9 de novembro de 1876 e finado en Accra o 21 de maio de 1928, foi un eminente bacteriólogo xaponés que descubriu o axente patóxeno da sífilis en 1911.

## Traxectoria 
En 1896 obtivo a súa titulación de médico. En 1900 marchou aos Estados Unidos en calidade de asistente de investigación.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web sobre Noguchi Hideyo
Nerja

**Nerja** é un municipio e cidade da provincia de Málaga (Andalucía) e o pobo máis oriental da comarca da Axarquía. É un destino turístico pertencente á Costa do Sol. Ten unha poboación oficial de máis de 22.000 habitantes. Case un terzo dos residentes son estranxeiros, predominantemente ingleses.

## Situación 
Limita: ao norte co municipio de Cómpeta, ao leste co municipio granadino de Almuñécar, ao sur co mar Mediterráneo, ao oeste co municipio de Torrox, e ao noroeste co municipio de Frigiliana.

Está situado a uns 52&nbsp;km ao leste da cidade de Málaga, e queda a dúas horas por estrada de Granada e da estación de esquí de Serra Nevada.

En Nerja atópase a entidade local menor de Maro.

## Historia 
[miniatura|300px|esquerda|[Acueduto da Aguia.]] 
Nerja ten historia longa probada polas pinturas atopadas na famosa Cova de Nerja descuberta en 1959 e hoxe en día é o sitio turístico español máis visitado tras o Museo do Prado de Madrid e a Alhambra de Granada. Baixo o reino musulmán, o nome era *Narixa*, que significa «fonte abundante» e que é a orixe do nome actual.

miniatura|250px|Vista do Balcón de Europa. 
No centro do pobo está o Balcón de Europa, un miradoiro que regala vistas impoñentes do mar aos seus hóspedes. O nome de "Balcón de Europa" foi proposto polo Rei Afonso XII, que visitou a zona en 1885 logo dun sismo desastroso e que quedou cativado polo escenario.

## Atraccións turísticas 
Nerja ten varias praias, entre as que cabe destacar as de Burriana, Calahonda, El Salón, La Torrecilla e El Playazo. Esta última conta cunha contorna que aínda non sufriu as consecuencias da urbanización descontrolada do litoral malagueño.

Nerja posúe un clima suave todo o ano, que permite o cultivo de froitos subtropicais como a chirimoia ou o aguacate.

En Nerja gravouse durante 1979 e 1980 a famosa serie de televisión *Verano azul* e naceron a cantante e actriz Nuria Fergó, e a actriz da serie Yo soy Bea, Ruth Núñez.

## Natureza 
* Parque Natural de Serra Tejeda, Alhama e Almijara 
* Paraxe Natural de los Acantilados de Maro

## Imaxes 

Ficheiro:Vista_do_Balcón_de_Europa.jpg|Vista do Balcón de Europa
Ficheiro:Playas_de_Nerja.jpg|Praias de Nerja
Ficheiro:Playas_de_Nerja_2.jpg|Praias de Nerja
Ficheiro:Balcón_de_Europa.jpg|Vista desde o Balcón de Europa
Ficheiro:Vista_desde_o_Balcón_de_Europa.jpg|Vista desde o Balcón de Europa
Ficheiro:Paseo_Turístico_por_Nerja.jpg|Paseo Turístico por Nerja
Ficheiro:Monumento_en_Nerja.jpg|Monumento
Ficheiro:Monumento_-_Cova_de_Nerja.jpg|Monumento - Cova de Nerja
Ficheiro:Iglesia_de_El_Salvador.jpg|Igrexa de Salvador
Ficheiro:Iglesia_de_El_Salvador_2.jpg|Igrexa de El Salvador
Ficheiro:Iglesia_de_El_Salvador_3.jpg|Igrexa de El Salvador

## Cidades irmandadas 
* Pescia, 
* San Juan,
Clodia

**Claudia Pulcra Tercia**, coñecida como **Clodia** ou **Claudia Metela**, nada en 95 a. C., foi unha patricia romana.

## Traxectoria 
Foi a terceira filla do patricio Apio Claudio Pulcro e Cecilia Metela Baleárica e irmá de Publio Clodio Pulcro. Non debe ser confundida coa súa sobriña, Clodia Pulcra, brevemente casada con Octaviano. Ao igual cás mulleres de clase alta da súa época, Clodia recibiu boa educación en grego e mais en filosofía, cun talento especial para escribir poesía. A súa vida, inmortalizada nos escritos de Cicerón e tamén, segundo crenza xeral, nos poemas de Catulo, foi caracterizada por continuos escándalos.

Existe así mesmo unha versión de 1896 sobre os amores de Clodia co seu irmán e outros patricios romanos en "*Vies imaginaires*", de Marcel Schwob.
Marcel Schwob

miniatura|dereita|Marcel Schwob
**Marcel Schwob**, nado en Chaville, Altos do Sena, en 1867 e finado en París en 1905, foi un escritor, crítico literario e tradutor francés, próximo ao simbolismo.

## Obra 
* *Étude sur l’argot français* (1889)
* *Cœur double* (1891)
* *Le Roi au masque d’or* (1892)
* *Mimes* (1893)
* *Le Livre de Monelle* (1894)
* *Annabella et Giovanni* (1895)
* *La Croisade des enfants* (1896)
* *Spicilège* (1896)
* *Vidas imaxinarias* (*Vies imaginaires*) (1896)
* *La Légende de Serlon de Wilton* (1899)
* *La Lampe de Psyché* (1903)
* *Mœurs des diurnales* (1903)
* *Le Parnasse satyrique du XV siècle* (1905)
* *Il Libro della mia Memoria* (inacabado, 1905)
* *François Villon* (1912)
* *Chroniques* (1981)
* *Vie de Morphiel* (1985)
* *Correspondance inédite* (1985)
* *Correspondance Schwob-Stevenson* (1992)
* ''Dialogues d'Utopie* (2001)
* *Vers Samoa'' (2002)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sociedade Marcel Schwob
Ponterriza, Longoseiros, O Carballiño

**Ponterriza** é un lugar da parroquia de Longoseiros, no concello do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña trece habitantes (nove homes e catro mulleres), a mesma cantidade ca en 2010 e un menos ca en 2008 e 2007 (9 homes e 5 mulleres neses anos).

Debe o nome á ponte de Ponterriza, sobre o río Arenteiro, que tamén lle dá nome a Ponterriza (Moldes, Boborás).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Longoseiros 
### Parroquias do Carballiño 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina sobre o lugar 
## Notas
Huiringua

A **huiringua** ou **quiringüicharo** é un instrumento de percusión mexicano que consiste nun madeiro de árbore oco cos lados pechados, cunha rañura ao longo do instrumento. A armazón convértese na cámara de resonancia das vibracións de son creadas cando a rañura é batida con dous mazos de madeira.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
* 

### Ligazóns externas
* Foto de huiringua
*Quiringüicharo ou Hiringua
Xenética de poboacións

A **xenética de poboacións** é a póla da xenética cuxa problematica é describir a variación e distribución biolóxica, co obxecto de dar explicación a fenómenos evolutivos. Para iso, define a unha poboación como un grupo de individuos da mesma especie que están illados reproductivamente doutros grupos afíns. Estas poboacións, están suxeitas a mudanzas evolutivas nos que subxacen mudanzas xenéticas, as que á súa vez están influenciadas por factores como a selección natural e a deriva xenética que actúan principalmente diminuíndo a variabilidade das poboacións, ou migración e mutación que actúan aumentándoa.

Cabo destacar, que a perda de variabilidade xenética nas poboacións trae consigo dous graves problemas: 
#Coarta a posibilidade de que o home poida realizar melloramento xenético en especie de interese comercial e/ou recreativo, e 
#Diminúe a eficacia biolóxica (*fitness*) das especies ante novos cambios ambientais.

Pola súa banda, a presenza de variabilidade xenética é desexable non só para o melloramento xenético ou conservación de especies, xa que o rol fundamental da variabilidade xenética é ser a materia prima para os procesos evolutivos, sen variabilidade non hai evolución. A interacción destes factores coas poboacións no tempo, permite a existencia de gran número de especies con variadas estruturas de poboación e formas de vida.

Así, a xenética de poboacións é un elemento esencial da síntese evolutiva moderna. Os seus principais fundadores, Sewall Wright, J.B.S. Haldane e Ronald Fisher, estableceron ademais as bases formais da xenética cuantitativa. As obras fundacionais da xenética de poboacións son *The Genetical Theory of Natural Selection* (Fisher 1930), *Evolution in Mendelian Populations* (Wright 1931) e *The Causes of Evolution* (Haldane 1932).

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*La genética de poblaciones. Conceptos fundamentales de la genética de poblaciones.  
*Genética de poblaciones. Recopilación de trabajos científicos.
*Cours de génétique des populations. Curso de genética de poblaciones (fr). 
*Génétique des populations appliquées aux données moléculaires. Apuntes de genética de poblaciones (fr). 
*Genética de poblaciones y evolución. Fuerzas evolutivas.  
*Genética de Poblaciones: definiciones, conceptos básicos, glosario, ejercicios, simulaciones.
José Villaverde Velo

**José Villaverde Velo**, nado en Santiago de Compostela o 12 de xullo de 1894 e finado en Sabón (Oseiro, Arteixo) o 24 de setembro de 1936, foi un carpinteiro e anarcosindicalista galego, Secretario Xeral da Confederación Rexional Galaica da CNT entre 1931 e 1933.

## Traxectoria 
Traballou desde novo como tallista de imaxes relixiosas, estando presente xa desde mozo no movemento sindical. Con 15 anos foi un dos organizadores da Federación Local de Sociedades Obreiras de Santiago, e con 21 presidiu a Sociedad de Carpinteros y Ebanistas.

Entre 1918 e 1930 viviu en Vigo, onde intimou con Ricardo Mella. Convertido en carpinteiro de ribeira, exerceu cargos na UXT, sindicato no que estaba integrada a sociedade de resistencia do seu oficio. Ao pouco centrouse no desenvolvemento do semanario *Solidaridad Obrera* e na consolidación da CNT na cidade olívica. Ao tempo, dirixiu os voceiros *El Despertar Marítimo* e *¡Despertad!*, e coincidiu no grupo libertario Solidaridad con Ángel Pestaña e Joan Peiró, partidarios coma el dun anarcosindicalismo moderado, lonxe dos ideais máis radicais da FAI. En 1930 escribiu o epílogo da obra *Problemas del Sindicalismo y del Anarquismo*, do propio Peiró.
[miniatura|Tumba de José Villaverde Velo no [cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]]
Constituíu a Federación Nacional da Industria Pesqueira xunto co patrón coruñés Manuel Montes, e tras ser elixido director de *Solidaridad Obrera*, mudouse á Coruña.

Alí foi nomeado Secretario Xeral da CRG pouco despois da chegada da II República, pasando a Confederación durante o seu secretariado dos 13.000 aos 33.000 afiliados. Deixou o cargo en 1933, tras ser asexado pola militancia máis radical. En 1934 Ángel Pestaña intentou integralo no Partido Sindicalista, pero non quixo.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e encarcerado, sendo fusilado en setembro de 1936 ao negarse a liderar os novos sindicatos falanxistas.

Tamén colaborou cos periódicos *La Calle*, *CNT*, *Solidaridad Obrera* (de Barcelona) e *Combate Sindicalista* (de Valencia).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Pereira, Dionísio: "José Villaverde Velo" pereiravences.gal.
* Conferencia de José Villaverde 19-5-1931
Estratificación social

A **estratificación social** é a conformación en grupos verticais diferenciados de acordo a criterios establecidos e recoñecidos. Dá conta ou é un medio para representar a desigualdade social dunha sociedade na distribución dos bens e atributos socialmente valorados. Dita desigualdade está institucionalizada, e ten unha consistencia e coherencia a través do tempo. Formas de estratificación social, xeralmente citadas, son as castas, estamentos e clases sociais. 

## Características 
Un estrato social está constituído por un conxunto de persoas, agregados sociais, que comparten un sitio ou lugar semellante dentro da xerarquización ou escala social, onde comparten semellantes crenzas, valores, actitudes, estilos e actos de vida. Caracterízanse pola súa relativa cantidade de poder, prestixio ou privilexios que posúen. Aínda que o punto central da estratificación refírese á distribución de bens e atributos a estratificación social, aínda que tamén se pode considerar sobre a base da etnicidade, xénero e idade. 

O termo *estratificación social* emprégase ás veces como sinónimo de clase social por algúns economistas, sociólogos e científicos políticos debido a que non posúe a connotación marxista que si ten o termo clase social. 

Segundo Max Weber a estratificación social divídese en tres recoñecementos: 

* *Clase*: Economía 
* *Status*: Social 
* *Poder*: Político

## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Bendix, R e Lipset S.M. (editores). 1972. *Clase, status y poder.* Euramérica. Madrid.
* Grusky, D.B. (editor). 1992. *Social Stratification. Class, Race and Gender in Sociological Perspective.* Westview Press. Boulder.
* Tumin, M.M. 1975. *Estratificación social. Formas y funciones de desigualdad.* Trillas. México.

### Outros artigos
* Lista de prexuízos cognitivos
* Distribución da renda
Cuéllar

**Cuéllar** é unha vila e municipio da provincia de Segovia, na comunidade autónoma de Castela e León.

## Localización 
Está situado ao noroeste da provincia, e a medio camiño entre as cidades de Segovia e Valladolid, a 60 km e 50&nbsp;km respectivamente. É cabeza do partido xudicial de Cuéllar, un dos cinco nos que se divide a provincia, así como da Comunidade de Vila e Terra de Cuéllar; pertence ademais á comarca natural Tierra de Pinares.

Aséntase no límite onde confinan as provincias de Segovia e Valladolid, sobre unha chaira atravesada de leste para oeste polo río Cega e delimitada ao outro extremo por unha gran cortada paralela ao mesmo e ao norte, que divide o termo municipal.

## Demografía 
## Ligazóns externas 
* Consellería de Turismo de Cuéllar
Peñafiel

**Peñafiel** é un municipio da provincia de Valladolid, Castela e León.

## Localización 
É o centro da comarca, situada nunha encrucillada de camiños e culturas, a 56&nbsp;km da capital Valladolid, en dirección leste. Inclúe no seu termo municipal ás localidades de Aldeayuso, Mélida e Padilla de Duero.

Tiña en 2008 unha poboación de 5.567 habitantes, nunha superficie de 75,99&nbsp;km².

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Peñafiel
* Turismo en Peñafiel
*Inventarios de Campanas de Peñafiel
O Escorial, Madrid

[dereita|miniatura|250px|[Monte Abantos, visto desde os xardíns da Casita del Príncipe.]]
**O Escorial** (en castelán e oficialmente **El Escorial**) é un concello da Comunidade de Madrid, pertencente á comarca de Cuenca del Guadarrama.

## Localización
Está situado na zona noroeste da rexión, ao pé da vertente meridional da Serra de Guadarrama, a uns 46 quilómetros da cidade de Madrid. É designado popularmente como El Escorial de Abajo, para diferencialo da veciña localidade de San Lorenzo de El Escorial, que recibe, pola súa banda, o nome oficioso de El Escorial de Arriba. É atravesado polo río Aulencia, o principal afluente do Guadarrama. Linda ao norte co municipio de San Lorenzo de El Escorial, que tamén o arrodea polo oeste, xunto con Robledo de Chavela e Zarzalejo. Ao suroeste aparece Navalagamella e, ao sur, Valdemorillo, Colmenarejo e Galapagar, municipio que tamén toca o seu parte oriental.

## Lugares e monumentos
Dentro do seu termo foi erixido, no século XVI, o soado mosteiro do Escorial. Con todo, esta construción atópase na actualidade en San Lorenzo de El Escorial, municipio xurdido dous séculos despois, como unha segregación do Escorial. Por iso, o edificio tamén é coñecido como mosteiro de San Lorenzo de El Escorial.

Desde o 21 de xuño de 2006, o seu termo municipal atópase protexido pola Comunidade de Madrid como Ben de Interese Cultural, na categoría de Territorio Histórico ou Sitio Histórico. Nesta figura inclúense tamén San Lorenzo de El Escorial, Santa María de la Alameda e Zarzalejo, pobos que, como aquel, formaron parte dun territorio de reguengo e abadengo constituído no século XVI, ao redor do Real Mosteiro, e que recibiu o nome de Real Sitio de El Escorial.

Ademais, a Casita del Príncipe, un dos principais monumentos do Escorial, forma parte da declaración de Patrimonio da Humanidade, realizada pola Unesco o 2 de novembro de 1984, en referencia en referencia ao Mosteiro e ao Real Sitio.

## Demografía

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Concello do Escorial
O Espinar

**O Espinar** (en castelán, *El Espinar*) é un municipio da provincia de Segovia, Castela e León, pertencente á comarca de Segovia cunha poboación de 9.217 habitantes segundo os datos do padrón correspondentes ao ano 2008. A extensión do municipio é de 205,10&nbsp;km² polo que a densidade de poboación é de 44,93 hab./km².

## Xeografía 
Situada ao pé da Serra de Guadarrama e atravesada pola estrada nacional N-VI e a autoestrada AP-6 que unen Madrid con A Coruña a vila del Espinar ocupa a transición entre a serra e a meseta castelá. No seu territorio xurdiron outros dous núcleos urbanos que conforman, xunto co orixinario, o actual concello do Espinar, estes son: La Estación e San Rafael, no seu termo está a urbanización de Los Ángeles de San Rafael. O Espinar é coñecido como *a porta de Castela e León*.

## Xentilicio 
miniatura|500px|centro|San Rafael e La Estación. 
O xentilicio xenérico é o de *espinariegos* e o apelativo «*ahumao*» ou «*bolluyo*», aínda que o feito de que o municipio estea formado por varios núcleos de poboación fai que algún destes teña o seu propio, como é o caso de San Rafael, cuxo xentilicio é *sanrafaeleños* e o apelativo de «*fondilleros*».

## Demografía 
## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de El Espinar
Peñaranda de Bracamonte

**Peñaranda de Bracamonte** é un municipio do nordeste da provincia de Salamanca, na comunidade autónoma de Castela e León.
## Localización
Está a unha distancia de 40 km de Salamanca, a capital provincial, practicamente no límite coa provincia de Ávila. Forma parte da comarca da Terra de Peñaranda, senda a súa capital.

## Poboación
En 2008 contaba cunha poboación de 6.685 habitantes, 3.313 homes e 3.372 mulleres, nunha superficie de 22,96 km². É tras Salamanca, Béjar, Ciudad Rodrigo e Santa Marta de Tormes, o quinto municipio en importancia da provincia salmantina.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Concello de Peñaranda de Bracamonte
Fuentes de Oñoro

**Fuentes de Oñoro** é un municipio español da provincia de Salamanca, na Comunidade Autónoma de Castela e León. Está a unha distancia de 124&nbsp;km de Salamanca, a capital provincial, e é fronteira con Portugal.
No 2003 conta cunha poboación de 1.436 habitantes, dos cales 706 son homes e 730 son mulleres, nunha superficie de 57,19&nbsp;km². A súa altitude é de 725 m sobre o nivel do mar.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lista de concellos de Salamanca
Curuxás

O topónimo **Curuxás** pode referirse a:

;En Galiza
***Curuxás**, lugar da parroquia de Viloíde, no concello de Monterroso;
***Curuxás**, lugar da parroquia de Palas de Rei, no concello de Palas de Rei.

Amais, como alcume, pode referirse a:

***Ramón Rodríguez Varela**, guerrilleiro antifranquista galego, máis coñecido como **Curuxás** (1905-1967).

## Véxase tamén
### Outros artigos
Pablo Echarri

**Pablo Echarri**, nado en Avellaneda, provincia de Buenos Aires, o 21 de setembro de 1969, é un actor arxentino de televisión e cinema. Entre os seus máis exitosos traballos salientan as telenovelas *Resistiré* e *Montecristo*, e as películas *Peligrosa obsesión* e *El método*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fan Club
Muro

O termo **Muro** pode referirse a:

*O **muro**, construción lineal, vertical e exenta, é dicir, non suxeita á xurisdición ordinaria, que serve para protexer ou delimitar un terreo, polo que xeralmente é de natureza pétrea. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Muro**, parroquia do concello de Láncara;
***San Pedro de Muro**, parroquia do concello de Porto do Son;
***Muro de Vasco**, lugar da parroquia das Neves, no concello de Ortigueira;
***Muro Novo**, lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello do Vicedo;
***Campo do Muro**, lugar da parroquia de Rubián, no concello de Bóveda;
***O Canto do Muro**, lugar da parroquia de San Breixo de Parga, no concello de Guitiriz;
***O Canto do Muro**, lugar da parroquia de Meirás, no concello de Valdoviño;
***O Canto do Muro**, lugar da parroquia de Río Barba, no concello do Vicedo;
***Outomuro**, lugar da parroquia do Mundil, no concello de Cartelle;
***Trasdomuro**, lugar da parroquia de Lagartóns, no concello da Estrada.

;Fóra de Galiza

;Nas Illas Baleares
***Muro**, concello balear da illa de Mallorca.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Muriño**, lugar da parroquia do Allo, no concello de Zas.
Praslin, Seychelles

**Praslin** é a segunda illa en tamaño de Seychelles (38&nbsp;km²). Está situada a 44&nbsp;km ao nordeste de Mahé. A súa poboación rolda ao redor das 6.500 persoas e ten dúas distritos administrativos (Baie Sainte Anne e Grand' Anse (Praslin). Os seus asentamentos principais son Baie Ste Anne, Anse Volbert e Grand Anse.

Foi chamada *"Isle de Palmes"* polo explorador Lazare Picault en 1744. Durante un tempo foi utilizado como agocho polos piratas e os comerciantes árabes. En 1768 foi renombrada como Praslin en honra do diplomático francés César Gabriel de Choiseul, duque de Praslin.

Praslin coñécese como destino turístico, con moitas praias e hoteis. Tamén ten bosques tropicais, con paxaros como o Bulbul de Seychelles e o seu endémico papagaio negro. A fermosa Reserva Natural Val de Mai *(Valée de Mai Nature Preserve)* patrimonio da humanidade, é coñecida polo "Coco de Mer" ou Coco Dobre e as orquídeas de vainilla. Dise que o xeneral Charles George Gordon de Khartoum (1833-1885) estaba convencido de que o Val de Mai era o "xardín do Eden".

En Praslin atópase o Aeroporto da illa de Praslin. As illas circundantes son Curieuse, La Digue, Cousin, Cousine e Aride. Ten tamén algúns illotes próximos como **Round Island** (0'193&nbsp;km²) e **Chauve Souris** (0.007&nbsp;km²) ambos con hoteis.

## Galería

Ficheiro:Shorts360airsey.jpg|Aeroporto de Praslin 
Ficheiro:Seychelles praslin anselazio.jpg|Praia en Praslin 
Ficheiro:Seychelles bulbul.jpg|Seychelles Bulbul (*Hypsipetes crassirostris*) en Praslin 

Ficheiro:Valleé de mai2.jpg|O Val de Mai na Illa Praslin.
Ficheiro:Praslin.svg|Mapa de Praslin
Ficheiro:Coco de mer leafs.jpg|Coco de mar
Ficheiro:Gg coco fesse.jpg|Coco de Mer, ou Coco do Mar

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* fotos de Praslin 
* Fotogalería de Praslin 
* Mapa de Praslin 
* Imaxes de satélite de Praslin
Bielsa

**Bielsa** é un municipio da comarca do Sobrarbe, na provincia de Huesca en Aragón. Unha parte do Parque Nacional de Ordesa e Monte Perdido pertence a este municipio.

## Xeografía 
Situada na confluencia dos ríos Cinca e Barrosa, sobre a morena frontal dun val de orixe glaciar: o val ou Bal de Bielsa.

A estrada A-138 comunícaa con Ainsa polo sur e con Francia, por túnel, polo norte.

### Localidades limítrofes 
Limita con Fanlo e con Puértolas ao oeste e ao sur, con Tella-Sen ao oeste, ao sur e ao leste, con Gistaín ao leste e con Francia ao norte.

## Historia 
Poboación de orixe medieval. En 1191 Afonso II de Aragón concede a un tal Pedro Amilán a explotación dunhas minas de prata situadas no termo de Bielsa, coa autorización para erixir na paraxe vila, castelo e muíños a condición de que lle reservase ao monarca a décima parte do mineral extraído. Durante os séculos seguintes cambiou de mans en varias ocasións, ata que en 1445 os habitantes de Bielsa compran ao seu señor, Raimundo Montaner, a vila e o castelo con todos os seus termos e dereitos, para cederllos ao rei de Aragón, Afonso V. Puxeron como condición quedar unidos á coroa a perpetuidad. En 1450 a poboación contaba con 80 lumes.

Durante a guerra civil a vila foi practicamente arrasada a resultas do episodio da Bolsa de Bielsa. Ao finalizar a guerra emprendeuse a súa reconstrución.

## Economía 
## Administración 
### Alcaldes 
## Demografía 
## Monumentos 
### Monumentos relixiosos 
Igrexa parroquial de tres naves do século XVI. foi reformada en diversas ocasións, as últimas xa no século XX.

### Monumentos civís 
O Concello sitúase nun edificio renacentista do século XVI. A fachada ábrese ao pé nun soportal de cinco arcos de medio punto apoiados sobre catro recias columnas. Unha das esquinas superiores (a dereita desde o punto de vista do observador) está rematada por unha torriña defensiva con troneiras

## Cultura 
En Bielsa aínda é posible oír falar en **belsetán**, unha das variantes dialectais da lingua aragonesa.

Na vila hai un museo etnológico.

O **entroido de Bielsa**, celebrado en febreiro, é un dos máis antigos de España. Algúns dos personaxes típicos mostran claras reminiscensias pagás asociadas a ritos de fertilidade. É o caso das trangas, disfrace masculino que incorpora peles de cabra, cornamentas e esquilas, ademais dunha longa vara. Outros personaxes son as madamas (señoritas ou doncelas), l'onso (oso), l'amontato (vella de aspecto grotesco que leva sobre as súas costas un home como símbolo de renovación) , ou Cornelio Zorrilla, un boneco de palla que permanece colgado na fachada do Concello durante os festexos, e que é queimado cando estes conclúen logo dun xuízo polos seus malos actos.

O núcleo urbano de Bielsa foi declarado Paraxe Pintoresca en 1976.

## Festas 
* Entroido de Bielsa, en febreiro 
* Festas patronais, o 15 de agosto 
* Festa de Primavera, en xuño
Tatebayashi

**Tatebayashi** (館林市, たてばやしし, *Tatebayashi-shi*) é un concello da prefectura de Gunma no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e ó sueste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 60,98&nbsp;km², a poboación é de 78.765 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.290 h/km².

O concello de Tatebayashi limita cos concellos de Ōra, Chiyoda, Meiwa, Itakura (que son da prefectura de Gunma); de Ashikaga e Sano (que son da prefectura de Tochigi).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Tatebayashi .
Tiburón (barco)

O ***Tiburón*** foi un petroleiro liberiano de tripulación galega que foi afundido en augas do golfo Pérsico en 1984.

## Características do barco 
O *Tiburón* era un buque petroleiro, propiedade da empresa suíza Suisse Outre Mer, pero con bandeira liberiana que, naquela época, era a principal bandeira de comenencia para o transporte marítimo de mercadorías. O barco facía a ruta de Al Fujairah, nos Emiratos Árabes Unidos, a Europa, pasando pola illa de Jarq, en Irán, onde cargaba o petróleo.

A súa tripulación estaba composta por 32 homes, na súa maioría galegos, aínda que tamén había alemáns e outros españois. O seu capitán era o alemán Schponagel. Tiña unha capacidade para 260.000 toneladas de petróleo.

## O ataque 
O 28 de xuño de 1984, mentres navegaba polo golfo Pérsico, o *Tiburón* foi alcanzado por un mísil iraquí, no marco da guerra Irán - Iraq, que tivo lugar a comezos dos anos oitenta. O buque atopábase á 1 da tarde a 33 millas da costa iraniana, a 25º18'N e 50º45'E, cando recibiu o impacto dun mísil Exocet por popa que foi estourar na sala de máquinas. Nela atopábanse boa parte dos mariñeiros que logo falecerían.

Faleceron nove persoas, dos cales seis eran galegos, máis un vasco e dous alemáns. Estes son os falecidos galegos:
* Salvador Ruibal Rodríguez, de Marín (mecánico de 26 anos).
* Luis Olegario Cordeiro Alfaya, de Aldán (pañoleiro de 49 anos)
* Antonio Paz Nerga, de Aldán (tripulante de 26 anos)
* Etelvino Duarte Araújo, de Gondomar (tripulante de 34 anos)
* José Roberto López Troitiño, de Cangas (limpador de 30 anos)
* Carlos Samuelle Docampo, de Sabarís (engraxador de 36 anos)
Outros dezaseis tripulantes galegos salvaron a vida. Os mariñeiros galegos foran recrutados pola navieira Líneas Marítimas Meino Von Eitzen, con sede en Vigo.

## Notas
Kitanagoya

**Kitanagoya** (北名古屋市, きたなごやし, *Kitanagoya-shi*) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte de Tōkai da rexión de Chūbu, ó noroeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Owari, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 18,37&nbsp;km², a poboación de 80.747 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 4.400 h/km².

O concello de Kitanagoya limita cos concellos de Haruhi, Ichinomiya, Iwakura, Komaki, Toyoyama e Nagoya.

## Historia 
A cidade de Kitanagoya foi fundada pola fusión de dous concellos de vilas do distrito de Nishikasugai (*Shikatsu* e *Nishiharu*) no ano 2006.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Kitanagoya .
* Sitio web oficial da cidade de Kitanagoya .
Hioki

**Hioki** (日置市, ひおきし, *Hioki-shi*) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kyūshū, ó oeste da prefectura, e ó oeste da península de Satsuma, na zona da provincia histórica de Satsuma, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 253,06&nbsp;km², a poboación é de 46.671 habitantes (2021) e ten unha densidade de poboación de 184,46 h/km².

## Xeografía 
Hioki atópase na parte central da prefectura de Kagoshima, no medio oeste da península de Satsuma. A parte occidental da cidade enfróntase ao mar da China Oriental e alberga a praia de Fukiagehama, unha das tres dunas de area máis grandes do Xapón. A illa de Kutajima, unha illa deshabitada a uns 12 quilómetros da costa de Fukiagehama, está dentro dos límites da cidade.
miniatura|300x300px|Foto aérea do distrito de Ijuin (2013)
miniatura|300x300px|Concello de Hioki

### Concellos limítrofes 
Prefectura de Kagoshima

* Ichikikushikino
* Kagoshima
* Minamisatsuma
* Satsumasendai

### Clima 
Hioki ten un clima subtropical húmido (clasificación climática de Köppen *Cfa*) con veráns quentes e invernos suaves. As precipitacións son importantes durante todo o ano, e son máis intensas no verán, especialmente nos meses de xuño e xullo. A temperatura media anual en Hioki é de 17,3 °C (63,1 °F). A precipitación media anual é de 2.265,0 mm, sendo xuño o mes máis húmido. As temperaturas son de media máis altas en agosto, ao redor de 27,3 °C (81,1 °F), e as máis baixas en xaneiro, ao redor de 7,5 °C (45,5 °F). A súa máxima marca é de 36,3 °C (97,3 °F), alcanzada o 19 de agosto de 2013, e a súa mínima marca é de -6,3 °C (20,7 °F), alcanzada o 19 de febreiro de 1977.

## Historia 
Hioki forma parte da antiga provincia de Satsuma e foi un dos centros do clan Shimazu durante os períodos Kamakura e Muromachi. Formaba parte das posesións do dominio Satsuma no período Edo. O 1 de abril de 1889, as aldeas de Nakaijuin, Shimoijuin, Higashiichiki, Hioki, Yoshiri, Nagayoshi no distrito de Hiki e Isaku no distrito de Ata foron establecidas coa creación do moderno sistema de municipios. Nakaijuin foi elevada a vila en abril de 1922, converténdose na vila de Ijuin, seguida de Isaku en decembro de 1922 e Higashiichiki en abril de 1937. Hioki e Yoshiri fusionáronse en abril de 1955 para formar a vila de Hiyoshi, e Isaku e Nagayoshi fusionáronse para formar a vila de Fukiage. A cidade de Hioki foi creada o 1 de maio de 2005, a partir da fusión das vilas de Fukiage, Higashiichiki, Hiyoshi e Ijūin (todas do distrito de Hioki).

## Demografía 
Segundo os datos do censo xaponés, a poboación de Hioki en 2020 é de 47.153 persoas. e a estatua de Shimazu Yoshihiro
* Castelo Izaku, casa castelo do clan Shimazu
* Miyama (porcelana de Satsuma)
* Santuario Tokushige
* Augas termais de Yunomoto

## Personaxes de sona 
* Shigenori Tōgō (東郷 茂徳, とうごう しげのり, 1882 - 1950) - Foi diplomático, político e ministro de asuntos exteriores no primeiro momento (1941) e último momento (1945) da guerra do Pacífico.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Hioki  .
Brayan Angulo

**Brayan Alexis Angulo León**, nado en Cali o 2 de novembro de 1989, é un futbolista colombiano. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Puebla FC.

## Traxectoria 
Debutou no fútbol profesional colombiano xogando para o América de Cali na campaña 2005–06, equipo no que recalaría un ano máis para emigrar logo ao fútbol portugués. En 2008 xoga no Boavista FC e un ano máis tarde é contratado polo Leixões SC, que o cedeu durante un ano con opción de compra ao Deportivo da Coruña. En maio de 2010 anunciouse que non continuaría no club galego na campaña 2010–11.

O 9 de xullo de 2012, anunciouse a súa fichaxe polo Granada CF para a tempada 2012–13, tras pasar a campaña 2011–12 no Atlético Baleares de Segunda División B.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Ficha en bdfa.com
Silhouette

A **Illa de Silhouette** áchase a 20&nbsp;km ao noroeste de Mahé en Seychelles. É a terceira illa máis grande de Seychelles. Ten unha área de 20 km² e 135 habitantes. O asentamento principal é **La Passe**, onde hai un hotel para que os visitantes. O seu nome vénlle dado por Étienne de Silhouette (1709-1767), ministro francés de finanzas baixo o reinado de Lois XV.

## Características 
A illa é montañosa, con cinco picos de máis de 500 metros de altitude; *Mont Dauban* (740m), *Mont-Pot-a-Eau* (621m), *Gratte Fesse* (515m), *Mont Corgat* (502 m) e *Mont Cocos Marrons* (500 m). Isto fai que sexa a paisaxe máis agreste das illas.

Desde o século XIX ata 1960 a illa foi posuída pola familia **Dauban**, de Illa Mauricio, que plantaron árbores froiteiras e palmas de coco. A casa da plantación de Dauban restaurouse recentemente.

A Illa de Silhouette sitúase dentro dun Parque Nacional Marítimo-Terrestre, que se dedica á protección do medio. É un dos lugares máis ricos en biodiversidade do océano Índico occidental con moitas especies endémicas e ameazadas de plantas e do animais.

A illa ten un grande área de bosque primitivo, onde crían os morcegos das Seychelles. É, ademais, unha área importante para as aves e é considerada pola Alianza para a Extinción Cero como un sitio importante para a supervivencia de especies en perigo. O *Nature Protection Trust of Seychelles*, encargado da conservación nas illas, ten un centro de crianza para tartarugas xigantes de Seychelles e tartarugas xigantes de Arnold. En decembro de 2006, esta última especie foi reintroducida no medio natural.

Na illa circulan distintas historias e lendas, como a de conter antigos sepulcros medievais de mariñeiros árabes (aínda que se dataron en tan só uns 200 anos), ou a de ter enterrado o tesouro do pirata Jean-François Hodoul.
La Digue

**La Digue** é a cuarta illa habitada máis grande de Seychelles. Ten un superficie de 10 km². Está situada ao Leste de Praslin e ao oeste de Illa Felicité. Ten unha poboación de preto de 2.000 persoas que vive, sobre todo, nas aldeas da costa oeste: La Passe (enlazada por transbordador con Praslin e Mahé) e La Reunión.

La Digue debe o seu nome a unha nave da frota do explorador francés Marc-Joseph Marion du Fresne, que visitou as Seychelles en 1768.

O turismo é a principal actividade económica da illa, coñecida polas súas praias, especialmente Anse Source d'Argent. En épocas anteriores a produción de copra e de vainilla foi a principal actividade económica local, que se poden coñecer no museo da illa.

No interior da illa háxase a Reserva Natural de Veuve, fogar do raro atrapamoscas negro do paraíso, cunha reducida poboación de preto de 100 exemplares.

O pico máis alto da Digue está tamén na parte central da illa, o Belle Vue (''Eagle's Nest Mtn'') con 300 metros de altura.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:La Digue landscape.jpg|La Digue
Ficheiro:La Digue swamp.jpg|Un pantano tropical en La Digue
Ficheiro:Grand Anse-La Digue-Seychellen.jpg|A praia de Grande Anse
Ficheiro:Source d'argent 3.JPG|Praia Anse Source d' Argent

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* La Digue Official Website
* PhotoGlobe La Digue Xeoreferencia Fotos con mapas