Árbore do ceo

A **árbore do ceo** (*Ailanthus altissima*, **ailanto**) é unha árbore simurabácea. Nativa do norte da China, introduciuse en Europa a partir de 1751 como ornamento en parques e xardíns. É unha árbore de crecemento rápido resistente á contaminación adaptándose a todo tipo de temperaturas; en zonas con temperaturas semellantes ao seu hábitat natural (como en Galicia), convértese nunha especie invasora que despraza ás especies nativas. É unha planta tóxica, que mesmo pode causar alteracións na pel, pero ao tempo hai investigacións para a empregar contra certos tipos de cancro.

## Descrición 
É unha árbore de talle medio.Pode acadar unha altura de 25–35 m, con pólas esparexidas bota moitos rebentos, ás veces a máis de 100 m. Pode chegar a vivir de 40 a 50 anos.

O toro ten unha casca cinsenta e lisa, con tons pardos e tornándose gretada en exemplares máis vellos.

Os rebentos son rexos, lisos e lixeiramente pubescentes e de cor parda avermellada. Teñen lenticelas. Os botóns ou xemas son algo pubescentes, en forma de cúpula e parcialmente agochados tralos pecíolos, polo que son completamente visíbeis no inverno.

As follas caen no outono despois de se virar amarelentas. Botan o mesmo cheiro desagradábel que é moi característico da especie. Son compostas, pinnadas e alternas, longas (40–80&nbsp;cm) con 10-41 folíolos organizados en parellas e pecioladas. O pedúnculo é verde encarnado claro cunha base inchada. Os folíolos son ovados lanceolados co bordo enteiro, cada un de 5 a 18&nbsp;cm de longo e 2.5 a 5 de largo. Teñen a punta afiada mentres as bases teñen de 2 a 4 dentes, contendo unha ou máis glándulas na punta. A face superior é de cor verde escuro con veas verde claras, mentres a parte de abaixo é dun verde máis abrancazado. Os pecíolos miden de 5 a 12&nbsp;mm

As flores son miúdas e aparecen en panículas grandes que chegan aos 50&nbsp;cm de longo nos extremos dos rebentos novos. As flores individuais son amarelas verdosas tirando a avermelladas, cada unha con cinco pétalos e sépalos. Aparecen a mediados de abril no sur de Europa e en xullo nas zonas máis ao norte. *A. altissima* é unha planta unisexual, con flores masculinas e femininas en diferentes individuos. Os pés masculinos producen de 3 a 4 máis flores cós femininos. Ademais os *machos* botan durante a floración un fedor especial para atraer os insectos e favorecer a polinización. As flores femininas adoitan ter dez estames estériles (estamenoides) con anteras ácorazonadas. O pistilo componse de cinco carpelos non fusionados, contendo cadanseu óvulo independente. Os estilos fican unidos e teñen forma estrelada.

**Indicacións**: é adstrinxente, antihelmíntica, antidiarreica, rubefacente, emética. Cómpre actuar con prudencia no seu uso por vía interna, pois unha dose excesiva ten en primeiro lugar un efecto purgante e despois emético.

A confusión no nome comezou cando a árbore foi descrita polos tres homes con tres nomes diferentes. En París, Carl von Linné deulle á planta o nome de *Rhus succedanea* (pensando que era un sumagre), mentres que popularmente era coñecida coma *grand vernis du Japon*. En Londres, as mostras foron chamadas por Miller *Toxicodendron altissima* e en Busbridge foi chamada no antigo sistema de clasificación como *Rhus Sinese foliis alatis*. Hai rexistros existentes da década de 1750 de disputas sobre o nome axeitado entre Philip Miller e John Ellis, curador do xardín de Webb en Busbridge. Máis que arranxar a cuestión, logo apareceron máis nomes para a planta: Jakob Friedrich Ehrhart ollou unha mostra en Utrecht en 1782 chamándoa *Rhus cacodendron*. Deulle o nome específico de *glandulosa* en referencia ás glándulas nas follas; ese nome perdurou até datas recentes, 1957, mais finalmente resultou inválido por un homónimo tardío a nivel de especie. *Altissima* é a expresión en latín que quere dicir "o máis alto", e se refire ás alturas que a árbore pode acadar. Ás veces a esta planta chámaselle, incorrectamente, co epíteto específico na forma masculina (*glandulosus* ou *altissimus*), mais non é correcto porque os botánicos, como no latín clásico ou o galego, tratan á maioría dos nomes das árbores en feminino.

## Variedades 
Hai tres variedades de *A. altissima*:
* *Ailanthus altissima* var. *altissima*, a variedade tipo orixinaria da China continental.
* *Ailanthus altissima* var. *tanakai*, un endemismo das terras altas do norte de Taiwán. Difire do tipo en que ten unha casca amarelenta, follas pinnadas que tamén acostuman ser máis curtas con 45–60&nbsp;cm de longo con só 13–25 fascículos semellantes a unha fouce. Está incluída na Listaxe Vermella da UICN de especies ameazadas por mor á perda de hábitat pola construción e as plantacións industriais.
* *A. altissima* var. *sutchuenensis*, que se diferenza en que ten ramiñas vermellas. Aparece puntualmente en diferentes zonas do país, agás nas proximidades da cidade de Ourense, onde é abundante. A área potencialmente invasíbel parece ser a dos vales termófilos de Ourense, aínda que existe unha zona de Ferrol onde a especie se desenvolve coma invasora. Tamén está presente nalgúns puntos de Santiago, Betanzos, Quiroga, Ponteareas, e na cidade de Lugo.

Os mecanismos de control non son doados. O control mecánico é practicamente imposíbel.

## Sinonimia 
* *Ailanthus cacodendron* Schinz & Tell
* *Ailanthus glandulosa* Desf.
* *Ailanthus peregrina* (Buc'hoz) F.A.Barkley 
* *Rhus cacodendron* Ehrh.
* *Toxicodendron altissimum* Mill.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* National Park Service fact sheet
* *Ailanthus altissima* at the PLANTS database