Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1950

[thumb|O [Italia|italiano Giuseppe "Nino" Farina gañou o primeiro Campionato Mundial de Fórmula 1]]
O **Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1950** foi o campionato de inauguración da Fórmula 1 da FIA, que comezou o 13 de maio de 1950, e finalizou o 3 de setembro logo de 7 carreiras. O campionato consistía en seis carreiras de Fórmula 1 en Europa, máis as 500 Millas de Indianápolis, que se executou baixo as Normas AAA. Giuseppe Farina gañou o campionato por diante de Juan Manuel Fangio e Luigi Fagioli.

Tamén se celebraron durante o ano outras moitas carreiras de Fórmula 1, que non contaron para o campionato.

## Resumo do campionato 
miniatura|Alfa Romeo gañou seis das sete carreiras do campionato co seu 158
 
O primeiro Campionato do Mundo, era unha categoría específica para motores de capacidade de 1´5 litros sobrealimentados ou de 4´5 litros atmosféricos. Alfa Romeo dominou o campionato co seu 158 sobrealimentado, un deseño de antes da guerra ben desenvolvido, que gañou os seis Grandes Premios europeos. Os pilotos de Alfa en consecuencia dominaron o campionato con Nino Farina superando a Fangio grazas ao seu cuarto lugar en Bélxica. Aínda que as 500 millas de Indianápolis, que tiña regulacións diferentes, se incluíu no campionato ata 1960, atraia moi pouca participación europea e, pola contra, moi poucos pilotos estadounidenses participaban nun gran premio europeo.

Os puntos do campionato eran entregados ás 5 primeiras posicións (8, 6, 4, 3, 2). Ademais dábase 1 punto extra pola volta máis rápida. Para o campionato do mundo só contaban os mellores catro resultados das sete carreiras. É preciso ter en conta que nos coches compartidos os puntos dividíanse en partes iguais entre os pilotos, sen importar cantas voltas dera cada condutor ao volante.

### Carreira 1: Reino Unido 
O equipo de Alfa Romeo dominou o Gran Premio do Reino Unido no rápido circuíto de Silverstone en Inglaterra, copando a fila dianteira da grella con catro coches. Co Rei Xurxo VI, Giuseppe Farina gañou a carreira desde a pole position, tamén estableceu a volta rápida. O podio foi completado polos seus compañeiros Luigi Fagioli e Reg Parnell, mentres que o outro piloto de Alfa, Juan Manuel Fangio, viuse obrigado a retirarse logo de experimentar problemas co seu motor. Os puntos finais foron o Talbot-Lago oficial de Yves Giraud Cabantous e Louis Rosier, ambos a dúas voltas dos líderes.

### Carreira 2: Mónaco 
A Scuderia Ferrari fixo o seu debut no Campionato Mundial nas rúas de Mónaco. Os seus principais pilotos, Luigi Villoresi e Alberto Ascari, tiveron que conformarse coa terceira fila da grella, mentres que os Alfa Romeos de Fangio e Farina comezaron de novo desde a primeira fila, xunto ao Maserati privado de José Froilán González. O gañador da Pole, Fangio, conseguiu unha cómoda vitoria, tamén logrou a volta rápida da carreira, unha volta completa por diante de Ascari, co terceiro Louis Chiron outra volta atrás no Maserati oficial. Un accidente na primeira volta, causado pola pista mollada, eliminara nove dos dezanove participantes, incluíndo a Farina e Fagioli, mentres que González, que sufrira danos no choque en cadea, retirouse na volta seguinte. Villoresi, aínda que atrasado polo accidente, remontou ata o segundo lugar, pero viuse obrigado a retirarse cun problema no eixe. O triunfo de Fangio empatouno con Farina na clasificación de puntos.

### Carreira 3: Indianápolis 500 
As 500 Millas de Indianápolis, a terceira rolda do primeiro Campionato Mundial de Pilotos celebrouse no Indianapolis Motor Speedway en Indianápolis, Indiana nos Estados Unidos foi gañado polo Kurtis Kraft-Offenhauser de Johnnie Parsons, diante dos Deidt-Offenhausers de Bill Holland e Mauri Rose. A carreira detívose logo de 138 das 200 voltas programadas debido á choiva.

### Carreira 4: Suíza 
O dominio de Alfa Romeo continuou cando o Campionato do Mundo volveu a Europa para o Gran Premio de Suíza no circuíto bordeado de árbores de Bremgarten xusto fóra de Berna. Fangio, Farina e Fagioli coparon a primeira fila da grella para Alfa, mentres que os Ferraris de Villoresi e Ascari comezaron desde a segunda fila. Fangio foi o líder inicial, desde a pole position, pero foi superado por Farina na volta sete. Ascari e Villoresi foron capaces de competir co terceiro Alfa de Fagioli nas primeiras voltas, aínda que ambos se retiraron durante as primeiras dez voltas. Farina levouse a vitoria e a volta rápida, terminando xusto por diante de Fagioli, mentres Rosier, en terceiro lugar como resultado da retirada de Fangio, logrou o primeiro podio de Talbot-Lago. A segunda vitoria de Farina na tempada colocouno a seis puntos do consistente Fagioli, mentres que Fangio estaba a tres puntos de distancia, só lograr puntos nunha carreira (en Mónaco, onde gañou).

### Carreira 5: Gran Premio de Bélxica 
Alfa Romeo logrou o seu terceiro pleno na primeira fila da tempada no Gran Premio de Bélxica no circuíto de Spa-Francorchamps de 14´1&nbsp;km. mentres que o Ferrari de Villoresi compartiu a segunda fila co corredor privado de Talbot-Lago Raymond Sommer. Os Alfas volveron ser intocables ao comezo da carreira, pero cando se detiveron a recargar combustible, Sommer xurdiu como un improbable líder da carreira. A súa vantaxe, con todo, foi de curta duración e viuse obrigado a retirarse cando o seu motor explotou. Fangio finalmente levouse a vitoria, por diante de Fagioli, que de novo terminou segundo. Rosier volveu subir ao podio no seu Talbot-Lago. Fora capaz de pasar o polesitter Farina cando o italiano tivo problemas de transmisión cara ao final da carreira. Con todo, non foi malo para Farina, xa que conseguiu o punto da volta rápida. Fagioli e Fangio pecharon a diferenza con Farina na clasificación de puntos. Fagioli quedou a só catro puntos de distancia, mentres que Fangio estaba un punto máis atrás.

### Carreira 6: Francia 
En Reims-Gueux, Alfa Romeo foi o dominador indiscutible no Gran Premio de Francia no moi rápido circuíto de Reims-Gueux, debido á retirada dos Ferraris oficiais de Ascari e Villoresi. O Alfas lograron outro pleno na primeira fila da grella, con Fangio tomando a pole por terceira vez en seis carreiras. A potencia dos Alfas adaptábase a este circuíto de camiños públicos, composto enteiramente de longas rectas, e Farina, que partiu segundo, liderou o primeiro cuarto da carreira antes de que problemas co combustible puxéseno ao fondo da pista. Loitou para remontar ata a terceira posición antes de verse obrigado a retirarse (finalmente clasificou sétimo). Fangio fixo a volta rápida no seu camiño á súa segunda vitoria consecutiva. Fagioli terminou en segundo lugar por cuarta vez de cinco saídas, mentres Peter Whitehead, nun Ferrari privado, logrou o primeiro podio na súa primeira participación na tempada. Fangio tomou o liderado do campionato como resultado da súa vitoria. Fagioli mantívose en segundo lugar, mentres que Farina caeu á terceira, a catro puntos do seu compañeiro de equipo arxentino.

### Carreira 7: Italia 
A rolda final do campionato foi o Gran Premio de Italia no circuíto de Monza, preto de Milán, e os tres pilotos regulares de Alfa Romeo loitaban polo título. Se Fangio terminaba primeiro ou segundo, gañaría o título, sen importar o que fixeran os seus compañeiros. Se Farina non puidera anotar polo menos cinco puntos, non podería lograr o título. A única oportunidade de Fagioli de converterse en Campión do Mundo era gañar a carreira e lograr a volta rápida. Ata entón necesitaría a Farina terminar non máis ala que terceiro, e que Fangio non anotara puntos.

Fangio volveu ocupar a pole position, pero Alfa Romeo non puido lograr un quinto pleno na primeira fila da tempada, xa que Ascari clasificouse segundo para Ferrari. Farina comezou desde o terceiro lugar, mentres que Consalvo Sanesi completou a primeira fila nun Alfa Romeo adicional. Fagioli só puido ocupar o quinto lugar na grella, xunto co quinto Alfa de Piero Taruffi, o segundo Ferrari de Dorino Serafini e Sommer nun Talbot-Lago. Farina tomou a dianteira desde o principio, con Ascari e Fangio non moi lonxe. Ascari mantivo brevemente a dianteira, pero viuse obrigado a retirarse cando o seu motor se sobrequentou. Dúas voltas máis tarde, problemas coa súa caixa de cambios significaron que Fangio tamén se retirara. O coche de Taruffi, que agora estaba en segundo lugar, foi tomado por Fangio, aínda que o arxentino viuse obrigado a retirarse por segunda vez na carreira, esta vez con problemas de motor. Ascari fíxose cargo do coche de Serafini e finalmente terminou segundo detrás de Farina, cuxa vitoria outorgoulle o título levándoo a tres puntos de Fangio. Fagioli terminou terceiro na carreira, e terminou na mesma posición na clasificación do Campionato de Pilotos.

Nesta primeira tempada do Campionato do Mundo, participaron 18 equipos 7 construtores e 11 independentes, nos 6 Grandes Premios europeos. Na carreira dos Estados Unidos, só participaron construtores e pilotos americanos.

## Calendario de Grandes Premios de Fórmula 1 
## Equipos e pilotos 
Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de Pilotos de . A lista non inclúe aqueles equipos que só participaron nas 500 Millas de Indianápolis.

## Clasificación do Mundial de Construtores de 1950 
O primeiro Campionato de Construtores non foi disputado ata 1958. En 1950, un total de 49 pilotos, divididos en oito equipos participaron no campionato mundial. Tamén participaron moitos coches de carreiras privados, comprados ou alugados, para poder participar nas carreiras.

|

|}

## Clasificación do Mundial de Pilotos de 1950 
|valign="top"|

**Negra** – Pole
*Cursiva* – Volta rápida (1 Punto)
† Posición compartida entre os condutores do mesmo auto.
Só os 4 mellores resultados contan para o Campionato. Os números sen paréntese son puntos do campionato, os números entre paréntese son puntuación total obtida.
|}

## Resultados das carreiras non puntuables 
En 1950 celebráronse outras carreiras de Fórmula 1, que non contaron para o campionato do mundo.

## Notas 
## Véxase tamén