open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lingua kaike

O **kaike** é unha lingua sino-tibetana falada no Nepal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* van Driem, George (2014). "Trans-Himalayan ", en Owen-Smith, Thomas; Hill, Nathan W. (eds.), *Trans-Himalayan Linguistics: Historical and Descriptive Linguistics of the Himalayan Area*, Berlin: de Gruyter, p. 11–40, ISBN 978-3-11-031083-2.
Lingua basum

O **basum** é unha lingua sino-tibetana falada no Tíbet.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Qu, Aitang e Gong, Que e Yi, Xi e Jie, Ang 瞿霭堂; 共确; 益西; 结昂. 1989. Wèi cáng fāngyán de xīn tŭŭ: Bāsōng huà 卫藏方言的新土语——记最近发现的巴松话 . *Minzu Yuwen* 3: 39-61.
* Suzuki, Hiroyuki e Tashi Nyima. 2016. *’Bo skad, a newly recognised non-Tibetic variety spoken in mDzo sgang, TAR: a brief introduction to its sociolinguistic situation, sounds, and vocabulary *. Fourth Workshop on Sino-Tibetan Languages of Southwest China (STLS-2016). University of Washington, Seattle, 8-10 de setembro de 2016.
* Tournadre, Nicolas. 2014. "The Tibetic languages and their classification." In *Trans-Himalayan linguistics, historical and descriptive linguistics of the Himalayan area*. Berlin: Mouton de Gruyter.
Real venezolano

: *Para outras moedas coa denominación de "real", véxase a páxina de homónimos **Real**.*

[miniatura|242x242px|Real Venezolano cuñado en Caracas polo Goberno republicano en [1810]]
O **real** foi a moeda de curso legal de Venezuela ata 1843, cando foi substituída polo peso venezolano.

## Historia 
### O real español 
Ata 1821, o real de prata español circulaba normalmente polo territorio da República de Venezuela. En 1802, as autoridades españolas abriran a Real Casa de Moeda de Caracas, na que se cuñaron moedas coa denominación en reais ata 1821. Os realistas emitiron en prata moedas de 1, 2 e 4 reais entre 1817 e 1821. Durante ese período, Venezuela foi parte da Gran Colombia.

Entre 1813 e 1817, as provincias de Güiana e Maracaibo, que permanecían fieis á monarquía española, emitiron moedas con denominacións en reais e as súas fraccións.

### O real venezolano 
Paralelamente ás cuñaxes dos realistas, os insurxentes emitiron en Venezuela as súas propias moedas con valores en reais venezolanos, coa mesma paridade que o real español. Desde os primeiros momentos da guerra de independencia (1810-1823), cuñáronse moedas de prata de 1 e de 2 reais, inicialmente a imitación das moedas españolas "macuqinas", cuñadas a martelo. 

En 1812, o Goberno republicano emitiu, en cobre, moedas de 1/8 e de 1/4 de real, e moedas de prata de 1/2 e de 1 real. Estas moedas amosan no reverso o número 19 entre estrelas, en alusión ao día da revolución que deu inicio ao proceso de independencia: 19 de abril de 1910.

A partir de 1821, coa integración de Venezuela na Gran Colombia, o real colombiano foi distribuído por Venezuela e algunhas desas moedas (1/4 real e 1/2 real) foron cuñadas na ceca de Caracas. 

En 1837, o real colombiano foi substituído polo peso colombiano (subdividido en 8 reais) e, pola súa vez, en 1843 o real venezolano, que tiña paridade co real de Colombia, foi substituído polo peso venezolano (subdividido en 10 reais).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Economía de Venezuela
### Bibliografía 
* Krause, C. L.; Mishler, C. (1991). *Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.)*. Krause Publications. ISBN 0873411501
* Pick, A. (1994). *Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. (7th ed.)*. Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9
Cachaza (bebida)

miniatura|Botellas de cachaza

A **cachaza** (en portugués, *cachaça*, tamén chamada *pinga*, *branquinha*, *caxaca*, *caxa *, *caña * ou *chacha*) é unha bebida alcohólica destilada do Brasil. 

Obtense como produto da destilación do zume da cana de azucre fermentado.

Mentres que a xeneralidade dos rons proveñen das melazas —un subproduto da elaboración do azucre posterior á súa cristalización—, o ron de cachaza procede da cachaza, que é un subproduto anterior á cristalización do azucre.

O seu contido en alcohol oscila entre o 38 % e o 51 %.

Cómpre destacar que se trata dun tipo de ron, pese á crenza popular de que se trata dunha bebida distinta.

A cachaza é a base da caipirinha, a bebida alcohólica destilada brasileira máis común. 

## Historia 
A orixe desta augardente remóntase á primeira planta de cana de azucre introducida en terras brasileiras polos colonizadores portugueses a principios do século XVI, traída desde a illa de Madeira. Empezou a servirse aos escravos africanos xa que os facía máis enérxicos e activos no traballo. Ao longo dos anos, o destilado evolucionou e, en 1920 converteuse no símbolo etílico do país. Actualmente o goberno do Brasil, co apoio da industria de bebidas, logrou instaurar a Denominación de Orixe propia para esta augardente, conseguindo así unha regularización da súa calidade, e unha ampliación das súas posibilidades de exportación.

## Elaboración 
A produción da cachaza comeza co cultivo da cana de azucre. No momento óptimo, estas canas primeiro córtanse e despois tritúranse; o zume extraído así chámase *guarapo*. Este mosto ferméntase para xerar o alcohol. Dependendo do tipo do produto pode realizarse ou non un envellecemento en depósitos ou barrís de madeira. A lei permítelle engadir até 6 g de azucre por litro.

## Notas
Lingua taman

O **taman** foi unha lingua sino-tibetana extinta falada en Myanmar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Brown, R. Grant (1911). "The Tamans of the Upper Chindwin, Burma." *The Journal of the Royal Anthropological Institute* 41: 305–317.
* Huziwara, Keisuke. 2016. タマン語の系統再考 / On the genetic position of Taman reconsidered. In *Kyoto University Linguistic Research * 35, p.1-34.  (PDF) (en xaponés)
Linguas móndzicas

As **linguas móndzicas** forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse na China e Vietnam.

## Clasificación 
Clasificación das linguas móndzicas:

*Noroeste: Kathu, Thou
*Nuclear
**Meridional: Munji / Mantsi (grupo de dialectos)
**Sueste: Meang / Maang (grupo de dialectos)
**Oriental
***Mango / Manga (grupo de dialectos)
***Mongphu
***Maza
**Central
***Muangphe
***Mauphu, Motang

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lama, Ziwo Qiu-Fuyuan. 2012. *Subgrouping of Nisoic (Yi) Languages*. PhD thesis, University of Texas at Arlington.
Lingua pyu

O **pyu** foi unha lingua sino-tibetana extinta falada en Myanmar central.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Luce, George. 1985. *Phases of Pre-Pagan Burma: languages and history* (volume 2). Oxford University Press.
A Abidueira, Muras, Muras

**A Abidueira** é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Muras 
### Parroquias de Muras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muras
Linguas búrmicas

As **linguas búrmicas** forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse na China e Myanmar.

## Clasificación 
Clasificación das linguas búrmicas:

***Búrmico**
**Birmano (Búrmico meridional)
**Achang–Zaiwa (Búrmico setentrional)
***Achang
****Achang
***Zaiwa
****Pela (Bola)
****Leqi–Zaiwa
*****Lashi (Leqi)
*****Langsu (Maru), Zaiwa (Atsi)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Matisoff, James A. 2015. *The Sino-Tibetan Etymological Dictionary and Thesaurus*. Berkeley: Universidade de California.
* Lama, Ziwo Qiu-Fuyuan. 2012. *Subgrouping of Nisoic (Yi) Languages*. PhD thesis, University of Texas at Arlington.
José Gómez Veiga

**José Gómez Veiga**, coñecido como **José Gómez Curros ** e **Pepe Curros**, nado en Santiago de Compostela o 10 de agosto de 1864 e finado en Vigo o 12 de outubro de 1946, foi un músico e compositor galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Gómez "Curros" e Ramona Veiga Mosquera. Iniciouse na música aos dez anos co maxisterio do seu pai e completou a súa formación con Andres Gómez Cidre, Mariano Tafall e Hilario Courtier. Desempeñou o cargo de segundo violín no Teatro Principal e na Capela catedralicia. A partir de 1880 participou como xurado en certames e en 1884 obivo o primeiro premio nun certame de violín de Santiago de Compostela. Formou unha orquestra e varias agrupacións de cámara: dúo, cuarteto, quinteto e sexteto, co que gañou un premio nun concurso en Pontevedra (1889). Foi director da Tuna compostelá varios anos e fixo con ela viaxes por Galicia o resto de España e Portugal. Fundou sociedades de concertos para ofrecer actuaciós de forma periodica. En 1893 foi nomeado profesor de violín da escola de música da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, da que foi director en 1912. Tamén foi profesor do Colexio de Sordomudos e de Cegos de Santiago de Compostela (1891-1944). Foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega de Belas Artes da Coruña en 1944.

### Compositor 
Compuxo melodías galegas para canto e piano e pezas para estudiantina. Entre as súas obras máis coñecidas destacan a zarzuela *De regreso de Pascuas* con Jesús García e as cancións  "Rompe o día” e “La Aurora del Combate”. As súas partituras foron interpretadas en cafés, teatros e igrexas de Compostela.
## Recoñecementos 
* Medalla do Traballo do Concello de Santiago de Compostela, 1935.

## Vida persoal 
Casou con Concepción Posada Román e foi pai de José Gómez Posada-Curros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Pepe Curros Músico e Compositor de Santiago

* ["José Gómez Veiga" "curros"" (1864-1946): un icono del patrimonio musical compostelano"](https://www.semanticscholar.org/paper/%22Jos%C3%A9-G%C3%B3mez-Veiga-%22%22curros%22%22-(1864-1946)%3A-un-icono-Torres/a33414d4cae04f206f912c60dd2be816179cffe8)
Orbiting Vehicle 2

miniatura|200px|Maqueda de OV2 5.
**Orbiting Vehicle 2** ou **OV2** foi unha serie de satélites de investigación da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzados entre 1965 e 1968.

## Características
Os satélites OV2 eran pequenos satélites de investigación construídos en primeiro lugar para o programa ARENTS (*Advanced Research Environmental Test Satellite*), creado á súa vez para apoiar o programa Vela. O programa ARENTS cancelouse pero os satélites e instrumentos xa construídos pasaron a formar parte do programa OV2. Os satélites OV2 serían lanzados a bordo de foguetes Titan 3C de proba. Os OV2 2 e OV2 4 foron cancelados, mentres que dos tres restantes só o último chegaría a órbita.

## Misións
***OV2 1**: proba dun motor de propelente sólido e estudo de campos, plasma e campo magnético.
***OV2 2**: sensores ópticos. Cancelado.
***OV2 3**: experimentos solares. Lanzamento fallado.
***OV2 4**: medicións ópticas desde unha órbita transluar. Cancelado.
***OV2 5**: levaba detectores de centeleo, unha copa de Faraday, unha trampa esférica de ións, dous analizadores electrostáticos, un magnetómetro, un receptor de VLF, unha baliza e un fotómetro ultravioleta para a liña Lyman alfa.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Titan 3C
*Orbiting Vehicle 1
*Orbiting Vehicle 3
*Orbiting Vehicle 4
*Orbiting Vehicle 5
Pomacea maculata

miniatura|Pomacea maculata, posta de ovos
miniatura|Pomacea maculta
***Pomacea maculata*** é unha especie de grandes caracois de auga doce con opérculo, uns moluscos gasterópodos da familia 
Ampullariidae orixinarios de América do Sur, os chamados comunmente como "caracois mazá". Xunto coa *Pomacea canaliculata* é unha das especies invasoras máis importantes da familia Ampullariidae.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Non-native applesnails in Florida  - with map of distribution of *Pomacea insularum* in Florida.
*Applesnails of Florida on the UF / IFAS Featured Creatures Web site
* http://www.applesnail.net/content/species/pomacea_maculata.htm
*
Linguas loloicas

As **linguas loloicas** (ou **lolo**, **ngwi**, **yi**; inglés: *Loloish*)  forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana.

## División 
Os subgrupos loloicos son:

* Linguas loloicas meridionais
** Linguas hanoicas
** Linguas bisoicas
** Linguas siloicas
** Linguas bi-ka
** Lingua mpi
** Lingua jinuo
* Linguas loloicas centrais
** Linguas lawoicas
** Lingua lahu, Lingua kucong
** Lingua nusu, Lingua zauzou
** Linguas lisoicas
* Linguas kazhuóicas
* Linguas nisóicas

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Matisoff, James A. 2015. *The Sino-Tibetan Etymological Dictionary and Thesaurus*. Berkeley: Universidade de California.
* Lama, Ziwo Qiu-Fuyuan. 2012. *Subgrouping of Nisoic (Yi) Languages*. PhD thesis, University of Texas at Arlington.
Relixión en Colombia

A **relixión en Colombia** está dominada por varias formas de cristianismo e é unha expresión dos diferentes patrimonios culturais da cultura colombiana que inclúe a colonización española, a nativa americana e a afrocolombiana, entre outras. Aínda que a liberdade relixiosa existe en Colombia dende o código de traballo do indíxena americano en tempos da colonia, a Igrexa católica mantén privilexios *de facto* e *de iure*, xa que o Concordato entre o Estado colombiano e a Igrexa católica consagrou o catolicismo como a relixión oficial no país dende 1886 ata a promulgación de liberdade de cultos en 1991. Porén, e como resultado de máis dun século de dominación relixiosa do catolicismo, a maioría dos seus habitantes aínda se declaran pertencentes a devandita igrexa.

Malia que o Estado non mantén estatísticas oficiais sobre a identidade relixiosa dos cidadáns, o Pew Research Center publicou un estudo no 2014 que sitúa os católicos en 79%, protestantes en 13%, irrelixiosos en 6% e outras relixións en 2%. Porén, existen diversidade de estimacións de fontes independentes e non independentes que varían amplamente, situando aos fieis das igrexas protestantes e pentecostais (a segunda maioría despois da Igrexa católica) en porcentaxes entre o 14% e o 35% do total da poboación en Colombia.

## Liberdade relixiosa 
A Constitución colombiana de 1991 aboliu a anterior condición da Igrexa católica como relixión do estado, e inclúe dous artigos que proporcionan liberdade de relixión:
* Art. 13: Declara que "tódalas persoas nacen libres e iguais perante a lei" e que non serán discriminadas por razóns de "sexo, raza, orixe nacional ou familiar, lingua, relixión, opinión política ou filosófica".
* Art. 19: Que garantiza expresamente a liberdade de relixión. "A liberdade de relixión está garantida. Toda persoa ten dereito a profesar libremente a súa relixión e a difundila individual ou colectivamente. Tódalas relixións e igrexas son igualmente libres ante a lei."

## Notas
How the Grinch Stole Christmas (filme de 2000)

***How the Grinch Stole Christmas*** (tamén coñecido como '''''Dr. Seuss' How the Grinch Stole Christmas*** ou sinxelamente ***The Grinch''''') é un filme estadounidense de 2000 dirixido por Ron Howard e escrito por Jeffrey Price and Peter S. Seaman. Baséase no libro homónimo de 1957 de Dr. Seuss, sendo o primeiro libro do autor en ser adaptado nunha longametraxe. O filme está narrado por Anthony Hopkins e está protagonizado por Jim Carrey no papel principal, xunto con Taylor Momsen, Jeffrey Tambor, Christine Baranski, Bill Irwin e Molly Shannon nos papeis secundarios.

## Personaxes 
*Anthony Hopkins como o narrador
* Jim Carrey como o Grinch
** Josh Ryan Evans como o Grinch con 8 anos
* Kelley como Max
**Frank Welker como as voces de Max
* Christine Baranski como Martha May Whovier
** Landry Allbright como Martha May Whovier con 8 anos
* Jeffrey Tambor como alcalde Augustus MayWho
** Ben Bookbinder como Augustus MayWho con 8 anos
* Taylor Momsen como Cindy Lou Who
* Bill Irwin como Lou Lou Who
* Molly Shannon como Betty Lou Who
* Clint Howard como Whobris
** Reid Kirchenbauer como Whobris con 8 anos 
* Mindy Sterling como Clarnella Who
* Rachel Winfree como Rose Who
* Jeremy Howard como Drew Lou Who
* T. J. Thyne como Stu Lou Who
* Jim Meskimen como oficial Wholihan
* Mary Stein como Miss Rue Who
* Deep Roy como empregado de correos
* Rance Howard como vello cronista
* Verne Troyer como membro da banda
* Bryce Dallas Howard como Surprised Who
* Ron Howard como Whoville Townperson

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Trofeo Teresa Herrera 1952

O **Trofeo Teresa Herrera de 1952** foi a sétima edición do torneo. Disputouse na Coruña a partido único o 22 de xuño de 1952 e o vencedor foi o Valencia, que derrotou por 2-1 ao Olympique de Roubaix-Tourcoing francés.

## Participantes 
## Partidos 
### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos da final en canaldeportivo.com
Brías, Muras, Muras

**Brías** é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Muras 
### Parroquias de Muras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muras
Natalia Costas Lago

**Natalia Costas Lago**  é enxeñeira de Telecomunicacións e dende 2004  traballa como Técnico Superior de Comunicacións para o Centro de Supercomputación de Galicia.

## Traxectoria 
Natalia Costas é enxeñeira  de Telecomunicacións pola Universidade de Vigo e mestrado en Seguridade da Información pola Universidade de Deusto. Tivo contacto coa informática dende pequena grazas a súa familia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Natalia Costa. CESGA
Abraham Carreiro

**Abraham Carreiro Fernández**, nado en Vigo en 1981, é un debuxante e escritor galego.

## Traxectoria 
Formouse como debuxante en Barcelona, na escola Joso e na escola Massana. Profesionalmente traballa como debuxante, ilustrador e deseñador gráfico. 
* *Xoeliki : as aventuras dun ciberpirata* (Sotelo Blanco, 2011), premiado na novena edición do Premio Literario Frei Martín Sarmiento, na categoría xuvenil. Traducido ao catalán en 2014 (Tres i Quatre). 
***Xoeliki: o grande apagamento* (Sotelo Blanco, 2012)
***Xoeliki: os ordenadores apagados* (Moito conto, 2017)
* a colección *Contos que len outros nenos do mundo*, editada por A Nosa Terra,
***O cazador de Cambodia* (2009)
***Latcho Drom* (2009)
***As espiñas do porco espiño* (2010), premiado na oitava edición do Premio Literario Frei Martín Sarmiento na categoría infantil.
* *A fortuna de Bartolomeu*, A Nosa Terra. é o tamén debuxante Pepe Carreiro.

## Notas
Javier Gonzalo Iglesias Vázquez

**Javier Gonzalo Iglesias Vázquez**, finado en Celanova en agosto de 1966, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Mestre. Foi nomeado alcalde de Celanova en 1960, permanecendo no cargo ata a súa morte en agosto de 1966. Foi deputado provincial.

## Vida persoal 
Casou en Vila de Cruces coa farmacéutica Julia López Villar en 1941.

## Notas
Xosé Manuel Maseda

**Xosé Manuel Díaz Maseda**, coñecido como **Xosé Manuel Maseda**, nado en Cedeira en 1962 e finado o 23 de decembro de 2020 en Santiago de Compostela, foi un xornalista de televisión galego.

## Traxectoria
Foi estudante de medicina na Universidade de Santiago de Compostela pero non chegou a rematar a carreira porque, con 23 anos, comezou a traballar na recentemente inaugurada Televisión de Galicia, na súa sección de informativos. Nela permaneceu toda a súa carreira profesional, onde foi editor e presentador dos telexornais. Ocupou cargos na dirección de informativos durante os gobernos de Alberto Núñez Feijóo (redactor xefe de informativos entre 2009 e 2017 e coordinador de informativos entre 2017 e 2020). Graduouse en Dereito pola Universitat Oberta de Catalunya (UOC) no ano 2013.

O seu rostro quedou vinculado a algunhas das retransmisións en directo máis importantes da TVG, como as visitas de mandatarios estranxeiros, actos relixiosos, o accidente da ponte das Pías, ou grandes eventos políticos, como as investiduras dos presidentes da Xunta. Tamén ocupou postos de representación da TVG na FORTA. 

## Vida persoal
Foi membro da Tuna Compostelana.

Finou como consecuencia das feridas sufridas nun accidente de circulación na autoestrada AP-9, á altura de Vilamaior.

## Notas
Juan Luis Cardero Álvarez

**Juan Luis Cardero Álvarez**, foi un político galego.

## Traxectoria 
Foi nomeado alcalde de Celanova en outubro de 1966. Permaneceu no cargo até 1975. Na democracia foi concelleiro de AP-CdG. Foi deputado provincial.

## Notas
Manuel Gómez Rojo

**Manuel Gómez Rojo**, é un político galego.

## Traxectoria 
Foi correspondente de *La Voz de Galicia* en Celanova nos anos oitenta. Na democracia presentouse polo CDS nas eleccións municipais de 1987 e foi elixido alcalde grazas a un pacto con CPG e PSdeG-PSOE. En 1990 integrouse en Centristas de Galicia. Nas municipais de 2007 presentouse como candidato á alcaldía de Celanova por Terra Galega sen lograr representación.

## Vida persoal 
Casou con Dolores Delgado Rodríguez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Celanova
Pepe Iglesias

**José Juan Iglesias del Castillo y Díaz de la Serna**, máis coñecido como **Pepe Iglesias**, nado en Madrid en 1955, foi un gastrónomo, escritor, hostaleiro e  xornalista español.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Segundo el mesmo deixou dito na súa páxina web,"Enciclopedia de gastronomía", naceu entre cazolas, xa que a súa nai foi unha das mellores cociñeiras do país, até o punto de que o seu pai, doutor en Medicina, consciente desas virtudes, abandonou a súa clínica e a cátedra na Facultade de Medicina de Madrid para poñer un restaurante. A pesar de non ter estudado formalmente nada relativo á hostalaría (o máis próximo foi a bromatoloxía na Facultade de Veterinaria), Pepe Iglesias desde neno foi hostaleiro. Desde entón exerceu con rigor a crítica enogastronómica, que compaxinou cunha prolixa produción editorial e colaboracións habituais en medios de comunicación especializados como "PlanetaVino", e tamén xeneralistas, así como en Internet (posuía a web www.enciclopediadegastronomia.es).
* 2007: Gourmand Cookbook Awards á *Guía de Golf y Gastronomía*.
* 2009: Best Book on Matching Food and wine of de World a *Comer con vino*.
* 2011: Gourmand Cookbook Awards a *La bodega en casa*.
* 2012: Gourmand Cookbook Awards a *Un vino para cada pincho, maridajes de cocina canalla*.
* 2015: Gourmand Cookbook Awards a *Maridajes de vinos españoles con cocinas exóticas*.
 
## Notas
Armando Bortolaso

**Armando Bortolaso**, S.D.B., nado o 17 de agosto de 1926 en Villaganzerla di Castegnero (Italia) e finado o 8 de xaneiro de 2019 en Al-Husun (Líbano), foi un salesiano católico latino italiano, vigairo apostólico de Alepo entre 1992 e 2002.

## Traxectoria
Naceu en Villaganzerla di Castegnero, unha localidade do concello de Castegnero na provincia de Vicenza (Italia) o 17 de agosto de 1926. Entrou na Sociedade de San Francisco de Sales, e dende os anos da súa formación como salesiano residiu en Oriente Medio, comezando o seu traballo pastoral en 1949 en Istanbul. O 15 de xullo de 1953 foi ordenado sacerdote en Xerusalén. Como bispo, estivo vinculado ao movemento dos focolares, e destacou tamén pola súa actividade ecuménica con ortodoxos e protestantes, e a prol do diálogo interrelixioso cos musulmáns.

Retirouse o 21 de novembro de 2002.

## Notas
Naufitus Idilbi

**Naufitos Idilbi**, B.A. (en ), nado en Alepo o 10 de novembro de 1920 e finado o 10 de xuño de 1995, foi un relixioso católico greco-melquita sirio, arcebispo de Alepo dende 1968 até o seu pasamento.
## Traxectoria 
Naceu o 10 de novembro de 1920 en Alepo (entón parte do Estado de Alepo baixo dominio francés, na presente Siria). O 20 de xullo de 1944 foi ordenado sacerdote da Orde Basiliana Alepina.

O 6 de marzo de 1968 foi nomeado arcebispo de Alepo.

## Notas
Perros, Muras, Muras

**Perros** é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Muras 
### Parroquias de Muras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muras
Trofeo Teresa Herrera 1953

O **Trofeo Teresa Herrera de 1953** foi a oitava edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 6 de setembro de 1953 a partido único. O campión foi o Real Madrid CF, que derrotou por 8-1 ao desaparecido Toulouse FC, na maior goleada da historia do torneo.

Inicialmente o rival do Real Madrid ía ser o First Vienna FC de Austria, pero ao non chegar a bo porto esta opción, contratouse ao Toulouse, por mediación do intermediario madrileño Luis Guijarro. A pesar de que Guijarro anunciou que o equipo francés, que acababa de ascender á Primeira división, chegaría cunha selección de estrelas de varios equipos do país, a realidade foi que o equipo que chegou á Coruña foi a formación suplente do Toulouse, quedando os titulares en Francia para xogar a xornada de liga, e completado con xogadores suplentes doutros equipos franceses.

O torneo foi considerado un fracaso e o engano de Guijarro provocou un gran enfado da comisión organizadora liderada por Cristino Álvarez. 

## Participantes 
## Partidos 
### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos da final en canaldeportivo.com
Pepe Iglesias (homónimos)

O antropónimo **Pepe Iglesias** pode referirse a:

* **Pepe Iglesias**, humorista e actor arxentino.
* **Pepe Iglesias**, gastrónomo e escritor español.
Praia da Langosteira

dereita|miniatura|Vista completa da praia.

A **praia da Langosteira** é un dos areais máis coñecidos da Costa da Morte. Pertencente á parroquia San Martiño de Duio, está situada no tramo de costa do concello de Fisterra no interior do seo de Corcubión.

É unha praia resgardada con máis de 1&nbsp;900 m de lonxitude. Tivo concedida a Bandeira Azul.

Nas proximidades atópanse o Faro de Fisterra, o Castelo de San Carlos e o Museo da pesca de Fisterra.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos
* Faro de Fisterra
### Ligazóns externas 
*
Chanfaina galega

A **chanfaina galega**, tamén chamada **chofre**, **choulán**, **chourela**, ou **chourizo de bofe**, é un embutido feito fundamentalmente cos pulmóns e outras vísceras do porco que non serven para faceren o chourizo, picadas e sazonadas como a zorza deste. 

Polo tipo dos seus compoñentes principais, as chanfainas non poden conservarse moito tempo, polo que deben seren consumidas pouco despois de embutidas. Porén, unha chanfaina ben feita, fritida e acompañada dunha pataca cocida para mollar na graxiña que desprende, é un prato tradicional, e popular en tempos pasados, certamente notábel.

## Etimoloxía 
Segundo Corominas, a palabra *chanfaina* é unha alteración da antiga *sanfoina*, e esta deriva do latín *symphonĭa*, "concerto", "música harmónica", "acompañamento musical", e esta á súa vez do grego antigo συμφωνία *symphōnía*, "sinfonía", para expresar a idea de moitos ingredientes que, xuntos e ben compensados, fan un todo harmónico.

En Galicia a chafaina, como embutido, tradicionalmente facíase despois da mata do porco, e consistía en meter, dentro do estómago do animal, distintos ingredientes: fariña de millo, sangue de porco e diferentes  vísceras, ben picadas. Esta mestura adubábase con allo, ourego, pemento picante e sal e, unha vez cocida, queda xa lista para comer. A posibilidade de probala quentiña, feita no momento, ou ben fría, coma un embutido, dependía dos gustos de cada comensal.

### En *Merlín e familia* 
## Outras chanfainas españolas e americanas
O *Diccionario de la lengua española* da Real Academia Española define *chanfaina* como un guiso feito de bofes ou liviáns de porco picados. En rexións españolas como Castela e León ou Estremadura podemos atopar a chanfaina entre os pratos típicos, cunha preparación que responde en esencia ao que di o dicionario da lingua española. Pero tamén podemos atopar actualmente a receita en países de Suramérica como a Arxentina, o Perú, Ecuador, México ou Nicaragua.

Porén, estas chanfainas non son embutidos, senón máis ben guisos (aínda que moitas levan o bofe e outras vísceras do porco), polo que non teñen relación coa galega.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Chanfaina, entrañada o polvarejo en *enciclopediadegastronomia.es*, de Pepe Iglesias .
* Receta de chanfainas en *lomejordegalicia.com* .
Salinas, Castrillón

miniatura|Vista aérea da parroquia.

**Salinas** (*Salinas* en asturiano) é unha parroquia civil do concello de Castrillón, no Principado de Asturias (España). 

É unha vila balnearia que é a segunda localidade máis poboada do concello, por detrás da súa capital, Piedrasblancas, da que dista 2 km.

## Xeografía 
miniatura|Plara de Salinas. Museo de Áncoras "Philippe Cousteau" e *la Peñona*. 
A parroquia limita ao norte co mar Cantábrico, ao leste cos concellos de Gozón e Avilés, ao sur co de Avilés, e ao oeste, coa parroquia civil de Laspra.

Situada a unha altitude media de 5 msnm, ocupa un territorio de 3,77 km². No ano 2009 albergaba unha poboación de 4 517 habitantes, polo que a densidade de poboación nese ano era de 1 198,14 hab./km². 

Dispón dunha das praias máis extensas de Asturias, con máis de 2 500 m de lonxitude, que está dividida en dúas: a praia de San Juan de Nieva, e a praia de Salinas propiamente dita. É un importante centro de lecer de verán na costa asturiana. 

Salinas alberga o Museo de Áncoras "Philippe Cousteau", en cuxa contorna se encontra o monumento a Philippe Cousteau (fillo de Jacques-Yves Cousteau, e oceanógrafo e cineasta coma el), obra de Vicente Menéndez-Santarúa Prendes.

## Historia 
A historia se Salinas remóntase á presenza romana no próximo castro de Raíces, reconstruído na Idade Media por Afonso III, denominado entón como castelo de Gauzón.. A historia conta que neste castelo realizouse a Cruz da Vitoria, emblema heráldico do Principado de Asturias que hoxe se garda na Catedral de Oviedo. 

En xullo de 2005 iniciáronse escavacións arqueolóxicas para a súa recuperación, pasando a albergar un museo sobre a historia local, xunto con centro de interpretación do castelo de Gauzón, localizado en Raíces Nuevo.

O desenvolvemento moderno de Salinas está estreitamente vinculado á implantación e actividade da Real Compañía Asturiana de Minas, actualmente denominada Asturiana de Zinc, así como ao Real Club Náutico de Salinas. Este último xurdiu por iniciativa de varias familias de Oviedo e Madrid que pasaban tradicionalmente as súas vacacións en Salinas.

## Notas 
## Véxase tamén
Voo 450 de Inex-Adria Aviopromet

O **voo 450 de Inex-Adria Aviopromet** era un servizo chárter internacional dende Tivat e Praga. O día 30 de outubro de 1975 o McDonnell Douglas DC-9-32 que se esnafrou no suburbio de Suchdol, en Praga. O avión, con 115 pasaxeiros e 5 tripulantes a bordo, descendeu a un desfiladeiro durante a súa aproximación ao aeroporto de Praga Ruzyně e foi incapaz de superar o terreo ascendente. O accidente matou a 75 dos 120 ocupantes do aparello.

## Avión 
O aparello que operaba o voo era un McDonnell Douglas DC-9-32 con rexistro YU-AJO e número de serie do fabricante 47457. Fora fabricado en 1971 e entregouse en abril dese ano á aeroliña alemá Atlantis con rexistro D-ADIU. En outubro de 197 Atlantis deixou de operar e en marzo de 1973 o avión pasou a mans de Inex-Adria.

## Accidente 
O DC-9 voaba dende Tivat ata Praga e atopábase na aproximación para aterrar na pista 24 do aeroporto de Praga Ruzyně baixo condicións de brétema cunha visibilidade horizontal de 1 500 metros. O sistema de aterraxe instrumental da pista non estaba dispoñible para guiar ao avión na súa aproximación final. A tripulación decendeu sen decatarse a un desfiladeiro do río Vltava por debeixo da elevación do aeroporto despois de facer un xiro á dereita para dirixirse á pista. Os pilotos puxeron os motores a máxima potencia e intentaron elevar o avión para sacalo do desfiladeiro, pero o aparello golpeou varias árbores e un edificio e esnafrouse a uns 90 metros por debaixo da elevación do aeroporto ás 9:20 am. Dos 115 pasaxeiros e 5 tripulantes a bordo, 71 pasaxeiros e 4 tripulantes morreron. Foi o peor accidente aéreo ocorrido na República Checa.

## Notas
Voo 1308 de Inex-Adria Aviopromet

O **voo 1308 de Inex-Adria Aviopromet** era un McDonnell Douglas MD-81 que operaba un voo chárter á illa francesa de Córsega. O día 1 de decembro de 1981 o avión esnafrouse no monte San-Pietro matando ás 180 persoas a bordo. Foi o primeiro accidente fatal dun MD-80 e o peor sinistro dun avión deste tipo.

## Antecedentes 
O 22 de outubro de 1981 enviou unha solicitude para autorizar o voo chárter, que recibiu o número JP-1308, dende Liubliana a Ajaccio e de regreso, o 1 de decembro dese ano. O voo foi fletado pola axencia de viaxes eslovena Kompas, baseada en Liubliana. Os termos da solicitude dicían que o voo 1308 usaría un avión McDonnell Douglas DC-9 cunha capacidade de pasaxe de 115 a 135. O permiso foi publicado o 16 de novembro. Porén, a aeroliña decidiu nun usar o DC-9 e no seu lugar usou un McDonnell Douglas MD-81 que era un aparello máis novo e grande. A solicitude indicaba orixinalmente que o voo levaría 130 pasaxeiros, pero finalmente houbo 43 persoas máis a bordo entre empregados de Inex-Adria employees, turistas de Kompas, e familiares, totalizando 173 pasaxeiros. Sumando os 7 tripulantes, o total de persoas a bordo era de 180.

## Avión e tripulación 
O avión era un McDonnell Douglas MD-81 rexistrado en Iugoslavia como YU-ANA e o número de serie do fabricate era o 48047. O seu primeiro voo fora o 15 de maio de 1981 e entregárase a Inex-Adria o 11 de agosto. O aparello tiña tan só 683 horas de voo no momento do accidente. A última revisión A do avión realizárase o 7 de novembro e a última proba de mantemento fora catro días antes do sinistro, o día 27 de novembro. O MD-81 estama impulsado por dous turboventiladores Pratt & Whitney JT8D-217 (números P708403D e P708404D), e operaran 683 horas, as mesmas que o avión.

O capitán era Ivan Kunovic, de 55 anos. Obtivo a súa licenza de piloto de reactores o 16 de abril de 1968 na Academia da Forza Aérea de Iugoslavia en Zadar e estaba cualificado para voar F-84, T-33 e F-86. Kunovic tiña o rango de capitán na Forza Aérea e pouco despois, en 1970, foi contratado por Inex-Adria, converténdose en primeiro oficial do DC-9 ese mesmo ano. Despois converteuse en capitán do DC-9 (das series 32 e 50) o 4 de abril de 1972, e en capitán do MD-80 o 13 de agosto de 1981, tras tres meses de adestramento nos Estados Unidos. No momento do accidente Kunovic tiña un total de 12 123 horas de voo, incluídas 5 675 horas no DC-9 e 188 no MD-81.

O copiloto era M. Franc Terglav de 40 anos. Cualificouse inicialmente na Forza Aérea de Iugoslavia como piloto de reserva. Voou nos Aero 3 e Soko 522 e despois nos aparellos civís Piper PA-31, PA-34 e Cessna Citation. Foi piloto da compañía eslovena Gorenje e pouco despois foi contratado por Inex-Adria, onde comezou a voar o DC-9 (das series 32 e 50). O 21 de xuño de 1981 graduouse como primeiro oficial do MD-81 e recibiu a súa licenza de piloto comercial o 11 de novembro. Terglav tiña un total de 4 213 horas de voo, incluídas 746 no DC-9 (acumuladas durante 529 voos) e 288 no MD-81.

## Notas
Colisión aérea en Zagreb de 1976

A **colisión aérea en Zagreb de 1976** foi un accidente o 10 de setembro de 1976 preto de Zagreb entre o **voo 476 de British Airways**, un Hawker Siddeley Trident que voaba de Londres a Istanbul, e o **voo 550 de Inex-Adria Aviopromet**, un Douglas DC-9 en ruta dende Split ata Colonia. A colisión foi o resultado dun erro de procedemento dos controladores de tráfico aéreo de Zagreb.

As 176 persoas a bordo dos dous avións morreron, sendo no seu momento a peor colisión aérea do mundo. Trátase tamén do peor accidente ocorrido tanto en Croacia como na antiga Iugoslavia.

## Os voos 
O voo 476 de British Airways engalou do aeroporto de Londres-Heathrow cara ao aeroporto de Istanbul Atatürk ás 08:32 UTC con 54 pasaxeiros e 9 tripulantes a bordo. O VOR de Zagreb era un punto de informe para varias das conxestionadas aerovías entre o norte e o sur de Europa e as que levaban a Oriente Medio e máis aló. O espazo aéreo estaba dividido en tres sectores de altitude: o sector inferior por baixo dos 25 000 pés (7 600 m), o sector medio de 25 000 a 31 000 pés (7 600 - 9 400 m), e o sector superior por riba dos 31 000 pés.

## Accidente 
## Notas
Orbiting Vehicle 3

**Orbiting Vehicle 3** ou **OV3** foi unha serie de satélites de investigación da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzados entre 1966 e 1967.

## Características
Os satélites OV3 tiñan forma octogonal e todos foron lanzados mediante foguetes Scout B.

## Misións
***OV3 1**: investigou os cintos de radiación e levou a bordo experimentos para estudar campos. Os experimentos eran unha copia dos da misión OV2 1.
***OV3 2**: experimentos para estudar as partículas de baixa enerxía dos cintos de radiación (espectrómetro de masas, analizador de potenciais retardados, sonda Langmuir e magnetómetro triaxial).
***OV3 3**: experimentos para estudar os cintos de radiación (copa de Faraday, dous telescopios direccionais, tres espectrómetros, un magnetómetro e un receptor VLF).
***OV3 4** ou **PHASR** (*Personal Hazards Associated with Space Radiation*): levaba un experimento con seis cámaras de ións equivalentes a tecido biolóxico, dous espectrómetros de cinco canais, dous espectrómetros de partículas cargadas e un magnetómetro.
***OV3 5** ou **ATCOS 1** (*Atmospheric Composition Satellite 1*): levaba dous espectrómetros de masas, tres indicadores de ionización e dúas sondas de impedancia.
***OV3 6** ou **ATCOS 2** (*Atmospheric Composition Satellite 2*): levaba unha instrumentación idéntica a OV3 5.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Scout B
*Orbiting Vehicle 1
*Orbiting Vehicle 2
*Orbiting Vehicle 4
*Orbiting Vehicle 5
Guías para unha docencia universitaria con perspectiva de xénero

***Guías para unha docencia universitaria con perspectiva de xénero*** é unha colección de once guías de diferentes disciplinas e ámbitos de coñecemento promovida e editada orixinalmente en catalán pola Xarxa Vives d’Universitats e trasladada a lingua galega, no marco das iniciativas financiadas con fondos do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero e desenvolvidas polas oficinas de igualdade do Sistema Universitario Galego (Unidade de Igualdade da Universidade de Vigo, Oficina de Igualdade de Xénero da Universidade de Santiago de Compostela e Oficina para a igualdade de Xénero da UDC).

A colección, publicada conxuntamente polas tres universidades públicas galegas, está formada polas seguintes guías:

* Ciencias da Computación

* Dereito e Criminoloxía

* Educación e Pedagoxía

* Filoloxía e Lingüística

* Filosofía

* Física

* Historia

* Historia da Arte

* Medicina

* Psicoloxía

* Socioloxía, Economía e Ciencia Política

Con esta colección preténdese proporcionar material didáctico ao profesorado universitario, co fin de favorecer, facilitar e promover a inclusión da perspectiva de xénero nas materias que se imparten na educación superior galega.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vídeo Presentación "Guías para unha docencia universitaria con perspectiva de xénero"
Trofeo Teresa Herrera 1955

O **Trofeo Teresa Herrera de 1955** foi a décima edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 1 de setembro de 1955 a partido único. O campión foi o Deportivo da Coruña, que derrotou por 2-1 ao Athletic Club.

O torneo ía disputarse inicialmente en agosto, enfrontando ao Stade de Reims, campión francés, co Athletic de Bilbao. Con todo, pouco antes do partido anunciouse que o Stade de Reims non podía viaxar por non ter xogadores suficientes, contando con numerosas ausencias como as de Raymond Kopa, O concello da Coruña tentou buscar entón outro equipo de similar nivel, pero ao non poder conseguilo recorreu ao Deportivo da Coruña. A pesar de que o Deportivo non tiña a categoría que os organizadores querían, o torneo foi todo un éxito e o club galego acabou levando o trofeo na súa primeira participación, no que a prensa da época definiu como un dos días máis memorábeis da historia do fútbol coruñés.

## Desenvolvemento 
O Athletic, que viña de gañar a Copa do Xeneralísimo, e que gañaría ese ano liga e Copa, adiantouse no minuto 41 por mediación de Artetxe, cun disparo que golpeou nas costas de Manín antes de entrar na portería defendida por Otero. Aos poucos minutos de comezar a segunda parte logrou o empate o histórico Pahiño, que marcou aínda dous goles máis que foron anulados. Co tempo cumprido e o empate no marcador xogouse unha prórroga ao final da cal o partido aínda seguía 1-1, polo que se engadiu máis tempo extra que remataría cando un dos equipos marcase. Finalmente, no minuto 130 de partido, Pahiño bateu de novo a Carmelo Cedrún para darlle ao Deportivo o seu primeiro título.

## Participantes 
## Partidos 
### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos da final en canaldeportivo.com
*O Deportivo posando co trofeo. Proxecto Recordos en Branco e Azul en Phottic.
Eva Poveda

**Eva Poveda López**, nada en Lugo o 22 de xullo de 1975, é unha experta no estudo das infeccións causadas polo virus da inmunodeficiencia humana (VIH) e os virus da hepatite C, B e delta. En 2012 foi galardoada co Premio para mulleres científicas L'Oréal -UNESCO como recoñecemento á excelencia do traballo científico desenvolvido no Campo das Ciencias da Vida.

## Traxectoria 
Eva Poveda é licenciada en Ciencias Biolóxicas pola Universidade de Santiago de Compostela (USC) e doutora en Microbioloxía pola Universidade Complutense de Madrid.

Nun principio, gran parte do seu traballo de investigación centrouse no campo da entrada do VIH na célula. A aprobación do primeiro antagonista de CCR5 para o tratamento da infección por VIH xera a necesidade da determinación do tropismo viral nos pacientes VIH que vaian a iniciar un tratamento con este fármaco. O traballo desenvolvido nesta liña consolidouna como experta nacional e internacional na determinación do tropismo viral para guiar o uso terapéutico desta nova familia de fármacos.

En marzo de 2013 trasladouse ao Instituto de Investigación Biomédica da Coruña (INIBIC), onde coordinou o grupo de investigación de Viroloxía Clínica durante cinco anos. Posteriormente incorporouse ao Instituto de Investigación Sanitaria Galicia Sur, onde coordina o Grupo de Viroloxía e Patoxénese. Nestes momentos tamén traballa na creación dun novo "kit diagnóstico" para o coronavirus.

Destaca tamén a súa implicación en actividades de divulgación como a súa participación no proxecto financiado pola FECYT *Biomedicina con e para a sociedade* ou a coordinación da participación do INIBIC no *Día da Ciencia na Rúa* da Coruña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Eva Poveda no programa da TVG *O gato con botas*
Double Jeopardy (filme de 1999)

***Double Jeopardy*** é un filme estadounidense de 1999 dirixido por Bruce Beresford e protagonizado por Ashley Judd, Tommy Lee Jones e Bruce Greenwood. O filme conta a historia dunha muller inocente que é encarcerada polo asasinato do seu marido. Estreouse nos cinemas o 24 de setembro de 1999, e o filme recibiu valoracións dispares por parte da crítica, recadando 177 millóns de dólares.

## Personaxes 
* Ashley Judd como Elizabeth "Libby" Parsons
* Tommy Lee Jones como Travis Lehman
* Bruce Greenwood como Nicholas "Nick" Parsons/Simon Ryder/Jonathan Devereaux 
* Annabeth Gish como Angie Green/Angie Ryder
* Roma Maffia como Margaret Skolowski
* Jay Brazeau como Bobby Long
* Michael Gaston como Cutter
* Daniel Lapaine como Handsome Internet Expert
* Dave Hager como Jim Mangold
* Benjamin Weir como Matty Parsons, con 4 anos
* Spencer Treat Clark como Matty Parsons, con 11 anos
* Davenia McFadden como Evelyn Lake
* Betsy Brantley como Prosecutor
* Babz Chula como Ruby

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Trofeo Teresa Herrera 1956

O **Trofeo Teresa Herrera de 1956** foi a undécima edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 28 de xuño de 1956 a partido único. O campión foi o Atlético de Madrid, que derrotou por 4-1 ao FC Köln alemán.

## Participantes 
## Partidos 
### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos da final en canaldeportivo.com
Derë e hapur

***Derë e hapur*** é un filme albanés de 2019 escrito e dirixido por Florenc Papas. Foi escollido como candidato de Albania para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme estreouse no Festival de Cinema de Saraxevo o 10 de agosto de 2019, e posteriormente noutros festivais como os de Tesalónica, Sofía, Luxemburgo, Calcuta, Cartaxena de Indias e Tirana.

## Personaxes 
* Luli Bitri como Rudina
* Jonida Vokshi como Elma
* Sotiraq Bratko como pai
* Elidon Alikaj como Geni
* Maxwell Guzja como Orion
* Gulielm Radoja como Receptionista
* Visar Vishka como Rezart
* Jorgaq Tushe como padriño
* Kastriot Shehi como xefe italiano
* Andi Begolli como Indrit
* Lutfi Hoxha como Passerby

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Albania propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Arracht

***Arracht*** é un filme irlandés de 2019 dirixido e escrito por Tomás Ó Súilleabháin que está ambientado durante a Gran Fame irlandesa. Rodado en lingua irlandesa, foi escollido como candidato de Irlanda para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios.

## Personaxes 
* Dónall Ó Héalaí como Colmán Sharkey
* Saise Ní Chuinn como Kitty
* Dara Devaney como Patsy
* Eoin Ó Dubhghaill como Seán
* Dudura O'Gionnáin como Dónal
* Michael O'Chonfhlaola como P.J.
* Siobhán O'Kelly como Áine
* Eimear Ní Mháille como Mary
* Seán T. Ó Meallaigh como Séamus
* Conal Ó Céidigh como Dan
* Michael McElhatton como tenente
* Elaine O'Dwyer como Margaret
* Elise Brennan como Kate
* Pádraic Breathnach como Fr. Joachin
* Peter Coonan como Bailey
* Diarmuid de Faoite como Joe Pat
* Michelle Beamish como Bríd

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Irlanda propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Ermitas Fernández

**Ermitas Fernández Fernández**, nada en Vilar de Cas (Moreira, Castroverde) en 1945, é unha mestra, pedagoga e profesora galega.

## Traxectoria 
Diplomouse en Maxisterio en Lugo. Cando rematou os estudos, o seu primeiro destino como mestra foi un colexio en Vilarbuxán, Bóveda.

No ano 1968 marchou traballar a unha escola unitaria de Maderne (A Fonsagrada), na que pasou nove anos, onde impartiu clase a 52 nenos de idades diferentes nunha mesma aula. Durante ese tempo coñeceu varios mestres da Acción Católica, cuns fortes ideais innovadores, influíndo sobre o seu pensamento pedagóxico. Deste xeito, Ermitas comeza a transformar a súa clase nun espazo no que prima a liberdade, empregando fundamentalmente a conversación e o diálogo.

En 1977 formou parte do arranque do programa Preescolar na Casa, co que recorreu toda Galicia. Durante os anos 80 e 90 participou en abundantes encontros e intercambios con proxectos educativos, relacionados coa infancia, a familia e o medio rural, a nivel nacional e internacional (fundamentalmente en América Latina e a Unión Europea).

No ano 2001 constitúese a Fundación Preescolar na Casa, na que Ermitas asume o cargo de directora executiva. Actualmente participa no programa AMIE (Actores Medio Rural Infancia) sendo a única das tres importantes pedagogas galegas ―María Barbeito, Antonia de la Torre e Ermitas Fernández― que continúa activa. Agora, defende que a educación do ser humano non debe comezar no momento no que este nace, senón con anterioridade, e resalta tamén a importancia de educar aos futuros pais e nais para que poidan tomar conciencia do que supón ter un fillo.

Formou parte das trinta docentes máis innovadoras da escola española durante a etapa do franquismo, ata os primeiros anos do século XXI, aparecendo no ano 2004 na revista Cuadernos de Pedagogía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*Couceiro Castro M. (2021). *A Galiza feminista. Tebras e alboradas*. Galaxia

### Outros artigos 
* Preescolar na casa
* Asociación Socio-Educativa Antonio Gandoy

### Ligazóns externas 
* *Historia de Preescolar na casa*. Asociación socio-educativa Antonio Gandoy.