open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Javier Aguirre

**Javier Aguirre Onaindía**, alcumado **El Vasco** ou **El Vasco Aguirre**, nado en Cidade de México o 1 de decembro de 1958, é un exfutbolista mexicano e actual adestrador de fútbol. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección mexicana. Actualmente adestra a selección mexicana.

## Traxectoria 
### Adestrador 
O 30 de decembro&nbsp;rescindiu o seu contrato co Real Zaragoza, sendo substituído por Manolo Jiménez. Iniciada a tempada 2012–13 foi contratado polo RCD Espanyol, en substitución de Mauricio Pochettino.

Logo de anunciar que non continuaría, en maio de 2014 o Espanyol nomeou a Sergio González como o seu substituto.

## Palmarés 
### Xogador 
**América**

* **Primeira División de México (1):** 1983/84.

### Adestrador 
**Pachuca**
* **Primeira División de México (1):** Inverno 1999.

**Al-Wahda**
* **Copa do Presidente dos EAU (1):** 2016/17.
* **Copa da Liga dos EAU (1):** 2015/16.

**Monterrey**
* **Liga de Campións da CONCACAF (1):** 2021.

**Mexico**
* **Copa Ouro da CONCACAF (2):** 2009, 2025.
* **Liga das Nacións da CONCACAF (1):** 2024/25.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do adestrador en bdfutbol.com 
* Datos do adestrador en national-football-teams.com
Club Voleibol Barcelona Barça

300px|miniatura|dereita|O CVB Barça.

O **Club Voleibol Barcelona Barça** é un club de voleibol feminino da cidade de Barcelona, Cataluña. Trátase dunha sección de voleibol feminino asociada ao Futbol Club Barcelona. Actualmente compite na Superliga 2. Foi fundada en 1994.

Conta, ademais do seu sénior, cunha escola de voleibol, equipos alevíns, infantís, cadetes, xuvenís e júnior.

## Historia 
O Club Voleibol Barcelona foi fundado en 1994 a partir da que fora sección de voleibol feminino do RCD Espanyol e que desaparecera. Ao ano seguinte, en 1995, asinou un acordo de patrocinio coa empresa Winterthur, que se converteu no patrocinador do club. Este mesmo ano logrou o campionato de España xuvenil. Na tempada 1998-99, o equipo consegue o ascenso á División de Honra. No 2004 asinou un acordo de colaboración co FC Barcelona, converténdose en sección asociada ao club e trocando o seu nome polo de **Club Voleibol Barcelona Barça**.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Futbol Club Barcelona

### Ligazóns externas 
* Sito oficial do club
*Sitio oficial na web do FC Barcelona
* Información en Mundo Deportivo
* Información en Mundo Deportivo
* Información do CV Barcelona
* Información do CV Barcelona
* Real Federación Española de Voleibol
Club Atlético Voleibol Murcia 2005

O **Club Atlético Voleibol Murcia 2005** é un equipo de voleibol da cidade de Murcia (España) que compite baixo o patrocinio e a denominación de **Grupo 2002 Murcia**.
## Historia
O club naceu no verán do 2005 adquirindo a praza na liga FEV do **Gioseppo** de Elx mais conseguiu praza diréctamente na Superliga pola renuncia do ascendido Compañía de María de Sevilla.

No 2006 participou por primeira vez nunha competición continental, a Top Teams Cup, realizando sonoras fichaxes millonarias no mercado internacional. En setembro dese ano logrou en Miranda de Ebro o seu primeiro título oficial, a Supercopa de España, e en febreiro conseguiu impoñerse ao club máis laureado do estado español, o Spar Tenerife Marichal antes de acadar en San Sebastián de los Reyes a súa primeira Copa da Raíña. O 11 de marzo de 2007 conseguiu tamén a Top Teams Cup, o seu primeiro título europeo tras vencer ao CSKA Moscova.

O seu presidente e mecenas é o empresario de Barinas Evedasto Lifante, que coa súa firma de moda **EVE** é tamén o patrocinador principal da Superliga na tempada 2006-07.
 
No 2006 foi organizador da Copa da Raíña.

## Palmarés
* **3 Superligas:** 2007, 2008 e 2009
* **4 Copas da Raíña:** 2007, 2008, 2009 e 2010
* **4 Supercopas de España:** 2006, 2007, 2009 e 2010
* **1 Top Teams Cup:** 2006-2007.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Aparece un nuevo equipo de voleibol femenino, el Atlético Murcia Grupo 2002
* Voley Murcia

### Ligazóns externas
* Real Federación Española de Voleibol - Superliga Femenina
* Sitio oficial do club
Cabo Silleiro

O **cabo Silleiro**, é un cabo situado no suroeste de Galicia, na parroquia de Baredo (Baiona), que pecha a ría de Vigo polo sur, marcando o inicio das Rías Baixas cara ao norte. É o punto máis ó norte da costa de Baredo a Camposancos.

[miniatura|[Faro de cabo Silleiro.]]
## Faro 
O Faro de cabo Silleiro, construído en 1866, ten unha altura de 9 metros sobre o chan e 85 sobre o nivel do mar, cun alcance de 30 millas.
miniatura|Canón dunha das catro pezas de artillaría Vickers.
## Instalacións militares 
Na década de 1940 construíuse na zona, a batería de artillaría costeira J4, con 200 metros de galerías subterráneas conectando catro pezas de artillaría Vickers modelo 1923 de 152,4/50mm de 1943, fabricados pola Sociedad Española de Construcción Naval en Reinosa, co obxectivo de protexer o porto de Vigo e a entrada á vila de Baiona. ata o ano 2021, cando, tras trinta anos de negociacións, as mercou o Concello de Baiona por 370.000 €.

## Costa 
miniatura|Mapa de 1856. No recadro "Castillo, puerto y villa de Bayona" figura *Cabo Silleiro ó de Cela*.
Na súa costa hai moitos relevos:
* Illas: A Carral, A Negra e as Polveiras.
* Enseadas: Fornos, O Baleal, A Cova de Baredo (Os Loureiros), Pedra Alta e Tío Andrés.
* Puntas: O Peso, Niño do Corvo, Os Mouróns (Petóns de Fornos), Serreira e O Monete.
* Marcas e demais: O Lobo, O Lobiño, A Aguieira e O Cunchido.

## Naufraxios 
Nas augas de cabo Silleiro afundiron dous barcos: o *ABC* e o *Collingham* (chamado polos baioneses *O Cunichán*).

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* , Fernando Javier e , Manuel. *Los Faros de Cabo Silleiro: luces del sur de la Ría de Vigo*, Instituto de Estudios Vigueses, Fundación Provigo, 2004.
* 
* , Roberto e , Xosé Lois: «Toponimia marítima e fluvial desde o Miño a Panxón: "Fillo de fías ao pe de cabo de vicos, mar de prajetas" e outros mil catrocentos hidrónimos» pp.&nbsp;43–56 en *Ardentia* n.º 3, ISSN 1699-3128. Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial. Xuño de 2006.

### Outros artigos 
* Península de Monterreal
### Ligazóns externas 
* *ORDEN 173/1998, por la que se suprimen diversas zonas de seguridad de instalaciones militares...*  BOE .
Luís Gómez Pacios

**Luís Gómez Pacios**, nado en Lugo en 1925 e finado en 1983, foi un pintor galego.

## Traxectoria
Formouse en debuxo técnico, comezando a traballar como debuxante para o Servizo Topográfico de España. En 1956 entrou a traballar no Museo Provincial de Lugo realizando a catalogación de pezas en fichas, mediante a realización de debuxos esquemáticos. Comezou a traballar tamén como profesor de debuxo no Colexio Fingoi de Lugo e na Escola de Artes Aplicadas e Oficios Artísticos da mesma cidade.

Como pintor entrou a formar parte en 1962 do grupo Seis Urogallos, creado xunto a Jesús Blas Lourés, Manuel Cancio Varela, Tino Prados López, Xosé López Guntín e Antonio Estrada, coa intención de achegar a arte ao pobo. Relizaban os seus traballos nun local da praza de Santo Domingo cedido polo gobernador civil da provincia, Luis Azcárraga y Bustamante, e expuñan no Portón do Recanto, e tralo peche deste local, no restaurante Ferreirós.

A súa obra consolidouse, e a partir de 1969 apréciase un cambio conceptual, aparecendo temas relacionados coa psicoloxía e coas lendas e tradicións galegas.

Recibiu varios premios ao longo da súa carreira.
Santiago Alba Rico

[Santiago Alba Rico nunha charla-coloquio en [Terrassa, maio de 2008.|miniatura|dereita]]

**Santiago Alba Rico**, nado en Madrid en 1960, é un escritor, ensaísta e filósofo español. Actualmente reside en Tunisia.

## Traxectoria 
É fillo da cineasta e periodista Lolo Rico, directora do programa infantil *La Bola de Cristal* (no que Santiago comezou como guionista entre 1984 e 1988) e bisneto do que fora ministro e Presidente das Cortes, Santiago Alba Bonifaz.

Licenciouse en Filosofía na Universidade Complutense de Madrid. De formación marxista e de esquerdas, publicou varios libros de ensaio sobre disciplinas como filosofía, antropoloxía e política, amais de colaborar como redactor en revistas e medios de comunicación, como *Gara*, *Renderén*, *Archipiélago: Cuadernos de crítica de la cultura*, *LDNM*, *Público*, o Comité de Solidaridad con la Causa Árabe ou *Rebelión*. É participante activo en varios medios de comunicación alternativos.

Traduciu ao castelán autores en lingua árabe, como o poeta exipcio Naguib Surur ou o escritor iraquí Mohamed Judayr.

Participou no libro *Washington contra el mundo* (Foca, Madrid, 2003) e no guión do documental *Bagdad Rap* (Arturo Cisneros, 2005).

* *Dejar de pensar* (1986, xunto a Carlos Fernández Liria).
* *Volver a pensar* (1989, xunto a Carlos Fernández Liria).
* *Las reglas del caos. Apuntes para una antropología del mercado* (1995, finalista do Premio Anagrama de ensaio).
* *El mundo incompleto. Un cuento sobre la creación y los autores* (1999).
* *¡Viva el mal! ¡Viva el capital!* (2001).
* *La Ciudad intangible (ensayo sobre el fin del neolítico)* (2001).
* *El islam jacobino* (2002), xunto a Mohammed Arkoun e Javier Barreda).
* *Crímenes de guerra* (2003, xunto a Paz de Andrés Sáenz de Santamaría e Javier Couso Permuy).
* *¡Viva la CIA! ¡Viva la economía!* (2003).
* *Torres más altas* (2003).
* *Iraq, un cuento para niños* (2002),libro electrónico.
* *Vendrá la realidad y nos encontrará dormidos. Partes de guerra y prosas de resistencia* (2006).
* *Medios violentos. Palabras e imágenes para la guerra* (2007, xunto a Pascual Serrano).
* *Leer con niños* (2007).
* *Capitalismo y nihilismo* (2007).
* *Noticias* (2010).
* *El naufragio del hombre* (2010, xunto a Carlos Fernández Liria).

## Traducións 
* Naguib Surur: *Hacer imprescindible lo que es necesario* (1990, xunto a Javier Barreda).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Blog do autor no diario *Público* .
Álvaro Vieira Pinto

**Álvaro Vieira Pinto**, nado en Campos dos Goytacazes, Estado do Río de Xaneiro, o 11 de novembro de 1909 e finado no Río de Xaneiro no día 11 de xuño de 1987.

## Traxectoria 
Álvaro Vieira Pinto estudou medicina en 1932 pola Facultade Nacional de Medicina do Río de Xaneiro. En 1934 ingresou na Ação Integralista Brasileira (AIB), organización de inspiración fascista liderada por Plínio Salgado. No campo profesional dedicouse á investigación de laboratorio. Paralelamente, completou as carreiras de Física e Matemáticas na Universidade do Distrito Federal (UDF). Alceu Amoroso Lima, entón reitor da UDF, deulle a praza de Lóxica matemática, disciplina por primeira vez impartida no país.

Máis tarde pasou a impartir Lóxica na Facultade Nacional de Filosofía (FNFi) da Universidade Federal do Río de Xaneiro. En 1941 comezou a colaborar na revista *Cultura Política*, publicación que reuniu ós máis expresivos intelectuais do Estado Novo, asinando a columna "Estudos e pesquisas científicas".

Tras pasar un ano estudando na Sorbona, en París, retornou ó Brasil en 1950, asumindo a cátedra de Historia da filosofía da FNFi, disciplina que impartía dende había anos en calidade de profesor asistente. A mediados de 1951 afastouse da investigación médica para se dedicar exclusivamente ó ensino e ó estudo da Filosofía. En 1955, a proposta de Roland Corbisier, accedeu á xefatura do Departamento de Filosofía do novo Instituto Superior de Estudos Brasileiros (ISEB). Dende este cargo publicou a colección "Textos de Filosofia Contemporânea do ISEB" e o ensaio *Consciência e realidade nacional*, considerada súa obra filosófica máis sólida. En 1962 asumiu a dirección executiva do ISEB.

Co golpe militar que derrubou a Goulart o 31 de marzo de 1964 e a represión desencadeada a continuación, a sede do ISEB foi invadida e o 13 de abril os militares decretaron a disolución do instituto. Álvaro Vieira Pinto refuxiouse no interior de Minas Gerais e despois partiu para o exilio, primeiro en Iugoslavia e despois en Chile, onde traballou como investigador e profesor no Centro Latinoamericano de Demografía, órgano ligado á Organización das Nacións Unidas. En decembro de 1968, pouco antes do endurecemento do réxime militar, volveu ó Brasil. Na década de 1970, traduciu obras de autores consagrados como Arnold Toynbee, Georg Lukács, Noam Chomsky e Claude Lévi-Strauss, asinando con diferentes pseudónimos. En 1982 foi publicado o seu libro *Sete lições sobre educação de adultos*, orixinalmente notas sobre clases impartidas en Chile en 1966.

## Obra 
* *Consciência e Realidade Nacional*.
* *Ideologia e Desenvolvimento Nacional*.
* *Sete lições sobre educação de adultos*.
* *O Conceito de Tecnologia* (2 Vol.).
* *A Questão da Universidade*.
* *Ciência e Existência*.
* *A Sociologia dos Países Subdesenvolvidos*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* CÔRTES, Norma. *Esperança e democracia. As idéias de Álvaro Vieira Pinto*. Río de Xaneiro: IUPERJ, 2001 (tese de doutoramento) .
* Síntese do libro *A Sociologia dos Países Subdesenvolvidos* .
Pop Is Dead

"**Pop Is Dead**" é o terceiro sinxelo editado pola banda inglesa de rock alternativo Radiohead. Trátase do seu primeiro sinxelo que non apareceu en ningún álbum, e o último ata o lanzamento en 2009 de "Harry Patch (In Memory Of)".

Editado só un meses despois do seu sinxelo de estrea "Creep" e o seu primeiro álbum *Pablo Honey*, o tema foi un éxito antes de que "Creep" comezara o seu lento ascenso nas listas de todo o mundo. "Pop Is Dead" acadou o número 42 nas listas británicas en maio de 1993.

A canción estivo acompañada por un vídeo que a banda rodou no túmulo alongado neolítico de Wayland's Smithy en Oxfordshire.

## Listaxe de cancións 
#"Pop Is Dead"
#"Banana Co. (Acoustic)"
#"Creep (Live)"
#"Ripcord (Live)"
Justboy

"**Justboy**" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editado como sinxelo do seu álbum *Blackened Sky* o 1 de outubro do 2001.

## Listaxe de cancións 
Letra por Simon Neil. Música por Biffy Clyro.
# "Justboy" – 4:23
# "Being Gabriel" – 6:20
# "Unsubtle" – 2:27
Sex Type Thing

"**Sex Type Thing**" é o sinxelo de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editado no ano 1992 como parte do seu álbum *Core*. "Sex Type Thing" tamén aparece nos álbums recompilatorio *Thank You* e *Buy This*. A canción conta cun vide musical que tivo unha rotación moderada na MTV). O sinxelo acadou o número 23 na lista estadounidense *Modern Rock*.

## Listaxe de cancións 
#"Sex Type Thing"
#"Piece of Pie"
#"Wicked Garden" (Live)
#"Sin" (Live)
Don't Follow

"'''Don't Follow'*" é o terceiro sinxelo do EP *Jar of Flies'' da banda estadounidense de hard rock Alice in Chains, editado en 1994 polo selo Columbia Records.
Benito Blanco-Rajoy

**Benito Blanco-Rajoy Espada**, nado na Coruña o 12 de abril de 1891 e finado na mesma cidade o 29 de setembro de 1968, foi un político galego.

## Traxectoria 
miniatura|300px|Candidatura dereitista da provincia da Coruña para as eleccións de febreiro de 1936.
Fillo do senador e deputado Ramón Blanco-Rajoy Poyán. Licenciouse en dereito en 1911 na Universidade de Santiago de Compostela, e doutorouse en 1913 na Universidade de Madrid. Ingresou nese mesmo 1913 no Corpo de Avogados do Estado por oposición. Iniciou en 1919 a súa carreira política ao ser elixido deputado polo distrito de Corcubión coa etiqueta do Partido Conservador datista, resultando reelixido en 1920 e 1923, aínda que xa adscrito ao maurismo. Nas Cortes Españolas destacou pola súa participación no debate da reforma do Código de Comercio. En 1921 asumiu o posto de director xeral dos Rexistros e do Notariado.

Durante a Segunda República Española continuou coa súa actividade política, foi deputado independente nas Cortes de 1931 e pola CEDA nas de 1933 e 1936. Foi decano honorario do Colexio Provincial de Avogados da Coruña de 1930 a 1959.

## Galardóns 
* Gran Cruz de San Raimundo de Peñafort (1955).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía
There's No Other Way

"'''There's No Other Way'*" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada o 15 de abril de 1991 como o seu segundo sinxelo. O tema foi o primeiro *top 10* do grupo, acadando o número 8 na lista británica de sinxelos, e aparece no seu álbum de estrea *Leisure*. O sinxelo tamén tivo un moderado éxito nos Estados Unidos, onde acadou o posto 82 na lista *Billboard Hot 100* e o 5 na *Billboard Modern Rock Tracks*. A canción foi usada como sintonía da serie de televisión belga *Dennis*, e unha versión xogable está dispoñible para os videoxogos *Rock Band* e *Guitar Hero 5''.

## Listaxe de cancións 
**CD**
#"There's No Other Way"
#"Inertia"
#"Mr Briggs"
#"I'm All Over"

**7" e casete**
#"There's No Other Way"
#"Inertia"

***12" remix**
#"There's No Other Way" (12" remix)
#"Won't Do It"
#"Day Upon Day" (live)

***12"**
#"There's No Other Way (Extended Version)"
#"Inertia"
#"Mr Briggs"
#"I'm All Over"
Obsolescencia programada

A **obsolescencia programada** (tamén chamada **obsolescencia planificada**) é unha práctica empresarial consistente na determinación, planificación ou programación da fin da vida útil dun produto ou servizo de modo que se volva obsoleto, non funcional, inútil ou inservible tras un período de tempo calculado de antemán.

## Características 
A programación da obsolescencia por parte do fabricante ou empresa ten lugar durante a fase de deseño do produto ou servizo. A obsolescencia programada ten un potencial considerable e cuantificable para beneficiar ao fabricante, dado que o produto vai fallar nalgún momento, obrigando á persoa consumidora a adquirir, xa sexa do mesmo provedor ou dunha empresa da competencia, mediante a compra dun modelo máis novo similar ao anterior.

Para a industria, a obsolescencia programada estimula positivamente a demanda alentando ao sector consumidor a mercar de forma artificialmente acelerada novos produtos se desexa seguir utilizándoos.

Existe o risco dunha reacción adversa por parte do sector consumidor ao descubrir que o fabricante promoveu durante o deseño que o produto se volvese obsoleto máis rapidamente, facendo que os consumidores cambien á competencia, baseando a elección na durabilidade e calidade do produto.

A obsolescencia programada é efectiva nunha alta diversidade de produtos. Foi desenvolvida por vez primeira na década de 1920, cando a produción en masa empezaba a forxar un novo modelo de mercado, no que a análise detallada de cada parte do mesmo pasou a ser un factor fundamental para acadar o éxito.

A elección de fabricar produtos que se volvan obsoletos de maneira premeditada pode influír enormemente na decisión de certa empresa sobre a arquitectura interna de produción. Así, a compañía ten que sopesar se utilizar compoñentes tecnolóxicos máis baratos satisfai ou non a proxección de vida útil que están interesados en darlle aos produtos. Estas decisións forman parte dunha disciplina académica coñecida como enxeñaría do valor.

O emprego da obsolescencia programada non sempre é fácil de determinar, complicándose ao aparecer outros factores relacionados, como a constante competencia tecnolóxica ou a sobrecarga de funcións, que se ben poden expandir as posibilidades de uso do produto en cuestión, tamén poden facelo fracasar rotundamente.

## Desfeitos e contaminación 
O obxectivo da obsolescencia programada é o lucro económico inmediato, polo que o coidado e respecto do medio ambiente pasa a un segundo plano. Cada produto que se volve obsoleto, supón contaminación, polo que é un evidente problema do actual sistema de produción e económico, ao non axustarse en absoluto á harmonía e equilibrio da natureza.

## Notas
Pa Tepaeru Teariki Upokotini Marie Ariki

**Pa Tepaeru Teariki Upokotini Marie Ariki** ou **Marie Peyroux**, nada en setembro de 1947, é ariki da dinastía Pa Ariki da tribo (*vaka*) Takitumu da illa de Rarotonga nas Illas Cook.

## Traxectoria 
Investida como ariki o 27 de xuño de 1991 logo da morte da súa nai Pa Tepaeru Terito Ariki. En 1992 asumiu a presidencia da Cámara dos Ariki, función que ocupou ata 2002, substituída por Tou Travel Ariki. En 1993 participou co seu sogro Tom Davis na expedición cara a Tahití e Samoa realizada na *Takitumu*, unha canoa tradicional (vaka), para recuperar as técnicas de navegación tradicionais dos polinesios. En 2002 o goberno das Illas Cook nomeouna cónsul de Auckland

En 2003, a raíña Isabel II concedeulle o título de oficial da Orde do Imperio Británico.

## Notas
Pat Condell

**Patrick Condell**, coñecido como **Pat Condell**, nado en Londres o 23 de novembro de 1949, é un comediante inglés, ademais de escritor e personalidade de Internet. É abertamente ateo e exerce un activismo crítico e de denuncia da relixión.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web persoal de Pat Condell
Evaristo González Pérez

**Evaristo González Pérez**, ***Rocesvinto***, nado en Dragonte (Corullón) en 1916 e finado en Chavaga (Monforte de Lemos) o 20 de abril de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
Ao inicio da Guerra Civil fuxiu ao monte, pero chegou a un pacto para volver, co cal se afiliou á Falange e incorporouse ao exército sublevado. Mais, desertou para unirse ao Exército da República. Cando rematou a guerra foi detido e sometido a consello de guerra, condenado a morte, conmutáronlle a pena pola de 30 anos. Fuxiu da cadea xunto con outros tres reclusos o 30 de setembro de 1942 e integrouse na Federación de Guerrillas de León-Galicia, na que chegou a ser dirixente da tendencia comunista. Foi un dos sete guerrilleiros que foron rodeados en Sobrado en outubro de 1943.

O 21 de outubro de 1945 presentouse en Dragonte (Corullón) con outros catro guerrilleiros e mataron o párroco Rocesvinto Ruiz (de onde tomaría o seu apelativo) e outros catro veciños.

En 1946 seguindo a táctica dos comunistas, encabezou a liña secesionista que rompeu coa Federación o 18 de agosto, abandonando a maior parte dos militantes e simpatizantes do PCE a zona de León para concentrarse en Ourense.

En 1949, foi nomeado xefe do sector lucense da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, denominado destacamento Santiago Carrillo. Pola delación de Jesús Costoya, o 20 de abril varios guerrilleiros e enlaces foron rodeados en dúas casas nas aforas da aldea do Piricallo na parroquia de Chavaga (Monforte de Lemos) por forzas da Garda Civil de Ponferrada ao mando do comandante Miguel Arricivita. Loitaron varias horas, e finalmente morreu Rocesvinto, resultando apresada a súa compañeira Luisa López Centeno. Outros tres guerrilleiros (Guillermo Morán García, Gregorio Colmenero Fernández e Julián Acebo Alberca) e dous enlaces morreron tamén nos combates.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Ligazóns externas 
* Milicianos del destacamento Santiago Carrilo acribillados en O Piricallo
* El paisaje ausente: por una arqueología de la guerrilla antifranquista en Galicia
(469306) 1999 CD158

**1999 CD158**, tamén escrito coma **1999 CD158**, é un obxecto trans-neptuniano (TNO) que reside no cinto de Kuiper é está nunha resonancia orbital con Neptuno de 4:7, ex. por cada 7 órbitas que completa Neptuno, este obxecto completa 4. Ten un diámetro aproximado duns 420&nbsp;km.

Actualmente está a unha distancia de 47,4 UA respecto do Sol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Candidatos a planeta anano
* Planeta anano

### Ligazóns externas 
* Chart Trajectory by JPL (este software precisa de JAVA)
Club Voleibol Murillo

300px|miniatura|dereita|O CV Murillo.

O **Club Voleibol Murillo** é un equipo de voleibol feminino, da localidade de Murillo de Río Leza (A Rioxa).

## Historia 
O club foi fundado na tempada 2004-05 cun equipo xuvenil. Ese ano conseguiu o Campionato Territorial Xuvenil, gañando ao Haro no Play Off.

Na tempada 2005-06 creouse un equipo de 2ª Nacional, máis o equipo xuvenil e un infantil.

Durante dous anos, o equipo principal permaneceu en segunda, e na tempada 2007-08 conseguiu o ascenso a 1ª Nacional tras proclamarse campión da 2ª Nacional, mais por motivos de axuste de inscricións accedeu a unha praza libre na Liga FEV. Na primeira tempada na liga FEV (2008-09) finalizou subcampión e conseguiu o ascenso á Superliga 2. Dende aquela, o seu equipo sénior compite na segunda categoría do voleibol español, a Superliga 2. Na tempada 2009-10 o club levou ás súas vitrinas o seu primeiro título oficial, a Copa da Princesa, tras derrotar ao PDR Miranda na final disputada en Miranda de Ebro por 5 a 2 (21-25, 25-18, 25-17, 21-25 e 10-25). Porén, non puido ascender á máxima categoría do voleibol español ao finalizar 3º e non conseguir vencer no Play Off de ascenso.

Ata a tempada 2009-10 competiu baixo a denominación **Nuchar Tramek Murillo** polo patrocinio de **Nuchar** e de **Tramek**. Na tempada 2010-11 **Eurochamp** incorporouse como patrocinador e o club pasou a competir baixo o nome **Nuchar Eurochamp Murillo**.

A temporada 2010-11 comezou coa adxudicación do II Triangular Ciudad de Torrelavega, coa vitoria sobre os equipos de Superliga, Haro Rioja Vóley e Cantabria Infinita e do VII Memorial Lorena Ojeda coa vitoria sobre outros equipos da Superliga como o Haro Rioja Vóley e a Agrupación Deportiva A Pinguela..

Mantén ademais relacións con distintos colexios e institutos de Murillo e da capital rioxana, Logroño, para fomentar o voleibol e competir nas categorías inferiores.

## Palmarés 
* **1 Copa da Princesa:** 2010

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Real Federación Española de Voleibol
* Sitio oficial do CV Murillo
Izarren hautsa

"**Izarren hautsa**" (en galego, "**Po de estrelas**") é un poema do cantautor e poeta vasco Xabier Lete, publicado no ano 1976 no disco *Kantatzera noazu* (*Vouche cantar*). Realizáronse varias versións musicadas, entre elas as de Mikel Laboa, Ken Zazpi e Mikel Urdangarin, entre outros.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Izarren hautsa*, escoitar versión orixinal de Xabier Lete
Noitarenga

**Noitarenga** foi unha empresa editorial galega, activa entre 1995 e xuño de 2005.

## Traxectoria
Foi fundada en Santiago de Compostela por Luis Martul Tobío e Emilio Araújo Iglesias, co obxectivo fundacional de traducir ao galego aquelas obras de pensamento político, filosófico e artístico de carácter minoritario pola súa natureza anovadora. A súa intención declarada foi dar a coñecer autores e obras que incidisen no eido artístico-cultural galego, na esperanza de que axudasen a transformar as súas prácticas. Foi unha editorial que non contou con ningunha infraestrutura organizativa, os seus únicos empregados foron os fundadores.

Nos primeiros anos as obras de pensamento foron traducidas en completa colaboración por ambos integrantes de Noitarenga e inclúen varios títulos de Alain Badiou (*Arredor da cuestión nacional* (1995), *Mundo contemporáneo e desexo de filosofía* (1995), Alain Badiou, *A Ética. Ensaio sobre a conciencia do mal* (1995), *Beckett. O incansable desexo* (1997)), François Regnault (*Espectador e actor* (1995)) e Natacha Michel (*ABNM* (1997)).

Despois de transcorridos os primeiros tempos comeza a publicar no eido da creación unha diversidade de textos que abranguen títulos de autores novos, mais con obra xa coñecida: Chus Pato, *A ponte das poldras*; Manuel Outeiriño, *Letras vencidas* (1999), ou principiantes: Emilio Araúxo, *Cinsa do vento* (1996), *As chairas da letra* (1998), *Pois* (1998), ou *Aquí* (1998), de Hilde Domin (traducida por Sabela López e Silvia Montero), así como as entrevistas *Dos soños teimosos*, de Uxío Novoneyra, levadas a cabo por Emilio Araúxo.

No ano 1999 Noitarenga quedou baixo a exclusiva dirección de Luis Martul ao deixar de colaborar Emilio Araúxo como consecuencia de diferenzas na orientación das publicacións. A partir deste intre hai unha recuperación dos obxectivos orixinais e saen do prelo nesta etapa títulos no campo do pensamento como:

*Alain Badiou, *Para unha nova teoría do suxeito* (2000).
*Colectivo J. Agirre, *Euskal Herría. Lugar do acontecimento* (2002).
*Alain Badiou, *O retorno do mal* (2002).
*Sylvain Lazarus, *Os tres reximes do século* (2002).
*Alain Badiou, *A revolución cultural* (2003).
*Alain Badiou, *Alén da formalización e outros textos* (2005).

Engádense dous títulos á sección de poesía: Xabier López Marqués, *Das paisaxes esquecidas* (2003) e a tradución dunha colectánea de poemas do autor irlandés Pearse Hutchinson, *Achnasheen.  Corenta e catro poemas irlandeses* (2003). Continúase a liña de textos teatrais coa incorporación de Roberto Salgueiro, *Teatro nacional e nacionalismo*. *Váter (comedia claustrofóbica)* (1999) e Alain Badiou, *Ahmed alporízase. Comedia en catro movimentos* (1999).  Por último, seguindo a publicación anterior das traducións ao inglés de *Lieders* e *Bluestockings*, é dicir, *As literatas*, de Rosalía de Castro, sae do prelo a tradución a ese idioma da novela de Ramón Otero Pedrayo, *Circling* (*Arredor de sí*) (2005).

En xuño do 2005 a editorial cesou as súas actividades por dificultades económicas.
A Lanzada

Como topónimo **A Lanzada** pode referirse a:

;En Galiza
***A Lanzada**, lugar da parroquia de San Vicente do Grove, no concello do Grove;
***A Lanzada**, lugar da parroquia de Noalla, no concello de Sanxenxo.

;Castro de Galiza
***Castro da Lanzada**, asentamento da época castrexa e romana, no concello de Sanxenxo:
****Torre da Lanzada**, resto dunha construción defensiva medieval, inmediato ó castro anterior.

;Praia de Galiza
***Praia da Lanzada**, que se estende entre Sanxenxo e O Grove.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Ermida da Nosa Señora da Lanzada**, ermida románica do século XIII.
Samuel Mayo Méndez

**Samuel Mayo Méndez**, coñecido como **Saúl** e **Pelayo**, nado en Santa María de la Vega (Zamora) en 1924 e finado en Mandaio (Oza-Cesuras) o 31 de maio de 1950, foi un guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
Canteiro. Era un antigo militante das Juventudes Socialistas Unificadas e vivía en Olas (Mesía). Foi un dos guerrilleiros enviados a Francia en 1945 para asistir a cursos de formación guerrilleira. Fora enlace da guerrilla e estivo no monte dende 1946. No verán dese ano creou a II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia (separándose da II Agrupación da Federación de Guerrillas de León-Galicia), da que se converteu en xefe militar con Benigno Fraga Pita como comisario político. Foi reclamado polo Xulgado Militar da Coruña en setembro de 1946. A agrupación foi a responsable de varios asaltos e das mortes dos veciños de Piñor, Montero Cid, falanxista, e Emilio Padrón Cuíñas (o 23 de agosto de 1948); do alcalde de Coles José López Quiroga; e do veciño de Piuca Severo Rubín Pérez. Despois da aniquilación da II Agrupación en Chavaga o 20 de abril de 1949 e a morte de Benigno Fraga na serra de San Mamede oito días despois, Samuel Mayo marchou á Coruña, onde se incorporou a IV Agrupación. En maio de 1950 foi abatido pola Garda civil en Mangoño (Oza-Cesuras).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Guillermo Morán García

**Guillermo Morán García**, ***Asturiano***, nado en Rebollada (Mieres) en 1919 e finado en Chavaga (Monforte de Lemos) o 20 de abril de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
Mineiro e comunista, loitou na Guerra Civil no batallón Sangre de Octubre co seu irmán Mario. Logo da execución do seu pai ao final da guerra, os dous irmáns mataron o xuíz municipal de Ribera de Arriba e fuxiron ao monte onde organizaron un grupo de fuxitivos coñecidos como Os Moranes. En xaneiro de 1940 co seu irmán Mario e 16 fuxitivos máis de Asturias, pasou a Portugal pola rexión de Porto, e regresou a España na primavera de 1941.

Participou en abril de 1942 no Congreso de Ferradillo que deu lugar á creación da Federación de Guerrillas de León-Galicia. Partidario da liña rupturista na Federación, integrouse na II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia (Destacamento Santiago Carrillo) baixo as ordes de Evaristo González Pérez. Pola delación de Jesús Costoya, o 20 de abril de 1949 o seu grupo foi rodeado en dúas casas nas aforas da aldea do Piricallo na parroquia de Chavaga (Monforte de Lemos) por forzas da Garda Civil de Ponferrada ao mando do comandante Miguel Arricivita. Guillermo foi abatido xunto a outros tres guerrilleiros (o xefe Evaristo González Pérez, Gregorio Colmenero Fernández e Julián Acebo Alberca) e dous enlaces.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Milicianos del destacamento Santiago Carrilo acribillados en O Piricallo
* El paisaje ausente: por una arqueología de la guerrilla antifranquista en Galicia
Lista de grupos de post-rock

Esta é unha **lista de grupos de post-rock**, onde ordenadas alfabéticamente aparecen as bandas máis relevantes deste movemento musical.

## Signo de puntuación 
## 0–9 
## A–C 
## D–G 
## H–L 
## M–P 
## Q–T 
## U–Z
Menora Mivtachim Arena

O **Menora Mivtachim Arena** (en ), máis coñecido como **A Man de Elías** (en hebreo: היכל הספורט יד אליהו, *Yad Eliyahu*), é unha instalación deportiva adicada especialmente á disputa de partidos de diferentes deportes (principalmente baloncesto) e entretemento, situado na cidade de Tel Aviv, Israel.

## Características 
A Man de Elías é un dos máis míticos pavillóns do baloncesto europeo, acollendo numerosas finais de competicións continentais e sendo a cancha do Maccabi Tel Aviv, un dos clubs europeos máis laureados.

Cunha capacidade para 10&nbsp;383, á parte do Maccabi Tel Aviv albergou encontros do Hapoel Tel Aviv. É a area de deporte baixo teito máis grande en Israel, polo que aloxa a *Final Four israelí* (as semifinais e final da Copa de Israel), así como a maioría dos partidos da selección de baloncesto de Israel.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tel Aviv
* Maccabi Tel Aviv B.C.

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Maccabi Tel Aviv
Mangoño, Mandaio, Oza-Cesuras

**Mangoño** é un lugar da parroquia de Mandaio, no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2018 tiña 43 habitantes (27 homes e 16 mulleres), o que supón un aumento respecto do ano 1999 cando tiña 36 habitantes. Está situado xunto a Mangoño (Salto).

En Mangoño foi abatido pola Garda civil o guerrilleiro Samuel Mayo Méndez o 31 de maio de 1950.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mandaio 
### Parroquias de Oza-Cesuras
Mangoño

O topónimo **Mangoño** pode referirse a:

;En Galiza
***Mangoño**, lugar da parroquia de Mandaio, no concello de Oza-Cesuras;
***Mangoño**, lugar da parroquia de Salto, no concello de Oza-Cesuras.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Mantoño**, lugar da parroquia de Goiáns, no concello de Porto do Son.
Olympic Indoor Hall

O **Olympic Indoor Hall** ou **OAKA Indoor Hall** (en grego: Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο, *Olympiako Kleisto Gymnastirio*) é unha instalación deportiva adicada especialmente á disputa de partidos de baloncesto situada no Complexo Olímpico de Deportes de Atenas (CODA, en grego: Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών ou OAKA).

## Características 
O Olympic Indoor Hall foi rematado en 1995 e foi o pavillón cuberto máis grande utilizado durante os Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas, Grecia. Esta localizado na cidade dormitorio de Maroussi. Está considerado un dos máis grandes pavillóns modernos de toda Europa con capacidade para 19.250 espectadores.

É o pavillón habitual do Panathinaikos e da selección de baloncesto de Grecia.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Panathinaikos BC
* Xogos Olímpicos de Atenas 2004

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do OAKA
Siemens Arena

O **Siemens Arena** é unha instalación deportiva cuberta adicada especialmente á disputa de partidos de baloncesto e hóckey situada en Vilnius, Lituania. Con capacidade para 11.000 espectadores é o segundo pavillón máis grande de Lituania despois do Žalgiris Arena (14.502). É o pavillón onde xoga como local o Lietuvos Rytas.

150px|miniatura|Logo de Siemens Arena.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Vilnius
* Lietuvos Rytas

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Quique Bordell

**Quique Bordell**, nado en Lugo en 1962, é un pintor galego, coñecido tamén cos alcumes de *Señor Bordell*, *Gato López*, *Visceral B.*, *El Artista Antes Conocido Como Quique Bordell*, *Doctor Faustroll* e *Bacabú Invisible*.

## Traxectoria
Estudou o bacharelato no Colexio Fingoi, tendo como profesor de debuxo a Luís Gómez Pacios. De formación autodidacta, os seus inicios artísticos están relacionados co mundo do cómic e a interpretación dramática, realizando *performances* en varias películas en formato super-8 de Javier Devesa. Aparece facendo varias personaxes na película *O peregrino e o viño*, ambientada na Galiza medieval.

Comezou a traballar con 18 anos na pintura e na técnica de creación de bonecos e marionetas en papel maché. Participa na revista *Atlántico Express* xunto a autores como Germán Refojo, Honorio ou Leovigildo García, en *Con todo Lugo de detalles*, promovida por Xaime da Pena, e en *Lupus Augustus*, editada por Juan *Rompe*. Colaborou coa sala Nasa de Compostela, e participou no grupo Pintautores Asociados. Viviu un tempo en Nova York, e ao seu regreso expuxo na sala Almirante de Lugo. Instalouse nun estudio do Campo Castelo e formou parte dun grupo de artistas reunidos en torno á sala Bacabú. En 2007 expuxo no Museo Provincial de Lugo obras da súa última etapa.

Colaborou con Títeres Trompicallo no proxecto *Violeta Coletas*.
Antonio Ramilo

**Antonio Bernardino Ramilo Fernández-Areal**, nado en Buenos Aires (Arxentina) o 24 de maio de 1928 e finado en Vigo o 25 de xaneiro de 2006, foi un empresario e político, alcalde de Vigo.

## Traxectoria 
Traballou en Madrid e estudou leis, especializándose en Dereito Marítimo, nas universidades Complutense e de Deusto. En 1955 instalouse en Vigo. Ocupou o posto de conselleiro delegado na empresa familiar, Ramilo S.A., adicada á extracción de granito.

En 1970 foi nomeado alcalde, cargo que compatibilizou co de Procurador en Cortes pola provincia de Pontevedra e co de presidente da Caixa de Aforros Municipal de Vigo. Durante a súa alcaldía aprobouse o primeiro PXOU de Vigo, e promoveu a urbanización dos barrios da Travesía de Vigo e de Coia. Amais, celebrouse a primeira edición da World Fishing Exhibition e iniciouse o proxecto do Zoo da Madroa promovido por Rafael Portanet.

En setembro de 1974 foi substituído na alcaldía por Joaquín García Picher, e volveu ó asociacionismo empresarial, sendo presidente do Consello Provincial de Empresarios ata 1976. Ese ano participou na fundación da Confederación Española de Organizacións Empresariais (CEOE) e no 77 da Confederación de Empresarios de Pontevedra. Membro da Confederación de Empresarios de Galicia dende 1981 presidiuna dende 1991, deixando o cargo no 2000 tras descubrirse irregularidades contables na entidade.

Foi dirixente de Acción Democrática Española. De 1986 a 1989 foi senador por Alianza Popular.

## Vida persoal
Estaba casado e tivo sete fillos, entre eles o empresario e político Antonio Ramilo Rodríguez de Robles.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Enciclopedia Galega Universal*

### Outros artigos 
* Lista de senadores galegos desde a Transición
### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
* "Fallece Antonio Ramilo, ex alcalde y ex presidente de la patronal gallega", artigo en *Faro de Vigo*, 27 de xaneiro de 2006 .
Manuel García Rodríguez

**Manuel García Rodríguez**, ***Porco***, nado en Langullo (parroquia de Cesuris, Manzaneda) e finado en Ourense o 3 de setembro de 1959, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
No monte dende xullo de 1936, pertenceu ao grupo de Mario de Langullo. De carácter violento, fixo honra aos alcumes de ***Verdugo*** e ***Sarxento***, foi o autor do asasinato do cura de Cesuris e de numerosos atracos. Mario de Langullo acabou por expulsalo do grupo. Agochado dende 1945 na casa de Gumersinda Rodríguez en Placín, foi denunciado pola muller que o albergaba e arrestado o 7 de novembro de 1958 en Pena Folenche (A Pobra de Trives). Xulgado en Ourense en consello de guerra, foi condenado a garrote vil e executado na cadea da cidade o 3 de setembro de 1959.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Arkote Arraun Taldea

[miniatura|dereita|300px|Traiñeira de Arkote na [bandeira da Concha de 2007.]]
O **Arkote Arraun Taldea** é un club de remo da localidade de Plentzia, Biscaia (Euskadi). Actualmente compite na Liga ARC. As súas cores son o negro e o amarelo, e a súa traiñeira chámase **Plentzitarra**.

## Historia 
O Arkote AT foi fundado en 1957 como continuación da *Sociedad Remera de Plentzia*, que representou á localidade dende 1946.

Dende 2005 ata 2009 o club competiu na Liga ACT, á máxima categoría de remo do Cantábrico, aínda que no 2009 non puido conseguir a permanencia ao finalizar na última posición na Liga, polo que actualmente compite no Grupo 1 da Liga ARC.

## Palmarés 
* 2 Campionatos de Vizcaya de Traiñeiras: 2005 e 2006.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do Arkote Arraun Taldea na páxina da ARC
Alto da Groba

O **Alto da Groba** é un monte situado entre as parroquias de Belesar (Baiona) e Mougás (Oia). Ten 662 metros de altura, e é o pico máis alto da serra da Groba. Forma parte do sendeiro de gran percorrido GR58, máis coñecido como o sendeiro das Greas pola gran cantidade de cabalos ceibes que viven na zona.
No ascenso ao cumio existen dúas áreas recreativas, O Cortelliño e A Chan da Lagoa, dende as que se pode enxergar unha boa panorámica do Val Miñor e da entrada á ría de Vigo, entre outros puntos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV. AA. (2008): "Serra da Groba (Pontevedra)". En *Rutas para caminar por Galicia. Montaña y senderismo*. Ediciones Nobel. 
### Ligazóns externas
Pipino o Xiboso

**Pipino o Xiboso**, nado cara ao 769 e finado cara ao 811, foi o fillo máis vello de Carlomagno coa súa concubina Himiltruda.

## Traxectoria
Debido á discapacidade á que fai referencia o seu alcume e á súa posible ilexitimidade nunca foi candidato a herdar o goberno dos francos. Porén, Carlomagno tratábao con prioridade sobre os seus irmáns máis novos, como era apropiado pola súa primoxenitura. Carlomagno desherdouno formalmente no 780, cando o Papa bautizou ao seu terceiro fillo Carlomán, quen pasou a recibir o nome de Pipino. En 792 o deforme príncipe conspirou cun grupo de nobres descontentos para mataren a Carlomagno, á súa esposa e aos seus tres fillos, coa fin de que o Xiboso conseguise o trono, converténdose así nun monicreque dos nobres. O golpe fracasou e Carlomagno condenou a morte a todos os conspiradores agás ao seu fillo, quen foi desterrado ao mosteiro de Prüm, onde faleceu 19 anos despois.
Telleiro

Como topónimo **Telleiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Telleiro**, lugar da parroquia de Xaviña, no concello de Camariñas; 
***Telleiro**, lugar da parroquia de Noalla, no concello de Sanxenxo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Saudade (homónimos)

O termo **saudade** pode facer referencia a:

* A saudade, un sentimento afectivo primario, próximo á melancolía.
* *Saudade*, revista publicada en Ferrol entre 1924 e 1925.
* *Saudade*, revista galega publicada en México entre 1942 e 1953.
* *Saudade*, un álbum do grupo Luar na Lubre.
Francisco Martínez Leira

**Francisco Martínez Leira**, coñecido como ***Pancho***, nado en Bufarda (Ombre, Pontedeume) o 21 de decembro de 1916 e finado na Mediña (Ombre) o 31 de decembro de 1954, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Participou na Guerra Civil nun Batallón do Terzo, aproveitando esta circunstancia para levar armas aos fuxidos. Despois da guerra residiu en Mugardos e traballou nos estaleiros de Bazán. Militante do PCE, incorporouse á guerrilla o 22 de xaneiro de 1948, tras descubrirse a súa participación na folga do aceite e o azucre que se desencadeara en Bazán. Integrado no Destacamento Arturo Cortizas como responsábel de transmisións. Foi reclamado polo xuíz militar da Coruña en xullo de 1949 encartado na causa 201/49 xunto con Francisco Paz Fornos. Pertenceu ao comité rexional do PCE (1949-1950). Cando Francisco Rey Balbís marchou a Francia en 1951 convértese no máximo dirixente da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Despois da caída de Foucellas o 9 de marzo de 1952 Francisco Martínez era practicamente o único guerrilleiro activo en Galicia. Foi abatido pola Garda Civil o 31 de decembro de 1954 na Mediña (Ombre), logo dunha denuncia, cando se preparaba para fuxir ao estranxeiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Joaquín García Picher

**Joaquín García Picher**, nado o 29 de agosto de 1932 en Vigo e finado o 12 de setembro de 1985, foi un político galego, alcalde de Vigo.

## Traxectoria 
Era perito industrial, profesor mercantil e economista. Foi nomeado alcalde de Vigo en 1974, antes da morte de Francisco Franco, e continuou até agosto de 1978, cando dimitiu nun pleno municipal embarullado por mor das protestas veciñais pola venda dunha parcela municipal para rescatar unha concesión municipal para dar paso a Enma González Bermello.

Durante a súa alcaldía foi inaugurada a nova casa consistorial, promoveuse a creación da Universidade de Vigo e que a cidade fose unha das sedes do Mundial de Fútbol España 1982. Foi o último alcalde que exerceu como presidente da Caixa de Aforros Municipal de Vigo.

## Notas
Aldariz, Padriñán, Sanxenxo

**Aldariz** é un lugar da parroquia de Padriñán do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 57 habitantes en 2016 (25 mulleres e 32 homes), o que representa un aumento respecto ó ano 2009, cando tiña 49 veciños, para alcanzar a mesma poboación que tiña en 2004, con 58 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Padriñán
### Parroquias de Sanxenxo
## Véxase tamén
*Lugares de Sanxenxo
Isuntza Arraun Elkartea

O **Isuntza Arraun Elkartea** é un club de remo da localidade de Lekeitio, Biscaia (Euskadi). En 2010 competía no Grupo 1 da Liga ARC. O club foi fundado en 1977 e recibe o nomee da praia de Isuntza do concello vasco. En 2003 foi unha das traiñeiras fundadoras da Liga ACT, na que permaneceu ata o 2005, cando finalizou na penúltima praza da clasificación e descendeu á Liga ARC.

## Palmarés 
* 1 Campionato de Euskadi de traiñeiriñas: 2003

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do club
* Información do club na web da ARC
A Florida, Padriñán, Sanxenxo

**A Florida** é un lugar da parroquia de Padriñán do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE en 2016 tiña 61 habitantes (30 mulleres e 31 homes), 16 máis ca en 2009 e 23 máis ca en 2004.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Padriñán 
### Parroquias de Sanxenxo 
## Véxase tamén 
* Lugares de Sanxenxo