Víctor Balaguer

[miniatura|Busto de Víctor Balaguer no [parc de la Ciutadella de Barcelona]]
**Víctor Balaguer Cirera**, nado en Barcelona o 11 de decembro de 1824 e finado en Madrid en 1901, foi un escritor e político catalán, unha das figuras principais da Renaixença.

## Traxectoria 
Fillo dun médico de ideoloxía liberal quedou orfo de ben cativo. Estudou leis na Universidade de Barcelona. Masón, liberal e de ideas románticas, a súa nai desherdouno a causa da súa ideoloxía. Foi parte da mocidade dourada barcelonesa dos anos de 1840.

Como xornalista colaborou no *Diario de Barcelona* (asinando como Julia) e interveu na fundación de *El Catalán* (1847) e *La Corona de Aragón* (1854), do cal se separou logo para fundar canda Lluís Cutchet, *El Conseller* (1857).

A súa obra literaria escribiuna en castelán e catalán. A obra lírica catalá recolleuse en *Lo Trobador de Montserrat* (1861) e en *Esperances i récords* (1869), que abrangue os temas relixiosos e amorosos. No obstante, a *Oda a la Verge de Montserrat* é quizais a mellor das súas composicións líricas. Foi un dos impulsores da restauración dos Jocs Florals en 1859 e foi o primeiro mestre en Gai Saber.

Como autor dramático, as súas traxedias recrean ambientes clásicos: ''La Mort d'Aníbal*, *L'ómbra de Cessar*, *Lo festí de Tibullus*, *La Mort de Neró*, *Saffo* —onde se detén na morte da poetisa—. *La tragedia de Llívia* remóntase aos tempos de Munuza. *L'última hora de Colon* e *Lo guant del degollat*, reflicten, a primeira, un coñecido episodio da historia española, a segunda, outro da aragonesa. *Les Esponsalles de la Morta*, recrean o tema de Romeo e Xulieta, mentres que *Lo Comte de Foix* e a súa segunda parte (*Raig de Lluna*), versan sobre as consecuencias da batalla de Muret.

Tamén escribiu obras históricas e críticas *Los frailes y sus conventos* (1851). *La Historia de Cataluña* (1860-63) está moi ben documentada. A *Historia política y literaria de los trovadores* (1878-79), escrita durante o seu desterro en Francia, dá unha visión romántica da poesía occitana. Foi un gran valedor da amizade catalano-occitana; no seu exilio en Francia coñeceu a Frédéric Mistral en 1865, participou no Felibrige, do cal foi nomeado vicepresidente.

A súa obra máis ambiciosa foi a triloxía *Los Pirineus*. As consecuencias da cruzada albixense, a voz dos trobadores cantores da liberdade e o amor do mundo románico no escenario dos Pireneos, constitúen o esquema do poema. Felip Pedrell compuxo a ópera de título análogo, o prólogo estreouse en Venecia en 1897 e, enteira, no Liceu de Barcelona en 1902.

A actividade política de Balaguer comeza en 1854 no bando progresista. Como correspondente de *El Telégrafo* asiste ás campañas en Italia (1859) e compón un poema sobre a liberdade que están conquistando os italianos (*Eridania*). *Mis recuerdos de Italia'', publicado probablemente en 1870, suman a estas experiencias as da súa viaxe oficial como deputado, nese ano, para ofrecer a coroa de España a Amadeu de Savoia. Exiliado en Francia en 1866, é máis tarde deputado nas Constituíntes de 1869. Foi gobernador e varias veces ministro, mesmo na Restauración, responsable das carteiras de Ultramar e Fomento. Preocupouse de Filipinas e dos seus problemas etnográficos e o seu progreso técnico.

## Véxase tamén