open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Literatura sumeria

[200px|miniatura|Inscrición sumeria do [século -XXVI]]
[dereita|miniatura|200px|A tabela sobre o diluvio do [Poema de Gilgamesh, escrita en lingua acadia.]]

A **literatura sumeria** é a literatura máis antiga do mundo.
Os sumerios idearon o primeiro sistema de escritura, comezando con logogramas cuneiformes, que evolucionaron a un sistema de escritura silábico.
A lingua sumeria mantívose en uso oficial e literario nos Imperios Acadio e Babilonio, ata despois de que a lingua falada desaparecese da poboación; a alfabetización estaba estendida, e os textos sumerios que copiaban os estudantes exerceu posteriormente unha influencia na literatura babilónica.
A literatura sumeria non chegou ata nós directamente, senón que debeu de ser redescuberta a través da arqueoloxía. No entanto, os acadios e babilonios recibiron unha grande achega da herdanza literaria sumeria, cuxas tradicións contribuíron a estender por Oriente Medio, influíndo en gran medida a literatura que xurdiría en dita rexión, incluíndo a Biblia.

## Obras literarias 
Obras importantes da literatura sumeria inclúen:
* Un mito sumerio da Creación e o Diluvio (en inglés)
* Dúas lendas de Enmerkar:
***Enmerkar e o señor de Aratta* (tradución ao inglés).
***Enmerkar e En-suhgir-ana* (en inglés).
* Dúas lendas de Lugalbanda durante a campaña contra Aratta:
***Lugalbanda na Cova Montañosa* (en inglés).
***Lugalbanda e o paxaro Anzud* (tradución ao inglés).
* Cinco historias no Poema de Gilgamesh:
***Gilgamesh e Aga* (en inglés).
***Gilgamesh e o Touro do Ceo* (en inglés).
***A morte de Gilgamesh* (en inglés).
***Gilgamesh, Enkidu e o Mundo Inferior* (en inglés).
***Gilgamesh e Huwawa* (versión A, versión B).

## Notas 
## Véxase tramén
### Ligazóns externas 
*Catálogo de obras literarias do *Electronic Text Corpus of Sumerian Literature*
Julio María Sanguinetti

**Julio María Sanguinetti Coirolo,** nado en Montevideo o o 6 de xaneiro de 1936, é un avogado, historiador, xornalista e político uruguaio. Foi tres veces deputado, dúas veces ministro, senador e Presidente da República en dous períodos, 1985-1990 e 1995-2000. É membro do sector "Foro Batllista" do Partido Colorado, do cal foi Secretario Xeral de 1983 a 1985 e de 2004 a 2009. É autor dunha extensa biografía do pintor Pedro Figari.

## Traxectoria 
Julio María Sanguinetti naceu no seo dunha familia de inmigrantes italianos de clase media. A súa base educativa realizouse en escola e liceo público. En 1955 ingresou na Universidade da República e converteuse en Doutor en Dereito e Ciencias Sociais en 1961.

Está casado coa historiadora Marta Canessa, con quen tivo dous fillos, Julio Luis e Emma Sanguinetti, e catro netos. Reside na zona de Punta Carretas, en Montevideo.

É doutor *honoris causa* pola Universidade de Santiago de Compostela que llo concedeu en 1999. 

## Notas
Pro Neutralidad

***Pro Neutralidad*** foi un periódico publicado en Viveiro entre 1917 e 1918.

## Historia e características 
Apareceu o 18 de febreiro de 1917. No subtítulo sinalaba que estaba redactado polos membros da Juventud Católica local, pero non funcionaba como voceiro desta asociación. Estaba dirixido por Fernando Pérez Barreiro. De orientación xermanófila e distribución gratuíta, foi criticado atribuíndoselle o seu financiamento ao vicecónsul alemán en Viveiro, Cloos, enxeñeiro da mina da Silvarosa. Foi substituído en 1918 por *La Sirena del Norte*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Verdad y Justicia

***Verdad y Justicia*** foi o nome de dúas publicacións:

****Verdad y Justicia***, periódico publicado en Viveiro de 1915 a 1918.
****Verdad y Justicia***, periódico publicado en Lalín de 1922 a 1924.
Verdad y Justicia (Viveiro)

***Verdad y Justicia*** foi un semanario publicado en Viveiro entre 1915 e 1918.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario imparcial defensor de los intereses generales del distrito*, apareceu o 29 de maio de 1915. Constaba de catro páxinas e editábase en imprenta propia. Dirixido por José Santiago Seijo. Entre os seus colaboradores figuraba José María Fernández Pena. O último número coñecido é o 141, datado o 9 de febreiro de 1918.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Terra!

***Terra!*** foi un periódico publicado en Redondela en 1933.

## Historia e características 
Subtitulado *Órgano quincenario do Grupo Galeguista de Redondela*, apareceu o 16 de abril de 1933. Saía o primeiro e terceiro domingo de cada mes. Estaba dirixido por Avelino Cal Fernández. Publicado integramente en galego. Ademais dos contidos políticos e propagandísticos, publicou textos literarios de Eduardo Pondal, Valentín Lamas Carvajal e Ramón Cabanillas. O último número saíu o 25 de xullo de 1933.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Rafael Pérez Barreiro

**Rafael Pérez Barreiro**, nado en Madrid en 1862 e finado na Coruña o 29 de abril de 1932, foi un filólogo e profesor.

## Traxectoria 
Catedrático de Latín e Castelán, chegou á Coruña para ocupar a cátedra de Latín e Lingua Española no instituto de ensinanza media. Integrouse en actividades relacionadas coa cultura galega. Foi membro numerario da Real Academia Galega. Publicou traballos filolóxicos en *El Liberal* e *La Voz de Galicia*.

## Obras 
[miniatura|300px|Elección de [Eladio Rodríguez González|Eladio Rodríguez como presidente da RAG, 20/11/1926.]]
* *Gramática castellana razonada según los actuales conocimientos lingüísticos*, 1897.
* *Gramática latina razonada según los actuales conocimientos lingüísticos*, 1897.
* *Colección de trozos de literatura latina*, 1898.
* *Compendio de gramática castellana*, 1905.
* *Entretenimientos gramaticales*, 1935 (escolma dos seus artigos).

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Casavedra, Sancovade, Vilalba

**Casavedra** é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sancovade 
### Parroquias de Vilalba 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilalba
La Ilustración Española y Americana

***La Ilustración Española y Americana*** foi unha publicación periódica madrileña da segunda metade do século XIX (1869) e principios do século XX (1921), que mesturaba noticias de divulgación científica e literaria e artística.

## Historia e características 
Foi continuadora de *El Museo Universal*, editada entre 1857 e 1869. A revista seguía o modelo de prestixiosas publicacións europeas como as francesas ''L'Illustration* ou *Le Monde Illustré*, *Illustrierte Zeitung* de Alemaña ou a italiana *La Illustrazione Italiana*.

Na súa cabeceira presentábase como *Periódico de ciencias, artes, literatura, industria y conocimientos útiles*. Foi fundada en 1869 en Madrid por Abelardo de Carlos, que foi o seu director ata 1881, e despois polo seu fillo Abelardo José de Carlos Hierro. Antonio Garrido Villazán tamén foi o seu director.

Como indica o seu nome a revista caracterizábase pola profusión das súas ilustracións que representaban gran cantidade de aspectos da vida cotiá de España e dos países hispanoamericanos onde tamén tiña difusión a publicación.

Entre os artistas que traballaron para esta publicación podemos encontrar a Enrique Simonet, Juan Comba, José Luis Pellicer, Valeriano Domínguez Bécquer, Francisco Ortego, Eduardo Sánchez Solá etc. ou escritores sobresaíntes como José Zorrilla, Ramón de Campoamor, Juan Valera, Leopoldo Alas, Emilio Castelar, Valle-Inclán, Unamuno e outros como Ángel Fernández de los Ríos, Peregrín García Cadena, Manuel Cañete, José Velarde, Miguel Rodríguez Ferrer, Patrocinio de Biedma ou Francisca Sarasate, entre outros.

A publicación aparecía semanalmente, os días 8, 15, 22 e 30 de cada mes. Desapareceu en 1921.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *La Ilustración Gallega y Asturiana*
### Ligazóns externas 
* Antonio Ayuso Pérez. La Ilustración Española y Americana ante el Tercer Centenario del Quijote
* Gravados da publicación na Fundación Joaquín Díaz
* Recensión  na Institución Colombina
* *La Ilustración Española y Americana'' (1869–1901) Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.
La Lucha

***La Lucha*** foi o nome de varias publicacións:

### En Galicia
****La Lucha***, periódico publicado en Vigo entre 1898 e 1914.
****La Lucha***, periódico publicado en Santiago de Compostela en 1908.
****La Lucha***, periódico publicado en Lalín entre 1916 e 1918.
****La Lucha***, periódico publicado na Coruña en 1917.
****La Lucha***, periódico publicado en Ferrol en 1920.
****La Lucha***, periódico publicado en Ourense entre 1931 e 1932.
****La Lucha***, periódico publicado na Pobra do Caramiñal en 1932.

Outras publicacións:
****La Lucha Obrera***, periódico editado na Coruña entre 1883 e 1887.

### En España
****La Lucha***, periódico dirixido por Marcelino Domingo publicado en Barcelona entre 1916 e 1919.

## Véxase tamén
### Outros artigos
**Lucha Social*, periódico editado en Santiago de Compostela entre 1919 e 1921.
Cobreiro

O topónimo **Cobreiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Cobreiro**, lugar da parroquia de Carteire, no concello de Palas de Rei;
***Cobreiro**, lugar da parroquia de San Vicente de Castillón, no concello de Pantón;
***Cobreiro**, lugar da parroquia de Sancovade, no concello de Vilalba;
***Cobreiro**, lugar da parroquia de Santaballa, no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Cobreiros**, lugar da parroquia de Albos, no concello de Verea.
La Lucha (A Pobra do Caramiñal)

***La Lucha*** foi un periódico publicado na Pobra do Caramiñal entre 1932 e 1933.

## Historia e características 
Subtitulado *Órgano quincenal defensor de las entidades afectas al Partido Socialista y a la U. G. de T.*, apareceu o 1 de maio de 1932. Converteuse en semanario a partir do número 9. O seu director era Manuel Venerando Porteiro, presidente da Agrupación Socialista local, que foi substituído por Antonio Domínguez Fontán, secretario da Agrupación e dirixente do Sindicato de Oficios Varios La Unión Obrera (UGT). Nas páxinas de Ribeira incluíu colaboracións de Ramón Beade Méndez, Manuel Moure Gómez, Bautista M. Lemiña (a principios de 1933 abandonou esta cabeceira por *La Coraza* de Ribeira, baixo as críticas dos seus correlixionarios) e os mozos da Juventud Cultural Republicana (Julio Silva, Agustín F. Oujo, Ramón Rivas). Nas de Boiro, Juanito Somoza, Jesús Gallardo, Guillermo Santamaría e Teresa M. del Río. Na sección da Pobra apareceron as sinaturas de Porteiro, Domínguez, Tomás Moro (un pseudónimo) e Carmen Parada. Cesou a súa publicación en 1933.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Antón R. Gallardo (23/2/2006). "Prensa obreira no Barbanza" *La Voz de Galicia*
Antonio Domínguez Fontán

**Antonio Domínguez Fontán**, coñecido como **Sicho**, nado na Pobra do Caramiñal e finado en Lisboa en 1936, foi un político e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Secretario da Agrupación socialista da Pobra do Caramiñal e dirixente do Sindicato de Oficios Varios La Unión Obrera (UGT). Foi director do periódico local *La Lucha*. Ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu xunto con outros republicanos do Barbanza no pesqueiro *San José n.º 2* o 27 de xullo de 1936, cara ao porto de Leixões (Matosinhos). Morreu de tuberculose nun hospital de Lisboa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* De Insuela a Leixoes a bordo do pesqueiro «San José Nº 2» Artigo en *La Voz de Galicia*
Banato romanés

O **Banato romanés** (en romanés ***Banatul românesc***) é a parte da rexión histórica do Banato que actualmente pertence a Romanía. (O resto do Banato pertence a Serbia e unha pequena parte a Hungría).
[miniatura|250px|Mapa de [Romanía co Banato romanés en laranxa.]]

En 1938 uníronse os condados de Timiș-Torontal, Caraș, Severin, Arad e Hunedoara para formar o Ținutul Timiș, que abarca o Banato romanés. O 6 de setembro de 1950, a provincia foi substituída pola rexión de Timișoara (formada polos actuais condados de Timiș e Caraș-Severin). En 1956, a metade sur da rexión de Arad foi incorporada á rexión de Timișoara. En decembro de 1960, a rexión de Timișoara pasou a denominarse rexión do Banato.

O 17 de febreiro de 1968 fíxose unha nova división territorial e formáronse os condados de Timiș, Caraș-Severin e Arad. Desde 1998, Romanía dividiuse en oito rexións de desenvolvemento, que actúan como divisións territoriais autónomas. A rexión de desenvolvemento Vest está composta por catro condados: Arad, Timiș, Hunedoara e Caraș-Severin; polo tanto ten case as mesmas fronteiras que a provincia de Timiș de 1929. A rexión de desenvolvemento Vest forma parte da eurorrexión Danubio-Kris-Mures-Tisza. As minorías étnicas na rexión inclúen húngaros (5,6 % da poboación), serbios, croatas, búlgaros, ucraínos e outros.

A actual «rexión do Banato» de Romanía inclúe algunhas zonas montañosas que no formaron parte do Banato histórico ou da chaira panónica. O Banato romanés é montañoso no sur e sueste; no norte, oeste e suroeste é chan e, nalgúns lugares, pantanoso. O clima, excepto nas zonas pantanosas, é xeralmente san. Cultívanse en grandes cantidades trigo, cebada, avea, centeo, millo, liño, cánabo e tabaco, e os produtos dos viñedos son de boa cualidade. A riqueza mineral é grande, incluíndo cobre, estaño, chumbo, zinc, ferro e, especialmente, carbón. Entre os seus numerosos mananciais, os máis importantes son os de Mehadia, con augas sulfurosas, que xa eran coñecidas na época romana como as *Termae Herculis* (Băile Herculane).

## Véxase tamén 
* Banato (rexión histórica)
Gemma di Vergy

***Gemma di Vergy*** é unha *traxedia lírica* ou ópera en dous actos con música de Gaetano Donizetti e libreto en italiano de Giovanni Emanuele Bidera, baseado na traxedia *Charles VII chez ses grands vassaux* *(Carlos VII nas casas dos seus grandes vasalos* de 1831) de Alexandre Dumas, que foi posteriormente o tema da ópera *Saracin* do compositor ruso César Cui. Estreouse o 26 de decembro de 1834 no Teatro alla Scala de Milán baixo a batuta de Eugenio Cavallini, obtendo un bo éxito.

Esta ópera apenas se representa, aparecendo nas estatísticas de Operabase cunha soa representación no período 2005-2010.

## Personaxes 
## Véxase tamén
Primeira División de Paraguai

O **Primeira División de Paraguai** é a competición de máximo nivel da liga profesional de fútbol que se disputa en Paraguai, organizada pola Asociación Paraguaia de Fútbol.

A competición foi inaugurada en 1906 cos 5 equipos que existían daquela no país, por iniciativa do xornalista Adolfo Riquelme. Dende a tempada 1996 divídese en dous torneos, Apertura e Clausura, aínda que ó remate da tempada había unha final para definir cal era o único campión. Dende 2008 iso xa non é así, e cada torneo está considerado un título por si mesmo.

A liga paraguaia non é das mais poderosas dentro da Conmebol, pero algúns dos seus clubs teñen amosado un gran nivel en certas ocasións, facendo que os equipos da liga sexan respectados nas competicións continentais, chegando con frecuencia ás roldas finais eliminatorias en torneos como a Copa Libertadores e a Copa Suramericana. O club máis laureado na historia do campionato é o Club Olimpia (39 títulos), seguido do Club Cerro Porteño (28 títulos), ámbolos dous da cidade de Asunción.

Na actualidade 12 equipos disputan 2 torneos cada tempada, Apertura e Clausura. O torneo Apertura dispútase na segunda metade do ano, mentres que o torneo Clausura dispútase na primeira metade do seguinte ano. Cada torneo componse de 22 xornadas, é dicir, de dúas voltas nas que cada equipo xoga fronte ós restantes 11 equipos da liga.
## Equipos 2012 
200px|miniatura|dereita|Estadio General Pablo Rojas.
O formato do campionato divide a tempada en dous torneos, Apertura e Clausura, cada ún composto de 22 xornadas. Tanto o gañador do torneo Apertura como o gañador do torneo Clausura son considerados campións.

Os seguintes 12 equipos disputarán o torneo Apertura 2012:

O Estadio Defensores del Chaco, fogar da selección de Paraguai, acolle regularmente os encontros de máxima rivalidade, como son os que enfrontan a Club Olimpia e a Club Cerro Porteño, e nos últimos anos tamén Club Libertad e Club Guaraní.
## Palmarés 
O palmarés da liga está claramente dominado polos equipos da capital do país, Asunción. Só dous equipos teñen interrompido ese dominio en 4 ocasións. O Club Olimpia lidera o palmarés con 39 títulos, sendo ademais o equipo paraguaio con mellor palmarés nas competicións continentais, con 3 Copas Libertadores gañadas. O Club Cerro Porteño e o outro gran dominador desta competición, con 28 títulos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da Asociación Paraguaia de Fútbol
Banato serbio

O **Banato serbio** (ou *Banato occidental*) é a parte occidental da rexión histórica do Banato, que foi asignada ao Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos no Tratado de Trianon, despois da primeira guerra mundial. A rexión foi unha das provincias (*banovine*) deste reino entre 1919 e 1922 (Banato, Bačka e Baranja), sendo dividida entre os *óblast* de Belgrado e Podunavlje e, en 1929, a maior parte da rexión foi incorporada á *banovina* do Danubio (*Dunavska banovina*), mentres que a cidade de Pančevo incorporouse ao *Pančevački Rit* distrito autónomo de Belgrado.

miniatura|200px|Fronteiras da Voivodina serbia, establecidas en 1848 (incluíndo o Banato occidental).

Antes da primeira guerra mundial o Banato serbio formara parte da Serbia Voivodina (1820) e do Voivodato de Serbia e o Banato de Temesvar (1849–1860). Despois de 1860, formou parte dos condados de Torontál e Temes (do Reino de Hungría).
 
Entre 1941 e 1944 foi ocupado polas potencias do Eixe. Formalmente era parte do protectorado alemán de Serbia, pero de feito foi unha rexión autóma practicamente independente gobernada pola minoría alemá da rexión. Desde 1945, o Banato serbio, xunto coa Bačka e Syrmia (Srem), formou parte, primeiro, da República Socialista de Serbia (provincia autónoma de Voivodina), despois da República Socialista Federal de Iugoslavia e, finalmente, da República Federal de Iugoslavia. Máis tarde, a partir da disolución de Iugoslavia, formou parte de Serbia e Montenegro e, desde 2006, da Serbia independente.

Os distritos (*okruj*) de Serbia no Banato son:
* Banato Norte 
* Banato Central
* Banato Sur

O Banato serbio está formado por chaiuras onde se cultivan trigo, centeo, avea, orxo, millo, e xirasol, e as súas riquezas minerais son, sobre todo, petróleo e gas natural. Conta tamén cun destino turístico moi popular, *Deliblatska peščara*.

Segundo o censo de 2002, a poboación do Banato serbio era de 665&nbsp;397 habitantes, dos que o 65 % eran serbios, o 18 % húngaros, o 4,1 % romaneses, o 2,7 % eslovacos e o 0,1 % alemáns.

## Véxase tamén 
* Banato (rexión histórica)
Waveform Audio Format

**WAV** (ou **WAVE**), apócope de *WAVEform audio file format*, é un formato de son dixital normalmente sen compresión de datos desenvolto e propiedade de Microsoft e de IBM que se utiliza para almacenar sons no PC, admite arquivos mono e estéreo a diversas resolucións e velocidades de mostraxe. A súa extensión é .wav.

É unha variante do formato RIFF (*Resource Interchange File Format*, formato de ficheiro para intercambio de recursos), método para almacenamento en "paquetes", e relativamente parecido ao IFF e ao formato AIFF usado por Macintosh. O formato toma en conta algunhas peculiaridades da CPU Intel, e é o formato principal usado por Windows.

A pesar de que o formato WAV é compatible con case calquera códec de son, emprégase principalmente co formato PCM (non comprimido) e, ao non ter perda de calidade, é adecuado para uso profesional. Para ter calidade CD de son necesítase que o son se grave a 44100&nbsp;Hz e a 16 bits. Por cada minuto de gravación de son consómense uns 10 megabytes de espazo en disco. Unha das súas limitacións é que só se poden gravar arquivos de 4 xigabytes como máximo, o cal equivale aproximadamente a 6,6 horas en calidade de CD de son. É unha limitación propia do formato, independentemente do sistema operativo que se utilice, e débese a que na cabeceira do ficheiro se indica a lonxitude do mesmo cun número enteiro de 32 bits, o que limita o tamaño do ficheiro.

En Internet non é popular, fundamentalmente porque os arquivos sen compresión son moi grandes. Son máis frecuentes os formatos comprimidos con perda, como o MP3 ou o Ogg Vorbis. Como estes son máis pequenos, a transferencia a través de Internet é moito máis rápida. Ademais, existen códecs de compresión sen perda máis eficaces, como Apple Lossless ou FLAC.

## Véxase tamén 
### Outros arquivos 
* FLAC, formato de son libre sen perda 
* AAC
* AIFF
* MP3
* Ogg Vorbis
* RIFF

### Ligazóns externas 
* Sumario do formato WAVE 
* Multimedia Programming Interface and Data Specifications 1.0 - 1991 - IBM Corporation and Microsoft Corporation
* RFC 2361 - WAVE and AVI Codec Registries
* Waveform Audio File Format MIME Sub-type Registration - INTERNET-DRAFT
Banato Norte

miniatura|220px|Situación do distrito do Banato Norte en Serbia.
[miniatura|220px|Distritos de [Voivodina.]]
miniatura|220px|dereita|Distribución da poboación por nacionacionalidades no **Banato Norte** (2002).
[miniatura|220px|Distritos de [Voivodina.]]

O **distrito do Banato Norte** (en serbio cirílico *Севернобанатски округ*, en serbio latino *Severnobanatski okrug*) é unha subdivisión administrativa da República de Serbia.

No censo de 2011 contaba cunha poboación de 146.690 habitantes. A capital do distrito do Banato Norte é a cidade de Kikinda.

O distrito está situado no extremo norte de Serbia, na provincia autónoma de Voivodina, estendéndose pola parte norte do Banato serbio e por unha parte da rexión da Bačka.

## Municipios do Banato Norte 
## Distribución da poboación por nacionacionalidades (2002) 
No ano 2002, o distrito tiña  habitantes 

* Dous municipios tiñan maioría de serbios:
** Kikinda (76,43 %)
** Novi Kneževac (59,53 %).
* Catro municipios tiñan mairoría de húngaros:
** Ada (76,64 %)
** Čoka (51,56 %)
** Kanjiža (86,52 %)
** Senta (80,51 %)

## Linguas (2002) 
* Húngaro =  (48,09 %)
* Serbio =  (48,08 %)
* Romaní =  (1,95 %)
* **Outros** — (0,28 %)
## Cultura 
A cidade de Kikinda é célebre polos seus pintores, sobre todo Teodor Ilić Češljar, Nikola Aleksić, Djura Pecić e Djura Jakšić, este último tamén escritor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Banato (rexión histórica)
* Banato serbio
Vernon Macklin

**Vernon Leon Macklin**, nado o 20 de setembro de 1986 en Portsmouth, Virxinia, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Kawasaki Brave Thunders da B.League xaponesa.

## Traxectoria 
Macklin foi elixido na 52ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Detroit Pistons. O 9 de decembro de 2011, asinou o seu contrato polos Pistons. En marzo de 2012, foi asignado ós Fort Wayne Mad Ants da NBA Development League. Na súa etapa na D-League, acadou 15 puntos e 14 rebotes, e volveu ós Pistons en abril de 2012. En xullo de 2012, os Pistons decidiron non facerlle unha oferta a Macklin, e este pasou a ser axente libre non restrinxido.

En agosto de 2012, Macklin asinou co Royal Halı Gaziantep da Turkish Basketball League.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Banato húngaro

miniatura|200px|División do Banato no Tratado de Trianon. Ao norte, de cor rosa, a pequena parte que se lle adxudicou a Hungría.

O **Banato húngaro** é nunha moi pequena parte do norte da rexión histórica do Banato, que foi incorporada á nova Hungría independente de Austria no Tratado de Trianon, despois da segunda guerra mundial, e que se integrou no condado de Csongrád.

Ademais da poboación húngara hai unha pequena minoría de serbios (por exemplo, en Deszk e Szeged).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ban (título)

* Banato (rexión histórica)
* Reino de Hungría
* Condado de Csongrád 
* Szeged
Cetoácido

[miniatura|De arriba a abaixo: [ácido pirúvico, ácido acetoacético e ácido levulínico.]]

Os **cetoácidos**, tamén chamados **oxoácidos**, son compostos orgánicos que conteñen un grupo carboxilo e un grupo cetona. Os alfa-cetoácidos son especialmente importantes en bioloxía xa que algúns deles interveñen no ciclo de Krebs e na glicólise.  Nalgúns casos o grupo cetona é hidratado.

## Tipos
Os tipos máis comúns de cetoácidos son:
* Alfa-cetoácidos, ou 2-oxoácidos. Teñen o seu grupo cetona adxacente ao grupo carboxilo. Exemplos son: o ácido pirúvico, ácido oxalacético e ácido glicólico.
*Beta-cetoácidos ou 3-oxoácidos. Teñen o grupo cetona situado no segundo carbono contado a partir do grupo carboxilo. Un exemplo é o  ácido acetoacético.
*Gamma-cetoácidos ou 4-oxoácidos. Teñen o grupo cetona situado no terceiro carbono contado a partir do grupo carboxilo. Un exemplo é o ácido levulínico.

## Funcións
Os alfa-cetoácidos utilízanse principalmente como fonte de enerxía polas células do fígado (hepatocitos) e na síntese de ácidos graxos hepática.

O oxalacetato é importante no ciclo de Krebs e na  gliconeoxénese. Tamén intervén no ciclo de Krebs o cetoácido alfa-cetoglutarato.

O piruvato é o produto final da glicólise, que pode ser despois "respirado" nas mitocondrias ou fermentado no citosol.

Os aminoácidos cetoxénicos poden ser desaminados no noso metabolismo e orixinaren alfa-cetoácidos e corpos cetónicos.

Un caso especial é o do ácido neuramínico, que é un ácido cetoaldónico ou ulosónico, que leva un grupo cetona e un grupo carboxilo, pero tamén un grupo amino, e grupos OH e forma moléculas cicladas, polo que en vez de como cetoácido se clasifica como azucre ácido.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Azucre ácido

### Ligazón externa
* MeshName - Keto+Acids http://www.nlm.nih.gov/cgi/mesh/2011/MB_cgi?mode=&term=Keto+Acids
Daichi

**Daichi**, tamén coñecido polo acrónimo **ALOS** (*Advanced Land Observing Satellite*) é un satélite artificial xaponés lanzado o 24 de xaneiro de 2006 desde o Centro Espacial de Tanegashima mediante un foguete H-2A.

## Características 
Daichi, ao igual que o seu sucesor, Daichi 2, estaba adicado á observación e cartografía terrestres e á busca de recursos naturais. Funcionou ata o 22 de abril de 2011, en que perdeu enerxía, dándose por finalizada a misión.

## Instrumentos 
O satélite levaba tres instrumentos a bordo:

* PRISM (Panchromatic Remote-sensing Instrument for Stereo Mapping): cámara pancromática para cartografía cunha resolución de 2,5 metros.
* AVNIR-2 (Advanced Visible and Near Infrared Radiometer tipo 2): radiómetro para observación terrestre cunha resolución de 10 metros.
* PALSAR (Phased Array type L-band Synthetic Aperture Radar): radar de apertura sintética para observación terrestre diúrna e nocturna.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Daichi 2
Pepe Coira

**Pepe Coira Nieto**, nado en Rábade en 1963, é un guionista galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela e diplomado en Historia e Estética da Cinematografía pola Universidade de Valladolid. Foi crítico cinematográfico en *El Correo Gallego* (1983-1986), e despois redactor (1986-1987). Traballou para a Consellería de Cultura da Xunta de Galicia (1988-1997). Foi director do CGAI (1991-1998), ocupándose da promoción, difusión e recuperación do audiovisual galego. Despois foi profesor na Escola de Imaxe e Son ata o ano 2000. Foi profesor asociado na Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación de Pontevedra (2004-2007) e no mestrado de Produción e Xestión Audiovisual da Universidade da Coruña desde a súa fundación.

Foi guionista dos programas da TVG *Extramuros* (1987) e *Luces da Cidade* (1988-1989). Foi director de Desenvolvemento e despois subdirector da compañía Voz Audiovisual, onde traballou como produtor executivo e editor de guión de series televisivas de ficción (*Mareas vivas*, *Terra de Miranda*, *A miña sogra e mais eu* e *As leis de Celavella*) e documental (*Vida nas mareas* e *O mundo de Celavella*), e da longametraxe *De bares*.

En 2006 comezou a traballar para o grupo Fílmax como xefe de Desenvolvemento e produtor executivo de Filmax TV. Dedicouse especialmente ao documental.

Á marxe da televisión realizou a vídeo-instalación *Paso* (1990). É socio fundador da editorial TrisTram.

## Obras 
* *As catro vidas dunha película*, 1995.
* *Antonio Román. Director de cine*, 1999 (cunha segunda e ampliada edición en castelán: Antonio Román, un cineasta de posguerra; premio ao mellor libro universitario español do ano 2004).
* *Unha (brevísima) historia do cine*, 2001.
* *No verán de 1940*, 2004.

### Obras colectivas 
* *Historia do cine en Galicia* (coord. José Luis Castro de Paz, 1997).
* *Diccionario del cine español* (coord. José Luis Borau, 1998).
* *Diccionario do cine en Galicia* (1896-2000), do que tamén foi coordinador.

### Traducións 
* *Notas sobre o cinematógrafo* de Robert Bresson, 1994.

## Galardóns e nomeamentos 
### Premios Mestre Mateo 
alt=XVII Hectómetro literario no Paseo dos Soños de Vilalba|miniatura|XVII Hectómetro literario no Paseo dos Soños de Vilalba.
No 2023, xunto cos seus irmáns Carlos e Jorge, recibiu unha homenaxe en Vilalba, pasando os tres a ter un monólito adicado no Paseo dos Soños, no hectómetro XVII.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
Primeira División de Venezuela

O **Primeira División de Venezuela** é a competición de máximo nivel da liga profesional de fútbol que se disputa en Venezuela, organizada pola Federación Venezolana de Fútbol. Recibe o nome de **Primeira División de Venezuela - Copa Movilnet** por mor do seu patrocinador principal.

Aínda que existía un campionato nacional afeccionado en Venezuela dende 1921, o actual campionato profesional naceu en 1957. Nos seus comezos foi un torneo de rivalidade entre as distintas comunidades de inmigrantes, representadas por clubs como Club Deportivo Portugués, Club Deportivo Español, Deportivo Vasco, Deportivo Italia, Catalonia, Deportivo Galicia, Unión Deportiva Canarias ou Deportivo Celta. A partir dos anos 60 participaron equipos de fóra de Caracas, sendo o Lara Fútbol Club o primeiro en acadar o título de campión en 1965.

Malia non ser un torneo poderoso dentro da Conmebol, o nivel dos seus clubs ten medrado dende comezos dos anos 90. Os clubs máis laureados na historia do campionato son o Caracas Fútbol Club (11 títulos) e o Deportivo Táchira (7 títulos), seguidos de varios clubs con 5 e 4 títulos. O primeiro campión foi o Universidad Central, mentres que o campión actual é o Deportivo Táchira.

Na actualidade 18 equipos disputan 2 torneos, Apertura e Clausura. O torneo Apertura dispútase na segunda metade do ano, mentres que o torneo Clausura dispútase na primeira metade do seguinte ano. Os dous gañadores disputan unha final ó remate da tempada para definir cal é o campión nacional.
## Equipos 2012 
250px|miniatura|dereita|Estadio Polideportivo Cachamay..

Os seguintes 18 equipos disputaron o torneo Apertura 2011 e competirán polo torneo Clausura 2012 e polo título de campión en 2012:

## Palmarés 
O palmarés da liga está dominado polo Caracas FC e polo Deportivo Táchira FC, gañadores de 11 dos últimos 12 títulos. É salientable a cantidade de clubs campións que teñen desaparecido:

† = Equipo desaparecido. 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da Federación Venezolana de Fútbol
Don Carlos

***Don Carlos***, ou ***Don Carlo*** na versión en italiano, é unha ópera en cinco actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en francés de François Joseph Méry e Camille du Locle, baseado no drama *Dom Karlos, Infant von Spanien* de Schiller. Foi estreada o 11 de marzo de 1867 no Teatro Imperial da Ópera de París.

Os acontecementos históricos rodean e dirixen boa parte do drama. Para Verdi esta ópera representaba a loita da liberdade contra a opresión política e religiosa, representadas nos personaxes de Filipe II e o Grande Inquisidor. A historia está baseada en conflitos na vida de Carlos de Austria e Portugal (1545–1568) logo de que a súa prometida, Isabel de Valois, casara co seu pai, o rei Filipe II como parte do tratado de paz que puxo fin á guerra italiana de 1551-1559 entre as Casas de Habsburgo e Valois; aparecen a Contrarreforma, a Inquisición e a rebelión dos calvinistas en Flandres, Brabante e Países Baixos.

Ao longo de vinte anos, realizáronselle cortes e adicións á ópera, o que deu como resultado unha gran diversidade de versións dispoñibles para directores. Ningunha outra ópera de Verdi ten tantas versións. Coa súa duración íntegra (incluíndo o ballet e os cortes feitos antes da primeira representación), contén arredor de catro horas de música, sendo a ópera máis longa de Verdi.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Charles Jenkins

**Charles T. Jenkins**, nado o 28 de febreiro de 1989 en Brooklyn, Nova York, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense.

## Traxectoria 
Jenkins foi elixido na 44ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Golden State Warriors. Durante o lockout da NBA, Jenkins asinou co Teramo Basket da Lega Basket Serie A un contrato de dous meses. Cando rematou o lockout, Jenkins deixou o Teramo sen chegar a debutar e asinou cos Warriors o 9 de decembro de 2011. O 21 de febreiro de 2013, Jenkins foi traspasado aos Philadelphia 76ers a cambio dunha elección de segunda rolda do Draft. O 10 de abril de 2021, anunciouse a súa fichaxe ata final de tempada polo CB Canarias da Liga ACB. En 2022 asinou co FMP Meridian serbio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Charles Jenkins en Basketball-Reference.com
Alberto Rodríguez Raposo

**Alberto Rodríguez Raposo**, nado en Lugo en 1965, é un enxeñeiro e político galego do Partido Popular.

## Traxectoria 
Obtivo a enxeñería en Telecomunicacións, que completou con estudos de Económicas. Con 27 anos aproba unhas oposicións e accede ao corpo de funcionarios do estado en 1992. Desempeñou distintos traballos ata que recalou na Secretaría de estado de Telecomunicacións durante o primeiro goberno de José María Aznar.

En 2000 foi nomeado director xeral da entidade pública Red.es, que durante comezos do século XXI se encargou do desenvolvemento e fomento da sociedade da información en España. Coa derrota electoral do PP nas Eleccións xerais de 2004, abandonou ese posto e reincorporouse como funcionario ao ministerio de Economía. En 2012, uns días despois do nomeamento de José Manuel Soria como ministro de Industria, Turismo e Comercio, é designado director xeral de Telecomunicacións e Tecnoloxías da Información.
Darius Morris

**Darius Aaron Morris**, nado nos Ánxeles (California) o 3 de xaneiro de 1991, é un xogador americano de baloncesto profesional.

## Traxectoria 
Morris foi elixido na 47ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Los Angeles Lakers. O 27 de setembro de 2013, Morris asinou cos Philadelphia 76ers. O 20 de novembro de 2013, foi cortado polos Sixers.

O 6 de xaneiro de 2014, asinou un contrato de dez días cos Los Angeles Clippers. O 16 de xaneiro asinou un segundo contrato de dez días cos Clippers. O 3 de febreiro de 2014, asinou un contrato de dez días cos Memphis Grizzlies. O 11 de decembro de 2014, Morris asinou cos Brooklyn Nets. Fixo o seu debut cos Nets ó día seguinte, facendo 2 puntos e unha asistencia na vitoria sobre os Philadelphia 76ers por 88-70.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Un ballo in maschera

***Un ballo in maschera*** (en galego, *Un baile de máscaras*) é unha ópera en tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Antonio Somma, baseado no libreto de Eugène Scribe para a ópera *Gustave III* (1833) de Daniel-François Auber, que se baseou vagamente no asasinato histórico do rei Gustavo III de Suecia. O tema era ben coñecido por ter sido empregado por outros compositores, incluíndo a Daniel-François Auber para a súa ópera de 1833 *Gustavo III, ou O baile de máscaras* e máis tarde por Saverio Mercadante para a súa ópera *Il reggente* en 1843. A estrea da ópera tivo lugar no Teatro Apollo de Roma o 17 de febreiro de 1859

En 1792, o rei de Suecia, Gustavo III, foi asasinado como resultado dunha conspiración política contra el. Recibiu un disparo mentres estaba nun baile de máscaras e morreu 13 días máis tarde polas súas feridas. Para o libreto, Scribe conservou os nomes dalgunhas das figuras históricas implicadas, a conspiración e o asasinato nun baile de máscaras. O resto da obra -as caracterizacións, o romance, a adiviñación do futuro etc.- é invención de Scribe e a ópera non é exacta historicamente.

*Un ballo in maschera* foi unha das óperas máis problemáticas de Verdi, xa que para converterse no *Un ballo in maschera* que se coñece hoxe, a ópera de Verdi (e o seu libreto) viuse obrigada a sufrir unha serie de transformacións, causadas por unha combinación de normas de censura tanto en Nápoles como en Roma (pedindo mesmo máis alteracións das que Verdi estaba disposto a aceptar), así como pola situación política en Francia en xaneiro de 1858. O feito da censura fixo a Verdi rachar o contrato co teatro, que o demandou, e Verdi contraatacou cunha demanda por difamación. Finalmente a loita legal concluíu coa retirada das acusacións por parte do teatro, e co compromiso de Verdi de terminar a ópera. Porén, antes da estrea en Roma, a acción tivo que trasladarse de Estocolmo a Boston, e o rei Gustavo tivo que ser substituído polo conde de Warwick, dado que as autoridades non permitían que unha obra de teatro incluíra cun rexicidio .

A pesar do seu desenlace dramático, *Un ballo in maschera* conta con moitos momentos brillantes e de ironía asociada á comedia -unha mestura que levou aos críticos a denominala "Shakespeariana".

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
José Luis Martín Vigil

**José Luis Martín Vigil**, nado en Oviedo o 28 de outubro de 1919 e finado en Madrid o 20 de febreiro de 2011, foi un escritor e anteriormente crego asturiano en lingua castelá.

## Traxectoria 
Estudou a escola e o bacharelato cos xesuítas en Oviedo e a comezos dos anos trinta desprázase a Madrid para estudar na acabada de crear Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Navais. Sorpréndeo a Guerra Civil española nas vacacións de verán en Asturias e alístase co bando nacionalista, onde participa en combates na fronte do Ebro, na toma de Madrid, en Estremadura e en Toledo.

Ao rematar a contenda acaba a enxeñería e fai Filosofía e Teoloxía na Universidade de Comillas. En 1948 ingresa na Compañía de Xesús e cinco anos máis tarde ordéase sacerdote católico. Traballou como capelán de residencias universitarias e profesor en distintos centros de ensino, mentres compaxinaba estes labores co de crego; entre eles figurou entre 1951 e 1953 o colexio Santiago Apóstolo de Vigo.

En 1955 publica a súa primeira novela en México, novela que tería un importante éxito na España franquista: *La vida sale al encuentro*, ambientada precisamente en Vigo. Tres anos máis tarde, en 1958, abandonaría a Compañía de Xesús e varios anos despois veríase forzado tamén a deixar o sacerdocio debido á súa homosexualidade. A partir desa primeira novela comezou a escribir con máis asiduidade, en especial novelas para xente nova, aínda que tamén cultivou outros xéneros, como a novela erótica. Tamén presentou programas de radio e televisión, entre eles un con Susana Estrada onde se abordaba a educación sexual na España dos anos oitenta.

## Obras 
### Ficción 
* *La vida sale al encuentro* (1955)
* *Sexta galería* (1962)
* *Réquiem a cinco voces* (1963)
* *Tierra Brava* (1966)
* *Una chabola en Bilbao*
* *Los curas comunistas*
* *Nación de muchachos* (1973)
* *Muerte a los curas* (1974)
* *Cierto olor a podrido* (1979)
* *Doce indeseables* (1982)
* *El rollo de mis padres* (1982)
* *El faro de barlovento* (1983)
* *Un tal Marcos* (1984)
* ''The boys' war* (1984)
* *Mi nieto Jaime* (1985)
* *Habla mi viejo* (1986, Premio Gran Angular)
* *Beatriz, un caso aparte* (1987)
* *Tres primos entre sí* (1988)
* *Ganímedes en Manhattan* (1988)
* *Iba para figura* (1991)
* *Me llamo Tolo* (1994)

### Non ficción 
* *Un sexo llamado débil* (1973)
* *Destino: Dios*
* *¡En marcha, cristianos!*
* *Listos para resucitar*
* *Yo, Ignacio de Loyola'' (1989)

## Notas
Giovanna d'Arco

'''''Giovanna d'Arco'''* (en galego, *Xoana de Arco*) é unha ópera dividida nun preludio e tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Temistocle Solera, baseada no drama *Die Jungfrau von Orleans'' de Friedrich von Schiller (se ben Solera negou esta afirmación en cartas enviadas ao editor de Verdi, e alegou que o traballo foi "unha ficción totalmente orixinal"). A ópera reflicte en parte a vida de Xoana de Arco. Foi estreada o 15 de febreiro de 1845 no Teatro alla Scala de Milán.

Esta obra rara vez se representa na actualidade; nas estadísticas de Operabase aparece con só 6 representacións no período 2005-2010, sendo a vixésimo segunda de Verdi.

## Personaxes 
## Véxase tamén
Il corsaro

***Il corsaro*** (en galego *O corsario*) é unha ópera en tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Francesco Maria Piave, baseado no poema *The Corsair* de Lord Byron. Foi estreada o 25 de outubro de 1848 no Teatro Grande de Trieste baixo a batuta de Luigi Ricci.

O compositor expresou o seu interese polo poema de Byron *The Corsaire* xa no ano 1844, mais pasaron varios anos antes de que chegase a compoñer a ópera, traballando cun libreto de Francesco Maria Piave. Mentres tanto, Verdi viuse no medio dunha loita entre dous editores que pelexaban pola súa obra. *Il corsaro* foi escrita para o editor que perdeu esa batalla —polo menos aos ollos do compositor— e Verdi pode ter estado ansioso de superalo. En calquera dos casos, cando finalizou a partitura en 1848 e a entregou ao editor, aparentemente non tiña idea de cando ou onde se estrearía. Cando se estreou no Teatro Grande (actualmente Teatro Verdi de Trieste máis tarde aquel ano, Verdi non atendeu a estrea. Pode que soubera exactamente o que estaba a facer. Ao final, resultou que a ópera foi mal recibida —algo insólito en Verdi-. Pronto caeu no esquecemento.

*Il corsaro* é unha das obras menos coñecidas de Verdi, e nela presenta moitos elementos propios do romanticismo. Os protagonistas son dúas parellas: por unha banda Corrado e a súa amada Medora, e pola outra o paxá otomán Seid e a súa escrava favorita Gulnara. Trátase dunha obra con moitos momentos de gran beleza e lirismo. Esta ópera rara vez se representa na actualidade; nas estatísticas de Operabase aparece con só 4 representacións no período 2005-2010.

Segundo o propio Verdi: "Ha de verse *Il corsaro* con perspectiva, xa que é unha obra de transición na que apuntaba cousas que logo desenvolvería en La traviata e Otello".

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
Danilo Gallinari

**Danilo Gallinari**, nado o 8 de agosto de 1988 en Sant'Angelo Lodigiano, é un xogador italiano de baloncesto profesional que xoga nos Milwaukee Bucks da National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria profesional 
### Italia 
Gallinari comezou a xogar profesionalmente no ano 2004 no Casalpusterlengo, equipo da Serie B1 (terceira división italiana).

En 2005, Gallinari foi fichado polo Armani Jeans Milano. Estes o mandaron ao Edimes Pavia, equipo da segunda división italiana, durante a tempada 2005-06 para xogar moitos minutos e gañar experiencia. Tan só xogou a metade da tempada debido a unha lesión, pero no ano 2006 foi nomeado para o mellor xogador italiano da segunda división, onde fixo 14.3 puntos, 3.4 rebotes, 2.0 roubos e 0.8 asistencias por encontro en 17 partidos.

En 2006, foi rechamado polo AJ Milano para xogar a tempada 2006-07 con eles na primeira división, e na ULEB Eurocup, a segunda gran competición europea. Na súa primeira tempada, Gallinari foi nomeado coma o mellor xogador da liga de 22 anos ou menos, acadando 10.9 puntos, 4.0 rebotes, 1.7 roubos e 1.0 asistencias por partido en 34 encontros da liga regular, e 11.5 puntos, 3.7 rebotes, 2.1 roubos e 0.9 asistencias en 8 partidos de playoffs. Ademais, gañou o concurso de triplas do All-Star italiano en 2007.

Na súa derradeira tempada no Milano, na tempada 2007-08, fixo 17.5 puntos, 5.6 rebotes, 2.0 roubos e 1.3 asistencias por partido en 33 encontros da tempada regular, e 18.1 puntos, 6.5 rebotes, 1.8 roubos e 1.5 asistencias por partido en 8 encontros de playoffs.

### NBA 
Gallinari foi elixido na 6ª posición do Draft da NBA de 2008 polos New York Knicks, e asinou un contrato por dous anos co equipo.

O 22 de febreiro de 2011, Gallinari foi traspasado aos Denver Nuggets nun traspaso a tres bandas, que incluíu tamén aos Minnesota Timberwolves, e que levou a Carmelo Anthony e a Chauncey Billups a Nova York.

Durante o lockout da NBA de 2011, volveu un tempo a Italia para xogar outra vez no Emporio Armani Milano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Web Oficial de Danilo Gallinari  
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en BasketballReference.com
Travis Leslie

**Travis Demetrius Leslie**, nado o 29 de marzo de 1990 en Atlanta, Xeorxia, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no Coosur Real Betis da Liga ACB.

## Traxectoria profesional 
Leslie foi elixido na 47ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Los Angeles Clippers. En marzo de 2012, Leslie foi asignado ós Bakersfield Jam, o equipo afiliado dos Clippers na NBA Development League.

O 22 de decembro de 2021, Leslie asinou co Real Betis Baloncesto da Liga ACB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Jeremy Tyler

**Jeremy Miles Tyler**, nado o 21 de xuño de 1991 en San Diego, California, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Liaoning Flying Leopards da Chinese Basketball Association (CBA).

## Traxectoria profesional 
### Israel 
O 7 de agosto de 2009, asinou un contrato co Maccabi Haifa B.C. da liga israelí. Tyler xogou tan só 10 partidos, nos que fixo 2.1 puntos en 7.6 minutos por partido. O 18 de marzo de 2010, deixou oficialmente o Maccabi.

### Xapón 
O 29 de xullo de 2010, Tyler asinou un contrato co Tokyo Apache da liga Xapón, xa que non podía presentarse ao Draft da NBA ata o ano 2011. En 33 partidos, acadou 9.9 puntos cunha porcentaxe de tiro dun 51.7%, e 6.4 rebotes en 15.4 minutos de xogo por partido.

### NBA 
Tyler foi elixido na 39ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Charlotte Bobcats, pero poucos minutos despois foi traspasado aos Golden State Warriors a cambio de diñeiro. O 27 de febreiro de 2012, foi asignado ós Dakota Wizards. Foi chamado de volta o 6 de marzo de 2012. Durante a maior parte do seu ano coma rookie apenas tivo minutos de xogo, pero o 21 de marzo contra os New Orleans Hornets, xogou o seu primeiro partido coma titular, na posición de pivote. Permaneceu no quinteto titular do equipo ata o remate da tempada.

Durante a tempada 2012-13, foi asignado varias veces ós Santa Cruz Warriors da NBA D-League.

O 21 de febreiro de 2013, Tyler foi traspasado ós Atlanta Hawks a cambio dunha futura elección de segunda rolda do Draft. O 6 de marzo de 2013, Tyler foi cortado polos Hawks. O 13 de marzo de 2013, uniuse de novo ós Santa Cruz Warriors.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBAdraft.net 
* Perfil en DraftExpress.com  
* Perfil en Scout.com 
* Perfil en Rivals.com