open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vilasumil

**Vilasumil** (**Villasumile** en dialecto ancarés ou **Villasumil** oficialmente en castelán) é unha parroquia do concello leonés de Candín, na comarca do Bierzo. Segundo o INE en 2012 tiña 11 habitantes. A parroquia sufriu do mesmo xeito que a zona un proceso de despoboamento. O proceso de perda de habitantes en Vilasumil veuse dando desde o século XVIII, cando segundo Miñano a localidade tiña 161 habitantes. Un século despois segundo o reconto de Madoz, tiña 130 habitantes. En 1920, no censo feito por Mourille, a aldea tiña 119 habitantes. A caída da poboación deuse a partir das décadas de 1950 e 1960, coas emigracións, a bisbarra baleirouse dos habitantes máis novos. O avellantamento, a falta de perspectivas de futuro e o réxime de tenencia da terra e os usos do chan son explicacións para o despoboamento de Vilasumil e outros lugares da zona.

## Lingua 
Vilamil pertence ao ámbito lingüístico galego-berciano e os seus habitantes falan un dialecto do galego chamado ancarés.

## Patrimonio 
Vilasumil atópase situado nos Ancares. A arquitectura do lugar é a tradicional dos Ancares, casa feitas en cachotaría e como elemento principal: a lousa. A parroquia ten unha pequena igrexa románica, que ten en fronte unha fonte arrodiada de castiñeiros, a cal é considerada como a que dá a auga máis fresca da zona.

Existe un castiñeiro milenario coñecido como *Catín* situada en fronte da igrexa parroquial, e é a principal atracción turística. Outro elemento salientable son as ruínas do antigo xerador eléctrico de Vilasumil, que permitiu á zona ter electricidade de fabricación propia moito antes cás demais parroquias da contorna. Existen tamén os restos da antiga fábrica de cera.

## Festas e costumes 
Do mesmo xeito que no resto do Bierzo, en Vilasumil celébrase no outono o magosto, comendo castañas asadas acompañadas con bagazo e queimada. No inverno, tamén se celebra a matanza do porco durante o Nadal. Ademais, o 20 de marzo é a festa da Nosa Señora e o 25 de maio a festa de San Bernardo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Candín
* Serra dos Ancares
* O Bierzo
Pampillo

O termo **pampillo** ou **pampullo** pódese referir a:

## Botánica 
dereita|miniatura|250px
Refírese a diferentes especies botánicas semellantes:

*As diferentes especies de **crisantemos**.
****Pampillo amarelo** (*Chrysanthemum segetum*).
****Pampillo das searas** (*Chrysanthemum myconis*) .
****Pampillo coronaria** (*Chrysanthemum coronarium*).
*Diferentes especies do xénero ***Calendula***:
****Pampillo** (*Calendula arvensis*), a caléndula silvestre ou brava.
****Pampillo de mar** (*Calendula suffruticosa* especialmente a var. *lusitanica*), as caléndulas de mar.
*Outras especies de diferentes xéneros:
****Pampillo de Miconos** (*Coleostephus myconis* ou *Pyrethrum myconis*), herba brava, xiralda.
****Pampillo** (*Anthemis arvensis*).
****Pampillo** (*Leucanthemum vulgare*)

## Antroponimia 
**Pampillo** é un apelido galego.
***Gloria Pampillo**, Bos Aires, 1938, foi unha escritora, profesora e feminista arxentina.

## Gastronomía 
***Pampilho**, un doce tradicional da cidade portuguesa de Santarém.

## Notas
Crisantemo

Os **crisantemos** son plantas de flor pertencentes ao xénero ***Chrysanthemum***, con arredor de 30 especies, de fanerógamas perennes na familia Asteraceae. Son nativa de Asia e do nordés de Europa. O nome provén do grego χρυσἄνθεμο transl. *Krysanthemo* (flor de ouro).

É unha planta de tradición de cultivo milenario nos países asiáticos. Cultívase dende hai máis de 2.500 anos na China e é considerada unha das plantas nobres chinesas (as outras son o bambí, a ameixeira e a orquídea). Era o distintivo oficial do exército e unha exclusividade da nobreza.

Foi levada ao Xapón polos budistas. Pola súa semellanza co sol nacente, acabou por se tornar un símbolo do país, inclusive o trono do emperador era coñecido como o "Trono do Crisantemo". Existía a lenda de que un único pétalo da flor, colocado no fondo dunha cunca de viño, traería vida longa e saudábel.

Foi levada para o occidente no século XVII. O nome foille atribuído por Carl von Linné, combinando o prefixo grego *chrys-*, que significa dourado (a cor das flores orixinais), e *-anthemon*, que significa flor.

Existen máis de 100 especies e máis de 800 variedades comercializadas no mundo. O seu porte é herbáceo e xeralmente de 1 metro. A súa propagación dáse por espichos e espeques en invernadoiros e alcouves e tamén por sementes, e dá flores o ano enteiro.

Precisa de moita luz, porén, non soporta sol directo. Prefire clima quente e húmido.

O cultivo en Galiza é moi común na xardinaxe e nos cemiterios, sendo consideradas flores da morte e moi empregadas no día de defuntos coma enfeite dos nichos.

As variedades silvestres reciben os nomes comúns de **pampillos** ou **pampullos**.

## Especies 
* *Chrysanthemum anethifolium
* *Chrysanthemum aphrodite
* *Chrysanthemum arcticum
* *Chrysanthemum argyrophyllum
* *Chrysanthemum arisanense
* *Chrysanthemum boreale
* *Chrysanthemum chalchingolicum
* *Chrysanthemum chanetii
* *Chrysanthemum cinerariaefolium
* *Chrysanthemum coronarium*, crisantemo común, pampillo, ollo de boi.
* *Chrysanthemum crassum
* *Chrysanthemum frutescens
* *Chrysanthemum glabriusculum
* *Chrysanthemum hypargyrum
* *Chrysanthemum indicum
* *Chrysanthemum japonense
* *Chrysanthemum japonicum
* *Chrysanthemum lavandulifolium
* *Chrysanthemum leucanthemum
* *Chrysanthemum mawii
* *Chrysanthemum maximowiczii
* *Chrysanthemum myconis* , pampillo das searas
* *Chrysanthemum mongolicum
* *Chrysanthemum morifolium
* *Chrysanthemum morii
* *Chrysanthemum okiense
* *Chrysanthemum oreastrum
* *Chrysanthemum ornatum
* *Chrysanthemum pacificum
* *Chrysanthemum paludosum
* *Chrysanthemum parthenium
* *Chrysanthemum potentilloides
* *Chrysanthemum segetum*, pampillo amarelo.
* *Chrysanthemum shiwogiku
* *Chrysanthemum sinuatum
* *Chrysanthemum vestitum
* *Chrysanthemum weyrichii
* *Chrysanthemum yoshinaganthum
* *Chrysanthemum zawadskii

## Clasificación do xénero 
## Notas 
## Véxase tamén
División de Honra de Rugby 1987-1988

A **tempada 1987-1988 da Liga Española de rugby** foi a vixésimo primeira edición da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 10 equipos participantes. O calendario da competición estivo formado por 18 xornadas, nas que se enfrontaron entre si tódolos equipos en dúas voltas. Ó remate do campionato o CD Arquitectura saíu campión por sétima vez na súa historia.

## Sistema de puntuación 
O sistema de puntuación foi o seguinte:
* 2 puntos por vitoria.
* 1 punto por empate.
* 0 puntos por derrota.

## Clasificación 
|-
!bgcolor="#efefef" width="20"|Posto
!bgcolor="#efefef" width="200"|Equipo
!bgcolor="#efefef" width="20"|Puntos
!bgcolor="#efefef" width="20"|Xogados
!bgcolor="#efefef" width="20"|Gañ.
!bgcolor="#efefef" width="20"|Emp.
!bgcolor="#efefef" width="20"|Per.
!bgcolor="#efefef" width="20"|PF
!bgcolor="#efefef" width="20"|PC

|- bgcolor=#99ccff align=center
| 1 ||align=left|  **CD Arquitectura**
|bgcolor=#ffffa5|**31**|| 18 || 15 || 1 || 2 || 354 || 184

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 2 ||align=left|  UE Santboiana 
|bgcolor=#ffffa5|**30**|| 18 || 15 || 0 || 3 || 451 || 142

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 3 ||align=left|  CR El Salvador
|bgcolor=#ffffa5|**19**|| 18 || 9 || 1 || 8 || 175 || 197

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 4 ||align=left|  CR Cisneros 
|bgcolor=#ffffa5|**18**|| 18 || 8 || 2 || 8 || 251 || 223

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 5 ||align=left|  RC Valencia
|bgcolor=#ffffa5|**16**|| 18 || 8 || 0 || 10 || 246 || 359

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 6 ||align=left|  BUC 
|bgcolor=#ffffa5|**14**|| 18 || 6 || 2 || 10 || 210 || 252

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 7 ||align=left|  CR Filosofía 
|bgcolor=#ffffa5|**13**|| 18 || 6 || 1 || 11 || 198 || 256

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 8 ||align=left|  Canoe NC 
|bgcolor=#ffffa5|**13**|| 18 || 6 || 1 || 11 || 268 || 289

|- bgcolor=pink align=center
| 9 ||align=left|  Getxo RT 
|bgcolor=#ffffa5|**13**|| 18 || 5 || 3 || 10 || 195 || 293

|- bgcolor=pink align=center
| 10 ||align=left|  CDU Valladolid
|bgcolor=#ffffa5|**13**|| 18 || 6 || 1 || 11 || 185 || 338

|- bgcolor=#ffffff align=center
|colspan="15"|
>>>
----
En **azul**  o campión de liga (1º).  En **rosa**  as posicións de promoción pola permanencia (9º e 10º). 
|}

* O **Club Deportivo Arquitectura** acadou o campionato nacional de liga, con 31 puntos en 18 xornadas. Foi o 7º título de liga para o club madrileño.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Federación Española de Rugby 
* Resultados da última xornada e clasificación final na hemeroteca de El Mundo Deportivo 
----
La Voz del Pueblo (Viveiro)

***La Voz del Pueblo*** foi un semanario editado en Viveiro entre 1926 e 1927.

## Historia e características 
Apareceu o 6 de xaneiro de 1926. Semanario independente, proclamábase *Defensor del Progreso y Bienestar de la Comarca Vivariense*. Fundado e dirixido por Esteban Fernández Temprano, imprimíase nos seus propios talleres tipográficos coa axuda dos seus fillos, Andrés e Benigno. Entre os seus colaboradores figuraron Jesús Noya González, Modesto Grandío Parapar e José Vázquez. O último número editouse o 13 de febreiro de 1927.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
División de Honra de Rugby 1988-1989

A **tempada 1988-1989 da Liga Española de rugby** foi a vixésimo segunda edición da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 12 equipos participantes. O calendario da competición estivo formado por 22 xornadas, nas que se enfrontaron entre si tódolos equipos en dúas voltas. Ó remate do campionato a UE Santboiana saíu campioa por terceira vez na súa historia.

## Sistema de puntuación 
O sistema de puntuación foi o seguinte:
* 2 puntos por vitoria.
* 1 punto por empate.
* 0 puntos por derrota.

## Clasificación 
|-
!bgcolor="#efefef" width="20"|Posto
!bgcolor="#efefef" width="200"|Equipo
!bgcolor="#efefef" width="20"|Puntos
!bgcolor="#efefef" width="20"|Xogados
!bgcolor="#efefef" width="20"|Gañ.
!bgcolor="#efefef" width="20"|Emp.
!bgcolor="#efefef" width="20"|Per.
!bgcolor="#efefef" width="20"|PF
!bgcolor="#efefef" width="20"|PC

|- bgcolor=#99ccff align=center
| 1 ||align=left|  **UE Santboiana** 
|bgcolor=#ffffa5|**36**|| 22 || 18 || 0 || 4 || 611 || 172

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 2 ||align=left|  CR Cisneros
|bgcolor=#ffffa5|**32**|| 22 || 15 || 2 || 5 || 404 || 309

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 3 ||align=left|  CD Arquitectura 
|bgcolor=#ffffa5|**30**|| 22 || 15 || 0 || 7 || 593 || 345

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 4 ||align=left|  Canoe NC 
|bgcolor=#ffffa5|**27**|| 22 || 13 || 1 || 8 || 382 || 322

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 5 ||align=left|  CR El Salvador
|bgcolor=#ffffa5|**25**|| 22 || 12 || 1 || 9 || 339 || 282

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 6 ||align=left|  CR Ciencias
|bgcolor=#ffffa5|**26**|| 22 || 13 || 0 || 9 || 490 || 369

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 7 ||align=left|  Olímpico RC
|bgcolor=#ffffa5|**24**|| 22 || 12 || 0 || 10 || 343 || 300

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 8 ||align=left|  RC Cornellá
|bgcolor=#ffffa5|**22**|| 22 || 11 || 0 || 11 || 309 || 363

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 9 ||align=left|  RC Valencia
|bgcolor=#ffffa5|**18**|| 22 || 9 || 0 || 13 || 267 || 417

|- bgcolor=#EFEFEF align=center
| 10 ||align=left|  BUC 
|bgcolor=#ffffa5|**16**|| 22 || 8 || 0 || 14 || 349 || 472

|- bgcolor=#F08080 align=center
| 11 ||align=left|  CR Filosofía 
|bgcolor=#ffffa5|**8**|| 22 || 4 || 0 || 18 || 344 || 578

|- bgcolor=#F08080 align=center
| 12 ||align=left|  CDU Valladolid
|bgcolor=#ffffa5|**-6**|| 22 || 0 || 0 || 22 || 104 || 556

|- bgcolor=#ffffff align=center
|colspan="15"|O Universitario de Valladolid perdeu 6 puntos por sancións.
----
>>>
----
En **azul**  o campión de liga (1º).  En **vermello**  as posicións de descenso directo (11º e 12º).
|}

* A **Unió Esportiva Santboiana** acadou o campionato nacional de liga, con 36 puntos en 22 xornadas. Foi o 3º título de liga para o club catalán.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Federación Española de Rugby 
* Resultados da última xornada e clasificación final na hemeroteca de El Mundo Deportivo 
----
Juan Nó Iglesias

**Juan Nó Iglesias**, nado na Coruña en 1883 e finado na mesma cidade o 8 de marzo de 1920, foi un tipógrafo e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Alternou o traballo sindical e a actividade xornalística na prensa obreira coa presenza na directiva do Centro de Estudios Sociales Germinal e a xestión da Tipografía Obrera. Foi membro do Comité da Federación de Sociedades Obreras da Región Española (1905) e do grupo anarquista Solidaridad Internacional. En 1913 fundou con Enrique Taboada Chas o grupo anarquista ferrolán 13 de Octubre, o periódico *Cultura Libertaria* e a Biblioteca La Internacional. Entre 1912 e 1917 encabezou a Federación Local Obrera e presidiu a sociedade de mariñeiros *El Despertar Marítimo* e as de panadeiros, tipógrafos, camareiros e cociñeiros marítimos. Participou nas folgas de 1916 e 1917 polo que estivo recluído no Castelo de San Antón onde contraeu tuberculose. En 1918 foi o guía do grupo da CNT en xira propagandista por Galicia. En 1919, xa gravemente enfermo, foi deportado a Baltanás polo paro xeral en solidariedade coa folga de La Canadiense. 

Colaborou en *El Corsario*, *Germinal*, *La Acción*, *Cultura Libertaria* e *La Voz del Obrero*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Primeiro ministro de Portugal

[miniatura|200px|bandeira do primeiro ministro de [Portugal.]]
O **primeiro ministro de Portugal** é o xefe de goberno de Portugal. Coma director executivo, o primeiro ministro coordina a acción dos ministros, en representación do goberno e os demais órganos do estado. O cargo foi creado durante a monarquía no ano 1834.

## Primeiros Ministros da monarquía constitucional (1834-1910) 
## Primeiros Ministros da I República Portuguesa (1911-1926) 
## Dictatura Militar Portuguesa (1926-1974) 
Primeiro réxime militar despois de 1933 e a República corporativa, con partido único.

## Transición democrática (1974-1976) 
Goberno provisional

## República democrática (1976 ata o presente) 
Democracia parlamentaria constitucional pluripartidaria

## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Portugal
*Presidente de Portugal
Sticky Fingers

***Sticky Fingers*** é o noveno álbum da banda inglesa de rock The Rolling Stones, publicado o 23 de abril de 1971 a través do selo Rolling Stones Records. É o primeiro álbum do grupo editado a través do seu propio selo, despois de ter asinado un contrato dende 1963 con Decca Records no Reino Unido e con London Records nos Estados Unidos. É tamén a primeira aparición de Mick Taylor nun álbum dos Rolling Stones e o primeiro sen contribucións do guitarrista e fundador Brian Jones e no que Mick Jagger aparece acreditado tocando a guitarra.

O disco adoita a ser considerado un dos mellores dos Rolling Stones, e contén cancións como a exitosa "Brown Sugar" e a influenciada polo folk "Wild Horses", xunto cos de 2 partes con inspiracións latinas "Can't You Hear Me Knocking". O álbum sería certificado triplo platino nos Estados Unidos.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Mick Jagger e Keith Richards, agás onde se indique.
David Díaz Rodríguez

**David Díaz Rodríguez**, nado en Lourenzá o 7 de novembro de 1896 e finado en Cañete de las Torres en agosto de 1936, foi un sindicalista, xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de familia obreira, era o menor de catro irmáns e aos once anos ingresou no Seminario de Mondoñedo pola “cota de pobres”. Aos 16 anos escapou do seminario e integrouse en grupos anarquistas. Aos vinte anos emigrou a Cuba e aos Estados Unidos de América utilizando o pseudónimo **Dello Danel**. Repatriado de Cuba en 1919, desembarcou en Vigo e tratou de levar adiante os periódicos *El Combate* e *El Látigo*, sen éxito. Marchou a La Línea de la Concepción, onde dirixiu unha publicación bisemanal, pero foi deportado a Lugo en 1920. Marchou á Coruña onde participou na creación da Juventud Libertaria e da Biblioteca Libertaria. Dirixiu a última etapa de *La Voz del Obrero*, colaborou en *Lucha Social* e foi correspondente de *España Nueva*. Foi desterrado a  Buenavista de Valdavia en 1920 pero fuxiu para regresar a Coruña. Colaborador habitual do semanario *Nueva Senda*, foi procesado por delitos contra o libre exercicio do culto e por delito de imprenta. Entre 1922 e 1923 apareceu por terras de Levante e Andalucía acompañando a José Alberola e José Sánchez Rosa nunha xira de afirmación anarquista.

Estableceuse en Belmez e Peñarroya-Pueblonuevo dende 1922, e dirixiu o periódico *Carnaval* de Peñarroya-Pueblonuevo. Durante a ditadura de Primo de Rivera dedicouse á educación dos fillos dos xornaleiros fundando o centro de ensinanza racionalista "Luz y Vida" co anarquista Aquilino Medina, e dirixiu o semanario dominical *Don Quijote*. Participou na enquisa anarquista organizada polo grupo Los Iconoclastas de Steubenville (Ohio). Pouco antes da II República colaborou en *El Pueblo*, *Estudios* e *El Amigo del Pueblo*  de Azuaga e foi correspondente do periódico *Nosotros* en Peñarroya. Publicou folletos na Editorial de Renovación Proletaria de Peñarroya-Pueblonuevo e noutras de Barcelona. Entre 1926 e 1927 viviu durante uns meses unha activa vida pública en Carlet afastado da familia. Na República foi redactor de *La Voz* de Córdoba. Abandonou definitivamente Peñarroya-Pueblonuevo cara 1932. Convertido en activo propagandista republicano polos concellos de Córdoba, o desencanto sufrido logo dos sucesos de Casas Viejas e a folga xeral revolucionaria de 1934 impulsárono á militancia no Partido Radical de Lerroux, que o designou administrador de Arbitrios no concello de Cañete de las Torres. Alí foi asasinado por republicanos incontrolados a finais de agosto de 1936.

## Obras 
É autor de varios folletos editados en Barcelona e Andalucía:
**La bancarrota del socialismo*, 1924.
**En tiempos de batalla*.
**El triunfo del amor*, 1926.
**Ética y estética*, 1927.
**Volver a vivir*, 1927.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* David Díaz, anarquista de Lourenzá expulsado de Cuba y asesinado en el 36
Keith Newton

**Keith Newton**, nado o 10 de abril de 1952 en Liverpool, Inglaterra, é un prelado da Igrexa Católica nomeado o 15 de xaneiro de 2011 primeiro ordinario do ordinariato persoal da Nosa Señora de Walsingham. Antes da súa entrada na Igrexa Católica, exerceu de sacerdote e bispo na Igrexa de Inglaterra.

## Ministerio anglicano 
Newton estudou no King's College de Londres e obtivo posteriormente un posgraduado en educación no Christ Church College de Canterbury, antes de completar os seus estudos teolóxicos como aspirante á ordenación no St Augustine's College de Canterbury.

Newton ocupou os seguintes cargos na Igrexa de Inglaterra:
* 1975 - 1978, cura de Great Ilford St Mary, Chelmsford.
* 1978 - 1985, vigairo en St Matthew’s Wimbledon no Wimbledon Team Ministry, Southwark
* 1985 - 1991, reitor de Blantyre, Malawi e deán da Catedral de Blantyre
* 1991 - 1993, sacerdote encargado de Holy Nativity Knowle, Bristol
* 1993 - 2001, vigairo de Holy Nativity Knowle, Bristol
* 1997 - 2001, sacerdote encargado de All Hallows, Easton

O 7 de marzo de 2002, Newton foi ordenado como bispo anglicano por George Carey, entón Arcebispo de Canterbury. Newton foi nomeado Bispo de Richborough e visitador episcopal provincial para a Provincia de Canterbury en 2002. Mantivo este cargo até o 31 de decembro de 2010.

## Ministerio católico 
[miniatura|left|200px|Keith Newton e a súa muller, Gill, logo da ordenación de Newton como [diácono católico.]]
En 2008 Newton reuniuse con membros da Congregación para a Doutrina da Fe para falar da posibilidade de unirse á Igrexa Católica.

O 8 de novembro de 2010, Newton anunciou a súa intención de abandonar a Igrexa de Inglaterra a finais de ano para unirse ao ordinariato persoal proposto pola Igrexa Católica para acoller a antigos anglicanos que desearan manter algunhas das súas prácticas e tradicións.

Newton foi recibido na Igrexa Católica xunto coa súa muller Gill nunha cerimonia na Catedral de Westminster o 1 de xaneiro de 2011, polo bispo Alan Hopes. Na cerimonia tamén foron recibidos Andrew Burnham (antigo bispo de Ebbsfleet), John Broadhurst (antigo bispo de Fulham) e a súa muller Judith e tres antigas relixiosas da Sociedade de Santa Margarida.

O 13 de xaneiro de 2011 foi ordenado como diácono con outros dous antigos bispos anglicanos, Andrew Burnham e John Broadhurst, xa que a Igrexa Católica non recoñece a validez das ordenacións anglicanas dende a publicación da bula *Apostolicae Curae* de León XIII. Dous días despois, o 15 de xaneiro de 2011, foron ordenados sacerdotes por Vincent Nichols, Arcebispo de Westminster, na catedral da arquidiocese. Nesa data o papa Bieito XVI nomeouno como primeiro ordinario do ordinariato persoal da Nosa Señora de Walsingham para Inglaterra e Gales. Ao estar casado, non pode ser ordenado bispo.

## Notas
Psychocandy

***Psychocandy*** é o álbum de estrea da banda escocesa de rock alternativo The Jesus and Mary Chain, publicado en novembro de 1985 a través do selo Blanco y Negro Records. O disco está considerado un punto de referencia: a súa combinación de guitarras retroalimentadas con estruturas tradicionais de pop demostrou ser moi influente no posterior movemento shoegaze e no rock alternativo en xeral. A banda alonxaríase do seu son abrasivo co lanzamento do seu segundo traballo *Darklands*.

## Antecedentes e gravación 
Despois de deixar os seus traballos en 1980, os irmáns Jim e William Reid formaron The Jesus and Mary Chain co baixista Douglas Hart. Inspirándose en Einstürzende Neubauten, The Shangri-Las e *The Velvet Underground & Nico*, mercaron un gravador de catro pistas Portastudio e 1983 cando o seu pai perdeu o traballo nunha fábrica local e deulle aos irmáns 300 libras da súa indemnización. A banda gravou unha cinta demo que contiña as cancións "Upside Down" e "Never Understand" e que foi escoitada polo músico de Glasgow Bobby Gillespie, que á súa vez pasoulla ao seu amigo Alan McGee de Creation Records. McGee quedou impresionado coa cinta e invitou ao grupo a tocar nun evento de mostra de Creation Records en Londres, converténdose no seu representante pouco despois.

Despois de máis concertos en Londres, The Jesus and Mary Chain entraron en Alaska Studios, en Waterloo, e gravaron o seu sinxelo de estrea, "Upside Down". Publicado por Creation Records en novembro de 1984 e contando cunha cara-b producida por Slaughter Joe, o sinxelo esgotou a súa primeira edición e rematou o ano no número 37 da lista *Festive Fifty* de John Peel. que fusiona "melodía con desagradables estoupidos de ruído branco". Os críticos destacaron a influencia de grupos de pop clásico dos 60 como The Beach Boys e The Rolling Stones xunto co traballo das bandas de rock The Velvet Underground, The Stooges e Suicide no álbum.

Jim Reid encargouse das voces principais neste álbum, coa excepción do tema "It's So Hard", cantado por William Reid.

## Listaxe de cancións 
Nota: a edición en CD de 1986 contén a canción extra "Some Candy Talking", entre "Taste of Cindy" e "Never Understand".

## Notas
José Creo Liste

**José Creo Liste**, nado en 1884 e finado na Coruña o 2 de xuño de 1920, foi un carpinteiro e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Carpinteiro de oficio, militante anarcosindicalista. Foi un dos fundadores da Sociedad de Camareros Marítimos La Cosmopolita (1905) e participou no grupo editor do periódico *La Acción* (1908). Foi directivo do Centro de Estudios Sociales Germinal. Foi desterrado a Arzúa en 1910; despois marchou a Cuba, retornando en 1911. Foi secretario da Sociedade de Camareros e presidente da Sociedade de Camareros Marítimos (1913), presidente da Sociedad de profesiones varias (1914) e secretario da Sociedad de carpinteiros (1916). Foi desterrado a Baltanás polo paro xeral de 1919 en solidariedade coa folga de La Canadiense. Colaborou en *La Voz del Obrero*. Finou na Coruña o 2 de xuño de 1920.

## Vida persoal 
Casou con Teresa Guilabert Bargueiras en 1913.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Granxa de Briz

A **Granxa de Briz**, tamén coñecida como **Finca de Briz** ou **Parque dos Sentidos**, é un gran parque situado no concello de Marín. Conta cunha zona de tobogáns e xogos integrados na natureza, unha pequena lagoa natural e outra artificial. Tamén dispón dun auditorio ao ar libre e unha superficie total de 23.690 m².

O terreo consta de tres edificacións. A primeira delas é unha casa que se coñece como "chalé principal", convertido hoxe en oficinas municipais nas que se realizan diversos obradoiros de emprego. A segunda edificación coñécese como "casa adega", que na actualidade alberga os servizos sociais do concello e na que se imparten cursos e charlas. A última construción, denominada como "casa dos caseiros" está rodeada por unha muralla cunha lagoa no seu interior e na que se poden atopar árbores froiteiras, especies autóctonas e vides.

## Historia 
O parque ten orixe como Granxa da Costa dos monxes do mosteiro de Oseira, e trala súa desamortización mercouna Roberto Munaiz en 1838. A familia Munaiz levantou unha vivenda que se coñecería co denominación de Villa Paula, nome que compartían tanto a muller do propietario coma unha neta. En 1942, unha descendente, Ana Mª Saraiva Munaiz, casada con Marcelino Briz, decidiu edificar un chalé, que se converteu na súa residencia de verán e na que se realizaban bailes de sociedade, coa asistencia de destacadas personalidades da época:  militares, políticos, empresarios, e amizades da familia.

En outubro do ano 1999 o terreo pasou a titularidade municipal ó ser adquirida polos irmáns Briz Saraiva por 150 millóns de pesetas. Dende aquela recibiu por parte do concello a denominación de Finca de Briz, perdéndose así o vencello que co apelido Munaiz mantivera ó longo de tantos anos. Despois de case once anos de rehabilitación dos edificios e de acondicionamento da contorna, o parque foi inaugurado o 26 de marzo de 2011.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Sinal Parque dos Sentidos, Marín.jpg|Sinal na entrada do parque.
Ficheiro:Hórreo Finca de Briz, Marín.JPG|Hórreo.
Ficheiro:Lavadoiro de Briz.jpg|Lavadoiro do parque.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina do concello de Marín
Os canóns de San Sebastián

***Os canóns de San Sebastián*** (en ) é un filme dirixido por Henri Verneuil que se estreou en 1968. Baséase na obra *A Wall for San Sebastian* de William Barby Faherty. Estreouse en galego na TVG o 13 de xullo de 2013.

## Sinopse 
En 1743, Leon, un rebelde fóra da lei é perseguido polo exército mexicano, refúxiase nunha igrexa, onde o padre José, un vello franciscano, acólleo e négase terminantemente a entregalo ás autoridades. Condenados os dous ó desterro, non teñen máis saída que refuxiarse en San Sebastián, un mísero e afastado poboado, onde se verán acosados por toda clase de perigos.

## Personaxes 
*Anthony Quinn como Leon Alastray
*Charles Bronson como Teclo
*Anjanette Comer como Kinita
*Jaime Fernández como Lanza dourada
*Sam Jaffe como Padre José
*Silvia Pinal como Felicia
*Jorge Martínez de Hoyos como Felipe Cayetano
*Fernand Gravey como O gobernador
*Pedro Armendariz Jr. como Padre Lucas
*Ivan Desny como Coronel Calleja
*Rosa Furman como Águeda
*Leon Askin como Vicario Xeneral
*José Chávez como Antonito
*Jorge Russek como Pedro
*Aurora Clavel como Magdalena
*Julio Aldama como Diego

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Black Monk Time

***Black Monk Time*** é o álbum de estrea da banda alemá de garage rock The Monks, publicado en marzo de 1966 a través do selo Polydor Records. O subversivo estilo do disco e o contido lírico do mesmo foi radical para o seu tempo e na actualidade é considerado unha peza clave no desenvolvemento do punk rock.

## Listaxe de cancións
My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky

***My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky*** é o décimo primeiro álbum da banda estadounidense de rock experimental Swans, publicado o 23 de setembro do 2010 a través do selo Young God Records. Trátase do seu primeiro traballo de estudio en 14 anos. O fundador do grupo, Michael Gira, financiou a gravación deste disco creando o álbum de edición limitada *I Am Not Insane* e elixindo a varios colaboradores de anteriores formacións de Swans, ademais de membros do seu proxecto paralelo Angels of Light, para gravar *My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky*.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Michael Gira

#"No Words/No Thoughts"&nbsp;– 9:24
#"Reeling the Liars In"&nbsp;– 2:20
#"Jim"&nbsp;– 6:46
#"My Birth"&nbsp;– 3:52
#"You Fucking People Make Me Sick"&nbsp;– 5:08
#"Inside Madeline"&nbsp;– 6:36
#"Eden Prison"&nbsp;– 6:03
#"Little Mouth"&nbsp;– 4:12
Rashomon

é un filme xaponés dirixido por Akira Kurosawa que se estreou en 1950. Está protagonizado por Toshiro Mifune, Masayuki Mori, Machiko Kyō e Takashi Shimura.

O filme é coñecido polo seu argumento que envolve a varios personaxes que dan versións diferentes dun mesmo suceso; a súa base é o relato "Yabu no naka" de Ryūnosuke Akutagawa e o nome do filme refírese á enorme porta da cidade de Kyoto.

Rashomon marcou a entrada da cinematografía xaponesa na escena internacional e gañou premios como o León de Ouro no Festival de Venecia en 1951 e un Óscar honorífico en 1952.

## Sinopse 
O Xapón do século XII. En Kyoto, baixo as portas do derruído templo de Rashomon, gorécense da torrencial choiva un leñador, un sacerdote budista e un peregrino. Os tres discuten sobre o xuízo a un bandido, acusado de dar morte a un señor feudal e violar á súa esposa. Os detalles do crime son narrados dende o punto de vista do bandido, da muller, do señor feudal -coa axuda dun médium- e do leñador, única testemuña dos feitos.

## Personaxes 
* Toshiro Mifune como Tajomaru, o bandido
* Masayuki Mori como Tashehiro, o samurai
* Takashi Shimura como O leñador
* Machiko Kyō como Masago, a esposa
* Daisuke Kato como O policía
* Fumiko Honma como A bruxa

## Galardóns e nomeamentos 
* 1951: Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa
* 1952: Nomeado ó Oscar: Mellor dirección artística (Branco e Negro).
* 1951: Festival de Venecia: León de Ouro.
* 1951: Círculo de críticos de Nova York: Nomeado a Mellor filme estranxeiro.
* 1952: Premios BAFTA: Nomeado a mellor filme.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Xapón propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Verdum

**Verdum**, ou **Verdun**, é un barrio do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona. Con forma de triángulo, está delimitado polas rúas Artesania, Via Júlia e Via Favència/Ronda de Dalt.

Dúas grandes promocións de edificios deron orixe ao barrio: os *Habitatges del Governador*, construídos entre 1952 i 1955, de baixa calidade e só 20 metros cadrados cada un, e o polígono da *Obra Sindical del Hogar*, entidade promotora que tamén edificou o barrio da Trinitat Nova.

Moitas destas vivendas foron reconstruídas posteriormente, nun esforzo do Concello por rehabilitar o barrio. Abriuse a praza de Joan Riera, construíuse un aparcadoiro subterráneo na praza de Francesc Layret, remodelouse a praza Verdum e algunhas rúas convertéronse en zonas para viandantes, como os de Joaquim Valls e Casals e Cuberó.

A denominación Verdum que se lle deu ao barrio provén da cidade francesa de Verdún onde tivo lugar a histórica batalla de Verdún da primeira guerra mundial, e foi en 1919 cando o Concello deu ese nome ao paseo de Verdum.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Barri de Verdum vist des de la Carretera Alta de Roquetes.jpg|En primeiro plano, o barrio visto desde a Estrada Alta de Roquetes

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Verdún, na web do Concello de Barcelona
Vallbona, Barcelona

**Vallbona** é un barrio do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona. Está separado do resto da cidade de Barcelona polas autoestradas de Xirona e Manresa a estrada C-17, polo oeste, e a leira agrícola La Ponderosa, polo sur. Ao leste temos o leito do río Besòs, no termo municipal de Santa Coloma de Gramenet, e ao norte o barrio de Can Sant Joan, do termo municipal de Montcada i Reixac.

En febreiro de 2006 o alcalde Joan Clos inaugurou a ponte do Congost, que conecta os barrios de Torre Baró e Vallbona, por enriba das vías do tren e da AP-7, cunha beirarrúa ampla para viandantes e un corredor de bicicletas.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:2007-02-05-barcelona-by-RalfR-66.jpg|A ponte do Congost, que conecta Torre Baró, á esquerda, con Vallbona, á dereita.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Vallbona, na web do Concello de Barcelona
Rally Sur do Condado de 2013

O **Rally Sur do Condado de 2013** foi a décima edición e a sexta rolda da tempada 2013 do Campionato de Galicia de Rally. Disputouse entre o 19 e o 21 de xullo.

## Itinerario 
## Clasificación final 
## Notas
The Second Stage Turbine Blade

***The Second Stage Turbine Blade*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock progresivo Coheed and Cambria, publicado o 5 de febreiro do 2002 a través do selo Equal Vision Records.

## Listaxe de cancións 
### Cancións extra
Presidente de Hungría

right|miniatura|100px|blason de Hungría
**Hungría** tornouse independente do Imperio Austríaco o 14 de abril de 1849, tendo Lajos Kossuth como gobernador-presidente. O 13 de agosto de 1849 a dinastía Habsburgo foi restaurada coa axuda do Imperio Ruso. Despois da primeira guerra mundial a Hungría tornouse novamente independente, como República.

Esta é a lista de presidentes e xefes de Estado de Hungría entre o 1848 e 1849 e despois de 1918. O presidente, dende o 10 de maio de 2022 é Katalin Novák.

## Revolución Húngara de 1849 
## Primeira República Húngara 
## Primeira República abolida 
## Restauración da monarquía (sen rei) 
## Segunda República Húngara (1946-1950) 
## República Popular de Hungría 
## Secretario-Xeral do Partido Comunista de Hungría (1945 - 1989) 
* Mátyás Rákosi - febreiro de 1945 ata o 18 de xullo de 1956
* Ernő Gerő - de 1956, 21 de xullo ata 25 de outubro 
* János Kádár - de 25 de outubro de 1956 ata o 22 de maio de 1988
* Károly Grósz - de 22 de maio de 1988 ata o 7 de outubro de 1989

## República de Hungría (1989 ata o presente) 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Primeiro Ministro de Hungría
El Turó de la Peira

**El Turó de la Peira** é un dos trece barrios que forman o distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona.

O piñeiral frondoso, coroado por un miradoiro e unha gran cruz, que pertencía á leira de Can Peguera converteuse en parque público en 1936 pero a principios da década de 1960, as dimensións do parque víronse reducidas pola construción de vivendas a causa dun plan parcial. Segundo a división oficial de barrios feita en 2006, el Turó de la Peira está delimitado polo paseo de Fabra i Puig, a rúa de Camós, a de Cornudella, a de Biure, a de Vila-seca, a de Pedret, o paseo de Urrutia, a ría do Doctor Pi i Molist e a praza de Vicerrei Amat. O nome venlle do monte homónimo, situado na parte noroeste do barrio.

A principios da década de 1990 detectouse que moitas vivendas do barrio padecían aluminose, unha patoloxía do formigón que degrada a súa resistencia e pon en perigo a estrutura dos edificios. Como consecuencia unhas 3.000 vivendas foron substituídas ou rehabilitadas.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:TURÓ DE LA PEIRA.JPG|O barrio visto desde El Carmel

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*El Turó de la Peira, na web do Concello de Barcelona
Les Roquetes

**Les Roquetes** é un barrio do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona. Atópase no pé do monte do mesmo nome, entre a Ronda de Dalt e a serra de Collserola, e entre os barrios de Canyelles e La Trinitat Nova.

Creado cara a 1950, a súa base foi a autoconstrución de vivendas, edificados por numerosos inmigrantes que fuxían do barraquismo doutras zonas da área de Barcelona. En 1964 os veciños uníronse para construír eles mesmos, en días festivos, os servizos de sumidoiro e de auga corrente. A rúa das Torres separa os dous espazos do barrio. Ao norte hai a Mina de la Ciutat, nome que fai referencia a unha antiga mina de auga. Na parte máis baixa, con pendentes máis suaves, atópase a actividade comercial e lúdica do barrio.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Barcelona barris El Verdum, Trinitat, Quaranta Metros.jpg|O barrio visto desde a estrada alta de Roquetes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Les Roquetes, no sitio web do Concello de Barcelona
Torre Baró

**Torre Baró** é un barrio que forma parte do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona. É un dos barrios máis singulares dese distrito.

Xurdiu a mediados do século XX nunha parte da serra de Collserola de diferentes iniciativas de urbanización en forma de cidade xardín que non prosperou. A zona, que nun principio ía ser residencial, converteuse nun barrio de autoconstrución, a causa das necesidades de vivenda de moitas persoas chegadas doutros lugares de España durante as décadas de 1950 e 1960.

A construción inacabada do castelo de Torre Baró, na cima da serra, converteuse nun símbolo do distrito. Construído durante a primeira década do século pasado, tiña como finalidade converterse nun hotel dentro do proxecto de urbanización da zona residencial. Pero o nome do barrio provén da antiga torre chamada *Torre del Baró*, construída no século XVI pola familia Pinós ao lado da estrada de Ribes e destruída en 1714. Unha segunda torre foi levantada no mesmo lugar en 1797 e derrubada en 1967 cando se construíu a avenida Meridiana.

En febreiro de 2006 o alcalde Joan Clos inaugurou a ponte do Congost, que conecta os barrios de Torre Baró e Vallbona, por enriba das vías do tren e da AP-7, cunha beirarrúa ampla para viandantes e un corredor de bicicletas.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Torre Baró-a2.jpg|Castelo de Torre Baró, que preside o barrio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Torre Baró, na web do Concello de Barcelona
Constancio Romeo

**Constancio Romeo Lasarte**, nado en Zaragoza o 18 de decembro de 1852 e finado na Coruña o 9 de decembro de 1917, foi un mestre de escolas laicas e librepensador español.

## Traxectoria 
Participou como orador nos actos do Primeiro de Maio de 1906 na Coruña. Os directivos de La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento ofrecéronlle o posto de mestre e director da escola laica que mantiña a entidade. Constancio aceptou o ofrecemento e tomou posesión a comezos de setembro de 1906. As escolas laicas foron clausuradas por orde de La Cierva tras os sucesos da Semana Tráxica de Barcelona de xullo de 1909. Ao tempo que se pechaba a escola, Constancio foi acusado de ser un perigo para a sociedade, como defensor das ideas anarquistas, e sufriu desterro na Fonsagrada. Retornou á Coruña o 29 de setembro tras levantarse a suspensión de garantías constitucionais polo goberno. Pero a escola foi novamente pechada por orde das autoridades académicas porque Romeo abriu o local sen permiso. Tiveron que facer unha nova solicitude e cambiaron a denominación da escola, que levou o nome de Colexio laico Fröebel. O colexio abriu as súas portas o 6 de decembro con Romeo como profesor e director.

Constancio Romeo patricipou en mitins anticlericais e en defensa do librepensamento, actos a favor dos presos políticos e sociais e mitins de controversia. Tamén pronunciou varias conferencias: "La libertad es incompatible con el principio de autoridad", pronunciada o Primeiro de Maio de 1907 no Teatro Circo; "Cómo vivimos y cómo podríamos vivir", organizada pola sociedade de pescadores La Humanidad Libre en xaneiro de 1909; en maio de 1909, no local de Germinal, disertou sobre o carácter que debían ter os centros de estudos sociais; en setembro de 1913, no local de carpinteiros de La Emancipación, falou sobre Socialismo e sindicalismo. Colaborou en *La Voz del Obrero*.

A raíz da folga xeral de 1917 foi acusado de formar parte dunha xunta revolucionaria e procesado. Morreu o 9 de decembro de 1917 na Coruña e foi soterrado no cemiterio civil da cidade o día 10 ás cinco da tarde. Durante o mitin pro amnistía celebrado na praza de touros o 16 de decembro de 1917 fíxose unha colecta a favor da súa familia.

Casou con Luísa Elizalde Vellido, coa que tivo dous fillos: Acracia e Liberto. No seu labor docente estivo acompañado da súa muller, que se ocupaba da educación das nenas da escola laica.

## Obras 
* *Población de Alicante, lee y medita. ¿Tiene el hombre alma?*, 1901.
* *Disertación Científico Social*, 1913.
* "La escuela: su pasado, su presente y su porvenir", *La Revista Blanca*, nº 45 a 59, 1925.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Sven Nilsson

**Sven Nilsson**, nado en Landskrona o 8 de marzo de 1787 e finado en Lund o 30 de novembro de 1883, foi un naturalista e arqueólogo sueco.

## Traxectoria 
Dirixiu o Museo de zooloxía de Estocolmo en 1819. Estudou especialmente os vertebrados e, dentro deles, as aves de Suecia, así como os crustáceos fósilles. Foi o autor, entre outras, das obras *Ornithologica suecica* (dous volumes, 1817-1822) e a *Historia molluscorum Sueciae* (1822).
 
## Lista parcial da súas publicacións 
* *Ornithologia suecica* (1817-1821)
* *Prodromus ichthyologiae scandinavicae* (1832)
* *Observationes ichthyologicae* (1835)
* *Skandinavisk fauna* (1820-1853)
* *Historia molluscorum Sueciae* (1823)
* *Petrificata suecana* (1827)
* *Illuminerade figurer till skandinavisk fauna* (1832-1840)
* *Prodromus ichthyologiae* (1832) 
* *Skandinaviska Nordens urinvånare* (1862-1866)
* *Die Ureinwohner des skandinavischen Nordens* (1863-1868)
Teixeu de Ancares

**Teixeu de Ancares** (*Tejedo de Ancares* en castelán e oficialmente) é unha parroquia do concello leonés de Candín, na bisbarra do Bierzo. Segundo o INE en 2012 tiña 25 habitantes; do mesmo xeito ca os demais lugares do val do Ancares sufriu despoboamento pola emigración a áreas máis prosperas. A lingua que falan os habitantes de Teixeo de Ancares é un dialecto do galego chamado ancarés.

## Patrimonio 
A arquitectura é coma a das demais vilas dos Ancares: carázterizase pola cachotaría e a lousa. Teixeo de Ancares posúe unha ponte medieval á entrada, xunto o cal se levanta un vello muíño hidráulico tradicional recentemente restaurado.Tamén posúe un antigo forno tamén restaurado e unha igrexa de estilo tradicional ancarés.

Nos arredores atópase unha fervenza rodeada de castiñeiros centenarios que é a principal atracción. Tamén se acha nos arredores os restos dunha antiga ferraría que foi nos seus tempos tan famosa como a ferraría de Compludo ao sur do Bierzo. Preto da ferraría atópase a Ermida de Santa Madalena, a patroa.

## Festas 
A principal festa é a romaría á ermida de Santa Madalena que se celebra o último domingo de xullo.
## Galería de imaxes

Candin 03 Ancares by-dpc.jpg|Contorna natural.

Candin 08 Tejedo de Ancares by-dpc.jpg|Casa tradicional.
Candin 09 Tejedo de Ancares by-dpc.jpg|Edificio con arquitectura tradicional.]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Candín
* Serra dos Ancares
* O Bierzo
Construcuatro

**Construcuatro** é unha empresa galega construtora e promotora de vivendas, urbanizacións e instalacións industriais para a súa venda.

A empresa foi fundada en 1991 por varios socios, entre eles Telmo Martín.
Enrique Taboada Chas

**Enrique Taboada Chas**, nado na Coruña en 1870 e finado na mesma cidade o 18 de decembro de 1933, foi un sindicalista e militante anarquista galego.

## Traxectoria 
Traballou como augadeiro na cadea da Coruña, e foi fundador e presidente da sociedade de resistencia do seu oficio, polo que foi encadeado en 1901. Formou parte das directivas de Germinal e da coral Unión y Libertad. Rexentou o quiosque El Sol para a venda da produción editorial libertaria e desempeñou diversos oficios. Traballou como camareiro marítimo nos buques da Mala Real Inglesa e foi directivo da Sociedad de Camareros y Cocineros Marítimos La Cosmopolita. Promoveu a Biblioteca El Sol, a La Internacional e a Biblioteca Aurora nas que editou folletos de diversos autores. Fundou o periódico *Cultura Libertaria*. Foi sometido a Consello de guerra pola folga xeral de 1917. Continuou colaborando con Solidaridad Obrera e co Ateneo Libertario Nueva era, do que foi fundador.

## Vida persoal 
Casou con Dolores Sánchez Pérez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Abderrahmane Youssoufi

**Abderrahmane Youssoufi**, nado en Tánxer o 8 de marzo de 1924 e finado en Casablanca o 29 de maio de 2020, foi un político marroquí, Foi primeiro ministro do seu país entre 1998 e 2002.

## Traxectoria 
Traballou como avogado de dereitos humanos.

## Notas
Alejandro Chao

**Alejandro Chao Fernández**, nado en Vigo e finado en Madrid o 8 de febreiro de 1894, foi un xornalista e editor galego.

## Traxectoria 
Fillo de José María Chao Rodríguez. En 1856 fundou, en colaboración co seu cuñado José Ramón Fernández, o periódico *La Oliva*. Trasladouse a Cuba en 1859, fixou a súa residencia na Habana en 1864 onde creou un centro de publicacións, que máis tarde se converteu en librería e imprenta. En 1868 fundou, con Francisco de Armas Martínez, a revista *El Ateneo*. Despois publicou sucesivamente os semanarios *El moro Muza*, *D.Juanípero* e *Juan Palomo*, e o diario político *La Legalidad*. Tamén exercía de correspondente en Cuba de *El Heraldo Gallego*.
miniatura|esquerda|*Follas novas*, de Rosalía, editado por Chao.
Creou na Habana a empresa editorial La Propaganda Literaria, na que se editaron obras como *Follas novas* (1880), de Rosalía de Castro, *Aires da miña terra* (1880), de Manuel Curros Enríquez, e a curiosa *Menestra de tipos populares de Galicia/copiados al natural por F. Guisasola, salpimentada por varios distinguidos escritores del país* (Madrid, 1879). Tamén publicou a *Carta geográfica estadística de la isla de Cuba*, de González de las Peñas, e outras obras de educación, agricultura, administración e literatura. Contribuíu coa súa axuda económica á impresión da *Historia de Galicia* de Manuel Murguía. Culminou o seu labor co establecemento dunha sucursal en Madrid para publicar *La Ilustración Gallega y Asturiana*. Sostivo a revista a pesar do déficit que lle produciu e protexeu a Luís Taboada, a quen nomeou o seu administrador para que puidese vivir en Madrid. Pouco despois, enfermou na Habana e regresou a Madrid, onde morreu en 1894.

Casou con Josefa Sedano e foi pai de Blanca Chao Sedano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* : "Chao Fernández, Alejandro" in *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*
* "Chao Fernández, Alexandre" in *Dicionario biográfico de Galicia*, t. 1. p.&nbsp;248.
### Outros artigos 
* Eduardo Chao (irmán)
Cultura Libertaria

***Cultura Libertaria*** foi un periódico editado na Coruña e Ferrol entre 1911 e 1913.

## Historia e características 
Quincenario anarquista, apareceu a mediados de 1911. Substituíu a *Luz al Obrero*. Publicouse primeiro na Coruña, pero despois trasladouse a Ferrol. Foi voceiro do grupo anarquista 13 de Octubre composto por Juan Nó Iglesias, Enrique Taboada Chas e José López Bouza. Tamén editaron folletos de autores ácratas na Biblioteca La Internacional cos que financiaban o periódico.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
La Acción

***La Acción*** foi o nome de varias publicacións:

****La Acción***, semanario publicado en Pontevedra entre 1905 e 1906;
****La Acción***, periódico publicado na Coruña en 1908;
****La Acción***, xornal publicado en Madrid entre 1916 e 1924.