Coma

:*Este artigo trata sobre o signo de puntuación, para o estado de perda da conciencia véxase Coma (medicina).*
A **coma** ou **vírgula** (**,**) é un signo de puntuación que sinala unha breve pausa que se produce dentro do enunciado.

## Historia 
No século III antes de Cristo, Aristófanes de Bizancio inventou un sistema de puntos (*distinctiones*) para separar versos e indicar a cantidade de aire que era preciso tomar para ler en voz alta o texto. As distintas lonxitudes das pausas eran sinaladas por un punto inferior, medio ou superior. O punto medio ou *media distinctio* (&nbsp;**·**&nbsp;) equivalía ao concepto actual de coma.

O símbolo actual descenda da barra diagonal ou *virgula suspensiva* (&nbsp;**/**&nbsp;), empregada entre os séculos XIII e XVII para representar unha pausa. A coma moderna foi empregada por primeira vez por Aldo Manuzio.

## Usos lingüísticos 
* Utilízase para separar os membros dunha enumeración, salvo os que veñan precedidos por algunha das conxuncións e, ou ou nin. Por exemplo:
:*Teño cans, gatos, coellos e ratos.*
:*María volveu a casa, fixo os deberes, ceou e foise á cama.*

* A coma entre oracións relacionadas entre si marca dentro do texto o final dunha delas e o comezo doutra:
:*Os soldados saudaban, a xente aplaudía, e os nenos non paraban de cantar.*

* As oracións subordinadas circunstanciais que preceden á principal deben de ser separadas desta por unha coma. No caso de que vaian inseridas no medio da principal deben de ir entre comas. Débese facer o mesmo cos complementos circunstanciais:* Cando veñas outra vez á miña casa, chámame antes.*
* Tamén se utiliza para delimitar unha aclaración ou inciso:
:*Nacho, o meu curmán, acaba de conseguir o seu primeiro emprego.*

* As locucións conxuntivas ou adverbiais, sexa cal for a súa posición, van precedidas e seguidas de coma, tales como: *en efecto*, *é dicir*, *en fin,* *por conseguinte*, *no entanto*, *así a todo*, *porén* e outras da mesma clase.
:*Dáme iso axiña, é dicir, se che parece ben.*
:*Pasou unha má noite. Ao día seguinte, no entanto, aprobou o seu exame.*

* O vocativo escríbese seguido de coma se vai ao principio da frase; precedido de coma se vai ao final; e entre comas se vai no medio.
:*Carlos, ven aquí. Ven aquí, Carlos. ¿Sabes, Carlos, quen veu?

* Separa o suxeito do predicado cando se suprime o verbo: *A mellor comida, o pan*
* As oracións explicativas que van dentro doutras sepáranse entre comas:	Esas mozas, que tanto saltan, chegaron tarde.
* No período adversativo, se antes da conxunción hai unha pausa, márcase cunha coma: Estou certo, pero non o sei demostrar.

## Uso como diacrítico 
* A coma é empregada como sinal diacrítico en romanés baixo o *s* (*Ș*, *ș*) e o *t* (*Ț*, *ț*). O símbolo deriva da cedilla e ocasionalmente é substituído por esta, aínda que tecnicamente non é correcto. Na transición do alfabeto cirílico ao latino tamén se empregou *d̦*.
* En letón escríbese nas letras *ģ*, *ķ*, *ļ*, *ņ* e, historicamente, *ŗ* para indicar palatalización. No caso do g minúsculo a coma escríbese sobre a letra, non sendo así no caso da maiúscula ( *Ģ'' ).
* En nez perce e colville-okanagan empréganse comas superiores.

## Outros usos 
* A coma utilízase como signo decimal en gran parte do mundo non anglosaxón. Por exemplo
:3**,**14159

* No mundo anglosaxón e algúns países castelanfalantes, a coma emprégase en números grandes para separar os seus díxitos en grupos de tres, empezando pola dereita.
:$15,000,000

En Matemáticas a coma emprégase en moitos contextos:
* Separa as variables dunha función: f(x, y, z).
* Separa os elementos dun par ordenado, como as coordenadas dun punto ou dun vector.
* Separa os extremos dun intervalo: [2, 5].
* Indica os vectores que se operan nun produto mixto: [ \vec{a}, \vec{b}, \vec{c} ].

## Notas