open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Río Adige

[miniatura|260px|O Adige en [Verona]]
O río **Adige** (alemán *Etsch*, ladino *Adiç*, trentino *Ades*, véneto *Àdexe*) é un río italiano.

## Curso 
Nace preto do Passo Resia (Reschenpass), na Alta Val Venosta (Hochvinschgau), no Alto Adige e desauga no mar Adriático, non lonxe de Chioggia. Por lonxitude - cerca de 410&nbsp;km - é o segundo río italiano logo do Po e o 3° polo tamaño da conca, detrás do Po e o Tíber.

Atravesa as cidades de Trento, Verona, Legnago e baña Merano, Bolzano e Rovereto.

Os vales polos que corre reciben varios nomes: Val Venosta entre as fontes do nacemento e Merano, Val d'Adige entre Merano e Rovereto, Vallagarina entre Rovereto e Verona, e Val Padana entre Verona e a foz.

## Conca 
A súa conca hidrográfica abrangue 12.200&nbsp;km²: dos cales 7.200 corresponden ao Alto Adige, territorio que escoa nuns 140&nbsp;km (é dicir, 1/3 do seu curso completo).

Os seus principais afluentes son:

* o Río Ram (Rambach).
* o Río Passirio (Passer). 
* o Río Isarco (Eisack). 
* o Río Noce. 
* o Río Avisio. 
* o Río Fersina. 
* o Río Leno.

## Véxase tamén
Basilea-Cidade

**Basilea-Cidade** (en alemán: *Basel-Stadt*, en francés: *Bâle-Ville*, en italiano: *Basilea Città*, en romanche: *Basilea-Citad*) é un semicantón de Suíza, localizado no norte do país, facendo fronteira con Alemaña e Francia. Está composto polos concellos de Bettingen, Riehen e Basilea, sendo este último a súa capital. Dos 26 cantóns de Suíza, o de Basilea-Cidade é o máis pequeno en superficie.

## Historia 
O cantón de Basilea-Cidade foi creado cando o histótico cantón de Basilea foi dividido en 1833 por mor de disputas políticas e un conflito armado relacionados cos dereitos da poboación sobre as terras de cultivo. Isto levou á separación do cantón Basilea-Campo da cidade de Basilea o 26 de agosto de 1833. Dende entón, existe un movemento a prol da reunificación que acadou forza especialmente a partir do ano 1900, cando moitas áreas de Basilea-Campo se industrializaron. Os dous semicantóns acordaron reunirse, mais nas votacións que se realizaron en 1969 e novamente en 2014, a xente de Basilea-Campo votou en contra.

## Política 
Basilea-Cidade é un semicantón, o que supón que só pode enviar un representante ao Consello dos Estados. A constitución do cantón data de 1889 e o seu parlamento é o Gran Consello, que posúe 100 membros elixidos por un período de 4 anos. Hai oito partidos políticos diferentes representados no parlamento, dos que o Partido Socialista Suízo é o que posúe maior número de cadeiras, 32 (ano 2015).

O poder executivo do cantón (ou *Regierungsrat*) componse de sete membros. En 2006 había cinco partidos diferentes con representación no executivo.

## Demografía 
A poboación do cantón era de 198&nbsp;290 habitantes o 31 de xaneiro de 2017. En 2007, había 56&nbsp;106 estranxeiros que facían o 30.29% da poboación total. Segundo datos do ano 2000, o 25% dos habitantes eran católicos e o 27% protestantes. Arredor do 10% pertencía a outras relixións e o 36% non pertencía a ningunha relixión organizada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Estatísticas oficiais
Karl Alexander Müller

**Karl Alexander Müller**, nado en Basilea o 20 de abril de 1927 e finado o 9 de xaneiro de 2023, foi un físico suízo que recibiu, xunto con Johannes Georg Bednorz, o Premio Nobel de Física de 1987, polas súas investigacións coas cerámicas supercondutoras.

## Traxectoria 
A súa familia mudouse ao pouco de el nacer á cidade austríaca de Salzburgo, onde seu pai estudaba música.

El e súa nai trasladáronse a Dornach, cerca de Basilea, á casa dos avós. Despois foron para Lugano, na rexión suíza italiana. A nai morreulle en 1938, cando tiña once anos, e enviárono logo a un colexio evanxélico na poboación de Schiers, no leste de Suíza. Aquí estudou durante sete anos, de 1938 a 1945, e obtivo o Bacharelato.

En 1945 ingresou na Escola Politécnica Federal de Zürich, onde estudou electrónica e recibiu clases por parte de Wolfgang Pauli. En 1957 conseguiu o doutoramento.

En 1956 casou con Ingeborg Marie Louise Winkler. Tiveron un neno, Eric, en 1957, e unha nena, Silvia, en 1959.

## Notas
Imaret

Un **imaret** é unha construción propia do Imperio Otomán que contiña unha cociña que formaba parte dun edificio pertencente a unha fundación piadosa que repartía sopa dos pobres e pan de balde destinada á xente máis pobre das cidades e tamén para os estudantes e derviches.
Külliye

[miniatura|Exemplo de külliye é a mesquita de Süleymaniye en [Istanbul.]]

Un **külliye** é un conxunto arquitectónico desenvolvido no Imperio Otomán construído arredor dunha mesquita e o seu patio de entrada. Xeralmente componse dunha madrasa, un imaret, unha fonte, unha biblioteca, un tabhaname (hospital) e un carabansarai (refuxio para caravanas).
Madrasa

miniatura|Madrasa de Nadir Divanbegi (Uzbequistán)
No mundo árabe, unha **madrasa** é calquera tipo de escola, mais o seu significado no mundo occidental restrínxese a unha escola relixiosa islámica da escola sunní. Polo xeral, a madrasa forma parte dunha mesquita e tradicionalmente se localiza na galería do patio. Ofrece dous tipos de estudo: o *hâfiz*, que consiste na memorización do Corán, e o *âlim*, un estudo máis especializado que permite o recoñecemento do estudante como erudito (ulema).
Mihrab

miniatura|Mihrab da mesquita de Isfahan, Irán.
**Mihrab** (en árabe, **محراب**) é un nicho no muro dunha mesquita que ten como función indicar a quibla, a dirección cara á Meca cara onde deben rezar os musulmáns. Alí é onde se coloca a persoa que dirixe as oracións -muecín- e que grazas á existencia dese nicho difúndese facilmente por toda a mesquita. Normalmente o mihrab é o punto máis ricamente decorado da mesquita.

Nas mesquitas de Al-Andalus o **mihrab** adoitaba estar orientado non cara ao leste, coma no resto do mundo islámico, senón cara ó sur ou sueste. Un exemplo sería a mesquita de Córdoba.
Minbar

O **minbar** é o púlpito da mesquita, desde onde o imán pronuncia o sermón do venres (*khutbah*). Usualmente sitúase á dereita do mihrab, ten forma dunha pequena torre cun teito rematado en punta e leva incorporadas unhas escaleiras para subir. Normalmente presenta ricas decoracións. Nas mesquitas otomás presenta a forma dunha plataforma sen cúpula.[miniatura|Minbar da [mesquita de Nasir Mohammed no Cairo.|centro]]
Condado de Grant, Kansas

**Grant** é un condado do suroeste do estado americano de Kansas, fundado o 20 de marzo de 1873, a súa capital é a cidade de Ulysses e contaba cunha poboación estimada en 2006 de 7.552. No condado está en vigor a prohibición de venda de bebidas alcohólicas. Debe o seu nome ao xeneral e 18º presidente americano Ulysses S. Grant.
Assurbanipal

[miniatura|alt=|Relevo de Assurbanipal cazando ([Museo Británico de Londres)]]
**Assurbanipal** (en acadio *Aššur-bāni-apli*; siríaco "ܐܵܫܘܿܪ ܒܵܢܝܼ ܐܵܦܠܝܼ"; "Assur é o creador do seu herdeiro") nado no -685 e finado no -627, foi rei de Asiria dende o ano -669. Foi o máis ilustrado dos monarcas asirios. Os gregos coñecérono como **Sardanápalo** e na Biblia é coñecido como Osnapper.

Fillo de Asarhaddon, sucedeuno no trono. O seu irmán Shamash-shum-ukin foi rei subordinado en Babilonia.

## Vitorias militares 
Assurbanipal derrotou ao imperio de Elam, destruíu Susa (-639) e volveu coa cabeza do seu rei Teumman que, ao parecer, se suicidara na batalla do río Ulaia. Isto provocou a desesperación dos embaixadores deste (un arrincouse a barba e outro suicidouse). A cabeza de Teumman luciu tétrica nas portas de Nínive.

Puxo reis monicreques en Madaktu e Hidalu.Realizou existosas campañas militares sobre Exipto, derrotou ao faraón Taharqa en Menfis e combateu ata a completa dominación do país.

O seu irmán rebelouse coa axuda de caldeos, amorreos e gutis. Assurbanipal derrotounos e someteu a Babilonia a unha dura represión, masacre incluída, pero sen destruír a cidade.

## Legado cultural 
Assurbanipal gabábase de saber ler e escribir, e parece ser que dominou varios idiomas (sumerio e acadio)

Durante o seu reinado floreceu a arte asiria, en particular a escultura monumental, unha das fontes históricas notables para coñecer o período. Mais onde deixou unha pegada imborrable para a posteridade foi na biblioteca de Nínive con máis de 22.000 taboíñas de arxila en escritura cuneiforme con obras literarias, textos filosóficos, relixiosos, tratados médicos, astronómicos, comerciais, dicionarios de acadio, sumerio etc. sistematicamente ordenadas. Salienta o relato de Gilgamesh

O seu reinado marca o punto culminante de Asiria, pero tamén o punto de inflexión cara a súa decadencia. Os seus fillos Assuretilini e Sinshariskun, presas da mutua rivalidade, conduciron ao imperio a un rápido proceso de extinción.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Iago

**Iago** é un nome propio masculino galego. Esta forma escrita tamén é común co galés e co italiano. A súa orixe é o hebreo יַעֲקֹב ''Ya'aqôbh*, que no libro da Xénese é o nome do fillo de Isaac e Rebeca. En galego tamén ten as variantes **Xacob**, **Xácome**, **Xaime**, **Santiago** e **Xacobe**.

## Orixe do nome 
O nome Iago xurdiu tamén do latino *Iacobus* por caída da terminación -bus, entendida coma unha desinencia de dativo/ablativo plural, cando en verdade non o era, e así pasou ao galego, portugués, leonés e castelán. Malia a súa actual popularidade como nome galego non o foi tal no pasado, como nas épocas medievais e modernas, onde só atopamos *Jacome'' (no galego actual sería Xácome).

Iago é tamén a versión do nome en lingua galesa; algúns reis galeses medievais chamáronse Iago, como Iago ap Beli.

## Iago noutras linguas 
* Castelán: Yago
* Galés: Iago
* Italiano: Iago
* Portugués: Tiago

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de nomes masculinos en galego
* Lista de nomes masculinos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes masculinos Real Academia Galega
Rosa Cedrón

**Rosa Cedrón**, nada en Monforte de Lemos o 25 de outubro de 1972, é unha cantante galega e intérprete de violoncello, coñecida por ser a voz durante nove anos no grupo Luar na Lubre, así como en colaborar en discos de músicos como Mike Oldfield.

## Traxectoria 
Rosa Cedrón, que naceu en Monforte de Lemos, axiña se mudaría á cidade da Coruña. A súa vocación xa desde nena foi o violoncello, e pertenceu á Orquestra de Cámara Municipal da Coruña, e máis tarde foi profesora de música en Ferrol.

### Luar na Lubre
Comezou a colaborar con Luar na Lubre, inicialmente como cellista, mais acabou sendo tamén vocalista e con gran fortuna, feito que observaría o coñecido músico Mike Oldfield convidándoa a participar na gravación de *Tubular Bells* III, así como o feito de incrementar o éxito do grupo de música folk.

Con Luar na Lubre, Rosa desenvolveu un amplo labor durante 9 anos: actuou nos mellores escenarios, gravou varios discos e recolleu premios de recoñecemento á súa música. Mentres tanto, simultaneou a súa intensa carreira con outros proxectos: as gravacións co grupo de música flamenca *Barbería del Sur*, a participación nas BSO de *Blanca Madison* ou *Ilegal* puxeron a proba a súa polivalencia.

### En solitario 
No ano 2005 deixa o grupo Luar na Lubre e a partir dese momento dedícase á súa carreira en solitario, publicando en 2007 o seu primeiro disco en solitario, *Entre dous mares*.

En 2010 sacou un disco xunto a Cristina Pato, *Soas muller*, encargándose ela da voz e Cristina do piano. En 2013 gravou o disco *Cantando a Galicia* con Paco Lodeiro e Sito Sedes, proxecto que ademais inclúe unha xira de concertos. En 2016 publicou *Nada que perder*, o seu segundo álbum en solitario.

No ano 2020 ten previsto lanzar o seu novo disco *Nómade*. O traballo conta coa produción de Sergio Moure, e a participación dos músicos Xavier Cedrón e o pianista Miguel Artus. Foi grabado no estudio Casa de Tolos.

## Discografía
### Con Luar na Lubre
**Plenilunio* (1997)
**Cabo do mundo* (1999)
**XV Aniversario* (2001)
**Espiral* (2002)
**Hai un paraíso* (2004)

### En solitario
**Entre dous mares* (2007)
**Nada que perder* (2016)
**Nómade* (2020)

### En colaboración
**Soas muller* (con Cristina Pato, 2010)
**Barlovento* (con SonDeSeu, 2010)
**Mira hacia el cielo* (no álbum *Juguetes Rotos* de Enrique Ramil, 2011)
**Cantando a Galicia* (con Paco Lodeiro e Sito Sedes, 2013)
* Beiralúa'' (con SonDeSeu, 2018)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Sesostris III

**Sesostris III** (1878 adC.-1841 adC.). Fillo de Sesostris II. Faraón que levou ao Imperio Medio á súa máxima expansión territorial. Tamén é coñecido co nome de **Iakaura** ou **Senurset**.

## Reformas 
Gran reformador, culminou unha política centralizadora facendo desaparecer o poder dos monarcas, dividindo o pais en tres sectores (Alto, Medio e Baixo). Estableceu unha estruturada burocracia, recrutando funcionarios dos escribas, de clase media, ampliando a base social do poder. Reorganizou os gremios co fin de racionalizar a vida socioeconómica. Abriu rotas comerciais cara ao Sinaí, Punt, Creta e Biblos.
Comezou unha política de obras públicas coa construción de canles. Os seus derradeiros anos compartiu trono con Amenemhat III, seu fillo.

## Campañas 
Emprendeu catro campañas contra Kush (Nubia) ata a súa total dominación, incluídas as importantes minas de ouro desa área. Construíu unha rede de fortes fluviais que facilitou o control militar a a consolidación da súa expansión. Combateu Siquem chegando a controlar o Sinaí e Palestina.

Mandou construír a Pirámide de Dashur de 105 metros de altura e outras sete pirámides adxacentes.
Mario Rigoni Stern

**Mario Rigoni Stern**, nado o 1 de novembro de 1921 en Asiago e finado o 16 de xuño de 2008, foi un escritor italiano e veterano da segunda guerra mundial.

## Traxectoria 
En 1938 ingresou como voluntario na escola militar de alpinismo en Aosta, durante a segunda guerra mundial combateu na división Tridentine en Grecia, Francia, Albania e Rusia, prisioneiro dos alemáns despois que Italia asinase o armisticio de Cassibile (8 de setembro de 1943) pasou dous anos nun campo de concentración.

A súa primeira obra, *Il sergente nella neve* publicouse en 1953 e a partir da súa propia experiencia como sarxento durante a desastrosa retirada do exército italiano de Rusia. Outras obras destacadas son *Storia di Tönle* (1978) e *Ritorno sul Don* (1973), a súa produción divídese entre as que se basean nas súas vivencias na guerra e aquelas obras centradas no altiplano véneto como *Uomini, boschi e api* (1980).
Thutmose III

miniatura|Estatua de Thutmose III no Museo de Luxor
**Thutmose III**, reinou ca. 1479 ao 1425 a.C., foi o sexto faraón da XVIII dinastía do Imperio Novo, considerado un dos máis grandes gobernantes do Antigo Exipto.

## Traxectoria 
Thutmose III era fillo de Thutmose II e de Iset. Ao morrer seu pai, asumiu o trono pero moi neno, exerceu o poder efectivo a Grande Esposa Real, Hatshepsut, que acabou proclamándose tamén faraón, compartindo durante vinte e dous anos teoricamente o poder, aínda que Thutmose tivo nesta época un papel secundario. Morta esta no ano 1458 a.C., iniciou a súa soberanía plena cunha campaña militar, dirixiuse cara ao Levante, para facer fronte a unha rebelión local en Kadesh, esmagando unha coalición formada por canaanitas, mitannis e a propia Kadesh , tras un alarde estratéxico, escollendo os pasos máis difíciles das montañas do Carmelo, na famosa batalla de Megiddo (1457 a.C.). Tras esta, cerca e toma a cidade, paso fundamental para o dominio de Siria e Fenicia. Asiria, Babilonia e os hititas amósanlle acatamento.

Tras estes triunfais comezos, desenvolveu múltiples vitoriosas campañas, salientando a primeira contra o imperio hurrita de Mitanni. Thutmose levou por terra a súa frota para cruzar por sorpresa o Éufrates e arrasar o país inimigo.

En varias ocasións tivo que sufocar rebelións en Siria, para o cal non dubidou en asaltar cidades e empobrecer ás poboacións privándoas do grao, que dos peiraos de Fenicia partía para Exipto, fornecendo o poderío exipcio. Tamén tivo que volver contra Mitani.

Nas derradeiras accións militares dirixiuse contra Nubia consolidando unha expansión territorial nunca acadada dende o Éufrates ata a cuarta fervenza. Foi tamén un soberano construtor, ordenou a elevación de máis de 50 templos. Salientan as súas intervencións en Karnak

Sucedeulle o seu fillo Amenhotep II..

## Notas
Rodolfo Ucha

miniatura|dereita|200px|Fachada do Teatro Jofre, 1921.
**Rodolfo Ucha Piñeiro**, nado en Vigo o 29 de setembro de 1882 e finado en Ferrol o 27 de xaneiro de 1981, foi un arquitecto galego, un dos practicantes do estilo modernista en Galiza, especialmente en Ferrol.

## Traxectoria 
Sendo un neno trasladouse coa súa nai, viúva, a Ferrol. Logo de estudar na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, en 1906 obtivo o título. Volveu a Ferrol onde traballou como arquitecto municipal dende 1909.

Faleceu na cidade departamental, case centenario, o 27 de xaneiro de 1981.

## Características 
A obra de Ucha inscríbese no estilo modernista, no que utiliza ás veces elementos innovadores, como poden ser as cores ou os chapiteis. Nos proxectos máis tardíos, dende os anos 30, os seus proxectos acostuman incluírse como déco.

## Obra (selección) 
Practicamente todas as súas obras foron levantadas na mesma cidade de Ferrol.

* Fonda Suíza (actual Hotel Suízo), 1910. 
* Casa Romero, 1910.
* Peixería de Abastos Municipais, 1910.
* Edificio de "El Correo Gallego", 1912.
* Casa Pereira, 1912.
* Casa Rodríguez Fernández, 1912.
* Casa Brañas (rúa Real), 1913.
* Hotel Suízo, 1913.
* Hotel Ideal Room, 1917.
* Chalé Antón, 1918.
* Casino Ferrolán, 1921.
* Fachada do Teatro Jofre, 1921.
* Edificio Pita Saavedra, 1939.
* Edificio Calvo Formoso, 1939.
* Casa Bruquetas (rúa da Igrexa nº 4).

## Galería de imaxes
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Chalé Antón

### Ligazóns externas 
*
Ilf e Petrov

**Ilia Ilf** (**Ilia Arnoldovich Fainzilberg**), nado en 1897 e finado en 1937, e **Evgeni Petrov** (**Evgeni Petrovich Kataev**), nado en 1903 e finado en 1942, irmán de Valentin Kataev, foron dous escritores soviéticos dos anos 1920 e 1930.

## Traxectoria 
Escribiron toda a súa obra de ficción xuntos e case sempre asinado como **Ilf e Petrov**, foron extraordinariamente populares por dúas novelas satíricas, *As doce cadeiras* (1927) e a súa secuela *O cuxo de ouro* (1930), centradas na cobiza humana. Os dous percorreron os Estados Unidos durante de Depresión, publicando un fotoensaio na revista *Ogonyok* e despois un libro.
Río Ferreira, río Miño

O río **Ferreira** é un afluente do Miño pola súa marxe dereita. Recibe seu nome do lugar de Ferreira de Pallares, no concello de Guntín, onde desde época medieval se asentou un mosteiro.

## Percorrido 
Nace na Serra do Careón, a uns 750 m de altura, no concello de Palas de Rei, e despois de atravesar este, penetra no de Guntín, para finalmente, despois de cerca de 38&nbsp;km de curso, unirse ao Miño, no límite entre entre os concellos de Guntín e Portomarín (aos que serve de linde natural durante bos tramos).

Como a meirande parte dos ríos galegos acolle nas súas augas a troita. Todo o seu curso é zona libre de pesca ata que en 2008 vedaron varios quilómetros no concello de Guntín.

A superficie da súa conca é de 383&nbsp;km².

## Réxime hídrico 
O Ferreira é un río de réxime pluvial.

## Afluentes 
A maior parte dos seus tributarios son ríos e regos de curto percorrido, destacando:

* Dereita: río Parada
* Esquerda: río Lavadoiro

## Homonimia 
Hai outros ríos e regos galegos, denominados tamén *de Ferreira*, aínda que teñen entidade menor.
Ónix

miniatura|dereita|Ónix
miniatura|dereita
O **ónix** é un mineral, unha variedade de calcedonia, unha forma de cuarzo. Considerada pedra semipreciosa, utilízase principalmente para a xoiería e artigos de decoración polo atractivo das súas tonalidades verdosas. A súa composición química é SiO2.

## Notas
Teglatfalasar I

**Teglatfalasar**, tamén coñecido como **Tiglatpileser I**, foi rei de Asiria dende 1112 a 1074. Fillo de Ashur-resh-ishi I, pode ser considerado como o fundador do Imperio Asirio.

## Traxectoria 
Cultivou unha política de terror co fin de ser temido polos seus súbditos e os seus inimigos. Venceu a arameos e especialmente a Mushki. Dominou dende o Mar Negro ata o Mediterráneo, subxugando a cidades e pobos na Capadocia, Cilicia, Malatia, Armenia, Siria e conquistando Fenicia. Mediuse con Nabuconodosor I de Babilonia, a quen mantivo en xaque, e reduciu os seus territorios. Titulouse rei de Sumer e Acadia.

A el atribúeselle a construción do templo de Assur e Haddad.

Sucedeulle Asharid-apal-ekur
Caporos

Os **caporos** (en ) eran un pobo galaico da Gallaecia, pertencente ao Convento xurídico lucense.

## Fontes 
Os *caporos* son citados por Plinio o Vello, e por Tolomeo. Os *caporos* persistían no século VI, de facer caso dalgunhas edicións do *Parochiale suevorum*, no que son citados como unha das parroquias pertencentes á sede de Iria Flavia.

## Redución xeográfica 
As citas de Plinio, que os coloca nunha lista entre os supertamarcos e os praestamarcos fai supor que estaban situados na fachada atlántica de Galicia, indicando ademais que Iria Flavia pertencía ao seu territorio. Pola súa parte, Mela tamén os sitúa en Lucus Augusti, o que permite supor que se situaban territorialmente, nunha banda de terra que ía desde a desembocadura do río Ulla, onde persiste aínda Iria, e seguía a conca do Ulla até a cidade de Lugo (Lucus). Porén, o feito de que tanto o *Forum Coporum* como o *Divisio Teodomiri* (ou parroquial suevo) corroboren o relato de Plinio e contradigan a Mela, tende a localizar aos Caporos nun territorio que vai desde a desembocadura do Ulla ata a actual Compostela desbotando a inclusión da cidade de Lugo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de tribos celtas
A lenda dos cinco aneis

**A Lenda dos Cinco Aneis** (inglés: *Legend of The Five Rings*) é un xogo de rol creado por AEG no 1995. O xogo baséase no Xapón feudal con influencias doutras culturas asiáticas, creando un mundo chamado *Rokugan*.

Actualmente atópase na súa terceira edición, e sufriu unha clara evolución, non só na súa cronoloxía e ambientación, senón tamén no seu sistema de xogo.

O xogo está fortemente ligado á súa versión en xogo de cartas coleccionables (CCG). Os deseñadores do xogo dan carta branca para a evolución do xogo dependendo do que os xogadores de cartas decidan, o tipo de mazos que se empregen, e dos resultados dos torneos sancionados (*Kotei*).

Existe unha detallada ficción e cronoloxía de *Rokugan*, facendo que o xogo resulte crible, estruturado e coherente. Este mundo *Rokugan* funciona a partir dunha organización de clans (Araña, Cangrexo, Grúa, Dragón, León, Mantis, Fénix, Escorpión e Unicornio)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Alderac Entertainment Group 
*Legend of the Five Rings 
*La Voz Akasha
Río Grande de Xuvia

260px|miniatura|Desembocadura na ría de Ferrol
O **Grande de Xuvia**, ou simplemente **Xuvia** e ás veces incorrectamente como *Xubia*, é un río galego na provincia da Coruña, que forma a ría de Ferrol.

## Percorrido
Nace nos montes da Serra, a 460 metros de altura, cerca dos Tafornelos, no concello das Somozas. Logo dun curso total de 31&nbsp;km, desemboca entre Xuvia, no concello de Narón e Santa María de Neda, no municipio homónimo, no fondo da ría de Ferrol.

## Afluentes
Os seus afluentes principais son o río das Ferrerías, e pola esquerda o río Castro.

## Caudal
O caudal medio do Grande de Xuvia, na foz, é de 5,517 m³/s.

## Protección
As concas do *Grande de Xuvia* e maila do río Castro forman parte da zona especial de conservación Xuvia - Castro, que conta cunha área protexida de 2.074 ha e que está previsto que aumente até un total de 3.024 ha.

## Aproveitamento
miniatura|dereita|Vista da presa do Rei no río Grande de Xuvia.
No río Grande de Xuvia sitúase a Presa do Rei, entre os concellos de Narón e Neda, propiedade de Galicia Textil e construída entre os anos 1791 e 1795, que proporcionou a enerxía para o funcionamento, durante o século XIX, dunha importante fábrica de moeda e fundición de cobre. Ten unha potencia de 200kW.

Ao pé do castelo de Naraío, no leito do río Castro está unha central hidroeléctrica augas abaixo. Ao final da guerra civil foi destruída en parte por unha bomba, procedendo despois á súa reconstrución.

Aínda que actualmente, por razóns legais, a produción e a distribución da enerxía eléctrica se atopen separadas na sociedade Hidroeléctrica Río Castro e Electra del Narahio, respectivamente, proceden do mesmo tronco de empresa familiar. A empresa matriz foi creada polo avó dos actuais propietarios, Manuel Orosa, en 1930. É unha das poucas pequenas hidroeléctricas que non foi absorbida polos grandes grupos do sector.

Existe unha estación de bombeo sen uso para a traída de auga e xa na ría de Xuvia Megasa ten unha captación de auga. Nos anos 1980 e principios dos 1990 houbo unha piscifactoría de troitas no río hoxe abandonada.

## Breve historia do nome
O río *Grande de Xuvia* corresponde seguramente ao río *Iubia*, citado por Pomponio Mela, entre os que desaugan no golfo dos Ártabros.

Durante a Idade Media é citado como *Iuvia*, *Xoyva*, entre outras denominacións. A fins do século XVIII, Lucas Labrada denomínao río *Xubia*.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Desembocadura do río Grande de Xuvia.JPG|Muíño de Xuvia
Ficheiro:Rio Xuvia.JPG|Pedroso, Narón
Ficheiro:Muíño de Xuvia 1.JPG|
Ficheiro:Muíño de Xuvia 2.JPG|
Ficheiro:Muíño de Xuvia 3.JPG|
Prefixo binario

En informática, o **prefixo binario** utilízase para cuantificar grandes cantidades de octetos. Derivan dos prefixos do SI, pero cada prefixo multiplícase por 1024 no canto de 1000. No nome, a segunda sílaba é substituída por *bi*, de binario, e no símbolo engádese un *i*. Foron introducidos en 1998 pola IEC (Comisión Electrotécnica Internacional) como denominadores para os múltiplos binarios para evitar a confusión cos múltiplos decimais, dos que diverxen crecentemente segundo a magnitude. Segundo as normas e estándares internacionais, os prefixos decimais deben referirse unicamente aos múltiplos de 1000.

## Valores exactos e diferenza respecto ós decimais correspondentes 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sistema Internacional de Unidades
* byte
Castle Master

***Castle Master*** é un videoxogo británico programado por *Teque Software Development* e editado por Incentive Software en 1990, existen versións para ZX Spectrum, Commodore 64, Amstrad CPC, Commodore Amiga, Atari ST e IBM PC.

Realizado con Freescape, o cal permitía contornos de tres dimensións, o xogo desenvólvese nun castelo abandonado, debemos percorrer os cuartos do castelo, coas súas pantasmas, e liberar o prisioneiro da torre coa única axuda das pedras que poidamos recoller.
Zigurat Software

**Zigurat Software** é unha compañía de videoxogos española, aínda que como grupo comezaron a programar co ZX-81, a súa aparición como compañía foi en 1983 cando sacaron ao mercado o xogo para ZX Spectrum, Fred baixo o selo **Made in Spain** (que manterían) e foi un éxito en España e no Reino Unido, ao cal seguen novos éxitos como Sir Fred e El Misterio del Nilo que fai que traballen para Zigurat grupos de programadores autónomos en diversas cidades españolas: Arcadia, Gamesoft, Truesoft, Turbo 16.
Zigurat primou a calidade sobre a cantidade, lanzando poucos títulos ao ano.

Coa desaparición dos 8 bits a compañía reconvertiuse e pasou a editar títulos para máquinas recreativas, World Rally, Target Hits, Surf Planet e Football Power son os títulos máis coñecidos.

## Xogos 
* Fred
* Sir Fred
* El Misterio del Nilo
* Afteroids
* Arkos
* El Poder Oscuro
* Humphrey
* París-Dakar
* Emilio Sánchez Vicario
* Jungle Warrior
* Senda Salvaje
* Power Magic
Ultimate Play The Game

**Ultimate Play The Game** foi o selo comercial polo que era coñecida a compañía de videoxogos **Ashby Computers & Graphics Ltd** fundada en 1982 por dous antigos programadores para máquinas recreativas, os irmáns Tim e Chris Stamper. Ultimate foi a responsable de xogos de grande éxito para ZX Spectrum, Amstrad CPC. A súa sede estaba na vila de Ashby.

## Historia 
O primeiro xogo en ser lanzado foi Jetpac en 1983 que vendeu só na versión para Spectrum (16 k) 300.000 copias nun tempo no que había só un millón deses ordenadores, seguíronlle Pssst, Tranz Am e Cookie. O primeiro lanzamento para o Spectrum de 48 K foi Lunar Jetman en 1984, unha secuela do Jetpac, outro videoxogo que destacou foi Atic Atac, novidoso pola súa velocidade de desenvolvemento e por poder escoller personaxe, e a fin dese ano sae Sabre Wulf, o primeiro xogo da serie Sabreman, aos que seguiron Underwurlde, que empregou rutinas de intelixencia artificial para mover o personaxe, e Knight Lore, o primeiro no cal utilizou unha perspectiva isométrica, coñecida como Filmation, o que constituíu unha grande innovación na época e que permitía ter unha visión tridimensional de todas as pantallas polas que se pasaba, Alien 8 abundou nesta mesma liña. Gunfright realizouse cunha versión mellorada, Filmation II, que permitía un scroll multidireccional e con máis velocidade. En 1985 os irmáns Stamper venderon parte das súas accións a U.S. Gold e sacaron ao mercado Martianoids e Bubbler, que xa non realizaron eles senón un equipo de programadores de Ultimate, que tiveron escaso éxito, os Stamper tiñan o seu interese posto na realización de xogos para consolas e venderon o resto das accións e o catálogo a US Gold que podería seguir desenvolvendo xogos baixo o selo de Ultimate pero basicamente lanzou recompilacións dos éxitos anteriores, en 1987 US Gold deixou de editar software baixo o selo Ultimate. En 1988 ACG recomprou os dereitos vendidos a US Gold pero os novos videoxogos saíron baixo o selo Rare.
Celestina

A **celestina** (do latín *caelestis* que significa celeste, en alusión a súa cor) é un mineral da clase dos sulfatos cuxa fórmula química é **SrSO4** (contén un 56% de SrO e un 44% de SO3).

## Aspecto 
A celestina preséntase a miúdo en forma de cristais tabulares ou tamén de forma acicular. Moitos exemplares presentan unha cor azul clara moi característica.

Ficheiro:Celestyn2 madagaskar S Spirifer.jpg|Cristal de celestina
Ficheiro:Celestite MHNT.MIN.1998.252.jpg|Xeoda de celestina
Ficheiro:Xofre e celestina.jpg|Xofre e Celestina

## Lugares onde se atopa 
Atópase con frecuencia en rochas calcarias e arenitos, revestindo cavidades en forma de xeodas ou en filóns hidrotermais en forma de drusas asociada en ocasións con pirita, calcita ou barita

É un mineral moi estendido en España, sendo fácil atopalo en case que tódalas rexións da península.

## Usos da celestina 
A celestina é unha fonte importante da que obter nitrato de estroncio, que logo é usado para a fabricación de fogos artificiais na industria pirotécnica.

Úsase tamén na industria da enerxía nuclear.

## Propiedades 
A celestina é un mineral que presenta unha temperatura de fusión moi baixa.

## Outros sulfatos 
A anhidrita e o xeso son outros minerais importantes da clase dos sulfatos.
Dinamic Multimedia

**Dinamic Multimedia** foi unha compañía de software española, fundada en 1984 por tres irmáns como **Dinamic Software** (nome que levou ata 1993) comezou realizando xogos para o ZX Spectrum, os primeiros títulos foron *Yength*, aventura gráfico-conversacional, e *Artist*, un programa de deseño. Abu Simbel Profanation (1985) foi o primeiro grande éxito da compañía. Pero o seu máis importante éxito foi a serie PC Fútbol a partir de 1992. A compañía crebou no ano 2001.

## Xogos 
* *Camelot Warriors*
* *Army Moves*
* *Freddy Hardest*
* *Game Over*
* *Megacorp*
* *Rocky*
* *After the War*
Opera Soft

**Opera Soft** foi unha compañía de videoxogos española, apareceu en 1987 formada por antigos programadores de Indescomp; os primeiros videoxogos da casa foron Livingstone supongo e Cosa Nostra que tiveron unha boa saída no mercado español pero o seu maior éxito foi La abadía del crimen (1988) baseado na novela de Umberco Eco. Coa desaparición dos ordenadores de 8 bits a compañía case desapareceu ata que en 1995 mercouna Microsoft transformándoa nunha área para creación de xogos para a súa consola Xbox.

## Xogos 
* Golden Basket
* Goody
* Livingstone supongo
* Livingstone supongo II
* Moot
* Mutan Zone
* Sol Negro
* Ulises
Óso occipital

miniatura|300px|dereita|Vista lateral do cranio. Na parte póstero-inferior pódese identificar o óso occipital articulado co temporal e o parietal.
O **óso occipital** é un óso impar do cranio que constitúe o límite posterior da cabeza e a metade da súa base. Nel pódense distinguir as seguintes porcións:
* Porción escamosa.
* Porción condilar lateral esquerda.
* Porción condilar lateral dereita.
* Porción basilar.
Estas partes dispóñense ó redor do *foramen magnum* ou burato occipital, onde atopamos a parte inferior do bulbo raquídeo, vasos e nervios.

## Porción escamosa 
Situada nos laterais do occipital, articulándose cos ósos parietais a través da sutura lambdoide, e coa apófise mastoide de cada óso temporal. Na súa zona media presenta a **protuberancia occipital**, da que parten sucos e cristas que dan lugar ás fosas: Dúas **fosas craniais** ou superiores, que aloxan os lóbulos occipitais do cerebro, e dúas **fosas cerebelosas** ou inferiores, que aloxan os hemisferios cerebelosos.

## Porcións condilares 
Forman os bordos laterais do burato occipital. A súa parte anterior relaciónase co bordo posterior do **peñasco** do temporal. Lateralmente forman a zona posteromedial do burato rasgado posterior ou forame xugular. Na cara inferior das porcións condilares están os cóndilos occipitais que se articulan coas caras articulares superiores do atlas (primeira vértebra cervical).
Por diante de cada cóndilo hai un burato, denominado **burato condiloide anterior** por onde sae do endocranio o nervio hipogloso. Por detrás pode haber tamén un, o **burato condiloide posterior**, que de existir, dá paso a vasos emisarios. Este segundo orificio é por iso pouco importante.

## Porción basilar 
Situada por diante do burato occipital. Diríxese cara a arriba para unirse co esfenoide. Ata os vinte anos, máis ou menos, esta unión realízase mediante unha cartilaxe que vai osificándose coa idade. No adulto xa non encontramos solución de continuidade entre ambas estruturas. A unión entre a porción basilar do occipital e a lámina cuadrangular do esfenoide denomínase **clivus** ou canal basilar.

## Galería de Imaxes 

Ficheiro:Gray129.png
Ficheiro:Gray131.png
Ficheiro:Gray308.png

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de ósos no esqueleto humano
Turrican

***Turrican*** é un videoxogo programado por Manfred Trenz en 1990 para o Commodore 64, editado por Rainbow Arts existen tamén versións para Atari ST, Amiga CDTV, Mega Drive/Genesis, Game Boy, PC Engine, ZX Spectrum e Amstrad CPC. O xogo supuxo unha auténtica revolución, pola súa animación, gráficos e movemento, cambiando constantemente de decorado, cores, con opcións case ilimitadas para elixir, coa presenza de moitísimas áreas secretas que levan a un estilo de xogo non totalmente lineal, a acción do xogo é frenética, disparando a todo o que se move.
Pang

***Pang*** é un videoxogo para máquinas recreativas desenvolvida por Mitchell Corporation e lanzado por Capcom en 1989, nos Estados Unidos comercializouse como **Buster Bros**. En 1990 Ocean Software realizou conversións para ordenadores persoais, saíndo versións para ZX Spectrum, Commodore 64, Amstrad CPC, Commodore Amiga e Atari ST.
O xogo desenvólvese en 17 localizacións diferentes nas que debemos eliminar unhas bólas que non deixan de se reproducir ao seren golpeadas, para conseguir eliminalas contamos cunha bésta ou un arpón, a medida que subimos de pantalla aumenta a dificultade,
Perrelos, Sarreaus

**Santa María de Perrelos** é unha das parroquias do concello de Sarreaus. Está a 1,5&nbsp;km do núcleo de Sarreaus e a 9 de Xinzo de Limia. 

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 76 habitantes (40 homes e 36 mulleres), o que supón unha diminución con respecto a 2011, cando tiña 114 habitantes.

## Patrimonio 
Entre os lugares de interese está o penedo do Arangaño, unha rocha da que se cría tiña poderes máxicos para curar enfermidades dos nenos (véxase tangaraño), e mais unha igrexa románica cun arco triunfal de medio punto bastante ben conservado e unha imaxe barroca de Santa Lucía no retablo.

## Festas 
A festa parroquial é na honra de San Bartomeu, e celébrase en agosto.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Perrelos 
### Parroquias de Sarreaus 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarreaus
### Ligazóns externas 
* Lenda do penedo do Arangaño
Guntimil, Xinzo de Limia

**San Xoán de Guntimil** é unha das 22 parroquias do concello ourensán de Xinzo de Limia. No ano 2022 tiña 77 habitantes, dos cales 45 eran homes e 32 mulleres.

Está situada ao pé do monte do Castelo, e a uns cinco quilómetros da vila de Xinzo. Ten industria do sector da maquinaria e a metalurxia.

## Demografía 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Guntimil
### Parroquias de Xinzo de Limia
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Xinzo de Limia
Economía de Xordania

Xordania é un país pequeno con recursos naturais bastante limitados, pouca auga e pouco petróleo. A pobreza, o desemprego e a inflación son problemas fundamentais, pero o rei Abdullah, despois de asumir o trono en 1999, puxo en marcha reformas económicas para mellorar o padrón de vida do país.

O país é un grande exportador de fosfato e carbonato de potasio, e tamén depende do turismo e do comercio de fertilizantes. Importa o petróleo que consome do Iraq e da Arabia Saudita.

A Xordania continúa a seguir as directrices do Fondo Monetario Internacional dende o 2002, seguindo unha política monetaria austera e privatizacións.

## Referencias
Batalla

[miniatura|Batalla de [Zaragoza, 1710.]]

[miniatura|*A [Batalla de Waterloo* por William Sadler.]]

Unha **batalla** é un combate entre dous ou máis contendentes onde cada un deles tratará de derrotar os demais. Normalmente teñen lugar nun contexto de guerra ou campaña militar, e normalmente poden ser ben definidas polo espazo, o tempo e acción levada a cabo.

As guerras e as campañas son guiadas pola estratexia mentres que as batallas son as fases nas que se emprega a táctica. O estratego alemán Carl von Clausewitz manifestou que *"o emprego de batallas para gañar o fin da guerra"* era a esencia da estratexia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*A Batalla
Tiro con arco

miniatura|260px|No Tiro con arco olímpico, o obxectivo é acertar o máis cerca do centro para obter o máximo de puntos. As setas da imaxe mostran un 10 na do centro e un 9 na outra.
O **tiro con arco** é un deporte no que se utiliza un arco para disparar setas máis lonxe ou máis habitualmente con precisión sobre un albo, a súa orixe está na utilización do arco na caza e nas guerras. A persoa que practica este deporte chámase *arqueiro*. O tiro con arco olímpico é a modalidade practicada nos Xogos Olímpicos.

Hai dúas modalidades principais, o Tiro con arco con diana regulado pola Federación Internacional de Tiro con arco, é a modalidade usada nos Xogos Olímpicos e o Tiro con arco de campo que ademais das regulamentacións e campionatos da FITA conta coa súa propia federación internacional, a Asociación Internacional de Arquería de campo

## Disciplinas oficiais FITA
* Tiro con arco exterior
* Tiro con arco en sala
* Tiro con arco de campo
* Tiro con arco con esquís
* Tiro con arco 3D
* Carreira con arco
* Tiro a longa distancia
* Tiro á bandeira

## Modalidades locais
* Beursault, practicada no norte de Francia e Bélxica
* Popinjay, practicada en Bélxica
* Tiro ao poste, practicada en Inglaterra

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* FGTA/ Federación Galega de Tiro con Arco
Bambú

O nome **bambú** provén probablemente dunha adaptación da palabra *samambu*, orixinaria de Malaisia, e introducida en Europa polos portugueses no século XVI.
Os **bambús** son orixinarios de Asia, América, África e Oceanía; poden adaptarse a numerosos climas (tropicais, subtropicais e temperados). En Europa existen fósiles pero ningunha especie endémica, datando as primeiras plantacións de 1855 en Inglaterra e en *Anduze* (Francia).

Son plantas moi antigas (datan do Mioceno), rústicas e, sobre todo, moi atípicas. Inspiraron mitoloxías e simboloxías. É unha planta extraordinariamente útil, téndose descrito máis de 1&nbsp;500 usos e utilidades, moi válida no pasado e con moitas posibilidades no futuro. Pola súa alta resistencia e flexibilidade chámaselle *"o aceiro vexetal"*.

O bambú, a nivel económico, pode representar un recurso renovable e sostible.
[miniatura|esquerda|200px|Bambús en [Lijiang, na China]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cana
* Cana (homónimos)
Kata

**Kata** (en ; literalmente: "forma") é unha palabra xaponesa que describe unha serie ou secuencia de movementos preestablecidos que se poden practicar normalmente só, pero tamén en parellas. Practicase Kata nas escolas tradicionais de arte xaponesa, como por exemplo Kata ou "formas teatrais" en *kabuki* e en escolas da "Ceremonia do Té" (*chadō*), pero normalmente kata acostuma asociarse coas Artes Marciais. A kata úsase na maioría das artes marciais do Xapón e Okinawa, tales como aikido, *iaido*, *jodo*, judo, jujutsu, kendo e karate. Outras artes marciais como o Tai Chi Chuan e o Taekwondo teñen o mesmo tipo de adestramento, pero para describilo usan palabras no seus idiomas "chinés" e "coreano" respectivamente.

## Explicación
Na práctica de artes marciais xaponesas, a kata vese como un compañeiro esencial do *randori* (o adestramento libre) e compleméntanse entre si para preparar ao practicante para un combate real. Porén, actualmente a forma e a frecuencia de práctica da "Kata" versus a "Randori" varía segundo a arte marcial ou incluso segundo a escola á que se fan referencia. Tradicionalmente, a kata ensínase en etapas, comézase a aprendizaxe con Kata relativamente menos complexos para despois ir incrementando a complexidade das técnicas e a velocidade de execución (método de interpolación).

Respecto á frecuencia da práctica da Kata, podemos comparar dous estilos. En *iaido* as kata executanse coa espada xaponesa (catana) e son a base de "case" todo o adestramento deste estilo. En contraste, no judo, o adestramento da kata  minimízase e usualmente resérvanse para os graos "Dan" (Cinto Negro).

dereita|miniatura|Motobu Choki Naihanchi
Respecto da forma en que se practica a Kata, podemos facer unha comparación entre os distintos niveis dun mesmo estilo. No *kenjutsu* ou no "kobujutsu", estilos que se basean no control de armas e polo tanto un erro pode causar serias lesións, as kata en parellas dos graos baixos practícanse moi lentamente e con moito coidado. Nos graos altos (Dan) as kata realízanse a maior velocidade e as lesións evítanse só mediante a alta sensibilidade e coordinación de ambos os practicantes, os cales dominan conceptos como o tempo e a distancia á perfección.

Outras artes marciais xaponeses tamén inclúen a práctica da Kata en parellas con roles de "atacante" (uke o aite) e "defensor" (tori o nage), nas que a miúdo ambos os practicantes intercambian os roles segundo unha secuencia preestablecida.

Así de variada e disimil é a practica da Kata. É usado na practica diaria, en competencias e en demostracions públicas, pero en todas estas intancias buscase a perfección na execución. E a clave ao realizar unha Kata poñer énfase nos aspectos técnicos de cada estilo, no balance, na respiración, na coordinación do tempo distancia e na énfase (Kime) para asemellalo a un combate real.
Medo

O **medo** é unha emoción caracterizada por un intenso sentimento, habitualmente desagradable, provocado pola percepción dun perigo, real ou imaxinario, presente ou futuro. É unha emoción primaria que se deriva da aversión natural ó risco ou á ameaza, e maniféstase tanto nos animais como no ser humano. O presente artigo trata fundamentalmente do medo en humanos.

## Enfoques sobre o medo 
[miniatura|Detalle de *Xinete sen cabeza perseguindo a Ichabod Crane*de [John Quidor (1858). Smithsonian American Art Museum.|esquerda]]
Dende o punto de vista biolóxico, o medo é un esquema adaptativo, e constitúe un mecanismo de supervivencia xurdido para permitir ao individuo responder ante situacións adversas con rapidez e eficacia. Nese sentido, é normal e beneficioso para o individuo e para a súa especie.

Dende o punto de vista neurolóxico é unha forma común de organización do cerebro primario dos seres vivos, e esencialmente consiste na activación da amígdala cerebral, situada no lobo temporal.

Dende o punto de vista psicolóxico, social e cultural, o medo pode formar parte do carácter da persoa ou da organización social. Pódese, por tanto, aprender a temer obxectos ou contextos, e tamén se pode aprender a non temelos. Relaciónase de maneira complexa con outros sentimentos (*medo ao medo, medo ao amor, medo á morte*) e garda unha estreita relación cos distintos elementos da cultura.

## Notas
Dúbida

A **dúbida** constitúe un estado de incerteza e un límite da confianza ou a crenza. Pode proxectarse nos campos da decisión e a acción, ou afectar unicamente á crenza e á fe. Se o antecede unha "verdade" convencionalmente aceptada, a dúbida implica desafiar esta.

## Características 
En filosofía, a dúbida cartesiana equivale á suspensión do xuízo (*epoghé*) que trataban de provocar, cos seus numerosos e a miúdo sensatos argumentos, os escépticos antigos (Pirronismo). 

Os argumentos escépticos que enfronta Descartes parecen estrambóticos, vistos dende a vida cotiá e o sentido común. Pero Descartes non semella confundir o conxunto de crenzas e conviccións que ás claras parecen indispensables para orientarnos na práctica, cos criterios da investigación filosófica. Isto pode apreciarse na distinción que establece Descartes, entre as Regras do Método e as Regras da "moral provisional". 

A investigación, que é unha tarefa práctica e desenvólvese no ámbito xeral da vida, ten o propósito de servir a esta, pero sería insensato esperalo antes de que ela mesma alcance algúns resultados razoablemente confiables. Entre tanto, para desenvolverse, a investigación consiste en someter a exame unha porción moi grande do que chamamos "sentido común", incluíndo aquí moitas ideas conforme ás cales (todo semella indicalo) habemos de vivir mentres a investigación mesma se desenvolva. Pero non se trata de interromper a práctica e a vida para permitir a investigación, así como tampouco de facer pasar como "resultados", unhas poucas modas intelectuais (a doutrina da seita onde nos educamos, ou calquera outro produto da confusión). O proxecto cartesiano foi o de examinar esas ideas, entre outras, en busca de fundamentos filosoficamente válidos.  

Os argumentos escépticos (encamiñados a introducir dúbidas) que Descartes considera nas *Meditacións Metafísicas*, foron tomados na súa totalidade de Platón (*Cratilo* e *Teetetes*). Estes argumentos constitúen un instrumento de investigación, e en primeiro lugar deben avaliarse conforme a se son ou non intelixibles, e se unha vez  aceptados, serían en principio susceptibles de discutirse (pois do contrario, serían incompatibles coa actividade de investigación). Se ambas as condicións se cumpren, os argumentos son útiles á empresa filosófica en opinión de Descartes (precisamente como instrumentos de investigación). Para máis tarde, dentro da investigación cartesiana, quedaría xulgar se realmente non temos razón ningunha que permita descartalos.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* René Descartes.
* Escepticismo.