open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Banga, O Carballiño

**Santa Baia de Banga** é unha parroquia do concello do Carballiño na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 81 habitantes (37 homes e 44 mulleres), dous menos ca no ano anterior.

## Patrimonio 
* A **igrexa de Santa Baia de Banga** é de orixe románica e foi reconstruída en diferentes épocas, a última delas no século XIX. Destacan os modillóns que sosteñen a cuberta decorada con motivos antropomorfos e zoomorfos. No seu interior consérvase un excepcional ciclo de pinturas murais baseadas nos gravados da *Emblemata* de Andrea Alciato. Estudadas polos profesores Xosé Manuel García Iglesias e Andrés Antonio Rosende Valdés, unha nova achega do profesor José Manuel B. López Vázquez dá unha análise moi convincente baseada en textos de Isaías e Xeremías.
* **Pazo de Banga**, da familia Quiroga, onde residiu Emilia Pardo Bazán.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Pazo de Banga, O Carballiño.jpg|Pazo de Banga.
Ficheiro:Cabeceira igrexa de Santa Baia de Banga, O Carballiño.jpg|Cabeceira da igrexa de Santa Baia de Banga.
Ficheiro:Canzorros igrexa de Santa Baia de Banga, O Carballiño.jpg|Canzorros da igrexa de Santa Baia de Banga.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Banga 
### Parroquias do Carballiño 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Carballiño
O Carballiño, O Carballiño

**San Cibrao do Carballiño** é unha parroquia do concello do Carballiño, na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 11&nbsp;118 habitantes (5249 homes e 5869 mulleres), 56 máis ca en 2010.

## Historia 
Naceu como parroquia no ano 1893 ó se segregar de Señorín.

## Patrimonio 
* Igrexa da Vera Cruz, deseñado por Antonio Palacios.
* Igrexa parroquial de San Cibrao.
* Parque Etnográfico do Arenteiro.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Vera Cruz.jpg|Igrexa da Vera Cruz.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Carballiño 
### Parroquias do Carballiño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Carballiño
Longoseiros, O Carballiño

**Santa Mariña de Longoseiros** é unha parroquia do concello do Carballiño na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2013 tiña 159 habitantes (70 homes e 89 mulleres), 24 menos ca en 1999.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Longoseiros
### Parroquias do Carballiño
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares do Carballiño
Madarnás, O Carballiño

**San Tomé de Madarnás** é unha parroquia do concello do Carballiño na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 119 habitantes (62 homes e 57 mulleres), tres menos ca en 2006.

A parroquia está situada ao norte do concello. Limita ao noroeste con Corneda (O Irixo), ao nordeste con Cangues (O Irixo), ao suroeste con Astureses (Boborás) e ao sur con Ponte Veiga) Está atravesada pola estrada OU-902 que une O Carballiño co Irixo e Lalín.

No lugar de Esgueva está a Insua dos Poetas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Madarnás 
### Parroquias do Carballiño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Carballiño
Cabanelas, O Carballiño

**San Xoán de Cabanelas** é unha parroquia do concello do Carballiño na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 71 habitantes, deles 31 eran homes e 40 eran mulleres, o que supón unha diminución de 8 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Historia 
A parroquia foi creada no ano 1893, segregándose os seus lugares da de Banga. Na *Carta Xeométrica de Galiza* de Domingo Fontán, tanto na minuta manuscrita de 1834 como na edición gravada de 1845, xa aparecía como lugar.

## Patrimonio 
* **Pazo de Cima de Vila**.
* **Pazo de Reboreda**.
* **Casa do Cabido**

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cabanelas 
### Parroquias do Carballiño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Carballiño
Grixoa

O topónimo **Grixoa** (do latín , diminutivo de ) débese á presenza dun pequeno templo relixioso. Pode referirse a:

;En Galiza
***Grixoa**, parroquia do concello de San Amaro;
***Grixoa**, parroquia do concello de Santa Comba;
****Grixoa**, lugar de dita parroquia;
***Grixoa**, parroquia do concello de Santiago de Compostela;
***Grixoa**, parroquia do concello de Viana do Bolo;
****Grixoa**, lugar de dita parroquia;
***Grixoa de Esternande**, parroquia do concello de Santa Comba;
***Grixoa**, lugar da parroquia de Berdoias no concello de Vimianzo.

;Deportes
***Sociedade Deportiva Grixoa** (1972-2014), foi un equipo galego de fútbol da parroquia de Grixoa, no concello de Santiago de Compostela.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Grixoá**, lugar da parroquia de Chouzán no concello de Carballedo.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
-808

## Acontecementos 
* Asad-nirari, rei de Asiria, conquista a cidade e o alfoz de Gozan, na actual Siria, que incorpora ao seu reino.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
Félix Rodríguez

**Félix Ismael Rodríguez Mendigutia**, nado en 1941 na Habana, é un cubano anti-castrista naturalizado estadounidense e ex-funcionario da CIA coñecido pola súa participación no desembarco de Baía de Cochinos, onde colaborou con Howard Hunt, tamén é coñecido polo seu papel na captura e execución sumaria do comandante guerrilleiro Che Guevara en Bolivia.

Participou na guerra do Vietnam, onde levou as unidades que participaron no polémico Programa de Phoenix.
Galería de imaxes de ciclistas en Galicia

**Galería de imaxes** de ciclistas en Galicia.

## Ciclistas de Galicia 
### B 

Ficheiro:David Blanco.Ciclistas galegos.jpg|David Blanco

### M 

Ficheiro:Ezequiel Mosquera.Ciclistas galegos.jpg|Ezequiel Mosquera

### O 

Ficheiro:Luis Oliveira.Ciclistas galegos.jpg|Luis Oliveira

### P 

Ficheiro:Oscar Pereiro.Ciclistas galegos.jpg|Óscar Pereiro
Ficheiro:Oscar Pereiro Sio.jpg|Tour de Romandie 2007
Ficheiro:Ciclistas galegos.jpg

### R 

Ficheiro:Gonzalo Rabuñal.Ciclistas galegos.jpg|Gonzalo Rabuñal

### S 

Ficheiro:Marcos Serrano.Ciclista galego.jpg|Marcos Serrano
|Marcos Serrano
|Marcos Serrano
|Marcos Serrano con Bernard Hinault

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Galería de imaxes de Galicia
* Galería de imaxes de deporte en Galicia
* Galería de imaxes de deportistas de Galicia
* Galería de imaxes de futbolistas de Galicia
Cangues, O Irixo

**Santo Estevo de Cangues** é unha parroquia do concello do Irixo na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 38 habitantes, deles 14 eran homes e 24 eran mulleres, o que supón un incremento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.

## Patrimonio 
A **igrexa parroquial** foi construída sobre o templo orixinal románico, iniciándose as obras en 1725. Ten unha soa nave, cuberta a dúas augas con artesoados de madeira. A capela maior ten tamén artesoado en madeira. A sancristía está cara ao sur do altar. Na tribuna, construída en 1730, hai unha espadana adornada con cruz e pináculos laterais. En 1735 construíuse unha porta lateral. O teito da nave foi reconstruído en 1784.

Do edificio románico consérvase o arco de medio punto de acceso á capela maior, con columnas e capiteis decorados con follas e unha caveira no capitel do lado norte; varios canzorros laterais ó exterior; unha ventá seteira na ábsida, actualmente tapiada, e unha imaxe en pedra de Santo André situada na espadana.

O altar maior é barroco, construído canda o novo templo, con imaxes de Santo Estevo, San Bieito e Santo Antón. Hai no templo unha imaxe da Inmaculada de finais do século XVI ou comezos do XVII, e outra de Santa Bárbara do século XVII. Consérvase un cáliz doado en 1887 por José López Rodrígue.

A carón da igrexa está a casa reitoral, actualmente en ruínas. Preto dela hai tamén un cruceiro.

A comezos do século XIX había no lugar de Couso unha ermida baixo a advocación de Santo Antón, propiedade de María Ventura Taboada.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de Santo Estevo de Cangués, O Irixo, Galicia.jpg|Igrexa de Santo Estevo de Cangues
Ficheiro:Igrexa de Santo Estevo de Cangués, O Irixo. Pía.jpg|Pía da igrexa de Santo Estevo de Cangues

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cangues 
### Parroquias do Irixo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Irixo
A Cidá, O Irixo

**Santa Mariña da Cidá** é unha parroquia do concello do Irixo na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 70 habitantes, deles 33 eran homes e 37 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.

## Patrimonio
A **igrexa parroquial** é de finais do século XVIII, se ben foi modificada en reformas posteriores. A nave ten tres corpos separados por arcos de medio punto. A capela maior ten dous arcos laterais, antigamente capelas de seu. 0 arco da dereita abriuse para dar paso á sancristía en 1843, sendo párroco Antonio Lence. A fachada é lisa, con espadanas de dous ocos para campás. Ten unha porta no lado sur e unha ventá circular con motivos decorativos na base. O altar foi feito en 1967, adaptado á nova liturxia tralo Concilio Vaticano II.

O retablo maior ten trazos manieristas do século XVI nas pezas e a organización do ático, de estilo rococó (século XVIII) no corpo e predominio neoclásico (finais do XVIII e comezos do XIX) nas columnas. Ten imaxes de Cristo crucificado e de Santa Mariña do século XVIII. O retablo colateral esquerdo é neoclásico, coas imaxes de San Roque, a Virxe do Carme e Santo Antón. Hai unha pequena talla de pedra en vulto redondo representando unha muller sentada, coñecida como A Dama da Cidá, de finais do século XIX ou comezos do XX.

Hai un copón do século XVI, unha custodia tipo sol de prata do século XVIII, e varios cálices de prata lisos dos séculos XVIII e XIX.

No adro hai varios panteóns en pedra. Nun deles repousan os restos de Emilio Duro Peña, que foi arquiveiro da Catedral de Ourense. Xunto á igrexa hai un cruceiro, de comezos do século XX, con labra acanalada no fuste.

No lugar de Orros hai unha ermida adicada á Nosa Señora de Lourdes, do século XX.

## Lugares e parroquias
### Lugares da Cidá
### Parroquias do Irixo
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares do Irixo
Corneda, O Irixo

**Santiago de Corneda** é unha parroquia do concello do Irixo na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 186 habitantes, deles 87 eran homes e 99 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Patrimonio 
A **igrexa parroquial** foi construída en dúas etapas. A capela maior é do século XVI, mentres que a nave é do século XVIII. A nave ten arcos de medio punto rebaixados na tribuna, con cuberta de madeira a dúas augas. Accédese á capela maior desde a nave a través dun arco de medio punto, coa sancristía anexa no lado norte, cuberta con bóveda de canón. O templo ten porta principal e outra lateral, esta última coa imaxe da Nosa Señora das Dores. A torre campanario, na fachada principal, ten dous corpos: o inferior rectangular sobre balaustrada e o superior poligonal. A fachada é barroca, decorada con pilastras, roleos e placas de filiación santiaguesa e sobre a porta un frontón con adornos de pirámides aos lados. No centro hai un fornelo coa imaxe pétrea de Santiago o Maior, cos atributos do peregrino (bordón, manto e sombreiro de aba ancha) máis o do evanxeilsta (libro). A tribuna está iluminada por dúas ventás laterais, e na parte superior hai unha pedra lisa con coroa, concibida para labrar algún motivo heráldico.

O retablo maior é de finais do século XVI ou comezos do XVII, de estilo manierista, composto de banco, dous corpos con cinco rúas e ático, amais dun sagrario-expositor. Ten tallas de Santa Ana (s. XVI, repintada) e de Santiago peregrino no primeiro corpo, o Santiago ecuestre no ático e de San Bernardo e San Roque. O sagrario-expositor de tipoloxía monumental ten dous corpos; no superior (o expositor) hai bustos das tres virtudes teologais: no centro a fe, na esquerda a caridade, e na dereita a esperanza. No corpo inferior hai un busto do Pai Eterno. Na porta do sagrario hai un relevo do cordeiro místico e aos lados imaxes de vulto de dous Evanxelistas: á esquerda San Marcos, e á dereita outro do que se perdeu o atributo.

O retablo lateral dereito é rococó, da segunda metade do século XVIII, cun Cristo atado á columna no fornelo central e pinturas de símbolos relacionados coa paixón. O retablo lateral esquerdo é neoclásico, do século XIX, cunha imaxe de Nosa Señora das Dores.

O templo conserva unha cruz procesional de 1805 co crucificado no anverso da peza superior e con Santiago Matamouros no reverso. Na parte inferior hai representacións dos Evanxelistas. A xogo coa cruz está a custodia e un cáliz con punzón do mesmo autor. Hai tamén un copón e un cáliz.

A casa reitoral é de tipo pazo, do século XIII, con solaina con zapatas de pilastras de capiteis xónicos sobre columnas poligonais. Preto do templo hai un cruceiro de 1785.

No lugar de Coucieiro hai unha ermida adicada a Santo Amaro.

Outra construción de importancia é a Casa Grande de Campeliños, na actualidade moi deteriorada, cun hórreo de seis corpos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Corneda 
### Parroquias do Irixo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Irixo
Dadín, O Irixo

**San Pedro de Dadín** é unha parroquia do concello do Irixo na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2011 tiña 114 habitantes, deles 52 eran homes e 62 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 152 habitantes.

## Patrimonio 
[dereita|miniatura|Estrada [OU-902 (Carballiño-O Irixo).]]

A igrexa parroquial é do século XVIII, e ten nave dun corpo con tribuna. O altar e a sancristía foron construídos en 1833, así como o arco de acceso. A fachada está adornada con pináculos nas esquinas, e ten espadana rematada en frontón.

O retablo maior é historicista (pseudo gótico), tamén de 1833, coas imaxes de San Pedro, San Ramón Nonato, Santo Antón e Santa Bárbara, todas elas do século XVIII e restauradas estas tres últimas en 1844. Hai tamén unha imaxe de San Roque de 1855. O retablo lateral esquerdo, con columnas salomónicas, é do século XVIII, cunha imaxe de San Xosé. O retablo lateral dereito, no mesmo estilo e data, ten unha imaxe da Virxe do século XIX.

Na igrexa hai un peto de ánimas de talla popular. Entre o mobiliario litúrxico destaca unha cruz procesional de prata do século XVIII e unha custodia da mesma data, varios cálices dos séculos XVIII e XIX e dúas coroas de prata. Preto do templo hai un cruceiro do século XIX.

En Pena da Sela hai unha ermida do século XVI, na que se celebra unha romaría. Ten capela maior, sancristía a man dereita e nave con tribuna sostida por dúas columnas de pedra. A capela maior, á que se accede por arco de medio punto, está cuberta por artesoado de madeira, a nave á súa vez por madeira a dúas augas. Na fachada hai unha inscrición nun fornelo cunha imaxe da Virxe. O retablo maior é neoclásico, de finais do século XVIII, coa imaxe da patroa. Preto da ermida hai un cruceiro do século XX, e nas proximidades hai un peto de ánimas.

No lugar de Saavedra hai unha eira con varios hórreos.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de Dadín 2.jpg|Igrexa de San Pedro de Dadín.
Ficheiro:Cruceiro de Dadín.JPG|Cruceiro en Dadín.
Ficheiro:Area de lecer O Reguiño, Dadín.JPG|Área de lecer O Reguiño.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Dadín 
### Parroquias do Irixo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Irixo
Espiñeira, O Irixo

**San Pedro de Espiñeira** é unha parroquia do concello do Irixo na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 94 habitantes, deles 44 eran homes e 50 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Patrimonio 
A **igrexa parroquial** é do século XVIII, con nave dun só corpo e capela maior, á que se accede por arco de medio punto. A sancristía está anexa no lado norte. No retablo maior, neoclásico, hai imaxes barrocas de San Pedro, Santa Lucía, a Virxe do Carme e San Brais. Hai tamén un Cristo crucificado barroco e unha talla popular de Santo Antón de Padua. No templo gárdase un copón en prata do século XVII, un cáliz de prata do século XVIII e mais unha custodia. A carón do templo hai un cruceiro do século XVIII, con pousa.

Na aldea de Munín hai un cruceiro de finais do século XX.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Espiñeira 
### Parroquias do Irixo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Irixo
Lamas, San Cristovo de Cea

**San Martiño de Lamas** é unha parroquia do concello de San Cristovo de Cea na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. En 2007 tiña 99 habitantes (42 homes e 57 mulleres), sete menos ca en 2006.

## Toponimia 
O topónimo **Lamas** (do latín ) é un orónimo que indica un lugar con lama ou lodo.

## Lugares e parroquias 
miniatura|esquerda|Rúa en San Martiño de Lamas.
### Lugares de Lamas 
### Parroquias de San Cristovo de Cea 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de San Cristovo de Cea
Froufe, O Irixo

**San Xoán de Froufe** é unha parroquia do concello do Irixo na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 88 habitantes, deles 39 eran homes e 49 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Patrimonio 
A **igrexa parroquial** é de comezos do século XVII, con modificacións posteriores. Nesa época modificouse o templo primitivo medieval, construíndose unha porta lateral. De 1634 é o retablo maior. A igrexa foi ampliada na segunda metade do século XVIII, restaurándose a porta lateral en 1763, construíndose a tribuna en 1765, a cuberta en 1778 e a espadana en 1779. En 1786 construíuse un púlpito, que xa non se conserva. En 1802 reedificouse a sancristía, e en 1811 construíuse o arco que dá acceso á capela maior desde a nave. Xa en 1900 repintouse o retablo maior e colocouse un machón de granito para sostelo. A fachada é lisa con porta de arco de medio punto e espadana rematada en frontón con dous ocos para as campás, construída en 1779.

O retablo maior é de orixe manierista, sendo modificado posteriormente. Ten banco con pinturas manieristas sobre táboa representando temas en relación coa Paixón do Señor, dous corpos e ático. Leva unha talla dun Santo Antón, dunha Inmaculada pisando o dragón infernal e de San Roque. No ático hai unha imaxe de San Xosé e alusión popular ós Evanxelistas Marcos e Lucas nas representacións escultóricas dos extremos. Consérvase o sagrario-expositor primitivo do retablo. O retablo esquerdo é neoclásico, de 1834, coa imaxe da Virxe do Carme. O retablo dereito é barroco, da segunda metade do século XVII.

O 6 de novembro de 1678 foi ratificada de forma solemne a confraría de San Xoán de Froufe. Na entrada do templo hai un cruceiro con pousa de comezos do século XIX. E Subirol hai un peto de ánimas de 1992, cunha pequena imaxe de María Auxilladora.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Froufe 
### Parroquias do Irixo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Irixo
Parada de Labiote, O Irixo

**San Xulián de Parada de Labiote** é unha parroquia do concello do Irixo na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 210 habitantes (100 homes e 110 mulleres), 14 menos ca en 2006.

O *Diccionario Madoz* (1849) inclúe tamén varios lugares da parroquia do Regueiro, ao non estar esta aínda constituída: Cerdeira (escrito *Cendeira* por erro tipográfico, actualmente Cerdeira de Arriba e Cerdeira de Abaixo), Espiñeiros (escrito *Suspiñeiros*) e O Paraño (escrito só *Paraño*).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Parada de Labiote
### Parroquias do Irixo
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares do Irixo
O Regueiro, O Irixo

**San Pedro do Regueiro** é unha parroquia do concello do Irixo na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 57 habitantes, deles 28 eran homes e 29 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006. É limítrofe coa parroquia homónima do Regueiro do concello de Boborás.

No *Diccionario Madoz* (1849) aínda non aparece a parroquia constituída como tal, e varias das súas aldeas dependían da parroquia de Parada de Labiote.

## O Regueiro na literatura popular 
[miniatura|esquerda|Vista de [Cerdeira de Arriba, O Regueiro, O Irixo|Cerdeira de Arriba.]]
* *Onte á noite fun á ronda,/ pasei a costa das Antas;/ o que rompín de zapatos/ tamén o aforrei de mantas* .

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Regueiro 
### Parroquias do Irixo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Irixo
Amarante, Maside

**Santa María de Amarante** é unha parroquia do concello de Maside na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 745 habitantes (354 homes e 391 mulleres), nove menos ca en 2006.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Amarante 
### Parroquias de Maside 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Maside
Armeses, Maside

**San Miguel de Armeses** é unha parroquia do concello de Maside na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 260 habitantes, deles 110 eran homes e 150 eran mulleres, o que supón un incremento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
## Toponimia
O topónimo **Armeses** facía referencia en orixe á chegada de poboadores procedentes da Terra de Asma, antiga xurisdición arredor do río Asma.

## Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Listanco.
### Lugares de Armeses
### Parroquias de Maside
O Lago, Maside

**San Martiño do Lago** é unha parroquia do concello de Maside na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2013 tiña 168 habitantes (87 mulleres e 81 homes), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 199 habitantes.
Nesta parroquia está o Puzo do Lago, espazo natural de interese local.

## Lago de Maside
Existe na parroquia unha lagoa que foi declarada en 2014 como *Espazo Natural de Interese Local* pola súa diversidade biolóxica e o seu patrimonio arqueolóxico. A lagoa formouse sobre unha zona que os romanos escavaron para aproveitar o ouro.

Pero a tradición popular deulle outra orixe. Corre a lenda de que baixo o chamado *Puzo do Lago* existe unha cidade que quedou asolagada porque ninguén dos moitos veciños ós que a Virxe foi pedir esmola, nin sequera o párroco, quixo darlle nada. Unicamente tivo dó dela unha moza que andaba coas ovellas no monte e deulle todo o pan que tiña para a súa comida. Como castigo, a Virxe maldixo a aldea dicindo: "*Lago te asulago, co de arriba para abaixo, que quede esta rapaciña con esta cadeliña*", e a vila desapareceu para sempre baixo as augas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Lago 
### Parroquias de Maside
Maside, Maside

**San Tomé de Maside Vello** é unha parroquia do concello de Maside na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 884 habitantes, deles 432 eran homes e 452 eran mulleres, o que supón un incremento de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Patrimonio 
A Igrexa de San Tomé de Maside o Vello é románica do século XII aínda que pechada ao culto, está ben conservada, en boa medida grazas ao labor de Xosé Ramón Rodríguez Pérez. Posúe restos de pinturas murais, posiblemente do século XVI e moi interesantes capiteis figurados.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de Santo Tomé de Maside, Maside, Galiza 2.jpg|Igrexa de San Tomé de Maside
Ficheiro:Igrexa de Santo Tomé de Maside, Maside, Galiza 3.jpg
Ficheiro:Igrexa de Santo Tomé de Maside, Maside, Galiza 4.jpg
Ficheiro:San Tomé.jpg

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Maside 
### Parroquias de Maside 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ben-Cho-Shey: *La iglesia románica de Santo Tomé de Maside*. *Cuadernos de Estudios Gallegos*, XXVIII, 1973.
* Rodríguez Rodríguez, X.R.; Rodríguez Pérez, X.R. *Santo Tomé de Maside "O Vello". Románico (s. XII-XIII)*  *Raigame*, nº 16. 2002.
* Sastre Vázquez, C. *Un eco del Fisiólogo en Santo Tomé Vello de Maside*, en .*Anuario Brigantino*, 2004.
* Sastre Vázquez, C. *Cristomímesis en la iconografía medieval. El ejemplo de Santo Tomé de Maside*. En *Argentarium*, nº 5. 2008.

### Outros artigos 
* Lugares de Maside
* Igrexa de San Tomé de Maside o Novo
Piñeiro, Maside

**San Xoán de Piñeiro** é unha parroquia do concello de Maside na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 102 habitantes, deles 45 eran homes e 57 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Xentilicio 
O seu xentilicio é **piñeiriño**.

## Lugares e parroquias 
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial.
### Lugares de Piñeiro 
### Parroquias de Maside 
## Notas
A Canda, Piñor

**San Mamede da Canda** é unha parroquia do concello de Piñor na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 327 habitantes (170 homes e 157 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 350 habitantes.

## Toponimia 
O topónimo **A Canda** (do latín ) é un fitónimo referido a unha póla de árbore usada para alumear.

## Patrimonio 
Pazo de Vilariño, do século XVI. De planta rectangular con dous pisos e cunha torre almeada. A fachada ten un muro almeado con porta de arco de medio punto con dous escudos das armas dos Mosquera, Sotomaior, Andrade e López. Ten unha capela, pombal e unha fonte de 1680.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Pazo de Vilariño, Piñor.JPG|Pazo de Vilariño.
Ficheiro:Pombal do Pazo de Vilariño, Piñor.JPG|Pombal do Pazo de Vilariño.
Ficheiro:SanMamededaCanda_Piñor.jpg|Vista frontal Igrexa
Ficheiro:SanMamededaCanda2_Piñor.jpg|Entrada Igrexa
Ficheiro:Solpor en San Mamede da Canda, A Canda, Piñor.jpg|Solpor en San Mamede da Canda.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Canda 
### Parroquias de Piñor 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Piñor
Carballeda, Piñor

**Santa María de Carballeda** é unha parroquia do concello de Piñor na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2016 tiña 169 habitantes segundo o IGE, deles 83 eran homes e 86 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2007, cando tiña 230 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Carballeda 
### Parroquias de Piñor 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Piñor
A Corna, Piñor

**Santa María do Desterro da Corna** é unha parroquia do concello de Piñor na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 107 habitantes (56 homes e 51 mulleres), 56 menos ca en 1999.
## Historia
No *Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar* de Pascual Madoz (1847) aparece citada como " ó " (*sic*). Por entón tiña 80 vivendas, con 400 habitantes.

## Notas
## Lugares e parroquias
### Lugares da Corna
### Parroquias de Piñor
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Piñor
### Bibliografía
*
Loeda, Piñor

**San Paio de Loeda** é unha parroquia do concello de Piñor na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE, en 2023 tiña 141 habitantes (74 homes e 67 mulleres).

## Patrimonio 
En Lousado existe unha antiga fábrica de papel inaugurada en 1840.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Vista posterior da igrexa nova de San Paio de Loeda.JPG|Igrexa nova de San Paio de Loeda.
Ficheiro:Igrexa de San Paio de Loeda.JPG|Igrexa de San Paio de Loeda.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Loeda 
### Parroquias de Piñor 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Piñor

### Ligazóns externas 
* El papel que protagonizó Lousado
Viña

miniatura|dereita|200px|Viña emparrada ou de espaleira. 
miniatura|200px|Viña cultivada en cepas.

Unha **viña** ou **viñedo** é unha plantación de vides (*Vitis vinifera*) para a produción de uvas de mesa ou de viño.

En Galiza adoitábanse abacelar á altura en parreiras para afastar a uva da humidade do chan. Noutras zonas, máis secas, adoitábanse plantar en cepa baixa, e bastante separadas unhas doutras (dous ou máis metros entre plantas) pero nos últimos anos tamén é frecuente a plantación en fileiras con espaleira ou emparrado, sobre todo as uvas de mesa.

## Véxase tamén 
### Outras páxinas 
* Vitivinicultura
* Ampeloloxía

### Ligazóns externas
Táliga

**Táliga** (en portugués: *Talega*) é un concello español da provincia de Badaxoz, na comunidade autónoma da Estremadura, cunha área 31,42&nbsp;km² e unha poboación de 791 habitantes (2007). A súa densidade de poboación era de 22,66 hab/km². Os seus habitantes son denominados taligueños.

## Xeografía 
Táliga forma parte da comarca da Terra de Olivenza, no suroeste da provincia, na zona máis baixa de Extremadura, pois a altura media do concello é de 296 m.s.n.m. Dista 42&nbsp;km da capital provincial.

### Historia 
Este municipio constituía aínda en 1801 unha freguesía do concello portugués de Olivença co nome de Nossa Senhora da Assunção de Talega ou Táliga (*Nuestra Señora de la Asunción de Táliga*, en castelán). Deixou de formar parte do xa concello español de Olivenza preto de 1850 e os seus primeiros rexistros municipais datan de 1871.

## Idioma 
O portugués oliventino case xa non se fala.

## Galería 

Ficheiro:Táliga - 1.jpg|Entrada
Ficheiro:Táliga - 2.jpg|Igrexa
Ficheiro:Táliga - 4.jpg|Cámara municipal
Ficheiro:Táliga - 5.jpg|Centro
Ficheiro:Táliga - 6.jpg|Vista xeral
Ficheiro:Táliga - 7.jpg|Saída

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comarca de Olivenza 
* Grupo dos Amigos de Olivenza
CEIP Doutor Suárez

O **CEIP Doutor Suárez** é un Colexio Público de Educación Infantil e Primaria situado en Fornelos de Montes, na provincia de Pontevedra.

No CEIP Doutor Suárez impártense clases de educación infantil (de 3 a 5 anos) e de educación primaria (de 6 a 12 anos) e é o único centro educativo do concello. 
Ten uns 95 alumnos e alumnas (curso 2009-10) e consta de 9 unidades (3 de educación infantil e 6 de educación primaria). 
Conta con comedor, transporte escolar e xornada partida (mañá e tarde).
Nel traballan 16 profesores e profesoras (quince con centro base e un itinerante).

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web do colexio
Longos, San Cristovo de Cea

**Santa Baia de Longos** é unha parroquia do concello de San Cristovo de Cea na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. En 2007 tiña 47 habitantes (20 homes e 27 mulleres), tres menos que en 2006.

## Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Hórreos en Longos.
### Lugares de Longos
### Parroquias de San Cristovo de Cea
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de San Cristovo de Cea
Ponte Veiga, O Carballiño

**San Lourenzo de Ponte Veiga** é unha parroquia do concello do Carballiño na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 208 habitantes (94 homes e 114 mulleres), a mesma cantidade ca en 2006.

## Patrimonio 
A Ponte Veiga sobre o río Arenteiro, é unha construción dun só arco que data do século XII-XIV.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Ponte Veiga 
### Parroquias do Carballiño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Carballiño
Coque

miniatura|Coque
 	
O **coque** é un tipo de combustíbel derivado do carbón betuminoso. Comezou a ser utilizado na Inglaterra do século XVIII. O coque obtense do quecemento da hulla (ou carbón betuminoso), sen combustión, nun recipiente pechado. Pode ser utilizado na produción de ferro gusa (alto forno), sendo adicionado xunto coa carga metálica.

## Usos 
Alén da utilización na liga do ferro gusa, debido a escaseza do carbón vexetal, o Coque de petróleo pode ser usado en varias outras formas posíbeis, tales como:

* Pastilla de freo automotivo, 

* Zapatas Ferroviarias, 

* Alimentación de fornos refractarios 

 Colorización de vidros.

## Obtención 
O coque é obtido polo proceso de **coqueificación**, que consiste, en principio, no quecemento a altas temperaturas, en cámaras hermeticamente pechadas (excepto para saída de gases), do carbón mineral. No quecemento ás temperaturas de coqueificación e na ausencia de ar, as moléculas orgánicas complexas que constitúen o carbón mineral se dividen, producindo gases e compostos orgánicos sólidos e líquidos de baixo peso molecular e un residuo carbonáceo relativamente non volátil. Este residuo resultante é o coque, que se presenta como unha substancia porosa, celular, heteroxénea, so os puntos de vista químico e físico. A calidade do coque depende moito do carbón mineral do cal se orixina, principalmente do seu teor de impurezas.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Carbón
* Carbono
Pigmalión

**Pigmalión** foi, segundo a mitoloxía grega, un rei de Chipre que, ademais de ser sacerdote, era tamén un magnífico escultor. A súa obra superaba en habilidade incluso a de Dédalo, o célebre construtor do Labirinto. Salientaba sempre pola súa bondade e sabedoría á hora de gobernar.

## O mito 
Durante moito tempo Pigmalión tiña buscado esposa, cuxa fermosura debería corresponder coa súa idea da muller perfecta. Finalmente decidiu que non casaría, senón que dedicaría o seu tempo e o amor que sentía interiormente á creación das máis belas estatuas.
miniatura|*Pigmalión e Galatea*, por Anne-Louis Girodet, 1819, óleo sobre tea, Museo do Louvre
Deste xeito realizou a estatua dunha moza, á que chamou Galatea, tan perfecta e tan fermosa que acabou namorándose dela perdidamente. Mesmo soñou que a estatua cobraba vida.

Cando espertou, en lugar da estatua atopouse con Afrodita, que lle dixo: "Mereces a felicidade, unha felicidade que ti mesmo plasmaches. Aquí tes a raíña que estabas a buscar. Ámaa e deféndea do mal". Desta maneira Galatea ficou transformada nunha muller real.

## Pigmalionismo 
Esta narración deu nome ao pigmalionismo, atracción polas estatuas, motivo recorrente para explicar o nacemento da vida artificial e a fascinación dos artistas polas súas musas e obras. En Psicoloxía, co termo Efecto Pigmalión, indícase a adaptación ilusoria da realidade consonte ás nosas propias expectativas.

## *Pygmalion* de G.B.Shaw 
George Bernard Shaw (1856-1950) creou unha comedia co título do rei mítico (*Pygmalion*, 1913). Nela un profesor de lingüística, Henry Higgins, educa unha fermosa moza, Eliza Doolittle, cuxa baixa extracción social se mostra a través da súa fala xergal, transformándoa nunha exquisita dona que pasa a dominar a lingua de rexistro culto. Higgins resulta un pigmalión pedagóxico, un descubridor de talentos ocultos. Mais Eliza, incontrolábel, acaba por prometerse cun personaxe insulso. Como na novela gótica, a criatura rebélase contra o seu creador, que acaba sendo un antiheroe.

### Versións cinematográficas 
A obra de Shaw foi levada ao cine máis dunha vez. Entre as adaptación máis coñecidas están a de Anthony Asquith e Leslie Howard de 1938 (*Pygmalion*) e a adaptación musical de George Cukor de 1956 (My Fair Lady), protagonizada por Audrey Hepburn e Rex Harrison.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pinocho
Límite de escoamento

miniatura|dereita|300px|Comportamento típico de aliaxes non-férricas.
1: Límite elástico verdadeiro
2: Límite de proporcionalidade
3: Límite Elástico
4: Límite do 0.2%
**Tensión de Cedencia**, tamén chamada **tensión de escoamento** , é a tensión máxima que o material soporta aínda no réxime elástico de deformación, se houber algún aumento de tensión o material non segue mais a lei de Hooke ( T=K.x) e comeza a sufrir deformación plástica (deformación definitiva).

1: **Límite elástico verdadeiro**: é o punto no que comezan as dislocacións no material, difícil de determinar e pouco usado
2: **Límite de proporcionalidade**: Punto a partir do cal o comportamento do material deixa de ser linear
3: **Límite Elástico**: a partir de aquí o material presentará deformación permanente cando se retire a tensión aplicada
4: **Límite do 0.2%**: é un límite arbitrario pero é o máis utilizado pola facilidade da súa obtención e porque pese a non representar unha verdadeira transición no material é útil para realizar cálculos.
Coiras

Como topónimo **Coiras** pode referirse a:

;En Galiza
***Coiras**, parroquia do concello de Piñor;
****Coiras**, lugar de dita parroquia;
***Escoiras**, lugar da parroquia de Silán, no concello de Muras.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Mandrás, San Cristovo de Cea

**San Pedro de Mandrás** é unha parroquia do concello de San Cristovo de Cea na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2013 tiña 86 habitantes, deles 47 eran homes e 39 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 110 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ponte de Mandrás.jpg|Ponte de Mandrás.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mandrás 
### Parroquias de San Cristovo de Cea 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de San Cristovo de Cea
Cornado

Como topónimo **Cornado** pode referirse a:

;En Galiza
***Cornado**, parroquia do concello de Touro;
***Cornado**, lugar da parroquia de Branzá, no concello de Arzúa;
***Cornado**, lugar da parroquia de Arcos, no concello de Cuntis;
***Cornado**, lugar da parroquia do Cello, no concello de Lalín;
***Cornado**, lugar da parroquia de Chapa, no concello de Silleda;
***Cornado**, lugar da parroquia de San Fins de Sales, no concello de Vedra;
***O Cornado**, lugar da parroquia de Bugallido, no concello de Negreira.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Cornado**, moeda castelá de billón.
Liña de Benrath

[dereita|miniatura|300px|O [lingua altoalemá|alto alemán subdivídese en alemán superior (verde) e alemán central (azul), que xa se distinguía do baixo alemán (amarelo). As isoglosas principais, a de Benrath e a de Speyer, están marcadas en negro.]]

En termos lingüísticos a **liña de Benrath** (en alemán: *Benrather Linie*) é a isoglosa que divide os dialectos do alemán entre dialectos do baixo alemán, ao norte da liña, e os do alto alemán, ao sur.

Chámase así porque é unha liña imaxinaria que pasa por Benrath (un barrio do sur de Düsseldorf) e Aachen ata o leste de Alemaña, preto de Frankfurt an der Oder, na área de Berlín e Dessau. Tamén é coñecida como a liña *maken-machen*, porque ao sur dela o verbo "maken" (*facer*) transformouse en "machen" durante a segunda mutación consonántica do alemán. Esta mutación produciuse arredor do ano 500 d.C. nas falas ao sur desa liña, que foron as que deron lugar ao alto alemán actual. As falas xermánicas que estaban ao norte desa liña, que non se viron afectadas por esta segunda mutación, deron lugar ao baixo saxón, ao inglés, ao neerlandés e ao frisón.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Liña de Speyer

## Ligazóns externas
* Variedades da lingua alemá
* Mapa da liña de Benrath
Zafarraya

**Zafarraya** é un concello español da provincia de Granada. Limita cos concellos granadinos de Loja e Alhama de Granada e cos concellos malagueños de Periana e Alfarnate. O concello está situado no Campo de Zafarraya, que constitúe o maior *polje* da Península Ibérica.

## Historia 
miniatura|esquerda|200px|Vista de Zafarraya desde unha montaña próxima.
Segundo a maioría dos historiadores, "Zafarraya" procede do árabe "*Faha-al-ra iyya*" que significa "campo de pastores", aínda que hai quen defende que deriva máis ben de *Saiarraya* que pode traducirse por "límite de territorio". De calquera xeito, este lugar foi asentamento humano dende o Neanderthal como demostran os restos do chamado ‘Home de Zafarraya’, datados en 30.000 anos, atopados na Cova do Boquete de Zafarraya. No segundo milenio antes de Cristo asentouse a cultura de El Argar, con poboados en lugares de fácil defensa. Máis tarde houbo campamentos fenicios e romanos e a mediados do século VIII chegaron os musulmáns, da man do príncipe Omeia Abd al-Rahman I. Durante séculos foi paso obrigado para tropas e caravanas no camiño ata Vélez, Alhama e Loja. Trala reconquista cristiá pasou a depender de Vélez-Málaga e Alhama de Granada iniciou con ela un longuísimo preito que durou varios centos de anos e que finalmente gañouno a cidade de Vélez-Málaga. O 11 de outubro de 1815 Zafarraya constituíuse como vila independente mediante unha Real Cédula concedida polo rei Fernando VII e pouco despois como municipio. Isto provocou graves enfrontamentos coa veciña Alhama de Granada polo aproveitamento de Júrtiga e a serra de Loja, que finalmente quedaron en mans de Zafarraya.

Durante a década de 1870 Zafarraya foi o pobo máis emprendedor e crecente de toda a comarca, e menos de cen anos despois, converteuse no segundo máis importante despois da veciña Alhama, chegando a ter máis de 3000 habitantes a finais de século.

## Monumentos 
* **Igrexa da Inmaculada Concepción**. Edificada tralo terremoto de 1884, na **Praza da Liberdade** 
* **Ermida do Cristo das Tres Marías**. Ermida onde reside o patrón da vila de Zafarraya, unha pintura sobre cristal de orixe anónimo e lendario.

## Festas e eventos 
* **Festas na honra do Señor das tres Marías** Cada 1 e 3 de maio, o patrón de Zafarraya xunto á Virxe de Monsalud, patroa da localidade, baixan o 1 e soben o 3 da Ermida á Igrexa da Asunción respectivamente.
* **Feira de Zafarraya**

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Portal da Comunidade Virtual do Llano de Zafarraya 
* Terremoto de 1884 
* Web do Concello de Zafarraya
Frans Snyders

[miniatura|250px|dereita|*[Retrato de Frans Snyders e da súa dona Margaretha de Vos*, por Anthonis van Dyck, Gemäldegalerie, Kassel]]
**Frans Snyders**, nado en Anveres, bautizado o 11 de novembro de 1579 e finado na mesma cidade o 19 de agosto de 1657, foi un pintor flamengo do período barroco, especializado en naturezas mortas e escenas de cacería.

## Vida e obra 
esquerda|miniatura|250px|*A Despensa*, ca. 1620
### Primeiros anos 
Snyders naceu e morreu na súa cidade natal, Anveres. En 1593 era aprendiz do pintor Pieter Brueghel o Novo, membro dunha familia de famosos pintores, mais moi de seguido pasou para o obradoiro do mestre Hendrick van Balen, que o foi tamén de Anthonis van Dyck. Snyders mantivo forte relación con van Dyck, quen o retratou máis dunha vez. En 1602 Snyders fíxose membro da confraría de pintores de Anveres, a de San Lucas, como mestre.

### Viaxe a Italia 
No ano 1608 marchou a Roma, para o acostumado viaxe de formación en Italia, etapa que se coidaba obrigada para os pintores de orixe fiamenga que tivesen aspiracións de progreso. No ano seguinte, 1609, domiciliouse en Milán, onde estivo ao servizo do cardeal Federico Borromeo.

### Madurez 
Logo de regresar de Italia, en 1610, casou no ano seguinte con Margaretha de Vos, irmá dos pintores Cornelis e Paul de Vos. Entre os seus discípulos de Anveres o máis importante foi Jan Fyt, que traballaba no seu obradoiro desde 1629.

Foi o pintor principal do arquiduque Alberte de Austria, gobernador dos Países Baixos, para quen realizou moitas das súas obras principais. Unha destas foi presentada ao rei de España Filipe III quen, xunto co seu sucesor Filipe IV, encargou a Snyders diversos lenzos, agora conservados en Madrid. Traballou tamén para o arquiduque Leopoldo Guillerme de Austria.

## Carácter da súa obra 
Inicialmente Snyders dedicouse á pintura de natureza morta, especialmente flores, plantas e froitas, peles de animais, peixes, mais moi logo pasou a representacións de animais vivos, sobre todo salvaxes, e escenas de caza. Foi un dos primeiros pintores que se especializou na representacións de animais en lenzos.

A súa composición é rica e variada, o seu pincel vigoroso, mesmo enérxico e extremadamente expresivo. Snyders foi un grande admirador da obra de Pieter Paul Rubens, que o contactou con frecuencia para executase nas súas teas flores, froitas e animais. Inversamente, as figuras humanas de cadros de Snyders poden estar realizadas por Rubens (nalgún caso por Van Dyck). Do mesmo xeito colaborou con outros moitos artistas flamengos como Jacob Jordaens e Thomas Willeboirts Bosschaert.

## Galería 

Ficheiro:Frans Snyders 003.jpg|*Natureza morta con dona e papagaio*, Gemäldegalerie, Dresden
Ficheiro:Frans Snyders and Cornelis de Vos - Fish Market.jpg|*Peixería*, Kunsthistorische Museum, Viena
Ficheiro:Frans Snyders - Deer hunt.jpg|*Cacería de cervos*, Musée Royaux des Beaux-Arts, Bruxelas
Ficheiro:Frans Snyders 002.jpg|*Raposo e gato*, Museo do Prado, Madrid.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
-547

## Acontecementos 
* Batalla do Halis - Nas beiras do río Halis (actual Kizil Irmak), na Anatolia, o xa persa, Ciro II o Grande, derrota completamente as tropas do rei de Lidia, Creso. A vitoria ábrelle a Persia o dominio das terras até o mar Exeo.

## Nacementos 
*
## Mortes 
## Outros 
*

Historia ano a ano
Río Tordera

260px|miniatura
A **Tordera** é un río de Cataluña, España, que desemboca no mar Mediterráneo logo de 55&nbsp;km de percorrido.

## Curso 
O Tordera nace na *Font Bona*, no *Coll de Sant Marçal*, no Parque Natural do Montseny. Logo de atravesar as comarcas do Vallès Oriental e La Selva, entra na do Maresme, para desembocar no mar Mediterráneo, formando o delta do Tordera, que ocupa unha área de 8&nbsp;km², entre as localidades de Blanes e Malgrat de Mar.

### Conca 
A conca do Tordera, cos seus afluentes, esténdese por unha superficie total de 894&nbsp;km². As correntes subterráneas son bastante máis importantes que as superficiais (no verán non leva auga na parte baixa superficial), e dela extraen auga moitas poboacións próximas á súa beira.

### Afluentes 
De curto percorrido, cómpre destacar de entre eles:
* Riera de Arbúcies
* Riera de Santa Coloma
* Riera do Pertegàs

### Réxime hidrográfico 
Posúe un réxime torrencial, típico de países mediterráneos.

## Historia 
Indubidabelmente o río era xa coñecido na época romana como o testemuñan algúns historiadores, tales Plinio o Vello, Estrabón e Claudio Tolomeo, aínda que o nome que lle apoñen non coincide; o máis coñecido puido ser o de río Tarno (*Flumen Tarnum*). Durante a época medieval se denomina *Tordaria* ou *Torderia*.

## Espazos protexidos 
Dentro da conca aparecen os seguintes espazos protexidos:
* Parque Natural do Montseny
* Parque Natural do Montnegre e o Corredor
* Zones PEIN en Tordera: Beira esquerda do río Tordera, La Júlia, lago de Can Torrent, lago de Cal Raba, a carballeira de Can Verdalet e os prados de En Gai.

## Poboacións nas beiras 
* Montseny
* Sant Esteve de Palautordera
* Santa Maria de Palautordera
* Sant Celoni
* Viabrea
* Hostalric
* Tordera
* Malgrat de Mar
* Blanes
Escola de Imaxe e Son da Coruña

A **Escola de Imaxe e Son** da Coruña é unha institución de ensino que ten coma obxectivo formar a expertos en creación audiovisual.

## Historia 
A necesidade dunha Escola de Imaxe en Galicia foi unha das reivindicacións permanentes nos encontros e debates sobre a imaxe celebrados dende 1984. O proxecto da Escola de Imaxe e Son da Coruña naceu en maio de 1988 coa constitución dun seminario permanente formado por Xosé Luis Mira, Pepe Coira Nieto, Manuel Abad Abad, Xosé Búa González, Manuel González Álvarez, Antonio Río, Félix Casado Nuñez , Víctor Algibay, Xosé Luis Moar Rivera e Félix Rodil.

En setembro de 1989 convocouse o concurso público de adxudicación das obras no recinto do IFP Someso. En xaneiro de 1990 publicouse no DOG o decreto de creación da Escola e o 23 de febreiro do mesmo ano aprobouse no BOE o regulamento do Módulo de operacións de imaxe e son. Ao longo de 1990 proseguiron as accións administrativas (equipamento, profesorado, etc.), ata a inauguración oficial da Escola o 14 de febreiro de 1991.

### Primeiros responsábeis 
O seu primeiro director (1990-1998) foi Manuel González Álvarez. O equipo inicial estivo formado por:
* Daniel Domínguez Pérez (xefe de estudos),
* Ignacio Pardo Pedrosa (secretario),
* Xullo Xermade Barros (subdirector; logo director entre 2007 e 2020),
* Carlos Amil Serantes,
* Michel Canada,
* Xabier Iglesias Feijoo,
* Luis Miguel Quiroga Valcarcel,
* Ángel R. Cañas,
* Carlos Luis Oro Claro,
* Ángel Cordero (director de 2003 a 2006),
* Jose Francisco Barba Escribá (director de 1999 a 2002),
* José Antonio Pérez Paris.

Posteriormente incorporaríanse novos profesionais, como Fran Negreira, Gustavo Pernas Cora, Pepe Coira Nieto, Isabel Romero, Francisco Lodeiro Gómez ou Manuel Rial.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Web oficial
Esmeriz

O topónimo **Esmeriz** pode referirse a:

;En Galiza
***Esmeriz**, parroquia do concello de Chantada.

;Fóra de Galiza

;En Portugal
***Esmeriz**, freguesía do concello de Vila Nova de Famalicão.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Esteriz**, lugar da parroquia de Oia, no concello de Vigo.