open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Daniel Kehlmann

[miniatura|Daniel Kehlmann na Feira do Libro de [Frankfurt (2017)]]
**Daniel Kehlmann** (nado o 13 de xaneiro de 1975) é un novelista e dramaturgo alemán.
## Traxectoria 
Naceu en Múnic (Baviera) sendo fillo do director televisivo Michael Kehlmann e a actriz Dagmar Mettler. Debido ao traballo dos seus pais, instalouse en Viena (Austria) con seis anos, razón pola que ten dobre nacionalidade xermano-austríaca. Os seus avós paternos eran xudeus, e o seu pai estivo nun campo de concentración durante a segunda guerra mundial. 

Publicou a súa primeira novela *Beerholms Vorstellung,* en 1997, cando aínda era un estudante universitario, e gañou sona grazas a *Ich und Kaminski (2003).* Con todo, acadaría o éxito coa novela *Die Vermessung der Welt* (2005), traducida ao galego como *A medición do mundo.* Nela, presenta con humor e ironía a vida, traballos e ambicións do naturalista Alexander von Humboldt e do matemático Carl Friedich Gauss. A novela foi a segunda mellor vendida do mundo no ano 2006, segundo o New York Times. 

As obras que publicou dende entón foron louvadas pola crítica e colleitaron importantes éxitos de venda, como *Tyll* (2017) unha novela histórica con elementos fantásticos na que percorre momentos clave da Alemaña da Guerra dos Trinta Anos e da Paz de Westfalia da man de Till Eulenspiegel, unha figura do folclore alemán. Esta novela foi finalista do Premio Internacional Booker en 2020 e está sendo adaptada como unha produción audiovisual para Netflix.  Tamén conta cunha versión cinematográfica *Du hättest gehen sollen* (2016) que foi levada ao cine como *You should have left* (2020) protagonizada por Kevin Bacon.

Vive entre Nova York, onde traballa na súa Universidade, e Berlín.

## Premios 
* 2006 Kleist Premio
* 2007 WELT Literaturpreis
* 2007 Grand Prix du livre des dirigeants
* 2008 Thomas-Mann-Preis
* 2008 PO Enquist Pris
* 2010 Prix Cévennes du romano européen
* 2012 Nestroy Premio de Teatro
* 2018 Friedrich-Hölderlin-Preis
* 2018 Frank-Schirrmacher-Preis
* 2019 Premio Anton Wildgans
* 2019 Schubart Literaturpreis
* 2021 Elisabeth-Langgässer-Literaturpreis

## Obras 
* *Beerholms Vorstellung* (1997).
* *Unter der Sonne* (1998).
* *Mahlers Zeit* (1999).
* *Der fernste Ort* (2001).
* *Ich und Kaminski* (2003). 
* *Die Vermessung der Welt* (2005). 
* *Réquiem für einen Hund* (2008).
* *Leo Richters Porträt* (2009).
* *Ruhm. Ein Romano en neun Geschichten* (2009). 
* *Lob: Über Literatur* (2010).
* *F*. (2013). 
* *Du hättest gehen sollen* (2016). 
* *Tyll* (2017). 

## Obras traducidas ao galego 
A Editorial Galaxia publicou dúas novelas de Daniel Kehlmann dentro da súa colección Biblioteca Compostela. Trátase de *Die Vermessung der Welt* (2005) traducida en 2006 como *A medición do mundo*, e *Ruhm. Ein Romano en neun Geschichten* (2009), vertido como *A fama. Novela en nove historias.* Ambas as dúas foron traducidas por Patricia Buxán. 

## Notas
Franco Cobas

**Franco Cobas González**, nado en Boiro o 18 de maio de 1939, é un ex-remeiro galego, que competiu nos Xogos Olímpicos de 1960.

## Traxectoria 
miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas.
Naceu en Boiro, concello no que o seu pai, Franco Cobas Lamas, era alcalde, e durante a súa infancia instalouse en Vigo. Foi remeiro do Real Club Náutico de Vigo e, en 1960, despois de se proclamar campión de España no Lago de Banyoles, foi seleccionado para disputar os Xogos Olímpicos de Roma. Participou na proba de catro con temoneiro, celebrada no Lago Albano, xunto aos seus compañeiros do Náutico Emilio García Bengoechea, José Luis Méndez e Alberto Valtierra, con Armando González como temoneiro. Remataron de últimos tanto na súa manga dos cuartos de final, como na da repesca, sendo o ouro para o Equipo Alemán Unificado.

Posteriormente foi árbitro de remo, chegando a arbitrar nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992 e nos de Atenas 2004, e en outubro de 2004 foi elixido presidente do Real Club Náutico de Vigo.

## Notas
Arda de Armenia

**Arda** (en armenio Արդա) foi a segunda esposa do rei Balduíno I de Xerusalén, e a primeira raíña do Reino de Xerusalén, xa que o irmán e predecesor do rei, Godofredo de Bouillon, o *Defensor do Santo Sepulcro*, nunca casou.

## Traxectoria 
Arda era filla de Thoros I de Armenia, señor de Marash. Balduíno casou con ela en 1097 despois da morte da súa primeira esposa, Godehilde de Tosny, que viaxara con el na Primeira Cruzada e que faleceu en Marash. Thoros prometera 60 000 *bezanti* como dote. Foi un matrimonio politicamente conveniente, xa que Bauduíno se convertera no primeiro conde de Edesa, un estado cruzado no territorio de Armenia en Mesopotamia.

Máis tarde Balduíno sucedeu ao seu irmán Godofredo co título de Reino de Xerusalén en 1100 e chegou á capital por terra. Arda non viaxou con el, pero agardou en Antioquía por un barco que a levase cara ao sur; viaxou por mar e chegou a Xerusalén probabelmente en 1101. Pouco despois da súa chegada (seguramente antes de 1105) Balduíno negou o matrimonio, porque sospeitaba que Arda o traizoara ou, segundo Guibert de Nogent, porque pensaba que fora violada por piratas durante a travesía a Xerusalén. Guillerme de Tiro, pola súa banda, sostivo que Balduíno buscou un matrimonio máis vantaxoso, xa que Thoros pagara só unha pequena parte do dote prometido, Arda non tiña fillos e unha esposa armenia era menos útil en Xerusalén que en Edesa. Fulquerio de Chartres, o cronista máis próximo do rei, non menciona o asunto, o que suxire que Balduíno non tiña ningunha razón lexítima para anular o matrimonio. Despois obrigou a Arda a facer votos no mosteiro de Sant'Anna. Máis tarde Arda pediu a súa liberación e foi a Constantinopla.

En 1112 o patriarca latino de Xerusalén Arnulfo de Chocques convenceu a Balduíno para que casara coa condesa Adelaida del Vasto, viúva de Roxerio I de Sicilia e rexente de Roxerio II.

Adelaida chegou a Acre en agosto de 1113, e a voda tivo lugar no mesmo ano. Inicialmente o patrimonio da condesa aliviou os problemas do reino de Balduíno, pero fracasou no propósito principal, darlle un herdeiro. Os nobres de Xerusalén, descontentos coa situación, atacaron ao patriarca Arnulfo por favorecer o matrimonio a pesar de que a lexítima esposa de Balduíno seguía viva en Constantinopla. En xullo de 1116, o papa Pascual II rehabilitou a Arnulfo coa condición de que diolvese o matrimonio entre Balduíno e Adelaida. O inverno do mesmo ano o rei caeu gravemente enfermo e foi persuadido de que deixara a Adelaida e que volvera con Arda, pero ela nunca volveu a Xerusalén. Balduíno morreu en 1118, e a data da morte de Arda segue sendo descoñecida.

## Notas 
## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* Hamilton, Bernard (1978): "Women in the Crusader States: The Queens of Jerusalem", en *Studies in Church History Subsidia, vol. 1*. Cambridge University Press.
* Murray, Alan V. (2000): *The Crusader Kingdom of Jerusalem: A Dynastic History, 1099-1125*. Occasional Publications. ISBN 978-1-9009-3403-9.

### Outros artigos 
* Balduíno I de Xerusalén
* Reino de Xerusalén
* Adelaida del Vasto
* Arnulfo de Chocques
Liceo Marítimo de Bouzas

O **Liceo Marítimo de Bouzas** é un club náutico situado en Bouzas, Vigo.

Anualmente organiza varias competicións acuáticas, así como unha cantidade importante dos actos culturais que se celebran en Bouzas.

## Historia 
Foi fundado en 1907 trala fusión de dúas sociedades máis antigas, o Liceo e o Casino, dando lugar ao **Liceo Artístico y Recreativo de Bouzas**, estando situado ao principio nunha antiga fábrica de salgadura, en Barreras. En 1964 adoptou o actual nome e en 1971, trasladouse ao edificio onde se atopa hoxe, converténdose co paso do tempo no segundo club náutico máis antigo de Galicia, só por detrás do Real Club de Regatas de Vilagarcía de Arousa.

O club tivo varias seccións deportivas ao longo dos anos, como o Rápido de Bouzas, sección de fútbol que en 1917 converteuse nun club independente, ou a sección de balonmán, activa entre os anos 60 e 70. A finais dos 70 e comezos dos 80 creáronse as seccións de remo e vela, e o regatista Rodrigo Andrade Olivié deulle ao club o seu primeiro título internacional, ao proclamarse campión do mundo da clase Vaurien.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Emilio Méndez-Brandón Bartolomé

**Emilio Edmundo Méndez-Brandón Bartolomé**, finado en Santiago de Compostela o 10 de maio de 1962, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Emilio Méndez Brandón. Estudou nos Escolapios de Celanova. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi concelleiro e tenente-alcalde de Santiago de Compostela. Foi presidente da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago dende 1942 ata a súa morte. Finou en Santiago de Compostela o 10 de maio de 1962.

## Vida persoal 
Casou con Concepción Lezón de Burdeos.

## Notas
Ramiro Rueda Neira

**Ramón Ramiro Rueda Neira**, nado en Lamaquebrada (Fión, O Saviñao) en 1840 e finado en Madrid o 2 de maio  de 1904, foi un avogado e profesor galego.

## Traxectoria 
Estudou o bacharelato no Instituto de Monforte. Licenciose en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi catedrático de Dereito Mercantil e Penal da Universidade de Santiago de Compostela. Foi presidente da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago de 1890 a 1899. Despois foi catedrático  de Dereito Penal e Antropoloxía criminal na Facultade de Dereito da Universidade Central de Madrid. Finou en Madrid o 2 de maio de 1904.
## Obras 
* *Elementos de derecho penal*, 1871.
## Vida persoal 
Casou con Eladia de Andrés García.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Diccionario de catedráticos españoles de Derecho 
## Notas
Maja Haderlap

**Maja Haderlap**, nada en Eisenkappel-Vellach, Carintia, o 8 de marzo de 1961, é unha escritora austríaca de orixe eslovena que emprega o alemán e o esloveno nas súas creacións literarias. 

## Traxectoria 
Nada no seo da comunidade de eslovenos de Carintia, logo de cursar o ensino media en Klagenfurt trasladouse a Viena para estudar dramaturxia e xermanística na universidade. Durante esta etapa escribiu os seus primeiros poemarios en esloveno: *Žalik pesmi* (1983)*,  Bajalice* (1987) e *Pesmi* (1989). Exerceu como docente no Instituto de Literatura Comparada da Universidade de Klagenfurt e entre 1992 e 2007 foi directora do teatro municipal da cidade. Tamén foi editora da revista cultural en esloveno *Mladje.* 

Autora de varios obras de lírica, ensaio e narrativa, destaca a súa novela *Engel des Vergessens* (2011). Nela adéntrase no trauma colectivo derivado da persecución dos nazis aos eslovenos de Carintia e a difícil convivencia logo da segunda guerra mundial. Para iso mostra a historia da súa familia: o seu avó partisano e a súa avoa  internada no campo de concentración de Ravensbrück, mentres que o seu pai foi torturado con dez anos. As consecuencias marcan a vida das xeracións posteriores polo que continúa a obra rememorando a construción da súa identidade baixo as discriminacións e humillacións que decote sufrían os eslovenos de Carintia nas décadas de 1960 e 1970.   

A obra colleitou grande éxito entre o público e a crítica e foi merecente dalgúns dos máis importantes galardóns literarios de Austria en 2011 como o Ingeborg Bachmann,  o Bruno-Kreisky-Preis e o Rauriser Literaturpreis de 2011.  Grazas a sona acadada, o libro foi traducido a diferentes idiomas e consolidou a Haderlap como unha das autoras de referencia tanto das letras en alemán como en esloveno.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de Maja Haderlap (en alemán e esloveno)
Edesa

**Edesa** é o nome histórico dunha cidade da Mesopotamia superior, refundada sobre outra anterior por Seleuco I Nicátor. 

A cidade actual chámase Şanlıurfa, na rexión do sueste de Anatolia, Turquía.

No época das Cruzadas foi a capital do condado de Edesa.
Uxue Apaolaza

**Uxue Apaolaza Larrea**, nada en Hernani, Guipúscoa, o 20 de abril de 1981, é unha escritora e xornalista vasca. Foi columnista primeiro todos os días e despois todas as semanas no xornal *Berria*. Tamén colaborou na revista *Argia* ou o suplemento *Ortzadar*.

En agosto de 2021, Nós Diario publicou o relato curto *Un equipo* (*Un verán en Galeusca:* proxecto impulsado entre VilaWeb, Berria e Nós Diario e Belfastmedia). 

## Obra 
### Narrativa 
* *Umeek gezurra esaten dutenetik* (2005). Erein.
***Des que els nens diuen mentides* (2018). Godall Edicions SL. ISBN 978-84-948407-6-0.
***Desde que los niños mienten* (2019). Godall Edicions SL. ISBN 978-84-120684-5-0.
* *Frantzisko Xabierkoa iheslaria* biografia ondu (2008). Txertoa. Biografía do citado fuxitivo.
* *Mea Culpa* (2011). Elkar.
* *Bihurguneko nasa* (2021, Susa).

## Premios 
* 2009 Premio Igartza de novela ao proxecto *Hiltzailea.*
* 2022 Premio Euskadi de Literatura.

## Referencias
Mitteldeutscher BC

O **Mitteldeutscher Basketball Club** (do alemán: *Club de Baloncesto da Alemaña Central*), máis coñecido como por motivos de patrocinio como **Syntainics MBC**, é un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade de Weißenfels, Saxonia-Anhalt. Fundado en 1958, actualmente compite na Basketball Bundesliga, máxima categoría do baloncesto xermano. O seu maior éxito foi a consecución do FIBA EuroCup Challenge 2004, torneo no que gañaron na final ao JDA Dijon francés. O equipo xoga os seus partidos como local no Stadthalle Weißenfels, pavillón con capacidade para 3&nbsp;000 espectadores.

## Historia 
O Mitteldeutscher BC compite na Basketball Bundesliga, máxima categoría do baloncesto alemán, á que chegou por vez primeira na temporada 1999–2000. En 2004, o club gañou o FIBA EuroCup Challenge após derrotar nas semifinais da Final Four ao Dynamo Moscow Region ruso por 95−88 e na final ao JDA Dijon francés tamén por 95−88. Porén, ao final desa mesma temporada o equipo declárase en bancarrota e é descendido á Regionalliga (terceira división). Na temporada 2004−05 o equipo ascende á ProA (segunda división) e regresa á Bundesliga despois da temporada 2008–09. Nos anos 2010 e 2016 o equipo volveu descender, açinda que ambas ocasións regresou á máxima categoría nun ano.

### Temporadas 
## Títulos 
**Segunda división de Alemaña**
***Campión** (3): 2009, 2012, 2017

**FIBA EuroCup Challenge**
***Campión** (1): 2004

## Xogadores 
thumb|180px|Manuchar Markoishvili.
### Destacados 
* Mithat Demirel
* Misan Nikagbatse
* Tomas Grepl
* Manuchar Markoishvili
* Giorgi Gamqrelidze
* Martynas Andriuškevičius
* Marijonas Petravičius
* Mindaugas Timinskas
* Wendell Alexis

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
* Páxina do equipo en Eurobasket.com
Manuel Lámelo Díaz

**Manuel Lámelo Díaz**, nado no Saviñao cara a 1919 e finado no mesmo concello o 25 de outubro de 2016, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Diplomado en Iniciación Profesional Agrícola, en medios audiovisuais e na área social. Foi mestre en Cuntis (1940), A Páxara (1943) e Escairón, onde foi director do Colexio. Foi nomeado alcalde do Saviñao a finais dos anos corenta. Dende 1971 foi mestre do Colexio Público José Antonio de Vilagarcía de Arousa, onde se xubilou en 1984. Finou no Saviñao o 25 de outubro de 2016.

## Vida persoal 
Casou con Julia García García. Foi pai de Manuel Lámelo Iglesias.

## Notas
Aurichu Pereira

**Aurora Pereira Carballo**, máis coñecida como **Aurichu Pereira**, nada o 15 de xaneiro de 1940 en Santiago de Compostela e finada na mesma cidade o 1 de novembro de 2023, foi unha pintora galega.

## Traxectoria 
Naceu en Santiago, filla de mestres: a nai era María Carballo Casado e o pai Xesús Pereira Vilariño, mestre republicano de Vedra represaliado polo franquismo.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Web oficial
Lingua eslava común

**Lingua eslava común** pode referirse a:
* o protoeslavo
* o antigo eslavo eclesiástico
* o intereslavo
Real Club de Regatas de Galicia

O **Real Club de Regatas de Galicia** é un club náutico situado en Vilagarcía de Arousa. Fundado en 1902, é o club náutico máis antigo de Galicia.

## Historia 
Foi fundada en 1902 absorbendo outra entidade chamada *La Peña*. O seu primeiro presidente foi John Trulock, avó de Camilo José Cela, e entre os seus promotores estaban o vicecónsul do Reino Unido, Reginald Cameron-Walker, e o armador, consignatario e, máis tarde, alcalde de Vilagarcía, Pío Carrasco Iglesias. En 1905, o rei Afonso XIII concedeulle o título de Real e o permiso para utilizar o seu escudo de armas.

## Regatas 
Organiza anualmente a Regata Almirante Rodríguez Toubes de clase cruceiro, desde 1997, e o *Trofeo San Roque* da clase Snipe, desde 1968.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Liceo Marítimo de Bouzas

### Ligazóns externas 
* Datos do club no sitio web oficial da Real Federación Española de Vela .
José Ignacio Bugarín

**José Ignacio Bugarín Pereira**, nado en Tui o 10 de marzo de 1968, é un ex remeiro galego. Foi varias veces campión de España, unha vez subcampión do mundo e competiu nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona.

## Traxectoria 
Foi remeiro do Club Remo do Miño e comezou a destacar nos anos 80, proclamándose subcampión de España cadete en 1984 e dúas veces campión de España xuvenil en 1986, nas modalidades de dous con temoneiro e dous sen temoneiro. 

En 1990 proclamouse subcampión do mundo de dous con temoneiro, no campionato celebrado no Lago Barrington de Tasmania, onde participou xunto ao vasco Ibon Urbieta e co cántabro Gabriel de Marco como patrón, quedando por detrás da embarcación italiana e por diante da iugoslava. En 1992 participou nos Xogos Olímpicos de Barcelona, na mesma modalidade e de novo con Urbieta como compañeiro, mais esta vez co donostiarra Javier Cano como temoneiro. O equipo logrou meterse nas semifinais,  pero non na final, quedando co 12º posto.

En 1993 proclamouse campión de España absoluto por primeira vez, en dous con temoneiro, xunto a Jacobo Moroño e con Ardal como patrón. Ao ano seguinte foi campión no dobre scull, xunto a Miguel Ángel Álvarez. En 2001, en Banyoles, logrou o seu terceiro título nacional, esta vez no catro scull.

## Recoñecementos 
En 2012 o concello de Tui deulle a unha das súas rúas o nome de Rúa Olímpicos Tudenses, en recoñecemento aos deportistas da vila que participaron nos Xogos Olímpicos, como Bugarín, Enrique Míguez, Pedro Areal ou Frank Casañas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do remeiro no sitio web oficial do Comité Olímpico Internacional .
*Datos do remeiroen sports-reference.com. Arquivado dende o orixinal .
*Datos do remeiro no sitio web oficial da Federación Internacional de Sociedades de Remo .
Elvira de León, raíña de Sicilia

**Elvira Alfónsez, infanta de León**, nada en setembro de 1103 en Toledo e finada o 6 de febreiro de 1135, foi a primeira raíña consorte de Sicilia, polo seu matrimonio con Roxerio II.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Elvira era filla de Afonso VI de León e de Isabel, a súa cuarta esposa, que algúns autores consideran a mesma persoa que Zaida, mentres que outros discrepan. 

Elvira foi criada en Toledo, polo que debía estar acostumada á convivencia entre cristiáns e musulmáns, como a que existía tamén en Sicilia.

## Matrimonio e descendencia 
Elvira casou co daquela conde de Sicilia Roxerio&nbsp;II de Sicilia en 1117, e converteuse en raíña en 1130 cando o seu esposo se fixo coroar rei. 

Froito do matrimonio tiveron cinco fillos e dúas fillas: 
* Roxerio (1118-1148), duque de Puglia e posibelmente conde de Lecce (desde 1135).
* Tancredo (1119-1138), príncipe de Bari (desde 1135).
* Afonso (1120/1121-1144), príncipe de Capua e duque de Nápoles (desde 1135).
* Adelisa (c. 1126-despois de 1184), condesa de Florencia, casada en primeiras nupcias con Xoscelino, conde de Loreto, e en segundas con Roberto, conde de Loritello e conde de Conversano. Sen descendencia ou con descendencia descoñecida.
* Unha nena (morta na infancia en 1135).
* Guillerme (1131-1166), duque de Puglia (desde 1148), rei de Sicilia como Guillerme III (desde 1150).
* Henrique (1135-1145).

## Morte e posterioridade 
En 1135 tanto Roxerio como Elvira enfermaron. A enfermidade era grave e contaxiosa. Roger sobreviviu, pero Elvira non tivo a mesma sorte, e morreu o 6 de febreiro do mesmo ano. 

Elvira recibiu sepultura na capela real de Santa Magdalena, en Palermo. 

Roxerio permanece viúvo durante catorce anos, e só volveu casar cando catro dos seus cinco fillos con Elvira morreran. 

En 1149 contraeu matrimonio con Sibila de Borgoña, e en 1151 volveu casar con Beatriz de Rethel.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alio, Jacqueline (2018): *Queens of Sicily 1061-1266*. Nova York: Trinacria. ISBN 978-1-9436-3914-4.
* Birk, Joshua C. (2017): *Norman Kings of Sicily and the Rise of the Anti-Islamic Critique: Baptized Sultans*. Springer. ISBN 3-3194-7042-6.
* Houben, Hubert (2002): *Roger II of Sicily: A Ruler Between East and West*. Cambridge University Press ISBN 978-0-5216-5573-6.
* Salazar y Acha, Jaime de (1993): "Contribución al reinado de Alfonso VI de Castilla: algunas aclaraciones sobre su política matrimonial". *Anales de la Real Academia Matritense de Heráldica y Genealogía*, Volume II. Madrid: Real Academia Matritense de Heráldica y Genealogía, páxinas 301-336.

### Outros artigos 
* Roxerio II de Sicilia
* Guillerme I de Sicilia
Baltasar Márquez

**Baltasar Márquez Rodríguez**, nado en Vigo o 7 de febreiro de 1966, é un ex-remeiro galego. Competiu nos Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl.

## Traxectoria 
miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas.
Foi remeiro do Liceo Marítimo de Bouzas e do Real Náutico de Vigo, e en 1986 proclamouse campión de España na modalidade de catro con temoneiro, título que revalidou ao ano seguinte. En 1988 foi subcampión de España en dous sen temoneiro, xunto a Luis  Tizón, e gañou a medalla de ouro en catro con temoneiro dos Campionatos de Remo de Europa Occidental, celebrados no campo de regatas belga de Hazewinkel. 

Foi seleccionado para participar nos Xogos Olímpicos de Seúl, na proba de catro con temoneiro, xunto aos remeiros vascos Agustín Alarcón, José Ramón Oyarzábal e Ibon Urbieta, e co catalán Javier Viñolas como patrón. Non conseguiron meterse nas semifinais e acabaron no posto 13º, sendo o ouro para a embarcación de Alemaña Oriental.

En 1992 logrou o seu terceiro e derradeiro título de campión de España, na modalidade de dous con temoneiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do remeiro no sitio web oficial do Comité Olímpico Internacional .
*Datos do remeiroen sports-reference.com. Arquivado dende o orixinal .
*Datos do remeiro no sitio web oficial da Federación Internacional de Sociedades de Remo .
Galaxia elíptica

[miniatura|Clasificación morfolóxica das galaxias por [Edwin Powell Hubble]]
[miniatura|250px|Galaxia elíptica xigante [NGC 1316]]
Unha **galaxia elíptica** é un tipo de galaxia, cunha forma aproximadamente elipsoidal e unha imaxe suave e case sen trazos característicos. De xeito distinto das galaxias espirais en que hai organización e estrutura, as galaxias elípticas están distribuídas mais igualmente entre as tres dimensións do espazo, sen posuír moita estrutura. As súas estrelas posúen órbitas aleatrias, en contraste coas órbitas planas e organizadas das galaxias espirais. A gran maioría desas galaxias teñen pouco gas, pouco po e poucas estrelas novas. Dunha forma máis expresa, parécense moito ao núcleo e ao halo das galaxias espirais. Algunhas son moi alongadas e outras moi planas se se ven desde a Terra. 

A pesar de parecer simples, crese que as galaxias elípticas sexan o resultado da unión complexa de dúas ou máis galaxias espirais.

## Características 
[miniatura|Galaxia elíptica [ESO 325-G004]]
É posíbel notar un achatamento nesas galaxias principalmente nas de maior masa; ese achatamento non se debe á súa rotación, senón á anisotropía da distribución da velocidade das estrelas que as integran. Na dirección do semieixo maior as estrelas móvense con maior velocidade que no semieixo menor.

Nas galaxias elípticas, as estrelas orbitan dunha forma aleatoria, moi diferente das galaxias espirais onde as estrelas do disco se moven de xeito ordenado arredor do centro galáctico.

Como nese tipo de galaxia hai pouco gas en comparación con outras galaxias, non hai unha gran formación estelar; por iso presenta un tipo de poboación estelar vella, despois resulta nunha coloración amarelo-vermello.

Debido a esas disparidades inmensas de tamaño, as galaxias elípticas dividíronse en varias clases morfolóxicas:
* Galaxia elíptica xigante (cD)
* Galaxia elíptica normal
* Galaxia elíptica anana (dE's)
* Galaxia esferoidal anana (dSph's)
* Galaxia anana compacta azul (BCD's)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
*Elliptical Galaxies, SEDS Messier pages
*Elliptical Galaxies
Escupiña de bandas

**Escupiña de bandas** (*Clausinella fasciata*) é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Da Costa en 1778.

Solapas dereita e esquerda do mesmo animal:

Clausinella fasciata 01.jpg|Solapa dereita
Clausinella fasciata 02.jpg|Solapa esquerda

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de bivalvos de Galicia
### Bibliografía
* *Guía ecolóxica das cunchas e moluscos de Galicia*, Emilio Rolán, Edicións Xerais de Galicia, 1993.
* *Guía dos moluscos de Galicia*, Emilio Rolán e Jorge Otero-Schmitt, Editorial Galaxia, 1996. (Previsualización en Google Books)
Distinción de Graduado con Excelencia

A **distinción de “Graduado con Excelencia”**, **mención de “Graduado con Excelencia”** ou **mención de Excelencia (no Grao)** é unha distinción menor concedida pola Universidade do País Vasco a algúns alumnos en cada estudo de Grao universitario.

A diferenza do Premio Extraordinario de Fin de Carrera, trátase dunha distinción menor que non se outorga en función da nota media do expediente académico, senón cumprindo outros requisitos académicos universitarios. Nunha promoción de 100 alumnos pode haber 7 ou 8 mencións de “Graduado con Excelencia”.

As condicións para a obtención desta distinción menor son:

* Finalizar o Grao universitario (na súa totalidade).
* Finalizar o Grao universitario no número de anos académicos correspondente á duración do mesmo.
* Superar todos os créditos do grao na primeira convocatoria ordinaria.

* Que no expediente académico universitario non conteña materias coa cualificación “Suspenso”, “Non presentado”, “Renuncia” ou “Recoñecido”.
* Unha distinción por cada 14 alumnos (unhas 7-8 distincións nunha promoción de 100 alumnos).

No caso de que o total dos alumnos que cumpra esas condicións sexa maior de 14 ordenarase aos estudantes en función da nota media do seu expediente. Se o número total de estudantes que cumpren os requisitos supera o número máximo de distincións estipulado, entón os estudantes clasificaranse segundo a nota media do seu expediente e outorgarase unha por cada 14 alumnos, ou mesmo máis distincións, no caso que as notas medias de varios estudantes coincidan (sexan idénticas).

É por iso que pode ocorrer que un alumno obtivese unha cualificación de 8 sobre 10 e outro de 6 sobre 10 e a distinción concédaselle a este último, xa que a mención non vai en función da nota media.

## Notas
Martha Sánchez Néstor

**Martha Sánchez Néstor**, nada en Xochistlahuaca, Guerrero o 4 de febreiro de 1974 e finada en Ometepec, Guerrero o 30 de xullo de 2021, foi unha líder indíxena do pobo amuzgo e unha feminista mexicana.

## Traxectoria 
Durante a súa adolescencia, migrou do seu lugar de orixe, situado no concello de Xochistlahuaca, a Chilpancingo para realizar os seus estudos. Alí traballou no Consello Estatal Electoral, lugar no que coñeceu a outras mulleres con intereses políticos e encargadas da defensa dos dereitos das mesmas. Nese contexto deu inicio a súa participación na defensa dos dereitos das mulleres. 

En 1994, incorporouse a traballar no Consello Guerrerense *500 Años de Resistencia Indígena* e máis tarde, foi fundadora do Consello da Nación Amuzga ''Ñe cwii ñ'oom* A.C. e da cooperativa de tecedoras *Flores de la Tierra Amuzga*.

Foi unha das defensoras de dereitos das mulleres indíxenas máis sobresalientes pola súa participación na loita polo recoñecemento dos seus dereitos. Pertenceu á Directiva da Coordinación Estatal Indíxena e Afromexicana, foi coordinadora da Alianza de Mulleres Indíxenas de Centroamérica e México, é membro voceira do Consello Directivo do Instituto de Liderado Simone de Beauvoir, así como membro do Consello Cidadán para a Promoción e Defensa dos Dereitos Políticos das Mulleres do INMUJERES.
* 2006, foi galardoada co premio civil indixenista "Cuauhtémoc", outorgado polo Goberno do Estado de Guerrero.
* 2011, foi recoñecida como unha das 100 líderes do mundo máis comprometidas coa saúde das mulleres e nenas, pola organización internacional *Women Deliver*. Nese mesmo ano, a revista *Proceso* incluíuna na súa edición especial Heroínas Anónimas.
* 2012, recibiu a medalla Omecíhuatl, na categoría "Polos destacados achegues ao recoñecemento e exercicio dos dereitos humanos das mulleres", galardón que outorga o Instituto das Mulleres do entón Distrito Federal.
* 2014, a Comisión de Dereitos Humanos do Distrito Federal entregoulle o premio Ponciano Arriaga, que outorga ás persoas defensoras dos dereitos humanos destacadas.
* En 2016, a Revista *Forbes México'', incluíuna na súa lista das 100 mulleres máis poderosas de México.

## Notas
Cabezón, Ḷḷena

**Cabezón** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Atópase na parte centroriental do concello e linda ao noroeste coa parroquia de Las Puentes, ao nordés coa de Parana, ao sur coa de Payares e ao leste e o sueste coa provincia de León. Ten unha extensión de 12,11 km² e unha poboación de 26 habitantes segundo datos do INE de 2010, repartidos nos seguintes núcleos de poboación: Cabezón, La Muela, Naveo, La Romía Baxo e La Romía Riba. Casarías: El Posaúriu e Ventaveranes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
Campumanes, Ḷḷena

**Campumanes** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Atópase na zona central do concello e linda ao norte coa parroquia de Castieḷḷo, ao sur coa de Sotieḷḷo, ao sueste coa de Erías, ao leste coa de Casorvía e ao oeste coa de Zurea. Ten unha extensión de 8,79 km² e unha poboación de 644 (segundo datos de 2018). Nela inclúense os habitantes da vila homónima (526 en 2017), centro económico e de servizos da contorna.

A parroquia, consagrada á Nosa Señora das Neves, abrangue os seguintes núcleos de poboación: Campumanes, La Caseta'l Rublín, La Caseta los Sierros, El Coḷḷeu, Corneyana, Cuturresu, La Envarniega, L'Escobal, Ferreras, El Moclín, Montalegre, La Nozala, Las Pegas, La Rasa Baxo, El Reúndu, Río, La Rúa, Salas, Tiós e La Torre.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
Jesús González Guisande

**Jesús González Guisande**, nado en Vigo o 6 de xaneiro de 1959 e finado o 3 de setembro de 2017, foi un remeiro galego, que competiu en dous Xogos Olímpicos (Moscova 1980 e Os Ánxeles 1984).

## Traxectoria 
miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas.
Comezou a remar no Liceo Marítimo de Bouzas, pasando logo ao Club Natació Banyoles. En 1978 en Mequinensa gañou os seus dous primeiros Campionatos de España absolutos, un deles no dobre scull xunto a Fernando Climent e outro na modalidade de oito con temoneiro. Revalidou o título de oito en 1979, 1981, 1982 e 1984. Foi tamén campión de España de skiff en 1981; de catro con temoneiro en 1983 e 1984; de catro sen temoneiro en 1983 e de catro scull en 1986 e 1987; ademais de subir en numerosas ocasións máis ao podio. Repetiu participación na seguinte cita olímpica, Os Ánxeles 1984, co mesmo equipo excepto Solano, que foi substituído por Luis Miguel Oliver. Conseguiu de novo un diploma olímpico, sendo o seu resultado desta vez a sexta praza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do remeiro no sitio web oficial do Comité Olímpico Internacional .
*Datos do remeiroen sports-reference.com. Arquivado dende o orixinal .
*Datos do remeiro  no sitio web oficial da Federación Internacional de Sociedades de Remo .
Carabanzo, Ḷḷena

**Carabanzo** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Os seus 2,92 km² de extensión ocupan o recanto nororiental do concello. Linda ao norte co concello de Mieres, ao leste e ao sueste co de Ayer e, polo oeste e suroeste, coa parroquia de Viḷḷayana. Ten unha poboación de 216 habitantes (segundo datos de 2010, que viven todos eles na vila homónima, único núcleo habitado da parroquia.

Entre a súa arquitectura destaca o pazo dos Faes-Miranda, do século XVII.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
Felgueras, Ḷḷena

**Felgueras** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Ten unha superficie de 8,48 km² na que viven 116 persoas (segundo datos de 2017).

O lugar de Felgueras atópase a unha altitude de 525 msnm e a 5,50 km de La Pola, a capital do concello.

## Núcleos 
[Antiga estación de tren, hoxe [apeadoiro, de La Cobertoria, en Felgueras.|miniatura|162x162px]]
A parroquia está formada polas seguintes localidades:
; Localidades
* Alceo
* Las Campas
* Felgueras
* Los Consorios
* Palacio
* Santa Cristina

; Casarías
* La Covecheta
* La Malata
* Valgüena

## Monumentos 
[miniatura|dereita|162px|Igrexa de [Santa Cristina de Ḷḷena.]]
Nesta parroquia atópase a igrexa de Santa Cristina de Ḷḷena, monumento prerrománico de mediados do século IX. Esta igrexa foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en decembro de 1985.

## Medios de transporte 
Para acceder a Felgueras e á igrexa por estrada, cómpre saír da autovía A-66, tomar a N-630 (Ruta da Prata) e agora AS-242; e cruzar a ponte sobre o río Ḷḷena. Tanto Felgueras como a ermida están na beira dereita do río.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
Casorvía, Ḷḷena

**Casorvía** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Atópase na zona central do concello, ten unha extensión de 4,64 km² e linda: ao norte coa parroquia de Felgueras, ao sur e suroeste coa de Erías, ao leste coa de Congostinas e ao oeste coa de Campumanes. A súa poboación, que está repartida entre os lugares de El Carril, La Caseta, Casorvía, Malveo e La Pandieḷḷa, é de 74 habitantes (segundo datos do INE de 2010).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
Epilepton clarkiae

***Epilepton clarkiae*** é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por W. Clark en 1852.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* *Guía ecolóxica das cunchas e moluscos de Galicia*, Emilio Rolán, Edicións Xerais de Galicia, 1993.
* *Guía dos moluscos de Galicia*, Emilio Rolán e Jorge Otero-Schmitt, Editorial Galaxia, 1996. (Previsualización en Google Books)

### Outros artigos 
* Lista de bivalvos de Galicia
Antonio Lorenzo Sánchez

**Antonio Lorenzo Sánchez**, nado en Ribeira o 5 de marzo de 1920 e finado en Madrid cara a 1989, foi un tradutor galego.

## Traxectoria 
Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e pensionado en Tolosa, e Dereito en Barcelona. Foi oficial piloto de Aviación Militar. Pertenceu á carreira xudicial e fiscal, na que ingresou por oposición. Foi xuíz comarcal de Friol en 1949, fiscal de paz de Larache (1950) e secretario do Xulgado Municipal número 25 de Madrid (1952). 

En 1951 gañou un premio no Centro Galego de Madrid co ensaio *La lengua gallega de Curros*. Vinculado ao Centro Galego de Barcelona, dirixiu o órgano de prensa da colectividade, a revista *Alborada*, nos anos cincuenta, na que publicou, co pseudónimo **Amaro Chaín**
unha versión ao galego dos capítulos I e IV do *Cantar dos cantares* traducida a partir do latín, co título "Dous analeitos da versión galega de A Cantiga das Cantigas". Logo refixo esta versión de 1952, a partir do hebreo, coa axuda de José María Fórneas. En 1956 publicou con Ramón Cabanillas o libreto *Macías o namorado*, con música do mestre Maiztegui.

## Obras 
* *Macías o Namorado. Poema escénico*, Galaxia, 1956.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Castieḷḷo, Ḷḷena

**Castieḷḷo** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Atópase na zona centrooccidental do concello, ten unha extensión de 11,51 km² e linda ao norte e ao oeste coa parroquia de La Pola, ao sur coa de Campumanes, ao sueste coa de Felgueras e ao leste coa de Columbieḷḷo. Ten unha poboación de 407 habitantes segundo o INE de 2010, que se reparten entre os lugares de Ablano, La Casería, El Casitu, El Coveyu, Corravieya, La Cueva, Mamorana, Otero, La Rasa Riba, Ronzón, Sorribas, La Vega'l Ciigu e La Vega'l Rei.

O nome da parroquia fai referencia ao lugar onde se atopan a igrexa parroquial, adicada a Santa María, e o camposanto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
Congostinas, Ḷḷena

**Congostinas** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Atópase na zona centrooriental do concello, ten unha extensión de 10,9 km² e unha poboación (INE, 2010) de 17 habitantes. Doce deles viven na vila homónima e os outros cinco no lugar de Ḷḷinares. A parroquia linda ao noroeste coa parroquia de Felgueras, ao norte e ao oeste co concello de Ayer, ao sueste coa parroquia de Parana, ao sur coa de Las Puentes, ao suroeste coa de Erías e ao oeste coa de Casorvía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
José López Quintela

**José López Quintela**, nado no Saviñao o 17 de xaneiro de 1897, e finado en Monforte de Lemos o 26 de decembro de 1985, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Mestre nacional en Escairón. Na República foi dirixente de Unión de Derechas y Agrarios do Saviñao, vinculado á CEDA. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde do Saviñao nos anos corenta. Finou en Monforte de Lemos o 26 de decembro de 1985.

## Vida persoal 
Casou con Matilde Fernández Rodríguez e foi pai de Gloria, Mario, Sara, José, María Paz, María Teresa, Enrique, Jesús, Josefina, Marta, Rosendo e María del Carmen López Fernández.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Sabine Schultz

**Sabine Schultz**, nada en Berlín o 1 de maio de 1937 e finada o 31 de decembro de 2021, foi unha numismática alemá especializada na moeda da Antiga Grecia.

## Traxectoria 
Schultz doutorouse en 1969 na Universidade de Halle-Wittenberg, cunha tese acerca das Cuñaxes de Magnesia do Meandro durante o Imperio Romano, publicada posteriormente en 1975.

Entre 1964 e 1992 traballou como axudante de investigación no Gabinete Numismático de Berlín (*Münzkabinett Berlin*) e nesta institución foi a responsable da colección de moeda grega.

## Publicacións 
Estes son algúns dos traballos monográficos máis representativos da traxectoria de Sabine Schultz:

* (1972). *Griechische Münzen der klassischen Zeit. 48 Bildtafeln* (con P. S. Fox). Insel-Verlag Anton Kippenberg, Leipzig.
* (1974). *Die Münzprägung in Ägypten seit Alexander dem Großen. Ptolemäische Münzen in der Ausstellung des Ägyptischen Museums (Bode-Museum).* Münzkabinett, Berlín.
* (1975). *Die Münzprägung von Magnesia am Mäander in der römischen Kaiserzeit.* Olms Verlag. ISBN 9783487057507
* (1977). *Byzantinische Münzen in der Frühchristlich-Byzantinischen Sammlung im Bode-Museum*. Münzkabinett, Berlín.
* (1984). *Antike Münzen. Griechische Prägung*. Staatliche Museen zu Berlin, Berlín.
* (1993). *Sammlung der Universitätsbibliothek Leipzig. I:* *Autonome Griechische Münzen* (*Sylloge Nummorum Graecorum. Deutschland*). Hirmer, Múnic. ISBN 9783777460000
* (2002). *The Royal Collection of Coins and Medals, Danish National Museum. Supplement. Acquisitions 1942-1996* (*Sylloge nummorum Graecorum*) (con J. Zahle, eds.). Munksgaard, Copenhague. ISBN 9788789384801

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kluge, B. (2004). *Das Münzkabinett - Museum und Wissenschaftsinstitut*. Münzkabinett. Berlín. ISBN 978-3886094943
* Overbeck, B. (1999). "Eligius-Preisträger 1999: Sabine und Hans-Dietrich Schulz". En *Numismatisches Nachrichtenblatt*, 48. Deutschen Numismatischen Gesellschaft. Páxina 560.
Chanos de Somerón, Ḷḷena

**Chanos de Somerón** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Ocupa 4,04 km² da zona centromeridional do concello, e linda ao norte coa parroquia de Las Puentes, ao leste coa de Payares, ao sur coa de Samiguel del Río e ao oeste coa de Teyeo. Os seus 39 habitantes (INE, 2010) viven na propia vila, asentada nunha chaira na beira esquerda do río Valgrande. Os habitantes da vila, que foi noemado *Vila máis bonita de Asturias* en 1968, son coñecidos como *papariqueros* ou *paparicos*.

## Chanos de Somerón na cultura popular 
A vila é chá, como acreditan varios ditos populares en lingua asturiana:

*En Chanos, como ye tan chano,*
''picha l'agua hasta la rodicha.*

*En Chanos, como ye tan chano,*
*toda'l agua picha na ería'l Calechano.*

A parroquia tamén é coñecida polos seus chícharos (en ). Como di o dito popular:

*Pa vainas, Payares, y pa arbeyos, Chanos*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias''. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
Muñón Fondiru, Ḷḷena

**Muñón Fondiru** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Atópase na parte noroccidental do concello, ten unha extensión de 4,2 km² e linda ao noroeste coa parroquia de Muñón Cimiru e ao nordés coa de Viḷḷayana. O resto da súa extensión está arrodeada por terras da parroquia de La Pola. A súa poboación, que se reparte entre a vila homónima (142 habitantes) e as casarías de El Vayo, Brañaḷḷamosa, El Cortijo e Torneros, é de 160 habitantes (INE, 2010).

Segundo recolle o investigador Luciano Castañón, os habitantes da vila son coñecidos como *marmechirus* pola abundancia de *marmichus* (marmeleiros) que hai na parroquia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
Las Puentes, Ḷḷena

**Las Puentes** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Atópase na zona centrooriental do concello e linda ao norte coa parroquia de Congostinas, ao noroeste coa de Erías, ao oeste coa de Xomezana, ao sur coa de Chanos de Somerón e ao leste coas de Cabezón e Parana. A parroquia, consagrada a San Martiño, ten unha extensión de 8,38 km² e unha poboación (INE, 2010) de 71 habitantes. Estes viven no lugar homónimo e nos de Gueḷḷes, Fresneo e Fierros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
Samiguel del Río, Ḷḷena

**Samiguel del Río** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Esténdese por 1,93 km² da cunca superior do río Valgrande, que nace no seu territorio, na parte máis meridional do concello. Linda ao leste e ao sur coa parroquia de Payares, coa de Teyeo ao oeste e coa de Chanos de Somerón ao norte. Só conta cun lugar habitado, o de Samiguel, no que viven os seus 26 habitantes (INE, 2010).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
Erías, Ḷḷena

**Erías** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. A parroquia ten unha extensión de 6,66 km² e unha poboación de 54 habitantes (segundo datos de 2009). A vila está situada a 7,3 quilómetros de La Pola e atópase a 560 metros de altitude. 

## Lugares 
Segundo o nomenclátor de 2009, a parroquia abrangue as poboacións de:

* Bendueños (aldea): 1 habitante;
* La Frecha (lugar): 21 habitantes;
* Erías (lugar): 14 habitantes;
* Eros (aldea): 6 habitantes;
* Renueva (casaría): 12 habitantes.

Tamén forman parte da parroquia as casarías de La Barraca, El Cabanón, El Quentu e Samiguel d'Eros.

## Historia 
O seu poboamente remóntase polo menos á Idade Media, xa que se atoparon restos dun mosteiro do século X, o mosteiro de Santolaya, xunto ao que se encontraban unhas viñas, as chamadas leiras de Viñamayor, cuxa posesión pola Orde de San Bieito está documentada. Pola súa parte, a igrexa parroquial, adicada a San Claudio, conserva a data de 1175 nunha das súas pedras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
Muñón Cimiru, Ḷḷena

**Muñón Cimiru** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Ocupa o seu extremo noroccidental e linda ao norte cos concellos de Riosa e Mieres, ao leste coa parroquia de Viḷḷayana, ao sueste coa de Muñón Fondiru, ao sur coa de La Pola e ao oeste de novo co concello de Riosa. Ten unha extensión de 9,28 km² e viven nela (INE, 2010) 100 persoas, que se reparten entre o lugar homónimo e os de La Culquera Baxu, La Culquera Riba, Los Fueyos, La Ilesia, La Maerá, La Maramuniz, La Muela, Pelái, Reconcos, Santu Medero, La Soterraña, El Trechuru, El Venceyal e La Bildosa. Outras entidades de poboación menores son Les Cortines, Cuatrovientos, Cuviḷḷa e Malpica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
Piñera, Ḷḷena

**Piñera** é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Atópase no centro do concello e linda ao norte coa parroquia de Sotieḷḷo, ao nordés coa de Erías, ao leste coa de Las Puentes, ao sueste coa de Chanos de Somerón, ao sur coa de Teyeo e ao oeste coa de Xomezana. 

Ten unha extensión de 7,78 km² e unha poboación de 57 habitantes (INE, 2010). Estes repártense entre os lugares de Carraluz (20 habitantes), Piñera Baxo (33 habitantes) e Piñera Riba (4 habitantes).

## Piñera na cultura popular 
Hai varios cantares que fan referencia aos *reniegos* ou *conceyones*, os alcumes polos que son coñecidos os habitantes de Piñera, e as xentes de Carraluz.

(Orixinal en lingua asturiana)

*Los mozos de Carraluz*
*son pocos y valen menos,*
*hay que llevalos a Faro*
*y cambialos por tarreños.*

*Los mocinos de Piñera*
*gastan muncho ringo rango,*
*un pañuelo en cada bolso*
*y la moquita pingando.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV.AA., *Diccionario geográfico de Asturias*. Oviedo, Editorial Prensa Asturiana, 2000.
* Castañón, Luciano, *Diccionario geográfico popular de Asturias*. Oviedo, Servicio de Publicaciones del Principado de Asturias, 1990.
Hans Dietrich Schultz

**Hans Dietrizh Schultz**, nado o 24 de xaneiro de 1934 en Szczecin, na Pomerania Occidental, é un numismático alemán especializado na moeda da Antigüidade.

## Traxectoria 
En 1959 Schultz ingresou no Gabinete Numismático de Berlín (*Münzkabinett Berlin*), onde estivo a cargo da colección de moedas antigas. 

En 1972 foi nomeado xefe do departamento e en 1981 comisario, ata a súa xubilación en 1999.

## Publicacións 
Estes son os traballos monográficos máis representativos da traxectoria de Hans Dietrich Schultz:

* (1990). *Römische Münzen*. Münzkabinett, Berlín.
* (1991). *Römische Münzen. T. 2: Einführung in die Ausstellung antiker Münzen im Pergamonmuseum*. Münzkabinett, Berlín.
* (1997). *Antike Münzen. Bildheft zur Ausstellung des Münzkabinetts in der Antikensammlung im Pergamonmuseum*. Münzkabinett, Berlín. ISBN 9783886092833

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kluge, B. (2004). *Das Münzkabinett - Museum und Wissenschaftsinstitut*. Münzkabinett. Berlín. ISBN 978-3886094943
* Overbeck, B. (1999). "Eligius-Preisträger 1999: Sabine und Hans-Dietrich Schulz". En *Numismatisches Nachrichtenblatt*, 48. Deutschen Numismatischen Gesellschaft. Páxina 560.