Maserati 250F

O **Maserati 250F** foi un coche de carreiras feito por Maserati en Italia que utilizaba un motor de '2,5 litros' e participou nas carreiras de Fórmula Un entre xaneiro de 1954 e novembro de 1960. Fabricáronse vinte e seis variantes.

## Detalles mecánicos 
[miniatura|left | Maserati 250F no [Salón do Automóbil de París de 2014]]
O 250F utilizou principalmente o motor SSG 220&nbsp;bhp (@ 7400 rpm) de 2.5-litros Maserati A6 6 en liña, Tambor de freo acanalado 13.4 ", suspensión dianteira independente Wishbone e un eixe traseiro De Dion. Foi construído por Gioacchino Colombo, Vittorio Bellentani e Alberto Massimino; o traballo tubular era de Valerio Colotti.

Unha versión simplificada con carrozaría cas rodas parcialmente cubertas (similar ao 1954 Mercedes-Benz W196 "Typ Monza"). Utilizouse no Gran Premio de Francia de 1956.

## Historia nas carreiras 
[miniatura|left|220px| O 250Fs do equipo Maserati antes do inicio do [Gran Premio do Reino Unido de 1957]]
left|miniatura|220px| 1957 Maserati 250F Grand Prix (recreación)
[miniatura|left| Maserati 250F de [Juan Manuel Fangio]]
O primeiro 250F correu no Gran Premio da Arxentina de 1954 onde Juan Manuel Fangio gañou a primeira das súas dúas vitorias antes de marchar ao novo equipo Mercedes. Fangio gañou o Campionato Mundial de Pilotos de , con puntos gañados tanto con Maserati como con Mercedes-Benz; Stirling Moss correu co seu 250F de propiedade privada a tempada completa en .

En  presentou unha caixa de cambios de 5 velocidades, unha fuel injection SU (240 bhp) e freos de disco Dunlop. Jean Behra liderou un equipo oficial de cinco membros que incluía a Luigi Musso.

En 1956 Stirling Moss gañou os Grandes Premios de Mónaco e Italia, ambos nun coche oficial.

En 1956 presentaronse tres coches **250F T2** por primeira vez para os pilotos oficiais. Desenvolvido por Giulio Alfieri utilizando tubos de aceiro máis lixeiros que locian un delgado, carrozaría máis ríxida e nalgunha unidade o novo motor V12 de 315 bhp (235 kW), malia que non ofrecía ningunha verdadeira vantaxe sobre o maior 6 en liña. Máis tarde desenvolveuse o V12 de 3 litros que gañou dúas carreiras no Cooper T81 e T86 desde 1966 ata 1969, a última variante do motor, o "Tipo 10" tiña tres válvulas e dúas buxías por cilindro.

En  Juan Manuel Fangio logrou catro vitorias de campionato, incluíndo a súa lendaria última vitoria no Gran Premio de Alemaña en Nürburgring (4 de agosto de 1957), onde recuperou 48 segundos en 22 voltas, pasando ao líder da carreira, Mike Hawthorn, na última volta para levarse a vitoria. Ao facelo, rachou a marca de volta en Nürburgring, 10 veces.

Na tempada , o 250F foi totalmente superado polos novos coches de F1 con motor traseiro. Con todo, o coche seguía sendo o favorito dos pilotos privados, incluíndo a María Teresa de Filippis, e foi utilizado ata a tempada de F1 de , o último da fórmula 2,5 litros.

En total, o 250F competiu en 46 carreiras do campionato de Fórmula Un con 277 entradas, logrando oito vitorias. O éxito non se limita aos eventos do Campionato Mundial, o 250F gañou moitas carreiras fóra do campionato do mundo.

Stirling Moss dixo máis tarde que o 250F fora o mellor coche de F1 con motor dianteiro.

## Notas 
* David McKinney, *Maserati 250F*,

## Ligazóns externas 
* 250F Overview Article 
* Case history of 250F article with complete chassis data
* Top Gear 250F review