open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Río Lozoya

O **Lozoya** é un río da Península Ibérica que atravesa transversalmente o norte da Comunidade de Madrid, e desemboca no río Jarama na provincia de Guadalaxara (Castela-A Mancha). 

Este curso de auga ten a súa fonte no Parque Natural de Peñalara, na vertente madrileña da serra de Guadarrama, e é o principal abastecedor de auga potábel da Comunidade de Madrid. A súa auga está considerada como unha das de maior calidade para o consumo humano de España.

Ao longo do seu curso de 91 km é embalsado até en cinco ocasións. Seu principal encoro, o de El Atazar, é tamén o de maior capacidade de almacenamento de auga da rexión. 

A súa conca coincide coa comarca da Serra Norte de Madrid, e ten unha superficie de 1 265 km². Seu curso forma o val do Lozoya, onde se encontra o municipio de Lozoya, do que o río toma seu nome.

## Notas
Lozoya

O topónimo **Lozoya** pode referirse a:
* **Lozoya**, municipio da Comunidade de Madrid.
* **Río Lozoya**, río que ten case todo o seu curso na comunidade citada.
* **Val do Lozoya**, val por onde discorre o citado río.
Lozoya, Madrid

**Lozoya**, ou **Lozoya del Valle**, é unha pequena vila e municipio da Comunidade de Madrid, situada no alto Val do Lozoya, no Parque Nacional da Serra de Guadarrama.

A 85 km da cidade de Madrid, o termo municipal está atravesado polo río Lozoya.

## Xeografía 
Situado a unha altitude media de 1 116 msnm, o municipio abarca unha superficie de 	57,94 km².

Segundo o censo de 2020 a vila tiña unha poboación de 580 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 9,65 hab./km².

## Economía 
A economía de Lozoya del Valle baséase na gandaría e, sobre todo, no turismo rural, xa que é unha poboación que destaca pola calidade da súa gastronomía e a beleza das súas paisaxes.

## Galería 

Ayuntamiento de Lozoya.jpg|Casa do Concello
Lozoya-Fuente de los 4 caños-DavidDAguerro.jpg|Fonte *de los cuatro caños*
Lozoya ermita Fuensanta.JPG|Ermida da Nª Sª da Fuensanta
PuenteDeCongosto.jpg|Ponte "del Congosto", sobre o río Lozoya, do século XII

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do concello.
Carmina Virgili

**Carmina Virgili Rodon,** nada en Barcelona o 19 de xuño de 1927 e finada o 21 de novembro de 2014, foi unha xeóloga, científica e política española.

## Traxectoria 
Considerada discípula de Lluis Solé i Sabarís, é doutora en Ciencias Naturais pola Universidade de Barcelona desde 1956. Especializouse en sedimentoloxía e estratigrafía do Triásico e Permiano. Foi profesora da Facultade de Ciencias Xeolóxicas e investigadora do CSIC. En 1963 obtén a cátedra de Estratigrafía da Universidade de Oviedo -foi a primeira muller catedrática nesa universidade, e a terceira de España- e posteriormente a da Complutense de Madrid. Foi decana da Facultade de Ciencias Xeolóxicas e foi membro fundador do Grupo Español de Sedimentoloxía e do Grupo Mesozoico. Realizou unha estancia como profesora asociada na Universidade de Estrasburgo (1974), foi vicepresidenta da Société Géologique de France e membro da Real Academia de Ciencias e Artes de Barcelona, do Consello Social do CIRIT e do *Observatori de Bioètica i Dret*. Foi a primeira muller en formar parte da Xunta Directiva da Sociedad Española de Mecánica de Rocas.

Foi secretaria de Estado de Universidades e Investigación no primeiro goberno presidido por Felipe González e tivo como xefe de gabinete a Alfredo Pérez Rubalcaba. En 1987 foi nomeada directora do Colexio de España de París, cargo que ocupou ata 1996. Nas eleccións xerais españolas de 1996 foi elixida senadora como candidata do PSC pola provincia de Barcelona .

Entre as distincións recibidas está a de oficial da Lexión de Honra (Francia). En 1995 recibiu a Creu de Sant Jordi, en 2011 a Medalla de Ouro da Universidade de Barcelona e en 2013 a Medalla de Honra da Universidade Complutense.

### Obra 
* *El Triásico de los Catalánides*. 856 páxs. Madrid (1958)
* *El fin de los mitos geológicos, Lyell*. Nivola Libros y Ediciones, SL 320 páxinas. Madrid (2003) ISBN 978-84-95599-44-5
* *La Geologia : dels mites a la Ciència* (2004) sobre Charles Lyell

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Rosa María Mateos, Ana Ruiz Constán (2021). *Geas: Mujeres que Estudian la Tierra*. Asociación de Servicios de Geología y Minería Iberoamericanos, Federación Europea de Geólogos, 2021. ISBN: 978-84-09-30001-3

### Ligazóns externas 
* Carmina Virgili i Rodón un camnio hacia la democracia na páxina web Mujeres y geología
*Carmina Virgili i Rodón, geóloga no blog Mujeres con ciencia
Marguerite Williams

**Marguerite Thomas Williams,** nada en Washington D.C. o 24 de decembro de 1895 e finada en 1991, foi unha xeóloga estadounidense. Foi a primeira afroamericana en doutorarse en xeoloxía nos Estados Unidos.

## Traxectoria 
Williams ensinou en Washington en 1895 en escolas primarias, durante sete anos; antes de gañar un grao na Universidade Howard en 1923. Williams foi discípula do biólogo afroamericano Ernest Everett Just. Traballou como profesora asistente de xeoloxía no Miner Teacher's (agora parte da Universidade do Distrito de Columbia) en Washington, D.C. entre 1923 e 1933. Recibiu unha licenza  para cursar o seu máster en xeoloxía na Universidade de Columbia, que completou en 1930.

### Tese 
En 1942, completou o seu doutoramento cunha tese na Universidade Católica. O título da súa tese foi *A History of Erosion in the Anacostia Drainage Basin* e foi publicada pola Catholic University of America Press*.* Na tese, Williams buscou explorar os factores que finalmente operan na erosión observada no río Anacostia. Concluíu que ademais da erosión natural, as actividades humanas, incluíndo a deforestación, a agricultura e a urbanización aceleraron o proceso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Marguerite Thomas Williams na páxina web Mujeres y Geología
Dorothy Hill

**Dorothy Hill,**  nada en Brisbane o 10 de setembro de 1907 e finada o 23 de abril de 1997,  foi unha xeóloga, zoóloga, paleontóloga australiana.  Foi a primeira muller profesora nunha universidade australiana, e a única muller presidenta da Academia Australiana de Ciencias, ata que Suzanne Cory ocupou dito cargo entre 2010 e 2014.

## Traxectoria 
Dorothy Hill non puido entrar na facultade de medicina na Universidade de Queensland como ela quería pero, grazas a unha bolsa, estudou química e continuou, por consello do seu profesor Henry Caselli Richards&nbsp;(1884-1947), en xeoloxía. Licenciouse en 1928 e recibiu un primeiro premio académico e a medalla de ouro da universidade ao mérito destacado. Obtén unha bolsa para estudar no Sedgwick Museum of Earth Sciences&nbsp;de Cambridge .

Dorothy Hill obtivo o seu doutoramento en Cambridge en 1932 sobre os corais da Escocia Carbonífera. Estivo en Inglaterra durante sete anos, editando varios artigos importantes sobre os *Rugosa*. De volta en Australia, estudou as capas estratigráficas e os corais do sur de Australia. O seu traballo sobre corais paleozoicos considérase un estándar.

Durante a segunda guerra mundial, Hill alistouse no Women's Royal Australian Naval Service.

En 1956, converteuse en membro da Academia Australiana de Ciencias, vicepresidenta en 1969 e a primeira presidenta desde 1970, despois da morte de David Forbes Martyn&nbsp;(1906-1970).

Hill publicou máis de 100 artigos de investigación en revistas e libros australianos e internacionais. En 1978, Hill completou a *Bibliografía e Índice completos de Coral Paleozoico Australiano*.

Foi condecorada Compañeira da Orde de Australia e Comandante da Orde do Imperio Británico, foi Fellow da Royal Society e recibiu a Medalla Clarke en 1966.

Deuselle o seu nome á *Acanthastrea hillae, a Australomya hillae,*​ a *Filiconcha hillae*​ e a *Reticulofenestra hillae.*​

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Rosa María Mateos, Ana Ruiz Constán (2021). *Geas: Mujeres que Estudian la Tierra*. Asociación de Servicios de Geología y Minería Iberoamericanos, Federación Europea de Geólogos, 2021. ISBN: 978-84-09-30001-3

### Ligazóns externas 
* Dorothy Hill na páxina web Mujeres y Geología
*Dorothy Hill, “un chicazo y un ratón de biblioteca” no blog Mujeres con ciencia.
Sociedade do Verbo Divino

A **Sociedade do Verbo Divino** (en latín: *Societas Verbi Divini*) é unha congregación relixiosa católica. Fundada en 1875 en Styl (Países Baixos) polo sacerdote alemán Arnold Janssen (1837-1909), os seus membros son coñecidos como verbitas ou misioneiros do Verbo Divino e engaden as siglas SVD ao seu nome. 

## Traxectoria 
En 1875, Arnold Janssen exiliado nos Países Baixos como outros sacerdotes e bispos católicos alemáns que fuxían das limitacións das políticas da *Kulturkampf* de Otto von Bismarck, pensou na posibilidade de que estes relixiosos emprenderan actividades misioneiras para difundir o catolicismo noutras partes do mundo. Deste xeito estableceu unha casa misional en Steyl que foi o berce da Sociedade do Verbo Divino. A congregación mandou a primeira misión a China, á provincia de Shandong, na que participou Xosé Freinademetz, canonizado por Xoán Paulo II en 2003. A segunda misión foi a de Togo, enviada en 1892, e, a terceira, en Papúa-Nova Guinea, en 1896. 

A Sociedade tamén se instalou a finais do século XIX en América do Sur onde se encargaron da tarefa pastoral para os inmigrantes alemáns. Así na Arxentina chegaron en 1889, ao Brasil en 1895 e a Chile en 1900. Nestes países tamén fundaron colexios e seminarios, sendo algúns deles de grande prestixio nas súas sociedades, como é o caso do Colexio do Verbo Divino de Santiago de Chile. 

Instalouse en España en 1945 con membros procedentes da Arxentina. Abriron un seminario en Lizarra (Navarra), en Coreses (Zamora) no ano 1949, e, en 1961, un noviciado en Dueñas (Palencia). Posteriormente pecharon estes centros educativos e centráronse en tarefas parroquiais en Navarra, Castela e León, Comunidade de Madrid e Andalucía. Ademais, en 1955 fundaron a Editorial Verbo Divino, especializada en publicacións relixiosas. 

A Sociedade do Verbo Divino protagonizou un importante crecemento nos seus membros a finais do século XX e principios do XXI. Deste xeito, pasou dos 4 152 verbitas de 1950 aos 6 016 en 2020. Datos que contrastan co declinar que experimentaron a maior parte de ordes relixiosas logo do Concilio Vaticano II. A maior parte das vocacións que recibe a orde no século XXI proceden de Asia, especialmente da India, Indonesia e Filipinas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Xeneralato da congregación do Verbo Divino (en inglés e castelán) 
* Páxina web das misións da Sociedade do Verbo Divino (en inglés)
Faiza Al-Kharafi

**Faiza Al-Kharafi** nada en 1946,  é unha química e académica kuwaití. Dirixiu a Universidade de Kuwait de 1993 a 2002. En 2011 recibiu o Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia polo seu traballo sobre a corrosión.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia acomodada. Obtivo unha licenciatura en ciencias na Universidade Ain Shams do Cairo en 1967. Despois fixo un máster en 1972 e un doutoramento en 1975. Traballou no departamento de Química da Universidade de Kuwait de 1975 a 1981. En 1984 foi elixida presidenta deste departamento. De 1986 a 1989,foi  decana da facultade de ciencias. O 5 de xullo de 1993, foi nomeada reitora polo emir Xabir al-Ahmad al-Xabir al-Saba, converténdoa na primeira muller de Oriente Medio en dirixir unha universidade. Foi a súa directora ata 2002.

A súa investigación versa sobre o impacto da corrosión nos sistemas de refrixeración dos motores, nas unidades de destilación de petróleo e nas salmoiras xeotérmicas a altas temperaturas. Tamén estudou o comportamento electroquímico de aluminio, cobre, platino, niobio, vanadio, cadmio, latón, cobalto e aceiro baixo carbono. Xunto co seu equipo de investigación, descubriu unha nova clase de catalizadores a base de molibdeno, un elemento químico que permite mellorar o índice de octano da gasolina sen producir benceno . En 1998 formou parte do consello de administración da Universidade das Nacións Unidas e da Fundación Kuwait para o Avance das Ciencias.

## Recoñecementos 
* 2005: formou parte das 100 mulleres máis poderosas do mundo segundo a revista *Forbes.* 
* 2006: Premio Kuwait de Ciencias Aplicadas.
* 2011: Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia polo seu traballo sobre a corrosión, un problema de fundamental importancia para o tratamento da auga e para a industria petroleira.

## Notas
Rita Corral Aller

**Rita Corral Aller**, nada en Lugo o 5 de maio de 1853, foi unha poeta galega.

## Traxectoria 
Filla de Dimas Corral Rebellón. Orfa de pai e nai mudouse coas súa irmás Clara e Consuelo a Santiago de Compostela en 1868. Publicou poemas en castelán en *El Heraldo Gallego* e *El Diario de Santiago*. Foi membro correspondente da Real Academia Galega, creada en 1906.

## Vida persoal 
Casou con José García de Castro Calviño en xaneiro de 1875, e foi nai de María del Consuelo Herminia García de Castro Corral, que casou con Enrique Veiga Varela en 1897.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Rita Corral Aller
* Rita Corral
Extremo Oriente ruso

O **Extremo Oriente ruso** (en ) refírese á parte rusa do Extremo Oriente, é dicir, aos territorios de Rusia entre Siberia e o océano Pacífico. O Distrito Federal do Extremo Oriente que abrangue esta área non debe ser confundido co Distrito Federal de Siberia, que non se estende até o Pacífico. Na época socialista era coñecido como o **Extremo Oriente soviético**.

Aínda que tradicionalmente considérase parte de Siberia, o Extremo Oriente ruso clasifícase separado de Siberia nos esquemas rexionais rusos e na URSS.

En Rusia, a rexión adoita ser denominada simplemente «Extremo Oriente», o que implica unha posíbel confusión co significado internacional de Extremo Oriente na tradución. Esta última é normalmente referida en Rusia como a Rexión Asia-Pacífico (Азиатско-тихоокеанский регион, abreviado como ) ou "Asia oriental" (Восточная Азия).

## Demografía 
Segundo o censo ruso de 2002, o Distrito Federal do Extremo Oriente tiña 6 692 865 habitantes, a maioría nas zonas do sur. Tendo en conta a extensión do distrito, dita poboación tradúcese en pouco máis dunha persoa por quilómetro cadrado, o que converte a rexión nunha das menos densamente poboadas no mundo. A poboación do Extremo Oriente ruso sufriu un rápido declive desde a disolución da URSS.

O 75% da poboación é urbana. En 2002, as cidades máis poboadas eran:

* Vladivostok (594 701)
* Khabárovsk (583 072)
* Komsomolsk-na-Amure (281 035)
* Blagoveshchensk (219 221)

### Grupos étnicos tradicionais 
Os grupos demográficos orixinais do Extremo Oriente ruso inclúen (agrupados por grupo lingüístico):

* Túrquicos: Sakhas
* Esquimo-aleutas: Unangax̂, Iupiks siberianos
* Chukoto-kamchatkanos: Chukchis, Koryaks, Alyutores, Kereks, Itelmenos
* Tunguses: Evenkis, Evenos, Nanais, Órochi, Ulchi, Udege, Oroqens
* Illados: Iukagiros, Nivkhs, Ainus

## Accidentes xeográficos 
* Volcán Kliuchevskói, un estratovolcán basáltico preto da costa leste da península de Kamchatka
* A fosa das Kuriles, unha das depresións máis fondas do planeta, cuns 10 542 m de profundidade máxima.

## Lecturas recomendadas 
* 

## Ligazóns externas 
* Reunión de fronteiras: Siberia, Alaska e o Oeste americano  (inclúe material sobre o Extremo Oriente soviético)
* Дальневосточный федеральный округ en WGEO
Martha Annie Whiteley

**Martha Annie Whiteley** , nada o 11 de novembro de 1866 e finada o  24 de maio de 1956, foi unha farmacéutica e matemática inglesa e unha das inventoras do gas mostaza, que se lesionou o brazo mentres facía probas. O gas mostaza utilizouse moito durante a primeira guerra mundial. Por outra banda, foi unha das defensoras do papel da muller no sector químico. Identifícase como unha das 175 caras da química segundo a Royal Society of Chemistry británica. 

## Notas
Ida Maclean

**Ida Smedley Maclean** , nada en Birmingham o 14 de xuño de 1877 e finada o 2 de marzo de 1944,  foi unha bioquímica inglesa e a primeira muller en ser admitida na Chemical Society .

## Traxectoria 
Era filla de William Smedley, un empresario, e de Annie Elizabeth Duckworth. Foi criada pola súa nai na casa ata os 9 anos, vivindo "nunha casa cultivada e progresista".  Foi á escola secundaria King Edward VI para nenas de Birmingham de 1886 a 1896, cando gañou unha bolsa e comezou os seus estudos na Universidade de Newnham, Cambridge.  No Tripos de Ciencias Naturais obtivo a máxima nota na primeira parte e a segunda mellora na segunda parte, estudando química e fisioloxía. Despois dun descanso de dous anos, a través dunha bolsa de Bathurst, en 1901 comezou os seus estudos de posgrao no Central Technical College de Londres e máis tarde no Davy-Faraday da Royal Institution. En 1905, a Universidade de Londres concedeulle un doutoramento .   Durante a primeira guerra mundial traballou para o exército no desenvolvemento de gases de guerra e na produción a grande escala de acetona por fermentación.

Entre 1920 e 1941 Maclean publicou no *Biochemical Journal* uns trinta artigos, moitos en colaboración, sobre os seus intereses particulares, concretamente o papel dos ácidos graxos nos animais e a síntese de graxas a partir de hidratos de carbono.  En 1927, coescribiu con Hugh a segunda edición do seu libro *The Lipins.* partir de aquí, pasou a ser considerada como unha autoridade en bioquímica, e en 1943 a súa monografía sobre o *Metabolism of Fat* foi a primeira publicación da *serie de monografías de Methuen* sobre cuestións bioquímicas.

### Dereitos das mulleres 
Traballou moito para mellorar a condición da muller nas universidades e foi unha das fundadoras da Federación Británica de Mulleres Universitarias en 1907. Foi nomeada para o Royal Institute of Chemistry en 1918, en 1920 converteuse na primeira muller en ser admitida formalmente na Chemical Society.  De 1931 a 1934 formou parte do consello da London Chemical Society e de 1929 a 1935 foi a presidenta da Federación Británica de Mulleres Universitarias, que máis tarde nomeou un equipo de investigación co seu nome. De 1941 a 1944 formou parte do Consello de Mulleres da Universidade de Cambridge.

## Notas
Anna Sundström

**Anna Sundström**, nada o  26 de febreiro de 1785  e finada en  1871, cuxo nome de nacemento era Anna Christina Persdotter, foi unha química sueca que traballou como axudante do químico Jöns Jacob Berzelius de 1808 a 1836. Anna Sundström é considerada a primeira química sueca.

## Traxectoria 
Anna Persdotter era filla do granxeiro Per Jansson e máis tarde adoptou o seu nome científico de Sundström. Trasladouse á capital para traballar como criada e en 1808 foi contratada como empregada do fogar de Jöns Jacob Berzelius, quen a tratou como axudante e colega nos seus estudos. Durante o seu traballo na casa Berzelius recibiu unha educación en química e adquiriu unha gran cantidade de coñecementos na disciplina. Berzeluis afirmou que: "Ela utilizou o meu equipo e coñece o nome do equipo como unha graduada, e podo dicir con seguridade que pode destilar ácido clorhídrico . Sundström tamén xestionaba o seu laboratorio e supervisaba aos seus estudantes, que a chamaban cariñosamente "a estrita Anna".

Anna Persdotter  viuse obrigada a rematar o seu traballo con Berzelius cando este casou con Elisabeth Poppius en 1836.

## Recoñecementos 
Cada ano a división de química inorgánica da Academia Sueca de Química elixe a mellor tese de doutoramento en química inorgánica e outorga á autora o Premio Anna Sundström.

## Notas
Margaret Qualley

**Sarah Margaret Qualley**, nada o 23 de outubro de 1994 en Kalispell, Montana, é unha actriz estadounidense.

## Traxectoria 
Filla da actriz Andie MacDowell e Paul Qualley, formouse como bailarina na súa xuventude e tamén comezou unha carreira como modelo durante un tempo. Comezou na actuación cun pequeno papel no filme de 2013 *Palo Alto* e acadou recoñecemento por interpretar unha adolescente problemática na serie de televisión de HBO *The Leftovers* (2014–2017).

En 2019 recibiu boas críticas interpretando a actriz e bailarina Ann Reinking na miniserie biográfica de FX *Fosse/Verdon*. Tamén participou en filmes como *The Nice Guys* (2016), *Death Note* (2017), *Once Upon a Time in Hollywood* (2019) e no videoxogo *Death Stranding*. En 2021 protagonizou a aclamada miniserie *Maid*, de Netflix.

## Filmografía 
### Cinema 
### Televisión 
### Vídeos musiscais 
### Vídeos curtos e publicidade 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Comunidade de África Oriental

A **Comunidade de África Oriental** (**CAO**, en , *EAC*) é unha unión aduaneira de África Oriental, formada por  Kenya, Uganda, Tanzania, Burundi, Ruanda e Sudán do Sur.

Os seis países que integran a Comunidade de África Oriental acordaron adoptar unha moeda única que abranguería 135 millóns de persoas. A CAO é un dos piares da Comunidade Económica Africana. Ten unha unión aduaneira dende 2005 e un mercado común dende 2010.

## Historia 
A CAO fundouse o 7 de xullo de 2000. nunha cerimonia celebrada na cidade de Arusha (Tanzania), en que se localiza a súa sede, reavivando un proxecto similar abandonado en 1977. O novo tratado EAC creaba o camiño cara a unha unión económica e, nun futuro, política entre os tres países iniciais. Un tratado posterior, asinado en marzo de 2004 estableceu unha unión aduaneira que comezou o 1 de xaneiro de 2005. Segundo o tratado, Kenya, o máis rico dos tres países iniciais, ía pagar aranceis polas mercadorías que entrasen en Uganda e Tanzania ata 2010.

Burundi e Ruanda incorporáronse o 6 de xullo de 2009, e Sudán do Sur o 5 de setembro de 2016.

En xaneiro de 2023, a Comunidade de África Oriental (EAC) planea emitir unha moeda única nos próximos catro anos. O Consello de Ministros da organización debe decidir sobre a localización do Instituto Monetario de África Oriental e o establecemento dunha folla de ruta para a emisión da moeda única.

## Pasaporte común 
[miniatura|O presidente ruandés [Paul Kagame na conferencia da EAC de 2006. Ruanda uniuse á organización en 2007]]
O pasaporte de África Oriental lanzouse oficialmente o 1 de abril de 1999 para facilitar atravesar fronteiras entre estes países africanos e dá dereito a kenyanos, tanzanos e ugandeses a unha estadía de seis meses renovábeis en calquera destes países.

O pasaporte expídese nas sedes dos respectivos Departamentos de Inmigración en Nairobi, Kampala e Dar es Salaam. Custa o equivalente a 10 dólares estadounidenses e as solicitudes tardan en tramitarse de dúas a tres semanas. A pesar de que o pasaporte só é válido dentro da CAO, preténdese internacionalizalo con outros países da África Oriental.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* East African Community
* Information from africadatabase.org
* BBC News report on the setting of the Customs Union
* East African Monetary Union
Mary Peters Fieser

**Peters Mary Fieser** **(Mary Peters),** nada en Atchison o 27 de maio de 1909 e finada en Belmont o 22 de marzo de 1997, foi unha química estadounidense.

## Traxectoria 
O seu pai, Robert Peters, era profesor universitario de inglés. A familia trasladouse a Harrisburg, Pensilvania, cando aceptou un posto no Carnegie Institute of Technology (agora Universidade Carnegie Mellon ). Mary estudou nun instituto privado para nenas e estudou no Bryn Mawr College, onde se graduou en 1930 cunha *licenciatura* en Química.  Alí coñeceu ao seu futuro marido Louis Fieser, un profesor de química que se converteu no seu mentor. Cando Fieser deixou Bryn Mawr en 1930 para traballar na Universidade de Harvard, Peters decidiu acompañalo e continuar os seus estudos para conseguir un mestrado en química. Tivo que matricularse oficialmente no  Radcliffe College pero fixo cursos de química en Harvard, onde non puido escapar da discriminación de xénero da época.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mary Peters Fieser, química no blog Mujeres con ciencia
Rodrigo Costoya

**Rodrigo Costoya Santos**, nado en Torrelavega en 1977, é un docente e escritor galego.

## Traxectoria 
Fillo de emigrantes galegos retornados en 1981 e licenciado polo INEF Galicia. Ocupou diversos cargos directivos no CPI dos Dices, destacando no seu compromiso co ensino público e coa xustiza social. É profesor de ensino secundario no IES Rosalía de Castro, en Santiago de Compostela. Foi membro do cadro técnico do Obradoiro CAB na liga ACB.

Divulgador cultural, colabora en diversos medios de comunicación. A historia de Galicia, o camiño de Santiago (que percorreu en máis de trinta ocasións) e a teoría do Colón galego son algúns dos temas cos que obtivo máis repercusión.

Colabora na organización de eventos culturais como a Feira da cultura *En CaMiño* do concello de Miño e no festival *Esto es histórico* de La Orotava.

Dende 2025 é director das Xornadas de divulgación e narrativa Compostela Histórica.

## Obras 
### En galego 
* *Portosanto (*2017). Noia: Editorial Toxosoutos. 873 páxs. ISBN 978-84-947719-4-1. 
* *Misarela. O custodio dos libros* (2021). Vigo: Editorial Galaxia. N.º 437 da colección *Literaria.* 1075 páxs. ISBN 978-84-9151-760-3. Galicia, mosteiro de Misarela, segunda metade do século XV.
* *O século do milagre* (2025). Madrid: Editorial Pàmies. 490 páxs. ISBN 978-84-10070-99-8. Sobre o nacemento de Compostela.[miniatura|Acompañando a [Christian Gálvez na presentación de *Te he llamado por tu nombre* en Bueu, acto organizado pola Libraría Miranda co apoio do Concello de Bueu. 08/08/2025.]]
### En castelán 
* *Baloncesto: metodología del rendimiento* (2002). Editorial Inde. 147 páxs. ISBN 978-84-95114-33-4.
* *Portosanto. El enigma de Colón* (2019). Caligrama. Reeditada: en 2022, Madrid: Editorial Pàmies. 688 páxs. ISBN 978-84-18491-74-0.
* *El custodio de los libros* (2020). Madrid: Editorial Pàmies. 672 páxs. ISBN 978-84-18491-02-3. Galicia, mosteiro de Misarela, segunda metade do século XV.
* *Hijos de Gael* (2021). Madrid: Editorial Espasa. Grupo Planeta. 712 páxs. ISBN 978-84-670-6555-8. Na guerra da razón contra o dogma, un neno escollido, o herdeiro definitivo da antiga sabedoría gaélica, loitará para salvar a antiga liñaxe das garras do invasor.
* *La última reliquia* (2024) Madrid: Editorial Pàmies. 656 páxs. ISBN 978-84-10070-35-6. Ambientada nos tempos de Filipe II.
* *El siglo del milagro* (2025) Madrid: Editorial Pàmies. 528 páxs. ISBN 978-84-10070-60-8. Sobre o nacemento de Compostela.

## Recoñecementos 
Coa versión en galego de *Misarela* foi finalista do Premio Torrente Ballester 2018 da Deputación da Coruña e gañou o IX Certame de Novela Histórica *Ciudad de Úbeda* 2020 coa tradución ao castelán, baixo o título *El custodio de los libros*.

## Notas
Aldan-Maadyr

miniatura|Monumento diante do Museo Nacional de Tuva, que leva o nome de Aldan-Maadyr
**Aldan-Maadyr** (literalmente **Sesenta Heroes**) foi unha rebelión armada contra o poder Qing que se desenvolveu entre 1883 e 1885 en Tuva. Malia o seu fracaso xogou un papel fundamental na formación dunha conciencia nacional entre os tuva. 

## Desenvolvemento 
O levantamento ocorreu entre 1883 e 1884 no val do río Khemchik e dirixiase contra dos oficiais chineses e mais os grandes propietarios de rabañadas e tiña como líderes os *arats* (pegureiros) Sambazhik e Kozhagar-Kombulday e mais o funcionario local Dazhimaa. Estímase en 300 o número total de participantes.

Os rebeldes pretendían liberar os dous *kozhuun* (literalmente bandeira, división administrativa da época feudal) con maior poboación de Tuva do poder dos funcionarios tuva ao servizo do conquistadores manchú-chineses e das forzas militares destes últimos. Asaltaban os señores feudais e comerciantes para lles roubaren o gando e repartilo logo entre os pobres. No outono de 1884 o xefe (*amby-noion*) mobilizou a poboación  do resto dos kozhuun onde non houbera revolta. Un destacamento punitivo de 300 homes, enviado polo Imperio Qing e dirixido por Tarluk, trasladouse a Sug-Aksy para reprimir a sublevación.

En novembro de 1884 suprimiuse completamente a insurrección, os chineses levaron a todos os prisioneiros a Chyrgaka e alí sufriron torturas. En marzo de 1885 as autoridades executaron a 43 dos principais participantes na rebelión na cidade mongol de Uliastai. As súas cabezas trasladáronas a Tuva para expoñelas en postes nas beiras das estradas e pasos para intimidar a poboación local.

## Legado 
A imaxe dos 60 heroes converteuse nunha icona tuva, un punto destacado da historiografía e na literatura poetizouse en moi diversas ocasións, tornando nun símbolo de solidariedade nacional. Unha das localidades de Tuva recibiu o seu nome en homenaxe aos participantes. Á memoria do alzamento dedícanse varias composicións escultóricas e son habituais a celebración de actos e conferencias nos centros de ensino de Tuva sobre o levantamento e adoita conmemorarse publicamente o seu aniversario.

## Notas
José García de Castro Calviño

**José García de Castro Calviño**, nado cara a 1850, foi un avogado e xuíz galego.

## Traxectoria 
Fillo de José María García de Castro Porto e Gregoria Calviño Naya, e irmán de Manuel García de Castro Calviño. Marchou a Filipinas, onde exerceu como avogado en Manila. Foi xuíz de primeira instancia de Calamianes e dos distritos de La Paragua e Balábae.

## Vida persoal 
Casou con Rita Corral Aller en xaneiro de 1875, e foi pai de Herminia García de Castro Corral.

## Notas
Mahdia

miniatura|Unha rúa principal da cidade
**Mahdía** (, *al-mahdīyah*), coñecida tamén como **Jemma**, **Aphrodisium**, **África** ou **Cabo Africa**, é unha cidade e comuna de Tunisia.

## Xeografía 
Está situada nunha península ao sueste de Monastir, ao norte de Chebba e ao noroeste de El Djem, na costa do mar Mediterráneo.

É a capital da Vilaia (Gobernación) homónima.

O municipio ocupa unha extenensión de 645 km².

Segundo o censo de 2014	contaba cunha poboación de 51 833 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 123,33 hab./km².

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial , , .
* Información sobre a ciddade .
Jesús Fuentes Noya

**Jesús Fuentes Noya**, nado en Santiago de Compostela e finado en Santa Coloma de Farners nos anos corenta, foi un avogado, xornalista e secretario xudicial galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou en *Gaceta de Galicia* e *El Regionalista*. En 1897 anunciouse a publicación do seu libro *El concepto de patria y región*, que nunca chegou a ver a luz. Foi secretario dos xulgados de Viana do Bolo, Arzúa, Vilalba, Belchite, Balaguer e Santa Coloma de Farners.

## Obras 
* *Las peregrinaciones a Santiago de Compostela*, 1898.

## Vida persoal 
Casou con Enriqueta Ríos Arango en 1899, e foi pai de Alberto Fuentes Valcárcel-Ríos.

## Notas
Darleane C. Hoffman

**Darleane Christian Hoffman**, nada en Terril, Iowa, o 8 de novembro de 1926 e finada o 4 de setembro de 2025, foi unha química nuclear estadounidense, unha das investigadoras que confirmou a existencia do Seaborgio, elemento 106. Foi científica sénior da facultade na División de Ciencias Nucleares do Laboratorio Nacional Lawrence Berkeley e profesora na escola de posgrao da UC Berkeley. En recoñecemento aos seus moitos logros, a revista *Discover* recoñeceuna en 2002 como unha das 50 mulleres máis importantes da ciencia.

## Traxectoria 
Darleane Christian era filla de Carl B. e Elverna Clute Christian. O seu pai era profesor de matemáticas e superintendente de escolas, e a súa nai escribía e dirixía obras de teatro.

Cando era nova no Iowa State College (agora Iowa State University), fixo un curso de química obrigatorio impartido por Nellie May Naylor, e decidiu seguir estudando nese campo. Obtivo a súa licenciatura (1948) e doutoramento (1951) en química (nuclear) pola Universidade Estatal de Iowa.

## Carreira 
Darleane C. Hoffman foi química no Laboratorio Nacional de Oak Ridge durante un ano, logo uniuse ao seu marido no Laboratorio Científico de Los Alamos, onde comezou como membro do persoal en 1953. En 1979 converteuse en líder da división de química nuclear e química (división de química nuclear e isótopos). Deixou Los Alamos en 1984 para ser profesora titular do Departamento de Química da Universidade de Berkeley e líder do Grupo de Elementos Pesados Nucleares e Radioquímica da LBNL. Ademais, axudou a fundar o Seaborg Institute for Transactinium Science en LLNL en 1991 e converteuse na súa primeira directora, exercendo ata 1996 cando se "retirou" para converterse en Asesora Sénior e Directora de Charter.

## Premios 
* 2000 - Medalla Priestley, (só a segunda muller en gañar o Priestley, despois de Mary L. Good en 1997)
* 1997 - Medalla Nacional da Ciencia
* 1990 - Medalla Garvan-Olin
* 1983: Premio ACS de Química Nuclear, primeira muller en gañar o premio.
* 1978 - Bolsa Guggenheim

Foi membro da Academia Noruega de Ciencias e Letras.

## Notas
Xaboeira

thumb|dereita|Unha xaboeira de plástico.
Unha **xaboeira**  é un recipiente que está destinado a soster a pastilla de xabrón para o seu uso no cuarto de baño.

As xaboeiras son recipientes con forma de bandexas que se sitúan xunto ao lavabo e sobre as cales se deposita a pastilla de xabrón. A súa función é manter a pastilla ao alcance da persoa que se está lavando as mans, e a súa estrutura está concibida para impedir que a pastilla escorregue e se deslice polos azulexos ou caia no interior do lavabo.

As xaboeiras máis sinxelas consisten en simples bandexas cóncavas de dimensións lixeiramente superiores á da pastilla de xabrón. Adoitan ter estrías na súa base para que o xabrón non se mova no intre de ir collelo. Outras están formadas por barras metálicas, a través das cales se escorre tanto a auga como os restos de xabrón. A súa localización habitual é sobre o mesmo lavabo, xunto á billa, ou diante dos buratos do lavabo.

Tamén é normal penduralas ao carón do lavabo a unha altura á cal se poida acceder con facilidade. Outro lugar onde se colocan é no interior do lavabo ou nos bordos do mesmo. En ambos os casos diminúen a sucidade e o xabrón mantense en mellores condicións.

## Notas
SM Ringette

A **Ringeten SM-sarja** é a máxima categoría do ringette en Finlandia. A liga fundouse na tempada 1987-88 e está organizada pola Federación Finlandesa de Bandy e Ringette (en finés *Suomen Kaukalopallo- ja Ringetteliitto*).

## Equipos 2025-26 
## Palmarés 
## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Anna Fiodorovna Vólkova

**Anna Fiodorovna Volkova** (en alfabeto cirílico: Анна Фёдоровна Волкова), nada en 1800 e finada en 1876, foi unha química rusa que traballou principalmente con amidas.

## Traxectoria 
A finais da década de 1860, formouse en química a través de conferencias públicas na Universidade de San Petersburgo. Foi a primeira muller en graduarse como química (1870), a primeira muller membro da Sociedade Química Rusa, a primeira muller rusa en publicar un traballo químico e considérase a primeira muller en publicar a súa propia investigación química a partir dun laboratorio de química moderna.

Desde 1869 traballou no laboratorio de Alexander Nikolayevich Engelhardt. Deu cursos prácticos para alumnas en San Petersburgo baixo a tutela de Dmitri Mendeleiev. En 1870, foi a primeiro persoa en preparar ácido o-toluensulfónico puro e o seu cloruro de acilo e amida. Tamén foi a primeira en preparar fosfato de paratricresol, un compoñente importante dun plastificante, a partir de p-cresol.

Entre 1870 e 1873, Volkova publicou aproximadamente dúas ducias de artigos na revista da Sociedade Química Rusa sobre as amidas dos ácidos sulfónicos aromáticos e algúns dos seus derivados.

En 1871, Volkova presidiu unha sesión de química e presentou dous traballos no Terceiro Congreso de Naturalistas Rusos en Kíiv. Os compostos sintetizados por Volkova estaban entre os novos materiais preparados polos químicos rusos, que foron expostos na Exposición Industrial Mundial de Londres en 1876.

A pesar dunha carreira moi curta, rematada por unha enfermidade relacionada coa pobreza e unha morte prematura en 1876, Volkova levou a cabo unha notable cantidade de traballo sintético e foi moi apreciada polos seus colegas científicos.

## Recoñecementos 
O cráter Volkova en Venus leva o seu nome.

## Notas
Asima Chatterjee

**Asima Chatterjee** (     :), nada o  23 de setembro de 1917 en Bengala e finada o 22 de novembro de 2006, foi unha botánica e farmacéutica india destacada polo seu traballo nos campos da química orgánica e da fitomedicina.  Destacan os seus estudos sobre alcaloides da vinca, e o desenvolvemento de fármacos antiepilépticos e antipalúdicos. Tamén foi autora dun considerable volume de textos sobre plantas medicinais do subcontinente indio.

## Traxectoria 
### Vida temperá 
Asima Chatterjee  foi unha estudante excelente, creceu en Calcuta, asistindo ao sistema escolar local, e máis tarde matriculouse no Scottish Church College da Universidade de Calcuta, graduándose con honores en química en 1936. 

### Traballo académico 
En 1938, obtivo un máster en química orgánica na Universidade de Calcuta, onde se doutorou en 1944. A súa tese de defensa centrouse na química dos produtos vexetais e na química orgánica sintética.  Entre os seus instrutores notables nese momento estaban Prafulla Chandra Roy e Satyendra Nath Bose . Ademais, tamén gañou experiencia como visitante das Universidades de Wisconsin, Madison e California Institute of Technology (Caltech).

Os seus estudos centrados na química dos produtos naturais, deu como resultado a obtención de anticonvulsivos, antipalúdicos e fármacos de quimioterapia. 

### Carreira 
En 1940, uniuse ao "Lady Brabourne College", da Universidade de Calcuta, como directora fundadora do Departamento de Química. En 1944, Chatterjee foi a primeira muller en recibir un doutoramento en ciencias por unha universidade india. En 1954, Asima Chatterjee uniuse á Facultade de Ciencias da Universidade de Calcuta, como profesora de química pura. En 1962, Chatterjee foi nomeada para a prestixiosa Facultade de Química Khaira da Universidade de Calcuta, cargo que ocupou ata 1982.

## Premios e recoñecementos 
* Segunda muller despois de Janaki Ammal en obter un doutoramento en ciencias nunha universidade india, a Universidade de Calcuta en 1944. 
* En 1960, elixida para a Academia Nacional de Ciencias da India, Nova Delhi.
* En 1961, recibiu o Shanti Swarup Bhatnagar en ciencias químicas, converténdose na primeira muller en recibir ese premio .
* En 1975, foi a primeira científica elixida como Presidenta Xeral da Asociación de Congresos Científicos da India.
* Nomeada pola Presidencia da India como membro do Rajya Sabha de 1982 a 1990.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Asima Chatterjee, química no blog Mujeres con ciencia
Elizabeth Fulhame

**Elizabeth Fulhame**, nada en Escocia no século XVIII, foi unha química escocesa dunha familia culta, membro honorario da Philadelphia Chemical Society. Inventou o concepto de catálise, descubriu os mecanismos da fotorredución.

## Traxectoria 
miniatura|Portada de *An essay on combustion : with a view to a new art of dying and painting. Wherein the phlogistic and antiphlogistic hypotheses are proven erroneous,* de Elizabeth Fulhame, impreso en Londres en 1794
Entre as súas obras destaca *An essay on combustion: with a view to a new art of dying and painting. Wherein the phlogistic and antiphlogistic hypotheses are proven erroneous* (1794), cuxo propósito era atopar aplicacións prácticas nos seus experimentos. Porén, dedicou a súa vida á química teórica. Fullhame rexeitou en parte a teoría da combustión de Lavoisier e a teoría do floxisto. O seu libro foi reimpreso en 1810.

Reimpresos en Alemaña e nos Estados Unidos, os experimentos de Fulhame foron revisados en varias revistas británicas, e foron comentados positivamente por Benjamin Thompson, Conde de Rumford e John Herschel.

Fulhame publicou nun libro os seus experimentos sobre reducións onde usara auga con metais para non ser "plaxiada". Tamén dixo que o seu libro posiblemente podería servir como "un faro para as futuras navegantes" (por exemplo, mulleres) nas investigacións científicas. Lamentablemente, Antoine Lavoisier morreu seis meses antes da publicación do seu libro e, polo tanto, non puido responder á súa teoría. O químico irlandés William Higgins queixouse de que ignorara o seu traballo sobre a implicación da auga na oxidación do ferro, pero concluíu magnanimemente: "Lin o teu libro con gran pracer, e desexo sinceramente que se siga o teu loable exemplo".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*

### Ligazóns externas 
*Elizabeth Fulhame: Un ‘espectro’ que marcó un hito en la química moderna no blog mujeres con ciencia.
Pisba

**Pisba** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de La Libertad. Pisba atópase na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos a unha altitude de entre 2&nbsp;400 e 3&nbsp;500 metros. Atópase a 128 quilómetros de Sogamoso e a 176 quilómetros de Tunja, a capital do departamento. Limita cos concellos de Paya polo leste, Labranzagrande polo sur e Mongua polo noroeste. O concello de Támara, Casanare limita con Pisba polo norte.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Partido Pangu

miniatura|James Marape, líder dende 2019 do Partido Pangu

O **Partido Pangu** ou  **Papua na Niugini Union Pati** é un partido político de Papúa-Nova Guinea.

## Historia 
O partido fundárono o 13 de xuño de 1967 Michael Somare, Albert Maori Kiki, Lucas Waka e Barry Holloway para concorrer ás eleccións á Asemblea Lexislativa de 1968 do entón territorio da ONU baixo tutela australiana e constituíu o verdadeiro primeiro partido político de Papúa-Nova Guinea, logrou nove membros da Asemblea nas eleccións de 1968  . O partido elixiu como líder a Somare que se configurou como o líder da oposición na Asemblea Lexislativa cunha política de reivindicación do autogoberno interno e do establecemento dunha data para a independencia. Logo das eleccións de 1972 Somare encabezou o goberno como primeiro ministro e dirixiu o país cara á independencia en 1975 e o Pagu continuou a encabezar o goberno ata 1980 cando Julius Chan, líder do Partido Popular Progresista e a forza minoritaria no goberno de coalición, converteuse en primeiro ministro tras gañar unha moción de censura. contra Somare. Despois das eleccións de 1982 Somare volveu dirixir o goberno.

En 1985 o deputado Paias Wingti arredouse do partido para formar o Movemento Democrático Popular e asemade liderou unha moción de censura contra o seu antigo compañeiro de partido, e ao lograr a maioría dos votos da cámara e converterse en primeiro ministro levou ao Pangu á oposición. En 1988 Rabbie Namliu substituíu a Somare como líder do partido e este deixou de baixa para anos despois liderar o Partido Alianza Nacional.

Tras anos de declive nas eleccións de 2002 o Pangu só logrou seis escanos ao o liderado de Chris Haiveta pero converteuse nun aliado da coalición de goberno de Somare e así continuou despois das eleccións de 2007 malia lograr cinco parlamentarios.

Nas eleccións de 2012 só obtivo un escano, o de Ludwig Schulze, que perdeu á súa morte en marzo de 2013. En agosto de 2014 o vicelíder da oposición Sam Basil pasou ao Pangu, fíxose co seu liderado e reactivouno e en agosto de 2015 logrou outro escano ao gañar William Samb unhas eleccións parciais en Goilala Open, o que supuxo reforzar a posición do partido cara ás eleccións de 2017 nas que se fixo con nove membros do parlamento. En abril de 2019 James Marape, ministro de finanzas, deixou o Congreso Nacional Popular con outros deputados e deuse de alta no Pangu que se converteu no partido con máis deputados do parlamento e Marape fíxose co posto de primeiro ministro. En outubro dese ano tamén se converteu no novo líder do Pangu.

## Notas
Puerto Boyacá

**Puerto Boyacá** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, capital da Zona de Manexo Especial e antigamente chamada «Territorio Vásquez». As súas industrias principais son a produción e procesamento de aceite. Nas décadas de 1980 e 1990, Puerto Boyacá viuse afectado intensamente polo conflito armado colombiano.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Drinker´s - panoramio (5).jpg|Puerto Boyacá.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Páez, Boyacá

**Páez** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Lengupá. Atópase a 118 quilómetros da cidade de Tunja, capital do departamento.

## Historia 
O concello de Páez foi fundado mediante a ordenanza 38 do 26 de novembro de 1962 e entón subscrita polo presidente da Asemblea doutor Guillermo Peña Páez.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Sarah Miles

**Sarah Miles**, nada en Ingatestone, Essex, o 31 de decembro de 1941, é unha actriz inglesa.

## Traxectoria 
Miles asistiu primeiro á escola de Roedean e a outras tres escolas, mais foi expulsada de todas. Aos quince anos matriculouse na Royal Academy of Dramatic Art. Despois de graduarse debutou no cinema en 1962 como Shirley Taylor en *Term of Trial*, protagonizado con Laurence Olivier, con quen mantivo unha breve relación. Nos seguintes anos, Miles converteuse nunha recoñecida actriz do cinema británico polos seus papeis nos filmes *The Servant* (Joseph Losey, 1963) e *Ampliación* (Michelangelo Antonioni, 1966). Durante ese mesmo período, Miles tivo unha relación Burt Reynolds, con quen protagonizaba o filme. Tamén en 1973 protagonizou xunto a Robert Shaw o filme *The Hirelling* dirixido por Alan Bridges, baseado na novela homónima de L. P. Hartley, que gañou a Palma de Ouro do Festival de Cannes daquel ano.

Desde 1973, Miles foise retirando durante períodos para só aparecer nalgúns filmes ou programas de televisión, como na obra *Well*, nos Trafalgar Studios e no Teatro Apollo de Londres, con Natalie Casey.

## Vida persoal 
Miles estivo casada en dúas ocasións co dramaturgo Robert Bolt (de 1967 a 1975 e de 1988 a 1995). Bolt escribiu e dirixiu o filme *Lady Caroline Lamb*, en que Miles interpretaba a heroína homónima. Bolt tamén foi o guionista de ''Ryan's Daughter''.

Sarah Miles é irmá do director de cinema, produtor e guionista Christopher Miles.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sarah Miles en TCM Movie Database 
* Sarah Miles en AllMovie 
* Entrevista con Sarah Miles 
* Entrevista con Sarah Miles
Quípama

**Quípama** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Occidente. A súa extensión aproximada é de 182 km², a súa altitude es de 1200 msnm e a súa temperatura media de 24&nbsp;°C, e presenta precipitacións altas que oscilan entre 2.000 e 4.000 mm.

Limita cos concellos de Muzo, Otanche e La Victoria, e con Paime e Yacopí (Cundinamarca). Atópase a 170 km de Tunja, a capital do departamento.

Conta cun dos poucos aeroportos operativos do departamento e o único da zona esmeraldífera.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Ramiriquí

**Ramiriquí** é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Márquez. Ramiriquí limita coa capital do departamento, Tunja, polo norte, con Chinavita e Zetaquirá polo sur, con Rondón e Ciénaga polo leste e con Chivatá, Tibaná e Jenesano polo oeste.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ramiriqui 05.JPG|Praza central.
Ficheiro:Ramiriqui 02.JPG|Praza central.
Ficheiro:Ramiriqui 01.JPG|Praza central.

Ficheiro:Ramiriqui 03.JPG|Praza central e igrexa.
Ficheiro:Ramiriqui 04.JPG|Monumento ao granxeiro
Ficheiro:Artesanias de Ramiriquí.jpg|Artesanías en Ramiriquí.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial