Crise dos Sudetes

A **Crise dos Sudetes** (en alemán *Sudetenkrise*) é o nome dado aos sucesos que tiveron lugar do 1 ao 10 de outubro de 1938 en relación aos "*Sudetendeutsche*", unha minoría étnica en Europa Central formada por alemáns que por entón vivían en determinadas zonas de Bohemia, Moravia e Silesia oriental, dentro de Checoslovaquia (hoxe na República Checa).  Checoslovaquia, que formara parte durante moito tempo do Imperio Austrohúngaro até a súa desaparición tras a primeira guerra mundial, creouse a partir de Bohemia e Moravia, que eran centros industriais baixo dominio austríaco, e Eslovaquia, unha rexión agraria desenvolvida que formaba parte de Hungría.

## Precedentes 
miniatura|250x250px|Mapa de maioría xermana en 1938 (en negro) popularmente estes territorios denomináronse *Sudetenland* entre 1938 e o final da segunda guerra mundial.
Desde a creación de Checoslovaquia en 1918, creouse a expresión alemá Sudeten (Os Sudetes) para designar á minoría xermanófona que habitaba Moravia e, sobre todo, a fronteira de Bohemia coa Silesia alemá e Saxonia. Dita minoría, que representaba máis do 30% da poboación total destes territorios (dunha poboación total duns 3,5 millóns de habitantes) conservaba a cultura e as tradicións alemás. Eran descendentes de colonos alemáns invitados polos reis de Bohemia a poboar a rexión a partir do século XIII.

Os primeiros conflitos cos checos xurdiron a partir da creación de Checoslovaquia.

O 1  de outubro de 1933 créase o Partido Alemán dos Sudetes, que acabou reclamando a adhesión da rexión ao Terceiro Reich. Dirixido por Konrad Henlein e o seu lugartenente Karl Hermann Frank, o partido pactou secretamente co partido nazi alemán, que acababa de chegar ao poder, a pesar de que nas súas orixes este partido non estaba vinculado á ideoloxía nazi e só recorreu a el como un recurso para desbloquear a situación con Checoslovaquia. Tras a súa vitoria electoral en 1935 (ao redor do 80% do voto alemán) reclamaron a formación dun Estado federal checo que foi rexeitado polo goberno central.

## Desencadeamento da crise 
[dereita|miniatura|Chegada do primeiro ministro británico [Neville Chamberlain a Múnic (  1938). Chamberlain xa accedera a desmembrar Checoslovaquia dúas semanas antes.]]
### Hitler aumenta a presión 
Trala anexión de Austria en marzo de 1938, Hitler eríxese como defensor dos alemáns de Checoslovaquia desatando a crise. O Partido Alemán dos Sudetes promulga os decretos de Carlsbad o 24 de abril de 1938, nos que esixe autonomía e liberdade para profesar a ideoloxía nazi. O Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte envía a Lord Runciman para negociar un acordo co goberno checo, liderado polo presidente Edvard Beneš, que fracasou pola decisión de Hitler de ordenar a Henlein que realizase demandas imposibles de aceptar polo goberno checo.

### Posturas francesa, soviética e británica 
Francia e a Unión Soviética apoiaron a Checoslovaquia sen moito entusiasmo, mentres que o Reino Unido tentaba mostrarse conciliadora a través dos xestos de Lord Runciman e as entrevistas do primeiro ministro Neville Chamberlain con Hitler en Berchtesgaden (16 de setembro de 1938), onde se acordou a cesión de amplos territorios fronteirizos a Alemaña.

A situación máis incómoda era a francesa, xa que este país tiña un tratado de alianza con Checoslovaquia que obrigaba a cada parte a acudir en axuda da outra en caso de ser agredida. A Unión Soviética, pola súa banda, tamén tiña un tratado defensivo cos checoslovacos, pero só estaban obrigados a prestarlles auxilio se antes o facía Francia, que parecía cada vez máis reticente a cumprir coas súas obrigas. A estas forzas podíanse engadir un máximo de 4 rexementos motorizados das SS.

Pola súa banda, Checoslovaquia contaba con 17 divisións de infantaría e 4 divisións móbiles en tempo de paz, e outras 17 divisións tras a mobilización xeral, ademais de 4 formacións do mesmo tamaño ocupando as fortificacións fronteirizas e uns 138 batallóns de persoal militarizado (gardas de fronteira, ferrocarrís, aduanas...), equiparables a outras 14-15 divisións, sumando unhas 57 divisións en total. Checoslovaquia podía mobilizar, incluíndo unicamente á primeira reserva e parte da segunda, preto de 1.250.000 homes con formación militar, fronte a uns 1.100.000 de Alemaña.

A Luftwaffe dispuña duns 2.900-3.200 aparellos, pero unicamente dispuña de persoal para manter operativos uns 1.080 para cubrir todas as fronteiras. Fronte a eles, Checoslovaquia contaba cuns 1.200-1.600 avións, dos que uns 520 podían estar operativos. Os pilotos checoslovacos eran considerados máis experimentados que os alemáns. Ademais, as condicións meteorolóxicas do inverno de 1938 impedisen á aviación intervir a maior parte do tempo.

Os checoslovacos posuían certas vantaxes adicionais: a posición central que permitiría o traslado de tropas dunha parte a outra da fronte, a condición escarpada e boscosa da fronteira e as fortes defensas (campos minados, fortes, niños de metralladoras e abundante artillaría). Pola súa banda, as existencias de municións alemás só permitían seis semanas seguidas de combates.

Checoslovaquia contaba co apoio soviético fose cal fose a postura francesa (confirmado o   , tras a consulta checoslovaca). O día 21 ordenouse pola parte soviética a mobilización parcial en Ucraína: mobilizouse o equivalente a máis de 90 divisións, pero este feito só se comunicou aos posibles aliados o día 25, cando xa se aceptou a cesión territorial (de 1938). Romanía non tiña capacidade para impedir o paso dos avións soviéticos cara a Checoslovaquia, e mesmo declarou a Francia estar disposta a ignorar a violación do espazo aéreo se os avións voaban a suficiente altura. Á súa vez, Polonia recibiu aviso de que a Unión Soviética rescindiría o pacto de non agresión de 1932 se invadía Teschen, e consideraría o ataque como unha agresión sen provocación previa.

Checoslovaquia ordenou a mobilización xeral o  e Francia a parcial o 24. Francia podía chegar a mobilizar unhas 70 divisións e o Reino Unido tiña previsto enviar 5 ao continente en caso necesario.

O xefe do Estado Maior checoslovaco calculaba poder resistir 3 semanas o ataque alemán, e o servizo secreto francés estimaba que podía aguantar un mes. O plan alemán requiría o éxito da invasión nuns poucos días para evitar o contraataque do exército francés, que necesitaba só 4 días para a mobilización parcial e 17 para a xeral.dereita|miniatura|Diferentes reaccións á ocupación alemá dos Sudetes. Cheb, outubro de 1938.
### Ultimato alemán e cesión occidental 
Hitler deu un ultimato o 26 de setembro de 1938 e impuxo a súa posición nos acordos de Múnic o 30 de setembro de 1938 asinados por Hitler, Mussolini, Chamberlain e Daladier, primeiro ministro francés, prometendo Alemaña un plebiscito, que Chamberlain aceptou nun esforzo por evitar a guerra. Estes acordos indignaron a Checoslovaquia, que non fora convidada a participar neles, e á que só se lle comunicou o resultado.

## Anexión alemá 
A ocupación alemá realizouse do 1 ao 10 de outubro de 1938, restándolle con iso preto de 30.000&nbsp;km² a Checoslovaquia, sen que as outras potencias europeas reaccionasen. Tras iso, a maior parte da poboación checa foi expulsada da rexión. A finais de 1938 desaparece o Partido Alemán dos Sudetes e fusiónase co Partido Nazi Alemán. En marzo de 1939 Alemaña ocupou o resto de Checoslovaquia.

Tras a derrota sufrida por Alemaña na segunda guerra mundial, os Sudetes volveron formar parte de Checoslovaquia e a poboación de orixe alemá foi masivamente expulsada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sudetes
* Acordos de Múnic
* Crise de Dánzig
* Expulsión de alemáns de Checoslovaquia