open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Nakajima Kikka

O **Nakajima Kikka** (中島 橘花 *azar*) foi o primeiro reactor de combate xaponés. Foi un prototipo de caza bombardeiro de ataque desenvolvido a finais da segunda guerra mundial que só voou unha única vez.

Comezouse a deseñar en setembro de 1944 tras recibirse no Xapón informes do Me 262 alemán. O deseño seguiu as mesmas pautas, pero foi pensado como bombardeiro de ataque e tiña as ás pregables para poder agachalo en túneles e covas. Fixo o seu primeiro voo o 7 de agosto de 1945, un día despois do ataque a Hiroshima.

## Historia 
O seu primeiro prototipo comezou as probas en terra na fábrica de Nakajima o 30 de xuño de 1945. Durante o seguinte mes foi desmontado e enviado á base naval de Kisarazu, onde foi montado novamente e preparouse para as probas de voo. O seu primeiro voo tivo lugar o 7 de agosto de 1945, co capitán de corveta Susumu Takaoka aos mandos. O avión comportouse ben durante esta primeira proba de 20 minutos, e a única preocupación foi a distancia da súa carreira de engalaxe. Para o segundo voo, catro días despois, instaláronse unidades de foguetes para asistencia á engalaxe (RATO). Debido a que o seu aliñamento se calculou mal, o piloto erroneamente pensou que non se activaran e apagou os motores principais para abortar a engalaxe. Como resultado, o avión non engalou de todo e danouse ao saír da pista. Antes de que puidese ser reparado, Xapón rendeuse e a guerra rematou.

Nesas datas o segundo prototipo estaba case rematado, e entre 18 e 25 fuselaxes estaban en construción; un deles era un adestrador de dous asentos. Outras versións propostas para o modelo eran un avión de recoñecemento e un caza armado con dous canóns de 30&nbsp;mm Type 5, con 50 proxectís cada un. Agardábase que estes fosen impulsados por versións máis avanzadas do motor Ne-20, coñecidas como Ne-20-Kai ou Ne-120, das cales se agardaba entre un 20 % e un 30 % máis de potencia que o Ne-20.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Liepāja

**Liepāja** (alemán: *Libau*, lituano: *Liepoja*, polaco: *Lipawa*, ruso: Либава / *Libava* ou Лиепая / *Liyepaya*, Yiddish: ליבאַװע / *Libave*)  é unha cidade con réxime de autonomía de Letonia localizada na rexión de Kurzeme. 
A cidade é a terceira cidade maior de Letonia é un dos seus portos máis importantes. Liepāja ten unha poboación de 85.915 habitantes (2006).

miniatura|275px|esquerda|Porto de Liepāja

## Ligazóns externas 
* www.liepaja.lv 
* Virtual Liepaja - noticias en letón
* www.liepajniekiem.lv - noticias en letón
* http://dmoz.org/Regional/Europe/Latvia/Localities/Liepaja/
Bolsa de valores

miniatura|A Bolsa de Valores de Nova York ou New York Stock Exchange.
A **bolsa de valores**, ás veces simplemente **bolsa**, é un mercado onde se venden ou compran activos financeiros, como accións, obrigacións etc. Tamén se pode dicir que estas compravendas se realizan sobre a lei da oferta e a demanda.

A bolsa de valores é un estabelecemento privado onde os seus membros realizan negociacións de compravenda de accións de sociedades ou compañías anónimas, así como títulos ou bonos públicos e privados, certificados, títulos de participación e unha variedade de instrumentos de investimento. As bolsas de valores fomentan o aforro e o investimento a longo prazo, fortalecendo o mercado de capitais e impulsando o desenvolvemento económico e social dun país.

Os participantes nas operacións das bolsas, son especialmente os demandantes de capital (empresas, organismos), os oferentes de capital (aforradores, investidores) e os intermediarios. A negociación nas bolsas de valores efectúase a través de intermediarios que son membros da bolsa, coñecidos usualmente co nome de corretores, sociedades de corretaxe de valores, casas de bolsa, axentes de bolsa ou comisionistas, consonte ás denominacións que lles asignan as leis de cada país.

## Historia 
A primeira bolsa moderna foi creada en Ámsterdam a comezos do século XVII, en 1602, aínda que se citan precedentes anteriores. A comezos do século XIII, comerciantes de Bruxas reuníanse na casa dun tal Van der Burse. En 1309 estas xuntanzas informais institucionalizaronse e o lugar converteuse na "Bolsa de Bruxas" (en francés *burse* é *bolsa*). A idea espallouse con rapidez por Flandres e outras terras próximas, de xeito que logo foron abertas "Bolsas" en Gante e Ámsterdam.

Actualmente estas institucións existen en innúmeros países, sendo a máis importante do mundo, ata agora, a Bolsa de Nova York, que recentemente iniciou a súa transformación para se converter nunha rede electrónica de negociación similar ao mercado Nasdaq, tamén norteamericano, que se atopa nun proceso para obter a autorización necesaria para transformarse nunha bolsa de valores. A Bolsa de Madrid data de 1831, a de Bilbao de 1881 e a de Barcelona de 1915, mentres moito máis recente é a de Valencia (1981) Salvo países excesivamente pequenos, ou de réxime comunista, como Cuba ou Corea do Norte, a maioría dos países teñen unha bolsa.[miniatura|Bolsa de [Madrid.|centro]]
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* New York Stock Exchange
### Ligazóns externas 
* Bolsa de Madrid
* Borsa de Barcelona
Caixa do correo

[miniatura|175px|Caixa do correo en [Loureza, Oia|Loureza.]]
miniatura|Caixas do correo individuais

Unha **caixa do correo** é unha caixa cunha fenda onde se deposita o correo para que se curse a destino, normalmente o seu deseño e colocación é competencia da autoridade postal de cada país, en España son de cor amarela. Tamén se denomina caixa do correo ás caixas que se colocan nos edificios para os veciños recolleren o seu correo, na maioría dos países para que as caixas do correo dun edificio novo poidan recibir teñen que recibir autorización do xefe de repartimento local.

A primeira caixa do correo instalouse no pazo do Dux de Venecia e recibía o nome de *buco* (burato) pero non tiña a función de distribuír correo xa que nel se recollían queixas ou suxestións. Nalgunhas cidades alemás instaláronse caixas do correo a fins do século XVI pero foi en Francia onde se popularizou ao mandar o rei Lois XIV en 1653 instalar 15 caixas en diferentes lugares de París para recoller o correo.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Correos.
Jelgava

**Jelgava** (alemán: Mitau; lituano: Mintauja; ruso: Елгава / Митава) é unha cidade de 66.087 habitantes (2006) situada no centro de Letonia a 41 quilómetros ó suroeste de Riga.

## Notas
Mikoyan-Gurevich MiG-3

O **Mikoyan-Gurevich MiG-3** foi un caza soviético da segunda guerra mundial. Foi desenvolvido a partir do MiG-1, pero tivo moitas modificacións co obxectivo de mellorar o seu goberno. Realizou o seu primeiro voo o 29 de outubro de 1940 e entrou en servizo a mediados de 1941. Produciuse en gran cantidade durante o ano 1941 chegando ao número de 3.322 exemplares. Debido ao seu mal comportamento foron relegados a tarefas secundarias a partir de 1942.
Rēzekne

**Rēzekne** (latgalián: *Rēzne*, ruso Резекне, alemán: *Rositten*, estoniano: *Räisaku*, polaco: *Rzeżyca*) é unha cidade de réxime autónomo de Letonia, situada a 242 quilómetros ó leste de Riga.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Rēzekne
Daugavpils

**Daugavpils** (en letón *Daugavpils*, en latgalián *Daugpiļs*, en estoniano *Väinalinn*, en alemán *Dünaburg*, en ruso *Даугавпилс*, en lituano *Daugpilis* e en polaco *Dyneburg*) é unha cidade de Letonia. Con 101.057 habitantes (2012) é a segunda cidade máis poboada do país, tras Riga, a capital.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Tranvía de Daugavpils
* Daugavpils
* Daugavpils, portal de información (en ruso)
Johannes Stark

**Johannes Stark**, nado en Schickenhof, hoxe Zettl, Baviera, o 15 de abril de 1874 e finado en Traunstein, tamén Baviera, o 21 de xuño de 1957, foi un físico alemán, Premio Nobel de Física en 1919.

## Traxectoria 
Estudou en Bayreuth, primeiro, realizando os estudos universitarios en Múnic. Foi profesor de Física en Gottingen, Hannover, Greifswald, Aquisgrán (en alemán Aachen), Wurzburg.

Descubriu o duplo duplo dos raios eléctricos canalizados e o efecto do campo eléctrico sobre as liñas do espectro de luz emitida por elementos químicos (efecto Stark,, 1913), este último efecto foi tamén descuberto de xeito independente por Lo Surdo. Por ambos descubrimentos recibiría o Premio Nobel de Física no 1919.

Polo seu apoio á política nazi, Stark dirixiu o Instituto Físico-Técnico do III Reich dende 1933 até que se xubilou no 1939. Stark foi xulgado en 1947, e condenado a catro anos.

Stark publicou máis de 300 traballos, fundamentalmente relacionados coa electricidade e campos análogos. Recibiu numerosos premios, ademais do premio Nobel, como o premio Baumgartner da Academia de Ciencias de Viena (1910), o premio Vahlbruch da Academia de Ciencias de Göttingen (1914), a medalla Matteucci da Academia de Roma.

Durante o réxime nazi, intentou ser o Führer da física alemá, a través do movemento *Deutsche Physik* ("Física alemá", xunto con Philipp Lenard), en contra da "física xudía", representada por Albert Einstein e Werner Heisenberg.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1919
Emgann

**Emgann**  (en bretón *loita*) é un partido político bretón fundado en 1983 como a sección política do Fronte de Liberación da Bretaña, partidario da recuperación dos foros bretóns anteriores a 1532, do socialismo, do celtismo e do europeísmo. Ocasionalmente tivo contactos con Herri Batasuna e Sinn Féin. Ten uns 200 militantes e considérano brazo político do novo ARB. O seu portavoz é Gaël Roblin.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Journal du mouvement de libération nationale du peuple breton pour le socialisme*. Do número 0 de 1983 ó número 63 de 1991

### Ligazóns externas 
*Emgann
Aberto por reformas

***Aberto por reformas*** foi un programa radiofónico dirixido por Xurxo Souto emitido pola Radio Galega de luns a venres entre 2005 e 2009. Inicialmente emitíase de 16:05 a 17:00, e desde setembro de 2008 de 19:05 a 20:00. Foi un dos responsables máis importantes do coñecemento da música galega de corte non-folk e dinamizadores da mesma.

## Historia e características 
Durante a primavera e o verán de 2006 co-organizou con *Vieiros* e o programa *Extrarradio* o concurso "A polo ghit", na procura da canción do verán en Galiza, que gozou dunha ampla repercusión con abondos grupos que presentaron as súas candidatas e máis de público e difusión. Finalmente obtivo o recoñecemento "In the Ocean", que foi elixida canción do verán do 2006.

A sintonía de cabeceira é o tema "A nossa história", da Matraca Perversa. Porén, segundo a sección (presentación de discos novos, música folk...) úsanse outros temas, como "Vox populi", de Cenk ou "Arcebispada" de Zeca Afonso.

Conta coa colaboración de Ugia Pedreira e de Vituco Neira. Neste programa realizou as súas prácticas a xornalista *Iria de Samoedo*. A produtora é Concha de la Fuente, e Rosa Rodríguez a técnico de son.

O día 1 de xuño de 2009, tralo cambio na dirección da Radio Galega, emitiuse o último programa presentado por Xurxo Souto, pasando ser levado por Xusto López Carril cun estilo diferente, o cal suscitou unha forte polémica entre os oíntes habituais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Planeta furancho
### Ligazóns externas 
*
Inuit Ataqatigiit

**Inuit Ataqatigiit** (traducible dende o groenlandés como *Comunidade Inuit*) é un partido político socialista democrático de Groenlandia, que avoga pola independencia do país. O partido naceu do incremento do radicalismo da xuventude en Dinamarca na década de 1970.

Nas eleccións lexislativas do 15 de novembro de 2005, obtivo un 22,6% dos votos e sete escanos dun total de 31.

Comunidade Inuit está representado no Folketing danés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Condado de Aluksnes

O **condado de Alūksnes** (letón: *Alūksnes rajons*) é un condado administrativo de Letonia, situado no nordeste do país, a 202&nbsp;km de Riga. O condado fai fronteira con Estonia polo norte, con Rusia polo leste, e cos condados de Valka, Gulbene e Balvi. A súa cidade máis importante é Alūksne.

* Superficie 2.243&nbsp;km² 
* Poboación 25.880

## Ligazóns externas 
* Sitio do condado e da cidade de Alūksne
Amélie Helga Lundhal

**Amélie Helga Lundahl**, nada en Oulu o 26 de maio de 1850 e finada en Helsinqui o 20 de agosto de 1914, foi unha pintora finesa.

## Traxectoria 
Estudou na escola de Belas Artes de Estocolmo, logo conseguiu unha bolsa para seguir os seus estudos na Académie Julian de París. Por unha visita a Bretaña nos anos 1870 onde se instalou, empezou a gustar de pintar paisaxes e retratos.

## Galería 

Ficheiro:Girls Head Amelie Lundahl.jpg|*Jeune Bretonne* (1882)
Ficheiro:Breton_Girl_with_jar_ALundahl.jpg|''Portrait d'une Bretonne'' (1884)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Algunhas pinturas da artista
Charles-Émile-Callande de Champmartin

200px|dereita
**Charles-Émile-Callande de Champmartin**, nado en Bourges en 1797 e finado e París en 1883, foi un pintor francés coñecido polos seus cuantiosos retratos e cadros de temática relixiosa.
Alfian bin Sa'at

'''Alfian bin Sa'at'*, nado en Singapur, o 18 de xullo de 1977, é un escritor, dramaturgo e poeta singapuriano, *enfant terrible* do seu país, é coñecido polas súas obras provocativas. É musulmán malaio de ascendencia minang, hakka e xavanesa.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Foi alumno de Tampines Primary School, Raffles Institution, e Raffles Junior College. Alfian foi presidente das sociedades de dramaturgia de RI e RJC e participou no programa de artes creativas.  During his two years at RJC, Alfian received the Kripalani Award for Outstanding Contribution to Creative Arts.

As súas obras de teatro representáronse en Malaisia e Singapur e hoxe día traballar para o grupo de teatro W!LD RICE.

## Obras 
### Obras de teatro 
#### En inglés 
* *Fighting* (1994)
* *Black Boards, White Walls* (1997)
* *Yesterday My Classmate Died* (1997)
* *sex.violence.blood.gore* (con Chong Tze Chien)(1999)
* *Asian Boys Vol. 1* (2000)
* *What's The Difference?* (2001)
* *Don't Say I Say* (2001)
* *Poppy dot dream* (2001)
* *The Corrected Poems of Minah Jambu* (2001)
* *The Optic Trilogy* (*La trilogía óptica*)(2001)
* *7 Ten: Seven Original 10-minute Plays: Not In* 2003]])
* *Landmarks: Asian Boys Vol. 2 * (2004)
* *Tekka Voices* (2004)
* *Mengapa Isa?* (2004)
* *The Importance of Being Kaypoh* (2005)
* *Harmony Daze* (2005)
* *Confessions of 300 Unmarried Men: Blush*(2006)
* *Homesick*(2006)
* *Happy Endings: Asian Boys Vol 3* (2007)
* *Snow White and the Seven Dwarfs* (2008)
* *Beauty And The Beast* (2009)
* *Cooling Off Day* (2011)
* *Cook a Pot of Curry* (2013)
* *Monkey Goes West* (2014)

#### En malaio 
* *Deklamasi Malas* (1997)
* *Dongeng* (1997)
* *Anak Bulan di Kampung Wa' Hassan* (1998)
* *Madu II* (1998)
* *Causeway* (1998)
* *The Miseducation of Minah Bukit* (2001)
* *Tapak 7* (2001)
* *Minah & Monyet * (2003)

#### En mandarín 
* *Shikong* 失控 (con Ng How Wee) (2002)

### Poesía 
* *One Fierce Hour* (Landmark Books, 1998) ISBN 981-3065-18-4
* *A History of Amnesia* (Ethos Books, 2001) ISBN 981-04-3704-8

### Prosa 
#### En inglés 
* *Corridor* (SNP, 1999) ISBN 981-4032-40-9

#### En malaio 
* *Bisik: Antologi Drama Melayu Singapura (Whisper: Anthology of Malay Singaporean Drama)* (Pustaka Cipta, 2003)

## Premios 
* 1995 - Kripalani Award for Outstanding Contribution to Creative Arts
* 1998 - Commendation Award by the Malay Language Council for *Causeway*
* 1999 - Singapore Literature Prize Commendation Award
* 2001 - Golden Point Award for Poetry
* 2001 - Young Artist Award for Literature
* 2005 - Life! Theatre Awards for Best Script for *Landmarks: Asian Boys Vol. 2''
* 2006 - FRONT Award

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Recklessness over Paralysis - Interview by Sintercom 
* Deny Thy Country, Young Man - Interview by Audrey Lim
Condado de Balvu

O **condado de Balvu ** é un dos condados nos que está dividida Letonia.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre Latgalia
* www.balvi.lv - Páxina oficial
* Goberno municipal
Li Liweng

**Li Liweng** (chinés tradicional e simplificado: 李笠翁; *pinyin*: *Lǐ Lìwēng*; Wade-Giles: *Li3 Li4-weng1*), tamén coñecido como **Li Yu** (chinés tradicional: 李漁; chinés simplificado: 李渔; *pinyin*: *Lǐ Yú*; Wade-Giles: *Li3 Yü2*), nado en Jiangsu o 13 de setembro de 1611 e finado en Hangzhou o 12 de febreiro de 1680, foi un dramaturgo, poeta, novelista, ensaísta e editor chinés da dinastía Qing.

## Traxectoria 
Li Yu naceu en Rugao, na actual provincia de Jiangsu, a finais da dinastía Ming (1368-1644). Malia aprobar o primeiro nivel dos exames imperiais, non chegou a alcanzar postos de máis importancia antes do caos político que levou á fin da dinastía; no seu lugar, comezou a gañar a vida como escritor. Li foi actor, produtor e director de teatro, así como dramaturgo, que viaxaba coa súa propia compañía. A súa obra *Fengzheng wu* (en ) é un clásico da ópera *kunqu*.

Atribúeselle a autoría de *Rouputuan* (en ), unha coñecida comedia erótica. Tamén escribiu unha escolma de contos, ''Shi'er lou* (en ). Nesta colección, destaca o relato "Cuiya lou" (en ), onde trata o tema da homosexualidade. Este asunto trátase tamén na súa compilación de novelas *Wusheng xi* (en ) e na peza *Lian xiang ban* (en ). Li compuxo o prefacio do manual de pintura *Gaizi yuan hua chuan* (en ), que publicou en Jingling (actual Nanjing). Li é tamén coñecido polos seus ensaios informais, ou *xiaopin*, e polos seus textos gastronómicos.

## Traducións 
### En castelán 
* Li Yu (1978).*Jou Pu Tuan: Novela erótica china*. Tradución de Beatriz Podestá. Bruguera.
* Li Yu (1992)*. La alfombrilla de los goces y los rezos''. Tradución de Iris Menéndez. Prólogo e notas de Patrick Hanan. Tusquets. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* 李漁 (La literatura china traducida en España)
Lucía Etxebarria

**Lucía Etxebarria de Asteinza**, nada en Valencia o 7 de decembro de 1966, é unha escritora española.

## Traxectoria 
A súa familia provén da vila biscaína de Bermeo. Estudou filoloxía inglesa e xornalismo. Logo de ter diversos traballos, estreouse como escritora en 1996 coa biografía de Courtney Love (*Aguanta esto*). Ao ano seguinte publicou a súa primeira novela. Lucía Etxebarria é membro de Mensa.

## Obra 
### Novelas 
* *Amor, curiosidad, prozac y dudas* (1997).
* *Beatriz y los cuerpos celestes* (1998, Premio Nadal).
* *Nosotras que no somos como las demás* (1999).
* *De todo lo visible y lo invisible* (2001, Premio Primavera).
* *Una historia de amor como otra cualquiera* (2003).
* *Un milagro en equilibrio* (2004, Premio Planeta).
* *Cosmofobia* (2007)
* *Lo verdadero es un momento de lo falso* (2010)
* *El contenido del silencio* (2011)
* *Dios no tiene tiempo libre* (2013)
* *Cuentos clásicos para chicas modernas* (2013)
* *Por qué el amor nos duele tanto* (2017)

### Poesía 
* *Estación de infierno* (2001).
* *Actos de amor y placer* (2004).

### Ensaio 
* *La historia de Kurt y Courtney: aguanta esto* (1996).
* *La Eva futura. La letra futura* (2000).
* *En brazos de la mujer fetiche* (2002), con Sonia Núñez Puente.
* *Courtney y yo* (2004).
* *Ya no sufro por amor* (2005).
* *El club de las malas madres* (2009), con Goyo Bustos
* Más peligroso es no amar (2016)

### Guións 
* *Sobreviviré* (1999). 
* *Amor, curiosidad, prozac y dudas* (2001). 
* *La mujer de mi vida* (2001). 
* *I love you baby* (2001).

### Outros 
* *La vida por delante: voces desde y hacia Palestina* (2005).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina persoal de Lucía Etxebarría
* Blog da escritora
Margalit Matitiahu

**Margalit Matitiahu** (en ), nada en Tel Aviv en 1935, é unha poeta israelí de orixe sefardí leonesa de pais oriundos de Tesalónica. Licenciada en filosofía e letras pola Universidade de Bar-Ilan, traballa na Federación de Escritores de Israel e é membro do PEN club. Empezou a escribir en hebreo e logo pasouse ao ladino cun testemuño da barbarie nazi en *Kurtijo Quemado* logo en *Vela de luz*.

## Hebreo 
* *Por el vidrio de la ventana* (1976)
* *El no silencio estival* (1979)
* *Cartas blancas* (1983)
* *Esposada* (1987) 
* *Escaleras de medio noche* (1995)

## Ladino 
* *Alegrica* (1993)
* *Matriz de luz* i *Vela de la luz* (1997)
* *Kamino de Tormento* (2000)
* *Vagabondo Eternel* i *Bozes en la Shara* (2001)
Condado de Bauskas

O **condado de Bauska** (letón: *Bauskas rajons*) é un condado da rexión de  Zemgale. A súa cidade principal é Bauska.
Condado de Cēsu

O **condado de Cēsu** (en letón: *Cēsu rajons*) é un condado administrativo de Letonia. O condado fai fronteira cos condados de Valmiera e Valka polo norte, Limbaži e Rīga polo oeste, Gulbene polo leste, e cos condados de Ogre e Madona polo sur. A cidade principal do condado é Cēsis.
Condado de Daugavpils

O **condado de Daugavpils** (letón: *Daugavpils rajons*) é un condado de Latgale. No 2016 estímase que ten unha poboación de 22.194 habitantes. Ten unha elevación de 115 metros sobre o nivel do mar.

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Tranvía de Daugavpils
* Daugavpils
* Daugavpils, portal de información (en ruso)
De Havilland Mosquito

O **de Havilland Mosquito** foi un bombardeiro lixeiro británico da segunda guerra mundial. Foi un dos avións máis versátiles da guerra xunto co Ju 88 alemán. Foi deseñado como bombardeiro de gran velocidade sen armamento defensivo e voou por primeira vez o 25 de novembro de 1940. Entrou en servizo en maio de 1942.

O Mosquito foi adaptado tamén para facer traballos de bombardeiro táctico diario a baixa e media altura, bombardeiro nocturno a grande altura, explorador, caza diúrno e nocturno, caza-bombardeiro, ataque marítimo e avión de recoñecemento rápido. Tamén sería usado pola British Overseas Airways Corporation (BOAC) como transporte.

Cando o Mosquito entrou en produción en 1941, era un dos avións operativos máis rápidos do mundo. Entrou en servizo facendo labores de defensa nocturna contra os ataques da *Luftwaffe* sobre Reino Unido, destacando na defensa contra a ofensiva aérea alemá da operación Steinbock en 1944. Ofensivamente, as unidades de Mosquitos tamén levaron a cabo misións nocturnas protexendo directa e indirectamente aos bombardeiros pesados británicos, axudando a que a RAF reducise as súas perdas en 1944 e 1945. O Mosquito incrementou as perdas de cazas nocturnos alemáns ata o punto de que as perdas destes eran o dobre das que lle facían aos aliados. Como bombardeiro tomou parte de "ataques especiais", tales coma ataques de precisión sobre campos de prisioneiros, ás bases Gestapo ou das forzas de intelixencia e seguridade alemás, así como ataques tácticos apoiando ao exército británico na campaña de Normandía. Algúns Mosquitos tamén traballaron no comando costeiro da RAF durante a batalla do Atlántico, atacando U-Boats da *Kriegsmarine* e concentracións de mercantes, particularmente na ofensiva do golfo de Biscaia en 1943, na cal foron afundidos ou danados bastantes U-Boats.

O Mosquito tamén foi usado nos teatros do Mediterráneo e de Italia, ademais de ser empregado pola RAF no sueste asiático e pola RAAF dende as súas bases de Halmaheras e Borneo na guerra do Pacífico.

## Desenvolvemento 
De principios a mediados dos anos 30, de Havilland gañárase unha reputación polos seus inovadores avión de alta velocidade co seu deseño de carreiras DH.88 Comet. Posteriormente o avión de pasaxeiros DH.91 Albatross foi pioneiro no sistema de contrución de madeira composta usada no Mosquito. O Albatross para 22 pasaxeiros podía acadar unha velocidade de cruceiro de 340 km/h a 3 400 m, sendo máis rápido que o Handley Page H.P.42 e outros biplanos aos que substituía. A construción monocasco de madeira non só aforraba peso e compensaba a baixa potencia dos motores de Havilland Gipsy Twelve usadas nese avión, senón que tamén simplificaba a produción e reducía o tempo de fabricación.

## Notas 
## Bibliografía 
* Bowman, Martin. *de Havilland Mosquito* (Crowood Aviation series). Ramsbury, Marlborough, Wiltshire, UK: The Crowood Press, 2005. .

* Stroud, John. "Wings of Peace:- de Havilland Albatross." *Aeroplane Monthly,* , Volume 18, número 206, xuño de 1990.
Bell P-39 Airacobra

O **Bell P-39 Airacobra** foi un caza estadounidense da segunda guerra mundial. O seu prototipo voou por primeira vez en abril de 1939 e entrou en servizo en 1941, sendo un dos principais cazas dos Estados Unidos cando o país entrou na guerra. Foi usado tamén por Gran Bretaña e a Unión Soviética.

Tiña un esquema pouco habitual, co motor instalado detrás da cabina do piloto, no centro da fuselaxe, coa hélice no morro conectada por un longo eixo. Este feito deixaba a proa libre para a instalación dun canón de 37&nbsp;mm e para montar un tren de aterraxe en triciclo, sendo o primeiro caza en utilizalo. Porén o resultado non foi moi satisfactorio, xa que o avión carecía dun turbocompresor eficiente, polo que o seu rendemento a grande altitude non era bo. Por esta razón foi rexeitado pola RAF para ser usado en Europa occidental, aínda que foi adoptado pola URSS, xa que na fronte oriental a meirande parte dos combates aéreos producíanse a media e baixa altura.

Xunto co derivado P-63 Kingcobra, o P-39 foi unha das aeronaves de á fixa máis exitosas fabricadas por Bell.

## Especificacións 
* **Tipo**: monopraza de interceptación e cazabombardeo Bell P-39D Airacobra.
* **Planta motriz**: un Allison V-1710-35 de 1150&nbsp;hp de potencia.
* **Envergadura**: 10,36 m.
* **Lonxitude**: 9,19 m.
* **Peso máximo de engalaxe**: 3720 Kg.
* **Velocidade máxima**: 350 millas/h.
* **Alcance operacional**: 800 millas.
* **Armamento**: un canón de 37&nbsp;mm, dúas metralladoras de 12,7&nbsp;mm e catro de 7,62 e capacidade para unha bomba de 227&nbsp;kg baixo a fuselaxe.

## Notas
Adega

O termo **Adega** pode referirse a:

***Adega**, lugar onde se elabora e almacena viño. En moitos casos, covas escavadas baixo terra;
***Adega de barco**, denominación que reciben os espazos do barco destinados á carga;
***ADEGA**, Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza:
*****ADEGA***, publicación desa asociación, despois renomeada ***Cerna: Revista galega de ecoloxía e medio ambiente***.

Como topónimo, pode referirse a:

***A Adega**, lugar da parroquia de Cabeiras, no concello de Arbo;
***A Adega**, lugar da parroquia de Feás, no concello de Cariño;
***A Adega**, lugar da parroquia de Vide, no concello das Neves;
***A Adega**, lugar da parroquia de San Facundo de Ribas de Miño, no concello de Paradela;
***A Adega**, lugar da parroquia de Bermui, no concello das Pontes de García Rodríguez.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Partido de Baviera

O **Partido de Baviera** (en alemán: *Bayernpartei*) é un partido político autonomista e rexionalista do estado de Baviera, no sur de Alemaña. Foi fundado en 1946 e descríbese como patriótico bávaro, buscando a independencia de Baviera dentro da Unión Europea. Xunto coa Unión Social Cristiá pode verse como herdeiro do Partido Popular Bávaro que existiu antes da segunda guerra mundial. Tras algún éxito a finais dos 40 e nos 50, o partido perdeu votantes rapidamente. Aínda hoxe existe pero foi elixido para o parlamento estatal de Baviera por última vez en 1962. O actual presidente do partido é Florian Weber. O partido é membro da Alianza Libre Europea.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Partido de Baviera
Nacionalismo aragonés

miniatura|200px|A estrelada aragonesa
O **nacionalismo aragonés** é unha ideoloxía política que defende que Aragón ten historia, lingua, leis e cultura propios como para ter unha maior autonomía ou incluso un estado independente. Un dos símbolos máis empregados é a estrelada aragonesa, formada polas catro barras de Aragón e unha estrela vermella ó centro.

Os principais partidos nacionalistas son Chunta Aragonesista, Puyalón (abertamente independentistas) e o Partido Aragonés (nacionalismo moderado), aínda que tamén houbo outros como Iniziatiba Aragonesa ou Estado Aragonés.

## Historia 
Dende o comezo do século XVIII, no que Aragón perde definitivamente a súa independencia política, a sensación dunha unidade *nacional* é considerada de diversos xeitos pola poboación aragonesa, aínda que en ningún intre déixanse de ter claras as características que forman o territorio e o pobo aragonés, froito da continuidade multisecular de Aragón como reino soberán.

Non obstante, non será até o século XX, en 1919, cando o nacionalismo aragonés xorde a partir das primeiras formulacións dun grupo de inmigrantes aragoneses en Barcelona, os cales organizáronse arredor da Unión Aragonesista, a agrupación da Xuventude Aragonesista de Cataluña e a revista *El Ebro*. Esta última foi a principal referencia histórica onde se expuxo o primeiro discurso aragonesista, liderado por Gaspar Torrente e por Julio Calvo Alfaro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* . Consultable na rede: 
* 
*
Tjóðveldi

**Tjóðveldi** *(República)*, chamado até 2007 **Tjóðveldisflokkurin** *(Partido Republicano)*, é un partido político de centro esquerda das Illas Feroe partidario da independencia das Illas. Foi fundado en 1948 como reacción ó feito de que non se proclamara a independencia tralo referendo celebrado en 1946 no que esta opción venceu por unha estreita marxe. En 1998 Høgni Hoydal sucedeu a Heini O. Heinesen como xefe do partido.
Nas eleccións do 20 de xaneiro de 2004, o partido obtivo o 21.7% dos votos e oito dos 32 escanos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Fólkaflokkurin

O **Partido Popular** ou *Fólkaflokkurin* é un partido político conservador das Illas Feroe, liderado por Anfinn Kallsberg. O partido está afiliado á Unión Internacional Demócrata. Nas derradeiras eleccións do 20 de xaneiro de 2004, o partido obtivo o 20.6% do voto popular e 6 dos 32 escanos. O partido ten defendido tradicionalmente unha grande autonomía para as Illas Feroe, pero dende 1994 amósase partidario da total independencia do arquipélago en coalición cos partidos Tjóðveldisflokkurin e Sjálvstýrisflokkurin.

## Ligazóns externas
*Páxina oficial
Miðflokkurin

O **Partido do Centro** ou *Miðflokkurin* é un partido político de carácter conservador e cristián das Illas Feroe, liderado por Jenis Av Rana. 

Nas eleccións do 20 de xaneiro de 2004, o partido obtivo o 5.2 % dos votos e 2 dos 32 escanos.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina Oficial
Sjálvstýri

O **Partido do Autogoberno** ou **Sjálvstýrisflokkurin** (tamén Partido da Independencia) é un partido político de carácter social-liberal das Illas Feroe. O partido está liderado por Kári P. Højgaard. 
Nas eleccións do 20 de xaneiro de 2004, o partido obtivo o 4.6% dos votos e 1 dos 32 escanos. O partido ten apoiado tradicionalmente unha grande autonomía para as illas, pero en 1994 accedeu a dar apoio á independencia feroesa e formar parte dunha coalición cos partidos Tjóðveldisflokkurin e Fólkaflokkurin.

## Ligazóns externas
*Páxina oficial
Conceyu Xoven

**Conceyu Xoven** ("Concello Novo" en galego) foi unha organización xuvenil política de ideoloxía leonesista, activa entre 1993 e 2013. Estivo vencellada cos partidos rexionalistas Unión del Pueblo Leonés (UPL) en León e Zamora (ata 2010) e coa Unión del Pueblo Salmantino (UPS) en Salamanca.
## Historia e características 
Conceyu Xoven promovía a unidade territorial e política de tódolos territorios de cultura leonesa (o denominado *País Llïonés*), o autogoberno e a oficialidade da lingua leonesa neles.

Conceyu Xoven chegou a ter 1.500 membros e 20 comités ao longo da xeografía do País Leonés e obtivo a maioría de representantes estudantís na Xunta de Goberno da Universidade de León en 2002. Membros deste movemento teñen participado en varias eleccións nas provincias de León e Zamora dentro das listas do partido rexionalista UPL e na de Salamanca dentro das listas da UPS.

A bandeira do movemento é un campo vermello cun círculo dourado e un símbolo leonés tamén de ouro dentro del.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina de Conceyu Xoven (**leonés**)
Meibion Glyndŵr

**Meibion Glyndŵr** (en galés: *Fillos de Glyndŵr*) foi unha organización nacionalista galesa violentamente oposta á perda da cultura galesa e da lingua galesa.

## Traxectoria 
Creouse en resposta á crise de vivenda precipitada polo gran número de casas de vacacións que eran compradas polos ingleses, o que levou a un aumento nos prezos das vivendas por riba dos medios económicos dos habitantes locais. Foron os responsábeis da queima de casas de vacacións de propietarios ingleses en País de Gales dende 1979 até mediados dos anos noventa.

O grupo acadou relevancia en 1979. Na primeira vaga de accións, oito casas de verán de propietarios ingleses foron destruídas durante o primeiro mes, facendo un total de 200 nos seguintes dez anos. Preto de 300 propiedades foron danadas pola campaña. O cumio tivo lugar a finais dos anos oitenta coa concentración de ataques a fogares de deputados do Partido Conservador, e David Hunt, o daquela secretario para Gales, foi un obxectivo en 1990.

Catro movementos separados reclamaron a responsabilidade das accións: Mudiad Amddiffyn Cymru (*o movemento pra defender Gales*), Cadwyr Cymru (*os gardiáns de Gales*), Meibion Glyndŵr (*os fillos de Glyndŵr*) e o Exército Galés para a República dos Traballadores (WAWR). De todos xeitos, Meibion Glyndŵr foi o único grupo que tivo algunha posibilidade de éxito a longo prazo, malia que dende mediados dos noventa este grupo ten estado inactivo e a violencia nacionalista galesa ten cesado, polo menos a un nivel organizado.

Unha reinvestigación sobor os ataques con cartas bomba levou á captura de Sion Aubrey Roberts, polas probas de ADN atopadas en 1993. Moitos casos aínda permanecen sen resolver.

Tense dito recentemente, que eles eran de feito unha fronte do MI5, ou dirixido por *axitadores*. Porén, non hai evidencias desta teoría.

## Accións
*1969: Dous membros do Exército de Gales Ceibe feríronse accidentalmente mentres que colocaban unha bomba nunha vía de tren pola que debía viaxar o Príncipe de Gales.
*1979-94: Meibion Glyndŵr queima con bombas incendarias 300 casas de propietarios ingleses.
*1989: Meibion Glyndŵr declara que "calquera colonizador branco é un obxectivo". O grupo tamén colocou bombas incendarias nas oficinas do Partido Conservador en Londres e en oficinas de axentes do estado en Londres, Liverpool, Sutton Coldfield e Haverfordwest.
*1990: O poeta e sacerdote R. S. Thomas chama a unha campaña para destruír fogares de ingleses en Gales.
*1993: Sion Aubrey Roberts, un membro de Meibion Glyndŵr, foi encarcerado por nove anos por enviar cartas bomba a políticos conservadores.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Mae rhywun yn gwybod (*Alguén sabe*), por Alwyn Gruffydd.

### Ligazóns externas
*Artigo das bombas indenciarias 
*Artigo en galés da BBC
Pedro Mariño

**Pedro Mariño y Ortega**, nado en Benavente en 1865 e finado en 1931 na Coruña, foi un arquitecto residente en Galicia encadrado no eclecticismo, autor do Palacio de María Pita da Coruña.
miniatura|Pazo Municipal da Coruña na praza de María Pita, de Pedro Mariño.
## Traxectoria 
Estudou arquitectura en Madrid, carreira que rematou en 1892. Dous anos despois instalouse na Coruña como arquitecto municipal, cargo que ocupou o resto da súa vida. Foi considerado coruñés de adopción por traballar nesa cidade gran parte da súa vida. Nesa cidade casou con Isabel Caruncho.

Realizou numerosas obras na cidade herculina desde finais do século XIX. Aínda que o carácter da maioría das súas edificacións adscríbenno ao eclecticismo, proxectou algunhas construcións de estilo modernista. Foi o caso das Escolas Municipais "Curros Enríquez" e "Concepción Arenal", na década de 1910, que non chegarían a edificarse.
miniatura|Casa do Sol, na Coruña.
A súa obra máis importante foi o proxecto do Pazo Municipal da Coruña (1901), que preside a praza de María Pita, construído entre 1904 e 1912. Porén, tratouse dun proxecto que sufriu diversos cambios respecto ao orixinal. A planificación adoptada en principio mantívose, pois conserváronse as tres plantas coroadas por un ático central. Este, xunto cunha torre na mesma vertical do ático relativamente elevada, máis o estiramento en altura que imprimiu á cúpula na solución final, serviron de eixo focal onde converxe a atención de quen o observa. A acumulación decorativa nesa mesma zona contribuíu aínda máis a salientar o mesmo efecto.
miniatura|Casa Jesús Fernández, na Coruña.
Cando en 1910, o arquitecto Julio Galán Carvajal obtivo un posto oficial no municipio de Oviedo e abandonou A Coruña, Mariño viuse na obriga de continuar a denominada "Casa Rey", que ficara inconclusa, para o que respectou escrupulosamente os proxectos.

Entre 1913 e 1920, concluído o Pazo Municipal, Mariño apenas edificou. Dedicouse a atender as crecentes obras de infraestrutura da cidade e ao mantemento dos predios de propiedade municipal. Foi tamén un dos organizadores do Congreso de Arquitectura en Galicia en 1928.

## Obras destacadas 
miniatura|Antigas escolas municipais da Coruña.
### Estilo ecléctico 
* Casa do Sol (1903).
* Ampliación do Cemiterio de San Amaro (1904).
* Pazo Municipal ou de María Pita (1904-1912).
* Segundo Ensanche da Coruña, en colaboración con Pan de Soraluce (1903-1910).
* Casa Iglesias, na rúa Linares Rivas 16-17 (1926).
* Casa Jesús Fernández (1927).

### Estilo modernista 
* Escolas municipais, rúa do Orzán, nº 21 (1906).

### Outras 
* Remodelación da praza e xardíns de Azcárraga (1896).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Barreiro Rey, Ramón ; Varasa Sobrino, Luís, *La Coruña y su arte: desarrollo urbano y su manisfestación artística*. A Coruña. 1989
* Fernández Ferreiro, Xosé, *O arquitecto Pedro Mariño Ortega (1865-1931)*. Vigo. 1996.
*
Frente de Libertação do Arquipélago da Madeira

A **Fronte de liberación do Arquipélago de Madeira**, máis coñecido como **FLAMA** (en portugués: Frente de Libertação do Arquipélago da Madeira) foi un grupo terrorista de Madeira, que buscaba a independencia do arquipélago de Madeira. Levaron a cabo accións armadas entre 1974 e 1976.
Breda Ba.65

O **Breda Ba.65** foi un avión italiano de ataque ao chan usado pola *Aviazione Legionaria* na guerra civil española e pola *Regia Aeronautica* na segunda guerra mundial. Desenvolveuse a partir do Ba.64 e voou por primeira vez en setembro de 1935. Foi o único avión italiano de ataque ao chan que operou con este rol. Combateu case exclusivamente nos teatros do Norte de África e Oriente Medio. Construíronse 218 exemplares e foi un auténtico fracaso, aínda que os italianos agardaban moito del. Exportáronse 55 exemplares a Chile, Iraq e Portugal.

## Deseño 
O Ba.65 foi deseñado por Antonio Parano e Giuseppe Panzeri como unha evolución do Ba.64. O Ba.65 era un avión monoplano de á baixa, monopraza, de construción totalmente metálica, co tren de aterraxe de popa retráctil. Ao igual que o seu predecesor, pretendeuse deseñar un avión con múltiples roles, como caza, ataque e recoñecemento. O Ba.65 estaba equipado con armamento montado nas ás, formado por dúas metralladoras de 12,7&nbsp;mm e dúas de 7.7&nbsp;mm Breda-SAFAT, cunha capacidade interna para 200 200&nbsp;kg de bombas ademais de puntos de ancoraxe externos con capacidade para 1.000&nbsp;kg. O prototipo, que voou por vez primeira en setembro de 1935, ao igual que o avión de produción, usou o motor radial Gnôme-Rhône K-14 de 700 cabalos producido baixo licenza por Isotta-Fraschini. A partir do exemplar número 82 equipouse co máis potente Fiat A.80 RC.41 de 1.000 cabalos. A fabricación rematou en xullo de 1939 despois de que Breda e Caproni construísen 218 aparellos.

## Notas 
## Bibliografía 
* Angelucci, Enzo and Paolo Matricardi. *World Aircraft: World War II, Volume I* (Sampson Low Guides). Maidenhead, UK: Sampson Low, 1978. .

* Mondey, David. "Breda Ba.65." *The Hamlyn Concise Guide to Axis Aircraft of World War II*. New York: Bounty Books, 2006. .
Carlos Olivier

**Carlos Raúl Fernández Olivier**, máis coñecido co nome artístico de **Carlos Olivier**, nado en Caracas o 26 de xaneiro de 1952 e finado na mesma cidade o 22 de xaneiro de 2007, foi un médico e actor venezolano.

## Traxectoria 
Estudou na Universidade Central de Venezuela e recibiu un título de medicina. Olivier estudou actuación no Taller de Jóvenes Actores de RCTV. Olivier traballou en papeis en telenovelas para RCTV e Venevisión. Tivo papeis no teatro. Posteriormente mudouse aos EUA, onde tivo un papel en *Miami Vice*. Tamén traballou para Telemando.

Tamén traballaba de médico. Tivo tres fillos: Carlos Raúl, Salka e Tarek.

## Telenovelas 
* *Leonela*
* *Miedo al Amor*
* *La Señora de Cárdenas*
* *Rosalinda*
* *Marta y Javier*
* *De Mujeres*
* *Contra Viento y Marea*
* *Los Querendones*
Breda Ba.88

O **Breda Ba.88 Lince** foi un bombardeiro e avión de ataque italiano durante a segunda guerra mundial. Voou por primeira vez en outubro de 1936 e en 1937 estableceu dous récords de velocidade, polo que os italianos agardaron moito deste modelo. Pero estas prestacións non se mantiveron nos exemplares de serie, que cambiaron a configuración da deriva e os motores, á parte de instalárselle unha torreta dorsal. Realizou tarefas de bombardeo, ataque e recoñecemento, pero comezaron a dar moitos fallos polo seu excesivo peso e os últimos exemplares foron directamente despezados.
Condado de Gulbenes

O ** condado de Gulbene** (en letón: *Gulbenes rajons*) é un dos condados nos que se atopa dividida Letonia. O condado ten unha superficie de 1.873&nbsp;km², e unha poboación de 28.998 habitantes. A súa cidade principal é Gulbene.
Condado de Jelgava

O **condado de Jelgava** (letón: Jelgavas rajons) é un dos condados nos que se atopa dividida Letonia, a súa capital é a cidade autónoma de Jelgava
Curtiss P-40 Warhawk

O **Curtiss P-40 Warhawk** foi un caza e avión de ataque monopraza estadounidense da segunda guerra mundial. Foi basicamente un P-36 reformado para equipar un motor lineal, reducindo así o tempo de desenvolvemento. O seu prototipo voou por primeira vez en outubro de 1938. Usouse sobre todo en misións de ataque ao chan e foi tamén empregado polos británicos, neozelandeses, canadenses e australianos cos nomes Tomahawk e Kittyhawk.

A falta dun compresor de dúas etapas no P-40 converteuno nun modelo inferior aos cazas da *Luftwaffe* como o Messerschmitt Bf 109 e o Focke-Wulf Fw 190 a grande altitude e raramente foi usado en operacións de combate en Europa occidental. Porén, entre 1941 e 1944 xogou un papel moi importante no norte de África, no pacífico e na China. Tamén foi significante o seu traballo en Oriente Medio, o sueste asiático, o leste de Europa, Alasca e Italia.

O rendemento do P-40 a grande altitude non era tan importante neses teatros, onde servía como caza de superioridade aérea, escolta de bombardeiros e cazabombardeiro. Aínda que gañou unha reputación na posguerra como un deseño mediocre, axeitado tan só para apoio aéreo próximo, estudos máis recentes que inclúen o escrutinio dos rexistros de escuadróns aliados indican que non foi así: o P-40 desempeñouse sorprendentemente como caza de superioridade aérea, sufrindo por momentos grandes perdas, pero tamén causando un gran número de baixas entre os avións inimigos. Baseado en afirmacións de vitoria en tempos de guerra, máis de 200 pilotos de caza aliados (do Reino Unido, Australia, Nova Zelandia, Canadá, Suráfrica, os Estados Unidos e a Unión Soviética) convertéronse en ases voando o P-40. Entre eles houbo polo menos 20 dobres ases, a meirande parte combatendo no Norte de África, a China, Birmania e a India, o suroeste do Pacífico e o leste de Europa. O P-40 ofrecía as vantaxes adicionais de baixo custo e durabilidade, que o mantiveron en fabricación como avión de ataque a terra moito tempo despois de que quedase obsoleto como caza.

## Notas
Condado de Kuldigas

O **condado de Kuldīgas** (letón: *Kuldīgas rajons*) está localizado no oeste de Letonia. O condado de Kuldīgas fai fronteira con outros cinco condados: Ventspils, Talsi, Tukums, Saldus e Liepaja.

O condado de Kuldīgas ten unha superficie de 2.499,87 km² e unha poboación de 38.432 habitantes. A súa capital Kuldīga conta cunha poboación de 13.335 habitantes.
Condado de Jekabpils

O **condado de Jekabpils** (letón: Jēkabpils rajons) é un condado situado no sueste de Letonia entre os condados de Vidzeme e Latgale. Polo sur fai fronteira con Lituania, polo norte fai fronteira co condado de Madona, polo oeste co condado de Aizkraukle, e polo leste cos condados de Preili e Daugavpils.

O condado ten unha superficie de 2998&nbsp;km², e unha poboación de 57.812 habitantes, sendo o quinto maior condado en poboación e en terreo.
Johannes Diderik van der Waals

**Johannes Diderik van der Waals**, nados en Leiden, Países Baixos, o 23 de novembro de 1837 e finado en Ámsterdan, Países Baixos, o 8 de marzo de 1923, foi un físico holandés, especialista en Termodinámica. Premio Nobel de Física en 1910.
## Traxectoria 
Fillo dun carpinteiro, Johannes Diderik cursou a carreira de mestre de escola e exerceu como tal. Anos despois, dispensado da acreditación en linguas clásicas, estudou na Universidade da súa cidade natal (1862-1865), licenciándose en Matemáticas e Física. Doutorase en Física en 1873. Foi profesor na Universidade de Ámsterdam entre 1877 e 1908. Investigou os estados líquido e gasoso da materia. Van der Waals observou que a ecuación de estado dos gases perfectos ou ideais (PV = nRT) supón que as moléculas dun gas non ocupan espazo e máis que non se atraen mutuamente. Mentres, nos gases reais isto non se compre. Para dar conta desta anomalía, van der Waals introduciu correctores e dúas constantes, aplicabeles segundo o gas. Esta reformulación sería denominada ecuación de van der Waals.

Así mesmo hai as forzas de van der Waals, denominación aplicada as forzas de atracción intermoleculares dos gases reais.

Johannes van der Waals recibiu o Premio Nobel de Física en 1910 "polos seus traballos sobre o estado de gases e líquidos".
Julián Rodríguez León

**Julián Rodríguez León**, nado no Barco de Valdeorras en 1970, é un alpinista galego, membro do Club de Montañismo Kirlo da súa vila natal.

## Traxectoria 
Iniciouse no montañismo en 1988. En 2002 coroou o Aconcagua (6.959 m, teito de América), e o monte McKinley (6.195 m, en Alasca, cima de América do Norte).

O 9 de maio de 2006 coroou o Shishapangma ( 8.027 m), no Tíbet, se ben xa colaborara en ascensións a outros "oitomil" no Himalaia: Daulaghiri (8.172 m) en 1997 (dentro do proxecto *Desafío 8000*), e Gasherbum II no Karakorum paquistaní.
Antonio Fernández Gómez

**Antonio Fernández Gómez**, nado en Goián (Tomiño) o 16 de febreiro de 1882 e finado en Goián o 20 de novembro de 1970, foi un pintor galego.

## Traxectoria 
Formouse no Brasil, a onde emigrou con doce anos, e alí recibiu leccións do fotógrafo e pintor de orixe alemá Karl Ernst Papf. En 1901 viaxou a Nápoles, a Roma, e a Anticoli Corrado. En 1903 volveu a Galicia e de aí a Madrid, onde se dedicou a copiar aos mestres do Museo do Prado. Marchou de novo a Brasil. En 1929 regresou a Goián, colaborando como escritor e autor de portadas en *Heraldo Guardés*, *Nuevo Heraldo*, *El Agro de Tomiño*, *Vida Gallega*, *El Pueblo Gallego* e *Blanco y Negro*. Na guerra civil saíu varias veces do país e viviu varias vicisitudes.

No libro *El mundo visto a los ochenta años* do premio Nobel Santiago Ramón y Cajal, di sobre Antonio Fernández que *son de encomiar por belleza y fidelidad a la honrrada pintura tradicional, los paisajes de Fernández Gómez*.

Membro da Real Academia de Belas Artes Nosa Señora do Rosario, hai obra súa en case tódalas pinacotecas de Galicia, incluíndo o Museo Provincial de Lugo, o Museo Quiñones de León/Pinacoteca Francisco Fernández del Riego, a Colección Afundación e a colección da Fundación María José Jove.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  et al. *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*.
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial 
* Ficha en Galegos.info
* Bibliografía de Antonio Fernández Gómez en pintoresgallegos.com
Condado de Liepāja

**Liepāja** é un condado de Letonia localizado na rexión de Kurzeme. A súa capital é a cidade autónoma de Liepāja.
Condado de Limbazu

O **condado de Limbažu** (letón: *Limbažu rajons*) é un condado de Letonia, situado no norte do país, nas beiras do mar Báltico. O condado fai fronteira co Condado de Riga polo norte, co Condado de Valmiera polo leste, con Estonia polo norte e co Golfo de Riga polo oeste. A súa cidade máis importate é Limbaži cunha poboación de 8.929 habitantes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do condado