open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Andrea Pirlo

**Andrea Pirlo**, nado o 19 de maio de 1979 en Flero (Brescia), é un futbolista italiano, de etnia xitana sinti. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Juventus FC da Serie A de Italia.

## Traxectoria 
Pirlo debutou profesionalmente no Brescia Calcio no ano 1994, disputando a Serie A da liga italiana. Pero o equipo descendeu á Serie B e na tempada 1996-97 logrou ascender de novo. Ao ano seguinte non conseguiu a permanencia, polo que o xogador fichou polo Inter de Milán.

No FC Internazionale non se estableceu nunca como xogador titular, e despois dunha tempada no club foi cedido á Reggina Calcio, onde realizou unha boa campaña. A tempada 2000–01 regresou ó Inter, pero ante a falta de minutos marchou cedido no mercado de inverno ao Brescia, novamente.

No verán de 2001 fichou polo AC Milan, onde foi proclamado como un dos mellores centrocampistas do fútbol italiano e do mundo. Co AC Milan gañou a Liga de Campións en 2003 e 2007, así como a Supercopa de Europa e a Copa Mundial de Clubs da FIFA. A nivel nacional tamén gañou todos os trofeos, a Liga e a Supercopa na tempada 2003/04, e a Copa un ano antes. Debido á corrente xenófoba en Italia, o campión foi vítima de insultos e ameazas graves pola súa condición étnica, xunto a outros futbolistas de orixe xitana como Zlatan Ibrahimović ou Siniša Mihajlović.

O 25 de maio de 2011, anunciouse a súa fichaxe pola Juventus FC por tres anos.

## Selección nacional 
Foi internacional coa Selección de fútbol de Italia en 63 ocasions e marcou 8 goles. Debutou no ano 2002 ante Azerbaidján, a pesar de que xa xogara nas categorías inferiores, formando parte do equipo que gañou a Eurocopa sub-21 no ano 2000 e tamén do que gañou a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004. Coa selección absoluta participou na Eurocopa 2004 e coa que xogou e gañou a Copa Mundial de Fútbol de 2006, marcando un gol á selección nacional de Ghana no partido inaugural de Italia e o pase ao gol a Fabio Grosso na semifinal contra Alemaña (2:0).

Na Eurocopa de 2008 marcou un gol de penalti, que serviu para poñer o seu equipo adiante, na vitoria de Italia 2-0, no partido definitivo da fase de grupos contra a Francia, logrando así avanzar a Cuartos de Final.

## Notas
Duo Ouro Negro

O **Duo Ouro Negro** foi un grupo musical creado en 1956 por Raúl Indipwo e Milo MacMahon en Angola, sendo daquela unha das provincias de Portugal. Gravaron o seu primeiro disco en 1959 e retiráronse coa morte de Milo MacMahon ocorrida en febreiro de 1985. Por outra banda, Raúl Indipwo feneceu en xuño de 2005.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Blog de Douro Negro
* Biografía do Duo Ouro Negro
* Tema *Amanhã*
Age of Empires

:*Este artigo trata sobre a serie de videoxogos, para o xogo orixinario vexa Age of Empires (videoxogo)*.

***Age of Empires***, abreviado **AOE** ou *Age*, é unha serie de videoxogos de estratexia en tempo real desenvolvido por Ensemble Studios e publicada por Microsoft Game Studios.

## Historia e características 
O primeiro título, *Age of Empires*, apareceu en 1997; e dende aquela lanzáronse outros tres títulos e seis expansións máis. Todos eles contan con dous modos principais de xogo (mapa aleatorio e campaña) e tratan sobre diferentes eventos históricos que ocorreron realmente.

Os dous primeiros títulos, *Age of Empires* e *Age of Empires: The Rise of Rome*, céntranse nos eventos acaecidos en Europa e Asia dende a Idade de Pedra até a Idade clásica, explorando o segundo a formación e expansión do Imperio Romano.

*Age of Empires II: The Age of Kings*, e a expansión do mesmo *Age of Empires II: The Conquerors*, céntranse no período que vai dende a Idade Media até a conquista de México. *Age of Empires III* e as súas expansións, *Age of Empires III: The WarChiefs* e *Age of Empires III: The Asian Dynasties*, ambiéntanse na época pre-moderna, a través da colonización europea de América e a expansión de varias nacións de Asia. Un xogo derivado, *Age of Mythology*, lanzado entre *The Conquerors* e *Age of Empires III*, fíxase no período do primeiro *Age of Empires*, versando sobre as mitoloxías grega, nórdica, exipcia e atlántida.

A saga *Age of Empires* foi un éxito comercial, vendendo máis de 20 millóns de copias, tendo a popularidade dos xogos de Ensemble Studios gran reputación no xénero.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Age of Empires 
* Ensemble Studios  
* Forgotten Empires
Las Quintanillas

**Las Quintanillas** pode referirse a:

Lugares de España:

*Las Quintanillas, municipio da provincia de Burgos, Castela e León.
*Las Quintanillas, localidade do municipio de Valdeolea, Cantabria.
*Las Quintanillas, localidade do concello de Merindad de Cuesta Urria, na provincia de Burgos.
Pisco (augardente)

**Pisco** é o nome de dúas variedades de augardentes de uva, producidas en Chile e no Perú , elaboradas fundamentalmente mediante a destilación do produto da vide, como o brandy e o coñac, mais sen posuír unha prolongada crianza en barricas de madeira. Adóitase incluír dentro da familia ou categoría dos brandy.

A práctica tradicional provén inicialmente do val de Pisco e posteriormente nas rexións de Lima, Ica, Arequipa, Moquegua e Tacna. Trátase dunha verba quechua que significa "ave" ou "paxaro".

Dende mediados do século XVI (1574), os españois comezaron a utilizar o nome Pisco cando os monxes da costa intensificaron a produción do aguardente de uva peruano, produto que rapidamente se converteu nunha bebida popular polas súas características particulares como ser incoloro e ter un alto grao alcóholico.

A variedade de aguardente de pisco producido no Chile ten un proceso de destilación, compoñentes e grao alcohólico diferentes, sendo porén distinto ao pisco producido no Perú.

Para o pisco do Peru as variedades de uvas principalmente utilizadas son as denominadas quebranta, uvina, mollar e negra para os piscos "non aromáticos"; a albilla, italia, moscatel e torontel empréganse nos piscos "aromáticos" e unha mestura de diversas uvas para o que en termos xerais se coñece como pisco "acholado". A variedade que se encontra no Perú procedente da destilación de mostos que non remataron a fermentación denomínase "mosto verde".

No aguardente chileno, a uva usada é a moscatel, en variedades diversas, ademais de, en menor medida, de uvas como Pedro Jiménez e torontel.

## Controversia sobre a denominación 
Existe unha diferenza entre Perú e Chile acerca da exclusividade no uso do termo "pisco".

Perú defende que «pisco» trátase dunha denominación de orixe exclusiva (como o caso da champaña), vinculada á cidade de Pisco e certos vales próximos produtores de uvas, e que por iso só debería ser utilizado polo produto elaborado nese país. Mentres, Chile sostén que se trata dun termo ou denominación xenérica (como viño ou whisky), defendendo que a denominación de orixe da súa variedade sexa «Pisco chileno».

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pisco sour
* Piscola
* Singani

### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas
The Faculty

***The Faculty*** é un filme sobre unha invasión extraterrestre de 1998, escrito por Kevin Williamson, escritor de *Scream, vixía quen chama* e *Scream 2*, dirixido por Robert Rodriguez.

## Sinopse 
Harrington High é un instituto corrente, con profesores antipáticos e cos arquetípicos grupos de estudantes: os solitarios, os líderes, os deportistas e os cerebros. Como tódolos adolescentes do mundo, teñen uns pais que non os entenden, uns mestres que os subestiman e, ademais, unhas activas hormonas. O que descoñecen por completo é que están a piques de enfrontarse a algo que xamais imaxinaron. Unha raza alieníxena está a facerse co control dos profesores e do instituto.

## Personaxes 
* Josh Hartnett como Zeke Tyler
* Elijah Wood como Casey Connor
* Jordana Brewster como Delilah Profitt
* Clea DuVall como Stokely 'Stokes' Mitchell
* Laura Harris como Marybeth Louise Hutchinson
* Shawn Hatosy como Stan Rosado
* Jon Stewart como Profesor Furlong
* Robert Patrick como Adestrador Joe Willis
* Famke Janssen como Elizabeth Burke
* Piper Laurie como Mrs. Karen Olson
* Bebe Neuwirth como Directora Valerie Drake
* Salma Hayek como Enfermeira Rosa Harper
* Daniel von Bargen como John Tate
* Usher Raymond como Gabe Santora
* Christopher McDonald como John Connor
* Harry Knowles como Mr. Knowles
* Louis Black como Mr. Louis
* Jon Abrahams e Summer Phoenix como o rapaz e rapaza "Fuck you"
* Danny Masterson e Wiley Wiggins como "Fucked-up" kids
* Duane Martin e Katherine Willis como Oficiais de policia
* Kidada Jones como Venus

## Banda sonora 
*Primeiramente a canción e logo o grupo/artista.*

# "Another Brick in the Wall (Part 2)" - Class of '99
# "The Kids Aren't Alright" - The Offspring
# "I'm Eighteen" - Creed
# "Helpless" - D Generation
# "School's Out" - Soul Asylum
# "Medication" - Garbage
# "Haunting Me" - Stabbing Westward
# "Maybe Someday" - Flick
# "Resuscitation" - Sheryl Crow
# "It's Over Now" - Neve
# "Changes" - Shawn Mullins
# "Stay Young" - Oasis
# "Another Brick in the Wall" - Class of '99

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Centro histórico de Lima

dereita|miniatura|250px|Plano do Centro Histórico de Lima.
miniatura|dereita|250px|Praza Maior de Lima.
dereita|miniatura|250px|Casa de Osambela.
O **Centro histórico de Lima** é un importantes destinos turístico do Perú. Está conformado principalmente por áreas correspondentes ao Cercado de Lima e ao distrito de Rímac.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lima.
* Historia urbana de Lima.
Hammershus

**Hammershus** é a meirande fortificación medieval do Norte de Europa, situada a 74 metros sobre o nivel do mar sobre Hammeren, o extremo noroeste da illa dinamarquesa de Bornholm, no Mar Báltico.

## Historia
Foi erixido no século XIII. Pensouse durante moito tempo que o castelo fóra construído en 1255 como residencia privada para Jakob Erlandsen, o arcebispo de Lund. Non obstante, novas probas atopadas nas ruínas do castelo suxiren que era construído nun primeiro momento como residencia real para Valdemar II de Dinamarca e como base para as cruzadas dinamarquesas, segundo a versión de Kjeld Borch Westh, comisario do Museo Nacional de Dinamarca.

## Notas
## Véxase tamén
Lam Ka Wai

**Lam Ka Wai**, nado o 5 de xuño de 1985 en Hong Kong, é un futbolista de Hong Kong que xoga no medio campo, de categoría internacional xoga coa Selección nacional de fútbol de Hong Kong desde 2005.

## Traxectoria 
Procedente das categorías inferiores do Yee Hope, principiou a súa carreira profesional en 2002 cos Rangers, inmediatamente foi prestado ó Flower, e en 2003 ó Kitchee. Volveu cos Rangers en 2004 e en 2005 a selección nacional convocouno para o Campionato de Fútbol de Asia Oriental. En 2008 foi transferido para o Kitchee.
Motor de xogo

[250px|dereita|miniatura|Imaxe do motor de xogo [Blender Game Engine]]
Un **motor de xogo** () é un programa informático deseñado para a creación e desenvolvemento de videoxogos. Os desenvolvedores utilizan estes programas para crear xogos para consolas, dispositivos móbiles e ordenadores. As funcionalidades habituais que adoita fornecer un motor de xogo inclúen a renderización de gráficos 2D e 3D, un motor de físicas e detección de colisións, son, *scripting*, animación, intelixencia artificial e funcionalidades de rede entre outras. O proceso de desenvolvemento de videoxogos adoita economizarse en gran medida reutilizando ou adaptando o mesmo motor de xogo para a creación de diversos xogos.

Na maioría dos casos o motor de xogo fornece unha serie de ferramentas de desenvolvemento visuais ademais de compoñentes de software reutilizables. Estas ferramentas adoitan incluírse dentro dunha contorna integrada de desenvolvemento para permitir un desenvolvemento simplificado e rápido de videoxogos seguindo un deseño orientado a datos. Algúns motores de xogo cualifícanse en ocasións coma middleware, xa que fornecen unha plataforma de software flexible e reutilizable coas funcións básicas necesarias dende o comezo.

## Notas
Montego Bay

**Montego Bay** é unha cidade situada na costa noroeste de Xamaica. É a cuarta cidade máis poboada do país, con aproximadamente 120.000 habitantes.
Nas súas inmediacións atópase o aeroporto Sir Donald Sangster International, o máis grande da illa.

É coñecida pola celebración na mesma da chamada Convención de Montego Bay, que regula o dereito do mar.
Subdivisións de Xamaica

Xamaica está dividida administrativamente en 14 parroquias, que se agrupan formando 3 condados históricos sen relevancia administrativa.
Provincias do Perú

No Perú, unha provincia é a unidade de subdivisión administrativa inferior a un departamento. Áchanse subdivididas en distritos. Cada provincia está gobernada civilmente por unha Municipalidade Provincial, encabezada por un alcalde, escolleito por sufraxio universal cada catro anos, dirixindo a política provincial.

Conta con 195 provincias, que se debullan en 1834 distritos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Subdivisións do Perú

### Ligazóns externas 
* Códigos de Ubigeo - INEI
Gaioso

O topónimo **Gaioso** (do latín , "gozoso") pode referirse a:

;En Galiza
***San Tomé de Gaioso**, parroquia do concello de Outeiro de Rei;
***Santiago de Gaioso**, parroquia do concello de Outeiro de Rei;
***Gaioso**, lugar da parroquia de Pino, no concello de Cospeito;
***Gaioso**, lugar da parroquia da Peroxa, no concello da Peroxa;
***O Gaioso**, lugar da parroquia do Eixo, no concello de Santiago de Compostela.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Gaioso**, apelido galego
Anta

**Anta** pode referirse a:

***Dolmen**, monumento megalítico;
***Tapir**, mamífero suramericano;
***Anat**, deusa semítica presente en varios panteóns, como os exipcios;

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza:
***Anta**, lugar da parroquia de Areas, no concello de Tui;
***A Anta**, lugar da parroquia de Feás, no concello de Aranga;
***A Anta**, lugar da parroquia de Santa María de Ois, no concello de Coirós;
***A Anta**, lugar da parroquia de Corredoira, no concello de Cerdedo-Cotobade.

;Fóra de Galiza:

;No Perú
***Anta**, cidade do Perú, capital da **provincia de Anta**.

;En Portugal
***Anta**, freguesía do concello portugués de Espinho.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Imbolc

**Imbolc** é unha das catro principais festas do calendario celta, asociado co ritual da fertilidade, que foi modificado, ocupado e convertido polo cristianismo no día de Santa Bríxida de Irlanda. Historicamente a festa é tamén se coñecida en Escocia coma *Latha Fhèill Brìghde*, en Irlanda coma *Lá Fhéile Bríde* e en Gales coma *Gwyl Ffraed*. O Imbolc asóciase co 1 de febreiro aínda que o festival celta comeza o 31 de xaneiro.

## Imbolc e o neopaganismo 
En tempos máis recentes foi celebrado como a festa do lume, un dos oito días festivos (catro solares e catro lunares) ou sabbats da roda do ano neopagano.

Nos últimos tempos esta festa foi xeralmente celebrada polos pagáns modernos o 1 ou o 2 de febreiro. Algúns neopagáns relacionan esta celebración co punto medio entre o solsticio de inverno e o equinoccio de primavera que actualmente se celebra o 4 e o 5 de febreiro.
Provincia de Lima

A **Provincia de Lima** é unha provincia do Perú localizada na costa central do país, dentro do Departamento de Lima. Linda ao noroeste e ao suroeste co océano Pacífico e limita coa provincia de Huaral ao norte, coas provincias de Canta, Huarochirí e Cañete ao leste e coa Provincia Constitucional do Callao ao oeste. É a máis populosa das provincias peruanas, pois nela se encontra a maior parte de Lima Metropolitana.

A Provincia de Lima ten un *réxime especial*. Esta gobernada local e rexionalmente por unha municipalidade (*Municipalidade Metropolitana de Lima*), polo que non forma parte de ningunha rexión político-administrativa.

## Distritos 
A Provincia de Lima está subdividida en 43 distritos (código postal entre parénteses):

miniatura|Lima Metropolitana

# Lima (Lima 1)
# Ancón (Lima 2)
# Ate (Lima 3)
# Barranco (Lima 4)
# Breña (Lima 5)
# Carabayllo (Lima 6)
# Chaclacayo (Lima 8)
# Chorrillos (Lima 9)
# Cieneguilla (Lima 40)
# Comas (Lima 7)
# El Agustino (Lima 10)
# Independencia (Lima 28)
# Jesús María (Lima 11)
# La Molina (Lima 12)
# La Victoria (Lima 13)
# Lince (Lima 14)
# Los Olivos (Lima 39)
# Lurigancho-Chosica (Lima 15)
# Lurin (Lima 16)
# Magdalena del Mar (Lima 17)
# Miraflores (Lima 18)
# Pueblo Libre (Lima 21)
# Pachacámac (Lima 19)
# Pucusana (Lima 20)
# Puente Piedra (Lima 22)
# Punta Hermosa (Lima 24)
# Punta Negra (Lima 23)
# Rímac (Lima 25)
# San Bartolo (Lima 26)
# San Borja (Lima 41)
# San Isidro (Lima 27)
# San Juan de Lurigancho (Lima 32)
# San Juan de Miraflores (Lima 36)
# San Luis (Lima 30)
# San Martín de Porres (Lima 31)
# San Miguel (Lima 32)
# Santa Anita (Lima 43)
# Santa María del Mar (Lima 37)
# Santa Rosa (Lima 38)
# Santiago de Surco (Lima 33)
# Surquillo (Lima 34)
# Villa El Salvador (Lima 42)
# Villa María del Triunfo (Lima 35)
Litha

**Litha**, coñecido coma o solsticio de verán, celébrase na noite do 21 de xuño; no hemisferio sur, a festa de Litha é celebrada o 21 de decembro.

## Neopaganismo xermano 
O solsticio de verán ou Litha figura no reconstruído calendario xermánico, utilizado por algúns grupos neopaganos xermánicos e certos grupos pagáns, que poñen énfase na reconstrución do paganismo xermano-anglosaxón.

## Wicca 
Litha é unha das oito festividades ou sabbats celebradas polos wiccáns, dende que tradicións provenientes do New Forest (as cales refírense á "British Traditional Wicca") comezaron a usar ese nome tradicional. A festividade considérase coma o punto crucial onde o verao acada o seu punto máis álxido e o sol brilla con máis intensidade e cunha duración longa en comparación co resto dos días do ano. Litha é precedido polo sabbat coñecido coma Beltane, e seguido logo por Lughnasadh.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Noite de san Xoán
Laura Caveiro

**Laura Caveiro**, nada en Vigo en 1967, é unha escritora galega.

## Traxectoria 
Dase a coñecer escribindo relatos, con "Lúa chea" acada en 1986 un accésit no concurso de contos da Casa da Xuventude de Ourense. En 1993 colabora na emisora de Radio ECCA, no programa de literatura *Os mundos de Horacio Oliveira*, e desde 2002 co suplemento literario *Faro da Cultura*, e colaborou tamén con *La Voz de Galicia* e *Grial* como crítica literaria.

## Obras 
### Narrativa 
* *Polas inmensas e alleas fortunas*, 1995, Xerais.
* *As naos afondando*, 2000, Liceo Rubia Barcia.

### Obras colectivas 
* *Narradoras*, 2000, Xerais.
* *Narradio. 56 historias no ar*, 2003, Xerais.
* *Alma de beiramar*, 2003, Asociación de Escritores en Lingua Galega.
* *Escrita contemporánea. Homenaxe a Ánxel Casal*, 2005, AELG.
* *Letras novas*, 2008, Asociación de Escritores en Lingua Galega.

## Premios 
* Accésit no concurso de contos da Casa da Xuventude de Ourense no 1986, por *Lúa chea*.
* I Premio de Novela Cidade de Ferrol-Liceo Rubia Barcia no 1999, con *As naos afondando*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha da autora en Xerais
Isabel de Portugal, duquesa de Borgoña

**Isabel de Portugal**, nada en Évora o 21 de febreiro de 1397 e finada en Dijon (Borgoña) o 17 de decembro de 1471, foi unha princesa portuguesa da dinastía de Avis.

Era a única filla do rei Xoán I de Portugal e da súa muller Filipa de Lancaster. Pasou a súa mocidade na corte de Lisboa. Era irmá, entre outros, de Henrique o Navegador, Pedro, duque de Coímbra e Duarte, rei de Portugal, sucesor de Xoán I.

En 1430, casou con Filipe III, duque de Borgoña, con quen tivo 3 fillos: Antonio e Xosé (que morreron durante a infancia) e Carlos o Temerario (nado o 10 de novembro de 1433).

Isabel era unha muller moi refinada e intelixente, que lle gustaba de se rodear por artistas e poetas e foi unha mecenas das artes. Tamén na política, exerceu a súa influencia sobre o seu fillo e, en especial, sobre o seu marido, que representou en varias misións diplomáticas.
Filipa de Lancaster

**Filipa de Lancaster**, nada en Leicester en 1359 e finada en Lisboa o 19 de xullo de 1415, foi unha princesa inglesa da casa dos Plantaxenetas, filla de Xoán de Gante, 1.º Duque de Lancaster coa súa esposa Branca de Lancaster

## Traxectoria 
Deveu raíña consorte de Portugal a través do matrimonio co rei Xoán I, celebrado en 1387 na cidade do Porto. Este matrimonio foi acordado no marco da Alianza Luso-Inglesa, contra o eixo Francia-Castela. Foille atribuída a distinción inglesa da Orde da Xarreteira.

As raíñas de Portugal contaron, dende moi cedo, os rendementos de bens, adquiridos na súa gran maioría por doazón. D. Filipa de Lancaster recibiu as rendas da alfándega de Lisboa, así como as vilas de Ourense, Sintra, Óbidos, Alvaiázere, Torres Novas e Torres Vedras.

Foi unha raíña xenerosa e amada polo pobo. Os seus fillos que chegaron á idade adulta serían lembrados como a ínclita xeración, de príncipes cultos e respectados en toda Europa.

Filipa morreu de peste negra nos arredores de Lisboa, poucos días antes da partida para a expedición a Ceuta, segundo uns, tería sido no convento de Odivelas, segundo outros, no convento de Sacavém. Está sepultada na capela do fundador do Mosteiro de Santa María da Vitoria, na Batalha, ao carón do seu esposo.

## Descendencia 
Do seu casamento con Xoán, Mestre de Avis, naceron nove fillos. Destes, os seis que chegaron á idade adulta serían lembrados como a ínclita xeración:

* Branca de Portugal (1388-1389), morreu nova
* Afonso de Portugal (1390-1400), morreu novo
* Duarte de Portugal (1391-1438), sucesor do seu pai no trono portugués, poeta e escritor
* Pedro, duque de Coímbra (1392-1449), foi un dos príncipes máis esclarecidos do seu tempo. Foi rexente durante a minoría do seu sobriño, o futuro rei D. Afonso V e morreu na batalla de Alfarrobeira
* Henrique, duque de Viseu, *O Navegador* (1394-1460), investiu a súa fortuna en investigación relacionada coa navegación, náutica e cartografía
* Isabel (1397-1471) casou con Filipe III, duque de Borgoña e entreteve unha corte refinada e erudita nas súas terras
* Branca de Portugal (1398), morreu nova
* Xoán, Infante de Portugal (1400-1442), condestábel de Portugal e avó de Isabel de Castela
* Fernando, o Infante Santo (1402-1433), morreu no cativerio en Fez

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Filipa de Lencastre - A Rainha que Mudou Portugal*. Isabel Stilwell, A Esfera dos Livros, 2007 (ISBN 978-989-626-059-0)
Tespias

**Tespias** (grego Θέσπιαι, *Thespiai*) foi unha cidade de Beocia ao pé do monte Helicón, mirando ao sur e ao golfo de Crisa, onde tiña o seu porto chamado Creúsa.

O seu deus principal era Eros. Natural da cidade foi a soada pola súa beleza física Friné quen regalou á cidade a estatua de Eros de Praxíteles, escultura que atraeu á cidade gran número de visitantes. Máis tarde a estatua orixinal foi substituída por unha imitación feita por Menodoro. Tamén había unha estatua de Eros feita por Lisipo, e unhas estatuas de Afrodita e de Friné, feitas por Praxíteles; no ágora había unha estatua de Hesíodo.

A cidade tiña un teatro e tres templos adicados a Afrodita Melanis, ás Musas e a Heracles. A cidade celebraba o festival de Eros (Erotida) e o das Musas (Museia) na montaña Helicón, cada catro anos.

O seu nome derivaba de Tespia, filla de Asopo, ou de Tespio, fillo de Erecteo, emigrante de Atenas.

## Historia 
Foi unha das *póleis* máis importantes de Beocia, e (do mesmo xeito que Orcómeno dos Minias e Tanagra) enfrontouse a Tebas que pretendía someter toda Beocia á súa autoridade. Durante a Época Arcaica Tespias espallou o seu territorio absorbendo as *póleis* de Ascra (posiblemente a fins do século -VII) e máis tarde Tisbe (posiblemente a fins do século -VI).

Coa invasión de Xerxes I, Tespias e Platea foron as únicas cidades de Beocia que rexeitaron dar subministracións aos persas. Unha forza de 700 hoplitas de Tespias foron con Leónidas ás Termópilas e morreron na batalla.

Ante o avance persa os habitantes retiráronse ao Peloponeso e a cidade foi esnaquizada polo emperador persa Xerxes I. Ao ano seguinte uns 1800 soldados de Tespias combateron en Platea con armamento lixeiro. Expulsados os persas, a cidade foi reconstruída e algúns estranxeiros foron admitidos á cidadanía.

Na batalla de Delio (-424) Tespias loitou coa liga Beocia contra Atenas e todos os soldados morreron loitando, e cando ao ano seguinte foron acusados de favorecer a Atenas, Tebas atacou a cidade e destruíu as murallas.

En -414 o partido democrático tentou tomar o poder, mais o goberno oligárquico, con axuda de Tebas, impediuno, e os demócratas fuxiron a Atenas.

En -372 os tebanos destruíron outra vez as murallas de Tespias. Antes da batalla de Leuctra estaban á beira de Tebas, pero retiráronse sen loitar con permiso de Epaminondas. Segundo Diodoro Sículo e Xenofonte os habitantes foron expulsados de Beocia despois da batalla de Leuctra, seguramente pola retirada.

Máis tarde Tespias foi reconstruída, pero xa non xogou ningún papel na historia grega. Estrabón di que no seu tempo era unha das dúas cidades de Beocia de certa importancia (a outra era Tanagra), e Plinio o Vello di que era unha cidade libre. Segue sendo mencionada até o século VI.

Os restos da cidade atópanse preto da cidade de Lefka, á beira de Erimokastro ou Rimokastro. Estaba nunha chaira rodeada de outeiros polos dous lados, e tiña moita auga procedente do río Kanavari, que nace alí. Os antigos templos foron substituídos por igrexas que aínda conservan algún resto dos templos orixinais.

## Notas
Arenas del Rey

**Arenas del Rey** é un concello español da provincia de Granada. Está situado na parte centro-sur da comarca de Alhama. Limita cos municipios de Cacín, Agrón, Jayena, Fornes, Játar e Alhama de Granada.
O concello arenusco comprende os núcleos de poboación de Arenas del Rey e o Poblado del Embalse (situado xunto ao encoro de Los Bermejales). Arenas del Rey atópase na vertente norte da Serra da Almijara, no val do río Cacín.

## Historia
250px|dereita|miniatura|A Igrexa de San Sebastián vista desde a praza Alfonso XII
Existen vestixios da presenza dos romanos así coma do largo dominio musulmán e tamén da posterior recolonización cristiá tras a guerra pola Reconquista de Granada. No século XIX tivo especial protagonismo o municipio pola presenza nas súas terras de tropas napoleónicas durante a Guerra de Independencia. Arenas del Rey foi constituído coma municipio independente por distinción de Carlos III. O núcleo urbano onde se asentaba a antiga poboación foi destruído totalmente polo terremoto de 1884 e reconstruíuse durante os últimos anos dese mesmo século XIX grazas ás achegas recibidas desde practicamente toda España co decidido apoio á iniciativa por parte de Afonso XII.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2024 tiña unha poboación de 610 habitantes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*
Ballymena RFC

O **Ballymena RFC** (Ballymena Rugby Football Club) é un equipo de rugby da cidade de Ballymena en Irlanda do Norte. Pertence á sucursal do Ulster da Irish Rugby Football Union. O club conta con seis equipos de adultos e un sub-20. Na base equipos sub-18, Sub-16 e Sub-14. O primeiro equipo xogará na Primeira División da AIB All-Ireland League en 2009-10, ademais da Ulster Senior League e a Ulster Senior Cup.

## Historia 
O club foi afiliado por primeira vez ao "Ulster Branch" en 1887, mais o club non participou en ningunha liga ata 1922, cando decidiu xogar na Liga Júnior na tempada 1923-1924. En 1953 o Ballymena convértese nun club sénior. O club terá que agardar ata 1963 para acadar o seu primeiro título sénior, a Ulster Senior Cup. Moitos outros éxitos chegaron logo desa data.

## Xogadores importantes 
### Éire 
Os seguintes xogadores do Ballymena representaron ao equipos nacional de rugby de Éire a nivel internacional.

* Jonathan Bell
* Isaac Boss
* David Humphreys 
* Willie John McBride
* Matt McCullough
* Syd Millar
* Dion O'Cuinnegain
* Trevor Ringland
* Steve Smith
* Harry Steele
* James Topping
* Andrew Trimble 
* Davy Tweed
* Paddy Wallace 
* Bryan Young

### British and Irish Lions 
Os seguintes xogadores do Ballymena representaron aos "Lions".

## Ligazóns 
* Sitio web oficial do club
* Sitio web do Ulster Rugby
* Irish Rugby Football Union
Ards RFC

O **Ards RFC** (Ards Rugby Football Club) é un club de rugby da cidade de Newtownards (Irlanda do Norte). Está afiliado á sección (branch) do Ulster da Irish Rugby Football Union. Ten cinco equipos de adultos e un equipo sub-20. Na base ten equipos sub-18, sub-16 e sub-14. O primeiro equipo xoga na 3ª División da liga irlandesa, ademais de xogar na Ulster Senior League e na Ulster Senior Cup.

## Historia
O Ards RFC foi fundado o 11 de abril de 1928. O seu primeiro partido xogouse o 13 de outubro de 1928. Xogou durante boa parte dos seus inicios nas ligas júnior do Ulster.

## O equipo sénior
Na tempada 1977-1978, o Ards acadou a categoría sénior ao ser elixidos para a Ulster Senior League.

## Palmarés
* Ulster Senior Cup (2 campionatos)
** 1984-85, 1986-87.
* Ulster Senior League (1 campionato)
** 1983-84.
* Ulster Junior Cup (1 campionato)
** 1976-77.
* Ulster Towns Cup (2 campionatos)
** 1961-62, 2002-03.
* Ulster U18 CE Bowman Cup (1 campionato)
** 2007-08

## Xogadores importantes
* Paddy Mayne, Éire e British and Irish Lions
* W.H.J. Millar, Éire
* Nigel Carr, Éire e British and Irish Lions
* Philip Matthews, Éire
* Kenny Hooks, Éire
* Brian McLaughlin, adestrador de Éire

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Ards RFC website
*Federación irlandesa de rugby
Centro de São Paulo

miniatura|254x254px|Val do Anhangabaú, na ***Zona Central de São Paulo***, co *Palácio dos Correios* a esquerda e o edificio Mirante do Vale e o Viaduto Santa Ifigênia a dereita.
A **Zona Central de São Paulo**, ou simplemente **Centro de São Paulo**, é a rexión administrada pola Prefeitura Regional da Sé, que engloba os distritos da Bela Vista, Bom Retiro, Cambuci, Consolação, Liberdade, República, Sé e Santa Cecília, onde se atopan varios centros comerciais e administrativos.

Nas décadas de 1940 á 1970, a rexión foi un dos maiores centros financeiros da América Latina, e foi polo que a cidade comezou a urbanizarse.

Non debe ser confundida coa rexión coñecida como *centro expandido*, utilizada eventualmente pola prefectura da cidade en acións de planificación urbanística, a cal engloba tamén partes das subprefecturas da Mooca, Lapa, Pinheiros, Vila Mariana e Ipiranga, ou co Centro Histórico de São Paulo, que engloba só a parte máis antiga da rexión central.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Mirante do Vale
* Avenida Paulista
Lughnasadh

**Lughnasadh** é unha festa celta celebrada o 1 de agosto, durante a tempada de maduración da colleita local de froitas, ou durante o plenilunio preto do punto medio entre o solsticio de verán e o equinoccio de outono.

## Etimoloxía 
No antigo irlandés o nome do festival foi escrito de moitas maneiras ó longo do tempo: *Lughnasa*, *Lughnasad* e *Lughnassadh*. No irlandés actual o mes de agosto é chamado *Lúnasa*, co festival mesmo sendo chamado *Lá Lúnasa*. No gaélico escocés actual (*Gàidhlig*) o nome do festival é *Lùnasdal* ou *Lùnastal*.

## O Lughnasadh na Wicca 
Na Wicca, Lughnasadh é celebrado, e tamén é coñecido co nome de Lammas. Lughnasadh é celebrado entre os neopagáns de moitas maneiras e con diferentes nomes. Como as formas de paganismo poden ser totalmente diferentes e ter diferentes orixes, estas representacións poden variar considerablemente pese ó nome común. Algúns celébrano dunha maneira o máis preto posíbel de como o celebraban os antigos celtas e as culturas célticas actuais mantiveron as tradicións. Outros celebran a festividade con rituais tomados de numerosas outras fontes e a cultura celta é só unha delas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Ángel María de Lera

**Ángel María de Lera**, nado en Baides, na provincia de Guadalaxara, o 7 de maio de 1912 e morto en Madrid o 23 de xullo de 1984, foi un escritor español.

## Traxectoria 
Estudou Dereito e Teoloxía, pero a Guerra Civil interrompeu os seus estudos. Daquela pronunciouse a favor do bando republicano, vivindo en primeira persoa os acontecementos da rebelión de Casado, o que posteriormente influiría na súa obra. Trala guerra foi encarcerado ata 1947. Gañou o Premio Planeta en 1967 pola súa novela *Las últimas banderas*.

## Obra 
* *Los olvidados* (1957)
* *Los clarines del miedo* (1958)
* *La boda* (1958)
* *Bochorno* (1960)
* *Trampa* (1962)
* *Hemos perdido el sol* (1963)
* *Tierra para morir* (1964)
* *Con la maleta al hombro* (1965)
* *Por los caminos de la medicina rural* (1966)
* *Las últimas banderas* (1967)
* *Fanáticos* (1969)
* *Se vende un hombre* (1973)
* *Los que perdimos* (1974)
* *Las noche sin riberas* (1976)
* *Oscuro amanecer* (1977)
* *El hombre que volvio del paraiso* (1979)
* *Secuestro en la Puerta de Hierro* (1982)
Diego López VI de Haro

**Diego López de Haro** foi un militar castelán que ostentou o cargo de Gobernador e Capitán Xeneral do Reino de Galicia entre os anos 1484 e 1498.
Juan de Granada

**Juan de Granada** ou **Nasr ben Ali** foi fillo do rei nazarí Muley Abul Hassan e Zoraia, e medio irmán de Boabdil, derradeiro rei de Granada. Naceu arredor do ano 1480, sendo o terceiro na liña de sucesión real nazarí.

## Historia
Coa conquista do reino de Granada polos Reis Católicos en 1492 e a forzosa capitulación de Boabdil, foi enviado de neno co seu irmán Saad ben Ali por orde dos Reis Católicos a Sevilla, onde ámbolos dous serían bautizados na relixión católica e onde recibiu educación castelá así como un novo nome castelán -*Juan de Granada*-.

Desde a súa infancia foi desvinculado da órbita musulmá e nazarí, sendo integrado plenamente nas estruturas nobiliarias castelás. Foi enviado ao reino de Galicia, lonxe do reino de Granada e da poboación mudéxar contraria á ocupación castelá, onde recibiu o título de gobernador (1530). Casou coa neta do conde de Castrojeriz, morrendo no ano 1543.
Fernando de Vega

**Fernando de Vega** señor de Granjal, Comendador Maior de Castela, foi un militar castelán que tomou posesión do cargo de Gobernador e Capitán Xeneral do Reino de Galicia no ano 1499.
Momo (novela)

***Momo*** (título orixinal en alemán *MOMO oder Die seltsame Geschichte von den Zeit-Dieben und von dem Kind, das den Menschen die gestohlene Zeit zurückbrachte*, "MOMO ou a estraña historia dos ladróns de tempo e da nena que lles devolveu o tempo aos homes"), é unha novela de Michael Ende, publicada en 1973.
## Sinopse 
Nas ruínas dun anfiteatro, situado preto dunha cidade italiana vive Momo, unha nena coa habilidade extraordinaria de saber escoitar á xente. Axuda a quen se acerca a falarlle, non só atopando respostas aos problemas, senón tamén facendo amizades e inventando xogos. No barrio, é común a frase *Vai ver a Momo*. Ademais dos nenos da veciñanza, lévase moi ben con Beppo o Varredor e con Gigi, que fai de guía turístico e a quen lle gusta cantar.

Mais esa atmosfera pracenteira remata coa chegada dos *Homes Grises*, estraños individuos que representan ao *Banco de Tempo* e difunden entre a poboación a idea de aforrar tempo (tempo que poden depositar no Banco e reclamalo despois, con intereses). Pero en realidade, fan que a xente esqueza todo agás a obsesión por *aforraren* todo o tempo posible para un hipotético uso posterior. Gradualmente, a sinistra influencia dos Homes Grises afecta a toda a cidade: a vida muda por completo: déixase de facer todo o que se considera perder o tempo, coma a arte, a imaxinación ou mesmo durmir. Os edificios e as roupas fanse exactamente iguais para todos e o ritmo de vida faise atarefado. E o tempo que as persoas invisten, é consumido polos Homes Grises en forma de cigarros, feitos de flores do tempo, sen os que non poden existir.

Momo, pola súa especial personalidade, convértese nun obstáculo para os planos do Banco de Tempo. Os Homes Grises intentan infrutuosamente desfacérense dela, pero Momo, xunto coa tartaruga Casiopea (que se comunica con ela mediante mensaxes luminosas no seu cacho) enfróntase á ditadura dos Homes Grises e termina con eles, contando coa axuda do señor Hora, quen concede o tempo a todos os homes.

## Idea principal 
A obra pode interpretarse coma unha crítica ao consumismo. Amosa o perigo de verse seducido polos intereses ocultos de empresas que contan co suficiente poder como para influír no estilo de vida da xente. No mesmo sentido, é tamén unha profunda crítica ao modelo racional de concibir o tempo, un modelo economicista que olvida os pequenos momentos e sensacións que, sen ter valor económico, e polo tanto poden parecer superfluas, son realmente importantes na vida humana.
Salacot

[miniatura|dereita|250px|Homes portando salacots no [Sudán]]
O **salacot** consiste nun sombreiro usado en tanto en Filipinas coma noutros países cálidos, en forma de casquete esférico. Polo xeral vén feito cun tecido de tiras de cana, malia que tamén foi ser fabricado con outros materiais. Ás veces vai cinguido á cabeza por medio dun aro distante dos bordos para deixar circular o aire. A palabra é de orixe tagalo. Foi unha peza utilizada polos exércitos coloniais en lugares cálidos como boa parte de África ou Asia e, en especial, o de estilo inglés, que servía como elemento protector do sol e a calor.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Etimoloxía e descrición do salacot
Lista de líderes da República Federal Socialista de Iugoslavia

Esta é unha lista parcial dos funcionarios principais da República Federal Socialista de Iugoslavia (coñecida como a *República Federal Popular de Iugoslavia*até 1963), aínda que polo xeral refírese a un presidente o título oficial foi Presidente do Presidium da República Federativa Socialista de Iugoslavia.

## Xefes de Estado
Despois de 1974, Iugoslavia estivo encabezada pola *Presidencia Colectiva*, que consistía nos representantes das seis repúblicas e das dúas provincias autónomas dentro de Serbia (dende 1988). O colectivo foi presidido por Tito, que foi *presidente vitalicio* até a súa a súa morte en 1980, despois foi un dos membros elixidos anualmente *Presidente da Presidencia* e actuou como xefe de Estado.

## Xefes de goberno
O goberno de Iugoslavia estivo primeiro presidido por un Primeiro Ministro. O 14 de xaneiro de 1953 foi reorganizado como *Consello Executivo Federal*, dirixido por un Presidente.
Juan Francisco Pacheco Téllez-Girón

[miniatura|Medallón de Juan Pacheco no *Pabellón de San Martín* da [Praza Maior de Salamanca.]]

**Juan Francisco Pacheco Téllez-Girón** nado en Madrid o 8 de xuño de 1649 e finado en Viena o&nbsp;25 de agosto de 1718, foi un aristócrata castelán. Desempeñou o cargo de Gobernador e Capitán Xeneral do Reino de Galicia entre os anos 1682 e 1687, sendo posteriormente elixido como vicerrei de Sicilia e embaixador en Roma.

## Traxectoria 
Foi fillo de Alonso Melchor Téllez-Girón, de cuxo pai herdou o título de conde de La Puebla de Montalbán, e de Juana de Velasco, filla dos duques de Frías. Casou en 1677 coa duquesa de Uceda Isabel María de Sandoval e Girón, adquiriu o título de duque consorte.

Foi familiar da Inquisición, Capitán Xeneral de Galicia en 1682 e vicerrei de Sicilia en 1687. En 1696 foi designado embaixador de España en Roma, en cuxas atribucións levou a cabo a consulta que sobre a sucesión da coroa de España foi presentada ao papa Inocencio XII; por esta misión recibiu o Vélaro de Ouro. En 1699 foi conselleiro de estado, e en 1702 foi condecorado co colar da orde de Sancti Spiritus. Posteriormente sería designado presidente do Consello de Ordes, aínda que non chegou a exercer por acharse en Roma.

Durante a guerra de sucesión que seguiu á morte sen descendencia do rei Carlos II aliñouse coa facción borbónica de Filipe de Anjou, pero en 1710, comisionado por este para dirixir a recuperación militar de Sardeña, pasouse ao bando austracista partidario do arquiduque Carlos, en cuxa corte mantívose ata a súa morte en 1718.

## Notas
Xamaica nos Xogos Olímpicos

**Xamaica** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1948 e enviou atletas para competir en cada edición dos Xogos de Verán dende entón. En 1960, os deportistas xamaicanos competiron como parte da Federación das Indias Occidentais. Xamaica tamén participou nos Xogos Olímpicos de Inverno dende 1988, acadando o equipo de bobsleigh de Xamaica certa sona. 

Os atletas de Xamaica gañaron un total de 94 medallas, gañadas todas elas agás unha na categoría de atletismo, e todas menos tres son de probas individuais e competicións de velocidade.

O Comité olímpico nacional de Xamaica é a Asociación Olímpica de Xamaica, que foi fundada no ano 1936.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas por deporte 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Federación das Indias Occidentais nos Xogos Olímpicos
### Ligazóns externas 
* 
*
Fernando Carrillo Muñiz de Godoy

**Fernando Carrillo Muñiz de Godoy** primeiro marqués de Villafiel, vizconde de Alba de Tajo. Desempeñou o cargo de Gobernador e Capitán Xeneral do Reino de Galicia ata o ano 1681. Morreu en Cádiz no ano 1683.
Porto de Barcelona

O **porto de Barcelona** é o porto marítimo, industrial, comercial e pesqueiro da cidade de Barcelona, situado entre a nova desembocadura do río Llobregat e o barrio da Barceloneta, no mar Mediterráneo.

O Porto de Barcelona pódese dividir no porto comercial (principalmente carga en contedores), o porto cidadán (cruceiros, ferris, zonas de lecer, o Port Vell), o porto enerxético e o porto loxístico. Cada unha destas actividades dispón dun espazo propio e separado das outras, con instalacións e persoal especializado. É o maior porto do Mediterráneo en tráfico de cruceiros e o cuarto do mundo só detrás dos portos do Caribe.[350px|miniatura|[Port Vell.|centro]]
## Historia 
[miniatura|Gravado do porto de Barcelona. [Século XVIII.|esquerda]]
O porto de Barcelona naceu á vez que a cidade de Barcelona como un porto natural situado nunha praia que estaba entre unha pequena península que formaba a montaña de Montjuïc, e a antiga desembocadura do río Llobregat. Este era o único punto minimamente resgardado que podían utilizar os antigos navegantes en moitos quilómetros de costa.

Co paso dos séculos, a cidade e o seu porto foron gañando importancia, ata converterse na capital marítima dos reis de Aragón. A pesar diso o porto mantívose ao sur da montaña de Montjuïc ata que no ano 1378 as autoridades da cidade pediron ao Pedro IV de Aragón que continuase as obras portuarias que empezou o Pedro III de Aragón, o cal ordenara a edificación das Atarazanas Reais de Barcelona, que aínda hoxe en día seguen en pé formando en Museo Marítimo de Barcelona, e a construción dun porto ao norte da montaña de Montjuïc, debido a que a antiga localización perdera calado pola acumulación de areas.

O permiso para construír o novo porto artificial enfronte da cidade chegou o 8 de decembro de 1438, por orde de Afonso V o Magnánimo. Desgraciadamente unha década despois os temporais esnaquizaran todos os traballos realizados, e non foi ata o 1477, baixo reinado de Xoán II de Aragón, que se colocou o que seria a primeira pedra do porto definitivo.

Uniuse a antiga illa de Maians con terra firme mediante un espigón. Coas sucesivas ampliacións do porto, e a acumulación de area, a illa quedou unida a terra formando os terreos onde hoxe se asenta o barrio da Barceloneta.

## Características 
É o maior porto do Mediterráneo en cruceiros e o quinto do mundo (tan só por detrás dos portos do Caribe), debido á grande industria turística da rexión. Grazas á forza industrial da rexión é tamén un dos maiores portos de mercancías do Mediterráneo, xa que ten a Zona de Actividades Loxísticas (ZAL), ten acceso directo ó centro de Barcelona e conexións cos principais portos do mundo.

O porto divídese en porto comercial, porto cidadán (Port Vell), porto enerxético e porto loxístico. Cada unha destas actividades dispoñen dun espazo propio e separado das outras, con instalacións e persoal especializado. Conta en total cunha superficie terrestre de 829,9 ha, e ten máis de 20 quilómetros de peirao.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do Porto de Barcelona
Rodrigo Pacheco y Osorio

**Rodrigo Pacheco y Osorio**, nado en Ciudad Rodrigo, Salamanca en 1565, e finado en Madrid o 16 de abril de 1652, foi un aristócrata e inquisidor castelán, terceiro marqués de Cerralvo. Foi vicerrei de México dende o 3 de novembro de 1624 e ostentou o cargo de Gobernador e Capitán Xeneral do Reino de Galicia entre os anos 1615 e 1624.

## Traxectoria
Fillo de Juan Pacheco de Toledo e Inés de Toledo, foi gobernador e capitán xeneral do reino de Galiza entre os anos 1615 e 1624, foi nomeado vicerrei de Nova España o 3 de novembro de 1624.
A súa primeira acción como vicerrei foi prender unha flotilla holandesa que pretendía invadir o porto de Acapulco, poñendo en estado de defensa ao devandito porto para evitar unha invasión holandesa ou francesa, xa que o Imperio dos Habsburgo se atopaba en guerra con estes países. Neste período a cidade de México tivo a peor inundación da súa historia. Pensouse mesmo que a cidade desaparecería, pois a auga ascendeu até os 2 metros e tardou máis de catro anos en retirarse por completo.

Como as incursións de indios alzados producíanse no norte do Nuevo Reino de León, foi fundado un presidio ao que se chamou Cerralvo en honra do vicerrei.

En 1635 regresou Rodrigo Pacheco á Península Ibérica para ser embaixador en Viena.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Confederación Xeral de Traballadores Gregos

A **Confederación Xeral de Traballadores Gregos** (en grego *Γενική Συνομοσπονδία Εργατων Ελλάδος*) é unha central sindical de Grecia, fundada en 1918 está afiliada á Confederación Europea de Sindicatos e á  Confederación Sindical Internacional. Conta con 450.000 membros, o seu presidente é Giannis Panagopoulos.
Os guerreiros

***Os guerreiros*** (en ) é un filme estadounidense de acción e suspense de 1979 dirixido por Walter Hill baseado na novela homónima de Sol Yurick de 1965, á súa vez inspirada na epopea narrada por Xenofonte da *Anábase*. A pesar da súa recepción inicialmente negativa, *Os guerreiros* converteuse desde entón nun filme de culto e foi reavaliada pola crítica.

Foi estreado en galego a través da TVG o 15 de febreiro de 1991.

## Sinopse 
Cyrus, líder dos Gramercy Riffs, a banda máis poderosa da cidade de Nova York, convoca un cumio de medianoite das bandas da cidade, solicitándolles que envíen nove delegados desarmados ao parque Van Cortlandt. Os Guerreiros, unha modesta banda multirracial de Coney Island, asisten ao cumio.

Cyrus propón á multitude reunida unha tregua en toda a cidade que permitiría ás bandas controlar a cidade xuntas, xa que superan en conxunto á policía por tres a un. A maioría dos membros da banda aplauden esta idea, mais Luther, o desequilibrado e sádico líder dos Rogues, dispara a Cyrus cando os policías chegan a asaltar o cume.

## Elenco 
* Michael Beck como 'Swan'
* James Remar como 'Ajax'
* Deborah Van Valkenburgh como 'Mercy'
* Marcelino Sánchez como 'Rembrandt'
* David Harris como 'Cochise'
* Tom McKitterick como 'Cowboy'
* Brian Tyler como 'Snow'
* Dorsey Wright como Cleon
* Terry Michos como 'Vermin'
* David Patrick Kelly como Luther
* Roger Hill como Cyrus
* Edward Sewer como Masai
* Lynne Thigpen como D.J.
* Thomas G. Waites como 'Fox'

## Estrea 
*Os guerreiros* estreouse o 9 de febreiro de 1979 en 670 salas sen proxeccións anticipadas nin unha campaña promocional digna e recadou 3,5 millóns de dólares durante a súa primeira fin de semana.

A seguinte fin de semana relacionouse o filme con abrochos esporádicos de vandalismo e tres asasinatos (dous no sur de California e un en Boston) que implicaron xente que ía camiño das salas de exhibición. Isto levou a que Paramount Pictures parase temporalmente a súa campaña publicitaria e liberase os propietarios do teatro da súa obriga de exhibir o filme.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 2006 Warriors Cast Reunion