Lola Membrives

**Dolores Membrives Fernández**, coñecida como **Lola Membrives**, nada en Buenos Aires o 28 de xuño de 1885 e finada na mesma cidade o 31 de outubro de 1969, foi unha actriz arxentina, fincada en España. 

## Traxectoria 
A súa nai e o seu pai eran inmigrantes españois. Iniciouse nos escenarios como tonadillera e debutou en Madrid en 1904 no Teatro Apolo. Acompañada no piano por Enrique Granados, o 26 de maio de 1913 estreou as *Tonadillas en estilo antiguo* de Granados e Fernando Periquet no Ateneo de Madrid. Logrou o éxito en América con obras de José Padilla. Grazas ao enorme éxito cultivado, comezou a interpretar papeis dramáticos e cómicos en obras coas que realizou exitosas xiras por España e Hispanoamérica.
[miniatura|Lola Membrives na portada da revista española *Mundo Gráfico*, [1913]]
Algúns dos máis destacados dramaturgos da primeira metade do século XX, escribiron papeis para ela. Algúns deles foron:
* *Madreselva* e *Ventolera* (1944), dos Irmáns Álvarez Quintero
* *Las adelfas* (1928) e *La Lola se va a los puertos* (1929), dos irmáns Antonio e Manuel Machado
* *Pepa Doncel* (1928), de Jacinto Benavente 

Deste último tamén interpretou, durante varias tempadas *Señora Ama* e *La noche del sábado* e estreou *La infanzona* en Buenos Aires en 1945.
miniatura|Lola Membrives
A súa traxectoria abrangue tamén obras de Calderón de la Barca, Lope de Vega, José Zorrilla (*Don Juan Tenorio*), Pedro Muñoz Seca, Alfonso Paso, Alejandro Casona, Enrique Jardiel Poncela, Eduardo Marquina, José María Pemán, Luigi Pirandello (*La vida que te di*), Oscar Wilde (*El abanico de Lady Windermere*) e Eugene O'Neill (*Anna Christie*).

Amais, foi unha das máis importantes intérpretes, xunto a María Tereza Montoya e Margarida Xirgu, do teatro de Federico García Lorca. Coñeceuno en 1931 e con el realizou unha xira por Hispanoamérica. Representou *Bodas de sangre* en 1933 e, dous anos despois, *La zapatera prodigiosa*, que estreara Xirgu.

No segundo semestre de 1936 o esposo de Membrives e empresario español, Juan Reforzo, comezou a administrar o Teatro Cómico. Desde 1943 a actriz realizou alí coa súa compañía varias tempadas consecutivas. Alternou actuacións entre Arxentina e España interpretando obras de prestixiosos dramaturgos, entre eles, Bertolt Brecht, Calderón de la Barca, Jean Cocteau, Federico García Lorca, Arthur Miller e Jacinto Benavente. Era moi amiga deste último e estreou case todas as súas obras. 

Tamén interpretou obras de autores doutros xéneros, actuando como tonadillera e tiple, ou en papeis de comedia. Entre 1943 e 1946 representou as obras de Benavente *Y amargaba*, *Al fin mujer*, *La infanzona*, *El mal que nos hacen*, *La noche del sábado* e *Titania*. Actuou noutras obras, como *Volver a vivir*, de Samuel Ros; *Cancela*, de José Antonio Ochaíta e Rafael De León; e *Victoria*, do seu fillo Juan Reforzo Membrives, quen a asinou co pseudónimo de Juan Albornoz. 

Durante 1947 estivo en España. O ano seguinte retornou á Arxentina, onde representou *Vendimia de amor* e *La casa*, de José María Pemán; e *Nosotros, ellas y el duende*, unha comedia de Carlos Llopis que tivo moito éxito. En 1949 adquiriu xunto ao seu esposo o Teatro Cómico e interpretou *El águila de dos cabezas*, de Jean Cocteau; *La rosa encendida*, de Enrique Suárez de Deza; e *Divorcio de almas*, de Benavente. 

En 1950 representou *Mater Imperatrix*, de Benavente; e *Elena y los hijos de Eduardo*, de Marc-Gilbert Sauvajon. En 1954 actuou na comedia *La cigüeña dijo sí*, de Llopis, con María Antonia Tejedor, Tomás Blanco, Vicente Vega e Juan Serrador. O ano seguinte interpretou *La malquerida*, de Benavente, que constituíu o seu maior éxito, e *La casa de Bernarda Alba*, de Lorca, na que tamén destacou Alejandra Boero. 

Membrives mostrou abertamente o seu apoio ao goberno de Juan Domingo Perón, deposto polo golpe de estado do 16 de setembro de 1955. O 7 de outubro dese ano estreaba a obra *Su amante esposa*, de Benavente. Cando apareceu en escena partiu dun sector do público uns asubíos, xunto con insultos e agresións en alusión á súa posición política. Os esforzos de Membrives de falarlle ao público foron en balde, polo que a función tivo que ser suspendida. Ese mesmo mes un grupo antiperonista rompeu carteleiras e vidros no vestíbulo do teatro. Finalmente, o 8 de xaneiro de 1956 a actriz viaxou a Venezuela e despois a España. 

A súa última función, no Teatro Odeón de Buenos Aires, foi unha representación de *Los verdes campos del Edén*, de Antonio Gala. Finou nesa cidade o 31 de outubro de 1969.

## Recoñecementos 
* En Madrid leva o seu nome unha sala do Teatro Lara.
* Na Arxentina, o Teatro Cómico pasou a ter o seu nome, do mesmo xeito que o municipio bonaerense de San Isidro, paralelo ao ferrocarril da Costa, fronte ao Río da Prata.
* O programa radiofónico de humor "Nadie sabe Nada", emitido pola Cadena SER, conta cunha sección chamada "Os Membridatos", en que mencionan datos biográficos da artista.

## Filmografía 
Participou nas seguintes películas:

* *Por mi bandera*	(1917?)
* *Tierra argentina Dios te bendiga*	(1917?)
* *La chismosa* (1938), dirixida por Luis Marquina e Enrique Telémaco Susini
* *La cigüeña dijo ¡Si!* (1955), dirixida por Enrique Carreras

## Galardóns 
* Medalla ao Mérito Artístico da República Arxentina (1954)
* Gran cruz da Orde de Afonso X o Sabio.
* Gran cruz da Orde de Sabela a Católica.
* Medalla especial do Círculo de Belas Artes de Madrid (1956)
* Medalla outorgada polo presidente Álvaro Obregón, de México
* Medalla de Ouro do Ministerio de Instrución Pública de Valladolid (España)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Memorial de Lola Membrives en PerViVe.
* Fragmento en AUDIO de la Mal Querida, con Lola Menbrives.
* 
* Universo Lorca | Lola Membrives y Lorca. Web dedicada a la vida y obra de Federico García Lorca y su vinculación con Granada. (Deputación de Granada)