Pieter van Musschenbroek

**Pieter van Musschenbroek**, nado o 14 de marzo de 1692 en Leiden e finado o 19 de setembro de 1761, foi un médico, astrónomo, matemático, filósofo e físico holandés coñecido pola súa contribución á invención da coñecida como botella de Leiden que se pode considerar como a precursora dos actuais condensadores.

## Traxectoria 
Nado dentro dunha familia de ópticos , estudou e exerceu a medicina , en 1718 obtén o doutoramento. Durante unha estancia en Londres leu a John Theophilus Desaguliers e Isaac Newton cousa que tería unha grande influencia na súa traxectoria científica. En 1719 finaliza os seus estudos de filosofía e marcha a Duisburgo onde sería profesor de matemáticas, filosofía e medicina na Universidade entre 1719 e 1723, durante este tempo mantivo contactos e unha correspondencia constante con Daniel Gabriel Fahrenheit.
Deu clases de física en Duisburg, Utrecht e en Leiden a partir de 1740. Realizou varios experimentos sobre a electricidade. Un deles chegou a ser famoso: propúxose investigar se a auga encerrada nun recipiente podía conservar cargas eléctricas. Durante esta experiencia uns dos seus asistentes, colleu a botella e recibiu unha forte descarga eléctrica. Deste xeito foi descuberta a botella de Leiden e a base dos actuais condensadores.

No 1746 descobre o primeiro condensador, e chámao en honra á Universidade e Cidade de onde era oriúndo "Botella de Leiden". Aínda que simultaneamente o mesmo aparello fose descuberto polo inventor alemán Ewald Georg von Kleist, o nome da "Botella de Leiden" quedou na historia como un dos grandes descubrimentos da ciencia.

O primeiro condensador consistía nunha botella de vidro parcialmente chea con auga e tapada cunha cortiza atravesada no seu centro por un cable cun dos seus extremos mergullado na auga. Cando se conectaba o cable a unha fonte de enerxía estática a botella cargábase, e podía descargarse conectando o seu borne central a un punto de potencial cero (terra).

A "Botella de Leiden" evolucionou rapidamente cara a un recipiente de vidro con delgadas láminas metálicas dentro e fóra. Unha varilla metálica atravesaba a tapa illante facendo contacto coa lámina interna. Entre as placas interna e externa aplicábase unha diferenza de potencial que facía que a "Botella de Leiden" cargásese. Unha vez cargada podíalla descargar achegando o condutor central á placa externa, producindo a perforación dieléctrica do aire mediante unha faísca.

A "Botella de Leiden" pronto atopou interesantes aplicacións prácticas para almacenar enerxía estática, unha das máis tradicionais foi a máquina de Wimshurst. Naquela época foron tan importantes as aplicacións da "Botella de Leiden" que se poden ver distintos modelos e deseños en moitos museos do mundo da especialidade, pero todas conservan o mesmo principio de funcionamento.

## Publicacións 
* *De certa methodo philosophiæ experimentalis*, 1723. Un discurso;
* *Elementa Physica*, 1726, reimpreso en 1762 co título *Introductio ad philosophiam naturorum*;
* *Dissertationes physicae experimentalis et geometricae de magnete* (1729) ;
* *De methodo instituendi experimenta physices*, 1730 ;
* *Tentamina experimentórum naturalium in Accademia del Cimento*  (1731) ;
* *Institutiones physicæ*, 1734);
* *Æris praestantia in humoribus corporis humani* (1739) ;
* *Institutiones logicæ* (1764).
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Electricidade.
* Historia da electricidade.