open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Horacio Gil

**Horacio Gil Expósito**, nado en Pontevedra en 1962, é un político galego do PPdeG, deputado na Deputación de Pontevedra e alcalde de Arbo.

## Traxectoria 
Foi tenente de alcalde de Arbo con Manuel Rivera Domínguez. Nas municipais de 2011 encabezou a lista do PPdeG, pero non logrou a alcaldía. Foi portavoz do PP de Arbo. En setembro de 2013 nomeado foi deputado provincial pola comarca do Condado-Paradanta. En xuño de 2014 presentou unha moción de censura xunto a Alternativa Independiente de Arbo (AIAR), contra o que era alcalde nese momento, o nacionalista Xabier Simón Pérez. O 27 de xuño de 2014 someteuse a moción de censura a votación en pleno municipal sendo superada co apoio dos cinco concelleiros do PP e dous dos tres electos de AIAr, sendo investido alcalde de Arbo.

Nas eleccións municipais de 2023, foi nomeado alcalde cunha maioría absoluta de 8 concelleiros, fronte a 3 da oposición.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Arbo

### Ligazóns externas 
* Ficha na Deputación de Pontevedra
Green Man (álbum)

***"Green Man"*** é o álbum de debut do membro de Take That, Mark Owen. Editouse o 2 de decembro de 1996, semanas despois da división oficial de Take That. O álbum gravouse nos estudios de gravación Abbey Road Studios, en Londres. Saíron tres sinxelos: "Child", "Clementine" e " I Am What I Am". O álbum chegou ao número 33 das listas do Reino Unido, a mellor posición dos álbums de Mark Owen. En 2003, o álbum reeditouse co título "Green Man: Revisited". Conseguiu a certificación de "Disco de Ouro" grazas ás 200,000 copias vendidas en Reino Unido.

## Lista de cancións 
### Green Man: Revisited (bonus track) 
## Posición nas listas e certificacións 
### Listas 
### Certificacións 
## Notas
III Asemblea Nacionalista

A **III Asemblea Nacionalista** celebrouse en Vigo o 16, 17 e 18 de abril de 1921, no Teatro Circo Tamberlick.
## Historia e características 
Presidida por Francisco Manuel Balboa, o vicepresidente foi Gonzalo López Abente, e secretarios Javier Soto Valenzuela e Víctor Casas. Entre os asembleístas figuraron Vicente Risco, Ramón Villar Ponte, Antón Villar Ponte, Lois Peña Novo, Johán Vicente Viqueira, Valentín Paz Andrade, Victoriano Taibo, Antón Losada Diéguez e Otero Pedrayo.

Tratouse da participación electoral e chegouse á conclusión de participar nas eleccións. O Directorio reservouse o dereito de decidir cando se interviría. Estas restricións do Directorio provocaron a aparición dun Consello Permanente que concentra os poderes da dirección. Estaba composto por Antón Vilar Ponte, Manuel Banet Fontenla, o Conselleiro Primeiro da irmandade coruñesa e o mesmo Risco, quen soubo gañarse a Villar Ponte e Banet, controlando así o Consello.

A Asemblea comisionou a Vicente Risco para que elaborase un proxecto de galeguización do ensino, que se plasmou no ''Plan pedagóxico pr'a galeguización d'as escolas* (1922).

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* Artigos "*Irmandandes da Fala*" e "*Galeguismo''" na Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada (DVD).
### Outros artigos 
*II Asemblea Nacionalista
*IV Asemblea Nacionalista

### Ligazóns externas 
* Nas vésperas da III Asemblea (LVI)
* Peche en falso da III Asemblea (LVII)
* A III Asemblea (LVIII)
Litoral

[miniatura|300px|Litoral no concello de [Carnota.]]

**Litoral** é un termo que designa a faixa de terra xunto á costa marítima que abarca varios quilómetros desde a zona intermareal até o interior, dependendo da lexislación de cada país.

O termo é tamén un adxectivo usado para referirse ao que se refire á beiramar (por exemplo, en Beira Litoral) e utilizado así mesmo moitas veces en contraposición á palabra interior.

O litoral pode ter diferentes paisaxes, e un mesmo país pode presentar gran variación de tipos de litorais de acordo coas características xeográficas de relevo e hidrográficas da rexión.

No litoral encóntranse praias, acantilados e mangleirais.

## Bioloxía mariña 
En bioloxía mariña, chámase **zona litoral** ao coxunto de ecosistemas localizados nesta rexión e que sofren a influencia das mareas. Estes biomas constitúen unha zona de transición entre os sistemas terrestres e os mariños. Conceptualmente son, por tanto, ecotonos, fronteiras ecolóxicas que se caracterizan por intensos procesos de intercambio de materia e enerxía. Son ecosistemas moi dinámicos, en constante evolución e cambio.

Das razóns que inciden no considerábel dinamismo do litoral destacan os procesos xeomorfolóxicos dominantes, que diferencian dous tipos de costa, de erosión (acantilados) e de sedimentación (praias, bancos de area e zonas húmidas costeiras). As elevadas achegas de sedimentos, materia orgánica e inorgánica procedente das concas hidrográficas, producen un efecto fertilizador do litoral que determina altas taxas de produtividade e que contribúe ao mantemento das redes tróficas.

A variedade e singularidade dos ecosistemas que constitúen o litoral fan deste un espazo de alto valor ecolóxico, cunha considerábel diversidade biolóxica. Ademais, na caracterización do litoral cómpre destacar os seguintes valores:
* Valor social, estético e patrimonial
* Valor económico, potencialidade e diversidade de recursos naturais
* Valor educativo e recreativo
* Valor cultural

A rigorosidade das condicións ambientais ás que se ven sometidas as comunidades biolóxicas litorais, provoca unha marcada selección que favorece fenómenos de diferenciación e especiación. Isto confire riqueza e orixinalidade, así como un considerábel nivel de endemicidade a estes ambientes. Todo iso tamén repercute na súa fraxilidade.

Polo xeral, as comunidades biolóxicas litorais dispóñense de maneira zonal en bandas ou "andares" paralelos á liña de costa:
* *supralitoral*, por riba da liña da maior preamar; 
* *mediolitoral* ou zona intertidal, entre os límites das mareas; 
* *infralitoral*, imediatamente debaixo, e 
* *circalitoral*, comprendendo as augas aínda integradas na zona eufótica (onde a luz do sol pode penetrar) e que tamén corresponden á provincia ou zona nerítica.

## Notas
Joaquín Larrivey

**Joaquín Óscar Alarcón Larrivey**, nado en Gualeguay (Entre Ríos) o 20 de agosto de 1984, é un futbolista arxentino que xoga na demarcación de dianteiro centro. Actualmente xoga no Baniyas SC dos Emiratos Árabes Unidos.

## Traxectoria 
Debuta profesionalmente na Arxentina co CA Huracán, equipo co que ascendeu a primeira división en 2007, a mediados dese ano foi traspasado ao Cagliari Calcio italiano. Porén neste equipo non chega a ter continuidade polo que sae cedido, primeiro ao CA Vélez Sarsfield e despois ao CA Colón de Santa Fe, finalmente rescinde o seu contrato co Cagliari en 2012 e tras un paso breve polo Atlante FC de México ficha polo Rayo Vallecano por unha tempada. No equipo español fai unha segunda parte do campionato espectacular marcando 12 goles, polo que chama a atención de varios equipos. En xuño de 2014 fichou polo Celta de Vigo.

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de siareiros de Larrivey
A Eva futura

***A Eva futura*** é unha novela en lingua francesa de Auguste Villiers de L'Isle-Adam, publicada por vez primeira en 1886 co título orixinal de '''''L'Ève future'''''. Foi traducida ao galego por Isabel Soto e Xavier Senín, e publicada en 2014 pola Editorial Hugin e Munin..

## Notas
Litostomatea

Os **Litostomatea** son unha clase de protistas ciliados. Ata tempos bastante recentes, a clase Litostomatea fora dividida en dous grupos, os Haptoria e os Trichostomatia. Porén, a nova información xenética obtida tivo como resultado a resurrección dunha terceira subclase, Rhynchostomatia, que fora proposta por A. W. Jankowski en 1980. Os Haptoria inclúen principalmente a formas carnívoras, por exemplo *Didinium*, unha especie que depreda principalmente no ciliado *Paramecium*. Os Trichostomatia (tricostomos) son principalmente endosimbiontes no tracto dixestivo de vertebrados. Entre eles está a especie *Balantidium coli*, que é o único ciliado que parasita aos humanos. Os Rhynchostomatia inclúen dous xéneros de vida libre, que previamente formaban parte dos Haptoria, pero agora descubriuse que son xeneticamente distintos deles, os Dileptida e os Tracheliida.

Os cilios corporais orixínanse en monocinetias, que teñen unha disposición estrutural característica do grupo. A zona oral é apical ou subapical. Nos tricostomos sitúase nunha depresión ou vestíbulo, que contén cilios somáticos modificados. Nunha orde, os Entodiniomorphida, os cilios están dispostos en penachos ou bandas, e poden estar unidos formando sincilios, que semellan as membranelas e os cirros de espirotricos (entre os cales estaban clasificados orixinariamente) e outros ciliados. Porén, non aparecen verdadeiros cilios compostos.

Nos Haptoria a boca está tipicamente rodeada por un anel de cilios coronais, que brotan de dicinetias derivadas da parte anterior das cinetias do corpo, e un anel de extrusomas característicos chamados *toxicistos*. Estes descargan en contacto coa presa, penetrándoa e inmobilizándoa, e empezando a súa dixestión. Nalgunhas formas a boca fórmase só durante a alimentación, e evaxínase para axudar á captura do alimento. A citofarinxe ten forma de tubo estreito, sostido por unha especie de bastonciños chamados *nematodesmos*, que se dilatan moito durante a inxestión. Esta estrutura denomínase *rhabdos*, e é funcional e estruturalmente distinta do *cyrtos* que presentan outras clases.

## Notas
I Asemblea Agraria de Galicia

A **I Asemblea Agraria de Galicia** celebrouse en Monforte de Lemos o 15 e o 16 de agosto de 1908 en defensa do agrarismo.

## Historia e características
Iniciada por Solidaridad Gallega, que no seu Manifesto facía referencia á necesidade de celebrar unha Asemblea con ampla representación. Á Asemblea acudiron tres tendencias distintas, dúas centradas exclusivamente no tema agrario, a Unión Campesina e o Directorio Antiforista de Teis, e outra que ademais xogaba no eido da política partidaria, Solidaridad Gallega. A Unión Campesina que xurdiu estreitamente relacionada co anarquismo coruñés, e o Directorio de Teis prepararon un regulamento moi estruturado, mentres que os solidarios facían unha convocatoria aberta.

Na asemblea reuníronse 55 sociedades de todo o país máis 6 que se adheriron, e representacións de *Solidaridad Gallega* e *Prácticas Modernas*. A presidencia correspondeulle a Chinto Crespo, do Directorio de Teis; foron vicepresidentes Ramón Osorio Pita, Francisco Pérez, Manuel Rey Suárez e Manuel Lorenzo; entre os secretarios figuraron Ricardo Picouto, Joaquín Martín Martínez, Venancio Gavín Gallo e Marcelino Rúa Fernández. Destacou a presenza do ourensán Bricio Serantes, presidente da Sociedad de Agricultores de Canedo.

Discutiuse se a Asemblea ía ser un foro de debate de ampla representación e ton técnico ou se debía converterse nun acto campesinista e reivindicativo. Nesta asemblea impuxéronse os solidarios, nos que a tendencia dominante eran os galeguistas, e traduciuse no abandono de Manuel Martínez Pérez e das seccións da Unión Campesina que o seguiron e na automarxinación dos representantes do Directorio, que pasaron a ser meros observadores; como consecuencia Chinto Crespo cedeu a presidencia da reunión a José Moreno Bello, membro de Unión Campesina que desafiara o liderado de Martínez Pérez. Na xuntanza encetou a desfeita da Unión Campesiña; parte das súas sociedades converxeron cos solidarios.

As 41 conclusións da Asemblea publicáronse nun folleto que editou a xunta coruñesa de Solidaridad Gallega. Refírense á política local (loita contra o caciquismo e participación nas eleccións a todos os niveis) e rexional (mancomunidade, fusión nunha das catro deputacións provinciais) e a cuestións relacionadas coa agricultura e a gandería galegas (Agricultura, Gandería, Industrias Rurais, Instrución, Dereito civil, Foros, Impostos, Cuestións de interese xeral, Loita contra o caciquismo e unha Declaración xeral).

A asemblea redactou tamén un proxecto de regulamento da Federación de Sociedades Agrícolas de Galicia.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
*

### Outros artigos
*II Asemblea Agraria de Galicia

### Ligazóns externas
*A Primeira Asemblea agraria
Ethel Vázquez

**Ethel María Vázquez Mourelle**, nada en Ponteceso en 1972, é unha política galega do PPdeG.

## Traxectoria 
Filla de Manuel Jesús Vázquez Barca. Estudou EXB no colexio Eduardo Pondal de Ponteceso. Enxeñeira de Camiños, Canles e Portos pola Universidade da Coruña. Foi presidenta de Augas de Galicia. En setembro de 2010 foi nomeada directora da Axencia Galega de Infraestruturas. Dende o 18 de xuño de 2014 é conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas. En outubro de 2015, pola remodelación do Goberno, quedou unicamente como conselleira de Infraestruturas e Vivenda. Foi elixida deputada no Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2016. En xaneiro de 2017 renunciou ao seu cargo de deputada no Parlamento de Galicia. 

Nas eleccións de 2020 volveu ser elixida deputada no Parlamento de Galicia, e en setembro de 2021 volveu deixar o escano a canda moitos dos outros deputados que tamén eran conselleiros. 

Nas eleccións ao Parlamento galego de 2024, saíu elixida deputada pola Coruña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* «Yo estudiaba mucho, era muy responsable», *La Voz de Galicia*, 15/11/2009 .
Antonio Santiago Álvarez

**Antonio Santiago Álvarez**, alcumado **Nito**, nado na Coruña o 8 de decembro de 1894 e finado na mesma cidade o 5 de xullo de 1979, foi un escritor galego.
## Traxectoria 
De rapaz iniciouse como novilleiro. Emigrou a Cuba e traballou de xornalista na Habana. Alí aprendeu o oficio de linotipista. Volveu á Coruña e traballou no xornal *La Voz de Galicia*.

A mediados dos anos vinte converteuse no autor máis prolífico e exitoso de apropósitos. Despois do parón da guerra civil continuou co xénero en 1949 a petición do entón alcalde coruñés Alfonso Molina ata 1966. Nesta época os guións eran previamente supervisados pola censura franquista que os acurtaba a un terzo do orixinal.

O xénero local volve recuperarse en 1984 da man do seu neto: Antón de Santiago.

## Obras 
* *Los líos del Estatuto o "miss" Capitalidad*
* *Vuelan mis ferretes*
* *Viaje de "mis" Patela, de Nueva York a La Grela*
* *Un ferrete sin censura es más bravo que un miura*

Escribiu moitas comedias e varias zarzuelas.
* *El indulto, La represa y el río*

## Homenaxes 
En 2002 a cidade da Coruña púxolle unha rúa co seu nome en Monte Alto. O seu neto humorista, Antón De Santiago, continúa a facer escarnio durante o Entroido coa compañía Nito.

## Vida persoal 
En 1915 casou con Sara Sanjurjo López, e foi pai de Elvira, María Luisa, Antonio, Carmen, Sara, Margarita, Mercedes, Carlos e Luis Santiago Sanjurjo. Enviuvou en 1933 e en 1939 volveu casar con Celia Álvarez Díaz, e foi pai de Victoria Santiago Álvarez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
Agronovo, Padrón, Padrón

**Agronovo** é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 103 habitantes (53 homes e 50 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Padrón
### Parroquias de Padrón
O Souto, Padrón, Padrón

**O Souto** ou **O Campo do Souto** é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar.

No pasado tamén tivo as denominacións **A Devesa de Fondo de Vila** e **O Souto dos Pelamios**.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Padrón 
### Parroquias de Padrón
Eiró, Laíño, Dodro

**Eiró** é un lugar da parroquia de Laíño no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 41 habitantes (16 homes e 25 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Laíño
### Parroquias de Dodro
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Dodro
Caraveles, Urdilde, Rois

**Caraveles** é un lugar da parroquia de Urdilde no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Urdilde
### Parroquias de Rois
A Meana, Sorribas, Rois

**A Meana** é un lugar da parroquia de Sorribas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2017) ten 34 habitantes (15 homes e 19 mulleres). Forma un único núcleo xunto coa Meana (Seira).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sorribas 
### Parroquias de Rois
Sorribas, Sorribas, Rois

**Sorribas** é un lugar da parroquia de Sorribas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 39 habitantes (18 homes e 21 mulleres), o que supón unha diminución con respecto a 2013, cando tiña 50 habitantes.

No lugar podemos atopar un centro ocupacional da asociación AMIPA, para persoas con algún tipo de discapacidade intelectual.

## Patrimonio 
### Viacrucis de Sorribas 
Trátase dun viacrucis que, no ano 1698, un emigrante mandou levantar. Esta obra, que abarca 200 metros, conta cun total de 12 estacións e un calvario formado por tres cruceiros.

O viacrucis é unha das prácticas de oración máis estendidas entre os cristiáns. Refírese ás diferentes partes vividas por Xesús dende o momento no que foi preso ata a crucifixión e sepultura.

### Camiño sacramental 
Antigamente había un camiño no cal levaban unha caixa dous ou máis homes co defunto dentro; este camiño comeza dende a porta da Igrexa ata o final do viacrucis.

## Festas 
* **San Tomé:** 21 de decembro.

* **Nosa Señora das Dolores:** 1º domingo setembro.

* **Festa do Sacramento:** en xuño.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sorribas 
### Parroquias de Rois
Vilar de Abade, Sorribas, Rois

**Vilar de Abade** é un lugar da parroquia de Sorribas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 42 habitantes (18 homes e 24 mulleres), o que supón unha diminución con respecto a 2013, cando tiña 47 habitantes.

## Descrición
Na aldea existen 16 casas, das que están habitadas 12. É a aldea máis setentrional da parroquia, limítrofe co concello de Brión, a carón da parroquia de Bastavales e xunto ao río de Santa Cecía.

O topónimo fai referencia a un núcleo de poboación en relación cun abade, que podería indicar a antiga dependencia da localidade dun señorío eclesiástico.

Existen tres fontes: A Fonteíña, A Fonte de Abaixo (que secou tras unhas obras realizadas) e A Fonte da Mixirica. Tamén existe un lavadoiro. É unha aldea de carácter rural, con leiras adicadas á agricultura.

Na aldea esta ambientado o libro de Pere Tobaruela *Catro pedras vellas* (2017).

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sorribas 
### Parroquias de Rois
Lamego, Seira, Rois

**Lamego** é un lugar da parroquia de Seira no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Os seus lindes, todos eles pertencentes á mesma parroquia, son: ao norte, O Casal; ao sur, Seira; ao leste, linda co río Sar, delimitando o concello de Rois co de Padrón; e ao oeste, linda coa Eirexa. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 91 habitantes (40 homes e 51 mulleres).

## Patrimonio 
No centro de Lamego, disponse como lugar de recreación dun parque infantil, e no linde sur, atópase a praia fluvial. Na zona leste, aproveitando o caudal do río Sar, está o muíño do Cuncheiro, que é utilizado como local hostaleiro. No oeste está situada a igrexa parroquial, e cabe destacar tamén a construción da vía férrea do AVE, que atravesa Lamego.

## Festividades 
Algunhas das festividades e festas parroquiais son:
* Candeloria (2 de febreiro)
* San Lourenzo (10 de agosto)
* San Bartolomeu (24 de agosto)
* Santa Lucía (13 de decembro)

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Seira 
### Parroquias de Rois
A Meana

O topónimo **A Meana** pode referirse a:

;En Galiza
***A Meana**, lugar da parroquia de Seira, no concello de Rois;
***A Meana**, lugar da parroquia de Sorribas, no concello de Rois.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Meaba**, lugar da parroquia de Mugares, no concello de Toén.
Os Dices, Rois, Rois

**Os Dices** é un lugar da parroquia de Rois no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o IGE, no 2018 tiña 87 habitantes, 47 homes e 40 mulleres.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Rois
### Parroquias de Rois
## Notas
O Faramello, Ribasar, Rois

**O Faramello** é un lugar da parroquia de Ribasar no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 16 habitantes (oito homes e oito mulleres). Está situado xunto ao Faramello (Calo, Teo).

Neste lugar está o pazo do Faramello.

## O Faramelo na literatura popular 
* *Véxote no Milladoiro,/ no Faramelo, en Padrón,/ e astra pola Ponte Valga/ te vexo no corazón* .

## Lugares e parroquias
### Lugares de Ribasar
### Parroquias de Rois
## Notas
Tourís, Sorribas, Rois

**Tourís** é un lugar da parroquia de Sorribas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 105 habitantes (55 homes e 50 mulleres), o que supón un aumento con respecto a 2013, cando tiña 102 habitantes.

miniatura|264x264px|Fonte de Tourís

## Etimoloxía 
**Tourís** pertence a un grupo de topónimos xermánicos con terminación *-riz*, como Allariz, Guitiriz ou Mondariz. O intercambio de -z por -s débese ao seseo existente na zona.

## Pozos 
Normalmente, cada persoa da aldea tiña o seu pozo particular, os cales se fixeron hai ao redor duns trinta anos. Á parte dos pozos, todas as persoas da aldea tiñan a auga da traída. Esta viña da mina do monte Fichurio, feita hai uns cincuenta anos, de onde actualmente segue vindo.

A roupa íase lavar ao lavadoiro da aldea, xunto á fonte.

## Colleitas 
A maioría das persoas da aldea traballaban as súas leiras nas que plantaban centeo, millo, patacas e fabas. O millo gardábase nos hórreos, para que as espigas secasen. Logo de que secasen durante todo o inverno, debullábanse, e o gran restante moíase.

O centeo apañábase unha vez ao ano, a finais de maio ou en xuño. Os utensilios que se utilizaban para recollelo eran o fouciño, e máis tarde a gadaña. Unha vez recollido, atábase nuns mollos para que secasen durante un mes, ata que despois se lle sacaba o gran e a palla. A palla utilizábase de alimento para os animais e o gran, para moer.

Para moer estes cereais, cada persoa ía o múiño do Cubo e o muíño do Pontello. Como tiñan que ir todos os habitantes da aldea, organizábanse en quendas de día e de noite para moer. Isto perdurou ata que se empezaron a comprar múiños eléctricos particulares.

## San Xoán 
Na noite do San Xoán, a xente de toda a aldea reuníase no monte de Tourís, para facer a fogueira e a sardiñada. Sempre se tiña que saltar a fogueira para *botar as meigas fóra*, e se non se facía, dicíase que daba mala sorte. Ademais da festa, os rapaces da aldea na noite anterior dedicábanse a facer trasnadas, como levar os carros das casas e sacar os portais.

## Misa 
A misa celebrábase cada domingo na igrexa de San Tomé de Sorribas. As mulleres da aldea tiñan que levar un pano cubrindo a cabeza e unha touca nos ombros. As mulleres que estaban gardando o loito, tiñan que ir vestidas totalmente de negro, coa touca e o pano negros, e con medias.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sorribas 
### Parroquias de Rois
A Pontenova, Oín, Rois

**A Pontenova** é un lugar da parroquia de Oín no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres). Sitúase xunto á Pontenova (Rois).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Oín 
### Parroquias de Rois
Juan de Alfaro

**Juan de Alfaro Gámez**, nado en Córdoba en 1643 e finado na mesma cidade en 1680, foi un pintor barroco andaluz.

## Traxectoria 
Fillo dun fidalgo boticario, foi discípulo do pintor cordobés Antonio del Castillo. Antonio Palomino, que gozou da súa protección, afirma que antes de cumprir os vinte anos foi enviado a Madrid con cartas de recomendación abondo para entrar a traballar baixo a disciplina de Velázquez, afeccionándose durante a súa estanza na corte á pintura de Anton van Dyck, cuxas novidades introduciu logo en Córdoba.

De ascendencia nobre e notario do Santo Oficio da Inquisición, ademais de administrador de Rendas Reais, «algo esvaecido do renome de pintor» segundo Palomino, quixo ser coñecido como "Don Juan de Alfaro". Pintor do Almirante de Castela, don Juan Gaspar Enríquez de Cabrera, Palomino alude a un elevado número de retratos feitos por el tanto en Córdoba como en Madrid, dos que unicamente se conservan os dalgúns membros da familia de don Juan Morales, cabaleiro vinte e catro da cidade de Córdoba, o de don Bernabé Ochoa de Chinchetru, cabaleiro da Orde de Santiago, datado en 1661 (Museo de Belas Artes de Córdoba), e algún máis na Galería de retratos de bispos de cordobeses.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Juan de Alfaro y Gámez en la pintura mural cordobesa Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico .
II Asemblea Agraria de Galicia

A **II Asemblea Agraria de Galicia** celebrouse en Monforte de Lemos do 13 ao 15 de agosto de 1910.
## Historia e características
A Asemblea, que estaba prevista para agosto de 1909, adiouse pola conflitiva situación social (Semana Tráxica, represión contra a Mano Negra e sucesos de Oseira). Estivo presidida por Rodrigo Sanz. Constituíron con el a mesa: Francisco Pérez, presidente da Federación Agraria de Ourense como vicepresidente; Manuel Lugrís, polas sociedades da Coruña; Santos García, pola de Pontevedra; Juan Méndez Fernández, pola de Lugo; e Ricardo Picouto pola de Ourense; actuaron como secretarios Santiago Casares Quiroga e Victoriano Rodríguez. 
Participaron 66 sociedades, 5 periódicos e 5 entidades oficiais e contou coa adhesión de 2 deputados galegos. Aprobáronse 43 conclusións, e nomeouse unha comisión para facelas inmediatamente executivas. Entre os aspectos novidosos figurou unha conclusión que pedía a substitución dos cereais por cultivos hortícolas, froiteiros e forraxeiros. Manifestando o predominio solidario, acordouse a creación dunha Federación Agraria de ámbito galego. Non se trataron cuestións políticas, ao entender que seguían vixentes as aspiracións da I Asemblea.

As conclusións desta comisión executiva publicáronse e entregáronselle ao xefe do Goberno, clasificándoas nos seguintes apartados: Cultivo Xeral, Vitivinicultura, Gandería, Industrias Rurais, Transportes e Comunicacións, Propiedade Rural, Foros Acción Sindical, Crédito Rural, Lexislación Agrícola, Forestal, Hixiene e Sanidade Rurais, Impostos, Emigración, Instrución, Servizo Militar e Execución do Acordado.

Basilio Álvarez asistiu á Asemblea como secretario da Liga Agrario-Redencionista, que propuxo a articulación dun partido agrario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Outros artigos 
* I Asemblea Agraria de Galicia
* III Asemblea Agraria de Galicia
Estudios Gallegos

***Estudios Gallegos*** foi unha revista editada en Madrid entre 1915 e 1916.

## Historia e características 
Subtitulada *Revista quincenal de Lenguaje, Finanza, Turismo publicada por Aurelio Ribalta*, apareceu o 15 de febreiro de 1915. A revista tiña na portada un debuxo de Castelao e entre os seus colaboradores figuraron Eugenio López Aydillo, Luís Porteiro Garea e Rodrigo Sanz. Publicaba en galego as seccións "Poetas de onte" e "Poetas de hoxe", os relatos breves de Xan d'Outeiro e nas páxinas costumistas de Penecho Fontenla.
miniatura|Publicidade da revista.
Publicou o entremés "Los gallegos" do século XVII, achegado por Salvador Cabeza de León, e o texto en prosa "A campana fala", do escritor catalán Miquel Ventura i Balanyà. A sección titulada "Finanzas" contiña traballos de socioeconomía (tributos, caciquismo, minería, millo...), na que aparecía con frecuencia o tema dos ferrocarrís galegos. O último número coñecido é o 22, que corresponde ao 22 de decembro de 1916.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Alonso Montero, Xesús: "Estudios Gallegos" en *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*

* Vilavedra, Dolores (coord.): "Estudios Gallegos" (pp.&nbsp;179–180) en: *Diccionario da literatura galega* II (*Publicacións periódicas*), Galaxia, Vigo, 1997, ISBN 84-8288-137-X.

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas 
* Repertorio da prensa galega da emigración Consello da Cultura Galega.
Anton Niemancevič

**Anton Niemancevič** (en belaruso *Антон Неманцэвіч*), de pseudónimo **Zlučeniec** (*Злучэнец*), nado o 8 de febreiro de 1893 en San Petersburgo e finado o 6 de xaneiro de 1943 en Minsk, foi un sacerdote e xesuíta belaruso, Doutor en Teoloxía e exarca apostólico da Igrexa Católica Bizantina Belarusa entre 1940 e 1943.

## Traxectoria 
Naceu o 8 de febreiro de 1893 en San Peterburgo nunha familia procedente da provincia de Sokulka, entón na gobernación de Grodno; e estudou na escola local até 1909, cando se graduou. Pasou entón ao seminario católico de San Petersburgo, e posteriormente á Academia Teolóxica Católica de San Petersburgo, xerme da Universidade Católica de Lublin, onde se graduou en Teoloxía en 1918. A finais de 1941 recibiu a aprobación papal á súa misión, e isto lle permitiu retomar brevemente as actividades da Igrexa Grecocatólica nos territorios de Belarús baixo ocupación alemá.

O 4 de xullo de 1942 Anton Niemancevič foi arrestado pola Gestapo na súa residencia en Albertina e levado a Minsk. Morreu o 6 de xaneiro de 1943 como mártir na prisión das SD en Berlín, segundo o investigador polaco Roman Dzwonkowski, mais anteriormente pensábase que finara en Minsk a finais de 1942, pouco despois da súa detención.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*   Traducido por G. Kelley para a Universidade de Notre Dame (ligazón ).
### Ligazóns externas 
*"Неманцевич Антоний Иванович" - Perfil en *Catholic.ru*
Manual de estilo

:*Para o manual de estilo de Wikipedia, véxase Wikipedia:Libro de estilo.*
Un **manual de estilo**, **guía de estilo** ou **libro de estilo**, é unha guía composta por un conxunto de criterios preceptuados, por normas para o deseño e a redacción de documentos, xa sexa para o uso xeral, ou para ser utilizados polos redactores de xornais ou outras organizacións que tamén publican textos. A posta en funcionamento dun manual de estilo permite publicar seguindo unha uniformidade de estilo. Os manuais de estilo son frecuentes no uso xeral e especializado, en medios escritos, orais e gráficos. E para publicacións de estudantes e académicos de diversas disciplinas como, a medicina, o xornalismo, a avogacía, o goberno, as empresas e a industria. O manual de estilo componse tanto de normas lingüísticas, como de estilo, para que a mensaxe sexa máis coherente, eficaz e correcta.

Neste tipo de obras adoitan incluír informacións de cuestións de índole lingüísticas (normas ortográficas e gramaticais e principais de dúbidas e erros de redacción), cuestións de tipo ético e deontolóxico (principios éticos que se relacionan coa liña editorial do medio) e cuestións de natureza profesional (tipografía, uso de titulares, uso de imaxes...)

Os libros de estilo establecen regras tales como o uso da tipografía e a ortografía. O principal obxectivo é dotar á publicación duns criterios homoxéneos e consistentes ao longo das diferentes partes da publicación e do tempo. Son normas para os redactores da publicación.

Algúns manuais de estilo céntranse no deseño gráfico como os manuais gráficos, e abarcan tópicos tales como a tipografía, as cores e espazos en branco. Os manuais de estilo de sitios webs en cambio, céntranse nos aspectos técnicos e visuais da publicación, a prosa, uso correcto da linguaxe, a gramática, a puntuación, a ortografía, e a estética. A estrita aplicación dos regulamentos do manual de estilo proporciona uniformidade no estilo e o formato dun documento.

Moitos manuais de estilo son revisados e actualizados periodicamente para adaptar cambios no uso e as convencións máis actualizados. Por exemplo, o manual de estilo de Associated Press é actualizado anualmente.

## Véxase tamén
### Outras páxinas
*Wikipedia: Libro de estilo

### Ligazóns externas
*Libro de estilo de La Voz de Galicia, 2ª ed .
*Handbook of Journalism Manual de estilo da axencia de novas Reuters .
*Manual de estilo do Diario Oficial de Galicia.
Selección de fútbol de Mónaco

A **Selección de fútbol de Mónaco** é un equipo nacional que representa a Mónaco no fútbol. O equipo é controlado pola Federación Monegasca de Fútbol, o corpo que goberna o fútbol en Mónaco. Mónaco non é un membro da FIFA nin da UEFA, e non participa en ningún dos seus torneos internacionais.

A lista do equipo está composta de aproximadamente sesenta homes, non obstante, soamente cinco teñen experiencia profesional.

## Resultados 
### Táboa de resultados internacionais 
## Notas
Selección de fútbol de Papúa Occidental

A **Selección de Fútbol de Papua Ocidental** representa á provincia indonesia da Papúa Occidental en competicións de fútbol. É membro da NF-Board, entidade que rexe o fútbol de seleccións non afiliadas á FIFA.

En xuño de 2005, disputou a **UNPO Cup** na Haia, nos Países Baixos, onde xogou só un partido, contra as Molucas do Sur, que terminou empatados 1 a 1.

Chegou a clasificarse para a Copa do Mundo VIVA 2006, mais abandonou antes do primeiro partido.

## Notas
Selección de fútbol de Cataluña-Levante

A **selección de fútbol de Catalunya-Levant** foi unha selección creada no ano 1950, cunha selección mixta de xogadores de equipos de Cataluña e da Comunidade Valenciana, formando así a selección de fútbol dos Países Cataláns, coa finalidade de disputar un partido ante o Club Atlético San Lorenzo de Almagro arxentino, que estaba a facer unha xira por Europa. Paralelamente creouse unha *selección Centro-Norte* que se enfrontou o mesmo día ao Racing Club de Avellaneda.

## Xogadores da selección
## O partido
A selección de fútbol Catalunya-Lenvat, xogou o seu único partido no Camp de les Corts de Barcelona contra o Club Atlético San Lorenzo de Almagro. Este equipo arxentino era considerado un dos mellores do continente americano, e gañara partidos amigábeis contra a selección española e a selección portuguesa. O partido recibiuse con moita expectación e un estadio case cheo.

A pesar de ser un partido moi igualado, e con moitas ocasións por parte de ambos, o San Lorenzo non puido facer nada ante os dous goles de Igoa e Hernández. Calvet substituíu a Gonzalvo III a dous minutos da final. O partido finalizou co resultado 2-1.

## Notas
Prácticas Modernas

***Prácticas Modernas*** foi unha revista editada na Coruña entre 1903 e 1936.

## Historia e características 
Revista quincenal ilustrada, apareceu o 1 de xaneiro de 1903. Impresa na tipografía de El Noroeste, estaba dirixida por José Gradaille e a súa finalidade era eminentemente modernizadora, pragmática e divulgadora.

Vinculada aos círculos socialcatólicos da Coruña, entre os seus colaboradores figuraron Bartolomé Calderón, un dos fundadores (que tamén asinaba cos pseudónimos **Agro** e **F. Alocitro**), José María Hernansáez, Valeriano Villanueva (que asinaba cos pseudónimos **Un Labrador á Moderna** e **R. de Bretoña**), Amador Montenegro Saavedra e Picadillo, e os estranxeiros Lucien Lacour. Dunha maneira máis esporádica, tamén publicaron algún artigo Murguía e Eladio Fernández Diéguez.

A revista contaba con seccións máis ou menos fixas e publicaba un editorial sobre política agrogandeira referida a Galicia, así como diversos artigos técnicos e información de tipo agrario-societario. A partir do 1 de xaneiro de 1906, cambiou o seu título orixinal polo de ***Prácticas Modernas e Industrias Rurales***, ao fusionarse coa revista santanderina Industrias Rurales, órgano da Sociedade de Avicultores Montañeses.

Dende finais de marzo de 1907 converteuse en voceira do sindicato Cámara Agrícola da Coruña, fundado ese mesmo ano e orientouse a contrarrestar o avance societario de Unión Campesina.

Representou a toma de conciencia dos propietarios medios sobre o atraso agrícola galego. Tivo moita incidencia no agrarismo galego, pois a maior parte das informacións agrícolas que recollía a prensa agraria procedía de Prácticas Modernas. Contribuíu a formar agraristas como Rodrigo Sanz e Juan Rof Codina.

Deixou de publicarse en Galicia en 1913 pero reapareceu en Barcelona como sección fixa para Galicia e Asturias de *El Cultivador Moderno*, dirixido por Rof Codina. Tiña entón só dúas páxinas, redactadas na súa maior parte polo seu director. Mantívose ata xullo de 1936.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
O Casal, Seira, Rois

**O Casal** é un lugar da parroquia de Seira no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) conta con 65 habitantes (27 homes e 28 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Seira
### Parroquias de Rois
A Casa do Vento, Leroño, Rois

**A Casa do Vento** é un lugar da parroquia de Leroño no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Leroño 
### Parroquias de Rois
III Asemblea Agraria de Galicia

A **III Asemblea Agraria de Galicia** celebrouse en Monforte de Lemos o 13 e 15 de agosto de 1911.

## Historia e características 
Estivo presidida por Rodrigo Sanz, formando a mesa Ambrosio Landeira da sociedade de Serantes, pola Coruña, Adolfo Ortigueira da sociedade de Lérez, por Pontevedra, Manuel Vázquez do Carballiño, por Ourense, e Juan Méndez Fernández, sacerdote, do Sindicato Agrícola do Páramo, por Lugo, e como secretarios actuaron Santiago Casares Quiroga e Victoriano Rodríguez Gómez. Participaron 89 sociedades, 9 periódicos e 8 entidades oficiais. Renunciouse á creación dunha federación galega, que fora unha proposta da anterior Asemblea, e insistiuse na organización de sociedades comarcais.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*II Asemblea Agraria de Galicia
*IV Asemblea Agraria de Galicia
Souto, Leroño, Rois

**Souto** é unha aldea da parroquia de Leroño, no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o IGE, en 2018 tiña 36 habitantes (15 homes e 21 mulleres).

## Etimoloxía 
A palabra Souto vén do latín; *saltus* que significa fraga, bosque, selva. Chámase así porque é un terreo poboado de castiñeiros, no que se cultiva a castaña e se obtén madeira para leña.

## Xeografía 
Atópase a uns 22&nbsp;km de Santiago de Compostela e está situado no val do río Baleirón cunha altitude duns 116 msnm. Souto ocupa unha superficie de 950&nbsp;000 m2.

## Hábitat 
miniatura|Río en Souto
A aldea está situada nun lugar baixo e abrigado, por ela cruza o río Baleirón, afluente do río Rois.

Todo o lugar está rodeado de monte con moita vexetación que, na súa maior parte, medra espontaneamente.

## Cultura e patrimonio 
Souto ten abundante patrimonio:

* Oito hórreos, tres deles dispersos e os outros cinco nunha eira onde antes se mallaba e se secaban os legumes.
* Dous cruceiros, un deles sábese que data do ano 1730 porque ten gravada a data e unhas inscricións en latín.
* Un pozo e unha fonte de 1934 na que antigamente se lavaba a roupa.
* Dous muíños de auga. Un deles aínda conserva a moega, a pedra e o rodezno.
* Unha mina de auga.
* Un pombal.
* Na aldea tamén hai uns batáns, que eran os lugares onde estaban antigamente estes aparellos de madeira, construídos no curso de auga.

No monte de Souto hai unha cruz de pedra que antigamente marcaba o camiño sacramental ata a igrexa parroquial de Santa María de Leroño. Os veciños dicían que a cruz tamén era un sinal de protección. Dise que protexe a aldea e os seus habitantes contra todo tipo de males, meigallos, bruxas e tamén contra o lume.

Ficheiro:Cruceiro2.jpg|Cruceiro
Ficheiro:Cruceiro1.jpg|Cruceiro
Ficheiro:Fontedesouto.jpg|Fonte
Ficheiro:Muíño1.jpg|Muíño de auga
Ficheiro:Minadesouto.jpg|Mina de auga
Ficheiro:PalomardeSouto.jpg|Pombal
Ficheiro:Cruz_de_pedra.jpg|Cruz de pedra, de Souto

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Leroño 
### Parroquias de Rois 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Rois
Carrais, Herbogo, Rois

miniatura|Fonte de Carrais
miniatura|Muíño de Carrais
**Carrais** é un lugar da parroquia de Herbogo no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Esta aldea ten 32 casas con 55 persoas e está dividida en dúas partes: Carrais de Arriba e Carrais de Abaixo.

A festa parroquial é o día 28 de xuño, na honra de San Pedro.

O nome de carrais deriva de "carral", que está relacionada coa palabra "carro" e designa as antigas pegadas ou carrís producidos polo paso continuo dos carros.

Hai anos a aldea tiña tres muíños onde a xente ía moer o millo. Na actualidade, dos tres muíños só funciona un onde aínda se segue moendo.

Parte do patrimonio da aldea é un antigo pombal que agora xa está medio derruído. Outro elemento do patrimonio son as súas dúas fontes. Unha delas situada no Oeste da aldea, foi hai anos nomeada unha das mellores fontes con auga potable de toda Galicia.

A súa lenda conta que hai 200 anos, unha muller que foi á Pascua de Padrón, foi ao "desexo do paxaro" que era un sitio onde un paxaro tocaba papeis co pico. O papel que tocaba o paxaro era o que lle tocaba á muller. Nese papel poñía que a muller ía morrer afogada. Ela riuse e non creu. Un día foi  visitar uns familiares. Chovía moito e no camiño había un regato grande de auga que tiña que cruzar para poder seguir o camiño. Colleu o pano que tiña e botouno a unha árbore para agarrarse e poder cruzar. No momento en se dispoñía a cruzar, o pano soltóuse e a muller caeu ao regato morrendo afogada. Diseque ao cabo dunhas horas a muller apareceu morta no regato de Carrais.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Herbogo
### Parroquias de Rois
Karyorelictea

Os **Karyorelictea** son unha clase de protozoos ciliados caracterizados pola súa incapacidade de replicar o seu macronúcleo, un proceso chamado amitose que realizan outros ciliados. O macronúcleo debe ser resintetizado a partir do micronúcleo en cada división celular. Todos os ciliados posúen varios núcleos dimórficos que teñen diferentes funcións, uns utilízanse para expresar as proteínas e denomínanse macronúcleos ou núcleos somáticos, e outros teñen a función de replicar o ADN herdable e denomínanse micronúcleos ou núcleos da liña xerminal. A maioría dos Karyorelictea non se poden cultivar, aínda que se desenvolveron liñas clonais de *Loxodes*. A clase está dividida en tres ordes, que son: Protostomatida, Loxodida e Protoheterotrichida, os cales foron inicialmente definidos polas súas características morfolóxicas, pero despois esta división foi confirmada pola filoxenética molecular.

## Notas 
*
Boris Eikhenbaum

**Boris Mikhailovich Eikhenbaum** (en ruso Борис Михайлович Эйхенбаум), nado en Voronezh o 16 de outubro de 1886 e finado en San Petersburgo o 2 de novembro de 1959, foi un teórico literario e historiador da literatura rusa, representante do formalismo ruso.

## Traxectoria 
Pasou a súa infancia e adolescencia na súa vila natal. Logo de rematar os estudos en 1905, foi a San Petersburgo e ingresou na Academia Militar Médica Kirov, e en 1906 entrou na Facultade de Bioloxía da Institución Libre de P. F. Lesgaft, ao tempo que estudaba música (violín, piano e voz). En 1907 deixou ese centro e comezou na Escola Musical de E. P. Raprof e na Facultade de Filoloxía Histórica da Universidade Estatal de San Petersburgo. En 1909 abandonou por completo as súas aspiracións profesionais no campo da música, centrándose na filoloxía.

En 1909, logo de dous anos de estudo no departamento de eslavo-ruso, foi transferido ao departamento de romance-xermánicas, regresando ao anterior en 1911 e rematando os seus estudos universitarios en 1912.

Desde 1913–1914 Eikhenbaum publicou en diversos periódicos e dirixiu recensións sobre literaturas estranxeiras na publicación *Русская молва*. En 1914 comezou as súas actividades docentes na escola de Y. G. Gurevich.

Un momento importante da biografía de Eikhenbaum foi a súa implicación canda a outros membros da OPOJAZ (Sociedade para o Estudo da Linguaxe Poética), fundada en 1916. En 1918 uniuse ao grupo, participando nas súas investigacións até mediados da década de 1920. Eikhenbaum achegou ao grupo definicións e interpretacións, e con ensaios como *Theory of the "Formal Method"* axudou a perfilar a súa visión da literatura.

Entre 1947 e 1949 Eikhenbaum foi vítima dunha persecución a través da campaña contra o "cosmopolitismo sen raíces" canda a Víctor Zhirmunski, Grigori Gukovski e Mark Azadovski, aínda que se lle permitiu seguir coas súas investigacións.

## Obra 
* *Пушкин-поэт и бунт 1825 года (Опыт психологического исследования)* ("Pushkin como poeta e a Revolución de 1825 (Unha aproximación á investigación psicolóxica)", 1907)
* *Как сделана "Шинель" Гоголя* ("Como foi feito *A capa* de Gógol", 1919)
* *Мелодика русского лирического стиха* ("Melodía da poesía lírica rusa", 1922)
* *Молодой Толстой* ("Tolstoi xove", 1922)
* *Анна Ахматова Опыт анализа* ("Anna Akhmatova: unha aproximación á análise", 1923)
* *Лермонтов. Опыт историко-литературной оценки* ("Lermontov. Un estudo na avaliación histórico-literaria", 1924)
* *Лесков и современная проза* ("Leskov e a prosa contemporánea", 1925)
* *О. Генри и теория новеллы* ("O. Henry e a teoría do relato curto", 1925)
* *Литература и кино* ("Literatura e cinema", 1926)
* ''Теория "формального метода" ("Teoría do 'método formal'", 1925)
* *Литературный быт* ("Costumes literarios", 1927)
* *Лев Толстой: пятидесятые годы* ("Lev Tolstoi: os Cincuenta", 1928)
* *Лев Толстой: шестидесятые годы* ("Lev Tolstoi: os Sesenta", 1931)
* *Лев Толстой: семидесятые годы* ("Lev Tolstoi: os Setenta", 1940)

## Notas
Selección de fútbol de Kiribati

A **Selección de fútbol de Kiribati** () é o equipo que representa a Kiribati en competicións internacionais de fútbol. EStá controlada pola Asociación de fútbol das Illas Kiribati (*Kiribati Islands Football Association*). Kiribati está afiliado á Confederación de Fútbol de Oceanía (CFO), mais non é membro da Federación Internacional de Fútbol Asociación (FIFA).

En toda a súa historia, a selección de Kiribati tan só disputou once encontros, todos nos Xogos do Pacífico: tres en 1979, catro en 2003 e catro en 2011. En once partidos, Kiribati marcou sete goles e recibiu 126. Alén da OFC, Kiribati é tamén membro da ConIFA.

## Todos os xogos 
Na seguinte táboa amósanse todos os encontros disputados pola selección de Kiribati. Os goles de Kiribati aparecen sempre de primeiro.

## Xogos do Pacífico 
### Rexistro 
* 1963 a 1975 – *Non participou*
* 1979 – Rolda 1
* 1983 a 1995 – *Non participou*
* 2003 – Rolda 1
* 2007 – *Non participou*
* 2011 – Rolda 1
* 2015 a 2019 – *Non participou*

### Actuacións 
#### 1979 
#### 2003 
#### 2011 
## Xogadores 
*Última selección de Kiribati até a data. Os xogadores corresponden aos convocados para os Xogos do Pacífico do 2011.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Kiribati en RSSSF