open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
San Sebastián de la Gomera

**San Sebastián de la Gomera**, coñecido popularmente como **La Villa**, é un municipio español pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife. É a capital da illa de La Gomera, pertencente ás Canarias. Neste municipio atópase a ermida da Virxe de Guadalupe, patroa da illa.

Ten unha poboación de 9.120 habitantes (INE, 2011). Ademais do casco, as entidades de poboación máis importantes son El Molinito, Laguna de Santiago e Tecina. Preto de 1850 absorbeu ao municipio de Jerduñe.

## Descrición 
miniatura|esquerda|250px|Vista da vila
Está situado ao leste da illa. Ten unha extensión de 114,47 km² e a súa altitude é de 5 metros sobre o nivel do mar.

Conta cun porto comercial, polo que pasou Cristovo Colón nas súas viaxes ao continente americano. O lugar onde se aloxou, a Casa de Colón, é agora un museo.

Neste municipio atópase *La Torre del Conde* que foi construída entre os anos 1447 e 1450 polo Conde da Gomera. Durante unha rebelión dos nativos da illa foi lugar de refuxio para os españois. Tamén destaca en San Sebastián a igrexa da nosa Señora da Asunción e a Ermida de San Sebastián.

A economía no pasado estivo baseada na agricultura, pero nos últimos anos cobrou importancia o sector servizos.

Ao redor de 1599, un grupo de holandeses intentaron invadir a illa polo porto da Vila, pero foron rexeitados polos gomeros.

## Panorama 
A Vila de San Sebastián de la Gomera atópase nun val á beira do mar, a "silueta" de San Sebastián está dominada pola figura do Teide situado na illa de Tenerife. A montaña é claramente visible desde a maior parte da illa de La Gomera, incluída a súa capital San Sebastián de la Gomera, e é representada a miúdo por artistas gomeros en pinturas, souvenirs e demais obxectos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de San Sebastián de La Gomera
Eleccións municipais en Abaltzisketa

Corporacións democráticas en Getaria desde a aprobación da Constitución de 1978.

ImageSize  = width:720 height:450
PlotArea   = width:400  height:300 left:50 bottom:150
Legend    = columns:1 left:52 top:100 columnwidth:100

DateFormat = yyyy
Period     = from:0 till:7
TimeAxis   = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:1 start:0
Colors= 
  id:AO     value:black
  id:Abaltzisketarrak value:magenta legend:Abaltzisketarrak
  id:Herritarrak    value:yellow legend:Herritarrak
  id:Herritarreniritzia    value:orange legend:Herritarren_Iritzia
  id:Kostatakoa value:red legend:Kostatakoa
  id:Taldesaiatua  value:green legend:Talde_Saiatua

PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:Total_7

  #1991
  bar:1991
  from:0 till:7 color:Herritarreniritzia text:HI (7)
  
  #1995
  bar:1995
  from:0 till:7 color:Abaltzisketarrak text:AK (7)

  #1999
  bar:1999
  from:0 till:7 color:Kostatakoa text:K (7)
  
  #2003
  bar:2003
  from:0 till:7 color:Taldesaiatua text:TS (7)
  
  #2007
  bar:2007
  from:0 till:7 color:Herritarrak text:HE (7)

TextData=
  pos:(250,55) text:"Distribución de concelleiros en Abaltzisketa"
  pos:(250,40) text:"nas eleccións municipais."

*1979 **Alcalde**:
*1983 **Alcalde**:
*1987 **Alcalde**:
*1991 **Alcalde**:
*1995 **Alcalde**:
*1999 **Alcalde**:
*2003 **Alcalde**:
*2007 **Alcalde**:
O Abeledo, Maniños, Fene

**O Abeledo** é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 55 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 27 homes e 28 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 54 habitantes.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Maniños 
### Parroquias de Fene
Boado, Maniños, Fene

**Boado** é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña dezasete habitantes (sete homes e dez mulleres), tres máis ca en 2000. Forma un único núcleo xunto con Boado (Franza, Mugardos).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Maniños 
### Parroquias de Fene
Cesare Siepi

**Cesare Siepi**, nado en Milán o 10 de febreiro de 1923 e finado en Atlanta o 5 de xullo de 2010, foi un cantante de ópera Italiano considerado un dos mellores baixos do período posterior as Guerras Mundiais.

A súa voz caracterizouse por un profundo e cálido timbre. No escenario, o seu porte, elegancia e extraordinario fraseo convertérono nun Don Giovanni natural.
Franz Benda

**Franz Benda** (en checo **František Benda**), nado en Benátky nad Jizerou e bautizado o 22 de novembro de 1709 e finado o 7 de marzo de 1786, foi un compositor e violinista bohemio, irmán máis vello de Jiří Antonín Benda, e que traballou a maior parte da súa vida na corte de Frederico o Grande e foi o fundador da escola alemá de violín.

## Traxectoria 
Franz naceu nunha familia de músicos, estudou música cos xesuítas en Praga e desde os dez anos no coro da capela real de Dresde ó tempo que aprendía a tocar o violín. Ós 18 anos volveu a Praga e de alí a un pouco marchou a Viena, onde estudou violín con Johann Heinrich Graun, pupilo de Tartini. Logo de dous anos foi nomeado mestre de capela en Varsovia e despois foi membro da banda do Príncipe Real de Prusia e despois sucedeu a Graun na dirección dos concertos reais.

Comezou a compoñer as súas propias pezas ós catorce anos. Entre as súas numerosas composicións está o concerto para frauta e orquestra en sol menor, quince concertos para violín e máis dun centro doutras pezas para violín. As súas composicións atópanse entre o barroco e o clasicismo vienés.
Santa Cruz de la Palma

**Santa Cruz de la Palma** é un concello español, capital da illa de La Palma, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, nas Canarias.

Foi fundada o 3 de maio de 1493 co nome de *Villa de Apurón* sobre unha praia situada nunha baía que facía de porto natural. Posteriormente, e xa como Santa Cruz de la Palma, o rei Filipe II concederíalle o título de *Moi Nobre e Leal*. No seu termo municipal atópase o Real Santuario da nosa Señora a Virxe das Neves, patroa da illa de La Palma.

## Xeografía 
miniatura|220px|esquerda|Concello e Praza de España
A cidade atópase situada na vertente oriental da illa de La Palma, de cuxo Cabido é capital, entre o Risco da Concepción, no bordo da Caldereta (antiga caldeira volcánica), e o Barranco Seco. Parte da cidade e o porto sitúanse sobre o antigo derramo da lava da Caldereta, arrefriada bruscamente ao romper a parte da parede que queda cara ao nordés, co que a lava chegou rapidamente ao mar onde formou unha coada basáltica. Goza durante todo o ano dun clima suave aínda que é habitual que o seu ceo estea cuberto por nubes debido á influencia dos ventos alisios procedentes do océano Atlántico. O seu código postal é 38700.

O municipio ten unha extensión de 43,38&nbsp;km², con 4,03&nbsp;km de Lonxitude de costa e unha poboación de 17.353 habitantes (INE, xaneiro 2007), dos cales 15.000 residen na cidade e os demais nos barrios periféricos. O núcleo urbano atópase ao nivel do mar, pero o territorio municipal esténdese ata os 1.800 m de altitude.

## Barrios 
Os principais barrios son: 
* O centro urbano, cos pequenos barrios de: *La Luz*, *San Telmo*, *San Sebastián*, *El Puente*, *Benahoare*, *La Alameda*, *La Calle Real*, *El Pilar* e *El Marquito*. 
* Na periferia atópanse os barrios de *Calsinas*, *Velhoco*, *Las Nieves*, *La Dehesa*, *La Encarnación*, *El Planto*, *El Carmen* e *Mirca* (neste último atópase o vertedoiro insular de lixos, a espera da construción do complexo ambiental en Mazo.

## Economía 
O porto da cidade é o único porto de pasaxeiros e mercancías da illa, e mantén conexións regulares cos portos de Cádiz, Los Cristianos (Tenerife), Santa Cruz de Tenerife, As Palmas de Gran Canaria e Arrecife. A pesar dos obstáculos orixinados pola topografía, as vías de comunicación co resto dos municipios da illa son bastante boas, sobre todo logo das melloras realizadas nas últimas décadas: non debemos esquecer que, aínda que de menor poboación que Los Llanos de Aridane, Santa Cruz de la Palma ten unha próspera economía cun comercio moi importante por ser a vía de entrada á importación así como a de saída dos produtos de exportación de toda a illa. Desde o sur da cidade chégase rapidamente ao Aeroporto de Mazo a través dunha autoestrada cuxo lado oeste (o que sae cara ao aeroporto) abriuse a través dun túnel que corta unha das paredes da Caldereta. E ao final do porto comeza a zona comercial da cidade, composta por dúas rúas paralelas á liña da costa e que viría terminar na Avenida de El Puente unha e na praza de La Alameda a outra.

700px|miniatura|esquerda|Panorámica da cidade

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Santa Cruz de La Palma
Viladecans

miniatura|300px|Rambla
**Viladecans** é un municipio e cidade española da comarca do Baix Llobregat, na provincia de Barcelona (Cataluña). Atópase na área metropolitana de Barcelona.

É unha cidade que experimentou un crecemento demográfico moi importante nos últimos anos debido á súa proximidade a Barcelona, o que deu lugar a que no século XXI superáronse os 60.000 habitantes.

## Historia 
O topónimo "Viladecans" é difícil de datar. Cara ao ano 1000 refírese a existencia dun lugar chamado "canis vallis" que parece coincidir co que máis tarde se denominará a "Vila de Canibus", dependente eclesiásticamente de Sant Climent de Llobregat, e que posteriormente se chamará "Lugar de Sant Joan de Viladecans". No ano 1010 estas terras eran propiedade do Mosteiro de Sant Cugat del Vallès.

## Demografía 
## Comunicacións 
Viladecans historicamente sempre foi deficitaria en medios de transporte, ultimamente estase mellorando neste aspecto. A primeira mellora realizouse na década dos noventa coa construción dunha estación de Renfe, nas proximidades da cidade. Paulatinamente foise mellorando a rede de autobuses interurbanos que conectan as poboacións próximas exceptuando o aeroporto e a cidade de El Prat de Llobregat. Ademais creouse unha rede de autobuses urbanos para facilitar a mobilidade interna da cidadanía.

## Lugares de interese 
A pesar de ser unha cidade nova nalgúns sentidos, Viladecans conserva un gran patrimonio histórico-artístico:

*a Casa da Vila: da familia Modolell, edificio modernista de estilo neogótico de 1892. 
*a Torre del Baró: mansión de señores feudais do século XII. 
*a Torre Roja: mansión feudal fortificada con torre medieval do século XIII. 
*Edificios relixiosos: Ermida de Sales (anterior ao século X), Igrexa de Santa María de Sales e Parroquia de San Juan.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Spain.Catalonia.Viladecans.Torre.Baro.2.JPG|Torre del Barò
Ficheiro:Spain.Catalonia.Viladecans.Torre.Roja.2.JPG|Torre Roja
Ficheiro:Can Modolell - panoramio.jpg|Concello
Ficheiro:Spain.Catalonia.Viladecans.Riera.JPG|Riera de Sant Climent

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello 
*Portal de Viladecans 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Elling

**Elling** pódese referir a:

## Toponimia 
*Elling, Dinamarca, localidade dinamarquesa

## Personalidades 
*Aaron Elling, xogador de fútbol americano
*Ægidius Elling, inventor noruegués
*Kurt Elling, cantante de jazz
*Lars Elling, artista noruegués
*Piet Elling, arquitecto holandés
## Comunicación 
*Elling (libros), serie de libros do autor noruegués, Ingvar Ambjørnsen
*Elling (filme), filme noruegués de 2001
*Mors Elling, filme noruegués de 2003
Benedetti

O apelido italiano **Benedetti** pode referirse a:

***Giambattista Benedetti** (1530–1590), matemático veneciano;
***Vincent Benedetti** (1817–1900), diplomático francés;
***Arturo Benedetti Michelangeli** (1920–1995), pianista italiano;
***Cesare Benedetti** (1920-2002), futbolista e pintor italiano;
***Mario Benedetti** (1920-2009), escritor uruguaio;
***Dean Benedetti** (1922–1957), saxofonista estadounidense;
***Nicola Benedetti** (n. 1987), violinista escocesa;
Cornide

O topónimo **Cornide** pode referirse a:

;En Galiza
***Cornide**, lugar da parroquia de Ouces, no concello de Bergondo;
***Cornide**, lugar da parroquia de Bendia, no concello de Castro de Rei;
***Cornide**, lugar da parroquia de Duarría, no concello de Castro de Rei;
***Cornide**, lugar da parroquia de Maniños, no concello de Fene;
***Cornide**, lugar da parroquia de Antas, no concello da Lama;
***Cornide**, lugar da parroquia de Deade, no concello de Pantón;
***Cornide**, lugar da parroquia de Vilar, no concello de Pontedeume;
***Cornide**, lugar da parroquia de Riotorto, no concello de Riotorto;
***Cornide**, lugar da parroquia de San Sadurniño, no concello de San Sadurniño;
***Cornide**, lugar da parroquia de Calo, no concello de Teo;
***Cornide**, lugar da parroquia de Samarugo, no concello de Vilalba;
***Cornide**, lugar da parroquia da Rigueira, no concello de Xove.

Amais, como apelido pode referirse a:

***José Cornide Saavedra**, ilustrado galego (1734-1803);
***Luís Cornide Quiroga**, empresario e político galego (1884-1946).

## Véxase tamén
### Outros artigos
Philippe Lebon

**Philippe Lebon** (29 de maio de 1767 – 1 de decembro de 1804, foi un inventor, enxeñeiro e químico francés, inventor do gas de iluminación.

Naceu en Brachay, estudou na Escola de Enxeñería de Pontes e Camiños de París rematando en 1789 e foi profesor de mecánica na de París. Estudou as propiedades do gases de destilación da madeira, utilizándoas para a iluminación e a calefacción. Patentou en 1799 a *thermolampe* e en 1801 alugou unha casa onde realizaba demostracións públicas de como podía iluminar por medio do gas cidade a casa coa intención de conseguir investidores para fundar unha compañía que desenvolvese o seu invento. Ó non ser capaz de conseguilo volveu ás súas clases, aínda que o goberno francés lle deu unha concesión forestal para que investigase coa manufactura de alcatrán a partir da madeira para a súa utilización pola mariña.

miniatura|Debuxo da "thermolampe" que figura na súa patente
Lebon

O apelido **Lebon** é un apelido francés, lévano entre outros:

***André Lebon** (1858-1938), político francés;
***Philippe Lebon** (1769-1804), enxeñeiro francés;
***Maurice Lebon** (1849-1906), político francés.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Lebón**, lugar da parroquia de Reboiro, no concello do Incio.
Ría de Foz

A **ría de Foz**, é unha ría galega da provincia de Lugo, formada pola desembocadura do río Masma. Fai parte das Rías Altas.
## Características
As súas augas bañan os municipios de Barreiros e Foz, e fai de límite entre ambos os municipios. A boca do estuario está bastante pechada pola praia de Altar e por instalacións portuarias e de defensa da costa (praia da Rapadoira). En Foz a ría acolle un porto pesqueiro e un porto deportivo.
Serra de Meira

A **serra de Meira** é unha aliñación montañosa da provincia de Lugo, pertencente ao macizo Galaico e forma parte das serras orientais de Galiza.
Esténdese ao oeste do río Eo. Na súa vertente oeste nace o río Miño. Está formada por lousas paleozoicas. O seu monte máis alto é o monte Meira, de 896 m de altitude.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *As montañas de Galiza*. A Nosa Terra, 2006. ISBN 84-8341-126-1
A-8

A **autovía do Cantábrico (A-8)** e **autoestrada do Cantábrico (AP-8)** é unha vía terrestre de dobre calzada e sentido que se estende ao longo do norte de España paralela á costa do mar Cantábrico que comeza en Bilbao na unión da AP-8 coa AP-68 e remata en Baamonde (provincia de Lugo) onde liga coa A-6. Ten unha lonxitude de 486 quilómetros. Na Rede de Estradas Europeas ten a denominación **E-70**.

A partir de Bilbao a autoestrada AP-8 pasa a denominarse A-8 (non ten peaxe) e continúa cara a Galicia pasando por Santander, Xixón e Avilés, na rolda de Xixón conecta coa AS-I (autovía Mineira) que comunica con Langreu, Mieres e León. Tamén na circunvalación xixonesa conecta coa AS-II (autovía Industrial) novo eixo de comunicación entre Xixón e Oviedo. Nos arredores de Xixón está o nó de Serín que conecta coa A-66 en dirección Oviedo e León. Fai a circunvalación de Navia e atravesa a ría de Ribadeo pola ponte dos Santos. En Vilalba liga coa autoestrada Vilalba-As Pontes-Ferrol. Termina en Baamonde desembocando na A-6 entre A Coruña e Lugo.

## Tramos 

## Historia 
No ano 2014 produciuse un accidente multitudinario no Alto do Fiouco, a causa da néboa, morrendo unha persoa. Dende entón sofre cortes periódicos na zona.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Maxcenter.jpg|Tramo da A-8 paralelo á N-634 en Kareaga, Barakaldo.
Ficheiro:Puente Txonta.jpg|Viaduto da A-8 en Eibar.
Ficheiro:Aritzbatalde5.jpg|A A-8 en Zarautz.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* N-634
Chartres

miniatura|dereita|Fachada meridional da catedral.
**Chartres** é unha cidade francesa, capital (*préfecture*) do departamento francés Eure e Loir, na rexión Centro-Val de Loira. No ano 2010 tiña 144&nbsp;057 habitantes.
Quimper

**Quimper** (en ) é unha cidade, capital (*chef-lieu*) do departamento francés de Finistère na rexión da Bretaña.
A cidade ostenta a clasificación de Cidade de arte e historia, é unha cidade florida, con catro flores, e a nota @@@@ das cidades Internet.

## Cidades irmandadas 
*  Remscheid
*  Ourense
*  Lavrio
*  Foggia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Brest, Bretaña

**Brest** é unha cidade e un porto atlántico de Francia situada no departamento francés de Finistère, na rexión da Bretaña. No ano 2008 tiña 142.097 habitantes.
É a segunda cidade da rexión administrativa da Bretaña despois de Rennes.

## Xeografía 
Brest ocupa unha situación estratéxica preto da ruta marítima máis frecuentada do mundo. A rada de Brest, cunha superficie de 150&nbsp;km2 e separada do océano por un estreito paso de 6&nbsp;km de longo e 1,8&nbsp;km de ancho, protexe a cidade e o seu porto das numerosas tormentas que castigan a miúdo a costa bretoa.

## Historia 
A primeira cidadela de Brest foi un campamento romano construído entre os anos 250 e 350: o 'Castellum'. A ocupación romana termina a comezos do século V.

No século XVII Richelieu crea a Mariña de Poñente e o porto de Penfeld; nace o Arsenal e é o comezo do desenvolvemento portuario e militar de Brest, o cal levou á fortificación da cidade, segundo a planificación de Vauban a partir de 1683.

Durante a primeira guerra mundial foi o porto de desembarco das tropas norteamericanas. Na segunda guerra mundial a cidade foi destruída polos bombardeiros e a reconstrución, comezada ao finalizar a guerra, non rematou até 1961.

## Eventos culturais e festividades 
* **Les Tonnerres de Brest**, Festa marítima internacional

## Cidades irmandadas 
*  Denver (1956)
*  Plymouth (1963)
*  Kiel (1964)
*  Tarento (1964)
*  Yokosuka (1970)
*  Dún Laoghaire (1984)
*  Cádiz (1986)
*  Sapone (1989)
*  Constanţa (1993)

#### Protocolo de amizade 
*  Bejaia (1995)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* «Brest» por Jean Ollivro en *Enciclopædia Universalis*

### Ligazóns externas 
* Sito oficial da cidade
Julius Benedict

**Julius Benedict,** nado o 27 de novembro de 1804 e finado o 5 de xuño de 1885, foi un compositor e director de orquestra nado en Alemaña e residente en Inglaterra a maior parte da súa vida.

## Traxectoria
Benedict naceu en Stuttgart, fillo dun banqueiro xudeu, aprendeu a compoñer con Johann Nepomuk Hummel en Weimar e Carl Maria von Weber en Dresde; foi Weber quen lle presentou en Viena a Beethoven o 5 de outubro de 1823. Nese ano foi nomeado *Kapellmeister* do teatro Kärnthnerthor de Viena, e dous anos máis tarde, en 1825 *Kapellmeister* do teatro San Carlo en Nápoles.

En 1829 estreou a súa primeira ópera, *Giacinta ed Ernesto*, e en 1830  *I Portoghesi in Goa*, ningunha das dúas tivo éxito. En 1834 marchou a París e por consello de Maria Malibran marchou a Londres en 1835, onde conseguiu traballo na driección dunha empresa operística no Lyceum Theatre a opereta *Un anno ed un giorno* que xa estreara Benedict en Nápoles en 1836.

En 1838 converteuse en director da ópera inglesa no Theatre Royal Drury Lane, estreou aquí as óperas ''The Gipsy's Warning* (1838), *The Bride of Venice* (1843) e *The Crusaders* (1846). En 1848 dirixiu o oratorio *Elias'' de Felix Mendelssohn no Exeter Hall. En 1850 acompañou a Jenny Lind na súa xira por América. Á súa volta en 1852 converteuse no director musical do Her Majesty's Theatre e da Harmonic Union. Benedict escribiu a letra para a produción en 1860 dunha versión en italiano do *Oberon* de Weber, seguindo a tradición inglesa de representar as óperas alemás en italiano. Nese mesmo ano produciu a súa cantata *Undine* no Festival de Norwich.

A súa ópera máis coñecida, *The Lily of Killarney*, escrita baseada en *The Colleen Bawn* de Dion Boucicault segundo o libreto de John Oxenford e produciuno polo Covent Garden, estreouse o 10 de febreiro de 1862. En 1864 representouse a súa opereta *The Bride of Song*, o oratorio *St Cecilia* en 1868, *St Peter* en 1870, a cantata *Graziella* en 1882, convertida en ópera en 1883. Tamén elaborou unha sinfonía en 1873.

Benedict foi o director de todos os Festivais de  Norwich Festival desde 1845 a 1878 e dos concertos da Liverpool Philharmonic Society entre 1876 e 1880. Tamén actuou como director dos máis dos concertos populares dos luns en Londres desde o seu comezo.  En 1871 a raíña nomeouno cabaleiro.
Benedito Calixto

**Benedito Calixto de Jesus**, nado en Itanhaém o 14 de outubro de 1853 e finado en São Paulo o 31 de maio de 1927, foi un pintor e historiador brasileiro.

## Traxectoria 
En 1883 obtivo unha bolsa que lle permitiu mudarse a París, onde ingresou na Academia Julian. Tivo como mestres a Camille Boulanger, Jules Lefebvre e Robert Fleury.

A maioría da súa obra está composta de paisaxes mariñas e temas de historia brasileira.

## Véxase tamén
Liña de alta velocidade Madrid-Xaén-Granada

A **liña de alta velocidade Madrid-Alcázar de San Juan-Xaén-Granada** é unha liña de alta velocidade de España, actualmente en construción. Comunicará Madrid con Xaén a través do paso de Despeñaperros, e seguirá posteriormente ata Granada. Está en construción desde 2002 e espérase que entre en servizo ata Xaén en 2011.

## Situación actual 
Actualmente, a vía convencional entre Madrid e Xaén é dobre e electrificada, excepto en Despeñaperros, debido á dificultade do seu trazado, onde é vía única. As obras teñen por obxectivo cambiar os raís de largo ibérico por travesas polivalentes, utilizables tanto por trens convencionais como polos de alta velocidade.

## Percorrido 
A liña de alta velocidade Madrid-Xaén empezará en Mora, onde se separará unha galla do novo acceso ferroviario a Andalucía. A partir de Alcázar de San Juan continuará cara ao sur, ata o seu destino en Xaén.

## Ampliación cara a Granada 
A Xunta de Andalucía está realizando un estudo informativo sobre a posibilidade de estender esta liña de alta velocidade cara á cidade de Granada. A opción que manexa a Xunta é un percorrido por Martos, Alcaudete e Alcalá la Real, seguindo parcialmente o trazado das estradas A-316 e N-432.
Vincent Benedetti

[miniatura|250px|*[O Congreso de París (Dubufe)|O Congreso de París* de Dubufe, onde Benedetti aparece representado na segunda fila.]]
**Vincent Benedetti**, nado en Bastia, Córsega, o 29 de abril de 1817 e finado o 28 de marzo de 1900, foi un diplomático francés, coñecido sobre todo polo seu papel na guerra franco-prusiana. Ostentou o título de conde, concedido por Napoleón III.
## Traxectoria
En 1840 entrou ó servizo do ministerio de exteriores francés, destinárono O Cairo ás ordes do marqués de la Valette, serviu durante oito anos en Exipto, onde era cónsul desde 1845. En 1848 marchou a Palermo como o novo cónsul. En 1851 acompañou como secretario ó marqués a Constantinopla, de onde fora nomeado embaixador.

Durante quince meses durante a guerra de Crimea exerceu de encargado de negocios. En 1855 despois de rexeitar o posto de ministro plenipotenciario en Teherán recibiu destino no ministerio en París e actuou como secretario do congreso en París (1855-1856). Levou os asuntos italianos no ministerio e en 1861 elixírono como o primeiro enviado de Francia diante o rei de Italia pero dimitiu o ano seguinte logo do retiro de Édouard Thouvenel e o aumento do poder do partido antiitaliano. En 1864 recibiu o nomeamento de embaixador en Prusia.

Benedetti permaneceu en Berlín ata o comezo da guerra franco-prusiana e neses anos xogou un importante papel na historia diplomática de Europa. Acompañou ó Estado Maior prusiano no seu avance cara a Viena e axudou a arranxar os preliminares do armiscitico asinado en Nikolsburg e presentou demandas a Bismarck para que Prusia permitise que Francia anexionara Bélxica e Luxemburgo como compensación pola súa neutralidade; aínda que se redactou un tratado no que Prusia apoiaba a anexión de Bélxica nunca chegou a asinarse e se mantivo en segredo pero que se publicou en *The Times* uns poucos días despois do comezo das hostilidades entre Prusia e Francia en 1870.

Durante 1867 Benedetti realizou xestións para permitir que Francia mercase Luxemburgo ós Países Baixos, pero contou coa oposición de Prusia e da opinión pública en Alemaña. Finalmente a Conferencia de Londres confirmou a independencia de Luxemburgo garantida polas potencias europeas.

En xullo de 1870, cando  se fixo pública a candidatura do príncipe Leopoldo de Hohenzollern ó trono de España, Benedetti recibiu instrucións do duque de Gramont para se presentar ó rei de Prusia, que estaba no balneario de Bad Ems, as demandas francesas, pretendendo a retirada da candidatura do príncipe e a súa promesa de non a presentar de novo. As informacións sobre a conversa, que fora informal, deron lugar a un incidente coñecido como o despacho de Ems e que fixeron crer ós alemáns que Benedetti insultara o rei e ós franceses que o rei insultara o embaixador e que serviu de escusa para o comezo da guerra.

Despois da guerra para rexeitar as acusacións que lle fixera o duque de Gramont de fallar no seu labor, escribiu *Ma Mission en Prusse* (París, 1871). Despois da caída do imperio retirouse a Córsega. En 1895 publicou un volume de *Essais diplomatiques* e en 1897 unha segunda serie.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Liña de alta velocidade Figueres-Perpiñán

[300px|miniatura|Comezo da liña na [estación de Figueres-Vilafant.]]
A **liña de alta velocidade Figueres-Perpiñán** é unha liña ferroviaria internacional que une España e Francia, conectando a rede de alta velocidade española coa rede ferroviaria francesa. Trátase dunha liña de concesión privada, explotada pola sociedade TP Ferro. Está deseñada para permitir tráficos mixtos, tanto de viaxeiros coma de mercadorías, e encóntrase aberta ao tráfico comercial de trens dende decembro de 2010.

Ten unha lonxitude total de 44,4 quilómetros: 24,6 en Francia e 19,8 en España.

Actualmente é a única conexión ferroviaria España-Francia que non require de cambio de ancho ou transbordo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* LAV Madrid-Barcelona-Fronteira francesa
* TP Ferro
Mucha e Nucha

miniatura|dereita|250px

**Mucha e Nucha**, anteriormente coñecidos como *Os dous de sempre*, é o nome do dúo humorístico formado polos actores de Culleredo Marcos Pereiro e Xosé Antonio Touriñán. Tamén se chaman "Cantareiras de Ardebullo" ou "Pandeireteiras de Ardebullo".

## Traxectoria
Comezaron en 2004 a facer actuacións soltas en obras colectivas de humor na sala Nasa de Santiago de Compostela e noutras salas e concursos de humor en Galicia. En 2007 comezan a participar puntualmente en programas da Radio Galega e, posteriormente,  no programa de variedades da Televisión de Galicia máis lonxevo, o *Luar*. Remataron a súa colaboración con Luar o 30 de decembro do 2011, en pleno éxito, cunha emotiva despedida por parte dos seus compañeiros do programa.. En 2013 volveron á TVG protagonizando o programa *A casa da Conexa* que se mantivo ao longo de tres tempadas, ata 2015.

## Forma e estilo
[miniatura|dereita|300px|[Laura Casares, Mucha e Nucha, Xosé Ramón Gayoso e Luis Zahera na gravación da 801ª emisión de *Luar*.]]

Baséanse no humor dialogado, en xeral entre os dous actores, de estrutura sinxela e baseado na retranca. O seu sketch básico consiste na adaptación dun tema de fondo, do que sae un rumor que non queren contar, pero que acaban contando. Por último cantan unha canción, normalmente adaptada e ridiculizada.

## Personaxes
Mucha e Nucha son dúas irmás dun lugar chamado Ardebullo. Contan que son 13 irmás, e de entre elas, Carmucha forma parte do trío, pero explican que nunca pode asistir. Son fillas da Conexa, muller de reputación por ter as paletas moi longas. Tamén é personaxe de referencia habitual o Padre Nicanor, ó que lle dedican cancións e máis dun rumor.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Un vídeo de Mucha e Nucha, *YouTube*.
*Son en mp3 de cando recibiron o chimpín
*Despedida en Luar, *TVG*
Isótopo estable

Un **isótopo estable** é aquel isótopo que non é radioactivo. So esta definición atópanse 256 isótopos estables coñecidos dos elementos químicos.

Un elemento químico ten un ou varios isótopos, dos cales todos, algúns, ou ningún, poden ser isótopos estables. Os isótopos que non son estables, a diferenza dos estables, desintégranse para daren lugar a outros núclidos emitindo partículas ou radiación electromagnética.

Por exemplo, o tecnecio non ten ningún isótopo estable mentres que o estaño ten dez isótopos estables.

Coñécense uns 2500 núclidos, dos cales son estables menos de 300. A representación do número de neutróns (N) fronte ao número de protóns (número atómico, Z) indicándose os isótopos estables denomínase carta de Segrè (deseñada polo físico Emilio Segrè).

A rexión de estabilidade definida por esta gráfica é estreita, cumpríndose que para números de masa (A) pequenos o número de protóns e de neutróns é similar, mentres que conforme aumenta A, a relación N/Z tamén aumenta (ata un valor de aproximadamente 1,6).

Os núclidos que están á dereita desta franxa de estabilidade son núclidos con demasiados protóns para os neutróns que ten, e os núcleos rómpense por repulsión.

Os núclidos que están á esquerda son núclidos con demasiados neutróns para os protóns que teñen, e prodúcese un proceso de decaemento convertendo neutróns en protóns.

Atópase que para Z=43, Z=61 ou Z>83 non hai ningún núclido estable.

A forza nuclear forte é a encarregada de manter unido o núcleo atómico, a pesar de que a forza electromagnética faga que os elementos co mesmo signo de carga eléctrica (os protóns, que teñen todos unha carga positiva) se repelan. Porén, a forza nuclear forte ten un radio de acción moi pequeno, o que explica que non se atopen núcleos estables para Z>83, xa que, ao aumentar o número de protóns, aumenta o tamaño do núcleo, polo que a forza nuclear forte se ve superada pola forza electromagnética, que logra chegar a expulsar algún protón.
Radioisótopo sintético

Os **radioisótopos sintéticos** son isótopos radioactivos que non se atopan de forma natural na Terra, pero que se poden crear mediante reaccións nucleares (algúns isótopos radioactivos poden estar presentes de forma natural ou ben ser preparados artificialmente).

Un exemplo é o isótopo tecnecio-99 metaestable, 99mTc, que se obtén por desintegración beta de 99Mo. Emprégase en medicina.
Gramo

O **gramo** (**g**), é unha unidade de medida de masa do Sistema Internacional de Unidades.

En orixe foi definido como a masa dun centímetro cúbico de auga a 3,98 °C. Na actualidade considérase como un submúltiplo do quilogramo, exactamente a milésima parte.

:1 g = 0,001 kg = 10-3 kg

## Múltiplos e submúltiplos
Benedict

**Benedict** pódese referir a:

## Toponimia 
*Glaciar Benedict, en Nunavut, Canadá
*Benedict, Kansas, Estados Unidos
*Benedict, Nebrasca, Estados Unidos
*Benedict, Maryland, Estados Unidos
*Benedict (cráter), cráter lunar

## Personalidades 
*Clare Benedict,escritor estadounidense
*Dirk Benedict actor estadounidense
*Jacques Benedict, arquitecto estadounidense
*Julius Benedict, compositor e director de orquestra inglés de orixe alemá
*Ruth Benedict, antropóloga estadounidense
*Stanley Rossiter Benedict, químico estadounidense

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Benedito
Liña de alta velocidade subcantábrica

A **L.A.V. Subcantábrica** é unha liña de alta velocidade en proxecto que será unha galla da liña Palencia-León-Xixón. Será a saída central de Galicia de alta velocidade.

Segundo o Plan español de infraestruturas 2005-2020 esta liña estará conectada coas seguintes:
* L.A.V. Venta de Baños-León-Xixón. 
* Eixe interior de Galicia.
* Eixe Atlántico.

## Características técnicas
* Inauguración: prevista para antes do 2020.
* Custo aproximado: -
* Licitación: encargada polo goberno de España a GIF (Adif).
* Estacións intermedias: Ponferrada, Monforte de Lemos e Lugo.
Eixe interior de Galicia

O **Eixe interior de Galicia** é un proxecto de liña de alta velocidade que uniría as cidades galegas de Vigo, Ourense e Monforte de Lemos, recollido no Plan español de infraestruturas 2005-2020.

## Características
O Plan de Infraestruturas 2005-2020 proxectaba a súa inauguración para antes de 2021, coa licitación encargada polo goberno de España a Adif. Estaba previsto que conectase as estacións de Vigo-Urzáiz (conectando co Eixe atlántico de alta velocidade), Ourense-Empalme (conectando coa Liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia) e Monforte de Lemos-AVE (conectando coa Liña de alta velocidade subcantábrica).
Liña de alta velocidade La Sagra-Toledo

[250px|miniatura|Vista exterior da [estación de Toledo.]]
A **liña de alta velocidade La Sagra-Toledo** é unha liña de alta velocidade da rede de ferrocarril en España de 21&nbsp;km de lonxitude que comeza na liña de alta velocidade Madrid-Sevilla na bifurcación de La Sagra e chega á cidade de Toledo.

## Características 
Os trens que actualmente percorren a liña utilizan os primeiros 54&nbsp;km da liña de alta velocidade Madrid-Sevilla ata La Sagra e despois collen o ramal exclusivo de 21&nbsp;km de lonxitude ata Toledo. A parte nova da liña foi deseñada para admitir velocidades máximas de 270&nbsp;km/h, que é tamén a velocidade máxima admitida polo tronco común que comparte coa LAV Madrid-Sevilla/Málaga. Como todas as liñas de alta velocidade españolas ten un ancho de vía de 1435&nbsp;mm e está electrificada a 25 kV de corrente alterna.

No seu traxecto atópase un viaduto de 1602 m de lonxitude que salva o río Texo e o arroio Valdecaba, que constitúe a obra máis destacada da liña.

## Servizos 
Por esta liña circulan trens da serie 104, operando o servizo comercial Renfe Avant. Dende a apertura da nova LAV Madrid-Levante en decembro de 2010, introduciuse un servizo AVE realizando o percorrido Toledo-Madrid-Cuenca-Albacete, sendo operado por trens da nova Serie 112. Non obstante, o devandito servizo eliminouse en xullo de 2011, debido á escasa demanda que recibía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información da liña na web de Adif
Ulrich de Löwendal

**Ulrich de Woldemar** ou **Ulrich de Löwendal**, conde de Löwendal, nado o 6 de abril de 1700 e finado o 27 de maio de 1755, foi un nobre e militar de orixe dinamarquesa, mariscal de Francia.

## Traxectoria 
Naceu en Hamburgo, fillo de Woldemar, barón de Löwendal, gran mariscal de Polonia, pertencía á casa de Holstein-Gottorp e estaba emparentado coa Casa Real dinamarquesa. En 1714 xa era capitán ó servir no exército imperial de Carlos VI. Loitou no exército dinamarqués contra os suecos e despois volveu ó exército imperial para loitar contra os turcos ás ordes do xeneral Uxío de Savoia (1716-1718) participando na batalla de Petrovaradin e nos sitios de Timişoara e Belgrado; combateu tamén contra os españois en Italia (1719), estivo ó servizo de Augusto II de Polonia quen lle deu o grao de mariscal de campo e inspector xeral da infantaría saxoa. Loitou contra os franceses no Rhin (1734) e no exército ruso contra os turcos (1739) e en Finlandia contra os suecos (1741-1743).

O mariscal Mauricio de Saxonia convenceuno para servir no exército francés co grao de tenente xeneral (1743), distinguiuse nos sitios de Menen e Ieper e na batalla de Fontenoy, onde estivo ó mando da reserva e cargou contra a columna inglesa á cabeza da brigada de Normandía, tomou deseguido Gante e diversas poboacións nos Países Baixos.

En 1747, a toma Berg-op-Zoom, que se tiña como inexpugnable, elevouno á dignidade de mariscal de Francia (17 de setembro de 1747). Foi membro de honra da Academia Real de Ciencias desde 1754 e o seu vicepresidente en 1755. Era tamén cabaleiro da Orde do Espírito Santo desde 1746.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Jean de Viguerie, *Histoire et dictionnaire du temps des Lumières. 1715-1789*, París, Robert Laffont, coll. Bouquins, 2003 ISBN 2-221-04810-5
Can't Help It!

'''''The 5.6.7.8's Can't Help It!''''' é o terceiro álbum do grupo xaponés de rock and roll chamado The 5.6.7.8's lanzado o mercado no Xapón o 26 de marzo do ano 1993 baixo o selo Rockville.

## Lista de temas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de The 5.6.7.8's
The 5.6.7.8's (álbum)

'''''The 5.6.7.8's'''* é o cuarto álbum do grupo xaponés de rock and roll chamado co mesmo nome lanzado o mercado no Xapón o 25 de marzo do ano 1994 baixo o selo Time Bomb.

## Lista de temas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *The 5.6.7.8's'' información en rateyourmusic.com
* Páxina oficial de The 5.6.7.8's
Ah-So/She Was a Mau Mau

**"Ah-So/She Was a Mau Mau"** é o primeiro single do grupo de rock and roll xaponés chamado The 5.6.7.8's, lanzado ó mercado no Xapón no ano 1992 e producido polo propio grupo.

## Lista de temas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de The 5.6.7.8's
A Brea de Maniños, Maniños, Fene

**A Brea de Maniños** é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 65 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 30 homes e 35 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 99 habitantes.

Está situado xunto á Brea de Barallobre.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Maniños 
### Parroquias de Fene
Benelli

**Benelli** é un apelido italiano, lévano entre outros:

***Andrea Benelli**,  atleta italiano
***Giovanni Benelli**,  cardeal italiano
***Loris Benelli**,  baloncestista italiano
***Sem Benelli**, dramaturgo italiano

## Outros 
*Benelli, empresa italiana fabricante de motocicletas
*Benelli, empresa italiana fabricante de armas
Sem Benelli

**Sem Benelli**, nado en Prato o 10 de agosto de 1877 e finado en Zoagli o 18 de decembro de 1949, foi un dramaturgo e libretista italiano. 

## Traxectoria 
Benelli naceu nunha familia de humildes artesáns, tivo que interromper os seus estudos pola morte de seu pai. De forma autodidacta comezou a dedicarse á literatura. En 1908 escribiu a súa primeira comedia, *Tìgnola*, o éxito chegoulle axiña, o 16 de abril do ano seguinte estreou no Teatro Argentina de Roma o drama *La cena delle beffe*. Os críticos acolleron o traballo de Benelli con beneplácito pola súa creba dos esquemas clásicos da época, centrado no ardor e a crueza do *verismo* ou na *ars declamatoria* do estilo de Gabriele d'Annunzio e a obra representouse numerosas veces tanto en Italia como no estranxeiro. 
[miniatura|O castelo de Sem Benelli en [Zoagli.]]
Benelli seguiu a escribir nos anos sucesivos obras teatrais de impronta histórica, que contaron co favor do público, ''L'amore dei tre re* (1910 que converteu en libreto dunha opereta de Italo Montemezzi en 1913), *Il mantellaccio* e *Rosmunda* (escritas en 1911); *La Gorgona* (1913) e *Le nozze dei centauri* (publicado en 1915).

En 1913 compuxo un poema sinfónico en honor de Giuseppe Verdi musicado por Francesco Cilea. En 1914 fixo construír en Zoagli un castelo, aínda denominado "*Il castello di Sem Benelli*", na súa estrutura e arquitectura amósase a personalidade do dramaturgo, materiais heroxéneos nun conxunto maxestoso e compacto suavizado con liñas curvas, sobre un fondo natural único. En 1921 foi elixido deputado, mais despois do asasinato de Giacomo Matteotti (1924) entrou en conflito co réxime fascista e en 1925 asinou o Manifesto dos intelectuais antifascitas redactado por Benedetto Croce e en 1933 o Ministerio de Cultura Popular prohibiu a todas as compañías representar as súas obras. Con todo esa norma non impediu, debido á súa fama nacional e internacional, que puidera seguir a estrear obras, destacan desta última época, menos orixinal ca súa primeira época, as comedias *Adamo ed Eva* (1933), *Madre Regina* e *Eroi* (1934) e *Caterina Sforza* (1938). En 1933 escribiu o libreto da opereta *L'incantesimo* de Italo Montemezzi que non se representou ata 1943.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Antonini, Sandro (2008). *Sem Benelli. Vita di un poeta dai trionfi internazionali alla persecuzione fascista''. De Ferrari.
Charles Greeley Abbot

**Charles Greeley Abbot**, nado o 31 de maio de 1872 e finado o 17 de decembro de 1973, foi un astrofísico e astrónomo estadounidense, secretario da Smithsonian Institution entre 1928 e 1944.

## Traxectoria 
Abbot naceu en Wilton, Nova Hampshire gradouse na Phillips Academy en 1891 e no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1894, en física química. Samuel Pierpont Langley procuraba un axudante para o Smithsonian Astrophysical Observatory (SAO) e escolleu a Abbot en 1895 pola súa experiencia en traballo de laboratorio malia a súa inexperiencia en astronomía.

Langley especializouse en experimentos aeronáuticos, mentres Abbot actuaba de feito como o director do observatorio desde 1896. Á morte de Langley en 1906 Abbot converteuse no director. Abbot desenvolveu unha técnica para obter un valor máis axeitado para a constante solar, establecéndoa en 1.93 cal/cm²/min (1353 w/m². é o valor actual). Abbot deseñou e construíu aparellos para medir a radiación solar, como un bolómetro que serviu para medir o interior da coroa solar na eclipse de 1900 en Wadesboro, Carolina do Norte.

## Estudos 
miniatura|120px|Charles G. Abbot en 1934
Abbot, como Langley, pensaba que a radiación solar era variable e que esa variabilidade podía alterar o tempo. Investigou na procura desas variacións, agardando que se puideran utilizar nas predicións meteorolóxicas e mesmo pensou que as detectara, dunha orde do 3 ó 10%. Non obstante as investigacións modernas indican que non existe esa variabilidade, agás pequenas variacións debidas ás manchas e erupcións solares. Abbot completou o mapa do espectro infravermello solar, tamén estudou a natureza da transmisión atmosférica e da absorción.

Un cráter da Lúa leva o seu nome.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía na National Academy of Sciences 
* QJRAS *18* (1977) 136
Abbot

**Abbot** é a palabra inglesa para abade; deu lugar a un apelido e a un topónimo, e pode referirse a:

## Topónimos
*a localidade estadounidense de **Abbot**, (Illinois);
*a localidade estadounidense de **Abbot**, (Maine);
*o cráter lunar de **Abbot.

## Personalidades
*o cantante canadense **Bec Abbot**;
*o botánico e entomólogo británico **Charles Abbot**;
*o astrónomo estadounidense **Charles Greeley Abbot**;
*o botánico e ornitólogo estadounidense **John Abbot'''.
Premio Carlomagno

[miniatura|dereita|300px|A Casa do concello de [Aquisgrán]]

O **Premio Carlomagno** (*Internationaler Karlpreis der Stadt Aachen*, e desde 1998 *Internationaler Karlspreis zu Aachen*) é un premio outorgado desde 1950 pola cidade alemá de Aquisgrán. É o premio máis antigo e coñecido co que son distinguidas as personalidades ou institucións no ámbito europeo en xeral e da Unión Europea en particular.

## Historia 
A orixe do premio sitúase o 19 de decembro de 1949 cando un comerciante da cidade de Aquisgrán, o Dr. Kurt Pfeiffer, que fundara un círculo cultural co nome de ‘’Corona Legentium Aquensis’’ coa intención de fomentar o diálogo entre políticos, científicos e os personaxes culturais de toda Europa, anuncia a creación dun premio que bautiza co nome do emperador Carlomagno quen no século VIII fixara a súa residencia en Aquisgrán.

O obxectivo do Premio Carlomagno definiuse polo seu fundador nos seguintes térmos:

No ano 2004, ademais do premio ordinario, concedeuse un premio especial ao papa Xoán Paulo II que non se entregou en Aquisgrán, senón na Cidade do Vaticano. Ó ano seguinte unha iniciativa cidadá intentou sen éxito retirar o premio a Henry Kissinger, quen obtivera o galardón en 1987. A súa xestión no goberno estadounidense foi criticada pola súa responsabilidade no golpe de Estado contra o presidente chileno Salvador Allende en 1973.

## O premio 
O Premio Carlomagno outorgase á contribución (anual) máis valiosa para a comprensión e o desenvolvemento da comunidade en Europa Occidental e polos servizos á humanidade e á paz mundial. A contribución pode estar encadrada nos campos da literatura, das ciencias, da economía ou a política.

O xurado que outorga o Premio Carlomagno está formado por 17 persoas, entre as que se encontran o alcalde de Aquisgrán, o deán da Catedral e  reitor da Escola Técnica Superior de Renania-Westfalia, radicada de igual xeito en Aquisgrán, así como representantes dos partidos políticos.

O premio consiste nun premio en metálico de 5.000 euros, unha medalla coa imaxe de Carlomagno no trono, e un certificado.

A súa entrega realízase no mes de maio no interior da Sala da Coroación da Casa do concello de Aquisgrán, logo do cal, fanse tres discursos, un polo alcalde da cidade, outro de louvanza por un convidado especial e o terceiro polo propio premiado.

## Relación de premiados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* (en alemán) Páxina oficial do Premio Internacional Carlomagno
* (en inglés) Páxina oficial da cidade de Aquisgrán sobre o Premio Internacional Carlomagno
I Was a Teenage Cavewoman

***I Was a Teenage Cavewoman*** é o segundo EP do grupo xaponés de rock and roll chamado The 5.6.7.8's, lanzado ao mercado no Xapón o ano 1991 e producido polo propio grupo.

## Listaxe de cancións 
# "Ah-so"
# "Edie is a Sweet Candy"
# "I Was a Teenage Cavewoman"
# "Pinball Party"
# "The 5.6.7.8's"
# "Blue Radio"

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de The 5.6.7.8's
Querido Corto Maltés

***Querido Corto Maltés*** é unha novela en lingua castelá da escritora e profesora pontevedresa Susana Fortes.

## Argumento 
A acción transcorre principalmente en Lisboa e A Habana, onde Ana, investigadora sobre o tráfico de escravos, ten unha aventura con "F." a quen identifica co heroe de banda deseñada Corto Maltés.

## Premios e distincións 
A novela foi galardoada co I Premio Nuevos Narradores concedido pola Escola de Letras e Tusquets Editores.
Arciprestado do Incio-Santalla de Rei

**O Incio-Santalla de Rei** foi un arciprestado pertencente á Diocese de Lugo, que se formou en 2006 coa fusión dos arciprestados de Santalla de Rei e O Incio, por falta de sacerdotes, e desapareceu coa reestruturación de 2010.

## Parroquias
**Pertencentes ao antigo arciprestado de Santalla**
*12px Abrence
*12px Canedo
*12px Castroncelos
*12px Castrosante
*12px Cereixa
*12px Eixón
*12px Ferreiros
*12px A Ferreirúa
*12px Fornelas
*12px Freituxe
*12px Guntín
*12px Lamaigrexa
*12px Martín
*12px Mosteiro
*12px Óutara
*12px Pinel
*12px Piño
*12px A Pobra do Brollón
*12px Ribas Pequenas
*12px Saa
*12px Salcedo
*12px Santalla de Rei
*12px Veiga
*12px Ver

**Pertencentes ao antigo arciprestado do Incio**
Pin Heel Stomp

***Pin Heel Stomp*** é o sexto álbum do grupo xaponés de rock and roll chamado The 5.6.7.8's lanzado o mercado no Xapón no ano 1997 e producido polo propio grupo.

## Lista de temas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de The 5.6.7.8's
Newcastle United F.C.

O **Newcastle United Football Club** é un club de fútbol inglés&nbsp;da cidade de Newcastle upon Tyne. Fundouse en 1892 e compite na Premier League.

## Xogadores 
### Equipo actual 
:*Actualizado a 31 de xaneiro de 2020.*

## Palmarés 
### Torneos nacionais 
* **Football League (4):** 1904-05, 1906-07, 1908-09, 1926-27
* **Copa de Inglaterra (6):** 1909-10, 1923-24, 1931-32, 1950-51, 1951-52, 1954-55
* **Football League Second Division/Football League First Division** (*2º División*) **(2):** 1964-65, 1992-93
* **Community Shield (1):** 1909

### Torneos internacionais oficiais 
* **Copa Intertoto de la UEFA (1):** 2006

### Torneos internacionais non oficiais 
* **Copa de Ferias (1):** 1968-69

### Torneos amigables 
* **Trofeo Teresa Herrera (1):** 2010