open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Herba gateira

A **herba gateira**, (***Nepeta cataria***) é unha planta natural de Europa que medra en terreos ermos, noiro, sebes, terrapléns e en ruínas de casas vellas. Tamén medra brava en Asia occidental e América do Norte. O nome do seu xénero *Nepeta* provén do latín *nepa* que significa "escorpión", dada a antiga crenza de que esta planta sandaba a pezoña dos escorpións.

## Descrición 
É unha planta perenne con talo agrisado, viluda e ramificada que acada 20–60&nbsp;cm de altura. Ten follas opostas, pecioladas, cordadas, con bordos dentados e peludas polo envés. As flores, numerosas, son de cor amarelenta e rosada manchadas de púrpura, agrupándose nunha espiga laxa pedunculada. A planta bota un forte cheiro a menta que atrae os gatos (de aí o seu nome común).

## Efecto nos gatos 
miniatura|Un gato a amosar os efectos da gateira.
Aos gatos fáiselles irresistíbel esta planta. Comen as súas flores, cheiran, mastigan e fréganse nas súas follas volvendo unha e outra vez por unha dose do seu embriagador recendo. Os óleos aromáticos fan que os gatos despois de inxerila fagan nun principio brindeiras, mais a medida que aumentan os efectos do aceite, o seu comportamento faise máis estraño. Comezan a rodar sobre si mesmos coma se estivesen en éxtase, cazan ratos imaxinarios etc.

Non todos os gatos se estimulan no mesmo grao, e un terzo deles non responderá. Esta diferenza de resposta seica é debido a factores medioambientais, xenéticos, e o sexo do gato (atrae especialmente as femias, mais tamén os machos e machos castrados). Aínda non se coñece o risco xenético que produce esa atracción. O ingrediente activo da herba gateira é a nepetalactona, substancia quimicamente relacionada cun composto semellante que se atopa non seus ouriños.

## Propiedades 
* Estimula a súa e é carminativo, utilizándose como diaforética en caso de febres altas.
* Útil contra a tose, a bronquite crónica, arrefriados e gripe.
* Regulariza a menstruación alterada.

:A infusión e decocción de follas e flores úsase oralmente para o tratamento de afeccións gastrointestinais (cólico, diarrea, flatulencia, indixestión), nerviosas (histeria, insomnio, nerviosidade, neuralxia, neurastenia, pesadelos) e respiratorias (bronquite, catarreiras, influenza, arrefriado, tuberculose), amenorrea, anemia, fraqueza, dor de testa, escarlatina, febre, hidropisía, e cancro.

:O zume de follas úsase para baixar a menstruación. En enema para as convulsións, dispepsia, disuria, histeria,
## Nome común 
* Galego: **herba do gato** (Non confundir coa especie *Pulicaria dysenterica*), **gateira** e **nébeda** (non confundir coa especie *Calamintha nepeta*)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Jacobs, Betty E.M. Growing & Using Herbs Successfully. Garden Way Publishing. Pownal, Vermont, 1981 (en inglés)
* *Plants.* Holoweb, Inc. Edina, MN. (en inglés)
* Smith, Linda. *Catnip.* Penmarrie Cornish Rex. 1996-2005. (en inglés)
* Catnip Repels Mosquitoes More Effectively than DEET, Compte rendu du 222 meeting national de l'American Chemical Society (en inglés).
Entactina

A **entactina**, tamén chamada **nidóxeno-1** (NID-1), é unha proteína que nos humanos está codificada no xene *NID1* do cromosoma 1. A entactina é un compoñente da membrana basal xunto con outros compoñentes como o coláxeno tipo IV, proteoglicanos (heparán sulfato e glicosaminoglicanos), laminina e fibronectina.

## Función 
A entactina é un membro da familia do nidóxeno de glicoproteínas da membrana basal. A proteína interacciona con outros compoñentes da membrana basal. Esruturalmente esta proteína (xunto co perlecán) conecta entre si as redes formadas polos coláxenos e as lamininas. Tamén pode exercer un papel nas interaccións da célula coa matriz extracelular.

## Interaccións 
A entactina interacciona con FBLN1.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*
Athanasius Schneider

**Athanasius Schneider**, nado en Tokmok (RSS de Kirguizistán) o 7 de abril de 1961 é un bispo católico alemán de Kirguizistán, bispo auxiliar da arquidiocese de María Santísima en Astana dende 2011.
## Traxectoria 
Athanasius Schneider naceu en Tokmok (entón na RSS de Kirguizistán) o 7 de abril de 1961, nunha familia de alemáns do mar Negro. En 1982 profesou como membro da Orde dos Coéngos Regulares da Santa Cruz de Coímbra, e o 25 de marzo de 1990 foi ordenado sacerdote.

O 8 de abril de 2006 foi nomeado bispo auxiliar de Qarağandı, en Kazakhstán, e bispo titular de *Celerina*. Recibiu a ordenación episcopal o 2 de xuño, de mans do cardeal Angelo Sodano, e sendo os seus co-consagradores principais os arcebispos Jan Paweł Lenga e Józef Wesołowski.

O 5 de febreiro de 2011 foi trasladado como bispo auxiliar á arquidiocese de Astana.

## Obra 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Catholic-Hierarchy.org
O Fabal, Vilasante, Cervantes

**O Fabal** é un lugar da parroquia de Vilasante no concello lugués de Cervantes, na comarca dos Ancares. Segundo o IGE en 2013 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).

## Patrimonio 
O lugar está situado na cabeceira do val de Cancelada, e conta cun numeroso patrimonio histórico. O castro de Penatallada está na Reboleira dos Señores, e conserva foxos, murallas, cercas, e construcións. No propio castro están os restos da capela de Santa Catalina.

Na aldea está o Pazo do Fabal, casa patrucial dos señores do Fabal, construído no século XV e con capela-panteón construída en 1726 baixo a advocación de san Bartolameu, nome do fundador do morgado. Nela xacen antepasados da familia e aínda segue a ser hoxe panteón da familia. Entre os personaxes ilustres desta casa destaca José Quiroga Méndez.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilasante 
### Parroquias de Cervantes
Xosé Franco Montes

**José Franco Montes** (en realidade José Franco Domonte), nado en Vigo o 22 de xaneiro de 1879 e finado ibídem o 31 de xullo de 1939, foi un escultor, arquitecto e político galego.
[miniatura|Casa do [A Estrada|Concello da Estrada, obra do arquitecto.]]

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Franco Franco (concelleiro de Vigo) e Matilde Domonte,

Arquitecto da Real Academia de San Fernando, profesor de Máquinas da Escola de Artes e Industrias de Vigo, arquitecto municipal de Vigo e arquitecto diocesano de Tui. Foi vicepresidente e fundador da Asociación de Arquitectos de Galicia (actual Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia), fundador da Cámara da Propiedade Urbana de Vigo, secretario do Partido Liberal, concelleiro, a partir de 1910, do concello de Vigo polo Partido Liberal, tenente de alcalde do Concello de Vigo e alcalde en funcións, apartado da vida política coa chegada da II República e nomeado deputado provincial en xullo de 1939 polo goberno de Francisco Franco. O Concello de Vigo dedicoulle o nome dunha rúa no lugar de Lavadores.

## Obra 
miniatura|Casa Hermanos Suárez, 1920.
A súa obra, de estilo modernista, desenvólvese dende 1904 até o final da súa vida. Entre os seus proxectos salientan:
* Chalé do Pilar, Vigo, hoxe "Casa da Xuventude" na rúa López Mora nº 31.
* Obras de adaptación do Colexio dos Xesuítas en Camposancos.
* Igrexa de Santa Cristina de Sabarís, en Baiona.
* Casa do Concello da Estrada.
* Colexio Apóstolo Santiago dos Xesuítas, rúa Sanjurjo Badía en Vigo.
* Casa Palacio de Estanislao Núñez Saavedra (foi queimada durante a segunda república).
* Casa dos Condes de Torrecedeira, Vigo.
* Casa de Joaquín Pérez Boullosa, na Praza de Compostela nº 24, Vigo.
* Casa dos irmáns Suárez, en Montero Ríos nº2, Vigo.
* Obras en Lugo e Santiago de Compostela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *A Estrada, Miscelánea Histórica e Cultural*, Fundación Cultural Estrada, 2002.
* Artigo "FRANCO MONTES, José" da *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada
* Entrada "Franco Montes, Xosé" do *Dicionario biográfico de Galicia'', Ir Indo Edicións, 2010-2011, Vigo.
Badenweiler

**Badenweiler** é unha vila-balneario localizada nos outeiros da Selva Negra, aproximadamente á mesma distancia (30&nbsp;km) de Friburgo de Brisgovia e de Basilea en Suíza.

## Etimoloxía 
O topónimo "Badenweiler" está composta das palabras alemás "Baden" (bañar ou baño) e "Weiler" (aldea).

O nome do asentamento romano era "Aquae Villae" (cidade da auga).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Portsmouth

**Portsmouth** é unha cidade e autoridade unitaria da rexión do sueste de Inglaterra, no Reino Unido. Pertence ó condado cerimonial de Hampshire.

Portsmouth, coñecida popularmente como ***Pompey***, localízase na illa de Portsea, fronte á illa de Wight na canle da Mancha, que á súa vez conforma a ría natural de *Portsmouth Harbour*, formación xeográfica favorable para o refuxio e as actividades marítimas que forzaron en parte o carácter histórico e económico da cidade.

A súa poboación, segundo as estimacións de 2009, chega a 203.500 habitantes no seu termo municipal, e a case 443.000 na área metropolitana (11ª máis poboada do Reino Unido).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Nueva Galicia (Vigo)

***Nueva Galicia*** foi unha publicación periódica editada en Vigo en 1927.

## Historia e características 
Subtitulada *Revista ilustrada, gráfica e informativa*, apareceu o 16 de maio de 1927. Dirixida por Víctor Fraiz Villanueva. Dedicou atención á actualidade viguesa e aos problemas de Galicia. Tiña como característica que ningún dos artigos estaba asinado, nin con pseudónimo. Cesou probablemente no seu primeiro número.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Higham, Kent

**Higham** é unha parroquia civil e vila do distrito de Gravesham, no condado de Kent (Inglaterra).

## Xeografía 
Segundo a Oficina Nacional de Estatística británica, Higham ten unha superficie de 13,22 km².

## Notas 
## Véxase tamén
Aracataca

**Aracataca** é un concello colombiano do departamento de Magdalena. É coñecido por ser o lugar de nacemento do premio Nobel de literatura Gabriel García Márquez e do fotógrafo e caricaturista Leo Matiz Espinoza. Ten unha superficie de 1&nbsp;775 km².

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Cruceiro da Santísima Trindade

O **cruceiro da Santísima Trindade** é un cruceiro do século XV situado na vila de Baiona.

## Características 
Atópase sobre unhas rochas, e é un dos poucos de Galicia que está cuberto por un baldaquino. Este é de estilo renacentista en forma de pirámide sostida sobre unhas columnas, rematadas en forma de pináculos cilíndricos con coroa cónica. O cruceiro é de estilo gótico coa imaxe de Xesús Cristo e, ós seus pés, a Virxe María, María Madalena e Santiago o Maior.
miniatura|250px|*SENLLEIRO EXEMPLAR CON BALDAQUINUNICO DA SUA NATUREZA EN GALICIACRUZ GOTICA CON FIGURAS BIBLICASPOLICROMADAS E BALDAQUIN RENACENTISTADE ORIXE FRANCESA*
Atópase na calzada romana, posteriormente chamada Estrada Real. Foi realizado en granito, e conta cunha grande lousa de 1,12 m situada a 1 m de altura sobre o piso que servía de altar para celebrar misa en tempos de peste para os habitantes do Val Miñor e para as tripulacións dos navíos fondeados na baía de Baiona.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (1950): *As cruces de pedra na Galiza* (https://web.archive.org/web/20141113092838/http://www.museo.depo.es/coleccion/catalogo.castelao/ga.03110000.html?TCWMLsJePI Museo de Pontevedra).
* 
### Outros artigos 
* Igrexa de Santa María de Baiona
### Ligazóns externas 
* Cruceiro da Santísima Trindade en Turgalicia.
Taganrog

**Taganrog** (en ) é unha cidade costeira do Óblast de Rostov, Rusia, localizada na costa norte do Golfo de Taganrog (Mar de Azov), varios quilómetros ó oeste da boca do río Don. A poboación era de 257.681  persoas no censo de 2010.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Taganrog
Los Deportes

***Los Deportes*** foi unha revista editada en Vigo en 1927.

## Historia e características 
Revista semanal deportiva, apareceu o 31 de outubro de 1927. Estaba dirixida por Ramón Fernández Mato. Entre os seus colaboradores figuraron Rienzi, José Vidal, Allatnas, Arturo, Peña Novo, Olímpico, A. C. Lema e Zas‐Bun. Semanario ilustrado ideado por *El Pueblo Gallego* como o seu órgano deportivo. Foi tomada por referencia nos anos seguintes. Mostra a unión entre cultura, deporte e alta clase social naquel tempo. Publicou artigos pseudocientíficos sobre os beneficios do deporte, e tiña unha páxina destinada á high-life, nunha mestura de prensa de corazón e xornal deportivo. A súa vida foi curta, o último número apareceu o 26 de decembro dese ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Vázquez Morandeira, Gerardo (2012). *A prensa deportiva en Galicia. Historia, modelos e tipoloxía (1909‐2009)*  Tese de doutoramento.
Xiraz

**Este artigo trata sobre unha cidade iraniana, para a variedade de uva véxase: Syrah*.

**Xiraz** (en , Širâz), é a quinta cidade máis poboada de Irán e é a capital da provincia de Fars. No 2009, a poboación da cidade era de 1.455.073. Xiraz está localizado no suroeste de Irán, a carón do río estacional Roodkhaneye Khoshk. Ten un clima moderado, e durante un máis dun milenio foi o centro comercial da rexión. Está considerada unha das cidades máis antigas de Persia.

A referencia máis antiga da cidade, como *Tiraziš*, aparece nunha táboas elamitas do -2000. No século XIII, Xiraz converteuse nun centro das artes e das letras, debido ó apoio do seu gobernante e á presenza de estudosos e artistas persas. Foi a capital de Persia durante a dinastía Zand dende o 1750 ata 1781, así como no breve período saffarí. Dous famosos poetas de Irán, Hafez e Saadi, son de Xiraz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
La Colonia Gallega

***La Colonia Gallega*** foi un periódico editado en Buenos Aires en 1914.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico de la tarde. Órgano de la Colectividad y Sociedades de su nombre en la República Argentina*, apareceu o 23 de maio de 1914. Fundado e dirixido por Fortunato Cruces, entre os seus colaboradores figuraron Basilio Álvarez, P. Ruiz, Adolfo León Gómez, J. J. Lloret, Antonio Fernández Tafall, Manoel o Coxo e Chucho de Canedo. Publicación de información xeral, incluíu noticias de Galicia e da colectividade e das Sociedades de emigrantes.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
Irene Bedard

**Irene Bedard**, nada en Anchorage (Alasca) o 22 de xullo de 1967, é unha actriz estadounidense coñecida por interpretar papeis de nativos americanos en varios filmes.

## Traxectoria
Bedard naceu en Anchorage, Alasca, filla dunha nai inupiaq e un pai cree/francocanadense. É membro da vila nativa de Koyuk en Alasca.

En 2012 creou as produtoras Sleeping Lady Films e Waking Giants Productions xunto co canadense Thom Denomme. Con sede en Santa Fe (Novo México), ambas as compañías están dedicadas a crear historias inspiracionais e positivas para os nativos americanos.

## Filmografía 
## Notas
O Pazo, Parada, Outeiro de Rei

**O Pazo** é un lugar da parroquia de Parada no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 26 habitantes (14 homes e 12 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Parada 
### Parroquias de Outeiro de Rei 
## Notas
Julio Galán

O nome de **Julio Galán** pódese referir a:

* **Julio Galán Carvajal**, arquitecto asturiano (1875-1939);
* **Julio Galán Gómez**, arquitecto galego, fillo do anterior (1908-1975);
* **Julio Galán Martín**, escenógrafo e interiorista asturiano (1946-2003);
* **Julio Galán**, pintor mexicano (1959-2006);

## Véxase tamén
* **Premio Julio Galán**, premio de arquitectura que leva o nome do arquitecto asturiano.
Igrexa de Santa María de Baiona

A **excolexiata de Santa María** é un templo relixioso de estilo románico e de aspecto fortificado do século XIII (1278) situado na vila de Baiona. Foi instituída colexiata polo bispo Diego de Muros I en 1482, ata 1840, ano en que volveu ser igrexa parroquial.

## Descrición 
[miniatura|[Gravado en *La Ilustración Gallega y Asturiana*, 1880. Nel aparece a cuberta da porta, que foi retirada en 1901.]]
Está dividida en tres naves coa súa ábsida rectangular. A nave principal lembra o estilo cisterciense do mosteiro de Santa María de Oia. As fiestras son románicas e ten na fachada un rosetón románico.

No ano 1659 fíxose a sancristía engadíndoa polo exterior á absidiola norte e en 1695 construíronse as capelas laterais.

O retablo barroco foi construído entre 1726 e 1732 por Antonio del Villar.

En 1841, trasladáronse ó adro varios cruceiros de distintos estilos que estaban espallados polas rúas da vila.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 

50px|none|Wikisource
Wikisource posúe escritos orixinais acerca da: ***Igrexa de Baiona*** 

### Bibliografía 
* 
* , Manuel (1888). *Galicia, sus monumentos y artes - su naturaleza e historia*, p 754-756. Barcelona.
* 

### Outros artigos 
* Capela de Santa Liberata
* Cruceiro da Santísima Trindade
### Ligazóns externas 
* Colexiata de Santa María en Turgalicia.
Julio Galán Gómez

290px|dereita|miniatura|Edificio da Caixa de Aforros de Asturias, Oviedo.
**Julio Galán Gómez**, nado na Coruña en 1908 e finado en Milán en 1975, foi un arquitecto galego.

## Traxectoria 
Fillo do arquitecto asturiano Julio Galán Carvajal, naceu na Coruña cando o seu pai era arquitecto dese concello. Traballaron xuntos durante un breve período de tempo a finais da década de 1930. Julio Galán Gómez residiu en Oviedo, onde tiña o seu estudio, e foi arquitecto municipal de Langreu na década de 1950.

Foi especialmente coñecido pola reconstrución trala Guerra Civil dos edificios das caixas de aforros de España: Oviedo, Áraba, Segovia, Soria, Albacete, Castelló, Ávila, Burgos e León.

En Galicia reconstruíu tamén os edificios das caixas de aforros da Coruña, Lugo e Santiago de Compostela. Salientan ademais varios edificios urbanos en Oviedo, Avilés, Santander ou La Felguera e Sama (Langreu).

## Notas
Privatdozent

***Privatdozent*** é, desde o século XIX, un título universitario de tradición alemá en Europa. Designa aos ensinantes que recibiron unha habilitación, pero que non obtiveron (aínda) unha cátedra de ensinanza ou de investigación. Por iso, o *Privatdozent* non recibía remuneración ningunha por parte do goberno; porén, era un paso obrigado para obter unha cátedra.

O título de *Privardozent* estableceuse en Prusia ao redor de 1810, e non se convertería en común até 1860. Este título académico existe en Alemaña, Austria e Suíza.

O *Privatdozent* está autorizado para dar, ademais de titorías, conferencias na Universidade, polo privilexio de *venia legendi*. En Suíza, o dereito de *venia legendi* concédese por un período de tres anos, renovábel.

Noutros países utilízanse os termos equivalentes *docent / dosent / dozent / доцент* en Bosnia-Hercegovina, Bulgaria, Croacia, Dinamarca, Estonia, Finlandia, Hungría, Lituania, Macedonia do Norte, Noruega, Polonia, República Checa, Rusia, Serbia, Eslovaquia, Eslovenia, Suecia, Turquía, Ucraína etc.

## Notas
Alfauir

**Alfauir** é un concello da Comunidade Valenciana, na comarca da Safor. Está moi preto da costa e á beira do río Vernissa. En 2012 tiña 431 habitantes.

## Patrimonio arquitectónico 
[miniatura|[Mosteiro de San Xerónimo de Cotalba.]]
Mosteiro de San Xerónimo de Cotalba, de estilo gótico-renacentista construído entre os séculos XIV e XVIII.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Portal d'Alfauir
Ignacio Fernández

O nome de **Ignacio Fernández** pode referirse a:

***Ignacio Fernández Sánchez**, actor, director de cine e humorista español, máis coñecido como **Tony Leblanc** (1922-2012);
***Ignacio Fernández Toxo**, Secretario xeral do sindicato Comisións Obreiras (n. 1952);
***José Ignacio Fernández Palacios**, futbolista galego (n. 1967).
Herba do gato

A **herba do gato** (***Pulicaria dysenterica***) é unha planta da familia das asteráceas.
miniatura|Ilustración
miniatura|Vista da planta
## Descrición 
Planta vivaz, de 20–70&nbsp;cm de alto, ramificada por riba, formando crecenzas de suave recendo. Talo de vilosidade lanosa por riba. Follas basais pecioladas, marchitas na floración. Follas caulinares alternas, lanceoladas, de 2–5&nbsp;cm de longo, coa base acorazonada até en forma de frecha, arrodeando o talo, aserradas, verdes, ásperas pola face, polo envés tomentosas de cinsento. Numerosos capítulos de 1,5–3&nbsp;cm de largo, semiesféricos. Pedúnculos dos capítulos de 1,5,2,5&nbsp;cm de longo, cun hipsofilo como máximo. Involucro de varias camadas. Brácteas involucrais máis ou menos punxentes e máis ou menos laúdas e glandulosas. Lígulas amarelas douradas, sobresaíndo uns 5&nbsp;mm do involucro. Flósculos amarelos. Froitos de 1,5&nbsp;mm de longo, con 14-20 sedas arrodeadas dunha coroa membranosa. Florea polo verán.

## Distribución e hábitat 
Mediterráneo e no norte até Europa central. Pradeiras húmidas, brañas, lameiros, gabias.
## Importancia económica e cultural 
;Usos
Antihistamínica ( prevén o broncoespasmo) e cardioestimulante. Popularmente emprégase como antibacteriana no tratamento das diarreas e como antidisentérica.

Dose: Infusión ao 2%, 2-3 cuncas ao día despois das comidas. Cómpre non adozar.

Parte utilizada: extermo superior aéreo.
;Principios activos

Polienos e poliínos. Flavonoides e ácidos fenólicos.
## Taxonomía 
*Pulicaria dysenterica* foi descrita por (L.) Bernh. e publicado en *Systematisches Verzeichnis* 153. 1800.
;Citoloxía:
Número de cromosomas de *Pulicaria dysenterica* (Fam. Compositae) e táxones infraespecíficos: 2n=20. 
;Varieadades aceptadas:
* *Pulicaria dysenterica subsp. dysenterica*	
* *Pulicaria dysenterica subsp. uliginosa* Nyman	
;Sinonimia:
* *Pulicaria uliginosa* Stev. ex DC.
* *Aster dysentericus* (L.) Scop.	
* *Diplopappus dysentericus* (L.) Bluff & Fingerh.	
* *Pulicaria dysenterica var. dysenterica*

## Nome común 
* Galego: herba do gato, desentérica

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Características das lamiáceas

### Bibliografía 
# AFPD. 2008. African Flowering Plants Database - Base de Donnees des Plantes a Fleurs D'Afrique.
# Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., Nova York.
# Flora of China Editorial Committee. 2011. Flora of China (Asteraceae). 20–21: 1–992. In C. Y. Wu, P. H. Raven & D. Y. Hong (eds.) Fl. China. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis.
### Ligazóns externas
Acción Gallega (1920)

***Acción Gallega*** foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1920 e 1925, bilingüe, con predominio do castelán.

## Historia e características 
Subtitulado *Publicación Oficial de Casa de Galicia*, apareceu o 24 de xuño de 1920. A partir do número 14 cambiou o seu subtítulo por *Revista Mensual de Casa de Galicia*. Dirixido por Rodolfo Prada, os redactores eran Javier Insua, Eduardo Blanco Amor, E. Rosal, Manuel Agromayor, E. Calviño de Castro, Félix Ferro, Julio Viale Paz e o debuxante S. Santiago. Entre os seus colaboradores figuraron Xaquín Bacelo, Antonio Noriega Varela, Eladio Rodríguez González, Ramón María del Valle-Inclán, Fortunato Cruces, Manuel Castro López, Roberto Blanco Torres e Joaquín Pesqueira. Era unha publicación societaria que informaba das actividades da asociación e da colectividade emigrada, pero tamén publicou numerosos artigos literarios. O último número coñecido é o 58, de 1925.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas
A infancia dun xefe

***A infancia dun xefe*** (en ) é un relato longo de algo máis de cen páxina do autor francés Jean-Paul Sartre. A obra foi publicada por vez primeira en lingua francesa en 1939, xunto con outros catro relatos na compilación intitulada *O paredón*.

Foi traducida ó galego por Ánxela Gracián e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2015.. Ten unha carga importante introspección (o autor amosa un interese claro pola psicanálise). Foi escrita cun narrador en terceira persoa, e permite seguir o discurso reflexivo do protagonista, as súas percepcións e constatacións a partir das súas súas experiencias. Ten por outra banda unha compoñente de corte impresionista. É notorio o uso de parágrafos longos así como a inexistencia dunha división por capítulos, seccións ou de calquera outra clase.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Existencialismo
Satisfacción

[miniatura|*Satisfaccións humanas* (cara a 1938), de [Edgard Farasyn.]]
A **satisfacción** (do latín "satisfactio") refírese ao estado mental producido pola sensación de plenitude no cerebro, debido á correcta realización dunha determinada acción a que se fixo con esforzo.

## A satisfacción referida á filosofía
Cando un ser humano ten un obxectivo, o seu propósito e cumprilo, e tras a súa correcta realización, o funcionamento mental do ser humano encóntrase en harmonía, o que contribúe a unha sensación de ledicia, coñecida como satisfacción. Aínda así, non se debe confundir satisfacción con ledicia.

Así e todo, o grao de satisfacción depende, entre outros factores, da optimización do consumo enerxético levada a cabo polo cerebro, isto é, canto maior sexa a capacidade de neurotransmitisión do cerebro, maior será a posibilidade de sentir satisfacción. Se nos sentimos insatisfeitos, o que sentiremos será desacougo, e incluso pode chegar a producir sufrimento.

A falta de estímulos poderíase asociar coa insatisfacción, pois sen un estímulo as ganas de realizar unha acción, cuxa correcta execución che proporcionaría satisfacción, veríanse reducidas considerablemente, o que causaría unha mala realización ou non realizar dita acción, privándonos de sentir satisfacción, o que nos provocaría xusto o contrario, a insatisfacción.

## Outros significados da satisfacción
A satisfacción pódese referir a cousas que non sexa filosóficas:
*Acción mediante a cal se repara unha ofensa ou dano producidos; por exemplo: *Esixo unha satisfacción debido aos danos causados.*
*Cumprimento dunha necesidade, desexo ou paixón; por exemplo: *Necesítanse nutrientes para satisfacer as funcións vitais.*

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Felicidade

### Ligazóns externas
*Definición de satisfacción 
*Outra definición.
Walter Brandmüller

**Walter Brandmüller**, nado o 5 de xaneiro de 1929 en Ansbach (Alemaña), é un cardeal da Igrexa Católica, Presidente emérito da Comisión Pontificia para as Ciencias Históricas.

## Traxectoria 
Walter Brandmüller naceu o 5 de xaneiro de 1929 en Ansbach, unha pequena cidade de Franconia (hoxe na Franconia Central, Baviera). Estudou Filosofía e Teoloxía na Escola Superior Filosófica e Teolóxica de Bamberg, e o 26 de xullo de 1953 foi ordenado sacerdote da arquidiocese de Bamberg polo arcebispo Joseph Otto Kolb. Entre 1953 e 1957 levou a cabo a súa actividade pastoral na igrexa de San Xoán, en Kronach, e posteriormente até 1960 na de San Martiño de Bamberg.

Doutorouse en Teoloxía en 1963 pola Universidade de Múnic. Entre 1969 e 1971 foi profesor de Historia eclesiástica e Patroloxía na Escola Superior Filosófica e Teolóxica de Dillingen, e entre 1971 e 1997 compaxinou o labor de párroco en Walleshausen e a de profesor de Historia eclesiástica moderna e medieval na Universidade de Augsburgo. Na súa traxectoria académica, destaca como especialista na historia dos concilios, e é fundador e editor da revista *Annuarium conciliorum historiae* (dende 1969 até a actualidade) e da serie *Konziliengeschichte* (dende 1979), e publicou tamén os tres volumes de *Handbuch der bayerischen Kirchengeschichte* *(Manual da historia da Igrexa bávara)*.

En 1981 foi nomeado membro da Comisión Pontificia para as Ciencias Históricas, e o 4 de xuño de 1998 foi nomeado presidente da devantida comisión, cargo no que permaneceu até o seu retiro o 3 de decembro de 2009. Tamén dende 1997 é coéngo do capítulo da Basílica de San Pedro.

O papa Bieito XVI quíxoo crear cardeal, polo que o 4 de novembro de 2010 nomeouno arcebispo titular de *Caesarea in Mauretania*. Recibiu a consagración episcopal o 13 de novembro, de mans do cardeal Raffaele Farina. No consistorio do 20 de novembro de 2010, o papa creouno cardeal, co título de Cardeal-Diácono de San Giuliano dei Fiamminghi.

## Obra 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Obras colectivas 
* 

## Premios e distincións 
O 17 de xullo de 1983 foi nomeado Prelado de Honra da Súa Santidade. O 22 de xullo de 1990 foi condecorado coa Orde ao Mérito da República Federal de Alemaña polo presidente Richard von Weizsäcker.
Lucy (filme de 2014)

***Lucy*** é un filme francés ciencia ficción e acción e escrito e dirixido por Luc Besson e producido pola súa muller Virginie Silla coa compañía Europacorp. O filme foi rodado en Taipei, París e Nova York. Está protagonizado por Scarlett Johansson, Morgan Freeman, Amr Waked e Choi Min-sik. Johansson intepreta ó personaxe do título, unha muller que adquire habilidades psicoquinéticas a partir dunha droga.

O filme foi estreado o 25 de xullo de 2014, e converteuse nun éxito de recadación, conseguindo $443 millóns sobre un orzamento de $40 millóns.

## Sinopse 
Lucy é unha muller obrigada a exercer de mula (de drogas) e que adquire poderes sobrenaturais cando a bolsa da droga se rompe e os narcóticos entran en contacto co seu corpo. A partir dese intre, a substancia comeza a mellorar a capacidade do cerebro de Lucy ata chegar ó 100%.

## Personaxes 
* Scarlett Johansson como Lucy
* Morgan Freeman como Profesor Samuel Norman
* Choi Min-sik como Mr. Jang
* Amr Waked como Pierre Del Rio
* Julian Rhind-Tutt como 'baddie' inglés
* Pilou Asbæk como Richard
* Analeigh Tipton como Caroline
* Nicolas Phongpheth como Jii

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Manuel González Iglesias

**Manuel González Iglesias**, coñecido como **O xastre de Lalín**, nado en Lalín e finado en Buenos Aires o 11 de xullo de 1926, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Emigra moi novo a Buenos Aires. Foi un dos fundadores da Sociedade Hijos del Partido de Lalín en Buenos Aires. Foi autor de dúas pezas teatrais nas que ridiculizaba ao caciquismo. En 1918 dirixiu *La Voz del Centro* editado polo Centro Protección Agrícola del Distrito de Salceda en Buenos Aires. Fundador e dirixente da sociedade Unión del Partido de Lalín, da que foi elixido presidente en 1923, foi tamén directivo da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales (1921) e colaborou no seu periódico *El Despertar Gallego*. Tamén colaborou en *Teo*. Finou en Buenos Aires o 11 de xullo de 1926.

## Obras 
* *As obras magnas de Leonardo*, estreada en 1915.
* *En Festa*, estreada en 1917.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Discografía de Le Sacre du printemps

Esta é unha discografía de son e vídeo do ballet de Igor Stravinskii *Le Sacre du printemps*. A obra foi estreada en París o 29 de maio de 1913 no Théâtre des Champs-Élysées. Foi presentada polos Ballets Russes de Sergei Diagilev coa coreografía de Vatslav Nizhinskii e foi dirixida por Pierre Monteux. A lista inclúe moitas das máis notables gravacións da obra, mais nin é totalmente exhaustiva. O carácter vangardista da música, combinado coa coreografía innovadora de Nizhinskii, provocou disturbios na primeira representación. A obra gañouse unha grande aceptación tanto como ballet e como peza de concerto.

A discografía non é exhaustiva; frecuentemente aparecen novas gravacións, e fanse reedicións de gravacións antigas. Nas táboas, o ano que aparece non é necesariamente unha guía exacta para o tempo real da gravación actual, xa que ás veces as gravacións lévanse a cabo moitos anos antes da súa publicación.

O 22 de marzo de 2008 a emisión de ''BBC 3'S CD Review - Building a Library*, o crítico musical Rob Cowan recomendou a gravación de 2004 da Junge Deutsche Philharmonie, Peter Eotvos (director), como a mellor ocpión dispoñible.

En 2014 o trío de *avant garde jazz* The Bad Plus gravou *The Rite of Spring'' para o selo Sony Masterwork.

## Discografía 
### Gravacións de son: (orquestrais) 
### Gravacións de son: (derivada) 
### Gravacións de son: versións de piano 
### Gravacións en vídeo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Galicia Nueva (A Habana)

***Galicia Nueva*** foi un periódico editado na Habana en 1916.

## Traxectoria 
De periodicidade decenal, apareceu o 5 de xaneiro de 1916. Fundado por Ramiro García e dirixido por Eugenio Mañach. Publicou traballos contra o caciquismo en Galicia; un comentario sobre Vento mareiro, de Ramón Cabanillas, por Antonio Rey Soto; cartas de Basilio Álvarez dende Madrid e poemas en galego de Cabanillas, Francisca Herrera Garrido e Bernardo Bermúdez Jambrina. O director Eugenio Mañach, presidente do Centro Galego da Habana, asinaba os editoriais co título "Habla el Maestro". Tamén colaboraron Ramiro García, Manuel Barral, Antonio Tato, Guillermo Cedrón, Bernardo Rodríguez, R. del Álamo, Ignacio Ares de Parga, Cirilo Villegas e Joaquín Pesqueira. Publicou unha extensa carta de Ramón Cabanillas, dende Cambados, en galego. O periódico foi crítico coa Caixa de Aforros do Centro Galego e os seus directivos, denunciando manexos e especulacións.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas 
* Xornais e revistas de Cuba enciclopediadaemigraciongalega.com
Historia de Grecia

A **historia de Grecia** abrangue a historia de Grecia e a dos seus estados predecesores.

## Prehistoria 
### Civilización cicládica 
### Civilización minoica 
### Civilización micénica 
## Idade Antiga 
### Grecia antiga 
#### Idade Escura 
#### Época arcaica 
#### Época clásica 
#### Época helenística 
### Grecia baixo a Roma antiga 
## Idade Media 
### Imperio Romano de Oriente 
#### Cuarta cruzada 
## Idade Moderna 
### Grecia baixo o Imperio Otomán 
## Idade Contemporánea 
### República das Sete Illas 
### Guerra de Independencia de Grecia 
### Reino de Grecia 
### Ocupación de Grecia polo Eixo 
### Guerra civil 
### Ditadura dos coroneis 
### República helénica 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grecia
* Antiga Grecia

### Bibliografía
Juan Gándara Rivas

**Juan Gándara Rivas**, finado en Vilagarcía de Arousa en decembro de 1942, foi un avogado, xuíz e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Juan Francisco Gándara Souto. Dirixiu *Galicia Nueva* dende setembro de 1907 a 1913. Despois foi xuíz municipal de Vilagarcía de Arousa e en 1921 foi nomeado contador do concello de Pontevedra. Despois foi interventor do concello de Pontevedra.

## Notas
Juan Francisco Gándara Souto

**Juan Francisco Gándara Souto**, finado en marzo de 1910, foi un político galego.

## Traxectoria 
Foi alcalde de Vilagarcía de Arousa (1891-1894). Foi pai de José e Juan Gándara Rivas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O Alcalde Borruell
Saysa Ferraz

**Saysa Ferraz**, nada no Río de Xaneiro o 16 de agosto de 1982, é unha ex actriz pornográfica brasileira. Fixo o seu primeiro filme porno en 2007, á idade de 25 anos.

## Filmografía 
* *Black Brazilian Booty 3* (2007)
* *Phat Azz Brazilian Orgy 5* (2007)
* *Phat Azz Brazilian Orgy 5* (2008)
Galicia Nueva (A Coruña)

***Galicia Nueva*** foi un semanario editado na Coruña entre 1910 e 1915.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario órgano de "Juventud Católica"*, tiña como lema "Nuestra bandera, la Verdad; nuestra norma, la Justicia; nuestros ideales, la Religión y la Patria". Apareceu o 5 de setembro de 1910. De tendencia católico sindicalista, estaba dirixido por David Fernández Diéguez. Publicábase os días 1, 8, 15 e 23 de cada mes. Cesou a súa publicación en 1915.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Luís Rodríguez Santos

**Luís Rodríguez Santos**, que en ocasións asinaba como **Luis R. Santos**, nado en Ourense en 1884 e finado no Carril en agosto de 1953, foi un xornalista, escritor e mestre galego.

## Traxectoria 
Irmán de Abdón Rodríguez Santos. Emigrou a Cuba. Foi redactor de *Diario Español*, e colaborou en *Vida Catalana*. Co seu irmán Abdón publicaron por entregas en *Diario de la Marina* a novela cuerta *Los harapos del lujo* en 1907. Estreou na Habana as pezas teatrais *El maldito deber* e *Un beso*. Tamén colaborou na revista *Brisas*. Retornou a Ourense nos anos vinte e foi representante comercial. En 1936 pasou unha longa tempada en Cuba. No franquismo traballou no periódico *Domingo* de Madrid. A finais dos anos corente foi mestre de Bamio e despois de Cea. Colaborou en *El Pueblo Gallego*. Finou no Carril en agosto de 1953.

## Obra 
* *Las ilusiones del amor*, 1908.
* *Las dos primas*, 1911.
* *Rosas fugitivas. Poesías*, 1917.

## Vida persoal 
Casou con Mariana Calvo González, nada en La Habana (illa de Cuba) en 1887.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ponte de Cernadela

A **ponte de Cernadela** é unha ponte que cruza o río Tea ao seu paso polo lugar do Ceo en Cernadela, na parroquia de Riofrío no concello pontevedrés de Mondariz. De orixe romana, a ponte actual data do século XV, con sucesivas restauracións.
[miniatura|A ponte desde un [globo aerostático.]]

## Historia 
A primeira ponte constrúese para salvar o río Tea durante o dominio romano da Gallaecia. Testemuño disto é a aparición de restos de cerámica e dunha estela antropomórfica da época no ano 1958, cunha inscrición da Vía XVIII (itinerario de Antonino Pío), que unía dúas das capitais da Gallaecia: Bracara Augusta (hoxe Braga) con Asturica Augusta (hoxe Astorga). A ponte actual é practicamente o deseño do século XV, con importantes restauracións nos séculos XVII e XVIII, polo que xa non se perciben os riscos romanos orixinais. Nos últimos séculos construción serviu ademais de paso cara ás diferentes feiras.
[miniatura|O [río Tea ao seu paso por Cernadela.]]
Coma as outras grandes pontes do Tea (dos Remedios, das Partidas e de Fillaboa), a ponte arrodéase de lendas e rituais ancestrais como o bautismo anticipado.

## Descrición 
Ponte en arco de fábrica de cantaría de perpiaño de granito. Conta con cinco arcos de volta perfecta, agás o central (e maior), que é oxival ou apuntado medio punto, a excepción do central, que é oxival. O taboleiro, algo alombado, ten unha lonxitude total de 70 m. Nas dúas pías a carón do arco central apuntado áchanse dous tallamares augas arriba, para cortar a corrente e estabilizar a ponte xa que o caudal do Tea é importante e adoita ter enchentes no inverno. Aínda se conserva a calzada orixinal de laxes e os peitorís de granito.

## Contorna 
Augas arriba existe unha praia fluvial en plena Rede Natura 2000 (do río Tea). Consérvanse tamén restos da antiga calzada que levaba á ponte. Tamén existen á beira da ponte vellas edificacións que servían coma pousadas e fornecedoras das carruaxes que transitaban pola ruta. Preto da ponte áchase tamén un gran muíño de auga con tres infernos (Muíño do Cubo).

## Conservación 
O estado de conservación da ponte é moi bo. O concello de Mondariz dirixiuse en 2012 á Xunta de Galicia para iniciar os trámites legais para incluír a ponte na categoría de Bens de Interese Cultural xunto cos gravados rupestres de Gargamala, un dos máis espectaculares de Galicia e o máis importante de toda a comarca do Condado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ponte dos Remedios
* Ponte das Partidas
* Ponte de Fillaboa
* Bautismo anticipado
### Ligazóns externas 
* Ficha en *Galicia Máxica*.
Jeanne d'Arc

'''''Jeanne d'Arc'''* (tamén coñecido en inglés como *The Messenger: The Story of Joan of Arc*) é un filme francés dirixido por Luc Besson que se estreou en 1999. Está protagonizado por Milla Jovovich, John Malkovich, Faye Dunaway e Dustin Hoffman. O guión foi escrito por Besson e Andrew Birkin, e a banda sonora orixinal foi composta por Éric Serra.

Conta a historia de Xoana de Arco, heroína de guerra francesa e mártir relixiosa do século XV. A historia comeza cando Xoana presencia as atrocidades dos ingleses contra a súa familia, e a partir dese intre comeza a ter visións que a inspiran a liderar ós franceses contra as forzas de ocupación inglesas. O seu éxito na loita permite que Carlos VII sexa coroado rei de Francia. Posteriormente, Xoana é executada e queimada viva acusada de herexía.

O filme anterior de Besson, *Le Cinquième Élément*, tamén protagonizado por Jovovich, foi un éxito da crítica e de recadación, e tivo unha grande influencia na carreira de ambos. *Jeanne d'Arc'' pretendía continuar co éxito e asentar o status de Besson e Jovovich na industria do cine. Porén, recibiu malas críticas, e unha recadación inferior á agardada, conseguindo $67 millóns sobre un orzamento de $60 millóns.

## Sinopse 
En 1412, nace en Domrémy (Francia) a Doncela de Orleáns. A guerra dos Cen Anos contra Inglaterra dura xa case un século e devastou Francia. Xoana é unha rapaza moi relixiosa, e despois de ter a súa primeira visión, volve ó seu fogar e atópase con que os ingleses acabaron coa súa familia. Algúns anos despois, completamente convencida de que Deus lle encomendou a misión de expulsar ós ingleses de Francia, vai ver ó Delfín, o futuro Carlos VII, que lle proporciona tropas para levantar o sitio de Orleáns. 

## Personaxes 
* Milla Jovovich como Xoana de Arco 
* John Malkovich como Carlos VII de Francia
* Faye Dunaway como Iolanda de Aragón
* Dustin Hoffman como A Conciencia
* Andrew Birkin como John Talbot
* Vincent Cassel como Gilles de Rais
* Pascal Greggory como Xoán II, Duque de Alençon
* Richard Ridings como La Hire
* Desmond Harrington como Jean d'Aulon
* Timothy West como Pierre Cauchon

## Galardóns e nomeamentos 
* 1999: Nomeada ós Premios Razzie: Peor actriz (Milla Jovovich)
* 1999: Premios César: 2 Premios. 8 nomeamentos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Río da Groba

O **río da Groba** é un curso fluvial galego que discorre polo concello pontevedrés de Baiona. Nace e discorre pola serra da Groba, e desemboca na zona especial de conservación (ZEC) da Ramallosa, xunto cos ríos Miñor e Guillade.

## Xeografía 
Nas súas beiras hai unha fraga mesta e silenciosa, na que abundan moitas aves. Atravesa as parroquias de Belesar e Santa Cristina da Ramallosa. Ademais pasa polo núcleo de Sabarís, no que se construíu a Ponte Vella.

## Notas
Costa da Vela

A **Costa da Vela** é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe o extremo oeste da península do Morrazo e que dá caras as rías de Pontevedra e Vigo. Esta área de conservación ocupa 1.419 ha. do concello Cangas do Morrazo, dos cales unha terza é espazo mariño. Destaca por ser unha costa aberta con cantís e queirogais e polo sistema dunar das súas praias.. Alí existen restos dun santuario do deus Berobreo.

### Patrimonio civil
Neste litoral destacan os faros, que se atopan nos cabos. Son o faro de Punta Cousa, que se atopa nese cabo na ría de Aldán, e os faro de Cabo Home e faro da Punta, que están no cabo Home e na punta Robaleira, mirando á ría de Vigo.

## Lexislación
A Costa da Vela foi declarada como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:No_hay_cuadro_m%C3%A1s_maravilloso_que_el_solpor_tras_las_Islas_C%C3%ADes_-_Costa_da_Vela.jpg|Litoral ata cabo Home e illas Cíes.
Ficheiro:Alto_do_Facho_(470055550).jpg|Alto do facho, co faro de punta Couso e as Ons ao fondo.
Ficheiro:Cabo_do_home,_Cangas.jpg|Altos do Couso e da Cruz e punta Couso.

Ficheiro:Playa_de_Melide_-_Costa_da_Vela.jpg|Praia de Melide.
Ficheiro:Faro_Punta_Couso_(30605072654).jpg|Faro da punta Couso.
Ficheiro:Faro_de_Cabo_do_Home,_Donón,Cangas_do_Morrazo.jpg|Faro de punta Subrido.
Ficheiro:Faro_Cabo_Home_11.jpg|Faro de cabo Home e illas Ons.
Ficheiro:Faro_de_Punta_Subrido_y_sus_reflejos_de_invierno_-_Costa_da_Vela.jpg|Faro de punta Subrido.
Ficheiro:Barra1.jpg|Praia de Barra.
Ficheiro:Via_lactea_en_el_monte_del_Facho_(20473661280).jpg|Panorámica nocturna desde o monte do Facho.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Cabo Udra
### Ligazóns externas
Chos Malal

**Chos Malal** é unha cidade da Arxentina, localízase ao norte da provincia de Neuquén. Conta cunha poboación de 11.361 habitantes. Chos Malal está localizada entre o Río Neuquén e o Río Curi Leuvú na Cordilleira do Vento.

## Historia 
Foi fundada o 4 de agosto de 1887 polo coronel Manuel Xosé Olascoaga. Chos Malal foi a capital do Territorio do Neuquén ata 1904, cando a capital foi trasladada a Neuquén capital do Departamento da Confluencia.

## Clima 
O clima clasifícase como continental de altitude, con invernos fríos (frecuentes nevadas) e veráns con días quentes e noites frescas.

## Cultura 
O Museo Histórico Xosé Olascoaga, situado na cidade, exhibe varias partes históricas da Conquista do Deserto como documentos, equipos dos Soldados e obxectos mapuche.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*A páxina oficial de Chos Malal 
* Chos Malal
Just a Little Bit of You

"**Just a Little Bit of You**" é unha canción do artista estadounidense Michael Jackson, do seu álbum titulado *Forever, Michael*. O álbum foi o cuarto estreado na súa carreira en solitario, cando tiña 16 anos. Producido por Brian Holland, "Just a Little Bit of You" converteuse no maior éxito de Jackson do álbum, acadando o posto #23 na lista de Pop Singles e o #4 na lista Soul Singles.
One Day in Your Life (canción de Michael Jackson)

"**One Day in Your Life**" é unha canción gravada por Michael Jackson para o seu álbum de 1975 *Forever, Michael*. Escrita por Sam Brown e composta por Renée Armand, foi relanzada en 1981 como sinxelo do álbum *One Day in Your Life* debido ó grande interese comercial xerado polas vendas do álbum de Jackson *Off the Wall*, malia que este novo álbum fora estreado nun selo discográfico diferente. Jackson e Whitney Houston tiñan previsto cantar xuntos esta canción durante os concertos Michael Jackson: 30th Anniversary Special de 2001, pero por razóns descoñecidas non o chegaron a facer.
O meigo

***O meigo*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por Sidney Lumet que se estreou no 1978. Producido en colaboración entre Motown Productions e Universal Pictures. É unha adaptación *The Wonderful Wizard of Oz* de L. Frank Baum, interpretado completamente por actores afroamericanos. O filme conta as aventuras de Dorothy, unha tímida mestra de Harlem que é transportada maxicamente ó Mundo de Oz, que semella unha versión de fantasía da cidade de Nova York. Facéndose amiga do Espantallo, do Home de folla de lata e do León covarde, viaxa polo Mundo de Oz para atopar o misterioso Mago, do cal se di que ten o poder de devolvela ó seu fogar.

Estreouse en galego o 9 de marzo de 1990 a través da TVG.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Ease on Down the Road

"**Ease on Down the Road**" é unha canción do musical de Broadway, *The Wiz* (1975), intepretada na produción orixinal de Stephanie Mills e Hinton Battle. En 1978, foi gravada en dúo por Diana Ross e Michael Jackson e foi lanzada como o tema do filme de 1978 *O meigo* (adaptación de *The Wonderful Wizard of Oz*), e producida por Quincy Jones. A composición, obra de Charlie Smalls, é unha reinterpretación en R&B de "Follow the Yellow Brick Road" e "We're Off to See the Wizard" do filme orixinal de 1939 *The Wizard of Oz*.
You Can't Win (canción)

"'''You Can't Win'*" é unha canción de estilo R&B, pop e soul interpretada polo artista estadounidense Michael Jackson, que interpretou o Espantallo no filme musical de 1978 *O meigo*, unha adaptación da historia de L. Frank Baum *The Wonderful Wizard of Oz*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*George, Nelson (2004). *Michael Jackson: The Ultimate Collection'' booklet. Sony BMG.
*
*
*
*
*
*
*
*
A Brand New Day (canción de The Wiz)

"**A Brand New Day**" (subtitulado "Everybody Rejoice") é unha canción do musical de Broadway *The Wiz*, escrito polo cantautor estadounidense Luther Vandross. Na obra, a canción interprétase para celebrar que a personaxe de Dorothy acabou con Evilene, a tiránica Bruxa do Oeste. Dorothy, o Home de folla de lata, o León covarde e o Espantallo cantan a canción xunto cos Winkies, que estaban escravizados por Evilene. Posteriormente foi intepretada na versión cinematográfica de 1978, *O meigo*, cantada por Diana Ross, Michael Jackson, Nipsey Russell e Ted Ross.