A señorita Corazóns Solitarios

***A señorita Corazóns Solitarios*** (no orixinal en ) é unha novela de Nathanael West, publicada en 1933. É unha comedia negra expresionista, ambientada en Nova York durante a Gran Depresión.

Foi traducida ao galego por Ignacio Chao (Hugin e Munin, 2025).

## Trama 
A señorita Corazóns Solitarios é un xornalista que escribe unha columna na que lles dá consellos aos lectores que lle escriben. O equipo do xornal mira a columna como unha broma, pero a lectura de cartas desesperadas dos neoyorquinos provócalle a caída nun ciclo de fonda depresión, período no cal adoita beber en exceso e participar en peleas de taberna. Tamén é vítima das brincadeiras do seu editor, Shrike (significa picanzo).

O protagonista fai varios intentos por escapar da terrible dor que lle provocan as cartas que recibe, refuxiándose na relixión, viaxando cara ao interior do país coa súa moza Betty, e fodendo coa esposa de Shrike e mais coa señora Doyle, unha lectora da súa columna. Con todo, os seus esforzos non parecen mellorar a súa situación. Despois do encontro sexual coa Sra. Doyle, atopa o seu home, un miñaxoia. Os Doyle invítano a cear con eles, e ao chegar, ela intenta seducilo de novo, pero el responde mordéndoa, tras o cal a muller lle di ao marido que o periodista intentou violala.

Na última escena, o señor Doyle leva unha pistola escondida nun xornal enrolado para vingarse da señorita Corazóns Solitarios, que logo de tres días doente experimentara unha iluminación relixiosa e corre cara a Doyle para abrazalo. A arma dispárase e os dous homes caen rodando escaleiras abaixo.

## Temas 
O ton xeral da novela é unha desilusión extrema coa época da Depresión entre a sociedade americana. Con todo, é unha comedia negra, caracterizada polo uso do humor negro e a ironía. Justus Neiland sinalou o uso do riso bergsoniano, en que "as actitudes, xestos e movementos do corpo humano fan rir na exacta proporción en que o corpo nos fai lembrar unha máquina".

A novela pode lerse como unha condena da alienación e da colonización da vida social pola acomodación, anticipándose ao situacionismo, concretamente a Guy Debord. A señorita Corazóns Solitarios é incapaz de cumprir o seu rol de conselleiro nun mundo no que tanto a sociedade como a publicidade (en forma de anuncios de xornal, por exemplo) son producidos en masa. As persoas son máquinas co único propósito de traballar, ao tempo que o resto da sociedade está cuestionado (de aí o nome de *Miss Lonelyhearts*), e calquera consello para eles é producido en masa, como un manual para unha máquina.

O xornalista é incapaz de atopar unha solución para os seus problemas persoais, porque teñen causas sistémicas. West, que traballara no xornalismo antes de escribir a novela, é tamén un aconsellador en tanto que novelista. *Miss Lonelyhearts* é unha especie de *détournement*, pois fai unha crítica a algo do mesmo xeito que fai o criticado. A novela tamén se condena a si mesma ao condenar a arte, que aparece ridiculizada varias veces por Shrike, e describira a relixión como opio do pobo.

Alternativamente, a novela pode ser tratada como unha meditación sobre o tema da teodicea, ou o problema de por que o mal existe no mundo. O protagonista da novela está psicolóxica e espiritualmente subxugado pola súa percepción do mal. Daquela, busca diferentes enfoques para resolver esta cuestión (a relixión, a lóxica, o amor, o existencialismo), pero todos eles acaban por ser insuficientes.

Moitos dos problemas descritos na obra reflicten as condicións económicas durante a Gran Depresión en Nova York, aínda que se evitan coidadosamente as cuestións de política nacional. Ademais, a novela é particularmente importante debido á súa importancia existencial. Os personaxes parecen vivir nun mundo amoral, polo que recorren ao alcol, ao sexo e ás festas.

A señorita Corazóns Solitarios ten un complexo de Cristo redentor, que representa a súa crenza na relixión como unha solución para un mundo carente de valores. Porén, achégase ao estado dun heroe absurdo na medida en que as súas conviccións relixiosas aínda o afunden máis na súa depresión e desilusión.

## Adaptacións 
A novela foi adaptada xa en 1933 na película *Advice to the Lovelorn*, protagonizada por Lee Tracy. Con todo, hai grandes cambios respecto ao libro. En 1957 foi adaptada por Howard Teichmann nun musical de Broadway co título de *Miss Lonelyhearts*, dirixido por Alan Schneider. Foi estreado o 3 de outubro, e aguantou no cartel doce representacións.

En 1958 foi levada de novo ao cinema co título de *Lonelyhearts*, protagonizada por Montgomery Clift, Robert Ryan, e Myrna Loy. Aínda que era máis fiel á obra orixinal ca *Advice to the Lovelorn*, contaba con bastantes cambios. Foi levada ao cinema outra vez en 1983, co título de *Miss Lonelyhearts*.

En 2006 o compositor Lowell Liebermann fixo unha ópera en dous actos co nome de *Miss Lonelyhearts*, con libreto de J. D. McClatchy.

## Notas