Oscar Robertson

**Oscar Palmer Robertson**, nado o 24 de novembro de 1938 en Charlotte (Tennessee), é un ex xogador de baloncesto estadounidense afroamericano que destacou na NBA nos anos 60, xogando con Cincinnati Royals e Milwaukee Bucks. Con 1,96 metros de estatura e 100 quilos de peso, xogaba na posición de base. Foi doce veces All Star, nove veces incluído no mellor quinteto da liga, dous no segundo e unha vez nomeado Mellor Xogador da NBA, nas 14 tempadas que disputou como profesional. Foi o único xogador da historia en ter unha media de triplo-dobre ao longo dunha tempada, e está considerado como un dos mellores e máis versátiles xogadores da historia da NBA. Foi coñecido co sobrenome de "The Big O" (*O gran "O"*).

Polos seus logros como xogador, Robertson foi incluído no Basketball Hall of Fame en 1980, e foi votado como un dos "cincuenta mellores xogadores da historia da NBA" en 1996. A Asociación de Xornalistas de Baloncesto dos Estados Unidos decidiu usar o seu nome para renomear os premios ao mellor xogador do ano, reconverténdoo no "Oscar Robertson Trophy" en 1998. Ademais, foi unha das cinco persoas que inauguraron o Salón da Fama do Baloncesto Universitario en 2006. Robertson tamén liderou a que se denominou *Oscar Robertson suit*, en 1970, un movemento sindical que impuxo á liga importantes reformas no que a axentes libres e regras do draft refírese, o que levou un aumento dos salarios dos xogadores. Posteriormente gañaría dous campionatos estatais consecutivos en 1955 e 1956, sendo a primeira ocasión na que unha escola con todos os seus xogadores negros gañaba un campionato do estado de Indiana. Mais as celebracións non foron excesivas, xa que as autoridades locais conducíronos aos arredores da cidade porque, segundo confesou Robinson ao xornal *Indianapolis Star*, "dixeron que os negros ían esnaquizar o centro da cidade". Foi seleccionado en tres ocasións no mellor quinteto do estado, e en 1995 nomeado *Indiana Mr. Basketball* tras ter unha media de 24,0 puntos por partido. Foi nomeado no seu tres tempadas All-American, establecendo catorce récords da NCAA e dezanove da súa universidade. Graduouse en 1960.

### Selección dos Estados Unidos 
Participou coa Selección de baloncesto dos Estados Unidos nos Xogos Panamericanos de 1959, gañando o ouro. Un ano máis tarde foi de novo convocado pola súa selección para participar nos Xogos Olímpicos de Roma 60, sendo o capitán xunto con Jerry West. O equipo que se formou está considerado como un dos mellores da historia, con dez dos doce xogadores acabando en profesionais. Robertson xogaba de aleiro titular, aínda que tamén ocupou o posto de base. Liderou ao equipo en anotación xunto a Jerry Lucas, gañando os seus nove partidos cunha marxe de máis de 40 puntos de vantaxe de media e conseguindo de novo a medalla de ouro. Ademais dos mencionados, no equipo había xogadores de talento como Walt Bellamy, Bob Boozer ou Terry Dischinger.

### NBA 
#### Cincinnati Royals (1960-1970) 
miniatura|Robertson nos Royals.
##### 1960-1961: Acaparando premios 
Foi elixido no Draft da NBA de 1960, como elección territorial, como número 1 polos Cincinnati Royals, ofrecéndolle un contrato de 33.000 dólares anuais, o cal resarcía os seus anos de pobreza durante a súa infancia, na que non podía nin comprar un balón de baloncesto. Pola súa espectacular tempada, foi elixido Rookie do Ano, incluído no Mellor quinteto da NBA (algo que ocorrería nos seus nove primeiros anos como profesional) e fixo a súa primeira aparición nun All-Star Game, algo que se repetiría até en doce ocasións ao longo da súa carreira. Para rematar a tempada, foi tamén elixido MVP do All-Star Game, tras conseguir 23 puntos, 14 asistencias e 9 rebotes na vitoria do Oeste sobre o Leste. A pesar de todo iso, o equipo acabou a tempada regular cun mal balance de 33 vitorias e 46 derrotas, acabando últimos da División Oeste, e sen opción de xogar os playoffs.

##### 1962-1964: Anos de esperanza 
Na seguinte tempada, Robertson consolidouse como un dos grandes xogadores da súa xeración, volvendo a ter uns impresionantes 28,3 puntos, 10,4 rebotes e 9,5 asistencias, quedándose de novo ás portas dun triplo-dobre.

Na tempada 1963-64 os Royals conseguiron un gran resultado na fase regular, con 55 vitorias e 25 derrotas, alcanzando o segundo posto da División Leste, por detrás de novo dos Celtics. Ás ordes dun novo adestrador, Jack McMahon, Robertson prosperou, contando por primeira vez na súa carreira cun equipo competitivo: ademais da segunda opción en ataque, Jack Twyman, os Royals reforzáronse cos homes de xogo interior Jerry Lucas e Wayne Embry, consolidando a posición de base con Adrian Smith. Robertson volveu ter unha magnífica tempada, liderando a liga en porcentaxe de tiros libres, conseguindo a súa mellor cifra de anotación da súa carreira, con 31,4 puntos por partido, e engadindo 9,9 rebotes e 11 asistencias por encontro.

##### 1964-1970: Os títulos non chegan 
A partir da tempada 1964-65, as cousas torcéronse nos Royals. A pesar de que Robertson segue despregando o seu mellor xogo, sen baixar nunca dos 24,7 puntos, 6,0 rebotes e 8,1 asistencias por partido no seis seguintes anos, O público comezou a dar as costas ao equipo, e na tempada 1969-70, os donos da franquía, nun intento de reconciliarse con este, fixeron que un veterano de 41 anos, a lendario base dos Celtics Bob Cousy, que nese momento exercía labores de adestrador, compartise con Robertson durante sete partidos os labores de mando do equipo. A pesar diso, os Royals fracasaron de novo no seu intento de alcanzar os playoffs. incluída unha racha de vinte vitorias consecutivas, naquel ano récord da NBA. Culminaron a súa excelente tempada cun dominante balance de 12 vitorias e 2 derrotas nos Playoffs de 1971, arroiando na final a Baltimore Bullets por 4 a 0. Por primeira vez na súa carreira conseguía un título do nivel da NCAA ou de NBA. Como testamento da súa importancia nos Bucks, na seguinte tempada, xa con Robertson retirado, os Bucks ocuparon a última praza da súa división, cun balance de 38 vitorias e 44 derrotas, todo iso a pesar de seguir contando con Abdul-Jabbar.

##### O Oscar Robertson suit 
Dende unha perspectiva histórica, a maior contribución de Robertson ao baloncesto profesional non foi na cancha, senón nos tribunais de xustiza. 1970 foi o ano do denominado "Oscar Robertson suit", un movemento en favor do dereito da competencia contra a liga. Recibiu o seu nome porque nese momento Robertson era o presidente da Asociación de Xogadores. No devandito movemento propúxose a fusión da ABA e a NBA, a revisión da estrutura do Draft da NBA e a creación dos hoxe en día denominados axentes libres. Seis anos despois de que fose arquivado o caso, alcanzouse por fin un acordo entre clubs e xogadores, que levou ademais un aumento dos soldos destes.

Anos despois de deixar as canchas, os Kansas City Kings, o equipo "herdeiro" dos Royals, retirou a súa camiseta co número 14. Esta honra continua vixente na súa nova sede de Sacramento. Os Bucks tamén retiraron a súa camiseta co número 1 que luciu no catro tempadas que xogou alí. Dende 1994, unha estatua de bronce preside a entrada do estadio dos Bearcats en Cincinnati. Robertson segue acudindo de cando en vez a ver os partidos do seu ex equipo universitario.

O 17 de novembro de 2006 viu recoñecido o impacto que causou no baloncesto universitario sendo elixido un do cinco primeiros membros do recentemente inaugurado Salón da Fama do Baloncesto Universitario, xunto con John Wooden, Bill Russell, Dean Smith e James Naismith.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en nba.com/historical
* Estatísticas de Oscar Robertson