open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Barco Museo Boniteiro Reina del Carmen

O '*Barco Museo Boniteiro *Reina del Carmen''''' é un barco museo atracado no porto de Burela. Coa súa recuperación e reconversión en museo, o concello de Burela dotaba a vila dun atractivo turístico, ao mesmo tempo que recuperaba unha parte da historia máis recente da localidade e rendía unha merecida homenaxe á xente do mar.

## Descrición do barco 
Con 25 metros de eslora, o casco do barco foi contruído de distintas madeiras como carballo ou eucalipto para as cadernas e quilla respectivamente.

## Historia
Construído en 1967, saíu por primeira vez do porto de Burela o 27 de xuño de 1968 para realizar a costeira do bonito do norte. Durante a súa longa vida, dedicouse á pesca de peixe espada, pescada ou bocareu. A súa última singradura realizouna desde o porto de Santander a Burela o 27 de setembro de 1998.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* https://museos.xunta.gal/gl/barco-boniteiro
* http://www.burela.org/barcomuseo/principal.html
* https://www.turismo.gal/recurso/-/detalle/31646/barco-museo-boniteiro-reina-del-carmen
Crista neural

**Crista neural** é o nome dado a un grupo de células embrionarias, derivadas do revestimento do tubo neural, que orixinan outros tipos de células adultas, como neuronas e células da glía, osteocitos, melanocitos e células do músculo liso.

É un compoñente da ectoderma e localízase entre o tubo neural e a epiderme do embrión.
James Cronin

**James Watson Cronin**, nado en Chicago, Illinois, o 29 de setembro de 1931,  foi un físico nuclear, astrónomo e astrofísico

## Investigacións científicas 
Cronin, e o seu co-investigador Val Logsdon Fitch, foron galardoados co Premio Nobel de Física de 1980, e, por última vez, no ano 2011 participou en Santiago nunha reunión de análises dos datos do Observatorio. Durante os últimos anos Cronin seguía moi vinculado á colaboración, agora involucrada no proxecto de mellora do Observatorio (Auger-Prime) co que se realizarán medidas de composición ás máis altas enerxías. Esta mellora permitirá seguir profundando na orixe das partículas subatómicas máis enerxéticas que se poden observar na natureza e continuar subministrando resultados de gran relevancia nos próximos anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física de 1980 .
* El Nobel de Física James Cronin asegura que Santiago es "un buen lugar de peregrinación científica". Europa Press, 01/06/2009. 
* La USC rinde homenaje al Nobel James Cronin por su vinculación con la institución compostelana. El fallecido científico fue investido honoris causa por su contribución a la formación y la investigación en la Universidade de Santiago *La Voz de Galicia*, 14/09/2016.
Val Logsdon Fitch

**Val Logsdon Fitch**, nado en Merrimen, Nebraska, o 10 de marzo de 1923 e finado en Princeton, Nova Jersey o 5 de febreiro de 2015, foi un físico norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1980.

## Traxectoria 
Estudou enxeñaría na Universidade McGill, onde se licenciou en 1948. En 1954 doutorouse en física na Universidade de Columbia.

### Investigacións científicas 
Durante a segunda guerra mundial participou no Proxecto Manhattan de Los Álamos.

Xunto a James Cronin realizou diversos experimentos acerca das reaccións subatómicas, observando como estas a miúdo non cumpren os principios fundamentais da simetría. Coa observación en 1964 da análise das partículas kaóns viron como as reaccións feitas en sentido inverso non seguían a mesma traxectoria que a reacción orixinal, o que mostrou que as interaccións das partículas subatómicas non son independentes do tempo. Esta formulación recibiu o nome de violación CP.

En 1980, xunto con Cronin, foi galardoado co Premio Nobel de Física *polos seus descubrimentos acerca da violación dos principios da simetría na partícula kaón*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física de 1980
Carracedo, A Peroxa

**Santiago de Carracedo** é unha das parroquias máis grandes do concello ourensán da Peroxa. Segundo o INE en 2008 tiña 206 habitantes (91 homes e 115 mulleres), distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2000 cando tiña 275 habitantes.

## Demografía 
## Festas 
A primeira fin de semana de febreiro celébrase San Brais. A segunda fin de semana de setembro celébrase a festa na honra de Nosa Señora do Amparo. Tamén hai outras festas durante o ano, como o Amparo pequeno en maio, a festa do emigrante no verán ou o magosto en novembro.

En xullo de 2008 celebrouse o primeiro festival Amparock, con catro grupos de rock, un dos Peares, un de Coles, e dous de Ourense.

O campo do Amparo, é unha carballeira que dispón de mesas e bancos de pedra, fonte, baños, e grella.

## Galería de imaxes 

Barras, Carracedo, A Peroxa.jpg|Entrada do lugar das Barras.
Lateral Igrexa Carracedo A Peroxa.jpg|Lateral da igrexa parroquial de Carracedo.
Escudo Igrexa Carracedo A Peroxa.jpg|Escudo na igrexa parroquial de Carracedo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Carracedo 
### Parroquias da Peroxa 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Peroxa
San Xoán do Alto, Lugo

**San Xoán do Alto** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 158 habitantes, deles 80 eran homes e 78 eran mulleres, o que supón unha diminución de 0 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xoán do Alto 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
Os Lusíadas

***Os Lusíadas*** é unha epopea en lingua portuguesa de Luís de Camões, publicada por vez primeira en 1572, tres anos despois do regreso do autor de Oriente. Componse de dez cantos, con número variable de estrofas, que son na súa maioría oitavas decasílabas suxeitas a un esquema rítmico ABABABCC-. É unha das mellores epopeas do Renacemento.

## Etimoloxía e significado da obra 
O nome de *Os Lusíadas* significa "os fillos de Luso". Segundo a lenda, os portugueses descenden de Luso, fillo do deus Baco, que conquistou polas armas un territorio que despois será Lusitania, ou sexa, Portugal. A palabra foi creada polo humanista André de Resende, e Camões empregouna por primeira vez en portugués. Este nome colectivo indica claramente que o suxeito épico do poema non é un home concreto, senón o pobo portugués.

## Composición da obra 
Publicada en 1572, consta de cento dúas oitavas repartidas entre dez cantos. O tema sobre o que se artella a obra é a primeira expedición de Vasco da Gama a Oriente, aínda que o propósito último do autor é cantar a gloria do imperio portugués, en xeral, por iso é polo que no relato da gran viaxe insírese o pasado da patria (que ocupa máis dun terzo do libro), e as xestas do conquistador representan unicamente unha anécdota na historia do país.

## A trama - Unha viaxe 
O poema comeza cando xa os navegantes se atopan no océano Índico. A continuación refírense as aventuras anteriores, dende a desembocadura do Texo, ao longo das Canarias, Cabo Verde, Serra Leoa, República Democrática do Congo, o extremo de África e a punta oriental deste continente, unha travesía marcada por innumerables avatares (como a epidemia de escorbuto que causa moitas baixas entre os mariñeiros).

Continúan logo cara a Mozambique, onde os musulmáns sáenlles ao paso, aparentemente con boas intencións. O almirante recibe entón ao xeque na nave, pero á inicial relación amigable pronto se suman envexas e temores, polo que os portugueses pon rumbo a Mombasa. Sorpréndelles unha treboada no mar, que amaina pola mañá e permite ao buque arribar ás costas de Calicut -a actual Calcuta-, a maior das cidades de Malabar (na India). En Calicut repítese a experiencia de Mozambique e os conquistadores, tras eludir as emboscadas, conseguen fuxir en dirección a Lisboa. No seu camiño de regreso, Venus condúcelles -como premio ás súas fatigas- a unha illa paradisíaca: este constitúe un dos episodios máis vivos do poema. Embarcan de novo e xa sen deterse chegan a Lisboa cun único tesouro: a noticia do descubrimento.

## Estilo 
No poema, os elementos fabulosos de corte clásico mestúranse cos episodios históricos: ademais da aparición da deusa Venus, os mariñeiros caen en brazos das nereidas (deidades do mar), semellantes ás sereas de Ulises; aparece tamén unha ninfa que profetiza a historia futura das Indias Orientais (a profecía é tamén outro elemento da epopea clásica); e Xúpiter alude aos navegantes portugueses como descubridores de novos mundos, igual ca Ulises e Eneas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
**Os Eoas*
### Ligazóns externas 
* Los Lusiadas (castellano)
* Os Lusíadas, edición de 1572 na Biblioteca Nacional Digital
Cultura de Portugal

A **cultura de Portugal** ten as súas raíces na cultura latina da Roma Antiga con influencias celtas.

[miniatura|Parella de portugueses do [século XIX coas roupas típicas da provincia de Minho.|esquerda]]
## Lingua 
O idioma oficial de Portugal é o portugués, un dos primeiros idiomas cultos da Europa medieval á vez có provenzal, sendo a súa escritura influenciada por esta última. Existen un municipio onde algunhas persoas das aldeas falan un idioma derivado do idioma do antigo Reino de León, chamado mirandés. (*Lhéngua Mirandesa* en Mirandés). Este idioma ten menos de 15.000 falantes (a maioría como segunda lingua) e é apenas falada en aldeas, sendo a aldea de Picote (*Picuote* en Mirandés) a única practicamente 100% monolingüe, o cal resulta curioso nun país lingüisticamente homoxeneizado como Portugal.

## Arquitectura 
[miniatura|[Torre de Belén]]
A arquitectura portuguesa seguiu sempre as tendencias do resto de Europa, a pesar de facelo con algún atraso. Foi só co Manuelino que se conseguiu unha altura considerable, na vangarda artística da época. Este estilo fai de transición suave entre o gótico e o renacemento. Actualmente a produción arquitectónica portuguesa está a par do que pasa no medio artístico internacional, onde destacan os arquitectos contemporáneos:

* Álvaro Siza Vieira
* João Luís Carrilho da Graça
* Eduardo Souto de Moura
* Fernando Távora
* Nuno Teotónio Pereira
* Filipe Oliveira Dias
* Manuel Sande e Castro Salgado
* Gonçalo Byrne
* Vitor Figueiredo

## Pintura 
A pintura portuguesa, do mesmo xeito cá arquitectura, seguiu as tendencias internacionais. A comezos do século XX apareceu unha nova onda de artistas futuristas que podían facer importantes revolucións na arte senón fóra polas súas mortes precoces. Algúns deses pintores e outros de diferentes épocas son:

* Amadeo de Souza-Cardoso
* Angelo de Sousa
* Armando Alves
* Guilherme de Santa-Rita
* José de Guimarães
* José Rodrigues
* Júlio Pomar
* Júlio Resende
* Paula Rego
* Sobral Centeno
* Maria Helena Vieira da Silva
miniatura|400x400px|Cadro de S. Vicente|centro

## Cine 
Cineastas:

* Manoel de Oliveira
* António Pedro Vasconcelos
* Joaquim Leitão

Actores:

* Joaquim de Almeida
* Maria de Medeiros
Queima das Fitas

A **queima-das-Fitas** é unha tradición académica festiva dunha semana de duración que acontece tódolos anos durante o mes de maio en Portugal. Entre as diversas actividades destacan a serenata estudantil, os concertos musicais e o cortexo académico.miniatura|Cortexo da Queima-das-Fitas no Porto|centro
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Federación Académica do Porto
Oposición

Unha **oposición** é un procedemento selectivo no que varias persoas concorren para ocupar un ou máis postos nunha empresa ou organización. A oposición adoita constar de varias probas (tests, psicotécnicas, desenvolvemento de temas, supostos prácticos, idiomas etc) para avaliar a aptitude e capacidade dos aspirantes (opositores). A igualdade é un principio que debe rexer todo o desenvolvemento do proceso.

A oposición é un procedemento moi habitual para o ingreso na administración. Outros procedementos de ingreso son: concurso-oposición e concurso.

## Oposicións públicas 
As oposicións públicas son os procesos selectivos mediante os cales as Administracións Públicas incorporan recursos humanos para o desempeño das súas funcións.

En primeiro lugar, as Administracións determinan as súas necesidades de persoal cada ano, o que se publica co nome de Ofertas de Emprego Público nos Boletíns Oficiais correspondentes. Esta é a razón de que se saiba as convocatorias que vai haber con tanta antelación.

Despois convócase aos que desexen aspirar a unha das prazas vacantes á realización de certos exames ou probas. A esta resolución, que igualmente se publica nos Boletíns Oficiais, chámaselle **Convocatoria**.

As Administracións están obrigadas a elixir o seu persoal segundo os principios de igualdade, méritos e capacidade, por iso é polo que as decisións tomadas publícanse nos Boletíns Oficiais e selecciónanse os candidatos en función da súa nota neste exame.

### Tipos de Oposicións: 
Dentro da propia administración pública, existen gran variedade de oposicións segundo o órgano ao que pertenzan as prazas convocadas:

* Institucións Penitenciarias
* Administración do Estado
* Social
* Xustiza
* Facenda
* Sanidade 
* Educación Infantil, Primaria e Secundaria
* Corpos e Forzas de Seguridade:
** Garda Civil e Policía
** Exército
** Axentes forestales
** Bombeiros
* Dirección Xeral de Tráfico
* Controladores Aéreos
* RENFE e ADIF
Jorge del Castillo

**Jorge Alfonso Alejandro del Castillo Gálvez**, nado en Lima o 2 de xullo de 1950, é un avogado e político peruano, foi primeiro-ministro do seu país entre 2006 e 2008.
Estanflación

A **estanflación** (do inglés *stagflation*) é o momento ou conxuntura económica no que, nunha situación inflacionaria, se produce un estancamento da economía mentres que o ritmo da inflación non cede.

*Estanflación* é un termo que foi inventado en 1965 polo entón ministro de Finanzas británico Ian McLeod, quen, nun discurso ante o Parlamento nese ano, dixo *“agora temos o peor de ambos mundos: non soamente inflación por un lado ou estancamento polo outro. Temos algo así como unha estanflación”*.

Estanflación combina os termos «recesión» e «inflación», é a situación económica que indica a simultaneidade da alza de prezos, o aumento do desemprego e o estancamento económico, entrando nunha crise ou incluso nunha recesión.

## Causas e consecuencias
Formalmente, determínase que existe unha recesión cando o PIB decrece durante dous trimestres consecutivos. Cando a recesión chega acompañada de alta inflación o proceso recibe o nome de estanflación e está considerado un dos peores escenarios económicos posibles, polo difícil que é de manexar e corrixir. As políticas monetarias e fiscais que adoitan utilizarse para dinamizar unha economía recesiva empeoran o compoñente inflacionario da estanflación e as políticas monetarias restritivas que se utilizan para combater a inflación tenden a afondar e ampliar o seu compoñente recesivo.

A estanflación distorsiona completamente os mercados e coloca os dirixentes dos gobernos e os bancos centrais nunha posición 'ou perder ou perder'. En contextos de estanflación a recesión acostuma ser parcial: rexístrase simultaneamente o decrecemento dalgúns sectores, como a produción de bens, a canda o crecemento doutros sectores, como a produción de servizos. Se se trata dunha economía relativamente aberta e a inflación vén acompañada dun proceso de desvalorización, pode rexistrarse unha contracción das actividades que consomen divisas e unha expansión das que xeran divisas. Isto representa un desafío enorme para as autoridades, pois reciben sinais mesturados e contraditorios sobre a economía que fan moi difícil decidir qué políticas aplicar, en que secuencia e en que momento aplicalas.

Aínda que as recesións poden ter causas internas ou externas, a estanflación sempre é de orixe interno, dado que a inflación é sempre e en todas partes un fenómeno monetario, e quen manexa as moedas soberanas son as autoridades monetarias de cada país.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Inflación
*Recesión
*Desemprego
Guitarra portuguesa

[200px|dereita|miniatura|[António Chainho tocando unha guitarra portuguesa]]
A **guitarra portuguesa** é un instrumento musical de orixe incerta. Algúns apuntan que é un cruzamento do cistro renacentista e o laúde árabe. Outros apuntan que é un cruzamento da bandurra española co cistr inglés, chamado **guitarra inglesa** en Portugal.

## Historia
Gonçalo Paredes e Flávio Rodrigues, entre outros, foron os compositores máis respectados dentro do estilo tradicional. Posteriormente Artur Paredes xurdiu cunha interpretación persoal do instrumento beneficiando a súa acústica de diversas formas.

Traballando cunha familia de construtores Paredes trouxo o instrumento á era actual.

Carlos Paredes, fillo de Artur Paredes, creou novas melodías e converteu a guitarra portuguesa nun instrumento de concerto, tocando con músicos de jazz, como Charlie Haden, entre outros. Simultaneamente, en Coímbra, António Brojo e António Portugal desenvolveron tanto a guitarra portuguesa como o Fado de Coímbra, superando limitacións de antano.

Destaca tamén o papel fundamental de Pedro Caldeira Cabral na divulgación da guitarra portuguesa a varios niveis, especialmente na compilación e publicación de "A Guitarra Portuguesa", e nos arranxos e interpretación de repertorio erudito para a guitarra portuguesa.

## Guitarristas
* António Chainho
* Armandinho
* Artur Paredes
* António Parreira
* Carlos Gonçalves
* Carlos Paredes
* Edgar Nogueira
* José Nunes
* Pedro Caldeira Cabral
* Raul Nery

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* *O Portal da Guitarra Portuguesa*
* Fotos da Guitarra Portuguesa
* A guitarra Portuguesa
* Academia da Guitarra Portuguesa e do Fado 
* Guitarra Portuguesa en youtube
Pinhel

**Pinhel** é unha cidade portuguesa, pertencente ao Distrito de Guarda, região Centro e subrexión de Beira Interior Norte.

## Historia 
O municipio de Pinhel ten 10.436 residentes e inclúe 27 freguesías. Recibiu a foral de Sancho I en 1209. Converteuse na sede da diocese da cidade en 1770, por desanexación da diocese de Lamego, mais en 1881 a diocese de Pinhel foi extinta e incorporada na de Guarda.

A cidade de Pinhel ten un castelo, o Castelo de Pinhel e é coñecida por "Cidade Falcón". Pinhel fica en Terras de Riba-Côa / Terras de Riba-Coa. O río Coa, un afluente do Douro, atravesa o municipio de sur a norte, e a serra da Morofa ofrece miradas panorámicas. Na parte setentrional, en Cidadelhe sitúase parte do Parque Arqueolóxico do Valle do Coa, clasificado pola UNESCO como Patrimonio Mundial.La maior parte do parque fica en municipio de Foz-Coa.

## Demografía 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Valle do Coa.
* Terras de Riba-Coa.
Mealhada

**Mealhada** é unha cidade portuguesa, situada no Distrito de Aveiro, rexión Centro, subrexión do Baixo Mondego, con preto de 5.000 habitantes.

É sede dun municipio de 111,14&nbsp;km² de área e 20.751 habitantes (2001), subdividido en 6 freguesías (Barcouço, Casal Comba, Luso, Mealhada-Ventosa do Bairro-Antes, Pampilhosa e Vacariça), cunha densidade de poboación de 164,4 hab/km². O municipio limita ao norte co municipio de Anadia, ao leste con Mortágua, ao sueste con Penacova, ao sueste e ao sur con Coímbra e ao oeste con Cantanhede. O *concelho* ten a súa orixe no antigo couto de Vacariça. En 1836 foi creado o actual municipio.

O concello de Mealhada localízase na parte sur do distrito de Aveiro e forma parte da Rexión Centro (NUTS II) da Unidade Territorial do Baixo Mondego. Dada a súa veciñanza con Coímbra, o concello está moi influenciado por esta cidade e mantén unha estreita conexión coa urbe coimbrá en moitas materias.

## Demografía
Manuel Castro Rodríguez

**Manuel Castro Rodríguez**, nado en Castro Caldelas en 1906 e fusilado en Alcalá de Henares o 21 de febreiro 1946, foi un militar galego.

## Traxectoria 
Membro do Partido Comunista de España, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi comisario político do V Rexemento do Exército Republicano. Estivo ao mando da 19ª Brigada Mixta e da 48ª Brigada Mixta. Foille concedida a Medalla ao Valor do Exército da República o 1 de outubro de 1938. Foi tenente coronel no Exército español. Logo do remate da guerra civil exiliouse en Francia e entrou na resistencia contra os alemáns e o réxime de Vichy, acadando o grao de tenente xeneral, mandou o batallón de Tarbes e a 26ª Agrupación Guerrilleira.

En 1944 o PCE enviouno a Galicia para organizar os grupos guerrilleiros antifranquistas do país. En outubro de 1944 presidiu a xuntanza de Abegondo á que acudiron Manuel Ponte, José Remuiñán Barreiro, Francisco Rey Balbís, Chema Urquiola, Adolfo Allegue Allegue, Juan Pérez Dopico e outros responsábeis das guerrillas, e na que lles expuxo as consignas da Unión Nacional Española e acordouse a constitución do Exército Guerrilleiro de Galicia. Como Manuel Castro non foi aceptado por todas as partidas déronlle o mando a Marcelino Rodríguez Fernández  (Marrofer).

Intentou axudar a Cristino García Granda a facer o mesmo cos grupos que operaban nas serras de Gredos e Guadarrama pero non deron os resultados que procuraba. O 13 de xuño de 1945 nun enfrontamento entre a Garda Civil e Manuel Castro e os seus homes morreron cinco guerrilleiros. Os superviventes movéronse cara a Madrid para tentar relanzar a resistencia urbana. O 20 de outubro a policía detivo a Cristino García, Manuel Castro e varios dos seus homes. Xulgados en consello de guerra sumarísimo o 22 de xaneiro de 1946, Manuel e Cristino foron condenados a pena de morte o 8 de febreiro xunto con Antonio Medina Vega, Francisco Esteve, Luis Ávila Núñez, Francisco Carranque Muñoz, Eduardo González, Gonzalo González, Joaquín Almazán e Eduardo Fuertes. Foi fusilado na madrugada do 21 de febreiro de 1946 con Cristino García Granda e Antonio Medina nas tapias do cemiterio municipal de Carabanchel Bajo, onde foron soterrados.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
* 

### Ligazóns externas 
* Cristino García Granda: comunista hasta el final por Xavier Lacosta.
Carlos Paredes

**Carlos Paredes**, nado en Coímbra o 16 de febreiro de 1925 e finado en Lisboa o 23 de xullo de 2004, foi un compositor e guitarrista portugués. Paredes é considerado un dos grandes guitarristas da cultura portuguesa. É un dos principais responsables da divulgación e popularidade da guitarra portuguesa.

É coñecido coma *O mestre da guitarra portuguesa* ou *O home dos mil dedos*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Algúns vídeos ilustrando a execución de pezas deste autor
Anafreita, Friol

**San Pedro de Anafreita** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 42 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 26 homes e 16 mulleres distribuídos en 10 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 14 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 56 habitantes (30 homes e 26 mulleres) e 20 menos que en 2004.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Anafreitacruceiro.jpg|Cruceiro

## Lugares e parroquias
### Lugares de Anafreita
### Parroquias de Friol
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Friol
Anxeriz, Friol

**Santa María de Anxeriz** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 67 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 34 homes e 33 mulleres distribuídos en 9 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 30 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 97 habitantes (50 homes e 47 mulleres) e 37 menos que en 2004.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Anxeriz 
### Parroquias de Friol 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol
### Ligazóns externas 
* Anxeriz na web do concello de Friol
Templo romano

[miniatura|dereita|200px|Templo de Augusto en [Pula, Croacia]]
O **templo romano**, era o lugar de culto da Roma Antiga. Na súa orixe resultou da combinación entre o tipo de cella etrusco-itálico e o pórtico de columnas do templo grego, con planta rectangular e lixeiras diferenzas no que Vitrubio chamou orde toscana, case cadrado sobre zócolo accesible por unha escaleira anterior (*podium*). Porén, os esquemas varían moito e adoptan singularidades, sobre todo en Oriente. Os de planta rectangular son os normais; así, o de Templo de César no foro de Roma, edificado onde se incinerou o seu corpo, tiña un *podium* recuberto de placas de pedra, cuxa parte dianteira avanzaba cara ao foro e formaba unha tribuna (*rostra Iulia*), en cuxo centro un semicírculo deixaba lugar para o altar, e aos lados estaban os esporóns das naves capturadas en Accio; por dúas escaleiras subíase ao templo hexástilo e próstilo; outro exemplo, moi ben conservado, é a *Maison carrée* en Nîmes, hexástilo e pseudoperíptero corintio, construído por Augusto en honra dos seus fillos adoptivos Agripa, Caio e Lucio. 
miniatura|esquerda|Plantas dos templos gregos, base dos romanos
A planta circular aplicouse aos templos de Vesta, en memoria da cabana romana; segundo Vitrubio, podía ter ou non *cella* interior, sendo o primeiro un *tholos* con pórtico, como o de Tívoli, de tempos de Sila, ou o do foro romano. Notable tamén o templete de Baalbek, precedido dun pronaos tetrástilo, e sobre todo o Panteón de Agripa, fundado por Augusto e refeito por Hadrián, cuberto por unha enorme bóveda e precedido por un pronaos octóstilo. Unha planta especial é a dos capitolios, adicados á Tríade Capitolina, con tres cellas contiguas e paralelas en sentido lonxitudinal, situándose a Xúpiter no centro, á dereita Xuno e á esquerda Minerva; os sacrificios ofrecíanse na porta da capela de quen se quería honrar; outros capitolios acháronse en Timgad (Alxeria), Pompeia, Sbeitla (Tunisia), e outros lugares ata onde se espallou o Imperio.

Hai outras plantas resultantes da introdución de cultos orientais cuns ritos determinados; así os de Cibeles, Isis e Serapis. No Mediterráneo foron numerosos os templos dedicados a Mitra, primeiramente en criptas e logo en cámaras rectangulares con fiestras e instalacións para o sacrificio do touro e as lustracións, cun altar no que se representaba invariablemente a morte do touro polo deus. No norte de África hai moitos exemplos de templos de forma particular, como o de *Xuno Celestis* (Tanit) en Dugga (Tunisia), disposto nun patio semicircular.
Carballo, Friol

**San Xiao de Carballo** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 145 habitantes (77 homes e 68 mulleres), 43 menos ca en 2007 (98 homes e 90 mulleres nese ano) e 49 menos que en 2004. Ten dezasete entidades de poboación.

## Patrimonio
Na igrexa parroquial de San Xiao celébrase cada 3 de maio unha romaría dedicada a Bieito de Palermo. Sufriu un incendio en maio de 2025.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Carballocruceiro.jpg|Cruceiro
Ficheiro:Carballofonte.jpg|Fonte de San Benito

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Carballo 
### Parroquias de Friol 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol
### Ligazóns externas 
* Carballo na web do concello de Friol
Friol, Friol

**San Xiao de Friol** é unha parroquia do concello de Friol na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2023 tiña 580 habitantes (287 homes e 293 mulleres).

Só ten unha entidade de poboación, a vila de Friol, capital do concello ao que dá nome.

## Situación
San Xiao de Friol limita ao norte coa parroquia de Lamas; ao sur con Prado; ao leste con Santalla de Devesa e ao oeste con Ramelle.

## Patrimonio
Nesta parroquia encóntrase a torre de Friol, remontándose a súa orixe na Idade Media e á liñaxe dos Prado.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Friol
### Parroquias de Friol
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Friol
### Ligazóns externas
*Friol na web do concello de Friol
Guimarei, Friol

**Santa María de Guimarei** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2019 tiña 53 habitantes (26 homes e 27 mulleres),  un menos ca en 2007 (27 homes e 27 mulleres nese ano) e a mesma cantidade que en 2004. Ten cinco entidades de poboación.

## Patrimonio
A igrexa parroquial foi construída co mecenado de Andrés de Berbetoros e a súa muller Inés de Montenegro.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Guimarei1.jpg|Fachada principal

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Guimarei 
### Parroquias de Friol 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol
### Ligazóns externas 
* Guimarei na web do concello de Friol
Guldriz, Friol

**Santiago de Guldriz** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 94 habitantes (52 homes e 42 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación. En 2007 tiña 100 habitantes (53 homes e 47 mulleres), e en 2004 102.
## Lugares e parroquias
### Lugares de Guldriz
### Parroquias de Friol
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Friol
Lamas, Friol

**Santa María de Lamas** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo.

En 2024 tiña, segundo o Instituto Galego de Estatística, 33 habitantes (15 homes e 18 mulleres), todos na mesma entidade de poboación, o que supón unha diminución con respecto a 2016, cando tiña 43 habitantes.

## Toponimia 
O orónimo provén do latín , e indica un lugar con lama ou lodo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lamas 
### Parroquias de Friol 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol
### Ligazóns externas 
* Lamas na web do concello de Friol
Lea, Friol

**San Xurxo de Lea** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 109 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 52 homes e 57 mulleres distribuídos en 8 entidades de poboación. Os mesmos que en 2007 cando tiña 109 habitantes (54 homes e 55 mulleres) e 12 menos que en 2004.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:LeaHórreo.jpg|Hórreo

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lea 
### Parroquias de 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol
### Ligazóns externas 
* Lea na web do concello de Friol
Ramon Casanellas

**Ramon Casanellas Lluch**, nado en Barcelona en 1897 e finado no Bruc (Anoia) en 1933, foi un político e sindicalista catalán.

## Traxectoria 
Afiliado desde moi novo á Confederación Nacional do Traballo, tivo un papel moi activo nas folgas revolucionarias do 1918, polas que tivo que exiliarse para evitar represalias do Estado. Máis tarde volveu a Barcelona no 1919. Xunto con Pedro Mateu e Luis Nicolau participou no atentado contra o Presidente do Goberno Eduardo Dato e Iradier o 8 de marzo do 1921, disparándolle máis de 20 tiros desde unha motocicleta con sidecar, causándolle a morte. O atentado foi preparado coma resposta do sindicalismo barcelonés á dura represión e terrorismo branco, coñecidos como pistoleirismo, exercidos polo gobernador civil de Barcelona Martínez Anido e a patronal catalá, contra o movemento obreiro.

Aínda que os seus compañeiros foron detidos, el conseguiu fuxir e refuxiarse na URSS, desde onde escribiu unha carta exculpatoria dos seus compañeiros. Ficando na URSS, foi recrutado coma axente bolxevique e mandado a América latina para axudar na organización de movementos comunistas.

No 1931 volveu a España para reorganizar o Partido Comunista de Cataluña e máis o Partido Comunista de España, prohibido naquel intre, polo que o dirixiu desde o estranxeiro, a pesar de que fora expulsado e despois readmitido.

O 28 de xuño do 1931 foi presentado coma cabeza da candidatura do Partido Comunista de Cataluña por Barcelona, colleitando un pobre resultado. No 1932 volveu a España para participar no congreso do PCE en Sevilla, co gallo do cal se rexistraron fortes presións para que non fose obrigado a cumprir a condena imposta polo asasinato de Dato. Estas presións lograron o seu froito e Casanellas puido pasearse ceibe pola cidade.

### Pasamento 
Morreu en 1933 nun accidente de moto, cando se dirixía a Madrid na compaña de Francisco Barrio para asistir a unha reunión do partido. Existiron sospeitas de que o accidente fora un atentado, e Manuel Trueba Miramontes acusou directamente á dirección do Partido de facelo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Història de la cultura catalana*. Edic. 62, 1997.
* Manuel Moreno *Historia del Partit Comunista de Catalunya, 1932-1936*.
### Ligazóns externas 
* Ramon Casanellas 

* Sueños libertarios 
* Dictionaire International des Militants Anarchistes: Ramón Casanellas Lluch
Ousá, Friol

**San Xiao de Ousá** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 130 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 61 homes e 69 mulleres distribuídos en 15 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 20 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 150 habitantes (72 homes e 78 mulleres) e 25 menos que en 2004.

Nesta parroquia faise o pan de Ousá, un pan con sona en Galicia e ao que se lle dedica unha festa gastronómica compartida co queixo de Friol.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:CruceiroOusá.jpg|Cruceiro

## Lugares e parroquias
### Lugares de Ousá
### Parroquias de Friol
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Friol
### Ligazóns externas
*Ousá na web do concello de Friol
O rei Túnix

***O rei Túnix*** (en ) é un libro escrito por Mira Lobe publicado en 1962. Foi publicado en galego en 1987, traducido por Rosa María López Gato e Xosé Luís Regueira Fernández.

## Argumentos 
O rei Túnix (en alemán *folgazán*, *preguiceiro*) V é un rei moi vago. Vive nun castelo con 333 servintes e coa súa filla, a princesa Pimpernela. As súas maiores preocupacións son comer e durmir, e as súas únicas tarefas son gobernar durante media horiña e subir á torre do castelo a darlle un bico de boas noites á princesa.

Un día comeza a ter unha enfermidade que nin o médico real nin o resto de doutores das vilas do redor son quen de curar. Pimpernela sae á fraga a por axuda. Atopa a Gaudeo, un rapaz que vive co seu avó, un pastor de ovellas. Entre os tres logran convencer ó rei de que ten que mudar de estilo de vida, forzándoo nun principio a correr e nadar, e animándoo despois a facer as cousas por si mesmo.

Ó regresar ó castelo ve que o pobo está descontento pola súa desaparición. El está irrecoñecible, pois adelgazou moitísimo. Organiza un torneo entre os príncipes e nobres do país para lograr un novo rei. Pero no concurso, deben cravar cravos, muxir vacas e coser túnicas. Pero o máis difícil é a última pregunta: En quen debe pensar un rei? En si mesmo ou nos demais? Dado que o resto de nobres non logran facer as tarefas, e pensan que eles son máis importantes que os demais, o rei Túnix considera que o trono debe ser para el.

Iníciase así unha nova etapa, na que reina pensando nos demais e facendo as cousas por si mesmo, baixo o nome de Túfix (*traballador*) I.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* ficha en Proxecto Meiga
Santalla de Devesa, Friol

**Santalla de Devesa** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 82 habitantes (39 homes e 43 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, nove menos ca en 2007 (45 homes e 46 mulleres) e dous menos ca en 2004.

## Situación 
Santalla de Devesa limita ao norte coa parroquia de Narla; ao sur coas parroquias de Guidriz e Serén; ao leste coas parroquias de Serén e Cotá e ao oeste coa parroquia de Friol.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:CruceiroDevesa.jpg|Cruceiro

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santalla de Devesa 
### Parroquias de 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol

### Ligazóns externas 
* Santalla de Devesa na web do concello de Friol
Seoane da Pregación, Friol

**San Xoán de Seoane da Pregación** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. En 2024 tiña, segundo o Instituto Galego de Estatística, 43 habitantes (26 homes e 17 mulleres), 20 menos ca en 2007. Ten cinco entidades de poboación.

## Toponimia 
O topónimo **Seoane da Pregación** ten dous elementos: **Seoane** (do latín ) é un haxiotopónimo referido a San Xoán.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Seoane da Pregación 
### Parroquias de Friol 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol
Seixón, Friol

**San Paio de Seixón** é unha parroquia rural do concello lugués de Friol na comarca de Lugo. Tiña 89 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 47 homes e 42 mulleres distribuídos en 7 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 2 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 91 habitantes (50 homes e 41 mulleres) e 9 menos que en 2004.

## Galería de imaxes 

File:Igrexa de San Paio de Seixón, Friol, provincia de Lugo, Galicia (Spain).jpg|Frontal
File:Igrexa de San Paio de Seixón, Friol, provincia de Lugo, Galicia (Spain) 2.jpg|Portada occidental
File:Igrexa de San Paio de Seixón, Friol, provincia de Lugo, Galicia (Spain) 3.jpg|Muro sur da igrexa de San Paio de Seixón
File:Igrexa de San Paio de Seixón, Friol, provincia de Lugo, Galicia (Spain) 4.jpg|Fiestra no muro oriental da ábsida.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Seixón 
### Parroquias de Friol 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol
Silvela, Friol

**Santa María de Silvela** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 129 habitantes (64 mulleres e 65 homes) distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 164 habitantes.

## Xeografía 
Limita con Nodar polo norte, Carballo polo sur, Rocha polo leste e Roade e Codesoso (do concello de Sobrado) polo oeste. No cumio do monte está a Base Militar de Campelo.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Silvelaigrexa.jpg|Igrexa parroquial na Eirexe
Ficheiro:Base Militar de Campelo (PNOA 2008). © Instituto Geográfico Nacional.jpg|Base Militar de Campelo (ortofotografía de 2008)
Ficheiro:Base Militar de Campelo (MTN25). © Instituto Geográfico Nacional.jpg|Base Militar de Campelo (MTN25)

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Silvela 
### Parroquias de Friol 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol

### Ligazóns externas 
* Silvela na web do concello de Friol
Trasmonte, Friol

**Santiago de Trasmonte** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 81 habitantes (36 homes e 45 mulleres), 15 menos ca en 2007 (41 homes e 55 mulleres nese ano) e 14 menos ca en 2004. Ten quince entidades de poboación.

## Patrimonio
*Pazo de Trasmonte, do século XVI.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trasmonte 
### Parroquias de Friol 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol
### Ligazóns externas 
* Trasmonte na web do concello de Friol
Vilalvite, Friol

**San Pedro de Vilalvite** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. 

En 2024 tiña, segundo o Instituto Galego de Estatística, 223 habitantes (124 homes e 99 mulleres), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón un aumento con respecto a 2007, cando tiña 173 habitantes.

No lugar das Donas está a escola Meniñeiros, onde se imparte o método de pedagoxía Waldorf.

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares *Vilalvite* sería unha  de *Albitus*, nome gótico.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Vilalvite
### Parroquias de Friol
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Friol
### Ligazóns externas
*Vilalvite na web do concello de Friol
Xiá, Friol

**Santa María de Xiá** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. 

En 2024 tiña, segundo o Instituto Galego de Estatística, 268 habitantes (134 homes e 134 mulleres), distribuídos en 35 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto a 2007, cando tiña 377 habitantes.

Nesta parroquia está a fortaleza de San Paio de Narla, un testemuño da época feudal e que hoxe é sede da sección de etnografía, artes e costumes populares do Museo Provincial de Lugo (Museo etnográfico e histórico de San Paio de Narla).

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Xiáigrexa.jpg|Igrexa parroquial
Ficheiro:Xiácruceiro.jpg|Cruceiro

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Xiá 
### Parroquias de Friol 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol
### Ligazóns externas 
* Xiá na web do concello de Friol
Rocha, Friol

**San Cosmede de Rocha** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 81 habitantes en 2019, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 34 homes e 47 mulleres distribuídos en 5 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 29 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 110 habitantes (62 homes e 48 mulleres) e 24 menos que en 2004.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Rocha
### Parroquias de Friol
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Friol
Leopoldo Alas Mínguez

**Leopoldo Alas Mínguez**, coñecido como **Leopoldo Alas**, nado en Arnedo (A Rioxa) en 1962 e finado en Madrid, o 1 de agosto de 2008, foi un escritor e xornalista español.

## Traxectoria 
Licenciado en filoloxía italiana, deuse a coñecer como poeta en 1981, nunha antoloxía coordinada polo tamén escritor Vicente Molina Foix. Posteriormente desenvolveu unha traxectoria en diversos xéneros (poesía, teatro, narrativa, ensaio) e a carreira xornalística. Desde 1986 colaborou como articulista en diferentes revistas e xornais, en particular o xornal español *El Mundo*. Entre 1987 e 1992 dirixiu a revista de poesía *Signos*. En 2005 comezou a dirixir un programa en Radio Nacional de España de carácter semanal, de temática LGBT.

Era bisneto dun irmán do escritor Leopoldo Alas, Clarín, co que coincidía no nome. Faleceu a consecuencia dunha pneumonía.

## Obra 
### Narrativa 
* *África entera tocando el tam tam* (1981) (narrativa breve)
* *Descuentos* (1986) (narrativa breve)
* *Bochorno* (1991)
* *El extraño caso de Gaspar Ganijosa* (2001)
* *A través de un espejo oscuro* (2005)

### Poesía 
* *Los palcos* (1988)
* *La condición y el tiempo* (1992) 
* *La posesión del miedo* (1996)
* *El triunfo del vacío* (2004)
* *Concierto del desorden* (2007)

### Ensaio 
* *La orgía de los cultos* (1998)
* *De la acera de enfrente* (1994)
* *Hablar desde el trapecio* (1995)
* *Los amores periféricos* (1997). 
* *Ojo de loca no se equivoca* (2002)

### Teatro 
* *Última toma* (1985) 
* *La pasión de madame Artú* (1992)
* *Sin demonio no hay fortuna* (1987). Libreto de ópera. 
* *Estamos en el aire* (1991). Libreto de ópera. Emitida por RNE.
Trasparga, Guitiriz

**Santiago de Trasparga** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Guitiriz, a uns 5&nbsp;km aproximadamente do núcleo municipal. Segundo o IGE en 2012 tiña 167 habitantes (84 mulleres e 83 homes) distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 204 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Trasparga
### Parroquias de Guitiriz
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Guitiriz
Moroni

**Moroni** (en árabe موروني *Mūrūnī*) é a cidade máis grande das Comores, e a súa capital dende 1962.
O nome "Moroni" provén de "Oundroni", que significa benestar, felicidade. A súa capital municipal, Badjanani, provén á súa vez das palabras árabes "Bab" (portas) e "Djannat" (paraíso), isto é, porta do paraíso.

## Xeografía 
A cidade sitúase na costa oeste da illa Gran Comora. Estímase que no 2003 a súa poboación era de 60.200 habitantes.

miniatura|dereita|Praia en Itsendra, localidade próxima a Moroni.
## Historia 
Moroni era a capital do sultanato de Bambao. Alberga unha medina que estaba rodeada por unha muralla que foi destruída polos franceses no século XIX.

Converteuse na capital das Comores en 1962. Foi capital da República Federal Islámica das Comores trala independencia en 1975, e dende o 2002 é a capital da Unión das Comores.

Na cidade está a embaixada da ONU, o PNUD, a embaixada de Francia e a da China. Tamén alberga a sede do parlamento da Unión das Comores, a do Banco Central e a do conxunto dos ministerios e a administración da Unión, así como a Universidade das Comores.

## Economía 
Exporta entre outros produtos vainilla, coco, e café.

## Transporte 
O *Aeroporto Internacional Príncipe Said Ibrahim* (código IATA: **HAH**, código ICAO **FMCH**) ou *Aeroporto Internacional de Hahaia* está a uns 30 quilómetros, xunto á pequena localidade de Hahaia. Nel ten a súa base a aeroliña Air Comores International.

Tamén dispón dun porto con transporte regular ao continente africano e ás outras illas do arquipélago das Comores, así como Madagascar e outras illas do océano Índico. Este porto non é moi profundo, polo que é o porto de Mutsamudu (na illa de Anjouan) no que desembarcan os paquebotes.

## Notas 
## Véxase tamén
Vilar, Guitiriz

**Santa María de Vilar** é unha parroquia que se localiza ó suroeste do concello de Guitiriz, a uns 6,5&nbsp;km aproximadamente do núcleo municipal. Segundo o padrón municipal de 2012 tiña 56 habitantes (28 mulleres e 28 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 60 habitantes.
Segundo o IGE, en 2023 tiña 39 habitantes (21 homes e 18 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilar 
### Parroquias de Guitiriz
Pedro Pablo Kuczynski

**Pedro Pablo Kuczynski**, economista e político peruano. 
Nado en 1938, foi o primeiro-ministro do Perú entre 2005 e 2006. Presidente do Perú entre 2016 e 2021.
San Breixo de Parga, Guitiriz

**San Breixo de Parga** é unha parroquia que se localiza ó sueste do concello de Guitiriz, a uns 8,4&nbsp;km aproximadamente do núcleo municipal. Segundo o IGE en 2012 tiña 94 habitantes (46 mulleres e 48 homes) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 114 habitantes.

## Patrimonio 
A capela e a ponte de Santo Alberte sitúanse no medio dunha fraga. A capela é do século XIII mentres que a ponte data do século XIV. Existe tamén unha fonte. Aquí celébrase anualmente a famosa romaxe de Santo Alberte. Parece ser que neste lugar houbo un hospital ao servizo dos peregrinos que se dirixían a Santiago de Compostela.

## Demografía 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Capela de Santo Alberte, San Breixo de Parga, Guitiriz.jpg|Capela de Santo Alberte.
Ficheiro:Capela de Santo Alberte, S. Breixo de Parga, Guitiriz.jpg|Capela de Santo Alberte.
Ficheiro:Santo Alberto, Parga, Guitiriz, Galiza.jpg|Casa en Santo Alberto
Ficheiro:Ponte de Santo Alberte, Guitiriz.jpg|Ponte de Santo Alberte.
Ficheiro:Paporroxo, paporrubio ou paporroibo.(Santo Alberto, San Breixo de Parga, Guitiriz).jpg|Paporrubio en Santo Alberto
Ficheiro:Cruceiro en San Alberte, S. Breixo de Parga, Guitiriz.jpg|Cruceiro en Santo Alberte

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Breixo de Parga 
### Parroquias de Guitiriz 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Guitiriz

### Ligazóns externas 
* San Breixo de Parga na web do concello de Guitiriz
República Popular Soviética de Bucara

A **República Popular Soviética de Bucara** (en ruso: Бухарская Народная Советская Республика) foi unha república soviética de curta duración que rexeu o antigo Emirato de Bucara (hoxe en día situado Uzbekistán) durante o período inmediatamente posterior á Revolución rusa, de 1920 a 1924. Máis tarde pasou a formar parte da República Socialista Soviética de Uzbekistán.