open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gallego & Rey

**Gallego & Rey** é un dúo de humoristas gráficos madrileños formado por **José María Gallego López** (Madrid, 1955) e  **Julio Rey Melijosa** (Madrid, 1955).

## Traxectoria 
Coincidiron en *Diario 16*, onde Pedro J. Ramírez os puxo xuntos, un encargándose dos guións e o outro dos debuxos. Desde entón (1981), traballaron xuntos, converténdose nunha das firmas máis importantes do panorama do humor gráfico de España.

En 1985, idearon unha serie de humor gráfico para *Diario 16* que chamaron *16, Rue del Pecesbarba* baseada nos cómics de Francisco Ibáñez *13, Rue del Percebe*. O seu deseño, a unha páxina, incluía o edificio do Congreso dos Deputados coa fachada seccionada do mesmo xeito que os cómics de Ibáñez, onde se podían ver varias caricaturas de personaxes políticos: Felipe González, Alfonso Guerra, Manuel Fraga, Santiago Carrillo… A serie tivo tal repercusión, que o fabricante de xoguetes catalán Tomás Fanjul comercializou uns bonequiños de PVC baseados nesas caricaturas, co nome de Los Monclis, que constou de oito figuras e dous especiais representando aos sindicalistas Nicolás Redondo Urbieta e Marcelino Camacho.

A serie volvería entre 1987 e 1988 co nome dos bonequiños, Los Monclis, e volverían máis figuriñas de políticos até ben entrados os anos 90.

De *Diario 16* pasaron a *El País* (1989), pero o deixaron aos poucos meses para volver ao seu diario orixinal, que abandonan de novo para ir a *El Mundo*, que acababa de fundar Pedro J.

Tamén debuxaron unha viñeta nos informativos de Telecinco e colaboran habitualmente con *El Jueves*, *Marca* e outras publicacións.

Foron galardoados co Premio da Asociación Nacional de Informadores Gráficos de Prensa, o Premio Tono, o Premio Internacional de Humor Gat Perich, e son profesores de honra da Universidade de Alcalá.

Obra de Gallego & Rey é o debuxo das portadas da Biblioteca de Autores Galegos do *Diario 16 de Galicia*, que representa a Rosalía de Castro, Ramón Cabanillas, Manuel Curros Enríquez, Eduardo Pondal e Alfonso Daniel Rodríguez Castelao ao redor dun enorme libro no que están a pintar con pintura azul a Bandeira de Galicia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Curriculum de Galego y Rey" Archivo del humor. *El Mundo* .
* Jose A. Serrano. Guía del Cómic  .
* Humoristán, el museo digital del humor gráfico Fundación Gin .
Liga dos Comunistas de Eslovenia

A **Liga dos comunistas de Eslovenia** (en , **ZKS** e en ) foi a rama eslovena da Liga dos Comunistas de Iugoslavia, o único partido legal de Iugoslavia entre 1945 e 1989. Estableceuse en abril de 1937 como o **Partido Comunista de Eslovenia**, como a primeira rama subnacional autónoma do Partido Comunista Iugoslavo. A súa autonomía inicial amplificouse aínda máis coa constitución iugoslava de 1974, que transferiu maior poder ás distintas ramas a nivel de república.

## Historia 
En 1989 Eslovenia aprobou emendas á súa constitución que afirmaban a súa soberanía sobre a federación e o seu dereito á secesión. Estas modificacións afrontaron unha dura oposición do liderado de Serbia, con Slobodan Milošević á cabeza. O 23 de xaneiro de 1990, a delegación eslovena, dirixida por Milán Kučan, abandonou o Congreso da Liga dos Comunistas de Iugoslavia, o que provocou o colapso do partido pan-iugoslavo.

O 4 de febreiro de 1990 a Liga dos Comunistas de Eslovenia cambiou o seu nome polo Partido da Reforma Democrática (*Stranka demokratične prenove* - SDP), e pouco despois comezaron as negociacións coa oposición para o establecemento dun sistema multipartidista. En abril de 1990, os comunistas da reforma perderon as eleccións fronte á coalición DEMOS . En 1992 deixaron de ser o maior partido de esquerda e entraron nun período de transformación radical, que gañou forza coa elección de Borut Pahor como presidente do partido. Os seus sucesores legais son os Socialdemócratas (SD).

## Líderes do partido 
* Franc Leskošek (1937–1945) (1897–1983) 
* Boris Kidrič (1945–1946) (1912–1953) 
* Miha Marinko (1946–1966) (1900–1983) 
* Albert Jakopič (outubro de 1966 - decembro de 1968) (1914–1996) 
* Franc Popit (decembro de 1968 - abril de 1982) (1921-2013) 
* Andrej Marinc (abril de 1982 - maio de 1986) (1930-) 
* Milán Kučan (maio de 1986 - decembro de 1989) (1941-) 
* Ciril Ribičič (decembro de 1989 - maio de 1990) (1947-)

**Outros líderes influentes**

* Edvard Kardelj (1910–1979) 
* Ton Tomšič (1910–1942) 
* Vida Tomšič (1913–1998) 
* Boris Kraigher (1914–1967) 
* Lidija Šentjurc (1911-2000) 
* Ivan Maček (1908–1993) 
* Sergej Kraigher (1914-2001) 
* Boris Ziherl (1910–1976) 
* Stane Dolanc (1925-1999) 
* Mitja Ribičič (1919-2013)
* Prežihov Voranc (1893–1950) 
* Dragotin Gustinčič (1882–1974) 
* Stane Kavčič (1919-1987) 
* Viktor Avbelj (1914–1993) 
* Vladimir Krivic (1914–1996) 
* Ivan Regent (1884–1967) 
* Jože Potrč (1903–1963) 
* Aleš Bebler (1907–1981) 
* Joža Vilfan (1908–1987) 
* Mirko Košir (1905–1951) 
* Angela Vode (1892–1985) 
* Dušan Kermavner (1903-1975) 
* Francia Klopčič (1903–1986) 
* Dušan Pirjevec (1921-1977) 
* Franc Šetinc ( 1929–2016 ) 
* Janez Vipotnik (1917-1998) 
* Vinko Hafner (1920-2015) 
* Jože Smole (1927–1996)

## Véxase tamén 
* República Federal Socialista de Iugoslavia

## Notas
Cultura da olería de bandas

[miniatura| 300px | Mapa de Europa das culturas [Neolítico - Mesolítico, ca. 4500-4000 a. C .:   
     ]]

A **cultura de olería de bandas** (*Linearbandkeramik*), abreviada LBK, constitúe un horizonte arqueolóxico do Neolítico europeo, cuxo cumio data de c. 5500-4500 a.C. As súas concentracións máis densas atópanse no Danubio medio, e no Elba superior e medio, así como nos sectores superior e medio do Rin.

Estes grupos están relacionados coa introdución da agricultura en Europa Central. Os obxectos de cerámica dos que procede o seu nome consisten en cuncas, xarras, potas e frascos de fabricación simple, sen asas. Están decoradas con frisos superpostos con diversos motivos, destacando os meandros, volutas e formas angulares. Máis tarde, esta cerámica adornouse con pequenas asas, bases e colos. Os grupos que o usaron vivían en aldeas fortificadas, algunhas delas de gran tamaño (ata 40 hectáreas).

Recoñécense dúas variantes da cultura da olería de bandas temperá:
* A olería de bandas temperá ou occidental desenvolveuse no Danubio medio, incluída Hungría occidental, e extendeuse polo Rin, Elba, Oder e Vístula.
* A Cultura de bandas orientais floreceu no leste de Hungría.

Tamén se definen fases medias e tardías. Un bo número de culturas substituíron finalmente a cultura de Cerámica de bandas no seu rango, pero sen unha correspondencia unha a unha entre as súas variantes e as culturas que a substituían. O mapa cultural, en cambio, é complexo. Algunhas das culturas sucesoras son as culturas Hinkelstein, Großgartach, Rössen, Lengyel, Cucuteni-Trypillian, e Boian-Maritza.

[miniatura|left | [Olaría de bandas.]]

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
* 

### Ligazóns externas
* Dolukhanov, Pavel, and others; Shukurov, A; Gronenborn, D; Sokoloff, D; Timofeev, V; Zaitseva, G (2005). "The Chronology of Neolithic Dispersal in Central and Eastern Europe" (PDF). Journal of Archaeological Science 32 (32): pp 1441–1458. doi:10.1016/j.jas.2005.03.021
* Reconstrución gráfica da Cultura da cerámica de bandas en verano; debuxado por Karol Schauer 1 
* Reconstrución gráfica da Cultura da cerámica de bandas en verano; debuxado por Karol Schauer 2 
* Reconstrución gráfica da Cultura da cerámica de bandas en verano; debuxado por Karol Schauer 3
* Reconstrución gráfica da Cultura da cerámica de bandas en verano; debuxado por Karol Schauer 4
Arménio Vieira

**Arménio Adroaldo Vieira e Silva**, coñecido como **Arménio Vieira**, nado en Praia, Santiago, o 24 de xaneiro de 1941, é un xornalista e escritor da lingua portuguesa cabo verdiano.

## Biografía 
Elemento activo da xeración de 1960, colaborou en *SELÓ - folha dos novíssimos*, *Boletim de Cabo Verde*, revista *Vértice* (Coímbra), *Raízes*, *Ponto & Vírgula*, *Fragmentos*, *Sopinha de Alfabeto*, entre outras publicacións. Foi redactor do extinguido xornal *Voz di Pobo*.

En 1981 lanzou o libro *Poemas*.

Foi o primeiro Cabo-verdiano, en 2009, en gañar o Premio Camões.

En xuño de 2013 publicou *O Brumário* e *Derivações do Brumário*. Inicio dunha serie con "versos libres, notas poéticas e miscelâneas".

Tres poemas seus (*Lisboa - 1971*, *Quiproquo* e *Ser tigre*), encóntranse no CD *Poesía de Cabo Verde e sete poemas de Sebastião da Gama*, de Afonso Días.

## Obra 
### Poesía 
**Poemas* (1981). África Editora - Colecção Cântico Geral. - Lisboa. Reedición en 1998, Ilhéu Editora - Mindelo.
**MITOgrafias* (2006). Ilhéu Editora - Mindelo. En 2011 en Nova Vega.
**O Poema, a Viagem, o Sonho* (2009). Editorial Caminho - Lisboa.
**O Brumário* (2013). Biblioteca Nacional de Cabo Verde e Publicom.
**Derivações do Brumário* (2013). Biblioteca Nacional de Cabo Verde e Publicom.
**Sequelas do Brumário* (2015). Rosa de Porcelana Editora. Só cinco dos 90 textos son versos (poemas explícitos), a maior parte é prosa poética mais todos traen reflexións poéticas, metapoéticas e filosófico-literárias.
**Silvenius* (2016). Antoloxía poética. Rosa de Porcelana Editora.

### Narrativa 
* *O Eleito do Sol* (1990). Edição Sonacor EP - Grafedito - Praia. Edición en Vega en 1992. Novela.
* *No Inferno* (1999). Centro Cultural Português - Praia e Mindelo. No 2001 editado en Ed. Camiho. Novela
* *Fantasmas e Fantasias do Brumário* (2014). Rosa de Porcelana Editora. Relatos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Resumo: *No inferno*.
*Vozes poéticas da Lusofonía.
*ARMÊNIO VIEIRA: AULAS MAGNAS DE ARTE POÉTICA
Stephen Frick

**Stephen Nathaniel Frick**, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 30 de setembro de 1964, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-122 e STS-110.

## Traxectoria
Frick graduouse en enxeñería aeroespacial pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1986 e é máster en enxeñería aeronáutica pola Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos en 1994.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en abril de 1996, participando nas misións STS-122 e STS-110. Pasou un total de 23,59 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-122
*STS-110
Nemesio Álvarez Lorenzo

**Nemesio Álvarez Lorenzo**, nado na Guarda cara a 1899 e finado en Guillarei (Tui) o 12 de agosto de 1936, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
miniatura|250px|Monumento aos asasinados na Volta da Moura.

Directivo da Federación obreira da Guarda da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado na Volta da Moura o 12 de agosto de 1936. Foi xulgado por rebelión militar e declarado en rebeldía.
## Notas
Coroa de Fiume

: *Para outras moedas coa denominación de "coroa", véxase a páxina de homónimos **Coroa (moeda)**.*

A **coroa de Fiume** (en italiano: *Corona Fiumana*; en croata: *Riječka kruna*; en húngaro: *Fiume korona*), abreviado Cor. ou FIUK, foi a moeda oficial do Estado Libre de Fiume entre abril de 1919 e setembro de 1920.

## Historia 
### Contexto 
Logo do colapso do Imperio Austrohúngaro, o Banco Austrohúngaro, administrado conxuntamente por Austria e Hungría, continuou a emitir billetes de coroa austrohúngara, que seguía a ser a moeda común de Austria, Hungría e Checoslovaquia, e que circulaba tamén en territorios que formaban parte doutros estados. No entanto, a partir de 1919, os novos estados comezaron a crear os seus propios sistemas monetarios nacionais.

### A coroa de Fiume 
O 18 de abril de 1919, o Consello Nacional Italiano de Fiume, que era a entidade que exercía a autoridade na cidade, introduciu a denominada "coroa de Fiume", cuxa especie física consistiu no reselo dos billetes da coroa austrohúngara, que circulara ata a data naquel territorio. Estes reselos eran de dous tipos: o escudo de armas de Savoia e a inscrición CITTA DI FIUME.
[miniatura|[Papel moeda|Billete de 10 **coroas de Fiume**]]
Logo da ocupación levada a cabo en setembro de 1919 polo poeta e político italiano Gabriele D'Annunzio con preto dun cento de lexionarios italianos, selouse unha nova serie de billetes en nome do Instituto de Crédito do Consello Nacional (*Istituto di Credito del Consiglio Nazionale*) segundo se dispuxo nun decreto do 6 de outubro.

A coroa de Fiume foi a moeda oficial da cidade ata o 26 de setembro de 1920, cando, por un decreto do xeneral Amantea, comandante das tropas italianas en Fiume, se introduciu a lira italiana como moeda oficial do territorio.

## Tipos de cambio 
En novembro de 1919, unha coroa de Fiume equivalía a tres coroas do Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios, e a 0,40 liras italianas. No entanto, no mercado negro, o cambio real situábase nas 0,21 liras italianas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Coroa (moeda)
* Coroa austrohúngara
* Estado Libre de Fiume
Arturo Saloña Muro

**Arturo Saloña Muro**, nado en Areeta cara a 1905 e finado en Guillarei (Tui) o 15 de agosto de 1936, foi un sindicalista vasco.

## Traxectoria 
miniatura|250px|Monumento aos asasinados na Volta da Moura.

Chegou ao Porriño co seu irmán Antonio a comezos de 1935, e foron xerentes do matadoiro da vila. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 acudiu a Lavadores para defender a República e foi un dos participantes no enfrontamento cun convoi militar en Tameiga. A súa muller quedou ferida de bala e foi ingresada nun hospital de Vigo. Foi detido e asasinado na Volta da Moura o 15 de agosto de 1936.

## Vida persoal 
Casou con Eva Chimeno e foi pai de Arturo Saloña Chimeno.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Día da Cosmonáutica

O **Día Mundial da Aviación e a Cosmonáutica** é unha festividade que se celebra o 12 de abril, establecida para conmemorar a primeira viaxe espacial tripulada polo ser humano.

O 12 de abril de 1961 o cosmonauta soviético Iuri Gagarin, a bordo da nave espacial "Vostok 1", orbitou a Terra por vez primeira.

## Establecemento da festividade 
Na Unión Soviética a festividade foi establecida o 9 de abril de 1962 polo Presidium do Soviet Supremo da URSS. Celébrase baixo o nome de **Día da Cosmonáutica** (en ruso: *День космонавтики*).

A data foi establecida por decisión da Federación Aeronáutica Internacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Día Internacional dos Voos Espaciais Tripulados
Joaquín Alonso Granados

**Joaquín Alonso Granados**, nado en Madrid cara a 1900 e finado en Guillarei (Tui) o 16 de agosto de 1936, foi un político español.

## Traxectoria 
miniatura|250px|Monumento aos asasinados na Volta da Moura.

Oficial de Correos en Tui, despois foi oficial en Vigo. En 1930 foi trasladado ao Porriño, onde foi administrador de Correos. En 1932 foi elixido presidente da Agrupación Socialista do Porriño. Representou a Agrupación Socialista na reunión constitutiva do Comité de Izquierdas da Fronte Popular o 27 de xaneiro de 1936, do que foi elixido secretario. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado na Volta da Moura o 16 de agosto de 1936 con José Fernández Miniño. Foi separado definitivamente do servizo e dado de baixa no Corpo de Correos en febreiro de 1937.

## Vida persoal 
Casou en Tui con Carmen Santolalla Iglesias en 1925, e foi pai de Fernanda, Joaquín e Manuel Alonso Santolalla. Carmen Santolalla exiliouse en Chile.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Tall Girl

***Tall Girl*** é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Nzingha Stewart, a partir dun guión escrito pot Sam Wolfson. Está protagonizado por Ava Michelle, Griffin Gluck, Sabrina Carpenter, Paris Berelc, Luke Eisner, Clara Wilsey, Anjelika Washington, Rico Paris, Angela Kinsey e Steve Zahn. Foi estreado a través de Netflix o 13 de setembro de 2019.

## Sinopse 
Jodi Kreyman é unha moza de 16 anos acomplexada pola súa estatura (1,85 m). Ao ser a rapaza máis alta do seu instituto, nunca se sentiu a gusto co seu corpo e sempre intentou pasar desapercibida, feito que se agravou polas burlas continuas dos seus compañeiros. Todo cambia cando aparece Stig Mohlin, un mozo sueco cuxa estatura é superior á dela, e polo que sente grande atracción. A raíz disto, comezará o seu gran cambio, véndose enleada nun triángulo amoroso.

## Personaxes 
* Ava Michelle como Jodi Kreyman
* Griffin Gluck como Jack Dunkleman
* Luke Eisner como Stig Mohlin
* Clara Wilsey como Kimmy Stitcher
* Sabrina Carpenter como Harper Kreyman
* Paris Berelc como Liz
* Rico Paris como Schnipper
* Anjelika Washington como Fareeda
* Angela Kinsey como Helaine Kreyman
* Steve Zahn como Richie Kreyman
El bar

***El bar*** é un filme coproducido entre España e a Arxentina dirixido por Álex de la Iglesia estreado no ano 2017. Contou cun orzamento de 5 millóns de euros e recadou en salas algo máis de 3,5 millóns de euros. Estreouse fóra de competición na 67ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín.

## Sinopse 
Un bar do centro de Madrid abre as súas portas ás 9 da mañá e o estabelecemento énchese de persoas do máis variadas. Unha delas sae con présa, mais ó pisar a rúa recibe un disparo na testa. Ningún dos demais clientes se atreven a socorrelo nin a fuxir. Atrapados no bar, comezarán a confesar os seus pecados.

## Personaxes 
* Blanca Suárez como Elena
* Mario Casas como Nacho
* Carmen Machi como Trini
* Secun de la Rosa como Sátur
* Jaime Ordóñez como Israel
* Terele Pávez como Amparo
* Alejandro Awada como Sergio
* Joaquín Climent como Andrés

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Il a déjà tes yeux

***Il a déjà tes yeux*** é un filme franco-belga de 2016 dirixido por Lucien Jean-Baptiste.

## Sinopse 
Paul e Sali son unha parella de franceses afrodescendentes (el de Martinica e ela de orixe senegalesa) que non pode ter fillos biolóxicos e levan agardando moito tempo para poder adoptar. Finalmente Sali recibe unha chamada na que lle din que a súa solicitude de adopción foi aceptada e que hai un meniño branco de catro meses chamado Benjamin agardando por eles. Parece que nada podería ir mal, agás polo feito de que os pais de Sali non aceptan que o seu neto sexa branco, e a traballadora social Claire Mallet fará todo o que estea na súa man para evitar formalizar a adopción despois do período de proba.

## Personaxes 
* Lucien Jean-Baptiste como Paul Aloka
* Aïssa Maïga como Salimata Aloka
* Zabou Breitman como Claire Mallet
* Vincent Elbaz como Manu
* Michel Jonasz como Monsieur Vidal
* Naidra Ayadi como Anna
* Marie-Philomène Nga como Mamita
* Bass Dhem como Ousmane
* Delphine Théodore como Prune
* Sabine Pakora como Madame Diakité

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Célula estromática

As **células estromáticas** son células do tecido conectivo de calquera órgano, por exemplo as da mucosa uterina (endometrio), próstata, medula ósea, ganglios linfáticos e os ovarios. Son células que apoian a función das células parenquimáticas dese órgano. A maioría das células estromáticas comúns inclúen os fibroblastos e pericitos. O termo *estromático* procede do latín *stromat-*, “cuberta da cama”, do grego antigo στρῶμα, *strôma*, 'cama'.

A interacción entre as células estromáticas e as células tumorais sábese que desempeña un importante papel no crecemento e progresión do cancro. Ademais, ao regularen as redes de citocinas locais (por exemplo a M-CSF, LIF), as células estromáticas da medula ósea están implicadas na hematopoese humana e os procesos inflamatorios.

As células estromáticas (na capa da derme) baixo a epiderme (a capa superior da pel) liberan factores de crecemento que promoven a división celular. Isto mantén a rexeneración da epiderme desde as capas profundas da pel, mentres que as células da capa superior sobre a epiderme están sendo constantemente desprendéndose do corpo. Ademais, as células estromáticas xogan un papel nas respostas inflamatorias e controlan a cantidade de células que se acumulan nas rexións inflamadas do tecido. Certos tipos de cancros de pel (carcinomas de células basal) non poden diseminarse polo corpo porque as células cancerosas necesitan células estromáticas próximas para continuar a súa división. A perda destes factores de crecemento estromáticos cando o cancro se move polo corpo impide que o cancro invada outros órganos.

O estroma está formado por células non malignas, pero pode proporcionar unha matriz extracelular na cal as células tumorais poden crecer. As células estromáticas poden tamén limitar a proliferación de células T por medio da produción de óxido nítrico, dificultando a capacidade inmunitaria.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estroma
Domus do Mitreo

A **Domus do Mitreo** é un museo universitario, situado na cidade de Lugo,  que acolle unha antiga vivenda romana e un templo consagrado ao deus Mitra. A *domus* descubriuse durante unhas escavacións arqueolóxicas no Pazo de Montenegro, e foi adquirido pola Universidade de Santiago de Compostela a finais da década de 1990. Atopáronse os restos dunhas antigas construcións romanas que se inician no século I. Rematadas as escavacións, a parte baixa do vicerreitorado da USC en Lugo converteuse en museo. 

O museo é propiedade da USC e do Concello de Lugo, e está xestionado pola Universidade.

## O espazo
dereita|miniatura|Vista do interior.
En xullo de 1998, a Universidade de Santiago de Compostela adquiriu o pazo de Montenegro e os edificios adxacentes, que estiveran deshabitados durante décadas, para rehabilitalos e urbanizalos de acordo cun proxecto arquitectónico que proporcionaría á cidade un inmoble para acoller a Vicerreitoría do Campus de Lugo e mais outras instalacións culturais. 

As escavacións acadaron unha superficie de 600 m² e leváronse a cabo durante varias campañas entre 2000 e 2007 baixo a supervisión do arqueólogo Celso Rodríguez Cao, aínda que non foi posible chegar máis aló da Porta de Santiago nin da praza de Pío XII, situada diante da catedral, o que impediu coñecer outros aspectos relevantes da cronoloxía dos restos arqueolóxicos. No sitio documentouse unha domus romana que conta con diferentes fases de construción. No Baixo Imperio sufriu unha gran reforma e construíuse un templo mitraico ou mitreo. Coa construción da Muralla de Lugo abandonouse a *domus*, se ben o templo a Mitra seguiu en uso durante un tempo. O espazo da *domus* acolleu traballos relacionados coa propia construción da Muralla, como un muíño no interior do Oecus. 

O sitio seguiu ocupado nas diferentes fases históricas da cidade. Atopáronse restos que van dende a Idade Media, como o cemiterio vinculado á catedral de Lugo, ata a época contemporánea, como o propio pazo de Montenegro. 

## Musealización
O espazo musealizado agrupa diversos restos arqueolóxicos en tres recintos: o vestíbulo, a planta subterránea (con pano da muralla orixinal e templo de Mitra) e o primeiro andar.  As instalacións do museo permiten o acceso á escavación arqueolóxica desde a planta baixa, e a un espazo expositivo situado no primeiro andar que explica a evolución histórica desa área da cidade e dos edificios construídos desde a Idade Media ata a actualidade. Trala construción do edificio, cuxo proxecto e dirección correu a cargo do arquitecto Felipe Peña, o proxecto de musealización adiouse durante varios anos, por mor do seu elevado custo. Finalmente, tras un investimento final, o Museo Universitario abriu as súas portas o 22 de marzo de 2018.

Conta cunha sala de conferencias situada na planta baixa (a Casa do Saber). O espazo é accesible mediante unha plataforma elevadora. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
*
*
*
*

### Ligazóns externas 
* Web oficial
* Información sobre o museo
*
El aviso

***El aviso*** é un filme español de 2018 de suspense dirixido por Daniel Calparsoro e está protagonizado por Raúl Arévalo, Belén Cuesta, Aura Garrido, Aitor Luna e Hugo Arbúes. Baséase na novela homónima, escrita por Paul Pen.

## Sinopse 
O filme conta a historia de Jon (Raúl Arévalo), un mozo obsesionado cos números que tenta resolver un complexo enigma matemático. A solución do mesmo podería explicar unha serie de misteriosas mortes ocorridas nun mesmo lugar e que, ó parecer, gardan varios padróns en común. De dar co resultado, destaparía unha trama enfermiza de asasinatos e axudaría a Nico, un mozo de dez anos que recibiu unha carta con ameazas de morte.

## Personaxes 
* Raúl Arévalo como Jon
* Hugo Arbúes como Nico
* Belén Cuesta como Andrea
* Aitor Luna como Pablo
* Aura Garrido como Lucía
* Antonio Dechent como Héctor
* Sergio Mur como David
* Luis Callejo como Lisandro
* Julieta Serrano como Asunción
* Máximo Pastor como Diego

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bienvenue à Marly-Gomont

***Bienvenue à Marly-Gomont*** é un filme francés de 2016 dirixido por Julien Rambaldi. Está protagonizado por Marc Zinga e Aïssa Maïga. Trata sobre a vida do pai do cantante Kamini Zantoko após se instalar coa súa familia en Francia.

## Sinopse 
En 1975, despois de graduarse como doutor na universidade de Lille, Seyolo Zantoko decide mudarse coa súa familia a Francia dende Zaire (a actual República Democrática do Congo) para traballar como médico e obter así a cidadanía francesa.

Por mor dun malentendido coa súa dona e os seus fillos, que crían ir vivir a París, chegan á pequena vila rural de Marly-Gomont (en Aisne), o que lles causará moita desilusión e problemas, xa que estaban afeitos ás comodidades dunha capital como Kinshasa. A situación agravarase polo comportamento racista dos veciños, xa que son a única familia de orixe africana. Seyolo tenterá integrarse na comunidade para gañar a súa confianza e que lle deixen exercer como médico.

## Personaxes 
* Marc Zinga como Seyolo Zantoko
* Aïssa Maïga como Anne Zantoko
* Bayron Lebli como Kamini Zantoko
* Médina Diarra como Sivi Zantoko
* Rufus como Jean
* Jonathan Lambert como Lavigne
* Mata Gabin como Mado
* Sylvestre Amoussou como tío Beki
* Riton Liebman como mestre de condución

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Downton Abbey (filme)

***Downton Abbey*** é un filme británico-estadounidense de 2019 escrito por Julian Fellowes, creador e escritor da serie televisiva homónima, producido por Gareth Neame, Liz Trubridge e Fellowes, e dirixido por Michael Engler. O filme é unha produción de Carnival Films, xunto con Focus Features e Universal Pictures International na distribución e continúa a liña argumental da serie, contando coa maioría do elenco orixinal. O filme, ambientado en 1927, conta a visita do Rei e da Raíña británicos á casa de campo da familia Crawley en Yorkshire.

## Personaxes 
* Hugh Bonneville como Robert Crawley
* Laura Carmichael como Edith Pelham
* Jim Carter como Charles Carson
* Raquel Cassidy como Phyllis Baxter
* Brendan Coyle como John Bates
* Michelle Dockery como Lady Mary Talbot
* Kevin Doyle como Joseph Molesley
* Michael C. Fox como Andy Parker
* Joanne Froggatt como Anna Bates
* Matthew Goode como Henry Talbot
* Harry Hadden-Paton como Bertie Pelham
* Robert James-Collier como Thomas Barrow
* Allen Leech como Tom Branson
* Phyllis Logan como Elsie Hughes
* Elizabeth McGovern como Cora Crawley
* Sophie McShera como Daisy Mason
* Lesley Nicol como Beryl Patmore
* Maggie Smith como Violet Crawley
* Imelda Staunton como Maud
* Penelope Wilton como Isobel
* Mark Addy como Mr Bakewell
* Max Brown como Richard Ellis
* Stephen Campbell Moore como Major Chetwode
* Richenda Carey como Mrs Webb
* David Haig como Mr Wilson
* Andrew Havill como Henry, vizconde de Lascelles
* Geraldine James Raíña María
* Simon Jones como Rei Xurxo V
* Susan Lynch como Miss Lawton
* Tuppence Middleton como Lucy Smith
* Kate Phillips como Princesa María
* James Cartwright como Tony Sellick
* Douglas Reith como Richard
* Philippe Spall como Monsieur Courbet
* Oliver e Zac Barker como Master George
* Fifi Hart como Miss Sybbie
* Eva e Karina Samms como Miss Marigold

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
The House with a Clock in Its Walls (filme)

***The House with a Clock in Its Walls*** é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Eli Roth. Está protagonizado por Jack Black, Cate Blanchett, Owen Vaccaro, Renée Elise Goldsberry, Sunny Suljic e Kyle MacLachlan. Baséase na novela homónima de 1973 escrita por John Bellairs, o cal foi a primeira dunha serie de 12 libros. O filme conta a historia dun rapaz, Lewis, que é enviado a vivir co seu tío, Jonathan, nunha vella e fantasmagórica casa. Axiña descobre que anteriormente estivo habitado por un malvado feiticeiro.

## Personaxes 
* Jack Black como Jonathan Barnavelt
* Cate Blanchett como Florence Zimmerman
* Owen Vaccaro como Lewis Barnavelt
* Kyle MacLachlan como Isaac Izard
* Renée Elise Goldsberry como Selena Izard
* Sunny Suljic como Tarby Corrigan
* Colleen Camp como Mrs.&nbsp;Hanchett
* Lorenza Izzo como nai
* Vanessa Anne Williams como Rose Rita Pottinger

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
All the Bright Places (filme)

***All the Bright Places*** é un filme estadounidense de 2020 dirixido por Brett Haley, a partir dun guión de Jennifer Niven e Liz Hannah. Baséase na novela homónima de Niven. Está protagonizado por Elle Fanning, Justice Smith, Alexandra Shipp, Kelli O'Hara, Lamar Johnson, Virginia Gardner, Felix Mallard, Sofia Hasmik, Keegan-Michael Key e Luke Wilson.

Estreouse o 28 de febreiro de 2020 a través de Netflix.

## Personaxes 
* Elle Fanning como Violet Markey
* Justice Smith como Theodore Finch
* Alexandra Shipp como Kate Finch
* Kelli O'Hara como Sheryl Markey
* Lamar Johnson como Charlie
* Virginia Gardner como Amanda
* Felix Mallard como Roamer
* Sofia Hasmik como Brenda
* Keegan-Michael Key como Richard Embry
* Luke Wilson como James Markey

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en MetaCritic
Víctor Valverde Mayo

**Víctor Valverde Mayo**, nado no Porriño cara a 1908 e finado en Guillarei (Tui) o 6 de agosto de 1936, foi un funcionario e político galego.

## Traxectoria 
miniatura|250px|Monumento aos asasinados na Volta da Moura.
Funcionario do Concello do Porriño dende decembro de 1927 e oficial maior do Concello dende 1929. Correspondente de *El Pueblo Gallego* e *Tribuna* (onde asinaba como **Miss Espanta**) no Porriño. Foi membro da directiva do Liceo Artístico do Porriño e colaborador da Sociedad Fomento de Porriño y su distrito e do seu boletín. Presidente da Juventud Socialista e secretario da sociedade obreira do Porriño, foi detido en abril de 1934, pola explosión dun petardo durante a procesión do Venres Santo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e sometido a un proceso militar. Estaba preso na cadea de Tui. Foi sacado da cadea e asasinado na Volta da Moura o 6 de agosto de 1936 con José Juan Teijeira Coto e Saturnino Álvarez Sotelino.

## Vida persoal 
Casou con Emilia Rodríguez Sequeiros en 1928, e foi pai de Emilia, Víctor, Trinidad e Adoración Valverde Rodríguez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Sotira, Limassol

**Sotira** (en grego Σωτήρα) é unha aldea situada parcialmente no distrito de Limasol en Chipre, e parcialmente no Territorio británico de ultramar de Acrotiri e Dhekelia, ao oeste de Limasol, preto de Epískopi.

## Cultura Sotira 
A cultura de Sotira (período cerámico neolítico) 5000 - 4000 antes de Cristo cubriu o oco deixado polo abandono dos lugares da cultura Khirokitia. Parece que a cultura formouse preto de dous séculos despois da primeira chegada da olería á illa, provocada por unha nova onda de colonos que chegou ao redor do 5250 a.C. Algunhas fontes sitúan o ascenso de Sotira nunha data posterior, ao redor do 4500 a.C., pero a maioría parece estar de acordo en que houbo un oco de aproximadamente cincocentos anos entre a caída de Khirokitia e a primeira aparición de Sotira. Malia a evidencia de colonos que trouxeron novas tecnoloxías e técnicas con eles, non hai evidencia de ningún comercio exterior. Tamén é difícil determinar esta estratificación social durante este período relativamente curto.

A cultura gañou o seu nome a través do exame dun sitio típico en Sotira-Teppes. No asentamento neolítico de Sotíra atópase un grupo fortemente repleto de cimentos de construción lixeira. Na súa forma variaban de circular a rectangular con ángulos redondeados, as partes superiores dos muros eran evidentemente de ladrillos de barro e os tellados das casas rectangulares probablemente planos. Os pisos máis altos están cubertos por unha capa de demolición que selou fogares ben conservados, buracos e outras características. Estes pisos inferiores tiñan unha serie de utensilios infrecuentemente ricos, de sílex, pedra e óso, así como cuncas e xerras da con adornos da cultura do peite.

Como a maioría dos sitios oleiros neolíticos, este situábase preto da costa, nun terreo alto e facilmente defendible. Outro sitio clave está en Ayios Epiktitos-Vyrsi. Os xacementos de olería só se atopan no leste da illa, o que demostra que estes recentemente chegados non chegaron nin ao oeste nin á península de Karpass (o longo "dedo" da esquina nordés de Chipre). Houbo diferenzas rexionais e melloras técnicas a medida que avanzaba a cultura. Das trinta aldeas que se coñecen que foron fogar desta cultura, só algunhas quedaron habitadas no seguinte período pero, como sucedeu con Khirokitia antes, non se sabe por qué a maioría dos sitios de Sotira foron abandonados.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Akrotiri e Dhekelia
### Ligazóns externas
Marc Overmars

**Marc Overmars**, nado en Emst o 29 de marzo de 1973, é un exfutbolista neerlandés. Xogaba de extremo e foi internacional coa selección neerlandesa. Actualmente é o director deportivo do AFC Ajax.

## Palmarés 
### Xogador 
**Ajax**
* Eredivisie: 1993–94, 1994–95, 1995–96
* KNVB Beker: 1992–93
* Johan Cruyff Shield: 1993
* Liga de Campións da UEFA: 1994–95
* Copa Intercontinental: 1995

**Arsenal**
* Premier League: 1997–98
* FA Cup: 1997–98
* FA Charity Shield: 1998

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en FIFA.com
FS-1300

O bus **FS-1300**, coñecido tamén como **LS-1300** e **SSL-1300**, é un tipo de bus para satélites fabricado por Space Systems Loral.

## Características 
O bus FS-1300 está pensado principalmente para satélites de comunicacións na órbita xeoestacionaria e estabilizados nos tres eixos, aínda que pode ser adaptado para outros usos. Está deseñado para proporcionar potencias de entre 5 e 12 kW e acomodar ata 70 transpondendores. A masa máxima ao lanzamento para este bus é de 5500&nbsp;kg, podendo ser acollidos en cofias de 4 m de diámetro. Versións posteriores do bus (como o **FS-1300S**) permiten aumentar as súas capapacidades, aumentando a potencia ata os 18&nbsp;kW e ata 90 a cantidade de transpondedores, todo cunha masa máxima de 6700&nbsp;kg, pero sendo necesarias cofias de 5 m de diámetro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Geostationary Operational Environmental Satellite
*Intelsat
Remuíño, A Arnoia

**Santo Antón de Remuíño** é unha parroquia do concello da Arnoia, situada na provincia de Ourense. Ten unha única entidade de poboación.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 80 habitantes (43 homes e 37 mulleres), constando dentro da parroquia da Arnoia a efectos estatísticos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Remuíño 
### Parroquias da Arnoia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Arnoia
Alberto Martínez Tíscar

**Alberto Martínez Tíscar**, nado en Pontevedra cara a 1895 e finado en Bueu o 6 de setembro de 1936, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Estudou Dereito na Universidade Central de Madrid. Foi oficial da Deputación de Pontevedra e secretario da Xunta provincial de Beneficencia de Pontevedra. Foi elixido concelleiro monárquico de Pontevedra en 1931, evolucionou cara ao centrismo de Manuel Portela Valladares o que fixo aparecer rumores sobre a súa pertenza á masonería. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido a noite do 6 de setembro de 1936 na súa casa do Covelo (Samieira) por un grupo de gardas civís, falanxistas e cívicos, acusado de prestar axuda á esquerda nas eleccións de febreiro. Conducido a Pontevedra, foi introducido nunha camioneta con outros detidos; logo de ser torturados, foron paseados ás aforas de Bueu e fondeados no mar. O seu cadáver apareceu corenta días despois na beira do mar en P. do Muíño (Beluso). Ao día seguinte da súa desaparición, a familia obrigou os fillos a ir ao Instituto vestidos de falanxistas.

Anos despois un seu irmán falanxista denunciou os feitos, e abriuse unha causa na que eran acusados o comandante da Garda Civil Joaquín Velarde, o gobernador civil Ricardo Macarrón Piudo e o deputado de Renovación Española e xefe da Garda Cívica Víctor Lis Quibén; entre os participantes directos na detención e feitos posteriores, noméanse varios falanxistas de Lalín e Vilaboa, ademais dos cívicos pontevedreses Borrajo, Mirón “O Cheira”, José Estévez “O Raña” e Avelino Fraga “O Chalán”. A causa foi sobresida.

## Vida persoal 
Casou coa mestra Vicenta Hevia Marinas, irmá de Remigio Hevia Marinas, en 1919, e foi pai de Vicente Martínez Hevia, que chegou a xeneral durante a ditadura franquista.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Peter Schmeichel

**Peter Bolesław Schmeichel**, nado en Gladsaxe o 18 de novembro de 1963, é un exfutbolista dinamaqués. Xogaba de gardameta e foi internacional coa selección danesa.

## Palmarés 
### Xogador 
**Brøndby**
* Superligaen: 1987, 1988, 1990, 1991
* Copa de Dinamarca: 1989

**Manchester United**
* Premier League: 1992–93, 1993–94, 1995–96, 1996–97, 1998–99
* FA Cup: 1993–94, 1995–96, 1998–99
* Football League Cup: 1991–92
* FA Charity Shield: 1993, 1994, 1996, 1997
* Liga de Campións da UEFA: 1998–99
* Supercopa de Europa: 1991

**Sporting CP**
* Primeira Liga: 1999–2000
* Supertaça Cândido de Oliveira: 2000

**Aston Villa**
* Copa Intertoto: 2001

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Soccerbase.com 
* Perfil en FIFA.com
Fabien Barthez

**Fabien Alain Barthez**, nado en Lavelanet o 28 de xuño de 1971, é un exfutbolista francés. Xogaba de gardameta e foi internacional coa selección francesa.

## Palmarés 
### Xogador 
**Olympique de Marsella**
* Division 2: 1994–95
* Liga de Campións da UEFA: 1992–93

**AS Monaco**

**Francia**
* Copa do Mundo de Fútbol: 1998
* Eurocopa de Fútbol: 2000
* Copa Confederacións da FIFA: 2003

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Soccerway.com
Cultura da olería do peite

miniatura| En Violeta (Comb Ceramic Potery), a cultura da olería do peite.

A **cultura da cerámica do peite** é unha cultura arqueolóxica europea do Neolítico, que existiu desde ao redor do 4200 a. C. ata arredor do 2000 a. C. O nome deriva do tipo de decoración máis común na súa olería, que se asemella ás pegadas dun peite.

## Distribución 
A distribución dos artefactos atopados inclúe Finnmark (Noruega) no norte, o río Kalix (Suecia) e o Golfo de Botnia (Finlandia) no oeste, e o río Vístula (Polonia) no sur. Ata chegar ós Montes Urais.

Inclúe a cultura de Narva, en Estonia e a cultura Sperrings en Finlandia, entre outros. Crese que provén esencialmente da economía cazadores-recolectores, aínda que Narva amosa algunhas evidencias de agricultura.

Unha parte desta rexión foi posteriormente absorbida polo horizonte da Cultura da olería cordada.

## Cerámica 
miniatura|250px | Pente de cerámica.
Divídese nos seguintes períodos:
* Cedo (Ka I, c. 4200 a. C. - 3300 a. C. aproximadamente)
* Típico (Ka II, c. 3300 a. C. - 2700 a. C. aproximadamente)
* Tardío (Ka III, c. 2800 a. C. - 2000 a. C. aproximadamente)

Non obstante, as datas de radiocarbono calibradas para algúns fragmentos de cerámica atopados no Istmo de Carelia dan datas entre 5600 a. C. e 2300 a. C.

## Vivenda 
Os asentamentos localizáronse na ribeira do mar ou na beira dos lagos, e a economía baseábase na caza, pesca e na recolección de plantas. En Finlandia, foi unha cultura marítima que se especializou na caza focas. A vivenda dominante é o *teepee* de 30 metros cadrados, onde poderían vivir unhas 15 persoas. Houbo tamén casas de madeira rectangulares, especialmente en Finlandia desde o 4000 a. C. As tumbas escavabanse dentro dos asentamentos e os mortos eran cubertos de ocre vermello.

## Arte 
A cultura caracterizouse pola presenza de pequenas figuras de arxila e cabezas de animais feitas de pedra. As cabezas de animais representan normalmente osos e alces e obtivéronse a partir de técnicas do mesolítico. Houbo tamén moitas pinturas rupestres.

## Idioma 
Existe unha hipótese sobre a orixe urálica desta cultura. Crese que non falaban unha lingua indoeuropea.

## Vexa tamén 
* Linguas urálicas

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
* Linguas urálicas
* Cultura de Narva

### Ligazóns externas
* en unirioja.es Cerámica do Peite
Christer Fuglesang

**Arne Christer Fuglesang**, nado en Estocolmo (Suecia) o 18 de marzo de 1957, é un astronauta sueco que formou parte das misións STS-116 e STS-128.

## Traxectoria
Fuglesang é máster en enxeñería física polo Real Instituto de Tecnoloxía de Estocolmo en 1981. Ten un doutoramento en física experimental de partículas en 1987 e é profesor de física de partículas na Universidade de Estocolmo desde 1991.

Foi seleccionado como astronauta pola ESA en maio de 1992, participando nas misións STS-116 e STS-128. Pasou un total de 26,73 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-128
*STS-116
Fanhui Shi Weixing

**Fanhui shi weixing** (en chinés simplificado: 返回式卫星; en *pinyin*: Fānhuí shì wèixīng; en ), abreviadamente **FSW**, é o nome dunha serie de satélites chineses recuperables de recoñecemento tanto civil como militar desenvolvidos baixo a dirección de Wang Xiji. Foron lanzados un total de 23 entre 1974 e 2005, cun único fallo. Os FSW agrúpanse en diferentes variantes, con cada unha delas con características distintas á anterior.

## FSW-0 
O programa que deu lugar á variante orixinal comezou en 1966, co seu primeiro lanzamento en 1974, que fallou por un problema co cableado. Posteriormente lanzáronse nove, entre 1975 e 1987, sen problemas. Tiñan forma de cono romo, unha masa duns 1800&nbsp;kg e levaban cámaras coas que facer fotografías en película que logo era recuperada cando os satélites volvían a terra. Estaban formados por dúas seccións: o módulo de reentrada, de 1,5 m de longo, e o módulo de equipamento e retropropulsión, de 1,6 m. O seu diámetro máximo era de 2,2 m. Alimentábanse mediante baterías e non tiñan capacidade de manobra en órbita. Lanzábanse sen cofia, os catro primeiros mediante foguetes CZ-2A e os seis restantes mediante CZ-2C.

## FSW-1 
Os FSW-1 foron a continuación dos FSW-0. Ademais das cámaras de recoñecemento é posible que levasen experimentos de microgravedade a bordo. Tiñan unha maior masa (ata 2100&nbsp;kg) pero a mesma forma cónica cunha altura total de 3,14 m (a dividir entre as seccións de reentrada e de equipamento) e 2,2 m de diámetro máximo. Tamén se alimentaban con baterías e se lanzaban sen cofia. Tiñan unha maior resolución: de entre 10 e 15 m para as cámaras de película (que só podían revelarse unha vez recuperadas) e de 50 m para as cámaras CCD, que ofrecían imaxes case en tempo real. Lanzáronse cinco cápsulas deste modelo, todas mediante foguetes CZ-2C entre 1987 e 1993, a última das cales non puido recuperarse por un problema co sistema de control de actitude. A duración típica de cada misión era de entre 7 e 10 días.

## FSW-2 
Da versión FSW-2 lanzáronse tres satélites entre 1992 e 1996, os tres mediante foguetes CZ-2D. Tiñan unha maior lonxitude e masa que os anteriores, 4,6 m e 3000&nbsp;kg, pero o mesmo diámetro máximo, 2,2 m. Seguían tendo a mesma estrutura en dous módulos e seguían usando baterías como fonte de alimentación. As melloras en resolución e fiabilidade permitiron que cada satélite devolvera ata 13 veces máis volume de información que as versións anteriores. Os FSW 2 si tiñan certa capacidade de manobra en órbita, na que podían permanecer ata 18 días.

## FSW-3 
Lanzáronse tres FSW-3 entre 2003 e 2005, todos mediante foguetes CZ-2D. Podían permanecer ata 24 días en órbita.

## FSW-4 
A última versión constou de dous satélites, lanzados en 2004 e 2005 mediante CZ-2C. A diferenza de tódolos anteriores, lanzáronse dentro de cofias. Podían permanecer 27 días en órbita.

## Misións FSW 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*CZ-2A
*CZ-2C
*CZ-2D
*Wang Xiji
Victor Loche

**Victor Jean-François Loche**, nado en Mandres (Eure, Normandía) en 1806 e finado en Bona (hoxe Annaba, Alxeria) en 1863, foi un comandante do exército e naturalista francés.

## Traxectoria 
[miniatura|260px|*[Felis margarita*, especie de gato descrita por Loche.]]
Loche participou na Misión de exploración científica de Alxeria organizada polo goberno francés, que dirixiu desde 1853. En 1858 publicou o *Catalogue des mammifères et des oiseaux observés en Algérie*, no que describiu 357 especies de aves e o gato das areas ou do deserto (*Felis margarita*).

Foi director da exposición permanente no Museo de Historia Natural de Alxeria e do Xardín Zoolóxico de Alxeria.

Morreu de febre en Bona.

## Algunhas publicacións 
* Victor-Jean-François Loche (Capitaine), *Catalogue des mammifères et des oiseaux observés en Algérie*, París, A. Bertrand, 1858, XI-158 p.

Publicacións póstumas:
* Loche (Commandant), ''Histoire naturelle des mammifères de l'Algérie: exploration scientifique de l'Algérie pendant les années 1840, 1841, 1842*, París, A. Bertrand, 1867, 123 p., 7 pl.
* Loche (Commandant), *Histoire naturelle des oiseaux de l'Algérie; exploration scientifique de l'Algérie pendant les années 1840, 1841, 1842*, París, A. Bertrand, 1867, (2 vol.) 309-444 p., 13 pl.

## Abreviatura 
A abreviatura **Loche** emprégase para recoecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Boubier, Maurice (1925): *L’Évolution de l’ornithologie. Nouvelle collection scientifique*. París: Alcan. 
* Mearns, Barbara & Richard Mearns (1988): *Biographies for Birdwatchers. The Lives of Those Commemorated in Western Palearctic Bird Names''. San Diego / Londres: Academic Press. ISBN 978-0-1248-7422-0.
Dirk Frimout

**Dirk Dries David Damiaan, Viscount Frimout**, nado en Poperinge (Bélxica) o 21 de marzo de 1941, é o primeiro astronauta belga. Formou parte da misión STS-45.

## Traxectoria
Frimout graduouse en enxeñería electrónica en 1963 e se doutorou en física pola Universidade de Ghent en 1970. Traballou como posdoutorado no Laboratorio de Física Espacial e Atmosférica de Colorado en 1972.

Foi seleccionado como astronauta en 1977 e participou na misión STS-45 en 1992. Pasou un total de 8,92 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-45
Satoshi Furukawa

**Satoshi Furukawa**, nado en Yokohama (Kanagawa) o 4 de abril de 1964, é un astronauta xaponés que formou parte da misión Soiuz TMA-02M e foi parte da Expedición 28 e a Expedición 29 á Estación Espacial Internacional.

## Traxectoria
Furukawa ten un doutoramento en medicina pola Universidade de Tokyo en 1989 e outro en ciencias médicas en 2000 pola mesma universidade.

Foi seleccionado como astronauta en 2004, participando na misión Soiuz TMA-02M e formando parte das expedicións 28 e 29 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 167,26 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz TMA-02M
*Expedición 28
*Expedición 29
Óso peneano

[400px|miniatura|O óso peneano dun can (*[Canis lupus familiaris*). A frecha sinala a situación do suco uretral.]]

O **óso peneano** ou **báculo** (en latín *baculum*), é un óso que se encontra no pene da maioría dos mamíferos, máis precisamente en insectívoros, roedores, carnívoros e nos primates (agás na especie humana). Entre as especies domésticas, encóntrase no gato e no can. Este óso permítelles a estes animais a penetración en ausencia de erección.

En latín chamábase *baculum* (vara), *os penis* (óso peneano) e *os príapi* (óso de Príapo).

Está ausente en humanos, marsupiais, hienas, lagomorfos (como coellos e lebres) e na familia dos équidos, entre outros.

A súa forma e o seu tamaño varían entre as diferentes especies, e a súa función é a de facer posíbel a erección. Nos seres humanos, ao non teren báculo, a erección lógrase cando o tecido eréctil do pene énchese de sangue.

O óso homólogo nas femias denomínase *os clitoridis* (óso clitorídeo) ou *baubellum*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*