Batalla de Mercredesburne

A **batalla de Mercredesburne** foi unha batalla entre o exército do líder saxón Aelle e os britanos, no ano 485.

## Contexto 
A fundación lendaria do Reino de Sussex é proporcionada pola Crónica anglosaxoa, que afirma que no ano 477 Aelle chegou a un lugar chamado Cymenshore cos seus tres fillos Cymen, Wlenking e Cissa. A crónica describe como ao desembarcar Aelle matou os defensores locais e levou o aviso ao Bosque de Andred e entón continúa describindo a batalla de Aelle cos britanos en 485 cerca do banco de *Mercredesburne*, e o seu asedio a Pevensey en 491, despois do cal os seus habitantes foron masacrados.

O historiador e arqueólogo, Marin Welch suxire que a área entre o Ouse e os vales de Cuckmere en Sussex foron cedidos aos anglosaxóns polos britanos nun tratado de asentamento. Nennio, un monxe e cronista galés do século IX, describe como o líder britano Vortigern organizou un encontro co líder anglosaxón Hengest para chegar a un acordo. Vortigern e trescentos líderes britanos atopáronse con Hengest, supostamente para ratificar o tratado, con todo os homes de Hengest asasinaron a todos os compañeiros de Vortigern, despois de emborrachalos. Vortigern foi entón coaccionado a aceptar un acordo que incluía a cesión de Sussex aos anglosaxóns e a suxestión de que *Merecredesburne* significa "río da fronteira aceptada por *acordo*" é vista como unha confirmación desta reivindicación.

## Batalla 
alt=imaginary depiction of Ælle|dereita|miniatura|Pintura de Ælle do século XVII.
Segundo a Crónica anglosaxoa, en 485, Aelle librou unha batalla cos britanos en Mercredesburne. Outras versións sobre a batalla derivan de descricións máis elaboradas, como a de Henrique de Huntingdon, unha versión dun historiador do século XII que suxire que cando o exército de Aelle e os seus fillos se enfrontaron aos britanos ningún bando gañou e ambos os lados prometéronse amizade aínda que despois do suceso os anglosaxóns enviaron unha petición aos seus países natais en Xermania para recibir máis tropas.

O cronista do século XIV Roger de Wendover mesmo nomea ao líder das forzas britanas como Aurelio Ambrosio.

O problema para os historiadores é que a Crónica anglosaxoa foi encargada no reinado de Alfredo o Grande 400 anos despois dos supostos feitos. Hai algunha evidencia de que os anglosaxóns usaban runas naquela época Con todo a súa cultura era principalmente de tradición oral e realmente non empezaron a escribir sucesos legais e históricos ata que foron evanxelizados, sendo isto a finais do século VII para os saxóns do sur. Os primeiros cronistas cristiáns tomarían a maioría das súas referencias para o período máis temperán de fontes orais como a poesía. Os historiadores medievais produciron entón versións adornadas dos cronistas para adaptalas aos seus propios propósitos.

## Desenlace 
A Crónica anglosaxoa non prové información ningunha sobre a morte de Aelle ou os seus sucesores, pero Henrique de Huntington suxire que Aelle morreu como o primeiro rei de Sussex en 515 e que foi sucedido polo seu fillo Cissa.

## Localización 
O lugar da batalla é descoñecido. Os aldeáns de Ashburnham e Penhurst, en East Sussex, manteñen unha tradición de que unha obra de terra presaxoa coñecida como Town Creep, situada en Creep Wood que une as dúas aldeas, foi o sitio de Mercredesburne. A tradición oral que sobreviviu ao final do século XIX referíase á obra de terra como o sitio dunha cidade que foi asediada e destruída polos saxóns. En 1896 membros da Sociedade Arqueolóxica de Sussex investigaron esta afirmación, e subsecuentemente publicaron un artigo concluíndo que a obra de terra era unha posíbel localización para a batalla de Mercredesburne, e que o nome moderno, Town Creep, podía ser unha etimoloxía derivada da parte "Mercrede", a pesar de que "burne" (ou corrente) pode referirse á corrente de Ashburn que corre baixo a obra de terra.

## Notas 
## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* 16x16px  Commissioned in the reign of Alfred the Great
* Friar, Stephen (2004).  Stroud: Sutton Publishing.   
* Henry of Huntingdon (1996).  Diana E. Greenway, ed. Historia Anglorum: the history of the English. Oxford: OUP.   
* Jones, Michael E. (1998).  Ithaca, NY: Cornell University Press.   
* Nennius (1859).   (), ed.  Londres: Bohn. 
*  Britannia.com LLC.   Consultado o 8 de decembro de 2010. 
* Page, Raymond Ian (1999). An introduction to English runes, 2nd ed. Woodbridge, Suffolk: Woodbridge, Boydell.   
*  39. Lewes: Sussex Archaeological Society. 1894. 
* Welch, M. G. (1992).  English Heritage.   
* Welch, Martin (1978).  Peter Brandon, ed. The South Saxons: Early Anglo-Saxon Sussex. Chichester: Phillimore.   
* Roger of Wendover (1858).  J. A. Giles (trans.), ed.  Londres: Bohn.