open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Paks Margareeta

**Paks Margareeta** é unha torre de Talín, en Estonia. Hoxe en día, a torre é sede do Museo Marítimo de Estonia.

## Historia 
A torre foi construída a principios do século XVI (de 1511 a 1530) durante a reconstrución do sistema de portas da cidade medieval. A etimoloxía do nome da torre deriva de que era a maior parte das fortificacións da cidade con muros de 25 metros de diámetro, 20 metros de altura e ata 5 metros de grosor. Ademais de ser unha fortificación contra os posibles invasores do porto da cidade, tamén foi construída para impresionar aos visitantes externos que chegaban por mar.

A torre é unha estrutura defensiva ao final da *Pikk tänav* (rúa Pikk). Xunto co *Suur Rannavärav* (Gran Porta Costeira), un arco do século XVI franqueado por dúas torres, serviu para defender o porto de Talín. Posteriormente, utilizouse como almacén de pólvora e armas, para logo transformarse en prisión, e foi escenario dun estalido de violencia durante a Revolución de 1917, cando os gardas da prisión foron asasinados por unha turba de obreiros, soldados e mariñeiros. Na década de 1920 proxectouse a súa transformación nunha casa de artistas. TA torre foi reconstruída entre 1978 e 1981 para albergar o Museo Marítimo de Estonia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Museo Marítimo de Estonia
* Arquitectura de Estonia
Museo Marítimo de Estonia

O **Museo Marítimo de Estonia** (en ) atópase na torre Paks Margareeta, na cidade vella de Talín. O museo presenta a historia da navegación e dos barcos en Estonia. Outras partes do Museo Marítimo son o museo da mina e o museo do porto de hidroavións onde se presentan os barcos. O museo afirma ser un dos museos máis grandes de Estonia e o máis popular.

## Historia 
O museo foi creado en febreiro de 1935 por antigos capitáns e mariñeiros.

Desde 1981, a súa exposición principal atópase na torre Paks Margareeta. Un segundo museo abriuse en maio de 2012 no porto de hidroavións.

## Paks Margareeta 
miniatura|esquerda|A torre Paks Margareeta.
A torre Paks Margareeta construíuse a comezos do século XVI (de 1511 a 1530) durante a reconstrución do sistema de portas da cidade medieval. A etimoloxía do nome da torre deriva de que era a maior parte das fortificacións da cidade con muros de 25 metros de diámetro, 20 metros de altura e ata 5 metros de grosor. Ademais de ser unha fortificación contra os posibles invasores do porto da cidade, tamén foi construída para impresionar aos visitantes externos que chegaban por mar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arquitectura de Estonia
O Areal, Vigo, Vigo

miniatura|Areal número 110.
**O Areal** é un barrio urbano da cidade de Vigo, localizado na parroquia de Santiago de Vigo. Recibe dita denominación por acoller, antes dos recheos de ampliación do porto de Vigo, un areal en forma de media lúa.

## Historia 
[miniatura|250x250px|Ilustración do barrio do Areal, coa praia previa aos recheos portuarios e unha [arquitectura típica do litoral vigués (que tamén se poden atopar en barrios mariñeiros coma o do Berbés) con soportais e balcóns. Juan Martínez Abades, 1892.]]
O barrio do Areal, a diferenza do uso residencial actual, comezou sendo un barrio industrial e manufactureiro. Durando o século XVIII, varias familias catalás, principalmente de Barcelona e sobre todo da Costa Brava (Xirona), mudáronse á cidade, onde instalaron diferentes fábricas de salgado. Estímase que chegaron á cidade uns 15&nbsp;000 cataláns. Por este motivo, o barrio coñeceuse durante varias décadas coma *Barrio dos cataláns*. Tamén recibiu outras denominacións, como *Areal das Monxas*; e a rúa homónima tivo tamén outros nomes coma Sagasta, Nicolás Salmerón ou Felipe Sánchez.

Esta inmigración catalá asentouse eminentemente no barrio, no que non só construíron ás salgaduras e factorías, senón que estableceron alí os seus domicilios e locais comerciais. O barrio comezou a medrar ao leste da contorna amurallada da cidade vella, conformándose coma un dos arrabaldes litorais xunto co barrio do Berbés. O Areal, denominado deste xeito pola presenza dunha longa praia areosa, de fondeo doado e fácil acceso para as embarcacións que comercializaban co peixe, especialmente sardiñas. A chegada de familias catalás, coñecidas popularmente como fomentadores ou promotores, trouxo consigo unha serie de cambios industriais e sociolóxicos na contorna: a xávega, unha rede de arrastre de orixe árabe de entre 300 e 600 metros; as novas técnicas de salgadura mediterráneas, como a salmoira; ou as traíñas, unhas redes voluminosas que precisaban grandes embarcacións de remo para a súa utilización.

Un dos primeiros empresarios ou fomentadores que arribaron á cidade foi Buenaventura Marcó del Pont no século XVIII, e posteriormente chegaron outros como Miguel Buch, Dalmau, Ferrer, Solá, José Roura i Sala, Vicente Fábregas, Juan Escofet, Zenón Curbera, Ignacio Raich ou Miguel Safons.

O barrio desenvolveuse de xeito lineal, cunha rúa principal longa que percorría o litoral.

Co paso dos anos, as fábricas de salgadura mudaron a factorías conserveiras e outras auxiliares.

En 1853 produciuse o primeiro recheo dunha pequena zona do areal, onde hoxe se atopa a primeira fila de edificios. Desde entón producíronse novos recheos cara a Laxe e outras localizacións do litoral vigués, até que xa na década de 1930 se produciu o segundo gran recheo do Areal, que supuxo a desaparición da praia. Finalmente, a dársena de Guixar terminouse en 1964, e en 1988 completouse o recheo do litoral, co que se avanzou 400 metros cara ao mar e se gañaron 150&nbsp;000 metros cadrados de área.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Centro histórico de Vigo
* Muralla de Vigo
Ópera Nacional de Estonia

A **Ópera Nacional de Estonia** (en ) é a compañía de ópera nacional de Estonia. A compañía ten a súa sede no Teatro Estonia de Talín. O teatro tivo varios nomes ao longo da súa existencia. O último é "The Estonian National Opera", que foi adoptado en 1998. A compañía produce unha tempada animada e variada que inclúe óperas, ballets e operetas/musicais con máis de 500 persoas traballando na Ópera Nacional de Estonia.

## Historia 
A sociedade de canto e teatro "Estonia" foi fundada en 1870. Este foi o inicio do que se converteu na actual Ópera Nacional de Estonia (en ).

A representación teatral retomouse en 1871, aínda que o teatro como tradición non xurdiu realmente ata 1895, cando a sociedade comezou a dirixir obras de teatro, folclóricas e comedias, normalmente con canto e baile. A comezos do século XX estaba en escena un drama máis serio.

En 1906, a sociedade converteuse na base do teatro profesional chamado "Estonia" fundado polos directores e actores Paul Pinna e Theodor Altermann. Esta mantívose ligada á sociedade "Estonia" e á Sociedade de Responsabilidade Limitada "Estonia" do Teatro Estoniano, fundada en 1908, ata 1940, momento no que se disolveron baixo o dominio soviético en Estonia como parte do "remanente burgués" e o teatro foi nacionalizado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Páxina oficial
Relacións internacionais de Estonia

A República de Estonia acadou a súa independencia do Imperio Ruso o 24 de febreiro de 1918 e dende entón estabeleceu relacións diplomáticas con moitos países a través da Sociedade de Nacións. A incorporación forzosa de Estonia á Unión Soviética en 1940 non foi xeralmente recoñecida pola comunidade internacional e o servizo diplomático estoniano continuou a funcionar nalgúns países. Tras a restauración da independencia da Unión Soviética, Rusia foi unha das primeiras nacións en recoñecer de novo a independencia de Estonia (o primeiro país en facelo foi Islandia o 22 de agosto de 1991). A prioridade inmediata de Estonia despois de recuperar a súa independencia foi a retirada das forzas de Rusia do territorio estoniano. En agosto de 1994, este proceso rematou. Porén, as relacións con Moscova mantivéronse tensas principalmente porque Rusia decidiu non ratificar o tratado fronteirizo que asinara con Estonia en 1999.

## Disputas internacionais 
### Cuestións territoriais entre Estonia e Rusia 
[miniatura|A presidenta estoniana [Kersti Kaljulaid co presidente ruso Vladimir Putin en Moscova o 18 de abril de 2019.]]
Despois da disolución da Unión Soviética, Estonia esperaba a devolución de máis de 2.000 quilómetros cadrados de territorio anexionado a Rusia despois da segunda guerra mundial en 1945. A terra anexionada estaba dentro das fronteiras de Estonia aprobadas por Rusia no Tratado de Paz de Tartu de 1920. Porén, o goberno de Boris Eltsin desautorizou calquera responsabilidade polos actos cometidos pola Unión Soviética.

Despois de asinar o tratado fronteirizo polo ministro de Asuntos Exteriores correspondente en 2005, foi ratificado polo goberno e presidente de Estonia.A parte rusa interpretou o preámbulo como que lle daba a Estonia unha posibilidade de reclamación territorial futura, e Vladimir Putin notificou a Estonia que Rusia non o consideraría. As negociacións reabríronse en 2012 e o tratado asinouse en febreiro de 2014. Aínda está pendente de ratificación.

## Relacións diplomáticas 
Lista de países cos que Estonia mantén relacións diplomáticas:

## Notas 
## Véxase tamén
Vía Radio

**Vía Radio** é unha emisora de radio galega. Fundada en 2006, trátase dunha emisora eminentemente musical, con programas e locutores en directo. Ten diferentes frecuencias que abranguen as zonas de Vigo, O Morrazo, Baixo Miño, Norte de Portugal, Salnés-Barbanza, Pontevedra, Condado-Paradanta, Lalín-Silleda, Santiago de Compostela e A Coruña.

## Frecuencias 
Vía Radio emite en FM nas seguintes frecuencias: Vigo 102.7, Pontevedra 106.0, Condado-Paradanta 94.7, Baixo Miño 102.5, Vilagarcía 102.5, Santiago de Compostela 102.7 e Coruña 107.5, así como a través da súa páxina web. Tamén emite a través da Televisión Dixital Terrestre (TDT).
Álvaro Vila Araújo

**Álvaro Vila Araújo**, nado en Taboadela o 17 de abril de 1965, é un funcionario e político galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria
Funcionario de prisións, militante do PSdeG de Ourense desde hai máis de 30 anos. Nas eleccións municipais de 2003 formou parte da candidatura do PSdeG-PSOE en Taboadela, se ben non resultou elixido concelleiro. Nas municipais de 2007 foi o cabeza de lista da candidatura e foi elixido concelleiro, sendo a segunda forza máis votada. Repetiu como cabeza de lista nas seguintes eleccións de 2011 e 2015, con resultados similares, se ben foi recortando distancias co PPdeG. Foi deputado provincial dende decembro de 2014 ata xuño de 2015, trala renuncia dun compañeiro.

Formou parte da "Terceira Vía", unha das correntes internas do PSdeG en Ourense que xurdira para tratar de limar as disputas internas do partido, e da cal en 2017 era un dos representantes e cabeza visible. Nos procesos de primarias estatal e autonómico esta corrente apoiou a Pedro Sánchez e a Gonzalo Caballero, respectivamente. Vila presentou a súa candidatura para a Secretaría Xeral do PSdeG-PSOE na provincia de Ourense en novembro de 2017. No mes de decembro integrou a súa candidatura na de Rafael Rodríguez Villarino, entón alcalde de Amoeiro que anteriormente era afín a Pachi Vázquez, logrando finalemente este a Secretaría Xeral e pasando a ser Vila o vicesecretario xeral da nova Executiva Provincial.

Nas municipais de 2019 encabezou de novo a candidatura socialista en Taboadela e conseguiu se-la forza máis votada, desbancando por primeira vez a dereita no concello. Desta forma, foi elixido alcalde e formou goberno co único concelleiro de Ciudadanos. Foi designado deputado provincial. Continuou como vicesecretario provincial tralo Congreso de febreiro de 2022. Nas municipais de 2023 foi reelixido alcalde con maioría absoluta. Foi novamente designado deputado na Deputación de Ourense, sendo ademais o candidato socialista á presidencia da Deputación e portavoz do grupo socialista.

En abril de 2025 presentouse á Secretaría Xeral do PSdeG na provincia de Ourense, e resultou finalmente elixido ao impoñerse nas eleccións primarias á alcaldesa de Trives, Patricia Domínguez.

## Vida persoal
Está casado e ten 2 fillas.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Taboadela
Doroteo Vilor Fernández

**Doroteo Vilor Fernández**, nado en Becerreá cara a 1887, foi un político galego.

## Traxectoria 
Na Segunda República foi concelleiro de Becerreá en 1931, e alcalde en xuño de 1933. Foi cesado en 1934.

## Vida persoal 
Casou con Teresa González Gómez e foi pai de Manuel, María, José, Antonio, Carmen e Horacio Vilor González.
## Notas
Andrea Reiriz

**Andrea Reiriz**, nada en Bueu en 1998, é unha actriz, poeta e tradutora galega.

## Traxectoria 
Graduouse en Terapia Ocupacional na Universidade Complutense de Madrid e estuda o mestrado de Tradución Literaria na Universidade Internacional de Valencia. Formouse en Arte Dramática en escolas como Estudio Corazza ou El Centro del Actor, en expresión corporal e no Laboratorio Casa Índigo. 

Ten publicado poemas nas revistas *Casapaís* e *Agua Poesía Líquida*.

## Obra literaria 
* *Demasiado tarde para nacer pájaro* (2024).  ALIAR Ediciones S.L. 68 páxs. ISBN 978-84-10374-77-5.

## Actriz 
### Cine 
* *Rondallas* (2025). Dir: Daniel Sánchez Arévalo. Bambú Producciones e Mr. Fields and Friends. 

### Series 
* *Tus Monstruos* (2021). Filmin**.** Dir. Gonzalo Escribano.
* *Historias para no dormir. “La pesadilla”* (2022). Prime Video. Dir. Alice Waddington. 
* *Amar es para siempre* (2023). Temporada XII. Atresmedia. 

### Teatro 
* *La Ola* (2016).
* *Picnic de William Inge* (2017)*.* Dirixida por Rosa Morales. 
* *El círculo de tiza caucasiano* (2018). De Bertolt Brecht. Dirixida por Juan Carlos Corazza e Óscar Velado. 
* *Incendios* **d**e Wajdi Mouawad (2021-2022). Dirixida por Lorena García de las Bayonas. 
* *Imagina una ventana* (2023). Dirixida por Fabián Díaz. Como Asistente de Dirección). 

### Audiovisual 
* Videoclip *Matarán* de Erin Memento (2019).
* Fashion film *Gorriones* (2019).
* Curtametraxe *Selva y montaña* (2019).

## Notas
Mosqueiro

[dereita|miniatura|Mosqueiro en [Museo Casa Rull|Casa Rull, en Sispony (Andorra).]]
Un **mosqueiro** é un pequeno moble para gardar diferentes alimentos que se utilizaba antes da extensión da enerxía eléctrica e a popularización do frigorífico. 

## Características xerais 
Era un moble con armazón de madeira, igual que a parte superior e inferior, cuxas paredes laterais estaban feitas dunha malla metálica moi fina para permitir unha boa ventilación, ó mesmo tempo que se evitaba que puidesen entrar moscas ou outros insectos.

No mosqueiro gardábanse todo tipo de alimentos perecedoiros, embutidos, queixos, froitas etc. xa que non había outro sistema de conservación. Dende a chegada da electricidade á maioría dos fogares e o uso estendido das neveiras eléctricas, o seu uso foise reducindo ata practicamente desaparecer. Dende finais do século XX o seu uso quedou relegado a algúns alimentos que precisan protección contra os insectos e ó mesmo tempo ventilación para a súa curación, coma embutidos e queixos.

## Notas
Liñeira

O topónimo **Liñeira** pode referirse a:

;En Galiza
***A Liñeira**, lugar da parroquia de Visantoña, no concello de Santiso;
***A Ponteliñeira**, lugar da parroquia de Nodar, no concello de Friol.

Amais, como apelido, pode referirse a:

***María Liñeira**, teórica da literatura e profesora galega (n. 1979);
***Cecilia Liñeira**, xogadora de baloncesto arxentina (n. 1983);
***Faustino Taboada Liñeira**, político galego.

## Véxase tamén
### Outros artigos
San Salvador de Mourisco

Como topónimo **San Salvador de Mourisco** pode referirse a:

;En Galiza
***San Salvador de Mourisco**, parroquia do concello de Paderne de Allariz;
****San Salvador de Mourisco**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
O Mouriscón

Como topónimo **O Mouriscón** pode referirse a:

;En Galiza
***O Mouriscón**, lugar da parroquia de Ambosores, no concello de Muras;
***Pena do Mouriscón**, lugar da parroquia de Ambosores, no concello de Muras.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Unai Egiluz

**Unai Egiluz Arroyo**, nado en Durango o 19 de marzo de 2002, é un futbolista vasco que xoga como defensa central no Mirandés, da Segunda División, cedido polo Athletic Club.

## Traxectoria 
Formado nas canteiras do SCD Durango e do Athletic de Bilbao, debutou co CD Basconia na Terceira Federación o 5 de setembro de 2021, nun empate sen goles ante o Barakaldo en Lasesarre. Para a tempada 2022/23 foi ascendido ao Bilbao Athletic, da Primeira Federación, e no verán de 2023 foi un dos xogadores elixidos para facer a pretemporada co primeiro equipo do Athletic.

O 1 de novembro de 2023 debutou en partido oficial co Athletic, nunha vitoria por 2-1 sobre a UE Rubí na Copa do Rei, competición que acabou gañando o seu equipo. Continuou a tempada como titular no filial, conseguindo o ascenso dende a Segunda Federación.

Para a tempada 2024/25 foi cedido ao Mirandés, da Segunda División. 

## Palmarés 
;Athletic Club
* **Copa do Rei (1):** 2023/24.

## Notas
Sergio Postigo

**Sergio Postigo Redondo**, nado en Madrid o 4 de novembro de 1988, é un futbolista español que xoga como defensa central no Mirandés, da Segunda División.

## Traxectoria 
Formado como futbolista na canteira do Leganés, na tempada 2007/08 debutou co primeiro equipo na Segunda División B. Posteriormente pasou polo Osasuna Promesas e o Getafe B, antes de regresar ao Leganés.

No verán de 2015 marchou a Italia para xogar no Spezia Calcio, da Serie B. Tras unha campaña no fútbol transalpino, volveu a España e fichou polo Levante, da Segunda División.

Na súa primeira tempada no club, contribuíu con 36 partidos e dous goles ao ascenso do seu equipo á Primeira división. Debutou na máxima categoría o 21 de agosto de 2017, nunha vitoria pola mínima ante o Vilarreal CF. 

O 17 de xullo de 2024 asinou por un ano co Mirandés, de Segunda.

## Palmarés 
;Levante
* **Segunda División (1):** 2016/17.

## Notas
Solange du lebst (filme)

***Solange du lebst*** é un filme de guerra de 1955 da República Federal Alemá, dirixido por Harald Reinl e protagonizado por Adrian Hoven, Marianne Koch e Karin Dor. Rodouse nos Wiesbaden Studios e en exteriores en Sevilla, Granada e Sierra Nevada. Está ambientada na guerra civil española, e ten un punto de vista a prol do bando golpista
## Elenco
* Adrian Hoven como Michael
* Marianne Koch como Teresa
* Karin Dor como Pepita
* Willy Rösner como alcalde Torquito
* Kurt Heintel como comisario Malek
* Sepp Rist como Pepe
* Werner Stock como Manolo
* Kurt Hepperlin como Doctor
* Luis Arroyo como Escosura
* Juan Cortés como Moreno
* Rosario Cortés como Tänzerin
* Felipe Calvo

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
Joaquín Panichelli

**Joaquín Panichelli**, nado en Córdoba (Arxentina) o 7 de outubro de 2002, é un futbolista arxentino que xoga como dianteiro no Mirandés, cedido polo Deportivo Alavés.

## Traxectoria 
Formouse como futbolista nas canteiras do Racing de Córdoba, Belgrano, Atalaya de Córdoba e River Plate.

O 13 de xaneiro de 2023, Panichelli trasladouse ao País Vasco, onde asinou como novo xogador do Deportivo Alavés B, da Segunda Federación. O 5 de maio debutou co primeiro equipo na Segunda División, substituíndo a  Miguel de la Fuente nun empate a un gol ante o Granada.

O 3 de febreiro de 2024 debutou na Primeira División, entrando no lugar de Samu Omorodion ante o FC Barcelona. En agosto foi cedido ao Mirandés, de Segunda.

## Notas
Taali

**Taali** é unha localidade do municipio de Tori no condado de Pärnu, Estonia, que no ano 2021 tiña unha poboación censada de 210 habitantes (en 2000 e 2011, tiña 257 e 227 habitantes, respectivamente). Atópase no centro do condado, preto da costa do golfo de Riga (mar Báltico), do río Pärnu e da fronteira co condado de Viljandi. Taali está a 16 metros sobre o nivel do mar.

## Pazo de Taali 
O pazo de Taali deriva o seu nome (en alemán: Staelenhof) da familia Staël von Holstein, que recibiu a propiedade como agasallo no século XVII e que foron os propietarios ata a reforma agraria de Estonia de 1919 na que foi expropiado. A propiedade tiña un segundo nome, Paikuse, en alemán Paixt; e cando o lugar foi separado da cidade de Sindi en 1977, as autoridades puxéronlle o nome de Paikuse. Está situado a uns 10 km de Taali.

O edificio principal de pedra calcaria, de estilo neorrenacentista, foi construído en 1852 pola familia Staël von Holstein. En 1934, a maior parte da casa foi derrubada  e resultou moi danada durante a Segunda Guerra Mundial. Hoxe só queda preto dun terzo do edificio orixinal, está en mans privadas e foi restaurado nos anos 90. O cemiterio da familia Staël von Holsteins está situado a 500 metros da casa pazo.
[miniatura|[Pazo de Taali declarado patrimonio cultural de Estonia; vista noroeste.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Jesús Neira Gómez

**Jesús Neira Gómez**, nado en Becerreá e finado no Cereixal o 19 de outubro de 1930, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Avogado veciño do Cereixal. Xefe do Partido Liberal en Becerreá. Foi secretario do Concello de Becerreá en 1892, e alcalde de Becerreá en 1894. Foi primeiro tenente alcalde en 1904. Volveu ser alcalde de Becerreá en 1905 e foi destituído polo gobernador civil en novembro de 1908. Foi elixido deputado provincial polo distrito de Fonsagrada-Becerreá en 1910, volveu ser elixido en 1917. Foi elixido vicepresidente da Comisión provincial en agosto de 1922. Voñveu ser elixido deputado provincial en 1923. Foi nomeado alcalde de Becerreá en abril de 1930. Foi masón. Finou no Cereixal o 19 de outubro de 1930.

## Vida persoal 
Casou con Clarisa Bolaño Villar, que finou en Madid o 14 de marzo de 1917.
## Notas
Nosa Señora

Como topónimo **Nosa Señora** pode referirse a:

;En Galiza
***Nosa Señora da O**, parroquia do concello de Muxía;
***Campo de Nosa Señora da Saleta**, lugar da parroquia de Presedo, no concello de Abegondo.
Nois

Como topónimo **Nois** pode referirse a:

;En Galiza
***Nois**, parroquia do concello de Foz;
****Fondo de Nois**, lugar de dita parroquia;
***Arnois**, parroquia do concello da Estrada.
Concello de Toila

**Toila** (estoniano: *Toila vald*) é un concello rural no condado de Ida-Viru, no nordés de Estonia. O municipio ten unha superficie de 266 km² e no ano 2024 tiña unha poboación de 4 268 habitantes.

O concello de Toila formouse tras a reforma administrativa dos concellos estonianos de 2017 mediante a fusión dos municipios rurais de Kohtla-Nõmme, Toila e Kohtla. Orixinalmente, tamén se planeou a súa unión ao concello de Jõhvi. A finais de 2022, os concellos de Toila e Jõhvi iniciaron de novo as conversas de adhesión. O 18 de decembro de 2024 os dous concellos aprobaron a súa fusión. A unión terá lugar despois das eleccións municipais de outubro de 2025.

No muncipio de Toila hai unha vila (Kohtla-Nõmme), dúas vilas pequenas (Toila e Voka) e 26 aldeas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Novela (homónimos)

O termo **Novela** pode referirse a:

***Novela**, xénero literario narrativo xeralmente en prosa e dunha extensión que pode ser considerable onde se explican uns feitos de ficción que expón relacións, accións e condutas humanas a partir duns personaxes, unha ambientación, un narrador e un punto de vista.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Novela**, parroquia do concello de Santiso.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Novelos**, lugar da parroquia de Bembrive, no concello de Vigo;
***A Noveliza**, lugar da parroquia de Aciveiro, no concello de Forcarei;
***Novelín**, lugar da parroquia de Rendar, no concello do Incio.
Adrián Butzke

**Adrián Butzke Benavides**, nado en Monachil o 30 de marzo de 1999, é un futbolista español que xoga como dianteiro no Mirandés, da Segunda División, cedido polo Vitória de Guimarães.

## Traxectoria 
Nacido en Monachil de pai alemán e nai española, formouse como futbolista nas canteiras do CA Monachil e do Granada. En xullo de 2018, tras rematar a súa etapa como xuvenil, foi destinado ao Huétor Vega, da Terceira División.

O 2 de setembro debutou co Recreativo Granada na Segunda División B ante o UCAM Murcia. Para a tempada 2020/21 foi cedido ao Haro Deportivo.

O 30 de novembro de 2021 debutou co primeiro equipo do Granada, saíndo como titular nun partido da Copa do Rei ante o Laguna de Tenerife, e anotou un triplete. O 19 de decembro do mesmo ano disputou o seu primeiro partido na Primeira División, substituíndo a Jorge Molina nun partido ante o Mallorca. No mercado invernal saíu cedido ao Paços de Ferreira, da Primeira Liga de Portugal.

Para a tempada 2022/23 volveu ser cedido ao club portugués. O 6 de xullo de 2023 foi traspasado ao Vitória de Guimarães. O 17 de xaneiro de 2025, tras un período cedido no CD Nacional, regresou a España como cedido ao Mirandés, da  Segunda División.

## Notas
Produto de Wallis

300px|miniatura|direita|Comparación da converxencia do produto de Wallis (asteriscos en rubio) e diversas series infinitas históricas para π. *Sn* é a aproximación despois de tomar *n* termos. Cada subsequente gráfica magnifica a área sombreada horizontalmente por 10 veces. (clicar para detalle)
O **produto de Wallis** é a representación  de [[Número pi|]] como un produto infinito:

: \begin{align}
\frac{\pi}{2} & = \prod_{n=1}^{\infty} \frac{ 4n^2 }{ 4n^2 - 1 } = \prod_{n=1}^{\infty} \left(\frac{2n}{2n-1} \cdot \frac{2n}{2n+1}\right) \\[6pt]
& = \Big(\frac{2}{1} \cdot \frac{2}{3}\Big) \cdot \Big(\frac{4}{3} \cdot \frac{4}{5}\Big) \cdot \Big(\frac{6}{5} \cdot \frac{6}{7}\Big) \cdot \Big(\frac{8}{7} \cdot \frac{8}{9}\Big) \cdot \; \cdots \\
\end{align}

Publicado por John Wallis en 1656.

## Demostración usando o produto infinito de Euler para a función seno 
O produto de Wallis é, retrospectivamente, un fácil corolario do que foi posterior produto infinito de Euler  para a función seno.

: \frac{\sin x}{x} = \prod_{n=1}^\infty\left(1 - \frac{x^2}{n^2\pi^2}\right)

Sexa x = \frac{\pi}{2}:

: \begin{align}
 \Rightarrow\frac{2}{\pi} &= \prod_{n=1}^\infty \left(1 - \frac{1}{4n^2}\right) \\[6pt]
 \Rightarrow\frac{\pi}{2} &= \prod_{n=1}^\infty \left(\frac{4n^2}{4n^2 - 1}\right) \\[6pt]
              &= \prod_{n=1}^\infty \left(\frac{2n}{2n-1}\cdot\frac{2n}{2n+1}\right) = \frac{2}{1} \cdot \frac{2}{3} \cdot \frac{4}{3} \cdot \frac{4}{5} \cdot \frac{6}{5} \cdot \frac{6}{7} \cdots
\end{align}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fórmula de Viète
* Fórmula de Leibniz para
### Ligazóns externas 
* 
*
Negradas

Como topónimo **Negradas** pode referirse a:

;En Galiza
***As Negradas**, parroquia do concello de Guitiriz;
***San Miguel de Negradas**, parroquia do concello do Vicedo.
Concello de Lääneranna

**Lääneranna** (estoniano: *Lääneranna vald*) é un concello rural do condado de Pärnu, no oeste de Estonia. O municipio ten unha área de 1 363 km², sendo o quinto máis grande do país entermos de superficie, e en 2024 tiña unha poboación de 5 019 habitantes.

O municipio de Lääneranna formouse coa reforma administrativa de 2017 pola fusión dos concellos rurais de Hanila, Koonga, Lihula e Varbla.

O concello de Lääneranna ten unha cidade (Lihula), unha pequena cidade (Virtsu) e 150 aldeas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Concello de Põhja-Pärnumaa

**Põhja-Pärnumaa** (estoniano: *Põhja-Pärnumaa vald*) é un concello rural do condado de Pärnu, no oeste de Estonia. No ano 2024 o municipio tiña unha poboación de 8 027 habitantes.

O 22 de decembro de 2016 os concellos de Vändra, Vändra, Halinga e Tootsi aprobaron un acordo de fusión, que deu lugar á formación do concello rural de Pärnumaa Norte. A unión fíxose efectiva despois das eleccións municipais de 2017.

No municipio de Põhja-Pärnumaa hai tres cidades pequenas (Pärnu-Jaagupi, Tootsi e Vändra) e 86 aldeas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Bacillati

**Bacillati**

Estas bacterias sufriron presións evolutivas para desenvolver a súa vida en terra (continentes). As Bacillati posúen importantes adaptacións, como a resistencia aos perigos ambientais (por exemplo, desecamento, radiación ultravioleta e alta salinidade) e a fotosíntese oxixénica. Ademais, as propiedades únicas da parede celular dos taxons grampositivos, que probablemente evolucionaron en resposta ás condicións terrestres, contribuíron á patoxenicidade de moitas especies. en referencia ao ambiente húmido onde se supón vivía o antepasado común das especies deste grupo. Algunhas análises filoxenéticas moleculares non apoian esta dicotomía entre Bacillati e Hydrobacteria, pero as análises xenómicas máis recentes, incluíndo as que estaban baseadas nunha árbore enraizada, Actualmente, discútense os filos bacterianos que están fóra de Bacillati + Hydrobacteria, para deste xeito xustificar o taxon Selabacteria, e poden ser incluídos ou non no taxon Fusobacteria. incluía algúns membros de Bacillati pero excluía os grandes grupos de grampositivos Bacillota e Actinomycetota, e non estaba apoiado por datos filoxenéticos moleculares. e que a liñaxe de eucariotas + Archaea estaba aniñada dentro de Bacteria como unha parente próxima de  Actinomycetota.

En 2022 introducíronse novas regras para os taxons da categoría de reino nos procariotas, e os mesmos dous autores que propuxeron estas novas regras, propuxeron novos nomes en 2024. Concluíron que “a solución taxonomicamente preferible para os reinos bacterianos parece ser aceptar a aparente subdivisión no estudo de Battistuzzi e Hedges,” with refinement.

Por outra parte, Coleman et al. nomearon o clado composto por Thermotogota, Deinococcota, Synergistota e os relacionados DST e ademais a análise suxire que as bacterias ultrapequenas (grupo CPR) poden pertencer a Bacillati e están máis estreitamente relacionadas con Chloroflexota. De acordo con este estudo o filo Aquificota, ás veces incluído, pertence a Hydrobacteria e que o filo Fusobacteriota pode pertencer tanto a Bacillati coma a Hydrobacteria. O resultado foi o seguinte:

## Notas
Concello de Tori

**Tori** (estoniano: *Tori vald*) é un concello rural do condado de Pärnu, no suroeste de Estonia. O municipio formouse no ano 2017 pola fusión dos concellos rurais de Are, Sauga e Tori, e o concello urbano de Sindi. No ano 2024 Tori tiña unha poboación de 12 511 habitantes.

O concello de Tori ten 1 vila (Sindi), tres vilas pequenas (Are, Tori e Sauga) e 41 aldeas. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Concello de Saarde

**Saarde** (estoniano: *Saarde vald*) é un concello rural do condado de Pärnu, no suroeste de Estonia. O municipio formouse no ano 2017 pola fusión dos antigos concellos de Saarde e Surju. No ano 2024 Saarde tiña unha poboación de 4 386 habitantes.

No concello de Saarde hai unha cidade (Kilingi-Nõmme), unha vila (Tihemetsa) e 35 aldeas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Casa dos Cabezas Negras de Talín

**Casa dos Cabezas Negras** (en ), ou **Casa da Irmandade dos Cabezas Negras** de Talín, é a antiga sede da Irmandade dos Cabezas Negras. Historicamente foi unha asociación profesional de armadores, comerciantes e estranxeiros que data do século XIV. Estiveron activos en Livonia (actual Estonia e Letonia) pero fuxiron a Alemaña durante a ocupación soviética dos estados bálticos en 1940. A Casa dos Cabezas Negras foi visitada por varios emperadores rusos, incluíndo Pedro I, Paulo I e Alexandre, quen tamén se converteu en membro de honra honorable da Irmandade.

## Historia 
O edificio foi adquirido por esta organización en 1517. En 1597 foi renovado baixo a supervisión do arquitecto Arent Passer. A fachada foi reconstruída ao estilo da arquitectura renacentista dos Países Baixos. As portas pintadas datan da década de 1640. Unha testa de mouro, símbolo de San Mauricio, o patrón da Irmandade, aparece tanto esculpido en madeira como esculpido en pedra sobre a porta.

A Casa da Irmandade das Cabezas Negras comprende hoxe tres edificios separados e ten catro salóns e varias salas que se utilizan para unha variedade de eventos. O Salón Branco foi construído entre 1531 e 1532, pero foi remodelado durante os traballos de reconstrución entre 1909 e 1911. O gremio de Santo Olavo, cuxa arquitectura interior procede de principios do século XV, foi comprado polos Cabezas Negras en 1919 e foi remodelado entre 1919 e 1922.

## Galería de imaxes 

Mustpeade maja 360-vaade -- esik.jpg
Mustpeade maja 360-vaade -- vennaste-saal-1.jpg
Mustpeade maja 360-vaade -- valge saal 1.jpg
Mustpeade maja 360-vaade -- vennaste-tuba.jpg
Mustpeade maja 360-vaade -- sise6u.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arquitectura de Estonia
Canción rúnica

[miniatura|Cantantes rúnicos de [Carelia Ladoga. De esquerda a dereita: Iivana Shemeikka, Iivana Onoila e Konstantin Kuokka.]]
A **canción rúnica** (en , en finés e en ) ou **canción do Kalevala**, é unha forma de poesía oral e épica nacional historicamente practicada entre os pobos fino-bálticos. Inclúe os poemas de épica fineses *Kalevala* e *Kanteletar*, así como o estoniano *Kalevipoeg*.

## Historia 
Aínda que a canción rúnica existe dende hai cando menos un milenio, só comezou a transcribirse en 1797. Os esforzos para escribir a canción rúnica adquiriron unha nova urxencia en Finlandia despois da vitoria rusa na guerra finlandesa de 1808-1809 e a súa posterior anexión de Finlandia. Isto levou á publicación do *Kalevala* de Elias Lönnrot en 1835.

## Descrición 
A canción rúnica é tipicamente monofónico entre a maioría dos grupos fino-bálticos, aínda que xeralmente é polifónico cando se practica entre os setos. A canción rúnica non adoita conter pareados, mais escóitase adoito en versos aliterativos, tetrámetros trocaicos ou métricas do Kalevala. A canción rúnica adoita cantarse en , aínda que tamén existe o canto en métrica cuaternaria e séxtupla.

Ademais do seu carácter musical, os cantantes rúnicos tamén están obrigados a seguir certas prácticas mentres cantaban, como os cantantes rúnicos de Carelia collidos da man mentres cantan a xeito de chamada e resposta. O canto rúnico ingrio inclúe coralistas adicionais. Os rangos vocais adoitan corresponder co rango dun kantele.

## Cancións rúnicas de sona 
* *Kalevala*
* *Kanteletar*
* *Kalevipoeg*

## Notas
Estudiantes en Movimiento

**Estudiantes en Movimiento (EeM)** foi unha rede confederal de sindicatos estudantís española fundada no ano 2006.

Durante a súa existencia, mantivo unha estreita vinculación coa Unión de Juventudes Comunistas de España (UJCE).

## Historia 
A rede nace no ano 2006 como unha confluencia de 14 organizacións de distintos territorios do estado. 

O 6 de maio do 2021, EeM e Frente de Estudiantes (FdE) convocan de forma conxunta unha «xornada de loita» contra as reformas na Lei de Universidades. O 18 de novembro do mesmo ano, as dúas organizacións, xunto coa Coordinadora de Representantes de Estudiantes de Universidades Públicas (CREUP), impulsaron outra xornada de mobilizacións, despois da cal foron convocadas a unha reunión co Ministerio de Universidades.

O 24 de marzo do 2022, EeM e FdE volven participar nunha  convocatoria conxunta de folga estudantil a nivel estatal.

A finais de 2023, tras anos de fracaso nos intentos de reactivación da estrutura, esta remata por cesar a súa actividade sen chegar nunca a declarar formalmente a súa disolución.

## Notas
Estudantes en Movemento Galiza

**Estudantes en Movemento Galiza** (coñecido ata 2021 como *Acción Universitaria*), foi a federación galega da rede estatal de Estudiantes en Movimiento.

## Historia 
Ó longo da súa historia, e ó igual que o conxunto do movemento estudantil, a organización centrou gran parte da súa actividade en mobilizacións en contra das sucesivas leis educativas.

En 2020 muda o nome de Acción Universitaria a Estudantes en Movemento Galiza, abrindo a participación a estudantado de ensinanzas medias e formación profesional; ámbitos nos que, porén, nunca acadou moita militancia.

En 2021, a organización mobilízase en contra do proxecto da Universidade Intercontinental da Empresa (UIE), proxecto de universidade privada promovido por Afundación nas cidades da Coruña e Vigo.

En maio de 2021 e marzo de 2022, EeM Galiza participa das convocatorias estatais coordinadas con Frente de Estudiantes.

No curso 2022-23, participa de mobilizacións convocadas polo persoal non docente da USC en contra das medidas tomadas pola universidade "coa escusa do plan de aforro enerxético".

En outubro de 2023, realizouse un relatorio acerca do fracaso do movemento estudantil, sendo este o último acto levado a cabo polo sindicato.

## Notas
Toirán

Como topónimo **Toirán** pode referirse a:

;En Galiza
***Toirán**, parroquia do concello de Láncara;
****O Vilar de Toirán**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Oirán**, parroquia do concello de Mondoñedo.
Forzas Armadas de Estonia

As **Forzas Armadas de Estonia** (en estoniano: ***Eesti Kaitsevägi***) constitúen a forza militar unificada da República de Estonia. As Forzas Armadas de Estonia están formadas polo Exército de Estonia, a Mariña de Estonia, a Forza Aérea de Estonia, e a forza paramilitar Liga de Defensa de Estonia. A política de defensa nacional ten como obxectivo garantir a preservación da independencia e soberanía do Estado e manter a integridade do seu territorio, as súas augas territoriais, o seu espazo aéreo e a orde constitucional. Os seus principais obxectivos seguen sendo o desenvolvemento e mantemento dunha capacidade crible para defender os intereses vitais da nación e das forzas de defensa dun xeito que garanta a súa interoperabilidade coas forzas armadas dos estados membros da OTAN e da Unión Europea para participar en toda a gama de misións destas alianzas militares.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Ombreiro (homónimos)

O termo **Ombreiro** pode referirse a:

***Ombreiro**, articulación complexa entre o brazo (ou membro superior) e a cintura escapular, ou sexa, a estrutura do tórax dos vertebrados constituída pola clavícula e pola escápula.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Ombreiro**, parroquia do concello de Lugo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Illa de Ons (homónimos)

Como topónimo **Illa de Ons** pode referirse a:

;En Galiza
*As **Illas Ons**, arquipélago situado á saída da ría de Pontevedra;
**A **Illa de Ons**, illa principal do arquipélago;
***A Illa de Ons**, parroquia do concello de Bueu.

## Véxase tamén
### Outros artigos
****Ons***, novela de Carlos Meixide (2015);
****Ons***, filme de Alfonso Zarauza (2020).
Emilio Prieto Saavedra

**Emilio Prieto Saavedra**, nado en Becerreá cara a 1889 e finado no mesmo concello o 20 de setembro de 1975, foi un político galego.

## Traxectoria 
Concelleiro de Becerreá, foi nomeado alcalde de Becerreá en 1920. Cesou no cargo en 1922. Foi nomeado concelleiro de Becerreá en abril de 1930, e foi segundo tenente alcalde. Na Segunda República foi deputado provincial de 1934 a 1936. Nas eleccións de febreiro de 1936 formou parte do comité electoral da coalición de dereitas de Becerreá. No franquismo foi delegado comarcal sindical de Becerreá en 1943. Finou en Becerreá o 20 de setembro de 1975 con 86 anos.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Valcarce Arrojo, que finou en Madrid o 28 de xaneiro de 1970.
## Notas
Pseudomonadati

**Pseudomonadati** é un dos reinos do dominio Bacteria que contén aproximadamente un terzo das especies de procariotas, principalmente bacterias gramnegativas e os seus parentes. É o reino máis emparentado con outro reino bacteriano aínda máis grande, as Terrabacteria (tamén coñecidas como Bacillati), que son principalmente grampositivas.

"Gracilicutes," que describiron en 1978 Gibbons e Murray, utilízase ás veces en lugar de Pseudomonadati. Porén, "Gracilicutes" incluía as Cyanobacteria (que agora pertencen a Terrabacteria) e non se construíra baixo o agora xeneralizadamente aceptado sistema de tres dominios. pero non incluía unha filoxenia molecular nin análises estatísticas. Ademais, non segue o sistema de tres dominios, afirmando en troques que a liñaxe de eucariotas + Archaea está aniñada dentro de Bacteria como unha parente próxima de Actinomycetota, unha árbore que non está apoiada por ningunha filoxenia molecular.

## Evolución 
Pseudomonadati e Terrabacteria pénsase que diverxeron hai aproximadamente 3.000 millóns de anos, o que indica que a terras (continentes) foran xa colonizados polos procariotas daquela. 

Algunhas análises filoxenéticas moleculares non enraizadas non apoian esta dicotomía de Terrabacteria e Pseudomonadati, pero as análises xenómicas máis recentes, Actualmente, os filos bacterianos que están fóra de Pseudomonadati + Terrabacteria (o que serve para xustificar así o taxon Selabacteria) inclúense ás veces no taxon Fusobacteria, pero isto é moi discutido.

A definición de dúas divisións principais dentro do dominio Bacteria, Pseudomonadati e Terrabacteria, proceden fundamentalmente de análises filoxenéticas enraizadas de xenomas. As análises non enraizadas non apoian completamente esta división, o que dá unha idea do importantes que son as árbores da vida enraizadas. 

As dúas análises recentes de filoxenia bacteriana apoian ambas a división entre Pseudomonadati e Terrabacteria. Porén, interpretan a evolución da parede celular bacteriana de xeito diferente, xa que unha conclúe que o último antepasado común de Bacteria foi unha monoderma (bacteria grampositiva) e a outra conclúe que era unha diderma (bacteria gramnegativa). A seguinte árbore está redibuxada a partir dun deses dous estudos recentes, e mostra a filoxenia dos filos bacterianos e superfilos, quedando a posición das Fusobacteria sen resolver e sendo as DST as parentes máis próximas das Terrabacteria:

## Notas
Burdallos

O topónimo **Burdallos** pode referirse a:

;En Galiza
***Burdallos**, lugar da parroquia de Marzá, no concello de Palas de Rei;
***Outeiro de Burdallos**, lugar da parroquia de Marzá, no concello de Palas de Rei.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Burdalla**, lugar da parroquia de Anllo, no concello de Sober.
Ácido lactobiónico

O **ácido lactobiónico** (ácido 4-*O*-β-galactopiranosil-D-glicónico) é un azucre ácido. É un disacárido formado por ácido glicónico e galactosa. Pode orixinarse por oxidación da lactosa. O anión carboxilato do ácido lactobiónico denomínase **lactobionato**.

Como ácido que é, o ácido lactobiónico pode formar sales con catións minerais como o calcio, potasio, sodio e zinc. O lactobionato de calcio é un aditivo alimentario usado como estabilizador. O lactobionato de potasio engádese para a conservación de solucións de órganos en forma de Viaspan ou CoStorSol para proporcionar soporte osmótico e impedir o inchamento das células. Os sales minerais do ácido lactobiónico tamén se usan para a suplementación de minerais.

O ácido lactobiónico tamén se usa na industria cosmética como antioxidante e na industria farmacéutica como excipiente para formulacións farmacéuticas. Por exemplo, o antibiótico eritromicina utilízase como o sal lactobionato de eritromicina cando se administra por vía intravenosa.

## Notas
Xepotidacina

**Xepotidacina** ou **xepotidacin** (do inglés *gepotidacin*) é un antibiótico bactericida usado para o tratamento da infección do tracto urinario. Actúa como un inhibidor da topoisomerase bacteriana triazaacenaftileno tipo II. Na práctica clínica úsase como mesilato de xepotidacina salina e adminístrase por vía oral.

A xepotidacina foi aprobada para uso médico nos Estados Unidos en marzo de 2025 e véndese baixo a marca *Blujepa*.

## Uso
A xepotidacina está indicada para o tratamento de mulleres de 12 anos ou máis que pesen polo menos 40 quilogramos e que presenten infeccións do tracto urinario sen complicacións (ITU) causadas por *Escherichia coli*, *Klebsiella pneumoniae*, complexo Citrobacter freundii, Staphylococcus saprocaliticus e Endocicalicus.

## Farmacoloxía
### Mecanismo de acción 
O principal mecanismo de acción da xepotidacina consiste na inhibición da replicación do ADN bacteriano, dirixindo especificamente a ADN xirase (topoisomerase II) e a topoisomerase IV. Estes encimas son vitais para procesos bacterianos como a replicación, a transcrición e a división celular, xa que regulan o estado topolóxico do ADN durante estas actividades. A xepotidacina únese á subunidade GyrA da ADN xirase e á subunidade ParC da topoisomerase IV. As investigacións demostraron que esta interacción prodúcese dentro dunha bolsa formada por estas subunidades, situada entre os enlaces de ADN cisil. Ao unirse nesta rexión, a xepotidacina inhibe a actividade destes encimas, prexudicando así a replicación bacteriana. Este mecanismo de acción é distinto doutras clases de antibióticos, incluíndo fluoroquinolonas.

### Farmacocinética 
A xepotidacina absórbese rapidamente por vía oral, alcanzando as concentracións plasmáticas máximas (tmax) en 1,25-2,5 horas, cunha vida media de eliminación de 11,2-14,7 horas. A súa exposición sistémica (AUC e Cmax) aumenta máis que proporcionalmente coa dose. A repetición da dosificación dúas veces ao día ou tres veces ao día leva a unha acumulación mínima ou moderada. Unha parte significativa (~60%) excrétase na urina, sendo a eliminación renal sobre un 40% da eliminación total. As concentracións en urina de fármacos libres son substancialmente máis altas que no plasma, superando as concentracións inhibitorias mínimas para os patóxenos comúns de ITU. A insuficiencia hepática pode aumentar os niveis urinarios, mentres que a insuficiencia renal reduce a excreción urinaria, o que pode requirir axustes de dose en casos graves.

## Investigación
A xepotidacina está a ser estudada para o tratamento da infección por Neisseria gonorrhoeae (gonorrea), incluíndo cepas resistentes a múltiples fármacos.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Resistencias a antibióticos
* Infección do tracto urinario
Antiga estación de autobuses de Vigo

A **antiga estación de autobuses de Vigo** foi unha estación de autobuses situada na avenida de Madrid de Vigo.

## Historia
En 1989 inaugurouna o presidente da Xunta de Galicia, Fernando González Laxe. Estivo en funcionamento até o 16 de decembro de 2022, cando foi substituída pola estación intermodal de Vialia.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estación de Vigo-Urzaiz
* Estación de Vigo-Guixar

## Notas
Clima de Estonia

[miniatura|[Clasificación climática de Köppen en Estonia.]]
Estonia atópase na parte norte da zona de clima temperado e na zona de transición entre o clima oceánico e o continental. Debido a que Estonia (e todo o norte de Europa) está continuamente quentada polo aire marítimo influenciado polo contido de calor do norte do océano Atlántico, ten un clima máis suave a pesar da súa latitude norte. O mar Báltico provoca diferenzas entre o clima das zonas costeiras e do interior.

Estonia ten catro estacións de duración case igual. As temperaturas medias oscilan entre  nas illas bálticas até os  no interior e no mes de xullo, o mes máis cálido, e dende  nas illas bálticas a  no interior e en febreiro, o mes máis frío. Hai entre 102 e 127 días de choiva ao ano, e a precipitación media foi a máis abundante nas ladeiras occidentais de Sakala e Haanja.

## Temperatura 
## Notas 
## Véxase tamén