open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Elina - Som om jag inte fanns

***Elina - Som om jag inte fanns*** (en ) é un filme finlandés-sueco de 2002 dirixido por Klaus Härö e baseado nunha novela de Kerstin Johansson i Backe. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 76ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Natalie Minnevik como Elina
* Bibi Andersson como Tora Holm
* Henrik Rafaelsen como Einar Björk
* Tind Soneby como Irma
* Marjaana Maijala como Marta
* Peter Rogers como Anton
* Jarl Lindblad como Veikko Niemi
* Zorro Svärdendahl como Isak (pai de Elina)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 76ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Karine Kazinian

**Karine Kazinian** (née Kroyan) (), nada o 8 de xaneiro de 1955 e finada o 6 de decembro de 2012, foi embaixadora de  Armenia no Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte. 

Asistiu e graduouse na Universidade Estatal de Iereván en 1977. Anteriormente, traballou nas embaixadas soviéticas en Portugal, África, e Romanía. De 1992 a 1994 traballou como profesora de inglés e portugués na Universidade de Iereván. Logo mudouse a Bucarest en Romanía co seu esposo, George Kazinian, onde fora designado como o primeiro embaixador de Armenia. En 1997, despois da morte do seu esposo, converteuse en encargada de negocios da embaixada de Armenia e logo, en 1999, en embaixadora do seu país en Romanía. En 2001 traballou como embaixadora de Armenia en Alemaña. 

Karine foi nomeada Viceministra de Asuntos Exteriores de Armenia en 2009, e o 8 de setembro de 2011 converteuse en embaixadora no Reino Unido.

Ademais do armenio, falaba inglés, ruso, alemán, romanés e portugués.

Karine gañou a Medalla Armenia de Mkhitar Gosh e a Orde da Gran Cruz Romanesa ao Mérito. Morreu en 2012 por complicacións dunha operación cirúrxica, deixando atrás unha filla e un fillo. Foi enterrada en Armenia.

## Notas
Maria Elizabeth Simbrão de Carvalho

**Maria Elizabeth Simbrão de Carvalho** foi embaixadora de Angola en Bélxica, Luxemburgo e a Unión Europea de 2009 a 2018. Foi substituída por Georges Rebelo Pinto Chikoti.

## Traxectoria
Simbrão estudou na Universidade Agostinho Neto de Angola, onde obtivo unha licenciatura en dereito. Incorporouse ao Ministerio de Relacións Exteriores en 1976, onde asumiu varias asignacións importantes, en particular como Secretaria de Relacións Exteriores do Presidente de 1986 a 1990. Despois dun período como Conselleira na Embaixada de Angola en Bonn, traballou como Directora Xeral de Asuntos legais, consulares e litixios no Ministerio de Relacións Exteriores de 1994 a 1999. Logo foi nomeada Cónsul Xeral en Lisboa, onde traballou até 2007.

Foi nomeada Embaixadora de Angola en Bélxica, Luxemburgo e a Unión Europea en abril de 2009. En xaneiro de 2013, no Día Nacional da Cultura de Angola, fixo fincapé na necesidade de investir en cursos de arte, a preservación do patrimonio construído e a investigación cultural en Angola.

Despois de nove anos de servizo, Elizabeth Simbrão foi relevada das súas funcións como embaixadora de Bélxica polo presidente João Lourenço en febreiro de 2018. Foi substituída por Georges Rebelo Pinto Chikoti, quen se ocupou até marzo de 2020.

## Notas
Seitsemän laulua tundralta

***Seitsemän laulua tundralta*** é un filme finlandés de 2000 dirixido por Anastasia Lapsui e Markku Lehmuskallio, sendo o primeiro filme narrativo en linguas nenets. Conta a historia do pobo nenets, indíxena da tundra rusa, durante o goberno comunista. O filme gañou o Gran Premio no Festival Internacional de Cinema Feminino de Créteil en 2000. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 73ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 73ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Kimberly Breier

**Kimberly Breier**, nada en Massachusetts o 12 de setembro de 1972, é unha diplomática estadounidense, Subsecretaria de Estado para Asuntos do Hemisferio Occidental desde outubro de 2018 até agosto de 2019.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e estudos 
Nada no estado de Massachusetts, realizou unha licenciatura en idioma español no Middlebury College. Realizou unha mestría en estudos latinoamericanos na facultade de Servizo Exterior da Universidade de Georgetown.

### Carreira 
Entre xaneiro de 2005 e xuño de 2006, traballou na Casa Branca na oficina de asuntos do hemisferio occidental do Consello de Seguridade Nacional, primeiro como directora para o Brasil e o Cono Sur, e posteriormente como directora para México e o Canadá. Tamén foi directora interina para a rexión andina.

Traballou no sector privado e en *think tanks*. Foi fundadora e directora da Iniciativa de Futuros México-Estados Unidos, e subdirectora do Programa das Américas no Centro de Estudos Estratéxicos e Internacionais. Por cinco anos foi vicepresidenta dunha consultora. Durante dez anos foi analista da Axencia Central de Intelixencia (CIA), como así tamén xerente nunha empresa de espionaxe.

Baixo a administración Trump, desde 2017 integrou o equipo de elaboración de políticas para o hemisferio occidental do Departamento de Estado dos Estados Unidos. En marzo de 2018, Donald Trump postulouna como subsecretaria para asuntos do hemisferio occidental, sendo ratificada polo Senado dos Estados Unidos en outubro dese ano. Breier substituíu no cargo a Francisco Palmieri, quen ocupaba o posto de forma interina desde o inicio do mandato de Trump en xaneiro de 2017. Trala súa confirmación no cargo, a través de Twitter expresou cales serían as súas prioridades, considerando aos gobernos de Venezuela e Nicaragua como «réximes corruptos».

## Notas
Kelly Craft

**Kelly Dawn Knight Craft** (de solteira **Guilfoil**), nada en Lexington o 24 de febreiro de 1962, é unha política estadounidense, embaixadora dos Estados Unidos ante as Nacións Unidas desde 2019 até 2021. Anteriormente foi embaixadora dos Estados Unidos no Canadá, a primeira muller en ocupar o cargo.

Foi nomeada polo presidente George W. Bush como delegada dos Estados Unidos ante as Nacións Unidas en 2007, onde o seu enfoque incluíu a participación dos Estados Unidos en África.Foi delegada da Convención Nacional Republicana de 2016 por Kentucky. Dirixiu Kelly G. Knight LLC, unha firma de asesoría comercial con sede en Lexington (Kentucky).

Despois de ser confirmada polo Senado dos Estados Unidos, tomou xuramento oficial como embaixadora ante as Nacións Unidas o 10 de setembro de 2019. Presentou as súas cartas credenciais ao Secretario Xeral António Guterres o 12 de setembro de 2019.

## Traxectoria 
Naceu en 1962 en Lexington (Kentucky). O seu pai era un activista do Partido Demócrata que unha vez foi presidente do Partido do Condado de Barren (Kentucky).

### Participación política 
Foi descrita como unha doante xenerosa para os candidatos políticos republicanos.

En 2004, foi unha destacada partidaria de George W. Bush, quen a designou delegada ante as Nacións Unidas en 2007. Como parte da delegación, as súas responsabilidades incluíron asesorar ao embaixador estadounidense sobre a política dos Estados Unidos en África.

En 2016, Craft e o seu esposo doaron millóns de dólares aos candidatos para o nomeamento republicano de 2016. Antes de doar máis de 2 millóns de dólares á campaña de Donald Trump, a parella apoiou a Marco Rubio. McConnell á súa vez instou a Trump a nomear a Craft como embaixadora no Canadá. O matrimonio Craft ten membresía de "ouro" nos hoteis Trump, que é para clientes que se hospedaron máis de 20 veces nos seus hoteis; segundo o Washington Post, tales membresías son raras.

Integrou o consello de administración da súa alma mater, a Universidade de Kentucky, por un período que comezou en agosto de 2016, pero renunciou para aceptar o cargo de embaixadora no Canadá un ano despois.

### Carreira diplomática 
O 15 de xuño de 2017, foi nomeada polo presidente Donald Trump para converterse en embaixadora no Canadá. Foi confirmada polo Senado o 3 de agosto e asumiu o cargo o 23 de outubro.

O 22 de febreiro de 2019, Trump anunciou a súa intención de nomear a Craft para substituír a Nikki Haley, quen renunciara o ano anterior, para ser a próxima embaixadora dos Estados Unidos ante as Nacións Unidas, e despois de retirar o nomeamento de Heather Nauert. O 2 de maio de 2019, o nomeamento de Craft foi enviado formalmente ao Senado estadounidense. O 19 de xuño de 2019, realizouse unha audiencia sobre o seu nomeamento ante o Comité de Relacións Exteriores do Senado. Durante a audiencia, Craft dixo que continuaría loitando contra os prexuízos contra Israel nas Nacións Unidas. O 31 de xullo de 2019, o seu nomeamento foi confirmado por unha votación de 56-34. Foi xuramentada polo vicepresidente Mike Pence o 10 de setembro de 2019.

## Notas
Häjyt

***Häjyt*** é un filme finlandés de 1999 dirixido por Aleksi Mäkelä. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Samuli Edelmann como Jussi Murikka
* Juha Veijonen como Antti Karhu
* Teemu Lehtilä como Heikki Grönberg
* Kalevi Haapoja como avó Karhu
* Arttu Kapulainen como Roope Karhu
* Sari Havas como Sisko
* Eero Aho como Stig Nenonen
* Pia Latomäki como Paula
* Kari Väänänen como Törnqvist

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 72ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Galego coma ti

***Galego coma ti*** foi o slogan empregado por Alianza Popular nas primeiras eleccións autonómicas en Galicia (1981), que se fixo rapidamente famoso e que contribuíu á vitoria dese partido nas eleccións.

## Historia do *slogan*
O partido conservador Alianza Popular, dirixido polo exministro franquista Manuel Fraga, chegaba a aquelas eleccións moi debilitado: en todas as eleccións ás que se presentara fora amplamente derrotado: dúas eleccións xerais (1977 e 1979), unhas eleccións municipais, e as dúas convocatorias autonómicas de Cataluña e o País Vasco. Para a campaña das eleccións autonómicas o partido contratou un politicólogo, Xosé Luís Barreiro Rivas, para que se encargase do márketing político.

Segundo o propio Barreiro Rivas, Alianza Popular, o *slogan* tiña "dous sentidos fundamentais": por unha banda, deixar atrás a visión de Alianza Popular como un partido "cunha perspectiva reactiva contra a Constitución" e pasar a ser "partido comprometido co goberno de Galicia e sen cuestionar ningún" dos marcos legais que había, e por outra, rexeitar a visión paternalista doutras forzas que dicían quen podía e quen non podía ser galego e sinalar que viñan a "imitar o comportamento dos galegos".

## Notas
Kuningasjätkä

***Kuningasjätkä*** é un filme finlandés de 1998 escrito e dirixido por Markku Pölönen. O filme está ambientado na década de 1950 en Finlandia Oriental e conta a historia dun pai, Tenho (Pertti Koivula) e dun fillo, Topi (Simo Kontio) despois da morte da muller de Tenho, o cal deixa ós dous incapaces de pagar o alugueiro. Os dous homes marchan da casa familiar e pasan o verán traballando. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Pertti Koivula como Tenho
* Simo Kontio como Topi
* Esko Nikkari como Hannes
* Anu Palevaara como Hilkka
* Peter Franzén como Kottarainen

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 71ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Xoán Zonaras

**Xoán Zonaras** (en grego: Ἰωάννης Ζωναράς, *Yoánnes Zonarás*) foi un historiador, canonista e xurista bizantino do século XII.

## Traxectoria 
Sobre a vida de Xoán Zonaras, só se sabe o que contan as súas propias obras. Debido a que menciona a segunda voda do emperador Manuel I Comneno, que tivo lugar o 25 de decembro de 1161, só puido ser xefe da  chancelería imperial baixo os emperadores Xoán II Comneno (1118–1143) ou Manuel I (1143–1180).  Zonaras foi drungario da garda, un dos xuíces máis importantes do imperio, no século XII. 

## Obra 
A obra principal de Xoán Zonaras é o *Epitomé historion* (Ἐπιτομὴ ἱστοριῶν), na que conta a historia do mundo desde a súa creación ata 1118. A obra xurdiu tras un exilio como monxe nun convento na illa de Hagia  Glykeria, posiblemente provocado pola entronización de Xoán II Comneno. Na introdución á súa historia do mundo, xustifica que estea a escribir como monxe: por unha banda menciona peticións de amigos e por outra, que o traballo literario distráeo das tentacións terreais. A intención de  Zonaras era resumir a historia en forma de manual (Epítome), concentrándose nos feitos, polo que, ao contrario doutros contemporáneos, procurou non derivar demasiado na teoloxía. Aínda así, a división da súa obra oriéntase á relixión: a primeira parte é a historia xudía, a segunda a romano-cristiá. A división actual dividida en 18 libros, segue a realizada polo experto en Bizancio, o francés Charles Du Fresne, Seigneur Du Cange (1610–1688). Nos libros 1 ao 12 cóntase a historia desde a creación ata a tetrarquía romana. Os libros 13 ao 18 tratan a historia do Imperio bizantino desde Constantino I o Grande ata a morte de Aleixo I Comneno en 1118.

Ademais, Zonaras realizou un comentario dos canons xurdidos dos sínodos locais e ecuménicos da Igrexa ortodoxa e dos canons dos pais da Igrexa. Existen outras dúas pequenas obras sobre o dereito eclesiástico. A miúdo atribúeselle de forma equivocada o *Zonarae  Lexicon*, unha enciclopedia que foi recompilada por monxes bizantinos durante o século  XIII.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
* 

### Ligazóns externas 
* Zonaras no sitio da Bibliotheca Augustana (Augsburgo).
**Annales* de Zonaras en Documenta Catholica Omnia (en *latín* e *grego*).
Rose Gottemoeller

**Rose Eilene Gottemoeller**, nada en Columbus, Ohio, o 24 de marzo de 1953, é unha diplomática estadounidense especializada en temas relacionados con defensa, seguridade internacional e relacións con Rusia. Entre 2016 e 2019 foi vicesecretaria xeral da OTAN. Anteriormente fora subsecretaria de Estado para o Control de Armas e Seguridade Internacional no Departamento de Estado dos Estados Unidos. 

## Traxectoria 
Gottemoeller estudou na Universidade de Georgetown e na Universidade George Washington. Fala ruso con fluidez.

### Carreira no Departamento de Estado dos Estados Unidos 
Con Hillary Clinton á fronte do Departamento de Estado dos Estados Unidos participou nas negociacións do tratado START III con Rusia para a redución de arsenais nucleares.

Cando foi nomeada traballaba como subsecretaria xeral da administración Obama para o Control de Armas e Seguridade Internacional con John Kerry.

### Vicesecretaría xeral da OTAN 
Gottemoeller foi vicesecretaria xeral da Organización do Tratado do Atlántico Norte entre o 17 de outubro de 2016 e o 16 de outubro de 2019 co secretario xeral Jens Stoltenberg. Foi a primeira muller en acceder ao cargo. Axudou a orientar a política da OTAN con Rusia, encargouse do traslado da Organización á nova sede e coordinou os esforzos da Alianza na loita contra o terrorismo.

## Notas
Lisa Kenna

**Lisa S. Dougherty Kenna**, nada en Peoria, Illinois o 19 de agosto de 1965, é unha avogada e diplomática estadounidense. O 15 de xuño de 2017 foi nomeada Secretaria Executiva do Departamento de Estado dos Estados Unidos baixo a administración do presidente Donald Trump.

## Traxectoria 
Kenna naceu en Peoria, estado de Illinois o 19 de agosto de 1965. É a filla do coronel da Forza Aérea Andrew Joseph Dougherty (14 de outubro de 1929 - 19 de xullo de 1997) e Marjorie Marie (Schrader) Dougherty (finada o 16 de xaneiro de 2015). Kenna estudou en Middlebury College e na Facultade de Dereito da Universidade de Connecticut antes de unirse ao Servizo Exterior.

Lisa Kenna estivo casada con Roger T. Kenna (29 de xullo de 1966 - 4 de marzo de 2009).

## Na Administración Trump 
### Participación na controversia Trump-Ucraína 
O 1 de outubro de 2019, American Oversight, un grupo de activistas estadounidenses, emitiu unha demanda contra a Lei de Liberdade de Información contra o Departamento de Estado dos Estados Unidos. Kenna foi nomeada, xunto con outros funcionarios, en relación coa controversia Trump-Ucraína. A demanda solicitou comunicacións de varios tipos entre os funcionarios nomeados e os avogados Rudy Giuliani, Vitoria Toensing e Joseph diGenova, xunto con comunicacións sobre funcionarios de Ucraína e comunicacións sobre Marie Yovanovitch, quen foi a Embaixadora en Ucraína ata que foi retirada a principios de maio. Na mesma semana, os comités de Intelixencia, Asuntos Exteriores e Supervisión e Reforma emitiron mensaxes de texto do ex Representante Especial para Ucraína, Kurt Volker, nunha declaración conxunta. Na declaración había unha conversa entre o embaixador en funcións en Ucraína, Bill Taylor, e o embaixador na Unión Europea, Gordon Sondland, sobre a retención da axuda a Ucraína. Sondland redirixiu a Taylor a Kenna polas preocupacións que Taylor tiña con respecto á retención.

### Nomeamento de embaixador 
O 1 de maio de 2020, o presidente Donald Trump anunciou a súa intención de nomear a Kenna como o próximo embaixador dos Estados Unidos no Perú. O 6 de maio de 2020, o seu nomeamento foi enviado ao Senado. O seu nomeamento atópase actualmente pendente ante o Comité de Relacións Exteriores do Senado dos Estados Unidos. O 23 de xullo de 2020, Kenna compareceu ante o comité para unha audiencia de nomeamento.

## Notas
Dexipo

**Dexipo** (grego Δέξιππος) ou Dioxipo (grego Διώξιππος) é o nome das seguintes persoas da Antigüidade:
* Dexipo de Esparta, soldado nado en Esparta pero que loitou en Sicilia.
* Dexipo, poeta cómico ateniense.
* Dexipo, escritor grego, comentarista de Platón e Aristóteles.
* Dexipo de Cos ou Dioxipo ou Dioxipo, médico grego.
* Publio Herenio Dexipo, retórico e historiador grego. 
* Dexipo (pancratista), famoso loitador pancratista.
Mara Tekach

**Mara Tekach**, membro de carreira do Servizo Exterior Sénior (rango do Conselleiro do Ministro), é a Encargada de Negocios na embaixada dos Estados Unidos en Cuba.

## Educación 
Tekach obtivo o título de Ciencias Económicas na Escola de negocios Wharton, en Pensilvania, un máster de Artes en Asuntos Internacionais da Escola de Asuntos Públicos e Internacionais na Universidade de Columbia e un doutoramento en Educación na Teachers College, Universidade de Columbia.

## Carreira 
Tekach foi voluntaria das Forzas de Paz en Niamey, Níxer antes de unirse ao Servizo Exterior. Inmediatamente antes do seu posto en Cuba, serviu como Subsecretaria Adxunta de Diplomacia Pública para a Oficina de Asuntos Exteriores do Hemisferio Occidental do Departamento de Estado. Outros postos inclúen Subsecretaría para Intercambios Profesionais e Culturais da Oficina de Asuntos Educacionales e Culturais do Departamento de Estado e Vicedirectora de Comunicacións na Misión Diplomática dos Estados Unidos en Nova York.

## Controversia en Cuba 
O 20 de novembro de 2019, Tekach foi acusada de traballar estreitamente co activista cubano José Daniel Ferrer. O goberno cubano considera que o propósito da misión estadounidense en Cuba é promover “relacións bilaterais pacíficas”, pero no canto disto, “a embaixada e particularmente a encargada de negocios enfocáronse en meses recentes no propósito errado de recrutar mercenarios, promovendo división e confusión entre o noso pobo, identificando as áreas da economía contra as cales dirixir medidas coercitivas, e tentando difamar e desacreditar o labor do goberno cubano e a Revolución”. A declaración continúa: “en aberta instigación á violencia”.

A semana antes, a embaixada subiu un vídeo en Twitter mostrando a Tekach con Nelva Ismarays Ortega, quen é parella de Ferrer e líder da Unión Patriótica de Cuba (UNPACU), considerada como a organización opositora máis activa do país. Tekach e Ortega pediron a liberación de Ferrer. O Secretario de Estado estadounidense, Mike Pompeo condenou as acusacións declarando que os Estados Unidos continuaría denunciando o trato de activistas de dereitos humanos en Cuba e afirmou que era un intento de distracción do tratamento dado a Ferrer.

## Notas
Piares do Lena

Os **Piares do Lena** (en ; en ) son unha formación rochosa natural nas marxes do río Lena, na República de Iacutia, Siberia Oriental, Rusia. Teñen unha altura de entre 150 e 300 metros, e foron formados durante o Período Cámbrico.

Ao lugar chégase en menos dun día de barco a partir da cidade de Yakutsk.

## UNESCO
O Parque Natural dos Piares do Lena foi incluído na lista de patrimonio Mundial da UNESCO tanto pola presenza e beleza dos propios piares como por conter moitos fósiles do Período Cámbrico.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Lena river trips
Jean Elizabeth Manes

**Jean Elizabeth Manes**, nada o 15 de agosto de 1970, é unha diplomática estadounidense, a cal serviu como Embaixadora dos Estados Unidos no Salvador desde o 9 de decembro de 2015 ao 31 de xullo de 2019.

## Educación e primeiros anos 
Manes é nativa de Pompano Beach, Florida. Os seus pais, Roger e Betty Manes, construíron unha familia de negocios. Manes asistiu a Highlands Christian Academy en secundaria, graduándose en 1988. Entrou na Universidade Liberty como estudante, onde xogaba a voleibol e adestraba ao equipo de voleibol masculino. Obtivo o seu título de grao en Política exterior en 1992.

## Carreira 
Manes empezou a súa carreira en Washington, D.C. Aceptou un posto interino no Comité do Senado de Relacións Estranxeiras presidido por Claiborne Pell, e traballou para a Axencia de Información dos Estados Unidos en Washington, D.C. de 1992 a 1999. Durante aquel tempo tamén asistiu á Universidade Americana, onde conseguiu unha Mestría en Administración Pública en 1996. As súas asignacións subseguintes no Servizo Estranxeiro foron en diferentes embaixadas dos Estados Unidos: Buenos Aires, a Arxentina; Montevideo, o Uruguai; Ponta Delgada-Azores, Portugal e Brasilia, o Brasil.

Manes serviu como Chanceler para Asuntos Públicos na Embaixada dos Estados Unidos en Cabul, Afganistán de 2012 a 2013, e entón aceptou unha asignación curta en Ft. Lauderdale como Subdirectora do Centro Rexional de Florida do Departamento de Estado.

Cando o Presidente Barack Obama a nomeou para traballar como embaixadora dos Estados Unidos no Salvador, estaba a servir como Coordinadora Adxunta Principal na Axencia de Programas de Información Internacional. Foi confirmada polo Senado en decembro de 2015.

## Vida persoal 
Manes está casada con Héctor R. Cerpa de Salto, Uruguai, e teñen dúas fillas. Ademais de inglés fala español e portugués. É de ascendencia alemá e choctaw.

## Notas
Isabel Allende Karam

**Isabel Allende Karam** é unha diplomática e tradutora cubana, reitora do Instituto Superior de Relacións Internacionais de Cuba.

Estudou en Chequia, traballou no Centro Cultural de Cuba en Praga e na Embaixada de Cuba en Checoeslovaquia.

Foi tradutora de Fidel Castro durante a súa viaxe a Chequia. A súa carreira continuou como directora do departamento de países socialistas centroeuropeos no MINREX, Ministerio de relacións exteriores de Cuba. Tamén traballou como Viceministra de relacións exteriores de Cuba e embaixadora de Cuba en España (1999) e Rusia. O seu esposo é un escritor cubano.

## Notas
Manuel Barros Pérez

**Manuel Barros Pérez**, nado en Cambados, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
En 1929, sendo estudante de Maxisterio, formou parte da Juventud Católica de Cambados e pronunciou a conferencia inaugural do Círculo de Estudios da asociación. Foi nomeado mestre de Troáns (Cuntis) en decembro de 1934, e de Baíña (Baiona) en 1935. Mestre de clases particulares en Vilagarcía. En maio de 1936 figuraba como aspirante aos cursos do Maxisterio de Pontevedra. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Preso na illa de San Simón, morreu na illa.

## Notas
Tampere Jazz Happening

O **Tampere Jazz Happening** é un festival de jazz que se celebra cada ano dende 1982 na cidade de Tampere, Finlandia. Dende 1990 está producido por Tampereen musiikkijuhlat (en galego "Festivais Musicais de Tampere"). Durante o festival escóitanse tanto figuras destacadas do jazz moderno internacional como talentos emerxentes do jazz finlandés. Entre as súas sedes inclúense Klubi e Telakka, no Centro Cultural Tullikamari. Amais da música, o festival tamén inclúe proxeccións de cine sobre jazz, obradoiros e arte.

En 2017 o festival foi galardoado polo Europe Jazz Networkin co Premio EJN Award for Adventurous Programming polo deseño dun programa musical visionario e atractivo para a audiencia.

Ao longo da súa historia exerceron como directores executivos e planificadores de programa para o evento:

*Aila Sauramo 1984–1998
*Annamaija Saarela 1999–2002
*Juhamatti Kauppinen (planificador de programas) dende 2002

Polo escenario do Tampere Jazz Happening teñen pasado figuras como Don Cherry (1992), Ornette Coleman (1995), Cecil Taylor (1998), Sam Rivers (2001), Tony Allen (2008, 2017) e Ginger Baker (2015). 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do festival
Victoria Nuland

**Victoria Nuland**, nada en Nova York en 1961, é unha diplomática estadounidense. Foi portavoz do Departamento de Estado dos Estados Unidos de 2011 a 2013 durante a presidencia de Obama e de 2013 ata xaneiro de 2017 foi responsable da política exterior para asuntos europeos e eurasiáticos  Tiña rango de Embaixadora de Carreira, o rango diplomático máis alto no Servizo Exterior dos Estados Unidos. De 2005 a 2008 foi Representante Permanente dos Estados Unidos na OTAN. 

Foi conselleira sénior no Grupo Albright Sonebridge, unha asesoría sobre estratexia e diplomacia comercial con sede en Washington. Foi directora executiva do Center for a New American Security dende xaneiro de 2018 a febreiro de 2019.

O 5 de xaneiro de 2021 anunciouse que o presidente electo Joe Biden nomearía a Nuland para servir como Subsecretaria de Estado para Asuntos Políticos no equipo de Antony Blinken.

## Traxectoria 
Nuland é filla de Sherwin B. Nuland, profesor de medicina e de bioética na Universidade Yale. Graduouse na escola preparatoria Choate Rosemary Hall no ano 1979 e ten un B.A. pola Universidade Brown. 

Foi representante permanente dos Estados Unidos ante a OTAN desde 2005 até 2008. No verán de 2011, Nuland foi nomeada portavoz do Departamento de Estado. Foi considerada "unha profesional consumada que demostrou que se pode confiar no profesionalismo dos oficiais de Servizo estranxeiro respecto de temas de política".

## Vida persoal 
Está casada co historiador Robert Kagan, con quen ten dous fillos. Fala ruso e francés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía oficial do Departamento de Estado dos Estados Unidos (2012).
* Entrevista con Nuland en Q&A (xuño de 2006)
Joki

***Joki*** é un filme finlandés de 2001 dirixido por Jarmo Lampela. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 74ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Finlandia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 74ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Linda Thomas-Greenfield

**Linda Thomas-Greenfield**, nada en Baker en, 1952, é unha diplomática estadounidense, membro do *Bureau of African Affairs* do Departamento de Estado entre 2013 e 2017.  En 2020, o presidente electo Joe Biden anunciou a súa intención de nomear a Thomas-Greenfield como  Embaixadora dos Estados Unidos ante as Nacións Unidas. 

## Traxectoria 
Antes de traballar no sector público, Thomas-Greenfield ensinou ciencias políticas na Bucknell University. Traballou na Oficina de Poboación, Migración e Refuxio (2004-2006), como Embaixadora dos Estados Unidos en Nixeria (2008-12) e como Directora Xeral do servizo diplomático estadounidense (*United States Foreign Service*) (2012-2013) . Durante o seu mandato como Embaixadora en Nixeria, a súa correspondencia foi atacada por Wikileaks. Nun dos correos, Thomas-Greenfield propuña que se axuizase ao político liberiano e criminal de guerra Charles Ghankay Taylor nos Estados Unidos.  

En 2017, tras anos de experiencia de servizo público, Trump ordenou o seu cesamento inmediato no que foi descrito como unha "purga" do Departamento de Estado.

## Notas
Publio Herenio Dexipo

**Publio Herennio Dexipo** (en latín *Publius Herennius Dexippus*, en grego antigo Δέξιππος) foi un retórico e historiador grego, fillo de Ptolemeo, nado no *demos* ático de Hermo. Viviu no século III, baixo os reinados de Claudio o Gótico, Marco Aurelio Quintilo, Lucio Domicio Aureliano, Marco Claudio Tácito, Floriano e Marco Aurelio Probo, ata aproximadamente o 280. Exerceu as máis altas maxistraturas de Atenas e foi considerado un home moi sabio.
## Traxectoria
En 262 cando os godos entraron en Grecia e asolaron moitas cidades, manifestouse tamén como un gran xeneral, e desde que os godos entraron na cidade de Atenas, reuniu un grupo de voluntarios e fíxose forte nos outeiros próximos. Fixo un ataque inesperado ao Pireo e derrotou aos bárbaros.

Non se sabe se escribiu algunha obra de retórica. Focio cita tres obras históricas:
* 1) Τὰ μετὰ Ἀλέξανδρον, a historia de Macedonia despois de Alexandre o Grande, en 4 volumes.
* 2) Σύντομον ἱστορία ou χρονικὴ ἱστορία, historia cronolóxica desde os tempos míticos ata Claudio II o Gótico (268), con polo menos 12 volumes, que utilizaron os autores da *Historia Augusta*.
* 3) Σκυθικά, relato das guerras contra os godos e escitas en Grecia nas que el mesmo loitara.

Focio eloxia o estilo e o vocabulario de Dexipo, especialmente na terceira obra, e considérao un segundo Tucídides. Pero os fragmentos conservados non permiten afirmalo e vese que o seu estilo ten todos os defectos dos retóricos gregos tardíos.

## Notas
Sirio (satélites artificiais)

miniatura|Maqueta cortada en sección do satélite Sirio 1.
**Sirio**, acrónimo de *Satellite Italiano ricerca industriale orientato*, foi unha serie de dous satélites artificiais italianos lanzados entre 197 e 1982.

## Características
Os satélites Sirio eran principalmente satélites de comunicacións en órbita xeoestacionaria que levaban a bordo tamén experimentos para facer medicións de plasma e raios cósmicos. Sirio 1 foi lanzado o 25 de agosto de 1977 mediante un foguete Delta 2313 mentres que Sirio 2 o foi o 9 de setembro de 1982, non chegando ao espazo ao fallar o seu foguete lanzador, un Ariane 1. Cada satélite tiña forma cilíndrica con 144 cm de diámetro e 240 cm de altura, incluíndo o motor de apoxeo, alimentado por hidracina. Estabilizábanse mediante xiro a 90 r.p.m. e alimentábanse mediante células solares.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Delta 2313
*Ariane 1
Stephanie Williams

**Stephanie Turco Williams** é unha diplomática estadounidense. Desempeñou as súas funcións diplomáticas nas Embaixadas dos Estados Unidos en Bahrein, Xordania, Iraq e Libia.

A partir de xullo de 2018, exerceu o cargo de Xefa Adxunta da UNSMIL, a Misión de Nacións Unidas en Libia. Posto que o cargo de Xefe da Misión e Representante Especial do Secretario Xeral da ONU quedou vacante desde o 3 de marzo de 2020 trala dimisión de Ghassan Salamé, Williams exerceu na práctica como a máxima coordinadora da Misión da ONU para Libia durante os meses seguintes.

Williams é responsable de coordinar un alto o fogo e o chamado *Foro para a Paz Libia*, un dos avances máis significativos no conflito tras anos de guerra. Grazas ás negociacións coordinadas por Williams, en febreiro de 2021, este Foro para a Paz puido alcanzar o consenso para seleccionar un novo Consello Presidencial de tres membros e un novo Primeiro Ministro, que en marzo de 2021 estaban pendentes de obter a ratificación da Cámara de Representantes de Libia.

En xaneiro de 2021, o Secretario Xeral de Nacións Unidas designou como o seu novo  Representante Especial para Libia ao diplomático e exministro eslovaco Ián Kubis, que tomou posesión do seu cargo e desprazouse a Libia en febreiro do mesmo ano. 

## Notas
Federica Mogherini

**Federica Mogherini**, nada en Roma o 16 de xuño de 1973, é unha política e politicóloga italiana. Desde o 1 de novembro de 2014 até o 1 de decembro de 2019 desempeñou o cargo de alta representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade tras ser nomeada polo Consello Europeo e o presidente electo da Comisión, Jean-Claude Juncker, o 30 de agosto de 2014. Foi ministra de Asuntos Exteriores de Italia desde febreiro até outubro de 2014.

Mogherini graduouse en ciencias políticas na Universidade Sapienza de Roma cunha tese en filosofía política.

## Traxectoria 
Federica Mogherini é filla do director e escenógrafo italiano Flavio Mogherini. Está casada con Matteo Rebesani, co que ten dúas fillas.

## Traxectoria política 
Mogherini é membro do Partido Democrático e do Partido dos Socialistas Europeos. O 22 de febreiro de 2014 foi nomeada ministra de Asuntos Exteriores polo primeiro ministro Matteo Renzi. Foi a terceira muller en servir como ministra de Relacións Exteriores de Italia, despois de Emma Bonino e Susanna Agnelli.

### Alta representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade 
No cume europeo do 30 de agosto de 2014, nomeouse a Mogherini como alta representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade (AR), despois de que o Consello Europeo de xullo anterior se pechara sen acordo. O seu mandato comezou o 1 de novembro de 2014.

En 2017 Mogherini liderou o proceso para a definición dos criterios e mecanismos da Cooperación estruturada permanente (CEP), dentro do proceso de integración europea en materia de Defensa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Official Website 
* Blog oficial
* Biografía de Federica Mogherini por CIDOB  (en español)
Universidade de Pensilvania

A **Universidade de Pensilvania** (**University of Pennsylvania**, **Penn** ou **UPenn**) é unha universidade privada da Ivy League localizada en Filadelfia, Pensilvania. A universidade afirma que foi fundada en 1740 Princeton's library presents another diplomatically-phrased view. e é un dos nove colonial colleges creados antes da declaración de independencia dos Estados Unidos de América. Benjamin Franklin, fundador e primeiro presidente de Penn, defendía un programa educativo que formaba líderes en comercio, goberno e servizo público, semellante a un currículo moderno en artes liberais cunha perspectiva práctica.

Penn ten unha produción científica moi alta e lidera nas disciplinas de negocios, dereito, medicina, educación, artes, humanidades, ciencias sociais, negocios, arquitectura e enxeñaría. Entre as súas escolas e facultades atópanse a Wharton Business School e a Escola de Medicina Perelman, a facultade de medicina máis antiga dos Estados Unidos. A "One University Policy" ("Política dunha universidade") de Penn permite o alumnado matricularse en clases de calquera das doce escolas da universidade.

## Historia
O seu nome orixinal foi Igrexa e Escola Caritativa de Filadelfia (Church and Charity School of Philadelphia). Por ser a primeira institución estadounidense en ter máis dunha facultade e ser a primeira que obtivo recoñecemento oficial como universidade, considérase tecnicamente a primeira universidade dos Estados Unidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* University of Pennsylvania athletics website
Vidal Souto

**José Manuel Vidal Souto**, nado en Ourense o 6 de abril de 1948 e finado na mesma cidade o 25 de marzo de 2021, foi un pintor galego.

## Traxectoria 
De formación autodidacta. En 1970 pinta e fai escultura en pedra e fariña de millo. Marchou a Madrid onde compaxinou boxeo e pintura. Despois viaxou con frecuencia ao Brasil. En Pernambuco aproximouse á pintura testemuñal e no taller de Arte Moderna de Salvador de Baía experimentou coa xilografía. Pertenceu ao grupo Os Artistiñas de Ourense. Ten obra no Museo de Castrelos, Casa de Galicia de Madrid, Museo Municipal de Ourense. Fixo murais en Manaus (Brasil) e no Centro Penitenciario de Pereiro de Aguiar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* Vidal Souto na Galería de arte Visol .
* Bibliografía sobre Vidal Souto en pintoresgallegos.com
Patricia Buxán

**Patricia Buján Outeiro** é unha docente, editora e tradutora galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Tradución e Interpretación na Universidade de Vigo no ano 1998, especializouse na combinación de linguas alemá e inglesa cara ao galego e ao castelán. É así mesmo profesora asociada desa universidade, no departamento de Tradución e Lingüística.

Foi presidenta da AGPTI entre 2012 e 2016. En novembro dese ano entrou a formar parte do equipo editorial de Catro Ventos, en labores tanto de edición como de tradución.

Como tradutora, verteu ao galego obras de Stefan Zweig, Rachel Carson ou George Steiner. Realizou traballos para diversas editoriais galegas, entre as cales se contan Edicións Xerais de Galicia, Galaxia ou Irmás Cartoné.

## Obra 
* *Novela de xadrez*, Stefan Zweig, traducido conxuntamente con Saleta Fernández Fernández (Ir Indo, 2004)
**A medición do mundo*, Daniel Kehlmann (Editorial Galaxia, 2006)
**Ningún bico para mamá*, Tomi Ungerer (Edicións Xerais de Galicia, 2007)
**Así comezou todo*, Jürg Schubiger / Franz Hohler (Edicións Xerais de Galicia, 2007)
**O retorno*, Bernhard Schlink (Editorial Galaxia, 2008)
**O pequeno señor Paul*, Martin Baltscheit (Edicións Xerais de Galicia, 2008)
**A fama: novela en nove historias*, Daniel Kehlmann (Editorial Galaxia, 2009)
**George Steiner en The New Yorker,* George Steiner, traducido conxuntamente con Lara Domínguez e Saleta Fernández (Edicións Xerais de Galicia, 2010)
**Ás veces quero morrer coa risa*, Birgit Schlieper / Nina Stahl (Editorial Galaxia, 2013)
* *Verbo da teoría da relatividade restrinxida e xeral*, Albert Einstein (Consello da Cultura Galega, 2017)
**Mocidade sen deus*, Ödön von Horváth (Irmás Cartoné, 2018)
**Novela de xadrez*, Stefan Zweig, traducido conxuntamente con Saleta Fernández Fernández (Irmás Cartoné, 2018)
**O libro dos océanos. Que ameaza o mar*, Esther Gonstalla (Catro Ventos Editora, 2018)
**O sentido do abraio. A celebración da natureza para persoas de todas as idades*, Rachel Carson (Catro Ventos Editora, 2019)
**Feminismo para o 99 %. Un manifesto*, Cinzia Arruzza, Tithi Bhattacharya e Nancy Fraser (Catro Ventos Editora, 2019)
**O libro do clima. Todo o que cómpre saber sobre o cambio climático*, Esther Gonstalla (Catro Ventos Editora, 2020)
**A degradación invisible do solo*, Gerd M. Neugebauer (Catro Ventos Editora, 2020)
**E agora que, homiño?*, Hans Fallada (Irmás Cartoné, 2020)
**O perfume*, Patrick Süskind (Faktoría K, 2021).
**Infocracia. A dixitalización e  a crise da democracia*, Han Byung-Chul (Catro Ventos Editora, 2022).
**Que fai o mosquito por nós?*, de Frauke Fischer e Hilke Oberhansberg (Catro Ventos Editora, 2022).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do persoeiro.
* Perfil en LinkedIn .
99942 Apophis

**99942 Apophis** é un asteroide NEA cun diámetro duns 350 m para o que, tras a súa descuberta no 2004, os cálculos da súa traxectoria daban un 2,7 % de probabilidade de impacto coa Terra no 2029. Posteriores melloras dos datos fan desestimar esa e outras posibles datas, de xeito que en marzo de 2021 se descarta a súa posibilidade de impacto coa Terra nun século, sendo removido da lista de risco. Nesa data, establécese que o asteroide pasará a menos de 35 000 km de altura en 2029, máis baixo que os satélites xeoestacionarios, e poderá verse a ollo nu.
alt=Observacións de radar (8-10 de marzo de 2021, liberadas o 26 de marzo)|miniatura|Observacións de radar (8-10 de marzo de 2021, liberadas o 26 de marzo)alt=Animacióndo encontro de 2029 con Apophis, a Terra e a Lúa|miniatura|Animación do encontro de 2029 con Apophis, a Terra e a Lúa|centro
## Notas
Tesomajärvi

O **Tesomajärvi** é un lago situado na cidade de Tampere, Finlandia. Encóntrase no barrio de Tesomajärvi.

O lago ten 6 hectáreas e está situado a 125,9 msnm e ten unha profundidad máxima de 6 metros.

## Notas
Claudia Franco Hijuelos

**Claudia Franco Hijuelos**, nada en Cidade de México en 1961, é unha diplomática mexicana, consultora e profesora universitaria, actualmente traballa como Titular do Consulado Xeral de México en Phoenix. É embaixadora de carreira desde 2017.

## Traxectoria 
Claudia Franco Hijuelos estudou a licenciatura en Relacións Internacionais no Colexio de México, posteriormente obtivo o grao de Mestría en Política Exterior dos Estados Unidos na Escola de Estudos Internacionais Avanzados (SAIS) da Universidade Johns Hopkins en Washington D.C., como bolseira Fulbright e Fundación Ford.   

En 1980 ingresou no Servizo Exterior Mexicano. Actualmente traballa como Titular do Consulado Xeral de México en Phoenix. Previamente traballou como Cónsul Xeral de México en Vancouver, Columbia Británica, Canadá (2013-2016), onde contribuíu á ampliación do Programa de Traballadores Agrícolas Temporais México-Canadá, con respecto ás normas e dereitos dos traballadores. De 2010 a 2013, Claudia Franco foi Representante Alterna de México ante a Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económicos en París, Francia, e foi Secretaria Técnica do Grupo Permanente de subsecretarios que preparou o exame exhaustivo das prácticas e políticas públicas para o ingreso de México á OCDE.

Entre 2007 e 2010, na súa calidade de responsable de Asuntos Políticos da Misión de México ante a Unión Europea en Bruxelas, Bélxica, Claudia Franco participou na negociación exitosa da Asociación Estratéxica México-Unión Europea. A súa traxectoria na Chancelería inclúe ser Directora de Asuntos Políticos para América do Norte e formou parte do corpo de asesores de varios Chanceleres.

## Outras actividades 
A Embaixadora Franco tamén participou en actividades no sector académico e a iniciativa privada, ditou cátedra en universidades mexicanas (ITAM, UIA, UDLA) e publicou artigos en revistas especializadas de política exterior sobre enerxía, cabildeo político, sociedade civil, o Acordo de Cooperación Laboral do Tratado de Libre Comercio de América do Norte e a Asociación Estratéxica México-Unión Europea. Tamén foi socia-consultora de GEA, Grupo de Economistas e Asociados, de 1990 a 1992.

## Recoñecementos 
En 2016 recibiu a condecoración por 25 anos de servizo do Servizo Exterior Mexicano.

## Notas
Olga Beatriz García Guillén

**Olga Beatriz García Guillén**, nada en Poza Rica, Veracruz o 7 de xaneiro de 1961, é unha diplomática mexicana de carreira da Secretaría de Relacións Exteriores e actualmente é a Directora Xeral de Servizos Consulares da mesma Secretaría. É Embaixadora do Servizo Exterior Mexicano desde 2016.

## Traxectoria 
García Guillén é licenciada en Dereito pola Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM) e mestra en Dereito Internacional pola mesma Universidade.

Desde 1992 é membro do Servizo Exterior Mexicano. Estivo adscrita nas Embaixadas de México en España, Cuba e Bolivia desde 1998 ao 2010 realizando labores de Cónsul, Xefa de Chancelería e Encargada da Sección Consular, respectivamente. Desde agosto de 2010 traballa como Directora Xeral de Servizos Consulares da Secretaría de Relacións Exteriores. Así mesmo, como Titular da Dirección Xeral coordina e dirixe as Oficinas Consulares de México na expedición dos servizos consulares de México en favor dos mexicanos migrantes e as súas familias.

En 2015 presidiu a X Reunión entre Cuba e México onde se discutiu a aplicación do acordo migratorio bilateral e a actualización do Memorando subscrito no 2008, a partir das novas regulacións migratorias existentes en ambas nacións.

En 2016 acordou a aplicación dun programa piloto xunto co titular da Procuradoría Agraria (PA), Cruz López Aguilar e  funcionarios do Rexistro Agrario Nacional (RAN) para tramitar solicitudes de atención de compatriotas no Consulado Xeral de México nos Ánxeles, California (EUA) co obxectivo de unificar esforzos encamiñados a procurar a Xustiza Cotiá, a atención e servizos de calidade aos campesiños migrantes. Os servizos deste programa piloto son "recibir, tramitar e ofrecer, de maneira máis eficiente e eficaz, a asesoría e atención requirida polos suxeitos agrarios con dereitos recoñecidos radicados no exterior".

En 2018 asistiu como delegada representante de México á XII Reunión do Grupo de Traballo sobre Asuntos Migratorios e Consulares entre a República de Cuba e os Estados Unidos Mexicanos onde presidiu o Embaixador Rogelio Sierra Díaz, Viceministro de Relacións Exteriores de Cuba.

García Guillén traballou como titora na materia de moitas xeracións no Instituto Matías Romeu de Estudos Diplomáticos.

## Notas
Mabel Gómez Oliver

**Mabel do Pilar Gómez Oliver**, nada na Cidade de México o 4 de xuño de 1964, é unha diplomática mexicana. É embaixadora de México ante Marrocos desde 2019. Foi embaixadora de México ante Arxentina de 2017 a 2019 e embaixadora de México ante Guatemala de 2015 a 2017.

## Traxectoria 
Estudou Relacións Internacionais na Universidade Iberoamericana e obtivo a mestría en Dereito Internacional e Diplomacia en *The Fletcher School of Law and Diplomacy* da Universidade de Tufts, en Massachusetts, EUA.

Empezou a súa carreira diplomática en 1987 ao ingresar na Secretaría de Relacións Exteriores onde até 1997 ocupou distintos cargos na Dirección Xeral de Nacións Unidas e na Dirección Xeral para América do Norte, nesta última como Directora para Asuntos Políticos e Migración.

De 1997 a 1998 foi Coordinadora de Asuntos Internacionais e Interinstitucionales do Instituto Nacional de Migración en México.

O seu primeiro posto no servizo exterior foi como Conselleira para Asuntos Lexislativos na Embaixada de México nos Estados Unidos (1998-2001). Posteriormente foi designada como representante Alterna da Misión Permanente de México ante a Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) en París, Francia (2001-2003), no que destaca a súa participación en repórtelos de reestruturación e/ou corrección de débedas dos estados membros da ex Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas.

Do 2003 ao 2007 traballou como Xefa de Chancelería na embaixada de México en Francia, e, ao termo desta misión, foi nomeada representante Permanente Alterna ante as Nacións Unidas e outras Organizacións Internacionais con sede en Xenebra, Suíza (2007-2009), para logo regresar a Washington, DC., como Xefa de Chancelería na Embaixada de México nos Estados Unidos de América (2009-2015).

En febreiro de 2015 asumiu o cargo de embaixadora extraordinaria e plenipotenciaria ante Guatemala, posto que ocupou até xuño de 2017, pois o presidente Enrique Pena Neto nomeouna como titular da Embaixada de México na República da Arxentina, mesmo nomeamento que se ratificou polo senado o 26 de abril do 2017.

## Recoñecementos 
* 1992-1994: Bolsa Fulbright-García Robles.
* 2017: Orde de Quetzal en Grao de Gran Cruz polo Ministerio de Relacións Exteriores de Guatemala.

## Notas