Maguy Marin

**Maguy Marin**, nada en Tolosa o 2 de xuño de 1951, é unha bailarina e coreógrafa contemporánea francesa.

## Traxectoria 
Maguy Marin estudou danza clásica no Conservatorio de Tolosa. Despois uniuse ao ballet de Estrasburgo, logo cambiou de sentido e uniuse á escola Mudra cando se creou en 1970 en Bruxelas. 

Despois participou nun grupo de investigación teatral, *Chandra*, que abandonou bastante rápido (a finais de 1974). Foi solista durante catro tempadas no Ballet du XXe siècle baixo a dirección de Maurice Béjart e experimenta as súas primeiras experiencias en coreografía. En 1978, aínda estaba en Bruxelas e traballaba con Daniel Ambash; a súa actividade creativa despegou, especialmente despois do seu premio obtido no Concurso Coreográfico Internacional Bagnolet en 1978. 

O seu estilo convértese no homólogo francés do *Tanztheater*, desenvolvido en Alemaña por Pina Bausch, ao integrar moitos elementos teatrais e non da danza nas súas coreografías. Por este motivo, será unha das coreógrafas máis importantes da danza nova francesa, sobre todo cunha peza que se converteu en lendaria, *May B,* creada en 1981 no Centre national de danse contemporaine de Angers, así como coa súa versión contemporánea de *Cendrillon* creada en 1985 para o Ballet da Ópera de Lión e actuou máis de 460 veces desde esa data con dez reparticións diferentes. En 1987 comezou unha longa colaboración co músico e compositor Denis Mariotte. Como directora do Centro Coreográfico Nacional de Créteil e Val-de-Marne desde 1985 e despois no Centro Coreográfico Nacional de Rillieux-la-Pape de 1998 a 2011, mudouse á cidade de Tolosa en 2012, despois en 2015 a Sainte-Foy-lès-Lyon .

A compañía créase, evoluciona e cambia, desenvolvendo nos últimos anos o seu traballo no marco da non danza. Ata a data produciu ao redor de corenta pezas.

Maguy Marin é unha das persoas non americanas que recibiu o premio American Dance Festival. En 2008, recibiu un premio Bessie en Nova York polo seu espectáculo *Umwelt* presentado no teatro Joyce. A edición de 2012 do Festival d'automne à Paris dedícalle unha retrospectiva ao programar 6 das súas creacións emblemáticas en oito teatros de París e Illa de Francia. En xuño de 2016, a Bienal de Venecia outorgoulle un León de Ouro por toda a súa carreira artística.

O seu fillo, David Mambouch, dedicoulle un documental estreado en 2019.

### Compromiso militante 
En maio de 2018 , Maguy Marin é unha das persoas asinantes dunha petición en colaboración con personalidades do mundo da cultura para boicotear a tempada cultural entre Francia e Israel, que segundo o asunto da petición serve como "escaparate " ao Estado de Israel en detrimento do pobo palestino  .

## Obras principais 
miniatura| Representación de *May B* no teatro da cidade de Valence en 2018.
miniatura| *Unwelt* en 2013.
(Os lugares e as datas de creación indícanse entre parénteses)

* *Yu Ku Ri* (Bruxelles, 1976)
* *Nieblas de Niño* (creado no Concurso coreográfico internacional de Bagnolet en 1978)
* *Zoo* (Villeneuve-lès-Avignon, 1979)
* *May B* (Angers, 1981)
* *Babel Babel* (Angers, 1982)
* *Hymen* (Avignon, 1984)
* *Calambre* (París, 1985)
* *Cendrillon* (para o Ballet da Ópera de Lión, 1985)
* *Eden* (Angers, 1986)
* *Otello* (Nancy, 1987)
* *Les Sept Péchés capitaux* (Lión, 1987)
* ''Coups d'États* (Montpellier, 1988)
* *Eh qu'est-ce-que ça m'fait à moi !?* (Aviñón, 1989)
* *Groosland* (Amsterdam, 1989)
* *Cortex* (Créteil, 1991)
* *Made in France* (La Haye, 1992)
* *Coppelia* (para o Ballet da Ópera de Lion, 1993)
* *Waterzooï* (Italie, 1993)
* *Ram Dam Ram* (Cannes, 1995)
* *Soliloque* (París, 1995)
* *Aujourd'hui peut-être* (1996)
* *Pour ainsi dire*, *Vaille que vaille* et *Quoi qu'il en soit* (Mulhouse, 1999)
* *Grosse Fugue* para catro bailaríns (2001; Opéra nacional de Lión, 2006)
* *Points de fuite* (Cannes, 2001)
* *Les applaudissements ne se mangent pas* (Villeurbanne, 2002)
* *Ça, quand même* (dúo con Denis Mariotte, Le Mans, 2004)
* *Umwelt* (Décines, 2004)
* *Ha! Ha!* (Rillieux-la-Pape, 2006)
* *Turba*  (en colaboración con Denis Mariotte, Cannes, 2007)
* *Description d'un combat* (Festival de Aviñón, Gymnase Aubanel, 2009)
* *Salves* (Bienal da Danza de Lión, 2010)
* *Faces* (para o Ballet da Ópera de Lión, 2011)
* *Nocturnes* (en colaboración con Denis Mariotte, Bienal da Danza de Lión, 2012)
* *BiT* (teatro Garonne, Tolosa, 2014)
* *Singspiele* (Théâtre de la Cité Internationale, París, 2014)
* *Deux mille dix-sept* (Centro cultural André-Malraux, Vandœuvre-lès-Nancy, 2017)
* *Ligne de crête* (TNP de Villeurbanne como parte da Bienal da Danza de Lión, 2018)

## Premios e recoñecementos 
* 1978 : Gran Premio no Concurso Coreográfico Internacional Bagnolet
* 2003 : Gran Premio da danza da Unión de Críticos por *Les applaudissements ne se mangent pas* 
* 2003 : Premio do Festival de Danza Americana
* 2006 : Premio especial do xurado da Unión da Crítica por *Umwelt*
* 2008 : premio Bessie por *Umwelt* presentado no teatro Joyce
* 2008: Gran Premio de danza da Unión da Crítica por *Turba*
* 2011: Premio Danza & Danza por "mellor espectáculo de danza contemporánea» por *Salves*
* 2016: León de Ouro da Bienal de Venecia

## Apéndices 
### Filmografía 
* *Musiques au cœur : Maguy Marin, le pari de la rencontre*, programa producido por Luc Riolon, unha produción de 24 Images et France 2, 1999.
* *Maguy Marin : l'urgence d'agir*, filme realizado por David Mambouch, 2019.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
*
* 
* Théâtre/Public : Maguy Marin , no 226, outubro-decembro 2017.

### Ligazóns externas 
* 

* Ficha en *Les Archives du spectacle''