open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Luis Pérez-Sala

**Luis Pérez-Sala Valls-Taberner**, nado en Barcelona o 15 de maio de 1959, é un expiloto catalán de carreiras que competiu en Fórmula 1, Fórmula 3, Fórmula 3000 e Touring Cars. Tamén foi o director do equipo de HRT F1 Team durante a tempada  de Fórmula Un.

## Traxectoria
Pérez-Sala disputou o Campionato italiano de Fórmula 3 de 1985 e trasladouse a Fórmula 3000 para competir de xeito bastante máis convincente, gañando carreiras en Birmingham e Enna en 1986. Foi segundo por detrás de Stefano Modena no campionato de F3000 de 1987. Fíxose famoso polas súas discusións con Alfonso de Vinuesa, causadas por opinións políticas.

O equipo Minardi de Fórmula Un contratou a Pérez-Sala para a tempada . Fixo o seu debut o 3 de abril de 1988, na carreira inaugural da tempada en Brasil, onde cualificou 20º, pero non puido terminar a carreira cando o seu alerón traseiro colapsou. Durante as seguintes cinco roldas, superou continuamente a seu compañeiro de equipo e compatriota Adrián Campos, que foi substituído por Pierluigi Martini a partir da sexta rolda do Campionato en Detroit.

Martini e Pérez-Sala foron compañeiros, en 1988 e , con Martini, cualificando e superando a Pérez-Sala. O único punto de Pérez-Sala veu dun sexto lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1989. Xunto cos dous puntos que anotou Martini terminando quinto, a parella obtivo os puntos suficientes para manter a Minardi fora da precualificación para o resto da tempada. Ao final da tempada 1989, tras non cualificarse para a última carreira da tempada, o Gran Premio de Australia (mentres que Martini cualificou terceiro só por detrás dos McLaren - Honda de Ayrton Senna e Alain Prost), deixou a Fórmula Un logo de iniciar 26 dos 32 Grandes Premios nos que participou. Logo da súa retirada da Fórmula Un, Pérez-Sala converteuse nun habitual no campionato de España de turismos.

En xullo de 2011, foi recrutado como consultor do equipo Hispania de F1, que foi fundado polo seu ex compañeiro no equipo Minardi Adrián Campos. O 15 de decembro de 2011, anunciouse que se convertería no director do equipo HRT, en substitución de Colin Kolles.

## Rexistro de carreiras 
### Resultados completos na Fórmula 3000 
(key) (Carreiras en **letra grosa** indican pole position; carreiras en *italica* indican volta rápida.)

## Resultado completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican *pole position*; as carreiras en *cursiva* indican volta rápida.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Profile at www.grandprix.com
* http://www.luisperezsala.com
Eugenio Zabala

**Eugenio Zabala Herrera** foi un mestre e xornalista español.
## Traxectoria
Profesor de instrución primaria. Foi director de *El Eco de Galicia* da Coruña, *Diario de Galicia* de  Santiago de Compostela (1908-1909) e *La Voz de la Verdad* (1910-1914). Tamén colaborou en *La Verdad* de Oviedo e *El Combate* de Alcoy. Despois pasou a dirixir *El Correo de Cádiz* (1920). Utilizou os pseudónimos "Leónidas" e "El de los ojos glaucos".

## Obras
**El Sindicalismo Católico*, 1914.

## Notas
Birrete

[dereita|miniatura|Personaxes con barrete nunha miniatura das *[Cantigas de Santa María*.]]

O termo **Birrete** pode referirse a:

***Barrete**, gorro de material brando;
***Barrete frixio**, gorro histórico de varios lugares de Asia e Europa, de forma cónica.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Birrete**, lugar da parroquia de Salcedo, no concello de Pontevedra.
Antonio Goyanes Pérez

**Antonio Goyanes Pérez**, finado en Lugo en febreiro de 1931, foi un sacerdote e xornalista galego.

## Traxectoria 
Beneficiado da catedral de Lugo. Foi director de *La Voz de la Verdad* (1927-1930).

## Notas
Mocidades Galeguistas

**Mocidades Galeguistas** (MMGG) foi unha organización xuvenil galega fundada en 1987 coma **Mocidades Nacionalistas Galegas**. A súa ideoloxía era o social liberalismo, o federalismo, o republicanismo e o nacionalismo galego moderado, defendendo o encaixe de Galiza nunha España federal.

## Historia 
MMGG foi fundada en 1987 coma as xuventudes do Partido Nacionalista Galego co nome Mocidades Nacionalistas Galegas, fusionándose en 1988 coas Mocedades Galeguistas do Partido Galeguista Nacionalista e parte da Mocidade Nacionalista Galega de Coalición Galega.

En 1992 integráronse no Bloque Nacionalista Galego xunto co PNG-PG. En 2002 o PNG-PG declarou que as MMGG xa non eran o seu referente xuvenil despois dunha crise interna. 

Finalmente, en 2012 MMGG deixou o BNG e uniuse ao proxecto de Compromiso por Galicia. Dende ese ano a organización non ten feito ningunha aparición pública, tendo publicado o último número da súa revista en abril de 2012.

## Notas
Lingua laki

O **laki** (en ;*Lekî*) é considerado un dialecto do luri. As semellanzas gramaticais co khorramabadi luristani son dun 78%, co persa dun 70%, e co luri dun 69%.

## Extensión xeográfica 
O laki fálase nas áreas ao sur de Hamadân e inclúen as cidades de Nahawand, Tuisirkân, Nurâbâd, Ilâm, Gilân, e Pahla (Pehle), así como as zonas rurais nos distritos de Horru, Selasela, Silâkhur, e o norte de Alishtar no oeste de Irán. Existen tamén colonias de falantes de laki desde o Khurâsân até o mar Mediterráneo. Algúns falantes de laki poden atoparse en Azerbaidján, os montes Alburz, a rexión costeira do Caspio, o enclave Khurasani, as terras montañosas entre Qum e Kâshân, e a rexión entre Adiyaman e o río Ceyhan no extremo oeste do Kurdistán na península de Anatolia. Hai tamén tribos kurdas chamadas *Lak* que agora falan outros dialectos do kurdo, que se poden atopar hoxe no centro de Turquía, no Cáucaso e nos suburbios de Teherán.

## Sintaxe e vocabulario 
A sintaxe e o vocabulario do laki foi moi alterado polo luri. A gramática básica e o sistema verbal do laki é, como noutras linguas kurdas, claramente iránico. O laki é fundamentalmente diferente do luri, e similar ao kurdo.

### O laki e o antigo persa 
## Comparación entre o laki e outras&nbsp;variedades kurdas 
### As cores en laki 
### O calendario laki 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Linguas iranias
* Lingua kurda
Paco Esteve i Beneito

**Paco Esteve i Beneito**, nado en Agres (provincia de Alacant) o 2 de outubro de 1979, é un filólogo, escritor e acordeonista valenciano.

## Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Catalá pola Universitat d'Alacant e en Teoría da Literatura e Literatura Comparada pola Universidade de Barcelona. Traballou de tradutor e de profesor de lingua catalá, e durante os anos 2005 e 2008 foi profesor de Estudos Cataláns na Universidade de Santiago de Compostela.

Foi acordeonista do grupo Ataque Escampe entre os anos 2006 e 2009.

No ano 2016 gañou o Premio Enric Valor de Novela en Valenciano pola obra *Si ha nevat*, novela que tamén recibiu o Premio da Crítica dos Escritores Valencianos.

## Obra
Deuse a coñecer coa novela *Qui no fa la festa* (2013). No ano 2015 publicou *Agres i dolces*, unha escolma de lingua, toponimia e literatura oral da vila de Agres.

### Narrativa
* *Qui no fa la festa*, 2006, Edición do autor.
* *Si ha nevat*, 2016, Edicions Bromera.

* *Qui no fa la festa*, 2018, *Més Llibres.*

### Literatura infanto-xuvenil 
* *El laberint en la roca. Les covetes dels moros*, 2019, Fundació Bromera per al foment de la lectura.
**Pandora du sort*, 2019, Edicions del Bullent.

### Lingüística
* *Agres i dolces*, 2007, Edicions del Bullent.

## Premios 
* XXI Premi Enric Valor de Novel·la en Valencià no 2016, pola obra *Si ha nevat*.
* XXVII Premi de la Crítica dels Escriptors Valencians no 2017, pola obra *Si ha nevat.*

## Notas
Alfredo Lorenzo López

**Alfredo Lorenzo López**, nado en Lugo o 11 de setembro de 1873 e finado na mesma cidade o 10 de maio de 1943, foi un sacerdote e xornalista galego.

## Traxectoria 
miniatura|*Discurso leído en la apertura del curso académico de 1927 a 1928*.
Estudou o bacharelato no Instituto de Lugo e fixo a carreira eclesiástica no Seminario de Lugo, ordenándose presbítero en 1896. Estudou Dereito civil e canónico na Universidade Central. En 1905 foi nomeado cura ecónomo de San Nicolao de Portomarín, e dende 1907 foi catedrático de matemáticas e ciencias naturais do Seminario. Párroco de San Pedro de Lugo, foi beneficiado da Catedral de Lugo dende 1924 ata que en 1937 foi nomeado coéngo. Foi censor de *La Voz de la Verdad* do que tamén foi director en 1911 e 1927. Tamén foi redactor de *El Norte de Galicia* e colaborou en *El Progreso*. Fundou en 1917 o Museo Diocesano de Lugo e foi nomeado correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Tamén foi director da Caixa de Aforros e Monte de Piedade de Lugo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Luís Sánchez Arrieta

**Luís Sánchez Arrieta**, nado en Lugo cara a 1892 e finado na mesma cidade en febreiro de 1963, foi un enxeñeiro, político e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Victoriano Sánchez Latas. Estudou en Francia e fíxose enxeñeiro industrial. Concelleiro en Lugo na ditadura de Primo de Rivera, foi primeiro tenente alcalde e alcalde interino en varias ocasións. Tamén foi deputado provincial. Foi vogal da Directiva da Federación Católico-Agraria de Lugo en 1927 e presidente en 1929. Foi designado director de *La Voz de la Verdad* en decembro de 1930 para substituír a Francisco Vázquez Saco, e do que quedou como único propietario. Na ditadura franquista ingresou na Unión Nacional de Cooperativas del Campo onde levou o departamento de abonos químicos.

## Vida persoal 
Casou con Amparo Polidura Ortega.

## Notas
Jesús Iglesias

**Jesús Ricardo Iglesias**, nado en Pergamino (Buenos Aires) o 22 de febreiro de 1922 e finado na mesma vila o 11 de xullo de 2005, foi un piloto de carreiras arxentino.

## Traxectoria 
Inicialmente competiu con certo éxito nas carreiras de longa distancia na Arxentina cun Chevrolet Special,, antes de ser invitado a pilotar un Gordini Tipo 16 de fábrica no Gran Premio da Arxentina de 1955. Cualificouse décimo sétimo dos 22 competidores, pero tivo que abandonar na volta 38 debido a un fallo na transmisión, aínda que tamén parecía estar ao bordo do esgotamento polo intenso calor.

Despois Iglesias volveu ás carreiras de resistencia, nas que competiu unicamente en carreiras arxentinas. Tivo o seu mellor resultado na carreira das 500 millas de Rafaela en 1956, onde logrou o segundo lugar no seu coche Chevrolet Special.

## Resultado completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican *pole position*; as carreiras en *cursiva* indican volta rápida.

## Notas
Ecgberht de Kent

Por **Ecgberht de Kent** coñecemos dous reis de Kent.
*Ecgberht I de Kent - rei do 664 ao 673.
*Ecgberht II de Kent rei do 765 ao 779.
Copa do Rei de Rugby 2015-2016

Na tempada 2015-2016 disputouse a **83ª edición da Copa do Rei de rugby**, o torneo nacional máis antigo do rugby español. Organizado pola F.E.R., tiñan dereito a competir no torneo os sete equipos que ocupasen os primeiros postos na táboa da División de Honra unha vez rematada a primeira volta da liga regular. A UE Santboiana, que a esas alturas da liga ocupaba un deses sete primeiros postos, tiña pendente unha sanción que lle impedía disputar a Copa do Rei durante dous anos por mor da súa renuncia do ano anterior, de xeito que o dereito a participar nesta edición do torneo estendeuse ó oitavo equipo da liga. A final tivo lugar no Estadio José Zorrilla de Valladolid o día 17 de abril, e nela enfrontáronse os dous equipos da cidade, o V.R.A.C. e mailo C.R. El Salvador. O resultado foi de 13-9 a prol do conxunto "chamizo", que gañou así a súa sétima Copa do Rei.
## Formato 
O formato do torneo conta con 3 fases eliminatorias:
* Cuartos de final: Eliminatoria a un único encontro. Emparellamentos por sorteo puro. O VRAC, campión de liga e copa o ano anterior, quedou exento desta fase eliminatoria debido á súa falta de datas por mor da participación do equipo en competicións europeas.
* Semifinais: Eliminatoria a un único encontro. Emparellamentos por sorteo puro. O VRAC tivo que aceptar a condición de xogar esta eliminatoria como visitante a cambio de quedar exento na fase de cuartos de final.
* Final: Un único encontro xogado nun campo elixido pola Federación Española de Rugby.

## Participantes 
Os sete equipos participantes saíron do campionato nacional de liga na súa División de Honra. Acadaban o dereito a participar na Copa do Rei os sete primeiros equipos da táboa ó remate da primeira volta, coa excepción da UE Santboiana, sancionada.

Así quedou a táboa da liga trala primeira volta. VRAC e Barcelona tiñan un encontro adiado. Os sete equipos clasificados para disputar a Copa do Rei están marcados en cor azul:

## Torneo 
[miniatura|dereita|320px|Encontro de semifinais entre o [Independiente Rugby Club|Independiente R.C. e o C.R. El Salvador en Santander.]]
[320px|miniatura|O público de [Valladolid encheu o Estadio José Zorrilla (26.100 espectadores) para ver a final entre os dous equipos da cidade, El Salvador e VRAC.]]
* Cuartos de final: Encontro único (10 de xaneiro de 2016)
** Getxo 19-27 Independiente
** El Salvador 12-6 Cisneros
** Ordizia 13-32 Alcobendas
** VRAC exento
* Semifinais: Encontro único (31 de xaneiro de 2016)
** Independiente 12-26 El Salvador
** Alcobendas 20-25 VRAC
* Final: Encontro único (17 de abril de 2016)
** El Salvador 13-9 VRAC
;Cadro da competición

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Federación Española de Rugby 
### Outros artigos
José Tojeiro

**José Tojeiro Díaz**, nado en Ortigueira o 11 de xullo de 1934 e finado o 4 de marzo de 2015 en Narón, foi un cidadán galego que se fixo célebre a comezo de 1990 pola súa aparición no programa de televisión *Código Uno*, de TVE, onde denunciaba un roubo no seu domicilio. Foi o autor da cita «*me echaron droja en el Cola Cao*».

Após volver de Suíza en 1993, onde emigrara por motivos laborais, José Tojeiro acudiu ao programa de Televisión Española *Código Uno*, presentado polo escritor Arturo Pérez-Reverte. Durante o programa Tojeiro denunciou publicamente o roubo de diñeiro en metálico no seu domicilio por parte de tres mulleres que chegaran alí os días anteriores. Segundo o seu relato María, Rosa María e María José, aproveitáronse de José Tojeiro, subtraéndolle cantidades en metálico en diversas ocasións, tanto de francos suízos coma de pesetas.

Posteriormente, un vídeo de José Tojeiro admitindo a suposta intoxicación a que foi sometido foi subido á plataforma YouTube, tornando axiña viral entre a comunidade de internautas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fenómeno viral
Jesús Cora Cora

**Jesús Cora Cora**, finado en Viveiro en outubro de 1928, foi un avogado e militar galego.

## Traxectoria 
Tenente coronel do Corpo xurídico da Armada. Casou con Elisa Lira Montenegro e foi pai de Jesús Cora Lira.

## Notas
Liga Galega de Wáter-polo 2015/16

A **Liga Galega de Wáter-polo 2015/16** foi a 14ª edición da Liga Galega de Wáter-polo, organizada pola Federación Galega de Natación. Na categoría masculina participan seis equipos, un máis que a edición anterior, tras incorporarse á competición o Club Waterpolo Pabellón Ourense.

## Participantes
Na tempada 2015-2016 participaron na competición seis equipos:

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Liga Galega de Wáter-polo
### Ligazóns externas
*Sección de Wáter-polo da Federación Galega de Natación
Hipoxeo

thumb|Hipoxeo no anfiteatro de Beaumont Bonelli Bellacicco.

O **hipoxeo** (do grego ὑπόγαιον, *hypogaios*, a partir de *hypo* (baixo) e *gaia* (terra), cámara subterránea) é a escavación ou construción subterránea, especialmente a destinada a sepulcro principalmente no período precristián. Teñen sido empregadas ao longo do tempo por innumerábeis sociedades: durante o Calcolítico da Península Ibérica; no Antigo Exipto; ou polos fenicios.

Baixo a estrutura do antigo coliseo, por exemplo, un hipoxeo axudaba nos espectáculos sanguentos. Gaiolas e animais ficaban gardados na estrutura até que os xogos comezaban, entón abríase unha trapela e do hipoxeo saían gaiolas e animais para completar o espectáculo violento. No Antigo Exipto usábanse como tumbas e facíanse de pedra, pitábase e decorábase con estatuas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sauna castrexa
Eladio Vaz Gallego

**Eladio Vaz Gallego**, nado en Santiago de Compostela en 1894 e finado en Pontevedra o 2 de decembro de 1957, foi un funcionario e escritor galego.

## Traxectoria 
Foi oficial da Prisión do partido de Santiago de Compostela nos anos vinte e trinta. O 6 de xullo de 1936 ingresou no Partido Galeguista. Escribiu poemas en galego e castelán entre 1937 e 1947, dos que só se conservan medio centenar en castelán, pois a súa produción en galego extraviouna Luís Emilio Batallán logo de que a familia lla prestase para musicar poemas.

En 1939 era director da prisión de Toledo, cando foi ocupada polas topas franquistas. Librou da condena grazas a unha carta que os presos enviaron a Franco pedindo clemencia para o que fora o seu carcereiro. En 1949 era xefe de prisións de Cangas de Onís, e despois foi Administrador da Prisión Provincial de Pontevedra.

## Vida persoal 
Casou en Santiago de Compostela con Concepción Pintos Conde en febreiro de 1925. Foi pai de María del Carmen e Araceli Vaz Pintos, que casaron cos médicos Miguel Domínguez Rodríguez e José Muíño Blas, respectivamente.

## Obra 
**Oropeles* (Ab Origine, 2017)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Eladio Vaz, el poeta perdido
Eragrostis tef

***Eragrostis tef*** (Zucc.) Trotter, coñecida polos nomes comúns de *teff* ( *ṭēff*; tigriño: ጣፍ *ṭaff*) ou *xaafii* (en oromo), é unha planta anual nativa das terras altas do Etiopía e Eritrea no Corno de África. É un cereal común en Etiopía e na Eritrea, mais pouco coñecido noutras partes do mundo, constituíndo a base da *injera*, o prato nacional etíope. A etimoloxía popular liga a palabra "teff" á raíz etio-semítica "ṭff", que significa "perdido" (aparentemente debido ao pequeno tamaño do gran).

## Orixes 
Crese que o seu cultivo tivo inicio en Etiopía entre 4.000 e 1.000 a.C.. Estudos xenéticos apuntan a especie *Eragrostis pilosa* como o seu antepasado salvaxe máis probábel.

No século XIX foron identificadas sementes de teff nun sitio arqueolóxico exípcio. Hoxe tal identificación é considerada dubidosa. As sementes en cuestión xa non están dispoñíbeis para estudo e probabelmente serían dunha gramínea salvaxe común no Exipto.

## Características 
É resistente a climas rigorosos quentes e secos. Cultívase tamén en solos alagados.

Presenta maior produtividade en altitudes de 1800 a 2000 metros con 450 a 550 milímetros de choiva e temperaturas entre 10 e 27&nbsp;°C.

É unha semente pequena con coloracións variadas (do branco pasando polo vermello até o marrón escuro). As variedades máis claras posúen un sabor máis suave pero todos son igualmente nutritivos.

Grazas ao seu pequeno tamaño (preto de 1 milímetro de diámetro) e a súa facilidade de cultivo favoreceu un estilo de vida semi-nómade.

## Valor nutricional 
O gran ten unha concentración elevada e variada de nutrientes: calcio, ferro, cobre, aluminio, bario, fósforo e tiamina. É rico en carbohidratos. O ferro contido no teff é facilmente absorbido polo organismo.

Posúe elevado contido de proteínas. Crese que ten unha composición de aminoácidos excelente (todos os oito aminoácidos esenciais para os seres humanos). Ten niveis de lisina máis elevados ca o trigo ou o orxo.

Estimula a flora intestinal. Non contén glute, polo que é apropiado para aqueles con intolerancia ao glute (doenza celíaca).

## Cultivo 
O teff é intensamente cultivado nos altiplanos de Etiopía, que é o maior produtor mundial (o teff é responsábel de aproximadamente un cuarto da produción total de cereais deste país) e tamén en Eritrea, na India e en Australia.

## Consumo 
Tradicionalmente, o teff úsase na cociña de Etiopía e de Eritrea para a preparación dun tipo de pan plano, o *injera*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Quinoa
### Bibliografía 
* Germer, Renate (1985). Flora des pharaonischen Ägypten. Mainz: von Zabern. ISBN 3-8053-0620-2.
* National Academy of Sciences. Lost crops of Africa. Volume I: Grains. Washington, D.C.: National Academies Press, 1996. ISBN 0-309-04990-3
### Ligazóns externas 
* http://www.celiacos.com/2008/07/01/teff-nuevo-cereal-sin-gluten-para-celiacos/
El ángel de Budapest

***El ángel de Budapest*** é un telefilme dramático español baseado no libro *Un español frente al holocausto*, do xornalista e director executivo de radio Diego Carcedo, sobre a vida do diplomático español Ángel Sanz Briz en Budapest (Hungría) durante os anos da segunda guerra mundial.

Estreouse o 20 de decembro de 2011 en TVE1.

A rodaxe tivo lugar en Budapest desde o 9 de novembro até o 23 de decembro de 2010.

## Argumento 
O argumento céntrase en Ángel Sanz Briz, encargado de negocios da embaixada de España en Hungría durante a segunda guerra mundial.

Sanz Briz salvou a vida a centos de xudeus durante o holocausto.

Formou un movemento de resistencia que lle permitiu salvalos. Expedíalles documentos de protección e aloxounos en casas de seguridade, resgardadas pola soberanía da embaixada.

Paralelamente, unha historia romántica segue a vida amorosa de Antal, un xudeu húngaro que se enamora da filla dun funcionario da *Cruz Frechada* do goberno fascista húngaro.
* Medalla de Prata na categoría de TV Movies no *Festival Internacional de Televisión e Cine de Nova York*, do 2012.
* Premio da Agrupación de Telespectadores e Radiooíntes (ATR) de 2012 á Mellor película para televisión.
* Premio Ondas 2012 á Mellor miniserie.

## Notas
Fins

O nome **Fins** é unha variante do antropónimo masculino galego **Fiz**. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Fins**, lugar da parroquia de Cerceda, no concello de Cerceda;
***Finsín**, lugar da parroquia do Ézaro, no concello de Dumbría.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Fin**, lugar da parroquia de Vilela, no concello de Outeiro de Rei.
Óleo

O termo **óleo** pódese referir a:

* **Aceite**, substancia graxa, inflamable, líquida a temperatura ambiente e insoluble na auga, de orixe animal, vexetal ou mineral (do latín *oleum*, "aceite");
* **Pintura ao óleo**, técnica pictórica que utiliza cores diluídas en aceite. Por extensión a preparación pictórica que utiliza esta técnica e a obra realizada coa mesma;
* **Santos óleos**, aceite consagrado que utiliza a Igrexa na administración dos sacramentos;
* **Óleo (fariña)**, parte máis refinada da fariña.
* **Óleo**, municipio brasileiro do estado de São Paulo.
Catarina

[miniatura|*Retrato de [Catarina de Alexandría*, de Bernardino Luini (Museo Nacional de Arte de Azerbaidján.)]]
**Catarina** é un nome propio feminino galego. Esta forma escrita é común co portugués, co asturiano e co italiano. A súa orixe é o grego (Αἰκατερίνα, de *katharós* 'puro', co significado de 'pura', 'inmaculada', 'graciosa'). En galego tamén conta coas variantes **Cateliña**, **Catalina** e **Cataliña**, e o hipocorístico **Catela**. e usada tamén como diminutivo. É popular nos países cristiáns, xa que foi o nome dunha das primeiras santas cristiás, Catarina de Alexandría.

En xaneiro de 2023 existían 163 mulleres en Galicia co nome Catarina, cunha media de idade de 30,3 anos, 209 co nome Catuxa, cunha media de idade de 24,4 anos, e 987 co nome Catalina, cunha media de idade de 38,8 anos. Non hai persoas rexistradas coas variantes Cateliña ou Cataliña.

## Orixe e significado 
O nome provén do grego  ou Αἰκατερίνη (*Aikaterina*, *Aikaterinē*), de etimiloxía descoñecida. A primeira referencia de uso do nome é a de Santa Catarina de Alexandría. A teoría de que o nome vén de Hécate, nome da deusa grega da maxia, disque é improbábel.

O nome asóciase tamén co adxectivo grego καθαρός (*katharos*), que significa "puro", que leva á escritura das variantes inglesas do nome *Katharine* (máis frecuente nos Estados Unidos) e *Katherine* (máis corrente en Gran Bretaña). A forma cun *e* no medio (Caterina) documéntase tamén en galego.

## O nome en Galiza 
Existen tres parroquias en Galiza onde Santa Catarina é padroa, unha delas coa variante do nome Catalina (véxase: Categoría:Parroquias de Galicia baixo a advocación de santa Catarina e Categoría:Parroquias de Galicia baixo a advocación de santa Catalina).

Santa Catalina é tamén o nome de senllos lugares en Godos (Caldas de Reis) e Buño (Malpica de Bergantiños). Ademais, Santa Cateliña é un lugar da parroquia do Mundil (Cartelle); e Santa Cataliña é un lugar da parroquia de Tal (Muros).

En xaneiro de 2016, 147 mulleres levaban o nome de Catarina en Galiza. A variante Catuxa lévana 65 mulleres en Galiza.

## Santoral 
29 de abril: Santa Catarina de Siena.

25 de novembro: Santa Catarina de Alexandría.

## Diminutivos 
* Galego: Catuxa, Cata, Catia. 
* Inglés: Katie, Katy, Kate, Kathy, Kathe, Kath, Kay, Kat, Katya, Katyusha, Kitty, Kit, Kasia, Kaya, Kaká, Kah, Kee e outros.

## Variantes noutras linguas 
A forma Catarina é tamén a forma común do nome en portugués, asturiano, occitano e italiano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de nomes femininos en galego
* Lista de nomes femininos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes femininos Real Academia Galega
### Bibliografía 
* 
* 
*
Fiz

miniatura|dereita|San Fiz de Valois, cofundador dos trinitarios.
[miniatura|[Fiz de Xirona|San Fiz de Xirona, na igrexa de San Fiz de Nigrán.]]
**Fiz** é un nome propio masculino galego. A súa orixe é o latín *Felix* que quere dicir «aquel que se considera feliz ou afortunado». En galego tamén ten a variante **Fins**. e 8 co nome Fins, cunha media de idade de 14,2 anos.

## Orixe 
Fiz é o nome dun personaxe bíblico do Novo Testamento. Fiz foi un dos libertos do emperador Claudio, e por el designado para ser procurador de Xudea no 51. Cando Paulo foi enviado preso a Cesarea, mostrouse perante Fiz. (Feitos 23:24, 26; 24:3-27; 25:14).

## O nome en Galicia 
30 parroquias teñen San Fiz, ben Fiz de Xirona, ben Fiz de Nola, coma patrón, e outras 10 coa variante do nome San Fins. 

## Equivalencias noutras lingua 
## Santoral 
A celebración do santo de **Fiz** corresponde a diferentes datas para a celebración da súa onomástica, porén as máis tradicionais son: o 14 de xaneiro (S. Fiz de Nola); o 18 de maio (S. Fiz de Cantalicio); o 29 de maio (S. Fiz ermitán español do século VIII nado en Zaragoza); o 30 de maio (S. Fiz I papa); o 5 de xuño (S. Fiz de Frizlar, monxe alemán); o 29 de xullo (S. Fiz II papa e mártir); o 1º de agosto (S. Fiz de Lión); o 22 de setembro (S. Fiz IV papa); o 6 de novembro (S. Fiz mártir africano e S. Fiz freire italiano do século VI); o 20 de novembro (S. Fiz de Valois); o 26 de novembro (S. Fiz de Ravena, bispo).

## Personaxes célebres 
* **Fiz I** (* Roma, ¿202? – † 30 de decembro de 274). Papa nº 26 da Igrexa católica de 269 a 274.
* **Fiz III**, (* Samnio, ¿? – † Roma, 22 de setembro de 530). Papa nº 54 da Igrexa católica de 526 a 530.
* **Fiz de Bizancio**, bispo de Bizancio de 136 a 141.
* Fiz Vergara Vilariño, poeta galego do século XX.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Lista de nomes masculinos en galego
* Lista de nomes masculinos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes masculinos Real Academia Galega
Onofre Marimón

**Onofre Agustín Marimón**, nado en Zárate (Provincia de Buenos Aires) o 23 de decembro de 1923 e finado o 31 de xullo de 1954, foi un piloto de carreiras arxentino. Foi a primeira vítima mortal da Fórmula Un da historia.

## Traxectoria 
Participou en 11 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, debutou o 1 de xullo de 1951. Logrou 2 podios, e anotou un total de 8 1⁄7 puntos no campionato.

Marimón morreu o 31 de xullo de 1954 durante a práctica para o Gran Premio de Alemaña de 1954, converténdose no primeiro piloto en resultar mortalmente ferido nun Gran Premio do Campionato do Mundo que non foran as 500 Millas de Indianápolis.

O Maserati de Marimón saíuse da pista de Nürburgring na curva Breidscheid cerca da ponte Adenauer logo de perder o control cando intentaba mellorar o seu tempo de cualificación. Morreu no fondo dun barranco. Na baixada de Adenauer ía rápido, pero non logrou negociar unha curva brusca na parte inferior. Marimón impactou cunha gabia, e o seu Maserati cortou unha árbore e deu varias voltas de campá. Quedou atrapado debaixo do coche, xa que se pousou sobre a súa parte superior coas rodas virando no aire. Marimón morreu aos poucos minutos de que os equipos de rescate liberárano. Pensábase que a súa unidade de freado fallou.

A morte de Marimón deixou ao equipo Maserati con catro pilotos. Os seus tempos na práctica non foran o suficientemente satisfactorios para entrar no top 5 do Gran Premio de Alemaña de 1954. O seu mellor tempo foi de 21,3 segundos por detrás do tempo récord de 9:50.1 establecido por Juan Manuel Fangio.

## Resultado completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican *pole position*; as carreiras en *cursiva* indican volta rápida.

### Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Profile on OldRacingCars.com
*  Biografía de Onofre Marimón (Funo!)
Wergeld

***Wergeld*** (formas alternativas: *weregild*, *wergild*, ***weregeld***, etc.) foi unha forma de compensación, normalmente pago como reparación esixido a unha persoa culpábel de homicidio ou outro tipo de morte ilegal, aínda que tamén podía ser esixido por calquera outro crime serio.

## Datos xerais 
O pago do *Wergeld* foi un mecanismo legal moi importante nas sociedades do norte de Europa, como a viquinga ou a anglosaxoa, durante a Alta Idade Media; a outra forma de reparación nesa época era a vinganza sanguenta *blutrache*. O pago facíase normalmente ao clan familiar. Se o pago non se realizaba, ou era rexeitado polo bando ofendido, adoitaba derivar a unha constante débeda de sangue.

O tamaño do *Wergeld* en casos de asasinato viña imposto polo rango social da vítima. Nos casos de escravos ou *thralls* (escravos na cultura escandinava), non se estipulou ningún prezo, aínda que era común realizar un pago simbólico no caso do *thrall* e o valor do escravo no seu caso. Un clásico exemplo dunha disputa por un *Wergeld* dun escravo nárrase na *Saga de Egil Skallagrímson*.

Este imposto era tamén coñecido polos celtas, quen o denominaban *ericfine* en Irlanda e *galanas* en Gales, e polos pobos eslavos que o chamaban *vira* ("вира") en Rusia e *główczyzna* en Polonia.

## Etimoloxía 
A palabra *Wergeld* está composta por *were*, que significa "home", e geld, que significa "pago"; a palabra significaría "prezo dun home". Etimoloxicamente, *were* está relacionado co termo latino vir. *Geld* é a raíz da palabra inglesa *gilt* (dourado, de cor dourada), como 'Gold', que significa: 'Ouro'. Hoxe en día, a palabra *Geld* segue significando "diñeiro" en linguas como o holandés, o yiddish e o alemán.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Historia del Derecho: Teresa Da Cunha Lopes - Cap. III Derecho Visigodo.
As Chás, Maceda

**San Xoán das Chás** é unha parroquia do concello de Maceda na comarca de Allariz-Maceda da provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 48 habitantes (24 mulleres e 24 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación.

Forma parte da parroquia eclesiástica das Chás que está formada polos 5 lugares desta parroquia civil, máis os 8 lugares da parroquia homónima do concello de Montederramo.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares das Chás 
### Parroquias de Maceda 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* As Chás
* As Chás, Montederramo
Wedem Arad

**Wedem Arad** (en amhárico: ወደም አራድ?), morto en 1314, foi emperador ('''') (1299–1314) de Etiopía e un membro da dinastía salomónica. Era irmán de Yagbe'u Seyon, e ripoulles o poder aos seus sobriños.

## Reinado 
Só hai rexistrada unha acción militar deste gobernante. No primeiro ano do seu reinado, un Sheikh Abu-Abdallah reunira unha multitude, e proclamou unha jihad contra o reinado de Wedem Arad. El enviou algúns axentes ao campamento de Abu-Abdallah, que lograron persuadir a maioría dos seus seguidores para que desertasen. Sen suficientes homes, Abu-Abdallah foi forzado asinar un tratado con Wedem Arad, a cambio de "proporcionarlles todas as súas necesidades ata que sexan completamente satisfeitas". Taddesse Tamrat suxire que isto implicou darlles terras asentarse e observa no extremo do territorio de Shewa hai un localidae coñecida como "Abdalla", a cal podería ser aquel asentamento.

En 1306, Wedem Arad mandou unha embaixada de 30 enviados a Europa á procura do "rei das Españas" (probablemente Castela e Aragón). Quizais ouvindo dos éxitos dos cristiáns contra o Al-Andalus en Iberia, Wedem Arad quixo negociar un pacto de defensa mutua con eles contra os seus inimigos musulmáns comúns. Se os enviados alcanzaron ou non o seu destino é unha incógnita, mais visitaron Roma e chegaron ata Aviñón. Atrasados no seu regreso ao seu país, pasaron un tempo en Xénova, onde foron entrevistados polo xeógrafo Giovanni da Carignano. O relato de Giovanni sobre o país destes embaixadores, baseado nas entrevistas, perdeuse, mais foi resumido por Jacobus Philippus Foresti da Bergamo no seu *Supplementum Chronicarum*; este é o primeiro texto que asocia a figura lendaria do Preste Xoán con Etiopía.

G.W.B. Huntingford especula que durante o reinado de Wedem Arad o asentamento de Tegulet converteuse na capital de Etiopía.

## Referencias
Mirmecofáxidos

A dos **mirmecofáxidos** (*Myrmecophagidae*) é unha familia de mamíferos placentarios da orde dos pilosos. Comprende dous xéneros con tres especies de osos formigueiros, o oso formigueiro xigante, *Myrmecophaga tridactyla* e as dúas tamanduás (do xéneroo *Tamandua*).

## Características 
Os osos formigueiros teñen un corpo robusto e alongado, máis ou menos comprimido polos costados e cuberto por unha densa pelaxe. A súa lonxitude, sen contar a cola, oscila entre os 60&nbsp;cm dos tamanduás até os 120&nbsp;cm do oso formigueiro xigante. Teñen as patas ben desenvolvidas, pés plantígrados con robustas garras falciformes, e unha cola longa, prénsil nos tamanduás, que son de vida arborícola. O fociño é moi longo, tubular e recurvado cara a abaixo, sobre todo no oso formigueiro xigante, cunha abertura bucal moi reducida e estreita. As orellas son pequenas e arredondadas. as garras úsanas para desenterraren as formigas e romperen os termiteiros, e despois capturan unha gran cantidade de presas coas súas longas linguas pegañentas.

## Hábitat e distribución 
Viven principalmente nas selvas densas tropicais, pero ás veces encóntranse nas sabanas, en xeral en parellas ou solitarios.

Encóntranse en América Central e do Sur, desde o sur de Belize e Guatemala até o norte da Arxentina.

## Taxonomía 
### Descrición 
A familia dos mirmecofáxios describiuna en 1825 o naturalista inglés John Edward Gray, en *Ann. Philos*., n.s., 10: 343.
[miniatura|200px|*[Tamandua mexicana*.]]
[miniatura|200px|*[Tamandua tetradactyla*.]]

### Etimoloxía 
O nome científico *Myrmecophagidae* está formado sobre a raíz do xénero tipo da familia, *Myrmecophaga*, coa desinencia *-idae*, propia dos nomes das familias de animais.

En canto ao nome deste xénero tipo, que foi descrito por Linneo en 1758, formouse co primeiro elemento do latín científico *Myrmeco-*, tirado do grego antigo μύρμηξ ηκος *mýrmēx -ēkos*, "formiga", e o segundo elemento *-phaga*, do grego φάγος *phágos*, "comellón". Literalmente: "os comedores de formigas".

### Clasificación 
'*Familia *Myrmecophagidae'''* Gray, 1825
* Xénero *Myrmecophaga* Linnaeus, 1758
** *Myrmecophaga tridactyla* Linnaeus, 1758
* Xénero *Tamandua* Gray, 1825
** *Tamandua mexicana* Saussure, 1860
** *Tamandua tetradactyla* (Linnaeus), 1758

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* McKenna, Malcolm C. & Bell, Susan K. (1997): *Classification of Mammals Above the Species Level*. Nova York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-11013-8.
* Nowak, Ronald M. (1999): *Walker's Mammals of the World*. 6ª ed. Baltimore, Maryland, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-5789-8.
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M., eds. (2005): *Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference* 3rd ed. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-0.

### Outros artigos 
* Pilosos

### Ligazóns externas 
* * Myrmecophagidae* Gray, 1825  en Fossilworks.
* * Myrmecophagidae* na ADW. Con abundante información, imaxes e bibliografía .
* * Myrmecophagidae'' na EOL.
Golgona Anghel

**Golgona Luminita Anghel das Neves**, nada no ano 1979 na Iliria Oriental, é unha poeta de nacionalidade romanesa que escribe especialmente en lingua portuguesa, mais tamén en lingua castelá.

## Traxectoria 
Golgona Anghel trasladouse a Lisboa co pai, que traballaba de cónsul de Romanía nesa cidade. No ano 2003 licenciouse en Linguas e Literaturas Modernas pola facultade de letras da Universidade de Lisboa e, tras realizar un posgrao en Dereito da Unión Europea o ano seguinte, decidiu ficar na capital portuguesa para facer un doutoramento en Literatura portuguesa nesa mesma facultade. Fala e escribe varios idiomas, entre os que se atopan o portugués, o francés, o castelán e o italiano.

A poeta determinou facer a súa carreira poética en lingua portuguesa. Máis tarde admitiu que en Romanía non era quen de escribir por mor da presión "dos clásicos". Actualmente é profesora e investigadora auxiliar na Universidade de Lisboa. No tocante á súa obra, Golgona Anghel é principalmente poeta, mais tamén publicou e dirixiu traballos de investigación e fixo traducións.

Como poeta publicou tres libros e recibiu abondosas críticas positivas, así como algúns premios de prestixio. O seu poemario máis celebrado é, se cadra, *Vim porque me pagavam*, do que se dixo que era "un dos libros de poemas máis interesantes de entre aqueles que foran publicados nos últimos tempos en Portugal e un dos mellores escritos por unha xove poeta, que colle os dividendos ao mesmo tempo que paga as débedas do proxecto que honesta e conscientemente promete cos seus versos".

O obxecto da súa poesía foi definido por ela mesma como "unha busca da esencia". A súa produción poética está ateigada de referencias culturais e tamén *pop*, con reflexións meta-literarias e artísticas. Alén diso, destaca o seu gosto polo cotián e a teima na creación dunha especie de épica do banal, reflectida na defensa de personaxes secundarias de obras da literatura portuguesa e no rexeitamento polas personaxes principais. Quer no contido, quer na forma e mais a linguaxe, a súa poesía amosa unha forte tendencia á mestura de contrarios: o universal e o concreto, o cotián e o extraordinario, o popular e o culto, o antigo e o moderno etc.

## Obra publicada 
### Poesía 
* *Crematório sentimental - Guia de Bem-Querer*&nbsp;(2007)
* *Vim porque me pagavam*&nbsp;(2011)
* *Como uma flor de plástico na montra de um talho* (2013)
**Nadar na piscina dos pequenos* (2017)

### Obra ensaística 
* *Eis-me acordado muito tempo depois de mim - uma biografia de Al Berto (*2006)
* *Al Berto, Diários* [ed.] (2012)
* *Cronos decide morrer, viva Aiôn, Leituras do tempo em Al Berto* [ed.] (2013)

## Premios 
* III Premio de Poesia da Facultade de Dereito, Universidade de Lisboa. (2005)
*PEN CLUBE Português de Poesia  2013, Sociedade Portuguesa de Autores (2013)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Currículum na Plataforma DeGóis
* Entrevista por Ricardo Marqués (en inglés)
88ª edición dos Óscar

A **88ª entrega dos premios Óscar** tivo lugar o día 28 de febreiro de 2016 no Dolby Theatre dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonia foi, por segunda vez, Chris Rock.

*Spotlight* gañou dous premios incluído o de mellor filme, converténdose no primeiro filme desde *O maior espectáculo do mundo* en gañar só outro premio á parte do principal. *Mad Max: Fury Road*, con seis galardóns, foi o filme máis premiado da edición. *The Revenant* gañou tres premios, incluídos o de mellor director (segundo consecutivo na categoría para Alejandro González Iñárritu e mellor actor para Leonardo DiCaprio, primeira vitoria tras cinco candidaturas previas en máis de vinte anos. A audiencia televisiva foi de 34.42 millóns de telespectadores nos Estados Unidos.

## Gañadores e nomeados 
[150px|miniatura|[Alejandro González Iñárritu|Alejandro G. Iñárritu, mellor director.]]
[150px|miniatura|[Leonardo DiCaprio, mellor actor.]]
[150px|miniatura|[Brie Larson, mellor actriz.]]
[150px|miniatura|[Mark Rylance, mellor actor secundario.]]
[150px|miniatura|[Alicia Vikander, mellor actriz secundario.]]
[150px|miniatura|[Tom McCarthy, mellor guión orixinal.]]
[150px|miniatura|[Adam McKay, mellor guión adaptado.]]
[150 px|miniatura|[Jonas Rivera, mellor filme de animación.]]
[150 px|miniatura|[László Nemes, mellor filme en lingua non inglesa.]]
[150 px|miniatura|[Ennio Morricone, mellor banda sonora.]]
Os candidatos foron anunciado o 14 de xaneiro de 2016 no Samuel Goldwyn Theater de Beverly Hills, California, polos directores Guillermo del Toro e Ang Lee, a presidenta da Academia Cheryl Boone Isaacs e o actor John Krasinski.

Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.

## Premios de Honra 
A Academia tamén celebrou a sexta edición dos Premios Gobernadores o 14 de novembro de 2015, durante a cal foron presentados os Oscar de Honra e o Premio Humanitario Jean Hersholt.

### Oscars de Honra 
* Spike Lee
* Gena Rowlands

### Premio humanitario Jean Hersholt 
* Debbie Reynolds

## Controversia 
Pouco despois do anuncio das candidaturas, moitos medios observaron unha falta de diversidade entre os nomeados das principais categorías. Por segunda edición consecutiva, os vinte intérpretes e catrod dos cinco directores candidatos eran caucasianos. O activista April Reign foi acredidato por inicar o cancelo #OscarsSoWhite. Ademais, a actriz Jada Pinkett Smith e o Spike Lee anunciaron plans para boicotear a cerimonia e animaron a non ver a emisión por televisión en protesta da falta de diversidade. O actor e modelo Tyrese Gibson e o rapeiro 50 Cent fixeron presión sobre Chris Rock para que renunciase a presentar a cerimonia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial dos Óscar 
* Web oficial de AMPAS 
* Canal dos Óscar en YouTube
Ecgberht I de Kent

**Ecgberht** (ou Ecgberhtus, Ecgberct, Ecgbriht, Ægbriht, Ecgbryht e **Ecgbyrht**), finado o 4 de xullo de 673, foi un rei de Kent que gobernou desde 664 até a súa morte, sucedendo ao seu pai Eorcenberht.

## Traxectoria 
### Familia 
Ecgberht era un fillo do rei Eorcenberht e a súa esposa Seaxburh de Ely, unha filla do rei Anna de Anglia Oriental. Tiña dúas irmás, Eorcengota e Eormenhild, e un irmán, Hlothhere. Eorcengota converteuse en monxa da abadía de Faremoutiers no Reino franco e Eormenhild casou con Wulfhere (658-675), rei de Mercia. Eorcenberht tiña a Æthelred e Ethelberht, os fillos orfos do seu irmán Eormenred, baixo a súa protección.

Ecgberht e a súa esposa, cuxo nome se descoñece, tiveron dous fillos, Eadric (685-686) e Wihtred (690-725), quen máis tarde tamén foron reis. Talvez tamén Eormenhild ("Hermelinda"), a muller anglosaxoa do longobardo Cuniperto, fose filla de Ecgberht.

### Reinado 
Eorcenberht involucrou no reino ao seu fillo Ecgberht, posibelmente despois da morte do seu irmán Eormenred.

Co fin de asegurar a súa propia posición, Ecgberht deixou que os seus curmáns Æthelred e Ethelberht, rivais potenciais ao trono, fosen asasinados, contratando ao asasino Thunor; estes máis tarde foron venerados como santos. A liña de Eormenred eliminouse así do trono e a loita dinástica polo poder chegou ao seu fin.

A lenda de Mildred informa que Ecgberht tivo que pagar como *wergeld* á irmá dos seus curmáns, Domne Eafe, as terras da Illa de Thanet, onde se construíu o Mosteiro dúplice de Minster-in-Thanet.

Eorcenberht morreu no ano 664, sendo Adeodato Arcebispo de Canterbury, cando se desatou unha praga en toda Gran Bretaña, que cobrou moitas vítimas. Ecgberht I sucedeu ao seu pai como único rei de Kent. A súa nai Sexburga retirouse a un mosteiro.

Unha carta recorda o seu padroado do mosteiro de Chertsey.

A corte de Ecgberht parece ter moitos contactos diplomáticos e eclesiásticos. Recibiu a Wilfrido de York e Bieito Biscop e proporcionou escoltas ao arcebispo Teodoro de Tarso e ao abade Hadrián de Canterbury para os seus desprazamentos na Galia.

Os seus contactos diplomáticos oscilaron entre Imperio Franco e probabelmente até os longobardos no norte de Italia.

Estaba relacionado coas casas reais de Mercia, Anglia Oriental, Northumbria e *Magonsæte* e parece gozar de gran reputación. Polo menos partes de Surrey estaban entre os dominios de Ecgberht. Ao redor de 666 pagou con terras a Eorcenwald, bispo de Londres, para que fundase Ceortesei (Abadía de Chertsey). En 669 Ecgberht perdeu a supremacía sobre Surrey co rei Wulfhere de Mercia.

Ecgberht foi sucedido polo seu irmán Hlothhere, quen á súa vez foi sucedido por Eadric e máis tarde por Wihtred.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Beda, Historia ecclesiastica gentis Anglorum.
* Kirby, D. P. (1991). *The Earliest English Kings.* Londres: Unwin Hyman. pp.&nbsp;43–44. ISBN 0-04-445691-3.
Carlos Menditeguy

**Carlos Alberto Menditeguy**, nado en Buenos Aires o 10 de agosto de 1914 e finado o 27 de abril de 1973 foi un piloto de carreiras e xogador de polo arxentino. Participou en 11 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, logrando un podio, e anotando un total de nove puntos de campionato.

## Traxectoria 
Foi todo un deportista. No polo chegou ao maior hándicap posible, 10. Unha vez apostou que en só tres meses lograría ser *scracht*, é dicir, lograr a suma ideal de golpes, o par do campo. Roberto De Vicenzo comentou: "Souben desa aposta e dixen 'non o consegue nin tolo'. Pero fíxoo e é marca mundial".

Menditeguy foi enterrado no Cemiterio de La Recoleta en Bos Aires.

### Brigitte Bardot 
Estábase por disputar un dos Grandes Premios de Fórmula 1 do ano 1956 e Carlos Menditeguy era un dos pilotos oficiais da casa Maserati. O arxentino sen aviso previo, faltou á cita nos adestramentos e tamén para a carreira. Os directivos da marca, atónitos e cheos de preocupación, non se explicaban o ocorrido. Pouco despois a causa saíu á luz. *Charly* estaba na Costa Azul en compañía dunha famosa actriz francesa: Brigitte Bardot. Obviamente, iso causou a desafectación do equipo por indisciplina. Con todo, coa maior naturalidade contestou: *non era unha oportunidade para desprezar ¿non?*.

## Resultado completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican *pole position*; as carreiras en *cursiva* indican volta rápida.

## Notas