open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Generación del 36

:*Este artigo refírese á «Generación del 36» de escritores en castelán, non confundir coa «Xeración do 36» de poetas galegos.*
A ***generación del 36*** (tamén chamada **xeración de 1936**, **promoción do 36** ou **primeira xeración de posguerra**) foi un movemento literario en lingua castelá situado entre 1936 e 1941, constituído polos escritores, poetas e dramaturgos da época da guerra civil española.

## Compoñentes
Entre os seus membros estaban, entre outros, os poetas Miguel Hernández, Leopoldo Panero, Dionisio Ridruejo, Luis Rosales, Arturo Serrano Plaja, Luis Felipe Vivanco, Rafael Duyos, Gabriel Celaya e José María Luelmo.

Entre os prosistas inclúese a María Zambrano, Antonio Rodríguez Moñino, José Antonio Maravall, Antonio Sánchez Barbudo, Enrique Azcoaga, Eusebio Garci Luengo, José Ferrater Mora, Ricardo Gullón etc.

Incorporáronse máis tarde José Luis Cano, José Luis Aranguren, Dionisio Ridruejo, Pedro Laín Entralgo, Julián Marías, José Manuel Blecua e Ramón de Garciasol.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Moure Mariño, Luis; *La generación del 36: Memorias de Salamanca y Burgos* (1989).
*Artigo *Generación del 36* da Enciclopedia Universal Micronet
* 

### Outros artigos
*Xeración do 36
Ramón Rubido

**Ramón Rubido Diéguez**, nado no Carballiño e finado o 11 de decembro de 1981, foi un futbolista galego de comezos do século XX que xogaba na demarcación de gardameta.

## Traxectoria 
Rubido xa xogaba no Real Vigo Sporting Club antes da fusión deste para dar lugar ao Celta de Vigo en agosto de 1923, pasando a formar parte do equipo deste. No equipo celeste compatiría a meta cos porteiros Isidro e Lilo. Pese ao ben cuberta que estaba a portería do Celta, ao pouco do nacemento o porteiro titular, Isidro, xunto a outros tres xogadores sería primado polo Deportivo da Coruña para fichar polo equipo herculino contra as normas do momento.

A serie de reclamacións interpostas polo Celta ante a Federación Española e Galega finalmente resolvéronse coa inhabilitación do Deportivo para a competición oficial durante un ano por aliñación indebida e convidábase aos xogadores a recapacitar. Porén só Isidro volvería a disputar algún encontro co Celta antes de fichar definitivamente polo Deportivo ao cabo dun ano.

O 9 de novembro de 1924 disputouse o primeiro derbi oficial entre o Deportivo e o Celta, encontro cunha previa conflitiva ao ter recente a polémica da fuga de xogadores e estar no once inicial tres deles: Chiarroni, Otero e Ramón González. A portería céltica sería defendida polo terceiro porteiro, o propio Rubido. O resultado final foi de 3-0 a favor do Deportivo.

Finalmente deixou o equipo ao rematar a tempada 1924/25 coa chegada doutro porteiro, Emilio Ruíz.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Gaua

**Gaua** (anteriormente coñecida como *Illa Santa María*) é a maior das Illas Banks na provincia de Torba no norte de Vanuatu. Ten unha superficie de 342&nbsp;km².

## Xeografía física 
Conta cun terreo accidentado, a maior altura chega ata os 797 m. do Monte Gharat, o pico do volcán activo no centro da illa. A erupción máis recente foi en 2011. O volcán ten unha caldeira de 6 x 9&nbsp;km, no que se atopa un lago de cráter coñecido como Lago Letas, o lago máis grande de Vanuatu. Ao leste do lago atópase a Fervenza Siri (120 m de caída).

## Poboación e idiomas 
A illa tiña unha poboación de 2.491 habitantes en 2009, cunha taxa de crecemento anual do 2,0 por cento. 
 
Esta poboación atópase dispersa en varias aldeas da costa nos lados oeste, sur e nordés da illa. O lado leste ten algunhas aldeas cunha poboación de inmigrantes procedentes principalmente das dúas illas máis pequenas Merig e Merelava, ao sueste de Gaua. O pobo máis grande é *Jolap*, na costa oeste.

Ademais da lingua desta poboación inmigrante (Mwerlap), hai cinco linguas faladas tradicionalmente en Gaua: Lakon ou Vuré; Olrat, Koro, Dörig e Nume.

## Historia 
Gaua foi avistada por primeira vez polos europeos durante a expedición española de Pedro Fernández de Quirós, do 25 ata 29 o abril de 1606. O nome da illa cartografouse como *Santa María*.

## Economía 
A poboación de Gaua vive da economía agrícola tradicional da Melanesia, en combinación coa pesca e a horticultura.
As principais exportacións son a copra e o cacao. Gaua ten un aeroporto (código *ZGU*).

Ficheiro:Gaua People.jpg|Habitantes locais
Ficheiro:Map-Gaua-Vanuatu.png|Mapa de Gaua
Ficheiro:Eruption of Gaua Volcano 2010-04-24 lrg.jpg|Erupción do volcán de Gaua

## Notas 
## Ligazóns externas 
*Volcano World: Gaua
*Detailed list and map of the Banks and Torres languages, including those of Gaua
Valentín Viqueira Torrente

**Valentín Viqueira Torrente**, nado en Vilagarcía de Arousa e finado en agosto de 1934, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Foi alcalde de Vilagarcía de xullo de 1909 a xaneiro de 1910, volveu ser alcalde do 1 de xaneiro de 1914 ao 1 de abril de 1922, e novamente do 3 de marzo de 1930 ata a proclamación da Segunda República.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Valentín Viqueira, un médico de los de siempre
* O Alcalde Borruell
Xeración de electricidade

[miniatura|Alternador de fábrica téxtil ([Museo da Ciencia e da Técnica de Cataluña, Terrasa).]]
A **xeración de enerxía eléctrica** consiste en transformar algunha clase de enerxía (química, cinética, térmica o lumínica, nuclear, solar entre outras), en enerxía eléctrica. Para a xeración industrial recorrese a instalacións denominadas centrais eléctricas, que executan algunha das transformacións citadas.
Estas constitúen o primeiro elo do sistema de subministración eléctrica. A xeración eléctrica realízase, basicamente, mediante un xerador; se ben estes non difiren entre si en canto ao seu principio de funcionamento, varían en función á forma en que se accionan.

Desde que se descubriu a corrente alterna e a forma de producila nos alternadores, levouse a cabo unha inmensa actividade tecnolóxica para levar a enerxía eléctrica a todos os lugares habitados do mundo, polo que, xunto á construción de grandes e variadas centrais eléctricas, se construíron sofisticadas redes de transporte e sistemas de distribución. Porén, o aproveitamento foi e segue sendo moi desigual en todo o planeta. Así, os países industrializados ou do primeiro mundo son grandes consumidores de enerxía eléctrica, mentres que os países en vías de desenvolvemento apenas desfrutan das súas vantaxes.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Electricidade
Gredos

***Serra de Gredos**, unha serra das máis extensas do Sistema Central.
***Parque Rexional de Serra de Gredos**, espazo natural que protexe a Serra de Gredos.
***Circo de Gredos**, situado na zona central da Serra de Gredos.
***Laguna Grande de Gredos**, situada no circo de Gredos.
***Navarredonda de Gredos**, un concello na provincia de Ávila, Castela e León, España.
***San Juan de Gredos**, un concello na provincia de Ávila, Castela e León, España.
***SEAT Gredos**, un automóbil de turismo do segmento C construído polo fabricante español SEAT.
***Editorial Gredos**, editorial española.
Factor de potencia

miniatura|Relación vectorial entre potencia activa (P), aparente (S) e reactiva (Q).
O **factor de potencia** nun sistema que xera ou consome enerxía eléctrica é unha magnitude adimensional con valores comprendidos entre -1 e +1 indicativo da relación entre a potencia activa e a potencia aparente. Segundo o convenio poderíase entender que o factor de potencia varía so entre 0 e 1 pero podendo ser capacitivo ou indutivo.

Nun sistema monofrecuencia calcúlase como o coseno do ángulo que forman o vector da potencia aparente e o eixo de abscisas cando esta se representa nun plano complexo, este ángulo é normalmente referido como φ (fi). É habitual na nomenclatura técnica falar do factor de potencia como cos(φ) cando se trata dun sistema sen compoñentes harmónicas.

Nun sistema con compoñentes harmónicas o factor de potencia tamén é a relación entre a potencia aparente e a potencia activa pero o seu cálculo é algo máis complexo, adoitase a coñecer o factor de potencia como λ (lambda), e non coincide co cos(φ).
Fallen Empires

***Fallen Empires*** é o sexto álbum de estudio da banda de rock alternativo escocesa Snow Patrol, publicado o 11 de novembro do 2011 en todo o mundo e o 10 de xaneiro de 2012 en Norteamérica.

## Listaxe de cancións
Manuel Córdoba

**Manuel Córdoba Piñón**, nado en Vigo en 1898, foi un futbolista galego de comezos do século XX que xogaba na demarcación de centrocampista.

## Traxectoria 
Córdoba xa xogaba no Real Club Fortuna de Vigo antes da fusión deste co Real Vigo Sporting Club en agosto de 1923 para dar lugar ao nacemento do Celta de Vigo, pasando a formar parte do cadro de xogadores deste. O equipo céltico era tan extenso, 64 xogadores, que se tiveron que facer dous equipos que puidesen facer viaxes polo Estado alternativamente, Córdoba sería o capitán do equipo B xunto a Juanito Clemente.

Este sistema de dous equipos funcionou durante os numerosos amigábeis que disputou o Celta de cara a seleccionar os xogadores que formarían parte do equipo que xogaría competicións oficiais, labor que cumpriu o técnico inglés Francis Cuggy. Finalmente Córdoba non entraría no equipo titular a causa da gran competencia con Queralt, Hermida, Máximo Costas ou Jacobo Torres.

Finalmente retirouse ao rematar a tempada 1923/24.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Getting Away with Murder

***Getting Away with Murder*** é o cuarto álbum da banda estadounidense de hard rock Papa Roach, publicado o 31 de agosto do 2004 a través do selo Geffen Records. Trátase do seu primeiro disco no que non teñen o típico son nu metal os seus anteriores traballos, e o primeiro no que o seu vocalista Jacoby Shaddix non rapea ao cantar. Foi certificado platino nos Estados Unidos e no ano 2010 vendera máis de 2,8 millóns e unidades. Foi tamén o seu primeiro álbum con Geffen Records, despois de que  o seu anterior selo, DreamWorks Records, fose vendido a Geffen. En xaneiro do 2007 o traballo foi certificado ouro no Canadá, tras vender máis de 50.000 copias nese país. O disco chegou ao número 17 da lista *Billboard 200*. A canción "Blood (Empty Promises)" apareceu na banda sonora do filme *Saw II*, e "Getting Away with Murder" está noscréditos finais da película *The Chronicles of Riddick* e na intro do videoxogo *Mechassault 2: Lone Wolf*. O tema "Not Listening" foi usado no trailer de *Resident Evil: Apocalypse* e aparece tamén nos videoxogos *NASCAR 2005*, *Gran Turismo 4* e *FlatOut 2*

## Listaxe de cancións 
**Cancións extra**

**Listaxe orixinal**
Moondance

***Moondance*** é o terceiro álbum en solitario do cantautor norteirlandés Van Morrison, publicado o 28 de febreiro de 1970 a través do selo Warner Bros. Records. Acadou o número 29 na lista *Pop Albums* da *Billboard*. O disco mestura R&B, folk rock, country rock e tamén jazz.

## Listaxe de cancións
Songs of Faith and Devotion

***Songs of Faith and Devotion*** é o oitavo álbum da banda inglesa de synthpop Depeche Mode, publicado o 22 de marzo de 1993 a través do selo Mute Records no Reino Unido e de Sire Records e Reprise Records nos Estados Unidos e o Canadá. O disco incorpora máis texturas de guitarras que os seus anteriores traballos. Tras a súa edición, *Songs of Faith and Devotion* acadou o número 1 tanto nas listas británicas como estadounidenses. Para promover o álbum, Depeche Mode embarcouse na xira de catorce meses *Devotional Tour*, que os traería a Pontevedra en xullo de 1993. Cara abril do ano 2006, *Songs of Faith and Devotion* levaba vendidas 2 millóns de unidades nos Estados Unidos.

## Gravación 
*Songs of Faith and Devotion* foi gravado nuns 8 meses nunha casa de campo en Madrid no ano 1992, ademais de realizarse sesións posteriormente en Hamburgo e Londres. O proceso de gravación foi ralentizado pola adición ás drogas de Gahan e incrementou as friccións persoais entre Gore, Wilder e Fletcher.

Instalouse un estudio no soto con dúas baterías colocadas en distintos espazos para conseguir diferentes sons. As baterías poderían ser entón procesadas con sintetizadores como o Roland System 700 que a banda instalou no estudio. O grupo quería gravar algo distinto aos seus anteriores traballos, quería cambiar moitas cousas sobre o seu enfoque á hora de facer música. Os membros da banda decatáranse de que caer na rutina podía levalos ao aburrimento.

Utilizaron un novo enfoque para traballar. En gravacións anteriores a banda baseárae máis en secuenciación que en tocar. A interpretación podería ser posteriormente secuenciada e procesada no estudio. Os músicos non se sentían capaces de entrar nunha habitación e tocar xuntos, pensaban que aplicando a tecnoloxía o seu son sería máis espontáneo ehumano. Eles querían que o son de *Songs of Faith and Devotion* fose máis solto e menos programado.

Temas como "I Feel You", que inicialmente non ía ser o tema proncipal do disco ata que Alan Wilder loitou porque así fose, inclúe baterías reais que foron sampleadas e secuenciadas para formar "loops" usando o Cubase, nunha estrutura distinta a como foi tocada orixinalmente; mantendo toda a dinámica dunha interpretación humana. Algúns dos adornos, como os platillos con reverberación inversa, foron engadidos posteriormente por Alan Wilder que case senpre suxería calquera tipo de experimentación.

Foron usadas outras de *reversing* a través das gravacións, como as partes de piano na conclusión do tema "Mercy in You". A introdución de "Judas" ten gaitas irlandesas gravadas con reverberación inversa. "Walking in My Shoes" inclúe unha parte de piano procesada durante a introdución. Esta foi tratada cun procesador de guitarra e engadíuselle distorsión. Unha mostra de clavicémbalo foi entón interpretada e gravada sobre o piano conseguindo unha capa de sons distinta.

O álbum foi mesturado nos estudios Olympic de Londres por Alan Wilder, Flood e Mark "Spike" Stent.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Mota, Vanuatu

**Mota** é un volcán extinto nas Illas Banks na provincia de Torba no norte de Vanuatu.

Nas aldeas costeiras da illa viven 683 persoas. Os nomes das aldeas son Liwotqei, Lotawan, Mariu, Tasmate, Garamal, Tuqetap e Veverao.

Foi descuberta pola expedición española de Pedro Fernández de Quirós o 25 de abril de 1606 e chamárona *Nuestra Señora de la Luz*.

A illa é famosa pola súa lingua foi utilizado polos primeiros misioneiros en Melanesia. Durante un século a partir de 1849, a maioría do ensino nas aulas e escolas de todo tipo, e a maioría das oracións e himnos desde Isabel nas Illas Salomón ata Pentecoste en Vanuatu fíxose na lingua desta pequena illa. Algunhas palabras Mota aínda se coñecen en todo o arquipélago melanesio, por exemplo, *Tasiu* (irmán, tomado aquí no sentido relixioso de "membro dunha irmandade" é dicir, a Irmandade melanesia)

O famoso misioneiro Juan Coleridge Patteson viviu en Mota, na vila de Veverao. O primeiro sacerdote Melanesio, 0 Pai George Sarawia era de Mota, e os primeiros bautismos cristiáns, a Eucaristía e Confirmacións fixéronse alí. Mota é xeralmente considerada a primeira illa melanesia en converterse ao cristianismo, aínda que a obra misioneira comezou un ano máis tarde que en Aneityum.

Todos os habitantes de Mota son cristiáns, anglicanos da Igrexa da Provincia de Melanesia. Os grandes días de festa son días santos da igrexa de cada aldea da illa. Con todo, *kastom*, é dicir, a tradición melanesia, aínda significa moito para os insulares.

Na actualidade, a illa está gobernada por un consello de xefes elixidos de cada pobo. Hai unha escola, Escola Primaria de Pasaleli, oficialmente chamada Escola Panel. Hai un dispensario onde vive unha enfermeira, existe un teléfono público na illa. Tamén hai pequenos asentamentos de nativos de Mota en Santo, especialmente en Lorevilko e Turtle Bay, e en Port Vila.

## Notas 
## Ligazóns externas 
*Documents in Mota from Project Canterbury
*O As Oraora *n*a*n* 1904 collection of songs in Mota.
Music of My Mind

***Music of My Mind*** é o décimo cuarto álbum de estudio do músico estadounidense Stevie Wonder, publicado o 3 de marzo de 1972 a través do selo Tamla. O disco amosa os primeiros experimento de Wonder cos sintetizadores.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Stevie Wonder agás onde se indique.
Gaidoaldo

**Gaidoaldo** (en latín Gaidoaldus) foi o segundo duque longobardo de Trento.
## Traxectoria
Asignárono a Treno á morte de Ewin en xaneiro de 595. Paulo Diácono describiuno como "un home bo e de relixión católica" na súa *Historia Langobardorum*. En 602 ou 603, Gaidoaldo e o duque Xisulfo I de Friúl fixeron a paz co rei Axilulfo no que Paulo Diácono chama un "ano de paz". Non se coñecen máis duques de Trento tras Gaidoaldo ata Alahis de 680 a 690.
## Notas
La Glosopeda

***La Glosopeda*** foi un periódico editado en Pontevedra en 1902.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario de intereses generales y defensor de las clases obreras y agrícolas*, apareceu o 15 de maio de 1902. Dirixido por Valentín Peña, foi voceiro da Sociedade de Agricultores de Lérez, vinculada ao Partido Liberal. Cesou a súa publicación no segundo número.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Dead Silence

***Dead Silence*** é o cuarto álbum da banda canadense de rock alternativo Billy Talent, publicado o 11 de setembro do 2012. Foi producido polo guitarrista do grupo Ian D'Sa. Billy Talent comezou a gravar material para *Dead Silence* o 25 de novembro de 2011, e rematou en xullo do 2012.

O título e a portada do disco foi revelado no Twitter, Facebook e páxina da banda o día 11 de xullo de 2012. O seu primeiro sinxelo, "Viking Death March", editouse o 26 de maio de 2012 e acadou o número 3 das listas canadenses de rock alternativo. O segundo sinxelo, "Surprise Surprise", apareceu o 7 de agosto a acadou o número 1 das listas alternativas canadenses.

## Listaxe de cancións
Valentín Peña

**Valentín Peña Meléndez**, nado en San Tomé de Piñeiro (Marín) en 1851 e finado en Pontevedra o 8 de setembro de 1916, foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Trasladado a Santiago de Compostela, foi redactor de *Gaceta de Galicia* e traballou con Alfredo Brañas. Co seu irmán o debuxante José Peña Meléndez fundou o periódico *El Ciclón*. Trasladado a Pontevedra, formou parte do grupo republicano de Pontevedra, foi presidente do subcomité republicano de Lerez. Dirixiu os periódicos *La Unión Republicana*, *La Opinión*, fundou e dirixiu *La Glosopeda* e colaborou en *Diario de Pontevedra* e *La Libertad*. Ao final da súa vida foi nomeado auxiliar na oficina de Montes de Pontevedra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Valentín Peña, unha voz contra a inxustiza
Caramelo (homónimos)

O termo **caramelo** pódese referir a:

***Caramelo**, lambetada de azucre fundido.
***Caramelo**, camada de xeo que se forma sobre unha tona líquida cando vai moito frío, **carambelo**, cadorno, calistro, lazo.
***Caramelo**, xeo que queda pendurando nalgún sitio ao conxelarse a auga que cae, por exemplo nos beirís dos tellados, **candea**.
***Caramelo**, unha marca téxtil galega fundada en 1969.
Candea (homónimos)

O termo **candea** pódese referir a:

***Candea**, obxecto de cera que serve para alumar.
***Candea**, inflorescencia en forma de espiga, **amento**.
* **Candea**, folla do piñeiro.
***Candea**, pedazo de xeo que se forma ao conxelárense as pingas de auga que caen dun tellado ou dun lugar similar, carambelo, carambo, caramelo.
Tutmosis IV

**Menkheperure Tutmosis**, coñecido decote como **Tutmosis IV**, foi o oitavo faraón da 18ª Dinastía de Exipto. Fillo natural do anterior faraón Amenofis II, o seu reinado comezou sobre o ano 1400 a.C. e tivo unha duración duns 10 anos, até o ano 1390 a.C.

## Traxectoria 
Era fillo de Amenofis II, pero tiña poucas posibilidades de acadar o trono do seu pai pois había moitos candidatos por diante del, todos eles fillos tamén do rei. Ademais era fillo dunha esposa secundaria, chamada Tiaa. Malia todo, cando Amenofis II morreu, tódolos herdeiros ó trono que ían por diante de Tutmosis na liña sucesora xa morreran, e polo tanto puido ser coroado faraón.
[miniatura|esquerda|Sala do [Templo de Karnak encargada por Tutmosis IV.]]
[220px|miniatura|dereita|Tutmosis IV co deus [Anubis.]]
Durante o seu curto reinado de dez anos xa existiron rivalidades entre o poder do faraón e o poder crecente do clero de Amón. De feito, cando Tutmosis IV acadou o trono de Exipto, non lexitimou o seu reinado pola intercesión de Amón como adoitaba facerse, senón que afirmou que era o deus Ra quen lle asegurara que sería rei coa condición de desenterrar da area a Grande Esfinxe de Gizeh, que levaba séculos abandonada e descoidada.
180px|miniatura|dereita|Momia de Tutmosis IV.
A estratexia de facer do deus Ra un competidor do deus Amón funcionou ben a curto prazo, restándolle poder ós sacerdotes, de xeito que Tutmosis IV puido ter un reinado tranquilo. Como non era fillo da raíña principal, tivo que casar con dúas medio irmás súas, chamadas Iaret e Nefertari, coas que tivo varias fillas. Pero o seu primoxénito e futuro sucesor naceu da súa primeira muller, chamada Mutemuia, cando aínda non era faraón. Este sucesor sería o futuro Amenofis III.

O reinado de Tutmosis IV non estivo cargado de guerras nin se caracterizou pola excesiva construción de monumentos arquitectónicos. Colleu o trono dun reino esplendoroso e prestixioso, e cando morreu deixouno igual tras 10 anos case sen conflitos.

Morreu sendo xove, e foi enterrado no Val dos Reis, dentro da tumba coñecida como KV43, na que hoxe poden verse unhas pinturas moi ben conservadas. A momia de Tutmosis IV foi atopada en 1898 polo exiptólogo francés Victor Loret dentro da tumba do seu pai Amenofis II, tamén nun moi bo estado de conservación.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Tumba de Tutmosis IV 
### Outros artigos 
* Dinastía XVIII de Exipto
Brian Bonsall

**Brian Eric Bonsall**, nado o 3 de decembro de 1981 en Torrance (California), é un actor estadounidense. É coñecido por interpretar a Andrew "Andy" Keaton, na serie de televisión *Family Ties* dende 1986 a 1989. Tamén é famoso polo seu papel de Alexander Rozhenko en *Star Trek: The Next Generation* entre 1992 e 1994.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Manuel Cuíña

**Manuel Cuíña Fernández**, nado na Bandeira (Silleda) o 6 de agosto de 1966, é un político galego do PSdeG-PSOE.
[miniatura|[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2024, papeleta do PSdG-PSOE na provincia de Pontevedra.]]
## Traxectoria 
Transportista autónomo de profesión, no ano 2007 concorreu como número dous na lista do PSdeG de Silleda para as municipais dese ano. Trala vitoria desta formación, saíu elixido concelleiro e foi nomeado tenente de alcalde. Desaloxado o goberno socialista do poder en outubro de 2009 tras unha moción de censura, foi de novo elixido concelleiro nas municipais de 2011 e tamén primeiro tenente de alcalde de Silleda tras recuperar os socialistas o goberno. Logo da dimisión da alcaldesa Paula Fernández, foi elixido alcalde de Silleda o 19 de xullo de 2013 como candidato da lista máis votada. Nas eleccións municipais do 2015 revalidou a alcaldía con maioría absoluta. Volveu ser reelixido alcalde con maioría absoluta nas municipais do 2019.

Nas municipais do 2023 logrou maioría simple e foi reelixido como cabeza da lista máis votada. Porén, dous meses máis tarde, en xullo de 2023, e logo dun pleno onde non conseguiu o apoio do BNG para a distribución de soldos e dedicacións, presentou a súa dimisión, que retirou posteriormente. Dimitiu como alcalde o 12 de xaneiro de 2024 para ser o número seis da lista do PSdeG-PSOE de Pontevedra nas eleccións autonómicas de 2024. Foi substituído por Paula Fernández Pena.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Silleda
### Ligazóns externas 
* Ficha de Manuel Cuíña na web do concello de Silleda
Álvaro de Cadaval

**Álvaro de Cadaval**, tamén coñecido como **Álvaro Cadaval Valladares de Soutomaior** (ou Sotomayor), nado en Tui en 1505 e finado en Santiago de Compostela en 1575, foi un humanista galego, poeta, latinista e helenista. En ocasións asinaba os seus escritos tamén como **Cadavalo Gravio**. Ramón Otero Pedrayo considerouno o mellor representante do Renacemento en Galiza.

## Traxectoria 
Entre 1542 e 1545 ocupou o cargo de primeiro catedrático de gramática da Universidade de Santiago de Compostela. Non se saben os motivos polos que tivo que abandonar a cátedra, pero deixou escrito que fuxía de *furibundos inimigos*. En 1550 abriu unha escola de latín en Ourense, que mantivo activa de forma continuada entre 1559 e 1563.

En 1563 marchou a Portugal, protexido polo bispo de Porto Rodrigo Pinheiro e pola corte de Lisboa, no reinado de Sebastián I de Portugal. Mantivo unha escola en Viana do Castelo e estivo vinculado á Universidade de Coímbra. Ocasionalmente volvía a Santiago de Compostela, polo que está considerado como unha especie de *embaixador literario entre Galicia e Portugal*.

En 1565 foi acusado de herexía pola Inquisición de Lisboa, e logo duns meses preso foi liberado en 1566. En 1570 opositou por segunda vez na universidade compostelá, gañando a Cátedra de Medianos, que exerceu até 1573, cando se viu obrigado a abandonala por razóns de saúde.

Morreu bastante pobre. Consérvase un inventario testamentario dos seus bens feito o 7 de marzo de 1575, que inclúe *Catorze cucharas de palo y una escobilla vieja. Un pedaço de una red de pescar. Iten una espada. Unos çapatos de nino*, amais de varios libros, entre os que se encontraban textos de Ovidio, Platón, Tito Livio e Homero en latín e grego.

## Obras 
dereita|miniatura|200px|Claustro do Pazo de Fonseca.

* *De magno atque universalle cathaclismo*, ou *Ichthyotyrannis* (1563-1565), poema en hexámetros sobre o diluvio, que mestura en relato da *Xénese* coas *Metamorphoseon* de Ovidio (episodio de Deucalión).
* *Pythiographia*, éfílion alongado sobre a metamorfose de Pitis en piñeiro, imitando a de Dafne nas *Metamorfoses* de Ovidio.
* *Comentario* á *Arte* de Elio Antonio de Nebrija.
* *Apotheosis* (1565), miscelánea de prosa e verso.

## Inscrición 
No Pazo de Fonseca, actualmente ocupado polo reitorado da USC, hai unha inscrición epigráfica latina de 1544 asinada por el:

## Notas
Menta brava

miniatura
A **menta brava** ou **hortelá brava** (***Mentha arvensis***) é unha especie de planta fanerógama pertencente á familia Lamiaceae, é nativa das rexións temperadas de Europa e Asia central e occidental, leste do Himalaia e de Siberia.

## Descrición 
É unha planta herbácea perenne que acanda os 10–60&nbsp;cm (raramente os 100&nbsp;cm) de altura. As follas son opostas, simples e de 2–6,5&nbsp;cm de lonxitude e 1–2&nbsp;cm de ancho, aveludadas, e cos bordos serrados. As flores son de cor púrpura pálida (ocasionalmente brancas ou rosas), en agrupacións sobre os talos, cada flor ten 3–4&nbsp;mm de lonxitude.

## Usos 
Emprégase con fins aromáticos en doces, gomas de mascar, tés etc.

## Variedades 
Ten seis subespecies:
## Sinonimia 
* *Mentha parietariifolia* Becker ex Strail 1887
* *Mentha versannii* Gand. 1880
* *Mentha verisimilis* Strail [1887]
* *Mentha varians* Host 1831
* *Mentha tenuifolia* Host [1831]
* *Mentha tenuicaulis* Strail [1887]
* *Mentha sylvatica* Host [1831]
* *Mentha subcordata* Callay in Billot
* *Mentha slichoviensis* Opiz ex Déségl. 1882
* *Mentha scribae* F.W.Schultz 1873
* *Mentha schreberi* Pérard 1878
* *Mentha x sativa subsp. procumbens* (Thuill.) Berher in Louis 1887
* *Mentha x sativa subsp. parietariifolia* (Becker ex Strail) Berher in Louis
* *Mentha x sativa subsp. humifusa (Jord. ex Boreau) Berher in Louis 1887
* *Mentha salebrosa* Boreau 1857
* *Mentha pumila* Host 1831
* *Mentha pulchella* Host 1831
* *Mentha prostrata* Host 1831
* *Mentha procumbens* Thuill. 1799
* *Mentha praticola* Opiz ex Déségl. 1882
* *Mentha praecox* Sole 1798
* *Mentha polymorpha* Host 1831
* *Mentha parietariifolia* (Becker ex Strail) Wender. 1846
* *Mentha palustris* Moench 1794
* *Mentha palatina* F.W.Schultz 1856
* *Mentha ocymoides* Host 1831
* *Mentha numularia* Schreb. in Scheid. 
* *Mentha nessiana* Opiz in Rochel 1833
* *Mentha multiflora* Host 1831
* *Mentha marrubiastrum* F.W.Schulz
* *Mentha lapponica subsp. parietariifolia* (Becker ex Strail) Neuman 1901
* *Mentha lapponica* Wahlenb. 1812
* *Mentha lamiifolia* Host [1831]
* *Mentha intermedia* Bluff & Fingerh. 1825
* *Mentha hostii* Boreau 1857
* *Mentha hispidula* Borbás non Boreau 1853
* *Mentha gentiliformis* Strail 1887
* *Mentha foliicoma* Opiz ex Déségl. 1882
* *Mentha exigua* L. 1759
* *Mentha ehrhartiana* Lej. & Courtois 1831
* *Mentha dumosa* Pérard 1878
* *Mentha dubia* Schreb. non Chaix ex Vill. 1787
* *Mentha diversifolia* Dumort. 1829
* *Mentha divaricata* Host 1831
* *Mentha diffusa* Lej. [1825]
* *Mentha deflexa* Dumort. 1829
* *Mentha canadensis* Britton & A.Br. non L. 1753
* *Mentha austriaca* Jacq. 1778
* *Mentha angustifolia* Host 1831
* *Mentha allionii* Boreau 1857
* *Mentha albae-carolinae* Heinr.Braun 1898
* *Mentha agrestis* Sole 1789
* *Mentha moenchii* Pérard 1878
* *Mentha fluviatilis* Pérard 1878
* *Mentha penardii* Rydb. 1906
* *Mentha glabrior* Rydb. 1909
* *Mentha atrovirens'' Host 1831

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Menta común
* Poexo
* Mentraste

### Ligazóns externas 
* Jepson Manual Treatment
* USDA Plants Profile
* Galería de imaxes
Cristino Mallo

[miniatura|300px|Monumento a [Eugenio D'Ors, en Madrid, fronte ao Museo do Prado.]]
**Cristino Gómez González**, nado en Tui o 23 de agosto de 1905 e finado en Madrid o 11 de xaneiro de 1989, foi un escultor galego, coñecido artisticamente como **Cristino Mallo**.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia de artistas. Usou como nome artístico o segundo apelido do seu pai, Justo Gómez Mallo, ao igual cá súa irmá máis vella, a pintora Maruxa Mallo.

En 1923 foi a Madrid a estudar na Academia de Belas Artes de San Fernando, con José Capuz e Mateo Inurria. Acudiu, xunto coa súa irmá, que tamén estudaba na Academia, ás charlas da Granja del Henar, onde entrou en contacto con Rafael Alberti, Federico García Lorca e Ramón María del Valle Inclán. Durante a Ditadura de Primo de Rivera e a Segunda República frecuentou outras charlas artísticas e colaborou con prestixiosos intelectuais doutros ámbitos, realizando maquetas para os arquitectos Luis Lacasa Navarro, Manuel Sánchez Arcas e Agustín Aguirre (Xeración do 25) e figuras para a obra de Federico García Lorca *Títeres de cachiporra*, por encargo de María Teresa León.
miniatura|dereita|Fonte de Los Delfines, na praza da República Arxentina de Madrid.
En 1931 estivo entre os asinantes do manifesto da Agrupación Gremial de Artistas Plásticos (AGAP). En 1933 gañou o Premio Nacional de Escultura coa obra *Desnudo con pez*. En 1935 obtivo praza de profesor na Escola de Artes e Oficios de Salamanca. Durante a Guerra Civil Española implicouse no bando republicano, participando na Alianza de Intelectuais Antifascistas, para a que realiza carteis, e na revista *El Mono Azul*.

Terminada a guerra, mentres a súa irmá marchaba exiliada, el permaneceu en España no coñecido como "exilio interior", incluíndo unha estancia no cárcere. Relacionouse cos artistas que renovaron a estética da posguerra (a denominada Escola de Madrid). Frecuentaba a charla do Café Gijón e acadou sona no ambiente artístico, participando no quinto Salón dos Once (1947) e expoñendo na galería Theo.

En 1954 volveu obter o Premio Nacional de Escultura con *Muchacha caminando*. En 1973 foi elixido Académico da Real Academia de Belas Artes de San Fernando, e en 1983 concedéuselle a Medalla de Ouro das Belas Artes.

## Obra 
Estilisticamente está relacionado co mediterraneísmo propio do novecentismo (influencia de Aristide Maillol, Manolo Hugué, das teorías estéticas de Eugenio D'Ors e de escultores italianos como Marino Marini ou Giacomo Manzù), incorporando algunhas das innovacións formais da escultura abstracta.

Realizou a súa obra en boa parte en formatos reducidos, se ben tamén realizou escultura de grandes dimensións para monumentos urbanos (''Monumento a Eugenio D'Ors*, *Fuente de los Delfines* -ambos os dous en Madrid-).

Trala súa morte, a súa familia depositou gran parte do seu legado na Fundación Eduardo Capa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Cristino Mallo, en la barbacana del café", artigo de Manuel Vicent en *El País*, 8 de agosto de 1981 .

* "Cristino Mallo" en *Historia del arte universal de los siglos XIX y XX'', Volume 2, px. 667-668.
Mundo de Ahora

***Mundo de Ahora*** foi un semanario editado en Lugo en 1933.

## Historia e características 
Subtitulada *Publicación semanal de la Juventud de la U. R. D.*, apareceu o 2 de xaneiro de 1933. Fundado por Antonio López Acuña, foi o voceiro da xuventude da Unión Regional de Derechas de Lugo. Caracterizouse por un catolicismo militante e idealista e por unha radicalización das ideas. En marzo de 1933 un dos seus exemplares foi requisado pola policía pola inclusión dun poema de José María Albiñana e en maio a revista foi novamente denunciada por un artigo do seu redactor xefe, Antonio Rodríguez.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
El Látigo (1883)

***El Látigo*** foi un semanario editado en Vigo en 1883.

## Historia e características 
Apareceu o 25 de xuño de 1883. Semanario satírico dirixido por Federico Rodríguez Arosa, entre os seus redactores estaba Ramón G. Vicetto. Tratou o proxecto do porto comercial para Vigo. Cesou a súa publicación a principios de novembro de 1883.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Ucrainofilia

**Ucrainofilia** é o amor e/ou identificación á Ucraína e ucraínos; o seu contrario é Ucraínofobia. O termo é utilizado ante todo nun contexto político e cultural. "Ukrainofilia" é o termo utilizado para indicar opinións pro-ucraínas, normalmente en política e literatura. A Ucraínofilia estaba severamente perseguida polo goberno ruso. Por exemplo, os libros de lingua ucraína e teatro en ucraíno eran prohibidos.

## A Ucraínofilia hoxe
Hai tamén casos individuais entre non-ucraínos, como o actor francés Gérard Depardieu, quen dixo que el estaba namorado da cultura ucraína e que consome unha cantidade considerable de tempo en Ucraína.

### Acerbaixán
A poboación da nación caucásica de Acerbaixán ten unha actitude moi positiva cara á xente ucraína e a Ucraína independente, foi un dos primeiros países cos cales Acerbaixán establecía relacións despois da súa independencia.

### Canadá
A actual Canadá ensinou moitas tendencias ucraínofilas, por exemplo, foi a primeira nación no mundo en recoñecer a independencia nacional de Ucraína.

### Xeorxia
Durante o período da súa independencia moderna, a nación de Xeorxia tamén amosou bastante a ucraínofilia. O estudo da lingua ucraína e influencia de cultura ucraína aumentaba sumamente. O presidente xeorxiano Saakashvili aprendeu a lingua ucraína e fala ucraíno cando fala coas canles de noticias ucraínas. Isto é debido, en parte, a hostilidade rusa en aumento con Xeorxia (coa lingua xeorxiana e a súa poboación), e o aumento correspondente en sentimentos anti-rusos en Xeorxia e rexeitamento de cultura rusa e lingua.

### Polonia
Algunhas nacións europeas son tamén bastante ucraínofilas hoxe en día. Un exemplo notable é Polonia, que é o aliado ucraíno máis próximo na UE. Polonia foi tamén un dos primeiros países no mundo en recoñecer a independencia nacional de Ucraína (sendo o primeiro Canadá).

## Notas
Sherlock Holmes: Xogo de sombras

***Sherlock Holmes: Xogo de sombras*** (en ) é un filme británico-estadounidense dirixido por Guy Ritchie que se estreou no 2011. É a secuela do filme de 2009 *Sherlock Holmes*, baseado nas personaxes principais creadas por Sir Arthur Conan Doyle. O guión é obra de Kieran Mulroney e Michele Mulroney. Robert Downey, Jr. e Jude Law interpretan os papeis de Sherlock Holmes e Dr. John Watson.

Estreouse en galego o 25 de xaneiro de 2021 a través da TVG.

## Sinopse 
Sherlock Holmes sempre foi o máis listo de todos ata o de agora. E é que hai unha nova mente mestra no crime que anda solta, o profesor James Moriarty (Jared Harris), e non só está ó mesmo nivel intelectual que Holmes; ademais, a súa capacidade para o mal, combinada cunha total falta de conciencia, poderían concederlle certa vantaxe sobre o famoso detective. En todo o mundo se están producindo sorprendentes novas: un escándalo acaba cun potentado do algodón da India, un comerciante de opio chinés morre dunha aparente sobredose, estoupan bombas en Estrasburgo e Viena, fina un magnate do aceiro estadounidense... Ninguén ve ningunha conexión entre estes acontecementos aparentemente aleatorios, agás Sherlock, que adiviñou unha rede deliberada de morte e destrución.

## Personaxes 
* Robert Downey, Jr. como Sherlock Holmes
:Voz da dobraxe galega de Monti Castiñeiras.
* Jude Law como Dr. John Watson
* Noomi Rapace como Madame Simza Heron
* Jared Harris como Profesor James Moriarty
:Voz da dobraxe galega de Tacho González.
* Stephen Fry como Mycroft Holmes
* Kelly Reilly como Mary Watson (*née* Morstan) 
* Eddie Marsan como Inspector Lestrade
* Geraldine James como Mrs. Hudson
* Fatima Adoum como xitana
* Affif Ben Badra como Tamas

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Pa (ferramenta)

120px|miniatura|dereita|Pas
Unha **pa** é unha ferramenta de man utilizada para escavar ou mover materiais con cohesión relativamente pequena. Consta basicamente dunha superficie plana cunha lixeira curvatura que serve para cavar na terra e transportar o material e dun mango de metal ou madeira co que se manexa. A parte lisa adoita ser metálica e o mango remata nunha asa que pode ser recta ou curva para poder exercer maior forza cunha das mans.
A pa foi empregada dende a máis remota antigüidade en labores agrícolas e de construción.
A súa evolución deu lugar ás máquinas escavadoras e cargadoras, moi importantes nas tarefas de movemento de terras para remodelación e acondicionamento de terreos, construción de infraestruturas urbanas, conformación de sotos, preparación de cimentacións de edificios etc.

## Pa de xardinería 
180px|miniatura|dereita|Pa de xardinería
As pas son utensilios básicos para realizar labores de xardinaría. Utilízanse para cavar a terra, preparala para plantar, arrancar raíces, escavar gabias e outros labores.

Pódense distinguir os seguintes tipos:
* *Pas de punta redonda*. Úsanse para cavar. A súa estrutura é redondeada rematando lixeiramente en punta o que fai máis doado fincalas na terra. O seu bordo superior é plano para poder exercer forza premendo co pé.
* *Pas de punta cadrada*. A súa maior superficie fainas convenientes para transportar materiais.
* *Pas de zapa*. Tamén ten a punta cadrada pero a súa superficie é máis estreita. Utilízase para quitar céspede ou facer bordos, entre outros labores de xardinaría.
* *Pa de transplantar*. Similar á anterior, caracterízase pola súa estrutura estreita e punta redondeada lixeiramente rematada en punta.

## Outros usos 
As pas de plástico forman parte dos xoguetes que utilizan os nenos na praia para manexar a area. Forman parte de kits que inclúen utensilios tales como un balde, un anciño ou uns moldes. Utilízanas para cavar e transportar a area, realizar regatos, construír castelos etc.
Regador

250px|miniatura|dereita|Regador de metal.
Un **regador** é un recipiente de metal, cerámica ou plástico que contén a auga para regar as plantas. A miúdo, no canto dun regador, acóplase unha billa difusora de auga a unha mangueira.

## Descrición 
Dispón dun colo ou biquela que remata nunha alcachofa a través da que se verte a auga, e un mango para o seu manexo.
A capacidade do recipiente pode oscilar entre os 0,5 litros para plantas de interior, e os 10 para uso xeral en xardinaría.
Ao final do colo os regadores adoitan ter unha alcachofa ou roseta (pequena tapa perforada por multitude de buratos) para converter o chorro continuo de auga en "ducha" e evitar a excesiva presión sobre a terra ou as plantas delicadas.

## Historia 
O regador máis antigo que se atopou é do ano 79. Os regadores modernos son de lata ou plástico e na biquela acóplase unha estrutura con furados que é máis ampla ca o diámetro da biquela por onde pasa a auga.

O termo regador rexistrouse por primeira vez en 1692. Antes desa data coñecíaselle como "cacharro de regar".
En 1885, os regadores "Haws" foron patentados por John Haw, quen substituíu a asa montada na parte superior por unha redonda na parte posterior.

## Imaxes 

Ficheiro:Schooltuin Plutodreef Utrecht - School garden, 2019 - 3.jpg|Regadores postos en paus nun xardín escolar, Schooltuin Plutodreef Utrecht, Países Baixos.
Ficheiro:Watering-can-green.jpg|Un regador verde de 2 litros de ferro galvanizado vertendo auga.
Ficheiro:Watering can for bonsai.jpg|Regador empregado para os bonsais.
Ficheiro:Watering jug make from empty container.jpg|Regador feito cun recipiente reutilizado.
Ficheiro:M0354 2-235-56 1.jpg|Regador do século XVIII.
Ficheiro:Auguste Renoir - A Girl with a Watering Can - Google Art Project.jpg|Pintura de Auguste Renoir que se chama "Rapaza cun regador".
Ficheiro:Georges Seurat, The Watering Can - Garden at Le Raincy, c. 1883, NGA 164961.jpg|Pintura de Georges Seurat que se chama "A regadora".

## Notas
Tiracroios

Un **tiracroios**, tamén chamado **tirapedras**, **tiracoios** ou **tiratacos**, é unha pequena arma portátil que se emprega para lanzar proxectís. A forma clásica está formado por un marco xeralmente de madeira ou ferro en forma de Y chamado gallada por ter dous gallos, termado na man non dominante, no cal se dispoñen dúas ligas grosas de caucho atadas ás puntas superiores. As ligas sosteñen unha base de coiro, tea ou plástico, chamada badana, onde se sitúa o proxectil a tirar. A man dominante toma o proxectil a través da base, estirándoo tanto como se desexe para proporcionar potencia ó proxectil.

## Emprego militar 
Os tiracroios poden ser usados como armas militares, principalmente por forzas de guerrilla polos poucos recursos e tecnoloxía que se precisan para construír un. Entre os grupos de guerrilla que o empregaron está o Irish Republican Army. Antes da invasión de Iraq de 2003, Saddam Hussein lanzou vídeos de propaganda amosando os tiracroios como posible arma da insurxencia e para loitar contra as forzas invasoras.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Mexican Slingshot.jpg|Tiracoios sinxelo empregando un garfo de madeira, bandas tubulares e unha bolsa de coiro.
Ficheiro:800px lance-pierre.jpg|Bóla de aceiro empregada como munición dun tiracroios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tirafonda
Rafflesia arnoldii

A **Rafflesia arnoldii** é unha planta parasita do xénero Rafflesia, que se encontra nos bosques húmidos da Indonesia (sobre todo en Sumatra e Borneo) e nas selvas do sueste asiático, que desenvolve a flor máis grande do mundo. Foi descuberta en Sumatra en 1818 por Thomas Stamford Raffles e Joseph Arnold.

## Descrición 
As flores poden alcanzar ata case un metro de diámetro e poden chegar a pesar ata 11 quilogramos, chegando a ser así a segunda planta máis grande do mundo. Trátase de flores carnosas de cor avermellada ou alaranxada e de cinco lóbulos que permanecen abertas entre cinco e sete días. Como acontece con outras plantas con floracións de gran tamaño, estas só se dan cada varios anos.
As flores, que desprenden un forte olor fétido (similar ao da carne podre), son capaces de emitir calor. Cre que ambos os dous mecanismos lles serven para mimetizar a calor e o olor dun animal morto e atraer a atención das moscas preeiras, que son os insectos que a polinizan.
A planta carece de follas, brotes e raíces (só é visible a súa flor) e polo tanto non realiza a fotosíntese. É unha planta que parasita ás árbores, crecendo sobre as súas raíces, de onde obtén os nutrientes necesarios.
Os seus órganos vexetativos redúcense a unha rede de fibras celulares que se encontran maioritariamente entre os tecidos da planta hospedadora ou formando un órgano retorcido e subterráneo chamado rhizomatoide.
Nanomateriais

Os **nanomateriais** son materiais que posúen graos estruturais na orde de 10−9m, ou un nanómetro.

O control, manipulación e fenómenos da materia a escala nanométrica, cuxas propiedades difiren das observadas en maior escala, son obxecto de estudo da nanociencia e da nanotecnoloxía.

## Descrición 
Os nanomateriais presentan propiedades especiais en virtude da súa escala nanométrica e son empregados en proxectos de nanotecnoloxía. Varían en canto ao tamaño, composición química, forma e superficie.

As nanopartículas, nanoesferas e outros materiais nanoestruturados son nanomateriais de interese por presentaren aplicacións en campos tan diversificados como a mecánica, a óptica, a electrónica, a química e a bioquímica.

Outro tipo de nanomateriais son os denominados nanocompósitos, formados pola unión de dous ou máis compoñentes, sendo que nun deles as súas partículas posúen dimensións da orde de nanómetros. Estas dimensións aumentan a interacción entre a partícula e o medio, mellorando en moito algunhas propiedades do nanocompósito en relación ao compoñente puro.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Nanotecnoloxía
Megáfono

100px|miniatura|dereita|Megáfono portátil.
Un **megáfono** (do grego μέγας *mégas* "grande" e φωνή *phoné* "voz") é un aparato con forma de cono utilizado para amplificar sons. A súa principal cualidade é que non necesita un sistema de son completo con micrófono ou altofalantes e que é portátil.

A miúdo, os megáfonos son utilizados en manifestacións, eventos deportivos, mitins etc. No cine adoitan aparecer en mans de policías ou bombeiros que necesitan comunicarse con alguén afastado.
Hoxe en día, a maioría dos megáfonos son eléctricos, cun pequeno amplificador alimentado por unha batería.

## Megáfonos eléctricos 
miniatura|Os megáfonos eléctricos utilizan un tipo de altofalante de bucinas chamado bucina reflexa ou reentrante. As ondas sólidas viaxan nun camiño zigzagueante por canles que se ensanchan concentricamente (b, c, e d).

Antes dos megáfonos eléctricos utilizábanse conos para amplificar o son, na actualidade, estes cambiáronse por megáfonos eléctricos.

Un megáfono eléctrico é un sistema de enderezo público mans libres, é un dispositivo electrónico que aumenta a voz humana grazas á súa acústica, que utiliza un poder eléctrico. Consiste nun micrófono, un amplificador alimentado por unha pila, e un altofalante. Aínda que é un pouco máis pesado cós megáfonos acústicos, os megáfonos eléctricos poden aumentar a voz a un nivel máis alto, sobre os 90 dB.
Shut Your Eyes Tight

***Shut Your Eyes Tight*** é a segunda novela de policías de John Verdon. O seu protagonista é Dave Gurney, un detective xubilado de Nova York.

## Sinopse 
Ó detective máis popular da cidade de Nova York nunca lle gustou que os medios de comunicación o chamaran súper detective. Malia estar oficialmente retirado, acepta un caso como investigador privado cando unha noiva é asasinada brutalmente no día da súa voda ante os centos testemuñas convidadas ó evento. Perante os indicios atopados e grazas á súa aguda mente, Gurney decátase que está ante un intelixente psicópata.
Le moine (filme de 2011)

***Le moine*** é un filme franco-español dirixido por Dominik Moll que se estreou no 2011.

## Sinopse 
Satanás (Sergi López) intenta corromper a un monxe, o irmán Ambrosio (Vincent Cassel), que foi abandonado ás portas dun mosteiro cisterciense, onde foi acollido e educado polos outros monxes.

## Personaxes 
* Vincent Cassel como Capucino Ambrosio
* Déborah François como Matilda
* Joséphine Japy as Antonia
* Catherine Mouchet como Elvire
* Geraldine Chaplin como l'abbesse
* Sergi López como Le débauché 
* Jordi Dauder como Père Miguel 
* Roxane Duran como Soeur Agnes
* Frédéric Noaille como Lorenzo
* Javivi como Frère Andrés

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*