open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gwynfardd Brycheiniog

**Gwynfardd Brycheiniog** (fl. c. 1170-80) foi un poeta cortesán galés.

## Traxectoria 
Gwynfardd foi famoso polos seus eloxios na honra de San David e Rhys ap Gruffydd. É o primeiro poeta de nome coñecido do sur de Gales e o único do sueste. É posíbel que participase na Eisteddfodd de Aberteifi de 1176.

Del só se conservan dous poemas (con 346 versos en total): 'Mawl yr Arglwydd Rhys', unha loanza a Rhys ap Gruffydd conservada no manuscrito Hendregadredd, e 'Canu i Ddewi' na honra de San David e que consta no Llyfr Coch Hergest.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* J Lloyd-Jones, 'The Court Poets of the Welsh Princes', Proceedings of the British Academy, 1948.
* 'Gwaith Gwynfardd Brycheiniog', in K.A. Bramley, et al. (ed.), Gwaith Llywelyn Fardd I ac Eraill o Feirdd y Ddeuddegfed Ganrif (Gwasg Prifysgol Cymru, Caerdydd, 1994). 'Cyfres Beirdd y Tywysogion', libro II.
Llygad Gŵr

**Llygad Gŵr** (fl. 1268) foi un poeta galés da corte de Llywelyn ap Gruffudd.

## Traxectoria 
Nos seus poemas considera Gales como un país unido so o goberno de Llywelyn. Só conservamos cinco textos ao seu nome.

Só conservamos cinco textos ao seu nome: catro deles están dedicados aos señores de Powys Fadog, como Gruffudd ap Madog (dous poemas) e o seu fillo Llywelyn ap Gruffudd ap Madog (un), e Hywel ap Madog (unha farwnad), irmán de Gruffudd.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* J Lloyd-Jones, 'The Court Poets of the Welsh Princes', Proceedings of the British Academy, 1948
* Rhian M. Andrews *et al.* (gol.), *Gwaith Bleddyn Fardd a beirdd eraill ail hanner y drydedd ganrif ar ddeg* (Aberystwyth, 1996). Cyfres Beirdd y Tywysogion.
Feitos do ¡Cu-Cut!

miniatura|Viñeta, obra de Junceda, aparecida no semanario satírico *¡Cu-Cut!* que provocou a ira dos militares. O pé di:AO FRONTÓN  CONDAL-¿Que se celebra aquí que hai tanta xente?-O Banquete da Vitoria.-¿Vitoria? Ah, ben, serán paisanos.
Denomínanse **Feitos do ¡Cu-Cut!**, tamén coñecidos como ***La Cuartelada***, os incidentes que tiveron lugar en Barcelona o 25 de novembro de 1905, cando oficiais do exército español asaltaron e destruíron a redacción e os talleres do semanario satírico *¡Cu-Cut!* e, posteriormente, tamén os do xornal *La Veu de Catalunya.*

***¡Cu-Cut!*** era unha revista satírica de ideoloxía catalanista de comezos do século XX.

O 25 de novembro de 1905 un centenar de militares asaltou a redacción desta revista e a de *La Veu de Catalunya* como reacción a unha caricatura antimilitarista de Joan Junceda que aludía á vitoria da Lliga Regionalista nas eleccións municipais. O presidente do goberno, Eugenio Montero Ríos, dimitiu e ó ano seguinte aprobaríase a lei de xurisdicións, polo que os delitos contra a patria ou o exército serían xulgados pola xustiza militar.

A raíz do rexeitamento desta lei os partidos catalanistas uniríanse no que sería Solidaritat Catalana. Desde entón o mapa electoral catalán cambiou substancialmente: foi a fin dos partidos dinásticos da Restauración borbónica e o triunfo dos partidos de oposición ó réxime. O xogo político repartiuse entre a Lliga Regionalista e os partidos republicanos.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Tenientada
* Lei para a represión dos delitos contra a Patria e o Exército
Tomás Ó Criomhthain

**Tomás Ó Criomhthain**, nado no ano 1856 na Illa de Gran Blasket e finado en 1937, foi un escritor irlandés en lingua irlandesa.

## Obra 
* *Allagar na hInise*, ISBN 1-85791-131-8 
* *An tOileánach*, Cló Talbóid 2002, ISBN 0-86167-956-3 

## Galería de imaxes 

Ficheiro:OCriomhthainStamp.jpg|Selo homenaxe a Tomás Ó Criomhthainen.
Ficheiro:Tomás Ó Criomhthain.jpg|Tomás Ó Criomhthain.
Ficheiro:Oileain na mBlascaod.png|Mapa feito por Ó Criomhthainek das Illas Blasket.
Ficheiro:An t-oileanach.djvu|O seu libro *An t-Oileánach* en formato DjVu.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía e obra en Ricorso.net
Máirtín Ó Cadhain

**Máirtín Ó Cadhain**, nado no ano 1906 en An Spidéal (Condado de Galway) e finado o 18 de outubro de 1970 en Dublín, foi un escritor de contos, novelista, xornalista e mestre irlandés, considerado como unha das figuras máis importantes da literatura en lingua irlandesa do século XX.

## Obra 
### Novelas 
* *Athnuachan*. Coiscéim. Baile Átha Cliath 1995 (póstumo)
* *Barbed Wire*. Editado por Cathal Ó hÁinle. Coiscéim, Baile Átha Cliath 2002 (póstumo)
* *Cré na Cille*. Sáirséal agus Dill, Baile Átha Cliath 1949/1965

### Contos 
* *An Braon Broghach*. An Gúm, Baile Átha Cliath 1991
* *Cois Caoláire*. Sáirséal - Ó Marcaigh, Baile Átha Cliath 2004
* *Idir Shúgradh agus Dáiríre*. Oifig an tSoláthair, Baile Átha Cliath 1975
* *An tSraith dhá Tógáil*. Sáirséal agus Dill, Baile Átha Cliath 1970/1981
* *An tSraith Tógtha*. Sáirséal agus Dill, Baile Átha Cliath 1977
* *An tSraith ar Lár*. Sáirséal Ó Marcaigh, Baile Átha Cliath 1986

### Xornalismo e outros 
* *Caiscín*. (Artigo publicado no Irish Times 1953-56. Editado por Aindrias Ó Cathasaigh.) Coiscéim, Baile Átha Cliath 1998
* *Tone Inné agus Inniu*. Coiscéim, Baile Átha Cliath 1999
* *Ó Cadhain i bhFeasta*. Editado por Seán Ó Laighin. Clódhanna Teoranta, Baile Átha Cliath 1990
* *An Ghaeilge Bheo - Destined to Pass*. Editado por Seán Ó Laighin. Coiscéim, Baile Átha Cliath 2002.
* *Caithfear Éisteacht! Aistí Mháirtín Uí Chadhain in Comhar* (Ensaios de Máirtín Ó Cadhain publicados na revista mensual *Comhar*). Editados por Liam Prút. Comhar Teoranta, Baile Átha Cliath 1999

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* RTÉ lembra o centenario de Ó Cadhain 
* RTÉ programa de radio sobre Ó Cadhain's 
* Rádio Télifís Éireann, clips de entrevistas televisivas 
* O filme *Cré na Cille* (baseado na novela de Ó Cadhain) no Festival de Cine de Shanghai
An tOileánach

***An tOileánach*** (en lingua galega *O Insular*) é un libro obra do escritor irlandés Tomás Ó Criomhthain. Foi rematado en 1923 e publicado en 1929. Está considerado como unha das mellores obras en lingua irlandesa e reflicte moi ben a forma de vida das persoas que antigamente vivían na xa abandonada Illa de Gran Blasket. Tamén é interesante dende o punto de vista lingüístico, pois amosa o xeito de falar tradicional dos habitantes das illas Blasket.
Polpa (froita)

miniatura|300px|Polpa dun gallo de laranxa.
A **polpa** das froitas é un tecido vexetal que, debido á súa apetecibilidade por conter substancias alimenticias, ten como obxecto favorecer a dispersión das sementes. Por iso a polpa de diferentes tipos de froitas e verduras desempeña un importante papel na nutrición de numerosos animais, incluído o home.

## Características 
Moitas plantas poden diseminar as súas sementes nun raio importante servíndose de animais. Para iso, revisten as, a miúdo, non dixeríbeis sementes cunha zumarenta e nutritiva polpa. Os animais que se alimentan dos froitos depositan as súas sementes, sen telas dixerido, nun lugar máis ou menos afastado de onde apañaron o froito. Deste xeito as especies vexetais esténdense de forma máis rápida.

A diferenza das noces, onde a semente é o verdadeiro alimento para os animais, no caso das froitas esta inxírese de forma accidental. Isto ten a vantaxe de que, para a mesma cantidade de sementes para diseminar, son menos as que ten que crear a propia planta, xa que non só as que se esqueceron e se perderon poden xerminar. Ademais non teñen unha casca dura que protexa á semente.

Pola contra, grazas á polpa, moitas especies animais séntense atraídas pola semente (en realidade, pola froita) e contribúen á súa diseminación. Cando a semente se depón xunto co excremento, este supón un medio de cultivo con nutrientes. No caso das drupas pequenas (cereixas, olivas), que son devoradas maioritariamente polos paxaros, a polpa sepárase da semente co peteiro e non se dixire, simplemente se desbota.

## Procesos industriais 
Na industria da alimentación a polpa é un produto intermedio, non adecuado para o consumo, que se utiliza para marmeladas, xeleas, recheos, lambetadas ou bebidas.

Mediante presión da polpa da froita conséguese zume de froita ou, no caso de verduras, zume de verdura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Por que comer froita? .
Sogama

**Sogama**, a **Sociedade galega do medio ambiente**, é unha empresa pública da Xunta de Galicia ao 51% e o outro 49% de Gas Natural Fenosa. Foi creada en 1992 polo Decreto 111/1992 e depende da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas.

## Infraestruturas 
Sogama ten 37 plantas de transferencia de lixo (20 de titularidade de Sogama, 11 da Deputación de Ourense, 5 da Xunta e unha da mancomunidade do Morrazo) para atender a 294 concellos. Nestas plantas transfírese o lixo recollido polos camións dos concellos a colectores selados de 20 toneladas que serán trasladados a Cerceda en camións ou trens para o seu tratamento. Os concellos pagan por cada tonelada que entregan.

Sogama faise cargo do lixo xeral, o lixo que non se entrega separado para reciclado. Os concellos xa teñen contratada con outras empresas a reciclaxe do vidro, cartón e papel, materiais que xa non chegan a Sogama. Nun colector amarelo faise a recollida dos envases lixeiros: plásticos, latas, bricks e similares que serán separados en Cerceda o que se financia co punto verde, impostos que se pagan a través dos fabricantes de envoltas.

## Instalacións 
miniatura|Tren con colectores de Sogama
thumb|Acceso a Sogama en Cerceda.|centro
Sogama ten unha superficie de 665.000&nbsp;m2 e unha capacidade para recibir de 500.000 a 550.000 toneladas anuais. A planta de Sogama en Cerceda recibe 800.000 toneladas anuais.

O lixo chega en camións ou trens (a planta ten terminal propia de tren), alí faise unha separación previa con imáns da parte metálica e por cintas transportadoras e tambores xiratorios. A parte que xa non pode ser aproveitada máis é triturada para a súa posterior incineración e aproveitamento enerxético. Sogama consome máis electricidade da que produce. As cinzas son enterradas no vertedoiro de Areosa de 330.000&nbsp;m2.

En outubro de 2008, Sogama foi acusada da morte de tres milleiros de troitas do río Lengüelle. En xaneiro de 2009, o Seprona e Augas de Galicia confirmaron a vertedura contaminante procedente do vertedoiro de Areosa.

En 2009, preto de 30 persoas foron imputadas polo xulgado número 1 da Coruña polas verteduras ao Lengüelle entre as cales está o exdirector técnico de Sogama e o xefe de Danigal (empresa encargada da reciclaxe dos medicamentos recollidos no programa Sigre que remataban no vertedoiro de Areosa sen tratamento algún).

A finais do 2011, a Xunta anunciou a "Sogama do sur", un proxecto para construír outra incineradora no sur de Galiza. O lugar elixido foi O Irixo, O Carballiño.

En abril de 2012, ADEGA denunciou que Sogama viña falsificando as analíticas dende 2003 ata 2008. O río Lengüelle é afluente do río Tambre, que fornece de auga a Santiago de Compostela.

Por tonelada de lixo enviada a Sogama para o seu tratamento os concellos deben pagar case 60 euros. En outubro de 2013 Sogama anunciou o incremento do 34% nos custos de tratamento do lixo polo que os concellos deberán pagar 82,1 euros por tonelada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de Sogama
* Rexistro Estatal de Emisións e Fontes Contaminantes.
DS-P1-M

**DS-P1-M** foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviéticos que serviron como obxectivos para probas de sistemas antisatélite (ASAT) e antimísiles.

Os satélites DS-P1-M non eran meros obxectivos pasivos, senón que rexistraban a dirección e velocidade do impacto, entre outras variables. As primeiras probas cos satélites comezaron en agosto de 1970 e o sistema estivo activo entre 1973 e 1983. Os DS-P1-M foron construídos pola Oficina de Deseño de Yuzhnoye e lanzáronse en total 15, dous deles errados.

## Historial de lanzamentos 
## Notas
Germán Adrio Mañá

**Germán Adrio Mañá**, nado en Santa Baia de Arealonga (Vilagarcía de Arousa) o 16 de marzo de 1880 e finado en Pontevedra o 12 de novembro de 1936, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
miniatura|200px|Placa en Pontevedra en memoria dos fusilados o 12 de novembro de 1936.
Mestre, director e propietario do Colexio X. Afiliado á UGT e membro do PSOE, foi concelleiro en Vilagarcía de Arousa. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Sometido a consello de guerra, foi condenado a morte. Foi fusilado o 12 de novembro de 1936 no quilómetro 1 da estrada de Campañó.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (2004). *Sin odio, sin rencor, pero el recuerdo vivo*. Ediciós do Castro. ISBN 84-8485-149-4.
*  (2003). *Historias de vida. O maxisterio pontevedrés na II República, Guerra Civil e Franquismo* Alén Miño. ISBN 84-930739-3-8.
Luís Huici

[miniatura|Tumba de Luís Huici no [cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]]
**Luís Huici Fernández**, nado en Barballor (Zaragoza) en 1896 e finado en Pastoriza (Arteixo) o 20 de agosto de 1936, foi un xastre, pintor, debuxante e gravador galego.

## Traxectoria 
Fillo dun farmacéutico galego e de nai asturiana. Cando morreu o seu pai foi vivir con súa nai a Oviedo, onde aprendeu o oficio de xastre. Instalouse na Coruña cara a 1920. No seu taller celebrábase un parladoiro no que participaban Álvaro Cebreiro, Manuel Crestar, Francisco Miguel Fernández Moratinos, Luís Seoane e José Villaverde Velo. Militante de Izquierda Republicana, foi presidente do grupo Amigos de las Artes Nuevas (ADLAN) e pertenceu ao Centro de Estudios Sociales Germinal. Fundou o primeiro cineclub da Coruña. Foi redactor de *El Noroeste* e as súas obras publicáronse en *La Zarpa*, *Vida*, *Galicia*, *Tonel*, *Luz* e *Alfar*. Foi asasinado en agosto de 1936.

## Vida persoal
Casou con Aurora Carreras Cao.
## Notas
Anxiostatina

A **anxiostatina** é unha proteína que se encontra nos humanos e outras especies. É un inhibidor endóxeno da anxioxénese (é dicir, bloquea o crecemento de novos vasos sanguíneos), e utilízase actualmente en ensaios clínicos en terapias contra o cáncer, xa que os tumores necesitan a formación de novos vasos sanguíneos para crecer.

## Estrutura 
A anxiostatina é un fragmento de 38 kDa dunha proteína de maior tamaño, a plasmina (un fragmento de plasminóxeno) que comprende os catro primeiros módulos con dominios *kringle* do plasminóxeno. Cada módulo contén dúas pequenas láminas beta e tres enlaces disulfuro. A estrutura cristalográfica de raios X da anxiostatina xa foi determinada.

## Síntese 
A anxiostatina pode producirse por escisión autoproteolítica do plasminóxeno, que implica a redución de enlaces disulfuro extracelulares pola fosfoglicerato quinase. Ademais a anxiostatina pode ser escindida do plasminóxeno por diferentes metaloproteinases (MMPs), tales como a elastase, antíxeno prostático específico (PSA), serina protease de 13 kD , endopeptidase de 24 kD.
A anxiostatina pode producirse tamén a partir da proteólise da plasmina.

## Actividade biolóxica 
A anxiostatina é coñecida por unirse a moitas proteínas, especialmente a anxiomotina e ATP sintase da superficie de células endoteliais, tamén a integrinas, anexina II, receptores C-met, proteoglicanos NG2, activador do plasminóxeno tisular, condroitín sulfato de proteoglicanos, e o CD26.
Ademais, os pequenos fragmentos de anxisotatina poden unirse a varias outras proteínas. Aínda hai certa incerteza sobre o seu mecanismo de acción, mais parece implicar a inhibición da migración de células endoteliais, a proliferación e a indución da apoptose. Propúxose que a actividade da anxiostatina está relacionada, entre outras cousas, coa combinación das súas propiedades mecánicas e redox.

## Notas
Kosmos 394

**Kosmos 394** (Космос 394 en ruso), tamén denominado **DS-P1-M Nº 2**, foi un satélite artificial soviético lanzado o 9 de febreiro de 1971 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk.

## Características 
Kosmos 394 foi o segundo membro da serie de satélites DS-P1-M e o primeiro lanzado con éxito, adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* DS-P1-M
Plasmina

A **plasmina** é un importante encima (EC 3.4.21.7) presente no sangue que degrada moitas proteínas do plasma sanguíneo, principalmente a fibrina dos coágulos sanguíneos, polo que participa na fibrinólise. A plasmina orixínase a partir do plasminóxeno codificado polo xene *PLG* do cromosoma 6. A deficiencia en plasmina pode orixinar tromboses.

## Función e activación 
miniatura|left|300px|Fibrinólise (simplificada). As frechas azuis significan estimulación e as vermellas inhibición.

A plasmina é unha serina protease que actúa disolvendo os coáguloos sanguíneos de fibrina. Ademais da fibrinólise, a plasmina proteoliza proteínas noutros varios sistemas: activa colaxenases, a algúns mediadores do sistema de complemento e debilita a parede do folículo de Graaf (o que orixinará a ovulación). Cliva a fibrina, fibronectina, trombospondina, laminina, e o factor de von Willebrand.

A plasmina orixínase a partir dunha proteína precursora ou cimóxeno chamado plasminóxeno, que se libera do fígado á circulación sistémica. Na circulación, o plasminóxeno adopta unha conformación pechada resistente á activación. Sobre os coágulos ou sobre a superficie celular, o plasminóxeno adopta unha forma aberta que pode ser convertida en plasmina activa por diversos encimas, como o activador do plasminóxeno tisular (tPA), activador do plasminóxeno uroquinase (uPA), calicreína, e o factor XII (factor de Hageman). A fibrina é un cofactor da activación do plasminóxeno polo activador do plasminóxeno tisular. O receptor do activador do plasminóxeno uroquinase (uPAR) é un cofactor para a activación do plasminóxeno polo activador do plasminóxeno uroquinase. A conversión do plasminóxeno en plasmina implica a clivaxe do enlace peptídico entre a Arg-561 e a Val-562.

A clivaxe da plasmina, á súa vez, produce anxiostatina.

## Interaccións 
A plasmina interacciona coa trombospondina 1, a alfa 2-antiplasmina e a proteína que se une ao factor de crecemento similar á insulina 3 (IGFBP3).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Anxiostatina
* Fibrinólise

### Ligazóns externas 
* The MEROPS online database for peptidases and their inhibitors: S01.233 
* MeshName - Plasmin http://www.nlm.nih.gov/cgi/mesh/2011/MB_cgi?mode=&term=Plasmin
Manuel Crestar

**Manuel Crestar Díaz**, nado en Betanzos o 21 de decembro de 1900, foi un debuxante galego.

## Traxectoria
Estivo emigrado uns anos en Cuba. Pertenceu á Irmandade da Fala de Betanzos. Realizou a súa primeira exposición na Coruña en 1921. Durante a Segunda República simpatizou coas correntes progresistas da cultura e coas ideas libertarias; frecuentou na capital coruñesa o parladoiro de Luís Huici, xunto con Luís Seoane, Francisco Miguel, Xenaro Ruano, Álvaro Cebreiro e José Villaverde. Pasou a Guerra Civil en Madrid onde colaborou no periódico *Galicia Libre*, voceiro da Agrupación de Gallegos Libertarios. Trasladouse a Valencia en 1938, pertenceu á directiva da Agrupación de Gallegos Libertarios. Publicou os seus gravados e caricaturas en Galicia, *Alfar*, *El Pueblo Gallego*, *Galicia Gráfica* e *Céltiga*. Pasou a Francia en 1939 e alí se perde a súa pista.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Outros artigos 
* Luísa Crestar Díaz

### Ligazóns externas 
*O artista betanceiro Manuel Crestar. Entre a bohemia e o compromiso
Gran Premio de Italia de 1952

O **Gran Premio de Italia de 1952** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Dúas, celebrada o 7 de setembro de 1952 no circuíto de Monza. Foi a oitava carreira da tempada de Fórmula Un de  que se disputou baixo as regras da Fórmula Dúas en  e , en lugar da normativa da Fórmula Un usada normalmente.

## Informe 
A carreira final do Campionato do Mundo non foi un grande enfrontamento, xa que a superioridade de Ferrari resolvera o campionato no Gran Premio de Alemaña en agosto. Os equipos italianos, con todo, fixeron un grande esforzo, e Ferrari correu con cinco coches de fábrica o do Campión do Mundo Alberto Ascari, Giuseppe Farina, Gigi Villoresi, Piero Taruffi e André Simon. Maserati correu con tres coches de fábrica, o de Felice Bonetto, Froilán González e Franco Rol e había tres equipos de semi fábrica tamén. Gordini tiña tres coches o de Jean Behra, Maurice Trintignant e Robert Manzon, mentres que Connaught tiña un equipo de tres coches con Stirling Moss, Dennis Poore e Kenneth McAlpine pilotando e HWM tiña tres coches para Lance Macklin, Peter Collins e Mirada Tony. Os organizadores decidiron que só 24 dos 35 equipos debían ser autorizados a comezar, as vítimas máis notables desta norma foron Hans Stuck pai nun Ferrari Ecurie Espadon, os tres HWM, os vellos Maserati de Enrico Platé e a maioría dos privados. Elie Bayol foi impresionantemente rápido no único Osca. Na cualificación Ascari foi máis rápido que Villoresi e Farina que Trintignant o único coche non Ferrari na primeira fila. González encabezou a fila dúas, con Taruffi, Manzon e Simon, e na terceira fila xunto con Moss estaban Bayol, Behra e Mike Hawthorn no seu Cooper - Bristol. 
Ao comezo González tomou a iniciativa no seu Maserati con Ascari e Villoresi perseguindoo. Detrás deles estaba Bonetto, con todo un grupo de pilotos que intentaban pasar. 
A batalla na fronte decidiuse cando González fixo unha parada lenta, que permitiu a Ascari e Villoresi tomar a cabeza. O piloto arxentino logrou alcanzar e adiantar a Villoresi, pero Ascari sacou un minuto de vantaxe na meta. Farina terminou cuarto logo da retirada de Bonetto. Ferrari seguia sendo a forza dominante, pero Maserati era a estrela emerxente.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira 
* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os catro mellores resultados contan para o campionato. Os números sen paréntese son puntos do campionato, os números entre paréntese son a puntuación total obtida.

## Notas 
* Ascari e González igualaron o tempo rápido por volta, e compartiron o punto do campionato do mundo.

### Ligazóns externas
Rexión de Dakar

**Dakar** é unha das rexións que dividen o Senegal.

## Departamentos 
A rexión de Dakar está dividida en catro departamentos:

* Dakar
* Guédiawaye
* Pikine
* Rufisque

O 21 de febreiro de 2002, o departamento de Pikine foi desmembrado para crear o departamento de Guédiawaye.
Rexión de Diourbel

**Diourbel** é unha das rexións que dividen o Senegal.

## Departamentos
A Rexión de Diourbel está dividida en tres departamentos:

* Bambey
* Diourbel
* Mbacke
Óblast de Arkhanguelsk

A **óblast de Arkhanguelsk** (en ruso: Архангельская oбласть) é unha subdivisión rexional de Rusia a cal inclúe dentro do seu territorio aos arquipélagos Terra de Francisco Xosé e Nova Zembla, ademais do distrito autónomo de Nenetsia.

Se incluímos Nenetsia, a óblast de Arkhanguelsk ten unha área total de 587.400&nbsp;km² e unha poboación de 1,2 millóns de habitantes.

O centro administrativo da rexión é a cidade de Arkhanguelsk cunha poboación aproximada de 350.000 habitantes.

## Divisións administrativas 
### Distritos 
Os distritos que compoñen Arkhanguelsk son (en ruso *районы*):

* Raión de Kargopol (Каргопольский)
* Raión de Jolmogory (Холмогорский)
* Raión de Kónosha (Коношский)
* Raión de Kotlas (Котласский)
* Raión de Krasnobor (Красноборский)
* Raión de Lena (Ленский)
* Raión de Leshukónskoye (Лешуконский)
* Raión de Mezen (Мезенский)
* Raión de Niandomá (Няндомский)
* Raión de Ónega (Онежский)
* Raión de Pínega (Пинежский)
* Raión de Plesetsk (Плесецкий)
* Raión de Primorie (Приморский)
* Raión de Shénskursk (Шенкурский)
* Raión del Ustia (Устьянский)
* Raión de Velsk (Вельский)
* Raión de Vérjniaya Toima (Верхнетоемский)
* Raión de Vilegodsk (Вилегодский)
* Raión de Vinográdov (Виноградовский)

### Arquipélagos (non forman parte de ningún distrito) 
* Terra de Francisco Xosé (Земля Франца-Иосифа).
* Nova Zembla (Новая Земля).
* Illas Solovetsky.

### Poboacións importantes 
* Arkhanguelsk.
* Koryazhma.
* Kotlas.
* Novodvinsk.
* Severodvinsk.

## Notas
Rexión de Kaffrine

**Kaffrine** é unha das rexións que dividen o Senegal. Foi creada no 2008.

## Departamentos
A Rexión de Kaffrine está dividida en catro departamentos:
*Birkilane
*Kaffrine
*Koungheul
*Malem Hoddar
Celestino Sánchez Rivera

**Celestino Sánchez Rivera**, nado en Santiago de Compostela o 13 de novembro de 1870 e finado na mesma cidade o 30 de novembro de 1948, foi un xornalista e escritor galego.
[miniatura|dereita|Celestino Sánchez Rivera (x) coa colonia estranxeira en [Cuntis, 1921.]]

## Traxectoria 
Foi conservador do Hospital Real de Santiago de Compostela e cronista da cidade. Mercou e dirixiu *El Eco de Santiago*, onde escribiu co pseudónimo de **Diego de Muros**. Ingresou na Real Academia Galega o 27 de xullo de 1941. Foi vogal de Propaganda e Prensa da Archicofraría do Apóstolo e conservador do Arquivo Provincial. Finou en Santiago de Compostela o 30 de novembro de 1948.

## Obras 
* *Breve reseña histórica y artística del Gran Hospital de Santiago*, 1910.
* *El monasterio y templo de Santa María la Real de Sar, único en el mundo por su inclinada construción*, 1920.
* *Notas compostelanas. Historia, tradiciones, leyendas, miscelánea*, 1947.
## Recoñecementos 
Comendador don Placa de Afonso X o Sabio.

## Vida persoal 
Casou con María Calvo Zavala e foi pai de Ramiro Sánchez Calvo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de pseudónimos e sobrenomes galegos
Luís Bouza Trillo

**Luís Bouza Trillo de Figueroa**, nado en Vilagarcía de Arousa o 1 de agosto de 1869 e finado na súa vila natal o 29 de decembro de 1941, foi un xornalista e escritor galego.
## Traxectoria 
Estudou no Seminario de Santiago de Compostela, pero abandonouno para dedicarse ao xornalismo. Foi redactor de *El Eco Literario* e *El Fin del Siglo*, fundou e dirixiu a revista *La Estrella Galaica*, onde publicou relatos e poesías en galego e en castelán (ás veces cos pseudónimos **Magdalena de Monteblanco** ou **Gonzalo**), e en Vilagarcía *Crónica Carrileña* (1893). Marchou a Huelva como oficial primeiro de Obras Públicas en 1898. Regresou a Galicia e dirixiu en Vilagarcía *El Faro de las Rías* (1909), *La Opinión* (1912) e *El Pueblo* (1913) e colaborou noutros periódicos (*La Integridad*, *Gaceta de Galicia*, *El Defensor de Granada* e *El Tea*). O seu poema “Esperanzas” acadou o premio dos Xogos Florais lugueses (1900) e “Plegaria” foi premiado polo Ateneo de Sevilla (1908). Participou na celebración do Centenario da Guerra da Independencia co poema “Aos héroes da Arousa”.

Durante a Segunda República foi tenente de alcalde de Vilagarcía. Ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 15 de novembro e multado.

## Obras 
Deixou varios libros inéditos, entre eles un poemario galego-castelán titulado *Hojas Secas* e *Amor que mata* (drama en castelán). A súa novela curta *La Torre de Miadelo* empezou a publicarse na *Crónica Carrileña* e os seus relatos *Nubes de Otoño*, noutros xornais. Publicou dous relatos en galego en *La Estrella Galaica*: "Xan Canitrote (conto popular)" e "O polisón".

## Vida persoal 
Fillo de Manuel Bouza, de San Xurxo de Sacos, e mais de Narcisa Trillo, de Santiago de Compostela. Casado con Orencia Brey Lores, foi pai de Fermín Bouza-Brey e Luís Bouza-Brey Trillo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Madog ap Gwallter

**Madog ap Gwallter** (fl c. 1250) foi un poeta cortesán galés da época medieval.

## Traxectoria 
Crese que Madog foi un freire franciscano que viviu a mediados do século XIII. É famoso por ter composto o poema máis antigo dos que chegaron ata nós sobre a natividade de Xesús en galés: *Geni Iesu* ou ''Mab a'n rhodded*.

Só conservamos tres dos seus poemas. Os textos de dous deles atópanse no Llyfr Coch Hergest.

É posíbel que Madog sexa o autor dun longo poema latino que celebra as virtudes militares dos britanos (ou sexa os galeses) e as súas vitorias fronte os ingleses. Este poema nacionalista consérvase nun manuscrito (Caerdydd 2.611) que se data de finais do século XIII ou principios do XIV. O autor deste poema aparece mencionado como *Frater Walensis madocus edeirnianensis'' ('Irmán galés Madog de Edeirnion').

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Rhian M. Andrews (ed.), 'Gwaith Madog ap Gwallter', in *Gwaith Bleddyn Fardd a beirdd eraill ail hanner y drydedd ganrif ar ddeg* (Cardiff, 1996). O texto dos poemas.
* Andrew Breeze, *Two Bardic Themes: The Virgin and Child, and Ave-Eva, Medium Aevum* (Society for the Study of Mediaeval Languages and Literature, 1994).
* Thomas Parry (ed.): *Blodeugerdd Rhydychen o Farddoniaeth Gymraeg* (Gwasg Prifysgol Rhydychen, 1962). Edición do *Geni Iesu* en ortografía algo máis tardía.
Francisco Romero Blanco

**Francisco Romero Blanco**, nado en Tállara (Lousame) o 21 de outubro de 1838 e finado en Noia o 21 de novembro de 1918, foi un médico galego.

## Traxectoria 
Foi catedrático de Anatomía Descritiva (1871) e reitor da Universidade de Santiago de Compostela en tres ocasións, á que representou como senador en 1896. Foi probablemente quen fixo a primeira exposición en Galicia das teorías de Darwin. Colaborou en *El Eco de Santiago*, *El Fin del Siglo*, *El Zumbido*, *El Alcance*, *Gaceta de Galicia*, ''O Tio Marcos d'a Portela* e *O Novo Galiciano*. Empregou ás veces o pseudónimo **Franrobla**. Académico da Real Academia Nacional de Medicina, foi académico fundador da Real Academia Galega.

Foi pai do tamén médico Francisco Romero Molezún.

## Obras 
* *De la Medicina considerada como ciencia y como arte*, 1867 (a súa tese doutoral en Medicina e Cirurxía).
* *La herencia simia del hombre*, 1877 (publicada co pseudónimo Franrobla).
* *La herencia del primer pecado según la ciencia y la carta de un cura*, 1877.
* *Tratado de Angio-neurología o sistema vascular y nervioso considerados paralelamente en su parte anatómico-filosófica*, 1869. Santiago de Compostela. Impreso no *Establecimiento Tipográfico de José Souto Díaz*. 700 páxinas.
* *Programa razonado de Anatomía General y Descriptiva (del 2º curso principalmente)*, 1871.
* *Ensayo de angilogía anormal: casos de notable anomalía del sistema vascular*, 1875.
* *Programa de anatomía humana: normal y fisiológica, general y descriptiva*, 1884.
* *La vida en todas sus manifestaciones*, 1891.
* *Ley de transacción orgánica*, 1892.
* *La mano'', 1892.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
* 

### Ligazóns externas 
* Biografía no Dicionario de autores/as do Barbanza
* Ficha no Senado
* Xenealoxía Romero Blanco, Francisco
Faiado

miniatura|Faiado dunha casa ventilado e alumeado grazas a unha xanela.

O **faiado** ou **faio** é a parte máis alta da casa, inmediatamente debaixo da cuberta, non sempre habitábel, onde se adoitan amontoar mobles e trebellos vellos e en desuso a xeito de rocho. Por extensión tamén ás veces é denominado faiado un teito de táboas.

Hoxe en día adoitan rehabilitarse para empregalos coma estudios, salas ou pequenos cuartos.

Curiosamente en portugués o faiado denomínase *sótão*, polo que cómpre non confundir co soto galego.
## Características 
A súa especial configuración determina as peculiaridades e as súas posibilidades de uso. Os seus principais inconvenientes son a falla de espazo delimitado polo teito inclinado que forman as vertentes ou abas da cuberta, e a escaseza e má orientación da luz situada en ocasións a rente do chan.

A casa tradicional galega non acostuma ter o faiado habitábel, xa que a pequena pendente da cuberta non permite unha altura de abondo até a cumieira para acoller un cuarto; porén si adoita separarse do sobrado ou primeiro andar cun forxado de trabes de madeira ou un teito de táboas, xa que si podía existir un zapón para usalo como rocho ou incluso preservar parte da colleita. Estruturalmente o espazo conséguese grazas a unhas estruturas en tesoira nas cubertas de catro augas ou unha estrutura sinxela de cangos dende a cumieira ao beirado en casas con tellados de dúas augas e muros piñón (triangulares). 
Os muros poden contar con varios ocos ou vans para permitiren a ventilación e o acceso á luz, que poden ser fiestras, xanelas, bufardas ou lumieiras segundo teñamos en conta do maior a menor talle. Malia non ser moi comúns en Galicia, nos faios habitábeis aparecen bufardas levantándose por riba do tellado ou lousado da casa; son moi comúns nas Illas Británicas por exemplo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lucernario
* Cuberta crebada ou en mansarda
Enrique Míguez Gómez

**Enrique Míguez Gómez**, nado en Tui o 14 de marzo de 1966, é un ex-piragüista galego. Posúe vinte e dous títulos nacionais e dez galegos.

## Traxectoria 
Participou en oito campionatos do mundo, tres olimpíadas (Los Ángeles 1984, Seúl 1988 e Barcelona 1992) e dous Xogos do Mediterráneo.

Nos Ánxeles, 1984, obtivo medalla de bronce en C2 500 m e foi sexto en 1.000 m. Nos Xogos do Mediterráneo de Atenas (1991) conseguiu a medalla de prata en C2 500 m e nos Xogos do Mediterráneo de Languedoc-Rosellón (1993) obtivo a medalla de ouro en C1 1000 m e a de prata en C1 500 m.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Comité Olímpico Español
*Galegos.info
Apusozoos

Os **apusozoos** (***Apusozoa***) son un filo  que comprende varios xéneros de protozoos flaxelados, creado por Cavalier-Smith. Teñen un tamaño entre 5-20 μm, e aparecen en solos e hábitats acuáticos, onde se alimentan de bacterias. Agrúpanse xuntos por teren unha cuncha ou teca orgánica por debaixo da superficie dorsal da célula.

O seu nome deriva do grego (ἄπους + ζῷον) e significa "animais sen pés".

## Clasificación 
Distínguense tres ordes, a miúdo tratados como grupos separados: apusomónadas, anciromónadas e hemimastíxidos.

Suxeriuse que *Mantamonas* fose clasificado tamén como Apusozoa.

## Características 
As apusomónadas e anciromónadas teñen dous flaxelos inseridos formando un ángulo de 90º, preto da parte anterior da célula. Móvense escorregando, usando un dos flaxelos para arrastrarse por un lateral e o outro dirixido ao lado anterior. Porén, os hemimastíxidos teñen múltiples flaxelos, dispostos en ringleiras desde a parte anterior da célula cara á posterior.

A forma das mitocondrias varía nas diferentes ordes. Nas apusomónadas as cristas mitocondriais son tubulares; as anciromónadas teñen cristas aplanadas, e os hemimastíxidos teñen cristas saculadas ou ambiguas. Esta característica foi considerada orixinalmente un bo indicador para establecer as relacións entre eles, pero hoxe sabemos que varía mesmo entre grupos estreitamente emparentados.

## Relacións con outros eucariotas 
Nas árbores evolutivas moleculares, as apusomónadas e anciromónadas agrúpanse xuntas, pero as súas relacións con outros eucariotas son incertas.

Aínda que ás veces foron incluídos no grupo dos Rhizaria, baseándose nas secuencias do xene do ARNr de 18S, concluíuse que os Apusozoa non están directamente emparentados cos outros Rhizaria.

Cavalier-Smith, nunha publicación en colaboración con Alexandra Stechmann, postulou que os Apusozoa pertencían ao clado dos bicontos. Pode ser unha das liñaxes bicontas máis diverxente.

Máis recentemente foron agrupados cos unicontos.

## Notas
Fibroína

A **fibroína** é unha proteína producida polo verme da seda (larva do lepidóptero *Bombyx mori*) e as arañas , que é o compoñente principal do fío de seda.

O fío de seda componse de dúas proteínas principais: a fibroína e a sericina. A fibroína forma o centro estrutural da seda; e a sericina, o material pegañento que a rodea, pero que se perde ao cocer os casulos do verme para extraer o fío de seda.

miniatura|dereita|400px|Secuencia que se repite na estrutura primaria da fibroína.
A proteína fibroína ten un peso molecular de entre 350.000 e 415.000 daltons. está constituída por capas superpostas de láminas beta antiparalelas, que están separadas alternadamente 0,35 nm nunha capa e 0,57&nbsp;nm na seguinte. A súa estrutura primaria componse principalmente da secuencia de aminoácidos repetida (Gly-Ser-Gly-Ala-Gly-Ala) no verme da seda. A alta proporción de glicina (Gly) e alanina (Ala), que son aminoácidos con cadeas laterais pequenas, fan posible a embalaxe hermética das láminas, o que contribúe á dar a estrutura ríxida da seda, que non se pode estirar (resistencia á tracción), para o cal habería que romper enlaces covalentes. As láminas permanecen xuntas por enlaces febles doadamente modificables, o que lle dá á seda a súa flexibilidade. A combinación de rixidez e resistencia fan que o material sexa aplicable en varias áreas, como a biomedicina e a fabricación téxtil.
miniatura|esquerda|Casulo de *Bombyx mori* feito de seda, a cal está composta de fibroína e sericina.

A fibroína disponse formando tres posibles estruturas, chamadas seda I, II e III.

* A seda I é a forma natural da fibroína, tal como é emitida desde as glándulas de seda de *Bombyx mori*.
* A seda II é a disposición das moléculas de fibroína da seda fiada, que ten unha maior resistencia e utilízase a miúdo en diversas aplicacións comerciais.
* A seda III é unha estrutura recentemente descuberta da fibroína. Fórmase principalmente en solucións de fibroína nunha interface (de aire e auga, de auga e aceite etc.) 

A fibroína foi caracterizada por difracción de raios X e outras técnicas 

A fibroína, ademais de na industria téxtil da seda, ten moitas posibles aplicacións. Estúdase a súa
aplicación para fabricar membranas que se poden utilizar como matrices para aplicacións biomédicas, para dirixir a rexeneración de tecidos ou apósitos para queimados, e comprobouse que xeran pouca resposta inflamatoria. Tamén se fabricaron nanofibras de fibroína para cultivos celulares, que poderían ter aplicacións biomédicas .

O xene da fibroína foi clonado  e preparáronse mapas de restrición.. O xene da fibroína foi clonado experimentalmente en bacterias e mesmo en cabras, que a producen no seu leite.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comparative Biomechanics. Universidade de Washington. Propiedades da seda, clonación en cabras.
Mr. Nobody

***Mr. Nobody*** é un filme belga experimental dirixido por Jaco Van Dormael que se estreou no 2009. Está protagonizado por Jared Leto, Sarah Polley, Diane Kruger, Linh Dan Pham, Rhys Ifans, Natasha Little, Toby Regbo e Juno Temple.

## Personaxes 
[miniatura|Promoción do filme no [Festival de Venecia 2009.]]
* Jared Leto como Mr. Nobody
* Sarah Polley como Elise 
* Diane Kruger como Anna 
* Linh Dan Pham como Jeanne
* Rhys Ifans como padre de Nemo 
* Natasha Little como madre de Nemo
* Toby Regbo como Nemo 15 anos
* Juno Temple como Anna 15 anos
* Clare Stone como Elise 15 anos
* Thomas Byrne como Nemo 9 anos
* Audrey Giacomini como Jeanne 15 anos

## Galardóns e nomeamentos 
* 2009: Festival Internacional de Cine de Venecia: Osella de Ouro

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Roderick Miranda

**Roderick Jefferson Gonçalves Miranda**, nado en Odivelas o 30 de marzo de 1991, é un futbolista portugués. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o Rio Ave.

## Traxectoria 
Na tempada 2012–13 fichou polo Deportivo da Coruña, en calidade de cedido polo Benfica. Co equipo coruñés xogou tan só en 3 partidos de liga e un de Copa do Rei, debutando o 1 de novembro de 2012 no empate fronte ao Mallorca de Copa do Rei (1–1). O seu debut en liga produciuse na xornada 13, no mesmo mes de novembro, nun empate fronte ao Athletic Club a domicilio (1–1), no que ademais foi titular. Fronte á falta de minutos, rescindiu o seu contrato co *Dépor* no mercado invernal desa mesma campaña.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en foradejogo.net
El Fin del Siglo

***El Fin del Siglo*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela de 1891 a 1892.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico de intereses materiales*, apareceu o 11 de marzo de 1891. Nun principio foi bisemanal (saía os mércores e sábados) e a partir do 8 de agosto de 1891 (número 42) pasou a ser semanal. Dirixido por Andrés Rey Varela, imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Diéguez e Otero. Publicación de tendencia conservadora, incluíu información xeral, crónicas locais e documentos históricos. Os días 22 e 23 de maio de 1891 dedicoulle senllos suplementos a Rosalía de Castro, co gallo do traslado dos seus restos mortais ao panteón de San Domingos de Bonaval. Entre os seus colaboradores figuraron Jesús Barreiro Costoya, Carmen Beceiro, Eduardo Pato Martínez e Luis Bouza Trillo. Cesou a súa edición ao redor de decembro de 1892.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Rexión de Kaolack

**Kaolack** é unha das rexións que dividen o Senegal.
Limita ao norte coa rexión de Fatick (departamento de Gossas), ao leste coa rexión de Kaffrine, ao sur coa República de Gambia, e ao oeste coa rexión de Fatick (departamentos de Foundiougne e Fatick). A súa capitalidade reside en Kaolack.

## Departamentos
A rexión de Kaolack está dividida en tres departamentos:

* Departamento de Guinguinéo
* Departamento de Kaolack
* Departamento de Nioro du Rip

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Estatísticas Geo Hive
Departamento de Dakar

**Dakar** é un dos 45 departamentos do Senegal. Forma parte da rexión de Dakar. A súa capital é a cidade homónima, capital tamén da rexión como do Estado. Foi creado por decreto o 21 de febreiro de 2002. Nese ano a súa poboación era de 955.897, cunha poboación estimada no ano 2005 de 1&nbsp;030&nbsp;594 persoas.
Francisco Vázquez Enríquez

**Francisco Vázquez Enríquez**, finado en Santiago de Compostela o 29 de novembro de 1951, foi un avogado, xornalista e político galego.

## Traxectoria 
En 1903 dirixiu *La Emancipación* de Noia. Foi Xuíz municipal de Outes (1908-1909). En novembro de 1917 dirixiu *Gaceta de Galicia*. Colaborou en *A Nosa Terra*. Foi candidato das Irmandades da Fala para as eleccións de 1918 polo distrito de Noia fronte a Eduardo Gasset Neira, pero foi derrotado. Foi proclamado deputado provincial polo distrito de Negreira-Corcubión en 1921, foi incapacitado e suspendido no cargo en marzo de 1923, pero o acordo foi revogado en novembro. Tamén foi candidato a deputado polo distrito de Ordes nas eleccións de 1923. Instalado como avogado en Santiago de Compostela, en 1931 foi elixido presidente do comité provisional da Agrupación Nazonalista de Santiago. En 1934 foi nomeado alcalde de Santiago de Compostela e deputado provincial. Foi xefe superior de Administración civil.
miniatura|150px|Francisco Vázquez Enríquez, 1921.

## Vida persoal 
Casou con María de la Concepción Méndez-Brandón Bartolomé e foi pai de Fernando Vázquez Méndez.

## Notas
Vincent (filme)

***Vincent*** é unha curtametraxe de stop motion escrita, deseñada e dirixida por Tim Burton e Rick Heinrichs que foi estreada en 1982. Curtametraxe de culto narrada por Vincent Price na versión orixinal.

## Sinopse 
Vincent Malloy soña obsesivamente con ser o actor Vincent Price e as súas desexos provocan a preocupación da súa nai. A súa mente, que non distingue xa o mundo real do mundo das súas fantasías, vive absorta na encarnación dos diversos papeis do seu admirado actor, especialmente aqueles inspirados na obra do escritor Edgar Allan Poe. Todo iso fai nacer nel unha escura concepción da vida, que o converte nun ser solitario e marxinal.

## Galardóns e nomeamentos 
* 1983: Festival de Ottawa: Premio da audiencia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Kaolack

**Kaolack** é a capital da rexión de Kaolack, no Senegal. A súa poboación é de 150.961 habitantes (1988) e é o centro administrativo e comercial da rexión. Kaolack é un porto sobre o río Saloum,onde se comercia con maní, peles, cervexas e peixe. Prodúcese sal en salinas próximas á cidade. O ferrocarril entre Dakar e o río Níxer pasa pola cidade.
Departamentos do Senegal

300x300px|Departamentos do Senegal.|alt=Departamentos do Senegal.|miniatura
Os **departamentos do Senegal** son as subdivisións das súas 14 rexións. Hoxe en día ten 45.

Os departamentos están listados abaixo, por rexión:

## Dakar 
miniatura|Departamentos da Rexión Dakar.
* Dakar
* Guédiawaye
* Pikine
* Rufisque

## Diourbel 
miniatura|Departamentos da Rexión Diourbel.
* Bambey
* Diourbel
* Mbacké

## Fatick 
miniatura|Departamentos da Rexión Fatick.
* Fatick
* Foundiougne
* Gossas

## Kaffrine
* Birkilane
* Kaffrine
* Koungheul
* Malem Hoddar

## Kaolack 
miniatura|Departamentos da Rexión Kaolack.
* Guinguinéo
* Kaolack
* Nioro du Rip

## Kédougou 
* Kédougou
* Salemata
* Saraya

## Kolda 
miniatura|Departamentos da Rexión Kolda.
* Kolda
* Médina Yoro Foulah
* Vélingara

## Louga 
miniatura|Departamentos da Rexión Louga.
* Kébémer
* Linguère
* Louga

## Matam 
miniatura|Departamentos da Rexión Matam.
* Kanel
* Matam
* Ranérou Ferlo

## Saint-Louis 
miniatura|Departamentos da Rexión Saint-Louis.
* Dagana
* Podor
* Saint-Louis

## Sédhiou 
* Bounkiling
* Goudomp
* Sédhiou

## Tambacounda 
miniatura|Departamentos da Rexión Tambacounda.
* Bakel
* Goudiry
* Koumpentoum
* Tambacounda

## Thiès 
miniatura|Departamentos da Rexión Thies.
* M'bour
* Thiès
* Tivaouane

## Rexión de Ziguinchor 
miniatura|Departamentos da Rexión Ziguinchor.
* Bignona
* Oussouye
* Ziguinchor

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Subdivisións do Senegal
* Arrondissements do Senegal
San Cibrán, Aldán, Cangas

**San Cibrán** é un lugar da parroquia de Aldán no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 438 habitantes (197 homes e 241 mulleres).
## Toponimia
O topónimo **San Cibrán** é un haxiónimo referido a Cibrán de Cartago, e débese á presenza no lugar da igrexa parroquial de San Cibrán de Aldán.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Aldán 
### Parroquias de Cangas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cangas
David Gutiérrez de Coz

**David Gutiérrez de Coz**, nado en Sevilla o 6 de febreiro de 1980, é un exfutbolista español que xogaba de lateral dereito.

## Traxectoria 
Nado en Sevilla, formouse na canteira do Betis. Na tempada 1999/00 debutou co Betis B na Segunda División B, onde xogou tres tempadas antes de asinar coa Asociación Deportiva Ceuta da mesma categoría. No equipo ceutí permaneceu dous anos, e as súas destacadas actuacións levárono a ser fichado polo Xerez Club Deportivo da Segunda División. Alí xogou 30 partidos no seu primeiro ano, marcando dous goles, e 18 no segundo. 

Tras comezar a tempada 2007/08 co club xerezano, asinou coa tempada comezada e o período de traspasos fechado polo Real Murcia da Primeira División, grazas a un permiso especial outorgado pola Real Federación Española de Fútbol debido a que o Murcia perdera por unha grave lesión ao veterano Curro Torres. Debutou en Primeira o 24 de novembro de 2007 no empate 1-1 ante o Real Madrid no estadio Nueva Condomina, xogando o partido enteiro, e mantivo a titularidade durante toda a tempada. Porén, o equipo acabou descendendo finalmente á segunda categoría. De Coz continuou no Real Murcia dous ano máis, até 2010, cando o equipo sufriu un novo descenso, desta vez á Segunda B.

Fichou entón polo Córdoba da Segunda División, onde foi un xogador fundamental nos plans do adestrador Lucas Alcaraz. En agosto de 2011 asinou por dous anos co Granada da Primeira División, sendo inmediatamente cedido ao Cádiz, de Segunda B. Tras un destacábel ano no club gaditano, que conseguiu o ascenso, asinou polo Lugo, de Segunda. Xogou catro anos no club lucense, sendo unha das pezas importantes no equipo adestrado por Quique Setién nas súas dúas primeiras tempadas, pero perdendo protagonismo nas dúas últimas por mor das lesións.

### Clubs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
La Emancipación

***La Emancipación*** foi o nome de varias publicacións:

****La Emancipación***, periódico carlista publicado en Santiago de Compostela en 1872.
****La Emancipación***, periódico anarquista publicado na Coruña en 1880.
****La Emancipación***, periódico anarquista publicado en Vigo en 1888.
****La Emancipación***, periódico socialista publicado en Pontevedra en 1895.
****La Emancipación***, periódico publicado na Coruña en 1900.
****La Emancipación***, periódico publicado en Noia entre 1903 e 1905.
****La Emancipación***, periódico internacionalista publicado en Madrid entre 1871 e 1873.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Emancipación