open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Fernando Delgado

**Fernando González Delgado**, nado en Santa Cruz de Tenerife o 1 de febreiro de 1947 e finado en Faura (Valencia) o 18 de febreiro de 2024, foi un xornalista e escritor canario.

## Traxectoria
Licenciado en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid, comezou a súa carreira profesional no diario *El Día*. Máis tarde pasou aos diarios *Pueblo* e *Informaciones*, onde se converteu en crítico literario.

O seu salto ao mundo da radio produciuse a través de Radio Nacional de España, onde ingresou por oposición en 1967. Co tempo, chegou a converterse no primeiro Director de Radio 3 (1981-1982) e da propia RNE en dúas ocasións: 1982-1986 e 1990-1991.

Baixo o seu primeiro mandato realizou unha profunda renovación en formatos e contidos e abandonaron a canle pública profesionais como Luis del Olmo, Jesús Quintero, Alejo García e Julio de Benito, sendo finalmente destituído por Pilar Miró. En 1986 foi nomeado membro do Consello de RTVE, a proposta do PSOE, cargo que ocupa ata 1990.

En 1991 pasa a ser Director de *Tele-Expo*, a canle televisiva da Exposición Universal de Sevilla de 1992. Unha vez finalizada a mesma, converteuse xunto a María Escario, no novo presentador dos *Telediarios* de TVE de fin de semana, en substitución de Rosa María Mateo.

En 1996 foi relevado do seu cargo á fronte do informativo trala renovación do equipo directivo da canle. Regresou á radio, incorporándose á Cadena SER, onde se fixo cargo do magazine *A vivir que son dos días*, un espazo sobre arte, cultura, lecer e actualidade. Deixou o programa en 2005, tras acadar o liderado de audiencia na súa franxa horaria, e substituíuno Àngels Barceló. En 2006 abandonou a radio definitivamente para adicarse á literatura. Entre 2015 e 2019, foi deputado autonómico nas Cortes valencianas polo PSPV. O presidente Puig, en 2021, nomeouno presidente do Padroado do Museo de Belas Artes de Valencia; cargo ao que renunciou dous anos máis tarde.

## Literatura 
En 1976 publicou a súa primeira novela, *Tachero* e transcorrerían catro anos ata que aparecese a súa seguinte obra, *Exterminio en Lastenia*, de marcado carácter experimental.

En 1994 saíu á luz a que o autor considera a súa obra máis persoal, *Háblame de ti*, e un ano despois conseguiu o Premio Planeta co que é o ata o momento o seu libro máis vendido: *La Mirada del otro*.

Non só escribiu novela. Tamén cultivou a poesía (*Proceso de adivinaciones* e *Autobiografía del hijo*) e o ensaio *Cambio de tiempo* (1994).

## Premios
* Premio Pérez Galdós de novela *Exterminio en Lastenia* (1980)
* Premio Planeta en 1995 por "La mirada del otro".
* Premio Ondas Nacional de Televisión

## Libros publicados
* *Mísero templo* (1972)
* *Tachero* (1976)
* *Exterminio en Lastenia* (1979)
* *Proceso de adivinaciones* (1981)
* *Cuatro ejemplos para una nueva sociedad canaria* (1985)
* *Háblame de ti* (1994)
* *Génesis* (1994)
* *Cambio de tiempo* (1994)
* *Autobiografía del hijo* (1995)
* *Ciertas personas* (1996)
* *Escrito por Luzbel* (1998)
* *No estabas en el cielo* (1996)
* *Presencias de ceniza* (2001)
* *Isla sin mar* (2002)

## Notas
Lorenzo Milá

**Lorenzo Milá Mencos**, nado o 8 de outubro de 1960 en Barcelona, é un xornalista catalán.

## Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade de Barcelona en 1988. É irmán da coñecida periodista e presentadora Mercedes Milá e está casado coa tamén xornalista Sagrario Ruiz de Apodaca, con quen ten tres fillos.

### Actividade laboral
En 1983 comeza a súa traxectoria profesional no xornalismo deportivo, como redactor no diario Sport. En 1986 colabora en programas de TVE como *El tiempo es oro*, *Juego de niños* e *Plató vacío*.

En 1988 e 1989 vive en Londres traballando na canle de televisión ScreenSport (na actualidade Eurosport). Regresa a España, a TVE, onde desenvolve funcións de redactor no ámbito deportivo ata 1994. Durante eses catro anos traballa no centro territorial de Sant Cugat del Vallès e en 1993 presenta o programa de debate *Al Grano*.

En 1994 trasládase a Madrid para incorporarse ó acabado de nacer informativo nocturno de La 2, denominado La 2 noticias como redactor e presentador onde estaría ata setembro de 2003. Neste período o noticiario, coñecido por ser menos institucional que a maioría en España e cun estilo moi persoal, recibe numerosos premios. Substitúeo Fran Llorente, que era xa un rostro coñecida no espazo.

Desde setembro de 2003 ata setembro de 2004 incorpórase á delegación de TVE en Washington como correspondente adxunto para acompañar á súa muller, nomeada correspondente principal.

Regresa a España cando Carmen Caffarel, directora xeral de Televisión Española lle ofrece o posto de presentador do Telediario nocturno, esta vez na primeira canle de TVE. Ademais Fran Llorente, o que fora o seu compañeiro, convértese no director dos servizos informativos substituíndo a Alfredo Urdaci, con este telediario consegue ser o líder de audiencia superando mesmo ó informativo de Matías Prats e converténdoo no telediario máis visto da televisión

## Premios e nomeamentos
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Web de Radiotelevisión Española, RTVE
Premio TP de Ouro

Os premios **TP de Ouro** son un galardón outorgado anualmente pola revista Teleprograma mediante votación dos seus lectores, que distinguen o labor en distintos ámbitos da televisión en España.

## Historia 
En 1991 pasaron a denominarse **TP de Ouro**, coincidindo coa primeira retransmisión dunha gala de entrega por Telecinco. En anos sucesivos a cerimonia sería retransmitida por Canal + (1992), Televisión Española (1993 e 2001), e Antena 3 (1994, 1995, 1997, 2002, 2003, 2004 e 2005), La Sexta (2007, 2008 e 2009) e de novo por Telecinco en 1998, 1999 e 2000.

## Premiados
* Premios TP de Ouro 2011
* Premios TP de Ouro 2010
* Premios TP de Ouro 2009
* Premios TP de Ouro 2008
* Premios TP de Ouro 2007
* Premios TP de Ouro 2006
* Premios TP de Ouro 2005
* Premios TP de Ouro 2004
* Premios TP de Ouro 2003
* Premios TP de Ouro 2002
* Premios TP de Ouro 2001
* Premios TP de Ouro 2000
* Premios TP de Ouro 1999
* Premios TP de Ouro 1998
* Premios TP de Ouro 1997
* Premios TP de Ouro 1996
* Premios TP de Ouro 1995
* Premios TP de Ouro 1994
* Premios TP de Ouro 1993
* Premios TP de Ouro 1992
* Premios TP de Ouro 1991
* Premios TP de Ouro 1990
* Premios TP de Ouro 1989
* Premios TP de Ouro 1988
* Premios TP de Ouro 1987
* Premios TP de Ouro 1986
* Premios TP de Ouro 1985
* Premios TP de Ouro 1984
* Premios TP de Ouro 1983
* Premios TP de Ouro 1982
* Premios TP de Ouro 1981
* Premios TP de Ouro 1980
* Premios TP de Ouro 1979
* Premios TP de Ouro 1978
* Premios TP de Ouro 1977
* Premios TP de Ouro 1976
* Premios TP de Ouro 1975
* Premios TP de Ouro 1974
* Premios TP de Ouro 1973
* Premios TP de Ouro 1972

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de TP 
* Todos os premios e premiados coa súa portada
Mercedes Milá

**Mercedes Milá Mencos**, nada en Barcelona o 4 de abril de 1951, é unha xornalista e presentadora catalá. É irmá do tamén xornalista e presentador Lorenzo Milá.

## Traxectoria
Comeza a titulación de Filosofía e Letras, pero decide abandonala polo xornalismo,  graduándose en 1974. Despois de realizar a memoria de licenciatura sobre xornalismo televisivo, consegue o seu primeiro traballo como periodista no diario "*El Correo de Andalucía*", colaborando nos servizos informativos, e máis tarde na revista "*Don Balón*" como redactora deportiva, permanece ata a segunda metade dos anos 70.

A súa incursión na radio empeza da man de Luis del Olmo, con quen traballa durante tres anos no programa "*A toda radio*".

En televisión debuta en 1974 en Televisión Española colaborando no programa *Polideportivo*. Despois desta experiencia, en 1978 presenta o programa de entrevistas "*Dos por dos*" de Fernando García Tola xunto a Isabel Tenaille. En 1980 volve á radio, esta vez á Cadena SER, onde leva o espazo cultural "*Queremos saber*" xunto a Iñaki Gabilondo primeiro e en solitario despois.

Faise realmente coñecida cos programas televisivos de entrevistas "*Buenas noches*" (1982-1984) e "*De jueves a jueves*" (1986) nos que consegue grandes audiencias. Desta época data unha famosa entrevista ó escritor Francisco Umbral, e a súa vehemente reacción afirmando que acudira ó programa para falar do seu libro, frase que calou na memoria colectiva dos españois.

Pouco despois viaxa a Londres, onde permanece tres anos para perfeccionar o seu inglés. Co seu regreso a España en 1988, presenta "*Dilluns, dilluns*" para a televisión catalá TV3. En 1990 volve a TVE para conducir o espazo "*El martes que viene*", aínda que permanece pouco tempo, xa que acepta unha boa oferta de Antena 3.

Nesta canle privada encárgase de presentar "*Queremos saber*" (1992-1993), un programa semanal de entrevistas e reportaxes no que o público tamén participa, e "*Más que palabras*" (1995), retirado a petición da periodista por non acadar a audiencia esperada. En 1998 conduce o programa "*Sin límites*" con Jesús Hermida, pero tampouco permaneceu moito tempo en antena.

Desde o ano 2000, Milá presenta en Telecinco tódalas edicións do programa de telerrealidade Gran Hermano, agás a terceira (a cargo de Pepe Navarro), período no que presenta "*Queremos saber más*" (2002) en Antena 3. Ademais, desde 2004, presenta en Telecinco as reportaxes de investigación periodística "*Diario de...*". En 2005 recibiu o Premio Ondas á traxectoria profesional máis destacada. Tamén recibiu o galardón en 1986, polo seu labor en *De jueves a jueves*.

Recibiu o TP de Oro á *Mellor Presentadora* en tres ocasións: En 1983 por *Buenas noches*; en 1986 por *De jueves a jueves* e en 1992 por *Queremos saber* e a campaña de fomento da lectura en *Doce meses, Doce causas* de Telecinco

Tamén protagoniza campañas contra o tabaco coma *Apaga y bésame*.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Blog de Mercedes Milá en Telecinco.es 
* FormulaTV.com, Biografía de Mercedes Milá. 
* Universidad Pública de Navarra, Perfil de Mercedes Milá.
Javier Sardà

**Francisco Javier Sardà Tamaro**, coñecido coma **Xavier Sardà**, nado en Barcelona o 16 de abril de 1958, é un xornalista catalán.

## Traxectoria
Sardà é Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade Autónoma de Barcelona. Tralos seus inicios como cronista musical en diversos xornais como “Catalunya Express”, “Avui”, “El Noticiero” o “Mundo Diario”, con 19 anos obtivo unha bolsa en Radio Nacional de España en Barcelona. Desenvolveu alí diversos traballos antes de ser nomeado xefe de programación de Radio Nacional en Cataluña en 1989.

Nesta emisora conduciu, desde 1987 ata 1991, o programa “La Bisagra”, espazo radiofónico onde naceu o coñecido personaxe do Señor Casamajor. En 1992 el Sr. Casamajor, o seu *alter ego*, incorporouse á Cadena SER para colaborar no programa "Hoy por Hoy" de Iñaki Gabilondo. Un ano despois tamén Javier Sardà fichou para a emisora e xuntos presentaron, entre 1994 e 1997 o programa *La Ventana*, cuxo relevo tomaría a tamén xornalista catalá Gemma Nierga.

Mentres tanto, comezou a traballar en televisión, presentando os programas *Juego de niños* (TVE, 1990), *Olé tus vídeos *(FORTA, 1992-1993), *Betes i films* (TV3), ''Tot per l'audiència* (TV3), *Sembla mentida* (TV3), *Todos somos humanos* (Antena 3, 1996) e *Moros y cristianos* (Telecinco, 1997).

Desde 1997 ata 2005 dirixiu o programa *Crónicas marcianas* , o máis visto nas noites televisivas españolas, que emitiu Telecinco, e que foi distinguido coa Rosa de Prata do Festival de Montreux en 1998, o Premio Ondas do ano 2000 e 10 TP de Ouro. En abril de 2005 anunciou unha retirada profesional temporal para o verán do mesmo ano.

É irmán da actriz Rosa Maria Sardà.

## Premios e distincións
Polo seu labor en Crónicas marcianas, Sardà recibiu o premio Antena de Oro de Televisión de 1997, o Premio da Academia de Televisión de 1999 ó *Mellor Comunicador de Programa de Entretemento* e o TP de Ouro de 1997, 1998, 2002 e 2003 ó *Mellor Presentador'',  categoría na que tamén foi nomeado en 1999, 2000, 2001 e 2004.
Susana Fortes

**Susana Fortes López**, nada en Pontevedra o 15 de novembro de 1959, é unha escritora e xornalista galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, e en Historia de América pola Universidade de Barcelona, combina a súa paixón pola novela co traballo como profesora de ensino medio en Valencia. Deu clases de castelán e conferencias en Estados Unidos (Luisiana e California).

É autora de diversas novelas, entre elas *El amante albanés*, coa que quedou finalista do Premio Planeta na súa edición de 2003. A súa obra caracterízase por bordear a novela policial. Tamén é articulista en diversos medios relacionados coa literatura e o cine, ó que considera moi vinculada a súa obra «é coma se tivese interiorizada a sintaxe do cine na literatura».

## Obras 
* *Querido Corto Maltés* (1994). Tusquets. Premio Nuevos Narradores. En valenciano *Estimat Corto Maltés* (1999, Tandem Edicións)
* *Las cenizas de la Bounty* (1998)*.* Espasa.
* *Tiernos y traidores (1999). Seixa Barral.
* *Fronteras de arena* (2001). Espasa, finalista Premio Primavera de novela.
* *Adiós muñeca* (2002). selección de artigos sobre cine. 
* *El amante albanés* (2003). Espasa, finalista Premio Planeta.
* *El azar de Laura Ulloa* (2006). Planeta.
* *Quattrocento* (2007). Planeta.
* *Esperando a Robert Capa* (2009). Planeta, gañadora do Premio Fernando Lara de Novela
* *La huella del hereje* (2011). Planeta. En italiano: *Il camino del penitente* (2102, Editrice Nord).
* *El amor no es un verso libre* (2013). Suma de letras.
* *Septiembre puede esperar* (2017). Planeta.
* *Tal como éramos* (2021, Ézaro)
* *Nada que perder* (2022, Planeta)
* *Sólo un día más* (2025)

### Obras colectivas 
* *Pontevedra. Laranxeiras e limoeiros'' (2015). Concello de Pontevedra/Galaxia.

## Vida persoal 
É filla do escritor Xosé Fortes Bouzán e irmá de Alberto, Xabier e Ana Belén Fortes.

## Notas
Fernando Schwartz

**Fernando Schwartz**, nado en Xenebra (Suíza) o 15 de novembro de 1937, é un diplomático e escritor español

## Traxectoria 
Como diplomático durante 25 anos e fillo de diplomáticos viviu en varios países. Foi o embaixador de España en Kuwait e nos Países Baixos e portavoz do goberno para asuntos exteriores ata retirarse en 1988.

Traballou máis tarde para o grupo PRISA sendo conselleiro editorial de El País, portavoz do grupo e director de comunicación. Foi profesor de Opinión na Escola de Periodismo El País-Universidade Autónoma de Madrid e copresentador, xunto a Máximo Pradera (e máis tarde xunto a Ranón Arangüena e Ana García Siñeriz) do programa *Lo más Plus* de Canal +. Reside entre Madrid e Mallorca coa súa familia.

## Bibliografía parcial 
* *Vichy 1940*, 2006
* *Cambio dos de veinticinco por una de cincuenta*, 2002
* *Educación y descanso. Las anécdotas de la diplomacia*, 2000
* *El engaño de Beth Loring*, 2000
* *El desencuentro*, 1996
* *La venganza*, 1988
* *La conspiración del Golfo*, 1982
* *La internacionalización de la guerra civil española*, 1971

## Premios e distincións 
* Premio Primavera de Novela. 2006
* Premio Planeta 1996
* Finalista do Premio Planeta 1982
Manuel Campo Vidal

**Manuel Campo Vidal**, nado en Camporrélls (Huesca) o 30 de marzo de 1951, é un xornalista e presentador español de televisión.
## Traxectoria 
[dereita|miniatura|Manuel Campo Vidal no Congreso Pontes de cultura, pontes de futuro, organizado pola asociación [Ponte... nas ondas!.]]

Está licenciado en Ciencias da Información pola UAB e é enxeñeiro Técnico Industrial pola Universidade Politécnica de Catalunya (UPC). Ademais, estudou Socioloxía en L'Ecole des Hautes Etudes en Sciences Socials (París).
As súas primeiras relacións co xornalismo profesional foron en 1972 co diario *Tele-expres* de Barcelona, xornal do que chegaría a ser subdirector.

En 1983 asumiu a subdirección do Telediario 2 de TVE, converténdose tamén no seu presentador, primeiro en solitario e, entre 1985 e 1987 xunto a Ángeles Caso. Paralelamente, dirixía e presentaba tamén o informativo *Punto y aparte*, que pretendía achegar a noticia ó telespectador, desde unha perspectiva pouco tradicional.

Nos seguintes anos incorpórase á Cadena SER de radio, onde presenta e dirixe o espazo *Hora 25*.

En 1992, fichou pola canle de televisión Antena 3, nun momento no que, tralo cambio no accionariado da mesma, procedeuse a renovar os seus informativos. Deste modo, Manuel Campo pasou a presentar e dirixir o informativo diario Antena 3 Noticias, até 1993.

Durante esta etapa, concretamente o 23 de maio de 1993 foi o moderador do debate do primeiro "cara a cara" da historia da televisión entre os dous aspirantes á presidencia do Goberno de España, José María Aznar e Felipe González, chegando a acadar unha cota de audiencia de 9,6 millóns de espectadores. Tamén dirixiu un debate electoral entre os candidatos á presidencia da Xunta de Galicia: Manuel Fraga (PPdG) e Antolín Sánchez Presedo (PSdeG), celebrado no Hostal dos Reis Católicos de Santiago de Compostela e retransmitido pola Antena 3 en desconexión para Galicia.

Desde 2003 presentaba o programa *Generación XXI*, emitido por Canal Sur, ETB, Castilla-La Mancha Televisión e Televisión de Canarias.

En 2006 foi elixido Presidente da Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España substitíndo a Ignacio Salas.

Conta cun Premio Ondas (en 1989), polo seu labor á fronte do programa Punto y aparte, así como dous TP de Oro, correspondentes a 1985 e 1986 como* Mejor Presentador*, coincidindo co seu paso polo Telediario.

## Vida persoal 
Está casado, dende 1998, coa xornalista viguesa María Rey.

## Obras 
### Xornalismo de Investigación 
* *Información y Servicios Secretos en el atentado al Presidente Carrero Blanco*.

### Socioloxía da Comunicación 
* *Simplemente María y su repercusión entre las clases trabajadoras*.
* *Confidencias: La TV por dentro*. 1985, Muchnik Editores, Barcelona, 281 pp.
* *La Transición Audiovisual Pendiente*.

### Socioloxía Política 
* *La España que hereda Felipe González*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de Káleidom International Speaker Bureau Axencia que xestiona as súas conferencias.
Premio Nacional de Poesía (España)

O **Premio Nacional de Literatura na modalidade de Poesía** é un premio literario de longa traxectoria que outorga anualmente o Ministerio de Cultura de España. O seu antecedente atópase no Concurso Nacional de Literatura creado pola Real Orde do Ministerio de Instrución Pública e Belas Artes do 27 de setembro de 1922 (Gaceta de Madrid, 273, de 30 de setembro), que seguiu convocándose ata 1931.

Premia á mellor obra de poesía escrita por un autor español, en calquera das linguas españolas. As obras son propostas por un xurado de expertos e deben ser primeiras edicións publicadas en España no ano anterior ó da convocatoria. Está dotado con 20.000 euros.

Na súa etapa moderna, o Premio Nacional de Poesía foi gañado por seis persoas galegas: José Ángel Valente (1993 e 2001), Manuel Álvarez Torneiro (2013), Pilar Pallarés (2019), Olga Novo (2020), Yolanda Castaño (2023) e Chus Pato (2024). A Valente premiáronselle senllas obras en castelán; nos outros casos premiáronse obras en galego.

## Galardoados 
### 1ª etapa do galardón: Concurso Nacional de Literatura na modalidade de Poesía (1924-1973) 
### 2ª etapa do galardón: Premio Nacional de Poesía (a partir de 1977) 
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Premios Nacionais de Cultura de España

### Ligazóns externas 
*Páxina do Ministerio de Cultura e Deporte sobre o Premio Nacional de Literatura / Modalidad Poesía
Premio Nacional de Narrativa de España

O **Premio Nacional de Literatura na modalidade de Narrativa** é un galardón literario de longa traxectoria que outorga anualmente o Ministerio de Cultura de España. Premia a mellor obra na modalidade de narrativa escrita por un autor español, en calquera das linguas españolas, entre tódalas obras deste xénero publicadas en España no ano anterior. Está dotado con 30.000 euros.

## Historia 
O antecendente a este premio pode estar no Concurso Nacional de Literatura que se outorgou entre 1923 e 1977 e que ía variando de xéneros; premiábanse novelas, mais tamén ensaios, poesía ou crítica. 

O premio pasou por dúas etapas: 

* De 1949 a 1976: en que se chamou **Premio Nacional de Literatura "Miguel de Cervantes" para novela.** Foi convocado a partir dunha Orde do 25 de xaneiro de 1949. Daquela a contía do premio era de 25 000 pesetas e, en 1963 pasa a ser de 50 000 pesetas e, en 1971, 100 000 e, no 1976, 200 000. 

## Linguas non castelás 
O premio tense outorgado en cinco ocasións a obras escritas en lingua galega: *Xa vai o griffón no vento* de Alfredo Conde en 1986; *Que me queres, amor?* de Manuel Rivas en 1996; *Trece badaladas* de Suso de Toro en 2003; *Virtudes (e misterios)* de Xesús Fraga en 2021; *e As malas mulleres* de Marilar Aleixandre en 2022. 

Tamén se ten premiado en 3 ocasións a obras en éuscaro: en 1989 a Bernardo Atxaga por Obabakoak, en 2002 a Unai Elorriaga por *Un tranvía cara a SP* e en 2009 a Kirmen Uribe por *Bilbao-New York-Bilbao.* Só se ten premiado nunha soa ocasión a obras en catalán: en 1995, Carme Riera por *Dins el darrer blau.*

## Galardoados 
### 2.ª época do galardón: Premio Nacional de Literatura "Miguel de Cervantes" para novela 
### 3.ª época do galardón: Premio Nacional de Narrativa 
## otas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Premios Nacionais de Cultura de España

### Ligazóns externas 
* Sitio oficial dos Premios Nacionais de Literatura / Modalidad Narrativa
Apache OpenOffice Writer

**Apache OpenOffice Writer** (ata decembro de 2011 **OpenOffice.org Writer**) é un procesador de texto que forma parte do conxunto de aplicacións libres de oficina Apache OpenOffice que se pode descargar desde Internet. Soporta o formato propietario .doc de Microsoft Word case na súa totalidade, ademais doutros formatos clásicos de documentos. O seu formato nativo de ficheiro está en formato en XML. Pode exportar a ficheiros PDF nativamente sen usar programas intermedios. É multiplataforma como a suite ofimática Apache OpenOffice, da que fai parte. A versión actual é a 4.1.1.
miniatura|**Apache OpenOffice Writer**

Writer é tamén un potente editor HTML tan fácil de usar como un documento de texto. Só con entrar no menú Ver e seleccionar "Deseño para Internet" cambia o formato do cadro de texto, semellándose a unha páxina web, que se pode editar da mesma maneira que se fora un procesador de textos. Con el tamén se poden facer etiquetas, así como tarxetas de presentación facilmente, sen ter que modificar o formato dun documento de texto para isto. Tamén ten unha galería de imaxes, texturas e botóns.

Totalmente configurable, pódese modificar calquera opción de páxina, botóns, barras de ferramentas e outras opcións de lingua, autocorrección, ortografía etc. Existe un corrector gramatical de galego chamado Golfiño.

Ademais pode protexer documentos con contrasinais, gardar versións do mesmo documento, inserir imaxes, obxectos OLE, admite sinaturas dixitais, símbolos, fórmulas, táboas de cálculo, gráficos, hiperenlaces, marcadores, formularios etc.

## Formatos 
Pódense gardar en 21 formatos de arquivos de texto:

# Texto en formato OpenDocument (.odt)
# Modelo de texto en formato OpenDocument (.ott)
# Documento de OpenOffice.org 1.0 (.sxw)
# Modelo de documento de OpenOffice.org (.stw)
# Microsoft Word 97/2000/XP (.doc)
# Microsoft Word 95 (.doc)
# Microsoft Word 6.0 (.doc)
# Rich Text Format (.rtf)
# StarWriter 5.0 (.sdw)
# Modelo de StarWriter 5.0 (.vor)
# StarWriter 4.0 (.sdw)
# Modelo StarWriter 4.0 (.vor)
# StarWriter 3.0 (.sdw)
# Modelo StarWriter (.vor)
# Texto (.txt)
# Texto codificado (.txt)
# Documento HTML (OpenOffice.org Writer) (.html)
# AportisDoc (Palm) (.pdb)
# DocBook (.xml)
# Microsoft Word 2003 XML (.xml)
# Pocket Word (.psw)

Catro tipos de documentos mestros:

# Documento mestre en formato OpenDocument (.odm)
# Documento mestre de OpenOffice (.sxg)
# Documento mestre de StarWriter 4.0 (.sgl)
# Documento mestre de StarWriter 3.0 (.sgl) 
# Texto codificado (Documento de OpenOffice.org) (.txt)

Ademais pode exportar a:

# Formato pdf *desde as versions 2.x converte tamén marcadores e hiperenlaces*
# Formato XML
Rosa María Mateo

**Rosa María Mateo**, nada en Burgos, 6 de xaneiro de 1943, é unha xornalista española.

## Traxectoria
En 1963 ingresou como locutora en Radio Nacional de España, incorporándose en 1966 aos servizos informativos de Televisión Española. Nunha primeira etapa, desenvolveu a súa carreira en La 2, daquela coñecida como UHF, en programas como *La segunda cadena informa* (1968). A principios dos anos 70 pasou á Primera canle, incorporándose ao recentemente estrenado *Informe semanal* de Pedro Erquicia, onde permanecería ata 1980.

Presentou tamén o *Telediario*, ata 1993 en que foi fichada por Antena 3 para facerse cargo do seu informativo *Antena 3 Noticias* de fin de semana. Permaneceu na canle privada, presentando na última época o informativo de madrugada, ata o ano 2003 en que o seu contrato se deu por finalizado.

### Televisión
* *La segunda cadena informa* (1968)
* *Buenas tardes* (1970-1973)
* *Informe semanal* (1974-1980)
* *Telediario* (1973-1993)
* *Crónica 3* (1981) con Jesús Hermida
* *Fila 7* (1983)
* *Al filo de la ley* (1993)
* *Antena 3 Noticias* (1993-2003)

## Premios e nomeamentos
* TP de Oro á mellor presentadora (1972).
* Antena de Oro (1972).
* Premio Ondas, na categoría de Nacionais de Televisión (1974).
* Antena de Oro, na categoría de Traxectoria profesional (2003).
* Premio honorífico «Toda una vida» da Academia de Televisión (2007).
* Medalla ao Mérito no Traballo, outorgada polo Ministerio de Traballo e Inmigración (2010).
* Premio Exxpopress Honorífico, outorgado polo Clube Exxpopress de Periodistas de Galicia, en recoñecemento á súa traxectoria profesional (2013).
* Premio Margarita Rivière ao rigor periodístico con visión de xénero, outorgado pola Asociación de Mulleres Periodistas de Cataluña (2018).
* Premio Avogados de Atocha, pola súa defensa dos dereitos humanos e a loita pola liberdade, outorgado por CCOO Castilla-La Mancha e a Fundación Instituto de Estudios Sociais de CCOO (2019).
* Premio de Comunicación Manuel Alonso Vicedo, en recoñecemento á súa traxectoria profesional (2019).
Castro de Moares

O **castro de Moares** é un poboado castrexo situado na parroquia de Ermedelo, no concello de Rois.

## Estado 
Todo o que queda do pequeno castro de Moares é un pequeno montículo de terra onde se supón que estaba. É coñecido como Os Castriños polos veciños do lugar. Hoxe está en terreos da concentración parcelaria da aldea de Asneiros. Parte do castro suponse destruído por unha pista da concentración, hoxe en día asfaltada, que percorre dende O Codeso ata Vilachán. Non se realizou ningún tipo de catas, pero suponse que as pedras foron usadas polos veciños para a construción de muros e casas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Castros de Galicia
O Castro de Beiro, Ourense

**Santo André do Castro de Beiro** é unha parroquia que se localiza ao noroeste do concello de Ourense. Segundo o INE en 2021 tiña 127 habitantes (4 máis que o ano anterior).

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que fai referencia a unha fortaleza ou poboado fortificado.

## Historia 
Baixo os cimentos da igrexa parroquial había un asentamento prerromano. Entre 1836 e 1943 pertenceu ao Concello de Canedo. Desta parroquia foi cura Basilio Álvarez, quen promoveu o movemento agrario a comezos do século XX.

Por outra parte, compre falar da igrexa parroquial, que se encuadra dentro do denominado tipo "clásico" do románico galego, a principios do século XIII.

## Camiño de Santiago 
O Camiño de Santiago pasa por Castro de Beiro, seguindo por Reguengo, Madrás e Casanovas para chegar a Cea, o que supón un atallo con respecto á ruta por Cudeiro.
## Deporte 
Cada ano, o Rally Ribeira Sacra cruza os seus territorios, atraendo a centos e centos de espectadores, polo que é un acontecemento relevante para toda a parroquia. Ademais, en 2022 celebrouse a Subida a Castro de Beiro de car-cross.

Pola parroquia discorre unha ruta de sendeirismo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Castro de Beiro 
### Parroquias de Ourense 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ourense
Manuel Ferreiro

***Manuel Ferreiro Badía**, escultor galego (n. 1944).
***Manuel Ferreiro Fernández**, investigador da lingüística histórica galega (n. 1955).
***Manuel Ferreiro Panadeiro**, político e alcalde republicano de Lalín (1903-1936).

## Véxase tamén 
* Ferreiro (homónimos)
Cudeiro, Ourense

[miniatura|Mapa da parte da parroquia comprendida entre o propio lugar de [Cudeiro, Cudeiro, Ourense|Cudeiro e Oira (1663).]]
**San Pedro de Cudeiro** é unha parroquia que se localiza ao nordés do concello de Ourense. Segundo o padrón municipal en 2014 tiña 976 habitantes (445 homes e 531 mulleres). Entre 1836 e 1943 pertenceu ao Concello de Canedo.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Cudeiro
### Parroquias de Ourense
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos
*Lugares de Ourense
Código ATC H

O **código ATC H** é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os preparados hormonais sistémicos, excluíndo as hormonas sexuais.

## H01 Hormonas hipofisarias e hipotalámicas e os seus análogos 
* H01A Hormonas do lóbulo anterior da hipófise e os seus análogos 
** H01A A ACTH 
** H01A B Tirotropina 
** H01A C Somatotropina e análogos 
* H01B Hormonas do lóbulo posterior da hipófise
** H01B A Vasopresina e análogos 
** H01B B Oxitocina e análogos 
* H01C Hormonas hipotalámicas 
** H01C A Hormonas liberadoras de gonadotropina 
** H01C B Inhibidores da hormona de crecemento 
** H01C C Inhibidores das hormonas liberadoras de gonadotropina

## H02 Corticosteroides para uso sistémico 
* H02A Corticosteroides para uso sistémico, monodrogas 
** H02A A Mineralocorticoides 
** H02A B Glicocorticoides 
* H02B Corticosteroides para uso sistémico, combinacións 
** H02B X Corticosteroides para uso sistémico, combinacións 
* H02C Preparados contra as hormonas adrenais 
** H02C A Anticorticosteroides

## H03 Terapia tiroide 
* H03A Preparados de hormona tiroide 
** H03A A Hormonas tiroides 
* H03B Preparados antitiroides 
** H03B A Tiouracilos 
** H03B B Derivados imidazólicos que conteñen xofre 
** H03B C Percloratos 
** H03B X Outros preparados antitiroides 
* H03C Terapia con iodo 
** H03C A Terapia con iodo

## H04 Hormonas pancreáticas 
* H04A Hormonas glicoxenolíticas 
** H04A A Hormonas glicoxenolíticas

## H05 Homeostase do calcio 
* H05A Hormonas paratiroides 
** H05A A Hormonas paratiroides 
* H05B Hormonas contra a hormona paratiroide 
** H05B A Preparados con calcitonina
Código ATC P

O **código ATC P** é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os produtos antiparasitarios, insecticidas e repelentes.

## P01: Antiprotozoarios 
* P01A Axentes contra a amebíase e outras enfermidades por protozoarios
** P01A A Derivados da hidroxiquinolina
** P01A B Derivados do nitroimidazol
** P01A C Derivados da dicloroacetamida
** P01A R Compostos do arsénico
** P01A X Outros axentes contra a amebiase e outras enfermidades por protozoarios
* P01B Antipalúdicos
** P01B A Aminoquinolinas
** P01B B Biguanidas
** P01B C Metanolquinolinas
** P01B D Diaminopirimidinas
** P01B X Outros antipalúdicos
* P01C Axentes contra a leishmaníase e tripanosomíase
** P01C A Derivados do nitroimidazol
** P01C B Compostos antimoniales
** P01C C Derivados do nitrofurano
** P01C D Compostos do arsénico
** P01C X Outros axentes contra a leishmaníase e tripanosomíase

## P02: Antihelmínticos 
* P02B Antitrematodes
** P02B A Derivados da quinolina e substancias relacionadas
** P02B B Compostos organofosforados
** P02B X Outros axentes antitrematodes
* P02C Antinematodes
** P02C A Derivados do benzimidazol
** P02C B Piperazina e derivados
** P02C C Derivados da tetrahidropirimidina
** P02C E Derivados do imidazotiazol
** P02C F Avermectinas
** P02C X Outros antinematodes
* P02D Anticestodes
** P02D A Derivados do ácido salicílico
** P02D X Outros anticestodes

## P03: Ectoparasiticidas, incl. escabicidas, insecticidas e repelentes 
* P03A Ectoparasiticidas, incl. escabicidas
** P03A A Produtos que conteñen xofre
** P03A B Produtos que conteñen cloro
** P03A C Piretrinas, incl. compostos sintéticos
** P03A X Outros ectoparasiticidas, incl. escabicidas
* P03B Insecticidas e repelentes
** P03B A Piretrinas
** P03B X Outros insecticidas e repelentes
Código ATC R

O **código ATC R** é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os medicamentos para o sistema respiratorio.

## R01: Preparados de uso nasal 
* R01A Desconxestivos e outros preparados nasais para uso tópico
** R01A A Simpaticomiméticos, monodrogas
** R01A B Simpaticomiméticos, combinacións excl. corticoesteroides
** R01A C Axentes antialérxicos, excl. corticosteroides
** R01A D Corticoesteroides
** R01A X Outros preparados nasais
* R01B Desconxestivos nasais para uso sistémico
** R01B A Simpaticomiméticos

## R02: Preparados para a gorxa 
* R02A Preparados para a gorxa
** R02A A Antisépticos
** R02A B Antibióticos
** R02A D Anestésicos

## R03: Axentes contra padecementos obstrutivos das vías respiratorias 
* R03A Adrenérxicos, inhalatorios
** R03A A Agonistas de receptores adrenérxicos alfa e beta
** R03A B Agonistas de receptores beta adrenérxicos non selectivos
** R03A C Agonistas selectivos de receptores beta-2 adrenérxicos
** R03A H Combinacións de axentes adrenérxicos
** R03A K Adrenérxicos e outros axentes contra padecimentos obstrutivos das vías respiratorias
* R03B Outros axentes contra padecimentos obstrutivos das vías respiratorias, inhalatorios
** R03B A Glucocortociodes
** R03B B Anticolinérxicos
** R03B C Axentes antialérxicos, excl. corticosteroides
** R03B X Outros axentes contra padecimentos obstrutivos das vías respiratorias, inhalatorios
* R03C Adrenérxicos para uso sistémico
** R03C A Agonistas de receptores alfa e beta adrenérxicos
** R03C B Agonistas de receptores beta adrenérxicos non selectivos
** R03C C Agonistas selectivos de receptores beta-2 adrenérxicos
** R03C K Adrenérxicos e outros axentes contra padecimentos obstrutivos das vías respiratorias
* R03D Outros axentes contra padecimentos obstrutivos das vías respiratorias, inhalatorios para uso sistémico
** R03D A Xantinas
** R03D B Xantinas e adrenérxicos
** R03D C Antagonistas do receptor de leucotrienos
** R03D X Outros axentes contra padecimentos obstrutivos das vías respiratorias, inhalatorios para uso sistémico

## R05: Preparados para a tose e o arrefriado 
* R05C Expectorantes, excl. combinacións con supresores da tose
** R05C A Expectorantes
** R05C B Mucolíticos
* R05D Supresores da tose, excl. combinacións con expectorantes
** R05D A Alcaloides do opio e derivados
** R05D B Outros supresores da tose
* R05F Combinacións de supresores da tose e expectorantes
** R05F A Derivados do opio e expectorantes
** R05F B Outros supresores da tose e expectorantes
* R05X Outros preparados combinados para o arrefriado

## R06: Antihistamínícos para uso sistémico 
* R06A Antihistamínicos para uso sistémico
** R06A A Aminoalquil éteres
** R06A B Alquilaminas substituídas
** R06A C Etilendiaminas substituídas
** R06A D Derivados da fenotiazina
** R06A E Derivados da piperazina
** R06A K Combinacións de antihistamínicos
** R06A X Outros antihistamínicos para uso sistémico

## R07: Outros produtos para o sistema respiratorio 
* R07A Outros produtos para o sistema respiratorio
** R07A A Surfactantes pulmonares
** R07A B Estimulantes respiratorios
** R07A X Outros produtos para o sistema respiratorio
Reza, Ourense

**Santa María de Reza** é unha parroquia que se localiza ao oeste do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 344 habitantes (170 homes e 174 mulleres).

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Canzorros igrexa de Santa María de Reza, Ourense.jpg|Canzorros no muro sur da igrexa de Reza.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Reza 
### Parroquias de Ourense 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ourense
Trasalba, Ourense

**San Pedro de Trasalba** é unha parroquia que se localiza ao noroeste do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).

As festas celébranse na honra de San Roque a terceira fin de semana de agosto.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trasalba 
### Parroquias de Ourense 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ourense
* Trasalba, Amoeiro
Código ATC L

O **código ATC L** é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os axentes antineoplásicos e inmunomoduladores.

## L01: Axentes antineoplásicos 
* L01A Axentes alquilantes 
** L01A A Análogos da mostaza nitroxenada 
** L01A B Alquilsulfonatos 
** L01A C Etileniminas 
** L01A D Nitrosoureas 
** L01A G Epóxidos 
** L01A X Outros axentes alquilantes 
* L01B Antimetabolitos 
** L01B A Análogos do ácido fólico 
** L01B B Análogos das purinas 
** L01B C Análogos das pirimidinas 
* L01C Alcaloides de plantas e outros produtos naturais 
** L01C A Alcaloides da Vinca e análogos 
** L01C B Derivados da podofilotoxina 
** L01C C Derivados da colchicina 
** L01C D Taxanos 
* L01D Antibióticos citotóxicos e substancias relacionadas 
** L01D A Actinomicinas 
** L01D B Antraciclinas e substancias relacionadas 
** L01D C Outros antibióticos citotóxicos 
* L01X Outros axentes antineoplásicos 
** L01X A Compostos do platino 
** L01X B Metilhidrazinas 
** L01X C Anticorpos monoclonais 
** L01X D Axentes usados en terapia fotodinámica 
** L01X X Outros axentes antineoplásicos 
** L01X Y Combinacións de axentes antineoplásicos

## L02: Terapia endócrina 
* L02A Hormonas e axentes relacionados 
** L02A A Estróxenos 
** L02A B Progestáxenos 
** L02A E Análogos da hormona liberadora de gonadotrofinas 
** L02A X Outras hormonas 
* L02B Antagonistas de hormonas e axentes relacionados 
** L02B A Antiestróxenos 
** L02B B Antiandróxenos 
** L02B G Inhibidores encimáticos

## L03: Inmunoestimulantes 
* L03A Citocinas e inmunomoduladores 
** L03A A Factores estimulantes de colonias 
** L03A B Interferóns
** L03A C Interleucinas 
** L03A X Outras citocinas e inmunomoduladores

## L04: Axentes inmunosupresores 
* L04A Axentes inmunosupresores 
** L04A A Axentes inmunosupresores selectivos 
** L04A X Outros axentes inmunosupresores
Untes, Ourense

**Santo Estevo de Untes** é unha parroquia situada ao oeste do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 289 habitantes (123 homes e 166 mulleres). Entre 1836 e 1943 pertenceu ao Concello de Canedo, que foi concello de seu desde o 10 de xuño de 1836 ata o 15 de decembro de 1943, cando foi anexionado ó concello de Ourense.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Untes
### Parroquias de Ourense
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Ourense
Velle, Ourense

**Santa Marta de Velle** é unha parroquia que se sitúa ao leste do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2010 tiña 732 habitantes (351 homes e 381 mulleres), 22 menos ca en 1999.

## Patrimonio 
O pazo de Velle situado no seu centro urbano, a beira do campo da festa, tamén chamado Outeiro ou rúa do Cuco.

Hai dúas igrexas, unha do século XVI en Regoufe, na que se sitúa o cemiterio parroquial e outra de maiores dimensións situada por riba do Altiño.
A súa patroa é Santa Marta, que ten as festas na súa honra os días 28, 29 e 30 de xullo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Velle 
### Parroquias de Ourense 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ourense
### Bibliografía 
* Completo estudo sobre a parroquia de Velle.
François Rabelais

**François Rabelais** nado en La Devinière, preto de Chinon, cara a 1494 e finado en París o 9 de abril do 1553, foi un médico e escritor francés, humanista do Renacemento. Rabelais renovou, á luz do pensamento antigo, o ideal filosófico e moral do seu tempo. A súa obra foi incluída no *Index Librorum Prohibitorum*.

## Traxectoria 
François Rabelais era fillo de Antoine Rabelais, senescal de Lerné e avogado. A data do seu nacemento é moi controvertida, algúns preferíndolle o ano 1483 ao ano 1494. Recibiu unha formación de Teoloxía. Máis tarde, Rabelais incorporouse ao convento franciscano do Puy-Saint-Martin en Fontenay-le-Comte, converténdose en monxe en outubro de 1520. Manifesta moi pronto unha curiosidade humanista. Pedro Lamy iníciao aos estudos gregos e anímao a escribir a *Guillaume Budé*. Rabelais interesouse polos autores antigos, e corresponde máis tarde con outros humanistas famosos. En 1523, a raíz dos comentarios de Erasmo sobre o texto grego dos Evanxeos, a Sorbona intenta impedir o estudo do grego. Ao final deste ano, os superiores de Rabelais e de *Pedro Lamy* confiscan os seus libros de grego. Aínda que os seus libros estéanlle devoltos aos poucos, Rabelais soluciónase a cambiar de orde monástica. Sostido por Geoffroy d' Estissac, que o acolle na súa Abadía de Maillezais, Rabelais presente unha petición ao papa neste sentido, xustificándoo pola excesiva austeridade da norma de Francisco de Asís.

Faise beneditino, e dedícase á persoa de Geoffroy de Estissac, converténdose no seu secretario. Acompáñao así durante xiras de inspección das súas terras e abadías. Rabelais trasládase a continuación ao priorado de Ligugé, residencia habitual de Geoffroy de Estissac, onde se fai amigo de Jean Bouchet. Ao mosteiro próximo a *Fontenay-le-Comte*, entrevístase co nobre abade Antoine Ardillon. Rabelais non se dobrou facilmente ás normas monacais e non permaneceu enclaustrado no mosteiro.

Cara a 1528, tomou a roupa de sacerdote secular para visitar distintas universidades. Vai en primeiro lugar a París, onde comeza os seus estudos de medicina. Ten dous nenos.

## Obra 
* *Pantagruel* (*Les horribles et épouvantables faits et prouesses du très renommé géant Pantagruel*; 1532).
* *Gargantua* (*La vie très horrifique du grand Gargantua, père de Pantagruel, fils de Grandgousier*; 1534).
* *Le Tiers Livre* ( *O terceiro libro*) 1546.
* *Le Quart Livre* (*O cuarto libro*) 1552. 
* *Le Cinquième Livre*' (*O quinto libro*) 1564, póstumo.
* *Pantagrueline Prognostication*.

### Traducido ao galego 
* *Gargantúa e Pantagruel* (2021). Rinoceronte. 356 páxs. ISBN 978-84-17388-66-9.

## Véxase tamén
Rosa Montero

miniatura|dereita|Rosa Montero na Feira do Libro de Madrid 2007
**Rosa Montero Gayo**, nada en Madrid o 3 de xaneiro de 1951, é unha xornalista e escritora española.

En decembro de 2022 foi Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes do Goberno de España.

## Traxectoria 
De orixe humilde, estudou xornalismo e psicoloxía, aínda que abandonou esta última carreira en cuarto curso. Colaborou con grupos de teatro independente como Canon ou Tábano, á vez que comezaba a publicar en diversos medios informativos (Fotogramas, Pueblo, Posible etc.). Desde finais de 1976 traballa de maneira exclusiva para o diario El País, no que foi redactora xefe do suplemento dominical durante 1980-1981.

En 1981 gañou o Premio Nacional de Xornalismo para reportaxes e artigos literarios. En 1997 gañou o Premio Primavera por "La hija del caníbal", obra que ó ano seguinte tamén recibiu o premio á mellor novela outorgado polo Círculo de Críticos de Chile. "La loca de la casa" gañou o premio Qué Leer á mellor novela española de 2003 e o Grinzane Cavour ó mellor libro estranxeiro publicado en Italia en 2004. "Historia del Rey Transparente" obtivo o Premio Qué Leer á mellor novela española de 2005.

A súa obra está traducida a vinte linguas..

## Obra 
### Novela 
* *Crónica del desamor* (Debate, 1979)
* *La función Delta* (Debate, 1981)
* *Te trataré como a una reina* (Seix Barral, 1983)
* *Amado amo* (Debate, 1988)
* *Temblor* (Seix Barral, 1990)
* *Bella y oscura* (Seix Barral, 1993)
* *La hija del caníbal* (Espasa, 1997)
* *Amantes y enemigos* (Alfaguara, 1998)
* *El corazón del tártaro* (Espasa, 2001)
* *La loca de la casa* (Alfaguara, 2003)
* *Historia del Rey Transparente* (Alfaguara, 2005)
* *La ridícula idea de no volver a verte* (Seix Barral, 2013)
* *El peso del corazón* (Seix Barral, 2015)
* *La carne* (Alfaguara, 2016)
* *La buena suerte* (2020)

### Novela xuvenil 
* *El nido de los sueños* (Siruela, 1991, 2004)

### Contos infantís 
* *Las barbaridades de Bárbara* (Alfaguara Infantil e Xuvenil, 1996)
* *El viaje fantástico de Bárbara* (Alfaguara Infantil e Xuvenil, 1997)
* *Bárbara contra el Doctor Colmillos* (Alfaguara Infantil e Xuvenil, 1998)

### Relatos 
* *Doce relatos de mujer* (con once autores máis)(Alianza, 1982)
* *El puñal en la garganta* (Alfaguara, 1994) (no vol. colectivo "Relatos urbanos")
* *Amantes y enemigos*. Cuentos de parejas (Alfaguara, 1998)
* *Las madres no lloran en Disneylandia* (Relato, 1999)
* *Cuentos del mar* (con oito autores) (Ediciones B, 2001)

### Ensaio xornalístico 
* *España para ti para siempre* (AQ Ediciones, 1976) 
* *Cinco años de país* (Debate, 1982) 
* *La vida desnuda* (Aguilar, 1994) 
* *Historias de mujeres* (Alfaguara, 1995) 
* *Entrevistas* (Aguilar, 1996) 
* *Pasiones* (Aguilar, 1999) 
* *Estampas bostonianas y otros viajes* (Península, 2002)
* *Lo mejor de Rosa Montero* (Espejo de tinta, 2005)

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* https://www.rosamontero.es/index.html
Palmés, Ourense

**San Mamede de Palmés** é unha parroquia situada ao norte do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 254 habitantes (127 homes e 127 mulleres). Entre 1836 e 1943 pertenceu ao Concello de Canedo.

## Patrimonio 
O mosteiro de Santa Comba de Naves foi un mosteiro beneditino. Pénsase que foi fundado no ano 888 por Afonso III. O 26 de abril de 1499, prior da orde de San Bieito de Valladolid, incorporou o mosteiro de Naves e mais o de San Pedro de Rocas ao mosteiro de Celanova. Porén, o 23 de xullo dese mesmo ano decidiu asocialos ao mosteiro de San Paio de Antealtares, pero Celanova presentou un recurso en Valladolid. Finalmente, o papa León X validou a anexión a Celanova, que xa declarara Xulio II. Desde entón, Santa Comba é un priorado administrativo de Celanova. Na idade moderna foi abandonado, sendo reconstruído en 1760, e estivo activo con tres ou catro monxes até a desamortización de 1836.

A construción tiña planta baixa e dous andares, con capacidade para 12 monxes. Tiña unha capela de época moderna e un pombal.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Santa Comba de Naves 1.jpg|Mosteiro de Santa Comba de Naves.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Palmés 
### Parroquias de Ourense 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ourense
Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España

A **Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España** (en ) é unha institución sen ánimo de lucro fundada en 1997 que aglutina ós principais operadores de televisión e que integra a preto de 800 profesionais do sector audiovisual.

Outorga os premios ós mellores programas de televisión, denominados Premios ATV. Un deses é o Premio Pilar Miró que se concede ó mellor de Guión para películas para televisión.

En 2006 celebráronse as vodas de ouro da televisión en España.

O xornalista galego Ignacio Ramonet é socio de honra desta institución.

## Presidentes
* Jesús Hermida (1997-1998), 
* Antonio Mercero (1998-2000) 
* Ignacio Salas (2000-2006).
* Manuel Campo Vidal (2006 - actualidade)

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Premio de Periodismo Científico Concha García Campoy
### Ligazóns externas
*Web oficial