open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rongo

Na mitoloxía maorí, **Rongo** ou **Rongo-mā-Tāne** (tamén **Rongo-hīrea**, **Rongo-marae-roa** e **Rongo-marae-roa-a-Rangi**) é un importante deus (*atua*) das plantas cultivadas, especialmente da pataca doce (*kūmara* en maorí), un cultivo vital para os maorís. Outros cultivos dos maorís nos tempos tradicionais incluían taro, ñame (*uwhi*), cordyline (*tī*) e *Lagenaria siceraria*. Debido á súa orixe tropical, a maioría destes cultivos eran difíciles de cultivar agás no extremo norte da illa Norte, de aí a importancia de Rongo en Nova Zelandia.

El foi un importante deus da agricultura e da guerra nas meridionais Illas Cook, especialmente en Mangaia, onde o Akaoro marae e Orongo marae foron centros do seu culto, onde se lle ofrecía taro cocido para asegurar o éxito na batalla e a fertilidade da terra.

Na sala de espera da Walt Disney's Enchanted Tiki Room cóntase unha lenda sobre Rongo facendo voar o primeiro papaventos, na que Ernest Tavares dá voz a Rongo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* G. Grey, *Polynesian Mythology*, edición ilustrada, impresión de 1976. (Whitcombe and Tombs: Christchurch), 1956.
* M. Orbell, *The Concise Encyclopedia of Māori Myth and Legend* (Canterbury University Press: Christchurch), 1998.
* E.R. Tregear, *Maori-Polynesian Comparative Dictionary* (Lyon and Blair: Lambton Quay), 1891.
* Patrick V. Kirch, "Natural Experiments of History" antoloxía editada por Jared Diamond e James A. Robinson, Chapter one "Controlled Comparison and Polynesian Cultural Evolution" by Patrick V. Kirch, pages 28 & 29, (The Belknap Press of Harvard University Press Cambridge, Massachusetts & Londres, Inglaterra), 2010.
Carter (filme de 2022)

***Carter*** (en ; *Kateo*) é un filme surcoreano de 2022 dirixido por Jung Byung-gil. O filme está protagonizado por Joo Won, Lee Sung-jae, Jeong So-ri e Kim Bo-min. 

*Carter* estreouse o 5 de agosto de 2022 a través de Netflix.

## Personaxes 
* Joo Won como Carter Lee / Michael Bane
* Lee Sung-jae como Kim Jong-hyuk
* Jeong So-ri como Han Jung-hee
* Kim Bo-min como Jung Ha-na
* Byeon Seo-yun como Choi Yu-jin
* Jung Jae-young como Jung Byung-ho
* Jung Hae-kyun como Kim Dong-gyu
* Camilla Belle como Agnes
* Mike Colter como Smith
* Christina Donnelly como Axente 3

## Notas
Manuel da Cal Vázquez

**Manuel da Cal Vázquez**, nado en Ourense en 1957, é un político e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Titulouse como Enxeñeiro Técnico Agrícola na Escola Universitaria Técnica de Lugo. Durante o seu tempo de estudante militou na organización estudantil ERGA, pasando despois a integrarse na ANPG e máis adiante na UPG e no Bloque Nacionalista Galego.
No ano 2022 ocupaba os cargos de coordenador Xeral da Federación Rural Galega e facía parte do consello de administración do xornal *Nós Diario*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Artigos de Manuel da Cal en Nós Diario.

* Artigos de Manuel da Cal en Terraetempo.
Leiqui Uriana

**Leiqui del Carmen Uriana Henríquez**, nada en Maracaibo, Zulia, Venezuela o 24 de xaneiro de 1983, é unha xornalista, cineasta, produtora e activista wayuu do clan Sijona. É a directora xeral de Anakaa Film e fundadora e membro da Rede de Comunicadores wayuu na Guajira colombo-venezolana.

## Traxectoria 
Naceu na cidade de Maracaibo, entre os asentamentos wayuu que se estabeleceron na capital do estado Zulia. Leiqui Uriana é unha das primeiras mulleres wayuu en liderar o cinema colombo-venezolano dende a perspectiva e o enfoque dos pobos indíxenas. Comezou a súa carreira profesional aspirando a graduarse de enfermeira, posteriormente decide facer un cambio nas súas metas por mor dun encontro co realizador, cineasta e antropólogo francés Xavier Larroque, de quen foi intérprete durante a visita á súa comunidade. Comezou a súa carreira de comunicación social mentres traballou na canle venezolana Vivetv presentando reportaxes documentais sobre a situación dos indíxenas que viven nas cidades.

Posteriormente foi escollida para unha bolsa en Cuba, na Escola Internacional de Cinema e Televisión de San Antonio de los Baños, na que estivo tres anos para prepararse como directora de documentais. Durante a súa estadía relaciónase con diversos líderes e lideresas de todo o mundo. Obtén o seu título no ano 2012, para logo retornar ao seu país e dirixir diversas actividades e proxectos enmarcados en fortalecer a imaxe e o liderado dos mozos indíxenas fronte a temas transversais como a reafirmación cultural e o etnocentrismo presente nos medios audiovisuais estabelecidos. e no ano 2019 participou na produción xeral da película *El regreso al mar de mis muertos*.

### Mostra de cinema e vídeo wayuu 
Leiqui Uriana, xunto á rede de comunicadores wayuu, púxose á fronte da mostra de cinema e vídeo wayuu, cuxo obxectivo é ter un espazo de difusión, fortalecemento e socialización dos diversos traballos adiantados por realizadores e mozos wayuu de acordo a diferentes temáticas. As diversas mostras son expostas en espazos con participación das comunidades wayuu nos diferentes territorios. Cada ano a mostra cambia de temática de acordo ao grupo organizador, sempre enfocados no pobo wayuu e mais outros pobos indíxenas convidados de Colombia.

## Notas
Wayuunaiki (xornal)

***Wayuunaiki*** é un xornal de circulación mensual bilingüe de Venezuela e Colombia, publicado en español e wayuu. O xornal fai énfase nas novas de interese dos pobos indíxenas de Colombia e Venezuela. Relanzarase en Bogotá para estender o seu servizo informativo a outros pobos indíxenas, afrodescendentes, palenqueiros, raizais e migrantes do Departamento de Cundinamarca, en especial aos que habitan no Distrito. Aos seus 22 anos de servizo comunicacional alternativo, multiétnico e pluricultural, busca consolidarse como un medio internacional pola defensa e reivindicación dos pobos orixinarios. 

Fundado no ano 2000, é distribuído en Venezuela e en Colombia. A súa fundadora foi Jayariyú Farías Montiel. No ano 2010 estivo nomeado ao Programa Internacional para o Desenvolvemento da Comunicación (PIDC) da UNESCO, obtendo o cuarto lugar. O 13 de abril de 2015 saíu a edición 191 que se titulou “Mil historias que contar”.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Manfred Mehl

**Manfred Mehl**, nado en Schneidemühl, Estado libre de Prusia, o 4 de marzo de 1939, é un profesor e numismático alemán.

## Traxectoria 
Aínda que Mehl naceu en Schneidemühl —a actual vila polaca de Piła—, en 1945 os acontecementos da Segunda guerra mundial fixeron que tivese que fuxir coa súa nai e parte da súa familia, inicialmente a Erfurt e a partir de 1949 á zona de ocupación británica de Hildesheim, na Baixa Saxonia, onde se estableceu.

Alí graduouse en educación secundaria no *Gymnasium Andreanum*, onde se iniciou o seu interese pola historia e a numismática —o seu traballo de graduación centrouse xa daquela na historia do diñeiro—. Entre 1958 e 1964 cursou estudos superiores de Grego, Latín, Historia Antiga, Arqueoloxía e Estudos Eslavos na Universidade de Hamburgo,
* (2006): Premio Literario da Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais.
* (2012): Premio da Sociedade de Historia Monetaria Internacional, de Frankfurt.

## Publicacións 
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables dos publicados por Manfred Mehl ao longo da súa carreira:

* (1974). *Schöne Hildesheimer Münzen. Gepräge d. Stadt u. d. Bistums*. Bernward, Hildesheim. ISBN 9783870650551
* (1995). *Die Münzen des Bistums Hildesheim.* Bernward, Hildesheim. ISBN 9783895430602
* (1995). *Vom Beginn der Prägung bis zum Jahre 1435*. Bernward, Hildesheim. ISBN 9783895430602
* (1998). *Die Münzen der Grafen von Barby und Mühlingen*. Mehl, Hamburgo. ISBN 9783933420008
* (1998). *Deutsche Serienscheine von 1918 - 1922 Katalog mit aktuellen Marktpreisen*. Gietl Verlag, Battenberg. ISBN 978-3924861254
* (2006). *Die Münzen des Stiftes Quedlinburg*. Mehl, Hamburgo. ISBN 978-3933420022
* (2011). *Münz- und Geldgeschichte des Erzbistums Magdeburg im Mittelalter.* Mehl, Hamburgo. ISBN 978-3-933420-03-9
* (2015). *Die Münzen und Medaillen von Merseburg von den Anfängen bis 1738*. Mehl, Hamburgo. ISBN 9783933420039
* (2019). *Die Münzen und Medaillen des Bistums Naumburg-Zeitz und des späteren Herzogtums Sachsen-Zeitz*. Mehl, Hamburgo. ISBN 9783933420067 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kampmann, U. (2021). "Manfred Mehl mit dem Verdienstkreuz am Bande ausgezeichnet". En *Münzen Woche*. 11 de febreiro de 2021.
Castelo, Castelo, Taboada

**Castelo** é un lugar da parroquia de Castelo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Castelo 
### Parroquias de Taboada
Igrexa, Couto, Taboada

**Igrexa** é un lugar da parroquia de Couto no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.

## Toponimia 
O topónimo **Igrexa** (do latín , o lugar da igrexa) débese á presenza no lugar da igrexa de San Martiño de Couto.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Couto 
### Parroquias de Taboada 
## Notas
Linguas saharianas

As **linguas saharianas** son unha pequena familia de linguas faladas no Sáhara oriental, dende o noroeste de Darfur até o sur de Libia, norte e centro do Chad, o leste de Níxer e nordeste de Nixeria. Entre as linguas saharianas, salientan polo seu número de falantes o kanuri (4 millóns de falantes, arredor do lago Chad, no Chad, Nixeria, Níxer e o Camerún), o daza (330&nbsp;000 falantes no Chad), o teda (49&nbsp;000 falantes no norte do Chad) e o zaghawa (170&nbsp;000 falantes no leste do Chad e Darfur). Forman parte da familia proposta nilo-sahariana.

No ano 2007, Václav Blažek compilou unha lista de palabras comparativas das linguas saharianas.

## Clasificación interna 
[thumb|350px|Clasificación de [Václav Blažek de 2007 das linguas saharianas.]]

## Notas
Fenoscandia

:*Non confundir con Escandinavia, Países nórdicos, Europa do Norte*.

**Fenoscandia** ou **Fenoescandinavia** son termos xeográficos e xeolóxicos utilizados para describir a península composta polo conxunto da península Escandinava, a península de Kola, Carelia e Finlandia no norte de Europa. 

Xeoloxicamente, o termo tamén alude ao escudo Báltico, que comprende Noruega, Suecia, Finlandia e parte de Rusia (óblast de Murmansk, parte da República de Carelia e o norte do óblast de San Petersburgo), que é a porción exposta da antiga placa Báltica.

O termo foi usado por primeira vez polo xeólogo finés Wilhelm Ramsay en 1898. O escudo Báltico ten máis de 3 100 millóns de anos de antigüidade.

Nun sentido cultural, Fenoscandia representa historicamente o estreito contacto entre os pobos e as culturas saami, finesa, sueca e norueguesa. A diferenza da expresión «Países nórdicos», Fenoscandia non inclúe Dinamarca, Islandia, Groenlandia, os países bálticos ou outras zonas de ultramar xeograficamente desconectadas.

A xeografía de Fenoscandia caracterízase por unha gran cantidade de lagos, fiordes e unha cordilleira erosionada que corre paralela ao mar de Noruega. O nome Fenoscandia á unha mestura dos nomes Finlandia e Escandinavia.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Escandinavia
* Laponia
* Países nórdicos

## Notas
Maria Caccamo Caltabiano

**Maria Caccamo Caltabiano**, nada en Giarre, Catania, o 9 de setembro de 1946, e nesta institución dirixiu o departamento de Estudos Clásicos, entre 1998 e 2004.

Entre os centros de interese máis salientables das súas investigacións está a iconografía da moeda da Antigüidade, sinaladamente na de Sicilia e a Magna Grecia, na republicana e na provincial romana e nas emisións tolemaicas, entre outras. no seo do cal presidiu o comité organizador do XV Congreso Internacional de Numismática, celebrado en Taormina en 2015. Así mesmo, entre outras entidades é membro da Academia Italiana de Estudos Numismáticos e da Sociedade Numismática Italiana,

## Publicacións 
Caccamo Caltabiano é autora de máis de 200 artigos e colaboracións en obras conxuntas, e tamén dalgúns traballos monográficos, entre os que cabe salientar os seguintes:

* (1977). *Una città del Sud tra Roma e Annibale. La monetazione di Petelia*. Sophia, Palermo.
* (1992). *Dalla premoneta alla moneta. Lessico monetale greco tra semantica e ideologia* (con P. Radici Colace). ETS, Pisa. ISBN 978-8877416667
* (1993). *La monetazione di Messana, con le emissioni di Rhegion dell’età della tirannide*. De Gruyter, Berlín-Nova York. ISBN 978-3110135275
* (1997). *Siracusa ellenistica. Le monete «Regali» di Ierone II, della sua famiglia e dei siracusani* (con B.Carroccio e E. Oteri E.). Università degli Studi di Messina. ISBN 978-8882680008
* (2007). *Il significato delle immagini. Codice di comunicazione e immaginario della moneta antica.* Falzea Editore, Reggio Calabria. ISBN 9788882962487
* (2015). *Survey of numismatic research: 2008-2013* (con C. Arnold-Biucchi). International Association of Professional Numismatists / International Numismatic Counicl. ISBN 9788897805427
* (2015). *XV International Numismatic Congress. Taormina 2015. Proceedings*. Arbor Sapientiae, Roma. ISBN 978-88-94820-31-7

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "Caltabiano, Maria Caccamo". En *Coins Weekly*. 14 de decembro de 2016.
Tāne

Na mitoloxía maorí, **Tāne** (tamén coñecido como **Tāne-mahuta**, **Tāne-nui-a-Rangi**, e moitos outros nomes) é o deus dos bosques e dos paxaros, e o fillo de Ranginui e Papatūānuku, o pai do ceo e a nai da Terra, os cales adoitaban deitarse nun forte abrazo onde os seus moitos fillos vivían na escuridade entre eles (Grey 1956:2).

En Tahití, Tane é o deus da paz e da beleza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*G. Grey, *Nga Mahi a Nga Tupuna*, fourth edition. First published 1854. (Reed: Wellington), 1971.
*G. Grey, *Polynesian Mythology*, Illustrated edition, reprinted 1976. (Whitcombe and Tombs: Christchurch), 1956.
*M. Orbell, *The Concise Encyclopedia of Māori Myth and Legend* (Canterbury University Press: Christchurch), 1998.
*A. Smith,  *Songs and Stories of Taranaki from the Writings of Te Kahui Kararehe* (MacMillan Brown Centre for Pacific Studies: Christchurch), 1993.
*E.R. Tregear, *Maori-Polynesian Comparative Dictionary* (Lyon and Blair: Lambton Quay), 1891.
Stanley B. Prusiner

**Stanley Brnjamin Prusiner**, nado o 28 de maio de 1942 en Des Moines, Iowa, é un neurólogo e bioquímico estadounidense.

É o director do Instituto de Enfermidades Neurodexenerativas da Universidade de California en San Francisco (UCSF). Descubriu os prións, unha clase de patóxenos infecciosos autorreprlicábeis compostos principalmente ou unicamente por proteínas.

Recibiu o Premio Albert Lasker de Investigación Médica Básica en 1994 e o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1997 polas investigacións sobre os prións desenvolvida por el e o seu equipo de colaboradores a partir dos principios da década de 1970. 

## Traxectoria 
Prusiner naceu en Des Moines, Iowa, fillo de Miriam Spigel e Lawrence Prusiner, un arquitecto. Pasou a súa infancia en Des Moines e Cincinnati, Ohio, onde asistiu ao Walnut Hills High School, onde era coñecido como "o pequeno xenio" polo seu traballo innovador nun repelente para *Boisea trivittata*, un insecto hemíptero de Norteamérica. Prusiner recibiu o título de Licenciado en Ciencias Químicas pola Universidade de Pensilvania e máis tarde recibiu o seu M.D. (Doutor en Medicina) na Facultade de Medicina da Universidade de Pensilvania.

## Premios e honores 
Stanley Prusiner ganou o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1997 polo seu traballo ao propoñer unha explicación da causa da encefalopatía esponxiforme bovina ("enfermidad das vacas tolas") e o seu equivalente humano, a enfermidade de Creutzfeldt-Jakob. Neste traballo, acuñou o termo prión en 1982 para referirse a unha forma de infección non descrita previamente debido ao pregamento incorrecto de proteínas. 

Prusiner foi elixido membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos en 1992 e do seu consello de goberno en 2007. Tamén é membro electo da Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias (1993), membro estranxeiro da Royal Society (ForMemRS) en 1997, da Sociedade Filosófica Estadounidense (1998) e da Academia de Ciencias e Artes de Serbia (2003).

### Outros premios 
* Premio Potamkin de Investigación sobre a enfermidade de Alzheimer da Academia Estadounidense de Neuroloxía (1991)
* Premio Richard Lounsbery para a Investigación Científica extraordinaria en Bioloxía e Medicina da Academia Nacional de Ciencias (1993)
* Premio Dickson (1993)
* Premio Internacional da Fundación Gairdner (1993)
* Premio Albert Lasker de Investigación Médica Básica (1994)
* Premio Paul Ehrlich e Ludwig Darmstaedter da República Federal de Alemaña (1995)
* Premio Wolf en Medicina da Fundación Wolf / Estado de Israel (1996)
* Gran Premio Charles-Leopold Mayer (1996)
* Premio Internacional de Keio de Ciencias Médicas (1996)
* Premio Golden Plate da Academia Estadounidense de Achievement (1996)
* Premio Horwitz Louisa da Universidade de Columbia (1997)
* Medalla Benjamin Franklin do Instituto Franklin (1998) 
* Doutor *Honoris causa* pola Universidade Cardeal Herrera CEU (2005)
* Medalla Nacional de Ciencias (2010)

## Notas
Mariano Ondo

**Mariano Ondo Monsuy Angong**, nado en Ayene, Guinea Ecuatorial, o 29 de xuño de 1999 e finado en Malabo o 14 de setembro de 2022, foi un futbolista ecuatoguineano que xogaba como lateral dereito. Foi internacional coa selección de Guinea Ecuatorial.

## Traxectoria 
Formouse como futbolista no Cano Sport Academy do seu país, debutando co primeiro equipo en 2017. Ao ano seguinte trasladouse xunto ao seu compañeiro Basilio Ndong a Macedonia do Norte, onde ambos asinaron polo Shkupi. Xogou durante seis meses no club de Skopje e posteriormente regresou ao Cano Sport, no que militou tres anos, antes de instalarse en Galicia, onde estivo adestrando co Rápido de Bouzas durante a tempada 2021/22, cun visado de turista. Tras resolverse os trámites administrativos necesarios, estaba previsto que disputase co club galego a tempada 2022/23 da Terceira División RFEF, cando o xogador faleceu repentinamente durante unha concentración da selección ecuatoguineana.

### Selección nacional 
Foi sete veces internacional coa selección de Guinea Ecuatorial, coa que debutou en 2017.

### Morte 
Morreu o 14 de setembro de 2022, aos 23 anos de idade, mentres adestraba coa selección de Guinea Ecuatorial en Malabo. Sufriu un desmaio durante o adestramento e foi trasladado a un hospital, falecendo antes de chegar.

## Notas
Rebordondo, Xián, Taboada

**Rebordondo** é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.

Está situado xunto a Rebordondo (Vilarbasín, Portomarín).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Xián 
### Parroquias de Taboada
O Torrón, Vilameñe, Taboada

**O Torrón** é un lugar da parroquia de Vilameñe no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilameñe 
### Parroquias de Taboada
A Grandela, Vilaformán, Trabada

**A Grandela**  é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **A Grandela** é un orónimo que fai referencia a unha pequena , un terreo baixo e improdutivo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilaformán 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
O Murio de Arriba, Vilaformán, Trabada

**O Murio de Arriba** (á espera da oficialización da forma **O Murio de Riba**.

## Toponimia
O topónimo **O Murio de Arriba** ten dous elementos: **Murio** podería ter a súa orixe en , referido a un "muro" ou valado de pedra, e por extensión nomear un montón de pedra, quizais relacionado coa minaría de ouro; **Arriba** designa a situación do lugar en oposición a outro punto.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilaformán 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Trabada
O Outeiro, Vilaformán, Trabada

**O Outeiro**  é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que é unha parte alta ou elevación do terreo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilaformán 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
A Igrexa, Sante, Trabada

**A Igrexa** é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 26 habitantes (15 homes e 11 mulleres).

## Toponimia 
O topónimo **A Igrexa** ten a súa orixe no latín , o lugar da igrexa. Na aldea está a igrexa de San Xiao de Sante.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sante 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
O Bargo, Vilapena, Trabada

**O Bargo**  é un lugar da parroquia de Vilapena, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **O Bargo** podería ter orixe prelatina, e refírese a un *vargo*, unha lousa grande e de pouco grosor chantada na terra para pechar un recinto.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilapena 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Vilapena, Vilapena, Trabada

**Vilapena**  é un lugar da parroquia de Vilapena, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 38 habitantes (19 homes e 19 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **Vilapena** (á espera da oficialización no Nomenclátor de Galicia da forma **A Vilapena**) ten a súa orixe posiblemente no sintagma *A Vila (da) Pena*, indicando que o núcleo se situaba xunto a unha formación rochosa.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilapena 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
O Castro, Vidal, Trabada

**O Castro**  é un lugar da parroquia de Vidal, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **Castro** deriva do latín , facendo referencia a un poboado castrexo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vidal 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
O Casal, A Valboa, Trabada

**O Casal**  é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 estaba deshabitado.

## Toponimia
O topónimo **O Casal** (do latín ) indica a presenza dun conxunto de casas de campo nun núcleo rural.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Valboa 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
A Corredoira, A Valboa, Trabada

**A Corredoira**  é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).

## Topónimo 
O topónimo **Corredoira** do latín () , é un hodónimo que fai referencia a un camiño para carros.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Valboa 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Rego Corto, A Valboa, Trabada

**Rego Corto**  é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
## Toponimia
O topónimo **Rego Corto** (á espera da oficialización da forma **O Rego Corto**) ten dous elementos: **Rego** é un hidrónimo referido a unha corrente de auga, mentres que **Corto** (castelanismo por *curto*) fai referencia á pouca distancia do mesmo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Valboa 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Barreiros, Trabada, Trabada

**Barreiros** é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
## Toponimia
O topónimo **Barreiros** indica un terreo abundante en lama e polo tanto pouco produtiva ou complicada para atravesar.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trabada 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Espín, Trabada, Trabada

**Espín** (á espera da oficialización da forma **O Espín**.

## Toponimia
O topónimo **Espín** é un fitónimo  con orixe no espiño (do latín ), arbusto espiñoso bravo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trabada 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
A Cachopa, Trabada, Trabada

**A Cachopa**  é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2025 estaba deshabitado, pola primeira vez desde polo menos o ano 2000.

## Toponimia
O topónimo **A Cachopa** podería referirse a unha terra preparada para aproveitarse para o cultivo de cereal, a partir do verbo *cachar* (do latín ) co sentido de "romper".
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trabada 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Brea, Xián, Taboada

**Brea** é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Xián 
### Parroquias de Taboada
Universidade de California, San Francisco

A **Universidade de California, San Francisco** (UCSF) é unha das universidades do sistema da Universidade de California, localizada na cidade de San Francisco. 

## Historia 
A Universidade de California en San Francisco remonta a súa historia a Hugh Toland, un cirurxián de Carolina do Sur que tivo un grande éxito e riqueza despois de mudarse a San Francisco en 1852. Unha escola anterior, o "Cooper Medical College" da Universidade do Pacífico (fundada en 1858), entrou nun período de incerteza en 1862 cando morreu o seu fundador, Elias Samuel Cooper.

En 1864 Toland fundou unha nova Escola de Medicina, "Toland Medical College", e a Facultade do "Cooper Medical College" optou por suspender as operacións e unirse á nova Escola.

A Universidade de California foi fundada o 23 de marzo de 1868, coa promulgación da súa Lei Orgánica. A Sección 8 da Lei Orgánica autorizou ao Consello de Rexentes a afiliar á Universidade de California a colexios profesionais independentes e autosuficientes. En 1870, a Facultade de Medicina de Toland comezou a negociar unha afiliación á nova universidade pública.

En marzo de 1873, os administradores do "Toland Medical College" trasladárono aos rexentes da Universidade de California, e converteuse no Departamento de Medicina da Universidade de California.

Está recoñecida como unha das grandes facultades de Medicina dos Estados Unidos.

Algúns dos centros de tratamento da UCSF inclúnen transplantes de ril e de fígado, radioloxía, neurocirurxía, neuroloxía, oncoloxía, oftalmoloxía, terapia xénica, saúde da muller, cirurxía fetal, pediatría e medicina interna.

Tamén é coñecida porque o seu investigador e profesor Stanley B. Prusiner, director do Instituto de Enfermidades Neurodexenerativas da Universidade, descubriu en 1982 os prións, causantes, entre outras, da enfermidade de Creutzfeldt-Jakob e da enfermidade das vacas tolas (encefalopatía esponxiforme bovina), polo que, en 1997 foille outorgado o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Universidade de California
A Órrea, Trabada, Trabada

**A Órrea** (á espera da oficialización da forma **Órrea**.

## Toponimia
O topónimo **A Órrea** podería ter orixe na raíz - referida a un terero elevado, no étimo 'orr''-/'urr''- referido a unha valgada, ou ben vir de  facendo referencia á presenza de celeiros.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trabada 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Trabada, Trabada, Trabada

**Trabada**  é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 221 habitantes (112 homes e 109 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **Trabada** (do latín ) fai referencia ao río Trabada, que desauga no río Eo. Menciónase no *Diploma do rei Silo*, documento datado o 23 de agosto do 775 e conservado no arquivo da catedral de León), no que o rei Silo doa terreos de dominio real situados entre os ríos Eo e Masma para que se constrúa neles un lugar de oración ou mosteiro, a través do abade *Sperautano*.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trabada 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Carballal, Sante, Trabada

**Carballal** é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **Carballal** (á espera da oficialización da forma **A Carballeira**) é un fitónimo transparente que indica a presenza dunha carballeira, un lugar poboado de carballos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sante 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Miguel Jones

**Miguel Jones Castillo**, nado en Santa Isabel, Guinea Española, o 27 de outubro de 1938 e finado en Bilbao o 8 de abril de 2020, foi un futbolista español de orixe ecuatoguineana. De posición polivalente, desenvolveu a maior parte da súa carreira no Atlético de Madrid.

## Traxectoria 
Fillo do destacado empresario e político ecuatoguineano Wilwardo Jones Níger e da súa muller Susana, naceu en Guinea Ecuatorial durante a época colonial española, e chegou á Península Ibérica en 1943 cos seus pais e os seus seis irmáns. Instaláronse en Bilbao, cidade na que estudara o seu pai e na que se criou. Estudou en Navarra, no colexio Lekaroz dos Capuchinos e licenciouse en Ciencias Económicas pola Universidade de Deusto.

Seareiro do Athletic Club dende neno, foi descuberto por Ferdinand Daučík mentres xogaba un partido co equipo da súa facultade, fronte a Deusto, onde militaba o fillo do adestrador, Yanko Daučík. O técnico levouno entón ao Athletic Club, co que estivo adestrando un mes e co que chegou a disputar un partido amigable fronte ao Indautxu en xaneiro de 1956. Con todo, a directiva do club rexeitou a súa fichaxe xunto á de Chus Pereda por non seren biscaíños de nacemento. Fichou entón polo Barakaldo, Gañou outras dúas Copas do Xeneralísimo e a liga da tempada 1965/66, con Balmanya no banco. Militou no Atlético durante oito tempadas, acumulando 129 partidos oficiais e 51 goles.

Aínda que en 1967 decidiu retirarse, acabou sendo convencido por Osasuna para disputar con eles unha última campaña na Segunda División. Disputou 10 partidos co club, nos que marcou dous goles, e a continuación colgou definitivamente as botas.

## Notas
O Cómaro Gordo, Sante, Trabada

**O Cómaro Gordo** é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **O Cómaro Gordo** ten dous elementos: **Cómaro** (do latín ) pode indicar un terreo sen cultivar xunto a unha leira ou ben unha pequena elevación, e **Gordo** refírese á forma do terreo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sante 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Lendecoira, Sante, Trabada

**Lendecoira** é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).

## Toponimia
O topónimo **Lendecoira** ten a súa orixe no sintagma **Alén de Coira**, referido a un lugar máis alá de *Coira*, que á súa vez nomearía unha valga ou valiña.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sante 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Louro, Sante, Trabada

**Louro** é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **Louro** non ten unha orixe clara. Podería corresponder ao termo , referido a unha cor que entre o amarelento e o morado.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sante 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Ponte Gorda, Trabada, Trabada

**Ponte Gorda**  é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2025 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller), aínda que estivo deshabitado entre 2013 e 2024.

## Toponimia
O topónimo **Ponte Gorda** (á espera da oficialización no Nomenclátor de Galicia da forma **A Ponte Gorda**) refírese a unha ponte de construción robusta, acha e sólida abondo, a carón do río Trabada.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trabada 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Pedroselle, Sante, Trabada

**Pedroselle** é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **Pedroselle** deriva dun nome de persoa, quizais de *Petris Auxilii / Ausilii* (ou mesmo *Petrus Aselli*) ou ben da forma en xenitivo **Petrosilii*, que derivaría do nome **Petrosilius*.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sante 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Pena Quente, Sante, Trabada

**Pena Quente** é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
## Toponimia
O topónimo **Pena Quente** (á espera da oficialización no Nomenclátor de Galicia da forma **Penaquente**) é un orónimo que fai referencia a un penedo ou monte pedroso de temperatura elevada, posiblemente pola súa orientación cara ao Sol.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sante 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
A Retorta, Sante, Trabada

**A Retorta** é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 31 habitantes (19 homes e 12 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **A Retorta** (do participio de perfecto do verbo latino ) refírese a unha curva pronunciada, que podería ser a que fai o rego de Sante ou o camiño que por alí discorre.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sante 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
O Acevedo, A Ría de Abres, Trabada

**O Acevedo** é un lugar da parroquia da Ría de Abres, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **O Acevedo** é un fitónimo referido á abundancia do acivro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Ría de Abres 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
Vilarbetote, Sante, Trabada

**Vilarbetote** é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 30 habitantes (12 homes e 18 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **Vilarbetote** ten a súa orixe no nome dun posuidor, a través da forma *Vilar* (do latín ) + **Betoti**. A finais do século IX o bispo da diocese de Léon Mauro encomendoulle ao presbítero Afonso Betoti (ou *Bettoti*) a cristianización desta e outras zonas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sante 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
A Boca de Canle, A Ría de Abres, Trabada

**A Boca de Canle** é un lugar da parroquia da Ría de Abres, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.

## Toponimia
O topónimo **A Boca de Canle** (á espera da oficialización da forma **Boca de Canle**) ten dous elementos: **Boca**, do latín , refírese de forma figurada á entrada a un espazo, mentres que **Canle**, do latín , se refire a unha condución de auga ou ao espazo entre dúas montañas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Ría de Abres 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Trabada
A Mota, Sante, Trabada

**A Mota** é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
## Toponimia
O topónimo **A Mota** ten orixe prelatina e en principio facía referencia a un outeiro ou elevación do terreo, pasando despois a designar por extensión unha fortaleza construída nun espazo desas características.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sante 
### Parroquias de Trabada 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Trabada
Scolopax minor

***Scolopax minor*** é unha especie de ave da orde dos caradriformes, suborde dos escolopacios, e subfamilia dos escolopacios, unha das integradas no xénero *Scolopax*. 

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1789 polo naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin.

### Etimoloxías 
Para a do xénero, ver *Scolopax*.

O epíteto específico, *minor*, esta tirado do adxectivo latino *minor, -ōris*, "menor", "máis pequeno".

### Sinónimos 
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:

As femias son considerabelmente máis grandes que os machos.

O pico ten unha lonxitude de 6,4 a 7,0 cm.

A envergadura alar oscila entre os 42 e os 48 cm.

## Estado de conservación 
Esta especie ten unha área de distribución extremadamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da área de distribución. A pesar de que a tendencia da poboación parece ser decrecente, non se cre que o descenso sexa o suficientemente rápido como para achegarse aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tendencia da poboación (descenso > 30 % en dez anos ou tres xeracións). O tamaño da poboación é moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tamaño da poboación (10% en dez anos ou tres xeracións) . Por estes motivos a especie é avaliada pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais como *LC* (pouco preocupante).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* del Hoyo, Josep, Andrew Elliott & Jordi Sargatal, eds. (1996): *Handbook of the Birds of the World. Volume 3. Hoatzin to Auks*. Barcelona, España: Lynx Edicions. ISBN 978-84-8733-420-7.
* Harrison, Colin J. O. (1991): *Encyclopaedia of Animals: Birds*. Londres, Reino Unido: Merehurst Press. ISBN 1-8539-1186-0.

### Outros artigos 
*Caradriformes
*Escolopácidos
*Escolopacios 
**Scolopax*

### Ligazóns externas 
* American Woodcock en Cornell Lab of Ornithology.
* Robert Winkler: Rite of Spring. The phenomenal courtship flight of the American woodcock .
* American Woodcock Conservation Plan. A Summary of and Recommendations for Woodcock Conservation in North America.
Antonio Tenreiro Leira

**Antonio Tenreiro Leira**, coñecido como **Toncho**, nado en Pontedeume o 2 de marzo de 1928 e finado en Tolosa o 21 de xuño de 2018, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Foi reclamado polo xuíz militar da Coruña en setembro de 1948 encartado na causa 36/46 xunto con Diego Romero Jiménez, Benigno Fraga Pita, Segundo Vilaboy Martínez, Adolfo Allegue Allegue e Jesús Calvo García. Foi reclamado pola Caixa de Recrutas de Ferrol en maio de 1950 por non presentarse á concentración. Exiliouse en Francia.

## Notas
Yamamotoyama Ryūta

, coñecido polo seu *shikona* , ou simplemente **Yama**, é un loitador de sumo xaponés retirado orixinario da cidade de Saitama na prefectura de Saitama. Fixo o seu debut profesional en xaneiro de 2007, e acadou o máis alto da división *makuuchi* en xaneiro de 2009. A súa mellor clasificación foi *maegashira* 9. Con 265 kg de peso, Yamamotoyama é o máis pesado loitador de sumo xaponés da historia, e tamén se pensa que é o xaponés máis pesado da historia. En abril de 2011, a Asociación de Sumo do Xapón díxolle que se retirase despois de que el e varios outros loitadores se visen implicados no arranxo de encontros. No presente reside nos Ánxeles e participa en exhibicións de sumo e torneos de afeccionados, e fixo unha serie de aparicións en programas de televisión, anuncios e vídeos musicais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Ziggy (personaxe)

***Ziggy*** é un personaxe de banda deseñada estadounidense. É un personaxe que sofre un sen fin de desgrazas e acontecementos diarios tristes mais simpáticos. Foi creado por Tom Wilson, un antigo executivo de American Greetings, e a serie de tiras cómicas foi distribuída por Andrews McMeel Syndication. En 1987, o seu fillo Tom Wilson II fíxose cargo de escribir e debuxar a banda deseñada.

## Historia 
Ziggy, sen nome na súa concepción, foi visible dunha ou outra forma dende mediados dos anos 1960. O escritor de tarxetas de felicitación Tom Wilson debuxou primeiro un personaxe parecido a Ziggy como operador de ascensores que ofrece comentarios políticos en debuxos animados editoriais, mais ninguén o sindicou. Ziggy finalmente apareceu nun libro de agasallos de American Greetings, ''When You're Not Around* (1968) que chamou a atención de Kathleen Andrews, unha fundadora da nova empresa Universal Press Syndicate, que necesitaba unha banda deseñada popular para mantela a flote. Chegouse a un acordo, deuse un nome e naceu Ziggy. A tira comezou en 15 xornais en xuño de 1971, e ese número chegou a superar as 600 publicacións. Unha tira dominical estreouse o 1 de abril de 1973.

En 1987, despois de anos de preparación, a tira foi tomada polo fillo de Tom Wilson, Tom Wilson II.

Tom Wilson I morreu o 16 de setembro de 2011, aos 80 anos. O seu fillo segue producindo a tira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ziggy en GoComics 
* *Ziggy'' en Don Markstein's Toonopedia 
* Ziggy in Popular Culture
Discord

**Discord** é unha plataforma social de mensaxería instantánea e VoIP que permite a comunicación mediante chamadas de voz, videochamadas, mensaxes de texto e a compartición de ficheiros. A comunicación pode ser privada, por mensaxes directas, ou realizarse en comunidades virtuais chamadas "servidores". Un servidor é unha colección de salas de chat e canles de voz ás que se pode acceder mediante ligazóns de invitación. Moitos servidores fan uso de bots que amplían as funcionalidades do servidor ou axudan coa moderación.

Discord funciona en Windows, macOS, Android, iOS, iPadOS, Linux e en navegadores web. A partir de 2021, o servizo conta con máis de 350 millóns de usuarios rexistrados e máis de 150 millóns de usuarios activos mensuais. Inda que inicialmente comezou como unha rede para xogadores de videoxogos foise abrindo a outras comunidades, artísticas, políticas, empresariais etc. En setembro de 2023, Discord era o 35º sitio web máis visitado do mundo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Jessie Little Doe Baird

**Jessie Little Doe Baird** (tamén coñecida como **Jessie Little Doe Fermino**), nada o 18 de novembro de 1963, é unha lingüista coñecida polos seus esforzos por revivir a lingua wampanoag (wôpanâak). Recibiu unha bolsa MacArthur en 2010.

Reside en Mashpee, Massachusetts.

## Traxectoria 
En 1992 ou 1993, Baird experimentou moitos soños ou visións dos seus devanceiros ​​reuníndose con ela e falando na súa lingua, a cal ela non entendía nun primeiro momento. Tamén afirmou que, segundo unha profecía, tal e como cre a súa comunidade wampanoag, unha muller da súa tribo abandonaría a súa casa para recuperar a súa lingua e "os fillos dos que participaron na ruptura do ciclo lingüístico axudarían a curalo". Ao redor do mesmo ano, Baird comezou a ensinar a lingua wôpanâak en lugares tribais en Mashpee e Aquinnah.

Baird estudou un máster no Massachusetts Institute of Technology tres anos máis tarde, onde estudou co lingüista Kenneth L. Hale, e xuntos colaboraron na creación dunha base de datos lingüística baseada en rexistros escritos oficiais, correspondencias gobernamentais e textos relixiosos, especialmente unha Biblia de 1663 impresa polo ministro puritano John Eliot gardada nos arquivos do MIT, Tamén serve como vicepresidenta do Consello Tribal Indio Mashpee Wampanoag.

En 2017, recibiu un doutoramento honoris causa en Ciencias Sociais pola Universidade Yale.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Josep Francesc Ràfols i Fontanals

**Josep Francesc Ràfols i Fontanals**, nado en Vilanova i la Geltrú,&nbsp;o 20 de abril de 1889&nbsp;e finado en Barcelona o&nbsp;15 de xaneiro de 1965, foi un arquitecto, pintor e historiador de arte catalán. Membro do Cercle Artístic de Sant Lluc, fundou con Josep Llorens i Artigas o grupo artístico *Agrupació Courbet*. Dedicado máis á teoría ca á práctica da arquitectura, entre as súas obras destaca a Casa Méndiz, en Vilanova (1925), así coma a súa participación nas obras da Sagrada Familia.

Foi o primeiro biógrafo de Gaudí (*Antoni Gaudí*, 1928), profesor de Historia da Arte na Escola Massana desde a súa fundación até 1936 e o primeiro en ocupar a Cátedra Gaudí da Universidat Politècnica de Catalunya en 1956. Tamén foi dos primeiros en escribir sobre o Modernismo con *El arte modernista catalán*, (1943) e *Modernismo y modernistas* (1949), os primeiros estudos complexos sobre este movemento catalán. Teórico da arquitectura noventista, o seu estudo de Brunelleschi influíu na nova xeración de arquitectos cataláns a través da súa obra *Arquitectura del Renaixement italià* (1926).

Tamén autor de ''Pere Blai i l'arquitectura del Renaixement a Catalunya* (1934) e *El arte romántica en España* (1954). O *Diccionario Biográfico de Artistas de Cataluña'' (1951-1954) en tres tomos, posteriormente reeditado, é unha relación exhaustiva de artistas cataláns. Os seus libros, papeis, cartas (como a correspondencia con Joan Miró) e outros documentos consérvanse na Biblioteca de Catalunya.

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Colección persoal de Josep Francesc Ràfols i Fontanals - Biblioteca de Catalunya
Concello de Karlskrona

**Karlskrona** é un concello sueco (*kommun*) do condado de Blekinge. A súa capital é Karlskrona, que tamén é a capital do condado. En xuño de 2022 o concello tiña unha poboación de 66 588 habitantes.

O concello forma a parte oriental do landskap de Blekinge e cuns 1 000 quilómetros cadrados é o municipio máis grande do condado.

O municipio limita ao oeste co concello de Ronneby no condado de Blekinge, e ao norte cos concellos de Emmaboda e Torsås no condado de Kalmar. Ao nordés ten unha fronteira marítima co concello de Mörbylånga na illa de Öland. 

## Notas
Lista de aeroliñas de Azerbaidján

A seguinte é unha listaxe das **aeroliñas de Azerbaidján**.

[miniatura|Un [Airbus A319 de Azerbaijan Airlines, a aeroliña principal de Azerbaidján.]]

## Aeroliñas de pasaxeiros 
### Internacionais e domésticos 
### Charter 
## Cargo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de aeroliñas desaparecidas de Azerbaidján
* Lista de aeroportos en Azerbaidján
### Ligazóns externas 
*