Sinfonía nº 4 (Mahler)

A **Sinfonía nº4 en sol maior** de Gustav Mahler é unha obra musical composta polo compositor bohemio-austríaco.

## Orixe
miniatura|Symphony No.4 by Gustav Mahler. Partitura
A obra foi composta en tres semanas, poñéndose punto final ó manuscrito o 6 de agosto do ano 1900. Sendo estreada polo director de orquestra Bruno Walter.
A orixe desta sinfonía data no ano 1892, cando Mahler compuxo varias cancións para orquestra baseadas en textos extraídos da colección popular Des Knaben Wunderhorn. Esta colección fóra compilada polos poetas Arnim-Brentano e foron de grande influencia na obra de Mahler.
Unha destas cancións *Das himmlische Leben* (A vida celestial) fóra seleccionada para ser incluída na terceira sinfonía, mais debido a súa extensión Mahler conformouna coma a súa cuarta sinfonía. Esta canción, inspiradora de toda a sinfonía, fóra composta en Hamburgo no 1898, e a súa ironía, sentido do humor e sinxeleza rural seduciran fondamente a Mahler.

## Estilo
En xeral esta sinfonía presenta unha visión da vida apracible e inxenua.
Sendo común os tons pastorís e xoviais, fuxindo dos aspectos máis monumentais, serios e apocalípticos doutras sinfonías de Mahler (Coma exemplo: a segunda sinfonía caracterizábase pola súa temática relixiosa, e a terceira polo ambiente metafísico). Non obstante a coherencia coas tres primeiras sinfonías é total, xa que tamén hai momentos na obra no que se reflexiona sobre a vida trala morte.
Outra característica senlleira da obra é a presenza do humor (tamén presente na canción orixinal). Isto dálle un certo aire de paradoxo ó texto, pola seriedade dalgúns dos versos do texto (a morte e paixón de Cristo ou a presenza de mártires coma Santa Úrsula). Este uso do humor non é anticlerical, nin pretende ser paródico ou ofensivo, senón que corresponde á concepción transcendental que do humor tiña Mahler.

## Estrutura
A cuarta sinfonía é a que se asemella máis ó modelo clásico de sinfonía, tanto polo número coma pola disposición dos movementos. A orixinalidade radica na realización, execución e estilo da obra. Aínda que temporalmente é unha das primeiras sinfonías de Mahler, estilisticamente, esta xa é unha obra de madureza. Os catro movementos son:

### Bedächtig. Nicht ellen. Rechtgemächlich
O primeiro movemento foi titulado *Die Welt als ewiger Jetzzeit* (O mundo coma eterno presente).
### In gemächlicher Bewegung
O segundo movemento titulouse *Freud Hein Spielt auf* (O amigo Hein - a morte- chama á porta), é trátase dun *scherzo*. Este movemento contén unha danza macabra (*Todtentanz*) que conta con grandes doses de humor negro ou humor de cadafalso (termo designado en alemán pola palabra *Galgenhumor*). Neste movemento o instrumento central é o violín. Este é tocado cunha *scordatura*.
miniatura|Autorretrato de Arnold Böcklin coa morte tocando o violín
É dicir, está afinado un ton máis alto do normal, aumentando a tensión das cordas e dándolle ó son un carácter máis estridente e sinistro.A intención de Mahler era imitar o estilo dos violíns dos músicos itinerantes. Ademais, diversos autores sinalan que Mahler puido inspirarse para este movemento na novela *Der arme Spielmann* (*O pobre músico ambulante*) de Franz Grillparzer ou no cadro de Arnold Böcklin titulado *Autorretrato coa morte tocando o violín*. Non obstante tamén podemos atopar precedentes deste estilo sinistro no poema sinfónico de Camille Saint-Saëns, a *Danse macabre*. Nesta obra, coma no *scherzo* de Mahler emprégase o xilófono, coma o violín, símbolos musicais da morte.

A estrutura do movemento alterna os *scherzo* propiamente ditos (máis escuros e macabros) con tríos instrumentais, de carácter máis afable.
Neste movemento dominan os instrumentos de aire (frautas, clarinetes, óboes e fagots).

### Ruhevoll
Este movemento (un *adagio*) é o máis lento e tranquilo. Creando unha atmosfera sonora apracible e idílica.
### Sehr behaglich
O cuarto movemento é o único que conta con presenza vocal (soprano). Aquí sitúase a canción que inspirou a totalidade da obra; e que dalgunha maneira, explica e xustifica os tres primeiros movementos completamente instrumentais. Este efecto chámase *retrosentido*: a obra esixe unha audición interior, para relacionar o que se escoita co que se escoitou. Este *retrosentido* vese na música instrumental do século XIX de Beethoven, coma por exemplo a obra coñecida coma *A Tempestade* (Sonata en Re menor para piano, nº17, opus 31/2). Outro exemplo sería o poema sinfónico de Richard Strauss *Tod und Verklärung* (*Morte e transfiguración*).

## Letra do cuarto movemento
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Com escoltar música: Una História de la música en audicions. Joan Grimalt. Dux Editorial 
*Libreto Sinfonía Nº4 en Sol Maior por Gustav Mahler. Maestros de la Música, Planeta-Agostini 1989 

### Ligazóns externas 
* *Sinfonía nº 4* de Mahler pola Lucerne Festival Orchestra baixo a dirección de Claudio Abbado (en YouTube)
* 20px Web coa tradución do poema a varios idiomas