open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Segorbe

**Segorbe** (en valenciano: *Sogorb*) é un municipio da Comunidade Valenciana, situado no sur da provincia de Castelló, na comarca do Alto Palancia. A súa poboación residente é de 9.233 habitantes (INE 2014).

Segorbe foi ata 1960 sede da diocese de Segorbe, e é na actualidade, xunto con Castelló de la Plana, cabeza da diocese de Segorbe-Castelló. Conserva un importante patrimonio arquitectónico concentrado na súa zona antiga, que foi declarado Ben de interese cultural no seu conxunto.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Colexiata

[250px|thumb|[Colexiata de Santa María do Campo, na Coruña.]]
Unha **colexiata** ou **igrexa colexial** é un templo católico, que sen ser catedral, posúe un cabido e no que se celebran oficios como nas catedrais. A dignidade reitora recibe o nome de deán, aínda que ocasionalmente tamén sexa chamado abade ou prior.

A elección dunha colexiata obedece a diferentes razóns, como poden ser a existencia anterior dunha catedral na mesma cidade, querer dar importancia a unha poboación sen poñer sede episcopal, para maior esplendor do culto, etc. A colexiata pode ser secular ou regular.

Tamén se denomina así o templo en que hai (ou houbo no seu tempo) unha comunidade de cóengos regulares de Santo Agostiño presidida por un abade. As comunidades de cóengos regulares de santo Agostiño están na orixe de diversas ordes relixiosas como os premonstratenses, os propios agostiños ou os dominicanos.

Na actualidade denomínase colexiata a unha igrexa principal de tipo colexial, con abade e coenxía, que non é sede bispal —catedral—, e onde os oficios divinos se celebran con similar liturxia á das catedrais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Borriol

**Borriol** é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca da Plana Alta. A súa poboación residente é de 5.209 habitantes (INE 2014).

Baseada tradicionalmente na agricultura de secaño predominando o cultivo de oliveiras e alfarrobeiras. A proximidade á capital da provincia desenvolveu o sector da industria auxiliar.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Phlebotominae

A **Phlebotominae** é unha subfamilia de dípteros pertencente á familia Psychodidae. Inclúe moitos xéneros de moscas que se alimentan de sangue (hematófagas), algunhas das cales son vectores primarios de enfermidades como a leishmaníase, bartonelose e febre pappataci. No Novo Mundo a leishmaníase é transmitida polas moscas do xénero *Lutzomyia*, que xeralmente viven en covas, onde os seus principais hóspedes son os morcegos. No Vello Mundo as moscas desta subfamilia que transmiten a leishmaníase son as do xénero *Phlebotomus* (flebótomos).

As femias dos Phlebotomine (nunca os machos) son as que zugan o sangue de diversos mamíferos, aves e réptiles. Algunhas especies son selectivas, mentres que outras pican a calquera hóspede axeitado que encontren. Algunhas especies poden producir unha posta de ovos antes da súa primeira comida de sangue; ditas femias dise que practican unha reprodución autóxena ou parcialmente autóxena. Outras especies necesitan comer sangue primeiro antes de poder poñer ovos, e dise que practican a reprodución anautóxena. Polo que se sabe actualmente todas as especies necesitan alimentarse de sangue por cada posta de ovos que fan. As proteínas e outros nutrientes do sangue do que se alimentan permiten que a femia produza as proteínas e graxas necesarias para producir ovos despois de esgotar os alimentos almacenados no seu corpo. Unha soa alimentación de sangue permite a produción duns 100 ovos. As femias depositan os ovos no solo húmido rico en materia orgánica. Para alimentarse feren a pel do seu hóspede usando as súas pezas bucais para facer que o hóspede empece a sangrar; despois empezan a zugar o sangue, e mentres o fan inxectan compostos químicos que evitan a coagulación do sangue, e outros que estimulan que os mastocitos do hóspede produzan histamina; isto distende os capilares sanguíneos, o que tamén favorece o fluxo de sangue.

As moscas desta familia son pequenas; cun tamaño corporal duns 3&nbsp;mm de lonxitude na maioría das especies, o que lles axuda a pasaren desapercibidas. A súa picadura non sempre se sente, pero deixa unha pequena marca redonda na pel, que forma un vulto colorado que empeza a proer horas ou días despois. Recoméndase usar un repelente de insectos nas áreas nas que están presentes estas moscas.

## Distribución 
As Phlebotomine viven entre as latitudes de 50°N e 40°S pero están ausentes de Nova Zelandia e as illas do Pacífico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* CIPA Computer-aided Identification of Phlebotomine sand flies of America
* *Lutzomyia shannoni*, a sand fly on the UF / IFAS Featured Creatures Web site
L'Alcora

miniatura|L'Alcora
'''L'Alcora''' é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca do Alcalatén, da que é capital. A súa poboación residente é de 10.672 habitantes (INE 2014).

É coñecida pola súa cerámica e pola fábrica foi fundada en 1727. Na actualidade, a industria de azulexos de l'Alcora compite coa doutras localidades da provincia. Existe unha importante industria auxiliar e complementaria desta actividade. A agricultura de secaño ten menor interese, predominando o cultivo da amendoeira e o oliveiral. Nos seus muíños de aceite elabórase un aceite de oliva de excelente calidade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Nules

**Nules** é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca da Plana Baixa. A súa poboación residente é de 13.456 habitantes (INE 2014).

A economía nulense baseouse tradicionalmente na agricultura, con claro predominio do cultivo de cítricos. O agricultor nulense desenvolveu un variedade de clementina (*clemenules*) que ten un gran mercado exterior. Na actualidade estase a potenciar tamén o desenvolvemento do turismo como unha nova actividade económica para a cidade, que virá a completar a achega de agricultura e industria, así como o sector servizos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Betxí

**Betxí** é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca da Plana Baixa. A súa poboación residente é de 5.770 habitantes (INE 2014).

A localidade continúa tendo a súa principal fonte de ingresos na agricultura exportadora dos cítricos, cunha forte dependencia dos mercados internacionais, e na industria cerámica e de fabricación de cartón e envasados. Estas actividades económicas compleméntanse coa expansión de talleres auxiliares e servizos das industrias agrícola e cerámica.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
As Galiñeiras, Sendelle, Boimorto

**As Galiñeiras** é un lugar da parroquia de Sendelle, no concello coruñés de Boimorto, na comarca de Arzúa.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sendelle 
### Parroquias de Boimorto 
## Notas
Càlig

**Càlig** é un municipio do norte da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca do Baix Maestrat. A súa poboación residente é de 2.080 habitantes (INE 2014).

A alfarrobeira, a oliveira e a amendoeira, todos eles cultivos de secaño, foron e son a produción básica e máis importante do campo de Càlig. Non obstante iniciada a década dos oitenta, e a consecuencia do achado de auga subterránea, a paisaxe aínda que de forma paulatina, foi transformando o seu aspecto, xa que novos cultivos dedicadas especialmente á produción de hortalizas e en menor extensión laranxeiras e árbores froiteiras.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
A Casa do Gado, A Porta, Sobrado

**A Casa do Gado** é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 1 habitante (1 home).

## Lugares e parroquias
### Lugares da Porta
### Parroquias de Sobrado
## Notas
Eleanor Parker

**Eleanor Jean Parker**, nada en Cedarville (Ohio) o 26 de xuño de 1922 e finada en Palm Springs (California) o 9 de decembro de 2013 foi unha actriz estadounidense.

## Traxectoria 
Eleanor Parker comezou no cinema aos dezaoito anos, cando foi contratada, en 1941, por Warner Bros. Ese mesmo ano rodou *Morreron coas botas postas*, mais as súas escenas foron cortadas. A primeira vez que apareceu na pantalla foi como a enfermeira Ryan en *Soldiers in White* en 1942.

En 1950 abandonou a Warner tras acabar un contrato de oito anos. Parker entendera que protagonizaría un filme titulado *Safe Harbor*, pero a Warner non tiña intención de realizalo. A causa do malentendido os seus axentes negociaron a súa saída.

Da década de 1950 Parker conseguiu tres candidaturas ao Oscar á mellor actriz, por *Caged* (1950), *Detective Story* (1951) e *Interrupted Melody* (1955). Ademais apareceu en filmes recoñecidos coma *Scaramouche*, *The Man with the Golden Arm* ou *Un rei e catro raíñas*. En 1965 interpretou a baronesa Schraeder en *Sorrisos e lágrimas*.

Desde finais da década de 1960 traballou máis na televisión.

Faleceu o 9 de decembro de 2013 por complicacións dunha pneumonía.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* "Eleanor Parker – Obituary," *The Daily Telegraph* online, 10 de decembro de 2013
* "TCM Remembers Eleanor Parker," Turner Classic Movies online
* Eleanor Parker en Virtual History
* Eleanor Parker  en *GlamourGirlsoftheSilverScreen.com*
Voivodato de Bracław

miniatura|dereita|200px|Localización do voivodato na Coroa de Polonia e Lituania.
O **voivodato de Bracław** (en ) foi unha división administrativa do Gran Ducado de Lituania (dende 1566), cedida a partir de 1569 á Coroa do Reino de Polonia. A súa capital foi a cidade de Bracław.

## Véxase tamén 
*Organización territorial do Gran Ducado de Lituania
Nico & Vinz

**Nico & Vinz** é un dúo noruegués composto por Kahouly Nicolay "Nico" Sereba e Vincent "Vinz" Dery. Formaron o grupo no 2009 co nome **Envy** e baseados en Oslo. Cambiaron o seu nome por Nico & Vinz en xaneiro de 2014 após o éxito internacional de "Am I Wrong".

## Discografía 
;Álbums de estudio
* *The Magic Soup and the Bittersweet Faces* (2012) (acreditado como Envy)
* *Black Star Elephant* (2014) (acreditado como Nico & Vinz)

;Mixtapes
* *Dreamworks: Why Not Me* (2010) (acreditado como Envy)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Gastroenterite rotavírica

A **gastroenterite rotavírica** é a causa máis común da diarrea severa en neonatos e nenos pequenos, e é provocada polo virus rotavirus. Á idade de cinco anos, a gran maioría dos nenos de todo o mundo padeceron gastroenterite rotavírica como mínimo unha vez. Porén, cunha nova infección, o sistema inmunitario fortalécese e a infección é cada vez máis feble; en adultos é moi pouco común.

O virus transmítese por ruta fecal-oral. Infecta e dana as células que recobren o intestino delgado e causa gastroenterite. Malia que o rotavirus foi descuberto en 1973 e causa arredor do 50% das hospitalizacións por diarrea grave infantil, aínda non se coñece amplamente.

A gastroenterite rotavírica é unha doenza doada de curar, pero en todo o mundo preto de 500&nbsp;000 nenos menores de cinco anos aínda morren por mor da súa infección cada ano e case dous millóns máis resultan gravemente afectados. Nos Estados Unidos, antes do comezo do programa de vacinación contra a gastroenterite rotavírica, dábanse preto de 2,7 millóns de casos severos de gastroenterite, con 60&nbsp;000 hospitalizacións e uns 37 mortos cada ano. Téñense feito diferentes campañas públicas para combater a gastroenterite rotavírica coa prestación de terapias de rehidratación oral dos nenos infectados e a vacinación para previr a doenza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gastroenterite
* Rotavirus
Drosera regia

***Drosera regia*** é unha especie de planta carnívora do xénero *Drosera*, que é endémica dun único val de Suráfrica. O nome de *drosera* provén da verba grega *droseros*, que significa "cuberta de orballo". O epíteto específico *regia* é unha palabra latina que significa "real", unha referencia á "aparencia maxestosa" da planta. As follas poden chegar a medir 70 centímetros de longo. Posúe numerosas características primitivas que non se observan noutras especies de droseras, como son rizomas leñosos, pole operculado e a falta de vernación, unha prefoliación circinada (enrolada en forma de caxato) no crecemento do escapo. Todos estes factores, combinados coa información molecular que aporta a análise filoxenética, confirma que *D. regia* presenta algunhas das características máis primitivas do xénero. Algunhas delas son compartidas por unha parenta súa, a venus atrapamoscas (*Dionaea muscipula*), feito que suxire que evolucionaron conxuntamente.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Drosera regia en Titanarium
Autoincompatibilidade

[miniatura|dereita|250px|A fecundación das [anxiospermas é un proceso complexo que involucra diversas etapas sucesivas. No esquema amósase como os grans de pole (p) aterran no estigma da flor (n) e xermolan, emetindo un tubo polínico (ps). O tubo polínico alóngase dentro do estilo (g) e atravesa a primordia seminal (mi). Xa dentro do óvulo, oriéntase cara o saco embrionario (e) para descargar os núcleos xenerativos que se fusionan coa oosfera (a célula central das tres sinaladas como (ei)) e cos núcleos polares (ek), producíndose deste xeito a dobre fecundación característica das anxiospermas.]]
A **autoincompatilidade** (AI) é a incapacidade dunha planta hermafrodita para producir sementes para a autopolinización aínda que presente gametos viables. É unha estratexia reprodutiva para promover a fecundación entre individuos que no estean relacionados e, polo tanto, é un mecanismo que promove a diversidade xenética.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* University of Paisley, "Heterostyly in the Cowslip (*Primula veris* L.) "
* Càtedra de Morfologia de Plantes Vasculars, Facultade de ceencias Agrarias, Universidade Nacional de Nordeste, Corrientes, Arxentina. "Alogamia".
Bruce Beresford

**Bruce Beresford**, nado en Sidney o 16 de agosto de 1940 é un director de cinema australiano

## Traxectoria 
Beresford estudou na Universidade de Sydney, onde se graduou en 1964. Marchou entón a Inglaterra para buscar traballo no cinema. Ao non lograr un emprego contestou un anuncio que procuraba montador en Nixeria, onde traballou dous anos, en Enugu. Volveu entón a Inglaterra, producindo curtametraxes a directores noveis.

En 1970 volveu a Australia e dirixiu a súa primeira longametraxe, *The Adventures of Barry McKenzie*. Estableceu unha reputación como un dos mellores directores do país con filmes como ''Don's Party*, *The Getting of Wisdom*, *The Club* e *Breaker Morant*.

Tralo éxito de *Breaker Morant* marchou a Hollywood. Con *Tender Mercies* conseguiu a súa única candidatura ao Oscar ao mellor director e *Paseando a Miss Daisy* gañou o Oscar ao mellor filme.

En 2012 dirixiu a ópera de Erich Wolfgang Korngold *Die tote Stadt*.

## Filmografía 
* *The Adventures of Barry McKenzie* (1972)
* *Barry McKenzie Holds His Own* (1974)
* *Side by Side* (1975)
* *Don's Party* (1976)
* *The Getting of Wisdom* (1978)
* *Money Movers* (1978)
* *Breaker Morant* (1980)
* *The Club* (1980)
* *Puberty Blues* (1981)
* *Tender Mercies* (1983)
* *Rei David* (1985)
* *The Fringe Dwellers* (1986)
* *Crimes of the Heart* (1986)
* *Aria* (1988)
* *Her Alibi* (1989)
* *Paseando a Miss Daisy* (1989)
* *Mister Johnson* (1990)
* *Black Robe* (1991)
* *Rich in Love* (1993)
* *A Good Man in Africa* (1994)
* *Silent Fall* (1994)
* *Last Dance* (1996)
* *Paradise Road* (1997)
* *Sydney – A Story of a City* (1999)
* *Double Jeopardy* (1999)
* *Bride of the Wind* (2001) (tamén coñecido como *Die Windsbraut*)
* *Evelyn* (2002)
* *And Starring Pancho Villa as Himself* (2003) (TV)
* *The Contract* (2006)
* *Mao's Last Dancer* (2009)
* *Peace, Love & Misunderstanding* (2011)
* *Bonnie & Clyde'' (2013) (TV)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Páxina oficial
* Bruce Beresford en National Film and Sound Archive
Anatole Litvak

**Mikhail Anatol Litvak**, coñecido como **Anatole Litvak** (Анатоль Литвак), nado en Kíiv (hoxe en Ucraína) o 21 de maio de 1902 e finado en Neuilly-sur-Seine (Altos do Sena) o 15 de decembro de 1974 foi un cineasta de orixe ucraína que dirixiu, produciu e escribiu filmes en diferentes países.

## Traxectoria 
Litvak naceu nunha familia de orixe xudía e creceu no Imperio Ruso. Cando era adolescente traballou no teatro en San Petersburgo e estudou interpretación na escola dramática estatal. Nos estudos Nordkino dirixiu nove filmes mudos. Marchou a Berlín en 1925 por razóns políticas e ideolóxicas. En Alemaña dirixiu algúns filmes na década de 1930 antes do ascenso dos nazis.

Marchou logo a Francia antes da invasión do país na segunda guerra mundial. A cidade de París converteuse na súa localización preferida, ambientando nela trece dos seus trinta e sete filmes. De todos os axudantes que traballaron con Litvak en Francia, Max Ophüls chegou a ser un recoñecido director.

O filme *Mayerling* foi o que lle deu sona internacional. O seu éxito fixo que recibise chamadas de Hollywood, incluído un contrato de catro anos coa Warner Bros. Ao aceptar o contrato converteuse nun dos principais directores de finais dos anos trinta.

Ao final da guerra volveu ao cinema, dirixindo filmes como *The Snake Pit* (1948),
*Decision Before Dawn* (1951) e *Anastasia*.

Faleceu en 1974 en Neuilly-sur-Seine.

## Filmografía 
* *Dolly macht Karriere* (1930)
* *Nie wieder Liebe* (1931)
* *Coeur de lilas* (1932)
* *Sleeping Car* (1933)
* ''L'Équipage* (1935)
* *Mayerling* (1936)
* *The Woman I Love* (1937)
* *Tovarich* (1937)
* *The Sisters* (1938)
* *The Amazing Dr. Clitterhouse* (1938)
* *Confessions of a Nazi Spy* (1939)
* *Castle on the Hudson* (1940)
* *City for Conquest* (1940)
* *All This and Heaven Too* (1940)
* *Out of the Fog* (1941)
* *Blues in the Night* (1941)
* *This Above All* (1942)
* *The Long Night* (1947)
* *Sorry, Wrong Number* (1948)
* *The Snake Pit* (1948)
* *Decision Before Dawn* (1951)
* *Act of Love*, aka *Un acte d'amour* (1953)
* *The Deep Blue Sea* (1955)
* *Anastasia* (1956)
* *Mayerling* (1957)
* *The Journey* (1959)
* *Goodbye Again* (1961)
* *Five Miles to Midnight* (1962)
* *A noite dos xenerais* (1967)
* *Die Dame im Auto mit Brille und Gewehr* (1970)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Michelangelo Capua, Anatole Litvak: His Life and His Films, McFarland & Co., Jefferson, N.C. 2015
### Ligazóns externas 
*
Jia

é unha novela autobiográfica do autor chinés han Ba Jin. A novela é unha crónica do conflito interxeracional entre as vellas formas e as aspiracións progresistas no seo dunha familia de clase alta da cidade de Chengdu, unha próspera pero provinciana cidade de Sichuan a comezos da década de 1920, seguindo o Movemento pola Nova Cultura. A novela foi moi popular entre a xuventude chinesa e estabeleceu ó seu autor como a voz da súa xeración.

## Sinopse 
A historia céntrase nos tres irmáns da familia Gao, Juexin, Juemin e Juehui, e os seus conflitos coa autocracia opresiva da súa familia. O idealista e rebelde Juehui, o máis novo dos irmáns, é o protagonista principal, e é a miúdo comparado co seu irmán meirande, Juexin, que ten un carácter feble, accede a tódalas demandas do seu avó e vive apreixoado nunha vida que non quere.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Decker, David. "Chronicle of Revolt: Fate vs. Choice." in: Lin, Phylis Lan, Ko-wang Mei, e Huai-chen Peng (editores). *Marriage and the Family in Chinese Societies*. University of Indianapolis Press, 1 de xaneiro de 2002. p.235-248. ISBN 1880938014, 9781880938010.
* Lang, Olga. *Pa Chin and His Writings: Chinese Youth Between Two Revolutions*. Cambdridge, Mass. Harvard University Press, 1967.
* Mao, Nathan K. *Pa Chin*. Boston: Twayne Publishers, 1978.
* Ru, Yu-ling. *The Family Novel: Toward a Generic Definition*. Nova York: Peter Lang, 1992.
O Amilladoiro, A Porta, Sobrado

**O Amilladoiro** é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 3 habitantes. Non obstante, en 2024 xa estaba deshabitado.

## Lugares e parroquias
### Lugares da Porta
### Parroquias de Sobrado
## Notas
Illamento reprodutivo

[miniatura|O illamento xeográfico dos [pimpíns de Darwin nas Illas Galápagos produciu unha ducia de novas especies.]] 
En bioloxía, o **illamento reprodutivo** ou as **barreiras á hibridación** son o conxunto de características, comportamentos e procesos fisiolóxicos que impiden que os membros de dúas especies diferentes poidan criar ou aparellarse entre elas, producir descendencia ou que a mesma sexa viable ou fértil. Estas barreiras constitúen unha fase indispensable na formación de novas especies (especiación) xa que manteñen as características propias das mesmas a través do tempo polo feito que diminúen, ou directamente impiden, o fluxo xenético entre os individuos de diferentes especies.

Propuxéronse diversas clasificacións dos mecanismos de illamento reprodutivo. O zoólogo Ernst Mayr clasificounos en dúas categorías amplas: mecanismos precopulatorios e poscopulatorios. Os primeiros actúan antes de que se produza a fecundación (é dicir, antes do coito no caso dos animais ou da polinización no cas das plantas). Estes mecanismos precopulatorios, tamén chamados «barreiras externas á hibridación», son as separacións físicas no tempo, no espazo, ambiente, nichos ecolóxicos específicos e diferenzas no comportamento que impiden o apareamento ou a polinización. Os mecanismos poscopulatorios, ou «barreiras internas á hibridación», en troques, operan a través da falta de harmonía entre os sistemas fisiolóxicos, reprodutivos ou citolóxicos dos individuos pertencentes a diferentes especies.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Barton, N., & B. O. Bengtsson. 1986 The barrier to genetic exchange between hybridising populations. Heredity 57: 357–376
* Barton, N., & G. M. Hewitt. 1985 Analysis of hybrid zones. Annual Review of Ecology and Systematics 16: 113–148
* Baker, H G. 1959. Reproductive methods as factors in speciation in flowering plants. Cold Spring Harb Symp quant Biol, 24, 177-191. 
* Grant, V. 1966. The selective origin of incompatibility barriers in the plant genus *Gilia*. Am Nat, 100, 99-118.
* Grant, K, and Grant, V. 1964. Mechanical isolation of *Salvia apiana* and *Salvia mellifera* (Labiatae). Evolution, 18, 196-212.
* Grun, P, and Radlow, A. 1961. Evolution of barriers to crossing of self-incompatible and self-compatible species of *Solanum*. Heredity, 16, 137-143.
* Jain, S K, and Bradshaw, A D. 1966. Evolutionary divergence among adjacent plant populations. I. The evidence and its theoretical analysis.Heredity, 21, 407-441
* Mayr, E. 1963. Animal species and evolution. Harvard University Press, Cambridge.
* McNeilly, T. 1967. Evolution in closely adjacent plant populations. III. *Agrostis tenuis* on a small copper mine. Heredity, 23, 99-108.
* Stebbins, G L. 1958. The inviability, weakness, and sterility of interspecific hybrids. Adv Genet, 9, 147- 215.
* Strickberger, M. 1978. Genética. Omega, Barcelona, España, p.: 874-879. ISBN 84-282-0369-5
* Casares, P. 2008. *Genética de poblaciones y evolutiva*. Capítulo 17. Genética del aislamiento reproductivo. Universidad de Oviedo, España.

### Outros artigos 
* Especiación
* Evolución
Sobrado, A Porta, Sobrado

**Sobrado** é un lugar da parroquia da Porta, capital do concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 240 habitantes (145 homes e 125 mulleres).

É o lugar que dá nome ao concello.
## Galería de imaxes 
## Lugares e parroquias
### Lugares da Porta
### Parroquias de Sobrado
## Notas
Sancho VI de Navarra

'*Sancho VI de Navarra, *o Sabio''''', nado cara ao 1133 e finado o 27 de xuño de 1194, foi rei de Pamplona e Navarra dende 1150 ata a súa morte. Foi o primeiro en abandonar definitivamente o título de rei de Pamplona para adoptar o de rei de Navarra. 

## Traxectoria 
Era fillo de García Ramírez o Restaurador e da súa primeira esposa Margarida de l'Aigle. O seu reinado caracterizouse polos constantes enfrontamentos con Castela e Aragón. Os seus principais logros foron estabilizar o Reino e afianzar a súa dinastía no trono navarro. Así mesmo, realizou importantes obras arquitectónicas e fundou numerosos mosteiros cistercienses.

O 2 de xuño de 1157 casou en Carrión de los Condes (Palencia) con Sancha de Castela, filla do rei Afonso VII de León e a súa primeira esposa, Berenguela de Barcelona. Tiveron seis fillos:
* Berenguela (ca. 1165-1230), casada en 1191 con Ricardo Corazón de León, rei de Inglaterra.
* Sancho VII o Forte (1170-1234), rei de Navarra (1194-1234).
* Branca (1177-1229), casada co conde Teobaldo III de Champaña, nai do rei Teobaldo I de Navarra. Os seus descendentes converteranse no século XIII en reis de Navarra.
* Fernando (m. 1207), enterrado posiblemente no Panteón Real de Las Huelgas (Burgos).
* Teresa e Constanza, falecidas tamén moi novas e das que apenas hai datos.

Faleceu o 27 de xuño de 1194 e recibiu sepultura na catedral de Pamplona.

## Véxase tamén 
* Lista de monarcas de Navarra

### Ligazóns externas 
* Biografía de Sancho VI
Carelle, Carelle, Sobrado

**Carelle** é un lugar da parroquia de Carelle, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o padrón municipal, en 2014 non tiña ningún habitante, aínda que en 2024 xa tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).

## Notas 

## Lugares e parroquias
### Lugares de Carelle
### Parroquias de Sobrado
Muradelo, Codesoso, Sobrado

**Muradelo** é un lugar da parroquia de Codesoso, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Codesoso
### Parroquias de Sobrado
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* A Muradela
* A Muradella
* Muradelle
A Marcela, Silvela, Friol

**A Marcela** é un lugar da parroquia de Silvela, no concello lugués de Friol, na comarca de Lugo.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres), os mesmos ca en 2014.

## Camiño de Santiago 
A Marcela é unha localidade da etapa Baamonde-Sobrado do Camiño do Norte a Santiago de Compostela

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Silvela 
### Parroquias de Friol 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol
Luca Marinelli

**Luca Marinelli**, nado en Roma o 22 de outubro de 1984, é un actor italiano. Marinelli uniuse á Academia Nacional de Arte Dramática Silvio D'Amico, graduándose no 2009. Moi activo no teatro dende 2006, o seu primeiro gran papel foi Mattia, a presonaxe principal do filme de Saverio Costanzo *La solitudine dei numeri primi*.

## Filmografía 
### Cinema 
* *La solitudine dei numeri primi*, de Saverio Costanzo (2010)
* ''L'ultimo terrestre*, de Gian Alfonso Pacinotti (2011)
* *Waves*, de Corrado Sassi (2011)
* *Nina*, de Elisa Fuksas (2011)
* *Tutti i santi giorni*, de Paolo Virzì (2012)
* *La grande bellezza*, de Paolo Sorrentino (2013)
* *Il mondo fino in fondo* de Alessandro Lunardelli (2013)

### Televisión 
* *Provaci ancora prof* (2005)
* *Butta la luna 2* (2009)
* *Maria di Nazaret'' (2012)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Carballoso, Nodar, Friol

**Carballoso** é un lugar da parroquia de Nodar, no concello lugués de Friol, na comarca de Lugo.

En 2024 tiña, segundo o Instituto Galego de Estatística, 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución con respecto a 2014, cando tiña 15 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Nodar 
### Parroquias de Friol 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol
Demodex brevis

***Demodex brevis*** é unha especie de ácaro microscópico (mide uns 0,3&nbsp;mm ou menos) que vive nas glándulas sebáceas da pel humana (outra especie moi similar en aspecto e hábitos é *Demodex folliculorum*). Reprodúcese nas glándulas sebáceas onde vive, mentres que *D. folliculorum* o fai nos folículos pilosos e vive en zonas máis superficiais. Ademais, o corpo de *D. brevis* é máis pequeno e arredondado que *D. folliculorum*. En condicións normais son inofensivos, e poden considerarse comensais, pero durante as infestacións graves poden ter efectos adversos sobre o hóspede, o que se denomina demodicose.

## Notas
Uapití

O **uapití** (*Cervus canadensis*) é unha das especies de cérvidos meirandes do mundo e un dos mamíferos máis grandes de América do Norte e do leste de Asia. Da súa familia, só o alce, *Alces alces*, é máis grande, e o sambar (*Cervus unicolor*) pode compararse co *C. canadensis* en medida. Os uapitís son bastante semellantes ó cervo común de Europa, do cal se pensou que era unha subespecie durante moito tempo. Porén, probas de ADN mitocondrial realizadas no 2004 demostraron claramente que son especies diferentes.

Os uapitís viven nos bosques e a súa contorna, onde se alimentan de herbas, plantas, follas e codia. Malia ser orixinarios de América do Norte e do leste de Asia, adaptáronse ben nos países onde foron introducidos, incluíndo Nova Zelandia, Australia e a Arxentina. A súa grande adaptabilidade pode ameazar as especies endémicas e os ecosistemas nos que se introduciu.

Os machos teñen cornos grandes que mudan cada ano. Os machos adoptan comportamentos ritualizados de aparellamento durante o celo, incluíndo posturas, combates cos cornos e «sons de corneta», unha serie de vocalizacións fortes que establecen dominancia sobre os outros machos e atrae as femias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Arizona Elk na Web do Departamento de Caza e Pesca de Arizona. 
* Rocky Mountain Elk Foundation
Trombidiformes

Os **Trombidiformes** constitúen unha ampla e diversa orde de ácaros, que comprende unhas 125 familias e máis de 22.000 especies descritas. O grupo ten poucas sinapomorfias que o definan, a diferenza do outro gran grupo de Acariformes, os Sarcoptiformes. Caracterízanse por ter segmentos AN e PA anamórficos (non engadidos durante a ontoxenia), segmento C histerosomal con menos de catro pares de setas, e segmentos histerosomais D e E con menos de dous pares de setas. Entre os seus membros hai algúns medicamente importantes (como os *Demodex*, algúns dos cales viven nos humanos, e os Trombiculidae) e moitas especies importantes para a agricultura, como os Tetranychidae e os ácaros das bugallas (Eriophyidae). Os Trombidiformes poden dividirse en dous grupos: Sphaerolichida e Prostigmata.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bdelloidea (ácaros)
Club de Amigos de la UNESCO de Madrid

O **Club de Amigos de la Unesco de Madrid** (**CAUM**) é unha asociación non gobernamental española.
## Historia e características
Constituído o 15 de marzo de 1961 baseado nos postulados que impulsaron a fundar en 1947 o Movemento Mundial, recoñecido pola UNESCO en 1949.

Baixo a presidencia de Rafael Taibo, nos anos sesenta acolleu as reunións do Círculo de Estudos Galegos, un grupo de intelectuais galegos en Madrid. Xosé Ramón Fernández-Oxea daba leccións de galego e Ramón de Valenzuela de Xeografía e Historia de Galicia.

Nos anos oitenta foi presidido por Joaquín Ruiz-Giménez e sufriu un atentado en xaneiro de 1980.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Web do CAUM
Anamorfose (bioloxía)

miniatura|300px|Desenvolvemento anamórfico nun milpés xeneralizado que chega á madurez no estadio V.
A **anamorfose** ou **anamorfoxénese** refírese ao desenvolvemento posembrionario e muda en artrópodos que ten como resultado a adición de segmentos corporais abdominais, mesmo despois de chegar á madurez. Un exemplo disto ocorre en proturos e milpés.
Spilocuscus

***Spilocuscus*** é un xénero de mamíferos marsupiais australidelfos da orde dos diprotodontes, soborde dos falanxeriformes e familia dos falanxéridos.

## Características 
Son animais de mediano tamaño e hábitos nocturnos que se caracterizan pola súa viva coloración. É un dos catro xéneros cuxos membros se chaman vulgarmente **cuscús**.

Conta con cinco especies repartidas por Indonesia, Papúa-Nova Guinea e o norte de Australia. Catro destas especies atópanse ameazadas en maior ou menor grao e dúas delas (*Spilocuscus wilsoni* e *Spilocuscus rufoniger*) están en perigo crítico de extinción.

## Clasificación 
O xénero foi definido en 1862 polo naturalista inglés John Edward Gray, e comprende as especies seguintes:

'*Xénero *Spilocuscus'''* Gray, 1862 

* *Spilocuscus kraemeri*
* *Spilocuscus maculatus*
* *Spilocuscus papuensis*
* *Spilocuscus rufoniger*
* *Spilocuscus wilsoni*

Porén, nin o MSW nin o ITIS consideran a última destas especies.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Grzimek, B., Schlager, N. & Olendorf, D (2003): *Grzimek's Animal Life Encyclopedia*. Detroit: Thomson Gale.
* McKenna, M. C. & Bell, S. K. (1997): *Classification of Mammals Above the Species Level* Nova York: Columbia University Press. ISBN 0-231-11013-8. 
* Rowland, P. & Strahan, R., eds. (1995): *The Mammals of Australia*. Washington, D.C.: Smithsonian Institution Press.
* Vaughan, T. A. (1986): *Mammalogy*. Third Edition. Fort Worth, Texas: Saunders College Publishing. 
* Vaughan, T. A.; J. M. Ryan & N. J. Czaplewski (2000): *Mammalogy*. Fourth Edition. Philadelphia, Pennsylvania: Saunders College Publishing. 
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M., editores (2005): *Phalangeriformes* en *Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference*, 2 vol. 3ª ed. Baltimore, Maryland, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8221-4.

### Ligazóns externas 
* *Spilocuscus* na ADW.
* *Spilocuscus'' na NCBI.
Santo Alberto, San Breixo de Parga, Guitiriz

**Santo Alberto** é un lugar da parroquia de San Breixo de Parga, no concello lugués de Guitiriz, na comarca da Terra Chá.
## Toponimia
O topónimo **Santo Alberto** é un haxiotopónimo, e débese á presenza do lugar da capela de Santo Alberte de Parga, a carón do camiño de Santiago.

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Breixo de Parga
### Parroquias de Guitiriz
## Notas
Castelo de Gormaz

O **castelo de Gormaz** é unha fortaleza de orixe musulmá situada ao carón do concello de Gormaz na provincia de Soria. Foi declarado Monumento Nacional en 1931, e foi restaurado recentemente. A entrada é gratuíta.

## Historia
miniatura|Fortaleza Califal de Gormaz.
A súa construción comezou no século IX, durante o Califato de Córdoba sobre os restos dun  castelo anterior de orixe cristiá ou musulmá. A construción comezou no lado noroeste do outeiro, onde se levantou un pequeno castelo. A fortaleza foi conquistada polos cristiáns no 912 e volveu a mans musulmás durante o califato de Al-Hakam II quen ordenou a súa ampliación ao xeneral Galib, tarefa que se emprendeu entre o 955 e o 966.

O castelo de Gormaz converteuse así en peza clave da defensa musulmá contra os reinos cristiáns do norte e contribuíu a mantelos afastados de Medinaceli. O castelo de Gormaz chegou a ser a máis grande fortaleza europea da súa época: cun perímetro amurallado de 1.200 m, 446 m de longo, 28 torres e unha forma moi alongada en dirección leste-oeste. A súa situación e as súas excelentes condicións de visibilidade permitían controlar unha das rutas de acceso cara ao norte e o río Douro e foi unha das posicións estratéxicas máis cobizadas por musulmáns e cristiáns durante os séculos IX e X.

No 975 o conde García Fernández, aliado con Sancho de Pamplona e Ramiro III de León, asedia o castelo pero, mentres o fai, é atacado por un exército de rescate ao mando de Galib e sofre unha humillante derrota. Volve intentalo no 978 con éxito e manteno ata o 983, cando o toma Almanzor. Permaneceu en poder dos musulmáns ata a súa conquista definitiva polos cristiáns no 1060 por parte de Fernando I de León. Rodrigo Díaz de Vivar, o Cid, foi señor de Gormaz dende 1087. Foi nesa época cando se fundou a vila de Gormaz, aos pés do castelo. Con posterioridade a súa importancia estratéxica foi diminuíndo. Foi usado posteriormente como prisión ata o seu abandono definitivo.

## Arquitectura
O castelo consta de dúas partes diferenciadas separadas por un foso. Ao leste encóntrase o alcázar, a torre da homenaxe, a "torre de Almanzor", o alxibe e os apousentos califais. Na parte oeste atópase un estanque para dar de beber aos animais e unha grande explanada onde acampaban as tropas. Conta cunha gran porta que denota a súa orixe islámica, a *Porta Califal*. Na cara oeste da muralla hai tres estelas, unha de orixe romana e outra claramente islámica, que se colocaron alí para espantar os malos espíritos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Castillos de Soria
Lousada, Sasdónigas, Mondoñedo

**Lousada** é un lugar da parroquia de Sasdónigas, no concello lugués de Mondoñedo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 tiña 34 habitantes (13 homes e 21 mulleres).

A carón da aldea hai canteiras de mármore, e consérvanse fornos de cal.
## Lugares e parroquias 
miniatura|esquerda|Casas en Lousada.
### Lugares de Sasdónigas 
### Parroquias de Mondoñedo 
## Notas
A Esgueva, Roade, Sobrado

**A Esgueva** é un lugar da parroquia de Roade, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 28 habitantes (14 homes e 14 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Roade 
### Parroquias de Sobrado 
## Notas
Barbeitas, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo

**Barbeitas** é un lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo, no concello lugués de Mondoñedo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santiago de Mondoñedo 
### Parroquias de Mondoñedo 
## Notas
Porquiño

miniatura|Porquiño ou roncón
miniatura|Porquiño ou roncón, visto en mergullo
miniatura|Porquiño ou roncón, visto en mergullo
**Porquiño**, **roncón**, **roncallo** ou **peixe porco** é un peixe da familia dos Balistidae, orde dos Tetraodontiformes que vive en fondos de area con pedras e algas, a partir da beiramar e até aos 100 metros de profundidade. Tanto o nome de *roncón* como o de *porquiño* veñen dados polo feito de ser capaz de emitir sons roucos, gruñidos como os do porco. Porén, o nome "peixe porco" non debe levar a confusión, xa que así e chamado tamén un tipo de escualo, o Oxynotus centrina.

## Morfoloxía e costumes 
Ten un corpo alto e estreito, de cor grisalla. A primeira dorsal está formada por tres radios moi fortes. Ten a boca pequena, con dentes robustos. A pel é rixa e consistente.
Deambula en solitario ou en pequenos grupos. Aliméntase de moluscos e crustáceos. Pode ser visto ao facer mergullo.

É pescado con trasmallo e a carne é de calidade. Pode superar 1&nbsp;kg. 
É normal que continue a trabar e rillar cos seus dentes robustos despois de ser pescado, por iso é habitual facer rotos na roupa e feridas nas mans dos pescadores.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Cardume de *porquiños* en Sesimbra
* *Porquiño* Balistes capriscus en FishBase 

### Bibliografía 
* Villoch, Joaquín (2001) *Guía Museos Científicos de los Peces de los mercados de Galicia*. Via Láctea editorial e Concello da Coruña. ISBN 84-89444-78-1.
Roncón

**Roncón** pode designar:

* O Porquiño ou Roncón (peixe), un peixe da familia dos Balistidae visíbel nas costas galegas.
* O roncón, tubo longo da gaita que dá un son harmónico nunha oitava máis baixa que o punteiro.
Ronrón

miniatura|dereita|Ronrón dun gato doméstico.
miniatura|dereita|Gatos relaxados.

O **ronrón** é unha vocalización emitida por algúns félidos e vivérridos. Este son de baixa frecuencia é producido tanto na expiración como na inspiración e aparece dende os dous días de vida. O mecanismo que produce o ronrón aínda non está ben explicado, pero a teoría dominante é que o son é xerado pola contracción dos músculos da larinxe provocada por unha oscilación neural e que fai vibrar as cordas vocais. A posibilidade de que un félido ronrone ou non tamén é obxecto de debate, especialmente polos grandes felinos da subfamilia dos panterinos.
O gato doméstico pode ronronar tanto de pracer como de sufrimento, de xeito que o significado desta vocalización de contacto é pouco evidente. Na natureza, o ronrón acotío se restrinxe ás relacións nai-crías. Algúns autores téñeno comparado co sorriso e o seu rol nas comunicacións con outros gatos ou cos humanos é esencial. Hai unha teoría que defende as capacidades curativas do ronrón; segundo algúns autores, as baixas frecuencias emitidas reforzan os ósos, músculos e tendóns e teñen efectos analxésicos. A terapia de ronróns explota o efecto calmante nos humanos.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The felid purring site : web dedicada ó ronrón, con vídeos de diversos félidos 
* The home of the cat's purr healing research: compilación de estudos sobre o efecto curativo do ronrón.
Demodex canis

***Demodex canis*** é unha especie de ácaros que vive predominantemente sobre os cans domésticos, pero que pode infestar ocasionalmente aos humanos. Na maioría das infestacións no can os ácaros actúan como comensais inofensivos e subclínicos, pero poden ás veces orixinar unha condición chamada sarna por Demodex.

Debido a que o hábitat dos ácaros é profundo da derme da pel, a transmisión ocorre xeralmente só por medio dun contacto prolongado directo, como a transmisión desde a cadela aos cadelos fillos durante a lactación. Como resultado, os sitios máis comúns para a aparición inicial das lesións demodicódicas son a faciana, fociño, membros anteriores e rexións periorbitais. A demodicose en cans pode manifestarse en forma de lesiós de dous tipos: escamosas, que causan alopecia seca e engrosamento da pel, e pustular, que é a forma máis grave, causando infeccións secundarias (xeralmente por *Staphylococcus*) que dan lugar ás características pústulas vermellas numerosas e engurras da pel.

A escalada desde unha infestación de tipo comensal de *D. canis* a outra que requira atención veterinaria xeralmente implica complexos factores inmunes. A demodicose pode aparecer despois de situacións ou tratamentos inmunosupresores ou pode estar relacionada cunha deficiencia xenética. Isto é complicado porque se cre que *Demodex* suprime a resposta normal dos linfocitos T. Ademais, certas razas de cans, como os dálmatas, o buldog americano e o pit buill terrier americano, parecen ser máis susceptibles.

Aínda que o tratmento directo dos casos graves pode facese por administración oral de ivermectina ao 1% en razas tolerantes á ivermectina (a dose xeral é 0,3–0,6&nbsp;mg/kg, oral, unha soa vez, ata 2 raspados da pel negativos separados 1 mes), outras razas poden ser tratadas con éxito aplicándolles os fármacos antiparasitarios amitraz na pel, xunto cunha mellora da nutrición e tratar nas posibles enfermidades supresoras do sistema inmnitario. Entre as preparacións comerciais eficaces están: fipronil, amitraz, e (S)-methoprene. As infeccións bacterianas asociadas coa demodicose pustular poden requirir o tratamento con antibióticos.

## Notas
Luís Trabazo

**Luís Vázquez Trabazo** coñecido como **Luís Trabazo**, nado en Ourense en 1912 e finado na mesma cidade o 13 de novembro de 1978, foi un pintor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito. Participou na Guerra Civil onde gañou a medalla ao mérito individual. Comezou a pintar nos anos cincuenta e expuxo por primeira vez en 1959. Dirixiu unha galería de arte en Madrid. Foi xornalista e escribiu crítica de arte na revista *Índice*. Tamén foi un estudoso do Modernismo en Ourense, sobre o que publicou artigos en *La Región*. Publicou en 1969 o tratado de filosofía política *¿Violencia o razón?*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Don Luis Trabazo
Beatriz Bascoy Maceiras

**Beatriz Bascoy Maceiras**, nada na Coruña no ano 1966, é unha política galega do BNG.

## Traxectoria 
Accedeu á alcaldía do concello de Moeche tras gañar as eleccións municipais de 2015 como cabeza de lista do BNG. Na anterior lexislatura fora concelleira por este mesmo partido na oposición. Forma parte do Consello Nacional do BNG. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía con maioría absoluta, e o mesmo nas de 2023.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Moeche
Voivodato de Brasław

miniatura|dereita|200px|Localización do voivodato na República das Dúas Nacións.
O **voivodato de Brasław** (en ; en ; en ) foi unha división administrativa do Gran Ducado de Lituania logo da segunda partición de Polonia e Lituania en 1793. A súa capital foi a cidade de Brasław.

O voivodato desapareceu coa terceira partición, en 1795, pasando a formar parte da Gobernación de Vilna do Imperio Ruso.

## Véxase tamén 
* Organización territorial do Gran Ducado de Lituania
Ogrobe, Vilamor, Mondoñedo

**Ogrobe** ou **Grove** é un lugar da parroquia de Vilamor, no concello lugués de Mondoñedo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 tiña 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres).

Neste lugar de Ogrobe existiu unha cidade hoxe asolagada. Non se sabe a causa e a tradición só conta que foi obra dun mago.  Nótese a similitude do nome con *Reirís*, baixo a lagoa de Carregal (en Corrubedo, Ribeira), tamén asolagada por un mouro como vinganza por verse rexeitado pola princesa do lugar. 

Próximo a este Reiriz hai unha cova chamada *Furada dos Cas*, da que se conta que ten un tunel soterrado que comunica co Mosteiro de San Salvador de Lourenzá.

## Lugares e parroquias 
miniatura|esquerda|Capela da virxe de Guadalupe.
### Lugares de Vilamor 
### Parroquias de Mondoñedo 
## Notas
Arroxo, Lourenzá, Lourenzá

**Arroxo** é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 tiña 30 habitantes (10 homes e 20 mulleres).

Un lugar salientable que contribúe a estruturar a veciñanza é a Biblioteca Maravilhas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lourenzá 
### Parroquias de Lourenzá 
## Notas
O Vilar, Covelas, Ribadeo

**O Vilar** é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lugués de Ribadeo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 tiña 19 habitantes (7 homes e 12 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Covelas 
### Parroquias de Ribadeo 
## Notas
Lois García Carballido

**Xosé Lois García Carballido**, nado en Narón en 1974, é un político galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria
Profesor de inglés en Secundaria. Foi director do IES Agra de Raíces de Cee (2010-2011). Despois trasladouse ao IES de Ponteceso. Foi cabeza de lista do PSdeG-PSOE en Ponteceso nas eleccións municipais de 2011 e situouse como voceiro da oposición. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou de novo a candidatura socialista e foi elixido alcalde co apoio dos concelleiros de APIN e BNG, cos cales formou un goberno de coalición. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía ó logra-la maioría absoluta. 

No outono de 2020 expulsou a 5 dos 8 concelleiros socialistas tras diversas discrepancias, polo que afrontou o resto do mandato en minoría. En abril de 2021 presentouse unha moción de censura encabezada por unha das edís exsocialistas e que contaba co apoio dos edís díscolos e dos demais grupos da oposición, a cal non foi tramitada dado que o voto dos edís díscolos contra un alcalde electo dentro da súa mesma lista non é válido. Nas eleccións municipais de 2023 perdeu a maioría absoluta e pasou de 8 a 4 concelleiros, se ben continuou a sela candidatura máis votada. Porén, perdeu a alcaldía ó apoiar outros grupos a investidura do candidato do PPdeG José Manuel Mato.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Ponteceso

### Ligazóns externas 
* «Prometín non cobrar ata resolver a débeda e cumprino», entrevista en *La Voz de Galicia*.
Voivodato de Witebsk

miniatura|Bandeira
thumb|dereita|200px|Localización do voivodato na República das Dúas Nacións.
O **voivodato de Witebsk** (en ; en ; en ) foi unha división administrativa do Gran Ducado de Lituania dende 1503 até 1793. A súa capital era a cidade de Witebsk (hoxe en Belarús).

O voivodato estaba organizado en dous condados, Witebsk e Orsza. Mantivo esta estrutura até a primeira partición de Lituania en 1772, cando o condado e Witebsk e parte do de Orsza foron anexionados polo Imperio Ruso. Só permaneceu en mans de Lituania unha pequena parte do condado de Orsza, até a segunda partición de Lituania en 1793.

## Véxase tamén 
* Organización territorial do Gran Ducado de Lituania