Tirosina quinase

Unha **tirosina quinase** ou **tirosín quinase** é un encima transferase que pode transferir un grupo fosfato do ATP ácadea lateral dun residuo de tirosina dunha proteína da célula, o que ten como resultado un cambio conformacional que afecta á función da proteína. Funciona como un interruptor de encendido e apagado en moitas funcións celulares.

Como estes encimas unen un grupo fosfato a un c-src residuo do aminoácido tirosina da proteína, son encimas quinases e concretamente un subgrupo da gran clase das proteína quinases. Outras proteína quinases poden unir grupos fosfato a outros residuos de aminoácidos como a serina ou treonina (véxase serina/treonina proteína quinases). A fosforilación de proteínas polas quinases é un importante mecanismo para comunicar sinais ao interior dunha célula (transdución de sinais), regulando as actividades celulares, como a división celular.

As proteína quinases poden sufrir mutacións, quedaren fixas na posición de "encendido", e causar o crecemento non regulado da célula, que é un paso necesario para o desenvolvemento do cancro. Por tanto, os inhibidores da quinase, como o imatinib, poden ser efectivos nos tratamentos do cancro.

A maioría das tirosina quinases teñen unha proteín-tirosina fosfatase asociada, que elimina o grupo fosfato.

## Función 
As quinases son unha gran familia de encimas responsables da catálise da transferencia dun grupo fosforilo desde un nucleósido trifosfato doante, como o ATP, a unha molécula aceptora. A fosforilación de residuos de tirosinas á súa vez causa un cambio no funcionamento dunha proteína que a contiña. Finalmente as mutacións poden causar que algunhas tirosina quinases queden activadas de forma constitutiva, un estado funcional sen parada que pode contribuír á iniciaicón ou á progresión do cancro.

As *receptor tirosina quinases* funcionan na sinalización transmembrana, mentres que as tirosina quinases de dentro da célula funcionan na transdución de sinais ao núcleo. A actividade de tirosina quinase no núcleo implica o control do ciclo celular e de propiedades de factores de transcrición. Na comunidade científica a proteína quinase pp125 tamén se denomina FAK (quinase de adhesión focal nas súas siglas en inglés), debido á súa mencionada presenza nas adhesións focais celulares. A pp125 é unha das principais proteínas que conteñen fosfotirosina en células de fibroblastos non afectadas (non transformadas) de aves e roedores.

## Regulación 
Diveross factores poden afectar as encimas tirosina quinases e isto pode inducir cambios importantes na célula. Un dos factores é que se una a un ligando. Varias *receptor tirosina quinases*, pero non todas, non presentan actividade de proteína quinase ata que son ocupadas ou activadas por un destes ligandos. Ademais os ligandos participan na unión reversible, un termo que describe os inhibidores que se unen non covalentemente (efectúanse inhibicións de diferentes tipos dependendo de se estes inhibidores se unen ao encima, ao complexo encima-substrato ou a ambos). Unha vez que a receptor tirosina quinase se une a un ligando pode unirse a unha tirosina quinase localizada no citosol da célula. Na regulación dos eritrocitos, actúa a eritropoetina, que é unha proteína de 165 aminoácidos que xoga u papel na activación da proteína quinase JAK citoplasmática.
As RTK están compostas por dominios extracelulares, que se poden unir a ligandos específicos, un dominio transmembrana, e un dominio catalítico intracelular, que poe unirse a un substrato seleccionado e fosforilalo. A unión dun ligando á rexión extracelular causa unha serie de rearranxos estruturais na RTK que conducen á súa activación encimática. En particular, o movemento dalgunhas partes do dominio quinase dá libre acceso ao adenosín trifosfato (ATP) e ao substrato ao sitio activo. Isto desencadea unha fervenza de eventos por medio da fosforilación de proteínas intracelulares que finalmente transmiten ("transducen") o sinal extracelular ao núcleo, causando cambios na expresión xénica.
Moitas RTK están implicadas na oncoxénese, sexa por mutación xénica ou por translocación cromosómica, ou simplemente por sobreexpresión. En cada caso o resultado é unha quinase hiperactiva, que orixina estímulos aberrantes de crecemento non regulado e independentes de ligando nas células cancerosas.

### Citoplasmáticas e non receptoras 
Nos humanos, hai 32 proteín-tirosina quinases citoplásmicas ().

A primeira *non receptor tirosina quinase* identificada foi a proteína oncoxénica *v-src*. A maioría das células animais conteñen un ou máis membros da familia *Src* de tirosina quinases. O receptor de antíxenos da célula T causa unha sinalización intracelular por activacion das proteínas *Lck* e *Fyn*, ambas estruturalmente similares a *Src*.

## Importancia clínica 
As tirosina quinases considéranse hoxe en día especialmente importantes debido ás súas implicacións no tratamento do cancro. Unha mutación que causa que certos tipos de tirosina quinases estean activas constitutivamente foi asociado con varios cancros. O imatinib (cos nomes comerciais Gleevec e Glivec) é un fármaco que se pode unir á fenda catalítica destas tirosina quinases, inhibindo a súa actividade.

A actividade de tirosina quinase está tamén implicada noutros eventos que son ás veces considerados moi desfavorables. Por exemplo, a potenciación da actividade do encima está implicada na alteración do funcionamento de certos sistemas, como a división celular. Tamén se inclúen numerosas doenzas relacionadas con inflamacións locais como a aterosclerose e a psoríase, ou inflamacións sistémicas como a sepse e o shock séptico. Este cancro pulmonar é moi común e é a causa de máis mortes que os cancros de mama, colorrectal e de próstata xuntos. As opcións de tratamento son limitadas. Estes inhibidores son inhibidores da tirosina quinase Bcr-Abl moi selectivos.

## Exemplos 
Proteínas humanas que conteñen este dominio son:

AATK;      ABL;      ABL2;      
ALK;
AXL;
BLK;
BMX;
BTK;            CSF1R;
CSK;               DDR1;      
DDR2;
EGFR;
EPHA1;     EPHA2;     EPHA3;     EPHA4;     EPHA5;     EPHA6;     EPHA7;     EPHA8;     EPHA10;
EPHB1;     EPHB2;     EPHB3;     EPHB4;     EPHB6;     ERBB2;     ERBB3;     ERBB4;
FER;
FES;
FGFR1;     FGFR2;     FGFR3;     FGFR4;
FGR;           FLT1;      FLT3;      FLT4;
FRK;   FYN;       GSG2;      HCK;       IGF1R;     ILK;       INSR;
INSRR;     IRAK4;     
ITK;           JAK1;      JAK2;      JAK3;
KDR;       KIT; KSR1;      LCK;   LMTK2;     LMTK3;
LTK;  LYN;       MATK;      MERTK;     MET; MLTK;
MST1R;     MUSK;      NPR1;      NTRK1;     NTRK2;     NTRK3;     PDGFRA;    PDGFRB;
PLK4;      PTK2;      PTK2B;     PTK6;      PTK7;
RET;   ROR1;      ROR2;      ROS1;      RYK;       SGK493;    SRC;
SRMS;         STYK1;
SYK;   TEC;
TEK;  TEX14;     TIE1;      TNK1;      TNK2;      TNNI3K;    TXK;
TYK2;      TYRO3;     YES1;      ZAP70

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* The Tyrosine Kinase group