open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pobo lenca

Os **lenca** son un pobo indíxena que habita no suroeste de Honduras e no leste do Salvador, en América Central. Outrora falaban o lenca, pero no presente está extinto. En Honduras, os lenca son o meirande grupo indíxena, cunha poboación que rolda as 100&nbsp;000 persoas. A poboación lenca do Salvador estímase nunhas 37&nbsp;000 persoas.

Antes da conquista dos españois, os lenca tiñan contacto con maias así como con outros pobos indíxenas do territorio do actual México e América Central. A orixe dos lenca é obxecto de debate para os antropólogos e os historiadores. Os estudosos suxeriron que os lenca migraron dende a rexión de América do Sur hai 3&nbsp;000 anos.

miniatura|dereita|Grupos indíxenas do Salvador na época da conquista española.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adams, Richard. 1956. "Cultural Components of Central America." *American Anthropologist*, - Vol 58(5), 881-907
* Black, Nancy. 1995. *The Frontier Mission and Social Transformation in Western Honduras: The Order of Our Lady of Mercy, 1523-1773*. E.J. Brill, Leiden. 
* Bosshard, Peter, 2016 "Who Killed Berta Cáceres?" "The Huffington Post", - 03/04/2016 http://www.huffingtonpost.com/peter-bosshard/who-killed-berta-caceres_b_9387964.html
* Brady, Scott. 2009. "Revisiting a Honduran Landscape Described by Robert West: An Experiment in Repeat Geography," *Journal of Latin American Geography* - Vol 8(1),7-27
* Carmack, Robert M. with Janine L. Gasco and Gary H. Gossen. (2007). *The Legacy of Mesoamerica: History and Culture of a Native American Civilization*&nbsp;– 2nd ed. New Jersey: Pearson Education, Inc.
Charlín

O apelido galego **Charlín** pode referirse a:

***Manuel Charlín**, contrabandista galego, líder do clan dos Charlíns (1932-2021);
***Ricardo Charlín**, futbolista e empresario galego (n. 1960);
***Paco Charlín**, contrabaixista galego (n. 1975).
Modesto López Teijeiro

**Modesto López Teijeiro**, nado en Ourense en 1910 e finado na mesma cidade o 27 de setembro de 1937, foi un escritor e político galego.

## Traxectoria 
Empregado do Banco Hispano e membro do sindicato da Banca. Membro da Irmandade da Fala de Ourense. A revista *Nós* publicou en 1933 *Investigacións etno-morfolóxicas antre a poboación do Ribeiro de Avia*, o seu traballo de ingreso no Seminario de Estudos Galegos, e en 1935 o seu artigo "A raza eurafricana". Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, considerado o secretario de organización do PCE. Foi asasinado o 27 de setembro de 1937 con 27 anos. En 1965 a revista *Vieiros* publicou o seu artigo *Ensaio de tipoloxía galega*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Os artigos de Modesto López Teijeiro en *Nós*
Gary Neal

**Gary Neal**, nado o 3 de outubro de 1984 en Baltimore (Maryland) é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Turritopsis dohrnii

***Turritopsis dohrnii***, tamén coñecida como a **medusa inmortal**, é unha especie de medusa bioloxicamente inmortal que habita no mar Mediterráneo e nas augas do Xapón. É un dos poucos casos coñecidos de animais que son quen de regresar completamente a unha etapa de inmaturidade sexual, despois de acadar a madurez sexual como un individuo solitario. Outras especies que son quen de facelo son as medusas *Laodicea undulata* e *Aurelia* sp.1.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* .
* 
*  .
Manuel Gómez Suárez

**Manuel Gómez Suárez**, coñecido como **El Electricista** ou **Do Cura**, nado en Noia cara a 1888 e finado en Ferrol o 8 de xaneiro de 1937, foi un político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Fene. Electricista do Arsenal de Ferrol. Era presidente do Grupo Galeguista de Ferrol. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Ferrol. Condenado á pena de morte, foi executado no castelo de San Filipe o 8 de xaneiro de 1937 con 51 anos. Por responsabilidades civís fóronlle reclamadas á familia 16.000 ptas.
Manuel Fuentes Canal

**Manuel Fuentes Canal**, nado en Verín cara a 1901 e finado en Celanova o 16 de agosto de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Empregado do Hispano-Americano en Ourense. Membro da Irmandade da Fala de Ourense, traballou na transcrición das cantigas de Nuno Eanes Cerzeo no cancioneiro da Biblioteca Nacional. Publicou tres artigos na revista *Nós*, entre eles "Unha nova vía romana", escrito xunto a Manuel Fernández Costas (1926) e "A eirexa de Santa María de Mixós e as súas aras romanas" (1928), escrito xunto a Fermín Bouza-Brey e Xosé Ramón Fernández-Oxea e considerado o seu traballo de ingreso no Seminario de Estudos Galegos.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 22 de xullo xunto co seu irmán Emilio. Foron sacados da prisión e asasinados na Ponte Pequena de Paradela de Viveiro (Celanova) o 16 de agosto de 1936.
## Notas
Antonio Domínguez Pérez

**Antonio Domínguez Pérez**, nado en Melón e finado en Ourense o 3 de marzo de 1937, foi un político galego.

## Traxectoria 
Sancristán. Veciño da Eirexa da parroquia de Quins. Membro da Irmandade da Fala de Ourense. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Ourense por tenencia ilícita de armas, foi condenado á pena de morte. Foi fusilado no Campo de Aragón o 3 de marzo de 1937 con 28 anos.
Xoán II de Brabante

**Xoán II de Brabante**, chamado *o Pacífico*, nado o 27 de setembro de 1275 e finado en  Tervuren o 27 de outubro de 1312, foi duque de Brabante e de Limburgo de 1294 ata a súa morte. Foi fillo de Xoán I de Brabante e de Margarida de Dampierre.

## Traxectoria 
En 1290 casou na abadía de Westminster con Margarida de Inglaterra, filla de Eduardo I, e de Lionor de Castela. Este concerto matrimonial inscribíase nun conxunto de alianzas ideado por Eduardo para dispor de apoios no seu enfrontamento co rei de Francia Filipe IV o Fermoso.

A participación de Xoán, duque desde 1394, na liga contra Francia encabezada por Eduardo, con Guido de Dampierre, conde de Flandres e outros señores foi, con todo, sumamente dubitativa,  e en 1300 a alianza quedou disolta polas vacilacións dos seus compoñentes antes de lanzar o ataque. Desde o primeiro momento houbo de facer fronte ademais a revoltas internas e tumultos nas cidades, promovidos polos grupos burgueses enriquecidos coa industria e o comercio paneiro, que reclamaban acabar cos privilexios do patriciado urbano. Anveres, Malinas, Bolduque, Lovaina e por último Bruxelas en 1306 se amotinaron sucesivamente e momentaneamente lograron expulsar delas aos patricios.

Sometidas as cidades desencadeouse unha onda de persecucións contra os xudeus, protexidos polo duque que percibía os seus impostos.

Angustiado polas débedas e gravemente enfermo do *mal de pedra*, en 1312 convocou en Kortenberg á nobreza e os representantes das cidades, nas que persistían as mostras de descontento. O resultado da reunión foi a aprobación da Carta de Kortenberg que limitaba a imposición de novas cargas fiscais, establecía mecanismos de control da xustiza e recoñecía ás cidades os seus privilexios e dereito consuetudinario,  ademais de crear un consello no que estarían presentes membros da nobreza e do pobo.

Morreu o 27 de outubro de 1312, ao mes de asinar a Carta, deixando como herdeiro a un fillo único home de pouco máis de doce anos, Xoán III.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Van Hasselt, André e Van Hasselt, M., *Historia de Béljica e Holanda*, Madrid-Barcelona, Imprenta do Imparcial, 1884. 
* Wauters, Alphonse, «Jean II», Académie royale de Belgique, Biographie nationale, vol. 10, Bruxelles, 1889, p.&nbsp;216-237.
Ilias Iliadis

|}
**Ilias Iliadis** (en grego , nado co nome de **Jarji Zviadauri**,  en Akhmeta (Kakheti) o 10 de novembro de 1986 é un judoka grego de oríxe xeorxiana, que competiu por Grecia dende o inicio da súa carreira internacional.

## Traxectoria
Gañou a medalla de ouro na categoría de <81&nbsp;kg nos Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas, con 17 anos. Illiadis tamén gañou tres medallas de ouro mundiais, no 2010 en Tokyo (Xapón), no 2011 en París (Francia) e no 2015 en Chelyabinsk (Rusia), todas na categoría de <90&nbsp;kg, e dúas europeas, no 2004 en Bucarest (Romanía) en categoría de <81&nbsp;kg, e no 2011 en Istanbul (Turquía), en <91&nbsp;kg.

Como portador da bandeira de Grecia, tivo a honra de ser o primeiro atleta en desfilar no estadio Niño do Paxaro durante a cerimonia de apertura das Xogos Olímpicos de 2008 en Pequín.

Iliadis é curmán doutro campión olímpico, o judoka xeorxiano Zurab Zviadauri, quen tamén gañou o ouro nos Xogos Olímpicos de 2004. A familia de Iliadis  emigrou  a Grecia en 2003, e foi adoptado por Nikos Iliadis. Despois dos Xogos Olímpicos de 2016, anunciou a súa retirada do Judo profesional.

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Vídeos de Ilias Iliadis en acción (judoinside.com)
Nicolosi

**Nicolosi** (*Niculusi* ou *Niculosi* en siciliano) é unha comuna italiana de 7 533 habitantes (censo de 2016), da área metropolitana de Catania, en Sicilia.

## Notas
Segundo García Núñez

**Abdón Segundo García Núñez**, nado na Portela (Vilamartín de Valdeorras) en 1893 e finado na ponte do Bibei o 16 de setembro de 1936, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Veciño da Portela. Militante do Partido Galeguista. Fixo denuncia pública da pervivencia de prácticas electorais caciquís e defendeu aos labregos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 un grupo de falanxistas e gardas civís sacárono da casa. Levárono á checa da casa do Riocigüeño, no Barco de Valdeorras, para trasladalo a Ourense. De camiño, foi asasinado á altura da ponte do Bibei o 16 de setembro de 1936.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Abdón Segundo García Núñez. Un dos nosos
¡Guau... Guau!

***¡Guau... Guau!*** foi un periódico editado en Foz en 1906.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico que sale cuando puede*, aparceu en maio de 1906. Periódico satírico impulsado por Antón Villar Ponte, Antonio Noriega Varela  e Camilo Cela Fernández. Editado na imprenta de César González-Seco Romero de Mondoñedo. Recollía en clave satírica as noticias da comarca. Cesou a súa publicación o 13 de novembro dese ano.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Guau Guau -Foz
El Automóvil

***El Automóvil*** foi un periódico editado en Foz en 1903.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico sin desperdicio*, apareceu o 19 de xullo de 1903. Publicación de ton humorístico, estaba dirixida por Antón Villar Ponte (aínda que na portada figuraba o barbeiro Manuel Chao) e entre os seus colaboradores estaba Juan Cueto. Só se editou o primeiro número.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
### Ligazóns externas 
*
A Ribeira, Burgás, Xermade

**A Ribeira** é un lugar da parroquia de Burgás, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 28 habitantes (16 homes e 12 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Burgás 
### Parroquias de Xermade 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Xermade
Lindano

O **lindano** (nome químico: 1,2,3,4,5,6-hexaclorociclohexano) tamén coñecido como '''*gama*-hexachlorociclohexano**, (γ-HCH), ***Gamexane, Gammaxene, Gammallin*'*, é un haloxenuro de alquilo con fórmula molecular C6H6Cl6. Tamén se coñece comercialmente co nome de *lindane''.
Foi empregado como praguicida no pasado pero é unha substancia prohibida desde 2008 na Unión Europea.

Entre 1947 e 1964 a empresa Zeltia fabricou lindano no polígono de Torneiros no Porriño e desta actividade máis de 1.000 toneladas de residuos tóxicos foron vertidos na zona e noutros puntos.

## Notas
Linguas lenca

As **linguas lenca** son unha pequena familia de linguas indíxenas mesoamericanas extintas, faladas outrora no Salvador e Honduras (países onde o pobo indíxena lenca conta cunha poboación de 37&nbsp;000 e 100&nbsp;000 persoas respectivamente). O lenca está clasificado como extinto polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Clasificación 
Historicamente, a maioría de lingüistas, seguindo a Lehman (1920) consideraban que existía algún parentesco coas linguas xincas, aínda que a evidencia a prol desta teoría é máis ben escasa. Recentemente A. Constenla (2002, 2005) baseándose no método comparativo logrou probar o parentesco das linguas lenca coas linguas misumalpas e á súa vez coas linguas chibchas.

### Linguas da familia 
A familia lenca está formada por estas dúas linguas:
* Lenca salvadoreño (dialecto principal: potón)
* Lenca hondureño (dialectos: cerquín, care, lenca, kolo)
Entre ámbalas dúas linguas, Swadesh estimou por métodos glotocronolóxicos uns 20 séculos de separación, polo que as súas diferenzas son comparables ás das linguas románicas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Campbell, Lyle. 1997. *American Indian Languages: The Historical Linguistics of Native America*. Oxford: Oxford University Press.
* Constenla Umaña, A. (1981). Comparative Chibchan Phonology. (Ph.D. dissertation, Department of Linguistics, University of Pennsylvania, Philadelphia).
* Constenla Umaña, Adolfo. (1991). *Las lenguas del Área Intermedia: Introducción a su estudio areal*. Editorial de la Universidad de Costa Rica, San José.
* Constenla Umaña, Adolfo. (1995). Sobre el estudio diacrónico de las lenguas chibchenses y su contribución al conocimiento del pasado de sus hablantes. *Boletín del Museo del Oro* 38-39: 13-56.
* Fabre, Alain. 2005. *Diccionario etnolingüístico y guía bibliográfica de los pueblos indígenas sudamericanos: LENCA*. http://www.ling.fi/Entradas%20diccionario/Dic=Lenca.pdf
* Hemp, Eric. 1976.  "On Earlier Lenca Vowels". *International Journal of American Linguistics* 42(1): 78-79.
* Lehman, Walter. 1920. *Zentral-Amerika*. see pp.&nbsp;700–719 (Salvadoran Lenca) and pp.&nbsp;668–692 (Honduran Lenca).
Museo Lambert van Meerten (Delft)

O **Museo Lambert van Meerten** foi un museo situado na vila surholandesa de Delft, nos Países Baixos, creado a partir dos fondos da colección privada de arte e antigüidades de Lambert van Meerten, un adiñeirado empresario das destilarías e a fabricación de cervexa. O museo estivo activo entre 1909 e 2013.

## O edificio 
O museo tivo a súa sede na que foi residencia de Van Meerten, no número 199 da rúa e canle Oude Delft, nun edificio neorenacentista con fachada de pedra con detalles suntuosos e unha alta cuberta transversal de lousa, que foi declarado monumento nacional dos Países Baixos (*Rijksmonument*).

## Historia 
### Prolegómenos 
Lambert Van Meerten encargou a construción do edificio (ao que se lle chamou "Oud Holand") entre 1891 e 1897, seguindo o deseño dos seus amigos o profesor Adolf le Comte e o enxeñeiro Jan Schouten, ambos artistas moi vinculados á cidade de Delft. Moitos dos elementos utilizados na construción procedían da propia colección de Van Meerten.
miniatura|esquerda|Adolf le Comte, impulsor e primeiro director do museo
O desexo de Van Meerten era que, logo do seu pasamento, a súa casa pasase a ser patrimonio da cidade de Delft, coa condición de que se convertese nun museo. Pero en 1902, tres anos antes da súa morte, Van Meerten entrou en creba e o edificio foi obxecto dunha poxa pública. Os seus amigos Le Comte e Schouten crearon entón a fundación *Huis Lambert van Meerten*, co obxectivo de darlle luz ao proxecto do museo. A fundación fíxose coa casa e con parte da moblaxe na poxa e, en 1907, transferiulla ao Concello de Delft.

### A vida do museo 
Dous anos máis tarde, o 16 de outubro de 1909, o museo abriu por primeira vez as súas portas ao público, baixo a dirección de Adolf le Comte, que máis tarde foi sucedido por Ida Peelen.

En 1920 engadíuselle á colección inicial a extensa colección de azulexos, louza de Delft, porcelana chinesa e fragmentos de edificios derrubados (*bouwfragmenten*) reunida por Jan Schouten.

En 2013, o museo foi pechado por mor dunha reestruturación do uso das propiedades municipais por mor da mala situación financira. A colección foi trasladada integramente ao Museo Prinsenhof, na mesma cidade de Delft, onde se pode visitar actualmente.

En 2016, a asociación Hendrick de Keyser, institución restauradora que opera en todo o país, comproulle ao Concello de Delft o edificio, coa axuda financeira da lotaría BankGiro e dun doador privado anónimo, coa idea de restaurar o edificio e dedicalo a oficinas, salas de convencións e, novamente, museo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Delft
* Prinsenhof de Delft

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Museo Prinsenhof de Delft *(en inglés)*
De Delftse Pauw

**De Delftse Pauw** (en galego: "O pavo real de Delft") ou, na súa forma completa, **Delft Pottery de Delftse Pauw**, é unha fábrica de louza establecida no século XVII ao norte da cidade surholandesa de Delft, nos países Baixos.

## Historia 
miniatura|esquerda|Fabricación en De Delftse Pauw
A fábrica fundouse no ano 1650 e localízase na zona de Delftweg no límite co concello de Rijswijk, ao pé da canle De Vliet. É un dos dous establecementos (xunto con Royal Delft) de fabricacioón de pezas cerámicas que continúa coa tradición da olaría de Delft, totalmente pintada á man, dos 32 que existían no século XVII.

O Delftse Pauw, atrae anualmente preto de 13.500 visitantes.

Ademais da fabricación, o edificio alberga unha sala con exposición dos produtos fabricados, obradoiros de pintura sobre cerámica e unha pequena tenda onde se poden adquirir.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Delft
* Louza de Delft
* Azulexo de Delft
* Royal Delft

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de De Delftse Pauw  *(en inglés)*
* De Delftse Pauw. Delft Blue Pottery *(en inglés)*
Pobo koryak

Os **koryak** son un pobo indíxena do Extremo Oriente Ruso que viven no norte da península de Kamchatka e nas costas do mar de Bering. Os koryak son culturalmente semellantes ós chukchis do extremo nordeste de Siberia. A lingua koryak e o alutor (que a miúdo é considerado un dialecto do koryak), están estreitamente relacionadas coa lingua chukchi. Todas estas linguas son membros da familia de linguas chukotko-kamchatkanas. Non están tan relacionados cos itelmen, que tamén habitan na península Kamchatka. Entre os pobos veciños dos koryak están os even polo oeste, os alutor polo sur (no istmo da península de Kamchatka), os kerek polo leste e os chukchis polo nordeste.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Chaussonnet, Valerie (1995) *Native Cultures of Alaska and Siberia*. Arctic Studies Center. Washington, D.C. 112p. 
*Friedrich and Diamond (1994) *Encyclopedia of World Cultures: Russia and Eurasia- China. Volume 6*. G.K.Hall and Company. Boston, Massachusetts. 
*Kolga, Margus (2001) *The Red Book of the Peoples of the Russian Empire*. NGO Red Book. Tallinn, Estonia 399p 
*Gall, Timothy L. (1998) *Worldmark Encyclopedia of Cultures and Daily Life*:Koriaks. Detroit, Michigan: Gale Research Inc. 2100p.
El secreto de sus ojos

***El secreto de sus ojos*** é un filme hispano-arxentino dirixido, coescrito, producido e editado por Juan José Campanella, baseado na novela *La pregunta de sus ojos* de Eduardo Sacheri, que tamén participou na creación do guión. O filme é unha produción conxunta de compañías da Arxentina e de España.

Empregando unha narrativa non linear, o filme conta a historia dun empregado xudicial interpretado por Ricardo Darín e dunha xuíza interpretada por Soledad Villamil, que investigan un caso de violación e asasinato que se converte nunha obsesión de todos os que están involucrados. Ó mesmo tempo conta a historia do personaxe de Darín 25 anos despois dos feitos e recupera o romance enterrado por ambos.

Gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 82ª edición dos premios, facendo que Arxentina fose o primeiro país de Latinoamérica en gañar dúas veces, xunto con *La historia oficial* (1985). Tres semanas antes, recibira o Premio Goya á mellor película estranxeira de fala hispana. No momento da súa estrea, converteuse no segundo filme con maior recadación da Arxentina, só superado por *Nazareno Cruz y el lobo*.

## Personaxes 
* Ricardo Darín como Benjamín Espósito
* Soledad Villamil como Irene Menéndez Hastings
* Guillermo Francella como Pablo Sandoval
* Pablo Rago como Ricardo Morales
* Javier Godino como Isidoro Gómez
* Mario Alarcón como Xuíz Fortuna
* Mariano Argento como Romano
* José Luis Gioia como Inspector Báez
* Carla Quevedo como Liliana Coloto

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da Arxentina propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 82ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Aeroporto de Alxer-Houari Boumedienne

O **aeroporto Houari Boumedienne** (IATA: **ALG**, ICAO: **DAAG**), tamén coñecido como **aeroporto de Alxer** ou **aeroporto internacional de Alxer**, é un aeroporto internacional que serve á cidade de Alxer, a capital de Alxeria. Está situado a 16,9 quilómetros ao leste da cidade.

O aeroporto está bautizado co nome de Houari Boumediene, antigo presidente do país. Dar El Beïda, a área na cal que atopa, foi coñecida como Maison Blanche (Casa branca), e o aeroporto é chamado *aeroporto de Maison Blanche* en gran parte da literatura sobre a guerra de independencia de Alxeria. A Société de Gestion des Services et Infrastructures Aéroportuaires (SGSIA), coñecida comunmente como "Airport of Algiers", é unha empresa pública creada o 1 de novembro de 2006 para dirixir e operar o aeroporto. SGSIA ten 2 100 empregados.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
O Fieiro

O topónimo **O Fieiro** pode referirse a:

;En Galiza
***O Fieiro**, lugar da parroquia de Arcos, no concello de Mazaricos;
***O Fieiro**, lugar da parroquia de Miñortos, no concello de Porto do Son.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Los amantes del círculo polar

***Los amantes del círculo polar*** é un filme español escrito e dirixido por Julio Medem que se estreou en 1998. Está protagonizado por Najwa Nimri e Fele Martínez. O filme conseguiu dous Premios Goya en 1999, o de mellor montaxe e de mellor música orixinal.

## Personaxes 
* Fele Martínez como Otto 
* Peru Medem como Otto de neno
* Víctor Hugo Oliveira como Otto de adolescente
* Najwa Nimri como Ana
* Sara Valiente como Ana de nena
* Kristel Díaz como Ana de adolescente
* Nancho Novo como Álvaro
* Maru Valdivielso como Olga
* Pep Munné como Javier
* Jaroslav Bielski como Álvaro Midelman
* Joost Siedhoff como Otto Midelman
* Beate Jensen como a nai de Otto

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
O Fieitoso

O topónimo **O Fieitoso** pode referirse a:

;En Galiza
***O Fieitoso**, lugar da parroquia de Carracedo, no concello de Caldas de Reis;
***O Fieitoso**, lugar da parroquia de Curantes, no concello da Estrada;
***O Fieitoso**, lugar da parroquia de Olives, no concello da Estrada.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Lingua koryak

A **lingua koryak** é unha lingua da familia chukotko-kamchatkana falada polo pobo koryak que habita no norte da península de Kamchatka, en Rusia. Segundo o censo de 2010, conta cuns 1&nbsp;700 falantes, que representan o 21% da poboación étnica. O seu parente máis achegado é a lingua chukchi, que xunto co kerek, o alutor e o itelmen forman a familia lingüística. O nome propio da lingua é нымылан *Nymylan*, pero o nome ruso é máis común. O koryak está clasificado como en perigo severo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bogoras, Waldemar, e Franz Boas. Koryak Texts. Leyden: E.J. Brill, 1917.
* Comrie, Bernard. *Inverse Verb Forms in Siberia Evidence from Chukchee, Koryak and Kamchadal*. Amsterdam: Bibliotheek v.h. Inst. voor Algemene Taalwetenschap v.d. Univ. van Amsterdam], 1985.
* Zhukova, A. N., e Tokusu Kurebito. *Basic topical dictionary of the Koryak-Chukchi languages = Basovyĭ tematicheskiĭ slovarʹ kori︠a︡ksko-chukotskikh i︠a︡zykov*. Tokyo, Japan: Research Institute for Languages and Cultures of Asia and Africa, Tokyo University of Foreign Studies, 2004.
* Campbell, George L. e Gareth King. "Compendium of the World's Languages". 2013.
Francisco Manuel Balboa

**Francisco Manuel Balboa Lagoa**, nado en Muxía cara a 1866 e finado na Coruña o 19 de marzo de 1954, foi un industrial e político galego.

## Traxectoria 
Emigrou a América. Cando retornou instalou en Muxía unha fábrica de encaixes, Encajeras Peninsulares Reunidas SA. Foi membro da Irmandade da Fala da Coruña, da que foi elixido vicepresidente en 1918 e conselleiro primeiro en 1921. Foi o presidente da III Asemblea Nacionalista celebrada en Vigo en 1921. Morreu na Coruña o 19 de marzo de 1954 con 87 anos.

## Vida persoal 
Casou con Fe López Abente e foi pai de Jesús Manuel, Cornelio, María de la Barca, Julio, Fe, Gonzalo, María de los Dolores, José e Francisco Balboa López.

## Notas
Fiolleda

Como topónimo **Fiolleda** pode referirse a:

;En Galiza
***Fiolleda**, parroquia do concello de Monforte de Lemos;
****Fiolleda**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Fiolledo**, parroquia do concello de Salvaterra de Miño.
Gonzalo Sánchez-Taíz

**Gonzálo Sánchez-Taíz García-Camba**, nado en Monforte de Lemos e finado en Madrid o 6 de xullo de 1967, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Gonzalo Sánchez Taíz e Milagros García Camba. Avogado en Monforte de Lemos. Foi membro da Irmandade da Fala de Monforte e asinou o manifesto da Asemblea de Lugo. Fundou e dirixiu o periódico *Alborada* e colaborou en *Galicia. Diario de Vigo* e *El Pueblo Gallego*.

## Vida persoal 
Casou con María Teresa Lázaro González.

## Notas
Templo da Lúa (Chía)

O **Templo da Lúa de Chía** era un templo construído polos muiscas como sitio de adoración para a súa deusa da Lúa, Chía. O templo foi construído en Chía (Cundinamarca, Colombia), daquela parte da Confederación muisca. Era un dos templos máis importantes da relixión muisca. O templo foi destruído durante conquista española do Altiplano Cundiboyacense. Coñécese moi pouco sobre o templo, que estaba asentado no outeiro Tíquiza no límite occidental de Chía con Tabio.

## Estrutura e adoración 
[miniatura|110px|dereita|Escudo de armas de [Chía, Cundinamarca|Chía, a Cidade da Lúa.]]
Os muiscas tiñan coñecementos avanzados de astronomía e construían os seus lugares sagrados de acordo coa posición dos corpos celestes. O Templo da Lúa, ó igual que *El Infiernito* ou o Templo do Sol de Sugamuxi foron construídos seguindo estes patróns.

No templo os rituais eran organizados polos *caciques* e os *zipas* da Confederación muisca. Os *caciques* e sacerdotes do Templo da Lúa levaban roupas brancas, diferentes das do Templo do Sol, que eran vermellas.

## Outros templos da Lúa no mundo 
* Pirámide da Lúa - relixión azteca
* San Gervasio - relixión maia
* Templo da Lúa - relixión inca
* Templo da Lúa - China
* Somnath - Hinduísmo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Aeroporto de Esmirna-Adnan Menderes

O **aeroporto de Esmirna-Adnan Menderes** (IATA: **ADB**, ICAO: **LTBJ**) é un aeroporto internacional que serve á cidade de  Esmirna e a gran parte da súa provincia en Turquía. Chámase así na honra do antigo primeiro ministro turco Adnan Menderes. Está situado a 18 quilómetros ao suroeste do centro de Esmirna, no distrito de Gaziemir. A súa nova terminal internacional, deseñada por Yakup Hazan Architecture, inaugurouse en setembro de 2006, e a nova terminal doméstica abriuse en marzo de 2014.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Vive e deixa morrer

***Vive e deixa morrer*** (en ) é o oitavo filme de espías da franquía James Bond que se estreou en 1973. Foi producido por Eon Productions e o primeiro en ser protagonizado por Roger Moore intepretando ó axente do MI6. Producido por Albert R. Broccoli e Harry Saltzman, foi o terceiro dos catro filmes que dirixiu Guy Hamilton. Malia que os produtores querían que Sean Connery retomase o papel despois do filme Diamantes para a eternidade, el rexeitou a oferta, o que levou á busca dun novo actor.

O filme é unha adaptación da novela homónima de Ian Fleming.

## Personaxes 
* Roger Moore como James Bond
* Yaphet Kotto como Dr. Kananga e Mr. Big
* Jane Seymour como Solitaire
* Julius Harris como Tee Hee Johnson
* David Hedison como Felix Leiter
* Gloria Hendry como Rosie Carver
* Clifton James como Sheriff J.W. Pepper
* Geoffrey Holder como Barón Samedi
* Bernard Lee como M
* Roy Stewart como Quarrel Jr.
* Earl Jolly Brown como Whisper
* Tommy Lane como Adam
* Lois Maxwell como Miss Moneypenny
* Lon Satton como Harry Strutter
* Madeline Smith como Miss Caruso
* Michael Ebbin como Dambala
Só se vive dúas veces

***Só se vive dúas veces*** (en ) é un filme británico de espías e o quinto título da franquía James Bond producido por Eon Productions. Está protagonizado por Sean Connery que interpreta o papel do axente 007. O guión do filme foi escrito por Roald Dahl, e está vagamente baseado na novela homónima de Ian Fleming. É o primeiro filme de *James Bond* que desbotou o argumento orixinal de Fleming, empregando só uns poucos personaxes e localizacións do libro como contexto dunha historia completamente nova.

Estreouse en galego o 5 de agosto de 1999 na TVG.

## Personaxes 
* Sean Connery como James Bond
* Akiko Wakabayashi como Aki
* Mie Hama como Kissy Suzuki
* Tetsurō Tamba como Tiger Tanaka
* Teru Shimada como Mr. Osato
* Karin Dor como Helga Brandt/No. 11
* Donald Pleasence como Ernst Stavro Blofeld
* Bernard Lee como M
* Lois Maxwell como Miss Moneypenny
* Desmond Llewelyn como Q
* Charles Gray como Dikko Henderson
* Tsai Chin como rapaza chinesa
* Peter Maivia como condutor do coche
* Burt Kwouk como Spectre 3

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
José Ramón García Camba

**José Ramón García-Camba Vega**, finado na Portela (Vilamartín de Valdeorras) en xaneiro de 1905, foi un político galego.

## Traxectoria 
Foi elixido deputado polo distrito de Xinzo de Limia en 1867 e senador pola provincia de Ourense en 1893, 1894-1895, 1898-1899, 1901 e 1902.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
James Bond contra Goldfinger

***James Bond contra Goldfinger*** (en inglés, ***Goldfinger***) é un filme británico de espías e o terceiro título da franquía James Bond en ser producido por Eon Productions. Está protagonizado por Sean Connery interpretando a personaxe de 007. Está baseada na novela homónima de Ian Fleming. No filme tamén aparecen Honor Blackman, Gert Fröbe xunto con Shirley Eaton. *Goldfinger* foi producido por Albert R. Broccoli e Harry Saltzman, e foi o primeiro dos catro filmes de Bond dirixidos por Guy Hamilton.

Foi estreado en galego na TVG o 24 de decembro de 1992.

## Personaxes 
* Sean Connery como James Bond (007)
* Honor Blackman como Pussy Galore
* Gert Fröbe como Auric Goldfinger
* Shirley Eaton como Jill Masterson
* Harold Sakata como Oddjob
* Tania Mallet como Tilly Masterson
* Bernard Lee como M
* Cec Linder como Felix Leiter
* Martin Benson como Mr. Solo
* Desmond Llewelyn como Q
* Lois Maxwell como Miss Moneypenny
* Austin Willis como Mr. Simmons
* Michael Mellinger como Kisch
* Burt Kwouk como Mr. Ling
* Richard Vernon como Coronel Smithers
* Margaret Nolan como Dink
* Gerry Duggan como Hawker
* Nadja Regin como Bonita

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Operación Trono

***Operación Trono*** (en ) é un filme británico de espías e o cuarto título da franquía James Bond en ser producido por Eon Productions. Está protagonizado por Sean Connery intepretando a personaxe do axente 007. É unha adaptación da novela homónima de Ian Fleming, que á súa vez estaba baseada nun guión orixinal de Jack Whittingham. Foi dirixido por Terence Young, con guión de Richard Maibaum e John Hopkins. O filme puido ter sido o primeiro da franquía se non fose polas disputas sobre temas de dereitos de autor.

## Personaxes 
* Sean Connery como James Bond (007)
* Adolfo Celi como Emilio Largo
* Claudine Auger como Dominique "Domino" Derval
* Luciana Paluzzi como Fiona Volpe
* Rik Van Nutter como Felix Leiter
* Bernard Lee como M
* Martine Beswick como Paula Caplan
* Guy Doleman como Conde Lippe
* Molly Peters como Patricia Fearing
* Earl Cameron como Pinder
* Paul Stassino como François Derval e Angelo Palazzi
* Desmond Llewelyn como Q
* Roland Culver como Home Secretary
* Lois Maxwell como Miss Moneypenny
* Philip Locke como Vargas
* George Pravda como Ladislav Kutze
* Michael Brennan como Janni
* Leonard Sachs como Group Captain
* Edward Underdown como Air Vice Marshal
* Reginald Beckwith como Kenniston
* Maryse Guy Mitsouko como Madame La Porte
* Anthony Dawson como Ernst Stavro Blofeld
* Bill Cummings como Quist
* André Maranne como SPECTRE número 10 (sen acreditar)
* Victor Beaumont como SPECTRE número 3

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Fión

Como topónimo **Fión** pode referirse a:

;En Galiza
***Fión**, parroquia do concello do Saviñao;
****Fión**, lugar de dita parroquia.
Aethelweard

**Aethelweard** (tamén **Ethelweard**, **Aethelweard**, **Athelweard**, et cetera) é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:

* O rei Aethelweard dos Hwicce (*fl*. séculos VII / VIII).
* O rei Aethelweard de Anglia Oriental (*fl.* mediados do século IX).
* Aethelweard (fillo de Alfred) (*fl*. séculos IX / X), o fillo máis novo do rei Alfred e Ealhswith.
* Aethelweard de Londres (m. *c*. 915), bispo de Londres.
* Aethelweard (historiador) (*fl*. finais do século X), tamén coñecido como Fabius Aethelweard, un ealdorman e historiador.
* Aethelweard Maew (séculos X / XI) vástago da Casa de Wessex, posíbel lord de Bristol, pai de Aelfgar/Algar, e avó de Brictric, fillo de Aelfgar/Algar
Sitric II de Northumbria

**Sitric II** foi rei no século décimo da Northumbria conquistada polos viquingos, chamada Jorvik. A única proba da súa existencia son algunhas moedas que se descubriron e que datan de sobre 942. 
## Traxectoria 
Sábese que existiu por un puñado de moedas cuñadas en York, coa inscrición *SITRIC CVNVNC* ("rei Sitric"). Están datadas no ano 942 e teñen semellanzas de estilo coas acuñadas polo reinado de Olaf Cuaran e Ragnall Guthfrithson, que reinaron en Northumbria na década dos 940. Hai dous tipos destas moedas: en primeiro lugar hai unha pequena cruz en cada rostro e no segundo tipo, hai unha triquetra (ou un nó de tres follas) dun lado e un triángulo sobre o outro. Na bibliografía do período non é mencionado un rei chamado Sitric. Olaf Guthfrithsson gobernou Northumbria de 939 ata a súa morte en 941. Downham suxeriu que entre a morte de Olaf e a chegada de Ragnall a York, quizais nos últimos meses do 943, Northumbria estaba a ser gobernada conxuntamente por Sitric e Olaf Cuaran. Nos libros de numismática Sitric é chamado ás veces "Sitric Sitricsson" e identificado como un irmán de Olaf Cuarán e o fillo de Sitric Cáech, pero esta é só unha suposición: Non hai que confundir este Sitric co rei do mesmo nome, que foi rei de Dublín, mencionado nos *Anais dos catro mestres* o 941. Segundo Downham este individuo "parece que en vez de ser unha invención poética en vez dun rei histórico". Sitric tamén foi identificado provisionalmente cun home chamado igual, que desembarcou en Normandía, en 942 e foi derrotado por Lois IV de Francia.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía
*
* 
* 
* 
* 
*
No servizo secreto da súa maxestade

***No servizo secreto da súa maxestade*** (en ) é un filme británico de espías e o sexto título da franquía James Bond en ser producido por Eon Productions. Baséase na novela homónima de Ian Fleming. Despois de que Sean Connery decidise deixar o papel despois de *Só se vive dúas veces*, Eon Productions escolleu un actor e modelo descoñecido, George Lazenby, para interpretar a James Bond. Durante a rodaxe do filme, Lazenby anunciou que intepretaría o papel de Bond unha soa vez.

Foi estreado en galego o 27 de abril de 2004 a través da TVG.

## Personaxes 
* George Lazenby como James Bond (007)
* Diana Rigg como Condesa Tracy di Vicenzo
* Telly Savalas como Ernst Stavro Blofeld
* Gabriele Ferzetti como Marc-Ange Draco
* Ilse Steppat como Irma Bunt
* Bernard Lee como M
* Lois Maxwell como Miss Moneypenny
* George Baker como Sir Hilary Bray
* Yuri Borienko como Grunther
* Bernard Horsfall como Shaun Campbell
* Desmond Llewelyn como Q
* Virginia North como Olympe
* Geoffrey Cheshire como Toussaint
* Irvin Allen como Che Che
* Terry Mountain como Raphael
* James Bree como Gumbold
* John Gay como Hammond

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
La strada

***La strada*** é un filme italiano de 1954 producido por Dino De Laurentiis e Carlo Ponti, dirixido por Federico Fellini e protagonizado por Anthony Quinn e Giulietta Masina.

É un exemplo clásico do período neorrealista do director e o filme que lle outorgou un sólido prestixio internacional.

*La Strada* converteuse nun "dos filmes máis influentes nunca realizados", segundo o American Film Institute. Gañou o primeiro Óscar competitivo ao mellor filme en lingua non inglesa en 1957. En 1992 apareceu no cuarto posto da listaxe dos dez mellores filmes escollidos por directores do British Film Institute.

## Argumento 
Unha moza que traballa para un artista ambulante chamado Zampanò (Anthony Quinn) morre, e a súa nai toma a Gelsomina (Giulietta Masina), tamén filla súa e véndea ao artista. A pesar do carácter violento de Zampanò, a rapaza séntese atraída polo estilo de vida da rúa, sobre todo cando o seu dono a inclúe como parte do espectáculo. Gelsomina aprende rapidamente o oficio de artista e amosa gran talento, mais non se sente apreciada por Zampanò e nun momento decide abandonalo e volver a casa. Zampanó atopa a Gesolmina e obrígaa a regresar con el.

Xuntos de novo, deciden traballar nun circo itinerante, onde Zampanò ten problemas co bufón (Richard Basehart) a quen coñece de antes. Nunha pelexa entre ambos, Zampanò ameaza o bufón cun coitelo e é detido. Mentres Zampanò se atopa no cárcere, Gelsomina aprende a importancia de ter un propósito na vida e aínda que varias das personaxes que atopa no camiño lle ofrecen que se una a eles, Gelsomina demostra a súa lealdade a Zampanò ata o final.

## Elenco 
* Giulietta Masina — Gelsomina
* Anthony Quinn — Zampanò
* Richard Basehart — o louco
* Aldo Silvani — señor Giraffa, dono do circo
* Marcella Rovere — a viúva
* Livia Venturini — a monxa

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 29ª edición dos Óscar
* Filmes de Italia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
### Ligazóns externas 
* Sinopse completa de *La strada* 
* Sobre o filme na páxina da Fondazione Federico Fellini
Mauro Icardi

**Mauro Emanuel Icardi Rivero**, máis coñecido como **Mauro Icardi**, nado en Rosario, Santa Fe, o 19 de febreiro de 1993, é un futbolista  arxentino que xoga como dianteiro para o Paris Saint-Germain e a selección nacional arxentina.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Perfil en Transfermarkt
Desde Rusia con amor

***Desde Rusia con amor*** (en ) é un filme británico de espías e o segundo título da franquía James Bond producido por Eon Productions. Tamén foi o segundo filme protagonizado por Sean Connery no papel do axente da MI6 James Bond. Foi dirixido por Terence Young, producido por Albert R. Broccoli e Harry Saltzman, e escrito por Richard Maibaum e Johanna Harwood. Baséase na novela de Ian Fleming *From Russia, with Love*. No filme, Bond é enviado para axudar a desertar a Tatiana Romanova, a secretaria do consulado soviético en Turquía, onde SPECTRE artella como vingar o asasinato do Doutor No.

## Personaxes 
* Sean Connery como James Bond, o axente 007.
* Daniela Bianchi como Tatiana Romanova
* Pedro Armendáriz como Ali Kerim Bey
* Lotte Lenya como Rosa Klebb
* Robert Shaw como Donald "Red" Grant
* Bernard Lee como M
* Walter Gotell como Morzeny
* Vladek Sheybal como Kronsteen
* Lois Maxwell como Miss Moneypenny
* Desmond Llewelyn como Maior Boothroyd
* Eunice Gayson como Sylvia Trench
* Francis de Wolff como Vavra
* George Pastell como condutor de tren
* Fred Haggerty como Krilencu
* Aliza Gur e Martine Beswick como Vida e Zora
* Nadja Regin como moza de Kerim Bey

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Magerøya

**Magerøya** (, "illa estéril") é unha grande illa no condado de Finnmark, na parte máis ao norte de Noruega. A illa atópase no Mar de Barents no Municipio de Nordkapp, xusto ao norte da Península de Porsanger. A boca do fiorde Porsangerfjorden atópase fronte á costa leste da illa.

Magerøxa ten unha superficie de 436´6&nbsp;km² e a elevación máis alta da illa, o Gråkollfjellet, ten 417 m sobre o nivel do mar. O punto máis ao norte da illa é tamén o punto máis setentrional de Noruega: Knivskjellodden. A illa presenta unha paisaxe desolada, estéril, cuberta de tundra desprovista de árbores (fóra dalgunhas pequenas zonas de bidueiros de montaña), con cantís ao longo da costa e espectaculares paisaxes montañosos no interior. No sur de Magerøxa, os arqueólogos atoparon probas de asentamentos que datan de fai 10.000 anos.

## Lugares en Magerøxa 
O principal centro de poboación na illa é a cidade de Honningsvåg. Outros lugares máis pequenos inclúen as aldeas de pescadores de Gjesvær, Skarsvåg, Nordvåxene e Kamøyvær. Cabo Norte é unha atracción turística moi popular na costa norte da illa.

## Transporte 
O principal reclamo de Magerøxa á fama é o Cabo Norte, unha empinada ladeira dun cantil na costa norte que é unha importante atracción turística. Para dar cabida á gran cantidade de turistas que visitan a illa, construíuse un túnel submarino de 1993 a 1999. O Túnel do Cabo Norte é parte da estrada ruta europea E69, ten 6´87 de longo e alcanza unha profundidade de 212 m. por baixo do nivel do mar. Durante un tempo, foi un dos túneles submarinos máis longos e profundos do mundo. Poden atoparse néboa ou xeo dentro do túnel, ata no verán.

O servizo de transbordador de Noruega Hurtigruten detense na cidade de Honningsvåg en Magerøxa xa que as augas ao redor da illa permanecen libres de xeo durante todo o ano debido á cálida corrente do Golfo. O Aeroporto de Honningsvåg atópase na parte oriental da illa.

## Galería 

File:Mageroya E-69 road.jpg|Vista desde a E69
File:Tunel na wyspe Mageroya.jpg|Entrada ao Tunel Cabo Nore
File:Nordkapp Skarsvåg.JPG|Vila de Skarsvåg con algunhas das árbores máis ao norte do mundo
File:Tufjorden.JPG|Aldea de Tufjorden

## Notas
## Véxase tamén
As Mariñás, Burgás, Xermade

**As Mariñás** é un lugar da parroquia de Burgás, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Burgás 
### Parroquias de Xermade 
## Notas
Fiúnte

O topónimo **Fiúnte** pode referirse a:

;En Galiza
***Fiúnte**, lugar da parroquia de Cabalar, no concello da Capela;
***Fiúnte**, lugar da parroquia de Bembibre, no concello de Taboada.
Aeroporto de Miami

O **aeroporto internacional de Miami** , tamén coñecido como **MIA** e historicamente como **aeródromo Wilcox**, é o principal aeroporto que serve á área de Miami. O aeroporto é unha área non incorporada no condado de Miami-Dade County, e atópase a 13&nbsp;km do centro da cidade de Miami. Opera voos de pasaxeiros e carga a cidades en América, Europa e Asia.

É o principal aeroporto do sur de Florida para voos internacionais de longo alcance e un centro de conexións no sueste dos Estados Unidos. Tamén é un dos oito únicos aeroportos do país con voos regulares operados con Airbus A380. O aeroporto é a principal porta de entrada de American Airlines a Latinoamérica, xunto cun centro de conexións doméstico para a súa afiliada rexional American Eagle.

Entre as aeroliñas de carga que operan en Maiami están Atlas Air, Centurion Air Cargo, FedEx Express, IBC Airways e UPS Airlines. Tamén hai varias aeroliñas chárter que serven Miami, como Eastern Air Lines, Miami Air e Xtra Airways. O aeroporto serve como cidade focal para Avianca e LATAM, tanto para operacións de pasaxeiros como de carga.

Miami é a principal porta de entrada entre os Estados Unidos e Latinoamérica, e é un dos principais centros de conexións do país debido á súa proximidade con lugares turísticos, ao crecemento da economía local, á gran cantidade de habitantes latinoamericanos e europeos, e á súa situación estratéxica para poder manexar o tráfico aéreo entre Norteamérica, Suramérica e Europa.

No ano 2010 foi o primeiro aeroporto estadounidense en porcentaxe de voos internacionais e o segundo en volume de pasaxeiros internacionais, despois do aeroporto JFK de Nova York. NO ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 44 350 247 pasaxeiros, converténdoo no 23º máis concorrido do mundo en termos de pasaxe. Nos Estados Unidos é o 10º aeroporto máis concorrido e é o maior do estado de Florida.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Museo Paul Tétar van Elven (Delft)

O **Museo Paul Tétar van Elven** é unha pinacoteca situada&nbsp;no número 67 da rúa Koornmarkt, ao pé da canle Neuwe Delft, da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.

## A casa familiar de Paul Tétar van Elven 
O edificio que o alberga é unha casa familiar do século XVI, construída pouco despois do grande incendio de Delft de 1536, con fachada simple de ladrillo e fiestras arqueadas, de tres andares mais un faiado, que foi restaurada en diversas ocasións ao longo do tempo. En 1967 foi recoñecida como monumento nacional dos Países Baixos (*Rijksmonument*).
[miniatura|esquerda|Autorretrato de Paul Tétar van Elven ([1823-1896)]]
Coñécese unha restauración do edificio en 1674, cando se lle anexou unha estreita calella que corría pola súa parte esquerda. Xa no século XVIII dividíronse varios cuartos e construíronselle varios corredores.

O 7 de xaneiro de 1864 a casa foi comprada para a súa residencia familiar por Paul Constantin Dominique Tétar van Elven, pintor&nbsp;da academia holandesa, coleccionista de pintura e de cerámica, copista e profesor da Escola Politécnica de Delft, precursora da actual Universidade de Tecnoloxía de Delft (*TU Delft*). Tétar non modificou a fisonomía externa do edifico, pero si o interior, decorando da súa man a parte superior das portas e encargándolle ao pintor Abraham Gips a pintura do teito do salón.
[miniatura|Paul Tetar van Elven e a súa dona. Cesar Mitkiewicz, [Circa|ca, 1896]]
Tétart dispuxo que á súa morte (que se produciu en 1896) quedase como legado para a comunidade o propio edificio, os seus traballos e a súa colección, coa condición de que, tras o pasamento da súa viúva, se convertesen nun museo na súa memoria. A súa segunda esposa, Mechelina van Duuren, faleceu en 1926  e, xa en 1927, cumpriuse a súa derradeira vontade coa apertura ao público do museo, logo dun acondicionamento profundo do seu interior.

## O museo 
No museo pódense atopar mostras da maioría do traballo de Tétar van Elven, desde pezas históricas&nbsp;a retratos e copias de vellos mestres. Ademais, a exposición compleméntase con pinturas de contemporáneos e cunha colección de antigüidades&nbsp;e curiosidades de séculos anteriores, incluíndo unha gran colección de porcelana oriental e de louza de Delft, mobles, disfraces e armas.

O interior do edificio do museo está conisderado como un dos cen mellor conservados dos Países Baixos. Isto permítelle amosarlle ao visitante unha boa impresión do gusto e da forma de vida da burguesía&nbsp;do século XIX.

O museo ofrece visitas didácticas guiadas e actividades educativas, como charlas e obradoiros, para grupos de alumnado, que son gratuítas para os menores de 18 anos. Nas súas salas son tamén frecuentes diversas actividades culturais, como exposicións temporais ou concertos de música.

O Museo Paul Tétar van Elven atraía na primeira década deste século&nbsp;uns 6.800 visitantes anuais, aproximadamente.

## Notas&nbsp;
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Delft
* Louza de Delft

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
* Perfil biográfico de Paul Tétar van Elven