Polixinia en animais

A **polixinia** (do grego antigo πολυγυνία, de  πολύ-, *poly-* 'moitos', e γυνή, *gyne* 'muller' ou 'esposa') é un sistema de apareamento no cal un macho vive e aparéase con moitas femias, pero cada femia só se aparea cun único macho. Os sistemas nos que varias femias se aparean con varios machos defínense como promiscuos ou polixinándricos. O apareamento en leks considérase frecuentemente como unha forma de polixinia porque un macho se aparea con moitas femias, pero os sistemas de apareamento baseados en leks diferéncianse en que o macho non ten vinculación coas femias coas que se aparea, e as femias que se aparean carecen de vinculación unhas con outras.

A polixinia é típica de grupos cun só macho e múltiples femias e poden encontrarse en moitas especies como: os humanos, o gorila, o elefante mariño, os paxaros folosa grande e *Troglodytes aedoni*, o *Papio hamadryas*, o faisán común, o cervo común, o tigre de Bengala, as abellas *Xylocopa varipuncta* e *Anthidium manicatum* e o alce. A miúdo en sistemas políxinos, as femias realizarán a maioría dos coidados parentais.

## Sistemas de apareamento 
[miniatura|esquerda|[Gorila]]
[miniatura|[Folosa grande]]

Cando dous animais se aparean, ambos comparten un interese no éxito da súa descendencia, aínda que a miúdo desde diferentes puntos de vista. A non ser que o macho e a femia sexan perfectamente monógamos, o que significa que se aparean para toda a vida e non toman outras parellas, incluso despois da morte da parella orixinal, a cantidade de coidados parentais que prodigan varía. En realidade, é moito máis común que ocorran os apareamentos políxinos. As estruturas políxinas (excluíndo os leks) estímase que ocorren nun 90% dos mamíferos. Como as femias non necesitan axuda extra para sacar adiante os seus niños, os machos poden permitirse investir en múltiples femias. Non obstante, o coidado parental do macho encóntrase a miúdo en moitas especies de aves territoriais políxinas, o que orixina unha competición das femias para a axuda do macho. O máis frecuente é que os machos busquen unha segunda femia para fecundala, unha vez que a primeira femia puxo os seus ovos.

## Tipos de polixinia 
Cando as femias se moven continuamente e non están estables espacialmente, os machos perseguen unha estratexia de defensa da parella. Cando as femias están agrupadas, prodúcense caro tipos de polixinia.
                                                                                                           (Adaptado da Dra. Susan Alberts, Universidade Duke)
Cando as femias están estables espacialmente en e arredor dun recurso, os machos perseguen unha estratexia de defensa dos recursos e ocorre a polixinia cando as femias se agrupan e a descendencia require pouco ou ningún coidado parental (por exemplo, nas marmotas *Marmota flaviventris*, e no paxaro indicador *Indicator xanthonotus*).

## Custos e beneficios para os machos 
### Custos 
En sistemas políxinos hai menos diversidade xenética debido a que un macho procrea toda a descendencia. Aínda que ser o único pai de toda a descendencia é moi beneficioso para a fitness do macho, isto incrementa a probabilidade de endogamia e a transmisión de trastornos xenéticos. Ademais, é difícil para os machos monopolizar moitas femias á vez, o que leva a que se produzan copulacións con outros individuos distintos da parella nas cales unha femia pode aparearse con outros machos con tal que non a vexa o macho co que está emparellada. O factor máis importante cando se determina a fitness do macho é a orde na cal chegan ao territorio. Aínda que foi moi debatido, a elección das femias na folosa grande pode explicarse pola teoría dos bos xenes. As femias do paxaro *Agelaius phoeniceus* son agresivas contra outras femias intrusas no seu harén, usualmente máis intensamente durante a estación reprodutora. Este comportamento demostra que as femias están protexendo o seu macho reprodutor da intrusión doutras femias, o que suxire que están impedindo o acceso das outras femias a unha parella desexable. Porén, unha das probas máis obvias da elección das femias nos sistemas de apareamento políxino son as copulacións fóra da parella. Estas demostran que a femia está seleccionando un macho distinto do macho reprodutor, en vez de ou ademais de continuar apareándose co macho reprodutor dominante.

## Notas