open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Eulogio Martínez

**Eulogio Ramiro Martínez**, nado en Asunción o 11 de marzo de 1935 e finado en Barcelona o 30 de setembro de 1984, foi un futbolista paraguaio, que xogaba como dianteiro. Cunha grande habilidade e instinto goleador, destacou no Club Libertad e no FC Barcelona, e foi internacional tanto coa selección paraguaia como coa española.

## Traxectoria 
### Inicios en Paraguai 
Comezou a súa carreira deportiva no Libertad, onde formou unha das mellores dianteiras da historia do club, xunto a Hermes González, Máximo Rolón e Rogelio Bedoya. Con ese equipo gañou o campionato paraguaio de 1955, no que marcou 10 goles. A superioridade daquel Libertad a nivel local tamén se trasladou ao plano internacional con vitorias contra equipos como o Partizan de Belgrado (4-3) e unha lembrada goleada por 5-1 sobre o River Plate, que contaba cun dos mellores equipos da súa historia, con xogadores como Santiago Vernazza, Amadeo Carrizo, Félix Lostau, Omar Sívori ou Walter Prado.

### FC Barcelona 
En 1956 fichou polo FC Barcelona, onde xogou durante as seguintes seis tempadas. Na primeira delas conseguiu 9 goles en liga, pero foi na Copa do Xeneralísimo onde explotou como goleador. No partido de volta dos oitavos de final marcoulle 7 goles ao Atlético de Madrid, nun partido que acabou 8-1. Na ida dos cuartos de final fíxolle 4 goles ao Real Madrid, mentres que nas semifinais marcou outros 4 contra a Real Sociedad. Rematou a Copa como campión e con 16 goles, o rexistro máis alto da historia do competición. 

O 24 de setembro de 1957 marcou o primeiro gol da historia do Camp Nou. Foi o máximo goleador do equipo nas campañas 1956/57, 1957/58 e 1959/60, conseguindo 177 goles en 227 partidos. Gañou 6 títulos co club catalán: dúas ligas, dúas Copas do Xeneralísimo e dúas Copas de Feiras.

### Outros equipos 
Deixou o Barcelona en 1962, e posteriormente xogou dúas tempadas no Elche CF, unha no Atlético de Madrid e outra Europa, no que se retirou en 1965.

### Seleccións nacionais 
Formou parte das seleccións de Paraguai e España, xogando con elas 9 e 8 partidos respectivamente. Participou con Paraguai na Copa América de 1955 e con España no Mundial de Chile de 1962, disputando o primeiro partido fronte a Checoslovaquia.

### Últimos anos e morte 
Trala súa retirada instalouse en Calella, onde rexentou un bar e colaborou como adestrador no fútbol base da localidade. Sufriu problemas económicos e desgrazas familiares, entre eles a perda dunha filla. O 8 de setembro de 1984 foi atropelado nunha autoestrada por un vehículo mentres cambiaba unha roda picada no seu. No accidente faleceu un amigo seu, mentres que Eulogio foi ingresado nun hospital durante semanas. Non puido superar as lesións e faleceu o 30 de setembro con só 49 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Datos do xogador en fcbarcelonaonline.com .
Pedro Brandariz

**Pedro Brandariz Gómez**, nado en San Pedro de Nós (Oleiros) o 11 de febreiro de 1978 e finado en Calo (Teo) o 22 de febreiro de 2022, foi un actor e monologuista galego. Formou parte da compañía teatral galega Teatro do Astracán, fundada en 2012.

No mesmo ano do seu pasamento, recibiu unha homenaxe do concello da Coruña ao ser situada unha silueta súa na céntrica Praza do Humor.

## Traxectoria 
Foi colaborador da CRTVG, participando en programas como o *Luar*. No ano 2018, recibiu un Mestre Mateo na 16ª edición dos premios á mellor serie web por *Peter Brandon, unha vida pola comedia*, na que participaron os actores Xosé A. Touriñán e Marcos Pereiro. No ano 2022, recibiu postumamente un Premio Mestre Mateo na 20ª edición dos premios ao mellor actor pola súa actuación en *Jacinto*.

Entre os seus espectáculos, salientan *Os poderes de Rosalía*, *Contos Choqueiras* e *O Inventor das Palabras*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web
Cabanela, Pezós, Pezós

**Cabanela** é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias. 

Situado a 352 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 2 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 tiña unha poboaciónde 3 habitantes.

## Notas
Freweini Mebrahtu

**Freweini Mebrahtu** (), nada na rexión de Tigray en 1965, é unha inventora e enxeñeira química que gañou o premio do Heroe da CNN do ano 2019 polo seu activismo na mellora do acceso das mozas á educación.

## Traxectoria 
Freweini naceu nunha vila rural do Norte de Etiopía e foi educada nos Estados Unidos. Estudou enxeñaría química na Prairie View A&M University. Á fin dos seus estudos, coincidente coa do réxime Derg volveu a Etiopía en 1992. que podía fixarse á roupa interior cun velcro. Logo dunha primeira fase de prototipos que foron probados polas mozas da súa rexión, Tigray, abriu en 2019 a fábrica Mariam Seba alí mesmo, na vila de Mekele, coa axuda dun préstamo do Banco Etíope de Desenvolvemento . 

Mariam Seba empregaba en 2019 a  máis de noventa persoas da rexión de Tigray en Etiopía, do que un 90% eran mulleres e fabricaba  750&nbsp;000 compresas ao ano. reutilizables que son doaadas principalmente a organizacións non gobernamentais.. A organización sen ánimo de lucro Dignity Period distribuíu máis de 150 000 produtos menstruais de balde que foran producidos na fábrica de Freweni. Os datos indaron que a asistencia á escola entre as mozas mellorara nun 24% logo deste esforzo.

## Notas 
## Véxase tamén 
#### Outros artigos 
* Día da Hixiene Menstrual
* Pobreza menstrual

#### Ligazóns externas 
* Sitio web de Mariam Seba Products Factory (MSPF) 
* Introducing Dignity Period’s Freweini Mebrahtu 
* Ethiopia’s Freweini Mebrahtu named CNN hero 2019 por *Borkena.* 9 de decembro do 2021 
* CNN Names Ethiopian Innovator Freweini Mebrahtu This Year's 'Hero of the Year' por *Okayafrica*.
Gilberto Navarro Peidró

**Gilberto Navarro Peidró**, nado en Alcoi o 27 de novembro de 1935 e finado en Granada o 31 de xaneiro de 2019, foi un futbolista español, que xogaba como dianteiro.

## Traxectoria 
Debutou como profesional no España de Tánxer, durante a tempada 1955/56 da Segunda División. Na seguinte campaña pasou ao Granada, onde tivo como adestradores aos galegos Álvaro e Pasarín. Anotou 21 goles en liga, sendo ese ano o terceiro máximo anotador da Segunda División, só por detrás de Araujo e Antonio Pedrero. Os seus goles contribuíron a que o equipo se proclamase campión e ascendese á Primeira División por segunda vez na súa historia. Xa na máxima categoría, foi titular en case todos os partidos da tempada e marcou 8 goles.

En 1958 foi traspasado ao Sevilla, nunha operación pola que Arsenio e Ramoní pasaron a ser xogadores do Granada CF, e na que entrou tamén Loren, cedido ao club granadino. Co Sevilla disputou só sete encontros de liga e un da Copa do Xeneralísimo, marcando catro goles, tres deles nun triplete contra o Valladolid. Tras xogar dous anos no Mallorca, regresou na tempada 1962/63 ao Granada, de novo en Segunda, e co que marcou 9 goles en 21 partidos. Na súa última campaña como futbolista profesional (1963/64), xa só xogou catro partidos, marcando un gol.

### Selección nacional 
Foi internacional coa selección española B, coa que disputou a Copa Mediterránea en 1958.

## Vida persoal 
Foi pai de Gilberto Navarro Ortiz, tamén dianteiro de fútbol e que xogou tamén varias tempadas no Granada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
FC Deportivo Galicia

O **Football Club Deportivo Galicia** é un club de fútbol de Londres, Inglaterra. Fundado en 1968 por emigrantes galegos, milita na Primeira División da Combined Counties League, o noveno nivel do sistema de ligas de fútbol de Inglaterra. Xoga os seus partidos como local no Bedfont Recreation Ground de Bedfont.

## Historia 
Foi fundado en 1968 por un grupo de emigrantes galegos en Londres, co nome de **Centro Gallego de Londres**, e comezou a xogar na West Fulham League, con Max García como adestrador. Unha escisión durante a tempada 1971/72 provocou a formación doutro club co nome de FC Deportivo Galicia, fusionándose os dous clubs baixo este último nome en 1975, momento no que xogaban na Harlesden Sunday League.

En 1995 pasou á Segunda División da Middlesex County League. Na súa primeira campaña, o Deportivo Galicia proclamouse campión, logrando o ascenso á Primeira División. Foron subcampións da Primeira División na tempada seguinte e ascenderon así á Premier Division. Decabo, nacido en Londres e fillo de nai de Camariñas e pai de Cea, colgou as botas e converteuse no adestrador do equipo. Tras uns anos difíciles, na tempada 2016/17 o equipo proclamouse campión de liga e subcampión de copa e acadou o ascenso á Combined Counties League.

## Terreo de xogo 
O club ten xogado en varios campos diferentes, entre eles o Osterley Sports Club do CB Hounslow United. En 2015 trasladáronse ao Silver Jubilee Park de Edgware Town, antes de establecerse no Bedfont Recreation Ground ao ano seguinte.

## Palmarés 
* **Premier Division da Middlesex County League (1):** 2016/17
* **Division Two da Middlesex County League (1):** 1995/96.

## Notas
O soño do guieiro

***O soño do guieiro***, subtitulado ***Poemas, poemiñas e poemoides***, é un libro de poemas de Florencio Delgado Gurriarán publicado na Colección Opúsculos de poesía de Ediciós do Castro en 1986.

## Características 
Publicado na Colección Opúsculos de poesía de Ediciós do Castro en 1986, está dedicado a Castelao. Volve recoller poemas doutros momentos vitais, expresión xa da súa musa cívica, xa da elexíaca. O volume inclúe ademais algúns dos seus poemas sociolingüísticos, unha das facetas máis notables da súa poética. Recompilación da poesía de loita, de combate, desde a guerra civil, a posguerra e o exilio. Inclúe moitas composicións que xa apareceran no *Cancioneiro da loita galega.*

Nos dous últimos libros hai mostras elocuentes do seu talento satírico, cando retrata o ditador Francisco Franco ou describe o desleixo lingüístico de certos falantes.

É unha obra que se inspira nos valores da súa terra de Valdeorras, nas paisaxes, nos costumes, nos tipos humanos, mais que non renuncia a outros rexistros, en parte, froito das circunstancias vividas: poesía política, denuncia e crítica social…

Para a Editorial Galaxia:

## Edicións 
Foi reeditado en Xerais en 2022 da man de Xosé Ramón Pena e en Galaxia no mesmo ano en edición de Dulce Fernández Graña.

## Poemas 

* *O soño do guieiro*

***Da fala e do castrapo***

* *Carta de Juan de la Era al doutor*
* *Cantarelas do castrapo (panxoliñas leigas)*

***Da guerra***

* *Fóra popes das sombras*
* *Guerrilleiro*
* *Alexandre Bóveda*

* *Morte de Alexandre Bóveda*
* *Un guerrilleiro*
* *Segundo García Núñez*
* *A un vello falanxista*

* *Os lobos da xente*
* *Levan a Cristo por fóra...*
* *Ía á misa das doce...*
* *"Home pequeno - fol de veneno"*

* *As cabalgaduras do Farrucón Farruquiño. Muiñeira*

***Do exilio***

* *Galiza ergueita*
* *Inda non*
* *"Dou ao demo o millor" (dixo o que araba cos lobos)*
* *Ranae ad solem(*)*
* *"Per me regis regnam"*
* *Subdesenrolo*

* *A nova arte poética*
* *Nenia a "Tata Lázaro"*

***Pregos, poemiñas, descordos e poemoides***

* *De camiñas monocromas...*
* *Pregos a Santa Liliana*
* *Poemiñas da terra asolagada*

* *Poemiñas inxenuos*
* *Desacordo do sin e do Non*
* *Desacordo do gregario*
* *Coda*
* *Eu son insuficiente*
* *Para se levar ben todas as xentes do mundo*
* *Ditos do pobo galego*
* *Celso Emilio Ferreiro*

* *O galego...*
* *Eu!*
* *Non!*
* *Sin!*
* *Coda. Asasinos*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Prosopography of the Byzantine World

A **Prosopography of the Byzantine World** (**PBW**) é un proxecto para crear unha base de datos prosopográfica de individuos que aparecen citados nas fontes literarias do Imperio bizantino e áreas próximas no período dende o 642 até 1265. O proxecto é unha colaboración entre a Academia británica e a Academia de Ciencias e Humanidades de Berlín-Brandenburgo. Aínda que orixinalmente se denominou *Prosopography of the Byzantine Empire (PWE)*, posteriormente, pasou a se denominar *Prosopography of the Byzantine World* (PWE).

## Orixes 
O proxecto comezou na década de 1980 co obxectivo de completar os traballos das prosopografías do Imperio romano tardío e do bizantino comezadas por Theodore Mommsen no século XIX e realizadas por A. H. M. Jones e J. R. Martindale que deron *The Prosopography of the Later Roman Empire* (tres volumes, Cambridge, 1971–1992), cubrindo o período desde 260 (a adhesión de Galieno) ao 641 (morte de Heraclio, marcando a fin da antigüidade tardía).

En 1993, a Academia Británica asinou un acordo de colaboración coa Academia de Berlín-Brandenburgo para a continuación da obra de Martindale. Deste xeito, a PBW, divídese en tres períodos, 641–867 (dinastía heráclida até a dinastía frixia ou amoriana), 867–1025 (dinastía macedonia até a morte de Basilio II) e 1025–1261 (últimos macedonios, período Comneno e até a recuperación de Constantinopla do Imperio latino). 

A partir de aí, o período posterior a 1261, dinastía paleólogo, foi cuberto pola *Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit*, editada pola Academia de Ciencias de Austria baixo a dirección de Erich Trapp e publicada entre 1976 e 1991. 

## Situación 
O primeiro resultado foi a *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit, Abteilung I: 641–867*, editada por Friedhelm Winkelmann e Ralph-Johannes Lilie e publicada en cinco volumes entre 1998 e 2002. Unha versión desta base de datos está aloxada na Academia de Berlín-Brandenburgo.  

En 2001, a Academia Británica publicou un CD-ROM coa súa propia *Prosopography of the Byzantine Empire (PWE)-I* (641–867), editada por John Robert Martindale, que é complementaria da obra alemá. O proxecto tiña como obxectivo referenciar a tódolos individuos relevantes do mundo bizantino, tanto laicos como cristiáns, no período que vai de 641, que é onde remata *The Prosopography of the Later Roman Empire*, até 1265.  

Con posterioridade, ao comezar cos traballos do período posterior a 1025, e tendo en conta que ampliou o  ámbito xeográfico a cubrir por querer incluír o Reino de Xerusalén,pasou a denominarse definitivamente como PBW.  xefa do departamento de Estudos Bizantinos e Gregos Modernos do King's College de Londres. O proxecto foi financiado polo Arts and Humanities Research Council.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Prosopography of the Byzantine Empire, PBE, on line* 
* *Prosopography of the Byzantine World, PBW, on line, *
Pobo ladino

Os **ladinos** son un grupo étnico orixinario do norte de Italia. Están distribuídos en varios vales, coñecidos colectivamente como Ladinia. Entre eles están os vales de Badia e Gherdëina en Tirol do Sur, de Fassa en Trento, e Livinallongo (tamén coñecido como Buchenstein ou Fodom) e Ampezzo na Provincia de Belluno. A súa lingua nativa é o ladino, unha lingua do grupo retorrrománico relacionada co romanche suízo e o friuliano. Forman parte do Tirol, co cal comparten cultura, historia, tradicións, ambiente e arquitectura.

Os ladinos desenvolveron a súa identidade étnica nacional no século XIX. Micurà de Rü realizou o primeiro intento de desenvolver unha forma escrita da lingua ladina. Hoxe en día, a cultura ladina está promovida polo instituto cultural Istitut Ladin Micurà de Rü, en San Martin de Tor. Tamén hai un museo ladino no mesmo concello. Os ladinos de Trentino e Belluno teñen os seus propios institutos culturais, Majon de Fascegn en Vigo di Fassa, Cesa de Jan en Colle Santa Lucia, e Istituto Ladin de la Dolomites en Borca di Cadore.

O pobo ladino constitúe só o 4,53% da poboación do Tirol do Sur. Moitas das Sagas do Tirol do Sur proceden do territorio ladino, incluíndo a épopea nacional do pobo ladino, a saga do Reino de Fanes. Outra figura da mitoloxía ladina é o demo Anguana.

miniatura|Bandeira dos ladinos.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:LadinGehöfte.jpg|Granxas ladinas en La Val.
Ficheiro:SanktMartinSchloß.JPG|Castelo de Thurn, San Martin de Tor na década de 1960.
Ficheiro:TavellaLunz60er.jpg|Tavella e Lunz na década de 1960.
Ficheiro:PflügerWengen60.jpg|Labregos en La Val nos anos 60.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grupos étnicos de Europa
### Bibliografía 
* Tobia Moroder (Ed.): *The Ladins of the Dolomites. People, landscape, culture.* Viena/Bozen: Folio 2016,
Hagerstown, Maryland

miniatura|250px|A rúa Potomac no centro de Hagerstown
miniatura|250px|Localización de Hagerstown dentro do condado de Washington, e este dentro do estado de Maryland

**Hagerstown** é unha cidade dos Estados Unidos, a capital do condado de Washington, no estado de Maryland.   

## Xeografía 
Situada a 164 msnm, a cidade ocupa unha extensión de 27,6 km².   

No censo de 2010 apoboación da cidade, propiamente dita, era de 39 662 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ao, era de 12 98,8 hab./km². 

A poboación da súa área metropolitana (que se estende ao estado de Virxinia Occidental) era de 269 140 persoas. E á sexta cidade máis grande de Maryland.   

## Fundación 
En 1739 Jonathan Hager, un inmigrante alemán de Pensilvania, comprou 200 acres de terra en Maryland. Situada no val entre o Blue Ridge e as montañas Alleghany, esta propiedade era coñecida como Hager's Fancy.  

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web oficial
*Hagerstown-Washington County Convention & Visitor's Bureau
Condado de Washington, Maryland

[miniatura|250px|A ponte de Burnside, que recorda ao xeneral da [Estados Unidos de América|Unión Ambrose Burnside, que combateu na batalla de Antietam durante a Guerra civil estadounidense]]
O **condado de Washington** é un condado dos Estados Unidos que está situado na parte occidental do estado de Maryland.

A súa capital é a cidade de Hagerstown.  

Foi o primeiro condado dos Estados Unidos en recibir o nome do xeneral da Guerra da independecia, e máis tarde presidente, George Washington. 

## Xeografía 
O condado ocupa unha superficie de 1 210 km².

Segundo o censo de 2010 no condado vivían 147 430 persoas, en 55 687 fogares con 37 506 familias.

A densidade de poboación nese ano era de 124,4 hab./km2. 

Había 60 814 unidades de vivenda, cunha densidade media de 51,3 viv./km2.

A composición racial do condado era de 85,1 % de brancos, 9,6 % de negros ou afroamericanos, 1,4 % de asiáticos, 0,2 % de indios americanos, 1,1 % doutras razas e 2,6 % de dúas ou máis razas. Os de orixe hispana ou latina constituían o 3,5 % da poboación. 

En termos de ascendencia, o 31,7 % eran alemáns, o 14,1 % eran irlandeses, o 9,8 % eran ingleses, o 8,5 % eran estadounidenses e o 5,1 % eran italianos.  

## Notas 
### Véxase tamén
Cyanocorax beecheii

[miniatura|260px|*Cyanocorax beecheii* no [zoo Henry Doorly de Omaha, Nebraska]]
***Cyanocorax beecheii*** é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das 17 comprendidas no xénero *Cyanocorax*, endémica de México.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1829 polo zoólogo e político irlandés Nicholas Aylward Vigors, no seu traballo
: Vigors, N. A. (1829): *The Zoological Journal* **4**: p. 353.

baixo o nome de *Pica beecheii*.

### Sinónimos 
Ademais de polo seu nome actualmnte valido, coñeceuse tamén polos sinónimos:
**Cissilopha beecheii*.
**Cissilopha beecheii* subsp. *beecheii* Stotz *et al*., 1996.

## Características 
*Cyanocorax beecheii* é unha ave de cor mourada e negra, cun bico poderoso, e unha cola longa. A súa lonxitude varía entre os 35 e os 41 cm, e os machos adoitan seren máis grandes que as femias. A cabeza, o colo, o dorso e as partes inferiores son de cor negra, e ten unha pequena crista de plumas eréctiles na fronte. As partes inferiores das ás e da cola tamén son mouras, mentres que o resto da plumaxe é de cor azul violácea. O bico é negro e os iris e as patas, amarelos.

## Bioloxía 
Asúa área de distribución son as terras baixas do oeste de México (de Sonora e Chihuahua a Nayarit).  

Esta pega forma pequenos grupos sociais formados por unha parella adulta e até tres crías do ano anterior. Desprázanse polo bosque utilizando diferentes estratexias para apañar os invertebrados e pequenos vertebrados dos que se alimentan. Algúns insectos son capturados no aire, outros tíranos das follas, e as larvas obtéñense esculcamdo as cascas, e outras presas procúranas a través do lixo vexetal. Estas aves son omnívoras e ás veces abandonan o bosque para visitar e alimentarse en hortas, campos de cereais, vertedoiros e nas beiras das estradas.

## Estado de conservación 
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, a pesar de que a poboación de *Cyanocorax beecheii* diminúe de forma constante, faino a un ritmo o suficientemente lento como para non comprometer o estado de conservación da especie. Considérase que o limiar crítico é cando hai menos de 10&nbsp;000 individuos maduros cunua taxa de diminución superior ao 10 % en 10 anos ou tres xeracións. Por iso, na súa *lista vermella* figura catalogada como *LC* (pouco preocupante)

O seu hábitat supera os 20&nbsp;000 km² e non presenta unha gran fragmentación nin a súa extensión diminúe de forma significativa. A súa poboación estímase en menos de 50&nbsp;000 individuos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Internet Bird Collection, videos sobre *Cyanocorax beecheii*
Cyanocorax caeruleus

miniatura|250px|En voo
miniatura|250px|Gralha-azul, ave símbolo do Paraná
    
***Cyanocorax caeruleus*** é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das 17 comprendidas no xénero *Cyanocorax*.

Encóntrase no suroeste do Brasil (desde o estado de São Paulo até o de Rio Grande do Sul), chegando ao leste de Paraguai e o nordeste da Arxentina, en bosques da chamada Mata Atlántica, especialmente nos que abunda a especie *Araucaria angustifolia*. 

É a ave símbolo do estado do Paraná.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1818 polo ornitólogo francés Louis Jean Pierre Vieillot, baixo o nome de *Pica coerulea*, no vixésimo sexto tomo da súa obra ''Nouveau Dictionnaire d'Histoire Naturelle*, dun espécime que encontrou no Paraguai.  

### Etimoloxías 
Para a do xénero ver *Cyanocorax*.

O epíteto específico, *caeruleus*, deriva do nominativo singular do adxectivo latino *cæruleus, -a, um*, "azulado".

### Sinónimo 
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo: 

Este folclore baséase sobre todo no hábito que ten esta ave de enterrar sementes de araucaria para consumir posteriormente, favorecendo a propagación da árbore por toda a comarca, e sendo considerada a maior difusora da especie. e é a mascota do equipo de fútbol *Paraná Clube*, e figura no escudo deste equipo.

Tamén inspirou ao superheroe de cómics O *Gralha* (O *Gralla*), un superheroe creado por artistas de Curitiba.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Chebez, J. C. (1994): *Los que se van: especies argentinas en peligro*. Buenos Aires: Albatros. ISBN 978-95-0240-623-7.
*Dinerstein, E.; Olson, D. M.; Graham, D. J.; Webster, A. L.; Primm, S. A.; Bookbinder, M. P. e Ledec, G. (1995). *A conservation assesssment of the terrestrial ecoregions of Latin America and the Caribbean*. Washington, D.C.: World Bank. ISBN 978-0-8213-3295-5.
*Fearnside, P. (1996): "Brazil". En: Harcourt, C. S. & Sayer, J. A. (eds.) *The conservation atlas of tropical forests: the Americas*. New York, London. etc.: Simon & Schuster.  pp. 229-248.

### Outros artigos 
* Córvidos
* *Cyanocorax*

### Ligazóns externas 
* Gralha-azul en *wikiaves.com.br* .
* *Cyanocorax caeruleus''. Azure jay  en ZMA. .
Hessa Al Jaber

**Hessa Al Jaber** (en árabe: **حصة الجابر**), nada en Doha no 1959, é unha enxeñeira, académica e política qatarí. Foi nomeada Ministra de Información e Comunicacións de Qatar en xuño de 2013

## Traxectoria 
É licenciada en Ciencias da Enxeñaría da Universidade de Kuwait e ten unha Mestría e Doutoramento en Ciencias da Computación na Universidade George Washington en Washington, D. C., Estados Unidos.

Asumiu as funcións da Secretaría Xeral do Consello Supremo de Tecnoloxías da Información e Comunicación (ictQATAR) dende a súa creación no 2005. Neste cargo supervisou a liberalización do mercado de telecomunicacións qatarí e buscou ampliar as TIC na sociedade, modernizando a infraestrutura. Nese tempo creouse tamén a rede nacional de banda longa e a Compañía de Satélites de Qatar (*Qatar Satellite Company*), unha empresa que lanzou o primeiro satélite qatarí, o É'hailSat, en agosto de 2013.

Como académica contribuíu con estudos e investigacións e impartindo conferencias e simposios. É investigadora no campo da informática.O 16 de xuño de 2013, o xeque qatarí Tamim bin Hamad Ao Zani decidiu crear un Ministerio de Información e Comunicacións, nomeando para o cargo a Al Jaber. É a terceira muller en ocupar un ministerio en Qatar: a primeira en servir no gabinete de Qatar foi Sheikha bint Ahmed Ao Mahmoud, nomeada Ministra de Educación en 2003, a segunda, Ghalia bint Mohammed Ao Thani, fixérao como Ministra de Saúde Pública.

## Notas 
## Véxase tamén
Valerie Aurora

**Valerie Anita Aurora** En 2008 cambiou oficialmente e legalmente o seu nome de nacemento, **Valerie Aurora Henson**.

## Traxectoria 
alt=|miniatura|Aurora cun grupo de mulleres nas oficinas da Fundación Wikimedia en San Francisco.
Aurora foi directora executiva e cofundadora —xunto con Mary Gardiner— da Iniciativa Ada, unha organización sen ánimo de lucro centrada a promover o papel das mulleres na tecnoloxía. Tamén é cofundadora de *Double Union*, un espazo para mulleres hackers en San Francisco. Desde 2015 é a consultora principal de Frame Shift Consulting. Tamén traballou para Sun Microsystems, IBM, Intel e Red Hat.

Como programadora traballou no desenvolvemento do núcleo Linux durante máis dunha década, especializándose na mellora e o perfeccionamento do sistema de arquivos. En 2012 Valerie Aurora e Mary Gardner foron nomeadas por *SC Magazine* como dúas das persoas máis influentes na seguridade informática do mundo.

## Premios 
* Premio O'Reilly Open Source 2013

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Iniciativa Ada *(en inglés)*

* 
*
Colponema

***Colponema*** é un xénero de protozoos flaxelados unicelulares que se alimenta de células eucariotas en ambientes acuáticos e no solo. O xénero contén 6 especies coñecidas, pero non foi completamente estudado. *Colponema* ten dous flaxelos que se orixinan xusto baixo o extremo anterior da célula. Un esténdese cara a adiante e o outro discorre pola profunda fenda ou rañura que hai na superficie estendéndose cara a atrás. *Colponema* é un predador que se alimenta de pequenos flaxelados usando a súa fenda ventral. O xénero podería axudarnos a comprender a orixe dos alveolados e botar luz sobre como eran as características de todos os eucariotas ancestrais.

## Historia 
*Colponema* foi descrito primeiramente polo Dr. Friedrich Ritter Stein en 1878 na súa obra “Der Organismus der Flagellaten”, que contiña varias descricións de especies de protistas.  A ultrastrutura dos colponémidos non se discutiu en detalle ata 1975 no estudo feito por Mignot e Brugerolle de *C. loxodes*. As restantes especies, *C. edaphicum*, *C. vietnamica* e *C. marisrubri*, foron incorporadas ao xénero en anos recentes e as análises filoxenéticas permitiron utilizar *Colponema* para responder cuestións sobre a evolución dos alveolados.

## Importancia 
Os alveolados teñen importantes impactos económicos e médicos, desde causar enfermidades relevantes como a malaria a servir para manter controladas as comunidades bacterianas nos encoros de auga. Ao fixármonos nas liñaxes que diverxeron durante as transicións evolutivas preto da orixe dos alveolados, podemos comprender mellor a evolución de todo o grupo. *Colponema* é moi útil neste sentido porque representa un dos primeiros grupos que diverxiu e mostra características clave que se poden usar para comparalas coas doutros alveolados. Podemos usar esta información para intentar reconstruír o antepasado común de todos os alveolados e adquirirmos máis coñecementos sobre estes organismos tan importantes e espallados.

## Lista de especies 
* *Colponema agitans* Davis 1947
* *Colponema brasiliana* (Skvortzov & Noda 1969) Bicudo 1991
* *Colponema edaphicum*  Mylnikov & Tikhonenkov 2007
* *Colponema globosum* De Faria, Cunha & Pinto 1922
* *Colponema loxodes* Stein 1878
* *Colponema marisrubri* Mylnikov & Tikhonenkov 2009
* *Colponema subsphaerica* (Skvortzov & Noda 1969) Bicudo 1991
* *Colponema symmetricum* Sandon 1927
* *Colponema vietnamica* Tikhonenkov, Mylnikov & Keeling 2013

## Notas
Martin Rios

**Martin Rios**, nado en Riedern, Suíza, o 24 de maio de 1981, é un xogador de curling suízo, de orixe galega. Foi campión de Europa, dúas veces campión do mundo e medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2018.

## Traxectoria 
### Comezos 
Naceu en Suíza, sendo fillo de José Ríos, un inmigrante galego natural da Costiña, no Carballiño. Comezou a súa carreira internacional no Mundial Junior 2001 como segundo no equipo de Mark Hauser, rematando na sétima posición. Na Copa Mundial Xuvenil de 2002 xogou como segundo no equipo de Andreas Hingher e quedou cuarto.

Nos Campionatos Europeos de 2007 e 2008, xogou como terceiro no equipo español e quedou duodécimo e noveno respectivamente.

### Campión europeo e mundial 
No Campionato Europeo Mixto de 2011 xogou de novo para Suíza como segundo no equipo de Thomas Lips e gañou a medalla de ouro tras vencer ao equipo alemán de Alexander Baumann. En 2012 liderou o equipo suízo como skip e rematou oitavo. No seu primeiro campionato mundial de dobres mixtos de 2012, gañou a medalla de ouro xunto a Nadine Lehmann, derrotando na final a Suecia (Per Noréen e Camilla Johansson). Ao ano seguinte, os dous quedaron no sexto lugar. En 2014 disputou o campionato europeo mixto como terceiro no equipo de Silvana Tirinzoni e gañou a medalla de bronce tras vencer a Escocia no partido polo terceiro posto.

No Campionato Mundial Mixto de 2016 actuou como líder do equipo suízo, obtendo o quinto lugar. Na edición de 2017 proclamouse por segunda vez campión do mundo, esta vez con Jenny Perret, ao derrotar na final ao Canadá (Reid Carruthers e Joanne Courtney).

### Xogos Olímpicos 
Rios foi elixido xunto a Jenny Perret para representar a Suíza nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2018, nos que se celebrou por primeira vez unha competición de dobres mixtos. Despois de rematar segundos na fase inicial, chegaron ás semifinais, onde venceron aos rusos Anastasia Bryzgalova e Alexandr Krushelnitski. Na final contra o equipo canadense de Kaitlyn Lawes e John Morris, abandonaron o partido despois da sexta entrada cun marcador de 3:10 e levaron a medalla de prata.

Catro anos despois participou nos seus segundos Xogos Olímpicos, en Pequín 2022, de novo con Jenny Perret, pero só puideron ser sétimos, gañando así un diploma olímpico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do deportista na Federación Mundial de Curling .
* Datos do deportista no sitio web do Comité Olímpico Internacional .
* Datos do deportista en olympedia.org .
Inez Fung

**Inez Fung**, nada no Hong Kong británico o 11 de abril do 1949, é unha climatóloga e profesora de ciencias da atmosfera na Universidade de California en Berkeley, onde desenvolveu actividades académicas no Departamento de Ciencias da Terra e Planetarias, e no de Ambiente, Políticas e Manexo. Tamén é codirectora do Instituto Berkeley do Ambiente.

Fung obtivo o seu doutoramento en Ciencias polo MIT en 1977 baixo a supervisión de Jule Gregory Charney, coa tese titulada: «*The organization of spiral rainbands in a hurricane*».Dende entón traballou principalmente na modelaxe climática, os ciclos bioxeoquímicos e no cambio climático. Durante a década de 2000 foi coautora nos informes terceiro e cuarto informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático (IGCC).

No 2006, uniuse a outros 17 climatólogos para completar un *amicus curiae* no caso xudicial do Estado de Massachusetts contra a Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos para argumentar a necesidade de que  esta institución regulase as emisións de dióxido de carbono.

## Premios e recoñecementos 
Membro da  Royal Society, da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos, da  Unión Xeofísica Americana e da Sociedade Meteorolóxica Americana.

*(1989) Medalla NASA *Exceptional Scientific Achievement*
*(1991): Premio NOAA *Distinguished Authorship*
*(1992) Membro NASA Goddard Senior
*(2004) Medalla Roger Revelle, da Unión Xeofísica Americana

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Inez Fung  
* As súas opinións en YouTube
Emilio Martínez Baladrón

**Manuel Emilio Martínez-Baladrón García**, coñecido como **Manuel Emilio Martínez García-Baladrón** e **Emilio Martínez Baladrón**, nado en Santiago de Compostela e finado na Ponte Maceira (Portor, Negreira) o 4 de marzo de 1970, foi un avogado e empresario galego.

## Traxectoria 
miniatura|Pazo de Baladrón.
Fillo do médico Emilio Martínez Baladrón e de Josefa García Elizagaray, filla única e herdeira de Ramón García Mouriño. O seu pai non exerceu a medicina, senón que se dedicou á administración dos negocios herdados pola súa muller, finando en xaneiro de 1936. Emilio licenciouse en Dereito e foi o herdeiro dos negocios familiares. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era suboficial de Complemento de Artillaría en Santiago de Compostela, encabezou a subscrición para o Exército con 20.000 pesetas e puxo a disposición da Junta de Defensa Nacional a súa fortuna estimada en 30.000 libras esterlinas; inmediatamente foi ascendido a alférez e marchou á fronte. O 6 de novembro de 1936 foi nomeado concelleiro de Santiago de Compostela e primeiro tenente-alcalde na corporación presidida por Manuel García Diéguez. Foi ferido na fronte de Madrid o 26 de decembro de 1936. Ascendido a tenente en maio de 1937; convalecente, pediu o asesoramento de Ramón Baltar, quen o acompañou a Alemaña para operarse en Wrocław en agosto de 1937. Estivo nun Hospital de Wrocław ata decembro dese ano. Foi xefe da Sección de Donativos do Cuartel General del Generalísimo en Burgos, que xestionou o patrimonio de Franco durante a guerra. Foi presidente do Casino de Santiago. Foi membro dos consellos de administración de Fenosa e de FRINSA. Construíu o pazo de Baladrón na Ponte Maceira e mercou o castelo de Doiras. Amigo de Franco, no seu pazo de Baladrón celebráronse reunións na ditadura. Finou no pazo da Ponte Maceira o 4 de marzo de 1970.

## Recoñecementos 
* Foi nomeado fillo predilecto de Santiago de Compostela en agosto de 1936.
* Medalla do Mérito Militar con distintivo branco.
* Comendador da Orde de Isabel a Católica.

## Vida persoal 
Casou coa súa prima segunda Carmen García Elizagaray en xuño de 1933, e non tivo fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Monika Henzinger

**Monika Henzinger**, nada en Weiden in der Oberpfalz, Alemaña, o 17 de abril de 1966, é unha informática alemá que dirixiu o Departamento de Investigación de Google, foi profesora na Universidade Cornell e na Escola Politécnica Federal de Lausana e dende o 2009  é profesora na Universidade de Viena. Está especializada principalmente en algoritmos con especial atención ás estruturas de datos, a teoría de xogos algorítmica, e a recuperación de información na Web.

## Traxectoria 
Despois de graduarse no Instituto Elly-Heuss comezou a estudar Informática na Universidade de Erlangen e posteriormente na Universidade do Sarre en Saarbrücken, Alemaña. Obtivo o seu título de doutora en Ciencias da computación pola Universidade de Princeton en 1993. A continuación traballou na Universidade de Cornell como profesora asociada. en Suíza no 2005.Trasladouse á Universidade de Viena no curso 2009/2010. Alí dirixe o grupo de investigación de Teoría e aplicación de algoritmos, centrado en atopar solucións para reducir o tempo de execución co fin de diminuír os custos en hardware e en consumo de enerxía na informática.

## Premios e recoñecementos 
* 2001: Top 25 Women on the Web Award
* 2009: Olga Taussky Pauli Fellowship
* 2011 Premio de Investigación Google
* 2021: Premio Wittgenstein 

## Publicacións 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da Cátedra na Universidade de Viena (en inglés)
Ida Holz

**Ida Holz Bard,** nada en Montevideo o 30 de xaneiro de 1935, é unha enxeñeira, informática, profesora e investigadora uruguaia. Destacou por ser pioneira no campo do Internet e da computación.

## Traxectoria 
Provén dunha familia rica xudía de orixe canadense. Entre os 18 e os 22 anos estivo en Israel, onde estivo no exército e nun kibbutz.

Cursou o preparatorio de arquitectura ao volver ao Uruguai mentres traballaba a xornada completa polo día.

En 1964 casou co artista Anhelo Hernández, dedicado á pintura contemporánea, e que integrou o Taller Torres García. En 1976 a parella partiu ao exilio en México. Nese período, Holz traballou na Dirección Xeral de Política Económica e Social. Tamén traballou no Instituto Nacional de Estatística, no que chegou a ser directora da Dirección de Desenvolvemento Informático.

Foi coñecida pola súa oposición nun foro celebrado en Río de Janeiro de 1991, onde os Estados Unidos e Europa pretendían impoñer a súa hexemonía no goberno da nacente rede mundial de Internet.Estivo no equipo que creou o borrador do futuro Foro Latinoamericano de Redes. Ida Holz xogou un papel importante na Cooperación Latinoamericana de Redes Avanzadas (Red CLARA).
* Primeira personalidade latinoamericana en ingresar ao Salón da Fama da *Internet Society* en 2013, unha iniciativa que honra ás persoas que foron importantes para o desenvolvemento e fortalecemento do Internet.
* *Moña de Honra* 2014 polo Consello de Educación Inicial e Primaria na Escola Pública Nº 4 José Artigas, onde a enxeñeira realizou os seus estudos primarios.
* A Administración Nacional de Correos emitiu selos en 2015 da serie de "Personalidades destacadas de Uruguai" dedicados a Ida Holz.
* Recoñecemento en homenaxe á súa carreira como pioneira de Internet no Uruguai en 2017, no marco da celebración dos 10 anos do Plan Ceibal.
*En 2020 foi incluída en "Uruguayas rebeldes", libro que reúne a 45 mulleres que marcaron a historia do Uruguai.

*Un dos denominados "pais de internet" Vint Cerf,  consultado  sobre a existencia dunha "mai de internet", sinalou:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* ¿Quién es Ida Holz? 4 de outubro de 2019 en Mujeres en STEAM. 
* Vídeo biográfico en Billiken
Leoncio Rubín de Celis

**Leoncio Rubín de Celis Oroña,** nado en Redondela o 12 de setembro de 1810 e finado en Madrid o 23 de setembro de 1875, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Iniciou a súa carreira militar no ano 1829 no rexemento provincial de Tui co rango de subtenente de milicia. Entre 1834 e 1844 combateu na guerra contra os carlistas, acadando diferentes condecoracións e ascendendo a Tenente Coronel de Estado Maior. En outubro de 1844 foi detido e encausado. Sobresida a causa ao ano seguinte, foi posto en liberdade en febreiro, pasando á situación de cuartel en Galicia.

Durante a revolución galega de 1846 sublevou a praza de Vigo e exerceu o mando da segunda división do Exército Libertador de Galicia co que dirixiu o intento de conquistar Ourense. O cargo duroulle unicamente dez días (do 15 ó 24 de abril). No último, saíron en dirección a Soutelo de Montes, onde se decataron do fracaso de Miguel Solís na Batalla de Cacheiras e detivéronse a descansar ata a mañá do 25, cando foron cara á Estrada e Cuntis, quizais coa idea de pasar a Portugal. Á noite Rubín fuxiu co seu axudante en dirección a Vigo, para poder embarcar con destino ó estranxeiro.

Retornou amnistiado a España. En 1854 foi nomeado gobernador militar da Provincia de Pontevedra e sucesivamente da de Alacant e da de Valladolid. Foi promovido a Mariscal de Campo en 1856. En 1859 combateu en África nas batallas dos Castillejos, de Cabo Negro e Tetuán. No seu regreso ocupou os cargos de capitán xeneral de Estremadura (1864), Granada (1865) e Andalucía (1871).

Foi deputado polo distrito de Ponte Caldelas en 1858, 1863 e 1864 e polo de Vigo en 1865; nas eleccións de 1869 foi elixido deputado polo distrito de Vigo.

Finou en Madrid o 23 de setembro de 1875.
## Recoñecementos 
* Orden de Isabel la Catolica (1856).
* Orden de Carlos III (1860).

* Cabaleiro da Orden de San Fernando.
## Vida persoal 
Casou con Carolina de Llano y Larrea, que finou en Vigo en abril de 1886.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* https://books.google.es/books?id=MBNmAAAAcAAJ&pg=PA217&dq=%22Leoncio+Rub%C3%ADn%22&hl=es&sa=X&ved=2ahUKEwiU2oXrj5j2AhVIOhoKHTX0BC8Q6AF6BAgIEAI#v=onepage&q=%22Leoncio%20Rub%C3%ADn%22&f=false

### Outros artigos 
* Batalla de Cacheiras
Ulrike Lohmann

**Ulrike Lohmann**, nada en Berlín en 1966, é unha investigadora do clima e profesora de física atmosférica no ETH Zürich. É coñecida pola súa investigación sobre partículas de aerosol nas nubes.

## Traxectoria 
Foi filla dunha profesora e un político no Partido Socialdemócrata de Alemaña. Dedicou un ano ao voluntariado en Aldeas Infantís SOS en Nixeria, e despois estudou etnoloxía e xeografía. Recibiu o seu doutoramento en 1996 no Instituto Max Planck de Meteoroloxía. Traballou como profesora axudante e profesor adxunta de ciencias atmosféricas na Universidade de Dalhousie. A súa investigación tamén considera os efectos globais indirectos dos aerosois e a conexión co cambio climático. Tamén trata a posibilidade da xeoinxeñería mediante o adelgazamento de cirros. 

No 2017 nun artigo da revista *Science*, anota "polo momento, o adelgazamento dos cirros debe verse como un experimento mental que axuda a comprender os mecanismos de formación dos cirros".

Lohmann apoia á xuventude en folga para chamar a atención sobre o cambio climático,

## Escolma de publicacións 
* 
* 
* 
* 

## Premios e recoñecementos 
* Premio Henry G.  Houghton, Sociedade Americana de Meteoroloxía (2007)
* Triciclo de Ouro da ETH Zürich para un liderado apto para familias (2013)
* Membro elixido, Academia Nacional Alemá de Ciencias, Leopoldina (2014)
* Conferencia Conmemorativa por Peter Hobbs, Universidade de Washington (2016)
* Doutoramento honorífico pola Universidade de Estocolmo (2018)

## Notas
Elena Rodríguez-Falcón

**Elena Rodríguez-Falcón** nada en Monterrei en 1972 é unha enxeñeira mecánica mexicana. É a presidenta e xefa executiva do New Model Institute for Technology and Engineering (NMiTE). Ata xaneiro de 2018 foi profesora na Universidade de Sheffield.É membro da Institution of Engineering and Technology e membro principal da Higher Education Academy no Reino Unido.

## Traxectoria 
Elena Rodríguez estudou enxeñería mecánica na Universidade Autónoma de Nuevo León de México, onde se graduou en 1994.

Comezou a súa carreira académica ensinando planeación empresarial en varios departamentos da Facultade de Enxeñaría; o estudantado das súas materias traballou con clientes para desenvolver solucións de enxeñería con potencial para convertirse en produtos comerciais. Durante os seus cursos creáronse e comercializáronse diversos artíios:  un exemplo é a luva parlante que permite  que as persoas que sufriron un derramo cerebral poidan comunicarse. Rodríguez-Falcón tamén investigou a influencia das diferenzas culturais  nas expectativas laborais do estudantado de enxeñaría.

Elena Rodríguez foi nomeada directora de educación empresarial na Universidade de Sheffield en 2011 e ao ano seguinte converteuse en profesora titular. En 2014 foi nomeada directora de comunicación e relacións externas da Facultade de Enxeñería.

Entre 2011 e 2014 exerceu as funcións de directora de mulleres en enxeñería. Neste posto difundiu a necesidade de que máis mulleres se formasen como enxeñeiras e expuxo como podería lograrse. Polo seu traballo neste campo  foi recoñecida nos premios Wise 2014 na categoría Mulleres na Ciencia e Enxeñería.

En xaneiro de 2018 deixou Sheffield por Hereford para formar parte do New Model Institute for Technology and Engineering (NMiTE) como directora académica e reitora inaugural. Accedeu aos cargos de presidenta e directora executiva da entidade en 2018.

## Premios e Recoñecementos 
2007 - Premios do Ensino en Enxeñaría outorgados pola Real Academia de Enxeñería do Reiuno Unido.

2007 - *Académica máis inspiradora*, pola Universidade de Sheffield.

2015 - Doutoramento de enxeñería *honoris causa* pola súa alma mater, a Universidade Autónoma de Novo León en México.

2019 - Recoñecemento como membro da Institution of Engineering and Technology do Reino Unido.

2020 - Muller do Ano en Tecnoloxía por FDM Everywoman.

2020 - Premio Traxectoria do Ano 2020 por *Equal Engineers* e a *Royal Academy of Engineering* do Reino Unido.

2020 - Recoñecemento *Mexicana Distinguida en Reino Unido*, Embaixada de México en Londres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Elena Rodríguez Falcón, una rectora con garra 
* Ficha en LinkedIn
O Gran Camiño

O **Gran Camiño** é unha carreira ciclista galega por etapas, creada en 2022. Forma parte do UCI Europe Tour.

## Historia 
A carreira naceu grazas á iniciativa do exciclista galego Ezequiel Mosquera e ao seu esforzo por volver ter unha carreira ciclista profesional en Galicia máis de 20 anos despois, dende que a Volta ciclista a Galicia perdese a condición de profesional no ano 2000. En novembro de 2021 Mosquera asinou un convenio de colaboración coa Xunta de Galicia para a organización en febreiro de 2022 dunha carreira de catro etapas, co nome de "O Gran Camiño".

A primeira edición da proba contou con 18 equipos, 4 deles da máxima categoría mundial, e a participación destacada de Alejandro Valverde, no ano da súa retirada. O estradense Alejandro Marque portou o dorsal número 1 e o dinamarqués Magnus Cort gañou a primeira etapa, disputada entre O Porriño e Vigo. Alejandro Valverde converteuse no primeiro vencedor do Gran Camiño, con sete segundos de vantaxe sobre o segundo, o canadense Michael Woods.

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
* Datos sobre a carreira en cqranking.com .
* Datos sobre a carreira en firstcycling.com .
* Datos sobre a carreira en procyclingstats.com .