Aceifa

***Aceifa*** é o nome que recibían, na Península Ibérica durante a *reconquista*, as razzias musulmás, do árabe *al-ṣayfa*: "Expedición de guerra sarracena que se realiza en verán".

## Etimoloxía 
O nome árabe *ṣayfa* está etimoloxicamente relacionado con *ṣayf* (verán) e inicialmente significaba "colleita", pero co paso do tempo utilizouse como "expedición militar", debido á "colleita" de mercadorías no espolio, e que tamén adoitaban ser realizadas no período estival.

## Historia 
[miniatura|400x400px|Campañas militares de [Almanzor. En verde escuro, territorios reconquistados para Al-Andalus. No mapa aparecen as distintas *aceifas* de Almanzor e as datas nas que se realizaron.]]
As primeiras razzias importantes contra o territorio cristián peninsular comezaron tras a derrota de Vermudo I contra Hixam I na batalla do río Burbia (791), chegando mesmo a saquear a sede real de Oviedo no 794.

As *aceifas* mouras víronse interrompidas co ascenso ao trono de Afonso II e a vitoria cristiá na batalla de Lutos, dando lugar como resposta a unha serie de razzias cristiás, como a realizada en 798 contra Lisboa.

Os conflitos internos no emirato de Córdoba interromperon as incursións, diminuíndo polo menos en intensidade, ata o acceso ao trono de Abd al-Rahman II. Despois de poñer fin ás pretensións ao trono do seu tío Abdallah e de sufocar unha revolta en Murcia, organizou anualmente *aceifas* contra os cristiáns (no seu momento máis intenso organizáronse ata tres no mesmo ano). A maioría dirixíase contra Árava e, especialmente, contra Galicia, que era a rexión máis exposta do reino daquela. A pesar diso, non faltaron os ataques contra *Ausona* (Vic), Barcelona, Xirona e mesmo Narbona nas expedicións dos anos 828, 840 e 850.

Na lei Malikí había un precepto sobre como se debía levar a cabo a guerra santa:"A guerra santa debe levarse a cabo cada ano, cunha forza militar suficiente, cara ao bando máis exposto. É un deber de solidariedade (uns contribuíndo coas súas persoas, outros cos seus bens) que se impón a todo home libre, púber e válido, mesmo baixo a dirección dun líder inicuo."

— Foros da casa Cuenca-TeruelEste precepto foi cumprido con celo por Almanzor. No ano 981, cando Hixam II delegou os seus poderes ao señor da guerra, que foi nomeado *al-Mansūr bi-l-Lah* ("O vitorioso de Deus"), organizou ata cinco expedicións cara terras cristiás.

Á súa morte, tras a batalla de Calatañazor (1002), Almanzor deixou un terrible legado: ata 52 vitoriosas campañas militares aos reinos cristiáns, das cales as máis coñecidas son as *aceifas* organizadas a Barcelona (985) e Santiago de Compostela (997), onde segundo a lenda fixo que os escravos cristiáns levasen a Córdoba as campás da catedral. Pero tampouco se salvaron un gran número de mosteiros cristiáns como San Millán de Suso, cidades portuguesas ou a capital do reino León, que saqueou ata catro veces.

Durante a dominación almorábide e almohade, as *aceifas* foron dirixidas tanto a territorio cristián como musulmán. Os almorábides atacaron todo o norte de África, chegando ata Ghana. O fanatismo destes novos invasores fixo que algúns reis taifas se aliasen cos reis cristiáns do norte, converténdose tamén en branco das *aceifas* estivais.

As últimas *aceifas* importantes en territorio peninsular produciríanse pouco despois da batalla de Alarcos, en 1198 a Madrid e en 1199 a Guadalaxara. A batalla das Navas de Tolosa (1212) arruinaría definitivamente o poder militar almohade. Al-Andalus nunca máis volvería á ofensiva.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Razzia

## Notas