Mosteiro

[miniatura|dereita|250px|[Mosteiro de Santo Domingo de Silos, Burgos]]
**Mosteiro**, palabra que procede do grego *monos* (só), designa un grupo de construcións de residencia e práctica relixiosa de monxes ou monxas.

## Definición 
O termo **convento**, do latín *conventus* que significa "asemblea", procede orixinalmente da asemblea romana onde os cidadáns se reunían para fins administrativos ou de xustiza (*conventum iuridicum*). Posteriormente pasouse a utilizar con sentido relixioso, relativamente ao monasticismo cando, para mellor servir e amar a Deus, os homes se retiraban do mundo, primeiro soíños (como ermitáns), despois en grupos de monxes (comunidades relixiosas), para edificios concibidos para o efecto, os *conventos*. En termos xerais, aínda que *convento* sexa sinónimo de *mosteiro* (algunhas persoas pensan, erradamente, que os mosteiros se destinan a homes e os conventos, a mulleres), a palabra *convento* pode ser especificamente utilizada para as ordes monásticas de vida activa, mentres que *mosteiro* se aplica, en xeral, a ordes contemplativas, con vocación para a clausura - mais tal diferenciación non presenta unanimidade existindo diversas posturas doutrinais.

## Os mosteiros de Occidente 
[miniatura|esquerda|300px|Claustro do [Mosteiro de San Xulián de Samos]]

San Bieito, no Occidente, foi o primeiro a crear a estrutura dun convento. Despois, ao traballo da Igrexa, xuntouse o das cruzadas desde o século XII nas Ordes militares, e o dos apostolados nas Ordes mendicantes. Os conventos, fose cal fose o estilo arquitectónico da súa construción, tiveron sempre unha traza fundamentalmente igual, debido ás esixencias da vida relixiosa en comunidade: a igrexa conventual co coro; o claustro onde abrían as salas en que se realizaban os outros actos de vida en común; a sala do capítulo para as reunións solemnes de instrución e corrección onde normalmente tamén eran erguidos o refectorio e a biblioteca; encima, a toda a volta, corrían os dormitorios, con celas individuais; ao redor do edificio, campo para recreo e cultivo.

A Igrexa, a través dos mosteiros, cumpriu un papel determinante na transición entre a antigüidade e o feudalismo, na consolidación do sistema feudal, cuxo control, seguindo a **Le Golf**: *"pasa en todos os elementos esenciais pola igrexa, igrexa de celibatarios que dominan a produción económica, a medida do tempo, os lazos de parentesco, a ensinanza, a cultura, a arte, a asistencia e a caridade"* 

O cristián medieval fixo dos mosteiros uns dos centros máis beneficiados das súas actitudes piadosas co obxecto de procurar os seus servizos relixiosos para que actuaran como intermediarios entre Deus e os fieis. Reciben esmola e doazóns a cambio de actuar como axentes redentores que interceden polos fieis na procura da salvación da súa alma.

[miniatura|dereita|275px|Capela maior da Igrexa do [Mosteiro de San Lourenzo de Carboeiro]]

Podemos falar logo de que o cristián medieval buscou o mosteiro tanto na vida como na morte.

### Os mosteiros en Galicia 
A aparición en Galicia da primeira comunidade bieita documéntase en datas moi tardías. A incorporación á Orde de Cluny foi promovida durante o reinado de Afonso VI (metade do século XII) e a finais deste século e principios do seguinte moitos dos mosteiros galegos acolléronse a reforma do Císter. Durante toda a Idade Media os cenobios foron obxecto de interese da nobreza galega que vinculaba pola forza ao mosteiro coa súa liñaxe e economía. En tempos dos Reis Católicos o Papa ordena a reestruturación do entramado monacal de España. A partir de entón todos os mosteiros e conventos pasaron a depender dun mosteiro central pasando a formar parte da Congregación Cisterciense de Castela. No caso de Galicia os mosteiros masculinos pasaron a depender do Mosteiro de San Martiño Pinario e os de mulleres do Convento de San Paio de Antealtares.

## Notas 
## Véxase tamén 
miniatura|dereita|Mosteiro de Poio
### Outros artigos 
* Mosteiros e conventos de Galicia
* Abadía
* Orde de Cluny
* Orde do Císter
* Sala capitular