open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mauro de Anjou

:*Non confundir con Santo Amaro*.
[miniatura|San Mauro na igrexa de San Bieito do Campo en [Santiago de Compostela.]]
[miniatura|[Bieito de Nursia ordena a san Mauro que rescate a San Plácido. Fra Filippo Lippi, cara a 1445.]]
miniatura|Escultura de Mauro de Anjou en Pontevedra.
**Mauro de Anjou**, nado en Roma no ano 511 e finado o 15 de xaneiro de 584, abade de Glanfevil, chamado despois san Mauro do Loira ou de Anjou, foi un relixioso cristián do século VI.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia nobre, fillo do senador Equitius. Foi o primeiro discípulo de San Bieito e enviado a Francia, segundo a tradición, no ano 543 para fundar mosteiros. Gobernou como abade durante moitos anos o convento fundado por el, e no 582 retirouse á clausura, morrendo o 15 de xaneiro de 584. O santoral da Igrexa Católica celebra nesa data o día de **San Mauro**.

## Tradicións 
Determinadas tradicións falan dos seus poderes de taumaturgo. Nos relatos dos milagres de San Bieito de Nursia, recollidos por Gregorio I Magno, fálase de como rescatou ao rapazolo Plácido dun lago sen saber nadar. Relato que ten a ensinanza de estimular ao monxe a entregar a vida polo irmán confiándose na providencia e non nas propias capacidades. Atribúeselle a curación de doentes e necesitados, polos que sempre se preocupaba, de aí que a devoción popular estea moi espallada por Galicia. As mesmas tradicións falan das súas conversas co conde Gaidulfo, inimigo declarado dos monxes.

## Reliquias 
Documentos dun Sínodo diocesano de 1501 afirman que as súas reliquias estaban gardadas en Almendral, na rexión de Estremadura. Estas reliquias foron trasladas á catedral de Badaxoz polo bispo bieito Frei José de la Zerda o ano 1643. Quedaron parte das reliquias en Almendral, existindo tradicións de que algunhas se encontraban en Montecasino, Fosano e Marsella e, por suposto, na propia Glanfeuil.

En Francia o culto desprazouse no século XVIII a Saint-Germain-des-Prés, onde os revolucionarios franceses dispersaron as reliquias polas rúas de París.

## Significación 
Deu nome á congregación de San Mauro. No século IX aparece unha *Vida de San Mauro* atribuída aos seus discípulos que tivo moita sona en Francia. A abadía de Glanfeuil foi unha meta de peregrinación local, ao igual que as veciñas Fleury e Mans, que dicían ter reliquias de San Bieito e da irmá deste Santa Escolástica, respectivamente

Adoita representarse cunha muleta e unha balanza. É patrón dos zapateiros e dos artesáns do cobre, así como das illas dos Azores. O culto popular atribúelle longas viaxes alén do fin da terra e está considerado como un santo especialmente milagreiro.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Mauro, san* na EGU 

### Outros artigos 
* Amaro o Peregrino
Escudo de San Marino

No **escudo de armas de San Marino** figuran, nun campo de azur, tres picos de sínople que representan as tres rochas do Monte Titano da capital de San Marino: Cesta, Guaita e Montale. Sobre as tres rochas, tres torres de prata e sobre as torres, colocadas en pau, tres plumas de prata.

O escudo ten forma de corazón e está bordeado de ouro. Aparece rodeado por dúas ramas, unha de loureiro e outra de aciñeira e está timbrado cunha coroa forrada de goles, pechada por catro diademas, vistos tres, decorados con perlas e rematados cun orbe e unha cruz. A coroa representa a soberanía da República de San Marino.

Na parte inferior figura unha cinta de prata coa lema nacional: LIBERTAS (do latín: *liberdade*).
Inno Nazionale della Repubblica

O **Inno Nazionale della Repubblica** (do italiano: *Himno Nacional da República* ou simplemente *Inno Nazionale*, é o himno de San Marino. Foi composto por Federico Consolo, e adoptado polo Consello Grande e Xeral como himno nacional o 11 de setembro de 1894, cando foi inaugurado o Palazzo Pubblico.

## Letra 
Oficialmente o himno non ten letra. Giosuè Carducci chegou a escribir un texto, pero o Goberno de San Marino nunca chegou a adoptalo.
Mariño diácono

**San Mariño diácono**, chamado *o Construtor*, foi un canteiro, albanel ou ferreiro (segundo as fontes), que de acordo á lenda foi o fundador da máis vella república soberana do mundo que aínda sobrevive, San Marino, o 3 de setembro do ano 301. [miniatura|[Gravado de San Mariño representado como canteiro.|esquerda]]

## Traxectoria 
Segundo a tradición, era un cristián que fuxiu da persecución de Diocleciano, abandonando a illa de Rab en Dalmacia, en dirección ao outro lado do mar Adriático, onde se refuxiou no alto do monte Titano.

Segundo a lenda, as súas reliquias están albergadas na súa igrexa principal.

A súa festividade é o 21 de novembro.

## Notas 
## Véxase tamén 
* San Marino
* Historia de San Marino
Demografía de San Marino

**San Marino** é un estado de 61,5&nbsp;km² de superficie, o que o converte no segundo estado máis pequeno de Europa. Posúe preto de 30.000 habitantes (29.973 estimados en 2008), tendo así unha densidade de poboación de 489 hab./km².

A poboación, composta basicamente por sanmarineses nativos e italianos, segue unha tendencia de crecemento: no primeiro censo de 1864 a poboación era de 7.080, no segundo (1874) de 7.464, no terceiro (1899) de 9.359, no cuarto (1947) de 12.100 e no quinto (1976), de 12.284. Os sanmarineses que residen no estranxeiro son preto de 17.000 mentres que os estranxeiros que residen en San Marino son 1.000, aproximadamente.

## Datos demográficos 
Tódolos datos demográficos que se amosan a continuación corresponden a estimación do ano 2005.

***Estrutura da poboación por franxa de idade**
:0-14 anos: 16,7% (homes: 2.482; mulleres: 2.328)
:15-64 anos: 66,5% (homes: 9.255; mulleres: 9.943)
:65 anos ou máis: 16,9% (homes: 2.106; mulleres: 2.766)

***Idade media**
:Homes: 39,91 anos
:Mulleres: 40,65 anos
:Conxunto da poboación: 40,29 anos

***Taxa de crecemento da poboación**: 1,3%
***Taxa de natalidade**: 10,18 /1.000 hab.
***Taxa de mortalidade**: 8,07 /1.000 hab.
***Taxa de fertilidade**: 1,33
***Taxa de mortalidade infantil**
:Homes: 6,16 /1.000 nacidos vivos
:Mulleres: 5,26 /1.000 nacidos vivos
:Conxunto da poboación: 5,73 /1.000 nacidos vivos
 
***Expectativa de vida ao nacer**
:Homes: 78,13 anos
:Mulleres: 85,43 anos
:Conxunto da poboación: 81,62 anos

***Estrutura da poboación por xénero** (estimativa de 2005)
:Ao nacer: 1,09 Homes/1 Muller
:Menos de 15 anos: 1 Homes/1 Muller
:Entre 15 e 64 anos: 0,93 Homes/1 Muller
:Máis de 64 anos: 0,76 Homes/1 Muller
:Conxunto da poboación: 0,92 Homes/1 Muller

***Relixión**: 
:Católica: 88,7%
:Pentecostais: 1,8%
:Outras: 9,5% (ano 2000)

***Linguas**: 
:Italiano
:Emiliano-romañolo

## Fóra do territorio
Existen hoxe cerca de 17.000 sanmarineses que residen no exterior, a maioría en Italia, basicamente nas rexións de Emilia Romagna e As Marcas. Esa cifra eleva, desa maneira, o número de cidadáns sanmarineses a case 45.231. Toda comunidade de residentes no exterior debe obter o recoñecemento xurídico do Consiglio dei XII. Actualmente son 6.695 os sanmarineses inscritos polas varias comunidades espalladas polo mundo. A maior delas é a de Detroit que conta con cerca de mil inscritos.

## Estranxeiros en San Marino
Os estranxeiros constitúen 15% da poboación de San Marino. Deses, o 10% son italianos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
*San Marino

### Ligazóns externas 
*Departamento de Programación Económica, Centro de Elaboración de Dados e Estatística
Palacio da Ópera da Coruña

220px|miniatura|dereita|Vista parcial do interior do Auditorio principal.
O **Palacio da Ópera** da Coruña é un edificio situado na Glorieta de América da cidade herculina, situado xunto ao parque de Santa Margarida. É a sede da Orquestra Sinfónica de Galicia.

## Instalacións 
O Auditorio principal dispón de asentos para 1.805 persoas. No mesmo recinto, o Palacio da Ópera alberga unha Sala de Cámara, unha Sala de Relatorios, unha Sala VIP e unha área de exposición.

O edificio, obra do Taller de Arquitectura y Urbanismo foi inaugurado o 2 de decembro de 1989 como Palacio de Congresos-Auditorio. O día seguinte celebrouse o III Congreso Nacional de Economía.

Coa construción do novo centro de congresos e exposicións no Porto, *PALEXCO*, denominouse Palacio da Ópera.
## Galería de imaxes

Ficheiro:Palacio da Ópera, A Coruña.jpg|Palacio da Ópera
Ficheiro:Catarata do Palacio da Ópera, A Coruña.jpg|Catarata do Palacio da Ópera
Ficheiro:Exterior do Palacio da Ópera da Coruña.jpg|Exterior
Ficheiro:Catarata e colunnas - Palacio da ópera, A Coruña.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial
Stefano Palmieri

**Stefano Palmieri**, nado en Serravalle o 18 de setembro de 1964, é un político de San Marino.

## Traxectoria
Palmieri é contable, está casado e é pai de dous fillos. Membro da Alianza Popular (*Alleanza Popolare*), Palmieri está no Gran e Xeral Consello dende 2006. Foi un dos fundadores do "Movimento Biancoazzurro" que se adheriu dentro da Alleanza Popolare en 2005. Foi Capitán Rexente de San Marino xunto con Francesco Mussoni no semestre entre o 1 de outubro de 2009 e o 1 de abril de 2010 e por segunda vez xunto con Matteo Ciacci entre o 1 de abril e o 1 de outubro de 2018.
Capitán Rexente de San Marino

O **Capitán Rexente** é un posto electo polo Consello Grande e Xeral da Serenísima República de San Marino (en italiano: *Capitani Reggenti*). Cada seis meses noméanse dous Capitáns Rexentes para realizaren as funcións de Xefes de Estado. Os Rexentes son designados por partidos políticos adversarios, e ocupan o posto durante seis meses.

A investidura dos Capitáns Rexentes dura cada ano dende o 1 de abril até o 1 de outubro e a menos que se indique o contrario, o mandato semestral dos Capitáns Rexentes comeza ese mesmo día. A existencia de dous Xefes de Estado en vez dun foi inspirada na tradición da Antiga República Romana, que equivalería aos cónsules de entón.

## Lista de Capitáns Rexentes de San Marino (dende 1900) 
## Notas
Gorgona

**Gorgona** pode referirse a:

*a illa italiana de Gorgona;
*a illa colombiana de Gorgona;
*a figura mitolóxica da Gorgona.
**La Gorgona*, obra dramática de Sem Benelli.
Consello Grande e Xeral

O **Consello Grande e Xeral de San Marino** (en italiano: *Consiglio Grande e General di San Marino*) é unha institución sanmarinesa que está composta por sesenta membros elixidos cada cinco anos mediante un sistema de representación proporcional nos nove castelli.

Estas divisións administrativas corresponden ás vellas parroquias da República, e cada un é gobernado por un Consello a cuxa cabeza está un Capitán elixido cada cinco anos. O Consello Grande e Xeral aproba o orzamento así como elixe aos Capitáns Rexentes, como cabezas do Executivo.[miniatura|Trono dos [Capitán Rexente de San Marino|Capitáns Rexentes no Consello Grande e General de San Marino.|centro]]
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Capitán Rexente de San Marino

### Ligazóns externas 
* Consello Grande e Xeral de San Marino
Illa de Santo Estefano

**Santo Estefano** é unha pequena illa de Italia localizada no mar Tirreno fronte á costa entre Lacio e Campania e forma parte das illas Ponziane. Como o resto do arquipélago, a illa ten orixe volcánica e ten unha forma circular de menos de 500 metros de diámetro e unha extensión de preto de 27 hectáreas. Atópase a tan só dous quilómetros da illa de Ventotene da cal depende administrativamente.

No período romano a illa tivo diferentes nomes, entre eles *Partenope* (do grego Παρθενόπη), Palmosa, Dommo Stephane e Borca, e foi escasamente poboada. Os cantís escarpados, de feito, sempre fixeron o desembarco difícil, só é posible en 4 puntos, accesibles en función dos ventos.

Polo momento a illa está deshabitada e é de propiedade privada, pero pódese visitar cos barcos locais. Atópase a uns 2&nbsp;km ao leste de Ventotene, da que depende administrativamente. O único edificio na illa é unha prisión ("edificio circular") con 99 celas, construída durante o período borbónico entre 1794 e 1795 por Fernando IV e usada ata 1965.

A maioría dos detido máis ilustres foron opositores ao réxime fascista nos anos 20. Entre eles se recordan ao ex presidente de Italia Sandro Pertini, Giorgio Amendola e Altiero Spinelli.

No interior do cárcere, o director Tinto Brass rodou unha película.

miniatura|Ruínas do cárcere.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Vittorio Paliotti, "La repubblica di Santo Stefano", in *Storia della camorra*, Roma, Newton Compton, 1993 (1ª ed.), pp.&nbsp;127–131. ISBN 88-7983-287-5.
### Outros artigos
* Illas Ponziane

### Ligazóns externas
*L'isola di Santo Stefano en AmoVentotene.it
Julio Iglesias (homónimos)

* **Julio Iglesias Puga** (1915-2005), un xinecólogo español.
* **Julio Iglesias** (1943-), un cantante español de sona internacional, fillo do anterior.
* **Julio José Iglesias Preysler** (1973-), un cantante, presentador, actor e modelo español, fillo do anterior.
* **Julio Iglesias Redondo** (1966-), un político galego vencellado ao PSdeG.
Francesco Mussoni

**Francesco Mussoni**, nado o 15 de maio de 1971 é un político de San Marino, que foi Capitán Rexente de San Marino xunto con Stefano Palmieri no semestre entre o 1 de outubro de 2009 e o 1 de abril de 2010.

Membro do Partido Democrático Cristiá Sanmarinés (*Partito Democratico Cristiano Sammarinese*), Palmieri está no Gran e Xeral Consello dende 2008, aínda que xa fora membro entre o período de 2001a 2006. Mussoni é avogado logo de rematar os seus estudos na Universidade de Boloña.
Galería de imaxes de Senra, Oroso

Santa Eulalia da Senra é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Oroso

Ficheiro:Santa Eulalia de Senra, Oroso, Galiza 02.JPG|Santa Eulalia de Senra
Ficheiro:Santa Eulalia de Senra, Oroso, Galiza 04.JPG|Paisaxe de diante da igrexa
Ficheiro:Santa Eulalia de Senra, Oroso, Galiza 05.JPG
Ficheiro:Santa Eulalia de Senra, Oroso, Galiza 07.JPG
Ficheiro:Santa Eulalia de Senra, Oroso, Galiza 11.JPG
Ficheiro:Santa Eulalia de Senra, Oroso, Galiza 17.JPG
Ficheiro:Santa Eulalia de Senra, Oroso, Galiza 19.JPG
Ficheiro:Santa Eulalia de Senra, Oroso, Galiza 20.jpg
Ficheiro:Santa Eulalia de Senra, Oroso, Galiza 21.jpg

## Véxase tamén
*Galería de imaxes de Oroso
Bandeira de San Marino

thumb|Bandeira de San Marino nun barco en España.
A **Bandeira de San Marino** (en italiano: *Bandiera di San Marino*) está composta por dúas franxas horizontais do mesmo tamaño, de cor branco a superior e azul claro a inferior. A bandeira do Estado incorpora o Escudo Nacional no centro.

## Deseño 
No brasón figuran tres torres (as Tres Torres de San Marino) sobre tres picos, rodeados por unha póla de loureiro e outra de aciñeira rematado cunha coroa pechada como símbolo da súa soberanía. Na parte inferior do escudo figura, nunha cinta branca, o lema nacional: *LIBERTAS* (do latín: *liberdade*). Tamén é frecuente que se omita o escudo en bandeiras civís.

## Outras bandeiras 

Ficheiro:Flag of San Marino (civil).svg|23px Bandeira civil (proporción 3:4)
Ficheiro:San Marino Flagge Palazzo Pubblico.jpg|Garda saudando á Bandeira Nacional
Ficheiro:San Marino 1465 Battle Standard - Verter Casali reconstruction.svg|23pxBandeira de San Marino entre 1465 e 1797

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Panarea

**Panarea** é a segunda illa máis pequena (logo de Basiluzzo) das oito Illas Eolias, un cadea de illas volcánicas ao norte de Sicilia. Trátase dunha *fracción* da *comuna* de Lipari. Hai ao redor de 280 residentes que viven na illa durante todo o ano, con todo a poboación aumenta considerablemente no verán coa afluencia de turistas. Nos últimos anos, a illa é coñecida internacionalmente polos seus visitantes famosos.

## Xeografía 
A illa é un volcán inactivo cunha superficie total de tan só 3´4&nbsp;km². O punto máis alto da illa, Punta del Corvo, de 421 metros sobre o nivel do mar. Hai termas preto da aldea de Punta di Peppe e Maria. O Mergullo é unha excursión popular nesta pequena illa, e ata se pode nadar nun naufraxio entre as rocas da costa de Lisca Bianca e Bottaro.

## Historia 
Na antigüidade, a illa foi nomeada "Euonymus" (Illa de bos presaxios), debido á rica fauna e flora. O illote próximo de Basiluzzo, administrado desde Panarea, foi nomeado "Hycesia".

Os achados arqueolóxicos demostran que desde ao redor de 1400 aC, as persoas asentadas en Panarea, comerciaban con Sicilia. Marcas de queimaduras indican que foi repentina e probablemente destruída con violencia, logo a illa foi colonizada por Roma.

No século XVI o corsario Turgut Reis (tamén chamado Dragut) atopou varias veces refuxio na costa leste de Panareas.

Nos tempos modernos, Panarea converteuse nun lugar de vacacións de moda. En 2011, foi descrito pola revista *W* como "o epicentro da escena do verán máis chic no Mediterráneo".

Panarea e toda a cadea eólica declarouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 2000. En gran parte debido a isto, a construción e o desenvolvemento son estritamente regulados e a comunidade conserva a súa lendaria insularidade. A maioría das residencias admiten só ocupacións temporais, e as poucas casas dispoñibles todo o ano son moi caras e difíciles de obter.

## Galería

File:Panarea -vista dal villaggio preistorico (2).jpg
File:Panarea.jpg
File:Villaggio preistorico (8).jpg
File:Panarea-Villa éolienne.jpg
File:Panarea-street2.jpg
File:Tipico abitato di Panarea, sullo sfondo l'isola di Basiluzzo e lo Stromboli.jpg

## Notas 
## Ligazóns externas 
* panarea.com (en Italiano).
* Panarea illa volcanica, Italia
Dropdead

**Dropdead** é unha banda do xénero Power Violence de Providence, Rhode Island. A banda expón letras anarquistas e o seu son descríbese como crust punk, D-beat, grindcore, thrashcore, e powerviolence. Dropdead leva en activo na escena hardcore dende 1991.

O seu nome deriva do álbum *Drop Dead* da banda tamén estadounidense de Siege.

## Discografía 
* *Untitled 7" (1992, Crust Records)
* *Dropdead/Rupture - split 8" (1992, Highly Collectable Records)
* *Dropdead/Crossed Out - split 5" (1993, Co-released by 5 Labels)
* *Untitled LP/CD (1994, Armageddon)
* *Discography (of EPs) LP/CD, (1994, Armageddon)++
* *Hostile 7" (1996, Spiral Objective/Insurgence)
* *Drop on the Bootleg 3" CD (1997, Profane Existence Far East)
* *Untitled Album LP/CD (1998, Armageddon Label)
* *Dropdead/Totalitär - split 7" or CD-EP (2002, Prank)
* *Dropdead/Unholy Grave - split 7" (2003, MCR)
* *Untitled Live album (Live in Germany 1998) (2003, Red C)
* *Dropdead/Look Back and Laugh - split 7" (2004, Armageddon)
Siege

**Siege** foi unha banda de grindcore/trashcore estadounidense que existiu entre os períodos de 1983 a 1985 e de 1991 a 1992. Inicialmente foi das primeiras bandas de hardcore punk da época, cunha sonoridade máis rápida e máis dura que as demais bandas do xénero, sendo clasificada máis tarde como thrashcore, co que serviron de influencia para bandas do escenario grindcore, e que máis tarde desenvolverían paralelamente o metal extremo. Aínda que a banda foi pouco coñecida durante a súa curta existencia, o certo e que bandas como Napalm Death citaron ao grupo como unha das súas influencias e até mesmo a banda Dropdead púxose ese nome como honra ao primeiro traballo que Siege lanzou.

## Membros orixinais 
* Kevin Mahoney - Voz, saxofón
* Kurt Habelt - Guitarra
* Hank McNamee - Baixo
* Rob Williams - Batería

## Discografía 
### Demos 
* *Drop Dead* (1984) (Fita autoeditada)

### Álbums 
* *Drop Dead* (1994) (CD)
* *Drop Dead* (2004) (12")
* *Drop Dead* (2006) (12")
* *Drop Dead* (2006) (CD)

### Compilacións 
* *Cleanse the Bacteria* (1985) (12")
* ''13 Bands That Think You're Gay* (2004) (12")

### Álbums non oficiais 
* 1985 - *Larmattacke Vol. 3* (Casete)
* 1989 - *Drop Dead'' (7") (Demo '84 Tracks)
* 1990 - *Drop Dead* (7") (Demo '84 Tracks)
* 1991 - *Drop Dead* (CD) (Demo '84 + Cleanse The Bacteria)
* 1992 - *Siege / Deep Wound Split* (7")
* 1992 - *Pusmort View* (CD)
* 1993 - *Nation Of Pain* (7")
* 1993 - *In Crust We Trust Compilation* (CD)
* 1994 - ''A Time We'll Remember #7 Compilation* (CD)
* 1995 - *Destroy Power, Not People Compilation* (7")
* 1996 - *Network Of Friends Compilation* (CD)
* 2001 - *Siege / Stark Raving Mad / D.R.I. Split* (CDr)
* 2004 - *Older Than Old School Compilation* (CDr)
* 2004 - *Siege / Lip Cream Split'' (12")

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* http://www.exotope.com/siege/(http://www.exotope.com/siege/)
Pagoda (álbum)

***Pagoda*** é o primeiro disco que sacan Pagoda, unha banda estadounidense. Gravouse en Milán e lanzouse no 2007.

## Cancións 
# "Lesson Learned"
# "Amego"
# "Fetus"
# "Voices"
# "Death to Birth"
# "Botus"
# "Sadartha"
# "Alone"
# "Fear Cloud"
# "I Do"
Caprera

**Caprera** é unha pequena illa de 15´5&nbsp;km² na costa de Sardeña, Italia, situada no Arquipélago da Maddalena. Situada no Estreito de Bonifacio, é un destino turístico famoso por ser o lugar en que se atopa a casa e a tumba de Giuseppe Garibaldi.

## Características 
É a segunda illa máis grande do arquipélago e ten unha superficie de 16&nbsp;km² e 45 quilómetros de costa. Monte Teialone é o punto máis alto (212 m). No lado sur-occidental hai un centro de vela moi importante, as numerosas calas e as ancoraxes que se poden atopar ao longo da costa fan o desmbarco fácil. Non hai hoteis, só un complexo con bungalows. Os fondos mariños son unha atración para os naturalistas e os seguidores da arqueoloxía submarina. Foron atopados alí moitos restos de buques de carga romanos, así como a nave de Garibaldi.

Esta illa foi declarada reserva natural das especies de aves mariñas que viven nela (a gaivota real, o corvo mariño e o falcón peregrino). Caprera está unida á illa da Maddalena por unha calzada de 600 metros de longo.

## Historia 
A illa foi bautizada probablemente debido ás numerosas cabras salvaxes que viven nela (*capra* significa cabra en italiano).

A historia di que logo da ocupación romana Caprera permaneceu deserta durante séculos antes de ser habitadas por grupos de pastores. Máis tarde, en 1855 o Heroe de Dous Mundos (Garibaldi) decidiu instalarse alí e plantou as primeiras árbores do bosque de piñeiros, que cobre a illa na actualidade. Un século despois da morte de Garibaldi, a illa foi liberada das numerosas restricións militares existentes e agora está totalmente aberta ao público.

## Giuseppe Garibaldi 
A illa está ligada a Giuseppe Garibaldi, un patriota italiano e loitador que viviu no século XIX e foi un dos pais da independencia italiana. Comprou a illa en 1855 e morreu en 1882. A súa casa é agora un museo, hai unha capela conmemorativa e toda a illa é un monumento nacional.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
*Parco Nazionale dell'Arcipelago di La Maddalena
Steppenwolf

*Para o artigo sobre a novela de Herman Hesse, vexa* Der Steppenwolf

**Steppenwolf** foi un grupo de rock dos anos 1960 e anos 1970. É famoso polas súas cancións "Magic Carpet Ride" e "Born to Be Wild". Algúns dos seus membros eran de ascendencia alemá, e tomaron o nome da novela *Der Steppenwolf* de Herman Hesse.

O grupo formouse en 1967 nos Ánxeles polo vocalista John Kay, polo guitarrista Michael Monarch, o baixista Rushton Moreve, o teclista Goldy McJohn e o batería Jerry Edmonton. Menos os dous primeiros, o resto pertencían á banda de Toronto The Sparrows.

## Membros 
### Membros fundadores 
* John Kay: voz e guitarra.
* Jerry Edmonton (1967-1976): batería.
* Michael Monarch (1967-1969): guitarra.
* Goldie McJohn (1967-1974): teclados.
* Rushton Moreve (1967-1969): (baixo).

### Outros membros 
* Dennis Edmonton (1970): guitarra.
* Larry Byrom (1970-1971): guitarra.
* Kent Henry (1972): guitarra.
* Bobby Cochran (1974-1976): guitarra.
* Rob Black (1969): baixo.
* Nick St. Nicholas (1969-1971): baixo.
* George Biondo (1971-1976): baixo.
* Jack Ryland (1976): baixo.
* Andy Chapin (1975): teclados.
* Wayne Cook (1976): teclados.

## Discografía 
* *Steppenwolf* (MCA, 1968).
* *Steppenwolf the Second* (MCA, 1968).
* *At Your Birthday Party* (MCA, 1969).
* *Early Steppenwolf*(MCA, 1969).
* *Monster* (MCA, 1969).
* *Steppenwolf Live* (MCA, 1970).
* *Steppenwolf 7* (MCA, 1970).
* *For Ladies Only* (MCA, 1971).
* *16 Greatest Hits* (MCA, 1973). Recompilatorio.
* *Slow Flux* (Mums Records/Epic, 1974).
* *Hour of the Wolf* (Epic, 1975).
* *Skullduggery* (Epic, 1976).
* *Wolf Tracks* (1982).
* *Paradox* (Black Leather Music, 1984).
* *Rock & Roll Rebels* (Qwil, 1987).
* *Rise & Shine*(Capitol, 1990).
* *Live at 25* (1993).
* *Feed the Fire* (1996).
* *Live in Louisville* (2005). DVD.
Lira sanmarinesa

A **lira sanmarinesa** (en italiano: *lira sammarinese*, plural: *lire sammarinesi*) foi a divisa oficial de San Marino desde 1865 até a introdución do euro en 2002. O seu valor estaba ligado ao da lira italiana.

A lira sanmarinesa tiña valor legal en San Marino xunto coa lira italiana e a lira vaticana, ademais de ser de curso legal en toda Italia e na Cidade do Vaticano. San Marino, aínda non formando parte da Unión Europea, grazas aos acordos financeiros con Italia, pasou ao euro no ano 2002. O país pode, por tanto, acuñar as súas propias moedas de euro.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato
*Economía de San Marino
*Lira italiana
*Lira vaticana
Galería de imaxes de Donramiro, Lalín

**Santa María de Donramiro** é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Palacete dos Crespo. Donramiro, Lalín.JPG|Pazo dos Crespo.
Ficheiro:Capela do Monserrat. Donramiro, Lalín.JPG|Capela do Montserrat.
Ficheiro:Local social de Donramiro, Lalín.JPG|Centro Social de Donramiro.
Ficheiro:Reloj de sol polar en Donramiro (Lalín, España).jpg|Reloxo de sol monumental do Centro Social.

### Igrexa de Santa María de Donramiro

Ficheiro:Igrexa de Santa María de Donramiro, Lalín.jpg|Igrexa de Donramiro.
Ficheiro:Santa María de Donramiro, Lalín.JPG|Igrexa parroquial.
Ficheiro:Igrexa de Santa María de Donramiro, Lalín 2.jpg|Igrexa de Donramiro.
Ficheiro:Igrexa de Santa María de Donramiro, Lalín 3.jpg|Igrexa de Donramiro.
Ficheiro:Igrexa de Santa María de Donramiro, Lalín 4.jpg|Igrexa de Donramiro.
Ficheiro:Igrexa de Santa María de Donramiro, Lalín 5.jpg|Igrexa de Donramiro.

## Véxase tamén
*Galería de imaxes de Lalín
Estadio Santiago Bernabéu

O **Estadio Santiago Bernabéu** é un recinto deportivo, situado no distrito de Chamartín, ó norte da cidade de Madrid, España. Inaugurouse o 14 de decembro de 1947, sendo propiedade do Real Madrid Club de Fútbol. Ten unha capacidade de 80.354 espectadores e en 2007 o Estadio foi nombrado *estadio elite* pola UEFA.

## Historia 
O estadio inaugurouse o día 14 de decembro de 1947 nun partido entre o Real Madrid e o CF Os Belenenses de Portugal, baixo o nome de **Nuevo Estadio Chamartín**. A capacidade do estadio era de 75.145 espectadores, 27.645 sentados e o resto de pé.

O 19 de xuño de 1954 inaugurouse a súa primeira ampliación, aumentando a súa capacidade ata os 125.000 espectadores, creando o estadio máis grande de Europa.

O 4 de xaneiro de 1955 cambiouse o nome polo actual **Santiago Bernabéu**, en honra ó seu presidente.

Dado que en 1982 acollía a Copa do Mundo de Fútbol, volveuse a remodelar o estadio, mellorando os accesos e a comodidade das localidades, cun investimento de 704 millóns de pesetas. A capacidade do estadio reduciuse de 125.000 a 90.800 espectadores.

220px|miniatura|esquerda|Interior do estadioA finais da década de 1980, a UEFA aplicou novas normas de seguridade nos estadios, suprimindo as localidades que non tiñan asento, e creando máis accesos. Isto levou a unha nova remodelación cun custo final de máis de 5 millóns de pesetas sen ningunha axuda institucional. As obras finalizaron en 1998, creando unha capacidade final de 75.328 espectadores.

Coa chegada do presidente Florentino Pérez, mellorouse o confort e a calidade do estadio, investindo 127 millóns de euros durante cinco anos. A capacidade actual é de 80.354 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da FIFA  
* Sitio web oficial do estadio 
* Sitio web oficial do Real Madrid 
* Artigo da Revista Oficial da UEFA
A Tafona

O topónimo **A Tafona** é un arabismo de incorporación temperá, que fai referencia a lugares onde se fai ou vende pan. Pode referirse a:

;En Galiza
***A Tafona**, barrio do núcleo urbano do Grove;
***A Tafona**, lugar da parroquia das Achas, no concello da Cañiza;
***A Tafona**, lugar da parroquia de Valeixe, no concello da Cañiza;
***A Tafona**, lugar da parroquia de Arrabaldo, no concello de Ourense;
***A Tafona**, lugar da parroquia de Corzáns, no concello de Salvaterra de Miño;
***A Tafona**, lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro.
Pazo de Cadro

O **Pazo de Cadro** é unha casa señorial particular situada na parroquia de San Tomé de Piñeiro, en Marín. É a construción civil máis antiga do concello, e está recollida no inventario de patrimonio histórico-artístico da Xunta de Galicia. No ano 2012 estaba en mal estado de conservación.

## Historia
Xa existía no século XV como casa grande fortificada. Desde que en 1590 a torre foi aforada polo mosteiro de Oseira a Vasco de Romai, o pazo pertenceu a esa familia durante douscentos anos. Segundo consta nunha inscrición sobre a porta de entrada á herdade, en 1710 Xoán de Romai realizou diversas obras de acondicionamento. A finais do século XVIII pasou á familia Cea, tralo matrimonio de Juana Añel Romai con José de Cea, dono do Pazo de Cea (Nigrán).

Posteriormente o pazo pasou a ser propiedade municipal, quedando en estado de ruína. Na década de 1960 foi mercado pola escritora e xornalista sueca Christina Lilliestierna. Trala súa morte no ano 2000 os seus herdeiros venderon o mobiliario (incluídas unha colección de cerámicas e de alfombras persas) e o pazo. Actualmente está abandonado.

## Arquitectura
A torre, con planta terrea, dous andares e remate ameado, é a parte máis vella do pazo, posiblemente construída no século XV. A comezos do século XVIII engadíuselle o corpo residencial, cun balcón corrido na parte traseira asentado sobre canzorros, e unha ampla solaina a ras de chan rodeada de balaustres sobre o val de Esperela. No exterior hai varios escudos nobiliarios, incluídos os dos Romai e os dos Soutomaior: dous na residencia e outro no portalón.

dereita|miniatura|200px|Rosetón e imaxe de Santa Bárbara.
A capela de Santa Bárbara é de arquitectura barroca-clasicista. Foi construída co pazo, e reconstruída a comezos do século XIX por José Cea Añel e Romai, segundo as inscricións no portalón e na parede da capela. O templo está acaroado ao pazo, pero accédese a ela por unha porta lateral independente con escalinata. Sobre a porta hai un pequeno rosetón calado, quizais aproveitado dunha construción anterior, e un nicho coa imaxe de Santa Bárbara. O presbiterio está cuberto por unha bóveda de canón. A nave ten unha elegante cúpula sobre pendentes decoradas con brasóns familiares, rematada por unha lanterna. Hai outro escudo nobiliario no pincho exterior da capela.

O conxunto inclúe un hórreo de dez pés na eira e un pombal, amais dunha casa para os caseiros e dúas piscinas engadidos posteriormente.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Pazos de Galicia

### Ligazóns externas
*Pazo de Cadro  en TurGalicia
*Pazos e Casas Antigas na web do concello de Marín
Adolf Butenandt

**Adolf Friedrich Johann Butenandt**, nado o 24 de marzo de 1903 en Lehe, Bremerhaven, (Alemaña) e finado o 18 de xaneiro de 1995 en Múnic, foi un bioquímico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1939.

## Traxectoria 
miniatura|esquerda|Estrutura do estrone.
Estudou na Universidade de Marburg e na Universidade de Gotinga, onde se graduou en 1927, tendo como profesor a Adolf Windaus. Desde 1931 impartiu clases na Universidade de Gotinga e desde 1933 na Escola Técnica Superior de Danzig.

En 1936 foi nomeado director do Instituto de Bioquímica de Max Planck (antes chamado Kaiser Wilhelm) en Berlín-Dahlem.

Desde 1945 impartiu clases e investigou na Universidade de Tubinga, e posteriormente entre 1956 e 1971, foi profesor de química fisiolóxica na Universidade de Múnic e presidente da Sociedade Max Planck para o Progreso da Ciencia entre 1960 e 1972.
## Investigacións científicas 
Dedicouse a investigar as hormonas sexuais humanas, illando en 1929 o estróxeno, a androsterona en 1931 e a proxesterona e testosterona en 1934, determinando, así mesmo, as relacións entre estas e os esteroides.

Foi galardoado en 1939 co premio Nobel de Química, que compartiu con Leopold Ruzicka, *polos seus traballos sobre as hormonas sexuais*, pero o réxime nacionalsocialista no poder, obrigoulle a rexeitar tal galardón, que finalmente aceptou en 1949.

As súas investigacións, ademais, trataron sobre as hormonas e os virus dos insectos.
## Véxase tamén 
* Premio Nobel de Química.
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Química 1939 
* Biografía na páxina do Instituto Nobel 
* Perfil de Adolf Butenandt en NNDB
Joseph Heller

**Joseph Heller**, nado en Brooklyn, Nova York o 1 de maio de 1923, finado o 12 de decembro de 1999, é un escritor estadounidense.
## Traxectoria 
Estudou na Universidade de Nova York. Fíxose famoso coa súa primeira novela *Catch-22* en 1961, onde realizou unha crítica á ética militar norteamericana coincidindo coa Guerra de Vietnam. O heroe (ou antiheroe) desta novela é o aviador Yossarian, quen pretende alegar demencia para escapar do servizo militar, contestándolle as autoridades que pretender non levar a cabo misións aéreas é sinal de saúde mental.
## Obras 
### Novelas 
* *Catch-22*, 1961.
* *Something happened*, 1974.
* *Good as gold*, 1979.
* *God knows*, 1984.
* *Poetics*, 1987.
* *Picture This*, 1988.
* *Closing time*, 1994
### Teatro 
* *Bombed in New Haven*, 1968.
* *Clevinger´s Trial*, 1974.
Marco Popilio Laenas

**Marco Popilio Laenas** pode referirse a catro políticos da República Romana.

*Marco Popilio Laenas. Catro veces cónsul entre o 359&nbsp;a.&nbsp;C. e o 348&nbsp;a.&nbsp;C.
*Marco Popilio Laenas. Cónsul no 316&nbsp;a.&nbsp;C.
*Marco Popilio Laenas. Cónsul no 173&nbsp;a.&nbsp;C.
*Marco Popilio Laenas. Cónsul no 139&nbsp;a.&nbsp;C., fillo do anterior. Loitou durante a Guerra Numantina.
Iker Casillas

**Iker Casillas Fernández**, nado en Móstoles (Madrid) o 20 de maio de 1981, é un exfutbolista español que xogaba na posición de porteiro.

Foi capitán da selección española, coa que gañou a Copa Mundial de Fútbol en 2010 e as Eurocopas de 2008 e 2012, un triplete inédito na historia do fútbol.

## Traxectoria 
De orixe abulense, aínda que se considera de Móstoles, pois viviu sempre neste municipio madrileño, naceu na capital. Xoga (2010) de Porteiro no Real Madrid da Primeira División de España e na Selección de fútbol de España, onde ademais é o capitán.

Iker Casillas foi designado como o *mellor porteiro do mundo* de 2008 e 2009 na clasificación que elabora a Federación Internacional de Historia e Estatística do Fútbol ou IFFHS e o FIFPro. Desde o ano 2000 foi incluído habitualmente na lista dos mellores porteiros segundo a IFFHS.

## Palmarés 
### Campionatos nacionais 
### Copas internacionais 
### Selección nacional 
### Distincións individuais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha oficial de Iker Casillas en www.realmadrid.com 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Escudo de Mónaco

O **escudo de armas de Mónaco** é o brasón dos seus príncipes. Consiste nun campo fuselado de prata e goles; rodeado polo colar da Orde de San Carlos e sostido por dúas figuras (tenantes ou soportes en terminoloxía heráldica) de monxes brandindo cadansúas espadas. Debaixo da punta do escudo aparece unha cinta de prata cargada con dúas cruces gregas e o lema dos príncipes de Mónaco, *Deo Juvante* (do latín: *Coa axuda de Deus*), en letras de goles.

Os elementos anteriores están situados sobre un manto de púrpura, gornecido de ouro e forrado de armiño, alzado con cordas de ouro que terminan en borlas do mesmo metal. Sobre o manto descansa unha coroa real de ouro, forrada de goles.

A Casa de Grimaldi usou as cores que figuran no campo do escudo desde o ano 1339. As figuras dos monxes aluden á conquista de Mónaco por Francisco Grimaldi en 1297, cando penetrou acompañado de soldados disfrazados de monxes que ocultaban as súas armas baixo os hábitos. A versión actual do escudo foi adoptada o 15 de marzo de 1858.
Sinclair Lewis

**Harry Sinclair Lewis**, nado en Sauk Centre, Minnesota o 7 de febreiro de 1885 e finado en Roma o 10 de xaneiro de 1951, foi un escritor estadounidense. As súas novelas son unha sátira da burguesía e das súas inquedanzas mercantís e relixiosas. Obtivo o Premio Nobel de Literatura en 1930, sendo o primeiro escritor estadounidense en logralo.

## Obra 
* *Hike and the Aeroplane* (1912) (como Tom Graham)
* *Our Mr. Wrenn* (1914)
* *The Trail of the Hawk* (1915)
* *The Innocents* (1917)
* *The Job* (1917)
* *The Willow Walk* (1918)
* *Free Air* (1919)
* *Main Street* (1920)
* *Babbitt* (1922)
* *Arrowsmith* (1925)
* *Mantrap* (1926)
* *Elmer Gantry* (1927)
* *The Man Who Knew Coolidge* (1928)
* *Dodsworth* (1929)
* *Ann Vickers* (1933)
* *Work of Art* (1934)
* ''It Can't Happen Here* (1935)
* *Jayhawker* (1935) (teatro)
* *Selected Short Stories* (1935)
* *The Prodigal Parents* (1938)
* *Bethel Merriday* (1940)
* *Gideon Planish* (1943)
* *Cass Timberlane* (1945)
* *Kingsblood Royal* (1947)
* *The God-Seeker* (1949)
* *World So Wide* (1951) (póstuma)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Sinclair Lewis, *The man from Main Street. Selected Essays and other writings. 1940-50*, Nova York 1953.
* I. Brown: *Panorama de la literatura norteamericana contemporánea*, Madrid 1956
* Tres escritores norteamericanos, Washington Irving, Sinclair Lewis, K. A. Porter, Madrid 1965
* Mark Schorer, *Sinclair Lewis: An American Life*, Nova York 1961
* S. N. Grebstein, *Sinclair Lewis*, Nova York 1962
* D. J. Dooley, *The Art of Sinclair Lewis,* 1967.
* Martin Light, *The Quixotic Vision of Sinclair Lewis,* 1975.
* Martin Bucco, *Main Street: The Revolt of Carol Kennicott,* 1993.
* James M. Hutchisson, *The Rise of Sinclair Lewis, 1920-1930,* 1996.
* Glen A. Love, *Babbitt: An American Life.*
* Stephen R. Pastore, *Sinclair Lewis: A Descriptive Bibliography,'' 1997.

### Ligazóns externas 
* Autobiografía no Instituto Nobel
Last Days

***Last Days*** é unha filme do director Gus Van Sant. É un relato ficticio dos últimos días do cantante de Nirvana Kurt Cobain. Foi exhibido nos teatros de Estados Unidos o 22 de xuño de 2005 e producido por HBO. O actor Michael Pitt interpreta o personaxe protagonista. Ademais, a película conta con aparicións de Kim Gordon (de Sonic Youth e coñecida de Cobain), Lukas Haas, Asia Argento, e Thadeus A. Thomas. Tamén, o autor e amigo de Van Sant, Harmony Korine, aparece nunha breve escena, facendo un papel similar ao de na película *Kids*.

*Last Days* é a terceira película do que o director chamou a súa "Triloxía da morte", que empezou con *Gerry* (2002) e continuou con *Elephant* (2003).

## Proxecto 
Van Sant xa tiña pensado facer este proxecto dez anos anos, aínda que as ideas iniciais variarían por temor a demandas da viúva Cobain, Courtney Love, saíndo ao final un filme cuxo parecido á realidade é casualidade. A actriz Asia Argento, que interpretaba á muller do protagonista dixo que "non fixera de Courtney Love"".

## Música 
*Last Days* posúe dúas composicións do actor principal Michael Pitt: unha canción acústica titulada "Death to Birth", un tema eléctrico chamado "That Day". Hai outra peza, "Untitled", de Lukas Haas. Nunha escena o personaxe de Scott escoita "Venus in Furs" de Velvet Underground.

## Localización da rodaxe 
A película foi rodada en Hudson Valley, rexión do Estado de Nova York. Un tratamento feito polo cinematógrafo Harris Savides escurece a imaxe e fai recordar a atmosfera da rexión noroeste dos Estados Unidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial en castelán 
* Páxina oficial
Bandeira de Mónaco

A **bandeira de Mónaco** está formada por dúas franxas horizontais do mesmo tamaño, de cor vermella a superior e branca a inferior, cores heráldicas da Casa de Grimaldi dende polo menos o ano 1339. Mónaco usou unha bandeira como a actual bandeira de Estado pero na que figuraban as versións anteriores do escudo de armas que foi utilizado practicamente dende a fundación do principado (salvo durante o período en que estivo anexionado a Francia de 1793 a 1814). A versión actual da bandeira nacional foi adoptada o 4 de abril de 1881. Existiu un estandarte composto polo "losanxe" coas cores da Casa de Grimaldi (en terminoloxía heráldica "losanxe de prata e goles") moi usado durante o século XVII.

## Outras bandeiras 
### Bandeira de Estado 
A bandeira de Estado de Mónaco é de cor branca, as proporcións da súa anchura e lonxitude son de 2:3. No centro da bandeira figura o escudo de Mónaco. Esta bandeira ten poucos usos respecto doutros países: Ízase no palacio do Príncipe, nalgunhas dependencias gobernamentais e como estandarte do Príncipe cando accede ao seu barco.

### Estandarte do Príncipe 
O estandarte do Príncipe é de cor branca e as súas dimensións son de 3:4 ou 5:6 se se usa con flocos. No centro figuran a coroa do Príncipe (que é unha coroa real) e dúas letras opostas que reproducen a inicial do nome de cada príncipe soberano.

### Galería de imaxes 

Ficheiro:Flag of Monaco (state).svg|Bandeira do Estado.
Ficheiro:Flag of Monaco XIV-XVIII.svg|Bandeira losanxe.
Ficheiro:Royal Standard of Albert II of Monaco.svg|Estandarte do Príncipe Alberte II
Ficheiro:Royal Standard of Rainier III of Monaco.svg|Estandarte do Príncipe Rainier III

## Bandeiras semellantes 
Excepto polas súas proporcións, a bandeira de Mónaco é idéntica ás bandeiras de Indonesia e do estado alemán de Hesse, aínda que ámbalas dúas son máis longas. Tamén é semellante á bandeira de Singapur, a cal ten ademais unha lúa crecente e cinco estrelas na parte superior esquerda, á de Polonia e á do estado alemán de Turinxia, estando nestas últimas dúas as cores invertidas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Escudo de Mónaco
* Bandeira de Indonesia
* Bandeira de Singapur
* Bandeira de Polonia

### Ligazóns externas 
* 
* Explicación do uso dalgunhas bandeiras monegascas
* Bandeira de Mónaco en World Flag Database
Francesco Totti

**Francesco Totti**, nado en Roma o 27 de setembro de 1976, é un exfutbolista italiano. Xogaba de dianteiro no AS Roma, equipo no que militou en toda a súa carreira profesional, retirándose o 17 de xullo de 2017.

## Vida privada 
Francesco Totti está casado coa modelo italiana Ilary Blasi, coa cal casou o 19 de xaneiro de 2005. A súa voda foi transmitida en vivo pola canle de televisión SKY TG24 e foi vista por máis dun millón de televidentes. Ten dous fillos: Cristian, nado o 6 de novembro de 2005, e Chanel, nada o 13 de maio de 2007.

Dirixe unha escola de fútbol para cativos chamada «Número Dez», tamén posúe un equipo de motociclismo denominado «Totti Top Sport».

É embaixador do Fondo de Nacións Unidas para a Infancia, publicou dous libros de chistes, co obxectivo de recadar cartos para obras benéficas. Algunhas das bromas foron filmadas tendo a Totti como protagonista xunto a outros futbolistas, como Alessandro Del Piero, Gianluigi Buffon, Christian Vieri, Antonio Cassano, Marco Delvecchio, Alessandro Nesta e o técnico Giovanni Trapattoni.

Colecciona camisetas de equipos de todo o mundo en diferentes disciplinas deportivas. No ano 2003, despois do encontro entre Italia e Irlanda no Torneo das Seis Nacións de rugby, os xogadores irlandeses Brian O'Driscoll e Denis Hickie recibiron unha camiseta de Totti a cambio das súas. No 2004 apareceu na portada do videoxogo Pro Evolution Soccer 4 xunto con Thierry Henry e Pierluigi Collina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do xogador
Teorema de Cauchy

Numerosos teoremas deben o seu nome a Augustin Louis Cauchy:

* O teorema integral de Cauchy en análise complexa, xeneralizado no teorema de Cauchy-Goursat. Véxase tamén a fórmula integral de Cauchy
* O teorema do valor medio de Cauchy en análise real
* O teorema de Cauchy (teoría de grupos)
* O teorema de Cauchy-Hadamard, un resultado da converxencia de series de potencias
* O teorema de Cauchy-Kovalevskaya sobre ecuacións en derivadas parciais
* O teorema de Cauchy-Lipschitz máis coñecido como teorema de Picard-Lindelöf, un resultado sobre ecuacións diferenciais ordinarias

Outros resultados debidos a Cauchy son:
* O criterio de converxencia de Cauchy sobre a converxencia de sucesións de Cauchy de números reais
* As ecuacións de Cauchy-Riemann que debe verificar unha función de variable complexa para ser derivable
The Irish Rovers

**The Irish Rovers** é unha banda canadense de música tradicional irlandesa formada en 1963 en Toronto.

## Discografía 
* *The First of The Irish Rovers* (1966).
* *The Unicorn* (1967).
* *All Hung Up* (1968).
* *The Life of The Rover* (1969).
* *On The Shores of Americay* (1971).
* *The Best of The Irish Rovers* (1972).
* *The Irish Rovers Live* (1972).
* *Tales To Warm Your Mind* (1973).
* *Emigrate! Emigrate!* (1973).
* *Greatest Hits* (1974).
* *Children of The Unicorn* (1976).
* *In Australia* (1976).
* *Tall Ships And Salty Dogs* (1979).
* *The Rovers* (1980).
* *No More Bread + Butter* (1981).
* *Party Album* (1982).
* *It Was A Night Like This* (1982).
* *Twentieth Anniversary* (1984).
* *Party With The Rovers* (1985).
* *Hardstuff* (1989).
* *Silver Anniversary* (1989).
* *The Boys Come Rolling Home* (1992).
* *Celebrate! The First 30 Years* (1994).
* *Celtic Collection: The Next Thirty Years* (1995).
* ''The Irish Rovers' Gems* (1996).
* *Come Fill Up Your Glasses* (1998).
* *Songs of Christmas* (1999).
* *Down By The Lagan Side* (2000).
* *Another Round* (2002).
* *Live in Concert* (2003).
* *40 Years A-Rovin''' (2005).
Rhinoceros

**Rhinoceros** (do grego *rhinos*, nariz + *kera* - *ceros*, corno) é un xénero de mamíferos perisodáctilos da familia Rhinocerotidae, caracterizado pola presenza de só un corno. Actualmente comprende dúas especies: o rinoceronte indiano e o rinoceronte de Xava, ambas ameazadas de extinción.

## Especies 
O xénero *Rhinoceros* inclúe as seguintes especies:

* *Rhinoceros sivalensis* †
* *Rhinoceros paleindicus* †
* *Rhinoceros platyrhinus* †
* *Rhinoceros sinensis* †
* *Rhinoceros unicornis* - rinoceronte indio 
* *Rhinoceros sondaicus* - rinoceronte de Xava
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GRUBB, P. (2005). **Order Perissodactyla**. In: WILSON, D. E.; REEDER, D. M. (Eds.) *Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference*. 3ª edición. Baltimore: Johns Hopkins University Press. p.&nbsp;629- 636.
Teorema de Lagrange

Como **teoremas de Lagrange** coñécense os seguintes teoremas atribuídos a Joseph Louis Lagrange:

***Teorema de Lagrange (teoría de grupos)**;
***Teorema de Lagrange (teoría de números)**;
***Teorema do valor medio**;
***Teorema dos catro cadrados**.