open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Consuelo Alba Digón

**Consuelo Alba Digón**, nada en Vilarello (Cervantes) en 1887, foi unha guerrilleira antifascista galega.

## Traxectoria 
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu home Juan Gutiérrez Santín foi sacado da casa por falanxistas o 20 de agosto e asasinado. Consuelo sufriu requisas. Foi detida por primeira vez en 1939 pola busca dos seus fillos, Abelardo e Jovino, militantes da CNT, que marcharan combater a Asturias logo de producirse o golpe. A presión á que foi sometida fixo que se acabase botando ao monte, uníndose á partida do seu fillo Abelardo, igual que as súas fillas Florinda e Domitila Gutiérrez Alba. Foi detida en novembro de 1939 e ingresou no Campo de concentración de Figueres. En 1945 foi procesada cos seus fillos Abelardo, Jovino e Domitila no sumario 180/1945 polo delito de agresión a forza pública, facéndose requisitoria para que se presentase. Logo dunha breve estadía en Barcelona co seu fillo Baldomero, exiliouse en Francia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Feces (homónimos)

O termo **Feces** pode referirse a:

*As feces, excrementos ou materia fecal.

Como topónimo, pde referirse a:

;En Galiza
***Feces de Abaixo**, parroquia do concello de Verín;
****Feces de Abaixo**, lugar de dita parroquia;
***Feces de Cima**, parroquia do concello de Verín;
****Feces de Cima**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
José Izquierdo Durán

**José Bienvenido Izquierdo Durán** (asinaba **Yzquierdo Durán**) nado o 22 de marzo de 1890 en Tui e finado o 23 de outubro de 1939 nun cárcere de Madrid, foi un ilustrador e debuxante galego.

## Traxectoria 
esquerda|miniatura|"Perspectivas madrileñas. La Gran Vía por el arranque de la calle de Alcalá" (*Gran Vida*, 1917)
Fillo do avogado José Izquierdo Sarmiento e de Concepción Durán Mera, aprobou oposicións ao Ministerio de Facenda e trasladouse a Madrid en 1911. Fixo portadas para *Vida Gallega*, *Mundo Gráfico* e *Nuevo Mundo*. Debuxou publicidade para *La Toja* e *Osram*. Colaborou en *Alrededor del Mundo*, *Muchas Gracias*, *Gran Vida* e *La Esfera*. Ilustrou coleccións literarias semanais como *El cuento azul*, *La Novela de Hoy*, *La Novela Mundial*, *Novelistas*, *Los Poetas*, *El Teatro Moderno*, *La Novela Pasional*, *La Novela de Noche*, *Biblioteca para Todos*, *Colección Liliput* e outras.

Membro da UGT e da Agrupación Socialista Madrileña, ao finalizar a Guerra civil española foi condenado en consello de guerra á pena de morte. Finou no Cárcere de Porlier.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* , Rosario (2017). "Precedentes del cómic gallego" *Tebeosferea* .
* , Manuel (1958). *Familias antiguas de Tuy*. Talleres de Artes Gráficas del Hogar Provincial de Pontevedra .
### Ligazóns externas 
* , Rafael (10/12/2011) "Yzquierdo Durán, ilustrador tudense. Breve noticia" Tudensia.
Tekla Hultin

**Thekla (Tekla) Johanna Virginia Hultin**, nada en Jaakkima (Rusia) o 18 de abril de 1864 e finada en Helsinqui o 31 de marzo de 1943, foi unha política e xornalista finesa, a primeira muller en obter un doutoramento no seu país. Foi deputada do Partido Fennoman Constitucional na Dieta de Finlandia, xornalista e militante feminista. Ata a independencia de Finlandia, mostrouse contraria ás políticas de rusificación promovidas polas autoridades rusas e en contra da influencia sueca.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Tekla Hultin foi unha das cinco fillas nadas do matrimonio formado por Julius Hultin e Katarina Sivander. Tekla estudou en escolas privadas para nenas, primeiro en Sortavala entre 1874 e 1878, e despois en Hamina entre 1878 e 1881. Entre 1883 e 1885 estudou na Escola Finlandesa de Helsinqui (en ) En 1886 ingresou na Universidade Imperial Alexandre, hoxe coñecida como Universidade de Helsinqui, onde obtivo a súa licenciatura en filosofía en 1891, o máster de filosofía en 1894 e defendeu o seu doutoramento en filosofía o 11 de decembro de 1896, converténdose na primeira muller en obter un doutoramento no Gran Ducado de Finlandia.

Os seus primeiros traballos estiveron relacionados co mundo do periodismo e coa ensinanza. Mentres cursaba os seus estudos universitarios, Tekla traballou como redactora do xornal Helsingin Sanomat. Tamén traballou como mestra en Hämeenlinna nunha escola para nenas.

### Actividade política 
Entre 1901 e 1904 foi a secretaria do comité central da comisión industrial de finlandesa..

En 1907 foi unha das candidatas do Partido Fennoman Constitucional ao Parlamento de Finlandia, aínda que non saíu escollida. A súa entrada no parlamento finlandés tivo tras as eleccións xerais de 1908, cando Tekla foi elixida deputada polo distrito occidental da provincia de Vyborg.

Entre 1924 e 1930 foi membro do Concello de Helsinqui.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Milton Doyle

**Milton Doyle**, nado o 31 de outubro de 1993 en Chicago, Illinois, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga nos Windy City Bulls da NBA G League. Cunha altura de 1,93 metros xoga na posición de escolta.

## Traxectoria profesional 
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2017, Doyle foi invitado polos Brooklyn Nets a xogar na Liga de Verán da NBA de 2017. O 4 de agosto de 2017, Doyle asinou cos Nets. O 11 de outubro de 2017, foi cortado polos Nets, pero asinou de novo con eles o 18 de decembro de 2017. Fixo o seu debut na NBA o 26 de decembro de 2017 na derrota por 109-97 dos Nets contra os San Antonio Spurs.

O 8 de agosto de 2018, Doyle asinou un contrato dun ano co CB Murcia da Liga ACB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com
Aluaxe

|-
|
* Mapa interactivo coas localizacións de tódalas aluaxes exitosas na Lúa (enriba).
: 
: As datas de aluaxe en Tempo Universal Coordinado. Agás as do programa Apollo, tódalas aluaxes foron non tripuladas.
* Luna 2 foi o primeiro obxecto fabricado polo ser humano en chegar á superficie da Lúa (abaixo á esquerda).
* Fotograma fixo dunha transmisión de vídeo, un intre antes de que Neil Armstrong se convertese no primeiro ser humano en pisar a superficie da Lúa, ás 02:56 UTC do 21 de xullo de 1969. Arredor de 500&nbsp;millóns de persoas ollaron este evento en todo o mundo, sendo a maior audiencia televisiva dunha emisión en directo de tódolos tempos.
|}
Unha **aluaxe** é a chegada dunha aeronave na superficie da Lúa. Isto inclúe tanto as misións tripuladas como as robóticas. O primeiro obxecto feito por humanos que logrou chegar á superficie da Lúa foi a misión Luna 2 da Unión Soviética, o 13 de setembro de 1959.

O Apollo 11 estadounidense foi a primeira misión tripulada en chegar á Lúa, o 20 de xullo de 1969. Realizáronse outras seis aluaxes tripuladas (entre 1969 e 1972) e numerosas aluaxes non tripuladas, sen aterraxes suaves entre o 22 de agosto de 1976 e o 14 de decembro de 2013.

Até o presente, os Estados Unidos de América é o único país en conseguir enviar misións tripuladas exitosas á Lúa, sendo a última delas en decembro de 1972.

## Notas
Damjan Rudež

**Damjan Rudež**, nado o 17 de xuño de 1986 en Zagreb, é un xogador profesional de baloncesto croata. Cunha altura de 2,08 metros xoga na posición de ala-pivote.

## Traxectoria profesional 
O 11 de xullo de 2014, Rudež asinou un contrato de tres anos cos Indiana Pacers. Na tempada 2014-15, Rudež liderou a clasificación de rookies en porcentaxe de triplas.

O 12 de xullo de 2015, Rudež foi traspasado ós Minnesota Timberwolves a cambio de Chase Budinger.

O 8 de setembro de 2016, Rudež asinou cos Orlando Magic. O 7 de setembro de 2017, asinou de novo cos Magic. O 13 de outubro de 2017, Rudež foi cortado polos Magic.

O 26 de outubro de 2017, Rudež asinou un contrato de tres meses co Valencia BC da Liga ACB. O 16 de xullo de 2018, Rudež asinou un contrato dun ano co CB Murcia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Rabbe Axel Wrede

**Rabbe Axel Wrede af Elimä**, nado en Anjala o 16 de xullo de 1851 e finado na mesma cidade o 16 de febreiro de 1938, foi un profesor de Dereito e político finlandés.

## Notas 
## Véxase tamén
Mathias Lessort

**Mathias Michel Lessort**, nado o 29 de setembro de 1995 en Fort-de-France, é un xogador profesional de baloncesto francés que xoga para o Panathinaikos grego. Cunha altura de 2,06 metros xoga nas posicións de ala-pivote e pivote.

## Traxectoria 
Lessort foi elixido na 50ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Philadelphia 76ers. O 11 de agosto de 2017, asinou un contrato de tres anos co KK Crvena zvezda serbio.

O 30 de xuño de 2018, Lessort chegou a un acordo dunha tempada co CB Málaga da Liga ACB.

O 18 de setembro de 2020, Lessort asinou co AS Monaco Basket da LNB Pro A para a tempada 2020-21.

O 27 de setembro de 2021, Lessort asinou un contrato de dous meses co Maccabi Tel Aviv BC israelí, para substituír o mancado Ante Žižić.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com
Villafáfila

**Villafáfila** é un concello e localidade española da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Atópase na comarca natural Tierra de Campos, integrado na reserva natural de Lagoas de Villafáfila. Á súa vez, este espazo natural conta coa protección específica que outorga a súa declaración como reserva de caza, zona LIC e Ramsar. O contido e calidade do sal destas lagoas determinou a súa explotación dende época prehistórica.

## Notas
Entelodon

***Entelodon*** (que quere dicir "dentes completos", do grego antigo  *entelēs* "completos" e  *odōn* "dente", facendo referencia á súa dentición euteriana "completa"), é un xénero extinto de Entelodontidae Artiodáctilo endémico de Eurasia. Os fósiles das especies foron atopados no estrato do paleóxeno nun período que vai do Houldjiniano (37,2–33,9 millóns de anos) até o Rupeliano de comezos do Oligoceno (33,9–28,4 millóns de anos).

## Taxonomía 
É un dos catro xéneros de entelodontes orixinarios de Eurasia, sendo os outros tres os *Eoentelodon* de finais do Eoceno na China, *Proentelodon* de mediados do Eoceno en Mongolia e o xigantesco *Paraentelodon* de mediados a finais do Oligoceno en Asia Central.

## Notas
Jooseppi Julius Mikkola

**Jooseppi Julius (J. J.) Mikkola**, nado en Ylöjärvi o 6 de xullo de 1866 e finado en Helsinqui o 28 de setembro de 1946, foi un profesor e lingüista finlandés. Foi recoñecido como un dos máis importantes lingüistas finlandeses de linguas eslavas do seu tempo.

## Traxectoria 
Os pais de Mikkola foron os granxeiros Antti Erland Mikkola e Johanna Mikkola. Mikkola graduouse na universidade en 1886.

En 1893 Mikkola casou coa escritora Maila Talvio.

## Notas 
## Véxase tamén
Voo 035 de Garuda Indonesia

O **voo 035 de Garuda Indonesia** era un servizo doméstico operado por Garuda Indonesia que chocou contra un poste e se estrelou na aproximación ao aeroporto internacional Polonia o 4 de abril de 1987. 23 dos 45 pasaxeiros e tripulantes a bordo morreron no accidente.

## Avión 
O aparello implicado era un Douglas DC-9-32 fabricado en 1976 con rexistro PK-GNQ. O avión quedou danado máis aló da súa reparación.

## Accidente 
O avión atopábase nunha aproximación ILS ao aeroporto de Medan no medio dunha tormenta. O avión golpeou contra cables eléctricos e esnafrouse antes da pista. O avión rompeuse e incendiouse e a sección de cola separouse.

A meirande parte dos superviventes escaparon a través de buratos na fuselaxe e 11 deles foron lanzados fóra do avión. Catro dos oito tripulantes morreron e 19 pasaxeiros sufriron feridas mortais debido á inhalación de fume e a queimaduras. Catro tripulantes e 18 pasaxeiros recibiron feridas graves. Todos os mortos foron resultado do lume e non do impacto do avión contra o chan.

## Notas
Utajärvi

**Utajärvi** é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2&nbsp;743&nbsp;habitantes. A superficie do termo municipal é de 1&nbsp;736,73&nbsp;km2, dos cales 65,64&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 1,64&nbsp;hab./km².

Limita cos concellos de Muhos, Oulu, Pudasjärvi, Vaala e Puolanka, este último pertencente á rexión veciña de Kainuu.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Utajärvi
Aleks Marić

**Aleks Marić**, nado o 22 de outubro de 1984 en Sidney, é un xogador profesional de baloncesto australiano-serbio que xoga para o Al-Muharraq SC da Liga de Bahrain. Cunha estatura de 2,11 metros xoga na posición de pivote.

## Traxectoria profesional 
O 4 de abril de 2016, Marić asinou co Obradoiro CAB da Liga ACB ata o remate da tempada.

Tras unha tempada nos Sydney Kings australianos, Marić volveu ó Obradoiro o 9 de marzo de 2017, asinando un contrato ata o remate da tempada 2016-17.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com
Manuel Piñeiro

Co nome de **Manuel Piñeiro** podemos referirnos a:
***Manuel Piñeiro Herba**, tomista galego na cátedra de Patoloxía (†1913).
***Manuel Piñeiro Zúñiga**, comerciante e político galego (1901-1936).
***Manuel Piñeiro Abeijón**, labrego galego (1905-1936).
***Manuel Piñeiro Pastoriza**, sindicalista e político galego (1905-1936).
***Manuel Piñeiro Groba**, mestre, agrarista e xornalista galego (n. 1890).
***Manuel Piñeiro Jáuregui**, futbolista galego (n. 1906).
***Manuel Piñeiro Antón**, guerrilleiro antifranquista galego (n. 1913).
***Manuel Piñeiro Losada**, político e militar cubano, de orixe galega (1933-1998).
Pastor Alonso

**Pastor Alonso Paz**, nado en Ferrol en 1954, é un médico e antigo político galego que foi alcalde de Noia.

## Traxectoria 
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago, é urólogo de profesión. Realizou a especialización en uroloxía en Barcelona. Acadou unha certa sona a primeiros dos oitenta por realizar vasectomías en Ferrolterra, Ampliou a súa formación como médico urólogo en Lisboa.

Politicamente, foi a primeiros dos oitenta concelleiro nacionalista en Narón. Trasladado profesionalmente primeiro ás Pontes e logo a Noia, encabezou a lista do BNG á alcaldía de Noia en 1987, e obtivo a vitoria, sendo elixido alcalde da vila e gobernando en minoría. Xunta el, nas filas nacionalistas tamén foran elixidos concelleiros, entre outros, Xaquín Fernández Leiceaga e Antón Avilés de Taramancos. Naquel tempo foi un dos fundadores da Fundación Galega contra o Narcotráfico. As actuacións polémicas de Alonso e a súa popularidade nos medios como alcalde que loitaba contra o narcotráfico foron da man. É a época dos conflitos coas areeiras, a reivindicación como pública da illa da Creba, o caso do vertedoiro en San Lázaro e a liorta interna que mantivo co secretario municipal.

Ao remate do primeiro mandato, Alonso incorporara as súas filas catro concelleiros de PP e PSOE, por un desaloxo incorrecto a unha familia xitana que realizara durante o seu mandato. Inhabilitado, continuou vencellado á política como asesor do seu sucesor, Bieito González, até que foi cesado pola propia corporación ao perder a súa confianza e deixou definitivamente a política local en 1993.

Nese ano lanza Alternativa Galega, unha nova formación de carácter centrista e nacionalista, que se presenta ás eleccións xerais de 1993, e posteriormente ás autonómicas de outubro dese ano, pero onde non consegue máis ca algo máis de 3.000 votos e ningunha representación. Nas eleccións municipais de 1995 o partido consegue un único concelleiro en Noia, Díez Rechou, e apoiou o PP para que esta formación se fixese coa alcaldía. Ao pouco o partido disólvese e Alonso abandona de vez a política.

Proseguiu a súa traxectoria como médico e tivo consulta en Ferrol e Bilbao. Residiu en Francia. Ten investigado e publicado artigos sobre transplantes renais.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Noia

* Eleccións municipais en Noia
Manuel Porto Verdura (1876-1937)

**Manuel Porto Verdura**, nado en Parafita (Nigoi, A Estrada) o 21 de decembro de 1876 e finado na Habana en 1937, foi un empresario e filántropo galego.

## Traxectoria 
Aos 16 anos emigrou a Cuba. Traballou como vendedor de periódicos e despois como empregado nunha fábrica de vasoiras. Despois fundou o seu propio negocio co nome El Águila de Nigoi, dedicándose á fabricación de vasoiras e cepillos. Investiu parte da súa fortuna na construción de edificiós singulares na vila da Estrada e intentou construír un hotel. A partir de 1934 foi o propietario de case todas as empresas eléctricas que prestaban servizo na Estrada e as parroquias da súa contorna. Foi presidente do Centro de Emigrados da Estrada.

## Recoñecementos 
En 1931 o concello da Estrada dedicoulle unha rúa (a antiga rúa Riestra). No franquismo a rúa foi designada como Calvo Sotelo, denominación que aínda perdura.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Igrexa de madeira de Urnes

[miniatura|200px|Un [capitel da igrexa de Urnes.]]
miniatura|200px|Detalle dunha das paredes.

A **Igrexa de madeira de Urnes**, declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, é unha stavkirke (Igrexa de madeira) das máis antigas das 28 preservadas en Noruega. Está situada no municipio de Lust no condado de Sogn og Fjordane.

A igrexa é propiedade da Sociedade para a preservación de monumentos históricos, en Noruega. Foi declarada Patrimonio da Humanidade en 1979. 
 
## Historia 
As análises realizadas a mostras de madeira retirada da base da construción indican que as árbores utilizadas na súa construción cortáronse entre 1129 e 1131. Pero sábese que antes do actual edificio houbo outras dúas igrexas no mesmo lugar, e certos elementos destas reutilizáronse, como fachada, algunhas pranchas exteriores e algunhas pezas decorativas esculpidas.

A igrexa marca a transición de métodos de construción dos viquingos coa súa típica ornamentación animal, o chamado "estilo Urnes" e a arquitectura cristiá.

## O edificio 
A igrexa está formada por unha nave rectangular e coro máis estreito, ambos co grande espazo central elevado. No século XVII ampliouse o coro, pero esta modificación eliminouse posteriormente. No século XX, restaurouse a igrexa e as táboas decoradas das paredes cubríronse para evitar a súa deterioración.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Urnes stavkirke (Sitio oficial en noruegués da Sociedade para a Conservación dos Monumentos Históricos de Noruega)
* Urnes Stave Church (UNESCO) )
Manuel Porto

Co nome de **Manuel Porto** podemos referirnos a:

***Manuel Porto Verdura**, empresario e filántropo galego (1876-1937).
***Manuel Porto Verdura**, escritor galego (1909-1999).
***Manuel Porto Mella**, sindicalista galego (n. 1916).
Mosteiro de Sopoćani

O **Mosteiro de Sopoćani** (en serbio: Сопоћани), unha doazón do Rei Estevo Uroš I de Serbia, construíuse entre 1259 e 1270, preto da fonte do río Raška na rexión de Ras, o centro do Estado medieval serbio. Foi declarado Patrimonio da Humanidade, en 1979 con Stari Ras.

## Historia 
A igrexa dedicouse á Santísima Trindade e rematouse ao redor do ano 1265, o interior decorouse pouco despois. O arcebispo Sava II, que se converteu en xefe da igrexa ortodoxa serbia en 1263, está representado en procesión de arcebispos na zona do altar. Os frescos de Sopoćani son considerados por algúns expertos en arte medieval serbio como os máis bonitos da época. Na fachada occidental da nave existe un famoso fresco da Dormición da Virxe.

miniatura|150px|esquerda|Fresco de Sopoćani.
No século XVI os monxes tiveron que deixar temporalmente o mosteiro varias veces debido á ameaza otomá. Finalmente, durante un dos ataques de 1689, os turcos otománs incendian o mosteiro e levaron o chumbo do teito. Os irmáns escapáronse con algunhas importantes reliquias a Kosovo pero non regresaron a Sopoćani. Que quedou abandonado durante douscentos anos, ata o século XX. A igrexa pouco a pouco foi decaendo: escaváronse as súas bóvedas, caeu a cúpula e os restos dos edificios que a rodeaban quedaron cubertos por lixo e terra.

Finalmente, durante o século XX o mosteiro foi restaurado e se asentou unha nova fraternidade de monxes. A pesar de ter estado sometidos durante dous séculos aos elementos, a maior parte dos frescos de Sopoćani conserváronse ben.

En 1979, o mosteiro foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco dentro do conxunto monumental Stari Ras e Sopoćani.

## Galería

Ficheiro:Sopocani monastery 2.jpg|Edificio do mosteiro.
Ficheiro:Tod der Gottesmutter Sopocani.JPG|Detalle do fresco Dormición da Virxe de Sopoćani c. 1265
Ficheiro:Tod der Gottesmutter Sopocani detail.JPG|Detalle do fresco Dormición da Virxe.
Ficheiro:King Stefan Uroš I with his son Stefan Dragutin.jpg|Stefan Uroš I co seu fillo Dragutin
Ficheiro:Pastiri, freska, Sopoćani.jpg|Shepherd

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Stari Ras

### Ligazóns externas
*Páxina oficial
*BLAGO Fund: Sopoćani 
*Vídeo aéreo de Sopoćani
*Sopoćani and Gradac - About the relation of funerary programmes of the two churches by Branislav Todić
*Representations of Lancet or Phlebotome in Serbian Medieval Art
Manuel Porto Verdura (1909-1999)

**Manuel Porto Verdura**, nado en Torreboredo (Souto, A Estrada) o 9 de agosto de 1909 e finado en Camagüey en 1999, foi un escritor galego.

## Traxectoria 
Emigrou a Cuba en 1926, con 17 anos. Traballou en El Águila de Nigoy, a fábrica de vasoiras propiedade do seu veciño e parente Manuel Porto Verdura. É autor da novela *El hijo de Mariana* e dos relatos "Recordando a Claribel" e "Cantos Marín y el mar", este dedicado ao futbolista galego Eduardo Cantos Marín, que emigrou a Cuba en 1923. Tamén escribiu unha extensa autobiografía mecanografada, depositada por Neira Vilas no Museo Manuel Reimóndez Portela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Bryggen

**Bryggen** (*o peirao*), tamén coñecido como **Tyskebryggen** (, *o peirao alemán*), é un serie de edificios comerciais Hanseáticos que bordean o lado oriental do porto de Vågen en Bergen, Noruega. Bryggen está na lista de sitios Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1979.

A cidade de Bergen fundouse ao redor de 1070 dentro dos límites orixinais de Tyskebryggen. Ao redor de 1350 estableceuse un "Kontor" da Liga Hanseática e Tyskebryggen converteuse no centro das actividades comerciais Hanseáticas en Noruega. Hoxe, Bryggen alberga museos, tendas, restaurantes e pubs.

## Historia 
Bergen fundouse sobre o ano 1070. Posteriormente "na Idade Media, Bryggen abarcou todos os edificios entre a estrada Stretet (Øvregaten) e o océano desde Holmen no norte, a Vågsbunnen no sur". Dentro desta área, fundouse a cidade, segundo as Sagas, di a enciclopedia *Store Norske Leksikon*.
 
Ao redor de 1350 estableceuse unha oficina da Liga Hanseática. A medida que a cidade se converteu nun centro comercial importante, os peiraos foron mellorados. Os edificios de Bryggen foron gradualmente asumidos polos comerciantes Hanseáticos. Os almacéns estaban cheos de mercadorías, particularmente peixe do norte de Noruega e cereais de Europa.

En 1702, os edificios pertencentes á Liga Hanseática foron danados por un incendio. Foron reconstruídos, e algúns destes foron demolidos posteriormente, e algúns volveron ser destruídos polo lume. En 1754, as operacións da oficina en Bryggen, terminaron "cando todas as propiedades foron transferidas a cidadáns noruegueses". O museo de Bryggen construíuse en 1976 na parte do sitio despexada polo incendio.

## Patrimonio arquitectónico 
Bryggen foi declarada Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1979, polo criterio (III): "Bryggen ten os rastros de organización social e ilustra o uso do espazo nunha cuarta parte dos comerciantes da Liga Hanseática que data do século XIV . É un tipo de "fondaco" do norte, inigualado no mundo, onde as estruturas permaneceron dentro da paisaxe urbana e perpetúan a memoria dun dos máis antigos grandes portos comerciais do norte de Europa.

As casas notables en Bryggen inclúen Bellgården (un edificio de 300 anos de idade), Svensgården, Enhjørningsgården, Bredsgården, Bugården, Engelgården. O edificio máis antigo e máis alto da zona é a Igrexa de Santa María. As rúas inclúen Jacobsfjorden. Os museos inclúen o Bryggens Museum e o Hanseatic Museum e Schøtstuene.

## Galería 

File:Bergen.JPG|Bryggen
File:Bergen bryggen panorama.jpg|Panorama do porto de Bergen
file:Bergen by night.jpg|Bryggen pola noite
file:BergenBryggen.ogv|Breve video dun paseo por Bryggen

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Bergen

### Ligazóns externas
* Quartier de « Bryggen » dans la ville de Bergen (Unesco)
Iraurgi SB

O **Iraurgi Saski Baloia**, coñecido tamén como **Juaristi ISB** por motivos de patrocinio, é un club profesional de baloncesto español con sede na cidade de Azpeitia, Euskadi. Xoga os seus partidos coma local no Polideportivo Municipal de Azpeitia, con capacidade para 1.000 espectadores. Actualmente xoga na Liga LEB Prata tras descender da LEB Ouro na tempada 2017-18.

### Historial 
## Palmarés 
***LEB Prata: (1)**
**2016–17
***Euskal Kopa: (1)**
**2014

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Iraurgi SB
Bàsquet Girona

:*Para o equipo de baloncesto de Xirona que competiu entre 1988 e 2008 na Liga ACB, véxase CB Sant Josep.* 
O **Bàsquet Girona** é un club profesional de baloncesto español con sede na cidade de Xirona, Cataluña, que xoga actualmente na Liga ACB. Fundado no ano 2014 por Marc Gasol co nome de Club Escola Bàsquet Marc Gasol, chegou á máxima categoría do baloncesto español por primeira vez en 2022. Xoga os seus encontros como local no Pavelló Girona-Fontajau, recinto con capacidade para 5&nbsp;500 espectadores.

## Historia 
O club foi fundado no ano 2014 polo xogador daquela xogador da NBA Marc Gasol. O propio Gasol foi o primeiro presidente e bautizou ao equipo co nome de "Club Escola Bàsquet Marc Gasol". Acompañando a Marc Gasol estaban Alex Formento como vicepresidente, Marc Pena de director deportivo e Jesús Escosa como secretario técnico. Debutou con cinco equipos que competían en diferentes categorías de base. No ano 2016 engadiuse o nome da cidade ao nome do club, mudando a "Escola de Bàsquet Girona Marc Gasol" e un ano máis tarde, mudou outra vez ao actual Baloncesto Xirona. Co obxectivo de arraigar, de novo, un proxecto profesional de baloncesto para a cidade, en 2017 o Bàsquet Girona crea o seu primeiro equipo sénior, o cal debutou na tempada 2017−18 da Liga EBA, a cuarta categoría do baloncesto español, con Quim Costa de adestrador. Ao acabar a primeira tempada o club aproveitou a ampliación a 24 equipos da Liga LEB Prata para ascender unha categoría.

Após dúas temporadas na terceira categoría do baloncesto español, na tempada 2019−20 a temporada finaliza prematuramente á pandemia mundial causada pola COVID-19, co Girona en segundo posición, o que lle serve para ascender directamente á LEB Ouro. O 25 de novembro de 2021, durante a primeira temporada do na segunda categoría, o presidente Marc Gasol incorpórase ao elenco de xogadores do equipo, axudando ao seu club a ascender á Liga ACB após vencer ao Movistar Estudiantes na Final Four disputada en Xirona.

## Xogadores 
### Cadro actual 
### Destacados 
*  Marc Gasol

## Adestradores 
*  Quim Costa (2017−2019)
*  Àlex Formento (2019−2020)
*  Carles Marco (2020−2021)
*  Jordi Sargatal (2021−2022)
*  Aíto García Reneses (2022−presente)

## Historial 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Bàsquet Girona
Jeff Tweedy

**Jeffrey Scot "Jeff" Tweedy,** nado o 25 de agosto de 1967 en Belleville, é un compositor, músico e poeta estadounidense.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira musical coa banda de country alternativo Uncle Tupelo, dende 1987 ata 1994. Un ano despois da separación da banda, forma na cidade de Chicago o grupo de rock alternativo Wilco. Tamén participou con varios grupos de música indie, como Golden Smog e Loose Fur, gravou un álbum con The Minus 5 e colaborou con Rosanne Cash na gravación do tema "Long Black Veil", dentro do álbum "The List".

En 2004 publicou *Adult Head*, un libro de poesía. Tamén estivo un tempo nun centro de rehabilitación por depresión e adicción aos analxésicos. En varias ocasións confesou que padece de fortes migrañas con bastante frecuencia.

Está casado con Sue Miller, antiga propietaria de extinto club de Chicago Loung Ax, coa que tivo dous fillos, Sam e Spencer. Os dous seguiron os pasos do seu pai e tocan xuntos na súa propia banda, The Blisters, que actuaron con Wilco no Chicago's Lollapalooza 2006. En xuño de 2014 anuncióu a ceación dun novo grupo co seu fillo Spencer, chamado Tweedy.

O 13 de novembro de 2018 publicou o seu libro de memorias *“Let’s Go (So We Can Get Back). A memoir of recording and discording with Wilco etc.”.*

## Discografía 
### En solitario 
* *Together at Last* (2017)
* *Warm* (2018)

### Con Uncle Tupelo 
* *No Depression* (1990)
* *Still Feel Gone* (1991)
* *March 16–20, 1992* (1992)
* *Anodyne* (1993)

### Con Wilco 
* *A.M.* (1995)
* *Being There* (1996)
* *Summerteeth* (1999)
* *Yankee Hotel Foxtrot* (2002)
* *A Ghost Is Born* (2004)
* *Sky Blue Sky* (2007)
* *Wilco (The Album)* (2009)
* *The Whole Love* (2011)
* *Star Wars* (2015)
* *Schmilco* (2016)

### Con Tweedy 
* *Sukierae* (2014)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Uncle Tupelo
* Wilco

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial de Wilco
A festa no faiado

***A festa no faiado*** é un conto escrito por María Victoria Moreno, publicado en 1983 pola Editorial Galaxia dentro da colección A Chalupa, con ilustracións de Lola Blázquez.

## Edicións 
Existen versións traducidas ao aranés, ao catalán, ao castelán e ao éuscaro. Unha edición de 2007, tamén de Galaxia, leva ilustracións de Irene Fra.

## Sinopse 
Uxía é unha boneca abandonada no faiado. Un día aparece alí un gato da rúa e Uxía ensínalle a xogar. A boneca e o gato fanse amigos e organizan unha festa no faiado á que convidan a outros animais. Cada un dos animais leva algo á festa e todos xuntos divírtense moito. Uxía e o gato deciden celebrar unha festa todos os domingos, que é cando os donos da casa non están.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Imaxe da portada da edición orixinal
A brétema

***A brétema*** é un conto escrito por María Victoria Moreno, publicado pola Editorial Galaxia (Vigo) en 1985.
## Edicións 
Existen versións traducidas ao catalán e ao castelán, con ilustracións de Carme Peris, e hai edicións posteriores de Ir Indo con ilustracións de Xaime Asensi Cabirta (1999) e Urco Editora con ilustracións de María Montes Sueiro (2017).

## Sinopse 
En Vilaxeada hai unha vella chamada Minia Senín que devece polo agarimo dos seus veciños, pero os mozos e os nenos búrlanse dela e fana chorar. O sol dálle aloumiños e convértese nunha brétema que cobre toda a aldea e faille ben á terra. Agora todos quérena moito.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* *A brétema* na páxina web de Urco Editora.
Godomecil

Chámase **godomecil** ó coiro pintado ou labrado artisticamente e se ten a superficie dourada ou prateada chámase *godomecil* brocado.

A etimoloxía  de *godomecil* é unha variante de "gadamesí", en árabe andalusí  *ḡadamisí*, que pola súa banda deriva do xentilicio árabe  *ḡadāos meusī*, xentilicio da cidade magrebí chamada dende moi antigo Gadamés, xa que nela especializábanse curtidores, marroquineiros e goldreiros que exportaban os seus característicos coiros decorados e brocados.[miniatura|Escritorio de [Henrique VIII de Inglaterra|Henrique VIII, con godomecil dourado.|centro]]
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Miroir Universel des Arts et des Sciences*, de Bolonais Fioravanti, traducido por Gabriel Chappuys, 1586.
O amor e as palabras

***O amor e as palabras***, publicado por Urco Editora no ano 2017, é un libro composto por unha selección de relatos de María Victoria Moreno que xa foran previamente publicados, maioritariamente en libros colectivos.

## Relatos 
Tralo "Limiar", de Xavier Senín Fernández, o libro inclúe sete relatos, na seguinte orde.

;"Querida avoa": publicouse orixinalmente en *Lerias* (Xunta de Galicia, 1991) xunto con outros dous contos, un de Pepe Carballude e outro de Paco Martín. En 1993 saíu dentro da colección dos Contos do Castromil, co número 3.

;"Argumento"

;"S.O.S.": Vanessa, unha rapaza que está estudando o último curso do bacharelato, conta que Xiao vendeulle unha anfetamina para preparar mellor o exame de Historia da arte e tiveron que hospitalizala. A el expulsárono do instituto e agora pide esmola nun semáforo.

;"O libro das saudades e os degoiros"
;"Pan con chocolate": unha rapaza escríbelle ao seu mozo de etnia xitana unha carta de despedida tras falecer durante un temporal. Recorda as dificultades que tiveron para que os pais dos seus compañeiros aceptasen aos alumnos de etnia xitana na escola.

;"O encontro"
;"O grumete"

;"O amor e as palabras"
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* http://urcoeditora.com/titulos/o-amor-e-as-palabras/
Elizabeth Warren

**Elizabeth Ann Warren**, nada como **Elizabeth Herring** en Oklahoma City o 22 de xuño de 1949, é unha académica especialista en dereito e política estadounidense. Dende o 3 de xaneiro de 2013 é senadora por Massachusetts no Senado dos Estados Unidos polo Partido Demócrata. Durante máis de 20 anos foi profesora de dereito da Universidade Harvard. En 2015 foi considerada polos analistas políticos unha das líderes de centroesquerda estadounidense con maior influencia xunto a Obama e Hillary Clinton, salientando o seu mérito para artellar nos anos posteriores á Gran Recesión de 2008 un discurso sobre as desigualdades, os abusos de Wall Street e a erosión da clase media co que poden identificarse estadounidenses de esquerdas e dereitas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Lopez, Linette (11 de xullo de 2013). "Elizabeth Warren Introducing a Bill That Would Be Wall Street's Worst Nightmare". *Business Insider*.
Vaala

**Vaala** é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2&nbsp;940&nbsp;habitantes. A superficie do termo municipal é de 1&nbsp;764,04&nbsp;km2, dos cales 461,39&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 2,26&nbsp;hab./km².

Limita cos concellos de Liminka, Muhos, Siikalatva, Utajärvi, Kajaani, Paltamo e Puolanka, estes tres últimos pertencentes á rexión veciña de Kainuu.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Vaala
Premio de Investigación en Humanidades e Ciencias Sociais Olimpio Arca

O **Premio de Investigación en Humanidades e Ciencias Sociais Olimpio Arca** foi convocado por primeira vez no ano 2017 polo Concello de Cuntis para premiar investigacións referidas ao ámbito das Humanidades e das Ciencias sociais.
## Descrición 
O premio recibe o seu nome do escritor e mestre nado en Cuntis, Olimpio Arca. De feito, a creación do mesmo tivo lugar coa dupla intención de homenaxear e conmemorar a figura de Olimpio Arca polas súas contribucións aos ámbitos da escola, a etnografía, a literatura, así como pola recuperación do patrimonio; motivo polo que cómpre ser recordado como un exemplo polo seu compromiso coas causas da instrución e da cultura.
*2018: Miguel García-Fernández, polo traballo "As mulleres e a práctica testamentaria na Galicia medieval. Bases para unha historia social das mulleres galegas (1100-1550)".

## Notas
Centro Cultural Torrente Ballester

O **Centro Torrente Ballester** é un centro cultural ferrolán, creado en 1993 no antigo Hospital do Hospicio de Ferrol na rúa Concepción Arenal. Leva o nome do famoso escritor local Gonzálo Torrente Ballester. Trátase dun centro multidisciplinar de mostra de arte contemporánea. Nel realízanse numerosas exposicións que teñen que ver co cinema, a pintura, a arquitectura e outras disciplinas da arte e pretenden atraer a Ferrol ós amantes da cultura. Son de especial interese as obras e espectáculos de pequena escala que se realizan na súa capela frecuentemente.

É de propiedade municipal e dende hai uns anos cabe a posibilidade de celebrar as vodas civís alí, ademais de no Concello.

## Historia 
No século XVIII, nun marco de toma de conciencia social das necesidades sanitarias, erixiuse na localización do ruinoso Hospital de Peregrinos da Idade Media, o Hospital de Caridade. O inmoble tivo como fundador a Dionisio Sánchez Aguilera. Este ilustre enxeñeiro militar, co obxectivo de obter o financiamento que precisaba para o hospital, creou en 1780 a Congregación da Caridade , da que foi Irmán Maior ata a súa morte.

O edificio foi deseñado polo propio fundador e comezou a construírse o 29 de xuño de 1783. A estrutura da edificación consiste nunha planta cadrada, con dous andares e un patio central. Con todo, non sería ata o ano 1792 cando, a raíz das obras de ampliación, se levantaría ó seu carón a capela da Virxe da Boa Viaxe. Esta pequena igrexa posúe unha planta de cruz latina de factura moi sinxela e unha fachada neoclásica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Centro Torrente Ballester (CTB) en Visit Ferrol.
Fon Román

**Alfonso Román**, nado en Vigo no ano 1970, é un guitarrista, vocalista e compositor galego.

## Traxectoria 
Fon Román comeza a súa carreira musical coa banda rock galega Los Piratas, integrada por Iván Ferreiro, Paco Serén, Pablo Álvarez e Hall 9000.

Tras a separación de Los Piratas formou Trash of Dreams dúo con produtor de Los Piratas Suso Saiz. Un proxecto de música minimalista e experimental onde tiña responsabilidades como compositor e guitarrista.

En 2006 estrea o seu primeiro traballo en solitario, *Silencio cómodo en un jardín descuidado* (Subterfuge), un álbum con 11 cancións.

En 2011 publica o seu segundo en solitario *Entretelas* (Pequeñas Iluminaciones/PIAS). Traballo de pop clásico.

POPartesanal foi un proxecto adicado á xira en directo co traballo de Román, comezando no Teatro Lara de Madrid, e continuando no norte da península desde Barcelona a Vigo includindo para o evento talleres de artesáns, unha bodega rioxana ou un taller de restauración.

A xira foi recollida nun documental homónimo.

### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fon Román, Vigopolis 
* Fon Román, La Fonoteca
CD Xuncas

O **Club Deportivo Xuncas de Lugo** foi un equipo de baloncesto feminino da cidade de Lugo (Galiza). Fundado en 1984, desapareceu no verán de 1992. O club chegou a ser dúas veces subcampión da Liga Femenina de Baloncesto (1987, 1989) e tres veces subcampión da Copa da Raíña (1987, 1988, 1989).

## Historia 
### Patrocinadores 
A través dos anos, por mor de razóns de patrocinio, o Xuncas recibiu diferentes nomes:

* **Arjeriz Xuncas** (até 1988)
* **Pizarras Inlusa Xuncas** (1988-1989)
* **Magefesa Xuncas** (1989–1992)

### Ano a ano 
## Palmarés 
* **Liga de España**
** *Subcampioas (2):* 1987, 1989
* **Copa de España**
** *Subcampioas (3):* 1987, 1988, 1989

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Porta XI Ensino CB
Julio Guillén Biel

**Julio Guillén Biel** ou **Julián Sergio Guillén Biel**, nado en Vigo cara a 1910 e finado en Cabral o 21 de setembro de 1940, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Electricista en Coruxo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi membro do grupo dos irmáns Rogelio e José García Morales, os Maletas, que actuaban na comarca de Vigo dende 1938. Foi reclamado polo xuíz militar de Vigo en agosto de 1937 xunto co seu irmán Vicente, procesados na causa 373/37 por rebelión militar e insulto a forza armada. Xulgados en Vigo, foron declarados en rebeldía. En 1939 presentouse ao gobernador civil de Pontevedra Manuel Gómez Cantos, pero fuxiu novamente ao saber que ía ser detido. Foi acusado da morte do garda xurado Manuel Pereiro Bernárdez con José García Morales, Ramón Pereira Antelo e José Luís Quintas Figueroa. Cando a desfeita do grupo dos Maletas era evidente, foi delatado por tres compañeiros, Guillermo Santos Caride "Quique", Manuel Rodríguez Fernández "O Coxo de Cabral" e Delmiro Barreiro Cubeiro. Morreu nun enfrontamento coa Garda Civil en Cabral o 21 de setembro de 1940, ao parecer suicidouse. Na mesma acción foi detido o seu compañeiro guerrilleiro Jesús Lago González "Petrillas".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* A primeira guerrilla antifranquista galega (1936-1939): un esforzo malogrado .
Efigenio Ameijeiras

**Efigenio Ameijeiras Delgado**, nado en Pueblo Viejo (Jesús Menéndez, Las Tunas, Cuba) o 21 de setembro de 1931 e finado na Habana o 10 de febreiro de 2020, foi un militar e escritor cubano de orixe galega.

Era un dos irmáns Ameijeiras e foi comandante guerrilleiro durante a guerra revolucionaria contra a ditadura de Fulgencio Batista.

## Traxectoria 
Fillo do galego Manuel Ameijeiras Fontelo, natural de Campo Lameiro, e a cubana María das Angustias Delgado Romo, de Corral Falso en Matanzas. Aos catro anos quedou orfo ao desaparecer seu pai polo que súa nai tivo que asumir soa a manutención dos seus fillos.

Un dos seus irmáns, Juan Manuel Ameijeiras, foi un dos asaltantes ao Cuartel Moncada e morreu asasinado pouco despois. Efigenio foi fundador da primeira célula clandestina do Movemento do 26 de xullo. Expedicionario do *Granma*, segundo xefe da Fronte Frank País e Comandante da Revolución. Ademais de Juan Manuel (asasinado en 1953), os seus irmáns Gustavo e Ángel Ameijeiras tamén foron asasinados durante a ditadura de Fulgencio Batista, ambos en 1958.

Despois do triunfo revolucionario o 3 de xaneiro de 1959, o presidente provisional Manuel Urrutia nomeouno Xefe da Policía Nacional Revolucionaria. Ameijeiras tivo unha destacada actuación durante a invasión de Baía de Cochinos, en abril de 1961, e con posterioridade foi ascendido a Xeneral de División das FAR, recibindo o título honorífico de Heroe da República de Cuba.

Licenciado en Historia na Universidade da Habana, foi autor da triloxía *Más allá de nosotros* (xunto aos volumes *La clandestinidad* e *La Sierra Maestra*).

Púxoselle o seu apelido e o dos seus irmáns ao principal hospital de Cuba, o Hospital Hermanos Ameijeiras. Faleceu na Habana o 10 de febreiro de 2020 aos 88 anos de idade.

## Notas
Ramón Pereira Antelo

**Ramón Pereira Antelo**, coñecido como **Parrillero**, nado en Vigo, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Zapateiro e militante do PCE. Logo de golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e botouse ao monte. En 1938 formou un grupo cos irmáns Rogelio e José García Morales (os Maletas), Manuel Simón Campos (Xanote), e Manuel Rodríguez Fernández (Manolo de Cabral), que actuaban na comarca de Vigo. Foi procesado con José García Morales na causa 771/1939. Foi acusado da morte do garda xurado Manuel Pereiro Bernárdez con José García Morales, Julio Guillén Biel e José Luís Quintas Figueroa. En 1940 desfíxose o grupo. En abril de 1943 foi procesado por roubo e asasinato do veciño de Petelos Fructuoso Costas Giráldez (o garda cívico que rematou a Manuel González Fresco), con José García Morales, José Luís Quintas Figueroa, Manuel Simón Campos e Abraham Lloriente Sánchez. En 1946 naceu o Destacamento Paco Barreiro do Exército Guerrilleiro de Galicia, e Ramón Pereira desapareceu por esas datas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Gerardo Torreiro López

**Gerardo María Torreiro López**, nado en Santiso o 31 de xullo de 1905 e finado en Arzúa o 16 de decembro de 1979, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Estivo emigrado en Cuba coa súa familia onde traballou como dependente dunha tenda de ultramarinos e na sucursal dun banco norteamericano. Retornou a Santiso aos 15 anos. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1929. Foi mestre interino en Enquerentes (Touro) (1929). Despois foi mestre de Fonxe (Arzúa). Militante de Izquierda Republicana, foi concelleiro de Arzúa en 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. Destituído como mestre. Fuxiu a Francia no bou *Tiburón*. Abríronlle unha causa en Ferrol por rebelión militar, e foi declarado fuxido e en rebeldía. En 1940 vivía na Coruña e como resultado da depuración foi condenado a dous anos sen soldo e destinado fora da provincia. Foi destinado a Matarrosa, no concello de Toreno (O Bierzo). Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942. En 1949 volveu a Arzúa para facerse cargo da escola de Rendal. Finou en Arzúa o 16 de decembro de 1979.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Parque nacional de Sagarmatha

[miniatura|[Tengboche]]

O **Parque Nacional de Sagarmāthā** é un parque nacional no Himalaia no leste do Nepal que está dominado polo Monte Everest. Abarca unha área de 1.148&nbsp;km² no Distrito de Solukhumbu e vaí desde os 2.845 ata os 8.848 m., no cumio do Monte Everest. No norte, comparte a fronteira internacional coa Qomolangma National Nature Preserve do Tíbet. No leste linda co Parque Nacional de Makalu Barun e no sur esténdese cara ao río Dudh Kosi. Forma parte do  Paisaxe Sagrado do Himalaia.

*Sagarmāthā* é unha palabra Nepali derivada de सगर् sagar que significa "ceo" e माथा māthā que significa "cabeza".

A área protexida identificouse como Área de Aves Importante pola BirdLife International.

## Historia 
O Parque Nacional de Sagarmatha creouse en 1976. En 1979, converteuse no primeiro parque nacional do país inscrito como Patrimonio da Humanidade. En xaneiro de 2002, engadiuse unha Zona de protección de 275&nbsp;km².
 
O turismo cara á zona comezou a principios dos anos 60. En 2003 chegaron preto de 19.000 turistas. A partir de 2005, preto de 3.500 Sherpas vivían en aldeas e asentamentos estacionais situados nos principais camiños turísticos.

O centro de visitantes do parque está situado na cima dun outeiro en Namche Bazaar, onde unha compañía do exército nepalés está estacionada para a protección do parque. A entrada sur do parque está a poucos centos de metros ao norte de Monzo a 2835 m, unha caminata dun día desde Lukla.

## Paisaxe 
O parque abrangue as áreas máis elevadas da conca do río Dudh Kosi, a conca do río Bhotekoshi e os Lagos Gokyo. Está composta principalmente por terreos accidentados e canóns do alto Himalaia, desde 2845 m. en Monjo ata o cumio máis alto do mundo no Sagarmatha (Monte Everest) con 8848 m. por riba do nivel do mar. Outros picos por riba dos 6000 m. son o Lhotse, Cho Oyu, Thamserku, Nuptse, Amadablam e Pumori. O terreo árido por encima de 5000 m. comprende o 69% do parque mentres que o 28% son pastos e o 3% restante son bosques. As zonas climáticas inclúen unha zona templada boscosa, unha zona subalpina superior a 3.000 m. e unha zona alpina superior aos 4.000 m. que constitúe o límite superior do crecemento da vexetación. A zona nival comeza nos 5000 m..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
*Department of National Parks and Wildlife Conservation, Nepal : Sagarmatha National Park
*Official UNESCO website entry
*The World at Night: *Everest and Mysterious Star*
Frank Giroud

**Frank Giroud**, nado en Tolosa o 3 de maio de 1956 e finado o 13 de xullo de 2018, foi un guionista de cómic francés.

## Traxectoria 
Estudou na École Nationale des Chartes. Obtivo o seu meirande éxito con *Louis La Guigne*. Tamén destacan as súas colaboración no mundo da música, sobre para a cantante Juliette no álbum *Assassins sans couteaux*.

## Premios 
* 1999 : Premio Bloody Mary por *Azrayen* tomo 1 (con Christian Lax)
* 2002 : Premio Max et Moritz ao mellor guionista internacional
* 2006 : Premio Albert-Uderzo Xabaril o mellor álbum adulto por ''Quintett, Tome 3 : L'histoire d'Elias Cohen''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista a Frank Giroud  na Bédéthèque .