O Correcamiños

***O Correcamiños*** (***Wile E. Coyote and the Road Runner***, nome da serie na verisón orixinal inglesa, literalmente ***Wile E. Coiote e o Correcamiños***) é unha serie estadounidense de debuxos animados creada no ano de 1949 polo animador Chuck Jones para a Warner Brothers. Os dous protagonistas son un coiote e un *Geococcyx californianus*, ambos os dous animais reais nativos dos desertos do suroeste americano. Son dos personaxes máis coñecidos da Looney Tunes. Chuck Jones inspirouse para crear a estes personaxes nun libro de Mark Twain, titulado *Roughin It*, no que Twain denotaba que os coiotes famentos poderían incluso apañar un *Geococcyx californianus*.

A serie emítese dentro do espazo infantil *Xabarín Club* da TVG2.

Nunha ocasión, Chuck Jones dixo, refiríndose a dous dos seus personaxes máis coñecidos, que "o Coiote é a miña realidade, e Bugs Bunny a miña meta". Os debuxos do coiote e mailo Correcamiños foron creados coma unha parodia dos debuxos tradicionais de "gato e rato" (coma *Tom e Jerry*), que eran moi populares daquela. A ambientación da serie no deserto do suroeste dos Estados Unidos aseméllase á da historieta da banda deseñada *Krazy Kat*, de George Herriman.

Paul Julian, que traballaba coma pintor de decorados no equipo de Friz Freleng, encargouse de pór a voz do Correcamiños, que só fai o coñecido *bip bip* .

Un par de coches da época dos 60 (coñecida como a época dos Muscle Cars), fixéronlle unha homenaxe ao personaxe incluso incluíndo unha bucina que ao tocar emitía un son semellante ao clásico *bip bip* da serie. Estes automóbiles foron producidos por Chrysler Corp. baixo a súa filial Plymouth e ambos eran:
* Plymouth RoadRunner (producido desde 1969 até 1980).
* Plymouth Superbird (un auto nascar usado na época dos 70).
Ambos os dous posuían motores que realmente eran rápidos e veloces para a época, de aí que estes tomaran coma homenaxe o Correcamiños.

## Argumento 
As curtametraxes da serie teñen un planteamento moi sinxelo: o Correcamiños, un paxaro moi veloz (baseado nun animal real, a ave chamada *Geococcyx californianus*, en inglés “greater roadrunner”) é perseguido polas estradas do deserto do suroeste dos Estados Unidos polo famento *Wile E. Coyote* (coñecido simplemente coma "O Coiote", baseado tamén no animal real do mesmo nome, o coiote (*Canis latrans*)). Malia as numerosas e enxeñosas tentativas, o Coiote non é quen de apañar nunca ao Correcamiños. Pola contra, todas as súas elaboradas tácticas rematan por prexudicalo a el, covertido na vítima da esaxeradísima (e inocua) violencia da serie, ao mercar armamento, trallos e ferramentas da marca ACME para aniquilar o Correcamiños.

Os personaxes son mudos, agás o son característico do Correcamiños (*bib-bip*), unha especie de bucina que ten a propiedade de alterar os nervios do Coiote, ou o ruído que a ave fai ao botar a lingua. Porén, os personaxes comuníncase entre si mediante letreiros, que tamén usan para crebar a cuarta parede e se dirixir ao público.

Curiosamente, é o Coiote o personaxe que esperta as simpatías da audiencia, malia ser o agresor, por mor dos seus inútiles esforzos decote por apañar o Correcamiños. Este carece practicamente de personalidade, sendo máis ben o obxecto inacadábel do arelo do Coiote que un personaxe propiamente dito.

O Coiote apareceu máis tarde nalgunhas curtametraxes de Bugs Bunny, así coma tamén nos debuxos de Little Beeper presentada en Tiny Toon Adventures. Nelos, traizoando o espírito da serie orixinal, o Coiote é quen de falar. Nas curtas de Buggs Bunny, denótase coma un “súper xenio” (*Operation: Rabbit*, 1952; onde falou por vez primeira, e a súa primeira aparición onde é chamado de “Wile E. Coyote”). Noutros debuxos el proclama ter un IQ de 207 (*Zip Zip Hooray!*, 1965).

## Notas