Patricia S. Cowings

**Patricia S. Cowings**, nada no Bronx (Nova York) en 1948 é unha  psicóloga aeroespacial. Foi a primeira muller estadounidense formada como astronauta científica pola NASA;  aínda que foi suplente para un voo espacial en 1979, non viaxou ao espazo. É moi coñecida polos seus estudos sobre a fisioloxía dos astronautas no espazo exterior, así como por axudar a atopar curas para o mareo dos astronautas.

## Traxectoria 
Cowings era a única filla de  Sadie  B. e Albert S.  Cowings.  Sadie era profesora de preescolar. Albert era propietario dunha tenda de comestibles. Tivo outros tres irmáns que chegaron a ser un xeral de dúas estrelas do exército, un músico de jazz e un xornalista independente. Os seus pais facían fincapé na educación como "forma de saír do  Bronx".

### Educación 
Patricia atopou o seu amor pola ciencia a unha idade temperá. Patricia dedicouse á danza africana e ao  step e licenciouse en artes. A psicoloxía e máis tarde a  psicofisiología mostráronlle como mellorar o potencial humano.  A esta vocación contribuíu a súa tía psicóloga, á que consideraba unha profunda inspiración por obter un doutoramento. A asistencia a unha clase de enxeñería na escola de posgrao, na que participou no deseño dun transbordador espacial, animouna a traballar no campo da tecnoloxía espacial.

### Carreira 
miniatura|Patricia Cowings,  investigadora en psicoloxía na  División Biomedica do Centro Investigador de Ames
Realizou a maior parte das súas investigacións no Centro de Investigación Ames da NASA. Alí desenvolveu e patentou un sistema de adestramento fisiolóxico chamado  Autogenic- Feedback  Training  Exercise ( AFTE), que permite ás persoas aprender o autocontrol voluntario de ata 24 respostas corporais en seis horas. O seu traballo probouse por primeira vez en 1985 para o  Spacelab-3 ( STS 51- b e  STS 51 c) e a primeira misión do transbordador do Departamento de Defensa. Tamén probou o seu método de adestramento  AFTE na misión  Space  J-Lab (a primeira misión xaponesa do transbordador), centrándose o seu traballo na eliminación do mareo do astronauta. Mae Jemison e o astronauta xaponés Mamoru Mohri foron adestrados co método AFTE. Máis tarde, adestrou a catro cosmonautas para controlar tanto o mareo como a presión arterial baixa tras seis meses no espazo a bordo da estación espacial  MIR. Atopou o éxito cos seus métodos de  biorretroalimentación, e continuou ensinando á xente para controlar o mareo por movemento, a mellorar o rendemento dos pilotos de procura e rescate, e a reducir os síntomas de varias poboacións de pacientes que sofren  náuseas, mareos e desmaios. Colaborou na redacción de varias publicacións co seu marido, o Dr. William  B.  Toscano. Teñen un fillo,  que viaxou con eles mentres adestraban ás tripulacións espaciais.

Na actualidade, segue traballando para axudar a previr o mareo dos astronautas no espazo, así como para axudar a controlar o mareo no seu regreso a casa. É a investigadora principal dos Laboratorios de Investigación Psicofisiolóxica do Centro de Investigación Ames da NASA, e foi profesora adxunta de Psiquiatría na  UCLA e de psicoloxía médica e clínica na universidade dos servizos  uniformados. ( ARC).

## Premios e honras 
Ao longo da súa traxectoria gañou varios  premios, incluíndo:
* Candace Award, National Coalition of 100 Black Women (1989)
* NASA Individual Achievement Award (1993)
* Black Engineer of the Year Award (1997) 
*AMES Honor Award for Technology Development (1999)
*NASA Space Act Award for Invention (2002)
*National Women of Color Technology Award (2006) 
*NASA Space Act Board Award (2008) 
*Ames African American Advisory Group's (AAAG) Achievement Award (2010) 
*Celestial Torch Award from the National Society of Black Engineers (NSBE) in Los Angeles (2014)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Zinthia Palomino e Nina Sefcik (2019). *Mujeres negras en la ciencia*. Editorial: Mujeres negras que cambiaron el Mundo. **ISBN:** 978-84-09-08025-0

### Outros artigos 
* Mulleres na NASA