Ludger Sylbaris

**Ludger Sylbaris**, tamén coñecido como **Louis-Auguste Cyparis**, nado en Le Prêcheur (Martinica) o 1 de xuño de 1874 e finado en Panamá  1929, foi un mariñeiro de Martinica, que se fixo coñecido como un dos tres únicos sobreviventes coñecidos da erupción do monte Pelée en Martinica en 1902. O cataclismo volcánico matou unhas 30.000 persoas en Saint Pierre, localidade situada na base do volcán, cando un fluxo piroclástico envolveu a cidade, destruíndoa por completo.

Sylbaris atopábase preso nunha cela illada, polo que quedou protexido da explosión e os seus efectos. Catro días despois da erupción, un equipo de rescate escoitou os seus berros. Aínda que con queimaduras, sobreviviu e foi capaz de dar conta do evento. Posteriormente viaxou co circo Barnum & Bailey e converteuse nunha celebridade de principios do século XX.

## Traxectoria 
Ludger Sylbaris naceu o 1 de xuño de 1874 na plantación *Habitation La Donneau*, preto da vila pesqueira de Le Prêcheur, Martinica, a uns 9 quilómetros ao norte de Saint-Pierre. Os seus pais eran Eucher Sylbaris e Augusta Doreur.  Sylbaris traballou como mariñeiro e xornaleiro na subprefectura de Saint-Pierre, á sombra do volcán Monte Pelée. O seu último emprego coñecido foi como traballador agrícola nunha plantación de cana de azucre.

### Saint-Pierre e a erupción 
miniatura|Restos da cela na que sobreviviu Sylbaris
Con constantes problemas coa xustiza, o 2 de maio de 1902 foi arrestado por apuñalar a un home nunha pelexa. Foi encarcerado por agresión e recluído na prisión de Saint-Pierre. Na noite do 7 de maio de 1902, horas antes da erupción, Sylbaris fora posto en réxime de illamento para cumprir oito días como castigo por un intento de fuga. Foi encerrado nun arsenal dunha soa cela a proba de bombas, con muros de pedra construídos parcialmente baixo terra. Non tiña fiestras e só se ventilaba a través dunha estreita reixa na porta que daba en dirección oposta ao volcán. Era o edificio máis protexido da cidade.

Ás 7:52 do 8 de maio, a ladeira superior do Monte Pelée abriuse, provocando que unha densa nube negra se disparase horizontalmente. Unha segunda nube negra ascendeu como unha columna de cinza e rocha, formando unha xigantesca columna que escureceu o ceo en 80 km á redonda. A velocidade inicial de ambas as nubes calculouse posteriormente en máis de 670 quilómetros por hora. A nube vertical caeu pola ladeira oeste do volcán a uns 160 km/h e destruíu Saint-Pierre en menos dun minuto. Unha área duns 21 km cadrados foi devastada polo fluxo piroclástico, e a cidade de Saint-Pierre sufriu a maior parte dos efectos. A nube consistía en gases quentes e cascallos finos, con temperaturas superiores aos 1000 graos centígrados. Toda a infraestrutura da cidade quedou arrasada e case toda a poboación resultou queimada ou asfixiada.

Segundo o relato de Sylbaris, arredor da hora do almorzo o día da erupción, escureceu moito. O aire quente mesturado con cinzas finas entrou na súa cela pola reixa da porta, a pesar dos seus esforzos por ouriñar na roupa e metela na porta. A calor durou só un curto intre, o suficiente como para causarlle queimaduras profundas nas mans, brazos, pernas e costas, pero a súa roupa non se incendiou e evitou así respirar o aire quente e abrasador. Durante os seguintes días subsistiu bebendo a auga da choiva e da condensación que se acumulaba baixo a reixa da súa cela. O único outro sobrevivente a longo prazo na illa foi Léon Compère-Léandre, aínda que outros tres residentes morreron de queimaduras graves pouco despois do rescate. As únicas outras testemuñas vivas da catástrofe, como mariñeiros estranxeiros amarrados nos peiraos ou Havivra Da Ifrile, de 10 anos, escaparon da erupción inmediata en barco. A propia Ifrile refuxiouse nunha cova nunha illa próxima ata que foi rescatada.

O 11 de maio, Sylbaris foi recollido por un equipo de rescate, composto por Léon Dangis, Georges Hilaire e Maurice Vidé da veciña Morne-Rouge, que o escoitaran berrar dende a súa cela. Mentres Sylbaris recibía tratamento no hospital local, un segundo fluxo piroclástico, menos severo, golpeou a cidade. Contou a súa historia a xornalistas franceses e estadounidenses, que expresaron dúbidas, pero o Tribunal de Apelación de Fort-de-France confirmou que fora encarcerado o día anterior á erupción. A explicación da súa supervivencia foi testemuñada como plausible polo xeólogo Alfred Lacroix. pero quedou en situación de indixencia debido á destrución de St. Pierre, onde vivira e traballara durante a maior parte da súa vida. O 24 de febreiro de 1903 viaxou aos Estados Unidos no barco de vapor *Fontabelle* baixo o nome de Joseph Sibarace, mostrando as súas lesións e realizando entrevistas na cidade de Nova York. Máis tarde uniuse ao circo de Barnum & Bailey, percorrendo América e contando os horrores da explosión. Converteuse nunha celebridade menor, anunciado como "o home que sobreviviu ao Apocalpse" ou "o home máis marabilloso do mundo". Foi o primeiro home negro en protagonizar o "Espectáculo máis grande da Terra" de Barnum e Bailey, que nese momento era un espectáculo segregado.

Despois de varios meses de xira, foi expulsado do circo por pelexar repetidamente con outros membros do persoal mentres estaba bébedo. Foi encarcerado numerosas veces en Nova York por outros delitos de agresión e finalmente expulsado dos Estados Unidos.

## Na cultura popular 
Na súa novela francesa de 2024 *Ti Fol: Fille du volcan*, a autora Raphaële Frier escribe unha «biografía única» de Sylbaris entrelazada nunha historia ambientada na época do volcán.

## Notas