Proteína adaptadora da clatrina

As **proteínas adaptadoras da clatrina**, tamén chamadas **adaptinas**, son proteínas adaptadoras do transporte vesicular asociadas coa clatrina. Estas proteínas sintetízanse nos ribosomas, e son procesadas no retículo endoplasmático e transportadas desde o aparato de Golgi á rede trans-Golgi, e desde alí, por medio de pequenas vesículas transportadoras, ao compartimento do seu destino final. A asociación entre as adaptinas e a clatrina é importante para a selección de cargamento e o seu transporte en vesículas. As cubertas de clatrina conteñen tanto clatrina (que actúa como armazón) coma complexos adaptadores que ligan a clatrina a receptores en vesículas recubertas. Os complexos proteicos asociados á clatrina crese que interaccionan coas colas citoplasmáticas de proteínas de membrana, o que leva á súa selección e concentración. Os dous tipos principais de complexos adaptadores de clatrina son as proteínas adaptadoras de transporte vesicular heterotrímeras (AP1-5), e os adaptadores GGA monómeros. As adaptinas están distantemente relacionadas con outros tipos importantes de proteínas de transporte vesicular, as subunidades coatómeros, que comparten entre o 16% e o 26% da súa secuencia de aminoácidos.

Os complexos de proteínas adaptadoras (AP) encóntranse en vesículas revestidas e en depresións cubertas de clatrina. Os complexos de proteínas adaptadoras conectan as proteínas do cargamento e lípidos á clatrina nos sitios de evaxinación de vesículas, así como as proteínas accesorias de unión que regulan a ensamblaxe e desensamblaxe do revestimento (como AP180, epsinas e auxilina). En mamíferos hai diferentes complexos de proteínas adaptadoras. A AP1 é responsable do transporte de hidrolases lisosómicas entre a rede trans-Golgi e os endosomas. O complexo adaptador AP2 asóciase coa membrana plasmática e é responsable da endocitose. A AP3 é responsable do tráfico de proteínas a lisosomas e outros orgánulos relacionados. A AP4 está peor caracterizada. Os complexos de proteínas adaptadoras son heterotetrámeros compostos por dúas grandes subunidades (adaptinas), unha subunidade mediana (mu) e unha pequena subunidade (sigma). Por exemplo, na AP1 estas subunidades son a gamma-1-adaptina, a beta-1-adaptina, a mu-1 e a sigma-1, mentres que na AP2 son a alfa-adaptina, a beta-2-adaptina, a mu-2 e a sigma-2. Cada subunidde ten unha función específica. As adaptinas recoñecen e únense á clatrina por medio da súa rexión bisagra (caixa de clatrina), e recrutan proteínas accesorias que modulan a función das proteínas adaptadoras por medio dos seus dominios orella (apéndices) C-terminais. A mu recoñece sinais de clasificación baseados na tirosina en dominios citoplasmáticos de proteínas de cargamento transmembrana. unha función da clatrina e a endocitose mediada polo complexo AP2 é regular o número de receptores GABA(A) dispoñibles na superficie celular.

## Lista de adaptinas 
As adaptinas mostran unha similitude de secuencia con algunhas subunidades de COPI, polo que se pensa que teñen unha orixe evolutiva común.
** AP5Z1
** AP5B1
** AP5M1
** AP5S1

Un diagrama dos 5 complexos móstrase aquí

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Exómero

## Bibliografía 
* Alberts, Johnson, Lewis, Raff, Roberts, Walter: *Molecular Biology of the Cell*, 4th edition (2002), Garland Science.
* 

### Ligazóns exernas 
* 
*