Thalasseus bergii

***Thalasseus bergii*** é unha especie de carrán da familia Laridae que nidifica en densas colonias nas costas e illas da zona tropical e subtropical do Vello Mundo. As súas cinco subespecies reprodúcense na rexión que vai desde o sur de África, arredor do  océano Índico ata o océano Pacífico central e Australia, e todas as poboacións se dispersan moito desde a súa área de reprodución despois de nidificaren. Este gran carrán está estreitamente emparentado co carrán real americano e co carrán bengalés, pero pode distinguirse deles en tamaño e cor do bico.

Esta especie ten as partes dorsais grises, as partes ventrais brancas, bico amarelo e unha crista negra espeluxada que diminúe en inverno. As crías teñen un aspecto moi distintivo, cunha plumaxe cun forte debuxo gris, marrón e branco, e despois de emplumaren aínda dependen dos seus pais para alimentarse durante varios meses máis. Como todos os membros do xénero *Thalasseus*, este carrán aliméntase mergullándose para pescar no mar; o macho ofrece peixes á femia como parte do ritual de cortexo.

É unha especie adaptable que aprendeu a seguir os barcos de pesca para recoller os descartes de peixe devoltos ao mar, e utiliza sitios pouco comúns de nidificación, como os tellados dos edificios e illas artificiais en salinas e obras de saneamento de augas residuais. Os seus ovos e crías son depredados por gaivotas e ibises, e as actividades humanas como a pesca, caza e recollida de ovos causaron declives en poboacións locais. Non hai preocupacións globais sobre a conservación desta ave, que ten unha poboación total estable de máis de 500.000 individuos.

## Taxonomía 
Os carráns son aves mariñas de tamaño medio ou pequeno da subfamilia Sterninae, estreitamente relacionadas coas gaivotas, bicos de tesoira e palleiras (familia Laridae). A súa aparencia é de gaivota, pero normalmente cun corpo máis lixeiro, ás longas bicudas (que lles permiten un voo rápido e flotante), unha cola profundamente forcada e patas curtas. A maioría das especies son grises pola parte dorsal e brancas pola ventral, e teñen un píleo negro que se reduce ou está manchado de branco en inverno.

O *T. bergii* foi descrito orixinalmente como *Sterna bergii* polo naturalista alemán Martin Lichtenstein en 1823, pero foi trasladado ao seu xénero actual, *Thalasseus*, despois de que estudos do ADN mitocondrial confirmaron que os tres principais debuxos da cabeza que presentaban os carráns (sen píleo negro, píleo negro e píleo negro con fronte branca) correspondían a clados distintos.

Os parentes máis próximos de *T. bergii* dentro do seu xénero parecen ser o carrán bengalés (*T.&nbsp;bengalensis*), e o carrán real americano (*T. maximus*).

O seu nome xenérico significa en grego antigo 'pescador', que deriva de *thalassa*, 'mar', e o epíteto específico *bergii* púxose en honra de Karl Heinrich Bergius, un farmacéutico e botánico prusiano que recolleu os primeiros espécimes deste carrán preto de Cidade do Cabo.

Esta especie ten catro ou cinco razas xeográficas (dependendo da autoridade consultada), que difiren principalmente na cor da parte ventral e do bico. Son as listadas máis abaixo en secuencia taxonómica. Propúxose un número similar doutras posibles subespecies, pero non son consideradas válidas. Hai colonias en numerosas illas do Pacífico, como Kiribati, Fiji, Tonga, as illas da Sociedade e as Tuamotus.

Os niños localízanse en illas areosas de baixa altura, rochosas ou coralinas, ás veces entre arbustos atrofiados, e a miúdo sen ningún amparo. Nova Zelandia, Corea do Norte, Xordania,

Na India, o *T. bergii* está protexido na Reserva de Conservación de Aves Mariñas PM Sayeed.

## Comportamento 
### Reprodución 
miniatura|*T. b. cristatus* exhibíndose.
Reprodúcese en colonias, a miúdo en asociación con outras aves mariñas. É monógamo e os lazos entre a parella mantéñense durante o ano e ás veces en tempadas reprodutoras consecutivas. O tamaño da colonia está relacionado coa abundancia de presas de peixes peláxicos, Este carrán non ten fidelidade ao sitio, cambiando frecuentemente o seu sitio de nidificación de ano a ano,
[Polos de *T. bergii* cos seus pais na [Illa Penguin (Australia Occidental)|illa Penguin, Australia Occidental|miniatura|esquerda]]
O macho establece unha pequena área da colonia para prepararse para a nidificación, e inicialmente pica a calquera outro carrán que entre no seu territorio. Se o intruso é outro macho, este reacciona da mesma maneira, pero normalmente é repelido vigorosamente polo dono do territorio. Se unha femia entra na área do niño reacciona pasivamente á agresión inicial do macho, o que fai que el recoñeza o seu sexo e inicie a exhibición de formación de parella, que inclúe erguer e baixar a cabeza; este comportamento é repetido con frecuencia durante a nidificación para reforzar os lazos entre a parella. Os carráns tamén usan peixes como parte do ritual de cortexo. Un carrán voa arredor da colonia cun peixe no bico, vocalizando moi alto; a súa parella pode tamén voar, pero a parella finalmente pousa e nese momento entrégase o agasallo.
[miniatura|Plumaxe reprodutora en [Nova Gales do Sur.]]
O niño é unha escavación pouco fonda na area en terreo aberto plano ou ocasionalmente en pendente. Non adoita estar forrado, pero ás veces inclúe pedras ou conchas de choco. Poñen un ou ás veces dous ovos e incúbanos ambos os proxenitores durante de 25 a 30&nbsp;días antes da eclosión. A posta de ovos está sincronizada na colonia reprodutora e de forma máis estrita dentro dunha subcolonia. Os proxenitores non recoñecen os seus propios ovos ou as crías acabadas de eclosionar, mais poden distinguir as súas crías cando xa teñen dous días de idade, pouco antes de que empecen a moverse polo niño. Os polos son precoces, moi claros con manchas negras, son abrigados e alimentados por ambos os pais, pero poden ser xuntados en gardarías cando son máis grandes. Os carráns novos empluman aos 38 a 40&nbsp;días, pero seguen sendo dependentes dos seus pais despois de abandonaren a colonia ata que teñen catro meses de idade.

[miniatura|Colonia de nidificación no [Arrecife Tubbataha, Filipinas.]]
[miniatura|Ovo de *T. bergii* na colección do [Museo de Wiesbaden.]]

En Suráfrica, esta especie adaptouse a reproducirse nos tellados dos edificios, ás veces xunto coa gaivota *Chroicocephalus hartlaubii*, que tamén comparte os sitios de nidificación máis típicos da raza nomeada deste carrán. En 2000, o 7,5%&nbsp;da poboación desta subespecie reproducíase nos tellados. As illas artificiais en salinas e obras de saneamento de augas residuais foron tamén colonizadas recentemente por esta adaptable ave mariña. As subcolonias máis pequenas cunha cantidade de niños relativamente máis grande localizados no perímetro están suxeitas a maior depredación.

### Alimentación 
miniatura|*T. bergi* cunha presa capturada preto da superficie.
miniatura|*T. bergi* cun peixe no seu bico.

Os peixes son o principal alimento deste carrán, e supoñen case o 90 % de todas as súas presas, sendo as restantes cefalópodos, crustáceos e insectos.

Os *T. bergii* aliméntanse principalmente no mar mergullándose ata unha profundidade de ata 1 m, ou capturando as presas que nadan a pouca profundidade directamente desde a superficie, e as presas son tragadas xeralmente no aire. Poden buscar comida ata a unha distancia de 10 km da terra na tempada reprodutora. O tamaño das presas vai de 7–138 mm de lonxitude e ata 30 g de peso. Os peixes peláxicos que forman bancos, como as anchoas e as sardiñas son presas típicas,

Os carráns teñen pingas de aceite vermello nos conos da retina do ollo. Isto mellora o contraste e dálle máis agudeza á visión a distancia, especialmente cando hai néboa. As aves que teñen que ver a través da interface aire/auga, como os carráns e as gaivotas, teñen pigmentos carotenoides máis fortemente coloreados na pinga de aceite dos conos que o doutras especies aviarias. A mellora da súa vista axuda os carráns a localizar bancos de peixes, aínda que non é seguro se están vendo o fitoplancto do cal se alimentan os peixes ou observando outros carráns que se están mergullando para pescar. Os ollos dos carráns non son particularmente sensibles á luz ultravioleta, unha adaptación máis axeitada para animais que se alimentan en gran parte en terra como as gaivotas.

## Status 
Esta especie ten unha área de distribución moi ampla, estimada en 1–10&nbsp;millóns de km2. A poboación non foi cuantificada, pero non se cre que estean preto do limiar tanto do criterio do tamaño de poboación (menos de 10.000 individuos maduros) coma do criterio de declive da poboación (diminución de máis do 30 %&nbsp;en dez anos ou tres xeracións) da Lista Vermella da IUCN. Por estas razóns, a especie é avaliada como en situación "pouco preocupante" a nivel global. Os asinantes do Acordo comprométense a aplicar estratexias de conservación de amplo rango, descritas nun plan de acción detallado. O plan pretende actuar sobre os factores clave, como a conservación das especies e o hábitat, xestión das actividades humanas, investigación, educación e aplicación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cooper, John (2006) "Potential impacts of marine fisheries on migratory waterbirds of the Afrotropical Region: a study in progress" (PDF extract) in Boere, C.A.; Galbraith G.C.; Stroud D.A. (eds) *Waterbirds around the world.* Edinburgh: The Stationery Office, 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* *T. bergii* - Texto das especies en The Atlas of Southern African Birds