Ine de Wessex

**Ine** foi rei de Wessex entre 688 e 726.

## Traxectoria 
Durante o seu reinado, foi incapaz de reter os avances territoriais do seu predecesor, Caedwalla, quen conquistara unha gran cantidade de territorios do sur de Gran Bretaña, expandindo notabelmente o territorio dos saxóns occidentais. Ao final do seu reinado, os reinos de Kent, Sussex e Essex non estaban xa baixo posesión de Wessex; con todo, Ine foi quen de manter o control sobre o que hoxe é Hampshire, e consolidou e estendeu os seus territorios na península do oeste.

Ine e o seu reinado destacan polo seu código lexislativo, que foi publicado ao redor de 694. Ditas leis foron as primeiras promulgadas por un rei anglosaxón que non fose Kent, e son de importancia capital posto que achegan a maioría dos datos que se teñen sobre a historia da sociedade anglosaxoa e revelan as conviccións cristiás de Ine.

Durante o seu mandato, o comercio incrementouse notabelmente, e *Hamwic* (actual Southampton) converteuse nunha cidade importante. É probábel que durante o reinado de Ine Wessex se comezase a cuñar moeda, aínda que non se atopou ningunha peza co seu nome.

En 726 Ine abdicou e marchou a Roma, deixando o reino en mans de "homes máis novos", segundo palabras do cronista contemporáneo Beda o Venerable. Así, foi sucedido por Aethelheard.
### Xenealoxía 
[miniatura|659x659px|Árbore xenealóxica da familia real de [Wessex.]]
As fontes máis antigas das que se dispón sinalan que Ine foi fillo de Cenred, e este á súa vez fillo de Ceolwald. Con todo, retroceder máis no tempo xa expón máis desacordos entre os investigadores. Ine tiña un irmán, Ingild, e dúas irmás, Cuthburga e Cwenburg. Cuthburga casou co rei Aldfrith de Northumbria, e o propio Ine, pola súa banda, casou con Aethelburg. Beda o Venerable apuntou que Ine era "de sangue real", o que sinala a súa relación coa liña real de *Gewisse*, unha das primeiras tribos de renome de Wessex.

A xenealoxía de Ine e dos reis de Wessex coñécese grazas a dúas fontes: a Crónica anglosaxoa e a *West Saxon Genealogical Regnal List* (Árbore Xenealóxica dos reis de Wessex). A crónica foi escrita a finais do século IX, probabelmente na corte de Alfredo o Grande, e nela incluíronse pequenas xenealoxías dos reis de Wessex. En ocasións, a crónica móstrase inconsistente ao longo da información que ofrece sobre os reis. As incoherencias veñen motivadas en boa medida polos esforzos de crónicas posteriores en demostrar que cada rei da lista descendía de Cerdic, o fundador, segundo a Crónica, da liña sucesoria de Wessex.

O predecesor de Ine no trono de Wessex foi Caedwalla, pero hai algunhas incertezas ao redor da sucesión entre Caedwalla e Ine. Caedwalla abdicou en 688 e marchou a Roma para ser bautizado. Segundo a *West Saxon Genealogical Regnal List*, Ine reinou durante 37 anos, abdicando en 726. Estes datos implican que non reinou até 689, o que suporía un breve período entre un e outro monarca sobre o que non hai datos. É posíbel que Ine gobernase xunto ao seu pai, Cenred, durante un período: hai poucas evidencias de reinados conxuntos, e probas máis fortes de "subreis" reinando baixo un gobernante dominante en Wessex pouco tempo antes deste período. Ademais, Ine recoñece a axuda do seu pai no seu código lexislativo, e tamén hai rexistrada unha concesión de terra que indica que Cenred seguía reinando en Wessex despois da ascensión ao trono de Ine.
### Reinado 
[miniatura|262x262px|Os reinos de [Gran Bretaña a finais do século VII.]]
A extensión de Wessex ao comezo do reinado de Ine é bastante ben coñecida. O alto val do Río Támesis, en ambas as beiras, pertencía desde tempo atrás aos *Gewisse*, aínda que Caedwalla perdera os territorios do norte do río antes da ascensión de Ine, que foron parar ao Reino de Mercia. Ao oeste, sábese que Ceawlin chegara á Canle de Bristol cen anos antes. Ademais, o reino expandiuse cara ao suroeste da península, facendo retroceder as fronteiras do reino británico de Dumnonia, que aproximadamente equivale ás modernas Devon e Cornualla. Cara ao leste, os límites marcábaos o Reino de Essex, que incluía Londres e a actual Surrey. Doutra banda, no sueste (incluíndo a Illa de Wight), atopábase o Reino de Sussex, e máis aló de Sussex o Reino de Kent. O predecesor de Ine, Caedwalla, apoderouse de boa parte dos reinos do sur, aínda que non fora capaz de previr as incursións do reino de Mercia na zona superior do Río Támesis.

Durante o seu reinado, Ine conseguiu manter o control sobre a Illa de Wight, e fixo mesmo algúns avances cara a Domnonia, pero a maioría das apropiacións de Caedwalla en Sussex, Surrey e Kent foron perdidas, e tras a abdicación de Ine xa non formaban parte do reino.

Ine mantivo Sussex, que foi conquistado por Caedwalla en 686, subxugado por un período. O rei Nothhelm de Sussex refírese a Ine, nunha carta de 692, como un parente (quizais por algún matrimonio). Sussex aínda estaba baixo o dominio de Wessex en 710, cando Nothhelm participou nunha campaña xunto a Ine en Domnonia. O control de Ine sobre Surrey, nos primeiros momentos do seu reinado, vén dado pola introdución do seu código lexislativo, na cal Ine fala de Eorcenwald, bispo de Londres, como "o meu bispo".

As subseguintes relacións de Ine con Essex veñen dadas por unha carta, datada entre 704 e 705, entre Wealdhere, bispo de Londres, e Brihtwold, arcebispo de Canterbury. Nela hai referencias a "disputas e desacordos" entre os reis de Wessex e os "do seu país". A principal causa das disputas anteriormente mencionadas parece ser o auspicio de exiliados de Wessex en Essex, por parte dos reis Sigeheard e Swaefred. De feito, Ine propuxo a paz a Essex coa condición de que os exiliados fosen expulsados. Proxectouse un concilio en Brentford para pór fin ás disputas. Neste punto, Surrey deixa claramente de ser posesión de Wessex. Tres anos máis tarde Ine invadiu de novo ambos os lugares, conseguindo matar esta vez ao devandito Ealdberth. Con todo, xa é máis que evidente que Sussex xa non estaba baixo dominio de Wessex desde un tempo antes.
#### Dumnonia e Mercia 
En 710, Ine e Nothhelmd loitaron contra Geraint de Dumnonia, segundo indica a Crónica anglosaxoa. O avance de Ine supuxo tomar o control de Devon, deixando as fronteiras de Domnonia no río Tamar. Algúns historiadores sinalan que pode ser tanto Cornualla como Devon.

Ine tamén mantivo un enfrontamento co reino de Mercia, baixo o reinado de Ceolred, en Woden's Barrow en 715, cuxo resultado se descoñece. Wonden's Barrow é un túmulo, actualmente coñecido como Adam's Grave, en Wiltshire. Ine non foi quen de recuperar ningunha das posesións ao norte do Río Támesis que foran perdidas polos reis de Wessex que o precederon, pero si se sabe que controlou a zona sur do río. De feito, unha carta do ano 687 sinala que Ine concedeu terras para construír unha igrexa en Streatley, e outra en Basildon.
#### Outros conflitos 
En 722 parece que houbo disputas no seo da propia familia real de Wessex. De feito, a Crónica anglosaxoa sinala que a muller de Ine, Aethelburg, destruíu Taunton, que o seu marido construíra a comezos do seu reinado. Isto tamén pode suxerir que cada condado fose concibido como unha división do reino para membros da familia real.

O crecemento do comercio en torno ao ano 700 é paralelo á implantación na zona das *sceattas*, a moeda típica do momento nesa zona até o val do Támesis.
### Código lexislativo 
dereita|miniatura|300x300px|Páxina inicial do Corpus Christi College Cambridge MS 173, a "Crónica de Peterborough", que contén a copia máis antiga que se conserva do código lexislativo de Ine.
O código lexislativo anglosaxón máis antigo que se coñece foi o que promulgou Aethelberht de Kent, entre 602 e 603, cuxo reinado terminou en 616. Entre os anos 670 e 680, foi publicado outro código, esta vez por parte de Hlothhere de Kent e Eadric de Kent. Os seguintes en facer un código legal foron Wihtred de Kent e o propio Ine.

A data exacta das leis de Wihtred e de Ine son incertas, pero hai evidencias para crer que o primeiro promulgou as súas leis o 6 de setembro de 695, mentres que as leis de Ine serían escritas en 694 ou quizis un pouco antes. En calquera caso, ambas se producen nun contexto de recente pacificación, tras a xa mencionada compensación do primeiro ao segundo monarca pola morte de Mul. Hai evidencias de que ambos colaboraron para producir os seus códigos lexislativos, o cal tamén se sostén se se ten en conta tanto a coincidencia no tempo como que hai unha cláusula idéntica en ámbos códigos. Outro signo da colaboración entre ambos os monarcas é que no código legal de Wihtred se usa o termo *gesith*, referido en Wessex para designar aos nobres —cando no Reino de Kent se empregaba o termo *eorlcund—.* É posíbel que tanto Wihtred como Ine desenvolvesen os seus códigos lexislativos como símbolo de prestixio, de cara a restablecer a autoridade de ambos tras unha serie de períodos violentos. O manuscrito máis antigo que se conservou, que á vez é a única copia completa, é o *Corpus Christi College, Cambridge MS 173*, que contén tanto as leis de Ine como as de Alfredo, así como a copia máis antiga da Crónica anglosaxoa.

Hai outros dous fragmentos do texto que tamén se conservan. Un foi unha copia completa orixinal do código de Ine, que formaba parte do *British Library MS Cotton Otho B xi*, pero que foi destruído en 1731 tras un incendio e só se conservaron entre os capítulos 66 e o 76.2. Outro fragmento das leis de Ine pode ser atopado no *British Museum MS Burney 277*..

Unha das leis estatais fala dos bens comunais, os cales debían ser cercados por varios *ceorls* (o termo para designar aos homes libres saxóns). Algúns *ceorls* que non puideron cercar os seus terreos, e que posteriormente as súas cabezas de gando causaron danos aos seus veciños, foron obrigados a custear os danos causados. O que queda claro é que a tenza de terras está reservada á xente de clase alta, e que as relacións entre o devandito sector da poboación e o rei, así como a tenza de terra daqueles, queda regulada polo propio monarca.

As leis son as máis temperás evidencias dun sistema de campos abertos. Nelas indícase que a agricultura foi de importancia capital para a economía de Wessex, e hai evidencias de que o método agrícola era similar ao usado en Lindsey ou Deira. Non todo Wessex usou ese sistema, como Devon, por exemplo.

Esta lei supón a primeira mención histórica á iarda. Unha iarda era unha unidade de terra equivalente ao cuarto dun *hide* —un *hide* equivale a entre 6 e 12 hectáreas—. Neste sentido, a iarda converteríase no futuro na cantidade estándar de tenza de terra en época medieval. De feito, hai historiadores que queren ver nas leis de Ine a orixe da economía señorial.

Outra lei específica era que alguén acusado dun crime, para ser condenado, requiría polo menos coa testifical na súa contra dunha persoa de alto rango. Isto implica que no código lexislativo de Ine se establecía que o xuramento dun campesiño, ou de varios, non era suficiente nun xuízo. Isto é representativo, pois supón cambios respecto dos costumes anteriores.

As leis tamén exercían unha separación entre ingleses e británicos. As evidencias dunha incorrecta integración entre ambas as poboacións queda reflectida na toponimia da zona, e mesmo na arqueoloxía, que indica algunhas diferenzas entre os xermanos recentemente chegados e os xa asentados. As leis, á súa vez, demostran as conviccións cristiás de Ine, aínda que o feito de que se expoñan cousas como unha multa por non bautizar aos nenos recentemente nados ou a imposición do décimo implican que ditas prácticas cristiás non estaban moi arraigadas entre a poboación.

Ine apoiou á Igrexa con todo tipo de accións, especialmente coa creación da Diocese de Sherborne, que foi dividida da Diocese de Winchester en 705. Ine opúxose á devandita división, ignorando as ameazas de excomungalo que lle chegaron desde Canterbury, pero tras a morte do bispo Haedde mostrouse partidario da mesma.

Ine en principio é considerado como un dos principais apoios para establecer unha igrexa organizada en Wessex, aínda que non está claro se a iniciativa partiu en orixe ou directamente del. Ademais, tamén está relacionado co sínodo de Wessex, presidido por el mesmo.
### Abdicación e sucesión 
En 726 Ine abdicou sen ter un herdeiro claro. Segundo sinala Beda o Venerable, a súa idea era deixar o reino en mans de "homes novos", e viaxar a Roma, lugar no que morrería, tal e como fixo o seu predecesor, Caedwalla. A dita viaxe a Roma puido ser exposta como unha especie de acto para ter máis oportunidades de ser ben recibido no paraíso, e segundo sinala Beda o Venerable moita xente acudiu a Roma con tal obxectivo: "...tanto nobres como plebeos, xograres e clero, homes e mulleres."

O sucesor de Ine foi Aethelheard, e non se sabe cal era a súa relación exacta con Ine. Algunhas fontes posteriores sinalan que Aethelheard puido ser o cuñado de Ine. A sucesión ao trono foille disputada por un tal Oswald, e isto puido ser a causa de que o reino de Mercia apoiase a Aethelheard. Ao parecer, posteriormente este mantivo boas relacións con Aethelheard de Mercia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (1991). 
* Swanton, Michael (1996). 
* Cartas de Ine en Anglo-Saxons.net
* Campbell, James; Eric John & Patrick Wormald (1991). 
* Forester, Thomas (1854). 
* Higham, Nicholas J. (2002). 
* Hunter Blair, Peter (1966). 
* Keynes, Simon; Michael Lapidge (2004). 
* Kirby, D.P. (1992). 
* Lapidge, Michael (1999). 
* Stenton, Frank M. (1971). 
* Todd, Malcolm; Andrew Fleming (1987). 
* Whitelock, Dorothy (1968). 
* Yorke, Barbara (1990).