Werner Forßmann

**Werner Theodor Otto Forßmann**, máis coñecido como **Werner Forßmann** ou **Werner Forssmann**, nado o 29 de agosto de 1904 en Berlín e finado o 1 xuño de 1979 en Schopfheim, Baden-Württemberg, foi un médico alemán, cirurxián, urólogo e cardiólogo que inventou o cateterismo cardíaco. Cando publicou un artigo detallando como se autoexperimentou con esta técnica, o seu xefe e a comunidade médica repudiárono, resultando no seu despedimento. Forßmann permaneceu esquecido durante 27 anos até que, en 1956, foi recoñecido polo mundo científico e galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina.

## Traxectoria 
### Formación 
Werner Forßmann  era o fillo único do avogado Julius Forssmann, de orixe finlandesa e da súa esposa Emmy, de solta Hindenberg, prusiana. Os seus pais valoraban unha boa educación e graduouse no *Archanische Gymnasium* de Berlín-Tempelhof.  O pai foi enviado como soldado na Primeira guerra mundial, e morreu en 1916 en Swistelniki, Galicia dos Cárpatos, cando Werner tiña doce anos. Forßmann creceu entón coa súa nai e a súa avoa Helene Hindenberg, e foi influenciado polo seu tío Walter Hindenberg, que dirixía un consultorio de médico rural.

En 1922 comezou a estudar medicina na Universidade Friedrich Wilhelm de Berlín, a actual Universidade Humboldt. Nese tempo, foi membro da *Akademische Liedertafel Berlin*.  

### Carreira 
En 1929 doutorouse en Medicina. A súa tese *Sobre o efecto da alimentación do fígado sobre o hemograma e o nivel de colesterol no soro de persoas sans* baseouse no tratamento exitoso da anemia perniciosa mediante a administración de vitamina B12 en forma de extractos de fígado. Despois de completar o seu doutoramento, Forßmann traballou nunha clínica xinecolóxica en Berlín-Spandau onde lle encomendaron principalmente enfermidades sépticas, febre infantil, eliminación de abortos espontáneos, e o tratamento con diatermia da inflamación vaxinal crónica, que describiu como *a actividade máis aburrida*. Despois de só tres meses, comezou a traballar como médico asistente na Clínica Auguste Victoria, o actual Hospital Werner Forßmann, en Eberswalde. Alí traballou co cirurxián e director da clínica Richard Schneider. Desde o primeiro momento, Schneider confioulle numerosos exames e operacións e deulle unha formación integral en cirurxía.

#### Cateterismo cardiaco 
Tamén en 1929, realizou o primeiro cateterismo cardíaco en humanos, documentado por unha imaxe de raios X. Uns anos despois, demostrou que os medios de contraste poden usarse con seguridade no corazón humano. Especialmente nos anos posteriores á Segunda guerra mundial, André Frédéric Cournand e outros médicos asumiron o seu traballo; constitúen a base do diagnóstico cardíaco moderno. 

Forßmann xa se ocupara de diagnósticos cardíacos durante os seus tempos de estudante. Segundo as súas propias declaracións, o seu autoexperimento baseouse no traballo de Claude Bernard, Auguste Chauveau e Étienne-Jules Marey sobre animais domésticos, especialmente cans e cabalos. 

Bernard publicara unha xilografía no libro de texto *Leçons de Physiologie Operatoire*. Mostrou o cateterismo dun can deitado de costas cun tubo introducido a través dunha xugular externa aberta para poder medir a presión dentro do corazón. Forßmann trasladou este método de exame aos humanos, escollendo o brazo máis accesible como acceso en lugar do pescozo.

##### Procedemento 
miniatura| Auguste Chauveau con asistentes realizando o cateterismo cardíaco dun cabalo.|250x250px
[miniatura|Radiografía de cateterismo cardíaco por **Werner Forssmann**, [1929.|250x250px]]
Algúns aspectos do procedemento son contraditorios segundo a súa autobiografía e os escritos de 1929. Accedía pola vea cefálica esquerda, unha gran vea sanguínea situada na parte exterior do brazo. Empuxou o catéter 65 centímetros no ventrículo dereito e levouno pola vea do brazo superior á vea subclavia e desde alí pola vea braquiocefálica e a vea cava superior (vea cava superior) cara á aurícula dereita. Documentou isto cunha radiografía, para a que entrou na bodega de raios X da clínica co catéter inserido e, coa axuda dunha enfermeira de raios X, tomou unha foto do tubo no ventrículo dereito. Forßmann presentou o cateterismo como alternativa ás inxeccións intracardíacas, que se usaban en tratamentos agudos e eran moi arriscadas, pola posíbel lesión do corazón e dos vasos circundantes, co fin de garantir un tratamento farmacolóxico local rápido.  

Forßmann e Schneider contactaron con varios médicos respectados para as súas futuras carreiras. Entre eles estaban Wilhelm His, famoso polo seu descubrimento de como o corazón transmite os estímulos (feixe de His), e o coñecido cirurxián August Bier. Non obstante, ambos estiveron a piques de retirarse e declinaron.

##### Acusacións de plaxio 
[miniatura| Ferdinand Sauerbruch ([1932).|350x350px]]Despois de que os seus traballos e publicacións en cardioloxía recibisen críticas e pouco interese, Werner Forßmann  dedicouse á cirurxía e á uroloxía.

Ferdinand Sauerbruch, xefe da *Charité*, non lle pagou inicialmente a Forßmann, e informou a Rudolf Nissen. O artigo sobre o autoexperimento apareceu pouco despois da cita no *semanario clínico;* ao mesmo tempo, un diario de Berlín cualificou o intento de sensación. Forßmann foi entón confrontado con acusacións de plaxio por parte de Ernst Unger e Fritz Bleichröder, que uns anos antes investigaran a aplicación de principios activos a través dun catéter en vasos próximos ao corazón (Unger puxo un catéter a Bleichröder). Nun xuízo, no que Bleichröder se queixou de dores no peito, probabelmente tamén tiñan o corazón cateterizado, pero non o documentaron.
##### Década dos 50. Concesión do Premio Nobel 
Non foi até a década de 1950 cando tivo a oportunidade de ver un hospital infantil de Basilea que utilizaba un moderno cateterismo cardíaco baseado no seu. En 1951, o médico inglés John McMichael invitouno a Londres para traballar nun filme sobre o cateterismo cardíaco. Na viaxe coñeceu a Henry Hallett Dale, tamén Nobel de Medicina. En 1954, Otto Goetze, o presidente da Sociedade Alemá de Cirurxía, pediu a Forßmann que dese unha conferencia sobre a historia do cateterismo cardíaco na reunión anual, e este aceptou. Nese mesmo ano, recibiu a Medalla Leibniz da Academia Alemá de Ciencias de Berlín polos seus servizos á cirurxía cardíaca terapéutica.

Como primeiro cirurxián despois de Theodor Kocher de Berna en 1909, Forßmann recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1956 con André Frédéric Cournand e Dickinson Woodruff Richards polos seus *descubrimentos sobre o cateterismo cardíaco e sobre os cambios patolóxicos no sistema circulatorio*. Os laureados recibiron o Nobel, presentado en Estocolmo. O eloxio correu a cargo de Göran Liljestrand, membro do Comité Nobel, Forßmann deu a súa conferencia sobre o desenvolvemento histórico do cateterismo cardíaco, destacando o traballo de Unger, Bleichröder e Löb,[miniatura| **Werner Forßmann** (dereita) e Franz Meyers (primeiro ministro de [Renania do Norte-Westfalia, esquerda) co presidente federal Theodor Heuss, 1959.|250x250px]]
### Controversia do nazismo 
Afiliouse ao Partido Nazi (NSDAP) en 1932. Durante a Segunda guerra mundial serviu como médico militar na Wehrmacht en Danzig, Oslo, Ålesund, Stetcin, Bydgoszcz, participou na fronte oriental na operación Barbarossa como parte da súa unidade e foi feito prisioneiro de guerra. 

As matizacións da súa relación co réxime nazi non son claras e son motivo de debate entre os historiadores. Criticou retrospectivamente o réxime, e el mesmo afirmou que o achegamento ao nazismo puido ser *a procura dunha figura paterna*. Segundo el mesmo, puido "esquivar" as esterilizacións na súa estancia en Dresde, xa que estas só podían ser realizadas por especialistas cirúrxicos e el era especialista en uroloxía.

Recibiu acusacións de antisemitismo, pero tamén atendeu aos xudeus no hospital militar, en contra do criterio doutros compañeiros seus. Forßmann foi presentado a Karl Gebhardt, o médico persoal de Heinrich Himmler, por Kurt Strauss, o xefe de cirurxía e líder das SS. Gebhardt prometeulle a Forßmann apoio para o seu traballo, que el rexeitou. Un ano despois, Forßmann, segundo o seu propio relato, entrou en enfrontamento con Strauss porque, en contra da prohibición tras os pogromos de novembro de 1938, ingresaba no hospital aos xudeus feridos, tratándoos xunto aos chamados "alemáns arios".  Tentou estimular a actividade cardíaca nun paciente de cólera moribundo estimulando mecanicamente a parede interna do corazón. En 1848/49 Rudolf Virchow mencionou isto nas súas conferencias. Werner Forssmann afirmou que só tivo coñecemento desa tentativa en 1971.

Aínda que o autoexperimento de Forssmann recibiu pouca atención no momento en que se levou a cabo e supuxo unha importante perda de reputación para Forßmann como cardiólogo, este experimento foi a súa contribución máis importante á investigación médica. Forßmann foi a primeira persoa en documentar como guiou un catéter longo e flexible até o corazón e sobreviviu ileso a ese intento. O autoexperimento e a súa documentación constituíron a base para numerosos desenvolvementos no exame de catéteres cardíacos e na anxiografía da vía do fluxo pulmonar baseada nel. Xa en 1930, o médico Hans Baumann publicou un artigo *sobre a usabilidade dos distintos métodos para determinar o volume por minuto*, no que utilizaba perforar o corazón para determinar o volume por minuto. O cardiólogo de Florencia Arrigo Montanari, que realizou experimentos sobre cateterización do corazón en animais e cadáveres arredor de 1928, confirmou o mérito de  Forßmann en 1930.

Foi o primeiro médico en realizar e describir o cateterismo cardíaco en humanos vivos. Montanari considerou que a documentación radiolóxica elixida por Forssmann foi útil e necesaria á hora de realizar esta técnica. Os resultados de Otto Klein, un médico checo que exerceu en Praga, publicados só uns meses despois do seu autoexperimento seguían sendo menos coñecidos. Determinou a presión arterial cardíaca e a concentración de osíxeno no sangue cardíaco de pacientes pulmonares mediante o método publicado por Forßmann utilizando catéteres cardíacos. ao que se referiron ao investigar as súas investigacións no Hospital Bellevue de Nova York. Cournand e Richards trataron os trastornos cardíacos e circulatorios e utilizaron o cateterismo do corazón dereito para o estudo de varias enfermidades. Melloraron o cateterismo e exploraron os seus posibles usos, primeiro en experimentos con cans e chimpancés e máis tarde en humanos. A finais da década de 1930, foron capaces de diagnosticar e tratar defectos cardíacos complicados e até entón descoñecidos. 

Ao redor de 1940 o método entrou na práctica clínica. Estendeuse moi rapidamente polo mundo. Xunto co anxiocardiografía por imaxe, o exame do catéter permitiu un diagnóstico completo do corazón e, en base a iso, a cardioloxía moderna.

En 1949, Cournand tamén presentou un cateterismo cardíaco dereito para a detección de defectos cardíacos conxénitos. Máis tarde converteuse no primeiro médico en realizar un cateterismo pulmonar mediante un catéter que pasou polo corazón dereito e a arteria pulmonar ata os pulmóns. Os desenvolvementos posteriores nos catéteres cardíacos na década de 1970 levaron ao catéter con balón e á dilatación do balón resultante para ensanchar os vasos sanguíneos patoloxicamente constrinxidos. O cardiólogo Andreas Roland Grüntzig realizouno con éxito por primeira vez en 1977.

O cateterismo cardíaco foi empregado para avaliar o estado hemodinámico do paciente, e con diversas funcións e obxectivos sanitarios, gañando especial importancia nos últimos anos.

## Vida persoal 
Despois de que Forßmann deixara a Charité, traballou segundo o consello de Sauerbruch desde xullo de 1932 como médico asistente no hospital municipal de Maguncia.  Alí coñeceu á súa futura esposa Elisabeth Engel, coa que casou en decembro de 1933. Dado que as parellas casadas tiñan prohibido traballar no mesmo hospital, Forßmann buscou un novo traballo en Berlín. A filla Renate Forßmann-Falck é psiquiatra e vive en Richmond.

## Publicacións 
Werner Forßmann traballou principalmente como cirurxián práctico e urólogo. Non estivo afiliado a ningunha institución científica durante a maior parte da súa vida. O número de publicacións de Forßmann é pequeno. De especial importancia son as súas primeiras publicacións sobre o cateterismo do corazón dereito e as relacionadas coa cerimonia de entrega do Premio Nobel.

### Publicacións científicas (selección) 
* *Ueber die Wirkung der Leberfütterung auf das rote Blutbild und den Cholesterinspiegel im Serum des gesunden Menschen.* Disertación médica, Berlín 1929.
* *Die Sondierung des rechten Herzens.* In: *Klinische Wochenschrift.* Band 8, 1929, S. 2085 ff.
* *Über die Sondierung des rechten Herzens.* In: *Berliner Klinische Wochenschrift*vom 5 de novembro de 1929.
* *Die Schmerzbetäubung bei Eingriffen an den Harnorganen.* 'Zeitschrift für Urologie' 29, 1936; páx. 316–28
* *Klinik und Technik der Elektroresektion.* 'Zeitschrift für Urologie' 31, 1937; páx. 153–70
* Lectura do Nobel (conferencia en inglés): *The Role of Heart Catheterization and Angiocardiography in the Development of Modern Medicine.*

### Publicacións biográficas 
* *Autobiografie* 
* *Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen.* Droste Verlag, Düsseldorf 1972, ISBN 3-7700-0313-6.
* *Vorstoß ins Herz.* Droste, Düsseldorf 1972.

## Honras 
[miniatura|250x250px|Certificado de concesión do [Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina|Nobel a Forssmann. 1956.]]
Alén do Premio Nobel de Medicina en 1956, xunto con André Frédéric Cournand e Dickinson Woodruff Richards. Tamén recibiu outras honras:

* *Medalla Leibniz* da Academia Alemá de Ciencias de Berlín (1954)
* Cidadanía honorífica da cidade de Bad Kreuznach (1957) 
* Gran Cruz Federal do Mérito con Cinta e Estrela (1964)
* Comandante da Orde das Palmas Académicas (1971) 
* Doutor honoris causa pola facultade de medicina da Universidade de Humboldt (1977) 
* Para o 50 No aniversario da concesión do Premio Nobel en 2006, Deutsche Post emitiu un selo postal especial de 90 céntimos.
* A Clínica Barnim no lugar de traballo de Forßmann en Eberswalde leva o nome de Hospital Werner Forßmann (1991)
* Premio Werner Forßmann como premio fundacional da Universidade do Ruhr de Bochum
* Tumba de honra en Wies na Selva Negra

## Notas 
## Véxase tamén 
* anxiografía
* catéter
* catéter Hickman
* catérer venoso central

### Bibliografía 
* Werner Forssmann: *Die Sondierung des rechten Herzens.* Klin. Wochenschr. 8 (1929): 2085–2087; übersetzt von J.Schaefer in W.A.Seed: *The introduction of cardiac catheterization.* In: Gilbert Thompson (Hrsg.): *Nobel Prizes that Changed Medicine.* Londres 2012, pp. 69–87.
* Werner Forßmann: *Selbstversuch.* *Erinnerungen eines Chirurgen.* Droste Verlag, Düsseldorf 1972, ISBN 3-7700-0313-6. 
* Diana Berry: *Pioneers in cardiology.* *Werner Forssmann – sowing the seeds for selective cardiac catheterization procedures in the twentieth century.* In: *European Heart Journal* 30 (11), 2009, S. 1296–1297. (Volltext)
* Renate Forssmann-Falck: *Werner Forssmann: A Pioneer of Cardiology.* In: *The American Journal of Cardiology* 79, 1. März 1997. (Volltext)
* H.W. Heiss: *Werner Forssmann: A German Problem with the Nobel Prize.* Clinical Cardiology 15 (7), 1992, páx. 547–549. (Volltext)
* Gustavo Martínez Mier, Luis Horacio Toledo-Pereyra: *Werner Theodor Otto Forssmann: Cirujano, Cateterista y Premio Nobel* Cirujano General 22 (3), 2000, S. 257–263. (Volltext)
* *Forßmann, Werner Theodor Otto* In: Bernhard Kupfer: *Lexikon der Nobelpreisträger.* Patmos-Verlag, Düsseldorf 2001, ISBN 3-491-72451-1, S. 133.
* Ingrid Graubner: Der Weg zum Herzen  (PDF; 129&nbsp;kB) Artigo en *Humboldt*, der Universitätszeitung der Humboldt-Universität, Jahrgang 48 – 29. Juli 2004, S. 11.
* *Forßmann: Sonde im Herzen.* Der Spiegel 44/1956; Html-Text und vollständiges PDF.
* Manfred Stürzbecher: *Forßmann, Werner Theodor Otto.* In: Werner E. Gerabek, Bernhard D. Haage, Gundolf Keil, Wolfgang Wegner (Hrsg.): *Enzyklopädie Medizingeschichte.* De Gruyter, Berlin/ New York 2005, ISBN 3-11-015714-4, páx. 416 f.
* M. C. Truss, C. G. Stief, U. Jonas: *Werner Forssmann.* *Surgeon, urologist and Nobel Prize winner.* In: *World Journal of Urology.* 17, 1999, S. 184–186.

### Ligazóns externas 
* Información sobre o Nobel.  *Biographical* (en inglés)
* Entrevista con Werner Forßmann, TV da RFA, 1965. (Video, mediateca da ARD)
* Werner Forßmann no catálogo de profesores de Mainz