open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Defensor do pobo

O **defensor do pobo**, tamén coñecido polo termo sueco **ombudsman**, é o funcionario dun estado o dun goberno rexional encargado de representar os intereses dos cidadáns e de defendelos dos abusos que poidan cometer os poderes políticos do mesmo estado ou goberno.

Este cargo ten a súa orixe na constitución sueca de 1809 na que se creou a figura do *Ombudsman* ("representante") para solucionar os problemas dos abusos pola vía burocrática ou xudicial. Por ser o primeiro en moitos idiomas coñécese ao defensor do pobo co nome en sueco.

A súa eficacia é limitada xa que non pode sancionar as actuacións da administración ou as autoridades, e polo tanto ten un carácter máis político que xudicial. Nalguns países o defensor do pobo ten a potestade de presentar accións diante dun Tribunal Constitucional. Nalguns estados o defensor pode comezar procesos xudiciais.

Algúns exemplos de defensores do pobo son:
*  España: Defensor do Pobo
*  Galicia: Valedor do Pobo
*  Cataluña: Síndic de Greuges
*  Comunidade Valenciana: Síndic de Greuges
*  Defensor do Pobo Europeo
Compresor de paletas

miniatura|Compresor de paletas hermético
Un **compresor de paletas** é un tipo de compresor volumétrico. Consiste  nun cilindro (estator) que contén un pistón cilíndrico plano (rotor) no que o eixe xira excéntrico en relación co do estator, cuxa xeratriz coincide constantemente co estator. O rotor incorpora unhas rañuras nas que van acopladas unha ou varias paletas. Durante a rotación, a forza centrífuga extrae as paletas das rañuras para formar células individuais de compresión. Esta rotación reduce o volume da célula e aumenta a presión do gas.

O rotor e o estator teñen a mesma lonxitude e están pechados nos seus extremos por tapas estancas, unha das cales constitúe o paso do eixo de accionamento do pistón.

## Funcionamento
miniatura|
A aspiración do gas prodúcese ao aumentar o volume da cámara, formado este polas paletas e as paredes interna do estator e externa do rotor. A compresión do gas conséguese ao diminuír o volume da cámara por efecto do xiro do rotor.

## Dispositivos de lubrificación
miniatura|Compresor de paletas libre e pistón rodante
A lubrificación nestes compresores é un factor esencial, non só para o bo comportamento dos diferentes órganos, senón igualmente para a obtención do rendemento debido. O aceite actúa como obturador dos xogos mecánicos indispensables e detén (ou limita) as fugas internas. Toda deficiencia na lubricación tradúcese nunha caída de presión e do rendemento. A lubrificación obtense por medio dunha bomba accionada polo eixo de mando ou baixo a presión da descarga. Independentemente do sistema de lubrificación usado, debe evitarse que o aceite entre na cavidade de aspiración. A cantidade de aceite arrastrada por un compresor rotativo é (a igual potencia frigorífica) superior á que arrastra un compresor de pistón. Por isto, é indispensable que os compresores rotativos se encontren provistos dun separador de aceite particularmente eficaz. As cualidades dos aceites usados son as mesmas que se requiren para os compresores de pistón, con excepción da súa viscosidade, que debe ser algo máis elevada para que o aceite achegue máis seguridade na estanqueidade entre paletas e estator.

## Dispositivos de estanqueidade
A estanqueidade obtense sobre o eixo por medio dun selo de tipo rotativo ou de fol idéntico ao utilizado nos compresores de pistón. Entre o rotor e as tapas laterais non poden usarse as xuntas de tipo clásico. O apoio entre rotor e tapas faise con metal sobre metal. Por conseguinte, a estanqueidade conséguese por medio dunha xunta encastrada en cada unha das tapas.

## Dispositivos de accionamento
A particular concepción do compresor precisa dun sistema de accionamento directo por motor eléctrico. O accionamento faise sempre por medio dun manguito de acoplamento similar aos usados nos compresores alternativos de pistón. Por iso, a velocidade de rotación vai unida á do motor e é, en xeral, de 1 500 ou 3 000 rev/min no seu punto de deslizamento xunto ó motor.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Fireworks (filme)

***Fireworks*** (1947) é un filme experimental homoerótico de Kenneth Anger. Filmado na casa dos pais en Beverly Hills (California), durante unha semana mentres os pais estaban fóra, no filme aparece o propio Anger e explicitamente explora temas de homosexualidade e sadomasoquismo. É o seu traballo máis temperán que se conserva.

Anger foi arrestado por cargos de obscenidade despois do lanzamento de *Fireworks*. En 1958, interpúxose unha demanda contra o representante Raymond Rohauer do Coronet Theatre dos Ánxeles por proxectar *Fireworks*. O caso converteuse "nun épico xuízo de obscenidade" nas Corte Suprema de California que declarou o filme como arte.

## Notas
María Tareixa de Austria (1684-1696)

**María Tareixa de Austria**, nada en Viena, o 22 de agosto de 1684 e finada na mesma cidade o 28 de setembro de 1696, foi arquiduquesa de Austria, filla do emperador Leopoldo I de Austria e da súa terceira esposa Leonor Magdalena de Palatinado-Neoburgo. María Tareixa era irmá dos emperadores Xosé I e Carlos VI e da raíña de Portugal, María Ana de Austria.

## Traxectoria 
María Tareixa naceu no Palacio Imperial de Hofburg, Viena, o 22 de agosto de 1684 como a cuarta filla e sexto fillo de Leopoldo I de Austria, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, e de Leonor Magdalena de Palatinado-Neoburgo.

### Morte 
Despois de coller varíola, María Tareixa morreu á idade de doce anos no Palais Ebersdorf en Viena. Está enterrada na Cripta Imperial de Viena.

## Títulos 
*22 de agosto de 1684 &ndash; 28 de setembro de 1696: *Súa Alteza Imperial e Real* a Princesa Imperial e Arquiduquesa María Tareixa de Austria, Princesa Real de Hungría e Bohemia.

## Devanceiros 

Devanceiros de María Tareixa de Austria

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Biografía en Findagrave.com
Jan Martyniak

**Jan Martyniak**, nado en Spas (rexión de Lviv, Ucraína) o 20 de xuño de 1939, é un eclesiástico grecocatólico polaco, arcebispo de Przemyśl-Varsovia entre 1996 e 2015.

## Traxectoria 
O 29 de xuño de 1964 foi ordenado sacerdote por Bolesław Kominek, logo de graduarse no Seminario Teolóxico de Varsovia.

O 20 de xullo de 1989 foi nomeado bispo auxiliar de Przemyśl, Sambor e Sanok, e bispo titular de *Vardimissa*. Recibiu a consagración episcopal o 16 de setembro do mesmo ano, de mans do arcebispo maior de Lviv Myroslav Ivan Liubachivskyi.

O 16 de xaneiro de 1991 foi nomeado bispo de Przemyśl, dándose unha situación estremadamente rara ao ser aínda titular da sé Ivan Khoma, quen no exilio fora consagrado bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok por Yosyf Slipyi en 1977, e quen residía en Roma. A situación solucionouse coa renuncia de Khoma o 16 de xuño do mesmo ano.

O 24 de maio de 1996, coa elevación e reorganización da sé, foi nomeado arcebispo metropolita de Przemyśl-Varsovia. Retirouse do cargo o 7 de novembro de 2015.

## Notas
Riudellots de la Selva

**Riudellots de la Selva** é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña. Pertence á comarca da Selva.

Tiña en 2015 unha poboación de 2.022 habitantes. O principal curso fluvial é o Onyar. As súas festas celébranse o 29 de setembro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Gran Premio de Mónaco de 1929

O **Gran Premio de Mónaco de 1929** foi o primeiro Gran Premio que se disputou no Principado. Foi creado polo multimillonario fabricante de cigarros, Anthony Noghès, que fundara o Automóbil Club de Mónaco con algúns dos seus amigos. Esta oferta dun Gran Premio foi apoiada polo Príncipe Lois II e o piloto monegasco dese tempo, Louis Chiron. O 14 de abril de 1929, o seu plan fíxose realidade, cando os 16 participantes invitados competiron por un premio de 100.000 francos franceses.

## Clasificación 
[miniatura | O gañador [William Grover-Williams cruza a liña de chegada]]

### Grella de saída 
Non houbo cualificación, as posicións na grella extraéronse mediante unha votación. Philippe Etancelin saíu da pole position, mentres que o seu rival principal Rudolf Caracciola comezou 15º.

### Carreira 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*https://web.archive.org/web/20140821225243/http://www.f1-grandprixhistory.net/Monaco.html
*http://sidepodcast.com/post/1929-first-monaco-grand-prix

{{Navbox
|name    = Campionatos F1
|title   = Gran Premio de Mónaco
|listclass = hlist
|belowclass = hlist
|state={}
|list1   = 
*1929
*1930
*1931
*1932
*1933
*1934
*1935
*1936
*1937
*1948
*1950
*1951
*1952
*1953
*1954
*1955
*1956
*1957
*1958
*1959
*1960
*1961
*1962
*1963
*1964
*1965
*1966
*1967
*1968
*1969
*1970
*1971
*1972
*1973
*1974
*1975
*1976
*1977
*1978
*1979
*1980
*1981
*1982
*1983
*1984
*1985
*1986
*1987
*1988
*1989
*1990
*1991
*1992
*1993
*1994
*1995
*1996
*1997
*1998
*1999
*2000
*2001
*2002
*2003
*2004
*2005
*2006
*2007
*2008
*2009
*2010
*2011
*2012
*2013
*2014
*2015
*2016
*2017
*2018
*2019
*2020
*2021
*2022
|below  = 
*Pilotos
*Pilotos campións do mundo
*Escudarías
*Escudarías campioas do mundo
*Grandes Premios
*Circuítos
}}
Augusto Roa Bastos

**Augusto Roa Bastos**, nado en Asunción en 1917 e finado o 26 de abril de 2005; foi un escritor, xornalista e guionista paraguaio en lingua castelá, considerado o autor máis importante de Paraguai e un dos máis destacados da literatura latinoamericana, gañador do Premio Cervantes en 1989.

## Traxectoria 
Durante a súa infancia deu mostras de interese pola lectura e o xornalismo. Dende novo compaxinou o seu traballo na banca con colaboracións xornalísticas. Trala Guerra do Chaco, cursou estudos de Dereito e Economía. Posteriormente, no 1947, tivo que exiliarse a Arxentina polas súas colaboracións en xornais independentes. Viviu en diversos países coma Arxentina (onde publicou os seus primeiros libros) e España (onde obtivo a nacionalidade no 1983). Finalmente o seu exilio rematou cincuenta anos despois.

## Obra 
Algunhas das obras máis senlleiras son:

* *Hijo de Hombre*
* *Yo, el Supremo*
* *El trueno entre las hojas*
* *Madera quemada*
* *El Baldío*
* *Los congresos*
* *El sonámbulo*

## Premios e condecoracións 
* 1989, Premio Cervantes
* 1995, Premio nacional de literatura de Paraguai pola súa obra *Madama Sui*
* 1997, Orde de Cabaleiro da lexión de honor da República Francesa

## Notas
Ramón Salgado Cardeiro

**Ramón Salgado Cardeiro**, coñecido cos pseudónimos **Odaglas** e **Oriedrac**, nado en Santiago de Compostela e finado na mesma cidade o 19 de decembro de 1949, foi un xornalista galego.

## Traxectoria 
Tipógrafo. Despois pasou a colaborar en *Gaceta de Galicia* promovendo campañas en favor dos intereses de Santiago de Compostela asinadas co pseudónimo **Odaglas**, e logo integrouse en *El Compostelano*, onde se encargou dos asuntos locais. Despois pasou a *El Correo Gallego* onde asinaba como **Oriedrac** e *La Noche*.

## Notas
Numulita

thumb|300px| Calcaria numulítica da Gran Pirámide de Giza nun gravado do século XIX

As **numulitas** son foraminíferos fósiles pertencentes ao xénero ***Nummulites***, do que fan parte máis de 200 especies. O nome deriva do latín *nummulus* (moediña), pola forma da súa cuncha, que asemella unha moeda.

As numulitas eran animais unicelulares (protozoos) que vivían nos mares do Paleoceno e o Eoceno hai entre 40 e 65 millóns de anos. Estes organismos tiñan unha cuncha calcaria envolta en forma de espiral plana, subdividida en varias cámaras por septos transversais. As  numulitas eran verdadeiros xigantes unicelulares, chegando, nos exemplares máis grandes a superar os 10–12&nbsp;cm de diámetro no Eoceno medio. A evolución destes organismos foi moi rápida, polo que son moi apreciadas en Xeoloxía como fósiles guía.

As súas cunchas fosilizadas encóntranse con bastante frecuencia nas rochas calcarias do Eoceno presentes na rexión mediterránea, tanto na beira europea como na de África. En Exipto as calcarias numulíticas do Eoceno foron empregadas na Antigüidade como material para construír as pirámides. De feito, unha especie destes organismos, a  *Nummulites gizehensis*, toma o nome da localidade de Giza, en Exipto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nummulitoidea
The Jungle Book (filme de 2016)

***The Jungle Book*** é un filme estadounidense de fantasía e aventuras dirixido por Jon Favreau estreado no 2016. Escrito por Justin Marks e producido por Walt Disney Pictures baséase no *Libro da selva* de Rudyard Kipling e está inspirado no filme animado de 1967, Está protagonizado por Neel Sethi, que interpreta a Mowgli e conta coas voces de Bill Murray, Ben Kingsley, Idris Elba, Lupita Nyong'o, Scarlett Johansson, Giancarlo Esposito e Christopher Walken.

## Personaxes 
* Neel Sethi como Mowgli
** Kendrick Reyes como Mowgli de pequeno
* Ritesh Rajan como pai de Mowgli

### Voces 
* Bill Murray como Baloo
* Ben Kingsley como Bagheera
* Idris Elba como Shere Khan
* Lupita Nyong'o como Raksha
* Scarlett Johansson como Kaa
* Giancarlo Esposito como Akela
* Christopher Walken como Rei Louie
* Garry Shandling como Ikki
* Brighton Rose como Grey Brother
* Jon Favreau como porco pigmeo
* Sam Raimi como esquío xigante
* Russell Peters como Rocky o rinoceronte
* Madeleine Favreau como Raquel a rinoceronte
* Sara Arrington como Neelgai

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Gran Premio de Europa de 2016

O **Gran Premio de Europa 2016** (oficialmente **2016 Formula One Grand Prix of Europe**) foi a oitava carreira da tempada . Celebrouse o 19 de xuño de 2016 no Circuíto urbano de Bakú en Bakú, Azerbaidján. Foi o vixésimo terceiro Gran Premio de Europa como unha rolda do Campionato Mundial de fórmula 1. foi a primeira vez que a carreira se celebrou no circuíto e a primeira vez que un Gran Premio se celebrou en Azerbaidján.

## Informe 
### Antecedentes 
#### Preparativos 
A raíz da carreira de 2012, o Gran Premio de Europa en Valencia cesou. Co Gran Premio de Corea cubrindo o incumprimento de contrato, Bernie Ecclestone titular dos dereitos comerciais do deporte, buscou unha carreira para substituílo, Logo de explorar a posibilidade de revivir o Gran Premio de Europa en , a carreira incluíuse no calendario de .

#### Pneumáticos 
Logo de proporcionar aos equipos o composto ultrabrando para Mónaco e Canadá, o fornecedor de pneumáticos Pirelli trouxo os compostos superbrando, brando e medio para a carreira, a pesar de que o composto ultrabrando está deseñado especificamente para circuítos urbanos. Pirelli explicou a decisión de non proporcionar os pneumáticos ultrabrandos como consecuencia da falta de datos de rendemento dispoñibles no circuíto. Pirelli fixo previamente unha elección de pneumáticos conservadora similar para as primeiras carreiras noutros circuítos.

#### Carreiras de apoio 
O circuíto tamén será sede da terceira rolda do campionato das GP2 Series de 2016 como unha carreira de apoio.

### Controversia 
Tralo anuncio inicial da súa reactivación, a carreira foi obxecto de críticas pola falta de dereitos humanos en Azerbaidján, xa que a carreira se estableceu co apoio financeiro do goberno de Azerbaidján, as mesmas críticas que se fixeron na preparación para o Gran Premio de Rusia de 2014 que tamén se estableceu co apoio do goberno e polas acusacións da participación rusa no derrubamento do Voo 17 de Malaysia Airlines sobre Ucraína. En resposta, os directores de equipo de Red Bull Racing e Mercedes, Christian Horner e Toto Wolff trataron de distanciar o deporte das cuestións políticas.

A carreira, programada para o 19 de xuño, coincidía coa conclusión da 24 Horas de Le Mans de 2016. O piloto de Force India Nico Hülkenberg, que gañou a carreira de 2015 con Porsche, non podería volver e defender o seu título, polo que acusou a Fórmula One Management de programar deliberadamente a carreira en conflito con Le Mans e impedir participar aos pilotos de Fórmula Un.

## Clasificacións 
### Cualificación 
### Carreira
### Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas
Ramón Cajade Rey

**Ramón Cajade Rey**, nado en Santiago de Compostela en 1914 e finado en Mérida o 30 de decembro de 1993, foi un xurista e escritor galego en lingua castelá.

## Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, e traballou como secretario no xulgado de Salamanca. Publicou artigos en diferentes revistas. Como narrador, na súa obra apréciase a influencia de Pío Baroja.

## Obra
**Los solitarios* (Novela Nueva, 1963. Presentouna ao Premio Planeta en 1956)
**El triunfo de los derrotados* (Nova Navis, 1959. Reformulación da novela anterior, presentouna ao Premio Planeta en 1957)
**Es la vida* (Novela Nueva, 1961)
**El camino manda* (Novela Nueva, 1962)

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Furgoneta

[miniatura|Furgoneta [Ford Transit do Pontevedra Club de Fútbol.]]

Unha **furgoneta** é un vehículo automóbil de catro rodas, cuberto e máis pequeno ca un camión, empregado para o transporte de mercancías. Ten na parte posterior unha zona de carga de formas ortogonais e con teito, ao contrario que unha *pickup*, que a ten ao aire libre. Nalgúns casos, esta zona ten varias ringleiras de asentos e está destinada a transportar só pasaxeiros, e noutras ocasións é mixta para carga e pasaxeiros ou está baleira, para transportar só a carga. Neste último caso, os vidros laterais poden ser substituídos por unha continuación da chapa.

O *Regulamento Xeral de Vehículos* de España determina que furgón ou furgoneta é o "automóbil con catro rodas ou máis, concibido e construído para o transporte de mercadorías, cuxa cabina está integrada no resto da carrozaría e cun máximo de nove prazas, incluída a do condutor".

O portón traseiro é case sempre de dúas follas de apertura horizontal. Unha furgoneta adoita ser máis alta ca un automóbil de turismo e ca un monovolume. Con respecto a un monovolume, a posición dos asentos é máis ergueita e alta, e o morro máis curto. O motor é case sempre dianteiro e nalgúns casos está situado por baixo dos asentos dianteiros para diminuír a lonxitude total. Unha excepción son as furgonetas pequenas derivadas directamente de turismos do segmento B (e máis raramente do A ou do C).

## Notas
Xeración Y

A **Xeración Y**, tamén coñecida como **Xeración do Milenio**, **milenista** ou **milenial**, é a cohorte demográfica que segue á Xeración X. Non hai datas precisas respecto de cando a **Xeración Y** comeza e remata. Os comentaristas empregan as datas de nacemento desde 1980 até 1999.

## Etimoloxía 
O termo *Xeración Y* empregouse por primeira vez no editorial de agosto de 1993 da revista estadounidense *Advertising Age*, co obxectivo de describir ós adolescentes daquela época. Definíronos como diferentes ós da Xeración X. Dende entón, a mesma revista referiu en máis dunha ocasión o ano de 1979, como data a partir da cal se pode considerar aos nados dentro desta xeración.

A *Xeración Y* fai alusión á xeración sucesora da *Xeración X*.

Coma ós membros da *Xeración X*, influídos pola cadea de televisión MTV, aos nados ao principio da *Xeración Y* tamén se lles coñece como Xeración MTV.

## Xeración Peter Pan 
O sociólogo estadounidense Kathleen Shaputis etiquetara ós milenarios como o *bumerang* *xeracional* ou  *xeración Peter Pan*, por mor da tendencia a atrasar algúns ritos na idade adulta por períodos máis longos que as xeracións precedentes. Estas etiquetas tamén foron unha referencia a unha tendencia cara ós membros que viven cos seus pais por períodos máis longos que as xeracións anteriores.

O Dr. Larry Nelson sinalou tamén que algúns mozos do milenio están a atrasar a transición desde a infancia até a idade adulta como resposta a erros cometidos polos seus pais. «En xeracións anteriores, casabas, iniciabas a túa carreira e facíalo inmediatamente. O que a xente nova está a ver hoxe é que ese enfoque levou a divorcios e a xente descontenta coas súas carreiras».

## Xeración Y no mundo 
* Movemento 15-M en España 2011.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xeracións
* Xeración X
* Xeración Z
* Xeración Einstein

### Bibliografía 
* 
*
Xeración Z

**Xeración Z** é un nome empregado para facer referencia ás persoas&nbsp;nadas despois da Xeración do Milenio. Aínda que non existe acordo xeral sobre as datas límites desta xeración, algúns autores danlle orixe na década de 2000 e da década do  2020, concordando en que dita xeración comeza co fin da burbulla económica até o día de hoxe. Por tanto, a xeración post-milenio componse actualmente de adolescentes e nenos.

## Características xerais 
Xa que son persoas moito máis estruturadas que outras xeracións anteriores, poden ser adultos responsables e con alto valor social. Esta xeración adoptou a tecnoloxía a primeira instancia o que xerou unha dependencia en gran medida dela. Son máis inclinados ao mundo virtual. Se a xeración Z é moldeada adecuadamente, poden lograr moito máis que as súas xeracións anteriores utilizando os medios dixitais. Con todo, por outra banda fálase dunha escaseza de habilidades interpersoais así como tamén da non valoración á importancia dos valores da familia.
Son moi individualistas no seu carácter e cren na súa propia persoa. Ademais non cren vivir de acordo ás normas sociais. A súa sociedade existe en Internet onde se abre a súa mente e expresan as súas propias opinións.

A Xeración Z tende a ser mal oínte debido a que teñen menos en conta o que outros teñen que dicir e que non se presta atención aos demais. Isto pode ir na súa contra á hora de consolidar as súas propias familias. A educación e o traballo desempeñan un papel pouco importante nas súas vidas xa que non ven a educación como un medio de supervivencia. Para eles prevalece a intelixencia e o coñecemento sobre a tecnoloxía. O feito de nacer despois do auxe dixital dos anos 1990 fai que se adapten de maneira extraordinaria a futuras tecnoloxías como ningunha outra xeración (2015).

### Fenda xeracional xeración Y - xeración Z 
Segundo investigacións, esta xeración está menos orientada que a xeración&nbsp;Y, porén,  teñen fortes opinións e suxestións. Psicólogos están a notar un drástico cambio de comportamento da xeración Y á xeración Z. Para a xeración Y, a énfase sempre foi profesional e de estudos, mentres que a xeración Z dálle menos importancia á carreira profesional e os estudos formais, sexan cales fosen. Na súa vida persoal pode haber falta de comunicación, e debido a esta falta de comunicación non poden ser moi eficaces para a educación das xeracións futuras por si mesmos. Tamén, e debido a iso, no momento en que a Xeración Z empece a traballar pode chegar a haber grande escaseza de profesionais especializados como médicos e científicos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xeracións
* Xeración X
* Xeración Y
Apocalipse Z. A ira dos xustos

***Apocalipse Z. A ira dos xustos*** é unha novela de literatura fantástica en lingua castelá de Manel Loureiro, publicada en 2010 por Planeta. Foi traducida ao galego por Tomás González Ahola, e publicada en 2015 por Urco Editora. É a terceira parte da triloxía *Apocalipsis Z*.

## Trama
Na segunda novela, o avogado, a súa moza Lucía e mais o piloto de helicópteros ucraíno Viktor marcharon nun iate das illas Canarias.

No medio dunha forte treboada dan cun petroleiro que vai cara á illa de Bioko para coller petróleo. O barco vén desde os Estados Unidos, e logo de cargar en Luba, regresan cara a Gulfport, no estado de Mississippi. De camiño, o capitán do barco explícalles que descubriron unha menciña que permite aos infectados polo virus manterse con vida, e que nesa vila se estableceu un refuxio coñecido como a Armada de Cristo. Unha elite de WASP (brancos, anglosaxóns e protestantes) dirixe a vila, e mantén nun gueto á poboación doutras razas, que utiliza como man de obra (ilotas).

Doutra banda, en Corea do Norte mantiveron as fronteiras pechadas e o réxime comunista de Kim Il Sung segue vixente. A través de emisoras de radio descobren a poboación de Gulfport, e dirixen cara a alá un comando para saber de onde toman o petróleo. O comando norcoreano aterra en California e cruza os Estados Unidos cara a Gulfport.
dereita|miniatura|Vila de Gulfport en 2005, logo do paso do furacán *Katrina*.
O avogado comeza a traballar para o concello, mais Lucía enfádase ao ver as condicións en que os brancos tratan os ilotas, e decide marchar ao gueto. O avogado rebélase, e é apresado polo reverendo Greene e por Malachy Grapes, que lidera un grupo que se fai chamar Nación Aria. Víktor vai rescatar a Lucía, quen promove unha rebelión no gueto. O reverendo provoca un novo exterminio de ilotas e infecta ao avogado co virus, e envíao xunto cun bo número de ilotas ao deserto nun convoi ferroviario. O avogado, que dispón duns poucos litros de menciña para sobrevivir, é abandonado en Texas mais logra regresar cara a Gulfport. Víktor sae da vila xunto cun dos líderes do gueto e cun grupo de xente dos que viven na vila que se pon do lado dos ilotas, que se fan chamar os Xustos. Atopan ao avogado e diríxense de volta cara á vila con armas e menciñas.

No gueto iniciouse ao tempo a rebelión e o exterminio, con violentos enfrontamentos. Ao tempo, os norcoreanos entran na vila e aumentan o caos. O grupo do avogado entra tamén na vila, armándose un combate a catro bandas.

Finalmente Víktor morre asasinado polo reverendo Greene. O avogado e Lucía logran sobrevivir, e logo de seis anos regresan a Pontevedra cunha cepa para crear a menciña. Teñen un fillo, ao que chamaron Víktor, que non é portador do virus, e Lucía está de novo embarazada.

## Narración 
A obra alterna a primeira persoa que usara na primeira novela -desde o punto de vista do protagonista- co narrador omnisciente en terceira persoa. Altérnase o punto de vista da acción, e inclúense varias analepses e prolepses.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na web da editorial.
Javier Valcarce

O nome de **Javier Valcarce** pode referirse a:

***Javier Valcarce Ocampo**, xornalista e escritor galego, pai do seguinte (m. 1922).
***Javier Valcarce García**, escritor galego, fillo do anterior (m. 1918).
Johann Georg Wagler

**Johann Georg Wagler**, nado o 28 de marzo de 1800 en Núremberg e finado o 23 de agosto de 1832 en Moosach (unha pequena vila preto de Múnic), foi un zoólogo alemán, especializado en herpetoloxía.

## Traxectoria 
Wagler estudou na Universidade de Erlangen, onde obtivo o título de doutor en 1820. Participou nos traballos da Academia Bávara de Ciencias de Múnic, da que foi secretario en 1819.

En 1820, Wagler colaborou con Johann Baptist von Spix e Carl Friedrich Philipp von Martius na organización e clasificación da enorme colección que chegaran do Brasil. Ocupouse especialmente das serpentes e publicou, en 1824 e a partir das notas de Spix, *Serpentum Brasiliensium*.

Foi nomeado director do Museo Zoolóxico da Universidade de Múnic despois da morte de Spix, en 1826. En 1827 obtivo unha cátedra nesta mesma Universidade. Entre os seus alumnos cómpre citar a Louis Agassiz que chegara a Alemaña para traballar con Martius e Lorenz Oken.

Publicou *Natürliches System der Amphibien* en 1830, froito de dez anos de traballo. En 1832 publicou *Monographia Psittacorum* na que describiu o arara xacinta (*Anodorhynchus hyacinthinus*). Unha serie de 36 láminas, coloradas a man, apareceron en parte postumamente entre 1828 e 1833, *Descriptiones et Icones Amphibiorum*.

Wagler morreu accidentalmente aos 32 anos limpando o seu fusil.

## Obra
**Serpentum Brasiliensium Species Novae* (1824)
**Descriptiones et Icones Amphibiorum* (1828-1833)
**Natürliches System der Amphibien, mit vorangehender Classification der Säugthiere und Vogel. Ein Beitrag zur vergleichenden Zoologie* (1830)
**Monographia Psittacorum* (1832)

## Abreviatura 
A abreviatura **Wagler** emprégase para recoñecer a Johann Georg Wagler como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kraig Adler, ed. (1989): *Contributions to the History of Herpetology*. Society for the Study of Amphibians and Reptiles (SSAR). ISBN 978-0-9169-8419-9. 
* Jean Lescure & Bernard Le Garff (2006): ''L'étymologie des noms d'amphibiens et de reptiles''. Éditions Belin. ISBN 978-2-7011-4142-7
Javier Valcarce García

**Javier Valcarce García**, nado en Mugardos cara a 1886 e finado en Madrid o 23 de agosto de 1918, foi un escritor galego en lingua castelá.

## Traxectoria 
Fillo de Javier Valcarce Ocampo. Colaborou en varios periódicos e revistas. O seu conto "Romanace" foi premiado no concurso de *El Liberal* de 1908. Publicou *Romancero prosaico* (1910) e *Poemas de la prosa* (1913), ademais de varias obras de teatro como *Los nidos de antaño* e *Yermo*. Antonio Machado dedicoulle o poema "Valcarce, dulce amigo, si tuviera". Finou nun sanatorio de Madrid o 23 de agosto de 1918 con 32 anos.

## Obras 
* *Romancero prosaico*, 1910.
* *Poemas de la prosa*, 1913.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Giro de Italia 2016

A **99.a edición do Giro de Italia** disputase entre o 6 e o 29 de maio de 2016 sobre unha distancia de 3383&nbsp;km. Comezou cunha contra o reloxo individual en Apeldoorn (Países Baixos) e finalizará naa cidade de Turín, Italia.

Forma parte del UCI WorldTour 2016, de 2º categoría, xunto coa Volta ciclista a España, sendo esta a décimo quinta competición do calendario de máxima categoría mundial.

## Etapas 
[miniatura|[Tom Dumoulin gañou a primeira etapa e foi o primeiro líder.]]

## Clasificacións provisionais 
### Clasificación xeral 
miniatura|O vencedor desta edición foi Vincenzo Níbali.

### Clasificación da montaña 
 

### Clasificación por puntos 
 

### Clasificación dos novos
 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Giro de Italia
### Ligazóns externas 
*
Ailurops melanotis

***Ailurops melanotis*** é unha especie de mamífero marsupial australidelfo da orde dos diprotodontes, suborde dos falanxeroideos, familia dos falanxéridos e subfamilia dos ailuropinos, unha das dúas que integran o xénero *Ailurops*, o único da subfamilia.

Coñecido desde hai xa tempo, fora clasificado como unha forma de *Ailurops ursinus*. Pero recentemente foi recoñecido como unha especie, despois de que os científicos levasen a cabo unha nova análise morfolóxica do seu holotipo, e comparando cunha fotografía tirada na natureza que revela diferenzas distintas no tamaño e na coloración da capa.

## Bioloxía 
Coñécese pouco sobre a ecoloxía desta especie. A dieta do cuscús das Talaud consiste fundamentalmente en follas, sementes e froitos. Porén, a súa dentición non especializada tamén lle permite o consumo esporádico de pequenos vertebrados e ovos de aves. Posteriormente foi reclasificada dentro do xénero *Ailurus*.

## Estado de conservación 
O cuscús ursino das Talaud é un dos mamíferos máis raros do mundo. A finais dos anos 1990 varios científicos visitaron as illas Sangihee Salibabu, pero non puideron avistar nin sequera un exemplar en estado salvaxe. Só lograron encontrar un individuo en catividade en Sangihe. Porén, cómpre sinalar que a estancia dos estudosos en Salibabu durou só uns poucos días. A especie, cualificada poa UICN como *CR* (especie en estado crítico), está ameazada pola caza e a deforestación: a cuberta vexetal de Sangihe, cobre a día de hoxe tan só 8&nbsp;km².

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Grzimek, B., Schlager, N. & Olendorf, D (2003): ''Grzimek's Animal Life Encyclopedia*. Detroit: Thomson Gale.
* McKenna, M. C. & Bell, S. K. (1997): *Classification of Mammals Above the Species Level*. Nova York: Columbia University Press. ISBN 0-231-11013-8. Recensión por Frederick S. Szalay no *Journal of Vertebrate Paleontology*. Vol. 19, Nº 1 (Mar. 15, 1999), pp.&nbsp;191–195.  
* Novak, Ronald M. (1999): *Walker's Mammals of the World*, 6th edition. Baltimore, Maryland, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-5789-8.
* Riley, J. (2002): "Mammals on the Sangihe and Talaud Islands, Indonesia, and the impact of hunting and habitat loss". *Oryx* **36** (3): 288–296.
* Rowland, P. & Strahan, R., eds. (1995): *The Mammals of Australia*. Washington, D.C.: Smithsonian Institution Press.
* Vaughan, T. A. (1986): *Mammalogy*. Third Edition. Fort Worth, Texas: Saunders College Publishing. 
* Vaughan, T. A.; J. M. Ryan & N. J. Czaplewski (2000): *Mammalogy*. Fourth Edition. Philadelphia, Pennsylvania: Saunders College Publishing. 
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M., editores (2005): *Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference*, 2 vol. 3ª ed. Baltimore, Maryland, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-4.

### Outros artigos 
* Marsupiais
* Australidelfos
* Diprotodontes
* Falanxeriformes
* Falanxéridos
* Ailuropinos

### Ligazóns externas 
* *Ailurops melanotis* en MSW.
* *Ailurops melanotis* (Thomas, 1898) no ITIS.
* *Ailurops melanotis* na ADW.
* *Ailurops melanotis'' na EOL.
Børns

**Garrett Borns**, nado o 7 de xaneiro de 1992, máis coñecido polo seu nome artístico **BØRNS**, é un músico e cantante estadounidense orixinario de Grand Haven, Míchigan. BØRNS estreou o seu primeiro álbum de estudio, *Dopamine *o16 de outubro de 2015.

## Discografía 
### Álbums de estudio 
### EPs 
## Filmografía 
### Web 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
José María Pardo Montenegro Menéndez

**José María Pardo Montenegro Menéndez**, finado en Lugo o 8 de abril de 1895, foi un militar galego.

## Traxectoria 
Xeneral de División, foi cabaleiro da Gran Cruz da Orde de San Hermenexildo, comendador das Ordes de Carlos III e Isabel a Católica e posuía a Orde vermella e branca do Mérito Militar.

Casou con Ángela Ponte Montenegro e foi pai de Melchora Pardo Montenegro, que casou con Manuel Pardo de la Vega.

## Notas
El Diario de Mondoñedo

***El Diario de Mondoñedo*** foi un periódico editado en Mondoñedo en 1894.

## Historia e características 
Periódico católico. Apareceu a principios de xaneiro de 1894. Dirixido por Emilio Tapia Rivas. Enfrontado con *El Baluarte de Galicia*, empregou a estratexia de contratar aos seus caixistas e profesionais ata que conseguiu derribalo. Deixou de publicarse en outubro de 1894 e foi substituído por *El Día de Mondoñedo*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Tripofobia

[dereita|miniatura|250x250px|Os buratos na cabeza dunha semente do [Loto sagrado|loto son supostamente causantes de ansiedade nalgunhas persoas.]]
A **tripofobia** (do , '**, "burato" e , **', “medo” O termo ten a súa orixe máis probable nunha mensaxe de 2005 dun foro de Internet.

Arnold Wilkins e Geoff Cole da Universidade de Essex foron os primeiros científicos en publicar sobre este fenómeno. Segundo eles a reacción está baseada nunha revulsión biolóxica, no lugar de ser un medo cultural adquirido. Nun artigo de 2013 da revista *Psychological Science*, Wilkins e Cole escribiron que a reacción baséase nunha resposta do cerebro que asocia as formas co perigo.

## Notas
Esteban Chaves

**Jhoan Esteban Chaves Rubio**, nado en Bogotá o 17 de xaneiro de 1990, é un ciclista profesional colombiano, máis coñecido como *El Chavito*. Corre para o equipo ProTeam Orica GreenEDGE.

## Traxectoria
Iniciouse moi cedo no ciclocross e practicaba no parque El Salitre, en Bogotá. Como afeccionado correu para o equipo Trek Bike House, destacando especialmente na montaña.  No 2011, defendendo a Selección de Colombia, gañou o Tour do Porvir, ademais de rematar segundo na clasificación da montaña, cuarto na clasificación por puntos e segundo na clasificación por equipos. Posteriormente creou o seu propio club ciclista, Esteban Chaves Formación Ciclista.

En 2012 fichou polo Colombia, de categoría profesional continental, e venceu no Gran Premio Cidade de Camaiore e na última etapa da Volta a Burgos, carreira na que rematou terceiro. O 16 de febreiro de 2013 no Trofeo Laigueglia fracturou a clavícula, impedíndolle competir o resto da tempada.

En outubro de 2013 confirmouse o seu traspaso ao equipo australiano Orica GreenEDGE. Na tempada 2014 logrou dúas vitorias de etapa, unha no Tour de California e a outra na Volta a Suíza; debutou na Volta a España, a súa primeira participación nunha gran volta, e acadou o seu mellor resultado na sexta etapa, onde rematou en sétimo lugar. Ademais, destacou ao final da tempada no Tour de Pequín, chegando a ser o mellor corredor mozo da carreira e quedar terceiro na clasificación xeral por detrás de Philippe Gilbert e Daniel Martin.

Na Volta a España 2015 comeza con bo pé, logrando unha gran vitoria na segunda etapa, tras un espectacular ataque no último quilómetro de ascenso, obtendo ademais o maillot vermello de líder da competición. Conseguiu defender o liderado dúas etapas máis, mais na quinta foi superado polo holandés Tom Dumoulin. Con todo, na sexta etapa conseguiu unha nova vitoria e novamente o liderado da xeral. Tras estar outros tres días co maillot vermello, perdeuno definitivamente na novena etapa, camiño a Cima del Sol, aínda que continuou nun gran posto na clasificación. Finalmente, rematou 5.º, o que supuxo un fito para Colombia, xa que Nairo Quintana, estrela colombiana con maior recoñecemento que Chaves, tamén acabou no Top 5 tras ser 4.º

## Palmarés 
**2011**
* Tour do Porvir
**2012**
* 1 etapa da Volta a Burgos
* Gran Premio Cidade de Camaiore
**2014**
* 1 etapa do Tour de California
* 1 etapa da Volta a Suíza
**2015**
* 2 etapas da Vuelta a España
* Tour de Abu Dhabi, máis 1 etapa
**2016**
* 2.° no Giro de Italia, máis 1 etapa

## Resultados nas Grandes Voltas e nos Campionatos do Mundo 
Durante a súa traxectoria deportiva logrou os seguintes postos nas Grandes Voltas e nos Campionatos do Mundo:

## Equipos 
## Notas
El Día de Mondoñedo

***El Día de Mondoñedo*** foi un periódico editado en Mondoñedo entre 1894 e 1895.

## Historia e características 
Apareceu antes de outubro de 1894 para substituír a *El Diario de Mondoñedo*, co mesmo director, Emilio Tapia Rivas, e a mesma redacción. Deixou de publicarse en xuño de 1895.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Praia da Concha

**Praia da Concha** pode referirse a:
*A **Praia da Concha** de Espasante, en Ortigueira.
*A **Praia da Concha** de Donostia, en Euskadi.
*A **Praia da Concha** de Santander, en Cantabria.
Serra de Somosierra

**Somosierra** é a serra situada á beira esquerda do recentemente nado río Duratón, oeste do porto de Somosierra, e que engloba a parte máis oriental da serra de Guadarrama, lindando ao leste coa serra de Ayllón, todo iso no sistema Central. Somosierra está situada no centro de España, entre o extremo norte da Comunidade de Madrid e o leste da provincia de Segovia. Peña Cebollera é a montaña máis alta desta zona montañosa, cunha altitude de 2129 metros. Nela nace o río Duratón.

En 1808 produciuse na zona a batalla de Somosierra, na que as tropas de Napoleón, tras derrotar ás tropas españolas que gornecían o porto, abriron o camiño cara a Madrid.
Somosierra

**Somosierra** é un concello da Comunidade de Madrid, en España. Atópase 83&nbsp;km ao norte de Madrid, xunto ao porto de montaña do mesmo nome. É o concello máis setentrional e o situado a máis altitude da Comunidade de Madrid.

Tiña en 2015 unha poboación de 73 habitantes. A súa economía desenvolveuse principalmente grazas ao comercio e os servizos que ofreceron aos viaxeiros que pasaban polo porto.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Río Guadarrama

[260px|miniatura|O Guadarrama en [Galapagar.]]
O **río Guadarrama** é un afluente do Texo que nace na Comunidade de Madrid (España), á que atravesa nos seus cursos alto e medio. Entra no seu curso baixo na provincia de Toledo, onde desemboca despois de percorrer 131,8&nbsp;km. Ten a súa orixe no val da Fuenfría, a uns 1900 m de altitude, dentro do termo municipal de Cercedilla (Madrid), na ladeira sur da serra de Guadarrama (sistema Central). Percorre ambas as provincias nun trazado moi axustado á vertical norte-sur.

O seu curso medio atópase protexido dentro do Parque Rexional do Curso Medio do río Guadarrama e a súa contorna, un dos tres parques rexionais da Comunidade de Madrid. A superficie da súa conca é de 1708&nbsp;km² e nela atópase o Aulencia, que discorre integramente pola Comunidade de Madrid. Este é o seu principal afluente e fornece de augas ao encoro de Valmayor, o segundo de maior capacidade da rexión madrileña. Os restantes afluentes son arroios e regatos de curto percorrido.
A Oración dos rusos

A **Oración dos rusos** (en , *Molitva russkikh*) foi unha canción usada como o himno nacional da Rusia Imperial de 1816 de 1833.

## Historia 
Tras derrotar ao Primeiro Imperio francés, o Tsar Alexandre I de Rusia encargou un himno nacional para Rusia. A letra foi escrita por Vasilii Zhukovskii, e utilizouse a música do himno británico *God save the king* .

En 1833, "A Oración dos Rusos" foi substituída por "Deus salve o Tsar" (*Bozhe, tsarya khrani*). Ambos comezan coas mesmas palabras *Bozhe, tsarya khrani* pero difiren despois no resto da letra.

Algúns consideran *Deus salve o Tsar* como o primeiro himno nacional de Rusia, xa que tanto a súa letra e música foron de orixe rusa. Outros din que o título pertence a Grom pobedy, razdavaysya!, outra canción popular da época, aínda que nunca chegou a ser oficial.

## Letra 
[miniatura|Retrato de [Alexandre I de Rusia|Alexandre I na Galería Militar do Palacio de Inverno. Alexandre mandou facer un himno para Rusia]]

### Letra en ruso 
### Tradución ao galego 
Deus, salve o Tsar!
Longa vida, ao glorioso
Danos nesta terra!
𝄆 Que o orgullo dos descansos arrogantes,
Quen pastorea aos débiles,
Esa é toda a nosa consolación,
Ten piedade! 𝄇

Soberana
Rusia ortodoxa
Deus a bendiga!
𝄆 Deixe que a soberanía sexa pacífica,
Tranquila e de grande alcance!
Todo o que é impuro
Repéleo! 𝄇

Oh, a providencia!
Danos
As súas bendicións!
𝄆 Iso nos esforzamos para o ben,
Humilde na prosperidade,
Paciente coa dor;
Bendice a terra! 𝄇

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vídeo en Youtube do Molitva russkikh interpretado polo coro Valaam
Club Deportivo Xil

O **Club Deportivo Xil** é un equipo de fútbol da parroquia de Xil, no concello de Meaño, fundado en 1973. Na tempada 2015/16 xogou en Terceira Autonómica de Galicia e rematou en cuarta posición.

O seu presidente desde 2013 é Ricardo Pardo Pérez.

## Historia
Na década de 1930 o equipo local xogaba no campo do Pazo e no da Cagallona, nunha competición local contra equipos como o Libertad e o Xuventú de Sanxenxo, O Empalme de Sisán, O Racha de Vilalonga, o Xa Virán de Castrelo, o Anduriña ou o Pontearnelas. O equipo desapareceu na década de 1940. O mestre José Durán Medaniche intentou recuperar o equipo co nome de Deportivo Gilense, mais a proposta non prosperou.

A rapazada seguiu xogando no campo do Pazo. Horacio Castro -primeiro presidente do club- e Miguel de Quinteiro propuxeron crear un equipo federado e acondicionar un campo. Creouse o campo de Boavista, coas achegas e o traballo da veciñanza. A idea inicial era vestir camiseta vermella e pantalón branco, mais a empresa patrocinadora Celso Míguez enviou por erro unhas camisetas con raias verticais vermellas e negras, que quedou como vestimenta oficial. O campo de Boavista inaugurouse o 23 de xuño de 1973 ante unha selección galega. O equipo local, adestrado por Leonardo Martínez, caeu derrotado 1-4.

Na temporada 1973-74 comezaron a xogar na liga federada, se ben remataron no último posto con sete puntos. O primeiro gol oficial foi do meañés Luis Rodríguez ante o Céltiga, nun partido que rematou con derrota para o Xil por 2-3. A primeira vitoria chegou o 13 de xaneiro de 1974, na terceira xornada, ante o Unión Dena por 0-2, con dous goles de Sueiro.

Na temporada 1976-77 descendeu a terceira rexional, un ano despois de que se crease esta categoría.
Hibiscus syriacus

***Hibiscus syriacus*** chamada vulgarmente **hibisco de Siria**, **rosa de Sharon** ou **roseira de Siria**, é unha especie de planta floral caducifolia. Cultívase como flor ornamental en moitas partes do mundo, sendo común atopala en xardíns de Galiza, incluso coma árbore nas rúas das cidades. 
[miniatura|Ilustración de Louis-Aristide-Léon Constans (fl. 1830s-1860s), placa 106 do terceiro volume de ''Paxton's Flower Garden* (1852-1853) de [John Lindley e Joseph Paxton.]]

## Descrición 
É unha planta orixinaria de Asia, que pode acadar entre 2 e 4 metros de altura. Xeralmente cultívase en lugares onde os veráns son moi cálidos polas súas atractivas flores. Estas poden ser de varias cores: brancas, rosadas, vermellas, violetas, etc. Cada flor ten unha curta vida (ao redor dun día), mais como a planta produce moitas sempre poden apreciarse varias. O período de floración vai desde a primavera até o outono.

*Hibiscus syriacus* é a flor nacional de Corea do Sur, aparecendo en diversos emblemas nacionais. No himno nacional deste país compárase a Corea con esta flor. O nome da flor en coreano é *mugunghwa* (Hangul: 무궁화; Hanja: 無窮花).

Esta planta pódese propagar por esgallos ou sementes.

## Taxonomía 
*Hibiscus syriacus* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum2*: 695. 1753.
; Etimoloxía
***Hibiscus***: nome xenérico que deriva da verba grega: *βίσκος* ( *hibískos* ), que era o nome que deu Dioscórides (aC. 40-90) a *Althaea officinalis*.

***syriacus***: epíteto xeográfico que alude á súa localización en Siria.
; Sinonimia
* *Hibiscus acerifolius* Salisb.
* *Hibiscus floridus* Salisb.
* *Hibiscus rhombifolius* Cav.
* *Ketmia arborea* Moench
* *Ketmia syriaca* (L.) Scop.
* *Ketmia syrorum'' Medik.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:OiseauBleu1UME.JPG|Hibiscus syriacus 'Oiseau Bleu'
|
|
|
Ficheiro:Hibiscus.syriacus(01).jpg|Follaxe de Hibiscus syriacus
Ficheiro:Hibiscus syriacus Bombus ruderatus 1 Luc Viatour.jpg|
Ficheiro:Garden Hibiscus.JPG|
Ficheiro:Unb blume3.jpg|

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (en inglés)
*  (en inglés)
* CONABIO, 2009. Catálogo taxonómico de especies de México. Cap. nat. México 1.
* Flora of Chinesa Editorial Committee, 2007. Fl. China Vol. 12. 
### Outros artigos 
* Hibisco
* Historia da botánica
* Malvaceae
Malvales

**Malvales** é unha orde de eudicotiledóneas pertencente ao clado das málvidas que se caracteriza por ter flores hipóxinas, xeralmente dialipétalas, con carpelos soldados. As malvales caracterízanse por ter follas xeralmente palmatinervias, máis ou menos recortadas e ás veces compostas (digitadas), cun indumento frecuentemente constituído por pelos estrelados. Teñen pétalos ceibos ou soldados no baseamento, de prefloración contorta, e obsérvase unha clara tendencia á polistemonia (o número de estames é superior aos 10 que teñen as especies máis primitivas), tendo os estames unha marcada tendencia a se soldar polos seus filamentos, chegando a formar nalgunhas familias unha columna (tubo estaminal) que envolve o estilo.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alverson, W. S., K. G. Karol, D. A. Baum, M. W. Chase, S. M. Swensen, R. McCourt, and K. J. Sytsma (1998). Circumscription of the Malvales and relationships to other Rosidae: Evidence from rbcL sequence data. *American Journal of Botany* **85**, 876-887. (Available online: Abstract )
* Bayer, C. and K. Kubitzki. 2003. Malvaceae, pp.&nbsp;225–311. In K. Kubitzki (ed.), *The Families and Xera of Vascular Plants*, vol. 5, Malvales, Capparales and non-betalain Caryophyllales.
* Edlin, H. L. 1935. A critical revision of certain taxonomic groups of the Malvales. *New Phytologist* 34: 1-20, 122-143. 
* Judd, W.S., C. S. Campbell, E. A. Kellogg, P. F. Stevens, M. J. Donoghue (2002). Plant Systematics: A Phylogenetic Approach, 2nd edition. pp.&nbsp;405–410 (Malvales). Sinauer Associates, Sunderland, Massachusetts. ISBN 0-87893-403-0.
* Kubitzki, K. and M. W. Chase. 2003. Introduction to Malvales, pp.&nbsp;12– 16. In K. Kubitzki (ed.), *The Families and Xera of Vascular Plants*, vol. 5, Malvales, Capparales and non-betalain Caryophyllales.
* B. C. J. du Mortier (1829). Analyse des Familles de Plantes, avec l'indication des principaux genres qui s'e rattachent, p.&nbsp;43. Imprimerie de J. Casterman, Tournay.
* L. Watson and M.J. Dallwitz (1992 onwards). The families of flowering plants: descriptions, illustrations, identification, information retrieval. http://delta-intkey.com 
* B. A. Whitlock (outubro de 2001). Malvales (Mallow). In: *Nature Encyclopedia of Life Sciences.* Nature Publishing Group, Londres. (Dispoñíbel online:  | ELS site )