Claustrofobia

A **claustrofobia** é un medo aos espazos reducidos. Prodúcese por moitas situacións ou estímulos, incluídos os ascensores, especialmente cando están ateigados ao máximo, cuartos sen fiestras e cuartos de hoteis con portas pechadas e ventás seladas. Incluso os cuartos con pechadura no exterior, os coches pequenos e a roupa de pescozo axustado poden provocar unha resposta nas persoas con claustrofobia. Normalmente clasifícase como un trastorno de ansiedade, que moitas veces resulta en ataques de pánico. A aparición da claustrofobia atribuíuse a moitos factores, incluíndo unha redución do tamaño da amígdala, o condicionamento clásico ou unha predisposición xenética a temer espazos pequenos.

## Etimoloxía 
O termo *claustrofobia* provén do latín *claustrum* "a pechado no lugar" e do grego ''*, *phóbos*, "medo".

## Prevalencia 
Un estudo indica que entre o cinco e o dez por cento da poboación mundial está afectada por claustrofobia severa, pero só unha pequena porcentaxe destas persoas recibe algún tipo de tratamento para o trastorno.

## Signos e síntomas 
Claustrofobia clasifícase como un trastorno de ansiedade. Os síntomas xeralmente desenvólvense durante a infancia ou a adolescencia. Normalmente pénsase que a claustrofobia ten un síntoma clave: o medo á asfixia. En polo menos unha, se non varias, das seguintes áreas: cuartos pequenos, aparellos de resonancia magnética ou TAC, coches, autobuses, avións, trens, túneles, covas submarinas, adegas, ascensores e covas.

Estar encerrado ou pensar en estar encerrado nun espazo reducido pode provocar medos a non poder respirar correctamente e quedar sen osíxeno. Non sempre é o pequeno espazo o que desencadea estas emocións, senón que é máis o medo ás posibilidades de que poida ocorrer mentres se confina a esa zona. aínda que o inicio pode ocorrer en calquera etapa da vida dun individuo. Tal experiencia pode ocorrer varias veces, ou só unha, para deixar unha marca permanente na mente.  A maioría dos participantes claustrofóbicos nun experimento realizado por Lars-Göran Öst informaron de que a súa fobia fora "adquirida como resultado dunha experiencia de condicionamento.  " Na maioría dos casos, a claustrofobia parece ser o resultado de experiencias pasadas.

### Experiencias de condicionamento 
Algúns exemplos de experiencias comúns que poden dar pé a claustrofobia en nenos (ou adultos) son as seguintes:

* Un neno (ou, menos comunmente, un adulto) está pechado nunha habitación totalmente negra e non pode atopar a porta nin o interruptor da luz.
* Un neno é pechado nunha caixa.
* Un neno está pechado nun armario.
* Un neno cae nunha piscina profunda e non pode nadar.
* Un neno sepárase dos seus pais nunha gran multitude e pérdese.
* Un neno mete a cabeza entre as reixas dunha cerca e logo non pode volver saír.
* Un neno métese nun burato e queda atrapado ou non pode atopar o camiño de volta.
* Déixase un neno só no coche, camión ou furgoneta dos seus pais.
* Un neno colócase dentro dunha habitación que non ten ventás, como unha aula, ascensor ou soto. Posiblemente como medio de castigo.

O termo "experiencias pasadas", segundo un autor, pode estenderse ata o momento do nacemento. Na obra de John A. Speyrer "Claustrophobia and the Fear of Death and Dying", o lector chega á conclusión de que a alta frecuencia da claustrofobia débese ao trauma do nacemento, sobre o que di que é "unha das experiencias máis horrendas que podemos ter durante o noso toda a vida", e é neste momento indefenso cando o bebé desenvolve claustrofobia. 
alt=GE Signa MRI|miniatura| Nunha resonancia magnética, o paciente insírese no tubo.
A resonancia magnética (MRI) pode desencadear claustrofobia. Unha resonancia magnética implica permanecer inmóbil durante algún tempo nun tubo estreito. Nun estudo sobre claustrofobia e resonancia magnética, informouse de que o 13% dos pacientes experimentaron un ataque de pánico durante o procedemento. O procedemento relacionouse non só co desencadeamento de claustrofobia "preexistente", senón tamén coa aparición da enfermidade nalgunhas persoas.  Os ataques de pánico experimentados durante o procedemento poden impedir que a persoa se axuste á situación, perpetuando así o medo. 
alt=Miners in small spaces|miniatura| As condicións dentro dunha mina
SJ Rachman conta un exemplo extremo, citando a experiencia de 21 mineiros. Estes mineiros estiveron atrapados baixo terra durante 14 días, durante os cales seis dos mineiros morreron por asfixia. Despois do seu rescate, dez dos mineiros foron estudados durante dez anos. Todos menos un víronse moi afectados pola experiencia, e seis desenvolveron fobias a "situacións limitantes". O único mineiro que non desenvolveu ningún síntoma notable foi o que actuou como líder. 

Outro factor que pode provocar a aparición da claustrofobia é a "información recibida.  " Como afirma Aureau Walding en "Causes of Claustrophobia", moitas persoas, especialmente os nenos, aprenden a quen e a que hai que temer observando aos pais ou aos seus compañeiros. Este método non só se aplica á observación dun profesor, senón tamén á observación das vítimas. O condicionamento clásico vicario tamén inclúe cando unha persoa ve a outra persoa exposta directamente a unha situación especialmente desagradable.  Isto sería análogo a observar a alguén atrapado nun espazo reducido, asfixiado ou calquera dos outros exemplos que se enumeraron anteriormente.

### Fobia preparada 
Hai investigacións que suxiren que a claustrofobia non é totalmente unha fobia condicionada ou aprendida clásicamente. Non é necesariamente un medo innato, pero é moi probable o que se chama *fobia preparada* . Como di Erin Gersley en "Phobias: Causes and Treatments", os humanos están xeneticamente predispostos a ter medo das cousas que son perigosas para eles. A claustrofobia pode caer nesta categoría debido á súa "ampla distribución... inicio precoz e aparentemente fácil adquisición, e as súas características non cognitivas".  A adquisición de claustrofobia pode ser parte dun mecanismo de supervivencia evolutivo vestixio,  un medo latente ao atrapamento e/ou asfixia que antes era importante para a supervivencia da humanidade e podía espertarse facilmente en calquera momento.  Os ambientes hostís no pasado farían necesario este tipo de medo preprogramado, polo que a mente humana desenvolveu a capacidade de "condicionar eficazmente o medo a certas clases de estímulos perigosos". 

Rachman ofrece un argumento para esta teoría no seu artigo: "Phobias". Coincide coa afirmación de que as fobias afectan xeralmente a obxectos que constitúen unha ameaza directa para a supervivencia humana, e que moitas destas fobias adquiren rapidamente por mor dunha "preparación biolóxica herdada".  Isto provoca unha fobia preparada, que non é totalmente innata, pero que se aprende de forma ampla e sinxela. Como explica Rachman no artigo: "As principais características das fobias preparadas son que son moi fáciles de adquirir, selectivas, estables, bioloxicamente significativas e probablemente [non cognitivas]". "Selectivos" e "bioloxicamente significativos" significan que só se relacionan con cousas que ameazan directamente a saúde, a seguridade ou a supervivencia dun individuo. "Non cognitivo" suxire que estes medos adquiren inconscientemente. Ambos factores apuntan á teoría de que a claustrofobia é unha fobia preparada que xa está preprogramada na mente dun ser humano.

## Diagnóstico 
A Claustrofobia é o medo a estar encerrado nun lugar pequeno. Tipicamente clasifícase como un trastorno de ansiedade e normalmente orixina un ataque de pánico bastante grave.  Ás veces confúndese coa Cleitrofobia (medo a quedar atrapado).

O diagnóstico da claustrofobia xeralmente transcende dunha consulta sobre outras condicións relacionadas coa ansiedade. Hai que cumprir certos criterios para poder ser diagnosticado con fobias específicas. Estes criterios poden incluír: 

### Cuestionario 
Este método foi desenvolvido por Rachman e Taylor, dous expertos na materia, en 1993. Este método é efectivo á hora de diferenciar os síntomas derivados do medo á asfixia. En "001, foi modificado de 36 a 24 por outro grupo de expertos. Demostrouse a gran eficacia deste método en diversos estudos.  

## Tratamentos 
### Terapia cognitiva 
A terapia cognitiva é unha forma de tratamento amplamente aceptada para a maioría dos trastornos de ansiedade .  Tamén se pensa que é particularmente eficaz para combater trastornos nos que o paciente realmente non teme unha situación senón que teme o que podería resultar de estar nesa situación. 

### Exposición *in vivo'' 
Este método obriga aos pacientes a enfrontarse aos seus medos expoñéndose completamente ao medo que estean experimentando.  Isto adoita facerse de forma progresiva comezando con exposicións menores e avanzando cara a exposicións severas.  Dos métodos que probou neste estudo en particular, esta foi, con diferenza, a redución máis significativa.  Este foi o último método de tratamento probado por SJ Rachman no seu estudo de 1992.  Reduciu o medo e os pensamentos/connotacións negativas nun 25%.  Estes números non coincidiron completamente cos da exposición in vivo ou da terapia cognitiva, pero aínda así resultaron en reducións significativas. 

Outras formas de tratamento que tamén se demostraron razoablemente eficaces son a psicoeducación, o contracondicionamento, a hipnoterapia regresiva e o adestramento respiratorio. Os medicamentos que adoitan receitarse para axudar a tratar a claustrofobia inclúen antidepresivos e betabloqueantes, que axudan a aliviar os síntomas cardíacos que adoitan asociarse aos ataques de ansiedade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Agorafobia
* Trastorno de ansiedade
* Fobia