open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Juan de Fuca

**Juan de Fuca**, nado en 1536 como **Ioannis Phokas** (en grego Ἰωάννης Φωκᾶς) en Valerianos (Βαλεριάνος), en Cefalonia, unha das illas xónicas baixo o dominio da República de Venecia, e finado en 1602 en Cefalonia, a miúdo chamado **Apóstolos Valerianos**, foi un capitán grego ao servizo do Reino de España.

## Traxectoria 
[miniatura|260px|Mapa de [1768 que mostra o estreito de Juan de Fuca, entre a Nova Albión e unha illa entre as actuais Columbia Británica e Alasca, como entrada do paso do Noroeste.]]

O avó de Focas, Emmanouíl Phokás (Ἐμμανουὴλ Φωκᾶς), fuxiu de Constantinopla á súa caída en 1453, acompañado do seu irmán Andrónikos (Ἀνδρόνικος). Os dous establecéronse primeiro no Peloponeso, onde permaneceu Andrónikos, pero en 1470 Emmanuel trasladouse á illa de Cefalonia. Iákōvos (Ἰάκωβος), o pai de Ioánnis, estableceuse na vila de Valerianos nesta illa, e chegou a ser coñecido como "Focas o Valeriano" (Φωκᾶς ὁ Βαλεριάνος) para distinguilo dos seus irmáns.

As primeiras viaxes de de Fuca, ás ordes de Filipe II, foron ao Extremo Oriente, e el dixo que chegou á Nova España en 1587 cando, no cabo San Lucas, na Baixa California, o corsario inglés Thomas Cavendish apoderouse do galeón *Santa Ana* e o depositou en terra. Fuca foi un navegante moi experimentado, perfeccionando a súa habilidade como piloto na frota española. Tamén afirmou que o rei de España recoñeceuno pola súa excelencia e fíxoo piloto da mariña española nas Antillas (título que ostentou durante corenta anos), pero non hai rexistro nos arquivos españois do seu nome ou cargo ou das súas visitas á corte real. Antes de facer a súa famosa viaxe pola costa noroeste do continente norteamericano, navegou polas costas da China, Filipinas e México. 

Fuca explorou as costas ao norte da Nova España e buscou o paso do Noroeste entre o océano Pacífico e o océano Atlántico. En 1592 na súa viaxe de exploración descubriu o estreito de Anián e o estreito de Juan de Fuca (que desde 1788 leva o seu nome). 

A placa de Juan de Fuca, que tamén leva seu nome, é unha placa tectónica que se afunde baixo a parte norte do oeste da placa de Norteamérica, ao longo das costas dos estados estadounidenses de Oregón e Washington.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estreito de Anián
* Estreito de Juan de Fuca
* California
* Illa de Vancouver

### Ligazóns  externas 
* Biography at the *Dictionary of Canadian Biography Online* .
* Apóstolos Valerianos en famousamericans.net .
* Fuca, Juan (de) en  ABC book word .
* Juan de Fuca en Consulado de Grecia .
Rally da Coruña de 1993

O **Rally da Coruña de 1993** foi a 11ª edición de dito rally. Foi a última proba da tempada 1993 do Campionato de España de Rallys e a penúltima da tempada 1993 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 19 e o 21 de novembro de 1993 e o vencedor foi o catalán Mia Bardolet, que con esta vitoria proclamouse campión de España.

## Itinerario 
Constou de 153.05 km cronometrados en 17 treitos. Déronse tres pasadas polo treito Carral-Xalo e dous polos demais: Soandres, Rus, Meirama-Quembre, Doroña, Vilouzás, Aranga e A Espenuca.

## Resumo 
Neste rally decidíase o campión de España, título ao que optaban o líder do campionato, Mia Bardolet, e o valenciano Luis Climent. Bardolet foi o máis rápido en 9 dos 13 primeiros treitos, logrando unha gran diferenza sobre Climent, segundo, quen, con todo, marcou o mellor tempo en tres treitos e empatou con Climent no oitavo treito. No 14º treito, a segunda pasada por Doroña, Climent saíuse da estrada, perdendo moito tempo, mentres que Bardolet volveu ser o máis rápido, deixando o campionato sentenciado. Tras Bardolet subiron ao podio o asturiano Kiko Cima e o navarro Javier Azcona. Dos principais pilotos do campionato galego, só Arturo Rial acabou conseguir entre os primeiros postos, mentres que abandonaron Germán Castrillón, Manolo Senra e Miguel Dopico.

## Clasificación 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Clasificación final do rally en ewrc.com .
Península de La Guajira

A **península de La Guajira** é a península máis setentrional de América do Sur, situada entre o extremo nororiental de Colombia e o extremo noroccidental de Venezuela. Ten unha superficie de arredor de 25 000 km² estendéndose dende a baía de Manaure, no mar Caribe, até a enseada do Calabozo, no golfo de Venezuela. Politicamente, a maior parte pertence ó departamento colombiano de La Guajira, e unha estreita banda costeira do sueste pertence ó estado venezolano de Zulia.

Até finais do século XIX estivo en disputa entre Venezuela e Colombia, disputa finalizada co Laudo Arbitral Español de 1891 cando gran parte desta foi declarada como pertencente a Colombia, ratificando devandito laudo o tratado limítrofe de 1941.

## Aspectos xeográficos 
### Accidentes costeiros 
* Punta Castilletes
* Baía de Cocinetas
* Punta Gallinas
* Punta Espada
* Baía Hondita
* Cabo Chichivacoa
* Baía Honda
* Baía Portete
* Cabo de La Vela
* Baía de Guajirao
* Enseada de El Calabozo

### Relevo 
* Serranía de Macuira
* Serranía del Perijá
* Serranía Cojoro
* Cerro La Teta
* Médanos de Toroa

## Galería 

Palafitos en La Laguna de Sinamaica..jpg|Palafitas na Lagoa de Sinamaica, Guajira, Venezuela.
Puerto Bolívar, Guajira, Colombia.jpg|Puerto Bolívar, La Guajira, Uribia, Colombia.
Manglares de la Laguna de Sinamaica..jpg|Mangleirais de Guajira, Venezuela.
Guajira y sus alrededores 06.JPG|Cabo de la Vela, Uribia, Colombia.
San Jose122.jpg|Igrexa de San Xosé, Paraguaipoa, Guajira, Venezuela.
Enrocado y río - Presa El Cercado - Proyecto Río Ranchería ( La Guajira - Colombia).JPG|Rochedo e río - Presa *El Cercado*
Catedral Nuestra Señora de Los Remedios.jpg|Catedral de Nosa Señora dos Remedios, Riohacha, Colombia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Martha Ligia Castellanos, Luis Carlos Pardo L. 2000. Caracterización y primera aproximación a la determinación del índice de biodiversidad en los suelos de la cuenca del arroyo Mekijanao, Serranía de la Macuira, Alta Guajira. En: Juan Carlos Pérez (editor) X Congreso Nacional de la Ciencia del Suelo. Programa y resúmenes. El suelo un componente del medio natural. Medellín, 11-13 de outubro de 2000
* Edith González, Gabriel Guillot, Néstor Miranda, Diana Pombo (editores). 1990. Perfil Ambiental de Colombia. Colciencias. Escala. Bogotá.
* Instituto Geográfico Agustín Codazzi. 1996. Diccionario Geográfico de Colombia. Edición en CD-ROM. Bogotá, Colombia.
* Thomas Stadtmüller. 1987. Cloud Forests in the Humid Tropics.  A Bibliographic Review. The United Nations University, Centro Agronómico Tropical de Investigación y Enseñanza. Turrialba, Costa Rica. 82 pp.
Carol Frieze

**Carol Frieze,** nada en Reino Unido o 28 de novembro de 1947, traballa na Facultade de Informática da Universidade Carnegie Mellon como directora das organizacións profesionais WOMEN@SCS e SCS4ALL. É coautora dun libro sobre os exitosos esforzos para atraer e reter ás mulleres na informática en Carnegie Mellon, onde as mulleres representaron o 50% da clase entrante na especialidade de informática no outono de 2018. Foi recoñecida co Premio A. Nico Habermann da Asociación de Investigación en Informática e o Premio ao Desenvolvemento da Capacidade de Acceso á Informática.

## Traxectoria 
Frieze estudou literatura inglesa  na Universidade de Londres antes de pasar aos estudos culturais na Carnegie Mellon, obtendo finalmente o seu doutoramento na Universidade Carnegie Mellon en Estudos Culturais en Informática. A súa tese de 2007, ''The critical role of culture and environment as determinants of women's participation in computer science*, foi supervisada por Lenore Blum. Ensinou na Royal National Orthopaedic Hospital School en Inglaterra e no departamento de inglés de Carnegie Mellon antes de traballar na Escola de Informática. O libro describe o exitoso traballo de Carnegie Mellon para atraer e reter ás mulleres estudantes da carreira de informática de Carnegie Mellon, centrándose na cultura da informática en lugar de facer cambios no plan de estudos de informática.
* *Cracking the Digital Ceiling. Women in Computing around the world.'' Cambridge University Press. 2019

## Recoñecementos 
Frieze gañou o premio A. Nico Habermann da Asociación de Investigación Informática en 2017. Na mención do premio eloxioulla por "dedicar case dúas décadas a promover a diversidade e a inclusión na informática", por publicar "investigacións valiosas para comprender os desafíos que enfrontan as poboacións diversas" e por axudar a que o número de mulleres que se especializan en informática en Carnegie Mellon achéguese ao 50%, "moi por encima da media nacional". 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mulleres na informática

### Ligazóns externas 
* Carnegie Mellon homepage
Bába z ledu

***Bába z ledu*** é un filme checo de 2017 dirixido por Bohdan Sláma. Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Hana, unha feliz nai e avoa de 67 anos, experimenta unha serie de eventos que lle cambiarán a vida.

## Personaxes 
* Zuzana Kronerová como Hana
* Pavel Nový como Broňa
* Václav Neužil como Ivan
* Tatiana Vilhelmová como Kateřina
* Petra Špalková como Věra
* Marek Daniel como Petr
* Alena Mihulová como Zuzana
* Marie Ludvíková como Květa
* Božena Černá como Boženka
* Josef Ježek como Bohouš

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da República Checa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 90ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Armorial do heraldo Vermandois

O **armorial do heraldo Vermandois** () é un armorial francés do século XIII, compilado entre 1285 e 1300.

## Características 
Malia o orixinal se perder, consérvase na Biblioteca nacional de Francia unha copia titulada *Traité du comportement des armes* que foi realizada antes do pasamento de Carlos VII de Francia en 1461. Existen, ademais, outras copias posteriores.

O manuscrito contén 1076 brasóns que se distribúen do seguinte xeito:

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* 
*
Hyghalmen Roll

O **armorial** ***Hyghalmen*** (), tamén coñecido como ***High Almain Roll***, é un armorial alemán que se conserva no College of Arms de Londres.

## Características 
Foi realizado en Colonia ou nos seus arredores. Non está datado de xeito uniforme na bibliografía: 1447-1455 (Rodney Dennys), c. 1450 (Gwynn-Jones), c. 1485 ou c. 1520 (Emmanuel de Boos). Está en posesión do College of Arms após ser legado por Thomas Benolt (†1534), anterior propietario e superior dos reis de armas provinciais (*Clarenceux King of Arms*) da propia institución inglesa.

Contén 691 escudos, entre os que se inclúen armas fabulosas como as de Xesús Cristo e de anxos, así como armas de nobres alemáns, do delfín de Francia e de condes saxóns. Tamén se representa o escudo de Galiza, sendo esta unha das máis antigas representacións que incorpora as cruces.

Algunhas imaxes amosan características propias da heráldica alemá, como a repetición de temas no escudo e na cimeira.

## Galería de imaxes 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*
Pobo pasto

Os **pastos** son un pobo indíxena de Colombia que habita xunto co pobo quillacinga na franxa andina do que actualmente é o departamento de Nariño, no sur de Colombia, e a provincia de Carchi, no norte de Ecuador.

## Características 
miniatura|341x341px|Linguas preincaicas no século XVI. A lingua pasto é a máis setentrional.
O nome *pasto* podería ser unha adaptación ó castelán de *past awá* ou ‘xente escorpión’. Os pastos estiveron baixo dominación do Imperio incaico, pouco antes da chegada dos españois. pero finalmente foron os españois os que controlaron a rexión e foi o pobo awá quen logrou preservarse da dominación nas selvas da vertente do Pacífico colombiano, mentres que os pastos finalmente deixaron de falar a súa lingua.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pobos indíxenas de Colombia
Valerianos

**Valerianos** (en grego Βαλεριάνος) é unha aldea e comunidade de Grecia, situada na illa de Cefalonia.

## Xeografía 
En 2011 a súa poboación era de 154 habitantes na aldea, e de 302 na comunidade, que inclúe as aldeas Atsoupades (97 hab.) e Plateies (51 hab.)

Está situada ao pé do sueste do monte Enos, a uns 190 m de altitude. 

Encóntrase a 0,5 km ao noroeste de Chionata, a 3 km ao suroeste de Pastra, a 9 km ao suroeste de Poros e a 23 km ao sueste de Argostoli.

## Evolución  da súa poboación 
## Historia 
Juan de Fuca (1536–1602), piloto mariño grego ao servizo do rei español Filipe II naceu nesta aldea.

Valerianos foi devastado polo terremoto xónico de 1953.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Valerianos at the GTP Travel Pages .
Lingua pasto

O **pasto** é unha lingua indíxena extinta que se falaba até o século XVII en Ecuador e Colombia. A lingua está pouco documentada aínda que existe evidencia ampla de que formaba parte da familia lingüística barbacoana. Os membros do pobo pasto agora falan castelán.

## Distribución 
O dominio lingüístico do pasto atopábase arredor dos actuais Tulcán e Ipiales (Nariño), xunto á fronteira entre Ecuador e Colombia. Devandito dominio tamén incluiría a parte andina da provincia ecuatoriana de Carchi.

## Dialectos 
A variedade tamén extinta de Muellamués tería relación co pasto, desta lingua consérvase unha breve lista de vocabulario recompilada durante o século XIX que mostra claras similitudes co awá pit, aínda que é unha lingua diferente e con maior incidencia de préstamos léxicos do quechua. Adelaar opina que o muellamués podería ter sido o último dialecto do pasto en extinguirse.

## Evidencia lingüística 
Algúns elementos típicos da toponimia do pasto son as terminacións en -quer (Mayasquer ou Altaquer) e en -es (Ipiales, Pupiales e Túquerres).

O termo muellamués *piar* 'millo' aparece no topónimo Piartal na provincia de Carchi (Ecuador), e a interpretación da terminación -tal é 'rocha'.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Helios (satélite)

miniatura|256px|Unha das sondas Helios durante unhas probas.

**Helios 1 e 2** foron dúas sondas espaciais colaboración da axencia alemá DLR e da NASA. Helios 1 foi lanzada o 10 de decembro de 1974 e Helios 2 o 15 de xaneiro de 1976, ambas a bordo de foguetes Titan IIIE desde Cabo Cañaveral.

## Características 
A misión das dúas sondas Helios foi estudar o espazo interplanetario e a contorna do Sol nas súas proximidades, nunha órbita cun perihelio de só 0,309 UA e un afelio de 0,985 UA. Cada nave ía equipada con dous mastros con instrumentación e unha antena dipolo de 32 m de longo. Os instrumentos a bordo permitían medir campos magnéticos, eléctricos, partículas cargadas, a luz zodiacal e impactos de micrometeoritos. As sondas estabilizábanse mediante xiro a 60 r.p.m., co eixo de rotación perpendicular á eclíptica. As comunicaciós coas sondas tiñan lugar a velocidades de entre 8 e 4096 bps. Helios 1 tivo problemas ao despregar a súa antena dipolo, o que afectou durante o resto da misión ás medicións feitas polo resto de instrumentos.

## Instrumentos 
Helios 1 e 2 levaban os seguintes instrumentos a bordo:

*Un magnetómetro de porta de fluxo para flutuacións de campo.
*Un magnetómetro de porta de fluxo para medir campos medios.
*Un magnetómetro de busca de bobina.
*Medidor de ondas de plasma solares.
*Un analizador de espectro de frecuencia fina e baixa resolución temporal.
*Detector de radioondas de entre 26,5 kHz e 3 MHz.
*Detector de raios cósmicos.
*Detector de raios cósmicos de orixe solar e galáctico.
*Detectores de plasma.
*Detector de electróns e protóns enerxéticos.
*Fotómetro para a luz zodiacal.
*Detector e analizador de micrometeoroides.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Titan IIIE
Ruggiero

**Ruggiero** é un personaxe de Matteo Maria Boiardo en *Orlando Innamorato* e Ludovico Ariosto en *Orlando furioso*.

Boiardo cóntanos (introducíndolle ao comezo do seu segundo libro) que é un mozo guerreiro moi valente, descendente da liñaxe de Heitor (cuxo escudo, leva unha aguia branca nun campo azul) e de cuxos descendentes descenderá os Este, aos que vai dirixido o poema.  

Rugeiro, é o irmán xemelgo de Marfisa e fillo de Rugeiro II. Á morte dos seus pais, é recollido polo feiticeiro Atlas. O seu cabalo, que ten unha mancha branca na testa, chámase Frontino, mentres que a súa espada é fada e chámase Balisarda. 

Rugeiro, namorado da irmá de Rinaldo, Bradamante, promételle converterse ao cristianismo e unirse a Carlomagno para casar con ela, pero iso levaralle moito tempo, porque Rugeiro segue leal ao rei de África Agramante, a pesar de que o pai deste último, Troiano, é precisamente o que matara ao pai de Rugeiro en Aspramonte. A pesar das complicacións, debido a que Amone, o pai de Bradamante, estaba en contra do matrimonio, preferindo a Leone di Bisanzio, ao final os dous amantes conseguen casar e ser felices, unha vez que Rugeiro convértese en cristián. 

No *Cinque Canti de* Ariosto, Rugeiro e Bradamante están de feito casados e Rugeiro convértese en campión de Carlomagno. 

## Véxase tamén
Všechno bude

***Všechno bude*** é un filme checo de 2018 dirixido polo eslovaco Olmo Omerzu. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Karlovy Vary o 1 de xullo de 2018. Olmo Omerzu gañou o premio a mellor director no Festival Internacional de Cinema de Karlovy Vary. Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Tomáš Mrvík como Mára
* Jan František Uher como Heduš
* Eliška Křenková como Bára
* Lenka Vlasáková como policía
* Martin Pechlát como policía

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da República Checa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 91ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Rally Mil Vistas de 1993

O **Rally Mil Vistas de 1993** foi a cuarta edición de dito rally e a última proba da tempada 1993 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 11 de decembro de 1993 e o vencedor foi Germán Castrillón.

## Data e itinerario 
O rally estaba previsto para o 3 de outubro de 1993, pero dous días antes anunciouse o seu adiamento por problemas burocráticos. Finalmente celebrouse o 11 de decembro, despois do Rally da Coruña, pechando deste xeito a tempada. Constou de 11 treitos, con saída e chegada en Carnota. Estaban programadas dúas pasadas polos treitos de Carnota, O Ézaro-Mazaricos, Dumbría e Vimianzo, e tres polo de Muros, pero o primeiro paso polo Ézaro foi anulado. Manuel Senra ocupou a segunda praza durante gran parte do rally, até que a rotura dun palier do seu Peugeot 309 fíxoo abandonar a falta de catro treitos. Miguel Dopico ascendeu así á segunda posición final, mentres que o terceiro caixón do podio ocupouno o leonés Roberto Méndez. O campión da tempada, Arturo Rial, rematou cuarto, tras un par de saídas da estrada nos últimos quilómetros.

## Clasificación 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Clasificación final do rally en ewrc-results.com .
*
Ztraceni v Mnichově

***Ztraceni v Mnichově*** é un filme checo de 2015 dirixido por Petr Zelenka. O argumento do filme baséase en *Lost in La Mancha*, un filme documental sobre a obra sen rematar de Terry Gilliam. Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Martin Myšička como xornalista Pavel Liehm
* Marek Taclík como xornalista Jakub
* Jana Plodková como Secretaria do Instituto Francés
* Václav Kopta como editor en xede
* Václav Neužil como marido da actriz Plodková
* Tomáš Bambušek como o director de cinema Tomáš 
* Vladimír Škultéty como produtor Vladimír
* Jiří Rendl como asistente de director Adam
* Jitka Schneiderová como a muller de Pavel, Dana
* Stanislas Pierret como director do Instituro Francés
* Marcial Di Fonzo Bo como asistente do director Jean Dupont

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da República Checa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 89ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Domácí péče

***Domácí péče*** é un filme de 2015 dirixido por Slávek Horák. É unha coprodución entre a República Checa e Eslovaquia. O filme foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Alena Mihulová como Vlasta
* Bolek Polívka como Láďa
* Tatiana Vilhelmová como Hanácková
* Zuzana Krónerová como Miriam
* Sara Venclovská como Marcela
* Eva Matalová como Zelíková
* Marián Mitaš como doutor novo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da República Checa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 88ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Rodamonte

[dereita|miniatura|Rodomonte defendendo a ponte; ilustración por [Gustave Doré para *Orlando furioso*]]
**Rodamonte** (ou **Rodomonte**) é unha das personaxes principais nos poemas de épica románticos italianos *Orlando innamorato* de Matteo Maria Boiardo e *Orlando furioso* de Ludovico Ariosto. É o rei de Sarza en Alxer e o dirixente do exército sarraceno que asedia a Carlomagno en París. Está namorado de Doralice, princesa de Granada, pero ela escápase co seu rival Mandricardo.

Ao non conseguir a atención de Doralice, tenta seducir a Isabella pero no proceso a mata por equivocación. Por remordementos Rodomonte constrúe unha ponte na súa memoria e forza a todo o que a cruza a homenaxear a Isabella. Cando o "nu e tolo" Orlando chega á ponte, é Rodomonte,  quen o bota  río abaixo. Finalmente Rodomonte aparece no casamento de Bradamante e Ruxeiro acusándoo de traizón ao converterse ao cristianismo. Os dous loitan en duelo e Rodamonte morre.

Rodamonte é tamén sinónimo de forza e valor. O rei de España deu o apelativo "Rodamonte" a Luigi Gonzaga pola  súa resistencia extraordinaria.

## Referencias 
## Fontes 
* Boiardo: *Orlando innamorato* ed. Giuseppe Anceschi  (Garzanti,1978)
* Ariosto: *Orlando Furioso* ed. Marcello Turchi (Garzanti, 1974)
Ve stínu

***Ve stínu*** é un filme checo de 2012 dirixido por David Ondříček. O filme foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Ivan Trojan como Capitán Hakl
* Sebastian Koch como Maior Zenke
* Soňa Norisová como Jitka
* Jiří Štěpnička como Pánek
* David Švehlík como Beno
* Marek Taclík como Bareš
* Filip Antonio como Tom
* Martin Myšička como Jílek
* Miroslav Krobot como Kirsch
* Halka Třešňáková como tradutor
* Simona Babčáková como Zena z výzkumáku

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da República Checa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 85ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Alois Nebel

***Alois Nebel*** é un filme checo-xermano de 2011 dirixido por Tomáš Luňák. Baséase na banda deseñada de Jaroslav Rudiš e Jaromír 99. O filme foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme foi presentado nos Premios de Cinema Europeo ó mellor filme animado.

## Personaxes 
* Miroslav Krobot como Alois Nebel
* Marie Ludvíková como Květa
* Leoš Noha como Wachek
* Karel Roden como mute
* Alois Švehlík como vello Wachek
* Ondřej Malý como Olda
* Jan Sedal como Šokin
* Tereza Voříšková como Dorothe
* Marek Daniel como psiquiatra
* Simona Babčáková como Berta
* Ivan Trojan como director de Czech Railways

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da República Checa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 84ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Kawasakiho růže

***Kawasakiho růže*** é un filme checo de 2009 dirixido por Jan Hřebejk. O filme foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Lenka Vlasáková como Lucie
* Milan Mikulčík como Luděk
* Martin Huba como Pavel
* Daniela Kolářová como Jana
* Antonín Kratochvíl como Bořek (acreditado como Antonín Kratochvíl)
* Anna Simonová como Bára
* Petra Hřebíčková como Radka
* Ladislav Chudík como Kafka
* Ladislav Smoček como Dr. Pešek
* Vladimír Kulhavý como médico xefe

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da República Checa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 83ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Tempada 1993 do Campionato de Galicia de Rally

A **tempada 1993** foi a 15ª edición do **Campionato de Galicia de Rally**. O vencedor foi o noiés Arturo Rial, sobre un Citroën AX Sport. A pesar de lograr só unha vitoria na tempada fronte ás cinco de Germán Castrillón, Rial mantivo unha maior regularidade e obtivo así o seu terceiro título de campión galego.

## Calendario 
## Clasificación 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da FGA
El Liberal Compostelano

***El Liberal Compostelano*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1894.
## Historia e características 
Periódico bisemanal, apareceu o 29 de marzo de 1894, promovido por Eusebio Alonso Vieites. Era órgano do Partido Liberal compostelán e de Eugenio Montero Ríos. Tivo moi curta duración.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
A Cruz, Mañufe, Gondomar

**Cruz** é un lugar da parroquia de Mañufe, no concello de Gondomar na comarca do Val Miñor. Segundo o INE en 2019 tiña 19 persoas empadroadas (8 homes e 11 mulleres). Esta entidade de poboación sitúase a 1,5 km do centro da vila de Gondomar e a 40 metros de altitude sobre o nivel do mar.
## Descrición 
Unha ducia de vivendas constitúen no século XXI o espazo urbanizado deste lugar que fora un cruzamento de estradas atravesado polo antigo camiño real entre Tui e Baiona.

## Patrimonio 
**Taberna ou Venta da Cruz**. O microtopónimo figura como Taberna da Cruz ou A Casa de Faustino do Estanco na lista da recollida realizada polo Instituto de Estudos Miñoranos e o Concello de Gondomar en 2015. O arquitecto Antonio Soliño Troncoso engade A Venta da Cruz, como outro nome da mesma casa, pois así é nomeada como referencia dun marco xurisdicional entre as parroquias de Mañufe e Donas no catastro de Ensenada de 1753.

Situada sobre o Camiño Real Tui – Baiona, a estrutura de granito segue en pé. Salienta Soliño Troncoso que “na cara exterior do lintel da porta de entrada dende o que foi patio e logo quizais ampliación cuberta existe unha inscrición baixo a data 1790, posiblemente a correspondente a obras de ampliación e mellora, con cuxa aplicación o pousadeiro sempre saía gañando; di: "OI NO SE FIA A MANA SI" (HOY NO SE FIA, MAÑANA SI)”

## Notas 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Mañufe
### Parroquias de Gondomar
A amnesia de Clío

***A amnesia de Clío*** é unha ópera con música de Fernando Buíde sobre un libreto en galego de Fernando Epelde. A súa estrea tivo lugar no Auditorio de Galicia da cidade de Santiago de Compostela o 10 de novembro de 2019 baixo a batuta de Paul Daniel á fronte da Real Filharmonía de Galicia.  A posta en escena foi dirixida por Marta Pazos nunha produción da compañía Voadora. Trátase da primeira ópera do compositor compostelán, escrita grazas ao mecenado da bolsa Leonardo da Fundación BBVA.

Emitiuse na Televisión de Galicia o 17 de maio (o 16 de maio na tvG2) de 2020, dentro da programación especial co gallo do Día das Letras Galegas.

## Personaxes 

## Argumento 
### Acto I: O ano no que Bush comezou pintar os soldados que enviou morrer a Iraq no ano 2003 
O expresidente dos Estados Unidos George W. Bush obsesiónase con pintar os soldados que enviou á Guerra de Iraq, partindo dunha anécdota real que emprega como detonante do surrealismo, parcialidade e excentricidade que rodean a idea de "perspectiva histórica". Como único requisito para a sección de corda sinálase que esta debe conter canto menos catro violonchelos e tres contrabaixos, mentres que a sección de ventos engade contrafagot e clarinete baixo que reforzan os graves, e a de percusión engade instrumentos resonantes como as campás, o vibráfono ou o tam-tam, que xunto coa arpa actúan como prolongación sonora das harmonías da orquestra.

## Notas
Cantabile

O **Coro Infantil e Xuvenil Cantabile** é un coro coruñés nado en 2002 que mestura voces infantís desde os oito anos con voces xuvenís até aproximadamente os trinta anos. Está dirixido polo tenor e mestre de canto Pablo Carballido del Camino.

## Traxectoria 
O Coro Infantil e Xuvenil Cantabile nace froito da asociación que leva o seu mesmo nome como un proxecto cultural e social que integra nenos, mozos e mozas arredor da música vocal clásica. Durante a súa traxectoria ten realizado concertos por toda Galiza, en cidades españolas como Madrid, Burgos ou León, e en cidades europeas como Viena, Roma, Boloña ou Porto. 

Na traxectoria de Cantabile destacan varios proxectos. No 2011 produciu e interpretou a ópera *Dido and Aeneas* de Henry Purcell dentro da programación Xacobeo Classics. Dentro desta mesma programación participou na interpretación da ópera *Parsifal* de Richard Wagner dirixida por Vasili Petrenko. No 2013, realizou unha retrospectiva da obra vocal de Wolfgang Amadeus Mozart e Joseph Haydn, que foi estreada no Teatro Colón da Coruña en 2013 e que Cantabile gravou no disco *Mozart y Haydn en las voces de Cantabile* grazas á colaboración do programa Outra+Outra da Deputación da Coruña e a Fundación Paideia nos seus Estudios Mans. No 2014, acometeu a preparación do Requiem de Gabriel Fauré, estreado tamén no Teatro Colón. No 2016 interpretou a Misa da Coroación K317 de Mozart na Coruña e tamén na abadía de Altenburg e na Peterskirche de Viena. Cantabile participou en novembro do mesmo ano no concerto polo 50 aniversario da Fundación Barrié na Catedral de Santiago de Compostela  xunto a Carlos Núñez na homenaxe sonora aos instrumentos do Pórtico da Gloria. En 2017, foi convidado a participar na entrega das Medalla Castelao para interpretar o himno galego, así como a cantar na homenaxe a Rosalía de Castro no Panteón dos Galegos Ilustres de San Domingos de Bonaval. No mesmo ano, preparou e estreou no Teatro Colón a primeira parte do Mesías de Georg Friedrich Händel. No 2018, Cantabile ofreceu un concerto en favor da ONG New Light India en que interpretou o Te Deum de Marc Antoine Charpentier.

No 2019, Cantabile produciu e estreou coa colaboración da Deputación Provincial da Coruña e o Concello da Coruña o libro-CD *Palabras de Luz*, un proxecto que reuniu doce poetas e seis compositores e compositoras galegas contemporáneas para crearen doce pezas corais cultas en galego. Ese material foi distribuído a todas as corais, conservatorios e escolas de música de titularidade pública galegas. Por este proxecto, gañou o premio Martín Códax da música galega en 2020.

## Discografía 
* *Cantabile*, 2006
* *De Profundis* (BSO), 2006
* *Antonio Vivaldi. Obra sacra,* 2007
* *Sacra et Profana. Dualidad en la polifonía del siglo XVI*, 2013
* *Vinde ve-lo neno! Nadal con Cantabile*, 2013
* *Mozart y Haydn en las voces de Cantabile*, 2014
* *Palabras de luz*, 2019

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Coro Cantabile 
*"Un Martín Códax para Cantabile"
Fair Play (filme)

***Fair Play*** é un filme de 2014 dirixido por Andrea Sedláčková. É unha coprodución entre a República Checa e Eslovaquia. Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Vlastina Svátková como enfermeira
* Berenika Kohoutová como Anna (voz)
* Anna Geislerová como Irena
* Roman Luknár como Bohdan (adestrador)
* Judit Bárdos como Anna
* Eva Josefíková como Marina
* Michaela Pavlátová como nai de Tomás
* Igor Bares como Novotný

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da República Checa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 87ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Ramón Varela

***Ramón Varela Montoto**, escritor galego (m. 1858).
***Ramón Varela Fernández**, avogado e político galego (m. 1951).
***Ramón Varela Núñez**, médico galego (1923-2008).
***Ramón Varela Díaz**, biólogo e ecoloxista galego (n. 1952).
Armorial de Zúric

O **armorial de Zürich** () é un armorial realizado contra 1340 presumibelmente no que hoxe é o leste de Suíza, dentro ou preto do actual cantón de Sankt Gallen. Consérvase no Museo Nacional Suízo de Zürich.

## Historia e características 
O documento foi propiedade do naturalista e historiador zuriqués Johann Jakob Scheuchzer (1672-1733). A súa historia previa é descoñecida. Foi entregado á biblioteca da cidade de Zürich polo sobriño de Scheuchzer en 1750. En 1860, a Antiquarische Gesellschaft de Zürich e o heraldista Heinrich Runge publicaron unha edición facsimilar.

O armorial de Zürich é unha das coleccións de armas sobreviventes máis antigas e importantes da máis baixa nobreza do Sacro Imperio Romano Xermánico. Céntrase xeograficamente na máis grande Suabia, incluíndo a área do lago Constanza, a Suíza xermanófona, Alsacia e Baden.

Consistía en catro tiras de pergamiño, cada unha dun largo de 12,5 cm e unha lonxitude combinada de catro metros. Unha das catro partes perdeuse; nas tres tiras de pergamiño sobreviventes represéntanse, pintados por ámbalas caras, un total de 450 escudos de armas e 28 bandeiras de bispados e mosteiros alemáns. Cada escudo leva unha cimeira que adoita repetir o motivo do escudo, característica propia da heráldica alemá. Os outros 109 escudos representados na parte perdida sobreviven en copias do orixinal, incluída unha na biblioteca dos condes de Königsegg-Aulendorf en Aulendorf e outra realizada por Hans Conrad Bernhauser (1698-1761) e conservada na Biblioteca Central de Zürich.

## Galería de imaxes 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* 
*
Horacio Nache

**Horacio Rodríguez Nache** ou **Horacio Sache**, nado na Coruña en 1912 e finado na mesma cidade en 1970, foi un violinista galego. Foi violinista da Orquestra Sinfónica Municipal da Coruña e concertista.

## Traxectoria 
Horacio Nache naceu na Coruña, cidade na que comezou a súa formación musical. Continuou os seus estudos no Conservatorio Nacional de Madrid con José del Hierro.

Posteriormente viaxou a París e Londres antes de regresar á súa cidade natal, onde foi director do Conservatorio de Música e Declamación, do que se converteu no seu director en 1945, cargo que desempeñou ata a súa morte. Tamén formou xunto coa pianista Pilar Cruz e o violonchelista Julio Béjar, o Trío pro música, co que logrou numerosos éxitos tanto en Galicia como no resto de España.

En novembro de 1948, foi nomeado membro de número da Real Academia de Belas Artes Nosa Señora do Rosario.

Faleceu en 1970 na súa cidade natal aos 58 anos.

## Notas
Susan Helms

**Susan Jane Helms**, nada en Charlotte, Carolina do Norte, o 26 de febreiro de 1958, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte das misións STS-64, STS-102, STS-105, STS-101, STS-54 e STS-78 e ademais foi membro da Expedición 2 á Estación Espacial Internacional.

## Traxectoria
Helms graduouse en enxeñería aeronáutica pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1980 e é máster en aeronáutica e astronáutica pola Universidade de Stanford en 1985.

Foi seleccionada pola NASA en xaneiro de 1990. Participou nas misións STS-64, STS-102, STS-105, STS-101, STS-54 e STS-78 e na Expedición 2 á ISS. Pasou un total de 210,96 días no espazo, incluído un paseo espacial de 8 horas e 56 minutos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Mulleres no espazo
*STS-64
*STS-102
*STS-105
*STS-101
*STS-54
*STS-78
*Expedición 2
Karl Gordon Henize

**Karl Gordon Henize**, nado en Cincinnati (Ohio), o 17 de outubro de 1926 e finado o 5 de outubro de 1993, foi un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-51-F.

## Traxectoria
Henize graduouse en matemáticas en 1947 e en astronomía en 1948 pola Universidade de Virxinia, con doutoramento en astronomía en 1954 pola Universidade de Míchigan.

Foi seleccionado pola NASA en agosto de 1967. Participou na misión STS-51-F, pasando un total de 7,95 días no espazo. Henize faleceu o 5 de outubro de 1993 durante unha expedición para escalar o Everest.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-51-F
Thomas J. Hennen

**Thomas John Hennen**, nado en Albany, Xeorxia, o 17 de agosto de 1952, é un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-44.

## Traxectoria
Foi seleccionado pola NASA en setembro de 1988. Participou na misión STS-44, pasando un total de 6,95 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-44
Donald Cheung

**Donald Wai Man Cheung**, nado en Hong Kong en 21 de decembro 1952, é un cantante de Hong Kong de cantopop.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira musical a finais da década de 1970 e en 1978 gañou un concurso para cantantes afeccionados o que lle supuxo o seu primeiro contrato cunha compañía discográfica, entre 1979 e 1982 gravou 9 álbums e o tema para o filme *Xin tie cuo men shen*. Entre 1985 e 2003 actuou como vocalista para estrelas da cantopop como Liza Wang, Leslie Cheung, Sam Hui, Alan Tam ou George Lam. En 2003 volveu a gravar un álbum en solitario, con versións de grandes divas do cantopop como Anita Mui ou Sally Yeh, e que se converteu nun grande éxito chegando a álbum de platino case de inmediato, seguindo o seu éxito nos anos seguintes.
## Notas
Konstantinos Theotokis

**Stéfanos-Konstantinos Theotokis** (en grego **Στέφανος-Κωνσταντίνος Θεοτόκης**), nado en Corfú o 13 de marzo de 1872 e finado na mesma cidade o 1 de xullo de 1923, foi un escritor e tradutor grego. Está considerado un dos meirandes representantes da escola literaria do Heptaneso.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia aristocrática, marchou a París para estudar filoloxía, matemáticas, medicina e química, malia que non chegaou a diplomarse. Amais do seu grego materno, falaba francés, e era competente en inglés, alemán, italiano, latín e sánscrito.

Ao seu regreso a Grecia, instalouse na casa palacio da familia na localidade de Carusades, preto da cidade de Corfú, onde residu a maior parte da súa vida. Participou como voluntario na revolución de Creta (1896), na Guerra greco-turca de 1897 e na primeira guerra mundial.

Inspirado nas ideas socialistas, foi membro fundador da Agrupación Socialista grega en mais do Círculo Solidario dos Traballadores de Corfú (1910-1914) e loitou pola emancipación da muller.

Morreu de cancro en 1923, con 51 anos.

## Obra 
### Novelas 
**Vie de montagne* (1895)
**Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα * (1920)
**Οι σκλάβοι στα δεσμά τους* (1922)

### Novelas curtas 
**Το Πάθος* (1899)
**A honra e os cartos* (*Η τιμή και το χρήμα*) (1912)
**Κατάδικος* (1919)

### Relatos 
* *Το βιο της κυράς Κερκύρας* (1898)
* *Πίστομα* (1899)
* *Juventus Mundi* (1901)
* *Ακόμα* (1904)
* *Κασσώπη* (1904)
* *Κάιν* (1905)
* *Απελλής* (1905)
* *Τίμιος κόσμος* (1905)
* *Η ζωή του χωριού* (1905)
* *Η παντρειά της Σταλαχτής* (1905)
* *Οι δυο αγάπες* (1910)
* *Αμάρτησε* (1913)
**Ο παπά Ιορδάνης Πασίχαρος και η ενορία του* (inacabatdo) (1923) 

* *Κορφιάτικες ιστορίες* (1935)

### Poesía 
* *Ανέκδοτα σονέτα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη* (1991)
* *Τα Σονέτα* (1999)

### Traducións 
* *Ιστορία της ινδικής λογοτεχνίας* [Historia da literatura índia]
**Τα γεωργικά του Βεργιλίου* [As Xeórxixas de Virxilio]* (1909)
**Ὁ Ὀθέλλος, ὁ Μαῦρος τῆς Βενετίας - τραγῳδία τοῦ Γουΐλιαμ Σαίξπηρ* [Otelo, de William Shakespeare] (1915)
* *Ἡ τρικυμία: Τραγῳδία τοῦ Γουλιέλμου Σαίξπηρ* [A tempestade, de William Shakespeare] (1916)
* *Ἑρμᾶννος καί Δωροθέα*, [Hermann i Dorothea, de Johann Wolfgang von Goethe] (1920)
* *Μάκβεθ: Τραγωδία τοῦ Γουλιέλμου Σαίξπηρ* [Macbeth, de William Shakespeare] (1923)
* *Τα προβλήματα της φιλοσοφίας*, [Os problemas da filosofía, de Bertrand Russell] (1923)
* *Ἡ κυρία Μποβαρύ*, [Madame Bovary, de Gustave Flaubert] (1923-1924)
* *Νάλας και Νταμαγιάντη, επεισόδιο του Μαχαμπχαράτα* [Nala e Damayanti, episodio do Mahabharata] (1928)
* *Ὁ Ἃμλετ : Τραγωδία σέ πέντε πράξεις * [Hamlet, de William Shakespeare] (1977)
* *Περί Φύσεως'', [De rerum natura, de Lucrecio] (1986)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Britannica.com
Helios 1B

**Helios 1B** foi un satélite de recoñecemento europeo lanzado o 3 de decembro de 1999 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou.

## Características 
Helios 1B era un satélite militar de recoñecemento óptico subvencionado por Francia, Italia e España. Xunto con Helios 1A, podían obter imaxes de alta resolución, de ata 1 metro por píxel, de calquera punto do mundo. Helios 1B usaba o bus SPOT Mk.2. Estivo en funcionamento ata outubro de 2004 en que unha avaría no seu sistema de enerxía deixouno inservible.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Ariane 4
*Helios 1A
Megascolides australis

***Megascolides australis*** é unha especie de verme anélido oligoqueto de enorme tamaño (de 1 a 3&nbsp;m de lonxitude) que é nativo de Australia. Coñécese localmente co nome *karmai*, procedente da lingua bunwurrung aborixe ou, en inglés, como verme xigante de Gippsland, xa que vive na rexión de Gippsland. Ten unha cabeza púrpura escura e un corpo gris azulado, e duns 300 a 400 segmentos corporais.

## Ecoloxía 
Viven en solos de arxilas azuis, grises e vermellas ao longo das ribeiras de ríos e alguúns outeiros orientados cara ao oeste ou sur dos hábitats que lles quedan da rexión de Gippsland en Victoria, Australia. Viven en sistemas de túneles profundos e necesitan auga no seu ambiente para facilitar a súa respiración.

## Especie ameazada 
As colonias deste verme son pequenas e illadas, Os seus hábitats naturais son praderías, e aínda que pode vivir baixo pasteiros,

## Turismo 
O interese neste peculiar verme foi aproveitado localmente para desenvolver unha industria turística local e un festival Karmai en Korumburra e construíuse o  Museo do Verme Xigante en Bass, Victoria situado no Wildlife Wonderland Park, ata que pechou en 2012.,.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
;Outros vermes "xigantes"
* *Microchaetus rappi* - Un verme "xigante" de África do sur, como media de 1,4&nbsp;m, con exemplares de varios metros.
* *Amynthas mekongianus* - Un verme do sueste asiático de case 3&nbsp;m.
* *Driloleirus americanus* - Unha especie vulnerable norteamericana de ata 1&nbsp;m de longo.
* *Driloleirus macelfreshi* - Emparentado co anterior, con espécimes de ata 1,3&nbsp;m de longo.
* *Lumbricus badensis* - De ata 60&nbsp;cm de longo. Vive na Selva Negra, Alemaña.

### Ligazóns externas 
*Giant Gippsland earthworm na páxina web do Museum Victoria
Donšajni

***Donšajni*** é un filme checo de 2013 dirixido por Jiří Menzel. O filme foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Orixinalmente, a miniserie de Agnieszka Holland *Burning Bush* foi o elixido para representar a República Checa. Porén, AMPAS descualificou o filme, citando regulación sobre que o filme non podía ter aparecido primeiro en televisión. A miniserie estreouse na televisión checa oito meses antes de ser estreado nunha versión editada nos cinemas. *Donšajni* foi unha elección controvertida xa que os membros da Academia Checa de Cinema non viu o filme antes de escollelo e porque foi probremente recibido pola crítica checa.

## Personaxes 
* Jan Hartl como Vítek
* Libuše Šafránková como Markétka
* Martin Huba como Jakub
* Jiřina Jirásková como Jiřina
* Ivana Chýlková como Adélka
* Jan Jirán como condutor
* Václav Kopta como Otto
* Eva Josefíková como Markétka de nena
* Václav Jílek como Jakub de neno

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da República Checa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 86ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Patañjali

**Patañjali** (en ) foi un sabio indio, considerado o autor de numerosas obras en sánscrito. O principal destes son os *Ioga Sutras*, texto clásico do ioga. Hai dúbidas de se o sabio Patañjali é o autor de todas as obras atribuídas a el xa que hai numerosos autores coñecidos co mesmo nome. Un gran desafío dos estudosos foi decidir a historicidade ou identidade deste autor ou autores.

## Nome 
Segundo Monier Monier-Williams, o vocábulo "Patañjali" é un nome composto de "patta" (sánscrito: पत, "caída, voo") e "añj" (अञ्ज्, "honrado, celebrado, fermoso") ou "añjali" (अञ्जलि, "reverencia, unión das palmas da man").

## Traxectoria 
Louis Renou está entre os moitos estudosos que suxeriron que o Patañjali que escribiu sobre ioga foi unha persoa diferente do Patanjali que escribiu un comentario sobre a gramática de Panini. En 1914, James Wood propuxo que si eran a mesma persoa. En 1922, Surendranath Dasgupta presentou unha serie de argumentos que supostamente propuxan que os autores da gramática e do texto de ioga eran idénticos.

A opinión de que eran dous autores diferentes é xeralmente aceptada, mais algúns estudosos occidentais considéranos unha única persoa.

Algunhas tradicións indias manteñen que un Patañjali escribiu tratados sobre gramática, medicina e ioga. Isto foi recollido nun poema de Bhoja no inicio do seu comentario sobre os Yogasutras chamados *Rājamārttanda* (século XI), e nos seguintes versos que aparecen no texto de Shivarama do século XVIII:

Esta tradición é discutida por MeulenbeldHIML> que rastrexa esta idea "relativamente tardía" a Bhoja (século XI), que quizais foi influído por un poema de Bhartṛhari (ca. século V) que fala dun experto no ioga, a medicina e a gramática que, non obstante, non é nomeado. Ningún texto sánscrito anterior ao século XI afirma que fose o mesmo Patañjali quen está tralos tres tratados.

Dise que o sabio Patañjali conseguiu o Samadhi mediante a meditación co ioga no templo de Brahmapureeswarar situado en Tirupattur, Tamil Nadu, India.

## Legado 
Patañjali continúa a ser honrado con invocacións e santuarios nalgunhas formas do ioga postural moderno, como o Iyengar ioga e o Ashtanga Vinyasa ioga. O estudoso do ioga David Gordon White escribiu que o adestramento do profesor de ioga adoita incluír "instrución obrigatoria" no *Yoga Sutra*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Porto seco de Monforte de Lemos

O **porto seco de Monforte de Lemos** é unha plataforma loxística para a distribución de mercadorías situada no concello de Monforte de Lemos, na provincia de Lugo.

## Situación e accesos 
Atópase ao nordés da vila de Monforte de Lemos, xunto á liña ferroviaria León-A Coruña, uns metros ao norte da estación de Monforte de Lemos.

## Descrición 
Foi inaugurado o 28 de febreiro de 2014 polo presidente da Xunta de Galicia Alberto Núñez Feijoo e o alcalde de Monforte Severino Rodríguez Díaz, despois de trece anos de obras e con seis de atraso sobre os prazos inicialmente previstos. Conta cunha superficie de 146.000 metros cadrados urbanizados nesta primeira fase.

Anos despois da súa inauguración aínda non se instalou ningunha empresa no porto seco.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* PLISAN