open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Nacho González

**Juan Ignacio González Brazeiro**, coñecido como **Nacho González**, nado en Paysandú o 5 de novembro de 1993, é un futbolista uruguaio, que xoga de centrocampista.

## Traxectoria 
### Danubio FC 
Formouse na canteira do Danubio FC, En maio de 2013 marcou o seu primeiro gol no empate 1-1 fronte a River Plate. Permaneceu no club uruguaio durante un total de sete tempadas, marcando 15 goles en 173 partidos e gañando o título de liga na tempada 2013-14. 

### Defensa y Justicia 
En xaneiro de 2019 asinou polo Defensa y Justicia da Primeira División arxentina. Alí sufriu unha rotura de ligamentos que o mantivo afastado dos terreos de xogo. 

### San Martín de Tucumán 
En agosto deixou o equipo para fichar polo San Martín de Tucumán, da Primeira B Nacional, a segunda división arxentina. Debutou nun empate a dous goles contra o Chacarita Juniors o 18 de setembro de 2019, e disputou un total de seis partidos co club de Tucumán.

### Plaza Colonia 
En agosto de 2020 volveu ao fútbol uruguaio recalando no Plaza Colonia. Xogou sete partidos na Primeira División durante o mes seguinte, antes de marchar para Galicia para fichar polo Deportivo da Coruña.

### Deportivo da Coruña 
Debutou co Deportivo en Segunda División B na primeira xornada da tempada 2020/21, no partido fronte ao Salamanca. Comezou como titular con Fernando Vázquez no banco, pero desapareceu das aliñacións tras a chegada de Rubén de la Barrera. Disputou un total de 12 encontros co Deportivo, e en xuño o club prescindiu dos seus servizos, acolléndose a unha das cláusulas contidas no seu contrato.

### Apollon Larissa 
O 13 de xullo de 2021 foi anunciado como novo xogador do Apollon Larissa, da Segunda división de Grecia, onde asinou un contrato por dúas tempadas. Con todo, acabou deixando o club antes de debutar e tras uns meses sen equipo, asinou en 2022 co Central Español, regresando así ao fútbol uruguaio.

### Central Español 
Co equipo de Montevideo disputou un total de 14 partidos, anotando dous goles.

### Selección nacional 
En 2015 foi convocado pola selección sub-22 do Uruguai para os Xogos Panamericanos de Toronto. Participou nos cinco partidos do torneo, no que o seu país se proclamou campión ao derrotar na final a México. 

## Palmarés 
### Danubio 
* **Primeira División uruguaia (1)** : 2013-14.
### Uruguai sub-22 
* **Xogos Panamericanos (1)**: 2015.

## Notas
Museo Monetario do Banco da Reserva da India

O **Museo Monetario do Banco da Reserva da India** (en inglés: *Reserve Bank of India Monetary Museum*; en hindi: भारतीय रिजर्व बैंक मौद्रिक संग्रहालय) é un museo situado en Fort, o distrito financeiro de Bombai, especializado na historia do diñeiro e da moeda na India.

## Historia 
O Museo Monetario do RBI fundouse en 2004 como parte do programa educativo do banco central e entidade emisora do país, o Banco de Reserva da India, e foi inaugurado por A. P. J. Abdul Kalam, daquela presidente da India. Trátase do único museo do país centrado na numismática e na historia económica.

## A colección 
Os fondos do museo abranguen mostras da evolución dos medios de pagamento na India,  desde o antigo sistema do troco ata as actuais transaccións electrónicas.

Na súa primeira sección, denominada "Ideas, conceptos e curiosidades",  amósase un orixinal conxunto de 49 moedas de formas e tamaños moi diversos utilizadas entre os séculos IV e XX en diversos lugares do mundo, como é o caso das barras dobradas indias, as moedas-coitelo da China, as moedas-pulseira de África Occidental ou as moedas-bala de Tailandia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de museos numismáticos

### Ligazóns externas 
* Espazo do museo na web do  *Reserve Bank of India*
Austria nos Xogos Olímpicos

**Austria** competiu por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1896, e dende entón competiu en cada unha das edicións dos Xogos de Verán e de Inverno, agás en 1920, xa que excluído foi pola súa implicación cos Potencias Centrais na primeira guerra mundial.

Os atletas austríacos gañaron un total de 101 medallas nos Xogos de Verán e outras 250 nos Xogos de Inverno. Austria gañou máis medallas en esquí alpino ca ningunha outra nación do mundo.

O Comité Olímpico Nacional de Austria foi creado en 1908 e recoñecido en 1912.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Robert Kajanus

**Robert Kajanus**, nado o 2 de decembro de 1856 en Helsinqui e finado na mesma cidade o 6 de xullo de 1933, foi un compositor e director de orquestra finlandés.

A súa obra está influenciada polo romanticismo alemán e a música folclórica finlandesa.

Kajanus formouse en Helsinqui, Leipzig e París.

## Notas
Arques-la-Bataille

**Arques-la-Bataille** é unha comuna do departamento de Seine-Maritime, na rexión de Normandía, no noroeste de Francia.

## Xeografía 
Arques está situada cerca da confluencia dos ríos Eaulne, Verenne e Béthune, a 6 km ao sueste de Dieppe. polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 180 hab./km2. 
miniatura|250px|Vista aérea de Arques-la-Bataille

### Demografía 
## Historia 
O centro da vila alberga un castelo que foi construído no século XI por Guillerme de Talou; o seu sobriño, Guillerme o Conquistador, considerándoo como unha ameaza para o seu poder, sitiouno e ocupouno. Tras cambiar de mans con frecuencia, pasou aopoder dos ingleses, que foron expulsados en 1449 tras unha ocupación de trinta anos. En 1589 o seu canón decidiu a batalla de Arques a favor do rei Henrique IV de Francia.

Desde 1869 o castelo é propiedade estatal. A primeira liña de fortificación foi obra de Francisco I; a segunda liña e a torre remóntanse ao século XI.

## Galería de imaxes 

Blason Arques-la-Bataille.svg|Escudo de armas
Eglise Notre-Dame d'Arques-la-Bataille, Seine-Maritime.JPG|Igrexa de Notre-Dame
Arques-la-bataille, Seine-Maritime, maisons 15e et 16e siècle de style flamand.JPG|Casas dos séculos XV e XVI, de estilo flamengo
Ruins of the Castle of Arques, near Dieppe, France, ca. 1895.jpg|Ruínas do castelo, dominando a cidade
Henri IV à la Bataille d'Arques.jpg|Hemrique IV na batalla de Arques. Cadro de Jacob Bunel (1585–1614) 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web oficial de Arques-la-Bataille .
*Galería de fotos de Arques
*The CWGC cemetery
* Historia detallada do castelo con fotos e ilustracións
José Caamaño

O nome **José Caamaño** pode referirse a:

***José Caamaño Gayoso**, militar e diplomático galego (c. 1735 - c. 1815);
***José Caamaño Caamaño**, avogado e político galego (f. 1970);
***José Caamaño Bournacell**, escritor galego (1909-1975);
***José Caamaño Louro**, empresario e piloto de automobilismo galego.
Lucho García

**Luis Alberto García Pacheco**, coñecido como **Lucho García**, nado en Barranquilla o 20 de marzo de 1998, é un futbolista colombiano que xoga de porteiro no Cartagena, da Primeira Federación.  

## Traxectoria 
Chegou a España en 2012, fichado polo Real Madrid para a súa canteira, pero poucos meses despois deixou o equipo branco debido á falta de minutos, e recalou nas categorías inferiores do Rayo Vallecano. A partir do 2016 foi convocado co primeiro equipo do Rayo en numerosas ocasións, pero sen chegar a debutar, tendo por diante a porteiros como Paulo Gazzaniga ou Alberto.

A principios da tempada 2018/19 fichou polo Sevilla Atlético, filial do Sevilla FC. Xogou dúas tempadas no equipo sevillano na Segunda B, disputando 29 partidos e sendo convocado co primeiro partido en catro ocasións, sen chegar a debutar en partido oficial, aínda que si o fixo no Trofeo Antonio Puerta.

En setembro de 2020, despois de desvincularse co Sevilla, fichou polo Deportivo da Coruña, que acababa de descender á Segunda B. Aínda que comezou a tempada como suplente de Carlos Abad, acabou por facerse coa titularidade na portería galega, disputando os últimos dez partidos de liga, nos que encaixou só tres goles.

O 1 de xullo de 2021 anunciouse o seu traspaso á Ponferradina. Debutou na categoría de prata na cuarta xornada, diante do Tenerife no Heliodoro Rodríguez Lopéz, pero non tivo continuidade na portería do equipo adestrado por Bolo, que preferiu ao iraniano Amir Abedzadeh, polo que disputou só seis encontros en toda a campaña.

En xullo de 2022 fichou polo Rayo Majadahonda, da Primeira División RFEF, onde foi titular en 34 dos 38 partidos de liga. A continuación regresou ao seu país natal para xogar no Atlético Huila, da Categoría Primera A, aínda que a súa fichaxe non conseguiu concretarse. Fichou entón polo Algeciras, da Primeira RFEF. No conxunto andaluz foi titular durante case toda a tempada, excepto un treito no que Lolo Escobar lle deu a titularidade a Marcos Lavín. A situación foi semellante na tempada 2024/25 con Fran Justo como adestrador, sendo Lucho o porteiro máis utilizado por diante de Iker Venteo. Pechou o seu paso por Alxeciras cun total de 55 partidos oficiais disputados en dous anos.

En xullo de 2025 anunciouse a súa fichaxe polo Cartagena, da mesma categoría.

### Selección nacional 
Foi internacional coas categorías sub-15, sub-17 e sub-20 de Colombia. Foi convocado pola selección sub-20 de Colombia para disputar o Campionato Suramericano sub-20 de 2017 celebrado en Ecuador.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do xogador en transfermarkt.es .
* Ficha do xogador en bdfutbol.com .
Polonia nos Xogos Olímpicos

**Polonia** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1924, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos de Verán e de Inverno, agás en 1984, cando formou parte do boicot liderado pola Unión Soviética.

Os deportistas polacos gañaron un total de 331 medallas: 80 de ouro, 100 de prata e 151 de bronce. Polonia é o segundo país máis exitoso que nunca foi sede dos Xogos Olímpicos.

O Comité Olímpico Polaco foi creado en 1918 e recoñecido en 1919.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Parque Audiovisual de Cataluña

250px|miniatura|dereita|Parque Audiovisual de Cataluña.
O **Parque Audiovisual de Cataluña** (en catalán: *Parc Audiovisual de Catalunya*) é un centro de produción adicado á creación audiovisual. Está formado por 4 platós, espazos para a produción de rodaxes de cinema, publicidade e televisión e un clúster empresarial.

## Historia 
O Parque Audiovisual de Cataluña foi emprendido polo concello de Terrassa co apoio da Generalitat de Cataluña co obxectivo de diversificar e ampliar a capacidade da industria da cidade de Terrassa e dar un maior empurrón á creación de contidos audiovisuais así como a capacidade tecnolóxica para a súa creación, debido a que tanto o concello de Terrassa como o goberno catalán consideran este sector dunha grande importancia estratéxica.

O abandonado Hospital do Tórax foi escollido como o espazo onde situar as instalacións do que sería o futuro Parque Audiovisual de Cataluña.

Foi no ano 2004 cando a Generalitat de Cataluña e o Concello de Terrassa acordaron transformar o recinto do hospital no complexo audiovisual que é agora.

As obras empezaron en 2005 e paralelamente empezábanse a rodar con periodicidade anuncios publicitarios, longametraxes e curtametraxes usando os primeiros platós (1 e 2) así como tamén o edificio antigo como localización de rodaxe.

Naqueles primeiros anos, entre outras, rodáronse as seguintes películas:

**Frágiles* (con Calista Flockhart)
**O maquinista* (con Christian Bale)
**La monja* (con Anita Briem e Cristina Piaget)
**Ouija* (con Ricard Saes e Núria Font)
**Lo mejor que le puede pasar a un cruasán* (con Pablo Carbonell e José Coronado)

É a partir de 2007 cando se abren as oficinas estables do Parque Audiovisual, aínda cos dous platós, e a actividade empeza a crecer mentres continúan as obras.

No ano 2011 xa se dispoñía de 4 platós climatizados e insonorizados; un de 1260&nbsp;m², un de 1200&nbsp;m², un de 600&nbsp;m² e outro de 305&nbsp;m² así como todos os espazos necesarios para unha produción: oficinas, salas para os equipos de produción, vestiarios, almacéns, taller de arte, lavandería etc., con máis de 600 prazas de aparcadoiro. É a partir deste intre que aumenta a produción converténdose nun dos centros de produción máis importantes de Cataluña e España. A creación do Parque Audiovisual permite ofrecer a produtoras e creadores audiovisuais un amplo espazo con todas as comodidades tanto a nivel técnico como de atención personalizada.

Paralelamente, nestes anos tamén se realizan as obras de construción do Centro de Conservación e Restauración da Filmoteca de Cataluña, dependendo da Generalitat de Cataluña a zona sur do gran complexo que comprende o Parque Audiovisual.

## Notas
Ruth Prawer Jhabvala

**Ruth Prawer Jhabvala**, nada en Colonia o 7 de maio de 1927 e finada en Nova York o 3 de abril de 2013, foi unha escritora e guionista británica-alemá e estadounidense. É talvez máis coñecida pola súa longa colaboración coa Merchant Ivory Productions, formada polo cineasta James Ivory e o produtor Ismail Merchant.

Moitas das súas novelas están ambientados na India, como *Heat and Dust*, premiada co Booker Prize en 1975. É a única persoa que gañou tanto este premio como un Óscar.

## Traxectoria 
Jhabvala naceu en Alemaña oriúnda dunha familia de xudeus polacos e emigrou a Inglaterra coa súa familia en 1939. 

Tras coñecer o arquitecto Cyrus Jhabvala in England, casou con el e foi marchou para a India en 1951. A parella viviu en Delhi e tivo tres fillas, Ava, Firoza e Renana. Jhabvala comezou entón a elaborar as súas experiencias na India e escribiu novelas e contos sobre temas indios.

En 1963, Jhabvala recibiu a encarga de James Ivory e Ismail Merchant para que escribise o guión para o seu primeiro filme, *The Householder*, baseado na súa novela de 1960. Máis adiante, Merchant dixo que durante o seu primeiro encontro, Jhabvala, tratando de evitalos, finxiu ser a asistenta da casa cando a visitaron. O filme, estreado por Merchant Ivory Productions en 1963 e protagonizado por Shashi Kapoor e Leela Naidu, recibiu eloxios da crítica e marcou o comezo dunha colaboración que deu lugar a máis de vinte filmes.

En 1975 Jhabvala mudouse a Nova York e dividiu o seu tempo entre a India e os Estados Unidos. En 1986 converteuse en cidadá estadounidense.

## Obras 
* *To Whom She Will: a Novel* (1955).
* *The Nature of Passion* (1956).
* *Esmond in India* (1958)
* *The Householder* (1960)
* *Get Ready for Battle* (1962)
* *Like Birds, Like Fishes* (1963)
* *A Backward Place* (1965)
* *A Stronger Climate* (1968)
* *An Experience of India* (1971)
* *A New Dominion* (1972)
* *Heat and Dust* (1975)
* *How I Became a Holy Mother and other stories* (1976)
* *In Search of Love and Beauty* (1983)
* *Out of India*  (1986)
* *Three Continents* (1987)
* *Poet and Dancer* (1993)
* *Shards of Memory* (1995)
* *East Into Upper East: Plain Tales from New York and New Delhi* (1998)
* *My Nine Lives* (2004)
* *A Lovesong for India: Tales from East and West* (2011)

## Premios 
*1975: Booker Prize – *Heat and Dust*
*1979: Neil Gunn Prize

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* 
* 
* 
*
Ian Wiséhn

**Kent Ian Bertil Wiséhn**, nado en 1951, é un numismático sueco, exdirector do Gabinete Real de Moedas de Estocolmo (*Kungliga Myntkabinettet*).

## Wiséhn e os roubos no *Kungliga Myntkabinettet* 
Durante o período da súa dirección do Gabinete Real de Moedas, en 2013, producíronse uns roubos de moedas e medallas por valor de varios millóns de coroas. Nas investigacións levadas a cabo en 2017, Wiséhn confesou a súa participación nestes feiros, polos que foi procesado e condenado.

O propio Ian Wiséhn participou na serie documental dirixida por Åsa Blank titulada *Guldfeber: stölderna på Kungliga Myntkabinettet* ("Febre do ouro: os roubos no Gabinete Real de Moedas), da canle SVT en abril de 2020. Nela, admite algúns dos roubos no Gabinete, aínda que afirma que na súa confesión de culpabilidade actuou baixo presión.

## Recoñecementos 
* (2006): Medalla Gunnar Holst , da *Gunnar Holst Stiftelse för Numismatik* , de Gotemburgo , Suecia .

## Escolma de publicacións 
* (1982). *Myntfynd från Östergötland* (con B. Malmer). Kungliga Myntkabinettet, Estocolmo. ISBN 9789171925145
* (1987). *Numismatiska forskare och myntsamlare i Sverige fram till 1830-talet* (con E. Nathorst-Böös). Svenska numismatiska föreningen, Estocolmo. ISBN 9789185204113
* (1993). *Myntfynd från Ångermanland* (con B. Malmer). Kungliga Myntkabinettet, Estocolmo. ISBN 9789171925497
* (1995). *Myntningen i sverige, 995-1995* (con K. Jonsson et al.). Svenska numismatiska föreningen, Estocolmo. ISBN 9789185204168
* (1995). *Att samla mynt, sedlar och medaljer* (con U. Schenkmanis Ulf). Ica. Libris länk, Västerås. ISBN 9789153416470
* (1998). *Christian Jürgensen Thomsen: 1788-29. december - 1988* (con C. Jürgensen et al.). Nordiske Oldskriftselskab, Copenhague. ISBN 9788787483117
* (1990). *Myntfynd från Dalarna*. Kungliga Myntkabinettet, Estocolmo. ISBN 9789171928061
* (2012). *Sedlar i beredskap: Sveriges pengar i kristider* (con M. Widell). Kungliga Myntkabinettet, Estocolmo. ISBN 9789189256538

## Notas
Canadá nos Xogos Olímpicos

O **Canadá** competiu por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1900, e dende entón participou en cada edición dos Xogos Olímpicos de Inverno e na maioría das edicións de Verán, perdendo só a edición inaugural de 1896, e a de 1980, cando se uniu ao boicot liderado polos Estados Unidos.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Tomás Gómez

O nome **Tomás Gómez** pode referirse a:

* **Tomás Gómez Villabaso**, militar e político peruano (s. XIX);
* **Tomás Gómez Carral**, relixioso e profesor español (1837-1898);

* **Tomás Gómez de Nicolás**, médico, xornalista e político español (1860-1907);
* **Pedro Tomás Gómez Cía**, médico e cirurxián plástico español (n. 1958).
* **Tomás Gómez Franco**, político español (n. 1968);
* **Tomás Gómez Colloca**, xogador de baloncesto arxentino (n. 2000).
Optus

**Optus** é unha serie de satélites de comunicacións Australianos.

## Características
Os satélites Optus pertencen á empresa Optus Communications Pty., Ltd., de Australia, formada a través da privatización da empresa nacional de satélites AUSSAT, que en 1982 seleccionou a Hughes Communications International para desenvolver o primeiro programa de satélites de comunicacións do país. Os primeiros satélites comezaron a lanzarse en 1985 e a día de hoxe os seus sucesores están destinados a dar servizo de comunicacións, datos e voz ao territorio australiano.

## Optus B1, B2 e B3
Os tres seguintes satélites Optus eran satélites estabilizados nos tres eixos e usaban o bus HS-601 de Hughes. Foron lanzados entre 1992 e 1994, os tres a bordo de foguetes CZ-2E e con Optus B2 sendo destruído durante o lanzamento debido ao colapso da cofia pero cos seus restos chegando a órbita. Levaban a bordo 15 transpondedores en banda Ku cada un, un transpondedor en banda L, unha baliza en banda K e un retrorreflector láser. Cada un tiña unha masa de 2858 kg con propelente (1659 kg en baleiro).

## Optus C1
Optus C1, tamén coñecido como **Optus and Defence C1**, foi lanzado para proporcionar servizo de comunicacións comerciais e militares. Para o servizo comercial, destinado ao seu uso polo Departamento de Defensa de Australia, usa transpondedores en banda Ku, mentres que para o servizo militar usa UHF e as bandas X e Ka. Usa o bus SSL-1300, con dous paneis solares e unha masa de 4725 kg. Foi lanzado o 11 de xuño de 2003 mediante un foguete Ariane 5.

## Optus D1, D2 e D3
Os satélites Optus da serie D levan a bordo 24 transpondedores en banda Ku con 8 canais de respaldo adicionais. Están baseados no bus Star-2.4 e teñen unha masa duns 2400 kg, cun par de paneis solares que xeran ata 4 kW de potencia eléctrica. Foron  lanzados entre 2006 e 2009, todos mediante foguetes Ariane 5.

## Optus 10
Optus 10 foi lanzado o 11 de setembro de 2014 a bordo dun Ariane 5. Ten unha masa de 3270 kg usando o bus SSL-1300LL e levando 24 transpondedores en banda Ku.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Transbordador espacial Discovery
*Transbordador espacial Atlantis
*Ariane 3
*Ariane 5
*CZ-2E
Estados Unidos de América nos Xogos Olímpicos

Os **Estados Unidos de América** participaron en cada edición dos Xogos Olímpicos modernos dende o seu inicio, agás nos Xogos de 1980, durante os cales lideraron un boicot para protestar pola invasión soviética de Afganistán. O Comité Olímpico e Paralímpico dos Estados Unidos (USOPC nas súas siglas en inglés) é o Comité Olímpico Nacional do país.

Os deportistas estadounidenses gañaron un total de 2&nbsp;764 medallas (1&nbsp;105 delas de ouro) nos Xogos Olímpicos de Verán e outras 330 (114 delas de ouro) nos Xogos de Inverno, sendo o país que máis medallas gañou na historia dos Xogos Olímpicos.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Deportes olímpicos

[miniatura|dereita|Competición de tiro con arco durante os [Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas. O tiro con arco foi eliminado do programa olímpico despois de 1920, sendo reinstaurado en 1972.]]
Os **deportes olímpicos** son disputados nos Xogos Olímpicos de Verán e Inverno. Os Xogos Olímpicos de 2016 contaban con 28 deportes, e no programa dos Xogos Olímpicos de 2020 inclúense cinco deportes adicionais; os Xogos Olímpicos de Inverno de 2014 contaban con sete deportes. O número e os tipos de probas poden variar lixeiramente dunha olimpíada a outra. Cada deporte olímpico está representado por un organismo internacional ou federación internacional. O Comité Olímpico Internacional (COI) estabelece unha xerarquía dos deportes, das disciplinas e das probas. ou a patinaxe artística sobre xeo e patinaxe de velocidade sobre xeo, que son disciplinas da patinaxe sobre xeo (representada pola Unión Internacional de Patinaxe sobre Xeo).

Os Xogos Olímpicos pasados incluíron deportes que xa non forman parte do programa, como o polo ou o tiro de corda. Coñecidos como "deportes descontinuados", foron eliminados ou ben pola perda de interese ou pola ausencia dunha organización deportiva axeitada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* International Olympic Committee - Sports 
* IOC Olympic Programme Commission 
* International Sports Federations
Hygrophorus latitabundus

O **limago** (***Hygrophorus latitabundus***) é unha especie de fungo do xénero *Hygrophorus*. Atópase polos montes de piñeiro europeos, con preferencia por solos calcarios. Abrolla en outono producindo grandes cogomelos comestíbeis con chapeus e pés viscosos.

## Descrición 
Os corpos frutífero dos limagos son agáricos e anchos. O chapeu é convexo e lixeiramente umbonado, de cor acastañada agrisada e olivácea cun centro cun marrón máis escuro. Está cuberta por unha característica capa pegañenta de mucilaxe, especialmente en ambientes húmidos. As marxes enrólanse cara a dentro. O diámetro do sombreiro pode chegar aos 15 cm, e cando madura, acháiase. As lamelas son brancas e grosas, separadas, adnatas e decorrentes debilmente no talo.

O estipe é branco e alto, fusiforme, groso e robusto. Posúe numerosas especies de escamas brancas e está cuberto cunha capa grosa de mucilaxe. Estas escamas tenden a volverse acastañadas e esténdense desde a base até unha certa altura, formando unha especie de anel. Por riba, o pé é branco e tórnase visibelmente máis fino. O estipe ten uns 15 cm de alto e 2–4 cm de largo.

A carne é branca e firme, cun ulido fúnxico e gusto agradábel. Unha axuda de identificación é a reacción química da carne do pé cando se lle aplica amoníaco. Nesta especie, a carne tórnase laranxa enferruxado, e logo marrón, na base, e amarelo ocre na parte superior.

## Comestibilidade 
O limago considérase un bo fungo comestíbel.

## Hábitat e distribución 
esquerda|miniatura|240x240px|Vista do pé e lamelas do *H. latitabundus*.
*Hygrophorus latitabundus* atópase en bosques de coníferas, formando relacións ectomicorrizais exclusivamente con piñeiros (*Pinus*). O fungo aflora en outono, mostrando unha preferencia por terras calcarias. Este suceso dáse pouco, mais é abundante alí onde se dá.

A súa distribución abrangue Europa do sur e central, comprendendo Austria, Alemaña, Francia, Italia, Eslovenia e España. Tamén se dá por Macedonia, Grecia e Turquía.

## Especie similar 
Entre as moitas especies do xénero *Hygrophorus*, hai algunhas que se poden confundir co limago.

* O corpo frutífero do *H. persoonii* ten unha aparencia similar, mais atópase só reducido a montes caducifolios de carballos (*Quercus*) e faias (*Fagus*). A súa carne tórnase verdosa co amoníaco.
* *H. olivaceoalbus* é unha especie menos robusta que posúe normalmente unha banda escura e rugosa no pé, e dáse con piceas (*Picea*), frecuentemente en pantanos. A súa carne tórnase laranxa vermello co amoníaco.

## Notas
España nos Xogos Olímpicos

**España** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1900, e dende entón participou na maioría dos Xogos de Verán a partir de 1920. España tamén participou en cada edición dos Xogos de Inverno dende 1936. O seu equipo é xestionado polo Comité Olímpico Español (COE) creado en 1924.

España non participou nos Xogos Olímpicos de 1936 celebrados na Alemaña nazi por mor da guerra civil española, e tamén participou no boicot dos Xogos de 1956 en Melbourne por mor da invasión soviética de Hungría.

España foi a sede dos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona, a cidade de orixe do daquela presidente do Comité Olímpico Internacional (COI), Juan Antonio Samaranch. Os deportistas españois gañaron un total de 171 medallas, sendo a vela o deporte que máis metais lle reportou. Catro desas medallas foron gañadas nos Xogos de Inverno.

O Comité Olímpico Español conta unha medalla máis ca o COI porque recoñecen a gañada por Pedro José Pidal y Bernaldo de Quirós nunha proba de tiro de 1900, mentres que o COI non recoñece oficialmente ese evento e o gañador foi galardoado cun premio en metálico e non cunha medalla.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de medallistas olímpicos galegos
### Ligazóns externas 
* 
*
Elena Sanz

**Elena Armanda Nicolasa Sanz y Martínez de Arizala** ou '''Elena Sanz Martínez d'Arrizala''', nada en Castelló de la Plana o 6 de decembro de 1844​ e finada en París o 24 de decembro de 1898​, foi unha cantante lírica do século XIX con tesitura de contralto. 

Foi unha das máis grandes voces da ópera de todos os tempos. Foi especialmente valorarada a súa arte foi nos teatros de París. A súa gran valía artística ficou eclipsada pola súa biografía. 

Castelar describiuna como "de labios vermellos, de pel cor morena, a dentadura branca, a cabeleira negra e relucente como de acibeche, o nariz remangado e aberto, o pescozo carnoso e torneado, unha marabilla, a fronte ampla como a dunha divindade exipcia, os ollos negros e insondables cal dous abismos que chaman á morte e ao amor".
## Traxectoria 
Foi educada coa súa irmá Dolores no Colegio de las Niñas de Leganés. Na dita institución entrou á idade de dez anos co obxecto de aprender canto, formando parte do coro.  

Tivo un primeiro fillo, Jorge, de pai descoñecido no ano 1875. Posteriormente, tivo dous fillos varóns máis, co rei Afonso XII de España, Alfonso (1880) e Fernando (1881). Os tres fillos levaron os seus apelidos de solteira, xa que o rei Afonso XII morreu aos 28 anos sen recoñecelos.   

## Novela 
En 2013 o escritor Tomás Gismera Velasco (Atienza, 1958) quedou finalista do premio "Hispania" de novela histórica, coa obra "Elena Sanz: Tu serás mi reina". 

## Elena Sanza na literatura 
No episodio nacional Cánovas de Benito Pérez Galdós nárrase a súa relación co monarca Afonso XII.

## Notas
Xogos Olímpicos de Inverno de 2002

[miniatura|[Moeda estadounidense conmemorativa dos **Xogos Olímpicos de Inverno de 2002** (deseño: J. Mercanti)]]
Os **Xogos Olímpicos de Inverno de 2002** (en ) foron un evento deportivo de inverno e internacional celebrado dende o 8 até o 24 de febreiro de 2002 na cidade de Salt Lake City, Utah, nos Estados Unidos de América.

Os Xogos recibiron 2&nbsp;399 deportistas de 78 países, os cales competiron en 78 probas en quince disciplinas celebradas en 165 sesións deportivas. Os Xogos Olímpicos e Paralímpicos de Inverno de 2002 foron ámbolos dous organizados polo Comité Organizativo de Salt Lake (SLOC polas súas siglas en inglés), sendo a primeira vez na historia dos Xogos que os dous eventos son organizados por un único comité. Utah converteuse no quinto estado dos Estados Unidos en acoller uns Xogos Olímpicos, despois de Missouri, Nova York, California e Xeorxia. Os Xogos de 2002 foron os últimos Xogos celebrados nos Estados Unidos, até os futuros Xogos Olímpicos de 2028 que se celebrarán nos Ánxeles. Estes foron os primeiros Xogos baixo a presidencia do COI de Jacques Rogge.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Official Salt Lake 2002 Legacy website
Xogos Olímpicos de Inverno de 2006

Os **Xogos Olímpicos de Inverno de 2006** (en ) foron un evento deportivo de inverno e internacional que se celebrou dende o 10 até o 26 de febreiro de 2006 en Turín, no Piemonte, Italia. Esta foi a segunda vez que Italia era sede dos Xogos Olímpicos de Inveno¡, sendo a primeira en 1956 en Cortina d'Ampezzo. Italia tamén foi a sede dos Xogos de Verán en 1960 en Roma. Turín foi escollida como a cidade sede en xuño de 1999.

O lema oficial de Turín 2006 foi "a paixón vive aquí". O logo dos Xogos representa un perfil estilizado do edificio Mole Antonelliana, con formas de cristal en branco e azul en representación da neve e do xeo. A rede de cristal tamén representa a rede das novas tecnoloxías e o espírito olímico da comunidade. As mascotas dos Xogos de 2006 foron Neve, unha bóla de neve feminina, e Gliz, un cubo de xeo masculino.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Official site
Unión Democrática Bretoa

**Unión Democrática Bretoa** (en ; en ) ou **UDB**, é un partido nacionalista, autonomista e rexionalista da Bretaña e do Loira Atlántico. A UDB defende a transferencia de competencias para a Bretaña, así como a promoción da lingua bretoa e a súa cultura.

A Unión Democrática Bretoa ten tres asentos no Consello Rexional da Bretaña dende marzo de 2004. Un cuarto asento foi outorgado a Christian Troadec, alcalde de Carhaix-Plouguer quen, aínda sen ser membro da organización foi considerado achegado a ela. Porén, escolleu abandonar o consello rexional o 18 de decembro de 2008 por mor de discrepancias polo hospital de Carhaix.

A Unión Democrática Bretoa ten alianzas con Europa Ecoloxía Os Verdes (EELV) e é membro da Alianza Libre Europea (ALE). O partido apoia a creación dunha Europa federal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nacionalismo bretón

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Kenneth Jonsson

**Kenneth Jonsson**, nado en 1950 en Filipstad, no condado de Värmland, é un arqueólogo e numismático sueco especializado na época medieval.

## Traxectoria 
Logo da súa graduación na Universidade de Lund en 1973, Kenneth Jonsson acadou o seu doutoramento en 1987 baixo a dirección de Brita Malmer na Universidade de Estocolmo, coa tese titulada *The new era: the reformation of the late Anglo-Saxon coinage*, na que aborda a reforma monetaria de Inglaterra ca. 973. 

A súa docencia na Universidade de Estocolmo comezou en 1990 como profesor asociado, e en 1992 accedeu ao posto de profesor titular de Numismática e Historia Monetaria nesa universidade. Alí sucedeu a Brita Malmer como titular da cátedra Gunnar Ekström de Numismática e Historia Monetaria. Esta cátedra, está adscrita ao Instituto de Arqueoloxía, co patrocinio da Fundación Gunnar Ekström para a Investigación Numismática (*Gunnar Ekströms stiftelse för numismatisk forskning*), baixo a denominación de Instituto Numismático de Estocolmo.

Desde 2003, Jonsson é o editor da revista en Internet *Myntstudier*.

## Recoñecementos 
* (1987): Medalla Elias Brenner, da Sociedade Numismática Sueca (*Svenska numismatiska föreningen*).
* (1998): Medalla Gunnar Holst (*Gunnar Holst Stiftelse för Numismatik*), de Gotemburgo, Suecia.

## Publicacións 
Ademais dun bo número de artigos en revistas numismáticas, Jonsson é autor de varios traballos monográficos. Esta é unha escolma dos máis representativos:

* (1980). *Sveriges besittningsmynt* (con B. Ahlström e Y. Almer). Estocolmo.
* (1986). *Fyndet i chiffonjen* (con B. Hårdh). Lund.
* (1987). *The New Era. The Reformation of the Late Anglo-Saxon Coinage*. Kungliga Myntkabinettet, Estocolmo. ISBN 91-7192-709-3
* (1987). *Viking-Age Hoards and Late Anglo-Saxon Coins*. Estocolmo. ISBN 91-7260-638-X
* (1990). *Studies in Late Anglo-Saxon Coinage* (ed. con B. Malmer)*.* Svenska Numismatiska Föreningen, Estocolmo. ISBN 91-85204-10-2
* (1991). *Priskatalog over Norges mynter fra 995* (con J. O. Aamlid e B. Ahlström). Estocolmo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "Jonsson, Kenneth". En *Coins Weekly*. 25 de outubro de 2017.
*Talvio, Tuukka. (2015). *Myntstudier. Festskrift till Kenneth Jonsson* ["Estudos de moedas. Libro nomenaxe a Kenneth Jonsson"]. Svenska Numismatiska Föreningen, Estocolmo. ISBN 9789197942720
Evangelista Boni

**Evangelista Boni**, O.F.M.Cap., nado o 14 de setembro de 1829 en Pistoia e finado o 19 de agosto de 1897 foi un relixioso católico latino italiano.

## Traxectoria 
Naceu en Pistoia, na diocese de Pistoia e Prato, o 14 de setembro de 1829.

O 23 de xaneiro de 1885 foi nomeado arcebispo metropolitano de Corfú. Permaneceu no cargo até o seu pasamento o 19 de agosto de 1897.
## Distincións 
Foi nomeado prelado doméstico de Súa Santidade León XIII. Foi tamén distinguido coa Cruz de Ouro da Orde do Salvador.

## Notas
Ulla Westermark

**Ulla Westermark**, nada o 30 de marzo de 1927 e finada en 2020, foi unha numismática sueca.

## Traxectoria 
Na Suecia do período posterior á II guerra mundial, Westermark comezou a traballar, entre 1954 e 1963 no Gabinete Real de Moedas de Estocolmo (*Kungliga myntkabinettet*), e xa era profesora na Universidade de Estocolmo desde 1952.

A súa vinculación co Gabinete Real de Moedas foi moi duradeira, e entre 1979 e 1983, ao final da súa carreira profesional, chegou a ser a directora da institución. Nese período foi cando publicou unha das monografías máis salientables, titulada *The Coinage of Kamaria*, escrita xunto a G. K. Jenkins e publicada en 1980 pola *Royal Numismatic Society*. Pola súa banda, a Universidade de Estocolmo outorgoulle un doutoramento honorario en 1988.
* (1997): Medalla Gunnar Holst, da *Gunnar Holst Stiftelse för Numismatik*), de Gotemburgo, Suecia.
* (1997): Medalla Huntington, da *American Numismatic Society*, de Nova York. 
* (2001): Medalla da *Royal Numismatic Society*, de Londres.

## Publicacións 
Estas son algúns dos traballos monográficos máis salientables publicados durante a carreira académica de Ulla Westermark:

* (1961). *Das Bildnis des Philetairos von Pergamon. Corpus der Münzprägung*. Almqvist & Wiksell, Estocolmo.
* (1974). *The collection of His late Majesty King Gustaf VI Adolf. The Fred Forbat Collection* [*Sylloge nummorum Graecorum*] (con N. Lagergren). Almqvist & Wiksell, Estocolmo. ISBN 9789171921987
* (1975). *Om grekiska mynt : utgiven i samband med utställningen Gustav VI Adolfs gåvor*. Kungliga myntkabinettet, Esatocolmo. ISBN 9789171922229
* (1980). *The coinage of Kamarina* (con G. K. Jenkins). Special Publications, 9. Royal Numismatic Society, Londres. ISBN 9780901405098
* (1991). *Early Hellenistic coinage : from the accession of Alexander to the Peace of Apamea (336-188 B.C.)* (con O. Mørkholm e P. Grierson). Cambridge University Press. ISBN 9780521395045
* (1991). *The collection of the Royal Coin Cabinet National Museum of Monetary History Stockholm. Part 3: Attica - Lesbos* [*Sylloge nummorum Graecorum*]. Almqvist & Wiksell, Estocolmo. ISBN 9789174022117
* (2018). *The coinage of Akragas c. 510-406 BC 2 Catalogue*. Uppsala Universitet. ISBN 9789151302706

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kampmann, U. (2020). "Ulla Westermark (1927-2020)". En *Coins Weekly*. 27 de febreiro.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1998

Os **Xogos Olímpicos de Inverno de 1998** (en ; *Dai Jūhachi-kai Orinpikku Tōkikyōgi Taikaiforon*) foron un evento deportivo de inverno internacional que se celebrou dende o 7 até o 22 de febreiro de 1998, principalmente en Nagano, no Xapón. Os eventos dos Xogos de Inverno tamén tiveron lugar nas comunidades montañosas de Hakuba, Karuizawa, Nozawa Onsen e Yamanouuchi. A cidade de Nagano xa fora anteriormente candidata a ser a sede nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1940 (que foron posteriormente cancelados), así como nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1972, mais tódalas veces Nagano foi eliminado a nivel nacional por Sapporo.

Os Xogos acolleron 2&nbsp;176 deportistas de 72 países, os cales competiron en 7 deportes e 68 probas. O número de participantes e de países supuxo un récord naquela época. Os Xogos viron a introdución do hóckey sobre xeo feminino, o curling e o snowboard. O comité organizador permitiu a participación dos xogadores da National Hockey League na competición por vez primeira. Azerbaidján, Kenya, Macedonia, o Uruguai e Venezuela fixeron o seu debut nos Xogos de Inverno.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 1998 Winter Olympics Official website
Xogos Olímpicos de Inverno de 1994

Os **Xogos Olímpicos de Inverno de 1994** (en ), foron un evento deportivo internacional celebrado dende o 12 até o 27 de febreiro de 1994 en Lillehammer, Noruega. Logo de perder a súa candidatura aos Xogos Olímpicos de Inverno de 1992 en Albertville, Francia, a Lillehammer fóronlle concedidos os Xogos de 1994 o 15 de setembro de 1988, na 94ª sesión do COI en Seúl, Corea do Sur. Estes foron os únicos Xogos de Inverno en celebrarse dous anos despois dos anteriores, e os primeiros en celebrarse nun ano diferente ao dos Xogos de Verán. Os Xogos de 1994 en Lillehammer foron os segundos Xogos celebrados en Noruega, sendo os primeiros os Xogos de 1952 en Oslo, e os cuartos Xogos celebrados nun país nórdico, despois dos Xogos de 1912 en Estocolmo, Suecia, e os Xogos de 1952 en Helsinqui, Finlandia. Lillehammer é a cidade máis setentrional que foi sede duns Xogos Olímpicos.

## Táboas coas medallas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Olympic Review* 1994 – Official results
La España Moderna

***La España Moderna*** foi unha revista cultural editada na cidade española de Madrid que comezou a súa andaina o 1 de xaneiro de 1889 e rematou en decembro de 1914.

## Traxectoria 
A revista foi publicada de 1889 a 1914 pola editorial do mesmo nome, sendo propietario e fundador de ámbalas dúas José Lázaro Galdiano. A súa posta en marcha foi avalada por Emilia Pardo Bazán, quen axudou a Lázaro Galdiano a lanzar e promover a revista e buscar colaboradores nos inicios desta. 

Tivo varios subtítulos como "Revista Íbero-americana", a partir do número 7, ou tamén "Revista de España" dende o 1 de xaneiro de 1894.

Foi cualificada por varios autores como unha especie de versión española da revista francesa *Revue deas deux mondes*. Actuou como unha plataforma publicitaria da propia editorial, pois contiña a miúdo comentarios de libros e novidades publicadas por esta.

En *La España Moderna*, abordárase xa daquela a denominada «cuestión feminina», e foron colaboradores autores como Rafael Altamira, Augusto Martínez Olmedilla, Miguel de Unamuno, Emilia Pardo Bazán, Benito Pérez Galdós, Leopoldo Alas *Clarín*, Marcelino Menéndez Pelayo, Pedro Dorado Montero, Adolfo Posada ou Concepción Arenal.

Nas súas páxinas apareceron traducidos textos de Tolstoi e de Ibsen e tamén publicou, en 1895, a obra de Unamuno, *En torno al casticismo*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
KAGRA

O **KAmioka GRAvitational wave detector**, KAGRA, é un interferómetro detector de ondas gravitacionais xaponés.

Comezado en 2010 e rematado en 2019, situado na mina de Kamioka, concello de Hida na prefectura de Gifu, a 200 m baixo terra, entrou en funcionamento o 25 de febreiro de  2020. O cuarto construído a nivel mundial, axudará a triangular as fontes de ondas gravitacionais, mellorando o cálculo da súa posición. Como os outros detectores gravitacionais, é capaz de medir pequenas variacións de distancias ó paso de ondas gravitacionais intensas. A primeira de tales deteccións foi feita polas instalacións LIGO (Laser-Interferometer Gravitational-Wave Observatory, 2 observatorios) en 2015 nos EEUU, podendo só indicar a posición cara á constelación de Orión. O outro dos detectores é o italiano Observatorio Virgo Avanzado (Advanced Virgo observatory)

Está feito de dous túneles en L de 3 km cada un, con espellos a 20 K (-253 °C) nos seus extremos. En KAGRA participan uns 400 científicos de máis de 100 institucións.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Web da gwcenter.icrr.u-tolyo.ac.jp
Gran Premio de Sakhir de 2020

O **Gran Premio de Sakhir de 2020** (oficialmente coñecido como **Formula 1 Rolex Sakhir Grand Prix 2020**) foi unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 6 de decembro de 2020 no Circuíto Internacional de Bahrain en Sakhir, Bahrain. A carreira foi a décimo sexta rolda da tempada .

## Pneumáticos dispoñibles 
## Antecedentes 
O brasileiro Pietro Fittipaldi, neto do bicampión de Fórmula 1 Emerson Fittipaldi, debutará na "Máxima categoría" co equipo Haas F1 Team, substituíndo a Romain Grosjean, despois do grave accidente sufrido polo francés no Gran Premio anterior.

Lewis Hamilton verase obrigado a perderse o Gran Premio despois de dar positivo en COVID-19. George Russell, piloto de Williams, ocup0u o seu asento.

Jack Aitken ocupou o asento de Russell no Williams FW43 no que foi o seu debut na Fórmula 1. 

### Trazado do circuíto 
Esta carreira utilizará o trazado "Circuíto exterior", a primeira carreira de Fórmula Un que se celebra neste trazado. Con 3´543 km. é máis curto que o deseño de "Gran Premio" de 5´412 km., que se usou para o Gran Premio de Bahrain a semana anterior. A carreira deberá disputarse durante 87 voltas para superar os 305 km., distancia de carreira obrigada pola normativa.  Espérase que os tempos de volta sexan inferiores a un minuto. De conseguilo, este sería só a segunda fin de semana de Gran Premio na historia en ver un tempo de volta por debixo dun minuto despois do Gran Premio de Francia de 1974 no Circuíto de Dijon-Prenois. 

O piloto de McLaren Lando Norris comparou a natureza de alta velocidade do deseño co Circuíto de Thruxton no Reino Unido, mentres que o piloto de Williams George Russell dixo que esperaba que o deseño fora para "tolear". O piloto de Renault Daniel Ricciardo expresou a súa esperanza de que o circuíto proporcionase boas oportunidades de adiantamento, con Carlos Sainz de McLaren suxerindo que escoller a configuración correcta (especialmente os niveis de carga aerodinámica) sería difícil.

### Clasificación na cualificación 
## Carreira 
### Cualificación da carreira 
### Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

 

* **Nota**: Só os cinco primeiros postos están incluídos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén
Henrik Klackenberg

'*Sven *Henrik* Klackenberg*', nado o 1 de marzo de 1954 en Danderyd, provincia de Estocolmo, é un arqueólogo, numismático, anticuario e heraldista sueco, responsable da heráldica estatal de Suecia desde 1999. 

## Traxectoria 
Klackenberg fixo os seus estudos superiores de Historia e Arqueoloxía na Universidade de Estocolmo, onde se graduou en 1978. Posteriormente acadou o seu doutoramento na Universidade de Lund en 1992 cunha tese sobre a cuñaxe de moeda na Suecia medieval.

A súa primeira actividade profesional desenvolveuna traballando como arqueólogo na Xunta de Patrimonio Nacional de Suecia (*Riksantikvarieämbetet*), entre 1979 e 1984. Posteriormente pasou a ocupar o posto de anticuario do Museo Histórico de Estocolmo e en 1993 foi nomeado director dese museo e do Gabinete Real de Moedas (*Kungliga Myntkabinettet*). Esta responsabilidade leva aparellada a súa pertenza ao Comité Nacional Sueco de Xenealoxía e Heráldica, á Fundación Nacional Sueca e ao Comité Sueco de Tradición da Defensa.

Klackenberg foi presidente da Sociedade Arqueolóxica Sueca (1997-1999) e formou parte do consello directivo da Asociación Sueca de Humanidades (1999-2007).
* (2011): Cabaleiro de 1ª clase da Orde da Rosa Branca de Finlandia.
* (2020): Medalla de ouro da S. M. o Rei de Suecia (*H.M. Konungens medalj*).

## Publicacións 
Estes son os traballos monográficos máis significativos dos publicados por Henrik  Klackenberg ao longo da súa carreira:

* (1977). *Bebyggelsen i Svartlösa härad vid 1500-talets mitt*. Estocolmo.
* (1980). *Falköpings medeltida bebyggelse*. 2. Stockholms universitet.
* (1981). *Falköping. Rapport. Riksantikvarieämbetet och Statens historiska museer.* Estocolmo. ISBN 91-7192-486-8
* (1981). *Skövde. Rapport. Riksantikvarieämbetet och Statens historiska museer*. Estocolmo. ISBN 91-7192-487-6
* (1981). *Hjo. Rapport. Riksantikvarieämbetet och Statens historiska museer*. Estocolmo. ISBN 91-7192-524-4
* (1982). *Lidköping*. *Rapport. Riksantikvarieämbetet och Statens historiska museer*. Estocolmo. Libris länk. ISBN 91-7192-509-0
* (1983). *Bogesund. Rapport. Riksantikvarieämbetet och Statens historiska museer*. Estocolmo. ISBN 91-7192-543-0
* (1984). *Hästholmen. Rapport. Riksantikvarieämbetet och Statens historiska museer*. Estocolmo. ISBN 91-7192-605-4
* (1992). *Moneta nostra: monetarisering i medeltidens Sverige. Lund studies in medieval archaeology.* Almqvist & Wiksell, Estocolmo. ISBN 91-22-01506-X
* (2002). *Medeltidsstadens arkeologi*. Swedish Science Press, Uppsala.

## Notas
Xa

**Xa**, do persa شاه, šāh, "rei", é o título dado aos monarcas de Irán, e procede do que tiñan os soberanos aqueménidas da antiga Persia. Esta palabra foi adoptada por outras linguas, a miúdo transcrita como *Shah* ou *Sha*, e tamén aparece noutros títulos derivados, como nalgúns estados islámicos tales como o Imperio Otomán (*Şah* e *Şeh*), ou os imperios Mogol de Tamerlán, o de Mughal na India, o sultanato de Bengala, o dos Gurkhas do Nepal, e no antigo Afganistán.

Desde mediados do século VIII a.C., os monarcas iranianos levaron o título de *shāhān shāh* ("rei de reis"). O feminino é **xabanu** (en persa شهبانو, "raíña") e só foi empregado por tres emperatrices, Purandokht, Azarmidokht, contra o ano 630, e Farah Diba, esposa de Mohammad Reza Pahlavi, o último xa de Irán (destronado na Revolución iraniana de 1979).

Os fillos do xa ou da xabanu son os **sahzada** (termo derivado de *shahzada*, "fillo do xa" ou "príncipe"). *Shahpur* os varóns e *Shahdojt* as mulleres. 

En Irán (e na rexión do Gran Irán) o título empregouse continuamente; en lugar de rei no sentido europeo, cada gobernante iraniano considerábase a si mesmo como o **Shahan shah** (en persa: شاهنشاه, romanizado: *Šāhanšāh*, "rei de reis") ou **Padi shah** (en persa: پادشاه, romanizado: *Pādešāh*, "rei mestre") do Imperio persa.[miniatura|180px|[Mohammad Reza Pahlavi, derradeiro xa de Irán|centro]]
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Last name: Shah en SurnameDB .
* Iran en *worldstatesmen.org* .
* Etimoloxía de "shah" en *Online Etymology Dictionary* .
Afram Badi

**Afram Badi** (en , en ), nado o 20 de xuño de 1916 e finado o 18 de xaneiro de 1984, foi un bispo católico caldeo, primeiro bispo da eparquía do Cairo dende 1980 até o seu pasamento.

## Traxectoria 
Afram Badi naceu no territorio da eparquía de Alqux (Imperio Otomán, hoxe Iraq) o 20 de xuño de 1916. Ingresou no seminario de Mosul en 1929, e o 15 de maio de 1941 foi ordenado sacerdote, comezando a exercer na súa vila natal.

O 23 de abril de 1980 foi nomeado bispo da nova eparquía do Cairo. Recibiu a consagración episcopal o 15 de agosto do mesmo ano en Bagdad, de mans do patriarca Paulo II, e tivo como co-consagradores ao pro-nuncio para Iraq e Kuwait Antonio del Giudice e ao arcebispo de Kirkuk André Sana. Finou no cargo, o 18 de xaneiro de 1984. Foi enterrado na súa vila natal.

## Notas