open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jamila Woods

**Jamila Abidemi Woods**, nada en Chicago o 6 de outubro de 1986, é unha rapeira profesional, poeta, activista e profesora norteamericana. Fichada polo selo Jagjaguwar, casa discográfica de Bon Iver ou Foxygen, a súa música contén elementos de hip-hop, neo-soul, jazz, R&B con temáticas que pivotan sobre as reinvidicacións críticas dentro do Feminismo negro.

## Traxectoria 
Licenciada pola Universidade Brown en Filoloxía Inglesa, exerce como Directora Artística Asociada da entidade Young Chicago Authors. Woods é unha poeta galardoada co Pushcart Prize e a súa obra apareceu en revistas e antoloxías especializadas. Foi co-editora de "BreakBeat Poets: Black Girl Magic" (2018).  A súa poesía publicouse recentemente na antoloxía da Biblioteca de América "African American Poetry: 250 Years of Struggle & Song" (2020). 

Os poemas de Jamila Woods falan das experiencias da vida contemporánea, particularmente en canto á discriminación de raza e á condición de muller. Baséase nunha rica tradición literaria, evocando a miúdo explicitamente a outros poetas nos seus escritos e música. A súa poesía fala con franqueza sobre clase e xénero, convidando ao lector a reflexións íntimas ao mesmo tempo que nos reta a pensar de forma crítica sobre o papel que a cultura xoga na construción das nosas identidades.

As inspiracións de Jamila Woods son musicais, literarias e baseadas no lugar. Invita aos seus alumnos como profesora de inglés a comparar as obras propias cando é invitada a presentalas con algúns dos autores que ela nomeou como as súas inspiracións, como Eartha Kitt, Miles Davis e Octavia Butler. Woods escribe moi a miúdo sobre un barrio en concreto e real, aínda que diferente en cada poema, de Chicago. 

Tras o lanzamento no 2016 do seu álbum de estrea HEAVN, Jamila recibiu loanzas da crítica polo seu son singular, con raíces no soul e totalmente moderno. O seu segundo álbum do 2019, LEGACY! LEGACY!, inclúe 12 cancións que levan os nomes de escritores, intelectuais e artistas visuais que influíron na súa vida e obra. Jamila debutou na televisión interpretando "SULA (Paperback)" no programa de Stephen Colbert o 6 de xaneiro de 2021. En outubro de 2022 colaborou co grupo The Hives nunha versión do seu tema "Bogus Operandi" para unha sesión de Spotify. Durante o 2024 colaborou como cantante co artista Sen Morimoto e realizou intervencións poéticas no festival "The Poetry Project" de Nova York.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil na Poetry Foundation
* "Myles", do álbum *LEGACY! LEGACY!*, en YouTube.
Sonia Eiras Penas

**Sonia Eiras Penas**, nada en Vila de Cruces en 1975, é unha bióloga galega e líder do grupo de investigación de cardioloxía translacional no Instituto de Investigación Sanitaria de Santiago de Compostela (IDIS).

## Traxectoria 
Doutorouse en Bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela en 2003. Realizou estancias postdoutorais na Universidade Libre de Ámsterdam e na Universidade de Florencia. No 2006 obtivo un contrato de estabilización de investigadores dentro do Programa Isidro Parga Pondal da Xunta de Galicia para incorporarse a traballar na Fundación do Hospital Clínico de Santiago e estudar marcadores do tecido graxo cardíaco. Ten publicado en revistas de alto prestixio internacional e dirixido múltiples teses doutorais ao longo dos anos.

## Recoñecementos 
En 2026 recibirá o Premio Internacional Ramiro Carregal de Investigación en Cardioloxía polo seu proxecto "Medicina de precisión en pacientes con graxa epicárdica disfuncional asociada á enfermidade coronaria e ás valvulopatías máis frecuentes no noso medio".

## Notas
Phänomenologie des Geistes

***Phänomenologie des Geistes*** (en ) é o primeiro libro do filósofo G. W. F. Hegel, publicado orixinalmente en 1807. O seu autor describiu a obra, unha vía de entrada cara ao máis amplo sistema filosófico desenvolvido na súa *Enzyklopädie der philosophischen Wissenschaften im Grundrisse* (en ), como "unha exposición do nacemento do saber". Este desenvolvemento pasa pola autocreación e disolución lóxica das "varias formas do espírito, como estacións no camiño deste ao converterse en coñecemento puro".

O texto supuxo un punto de inflexión no idealismo alemán. Centrado en temas como a consciencia, a metafísica, a ética ou a relixión, nel expóñense conceptos e métodos hegelianos como a filosofía especulativa, a dialéctica, o movemento da crítica inmanente, o idealismo absoluto, a *Sittlichkeit* ou a *Aufhebung*. A súa influencia no pensamento occidental aínda perdura, e foi "acusada e loada pola aparición do existencialismo, o comunismo, o fascismo, a teoloxía da morte de Deus e o nihilismo historicista".

## Contexto histórico 
Hegel estaba a rematar o seu libro ao tempo que Napoleón se enfrontaba ás tropas de Prusia o 14 de outubro de 1806, na batalla de Jena ocorrida nas aforas da cidade. No día anterior ao combate, o propio Napoleón entrara na cidade de Jena. Ese mesmo día, Hegel escribiu unha carta ao seu amigo, o teólogo Friedrich Immanuel Niethammer, na que afirmou:

Segundo Terry Pinkard, esta pasaxe é "aínda máis sorprendente tendo en conta que xa escribira a sección crucial da *Fenomenoloxía* na que indicaba que a Revolución xa pasara oficialmente a outro país (Alemaña) que completaría 'mediante o pensamento' o que a Revolución só conseguira parcialmente na práctica".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
La Vraie-Croix

**La Vraie-Croix** (en ) é un concello do departamento de Morbihan, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía 
## Notas
Juan Torres López

**Juan Torres López,** nado en Granada en 1954, é un economista español. É membro do Consello Científico de Attac España e catedrático de Economía aplicada na Universidade de Sevilla. Mantén a páxina web *Ganas de Escribir*. 

Foi, xunto a Vicenç Navarro, o artífice do documento marco do programa económico de *Podemos*.

## Obra 
Algúns dos libros máis recentes publicados por Juan Torres son: 

* 2025- *Cómo sobrevivir al trumpismo y a la economía de la motosierra. Nuevos modelos, principios y políticas económicas para salvaguardar la paz, el progreso y la democracia.* Deusto
* 2024 - *Para que haya futuro*. Barcelona. Deusto.
* 2021 - *Econofakes*. Barcelona. Deusto.
* 2019 - *La renta básica ¿Qué es, cuántos tipos hay, cómo se financia y qué efectos tiene?*. Barcelona. Deusto
* 2017 - *Economía para NO dejarse engañar por los economistas. 50 preguntas y sus respuestas sobre los problemas económicos actuales*, Deusto Ediciones.
* 2015 - *El capitalismo en crisis, Del crack de 1929 a la actualidad*. Madrid. Anaya
* 2013 - *Lo que Debes Saber para que no Te Roben la Pension*. Espasa
* 2012 - *Los amos del mundo. Las armas del terrorismo financiero* (con Vicenç Navarro). Espasa, Madrid.
* 2011 - *Hay alternativas* (con Vicenç Navarro y Alberto Garzón). Editorial Sequitur & Attac España. http://www.attac.es/uploads/Hay-alternativas-web.pdf.
* 2010 - *Desiguales. Mujeres y Hombres en la Crisis Financiera* (con Lina Gálvez Muñoz). Barcelona. Icaria Editorial, S. A.

## Notas
Aeródromo de Baltar

O **aeródromo de Baltar** foi o primeiro aeródromo galego. Situado na Praia de Baltar, pertencente ao concello de Sanxenxo. Foi construído por Aviador Piñeiro, primeiro aviador galego, en 1913. Nel voou a primeira aviadora galega, Elisa Patiño. Tamén tivo o primeiro hangar de Galicia, onde se gardaba o aeroplano de Aviador Piñeiro.      

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aeroportos de Galicia
Lucía Solla Sobral

**Lucía Solla Sobral**, nada en Marín en 1989, é unha escritora galega.

## Traxectoria 
Lucía Solla creou e coordinou o Club de las Letras Salvajes en Oviedo, onde reside. En 2023 foi seleccionada na Residencia Literaria da Cidade da Cultura de Santiago de Compostela, dirixida polo escritor Javier Peña. 

A súa primeira novela *Comerás flores* desmonta os mitos do amor romántico e desentraña os mecanismos dos malos tratos e a violencia invisible. Unha novela na que se fala de relacións de amor descompensadas como sucede en *La chica más lista que conozco* de Sara Barquinero.

## Obras 
### En castelán 
* *Comerás flores* (2025). Libros del Asteroide*.* 
** *Comerás flores* (2026). Allariz: Aira Ed. 208 páxs. ISBN 979-13-991007-9-2. Tradución ao galego de César Lorenzo Gil.

## Premios 
* Premio El Ojo Crítico 2025 de Radio Nacional de España (RNE) na categoría de Narrativa por *Comerás flores*.

* Gañadora da XXV edición dos Premios Cálamo, librería homónima de Zaragoza, por *Comerás flores.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* ***Al cielo con ella*** entrevista de  Henar Álvarez a Lucía Solla.
Terra prometida

[miniatura|300px|[Wadi el Arish|Interpretación expansiva que afirma que o Nilo e o Éufrates son os límites fluviais da promesa orixinal a Abrahán en Xénese 15. Véxase tamén: Grande Israel.]]
Nas relixións abrahámicas, a **Terra Prometida** (en hebreo: הָאָרֶץ הַמֻּבְטַחַת, romanizada: ''Ha'aretz ha-Muvtaḥat'') refírese a unha zona do Levante que Deus escolleu outorgar, a través dunha serie de pactos, á familia e os descendentes de Abrahán.

No contexto da Biblia hebrea, enténdese orixinalmente que estes descendentes eran os israelitas, cuxo antepasado foi Xacob, fillo de Isaac, fillo de Abrahán. O concepto de Terra Prometida coincide en gran medida coa Terra de Israel (Sión) ou Terra Santa nun sentido bíblico/relixioso e con Canaán ou Palestina nun sentido secular/xeográfico. Aínda que o Libro dos Números ofrece algunha definición dos límites da Terra Prometida, estes non están delineados con precisión, pero é universalmente aceptado que as áreas principais atópanse en Xerusalén e arredores. Segundo o relato bíblico, a Terra Prometida non foi herdada ata a conquista israelita de Canaán, que tivo lugar pouco despois do Éxodo.

Estas promesas déronse antes do nacemento dos fillos de Abrahán. A árbore xenealóxica de Abrahán inclúe tanto as tribos ismaelitas (a suposta ascendencia dos árabes e do profeta islámico Mahoma) a través do primeiro fillo de Abrahán, Ismael, como as tribos israelitas (a suposta ascendencia dos xudeus e samaritanos) a través do segundo fillo de Abrahán, Isaac.

O termo non debe confundirse co actual estado de Israel, que é un estado político moderno e máis pequeno dentro dos límites bíblicos e históricos así definidos. Non obstante, despois da Guerra dos Seis Días de 1967, o termo e o concepto politizáronse e utilizáronse para xustificar as políticas dos partidos israelís de dereita, como o Likud.

## Narrativa bíblica 
O concepto da «Terra Prometida» menciónase por primeira vez no Libro da Xénese, que é o primeiro libro da Tora, que fai referencia colectiva aos cinco primeiros libros da Biblia hebrea.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grande Israel
Andrea García Martínez

**Andrea García Martínez**, nada en Santiago de Compostela en 2000, é unha escritora e ilustradora galega.

## Traxectoria 
Naceu en Santiago e criouse en Sigüeiro (Oroso). En 2018 trasládase a Ourense para formarse como ilustradora na EASD Antonio Faílde, onde tamén estudou Deseño de Interiores, profesión que exerce.

## Obras 
* *Animais fantásticos de aldea* (2023). Vigo: Xerais. 136 páxs. ISBN 978-84-1110-332-9. ePub: ISBN 978-84-1110-351-0. Unha terrorífica aventura que pon a carne de galiña. Texto e ulustracións.
* *Espertina e Esperpenta. Bruxas pasteleiras* (2024). Vigo: Ed. do Cumio. Ilustracións de Beatriz Castro. 84 páxs. ISBN 9788482897004. En castelán: *Espertina y Esperpenta. Brujas pasteleras* (2024). Vigo: Ed. do Cumio. Ilustracións de Beatriz Castro. 84 páxs. ISBN 978-84-8289-699-1.
* *Pantasmadas* (2026). Vigo: Xerais. Ilustracións da autora. 104 páxs. ISBN 978-84-1110-801-0. ePub: ISBN 978-84-1110-812-6.

## Premios 
* 2025: Premio Fin de Carreira de ensinanzas artísticas superiores.

## Notas
The Dining Rooms

**The Dining Rooms** son unha banda milanesa do xénero do nu jazz. A banda mestura jazz coa electrónica, o pop e o ambient . O conxunto está composto por Stefano Ghittoni e Cesare Malfatti desde a súa fundación en 1998.

## Características
Stefano Ghittoni, daquela DJ residente na afamada discoteca Magazzini Generali en Milán, impulsou o proceso creativo inicial detrás da dirección musical do dúo. Cesare Malfatti, pola súa banda, é membro fundador do proxecto post-blues 'La Crus'. A súa música mestura ambient, electrónica, jazz e un citado amor polas atmosferas cinematográficas..

En 1999, a través do selo de música electrónica Milano2000, The Dining Rooms lanzan o seu primeiro álbum completo: "Subterranean Modern Volume 1". O disco está caracterizado por ritmos inspirados no hip hop/funk que flúen xunto con texturas de guitarra blues e elementos atmosféricos melancólicos en tonalidade menor. Como proxecto paralelo a este traballo, Stefano Ghittoni colabora coa artista visual Maria Arena no proxecto "Ambient Blues Caffe", un proxecto de sonorización ambient para tocadiscos e vídeo levado a cabo por toda Italia e Europa.

O segundo álbum de The Dining Rooms, "Numero Deux", que inclúe unha sección multimedia con vídeos de Maria Arena (un dos cales está adicado a Jean-Luc Godard), é lanzado en xaneiro de 2001 e continúa a liña estilística de "Subterranean Modern Volume 1", enriquecendo o seu son coa adición de atmosferas de jazz e introdución de partes vocais interpretadas polo dúo de minimal-soul "Sepiatone" (Hugo Race e Marta Collica). No verán de 2001 "Numero Deux" foi lanzado tamén nos EE.UU., Xapón e Alemaña a través de Guidance Recordings. Para promover o novo disco, The Dining Rooms desenvolveron e enriqueceron a experiencia audiovisual do "Ambient Blues Caffe", dando a luz ao novo conxunto chamado 'FILM'. A nova actuación en directo inclúe sesións de DJ e directos de Stefano Ghittoni e Cesare Malfatti (usando ordenadores, samplers e tocadiscos) e a experiencia visual mellorada proporcionada por Maria Arena.

Pódense escoitar pezas do grupo na serie de TV CSI: Crime Scene Investigation e en Six Feet Under.

## Membros
* Stefano Ghittoni, en directo mesa de mesturas, sampleos.
* Cesare Malfatti , en directo guitarra eléctrica e pedais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A canción The Dining Rooms feat. Sean Martin - When You Died, en youtube, ano 2019
Thawabit

O ***Thawabit*** (en árabe: الثَوَابِت, romanizado: *ath-thawābit*, '*as constantes*'    ou '''principios fundamentais**), máis formalmente ***ath-Thawabit al-Waṭanīya al-Filasṭīnīya*'* (الثوابت الوطنية الفلسطينية; "*As constantes nacionais palestinas''"), ocasionalmente denominadas as **liñas vermellas** **palestinas**, son un conxunto de principios que representan as cuestións centrais do consenso nacional palestino sobre o conflito israelí-palestino. O Consello Nacional Palestino acuñou o termo en 1977.

Segundo o autor Khaled Elgindy, estes principios inclúen:

* o dereito á resistencia,
* o dereito da autodeterminación (a condición de Estado),
* Xerusalén como capital de Palestina, e
* o dereito dos refuxiados palestinos a regresar aos seus fogares e terras no que hoxe é o Estado de Israel (de conformidade coa Asemblea Xeral das Naciones Unidas 194).

O ex-funcionario e autor israelí, Ronni Shaked. escribiu que o Thawabit, declarados como dereitos nacionais inviolables do Pobo palestino, "convertéronse nas pedras angulares do ethos de conflito da sociedade palestina, ocupando un lugar destacado en todos os produtos culturais, nos medios de comunicación, nos discursos dos líderes, nos documentos oficiais, nos libros de texto e na vida cotiá da sociedade palestina".

O Thawabit foi reafirmado na Declaración Palestina do Cairo de 2005.

O Thawabit foi citado por algúns grupos activistas estadounidenses e británicos que protestan contra o xenocidio contra o pobo palestino en Gaza.

## Notas
Pedralonga

O topónimo **Pedralonga** pode referirse a:

#### En Galiza: 
* **Pedralonga**, lugar da parroquia de Elviña, no concello da Coruña.
* **Pedralonga**, lugar da parroquia de Aro, no concello de Negreira.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
Instituto de Investigación Sanitaria de Santiago de Compostela

O **Instituto de Investigación Sanitaria de Santiago de Compostela** (**IDIS**) é un centro de investigación biomédica en Santiago de Compostela, vinculado ao Complexo Hospitalario Universitario de Santiago de Compostela (CHUS) e á Universidade de Santiago de Compostela. É un dos tres institutos de investigación sanitaria acreditados en Galicia polo Instituto de Saúde Carlos III, xunto co Instituto de Investigación Sanitaria Galicia Sur e o Instituto de Investigación Biomédica da Coruña.
## Historia
Constituíuse o 31 de xaneiro de 2008 mediante un convenio de colaboración entre a Consellería de Sanidade, o Servizo Galego de Saúde e a Universidade de Santiago de Compostela. Desde 2010, está acreditado como centro de investigación do Sistema Nacional de Saúde polo Instituto de Saúde Carlos III. O seu obxectivo é a mellora da saúde poboacional mediante o fomento da investigación traslacional, a docencia e a formación. En 2025 ten 113 grupos de investigación, organizados en 7 áreas de investigación: A001 Oncoloxía, A002 Xenética e Bioloxía de Sistemas, A003 Endocrinoloxía, Nutrición e Metabolismo, A004 Neurociencias, A005 Plataformas e Metodoloxía, A006 Cardiovascular e A007 Infectoloxía, Inflamación e Vacinas.

## Notas
Bon Repos sur Blavet

**Bon Repos sur Blavet** (en ) é un concello do departamento de Côtes-d'Armor, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia. Creouse o 1 de xaneiro de 2017 logo da fusión das comunas de Laniscat, Perret e Saint-Gelven.

## Demografía 
## Notas
Pobo sutagao

[miniatura|dereita|250px|O [páramo de Sumapaz, o meirande páramo do mundo, era fogar dos sutagaos.]]
Os **sutagaos** foron un pobo indíxena de fala muisca orixinario da rexión de Fusagasugá, da sabana de Bogotá, en Colombia. O coñecemento sobre os sutagaos foi achegado polo estudoso Lucas Fernández de Piedrahita.

## Etimoloxía 
O nome sutagao deriva dos termos chibchas *Su(t)á*; "Sol" e *gao*; "fillo"; "Fillos do Sol".

## Historia 
Antes da conquista española, os sutagaos estaban en conflito cos muiscas ao nordeste. O zipa Saguamanchica conquistou os sutagaos arredor de 1470 cando o cacique dos sutagaos perdeu na batalla de Pasca. O conquistador Hernán Pérez de Quesada, irmán de Gonzalo Jiménez de Quesada someteu os sutagaos ao novo goberno do Novo Reino de Granada.

Os sutagaos habitaron a rexión ata que Bernardino Albornoz fundou unha nova vila entre o 5 e o 13 de febreiro de 1592. Durante a visita de Miguel de Ibarra había 759 indíxenas residindo en Fusagasugá. Cando Aróstequi chegou en febreiro de 1760, a poboación indíxena diminuíra a 85, e había 644 novos colonos divididos entre 109 familias.

## Territorios 
### Concellos pertencentes ao territorio sutagao 
Os sutagaos eran un grupo indíxena relativamente pequeno que vivía entre o páramo de Sumapaz e o río Pasca.

## Notas
Publicaciones de La Escuela Moderna

**Publicaciones de La Escuela Moderna** (tamén coñecida polas iniciais PLEM) foi unha editorial barcelonesa creada para prover de textos e materiais educativos a chamada Escola Moderna. Tanto a escola como a editorial foron fundadas polo pensador e pedagogo anarquista Francesc Ferrer i Guàrdia.

## Historia 
Ao mesmo tempo que a Escola Moderna, finalmente inaugurada en setembro de 1901, Francesc Ferrer i Guàrdia proxectara a creación dunha editorial que puidese proporcionar ao novo centro educativo libros de texto e materiais didácticos en consonancia coa súa liña pedagóxica libertaria, racionalista e laica.  Ese mesmo ano Publicaciones de La Escuela Moderna preparou e imprimiu o seu título inaugural, o *Compendio de Historia Universal* de Clemencia Jacquinet, primeira directora da escola. 

Axiña publicaríanse obras para aprender a ler e escribir (*Cartilla filológica española*, 1903; *Compendio razonado de gramática española*, 1905; *Correspondencia escolar*, 1905), manuais de xeografía, ciencias naturais, aritmética ou francés, e tamén algúns títulos publicados como libros de lectura, como por exemplo o relato antibélico *El infierno del soldado* (1906), de Juan de la Hire, a exitosa novela *Sembrando flores* (1906), de Federico Urales,  e algunhas pezas teatrais de contido claramente social, como *Las Tenazas* (1904), de Paul Hervieu, ou *Floreal* (1906), de Jean Pierre Chardon. 
alt=El utilitarismo, de Stuart Mill, foi o volume XVIII da colección Los grandes pensadores, editada por Publicaciones de la Escuela Moderna.|miniatura|439x439px|Volume XVIII da colección *Los grandes pensadores*, editada por Publicaciones de la Escuela Moderna
Tamén nesta etapa pasaron a formar parte do fondo de Publicaciones de La Escuela Moderna as obras sobre sindicalismo revolucionario da Biblioteca de la Huelga General (1901-1904), que dirixira Ignacio Clarià. Aínda que a Escola Moderna foi pechada polas autoridades en 1906, como consecuencia da implicación dun dos seus mestres nun atentado frustrado contra Afonso XIII, a editorial mantivo a súa actividade con varias publicacións, algunhas de carácter panfletario, como *ABC sindicalista* (1908), de Georges Yvetot.  Ao redor de 1920, tres anos despois da morte de Lorenzo Portet, a súa viúva vendeu a firma a Casa Maucci, unha editorial comercial que reeditou a colección *Los grandes pensadores* e unha parte importante do fondo, engadida ao catálogo de Maucci baixo a epígrafe *Publicaciones de Cultura y Enseñanza*. 

## Notas
Caio Octavio (avó de Augusto)

**Caio Octavio** (en latín: *Caius Octavius*) foi un funcionario romano da República Romana. Fillo do tribuno militar Caio Octavio, foi pai de Caio Octavio e avó do emperador Augusto (reinado 27 a. C. - 14). Viviu tranquilamente na súa vila en Velitrae, satisfeito cos honores municipais da súa cidade natal, e sen aspirar a ningunha dignidade. Posuía propiedades considerables, probablemente obtidas mediante usura, un feito suxerido cando Marco Antonio e Caio Casio Parmense afirmaron que Augusto era neto dun banqueiro ou prestamista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Franz de Paula Triesnecker

**Franz de Paula Triesnecker**, nado en Kirchberg am Wagram o 2 de abril de 1745 e finado en Viena o 29 de xaneiro de 1817, foi un astrónomo xesuíta austríaco que dirixiu o Observatorio de Viena desde 1792 até o seu falecemento. 

## Traxectoria 
Naceu o 2 de abril de 1745 en Mallon, unha localidade de Kirchberg am Wagram (Austria). No ano 1761 ingresou na Compañía de Xesús. Entre 1764 e 1768 completou os seus estudos de filosofía en Viena e de matemáticas en Trnava. Tras a supresión da orde xesuíta en 1773, trasladouse a Graz para formarse en teoloxía e recibiu a ordenación como sacerdote en 1774. En 1782, Triesnecker comezou a traballar no Observatorio de Viena como director adxunto. En 1792 sucedeu a Maximilian Hell na dirección do centro, ocupando dito cargo o resto da súa vida.

Triesnecker centrou a súa actividade científica en diversos estudos de astronomía e xeografía. Entre 1787 e 1802 publicou unha serie de tratados con observacións de corpos celestes, como *Tabulae Mercurii* e *Tabulae Martis*. Tamén realizou determinacións de lonxitudes xeográficas que recibiron recoñecemento pola súa precisión. Colaborou con Johann Tobias Bürg como editor da revista *Ephemerides Astronomicae*.

Ao longo da súa traxectoria, Triesnecker formou parte de diferentes sociedades científicas: membro estranxeiro da Academia de Ciencias de Gotinga (1794), membro estranxeiro da Academia de Ciencias de Baviera (1808) e membro correspondente da Academia de Ciencias de Rusia (1812). En 1808 recibiu a Orde imperial de Leopoldo. 

Triesnecker faleceu o 29 de xaneiro de 1817 na cidade de Viena.

## Legado 
A Unión Astronómica Internacional denominou dúas formacións superficiais da Lúa na honra de Franz de Paula Triesnecker: o cráter Triesnecker e o conxunto de rimas xeolóxicas Rimae Triesnecker. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Francis a Paula Triesnecker (en inglés)
Éric Sadin

**Éric Sadin**, nado o 3 de setembro de 1967, é un escritor e filósofo francés, coñecido principalmente polos seus escritos críticos coa tecnoloxía e a intelixencia artificial.

## Traxectoria 
En 1999 fundou a revista *éc/arteS*, dedicada ás prácticas artísticas e ás novas tecnoloxías.  Comezou a gañar recoñecemento coa publicación en 2009 do libro *Surveillance globale.* *Enquête sur les nouvelles formes de contrôle*. 

O título da súa obra *La Inteligencia artificial o el envite del siglo* é unha referencia á *obra* *La Técnica o el Envite del siglo* de Jacques Ellul. 

## Notas
Jacques Ellul

**Jacques César Émile Ellul,** máis coñecido como **Jacques Ellul**, nado en Bordeos o 6 de xaneiro de 1912 e finado o  19 de maio de 1994,  foi un filósofo, sociólogo, teólogo e anarquista cristián francés. 

## Traxectoria 
Educado nas universidades de Bordeos e París, foi profesor  e membro relevante da comunidade protestante francesa. Escribiu varios libros contra a sociedade tecnolóxica, e algúns sobre a relación entre o cristianismo e a política, tal como *Anarchie et Christianisme* (1991) argumentando que o anarquismo e o cristianismo compartían os mesmos fins sociais .

É considerado, xunto aos seus amigos Iván Illich e Bernard Charbonneau, un dos pais das ideas sobre o post-desenvolvemento, do decrecemento e de simplicidade voluntaria; é dicir da ecoloxía política.

Ellul considera que vivimos nunha sociedade tecnolóxica, que denomina sistema técnico, cuxo modelo de racionalidade é a eficiencia. O ser humano está constituído por unha gran diversidade de dimensións (poética, simbólica, relixiosa, técnica etc.)/ etc.) pero, segundo o autor, a tecnolóxica desprazou a todas as demais para centrarse na potencia e na eficacia.Ante esta situación propón unha ética do non-poder, que se caracteriza por non colaborar co sistema técnico. O non-poder é o contrario da impotencia e caracterízase pola frase podo pero non quero.

## Notas
Lugar ficticio

[miniatura|A «Cidade Esmeralda» é un lugar ficticio da ficticia [Terra de Oz.]]
Os **lugares ficticios** son lugares que só existen na ficción e non son reais. Autores poden crear e representar tales localizacións como pano de fondo para as súas obras de ficción. Tamén se poden usar en xogos de rol como *Dungeons & Dragons*. Os lugares ficticios tamén se poden usar no desenvolvemento de especificacións. Por exemplo, os códigos de país 978 e 979 do Número de Artigo Europeo refírense a un país ficticio chamado «Librolandia», polo que estes códigos pódense usar para números ISBN.

Os lugares ficticios poden variar moito en tamaño. Poden ser edificios coma unha universidade, unha cidade, unha provincia, un estado, un país, un continente, un planeta enteiro, unha galaxia ou un universo paralelo. Nun artigo en liña sobre escritura, Melanie Concklin escribe sobre a importancia da localización para a arte de autor:

A credibilidade dun lugar ficticio pódese mellorar mediante mapas e ilustracións. Os mapas son esenciais para algunhas obras que non teñen lugar na Terra. Ao facer un mapa, o escritor debe prestar atención a detalles como a distancia necesaria para percorrer dous lugares da historia ou se, por exemplo, o castelo está ao norte ou ao sur do río.

## Notas 
### Outros artigos 
* Universo ficticio
Bel Ami

***Bel Ami*** é unha novela realista do escritor francés Guy de Maupassant, publicada en 1885. A acción do relato desenvólvese en París durante a Terceira República Francesa.

A novela reconstrúe a ascensión de Georges Duroy, un home ambicioso, manipulador e sedutor sen escrúpulos, arribista et oportunista, empregado na oficina dos Ferrocarrís do Norte e que consegue ascender até o cumio da pirámide social parisiense. Sobre o pano de fondo da expansión colonial, Maupassant describe as estreitas relacións entre o capitalismo, a política e a prensa, así como a influencia das mulleres, desposuídas de vida política e que actúan na sombra educando e asesorando.

A obra preséntase como unha pequena monografía satírica da prensa parisiense, na medida en que Maupassant comunica de maneira implícita a súa experiencia como reporteiro.

A novela aparece inicialmente en forma de folletín no diario *Gil Blas*, antes de ser publicada en volume pola editorial Victor Havard. As edicións Ollendorff lanzan a primeira edición ilustrada en 1895. *Bel-Ami* é unha das obras narrativas que máis teñen cativado a guionistas e cineastas internacionais.

## Lista de personaxes 
* **Georges Duroy (Du Roy)**, antigo soldado, xornalista e trepador social.
* **Charles Forestier**, antigo compañeiro de armas de Duroy, xornalista.
* **Madeleine Forestier (Du Roy)**, esposa de Charles e máis tarde de Georges, que axuda os seus maridos a redactar os artigos e conta con numerosas conexións entre os poderosos.
* **Monsieur Laroche-Mathieu**, amigo de Madeleine Forestier, deputado e posteriormente ministro, que debe o seu cargo e repentina riqueza a *La Vie Française*; amante de Madeleine Forestier.
* **Conde de Vaudrec**, vello amigo e protector —e probablemente tamén amante ou pai descoñecido— de Madeleine Forestier (Du Roy).
* **Clotilde de Marelle**, amiga dos Forestier; o seu marido pasa longas tempadas fóra. Principal amante de Duroy.
* **Laurine de Marelle**, a súa filla pequena, que inventa o alcume *Bel Ami*.
* **Jacques Rival**, xornalista.
* **Norbert de Varenne**, poeta vello, solteiro e desencantado, integrante da redacción de *La Vie Française*.
* **Monsieur Walter**, propietario e director de *La Vie Française*.
* **Virgine Walter**, a súa esposa, máis tarde amante de Duroy.
* **Suzanne Walter**, a súa filla casadeira, posteriormente Madame Du Roy.
* **Rachel**, prostituta á que Georges recorre nos momentos de crise económica.
Henry Giroux

**Henry Armand Giroux**, nado en Providence o 19 de setembro de 1943, é un académico e crítico cultural estadounidense e canadense. Un dos teóricos fundadores da pedagoxía crítica nos Estados Unidos, é coñecido sobre todo polo seu traballo pioneiro en pedagoxía pública, estudos culturais, estudos da xuventude, educación superior, estudos dos medios de comunicación e teoría crítica. En 2002, Keith Morrison escribiu sobre Giroux como unha das cincuenta figuras máis influentes no discurso educativo do século XX.

Profesor de estudos sociais nun instituto en Barrington, Rhode Island, durante seis anos, Giroux ocupou cargos na Universidade de Boston, na Universidade de Miami e na Universidade Estatal de Pensilvania. En 2004, Giroux comezou a traballar como catedrático de comunicación da Global TV Network na Universidade McMaster de Hamilton, Ontario.

## Recepción 
Giroux foi o primeiro en empregar a frase *pedagoxía crítica*, segundo Curry Malott, e axudou a inaugurar o «xiro crítico na educación». En *Leaders in Critical Pedagogy*, identifícase como un dos membros da «primeira onda» de pedagogos críticos.

A súa obra foi criticada en numerosas frontes, por feministas como Patti Lather e Elizabeth Ellsworth.

## Notas 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Routledge

**Routledge** é unha editorial multinacional inglesa. Foi fundada en 1836 por George Routledge e especialízase en proporcionar libros académicos, revistas e recursos en liña nos campos das humanidades, ciencias do comportamento, educación, dereito e as ciencias sociais. A empresa publica aproximadamente 1.800 revistas e 5.000 libros novos cada ano, e o seu catálogo de obras abarca máis de 140.000 títulos. Routledge é considerada a maior editorial académica mundial dentro das humanidades e as ciencias sociais.

En 1998, Routledge converteuse nunha subdivisión e selo do seu antigo rival, Taylor & Francis Group (T&F), como resultado dun acordo de adquisición de 90 millóns de libras con Cinven, un grupo de capital risco que a comprara dous anos antes por 25 millóns de libras. Tras a fusión de Informa e T&F en 2004, Routledge converteuse nunha unidade editorial e nun selo editorial importante dentro da división de "publicacións académicas" de Informa. Routledge ten a súa sede na oficina principal de T&F en Milton Park, Abingdon, Oxfordshire; tamén opera desde oficinas de T&F en todo o mundo, como en Filadelfia, Melbourne, Nova Deli, Singapur e Pequín.

## Notas
Antonio Puertas

**Antonio José Rodríguez Díaz**, máis coñecido como **Antonio Puertas**, nado en Benahadux o 21 de febreiro de 1992, é un futbolista español que xoga como dianteiro no Albacete Balompié, da Segunda División.

## Traxectoria 
Coñecido como Antonio Puertas por ser este o segundo apelido de seu pai, formouse como futbolista nas canteiras do Los Molinos, o Villarreal e o Almería. En 2011 na Segunda División B, nas filas do Polideportivo Ejido. O 31 de xaneiro de 2012, trala disolución do Poli Ejido, fichou polo Recreativo Granada. Marcou 10 goles en Segunda B na tempada 2013/14, antes de pasar ao Almería B.

En xuño de 2015 foi subido ao primeiro equipo do Almería na Segunda División. Debutou co conxunto andaluz o 9 de setembro, substituíndo a José Ángel Pozo na segunda parte dun empate 3-3 na Copa do Rei contra o Elche.

En xuño de 2017 regresou ao Granada, asinando un contrato de tres anos. Durante a campaña 2018/19 anotou dez goles, contribuíndo de xeito significativo ao ascenso á Primeira División.

A súa estrea na máxima categoría produciuse o 17 de agosto de 2019, saíndo de titular e marcando un gol diante do Villarreal. Foi titular habitual nos anos seguintes, pero perdeu protagonismo na tempada 2023/24, na que só contou con seis titularidades, descendendo ao remata da competición.

A continuación militou un ano no Eibar, antes de fichar en 2025 polo Albacete.

## Notas
George Hubbard Clapp

**George Hubbard Clapp**, nado en Allegheny, Pensylvania, o 14 de decembro de 1858, e finado en Sewickley, Pensylvania, o 31 de marzo de 1949, foi un numismático e industrial do aluminio estadounidense. 

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
George Hubbard Clapp naceu o 14 de decembro de 1858 en Allegheny, Pensilvania, posteriormente incorporada a Pittsburgh, fillo de Delia Dennig Hubbard (1831-1909) e de DeWitt Clinton Clapp (1827-1921), un executivo dunha empresa de ferro.  

Graduouse na *Western University of Pennsylvania*, transformada despois na Universidade de Pittsburgh, en 1877. Antes do seu falecemento, era o graduado de máis idade en vida desa universidade. 

### Carreira profesional 
Clapp asumiu un posto de enxeñeiro na compañía *Black Diamond Steel Works*. Alí, xunto co capitán Alfred E. Hunt, estableceu o departamento de química do *Pittsburgh Testing Laboratory*. Hunt formou unha empresa en 1888 para explotar as patentes de Charles M. Hall para a fabricación de aluminio por electrólise, e Clapp foi tesoureiro e secretario da compañía nos seus inicios, aínda que dimitiu como tesoureiro en 1892 e foi substituído por Andrew W. Mellon. A empresa pasou a coñecerse máis tarde como a *Aluminium Company of America*. Foi un dos impulsores da mudanza da escola desde a súa localización no North Side ao distrito de Oakland. Tamén foi conservador do *Carnegie Institute of Technology*, posteriormente coñecido como Universidade Carnegie Mellon, e foi membro da *American Chemical Society*. e *Planogyra clappi* (Pilsby, 1898).

## Vida persoal 
George Hubbard Clapp casou en 1882 con Anne Wardrop Love (1860-1943),

O edificio Clapp Hall, no campus da Universidade de Pittsburgh, leva o seu nome na súa honra.

## Publicacións 
* (1931). ''*. Sewickley, Pennsylvania.
* (1941). *The United States Cents 1804-1814*. W. Raymond.
* (1945). *Type Set of United States Cents 1793-1857: From the Collection of George H. Clapp*.
* (1947). *The United States Cents of the Years 1795-1796, 1797, and 1800* (con Howard Newcomb). American Numismatic Society.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kleeberg, J. M. (2000). "Clapp, George Hubbard". En *American National Biography*. Oxford University Press.
* Smith, P. (1992). "". En  *American Numismatic Biographies*. Páxina 86.

* S. P. N. (1949). "". En *The Numismatist*. Xuño. *American Numismatic Association*. Páxina 361.

### Ligazóns externas 
* George Hubbard Clapp (1858-1949). *Smithsonian Institution Archives''
Lo-Fi-Fnk

**Lo-Fi-Fnk** é un grupo sueco de música electrónica. A banda foi fundada no ano 2001. Maila non existir anuncio de disolución da banda, non publican material novo desde o ano 2012. .

## Traxectoria
Aínda no instituto de Malmö en 2001 o dúo fundador , Leo e August reúnense para comezar ensaios caseiros dunha electrónica adxectivada coma de estilo indie e desenfadada emulando o que imaxinaban que acontecia dentro das discotecas locais ás que aínda non tiñan acceso por regulacións urbanas. Do traballo xorde o EP autoeditado "We Is" e un segundo "(... And The JFG?)" este editado polo selo sueco *La Vida Locash* que se rotan nas emisoras de radio escandinavas. Coa sona crecente son invitados á televisión local Öppna Kanalen.

O álbum de estrea de Lo-Fi-Fnk, "Boylife", foi publicado en 2006 por Moshi Moshi Records (RU, EUR, EUA), Speak N Spell (Australia, NZ) e La Vida Locash (Escandinavia). 

En 2008, Lo-Fi-Fnk contribuíu co tema "Want U", que se converteu na primeira canción da *Kitsuné Maison Compilation #6*. En 2010, o grupo auto-filtrou unha nova canción, "Marchin' In", a través da súa páxina de Facebook e, máis tarde ese mesmo ano, publicaron o sinxelo "Sleepless / Layin' Lo" na serie *Moshi Moshi Singles*.

En xuño de 2011 sae á luz o novo sinxelo "Boom". A banda tamén anunciou no seu sitio web o título do novo álbum: "The Last Summer", finalmente saído ao mercado en 2012.

## Membros
* Leo "Olja" Drougge
* August "Benni" Hellsing
* Maja Gödicke

## Notas 
### Ligazóns externas 
* Un programa de televisión local gravado na canle pública de Estocolmo, Öppna Kanalen, na primavera de 2003. Os xoves August e Leo interpretan unha das súas primeiras cancións, "Springsteen".
Manuel Vidal Portela

**Manuel Vidal Portela**, nado no concello de Cotobade o 17 de agosto de 1903 e finado en Pontevedra o 2 de outubro de 1982, foi un mestre galego.
## Traxectoria 
Fillo de Manuela Portela e de Lino Vidal. Traballou como carpinteiro en Ourense ao tempo que estudou Maxisterio. Militou na Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense entre 1931 e 1934, e mais no Partido Republicano Radical Socialista. Mestre na escola anexa de Ourense, en febreiro de 1939 sufriu expediente de depuración e foi retirado da docencia. En 1942 comezou a dar clase de novo en Ourense, e en 1944 foi destinado a Régoa (Cedeira).
## Vida persoal 
Casou con Concepción Conde Rodríguez en Ourense en 1936. Foron pais de Lino Vidal Conde.
## Recoñecementos 
O CEIP Manuel Vidal Portela de Pontevedra leva o seu nome dende 1992. Até entón foi a anexa da Escola de Maxisterio.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Oscar H. Dodson

**Oscar Henry Dodson**, nado en Houston, Texas, o 3 de xaneiro de 1905 e finado o 22 de xaneiro de 1996, foi un contraalmirante da Armada dos Estados Unidos que participou na segunda guerra mundial.

Logo do seu retiro da vida militar, foi un reputado numismático, presidente da *American Numismatic Association* de 1957 a 1961, e profesor adxunto de Historia na Universidade de Illinois.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Dodson naceu o 3 de xaneiro de 1905 en Houston, Texas, o primeiro dos catro fillos de Maggie B. Sisk (1878-1918) e de Dennis Seth Dodson (1877-1959).

Recibiu a súa formación militar na Academia Naval dos Estados Unidos, onde se licenciou en Ciencias en 1927, 

Xa fóra do ámbito militar, en 1953 graduouse en Historia na Universidade de Illinois en Urbana-Champaign, onde cursou tamén un mestrado sobre Historia de Rusia. En 1966 foi nomeado director do seu Museo de Cultura Clásica e Europea desa universidade.

Durante o seu servizo na segunda guerra mundial participou en trece batallas de relevantes, entre elas na incursión Doolittle (1942). Foi condecorado coa Estrela de Prata polo seu servizo na batalla das illas Santa Cruz, no Pacífico,  

Dodson xubilouse nas Forzas Armadas en 1957 co rango de contraalmirante. O numismático Q. David Bowers escribiu sobre o seu mandato: «Máis que calquera outro presidente da ANA desde August G. Heaton [...] Oscar Dodson foi un filósofo». En 1968, a ANA recoñeceuno co seu maior galardón, o premio Farran Zerbe Memorial, 

Dodson formou parte da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos en 1948,

A colección numismática de Dodson foi sacada á venda nunha poxa da compañía *Superior* o 9 de xuño de 1975 e noutra da casa de poxas *Bowers and Merena* celebrada dos días 19 a 21 de xuño de 1984.

Oscar H. Dodson finou o 22 de xaneiro de 1996, aos 91 anos, e foi soterrado no Cemiterio Nacional de Arlington, en Arlington, Virxinia.
* 2000: Ingreso no Salón da Fama da ANA.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Smith, P. (2012). "". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 120.
Artai Gavilanes

**Artai Gavilanes Villar**, nado en San Cibrao das Viñas en 2001, é un político galego que, dende novembro de 2025, é Secretario Xeral de Galiza Nova.

## Traxectoria 
Graduado en Ciencias Políticas. O 5 de novembro de 2022, a organización estudantil Erguer - Estudantes da Galiza celebrou a súa IV Asemblea Nacional e Artai Gavilanes foi elixido responsábel nacional de organización. Estivo no cargo até o 2 de novembro de 2024, cando foi substituído por Lucas Pardo.

Presentouse como candidato do BNG nas eleccións municipais en San Cibrao das Viñas de 2023 e como número 8 nas listas da agrupación nas eleccións europeas de 2024.

Foi elixido secretario xeral de Galiza Nova en 2025 na XVIII Asemblea Nacional, substituíndo a Marta Gómez Martín no cargo.

## Notas
Taye Atske Selassie

**Taye Atske Selassie Amde**, nado en Debarq (Gondar) o 13 de xaneiro de 1956, é un diplomático e político etíope, que exerce como presidente de Etiopía desde 2024. Antes da súa presidencia, ocupou varios cargos diplomáticos, incluído o embaixador en Exipto, representante permanente ante as Nacións Unidas e ministro de Asuntos Exteriores.

## Traxectoria 
Licenciouse en Ciencias Políticas e Relacións Internacionais na Universidade de Adís Abeba e en 1989 obtivo un mestrado en Relacións Internacionais e Estudos Estratéxicos pola Universidade de Lancaster.

Traballou no Ministerio de Asuntos Exteriores como consultor no Departamento Europeo, xefe do Departamento de Europa Occidental e director de Información en funcións. Foi ministro conselleiro na embaixada de Etiopía en Washington DC e cónsul xeral nos Ánxeles de outubro de 2002 a novembro de 2010. Criticou un informe da Comisión Internacional de Expertos en Dereitos Humanos sobre Etiopía que detallaba as atrocidades cometidas por Etiopía na guerra de Tigray.

Trala dimisión de Demeke Mekonnen o 26 de xaneiro de 2024, Taye converteuse no novo Ministro de Asuntos Exteriores o 8 de febreiro. Dirixiu negociacións indirectas con Somalia a través de Turquía sobre o arrendamento por parte de Etiopía de 20 quilómetros da costa de Somalilandia a cambio de recoñecemento diplomático.

### Presidencia 
En outubro de 2024 foi elixido polo Parlamento como novo presidente de Etiopía, substituíndo no cargo a Sahle-Work Zewde, presuntamente enfrontada co primeiro ministro Abiy Ahmed. Prestou xuramento o 7 de outubro de 2024.

## Notas
Caio Octavio Lenas

**Caio Octavio Lenas** ou **Gaio Octavio Laenas** (en latín: *Gaius Octavius ​​Laenas*) nado cara o 15 a. C. foi un político e senador romano. A través de diferentes matrimonios tivo parentesco cos emperadores Tiberio e Nerva.

## Traxectoria 
Era un *Homo novus* procedente da cidade mársica de Marruvium.

### Antecedentes familiares 
Segundo Ronald Syme, Octavio Lenas tivo importancia por razóns xenealóxicas. Era fillo doutro Octavio Laenas, quizais o *quattuorvir quinquennalis* do municipio de Marruvium, Marco Octavio Lenas Curtiano, que apenas aparece documentado, e Serxia da que "se presumía que era filla do patricio Lucio Serxio Plauto", (e quizais tamén como *praetor peregrinus* en 2, aínda que é máis probable que fose un irmán de Serxia, fillo de Plauto). de quen tivo a un fillo co mesmo nome, Caio Rubelio Blando, cónsul sufecto no ano 18 e marido da sobriña de Tiberio, Xulia Livia, e probablemente Lucio Rubelio Xemino, cónsul ordinario no ano 29 (se non, pódese pensar que era fillo dun irmán do cónsul do ano 18). con quen tivo dous fillos: Serxia Plautilla, que casou co fillo do suicida Nerva, de quen tivo o futuro emperador Nerva que era, polo tanto, neto de Lenas; e Lucio Octavio ​​Lenas, marido de Rubelia Basa, filla probablemente do seu primo Caio Rubelio Blando, cónsul sufecto no ano 18, e Xulia Livia, neta do emperador Tiberio, o que emparentou a Caio Octavio Lenas coa Dinastía Xulio-Claudia gobernante. Serxio Octavio Lenas Ponciano, cónsul no ano 131,

### Cargos 
Coñécese pouco da súa carreira. O primeiro cargo documentado foi o nomeamento como cónsul sufecto de xullo a decembro do ano 33 cando, xunto con Lucio Salvio Otón, substituíron a Lucio Livio Ocella (Servio) Sulpicio Galba e Lucio Cornelio Sila Félix. A seguir, entre o 34 e o 38 foi *curator aquarum*, ou supervisor dos acuedutos e o abastecemento de auga de Roma, cargo no que substituíu a Marco Coceio Nerva, amigo de Tiberio, tras  suicidarse por inanición durante o consulado de Octavio Lenas. Frontino afirma que o mandato de Lenas durou dende o ano 34 ata o 38, cando foi substituído por Marco Porcio Catón, cónsul sufecto do ano 36; aínda que non se coñece con exactitude.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Cónsules romanos no Alto Imperio
María Luisa Canut

**María Luisa Canut Ruiz**, nada en Maó o 26 de maio de 1924 e finada en agosto de 2005, foi unha investigadora en ciencias físicas recoñecida a nivel español e dos Estados Unidos.

## Traxectoria 
María Luisa Canut era licenciada e doutora en Ciencias Físicas pola Universidade de Barcelona. Especializouse na aplicación da difracción de raios X para determinar estruturas cristalinas moleculares, un campo que se atopa na intersección entre a cristalografía e a mecánica cuántica.

Na década de 1960 trasladouse xunto a súa parella José Luis Amorós á Universidade do Sur de Illinois, onde ela creou programas informáticos para analizar estruturas moleculares a partir de patróns de difracción de raios X.

Xunto co seu marido, foi premiada en 1963 polo seu traballo de investigación: *"La Difracción Difusa de Cristales Moleculares* e o *Research Recognition Award* en 1968 do Consello de Graduados da Universidade do Sur de Illinois.

Ao seu regreso a España, converteuse en directora do Programa de Cooperación Administrativa, Educativa, Cultural e de Investigación entre España e os Estados Unidos, dentro da Secretaría Técnica Xeral do Ministerio de Educación e Ciencia (MEC), e directora da Oficina do Banco de Datos da Secretaría Xeral do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC). Tamén foi unha das fundadoras do Instituto Menorquino de Estudos (IME). 

Dentro do ciclo de conferencias celebradas no Palau de la Virreina de Barcelona en abril-maio de 1999 arredor da exposición *Seneca Falls: un século e medio do Movemento Internacional de Feministas*, a doutora Canut participou cunha conferencia titulada *Unha feminista na universidade norteamericana nos anos 70*, na que relata a evolución do movemento feminista universitario desde a súa aparición na Southern Illinois University.

## Obra 
* 1963 *Studes on the cooperative phenomenon of X-Ray critical scattering near phase transitions in solids* M. L. Canut
* 1975 	*The Laue Method* José Luis Amoros, Martin J. Buerger, Marisa Canut de Amorós
* 1986 *Sistema de informatización de una biblioteca (SINBIB)* María Luisa Canut , Jose Luis Amoros
* 1991 *Índice de la Revista de Menorca : 1888-1990* María Luisa Canut
* 1993 *Europa 1700 : El grand tour del menorquín Bernardo José* J.L. Amorós, Mª L. Canut, F. Martí Camps
* 1995 	*Lo que vio Bernardo José en su viaje por Flandes, Holanda y Sur de Inglaterra* José Luis Amorós y María Luisa Canut
* 1999 *Dones i èpoques : aproximació històrica al món de la dona a les Illes Balears* coordinació d'Aina Pascual i Jaume Llabrés ; pròleg de Carme Riera ; textos de M. Lluïsa Canut, Jaume Llabrés, Mariantònia Manresa...[et. al.] ; fotografies de Donald G. Murray
* 2000 *Maestras y libros, 1850-1912 : la primera normal femenina de Baleares* María Luisa Canut, José Luis Amorós

## Notas