Micalet

[250px|miniatura|Torre da [catedral de Valencia, chamada popularmente o Micalet.]]
O **Micalet**, ou Miquelet, é o nome que recibe popularmente o campanario de 58’80 metros da Catedral de Valencia, e é un dos principais símbolos da cidade de Valencia. O seu nome é un diminutivo do da campá principal, *Miquel*, que coa fonética local derivou a *Micalet*, nome co que verdadeiramente é coñecida a torre. Durante moitos séculos foi chamado *Campanar Nou* (*Campanario Novo*) ou *Campanar de la Catedral*, para diferencialo do *Campanar Vell* (*Campanario Vello*), unha torre de planta cadrada e de factura románica, situada na rúa da Barcella.

## Historia 
Unha placa colocada na base da torre fálanos da súas orixes:

Iniciou a obra o mestre picapedreiro Andreu Julià, até que en 1396 un tremor interrompeu as obras, aínda no primeiro corpo da torre. En 1402 dirixiu a obra Josep Franch, mestre de obras da Catedral, e en 1414 encárgase Pere Balaguer, construtor tamén das Torres de Serrans na mesma cidade. En 1425 dáse por rematada a construción faltando o remate final, que nunca chegaría a construírse, unha agulla proxecto de Antoni Dalmau. No seu lugar faríase unha estrutura de madeira que suxeitaba a campá das horas, substituída entre 1660 e 1736 por unha espadana de pedra que é a que permanece hoxe. Tiña unha elegante crista calada que lle servía de coroa, que foi arrasada no século XVIII, sendo substituída primeiro por unha varanda de madeira e no século XIX por unha varanda metálica até a restauración de 1983, realizada sen respecto as testemuñas arqueolóxicas conservadas até aquel momento na mesma terraza e que agora están expostas na *Casa del Campaner*.

## Características e funcións 
Inicialmente era unha torre exenta, unida á Catedral a finais do século XV ao prolongarse a nave central. Ten acceso por unha porta angular e un paso cuberto con curiosas voltas nervadas. A torre do Micalet é de estilo gótico catalán, cunha decoración sobria, basicamente os prismáticos contrafortes das arestas e as delgadas molduras que sinalan os diferentes niveis dos pisos. Ten forma de prisma octogonal, cun perímetro e unha altura iguais: 58’80 metros. Hai no seu interior unha escaleira helicoidal de caracol con 207 chanzos de pedra, dende onde se accede ao interior dos diferentes pisos e a terraza superior. No primeiro piso o corpo é macizo excepto o lugar da escaleira. No segundo corpo atopamos a antiga "Prisión" ou *Asilo da Catedral*, de planta octogonal. No terceiro corpo hai unha sala semellante, pero máis grandes, coñecida como a *Casa do Campanario*, e o carto e último corpo a *Sala das campás*, con sete fiestras dende onde colgan as 11 campás. Finalmente, dende a terraza, onde atopamos a campá das horas e a dos cartos, pódese ver unha magnífica perspectiva da cidade de Valencia, sobre todo do centro histórico.

As campás do Micalet ordenaron a vida civil e relixiosa da cidade dende o século XV até preto do XX, mais historicamente a torre serviu para máis cousas que como un sinxelo campanario. O segundo andar era o lugar onde se acollían aos refuxiados da Catedral, e dende ela facíanse as fumaredas, que coas numerosas torres que había ao longo da costa valenciana avisábase do perigo de piratas e turcos. No século XIX avisaba da entrada e saída de naves do porto de Valencia, e dende sempre ás súas vistas impresionaron aos visitantes da cidade, deixando constancia nalgúns escritos, como Victor Hugo, ou a descrición que en 1792 facía o botánico Antoni Josep Cavanilles da horta de Valencia vista dende o alto da torre.

## As Campás 
O *Miquel* é a campá principal, que dá nome á torre. É a que dá as horas, fundiuse en 1532, e pesa 10.997 quilogramos, a máis grande aínda en uso de toda a Coroa de Aragón. O *Sant Vicent Ferrer* é a campá dos cuartos, pesa 724&nbsp;kg e é de 1736. Ámbalas dúas son á espadana do campanario.

Xa na *Sala de Campanes* atopamos once dende o primeiro momento da construción do edificio. En tempos medievais falaban de *els cinc senys i les sis morlanes*; en tempos máis recentes de *les cinc grans i els sis tiples*. Estas son as utilizadas para as diversas sinais diarias, festivos, de morte e extraordinarias. Para os repiques, porén, é costume antiga utilizar só as cinco grandes. 
A máis antiga é a *Caterina* (512&nbsp;kg), de 1305, até agora a máis antiga en uso de toda a Coroa de Aragón, mentres que a máis nova é a *Violant* (409&nbsp;kg), de 1735. As outras tiples son *l’Eloi* (260&nbsp;kg), *l’Úrsula* (307&nbsp;kg), de 1438, a *Bàrbera* (767&nbsp;kg), de 1681, o *Pau* (767&nbsp;kg), de 1489 e *l’Arcís* (2.047&nbsp;kg) de 1529. Das grandes, o *Vicent* (1.740&nbsp;kg) é de 1569, *l’Andreu* (2.047&nbsp;kg) de 1604, o *Manuel* (2.500&nbsp;kg) de 1621, o *Jaume* (3.075&nbsp;kg) de 1429 e a *Maria* (3.590&nbsp;kg) de 1544.

É notábel o xeito peculiar de nomealas, que só coincide, nun par de casos, coas inscricións: engádeselle "o" (*el*) ou "a" (*la*) diante do nome da campá, segundo se trate dunha personaxe feminina ou masculina, sen poñerlle ningún outro adxectivo. Trátase duns dos conxuntos máis numerosos de campás góticas de todo o Estado, con dúas de maiúscula gótica (a *Caterina* e o *Jaume*) e cinco de minúscula gótica, *l’Úrsula*, o *Pau*, *l’Arcís*, o *Vicent*, *l’Andreu* e a *Maria*, as cales débese engadir o *Miquel*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial dos Campanarios da Catedral de Valencia . En concreto, sobre o Micalet aquí .
* Repique xeral das campás do Micalet, polo gremio de Campaneiros de Valencia, en mp3.
* Repique das cinco grandes, polo gremio de Campaneiros de Valencia, en vídeo.
* Web oficial da Catedral de Santa María de Valencia
* Páxina oficial turística da cidade de Valencia