La Vall de Boí

**La Vall de Boí** é un municipio catalán da provincia de Lleida, situado na comarca da Alta Ribagorça. No seu centro atópase o val de Boí, que dá nome ao municipio. É un conxunto de vales e serras da parte nororiental da comarca, da que é o municipio máis extenso, entre o Val de Barravés e a Vall Fosca.

A cabeceira do municipio é Barruera, que lle dera nome ata 1996. Inclúe a entidade municipal descentralizada de Durro i Saraís, procedente do antigo municipio de Durro, actualmente integrado no de La Vall de Boí.

## Xeografía 
[220px|left|thumb|[Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici]]
Limita ao norte co municipio de Naut Aran, ao nordés con Espot, ao leste con La Torre de Cabdella e Sarroca de Bellera, ao sur con El Pont de Suert, e ao oeste con Vilaller. Desde o val pode accederse ao Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici.

O municipio está formado por dez entidades de poboación: Barruera, Boí, Caldes de Boí, Cardet, Cóll, Durro, Erill la Vall, Pla de l'Ermita, Saraís e Taüll.

## Historia 
A historia do val iníciase seguramente a principios do século IX coa creación dos primeiros condados cristiáns. Pertencente nun principio ao condado de Tolosa (finais do século VIII), que toma estas terras baixo a protección de san Guillerme, curmán de Carlomagno, a súa historia quedou unida á do condado de Ribagorça, cuxos condes foron os seus señores feudais durante dous séculos. Foi establecida a Baronía de Erill cuxos membros residían no castelo de Erill-Castell do que non queda ningún vestixio. Durante o século XI, o val foi incluído no condado de Pallars ata que finalmente foi anexionado pola coroa de Aragón durante o século XII.

Durante moitos séculos foi un val illado e descoñecido. Alcanzou o seu máximo desenvolvemento durante o século XIII en que unha pequena poboación chamada Taüll chegou a contar con catro igrexas. A situación do val, limítrofe con outros condados, permitiu a creación de numerosos castelos, hoxe en día moi mal conservados. As numerosas igrexas que se construíron no área mostran a alta densidade de poboación que tivo no seu momento esta zona pirenaica.

No ano 2000, a UNESCO declarou Patrimonio da Humanidade o conxunto de igrexas románicas do val.
thumb|Igrexa de Santa Maria de Taüll

## Demografía 
## Lugares de interese 
[miniatura|[Igrexa de San Clemente de Taüll.]]
Todo o románico do concello é Patrimonio da Humanidade.
* Igrexa de Sant Feliu de Barruera
* Igrexa de Sant Salvador de Barruera
* Igrexa de Santa Maria de Cardet
* Igrexa de Santa Maria de Cóll
* Igrexa da Nativitat de Durro
* Igrexa de Sant Quirc de Durro
* Igrexa de Sant Llorenç de Saraís
* Igrexa de Santa Eulàlia d'Erill la Vall
* Igrexa de Sant Cristòfol d'Erill la Vall
* Igrexa de Sant Joan de Boí
* Igrexa de Sant Pere de Boí
* Igrexa de Santa Maria de Taüll
* Igrexa de San Clemente de Taüll
* Igrexa de Sant Martí de Taüll
* Igrexa de Sant Quirc de Taüll
* Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici.
* Cap des Creuetes.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ábsida central de San Clemente de Taüll
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial do concello 
* Información da Generalitat de Catalunya 
* Información do Institut d'Estadística de Catalunya