open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Auguste Villiers de L'Isle-Adam

'''Jean-Marie-Mathias-Philippe-Auguste de Villiers de L'Isle-Adam'*, nado en Saint-Brieuc o 7 de novembro de 1838 e finado en París o 18 de agosto de 1889, foi un escritor francés. Destacou como relatista e novelista, sempre dende unha perspetiva literaria marcadamente simbolista, non en van foi amigo íntimo de Mallarmé. Adotia ser considerado un dos referentes do decadentismo nas letras francesas.

## Obra 
### Contos e novelas 
* *Isis* (relato), 1862
* *Contes cruels* (escolma de relatos) 1883
* *L'Ève future* (novela), 1886
* *L'Amour suprême* (escolma de relatos), 1886
* *Tribulat Bonhomet* (escolma de relatos), 1887
* *Nouveaux Contes cruels* (escolma de relatos), 1888
* *Histoires insolites* (escolma de relatos), 1888
* *Chez les passants* (obra póstuma, miscelánea), 1890
* *Propos d'Au-delà* (obra póstuma, miscelánea), 1893
* *Reliques* (obra póstuma, miscelánea), 1954
* *Nouvelles Reliques* (obra póstuma, miscelánea), 1968

### Teatro 
* *Elën*, 1865
* *Morgane*, 1866
* *La Révolte*, 1870
* *Le Nouveau Monde*, 1880
* *Axël*, 1890, póstuma
* *L'Evasion*, 1890, póstuma
* *Le Prétendant* (versión definitiva de *Morgane*), 1965, póstuma

### Poesía 
* *Deux essais de poésie*, 1858
* *Premières poésies'', 1859

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Villiers na biblioteca Gutenberg
* Textos en liñana Biblioteca electrónica de Lisieux.
Ficobiliproteína

As **ficobiliproteínas** son complexos de proteínas hidrosolubles presentes en cianobacterias e certas algas (rodófitas, criptomónadas, glaucófitas) que interveñen na captación de enerxía da luz, a cal despois pasan ás clorofilas durante a fotosíntese. As ficobiliproteínas son un complexo entre proteínas e outras moléculas non proteicas unidas covalentemente chamadas ficobilinas que actúan como cromóforos (a parte da molécula que capta a luz). A parte proteica son dúas subunidades de globulina chamadas alfa e beta, e unha terceira subunidade gamma, que se poden combinar con distintas xeometrías e cantidades. As ficobilinas poden ser: ficoeritrobilina, ficocianobilina, ficourobilina e ficoviolobilina. As ficobiliproteínas son o constituínte principal dos ficobilisomas.

## Principais ficobiliproteínas 
Na táboa resúmense as principais características das ficobiliproteínas (FluoProbes PhycoBiliProteins data
):

## Características e aplicacións en biotecnoloxía 
As ficobiliproteínas mostran grandes propiedades fluorescentes comparadas cos pequenos fluoróforos orgánicos, especialmente cando cómpre para o experimento unha alta sensibilidade ou detección multicor. As súas propiedades máis salientables son:
* Absorción de luz ampla e alta con moitas fontes de luz.
* Emisión de luz moi intensa: 10-20 veces máis brillante que os pequenos fluoróforos orgánicos.
* Desprazamento de Stokes relativamente grande, que lles dá un fondo baixo, e permite deteccións multicor.
* Espectro de excitación e emisión que non se solapa en comparación coas tinguiduras orgánicas convencionais.
* Poden utilizarse en tándem (uso simultáneo por FRET) con cromóforos convencionais (é dicir, ficoeritrina e FITC, ou aloficocianina e SR101 coa mesma fonte de luz).
* O período de retención da fluorescencia é máis longo.
* Solubilidade en auga moi alta.

Como resultado, as ficobiliproteínas permiten unha sensibilidade de detección moi alta, e poden usarse en varias técnicas baseadas na fluorescencia ,  citometría de fluxo,FISH e detección multicor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biliproteína
Ficoeritrocianina

A **ficoeritrocianina** é un tipo de ficobiliproteína, unha cromoproteína captadora de luz de cor maxenta que intervén na fotosíntese dalgunhas cianobacterias. Esta cromoproteína consta de dúas subunidades alfa e beta, xeralmente agregadas formando un hexámero, que contén  pigmentos de tipo ficobilina, que poden ser ficoviolobilina violeta (na alfa-ficoeritrocianina unida covalentemente ao residuo Cys-84), ou dúas ficocianobilinas azuis (na beta-ficoeritrocianina, que están unidas covalentemente a Cys-84 e Cys-155). A ficoeritrocianina é similar á ficocianina, un importante compoñente do complexo captador de luz (ficobilisoma) das cianobacterias e algas vermellas.

Mentres que a proteína ficocianina leva unido covalentemente o pigmento ficocianobilina, producindo un máximo de absorción de arredor de 620&nbsp;nm, a proteína ficoeritrocianina contén tanto o cromóforo ficoviolobilina coma dous cromóforos de ficococianobilina, o que fai que o seu máximo de absorción sexa de arredor de 575&nbsp;nm. Como tanto a ficoeritrocianina coma a ficocianina teñen unha ficocianobilina que actúa como aceptor terminal da transferencia de enerxía, presentan fluorescencia arredor de 635&nbsp;nm, que é absorbida polas aloficocianinas que teñen unha absorción máxima de arredor de 650&nbsp;nm e unha fluorescencia máxima de arredor de 670&nbsp;nm. Finalmente, a enerxía da luz absorbida pola ficoerotrocianina transfírese ao centro de reacción fotosintético.

Nun estudo realizado con 240 cepas de cianobacterias atopouse que ningunha das cepas sintetizaba á vez ficoeritocianina e ficoeritrina e que a ficoeritrocianina estaba fundamentalmente restrinxida ás cepas que formaban heterocistes, o cal pode ter utilidade taxonómica. Noutro experimento estudouse a síntese da subunidade alfa da ficoeritrocianina, introducindo o seu xene en plásmidos de *Escherichia coli*.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Dodecateísmo

miniatura|400px|Cerimonia de culto helénico no 2010.
[miniatura|Templo helénico moderno en [Tesalónica.]]
O **dodecateísmo**, tamén coñecido como **neohelenismo** ou **neopaganismo helénico** é unha modalidade de neopaganismo centrada nos deuses, crenzas e prácticas da relixión da Grecia antiga, así como na recuperación das antigas tradicións e filosofía precristiás.

En 2017, o helenismo foi legalmente recoñecida como "relixión coñecida" en Grecia.

## Relixió helénica antiga 
A relixión na Grecia antiga era unha práctica politeísta que se desenvolveu ó redor do mar Exeo, a partir do período micénico no -1200 e que continúa ata o período helénico entre os séculos -II e IV, e durante os primeiros séculos da dominación do Imperio romano. Esta ampla práctica do politeísmo remata coa política establecida polo emperador romano Teodosio a finais do século IV.

## Dodecateísmo moderno ou neohelenismo 
O neohelenismo é un movemento cultural posmoderno e poscristián activo en Grecia e noutras zonas do mundo, particularmente nos Estados Unidos. O fenómeno neohelénico presenta recuperacións moi variadas, en particular antropolóxicas, sociolóxicas e relixiosas. O movemento neohelénico leva canda si determinadas ideas sociolóxicas e antropolóxicas que cobren varios campos da visión humana do mundo, da valoración da figura feminina na sociedade, e unha idea de política moi semellante á da Grecia antiga.

Os grupos dodecateicos neohelénicos caracterízanse por unha sólida base común. En Grecia, a organización "Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών" (Consello Supremo de Gregos Xentís), refírense a esta relixión como "Ελληνική Εθνική Θρησκεία" (Relixión Nacional Grega). As principais organizacións de neohelenistas son: o Concello Supremo de Gregos Xentís e a Sociedade de Amigos de Áticos, que aseguran ter entre ambos uns 40.000 membros.

### Persecución 
En Grecia, a relixión oficial do Estado é a Igrexa Ortodoxa Grega. A lei grega establece unha multa elevada por predicar calquera relixión sen permiso, aínda que no 2004, a Corte Suprema deulle ó xudaísmo e ó islam o status de relixións aceptadas, pero non así ó neopaganismo helénico. Porén, a Corte estableceu no 2006 que o paganismo heleno debía deixar de estar prohibido, o cal permitiulles ós neopagáns gregos deixar de ser unha relixión ilegal. O presidente da Comunidade de Sacerdotes Gregos, Eustathios Kollas declarou que: "Son un feixe de miserables resucitadores dunha dexenerada relixión morta que desexan regresar ás alucinacións do escuro pasado".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mitoloxía grega
* Deuses olímpicos
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Gaianismo

O **gaianismo** é unha filosofía aberta e inclusiva e xurdiu da espiritualidade e de diversas expresións relixiosas. O termo describe unha filosofía e visión ética do mundo, o cal implica unha devoción transracional do Planeta Terra como un superorganismo. Baséase no coñecemento intuitivo da humanidade, produto da conexión intrínseca coa Terra, tamén chamada Gaia. Gaia era orixinalmente un dos titáns gregos, que simbolizaba á Terra. Todos os titáns, deuses e criaturas da mitoloxía grega foron creados por ela.

O gaianismo baséase na creza de que a Terra posúe unha personalidade como organismo vivo que pasou un proceso de milleiros de millóns de anos de evolución.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*PanGaia: A Pagan Journal for Thinking People
Mercedes McCambridge

**Carlotta Mercedes McCambridge**, nada en Joliet (Illinois) o 16 de marzo de 1916 e finada en La Jolla (California) o 2 de marzo de 2004, foi unha actriz estadounidense.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira como actriz na década de 1930 na radio, mentres tamén actuaba en Broadway. Debutou no cinema en 1949 con ''All the King's Men*, polo que gañou o Oscar á mellor actriz secundaria.

Seguiu actuando en papeis secundarios e na televisión e en 1973 puxo voz ao demo Pazuzu que posuía a nena interpretada por Linda Blair no filme *O exorcista*.

A mediados da década de 1970 dirixiu un centro de rehabilitación para alcohólicos en Pensilvania.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lackmann, Ronald W. *Mercedes Mccambridge: A Biography And Career Record*. McFarland & Company. 2005. ISBN 0-7864-1979-2.
* McCambridge, Mercedes. *The Quality of Mercy: An Autobiography*. Times Books, 1981. ISBN 0-8129-0945-3.
* Terrace, Vincent. *Radio Programs, 1924-1984''. Jefferson, North Carolina: McFarland, 1999. ISBN 0-7864-0351-9.
### Ligazóns externas 
* 
*
Paixón de Cristo

[miniatura|*A oración do Horto das Oliveiras*, de [Andrea Mantegna (ca. 1450).]]
[miniatura|*Prendemento de Xesús* no [retablo maior da Cartuxa de Miraflores (Burgos, ca. 1500).]]
**Paixón de Cristo** ou **de Xesús** é a denominación convencional utilizada para englobar os episodios evanxélicos que narran os sucesos protagonizados por Xesucristo entre a Última Cea e a súa crucifixión e morte (o ciclo narrativo pode deterse aí -comprendendo aproximadamente unha noite e o día seguinte- ou continuarse con o seu enterro e resurrección, ao terceiro día -o cómputo cronolóxico foi historicamente obxecto de debate-). Tamén é o tema máis utilizado na arte cristiá.

A palabra galega "paixón" provén da latina *passĭo, -ōnis*, sendo esta un calco da grega πάθος (*pathos*). Fai referencia aos sufrimentos de Cristo, entre os que se inclúen: a traizón dun dos seus discípulos (Xudas Iscariote) e a negación doutro (san Pedro), a oración do horto (aceptación tráxica do seu destino mentres os apóstolos, durmidos, deixábanlle só no Horto das Oliveiras -*Xetsemaní*-), o seu prendemento (tras ser sinalado co "bico de Xudas" e renunciar a que os seus discípulos defendésenlle), o seu periplo xudicial entre Anás, Caifás, Pilatos e Herodes (o xuízo de Cristo, cos seus interrogatorios e enigmáticas respostas), no transcurso do cal prodúcense diversos episodios de burlas e torturas a cargo dos saións (Cristo na columna, coroación de espiñas, os chamados "improperios"), a presentación á multitude (*Ecce Homo*), a alternativa presentada a elección popular (salvar a Cristo ou a Barrabás), a súa condena a matar co "lavado de mans" de Pilatos, o *Via Crucis* (o camiño, cargado coa cruz, atravesando Xerusalén -pola actualmente chamada *Vía Dolorosa*- ata o monte Calvario -*Gólgota*-, con varias caídas -debe ser axudado por Simón de Cirene- e encontros -con Verónica, que lle seca o rostro, con a súa nai, coas mulleres de Xerusalén-), o espolio (ser desposuído das súas roupas), e a crucifixión entre dous ladróns (Dimas e Xestas).

## Liturxia e devocións 
A liturxia da Semana Santa conmemora todo o ciclo da Paixón. O símbolo cristián máis estendido: a cruz, é precisamente o da morte de Xesús (ou máis ben, tal como interprétase teolóxicamente, o do seu triunfo sobre a morte). Hai moi numerosas devocións vinculadas á Paixón, como o *Vía Crucis* (que recorda en catorce "estaciones" cada escena da Paixón, deténdose fronte a unha imaxe ou unha cruz e rezando), os "misterios dolorosos" do rosario ou as representacións dramatizadas da Paixón (A Paixón de Olesa de Montserrat, A Paixón de Callosa de Segura etc.)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Crucifixión de Xesús
* Descendemento de Xesús
* Resurrección de Xesús
* Ascensión de Xesús
### Ligazóns externas 
* A Paixón de Xesucristo 
* www.laverdadcatolica.org
Orfismo (relixión)

miniatura|300px|dereita|Mosaicos de Orfeo atopados en vilas tardoromanas.
O **orfismo** (grego antigo: Ὀρφικά) é o nome dunhas prácticas e crenzas relixiosas xurdidas na Grecia antiga e no mundo helenista, así como polos tracios, asociada á literatura do mítico poeta Orfeo, que foi quen de descender a Hades e volver. Os orfistas tamén adoraban a Perséfone (que anualmente descendía a Hades por unha tempada e despois regresaba) e a Dioniso (que tamén descendeu a Hades e volveu). Orfeo foi o creador dos Misterios dionisíacos. A poesía que contén as crenzas órficas remóntase ó século -VI ou V.

As fontes clásicas, como Platón, falan "Iniciadores de Orfeo" (Ὀρφεοτελεσταί), e ritos asociados, malia que a literatura "órfica" relacionada cos ritos non está clara. Ó igual que nos misterios eleusinos, a iniciación nos misterios do orfismo prometía vantaxes despois da vida.

## Notas
Creampie

miniatura|Creampie.
miniatura|Esperma escorregando dunha vaxina.

O ***Creampie*** é unha modalidade do cinema pornográfico na que logo de exacular un home dentro da vaxina ou ano da súa ou do seu compañeiro sexual, retira o pene e obsérvase o escorregamento do seme a través dos mesmos orificios.

É un recurso utilizado no  cinema pornográfico duro como alternativa á visualización polo espectador da exaculación externa clásica. Nestes casos o momento da exaculación non se pode gravar pola cámera ao producirse internamente, pero en cambio o espectador pode posteriormente ver como o esperma é expulsado lentamente ó exterior a través de contraccións dos músculos vaxinais ou do esfínter anal. Para gravar estas prácticas utilízase xeralmente o zoom, xa que as imaxes finais son enfocadas en primeirísimo plano.

Unha práctica asociada ó creampie é o felching, que se produce cando o esperma evacuado é lambido ou inxerido por outra persoa.

Ao ser unha práctica sexual que non utiliza protección pode resultar en riscos para a saúde ante as enfermidades de transmisión sexual.
American Hustle

***American Hustle*** é un filme estadounidense dirixido por David O. Russell que se estreou no 2013. O guión, escrito por Eric Warren Singer e Russell, está vagamente baseado nunha operación do FBI de finais dos anos 1970 e comezos dos 1980. Está protagonizado por Christian Bale e Amy Adams como dous timadores que son forzados por un axente do FBI (Bradley Cooper) a colaborar nunha operación que ten como obxectivo descubrir políticos corruptos, incluído o alcalde de Camden, Nova Jersey, (Jeremy Renner). Jennifer Lawrence interpreta a impredecible muller do personaxe de Bale.

## Sinopse 
Estado de Nova York, anos setenta. Irving Rosenfeld (Christian Bale), un espelido estafador, e a súa intelixente e sedutora compañeira Sydney Prosser (Amy Adams) vense na obriga de traballar para un axente do FBI, Richie DiMaso (Bradley Cooper), que sen querelo os arrastra ó perigoso mundo da política e da mafia de Nova Jersey.

## Personaxes 
* Christian Bale como Irving Rosenfeld
* Bradley Cooper como Axente do FBI Richard "Richie" DiMaso
* Amy Adams como Sydney Prosser / Lady Edith Greensly
* Jeremy Renner como Alcalde Carmine Polito
* Jennifer Lawrence como Rosalyn Rosenfeld
* Louis C.K. como Stoddard Thorsen
* Jack Huston como Pete Musane
* Saïd Taghmaoui como Xeque árabe de Irving
* Michael Peña como Paco Hernandez / Sheikh Abdullah
* Shea Whigham como Carl Elway
* Erica McDermott como Carl Elway's Assistant / Addie Abrams
* Alessandro Nivola como Anthony Amado
* Elisabeth Röhm como Dolly Polito
* Colleen Camp como Brenda
* Paul Herman como Alfonse Simone
* Anthony Zerbe como Senador de Nova Jersey
* Robert De Niro (sen acreditar) como Victor Tellegio

## Galardóns e nomeamentos 
* 2013: Premios Oscars: 10 nomeamentos, incluíndo mellor filme, director, actor e actriz.
* 2013: Globos de Ouro: 3 premios, incluíndo mellor filme comedia. 7 nomeamentos.
* 2013: Premios BAFTA: 3 premios. 10 nomeamentos.
* 2013: Círculo de Críticos de Nova York: Mellor filme, guión, actriz secundaria (Jennifer Lawrence).
* 2013: Critics Choice: 4 premios, incluíndo mellor comedia. 13 nomeamentos.
* 2013: American Film Institute: Top 10 - Mellores filmes do ano.
* 2013: Satellite Awards: 8 nomeamentos, incluíndo mellor filme e director.
* 2013: Sindicato de Guionistas (WGA): Nomeado a mellor guión orixinal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Prendemento de Xesús

[miniatura|250px|*O prendemento de Cristo*, de [Fra Angelico.]]
O **Prendemento de Xesús** é a denominación habitual dun episodio clave dos Evanxeos Canónicos, dentro do ciclo da Paixón de Cristo (que se inicia coa Última Cea e leva, en última instancia, á súa crucifixión).

Xesús, que se atopaba cos seus discípulos no horto das oliveiras (Xetsemaní), é identificado ao recibir o Bico de Xudas (un sinal convido, e símbolo da súa traizón), e arrestado pola policía do Sanedrín, que lle conducirá ante distintas instancias que debaterán o seu axuizamento.

## Relato bíblico 
[miniatura|300px|*Prendemento de Cristo* 1621. Por [Guercino, actualmente no Fitzwilliam Museum, en Cambridge, Reino Unido.]]
De acordo cos evanxeos canónicos, tras A Última Cea, Xesús e os seus apóstolos foron ata o Xetsemaní, un xardín localizado ás marxes do Val do Cédron, que os académicos cren un monte de oliveiras. Unha vez alí, os evanxelistas descríbeno deixando o grupo para rezar só..

Os evanxeos sinópticos afirman que Xesús pediu a Deus que afastase del o sufrimento que estaba por vir, pedindo para non ter que pasar polos eventos vindeiros, deixando así a escolla final para Deus. Lucas afirma que un anxo apareceu e deu forzas a Xesús, que entón retornou aos seus discípulos. Os sinópticos afirman aínda que tres dos discípulos que alí estaban durmiron e que Xesús os criticou por non conseguiren permanecer acordados por unha hora, suxerindo que eles rezasen para evitar a tentación.

En seguida, Xudas da un bico a Xesús, un sinal pre-acordado cos que o acompañaban para mostrar quen era Xesús. Sendo identificado, o bando prende Xesús, mesmo tras un dos discípulos tratou de impedirllo cortando a orella dun dos homes coa súa espada, que Xesús inmediatamente curou segundo Lucas. Xoán di claramente que foi Simón Pedro quen cortou a orella de Malco, un servo de Caifás, o sumo-sacerdote. Xoán, Mateu e Lucas afirman que Xesús criticou a violencia e insistiu que non houbese máis resistencia. En Mateu, Xesús entón profire unha das súas máis famosas frases: Garda a túa espada; pois todos os que toman a espada, morrerán á espada.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:KellsFol114rArrestOfChrist.jpg|O prendemento de Xesús retratado no Libro de Kells, ca. 800
Ficheiro:Duccio Maesta detail3.jpg|Maestà, por Duccio, 1308-1311
Ficheiro:Dieric Bouts - The Arrest of Christ with kiss of Judas and ear of Malchus ca1485.jpg|Dieric Bouts, ca. 1450-1460
Ficheiro:Douffet, Gérard - Taking of Christ with the Malchus Episode - c. 1620.jpg|Gerard Douffet, ca. 1620
Ficheiro:Caravaggio - Taking of Christ - Dublin - 2.jpg|A Captura de Cristo, por Caravaggio, ca. 1602

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xesús de Nazaret
* Milagres de Xesús
* Malco
Cabo Verde (homónimos)

***Cabo Verde**, un país arquipélago.
***Península de Cabo Verde**, unha península no Senegal e a parte máis occidental do continente africano..
***Cabo Verde, Minas Gerais**, un concello do estado de Minas Gerais, Brasil.
***Cabo Verde Airlines**, unha aeroliña caboverdiana.
***Cabo Verde Express**, unha aeroliña caboverdiana.
Emirates

**Emirates** (árabe: طَيَران الإمارات) é unha aeroliña baseada en Dubai, Emiratos Árabes Unidos. É unha subsidiaria de The Emirates Group, que é propiedade da Investment Corporation of Dubai, organismo pertencente ao goberno. É a aeroliña máis grande de Oriente Medio, operando ao redor dos 3.400 voos semanais dende o seu centro de operacións no Aeroporto Internacional de Dubai, cara 133 cidades de 74 países. Das súas actividades de carga encárgase a división Emirates SkyCargo.

## Frota 
### Pasaxeiros 
En novembro de 2016 a frota de Emirates estaba formada polos seguintes avións:

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da aeroliña
Acento agudo dobre

O **acento agudo dobre** ( ˝ ) é un signo diacrítico dos alfabetos latino e cirílico consistente en dúas pequenas raias que baixan de dereita a esquerda e que se coloca sobre unha vogal ou unha consoante.

## Usos
### Duración vocálica
#### Húngaro
No húngaro utilízase o **acento agudo dobre** sobre as letras **o** e **u** para representar as formas longas das vogais ö e ü, a diferenza das outras vogais longas, que levan o acento agudo simple. Estas grafías son consideradas como letras independentes no alfabeto desta lingua.

No século XVIII, antes de que se fixase a ortografía húngara, nalgúns documentos impresos o *u* e o *o* longos aparecen representados coa combinación da diérese e do acento agudo (). Os tipógrafos do século XIX, procurando unha solución máis estética, introduciron no seu lugar o acento agudo dobre.

#### Eslovaco
No eslovaco, desde comezos do século XX, o acento agudo dobre tense empregado, con todo de modo limitado, en combinación coa letra **a** para representar a variante longa ( a̋ ) da vogal breve ä,  existente nalgún dialecto e en empréstitos de orixe estranxeira. As outras vogais longas escríbense, polo contrario, con acento agudo simple.

### Umlaut
#### Feroés
Nalgúns casos no feroés emprégase a letra *o* con acento agudo dobre ( ő  ) en  vez de *ø*. Para tal fin o danés fai uso do "o" con acento agudo simple ( ó ), o que resulta problemático para o feroés xa que dita grafía é xa unha letra específica do seu alfabeto.

#### Chuvaxo
O chuvaxo, escrito en alfabeto cirílico, usa a letra con acento agudo dobre Ӳ, ӳ para representar o fonema . Noutras linguas minoritarias de Rusia (khakas, mari, altai, e khanty), emprégase para dito fonema a forma con diérese *Ӱ*.

### Tonalidade
No sistema con diacríticos empregado para sinalar a tonalidade polo Alfabeto Fonético Internacional o acento agudo dobre representa un ton extra alto. A seguir móstrase o sistema usando a letra "e" como modelo.

O acento agudo dobre é usado como signo de tonalidade nas ortografías derivadas do IPA dalgunhas linguas  minoritarias como o tanacross, nas que indica un ton extra alto.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Acento agudo
* Diacríticos do alfabeto latino
* Diacríticos do alfabeto cirílico
BBC Mundo

**BBC Mundo** é un portal de Internet que ofrece noticias en español para os falantes de castelán de todo o globo pertencente á British Broadcasting Corporation.

A súa sede principal atópase no quinto piso do edificio Broadcasting House, en Londres, onde están situados os xornalistas de todo o Servizo Mundial da BBC. O servizo en español da BBC posúe tamén unha sala de redacción en Miami; oficinas en México e Buenos Aires; reporteiros en Washington, D.C., Os Ánxeles, Cuba, Caracas e Bogotá; colaboradores en Santiago de Chile, Quito, Lima e Madrid; e a rede de correspondentes da BBC en Europa, Oriente Medio, África, Asia e Oceanía.

## BBC Mundo en Internet 
O portal de noticias naceu en 1999 como un sitio dedicado a promover un debate semanal sobre un tema particular do acontecer mundial, como explica Julia Zapata, primeira editora do portal:

*Eramos só dous de nós e non podiamos, nin se esperaba de nós, informar o que ocorría. Recordo que o escándalo Clinton/Lewinski sorprendeunos a metade da semana coa páxina promovendo un debate sobre un tema totalmente diferente, o que mostrou perfectamente o difícil que é non poder actualizar continuamente un sitio pertencente á BBC e seguir conservando credibilidade*.

A BBC decide entón darlle prioridade o financiamento de sitios de Internet que puidesen informar 24 horas, os sete días da semana, e comeza con catro dos seus servizos de idiomas: Español, Ruso, Árabe e Chinés. BBC Mundo debeu entón contratar máis xornalistas e adestralos en xornalismo dixital, captura de fotos e vídeo, e edición de materiais audiovisuais.

*Cos anos consolidámonos, crecemos editorialmente e aprendemos a experimentar dunha forma creativa. Isto permitiu que os servizos de idiomas da BBC en internet gañasen en 2007 o Webby Award, e BBC Mundo lograse ese mesmo ano o prestixioso premio Ortega e Gasset para o mellor xornalismo digital*, opina Julia Zapata.

Menos dun mes logo de obter ese premio, o servizo latinoamericano da BBC, como outros servizos de idiomas da empresa británica, enfrontou serios cortes de orzamento que terminarían coa súa oferta radial en 2011, 73 anos despois da primeira transmisión en español.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* BBC
* BBC World News
### Ligazóns externas
* Sitio oficial de BBC Mundo.
Baby Darling Doll Face Honey

***Baby Darling Doll Face Honey*** é o álbum de estrea da banda de rock alternativo inglesa Band of Skulls, lanzado o 7 de abril do 2009 en Inglaterra e o 28 de xullo de 2009 en América a través do selo Shangri-La Music, e producido por Ian Davenport.

## Listaxe de cancións 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio Web Oficial de Band of Skulls
Praia (homónimos)

O termo **Praia**, forma xeolóxica consistente na acumulación de sedimentos, por efecto da dinámica local das ondadas.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Praia**, lugar da parroquia de Malpica de Bergantiños, no concello de Malpica de Bergantiños;
***A Praia**, lugar da parroquia de Panxón, no concello de Nigrán;
***A Praia**, lugar da parroquia de Raxó, no concello de Poio;
***A Praia América**, lugar da parroquia da Ramallosa, no concello de Nigrán;
***A Praia de Beluso**, lugar da parroquia de Beluso, no concello de Bueu.

;Fóra de Galiza

;No Brasil
***Praia Grande**, concello do estado de São Paulo.

;En Cabo Verde
***Praia**, concello de Praia;
****Praia**, capital de dito concello.

;En Italia
***Praia a Mare**, concello da provincia de Cosenza.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Norberto Velázquez Barrio

**Norberto Velázquez Barrio**, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria
Neto do empresario Norberto Velázquez Moreno e Josefa Coppa. Empresario en Vigo. Por Real Orde de 2 de xaneiro de 1888 foron anuladas as eleccións municipais de 1885 e Norberto Velázquez foi nomeado concelleiro. En decembro de 1889 volveron celebrarse eleccións, que foron novamente anuladas. Foi alcalde de Vigo en 1890. Foi nomeado comendador da Orde de Carlos III.

## Vida persoal 
Fillo de Norberto Velázquez Coppa (tamén alcalde de Vigo, durante dous breves períodos, primeiro en 1863 e máis tarde en 1865) e de Florentina Eulogia Barrio Lorenzana.

## Notas
Man of Tai Chi

***Man of Tai Chi*** é un filme chinés-americano dirixido por Keanu Reeves que se estreou no 2013.

## Sinopse 
Historia de Tiger Chen (adestrador e amigo de Keanu na vida real), un mensaxeiro que practica a arte do Tai Chi como un sistema de combate, e que adestra tódolos días cun vello mestre nun templo que está a caer. El devece por gañar fama como loitador, mais o seu mestre trata de facerlle entender que o primeiro é a honra e a humildade. Cando as dificultades económicas o obriguen, Tiger entrará en contacto con Donaka Mark (Keanu Reeves), un home de negocios que organiza pelexas entre grandes loitadores para ofrecerlles espectáculo online a clientes adiñeirados. A partir dese intre, Tiger entrará nunha espiral de morte e combates da que só poderá saír dun xeito.

## Personaxes 
* Tiger Chen como Tigre Chen Linhu
* Keanu Reeves como Donaka Mark
* Karen Mok como Sun Jing Shi
* Simon Yam como Superintendente Wong
* Ye Qing como Qing Sha
* Yu Hai como Master Yang
* Sam Lee como Tak Ming
* Michael Tong como Policía Yuan
* Iko Uwais como Gilang Sanjaya

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Francisco Molíns Pascual

**Francisco Molíns Pascual**, finado en Vigo en abril de 1920, foi un comerciante e político galego.

## Traxectoria 
Comerciante en Vigo. Militante do Partido Conservador, foi alcalde de Vigo de 1892 a 1893. Posteriormente foi concelleiro. Tamén foi presidente do Círculo Mercantil.

## Vida persoal
Foi pai do inspector de policía Francisco Molíns Gazmuri.

## Notas
Marcos Maceira

**Marcos Maceira Eiras**, nado en Santiago de Compostela en 1978, é un historiador, activista lingüístico e exdirixente estudantil galego, que exerce como profesor de xeografía e historia.

## Traxectoria 
Licenciado en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela e xestor cultural. Foi representante dos Comités Abertos de Estudantes no Consello Escolar de Galiza (1996-98) e responsable de Organización dos CAF (1999-2001). Foi un dos coordinadores do Simposio-Homenaxe a Xosé Chao Rego (2004), e do Simposio Internacional Priscilano (2006). Foi secretario (2002-2012) e presidente (2012-2014) da Agrupación Cultural O Galo e vicepresidente da federación de asociacións culturais Galiza Cultura. É membro da permanente da Mesa pola Normalización Lingüística e da xestora de Queremos Galego!. Desde 2007 é o responsable de coordinar a organización do Correlingua.

En abril de 2014 foi elixido cuarto presidente da Mesa pola Normalización Lingüística.

## Obra 
* *Liberdade para o galego. Política, uso e disposición da lingua*, con Elsa Quintas Albores (2024). Santiago: Laiovento. 210 páxs. ISBN 978-84-8487-685-4.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Terra e Tempo
* Artigos do autor en *Praza Pública*
DeAndre Jordan

**Hyland DeAndre Jordan, Jr.**, nado o 21 de xullo de 1988 en Houston, Texas, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xoga nos Denver Nuggets da National Basketball Association (NBA). Con 2,11 metros de estatura xoga na posición de pivote.

## Traxectoria profesional 
Jordan foi elixido na 35ª posición do Draft da NBA de 2008 polos Los Angeles Clippers. Xogou o seu primeiro partido coma titular o 19 de xaneiro de 2009 contra os Minnesota Timberwolves, onde fixo 8 puntos, 10 rebotes e 6 tapóns en 34 minutos de xogo.

O 11 de decembro de 2011, Jordan asinou unha oferta dos Golden State Warriors por 4 anos e 43 millóns de dólares. Porén, os Clippers decidiron igualar a oferta un día despois e quedar con Jordan.

Na tempada 2013-14, foi o máximo reboteador da liga con 13.6 rebotes por encontro, ademais de ser tamén o líder en porcentaxe de tiros de campo, cun 67.6 de tiros anotados.

O 31 de xaneiro de 2019, Jordan foi traspasado xunto a Wesley Matthews, Dennis Smith Jr. e dúas futuras eleccións da primeira rolda do Draft ós New York Knicks, a cambio de Kristaps Porziņģis, Trey Burke, Courtney Lee e Tim Hardaway Jr..

O 6 de xullo de 2019, Jordan asinou cos Brooklyn Nets. O 3 de setembro de 2021, Jordan foi traspasado ós Detroit Pistons a cambio de Sekou Doumbouya e Jahlil Okafor, e foi cortado polos Pistons o 7 de setembro de 2021.

O 9 de setembro de 2021, Jordan asinou cos Los Angeles Lakers.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en BasketballReference.com
Juan Sanmartín Serna

**Juan Sanmartín Serna**, nado en Santiago de Compostela o 21 de abril de 1830 e finado na mesma cidade o 11 de outubro de 1898, foi un escultor galego.

## Traxectoria 
[miniatura|225px|[Felipe de Castro, busto en bronce de Juan Sanmartín, 1883.]]
De familia humilde, traballou como aprendiz de carpinteiro nun taller compostelán. Un arquitecto levouno para a súa casa e ensinoulle debuxo. Marchou a Ferrol e Coruña para buscar traballo e finalmente retornou a Santiago. Finalmente marchou a Madrid onde logrou sobrevivir grazas a un traballo nun taller de ebanistaría. Alí coñeceu a Diego López Ballesteros, ministro de Facenda de Fernando VII, que o protexeu e que, antes de morrer, o encomendou ó seu fillo Nicolás, auditor da Rota. Nicolás López matriculouno na Real Academia de Belas Artes de San Fernando e, pola súa mediación, Piquer aceptouno como discípulo no seu estudio. En 1857, cando levaba tres anos na academia de San Fernando, era un dos dous alumnos que gozaba dunha bolsa de estudos en Roma e, en 1888, esculpiu a estatua do padre Feijoo para a Biblioteca Nacional. Regresou a Compostela, onde realizou a súa obra máis recoñecida, a Sagrada Cea, que a corporación municipal lle encargou para substituír a vella Mesa dos apóstolos que o Xoves Santo saía en procesión baixo os auspicios do Concello.

Esculpiu tres estatuas de Colón, unha para o Ministerio de Ultramar, outra para o Senado e a terceira para o arsenal de Cartaxena. Outra das súas facetas foi a dos medallóns, relevos e bustos; na casa de Cándido Varela (na praza da Quintana) hai un relevo de escaiola firmado por Sanmartín en 1887 e un busto retrato tamén da súa autoría.

Foi nomeado membro da Academia de San Lucas e da Academia de Belas Artes de Carrara e fillo adoptivo de Cartaxena e de Noia. Recibiu a Cruz de Isabel a Católica.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Méndez Núñez estatua en Santiago.jpg|Estatua de Casto Méndez Núñez, alameda de Santiago de Compostela, 1885.
Ficheiro:Estatua de Cristobal Colón en los jardines de Vicenti, Pontevedra.JPG|Estatua de Cristovo Colón nos xardíns de Vicenti, Pontevedra.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "Sanmartín y Senra, Juan" in *Gran Enciclopedia Galega*.
* "Xoán Sanmartín de la Serna" in
Adosinda

**Adosinda** é un antropónimo feminino. Pode referirse a:

***Adosinda Afónsez**, filla do rei Afonso I o Católico e raíña consorte casada con Silo (f. 785);
***Adosinda**, condesa de Lugo, muller de Ero Fernández (século IX);
***Adosinda Gotérrez**, filla de Goterre Méndez e Aldara de Celanova e abadesa do convento de Santa María de Vilanova dos Infantes (século X);
Copago

O **copago **(*eufem.** de "repago"*), é en xeral, é o deducible ou a vía de financiamento dun servizo de saúde pola cal o usuario paga unha cantidade cada vez que o utiliza. Denomínase «copago» porque se complementa este pago con outra vía de financiamento - os impostos (por exemplo, para financiar o sistema público de saúde) ou unha cota periódica (por exemplo, no caso dun seguro médico privado). Os obxectivos do copago son contribuír a financiar o sistema e conter o seu uso innecesario. O copago tamén pode servir para reducir o custo social das listas de espera.

Unha desvantaxe potencial dun sistema de copago é que, se o seu importe é moi alto, córrese o risco de disuadir do uso do servizo a persoas que necesitan usalo pero teñen poucos ingresos. Para mitigar esta desvantaxe, pode haber niveis maiores de cobertura (e xa que logo un copago menor) en determinados casos. Por exemplo, nun sistema de copago sanitario, pode haber reducións en grupos máis vulnerables, como pícaros ou anciáns, ou para enfermidades cuxo tratamento sexa especialmente custoso.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Céntimo sanitario
* Deducible
* Seguro de persoas
Éric Rohmer

**Maurice Henri Joseph Schérer** ou **Jean Marie Maurice Schérer**, nado en Tulle (Corrèze) o 4 de abril de 1923 e finado en París o 11 de xaneiro de 2010 foi un director de cinema francés.

## Traxectoria 
Creou o seu pseudónimo coa combinación dos nome do director Erich von Stroheim e do escritor Sax Rohmer, creador da serie de Fu Manchu. Estudou literatura, filosofía e teoloxía e acadou un grao avanzado en historia, comezando a súa vida profesional como profesor.

A mediados da década de 1940 marchou a París, onde traballou como xornalista. En 1949 comezou a asistir á Cinémathèque Française, e alí coñeceu aos seus amigos Jean-Luc Godard, François Truffaut, Claude Chabrol e Jacques Rivette. Aínda que Rohmer nunca estivera interesado no cinema converteuse en crítico de filmes. Tras pasar por varias revistas, en 1951 entrou en *Cahiers du Cinéma*, da que chegaría a ser editor.

Tras dirixir algunhas curtametraxes, debutou como director con *Le signe du lion* en 1959. A súa carreira tomou pulo coa súa serie *Seis contos morais*, que contan a mesma historia inspirada no filme de F. W. Murnau *Sunrise*: un home casado é tentado por unha segunda muller, pero finalmente volve á primeira. O cuarto deles, *A miña noite con Maud* foi o primeiro éxito comercial de Rohmer.

En 1980 comezou unha nova serie de filmes, "Comedias e proverbios", baseados en refráns. A súa última serie foron os *Contos das catro estacións*.

## Filmografía 
* 1959 *Le Signe du lion*
* 1967 *A coleccionista*
* 1969 *A miña noite con Maud*
* 1970 *O xeonllo de Claire*
* 1972 ''L'Amour l'après-midi*
* 1976 *La Marquise d'O...*
* 1978 *Perceval le Gallois*
* 1981 *La Femme de l'aviateur*
* 1982 *Le Beau mariage*
* 1983 *Pauline na praia*
* 1984 *Les Nuits de la pleine lune*
* 1986 *Le Rayon Vert*
* 1987 *L'Ami de mon amie*
* 1987 *Le trio en si bémol*
* 1987 *4 aventures de Reinette et Mirabelle*
* 1990 *Conte de printemps*
* 1992 *Conte d'hiver*
* 1993 *L'Arbre, le maire et la médiathèque*
* 1995 *Les Rendez-vous de Paris*
* 1996 *Conte d'été*
* 1998 *Conte d'automne*
* 2000 *L'Anglaise et le Duc*
* 2004 *Triple agent*
* 2007 *O romance de Astrea e Celadón''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
### Ligazóns externas 
* 
* Bibliografía
* Artigo
* Entrevista
Jacobo Domínguez Iglesias

**Jacobo Domínguez Iglesias**, foi un político galego.

## Traxectoria
Formado en Oxford. Foi nomeado alcalde de Vigo en xullo de 1881, e permaneceu no cargo até finais de abril de 1884.
La Concordia

***La Concordia*** foi o nome de varias publicacións:

****La Concordia***, periódico publicado na Coruña entre 1869 e 1872.
****La Concordia***, periódico publicado en Vigo entre 1873 e 1924.
****La Concordia***, periódico publicado en Monforte de Lemos entre 1902 e 1903.
A Camposa, Malpica de Bergantiños, Malpica de Bergantiños

**A Camposa** é un lugar da parroquia de Malpica de Bergantiños no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Malpica de Bergantiños 
### Parroquias de Malpica de Bergantiños
Campionato de España de Afeccionados

O **Campionato de España de Afeccionados** foi unha competición de clubs de fútbol amador organizada pola Real Federación Española de Fútbol e disputada polos campións territoriais de afeccionados entre 1929 e 1987.

Disputáronse cincuenta e cinco edicións, sendo o Real Madrid Aficionados —chamado Real Madrid Club de Fútbol C dende 1990— o equipo máis laureado cun total de oito campionatos.

## Historia 
O Campionato de España de Afeccionados foi impulsado durante os anos vinte pola Real Federación Española de Fútbol, como competición de carácter non profesional para promover a competitividade do fútbol afeccionado, especialmente a dos xogadores novos que aínda podían ter oportunidades de se converter en profesionais.

A competición iniciouse finalmente na tempada 1929-30 baixo o nome de *Campeonato de España Amateur*. Nel participaban os campións de afeccionados de cada federación territorial. Cada federación territorial organizaba un campionato para afeccionados que daba a clasificación para o campionato estatal.

A pesar do carácter afeccionado da competición, os equipos profesionais como o Real Madrid Club de Fútbol, Fútbol Club Barcelona, Real Zaragoza, Sevilla Fútbol Club, Valencia Club de Fútbol, Club Deportivo Castellón, Club Deportivo Alcoyano ou Athletic Club obtiveron cos seus respectivos filiais un total de vinte e dous campionatos nas trinta e oito finais que disputaron. Mesmo os equipos filiais de Club Atlético Osasuna, Real Murcia, Real Betis Balompié, Real Club Deportivo Espanyol ou Real Oviedo acadaron outros tantos subcampionatos, amosando a vantaxe coa que contaban os clubs de Primeira División naquela altura ó teren estruturas de clubs profesionais e poderen dar todo tipo de apoio ós seus clubs afeccionados ou filiais, tanto en medios coma en axudas económicas. Pola contra, os equipos afeccionados atopábanse con moitos problemas, coma os derivados das datas dos encontros ou do custo dos desprazamentos, dificultando aínda máis a súa participación, facendo que ás veces se retirasen do torneo durante o decurso da competición.

Debido ás reformas levadas a cabo pola RFEF, a competición deixou de se disputar en 1987.

## Historial 
* En **letra grosa** os resultados das finais a un só partido.

## Véxase tamén 
* Campionato Galego de Afeccionados
Campionato Galego de Afeccionados

O **Campionato Galego de Afeccionados** foi unha competición de clubs de fútbol de afeccionados organizada pola Federación Galega de Fútbol. O torneo daba a clasificación para o Campionato de España de Afeccionados da RFEF.

## Historia 
A primeira edición do torneo foi disputada en 1931, baixo a denominación **Campionato Galego Amateur**, obtendo o vencedor do torneo unha praza no Campionato de España Afeccionado. O gañador do torneo foi o Club Ciosvín de Vigo, que tamén gañaría o campionato estatal nesa mesma tempada.

O torneo viuse interrompido durante a Guerra Civil, regresando ó termo dela co nome de **Campionato Galego de Afeccionados**.

## Historial 
### Campionato Galego Afeccionado 
### Campionato Galego de Afeccionados 
|valign="top" width=33%|

|valign="top" width=33%|

|}

**(*)** *O Pontevedra CF B actual é posterior, xa que foi fundado en 1965 co nome de Atlético Pontevedrés.*

## Palmarés 
## Notas
Luís Sobrino Rivas

**Luís Sobrino Rivas**, nado en Pontevedra e finado na mesma cidade o 7 de xuño de 1907, foi un médico galego.

## Traxectoria 
Fillo de Luís Sobrino Iglesias. Médico. Foi fundador e secretario da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra.
Casou con Carmen Buhigas e foi pai de Carlos e Ramón Sobrino Buhigas e tío de Enrique Campo Sobrino.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Xenealoxía Sobrino (Pontevedra)
Esteiro de Redondela

[dereita|miniatura|Río Alvedosa, que xunto ao [río Pexegueiro forma o esteiro.]]
O **esteiro de Redondela** é un pequeno esteiro situado no concello pontevedrés de Redondela. Está formado pola desembocadura dos ríos Alvedosa e Pexegueiro, que finalmente tributan á enseada de San Simón, na ría de Vigo. Está delimitado pola Punta da Portela no suroeste e a Punta da Canteira no noroeste.
O esteiro é unha área de importante marisqueo, xa que os ríos que nel desembocan arrastran unha gran cantidade de sedimentos de gran fino que dan lugar a unha chaira intermareal e áreas de marisma na súa beira.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Enseada de San Simón
* Río Alvedosa
* Río Pexegueiro
### Ligazóns externas 
* Geocaching: estuario de Redondela. Información do esteiro de Redondela en Geocaching.
Ramón Lafuente

O nome de **Ramón Lafuente** pode referirse a:
***Ramón Lafuente**, político galego, alcalde de Vigo no século XIX;
***Ramón Lafuente Rodríguez**, guerrilleiro antifranquista galego;
***Ramón de la Fuente Leal**, xogador e adestrador de fútbol vasco (1907-1973).
Francisco Araújo

**Francisco Fidalgo Araújo Chaves**, nado en Verín en 1580 e finado en Madrid o 19 de marzo de 1664, foi un relixioso, escritor e teólogo galego. Membro da orde de San Domingos, chegou a ser bispo de Segovia. Foi catedrático na Universidade de Salamanca e mais na Alcalá de Henares, e escribiu varios tratados teolóxicos.

## Traxectoria 
Era fillo do xeneral Domingo Fidalgo, familiar do Santo Oficio, restaurador da vila de Chaves (Portugal, daquela pertencente ao Reino de Castela) e de María Francisca de Araújo Chaves Teixeira, da casa de Chaves ou A Casa do Perú, da parroquia de Queizás. Naceu na Praza Maior de Verín, na casa dos Fidalgo Chaves, sobre a que pesaba un vínculo establecido pola súa avoa, María Díaz Estévez de Vilar e Ramírez de Vexel, casada con Alonso Fidalgo, corrixidor de Verín en 1561.

Estudou no colexio dos xesuítas de Monterrei e fixo Dereito en Salamanca. En 1600 ingresou no convento de Santo Estevo desa cidade, pertencente á orde predicadores, vestindo o hábito o 5 de marzo de 1601. Foi nomeado lector de Filosofía e mestre de estudantes nese convento. Ensinou Teoloxía no convento de San Paulo de Burgos até 1617, cando pasou a ser profesor de Teoloxía na Universidade de Alcalá e catedrático de prima e teoloxía en Salamanca, chegando a ser prior do convento de Santo Estevo.

Na reunión do capítulo xeral da orde, celebrada en Lisboa o 5 de xuño de 1618, foille concedido o grao de presentado ou bacharel en Teoloxía, ratificado no concilio de Toledo en xuño de 1621. Na reunión do capítulo xeral celebrada en Toro o 25 de abril de 1627 foi nomeado Mestre en Sagrada Teoloxía, e en 1633 en Benavente foi nombrado Provincial, coas actuacións de Definidor e Prior da Orde.

Foi catedrático en Salamanca até 1644, cando pediu permiso para retirarse ao Convento do Rosario en Madrid. O 3 de xaneiro de 1648 foi nomeado bispo de Segovia, e máis tarde foi nomeado bispo de Cartaxena, mais non aceptou o novo cargo e mesmo dimitiu da mitra segoviana, retirándose de novo a Madrid.

Trala súa morte, foi soterrado no convento de Santo Estevo de Salamanca.

## Obra 
* *Commentariorum in universam Aristotelis metaphisicam* (2 tomos; Burgos e Salamanca, 1617).
* *Opuscula tripartita, hoc est in tres controversias triplicis theologia divisa. In quarum primae variae disputationes de pura scholastica, in secunda de morali, et in tertia de expositiva theologia utiliter expenduntur* (Donai, 1633).
* *Comentarios a la Suma Teológica del Doctor Angélico (7 tomos).
* *Variae et selectae decisiones morales ad statum ecclesiasticum et civilem pertinens'' (Lión, 1664).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Rodríguez Cabrero, Juan (1946). "Fr. Francisco Fidalgo de Araújo" (discurso de ingreso na RAG).
Dicasterio das Causas dos Santos

O **Dicasterio das Causas dos Santos** ( *Dicasterium de Causis Sanctorum*) é un dos departamentos da Curia Romana.

O papa Paulo VI creouno o 8 de maio de 1969 como **Congregación das Causas dos Santos** (*Congregatio de Causis Sanctorum*)  en substitución da Sagrada Congregación de Ritos instituída por Sisto V en 1588.

Trátase do organismo do Vaticano encargado de estudar os milagres, martirios e virtudes heroicas e de propoñer os diferentes exemplos de santidade para que o Sumo Pontífice proceda a realizar as canonizacións e beatificacións oportunas.

A Congregación conta actualmente con 34 membros, e o seu prefecto é o cardeal Angelo Amato.

A congregación converteuse en dicasterio na reorganización da Curia Romana en 2022, segundo a constitución apostólica "Praedicate evangelium".

## Lista de prefectos 
: Se levan unha † significa que faleceron.
* Card. Flavio Chigi † (12 de febreiro de 1759 - 12 de xullo de 1771) 
* Card. Arcadio María Larraona Saralegui † (12 de febreiro de 1962 - 9 de xaneiro de 1968, xubilado) 
* Card. Benno Walter Gut † (29 de xuño de 1967 - 7 de maio de 1969, nomeado Prefecto da Congregación para o Culto Divino e Disciplina dos Sacramentos) 
* Card. Paolo Bertoli † (7 de maio de 1969 - 1 de marzo de 1973, falecido) 
* Card. Luigi Raimondi † (21 de marzo de 1973 - 24 de xuño de 1975, falecido) 
* Card. Corrado Bafile † (11 de xullo de 1975 - 27 de xuño de 1980, xubilado) 
* Card. Pietro Palazzini † (27 de xuño de 1980 - 1 de xullo de 1988, xubilado) 
* Card. Angelo Felici † (1 de xullo de 1988 - 13 de xuño de 1995, xubilado) 
* Card. Alberto Bovone † (13 de xuño de 1995 - 17 de abril de 1998, falecido) 
* Card. José Saraiva Martins (30 de maio de 1998 - 9 de xullo de 2008, xubilado): Prefecto Emérito
* Card. Angelo Amato (9 de xullo de 2008 - 28 de xullo de 2018)
*Card. Giovanni Angelo Becciu (29 de xullo de 2018 - 24 de setembro de 2020)
*Card. Marcello Semeraro (15 de outubro de 2020 -  )

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Curia Romana: Congregación para as Causas dos Santos
Donal Logue

**Donal Francis Logue**, nado o 27 de febreiro de 1966 en Ottawa (Ontario), é un actor canadense de familia irlandesa.

## Traxectoria 
Ten tres irmás, Karina (que tamén é actriz), Deirdre e Eileen.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en IMDb