José Sánchez-Villamarín

**José Sánchez-Villamarín Pereira**, coñecido como **Niram-Alliv**, nado en Santiago de Compostela en 1819 e finado na mesma cidade o 3 de novembro de 1892, foi un enxeñeiro, avogado, escritor e político galego.

## Traxectoria 
Fillo do coronel beadés Francisco Sánchez-Villamarín e da compostelá María de la Concepción Pereira, José Sánchez-Villamarín licenciouse en Leis en 1839. Politicamente, foi progresista e logo republicano. Durante os seus primeiros anos na política foi rexedor varias veces do Concello de Santiago (1846, 1847, 1865) e alcalde de Teo (1852-1854). Daquela era propietario dunha das moitas tenerías (fábrica de curtumes) da comarca compostelá, a situada na localidade teense das Galanas, que arrendou a Domingo Eleicegui Dainciart entre 1857 e 1859.

Como socio da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago (da que foi vicepresidente en 1861), o 25 de febreiro de 1860 foi elixido como un dos seis membros da comisión mixta chamada Junta Encargada del Proyecto de Vía Férrea de Santiago a la Ría de Padrón, a primeira experiencia de construción dun ferrocarril en Galicia. Durante a súa carreira política, impulsou o desenvolvemento do proxecto, que culminaría anos despois.

Foi editor do efémero xornal compostelán *La Opinión Pública*.

Foi un dos representantes máis importantes do federalismo rexionalista nos anos da Primeira República, acadando a alcaldía de Santiago de Compostela o 19 de maio de 1873, tras a súa elección como concelleiro do Partido Republicano nas primeiras eleccións municipais republicanas do 19 de abril. Durante o seu mandato inaugurouse a primeira liña de ferrocarril en Galicia, o 15 de setembro de 1873, entre Carril e o barrio de Cornes. No seu proxecto de *Hacienda cantonal* propugnou a descentralización do Estado.

Tras o golpe de Estado do xeneral Manuel Pavía, sucedido o 3 de xaneiro de 1874, tomou o control do Concello de Santiago a autoridade militar, que nomeou un novo consistorio encabezado por Andrés Tomás Bouza de Figueroa. Poucos anos despois, a noite do 11 de decembro de 1881, foi elixido 1º presidente do refundado Partido Republicano-Progresista de Santiago, que ofreceu a presidencia honoraria a Manuel Ruiz Zorrilla e a Nicolás Salmerón.

Arredor de 1870, iniciouse na masonaría, dentro da loxa Luz Compostelana nº 13, á que pertenceron Marcial Moure, Fortunato Rodríguez Arizmendi e Pablo González Munín, membros da Xunta de Goberno Democrática Republicana Federal de Santiago e mesmo este último formou parte do seu consistorio como 5º tenente de alcalde. O seu nome simbólico foi Viriato 1º, aínda que non parece que destacase especialmente. Tamén estivo interesado no espiritismo, chegando a crear a Editorial Niram-Alliv, anagrama do seu nome (como era costume entre moitos masóns) que empregou como pseudónimo nalgunhas das súas obras. Unha delas, *Aldrete ó los espiritistas españoles del siglo XVII* (1878), foi revisada polos censores do arcebispo Payá e condenada o 29 de xullo. Esta 1ª edición tivo unha limitada distribución, pola retirada de case que todos os exemplares á venda. Tres anos despois, a barcelonesa Tipografía de Leodegario Obradors reeditouna dentro da súa colección Biblioteca de Obras Raras y Curiosas. Libros de Magia y Ciencias Ocultas. A obra foi profundamente combatida desde os círculos católicos, merecendo o desprezo de autores como Gumersindo Laverde Ruiz, que chegou a cualificar a Sánchez-Villamarín de «avogado chalado de Santiago». A Editorial Niram-Alliv, seguiu publicando outras obras de Sánchez-Villamarín, como *La Biblia. Estudios de concordancia* (1881), onde propuxo atopar concordancias entre o Cristianismo e o Espiritismo.

Interesado nos temas agrarios, en 1880 gañou con *La Memoria sobre agricultura* o 1º premio no Certame Científico da Exposición Rexional de Pontevedra. Pouco tempo antes, participou na Exposición Rexional de 1877 de Lugo cun *Plano para un establecemento de piscicultura artificial*.
Faleceu en Santiago de Compostela, no número 30 da rúa das Orfas.

## Vida persoal 
Casou o 16 de xullo de 1844 con Carmen García-Pertierra Martínez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*