Marin Mersenne

**Marin Mersenne**, nado en Oizé (Países do Loira) o 8 de setembro de 1588 e finado en París o 1 de setembro de 1648, foi un sacerdote, matemático e filósofo francés, coñecido tamén pola forma latinizada **Marinus Mersenius** e mesmo como **Le Père Mersenne**. Estudou diversos campos da teoloxía, das matemáticas e da teoría musical.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia de labregos no departamento francés de Maine e Loira, foi educado en Le Mans e na universidade xesuíta de La Flèche, onde coñeceu a René Descartes e cultivou a súa amizade con el. Malia afirmarse en ocasións que foi xesuíta, o certo é que nunca chegou a ingresar na Compañía de Xesús. O 17 de xullo de 1611 fíxose membro da Orde dos Mínimos e dedicouse ao estudo da teoloxía e do hebreo. Despois deste período recibiu a orde sacerdotal en París en 1613.

Logo da súa consagración estivo un tempo ensinando filosofía e teoloxía en Nevers, pero en 1620 regresou a París, onde entrou no convento de L'Annonciade e, en compañía de personaxes como Descartes, Étienne Pascal, Gilles de Roberval e Nicholas-Claude Fabri de Peiresc, estudou matemáticas e música. Tivo unha nutrida correspondencia con diversos eruditos de Francia, Italia, Inglaterra e os Países Baixos, tales como Pierre de Fermat, Galileo Galilei, Giovanni Doni e Christiaan Huygens. Desde 1620 ata 1623 dedicouse exclusivamente a escribir sobre filosofía e teoloxía e a facer as súas primeiras publicacións, nas que refuta as ideas de Giordano Bruno.

Entre as súas viaxes cómpre salientar as que realizou a Italia en tres ocasións, en 1640, 1641 e 1645.

Morreu en París en 1648 a piques de facer os 70 anos, logo dunha serie de complicacións derivadas dunha intervención cirúrxica. No seu testamento vital, pediu que o seu corpo fose sometido a autopsia como derradeiro servizo ao interese da ciencia.

## Achegas ao coñecemento 
Hoxe lémbrase a Mersenne principalmente grazas aos números que levan o seu nome: os números primos de Mersenne. Mersenne introduciunos no seu *Cogitata physico-mathematica* de 1641, onde conxecturou acerca dalgunhas propiedades sobre eles, algunhas das cales só se puideron comprobar ou refutar xa no século XX.

Tamén traduciu e comentou as obras de Euclides, Arquímedes e outros matemáticos gregos.

A súa contribución máis sobranceira ao avance do coñecemento realizouna a través dunha extensa correspondencia (en latín) con matemáticos e outros científicos de diversos países. Nun tempo no que as revistas científicas aínda non apareceran, Mersenne foi o máis parecido ao centro dunha rede de intercambio de información científica.

Con todo, Marin Mersenne non foi principalmente matemático. En realidade empezou escribindo sobre teoloxía e filosofía, pero tamén foi un gran tratadista sobre teoría musical e sobre outros temas diversos.

As súas obras filosóficas caracterízanse por unha grande erudición e pola ortodoxia teolóxica máis estrita. O seu maior servizo á filosofía foi o seu entusiasta defensa de Descartes, de quen foi conselleiro e amigo en París e a quen visitou no seu exilio nos Países Baixos.&nbsp;

Máis tarde, deixou o pensamento especulativo e dedicouse á investigación científica, especialmente en temas como as matemáticas, a física e a astronomía. Entre as obras relacionadas con este período a máis coñecida é a tradución de ''L'Harmonie universelle* (1636), na que se trata a teoría musical e os instrumentos musicais. Unha das súas maiores contribucións a este campo foi a suxestión acerca de cal era a razón principal dun semitón. A descrición de Mersenne da determinación da primeira frecuencia absoluta dun ton audible (84 Hz) implica que, para entón, xa demostrara que a razón da frecuencia absoluta de dúas cordas vibrantes, que dan un ton musical e a súa oitava, é 1:2, e que a harmonía percibida (consonancia) de tales notas podía explicarse se a razón das frecuencias da oscilación do aire tamén era 1:2, o que ofrecía consistencia á hipótese da equivalencia entre as frecuencias da fonte e o movemento do aire.

## Obras 
miniatura|*Cogitata physico-mathematica*, 1644
miniatura|*Harmonie universelle*, 1636

* *Quaestiones celeberrimae in Genesim* (1623)
* *Observationes et emendationes ad Francisci Georgii Veneti Problemata: in hoc opere cabala evertitur, editio vulgata* (1623)
* *L'usage de la raison* (1623)
* *L'impiété des déistes, athées et libertins de ce temps* (1624)
* *L'a vérité des sciences contre les sceptiques ou pyrrhoniens: dédié à Monsieur, frère du roy par F. Marin Mersenne de l'ordre des Minimes* (1625)
* *Synopsis mathematica* (1626)
* *Traité de l'harmonie universelle* (1627)
* *Questions morales, théologiques et mathématiques* (1634)
* *Les mécaniques de Galilée* (1634)
* *Traité de l'orgue* (1635)
* *Harmonie universelle* (1636-37; 1ª parte e 2ª parte)
* *Les nouvelles pensées de Galilée* (1839; tradución e comentarios dos *Discours concernant deux sciences nouvelles* de Galileo de 1638)
* *Universae geometriae mixtaeque mathematicae synopsis* (1644)
* *Cogitata physico mathematica* (1644)
* *Novarum observationum physico-mathématicarum* (1647)
* *L'optique et la catoptique* (1651)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Correspondance du P. Marin Mersenne, religieux minime: publiée et annotée par Cornelis de Waard; avec la collaboration de Armand Beaulieu.* Centre National de la Recherche Scientifique. París, 1932-1988. 18 volumes.Armand Beaulieu, *Le groupe de*
* "Mersenne" en M. Bucciantini, M. Torrini (eds.), *Geometria e atomismo nella scuola galileiana*. Florencia, 1992. Páxinas&nbsp;17 a 34.
* Beaulieu, Armand. *Mersenne, le Grand Minime*. Fondation Nicolas-Claude Fabri de Peiresc. 1995.
* Dear, Peter Robert. *Mersenne and the Learning of the Schools.* Ithaca, Cornell University Press, 1988.
* Maury, Jean-Pierre. *À l'origine de la recherche scientifique: Marsenne*. Vuibert, 2003. ISBN 978-2-7117-5291-7
* Moreau, Roger. *Naissance de l'esprit scientifique: hommage à Marin Mersenne, 1585-1648*, París. Anagrammes, Perros Guirec, 2012. ISBN 978-2847190892
* Gehring, F. "Mersennus, Marin (lle Père Mersenne)". En *Grove's Dictionary of Music and Musicians* (ed. J.A. Fuller Maitland). 1922.
* Gómez, Carlos. "Marin Mersenne *versus* Giordano Bruno: la crítica mersianna al concepto de *anima mundi'' y la condena de la magia". Deimon, Revista de Filosofía, nº 14. 1997. Páxinas 93 e seguintes.