Cidade subterránea de Derinkuyu

**Derinkuyu** (en turco pronunciado ), (en grego de Capadocia: *Μαλακοπή*; romanizado *Malakopi;* en turco, *Cidade subterránea de Derinkuyu: Derinkuyu Yeraltı Şehri)* tamén coñecida como **Elengubu**, é unha antiga cidade subterránea con varios niveis preto da cidade moderna de Derinkuyu (na provincia de Nevşehir, Turquía) que se estende a unha profundidade aproximada de 85 metros. É o bastante grande como para ter acollido arredor de 20 000 persoas co seu gando e os seus víveres. 

É a cidade subterránea escavada máis grande de Turquía e un dos varios complexos subterráneos que se atopan en toda Capadocia.

## Características 
A cidade subterránea de Derinkuyu podía pecharse dende o interior cunhas grandes pedras rodantes. Cada andar podía ser pechado de forma independente.
miniatura|O cuarto co teito abovedado, posiblemente unha escola.
A cidade podía acoller até 20 000 persoas e tiña comodidades atopadas noutros complexos subterráneos a través da Capadocia, como prensas de viño e aceite, cortes, adegas, cuartos de almacenamento, refectorios e capelas. Exclusivo do complexo de Derinkuyu é un cuarto espazoso cun teito abovedado localizado no segundo andar. Está documentado que este cuarto foi utilizado como escola relixiosa e os cuartos á esquerda eran estudios.

Comezando entre o terceiro e o cuarto nivel hai unha serie de escaleiras verticais, que levan a unha igrexa no nivel máis baixo, o quinto.
miniatura|Un oco de ventilación na cidade
O gran oco de ventilación de 55 metros semella que se usou como pozo. O oco proporcionaba auga aos aldeáns tanto de arriba como, se o mundo exterior non era accesible, aos que se estaban agochando.

## Historia 
As covas poderían ter sido construídas inicialmente na branda roca volcánica da rexión da Capadocia polos frixios nos séculos VIII ou VII a. C. Cando o grego substituíu ao frixio, na época  Romana, os habitantes expandiron as súas cavernas con estruturas a distintos niveis engadindo as capelas e inscricións gregas.

A cidade de Derinkuyu estaba completamente construída na era bizantina, cando era usada de maneira habitual como protección contra os árabes musulmáns durante as guerras árabo-bizantinas (780–1180&nbsp;EC). A cidade estaba conectada con outra cidade subterránea, Kaymakli, a través de máis de 8 quilómetros de túneles. Algúns artefactos descubertos nestes asentamentos subterráneos pertencen á Segunda Idade de Ouro Bizantina, entre os séculos V e X.&nbsp;

Estas cidades seguiron a ser utilizadas pola poboación cristiá para protexerse da invasión mongol de Tamerlán no século XIV.

Despois de que a rexión caese perante os otománs, os poboadores utilizaron as cidades para se refuxiaren (en grego capadocio: ) dos gobernantes turcos musulmáns.

No século XX, as cidades subterráneas aínda eran utilizadas por gregos capadocios e armenios para fuxir das persecucións periódicas. Pouco despois os túneles foron abandonados.

En 1963, os túneles foron redescubertos após un residente da área atopou un cuarto misterioso detrás dunha parede na súa casa mentres a renovaba. Escavacións posteriores revelaron o acceso á rede de túneles. En 1969, o sitio foi aberto aos visitantes, con máis da metade da cidade subterránea accesíbel en 2016.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* [http://www.great-adventures.com/destinations/turkey/cappadocia.html ], *Adventures Great and Small* (en inglés)
* [https://www.mineral-exploration.com/mepub/kaymaklianatolia2007.pdf ], Thomas Krassmann (en alemán)
* [http://www.cappadociaturkey.net/derinkuyu_underground_city.htm ], *Cappadocia Turkey* (en inglés)
* [https://sometimes-interesting.com/derinkuyu-the-underground-cities-of-cappadocia/ ], *Sometimes Interesting* (en inglés)