Castino

**Flavio Castino** (en latín: *Flavius ​​Castinus*) foi un patricio e xeneral do Imperio Romano de Occidente, unha figura política de grande influencia na corte do emperador Honorio despois da morte de Constancio III. 

Mentres o emperador oriental Teodosio II vacilaba en nomear un novo emperador en Occidente, Castino optou por facelo el mesmo e declarar a Xoán Primicerius, un *primicerius notariorum* ou funcionario civil maior, como novo emperador occidental.

## Campaña en Hispania 
Trala morte do coemperador do Imperio romano de Occidente, Constancio III, en 421, Honorio permaneceu como o único emperador de Occidente. O seu eventual sucesor debería ser o futuro Valentiniano III, pero daquela era moi novo. A nai de Valentiniano, Gala Placidia, decidiu evitar que un xeneral se volvese tan poderoso como para tomar o poder efectivo despois da morte de Honorio, en detrimento de Valentiniano. E un deses xenerais era o propio Castino. 

Castino foi *come domesticorum* ("comandante da garda") de Constancio, e continuou a súa carreira militar, ata que, no 421, chegou a súa asociación co trono por Honorio. Baixo Constancio, loitou contra os francos no 419. Á morte de Constancio, ou quizais incluso antes, Castino foi elevado ao rango de *magister militum*, encargado de dirixir unha campaña contra os vándalos na Península Ibérica. Bonifacio incorporouse como segundo ao mando, formando as tropas un gran continxente de visigodos ao mando do rei Teodorico I de Aquitania. A campaña xa comezou mal, cando Bonifacio abandonou a Castino despois dun desacordo, incluso antes de deixar Italia, para ir á provincia de África.  

Aínda que tivo algúns éxitos en Baetica, onde Castino conseguiu asediar aos vándalos, case obrigándoos a renderse a sorte rematou cando, despois de escoller, de súpeto, enfrontarse aos vándalos na batalla, foi abandonado polos continxentes visigodos, que estaban insatisfeitos co seu mando, o que o levou a ser derrotado, e tivo que se retirar a Tarraco.

Castino culpou da derrota a Gala Placidia, quen estaría detrás da traizón dos visigodos, dos que antes fora raíña, e detrás do abandono de Bonifacio, que, de feito, converteuse aliado dela nos últimos anos. Honorio, antes das queixas de Castino, enviou ao exilio a Placidia, que se instalou na corte de Constantinopla (423).

## Ascenso e caída de Xoán 
[miniatura|Efixie de [Xoán Primicerius|Xoán nun *solidus* cruñado en Rávena. Castino, foi partidario de Xoán, quen tomou o poder en posición a Teodosio II.]]
Castino xa era patricio cando se produciu a morte de Honorio o 15 de agosto do 423. Esta morte, despois da morte de Constancio III no 421, e o exilio de Gala Placidia en Constaninopla, creou un baleiro de poder "se se pode describir así", que, en palabras de Matthews, "encheuse, como era de esperar, por usurpación".

O emperador de Oriente, Teodosio II, dubidou en nomear ao sucesor de Honorio, quizais considerando a posibilidade de reunir os dous imperios baixo o seu propio mando pois trala morte de Honorio, "técnica e legalmente converteuse no  único gobernante de todo o Imperio Romano". En calquera caso, parecía confiar en Castino, xa que foi nomeado cónsul no 424. Así, Oost argumenta que Teodosio chegou a un acordo con Castino, de tal xeito que Castino actuaría como o seu vicerrexente en Occidente e, a cambio, o nomearía cónsul da parte occidental para o 424, xunto con Victor para a parte oriental.  

De facerse tal acordo, rachouno Castino cando decidiu rebelarse contra Teodosio a finais do 423 nomeando a Xoán como novo emperador occidental. Non está claro por que Castino decidiu rebelarse contra Teodosio. Probablemente se deba á presenza na corte de Teodosio de Gala Placidia, que probablemente fixo presión para elevar a Valentiniano ao trono de Occidente, que entón tiña catro anos, e nomearse a si mesma a gardiá do novo emperador. Ademais, o nomeamento por Teodosio como *Comes Africae* a Bonifacio, aliado de Gala Placidia e, contra Castino, parece que se remonta a este período. 

En calquera caso, Castino tomou a iniciativa e, o 20 de novembro de 423, conferiu a púrpura ao *primicerius notariorum* Xoán, un funcionario ancián. Os historiadores modernos preguntáronse por que Castino non asumiu directamente o poder e unha posible explicación sería que os que estaban no cumio do exército preferían quedar atrás da situación política, manter o contacto coas tropas e actuar sen molestias polas condicións diplomáticas que implican o papel de emperador como xa sucedeu en múltiples casos: Arbogasto escollera emperador a Eugenio, Ardaburio rexeitou o nomeamento que lle ofreceu o Senado e pediu que se lle entregase a seu fillo Flavio Ardabur Aspar e, posteriormente, Flavio Orestes colocou no trono a seu fillo Rómulo Augústulo.

Non obstante, o destino de Xoán e Castino quedou selado cando a maioría do imperio permaneceu leal á dinastía teodosiana e Teodosio, de feito, rexeitou recoñecer ao vello Xoán como *collega* e nomeou a Valentiniano como César, ademais de confirmar a Gala Placidia como Augusta. Xoán e Castino víronse obrigados a enfrontarse á ameaza dun ataque de Oriente sen ter o control total da metade occidental do Imperio. Bonifacio, en África, rexeitou recoñecer a Xoán, poñéndose xunto a Valentiniano e a súa titora, Placidia. Xoán, foi finalmente capturado e executado polo exército oriental en xuño ou xullo do 425 en Rávena.

Descoñécese o papel de Castino nestes acontecementos. Matthews afirma sucintamente que o enviaron ao exilio, mentres Oost engade que "unha fonte dubidosa di que atopou refuxio na magnanimidade cristiá doutro vello inimigo, o conde Bonifacio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
*