Selección de fútbol do Perú

A **Selección de fútbol do Perú** é o equipo representativo do Perú nas competicións oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Peruana de Fútbol, a cal é membro da Confederación Suramericana de Fútbol. O debut da selección peruana produciuse o 1 de novembro de 1927 ante a selección do Uruguai no Campionato Suramericano daquel ano. Até a data participou en catro edicións da Copa Mundial de Fútbol (1930, 1970, 1978 e 1982), sendo os seus mellores resultados os cuartos de final alcanzados en 1970 e 1978. Mentres que a nivel rexional, foi campioa da Copa América en 1939 e 1975.

En canto ás categorías xuvenís a selección sub-23 obtivo o segundo lugar no Torneo Preolímpico Suramericano Sub-23 de 1960, o terceiro lugar en 1964, 1980 e o cuarto lugar en 1972. A selección sub-20, obtivo a medalla de ouro nos Xogos Suramericanos de 1990 e a medalla de bronce nos Xogos Suramericanos de 1994. A selección sub-17, participou en dúas copas do mundo da categoría, a primeira delas na en 2005 e logo na de 2007 onde avanzou até os cuartos de final. A selección é alcumada habitualmente *la Blanquirroja* (do castelán: *a albivermella*)

## Historia 
[esquerda|miniatura|130px|Victor Benítez, xogador do Perú entre [1957 e 1959.]]
En 1922 tivo lugar a creación da Federación Peruana de Fútbol, que se afiliou á Confederación Suramericana de Fútbol en 1925, mais as limitacións internas e os problemas económicos impediron a creación dunha selección nacional que oficialmente representase ao país internacionalmente. En 1927, a selección de fútbol do Perú foi creada oficialmente, e foi a anfitrioa do Campionato Suramericano dese mesmo ano, onde o Perú ocupou o terceiro lugar logo dunha vitoria (3-2 ante ) e dúas derrotas (0-4 ante  e 1-5 ante ).

En 1930, a «blanquirroja» foi convidada a participar na primeira Copa Mundial de Fútbol, Perú integrou o grupo C xunto coas seleccións de  e , sendo derrotada nos dous encontros que disputou, 1-0 contra o anfitrión e 3-1 contra os romaneses. Logo dun receso de seis anos levouse a cabo novamente o Campionato Suramericano de Seleccións e por segunda ocasión realizouse no Perú, foron só catro selecciones as que participaron , ,  e Perú como anfitrioa. A selección peruana iniciou a súa participación o 13 de xaneiro cunha derrota ante os «charrúas», sete días máis tarde novamente foi derrotada esta vez a mans da Arxentina, o 26 de xaneiro conseguiu a súa única vitoria ante Chile por 1-0 e situouse na terceira posición. En 1939 a selección peruana logrou o seu primeiro título internacional de grande envergadura: o Campionato Suramericano que se realizou na cidade de Lima. A selección disputou catro encontros nese campionato e gañounos todos, 5-2 a , 3-1 a , 3-0 a  e 2-1 a  na final.

Dende finais dos anos 1930, Perú non volvera conseguir ningún título de relevancia nin clasificarse para o Mundial. Porén, o 31 de agosto de 1969, a selección peruana enfrontouse á de  no marco das eliminatorias para a Copa Mundial de Fútbol de 1970. Perú tan só necesitaba un empate para clasificarse deixando fóra de competición a bolivianos e arxentinos. Ese día Perú logrou empatar 2-2 con goles de Oswaldo Ramírez, e a «blanquirroja» obtivo a súa clasificación o Mundial de 1970. Na Copa do Mundo, a selección formou parte do grupo D xunto coas seleccións de Alemaña Federal,  e . No primeiro encontro conseguiu unha vitoria por 3-2 ante Bulgaria logo de ir perdendo 2-0, os goles foron anotados por Alberto Gallardo, Héctor Chumpitaz e Teófilo Cubillas. No seu segundo encontro novamente obtivo unha vitoria tras vencer comodamente por 3-0 a Marrocos, con dous goles de Teófilo Cubillas e un de Roberto Challe, mentres que no último encontro da fase de grupos foi derrotada por Alemaña Federal por marcador de 3-1, ocupando o segundo lugar do seu grupo con 4 puntos e logrando a clasificación aos cuartos de final onde a selección peruana foi eliminada polo Brasil que finalmente resultou campioa do torneo.

Trala desilusión de non conseguir clasificarse á Copa Mundial de Fútbol de 1974, Perú gañaría ao ano seguinte súa segunda Copa América. Nas eliminatorias para a Copa Mundial de Fútbol de 1978, Perú formou parte do grupo 3 xunto coas seleccións de  e , disputou catro encontros dos cales gañou dous e empatou nos outros dous, sumando seis puntos e pasando á seguinte rolda de maneira invicta. Na rolda final enfrontouse a Brasil co que perdeu por 1-0, logo mediuse ante  á cal venceu por marcador de 5-0, conseguindo desta forma a súa segunda clasificación para unha copa do mundo. No primeiro encontro do Mundial venceron a  por 3-1, no segundo encontro empatou a cero goles ante os  e finalmente derrotou por 3-1 á selección de , que participaba por primeira vez nun mundial de fútbol. Xa na segunda fase o combinado peruano integrou o grupo B xunto con Brasil (perdeu 3-0),  (perdeu 1-0) e  (perdeu 6-0).

Nas eliminatorias para a Copa Mundial de Fútbol de 1982, Perú tivo que enfrontar no seu grupo a  e  que viña de obter o Mundialito realizado neste último país. O 26 de xullo de 1981, Perú disputou o primeiro encontro do seu grupo ante Colombia na cidade de Bogotá, onde conseguiu un empate 1-1, logo recibiu en Lima ao mesmo rival e esta vez derrotouno por 2-0. Posteriormente disputáronse os encontros ante Uruguai, primeiro en Montevideo onde logrou unha vitoria por 2-1, mentres que no encontro de volta Perú clasificouse á Copa Mundial de Fútbol de 1982 logo de empatar 0-0 en Lima. Xa no mundial Perú integrou o grupo A xunto , o  e . No seu primeiro encontro obtivo un empate a 0 goles ante a selección do , logo empatou novamente ante  por 1-1. Finalmente foron derrotados por  por marcador de 5-1, Perú ocupou o último lugar do grupo con só dous puntos e foi eliminado na primeira fase do torneo. 

En 2017, a selección peruana logrou clasificarse para o Mundial despois de 36 anos.

## Uniforme 
As cores da selección do Perú son o vermello e o branco. O primeiro equipamento da selección foi fabricado para a Copa América de 1927, e consistía en pantalóns brancos e unha camisola a raias vermellas e brancas. Outro uniforme foi fabricado para o Mundial do Uruguai de 1930, que consistía nun equipamento completamente branco co pescozo de cor vermella. Un terceiro uniforme distinto foi deseñado para o Campionato Suramericano de 1935, diferenciándose do anterior por levar unha franxa horizontal vermella no medio da camisola. Finalmente, o actual uniforme foi feito para os Xogos Olímpicos de Berlín 1936, no que se trocaba a anterior franxa horizontal por unha diagonal do ombreiro dereito á cadeira dereita. O sinxelo deseño do equipamento peruano foi recoñecido internacionalmente en 2010 cando a ESPN, unha cadea deportiva, cualificou o xersei do Perú do Mundial de 1978 como o mellor equipamento de tódolos tempos.

{{#ifeq:{}|centro||}}{{#ifeq: {} | bottom |135px|Nolberto Solano|}}{{#if: {} | {{{linkoverride|info}}} |}}{}{{#ifeq: {} | top | {} |}}{{#ifeq:{}|centro||}}

## Estadio 
miniatura|300px|Vista da tribuna norte do Estadio Nacional.
O Estadio Nacional do Perú, tamén coñecido como *Estadio José Díaz*, é o estadio principal da Selección de fútbol do Perú. Conta cunha capacidade para 45.574 espectadores, foi inaugurado o 18 de xullo de 1897 co nome de *Estadio Guadalupe*. En 1921, como parte do programa de «embelecemento» da cidade de Lima impulsado polo entón Presidente do Perú Augusto Leguía con motivo da celebración do Centenario da Independencia do Perú, o estadio foi renovado e rebautizado co nome de *Estadio Nacional*. O primeiro encontro oficial disputaríase o 1 de novembro de 1927, no marco do Campionato Suramericano, coa vitoria de  sobre Perú por 4-0. Máis tarde, durante o goberno do xeneral Manuel A. Odría, o estadio foi reconstruído e oficialmente reinaugurado o 27 de outubro de 1952. O 27 de agosto do 2005 inaugurouse o gramado artificial que se instalou con ocasión da Copa Mundial de Fútbol Sub-17 de 2005 que levou a cabo no Perú, aínda que a nova superficie foi moi criticada polos clubs de Primeira División debido ás lesións sufridas polos seus futbolistas.

Por tal motivo o seleccionado peruano nos últimos anos viuse na obrigación de utilizar como sede para disputar os seus encontros de local o Estadio Monumental, popularmente coñecido como *Monumental de Ate* ou *Monumental Ou*, propiedade do Club Universitario de Deportes, situado ao leste da cidade de Lima no Distrito de Ate. Foi deseñado polo arquitecto uruguaio Walter Lavalleja, e conta cunha capacidade ou aforamento total para 80.093 espectadores: 58.577 asistentes no seu catro tribunas e 21.516 persoas adicionais no catro edificios de palcos-suites que o rodean. A selección de fútbol do Perú non tivo moito éxito xogando no Monumental, dun total de quince encontros só obtivo a vitoria en tres ocasións, empatando oito veces e perdendo en cinco oportunidades. O primeiro encontro disputado pola selección neste estadio foi ante Ecuador o 2 de xuño de 2001, nun encontro válido polas eliminatorias para o Mundial de 2002, o cal finalizou con vitoria para os ecuatorianos por 2-1. A primeira vitoria foi ante Bolivia o 12 de setembro de 2007 nun encontro amigable.

### Vila Deportiva Nacional 
A Vila Deportiva Nacional (do castelán: *Cidade Deportiva Nacional*) tamén coñecida como a *VIDENA*, é o centro de operacións de tódalas seleccións peruanas (dende menores até a absoluta) e o cuartel xeral da Federación Peruana de Fútbol. Atópase situada no Distrito de San Luis, na cidade de Lima. Foi construída en 1996, baixo a presidencia de Alberto Fujimori e sendo Nicolás Delfino presidente da FPF. Posúe unha área total próxima aos 50.000 m².

## Resultados 
### Copa Mundial de Fútbol 
### Copa América 
|}

## Xogadores 
### Máis partidos disputados 
:*Actualizado a 15 de outubro de 2019.*

### Máximos goleadores 
:*Actualizado a 15 de novembro de 2019.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Federación Peruana de Fútbol

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da FPF
* Perfil FIFA do Perú 
* Todo sobre Perú nos mundiais