Batalla da Liña Tannenberg

A **batalla da Liña Tannenberg** (alemán: *Die Schlacht um die Tannenbergstellung*; ruso: Битва за линию «Танненберг») ou **batalla dos Montes Azuis** (estoniano: *Sinimägede lahing*) foi un enfrontamento militar entre o Destacamento do Exército Narwa alemán e a Fronte de Leningrado soviética. As dúas unidades loitaron polo estratéxico istmo de Narva dende o 25 de xullo ata o 10 de agosto de 1944. A batalla loitouse na Fronte Oriental durante a Segunda guerra mundial. O obxectivo estratéxico da Operación Estonia Soviética era reocupar Estonia como base favorable para as invasións de Finlandia e Prusia Oriental. As forzas das Waffen-SS incluían 24 batallón de infantería de voluntarios da División Nordland, da División Flamenga, da Divión Nederland e da Lexión de Valonia. Aproximadamente a metade da infantería estaba formada por persoal da 20ª División de Granadeiros Waffen SS (1ª Estonia). A forza alemá de 22 250 homes aguantou a 136 830 soldados soviéticos. Como as forzas soviéticas estiveron constantemente reforzadas, o historiador estoniano Mart Laar estima que as súas baixas foron de 170 000 mortos e feridos.

## Antecedentes 
Tras defender a cabeza de ponte de Narva durante seis meses, as forzas alemás retiráronse ata a Liña Tannenberg nos outeiros de Sinimäed (en ruso: Синие горы) o 26 de xullo de 1944. Os tres outeiros van de leste a oeste. O máis oriental era coñecido polos estonianos como Lastekodumägi (outeiro do Orfanato; *Kinderheimhöhe* en alemán). O central era o Grenaderimägi (o oouteiro dos Granadeiros; *Grenadierhöhe*), e o occidental era Tornimägi (o outeiro da Torre; tamén coñecido en alemán como 69,9 ou *Liebhöhe*, outeiro do Amor). As alturas teñen pendentes pronunciadas e elévanse entre 20 e 50 m sobre o terreo circundante. 

As formacións do III SS Corpo Panzer do *Gruppenführer* Felix Steiner detiveron a súa retirada e pasaron a posicións defensivas nos outeiros. A 4ª Brigada Voluntaria de Granadeiros Panzer Nederland comezou a cavar no flanco esquerdo (norte) da Liña Tannenberg, unidades da 20ª División de Granadeiros Waffen SS (1ª Estonia) cavou no centro, e a 11ª División de Granadeiros Panzer Voluntarios SS Nordland no flanco dereito (sur). Outra sección da fronte ocupada polos prusianos orientais da 11ª División de Infantería estaba situada uns quilómetros máis ao sur, contra o 8.º Exército na cabeza de ponte de Krivasoo.

O mariscal soviético Leonid Govorov consideraba a Liña Tannenberg como a posición clave do Grupo de Exércitos Norte e concentrou as mellores forzas da Fronte de Leningrado. Os 122º e 124º Corpos de Fusileiros e divisións do 117º Corpo de Fusileiros foron adicionalmente subordinados ao xeneral Ivan Fedyuninsky, ao mando do 2º Exército de Choque. Para logralo, Govorov recibiu a orde de destruír as comunicacións detrás das forzas alemás e realizar asaltos aéreos contra as estacións ferroviarias de Jõhvi e Tapa o 26 de xullo. As forzas soviéticas que sufriran perdas foron reforzadas con man de obra fresca. A entrega de artillería pesada soviética complementou as nove divisións dos 109º, 117º e 122º Corpos de Fusileiros. despregados en 25 batallóns de Estonia e 24 alemáns, neerlandeses, daneses, flamengos, italianos, noruegueses e valóns. Unidades da División Nordland foron situados entre os dous outeiros e a defensa completouse coa Compañía Anticarro, 1ª Estonia, detrás da Nordland. Os restos da vangarda alemá foron destruídos. O pelotón comandado polo tenente Lapshin conseguiu chegar ao cumio do outeiro dos Granadeiros. Especial coraxe mostrou o sarxento Efendiyev, que destruíu un punto forte alemán no outeiro. O organizador do *Komsomol*, V.I. Lavreshin do 937º Rexemento de Fusileiros, que marchaba por diante das súas tropas cunha bandeira vermella nas mans, erixiuna no cumio.

Reticente a admitir a catástrofe no seu informe ao Alto Mando Soviético o 30 de xullo, o comisario político do 2º Exército soviético prometeu falsamente que o outeiro dos Granadeiros aínda estaba en posesión do 109º Corpo de Fusileros. Como xustificación do fracaso á hora de romper as defensas alemás, o inforte citaba a débil colaboración entre a artillería e a infantería. O informe tamén mencionaba a acción pobremente coordinada da unidades blindadas, que se dirixiron aos campo de minas que non foron despexados polas unidades de zapadores. O comisario presentou serias acusacións contra os comandantes das unidades e afirmou no seu informe que estaban moi bébedos mentres intentaban comandar os ataques.

### 30-31 de xullo 
O 30 de xullo a batalla continuou de xeito semellante. A artillería soviética aumentou a intensidade do seu fogo disparando 30 000 proxectís, Unidades do 8º Exército soviético avanzaron nos bosques da sección sur da fronte.

O 31 de xullo o mando soviético cambiou a dirección do seu fogo preparatorio de artillería, desta vez apuntándoo tras o outeiro e illando os defensores alemáns do grupo principal do exército. O descenso gradual do número de proxectís disparado pola artillería soviética (9 000 o 30 de xullo) foi unha proba do debilitamento dos ataques soviéticos.

Naquela ocasión, o comisario político do 2.º Exército de Choque admitiu o fracaso á hora de romper a defensa. Explicouno afirmando que o fogo de artillería se estaba a atrasar. Cando rematou o bombardeo de artillería, o fresco Batallón II do 2º Rexemento Estoniano respondeu ao fogo inflixindo graves baixas aos soviéticos asaltantes e contraatacou, recuperando o outeiro dos Granadeiros. Os carros de combate soviéticos abriron paso na sección sueste da fronte. En total, o 3 de agosto, vinte carros de combate soviéticos foron destruídos. Os ataques soviéticos do 4 ao 6 de agosto foron máis febles; o 4 de agosto, once carros foron destruídos e o 5 de agosto sete máis. Durante a noite anterior ao 6 de agosto, resultaron destruídos seis carros de combate. En anos máis recentes, autores rusos publicaron algúns datos pero non de todo o curso da batalla. O 2º Exército de Choque informou da destrución de cincuenta dos seus carros o 29 de xullo.

O autor ruso Grigoriy F. Krivosheev, no seu relato "Baixas e perdas en combate soviéticas no século XX", enumera 665 827 baixas sufridas pola Fronte de Leningrado en 1944, 145 102 delas mortos, desaparecidos en combate ou capturados.

O Grupo de Exércitos Norte alemán enterrou 1 709 homes en Estonia entre o 24 de xullo e o 10 de agosto de 1944.

## Notas