Pecado orixinal antixénico

[miniatura|400px|**O pecado orixinal antixénico:** Cando o corpo se encontra por primeira vez cun axente infeccioso produce [anticorpos efectivos contra os seus **antíxenos dominantes** e así elimina a infección. Pero cando se volve a encontrar co mesmo axente infecccioso, nun estadio posterior no que evolucionou, cun **antíxeno dominante novo**, e co antíxeno orixinal sendo agora recesivo, o sistema inmunitario aínda seguirá producindo os anticorpos iniciais contra este vello "antíxeno agora recesivo" e non desenvolverá novos anticorpos contra o antíxeno dominante novo, o que ten como resultado a produción de anticorpos que non son efectivos e a xeración dunha inmunidade feble.]]

O **pecado orixinal antixénico**, tamén coñecido como **efecto Hoskins**, é a propensión do sistema inmunitario do corpo a utilizar preferentemente a memoria inmunolóxica baseada en infeccións previas cando se encontra cunha segunda versión lixeiramente diferente da entidade allea (por exemplo, un virus ou bacteria). Isto deixa o sistema inmunitario "atrapado" pola primeira resposta que desenvolveu contra cada antíxeno e non pode orixinar respostas potencialmente máis efectivas durante as seguintes infeccións. O fenómeno do pecado orixinal antixénico describiuse en relación con virus como o da gripe, dengue, virus da inmunodeficiencia humana (VIH) entre outros.

Este fenómeno describiuse primeiramente en 1960 por Thomas Francis, Jr. no artigo "On the Doctrine of Original Antigenic Sin" (Sobre a doutrina do pecado orixinal antixénico). Foi nomeado por analoxía co concepto teolóxico do pecado orixinal. Segundo Thomas Francis, que describiu orixinalmente a idea,

O pecado orixinal antixénico é de especial importancia na aplicación de vacinas. No dengue, o efecto do pecado orixinal ten importantes implicacións para o desenvolvemento de vacinas. Unha vez que se establece unha resposta contra un serotipo do virus do dengue, é improbable que a vacinación contra un segundo serotipo sexa efectiva, o que implica que deben establecerse respostas equilibradas contra todos os serotipos do virus (hai catro) coa primeira dose de vacina. Porén, en 2015, illouse unha nova clase de anticorpos neutralizantes moi potentes que é efectiva contra todos os serotipos do virus, o que trouxo novas esperanzas de conseguir desenvolver unha vacina universal para o dengue.

A especificidade e a calidade da resposta inmune contra novas cepas do virus da gripe a miúdo está diminuída en individuos que son vacinados repetidamente (por vacinación ou por infeccións recorrentes). Porén, o impacto do pecado antixénico sobre a protección non foi aínda ben establecido e parece diferir con cada vacina de axente infeccioso, localización xeográfica e idade. Foi demostrado que durante a infección secundaria por diferentes cepas do virus do dengue, os CTL prefiren liberar citocinas en vez de causar a lise da célula. Como resultado, a produción destas citocinas pénsase que incrementa a permeabilidade vascular e exacerba os danos nas células endoteliais.

Varios grupos de investigadores intentaron deseñar vacinas para o VIH e o virus da hepatite C baseándose na indución de respostas citotóxicas (CTL). O descubrimento de que os CTL poden quedar nesgados polo pecado antixénico orixinal, pode axudar a explicar a efectividade limitada destas vacinas. Os virus como o VIH son moi variables e sofren mutacións frecuentemente, e así, debido ao pecado antixénico orixinal, a infección por VIH inducida por virus que expresan epítopos lixeiramente diferentes (dos da vacina viral) non poderán ser controlados pola vacina. De feito, a vacina podería facer que a infección fose aínda peor, ao "atrapar" a resposta inmune na primeira resposta non efectiva que desenvolveu contra o virus.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Potenciación dependente de anticorpo
* Inmunidade mediada por células
* Inmunidade humoral
* Resposta policlonal