open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Recuperación da lingua hebrea

O proceso de **recuperación da lingua hebrea** tivo lugar en Europa e Palestina contra o final do século XIX e comezos do século XX, e a través del, o emprego da lingua cambio dende o uso litúrxico do xudaísmo a lingua falada e lingua escrita no día a día de Israel. O proceso comezou cando os xudeus comezaron a chegar a Palestina na primeira metade do séxulo XIX e empregaron o hebreo como lingua franca. Porén, produciuse un desenvolvemento paralelo en Europa no que o hebreo cambiou dende lingua litúrxica a lingua literaria o cal xogou un papel determinante nos programas educativos. O hebreo moderno, xunto co árabe moderno, foi oficializado en Israel dende o mandato británico de Palestina, unha situación que continuou dende a Declaración de Independencia de Israel de 1948. Máis que un proceso puramente lingüístico, a recuperación do hebreo foi empregado pola modernización xudía e movementos políticos, e converteuse nun dos piares asociados ó asentamento da terra, ó sionismo e á política israelí.

O proceso de recuperación do hebreo no uso regular é único, non existindo outros exemplos dunha lingua natural sen ningún falante nativo. Adquiriu millóns de falantes nativos e non existen outros exemplos dunha lingua sacra que se convertese en lingua nacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Revitalización lingüística
* Lista de linguas revividas
Kallocaína

***Kallocaína*** é unha novela distópica en lingua sueca escrita pola autora escandinava Karin Boye e publicada en 1940 por Albert Bonniers Förlag co título orixinal de ***Kallocain***. Describe un mundo futuro de terror cotián a través dos ollos do químico Leo Kall, científico que traballa nun Estado Mundial totalitario. Foi traducida ao galego por Marta Dahlgren, e publicada por Editorial Hugin e Munin en 2015.

A obra resultou gañadora do XV premio Plácido Castro, fallado en xuño de 2016.

## Trama 
Leo Kall vive coa súa muller Linda Kall nunha cidade adicada á industria química. Leo é un científico leal ao sistema político, e desenvolve unha droga da verdade á que dá nome, a kallocaína. A droga causa o efecto de facer que as persoas revelen calquera información, mesmo pensamentos dos cales non son conscientes.

No desenvolvemento da droga Leo é levado a comisarías para contrastar o seu uso en acusados por traizón. Descobre así que existe unha rede de persoas contrarias ao réxime, individualistas e civilistas e partidarias da cultura existente antes da imposición do Estado Mundial.

Ao cabo, cando Leo decide evadirse e saír á superficie para liberar a súa curiosidade, é capturado por militares do Estado Universal, en guerra contra o Estado Mundial ao que pertencía.

## Narración 
O relato está escrito en primeira persoa polo propio Leo Kall desde o seu cativerio, como memorias. Un dos aspectos importantes na novela son as relacións e conexións entre os distintos personaxes, como o matrimonio con Linda e os sentimentos de celos, así como as suspicacias nunha sociedade con forte servilismo e incerteza legal.

O tratamento do tema da droga da verdade ligado á subordinación de cada cidadán ao Estado aparece tamén na obra *Un feliz mundo novo* de Aldous Huxley (1932), outra obra na que a farmacoloxía é usada para a submisión das persoas. Porén, mentres que na novela de Huxley a droga é usada para eliminar a necesidade da inconformidade xeral, en *Kallocaína* a droga é usada para detectar actos individuais e propósitos de rebelión.

Aparecen tratados os temas da individualidade nun estado totalitario, o sentido da vida e o poder do amor.

A obra desenvólvese principalmente no laboratorio de Leo Kall, así como no seu domicilio.

## Adaptacións 
*Kallocain* foi traducida a máis de dez linguas. En 1981 Hans Abramson dirixiu unha adaptación a miniserie para televisión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* John Hickman. "When Science Fiction Writers Used Fictional Drugs: Rise and Fall of the Twentieth-Century Drug Dystopia". *Utopian Studies* Vol. 20, No. 1, pp.&nbsp;141–170. (2009)
Calyptophractus retusus

***Calyptophractus retusus***, coñecido vulgarmente na literatura internacional como **pichiciego grande**, ou **pichiciego chaqueño**, é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos e subfamilia dos eufractinos, a única incluída no xénero *Calyptophractus*.

## Características, hábitat e distribución 
miniatura|esquerda|230px|Na man dun home.
É un armadillo de pequeno tamaño (aproximadamente duns 17&nbsp;cm). É de cor parda amarelada, aínda que ten pelo branco nas partes laterais e no ventre. Como todos os armadillos, ten unha coiraza ósea na rexión dorsal.

Aliméntase de insectos. Habita en zonas areosas, e é un bo escavador. Encóntrase na rexión do Gran Chaco, no sueste de Bolivia, o oeste de Paraguai e o extremo norte da Arxentina. O seu hábitat natural son as matogueiras secas tropicais e subtropicais, e os pastos secos das terras baixas. A especie na actualidade está ameazada pola perda dos seus hábitats.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* McKenna, Malcolm C. & Bell, Susan K. (1997): *Classification of Mammals Above the Species Level*. Nova York: Columbia University Press. ISBN 0-231-11013-8.
* Nowak, Ronald M. (1999): ''Walker's Mammals of the World*. 6ª ed. Baltimore, Maryland, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-5789-8.
* VV. AA. (1968): "Dasipódios" en *Enciclopedia Salvat de las ciencias. Tomo 6. Animales vertebrados*. Pamplona: Salvat, S. A. de Ediciones, pp.&nbsp;86–88.
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M., eds. (2005): *Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference*, 3rd ed. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-0.

### Outros artigos 
* Mamíferos
* Cingulados
* Dasipódidos
* Eufractinos

### Ligazóns externas 
* *Calyptophractus retusus* na ADW. Con informacións da especie. 
* *Calyptophractus retusus'' na EOL.
Alberte Blanco

**Alberte Blanco Casal**, nado en Cobres (Vilaboa) o 20 de decembro de 1951, é un enxeñeiro, profesor, escritor e político galego do BNG.

## Traxectoria 
Enxeñeiro Técnico Industrial, Profesor de Tecnoloxía de Ensinanza Secundaria no instituto de Verín  e tamén director entre 2002-2005. Foi Director Xeral de Montes da Consellería do Medio Rural da Xunta de Galicia (2005-2009). Exerceu como concelleiro nacionalista en Verín desde 1991 ata 2005. Foi membro do Consello Nacional do BNG.

Foi fundador da Asociación Cultural Monterrei, da súa revista *A Tempo* e do colectivo de animación cultural Foro Monterrei. Colaborou nos diarios dixitais *Sermos Galiza*, *Praza Pública* e *Terra e Tempo*, e na revista do *Fórum Galaico Transmontano* editada en Chaves. Tamén publicou unha colaboración semanal en *Nós Diario* e escribiu sobre John Lennon en Grial.

## Obras 
### Narrativa 
**Arcadia. Os gardiáns do segredo* (2013). Círculo Rojo. 431 páxs. ISBN 9788490308929.
**Telumbres de lúa* (2014). Relatos autobiográficos.
**O Códice esmeralda* (2017). Edicións Xerais. Finalista do Premio Xerais de novela de 2015. 421 páxs. ISBN 9788491211594. ePub: ISBN 978-84-9121-160-0.
**A soidade do inquisidor* (2024). Vigo: Xerais. 384 páxs. ISBN 978-84-1110-559-0. ePub: ISBN 978-84-1110-564-4.
**O Pazo das Marismas* (2026). Vigo: Xerais. 464 páxs. ISBN 978-84-1110-785-3. ePub: ISBN 978-84-1110-787-7.

### Ensaio 
* *O conflito de intereses no camiño de ferro de Zamora a Ourense: aproximación histórica ao periodo, 1840-1930* (2015). Deputación Provincial de Ourense. 204 páxs. ISBN 9788492554867.
* *Memorias da brétema* (2019). Editorial Punto Rojo. 232 páxs. ISBN  9788413049878.
* *Xeopolítica, pandemia e poscapitalismo* (2021). Xerais, Col. Crónica. 320 páxs. ISBN 978-84-9121-829-6. ePub: ISBN 978-84-9121-830-2.

### Obras colectivas
**Os incendios forestais en Galicia* (2006). Coordinada por Francisco Díaz-Fierros e Plácido Bahamonde. Consello da Cultura Galega. 327 páxs. ISBN ISBN 84-96530-17-5.
**O monte galego. Caos ou aproveitamento multifuncional?* (2017). Sermos Galiza. 172 páxs. ISBN 9788461799381.
**Diario de José Casal* (2023). Textos de Alberte Blanco e Xosé Mª Álvarez Cáccamo. Deputación de Pontevedra. Servizo de Patrimonio documental e bibliográfico, 96 páxs. ISBN 978-84-8457-534-4

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Biografía e artigos en *Praza Pública*
*20pxConferencia sobre Eloy L. André. 2018. Parte 1
*20pxConferencia sobre Eloy L. André. 2018. Parte 2
Richard Harlan

**Richard Harlan**, nado en Filadelfia (Pensilvania) o 19 de setembro de 1796 e finado en Nova Orleáns (Luisiana) o 30 de setembro de 1843, foi un médico, naturalista, zoólogo, botánico, físico e paleontólogo estadounidense.

## Traxectoria 
Graduise en medicina na Universidade de Pensilvania. Sendo aínda estudante, foi membro da Academia de Ciencias Naturais de Filadelfia, a primeira sociedade científica de Historia natural dos Estados Unidos.

Ao acabar o seu doutoramento, en 1818, foi médico de a bordo e viaxou á India durante un ano.

En 1821 foi nomeado profesor de anatomía comparada no Museo de Filadelfia.

## Obras 
* *Fauna Americana*, 1825
* *Genera of North American Reptilia, & a Synopsis of the Species*. Dous vols., 1826-1827 (Foi o primeiro catálogo da fauna herpetolóxica de América do Norte). 
* *American Herpetology*, 1827

## Abreviaturas 
A abreviatura **Harlan** emprégase para indicar a Richard Harlan como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

A abreviatura **Harlan** emprégase para indicar a Richard Harlan como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Albert Bonniers Förlag

miniatura|dereita|Predio Bonner, sede da compañía.

**Albert Bonniers Förlag** é unha editorial sueca fundada en 1837, unha das máis antigas empresas editoriais.

## Traxectoria 
Albert Bonnier fundou a compañía en 1837 en Estocolmo. Co seu fillo Karl Otto Bonnier, a empresa medrou até se converter nunha das principais editorias de toda Suecia.

Foi a responsable da publicación de obras de August Strindberg, Verner von Heidenstam, Gustaf Fröding, Selma Lagerlöf ou Hjalmar Söderberg. Algúns dos seus autores contemporáneos son Tomas Tranströmer, Carlos Ruiz Zafón, Dan Brown e Åsa Larsson.

EN 2016 formaba parte do Grupo Bonnier, corporación familiar que engloba máis de cento cincuenta empresas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Albert Bonniers förlag
Chaetophractus

[miniatura|250px|*[Chaetophractus villosus*.]]

***Chaetophractus*** é un xénero de mamíferos placentarios da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos (a única da orde), e subfamilia dos eufractinos.

Inclúe tres especies de armadillos suramericanos, coñecidos na bibliografía internacional como **armadillos peludos**.

Habitan en Chile, Bolivia, Paraguai e a Arxentina.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1871 polo zoólogo austríaco Leopold Fitzinger en *Sitzb. Kaiserl. Akad. Wiss., Wein*, **64** (1): 268. derivada do verbo φράσσω *prhássō*, "cubrir, protrexer".

Literalmente: "os armados pelduos". 
 
### Especies 
Na actualidade recoñécense dentro do xénero as tres especies seguintes:

* *Chaetophractus nationi* (Thomas, 1894)
* *Chaetophractus vellerosus* (Gray, 1865)
** *C. v. vellerosus* Gray, 1865
** *C. v. pannosus* Thomas, 1902
* *Chaetophractus villosus* (Desmarest, 1804)

Porén, o NCBI non recoñece a primeira delas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* McKenna, Malcolm C. & Bell, Susan K. (1997): *Classification of Mammals Above the Species Level*. Nova York: Columbia University Press. ISBN 0-231-11013-8.
* Nowak, Ronald M. (1999): ''Walker's Mammals of the World*. 6ª ed. Baltimore, Maryland, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-5789-8.
* VV. AA. (1968): "Dasipódios" en *Enciclopedia Salvat de las ciencias. Tomo 6. Animales vertebrados*. Pamplona: Salvat, S. A. de Ediciones, pp.&nbsp;86–88.
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M., eds. (2005): *Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference*, 3rd ed. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-0.

### Outros artigos 
* Cingulados
* Dasipódidos
* Eufractinos

### Ligazóns externas 
* *Chaetophractus* na ADW.
* *Chaetophractus'' na EOL.
El País (A Coruña)

***El País*** foi un semanario editado na Coruña en 1932.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario Republicano de Galicia*, apareceu o 24 de abril de 1932. Era defensor da política da ORGA. Aparecía os domingos. Entre os seus colaboradores figuraron Lois Peña Novo, Antón Villar Ponte, Ramón María Tenreiro e Roberto Blanco Torres. Aínda se publicaba a finais de maio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
### Ligazóns externas
* Portada do número 2  (1/5/1932).
Xosé Aldea

**Xosé Manuel Aldea Moscoso**, nado en Vigo en 1964, é consultor cultural e editor, na actualidade director de Ouvirmos.

## Traxectoria 
miniatura|dereita|Equipo do Culturgal 2014.
Traballou como mecánico de Renfe en Ourense. Estableceuse en Bade (Vilamaior, Sarria) onde montou unha gandaría ecolóxica de carne coa súa muller. Socio fundador en 2003 e director da editorial e consultoría cultural Ouvirmos. Foi coordinador xeral e director da feira Culturgal desde 2013 a 2021 e forma parte do Padroado da Fundación Celso Emilio Ferreiro en calidade de director técnico. Foi vicepresidente da Asociación Galega de Editores desde 2014 até 2016 e membro desde o 2008 da Asociación Galega de Empresas Musicais.

Desde finais dos anos 1980 participa como promotor e activista cultural en organizacións non gobernamentais relacionadas coa lingua e a cultura. No ano 1998 encargouse da produción executiva de *A feira das mentiras*, o macroespectáculo galego de Manu Chao, realizado en Santiago de Compostela. En 2007 foi administrador solidario de *Lonxa Cultural*, primeira distribuidora dixital de produtos musicais galegos. Coordinou por encargo da Xunta de Galicia a programación das actividades da delegación galega na Feira Internacional do Libro de Buenos Aires (2016). Exerceu de director no Teatro Colón da Coruña na temporada 2017/2018. No ano 2019 realizou o deseño, conceptualización e xestión de Audacia: Festival de Artes e emprendemento para a Fundación Cidade da Cultura de Galicia.

Director de Culturgal durante dez anos, correspondéndose con 9 edicións da Feira, de 2013 a 2021 ambas incluídas.

Para o Concello da Coruña exerce de asesor externo e coordinador de actividades no "2022. Ano Internacional María Casares". Na actualidade con Ouvirmos xestiona, ao gañar o respectivo concurso público, as actividades da Cidade da Cultura.

## Premios 
* Premio da crítica de Galicia, 2008 (modalidade de música). Ouvirmos Colección A Tiracolo.
* Premio á mellor iniciativa editorial, 2009. Ouvirmos Fotobiografías Sonoras. Asociación Galega de editores
* Premio ao mellor libro educativo, 2013. Ouvirmos Colección Cociña infantil e familiar. Asociación Galega de editores.
* Premio á obra editorial do ano 2013, 2014. Ouvirmos Colección Cociña infantil e familiar. Federación de Librarías de Galicia.
* Culturgal é seleccionado entre os tres mellores proxectos de industrias culturais e creativas do ano 2020 polo Ministerio de Cultura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entevista ZigZag TVG 

* Entrevista na TVG
Chaetophractus vellerosus

***Chaetophractus vellerosus*** é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos (a única da orde), e subfamilia dos eufractinos, unha das tres que integran o xénero *Chaetophractus*.

É un armadillo suramericano que habita en Bolivia, Paraguai e a Arxentina. Unha poboación disxunta sitúase na parte oriental da provincia de Buenos Aires.

Pódese encontrar en altitudes desde o nivel do mar até os 1 000 msnm. Os rexistros da especie efectuados en Chile probabelmente sexan de *Chaetophractus nationi*. a partir dun exemplar do Museo Británico recolectado en Santa Cruz de la Sierra (leste de Bolivia) e que Gray denominou *Dasypus vellerosus*.

### Sinonimia 
Ademais de polo nome que lle adxudicou Gray, e do actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:
* ***Chaetophractus vellerosus*** (Gray, 1865)
** *Chaetophractus vellerosus vellerosus* (Gray, 1865)
** *Chaetophractus vellerosus pannosus* (Gardner, 2007)

Aínda que, segundo a UICN, é necesaria a súa confirmación taxonómica.
 
## Estado de conservación 
Desde o ano 2006, a UICN vén cualificando o status da especie como *LC* (pouco preocupante), debido a que, aínda que é susceptíbel de sufrir a caza nalgunhas partes da súa área de dispersión, a especie está moi estendida, e considérase que as taxas de extracción teñen un nivel que lle garantiza no ter que ser incluída nunha categoría ameazada. Porén, a poboación disxunta na provincia de Buenos Aires está suxeita a modificacións no seu hábitat.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* McKenna, Malcolm C. & Bell, Susan K. (1997): *Classification of Mammals Above the Species Level*. Nova York: Columbia University Press. ISBN 0-231-11013-8.
* Nowak, Ronald M. (1999): ''Walker's Mammals of the World*. 6ª ed. Baltimore, Maryland, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-5789-8.
* VV. AA. (1968): "Dasipódios" en *Enciclopedia Salvat de las ciencias. Tomo 6. Animales vertebrados*. Pamplona: Salvat, S. A. de Ediciones, pp.&nbsp;86–88.
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M., eds. (2005): *Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference*, 3rd ed. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-0.

### Outros artigos 
* Cingulados
* Dasipódidos
* Eufractinos
* *Chaetophractus*
 
### Ligazóns externas 
* *Chaetophractus vellerosus* na ADW.
* *Chaetophractus vellerosus'' na EOL.
Pesca do cerco

miniatura|Pesca do cerco.
[miniatura|Embarcación de pesca do cerco, *A Gaveira* en [Viveiro.]]
A **pesca do cerco** consiste, como o seu nome indica, en cercar o peixe (sardiña, bocareu, xurelo e xarda principalmente), localizando o cardume ou banco de peixes, determinando rumbo e velocidade, e procedendo despois a cercalo, soltando a rede coa panga (lancha pequena de gran motor), facendo un círculo arredor do cardume para logo cercalo con axuda da panga, seguidamente péchase o fondo da rede capturando a pesca. Emprégase unha gran rede de 250 a 1000 metros de lonxitude e uns 50 de ancho, que e ó pasar os peixes péchase.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Pesca
La Voz del Trabajo (Vigo)

***La Voz del Trabajo*** foi un periódico editado en Vigo entre 1932 e 1933.

## Historia e características 
Socialista, apareceu en 1932. O enderezo postal de referencia era o n.° 16 do Parque de Pablo Iglesias.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Turó del Carmel

250px|thumb|Turó del Carmel
O **Turó del Carmel**, tamén coñecido como '''Turó d'en Móra'*, é unha montaña de 266 metros de altitude, pertencente aos contrafortes da serra de Collserola, situada na cidade de Barcelona, no distrito de Horta-Guinardó.

Antigamente coñecíase como *turó d'en Móra* (*turó'' en catalán significa "outeiro"), referíndose a Can Móra, casa situada no actual barrio do Coll. O nome actual do outeiro provén do nome do santuario situado na vertente oriental, construído a mediados do século XIX. En 1875 comezaron a construírse as primeiras torres no outeiro, que co paso do tempo darían lugar ao barrio do Carmel. Actualmente só a zona máis alta do outeiro non está urbanizada, e é onde se atopan o Parc Güell, o Parc del Carmel e os Xardíns de Juan Ponce.
Aerobús

250px|miniatura|Aerobús
O **Aerobús** é un servizo lanzadeira de autobuses de Barcelona que circula entre a Plaça de Catalunya, no centro da cidade, e as terminais T1 e T2 do aeroporto de Barcelona-El Prat.

Conta con dúas liñas, A1 e A2, e cada unha vai ata unha terminal (A1 á T1 e A2 á T2). Está xestionado pola Área metropolitana de Barcelona e anualmente utilízano máis de 4,5 millóns de persoas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Teleférico do Porto de Barcelona

O **Teleférico do Porto de Barcelona** (en catalán: *Telefèric del Port*) é un transbordador aéreo da cidade de Barcelona. Une a zona de Miramar da montaña de Montjuïc coa torre Jaume I, situada xunto ao World Trade Center do Port Vell, e a torre Sant Sebastià, situada xunto á praia. Boa parte do percorrido, de 1.303 metros, realízase por enriba das augas do porto, sen grandes pendentes e co seu punto máis alto na torre Jaume I, na metade do percorrido.

É obra do arquitecto Carles Buïgas, que con motivo da Exposición Internacional de Barcelona de 1929 quería crear un sistema para conectar rapidamente os pavillóns de Montjuïc coa zona portuaria da cidade. Non obstante, por falta de capital, as obras non se remataron a tempo para a exposición, entrando en servizo en 1931.

O teleférico é utilizado basicamente polos turistas que visitan Barcelona, polas boas vistas da cidade dende o seu interior. O aéreo está xestionado por unha compañía privada, Teleféricos de Barcelona S.A.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Teleférico de Montjuïc
José Julio Fernández Rodríguez

**José Julio Fernández Rodríguez**, nado na Rúa en 1970, é un xurista galego.
## Traxectoria 
É catedrático de Dereito Constitucional na Universidade de Santiago de Compostela.

Foi valedor do Pobo de Galicia entre maio de 2012 e setembro de 2015. Así mesmo, director do Centro de Estudos de Seguridade da Universidade de Santiago de Compostela. Antigo membro da Xunta Electoral de Santiago de Compostela.

Asistiu como experto a diversos programas xurídicos internacionais de cooperación e de fortalecemento institucional (Perú, Turquía).

Cruz do Mérito Naval con distintivo branco (Reino de España). Doutor Honoris Causa pola Universidade Antonio Guillermo Urrelu.

## Obra 
Autor de numerosas publicacións científicas sobre teoría da constitución, dereitos fundamentais, xustiza constitucional, Internet, estado autonómico, seguridade e defensa.

Á marxe da súa actividade académica, é autor dos libros de poesía en lingua castelá e lingua galega respectivamente: *Lejana Transparencia* (Follas Novas, Santiago de Compostela, 2012) e *Feitizo crepuscular* (2013), e do conto infantil *Astropal. Un cometa con corazón* (Hércules de Edicións, A Coruña, 2015).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Un defensor repleto de títulos y que rompe el vínculo con la judicatura* en *La Voz de Galicia*. 
* Entrevista  en *El Correo Gallego*. 
* Entrevista na TVG
SQL

**SQL** (en inglés "*sequel*" e que é un acrónimo de **Structured Query Language**, *linguaxe de consulta estructurada*) Permite a xestión de datos ben en sistemas de bases de datos con relacións (RDBMS) ou en sistemas con fluxo de datos relacionados (RDSMS). SQL permite acceder a rexistros de datos cunha única orde e sen ter que buscar onde están os datos teñen ou non teñan un rexistro.

Ao comezo fundamentouse na álxebra relacional e no cálculo de relacións por tuplas ou ringleiras e agora fundamentase nunha serie de ordes, ou clases que son sub-linguaxes, que permiten procura de datos, a linguaxe de definición de datos (DDL, *Data Definition Language*), a linguaxe de control de datos (DCL, *Data Control Language*) e a linguaxe de manipulación de datos (DML, *Data Manipulation Language*). SQL pretende facer buscas de datos, manipulalos (introducíndoos, actualizándoos ou borrándoos), definindo os datos (o marco de creación e modificación) e o control de acceso a datos. Inda que SQL polo xeral se considera, en boa parte, unha linguaxe declarativa (4GL), tamén inclúe elementos procesais.

SQL foi unha das primeiras linguaxes comerciais que empregou o modelo de relacións que describiu Edgar F. Codd no seu artigo de 1970  "Un modelo de relacións de datos para bancos de datos con alta cantidade de datos compartidos". Aínda que non incluíu todas as regras de relacións do modelo descrito por Codd, SQL converteuse na linguaxe de base de datos máis empregada.

SQL converteuse nu estándar do Instituto Nacional Americano de Estándares (ANSI) en 1986 e da Organización internacional de estándares (ISO) en 1987. Malia a existencia destes estándares a meirande parte do código SQL non pode migrarse entre diferentes sistemas de bases de datos sen facer algúns axustes.

## Exemplos
En SQL para obter da base de datos *táboa* dúas variables, *campo_un* e *campo_dous*, na que os valores da variable *campo_un* sexan iguais a *valor*, defínese:

SELECT campo_un, campo_dous
FROM taboa
WHERE campo_un = 'valor';

## Notas
Chaco

**Chaco** pode facer referencia a:

* **Gran Chaco**, rexión xeográfica de América do Sur;
* **Chaco Boreal**, subrrexión do Gran Chaco situada ao norte do río Pilcomayo;
* **Chaco Central**, subrrexión do Gran Chaco situada entre os ríos Bermejo e Pilcomayo;
* **Chaco Austral**, subrrexión do Gran Chaco situada ao sur do río Bermejo;
* **Provincia del Chaco**, na Arxentina;
* **Territorio Nacional del Chaco**, territorio nacional arxentino (1884-1951) que cubría a actual provincia do Chaco;
* **Gobernación do Chaco**, territorio nacional arxentino (1872-1884) que cubría as actuais provincias do Chaco e Formosa;
* **Chaco paraguaio** ou **Región Occidental**; gran rexión que cobre todo o occidente de Paraguai;
* **Provincia del Gran Chaco**, no departamento de Tarija (Bolivia);
* **Canón do Chaco**, gran val fluvial en Novo México (Estados Unidos), núcleo da cultura anasazi;

Ademais, pode facer referencia a:
* A **Guerra do Chaco**, conflito armado entre Paraguai e Bolivia que durou desde o 9 de setembro de 1932 até o 12 de xuño de 1935, polo control do Chaco Boreal;
* O **chaco** ou **checo**, instrumento de percusión afroperuano.
Guerra do Chaco

A **guerra do Chaco** foi un conflito armado entre Paraguai e Bolivia que se estendeu desde o 9 de setembro de 1932 até o 12 de xuño de 1935, polo control do Chaco Boreal.

Foi a guerra máis importante en Suramérica durante o século XX. Nos 3&nbsp;anos de duración, Bolivia mobilizou 250&nbsp;000&nbsp;soldados e Paraguai 120&nbsp;000, que se enfrontaron en combates nos que houbo gran cantidade de baixas (60&nbsp;000&nbsp;bolivianos e 30&nbsp;000&nbsp;paraguaios), e gran cantidade de feridos, mutilados e desaparecidos. Os distintos tipos de enfermidades tanto físicas como psicolóxicas, a característica hostil do teatro de operacións e a falta de auga e dunha boa alimentación, produciron a maior porcentaxe de baixas e afectaron a saúde dos soldados sobreviventes, a moitos de por vida.

O enfrontamento consumiu inxentes recursos económicos de ambos os países, de por si moi pobres. Paraguai abasteceu o seu exército con gran cantidade de armas e equipos capturados en distintas batallas. Terminada a guerra, algúns excedentes vendeunos a España (Decreto-lei 8406,de  15 de xaneiro de 1937).

O cesamento das hostilidades acordouse o 12 de xuño de 1935. Baixo a presión dos Estados Unidos, por un tratado secreto asinado o 9 de xullo de 1938, Paraguai cedeu 110&nbsp;000&nbsp;km² ocupados polo seu exército ao cesamento das hostilidades.

O *Tratado de Paz, Amizade e Límites* asinouse o 21&nbsp;de&nbsp;xullo de 1938. E finalmente, o 27 de abril de 2009, 74 anos despois de finalizado o enfrontamento bélico, os presidentes Evo Morales de Bolivia e Fernando Lugo de Paraguai asinaron en Buenos Aires o acordo definitivo de límites territoriais do Chaco Boreal.

A zona en litixio quedou dividida nunha cuarta parte baixo soberanía boliviana e tres cuartas partes baixo soberanía paraguaia. Bolivia recibiu unha zona ás beiras do alto&nbsp;río&nbsp;Paraguai.

## Notas
Chaco Boreal

[miniatura|300px|Área aproximada do [Gran Chaco, da cal o Chaco Boreal é a extensa zona ao norte do río Pilcomayo, é dicir, a hoxe repartida entre os estados de Paraguai, Bolivia e o Brasil.]]

O **Chaco Boreal** é a zona máis setentrional do Gran Chaco.

## Historia e características 
Os seus límites polo norte son difusos, sinalábeis aproximadamente polo paralelo 16° S (un criterio moi usado para dar os límites setentrionais do Chaco Boreal é a divisoria de augas: o lado correspondente á conca do Prata considérase chaqueño, o lado correspondente á conca do Amazonas considérase amazónico, pero tal criterio aínda que ten a vantaxe de dar un deslindado bastante perceptíbel, adoece de imprecisións ecolóxicas, xa que ao norte dos límites da conca do Amazonas se prolongan extensións de biomas indiscutibelmente chaqueños). O seu límite meridional está dado polo río Pilcomayo (ou Araguay); os seus límites orientais sitúanse ao longo do río Paraguai e o Gran Pantanal, mentres que os seus límites occidentais están dados polas Yungas do contraforte dos Andes denominada Cordilleira Oriental. O límite sur do Chaco Boreal é o río Pilcomayo que o "separa" do Chaco Central.

Observados os límites vese entón que o Chaco Boreal actualmente encóntrase repartido entre os seguintes estados:
* Paraguai (todo o territorio chamado Paraguai Occidental é parte do Chaco Boreal);
* Bolivia, onde se divide no Chaco boliviano e Chiquitania; o Chaco boliviano cobre aproximadamente a metade oriental do departamento de Tarija, un sector adxudicado ao departamento de Chuquisaca, e a zona sur do departamento de Santa Cruz; e a área de transición á Amazonia (polo norte) e á ecorrexión de O Cerrado polo leste e nordeste, chamada Chiquitania ou **Llanos de Chiquitos**, que se considera a parte nororiental do Chaco Boreal.
* Brasil, neste sentido, o último estado que ocupa o Chaco Boreal na parte Chiquitania nas zonas occidentais de Mato Grosso do Sul e o extremo sur do Mato Grosso, tras superar Brasil entre o século XIX e a primeira metade do XX a fronteira do río Yaurú.

Pola súa parte Arxentina, aínda que contra 1870 chegou a reclamar un extenso sector do Chaco Boreal cuxo límite era unha diagonal que partía do cruzamento do paralelo 22° S co Pilcomayo e desde alí até o cruzamento do paralelo 20° S co río Paraguai, logo reduciu a súa pretensión até o río Fogones ou Yaveviry (máis coñecido como río Verde); porén, un laudo arbitral estadounidense considerou que o límite arxentino situábase no límite entre o Chaco Boreal e o Chaco Central, é dicir, que tal límite é o citado río Pilcomayo e, por ende, Arxentina no posúe zonas no Chaco Boreal.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rexión Chaqueña
* Chaco Central
* Chaco Austral
* Conquista do Chaco
* Guerra do Chaco
Río Paraguai

[miniatura|265px|Curso do río Paraguai dentro da conca do [río da Prata.]]

O **río Paraguai** (en castelán, *río Paraguay*) é un dos principais ríos de América do Sur, o principal afluente do río Paraná e un dos máis importantes da conca do Prata.

Nace no Brasil, no concello de Alto Paraguai, no estado do Mato Grosso, discorre brevemente por Bolivia, cruza Paraguai e, no seu treito final, serve de límite entre este último país e a Arxentina, até desaugar no río Paraná fronte á localidade arxentina de Isla del Cerrito (provincia del Chaco).

É a principal arteria fluvial da rexión, en especial de Paraguai. A súa conca, que ten unha superficie de 1&nbsp;168&nbsp;540&nbsp;km², está entre as 20 maiores da Tierra. Ten unha lonxitud total de 2625&nbsp;km, o que o sitúa tamén entre os 40&nbsp;ríos máis longos do mundo.

O seu curso alto forma en gran parte as maiores zonas húmidas de América: os Bañados de Otuquis e o Gran Pantanal, que actúa como un xigantesco regulador do seu caudal e, á súa vez, do caudal do río Paraná.

O seu nome é de orixe guaraní: o sufixo *-ay* significa "río", mientres que o significado do prefixo *para-* non está esclarecido; probabelmente sexa unha mutación de *payaguá*, nome pexorativo co que os guaranís apelaban aos integrantes dunha etnia de indíxenas do Chaco e o actual Paraguai Oriental, que contra o século XVI habitaba na zona de confluencia dos actualmente chamados ríos Paraná e Paraguai. Polo tanto, o significado máis probábel sexa "río dos payaguás".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Río Paraná
* Paraguai
Saw 3D

***Saw 3D*** (tamén coñecido como ***Saw: The Final Chapter*** ou ***Saw 3D: The Final Chapter***) é un filme estadounidense dirixido por Kevin Greutert e escrito por Patrick Melton e Marcus Dunstan que se estreou no 2010. É o sétimo título da franquía *Saw* e está protagonizado por Tobin Bell, Costas Mandylor, Betsy Russell, Sean Patrick Flanery e Cary Elwes.

## Personaxes 
* Tobin Bell como John Kramer
* Costas Mandylor como Detective Mark Hoffman
* Betsy Russell como Jill Tuck
* Cary Elwes como Dr. Lawrence Gordon
* Sean Patrick Flanery como Bobby Dagen
* Chad Donella como Detective Matt Gibson
* Gina Holden como Joyce Dagen
* Dean Armstrong como Cale
* Rebecca Marshall como Suzanne
* Naomi Snieckus como Nina
* James Van Patten como Dr. Heffner
* Chester Bennington como Evan
* Gabby West como Kara
* Dru Viergever como Dan
* Benjamin Clost como Jake
* Sebastian Pigott como Brad
* Jon Cor como Ryan
* Anne Greene como Dina
* Tanedra Howard como Simone
* Olunike Adeliyi como Sidney
* Shauna MacDonald como Tara Abbott
* Greg Bryk como Mallick
* Janelle Hutchison como Addy
* Kevin Rushton como Trevor
* Noam Jenkins como Michael Marks

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Río Pilcomayo

O **río Pilcomayo** ou **Araguay** é un curso de auga da cunca do Prata que discorre por territorio de Bolivia, a Arxentina e Paraguai, servindo de fronteira en parte do seu curso.

## Historia e características 
Ten unha lonxitude nominal de 2426&nbsp;km, e drena unha conca de 270&nbsp;000&nbsp;km².

É o único río do mundo que presenta o fenómeno de extinción do leito por atarquinamento.

O topónimo *pilcomayo* deriva do quechua: *pishqu* = "paxaro" e *mayu*= "río", é dicir, "río dos paxaros".

A denominación guaraní é **Araguay** ou, mellor, **Araguaý**, que pode significar: *ará* = "pagaio" e *guaý* = "río", é dicir, "río dos papagaios", ou talvez *ara* = "ceo", *guá* = "lugar" e *y* = "auga, isto é "auga do ceo".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Río Paraguai

### Ligazóns externas 
* Pilcomayo.net 
* Sitúan al Pilcomayo entre los ríos del mundo con mayor transporte de sedimentos en Siempre Formosa. 13 outubro, 2013.
Alex Meraz

**Alejandro "Alex" Meraz**, nado en Mesa (Arizona) o 10 de xaneiro de 1985, é un actor, bailarín e artista marcial estadounidense. Meraz é coñecido por interpretar o papel de Paul Lahote no filme *The Twilight Saga: New Moon*.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Rexionalismo

O **rexionalismo** é un movemento cultural e político de recuperación da identidade propia (lingua, historia, dereito, tradicións e outras peculiaridades). As reclamacións políticas do movemento limítanse a acadar certo grao de autonomía xurídica, aínda que mantendo sempre a dependencia política, motivo polo que é considerado unha forma de unionismo.

No caso concreto de Galiza, xurdiu durante os primeiros anos da Restauración borbónica (último terzo do século XIX). Politicamente, os rexionalistas eran partidarios da descentralización administrativa e, nalgúns casos, da autonomía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rexionalismo galego
Lemming

O **lemming** é un grupo de mamíferos pertencente á orde dos roedores do que hai varias especies.

## Características 
Trátase dun roedor cunha lonxitude duns 13-15 centímetros e un peso que oscila entre os 35 e 100 gramos. O pelame é pardo avermellado, nalgúns ocasións con tons amarelos e con manchas negras. Ditas manchas varían moito entre individuos, dando lugar a individuos moi diferentes entre si. As orellas e rabo son moi curtos. É unha especie pouco sociable e de vida principalmente nocturna. Non hiberna.

## Alimentación 
Aliméntase de musgo, bagas, cortiza, raíces e follas do chan.

## Distribución e hábitat 
Presente no norte de Escandinavia. Habita en zonas con presenza de pozas e formacións de bidueiros e matogueiras diversas. Tamén é frecuente na tundra montañosa.
Castelo de San Xurxo

[miniatura|O castelo de San Xurxo no [condado de Carnota (século X).]]
O **castelo de San Xurxo** foi unha fortaleza medieval situada no macizo granítico do Monte Pindo, en Carnota.

## Historia
Mantívose en pé durante boa parte da Idade Media, logo de ser fundado (ou refundado) no século X (ao tempo das Torres de Oeste) polo bispo Sisnando II, coma parte da súa estratexia de fortificación das costas galegas ante os continuos ataques e saqueos normandos e árabes desde o mar, defendendo ademais neste punto un paso privilexiado a Santiago de Compostela, cobizado centro económico e relixioso na época. Por iso se lle considera un dos castelos de pedra máis antigos de Galiza, e dos poucos que nunca puido ser conquistado, que se coñeza.

A fortificación situouse sobre o Pico Pedrullo, un escarpado penedo de 300 metros de altitude situado sobre a costa de Carnota preto do lugar de Quilmas, espectacular formación xeolóxica natural coa que se fundían as propias murallas da fortaleza configurando un conxunto de moi difícil acceso. Composto por varias torres vixía e unha torre de homenaxe, ofrecía unha fantástica perspectiva sobre a costa do sur da Costa da Morte permitindo escrutar as augas situadas entre o Cabo Touriñán e o Cabo Corrubedo.

Despois de pasar alternativamente polas mans da Coroa, igrexa e nobres da época, e despois de protagonizar a Revolta de Carnota, pouco a pouco esta fortaleza foi cedendo importancia ao ritmo que os centros de poder se foron radicando na contorna de Santiago de Compostela a partir do século XIII, ata que finalmente a principios do século XIV o nobre Lope Sánchez de Ulloa, quen nese momento ostentaba a tenencia do castelo, pide permiso á Igrexa para derrubar a fortificación:

Foi así que, a diferenza do veciño Castelo de Penafiel, o Castelo de San Xurxo xa debía estar destruído nos tempos da Revolta Irmandiña, o cal se ratifica ante a ausencia de toda referencia desta fortificación na documentación medieval que se conserva sobre este episodio histórico.

Co paso dos séculos as ruínas do Castelo de San Xurxo incorporáronse ás lendas e tradicións populares, que situaron entre os seus cascallos desde fabulosos tesouros ata a tumba da mesmísima Raíña Lupa. Estas lendas provocaron que os seus restos foron sucesivamente profanados e removidos na procura de tesouros e restos, provocando que a día de hoxe as estruturas do castelo (que a mediados do século XX aínda se erguían varios metros de altura) ficasen reducidos a unha inmensa morea de entullo e as bases dalgunhas murallas. Nos seus restos nunca se desenvolveron escavacións arqueolóxicas.

## Véxase tamén
### Referencias
### Ligazóns externas
*Asociación Monte Pindo Parque Natural
Seacroft

right|miniatura|Moinho de vento de Seacroft, agora un hotel
right|miniatura|Casas abandonadas en South Parkway
**Seacroft** é un suburbio nas aforas de Leeds, West Yorkshire, Reino Unido. A área foi construída principalmente na década de 1950, en torno ao ex-Seacroft Green. Ten unha poboación de aproximadamente 18 mil habitantes. Sofre de privación e unha elevada taxa de criminalidade, desemprego e analfabetismo. Os anos 1960, o Centro Cívico Seacroft foi construído, mais foi demolido en 1999 e substituído polo Centro comercial Seacroft Green, que contén unha gran tenda da Tesco. O centro comercial ten unha estación de ómnibus con rutas para Leeds, Wetherby, Harrogate e outros suburbios de Leeds.
Arias Muñiz

**Arias Muñiz**, orixinalmente **Aria Munincide**, foi arcediago da Catedral de Santiago de Compostela no Reino de Galicia do século XI-XII. Aparece citado en fontes coma a *Historia compostellana*, que o describe coma un habitual axitador político de Santiago de Compostela, lanzando arengas tanto dirixidas ao pobo coma ao clero, chegando a provocar un levantamento popular contra o arcebispo Diego Xelmírez, polo cal foi tachado de conspirador e traidor pola Igrexa. 
  
## A revolta de Carnota 
Arias Muñiz foi o protagonista tamén da revolta de Carnota, un episodio bélico narrado na *Historia Compostelá* durante o cal o propio arcediago sufriu unha emboscada polo pobo insurrecto, quen o descabalgou, desposuíu das súas monturas e riquezas e apreixou no Castelo de San Xurxo, no monte Pindo. Só foi liberado despois da intermediación de Diego Xelmírez, quen anatemizou ao conde Rodrigo Pérez de Traba, nobre e tenente do castelo, a quen acusaba da insurrección, e excomungou o monte Pindo, onde mandou gravar unha inscrición que inda pode lerse. 

A consecuencia da resposta do arcebispo, Rodrigo Pérez de Traba prometeu liberar o arcediago, restituílo en todos os seus bens e capturar e entregar á Igrexa aos que participaran na revolta.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
La Unión (grupo musical)

**La Unión** (estilizado tamén como **La Uniøn**), é un grupo español de pop e New Wave, entre outros xéneros. Son coñecidos en toda Hispanoamérica pola súa clásica canción "Lobo hombre en París".

## Discografía 
# *Mil siluetas* (1984)
# *El maldito viento* (1985)
# *4×4* (1986)
# *Vivir al este del Edén* (1988)
# *Tentación* (1990)
# *Tren de largo recorrido* (1992)
# *Psychofunkster au lait* (1993)
# *Los maxis* (1993)
# *Conmemorativo 1984-1994* (1994)
# *Hiperespacio* (1996)
# *Fluye* (1997)
# *La Unión* (1999)
# *Grandes éxitos* (2000)
# *El mar de la fertilidad* (2002)
# *Colección audiovisual 1984-2004* (2004)
# *Love Sessions* (2006)
# *Big Bang* (2010)
# *Hip.gnosis* (2013)
# *Hip.gnosis Best of Vol.2* (2015)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Ceitil

[miniatura|Moeda de cobre *ceitil* dun reinado non identificado, podendo ser de [Afonso V de Portugal|Afonso V ou Xoán II.]]
O **ceitil** foi unha moeda portuguesa creada no reinado de Afonso V.

A súa designación ten orixe no nome "sextil", ou sexa, un sexto.

O seu valor pasou de 1/5 de real branco a 1/6 de real. Hai conxecturas dunha desvalorización ata 1/7 de real a finais do século XV..

## Notas
Sant Gervasi de Cassoles

**Sant Gervasi de Cassoles** é un antigo concello da provincia de Barcelona, anexionado ao concello de Barcelona en 1897. Estendíase polo noroeste da cidade, entre os municipios, naquel entón independentes, de Sarrià, Les Corts de Sarrià, Gràcia e Horta. Actualmente forma parte do distrito de Sarrià-Sant Gervasi, concretamente os actuais barrios de Sant Gervasi-Galvany, Sant Gervasi-la Bonanova e el Putxet i Farró, ademais do Tibidabo.

O nome de Sant Gervasi (San Xervasio) corresponde á advocación dunha primitiva capela rural ou igrexa, xa mencionada no ano 987, e "de Cassoles" foi interpretado como derivado de "casas illadas" ou "soas".
Administrador apostólico

Un **administrador apostólico** é un prelado da Igrexa Católica nomeado polo Papa para exercer de ordinario dunha administración apostólica ou dunha diocese (ou estrutura equivalente) que non ten bispo (administrador apostólico *sede vacante*, logo do pasamento ou renuncia do anterior) ou, ás veces, cun bispo incapacitado (administrador apostólico *sede plena*).
Distrito 22@

O **Distrito 22@**, coñecido como **22@** ou **Distrito da Innovación** (en catalán: *Districte 22@* ou *Districte de la innovació*), é unha zona da cidade de Barcelona dunhas 200 hectáreas co obxectivo de transformar a antiga zona industrial do Poblenou, no distrito de Sant Martí, para convertela nunha área de concentración estratéxica de actividades intensivas en coñecemento. Ademais, estase a crear no 22@ un novo modelo de cidade compacta onde as empresas, universidades, centros de investigación, de formación e de transferencia tecnolóxica conviven con vivendas, equipamentos e zonas verdes.

Dende o ano 2000 xa se instalaron na zona máis de 1.500 novas empresas que xeraron máis de 42.000 novos postos de traballo.

## Notas 
## Véxase tamén
Castelo dos Tres Dragóns

O **Castelo dos Tres Dragóns** (en catalán: *Castell dels Tres Dragons*) é o nome popular que recibe o edificio modernista construído na cidade de Barcelona entre 1887 e 1888 como Café-Restaurante para a Exposición Universal de 1888. É obra de Lluís Domènech i Montaner. Este nome probablemente foi adoptado da novela homónima de 1865 de Serafí Pitarra.

Atopábase ao final do paseo principal da exposición, hoxe Passeig de Lluís Companys, que unía o Arco de Triunfo co Parque da Ciutadella. Dende 2011 é unha sede científica do Museo de Ciencias Naturais de Barcelona.

## Notas 
## Véxase tamén
Palau de la Virreina

O **Palau de la Virreina** (en galego: *Pazo da Vicerraíña*) é un pazo situado no barrio do Raval de Barcelona, nas Rambles. É considerado un dos mellores expoñentes do barroco aplicado á arquitectura civil en Cataluña e està declarado Ben Cultural de Interese Nacional.

As dependencias e o patio serven de marco a importantes exposicións temporais e tamén é a sede da área de cultura do Concello de Barcelona. No seu interior pódense ver en exposición permanente os Xigantes de Barcelona Cidade e a Aguia de Barcelona.

## Galería de imaxes 

Palau de la Virreina - Pati interior.JPG|Vista do patio interior
Palau de la Virreina- Claude Cahun-4.jpg|Interior do Palau de la Virreina nunha exposición
Palau de la Virreina - Virreina Centre de la Imatge - 005.JPG|Detalle

## Véxase tamén
Ricardo Vilariño

**Ricardo Rodríguez Vilariño de Barbeito**, nado en Monforte de Lemos, foi un avogado, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Viviu en Madrid, onde colaborou con Emilio Castelar. Posteriormente abandonou o republicanismo, afiliouse ao Partido Liberal e foi concelleiro do concello de Madrid polo distrito de Buenavista. Foi socio fundador do Centro Gallego de Madrid do que chegou a ser secretario e vicepresidente. Participou en Acción Gallega e colaborou no seu periódico. En 1917 pasouse ao Partido Conservador.

## Obras 
* *Monforte, sus monumentos, leyendas y tradiciones*, 1896.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Rescatar la memoria escrita
Xosé Manuel Esperante

**Xosé Manuel Esperante**, nado en Escarabote (Lamṕon, Boiro) en 1976, é un actor galego.

## Filmografía 
### Televisión 
#### Cine
Safri Duo

**Safri Duo** é un grupo dinamarqués de música electrónica composto por Uffe Savery e Morten Friis. Nun principio enfocados na música clásica, en 1999 foron descubertos por un selo musical de música clásica. Despois de asinar, lanzaron un tema que mesturaba sons tribais e música electrónica. O resultado foi o popular "Played-A-Live (The Bongo Song)", que se converteu nunha das cancións máis populares de Europa no 2001. O sinxelo e álbum seguintes, *Episode II* venderon un millón de unidades en todo o mundo, facendo de Safri Duo o grupo musical dinamarqués máis famoso dende Aqua.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do grupo
Chet Faker

**Nicholas James Murphy**, nado en Melbourne o 23 de xuño de 1988, é un cantante e músico australiano máis coñecido polo seu nome artístico **Chet Faker**. No 2012, lanzou o seu EP *Thinking in Textures* e asinou con Downtown Records nos Estados Unidos. En outubro dese mesmo ano gañou o Breakthrough Artist of the Year e *Thinking in Textures* foi elixido como Mellor sinxelo/EP independente nos Australian Independent Records Awards.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Daniel Dicenta

**Daniel Dicenta Silva**, nado en Valencia o 6 de novembro de 1937 e finado en Madrid o 2 de setembro de 2014, foi un actor valenciano.

## Traxectoria 
Fillo do tamén actor Manuel Dicenta e neto do dramaturgo Joaquín Dicenta. A súa carreira profesional forxouse fundamentalmente no mundo do teatro e na televisión, aínda que realizou tamén incursións no cinema. Estivo casado coa actriza Lola Herrera, coa que tivo dous fillos: a actriz e presentadora Natalia Dicenta Herrera e o fotógrafo Daniel Dicenta Herrera.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de Dicenta en Eldoblaje.com.