Nikunau

**Nikunau** é un atol de coral baixo nas Illas Gilbert que forma un distrito municipal da República de Kiribati. Consta de dúas partes, a máis grande no noroeste, unidas por un istmo duns 150 m. de ancho. Ten unha superficie de 18´2&nbsp;km²

Hai varias lagoas hipersalinas sen saída ao mar dentro da illa, que cobren unhas 30 ha. A illa está rodeada por un estreito arrecife de franxa. A súa vexetación é moderadamente densa e consiste principalmente en cocos e pandanus.

A poboación da illa é de 1.789 persoas Kain Nikunau I-Kiribati (no censo máis recente). Normalmente, tamén hai algúns outros I-Kiribati, que traballan para o Goberno da República ou o Consello da Illa de Nikunau. De cando en vez, o Corpo de Paz dos Estados Unidos e outros voluntarios de I-Matang estiveron estacionados alí. Outros residentes ao longo dos anos incluíron náufragos e buscadores de tesouros na época da caza de baleas e o comercio itinerante, pastores, comerciantes e pastores samoanos protestantes que dirixían as tendas e cooperativas comerciais da illa (por exemplo, Andrew Turner, Tom Day, Frank Even, Kum Kee, Kwong) e clero católico romano.

A práctica de surf en Nikunau depende da localización, pero ten unha altura media de entre 60 e 240 cm. A punta da illa, preto da pista de aterraxe, é onde se atopan dúas mareas, creando as ondas máis grandes e fortes mareas e correntes. que foi significativo na historia política e cultural gilbertesa na extensión do sistema mwaneaba arredor do século XVI, que recibiu os seus primeiros visitantes británicos rexistrados o 2 de xullo de 1765, concretamente o comodoro John Byron e os barcos e a tripulación ingleses baixo o seu mando o HMS *Dolphin* e o Tamar na súa circunnavegación do mundo (a illa foi chamada nos mapas europeos durante un tempo Illa Byron na súa honra). e que foi o centro das operacións baleeiras de I-Matang nas décadas de 1820 a 1840 nos terreos de On-the-Line (a Liña referíndose ao Ecuador). Os Kain Nikunau residían en asentamentos dispersos de varias vivendas centrados probablemente en seis mwaneaba, que eran o centro da actividade social, política, relixiosa, económica e cultural. Organizábanse segundo liñas de sangue, adopción e matrimonio en boti (política tribal) e utu (familia extensa). Varias leis, costumes e crenzas aplicaban papeis e condutas políticas, económicas e sociais, incluíndo o nacemento, o matrimonio, a morte e a vida despois da morte, e con respecto aos recursos terrestres, de arrecifes e oceánicos, e similares. Aínda que cada distrito de mwaneaba tiña moito en común cos veciños, e o mesmo nas illas veciñas como Beru, eran politicamente independentes.

Os baleeiros, despois os comerciantes de aceite/copra, despois os misioneiros (a Sociedade Misioneira de Londres e a misión católica romana) e despois os funcionarios coloniais británicos causaron moitos cambios nos modos de vida da illa. Desenvolveuse o comercio de tabaco, ferramentas e armas, alimentos e tecidos. O tabaco e despois a copra convertéronse na forma de moeda, e o diñeiro en efectivo non foi realmente máis significativo que a copra ata tan recentemente como a década de 1980. As crenzas relixiosas existentes foron rexeitadas polo cristianismo protestante. A xerontocracia de tempos pasados tamén foi rexeitada pola teocracia protestante. Os asentamentos dispersos substituíronse por aldeas modelo agrupadas que continúan hoxe en día, cada unha cunha igrexa e un edificio que se asemella a unha mwaneaba pero que normalmente ten unha conexión eclesiástica (só unha das mwaneaba precristiás aínda se mantén en pé en toda a illa). A identificación cos boti diminuíu gradualmente ata parecer redundante. Non obstante, a identificación cos utu segue sendo forte, do mesmo xeito que a tenencia individual de dereitos de uso da terra. O sectarismo protestante-católico estivo moi estendido, pero agora é menos evidente, aínda que moi presente. As crenzas precristiás continúan. A vida de subsistencia segue sendo a norma, pero aínda se pode obter diñeiro en metálico e bens comerciais producindo copra. As outras fontes de diñeiro na illa foron e seguen sendo o gasto do goberno da Colonia e da República e dos seus funcionarios e empregados públicos estacionados na illa, incluíndo a "estación gobernamental" ou, como é agora, o asentamento do Consello da Illa de Nikunau (o Consello recibe unha subvención do Goberno de Kiribati para cubrir máis do 80% dos seus gastos recorrentes), e as remesas recibidas por Kain Nikunau de utu que traballan (e viven cada vez máis permanentemente) no estranxeiro, noutras partes da colonia/república e nos países do océano Pacífico e da costa, así como en barcos estranxeiros. Estes utu ausentes forman parte dunha tendencia que comezou nos tempos da caza de baleas, cando algúns Kain Nikunau se unían ás tripulacións dos barcos e eran vistos en varias partes do mundo, tanto no Atlántico como no Pacífico. Os Kain Nikunau estiveron presentes no comercio de man de obra do Pacífico durante o resto do século XIX, indo a Samoa, Fixi, Nova Gales do Sur, Queensland, América Central, etc., pero normalmente regresando á súa illa. No século XX, ese traballo continuou notablemente nas illas fosfóricas de Banaba (Illa do Océano) e Nauru, e despois en Tarawa, onde o goberno e parte do comercio creceron lentamente e despois máis rápido desde a década de 1950 ata o presente. Tarawa tamén foi o principal ou único centro de educación secundaria e outros "desenvolvementos sociais e económicos" altamente centralizados, e aínda o é.

Aínda que a poboación de Nikunau variou pouco desde os 1.500 aos 2.200 estimados ou rexistrados en varios momentos desde o século XIX, A poboación de Tarawa aumentou dos 3.000-4.000 da primeira metade do século XIX e principios do século XIX a uns 50.000 na actualidade. Hoxe en día hai máis Kain Nikunau vivindo en Tarawa que en Nikunau, e moitos Kain Nikunau que viven en Tarawa aínda non pisaron Nikunau. A historia desta migración está asociada co xa mencionado "desenvolvemento social e económico", especialmente en educación, hospitais, servizos e emprego remunerado, iniciado por funcionarios británicos como Michael Bernacchi e V.J. Andersen, con subvencións de Londres do Fondo de Desenvolvemento e Benestar Colonial e continuado desde a independencia de Kiribati polo Banco Asiático de Desenvolvemento e as ramas de axuda de varios gobernos estranxeiros, incluíndo Australia, Xapón, Corea, Nova Zelandia, Gran Bretaña, a Unión Europea, o PNUD, a República Popular da China e a China Nacionalista. Esta axuda continúa a ter un efecto retroactivo en Nikunau, ao tempo que dá lugar a condicións ambientais e sociais cada vez máis indesexables para os Kain Nikunau que viven en Tarawa.

A oficina de correos de Nikunau abriu arredor de 1912, axudando a formar a estación gobernamental e agora forma parte do asentamento do Consello da Illa de Nikunau.

A Nikunau só se pode chegar vía *Air Kiribati*. O voo desde Tarawa dura aproximadamente 3 horas, cunha parada en Tabiteuea norte para reabastecer. *Air Kiribati* non ten acceso en liña, os voos deben ser arranxados persoalmente ou por teléfono.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Illas Gilbert