Antonín Dvořák

**Antonín Leopold Dvořák** (checo: /antoɲiːn ˈlɛopolt ˈdvor̝aːk/), nado en Nelahozeves o 8 de setembro de 1841 e finado en Praga o 1 de maio de 1904, foi un compositor de posromántico natural de Bohemia -territorio entón pertencente ao Imperio Austríaco-, un dos primeiros compositores checos que acadou recoñecemento mundial e un dos grandes compositores da segunda metade do século XIX. Está considerado como un dos grandes compositores da segunda metade do século XIX. Empregou frecuentemente ritmos e outros aspectos da música folclórica de Moravia e a súa Bohemia natal, seguindo o exemplo do seu predecesor, o nacionalista da era romántica Bedřich Smetana. Tense descrito o estilo de Dvořák como "a recreación máis completa dun idioma nacional co da tradición sinfónica, absorbendo influencias populares e encontrando formas efectivas de empregalas». Sen perder unha ampla proxección internacional, soubo extraer as esencias da música da súa terra natal.

Dvořák amosou as súas dotes musicais a unha idade temperá, sendo un bo estudante de violín dende os seis anos. As primeiras representacións públicas das súas obras foron en Praga en 1872 e, con especial éxito, en 1873, cando tiña 31 anos. Buscando recoñecemento máis aló da área de Praga, presentou unha partitura da súa *Primeira Sinfonía* a un concurso en Alemaña, mais non gañou, e o manuscrito non devolto perdeuse ata que foi redescuberto moitas décadas despois. En 1874 presentouse ao Premio Estatal de Composición de Austria, incluíndo partituras de dúas sinfonías máis e outras obras. Aínda que non o sabía, Johannes Brahms foi o membro principal do xurado e ficou moi impresionado. Outorgáronlle o premio en 1874 e novamente en 1876 e 1877, cando Brahms e o destacado crítico Eduard Hanslick, tamén membro do xurado, se presentaron a el. Brahms recomendou a Dvořák ao seu editor, Fritz Simrock, quen pouco despois encargou o que se converteu en *Danzas eslavas*, Op.&nbsp;46. Foron moi loadas polo crítico musical berlinés Louis Ehlert en 1878, a partitura (da versión orixinal para piano a catro mans) tivo excelentes vendas e lanzou a súa reputación internacional.

A primeira peza de carácter relixioso de Dvořák, o seu arranxoo de *Stabat Mater*, estreouse en Praga en 1880. Foi interpretado con grande éxito en Londres en 1883, o que deu lugar a moitas outras representacións no Reino Unido e os Estados Unidos. Ao longo da súa carreira, realizou canto menos nove visitas como invitado a Inglaterra, frecuentemente dirixindo representacións das súas propias obras. A súa *Sétima Sinfonía* escribiuna para Londres. Ao visitar Rusia en marzo de 1890, dirixiu concertos da súa propia música en Moscova e San Petersburgo. En 1891 nomeárono profesor no Conservatorio de Praga. Entre 1890 e 1891, escribiu o seu *Trío Dumky*, unha das súas pezas de música de cámara de maior éxito.

Encádrase dentro do chamado Romanticismo. Usou nas súas obras moitas melodías populares de Moravia e da súa Bohemia natal. Os seus traballos inclúen óperas, sinfonías, coros e música de cámara. Entre as súas obras máis coñecidas inclúense a *Sinfonía nº 9*, máis coñecida por "Sinfonía do novo mundo", as *Danzas Eslavas*, o Cuarteto de Cordas *Americano* e o *Concerto para Violoncello en si menor*.

Sen perder unha ampla proxección internacional, soubo extraer as esencias da música da súa terra natal. e considerado o principal representante do nacionalismo checo na música

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
[miniatura|upright|Casa natal de Antonín Dvořák en [Nelahozeves.|esquerda]]
miniatura|upright|Antonín Dvořák de neno.|esquerda
Antonín Dvořák naceu en Nelahozeves, unha pequena poboación ao norte de Praga (daquela parte de Bohemia no Imperio austríaco, agora República Checa), o 8 de setembro de 1841. O seu pai, František Dvořák (1814-1894), posuía un pequeno establecemento hoteleiro e tamén traballou como intérprete profesional de cítola e como carniceiro. A súa nai, Anna, de solteira Zdeňková (1820-1882), era filla de Josef Zdenĕk, o bailío do príncipe Lobkowicz. Anna e František casaron o 17 de novembro de 1840. Antonín foi o maior dos seus catorce irmáns, oito dos cales sobreviviron á infancia. Foi bautizado como católico na igrexa de Santo André da súa vila. Os primeiros anos de Dvořák en Nelahozeves nutriron a súa forte fe cristiá e o amor da súa herdanza bohemia que influíron tan fortemente na súa música. En 1847 ingresou na escola primaria da súa vila, onde recibiu as primeiras ensinanzas musicais e aprendeu a tocar o violín da man do seu mestre Joseph Spitz. Amosou un talento precoz e grazas á súa habilidade tocou nunha banda da súa vila e na igrexa. František estaba moi satisfeito dos dons do seu fillo. Aos 13 anos de idade, e baixo a influencia do seu pai, enviárono a Zlonice a vivir co seu tío Antonín Zdenĕk, co fin de aprender alemán. A súa primeira composición, *Polka Pomnenka*, escribiuna probablemente en 1855.

Recibiu leccións de piano, órgano e violín do seu profesor de alemán Antonín Liehmann, quen tamén lle ensinou teoría da música e lle presentou os compositores da época. Dvořák tiña moito respecto polo seu mestre, a pesar de que este tiña un carácter bastante duro. Liehmann era o organista da igrexa de Zlonice e ás veces deixaba a Dvořák que tocara nos servizos relixiosos. Recibiu máis leccións de órgano e teoría musical en Česká Kamenice con Franz Hanke, quen alentou aínda máis o seu talento musical e foi máis comprensivo. Aos 16 anos e baixo a insistencia de Liehmann e Zdenĕk, František permitiu a seu fillo converterse en músico, coa condición de que fora organista. Despois de partir cara a Praga en setembro de 1857, ingresou na Escola de Órgano da cidade, onde estudou canto con Josef Zvonař, teoría con František Blažek e órgano con Joseph Foerster. Este último non só foi profesor no Conservatorio de Praga, senón tamén compositor de órgano. Tamén realizou un curso adicional de idiomas para mellorar o seu alemán e traballou como violista «extra» en numerosas bandas e orquestras, incluída a orquestra da Sociedade de Santa Icía. Graduouse na Escola de Órgano en 1859, ocupando o segundo lugar na súa clase. Solicitou, sen éxito, un posto como organista na igrexa de San Henrique (Sv. Jindřich), mais mantívose impertérrito na procura dunha carreira musical.

En 1858 uniuse á orquestra de Karel Komzák, coa que tocou en restaurantes e salas de baile de Praga.. O alto nivel profesional do conxunto chamou a atención de Jan Nepomuk Maýr, que contratou a toda a orquestra para a Orquestra do Teatro Provisional de Bohemia. Dvořák tocou a viola na orquestra a partir de 1862. Apenas podía pagar as entradas para os concertos, pero tocar na orquestra deulle a oportunidade de escoitar música, principalmente óperas. En xullo de 1863, actuou nun programa dedicado ao compositor alemán Richard Wagner, que dirixía a orquestra. Desde 1857 tiña unha "admiración ilimitada" polo compositor alemán. En 1862, comezara a compoñer o seu primeiro cuarteto de cordas. En 1864, aceptou compartir o alugueiro dun piso situado no barrio de Žižkov de Praga con outras cinco persoas, entre as que se atopaban tamén o violinista Mořic Anger e Karel Čech, que máis tarde converteuse en cantante. En 1866 Bedřich Smetana sucedeu a Mayr como director principal. Dvořák gañaba uns 7,50 dólares ao mes. A constante necesidade de complementar os seus ingresos impulsou a Dvořák a dar clases de piano. Foi a través destas clases de piano cando coñeceu á súa futura esposa. Orixinalmente, namorouse da súa alumna e compañeira de Teatro Provisional Josefína Čermáková, para quen ao parecer compuxo o ciclo de cancións *Cypresses*. Porén, o seu amor non lle foi correspondido e acabou casando con outro home. 
### Compositor e organista 
Dvořák chamou o seu *Quinteto de corda en la menor* (1861) como op.&nbsp;1 e o seu * Primeiro cuarteto de corda* (1862) como a súa op.&nbsp;2, aínda que o catálogo cronolóxico de Jarmil Burghauser enuméraas como B.6 e B.7 e mostra cinco composicións anteriores sen números de opus. A principios da década de 1860, tamén fixo os seus primeiros intentos sinfónicos, algúns dos cales queimou autocriticamente. Consérvase o manuscrito dunha sinfonía en *do* menor sen número de opus, B.9, composta en 1865 Esta sinfonía pasou a ser numerada como a *Primeira sinfonía* de Dvořák. Os seus primeiros intentos de composición transcorreron sen acollida da crítica nin actuacións públicas. As súas composicións ata 1870, segundo o catálogo de Burghauser, ou non tiveron estreas coñecidas, ou foron estreadas en 1888 ou máis tarde. Por exemplo, o *Terceiro cuarteto de corda*, B.18, foi escrito arredor de 1869, pero publicouse postumamente en 1964 e estreouse en 1969. En 1870, compuxo a súa primeira ópera, *Alfred*, entre maio e outubro. A súa abertura, coñecida como *Abertura tráxica*, foi representada por primeira vez en público en 1905 e a ópera completa en 1938.

En 1871 deixou a orquestra do Teatro Provisional a fin de ter máis tempo para compoñer.
 Ata 1871 só deu números de opus a cinco das súas primeiras 26 composicións. A primeira mención de Antonín Dvořák na prensa apareceu na revista *Hudební listy* en xuño de 1871 e a primeira composición interpretada publicamente foi a canción «Vzpomínání» («Reminiscencia», outubro de 1871, veladas musicais de L. Procházka). O Teatro Provisional devolveu a ópera *O rei e o carboeiro* (*Král a uhlir*) e dixéronlle que non se podía interpretar. A súa abertura estreouse en 1872 nun concerto da Filharmónica dirixido por Bedřich Smetana, pero a ópera completa coa partitura orixinal interpretouse unha vez en 1929 e non se volveu a interpretar ata un concerto en setembro de 2019 no Festival Internacional de Música de Dvořák de Praga. Clapham di que Dvořák deuse conta de que chegara a «extremos ao tentar seguir o exemplo de Wagner». Entre 1873 e 1874 reaxustou «o libreto de *O rei e o carboeiro* completamente de novo, dunha maneira totalmente diferente», sen usar «nada da desafortunada versión anterior». A ópera alternativa, chamada *O rei e o carboeiro II*, B.42, estreouse en Praga en 1874.

En 1873, Dvořák casou coa irmá menor de Josefina, Anna Čermáková (1854-1931). Tiveron nove fillos: Otakar (1874-1877), Josefa (1875-1875), Růžena (1876-1877), Otýlie (1878-1905), Anna (1880-1923), Magdalena (1881-1952), Antonín (1883-1956), Otakar (1885-1961) e Aloisie (1888-1967). En 1898, a súa filla Otýlie casou co seu estudante, o compositor Josef Suk. O seu fillo Otakar escribiu un libro sobre el. Con todo, Brahms tivo tempo e oportunidade de apreciar a presentación de Dvořák de 1874. Botstein afirma que o propósito do xurado era «outorgar apoio financeiro a talentosos compositores necesitados» no Imperio Austrohúngaro. O xurado recibiu unha «presentación masiva» de Dvořák: «quince obras, incluídas dúas sinfonías, varias aberturas e un ciclo de cancións». Brahms estivo «visiblemente superado» pola «mestría e talento» de Dvořák. As dúas sinfonías eran a *Terceira* e a *Cuarta*, ambas as dúas estreadas en Praga na primavera de 1874.

Clapham achega o informe oficial para o premio de 1874, que di que Dvořák era un profesor de música relativamente empobrecido que «presentou quince composicións, entre elas sinfonías, que mostran un talento indubidable ... O solicitante ... merece unha subvención para facilitar as súas estreitas circunstancias e liberalo da ansiedade no seu traballo creativo». Di que aínda non tivera un piano. Antes de casar, aloxouse con outros cinco homes, un dos cales tiña un pequeno piano de «espineta».

En 1875, ano en que naceu o seu primeiro fillo, compuxo o seu *Segundo quinteto de cordas*, a súa *Quinta Sinfonía*, o *Trío para piano n.º&nbsp;1* e *Serenata para cordas en mi*. Volveu participar, pero esta vez non gañou, no Premio Estatal de Austria. Gañouno en 1876 e finalmente sentiuse libre de renunciar ao seu posto de organista. En 1877 escribiu as *Variacións sinfónicas* e Ludevít Procházka dirixiu a súa estrea en Praga.

### Reputación internacional 
[miniatura|upright|Estatua en [Stuyvesant Square, preto da que foi a súa residencia en Nova York.]]
[miniatura|upright|Estatua de Dvořák en [Praga]]
Dvořák volveu participar no concurso do Premio Austríaco en 1877, onde presentou os seus *Duetos moravos* e outras obras, posiblemente a súa *Concerto para piano*. Non se decatou do resultado ata decembro. A continuación, recibiu unha carta persoal de Eduard Hanslick, que tamén formara parte dos xurados que outorgaron os premios. A carta non só notificaba a Dvořák que volvera gañar o premio, senón que lle informaba por primeira vez que Brahms e Hanslick formaran parte do xurado. A carta transmitía unha oferta de axuda amigable dos dous para dar a coñecer a súa música fora da súa Chequia natal. No mes de decembro de 1877, escribiu o seu *Cuarteto de corda n.º 9 en re menor* e dedicoullo a Brahms. Tanto Brahms como Hanslick quedaron moi impresionados polos *Duetos moravos* e Brahms recomendounos ao seu editor, Fritz Simrock, quen os publicou con éxito. Tendo en conta as ben recibidas *Danzas húngaras* de Brahms, Simrock encargou a Dvořák que escribise algo da mesma natureza. Este presentou as súas *Danzas eslavas*, op.&nbsp;46 en 1878, ao principio para piano a catro mans, pero cando o solicitou Simrock, tamén a presentou en versión orquestral. Estas foron un grande éxito inmediato. O 15 de decembro de 1878, o principal crítico musical, Louis Ehlert, publicou unha recensión dos *Duetos moravos* e *Danzas eslavas* no *Nationalzeitung* de Berlín, afirmando que as *Danzas eslavas* farían o seu camiño «ao redor do mundo» e «unha naturalidade celestial flúe a través desta música». «Houbo unha carreira nas tendas de música alemás para os bailes e dúos deste ata o de agora ... compositor descoñecido». As danzas tocáronse en 1879 en concertos en Francia, Inglaterra e nos Estados Unidos. Máis tarde, Simrock solicitou máis *Danzas eslavas*, que Dvořák proporcionou na súa op.&nbsp;72 de 1886.

En 1879 escribiu o seu *Sexteto de cordas*. Simrock mostrou a partitura ao destacado violinista Joseph Joachim, quen xunto a outros a estreou en novembro dese ano. Joachim converteuse nun «destacado defensor» da música de cámara de Dvořák. Ese mesmo ano, tamén escribiu o seu *Concerto para violín*. En decembro dedicoulle a peza a Joachim e envioulle a partitura. A primavera seguinte, os dous discutiron a partitura e Dvořák revisouna cumpridamente, pero Joachim aínda non se sentía cómodo con ela. O concerto estreouno en Praga en outubro de 1883 o violinista František Ondříček, quen tamén a interpretou en Viena xunto co director Hans Richter en decembro dese mesmo ano. Despois, Joachim programou a interpretación do concerto dúas veces máis, pero en ambas as ocasións non se chegou a un acordo e nunca o tocou.

Hans Richter pediu a Dvořák que compuxese a súa Sinfonía nº 6 para a Orquestra Filharmónica de Viena, coa intención de estreala en decembro de 1880. Con todo, Dvořák descubriu máis tarde que, a pesar desta intención, os membros da orquestra opoñíanse a interpretar obras do compositor en dúas tempadas consecutivas, debido ao "sentimento anticheco". Por iso, Adolf Čech dirixiu a estrea da sinfonía nun concerto da sociedade *Philharmonia* (en checo: *spolek Filharmonie*, predecesora da Orquestra Filharmónica Checa) o 25 de marzo de 1881, en Praga. Richter chegou a dirixir a peza en Londres en 1882 e sempre mantivo o seu interese polas composicións de Dvořák.
### Viaxes a Inglaterra 
miniatura|upright|Dvořák coa súa esposa Anna en Londres en 1886.
Dvořák chegou a realizar polo menos nove viaxes a Inglaterra, catro dos cales os levou a cabo entre 1884 e 1886, onde dirixiu as súas propias obras. Xa era coñecido en Londres pola interpretación de obras súas, como as *Danzas eslavas* (dirixidas por August Manns en 1879 e 1880), *Rapsodias eslavas* (baixo a dirección de Manns, Richter e Achei en 1880 e 1881), o *Sexteto de cordas* (a cargo de Joachim en 1880) e a *Sexta Sinfonía* (dirixida por Manns en 1882), que recibiran críticas favorables. O 10 de marzo de 1883 interpretouse e tivo moi boa acollida o *Stabat Mater* no Royal Albert Hall de Londres, baixo a dirección de Joseph Barnby. O éxito «provocou toda unha serie de actuacións en Inglaterra e Estados Unidos», un ano antes de obter o recoñecemento en Alemaña e Austria. A principios de agosto de 1883, a Royal Philharmonic Society convidouno a Londres para dirixir interpretacións orquestrais das súas obras na seguinte tempada. Uns meses máis tarde, a principios de novembro de 1883, a editorial londiniense de música Novello pediulle que dirixise unha interpretación da súa *Stabat Mater* durante a súa visita e que compuxese unha obra para solistas, coro e orquestra para o Festival de Birmingham de 1885 e a dirixise el mesmo. A obra foi recibida con grande entusiasmo e os críticos comparárona coas sinfonías de Ludwig van Beethoven e de Franz Schubert. Así naceu o propósito dun oratorio nacional, *Santa Ludmila*, acabado en maio de 1886.

A pesar do novo éxito de Dvořák, unha actuación en febreiro de 1888 do *Stabat Mater* en Viena foi vítima dun cada vez maior sentimento anticheco e do que o compositor denominou «crítica destrutiva». Agradeceu de todo corazón a Richter pola súa «coraxe e a súa devota simpatía»

De 1886 a 1890, permaneceu no seu país dedicado á composición. Xurdiron naqueles anos, ademais de grandes composicións de música de cámara, a *Misa en re maior,* op.&nbsp;86, a ópera *Jakobín* (*O xacobino*), representada no Teatro Nacional de Praga en 1899, e a *Oitava Sinfonía* en *sol* maior, op.&nbsp;88. O personaxe central de *O xacobino* é Benda, un músico bohemio que vive unicamente pola súa filla e pola súa arte. É un reflexo de Antonín Liehmann, o mestre de Dvořák na súa mocidade. Os outros personaxes aseméllanse moito á xente entre a cal viviu e creceu o compositor no seu pobo natal. Ese mesmo ano, realizou a sexta viaxe a Inglaterra. Nesta ocasión presentou a súa *Oitava Sinfonía*. A súa notoriedade europea era tan grande que realizou xiras por Alemaña e Rusia, e por todos lados foi cuberto de honras. En 1891 realizou a súa oitava viaxe a Inglaterra, onde dirixiu en Birmingham no Birmingham Triennial Music Festival o seu *Réquiem*, op.&nbsp;89, para solistas, coro e orquestra, composto un ano antes. Ese mesmo ano fundouse o Cuarteto Bohemio, máis tarde chamado Cuarteto Checo, con Karel Hoffmann como primeiro violín, Josef Suk como segundo violín, Oskar Nedbal como viola e Otakar Berger ao violoncello. Dise que Nedbal e Suk foran dous dos alumnos «máis prometedores» de Dvořák no Conservatorio e tomaron a iniciativa de fundar o Cuarteto. Até esa data, Dvořák escribira once cuartetos de corda, seis dos cales se estrearon, e estes estaban dispoñibles como parte do repertorio do Cuarteto Bohemio en xira, do mesmo xeito que os dous cuartetos de Smetana.

Por entón, Dvořák seguía estreando novas obras en Praga e Londres. Antes de abandonar Europa para marchar aos Estados Unidos, percorreu Bohemia interpretando o novo *Trío Dumky*.

### Estancia nos Estados Unidos 
miniatura|upright|A familia Dvořák cos seus amigos en Nova York en 1893. De esquerda a dereita: a súa esposa Anna, o seu fillo Antonín, Sadie Siebert, Josef Jan Kovařík (secretario), nai de Sadie Siebert, a súa filla Otýlie e Antonín Dvořák.
Entre 1892 e 1895, Dvořák foi director do Conservatorio Nacional de Nova York, onde tivo por alumno ao compositor estadounidense Horatio Parker. O seu salario inicial foi de 15000 dólares. O Conservatorio foi fundado por unha rica e filantrópica dama da alta sociedade, Jeannette Thurber, quen quería como director a un compositor recoñecido, para dar brillantez á institución. Escribiu ao compositor, pedíndolle que aceptase o cargo, e el respondeu afirmativamente, con tal de que os estudantes nativos americanos e afroamericanos dotados de talento, que non puidesen permitirse este nivel de instrución, tiñan que ser admitidos gratuitamente, algo infrecuente para a época. O seu contrato orixinal prevía tres horas diarias de traballo, incluída a docencia e a dirección, seis días á semana, con catro meses de vacacións cada verán. pero foi demolido en 1911 e substituído polo que hoxe é unha escola secundaria.

O principal obxectivo de Dvořák nos Estados Unidos era descubrir a «música estadounidense» e participar nela, da mesma forma que utilizara os modismos folclóricos checos na súa música. Pouco despois da súa chegada ao país en 1892, escribiu unha serie de artigos xornalísticos nos que reflexionaba sobre o estado da música estadounidense. Apoiou o concepto de que a música afroamericana e nativa americana debería usarse como base para o crecemento da música estadounidense. Cría que a través da música dos nativos americanos e afroamericanos, os estadounidenses atoparían o seu propio estilo nacional de música. Alí coñeceu a Harry Burleigh, quen máis tarde se converteu nun dos primeiros compositores afroamericanos. Burleigh deu a coñecer a Dvořák os espirituais tradicionais afroamericanos.

Durante o inverno e a primavera de 1893, a Orquestra Filharmónica de Nova York encargoulle que compuxese a *Sinfonía do Novo Mundo*, que se estreou baixo a dirección de Anton Seidl, entre tumultuosos aplausos. Clapham escribe que «sen dúbida este foi un dos maiores triunfos, e moi posiblemente o maior de todos os que Dvořák experimentou» na súa vida, e cando se publicou a sinfonía foi «aproveitada por directores e orquestras» de todo o mundo.

Dous meses antes de partir cara os Estados Unidos, Dvořák contratara como secretario a Josef Jan Kovařík, que acababa de terminar os seus estudos de violín no Conservatorio de Praga e estaba a piques de regresar á súa casa nos Estados Unidos. Alí continuou servindo como secretario do compositor e viviu coa familia Dvořák. Viñera da comunidade de fala checa de Spillville, Iowa, onde o seu pai Jan Josef Kovařík era un mestre de escola. Dvořák decidiu pasar o verán de 1893 en Spillville, xunto con toda a súa familia. Durante a súa estancia alí, compuxo o *Cuarteto para cordas en fa* (coñecido como *Cuarteto Americano*) e o *Quinteto de corda en mi♭ maior*, op.&nbsp;97. De volta a Nova York ese outono, compuxo a súa *Sonatina para violín e piano*. Tamén dirixiu unha interpretación da súa *Oitava Sinfonía* na Exposición Mundial Colombiana de Chicago ese mesmo ano.

No inverno de 1894-1895, Dvořák escribiu o seu *Concerto para violoncello en si menor*, op.&nbsp;104, B.191, completado en febreiro de 1895. O 16 de abril, el e a súa esposa regresaron a Bohemia, e en agosto, despois de recibir asesoramento legal, informou a Thurber, que lle debía diñeiro, de que non regresaría a os Estados Unidos de acordo co seu contrato. En novembro de 1898 informóuselle que o emperador Francisco Xosé I outorgaríalle unha medalla de ouro por *Litteris et Artibus*, cerimonia que tivo lugar ante unha audiencia en xuño de 1899. O 4 de abril de 1900 Dvořák dirixiu o seu último concerto coa Filharmónica Checa, interpretando a *Abertura tráxica* de Brahms, a *Sinfonía inacabada* de Franz Schubert, a *Oitava Sinfonía* de Ludwig van Beethoven e o seu poema sinfónico *A pomba do bosque*. En abril de 1901, o emperador nomeouno membro da Cámara dos Señores, xunto co poeta checo Jaroslav Vrchlický. Dvořák tamén sucedeu a Antonín Bennewitz como director do Conservatorio de Praga desde novembro de 1901 até a súa morte. Alí, tivo alumnos que seguiron a súa pegada, como Dobri Hristov. O 60.º aniversario de Dvořák celebrouse como un evento nacional. Primeiro, ao redor da data actual, representáronse seis das súas óperas e o oratorio *Santa Ludmila* en Praga, pero Dvořák estaba en Viena; logo, en novembro de 1901, chegou a «festa de aniversarios oficiais aprazada ... En moitas cidades de Bohemia e Moravia, o pobo checo celebrou os seus aniversarios».

O 25 de marzo de 1904 Dvořák tivo que abandonar un ensaio de *Armida* debido a unha enfermidade. O primeiro Festival Musical Checo, en abril de 1904, tiña «un programa que consistía case na súa totalidade» na música de Dvořák (Leoš Janáček estaba decepcionado de que non se interpretase nada da súa música). «Setenta e seis asociacións corais» de toda Bohemia reuníronse en Praga, e «dezaseis mil cantantes» cantaron o oratorio *Santa Ludmila*. «Miles de oíntes celebraron» a *Sinfonía do Novo Mundo*. O propio Dvořák viuse obrigado por unha enfermidade a «irse á cama», polo que non puido asistir.
miniatura|upright|esquerda|Funeral de Dvořák o 5 de maio de 1904.
[miniatura|upright|Tumba de Dvořák no [cemiterio de Vyšehrad en Praga.]]
Dvořák tivo un "ataque de gripe" o 18 de abril e faleceu o 1 de maio de 1904, dunha causa non diagnosticada tras cinco semanas de enfermidade, á idade de 62 anos, deixando moitas obras sen terminar. O seu funeral celebrouse o 5 de maio e os seus restos foron enterrados no cemiterio de Vyšehrad en Praga, baixo un busto do escultor checo Ladislav Šalou.

## Obra 
A obra musical de Dvořák é moi variada, dende a ópera ata a música de cámara, así como a música sinfónica.

A miúdo a edición das obras por Simrock leva a confusións sobre a súa orde cronolóxica, a miúdo as casas editoras pretendían dar aos músicos noveis a imaxe de artistas consolidados, polo que daban ás súas obras un número de opus superior á que lles correspondería realmente. Pola súa parte, o propio Dvořák tamén xogou un papel nisto, ó dar un número de opus máis baixo a algunha das súas composicións para poder vendelas a outras editoriais, eludindo as súas obrigas contractuais. Nalgúns casos, unha mesma obra chegou a ter tres números de opus diferentes.

A maiores, tamén existen problemas sobre a orde das sinfonías de Dvořák, xa que nun principio foron enumeradas por orde de publicación, non de composición. Por exemplo, a *Sinfonía do Novo Mundo* foi coñecida durante un tempo como *Quinta* e posteriormente coma *Oitava* para rematar sendo numerada como *Novena* nos anos 50 do século pasado.
### Estilo musical e influencias 
O estilo de Dvořák sintetiza os estilos clásico e romántico. Aínda que creou unha linguaxe nova e orixinal para os seus medios de expresión, a súa estrutura compositiva baseouse xeralmente en enfoques formais tradicionais establecidos no alto Clasicismo, especificamente o uso da forma sonata, o rondó e as variacións. Aínda que non foi un pioneiro niso, logrou introducir novos elementos na estrutura formal tradicional, en particular, coa incorporación de estilizacións do *furiant* en lugar do *scherzo* dentro do ciclo da sonata, e o *dumka* en lugar do movemento lento.

Seguiu os pasos de Bedřich Smetana, o creador do estilo musical checo moderno, aínda que a diferenza deste (que se centrou por completo no folclore checo), inspirouse na música folclórica doutras nacións eslavas e, durante a súa etapa nos Estados Unidos, tamén na música afroamericana e nativa americana. Tamén escribiu unha *Polonesa orquestal* (1879). Chamou ao terceiro movemento da súa *Sexta Sinfonía* como «Scherzo (Furiant)». O seu *Trío Dumky* é unha das súas obras de cámara máis coñecidas e leva o nome do *dumka*, un xénero tradicional eslavo e polaco. As súas principais obras reflicten a súa herdanza e amor pola súa terra natal.

A música de Dvořák caracterízase polas súas «impactantes melodías, inventiva rítmica e efectiva instrumentación». As súas obras incorporan unha ampla paleta de estados de ánimo, desde a «articulación gozosa da felicidade humana até expresións de intimidade e profunda meditación». O lirismo é un trazo distintivo da maioría delas.

### Composicións 
Antonín Dvořák compuxo máis de catrocentas obras nunha gran variedade de formas musicais. As súas nove sinfonías xeralmente axústanse aos modelos clásicos, pero tamén compuxo cinco poemas sinfónicos. Moitas das súas obras mostran a influencia dos ritmos e formas melódicas da música folclórica checa. Entre eles atópanse os dous conxuntos de *Danzas eslavas* (orixinalmente para piano a catro mans), tres *Rapsodias eslavas*, as *Variacións sinfónicas* e a maioría das súas cancións. Os ecos de tal influencia tamén se atopan nas súas principais obras corais. En total, compuxo máis de cincuenta obras orquestrais.

Co seu estilo lírico e accesibilidade para o oínte, as sinfonías de Dvořák parecen derivar da tradición schubertiana; pero, como suxire Taruskin, a diferenza foi o uso da forma cíclica por parte de Dvořák, especialmente nas súas sinfonías e concertos posteriores, onde «ocasionalmente reciclou temas ... até un grao que lle deu ás súas obras unha tinguidura de "programmaticismo" secreto».
* *Sinfonía No. 1* en Dó maior *Os Sinos de Zlonice*.
* *Sinfonía No. 2* en Si bemol maior, Op. 4.
* *Sinfonía No. 3* en Mi bemol maior, Op. 10.
* *Sinfonía No. 4* en Ré menor, Op. 13.
* *Sinfonía No. 5* en Fá maior, Op. 76.
* *Sinfonía No. 6* en Ré maior, Op. 60.
* *Sinfonía No. 7* en Ré menor, Op. 70 (1885). 
* *Sinfonía No. 8* en Sol maior, Op. 88 (1889).
* *Sinfonía No. 9* en Mi menor *do Novo Mundo*, Op. 95 (1893).

### Obras varias 
* *Serenata para corda, op. 22* (1875).
* *Concerto para piano e orquestra* (1876).
* *Stabat Mater, op. 58* (1877).
* *Danzas eslavas, op. 46 & 72* (1878)-1886).
* *Concerto para violín e orquestra* (1879).
* *Cancións Xitanas, op. 55* (1880).
* *Obertura Entroido, op. 92* (1891).
* *Cuarteto de corda nº 12, "Americano"* (1893).
* *Humoresque nº 7, op. 101* (1894).
* *Concerto para violoncello* (1895).
### Óperas 
* *Alfred* (1870)
* *Král a uhlíř*, Op.14 (1871; recomposta en 1874 e revisada en 1887).
* *Tvrdé palice*, Op.17 (1874)
* *Vanda*, Op.25 (1875; revisada en 1879 e 1883).
* *Šelma sedlák*, Op.35 (1877)
* *Dimitrij*, Op.64 (1881/82; revisada en 1883, 1885 e 1894).
* *The Jacobin*, Op.84 (1887/88; revisada en 1897).
* *Čert a Káča*, Op.112 (1898/99)
* * Rusalka*, Op.114 (1900)
* *Armida*, Op.115 (1902/03)

## Estudantes de Dvořák 
* Vítězslav Novák
* Josef Suk
* Will Marion Cook
* William Arms Fisher
* Harry Burleigh

## Cronoloxía 
* 1841 - Nace en Nelahozeves, Bohemia, o 8 de setembro.
* 1849 - Ocupa un posto na orquestra do seu pobo.
* 1857 - Matricúlase na *Escola de Órgano de Praga*.
* 1862 - É membro da *Orquestra Nacional de Ópera*.
* 1866 - Unha obra de Smetana esperta o seu interese polo *nacionalismo* musical checo.
* 1873 - Primeiro grande éxito coma compositor.
* 1876 - Morren os seus tres fillos.
* 1878 - Comeza a súa amizade con Johannes Brahms
* 1884 - Comeza a gozar de gran prestixio internacional.
* 1891 - Profesor de composición no Conservatorio de Praga. Doutor *Honoris Causa* pola Universidade de Cambridge.
* 1892 - É nomeado Director do Conservatorio de Nova York.
* 1893 - Estrea, no Carnegie Hall de Nova York, a *Sinfonía do Novo Mundo*.
* 1895 - Volve ao seu país.
* 1901 - Director do conservatorio de Praga.
* 1904 - Morre en Praga o 1 de maio.

## Legado 
Dende 2008, a Academia de Música Clásica da República Checa organiza o Festival Internacional de Música de Dvořák de Praga, unha importante serie de concertos que se celebra anualmente para homenaxear a vida e obra do compositor. Inaugura a tempada de concertos en outono e se desenvolve durante dúas semanas.

A casa de Dvořák en Nova York estaba localizada en 327 East 17th Street, preto da intersección do que hoxe se chama Perlman Place. Foi nesta casa onde compuxo tanto o *Concierto para violonchelo en si menor* como a *Sinfonía do Novo Mundo*. A pesar das protestas do presidente checo Václav Havel, entre outros, que querían que a casa se conservara como un sitio histórico, foi demolida en 1991 para facer espazo para unha residencia do Centro Médico Beth Israel para persoas con sida. En 2017, esta residencia converteuse nun refuxio para persoas sen fogar. Con todo, para honrar a Dvořák, se erixiuse unha estatua súa na próxima Stuyvesant Square. O filme de televisión de 2012 *Americké dopisy* (traducible ao galego *Cartas americanas*) céntrase na vida amorosa de Dvořák, que é interpretado por Hynek Čermák. Ian Krykorka escribiu varios libros para nenos baseados nalgunhas das óperas de Dvořák. Josef Škvorecký escribiu *Dvorak in Love* sobre a súa vida nos Estados Unidos como director do Conservatorio Nacional de Música. Ademais, tense empregado a súa música en máis de 300 filmes e programas de televisión.

Neil Armstrong levou unha gravación da *Sinfonía do Novo Mundo* durante a misión do Apolo 11, a primeira misión que pisuo a Lúa, en 1969, e en 2009 foi votada como a sinfonía favorita nunha enquisa realizada por ABC Classic FM en Australia.

O asteroide (2055) Dvořák, descuberto por Luboš Kohoutek, e o cráter de impacto Dvorák no planeta Mercurio reciben o seu nome no seu honor.

## Galería de imaxes 
## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  (St. Martin's Press or Faber & Faber 1966, MacMillan reprint  o St. Martin's, , 1969)
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Romanticismo

### Ligazóns externas 
* List of Dvořák's works 
* The Bohemian composers 
* Antonín Dvořák Photo Gallery 
* Biografía en biografiasyvidas.com