open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Escudo de Serbia

A versión actual do **escudo de Serbia** foi adoptada oficialmente polo seu parlamento o 17 de agosto de 2004, unha versión do que fora o escudo do desaparecido Reino de Serbia. No mesmo figura, nun campo de goles, unha aguia bicéfala de prata con pico e garras de ouro, está acompañada por dúas flores de lis, de ouro, situadas aos lados da punta do escudo.

A aguia porta no seu peito outro brasón cun campo de goles cunha cruz grega de prata e, do mesmo metal, o catro letras iniciais da lema: "Само слога Србина спашава/Samo Sloga Srbina Spašava" (*Só a unidade salva aos serbios*). Estas iniciais, nun primeiro momento, representaban a letra *B* do lema bizantino: "Basilevs Basileon Basilevon Basileonton" (*Rei de reis, que reina sobre reinos*). Estes elementos foron introducidos en Serbia procedentes de Grecia mais os trazos da inicial *B* terminaron confundíndose coa letra *C* (son /s/) do moderno alfabeto cirílico e pasaron a simbolizar o primeiro lema mencionado. O timbre é unha coroa real pechada de ouro e de fondo hai un manto real de púrpura, gornecido de ouro e forrado de armiño, alzado con cordas de ouro que terminan en borlas de ouro e cimado cun baldaquino de púrpura, bordeado de ouro sobre o que descansa outra coroa real.

Ao recuperarse o antigo escudo de Serbia, optouse por manter todos os seus elementos a pesar de que non se restaurou a monarquía. Existe unha versión, o escudo grande, na que se engade aos elementos anteriores. Existe unha versión pequena do escudo sen o manto nin a coroa superior coñecido como *kokarda*.
Bandeira de Serbia

A **bandeira de Serbia** (en , *Zastava Srbije*) é tricolor, con tres franxas horizontais iguais, sendo vermella a de arriba, azul a do medio e branca a de abaixo. Son as cores do paneslavismo.

A mesma tricolor, con algunhas variacións, foi a bandeira de Serbia ao longo da súa historia, e é a bandeira étnica do pobo serbio. A bandeira estatal porta tamén o escudo de armas de Serbia, centrado verticalmente e desprazado cada o lado do mastro unha sétima parte da lonxitude total do pavillón. A forma actual da bandeira foi adoptada oficialmente en novembro de 2010.

## Deseño 
A proporción oficial da bandeira é de 2:3 (alto/longo), coas tres cores ocupando cada unha un terzo da alzada. As cores recomendas, comezando de arriba a abaixo son:

## Historia 
A bandeira serbia, en realidade é o pavillón ruso invertido. Antes do Primeiro Levantamento Serbio contra os otománs, unha delegación de Serbia foi a Rusia na procura de axuda. Esta foi concedida, e a delegación quixo mostrar o seu recoñecemento pedíndolles utilizar a bandeira rusa como a pavillón militar de Serbia nas batallas.

A partir de aquí a historia toma sentidos diferentes segundo as versións: a primeira di que a aprobación foi concedida, pero que a delegación esqueceu como estaban ordenadas as cores e a segunda di que a aprobación non foi concedida e os serbios usaron a bandeira rusa invertida para molestar aos rusos.

### Bandeiras históricas 
## Outras bandeiras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Escudo de Serbia

### Ligazóns externas 
*
Plus ultra

dereita|150px|miniatura|Lema **Plus ultra** no Concello de Sevilla
[miniatura|dereita|150px|Escudo de [España co lema **Plus ultra** ao redor das Columnas de Hércules]]
***Plus ultra*** é unha locución latina que significa "Máis aló" e é o lema de España.

## Orixe 
Foi Carlos I de España (tamén coñecido como Carlos V do Sacro Imperio Romano Xermánico), quen o utilizou como o seu lema persoal como expresión do dinamismo do novo Imperio español.

Segundo os estudos de Earl Rosenthal, o lema provén da influencia do médico e conselleiro persoal de Carlos V, o humanista milanés Luigi Marliano. Este aconsellou ao novo duque e futuro emperador en 1515, cando acadou a súa maioría de idade e foi proclamado Gran Mestre da Orde do Vélaro de Ouro, poñer baixo a súa oficina o lema latino Plus ultra.
## Exploración marítima 
Este lema empregouse para animar aos navegantes a desafiar e esquecer a antiga advertencia da mitoloxía grega, segundo a cal Hércules puxera dous piares no Estreito de Xibraltar, e críase que eran o límite do Mundo, a última fronteira que os navegantes do Mediterráneo podían alcanzar. Era o *Non Terrae Plus ultra* (Non existe terra máis aló) en referencia tamén a Fisterra, pero este lema perdeu o seu poder simbólico a raíz de que Cristovo Colón chegase ás Indias Occidentais cruzando o océano Atlántico en 1492.

## Lema 
Desde entón, este foi o lema de España, a excepción de Unha, Grande e Libre, lema do franquismo. No actual escudo constitucional, o lema vén escrito ao redor das dúas Columnas de Hércules.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Voo do Plus Ultra
### Ligazóns externas 
* Recompilación de usos na prensa escrita
Batalla de Flirey

A **batalla de Flirey** foi unha batalla da primeira guerra mundial sucedida entre o 19 de setembro de 1914 e o 11 de outubro do mesmo ano. O resultado foi unha vitoria alemá sobre as tropas francesas. A batalla danou estruturas importantes que chegaban á cidade fortificada de Verdún

## Antecedentes 
Nas beiras do río Meuse foron ao longo dos séculos construídas varias fortificacións, tanto no lado alemán coma no lado francés. Nos anos anteriores ao inicio da primeira guerra mundial, o Alto Mando xermano deuse conta de que a artillaría podería esnaquizar grandes infraestruturas a longas distancias. Por iso co inicio da guerra, as tropas alemás viron no Meuse a oportunidade de curtar estradas e vías férreas francesas que conducían a Verdún. Deste xeito limitarían as posibilidades dos franceses de atacar territorio alemán.

## A batalla 
O ataque comezou o 19 de setembro cando a cabalería alemá que partía de Metz, atacou a tropas defensoras francesas en torno a Dieulouard e Martincourt. Flirey, os bosques achegados e Seicheprey foron capturados rapidamente. O día 22, os franceses recibiron reforzos pero non puideron frear o avance alemán. Para este día, os efectivos alemáns mudaron a dirección de sur a sueste.
O día 24, tomaron Saint-Mihiel pero foron retomados Flirey, Seicheprey e Xivray. Ante as novas ofensivas galas, o exército alemán atrincherouse e o día 27 sufriu varios ataques, que non obstante apenas moveron a liña da fronte. Os ataques franceses continuaron ata o 11 de outubro, sen resultado.
Thomas Yayi Boni

**Thomas Yayi Boni**, nado en Tchaourou o 1 de xaneiro de 1952, é un banqueiro e político beninés, que foi presidente de Benín de 2006 a 2016.

En setembro de 2021, Patrice Talon e Thomas Boni Yayi, aliados políticos que se converteron en inimigos íntimos, reuníronse no Marina Palace de Cotonú. Durante este enfrontamento, Thomas Boni Yayi presentoulle a Patrice Talon unha serie de propostas e peticións, relacionadas especialmente coa liberación de "detidos políticos".
Lingua rutena antiga

O **ruteno** (tamén coñecido como *eslavónico de chancelaría* ou *ruso occidental*), é un termo usado para denominar as distintas variedades do eslavónico oriental faladas no Gran Ducado de Lituania e máis tarde nos territorios eslavos da Mancomunidade Polaco-Lituana.

En ucraíno coñécese como "lingua literaria ucraína antiga" (ucraíno: *староукраїнська літературна мова*) ou "ruteno" (Rutenśka – рутенська). En ruso denomínase 'lingua escrita rusa occidental' (ruso: западнорусский письменный язык) e en belaruso coñécese como "lingua belarusa antiga" (belaruso: старабеларуская мова).

Os investigadores non se poñen de acordo en se o ruteno é un idioma diferenciado ou un dialecto occidental do antigo eslavónico oriental, mais no que si están de acordo é en que teñen unha estreita relación na súa orixe. O antigo eslavo oriental era o idioma coloquial da Rus de Kíiv (entre os séculos X e XIII). Pode considerarse o predecesor do moderno idioma belaruso e ucraíno.

## Notas 
## Outros artigos 
### Ligazóns externas 
* Os problemas dos libros de idiomas na vila de Hrodna nos tempos modernos, escrito por Jury Hardziejeu
Paysandú (homónimos)

**Paysandú** pódese referir a:

***Paysandú**, departamento uruguaio, situado no litoral oeste do país.
***Paysandú**, cidade uruguaia, capital do departamento homónimo.
***Paysandú Bella Vista**, club de fútbol uruguaio da cidade de Paysandú. Actualmente xoga na Liga Departamental de Fútbol de Paysandú.
***Paysandú Fútbol Club**, club de fútbol uruguaio da cidade de Paysandú. Actualmente non disputa ningún campionato organizado pola Asociación Uruguaia de Fútbol.
Ponte General Artigas

A **Ponte General Artigas** é unha ponte internacional que cruza o río Uruguai e une as cidades de Colón (provincia de Entre Ríos, Arxentina) e Paysandú (departamento de Paysandú, Uruguai). Foi inaugurada o 10 de decembro de 1975 e o nome é na honra de José Gervasio Artigas, pai da independencia uruguaia.

## Datos técnicos 
* **Ponte viga**: tipo ponte por voados sucesivos
* **Largo total**: 2 350 m
* **Vano principal**: 140 m, entre apoios
* **Altura libre**: 34 m, referida ao cero de Paysandú
* **Viaduto**: 44 vans, de 46 m de luz entre pilas, 34 na Arxentina e 10 no Uruguai
* **Calzada (ponte e viaduto)**: 8 m de ancho con dous carrís laterais de 1,80 m cada un (debaixo está o espazo onde se achan as instalacións de servizos)

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Paysandú - Puente General Artigas.jpg|A ponte dende Paysandú.
Ficheiro:Atardecer en el Puente General Artigas.jpg

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ponte Libertador General San Martín
* Ponte Salto Grande
Mirko Cvetković

**Mirko Cvetković** (en serbio cirílico: *Мирко Цветковић*), nado en Zaječar, Iugoslavia (actualmente Serbia), o 16 de agosto de 1950), foi Primeiro Ministro de Serbia dende 2008 até 2012.

## Biografía 
Graduouse na Facultade de Ciencias Económicas da Universidade de Belgrado, onde tamén obtivo a súa mestría e doutoramento.

Traballou no Instituto de Minería durante dez anos e logo no Instituto de Economía outros seis anos, ademais de sete anos na firma de asesoramento e investigación CES Mecon, onde traballou como consultor e en 2005 como asesor especial ao Director General en Intercom Consulting.

Na década de 1980 foi consultor exterior para o Banco Mundial nunha serie de proxectos en Paquistán, India e Turquía, e no Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento en Somalia.

## Carreira política 
Dende xaneiro de 2001 Cvetković traballou como Viceministro de Economía e Privatización no Goberno de Zoran Djindjić. De 2003 a 2004 foi Director da Axencia de Privatización.
[miniatura|288px|Mirko Cvetković saúda ao Vicepresidente norteamericano [Joe Biden, durante a visita deste a Belgrado en maio de 2009]]
Foi Ministro de Finanzas  do Goberno de Serbia desde maio de 2007, ata que, o 27 de xuño de 2008, o Presidente Boris Tadić nomeouno Primeiro Ministro tras as eleccións parlamentarias que se celebraron en maio.

Tomou oficialmente posesión do seu cargo o 7 de xullo despois de facer o seu xuramento na Asemblea Nacional de Serbia. No seu discurso de apertura Cvetković dixo que un dos primeiros pasos do novo Goberno será a de presentar o Acordo de Estabilización e Asociación coa Unión Europea ao Parlamento para a súa ratificación e que non aceptaría a declaración unilateral de independencia de Kosovo. Tamén dixo que o Goberno reforzaría a economía e a responsabilidade social e loitaría sen cuartel contra a delincuencia e a corrupción, e a favor da xustiza internacional.

Dentro da política serbia de integración europea e cooperación cos países veciños, Cvetković declarou publicamente en outubro de 2009 que Serbia "recoñecía a integridade territorial de Bosnia e Hercegovina e que aceptaría todo acordo ao que chegasen os tres pobos bosníacos, serbios e croatas que a habitan.

## Vida persoal 
Publicou unha serie de documentos e artigos sobre a privatización en Serbia e no estranxeiro. Está casado con Zorica Cvetković e ten dous fillos. Fala inglés con fluidez.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do Goberno de Serbia
*Biografía por Fundación CIDOB
León de Ouro

miniatura|dereita|Oshri Cohen sostendo o León de Ouro en 2009.
O **León de Ouro** (en italiano, ''Leone d'Oro*) é o nome do premio máis importante que se concede a unha película no Festival Internacional de Cine de Venecia.

O premio foi creado en 1954 polo comité organizador do Festival. Anteriormente, entre 1949 e 1953, o premio era coñecido como o *Leone di San Marco* (**León de San Marcos**), e entre 1947 e 1948 como o *Gran Premio Internazionale di Venezia*. Até 1942, un dos premios máis importantes que outorgaba o festival era a *Coppa Mussolini'', que distinguía á mellor película italiana.

## Películas galardoadas co León de Oro 
miniatura|Laurence Olivier gañou o León de ouro no 1948 (imaxe de 1973).

## Notas
CPI Tino Grandío

O **Centro público integrado Tino Grandío** é un colexio situado na localidade de Guntín de Pallares, concello de Guntín.

## Organización e características 
O centro imparte ensinanzas de educación infantil, educación primaria e ESO. Conta cun total de 135 alumnos/as e 30 docentes (curso 2017/2018).

O actual edificio de educación primaria foi inaugurado no ano 1981 como colexio público de EXB. No curso 1998-1999 inaugurouse o edificio anexo no que se localizaron as ensinanzas de ESO. Ambos os dous edificios están unidos por un corredor no que se sitúan as aulas de educación infantil. A dotación de infraestruturas complétase cun polideportivo e un ximnasio na parte posterior dos edificios.

No ano 2001 o CP de Guntín pasou a denominarse CPI Tino Grandío na honra do pintor Tino Grandío, natural de Lousada, no concello de Guntín.
Atópase a uns 200 metros da estrada N-640.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:CPI Tino Grandío.jpg|Edificio de educación secundaria do CPI Tino Grandío
Ficheiro:Ximnasio do CPI Tino Grandío.jpg|Ximnasio do CPI Tino Grandío
Ficheiro:Pavillón deportivo do CPI Tino Grandío.jpg|Pavillón deportivo do CPI Tino Grandío
Ficheiro:Corredor principal do CPI Tino Grandío.jpg|Corredor principal do CPI Tino Grandío
Ficheiro:Edificio educación primaria CPI Tino Grandío.jpg|Edificio de educación primaria do CPI Tino Grandío
Ficheiro:Salón de usos múltiples do CPI Tino Grandío.jpg|Salón de usos múltiples do CPI Tino Grandío
Ficheiro:Biblioteca do CPI Tino Grandío.jpg|Biblioteca do CPI Tino Grandío
Ficheiro:Biblioteca do CPI Tino Grandío-2.jpg|Biblioteca do CPI Tino Grandío
Ficheiro:Fachada do CPI Tino Grandío.jpg|alt=CPI Tino Grandío|Fachada do edificio de secundaria do CPI Tino Grandío.
Ficheiro:Mural sobre Tino Grandío realizado por Diego AS na fachada do CPI Tino Grandío.jpg|alt=CPI Tino Grandío|Mural realizado por Diego As para a fachada do CPI Tino Grandío.

## Véxase tamén
Departamento de Cerro Largo

**Cerro Largo** é un departamento uruguaio situado no nordeste do país. Limita ao oeste con Durazno, ao norte con Rivera e Tacuarembó, ao leste co Brasil, e ao sur co departamento de Treinta y Tres.

Ten 13.648&nbsp;km², o que o converte no cuarto departamento máis extenso do Uruguai, e unha poboación estimada de 89.564 habitantes segundo o censo de 2004. A capital departamental é a cidade de Melo.
Bloque Nacionalista Rural

O **Bloque Nacionalista Rural** (BNR) é un partido político de Gran Canaria (Illas Canarias), fundado en 1998.
## Traxectoria
Nas eleccións municipais celebradas o 25 de maio de 2003 obtivo cinco concelleiros no municipio de Gáldar. Formou grupo de goberno xunto á coalición electoral formada por Unión Progresista de Gáldar e o Partido Popular. Porén, no outubro de 2004 rompeu ese pacto de goberno por diversos motivos que culminaron coa marcha de José Juan Rodríguez (até daquela do BNR) á coalición electoral PP-UPG. A partir dese momento, o BNR quedou na oposición con catro concelleiros até o 2007.

Nas eleccións municipais de 2007 presentouse xunto a Nueva Canarias obtendo sete concelleiros.

Actualmente BNR-NC goberna no Concello de Gáldar canda o Partido Socialista (PSOE).
Humberto de Alencar Castelo Branco

O mariscal **Humberto de Alencar Castelo Branco**, nado o 20 de setembro de 1897 e finado o 18 de xullo de 1967, foi un militar e político brasileiro, primeiro presidente do réxime militar instaurado polo Golpe Militar de 1964. Era fillo do xeneral Cândido Borges Castelo Branco e de Antonieta Alencar Castelo Branco, da familia do escritor José de Alencar.

## Presidencia 
Nomeado xefe do Estado Maior do Exército polo entón presidente da República João Goulart, en 1963, Castelo Branco foi un dos líderes do golpe de estado do 1 de abril de 1964.

Castelo Branco foi elixido polo Congreso Nacional, presidente da República, o día 11 de abril de 1964. Obtivo 361 votos contra 72 abstencións. O voto máis aplaudido foi o expresidente Juscelino Kubitschek. Da deposición de João Goulart, o 2 de abril de 1964, ata a toma de Castelo Branco, permaneceu na presidencia da república o presidente da Cámara dos Deputados Ranieri Mazzilli.

Como na súa posesión na presidencia da República, o 15 de abril de 1964, a Constitución de 1946 continuaba en vigor, Castelo Branco foi elixido para rematar o período de cinco anos comezado por Jânio Quadros o 31 de xaneiro de 1961. Así, Castelo Branco debería gobernar ata o 31 de xaneiro de 1966. Porén, posteriormente, o seu mandato foi prorrogado e foron suspendidas as eleccións presidenciais directas previstas a 3 de outubro de 1965.

Durante o seu mandato, Castelo Branco aboliu os 13 partidos políticos existentes no Brasil, a través da Lei Institucional número 2 (AI-2). Foron criados a Alianza Renovadora Nacional (ARENA) e o Movimento Democrático Brasileiro (MDB), que se converteron os únicos partidos políticos brasileiros ata o ano 1979. Durante o seu goberno, Castelo Branco promoveu varias reformas políticas, económicas e tributarias.
Raška

**Raška** (en serbio: *Рашка/Raška*, ou *Raschka*, *Rascia* e *Rassa*), foi o estado medieval da Serbia central  e con máis éxito (o nome serbio é *župa*, área gobernada por župan), que unificou tódalas tribos serbias no estado medieval serbio máis importante nos Balcáns.

## Historia 
Constantino VII *Porphyrogenitos* na súa obra *De administrando imperio* di que Raška foi poboada polos serbios a comezos do século VII. Na mesma obra, tamén di que os serbios vivían en Zachumlia (en serbio: *Zahumlje*), Travunia (en serbio: *Trebinje*), Doklea (en serbio: *Duklja*), Bosnia (en serbio: *Bosna*) e Pagania (en serbio: *Paganija*).

En Raška gobernaba a Casa Vlastimirović, fundada por knez Vlastimir de quen se dicía que era o tataraneto do Arconte Descoñecido, o líder das tribos serbias que levou aos serbios aos Balcáns dende a Serbia Branca, a súa patria primitiva. A partir do século VII, a historia de Raška está moi estreitamente ligada á historia da Casa Vlastimirović.

## Teorías sobre o nome 
O estado de Raška obtivo o seu nome do río Raška (en serbio: *Reka Raška*), no suroeste da Serbia moderna. Crese que a tribo sármata do Cáucaso, os Serboi, deron nome aos serbios eslavos, deixando ás súas pegadas á beira do río Volga (en grego: *Araxes*), que tamén tivo o nome "Rashki". Este nome aparece en tódolos lugares onde son citados os serbios.
Manoel Bonabal

**Manoel Bonabal**, nado en Santiago de Compostela o 29 de novembro de 1961, é un pintor e gravador galego.

## Traxectoria 
Fillo do escultor Manuel Barreiro Moratalla, estudou na Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Compostela e no Centro Internacional da Estampa Contemporánea de Betanzos. Entre 2007 e 2009 impartiu obradoiros de Mail Art organizado pola Fundación Granell e Roteiro de Creación, así como as exposicións realizadas na biblioteca pública Ánxel Casal de Santiago de Compostela. É compoñente do grupo de gravado Ravar e dedícase profesionalmente á pintura.
Ten o seu obradoiro na Graña (Carreira, Ribeira).

## Exposicións individuais 
* "Pingas". Galería J. Lorenzo, Santiago de Compostela (xuño 2006)
* "Lume". H. Auriense, Ourense (setembro 2006)
* "En firme". Expolemos, Monforte de Lemos (maio 2007)
* "De teatro". Casa da Cultura, Sada (xuño 2007)
* E. das Artes, Porto (setembro 2007)
* "Xogo". Galería Sargadelos, Monforte de Lemos (novembro 2007)
* "Xentes". Galería Sargadelos, Madrid (marzo 2008)
* "Uxía". Exposalnés, Cambados (setembro 2008)
* "Anacos-Iria". Colexio de Arquitectos, Santiago de Compostela (xullo 2009)
* "Pingas II". Galería Colección, A Coruña (agosto 2009)
* Centro Comarcal Tabeirós-Terra de Montes, A Estrada (setembro 2009)

## Notas
Illas Sverdrup

As **illas Sverdrup** son un arquipélago do grupo das illas da Raíña Isabel, que á súa vez forman parte do arquipélago ártico canadense, localizado ao norte das illas da Raíña Isabel, que pertence integramente ao territorio de Nunavut, Canadá.

## Historia 
Este grupo de illas recibe o seu nome en honra ao explorador noruegués Otto Sverdrup, que explorou e cartografiou as illas entre 1898 e 1902, co barco *Fram*, aínda que algunhas foran previamente habitadas polos inuit.

Sverdrup reclamou as illas para Noruega, pero o goberno noruegués non mostrou interese en proseguir coa súa demanda ata 1928. Nese momento, o goberno noruegués expuxo a demanda, principalmente para utilizar as illas como moeda de cambio nas negociacións co Reino Unido sobre o estatuto doutras illas árticas, Jan Mayen e illa Bouvet. O 11 de novembro de 1930 Noruega recoñeceu a soberanía canadense sobre as illas Sverdrup.

## Xeografía 
O grupo de illas atópanse ao oeste da grande illa Ellesmere, a uns 82°N e 95°O. As principais illas do grupo son a illa Axel Heiberg, illa de Amund Ringnes, e a illa Ellef Ringnes, e o arquipélago tamén inclúe un número indeterminado de pequenas illas nas augas que o rodean.

Os únicos asentamentos nas illas son Isachsen (unha antiga estación de persoal, ocupada entre 1948 e 1978) na illa de Ellef Ringnes e Mc Gill Arctic Research Station, na illa de Axel Heiberg, unha estación estival de investigación.

### Principais illas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* (en inglés) University of Guelph Ringnes Islands 
* (en inglés) Nunatsiaq News - Canada secures High Arctic sovereignty
* (en inglés) The Fram Museum (Frammuseet)
OK Liga

A **OK Liga** é a máxima categoría de hóckey sobre patíns en España, e é amplamente recoñecida como unha das mellores ligas do mundo. Ten dous campionatos, o masculino e o feminino.

O campión da competición e os primeiros clasificados disputan a tempada seguinte a Copa de Europa. Os clasificados nas seguintes posicións disputan a Copa CERS xunto co campión da Copa do Rei. Tradicionalmente dende a súa fundación en 1969, os equipos cataláns teñen dominado a competición masculina agás a excepción do equipo galego do H.C. Liceo da Coruña.

## Historia 
A Liga Española de hóckey a patíns naceu en 1969 baixo a denominación de División de Honra, e na súa primeira tempada estivo integrada integramente por equipos cataláns (12 dos 13 equipos que a tempada anterior participaron na Primeira División de Cataluña, e o CE Arenys de Munt e o HC Sentmenat que ascenderan da Segunda División de Cataluña), e o seu primeiro campión foi o Reus Deportiu.

Na tempada 2002-03 mudou o seu nome para a súa denominación actual de OK Liga.

Na tempada 2009/10 cambian bastantes normas desta competición, a máis destacada é a supresión dos play-offs polo título, sendo campión o primeiro clasificado da liga regular, subcampión o segundo clasificado e dese xeito, consecutivamente. Outras normas son adquiridas de deportes como o baloncesto, fútbol sala ou balonmán no senso de posesións, criterios arbitrais etc.

## Formato de competición 
A OK Liga dispútase en 30 xornadas na que os 16 equipos se enfrontan entre si unha vez na casa e outra vez fora. Ao final das 30 xornadas o equipo que encabeza a liga é proclamado campión, mentres que os tres últimos equipos da clasificación descenden á segunda categoría, a Primeira Nacional.
 
Os puntos repártense dos seguinte xeito:
* 3 puntos para o equipo gañador.
* 1 punto para cada equipo en caso de empate.
* 0 puntos para o perdedor.

## Participantes 2018-19 
## Historial 
## Palmarés 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A OK Liga no sitio da Real Federación Española de Patinaxe
BBC Two

**BBC Two**, tamén chamada **BBC2** ata 1997, é a segunda maior cadea de televisión terrestre da BBC, foi posta en marcha en 1964.

## Características
A súa programación trata un amplo catálogo de temas, especializándose na intelixencia e programas de tipo popular. Ó igual que o resto de cadeas da BBC, a BBC Two é unha cadea non comercial, isto quere dicir que non ten publicidade.
 
A BBC Two foi a primeira cadea de Europa en retransmitir regularmente en cor, a partir de 1967. Desde o 17 de outubro de 2007 emite en formato dixital. O resto de cadeas británicas (BBC One, ITV e Channel 4) fixérono desde o 14 de novembro de 2007.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*BBC
*BBC One
*BBC Three

### Ligazóns externas
* Sitio oficial
BBC Radio 2

miniatura|dereita|175px|BBC Radio 2 (2022)
**BBC Radio 2**, é un servizo de radio da BBC. De contidos xerais, é a emisora con máis oíntes do Reino Unido. A súa audiencia estimada é de 12.6 millóns de oíntes cada semana. 
Os programas da estación son transmitidos por unha rede de transmisoras FM de máis de 250&nbsp;kW, sendo esta o sinal máis potente de Europa.

## Historia
miniatura|dereita|175px|BBC Radio 2 logo (2007-2021).
As emisións comezaron as 5:30 o día 30 de setembro de 1967. Este primeiro programa comezou co *Light programme* e continuou co *Breakfast Special* de Paul Hillingdale.

Os primeiros anos, a principal programación e música foi común coa BBC Radio 1, e ambas compartían frecuencia. A Radio 1 foi creada para combater as emisoras piratas, mentres que a Radio 2, emitía pop-rock, country, jazz e bandas de música. BBC Radio 2 foi a primeira emisora en emitir 24 no Reino Unido a partir de 1979.

## A emisora hoxe
BBC Radio 2 ten oíntes desde 25 anos principalmente, aínda que os anos recentes atraeu a oíntes máis novos. A súa emisión inclúe música desde os anos 1960 ata os éxitos máis recentes. No 2009 gañou o  *Music Week Award for the National Radio of the Year* (O Premio Nacional de Radio á Emisora de Radio do Ano), que gañou xa en varios anos.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*BBC
*BBC Radio 1
*BBC Radio 3

### Ligazóns externas
* Sitio web
Pablo Núñez

**Pablo Núñez González**, nado en Lugo o 26 de agosto de 1973, é un escritor galego en lingua castelá.

## Traxectoria 
Funcionario da Xunta de Galicia desde 2002, a súa primeira novela, *Las hijas del César*, foi seleccionada entre os dez aspirantes finais do Premio Planeta 2006 e publicada en maio de 2008 en varios idiomas, entre eles, o galego. .

## Obras 
* *As fillas do César*, 2008, Edicións El Andén (escrita en castelán co título *Las hijas del César*)
* *Ladrones de historia*, 2010, Edicións Alrevés (escrita en castelán).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* web do autor 
* Pablo Núñez en Galegos.info
Sequeiros

O topónimo **Sequeiros** pode referirse a:

;En Galiza
***Sequeiros**, parroquia do concello de Quiroga;
****Sequeiros**, lugar de dita parroquia;
***Sequeiros**, lugar da parroquia de Saiar, no concello de Caldas de Reis;
***Sequeiros**, lugar da parroquia de Paradela, no concello de Castro Caldelas;
***Sequeiros**, lugar da parroquia de Gustei, no concello de Coles;
***Sequeiros**, lugar da parroquia de Lamas, no concello da Estrada;
***Sequeiros**, lugar da parroquia de Borbén, no concello de Pazos de Borbén;
***Sequeiros**, lugar da parroquia de Cristiñade, no concello de Ponteareas;
***Costa de Sequeiros**, lugar da parroquia de Guláns, no concello de Ponteareas.

;Fóra de Galiza

;En Asturias
***Sequeiros**, lugar da parroquia e concello de Pezós, na Terra Eo-Navia.

;En Portugal
***Sequeiros**, freguesía do concello de Aguiar da Beira;
***Sequeiros**, freguesía do concello de Amares;
***Sequeiros**, aldea da freguesía de Poço do Canto, no concello de Mêda.

## Véxase tamén
### Outros artigos
AD Xiria

A **Asociación Deportiva Xiria** é un club polideportivo da cidade de Carballo, A Coruña (Galiza) que conta na actualidade con equipos federados de balonmán, baloncesto, xadrez e voleibol. Fundada en 1983 tamén contou con seccións de atletismo e tenis de mesa, que finalmente acabarían por desaparecer.

O primeiro deporte federado da asociación foi o voleibol, presentándose cun equipo en categoría infantil masculina que chagou disputar o Campionato de España ese mesmo ano. Posteriormente foron aparecendo novas seccións, das que algunhas desapareceron e outras foron medrando no seu número de equipos e nivel deportivo, o que levou á asociación a separar as partidas económicas e que cada unha delas se autoxestionara.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da AD Xiria
BBC World News

miniatura|dereita|150px|Logotipo da BBC World News.
**BBC World News** é a cadea de noticias internacional da BBC. Ten máis audiencia que calquera outra cadea da BBC e cadea de noticias no mundo.

## Historia 
Comezou a emitir en 1991 como BBC World Service Television fóra das fronteiras europeas. En 1994 BBC World Service, dividiuse en dúas cadeas: BBC Prime de subscrición e BBC World en aberto. No ano 2008 cambiou o seu nome a *BBC World News*. Emite 24 horas e a súa programación inclúe boletíns de BBC News, documentais, programas sociais e entrevistas. O seu principal competidor é CNN International, aínda que tamén compite co resto de emisoras internacionais. A *BBC World News* conta con máis correspondentes e reporteiros que calquera outra cadea de noticias e é a que ten máis sedes internacionais. É xunto coa CNN a cadea de noticias máis vista do mundo.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* BBC
* BBC Mundo

### Ligazóns externas 
* BBC World News
BBC Three

A **BBC Three** é unha cadea de televisión da BBC que emite vía dixital, cable, terrestre e satélite. A cadea foi descrita pola BBC como "un espazo para os dramas, novos talentos, comedias, películas e noticias". A emisión comeza ás 19:00 ata as 4:00, e comparte o sinal terrestre coa candea CBBC. O controlador actual é Danny Cohen, e o xefe de programación é Dan McGolpin. 
## Historia
A cadea é sucesora de BBC Choice e comezou as emisións o 9 de febreiro de 2003, once meses despois da data planeada orixinalmente, (co lanzamento de BBC Four). A demora foi provocada polo debate sobre o seu formato, xa que se dicía que non sería moi diferente doutras cadeas para a mocidade.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*BBC
*BBC One
*BBC Two

### Ligazóns externas
*Sitio oficial
Avenida Paulista

miniatura|Avenida Paulista.
**Avenida Paulista** é unha das principais avenidas, e o maior centro financeiro da cidade de São Paulo, Brasil.

## Características 
Considerada un dos principais centros financeiros da cidade, así como tamén un dos puntos turísticos máis característicos, a avenida revela a súa importancia non só como polo económico, senón tamén como centralidade cultural e de entretemento. Debido á gran cantidade de sedes de empresas, bancos, hoteis, hospitais, como o tradicional Hospital Santa Catarina e institucións científicas, como o Instituto Pasteur, e culturais, como o Museo de Arte de São Paulo (MASP) . Móvense diariamente a avenida Paulista miles de persoas oriundas de todas as rexións da cidade e de fóra dela. Ademais, a avenida é un importante eixo viario da cidade ligando importantes avenidas como a Doutor Arnaldo, a Rebouças, o 9 de xullo, a Brigadeiro Luís Antonio, a 23 de maio, a rúa da consolo e a Avenida Angélica.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Megalópole de São Paulo
* Centro de São Paulo
### Ligazóns externas
James Galway

**Sir James Galway**, (Irlanda do Norte, 8 de decembro de 1939), coñecido coma o *home da frauta dourada*, é un dos maiores virtuosos dese instrumento. Naceu en Belfast.

Seguindo os pasos de Jean-Pierre Rampal, converteuse nun dos primeiros frautistas que recorreron a súa carreira musical como solista. A Raíña Isabel II nomeouno sir en xuño de 2001.

## Educación 
James Galway estudou no Royal College of Music con John Francis e logo na Guildhall School of Music con Geoffrey Gilbert. Logo estudou no Conservatorio de París con Gaston Crunelle e Jean-Pierre Rampal e tamén recibiu clases particulares con Marcel Moyse.

## Biografía 
Logo do seu período de estudo, traballou 15 anos en orquestras. Galway tocou na Philharmonia Orchestra nos anos cincuenta.

Logo disto tocou coa Sadler's Wells Opera, Covent Garden Opera, a London Symphony Orchestra e a Royal Philharmonic Orchestra.

Pertenceu á Orquestra Filharmónica de Berlín, onde tocou como frauta primeira entre 1969 e 1979. Para sorpresa de Herbert von Karajan, e tras un período de desencontros, “Jimmy” Galway decidiu iniciar unha carreira en solitario que finalmente foi dun enorme éxito. Aínda hoxe adícase regularmente á interpretación, e é un dos frautistas máis recoñecidos internacionalmente. Compositores coma o español Joaquín Rodrigo ou o inglés Malcolm Arnold, por quen ten mostrado a súa admiración en repetidas ocasións, adicáronlle algunhas das súas obras.

Ademais de concertos de repertorio clásico, tamén toca programas de música contemporánea. O álbum "In Ireland", gravado por James Galway e The Chieftains superou o número 32 nas listas de vendas do Reino Unido.

É o frautista principal do London Mozart Players, con sede en Londres.

Hai pouco, Sir James participou na gravación da banda sonora da triloxía de O Señor dos Aneis, gañadora dun Oscar da Academia Americana de Cine.

Na actualidade reside en Meggen (Suíza) coa súa dona, a frautista estadounidense Jeanne Galway.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sir James Galway
Illa do Príncipe Carlos

A **Illa do Príncipe Carlos** (Prince Charles Island) é unha illa canadense, de gran tamaño e moi pouca altitude, que cunha superficie de 9.521&nbsp;km².

Atópase na Conca Foxe, fronte á costa oeste da Illa de Baffin, na rexión de Qikiqtaaluk do territorio de Nunavut, Canadá. A pesar do tamaño da illa, a primeira noticia da mesma foi en 1948, realizada por Albert-Ernest Tomkinson voando nun FARC Avro Lancaster, aínda que probablemente fose coñecida polos Inuit desde moito tempo antes.

A illa recibiu o nome de Príncipe Carlos, que naceu o mesmo ano. A illa está deshabitada e as súas temperaturas son extremadamente frías. 
esquerda|miniatura|250px|Mapa da Conca Foxe

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Illas Árticas do Canadá
### Ligazóns externas
Área Metropolitana da Cidade Ho Chi Minh

A área metropolitana da Cidade Ho Chi Minh é un plan das autoridades vietnamitas para estruturar unha vasta área urbana arredor de Saigón que cubrirá unha superficie de 30.000&nbsp;km² e 7 provincias, cunha poboación que acadará os 20 millóns de habitantes no 2020 e os 27 millóns en 2050.
Baile de salón

miniatura|Parella de baile de salón

Os **bailes de salón** son aqueles que se bailan en parella de forma coordinada e seguindo o ritmo da música.

## Historia
Na súa orixe eran moi populares e a súa repercusión social foi de tal magnitude que deu lugar a creación de salas específicas, que compostas por unha orquestra e un pavimento axeitado facilitaron a súa práctica. Na actualidade practícanse tamén como modalidade deportiva en competicións organizadas e regulamentadas polas correspondentes federacións nacionais e internacionais.

Tanto na súa versión social como na de competición e deportiva os movementos e interaccións da parella axústanse a patróns previamente establecidos que, asociados coa música caracterizan os distintos bailes.

Isto motiva que a súa práctica requira dunha aprendizaxe previa que xa cando se transmitía de pais a fillos e na actualidade pode ser adquirido en academias de danza.

## Estilos de bailes
### De salón social
Entre os máis coñecidos e ordenados alfabeticamente figuran:
*Bolero
*Bachata
*Conga
*Cumbia
*Cha-cha-chá
*Chotis
*Danzón
*Fox-Trot
*Hustle
*Mambo
*Merengue
*Milonga
*Pasodobre
*Pericón
*Polca
*Rock and roll
*Salsa
*Salsa en liña
*Sevillana
*Ska
*Son cubano
*Swing
*Tango arxentino
*Valse inglés
*Valse vienés

### De competición
Hai dúas modalidades : Latinos e Estándar. Nos latinos o baile é máis solto e animado. No estándar o baile libre faise máis pegado e cunha forma compacta e estirada.
#### Latinos
*No primeiro lugar a samba
*No segundo lugar o chachachá
*No terceiro lugar a rumba bolero
*No cuarto lugar o pasodobre español
*E por último o jive ou rock and roll

#### Estándar
*Quickstep
*Fox lento
*Tango
*Valse inglés
*Valse vienés

## Véxase tamén
### Bibliografía
**Bailemos tango (Copes, Juan C.)*
**Bailes de salón (Saez, Daniel)*
**Bailes de salón (Muñoz, Jose Ignacio)*
**Curso de baile sin maestro (Zendri, L. y Gelmeti, C.)*
**Manual de Baile de Salón (Laird, Walter)*
**Paso a Paso (Bailes de Salón) (Almagro, Mª Dolores)*
**Tango, El (Barreiro, Javier)*
Meilán

O topónimo **Meilán** pode referirse a:

;En Galiza
***Meilán**, parroquia do concello de Lugo;
****Meilán**, lugar de dita parroquia;
***Santa Marta de Meilán**, parroquia do concello de Riotorto;
****O Vilar do Meilán**, lugar de dita parroquia;
***Meilán**, lugar da parroquia de Olas, no concello de Mesía;
***Porto Meilán**, lugar da parroquia de Adai, no concello de Lugo;
***Trasmeilán**, lugar da parroquia de Fonteita, no concello do Corgo.

Amais, como apelido pode referirse a:

***Manuel Meilán** (Lugo, 1904 - Montevideo, 1994) dinamizador do galeguismo na emigración
***Manuel Amor Meilán**, antropólogo galego (1867-1933)
***José Luis Meilán Gil**, político galego (1933-2018)

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Meilá**, lugar da parroquia de Barbeito, no concello de Vilasantar;
***Meilás**, lugar da parroquia de Cortegada, no concello de Sarreaus.
Yachiyo

**Yachiyo** pódese referir a:
*Yachiyo, Chiba (八千代市) é un concello de cidade da prefectura de Chiba, Xapón
*Yachiyo, Ibaraki (八千代町) é un concello de vila da prefectura de Ibaraki, Xapón
Bandeira de Macedonia do Norte

A **bandeira de Macedonia do Norte** é un pano de cor vermella no que aparece representado un sol de ouro con oito raios da mesma cor que se estenden cara aos bordos.

O amarelo e o vermello son as cores nacionais do estado macedónico, a figura do sol evoca o desexo de liberdade no himno nacional Denes nad Makedonija (*Hoxe sobre Macedonia*). A relación entre o ancho e o longo da bandeira é de 1:2.

## Versión anterior 
En 1995 tivo que retirarse a versión anterior da bandeira, adoptada en 1991, cando se produciu a independencia do país, na que figuraba o sol de Verxina. O sol (ou estrela) de Verxina é o elemento central da rexión grega do mesmo nome en bandeiras non oficiais, representacións gráficas etc. e a súa adopción por parte de Macedonia do Norte como símbolo nacional xerou protestas en Grecia.

## Deseño 
A proporción da bandeira é 1:2 (alto/ancho), con dúas cores:

miniatura|centro|top|250px|Construción da bandeira.

## Outras bandeiras 

Ficheiro:Flag of North Macedonia (1944–1946).svg|Bandeira da República Popular de Macedonia (1944-1946)
Ficheiro:Flag of the Socialist Republic of Macedonia (1946–1992).svg|Bandeira da República Socialista de Macedonia (1946-1991)
Ficheiro:Flag of North Macedonia (1992–1995).svg|Bandeira da República de Macedonia (1992-1995)
File:Vergina_sun.svg|Sol de Verxina

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Macedonia do Norte
* Rexión grega de Macedonia

### Ligazóns externas 
*
Emblema de Macedonia do Norte

No **escudo de Macedonia do Norte** aparece representado o sol nacente sobre o país como símbolo da liberdade que se estende por todo o territorio. As figuras centrais representan a montaña de Shar e o lago Ohrid, rodeados polas plantas do trigo na parte superior e da papoula na parte inferior. Na base aparece unha cinta cun bordado tradicional que é usado como adorno nacional macedónico.

O escudo de Macedonia foi aprobado o 27 de xullo de 1946 pola Asemblea do Pobo da República Popular de Macedonia. Tras producirse a independencia de República Federal Socialista de Iugoslavia en 1991, estudouse recuperar o antigo escudo, un león heráldico de ouro nun campo de goles, mais esta iniciativa non prosperou porque o antigo escudo actualmente se usa como símbolo dalgúns partidos políticos nacionalistas, a etnia albanesa de Macedonia rexéitao como emblema nacional e os compoñentes do antigo brasón figuran na heráldica búlgara.

## Escudos antigos 

Ficheiro:Coat_of_arms_of_Macedonia_1340.jpg|Escudo de Macedonia, 1340
Ficheiro:Coat_of_arms_of_Macedonia_1595.jpg|Escudo de Macedonia, 1595
Ficheiro:Coat of arms of Macedonia 1614.jpg|Escudo de Macedonia, 1614
Ficheiro:Coat of arms of Macedonia 1620.jpg|Escudo de Macedonia, 1620
Ficheiro:Coat of arms of PR of Macedonia.png|Emblema da República Popular de Macedonia (1944-1946)
Ficheiro:Coat of arms of the Socialist Republic of Macedonia.png|Emblema da República Socialista de Macedonia e República de Macedonia (1946-1991)
Ficheiro:Coat of arms of the Republic of Macedonia.svg|Emblema da República de Macedonia (1991-2019) e de Macedonia do Norte (dende 2019)
Ficheiro:Macedonian lion.svg|Proposta de escudo de Macedonia e símbolo nacional
Ficheiro:Coat of arms of the President of North Macedonia.svg|Escudo do Presidente de Macedonia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bandeira de Macedonia do Norte
* Denes nad Makedonija
* Macedonia do Norte
Gjorge Ivanov

**Gjorge Ivanov** (en macedonio: *Ѓорге Иванов*) é un político macedonio e presidente de Macedonia do Norte dende o ano 2009.

## Traxectoria 
Gjorge Ivanov naceu na localidade de Valandovo o 2 de maio de 1960, ao sueste da República Socialista de Macedonia (nesa época parte de Iugoslavia). Nesta cidade culminou a súa educación primaria e secundaria. Aos 27 anos, Ivanov abandonou a súa cidade natal para mudarse a Skopje. Até 1990, fora un activista da Xuventude Comunista de Iugoslavia.

## Campaña presidencial 
O 25 de xaneiro de 2009, o partido máis influente na Asemblea de Macedonia do Norte, o VRMO-DPMNE escolleu a Ivanov como o seu candidato presidencial para as eleccións presidenciais de 2009.

Durante a súa campaña presidencial, Ivanov declarou que se fose electo convocaría unha reunión co Presidente de Grecia e tentaría unha resolución conxunta con este país sobre a disputa polo nome de Macedonia.

## Presidencia 
Un día despois da súa elección o 12 de maio de 2009, Ivanov reafirmou o seu compromiso da colaboración mutua con Grecia reuníndose co seu homólogo grego Karolos Papoulias.

Despois de ser electo como Presidente, declarou publicamente os seus obxectivos de presidencia. Entre estes cítanse o ingreso de Macedonia do Norte na Unión Europea e na OTAN, a recuperación económica do seu país, a estabilidade interna e a mellora das relaciones coas minorías étnicas e os países veciños, especialmente con Grecia.

## Notass 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nikola Gruevski, primeiro ministro de Macedonia do Norte.
Illa Amsterdam

A **illa Amsterdam** é unha pequena illa francesa situada ao sur da océano Índico. Forma coa illa Saint-Paul, a 85&nbsp;km máis ao sur o distrito das Illas de Saint-Paul e Amsterdam. Habítana preto de 30 persoas durante o inverno austral e 60 persoas no verán.

## Xeografía 
A illa Amsterdam é unha illa de orixe volcánica cunha superficie de 58&nbsp;km². A montaña Dives é o punto máis alto con 881 m.

As illas Saint-Paul e Amsterdam son as illas máis afastadas do mundo de toda masa continental.

### Climatoloxía 
Teñen un clima oceánico amornado sen neve nin xeadas pero cun vento constante do oeste. Temperatura media ao abrigo do vento de 16&nbsp;°C cunha máxima absoluta, durante 50 anos, de 26&nbsp;°C e unha mínima de 1´7&nbsp;°C.

A única poboación é a da base científica de Martin de Viviès, de 1949 hai misións científicas con 23 a 35 persoas.

Explótase a pesca da lagosta (*Jasus paulensis*).

## Fauna e flora 
Presentan un ecosistema fortemente perturbado polo ser humano (caza, deforestación) e estendéronse plantas introducidas como capuchinas e gramíneas.

A vexetación natural é de tipo herbáceo só na illa de Amsterdam atópase unha especie de árbore a *Phylica arborea* pero en 1980 só quedaban árbores residuais xa que deles se alimentan os bovinos asilvestrados duns rabaños do século XIX.

Replantaronse 7.000 destes tipos de árbores.

Fauna: aves mariñas como un endémico Albatros, o albatros de Amsterdam (*Diomedea amsterdamensis*)

Mamíferos mariños como o otárido (*Arctocephalus tropicalis*) e elefantes de mar e a candorca.

## Historia 
A illa Amsterdam foi vista por Magalhães e Sebastián Elcano o 18 de marzo de 1522 O gobernador holandés Van Diemen deulle o nome do seu barco *Nieuw Amsterdam*, en 1633. Pero o primeiro en desembarcar alí foi o holandés Willen de Vlaming en 1696.

As dúas illas foron redescubertas polo polaco Adam Mieroslawski, en 1842. En 1843 Francia tomou posesión. Houbo intentos de explotar as illas para a agricultura e a gandería.
ITV

[miniatura|Estudios de Yorkshire Television, Kirkstall Road, [Leeds.]]
**Independent Television** máis coñecida como **ITV** é a máis antiga cadea de televisión comercial británica e a terceira de Europa por detrás de TMC Monte Carlo e RTL9. Opera varias redes comerciais no Reino Unido. Foi establecida en 1955 para facer a competencia á BBC. Aínda que o seu nome oficial é ** Channel 3**, establecido pola Lei de Radiofusión de 1990 para diferenciala de BBC One, BBC Two e Channel 4, este nome nunca foi empregado de xeito comercial pola ITV.

## Historia 
Independent Television foi creada grazas ó *Television Act* (Lei de televisión) de 1954. ITV comezou a emitir o 22 de setembro de 1955 para a área de Londres, ao longo de 1956 implantouse nas Midlands e no norte de Inglaterra, ao ano seguinte chegou a partes de Escocia e en 1958 a Gales.

## Servizos 
### Televisión 
* ITV1
* ITV2
* ITV3
* ITV4
* CITV Channel
* Men & Motors

## Organización 
Ó contrario que o resto de cadeas de televisión do Reino Unido, ITV non é propiedade dunha soa empresa aínda que estivo preto do ser estes anos. Ofcom manexou as licenzas de catro compañías para proporcionar a ITV servizos rexionais. O servizo de ITV alcanza 10 rexións en Inglaterra, Gales e as fronteiras de Escocia e a Illa de Man. En Escocia STV Central Limited ten a licenza para o centro e STV North Limited para o norte incluíndo as illas Hébridas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* ITV1

### Ligazóns externas 
* Sitio Web
Denar macedonio

O **denar** (en macedonio: *денар*, transcrito *denar*) é a divisa oficial da Macedonia do Norte. Subdivídese en 100 дени (*deni*). O código ISO 4217 es MKD e a súa abreviatura común Ден (*Den*).

## Historia 
O goberno macedonio decidiu recuperar para a nova unidade monetaria do país o nome dunha moeda histórica macedonia. O dinar (nome derivado do denario romano) era o nome que recibiron un bo número de moedas dende a Idade Media, como os antigos dinares macedonio, húngaro ou croata.

A moeda introduciuse o 26 de abril de 1992 e naquela época era equivalente ao dinar convertible iugoslavo (YUN). O 5 de maio de 1993 reformouse a moeda, e un novo dinar (MKD) equivalía a 100 dos antigos (MKN). É emitida polo Banco Nacional de Macedonia do Norte (en macedonio: *Народна банка на Република Македонија/Narodna Banka na Republika Makedonija*).

## Moedas 
As moedas que se atopan en circulación corresponden aos valores seguintes:

## Billetes 
Os billetes en circulación oficial (serie de 1996) descríbense a continuación:

* 10 MKD
** Tonalidade: violeta e amarelo
** Anverso: torso da deusa exipcia Isida do século III a.C.
** Reverso: un mosaico da Basílica de Stobi (século V) simbolizando unha ave do paraíso
* 50 MKD
** Tonalidade: ocre e azul
** Anverso: moeda de cobre do período do emperador Anastasio I e arco da Igrexa de San Panteleimon en Gomo Nerezi, Skopje
** Reverso: o arcanxo Gabriel nun fresco da Igrexa de San Xurxo en Kurbinovo (lago Prespa)
* 100 MKD
** Tonalidade: violeta e marrón
** Anverso: detalle do rosetón dun teito nunha vivenda típica de Debar
** Reverso: o gravado "Skopje" do neerlandés Jacobus Harevin visto dende unha xanela típica albanesa
* 500 MKD
** Tonalidade: laranxa, vermello e verde oliveira
** Anverso: máscara de ouro do século VI a.C. achada en Trebenista, Ohrid
** Reverso: flor de papoula
* 1000 MKD
** Tonalidade: marrón e púrpura
** Anverso: icona da Virxe Episkepsis co neno Xesús (século XIV) na Igrexa de Santa Sofía en Ohrid
** Reverso: detalle da Igrexa de Santa Sofía en Ohrid

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Banco Nacional de Macedonia do Noret