open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Helena Anxelina Ducaina

**Helena Anxelina Ducaina** (na súa lingua materna, Ελένη Αγγελίνα Κομνηνή Δούκαινα) tamén coñecida como **Helena de Epiro,** nada en 1242 e finada en Nocera Inferiore en 1271, foi a segunda esposa e raíña consorte de Manfredo de Sicilia.

## Traxectoria 
### Familia 
Filla de Miguel II Ducas, gobernante do Despotado de Epiro, e de Teodora Petralifaina. Nalgunhas fontes o seu pai aparece designado como Miguel Angelo. Foi irmá de Nicéforo I Ducas, que sucedeu a seu pai no Despotado do Epiro, e media irmá por parte de pai de Xoán I Ducas, gobernante de Tesalia. O seu avó paterno foi Miguel I Ducas, fillo ilexítimo de Xoán Ducas, quen foi o fillo máis vello de Constantino, o sétimo fillo do emperador bizantino Alessio I Comneno e Irene Ducas.

### Matrimonio 
250px|right|alt=Despotado de Épiro entre 1252 e 1315|Despotado de Epiro entre 1252 e 1315
Con dezasete anos, por mor duns acordos diplomáticos de seu pai, casou con Manfredo tras a morte da súa primeira esposa Beatriz de Savoia en 1257, subindo ao trono o 10 de agosto de 1258.

Manfredo era rexente do Reino de Sicilia desde 1254, reinando en nome do seu sobriño Conradino. Miguel II perdera a cidade de Durrës ante Teodoro II Láscaris do Imperio de Nicea en 1256. Manfredo reconquistou a cidade e os seus arredores dous anos máis tarde. Miguel II tiña aínda unha demanda territorial na cidade pero preparábase daquela para cercar Tesalónica.

A súa unión foi pensada para manter paz entre Epiro e Sicilia posto que Miguel II e Manfredo tiñan outras preocupacións máis perentorias. O seu dote incluíu todos os dereitos sobre Durrës (conquistada en 1256) e os seus arredores, xunto coa illa de Corfú. Corfú foi o único aumento territorial real para Manfredo. Non se tratou tan só dunha unión dinástica senón dunha alianza entre os dous reinos

Helena e Manfredo tiveron cinco fillos: 

* Beatriz de Sicilia (1258 - antes de 1307).
* Federico de Sicilia (1259 - última mención en vida en 1312).
* Henrique de Sicilia (1260 - 31 de outubro de 1318).
* Enzio de Sicilia (1261 - 1301).
* Flordelis de Sicilia (1266 - última mención en vida en 1297).

O 26 de febreiro de 1266 Manfredo morreu na batalla de Benevento mentres loitaba contra o seu rival e sucesor Carlos de Anjou. Helena, xunto cos seus fillos e a súa cuñada Constanza Augusta, foron capturados e encarcerados por orde de Carlos pois nunha reuniñon habida, en xullo e agosto de 1266, co rei de Nápoles, este pretendía saber onde se atopaba a amante de Conrado IV, Antoinette de Marrone e o fillo bastardo do Emperador, mais Helena non respondeu. Daquela, foi encarcerada no castelo do Parque de Nuceria Christianorum, hoxe Nocera Inferiore, onde morreu tras cinco anos de cativerio.

## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* *The* *Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, 1991.
* John V.A. Fine Jr., *The Latexa Medieval Balkans*, Ann Arbor, 1987.
* D.I. Polemis, *The Doukai*, Londres, 1968.
Festa da castaña e do cogomelo de Riós

A **festa da castaña e do cogomelo** celébrase no concello de Riós a primeira fin de semana de novembro. Esta festa lévase celebrando dende o ano 1994, durante dous días (sábado e domingo) en que se desfruta dos produtos típicos da zona. Dende o ano 2008 esta festa está recoñecida como Festas de interese turístico de Galicia.
 

## Caracteerísticas
A festa comeza cun vídeo de promoción sobre o Concello de Riós, a continuación actúan diferentes grupos e tamén as pandeireteiras da banda de gaitas do concello e por último para rematar este primeiro día celébrase un magosto popular onde os pratos típicos a degustar son empanadas, pan, chourizos, castañas e bica.

O domingo a xornada comeza coa apertura das casetas onde hai produtos artesanais, xa sexan produtos gastronómicos da zona ou pezas feitas a man. Outra das actividades levadas a cabo este día é unha exposición que recolle a historia das mulleres do rural e do traxe tradicional do Entroido. Toda a festa é amenizada tanto por unha charanga como pola banda de gaitas do concello. Estes son os encargados de acompañar as autoridades por toda a festa. 

Esta festa conta cunha degustación de produtos como son chourizos, castañas asadas e viño, esta está en todo momento amenizada por unha banda de música tradicional. Tamén os restaurantes teñen por costume preparar un menú de xantar tradicional.

Dende o ano 2017 faise entrega da Castaña de Ouro. Ata este ano víñase facendo un tour ciclista polas aldeas que forman o Concello de Riós, cada ano ían por unhas diferentes para que non sempre fose a mesma ruta. Antes de ir comer facíase a entrega de premios aos tres participantes que chegasen primeiro a meta.

## Notas
Eva Hevia

**Eva Hevia**, nada en Xixón en 1976, é unha profesora española de química organometálica na Universidade de Strathclyde, en Glasgow.

## Traxectoria 
Hevia naceu en Xixón en 1976, e interesouse pola ciencia dende moi pequena. Conseguiu o seu máster e o seu doutoramento en 2002 na Universidade de Oviedo, e catro anos máis tarde, en 2006, foi nomeada académica Marie Skłodowska-Curie na Universidade de Strathclyde traballando con Robert Mulvey. Converteuse en profesora titular en 2010 e lectora en 2011. Foi nomeada profesora da Universidade de Strathclyde en 2013, cando só tiña 38 anos.

A investigación de Hevia céntrase na química organometálica polar. O seu grupo de investigación está interesado no desenvolvemento de reactivos multicompoñentes que conteñan metais abundantes na terra para síntese. A química utiliza os efectos cooperativos de dous metais, o que permite novas áreas da química baseadas na síntese orgánica mediada por metais e a construción de estruturas supramoleculares. Estas áreas inclúen: a metalización para a funcionalización quimioselectiva de moléculas orgánicas, a captura de anións sensibles, os disolventes eutécticos profundos e os reactivos organometálicos con soporte de sal e as aplicacións catalíticas dos bimetálicos cooperativos.

O seu enfoque recente foi a activación de moléculas N-heterocíclicas e a química sustentable. A súa investigación ten aplicacións en farmacoloxía e química agrícola, e profundas implicacións no medio ambiente.

Hevia deu máis de sesenta charlas como convidada en conferencias.

## Notas
Patricia Simón Carrasco

**Patricia Simón Carrasco**, nada en Estepona, Málaga o 24 de febreiro de 1983, é unha xornalista asturiana. Licenciouse en xornalismo pola Universidade de Sevilla, especializouse en Relacións Internacionais polo Instituto de Estudos Políticos de Lión e é posgraduada en Políticas Públicas e Estado do Benestar pola Universidade de Oviedo.

## Traxectoria 
Nada en Estepona, Málaga, aínda que residente en Asturias, actualmente é xornalista freelance, consultora e docente. Ten extensa experiencia como xornalista e editora de información nacional española e internacional en diferentes medios de comunicación. Como Xornalismo Humano, medio de comunicación dixital con enfoque de dereitos humanos do que foi cofundadora e subdirectora até 2013, na produtora de temáticas sociais Piraván de 2006 a 2010 e na televisiva Ítaca.

Especialista en Relacións Internacionais, enfoque de dereitos humanos e perspectiva de xénero. Ten unha ampla experiencia como coordinadora de comunicacións de proxectos educativos e xefa de gabinete de prensa. Tamén foi docente e relatora en cursos universitarios, obradoiros e seminarios organizados por diferentes ONGs, fundacións e axencias de cooperación. Realizou documentais en España, Guatemala, Nicaragua, o Brasil, Marrocos, o Senegal, Mauritania, o Líbano, Xordania, Honduras e Colombia.

Foi recoñecida co Premio da Asociación de Mulleres dos Medios de Comunicación de España en 2013 (AMECO).

## Notas
Almudena Cueto

**Almudena Cueto Sánchez**, nada en Nava o 26 de outubro de 1975, é unha avogada e política feminista e socialista española, dende 2015 directora xeral do Instituto Asturiano da Muller e da Mocidade.

## Traxectoria 
Dirixente de Mocidades Socialistas ós 19 anos, de 1993 a 2001 foi Concelleira do Grupo Municipal Socialista no Concello de Nava. Licenciouse en Dereito pola Universidade de Oviedo e estudou un curso de Experta Universitaria en Axente de Igualdade de Oportunidades na Uned e un máster universitario en Sostibilidade e Responsabilidade Social Corporativa na Uned e a Universidade Jaume I de Castelló.

Ós 25 anos trasladou a súa residencia a Barcelona onde traballou como consultora nunha compañía de seguros catalá onde traballou de 2001 até 2004, momento no que regresou a Asturias. De 2004 a 2012 foi integrante do equipo de Antonio Trevín na súa etapa como Delegado do Goberno en Asturias onde traballou como asesora.

Foi fundadora de *Más Innovación Social*, empresa dedicada a xestionar a creación de valor compartido para as organizacións, a través da innovación e da responsabilidade social. Nas eleccións municipais de maio de 2015 ocupou o oitavo lugar na lista do Partido Socialista de Oviedo que encabezou Wenceslao López e na que este obtivo 5 escanos.

En setembro de 2015 foi nomeada Directora do Instituto Asturiano da Muller e da Mocidade substituíndo a Carmen Sanjurjo.

## Notas
Aida Nuño Palacio

**Aida Nuño Palacio**, nada en Hevia, Siero o 24 de novembro de 1983, é unha ciclista española. Considerada como a mellor corredora española de cyclo-cros da historia tras participar no primeiro Campionato do Mundial de Ciclocrós Feminino no 2000 con só 16 anos.  Posúe 7 campionatos nacionais elite (o primeiro con só 18 anos) e 2 júnior. Conseguiu unha notable 17ª posición no Campionato do Mundial de Ciclocrós 2016 entre outros resultados. 

## Traxectoria 
No 2014 tivo a oportunidade de debutar como profesional co Lointek (equipo de estrada) . Tras unha boa adaptación a esa nova disciplina (a 2ª mellor do seu equipo na Emakumeen Euskal Bira: 44ª; e 11ª no Campionato de España en Ruta) destacou nas súas primeiras carreiras da tempada 2014-2015 de cyclocross e foi a súa consagración no panorama nacional e internacional. 

En 2015 conseguiu os seus primeiros puntos UCI na disciplina do ciclismo en ruta ó quedar 13ª no Gran Premio de Plumelec-Morbihan.

En xaneiro do 2018 gañou o Campionato de España de ciclocrós elite disputado en Legazpi (Guipúscoa) nun dos circuítos máis duros celebrados nas últimas edicións.

Tras lograr o seu sétimo título de Campioa de España 2019 en Pontevedra, convértese na única ciclista da historia con sete ouros na máxima categoría.

## Notas
Santo Cristo de Laza

Festa do Santo Cristo (Laza)

No concello de Laza, ó sur provincia de Ourense, celébrase o primeiro fin de semana do mes de maio a Festa do Santo Cristo, o patrón da vila.Trátase dunha celebración relixiosa, aínda que porde ter unha orixe pagá.  A festa representa a loita entre os mouros e cristiáns e os seus protagonistas son os danzantes, Eva, Abrahán e Isaac.

=A Eva=
A Eva é unha moza nativa da aldea que debe mostrar durante a celebración un tipo recatado mantendo a postura e sen acceder co mínimo xesto ás pretensións do Adán. O nome da elixida gárdase nun rigoroso segredo. Antes todas as mozas da aldea tiñan unha norma que debían cumprir todas si ou si; consistía en que mentres non chegue a hora da saída da Eva tiñan que manterse ocultas para que a xente non deducira quen podía ser. 
Dicíase que á moza que lle toca o papel de Eva casaría ao ano seguinte; isto debeuse cumprir anos atrás, pero a día de hoxe non é algo que ocorra. 

A vestimenta da Eva é de gala, o traxe dela semella o dunha noiva recuberto de encaixes e tamén conta con xoias e alfaias. Cunha man manexa unha roca coa que vai fiando o liño, mentres na outra porta un cesto con mazás. Ofreceralle a mazá ó Adán, símbolo de pecado.A día de hoxe o traxe segue sendo o mesmo deseño.

=Os danzantes=

Os danzantes son seis mozos da aldea. Van vestidos con pantalón,medias e camisa brancas, faixa vermella, gravata e unha banda azul. Antano estaba composta polas cores da bandeira española; coa recuperación da banda azul artéllanselle as da galega. Cada mozo leva unhas castañolas agás os dous primeiros danzantes (algo parecido aos capitáns) que soamente levan unha  porque teñen que suxeitar na outra man a espada, arma coa que representarán a batalla entre mouros e cristiáns. 

Os danzantes interpretan en diversos lugares a danza da Santa Cruz nas súas distintas versións. Comenzan coa saída da Eva e remantan coa da súa entrega,ambas as dúas na Picota (Praza do pobo).

=O Abrahán e Isaac=

O Abrahán ten barbas longas e leva unha túnica bordada e engalanada, tamén porta unha aixada ao lombo que lembra a condena do Xénese. O Isaac é un rapaz de non máis 10 anos cunha túnica menos pomposa e máis arabesca. O anxo é unha nena tamén de curta idade vestida cunha túnica branca e ás. 

Estes tres personaxes representan o sacrifico de Isaac. O acto represéntase na Praza da Picota onde se detería a procesión do Santo Cristo para darlle paso. O pregoeiro recita solemnemente a historia bíblica da proba á que Abrahán foi sometido por Iavé ao exisirlle o sacrificio do seu unixénito fillo.

=Bibliografía=

B,C,Xesús. (2000)*. Laza; O entroido enxebre. Ourense*: Deputación Provincial de Ourense.

=Referencias=

http://www.laza.info/laza/?page_id=2725
Mireya Delgado

**Mireya Delgado**, nada o 5 de novembro de 1991, Xixón é unha xugadora de voleibol asturiana retirada en 2015. Cos seus 1,80 metros de altura, xogaba de recepcionista-atacante. 

## Clubs 
## Notas
Sara González Lolo

**Sara González Lolo**, nada en Xixón, Principado de Asturias o 17 de marzo de 1992, é unha xogadora española de hóckey a patíns que xoga de defensa no Telecable Hockey Club, equipo do que é capitá.

## Traxectoria 
Sara Lolo segue xogando no club no que se iniciou, o CP Gijón Solimar. Empezou a xogar ó hóckey en 2002 no colexio Atalía, cando só tiña 10 anos, coa que foi a súa adestradora e posteriormente tamén compañeira, María Fernández "Pulgui". En 2004, con 12 anos, dá o salto ós equipos federados do CP Gijón Solimar e en 2007 entra a formar parte do primeiro equipo, daquela denominado Biesca Gijón, hoxe Telecable Hockey Club.

Na tempada 2015-2016 asume o rol de capitá do equipo.

Sara Lolo é, xunto coa tamén asturiana Natasha Le, a única xogadora que marcou gol en todas as edicións disputadas da OK Liga.

## Notas
Marta Piquero

**Marta González Piquero**, nada en La Pola, Ḷḷena, o 29 de xullo de 1998, é unha xogadora española de hóckey a patíns que xoga de atacante no Hostelcur Gijón HC. 

## Traxectoria 
Iniciouse en C.P Pilar de La Pola, Ḷḷena. Ós 15 anos ficho polo Biesca Gijón (actual Telecable hockey club). Ó longo da súa carreira conta no seu palmarés con dúas OK Liga nas tempadas (2016/2017) e (2017/18), dúas copas da Raíña en 2016 e 2019, un campionato de España Autonómico sub-18 e unha copa de Europa en Lisboa (Portugal) en 2018. Como internacional coa selección española conta con dous campionatos do mundo coa selección española, en Iquique, Chile, en 2016 e en Nanjing, China, en 2017 e un Campionato de Europa en Mealhada (Portugal) en 2018.
Ana Temprano

**Ana Temprano Fernández**, nada en Oviedo o 24 de xaneiro de 1984, é unha xogadora profesional de balonmán española. Xoga de porteira e actualmente xoga no Club Balonmán Zuazo de Barakaldo da División de Honra de balonmán feminino (Liga ABF).

É internacional coa selección española, coa que logrou a medalla de prata no Campionato Europeo de Hungría e Croacia de 2014.

## Traxectoria 
Ovetense de nacemento, actualmente compaxina o mundo do balonmán cos estudos de fisioterapia. Os seus amigos e compañeiras de equipo adóitana chamar como *Tempri.* Trátase dunha porteira áxil e con moitos reflexos, a pesar do seu gran talle. Mide 1,73 metros e pesa 81 quilos.
Subrexión de Kokkola

A **subrexión de Kokkola** (en finés *Kokkolan seutukunta*) é unha das dúas subrexións da rexión de Ostrobotnia Central. En 2017 tiña unha poboación de 53&nbsp;359 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2009: os municipios de Kälviä e Lohtaja, pertencentes á subrexión de Kokkola, e o concello da subrexión de Kaustinen Ullava uníronse á cidade de Kokkola.
* 1 de xaneiro de 2010: Himanka deixou a subrexión logo de integrarse en Kalajoki.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Kannus  
* Sitio web de Kokkola
Jessica Alonso Bernardo

**Jessica Alonso Bernardo**, nada o 20 de setembro de 1983 en Xixón, é unha xogadora española de balonmán pertencente ó Le Havre AC francés.

É internacional absoluta coa selección española, coa que logrou a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de Londres 2012, xogando 90 partidos internacionais e anotando 194 goles.

= Traxectoria =
Durante as súas seis tempadas no equipo de Navarra, a SD Itxako, gañou catro  Ligas ABF consecutivas nos seus últimos tres anos, de 2009 a 2012, tres Copas da Raíña, tres SuperCopas de España. Na tempada 2007-08, perdeu a final da Copa EHF, pero un ano máis tarde conseguirían resarcirse ó vencer ó Leipzig, anotando 3 goles Jessica no partido de volta. Tamén chegou á final da liga de Campións da EHF de 2010-11, e a pesar de que gañaron o partido de volta, non puideron remontar o resultado da ida, quedando subcampioas.

No verán de 2012, fichou polo equipo serbio o RK Zajecar, co que consegue a liga Serbia e Campión da Copa. Só estivo nel un ano, para irse ó balonmán francés fichando polo Le Havre AC en 2013.

En Le Havre estivo dúas tempadas quedando a primeira delas en terceira posición da liga Francesa. Na tempada 2015-16 ficha polo equipo francés de Besançon quedando en quinta posición.Tras esta tempada retírase do balonmán profesional e na actualidade forma parte do corpo técnico da selección española de balonmán exercendo funcións como delegada.

## Notas
Renata Flores Rivera

**Renata Flores Rivera**, nada en Huamanga o 20 de marzo de 2001, é unha cantante peruana de quechua-pop e trap, filla do vocalista do grupo ayacuchano "Paty y los caletas". Gañou popularidade en Latinoamérica por un viral da súa versión soul e afroperuana e que tivo como obxectivo principal a revitalización da lingua andina. Traduciu a canción con axuda da súa avoa, Ada.

## Traxectoria 
En 2014 participou na versión peruana do espectáculo de talento La Voz Kids.

En marzo de 2018, no mes do Día Internacional da Muller; lanza o seu primeiro sinxelo orixinal en quechua titulado "Qawachkanchik chay Killallata" ("Ollando a mesma lúa") gravado no Complexo Arqueolóxico Wari, na cidade de Ayacucho.

Posteriormente, decantouse pola música trap, pero sempre compoñendo en quechua. A súa canción *Tijeras*, unha composición con lírica feminista, é unha mostra deste novo estilo no que Flores incursionou.

## Notas
Encoro de Cachamuíña

miniatura|dereita
O **encoro de Cachamuíña** está situado no Pereiro de Aguiar na provincia de Ourense. Foi finalizado en 1954 e pertence ao río Lonia.

## Características
Os seus arredores están adaptados como lugar de entretemento e lecer. Está rodeado por camiños de area polos cales se pode pasear, correr ou andar en bicicleta. É habitual observar a xente pescando xa que está permitido. En cambio si que está prohibido o baño e os cans deben ir atados; o incumprimento destas normas podería causar unha multa. Actualmente utilízase a súa auga para o abastecemento. Presenta un volume de encoro de 2 hm3 e unha superficie de 27 ha, aínda que o seu caudal varía segundo a época do ano na que nos atopemos. Nalgún verán houbo épocas de seca, debido ás baixas precipitacións. Cando sucede isto pechan as comportas e axúdanse da auga do río Miño para que esta poida chegar a todas as casas.

## Biodiversidade 
No encoro habitan distintas especies, tanto nas súas augas como nos seus arredores. Moitas atópanse en perigo de extinción, por iso hai que respectar o medio no que viven, coidalo e mantelo limpo. Entre os animais existentes están a carpa, a píntega, a boga do Douro, o martiño peixeiro, a ra verde ou o parrulo.
## Véxase tamén
### Bibliografía
*El embalse de Cachamuíña, invadido por cianobacterias La Región, 12 de setembro de 2017.
*Día de capturas en Cachamuíña La Región,  21 de abril de 2019.
*Intensos días de cuidado del entorno La Región, 3 de abril de 2019.
*Páxina web do concello de Pereiro de Aguiar
James Cracknell

**James Edward Cracknell**, nado o  5 de maio de 1972 en Sutton, é un remeiro británico, dobre medallista olímpico de ouro.
 
## Traxectoria 
Mentres estudaba na Kingston Grammar School comezou a practicar remo; participou nos campionatos xunenís de 1989 e 1990, logrando unha medalla de ouro en 1990. Licenciouse na Universidade de Reading en xografía humana. Competiu en numerosas ocasións en campionatos mundiais de remo sen lograr medalla ata que en 1997 formou equipo con Steve Redgrave, Matthew Pinsent e Tim Foster na categoría de catro sen temoneiro e con este equipo gañou os campionatos mundiais de 1997, 1998 e 1999 (neste caso con Ed Coode substituíndo  ao lesionado Foster) e finalmente a medalla de ouro nas olimpiadas de 2000. Meses antes participara no documental *Gold Fever* da BBC que seguía ao equipo na súa preparación olímpica.
Ao se retirar Redgrave, formou equipo con Pinsent de dous sen temoneiro e con el gañou o ouro no campionato mundial de 2001, ademais lograron outro ouro en dous con temoneiro, e no de 2002. A tempada 2003 foi mala para a parella e en 2004 decidiron ir na categoría de catro sen temoneiro, con Steve Williams e Alex Partridge. Ed Coole substituíu a Partridge, lesionado, a tempo para participar nos Xogos Olímpicos de 2004 nos que lograron o ouro logo de derrotar os campións canadenses por 0.08 segundos.

En 2005 participou na carreira de remo oceánico Atlantic Rowing Race co *Spirit of EDF Energy* facendo parella con Ben Fogle, e aínda que logo de 49 días, 19 horas e 8 minutos cruzaron primeiros na categoría de parellas o uso de auga de lastre supúxolles, segundo as n normas da competición, unha penalización e quedaron finalmente segundos na súa categoría. 

En febreiro de 2006 Cracknell anunciou a súa retirada do remo de competición e pouco despois a BBC emitiu *Through Hell and High Water* que seguía a experiencia de Cracknell e Fogle *Spirit of EDF Energy* na súa carreira polo Atlántico, e sobre esa experiencia a parella tamén editou o libro ''The Crossing: Conquering the Atlantic in the World's Toughest Rowing Race*.

En decembro de 2008 participoucon Ben Fogle e Ed Coats na Amundsen Omega3 South Pole Race, quedaron segundo por atrás dos noruegueses. A BBC emitiu unha serie de cinco capítulos, os domingos en horario de máxima audiencia, sobre a aventura *On Thin Ice* e tamén fixo un libro sobre ela, *Race to the Pole*.

Cracknell presentou deportes na ITV e Channel 4. Cubriu The Boat Race 2007 con Mark Durden-Smith para a ITV e presenta na ITV as competicións do British Superbike Championship.  E tamén é o presentador principal en Channel 4 da Red Bull Air Race World Series. É columnista de *The Daily Telegraph''.

Presentouse nas listas do Partido Conservador pola circunscrición do Suroeste de Inglaterra para as eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 e malia ser terceiro non logrou ser elixido.

## Notas
Miobatráquidos

Os **miobatráquidos** (**Myobatrachidae**) son unha familia de ras que viven en Australia e Nova Guinea. Os membros desta familia varían moito en tamaño desde especies menores de 1,5&nbsp;cm de lonxitude, á segunda ra máis grande de Australia, *Mixophyes iteratus*, de 12&nbsp;cm. Toda a familia comprende especies que ou son terrestres ou acuáticas, pero ningunha arbórea.

## Características 
Na familia Myobatrachidae encóntranse formas de coidado parental únicas o reino animal. Nas dúas especies do xénero *Rheobatrachus*, pertencentes a esta familia, a femia traga as súas crías, e estas desenvolven a súa metamorfose no estómago materno. A ra *Assa darlingtoni* ten unhas bolsas a cada lado do seu corpo, e o macho vixía os ovos ata que eclosionan e despois axuda os cágados a pasar ás bolsas, onde completan a metamorfose. Outra forma peculiar de coidado parental, aínda que non único, encóntrase nas especies do xénero *Limnodynastes*, nas que os machos se enterran preto dunha masa de ovos para protexelos.

Aínda que moitas especies están adaptadas a escavar, o que serve de axuda para sobrevivir en ambientes semiáridos ou estacionalmente áridos, a *Myobatrachus gouldii* e a *Arenophryne rotunda* chegan a poñer os seus ovos directamente en area húmida a decenas de centímetros por debaixo da superficie, en vez de facelo na auga. Estas especies carecen de cágados, xa que os seus ovos eclosionan directamente como pequenas ras.

As ras desta familia carecen de discos adhesivos nas dedas como as que teñen as ras arborícolas. A familia subdivídese en subfamilias baseándose principalmente nos seus hábitos na posta de ovos. Os da subfamilia Limnodynastinae forman niños de escuma. A femia crea a escuma axitando un composto químico da súa pel coas mans. A escuma pode flotar ata a superficie da auga ou estar en terra. A subfamilia Rheobatrachinae contén as dúas especies de ras que fan a crianza no estómago, e o resto están na subfamilia Myobatrachinae.

## Taxonomía 
Os miobatráquidos divídense en tres subfamilias: Myobatrachinae, Limnodynastinae e Rheobatrachinae. Aínda que a maioría das fontes clasifican estes tres grupos como subfamilias, algúns taxónomos recoñécenos como familias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Liña Massa-Senigallia

dereita|miniatura|286x286px|Liña Massa-Senigallia (La Spezia-Rimini).
A **liña Massa-Senigallia** (polas localidades de La Spezia e Rimini) ou **liña La Spezia-Rimini** (polas localidades de Massa e Senigallia) é un límite lingüístico que separa as linguas galoitálicas do norte e as linguas italianas centro-meridionais. A propia liña está definida por un feixe de isoglosas que diferencian ambos os grupos lingüísticos.

## Exemplos de isoglosas 
A maior parte de isoglosas asociadas á liña La Spezia-Rimini son naturalmente isoglosas fonéticas. O seguinte cadro presenta algunhas das características típicas que diferencian as variedades románicas ao norte e ao sur de devandita liña:

:

## División entre a Romanía occidental e oriental 
miniatura|300x300px|A liña Massa-Senigallia como división entre as linguas romances occidentais e orientais.
Moitos autores que consideran que a división primaria entre as linguas románicas occidentais (galoibérico) e as orientais (italorrumano) a liña Massa-Senigallia é a fronteira entre ambos os grupos, as linguas occidentais estarían limitadas ao norte de devandita liña, e as linguas orientais ao sur de devandita liña, en base algunhas isoglosas como na conservación ou sonorización de /p, k, t/ intervocálicas e formación do plural con (s) e (e, i). Con todo, non todos os autores comparten a idea de que esta liña é a división entre o romance occidental e o romance oriental. A clasificación de Ethnologue tampouco toma en conta estes criterios.

### Formas de plural 
Actualmente a maioría das linguas románicas occidentais (iberorromances, galorromances e sardo) usa como morfema o plural *-s* (francés, castelán, portugués, catalán) derivada da marca de acusativo plural do latín, mentres que as linguas ao sur e leste da liña Massa-Senigallia (italiano, romanés) usan formas de plural derivadas do nominativo plural (-e, -i):

:

### Oclusivas xordas intervócalicas /p, k, t/ 
Tradicionalmente díxose que as linguas que sonorizan ou perden as oclusivas xordas intervocálicas /p, k, t/ forman parte das linguas romances occidentais e as que conservan ditas oclusivas son parte das linguas romances orientais.

:

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* C. Grassi, A. A. Sobrero, T. Telmon. *Fondamenti dei dialettologia italiana*, Roma-Bari, Editori Laterza, 1997, .
* L. Renzi. *Nuova introduzione alla filologia romanza.* Bologna, Il Mulino. Pagg. 504.
Wipers

**Wipers** foi unha banda de punk rock estadounidense formada en Portland, Oregón no ano 1977 polo guitarrista Greg Sage, xunto co batería Sam Henry e o baixista Dave Koupal. A estreita estrutura das súas cancións e o seu uso de forte distorsión foron elementos aclamados como moi influentes por numerosos críticos e músicos. A banda está considerada o primeiro grupo punk do Noroeste do Pacífico estadounidense.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas
All the Nations Airports

***All the Nations Airports*** é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Archers of Loaf, publicado o 24 de setembro de 1996. Aínda que o grupo aínda tiña un contrato con Alias Records o disco foi editado por Elektra Records, sendo o seu primeiro álbum distribuído por un gran selo.

## Listaxe de cancións
New Material

***New Material*** é o terceiro álbum de estudio da banda canadense de post-punk Preoccupations, publicado o 22 de marzo de 2018 a través do selo Flemish Eye no Canadá e de Jagjaguwar nos Estados Unidos. Trátase do segundo álbum do grupo con este nome, despois de cambialo de "Viet Cong" en 2015.

*New Material* tivo recensións positivas. En Metacritic, que asigna unha valoración normalizada de 100 ás recensións das publicacións principais, o álbum recibiu unha puntuación media de 73, baseada en 20 críticas, indicando "críticas favorables xerais".

## Listaxe de cancións
Parque Forestal Nacional de Zhangjiajie

O **Parque Forestal Nacional de Zhangjiajie** (en ; pinyin: Húnán Zhāngjiājiè Guójiā Sēnlín Gōngyuán) é un parque forestal que se atopa a carón da cidade de Zhangjiajie, na provincia de Hunan, na República Popular da China. É un dos diversos parques nacionais dentro da área paisaxística de Wulingyuan.

## Historia 
En 1982, foi recoñecido como primeiro parque forestal nacional da China, cunha área de 4&nbsp;810 ha. Forma parte da meirande rexión de interese panorámico e histórico de Wulingyuan. En 1992, Wulingyuan foi oficialmente recoñecido como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

## Galería 

Ficheiro:ZhangjiajieNP1.jpg|

## Notas
Ambystoma gracile

***Ambystoma gracile*** é unha especie de píntega que vive a costa noroeste do Pacífico de Norteamérica. É unha píntega bastante grande que crece ata unha lonitude de 220&nbsp;mm. Encóntrase desde o sueste de Alasca en May Island, a través do estado de Washington e Oregón ata o sur da desembocadura do río Gulala no condado de Sonoma, California. Aparece desde o nivel do mar ata a liña de árbores, pero non ao leste da divisoria das Cascadas. A súa área de distribución inclúe a illa de Vancouver na Columbia Británica e as illas de San Juan, Cypress, Whidbey, Bainbridge e illas Vashon en Washington.

## Descrición 
A masa de ovos é moi firme, parece como un cerebro cunha capa de xelatina que rodea toda a masa. Cada ovo ten 2&nbsp;mm de diámetro e toda a masa de ovos ten o tamaño dun puño humano. As masas de ovo deposítanse na auga a uns 0,5–2 metros baixo a superficie.

Os anfibios acabados de eclosionar son de 1-35&nbsp;mm de longo con branquias plumosas a un lado do corpo. Os xuvenís son 16–105&nbsp;mm de longo do fociño ao ano. Os adultos son de 40–107&nbsp;mm de longo de fociño ao ano.

## Distribución e hábitat 
[miniatura|esquerda|Un exemplar de *A. gracile* en [Langley, Columbia Británica (cidade)|Langley, Columbia Británica]]
Aparecen formas manchadas na porción norte da súa área de distribución. Unha liña divisoria situada na latitude de 51°N separa as dúas subespecies recoñecidas, ao norte desa liña vive *A. g. decorticatum* e ao sur *A. g. gracile*. Un exemplo dunha poboación pedomórfica desta píntega é a do lago Cráter, Oregón; a poboación é sintópica con *Taricha granulosa*.

Os adultos terrestres viven en mesohábitats desde pradeiras a bosques mesofíticos. Os adultos terestres son principalmente escavadores, e son xeralmente activos na superficie só durante as chuvias fortes e as migracións primaverais cara aos seus sitios de reprodución acuáticos. Porén, poden ás veces encontrarse baixo troncos e outras rsiduos superficiais fóra da estación reprodutora.

## Conservación 
miniatura|Masas de ovos viables de *A. gracile* suspendidos sobre a auga a medida que descende o nivel da auga.
Descoñécese o status de conservación das poboacións de *Ambystoma gracile*. Non se observan declives aparentes no Canadá. Nas montañas Cascadas de Washington,  *A. gracile* é moito menos abundante en bosques novos que nos vellos. Porén, un estudo feito no oeste de Oregón encontrou pouca correlación entre a abundancia de píntegas e a idade do lugar, polo que non está claro se *A. gracile* require bosques vellos para prosperar. Porén, a corta total de árbores nunha área, parece facer que o hábitat sexa inadecuado; non se encontrou ningunha destas píntegas en zonas de corta recente de árbores. Deixar unha zona tampón de bosque de 200–250&nbsp;m arredor dos sitios de reprodución usados polos adultos terrestres pode preservar unhas condicións óptimas para as poboacións locais.

## Notas
Günter Behnisch

**Günter Behnisch**, nado en Lockwitz o 12 de xuño de 1922 e finado en Stuttgart o 12 de xullo de 2010 foi un arquitecto alemán. Durante a segunda guerra mundial converteuse nun dos máis novos comandantes alemáns de submarino. Posteriormente converteuse nun dos máis destacados arquitectos, representante do deconstrutivismo. Os seus importantes proxectos inclúen o parque olímpico de Múnic e o novo parlamento alemán de Bonn.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
miniatura|230px|Cámara de plenos do Bundestag alemán en Bonn
Behnisch foi o segundo de tres nenos en Lockwitz preto de Dresden. Asistiu a diversas escolas debido a que o seu pai, socialdemócrata foi arrestado, despedido e destinado a Chemnitz polo novo goberno nazi.

### Carreira arquitectónica 
[miniatura|esquerda|230px|Parque olímpico de [Múnic (1972)]]
Un dos seus edificios máis destacados foi o novo parlamento da capital alemá occidental, Bonn. Aínda que gañou o concurso de deseño en 1973, a construción non comezou ata 1987 e completouse en 1992.
* 1992. Complexo plenario do parlamento alemán (Bundestag) in Bonn, Germany
* 1993-2005. Edificio da Academia das Artes en Berlín, expansión de cristal do reconstruído reconstructed Hotel Adlon
* 1997 State Clearing Bank – Landesgirokasse en Stuttgart, Alemaña
* 1998. Torre de control do aeroporto de Nürnberg, Alemaña
* 2002. North German State Clearing Bank en Hannover, Alemaña
* 2003. Centro Genzyme en Cambridge, Massachusetts, USA
* 2005. Centro de investigación celular e biomolecular en Toronto, Canadá

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Limnonectes macrodon

***Limnonectes macrodon*** é unha especie de ra asiática da familia Dicroglossidae, endémica de Sumatra e Xava (Indonesia). Os rexistros desta especie noutras rexións débense probablemente a unha incorrecta identificación, confundíndoa con outras especies similares como *Limnonectes blythii*.

Viven en áres boscosas preto de correntes fluviais e reprodúcense nos ríos. O seu hábitat de bosques de terras baixas está diminuíndo tanto en extensión coma en calidade, e esta perda de hábitat está facendo que esta especie antes común arestora estea facéndose máis escasa.

## Notas
Alicia de Larrocha

**Alicia de Larrocha i de la Calle**, nada en Barcelona o 23 de maio de 1923 e finada na mesma cidade o 25 de setembro de 2009, foi unha pianista e compositora española. Foi considerada unha das maiores lendas do piano do século XX. Reuters chamouna "a pianista española máis grande da historia", *Time* "unha das pianistas máis excepcionais do mundo"

Gañou múltiples premios Grammy e o premio Príncipe de Asturias das Artes. Está recoñecida por dar maior popularidade ás composicións de Isaac Albéniz e Enrique Granados. En 1966 comprometeuse cunha xira por Suráfrica que foi tan popular que se completaron outras tres xiras.

De Larrocha, escribiu Jed Distler, "comezou a compor aos sete anos de idade e continuou a facelo de cando en vez ata que cumpriu trinta anos, cun incremento prolífico na súa adolescencia tardía" e aínda que nunca interpretou as súas obras en público, deu á súa familia a posibilidade de dispoñer delas trala súa morte, o que fixeron.

De Larrocha fixo numerosas gravacións do seu repertorio de piano en solitario, en particular de compositores españois. É coñecida polas súas gravacións de Manuel de Falla, Enrique Granados, Frederic Mompou e Isaac Albéniz, así como as súas gravacións de 1967 das sonatas para teclado de Antonio Soler. Gravou para Hispavox, CBS/Columbia/Epic, BMG/RCA e London/Decca, gañando o seu primeiro Grammy en 1975 e o último en 1992, con case setenta anos. Recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Artes en 1994.

Con apenas 1,50 metros de altura e mans pequenas para un pianista, nos seus anos máis novos era aínda así capaz de atacar todos os grandes concertos (os cinco de Beethoven, o número 1 de Liszt, o número 2 de Brahms, os números 2 e 3 de Rakhmáninov, os dous de Ravel, o número 3 de Prokofiev, os de Bliss e Khachaturian e moitos máis), así como as grandes obras de Granados, Albéniz e Falla. Tiña un "quinto dedo longo" e un "largo tramo entre o polgar e o dedo de índice" que a axudaron a estar máis dotada tecnicamente.

Alicia de Larrocha morreu o 25 de setembro de 2009 no Hospial Quirón, Barcelona, aos 86 anos. A súa saúde empeorara dende que rompera a súa cadeira cinco anos antes. O seu marido, o pianista Juan Torra, con quen tivo dous fillos, faleceu en 1982.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Interview from *The New York Times*
*iclassics
*Barnes and Noble
* Alicia de Larrocha, *The Daily Telegraph* obituary
* Renowned pianist de Larrocha dies – BBC News obituary
* Alicia de Larrocha (1923–2009) – BBC Music Magazine
* Alicia de Larrocha: pianist  – *The Times* (UK)
* Alicia de Larrocha, Shy Virtuoso – *The Wall Street Journal*
* Alicia de Larrocha: Official Website
* Some photos, programs and introductions on her 4 highly successful Southern Africa tours, 1965-75
* Collection of unpublished magnetic tapes of her live performances
* Library of Catalonia
Alalá (homónimos)

**alalá** pode referirse a:

* alalá, canto popular galego.
* *Alalá*, revista publicada en Buenos Aires en 1935.
* *Alalá*, programa de televisión da TVG.
Pedro Armas

**Pedro Ramón Armas Diéguez**, nado en 1959 en São Paulo, é un xeógrafo, profesor universitario e político galego.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia galega emigrada no Brasil que ao pouco regresou a Galicia, establecéndose na Coruña. Licenciouse en xeografía pola Universidade de Santiago de Compostela e é profesor de humanidades na Universidade da Coruña e asemade é dende 2009 vicepresidente da Comisión Interuniversitaria de Galicia. Militou no PSdeG e foi director da Alta Inspección de Educación do Estado na Delegación do Goberno e delegado provincial de Educación (2005-2009). Dentro do partido foi vicesecretario da agrupación local socialista da Coruña   e membro da executiva do PSdeG dende 2013   ata que deixou o partido, incorporándose ao pouco tempo a Podemos .  Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura de Alternativa dos Veciños ao concello da Coruña.

## Obra 
* *La organización del espacio lucense,* (1990). Lugo: Servizo de Publicacións da Deputación de Lugo. ISBN 84-86824-77-X

## Notas
Tino (illa)

**Tino** é unha illa de Italia situada no mar da Liguria, no extremo occidental do Golfo de La Spezia. Forma parte dun arquipélago de tres illas que queda ao sur do continente en Portovenere. A máis grande das tres, Palmaria, atópase ao norte e a pequena Tinetto ao sur.

En 1997, o arquipélago, xunto con Portovenere e as Cinque Terre, foron designadas como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

## Historia 
O santo patrón do golfo de La Spezia, San Venerio, o ermitán, viviu na illa como un eremita e máis tarde como Abade, ata a súa morte no 630.  A súa festa celébrase aquí anualmente o 13 de setembro. Crese que se construíu un santuario no lugar da morte de Venerio para conter os seus restos e que este foi ampliado para construír un mosteiro no século XI. Os restos do mosteiro pódense ver na costa norte da illa.

Hoxe a illa, que forma parte dunha zona militar, está coroada polo faro de San Venerio.

## Descrición 
Pódese considerar a illa de Tino, entre as tres illas do Golfo, como a illa "intermedia" tanto polo seu tamaño como pola súa posición. Ao norte atópase a illa de Palmaria, a máis vasta, mentres que ao sur da illa atópase o illote de Tinetto, de dimensións moito menores. Estas illas non están moi afastadas de Tino, están a poucas decenas de metros. A superficie da illa é de aproximadamente 0,13 km², o seu perímetro chega a 2 km. Na cume da illa instalouse un faro desde o 1840, o faro de San Venerio.

### Visitas 
Actualmente a superficie da illa é totalmente utilizada como zona militar. É por esta razón que ata hai pouco só era posible visitar a illa o día da festa do santo, o 13 de setembro de 8:00 a 18:00. É o día de San Venerio, patrón do Golfo de La Spezia e dos gardas italianos. Para máis información póñerse en contacto coa diocese de La Spezia-Sarzana-Brugnato, tel. (0039) 0187 734 424. Como a illa é un territorio militar, está prohibido ancorar nela e supervisase a navegación ao longo das súas costas.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Oficina de Turismo do municipio de Portovenere (en italiano, inglés, francés e alemán)
Anduriña (homónimos)

O termo **Anduriña** pode referirse a:

*A **anduriña** ou andoriña (*Hirundo rustica*), pequena ave insectívora migratoria:
****Andoriña dáurica**  (*Hirundo daurica*), outra especie semellante;
****Andoriña de cu branco** ou **avión** (*Delichon urbicum*), outra especie de andoriña;
****Andoriña das barreiras** (*Riparia riparia*);
****Andoriña dos penedos** (*Ptyonoprogne rupestris*).
****Anduriña***, *Portavoz del Lar Gallego de Sevilla*, publicación;
****Anduriña***, publicación da Dirección Xeral de Emigración da Consellería de Traballo, Seguridade Social e Emigración;
***"Anduriña"**, canción de 1968 de Juan y Junior.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Anduriñas**, lugar da parroquia de Chaodarcas, no concello do Pereiro de Aguiar.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Ponte Navea

A **Ponte Navea** é unha ponte que está situada por riba do río Navea, o cal fai fronteira entre San Xoán de Río e A Pobra de Trives. Esta, contén un único arco apuntado, que posúe unhas dimensión de 46,5 metros de lonxitude, 3,9 metros de anchura, unha altura de 14,2 sobre o nivel do río e 18,15 metros de luz.

## Historia 
É unha construción arquitectónica de orixe romana, segundo as pegadas que quedan visibles. Algunha destas son o paso da Vía XVIII (para a explotación da minaría e o control de Gallaecia) ou pegadas arqueolóxicas: un miliario (atopado no ano 1834) dedicado a dous emperadores, Tito e Domiciano , unha lápida de Aelio Sporo (na capela) ou outra de Popilius Hirsutus (na contorna).

Na época medieval, producíronse bastantes cambios na construción inicial da ponte, reestruturándoa case por completo. O cambio máis destacado foi o estreitamento da mesma, pois na antigüidade tiña unha anchura de 7,60 metros. A maiores, tamén hai indicios de que nun principio houbese dous arcos en lugar de soamente un.

## Contorna 
Ao carón da ponte, atópase unha capela chamada Capela da Encarnación, que está, na actualidade, restaurada. Está construída sobre un templo orixinariamente romano. Na fachada apréciase unha cruz de Malta sobre un marco de medio punto, o que significa que pertenceu á orde militar de San Xoán de Xerusalén (chamada tamén, de Malta). Por alí pasaba un camiño de peregrinación Xacobea, e a misión que os cabaleiros desta orde tiñan era a de protexer os peregrinos que pasaban pola zona.

Hoxe en día aínda se conservan casas ao carón da ponte, así coma unha paisaxe rodeada de carballos e castiñeiros. Metros máis abaixo do río Navea, hai un encoro xunto a dúas pontes, a Ponte Piago, do século XIX, e outra de finais do XX. Asemade, máis arriba atópase o Encoro das Guístolas, preto da estación eléctrica da Pobra de Trives.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ponte Navea 1.jpg
Ficheiro:Ponte Navea.jpg
Ficheiro:Capela da Encarnación.jpg

## Notas
Jigeumeun-matgo-geuttaeneun-teullida

***Jigeumeun-matgo-geuttaeneun-teullida*** (en ) é un filme surcoreano de 2015 escrito e dirixido por Hong Sang-soo. Gañou o Leopardo de Ouro, o maior premio do Festival Internacional de Cinema de Locarno, así como o premio de mellor actor para Jung Jae-young.

## Personaxes 
* Jung Jae-young como Ham Chun-su
* Kim Min-hee como Yoon Hee-jung
* Youn Yuh-jung como Kang Deok-soo
* Gi Ju-bong como Kim Won-ho
* Choi Hwa-jung como Bang Soo-young
* Yoo Jun-sang como Ahn Seong-gook
* Seo Young-hwa como Joo Young-sil
* Go Ah-sung como Yeom Bo-ra

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en Korean Movie Database
Alan Lascelles

**Alan Frederick Lascelles**, nado en Sutton Waldron o 11 de abril de 1887 e finado en Kensington o 10 de agosto de 1981, foi un funcionario público británico, secretario privado de Xurxo VI e Isabel II.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia aristocrática, seu pai era o comandante Frederick Canning Lascelles, fillo de Henry Lascelles, conde de Harewood e súa nai Frederica Maria Liddell era neta de Thomas Liddell, barón de Ravensworth. Estudou no Marlborough College e no Trinity College de Oxford e logo serviu en Francia coa Bedfordshire Yeomanry durante a primeira guerra mundial co rango de capitán e logrando unha cruz militar. Despois foi asistente de campo de George Lloyd, o gobernador de Bombai de 1919 a 1920.

Volveu ao Reino Unido e foi secretario privado adxunto do príncipe Eduardo de 1920 ata a súa renuncia en 1929 por fondas diferenzas co príncipe sobre o seu comportamento. Entre 1931 e 1935 foi secretario do gobernador xeral do Canadá Vere Ponsonby. En 1935 converteuse en secretario privado adxunto do rei Xurxo V.

En xaneiro de 1936 logo da morte do rei, ao ascender ao trono o príncipe de Gales como Eduardo VIII, Lascelles serviu como secretario privado adxunto do rei ata a abdicación real en decembro de 1936, e mantivo o mesmo posto co novo rei Xurxo VI. Durante a visita real ao Canadá de 1939, que tamén incluía cidades dos Estados Unidos, o rei investiuno cabaleiro da Real Orde Vitoriana o 8 de xuño nun tren mentres estaban en territorio estadounidense  .

En xullo de 1943 converteuse no secretario privado principal do rei e membro do Consello Privado do Reino Unido ; posicións que mantivo coa subida ao trono da raíña Isabel II de 1952 a 1953. Asemade dende 1945 e ata 1953 foi conservador dos Arquivos Reais. Tras retirarse do servizo activo o último día de 1953, declinou entrar na Cámara dos Lords cun título nobiliario mentres si aceptou o nomeamento como cabaleiro gran cruz da Orde do Baño .

## Notas
Halifax, Nova Escocia

**Halifax** é unha cidade do Canadá, capital e cidade máis poboada da provincia de Nova Escocia e centro económico das Provincias Atlánticas. En 2016 tiña unha poboación de 403.131 habitantes.

No ano 2012 a revista *MoneySense* situouna como o cuarto mellor lugar para vivir do Canadá,​ e segundo a revista americana *fDi Magazine* é a cidade do país coa maior calidade de vida.

## Historia 
Halifax foi a cidade cara onde se dirixiron os británicos despois da evacuación de Boston, o 17 de marzo de 1776, no contexto da Guerra de Independencia dos Estados Unidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da cidade
Yokohama Stadium

O  é un parque de béisbol situado en Iocoama, Kanagawa (Xapón). O estadio, inaugurado o 4 de abril de 1978, alberga os partidos como local dos Yokohama DeNA BayStars, equipo da Liga Central da Nippon Professional Baseball (NPB). Alén do béisbol, tamén é utilizado para outros deportes como o fútbol americano. O estadio conta capacidade para 32.170 espectadores. No estadio, concretamente nos postes esquerdo e dereito, hai dous retratos conmemorativos na honra da visita á cidade de Babe Ruth e Lou Gehrig.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Yokohama DeNA BayStars

### Ligazóns externas 
* Páxina web do estadio
Savonia Nororiental

**Savonia Nororiental** (en finés *Koillis-Savon seutukunta*) é unha das cinco subrexións da rexión de Savonia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 7&nbsp;434 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 28 de febreiro de 1998: Juankoski converteuse en cidade.
* 1 de marzo de 1998: Nilsiä converteuse en cidade.
* 1 de xaneiro de 2013: Nilsiä abandonou a subrexión ao unirse á cidade de Kuopio e á súa subrexión.
* 1 de xaneiro de 2017: Juankoski abandonou a subrexión ao unirse á cidade de Kuopio e á súa subrexión, rompendo a conexión terrestre entre Rautavaara e o resto da rexión.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Kaavi  
* Sitio web de Rautavaara 
* Sitio web de Tuusniemi