Paco Liaño

**Francisco Liaño Fernández**, coñecido como **Paco Liaño**, nado en Muriedas (Camargo) o 16 de novembro de 1964, é un exfutbolista español que xogaba de porteiro. Formado na canteira do Racing de Santander, militou sete campañas no primeiro equipo, sen conseguir establecerse na titularidade. Na tempada 1990/91 xogou no Sestao, co que gañou o Trofeo Zamora como o gardameta menos goleado da Segunda División. A continuación fichou polo Deportivo da Coruña, onde se consagrou como un dos alicerces do club no inicio da mellor época da súa historia. Conquistou dous Trofeos Zamora de Primeira, unha Copa do Rei, unha Supercopa de España e foi dúas veces subcampión de liga, ademais de defender a portería do equipo nas súas primeiras participacións en competicións europeas. Os 18 goles que encaixou en 38 partidos de liga na tempada 1993/94 continúan sendo a marca máis baixa conseguida por un porteiro na historia da competición.

## Traxectoria 
### Comezos 
Naceu o 16 de novembro de 1964 en Muriedas, no concello cántabro Camargo, no seo dunha familia traballadora. Seu pai traballaba nun taller mecánico de pezas e súa nai era ama de casa. Asistiu ao colexio Pedro Velarde e comezou a xogar ao fútbol no equipo do seu pobo, o Velarde CF, ata que foi fichado polo Racing de Santander con 16 anos.

Sempre á sombra de Alba, apenas dispuxo de oportunidades nos seguintes anos, nos que o equipo sufriu un descenso a Segunda. A súa sorte parecía cambiar en 1989, coa retirada de Alba e a chegada dun novo adestrador, o galego Ufarte. Foi o gardameta titular durante a pretempada e tamén nos dous primeiros partidos oficiais, pero finalmente Ufarte decantouse por José María Ceballos, un xogador catro anos máis novo que Liaño e que acababa de subir do Rayo Cantabria en principio como segundo porteiro. Deixou o Racing ao final desa tempada, que culminou co descenso á Segunda B, sendo unha das súas maiores frustracións o non conseguir ter triunfado co equipo da súa terra.

Ao remate da campaña e a pesar de que lle quedaban dous anos de contrato, comunicoulle ao presidente do club que non podería continuar no equipo, debido ao seu baixo salario. Debutou co conxunto galego nunha vitoria sobre o Ajax no Trofeo Teresa Herrera e foi o elixido polo adestrador Marco Antonio Boronat para os primeiros partidos de liga. Perdeu a titularidade trala recuperación de Canales, pasando este a ocupar a portería ata que volveu caer lesionado. Liaño regresou así á portería do equipo ata que en febreiro de 1992 tamén el se lesionou nun abdutor. Secundado por unha defensa que formaban habitualmente Albistegi, Đukić, Ribera e López Rekarte, o porteiro do Deportivo recibiu 31 goles en 37 partidos (0,83 goles por encontro), contribuíndo á terceira posición final na liga.

Continuou como indiscutible durante os seguintes dous anos e o 24 de xuño de 1995 defendeu a portería do Deportivo na final da Copa do Rei contra o Valencia no Santiago Bernabéu, encontro que tivo que suspenderse pola intensa choiva e completarse tres días despois, e que culminou coa vitoria do club galego por 2-1. No ano 2006 volveu vestir a camiseta do Deportivo da Coruña, nun partido con veteranos celebrado en Riazor no marco dos actos de conmemoración do centenario do club.

## Vida persoal 
Casou en 2001 en Éntoma con Esperanza Arias, fisioterapeuta do Barco de Valdeorras á que coñecera mentres ela traballaba para o Deportivo da Coruña. Tiveron dous fillos e un deles, Alfonso, seguiu os seus pasos como gardameta, militando en clubs da Terceira Federación.

## Palmarés 
;Deportivo da Coruña
* **Copa do Rei (1):** 1994/95.
* **Supercopa de España (1):** 1995.

;Individual
* **Trofeo Zamora de Primeira (2):** 1992/93, 1993/94.
* **Trofeo Zamora de Segunda (1):** 1990/91.

## Notas