open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tomás Roncero

**Tomás Gómez-Díaz Roncero**, nado en Villarrubia de los Ojos, Cidade Real o 9 de maio de 1965, máis coñecido como **Tomás Roncero**, é un xornalista español.

En prensa escrita, ocupa o cargo de redactor xefe do diario *AS; *en radio, forma parte do equipo de comentaristas de *Carrusel Deportivo* da Cadena SER; e en televisión, é un dos interlocutores estrela do programa *El chiringuito de Jugones*.

## Traxectoria 
Licenciado en xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid, comezou a traballar como redactor en Madrid para dous diarios do Grupo Godó: *Mundo Deportivo* (1985-1989) e *La Vanguardia* (1989-1992).

Posteriormente pasou pola axencia de noticias Colpisa e en 1992 foi contratado polo diario *El Mundo*, onde permaneceu nove anos. Máis tarde chegou á redacción do diario *AS*, onde permanece como redactor xefe. Na súa etapa especializouse en información sobre o Real Madrid, equipo do que é declarado seguidor.

Ademais do seu traballo en *AS*, Roncero colaborou como comentarista nos espazos de radio *El larguero* e *Carrusel deportivo*, (ambos na Cadena SER), *El penalti* (Onda Cero), *El tirachinas* (COPE), *Punto Pelota* (Intereconomía) e *El mirador* (Punto Radio).

Apareceu na película Torrente 5: Operación Eurovegas (2014) interpretando ao seleccionador de Cataluña.

## Bibliografía 
* 
* 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* [//twitter.com/As_TomasRoncero Tomás Roncero] en Twitter
* Blog : *El mundo de Roncero*  en As.com
* Artigos de opinión publicados en As.com
Labro

En zooloxía, o termo **labro**, derivado do latín *labrum*, 'labio', 'beizo', é unha estrutura poresente en diversos grupos de invertebrados, como en insectos, miriápodos e crustáceos, e nos extintos trilobites.

## Insectos, miriápodos e custáceos 
miniatura|**Desenvolvemento das pezas bucais nos insectos:**(A), saltón; (B), abella;, (C), bolboreta; (D) femia dun mosquito.Lenda: a, antenas; c, ollo composto; lb, labio; LR, labro; MD, mandíbulas; mx, maxilar; hp, hipofarinxe. O labro, en vermello.
 
Nos insectos, miriápodos e crustáceos, o labro, tamén denominado **labio superior**, é un esclerito dorsal impar do aparato bucal que recobre as mandíbulas.

Trátase dunha dobra quitinosa que se proxecta na parte superior da cabeza, especialmente no clípeo, co que se une pola súa parte posterior mediante o chamado *suco clípeo-labral*, o que lle permite certa mobilidade, por enriba ou por siante da cavidade bucal, sobre as mandíbulas.

Representa o teito da boca; na súa cara interna ou ventral localízase a epifarinxe, unha estrutura levemente esclerosada e provista de sedas sensoriais. A súa función é gustativa.

A forma primitiva do labro é ancha e aplanada, como nos ortópteros ou os coleópteros, pero nalgunhas ordes, como nos dípteros, está moi modificado.

## Trilobites 
Nos trilobites denomínase labro a unha proxección cuticular impar, media, da cabeza, situada no lado ventral, cubrindo por detrás a boca.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Garrido, Carlos (1997): *Dicionário terminológico quadrilíngue de zoologia dos invertebrados*. A Corunha: Associaçom Galega da Língua. ISBN 84-8730-512-1.

### Outros artigos 
* Céfalon
* Clípeo
* Mandíbula (artrópodos)
Ética cristiá

A **ética cristiá** é unha rama da teoloxía cristiá que define o comportamento virtuoso e comportamento impropio dunha perspectiva cristiá. O estudo teolóxico sistemático da ética cristiá é chamada Teoloxía moral.

Virtudes cristiás son moitas veces divididos en catro virtudes cardinais e tres virtudes teoloxicas. A ética cristiá inclúe preguntas sobre como os ricos deben actuar en relación aos pobres, como as mulleres deben ser tratadas e moralidade da guerra. Eticistas cristiáns, como outros especialistas en ética, abordar a ética de diferentes cadros e perspectivas. O foco da ética da virtude tamén se fixo popular nas últimas décadas, en gran parte debido ao traballo de Alasdair MacIntyre e Stanley Hauerwas.
Eusebio González Pedreira

**Eusebio González Pedreira**, nado en Mosende (O Vicedo) en 1916, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Afiliado ao sindicato CNT de Viveiro. En marzo de 1937 botouse ao monte cando foi chamado a filas no exército franquista. Xulgado por deserción e rebelión, foi declarado fuxido e en rebeldía. Integrouse no grupo Neira capitaneado por José Neira Fernández. En 1942 sumouse á disciplina do Partido Comunista. Pasou despois a integrarse no grupo de Marcelino Rodríguez Fernández. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar rumbo a Francia xunto a outros guerrilleiros na evasión do *Santa Teresa*.

## Notas
Abraham Maslow

**Abraham Harold Maslow** () nado o 1 de abril de 1908 en Brooklyn, Nova York e finado o 8 de xuño de 1970 en Menlo Park, California, foi un psicólogo estadounidense coñecido por crear a Pirámide de necesidades de Maslow, unha teoría de saúde psicolóxica que predica na consecución de necesidades humanas innatas cunha serie de prioridades, culminando na autorrealización persoal. Maslow foi profesor de psicoloxía na Universidade Internacional Alliant,  na Universidade Brandeis, no Brooklyn College, na New School for Social Research e na Universidade de Columbia. Recalcou a importancia de enfocarse nas cualidades positivas das persoas, en oposición a tratalas coma un "saco de síntomas". Unha enquisa da publicación *Review of General Psychology* publicada no 2002 situou a Maslow no décimo posto dos psicólogos máis citados do século XX.

## Obra
* "A Theory of Human Motivation" (publicado orixinalmente en *Psychological Review*, 1943, Vol. 50 #4, pp.&nbsp;370–396).
* *Motivation and Personality* (1ª ed: 1954, 2ª ed: 1970, 3ª ed: 1987)
* *Religions, Values, and Peak Experiences*, Columbus, Ohio:[Ohio State University Press, 1964.
* *Eupsychian Management*, 1965; republicado coma *Maslow on Management*, 1998
* *The Psychology of Science: A Reconnaissance*, Nova York: Harper & Row, 1966; Chapel Hill: Maurice Bassett, 2002.
* *Toward a Psychology of Being*, (1ª ed, 1962; 2ª ed, 1968)
* *The Farther Reaches of Human Nature*, 1971
* *Future Visions: The Unpublished Papers of Abraham Maslow* por E.L. Hoffman (editor) 1996

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Evasión do Santa Teresa

A '*evasión do *Santa Teresa'''* foi a fuxida dun grupo de guerrilleiros galegos desde O Vicedo rumbo a Francia o 13 de decembro de 1946.
## Historia 
Trala vitoria aliada na segunda guerra mundial en 1945, que en lugar de provocar a caída do réxime franquista serviu para consolidalo, produciuse desalento e frustración entre os guerrilleiros galegos. Un grupo de guerrilleiros vinculados ao PCE, sen coñecemento da dirección da guerrilla, pensaba que a loita armada xa non tiña sentido e había que abandonala e saír de España.

Antonio Paleo Saavedra, que actuaba de enlace entre o grupo Neira e os outros grupos da comarca do Eume, foi o encargado de organizar a escapada. Recorreu á axuda do patrón de cabotaxe Cipriano Ponte Rodríguez. Mercaron o buque *Santa Teresa*, de 16 toneladas de rexistro bruto, propiedade dos veciños de San Cibrao Pepe de Pillado e Laureano Pérez, que o venderon por 60.000 pesetas.

Na madrugada do 13 de decembro de 1946 o *Santa Teresa* chegou á praia da Abrela, no Vicedo. A tripulación estaba composta por Antonio Paleo, Victoriano Mosquera, como maquinista, o mariñeiro de Celeiro José Soto, e Laureano Pérez Rubiños, copropietario do barco.

No *Santa Teresa* embarcaron Eusebio González Pedreira, Ramón Chaves, Vicente Lage Fernández "Chicharro", José Antonio Franco Basanta "Manchego" ou "Caudillo", Francisco Gómez Núñez, Domingo Villar Torres, Ramón Vizoso, Evaristo Candelas Pérez "Evaristo" coa súa compañeira Lola e Antonio Molins Valls "Noi" coa súa muller Evangelina Pigueiras, do grupo de Viveiro; Evaristo Eive Villar, Amador Barcia Fernández "Xicos", Antonio Vilar Pereira e Higinio Vilar Pereira, Manuel Piñeiro Antón, Manuel Vilar Pazos e Manuel Rodríguez Pérez "Galán", do grupo de Ferrol.

O *Santa Teresa'' sufriu unha avaría na caldeira cando navegaba á altura de Xixón e tivo que entrar nese porto cos fuxidos agochados na adega. Reparada a avaría saíron de Xixón e chegaron a Baiona o 20 de decembro. Ao día seguinte foron trasladados ao campo de Merignac (Bordeos).

## Notas
Antonio Paleo Saavedra

**Antonio Paleo Saavedra**, nado no Seixo (Mugardos) o 10 de maio de 1919 e finado en Hericourt en 2004, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Mariñeiro en San Cibrao. Foi un dos fundadores da UGT en Cervo. Repartiu propaganda do PCE desde Oviedo, e despois encargouse de descargar armas nalgúns portos estratéxicos para a resistencia contra o fascismo. En 1944 foi procesado con José María Urquiola Iglesias, Severino González Guitián e outros no sumario 390/44 do Xulgado Militar Especial de Oviedo por un delito contra a Lei de Seguridade do Estado. Estivo refuxiado en Vigo con nome falso.

Botouse ao monte e foi detido e estivo preso no castelo de San Filipe de Ferrol. Foi enlace entre o grupo de José Neira Fernández e os outros grupos da comarca do Eume. Mostrouse sempre oposto ao control comunista da guerrilla. Foi o organizador da evasión do *Santa Teresa*, a fuxida dun grupo de guerrilleiros vinculados ao PCE que operaban no norte de Lugo e na comarca do Eume, que na madrugada do 12 ao 13 de decembro de 1946 embarcaron a bordo do *Santa Teresa* na praia da Abrela, no Vicedo e chegaron a Baiona o 20 de decembro. En Francia afiliouse ao PCE e militou no PCF.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* A evasión guerrilleira no “Santa Teresa” 

### Ligazóns externas 
*
Domingo Villar Torres

**Domingo Villar Torres**, coñecido como **Domingo de Cancela**, nado en San Martiño de Condes (Friol) o 17 de xuño de 1913 e finado en Ferrol o 20 de marzo de 2006, foi un mineiro e guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Aos catorce anos emigrou a Matarrosa del Sil (O Bierzo) para traballar nas minas de carbón. Afiliouse a UGT e ao PSOE en 1931. Foi despedido do traballo por participar na folga xeral revolucionaria de 1934. Coa vitoria da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi readmitido na mina e incorporouse ao seu antigo posto de traballo.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ao Batallón Máximo Gorki, e resultou ferido nun enfrontamento co exército franquista en Grau. Foi ingresado no Hospital de Mieres e unha vez curado, enviárono a Covadonga. Reincorporouse á fronte, e participou na defensa de Bilbao, chegando ata Gernika-Lumo. Ao caer a fronte de Asturias, o 21 de outubro de 1937, tratou de chegar a Galicia con once compañeiros, pero foron feitos prisioneiros. Foi internado na prisión de San Marcos (León), xulgado e sentenciado a pena de morte, logo conmutada por 30 anos de prisión. Ingresou no penal de Burgos, onde permaneceu preto de tres anos. En 1941 foi enviado a redimir penas a unha explotación mineira de Fabeiro de onde fuxiu con Gerardo Canedo Fernández e Amadeo Ramón Valledor na noiteboa de 1942. Na fuxida perderon o camiño e deron con outro grupo de fuxidos liderado por Amadeo Serafin Fernández Ramón "Santeiro", co que permaneceron até integrarse no grupo de Marcelino Fernández Villanueva. Membro activo da III Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar rumbo a Francia xunto a outros guerrilleiros na evasión do *Santa Teresa*.

## Vida persoal 
Casou en Lión con Luisa Pilar Escartín Abadía o 12 de outubro de 1968, coa que se estableceu no Seixo (Mugardos) uns anos despois do final da ditadura de Franco. Luisa morreu en Mugardos o 27 de decembro de 2002. Os derradeiros anos da súa vida pasounos en Viveiro. Finou en Ferrol o 20 de marzo de 2006. As súas cinzas foron depositadas no mar do Vicedo.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 

### Ligazóns externas 
* O último sobrevivente dos escapados de Lugo
Ética científica

## Ética científica
A **ética científica** é a moral da ciencia que se fai respetando os principios da ética.
A **ética científica** está dividida en dúas áreas principais: a **interna** e a **externa**.

A **ética interna** é necesaria para o propio exercicio da ciencia. É constituída por normas non escritas, pero ben recoñecidas e aceptadas pola **comunidade científica**, que ningún **científico** pode violar sen correr o risco de perder o dereito a ser considerado parte desa comunidade. A **ética interna** da ciencia tamén inclúe descubrimentos relacionados co crédito, como a que se prohibe apropiarse do traballo de compañeiros, ou esixe recoñecer as achegas dos demais dunha regulación de investigación.

A **ética exterior** da ciencia é a que está relacionada aos seus efectos sobre a sociedade ou ambiente. Inclúe regras como a prevención de experimentos con seres humanos, ou obrigados a minimizar o sufrimento dos animais de laboratorio ou os danos causados a un ecosistema para estudalo.

Todo **científico** acepta valores, como a prohibición de matar **seres humanos**, ou para evitar danos ou destrución do pobo, **seres vivos** ou o ambiente no que viven. Non todos atenden a esas **regras**, por suposto: o gran número de **científicos** e **técnicos** que traballan no desenvolvemento de armas en todo o mundo comproba iso. A pesar da súa importancia,a **ética científica** non é inviolable.

## Terminoloxía
A **ética científica** ten moitos significados moi parecidos entre sí como estes que se dan:

*A **ética científica** é un corpo de **normas** e **restriccións**, pero quen as exercen son os **científicos**.
*A **ética científica** é a maneira en como debemos comportarnos e responder ante os descubrimentos, adiantos e proposicións científicas que cambian nosos boquexos de **pensamentos**, **paradigmas** e **temores**.
*A **ética científica** é a aplicación da ciencia pero que sempre respeta os principios éticos, sen lucrar o benestar dos demais.
Eusebio Zuloaga de la Prida

**Eusebio Zuloaga de la Prida**, nado en Madrid en 1880 e finado en Bilbao o 5 de febreiro de 1954, foi un enxeñeiro e xornalista español.

## Traxectoria 
Fillo de Eusebio Zuloaga González e da súa terceira muller Dolores de la Prida Coya. Estudou Enxeñeiría Industral, pero dende moi novo dedicouse ao xornalismo. Foi director de *El Castellano* de Burgos e doutros periódicos de Santander e Valladolid. En 1911 trasladouse a Vigo para ser redactor xefe de *Noticiero de Vigo* e despois dirixiu o xornal *Vigo*. Foi redactor de *El Siglo Futuro* e *La Prensa* de Buenos Aires. Fundou en 1934 *El Diario Vasco* de Donosti. Despois da guerra civil foi agregado de prensa en París e correspondente de *ABC* en Berlín e Roma. Nos últimos anos de vida pertenceu á redacción de *La Gaceta del Norte* de Bilbao.

## Vida persoal 
Casou en 1904 coa súa sobriña Dolores Magdalena Marcela Zuloaga Zabaleta e foi pai de Jesús María Zuloaga Zuloaga.

## Notas
Philadelphia Phillies

Os **Philadelphia Phillies** son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Filadelfia, Pensilvania. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Oeste da National League (NL). Os Phillies son a franquía máis antiga do deporte estadounidense e canadense con sede na mesma cidade e sen mudar de nome, sendo fundada en 1883.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Grupo Neira

O **grupo Neira** foi un grupo guerrilleiro que operou no norte das provincias de Lugo e A Coruña entre 1936 e 1944.

## Historia e características 
O grupo formouse no verán de 1936, cando varios republicanos fuxiron ao monte para escapar da represión. Estaba dirixido polo libertario José Neira Fernández "o Neira". No grupo integráronse os cenetistas Amandino Neira, Amando Carro Pérez, Gregorio Fernández Dopico "o Bolichero", os irmáns Ceferino e José Fernández Formoso, José Antonio Franco Basanta "o Manchego", os irmáns Alberto, Manuel, Remigio e Teodoro Franco Lamela, Francisco Gómez Núñez "Trotski", Eusebio González Pedreira, Jesús Iglesias Escourido "o Tizón", Jesús Lavandeira Pérez "Ladrillo", Antonio Paleo Saavedra, Francisco Pintado Pérez, "Rato" (do que só se coñece o alcume) e Plácido Rivera Cociña "Plácido". Tamén formaron parte do grupo os comunistas Demófilo Pedreira Rumbo "Nene" e Marcelino Rodríguez Fernández "Marrofer". Outros integrantes foron Eugenio Bernal Pérez, Evaristo Candelas "o Evaristo", Leonardo Gómez Pérez "Trancas", Jesús Iglesias Vázquez "o Muros", Vicente Lage Fernández "o Chicharro" e Antonio Molins Valls "o Noi". O grupo pasou de ter uns 15 membros en 1940 a case 50, distribuídos en distintos grupos en 1943.

A súa zona de actuación ía desde Ferrol e Ortigueira ata Viveiro e progresivamente aumenta os seus límites cara Pontedeume e incluso Cee, Vimianzo e O Pindo.

Nos primeiros tempos só fixeron golpes de supervivencia, e pouco a pouco organizáronse, deixando as tácticas defensivas e pasando ao ataque. Construíron campamentos soterrados no campo ou anexos a casas colaboradoras. Tamén infiltraron xente na administración e entre as forzas vivas reaccionarias.

Entre as accións levadas a cabo polo grupo figuraron a execución en 1942 de José Mosquera Carro, en Xuvia e José Fortúnez Beceiro en Sedes.

A primeira baixa foi a de Amandino Neira, que morreu polos disparos da Garda Civil o 1 de xuño de 1939 en Montemeao (Ortigueira). O 29 de decembro de 1940 morreu Ceferino Fernández durante o atraco a José Gómez Bello, tamén morto na acción. O 8 de febreiro de 1943 morreu durante un enfrontamento José Fernández. Poucos días despois foi detido en Ferrol Eugenio Bernal, conseguindo fuxir "Trancas" e "o Noi" da emboscada. Esta detención supuxo o desmantelamento dunha parte da rede de enlaces. Desde 1943 o grupo empezou a estar baixo as directrices do PCE, que xa o controlou completamente en 1944; a finais dese ano José Neira foi asasinado.

O grupo Neira acabou converténdose na IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia baixo o mando de Marcelino Rodríguez Fernández "Marrofer".

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Grupo Neira
La Iberia

***La Iberia*** foi un xornal español de carácter liberal que se publicou entre 1854 e 1898, fundado por Pedro Calvo Asensio. Entre xaneiro e setembro de 1868 recibiu o nome de *La Nueva Iberia*.

## Historia 
*La Iberia* creouse en Madrid por Pedro Calvo Asensio en xuño de 1854, no seu desexo de facer un novo xornal político de carácter liberal e progresista en España. O título do diario correspondía á aspiración de alcanzar a 'unidade ibérica', é dicir, a unión de España e Portugal.

Desde as súas páxinas apoiouse a Revolución de 1854 e a figura de Baldomero Espartero para dirixir o goberno mentres que se atacaba a Leopoldo O'Donnell.

*La Iberia. Diario liberal de la mañana*, xunto coa súa atención preferente á política, destacaba, segundo os autores, pola rica e variada información cultural, literaria ou científica que tódolos días ofrecía nas súas páxinas, e que distaba moito da proporcionada por outros xornais madrileños do seu tempo. Estamos ante un xornal, primeiro matutino e de aparición diaria, e despois vespertino e publicado de luns a sábado, en cuxa redacción colaboraron escritores da categoría de Juan de la Rosa, Concepción Arenal, Patricio da Escosura, Gaspar Núñez de Arce ou Manuel Murguía, entre moitos outros, e cuxa principal etapa se desenvolve entre os anos 1860 e 1863, cun equipo xa consolidado, corresponsalías internacionais en Londres e París e unha actividade que, como apuntan os autores, conduciría a *La Iberia* ao liderado na prensa política e converteríaa en punta de lanza de iniciativas tan significativas para a vida literaria do século XIX como foi a coroación do poeta Manuel José Quintana en 1855.

En 1863 é adquirido por Práxedes Mateo Sagasta, xunto con José Abascal y Carredano, quen o dirixirá até xuño de 1866, alcanzando a súa máxima difusión e servíndolle para criticar ao goberno e preparar a Revolución de 1868.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Evaristo Escaleira; Manuel González Chaira (1865). 

### Ligazóns externas 
* La Iberia (1854-1866) Hemeroteca Digital, Biblioteca Nacional de España.
* La Iberia (1868-1898) Hemeroteca Digital, Biblioteca Nacional de España.
Arizona Diamondbacks

Os **Arizona Diamondbacks** son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Phoenix (Arizona). O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Oeste da National League (NL). O campo onde xogan os seus partidos como local é o Chase Field, recinto con capacidade para 48.519 espectadores. Os Diamondbacks gañaron as Series Mundiais en 2001, converténdose no equipo de expansión que conseguiu o título máis rapidamente, xa que a franquía fora fundada tan só catro anos atrás (1998).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Detroit Tigers

Os **Detroit Tigers** son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Detroit, Míchigan. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Central da American League (AL). Desde o ano 2000 xogan os seus partidos como local no Comerica Park, recinto con capacidade para 41.297 espectadores. Os Tigers, fundados no ano 1901, foron un dos membros fundadores da American League, a franquía desta liga máis antiga con sede na mesma cidade e co mesmo nome. O equipo gañou catro Series Mundiais (1935, 1945, 1968 e 1984), once títulos da American League (1907, 1908, 1909, 1934, 1935, 1940, 1945, 1968, 1984, 2006 e 2012), e catro títulos da División Central (2011, 2012, 2013 e 2014). Os Tigers tamén gañaron títulos de división en 1972, 1984 e 1987, cando eran membros da División Leste.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Vigo (xornal)

***Vigo*** foi un xornal editado en Vigo en 1911.

## Historia e características 
Logo da suspensión gobernativa de *Noticiero de Vigo* en setembro de 1911, apareceu para substituílo *Vigo* o 3 de outubro. Estaba dirixido por Eusebio Zuloaga de la Prida, que fora redactor xefe de *Noticiero de Vigo*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Entrenó

[miniatura|110px|Xemas nun entrenó de *[Betula*.]]
En botánica o **entrenó** é a parte do talo comprendida entre dous nós de onde saen outras ramas (ou  follas).

## Descrición 
O primeiro entrenó da planta é o hipocótilo, situado entre o colo da planta e os cotiledóns. Por riba dos cotiledóns encóntrase o segundo entrenó, denominado epicótilo. No epicótilo nacen as primeiras follas verdadeiras da planta; as que están no segundo entrenó e en todas as demais, levan unha xema axilar. A organización do sistema caulinar das anxiospermas é modular, é dicir, é unha agregación de unidades estruturais repetidas ou módulos. A unidade estrutural normal, o módulo típico, consta dun entrenó, a folla e a xema axilar.

Do alongamento progresivo do caule son responsábeis os meristemas pimarios intercalares, localizados precisamente nos entrenós. Cando estes non existen, o caule non pode progresar e preséntase entón unha disposición das follas en forma de roseta basal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Font Quer, P. (1982): *Diccionario de Botánica*. 8ª reimpresión. Barcelona: Editorial Labor, S. A. ISBN 84-335-5804-8.
* Gola, G., Negri, G. & Cappeletti, C. (1965): *Tratado de Botánica*. 2ª edición. Barcelona: Editorial Labor S.A.
* Strasburger, E. *et al.* (1994): *Tratado de Botánica*. 8ª edición. Barcelona: Ediciones Omega. ISBN 84-2820-979-0.
Demófilo Pedreira Rumbo

**Cástor Demófilo Pedreira Rumbo**, coñecido como **Nené**, nado en Cortegada (Sarreaus) cara a 1922 e finado en México en 2012, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Pedreira Pazos. Cursaba estudos de Medicina en 1942. Vinculado ao PCE, organizou unha célula comunista clandestina nun sanatorio da Coruña que pertencía a un familiar. Facilitou a operación de apendicite do guerrilleiro Evaristo Candelas Pérez. Por medo a ser descuberto, fuxiu ao monte en agosto de 1942, integrándose no grupo Neira. Foi responsable de formación política, e despois xefe dos oficiais de enlace da zona da Coruña e Ferrol. Foi procesado con outras 29 persoas polo Tribunal Militar de Lugo na causa 531/42 por asasinato de Jose Fortune e Jose Mosquera. A finais de 1942 puido embarcarse cara a Buenos Aires, exiliándose na Arxentina.

Cursou estudos de enxeñería e especializouse en pesca e conserva. Casou con Irene Carratalá Crespo. Co proceso de Reorganización Nacional o seu fillo Rafael Antonio Pedreira Carratalá foi detido en La Plata o 19 de xaneiro de 1977, sendo un dos desaparecidos pola ditadura arxentina. Demófilo regresou a Galicia en 1978 intentando encontrar traballo nas empresas pesqueiras das Rías Baixas. Fracasou, pero ofrecéronlle a xerencia da filial de Dalcahue en Chiloé (Chile), onde se instalou. Finou en México en 2012.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* ¡Nunca más!
A Igrexa, Cornazo, Vilagarcía de Arousa

**A Igrexa** é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 35 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 22 eran mulleres e 13 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando eran 33 veciños, pero un forte descenso respecto a 2005, cando eran 44.

## Toponimia 
O topónimo **A Igrexa** (do latín , o lugar da igrexa) débese á presenza no lugar da igrexa de San Pedro de Cornazo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cornazo 
### Parroquias de Vilagarcía de Arousa 
## Notas
Franjo Kuharić

**Franjo Kuharić**, nado o 15 de abril de 1919 en Krašić (Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos) e finado o 11 de marzo de 2002 en Zagreb (Croacia) foi un eclesiástico católico latino croata, arcebispo de Zagreb e cardeal.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Franjo Kuharić naceu o 15 de abril de 1919 en Pribić, unha localidade do concello de Krašić, no Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (hoxe en Croacia). Foi o décimo terceiro fillo de Ivan e Ana, de apelido de solteira Blažić, un matrimonio de granxeiros de profunda fe cristiá. Estudou no Liceu Clásico de Zagreb, e entre 1931 e 1939 no seminario arquidiocesano. Posteriormente entrou na Facultade de Teoloxía da Universidade de Zagreb, graduándose en 1945.

## Obra 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas
O Outeiro, Cornazo, Vilagarcía de Arousa

**O Outeiro** é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 67 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 29 eran mulleres e 38 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando eran 83 veciños, e 2005, cando eran 86.

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que é unha parte alta ou elevación do terreo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cornazo 
### Parroquias de Vilagarcía de Arousa 
## Notas
Loureiro, Cornazo, Vilagarcía de Arousa

**Loureiro** é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia . Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016 , polo que non se poden achegar datos da súa poboación.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cornazo 
### Parroquias de Vilagarcía de Arousa 
## Notas
Revelle

O topónimo **Revelle** pode referirse a:

;En Galiza
***Revelle**, lugar da parroquia de Santa Cristina de Asma, no concello de Carballedo;
***Revelle**, lugar da parroquia de Cornazo, no concello de Vilagarcía de Arousa.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Revelles**, concello de Picardía situado no departamento de Somme, en Francia.
Fontecarmoa, Fontecarmoa, Vilagarcía de Arousa

**Fontecarmoa** é un lugar da parroquia de Fontecarmoa no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 507 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 262 eran mulleres e 245 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 457 veciños, e 2005, cando eran 348.

Segundo o IGE, este é o único lugar dos tres que compoñen a parroquia que rexistra poboación en 2016 .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Fontecarmoa 
### Parroquias de Vilagarcía de Arousa 
## Notas
Saliut 4

**Saliut 4**, tamén coñecida como DOS-4, foi a cuarta estación espacial da Historia e a segunda exitosa de tipo DOS despois da Saliut 1. A segunda e terceira foron as Saliut 2 e Saliut 3, ambas estacións militares de tipo Almaz. Foi lanzada o 26 de decembro de 1974 pola extinta Unión Soviética mediante un foguete Proton K desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Saliut 4 foi a segunda estación espacial de tipo DOS (acrónimo en ruso de *Dolgovremennaya Orbitalnaya Stanziya*, *estación espacial duradeira*), derivada das estacións militares do proxecto Almaz, e a primeira da segunda fase de dito tipo. Entre a Saliut 1 e a Saliut 4 intentaron lanzarse outras dúas estacións DOS, a segunda das cales quedou destruída durante un fallo no lanzamento e a terceira chegou a órbita (pasándose a denominar Kosmos 557) para reentrar na atmosfera despois de perder o control e antes de ser visitada por unha tripulación. A masa de Saliut 4 no momento do lanzamento era de 18.500&nbsp;kg.

A estación levaba dúas toneladas de equipamento científico a bordo. A enerxía era proporcionada por tres paneis solares rotatorios. Entre a instrumentación científica atopábase:

*O telescopio solar OST-1, cunha apertura de 25&nbsp;cm e 2,5 m de distancia focal.
*Dous telescopios de raios X.
*Unha cadeira para o estudo do sistema vestibular dos cosmonautas.
*Un traxe de presión negativa para a parte inferior do corpo co fin de facer estudos cardiovasculares.
*Unha bicicleta estática para exercicios dos cosmonautas.
*Traxes para exercicios.
*Quince experimentos médicos distintos.
*Sensores para medir a temperatura e características da atmosfera superior.
*Cámaras e espectrómetros infravermellos e ultravioleta para o estudo da Terra.
*Un detector de raios cósmicos.
*Material para estudos embriolóxicos.
*Instrumentos para probas de orientación da estación mediante obxectos celestes na escuridade.
*Un novo sistema de navegación autónoma.

A estación foi inxectada nunha órbita inicial de 270&nbsp;km de apoxeo, 219&nbsp;km de perixeo e 51,6 graos de inclinación orbital. Reentrou na atmosfera terrestre o 2 de febreiro de 1977.

## Resultados científicos 
Entre outras observacións, desde Saliut 4 estudiouse as fontes de raios X Sco X-1, Cir X-1, Cyg X-1 e A0620-00, detectándose un fluxo de baixa enerxía (no rango entre 0,6 e 0,9 keV) altamente variable en Sco X-1.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Proton K
*Almaz
*Saliut 1
*Saliut 6
*Saliut 7
Antonio Molins Valls

**Antonio Molins Valls**, coñecido como **Noi**, nado en Barcelona, foi un militar e guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
Ingresou voluntario na Mariña en xuño de 1936. Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era mariñeiro no *Almirante Cervera*. Desertou e quixo ir a Asturias con Evaristo Candelas, Ramón Vizoso e Demetrio. Foi xulgado por rebelión militar e declarado en rebeldía. Integrouse no grupo Neira. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar rumbo a Francia coa súa muller Evangelina Pigueiras xunto a outros guerrilleiros na Evasión do *Santa Teresa*. Despois marchou a Cuba.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Abelle, Rubiáns, Vilagarcía de Arousa

**Abelle** é un lugar da parroquia de Rubiáns no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Segundo o IGE, en 2016 tiña 127 habitantes (68 mulleres e 59 homes), 8 menos que en 2010 e 15 menos que en 2005.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Rubiáns 
### Parroquias de Vilagarcía de Arousa
Agromao, Rubiáns, Vilagarcía de Arousa

**Agromao** é un lugar da parroquia de Rubiáns no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 18 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 7 eran mulleres e 11 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 15 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 19.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Rubiáns 
### Parroquias de Vilagarcía de Arousa
Haltere

*Este artigo trata dunha peza de equipamento deportivo; non confundir con halterio, termo de zooloxía*.
miniatura|Haltere fixo, cunha masa de 4 kg.
miniatura|Haltere axustábel con porcas.

Un **haltere** é unha peza de equipamento deportivo utilizado en musculación. Consiste en varios pesos unidos por unha barra. Cando pode ser sostido nunha man, denomínase **haltere de man**, **haltere curto ou **peso de man (marca rexistrada), sistema constituído por dúas tiras de tea diferentes que se unen por presión e se separan por tracción, unido aos pulsos ou aos nocellos.

## Historia 
[miniatura|Haltere da Grecia antiga. [Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas.]]
Os halteres eran un tipo de pesos duplos utilizados na Antiga Grecia, nos deportes. Poe exemplo, eran usados no levantamento de pesas (desta mesma orixe deriva o termo deportivo halterofilia), e tamén como pesos na versión antiga do salto de lonxitude, que probabelmente consistía nun conxunto de tres saltos.

No salto, os halteres levábaas o atleta en ambas as mans para poder saltar a unha distancia maior. Talvez as deixaban caer tras o primeiro ou o segundo salto. Segundo evidencias arqueolóxicas, o atleta balancearía os pesos cara a atrás e logo o botaba cara a adiante xusto antes do salto e faríaas pivotar cara a atrás xusto antes de liberalas e chegar o saltador ao chan.

A principios do século XVII xa existían halteres coa familiar forma de dous pesos iguais unidos por un eixo.

## Tipos de halteres modernos 
Os halteres pódense dividir en tres tipos:

* **Halteres axustábeis:** formadas por unha barra de metal cuxa parte central pode ser rugosa para mellorar o agarrado. Os pesos (discos) encáixanse nos extremos da barra e axústanse con clips ou porcas.
* **Halteres de peso fixo:** son pesos creados con forma de haltere. Os máis caros fabrícanse con aceiro fundido, ás veces recuberto de goma por seguridade. Os de menor prezo adoitan estar fabricados en plástico e recheas de cemento.
* **Halteres "seleccionábeis":** son halteres cuxo peso se pode cambiar de xeito mecánico mediante un dial ou outro medio. Isto fai moi sinxelo o troco de peso entre exercicios.

## Etimoloxía 
A palabra haltere provén do grego antigo ἁλτῆρες *altḗres*, un derivado do verbo ἅλλομαι *hállomai*, 'saltar', 'lanzarse'. (Cf. ἅλμα *hálma*, 'saltando').

## Galería 

Ficheiro:AGMA Sauteur.jpg|Saltador grego de lonxitude provisto de halteres. Contra 510 a.C.
Ficheiro:Hanteln denkm697.png|Atleta grego facendo exercicios con dous halteres. Copia de 1885 do debuxo dunha xerra antiga. 
Ficheiro:TwoDumbbells.JPG|Halteres modulábeis, constituídas por unha barra central e aneis remudábeis.
Ficheiro:Amanda Françozo At The Runner Sports-2.jpg|A modelo e presentadora da TV brasileira Amanda Françozo, exerciándose.
Ficheiro:US Navy 060904-N-1328C-033 Equipment Operator 2nd Luis Martinez competes in Camp Lemonnier Labor Day Strong Man Competition.jpg|*Marine* estadounidense facendo exercicios con halteres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Halterio
* Halterofilia

### Ligazóns externas 
* Dumbbells the definitive guide
Loenzo

O topónimo **Loenzo** pode referirse a:

;En Galiza
***Loenzo**, lugar da parroquia de Rubiáns, no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa.
***Loenzo de Abaixo**, lugar da parroquia de Bértoa, no concello coruñés de Carballo;
***Loenzo de Arriba**, lugar da parroquia de Bértoa, no concello coruñés de Carballo;
***O Río de Loenzo**, lugar da parroquia de Bértoa, no concello coruñés de Carballo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Sentín, Rubiáns, Vilagarcía de Arousa

**Sentín** é un lugar da parroquia de Rubiáns no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia . Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016 , polo que non se poden achegar datos da súa poboación.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Rubiáns
### Parroquias de Vilagarcía de Arousa 
## Notas
Manuel Pedreira Pazos

**Manuel Pedreira Pazos**, nado en Celas (Culleredo) o 20 de marzo de 1891 e finado en Pontevedra o 4 de setembro de 1936, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Mestre, en 1914 foi destinado á escola de Altos de Aranga (Aranga), ao ano seguinte a Cardeiro (Boimorto), e en 1916 a Soandres (A Laracha), onde permaneceu ata 1922, que pasou a Cortegada (Sarreaus). Na ditadura de Primo de Rivera fíxose cargo da escola da súa parroquia natal Celas e foi directivo da Sociedade Pro-Cultura de Celas de Peiro. En decembro de 1928 foi destinado á escola da Ucha (Poio). Afiliado a FTE-UGT e ao PSOE, foi secretario da Agrupación Socialista de Pontevedra en 1931. Formou parte da loxa masónica Helenes nº 7 de Pontevedra. Tamén publicou algunha colaboración en *El Progreso*. En 1935 permutou a escola de Poio pola de Meavía (Forcarei). Foi moi activo como orador na comarca de Tabeirós - Terra de Montes nos anos finais da República.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo. Foi asasinado ao aplicárselle a “lei de fugas” fóra de Pontevedra o 4 de setembro de 1936. En outubro de 1937 foi separado do servizo e dado de baixa na escala.
## Vida persoal 
Casou con María Rumbo e foi pai de Manuel, Demófilo e Benito Pedreira Rumbo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Evaristo Candelas

**Evaristo Candelas Pérez**, coñecido como **Evaristo** ou **Ángel Franco**, nado en Galera (Granada) o 19 de setembro de 1916 e finado en París en febreiro de 1988, foi un militar e guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
Ingresou voluntario na Mariña en xuño de 1936. Desertou e quixo ir a Asturias con Antonio Molins Valls, Ramón Vizoso e Demetrio. Foi xulgado por rebelión militar e declarado en rebeldía. Integrouse no grupo Neira. En 1942, coa axuda de Demófilo Pedreira Rumbo e outros militantes comunistas, foi operado de apendicite nunha clínica privada da Coruña e permaneceu oculto 20 días coa falsa identidade de **Ángel Franco**. Participou con Leonardo Gómez Pérez no axustizamento do xefe da Falange de Viveiro, Manuel Trobo Rivera, o 13 de xaneiro de 1946. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar rumbo a Francia coa súa compañeira Lola xunto a outros guerrilleiros na evasión do *Santa Teresa*. Vivía en París cando foi indultado o 15 de xuño de 1967.

## Notas
Porto do Río

Como topónimo **Porto do Río** pode referirse a:

;En Galiza
***Porto do Río**, lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lucense de Abadín;
***Porto do Río**, lugar da parroquia de Romariz, no concello lucense de Abadín;
***Porto do Río**, lugar da parroquia de Carballido, no concello lucense de Alfoz;
***Porto do Río**, lugar da parroquia do Burgo, no concello lucense de Muras;
***Porto do Río**, lugar da parroquia de Valcarría, no concello lucense de Viveiro;
***O Porto do Río**, lugar da parroquia de Anllóns, no concello coruñés de Ponteceso;
***O Porto do Río**, lugar da parroquia do Cadramón, no concello lucense do Valadouro;
***O Porto do Río**, lugar da parroquia de Fontecarmoa, no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Halterio

*Non confundir con haltere aparello ximnástico.* 
[miniatura|Halterios dunha [típula (díptero).]]
[miniatura|Halterios dun [estrepsíptero.]]
Os **halterios**, tamén chamados **balancíns**, son pequenas estruturas en forma de maza, que son modificacións dun dos dous pares de ás nalgúns dos insectos alados.

## Nos diferentes grupos 
A maioría dos insectos alados teñen dous pares de ás (aínda que algúns, como os coleópteros só utilicen para o voo as ás do segundo par, primeiro está endurecido e funciona como coiraza cando o insecto está pousado (os élitros).

Na orde dos dípteros (moscas e mosquitos) ás ás posteriores modificáronse en halterios.

Mentres que nos da orde dos estrepsípteros, pequenos insectos parasitos de abellas, avespas e cascudas son as ás anteriores as que se transformaron en halterios.

## Función 
Estas estruturas axítanse rapidamente durante o voo. Conteñen os chamados órganos cordotonais, sinxelos órganos posicionais que funcionan como xiroscopios, informando ao insecto sobre a rotación do corpo durante o voo e a súa posición espacial.

## Etimoloxía 
A palabra halterio provén do grego antigo ἁλτῆρες *altḗres*, un derivado do veebo ἅλλομαι *hállomai*, 'saltar', 'lanzarse'. (Cf. ἅλμα *hálma*, 'saltando').

Estes ἁλτῆρες ou halteras eran un tipo de pesos duplos utilizados na Antiga Grecia, nos deportes, eran utilizados no levantamento de pesas (desta mesma orixe deriva o termo deportivo haltere, usado na halterofilia), e tamén como pesos na versión antiga do salto de lonxitude, que probabelmente consistía nun conxunto de tres saltos.

No salto, as halteras levábaas o atleta en ambas as mans para poder saltar a unha distancia maior. Talvez as deixaban caer tras o primeiro ou o segundo salto. Segundo evidencias arqueológxicas, o atleta balancearía os pesos cara a atrás e logo o botaba cara a adiante xusto antes do salto e faríaas pivotar cara a atrás xusto antes de liberalas e chegar ao chan. Desta manobra de *balanceamento* probabelmente deriven os sinónimos vulgares do galego e castelán *balancín*, do portugués *balancim*, e do catalán *balancí*, para *halterio*, *haltere* e *halteri*, respectivamente. No italiano só se usa o termo *bilanciere*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Outros atrigos 
* Haltere
Apterigotos

O dos **apterigotos** (*Apterygota*) é un taxon parafilético que agrupa aos hexápodos que no curso da evolución nunca estivero provistos de ás.

O concepto opónse ao de **pterigotos** (*Pterygota*), que significa 'alados', grupo, este si monofilético que inclúe os verdadeiros insectos con ás ou que claramente derivan de antepasados alados (como os sifonápteros ou pulgas).

*Apterygota* e *Pterygota* son grupos artificiais sen carácter taxonómico.

## Etimoloxía 
O termo do latín científico *Apterygota* deriva do grego científico απτέρυγος *aptérygos*, 'sen ás', ou, se queremos, formado polos elementos do latín científico *a-*, co sentido de privación ou negación, e *-pterygota* plural neutro do grego científico πτερυγωτός *pterygōtós*, 'alado', derviado do grego antigo πτέρυξ *ptéryx* ou πτερόν *pterón*, 'á'.

## Características 
Os apterigotos considéranse os hexápodos máis primitivos, como o demostra o feito de non ter desenvolvido aínda as ás, e o de non experimentar metamorfose (presentan ametabolismo). Á parte destas dúas características, claramente plesiomórficas, non comparten ningún carácter derivado (apomorfía) que xustifique a existencia deste grupo como entidade taxonómica. Os grupos parafiléticos desta índole non son aceptados pola actual taxonomía cladística.

En resumo, están caracterizados por:
* o seu pequeho tamaño,
* a ausencia de ás; son insectos primitivos, que non posuíron nunca ás no curso do seu desenvolvemento, e
* polo seu desenvolvemento con mudas sucesivas, pero sen modificacións morfolóxicas importantes (a pesar do feito de que algúns poidan ter cambios radicais, que os transforman así en "variedades" diferentes da súa especie) .

## Clasificación clásica 
Tradicionalmente, o grupo dividíase en catro ordes:
* *Protura*
* *Collembola*
* *Diplura*
* *Thysanura*

Porén, o WoRMS considera aos *Apterygota* como unha dubidosa subclase da clase dos insectos, dividida nas ordes dos *Archaeognatha* e a dubidosa dos *Thysanura* (hoxe *Zygentoma*).

## Filoxenia 
Como vemos, nos apterigotos agrupábanse os colémbolos, os proturos, os dipluros, os arqueógnatos e os tisanuros.

As relacións filoxenéticas entre estes grupos e os insectos alados (*Pterygota*) son:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hexápodos
* Insectos
* Pterigotos

### Ligazóns externas 
* Apterygota no ITIS. (Non válida, remite a Hexapoda.)  
* Hexapoda no ITIS.  
* Apterygota na EOL.
Saliut 6

**Saliut 6**, tamén coñecida como DOS-5, foi a terceira estación espacial civil soviética lanzada con éxito. Partiu cara ao espazo o 29 de setembro de 1977 mediante un foguete Proton K desde o cosmódromo de Baikonur.

## Características 
Saliut 6 foi unha estación espacial de tipo DOS (acrónimo en ruso de *Dolgovremennaya Orbitalnaya Stanziya*, *estación espacial duradeira*) de segunda xeración, derivada das estacións militares do proxecto Almaz. Foi deseñada para estancias de longa duración a diferenza das estacións previas, para o cal contaba con dous portos de atraque, o que permitía o acoplamento dunha nave tripulada Soiuz e ao mesmo tempo a visita de naves de carga automáticas Progress ou incluso doutra nave tripulada. A súa masa no momento do lanzamento era de 19.824&nbsp;kg.

Saliut 6 foi a estación espacial máis visitada e de máis longa duración antes da estación espacial Mir. Recibiu a visita de 16 cosmonautas, algúns deles de países aliñados coa Unión Soviética, como Cuba ou Checoslovaquia. A estancia máis prolongada foi de 185 días. A primeira estancia de longa duración foi de 96 días, batendo o récord establecido en 1974 por unha das tripulacións da estación espacial estadounidense Skylab. Durante a vida da estación (estivo 4 anos e 10 meses en órbita) recibiu a doce naves de carga Progress que en total transportaron 20 toneladas de material entre subministracións, equipamento e propelente. Recibiu tamén a visita da nave experimental de carga Kosmos 1267, pensada inicialmente para as estacións Almaz e que demostrou que era posible acoplar automaticamente grandes módulos coa estación, paso previo á creación de estacións multimodulares como a Mir ou a Estación Espacial Internacional.

A estación tivo en total seis tripulacións residentes:

*Soiuz 26: Yuri Romanenko e Georgi Grechko foron os primeiros en visitar a Saliut 6, o 10 de decembro de 1977. Permaneceron a bordo durante 96 días.
*Soiuz 29: o 15 de xuño de 1978 Vladimir Kovalyonok e Alexander Ivanchenkov chegaron para pasar 140 días a bordo.
*Soiuz 32: Vladimir Lyakhov e Valeri Ryumin chegaron o 25 de febreiro de 1979 para pasar 175 días a bordo.
*Soiuz 35: o 9 de abril de 1980 chegaron Leonid Popov e Valeri Ryumin para pasar 185 na estación.
*Soiuz T3: Leonid Kizim, Oleg Makarov e Gennadiy Strekhalov chegaron o 27 de novembro de 1980 para unha misión de reparación que durou un total de 12 días.
*Soiuz T4: a última tripulación en visitar a estación estivo composta por Vladimir Kovalyonok e Viktor Savinyikh, que pasaron 75 días no seu interior.

Ademais das tripulacións residentes, a estación recibiu a visita de 10 misións de curta duración.

Saliut 6 acabou reentrando na atmosfera o 29 de xullo de 1982

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Proton K
*Almaz
*Saliut 1
*Saliut 4
*Saliut 7
Combe, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa

**Combe** é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Sitúase xunto a Combe (San Martiño de Fóra de Sobrán).

O Instituto Galego de Estatística non ofrece datos de poboación para a localidade.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sobradelo 
### Parroquias de Vilagarcía de Arousa 
## Notas
Combe

O topónimo **Combe** pode referirse a:

;En Galiza
***Combe**, lugar da parroquia de Sobradelo, no concello de Vilagarcía de Arousa;
***Combe**, lugar da parroquia de Sobrán (San Martiño de Fóra), no concello de Vilagarcía de Arousa;
***Santo Antonio e Combe**, lugar da parroquia de Sobrán (San Martiño de Fóra), no concello de Vilagarcía de Arousa.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Combre**, lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello de Lourenzá;
***Combe**, nai dos Curetes, uns xenios que coidaron a Zeus cando era cativo.
O Casal, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa

**O Casal** é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia . Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016 , polo que non se poden achegar datos da súa poboación.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sobradelo 
### Parroquias de Vilagarcía de Arousa 
## Notas
O Feal, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa

**O Feal** é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 30 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 15 eran mulleres e 15 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 28 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 33.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sobradelo 
### Parroquias de Vilagarcía de Arousa