Larrousse

**Larrousse Formula One** foi un equipo de carreiras de automobilismo fundado en 1987 por Didier Calmels e o expiloto Gérard Larrousse, orixinalmente baixo o nome **Larrousse & Calmels**. Con base en Antony, nos suburbios do sur de París. O seu nome cambiouse a Larrousse trala saída de Calmels por razóns legais. O equipo competiu en Fórmula Un de  a  antes de sucumbir por problemas financeiros, logrando o seu mellor resultado de terceiro no Gran Premio do Xapón de 1990 durante ese tempo.

## Fórmula Un 
### Chasis Lola (1987-1991) 
Larrousse & Calmels encargaron un automóbil a Lola e o resultado foi o LC87 (designación interna Lola: T87/30), un coche deseñado por Eric Broadley e Ralph Bellamy. O chasis era impulsado por un motor Cosworth DFZ V8, normalmente aspirado.

O equipo comezou en  cun só coche para Philippe Alliot, Yannick Dalmas uniuse ao equipo nun segundo coche ao final do ano. Nese momento chegaran a un acordo de tres anos con Lola e Chris Murphy foi recrutado de Zakspeed para axudar a Bellamy. Posteriormente, o equipo logrou un acordo para usar o motor V12 de Lamborghini en .

En setembro de 1988 o equipo contratou ao ex deseñador/enxeñeiro de Renault e Lotus Gérard Ducarouge pero na primavera de 1989, Calmels tivo que abandonar o equipo debido a problemas legais.

Larrousse asinou un acordo de motor con Brian Hart para 1991, pero a principios do ano Espo retirouse e o equipo tivo dificultades financeiras. Aínda que foi difícil de configurar, o coche foi relativamente rápido e polo xeral era un competidor de medio campo sólido antes de sucumbir á inevitable ruptura ou a un erro do piloto. Suzuki terminou sexto na primeira carreira da tempada en Phoenix, e logo diso nunca volveu a ver a bandeira a cadros de novo. A tempada de Bernard non foi moito mellor, co francés logrando un só punto co sexto posto no Gran Premio de México. Coroou unha tempada de pesadelo cando se estrelou con forza na cualificación no Xapón na forquita de Suzuka, rompendo unha perna, e quedando fora da F1 ata que volveu con Ligier en . O belga Bertrand Gachot volveu para a última carreira en Australia (logo de ser liberado do cárcere por asalto a un taxista en Londres), pero non puido cualificar.

O peor pasaba na trastenda. A medida que os fondos comezaron a esgotarse, o equipo buscou protexerse dos acredores na corte francesa en xullo. A compañía xaponesa Central Park comprou o equipo, pero pouco despois Ducarouge abandonou. As conversacións de fusión con AGS non tiveron éxito e as relacións con Lola e Hart cando Larrouse non puido pagar.

[miniatura| right | O Venturi-Larrouse LC92 de 1992, actualmente en exhibición en [AutoWorld (museo)|AutoWorld en Bruxelas]]

### Chasis Venturi (1992) 
No outono de 1991 Gérard Larrousse fichou a Robin Herd de Fondmetal para a construción dun chasis de F1 e o 65% do equipo foi vendido á empresa de alugueiro Venturi. Cerrouse un novo acordo para os motores con Lamborghini e Bertrand Gachot mantívose ao lado de Ukyo Katayama. Nunha tempada dominada polo equipo Williams, Gachot anotou o único punto da tempada de Larrousse no Gran Premio de Mónaco. Gachot e Katayama chocaron dúas veces na tempada, en Canadá e Xapón.

En setembro de 1992 Venturi vendeu a súa participación a un grupo chamado Comstock, encabezado polo alemán Rainer Walldorf. Walldorf, nome real Klaus Walz, resultou estar buscado pola policía de varios países europeos en relación con catro homicidios. Logo de escapar dun ataque da súa casa en Francia cunha granada de man, foi asasinado durante un tiroteo coa policía nun hotel alemán.

### Chasis Larrousse (1993-1994) 
O equipo tivo unha tempada decepcionante en , cando Gérard Larrousse financiou aos pilotos Philippe Alliot e Érik Comas, os condutores só lograron acabar dous veces nos puntos.

En  Larrousse reorganizou o equipo de novo. Ao non poder alcanzar un acordo para usar motores Peugeot, volveu como cliente dos motores Ford HB, que era substancialmente o predecesor máis pequeno do Ford Zetec-R utilizado polo equipo de fábrica Benetton. Entraron novos socios, Fast Group SA con sede en Suíza, unha organización encabezada polo concesionario de Ferrari Michel Golay e o expiloto de F1 Patrick Tambay. Encontraron patrocinio do gran grupo Danone, levando os coches dous libreas separadas, os coches rodaron coas cores da cervexa sen alcohol Tourtel, cando se prohibiu a publicidade dos produtos con alcohol, e as cores vermello e branco de Kronenbourg noutro lugar. Ao volante, Olivier Beretta substituíu a Alliot mentres Comas seguiu. A fiabilidade foi en xeral moi pobre durante toda a tempada. Comas anotou dous 6º postos nos grandes premios do Pacífico e Alemaña esta última carreira só tivo 8 finalistas logo dun grave accidente na liña de saída. O mellor resultado de Beretta foi 7º tamén no GP de Alemaña.

Malia estes escintileos ocasionais de velocidade, Comas e Beretta foron quedaban na parte inferior-media da pista co que resultou ser un coche complicado impulsado por un vello motor.

Como o diñeiro acabouse, entraron pilotos de pago, entre eles os veteranos ex pilotos de Larrousse Alliot e Dalmas, así como os novatos Hideki Noda e Jean-Denis Deletraz.

### Peche 
Deseñouse un novo coche de F1 para  por Robin Herd, pero non se construíu debido á falta de fondos. O equipo apareceu na lista de inscritos para a tempada 1995 con Érik Comas que volveu como un dos seus pilotos, pero necesitaba fusionarse cunha organización cun chasis de F1 dispoñible para sobrevivir. As dúas opcións eran Lola, que era pouco realista xa que Larrousse aínda non lle pagara os chasis producidos polo fabricante británico para as tempadas  e ; e o equipo francés DAMS de Fórmula 3000 Internacional, que estaba en posesión dun chasis Reynard de F1 co que esperaba entrar no deporte no futuro. Con todo, Gérard Larrousse e o propietario de DAMS Jean-Paul Driot non puideron chegar a un acordo durante o inverno de 1994 a 1995. Driot posteriormente anunciou que DAMS non entraría na F1 en 1995. Larrousse en consecuencia, usou o chasis do ano anterior, o LH94, actualizado aos novos regulamentos técnicos como unha solución temporal, mentres esperaba para ver si o goberno francés dáballe apoio financeiro ao equipo, como modo de compensación polo feito da chamada "Lei de Evin" que prohibía os posibles ingresos por patrocinio de tabaco e alcohol. Mentres tanto, vendeu a participación maioritaria no equipo Larrousse aos seus compatriotas Laurent Barlesi e Jean Messaoudi, que intentaran, pero non puideran entrar co seu propio proxecto Junior F1 Team para a próxima tempada e tiñan o orzamento necesario para salvar a Larrousse do colapso inminente. Durante este período, a potencial aliñación de pilotos do equipo estaba en proceso de cambio, con Comas, Emmanuel Collard, Elton Julian, Éric Hélary, Christophe Bouchut e Éric Bernard todos no equipo. O equipo optou por perder as dúas primeiras carreiras da tempada disputadas en América, co razoamento de que era mellor centrarse na construción dun novo coche que actualizar o anterior (unha solución que sería moi pouco competitivo), e coa esperanza de que o organismo reitor do deporte, a Fédération Internationale de l'Automobile (FIA) renunciara ás multas estándar impostas contra os equipos que non participaban en grandes premios no interese de manter o equipo na F1. Con todo, a situación do equipo seguía sendo extremadamente difícil: Ford negouse a fornecer os motores sen previo pago. Os ex socios de Gérard Larrousse, Patrick Tambay e Michel Golay, tomaron accións legais contra el en Francia, e o acordo de patrocinio previsto con Petronas dependía de que o equipo participara nun Gran Premio. Antes do GP de San Marino, Larrousse anunciou a retirada do seu equipo de F1, culpando a outros por non proporcionar o financiamento prometido. Malia anunciar a súa intención de volver ao deporte para , pero a súa participación en varias demandas deu como resultado o colapso do equipo e fixo imposible o seu retorno. O fracaso de Larrousse foi un golpe para o deporte de motor francés, que ademais debido aos problemas causados pola prohibición do goberno sobre o patrocinio do tabaco e o alcohol, perdera recentemente ao equipo AGS en  e visto a venda do equipo Ligier aos estranxeiros Flavio Briatore e Tom Walkinshaw en .

## Sportscars 
Gérard Larrousse máis tarde participou cun Lamborghini Diablo GT1 en varias carreiras de GT, pero sen éxito.

## Rexistro de carreiras 
### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

*** Inelexible para puntuar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*