open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
El Progreso (1867)

***El Progreso*** foi un semanario editado en Lugo entre 1867 e 1868.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico semanal de intereses generales*, apareceu o 1 de marzo de 1867. Estaba dirixido por Heliodoro Cid e editado por Pedro Pujol, a partir do número 6 editouno Enríquez Villamarín. Incluíu artigos doutrinais e crónicas locais. Cesou a súa edición o 5 de febreiro de 1868. Tivo unha segunda época a partir do 1 de outubro de 1868, cun carácter político e cunha tendencia unionista. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Vodafone

**Vodafone** é unha empresa británica de telecomunicacións que opera en 30 países directamente e noutros 40 como asociada. É o segundo operador de telecomunicacións mundial, tiña en decembro de 2011 máis de 439 millóns de clientes. En España mercou o operador Airtel para despois empregar o nome de Vodafone.

## Historia
miniatura|Oficinas centrais de Vodafone en Madrid.
O nome da empresa vén de ***vo**ice **da**ta **fone**,* elixido para reflectir o servizo de voz e datos para telefonía móbil. O logo empregado de icona é unha burbulla tridimensional cunha coma simple, para facer referencia ao concepto de "Falar".

As orixes da empresa están en 1982 coa creación da filial *Racal Strategic Radio Ltd* de Racal Electronics plc, o maior fabricante británico de tecnoloxía de radio militar. A empresa asociouse con Millicom pasando a chamarse Racal Vodafone, para máis tarde trocar o nome a Vodafone.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* GSM
### Ligazóns externas
* Páxina web de Vodafone
El Progreso (1865)

***El Progreso*** foi un semanario editado en Pontevedra entre 1865 e 1866.

## Traxectoria 
Subtitulado *Periódico científico y literario*, apareceu o 10 de agosto de 1865. Fundado e dirixido por Gerardo Rodríguez del Corral. Entre os seus redactores figuraron Celso García de la Riega, Ramón Peinador, Ignacio Rodríguez Prieto e Claudio Figueras. Benito Vicetto foi un dos seus colaboradores. De tendencia liberal avanzada, ocupouse da literatura, ciencia, intereses materiais, morais e sociais. En xaneiro de 1866 sufriu unha suspensión dun mes. Cesou a súa edición o 16 de outubro de 1866.

Tivo unha segunda época en 1867. Aumentou o seu tamaño e cambiou o subtítulo por *Periódico semanal de intereses materiales, ciencias, artes y literatura*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Mama (filme de 2013)

***Mama*** é un filme hispano-canadense coescrito e dirixido por Andres Muschietti que se estreou no 2013. Baséase na curtametraxe arxentina de 2008 *Mamá*. Está protagonizado por Jessica Chastain e Nikolaj Coster-Waldau e foi producido por Zandy Federico e coescrito por Bárbara Muschietti, con Guillermo del Toro como produtor executivo.

O filme conta a historia de dúas nenas abandonadas nunha cabana dun bosque, coidadas por unha entidade descoñecida que elas chaman "Mama", e que as acompaña cando son atopadas polo seu tío.

## Sinopse 
Hai cinco anos, o mesmo día no que a súa nai foi asasinada, as pequenas Victoria e Lilly desapareceron no bosque. Buscadas incansablemente polo seu tío Lucas (Nikolaj Coster-Waldau) e a súa moza Annabel (Jessica Chastain), son atopadas uns anos máis tarde nun estado salvaxe. Logo dun curto proceso de recuperación comezan unha nova vida na casa do seu tío, pero debido a un desafortunado incidente Annabel vai ter que ocuparse delas ela soa. Debido ó estraño comportamento das nenas axiña comeza a sospeitar que alguén entra na súa casa a coidar das nenas polas noites.

## Personaxes 
* Jessica Chastain como Annabel
* Nikolaj Coster-Waldau como Lucas / Jeffrey
* Megan Charpentier como Victoria
** Morgan McGarry como Victoria de pequena
* Isabelle Nélisse como Lilly
** Maya Dawe como Lilly de pequena
** Sierra Dawe como Young Lilly
* Daniel Kash como Dr. Dreyfuss
* Javier Botet como Mama
* Jane Moffat como Jean Podolski
* David Fox como Burnsie
* Dominic Cuzzocrea como Ron
* Julia Chantrey como Nina
* Diane Gordon como Louise
* Hannah Cheesman como Mama
* Elva Mai Hoover como Secretaria do Dr. Dreyfuss
* Pamela Susan Farrauto como Enfermeira
* Chrys Hobbs como Enfermeira #2
* Laura Guiteras, Melina Matthews e Jane Moffat como Voces de Mama

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Xasmín

O **xasmín** (***Jasminum officinale***) é unha especie fanerógama rubideira do xénero *Jasminum*, da familia das oleáceas. Cultivada en Galiza coma ornamental gateadora polo recendo das súas flores.

## Descrición 
Presenta unha raíz adventicia; é un arbusto con follas lineais lanceoladas de bordo enteiro, penninervadas. A inflorescencia é unha cima bípara dicasia, con flores de ovario ínfero e presentan aceites esenciais. O froito é unha cápsula.
Son hermafroditas, e se propaga vexetativamente.

## Usos 
Emprégase como ornamental, tanto polo recendo das súas flores, como por ser rubideira, co que adoita abeirarse contra muros ou deixar gatear por pérgolas e parras.

Ademais é utilizado para fragrancia polo agradábel recendo que botan as súas flores, semellantes ao cheiro das gardenias e das flores dos cítricos.

### Propiedades medicinais 
O xasmín é empregado como pectoral, tónico, adstrinxente, sedante nervioso, vulnerario.

O aceite esencial é moi utilizado en cosmética e perfumaría.

O froito é narcótico.

## Taxonomía 
*Jasminum officinale* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 1: 7. 1753.
;Etimoloxía:
***Jasminum***: nome latino destas plantas. Podería derivar do persiano *yasamin* ou do árabe *yasmin*.

***officinale***: epíteto latino que significa "utilizada coma herba medicinal".
;Sinonimia:
* *Jasminum affine* Royle ex Lindl.
* *Jasminum viminale* Salisb.
* *Jasminum vulgatius* Lam.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Jasminum*

### Ligazóns externas 
* USDA, ARS, National Genetic Resources Program. GRIN.
National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland. http://www.ars-grin.gov/cgi-bin/npgs/html/taxon.pl?20668  (8 de abril de 2009)
CD9

O **CD9** (*cluster* de diferenciación 9) é un antíxeno proteico da superficie celular, que nos humanos está codificado no xene *CD9* situado no cromosoma 12. Exprésase especificamente en células pre-B, monocitos, eosinófilos, basófilos, plaquetas, células T activadas, nervios, músculo liso vascular e ovocitos.

A proteína codificada por este xene forma parte da superfamilia transmembrana 4, tamén chamada familia da tetraspanina. A maioría dos membros desta familia son proteínas da superficie celular que se caracterizan pola presenza de catro dominios hidrofóbicos. Estas proteínas median eventos de transdución de sinais que xogan un papel na regulación do desenvolvemento da célula, activación, crecemento e motilidade.

O CD9 é unha glicoproteína de 24 kDa da superficie celular que forma complexos con integrinas e outras proteínas da superfamilia transmembrana 4. Atópase na superficie das vesículas chamadas exosomas. Pode modular a adhesión e migración celular e tamén desencadea a activación e agregación plaquetaria. Ademais, a proteína parece promover a fusión da célula muscular e apoia o mantemento dos miotubos. Esta proteína tamén parece ser fundamental para a fusión do óvulo e o espermatozoide durante a fertilización, xa que os gametos dos ratos knockout CD9 non se poden fusionar. O CD9 está localizado na membrana de *microvilli* dos ovocitos e tamén parece intervir en manter a forma normal dos *microvilli* do ovocito.

## Interaccións 
O CD9 interacciona con TSPAN4, PTGFRN, CD81, CD117, CD46, CD29 e CD49c.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tetraspanina
* Mioxénese
* Fertilización

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Santa Gadea del Cid

**Santa Gadea del Cid** é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 169 habitantes (INE 2012).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do concello
El Lince

***El Lince*** foi o nome de varias publicacións:

****El Lince***, periódico publicado no Porriño en 1906.
****El Lince***, periódico publicado en Mos entre 1915 e 1917.
****El Lince***, periódico publicado en Betanzos en 1932.
El Lince (Betanzos)

***El Lince*** foi un semanario editado en Betanzos en 1932

## Traxectoria 
Subtitulado *Periódico semanal. Literario-Científico-Artístico*, apareceu o 1 de outubro de 1932. Tiña oito páxinas. O seu fundador e director foi Andrés Dupire. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Villuendas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
### Ligazóns externas 
* http://hemeroteca.betanzos.net/
Escacho

Co nome de **escacho** desígnase un peixe mariño da familia dos Tríglidos (Triglidae), da orde dos Escorpeniformes (Scorpaeniformes).
O nome científico da especie tipo é *Chelidonichthys lucerna* (Linnaeus 1758), que aínda se pode atopar nas guías de peixes cos sinónimos obsoletos de *Trigla lucerna* ou *Trigla hirundo*.

Tamén se designan con este mesmo nome, por veces con cualificativos diferenciadores, outras especies da mesma familia, moi similares morfoloxicamente, como *Trigloporus lastoviza*, *Trigla lyra*, *Aspitrigla cuculus*, *Aspitrigla obscura*, *Eutrigla gurnardus*, *Lepidotrigla cavillone* etc.

## Sinonimia 
Outras denominacións vernáculas dos peixes desta familia son as de *rubio*, *alfóndega*, *berete*, *cavillón*, *borrachos* ou *cregos*.

Segundo a *Gran Enciclopedia Galega*, algúns dos nomes específicos son os seguintes:
* Escacho bravo (*T. cuculus*).
* Escacho listado (*Trigloporus lastoviza*).
* Escacho amarelo (*Chelidonichthys lucerna*).
* Escacho de altura (*T. lyra*).

## Morfoloxía 
miniatura|Escacho
O corpo difire respecto da forma habitual dos peixes: é cónico diminuíndo progresivamente de sección ata a cola, cunha cabeza grande e triangular, en bico de frauta. Adoita ter o dorso de cor vermella, clareando nos costados ata o branco do ventre. Presenta espiñas sobre os ollos e distribuídos polo corpo. A liña lateral é moi marcada, con escamas patentes.

Ten dúas aletas dorsais, a primeira con raios espiñosos e a segunda con raios brandos, e unha anal. As aletas pectorais están moi desenvolvidas e, de feito, os tres primeiros raios son libres e serven como órganos de desprazamento; como tamén están dotados de papilas gustativas, úsannos tamén para alimentarse. Aliméntase de peixes, crustáceos e moluscos.

A especial disposición da vexiga natatoria permite que poidan emitir sons.

Poden alcanzar tamaños máximos de 75&nbsp;cm e 6&nbsp;kg de peso, aínda que o habitual son tamaños de ó redor dos 30&nbsp;cm.

## Hábitat e bioloxía 
A especie distribúese ó longo da costa leste do Atlántico (Europa e África), entre os paralelos 9º Norte e 66º Norte. Viven sobre fondos de area ou lama, a profundidades superiores ós 20-40 metros ata os 300 metros.

## Aproveitamento pesqueiro e comercial 
Son de carne branca e consistente e consómense das máis variadas formas: cocidos, fervidos ou en caldeirada.

Chelidonichthys lucerna, Triglidae, Scorpaeniformes (Tub gurnard).JPG|
Ecomare - rode poon jong (rode-poon-jong-8380).jpg|

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* DIRECCIÓN XERAL DE FORMACIÓN PESQUEIRA: *Guía do consumidor de peixe fresco*. Xunta de Galicia 1999.
* RÍOS PANISSE, M. Carmen: *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia (Invertebrados y peces)*. *Anejo* 7 (1977) de *Verba*.
* RODRÍGUEZ GARRIDO, Margarita: *Gran Enciclopedia Galega*, s. v. *Escacho*.

### Ligazóns externas 
* Ficha FishBase
* Ficha en pescaderiascorunesas.es
El Lince (O Porriño)

***El Lince*** foi un periódico editado no Porriño en 1906.

## Historia e características 
Quincenario independente, apareceu en agosto de 1906. Foi denunciado por un artigo en novembro de 1906.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Aminopeptidase N

A **aminopeptidase N** (**ANPEP**) é un encima da membrana plasmática. Tamén se chama **CD13** (*cluster* de diferenciación 13), **alanil (membrana) aminopeptidase** (nome oficial completo), **aminopeptidase M**, e **alanina aminopeptidase**. Este encima úsase como biomarcador para detectar danos nos riles e para axudar na diagnose de certos trastornos renais. Atópase en grandes niveis na urina en casos de problemas renais.

A aminopeptidase N está localizada nas membranas dos *microvilli* das células renais e do epitelio do intestino delgado, e tamén na membrana plasmática doutras células como as da liña mielomonocítica.

No intestino delgado a aminopeptidase N intervén na dixestión final dos péptidos xerados pola hidrólise de proteínas polas proteases gástricas e pancreáticas. A súa función nas células do epitelio tubular proximal renal e noutros tipos celulares está menos clara.

O seu gran dominio extracelular carboxiterminal contén unha secuencia consenso pentapéptida característica de membros da superfamilia das metaloproteinases que se unen ao cinc. A comparación das secuencias con encimas coñecidos desta clase indica que a aminopeptidase N e o CD13 son a mesma proteína. A aminopeptidase N pensábase que estaba implicada no metabolismo de péptidos reguladores por diversos tipos celulares, entre os que están as células do epitelio do intestino delgado (enterocito), e células epiteliais tubulares renais, macrófagos, granulocitos, e membranas sinápticas do sistema nervioso central.

A aminopeptidase N humana funciona como receptor para unha cepa do coronavirus humano, o cal é unha importante causa de infeccións no tracto respiratorio superior.

Está codificada por un xene do cromosoma 15 humano. Os defectos neste xene parecen ser unha causa de varios tipos e leucemia ou linfoma.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* A base de datos MEROPS para as peptidases e os seus inhibidores: M01.001 
* MeshName - CD13+Antigens http://www.nlm.nih.gov/cgi/mesh/2011/MB_cgi?mode=&term=CD13+Antigens
Voandeira

A **voandeira** (*Aequipecten opercularis*, Linnaeus 1758; antes *Chlamys opercularis*) é un molusco bivalvo da familia dos pectínidos, semellante á vieira pero de menor tamaño.

## Morfoloxía 
miniatura|esquerda|300px
A cuncha é practicamente circular, salvo na zona das orellas, coas valvas desiguais (algo máis convexa a valva esquerda ou superior que a dereita ou inferior ). Alcanzan tamaños máximos de 9&nbsp;cm de lonxitude. Presentan de 19 a 22 costelas radiais que, á súa vez, están marcadas por finos sucos lonxitudinais e rugosidades transversais .

As dúas valvas están unidas por un ligamento externo e, interiormente, por outro ligamento triangular, negro.

As orellas (pequenas prolongacións a modo de aletas no vértice da cuncha) son desiguais, unha escotada e outra truncada . Tamén están sucadas de finas costelas e rugosidades concéntricas.

A cor da cuncha mostra unha notable variabilidade pero sempre en tons claros : castaña, rosada, rubia, marela, abrancazada, normalmente con variedade de debuxos. Ocasionalmente é branca, cunha liña marrón sobre cada costela.

## Hábitat e bioloxía 
Viven sobre fondos areosos ou de cascallo, desde augas superficiais da franxa intermareal ata profundidades de 200 metros.

Cando son pequenas mantéñense fixas a un substrato polo biso pero cando adultas son de vida libre e poden nadar grazas á rápidas contraccións dos músculos que pechan as valvas, expulsando a auga polo bordo do manto. Como o manto ten a capacidade de dirixir a saída da auga, poden deste xeito controlar a dirección do salto.

A voandeira é hermafrodita simultánea funcional, o que significa que madura como macho e como femia aínda que a liberación de gametos non coincide no tempo, para evitar a posibilidade de autofecundación. Tamén o é a vieira mentres que a zamburiña é hermafrodita alternativa.

Alcanza a madurez sexual ós tres meses de idade e pode iniciar o desove con 6 meses. Este prodúcese entre marzo e outubro.

Aliméntase por filtración, retendo nas branquias as partículas orgánicas suspendidas na auga.

## Importancia pesqueira e comercial 
Captúranse con rastros especiais (*rastro da vieira*) desde o barco. O talle mínimo de captura autorizado en Galicia é de 4&nbsp;cm.

Consómese en fresco, sendo menos apreciada que a vieira, ou en conserva.

A voandeira é relativamente abundante nas costas galegas, ó contrario que a zamburiña, que é moi escasa ata darse case por desaparecida a partir do 2000, aínda que posteriormente volveu a capturarse, sempre en cantidades moi reducidas. Non obstante a presenza de *zamburiña* nos mercados mantívose constante porque se comercializaba como tal o que realmente era voandeira .

Ficheiro:Zamburiñas e volandeiras 02-04.JPG
Ficheiro:Volandeiras 01-01.JPG
Ficheiro:Volandeiras 01-03.JPG

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Zamburiña
* Lista de bivalvos de Galicia

### Bibliografía 
* CONSELLERÍA DE PESCA, MARISQUEO E ACUICULTURA: *Vieira, zamburiña e volandeira*, 1990.
* RAMONELL, Rosa: *Guía dos mariscos de Galicia*. Galaxia, Vigo 1985.

### Ligazóns externas 
* Ficha en Marine Species Identification Portal
Manuel Seoane

**Manuel Seoane**, nado o 19 de marzo de 1902 en Piñeiro (Partido de Avellaneda, provincia de Buenos Aires) e finado en Quilmes (Provincia de Buenos Aires) o 21 de agosto de 1975, foi un futbolista arxentino de orixe galega que xogaba na demarcación de dianteiro centro.

Foi un prolífico goleador, contabilizando 249 tantos na Primeira División Arxentina, competición que conquistou en dúas ocasións con Independiente, o club no que estivo case toda a súa carreira, e da que foi tres veces o máximo goleador. Foi internacional coa selección arxentina coa que gañou tres veces o Campionato Suramericano, en 1925, 1927 e 1929, sendo elixido nas dúas primeiras mellor xogador do torneo.

Tras a súa retirada foi adestrador da selección arxentina, á que guiou ata unha nova conquista do Campionato Suramericano en 1937. 

## Traxectoria 
Sobre o seu nacemento existe unha controversia, pois segundo a versión oficial naceu o 19 de marzo de 1902, mais nunha entrevista realizada en 1922 dixo que nacera o 19 de decembro de 1901 en Rosario. Fillo de emigrantes galegos, comezou a traballar nunha cristalería como aprendiz, e con 15 anos comezou a xogar ao fútbol no equipo da fábrica Campomar.

En 1918 inscribiuse no Club Progresista do barrio La Mosca, onde xogou ata decembro de 1920. Xogou entón o seu primeiro partido con Independiente, un amigable contra Estudiantes no que anotou tres goles. Dous encontros amigábeis despois foi fichado oficialmente polo club.

O 3 de abril de 1921 debutou na Primeira División Arxentina, nun partido contra Racing que foi suspendido pola intensa choiva. O seu primeiro gol tivo que agardar ata o seu segundo encontro, o 10 de abril ante o CA Lanús. Acabou a tempada con 19 goles.

En 1922 Independiente gañou o seu primeiro campionato, quedando primeiro por diante de River Plate e San Lorenzo con 55 goles de Manuel Seoane. É a marca máis alta da historia da primeira división arxentina.

O 11 de novembro de 1923 viuse involucrado nun incidente no encontro ante River, no que foron expulsados varios xogadores, entre eles Seoane e Ronzoni que foron sancionados durante un ano, polo que foron a xogar a El Porvenir que militaba na Asociación Arxentina, campionato paralelo ao disputado por Independiente. Na edición de 1937 o equipo arxentino empatou na primeira posición co Brasil, sendo preciso un partido de desempate, no que despois de dúas prórrogas a vitoria foi para a albiceleste.

Faleceu en Quilmes aos 73 anos de idade.

## Palmarés 
### Como xogador 
#### CA Independiente 
* **Primeira División da Arxentina (2):** 1922 e 1926.
* **Copa de Competencia (1):** 1926.

#### Selección arxentina 
* **Copa América (3):** 1925, 1927 e 1929.

### Como adestrador 
#### Selección arxentina 
* **Copa América (1):** 1937.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Keblaitis, Claudio (2006): *Alma Roja*. Editorial Cuatro Vientos.
Daiquiri (cóctel)

300px|miniatura|Daiqiri
**Daiquiri** é unha familia de cócteles cuxos ingredientes principais son ron, zume de limón e azucre ou outro edulcorante.

O Daiquirí é unha das seis bebidas básicas indicadas no clásico de David A. Embury *A arte de mesturar bebidas*. No libro, tamén suxire algunhas variacións.

Un cóctel similar moi popular no Brasil é a Caipiriña, que inclúe cachaça.

## Receita 
3/4 ron branco 
1/4 zume de limón 
1 culleradiña de azucre glasé.

Preparar en cocteleira con xeo triturado. Axitar vigorosamente, coar, e servir en vaso de cóctel moi 

frío.

## Orixes 
O nome de *Daiquirí* é o nome dunha praia preto de Santiago de Cuba e dunha mina de ferro nesa zona, é unha palabra de orixe taína. O daiquiri foi inventado por un enxeñeiro de minas norteamericano, chamado Jennings Cox, quen se atopaba en Cuba na época da Guerra Española-Americana.

Orixinalmente a bebida servíase nun vaso alto cheo de xeo picado. Unha culleradiña de azucre vertíase sobre o xeo e o zume dunha ou dous limas era espremido sobre o azucre, seis ou nove centilitros de ron branco finalizaban a mestura. O vaso era entón arrefriado axitando unha culler de mango longo. Máis tarde, o daiquiri evolucionou para ser mesturado nunha cocteleira cos mesmos ingredientes pero con xeo picado. Logo dunha axitación vigorosa, vértese nun vaso frauta refrixerado.

O consumo da bebida estivo localizado ata 1909, cando o almirante Lucius W. Johnson, un oficial médico da armada americana, probou a bebida de Cox. Johnson posteriormente introduciuna no 'Army and Navy Club' en Washington, D.C., e os bebedores de daiquiri aumentaron nunhas poucas décadas.

## Variacións 
***Daiquirí Floridita** - con licor marrasquino, creado por Constantino Ribalaigua Vert en 'El Floridita'. 
***Daiquirí Hemingway** ou **Papa Dobre** - dous medidas e media de ron branco, zume de dous limóns e medio pomelo, seis pingas de licor marrasquino, sen azucre, que se serve conxelado.
***Banana Daiquiri**, daiquiri coa metade dun plátano.
***Strawberry daiquiri** - normal con fresa engadida.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
*Digital Images regarding Jennings Cox including an original daiquiri recipe from the Carmen Puig Collection  held by the Cuban Heritage Collection of the University of Miami Libraries
El Louro

***El Louro*** foi un periódico editado no Porriño en 1913.

## Traxectoria 
Periódico quincenal de tendencia católica, apareceu en agosto de 1913.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
El Eco del Louro

***El Eco del Louro*** foi un periódico editado no Porriño entre 1930 e 1931.

## Historia e características 
Apareceu en 1930. Entre os seus redactores figurou José Vázquez. Aínda se publicaba en marzo de 1931.

## Notas
Gemini 5

**Gemini 5** foi a terceira misión tripulada do programa Gemini. A tripulación estaba formada por Gordon Cooper e Charles Conrad, sendo a tripulación de apoio Neil Armstrong e Elliot M. See.

## Desenvolvemento da misión 
Gemini 5 foi a terceira misión tripulada do programa Gemini. Os obxectivos da misión foron probar procedementos de cita espacial, demostrar como factibles os voos de longa duración e avaliar os efectos nos astronautas. Como obxectivos secundarios estaban demostrar o bo funcionamento dos sistemas de guiado e sistemas de control para acadar a cita espacial e do sistema de guiado de reentrada atmosférica controlada, avaliar o sistema de células de combustible e o radar e probar a capacidade dos pilotos para manobrar a nave en órbita cerca doutros obxectos. A bordo ademais ían 17 experimentos.

Gemini 5 foi lanzada o 21 de agosto de 1965 ás 13:59:59.518 UTC (8:59:59 EST) desde o Complexo 19 de Cabo Cañaveral e inserida nunha órbita inicial de 162,0&nbsp;km de perixeo e 350,1&nbsp;km de apoxeo. A Gemini 5 levaba un receptáculo (Rendezvous Evaluation Pod, REP) de 34,5&nbsp;kg de masa cun duplicado dos equipos electrónicos e ópticos que en misións posteriores usarían os GATV, os vehículos automáticos de cita espacial para as misións Gemini. O REP foi despregado ás dúas horas de voo, durante a segunda órbita, e tras 36 minutos probándoo a tripulación verificou que a presión nun dos tanques de osíxeno estaba caendo, resultado do fallo dun dos quentadores do interior do tanque. Debido a que o osíxeno era vital para as células de combustible, a proba do REP cancelouse e a maior parte dos sistemas da nave apagáronse para conservar enerxía mentres o control de terra avaliaba o problema. Na sétima órbita o control ordenou ós astronautas volver a acender os sistemas da nave, co que a presión do tanque foi aumentando lixeiramente durante o resto da misión e a provisión de enerxía non se viu comprometida.
miniatura|Lanzamento da misión Gemini 5.
Durante a misión fixéronse catro probas co radar de cita, a primeira na órbita 14, o segundo día de misión. Durante o terceiro día a tripulación simulou unha cita cun GATV imaxinario. O quinto día da misión o propulsor número 7 deixou de funcionar, co que as manobras se ralentizaron. O propulsor 8 fallou ó día seguinte, dificultando aínda máis a manobrabilidade e limitando o número de actividades e experimentos a realizar no resto da misión.

Durante a órbita 120, ás 7:27:42 EST do 29 de agosto, iniciouse o disparo dos retrofoguetes para iniciar a reentrada. A Gemini 5 amarou ás 7:55:13 EST no Atlántico occidental, a 29,73° N e 69,75° O, a 169&nbsp;km do punto de amaraxe previsto debido a un erro no programa de control da reentrada. O tempo total de misión foi de 190 horas, 55 minutos e 13 segundos. A tripulación foi recollida por un helicóptero e levados ó U.S.S. Lake Champlain ás 9:26. A cápsula foi recuperada ás 11:50.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Programa Gemini
* Gemini 1
* Gemini 2
* Gemini 3
* Gemini 4
* Gemini 6
* Gemini 7
* Gemini 8
* Gemini 9
* Gemini 10
* Gemini 11
* Gemini 12
Casaldálvaro, Valongo, Cortegada

** Casaldálvaro** é un lugar da parroquia de Valongo no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 5 mulleres. 
## Lugares e parroquias
### Lugares de Valongo 
### Parroquias de Cortegada
## Notas
Ii

**Ii** (en sueco *Ijo*) é unha localidade da rexión de Ostrobotnia do Norte, Finlandia. Segundo o censo de 2012 tiña unha poboación de 9.581 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Kustavi

**Kustavi** (en sueco *Gustavs*) é unha localidade da rexión de Finlandia Propia, Finlandia. Ten unha poboación de 890 habitantes segundo o censo de 2012, o que a converte na localidade máis pequena da rexión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Trado

Como topónimo **Trado** pode referirse a:

;En Galiza
***Trado**, parroquia do concello de Pontedeva;
***Trado Pequeno**, lugar de dita parroquia;
***A Ponte Trado**, lugar da parroquia de Valongo, no concello de Cortegada;
***O Castrado**, lugar da parroquia de Cerponzóns, no concello de Pontevedra.

## Véxase tamén
### Outros artigos
O cabalo salvaxe

***O cabalo salvaxe*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por Craig Clyde. O filme debería terse estreado nos cines no 2006 por Myriad Pictures, pero finalmente foi lanzado ó mercado o 6 de outubro de 2009 en formato DVD.

## Sinopse 
Historia dunha nena de 11 anos de Cleveland, Ohio chamada Hanna Mills (Miranda Cosgrove), que quere fotografar os cabalos salvaxes coa intención de axudar a salvalos. A súa nai morrera anos atrás de cancro. Despois de visitar un rancho durante as vacacións de verán e de facerse amiga doutra cativa de 11 anos chamada CJ (Danielle Chuchran), a nena descobre as actividades ilegais que están a acabar cos mustangs.

## Personaxes 
miniatura|Miranda Crosgrove en 2013.
* Miranda Cosgrove como Hanna Mills
* Danielle Chuchran como C.J.
* Fred Ward como Frank Mills
* Connie Sellecca como Maddie
* Robert Wagner como Novak
* Paul Sorvino como Shériff Buck
* Corbin Allred como Morg Haynes
* K.C. Clyde como Dallas Brody
* Gib Gerard como Ty Brody
* Carlisle Studer como Lilly
* RaeAnn Christensen como Ellie Reynolds
* Scotty Meek como Murdock
* Bob Lanoue como Virgil
* Michael Lawson como Alvin Niedermeyer
* Dustin Hunter Evans como Kyle

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb
Páginas da Vida

***Páginas da Vida*** é unha telenovela brasileira escrita por Manoel Carlos, que se estrenou na Rede Globo o día 10 de xullo de 2006 e deixou de emitirse o 2 de marzo de 2007. Contén 203 episodios.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Alfredo Garasini

**Alfredo Garasini**, nado en 1897 en Buenos Aires e finado o 6 de xaneiro de 1950 foi un futbolista e adestrador arxentino que xogaba na demarcación de dianteiro.

## Traxectoria 
Formado nas categorías inferiores de Boca Juniors, debutando co primeiro equipo o 1 de xuño de 1916. Militou no club un total de 12 tempadas como xogador e 4 como adestrador, case toda a súa carreira futbolística, exceptuando un ano que xogou no Deportivo Norte a causa de problemas coa directiva de Boca e o 29 de xuño de 1920 que xogou para River Plate na Copa Competencia fronte a Atlanta.

Á parte das labores de xogador e adestrador a súa vinculación con Boca foi máis aló, xa que, amais de xogar en tódalas posicións do campo (incluíndo a de gardameta suplindo a Tesorieri), tamén foi masaxista e xuíz de liña, na época en que tódolos clubs achegaban un á competición.

Formou parte da famosa xira que o equipo xeneize realizou por Europa en 1925.

### Coa selección de fútbol 
Debutou coa Selección de fútbol da Arxentina o 25 de outubro de 1924 ante Chile. Tamén xogaría un segundo encontro o 13 de decembro de 1925 ante o Brasil, ante quen anotou un gol.

### Como Adestrador 
Unha vez retirado do fútbol en activo foi adestrador de Boca Juniors entre 1943 e 1945, obtendo dous campionatos arxentinos, en 1943 e 1944.

Faleceu formando parte do corpo técnico do club na cidade de Santa Fe, a onde se trasladou xunto ao equipo para xogar un amigábel ante Colón de Santa Fé.

## Palmarés 
### Como xogador 
### Como adestrador 
### Distincións individuais 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Estatísticas do xogador
Alfredo Elli

**Alfredo Elli**, finado o 30 de setembro de 1975, foi un futbolista arxentino que xogaba na demarcación de centrocampista.

## Traxectoria 
Procedente de River Plate debutou en Boca Juniors o 6 de marzo de 1916. Militou en Boca 12 tempadas, disputando 183 encontros e gañando 13 títulos, amais dunha Copa América gañada coa Selección de fútbol da Arxentina.

Formou parte do equipo de Boca que realizou a xira europea en 1925.

Retirouse o 29 de xullo de 1928.

## Palmarés 
### Campionatos nacionais 
### Campionatos internacionais 
### Coa selección de fútbol da Arxentina 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Estatísticas do xogador
Beato

[miniatura|Beatificación de [Xoán Paulo II, papa|Xoán Paulo II.]]
Na Igrexa Católica, un **beato** é un fiel defunto cuxas virtudes foron previamente certificadas polo papa e pode ser honrado con culto. O termo beato significa literalmente feliz (do latín *beatus*), ou benaventurado en sentido máis amplo, aludindo á crenza de que esa persoa está xa gozando do paraíso. A consideración de beato constitúe o terceiro paso no camiño da canonización. O primeiro é «servo de Deus», o segundo «venerable», e o cuarto «santo». Tamén se coñece como beato á persoa moi devota e apegada ás cerimonias relixiosas.

## Proceso de beatificación 
O organismo do Vaticano encargado de estudar os milagres, martirios e virtudes heroicas e de propor os diferentes exemplos de santidade para que o Sumo Pontífice proceda a realizar as beatificacions é a Congregación para as Causas dos Santos.

A beatificación só pode darse en fieis que falecesen con fama de santidade, e que esta sexa constante e difundida en diversos lugares. Un proceso de beatificación pode realizarse por dúas vías: por causa de virtudes heroicas, se o fiel viviu as virtudes cristiás en grao heroico, ou de martirio se o fiel sufriu martirio pola súa fe, con percorridos procesuais distintos en ambos os dous casos.

Unha declaración de canonización só prodúcese tras un longo proceso preparatorio, un verdadeiro proceso xudicial, que pode prolongarse durante decenios, posto en marcha polo bispo do lugar onde faleceu o candidato e sostido por unha devoción popular, con cita de testemuñas —favorables ou contrarias— e exame de documentación.

Segundo as Normas da Congregación para as Causas dos Santos (*Normae Servandae in Inquisitionibus ab Episcopis faciendis in Causis Sanctorum*), aprobadas e ratificadas por Xoán Paulo II o 7 de febreiro de 1983, débese esperar cinco anos despois da morte da persoa afectada antes de introducir a súa causa. Con anterioridade debían transcorrer cincuenta anos, pero o prazo reduciuse para evitar unha posible desaparición de probas.

Desde a reforma de 1983, débese probar que se produciu un milagre a través da intercesión do fiel que se pretende beatificar. Unha vez aprobado o decreto de virtudes heroicas o fiel recibe o título de venerable. Se a causa de beatificación séguese por vía de martirio, non se procede á declaración de venerable e para a beatificación dos mártires non é necesario o proceso do milagre.

## Declaración 
A declaración de beatificación faise mediante unha cerimonia eucarística. A beatificación, sendo un acto pontificio, será realizada por un cardeal en nome do Santo Pai. Non existe ningún rito litúrxico particular asociado á declaración.

Durante o seu pontificado, o papa Xoán Paulo II modificou considerablemente a práctica da beatificación. Até outubro 2004, beatificou a 1340 persoas, máis que o conxunto das beatificacións efectuadas polos seus predecesores desde o papa Sisto V, que estableceu un procedemento de beatificación similar ao que celebra hoxe en día.

A maioría dos teólogos non consideran a beatificación como unha declaración infalible por parte do papa, contrariamente á canonización.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Juan José Jayo

**Juan José Jayo Legario**, nado en Changuillo (provincia de Nazca) o 20 de xaneiro de 1973, é un exfutbolista peruano que xogaba na demarcación de centrocampista.

## Traxectoria 
Pese a comezar a xogar como dianteiro destacou en 1993 como centrocampista defensivo no Club Alianza Lima. En 1997 gañou o seu primeiro título da liga peruana, estes bos papeis no Alianza fan que fiche polo Unión de Santa Fé en 1999, porén no mercado de inverno de 2001 ficha polo Celta de Vigo. Só xogou no Celta o resto desa tempada, incluíndo a final da Copa do Rei en 2001, encontro que perdería ante o Real Zaragoza.

A tempada seguinte xoga no UD Las Palmas pero tampouco permanecería máis dun ano, volvendo ao Perú ao club no que debutou, o Alianza Lima. Militou no club ata o ano 2012 coa excepción do ano 2008 cando xogou no José Gálvez FBC, nestes anos gañou outros tres campionatos peruanos (2003, 2004 e 2006) amais de tres Torneo Apertura (1997, 2003 e 2006) e dous Clausura (1997 e 2003).

Finalmente retirouse o 18 de novembro de 2012.

### Coa selección de fútbol 
Entre os anos 1994 e 2008 disputou 97 encontros coa Selección de fútbol do Perú, anotando un gol.
Luis Dadíe

**Luis Fernando Dadie Fernández**, nado en Pasaia (Guipúscoa) o 17 de maio de 1966, é un exfutbolista vasco, que xogaba na demarcación de defensa central.

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores da Real Sociedad, debutou co primeiro equipo na tempada 1985/86 ante o Athletic de Bilbao. Despois de seis tempadas sen afianzarse no equipo, e durante as que conquistou a Copa do Rei en 1987, fichou polo Celta de Vigo en 1991.

Na súa primeira tempada en Vigo acadan o ascenso a Primeira División ao rematar o campionato en primeira posición, e sendo Dadíe titular indiscutíbel. No ano 1994 volveu disputar unha final da Copa do Rei, pero o Celta perdeu ante o Real Zaragoza.

No verán de 1994 deixa Vigo e ficha polo CA Osasuna ao igual que o seu ex-adestrador no Celta Txetxu Rojo. Despois de dous anos en Pamplona fichou polo CD Toledo onde as lesións o levaron a retirarse.

Unha vez retirado colaborou como comentarista en Radio Euskadi e formou parte do equipo técnico da Real Sociedad.
Cortegada, Cortegada, Cortegada

**Cortegada** é un lugar da parroquia de Cortegada no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 528 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 270 eran homes e 258 mulleres. É a capital do concello.
## Lugares e parroquias
### Lugares de Valongo 
### Parroquias de Cortegada
## Notas
Wok

[miniatura|right|270px|A cociñar nun *wok* ao estilo *[stir frying*.]]
O ***wok*** [en chinés tradicional, 鑊; chinés simplificado: 镬; hanyu pinyin: *guò* (en mandarín), *wok* (en cantonés)] é unha especie de tixola empregada no Extremo Oriente e no Sueste asiático.

O carácter chinés 鑊 é idéntico a 鍋 de acordo coas pescudas lingüísticas realizadas. Trátase dunha especie de tixola redonda e é característica por ser cóncava no fondo, o tamaño medio acostuma ser de 30&nbsp;cm ou máis de diámetro. Adoita estar feita de aceiro, ferro fundido e incluso se atopan exemplares de aluminio.

## Usos 
Esta tixola emprégase para saltear (*stir frying*) os alimentos mediante un movemento constante denominado na gastronomía chinesa (cantonesa) coma "*wok hei*" (trátase dunha habilidade para tirar o *qi* do *wo*k, deste xeito os alimentos manteñen o seu sabor e o seu recendo intactos). Ademais de saltear alimentos, o *wok* pode ser usado tamén para frixir ou cociñar ao vapor colocando enriba unha cesta vaporizadora de bambú (ou mushiki).

## Emprego 
* Cómpre usas o *wok* moi quente e cunha lapa alta.
* Cómpre pequecerlo durante un minuto.
* Para saltear utilízase un mínimo de aceite.
* Unha vez que se engaden os ingredientes cómpre remexer constantemente (*stir frying*).
* Unha vez usado o *wok* só se lava con auga quente e unha brocha de bambú.
* Para gardalo débese secar e protexer cunha camada de aceite para evitar a ferruxe.
* A vez primeira que se usa un *wok* novo cómpre "curalo", para crear unha tona protectora. A cura faise poñendo o *wok* con aceite no lume para se queimar e cole á súa superficie.

## Vantaxes 
A principal vantaxe do *wok*, alén dos materiais que se empreguen na súa elaboración, é a parte cóncava existente no seu interior. Esta forma fornece unha pequena rexión de calor intensa no fondo da tixola cunha cantidade relativamente pequena de combustíbel. A forma permite ademais remexer os alimentos en diferentes partes da tixola sen que exista perigoo de envorcadura. As paredes curvadas proporcionan a posibilidade de que ningún alimento quede pegado na súa superficie, e se o fai a temperatura é bastante inferior á do fondo e polo tanto non se ha queimar (dando lugar a un cambio de sabores).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tixola
* Karahi
Paula Echevarría

**Paula Echevarría Colodrón**, nada en Candás (Carreño) o 7 de agosto de 1977, é unha actriz e modelo asturiana.

## Traxectoria 
Os seus inicios na pequena pantalla danse en series tan populares como *Al salir de clase*, *Policías*, *Compañeros* ou *London Street*. Con todo, o papel que a deu a coñecer foi o de Clara Osma na serie de Telecinco, *El Comisario*, unha serie de gran popularidade e audiencia. Echevarría participou nesta serie durante tres anos, desde 2004. A actriz foi tamén unha das reporteiras do programa *Emisión Imposible*, emitido durante o verán do 2000 en Telecinco.

A súa fama incrementouse trala súa relación co famoso cantante español David Bustamante, con quen casou o 22 de xullo de 2006 na Basílica de Santa María a Real de Covadonga en Asturias, terra natal da actriz.

No cine traballou en películas como *El chocolate del loro*, de Ernesto Martín, *Carmen* de Vicente Aranda ou *Rojo intenso* de Javier Elorrieta. Tamén protagoniza *Luz de domingo* (2007) e *Sangre de mayo* (2008), ambas de José Luís Garci. As dúas películas obtiveron numerosas candidaturas aos Premios Goya da Academia de Cine de España.

No plano persoal, o 17 de agosto de 2008 Paula e o seu marido David Bustamante foron pais dunha pequena chamada Daniella.

Paula Echevarría é na actualidade unha das protagonistas da exitosa serie *Gran Reserva*, unha das principais apostas de ficción de Televisión Española. Nela, Echevarría ten un papel principal, o de Lucía Reverte, e coincide con Ángela Molina e Emilio Gutiérrez Caba.

Paula compaxina o seu labor de actriz coa de presentadora de galas e imaxe de varias marcas publicitarias como *Blanco*, *Pantene Style*, *Decleor*, *Vitalinea* ou *Nintendo* e firmas internacionais como *Intimissimi*, *North Sails* ou *Double Agent*. Ademais, leva a cabo un exitoso blog de moda enmarcado dentro da web da revista Elle chamado "Tras la pista de Paula".

No outono de 2012 a actriz estrea o seu primeiro filme de terror psicolóxico, *Vulnerables* do director Miguel Cruz.

Dende 2013 protagoniza a serie de Antena 3 *Velvet* xunto a Miguel Ángel Silvestre.

## Filmografía 
## Televisión 
## Teatro 
## Outros 
## Premios e candidaturas 
2008
* Premio Muller Cosmopolitan *"Fun Fearless Female"* á Mellor actriz de cine por "*Sangre de mayo*".

2010
* Candidata aos Premios Zapping á Mellor actriz por "*Gran Reserva*".
* Candidata aos Premios ATV á Mellor actriz de serie por "*Gran Reserva*".

2011
* Premio Pétalo Cosmopolitan Televisión á Muller do ano

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Paula Echevarría
* Blog de ELLE
Cerdeiral, Zaparín, Cortegada

** Cerdeiral** é un lugar da parroquia de Zaparín no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que eran mulleres. 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Zaparín 
### Parroquias de Cortegada 
## Notas
Samuel Eto'o

'''Samuel Eto'o Fils''', nado o 10 de marzo de 1981 en Douala, é un ex-futbolista camerunés. Xogaba de dianteiro e é coñecido por xogar no FC Barcelona e no UC Sampdoria. Ten tamén pasaporte español, permitíndolle xogar na Unión Europea sen contar coma xogador estranxeiro.

Eto'o marcou máis de 100 goles en cinco tempadas co FC Barcelona, e é ademais o xogador africano con maior número de partidos xogados na Primeira división española de fútbol. No ano 2010, converteuse no primeiro xogador en conseguir dous tripletes consecutivos en Europa, co Barcelona e co Inter de Milán. É o segundo xogador en anotar en dúas finais da Liga de Campións da UEFA, e o cuarto xogador, tras Marcel Desailly, Paulo Sousa e Gerard Piqué, en gañar dúas Ligas de Campións consecutivas con diferentes equipos. Conseguiu o premio ó mellor xogador africano do ano en catro ocasións: 2003, 2004, 2005 e 2010.

Coma membro da selección do Camerún, foi parte do equipo que gañou o torneo olímpico de Sidney 2000. Participou ademais en tres mundiais de fútbol e en seis copas de África, sendo campión dúas veces. É ademais o máximo anotador da historia da Copa de África, con 18 goles.

En setembro de 2019 anunciou a súa retirada do fútbol profesional após xogar 586 partidos en clubs e marcar máis de 400 goles entre selección e clubs.

## Palmarés 
### Club 
;Mallorca
* Copa do Rei (1): 2003

;Barcelona
* Primeira División Española (3): 2004/05, 2005/06, 2008/09
* Copa do Rei (1): 2009
* Supercopa de España (2): 2005, 2006
* Liga de Campións da UEFA (2): 2005/06, 2008/09

;Internazionale
* Serie A (1): 2009–10
* Coppa Italia (2): 2010, 2011
* Supercoppa Italiana (1): 2010
* Liga de Campións da UEFA (1): 2009/10
* Copa Mundial de Clubs da FIFA (1): 2010

### Internacional 
;Camerún
* Copa de África de Nacións (2): 2000, 2002
* LG Cup (1): 2011
;Equipo Olímpico do Camerún
* Medalla de Ouro Olímpica (1): 2000

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial de Samuel Eto'o
* Perfil na web do Anzhi Makhachkala
* Perfil en ESPN
Cerdeiral

Como topónimo galego **Cerdeiral** é un fitónimo que indica a presenza de cerdeiras. Pode referirse a:

;En Galiza
***Cerdeiral**, lugar da parroquia de Zaparín, no concello de Cortegada;
***O Cerdeiral**, lugar da parroquia de Baloira, no concello da Estrada;
***O Cerdeiral**, lugar da parroquia de Cabreira, no concello de Salvaterra de Miño;
***O Cerdeiral**, lugar da parroquia de Galdo no concello de Viveiro.

## Véxase tamén
### Outros artigos
In articulo mortis

***In articulo mortis*** é unha locución latina que significa literalmente “No momento da morte”. Expresa as últimas vontades do defunto antes de morrer. É moi empregada en Dereito e Teoloxía para definir accións ou decisións no transo final do individuo cara á morte. Antigamente era unha condición sine qua non para recibir o sacramento da Extrema unción ata que se universalizou no Concilio Vaticano Segundo.
Por exemplo: "celebraron a voda in articulo mortis". 
[miniatura|Agonía de Valentine Godé-Darel, ilustrada polo seu amante [Ferdinand Hodler.]]
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Recompilación de usos na prensa escrita
Candás, Asturias

**Candás** é a parroquia máis poboada do concello de Carreño, no Principado de Asturias, e unha vila de devandita parroquia. A vila de Candás é a capital do concello.

## Xeografía 
Localízase nun dos puntos máis setentrionais da Península Ibérica, a 13 quilómetros do Cabo de Peñas. Atópase perfectamente comunicada con Xixón, Avilés e Oviedo, cidades das que se atopa a distancias inferiores a 30 quilómetros. A parroquia no seu conxunto conta con 7.320 habitantes, e a vila de Candás con 6.836 (INE 2009).

## Economía 
Tradicionalmente a pesca e a industria conserveira foron os sectores económicos máis importantes do pobo, pero ambos entraron en crise coa apertura da factoría ENSIDESA e coa expansión da siderurxia na comarca de Avilés. Actualmente o turismo e a hostalaría, sobre todo no verán, tamén ocupan un lugar importante na economía da vila.

Un dos elementos máis significativos do pobo é o seu porto, no pasado un dos máis importantes do Mar Cantábrico.

## Festividades 
As festas locais son o Festival da Sardiña (San Félix) o 1 de agosto e o Cristo, o 14 de setembro. Destaca tamén polo grande éxito de público o Festival de *Bandes de Gaites* Villa de Candás, un festival que vén celebrándose no mes de xullo desde 1997 onde se reúnen moitas das mellores formacións de Europa cun denominador común: a gaita. Tamén son de destacar as romarías tradicionais de San Antonio (13 de xuño) e San Roque (16 de agosto).

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Faro de Candás.jpg|Faro de Candás
Ficheiro:Puerto de Candás.jpg|Porto de Candás
Miguel Ángel Silvestre

**Miguel Ángel Silvestre Rambla**, nado en Castelló de la Plana o 6 de abril de 1982, é un actor español, coñecido polo seu papel de Rafael "El Duque", na serie de televisión *Sin tetas no hay paraíso*.

## Filmografía 
* 2013: *Alacrán enamorado*
* 2013: *Los amantes pasajeros*
* 2012: ''The Pelayo's*
* 2012: *Lo mejor de Eva*
* 2011: *Verbo*
* 2010: *La trampa de la luz*
* 2008: *The End* (curtametraxe)
* 2008: *Reflections*
* 2008: *Zhao*
* 2008: *3:19*
* 2007: *Dolly*
* 2006: *La distancia*
* 2005: *Vida y color*
* 2005: *A Golpes*

## Televisión 
* *Velvet* (2013- )
* *Aída* (2012)
* *Alakrana* (2011)
* *Sin tetas no hay paraíso* (2008-2009)
* *Mis adorables vecinos* (2007-2008)
* *Motivos personales* (2005)

## Teatro 
* *Noches de amor efímero* (2004)
* *Porno* (2003)
* *Verdadero oeste'' (2002)
Santa Inés, Burgos

**Santa Inés** é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 162 habitantes (INE 2012).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do concello