Carvea

*Este artigo trata sobre a especie "Carum carvi", para a outra especie tamén chamada carvea véxase artigo "**Rumex crispus**".*

A **carvea** (***Carum carvi***), é unha planta anual da familia umbelífera (Apiaceae) , alta, de raíz fusiforme, talos cadrados e ramudos, flor escura e moita semente, que estraga os prados. É nativa de Europa, Asia Occidental e África do norte. Recibe tamén os nomes comúns galegos de **carvés** e **carvén**. Formas menos recomendábeis son cardea e cardén.

## Descrición 
Planta semellante, en aparencia, á cenoira con follas verde brillante finamente divididas e de aspecto plumoso. Medra entre 15–40&nbsp;cm (en ningún caso acada o metro de altura). O talo floral mide entre 40–60&nbsp;cm de altura con pequenas flores brancas que xorden en umbelas. Os froitos son aquenios de forma elipsoide de 3 a 6&nbsp;mm de longo, con 5 pálidos sucos lonxitudinais. A raíz desta planta ten un sabor aromático que lembra o apio ou a cenoira.

## Etimoloxía 
Romanos e gregos antigos non adoitaban empresar a carvea. O termo carvea (en castelán *alcaravea*, en portugués *alcaravia* e en inglés *caraway*) é unha verba de orixe árabe, acreditada na Península Ibérica dende 1400. En castelán tamén recibe o nome de *comino de los prados* e en portugués *cominho-armênio*. Carl von Linné púxolle o nome de *Carum carvi*, repetindo en realidade dúas veces a palabra, como é frecuente en botánica, para poder ir designando distintas especies de *Carum*. Martín Sarmiento xa falaba desta planta nos seus escritos do século XVIII.

## Usos 
miniatura|240px|Sementes de carvea.
miniatura|240px|Vista da planta
miniatura|240px|Inflorescencia
Os froitos ou sementes enteiras teñen un sabor picante, cun recendo que lembra ao do anís, contén entre un 10% de aceite esencial, principalmente carvona e limoneno. Adóitase empregar coma condimento alimentario, no norte de Europa emprégase para aromatizar queixos: como o Tilsit e o Havarti dinamarqueses e mailo Milbenkäse alemán. Na cociña española do século XVII menciónase repetidas veces o uso da carvea con col cocida á que se engadían patacas cocidas.

É un dos ingredientes do curry.

Na industria emprégase para aromatizar, xabróns, Locións e xaropes.

## Propiedades medicinais 
A farmacopea latinizou a verba árabe *caravea* —tirándolle o artigo “al-” como é usual— convertíndoa en *-carvus*. En medicina e farmacopea fálase “semen carvi”, para se referir á semente, “oleum carvi”, para se referir á esencia, e de “aqua et spiritus carvi”, para se referir á súa tintura.

* Actúa como procinético estimulando o tránsito intestinal e con isto mellora síntomas dispépticos ou de indixestión.
* Diminúe a formación de gases intestinais.
* Galactóxeno.

O aceite esencial produce un efecto aperitivo, eupéptico, carminativo, espasmolítico, colagogo, antiséptico, funxicida (máis potente cá nistatina), mucolítico, expectorante e galactogoga.

Indicado para falla de apetito, flatulencia, síndrome de Roemheld, espasmos gastrointestinais, dispepsias hiposecretoras, disquinesias hepatobiliares, gastroenterite. Bronquite, enfisema, asma. En uso tópico: dermatomicose, otite, limpeza de feridas, ulceracións dérmicas, e queimaduras.

## Taxonomía 
*Carum carvi* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 1: 263. 1753.
;Sinonimia:
* *Carum gracile* Lindl.
* *Carum rosellum* Woronow
* * Bunium carvi* (L.) M.Bieb. (1808)
* *Carum aromaticum* Salisb.	
* *Carum decussatum* Gilib. 
* *Carum gracile* Lindl.	
* *Carum officinale* Gray	
* *Carum rosellum* Woronow	
* *Carum velenovskyi* Rohlena	
* *Carvi careum* Bubani	
* *Falcaria carvifolia* C.A.Mey.	
* *Foeniculum carvi* (L.) Link	
* *Karos carvi* Nieuwl. & Lunell	
* *Lagoecia cuminoides* Soy.-Will.	
* *Ligusticum carvi* Roth	
* *Pimpinella carvi* Jess.	
* *Selinum carvi* E.H.L.Krause	
* *Seseli carum* Scop.	
* *Seseli carvi* Spreng.	
* *Sium carum* F.H.Wigg.	
* *Sium carvi* Bernh.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
# Abrams, L. 1951. Geraniums to Figworts. Ill. Fl. Pacific States 3: 866 pp.
# Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i-lxiv, 1-1632.
# Flora of China Editorial Committee, Addendum, 200?. Fl. China ,Checklist Addendum.
# Flora of China Editorial Committee, 2005. Fl. China Vol. 14.
# Gleason, H. A. 1968. The Choripetalous Dicotyledoneae. Ill. Fl. N. U.S. (ed. 3) vol. 2. 655 pp.
# Gleason, H. A. & A. Cronquist 1991. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i-lxxv, 1-910.
# e Great Plains Flora Association 1986. Fl. Great Plains i-vii, 1-1392.
# Hitchcock, C. L., A. Cronquist, M. Ownbey & J. W. Thompson 1961. Saxifragaceae to Ericaceae. Vasc. Pl. Pacific N.W. Part III. 614 pp..
# Molina R., A. 1975. Enumeración de las plantas de Honduras. Ceiba 19(1): 1–118.
# Moss, E. H. 1983. Fl. Alberta (ed. 2) i-xii, 1-687.
# Radford, A. E., H. E. Ahles & C. R. Bell 1968. Man. Vasc. Fl. Carolinas i-lxi, 1–1183.
# Scoggan, H. J. 1979. Dicotyledoneae (Loasaceae to Compositae). Fl. Canada Part 4. 1117–1711 pp..
# Voss, E. G. 1985. Michigan Flora. Part II Dicots (Saururaceae-Cornaceae). Bull. Cranbrook Inst. Sci. 59. xix + 724. 
### Ligazóns externas