open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Irmandade do Prendemento de Viveiro

A **Irmandade do Prendemento** é unha das oito confrarías que existen na Semana Santa de Viveiro.

## Características xerais 
A Irmandade emprega capa e *capirote *brancos, con hábito de cor vermella, que leva bordado o emblema. Este está formado pola coroa de espiñas cruzada pola lanza e a esponxa e, no centro, a columna coa soga.

## Procesións 
Durante a Semana Santa, a Irmandade do Prendemento encárgase de sacar as seguintes procesións:
* Procesión do Prendemento (Xoves Santo)
* Procesión da Paixón (Venres Santo)

## Estandarte 
O estandarte da Irmandade do Prendemento é obra das monxas Concepcionistas de Viveiro e data do ano 1954. O seu tecido é de veludo granate, sobre o que está bordado en prata os símbolos da Paixón de Cristo, así como motivos florais. Unha elegante grilanda de flores, talos e follas serve de marco ao elemento principal, símbolo da Paixón e mostra a columna e o látego circunscritos na Coroa de Espiñas. Á súa vez, todo este conxunto é atravesado por dúas frechas. No reverso do estandarte, aparece bordada igualmente en fío de prata a inscrición «Irmandade do Prendemento» así como a data de confección en números romanos.
Irmandade das Sete Palabras de Viveiro

A **Irmandade das Sete Palabras** é unha das oito confrarías que existen na Semana Santa de Viveiro.

## Procesións 
Durante a Semana Santa, a Irmandade das Sete Palabras encárgase de realizar as seguintes procesións e actos:
* Sermón das Sete Palabras (Venres Santo)
* Procesión da Paixón (Venres Santo)

## Estandarte 
O estandarte da Irmandade das Sete Palabras foi confeccionado polas monxas Concepcionistas de Viveiro e data do ano 1951. O seu tecido é de veludo azul escuro, con grandes bordados en fío dourado. Uns sinxelos motivos ornamentais trazan os dous ángulos superiores a modo de cartela e prolónganse por ambos os lados en dirección á punta. A decoración, con motivos vexetais, debuxa unha gran cruz, en cuxo centro se colocan os elementos da Paixón de Cristo: a cruz latina, rodeada da coroa de espiñas e atravesadas por dúas lanzas en cruz. Todo o conxunto está decorado cunhas liñas, que simulan escintileos. No reverso do estandarte, aparece bordada igualmente en fío dourado a inscrición «Irmandade das Sete Palabras» así como a data de confección en números romanos.
Karl Michahelles

**Karl Georg Christian Wilhelm Michahelles**, nado o 5 de maio de 1807 en Núremberg, e finado o 15 de agosto de 1834 en Nauplia, Grecia, foi un médico e zoólogo alemán, especializado en ornitoloxía e herpetoloxía.

## Traxectoria 
Desde 1827 estudou medicina na Universidade de Múnic, onde coñeceu ao naturalista Lorenz Oken.

En 1831 recibiu o seu doutoramento en Medicina e Cirurxía coa tese "*Das Malo Di Scarlievo in Historischer Und Pathologischer Hinsicht*".

Michahelles viaxou moito a Dalmacia, Iliria e Croacia e contribuíu de forma moi importante ao coñecemento da fauna aviaria destas rexións.

Entre as especies mediterráneas que identificou, pódense citar a *Sitta neumayer*, especie de paseriforme da familia dos sítidos e o urodelo *Pleurodeles waltl*, da familia dos salamándridos.

Faleceu a causa dunha disentería, á idade de 27 anos, en Nauplia, Grecia, cidade onde practicou a medicina e estudou a vida salvaxe.
* *Neue südeuropäische Amphibien*. En: *Isis von Oken*, XXIII, Leipzig 1830, pp.&nbsp;189–195, pp.&nbsp;806–809.

## Especie dedicada 
Unha especie de gaivota, *Larus michahellis* foille dedicada en 1840 por Johann Friedrich Naumann.

## Abreviatura 
A abreviatura **Michaelles** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas
Irmandade da Santa Cruz de Viveiro

A **Irmandade da Santa Cruz** é unha das oito confrarías que existen na Semana Santa de Viveiro.

## Procesións 
Durante a Semana Santa de Viveiro, a Confraría do Santísimo Cristo da Piedade encárgase de sacar as seguintes procesións:
* Procesión da Paixón (Venres Santo)
* Procesión da Esperanza da Resurrección (Sábado Santo)

## Estandarte 
O estandarte da Irmandade da Santa Cruz foi confeccionado polas monxas Concepcionistas de Viveiro e data do ano 1953. O seu tecido é de veludo granate, con grandes bordados en fío dourado. O motivo central aparece enmarcado por unha orla vexetal, no que aparece disposto, situado sobre unha base rochosa a Santa Cruz coa Saba Santa colgada dos seus brazos. Ao redor da mesma, diferentes liñas radiais imitan escintileos. Baixo o emblema principal sitúanse os símbolos da Paixón de Cristo: os cravos, rodeados pola Coroa de Espiñas. No reverso do estandarte, aparece bordada igualmente en fío dourado a inscrición «Irmandade da Santa Cruz» así como a data de confección en números romanos.
Confraría do Nazareno dos de Fóra de Viveiro

A **confraría do Nazareno dos de Fóra** é unha das oito confrarías que existen na Semana Santa de Viveiro, constituída en 1989 por confrades que residían fóra da cidade de Viveiro.

## Procesións 
Durante a Semana Santa encárgase de sacar a Procesión da Paixón (Venres Santo) e participa cos seus dous titulares (Sagrado Corazón de Xesús e O Noso Pai Xesús Nazareno) como invitada na Procesión do Prendemento organizada pola irmandade do mesmo nome.
Confraría da Misericordia de Viveiro

[miniatura|[Capela da Misericordia de Viveiro|Capela da Misericordia, sede canónica da Confraría.|221x221px]]
A **Confraría da Misericordia** é unha das oito confrarías que existen na Semana Santa de Viveiro. Fundada no ano 2006 por un grupo de estudantes universitarios, saíu por primeira vez en procesión na Procesión da Paixón do ano 2007. Desde 2011 dispón de procesión propia.
## Procesións 
Durante a Semana Santa, a Confraría da Misericordia colabora nas seguintes procesións:
* Procesión Penitencial da Redención (Xoves Santo)
Sitta neumayer

***Sitta neumayer*** é unha especie de ave paseriforme pertencente á familia dos sítidos.

## Distribución e hábitat 
thumb|Ovos de *Sitta neumayer syriaca*.
Encóntrase desde Serbia até Irán, a través de Grecia e Turquía. É unha ave asociada a hábitats con rochas espidas, especialmente nas zonas montañosas.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie describiuna en 1830 o médico e zoólogo alemán, especializado en ornitoloxía, Karl Michahelles.
### Subespecies 
* *Sitta neumayer neumayer*
* *Sitta neumayer plumbea*
* *Sitta neumayer rupicola*
* *Sitta neumayer syriaca*
* *Sitta neumayer tschitscherini*
* *Sitta neumayer zarudnyi*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Harrap, Simon & David Quinn (1996): *Chickadees, Tits, Nuthatches, and Treecreepers*. Pinceton: Princeton University Press. ISBN 978-0-6910-1083-0.
* Peterso, Roger; Guy Mountfort & P. A. D. Hollom (1973): *Guía de campo de las aves de España y demás países de Europa*. Barcelona: Ediciones Omega, S. A. ISBN 84-2820-334-2. 
* Svensson, Lars, & Peter J. Grant (2001): *Guía de aves. La guía de campo de aves de España y de Europa más completa.* Barcelona: Ediciones Omega, S. A. ISBN 84-2821-218-X.

### Outros artigos 
* Sítidos

### Ligazóns externas 
* Nuthatches. Family Sittidae.*Sitta* en IOC World Bird List.
* *Sitta neumayer* en CITES, na web do  Ministère français de l'Écologie, du Développement durable, des Transports et du Logement .
Juan Gallego Abeledo

**Juan Gallego Abeledo**, coñecido como **Buzo** ou **Comandante**, nado nos Casás (Meá, Mugardos) o 24 de decembro de 1923 e finado en Silán (Muras), o 21 de xuño de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
## Traxectoria 
Fillo de Manuel Gallego Durán e irmán de María Gallego Abeledo, comisaria política do destacamento Enrique Líster. Enlace da guerrilla, foi denunciado en 1948 por Alejo Pablo Mora García, un infiltrado da Garda Civil, e procesado na causa 40/48 por prestar auxilio a partidas armadas xunto con Antonio Barreiro Ruiz, Manuel Bastida Franco, José Beceiro Fernández, Sol Bertalo Blanco, Rosa Caridad Basas, Jaime Castro Rodríguez, Francisco Castro Roibal, José María Díaz Díaz, Antonio Díaz Pérez, Vicente Díaz Veiga, Emilio Domínguez Cubero, María Dopico Aneiros, José Dopico García, Constantino Fernández Rosado, José González Díaz, Francisco Graña Sequeiros, Germán López Rodríguez, Benito Paz Teijeiro, José Piñón Paz, Gerardo Pita López, Francisco Ponte Cabana, Alfonso Prados Pita, Francisco Ramos Calvet, Marcelino Rodríguez García, Manuel Rodríguez Sánchez, Daniel Romero López, Juan Romero Ramos, Antonio Sabín Prieto, Emilio Sande López, Silvestre Sanz García, Severino Suárez Ríos e Manuel Vázquez Rodríguez.

Integrouse en 1948 na IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Membro do destacamento Arturo Cortizas, foi tamén responsable do destacamento Segundo Villaboy desta agrupación. Foi abatido nun enfrontamento coa Garda Civil en Forcón (Silán, Muras) o 21 de xuño de 1949 con José Pedreira de la Iglesia, Celia González Pernas, Juan Pérez Dopico e Josefa Escourido Cobo.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha en Memoria da Coruña
Pobo romanés

Os **romaneses** (en ) son un grupo étnico que habita principalmente en Romanía que comparte unha cultura, uns devanceiros e unha lingua común, a lingua romanesa. Autores importantes consideran que os moldovos tamén son romaneses, o cal os convertería en predominantes tamén en Moldova. Os romaneses forman minorías étnicas en diversos países veciños.

Os romaneses son unha nación no sentido de *ethnos* (en romanés, *neam*); é dicir, a nación defínese máis polo sentido de pertenza a unha cultura romanesa común, a un mesmo grupo humano e a unha comunidade que fala romanés como lingua materna que non pola cidadanía ou polo feito de vivir nun país en concreto. A lei de cidadanía romanesa, promulgada en marzo do ano 1991, estabelece que a segunda e a terceira xeración que descende de romaneses teñen dereito a obter a cidadanía romanesa se falan un romanés fluído e demostran un coñecemento suficiente da historia e a cultura romanesas. Arredor do mundo, uns vinte e catro millóns de persoas teñen o romanés como lingua nai.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grupos étnicos de Europa
### Véxase tamén 
*A Concise History of Romanians
Sistema Europeo de Transferencia e Acumulación de Créditos

O **Sistema Europeo de Transferencia e Acumulación de Créditos** (**ECTS**, polas siglas do inglés *European Credit Transfer and Accumulation System*) é un sistema utilizado polas universidades europeas para validar materias e, dentro do denominado proceso de Boloña, cuantificar o traballo relativo ao estudante que traballa baixo os graos auspiciados polo Espazo Europeo de Educación Superior (EEES). Aínda que podería parecer que os créditos deste tipo se crearon a partir do devandito proceso de converxencia europea, en realidade xa se utilizaron en iniciativas de mobilidade estudantil anteriores como, por exemplo, o programa Erasmus.

Calquera sistema de asignación de créditos debe ter o seu equivalente en créditos ECTS. Os créditos resultantes do proceso de Boloña terán unha equivalencia exacta con respecto ao resto de universidades europeas, polo que unha das principais motivacións é a integración e a interacción dos estudantes nun marco continental.

Cómpre salientar que os créditos ao abeiro da Lei orgánica 11/1983, de reforma universitaria (LRU) só cuantifican o número de horas de traballo do alumnado na aula, mentres que os ECTS fan referencia ao traballo na clase e fóra dela; é dicir, indican canto tempo ten que dedicar o alumno a unha materia para poder aprendela (e aprobala).

Baseándose na idea de que cada curso universitarios debe constar de 60 créditos ECTS, faise unha equivalencia en relación á cantidade de horas anuais que o alumno debe estudar (arredor de 1.500 ou 1.800 horas), do que o resultado é 25 ou 30 horas de traballo relativo ao estudante por cada crédito.

O uso deste tipo de créditos non só reflicte unha maneira de cuantificar o ensino universitario senón que este, ao se centrar na tarefa do alumno e non na do profesor, require un cambio metodolóxico que consiga pór o alumno no centro do proceso de ensino e aprendizaxe, sendo coherente cos principios construtivistas que pon a énfase en que a educación a realiza, principalmente, o suxeito que aprende e non o profesor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Crédito académico
* Suplemento ao título
* Espazo Europeo de Educación Superior

### Ligazóns externas 
*Introduction to the ECTS Users' Guide. European Commission. *(En inglés)*
* Sistema Europeo de Créditos para a Educación e a Formación Profesionais (ECVET). *(En castelán)*
* Erasmus+. European Comission. *(En inglés)*
Sviataslaŭ Lohin

**Sviataslaŭ Lohin** (en ), nado como **Viačaslaŭ Viačaslavavič Lohin** (en ) o 26 de novembro de 1964 en Chernihiv, é un eclesiástico belaruso, primado da Igrexa ortodoxa autocéfala belarusa dende o 11 de maio de 2008, e arcebispo de Navahrudak e América do Norte.

## Traxectoria 
Naceu o 26 de novembro de 1964 en Chernihiv (hoxe en Ucraína) de pais enxeñeiros, Viačaslaŭ  Lohin e Liudmila Siz, orixinarios de Navahrudak (Belarús). Lohin graduouse polo Instituto Politécnico de Kíiv en 1986, e comezou a traballar como enxeñeiro.

En 1994 ingresou no Seminario de Kíiv até 1999, e posteriormente continuou os seus estudos relixiosos no Colexio de Santo André en Winnipeg, asociado á Universidade de Manitoba, até o ano 2000. O 27 de agosto dese ano foi ordenado diácono, e o 17 de decembro foi ordenado sacerdote da Igrexa ortodoxa autocéfala belarusa na igrexa de San Cirilo de Turaŭ de Toronto, e asignado á mesma parroquia.

Entre 2002 e 2007 foi reitor da parroquia da Santa Icona da Nai de Deus de Žyrovicy de Highland Park, en Nova Jersey, e a partir de 2005 tamén da catedral de San Cirilo de Turaŭ en Nova York. En outubro de 2006 foi elixido como candidato ao episcopado. En 2007 volveu ao seu primeiro destino en Toronto.

En febreiro de 2008 fixo votos monásticos e tomou o nome de Sviataslaŭ no mosteiro dos Catro Evanxelistas da Igrexa ortodoxa autocéfala ucraína nos Estados Unidos, en Houston (Texas). O 24 de febreiro de 2008 foi elevado ao rango de hegúmeno e arquimandrita. O 11 de maio de 2008 recibiu a consagración episcopal de mans dos bispos Oleksandr Bykovets e Makarios Carrion, da Igrexa ortodoxa autocéfala ucraína nos Estados Unidos, e de Paisii Dmokhovskyi, da Igrexa ortodoxa ucraína do patriarcado de Kíiv, como arcebispo de Navahrudak e América do Norte, e o sínodo da súa igrexa elixiuno administrador da mesma.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Biografía na páxina web da IOAB
José Muíños González

**José Muíños González**, nado na provincia de Pontevedra foi un avogado e xornalista galego.

## Traxectoria 
Avogado, aprobou as oposicións a rexistrador da propiedade en 1926. Foi rexistrador de Leste (Albacete), Castro Urdiales, Quiroga e A Cañiza. Foi vicepresidente da Juventud Católica de Pontevedra. Colaborou en *Eco de Galicia*, *El Diario de Pontevedra*, *Galicia Nueva*, *El Progreso* e *Vida Agraria* e dirixiu a revista *Acción*. Tamén colaborou en *Spes*.

## Vida persoal 
Casou con Marina Vidueira Lores en 1929.

## Notas
Gabeador (homónimos)

En ornitoloxía o termo **gabeador** utilizouse para referirse a:

* **gabeador**, hoxe chamado **subidor**, nome común das especies da familia dos cértidos, como o subidor común (*Certhia brachydactyla*) ou o subidor do norte (*Certhia familiaris*). 
* **gabeador**, hoxe chamado **agatuñadeira**, nome común dalgunhas especies da familia dos sítidos, como o agatuñadeira eurasiática, tamén chamado gabeador azul ou piquelo azul, (*Sitta europaea*).
* **gabeador vermello** (*Tichodroma muraria*), a única especie da familia dos ticodromádidos e a única que hoxe se chama gabeador oficialmente.
Suplemento ao título

O **suplemento ao título** é unha ferramenta que se desenvolveu no marco do proceso de Boloña, destinada a facilitar a comprensión dos estudos realizados. Non contén xuízos de valor e está emitido por institucións nacionais consonte un modelo desenvolvido conxuntamente por un grupo de traballo da Comisión Europea, o Consello de Europa e a UNESCO.

O suplemento europeo ao título consta de oito partes:
* Información sobre a persoa titular.
* Información sobre o título.
* Información sobre o nivel de cualificación.
* Información sobre o contido e os resultados obtidos.
* Información sobre a función da titulación.
* Información adicional.
* Certificación do suplemento.
* Información sobre o sistema nacional de ensino superior.
En xaneiro de 2005, o suplemento ao diploma adheriuse ao dispositivo Europass, "marco comunitario único para a transparencia das cualificacións e das competencias" en Europa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Espazo Europeo de Educación Superior
* Proceso de Boloña
* Sistema Europeo de Transferencia e Acumulación de Créditos (ECTS)
Alfonso Blanco

O nome **Alfonso Blanco** pode referirse a:

***Alfonso Blanco Torrado**, crego e ensaísta galego (n. 1950).
***Alfonso Blanco Quintela**, latinista e tradutor galego.
***Alfonso Blanco Bembibre**, produtor de televisión (Freixido 1970).
Semana Santa en Castela e León

[miniatura|336x336px|Virxe da Soidade, [Semana Santa de Zamora|Zamora.]]
A **Semana Santa en Castela e León** é, como en moitas outras Comunidades Autónomas españolas, unha importante manifestación cultural e popular que vira ao redor da celebración relixiosa cristiá da Semana Santa.

De gran variedade en cada unha das provincias, algunhas como a de Valladolid son destacadas polo enorme valor artístico das tallas procesionadas; outras, como a de Zamora, polo seu enorme recollemento, e todas, en xeral, polo seu carácter sobrio e xeralmente austero, que reflicte un carácter abertamente distinto en comparación con exemplos quizais máis coñecidos, como o andaluz.

Por outra banda, a Semana Santa constitúe, en Castela e León, un dos principais reclamos turísticos, que conseguen ano a ano atraer a decenas de miles de turistas, que chegan chamados polo carácter único destas celebracións. Trátase da Comunidade Autónoma con maior número destas celebracións declaradas festa de interese turístico internacional, oito en total: Ávila, León, Medina del Campo, Medina de Rioseco, Palencia, Salamanca, Valladolid e Zamora.

A primeira celebración en conseguir tal distinción en España foi a Semana Santa de Valladolid, en 1980, e actualmente xunto á Semana Santa de Zamora son as únicas a nivel nacional candidatas a Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade da UNESCO.

Pola súa banda, Astorga e Ponferrada gozan do distintivo de interese turístico nacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web Oficial da Semana Santa de Soria
* Web Oficial da Semana Santa de Salamanca 
* Semana Santa en Zamora, Salamanca e León
Confraría do Santísimo Rosario de Viveiro

A **Ilustre e Venerable Confraría do Santísimo Rosario** é unha das oito confrarías que existen na Semana Santa de Viveiro, e tamén unha das máis antigas da vila datada no século XIII.

## Estandarte 
O estandarte da Ilustre e Venerable Confraría do Santísimo Rosario foi confeccionado polas Escravas do Santísimo de Ferrol entre os anos 1976 e 1978. O seu tecido é de raso branco, con bordados en fío de ouro. Na parte central represéntase o símbolo mariano «Ave María» enmarcado por un gran rosario sobre o que, á súa vez, aséntase unha coroa. Os bordos decóranse con motivos florais e a súa base remata en tres frechas, das que colgan flocos e borlas. No reverso do estandarte, aparece bordada igualmente en fío dourado a inscrición «Ilustre e Venerable Confraría do Santísimo Rosario» así como a data de confección en números romanos.

## Procesións 
Durante a Semana Santa, a Ilustre e Venerable Confraría do Santísimo Rosario encárgase de sacar as seguintes procesións:
* Descendemento de Xesús da Cruz (Venres Santo)
* Procesión do Santo Enterro (Venres Santo)
* Encontro Eucarístico (Domingo de Resurrección)
Recentemente recuperouse a procesión da Virxe do Rosario despois de décadas sen se celebrar no mes de outubro (mes do Rosario).
Jesús Muíños González

**Jesús María Muíños González**, nado en Ribadeo, foi un sacerdote galego.

## Traxectoria 
Foi bacharel en Letras pola Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou en *El Eco Franciscano* e foi director da revista *Spes* a partir de 1947. Foi nomeado asesor relixioso do consello provincial da sociedade de San Vicente de Paúl na provincia de Pontevedra en 1980.

## Notas
Semana Santa en Andalucía

[miniatura|Nazarenos en [Xerez da Fronteira.|332x332px]]
A **Semana Santa en Andalucía** é a conmemoración anual cristiá da Paixón, Morte e Resurrección de Xesús de Nazaret e unha das expresións máis xenuínas do sentir cristián andaluz. Supón un fenómeno de carácter sociocultural, turístico e económico de grande importancia na comunidade, de grande arraigamento entre os seus habitantes, quen participan masivamente nela, dando lugar aos máis diversos enfoques, desde a máis estrita ortodoxia, até unha visión soamente cultural.

A través dos desfiles procesionais que se realizan en centenares de pobos e cidades, organizados polas confrarías, sácanse á rúa pasos con imaxes ou grupos escultóricos, en ocasións de gran valor histórico-artístico, representando escenas da Paixón, Morte e Resurrección. Estes van acompañados dun importante cortexo de penitentes ou nazarenos, vestindo o hábito da confraría, portando cirios ou cruces, ademais de farois, estandartes, así como mulleres de "mantilla" e acompañamento musical.

Están catalogadas a Semana Santa de Málaga (1980), Granada (2009) e Sevilla (1980), de interese turístico internacional, e de interese turístico nacional e rexional a celebración da Semana Santa en decenas de municipios andaluces como a de Xerez da Fronteira desde 1993, esta tamén de interese turístico internacional, así como 13 festas relacionadas coa Semana Santa de municipios repartidos por toda a xeografía andaluza. Ademais, o 17 de xullo de 2006 o goberno andaluz declarou de forma xeral á Semana Santa de Andalucía como festa de interese turístico de Andalucía debido ao fenómeno cultural que desempeña con características comúns e unitarias que a singularizan respecto doutras e por ser un importante elemento dinamizador da actividade turística de Andalucía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Guía Semana Santa Andalucía
* Rituais da Semana Santa andaluza. Atlas do Patrimonio Inmaterial de Andalucía. IAPH
* Modos de expresión da Semana Santa andaluza. Atlas do Patrimonio Inmaterial de Andalucía. IAPH
* Oficios da Semana Santa andaluza. Atlas do Patrimonio Inmaterial de Andalucía. IAPH
* Alimentación da Semana Santa andaluza. Atlas do Patrimonio Inmaterial de Andalucía. IAPH
* Bibliografía sobre a Semana Santa en Andalucía. IAPH
Zootopia

***Zootopia*** (tamén coñecido como ***Zootropolis*** nalgunhas rexións) é un filme estadounidense de animación por ordenador producido por Walt Disney Animation Studios e estreado por Walt Disney Pictures no 2016. É o filme 55 dos clásicos animados de Disney. O filme foi dirixido por Byron Howard e Rich Moore, co-dirixido por Jared Bush e protagonizado polas voces de Ginnifer Goodwin, Jason Bateman, Idris Elba, Jenny Slate, Nate Torrence, Bonnie Hunt, Don Lake, Tommy Chong, J. K. Simmons, Octavia Spencer, Alan Tudyk e Shakira.

## Personaxes 
* Ginnifer Goodwin como Oficial Judy Hopps
** Della Saba como Judy Hopps de nena
* Jason Bateman como Nicholas P. "Nick" Wilde
** Kath Soucie como Nick Wilde de neno
* Idris Elba como Xefe Bogo
* Jenny Slate como Dawn Bellwether
* Nate Torrence como Oficial Benjamin Clawhauser
* Bonnie Hunt como Bonnie Hopps
* Don Lake como Stu Hopps
* Tommy Chong como Yax
* J. K. Simmons como Leodore Lionheart
* Octavia Spencer como Mrs. Otterton
* Alan Tudyk como Duke Weaselton
* Shakira como Gazelle
* Raymond S. Persi como Flash
** Persi como Oficial Higgins
* Maurice LaMarche como Mr. Big
* Phil Johnston como Gideon Grey
* Fuschia! como Major Friedkin
* John DiMaggio como Jerry Jumbeaux Jr.
* Katie Lowes como Dr. Madge Honey Badger
* Gita Reddy como Nangi
* Jesse Corti como Manchas
* Tom Lister Jr. como Finnick
* Josh Dallas como porco da floraría
* Leah Latham como Fru Fru
* Rich Moore como Doug
* Peter Mansbridge como Peter Moosebridge
* Byron Howard como Bucky Oryx-Antlerson
* Jared Bush como Pronk Oryx-Antlerson
* Mark "Rhino" Smith como Oficial McHorn
* Josie Trinidad como Mrs. Dharma Armadillo
* John Lavelle como rato da construción
* Kristen Bell como Priscilla

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
The Discovery (filme)

***The Discovery*** é un filme británico-estadounidense de romance e ciencia ficción dirixido por Charlie McDowell que se estreou no ano 2017. O guión é obra de Justin Lader e McDowell. Está protagonizado por Rooney Mara, Jason Segel, Robert Redford, Jesse Plemons, Riley Keough e Ron Canada.

O filme estreouse internacionalmente no Festival de Cine de Sundance o 20 de xaneiro de 2017. Foi estreado o 31 de marzo de 2017, por Netflix.

## Personaxes 
* Rooney Mara como Isla
* Jason Segel como Will Harbor
* Jesse Plemons como Toby Harbor
* Riley Keough como Lacey
* Robert Redford como Thomas Harbor
* Ron Canada como Cooper
* Mary Steenburgen como Entrevistador

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Josefa Gallego Abeledo

**Josefa Gallego Abeledo**, nada nos Casás (Meá, Mugardos) o 8 de setembro de 1919 e finada no mesmo concello o 8 de decembro de 2005, foi unha guerrilleira antifranquista galega.

## Traxectoria 
O seu pai Manuel Gallego Durán e o seu tío Antonio Gallego Durán foron asasinados polos franquistas en 1936. Xunto cos seus irmáns María, Clementina, Guillermo e Juan Gallego Abeledo, coñecidos como Os Buzos, incorporouse á guerrilla. Comezou colaborando cos fuxidos. Cando a presión se fixo insoportable integrouse coa súa irmá María na IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia.

O 18 de xullo de 1951 salvou a vida ao escapar do cerco de Meá con Julián de la Rosa Zamorano e José Freire Barcia. O 20 de agosto volveu conseguir fuxir nunha redada cando estaba agochada na Cruz de Meá (Mugardos) nunha cova na casa de Dolores Loureda. Pasou tempo agochada coa súa irmá María e outros guerrilleiros no refuxio de Goente (As Pontes de García Rodríguez). O 27 de setembro de 1951 foi detida no seu domicilio dos Casás por unha confidencia. Xulgada en consello de guerra foi condenada a 23 anos de cadea, que finalmente quedaron reducidos a 10. Estivo nas prisións de Segovia e Alcalá de Henares.

Ao saír do cárcere pasou dous anos no País Vasco e despois marchou a Francia e instalouse en Gien. Os tres últimos anos de vida pasounos en Mugardos, onde finou o 8 de decembro de 2005.

## Vida persoal
En Francia casou con José Fernández Dopico e ao enviuvar volveu casar con Henry Georges Gentiliny.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Swaefred de Essex

**Swæfred** (ou **Suebred**) foi rei conxunto de Essex xunto co seu irmán, Sigeheard, desde 694 a 709, tras suceder ao seu pai Sæbbi.

## Traxectoria 
En 705, afastáronse do rei Ine de Wessex por amparar os seus rivais ao trono. No Sínodo de Brentford, estiveron de acordo en desterrar os rivais de Essex a cambio de que o rei Ine prometese non atacar Essex. A cronoloxía exacta dos derradeiros anos do seu goberno é incerta. Non se sabe se gobernaron xuntos até 709 ou se Swaefred morreu antes desa data.

Swæfred emitiu dous documentos relacionados con terras para establecer un mosteiro en Nazeing, a pesar de que estes documentos só sobreviviron en copias máis tardías. Emitiu un documento máis tardío  relacionado coas terras na Península de Dengie. Atribúenlle tamén un documento relacionado con terras en Twickenham (S65). Este documento ten sido descrito como posibelmente espurio, aínda que autores máis recentes concluíron que non hai razón ningunha para dubidar da súa autenticidade.

Por 709, Offa, fillo do correxente co seu pai e posterior rival, Sighere era polo menos herdeiro aparente e quizais cogobernante de Essex cando viaxou co rei Cenred de Mercia a Roma.  Sucedeu a Swæfred e Sigeheard.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Swæfred 1 en Prosopography of Anglosaxon England.
Enrique Fernández-Villamil

**Enrique Fernández-Villamil Alegre**, nado en Valencia en 1904 e finado en Madrid en 1967, foi un profesor e escritor español.

## Traxectoria 
Foi profesor do Instituto de Ensinanza Media de Pontevedra. Despois foi director da Biblioteca Pública e do Arquivo Histórico Provincial de Pontevedra. No franquismo foi concelleiro de Pontevedra. A mediados de 1955 foi nomeado director da oficina técnica do Servizo Nacional de Lectura en Madrid. Despois foi xefe do Servizo de Intercambio Bibliográfico da Biblioteca Nacional.

## Obras 
* *La puente vieja pontevedresa*, 1944.
* *Historia de la Universidad de Santiago de Compostela*, 1945-1947 (con Salvador Cabeza de León)
* *Pontevedra. Historia sucinta del nacimiento de una capitalidad*, 1946.
* *La escuadra de Galicia*, 1952.
* *Juntas del Reino de Galicia. Historia de su nacimiento, actuaciones y extinción*, 1962.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*La Biblioteca que erigió Villamil
Swaefberht de Essex

**Swæfberht de Essex** foi rei de Essex desde o 715 ata a súa morte.

### Traxectoria 
Gobernou xunto con Saelred de Essex (709–746) quen o nomeou  rei provisional en 715.
Antonio Gallego Durán

**Antonio Gallego Durán**, nado en Mugardos e finado no mesmo concello o 8 de agosto de 1936, foi un mergullador galego.

## Traxectoria 
Militante do Partido Republicano Radical Socialista. Foi asasinado na súa vila natal xunto co seu irmán Manuel Gallego Durán o 8 de agosto de 1936 cando tiña 38 anos. O seu cadáver apareceu no lugar da Igrexa da parroquia de Piñeiro.
Lapa olímpica

[dereita|miniatura|300x300px|A pira olímpica de [Xogos Olímpicos de 2012|Londres 2012, conformada por 204 «pétalos» —cuncas de cobre—, foi acesa por sete mozos atletas entre as 00:24 e as 00:38 BST do 28 de xullo de 2012.]]
A **lapa olímpica**, tamén chamada de** **flama olímpica ou chama olímpica (en ; en ) é un símbolo dos Xogos Olímpicos. Conmemora o roubo do lume dos deuses por parte de Prometeo e a súa posterior entrega á humanidade. As súas orixes remóntanse á antiga Grecia, onde se mantiña un lume a arder nas sedes de celebración dos Xogos Olímpicos. O lume foi reintroducido nos Xogos Olímpicos de Ámsterdam 1928 e desde entón foi parte fundamental dos Xogos Olímpicos Modernos.

A Carta Olímpica define a lapa olímpica como «a lapa que se acende en Olimpia baixo a autoridade do Comité Olímpico internacional (COI)», e o facho olímpico como «un facho portábel aprobado polo COI e destinado á combustión da lapa olímpica».

En Berlín 1936 introduciuse por primeira vez unha viaxe de remudas para levar a lapa desde Olimpia á sede dos Xogos. O percorrido do facho olímpico inicia nas ruínas do Templo de Hera, en Olimpia, onde a lapa é acesa cos raios do sol, e culmina co acendemento da pira olímpica durante a cerimonia de apertura na cidade sede. Ao contrario da lapa, o percorrido non ten un precedente antigo.
[miniatura|200x200px|Acendemento da pira olímpica en [Xogos Olímpicos de 1988|Seúl 1988.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
* símbolos olímpicos
Manatí do Caribe

O **manatí do Caribe** (*Trichechus manatus*) é unha especia de manatí da familia *Trichechidae* cuxo hábitat abrangue dende o golfo de México até a desembocadura do río Amazonas).

## Taxonomía 
*Trichechus manatus* foi descrito por primeira vez por Carl von Linné en 1758. É o meirande membro supervivente da orde dos mamíferos acuáticos Sirenia (que tamén inclúe o dugongo e o extinto *Hydrodamalis gigas*). O manatí do Caribe (*T.&nbsp;manatus*) é unha especie distinta do manatí do Amazonas (*T.&nbsp;inunguis*) e do manatí de África Occidental (*T.&nbsp;senegalensis*).

### Subespecies 
Con base en estudos xenéticos e morfolóxicos, distínguense tradicionalmente dúas subespecies: 
* *Trichechus manatus latirostris* - manatí de Florida
* *Trichechus manatus manatus* - manatí do Caribe ou antillano

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Animal Diversity Website: Trichechus manatus
*West Indian manatee from sirenian.org
Celia González Pernas

**Celia González Pernas**, **Celia da Ferrería**, nada en Silán (Muras) o 12 de marzo de 1918 e finada na mesma parroquia o 21 de xuño de 1949, foi unha guerrilleira antifranquista galega.

## Traxectoria 
Enlace da guerrilla. A caída de José Porto Lestegás e Benedicto Escourido Cobo precipitou a subida ao monte. Foi abatida nun enfrontamento coa Garda Civil en Forcón (Silán, Muras) o 21 de xuño de 1949 con José Pedreira de la Iglesia, Juan Gallego Abeledo, Juan Pérez Dopico e Josefa Escourido Cobo. Situada fóra da cabana cando se iniciou o cerco, caeu morta no primeiro intercambio de disparos. Estaba embarazada de oito meses.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
* 
* *O 36 na Galiza*, 1986, A Nosa Terra.
Josefa Escourido Cobo

**Josefa Escourido Cobo**, coñecida como **Xosefa da Lúa**, nada en Atián (Miñotos, Ourol) o 29 de marzo de 1910 e finada en Silán (Muras) o 21 de xuño de 1949, foi unha guerrilleira antifranquista galega.

## Traxectoria 
Traballaba como xornaleira. Enlace da guerrilla. Trala caída do seu fillo Benedicto Escourido Cobo xunto con José Porto Lestegás o 2 de outubro de 1948, a Garda Civil presentouse na súa casa co fin de trasladala ao cuartel da Brigadilla de Viveiro para que declarase, mais fuxiu mentres agardaban a que se mudase de roupa. Botouse ao monte. Foi abatida nun enfrontamento coa Garda Civil en Forcón (Silán, Muras) o 21 de xuño de 1949 con José Pedreira de la Iglesia, Juan Gallego Abeledo, Juan Pérez Dopico e Celia González Pernas.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Juan Muñoz Salcedo

Frei **Juan Antonio Muñoz Salcedo**, nado en Santisteban del Puerto (provincia de Xaén) o 26 de setembro de 1650 e finado o 5 de maio de 1728, foi un eclesiástico e catedrático español.

## Traxectoria 
Fillo de Pedro Muñoz Ortega e de Dona Elvira Salcedo. Co nome de Juan de Santisteban ingresou o 17 de febreiro de 1670 nos Xerónimos de San Lorenzo do Escorial antes de cumprir os vinte anos, onde cursou os oito do Colexio. Era moi erudito en ciencias eclesiásticas e foi Catedrático de Sagrada Escritura e de Teoloxía Moral no Escorial, chegando a ser predicador do rei. Foi elixido prior do mosteiro de Santa Catalina de Talavera sendo reelixido ao rematar o primeiro trienio de mandato. Do priorado de San Lorenzo pasou a ser elixido polo rei Filipe V para ocupar o bispado de Mondoñedo, sendo confirmado polo constistorio romano o 20 de xullo de 1705 e tomando posesión da diocese o 2 de decembro dese mesmo ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Antonio de Guevara
José da Silva Bartolomé

**José da Silva Bartolomé**, **Moreno**, finado en Trasmonte (Oroso) o 14 de outubro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Acusado de realizar accións propagandistas contra o réxime o 14 de abril e o 1 de maio de 1946, foi declarado en rebeldía. Incorporouse á guerrilla xunto con Claudio Díaz Milia entre o 16 e o 19 de maio a través de Manuel Bello Parga e pasou a formar parte do destacamento Santiago Álvarez da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Cando Claudio Díaz Milia desertou o 28 de xullo, a guerrilla comezou a sospeitar que José da Silva podía ser un infiltrado e ser o responsable da caída de Marcelino Rodríguez Fernández. Foi fusilado por orde de Manuel Ponte o 14 de outubro de 1946 en Trasmonte (Oroso). Xunto ao seu cadáver apareceu unha nota escrita:

## Vida persoal 
Casou con Carmen Boo Pato.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

*
WOEID

Un **WOEID** (Where On Earth IDentifier) é un identificador de referencia de 32 bits, orixinalmente definido por GeoPlanet e agora asignado por Yahoo!, que identifica calquera característica da Terra. No ano 2009, Yahoo! liberou por primeira vez a información do WOEID de GeoPlanet ó público, producíndose a última liberación o 1 de xuño de 2012. Pouco despois Yahoo! decidiu deter a descarga de datos até que determinasen un xeito mellor de achegar os datos como parte do servizo".

WOEIDs son empregado por outros proxectos, incluíndo Flickr, OpenStreetMap, e zWeather.

## Notas
José Porto Lestegás

**José María Porto Lestegás**, **Herbellas**, nado no Valadouro cara a 1908 e finado en Miñotos (Ourol) o 2 de outubro de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Panadeiro en Viveiro. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 8 de setembro, xulgado por auxilio á rebelión e condenado a 5 anos de prisión. Estivo na prisión de Burgos. Instalado en Ourol, rexentou a panadería da Praza da Fontenova. Tamén era tratante de gando e dedicábase a mercar carne para a carnizaría da súa irmá. Logo de pasar polo cuartel de Viveiro arrestado por colaborar cos fuxidos, botouse ao monte e incorporouse á guerrilla. Foi abatido nun enfrontamento coa Garda civil xunto con Benedicto Escourido Cobo o 2 de outubro de 1948 nos montes de Leborín en Miñotos (Ourol). Feridos por disparos dunha metralladora, ambos permaneceron varias horas agochados até que a “Brigadilla” despregou cans para localizalos e alumeou a zona cos faros do coche de liña de Galera. José gastou a munición que lle quedaba fronte as forzas represivas, comeu documentos con información da partida e despois de lanzar unha granada, suicidouse coa última bala.
 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Benedicto Escourido Cobo

**Benedicto Escourido Cobo**, coñecido como **Lúa**, nado en Atián (Miñotos, Ourol) en 1928 e finado na mesma parroquia o 2 de outubro de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Josefa Escourido Cobo. Carpinteiro e baixista da orquestra de Miñotos. Era enlace do grupo de José Vázquez Gómez "Ubaldo". Logo da súa morte o 12 de novembro de 1947, incorporouse á guerrilla. Foi capturado nun enfrontamento coa Garda Civil xunto con José Porto Lestegás o 2 de outubro de 1948 nos montes de Leborín en Miñotos (Ourol). Feridos por disparos dunha metralladora, ambos permaneceron varias horas agochados até que a “Brigadilla” despregou cans para localizalos e alumeou a zona cos faros do coche de liña de Galera. José Porto gastou a munición que lle quedaba fronte as forzas represivas e suicidouse coa última bala. Benedicto foi detido e -atado a unha escaleira para desprazalo-, torturárono para que descubrise a cova da estrada entre Silán e O Viveiró usada como deposito de armas dos fuxidos. Alí non atoparon armas pero si información sobre Celia González e a súa nai Josefa Escourido. Benedicto, moi malferido, foi asasinado no Salón do Carme de Abaixo (Miñotos, Ourol) onde a Garda Civil parou a xantar.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
George Robert Gray

[miniatura|160px|*[Chauna chavaria*. Lámina de *Genera of Birds*.]]

**George Robert Gray**, nado o 8 de xullo de 1808 en Londres, e finado o 6 de maio de 1872 na mesma cidade, foi un zoólogo e escritor inglés, especializado en ornitoloxía.

## Traxectoria 
miniatura|160px|Lámina 8 de *The Monograph of the Genus Phasma*.

Naceu no barrio de *Little Chelsea* de Londres, e era fillo de Samuel Frederick Gray (1766-1828), naturalista, botánico e farmacólogo, famoso na súa época. Era o irmán máis novo do tamén zoólogo John Edward Gray. Fixo os seus primeiros estudos na Merchant Taylor's School.

En 1831 entrou a traballar no British Museum, hoxe Natural History Museum, de Londres, como axudante conservador do departamento de zooloxía. Comezou por realizar catálogos de insectos, publicando en 1833 súa obra *Entomology of Australia*.

Participou na tradución á lingua inglesa da parte entomolóxica do *Règne animal* de Georges Cuvier.

Publicou a obra *Zoology of the Voyage of HMZ Erebus & Terror, Birds of New Zealand* de 1846 a 1875, no que o final da publicación completouna Richard Bowdler Sharpe (1847-1909).

Foi xefe da sección ornitolóxica do British Museum, durante corenta e un anos, e membro da *Royal Society*.

A máis importante publicación de George Gray foi *Genera of Birds* (1844–1849), ilustrada por David William Mitchell e Joseph Wolf, que inclúe 46 000 referencias.

Georges R. Gray foi, sobre todo, un home de museo, e case non tivo experiencia de campo.

## Obras 
*1831 *The Zoological Miscellany Zool. Miscell*. (1): [1] 1–40
*1833 *The Entomology of Australia, in a series of Monographs. Part I. The Monograph of the Genus *Phasma*. London.
*1835 *Synopsis of the species of insects belonging to the family of Phasmidae.* Londres. Longmans. 
*1846 *Descriptions and Figures of some new Lepidopterous Insects chiefly from Nepal*. Londres, Longman, Brown, Green e Longmans.
*1843 *Description of several species of the genus Phyllium*
*1852 *Catalogue of Lepidopterous Insects in the British Museum*. Part 1. Papilionidae. 
*1871 *A fasciculus of the Birds of China*. Londres, Taylor and Francis.
*1875 *The Zoology of the Voyage of HMS Erebus Erebus & HMS Terror. Birds of New Zealand*. (Con Richard Bowdler Sharpe).

## Abreviatura 
A abreviatura **G. R. Gray** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Barbara Mearns & Richard Mearns (1988): *Biographies for Birdwatchers: The Lives of Those Commemorated in Western Palearctic Bird Names''. Londres: Academic Press. ISBN 0-12-487422-3.

### Ligazóns externas 
*Plates and text from Gray's 1833 Monograph on Phasmidae
*Digitised works by or about George Robert Gray en Biodiversity Heritage Library.
Capirote (penitente)

[dereita|miniatura|241x241px|Nazareno na localidade de [Plasencia.]]
Chámase **capirote** a un chapeu alto de forma cónica. Historicamente utilizouse con diversos propósitos pero na actualidade úsase como parte dos traxes dos confrades que procesionan (nazarenos) na Semana Santa española. Este vocábulo non vén recollido no Dicionario da Real Academia Galega.

## Véxase tamén
Dragón (militar)

miniatura|Dragón francés en 1806.|319x319px
Os **dragóns** eran soldados que, desde mediados do século XVI até principios do XIX, combatían como cabalaría (xeralmente ao ataque) e infantaría (á defensiva normalmente).

## Historia 
O seu antecedente máis remoto é o dimaco (do grego *dimakhēs*) macedonio, un soldado de cabalaría pesada, que tamén loitaba a pé cando era necesario.

En 1554 o mariscal de Francia Carlos I de Cossé-Brissac creou un corpo de arcabuceiros que combatían a pé e desplazábanse a cabalo, para servir no exército do Piemonte. É nesta época cando se comeza a empregar o nome, de orixe incerta, *dragón/s*. Crese que pode aludir aos dragóns duns supostos estandartes das tropas de Brissac, ou ben a un mosquete curto ou carabina así chamado/a naquel tempo.

A principios do século XVII, Gustavo II Adolfo de Suecia desenvolveu este tipo de tropas para os seus exércitos, equipando ao dragón con sabre, machado e mosquete, sendo imitado por case todos os exércitos europeos. Ao longo do século XVII foi perdendo progresivamente importancia o carácter ata desaparecer totalmente: a partir das primeiras guerras de Frederico II O Grande de Prusia, *dragón* fixo referencia tamén á cabalaría media, e a comezos do seguinte século raras veces loitaban xa a pé. Non obstante, algúns exércitos seguiron denominando *dragóns* a certas unidades como as de cabalaría media ou lixeira (e no século XX mecanizada), mesmo até a actualidade.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rexemento de Dragóns de Buenos Aires
* Dragonada (militar)
Salpornis

***Salpornis*** é un xénero de aves paseriformes, un dos dous que conforman a familia dos cértidos, que comprende aos **subidores** máis típicos.

## Características 
De pequeno tamaño e aspecto típico dos subidores, a súa cola ten doce plumas, arredondadas nos extremos. A fosa nasal está libre, desprovista de serdas. A lingua termina en cinco serdas.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1847 polo zoólogo inglés George Robert Gray.

### Etimoloxía 
O nome *Salpornis* está formado pos elementos do latín científico *salp-*, tirado, segundo algún s etimoloxístas, do termo do grego antigo σαλιγκτής *salpinktḗs* "o trompeta", e *-ornis*, derivado do grego antigo ὄρνις *órnis*, "paxaro".

### Clasificación 
No xénero recoñécense na actualidade dúas especies, unha que vive na India e outra de distribución africana, esta última considerada anteriormente como unha subespecie. Pero as diferenzas en tamaño, chíos e as secuencias do ADN mitocondrial apoiaron a división das poboacións africanas e indias, para formar a nova especie *Salpornis salvadori*.

Daquela, no xénero recoñécense dúas especies, unha delas con dúas subespecies (ou tres, segundo os autores).

* '*Xénero *Salpornis'''* G. R. Gray, 1847 
** *Salpornis salvadori* (Bocage, 1878)
** *Salpornis spilonotus* (Franklin, 1831) (Ás veces denominada *Salpornis spinolota*)
*** *Salpornis spilonotus rajputanae* Meinertzhagen & A. Meinertzhagen, 1926 
*** *Salpornis spilonotus salvadori* (Bocage, 1878) 
*** *Salpornis spilonotus spilonotus* (Franklin, 1831) 

miniatura|240px|Cabezas e pés de *Tichodroma* e *Salpornis*.

### Controversia taxonómica 
*Salpornis* é un xénero que na actualidade se inclúe na familia dos Certhiidae. Pero no pasado fora incluído na familia dos *Sittidae* ou colocado nunha familia propia, a dos *Salpornithidae*.

As análise filoxenéticas moleculares mostran que definitivamente está dentro da superfamilia dos Certhioidea, pero subsiste certa incerteza acerca da súa situación en relación cos xéneros *Sitta*, *Tichodroma* e *Certhia*.

Aínda que son de aparencia similar aos subidores do xénero *Certhia*, porén, non utilizan as súas colas para apoialas nos troncos das árbores nas súas escaladas, e algunhas evidencias moleculares demostran que está máis cerca das agatuñadeiras do xénero *Sitta*, mentres que outro estudo suxire unha relación máis estreita con *Tichodroma muraria*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Tietze D. T. & J. Martens (2010): "Intraspecific differentiation in Spotted Creepers, Salpornis spilonotus (Aves: Passeriformes: Certhiidae)", *Vertebrate Zoology* **60**: 163-170.
* Rasmussen, P. C. & J. C. Anderton (2012): *Birds of South Asia: the Ripley Guide*, 2ª ed. Bellaterra (Barcelona): *Lynx Edicions*.

### Outros artigos 
* Paseriformes
* Cértidos

### Ligazóns externas 
* Especies de *Salpornis* na *Lista vermella'' da UICN.