Anxiopoetina

As **anxiopoetinas** ou anxiopoietinas son proteínas que forman parte da familia dos factores de crecemento vasculares que exercen un papel na anxioxénese embrionaria e posnatal. A sinalización da anxiopoetina ten unha correspondencia directa coa anxioxénese, o proceso polo cal se forman novas arterias e veas a partir de vasos sanguíneos preexistentes. A anxioxénese prodúcese polo brote de novos vasos, migración e proliferación de células endoteliais, e desestabilización e estabilización dos vasos. Son responsables da ensamblaxe e desensamblaxe da cuberta endotelial do interior dos vasos sanguíneos. As citocinas anxiopoetinas están implicadas no control da permeabilidade  microvascular, vasodilatación e vasoconstrición  por sinalización das células musculares lisas de arredor dos vasos. 
Ata agora identificáronse catro anxiopoetinas: ANGPT1, ANGPT2, ANGPTL3 e ANGPT4.

Ademais, hai varias proteínas que están estreitamente relacionadas ou son similares a anxiopoetinas: , , , , , , , .

A anxiopoetina 1 é fundamental para a maduración dos vasos, adhesión , migración e supervivencia celular. A anxiopoetina 2 promove a morte celular e perturba a vascularización. Porén, cando está en conxunción co factor de crecemento endotelial vascular ou VEGF, pode promover a neovascularización.

## Estrutura 
[miniatura|Estrutura da proteína anxiopoetina. Consta do dominio superclúster [N-terminal, a rexión enlazadora, o dominio enrolado central e o sitio de unión no C-terminal.]]
Estruturalmente, as anxiopoetinas teñen un dominio superclúster N-terminal, un dominio enrolado central, unha rexión enlazadora e un dominio relacionado co fibrinóxeno C-terminal responsable da unión entre o ligando e o receptor. Aínda que se discute moito que os receptores TIE específicos sexan mediadores de sinais augas abaixo da vía de estimulación da anxioxénese, si está claro que TIE-2 ten a capacidade de activarse como resultado da unión de anxiopoetinas.

As proteínas anxiopoetinas 1 a 4 son ligandos para os receptores Tie-2. Tie-1 heterodimerízase con Tie-2 para aumentar e modular a transdución de sinais de Tie-2 para o desenvolvemento e maduración vascular. Estes receptores de tirosina quinases exprésanse tipicamente nas células endoteliais vsculares e macrófagos específicos para as respostas inmunitarias. A anxiopoetina 1 e a sinalización de tirosina quinases son esenciais para regular o desenvolvemento dos vasos sanguíneos e a estabilidade dos vasos maduros. O aumento dos niveis de Ang2 promove a anxioxénese tumoral, metástases e inflamación. Os medios que sexan efectivos para controlar a Ang2 na inflamación e o cancro deberían ter un valor clínico. As anxiopoetinas, máis en conreto Ang-1 e Ang-2, funcionan man a man co VEGF na mediación da anxioxénese. Ang-2 funciona como antagonista de Ang-1 e promove a regresión das vasos se non está presente VEGF. Ang-2 funciona con VEGF facilitando a proliferación celular e a migración das células endoteliais. Informouse de cambios na expresión de Ang-1, Ang-2 e VEGF no cerebro de ratas despois dunha isquemia cerebral.

### Sinalización da anxioxénese 
As células endoteliais necesitan para migrar afrouxar as súas conexións endoteliais degradando a lámina basal e o armazón da matriz extracelular dos vasos sanguíneos. Estas conexións son un determinante clave da permeabilidade vascular e liberan os contactos das células periendoteliais, o cal é tamén un importante factor na estabilidade e madureza dos vasos. Despois de que se elimina a barreira física, baixo a influencia dos factores de crecemento VEGF con contribucións adicionais doutros factores como a anxiopoetina 1, as integrinas e quimiocinas xogan un papel esencial. VEGF e Ang-1 están implicadas  na formación do tubo endotelial.

### Sinalización da permeabilidade vascular 
As anxiopoetinas 1 e 2 son moduladores da permeabilidade endotelial e da función de barreira. As células endoteliais segregan anxiopoetina 2 para a sinalización autócrina mentres que as células parenquimáticas do tecido extravascular segregan anxiopoetina 2 sobre as células endotelaiis para a sinalización parácrina, a cal despois se une á matriz extracelular e é almacenada dentro das células endoteliais.

### Cancro 
Propúxose a anxiopoetina 2 como biomarcador en varios tipos de cancros. Os niveis de expresión de anxiopoetina 2 son proporcionais ao estadio en que se encontre o cancro pulmonar de células pequenas e tamén o de células non pequenas. Tamén se indicou que exerce un papel na anxioxénese inducida nos carcinomas hepatocelular e endometrial. Nos experimentos realizados usando anticorpos bloqueantes para a anxiopoetina 2 observouse unha diminución das metástases en pulmóns e ganglios linfáticos.

## Importancia clínica 
A desregulación da anxiopoetina e da vía da tirosina quinase é común en enfermidades relacionadas co sangue, como a diabetes, malaria, sepse e hipertensión pulmonar. Isto pode verse segundo as proporcións de anxiopoetina 2 e anxiopoetina 1 no soro sanguíneo. Concretamente, os niveis de anxiopoetinas proporcionan unha indicación para a sepse. As investigacións sobre a anxiopoetina 2 mostraron que está implicada no comezo do choque séptico. A combinación de febre e altos niveis de anxiopoetina 2 están correlacionados cunha maior perspectiva de desenvolver un choque séptico. Tamén se mostrou que os desequilibrios entre a sinalización de anxiopoetinas 1 e 2 poden actuar independentemente entre si. Un factor anxiopoetina pode sinalizar a un alto nivel mentres que o outro factor anxiopoetina permanece cunha sinalización de nivel basal. anxioxénese, e supervivencia global no carcinoma de células escamosas oral. A anxiopoetina 2 circulante é un marcador para a enfermidade cardiovascular temperá en nenos con diálise crónica. O herpesvirus asociado a sarcoma de Kaposi induce a liberación rápida de anxiopoetina 2 das células endoteliais.

A anxiopoetina 2 está elevada en pacientes de anxiosarcoma.

A sinalización de anxiopoetina é relevante tamén no tratamento do cancro. Durante o crecemento dun tumor, as moléculas proanxioxénicas e antianxioxénicas están en desequilibrio. O equilibrio altérase de maneira que se incrementa o número de moléculas proanxioxénicas. Son recrutadas anxiopoetinas xunto con VEGF e o factor de crecemento derivado de plaquetas (PDGFs). Isto é relevante para o uso clínico no tratamento de cancros porque a inhibición da anixioxénese pode axudar a suprimir a proliferación de tumores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*