open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Eoloir Jarnknesson

**Eoloir Jarnknesson** (en nórdico antigo: *Halldór* ou *Heløri*; en irlandés: *Eoloir mac Ergní*) foi un xefe nórdico-gaélico que se cre que gobernou o Reino de Dublín durante uns meses despois do asasinato do anterior monarca viquingo Mac Auisle en 883. 
## Traxectoria
Eoloir era fillo dun viquingo chamado Járnkné (*xeonllo de ferro*). Non se debe confundir con Glúniairn, outro dos monarcas de Dublín do século X. Intentouse identificar a Eoloir con Ottir Iarla, pero non hai unha base ou xustificación histórica fiábel.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
Reino de Dublín

O **Reino de Dublín** (en gaélico irlandés: *Dubh Linn*) foi un pequeno pero poderoso enclave e centro comercial nórdico-gaélico que controlaba principalmente algunhas partes da costa irlandesa arredor de Dublín, coincidindo aproximadamente co moderno condado de Dublín. Os viquingos chegaron a esta zona nalgún momento do século IX. Hai evidencias de *longphorts* viquingos en Irlanda cara ao ano 841. O reino foi gaelizándose gradualmente, como aconteceu con outras rexións de tradición celta en diferentes períodos históricos, producindo un sincretismo cultural polo que se coñeceron como nórdico-gaélicos.

En 988, Máel Sechnaill mac Domnaill liderou a conquista irlandesa do reino de Dublín, unha data tradicionalmente tomada como a fundación da cidade, aínda que xa tiña varios séculos de historia. A mediados so século XI, o Reino de Leinster comezou a exercer unha gran influencia sobre o de Dublín e, a pesar diso, este último sobreviviu como estado independente ata a invasión normanda de Irlanda en 1171.

## Reis de Dublín 
miniatura|Árbore xenealóxica dos Uí Ímair.|left
O reino estivo gobernado por unha monarquía de orixe escandinava, probabelmente norueguesa, que se adaptou á cultura goidélica a partir do reinado de Máel Sechnaill mac Domnaill. A dinastía nórdica-gaélica Uí Ímair, fundada por Ivar o Desosado, foi a máis extensa, influente e poderosa de Dublín e outros territorios viquingos das Illas do Norte na era viquinga.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia de Irlanda.
* Reino de Irlanda.
* Reino de Cork.
* Reino de Waterford.
* Reino de Osraige.
* Longford.
* Uí Ímair.
* Dubgaill e Finngaill.

### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Cronoloxía do Reino Viquingo de Dublín.
Ofuscación (informática)

No desenvolvemento de software, a **ofuscación** é a práctica de crear código fonte ou máquina que sexa intencionadamente difícil de entender para os humanos ou os ordenadores. De xeito similar á ofuscación na linguaxe natural, a ofuscación de código pode implicar o uso de formas innecesariamente indirectas para escribir instrucións. Os programadores poden ofuscar o código para ocultar o seu propósito, lóxica ou valores incrustados. As principais razóns para facelo son evitar a manipulación, disuadir a enxeñaría inversa ou crear un crebacabezas ou un desafío recreativo para desofuscar o código, un desafío que adoita incluírse nos crackmes. Aínda que a ofuscación se pode facer manualmente, realízase máis habitualmente mediante ofuscadores.

## Panorama 
A arquitectura e as características dalgunhas linguaxes poden facelos máis fáciles de ofuscar que outras. C, C++ e a linguaxe de programación Perl son algúns exemplos de linguaxes fáciles de ofuscar. Haskell tamén é bastante ofuscable, a pesar de ser bastante diferente na súa estrutura.

As propiedades que fan que unha linguaxe sexa ofuscable non son inmediatamente obvias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Stegomalware
* Xestión de dereitos dixitais

### Ligazóns externas 
*
Jmail

**Jmail** é un arquivo baseado en navegador dos arquivos de Epstein que foron publicados polo Comité de Supervisión e Reforma do Goberno da Cámara de Representantes dos Estados Unidos ao abeiro da «Lei de Transparencia dos Arquivos de Epstein» (EFTA). 

## Historia 
O sitio web está estilizado nunha base de Gmail e, máis tarde, nas interfaces doutros sitios (Facebook, Google Drive, YouTube, Spotify, Google Flights, Amazon, Wikipedia), co obxectivo de facilitar o acceso e a navegación aos comunicados da EFTA. O sitio web está deseñado desde o punto de vista das caixas de entrada de correo electrónico persoais do financeiro e delincuente sexual Jeffrey Epstein, jeevacation@gmail.com e jeeproject@yahoo.com, e contén conversas por SMS ata 2019. Jmail incorpora «Jemini», unha intelixencia artificial e unha parodia de Gemini, que busca entre os textos dos comunicados da EFTA para contrarrestar as afirmacións do Departamento de Xustiza dos Estados Unidos de que buscar entre os comunicados é pouco práctico debido a «limitacións técnicas». Unha lapela de «persoas» destaca as persoas destacadas mencionadas nos correos electrónicos.  

Jmail foi fundado por Riley Walz, un artista de internet, e Luke Igel, cofundador de Kino AI. Igel afirmou que «creo que a parte máis tola e metafórica é que estás a ler os seus correos electrónicos privados del, intentando limpar a súa propia reputación». O sitio web lanzouse publicamente en novembro de 2025; o seu desenvolvemento levou cinco horas en total. Posteriormente, os amigos de Walz e Igel desenvolveron *JPhotos*, unha base de datos de imaxes de publicacións da EFTA; *JFlights*, un sitio web de seguimento dos voos de Epstein; e *Jamazon*, un sitio web similar a Jmail que rastrexa os pedidos de Epstein en Amazon. En febreiro de 2026, os desenvolvedores engadiron *Jwiki*, unha parodia da Wikipedia que detalla persoas asociadas con Epstein.

Segundo a páxina de créditos oficiais do proxecto, entre os diferentes colaboradores das distintas partes do proxecto están Diego Rodriguez, Cora Kyler, Melissa Du, Ricardo de Arruda, Aidan Dunlap, Advait Paliwal, Molly Cantillon, Will Depue, Jason Liu e Watcher.

A finais de novembro de 2025, o sitio web acumulaba uns 18,4 millóns de visitas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Sirens (serie de televisión)

***Sirens*** é unha serie de televisión estadounidense de comedia negra creada por Molly Smith Metzler. Baséase na súa propia obra de 2011 *Elemeno Pea*. A historia desenvólvese ao longo dun explosivo fin de semana nunha luxosa propiedade de praia. A serie describiuse como unha "exploración incisiva, sexy e escuramente divertida das mulleres, o poder e a clase". Estreouse o 22 de maio de 2025, conseguindo valoracións positivas da crítica.

## Sinopse 
Devon está preocupada pola estraña relación da súa irmá Simone coa súa nova xefa, a multimillonaria Michaela, e decide que é hora de intervir.

## Personaxes 
### Principais 
* Meghann Fahy como Devon DeWitt
* Milly Alcock como Simone DeWitt
* Glenn Howerton como Ethan Corbin III
* Bill Camp como Bruce DeWitt
* Felix Solis como Jose
* Kevin Bacon como Peter Kell
* Julianne Moore como Michaela "Kiki" Kell

### Secundarios 
* Britne Oldford como Missy
* Josh Segarra como Raymond
* Trevor Salter como Jordan/Morgan
* Lauren Weedman como Patrice
* Emily Borromeo como Astrid
* Jenn Lyon como Cloe
* Erin Neufer como Lisa

## Notas
Regato de Tejada

O **regato de Tejada** é un curso de auga que discorre pola Comunidade de Madrid, en España.
dereita|miniatura|Ponte de pedra sobre o regato.

## Nacemento 
Nace nas ladeiras do Cerro de San Pedro, Colmenar Viejo, atravesa as localidades de Tres Cantos e Colmenar Viejo e desemboca no encoro de El Pardo.

Pertence á conca do Manzanares, sendo o seu afluente pola esquerda, que á súa vez pertence á conca do Texo.
Central eléctrica de El Navallar

A **central eléctrica de El Navallar** é unha central eléctrica que se atopa en Colmenar Viejo (Comunidade de Madrid, España) inaugurada en 1900.

## Historia 
Foi a primeira en fornecer enerxía hidroeléctrica a Madrid. Xunto coa presa do encoro de Santillana, a base para abastecer de enerxía eléctrica a Colmenar Viejo (inaugúrase a iluminación pública en Colmenar o 7 de novembro de 1901). Abastécese dun salto de auga duns 100 metros alimentado por unha tubaxe (inicialmente estaba formada por 4 tubos) de 8 km de lonxitude cuxa orixe está no encoro de Santillana. O “Plan Integral de Aproveitamento do Recurso Hidroeléctrico” da Canle de Isabel II iniciouse en 1989 coa modernización desta central, que na actualidade segue prestando servizo.

A súa inauguración en 1900 supuxo o abandono dos muíños que se atopaban ao longo da canle do río Manzanares, xa que esta central posibilitou a instalación de muíños eléctricos que podían ser construídos lonxe do río e máis próximos aos núcleos de poboación.
Juan de Barrios

**Juan de Barrios Vega**, nado en Colmenar Viejo, en 1563, e finado en Madrid, c. 1646, foi un médico, cirurxián e astrólogo castelán.

## Traxectoria 
Naceu en Colmenar Viejo (Madrid) en 1563, fillo de Juan de Barrios, barbeiro, e Ana Vega. Estudou medicina en varias universidades como a de Alcalá de Henares, Lleida, Valencia e Sevilla. Descoñécese en cal recibiu o título, pero segundo Hernández Morejón foi na de Valladolid. Emigrou a Cidade de México en 1589, onde escribiu *De la verdadera cirugía, medicina y astrología* (1607) e, segundo Antonio de León Pinelo, *Libro en el cual se trata del chocolate, qué provechos haya y si sea bebida saludable ó no, y en particular de todas las cosas que lleva, y qué receta conviene para cada persona y cómo se conocerá cada uno de qué complexión sea para que pueda beber el chocolate, de suerte que no le haga mal* (1609). Do primeiro, Hernández Morejón salienta as súas ideas sobre as febres intermitentes perniciosas, que de Barrios di que sufriu, e sobre a condución de auga a Cidade de México. O segundo libro inclúe receitas de chocolate en función do sexo e temperamento (sanguíneo, flegmático ou melancólico) de quen o toma. Regresou a España en 1644 e morreu en Madrid ao redor de 1646.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Colmenareña

A **colmenareña** é unha raza ovina orixinaria da Comunidade de Madrid. Tamén é coñecida como **serrana**. Atópase en grave perigo de desaparición.

## Características 
miniatura|319x319px|Diferentes extensións das manchas faciais.
miniatura|200x200px|Rabaño de colmenareñas.
Agrupa animais de perfil recto ou subconvexo, mesomorfos e de tamaño pequeno, consecuencia do difícil medio no que viven. A cor é branca con pigmentación negra ou marrón na cabeza e extremidades. Devandita pigmentación pode presentarse na cara en forma de manchas máis ou menos grandes ou como unha única mancha que cubra o rostro. A la é entreaberta e de baixa calidade. As ovellas adoitan pesar entre 30 e 35 kg, e os carneiros entre 45 e 60 kg.

Trátanse de animais moi rústicos con gran capacidade de adaptación ao medio no que viven, para o que tivo que adoptar formas elipométricas, para os efectos de diminuír as súas necesidades nutritivas. Así mesmo hai que sinalar as súas salientables características maternais e a súa boa aptitude para a produción de leite.

## Historia da raza 
A raza colmenareña queda encadrada no tronco churro. Algúns consideran que procede do cruzamento entre ovinos da zona e ovellas churras. Trátase dunha raza presente dende antigo na rexión que, con todo, pasou desapercibida para os científicos até hai algunhas décadas.

## Distribución 
A área xeográfica da raza localízase na zona norte da Comunidade de Madrid, principalmente en Colmenar Viejo, Torrelaguna, Collado Villalba, Manzanares el Real e Miraflores de la Sierra.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Ficha zootécnica da raza Colmenareña
Olatz

**Olatz** é un nome propio feminino vasco. Deriva dun topónimo relacionado coas cabanas de pastores e no terreo circundante, a miúdo traducido como 
"lugar da cabana" ou "mallada". Asóciase coas localidades e ermidas marianas en Guipúscoa (Azpeitia, Legazpi). O sufixo -tz é frecuente na toponimia e na onomástica vasca.

## Uso e difusión 
Olatz é un nome relativamente moderno no seu uso como nome de persoa, popularizado durante o século XX co rexurdimento da identidade cultural vasca e a recuperación de nomes tradicionais en éuscaro.

## Notas
Ermida da Nosa Señora dos Remedios de Colmenar Viejo

A **ermida da Nosa Señora dos Remedios** é unha construción relixiosa situada no concello español de Colmenar Viejo, na parte setentrional da Comunidade de Madrid. Atópase a uns catro quilómetros do centro urbano, na estrada que se dirixe a Guadalix de la Sierra.

## Patrimonio 
Contén a imaxe da Nosa Señora dos Remedios, patroa de Colmenar Viejo, que foi descuberta en 1914 durante unha reforma da anterior imaxe. Esta pequena imaxe responde á tipoloxía de *Virxe sentada nun trono co Neno sentado no xeonllo esquerdo*, que historicamente ten o seu período de esplendor a partir do século&nbsp;XII.

A ermida é o centro dun importante enclave arqueolóxico do norte da Comunidade de Madrid. Dentro do edificio salienta a existencia dun alicerce de pedra con dous tipos de inscricións. No primeiro, situado na súa parte posterior, hai seis letras de orixe latina, abreviaturas de TER AVC, e que se cre, podería tratarse dunha mouteira indicativa dos límites de separación entre territorios administrativos da época romana. A segunda inscrición, de data descoñecida e difícil lectura, trata sobre a data na que se achou a actual imaxe da Virxe.
esquerda|miniatura|232x232px|Mouteira romana empregada como pedestal para flores dentro da ermida.
Diante da porta de acceso á ermida atópase un pórtico illado, traído dende o centro urbano nos anos 1940, pertencendo ao antigo Hospital de pobres de Colmenar Viejo (século&nbsp;XVI).

No exterior, salientan os restos arqueolóxicos da necrópole visigoda de Remedios atopada no recinto anexo á ermida.

## No cinema 
Parte das escenas do filme *El Cid* (1961), dirixido polo estadounidense Anthony Mann e coa actuación nos papeis principais de Charlton Heston e Sophia Loren, foron rodadas na ermida.

## Notas
Devesa de Navalvillar

A **devesa de Navalvillar** é un espazo natural que se atopa no concello de Colmenar Viejo, Madrid (España). Existen referencias a ela dende o século XI, onde se menciona que o rei Afonso X cazaba osos nas súas paraxes. Dende hai algúns séculos perdeu a súa masa forestal pola venda da madeira para o pago das débedas municipais. Debido á súa situación nas marxes da serra de Guadarrama, protexida polo norte polo cerro de San Pedro foi lugar de asentamentos dende a antigüidade. Entre os restos atopados hai gran cantidade de vivendas visigodas dos séculos VI e VII que perduraron até despois da toma da península polos árabes do século VIII e minas de metais. 

Xa en época moderna foi escenario de rodaxes cinematográficas, máis de duascentas (*Spartacus*, *El Cid* e gran cantidade de *spaghetti westerns*; prácticas de tiro militar, almacén de material municipal e lugar de lecer).

## Fauna e flora 
miniatura|A devesa de Navalvillar emprégase como pasto comunitario para o gando vacún.
Polo seu gran valor ecolóxico o Concello de Colmenar Viejo dispón dun plan de conservación dende 1996.

* Fauna: os animais que dan grande importancia a este lugar son os seguintes: o raposo, o corzo, a aguia imperial ibérica, a aguia real, o bufo real, o voitre negro, gran variedade de garzas, miñatos negros e reais, o voitre eurasiático e a cegoña branca.

* Flora: freixo, aciñeira, carballo anano, sobreira e grandes variedades de flores.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* A devesa de Navalvillar e o cinema.
RadA

A proteína de reparación do ADN e recombinación **RadA** é un homólogo de arqueas da proteína bacteriana RecA e da proteína eucariota Rad51, que exerce unha función esencial na recombinación homóloga e no mantemento da estabilidade xenómica facilitando a reparación de roturas de dobre febra.

## Notas
Parque Histórico Nacional da Cultura Hopewell

Os **montículos cerimoniais Hopewell** son un Patrimonio da Humanidade nos Estados Unidos que preserva oito montículos monumentais construídos pola Cultura Hopewell. Os sitios constan de grandes formas xeométricas que cobren varias hectáreas de superficie. Construídos aproximadamente entre o ano 0 e o 400 d.C., os montículos atópanse ao longo dos afluentes do río Ohio no estado actual de Ohio. Representan a riqueza e a profundidade da cultura, a ciencia, a astronomía e a arquitectura monumental sagrada precolombianas. Moitos sitios foron arados e reducidos en tamaño durante case 200 anos de uso agrícola.

En 2008, o Departamento do Interior presentou os Movementos de Terra Cerimoniais de Hopewell como un dos 14 sitios da súa lista provisional a partir da cal os Estados Unidos fan propostas para a lista de Patrimonio Mundial da UNESCO. A UNESCO inscribiu os movementos de terra como o 25º e máis novo Patrimonio Mundial dos Estados Unidos o 19 de setembro de 2023. Os complexos son propiedade e están xestionados polo Servizo Nacional de Parques e a Ohio History Connection.

## Antecedentes 
O Hopewell de Ohio foi unha expresión da cultura Hopewell que era dominante no sur de Ohio. Esta rexión contén a maior concentración de xacementos de Hopewell e foi un centro da esfera de interacción de Hopewell que abarcaba gran parte da actual América do Norte, desde as Montañas Rochosas ata Florida. Aínda que a relación precisa con outros xacementos de Hopewell non está clara, atopáronse en grandes cantidades nestes xacementos produtos exóticos de toda América do Norte, como obsidiana de Wyoming, cunchas do Golfo de México e cobre da península superior de Michigan. Estes bens foron transformados en artefactos elaborados como láminas de mica talladas e pipas de pedra con efixias de animais.

A función exacta ou os cronogramas específicos de construción dos túmulos seguen sen estar claros debido a séculos de abandono e destrución, á falta de información escrita ou oral e á natureza única dos sitios. Varios factores indican que o tamaño da poboación, tanto en sitios específicos como na área xeral, era relativamente baixo. Non hai evidencia de agricultura intensiva nin de grandes sociedades asentadas. Como resultado, crese que os túmulos foron construídos por cazadores-recolectores como lugares cerimoniais e funerarios, en contraste coas sociedades centralizadas de construción de túmulos como as de Cahokia séculos despois.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Àlex Carbonell

**Àlex Carbonell i Vallès**, nado en Sant Cugat del Vallès o 15 de setembro de 1997, é un futbolista catalán que xoga na posición de centrocampista. O seu equipo actual é o Futebol Clube Penafiel da Segunda Liga.

## Traxectoria en clubs
Con 6 anos de idade Carbonell ingresou en La Masia. En 2011 pasou a formar parte da base do Unió Esportiva Cornellà, regresando en 2013 ás categorías inferiores do Fútbol Club Barcelona. O 29 de agosto de 2015, sendo aínda un xogador xuvenil, Carbonell debutou co Barcelona Atlètic nun partido da Segunda División B contra o CF La Pobla de Mafumet.

O 21 de novembro de 2016, pouco despois de ser promovido definitivamente ao filial, Carbonell asinou un novo contrato de cinco anos co Barcelona. O seu debut no primeiro equipo tivo lugar o 30 de novembro dese ano, cando foi titular nun encontro da Copa do Rei 2016/17 perante o Hércules.

O 27 de xullo de 2017 anunciouse a fichaxe de Carbonell polo Reus Deportiu da Segunda División. En xaneiro de 2019, cando a LFP anunciou a suspensión do Reus para competir no fútbol profesional, Carbonell abandonou o club catalán. Poucos días despois asinou un contrato de curta duración co Córdoba Club de Fútbol. En marzo de 2019 chegou a un acordo de contratación co Valencia Club de Fútbol e foi asignado ao Valencia Mestalla para o resto da tempada.

O 9 de xullo de 2019 fíxose oficial a cesión de Carbonell ao Fortuna Sittard da Eredivisie. En setembro de 2020 Carbonell fichou polo FC Luzern cun contrato por dúas tempadas. O 13 de xullo de 2021, tras pouco tempo de xogo co Luzern, Carbonell chegou a un acordo co Celta de Vigo e foi asignado ao Celta Fortuna na Primeira División RFEF.

No verán de 2022 Carbonell regresou ao FC Barcelona e formou parte do filial durante unha tempada. O 13 de xullo de 2023 foi fichado polo Amorebieta, recén ascendido á Segunda División. Àlex Carbonell volveu á máxima categoría neerlandesa o 26 de xuño de 2024, cando asinou un contrato co Almere City FC por dous anos con opción a un terceiro.

O 7 de xullo de 2025 anunciouse a fichaxe de Carbonell polo Club Deportivo Lugo da Primeira Federación.  En xaneiro de 2026 pasou a formar parte do Futebol Clube Penafiel da Segunda Liga cun contrato até xuño de 2027.

## Traxectoria internacional
Àlex Carbonell foi internacional coa selección de fútbol sub-16 de España e tamén coa sub-17.

## Palmarés
**Luzern**
* Copa de Suíza: 2020–21

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Àlex Carbonell en LaPreferente.com
Tre ciotole

***Tre ciotole*** é unha película de 2025 coescrita e dirixida por Isabel Coixet. Está baseada na novela homónima de Michela Murgia, publicada uns meses antes da súa morte.
## Sinopse 
Marta e Antonio viven en Roma. A aparente indolencia de Marta cara aos intereses de Antonio lévao a romper a súa relación. Este acontecemento tamén terá un impacto físico en Marta, que comeza a sufrir problemas gastrointestinais. Xusto cando Antonio se decata de que tomou unha decisión impulsiva que vai en contra dos seus sentimentos aínda vivos, Marta descobre, no seu lugar, toda a beleza que nunca coñecería se as cousas non tivesen cambiado. Mentres tanto, o seu colega de filosofía, timidamente namorado de Marta, promételle vixiar os asuntos pendentes que Marta, finxindo que marcha de viaxe, non pode rematar no instituto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista a **Isabel** **Coixet** en Página 2
InfoWorld

***InfoWorld*** (**IW**) é unha empresa estadounidense de medios de comunicación de tecnoloxías da información que comezou como unha revista mensual en 1978, pero que pasou a ser unha publicación web en 2007. Tendo como publicacións irmás *Macworld* e *PC World*, é propiedade de Regent LP desde 2025.

## Panorama 
Con sede en San Francisco, IW conta con colaboradores e persoal de apoio en todo Estados Unidos. Desde a súa fundación, os lectores de *InfoWorld* consistiron principalmente en profesionais de TI e negocios.

*InfoWorld* céntrase en contidos prácticos, análises e editoriais elaborados por unha mestura de xornalistas tecnolóxicos con experiencia e profesionais da tecnoloxía en activo. O sitio web ten unha media de 4,6 millóns de visualizacións de páxinas mensuais e 1,1 millóns de visitantes únicos mensuais.

## Historia 
A revista foi fundada por Jim Warren en 1978 como *The Intelligent Machines Journal* (IMJ).

En febreiro de 1980, un ano despois de ser vendida a International Data Group (IDG), a revista cambiou o seu nome a *InfoWorld*. En 1986, comezou a columna de Robert X. Cringely; para moitos, esa columna baixo pseudónimo era a cara de *InfoWorld*, e os seus estreitos vínculos con Silicon Valley en particular.

Ata o 15 de xuño de 1987, número 24, volume 9, *InfoWorld* foi publicado por Popular Computing, Inc., unha filial de CW Communications, Inc. Desde entón, foi publicado por InfoWorld Publishing, Inc., unha filial de IDG Communications, Inc.

O inventor de Ethernet, Bob Metcalfe, foi director executivo e editor de 1991 a 1996 e contribuíu cunha columna semanal ata o ano 2000. A medida que a revista pasaba a estar exclusivamente baseada na web, a edición impresa final databa do 2 de abril de 2007 (volume 29, número 14, número 1384).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Gaio Fabio Píctor (cónsul)

**Gaius Fabius Pictor** (en ) foi un maxistrado romano, fillo do pintor Gaio Fabio e irmán do cónsul Numerio Fabio Píctor. Formaba parte da familia dos *Fabii Pictores*, unha rama da *gens Fabia* iniciada polo seu pai.
## Traxectoria 
Foi elixido cónsul no ano -269, xunto con Quinto Ogulnio Galo, e librou unha guerra contra os picentinos, que non rematou ata o ano seguinte. Durante o seu consulado, cuñouse prata por primeira vez en Roma.

Xunto con Ogulnio Galo conquistou, con considerábel dificultade, a cidade de Aufidena, de identificación, aínda que probabelmente sexa a mesma cidade mencionada por Xoán Zonaras como *Caricini*, a principal cidade dos caracenos. Esta cidade sería o actual Castel di Sangro.

## Notas
Stegomalware

O ***stegomalware*** é unha forma de software malicioso que aproveita técnicas de esteganografía para ocultar o seu código, datos de configuración ou comunicacións de comando e control (C&C) dentro de soportes dixitais aparentemente benignos, como imaxes, ficheiros de son, vídeos, documentos ou tráfico de rede. Normalmente integra cargas útiles cifradas ou ofuscadas en soportes dixitais e só as extrae e execútaas en tempo de execución, o que dificulta significativamente a detección tradicional baseada en sinaturas e en *sandbox*. O estegomalware observouse en ataques que van desde ameazas persistentes avanzadas (APT) ata ciberdelitos con motivación financeira, e agora é obxecto de estudos académicos específicos, proxectos de investigación e iniciativas internacionais de aplicación da lei.

A distinción clave entre o estegomalware e o malware ofuscado tradicional reside na localización da codificación. Despois da ofuscación, o código malicioso permanece presente dentro do executable e, en teoría, pódese descubrir mediante unha análise estática. En contraste, o estegomalware oculta a carga útil completamente dentro dun medio de cobertura (imaxe, son, etc.), permanecendo invisible ata que o malware a extrae e executa dinamicamente en tempo de execución.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ofuscación (informática)

### Ligazóns externas 
*
Gaio Fabio Píctor (pintor)

**Gaio Fabio Píctor** (en ) foi un pintor romano da *gens Fabia*. Recibiu o *agnomen* Pictor ("pintor"), que pasou como *alcume* aos seus descendentes, os *Fabii Pictores*.

## Traxectoria 
Decorou o templo de *Salus* con pinturas por orde do ditador Gaio Xunio Bubulco Bruto cando era censor no ano -307. Bubulco Bruto dedicara o templo durante a súa ditadura no ano -302.

As pinturas dos muros do templo probabelmente representaban a batalla gañada por Bubulco Bruto contra os samnitas. Esta é a pintura romana máis antiga da que hai constancia. O templo ardeu durante o reinado de Claudio, e Dionisio de Halicarnaso eloxia a gran corrección do debuxo, a graza das cores e a ausencia de toda afectación.

## Notas
Gaio Fabio Píctor

Levaron este nome dúas persoas na antiga Roma:
***Gaio Fabio Píctor (pintor)**, pintor romano do século -IV.
***Gaio Fabio Píctor (cónsul)**, cónsul romano, fillo do anterior.
Luis Taboada Montoto

**Luis Taboada Montoto**, nado en Quiroga o 24 de agosto de 1892, foi un político galego.

## Traxectoria 
Sexto fillo do matrimonio de Inocencio Taboada Fernández e Florinda Montoto Barral. Ferroviario. Nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931 foi elixido concelleiro da Coruña e foi tenente de alcalde. Militante de Izquierda Republicana. En xaneiro de 1936 foi ascendido e destinado a Pamplona como subxefe de Vías e Obras. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e ingresou na Prisión Provincial de Pamplona. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas.

## Vida persoal 
Era irmán de Inocencio Taboada Montoto. Casou con María Crespo Neira e foi pai de José Taboada Crespo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Luís Taboada Montoto e a triste historia familiar
* Os Taboada de Quiroga: unha familia marcada pola Guerra Civil
* Ficha en Memoria da Coruña
Inocencio Taboada Fernández

**Inocencio Taboada Fernández**, nado en Quiroga cara a 1861 e finado no mesmo concello en setembro de 1933, foi un político galego.

## Traxectoria 
Secretario de concello de Quiroga dende os anos dez. Ao rematar a ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Quiroga e tomou posesión o 6 de abril de 1930. Cesou no cargo logo das eleccións do 12 de abril de 1931 que trouxeron a República. Finou en Quiroga en setembro de 1933. 

## Vida persoal 
Casou con Florinda Montoto Barral e foi pai de Julia, Mario, Inocencio, Carmen, Manuel, Luis, Alfonso, José, Flora, María e Álvaro Taboada Montoto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Os Taboada de Quiroga: unha familia marcada pola Guerra Civil
RECQL4

A **ADN helicase dependente de ATP Q4** é un encima que en humanos está codificado polo xene ***RECQL4*** do cromosoma 8, antes chamado ***RECQ4***.

As mutacións en *RECQL4* están asociadas coa doenza autosómica recesiva síndrome de Rothmund-Thomson, un trastorno que ten características de envellecemento prematuro. Ademais da síndrome de Rothmund-Thomson, as mutacións *RECQL4* están tamén asociadas coas síndromes RAPADILINO e de Baller-Gerold. Hai dous tipos de síndrome de Rothmund-Thomson e é o tipo 2 o que se presenta en pacientes que portan mutacións prexudiciais en ambas as copias (homocigose) do xene *RECQL4*. Esta condición está asociada cun alto risco de desenvolver osteosarcoma (tumor maligno de óso).
*RECQL4* recibe o seu nome por ser homólogo (compartir secuencia) doutros membros da familia da helicase RecQ. Outras dúas doenzas xenéticas débense a mutacións noutras helicases RECQ. A síndrome de Bloom está asociada con mutacións no xene *BLM* e a síndrome de Werner no xene *WRN*.

## Reparación do ADN 
As roturas de dobre febra no ADN son potencialmente mortais para unha célula e deben ser reparadas. A reparación das roturas de dobre febra por recombinación homóloga é un importante mecanismo celular para evitar esta letalidade. RECQL4 ten un papel esencial no primeiro paso da recombinación homóloga, denominado resección do extremo. Cando hai deficiencia en RECQL4, a resección do extremo, e, por tanto, a recombinación homóloga, están reducidas. As probas suxiren que outras formas de reparación do ADN como a unión de extremos non homólogos, a reparación por escisión de nucleótidos e a reparación por escisión de bases tamén dependen da función de RECQL4. Na síndrome de Rothmund-Thomson, a asociación da reparación do ADN mediada por deficiencia en RECQL4 e o envellecemento prematuro é consistente coa teoría do envellecemento por danos no ADN.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

### Ligazóns externas 
* Entrada de GeneReviews/NCBI/NIH/UW sobre a síndrome de Rothmund-Thomson
Aiko el grupo

**Aiko el grupo** é unha banda española de punk pop e indie pop formada en Santander en 2019. O conxunto está integrado por Teresa Iñesta, Lara Miera e Bárbara López. 

A súa música combina elementos do riot grrrl, o o‑fi e o pop de guitarras, caracterizándose por cancións breves, letras irónicas e unha estética deliberadamente desenfadada. Desde o seu debut, publicaron varios EP e dous álbums de estudio, e recibiron atención da crítica especializada dentro da escena independente española.

## Historia 
### Orixes e formación (2019–2020) 
Aiko el grupo naceu tras unha noite na que Iñesta, Miera e López, amigas desde facía anos, decidiron iniciar un proxecto musical conxunto. Compartían influencias do indie pop, o punk e o movemento riot grrrl. A chegada do batería Jaime Acosta completou a formación e consolidou un son máis cohesionado.

### Primeiras actuacións e fichaxe (2020–2022) 
Tras os seus primeiros concertos en Madrid, o grupo comezou a chamar a atención no circuíto independente. O seu estilo directo e a súa estética desenfadada atraeron ao selo Elefant Records, que os incorporou ao seu catálogo e permitiulles gravar e distribuír as súas primeiras cancións con maior alcance. 

### Recoñecemento nacional e expansión (2023–presente) 
A partir de 2023, a banda experimentou un notable crecemento nos medios. Medios especializados describíronos como unha das bandas revelación do momento, destacando a súa capacidade para esgotar entradas en cidades como Madrid e Barcelona, así como a súa presenza en festivais e colaboracións con grupos como shego, Mujeres, Triángulo de Amor Bizarro e Axolotes Mexicanos.

## Estilo musical e influencias 
Aiko el grupo fusiona elementos do punk-pop, o indie pop, lo‑fi e o rrriot punk. As súas cancións caracterízanse por guitarras rápidas e distorsionadas, melodías vocais múltiples, letras irónicas e humorísticas e unha produción crúa e inmediata. A crítica sinalou influencias de bandas como Le Tigre, Joanna Gruesome ou Comet Gain.

## Membros 
* Teresa Iñesta – guitarra e voces
* Lara Miera – guitarra e voces
* Bárbara López – teclado e voces

### Ex membros 
* Jaime Acosta – batería e voces (2020-2023) 

## Discografía 
### Álbums de estudo 
* Va totalmente en serio… (2020) 
* Me están apuntando con un arma (2023)

## Notas
Antonio Mussabini

**Antonio Mussabini**, nado en Esmirna o 12 de xuño de 1805 e finado en Bornova o 4 de maio de 1861, foi un eclesiástico católico latino, arcebispo de Esmirna dende 1838 até o seu pasamento.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia de comerciantes orixinaria de Siria que se mudara a Esmirna e que adaptara o seu apelido (antes *Mouchablis*) para facelo mais "latino". Segundo as fontes o seu pai era de Alepo

En 1857 mercou un terreo co obxectivo de construír unha catedral (hoxe a catedral de San Xoán). Porén, mentres comezaban os preparativos da construción, finou no cargo o 4 de maio de 1861. Grazas á súa boa relación co sultán Abdülaziz I conseguiu non só os permisos senón tamén unha doazón de 11.000 liras de ouro.

## Notas
Óscar ao mellor casting

O **Óscar ao mellor castng** (**Academy Award for Achievement in Casting**) é un premio entregado pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas como parte dos premios Óscar. Presentouse por primeira vez como unha categoría independente, en 2026 na 98ª edición, o que elevou a 24 o número total de categorías competitivas dos Óscar.

Antes do establecemento do premio, só un director de casting, Lynn Stalmaster, recibira un premio honorífico.

## Historia 
Os directores de casting procuraban desde polo menos o final da década de 1990 un recoñecemento nos Óscar. Unha proposta similar foi considerada en 1999, mais foi rexeitada. En xullo de 2013 a Academia creo a Casting Directors Branch, que tivo un importante papel na posta en marcha do premio.

O 8 de febreiro de 2024, a Academia anunciou a creación da nova categoría, afirmando:

O CEO da academia Bill Kramer e a presidenta Janet Yang destacaron o fito, mentres que as directoras do Casting Directors Branch Richard Hicks, Kim Taylor-Coleman e Debra Zane destacárono como un mérito do colectivo.

## Gañadores 
## Notas 
## Véxase tamén
Manex Lozano

**Manex Lozano Carmona**, nado en Iruña o 23 de febreiro de 2007, é un futbolista navarro que xoga na posición de dianteiro. O seu equipo actual é o Racing de Santander da Segunda División, cedido polo Athletic Club.

## Traxectoria en clubs
Lozano comezou a súa formación no Club Deportivo Oberena. En 2023 ingresou nas categorías inferiores do Athletic Club. Durante a tempada 2024/25 anotou 23 goles en 33 partidos co equipo xuvenil. O 27 de xuño de 2025 renovou contrato co club vasco até 2029.

Manex Lozano participou na tempada 2025/26 da Liga Xuvenil da UEFA e marcou seis goles nos seus primeiros cinco partidos. Ao mesmo tempo formou parte do segundo filial do Athletic, o Club Deportivo Basconia da Segunda Federación. O 10 de xaneiro de 2026 anunciouse a súa cesión ao Racing de Santander da Segunda División até xuño dese ano. O seu debut profesional co Racing tivo lugar ese mesmo día, cando foi substituto de Maguette Gueye e anotou o segundo gol para unha derrota por 2-3 contra o Real Zaragoza.

Posteriormente xogou na rolda de oitavos de final da Copa do Rei contra o Fútbol Club Barcelona. Na liga anotou un gol contra a Unión Deportiva Las Palmas, rival directo do Racing para o ascenso. En febreiro de 2026 Lozano sufriu unha rotura do ligamento cruzado que o retirou do xogo durante o resto da tempada 2025/26.

## Traxectoria internacional
O 12 de decembro de 2025 foi convocado pola selección de fútbol sub-19 de España para xogar a Copa SBS no Xapón. Lozano debutou poucos días despois nunha vitoria por 4-2 perante o equipo anfitrión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Manex Lozano Perfil na web oficial do Athletic Club
Paisaxe cultural de Gedeo

A **Paisaxe Cultural de Gedeo** é unha rexión da zona de Gedeo, parte do Estado Rexional do Sur de Etiopía no centro-sur de Etiopía. Esténdese polo flanco oriental do Gran val do Rift de Etiopía, abarcando desde os 1307 a 3072 m sobre o nivel do mar. O agroforestal tradicional é practicado na rexión polo pobo gedeo. Debido a estas prácticas tradicionais, á súa longa historia de ocupación e á importancia cultural da rexión, a paisaxe cultural de Gedeo inscribíuse na Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO en 2023. As estelas máis grandes miden uns 8 metros de alto e 1 metro de diámetro, e representan imaxes antropomórficas e fálicas. Tamén se atoparon varios sitios de enterramento e unha necrópole, e son comúns os petróglifos gravados. A área contén varios bosques sagrados dos que está prohibida a talla. As plantas autóctonas máis comúns son a Millettia e a Cordia africana, e a cereixa africana tamén medra nestes bosques.

## Notas 
## Véxase tamén
Vicente de Andrade

**Vicente de Andrade Nunes de Oliveira**, nado en Trofa o 20 de xuño de 2004, é un futbolista profesional portugués. Xoga como defensa central no Celta de Vigo Fortuna, o filial do Real Club Celta de Vigo que na tempada 2025-26 compite no grupo primeiro da Primeira Federación.
## Traxectoria 
Vicente de Andrade é fillo do arquitecto portugués José Carlos Nunes de Oliveira, un dos arquitectos responsábeis do deseño do Halo, o miradoiro e ascensor que conecta a avenida de García Barbón coa estación de Vigo-Urzaiz.

Vicente de Andrade formouse nas categorías inferiores do fútbol portugués antes de iniciar a súa carreira profesional. Na tempada 2024–25 fichou polo Celta de Vigo Fortuna procedente do Rio Ave FC, e asinou contrato co club galego ata xuño de 2026.

Fixo o seu debut co Celta Fortuna na Primeira Federación, onde se consolidou como defensa no eixo da defensa. Na tempada 2025–26 sufriu unha lesión de gravidade que o mantivo fóra varios meses por mor da rotura do ligamento cruzado anterior do seu xeonllo dereito, que supuxo unha baixa prolongada para o futbolista e unha baixa significativa para a defensa do filial.

## Notas
Torre Quirosno

A **torre de Quirosno** é un pazo situado no concello galego de Nigrán. Foi construída en 1938 polo arquitecto Emilio Salgado Urtiaga, discípulo de Antonio Palacios, e que fora alcalde de Vigo entre 1934 e 1935.

Na propiedade habitaron persoeiros coma o cineasta Jaime de Armiñán e o seu pai, ou Isaac Fraga Penedo, magnate dos Cines Fraga.

## Arquitectura
O pazo consta de aproximadamente uns 322 metros cadrados, 11 habitacións, dous andares e unha torre de planta cadrada. Está construída en seixo e ten un estilo rexionalista.

Posúe tamén varios elementos característicos como son os contrafortes nos ángulos e os remates ameados das fachadas.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía
*
The Endless River

***The Endless River*** é o décimo quinto e derradeiro álbum de estudio da banda británica de rock progresivo Pink Floyd, publicado o 10 de novembro de 2014 a través do selo Parlophone Records en Europa e de Columbia Records no resto do mundo. Foi o terceiro álbum do grupo gravado baixo a dirección do guitarrista David Gilmour e o primeiro tras a morte do teclista Richard Wright, que aparece postumamente. Foi producido por Gilmour, Youth, Andy Jackson e Phil Manzanera.

*The Endless River* comprende principalmente música instrumental e ambiental composta por material gravado durante as sesións do álbum anterior de Pink Floyd, *The Division Bell* (1994). Gravouse material adicional en 2013 e 2014 no estudio de Gilmour no barco *Astoria* e nos Medina Studios en Hove, Inglaterra. Só unha canción, "Louder than Words", ten voz principal. Tras a morte de Storm Thorgerson, o artista creador das portadas de Pink Floyd, en 2013, a portada foi creada por Ahmed Emad Eldin, o estudio de deseño Stylorouge e Aubrey Powell, cofundadora do estudio de deseño de Thorgerson, Hipgnosis.

*The Endless River* promoveuse co sinxelo "Louder than Words" e con instalacións artísticas en cidades de todo o mundo. Converteuse no álbum máis reservado de todos os tempos en Amazon UK e estreouse no número un en varios países. A edición en vinilo foi o lanzamento en vinilo máis vendido no Reino Unido dende 1997. *The Endless River* recibiu críticas dispares: algúns críticos eloxiaron o ambiente nostálxico, mentres que outros o atoparon pouco ambicioso ou divagante.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas producidos por David Gilmour, Phil Manzanera, Youth e Andy Jackson.

## Notas
Linchamento de Elwood Higginbotham

En setembro de 1935 unha turba branca racista linchou a **Elwood Higginbotham** na cidade de Oxford, Mississippi, Estados Unidos.

## Antecedentes 
Elwood Higginbotham era un granxeiro inquilino negro de 29 anos. Foi acusado e encarcerado por presuntamente disparar contra o seu terratenente en defensa propia. Parecía improbable que fose condenado.

## Asasinato 
O 17 de setembro de 1935 unha turba racista irrompeu na súa cela e secuestrouno. Foi aforcado nunha árbore na intersección de North Lamar Boulevard e Molly Barr Road, fronte a unha multitude que celebraba o seu asasinato.

Nunca se procesou ninguén polo seu asasinato. A súa nai e o resto da súa familia fuxiron de Mississippi despois do linchamento.

## Legado 
Despois do asasinato de Higginbotham o secretario da NAACP, Walter White, escribiulle ao presidente Franklin D. Roosevelt, pedindo un proxecto de lei federal contra os linchamentos.

En 2018 colocouse unha placa no lugar no que se cre que foi linchado.

## Notas
Black Barbie: A Documentary

***Black Barbie: A Documentary*** é un filme documental estadounidense de 2023 sobre a creación da primeira boneca negra de Barbie en 1980. O filme dirixiuno, escribiuno e produciuno Lagueria Davis. Estreouse no festival de cinema South by Southwest de 2023 e lanzouse en Netflix o 19 de xuño de 2024.

## Acollida 
Na páxina web de recensións Rotten Tomatoes, o 96 % das 27 opinións dos críticos son positivas, cunha valoración media de 7,2/10. O consenso do sitio web di: «Levou 20 anos para que unha boneca Barbie negra aparecese xunto a outras brancas nos andeis; este documental inspirador e perspicaz destaca as mulleres que persistiron para facelo posible».

## Notas
More

***More*** é a primeira banda sonora e terceiro álbum de estudio da banda británica de rock progresivo Pink Floyd, publicado o 13 de xuño de 1969 a través do selo EMI Columbia no Reino Unido. Nos Estados Unidos foi lanzado o 9 de agosto de 1969 por Tower Records. A banda sonora é da película homónima, que se filmou principalmente en Eivisa e foi a estrea como director de Barbet Schroeder. Foi o primeiro álbum da banda no que o antigo líder Syd Barrett non participou.

O álbum entrou no *top 10* no Reino Unido, pero recibiu críticas dispares. Varias cancións foron interpretadas en concertos de Pink Floyd nos anos seguintes.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Pink Floyd (Roger Waters, Richard Wright, Nick Mason e David Gilmour) e cantados por Gilmour, agás onde se indique. 

## Notas 
## Bibliografía 
*
Vulnerabilidade (informática)

En seguridade informática, unha **vulnerabilidade** é unha falla ou debilidade no deseño, construción ou operación e xestión dun sistema informático, que se pode explotar para violar a política de seguridade do sistema.

A palabra «vulnerabilidade», que tamén pode referirse a persoas, individuos illados ou grupos de individuos (grupos ou comunidades de persoas vulnerables),

Particularmente importantes son as vulnerabilidades dos sistemas informáticos ante hackers ou crackers.

## Ameaza 
Non se debe confundir o concepto de vulnerabilidade coa **ameaza**, que é o elemento activo que potencialmente desencadea un risco. A ameaza é o axente que, ao explotar unha vulnerabilidade, pode provocar unha interrupción, ataque ou dano ao sistema. As ameazas cibernéticas son de varios tipos (obviamente tamén as hai de natureza non cibernética).

Na práctica, a ameaza é a causa (moitas veces non directamente controlable), a vulnerabilidade é a co-causa (isto é controlable) que permite a acción da ameaza e, polo tanto, a manifestación do risco e o efecto relacionado (impacto, consecuencia).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bug
* Seguridade informática

### Ligazóns externas
Álex Zalaya

**Pedro Alejandro Zalaya Galardón**, máis coñecido como **Álex Zalaya**, nado en Zaragoza o 29 de abril de 1998, é un futbolista aragonés que xoga na posición de defensa. O seu equipo actual é o Racing de Ferrol da Primeira Federación.

## Traxectoria
Zalaya formouse nas categorías inferiores do Real Zaragoza.O 28 de agosto de 2016 debutou co Deportivo Aragón como titular nun partido de Terceira División contra o CD Belchite 97. A súa estrea profesional co primeiro equipo tivo lugar o 7 de setembro de 2016, cando foi substituto de Jorge Campo nun encontro da Copa do Rei 2016/17 perante o Real Valladolid.

Durante a tempada 2016/17, Álex Zalaya contribuíu ao ascenso do filial aragonés á Segunda División B. O 6 de xuño de 2017 foi promovido definitivamente ao primeiro equipo. O 31 de xullo de 2018 anunciouse a fichaxe de Zalaya polo Sporting Atlético, tamén na terceira categoría. En xaneiro de 2021 debutou como xogador titular do Sporting de Gijón nunha vitoria perante a Sociedad Deportiva Amorebieta na segunda rolda da Copa do Rei.

O 17 de agosto de 2021 fíxose oficial un novo contrato de Zalaya coa Unió Esportiva Cornellà da Primeira División RFEF. O 1 de setembro de 2022 incorporouse a un equipo filial da mesma categoría, o Barcelona Atlètic. Tras unha tempada no club catalán, Zalaya asinou polo Real Murcia no verán de 2023.

Zalaya fichou polo Ourense Club de Fútbol en agosto de 2024. O 24 de xuño de 2025 pasou a formar parte do Racing de Ferrol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Álex Zalaya en LaPreferente.com
Benxamín (nome)

miniatura|250x|*Benxamín* por Zurbarán.
**Benxamín** (en ; *Bīnyāmīn*) é un nome propio masculino galego. Esta forma escrita tamén é común co asturiano. Provén do hebreo *ben* 'fillo' e *jamin* 'dereita': 'fillo da man dereita', isto é, 'fillo predilecto'. En galego tamén ten o hipocorístico **Benxa**.

## Orixe 
A súa orixe é un personaxe bíblico, Benxamín, o máis novo dos doce fillos do patriarca Xacob.

## Benxamín noutras linguas 
* Alemán: Benjamin
* Aragonés: Benchamín
* Asturiano: Benxamín
* Castelán: Benjamín
* Catalán: Benjamí
* Éuscaro: Benjamin
* Francés: Benjamin
* Inglés: Benny (hip.) / Ben / Benjamin
* Italiano: Beniamino
* Portugués: Benjamim
* Romanés: Beniamin
* Ruso: Veniamin

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Benxamín
* Lista de nomes masculinos en galego
* Lista de nomes masculinos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes masculinos Real Academia Galega
Golfo de Shelikhov

O **golfo de Shelikhov** (en ruso: залив Шелихова; *zaliv Shélijova*) é un grande entrante na parte setentrional do mar de Okhotsk, que separa a parte continental de Rusia da península de Kamchatka. Ten dous brazos principais: a baía do Guízhiga, ao oeste; e a baía do Pénzhina, ao leste.

Este golfo leva o seu nome en honra do explorador e comerciante ruso Grigory Shelikhov, que foi quen fundou en 1784 o primeiro asentamento ruso en América (en illa Kodiak, na entón América rusa). 

## Xeografía 
O golfo ten unha lonxitude de 650 km, cunha anchura na boca de 130 km (entre o cabo Tolstói e cabo Yuzhny) e unha anchura máxima de 300 km, e ten unha profundidade máxima de 350 m.

As augas do golfo permanecen conxeladas desde decembro a maio. No golfo hai mareas moi marcadas, alcanzándose na baía do Pénzhina un valor de 12,9 m.

A baía é rica en recursos pesqueiros. 

O golfo de Shélijov non debe confundirse coa moito máis pequena baía de Shelikhov (*Bujta Shélijova*, 50.37N, 155.62E), sita tamén no mar de Okhotsk na costa noroeste da illa de Paramushir.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Koryakia
* Location