open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Instituto Galego de Información

O **Instituto Galego de Información** **(IGI)** foi fundado no ano 1977 polo intelectual compostelán Isaac Díaz Pardo. Nun principio o IGI xurdiu a partir da idea do xornalista Lorenzo Varela de publicar un xornal en lingua galega chamado *Galicia*, pero o proxecto rematou tan só un ano despois.

Coa súa sede en San Marcos (Bando, Santiago de Compostela), o IGI formou parte do proxecto do Grupo Sargadelos (1963) pola recuperación da memoria histórica, económica e cultural de Galicia dende o ano 1936,  momento no que comezou a Guerra civil española.

## Historia 
O Instituto Galego de Información foi unha das partes das que se vai compoñer o Grupo Sargadelos, coa cabeza visible no complexo Industrial Sargadelos, o Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside, Ediciós do Castro, o real Patronato de Sargadelos e o novo Seminario de Estudos Galegos. O Grupo Sargadelos nace grazas a vontade dos emigrantes galegos no exilio (maioritariamente na Arxentina), os cales buscaban a recuperación económica e cultural de Galicia. As dúas pezas fundamentais son Isaac Díaz Pardo e Luís Seoane. No ano 1963 érguese a base do proxecto: Luís Seoane crea o Laboratorio de Formas.

No ano 1977, Isaac Díaz Pardo colócase a fronte do IGI, o cal instala a súa base en San Marcos (Santiago de Compostela).

## Actividade cultural 
O IGI naceu coa idea de publicar un xornal en galego. Non obstante, isto non chegou a realizarse nunca. Ao mesmo tempo, Díaz Pardo seguiu a traballar pola memoria da cultura galega. Pódese dicir que o IGI formou parte da corrente literaria e cultural do grupo Sargadelos. Nos anos seguintes do cesamento de actividade, no edificio do IGI Díaz Pardo continuou a recompilar todo tipo de material relacionado coa cultura galega como, por exemplo, os arquivos do Goberno Galego no exilio ou o patrimonio artístico do seu pai, Camilo Díaz Baliño.

## Peche 
Isaac Díaz Pardo fixou a súa residencia persoal no propio edificio do IGI. Anos máis tarde, debido a unha profunda crise económica e institucional pola que pasa o Grupo Sargadelos, comezan medidas xudiciais para proceder a destitución do director compostelán, último representante galeguista. Finalmente é apartado do seu cargo en Sargadelos no ano 2006. Non obstante, continuou ligado ao IGI ata a disolución definitiva deste no ano 2011. No ano 2014 e despois da morte de Díaz Pardo, o antigo edificio do IGI esperaba para ser posto á venda e probablemente ser transformado nun complexo hostaleiro.

## Notas
Ján Babjak

**Ján Babjak**, nado o 28 de outubro de 1953 en Hažín nad Cirochou (Eslovaquia), é un eclesiástico grecocatólico eslovaco, metropolita de Prešov entre 2008 e 2022.
## Traxectoria 
Foi ordenado sacerdote da eparquía de Prešov o 11 de xuño de 1978, e incardinouse na Compañía de Xesús o 18 de xuño de 1987.

O 11 de decembro de 2002 foi nomeado bispo de Prešov. Recibiu a consagración episcopal o 6 de xaneiro de 2003 na basílica de San Pedro, de mans do papa Xoán Paulo II, e tendo como principais co-consagradores ao substituto da secretaría de estado Leonardo Sandri e ao secretario da Congregación para as Igrexas Orientais Antonio Maria Vegliò.

Cando o 30 de xaneiro de 2008 o papa Bieito XVI elevou a Igrexa católica bizantina eslovaca ao rango de igrexa metropolitana, Babjak foi nomeado primeiro metropolita de Prešov. O 7 de marzo de 2009 Bieito XVI nomeouno membro da Congregación para as Igrexas Orientais.

O 19 de febreiro de 2014 o papa Francisco confirmouno como membro da Congregación para as Igrexas Orientais.

## Notas
Vicenç Pagès

**Vicenç Pagès Jordà**, nado en Figueres, (Cataluña) o 14 de decembro de 1963 e finado en Torroella de Montgrí o 27 de agosto de 2022, foi un escritor e crítico literario en catalán. Tamén foi profesor de lingua e estética na Universidade Ramon Llull de Barcelona.

## Obras 
### Novela 
* ''Cercles d'infinites combinacions*.Barcelona: Empúries, 1990, p.144. ISBN 978-84-7596-250-4
* *Grandeses i misèries dels premis literaris*. Badalona: Llibre de líndex, 1991, p. 255. ISBN 8387561241.
* *El Món d'Horaci*. Barcelona: Empúries, 1995, p. 389.ISBN 84-7596-473-7
* *Carta a la reina d'Anglaterra*. Barcelona: Empúries, 1997, p. 99ISBN 84-7596-519-9 
* *Un tramvia anomenat text*. Barcelona: Empúries, 1998, p. 224.ISBN 978-84-7596-581-9.
* *En companyia de l'altre*. Barcelona: Edicions 62, 1999, p. 139. ISBN 84-297-4507-6
* *La Felicitat no és completa*. Barcelona: Edicions 62, 2003, p. 220.ISBN 84-297-5136-X
* *El Poeta i altres contes*. Barcelona: Proa, 2005, p. 194.ISBN 84-8437-777-6
* *De Robinson Crusoe a Peter Pan: Un cànon de literatura juvenil*. Barcelona: Proa, 2006, p. 256. ISBN 84-8437-913-2
* *Els Jugadors de whist*. Barcelona: Empúries, 2009, p. 542. ISBN 978-84-9787-441-0
* *El llibre de l'any*. Barcelona: La butxaca, 2011, p. 132. ISBN 978-84-9930-391-8
* *La Llentia viatgera*. Barcelona: Estrella Polar, 2013, p. 49.ISBN 978-84-15-69736-7
* *Dies de frontera*. Barcelona: Proa, 2014, p. 325. ISBN 978-84-7588-473-8

## Premios 
* 1989 - Biennal de Barcelona-Literatura
* 1998 - Premio Documenta por *En companyia de l'altre*
* 2003 - Premio Sant Joan de narrativa por *La Felicitat no és completa*
* 2004 - Premio Mercè Rodoreda por *El poeta i altres contes*
* 2009 - Premio Creixells por *Els jugadors de Whist*
* 2013 - Premio Sant Jordi de novela por *Dies de frontera''
* 2014 - Premio Nacional de Cultura

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial
Velvet

***Velvet*** é unha serie de televisión española producida por Atresmedia en colaboración con Bambú Producciones para a súa emisión en Antena 3. A súa estrea foi o 17 de febreiro de 2014. Está protagonizada por Paula Echevarría e Miguel Ángel Silvestre.

## Sinopse 
Na España de 1958 hai un lugar ao que todo o mundo desexaría ir de compras polo menos unha vez na vida: as 'Galerías Velvet'. Situadas na Gran Vía madrileña, entre as súas paredes encóntranse os traxes máis elegantes, sofisticados e caros do momento, pero sobre todo escóndese unha das máis marabillosas historias de amor que se contase xamais: a de Ana (Paula Echevarría) e Alberto (Miguel Ángel Silvestre).

Ela, unha humilde costureira que traballa nas galerías dende que era nena. El, un novo e aposto rapaz destinado a herdar o maxestoso imperio da moda española que ata agora goberna o seu pai, don Rafael Márquez (Tito Valverde).

Entre finas teas e vestidos de alta costura que evocan unha vida marabillosa, ambos os dous están dispostos a romper coas normas da época e vivir o seu amor máis alá do que pensen os demais e dos que traten de impedilo. Non obstante, o destino non lles poñerá o camiño nada doado para poder vivir xuntos o seu amor verdadeiro, que se converterá debido ás circunstancias nun amor prohibido...

## Personaxes 
* Paula Echevarría é Ana Ribera
* Miguel Ángel Silvestre é Alberto Márquez
* Aitana Sánchez-Gijón é Blanca Soto
* Manuela Velasco é Cristina Otegui
* Manuela Vellés é Luisa Rivas
* Marta Hazas é Clara Montesinos
* Maxi Iglesias é Maximiliano "Max" Expósito
* Javier Rey é Mateo Ruiz
* Cecilia Freire é Margarita "Rita" Montesinos
* Adrián Lastra é Pedro Infantes
* Miriam Giovanelli é Patricia Márquez
* Sara Rivero é Carmen Soto
* Natalia Millán é Gloria Campos
* José Sacristán é Emilio López
* Tito Valverde é Rafael Márquez
* Asier Etxeandia é Raúl de la Riva
* Juan Ribó é Francisco
* Pep Munné é Gerardo Otegui
* Cristina Plazas é Pilar Márquez
* Cristina de Inza é Doña Aurorita
* Armando del Río é Sergio Canals
* Diego Martín é Enrique Otegui
* Amaia Salamanca é Bárbara de Senillos
* Peter Vives é Carlos Álvarez
* Ángela Molina é Isabel Navarro
* Llorenç González é Jonás Infantes
* Juana Acosta é Sara Ortega
* Daniel Guzmán é Lucas Ruiz
* Silvia Marsó é Julia Lagasca
* Anna Briansó é Herminia Lagasca
* Marisa Lahoz é Sagrario Lagasca
* Juan Gea é Lorenzo Palacios
* Ginés García Millán é Esteban Márquez
* Kiti Mánver é Consuelo
* Eva Ugarte é Rosa María "Rosamari" Blázquez

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Plymouth, Montserrat

**Playmouth** é unha cidade abandonada e de facto, a capital de Montserrat. A cidade foi evacuada por mor dunhas erupcións do volcán de Soufrière Hills que comezaron en 1995. Por séculos, Plymouth foi o único porto de entrada da illa.

## Historia 
thumbnail|esquerda|Plymouth no 1999.
thumbnail|esquerda|12 de xullo de 1997.
Comezando en xullo de 1995, unha serie de erupcións enormes no volcán Soufrière Hills enviaban fluxos piroclásticos e cinza a unha ampla área do sur de Montserrat, incluíndo Plymouth. Era inmediatamente claro que a cidade estaba en perigo; o 21 de agosto de 1995, piroclasto caía en Plymouth, e en decembro os residentes eran evacuados como precaución. Meses despois, os residentes tiñan permitido volver á cidade, pero o 25 de xuño de 1997, unha erupción masiva producía ondadas piroclásticas que mataron a 19 persoas e alcanzaban case ó aeroporto da illa no lado oriental desta. Plymouth foi outra vez evacuada.

Entre o 4 e 8 de agosto, outra serie de erupcións destruía aproximadamente un 80% da cidade, enterrándoo baixo 1,4 metros de cinza. Este material quente queimaba moitos dos edificios, facendo case imposible a vida dunha grande porción dos residentes.

Os fluxos piroclásticos, lava, cinza e outros tipos de rocha volcánica eran na súa maioría compactos, o que fixo que conseguiran unha densidade similar á do formigón. A eliminación disto requiriría o uso de explosivos, bulldozers e outros recursos demasiado caros para o uso estendido. Ademais, prevíase que a terra debaixo do barro endurecido e lava sería completamente non-arable pola calor dos fluxos piroclásticos. Plymouth era abandonada e a metade sur da illa era considerada unha zona de exclusión a causa da actividade volcánica que continuaba. O goberno da illa movíase a Brades, aínda que Plymouth seguía sendo *de jure* a capital do país. En 2013, comezaba a construción dun novo porto e capital do país co nome de Little Bay, na costa norte da illa.

## Xeografía 
### Clima 
## Notas
Atún xudeu liso

O **atún xudeu liso** ou **zurdo liso**, de nome científico ***Auxis thazard thazard***, é unha subespecie de atún pertencente á familia Scombridae. Atópase en augas tropicais e nos océanos temperados.

Trátase dun peixe moi semellante ao bonito, do cal se distingue por ter as dúas aletas dorsais moi separadas entre si.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Imaxes de *Auxis thazard thazard* en FishBase.org
Eucromatina

miniatura|350px|Núcleo dunha célula mostrando a localización da eucromatina.
A **eucromatina** é unha forma de cromatina que só está lixeiramente empaquetada, que contén unha gran concentración de xenes, e está xeralmente (pero non sempre) en activa transcrición. Comprende a porción menos condensada da cromatina e que se tingue menos con colorantes vista ao microscopio; a outra porción, máis condensada e tinguida, denomínase heterocromatina. Secuenciouse o 99 % do xenoma humano eucromático.

## Estrutura 
A estrutura da cromatina lembra a un colar de perlas despregado, no que cada unha das partículas grosas ("perlas") do colar son nucleosomas. Os nucleosomas constan de oito proteínas histonas, e arredor deste conxunto enrólanse unhas 147 pares de bases do ADN, dando dúas voltas e continuando ata o seguinte nucleosoma. Na eucromatina o empaquetamento é escaso, polo que o ADN é accesible a encimas e factores proteicos. As histonas do nucleosoma posúen unha "cola", que pode sufrir diversas variacións, e crese que estas variacións actúan como "interruptores de control mestres", que determinan o arranxo que vai adoptar a cromatina. En concreto, crese que a presenza de dunha lisina 4 metilada nas colas da histonas funciona como un marcador xeral para a eucromatina.

## Aparencia 
En xeral, a eucromatina ten un aspecto máis claro no núcleo tinguido visto ao microscopio, a diferenza da heterocromatina, que é máis escura. Esta cor máis clara débese á estrutura pouco compacta da eucromatina. A estrutura básica da eucromatina é unha fibra de 10&nbsp;nm solta e alongada. Crese que a heterocromatina evolucionou a partir da eucromatina a medida que evolucionou o núcleo, posiblemente como un mecanismo para manexar un tamaño xenómico moi aumentado.

## Función 
A eucromatina participa na transcrición activa do ADN a produtos de ARNm. A súa estrutura despregada permite que as proteínas reguladoras de xenes e os complexos da ARN polimerase se unan á secuencia de ADN, o cal pode despois iniciar o proceso de transcrición. Non toda a eucromatina se transcribe necesariamente, pero en xeral a que non o fai é transformada en heterocromatina para protexer os xenes que non se usan. A autorradiografía de células incubadas con nucleótidos radioactivos precursores do ADN indica que a maior parte da radioactividade queda asociada á eucromatina, o que indica que as zonas eucromátínicas son os lugares de transcrición do ARN. Hai tamén unha correlación entre o grao de actividade dunha célula e a cantidade de eucromatina do seu núcleo. Crese que a célula utiliza a transformación da eucromatina en heterocromatina e viceversa como un método de control da expresión xénica e da replicación, xa que eses procesos son diferentes cando a cromatina está moi compactada, o que se coñece como hipótese da accesibilidade. Un exemplo de eucromatina constitutiva, que sempre está activa é a que codifica os chamados xenes de mantemento (*housekeeping genes*), que codifican as proteínas necesarias para as funcións básicas para a supervivencia da célula.

## Notas 
### Ligazóns externas 
* http://www.euchromatin.net/
* Novas sobre a investigación da eucromatina
* 
*  Artigo
Central nuclear de Vandellòs

250px|thumb|Central de Vandellòs

A **central nuclear de Vandellòs** é unha central nuclear española situada no termo municipal de Vandellòs i l'Hospitalet de l'Infant, na provincia de Tarragona. Inicialmente constaba de dous reactores: Vandellòs I e Vandellòs II, dos cales o primeiro foi clausurado en 1989 despois dun incendio nunha das turbinas e atópase en proceso de desmantelamento.

## Vandellòs I 
Vandellòs I achegaba 480 MW de potencia, conectados á rede eléctrica o 6 de marzo de 1972. Constaba dun reactor de tipo GCR (grafito-uranio natural) e refrixerada por gas, o único deste tipo construído en España. Era propiedade da compañía Hispano-Francesa de Enerxía Nuclear, S. A. (HIFRENSA), e durante os seus 17 anos de actividade xerou un total de 55.647 GWh.

O 24 de agosto de 2008 produciuse un incendio (que durou menos de 2 horas) no edificio de turbinas debido a un fallo no interruptor de xeración do turboalternador ás 8:49, que produciu a parada automática do reactor e polo tanto a súa desconexión da rede. O incidente non tivo ningunha consecuencia radiolóxica e os sistemas de seguridade actuaron correctamente segundo o seu deseño, polo que o suceso se categorizar como Nivel 0 na escala INES. Debido a que o incendio durou máis de 10 minutos activouse a prealerta de emerxencia do Plan de Emerxencia Interior (PEI) activándose polo tanto o Plan de Emerxencia Nuclear de Tarragona (PENTA) en situación 0.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Asociación Nuclear Ascó - Vandellòs II, A.I.E.
* [Información do Consello de Seguridade Nuclear(https://gl.wikipedia.org/wiki/Consello_de_Seguridade_Nuclear) sobre Vandellòs I]
* [Información do Consello de Seguridade Nuclear(https://gl.wikipedia.org/wiki/Consello_de_Seguridade_Nuclear) sobre Vandellòs II]
Gabriel Mann

**Gabriel Mann**, nado como **Gabriel Wilhoit Amis Mick** o 14 de maio de 1972 en Middlebury, Vermont, é un actor e modelo estadounidense principalmente coñecido pola súa participación na serie de televisión da ABC *Revenge*. Tamén participou en varios filmes como *The Life of David Gale*, *The Bourne Identity* ou *The Bourne Supremacy*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Oakland Arena

O **Oakland Arena** é un pavillón multiúsos situado na cidade californiana de Oakland (Estados Unidos). Dende a súa apertura en 1966 ata 1996 era coñecido coma **Oakland–Alameda County Coliseum Arena**. Tras unha importante renovación en 1997, o pavillón pasouse a chamar **The Arena in Oakland** ata 1995, e **Oracle Arena** de 1996 a 2019. Construído en 1966 como parte dun complexo deportivo, que tamén abrangue o estadio "O.co Coliseum" que utilizan os Oakland Athletics (MLB) e os Oakland Raiders (NFL), é o pavillón onde xogaron os partidos como locais os Golden State Warriors da National Basketball Association (NBA) de 1971 ata 2019, antes do seu traslado ó Chase Center.

Antes da remodelación levada a cabo durante a temporada 1996-97, o pavillón tiña capacidade para 15.025 espectadores. Isto facía que estivese lixeiramente por detrás doutros grandes pavillóns californianos: o Great Western Forum en Inglewood, que acollía naquela altura os partidos como local de Los Angeles Lakers, e onde entran 17.505 espectadores; o ARCO Arena en Sacramento, pista dos Kings con capacidade para 17.317; e o Los Angeles Memorial Sports Arena, fogar daquela de Los Angeles Clippers con capacidade para 16.161.

Cando o pavillón reabriu durante a temporada 1997-98 a súa capidade era xa de 19.596, o que o facía o pavillón máis grande dos catro recintos califonianos onde se xogan prtidos da NBA. Actualmente segue a ser o máis grande, estando por detrás o Staples Center (actual pavillón tanto dos Lakers como dos Clippers) e o Sleep Train Arena de Sacramento.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do Oracle Arena
Platja de Palma

**Platja de Palma** (*Praia de Palma* en catalán) é un dos cinco distritos nos que se divide o termo municipal de Palma de Mallorca.

## Barrios 
O distrito está formado polos seguintes barrios:
*S'Arenal
*Can Pastilla
*Can Pere Antoni
*El Coll d'en Rabassa
*Les Meravelles
*El Molinar

## Galería de imaxes 

Vistas%27arenalpalma.jpg|
Platja_de_Palma_Luftbild_02.JPG

## Véxase tamén
Recursividade

miniatura|200px|Anuncio de cacao cunha imaxe recursiva. A muller mostra un paquete idéntico ó do propio anuncio, contendo así a outra muller que mostra outro paquete máis pequeno, de forma recursiva.
miniatura|200px|Imaxe recursiva formada por un triángulo. Cada triángulo está composto doutros máis pequenos, compostos á súa vez da mesma estrutura recursiva.
A **recursividade**, ou **recursión**, é a propiedade pola cal un proceso, estrutura ou definición se aplica a si mesma de maneira autosemellante, é dicir, que se pode repetir un número indefinido de veces. O termo emprégase en diversas disciplinas, como a lingüística, a lóxica, as matemáticas ou as ciencias da computación. 

En matemáticas e informática, a recursividade refírese a un método de definición no que unha función ou obxecto se describe facendo referencia a si mesmo, sempre que exista unha condición inicial que evite unha cadea infinita de repeticións. Especificamente, defínense un número potencialmente infinitos de puntos para unha función utilizando unha expresión finita que pode referirse a outros puntos da función, sempre que ocorra dun xeito no que non poida suceder unha cadea infinita de referencias. É dicir, isto permite definir conxuntos ou operacións infinitas mediante regras finitas.

Na lingüística, a recursividade é a capacidade dunha lingua para inserir unha estrutura dentro doutra do mesmo tipo, como ocorre cando unha frase contén outra frase, o que posibilita crear expresións de complexidade potencialmente ilimitada.

## Definición formal 
En matemáticas e ciencia da computación, unha serie ou clase de obxectos exhiben un comportamento recursivo se poden definirse coas seguintes dúas propiedades:
# Existe un caso base (ou varios) simple.
# Hai un conxunto de regras que reducen tódolos outros casos a un caso base.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Recurso
* Recurso natural
Valentí Fuster

**Valentín Fuster Carulla**, nado en Barcelona o 20 de xaneiro de 1943, marqués de Fuster, foi un cardiólogo español, cun labor investigador centrado nas enfermidades coronarias. Publicou numerosos libros e artigos para prestixiosas revistas científicas en todo o mundo, ademais de traballar en importantes hospitais de distintas partes do globo.

## Traxectoria 
Fillo e neto de médicos, estudou os primeiros niveis de educación nos xesuítas da súa cidade natal, e pasou logo á Universidade a cursar medicina, onde se licenciou e obtivo o doutoramento en 1967. Pasou dous anos coma interno no Hospital Clínico de Barcelona, ata que foi subvencionado pola *Fundación Juan March* para marchar a Escocia a ampliar a súa formación. Logo, nos anos 70, marchou para Estados Unidos, onde traballou na Escola Médica Mayo de Minnesota durante dez anos, foi profesor do Hospital Monte Sinaí de Nova York dende 1982 e realizou labores docentes na Escola Médica de Harvard en Boston, onde foi catedrático desde 1991 ata 1994, nese mesmo ano foi nomeado director do Instituto Cardiovascular do Hospital Monte Sinaí, cargo que compaxina dende 2012 co de Physician-in-Chief do Hospital.

### Labor científico 
Coma científico, o doutor foi nomeado *Doutor Honoris Causa* de trinta e tres universidades de prestixio e recibido tres bolsas das máis importantes do NIH (National Institutes of Health). Publicou máis de novecentos artigos científicos en revistas médicas de ámbito internacional, e dous dos libros máis prestixiosos adicados á cardioloxía clínica e de investigación: *The Heart* e *Atherothrombosis and Coronary Artery Disease*. Tamén foi nomeado Editor Xefe da prestixiosa revista *Nature Reviews in Cardiology*. As súas investigacións sobre a orixe dos accidentes cardiovasculares, que contribuíron a mellorala prevención e o tratamento dos infartos déronlle en 1996 o Premio Príncipe de Asturias de Investigación. Cabe destacar que o Dr. Fuster é o único cardiólogo que recibiu os máximos galardones de investigación das catro principais organizacións internacionais de Cardioloxía: a Asociación Americana do Corazón, o Colexio Americano de Cardioloxía, a Sociedade Europea de Cardioloxía e a Sociedade Interamericana de Cardioloxía. En xuño de 2011 foi galardoado co Gran Premio Científico do Instituto de Francia, considerado o máis importante da cardioloxía, pola súa investigación translacional da enfermidade aterotrombótica. En 2013 foi nomeado editor xefe do Journal of the American College of Cardiology, a principal fonte nacional de información clínica na área da medicina cardiovascular.
Dióscoro, antipapa

**Dióscuro** ou **Dióscoro** (en latín: *Dioscorus*), de orixe grega e nado en Alexandría no século V e finado o 14 de outubro de 530 en Roma, foi antipapa de Bonifacio II.
## Traxectoria 
Dióscoro de Alexandría, era un diácono partidario dun maior achegamento con Bizancio. Chegara a Roma como exiliado da persecución dos monofisitas, e foi diácono xunto ao papa Símaco.

Colaborador de varios papas, foi quen convenceu ao rei ostrogodo Teodorico para rematar co cisma do antipapa Lourenzo xunto co diácono Enodio. Posteriormente, en 519, foi legado do papa Fiz III en Constantinopla, na representación ante o emperador Xustino I e o patriarca Xoán II que puxo fin ao cisma acaciano. 

Logo da morte de Fiz III, foi elixido por unha maioría do clero romano o 22 de setembro de 530, ao mesmo tempo que a outra parte elixía ao papa Bonifacio II segundo o indicado polo seu antecesor. Porén, Dióscoro morreu o 14 de outubro do mesmo ano sen ter recibido o episcopado. Coa súa morte, os seus electores recoñeceron como papa a Bonifacio II polo que se evitou que o cisma prosperase. Malia ser considerado antipapa, o papa Agapito I rehabilitouno en 535.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Dinastía Pharnavaziana

Denomínase **dinastía Pharnavaziana** () á primeira dinastía de reis xeorxianos de Kartli preservados pola tradición histórica xeorxiana e que gobernaron, con intervalos, desde o século III a.C. ao século II d.C. cando chegou ao poder a dinastía Arsácida.

## Historia 
Segundo a crónica altomedieval xeorxiana, *A vida dos reis xeorxianos*, a dinastía descende de Parnavaz, o fundador do reino de Iberia, vencedor do tirano Azon, que deixara Alexandre o Grande para gobernar o país. A historia de Pharnavaz non está atestada directamente en fontes de fóra de Xeorxia e non existe indicación contemporánea ningunha que demostre que fora o primeiro rei xeorxiano, ademais mesturada con trazos e imaxes de fantasía, acumulando o Pharnavaz real unha fachada mítica emerxendo como un modelo de monarca precristián nos anais xeorxianos.

Non obstante ser a expedición de Alexandre a terras xeorxianas totalmente fabulosa, as evidencias xeorxianas e clásicas suxiren que os reis de Iberia cultivaron relacións próximas co Imperio Seléucida, un sucesor helenístico do imperio de Alexandre, que tiña o seu centro en Siria, mesmo ás veces recoñecendo a súa soberanía. O fillo de Pharnavaz, Saurmag morreu sen un herdeiro masculino, pasando a dinastía á liña feminina por medio do matrimonio da filla de Saurmag con Mirian, sobrevivindo así a dinastía na persoa do fillo de Mirian, Parnadjom pero unha póla da dinastía artáxida fíxose co trono entre o 90 ao 30 a.C. cando os Pharnavazianos volveron ao poder ata que no século II coa axuda do rei de Armenia se instalou en Xeorxia a dinastía Arsácida.

## Reis da dinastía Pharnavaziana 
### Primeiro intervalo 
* Pharnavaz I de Iberia, 302–236/4 a.C.
* Saurmag I de Iberia (fillo), 234–159 a.C.

### Segundo intervalo 
* Mirian I de Iberia (xenro, adoptado coma fillo), 159–109 a.C.
* Parnadjom de Iberia (fillo), 109–90 a.C.
* Mirian II de Iberia (fillo), 30–20 a.C.
* Arshak II de Iberia (fillo), 20 a.C.–d.C. 1

### Terceiro intervalo 
* Pharsman I de Iberia, 1–58
* Mihdrat I de Iberia (fillo), 58–106
* Amazasp I de Iberia (fillo), 106–116
* Pharsman II de Iberia (fillo), 116–132
* Radamisto de Iberia (fillo), 132–135
* Pharsman III de Iberia (fillo), 135–185
* Amazasp II de Iberia (fillo), 185–189

## Notes 
## Véxase tamén 
### Referencias 
* Suny, Ronald Grigor (1994), *The Making of the Georgian Nation: 2nd edition*. Indiana University Press, ISBN 0-253-20915-3
* Rapp, Stephen H. (2003), *Studies In Medieval Georgian Historiography: Early Texts And Eurasian Contexts*. Peeters Bvba ISBN 90-429-1318-5.
* Toumanoff, Cyril (1963), *Studies in Christian Caucasian History*. Georgetown University Press.
*  Melikishvili, Giorgi e Lordkipanidze, Otar (ed., 1989). Очерки истории Грузии (*Estudos na historia de Xeorxia*), Vol. 1: Грузия с древнейших времен до IV в.н.э. (*Xeorxia desde o comezo do século IV d.C.*). Metsniereba, ISBN 5-520-00498-6.
Xoán IV, papa

**Xoán IV**, nado en Salona, Dalmacia, e finado en Roma o 12 de outubro de 642, foi o papa n.º 72 da Igrexa católica de 640 ata o día da súa morte.
## Traxectoria 
Arcediago da Igrexa no momento da súa elección, o seu breve pontificado iniciouse rexeitando a *Ecthesis*, un edito promulgado en 638 polo emperador Heraclio no que se realizaba unha profesión de fe monotelista, doutrina que mantiña que en Xesucristo existen dúas naturezas pero unha soa vontade.

Así mesmo, tentou romper a conexión existente entre esta doutrina, declarada herética, e o papa Honorio I, que a aceptou durante o seu pontificado. Para iso enviou unha carta apoloxética ao emperador bizantino Constantino III na que mantiña que Honorio nunca afirmou que en Xesucristo houbese dúas naturezas e unha soa vontade, senón que o que defendeu foi que nel existían dúas naturezas pero negando que existisen dúas vontades contrarias.

## Véxase tamén
Xoán V, papa

**Xoán V**, nado en Antioquía e finado en Roma o 2 de agosto de 686, foi o Papa nº 82 da Igrexa católica de 685 a 686.
## Traxectoria 
Como cardeal diácono participou no Sexto Concilio Ecuménico celebrado en Constantinopla, como representante de Agatón.

Ao renunciar o emperador Constantino IV ao seu dereito a confirmar ao papa elixido polo colexio cardinalicio, cedendo ese dereito ao exarca de Rávena, Xoán foi consagrado o mesmo día da súa elección, o 23 de xullo de 685, a diferenza dos seus inmediatos antecesores que tiveron que esperar o permiso imperial.

Durante o seu pontificado, moi breve, estableceu que o nomeamento dos bispos das dioceses de Sardeña e de Córsega correspondía á Santa Sé e non ao arcebispo de Cagliari.
Néstor Pardo

**Néstor Pardo**, nado na Coruña o 22 de xaneiro de 1985, é un músico e cantautor galego.

## Traxectoria
Con dezanove anos, en 2004, lidera *The Loveless Cousins* a súa primeira banda na que exerce como cantante, guitarrista e compositor. Fan música de tipo rockabilly e chegan a editar dous álbums. Realizan frecuentes xiras por España e Europa, actuando como cabezas de cartel en varios festivais dos Países Baixos e Alemaña. Consegue acadar certo prestixio, ata o punto de ser fotografado por Antonio Alay para o seu libro "Rockin' Spain", de instantáneas sobre o rock and roll español.

Abandona a súa cidade natal en 2008 para establecerse en Madrid onde finaliza os estudos de guitarrista profesional en música moderna na Escola de Música Creativa. Toma tamén clases con Diego Araoz e fai un masterclass con Stochelo Rosenberg do reputado The Rosenberg Trio.

En Madrid fai amizade con Roi Fontoira, ex-membro de The Phantom Keys e The Limboos, co que monta en 2009 *The Allnight Workers*, abandonando The Loveless Cousins, canso dos prexuízos e o ambiente pechado da escena rockabilly. Na nova formación, que fai rhythm and blues e swing, mellora a súa capacidade compositora. Chegan a gravar dous álbums nos estudios Lighting Recordings de Berlín con cancións propias agás un par de versións no primeiro álbum. Fan xiras por toda Europa actuando en varios festivais de jazz e rock and roll. O seu prestixio vai en aumento ata o punto de que Lala Brooks, ex-vocalista de The Crystals, escolle a The Allnight Workers como a súa banda para as xiras europeas.

Regresa á Coruña en 2012 tocando como músico de sesión para distintas formacións locais: Northwest Pickers, The Hot Chocolates, Dixie Lovers, The Honky Tonkin Boozers, Rockers Go To Hell...

En 2013 dedice continuar a súa carreira en solitario. Co único acompañamento da súa guitarra grava un disco con once cancións propias e unha versión do Everybody's Talking de Harry Nilsson. Pasado un tempo únese a Miguel Martínez (contrabaixo) e Adrián Seijas (batería) cos que presenta o seu disco por boa parte do país, e cos que grava o seu segundo traballo en outubro de 2014 nos estudios Santa Cruz Recordings. O disco, con doce cancións de composición propia, sae en xaneiro de 2015 co título de *Let It Stay*

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Traxectoria e entrevista no blogspot Histéricas Grabaciones
*Entrevista na TVG co gallo da edición de 'Let It Stay'
*Homenaxe de Néstor Pardo á súa cidade nunha actuación no teatro Rosalía de Castro da Coruña
St John's Town of Dalry

'''St. John's Town of Dalry** (en ) coñecida habitualmente como **Dalry''', é unha localidade de Dumfries and Galloway, en Escocia.

## Situación 
Está situada a 26&nbsp;km da vila de Castle Douglas na intersección das estradas A713 e A702, no río Water of Ken, a 5&nbsp;km da ribeira norte de Loch Ken, nunha antiga ruta de peregrinación a Whithorn e St Ninian's Cave recibindo o seu nome pola Orde de San Xoán.

## Historia 
A vila foi o centro dunha rebelión presbiteriana en 1666.

## Clima 
En común co resto do país, Dalry benefíciase dun clima clasificado como Oceánico (Köppen Cfb), que abarca veráns frescos e invernos suaves con precipitacións durante todo o ano. As temperaturas extremas en Glenlee, a menos dunha milla (~1'5 km) ao suroeste, foron de 31&nbsp;°C durante xullo de 2005 e -18&nbsp;°C en xaneiro de 1940 e decembro de 1995.
miniatura|A fonte, Clachan Inn, a casa do concello e a intersección A702/A713 en St John's Town of Dalry|esquerda
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* St. John's Town of Dalry in the Gazetteer for Scotland
* Information on Hill Walking in the Galloway Hills
* Rock and Ice climbing in the Galloway Hills
* The Glenkens
Ponent, Palma

[miniatura|O [Porto de Palma co Castelo de Bellver ao fondo.]]
O **distrito de Ponent** (*Poñente* en catalán) é un dos cinco distritos nos que se divide o termo municipal de Palma de Mallorca. Atópase na zona oeste da cidade e limita cos concellos de Calvià e Puigpunyent polo oeste e cos distritos Nord e Centre polo leste.

## Barrios 
O distrito está formado polos seguintes barrios:
*Almendros-Son Pacs, los
*Bonanova, la
*Cala Major
*Camp d'en Serralta
*Fortí, el
*Gènova
*Jonquet, el
*Portopí
*Sant Agustí
*Santa Catalina
*Son Anglada
*Son Armadams
*Son Cotoner
*Son Dameto
*Son Dureta
*Son Espanyolet
*Son Flor
*Son Peretó
*Son Rapinya
*Son Roca
*Son Serra-La Vileta
*Son Vida
*Son Xigala
*Son Ximelis
*Terreno, el
*Teulera, La

Inclúe ademais outra zona que non é considerada barrio: Bellver.

## Véxase tamén
Centre, Palma

O **distrito do Centre** (*Centre* en catalán) é un dos cinco distritos nos que se divide o termo municipal de Palma de Mallorca. Está formado polo casco antigo da cidade.

Está delimitado polas Avenidas (*avingudes*), situadas onde antigamente estaban as murallas. Limita co distrito de Ponent polo oeste, co distrito de Llevant polo leste, co distrito Nord polo norte e co mar Mediterráneo polo sur.

## Barrios 
O distrito está formado polos seguintes barrios:
*La Calatrava
*Cort
*Jaume III
*La Llotja-Born
*El Mercat
*La Missió
*Monti-sion
*Plaça dels Patins
*Puig de Sant Pere
*Sant Jaume
*Sant Nicolau
*La Seu
*El Sindicat

Inclúe ademais outras zonas que non son considerada barrios:
*Zona portuaria
*Arquipélago de Cabrera

## Véxase tamén
Nord, Palma

thumb|Plaça Cardenal Reig.
O **distrito Nord** (*Norte* en catalán) é un dos cinco distritos nos que se divide o termo municipal de Palma de Mallorca.

## Barrios 
O distrito está formado polos seguintes barrios:
*Amanecer
*Arxiduc
*Bons Aires
*Camp Redó
*Cas Capiscol
*Establiments
*La Indioteria (rural)
*La Indioteria (urbà)
*L'Olivera
*Plaça de Toros
*Secar de La Real
*Son Espanyol
*Son Oliva	
*Son Sardina

## Véxase tamén
Llevant, Palma

thumb|Sant Jordi.
thumb|Sa Casa Blanca
O **distrito de Llevant** (*Levante* en catalán) é un dos cinco distritos nos que se divide o termo municipal de Palma de Mallorca.

## Barrios 
O distrito está formado polos seguintes barrios:
*L'Aranjassa
*Can Capes
*La Casa Blanca
*Estadi Balear
*Foners
*Es Hostalets
*Mare de Déu de Lluc
*Marquès de la Fontsanta
*Pere Garau
*El Pil·larí
*Polígon de Llevant
*Rafal Nou
*Rafal Vell
*Sant Jordi
*Secar de la Real
*La Soledat (nord)
*La Soledat (sud)
*Son Canals
*Son Cladera
*Son Ferriol
*Son Fortesa (nord)
*Son Fortesa (sud)
*Son Gotleu
*Son Malferit
*Son Riera
*Son Rul·lan
*El Vivero

Inclúe ademais outra zona que non é considerada barrio:
*Aeroport

## Véxase tamén
Eucarioxénese viral

A **eucarioxénese viral** é unha hipótese sobre a formación das células eucariotas (eucarioxénese), que sostén que o núcleo da célula eucariota evolucionou a partir dun gran virus de ADN (posiblemente dun virus de ADN grande nucleocitoplasmáticos ou NCLDV) mediante endosimbiose dentro dunha célula de arquea. Foi proposta en 2001 por Philip Bell e foi apoiada polo descubrimento de virus complexos de ADN de gran tamaño con capacidade de biosíntese de proteínas, tales como *Mimivirus*.

## Teoría 
Unha serie de postulados desta teoría parecen posibles. Por exemplo, un virus helicoidal cunha envoltura bilipídica ten unha clara semellanza cun núcleo celular moi simplificado (é dicir, un cromosoma de ADN encapsulado dentro dunha membrana lipídica). Para considerar o concepto loxicamente, un gran virus de ADN debería tomar o control dunha célula bacteriana ou arqueana. En lugar de replicarse e destruír a célula hóspede, permanecería dentro da célula. Co virus no control do mecanismo molecular da célula hóspede, na práctica converteríase nunha forma de "núcleo". Por medio dos procesos de mitose e citocinese, o virus secuestraría a célula enteira dunha maneira favorable para asegurar a súa supervivencia.

Varios trazos característicos do núcleo eucariota poderían derivarse da súa ascendencia viral, como a carapucha 5' (*cap*) do ARNm, o ADN linear do cromosoma e a separación da transcrición da tradución. Este modelo postúlase que podería ter dado lugar a unha condición protoeucariota (ver tamén Neomura), na que a influencia da membrana viral permitiu a aparición da fagocitose. A evolución da fagocitose (ver Hipótese fagotrófica) permitiu aos eucariotas ser os primeiros organismos que ocuparon o nicho de depredador.

Neste sentido, hai que salientar que algúns virus que infectan arqueas teñen estruturas pouco comúns, que non están relacionadas con ningún outro tipo de virus coñecido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Elemento viral endóxeno
* Retrovirus endóxeno
* Endosimbiose
* Simbioxénese
* Hipótese do hidróxeno
* Paleoviroloxía
* Neomura
La Savina

thumb|Faro de La Savina
**La Savina** é un núcleo urbano que se atopa no norte da illa de Formentera. Está situado na parte norte do Estany des Peix e nel encóntrase o porto que une Formentera con Eivissa e, nalgúns meses do ano, con Dénia.

O porto de La Savina é o porto máis pequeno dos que xestiona a Autoridade Portuaria tanto das Pitiusas como das Baleares. Aínda así, é unha peza imprescindible e vital para a vida cotiá da illa, xa que é a única vía de entrada de pasaxeiros e mercadorías. Polos seus peiraos pasan, cada ano, máis dun millón de pasaxeiros.

É un porto que dispón de peiraos pegados, un peirao destinado á industria pescadora de Formentera e de dous clubs náuticos. O dique de Formentera mide 280 metros e dispón de múltiples puntos para que as embarcacións de maior tamaño e goza dunha moderna estación marítima.

## Notas
Chris Mullin

**Christopher Paul "Chris" Mullin**, nado o 30 de xullo de 1963 en Brooklyn, Nova York, é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto estadounidense que desenvolveu toda a súa na National Basketball Association (NBA). Foi seleccionado no sétimo posto primeira rolda do Draft da NBA polos Golden State Warriors en 1985, equipo no que pasou a maior parte da súa carreira e que retirou o seu dorsal 17 na súa honra. Alén do equipo californiano, xogou durante tres temporadas nos Indiana Pacers. Actualmente é o adestrador do equipo da NCAA da Universidade de St. John's. Cinco veces All-Star, foi incluído por partida dobre no Basketball Hall of Fame: en 2010 como membro do Dream Team e en 2011 pola súa carreira individual. Coa selección dos Estados Unidos gañou dous ouros olímpicos, en 1984 e en 1992.

## Traxectoria 
### Universidade 
Xogou durante catro tempadas cos "Red Storm" da Universidade de St. John's, cos que fixo unha media de 19,5 puntos, 4,1 rebotes e 3,6 asistencias por partido. Foi elixido as súas tres últimas temporadas como xogador do ano da Big East Conference, as dúas últimas compartindo o galardón con Patrick Ewing. Foi elixido ademais no segundo quinteto All-America en 1984 e no primeiro en 1985. Na súa última tempada gañou ademais o Premio UPI ao Baloncestista Universitario do Ano, o Trofeo Oscar Robertson e o Premio John R. Wooden.

### Profesional 
Mullin foi elixido na sétima elección da primeira rolda do Draft da NBA de 1985, polos Golden State Warriors. Mullin xogou no equipo de Oakland desde a temporada 1985-86, até a tempada de 1996-97, cando foi contratado polos Indiana Pacers (onde xogou desde 1997 até o 2000), Mullin retirouse do baloncesto na tempada 2000-01, xogando novamente para os Warriors. Durante 5 tempadas consecutivas, Mullin fixo unha media de 25 ou máis puntos e 5 rebotes por partido. Foi 5 veces elixido para o All-Star Game, e foi dúas veces gañador da medalla de ouro olímpica, unha co equipo olímpico afeccionado nos Ánxeles 1984 e a outra en Barcelona 1992, co equipo denominado *Dream Team*. En abril de 2004, Mullin foi nomeado vicepresidente de operacións baloncestísticas dos Warriors, posición da cal foi relevado en 2009 polo técnico asistente do equipo, Larry Riley. Desde o ano 2015 e adestrador dos "Red Storm" de St. John's.

## Logros 
* Cinco veces All-Star (1989–1993).
* Unha vez no Primeiro equipo da NBA (1992).
* Dúas veces no Segundo equipo da NBA (1989, 1991).
* Unha vez no Terceiro equipo da NBA (1990).
* Membro do Basketball Hall of Fame como parte do Dream Team (2010).
* Membro do Basketball Hall of Fame como xogador (2011).
* Número 17 retirado por Golden State Warriors.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas de Chris Mullin 
* Perfil de Chris Mullin en NBA History
* Biografía de Chris Mullin no Basketball Hall of Fame
Ramon Solsona

**Ramon Solsona Sancho**, nado en Barcelona o 2 de xullo de 1950, é un escritor, xornalista e publicista en lingua catalá.

## Traxectoria 
Licenciado en Filoloxía románica e profesor de instituto, destaca polo seu estilo irónico e polas numerosas colaboracións con medios de prensa escrita (Diario Avui, Diari de Barcelona, La Vanguardia) e de radio ( RAC 1, Catalunya Ràdio), actualmente é colaborador no programa *El Matí de Catalunya Ràdio* a carón de Mònica Terribas no espazo "Entre paraules".

Tamén foi poeta (satira|satírico) co pseudónimo *Lo Gaiter del Besòs*. A súa novela *Les hores detingudes* conquistou tres premios literarios o mesmo ano e foi traducido á lingua española. Para a televisión, traballou como guionista para as series *Agència de viatges* ''Estació d'enllaç* e *El cor de la ciutat*, emitidas pola TV3.

## Obra 
miniatura|250px|Ramon Solsona na *Diada de Sant Jordi* (2013)
### Novela 
* 1989: *Figures de calidoscopi*
* 1993: *Les hores detingudes*
* 1998: *DG*
* 1999: *No tornarem mai més*
* 2001: *El cor de la ciutat*
* 2004: *Línia blava*
* 2011: *L'home de la maleta*

### Narrativa breve 
* 1991: *Llibreta de vacances*
* 2006: *Cementiri de butxaca*

### Poesía 
* 1989: *Sac de gemecs*

### Non Ficción 
* 1995: *Ull de bou*
* 1995 *Ull de vaca*
* 2005: *A paraules em convides''

## Premios 
* 1994- Premio Crítica Serra d'Or de novel·la por *Les hores detingudes*
* 1994- Premio Prudenci Bertrana de novel·la por *Les hores detingudes*
* 1994- Premio Lletra d'Or por *Les hores detingudes*
* 1994- *Premio Avui de artículos periodísticos*
* 2010- Premio Sant Jordi de novel·la por ''L'home de la maleta*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía 
* Ramon Solsona en *LletrA ''
Alburno

O **alburno** (*Alburnus alburnus*) é un peixe de auga doce da familia dos ciprínidos.

## Descrición 
250px|esquerda|miniatura
O seu corpo é alongado e plano. A cabeza é afiada e a súa boca relativamente pequena está xirada para arriba. A aleta anal é longa e ten de 18 a 23 raios. A liña lateral é completa. Ten unha cor prateada brillante, e as aletas son afiadas e sen cor. A súa lonxitude máxima é de aproximadamente 25&nbsp;cm.

## Especie invasora na Península Ibérica 
Na Península Ibérica introduciuse esta especie de forma ilegal como peixe para alimentar a outras especies exóticas tamén invasoras predadoras, en especial o blackbass e o lucio. Debido ao seu potencial colonizador e a constituír unha ameaza grave para as especies autóctonas, os hábitat ou os ecosistemas, esta especie foi catalogada no Catálogo español de especies exóticas invasoras, aprobado polo Real Decreto 1628/2011, de 14 de novembro, e está prohibida en España a súa introdución no medio natural, posesión, transporte, tráfico e comercio.

## Distribución no mundo 
Vive en Europa e Asia occidental. Aparece no norte do Cáucaso, Pireneos e Alpes, e cara ao leste desde a conca do río Volga e no noroeste de Turquía. Está ausente da maior parte das penínsulas do sur de Europa e da maioría das illas británicas, agás do sur de Inglaterra, aínda que foi introducido localmente (e converteuse en especie invasora) en España, Portugal, e Italia. 
250px|miniatura| Cores brillantes e perladas da cabeza do alburno cando lle dá a luz solar directa.

## Ecoloxía 
Vive en grandes bancos e aliméntase de pequenos moluscos, insectos que caen á auga, larvas de insectos, vermes e detritos vexetais. Encóntrase en correntes e lagos. Prefire as augas abertas e encóntrase en gran número onde haxa un fluxo de comida procedente de estacións de bombeo ou detrás de represas.

### Desove 
Desova preto da beiras dos ríos en augas pouco profundas. Algunhas postas encontráronse en augas profundas. O substrato non é importante. Poñen de 5000 a 6500 ovos por femia, que fan eclosión en 5-10 días e as crías maduran en 2 ou 3 anos.

### Importancia 
É unha importante fonte de alimento para outros peixes predadores. É máis sensible á polución que outros ciprínidos, o que podería explicar o ser declive no noroeste de Europa.

## Usos 
Tense utilizado como isco na pesca deportiva doutros peixes máis grandes. Antes, das súas escamas extraíase un material que se utilizaba para recubrir as perlas artificiais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Froese, Rainer e Pauly, Daniel, eds. (2005). "Alburnus alburnus" en FishBase. versión 10 2005
*
Teodoro II, antipapa

**Teodoro** foi un antipapa, oposto aos papados de Conón e Serxio I. Teodoro gobernou no 687, con outro antipapa, Pascual. Ambos tiveron que ceder o seu posto ao seguinte papa elixido: Serxio.
## Traxectoria 
Tras a morte de Conón, Pascual foi apoiado polo clero, mentres que Teodoro o foi polos militares. Tras a elección de Serxio, ambos foron proclamados, se ben Teodoro renunciou ás súas pretensións ao saber que Serxio fora confirmado por Xoán II, exarca de Rávena.
Al Attles

**Alvin Austin Attles Jr.**, nado en Newark (Nova Jersey) o 7 de novembro de 1936 e finado en California o 20 de agosto de 2024, foi un xogador e adestrador profesional de baloncesto estadounidense que desenvolveu toda a súa carreira en ambas funcións nos Golden State Warriors National Basketball Association (NBA). Foi seleccionado no trixésimo noveno posto do Draft da NBA polos Philadelphia Warriors en 1960. Tras a súa retirada, os Warriors retiraron o seu número 16 na súa honra. Attles foi o primeiro adestrador afroamericano da NBA, e o segundo en conseguir un anel de campión (1975) tras Bill Russell. Continuou acudindo a todos os partidos como local dos Warriors, exercendo como embaixador do equipo.

## Traxectoria 
### Universidade 
Al Attles xogou durante tres tempadas cos *Aggies* da Universidade de North Carolina A&T, nas que fixo unha media de 13,1 puntos e 3,3 rebotes por partido.

### Profesional 
Foi elixido na trixésimo novena posición do Draft da NBA de 1960 polos Philadelphia Warriors, onde xogou como base suplente dando minutos de descanso ao titular Guy Rodgers. Na súa primeira tempada no equipo fixo unha media de 7,0 puntos e 2,3 asistencias por partido. Ao ano seguinte gañou protagonismo, acadando a titularidade e disputando a que posteriormente sería a súa mellor temporada como profesional con medias 11,3 puntos, 4,7 rebotes e 4,4 asistencias por encontro.

Na temporada 1962-63 o equipo trasladouse a San Francisco, cambiando de conferencia, e sufrindo na súa primeira tempada no Oeste, pasando de ser un equipo de elite a non clasificarse para os Playoffs. Porén, todo cambiou ao ano seguinte, logrando chegar ás Finais da NBA, onde caeron derrotados por Boston Celtics. Attles fixo ese ano medias ese ano 10,9 puntos e 3,4 rebotes por partido. Xogou durante 7 tempadas máis no equipo, as dúas últimas como xogador-adestrador. No total da súa carreira promedió 8,9 puntos, 3,5 rebotes e 3,5 asistencias.

### Adestrador 
A finais da temporada 1969-70 asumiu o posto de xogador-adestrador dos Warriors, para centrarse definitivamente nos labores do banco un ano despois. O seu maior éxito produciríase na tempada 1974-75, cun cadro de xogadores liderado por Rick Barry conseguiron gañar as Finais aos Washington Bullets, claros favoritos, por un contundente 4-0, cando o ano anterior nin sequera puideran clasificarse para os playoffs. Converteuse así no segundo adestrador afroamericano en gañar un anel de campión como adestrador, tras Bill Russell.

As dúas tempadas seguintes seguiron clasificándose para os playoffs, pero caeron na final da Conferencia Oeste en temporada 1976 ante Phoenix Suns e ao seguinte en semifinais ante Los Angeles Lakers. As súas seis últimas temporadas foron un calvario, non logrando clasificar ao equipo en ningunha delas para os playoffs, ata que deixou o posto ao finalizar a temporada 1982-83. Posteriormente exerceu os labores de director xeral do equipo.

## Logros 
* Unha vez campión da NBA como adestrador (1975).
* Número 16 retirado por Golden State Warriors.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas de Al Attles 
* Perfil de Al Attles en Warriors History