open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Castres Olympique

O **Castres Olympique** é un club de rugby francés da localidade de Castres, no departamento de Mediodía-Pireneos e que actualmete compite no Top 14.

Foi fundado en 1898, mais non foi ata 1906 cando adoptou o seu nome actual. Xoga os seus partidos como local no Stade Pierre-Antoine, cunha capacidade de 11500 espectadores e visten de azul e branco.

## Historia 
En 1898 varios alumnos da universidade municipal de Castres que se coñeceran nun bar do centro decidiron crear un equipo no que puideran xogar ao seu deporte favorito, o rugby. Nos seus primeiros anos este equipo formou parte dun club polideportivo ata 1906. Desafortunadamente, co dominio do ciclismo no club, os membros da sección de rugby decidiron marchar e formar un club independente adicado unicamente a este deporte. Decidiuse entón que o club se chamara **Castres Olympique** e as súas cores cambiaran de amarelo e negro, ao azul, branco e gris actuais.

Durante un tempo, Castres Olympique experimenta con sorte diversa ata 1948 cando chegaron e gañaron a súa primeira Copa de Francia. O prestixioso Bouclier de Breno seguiría un ano máis tarde, e novamente en 1950.

Dende a década de 1960, o club experimentará un fluxo de tempadas mediocres e constante diminución ata que Pierre Fabre, o fundador dunha compañía farmacéutica, decidiu tomar as rendas do club e devolverlle a súa antiga gloria en 1988.

Acadou bos resultados rapidamente e gañou o Brennus novamente en 1993, 43 anos despois, converténdose no último club fora dos tres grandes (Toulousain, Biarritz e Stade Français París) que o gañou. O club chegou á final de novo en 1995 perdendo fronte aos seus rivais locais e Toulousain.

## Palmarés 
* **Top 14:**
** Campión: 1949, 1950, 1993 e 2013
** Finalista: 1995 e 2014
* **Copa de Francia de rugby:**
** Campión: 1948
* **Challenge Yves du Manoir:**
** Finalista: 1993
* **Grupo B do Campionato Francés:**
** Finalista: 1989
* **European Challenge Cup:**
** Finalista: 1997 e 2000
* **European Shield:**
** Campión: 2003

## Tempada actual 
## Resultados das finais 
### Campionato de Francia 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Principado de Moldova

:''Este artigo trata da **rexión histórica de Moldova**, para o estado europeo independente véxase Moldova

miniatura|Moldova en 1483.
O **Principado de Moldova** foi un principado medieval europeo, situado no terreo entre os Cárpatos orientais e mailo río Dniéster. Existiu dende o século XIV até 1859, cando se uniu con Valaquia e fundou o que hoxe en día é Romanía.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Moldova
Dragoş

**Dragoş** (*Drágfi de Béltek*) foi un voivoda de Maramureş quen gobernou en terras da Moldova medieval entre 1351 e 1353. Deixou a provincia de Maramureş ás ordes do rei de Hungría Lois I, para establecer unha liña de defensa en contra da Horda de Ouro. A campaña obrigou aos mongois a retirarse cara ao leste do Nistru. Dragoş foi sucedido polo seu fillo Sas (1354-1358). Sas foi sucedido polo seu fillo Bâlc en 1359, quen só conseguiu gobernar por un ano, ao ser destronado por outro voivoda de Maramureş, Bogdan, rematando deste xeito a liñaxe de Dragoş.
Estandarización da lingua galega

Cando se comezou a escribir de novo a lingua galega a comezos do século XIX non había memoria entre os novos escritores da literatura nin da escrita medieval polo que para escribiren a súa lingua tenderon a adaptar a ortografía da lingua castelá ao galego.

## Periodización 
### Galego popular
O galego que se empregou na escrita durante gran parte do século XIX estaba moi próximo ao galego falado, sen que a tradición literaria do galego medieval influíse significativamente, pero tampouco houbo realmente escritores dialectais puros, nos textos adoitan convivir solucións interdialectais. Nesta liña de achegamento á fala popular abundan os vulgarismos e os castelanismos, mesmo alternando con formas propias do galego, xa que era o castelán escrito o que actuaba como modelo para uns escritores que carecían de calquera referencia para o galego máis alá do galego popular. Pola contra case non aparecen hiperenxebrismos ou arcaísmos e as vacilacións na escolla e escrita do léxico era a norma. Contra 1880, no final do período, comezou o debate sobre que tipo de galego debería servir de base á lingua literaria, por unha banda estaban os defensores do galego popular, baseado na fala do rural, menos influída polo castelán, e pola outra os defensores dun galego culto, baseado no galego das vilas e cidades e máis castelanizado.

### Galego enxebrista
A partir de finais do século XIX, con Antonio López Ferreiro, e sobre todo na época das Irmandades da Fala e a Xeración Nós procúrase a pureza da lingua, mesmo chegando na súa afirmación fronte ao castelán a distorsións do propio léxico galego e a prácticas diferencialistas que deron orixe aos coñecidos como hiperenxebrismos. O castelán deixou de ser o único referente para a creación do léxico novo, recorréndose fundamentalmente a arcaísmos, lusismos e estranxeirismos pero tamén a neoloxismos.

## Notas
Caudillismo

O **caudillismo** é o exercicio do poder político caracterizado pola agrupación dunha comunidade en torno ao caudillo. En xeral, os caudillos son líderes políticos carismáticos ligados a sectores tradicionais da sociedade (como militares e grandes terratenentes) e que basean o seu poder no populismo. Moitas veces, os líderes son chamados caudillos cando permanecen no goberno por máis tempo do convencional.

O caudillismo presénta se como forma de exercicio de poder diverxente da democracia representativa. No entanto, nin todos os caudillos son ditadores: ás veces poden exercer forte liderado autocrático e carismático mantendo formalmente a normalidade democrática.

## Caudillo
O caudillo é o líder dun grupo humano que exerce o seu poder de maneira autoritaria, e as relacións persoais do líder con seus adeptos é estreita e emocional. En xeral, ten orixes entre representantes das elites tradicionais, como terratenentes e militares. É común entre os caudillos a tendencia a se perpetuar no poder, sexa por consecutivas reeleccións ou por mandato vitalicio. Seu carisma, aínda que non sempre é transferíbel no caso da súa morte, pode ser estendido para parentes, como esposa e fillos (como Papa Doc e seu fillo Baby Doc no Haití e Perón e súas esposas Evita e Isabelita na Arxentina). O caudillo pode exercer o poder en todo un país ou só nunha rexión ou provincia (asemellándose ao coronelismo no Brasil).

Fóra do contexto latinoamericano, houbo tamén caudillos na África (como o ugandés Idi Amin) e na Europa (como o húngaro Almirante Horthy). O Xeneral Francisco Franco, ditador de España entre 1939 e 1975, era tratado *oficialmente* como Caudillo.

Na cultura e no imaxinario popular, a figura do caudillo está asociada a individuos brutos, violentos, corruptos, culturalmente ignorantes e extremamente apegados a valores tradicionais (como a relixión).

## América Latina
A idea de caudillo xurdiu na América Latina para designar líderes conservadores que asumían o poder por medio de golpes de Estado e implantaban ditaduras personalistas. En moitos casos, eran militares ou grandes propietarios de terras. O xurdimento de caudillos era favorecido pola propia estrutura social das ex-colonias españolas e portuguesas, nas cales os terratenetes detiñan gran poder político (a exemplo do coronelismo no Brasil). O sistema caudillista favoreceu a implantación de ditaduras militares ao longo dos séculos XIX e XX, como ocorreu na Arxentina, Bolivia, o Brasil, Chile, Haití, o Perú e o Uruguai.
Maramureș

200px|miniatura|Mapa de Romanía resaltando Maramureș en cor amarela
**Maramureș** (húngaro: *Máramaros*, latín: *Marmatia*, ucraíno: *Мармарощина* / *Marmaróshchina*) é unha rexión histórica localizada no norte de Romanía. A capital da rexión chámase Baia Mare. Outras cidades importantes son Satu Mare e Vişeu de Sus.

Maramureș foi antigamente habitada polos dacios, que construíron fortalezas como as de Oncești, Slatina e Călinești, logo foi unha parte do *comitatus* (*condado*) Máramaros do Reino de Hungría, co rei húngaro asegurando aos romaneses o dereito de teren un voivoda romanés, quen xulgaba aos seus súbditos segundo a lei romanesa (valaca), até 1383.

Transilvania converteuse nun principado autónomo, despois da Batalla de Mohács, gañada polo Imperio Otomán fronte aos húngaros. Na parte sur da rexión histórica de Maramureș pasou ao reino de Romanía despois da primeira guerra mundial, co Tratado de Trianon. A parte setentrional pasou a Ucraína despois da caída da Unión Soviética en 1991.

## Véxase tamén 
* Transilvania
Galería de imaxes da Lagoa Sacra de Olives

**Galería de imaxes** da lagoa Sacra de Olives.

A Lagoa Sacra de Olives ou Lagoa sacra de Xestoso é unha lagoa situada no límite entre o concello de Forcarei, o da Estrada e no de Silleda.

## Lagoa Sacra de Olives 

Ficheiro:Lagoadexestoso7.JPG|Imaxe da lagoa con auga
Ficheiro:Lagoa Sacra de Olives pano 1.JPG|A Lagoa de Xestoso, nas Brañas de Xestoso
Ficheiro:Lagoa08.JPG|Lagoa en decembro
Ficheiro:Lagoa10.JPG|Lagoa en nadal
Ficheiro:Lagoa09.JPG| A Lagoa de Xestoso
Ficheiro:A Lagoa Sacra, Forcarei.jpg
Ficheiro:Lagoa Sacra de Olives, 2014. PNOA cedido por © Instituto Geográfico Nacional.jpg|Vista aérea da lagoa sen auga en 2014.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Galería de imaxes de lagos e lagoas de Galicia‎
Nervio musculocutáneo

O **nervio musculocutáneo** é un nervio do membro superior orixinado polo tronco secundario anteroexterno ou superior. Toma as raíces raquídeas C5, C6, C7 e algunhas veces, tamén C4. Coma nervio, atópase na parte externa da axila e vai cara a parte interna do brazo, fura un músculo e pasa á superficie anterior do brazo, situándose entre o plano muscular superficial e o fondo. Segue descendendo e achégase á parte externa. No cóbado faise superficial e pasa pola canle bicipital. A este nivel dá dúas ramas terminais sensitivas puras, unha anterior e outra posterior.

## Relacións 
Na axila é a rama máis externa do plexo braquial. Na orixe aparece preto do nervio radial e xa no brazo pasa preto da arteria umeral. Na parte anterior fura o músculo coracobraquial e sitúase entre o bíceps braquial e o braquial anterior.

## Ramas colaterais 
Ao longo do seu traxecto dá as seguintes ramas colaterais sensitivas:
* Anastomose para o nervio mediano.
* Rama sensitiva para o cóbado.
* Rama para o músculo coracobraquial.
* Rama para o músculo braquial anterior.
* Dúas ramas para o bíceps braquial.

Tamén dá tres ramas motoras que constitúen o eixo neuromuscular do musculocutáneo, innervando aos seguintes músculos:
* Coracobraquial.
* Braquial anterior.
* Bíceps braquial.
Galería de imaxes da Praza da Leña de Pontevedra

Praza da Leña, Pontevedra

Ficheiro:Pontevedra 13 Praza da leña.jpg
Ficheiro:Praza da leña e museo. Pontevedra. Galiza.jpg
Ficheiro:Pontevedra 14 Praza da leña.jpg
Ficheiro:Pontevedra 15 Praza da leña.jpg
Ficheiro:Praza da leña.Pontevedra.jpg
Ficheiro:Praza da leña, Pontevedra.jpg
Ficheiro:Pontevedra. Crucero da Praza da Leña.jpg|Cruceiro
Ficheiro:Praza da Leña, Pontevedra 2011.jpg
Coronelismo

O **coronelismo** era o sistema político do Brasil baixo a Vella República, de 1889 - 1930. O poder local era confiado aos "coroneis", os terratenentes fieis ao goberno.
Galería de imaxes de Ence, Galicia

ENCE S.A. (Empresa Nacional de Celulosas de España) é un grupo empresarial forestal español que posúe tres plantas en Galicia, a máis antiga en Lourizán, Pontevedra.

## Lourizán, Pontevedra

Ficheiro:Ence, Caldeiras e precipitadores, Pontevedra, Galiza.jpg|Ence
Ficheiro:Ence, Concentradores.jpg|Ence, concentradores
Ficheiro:Ence, Pontevedra, Galiza.jpg|Dende Lourido, San Salvador de Poio (Poio)
Ficheiro:Ence Pontevedra.jpg
Ficheiro:ENCE-ELNOSA Lourizán.jpg
Ficheiro:Ence desde Lourido. Lourizán, Pontevedra, Galiza.jpg
Ficheiro:Ence, Lourizán, Pontevedra, Galiza. Evaporadores e Secapastas.jpg|Evaporadores e Secapastas
Ficheiro:FileEnce, Lourizán, Pontevedra. Dende Lourido, Poio. Galiza.jpg
Ficheiro:Ence,_Pontevedra,_Galiza.jpg
Ficheiro:Ence-Dpto de energía.jpg|Departamento de enerxía
Ficheiro:Ence, Pontevedra. Evaporadores.jpg|Evaporadores
Ficheiro:Ence, Pontevedra, Galiza (España).jpg|Rúa
Ficheiro:Ence, Pontevedra, Galiza, España.jpg|Amencendo
Ficheiro:Ence, Pontevedra. Enfriadores.jpg|Arrefriadores de Ence

## Servizo contra incendios

Ficheiro:Contraincendios en Ence, Pontevedra, Galiza.jpg
Ficheiro:Contraincendios en Ence, Pontevedra, Galicia (Spain).jpg
Ficheiro:Contraincendios en Ence, Pontevedra, Galiza, España.jpg
Caza de focas

miniatura|Cachorro de foca arpa
[miniatura|Debuxo dunhas [foca de Groenlandia|focas arpa ou Phoca Groenlandica no Canadá.]]
A **caza de focas** é unha actividade consistente na obtención de recursos a partir de focas, principalmente cachorros de focas arpa (o 95% aproximadamente).

Principalmente dáse no Canadá e Groenlandia, onde se estima que en total cada ano se matan uns cincocentos mil exemplares. ou con paus cun gancho nunha extremidade, se ben en ocasións se empregan rifles.

## Canadá 
A caza de focas no Canadá é unha cita anual na cal pescadores canadenses dedícanse a disparar e cazar cachorros de focas arpa na tempada de caza, malia a oposición de boa parte da opinión pública e as constantes protestas de grupos defensores dos dereitos dos animais. Cada ano extermínase arredor dunhas 350.000 focas mozos fronte á costa leste do Canadá, outras miles quedan mutiladas ou gravemente feridas de por vida.

Algúns científicos, así como as organizacións de protección animal que protestan polas cazas, sinalan que a debilidade do xeo dos últimos anos significou unha mortalidade moi superior á normal entre os cachorros.

O profesor David Lavigne, unha das maiores autoridades científicas do mundo en focas arpa informou que segundo os propios datos das autoridades canadenses, nos períodos recentes nos que o xeo foi débil a mortalidade se disparou entre o 25 e o 75% das crías nacidas.

A falta de grandes placas de xeo flotantes tamén dificulta a caza para os pescadores que teñen que disparar ás focas a distancia, en vez de golpealas na cabeza sobre os carambelos como se fixo tradicionalmente no golfo de San Lorenzo, onde se realiza maioritariamente esta práctica.
miniatura|esquerda|250px|Localización das focas arpa no Mundo
O uso de rifles, a dispersión das focas e a súa escaseza fai que cada vez este tipo de caza sexa menos rendible para os pescadores do Canadá.

Organizacións como a Humane Society of the United States (HSUS) e o Fondo Internacional do Benestar Animal (IFAW) denuncian que a caza non só é "cruel" senón que as elevadas cotas de caza permitidas polo Canadá dende 1996 poden ter un impacto catastrófico sobre o futuro da poboación de focas na rexión.

Só entre o 2003 e o 2005, os pescadores canadenses cazaron polo menos un millón de focas arpa, algo máis dunha sexta parte da poboación total na costa atlántica canadense.

Ademais, argumentan HSUS e IFAW, os animais cazados son os máis novos polo que o impacto da súa desaparición se verá realmente nos próximos anos cando eses exemplares deberían acadar a súa madureza sexual.

As autoridades canadenses, non obstante, negan que a súa xestión represente unha ameaza para as focas arpa. Segundo o voceiro do Ministerio de Pesca canadense, Phil Jenkins, as autoridades incluíron nos seus modelos de xestión o impacto ambiental como o quentamento global e a desaparición da capa de xeo.

John Efford, ministro de Pesca e Agricultura de Terra Nova, declarou:

## Notas
Corporocracia

**Corporatocracia**, ou ben **Corporocracia**, é o *goberno das grandes empresas*, o cal é unha denominación dada a un goberno no cal o poder foi transferido desde o estado (é dicir, desde o pobo) ás grandes empresas.

Os procesos de privatizacións das empresas públicas poden ser o paso inicial desta forma de goberno, xa que o estado perde o seu poder regulador na economía e os servizos públicos e as empresas teñen unha maior influencia nas decisións do mesmo.

## Definición 
Corporatocracia é un neoloxismo derivado da palabra inglesa "corporatocracy" (que algunhas veces escríbese "corporocracy"). Esta palabra, creada polo Global Justice Movement, describe o goberno dunha sociedade na cal as persoas no poder toman decisións favorables ás grandes empresas en detrimento do pobo.

O termo inglés "corporation" referiríase a unha grande empresa ou sociedade anónima de capitais multinacionais. Deste xeito, no sentido xeral, "corporatocracia" implica a existencia dun goberno controlado por persoas que administran ou están intimamente relacionadas con estas grandes empresas, buscando maximizar os beneficios das mesmas.

Por este concepto, a través do mecanismo de *extracción de renda monopólica* ou *extracción de renda oligopólica*, estas grandes empresas son capaces de definir a axenda política nacional dos gobernos deste tipo, debaixo dunha fachada de democracia.
Disidencia

En política, unha **disidencia** é o acto de discordar dunha política oficial, dun poder instituído (ou constituído) ou dunha decisión colectiva. Os individuos e grupos que optan pola disidencia son denominados **disidentes**. O termo é aplicado particularmente ás disidencias ocorridas en réximes autoritarios e totalitarios, como o da Unión Soviética so os gobernos de Stalin e Brezhnev.

Aínda que análogo, o termo "disidencia" non é sinónimo de oposición, que denota un grupo maior e estábel que discorda do poder establecido mais non o afronta con métodos ilegais nin se exclúe.

En xeral, disidencia é o nome dado a minorías que discordan do réxime e, moitas veces, optan por se excluír do enfrontamento, abandonando o país e denunciándoo no exilio.

O termo oposición tamén é preferido para réximes democráticos, mentres disidencia é máis usado no caso de ditaduras.
Humane Society of the United States

A **Humane Society of the United States** ou HSUS (en galego, Sociedade Humana dos Estados Unidos) é unha organización con sede en Washington d.C centrada na promoción do benestar dos animais. É unha das maiores organizacións centradas no benestar dos animais no mundo, con 9,5 millóns de membros e un orzamento de 103 millóns de dólares no 2006. En 2007 viron un incremento tanto en incorporación de membros coma en ingresos, con 10,5 millóns de membros e un presuposto de 120 millóns de dólares.
Os fundadores de HSUS trataron de non de duplicar os esforzos de centos de sociedades locais que traballan para axudar aos animais. En lugar diso, decidiu facer fronte ás crueldades de alcance nacional, tratando de resolver os problemas de benestar animal mediante a aplicación de estratexias, recursos e solucións máis alá da capacidade das organizacións locais.

A HSUS foi fundada en 1954 polo xornalista Fred Myers e outras tres persoas. As maiores campañas de grupo teñen como obxectivos catro temas primarios: as granxas factoría de animais, os deportes e entretementos que implican violencia para cos animais e outras formas de crueldade con estes, o comercio de peles e as prácticas de caza deportiva.

HSUS publica Animal Sheltering, un magazine bimensual para profesionais do refuxio de animais. Tamén fai Rural Area Veterinary Services, un programa de servizos veterinarios gratuítos en comunidades empobrecidas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Humane Society of the United States  .
* HSUS CEO's blog .
Basarab I de Valaquia

**Basarab I** foi dono do principado de Valaquia dende, quizais, 1310, até 1352. É chamado ás veces "*Întemeietorul*" ("O Fundador"), debido ao seu papel na creación do estado, xunto coa súa posición de antecedente común dos donos da dinastía Basarab.

## Historia
O seu nome é probablemente de orixe cumana, significando "O Rei Pai", derivado de "*basear*" - "reinar" e "*aba*" - "pai". No século XIX, Petriceicu Haşdeu propuxo unha variante autóctona, provindo de "*ban*" significando "dono", e da palabra dácica "*saraba*", significando "cabeza" (aínda presente nalgunhas rexións romanesas coa forma "*sarâmb*"), mais esta etimoloxía é en xeral negada polos especialistas.

O pai de Basarab, Thocomerius (cuxo nome foi considerado de orixe eslava, e agora cumana), foi probablemente o primeiro voivoda en gobernar a Valaquia enteira. Basarab chegou a ser vasalo do Reino de Hungría, mais entre 1324-1325, comezou a súa loita en contra do rei húngaro. Nun documento húngaro de Carlos I (do 26 de xullo de 1324) Basarab é chamado "*o noso voivoda transalpino*"", e, soamente un ano despois, nun diploma do 18 de xullo de 1325, é chamado "*Basarab transalpino, non leal á coroa santa do rei*".

En 1330 Basarab derrotou ao rei húngaro Carlos I na Batalla de Posada, gañando desta maneira a independencia de Valaquia. Unha das crónicas máis importantes deste evento é o "*Chronicon Pictum*".

## Bibliografía
*Vasary, Istvan, *Cumans and Tatars*, Cambridge University Press, 2005

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Neagu Djuvara

### Ligazóns externas
**Iarăşi despre Negru Vodă şi "Descălecătoare"*, *Magazin Istoric*, 8/2000.
Chris Douglas-Roberts

**Chris Douglas-Roberts**, nado o 8 de xaneiro de 1987 en Detroit, Míchigan, é un ex xogador americano de baloncesto profesional. Mide 2,01 metros e xogaba nas posicións de escolta e ala.

## Traxectoria 
### Instituto 
Douglas-Roberts xogou ao baloncesto no Cass Technical High School e no Northwestern High School. Estivo en Cass Tech en 2003 e 2004, facendo 28 puntos, 10 rebotes e 6 asistencias por partido. Tras a tempada 2004 foise a Northwestern onde viu limitado o seu tempo de xogo debido ás regras de transferencia dun instituto a outro, polo que non xogou co equipo ata o segundo semestre. Rematou a tempada cunha media de 13.8 puntos e 5.4 rebotes por partido.

### Universidade 
Despois do seu paso polo instituto, Douglas-Roberts estaba considerado coma unha das mellores promesas dispoñibles, sendo incluído no posto 30 na lista de mellores xogadores de Scout.com e no 51 en Rivals.com. Finalmente escolleu a Universidade de Memphis. Durante a súa primeira tempada cos Tigers, xogou 34 partidos nos que 25 foron dende o comezo, asinando 8.3 puntos, 3.3 rebotes e 1.5 asistencias por encontro. Grazas ao seu gran xogo foi incluído no mellor quinteto de *freshman* da Conference USA. Na súa segunda tempada xogou os 35 partidos coma titular e liderou aos Tigers en anotación con 15.4 puntos. Ademais, foi elixido no mellor quinteto da conferencia e coroouse coma All-America. Xa na súa terceira tempada en Memphis, asinou 23.2 puntos por encontro nos seis partidos do Torneo da NCAA de 2008, onde os Tigers remataron en segunda posición tras perder na final ante os Kansas Jayhawks. A súa grande actuación deulle un posto no primeiro equipo do All-American.

### Profesional 
O 18 de abril de 2008, Douglas-Roberts anunciou que se presentaba ao Draft da NBA dese mesmo ano. Foi seleccionado polos New Jersey Nets na 40ª posición, e o 9 de xullo asinou o seu primeiro contrato da NBA cos Nets. O 25 de xuño de 2010 foi traspasado aos Milwaukee Bucks a cambio dunha elección da segunda rolda do draft de 2012.

En setembro de 2011, Douglas-Roberts fichou polo Virtus Bologna italiano.

O 1 de outubro de 2012, asinou cos Los Angeles Lakers, pero foi cortado o 22 de outubro sen chegar a debutar. O 27 de outubro, Douglas-Roberts e Melvin Ely asinaron cos Dallas Mavericks, pero foron cortados ó día seguinte.

O 23 de decembro de 2012, asinou de novo con Dallas. O 6 de xaneiro de 2013, foi cortado polos Mavericks.

O 11 de decembro de 2013, Douglas-Roberts asinou cos Charlotte Bobcats.

O 3 de setembro de 2014, Douglas-Roberts asinou cos Los Angeles Clippers.

O 15 de xaneiro de 2015, Douglas-Roberts foi traspasado ós Boston Celtics nun traspaso entre os Celtics, os Clippers e os Phoenix Suns. Tres días máis tarde foi cortado polos Celtics.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Ionización

A **ionización** é o proceso químico ou físico polo que se producen ións; átomos ou moléculas cargadas electricamente debido ao exceso ou defecto de electróns respecto a un átomo ou molécula neutro. A especie con máis electróns que o átomo ou molécula neutros chámase anión, posuíndo unha carga neta negativa. A que ten menos electróns catión, cunha carga neta positiva. Existen varios xeitos polos que se poden formar ións de átomos ou moléculas.
Padal

miniatura|Localización do padal
O **padal** ou **ceo da boca** é unha estrutura dos animais vertebrados, incluíndo os humanos. Esta estrutura da glote separa a cavidade oral da cavidade nasal: é unha zona de rozamento cuxa interacción lingua-padal permite articular sons.

Constitúe a parede superior ou teito da cavidade oral. Está dividido en dúas partes, a bóveda palatina ou *padal óseo*, nos seus dous terzos anteriores, e o *padal brando* ou *veo do padal*, no seu terzo posterior. No centro e na parte máis posteroinferior do veo do padal atópase pendurada a úvula ou pinguel.

## Histoloxía 
O padal presenta unha porción xinxival ou enxiva, unha zona graxa e unha zona glandular no padal duro e o padal brando. Ambas as dúas metades do padal únense no rafe medio.

O padal, na zona da enxiva e no rafe medio do padal duro presenta unha mucosa sésil, é dicir, sen submucosa, cunha lámina propia directamente unida ao periósteo. O epitelio da mucosa sésil é plano pluriestratificado. Se aparece cornificación no padal brando hai patoloxía.

A zona graxa do padal duro presenta unha submucosa con graxa, en tanto que a zona glandular presenta pequenas glándulas salivares menores. O padal duro atópase ricamente innervado.

O padal brando presenta músculo esquelético. O padal brando está interposto entre a boca e as foxas nasais. Así, o epitelio que reviste a porción do padal brando que dá cara ás fosas nasais é igual ao que as reviste a elas mesmas, de tipo prismático pseudoestratificado, en tanto que o epitelio que dá cara á boca é plano pluriestratificado con probable paraqueratose. O padal brando presenta submucosa. No padal brando todas as glándulas son de tipo mucoso.

## Patoloxía
*Padal oxival
*Fisura palatina
Sal mariño

miniatura|380px|Composición química do sal mariño.
O **sal mariño** é o sal extraído da auga mariña mediante evaporación en lugares denominados salinas, fronte ó sal mineral procedente da extracción de minas. As salinas son os centros por excelencia de produción do sal mariño.

## Composición 
O sal mariño posúe diferentes composicións dependendo da procedencia da salina, por regra xeral ten un 86% de cloruro sódico (NaCl) e outros oligoelementos como poden ser calcio, magnesio e manganeso.

O sal mariño é obtido por un método apropiado de salinas en lugares cálidos, mentres que os lugares máis fríos necesitan empregar para a evaporación outros medios.

## Usos 
O sal mariño emprégase frecuentemente na elaboración de salgaduras de peixes, como pode ser o bacallau, os bocartes, as sardiñas etc. aínda que tamén de carnes.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Salina
*Flor de sal
Sarmizegetusa

**Sarmizegetusa** foi o máis importante centro militar, relixioso e político dos dacios. Erixida no máis alto dun despeñadero de 1.200 metros de altura, a fortaleza foi o núcleo do sistema defensivo estratéxico das montañas Orăştie, en Romanía, que comprendía seis cidadelas.

## Descrición 
A fortaleza, un cuadrilátero formado por enormes bloques de pedra (muro dacio), foi construída con cinco socalcos, nunha área de case 30.000 m².

Sarmizegetusa foi ademais un recinto sacro. É o máis famoso e importante calendario-santuario circular de todos os grandes santuarios circulares e rectangulares dos dacios.

Os cidadáns vivían ao redor da fortaleza, ao pé da montaña en socalcos artificiais. A nobreza dacia dispuña de subministración de auga, conducida a través de acuedutos cerámicos do tipo cano, nas súas residencias. O inventario arqueolóxico achado no lugar amosou que a sociedade dacia tiña un alto nivel de vida.

Derrotadas as tropas romanas dirixidas polo xeneral Cornelio Fusco polos dacios en 86 e 87, o Imperio romano asinou unha paz pola cal se proporcionaron arquitectos e enxeñeiros romanos (ó do Imperio romano) para a edificación de gran parte da Sarmizegetusa dacia.

A capital dacia acadou o seu momento cume baixo Decébalo, o rei dacio que foi derrotado polo Imperio romano tras dúas guerras, a do (101-102) e a do (105-106), dirixida polo emperador Traxano. Trala derrota dos dacios, os conquistadores estableceron unha gornición militar alí. Máis tarde, a capital da Dacia romana foi chamada *Colonia Ulpia Traiana Augusta Dacica Sarmizegetusa*, establecida a 40 km ao suroeste das ruínas da antiga capital dacia: a cidade romana foi establecida beiras do río Apa Orasului; este novo asentamento corresponde ao da actual Gradistea Muncelului.

As seis fortalezas - Sarmizegetusa, Blidaru, Piatra Roşie, Costeşti, Căpâlna e Baniţa - que formaron o sistema defensivo de Decébalo, son parte do Patrimonio da Humanidade en Europa da UNESCO.

* **Sarmizegetusa** é tamén o nome dun municipio da actual Romanía, na depresión Ţara Haţegului, no condado de Hunedoara, onde as ruínas da *Colonia Ulpia Traiana Augusta Dacica Sarmizegetusa* foron localizadas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Diurpanneo
* Guerras Dacias
* Historia de Romanía
* Dacia
* Dacios e xetas
### Ligazóns externas 
* The Dacian Fortresses of the Orastie Mountains
* The Dacians - pictures of the fortresses in the Orastie Mountains
Mike Higgins

**Mike Higgins**, nado en Grand Island, Nebraska (Estados Unidos) o 17 de febreiro de 1967, é un ex xogador de baloncesto estadounidense con nacionalidade española. Xogaba de Ala-pivote cunha altura de 2,06 m.

## Carreira 
O xogador formouse no Northern Colorado Bears da Universidade de Northern Colorado. Na tempada 1989-1990 xogou no Los Angeles Lakers e no Denver Nuggets,e na campaña seguinte no Sacramento Kings. Posteriormente viu a Europa, fichando polo Valvi Girona da ACB. Tamén xogou nas ligas italiana, francesa, xaponesa, brasileira e arxentina. En 2002 nacionalizouse español e fichou polo CB Granada como seleccionable, aínda que máis tarde foi substituído e pasou por varios equipos da liga LEB. Posteriormente regresou á ACB con CAI Zaragoza. En setembro de 2009 fichou polo Xacobeo Blu:Sens.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en www.eurobasket.com
* Ficha en www.basketball-reference.com
Pedúnculo

[framed|**Pedúnculo** dunha [Cymbalaria|cymbalaria muralis.]]

En botánica chámase **pedúnculo**  ao rabecho que sostén unha flor, inflorescencia ou un froito trala súa fecundación.

Posúe a estrutura dun talo e é responsable da sustentación e condución do zume ás flores. Conéctase co raque da inflorescencia na base. Raramente presenta ramificacións ou estruturas de orixe foliar. Na súa ausencia, as flores son sésiles. Unha compresión ou cambios na consistencia do pedicelo poden influír nas características reprodutivas das flores.

## Termo 
Provén do latín científico *pedunculus*, e este é diminutivo do latín *pes, pedis* 'pé'.

## Notas 
## Véxase tamén
Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días en Portugal

[300px|dereita|miniatura|A [Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días|IXSUD conta con dúas misións en Portugal: Lisboa e Porto.]]

As primeiras reunións da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días realizadas en Portugal foron dentro das Forzas Armadas dos Estados Unidos estacionadas no país a principios de 1970. Máis tarde, en 1974, o Presidente da Igrexa Spencer W. Kimball visitou Portugal e recibiu a confirmación de que a Igrexa sería recoñecida e que os misioneiros podían comezar a traballar no país.

En novembro de 1974, o élder William Grant Bangerter do Setenta chegou a Lisboa para presidir a recentemente creada Misión Portugal Lisboa. Catro misioneiros foron transferidos dunha misión no Brasil para comezar o traballo. As primeiras reunións da IXSUD foron realizadas na casa dun membro da embaixada canadense que vivía en Portugal.

En xullo de 1975 había 100 membros portugueses e fóronse adherindo até ser 1000 en xullo de 1978. Hoxe hai máis de 38.000 membros organizados en decenas de congregacións locais. Estas congregacións, chamadas ás e ramas, serven como centro de todas as actividades da Igrexa local, incluíndo os cultos dos domingos e clases para os nenos, novos e adultos, homes e mulleres. Actividades durante a semana proporcionan oportunidades de instrución adicional, eventos sociais e ofertas culturais como danza, musicais e teatro ademais de actuacións deportivas. Portugal non posúe ningún templo SUD: o máis próximo atópase en Madrid, o cal é frecuentado pola maioría dos mormóns portugueses.

Actualmente existen 38.188 santos dos últimos días en Portugal, así como 6 estacas, 75 ás e ramas, 2 misións (Lisboa e O Porto) e 23 centros de historia familiar.

## Relación cos medios de comunicación 
A Igrexa SUD utiliza un espazo propio na RTP 2 xunto con outras confesións relixiosas. Esta posibilidade atópase amparada pola lei de liberdade relixiosa.

Esta programación consiste nun programa de 7 minutos *Fé dos Homens* ("Fe dos Homes") e outro de 30 minutos titulado *Caminhos* ("Camiños").

En 2009 iniciouse un conxunto de programas na radio RDP baseado nos programas de televisión .

## Ligazóns externas 
* Conocer a los mormones 
* Historia de la Iglesia en Portugal
* Sítio Oficial de la IJSUD en Portugal

## Notas
Sergiu Stancu

**Sergiu Stancu**, nado en Baia Mare, o 4 de agosto de 1982, é un xogador de voleibol romanés.
## Carreira 
Comezou a xogar na Romanía en 1998 co primeiro equipo do Tractorul Bresov e na tempada 1999 co da Universidade de Craoiva. Pasou despois a xogra en Bélxica, onde gañou dous campionatos, unha Supercopa e dúas copas nacionais coa camisola do Knack Randstad Roeselare. No ano 2006 pasou ó Tours Volley-Ball francés, co que chegou a final da Liga de Campións. Pasou a xogar na liga italiana co Taranto Volley, na tempada 2008-09, milita desde o 2009 no Volley Forlì. Leva 60 partidos coa Selección Nacional Romanesa de Voleibol.
Xabier Xil Xardón

**Xabier Xil Xardón**, nado en Morgade (Xinzo de Limia) en 1983, é un poeta galego.

## Traxectoria 
É  licenciado en Filoloxía Galega pola Universidade de Vigo e actualmente é profesor de lingua e literatura galega no ensino medio. No seu poemario *Os animais son universais porque non teñen retranca* trata de realizar un retrato do ambiente e da xente da Limia, mentres que n'*O trono xa non vén do ceo* amósase mais crítico.

Pertence ao colectivo das Redes Escarlata.

## Obra 
### Poesía 
* *Cando menos a derrota*, 2009, Sotelo Blanco Edicións.
* *Os animais son universais porque non teñen retranca*, Xerais (libro colectivo).
* *O trono xa non vén do ceo*, Xerais (libro colectivo).
* *Detéxtonos*, 2018, Positivas.
* *O contaxio*, 2019, Urutau.

### Narrativa 
* *Contos de ida e volta*.

### Obras colectivas 
* *Letras novas*, 2008, Asociación de Escritores en Lingua Galega.
* *A cidade na poesía galega do século XXI*, 2012, Toxosoutos.
* *Premio 2012 de relato, poesía e tradución da Universidade de Vigo*, 2012, Xerais.
* *150 Cantares para Rosalía de Castro*, 2015, libro electrónico.
* *Arrincando marcos 2019* (Positivas, 2019).

## Premios 
* Premio de poesía Antón Tovar do Concello de Rairiz de Veiga no 2007, por *abismalia*.
* XXI Premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón no 2008, por *Cando menos a derrota*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en *As escollas electivas*
* Recitando un poema na Libraría Paz de Pontevedra (outubro, 2022)
Giaros

**Giaros**  (), tamén coñecida localmente como **Gioura** (, é unha árida e despoboada illa grega do norte das Cícladas ao suroeste de Andros e o noroeste de Siros, que depende da municipalidade de Ano Siros e forma parte da provincia de Siros e da rexión do Exeo Meridional. Ten 23&nbsp;km² e a súa máxima altura é de 489 m.

Antigamente era coñecida como Gyaros ou Gyara (en latín gyaru), estaba habitada e tiña unha pequena cidade de pescadores que foi visitada por Estrabón. Un delegado da illa foi enviado (30 a.C.) a Corinto, onde se atopaba Augusto, para pedir a redución do tributo de 150 dracmas, xa que os insulares apenas podían pagar cen.
 
Esta e outras pequenas illas do mar Exeo serviron como lugares de exilio para as persoas importantes no imperio romano, entre outros, o filósofo Musonio estivo desterrado en tempos de Nerón. A súa desolación extrema era proverbial entre os autores romanos, como Tácito e Xuvenal.

Modernamente volveu ser lugar de desterro e entre 1948 e 1974 unhas 22.000 persoas da esquerda grega foron deportadas á illa. O lugar onde vivían os desterrados, equivalente a un cárcere, está ao sueste da illa e chámase tamén Giaros, o goberno grego mantén o recordo polos que sufriron a represión.

## A mitoloxía e historia temperá 
O traballo de pseudo-aristotélico *En Marabillosa cousas oídas * (25) conta a historia de que en Giaros os ratos comen ferro.

Na *Eneida* de Virxilio, Giaros e Mykonos dise que son as dúas illas nás que o deus Apolo atou a illa sagrada de Delos para deter o seu deambular polo mar Exeo.

No seu relato do mito da guerra entre Minos e Exeo, o rei de Atenas, o poeta Ovidio fala de Gyaros como unha illa que se negou a unirse á campaña do rei de Creta.

No ano 29 aC, o historiador e xeógrafo Estrabón tivo unha longa estancia na illa, no seu camiño a Corinto.
 
No século I, Plinio o Vello escribiu no seu Historia Natural que a illa, a cal tiña unha cidade, tiña 24&nbsp;km. de circunferencia e estaba a 100&nbsp;km de Andros. Tamén rexistra que os habitantes de Gyaros vez foron postos en fuga por (unha praga de) ratos. A illa tamén é mencionado polo orador romano Cicerón e outros autores latinos notables, o que indica un amplo coñecemento de Gyaros entre a elite educada do século I aC ao século II dC.

## Referencias 
## Véxase tamén
* Lista de illas de Grecia

### Ligazóns externas 
* Fred Ihrt's photos of the concentration camp on Gyaros in 1967
*Gyaros Documentation 2014
Estevo I de Hungría

[miniatura|Detalle da estatua de Estevo I en [Esztergom]]
**Estevo I**, ou **Santo Estevo**, (en húngaro: *Szent István*; en latín: *Sanctus Stephanus I*), nado en Esztergom, Panonia, cara ao ano 975 e finado en Székesfehérvár, Esztergom, o 15 de agosto de 1038, foi rei de Hungría.

## Traxectoria 
Era fillo de Géza e a Raíña Sarolta, esposo de Xisela de Baviera. Estevo, era descendente do Príncipe maxiar Árpád. Trala morte do seu pai, gobernou como Gran Príncipe entre 997 e 1000, e posteriormente como rei de Hungría entre 1000 e 1038. Cristianizador dos húngaros e santo patrón.

## Véxase tamén
A Áspera, Cesullas, Cabana de Bergantiños

**A Áspera** é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 118 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 50 eran homes e 68 mulleres.

Neste lugar atópase a Casa das asociacións antigamente sede da casa consistorial de Cabana de Bergantiños.

Por este lugar pasa  a 3º etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cesullas 
### Parroquias de Cabana de Bergantiños
O Bosque, Cesullas, Cabana de Bergantiños

**O Bosque** é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018  tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres).

Antigamente foi capital do concello de Cabana de Bergantiños.No lugar está a ermida de Nosa Señora das Neves, que ten un adro triangular, cunha fachada pentagonal. A espadana está sen campás.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cesullas 
### Parroquias de Cabana de Bergantiños
A Carballa, Cesullas, Cabana de Bergantiños

**A Carballa** é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 80 habitantes (42 homes e 38 mulleres).

Neste lugar atópase o a casa consistorial, o centro de saúde, o CPI As Revoltas, a piscina municipal climatizada, o pavillón de deportes con ximnasio e unha sucursal de Abanca.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cesullas 
### Parroquias de Cabana de Bergantiños
A Igrexa, Cesullas, Cabana de Bergantiños

**A Igrexa** é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 19 habitantes (oito homes e once mulleres).

## Toponimia 
O topónimo **A Igrexa** (do latín , o lugar da igrexa) débese á presenza no lugar da igrexa de Santo Estevo de Cesullas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cesullas 
### Parroquias de Cabana de Bergantiños
## Notas
Irakleia

**Irakleia** ou **Heraklia** () é unha illa e comunidade que pertence ás Cícladas en Grecia. Desde a reforma do goberno local de 2011 forma parte da municipalidade de Naxos e Cícladas menores, da que é unha unidade municipal. A súa poboación era oficialmente 141 habitantes no censo de 2011, e a súa superficie é de 17´795&nbsp;km². É unha illa pequena pero fermosa entre as illas de Naxos e Ios. Nas proximidades das illas de Schoinoussa, Koufonisi, Donoussa, e Keros, xuntas forman as Cícladas menores. O porto chámase Agios Georgios, mentres que a "capital" (chora) na parte superior da illa chámase Panagia (Madonna). As covas máis grandes das Cícladas atópanse en Irakleia. A Irakleia pódese chegar en grandes barcos desde Atenas, Naxos e Paros.

## Descrición 
Iraklia é a illa máis grande da Cícladas menores. Atópase na parte leste do arquipélago, ao sur de Naxos. A illa ten dous asentamentos, Panagia no centro da illa e Agios Georgios, onde se atopa o porto. Irakleia foi habitada desde a antigüidade temperá. Na illa hai moitas rochas con pinturas misteriosas datadas fai ao redor de 5.000 anos. As pinturas, nomeadas Bousoules (*Μπούσουλες*), puideron ser utilizadas como marcas de orientación. As ruínas dunha fortaleza que data dos séculos IV-II a.C. atópanse en Livadi na illa. Nos tempos modernos, Iraklia era propiedade do mosteiro Hozoviotissa na veciña illa de Amorgos.

### Poboación histórica
## Referencias 
## Véxase tamén
* Lista de illas de Grecia
Ponteceso de Cabana, Cesullas, Cabana de Bergantiños

**Ponteceso de Cabana** é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 94 habitantes (50 homes e 44 mulleres).

Trátase dunha continuación do núcleo urbano de Ponteceso, situado na outra beira do río Anllóns.

Por este lugar pasa  a 3º etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cesullas 
### Parroquias de Cabana de Bergantiños
Makronisos

**Makronisos** (grego: Μακρόνησος) é unha illa pertencente ao grupo das Cícladas situada ao oeste de Kea e ao sur do porto de Lavrio, en Cabo Sunión. Ten unha superficie de 15&nbsp;km² e 28&nbsp;km de litoral. De forma alargada mide uns 13&nbsp;km en dirección N-S por tan só 400–500 m en dirección E-O.

Na antigüidade a illa era chamada Helena xa que segundo a lenda detívose nela este personaxe de camiño a Troia. Restos arqueolóxicos mostran que a illa foi habitada desde tempos prehistóricos.

Na canle que separa Makronisos de Kea afundiuse o barco hospital *HMHS Britannic*, xemelgo do *Titanic*, tras chocar cunha mina ás 08:21 h do 21 de novembro de 1916. 55 minutos máis tarde a nave foise a pique, repousando agora a 120 m de profundidade. 30 persoas faleceron no naufraxio e unhas 1.000 puideron ser salvadas polos pescadores de Koritsiá, a capital de Kea. O barco, que se dirixía aos Dardanelos, non transportaba feridos.

Durante a guerra civil grega e a ditadura dos coroneis, Makrónisos foi utilizado como lugar de deportación dos prisioneiros políticos, principalmente dos membros do partido comunista. Actualmente deshabitada, a illa é considerada un monumento conmemorativo da guerra civil.
Kímolos

**Kimolos** () é unha illa grega no mar Exeo, pertencente ao grupo de illas das Cícladas, situada no extremo suroeste delas, preto da illa máis grande de Milos. Kimolos é o centro administrativo do municipio de Kimolos, que tamén inclúe as illas deshabitadas de Polyaigos, Agios Efstathios e Agios Georgios (comprada por unha familia de armadores locais). A illa ten unha superficie de 36&nbsp;km², mentres que a superficie terrestre do municipio é de 53´251&nbsp;km², e tiña unha poboación de 910 habitantes no censo de 2011. A súa capital é Horio Kimolou, e o seu porto principal Psathi. O seu punto máis alto é o monte Paleokastro (364 m).

## Historia 
Kímolos é unha illa cunha rica historia. O seu nome provén de Kímolos, o primeiro residente da illa, de acordo á tradición. Tamén chamada Echinousa, durante os tempos antigos, probablemente debido á serpe Equidna (víbora), aínda hoxe común na illa. Desde a época antiga, foi un campo de batalla entre a Antiga Atenas, gobernante da illa, e Esparta, gobernante de Milos. Na Idade Media era coñecida como Argentiera  (), por mor da cor prateada das terras rochosas da costa sur. Desde aqueles tempos, á illa foi un centro de comercio importante.

Xunto co resto de Grecia, foi gobernada polo Imperio Otomán, ata 1829, cando foi anexado polo estado grego xunto co resto das Cícladas.

## Xeografía 
Kimolos atópase ao noroeste da maior illa de Milos, separada dela por unha canle de 1&nbsp;km de ancho. Ten forma redonda, aproximadamente con 7&nbsp;km de radio. A illa ten unha superficie total de 36&nbsp;km². O punto máis alto é o monte de Paleokastro, con 364 m. a única cidade é Chorio, situada nun outeiro no oeste da illa. Tamén hai pequenos asentamentos en Psathi (porto), Goupa, Kara, Prasa, Aliki, Bonatsa e Dekas.

Ao leste de Kimolos atópase a illa de Polyaigos, coa metade do seu tamaño. Polyaigos é a maior illa deshabitada do Exeo. Tamén forma parte do municipio de Kimolos.

## Poboación 
Durante máis de 150 anos, de xeito similar co resto das zonas rurais gregas, era unha pobre illa agrícola, ata principios de 1990, cando empezou o desenvolvemento turístico e a mellora do nivel de vida dos seus residentes. Con todo, segundo os últimos censos, a poboación parece diminuír, con non máis de 600 residentes (na súa maioría xubilados) durante o inverno. A poboación menor de idade non son máis de 100, segundo os rexistros da escola. A maioría da poboación activa dedícase á elemental industria turística da illa (hoteis, restaurantes) en combinación con actividades de agricolas, principalmente durante o inverno.

## Referencias 
## Véxase tamén
* Outras illas gregas

### Ligazóns externas 
*The Official Website of the Municipality of Kimolos
*Kimolos Travel Guide
*A View of Kimolos from Milos
Claudia Castro

**María Mercedes González Rodríguez**, coñecida literariamente como **Claudia Castro**, nada no Castiñeiriño (Santiago de Compostela) o 30 de decembro de 1972, é unha xornalista e escritora galega. Dende 2011 reside coa súa familia no lugar de Penelas (Teo). Boa parte do seu tempo transcorre en Corme, na Costa da Morte.

## Traxectoria 
Estudou Xornalismo e Filoloxía Inglesa na Universidade de Santiago de Compostela e Socioloxía na UNED. Traballa no eido da comunicación corporativa dende 1995.

O compositor Fernando Vázquez Arias púxolle música a catro poemas seus: *Amor é mar*, *Corme*, *Camiño dos faros* e *Azul.* É colaboradora habitual da revista de poesía *Andar 21* , así como doutras publicacións en lingua galega e portuguesa.

## Obra 
### Poesía 
* *Adagio para unha viaxe silente* (2005). Follas Novas, Libros da Frouma. 62 páxs. ISBN 84-85385-91-8.
* *Ser, corazón e boca* (2018). A Coruña: Medulia. 48 páxs. ISBN 978-84-948102-0-6.

### Infanto-xuvenil 
**Galicia, o país das marabillas* (2019). Vigo: Galaxia, Col. Árbore. 60 páxs. ISBN 978-84-9151-386-5. Poesía para cativos.
**Amiga lúa, amigo mar. MOON, ME & THE SEA* (2022). Vigo: Galaxia, Col. Árbore. 80 páxs. Ilustracións de Luz Beloso. ISBN 978-84-9151-924-9. Poesía para cativos. 
**Seis leiras e un piano* (2025). Vigo: Xerais, Col. Merlín. Ilustracións de Laura Tova. 64 páxs. ISBN 978-84-1110-699-3. ePub: ISBN 978-84-1110-703-7. 

### Obras colectivas 
* *Letras novas* (2008). Asociación de Escritores en Lingua Galega.  Co poema "Soños do tubérculo"

## Recoñecementos 
* 2003: Gañadora do I Premio Duck Fin de Poesía, con *De cando os anxos aínda tiñan sexo*.
* 2003: Accésit do I Certame de Microrrelatos a Lonxa Literaria de Moaña, por *Retrato dunha muda*.
* 2005: recoñecemento no V Concurso de e-poemas do diario *La Vanguardia*.
* 2017: Gañadora do segundo premio no VI Certame de Poesía Mariño, por *Ela, muller en reconstrución*.
* 2017: Gañadora do Certame de Poesía Xosé Manuel López Ardeiro con *Ser, corazón e boca*.

## Notas