Terra Santa

[miniatura|Un mapa de 1759 titulado *A Terra Santa, ou Palestina, mostrando non só os reinos antigos de Xudá e Israel nos que as doce tribos foron distinguidas, mais tamén a súa localización en diferentes épocas segundo indican as Santas Escrituras*, de Tobias Conrad Lotter, Xeógrafo. [Augsburgo, Alemaña]]
A **Terra Santa** (hebreo:  *Eretz HaKodesh*, latín: **Terra Sancta**; árabe:  *Al-Arḍ Al-Muqaddasah*) é unha área aproximadamente localizada entre o río Xordán e o mar Mediterráneo, mais tamén inclúe a beira oriental do río Xordán. Historicamente, é sinónimo tanto da Terra de Israel como de Palestina, e actualmente son parte dela o Estado de Israel, os Territorios Palestinos, a República do Líbano, a República Árabe de Siria e o Reino Haxemita de Xordania. É considerada santa polos xudeus, os cristiáns e os musulmáns.

Parte da relevancia desta terra ten as súas raíces na importancia relixiosa de Xerusalén, a cidade máis santa do xudaísmo, a rexión histórica do ministerio de Xesús, e no islam o lugar onde aconteceu o ''mi'raj'' (ascenso de Mahoma os ceos) e onde está o Monte Nebo, onde Moisés presumiblemente morreu. A suposta santidade da terra foi un dos motivos polos que os cristiáns europeos tentaron gañarlla aos musulmáns turcos selxúcidas durante as Cruzadas. Os turcos tomaron Terra Santa despois de derrotar os musulmáns árabes, que á súa vez conquistaran a rexión do Imperio Bizantino cristián.

Moitos lugares de Terra Santa durante longo tempo foron destino de peregrinación para os fieis das relixións abrahámicas, incluíndo xudeus, cristiáns, musulmáns, e bahá'ís. Os peregrinos visitan Terra Santa para tocar e ver manifestacións físicas da súa fe, confirmar as súas crenzas nun contexto santo e nun marco de emoción colectiva e conectarse persoalmente coa Terra Santa.

## Xudaísmo 
[miniatura|Cemiterio xudeu no [Monte das Oliveiras, Xerusalén. A santidade de Palestina atraeu xudeus que querían seren enterrados no solo sagrado. O sabio rabí Anan dicía "ser enterrado en Palestina é como ser enterrado baixo o altar."]]
miniatura|As oliveiras, como esta en Qefin, teñen unha santidade intrínseca no xudaísmo, especialmente durante o Ano Sabático. Esta "santidade do sétimo ano" leva consigo moitas leis relixiosas.
Os xudeus xeralmente non se refiren á Terra de Israel como "Terra Santa" (hebreo:  Eretz HaKodesh). O Tanakh explicitamente refírese a ela como "terra santa" nunha soa pasaxe, en Zacarías 2:16. A santidade da Terra de Israel xeralmente está implícita no Tanakh no feito de que a terra foi dada aos israelitas por Deus, en que é a "terra prometida", unha parte integral da alianza de Deus. Moitos *mitzvot* (mandamentos) ordenados aos israelitas na Torah só pódense cumprir na Terra de Israel, o cal serve para diferenciala doutras terras. Por exemplo, na Terra de Israel, "ningunha terra será vendida permanentemente" (Lev. 25:23). O *Shmita* ou "Ano Sabático" só obsérvase con respecto á terra de Israel, e a observancia de moitos dos días santos é diferente, xa que a diáspora xudía observa un día máis.

Segundo Eliezer Schweid:
: "O que fai única a Terra de Israel é...'xeoteolóxico' e non soamente climático. Esta é a terra que precede a entrada do mundo espiritual, aquela esfera de existencia que xace máis aló do mundo físico coñecido por nós mediante os nosos sentidos. Isto é a clave do status único da terra respecto da profecía e á oración, e tamén respecto dos mandamentos"
Desde o século XVI, a santidade de Palestina concentrouse nas "catro cidades santas": Xerusalén, Hebrón, Safed e Tiberíades, como as cidades máis santas do xudaísmo. Xerusalén, como o lugar do Templo, considérase especialmente significativo. Os enterros sacros aínda son emprendidos polos xudeus da diáspora que desexan xacer sepultados no solo sagrado de Palestina.

Segundo a tradición xudía, Xerusalén é o Monte Moriah, a lugar do sacrificio de Isaac. A Biblia hebrea menciona o nome de "Xerusalén" 669 veces, a miúdo porque moitos *mitzvot* só poden realizarse alí ou no seus arredores. O nome "Sion", que normalmente se refire a Xerusalén mais ás veces á Terra de Israel, aparece na Biblia hebrea 154 veces.

O Talmud menciona o deber relixioso de colonizar Palestina. No xudaísmo o acto de adquirir terra en Palestina é tan significativo que o Talmud levanta certas restricións relixiosas do Shabat para a súa adquisición e colonización. O rabí Johanan dicía que "un que anda unha distancia de 4 cóbados en Palestina pode estar seguro de participar no mundo futuro". Unha historia di que cando o rabí Eleazar ben Shammua' e o rabí Johanan HaSandlar deixaron Palestina para estudar co rabí Judah ben Bathyra, só chegaron ata Sidón e entón "a idea da santidade de Palestina superou a súa resolución, derramaron bágoas, resgaron as súas roupas e volveron atrás". Debido a que a poboación xudía concentrábase en Palestina e a emigración xeralmente evitábase, quedaba unha cantidade de espazo limitada para exercitar o ensino xudaico. Con todo, despois de padecer persecucións en Palestina durante séculos após a destrución do Templo, os rabís que atoparan moi difícil conservar a súa residencia marcharon a Babilonia, que lles ofrecía máis protección. Moitos xudeus querían que Palestina fose o lugar onde morreren. O rabí Anan dicía, "ser enterrado en Palestina é como ser enterrado baixo o altar". O dito "A Súa terra absolve o Seu pobo" implica que quen é enterrado en Palestina obtén a absolución dos seus pecados.

## Cristianismo 
miniatura|A Igrexa do Santo Sepulcro é un dos sitios de peregrinación máis importantes do cristianismo, pois é o suposto onde ocorreu a resurrección de Cristo.
Os cristiáns consideran santa a Terra de Israel debido á súa asociación co nacemento, ministerio, crucifixión e resurrección de Xesús de Nazaret, a quen consideran o Salvador ou Mesías, e porque é a terra do seu pobo, os xudeus (segundo a Biblia). Os libros cristiáns, incluíndo edicións da Biblia, a miúdo conteñen mapas de Terra Santa (considerando Galilea, Samaria, Xudea). Por caso, o *Itinerarium Sacrae Scripturae* ("Libro de viaxe polas Santas Escrituras") de Heinrich Bünting (1545-1606), un pastor protestante alemán, presentaba tal tipo de mapa. O seu libro foi moi popular e proporcionou "o resumo dispoñible máis completo de xeografía bíblica e describiu a xeografía da Terra Santa trazando as viaxes dos personaxes máis importantes dos Antigo e Novo testamento."

## Fe Bahá'í 
Os bahá'ís consideran sagrados Acre e Haifa xa que Bahá'u'lláh, o fundador do bahaísmo, estivo exiliado na prisión de Acre desde 1868 e transcorreu a súa vida na súa contorna ata a súa morte en 1892. Nas súas escrituras elixiu a pendente do Monte Carmelo como sede do Santuario do Báb que o seu sucesor `Abdu'l-Bahá erixiu en 1909 como un inicio dos seus xardíns en forma de socalcos. A cabeza da relixión após el, Shoghi Effendi, empezou construír outras estruturas e a Casa Universal de Xustiza continuou a obra ata que o Centro Mundial Bahá'í foi convertido no que hoxe é, o centro espiritual e administrativo da relixión. Os seus xardíns son sitios moi populares entre os visitantes da cidade e o filme de 2012 de Mohsen Makhmalbaf, *O Xardineiro*, os presenta. Actualmente os sitios de peregrinación máis santos da fe bahá'í son o Santuario de Bahá'u'lláh en Acre e o Santuario do Báb en Haifa que a UNESCO declarou Patrimonio Mundial.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Relixións abrahámicas
### Ligazóns externas 
* American Travelers to the Holy Land in the 19th Century  Shapell Manuscript Foundation
* "Description of the Holy Land", mapa de 1585 que presenta a Terra Santa da época de Xesús, World Digital Library
* "The Holy Land An Armchair Pilgrimage"  do Padre Mitch Pacwa, SJ.
Este artigo incorpora texto dunha publicación agora no dominio público: "Palestine, Holiness of". link=|alt=|12x12px *Enciclopedia xudía.* 1901–1906.