open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Estreliña riscada

dereita|250px|miniatura|*Regulus ignicapilla*.
A **estreliña riscada** (*Regulus ignicapilla*) é un dos paxaros máis pequenos de Europa, aínda máis que o seu parente a estreliña do norte, á que se semella moito.

## Descrición 
Son paxaros duns 9&nbsp;cm de lonxitude que pesan só entre 4 e 6,5 gramos. Ten unha envergadura de ás que vai dos 13 ós 16&nbsp;cm. O seu aspecto é moi semellante ó da estreliña do norte: teñen o lombo verde amarelado, a barriga gris, as ás son máis escuras e teñen dúas listas brancas. A súa marca distintiva é a lista branca que lles vai sobre os ollos, que é algo máis intensa de cores que na outra especie. A liña negra sobre esta lista branca está algo máis marcada que na estreliña do norte. Os dous sexos son case iguais, agás pola pequena crista que teñen na cabeza e que erguen na época reprodutora, que nos machos é alaranxada e nas femia máis amarelada.

Aliméntanse de arañas, insectos e larvas.

A estreliña de Madeira, antigamente considerada unha subespecie (*R. i. madeirensis*) da estreliña riscada, é agora considerada unha especie independente co nome científico de *Regulus madeirensis*. Ten unha lista superciliar máis curta, a crista é dun laranxa máis escuro e o bico máis longo.

## Hábitat 
Viven en bosque de coníferas ou mixtos e en parques. Non dependen tanto do bosque de coníferas como a estreliña do norte e a súa área de distribución non chega tan ó norte coma a desta. Viven preferentemente no sur e centro de Europa. As aves das zonas de distribución máis setentrional son migratorias.

## Reprodución 
miniatura|*Regulus ignicapilla* 
Os niños, que teñen forma de bóla, están feitos con musgo, liques e teas de araña. Son construídos polas femias que os penduran case sempre na parte inferior dunha póla. Poñen entre sete e once ovos, que chocan as femias unhas dúas semanas. Os pelachos voan aos 17 días de nacidos. Habitualmente crían dúas niñadas ó ano.

## Nomes vulgares noutras linguas 
* **Alemán**: Sommergoldhähnchen
* **Asturinao**: Reyín
* **Catalán**: Bruel
* **Español**: Reyezuelo listado
* **Éuscaro**: Erregetxo kaskagorri
* **Francés**: Roitelet triple-bandeau
* **Inglés**: Firecrest
* **Italiano**: Fiorrancino
* **Neerlandés**: Vuurgoudhaantje
* **Polaco**: Zniczek
* **Portugués**: Estrelinha-de-cabeça-listada
* **Sueco**: Brandkronad kungsfågel

## Notas
## Véxase tamén
Florencio Vaamonde

**Florencio Vaamonde Lores**, nado en Ouces (Bergondo) o 2 de abril de 1860 e finado na Coruña o 19 de outubro de 1925, foi un historiador e escritor galego. O seu irmán César foi un destacado historiador.

## Traxectoria 
Nado en Bergondo no seo dunha familia fidalga que en 1878 se trasladou á Coruña. Alí pasou a súa vida traballando como funcionario de Facenda. Florencio Vaamonde foi un escritor do Rexurdimento, preocupado pola lingua galega e polo esplendor da súa literatura. Foi un dos membros fundadores da Real Academia Galega (1906) e colaborou na *Revista Gallega* de Galo Salinas. Vaamonde Lores quixo introducir novas correntes e tendencias na nosa literatura. Quizais guiado pola súa condición de historiador, creou o primeiro poema épico escrito no noso idioma, *Os Calaicoss* (1894), que canta as fazañas de María Pita (mito que sería modificado en épocas posteriores por motivos ideolóxicos). Da lectura das súas obras despréndese a vontade de crear unha lingua culta.

Alén disto, abrazou a ideoloxía rexionalista e acudiu aos faladoiros da Cova Céltica, que se celebraban na libraría que Uxío Carré Aldao tiña na Coruña.
[miniatura|300px|De pé, de esquerda a dereita, [Uxío Carré Aldao, Florencio Vaamonde Lores, Francisco Tettamancy e Eladio Rodríguez González. Sentados, José Ogea, Manuel Murguía, Manuel Curros Enríquez e Andrés Martínez Salazar, na Coruña, en outubro de 1904.]]
Tamén fixo unha labor de tradución dos clásicos greco-latinos ao galego, como *Odas de Anacreonte* (1897). Usou os pseudónimos "Xan de Ouces", "Fulvio Vergodense", "Pedro de Aldarete" e "Jan Silvóso de Bouzós".

## Obra 
### Poesía 
* *Os calaicos*, 1894.
* *Mágoas*, 1901.
* *Follas ao vento*, 1919.

### Prosa 
* *Bestas bravas*, 1923.
* *Anxélica*, 1925, Lar.

### Ensaio 
* *Historia de Betanzos*, 1886.
* *Resume da Historia de Galicia*, 1899.
* *Historia de la Agricultura en Galicia*, 1910.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* César Vaamonde Lores
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor en Xerais
Pseudocelomados

Os **pseudocelomados** (*Pseudocoelomata*) (do grego *pseudo*: falso, *celoma*: cavidade) tamén chamados **asquelmintos** (*Aschelminthes*) ou segundo outros autores **blastocelomados** (*Blastoceolomata*) son un conxunto de filos que teñen unha cavidade corporal distinta a da dos animais celomados, nos cales a súa orixe é mesodérmica. No caso do grupo a que nos estamos a referir a cavidade aparece entre o intestino e a parede do corpo e non está tapizada polo peritoneo polo que non constitúe un verdadeiro celoma, de aí o nome de **pseudoceloma** (ou pseudocele) para a cavidade e pseudocelomados para o grupo que a presenta. Este grupo de animais antigamente formaban un filo único, os asquelmintos (**Aschelmintha**), que incluía a todos os pseudocelomados menos os acantocéfalos pero logo se decidiu facer filos independentes para cada unha das clases que formaban o mesmo.

## Clasificación 
### Taxonomía 
Os **pseudocelomados** constitúen un grupo representado polos seguintes filos de animais: 
* Phylum *Rotifera* (Rotiferos)
* Phylum *Gastrotricha* (Gastrotricos)
* Phylum *Entoprocta* (Entoproctos)
* Phylum *Kinorhyncha* (Quinorrincos)
* Phylum *Priapulida* (Priapulidos)
* Phylum *Nematoda* (Nematodos)
* Phylum *Nematomorpha* (Nematomorfos)
* Phylum *Acanthocephala* (Acantocefalos)
* Phylum *Loricifera* (Loriciferos)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Celoma

### Bibliografía 
* Meglitsch P.A.: *Zoología de invertebrados* Ed. Pirámide.
* Grassé, P.P.: *Zoología-1*. Ed. Masson.
### Ligazóns externas
Oficina do Censo dos Estados Unidos de América

A **Oficina do Censo dos Estados Unidos** (do inglés ***United States Census Bureau***) é unha axencia estatal responsable do censo dos Estados Unidos de América. O seu obxectivo é dar unha fonte de datos de calidade sobre a poboación dos Estados Unidos e a súa economía. En xuño do 2007 foi nomeado director da Oficina Steven Murdock.

Estas oficinas atópanse no Ministerio de Comercio onde se elaboran os estudos estatísticos, e é un departamento gobernamental dos Estados Unidos. É o equivalente ao INE español.

## Historia 
Desde 1790 o censo é realizado pola Oficina do Censo dos Estados Unidos (logo da Revolución Americana). Desde entón houbo 21 censos federais. O último reconto foi no 2000, e o anterior en 1990. O próximo será no 2010. Con todo a oficina do censo realiza estimacións de poboación entre reconto e reconto, de feito, na súa páxina web presume ter un contador de poboación en tempo real.

Desde 1902, o órgano oficial do empadroamento do goberno dos Estados Unidos son as oficinas do censo. A constitución dos Estados Unidos, establece que polo menos unha vez cada 10 anos, as oficinas do censo enumeren a poboación do país e de cada estado que o forma.

## Organización estrutural e territorial 
Cada oficina é dirixida por un director, asistido por un deputado director e persoal executivo do a asociación de directores.

A xefatura das oficinas do censo, están situadas no 4600 de Silver Hill Road, Suitland (Maryland). Hai oficinas filiais noutras 12 cidades: Boston, Nova York, Filadelfia, Detroit, Chicago, Kansas City, Seattle, Charlotte, Atlanta, Dallas, Denver, e Os Ánxeles. Estas oficinas adicionais utilízanse para facilitar os censos decenais.

A oficina do censo tamén dirixe o programa cooperativo do centro de información do censo (CIC-Census Information Centers), que implica a 47 organizacións non lucrativas nacionais, rexionais, e locais. O obxectivo do CIC é representar os intereses das comunidades desatendidas.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina Web oficial do Census Bureau
Hilde Domin

**Hilde Palm**, coñecida como **Hilde Domin**, nada en Colonia o 27 de xullo de 1909 e finada en Heidelberg o 22 de febreiro de 2006, é unha poeta alemá.

## Traxectoria 
Entre 1929 e 1932 estuda nas universidades de Heidelberg, Colonia e Berlín. Debido ao ascenso do partido Nacionalsocialista, exíliase en Roma en 1932. En Italia estuda Filosofía, Dereito e Ciencias Políticas, doutorándose en 1936 pola Universidade de Florencia.

Marchou despois aos Estados Unidos e á República Dominicana, onde exerce como profesora universitaria. En 1954 retorna a Alemaña, onde traballará como docente nas universidades de Frankfurt e Maguncia.

En 1951 escribe os seus primeiros poemas que verán a luz a partir de 1957.

En 1961 establece a súa residencia en Heidelberg, cidade na que morre en 2006.

## Obras 
* *Herbstzeitlose* (1955)
* *Ziehende Landschaft* (1955)
* *Wo steht unser Mandelbaum* (1957)
* *Nur eine Rose als Stütze* (1959)
* *Rückkehr der Schiffe* (1962)
* *Linguistik* (1963)
* *Hier* (1964)
* *Tokaidoexpress* (1964)
* *Höhlenbilder* (1968)
* *Das zweite Paradies. Roman in Segmenten* (1968)
* *Wozu Lyrik heute. Dichtung und Leser in der gesteuerten Gesellschaft* (1968)
* *Ich will dich* (1970)
* *Von der Natur nicht vorgesehen. Autobiographisches* (1974)
* *Aber die Hoffnung. Autobiographisches aus und über Deutschland* (1982)
* *Unaufhaltsam* (1962)
* *Rufe nicht*
* *Der Baum blüht trotzdem* (1999)
* *Magere Kost
* *Haus ohne Fenster

### Obras traducidas ao galego 
* *Aquí*, Noitarenga, 1998. Traducida por Sabela López Pato e Silvia Montero Küpper.

## Premios 
* Meersburguer Droste – Preis (1971)
* Rainer Maria Rilke – Preis für lyrik (1976)
* Friedrich-Holderlin – Preis (1992)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Aquí*. Noitarenga, 1998.
María Jiménez

**María Jiménez Gallego**, nada en Sevilla o 3 de febreiro de 1950 e finada na mesma cidade o 7 de setembro de 2023, foi unha cantante andaluza. En 2022, recibiu a Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes.

## Traxectoria 
Famosa polo contido liberal das súas letras e actuacións, comezou amadriñada por La Pipa en tablaos como Las Brujas nos primeiros anos da democracia española tralo franquismo.

Publicou o seu primeiro disco en 1976, con arranxos do guitarrista Paco Cepero con rumbas, tangos, bulerías, boleros, rancheiras e baladas de Silvio Rodríguez, Lolita de la Colina ou Amancio Prada. A este seguíronlle outros discos como *Sensación* e varias recompilacións.

A súa carreira relanzouse ó colaborar na canción *La lista de la compra* do grupo La cabra mecánica, e editando *Donde más duele* con cancións de Joaquín Sabina.

As súas opinións sobre a prensa rosa e a piratería son bastante coñecidas. Publicou a súa biografía e apareceu en varias películas e series de televisión como *Todos los hombres sois iguales*. Presentou o programa *Bienaventurados*, en Canal sur.

## Vida persoal
Casara co actor Pepe Sancho, con quen tivo un fillo, Alejandro. Antes deste matrimonio, tivera outra filla, María del Rocío, que faleceu nun accidente de tráfico.

## Discografía
**María "La Pipa"*, 1975 (BMG-Ariola)
**María Jiménez*, 1976 (Fonomusic)
**María Jiménez (Se acabó)*, 1978 (Fonomusic)
**Resurrección de la alegría*, 1979 (Fonomusic)
**Sensación*, 1980 (Fonomusic)
**De distinto modo*, 1981 (Fonomusic)
**Frente al amor*, 1982 (Fonomusic)
**Por primera vez*, 1983 (Fonomusic)
**Voy a darte una canción*, 1984 (Fonomusic)
**Seguir viviendo*,  1986 (Fonomusic)
**Alma salvaje*,  1987 (Universal)
**Rocíos*, 1988 (PM Records)
**Átame a tu cuerpo*, 1993 (Senador/Coliseum)
**Eres como eres*, 1995 (Divucsa)
**Donde más duele (canta por Sabina)*, 2002 (Muxxic/Universal)
**De María...a María...¡con sus dolores!*, 2003 (Muxxic/Universal)
**Jiménez canta Jiménez* (canta a José Alfredo Jiménez), 2005 (Muxxic/Universal)
**Bienaventurados*, 2006 (Qbs Slu/Vale Music)
**La vida a mi manera*, 2020 (Universal)

## Filmografía 
***Manuela***
* Ano: 1976
* Dirección: Gonzalo García Pelayo

***Perdóname amor***
* Ano: 1982
* Dirección: Luis Gómez Valdivieso

***La vida siempre es corta*** (curta)
* Ano: 1994
* Dirección: Miguel Albaladejo

***Hostal Royal Manzanares*** (serie)
* Ano: 1996
* Dirección: Sebastián Junyent

***Todos los hombres sois iguales*** (serie)
* Ano: 1997
* Dirección: Jesús Font

***¡Ja me maaten...!***
* Ano: 2000
* Dirección: Juan Antonio Muñoz

***Yo, puta***
* Ano: 2004
* Dirección: María Lidón

***Amar en tiempos revueltos*** (serie)
* Ano: 2006
* Dirección: Lluis María Güell e Orestes Lara

***Los mánagers***
* Ano: 2006
* Dirección: Fernando Guillén Cuervo

## Notas
Edwin Landseer

miniatura|dereita|180px|*Gando bravo en Chillingham*.
**Sir Edwin Henry Landseer**, nado o 7 de marzo de 1802 e finado o 1 de outubro de 1873, foi un pintor e escultor inglés da época vitoriana, famoso sobre todo polas súas pinturas de escenas de animais, aínda que a súa obra máis coñecida son as estatuas de leóns en Trafalgar Square, Londres.

## Traxectoria 
Landseer comezou a súa carreira como pintor no 1815, á idade de trece anos, expondo na *Royal Academy*, da cal viría ser membro once anos despois.

Moi esquecido na actualidade pola empalagosería dos seus cadros, foi porén na súa época un pintor famoso, cuxos cadros eran moi cotizados.

[miniatura|150px|dereita|Un dos catro leóns ao pé da columna [Nelson.]]

### Outros datos 
Sobre a prolífica capacidade pictórica de Landseer, dicíase, burlonamente, que era quen de pintar con ambas mans á vez, p.ex., que era capaz de pintar a cabeza dun cabalo coa dereita e o rabo coa esquerda.

## Véxase tamén
Hiroshi Inagaki

**Hiroshi Inagaki** (稲垣 浩, いながき ひろし), nado en Tokyo o 30 de decembro de 1905 e finado na mesma cidade o 21 de maio de 1980, foi un realizador e escenarista xaponés.

## Traxectoria
Coñecido por ser gañador dun Oscar pola realización da Triloxía Samurai. Gañou ademais o León de Ouro en 1958 por 無法松の一生 (Muhomatsu no issho, "O home do carriño")
## Filmografía (selección) 
**無法松の一生* (*Muhomatsu no issho*, "O home do carriño", 1958; con Toshirō Mifune)
**秘剣* (*Hiken*, "A espada secreta", 1963)
**がらくた* (*Garakuta*, 1964)
**風林火山* (*Furin kazan*, 1969; con Yūjirō Ishihara)
**待ち伏せ* (*Machibuse*, "A Emboscada", 1970; con Yūjirō Ishihara)
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*  Hiroshi Inagaki en JMDB
Carlos

**Carlos** é un nome propio masculino galego. Esta forma escrita tamén é común co portugués, co aragonés, co asturiano e co castelán. O nome é de procedencia xermana, e significa "home libre". O nome traducido ás linguas escandinavas *Karl* significa home. Trátase dun nome moi popular debido ao seu uso habitual nas tradicións das casas reais, polo que hai moitas personalidades chamadas Carlos. En galego tamén ten a variante **Calros** e os hipocorísticos **Carlechos** e **Carlucho**.

## Santoral 
4 de novembro: San Carlos, cardeal e arcebispo de Milán (†1584).

## Noutras linguas 
Tamén existe en xaponés (Karurosu), en chinés (Ka-lou-se), en árabe (Karlus) e noutras linguas.

## Monarcas e membros de casas reais 
## Outras personalidades 
*Carl von Linné: biólogo Sueco, foi o primeiro en dar nome científico ás especies.
*Karl Marx: ideólogo do Marxismo, e do posterior comunismo.
*Carlos Chacal: é o alias de Ilich Ramírez Sánchez, terrorista venezolano.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Lista de nomes masculinos en galego
* Lista de nomes masculinos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes masculinos Real Academia Galega
Itabuna

**Itabuna** é un municipio brasileiro situado ao sur do estado de Baía. É o 5° municipio do estado en poboación total, logo despois de Salvador, Feira de Santana, Vitória da Conquista e Ilhéus. Posúe unha área total de 443,2&nbsp;km² e unha poboación, en 2006, de 209.221 habitantes. O seu nome deriva dos termos en tupí *ita* (pedra) e *una* (negra).

A cidade é terra do escritor Jorge Amado que a menciona nalgunhas das súas obras, a máis coñecida o romance *Gabriela*.
## Véxase tamén
As Bouzas, Visma, A Coruña

miniatura|Situación das Bouzas no "barrio-territorio" de San Pedro de Visma.
**As Bouzas** é un lugar da parroquia de Visma no concello da Coruña.

Neste lugar viviu a familia Ambite Seijido. Enrique Ambite Seijido, nado nesta parroquia en 1913 e finado en 1998, foi un gaiteiro ligado coa Agrupación Folklórica Aturuxo, a sección feminina (na época franquista aglutinou un gran grupo de músicos tradicionais coruñeses), e tamén tivo vínculos con Follas Novas. Compuxo algúns temas de certa singularidade como o "pasarrúas de Ambite" ou a "muiñeira de Olvido".

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Visma 
### Parroquias da Coruña 
## Notas 
## Véxase tamén
Emma Couceiro

**Emma Couceiro López**, nada en Cospeito  en 1977, é unha poeta en lingua galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Filoloxía Hispánica pola Universidade da Coruña, ten publicado varios libros e colaborado como poeta en revistas como *A Xanela*, *Dorna*, *Xistral* ou *Zurgai*, así como en varios volumes colectivos.

Viviu en Laracha, Arteixo, Mondoi, Oza dos Ríos (de onde procede toda a súa familia materna e parte da paterna) e A Coruña.

A súa poética caracterízase por unha continua indagación no *eu* lírico, moitas veces artellada desde a técnica do desdobramento (*As entrañas horas*), polo uso de símbolos e repeticións (*Humidosas*), o emprego dunha sintaxe rota e a ambientación íntima que remite moitas veces ao territorio do fogar (marcado en feminino) e ao marco da infancia.

## Obra 
### Poesía 
* *Humidosas*. A Coruña: Espiral Maior, 1997.
* *As entrañas horas*. Sada: Ediciós do Castro, 1998.
* *(Cito)*. Vigo: Xerais, 2003.
* *Pobreza de espírito*. A Coruña: Chan da Pólvora, 2024.

### Obras colectivas 
* *Mulher a fazer vento*, Edições Tema, 1997.
* *Palabras no ar*.
* *Novas voces da poesía galega. Recital*.
* *Río de son e vento*, Xerais, 1999.
* *Novas voces da poesía galega: recital*, Consello da Cultura Galega, 2000.
* *dEfecto 2000. Antoloxía de poetas dos 90*, Letras de Cal, 1999.
* *Manuel María*, Ophiusa, 2001.
* *Mujeres de carne y verso*, Madrid, 2001. Edición bilingüe galego-castelán.
* *A tribo das baleas*, Xerais, 2001.
* *25 anos de poesía galega III*, A Coruña, 2002.
* *Alma de beiramar*, Asociación de Escritores en Lingua Galega, 2003.
* *Carlos Casares. A semente aquecida da palabra*, Consello da Cultura Galega, 2003.
* *Negra sombra. Intervención poética contra a marea negra*, Espiral Maior, 2003.
* *Das sonorosas cordas*, Eneida, 2005.
* *Cartafol poético para Alexandre Bóveda*, Espiral Maior, 2006.
* *O desafío das ondas*, Autoridade Portuaria da Coruña, 2006.
* *Poética da casa*, Xunta de Galicia, 2006.
* *Polifonías: voces poéticas contra a violencia de xénero*, Espiral Maior/Xunta de Galicia, 2006.

## Premios 
* V Premio Espiral Maior de Poesía no 1996, por *Humidosas*.
* X Premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón no 1998, por *As entrañas horas*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* [http://bvg.udc.es/ficha_autor.jsp?id=EmmCouce&alias=Emma+Couceiro/ ]  na Biblioteca Virtual Galega.
Filarete

[150px|miniatura|A torre de *Il Filarete*, [Milán]]
**Antonio di Pietro Averlino** ou **Antonio di Pietro Averulino**, alcumado *Il Filarete*, "*o que ama a virtude*", nado en Florencia contra 1400 e finado en Roma contra 1469, foi un escultor e arquitecto italiano.

## Traxectoria 
Florentino, fixo a súa aprendizaxe no taller de Lorenzo Ghiberti. No ano 1445, en Roma, ás ordes do papa Euxenio IV, completou as follas en bronce para a porta da Basílica de San Pedro: cada folla estaba dividida en tres recadros sobrepostos, no de embaixo á esquerda figurou o martirio de san Paulo; san Paulo e Cristo sedente nun trono; no de embaixo á dereita representou o martirio de san Pedro; san Pedro entregando as chaves a Euxenio IV e máis a Madonna no seu trono; os recadros estaban enmarcados con decoración de emperadores mostrados en perfil, nos espazos intermedios entre estes perfís colocou escenas do pontificado de Euxenio IV.

No 1459 foi presentado perante Piero de Medici na corte de Francesco Sforza. Permaneceu, entre tanto, en Milán até o 1465, onde traballou para a Veneranda Fabrica do Duomo, na torre da fachada do Castelo, e no Ospedale Maggiore (Hospital Maior), no cal dirixiu os traballos entre 1457 e 1465; para o hospital, Filarete plasmou un modelo en planta de cruz grega, destinado a ter grande éxito, pois sería seguido na España dos Reis Católicos en realizacións como o Hospital da Santa Cruz de Toledo, ou no Hospital Real de Santiago de Compostela, ambos proxectados por Enrique Egas. Fóra de Milán traballou no Duomo de Bérgamo. Non continuou máis tempo en Milán, pese ao apoio do duque, pola competencia dos arquitectos lombardos, encabezados por Guiniforte Solari.

## A cidade ideal 
Entre 1460 e 1464, compuxo os 25 libros do seu *Trattato di Architettura* (*Tratado de Arqitectura*), que non sería publicado até 1490, escrita en lingua romance e dedicada a Francesco Sforza. O tratado contén o plano da primeira cidade ideal completa: Sforzinda, a cidade está inserta nun cerco amurallado en forma de estrela de oito puntas. O proxecto non foi nunca levado a cabo na realidade. De seguido traballou en diversas cortes, en Florencia no ano 1488, e no ano seguinte en Venecia.

Para Filarete o debuxo era unha actividade intelectual, un instrumento de comunicación do pensamento, forma sensíbel da idea, "fondamento e via d’ogni arte che di mano si faccia" (*fundamento e vía de toda arte manual*). Unha concepción moi similar á mantida por Leon Battista Alberti que definía o debuxo como "un tracciato preciso e uniforme, concepito nella mente, eseguito per mezzo di linee ed angoli, e condotto a compimento da persona dotata d’ingegno e di cultura" (*un trazado preciso e uniforme, concibido na mente, executado por medio de liñas e ángulos, e levado a fin pola persoa dotada de enxeño e de cultura*).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Maria Beltramini, *Le illustrazioni del trattato d’architettura di Filarete: storia, analisi e fortuna*, in Annali di architettura n° 13, Vicenza 2001.

### Outros artigos 
* Giovanni Antonio Amadeo
* Guiniforte Solari
Osetia do Sur

**Osetia do Sur**, ás veces tamén escrita como **Ossetia do Sur**, (oseto: Республикæ Хуссар Ирыстон, *Respublikae Xussar Iryston*; ruso: Республика Южная Осетия, *Respublika Yuzhnaya Osetiya*; xeorxiano: სამხრეთი ოსეთი, *Samkhreti Oseti* o máis xusto **ცხინვალის მხარე tskhinvalis mkhare**) é unha república independente *de facto* dentro de Xeorxia. Malia que declarou a súa independencia tras un referendo o 12 de decembro de 2006 (co 99% de votos a prol da independencia), a súa separación de Xeorxia non foi recoñecida polo outro país. Xeorxia négase a recoñecer a Osetia do sur como unha entidade distinta; o goberno chámaa polo antigo nome de **Samachlabo** ou, máis recentemente, a rexión de Tskhinvali (pola capital da república). Osetia do Sur foi parte da rexión xeorxiá de Shida Kartli.

## Historia 
### Conflito de 2008 
Tras meses de tensións, o goberno de Xeorxia, desexoso de rematar co separatismo nas repúblicas independentes de facto de Osetia do Sur e Abkhazia para facilitar a súa entrada na OTAN, ordenou na noite do 7 de agosto ó 18 unha ofensiva en territorio oseto.
 
Xeorxia atacou Tskhinvali e varias localidades circundantes con sistemas múltiples de lanzamento de foguetes BM-21 "Grad", tanques e avións de combate. Osetia do Sur denunciou unha limpeza étnica mentres que os xeorxianos non deixaron actuar as ambulancias. Un convoi con axuda humanitaria foi bombardeado. Xeorxia mobilizou ós seus reservistas. Pola súa banda, o líder abkhazio Sergei Bagapsh dixo que voluntarios procedentes de Abkhazia ían de camiño para axudar ós osetos do sur, mentres que algunhas unidades da armada avanzaron cara a zona limítrofe con Xeorxia. Na ofensiva calcúlanse os mortos por miles: fontes osetas cifran en 1.600 os civís asasinados (Xeorxia baixa o número a 100), mentres que 15 membros das forzas de paz rusas foron asasinados e 70 foron feridos.

O 8 de agosto Rusia enviou tropas a Osetia do Sur. Xeorxia afirma que as súas bases militares foron atacadas por avións militares rusos, mentres que o presidente Mikhail Saakashvili dicía que as súas tropas mantiñan o control da capital, Tskhinvali. Pola súa banda os osetos afirmaban ter o control da cidade.

O 9 de agosto prodúcese unha escalada nos combates, e o Parlamento xeorxiano declara o estado de guerra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alania
* Alanos
* Escitas
Marmelada

A **marmelada** é un doce en conserva feito con froita cocida con azucre ou mel, de consistencia pastosa. A orixe pode que veña da antiga Grecia, onde xa se cocían marmelos no mel (de aí o nome), segundo recolle o libro de cociña do romano Apicio.

Disque foi descuberta de xeito accidental en Escocia por unha tendeira de Motherwell cun lote de laranxas pasadas no século XVIII. A técnica de cocer froitas en azucre de cana trouxérona os descubridores españois dende América.

miniatura|Marmelada de laranxa en tarro de vidro.

## Características 
Aínda que a proporción de froita e azucre varía en función do tipo de marmelada, do punto de madureza da froita e outros factores, a miúdo adoita ser dunha proporción 1:1 en peso. Cando a mestura acada os 104&nbsp;°C, o ácido e maila pectina da froita reaccionan co azucre facendo que ao arrefriar fique sólida a mestura. Para que se forme a marmelada cómpre empregar froita que conteña pectina. Algunhas froitas que teñen pectina son: as mazás, os cítricos, e numerosas froitas do bosque, agás os amorodos e mailas amoras, por exemplo. Para elaborar marmelada destas froitas a industria engade pectina pura, mais o método caseiro consiste en engadir outra froita con abundante pectina ao dous por cento (mazás ou zume de limón, por exemplo).

Para as marmeladas vendidas envasadas, a lexislación da Unión Europea establece que deberán conter un mínimo de 35% de froita (25% para algunhas froitas vermellas e o marmelo). Para a calidade "extra", estas porcentaxes elévanse respectivamente ao 45% e 35%. As marmeladas de cítricos teñen que conter un mínimo de 20% de froita do que un 75% deberá proceder da pela.

A lexislación española establece que as marmeladas deberán conter un mínimo de 30% de froita, elevando estas porcentaxes ao 50% para a calidade "extra".

## Orixe do nome 
miniatura|Marmelada de figo nunha rebanda de pan.
A verba galega-portuguesa "marmelada" tiña o significado orixinal de "confeitura de marmelo" (significado que segue a ter en Portugal), e entrou a través do latín *melimelum* (un tipo de mazá) que ten a súa orixe no grego *melimelon* (meli=mel e Μήλον=meélon=mazá). Do galego-portugués o termo pasou ao castelán e de aí ao francés. En 1480, a palabra portuguesa aparece por vez primeira en documentos en inglés nos cales un Lord agradecía a marmelada que lle fora enviada desde Portugal "He most heartily thanketh her Ladyship for her marmalado", e se espallou no século XVII.

A lexislación europea en castelán e a aprobada en España distinguen entre *confeitura*, *marmelada* e *"marmalade"* para os cítricos (chamados agres), deixando o termo en inglés sen traducir.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Confeitura
* Xelea

### Ligazóns externas 
* Marmeladas, confeituras e xeleas, para máis información.
Gabriel Vitini Alonso

miniatura|dereita|Galería de Gabriel Vitini na Coruña
**Gabriel Vitini Alonso**, nado en Castrillo-Tejeriego (Valladolid) o 18 de marzo de 1834 e finado na Coruña en 1905, foi un mestre de obras valisoletano que traballou na cidade da Coruña.

## Traxectoria
Fixo estudos na Escola de Belas Artes de Valladolid entre 1866 e 1869. Trasladado á cidade da Coruña exerceu como mestre de obras (agora arquitectos técnicos ou enxeñeiros de edificación) entre 1870 e 1901.

Durante a súa estancia na cidade herculina realizou diversos proxectos, merecendo destacarse, polo impacto como construción emblemática urbana, o Obelisco dos Cantóns, que foi inaugurado en 1895, e cuxa base e cimentación debeuse a Antonio de Mesa.

A este mestre de obras débese o inicio da serie de galerías da cidade da Coruña, solución doméstica innovadora que se empregou despois con profusión nas edificacións privadas.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*"La cimentación del obelisco coruñés a través de su proyecto" da ETSA da Coruña .
Torrada

:*Este artigo trata sobre a rebanda de pan torrada, para a sobremesa véxase **Torrada (doce)**.*

dereita|miniatura|Contraste entre unha rebanda de pan torrado e non torrado.

[miniatura|[Torradora.]]

Unha **torrada** ou **tosta** é o pan torrado no forno ou na torradora debido ao endurecemento provocado pola perda de auga, producida pola calor. O endurecemento da masa fai posible unha mellor aplicación de coberturas.

## Consumo 
Ao preparar unha torrada é crucial que se preste atención para evitar que o pan se queime.
As torradas adoitan acompañarse con manteiga ou margarina distribuída pola súa superficie. Outras opcións inclúen a xelea, o azucre con manteiga e canela, a marmelada, o queixo e o marmelo entre outros.
As torradas tamén se poden empregar para a preparación de emparedados.

O pan torrado e cortado tamén pode ser empregado en sopas, e outros pratos.

## Xeitos de preparación 
O método tradicional de preparación da torrada é por medio do uso dunha torradora. O emprego da torradora consiste basicamente na inserción dunha rebanda de pan nunha das entradas superiores do aparello e baixar a panca de accionamento (os modelos máis elaborados ofrecen outras opcións de control e poden ser manexados de xeitos diferentes ). Ao final do proceso de quentamento, a panca sobe xunto ao pan acabado de torrar. No caso de que o pan non estea ao gusto do comensal, pódese repetir o proceso ata acadar o grao de torramento desexado.

Orixinalmente, o proceso para tosta-lo pan non era tan doado como na actualidade; as primeiras torradoras quentaban o pan só por un lado da rebanda, obrigando ao usuario a virar a rebanda.

O pan tamén pode ser tostado nunha grella, nun forno ou noutros aparellos que quenten os alimentos.
Baldur's Gate

'''''Baldur's Gate''''' é un videoxogo ambientado no universo de fantasía Reinos Esquecidos de TSR e baseado no xogo de rol Advanced Dungeons & Dragons. Foi desenvolvido pola empresa BioWare.

Baldur's Gate caracterízanse pola amplitude da súa historia e a cantidade de aventuras secundarias presentes. O xogador crea un personaxe ao que se lle unen outros que o xogador controla igualmente, ata completar un equipo de seis aventureiros. As regras axústanse a unha edición lixeiramente modificada das regras da segunda edición de AD&D, e permiten o uso de todas as razas e clases dispoñibles, así como un centenar de feitizos máxicos.

## Sinopse 
O xogador métese no papel dun orfo criado na vila de Candeleiro (Candelkeep) xunto coa súa amiga Imoen polo sabio meigo Gorion. Cousas estrañas empezan a ocorrer na rexión, coñecida como Costa da Espada (Sword Coast): detense a produción de ferro, as mercancías xa manufacturadas desfanse, e aínda dentro dos muros de Candeleiro hai mercenarios á caza do xogador. Gorion ordena recoller algún equipamento básico e marchar a un lugar seguro, pero na metade da viaxe o xogador e o vello meigo son emboscados. A loita termina coa morte de Gorion e empeza o xogo. Coñecer xente coa que se interactúa axudará o xogador a seguir adiante. Tendo máis compañeiros, debe descubrir o segredo da escaseza de ferro.

## Requisitos do Sistema 
* **Mínimos:** Pentium II a 166 MHz, DirectX 5.0, 16 MB de RAM, 300 MB de espazo libre no disco duro e unha tarxeta gráfica de 2 MB.
* **Recomendados:** Pentium II a 200&nbsp;MHz, 32 MB de RAM, 600 MB de espazo libre no disco duro e unha tarxeta gráfica de 4 MB.

## Saga 
A saga de '''Baldur's Gate** componse do propio **Baldur's Gate''', a súa expansión Baldur's Gate:Tales of the Sword Coast, a súa segunda parte Baldur's Gate 2 e a súa expansión Baldur's Gate 2:Throne of Bhaal.

## Recepción
### Premios 
En 1999 Baldur's Gate gañou o Premio Origins por Mellor Xogo de Rol de Ordenador de 1998, e en 2000 Baldur's Gate: Tales of the Sword Coast gañou o premio de 1999.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* IceWind Dale
* Neverwinter Nights
### Ligazóns externas 
* TSR.com
Nematomorfos

Os **nematomorfos** (**Nematomorpha**), ás veces tamén chamados **Gordiacea**, son un filo de vermes parasitos de animais, ecolóxica e morfoloxicamente moi semellantes aos nematodos. De media, aínda que poden acadar un metro, teñen uns 50&nbsp;cm de longo e de 1 a 3&nbsp;mm de diámetro. Adoitan vivir en medios húmidos como regatos ou estanques. O adulto é un individuo de vida libre, pero a larva é sempre parasita de artrópodos ou sambesugas. Téñense descrito unhas trescentas vinte especies.

## Clasificación 
### Taxonomía 
Coñécense unhas 325 especies repartidas en 2 clases:

* Clase Gorgioida
** Orde Chordodea 
** Orde Gordea 
* Clase Nectonematoida
** Orde Nectonema

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pseudocelomados

### Ligazóns externas 
* Vídeo
Economía de Grecia

A Grecia é unha economía capitalista que ten o sector público como responsábel por 40% do PIB. O valor do seu PIB per cápita é 75% do valor daquel das principais economías da Unión Europea. O país recibe moita axuda da UE, equivalente a uns 3,3% do PIB por ano.

O turismo responde por uns 15% do PIB. Os inmigrantes representan 1/5 da forza de traballo do país, principalmente na agricultura e nos traballos que non necesitan man de obra cualificada.

A economía do país creceu uns 4% ó ano entre 2000 e 2004, en parte debido ós gastos con infraestrutura para os Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas, e tamén ó aumento do crédito ó consumidor. Entre 2001 e 2005 o país violou o Pacto de Estabilidade e Crecemento da UE, presentando un déficit público superior a 3% do PIB nese período. A inflación, a débeda pública e o desemprego son superiores á media dos outros países da Zona do Euro, pero ten caído nos últimos anos.

O goberno grego ten loitado para reducir o gasto público e o tamaño do sector público e tamén para reformar o sistema de xubilacións e pensións, o que ten xerado protestos de sindicatos e da opinión pública.

A partir de 2009, a Grecia afrontou a unha importante crise económica e das finanzas públicas. A taxa de desemprego, que en 2007 era do 8,0%, pasou a 9,5% en 2009 e 12,5% o 2010, segundo a Comisión Europea debe aumentar para 13,2% en 2011. O déficit orzamentario, en 2009, chegou a 13,6% do PIB. O PIB da Grecia, á súa vez, caeu cerca 4,5% en 2010

## Sector primario 
[miniatura|left|200px|Rabaño [ovino en pastos na Tracia.]]
Principais produtos: trigo, millo, cebada, azucre de remolacha, oliva, viño, tabaco, batata, carne, tomate e banana; lácteos; pan, ovos e leite.

### Sector secundario 
As principais industrias da Grecia están ligadas aos sectores de: téxtiles, produtos metálicos, petróleo, gas natural.

### Sector terciario 
O turismo é a actividade máis importante do sector, sendo responsábel por 15% do PIB.

## Notas
Subversion

**Apache Subversion (SVN)** é un sistema de control de versións (VCS) que traza os cambios en ficheiros e permite a coordinación de traballo de moitas persoas para o desenvolvemento de software, páxinas web ou documentación. Distribúese como software libre coa licenza de Apache

Creouno **CollabNet Inc.** en 2000, co liderádego de Karl Fogel e Ben Collins-Sussman e coa finalidade de ser compatible con *Concurrent Versions System* (CVS), o naquela hora sistema de control de versións máis usado, e ser o seu sucesor. A maioría dos proxectos de software libre comezárono a empregar, axudados pola procedencia dos fundadores de SVN e a frustración con CVN.

Subversion emprégase amplamente en proxectos como  Apache Software Foundation, Free Pascal, FreeBSD, GNOME, GCC, KDE, Python ou Samba. SourceForge.net fornece a hospedaxe con Subversion para os seus proxectos de código aberto. Google Code tívoo empregado antes do seu peche.

## Notas
## Véxase tamén
Lorenzo Coullaut Valera

[miniatura|175px|A [Curros Enríquez en Vigo.]]

**Lorenzo Coullaut Valera**, nado en Marchena (provincia de Sevilla) o 12 de abril de 1876 e finado en Madrid o 21 de agosto de 1932, foi un escultor español.

## Traxectoria
Foi sobriño do célebre escritor Juan Valera. Pasou a súa infancia en Francia, e de volta a España, formouse nos obradoiros de Susillo e de Querol, carecendo de formación regulada de Belas Artes.

Traballou sobre todo en obra monumental pública, participando en diversas Exposicións Nacionais de Belas Artes, obtendo unha 3ª medalla na de 1901; posteriormente participou na Exposición Universal de Barcelona de 1929. En 1905 gañou o concurso para a lápida conmemorativa do centenario da publicación do Quixote.

## Obras 
miniatura|A Emilia Pardo Bazán na Coruña.
* 1911- Monumento a Pereda, Santander.
* 1911- Monumento a Manuel Curros Enríquez, Vigo.
* 1913- Monumento aos "Saineteros", Madrid.
* 1914- Monumento a Ramón de Campoamor, Madrid.
* 1916- Monumento a Emilia Pardo Bazán, Xardíns de Méndez Núñez, A Coruña.
* 1917- Monumento a Marcelino Menéndez Pelayo, Madrid.
* 1918- Monumento á Inmaculada Concepción, na Praza del Triunfo, Sevilla.
* 1919- Monumento a Enrique Peinador, Mondariz.
* 1919- Sagrado Corazón de Xesús, Colexio Santiago Apóstolo, Vigo
* 1926- Monumento ao bispo Osio de Córdoba, Córdoba.
* 1928- Monumento a Juan Valera, Madrid.
* 1930- Monumento a Miguel de Cervantes, Madrid.
* 1931- Monumento a Bruno Mauricio de Zabala, Montevideo.
* *Caridade Real* no monumento a Alfonso XII nos xardíns do Parque do Retiro de Madrid.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*Salvador Prieto, María del Socorro (1990): *La escultura monumental en Madrid: Calles, Plazas y Jardines Públicos (1875- 1936)*. Editorial Alpuerto. Madrid.
*Rincón García, Wifredo (1994): *Diccionario de pintores y escultores españoles del siglo XX*. Editorial Forum Artis. Madrid.
**Enciclopedia Universal Sopena*, Tomo III. Editorial Ramón Sopena. Barcelona,  1969 Dep. Legal: B. 12.873
Cadrado (álxebra)

En álxebra, o **cadrado ** dun número é o resultado de multiplicar ese número por si mesmo. Represéntase por un 2 elevado: un número *x* ao cadrado represéntase *x*2.

Se *x* é un número real positivo, o valor de *x*2 é igual ao da área dun cadrado que ten os lados de lonxitude *x*.

Pode ser útil lembrar que o cadrado de calquera número é equivalente á suma:
:1 + 1 + 2 + 2 + ... + (*n* &minus; 1) + (*n* &minus; 1) + *n*.

Por exemplo, 42 é igual a:

:1 + 1 + 2 + 2 + 3 + 3 + 4 = 16.

Isto pode ser útil para atopar axiña o cadrado dun número grande. Por exemplo, o cadrado de: 
:522 = 502 + 50 + 51 + 51 + 52 = 2500 + 204 = 2704.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Raíz cadrada
* Teorema de Pitágoras
* Exponenciación
Loricíferos

Os **loricíferos** (*Loricifera*, do latín *lorica*, "coiraza", "cota de malla", e *ferre*, "levar", literalmente "os que levan cota") son un pequeno filo de animais pseudocelomados, composto tan só por vinte e dúas especies de tamaño microscópico (oscila entre as 100&nbsp;µm e 1&nbsp;mm), que habitan nos intersticios dos sedimentos mariños, unidos ás partículas de grava ou area, e que se caracterizan por estaren protexidos por unha *caixa* ou loriga, á que deben o seu nome.

Á parte destas pouco máis de vinte especies descritas, hai aproximadamente 100 máis que foron recollidos pero que aínda non se describiron. polo que se encontran entre os grupos de metazoos máis recentemente descubertos.

## Características 
Estes animais teñen unha cabeza, na que se sitúa a boca, onde comeza o aparello dixestivo; a cavidade corporal comprende un pseudoceloma que remata no ano.

Todo o corpo está envolto por unha armadura denominada *loriga*, especie de casca externa protectora. Non teñen sistema circulatorio nin sistema endócrino. A súa reprodución é sexual, con sexos separados, e probabelmente son ovíparos. Moitas das larvas son acelomadas, e a maioría dos adultos son pseudocelomados, aínda que algunhas especies son acelomadas.

## Historia evolutiva 
Pénsase que os loricíferos son descendentes en miniatura dun organismo máis grande, talvez similar aos *Sirilorica*, fósiles do cámbrico. Porén, o rexistro fósil dun grupo de organismos microscópiocs non mineralizados é quizais (como era de esperar) escaso, polo que é difícil rastrexar a historia evolutiva do filo.

## Clasificación 
O filo dos loricíferos comprende unha soa clase, cunha única orde que comprende dúas familias con tres xéneros cada unha.
* '*Clase *Nanaloricea*** Anderson, 1992
** **Orde *Nanaloricida*** Kristensen, 1983
*** **Familia *Pliciloricidae'''* Higgins e Kristensen, 1986
**** Xénero *Pliciloricus*
**** Xénero *Rugiloricus*
**** Xénero *Titaniloricus*
*** *'Familia *Nanaloricidae*'* Kristensen, 1983 
**** Xénero *Nanaloricus*
**** Xénero *Armorloricus*
**** Xénero *Phoeniciloricus*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Brusca, R. C. & G. J. Brusca (2005): *Invertebrados*. 2ª ed. Madrid: McGraw-Hill Interamericana de España. ISBN 978-84-486-0246-8.
* Ruppert, Edward E.; R. Fox e R. D. Barnes (2004): *Invertebrate Zoology. A Functional Evolutionary Approach*. Pacific Grove (California): Brooks Cole. ISBN 0-03-025982-7.

### Outros artigos 
* Priapúlidos
* Pseudocelomados
* Quinorrincos

### Ligazóns externas 
#### Para o filo *Loricifera* 
* *Loricifera* en SIIT.  Consultada o 23/05/2019.
* *Loricifera*  en Tree of Life.  Consultada o 20/01/2013.
* *Loricifera* en Animal Diversity Web.  Consultada o 20/01/2013.
* *Loricifera* en NCBI.  Consultada o 20/01/2013.
* *Loricifera* en World Register of Marine Species.  Consultada o 20/01/2013.
 
#### Para a clase *Nanaloricidae* 
* *Nanaloricida* en SIIT.  Consultada o 23/05/2019
* *Nanaloricida* en World Register of Marine Species.  Inclúe familias e especies. Consultada o 23/05/2019.
* *Nanaloricicida'' en NCBI.  Consultada o 23/05/2019.
Rabel

Un **rabel** é un instrumento similar ao violín, que consegue o seu son mediante a fricción dun arco contra as súas cordas.

## Características 
[dereita|miniatura|220px|O rei [David na Fachada das Pratarías da Catedral de Santiago portando un rabel.]]
É un instrumento de orixe árabe, moi popular na Idade Media entre trobadores e xograres. Consérvanse abondosas representacións deles entre a iconografía das igrexas románicas galegas, das que quizais sexa a máis antiga a do tímpano da igrexa chantadina de San Miguel do Monte. Foi conservado como instrumento de pasatempo por pastores en moitas zonas da Península Ibérica, entre elas As Portelas e a Seabra, onde o seu uso aínda estaba vixente a finais do século XX. O rabel utilizábase en Galiza para o acompañamento dunha muiñeira, á que rematou por darlle nome, a rabela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Rabel - Concerto didáctico Pablo Carpintero (2008) - UVigoTV
Cadrado (homónimos)

Un **cadrado** pode ser:

*En álxebra, o **cadrado** dun número é o resultado de multiplicar ese número por si mesmo.
*En xeometría un **cadrado** é un polígono regular de catro lados iguais e catro ángulos rectos.
Canduas

Como topónimo **Canduas** pode referirse a:

;En Galiza
***Canduas**, parroquia do concello de Cabana de Bergantiños;
****Canduas**, lugar de dita parroquia.
Sete

O **sete** (**7**) é o número natural que segue ao seis e que precede ao oito.

* O sete é *7* en algarismo arábico;  *VII* en algarismo romano.
* O 7 é o cuarto número racional primo. O número primo seguinte é o once.
* O sete é número enteiro 7 = {(8,1),(9,2), (10,3),..}; 7 é oposto de -7.
* O sete é número racional 7 = {(7,1),(14,2), (21,3),..}; 7 é inverso multiplicativo de \frac{1}{7} . Usando decimales\frac{1}{7} = 0.(142857)(P)(P).... sendo (P)= 142857 o período
* O 7 é número real. 7 é supremo de {x ≤ 7}, x = número racional.
* O 7 é número complexo. 7 = 7 +0i
* Factorización  7 = (3 - \sqrt{2}) \times (3 + \sqrt{2})
* Outra factorización  7 = (\sqrt{3} + 2i) \times (\sqrt{3} - 2i) ; i2 = -1
* 4^2 - 3^2 = 7 
* 2^3 - 1^3 = 7 
* O polígono de 7 lados recibe o nome de heptágono.
* 7 son os pecados capitais, de acordo coa Biblia. Tamén son sete as virtudes (tres teologais e catro cardinais)
* 7 son as artes.
* 7 son as notas da escala diatónica.
* 7 son as cores do arco da vella.
* 7 é o número de días da semana.
* 7 son as marabillas do mundo antigo. En 2007 elixíronse as Novas sete marabillas do mundo para substituír as antigas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Setestrelo
* Sete Partidas
Igrexa (arquitectura)

Unha **igrexa** (do latín , e esta do grego *ἐκκλησία* [ekklēsía], 'asemblea', 'convocación') é un edificio usado para o rezo ou para outros servizos relixiosos públicos, referíndose xeralmente aos da adoración cristiá. O termo para definir o edificio dedicado a adoración é Templo.

## Historia 
Os primeiros cristiáns reuníanse en pequenos grupos na vivenda dalgún dos membros. Co crecemento do cristianismo e fundamentalmente, coa adopción deste como relixión oficial, fíxose precisa a existencia de edificios dedicados aos usos relixiosos. Nun principio adaptouse a basílica romana, un edificio de uso civil e xeralmente de planta rectangular cunha nave central máis alta e nalgúns casos co engadido dunha ábsida. Os cambios na liturxia e unha intención simbólica levou á planta en forma de cruz, ben grega ou latina (que acolle a máis fieis).

[miniatura|[Catedral de Santiago de Compostela.|centro]]

## Arquitectura relixiosa 
* Ábsida
* Altar
* Coro
* Nave
* Gárgola
[miniatura|Planta da [catedral de Peterborough, do século XII, na que se ve a forma de cruz latina.|centro]]
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Abadía
* Basílica
* Catedral
* Capela
* Colexiata
* Casa reitoral
* Ermida

* Mosteiro ou convento
* Templo
* Mesquita
* Sinagoga
* Parroquia
* Igrexa particular
Subidor común

O **subidor común**, comunmente **gabeador**, **agatuñador**, **gateador**, **rubideira** ou **subidor** (*Certhia brachydactyla*) é un paxaro da familia dos cértidos (Certhiidae). É unha ave sedentaria que vive no centro e sur de Europa e no norte de África.

## Descrición 
Son de aspecto moi semellante ó seu parente próximo o subidor do norte (*Certhia familiaris*), do que é moi difícil de diferenciar. Teñen unha lonxitude duns 12&nbsp;cm e pesan uns 11 gramos. Teñen o bico afiado e curvado cara a abaixo. A plumaxe é branca pola parte inferior do corpo, da cor parda da casca das árbores por riba. Teñen unha lista ocular branca. O aspecto de machos e femias é semellante. A cola é relativamente longa e sérvelles de temón cando voan, ademais de axudarlles a manterse no aire.

## Hábitat 
A diferenza do subidor setentrional prefire os bosques de folla caduca, parques e xardíns con árbores froiteiras. A súa distribución xeográfica abrangue o sur e centro de Europa, Asia Menor e o norte de África.

## Alimentación 
Agatuñan polos troncos de abaixo a arriba en bruscas espirais, procurando co bico insectos e arañas entre a casca das árbores.

## Reprodución 
thumb|*Certhia brachydactyla*
A madureza sexual chégalles ó ano de idade. O período de cría vai de marzo a xullo. O seu niño está feito de ramalliñas secas, musgo, pallas plumas e pelos de mamífero. Constrúenos en fendas das árbores, ou entre cachos separados da casca, algunhas veces en paredes ou pilas de madeira, e non son doados de atopar. A construción do niño e a incubación son tarefa exclusiva da femia, que pon de 5 a 7 ovos e pasa unhas dúas semanas chocándoos. Os polos están en condicións de empezaren a voar cando teñen catorce ou quince días. Adoitan facer dúas postas ó ano.

## Nomes vulgares 
En galego na bibliografía especializada, antes da adopción das formas normativas polo DRAG (**subidor**), as voces que máis aparecían para esta especie eran agatuñador, gateador.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fotos e informacións (Alemán)