Jorge Luis Borges

**Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo** (), nado en Buenos Aires, Arxentina, o 24 de agosto de 1899 e finado en Xenebra, Suíza, o 14 de xuño de 1986 foi un escritor arxentino. Foi coñecido especialmente polos seus contos e ensaios e a súa destacada obra poética.
A súa obra, fundamental na literatura e o pensamento universal, ademais de obxecto de minuciosas análises e múltiples interpretacións, exclúe todo dogmatismo.

Ontoloxías fantásticas, xenealoxías sincrónicas, gramáticas utópicas, xeografías novelescas, múltiples historias universais, bestiarios lóxicos, éticas narrativas, matemáticas imaxinarias, dramas teolóxicos, invencións xeométricas e recordos inventados son parte da inmensa paisaxe que, nas súas obras, Borges ofrece tanto aos estudosos como ao lector non especializado. Sobre todo, a filosofía, concibida como perplexidade; o pensamento como conxectura, e a poesía, a forma suprema da racionalidade. Aínda que foi un literato puro, é preferido por semióticos, matemáticos, filólogos, filósofos e mitólogos, xa que Borges ofrece —a través da perfección da súa linguaxe, dos seus coñecementos, do universalismo das súas ideas, da orixinalidade das súas ficcións e da beleza da súa poesía— unha obra que fai honra á lingua española e ao pensamento universal.

A súa relación coa literatura comezou a moi temperá idade; aos catro anos xa sabía ler e escribir. Diría, xa con 71 anos, que «''Se tivese que sinalar o feito capital da miña vida, diría a biblioteca do meu pai. En realidade, creo non saír nunca desa biblioteca. É coma se aínda a estivese vendo… recordo con nitidez os gravados en aceiro da Chambers's Encyclopaedia e da Británica*».

Galardoado con numerosos premios, foi tamén polémico polas súas posturas políticas de corte conservador (dereitista), que puideron ser óbice para gañar o Premio Nobel de Literatura, ao que foi candidato durante case trinta anos.

## Traxectoria 
### Familia 
Borges consideraba que herdara dúas tradicións dos seus antepasados: unha militar e outra literaria. A súa árbore xenealóxica entróncao con ilustres familias arxentinas de estirpe crioula e anglosaxoa, así como tamén portuguesa. Descende de militares que tomaron parte na independencia arxentina, como Francisco Narciso de Laprida, que presidiu o Congreso de Tucumán e asinou a Acta da Independencia; Francisco Borges Lafinur —o seu avó paterno—, un coronel uruguaio; Edward Young Haslam —o seu bisavó paterno, un poeta romántico que editou un dos primeiros xornais ingleses do Río da Prata, o *Southern Cros*; Manuel Isidoro Suárez —o seu bisavó materno— foi un coronel das guerras da Independencia; Juan Crisóstomo Lafinur —o seu tío paterno— un poeta arxentino autor de composicións románticas, patrióticas e profesor de Filosofía; Isidoro de Acevedo Laprida —o seu avó materno— un militar que loitou contra Juan Manuel de Rosas.

O seu pai, Jorge Guillermo Borges, quen pertencía a unha familia de orixe portuguesa, Aprendeu inglés do seu marido e traduciu varias obras ao español. A familia do pai tiña orixes españois, portugueses e ingleses; a da nai, españois e é posible que portugueses. Na súa casa falábase tanto castelán como inglés

### Primeiros anos 
[miniatura|200px|Mapa da Cidade de [Buenos Aires en 1890. A infancia de Borges transcorreu en Palermo, un barrio que daquela se achaba nas marxes da cidade]]
Jorge Luis naceu o 24 de agosto de 1899 aos oito meses de xestación, nunha casa porteña de fins do século XIX con patio e alxibe, dous elementos que se repetirán como un eco nas súas poesías. A súa casa natal estaba na rúa Tucumán 840, pero a súa infancia transcorreu un pouco máis ao norte, en Serrano 2135, no barrio porteño de Palermo.

En 1905 comezou a tomar as súas primeiras leccións cunha institutriz británica. Ao ano seguinte escribiu o seu primeiro relato, *La visera fatal*, seguindo páxinas do Quixote. Ademais, esbozou en inglés un breve ensaio sobre mitoloxía grega. Aos nove anos traduciu do inglés *The Happy Prince and Other Stories*, de Oscar Wilde, texto que se publicou no xornal *El País* rubricado por *Jorge Borges (h)*. O inicio da súa educación formal aos 9 anos e nunha escola pública foi unha experiencia traumática para Borges, os compañeiros se mofaban daquel sabelotodo, que levaba anteollos, vestía como un neno rico, non se interesaba polos deportes e falaba tartamudeando. Durante os catro anos da súa permanencia nese colexio, Borges non aprendeu moito máis que algunhas palabras en lunfardo e varias estratexias para pasar desapercibido.

En 1914 o pai de Borges viuse obrigado a deixar a súa profesión, xubilándose de profesor debido á mesma cegueira progresiva e hereditaria que décadas máis tarde afectaría tamén ao seu fillo. Xunto coa familia, dirixiuse a Europa para someterse a un tratamento oftalmolóxico especial. Para refuxiarse da primeira guerra mundial, a familia instalouse en Xenebra (Suíza), onde o mozo Borges e a súa irmá Norah —nacida o 4 de marzo de 1901
Durante esa época leu sobre todo aos prosistas do realismo francés e aos poetas expresionistas e simbolistas, especialmente a Rimbaud. Á vez, descubriu a Schopenhauer, Nietzsche, Mauthner, Carlyle e Chesterton. Coa soa axuda dun dicionario aprendeu en por si o alemán e escribiu os seus primeiros versos en francés.

Nesta época coñeceu ao seu futuro cuñado, Guillermo de Torre, e a algúns dos principais escritores españois da época, como Rafael Cansinos Assens —a quen frecuentaba no famoso Café Colonial e a quen sempre considerou o seu mestre— Ramón Gómez de la Serna, Valle Inclán e Gerardo Diego. En 1923, en véspera dunha segunda viaxe a Europa, Borges publicou o seu primeiro libro de poesía, *Fervor de Buenos Aires*, no que se prefigura, segundo palabras do propio Borges, toda a súa obra posterior. Foi unha edición preparada apuradamente, na que se coaron algunhas erratas e que, ademais, carecía de prólogo. Para a tapa a súa irmá Norah realizou un gravado. Editáronse uns trescentos exemplares; os poucos que se conservan son considerados tesouros polos bibliófilos e nalgúns se aprecian correccións manuscritas realizadas polo mesmo Borges. En *Fervor de Buenos Aires* é onde emotivamente confesou que, finalmente, «*as rúas de Buenos Aires/xa son a miña entraña*». Son trinta e tres poemas tan heteroxéneos que aluden a un xogo de cartas (o truco), a Juan Manuel de Rosas, ou á exótica cidade india de Benarés; sen aforrar o espazo para entreterse nun patio anónimo de Buenos Aires, «*na amizade escura/dunha entrada, dunha parra e dun alxibe*». Sobre o espírito deste libro escribiu Borges que «*naquel tempo buscaba os atardeceres, os arrabaldes e a desgracia*». No primeiro número da revista *Sur*, dirixida por Victoria Ocampo, Borges colaborou cun artigo dedicado ao coronel Ascasubi. Neste primeiro número, publicado en 1931, tamén contribuíron a propia Victoria Ocampo, Waldo Frank, Alfonso Reyes Ochoa, Jules Supervielle, Ernest Ansermet, Walter Gropius, Ricardo Güiraldes e Pierre Drieu La Rochelle.
En 1935 editou * Historia universal de la infamia*, unha serie de relatos breves, entre eles, *Hombre de la esquina rosada*. Alí segue interesado no perfil mítico de Buenos Aires iniciado en *Evaristo Carriego*. Ao ano seguinte publicáronse os ensaios de * Historia de la eternidad*, onde —entre outros temas— Borges indaga sobre a metáfora. Na revista quincenal *El Hogar*, comezou a publicar a columna de crítica de libros e autores estranxeiros ata 1939. Alí publicou quincenalmente gran cantidade de recensións bibliográficas, biografías sintéticas de escritores e ensaios. Colaborou tamén na revista *Destiempo*, editada por Adolfo Bioy Casares e Manuel Peyrou, con ilustracións de Xul Solar. Para a editorial Sur traduciu *A Room of One’s Own*, de Virginia Woolf e ao ano seguinte a novela *Orlando* da mesma autora.

Os anos finais desta década foron funestos para Borges: primeiro veu a morte da avoa Fanny; despois, a do pai, precedida dunha moi lenta e penosa agonía. Borges viuse lanzado dunha vez pero contundentemente ao mundo dos adultos responsables. Tiña que facer o que todos facían desde idades bastante máis temperás: traballar, sacar adiante unha familia. Nisto tivo sorte: coa axuda do poeta Francisco Luís Bernárdez, conseguiu en 1938 un emprego na biblioteca municipal Miguel Cané do barrio porteño de Boedo. Nesta pouco concorrida biblioteca puido seguir facendo o que adoitaba, pasarse os días entre libros, lendo e escribindo.

En 1940 publicou *Antología de literatura fantástica*, en colaboración con Bioy Casares e Silvina Ocampo, quen ese mesmo ano contraeron matrimonio, sendo Borges a testemuña da súa voda. Prologou, ademais, o libro de Bioy Casares * La invención de Morel*. No seu libro de memorias, Canto escribiu:

A figura de Estela inspiroulle a Borges certos aspectos de *El Aleph'', un dos seus mellores contos. El dedicoulle a ela ese relato e regaloulle o manuscrito orixinal, o cal Estela fixo poxar catro décadas máis tarde en Sotheby's e foi vendido en máis de 25.000 dólares

Desafiando á súa nai, para quen Estela era unha desclasada, Borges propúxolle casamento. Ese amor non consumado, sempre agónico, terminou cara a fins de 1952.

En colaboración con Silvina Bullrich publicou *El compadrito* en 1945. Xunto con Bioy Casares publicou en 1946 *Un modelo para la muerte* utilizando o pseudónimo «B. Suárez Lynch» e, como H. Bustos Domecq, *Dos fantasías memorables*, volume de historias de suspenso policial. Borges aclarou posteriormente que «Suárez» proviña do seu avó e que «Lynch» representaba o lado irlandés da familia de Bioy. Fundou e dirixiu a revista *Los Anales de Buenos Aires* (que concluiría, tras 23 números, en decembro de 1948). Na publicación, Borges e Bioy colaboraron cun novo pseudónimo: « B. Lynch Davis». Entre 1947 e 1948 editou o ensaio *Nueva refutación del tiempo* e publicou as súas *Obras Escogidas*. En 1949 editouse a súa soada obra narrativa *El Aleph*, libro de xénero fantástico e que para a crítica é case unanimemente a súa mellor colección de relatos.

En 1946 Juan Domingo Perón foi elixido presidente, vencendo así á Unión Democrática. Borges, que apoiara a esta última, manifestábase abertamente en contra do novo goberno. A súa fama de antiperonista acompañouno toda a súa vida. Respecto ao novo goberno, que Borges consideraba unha ditadura, manifestou:

Borges sentiuse obrigado a renunciar ao seu emprego como bibliotecario cando foi designado «Inspector de mercados de aves de curral» polo goberno. A súa nai e a súa irmá, tamén antiperonistas, foron detidas pola policía.. Isto explica os seus numerosos dicterios contra o peronismo: «Os peronistas non son nin bos nin malos, son incorrixibles», ou «o peronismo é algo inverosímil», ou «os peronistas son xente que se fai pasar por peronistas para sacar vantaxe». Segundo el, opúxose ao peronismo porque era «liberticidade e de raíz fascista». Borges tivo que converterse por necesidade en conferencista itinerante por diversas provincias arxentinas e o Uruguai. Para iso, debeu superar a súa tartamudez e a súa timidez con axuda médica. A necesidade tamén o levou a iniciarse na tarefa docente como profesor de literatura inglesa no Instituto Libre de Segunda Enseñanza e, máis tarde, na Universidade católica.
[miniatura|Borges sendo designado membro da [Academia Argentina de Letras]]
Tras un golpe militar —denominado Revolución Libertadora— que derrocou ao goberno peronista, Borges foi designado en 1955 director da Biblioteca Nacional, cargo que ocuparía por espazo de 18 anos. En decembro dese mesmo ano foi incorporado á Academia Argentina de Letras. Publicou *Los orilleros*, *El paraíso de los creyentes*, *Cuentos breves y extraordinarios*, *Poesía gauchesca*, *La hermana Eloísa* e *Leopoldo Lugones*. Confirmóuselle, ademais, na cátedra de Literatura Alemá e, logo, como director do Instituto de Literatura Alemá na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Buenos Aires. A revista *Ciudad* dedicoulle un volume crítico e bibliográfico sobre a súa obra. Apareceu *Ficciones* en italiano, baixo o título *La Biblioteca di Babele*. Tras varios accidentes e algunhas operacións, un oftalmólogo prohibiulle ler e escribir. Aínda que aínda distinguía luces e sombras, esta prohibición cambiou profundamente a súa práctica literaria. Borges foi quedando cego como consecuencia da enfermidade conxénita que xa afectara o seu pai. O feito non foi repentino («Estendeuse desde 1899 sen momentos dramáticos, un lento crepúsculo que durou máis de medio século»), senón que máis ben tratouse dun proceso; de todos os xeitos, isto non lle impediu seguir coa súa carreira de escritor, ensaísta e conferencista, así como tampouco significou para el o abandono da lectura —facía que lle lesen en voz alta— nin da aprendizaxe de novas linguas.

En 1956 ditou o curso de literatura inglesa na Universidade de Buenos Aires, foi nomeado catedrático titular na mesma universidade, recibiu un doutoramento * Honoris Causa* da Universidade de Cuxo e foi nomeado presidente da Asociación de Escritores Arxentinos. En Montevideo criticou asperamente ao peronismo deposto e defendeu a Revolución Liberadora. Pola súa adhesión ao novo goberno resultou moi criticado, entre outros, por Ernesto Sabato e Ezequiel Martínez Estrada. Sabato e Borges continuarían, aínda que non postos a mal, «separados» por motivos políticos ata 1973, cando, debido a un encontro casual nunha biblioteca, Orlando Barone resolveu promover unha serie de reunións, nas que ambos os escritores discutiron sobre literatura, filosofía, cinema, lingüística e demais temas. O resultado destas reunións foi a edición dun libro: *Diálogos: Borges-Sabato*. neste período en particular *Otras inquisiciones* foi traducido ao francés baixo o título *Enquétes*, *El Aleph* o alemán co título *Labyrinthe* e unha selección de contos de *El Aleph* e *Ficciones* o italiano como ''L'Aleph*. Neste período tamén apareceron os volumes sexto a noveno das *Obras Completas''. Para 1960 vinculouse co Partido Conservador. De regreso a Buenos Aires terminou unha antoloxía sobre Evaristo Carriego.
[miniatura|Jorge Luis Borges en 1969 en L'Hôtel (en), hotel situado na rúa rue deas Beaux Arts, en [París (fotografía de Pepe Fernández). Borges manifestou o seu desexo de morrer no devandito hotel, onde falecera Oscar Wilde, momento no que o nome do establecemento era ''Hôtel d'Alsace*.]]
Coa colaboración de María Esther Vázquez publicou *Introducción a la literatura inglesa* en 1965 e *Literaturas germánicas medievales* en 1966. Ao ano seguinte editouse *Introducción a la literatura norteamericana*, escrito en colaboración con Esther Zemborain e *Crónicas de Bustos Domecq*, con Bioy Casares. Editáronse, ademais, as súas milongas e tangos no libro *Para las seis cuerdas*, ilustrado por Héctor Basaldúa, e o seu conto *La intrusa*. O matrimonio durou ata outubro de 1970.

Entre 1967 e 1968 o escritor dou na Universidade Harvard seis conferencias sobre poesía, algunhas das súas reflexións xiraron en torno ao Poema perfecto. En 1968, coa colaboración de Margarita Guerrero, publicou unha ampliación do *Manual de zoología fantástica* baixo o título *El libro de los seres imaginarios*. Apareceu nese ano a súa *Nueva antología personal*. Viaxou a Santiago de Chile para asistir o Congreso de Intelectuaiss Antirracistas e a Europa e Israel para pronunciar algunhas conferencias. O director Hugo Santiago dirixiu a película *Invasión*, con argumento de Bioy e Borges. En 1969 ordenou e corrixiu dous libros de poemas: *El otro, el mismo* e *Elogio de la sombra*, o cal logrou dúas edicións dentro do ano. Con ilustracións do pintor Antonio Berni, editouse a súa tradución e antoloxía de *Leaves of Grass* (*Follas de herba*), de Walt Whitman. Despois dalgúns anos sen publicar contos, reuniu varias narracións en *El informe de Brodie*, libro publicado en agosto de 1970. fixou a súa residencia en Xenebra, cidade á que o unía un profundo amor e á cal Borges designara *unha das miñas patrias*. O 26 de abril casou —por poderes— con María Kodama, segundo data desa acta publicada en Colonia Rojas Silva, Paraguai. Faleceu o 14 de xuño de 1986 aos 86 anos vítima dun cancro hepático e un enfisema pulmonar. Segundo conta Adolfo Bioy Casares, asistiu á súa morte o seu tradutor ao francés, Jean-Pierre Bernès, quen refire que «morreu dicindo o Nosopai. Díxoo en anglosaxón, inglés antigo, inglés, francés e español.»

Obedecendo a súa derradeira vontade, os seus restos xacen no cemiterio de Plainpalais.
A lápida, realizada polo escultor arxentino Eduardo Longato, é dunha pedra branca e áspera. No alto da súa cara anterior lese *Jorge Luís Borges* e, debaixo, «*And ne forhtedon na*», xunto a un gravado circular con sete guerreiros, unha pequena cruz de Gales e os anos «1899/1986». A inscrición «*And ne forhtedon na*», formulada en anglosaxón, traducese como «*E que non temesen*». A cara posterior da lápida contén a frase *Hann tekr sverthit Gram ok leggr í methal theira bert*, que se corresponde ao capítulo vinte e sete da *Saga völsunga* (saga noruega do século XIII), e tradúcense como «El tomou a espada, Gram, e colocouna entre eles desenvaiñada». Estes dous mesmos versos utilizounos tamén Borges como epígrafe do seu conto *Ulrica*, incluído en *El libro de arena*, único relato de amor do autor e cuxo protagonista se chama Javier Otálora. Baixo esta segunda inscrición aparece o gravado dunha nave viquinga, e baixo esta unha terceira inscrición: «De Ulrica a Javier Otárola», o que permite interpretar esta última inscrición como unha dedicatoria de María Kodama a Jorge Luis Borges.

En febreiro de 2009, presentouse un proxecto para trasladar os seus restos ao cemiterio porteño da Recoleta. Xerouse unha importante polémica, a súa viúva María Kodama opúxose rotundamente e finalmente o proxecto quedou refugado.

## Borges e o ultraísmo 
miniatura|Jorge Luis Borges
O 25 de xaneiro de 1921 apareceu o primeiro número da revista literaria española *Ultra*, que —como o seu propio nome deixa adiviñar— era o órgano difusor do movemento ultraísta. Entre os colaboradores máis notables cóntanse o mesmo Borges, Rafael Cansinos Assens, Ramón Gómez de la Serna e Guillermo de Torre, quen máis tarde casaría con Norah Borges.

Así o definiu o mesmo Cansinos: «O ultraísmo é unha vontade caudalosa que pasa todo límite escolástico. É unha orientación cara a continuas e reiteradas evolucións, un propósito de perenne mocidade literaria, unha anticipada aceptación de todo módulo e de toda idea novos. Representa o compromiso de ir avanzando co tempo.»

Respecto diso, o mozo Borges escribiu en 1921 na revista *Nosotros*:

Nese mesmo artigo, terminou resumindo:

Un ano despois Borges publicou nesa mesma revista unha antoloxía de poemas ultraístas.

Anos máis tarde, Borges reprobaría, e ata desprezaría, aqueles comezos da súa obra e todo o relacionado co ultraísmo. O seu entusiasmo dunha época, duns anos —de 1919 a 1922— pronto se trocou en desdén e aínda en agresividade. Moi pronto chegou a considerar como pura futilidade a técnica do poema ultraísta: enfilamento de percepcións soltas, rosario de imaxes sensuais, plásticas e rechamantes. A consecuencia foi que, sen prexuízo de ter inoculado o virus ultraísta a algúns mozos arxentinos aprendices de poetas, moi poucos anos despois, Borges non vacilaría en cualificar aqueles experimentos de *áridos poemas da equivocada seita ultraísta''. De feito, para 1966, Borges xulgaba o 'dogma da metáfora' como falso, pois...

## Borges e os contos 
Do mesmo xeito que o seu coetáneo Vladimir Nabokov e o un pouco máis vello James Joyce, Borges combinaba o interese pola súa terra natal con intereses moito máis amplos. Tamén compartía o seu multilingüismo e o seu gusto por xogar coa linguaxe, pero a diferenza de Nabokov e Joyce, quen co paso do tempo déronse á creación de obras máis extensas, Borges nunca escribiu unha novela. A quen lle reprochou esa falta, Borges respondía que as súas preferencias estaban co conto, que é un xénero esencial, e non coa novela que obriga ao recheo. Dos autores que tentaron ambos os xéneros prefería, xeralmente, os seus contos. De Franz Kafka, por exemplo, el aseguraba que eran mellores as súas narracións breves que *Der Prozess* (*O proceso*). No prólogo de *Ficciones* afirmou que era un «desvarío laborioso e empobrecedor o de compoñer vastos libros; o de expandir en 500 páxinas unha idea cuxa perfecta exposición oral cabe en poucos minutos».

## Borges e a política 
O anarquismo filosófico de raíz liberal spenceriana, aprendido do pai e alimentado nas conversacións con Macedonio Fernández marcaría a Borges fundamentalmente para un rexeitamento de toda tiranía de carácter personalista. Durante a súa mocidade tivo unha activa militancia na Unión Cívica Radical, por influencia do seu avó Isidoro Acevedo Laprida, amigo persoal de Leandro N. Alem, aínda que máis tarde, afirmou afiliarse ao Partido Conservador. En 1928 escribiu sobre Hipólito Yrigoyen:

Do seu desapego con respecto ás utopías políticas dá fe o copioso anecdotario do autor. Borges considerou a súa afiliación ao Partido Conservador como «unha forma de escepticismo». É moi lembrado o seguinte caso: «Unha mañá de outubro de 1967, Borges está á fronte da súa clase de literatura inglesa da facultade. Un estudante entra e interrómpeo para anunciar a morte do Che Guevara e a inmediata suspensión das clases para renderlle unha homenaxe. Borges contesta que a homenaxe seguramente pode esperar. Nun clima tenso o estudante insiste: 'Ten que ser agora e vostede vaise'. Borges non se resigna e grita: 'Non me vou nada. E se vostede é tan guapo, veña a sacarme do escritorio'. O estudante ameaza con cortar a luz. 'Tomei a precaución –retruca Borges- de ser cego esperando este momento'. O mesmo escepticismo observou con respecto ao que hoxe chamamos «corrección política». Sobre un doutoramento *honoris causa* recibido nos Estados Unidos en 1972, di a Bioy Casares: «O acto foi evidentemente político. Se o soubese, non ía. Déronnos o título a catro persoas: dous brancos, un pel vermella e un negro. Eu creo que só por racismo, porque toman en conta as razas, elixíronnos». Con ocasión doutro doutoramento * honoris causa*, en 1976, no Chile de Pinochet, recibiu unha chamada de Estocolmo advertíndolle de que se acudía a recollelo nunca ía gañar o Nobel. A súa resposta foi:

 Opúxose firmemente ao golpe de estado encabezado por José Félix Uriburu que derrocou a Yrigoyen en setembro de 1930. Tivo un cruzamento respecto diso co recoñecido escritor anarquista Roberto Arlt, que apoiaba o golpe. Segundo conta o propio Borges:

Aínda que sempre priorizou o seu desenvolvemento literario por encima da política, mantivo unha militancia relativamente activa dentro da resistencia radical. Tras o fracaso da revolución radical de 1933 en Paso de los Libres, Arturo Jauretche viuse obrigado a exiliarse en Montevideo. Alí coñeceu a Borges, que viaxara ao Uruguai a visitar familiares maternos. Jauretche mostroulle o seu poema El Paso de los Libres, onde reivindicaba o levantamento radical. A Borges agradoulle a tal punto que aceptou escribir o prólogo para a primeira publicación.

Durante toda a súa vida el trataría de rescatar, destacar e fomentar a individualidade por sobre os movementos de masas. En particular naqueles movementos que, amparados na figura dun líder carismático, multiplicábanse nas décadas dos trinta e corenta na Arxentina e no mundo. Borges, lonxe de estar fóra dos acontecementos da súa época, interpretaba e criticaba moitos deles no mesmo momento en que sucedían. Así, en maio de 1937, escribiu no número 32 da revista *Sur* contra o racismo dos libros de texto das escolas alemás:

Na mesma revista, en 1939, escribiu no seu *Ensayo de imparcialidad*: «É posible que unha derrota alemá sexa a ruína de Alemaña; é indiscutible que a súa vitoria sería a ruína e o envilecemento do orbe. Non me refiro ao imaxinario perigo dunha aventura colonial suramericana; penso nos imitadores autóctonos, nos Uebermenschen caseiros que o inexorable azar depararíanos. […] Espero que os anos nos traerán a venturosa aniquilación de Adolf Hitler, fillo atroz de Versalles».

Débese destacar o carácter profético da preocupación de Borges pola multiplicación de **Übermenschen* nativos. Para Borges, tal profecía veríase realizada na figura de Perón e a súa ascensión ao poder. Cando, en 1946, Perón toma efectivamente o poder, Borges, que traballaba nunha biblioteca pública, foi «ascendido» a inspector de galiñas e coellos nos mercados. Borges foi á municipalidade para preguntar a que se debía ese nomeamento. El mesmo conta a anécdota na súa autobiografía:  O discurso, dada a timidez de Borges, foi lido polo seu amigo Pedro Henríquez Ureña o día 8 de agosto de 1946 e publicado no número 142 de revístaa *Sur*. Nel, Borges afirmaba que «as ditaduras fomentan a opresión, as ditaduras fomentan o servilismo, as ditaduras fomentan a crueldade; máis abominable é o feito de que fomenten a idiotez». Agregaba que combater esas tristes monotonías «é un dos moitos deberes do escritor».

Borges é frecuentemente cuestionado por certos sectores progresistas que o acusan de avalar as ditaduras militares que imperaron en América Latina durante a década dos '70. Segundo Edwin Williamson, xa «durante as súas estancias en España, Borges pregoou aos catro ventos o seu apoio aos réximes militares de Iberoamérica, descartando a democracia como unha **“** superstición**”**». Por outra banda, «da guerra civil española declarou: **“**eu estaba ao lado republicano, pero logo deime conta, na paz, de que Franco era merecedor de eloxios**”**»

O seu apoio aos levantamentos militares contra o peronismo (tanto en 1955 como en 1976) respondía o desexo de que se emprendese unha normalización democrática que excluíse ao peronismo e ao comunismo, mais non un réxime ditatorial. Proba disto son as súas posteriores críticas á Revolución Libertadora e ao Proceso de Reorganización Nacional. 

En 1980 asinara unha *Solicitada por los desaparecidos* no diario *Clarín*. Borges dixo respecto diso:

 Noutra entrevista realizada en 1983, referiuse máis en detalle respecto a ditadura militar e a súa relación con ela: 

O día que Borges asistiu á sala onde se xulgaban as Xuntas militares arxentinas escribiu unha crónica para a axencia española EFE. Titulouse *Lunes, 22 de julio de 1985*.

A Guerra das Malvinas foi un conflito armado entre Arxentina e o Reino Unido ocorrido nas Illas Malvinas, Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur entre o 2 de abril e o 14 de xuño de 1982 pola soberanía sobre estes arquipélago s austrais tomados pola forza en 1833 e dominados desde entón polo Reino Unido. O saldo final da guerra foi a reocupación dos tres arquipélagos por parte do Reino Unido e a morte de 649 militares arxentinos, 255 británicos e 3 civís insulars. Na Arxentina, a derrota no conflito precipitou a caída da xunta militar que gobernaba o país e que sucedera a outras xuntas militares instauradas tras o golpe de estado de 1976 e a restauración da democracia como forma de goberno. Doutra banda sostense que a vitoria no enfrontamento permitiu ao goberno conservador de Margaret Thatcher lograr a reelección nas eleccións do ano 1983. En 1982 Borges condenou a invasión arxentina das Illas Malvinas, e valorou en forma positiva as consecuencias da derrota: 

Respecto diso, dixo Julian Barnes: «Durante a guerra de Malvinas, (Borges) lembrounos que a obrigación do escritor é dicir a verdade máis aló da popularidade. É o que fixo co seu comentario, brillante e sagaz, de que a guerra non era máis que **“**dous pelados pelexándose por un peite**”**».

Á parte dese comentario, Borges logrou sintetizar o absurdo dos nacionalismos e das guerras no seu poema *Juan López y John Ward*.

## Borges e a filosofía 
Borges mantivo unha relación sumamente orixinal coa filosofía. Proba diso son as incontables mencións filosóficas presentes na súa obra ensaística e literaria, así como tamén a súa influencia sobre importantes filósofos e pensadores contemporáneos, como Michel Foucault, Ilya Prigogine, Richard Rorty, Umberto Eco e Fernando Savater.
Sen ser propiamente filósofo Borges era, con todo, un ávido lector de filosofía. Un dos elementos orixinais da súa abordaxe é que nos seus textos as ideas filosóficas aparecen de forma tal que producen nos lectores a súa vivencia antes que a súa conceptualización. Borges rescata certas ideas e represéntaas en clave literaria, destacando o que estas teñen de vívido e de marabilloso, apelando á intuición do lector antes que á súa captación conceptual ou argumentativa. As ideas así presentadas son comprendidas en toda a súa forza expresiva. Para xerar este efecto, un dos seus procedementos consiste en asumir as premisas propias dun determinado sistema filosófico e recrear o universo tal como os seus partidarios o perciben. Por exemplo, no seu conto *Tlön, Uqbar, Orbis Tertius*, Borges ilustra o idealismo filosófico ao presentarnos un mundo — Tlön— cuxos habitantes conciben o real como un produto da mente. Segundo Nicolás Zavadivker, Borges non nos fala nesa historia sobre o idealismo, senón que nos presenta directamente un mundo construído segundo as premisas idealistas. Desta forma xera unha comprensión destas ideas desde dentro do propio sistema, desde as súas posibilidades e os seus límites. Desliza, por exemplo, que non existen os substantivos nas linguas de Tlön, pola sinxela razón de que os seus habitantes non cren que haxa cousas ás que estes poidan referirse, como afirma o idealismo. Borges ilustra maxistralmente os alcances desta ausencia traducindo a frase «xurdiu a lúa sobre o río» pola *tlöniana* «cara arriba detrás duradeiro-fluír luneció».

Este rescate de Borges das consecuencias máis marabillosas das perspectivas filosóficas que trata vincúlase á súa explícita opción pola beleza antes que pola verdade. Así, Borges afirma atopar na súa obra unha tendencia consistente en «estimar as ideas relixiosas ou filosóficas polo seu valor estético e aínda polo que encerran de singular e de marabilloso». O seu esteticismo posiblemente sexa unha das claves da aparente adscrición de Borges cara a filosofías contraditorias, o que xerou discusións en torno da súa propia posición filosófica. Tamén en varias ocasións destacou o seu escepticismo con respecto ás posibilidades da filosofía: «Non hai exercicio intelectual que non sexa finalmente inútil. Unha doutrina filosófica é ao principio unha descrición verosímil do universo; viran os anos e é un mero capítulo —cando non un parágrafo ou un nome— da historia da filosofía». Segundo Zavadivker, o seu esteticismo e a súa descrenza nas posibilidades da filosofía para explicar o mundo levouno a asumir e ata festexar a pluralidade de perspectivas con que os homes interpretaron o mundo, sen necesidade de definirse por algunha delas.
### Mauthner: Filosofía e linguaxe 
[miniatura|*El apice* ([Leiden)]]
Fritz Mauthner, filósofo da linguaxe e autor do *Dicionario de Filosofía* (*Wörterbuch der Philosophie*), exerceu grande influencia sobre Borges. Así o recoñeceu este en numerosas ocasións ao longo da súa vida. Segundo afirmou en 1940 na revista «*Sur»*, a obra mencionada foi un dos cinco libros máis anotados e relidos por el. Citou por primeira vez a Mauthner en 1928 en *El idioma de los argentinos* para xustificar a imposibilidade de ordenar as ideas por afinidade (clasificación psicolóxica). Posteriormente, referiuse a el en diversas revistas e escritos seus como un dos seus autores predilectos. En 1962 volveu mencionalo para encomiar a súa erudición e o seu fino sentido do humor.

O *Dicionario de Filosofía* forneceu a Borges un repertorio de temas filosóficos (a alma, a conciencia, o mundo, o espírito, etc...) sobre os que explorar as súas posibilidades literarias. Cada tema incluía unha parte histórica onde expoñía as achegas de filósofos como Plotino, Schopenhauer, Hume, Spinoza, Berkeley, Russell e outros. Para Mauthner a primeira e máis fundamental preocupación filosófica foi a linguaxe: «a realidade da filosofía é esencialmente lingüística».

Borges abordou o tema da linguaxe en varias das súas obras, desde diversos ángulos. A influencia directa de Mauthner revélase en oito relatos, como o sinala Silvia G. Dapía.

Así, en *Pierre Menard, autor del Quijote*, atopamos a interpretación temporal da linguaxe. *Tlön, Uqbar, Orbis Tertius* aborda a discrepancia entre linguaxe e realidade. *Emma Zunz* e *Tema del traidor y del héroe* tratan da superstición da palabra, é dicir, da crenza que apoiaría a existencia dunha palabra pola existencia dun obxecto. En *Tigres azules* está presente a tese mauthneriana da insuficiencia lóxica da linguaxe. *El otro* vindica a natureza metafórica de toda linguaxe. *El inmortal* expón o poder dos arquetipos sobre os procesos mentais individuais. Por último, en *El congreso*, un dos relatos máis ambiciosos de Borges, probaríase a arbitrariedade dos sistemas de clasificación lingüística.
## Borges e a relixión 
Durante toda a súa vida, Borges non profesou relixión ningunha e declarouse algunhas veces agnóstico e outras ateo. Con todo, por expreso pedido da súa nai -católica devota- Borges rezaba un nosopai e unha avemaría antes de ir durmir, e no seu leito de morte recibiu a asistencia dun sacerdote católico.
En 1978, nunha entrevista do xornalista peruano César Hildebrandt, Borges afirma ter a certeza de que Deus non existe.

## Borges, a ciencia e Internet 
Co pasar do tempo fíxose cada vez máis difícil ser un lector de Borges «no sentido inxenuo da palabra». Todos cren atopar en cada frase, e aínda en cada palabra dos seus contos, as máis sofisticadas e intricadas mensaxes e sub-mensaxes, os que son obxecto de novas interpretacións e contra-interpretacións. É interesante observar que entre as ideas que serven de fundamento para as fantasías de Borges, xunto ás doutrinas filosóficas, ou pseudo-filosóficas, atópanse tamén alusións a certas ideas científicas. Estas últimas entusiasmaron enormemente a algúns críticos que quixeron atopar nelas significativas antelacións científicas e atribúenlle así a Borges un profundo entendemento na materia. Este entusiasmo foi avivado por moitas referencias en textos de popularización científica para os cales os contos de Borges ofrecen boas e alcanzables ilustracións de ideas que doutra maneira poden parecer extremadamente abstractas e incomprensibles para o público non especializado.

En numerosos textos de divulgación científica cítanse contos de Borges. Así, mencionase a *La biblioteca de Babel* para ilustrar as paradoxos dos conxuntos infinitos e a xeometría fractal, referencias á taxonomía fantástica do doutor Franz Kuhn, en *O idioma analítico de John Wilkins* (un favorito de neurocientíficos e lingüistas), invocacións a *Funes el memorioso* para representar sistemas de numeración, e ata unha cita de *El libro de arena* nun artigo sobre a segregación de mesturas granulares. En todos estes casos, as citas a contos de Borges non son máis que exemplos metafóricos que dan brillo á prosa opaca das explicacións técnicas. Con todo, unha notable excepción constitúea *El Jardín de senderos que se bifurcan*, onde Borges propón sen sabelo (non podería sabelo) unha solución a un problema da física cuántica aínda non resolvido. *El jardín*, publicado en 1941, anticípase de maneira practicamente literal á tese doutoral de Hugh Everett III publicada en 1957 co título *Relative State Formulation of Quantum Mechanics*, e que Bryce DeWitt habería de popularizar como *A interpretación dos moitos mundos da mecánica cuántica*. O físico Alberto Vermello analizou esa sorprendente correspondencia e concluíu que o parecido entre os textos de Borges e de Everett III mostra de que maneira extraordinaria a mente de Borges estaba inmersa no armazón cultural do Século XX, nesa complejísima rede cuxos segredos compoñentes se ramifican máis aló dos límites clasificatorios de cada disciplina. A estrutura de ficción razoada dos contos de Borges, que ás veces parecen teoremas con hipóteses fantásticas, é capaz de destilar ideas en proceso de xestación que antes de converterse en teorías fan escala na literatura. E así como as ideas de Everett e DeWitt poden lerse como ciencia ficción; en *El Jardín de los senderos que se bifurcan*, a ficción pode lerse como ciencia. Un grupo de relatos de Borges —entre eles *Funes, el memorioso*, *La biblioteca de Babel* e *Tlön, Uqbar, Orbis Tertius*— publicouse nos Estados Unidos baixo o título de *Labyrinths* a principios da década de 1960. Coas súas bibliotecas infinitas e homes que non esquecen, enciclopedias e mundos virtuais que se conxuran desde a páxina impresa, así como portais que abarcan todo o planeta, estes relatos (xunto con algúns outros como *El Aleph*) pasaron a constituír segundo moitos críticos as claves da intersección entre a nova tecnoloxía e a literatura. Un exemplo é a idea dunha «biblioteca total» que aparece en 1941 e que anunciaría a capacidade de Internet. Sassón-Henry, profesora asociada do Departamento de Estudos da Linguaxe da Academia Naval dos Estados Unidos, describe a Borges como alguén «do Vello Mundo pero cunha visión futurista». *New Directions*, a editorial que publicou *Labyrinths*, reeditou a antoloxía en maio de 2008 por primeira vez en máis de corenta anos. Nun indicio de como cambian os tempos, a primeira edición de *Labyrinths* estaba prologada por André Maurois, da Academia Francesa da Lingua; a edición actual, en cambio, comprende unha introdución de William Gibson, o escritor ciberpunk.

Do mundo creado por Borges no seu conto sobre * Tlön, Uqbar, Orbis Tertius* á configuración da Wikipedia e o seu funcionamento no medio dixital hai só un paso cheo de referencias cruzadas. A lectura do relato de Borges desde esta perspectiva fainos tamén reformularnos o status de realidade da imaxe do mundo que crea a Wikipedia como traballo anónimo colaborativo, que é o que se expón Borges.

Respecto a *A First Encyclopedia of Tlön*, onde se describe o planeta Tlön, escribe Borges:

Wikipedia, un proxecto nado no ano 2001, cuxo lema é *«A enciclopedia libre que todos podemos editar»*, e, segundo palabras do seu cofundador Jimmy Wales, o proxecto constitúe «un esforzo para crear e distribuír unha enciclopedia libre, da máis alta calidade posible, a cada persoa do planeta, no seu idioma», para lograr «un mundo no que cada persoa do planeta teña acceso libre á suma de todo o saber da humanidade».
Con respecto á autoría, as semellanzas tamén son notables:

Wikipedia, pola súa banda, é esencialmente unha wiki —un sitio web o cal permite a autoría pública xeral e edición de calquera páxina—. De feito, unha política esencial de Wikipedia é que é de contido aberto: 

Un autor múltiple e anónimo tanto na enciclopedia de Tlön como en Wikipedia, en realidade constrúe o coñecemento do mundo, sexa este unha invención ou non: en Tlön, seguindo unhas directrices filosóficas idealistas; en Wikipedia, seguindo unhas normas de universalidade do coñecemento e respecto democrático ás ideas, e prohibida a achega orixinal, esíxese describir coñecementos e teorías apoiadas e popularmente aceptadas.

Agora moitos pensan que «o contacto e o hábito de Tlön desintegraron este mundo» e quizais é tan certo como que construíu outro, rizomático e labiríntico: *Tlön* significa mapa en islandés, e *Tlön* é verdadeiramente mapa enciclopédico dun labirinto orixinado en *Uqbar* (que significa desviándose do camiño), labirinto que crece e bifúrcase constantemente, cuxos obxectos ideais ou *hrönir* (que significa en islandés pilas de materia que cambian pola acción externa) varían e sucédense na tecnoloxía *wiki* (en hawaiano, con rapidez), formando un *Tlön* informático, depósito dinámico da memoria colectiva humana mediante o consenso duns wikipedistas. Como ao Borges do relato, «se as nosas previsións non erran, de aquí a cen anos alguén descubrirá os cen tomos da Segunda Enciclopedia de Tlón.» Está claro que, debido ao seu soporte informático, esa espera é innecesaria. Wikipedia está a reescribirse xa, neste instante, constantemente.
Cabe a aclaración de que o citado anteriormente nesta sección son puramente especulacións, xa que Borges nunca realizou ou contribuíu cun descubrimento científico sólido verificable; o seu foron exclusivamente achegas literarias que non se sosteñen na o ámbito científico xa que dificilmente podería el entender así fose os rudimentos dos campos científicos nos que supostamente el foi un precursor.

## Discípulos contemporáneos 
Aínda que Borges non tivo «discípulos» directos —pois iso supoñería unha estética e unha escola previsibles das que el mesmo descreía— hai autores contemporáneos que, de acordo cos seus críticos, recibiron a súa influencia de modo directo. O feito de que coñecesen a Borges persoalmente e lesen a súa obra en castelán, pode influír nas obras de Ricardo Piglia, César Aira, Roberto Bolaño, Carlos Fuentes, Orhan Pamuk, Paul Auster, Salman Rushdie e Umberto Eco, por non mencionar a algúns dos obvios (que ademais o recoñeceron): Ernesto Sabato, Julio Cortázar, Adolfo Bioy Casares, Julio Ramón Ribeyro, entre outros. Tamén é destacable a influencia que a obra de Borges tivo en diversos pensadores contemporáneos doutras latitudes, como é o caso de Gilles Deleuze ou Michel Foucault.
## As amizades de Borges 
[miniatura|Un dos amigos íntimos de Borges: [Adolfo Bioy Casares. A fotografía foi tomada en 1968.]]

Borges tivo dous amigos íntimos durante a maior parte da súa vida: os escritores Adolfo Bioy Casares e Manuel Peyrou. A Bioy Casares coñeceuno na casa da súa tamén amiga Victoria Ocampo, a Peyrou presentáronllo nun bar alemán da rúa Corrientes preto de Pueyrredón, na década de 1920. A relación de amizade con cada un deles foi profundamente diferente. Con Bioy tratábase dunha amizade «á inglesa», que excluía as confidencias; a que mantivo co segundo, en cambio, incluíu as confesións máis íntimas e persoais. Cando Borges necesitou a axuda dun psiquiatra —así o revelou Ronsel Canto—, foi Peyrou quen llo recomendou. Tras a morte do seu amigo en 1974, Borges escribiu un poema que leva por título *Manuel Peyrou* e que publicou logo en *Historia de la noche*:

Tamén cultivou a amizade do mexicano Alfonso Reyes, a quen coñeceu a través de Pedro Henríquez Ureña. Durante a etapa en que Reyes foi embaixador en Buenos Aires (de 1927 a 1930) víanse con frecuencia, primeiro na vila de Vitoria Ocampo e despois nos faladoiros que o propio Reyes organizaba os domingos na sede diplomática.
A Borges «sobre todo subxugáballe o refinado e sedutor estilo literario do escritor mexicano», ata o punto de consideralo «o mellor prosista de lingua española en calquera época». No seu recordo escribiu o poema *In memoriam*. Para algúns críticos, o seu conto Funes el memorioso suxire un «velado recoñecemento e homenaxe do xa maduro alumno ao seu evocado mentor».

Maurice Abramowicz, é un avogado, escritor e poeta de orixe xudía-polaco. Borges coñeceuno en Xenebra en 1914, mentres estudaba no Collège Calvin. Dous anos máis novo que Borges, iniciouno na lectura de Rimbaud e mantivo correspondencia con el sobre temas literarios. Nalgúns relatos Borges atribúelle comentarios ou lle dedica páxinas. José Bianco (1908-1986) foi un escritor e tradutor arxentino. Publicou, entre outras obras, *La pequeña Gyaros* (contos, 1932), *Sombras suele vestir* (1941) e *Las ratas* (novela, 1941). Realizou excelentes traducións, como *Otra vuelta de tuerca*, *La lección del maestro*, *La muerte del león* e *Hermosas imágenes*. Borges, foi o seu amigo persoal e prologou diversas obras súas e publicou, en 1944, unha recensión da novela *Las ratas* na prestixiosa revista Sur. Susana Bombal foi unha escritora arxentina. O seu amigo Borges, prologou o seu libro *Tres Domingos* (1957) onde expresa que «O método narrativo é o de Virginia Woolf; non recibimos os feitos directamente senón o seu reflexo nunha conciencia e a paixón ou o pensamento cos datos sensibles». En 1969 obtivo o Premio Municipal de Teatro Lido (*Green wings*, unha versión anterior desta obra, escrita en inglés, fora publicada pola editorial Losange en 1959). *El cuadro de Anneke Loos* (contos, 1963) foi premiado pola Sociedade Arxentina de Escritores coa Faixa de Honra. Borges publicou en 1971 *El arte de Susana Bombal*, un ensaio sobre a súa obra aparecido no diario La Nación.
## As mulleres e o sexo na vida e na obra de Borges 
miniatura|Borges e un grupo de admiradoras
O papel das mulleres na vida e na obra de Borges fixo correr ríos de tinta. Con respecto á súa nai, por exemplo, o hispanista escocés Edwin Williamson atribúelle unha importancia fundamental na súa biografía sobre Borges. Esa calidade de «nai opresora» foi desmentida polo propio Borges, que recoñeceu sempre a autoridade do seu pai, e quen a diferenza da «ignorante familia da súa nai» (segundo el mesmo afirmou) herdoulle un «mundo intelectualmente máis complexo», o idioma inglés e a súa biblioteca, o feito máis importante da súa vida segundo a súa famosa confesión. Para Emir Rodríguez Monegal, por exemplo, o papel de «Nai» na vida de Borges era menor: «a parte que «Nai» xoga no mito persoal de Borges: está sempre alí, sempre mencionada con cortesía, pero sempre mantida (de maneira moi sutil) nunha posición subordinada.» Practicamente todos os biógrafos coinciden nesta interpretación da menor importancia relativa de Leonor Acevedo na vida do seu fillo, excepto Estela Canto que foi vítima do seu desdén.

Os pormenores da súa estancia en Xenebra e España durante a adolescencia, onde non só tivo a súa primeira e segundo todos os seus biógrafos traumática experiencia sexual, senón que coñeceu ao seu primeiro amor, Emilie, e atopou unha nova literatura e novos amigos con quen compartila. A sorprendente e detectivesca «evidencia» do grande amor de Borges —cuxa identidade foi sempre motivo de especulación— é a tan aparentemente tanxencial Norah Lange. A ela, por exemplo, segundo Williamson, estarían dedicados os *Two English Poems* e, desde logo, *Historia universal de la infamia*. A profunda pegada que lle deixaría o seu rexeitamento, a suposta rivalidade co estentóreo Oliverio Girondo polos favores de Norah. Así, varias mulleres gravitaron na vida de Borges: Emilie, Concepción Guerrero, Norah Lange, Estela Canto, Elsa Astete, María Kodama, ás cales habería que agregar aquelas ás que lles insinuaría a súa simpatía sen éxito: Ema Risso Platero, Marta Mosquera Eastman, Cecilia Ingenieros, Wally Zenner, Sara Diehl, Beatriz Bibiloni, Delia Ingenieros, María Esther Vázquez, Luisa Mercedes Levinson, Esther Zemborain…

O sexo e as mulleres son dous compoñentes problemáticos da ficción de Borges: a ausencia destes dous elementos, que parece tan casual, realmente destaca a estrañeza da súa exclusión. Por exemplo, as escenas de actos sexuais áchanse case totalmente ausentes nos escritos borgeanos (o encontro sexual de Emma Zunz cun mariñeiro anónimo é a excepción máis notable) e aínda a máis velada suxestión de actividades eróticas áchanse limitadas a uns poucos relatos. Tan escaso como o anterior na obra de Borges son os personaxes femininos que teñan un papel central na narración ou que posúan unha personalidade independente. En xeral prima a súa ausencia ou unha presenza soamente decorativa. O mundo ficticio creado por Borges é un lugar onde as mulleres, se é que aparecen, parecen existir como obxectos secundarios co propósito de prover aos homes dunha oportunidade para o sexo. O sexo e as mulleres utilízanse principalmente como pezas de negociación na relación entre homes, nunca para a procreación ou o pracer. O sexo na ficción de Borges, non é máis que unha táctica, unha estratexia, que outorga significado e dinamismo á interacción entre homes.
## Premios, distincións e homenaxes 
miniatura|180px|Placa en homenaxe a Borges localizada no L'Hôtel (París)
miniatura|180px|Homenaxe a Borges en Santiago de Chile
miniatura|180px|Homenaxe a Borges en Lisboa; escultura realizada por Federico Brook.
Recibiu importantes premios e distincións de diversas universidades e gobernos de diversos países. En 1961 compartiu con Samuel Beckett o Premio Formentor outorgado polo Congreso Internacional de Editores, e que foi o comezo da súa reputación en todo o mundo occidental. Recibirá logo o título de Commendatore polo goberno italiano, o de Comandante da Orde das Letras e Artes polo goberno francés, a Insignia de Cabaleiro da Orde do Imperio Británico e o premio Miguel de Cervantes, entre outros galardóns e títulos. A súa obra foi traducida a máis de vinte e cinco idiomas e levada ao cinema e á televisión. e un tramo da *Calle Serrano*, do barrio de Palermo, foi renomeado como *Jorge Luis Borges* en honra ao escritor. De modo similar, unha banca do xardín zoolóxico de Buenos Aires conmemora ao escritor cun panel, que refire que era nesa banca que Borges sentaba para mirar aos tigres, polos que sentía fascinación.

A continuación preséntase unha listaxe cronolóxica dos diversos premios, distincións e homenaxes recibidas por Borges durante a súa vida.
* 1929. Dá a coñecer o seu terceiro libro de poemas, *Cuaderno San Martín*, co que gaña o segundo Premio Municipal de Poesía de Buenos Aires.
* 1944. A súa obra Ficciones recibe da Sociedade Arxentina de Escritores (SADE) o Gran Premio de Honra.
* 1955. Borges é elixido membro da Academia Arxentina das Letras.
* 1956. É nomeado catedrático titular na Universidade de Buenos Aires e recibe un doutoramento *honoris causa* da Universidade de Cuyo.
* 1957. Dá unha conferencia o 23 de outubro na Biblioteca Pública da Universidade Nacional de La Plata mentres ocupaba o cargo de director da Biblioteca Nacional de Buenos Aires sobre o tema «Los castillos en el primer círculo».
* 1961. Comparte con Samuel Beckett o Premio Internacional de Literatura (10 mil dólares), outorgado polo Congreso Internacional de Editores en Formentor, Mallorca. É condecorado polo presidente de Italia, Giovanni Gronchi, coa Orde de Commendatore.
* 1962. Recibe en Buenos Aires o Gran Premio do Fondo Nacional das Artes. Recibe a insignia de Commandeur de l'Ordre des Lettres et des Arts do goberno de Francia.
* 1963. En decembro é nomeado doutor *honoris causa* pola Universidade dos Andes, en Colombia.
* 1964. O goberno peruano outórgalle a Orde do Sol no grao de Comendador. A revista francesa L'Herne dedícalle un número especial monográfico de homenaxe, con numerosas colaboracións nacionais e estranxeiras.
* 1965. Recibe en Gran Bretaña a insignia de Caballero da Orde do Imperio Británico, onde se lle outorga o título de *Sir*. Recibe a medalla de ouro do IX Premio de Poesía da cidade de Florencia.
* 1966. A comuna de Milán entrégalle o Premio Internacional Madonnina. A Fundación Ingram Merril de Nova York concédelle o seu premio literario (5 mil dólares).
* 1968. É nomeado membro da Academia de Artes e Ciencias dos Estados Unidos. Recibe do goberno de Italia as insignias de Grande Oficial da Orde ao Mérito da República Italiana.
* 1970. A Fundación Bienal de San Paulo (Brasil) outórgalle o Premio Interamericano de Literatura 'Matarazzo Sobrinho' (25 mil dólares), o máis importante do país, durante o Primeiro Seminario de Literatura das Américas. Nomeano membro da 'The Hispanic Society of America', Nova York.
* 1971. Viaxa aos Estados Unidos para recibir os nomeamentos da American Academy of Art and Letter de Nova York e do Instituto de Artes e Letras dos Estados Unidos (INAL) como membro honorario de ambas as institucións. En Israel recibe o Premio Xerusalén (2 mil dólares). É nomeado doutor honoris causa pola Universidade de Columbia, Nova York. En abril viaxa a Londres, convidado polo Instituto de Arte Contemporánea que o incorpora como membro do seu corpo docente. A Universidade de Oxford confírelle o título de doutor *honoris causa* como Doutor en Letras.
* 1972. Viaxa aos Estados Unidos para recibir o doutoramento *honoris causa* en Humanidades pola Universidade Estatal de Míchigan, East Lansing, Míchigan. En setembro nomeano membro do Museo Xudeu de Buenos Aires.
* 1973. A Municipalidade de Buenos Aires declárao cidadán ilustre. Viaxa xunto con Claude Hornos de Acevedo a España e México, onde recibe o Premio Internacional Alfonso Reyes.
* 1974. En Milán, Franco María Ricci publica o conto *El congreso* nunha edición luxosísima con letras de ouro.
* 1976. Recibe o título de doutor *honoris causa* da Universidade de Cincinnati. En Chile, recibe o título de doutor *honoris causa* pola Universidade de Chile e a ditadura militar o condecora coa Gran Cruz da Orde ao Mérito Bernardo O´Higgins.
* 1977. Recibe o título de doutor *honoris causa* pola Universidade da Sorbona. Outórgalle o mesmo título a Universidade de Tucumán.
* 1978. É declarado cidadán meritorio de Bogotá
* 1979. A Academia Francesa distíngueo cunha medalla de ouro. Recibe a Orde ao Mérito da República Federal Alemá e a Cruz Islandesa do Falcón no grao de Comendador con estrela. Fáiselle unha homenaxe nacional no Teatro Cervantes, con motivo de cumprir os oitenta anos.
* 1980. Recibe o Gran Premio da Real Academia Española, o Premio Cervantes (5 millóns de pesetas), outorgado polo Ministerio de Cultura de España. Compárteo co poeta español Gerardo Diego. Recibe en París o Premio Mundial Cino Del Duca (200 mil francos). Sandro Pertini, presidente de Italia, entrégalle o Premio Balzan (140 mil dólares).
* 1981. Viaxa aos Estados Unidos, Porto Rico e México, onde recibe o premio Ollin Yoliztli (70 mil dólares).
* 1983. Na súa última visita a España, recibe a Gran Cruz da Orde de Afonso X o Sabio. En París, o presidente Miterrand faille entrega da Lexión de Honra. Recolle nos Estados Unidos o premio da Fundación Ingersoll (15 mil dólares).
* 1984. En Sicilia recibe unha rosa de ouro como homenaxe e símbolo da sabedoría. Volve aos Estados Unidos, onde o editor italiano Ricci entrégalle 84 libras esterlinas de ouro, unha por cada ano de vida. Volve a Italia, recibe de mans do presidente Pertini a Gran Cruz da Orde ao Mérito. Vai a Marrocos e a Lisboa, onde é condecorado.
* 1984. Obtivo o Premio Konex de Brillante á figura máis importante da historia das Letras na Arxentina, outorgado pola Fundación Konex.

A pesar do seu enorme prestixio intelectual e o recoñecemento universal que mereceu a súa obra, non foi distinguido co Premio Nobel de Literatura, non obstante ser nomeado por moitos anos consecutivos. Especúlase que foi excluído da posibilidade de obtelo por aceptar un premio outorgado pola ditadura militar de Augusto Pinochet.

### Eponimia 
;Tres especies de fanerógamas novas para a ciencia honrano co seu epónimo.
* (Arecaceae) *Attalea borgesiana* Bondar ex Dahlgren
* (Araceae) *Philodendron borgesii* G.S.Bunting
* (Poaceae) *Catapodium borgesii* H.Scholz

## Obra 
Aínda que a poesía foi un dos fundamentos do quefacer literario de Borges, o ensaio e a narrativa foron os xéneros que lle reportaron o recoñecemento universal. Dotado dunha vasta cultura, elaborou unha obra de gran solidez intelectual sobre o soporte dunha prosa precisa e austera, a través da cal manifestou un irónico distanciamento das cousas e o seu delicado lirismo. As súas estruturas narrativas alteran as formas convencionais do tempo e do espazo para crear mundos alternativos de gran contido simbólico, construídos a partir de reflexos, investimentos e paralelismos. Os relatos de Borges toman a forma de enigmas ou de potentes metáforas de fondo metafísico.

Borges, ademais, escribiu guións de cinema e unha considerable cantidade de crítica literaria e prólogos. Editou numerosas antoloxías e foi un prominente tradutor de inglés, francés e alemán (tamén traduciu obras do anglosaxón e do escandinavo antigo).

A súa cegueira, desenvolvida, ó igual que o seu pai, durante a idade adulta, influenciou enormemente a súa escritura posterior. Entre os seus intereses intelectuais destacan a mitoloxía, as matemáticas (véxase tamén Borges e a matemática), a teoloxía, a filosofía e, como integración destas, o sentido borgiano da literatura como recreación —todos estes temas son tratados unhas veces como xogo e, outras, coa maior seriedade—. Contemporáneo da maior parte do século XX, Borges viviu o período modernista da cultura e a literatura; en especial, o simbolismo. A súa ficción é dunha profunda erudición e sempre concisa.
[200px|miniatura|Borges xunto a [Ben Molar]]

Desde unha perspectiva máis histórica, a súa obra pode dividirse en períodos. Unha primeira etapa inicial, vangardista, coutada entre os anos 1923 e 1930. Este período está caracterizado pola importancia fundamental do poema, o verso libre e a proliferación metafórica (sobre todo a proveniente de Lugones), a apelación a un neobarroco de raizame español (Quevedo, en primeiro termo) e certo nacionalismo literario, que chega a proclamar a independencia idiomática da Arxentina, en textos logo repudiados polo propio autor. A este período pertencen os poemarios *Fervor de Buenos Aires*, *Luna de enfrente* e *Cuaderno San Martín*, así como os ensaios de *Inquisiciones*, *El tamaño de mi esperanza*, *El idioma de los argentinos* e *Evaristo Carriego*. A partir de 1930 a obra de Borges, durante uns trinta anos, inclinarase á prosa e xurdirá unha dobre vertente da súa tarefa: o ensaio breve, normalmente de lecturas literarias, e a chamada «ficción», que non é estritamente un conto, aínda que o seu trámite sexa narrativo e a súa convención de lectura sexa a ficcional. Nela aparecen, a miúdo, escritores e libros apócrifos como Pierre Ménard e o seu Quijote, ou Herbert Quain. Apelando a citas deliberadamente erróneas nas súas meditacións sobre a tradición literaria, Borges definía a tarefa do escritor como esencialmente falsificadora e esvaecía toda pretensión de orixinalidade e creación. A literatura era, segundo a súa concepción, a infinita lectura duns textos que xorden doutros e remite a un texto orixinal, perdido, inexistente ou riscado. Noutro sentido, a obra ficcional borgiana inclinouse a temas recorrentes, como son o fantasmal da vida, o combate singular como recoñecemento do outro no acto de darlle morte, o espello como cifra das aparencias mundanas, a distancia e a desgraza vinculadas coa relación amorosa, ou a busca do nome dos nomes, o prohibido nome de Deus, onde se realicen as fantasías de perfecta adecuación entre as palabras e as cousas. Esteticamente, neste segundo período da súa obra, Borges efectuou unha crítica radical aos seus anos de vangardista. Replegouse cara a unha actitude estética de aparencia neoclásica, aínda que nel sobrevivisen os tópicos do infinito e do inefable, recollidos nas súas xuvenís frecuentacións de Schopenhauer e dos poetas románticos alemáns. O afán de suavidade na expresión, a relectura dos clásicos e a súa cita constante, a concisión que esixen os xéneros breves, son todos xestos do seu neoclasicismo no que a razón tenta ordenar, xerarquizar e clarificar ata os límites admisibles do seu poder sobre a linguaxe, sempre esvaradío, enganoso e ambiguo. Borges nesta etapa volve sobre algúns episodios costumistas de ambiente campesiño ou suburbial, que tratara na súa mocidade, como o duelo a coitelo, para repasalos nun contexto de mitoloxía universal. Así, os seus gauchos e compadritos das beiras entreveranse cos heroes homéricos, os teólogos medievais e os piratas do mar da China. Non son xa o motivo dunha exaltación peculiarista nin llos encara como emblemas dun universo cultural castizo e pechado, senón que llos relativiza nun marco de ambicións eclécticas e cosmopolitas. A este período, prescindindo de antoloxías e reelaboracións, pertencen os ensaios de *Discusión* (1932), *Historia de la eternidad* (1936) e *Otras Inquisiciones* (1952); os relatos de *Historia universal de la infamia* (1935), de *Ficciones* (1944) e *El Aleph* (1949), e un bo número de obras en colaboración con Bioy Casares (*Seis problemas para don Isidro Parodi*, 1942; *Dos fantasías memorables*, 1946; *Un modelo para la muerte*, 1946, e os guións cinematográficos *Los Orilleros* e *El paraíso de los creyentes*, 1955, con Delia Ingenieros (Antiguas *literaturas germánicas*, 1951), con Betina Edelberg (*Leopoldo Lugones*, 1955) e con Margarita Guerrero (*El Martín Fierro*, 1953 e Manual *de zoología fantástica*, 1957).

A maioría das súas máis populares historias abondan na natureza do tempo, o infinito, os espellos, labirintos, a realidade e a identidade, namentres outras céntranse en temas fantásticos. O mesmo Borges conta historias máis ou menos reais da vida suramericana, historias de heroes populares, soldados, gauchos, detectives e figuras históricas, mesturando a realidade coa fantasía e os feitos coa ficción. e un dos cen mellores do século XX segundo o diario parisiense *Le Monde*.]]
Cun manexo infrecuentel das palabras, a obra borgiana impulsou unha renovación da linguaxe narrativa, resaltando a índole ficticia do texto e amalgamando fontes e culturas de índole diversa (europeas e orientais, vangardistas e clásicas) a través da parodia e a ironía. Os seus textos xorden doutros textos previos, e supoñen unha estreita familiaridade con eles. As tramas superpóñense a outras tramas, cada parágrafo é a variación doutra escritura ou lectura previas. É difícil non descubrir algunhas das súas claves; é case imposible descifralas todas. A súa escritura rescata ideas e preguntas que atravesan o pensamento occidental desde as súas remotas orixes e as reformula, legándoas á posteridade. Non tenta seriamente solucionar as contradicións; prefire resaltalas, reordenándoas en paradoxos, ás que envolve unha e outra vez con diferente roupaxe.

Como afirmou Octavio Paz, Borges ofreceu dádivas sacrificiais a dúas deidades normalmente contrapostas: a sinxeleza e o extraordinario. En moitos textos Borges logrou un marabilloso equilibrio entre ambas: o natural que nos resulta raro e o estraño que nos é familiar. Tal proeza determinou o lugar excepcional de Borges na literatura. Nese mesmo sentido, Fritz Rufolf Fries sostivo que Borges conseguiu formar a súa propia identidade no espello dos autores que el interrogaba, mostrándonos o insólito do xa coñecido.
### Poesía 
* * Fervor de Buenos Aires* (1923)
* *Luna de enfrente* (1925)
* *Cuaderno San Martín* (1929)
* *El hacedor* (1960). Verso e prosa.
* *El otro, el mismo* (1964)
* *Para las seis cuerdas* (1965)
* *Elogio de la sombra* (1969). Verso e prosa.
* *El oro de los tigres* (1972). Verso e prosa.
* *La rosa profunda* (1975)
* *La moneda de hierro* (1976)
* *Historia de la noche* (1977)
* *La cifra* (1981)
* *Los conjurados* (1985)

### Ensaios 
* *Inquisiciones* (1925)
* *El tamaño de mi esperanza *(1926)
* *El idioma de los argentinos *(1928)
* *Evaristo Carriego* (1930)
* *Discusión* (1932)
* *Historia de la eternidad* (1936)
* *Otras inquisiciones* (1952)
* *Nueve ensayos dantescos* (1982)

### Contos 
* *Historia universal de la infamia* (1935)
* *Ficciones* (1944)
* *El Aleph* (1949)
* *El informe de Brodie* (1970)
* *El libro de arena* (1975)
* *La memoria de Shakespeare* (1983)
### Prólogos 
* *Prólogos con un prólogo de prólogos* (1975)
* *Biblioteca personal* (1988)
* *Prólogos de La Biblioteca de Babel* (2000)
* *El círculo secreto* (2003)
### Conferencias 
* *Borges oral* (1979)
* *Siete noches* (1980)
* *Arte poética* (2000)
* *Borges profesor* (2000). Curso de literatura inglesa na Universidade de Buenos Aires.
* *El aprendizaje del escritor* (2014). Transcrición do seminario sobre escritura que ditou en Columbia, en 1971
* *El tango. Cuatro conferencias* (2016)
### Libro de viaxe 
* *Atlas* (1984). Verso e prosa.
### Misceláneas 
* *Textos cautivos* (1986). Recensións, descricións e ensaios publicados en *El Hogar*.
* *Borges en Revista Multicolor. Obras, reseñas y traducciones inéditas de Jorge Luis Borges* (1995).
* *Textos recobrados 1919-1929* (1997). Poesía, prosa poética, relatos, artigos, traducións, recensións, discursos, notas de cinema, entrevistas, traducións, prólogos.
* *Borges en Sur* (1999). Ensaios, recensións, traducións, poemas e notas literarias e de cinema publicados en *Sur* e non recollidos noutros libros.
* *Borges en El Hogar* (2000). Recensións, descricións, ensaios e traducións publicados en *El Hogar*.
* *Textos recobrados 1931-1955* (2001). Poesía, prosa poética, relatos...
* *Textos recobrados 1956-1986* (2003). Poesía, prosa poética, relatos...
* *Miscelánea* (2011). Inclúe os libros *Prólogos, con un prólogo de prólogos*, *Borges oral*, *Biblioteca personal*, *Borges en Sur* e *Textos cautivos*/*Borges en El Hogar*.
### Memorias 
* *Autobiografía* ou *Un ensayo autobiográfico* (en 1999 apareceu como libro; publicado por primeira vez en inglés, en 1970, por *The New Yorker;* tamén foi prólogo de *The Aleph and Others Stories*, 1970; outras aparicións: en *La Gaceta*, de México, en 1971 (en tradución de José Emilio Pacheco), e en *La Opinión*, de Buenos Aires, en 1974).
### Antoloxías 
#### Da súa obra 
* *Antología personal* (1961)
* *Nueva antología personal* (1968)
* *Prosa* (1975). Introdución de Mauricio Wacquez.
* *Páginas de Jorge Luis Borges seleccionadas por el autor* (1982)
* *Jorge Luis Borges. Ficcionario. Una antología de sus textos* (1985). Compilada por Emir Rodríguez Monegal.
* *Borges esencial* (2017). Edición conmemorativa da Real Academia Española e a Asociación de Academias de la Lengua Española.

#### Doutros autores 
* *Libro de sueños* (1976)

#### Con outros autores 
* *Índice de la nueva poesía americana* (1926), con Vicente Huidobro e Alberto Hidalgo
* *Antología clásica de la literatura argentina* (1937), con Pedro Henríquez Ureña
* *Antología de la literatura fantástica* (1940), con Adolfo Bioy Casares e Silvina Ocampo
* *Antología poética argentina* (1941), con Adolfo Bioy Casares e Silvina Ocampo
* *Los mejores cuentos policiales* (1943 e 1956), con Adolfo Bioy Casares
* *El compadrito* (1945), antoloxía de textos de autores arxentinos en colaboración con Silvina Bullrich
* *Poesía gauchesca* (1955), con Bioy Casares
* *Cuentos breves y extraordinarios* (1955), con Adolfo Bioy Casares
* *Libro del cielo y del infierno* (1960), con Adolfo Bioy Casares
* *Breve antología anglosajona* (1978), con María Kodama
### Obras en colaboración 
* *Seis problemas para don Isidro Parodi* (1942), con Adolfo Bioy Casares
* * Dos fantasías memorables* (1946), con Adolfo Bioy Casares
* *Un modelo para la muerte* (1946), con Adolfo Bioy Casares
* *Antiguas literaturas germánicas* (México, 1951), con Delia Ingenieros
* *El lenguaje de Buenos Aires* (1952), con José Edmundo Clemente. Borges achega tres ensaios previamente publicados no libro: "El idioma de los argentinos", do libro homónimo; "Las alarmas del doctor Américo Castro", de *Otras inquisiciones*; e "Las inscripciones de los carros", titulado "Las inscripciones de carro" en *Evaristo Carriego*.
* *El Martín Fierro* (1953), con Margarita Guerrero
* *Los orilleros/El paraíso de los creyentes* (1955), con Adolfo Bioy Casares
* *La hermana de Eloísa* (1955), con Luisa Mercedes Levinson
* *Manual de zoología fantástica* (México, 1957), con Margarita Guerrero. Actualizado e reeditado en 1967 como *El libro de los seres imaginarios*
* *Leopoldo Lugones* (1965), con Betina Edelberg
* *Introducción a la literatura inglesa* (1965), con María Esther Váquez
* *Literaturas germánicas medievales* (1966), con María Esther Vázquez. Revisa e corrixe o tratado *Antiguas literaturas germánicas*
* *Introducción a la literatura norteamericana* (1967), con Estela Zemborain de Torres
* *Crónicas de Bustos Domecq* (1967), con Adolfo Bioy Casares
* *¿Qué es el budismo?* (1976), con Alicia Jurado
* *Nuevos cuentos de Bustos Domecq* (1977), con Adolfo Bioy Casares
* *Museo. Textos inéditos* (2003), con Adolfo Bioy Casares
### Guións de cine 
* *Los orilleros* (1939). Escrito en colaboración con Adolfo Bioy Casares
* *El paraíso de los creyentes* (1940). Escrito en colaboración con Adolfo Bioy Casares.
* *Invasión* (1969). Escrito en colaboración con Adolfo Bioy Casares e Hugo Santiago.
* *Les autres* (1972). Escrito en colaboración con Hugo Santiago
### Traducións 
Á idade de 11 anos, traduciu a Oscar Wilde Borges cría que a tradución podía superar ao orixinal e que a alternativa e potencialmente contraditoria revisión do orixinal podía ser igualmente válida, máis aínda, que o orixinal ou a tradución literal non tiña por que ser fiel á tradución. Ao longo da súa vida, traduciu, modificando sutilmente, o traballo de, entre outros, Edgar Allan Poe, Franz Kafka, James Joyce, Hermann Hesse, Rudyard Kipling, Herman Melville, André Gide, William Faulkner, Walt Whitman, Virginia Woolf, Henri Michaux, Jack London, Gustav Meyrink, Novalis, Marcel Schwob, George Bernard Shaw, May Sinclair, Jonathan Swift, H.G. Wells e G. K. Chesterton.

## Filmografía sobre Borges 
En 1978 estreouse unha película documental dirixida por Ricardo Wullicher chamada *Borges para millones* sobre a vida e obra do escritor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Burgin, Richard (1969) *Jorge Luis Borges: Conversations*, Holt Rhinehart Winston
* Burgin, Richard (1998) *Jorge Luis Borges: Conversations*, University Press of Mississippi
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Internetaleph - Jorge Luis Borges
* Obras de Borges en español
* Fundación Internacional José Guillermo Carrillo
* *Borges, 100 años* no Centro Virtual Cervantes
* Centro Borges na Universidade de Pittsburgh