HLA-G

O **HLA-G** (*antíxeno de histocompatibilidade HLA, clase I, G*, tamén coñecido como *antíxeno leucocitario humano G*), é unha proteína que nos humanos está codificada polo xene *HLA-G* do cromosoma 6. A cadea pesada é de aproximadamente 45 kDa e o seu xene contén 8 exóns. O exón 1 codifica o péptido líder, os exóns 2 e 3 codifican os dominios alfa1 e alfa2, que son os que se unen ao péptido, o exón 4 codifica o dominio alfa3, o exón 5 codifica a rexión transmembrana, e o exón 6 codifica a cola citoplasmática. Os exóns 7 e 8 non se traducen debido á presenza dun codón de stop no exón 6.

O HLA-G pode expresarse en polo menos sete isoformas orixinadas por empalme alternativo, chamadas HLA-G1, HLA-G2,..., HLA-G7. O HLA-G unido a membrana atópase predominantemente en células do trofoblasto da placenta, mais tamén se pode atopar no timo, córnea, eritroblastos e células nais mesenquimais. A medida que o HLA-G se identificaba inicialmente en mostras de placenta, moitos estudos avaliaron o seu papel nos trastornos do embarazo, como a preeclampsia e perda recorrente de embarazos. A súa regulación á baixa está relacionada coa regulación á baixa do HLA-A e -B e ten como resultado a protección ante as respostas da célula T citotóxica, pero en teoría o resultado sería unha resposta de *perda do propio* (*missing self*) polas células asasinas naturais, que recoñecen e eliminan células que non conseguen expresar moléculas do MHC-I propias. O HLA-G é un ligando para o receptor inhibitorio KIR2DL4 das células asasinas naturais (NK), e, por tanto, a expresión deste HLA polo trofoblasto deféndeo contra a morte mediada por células NK.

A presenza de HLA-G soluble (sHLA-G) en embrións está asociada con mellores taxas de embarazo en técnicas de reprodución asistida. Para optimizar as taxas de embarazo, hai evidencias significativas de que un sistema de clasificación morfolóxico é a mellor estratexia para a selección de embrións. Porén, a presenza de HLA-G soluble podería considerarse como un segundo parámetro se se ten que elixir entre embrións de igual calidade morfolóxica. Os anticorpos monoclonais que se unen ao HLA-G utilizáronse con éxito contra cancros como parte dunha estratexia para inhibir os puntos de control inmunitarios.

### Alerxia 
O HLA-G ten vinculacións coas respostas alérxicas no corpo. Os niveis de HLA-G soluble son maiores no soro sanguíneo de persoas con rinite alérxica, ou febre do feo. Adicionalmente, polimorfismos dun único nucleótido no HLA-G foron ligados a un incremento da posibilidade de ter asma. Atopáronse células papilares dérmicas que expresan HLA-G en pacientes de dermatite atópica. Cando está en forma soluble, o HLA-G interacciona co transcrito similar a Ig 2 (ILT2), un receptor leucocitario. Cando está unido a membrana, interacciona co transcrito similar a 4 (ILT4). O HLA-G pode unirse a KIR2DL4, que se adoita atopar na superficie das células asasinas naturais. A identidade do péptido presentado polo HLA-G non está relacionada coa unión do HLA con KIR2DL4, ILT2 ou ILT4. Como o HLA-G interacciona con receptores usando varios dos seus dominios, cómpren moitos anticorpos para inhibir todas as súas funcións.

Tanto ILT2 coma ILT4 causan unha sinalización intracelular negativa. En monocitos, a unión ao receptor ILT2 ou ao ILT4 causa a inhibición da toxicidade mediada por monocitos/macrófagos. En células dendríticas, a unión a ambos os receptores pode impedir que as células dendríticas maduren e impide a activación de células T. Ademais, o HLA-G pode interaccionar con rceptores ILT4 na superficie de neutrófilos para inhibir a fagocitose. Nas células asasinas naturais, o HLA-G únese co receptor ILT2 para inhibir a secreción do IFN-γ, unha citocina que pode activar macrófagos e estimular células asasinas naturais e neutrófilos. O HLA-G únese a ILT2 nas células B para causar a inhibición da proliferación de células B, a súa diferenciación e a secreción de anticorpos. Únese a ILT2 nas células T para regular á baixa a expresión de quimiocinas. A expresión de citocinas das células T imita a das células TH2. O HLA-G causa a apoptose en células T CD8+. En conxunto, estes efectos serven para diminuír a resposta inflamatoria do sistema inmunitario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*