DnaG

A **DnaG** é unha ADN primase bacteriana codificada polo xene *dnaG*. O encima DnaG e todas as outras ADN primases, sintetiza curtas febras de oligonucleótidos de ARN durante a replicación do ADN. Estes oligonucleótidos de ARN denomínanse cebadores ou *primers* porque actúan como punto de partida para a síntese de ADN pola ADN polimerase III bacteriana (Pol III). A DnaG cataliza a síntese de oligonucleótidos que constan de 10 a 60 nucleótidos (a unidade fundamental dos ácidos nucleicos); porén, a maioría dos oligonucleótidos sintetizados son de 11 nucleótidos de longo. A DnaG sintetiza un cebador de ARN na orixe de replicación.  Este cebador serve para cebar a síntese do ADN da febra guía. Para a outra febra parental do ADN, chamada febra atrasada, a DnaG sintetiza un cebador de ARN cada poucas quilobases (kb). Estes cebadores serven como substratos para a síntese de fragmentos de Okazaki.

En *Escherichia coli* a DnaG asóciase por medio de interaccións non covalentes coa helicase replicativa bacteriana DnaB para realizar a súa actividade de primase, e tres proteínas de primase DnaG asócianse con cada helicase DnaB para formar o primosoma. A DnaG realiza esta catálise preto da forquita de replicación que foma a helicase DnaB durante a replicación do ADN. A DnaG debe formar un complexo con DnaB para catlizar a formación dos cebadores oligonucleótidos. Antes da unión dun NTP para formar o cebador de ARN, a secuencia molde de ADN monocatenario únese á DnaG. O ADN monocatenario contén unha secuencia de recoñecemento de tres nucleótidos que recruta os NTPs segundo o apareamento de bases de Watson e Crick. Os dous sitios de unión de NTP na DnaG denomínanse sitio de iniciación e sitio de elongación. O sitio de iniciación é o sitio no que se une o NTP que se incorpora ao extremo 5' do cebador. No sitio de elongación únese o NTP que se engade ao extremo 3' do cebador.

Unha vez que se uniron os dous nicleótidos á primase, a DnaG cataliza a formación dun dinucleótido formando un enlace fosfodiéster por síntese de deshidratación entre o hidroxilo 3' do nucleótido do sitio de iniciación e o fosfato α do nucleótido do sitio de elongación. Esta reacción ten como resultado a formación dun dinucleótido e a rotura do enlace entre os fósforos α e β, liberándose pirofosfato. Esta reacción é irreversible porque o pirofosfato que se forma é hidrolizado dando dúas moléculas de fosfato inogánico pola acción do encima pirofosfatase inorgánica. Esta reacción de síntese do dinucleótido é a mesma reacción que usan outros encimas que catalizan a formación do ADN e ARN (ADN polimerase, ARN polimerase); polo tanto, a DnaG debe sempre sintetizar oligonucleótidos en dirección 5'-3'. En *E. coli* os cebadores empezan cun dinucleósido trifosfato de adenina-guanina (pppAG) no extremo 5'.

Para que se produza unha maior elongación do dinucleótido, o oligonucleótido debe moverse para que o NTP 3' se transfira desde o sitio de elongación ao sitio de iniciación, o que permite que se una outro NTP so sitio de elongación e se enlace ao hidroxilo 3' do oligonucleótido. Unha vez que se sintetizou un oligonucleótido de lonxitude apropiada desde o paso de elongación da síntese de cebador, a DnaG transfire o cebador acabado de sintetizar á ADN polimerase III para que sintetice a febra guía do ADN ou fragmentos de Okazaki para a febra atrasada.

### Dominio de unión ao cinc 
[[Ficheiro:DnaG Zinc Binding Domain.png|miniatura|Esquerda: Estrutura do dominio de unión ao cinc de *Bacillus stearothermophilus*, cos residuos conservados hidrófobos e básicos mostrados en cor prateada. Dereita: Imaxe aumentada do sitio de unión ao cinc mostrando as Cys40, Cys61, Cys64 e His43 coordinando o ión cinc. Diagrama obtido de PDB 1D0Q.]]

O dominio de unión ao cinc é o responsable do recoñecemento dos sitios de unión ao ADN específicos de secuencia e está conservado en todas as ADN primases de bacteriófagos e outros virus, e nas de procariotas e eucariotas. O cominio de unión ao cinc da primase forma parte da subfamilia de  dominios de dedos de cinc coñecidos como fita de cinc. Os dominio de dedo de cinc caracterízanse por ter dous bucles en forquita β. Os dominios de fita de cinc pensábase que carecían de hélices α, o que os distinguía doutros dominios de dedo de cinc. Porén, no ano 2000 conseguiuse cristalizar o dominio de dedo de cinc da DnaG de *Bacillus stearothermophilus* revelando que o dominio consistía en cinco follas β  antiparalelas respecto a catro hélices α e unha hélice 310 no extremo C-terminal do dominio. Durante a síntese da febra atrasada a DnaG sintetiza entre 2000 e 3000 cebadores a unha velocidade dun cebador por segundo. En cada unha das tres moléculas de DnaG que se une ao hexámero DnaB, os subdominios C1 dos HBDs interaccionan coa DnaB nos seus dominios N-terminais sobre a superficie interna do anel hexámero, mentres que os subdominios C2 interaccionan cos dominios N-terminais sobre a superficie externa do hexámero.

[miniatura|DnaG de *Bacillus stearothermophilus* en azul, en complexo coa DnaB hexámera en verde. Obtido de PDB 2R6A(https://gl.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Bacillus_stearothermophilus_DnaG_in_compex_with_the_hexameric_DnaB..JPG)]

Identificáronse tres residuos da DnaB de *B. stearothermophilus* importantes para a formación da interface DnaB-DnaG. Estes residuos son Tyr88, Ile119 e Ile125. A suramina tamén inhibe a ADN primase eucariota ao competir co GTP, así que é probable que a suramina inhiba a DnaG por medio dun mecanismo similar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*