open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Galería de imaxes do mosteiro de San Munio de Veiga

**Galería de imaxes do mosteiro de San Munio de Veiga**, en Veiga, A Bola.

## Mosteiro de San Munio de Veiga 

Ficheiro:Igrexa de San Munio de Veiga, A Bola.jpg|Igrexa de San Munio de Veiga.
Ficheiro:Mosteiro de San Munio de Veiga.jpg|Planta de nave única e ábsida rectangular
Ficheiro:Mosteiro de San Munio de Veiga 4.jpg|Escenas da Anunciación nun dos muros do adro.
Ficheiro:Mosteiro de San Munio de Veiga 2.jpg|Capitel
Ficheiro:Mosteiro de San Munio de Veiga 5.jpg|Capitel
Ficheiro:Mosteiro de San Munio de Veiga 1.jpg|Fachada oriental
Ficheiro:Mosteiro de San Munio de Veiga 3.jpg|Canzorros
Ficheiro:Timpano duha porta da Igtexa de San Munio de Veiga.jpg|Tímpano

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Galería de imaxes da Bola
Galería de imaxes de San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade

San Xurxo de Sacos é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cerdedo-Cotobade.

Ficheiro:Iglesia de San Xurxo de Sacos (508137265).jpg|Igrexa parroquial de San Xurxo de Sacos.
Ficheiro:IgrexaSanXurxo.jpg|Igrexa parroquial de San Xurxo de Sacos.
Ficheiro:CFCuspedriños.jpg|Campo da feira en Cuspedriños.
Ficheiro:Carballeirasx.jpg|Carballeira de San Xusto.
Ficheiro:Carballeira de San Xusto - San Xurxo de Sacos - Cotobade.jpg|Carballeira de San Xusto.
Ficheiro:Capela dos Santos Xusto e Pastor, San Xurxo de Sacos, Cotobade.jpg|Capela dos Santos Xusto e Pastor, na Carballeira de San Xusto.
Ficheiro:Capelaxep.jpg|Capela dos Santos Xusto e Pastor, na Carballeira de San Xusto.
Ficheiro:CapelaCuspedriños.jpg|Capela da Virxe do Carme en Cuspedriños.
Ficheiro:CapelaLixo.jpg|Capela da Virxe dos Remedios en Fentáns.
Ficheiro:Capela de Nosa Señora de Lixó, San Xurxo de Sacos, Cotobade.jpg|Capela de Nosa Señora de Lixó en Fentáns.
Ficheiro:Pazo Bermúdez de Castro.jpg|Pazo Bermúdez de Castro.
Ficheiro:RíoLérez.jpg|Río Lérez baixo a ponte medieval.
Ficheiro:Hidroeléctrica San Xusto.jpg|Antiga central hidroeléctrica de San Xusto.

## Petróglifos
### Petróglifos de Fentáns

Ficheiro:Petroglifos de Fentáns.jpg|Petróglifos de Fentáns.
Ficheiro:Petroglifos de Fentáns2.jpg|Petróglifos de Fentáns, detalle.
Ficheiro:Petroglifos de Fentáns3.jpg|Petróglifos de Fentáns.
Ficheiro:Ferraduras.jpg|Pedra das Ferraduras.
Ficheiro:Petróglifo do Coto da Braña, Fentáns, San Xurxo de Sacos, Cotobade.jpg|Petróglifo do Coto da Braña.

### Outeiro do Lombo da Costa

Ficheiro:Laxe das Rodas - Grupo XXIX do Outeiro do Lombo da Costa - San Xurxo de Sacos - Cotobade.jpg|Laxe das Rodas - Grupo XXIX do Outeiro do Lombo da Costa.
Ficheiro:Laxe das Rodas - Grupo XXIX do Outeiro do Lombo da Costa, San Xurxo de Sacos, Cotobade.jpg|Laxe das Rodas - Grupo XXIX do Outeiro do Lombo da Costa.
Ficheiro:Pena de escalera. Galiza.jpg|Laxe das Rodas - Grupo XXIX do Outeiro do Lombo da Costa.
Ficheiro:Laxe das Rodas - Outeiro do Lombo da Costa - San Xurxo de Sacos - Cotobade.jpg|Laxe das Rodas.

## Véxase tamén
*Galería de imaxes de Cerdedo-Cotobade
Formiche Alto

**Formiche Alto** é un concello da provincia de Teruel, na comunidade autónoma de Aragón.

## Xeografía física
Situado a unha altura de 1.115 metros sobre o nivel do mar, encóntrase na Serra de Camarena, xunto ao río Mijares.
## Poboación
No ano 2008 a vila turolense tiña censados 195 habitantes.
Torre los Negros

**Torre los Negros** é un concello da provincia de Teruel, na comunidade autónoma de Aragón, na comarca do Jiloca.

## Principais datos
Situado a 87&nbsp;km da capital, Teruel; tiña en 2008 unha poboación de 99 habitantes que se reparten nunha extensión de 29,09&nbsp;km². O código postal é 44358. O alcalde é Juan José Garcés Miguel (PP).
Fento macho

O **fento macho** ou **fieito macho** *(Dryopteris filix-mas, L.)* é un dos máis comúns fieitos da familia Dryopteridaceae.

## Distribución e hábitat 
É natural do Hemisferio Norte amornado, de Europa, Asia e América do Norte. Medra mellor en áreas sombreadas, e é particularmente común nas fragas. É moito menos abundante en América do Norte que en Europa.

Chámaselle "macho" en diferenza co máis delicado "fieito femia" *Athyrium filix-femina*

## Descrición 
Posúe un rizoma groso, confundíndose coa raíz, e dá orixe a frondes pecioladas, primeiro enroladas e cubertas de escamas castañas. As follas teñen un hábito de crecemento ascendente, acada unha lonxitude máxima de 15 dm, cunha soa coroa en cada pé de raíz. Son bipinnuladas, con 20-35 pínnulas de cada lado do raque. As pínnulas son algo romas, e lobuladas iguais en todo o seu contorno. Os culmos cóbrense con escamas alaranxadas. Na cara abaxial das láminas maduras desenvólvense en dúas filas 5 a 6 soros. Cando as esporas maduran en agosto a novembro, o indusio comeza a secarse, axudando na dispersión das esporas.

Esta especie fai híbridos doadamente con *Dryopteris affinis* (fieito macho escamoso) e con *Dryopteris oreades* (fieito do monte).

### Cultivo e usos 
A raíz era empregada até hai pouco para expulsar estodas. E antes se referenciaba en antigas literaturas como **fieito dos vermes**. Tamén medra como fieito ornamental en xardíns.

É unha das herbas máxicas de San Xoán. Por iso din que a noite de San Xoán bota flor; xustamente á medianoite

## Sinonimia 
* *Aspidium filix-mas* (L.) Sw.
* *Lastrea filix-mas* (L.) C.Presl
* *Lastrea officinalis* Bubani
* *Nephrodium filix-mas var. crenatum* (Milde) Rouy & Foucaud
* *Nephrodium filix-mas var. deorsolobatum* T.Moore
* *Nephrodium filix-mas var. genuinum
* *Nephrodium filix-mas* (L.) Strempel
* *Polypodium filix-mas* L.
* *Polystichum cristatum* auct.
* *Polystichum filix-mas var. abbreviatum* auct.
* *Polystichum filix-mas var. crenatum* (Milde) Trevis.
* *Polystichum filix-mas var. deorsolobatum* (T. Moore) Rey-Pailh.
* *Polystichum filix-mas* (L.) Roth
* *Tectaria filix-mas* (L.) Cav.

## Notas 
* Flora Europaea: *Dryopteris filix-mas*
* Flora of North America: *Dryopteris filix-mas''
* USDA, ARS, National Genetic Resources Program. GRIN. National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland. https://web.archive.org/web/20041118132521/http://www.ars-grin.gov/cgi-bin/npgs/html/taxon.pl?14724 (18 feb 2008)
## Ligazóns externas
Palmeira

O termo **palmeira** pode referirse a:

***Palmeira**, doce de masa de follado que ten forma de folla de palmeira.

Como botánica, pode referirse a:

A **palmeira** () é unha planta monocotiledónea perenne xeralmente arbórea e das rexións cálidas, pertencente á familia Arecaceae, **palma**:

***Palmeira anana** (*Chamaerops humilis*), palmeira arbustiva ornamental;
***Palmeira das Canarias** (*Phoenix canariensis*), palmeira ornamental;
***Palmeira datileira** (*Phoenix dactylifera*);
***Palmeira de abano** (*Trachycarpus fortunei*);
***Palmeira de abano mexicana** (*Washingtonia robusta*)
***Palmeira do Senegal** (*Phoenix reclinata*);
***Palmeira de California** (*Washingtonia filifera*).
***Palmeira de Chile** (*Jubaea chilensis*)
***Palma de Guinea** (*Elaeis guineensis*)
***Coco** (*Cocos nucifera*)
***Falsa palmeira** (*Cycas revoluta*), unha planta da familia Cycadaceae.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Palmeira**, parroquia do concello de Ribeira;
****Palmeira**, lugar de dita parroquia;
***Palmeira**, lugar da parroquia de Chavín, no concello de Ribadeo;
***A Palmeira**, lugar da parroquia de Ove, no concello de Ribadeo.

;Fóra de Galiza

;No Brasil
***Palmeira**, municipio do estado do Paraná;
***Palmeira das Missões**, municipio no estado de Rio Grande do Sul;
***Palmeira**, municipio no estado de Santa Catarina;
*'''Palmeira d'Oeste**, concello no estado de São Paulo;
***Palmeira Futebol Clube da Una**, club de fútbol brasileiro.

;En Cabo Verde
***Palmeira**, aldea da Illa do Sal.

;En Mozambique
***Palmeira**, vila no distrito de Manhiça.

;En Portugal
***Palmeira**, freguesía do concello de Braga;
***Palmeira''', unha freguesía no concello de Santo Tirso.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Illa Kamaka

**Kamaka** é unha illa das Illas Gambier na Polinesia Francesa.

A illa atópase na parte sur da lagoa das illas Gamibier. Ten de 0,5&nbsp;km², o seu punto máis alto é de 166 m sobre o nivel do mar. Só unha familia de 4 persoas viven en Kamaka.
Illa Taravai

**Taravai** é a segunda illa máis grande das Illas Gambier na Polinesia Francesa. De forma triangular, está situado ao suroeste a 2&nbsp;km de Mangareva e 300 m ao norte da illa de Agakauitai. Taravai de 5´7 Km² elévase a 256 m.. Pódense ver os restos da igrexa de San Gabriel rematada en 1868 pola misión católica de Honoré de Laval. A pequena aldea de Agakono albergaba só 9 persoas en 2012, nalgún momento viviron 2.000 persoas. Existen restos das antigas aldeas de Aga-nui (noroeste) e Agakau-i-uta (sueste). A illa mostra unha exuberante vexetación, con moitas cafeeiras. A illa foi descuberta polo navegante Inglés James Wilson 1797.

O sitio arqueolóxico de Onemea suxire a ocupación esporádica da illa cara ao ano 950 cun posible asentamento continuo desde o século XIII.

Antes da conversión ao cristianismo, o rei de Taravai era un vasalo do rei de Rikitea en Mangareva.

Ficheiro:Vue.Taravai.JPG|Vista de Taravai e Agakauitai desde o Monte Mokoto
Ficheiro:Eglise.Saint-Gabriel.Taravai.JPG|Igrexa de Saint-Gabriel 
Ficheiro:Taravai.3.jpg|Vista de Mangareva e Aukena desde Taravai
Ficheiro:Taravai.2.jpg|Taravai

## Notas 
## Ligazóns externas
*Mangareva, Tahiti - Death of a People
Atol Matureivavao

**Matureivavao** ou **Mature-vavao** é un atol no Grupo Acteón na parte sueste das illas Tuamotu. É o máis grande atol do Grupo Acteón.

Matureivavao é o suficientemente alto para ser visible desde unha distancia considerable. Aparece como unha praia de area, cunha liña de cor verde escuro. Algúns edificios atópanse no lado noroeste do atol. Non hai ningunha entrada da lagoa.

## Historia 
O primeiro europeo en avistar Matureivavao foi Pedro Fernández de Quirós o 5 de febreiro de 1605. El describiu ao grupo como * "catro illas coroadas por palmeiras de coco"*. Nos diferentes textos que describen a súa viaxe, as illas chámanse "Las Cuatro Coronadas", "Las Cuatro Hermanas" ou "Las Anegadas".

Nalgúns mapas deste atol tamén aparecen como "Melbourne".

## Administración 
Administrativamente o atol Matureivavao, como o resto do grupo Acteón, pertence ás Illas Gambier.
Atol Marutea Sur

**Marutea** é un atol situado ao sur das Tuamotu, a 1.400&nbsp;km ao sueste de Tahití. Chámase coa orientación sur para distinguilo de Marutea Norte, tamén nas Tuamotu na comuna de Makemo. Administrativamente depende da comuna de Gambier.

## Xeografía 
A superficie total é de 14&nbsp;km ², cunha lagoa de 112&nbsp;km². Esta deshabitado e é visitado ocasionalmente por pescadores de perlas. En 1984 foi comprado por Robert Wan, o principal comerciante de perlas negras das Tuamotu. En 1993 construíu un aeródromo privado.

## Historia 
Foi descuberto por Pedro Fernández de Quirós, o 4 de febreiro de 1606, e chamouno «San Telmo», «San Blas» ou «Corral de Agua». Explorado por Edward Edwards, no 1791 mentres buscaba aos amotinados do *Bounty*, chamouno *Lord Hood*.
Atol Tenararo

**Tenararo** é o atol máis pequeno do Grupo Acteón no arquipélago de Tuamotu na Polinesia Francesa.

## Xeografía 
O atol de Tenararo ten unha área circular de 2&nbsp;km² de superficie e a lagoa ten 1,6&nbsp;km². É depende administrativamente da comuna de Gambier.

O atol está deshabitado.

## Historia 
A primeira mención do atol foi feita polo navegante portugués Pedro Fernández de Quirós no 5 de febreiro de 1605.
Atol María Leste

**María** é un atol situado no extremo sur das Tuamotu, a 163&nbsp;km ao noroeste de Mangareva. Tamén se denomina **Maria Leste** para distinguilo dos illotes María, nas illas Austrais. Administrativamente depende da comuna de Gambier.

## Xeografía 
É un atol pequeno cunha lagoa pechada de 7&nbsp;km². A superficie terrestre é de 3&nbsp;km², cheo de cocos e árbores do pan. Está deshabitado e é visitado ocasionalmente polas plantacións de cocos.

## Historia 
O nome é de orixe polinesio sen ningunha relación coa Virxe María. Foi descuberto en 1832 por Thomas Brill, do *Amphitrite*. En 1837, o capitán Wright, do *Medway*, chamouno Wright Lagoon. Tamén se coñeceu como Moerenhout.
Galería de imaxes da basílica de Santa María a Maior de Pontevedra

A **basílica de Santa María a Maior** é unha das igrexas parroquiais de Pontevedra.

Ficheiro:Santa Maria a Maior de Pontevedra 02 retouched.jpg|Fachada.
Ficheiro:SMsuperior.jpg|Fachada, parte superior.
Ficheiro:Santa Maria a Maior de Pontevedra 01.jpg|Vista do muro sur.
Ficheiro:Pontevedra-Santa-María-1.jpg|Interior.

Ficheiro:Virxe do O.jpg|Virxe do O.
Ficheiro:Pontevedra, Basílica de Santa María 03-04b.jpg|San Xerome.
Ficheiro:Cristo da Boa Viaxe Pontevedra.jpg|Cristo da boa viaxe.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Pontevedra
Atol Morane

**Morane** é un atol situado no extremo sur das Tuamotu, a 110&nbsp;km ao oeste de Mangareva. Administrativamente depende da comuna de Gambier.

## Xeografía 
Está formado por unha lagoa pechada, de 11&nbsp;km², e tres illotes con cocos e Pandanus cunha superficie de 2&nbsp;km². Esta deshabitado e é visitado ocasionalmente polas plantacións de cocos.

## Historia 
Foi descuberto en 1822, polo capitán estadounidense Nathaniel Cary do baleeiro *Gideon Barstow* e chamouno Barstow's Island. Historicamente tamén se chamou *Cadmus*.
Atol Tenarunga

**Tenarunga** tamén chamado **Tenania** ou **Narunga** é un atol do Grupo Acteón no arquipélago de Tuamotu na Polinesia Francesa.

## Xeografía 
Tenarunga atópase a 15&nbsp;km ao noroeste de Matureivavao e 6&nbsp;km ao oeste de Vahanga. É un atol circular cunha área de 2,3&nbsp;km² de superficie cunha lagoa que de 5&nbsp;km². Depende administrativamente da comuna de Gambier.

O atol está deshabitado.

## Historia 
Tenarunga foi descuberto por Pedro Fernández de Quirós o 5 de febreiro de 1605.
Atol Vahanga

**Vahanga** ou **VAEG** é un atol do Grupo Acteón no arquipélago de Tuamotu na Polinesia Francesa.

## Xeografía 
O atol Vahanga é un atol circular de 3,8&nbsp;km², cunha lagoa de 12,6&nbsp;km², situado a 9&nbsp;km ao oeste de Tenarunga. Está deshabitado.

O atol ten unha pequena pista de aterraxe.

## Historia 
En 2007, un proxecto ecolóxico realizado pola Universidade de Auckland e a Sociedade Ornitolóxica da Polinesia dirixiuse á erradicación de ratas das especies do Pacífico Rattus exulans, que colonizaron atol, e de restablecer o equilibrio biolóxico natural de diferentes aves ameazadas.
Sexy

***Sexy*** é unha revista brasileira dedicada ao público masculino. Ten periodicidade mensual e é publicada pola casa editorial Rickdan Ltda., con sede na cidade de São Paulo.

## Historia 
A revista sexy foi a primeira das revistas da editorial en xurdir, e xa superou as trescentas edicións. É a principal competencia da revista *Playboy* no Brasil, e nas súas páxinas apareceron persoas como Viviane Araújo, Nana Gouveia e Mari Alexandre.

Normalmente era identificada como unha revista máis explícita e ousada que a súa competencia. Porén, en 2004 foi reformulada, adoptando un estilo máis parecido ao anterior, o que xerou descontento entre algúns lectores. Porén, esta mudanza implicou a aparición na revista de grandes estrelas que antes non se imaxinaba puideran posar para a revista, como Cissa Guimarães, Marisol Ribeiro ou Scheila Carvalho.

## Versións 
### *Premium* 
Revista "irmá" de *Sexy*, destaca por ter contidos máis explícitos, tendo maior recoñecemento tras a reformulación da revista *Sexy* en 2004. Nas súas capas aparecen mulleres menos coñecidas, coma Days Brucieri ou Vivi Fernandez.

A primeira edición apareceu en xuño de 2003 co título de *Sexy Especial - Serie Premium*. No 2003 foi trocada para *Sexy Premium* e en novembro de 2004 para poñer o nome que ata hoxe: *Premium*.

### *Sexy Total* 
Apareceu en agosto de 2000. En formato menor, adoita publicar un ensaio por edición, xeralmente cunha modelo que xa posara para unha das dúas outras revistas.

Mensualmente, aparecen nas súas páxinas cómics do personaxe **Tianinha**, do debuxante Laudo Ferreira Jr.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sexyclube
Sociedade Fabiana

A **Sociedade Fabiana** (en inglés **Fabian Society**), é unha organización socialista  británica que ten por propósito adiantar os principios de socialdemocracia mediante reformas graduais, e non por un medio revolucionario.

## Historia
Foi especialmente coñecida polas súas ideas de modernidade social aparecidas por vez primeiro a finais do século XIX e maduradas posteriormente durante o tempo da primeira guerra mundial. A sociedade sentou as bases fundacionais do Partido Laborista e participou activamente das incipientes políticas estatais da descolonización a cargo do Imperio británico, especialmente na India. Hoxe, a sociedade é unha vangarda ideolóxica do Novo Movemento Laborista. É unha de 15 sociedades socialistas afiliadas ao Labour Party. Sociedades similares existen en Australia, Canadá ou Nova Zelandia.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina web oficial  
*The History of the Fabian Society  de Edward R. Pease, secretario da sociedade durante 25 anos. Por cortesía do Proxecto Gutenberg. 
*Catálogo de arquivos da Sociedade Fabiana, na London School of Economics
Agnes Carlsson

**Agnes Emilia Carlsson**, tamén coñecida simplemente coma **Agnes**, nada o 6 de marzo de 1988 en Vänersborg, é unha cantante pop sueca que acadou a fama tras gañar en 2005 a segunda edición do programa Idol en Suecia.

## Traxectoria 
A partir da súa participación no programa *Idol* converteuse nunha das cantantes femininas suecas con máis sona e éxito de vendas, chegando a vender máis de 180&nbsp;000 copias dos seus álbums no seu país natal. A mediados de 2009 converteuse na primeira concursante de *Idol* en saír ao mercado internacional ao lanzar os singles do seu terceiro álbum, *Dance Love Pop*, en 35 países. O seu primeiro sinxelo internacional, *Release me*, leva vendidas máis de 400&nbsp;000 copias en todo o mundo.

### Discografía 
:* 2005: *Agnes* 
:* 2006: *Stronger* 
:* 2008: *Dance Love Pop*
:* 2012: *Veritas*
Ortocentro

frame|dereita| O punto de intersección das alturas é o ortocentro
O **ortocentro** é o punto onde se interceptan as 3 alturas dun triángulo, isto é, as perpendiculares aos lados trazadas polos vértices opostos. O nome deriva da verba grego *orto*, que quere dicir recto, en referencia ao ángulo formado entre as bases e as alturas.

O ortocentro varía de posición con respecto ao triángulo segundo este sexa acutángulo, rectángulo ou obtusángulo, atopándose dentro do triángulo, no vértice do ángulo recto ou fóra do triángulo respectivamente.

### Ligazóns externas 
* Ortocentro dun triángulo.
O castelo encantado

***O castelo encantado*** (en inglés "The Enchanted Castle") é unha novela de literatura fantástica destinada ao público infantil, escrita por Edith Nesbit e publicada por vez primeira en 1907. Apareceu en tradución galega de Clara Bao en 2021 na editorial Galaxia.

## Trama
O castelo encantado que se menciona no propio título atópase nunha eira localizada na zona suroeste de Inglaterra, coñecida como West Country, que é descrita a través dos ollos de tres irmáns, chamados Gerald, James e Kathleen, quen o descobren mentres exploran durante as súas vacacións, tras o remate do curso escolar. O lago, arboredos e estatuas de mármore, con torres brancas e torres ao lonxe, crean un ambiente de conto de fadas, e alí, no medio do labirinto que forma o roseiral, os pícaros atopan unha princesa de conto de fadas dormente, quen lles fala polo miúdo da maxia que contén o castelo, amosándolles os tesouros deste, entre os cales se inclúe un anel, o anel de invisibilidade. Mais axiña os cativos han descubrir que o anel ten outros moitos poderes.

## Narración
*The Enchanted Castle* foi escrito tanto para rapaces coma para lectores adultos. Así, combina descricións do xogos infantís, que evoca outra obra da propia autora, *The Story of the Treasure Seekers*, cunha maxia máis coitadiña, lonxe da que Nesbit expón noutros títulos esenciais coma *The Story of the Amulet*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
**The Enchanted Castle* (audiolibro)
Baobab

**Baobab** é o nome común dun xénero, ***Adansonia***, que contén oito especies de árbores, orixinarias de Madagascar, o centro da diversidade con seis especies diferentes, África continental e mais Australia, cunha especie cada unha. A especie africana tamén se dá en Madagascar, porén non é nativa.

## Notas 
## Véxase tamén
Mapa mental

miniatura|300px|Un mapa mental feito á man.
Un **mapa mental** (en inglés, **mind map**) é un diagrama usado para representar as palabras, ideas, tarefas ou outros conceptos ligados e dispostos radialmente ao redor dunha palabra clave ou dunha idea central.

## Características 
Utilízase para a xeración, visualización, estrutura e clasificación taxonómica das ideas, e como axuda interna para o estudo, organización, solución de problemas, toma de decisións e escritura.

Trátase dun diagrama de representación semántica das conexións entre as porcións de información. Presentando estas conexións dun xeito gráfico radial, non lineal, estimula un achegamento reflexivo a calquera tarefa de organización de datos, eliminando o estímulo inicial de establecer un marco conceptual intrínseco apropiado ou relevante ao traballo específico. Un mapa mental é similar a unha rede semántica ou modelo cognoscitivo pero sen restricións formais nas clases de enlaces usados. Os elementos arránxanse intuitivamente segundo a importancia dos conceptos e organízanse nas agrupacións, as ramas ou as áreas. A formulación gráfica pode axudar á memoria.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Novak, J. D. (1993), "How do we learn our lesson?: Taking students through the process". *The Science Teacher*, 60(3), 50-55 (ISSN 0036-8555)
* Nast, J. (2006). *Idea Mapping: how to access your hidden brain power, learn faster, remember more, and achieve success in business*. New Jersey: John Wiley & Sons. ISBN 978-0-471-78862-1

### Outros artigos 
* Mapa conceptual
RDS Arena

O **RDS Arena** é un estadio de multiúsos de Dublín, Leinster (Irlanda) pertencente á Royal Dublin Society (RDS). O estadio foi usado orixinalmente para eventos ecuetres, incluído o Dublin Horse Show anual, que tivo lugar por vez primeira en 1868. O estado foi adquirido pola Royal Dublin Society en 1879. O RDS Arena é a casa do Leinster Rugby do Pro14, aínda que tamén é utilizado ás veces polos Shamrock Rovers, a selección de fútbol de Irlanda e o St. Patrick's Athletic. A selección de rugby de Irlanda xogou neste estadio fronte a Fidxi en novembro de 2009. Neste estadio tamén se adoitan facer concertos e acolleu un evento da WWE.

600px|miniatura|center|Imaxe panorámica do estadio.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Leinster Rugby
* Aviva Stadium
Joseph Jenkins Roberts

**Joseph Jenkins Roberts**, nado o 15 de marzo de 1809 e finado o 24 de febreiro de 1876, foi o primeiro Presidente de Liberia, exercendo o cargo entre os períodos de 1848 a 1856 e de 1872 a 1876.

## Traxectoria 
Roberts naceu como un home libre, de ascendencia mixta africana e europea, e creceu en Norfolk, Virxinia, nos Estados Unidos. Estudou na Norfolk Academy e na Maury High School. Trasladouse máis tarde a Petersburg, Virxinia, onde traballou no negocio de barcos da familia. En 1829, a súa familia trasladouse a Liberia e estabeleceu unha tenda comercial en Monrovia. En 1839, Roberts converteuse no tenente gobernador de Liberia e máis tarde, no seu gobernador, entre os anos 1841 e 1848. Está considero o pai de Liberia e axudou a que esta conseguise a súa independencia no ano 1847, converténdose el mesmo no primeiro presidente do país.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Liberia Past and Present : J. J. Roberts
Sépalo

Os **sépalos** son unha das pezas constituintes da flor, que se sitúan no verticilo máis externo desta. Son estruturas foliáceas, normalmente menores e máis consistentes que os pétalos, e na maior parte dos casos teñen a función primordial de protexer o gomo florar, pechándose sobre este. O conxunto de sépalos dunha flor é coñecido como cáliz.

Os sépalos son xeralmente esverdeados, mais, como case todas as partes dunha planta, asumen unha incrible variedade de formas e funcións, de acordo con cada especie.

Na familia Malpighiaceae, por exemplo, a face dorsal dos sépalos presentan glándulas de óleo, que é recollido por abellas cando estas acidentalmente, polinizan a flor. Nalgunhas Euphorbiaceae, as flores non teñen pétalos, e os sépalos asumen a función de atraer polinizadores. Adaptacións extremas con ese fin tamén poden ser observados na familia Aristolochiaceae. En Theaceae, algunhas especies conservan os sépalos mesmo durante o desenvolvemento do froito, talvez como unha protección adicional contra predadores. En Lecythidaceae os sépalos non pasan de estruturas reducidas e con aspecto semellante ao restante do cáliz, ofuscado pola exuberancia dos pétalos e estames, e aparentemente sen función.[miniatura|Exemplo de extremo desenvolvemento dos sépalos, a flor de *Aristolochia gigantea*, ou [papo-de-peru, está formada basicamente por un cáliz moi desenvolvido. Os pétalos son minúsculos.|centro]]
Trasluz (revista)

***Trasluz***, co subtítulo *Lukus*, é o nome dunha revista bilingüe en galego e castelán fundada na cidade de Lugo no ano 2008, coa vocación de pór en valor as riquezas da provincia luguesa a nivel paisaxístico, empresarial ou gastronómico, en palabras tanto de literatos como de políticos ou xornalistas. Até o momento teñen escrito nela persoeiros que van dende Ricardo Varela Sánchez ou Fernando Blanco Álvarez até Darío Xohán Cabana ou Claudio Rodríguez Fer. Así, a editorial do primeiro número di o seguinte:

A edición da revista corre a cargo de Ernesto Sánchez Pombo e os números da mesma correpóndense coas estacións do ano, sendo o primeiro deles o do inverno de 2008.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Edición dixital da revista
* "Nace en Lugo unha nova revista, *Trasluz*, enfocada a difundir os valores e riquezas da provincia", *La Voz de Galicia*, 9 de decembro de 2008.
* Perfil do editor, Ernesto S. Pombo
Verticilo

miniatura|dereita|200px|Detalle dun talo de aspérula (*Galium odoratum*) onde se aprecia a disposición verticilada das follas
Chámase **verticilo**, en botánica, ao conxunto de tres ou máis follas, pólas ou outros órganos que brotan dun talo no mesmo nivel.

## Características
As follas medran na maioría das plantas seguindo unha espiral moi estirada ao redor do talo, dificilmente reconocible, caso no que se di que a súa disposición é alterna. Algunhas presentan, con todo, follas *verticiladas*, é dicir, dispostas en *verticilos*.

Esta disposición é, por outra banda, a máis típica das follas, evolutivamente modificadas, que forman os órganos da flor das anxiospermas.
Ravenhill Stadium

O **Ravenhill Stadium** é un estadio de rugby situado en Belfast, Irlanda do Norte. É usado polo Ulster Rugby. Inaugurado en 1923, ten capacidade para 18.196 espectadores e pertence á Irish Rugby Football Union (IRFU).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ulster Rugby
Galway Sportsgrounds

O **Galway Sportsground**, tamén coñecido como **The Sportsground**, é un estadio polideportivo de Galway, Irlanda. Inaugurouse en 1927, cun partido de fútbol. É usado para carreiras de galgos e nel xoga os seus partidos o Connacht Rugby do Pro14.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Connacht Rugby
Eduardo Fajardo

**Eduardo Martínez Fajardo**, nado no Mosteiro (Meis) o 14 de agosto de 1924 e morto en México o 4 de xullo de 2019, foi un actor de cinema galego. Traballou en arredor de 160 filmes entre 1947 e 2002, salientando o seu importante rol dentro do Spaghetti Western.

## Traxectoria 
De adolescente marchou a Santander a facer o Bacharelato. Entre 1942 e 1946 traballou como actor de dobraxe. Iniciouse no cinema en *Héroes del 95* (Raúl Alfonso, 1947). Os seus primeiros papeis foron como actor secundario en filmes que acadaron certa sona no seu momento, como *Locura de amor* (Juan de Orduña, 1948), *Balarrasa* (José Antonio Nieves Conde, 1950) ou *Alba de América* (Juan de Orduña, 1951).

En 1953 trasladouse a México, onde compaxinou a participación no cinema con aparicións televisivas. Regresou a España e retomou a carreira cinematográfica, cunha frenética actividade que o levou a participar até nunha media de quince títulos anuais, abundando os papeis de vilán en Spaghetti Westerns.

Na súa etapa final compaxinou o cinema e a dobraxe con aparicións televisivas en series como *La Barraca* (1979), *Os gozos e as sombras* (1982) ou *Tristeza de amor* (1986).

Participou tamén en obras de teatro, pasando da actuación (*Candida*, 1985) á dirección co proxecto *Teatro sin barreras* para persoas con discapacidade, do que é responsable desde 2002.

## Filmografía 
* *Don Quijote de la Mancha* (1947).
* *La dama de armiño* (1947).
* *Locura de amor* (1948).
* *Agustina de Aragón* (1950).
* *Balarrasa* (1951).
* *La leona de Castilla* (1951).
* *Alba de América* (1951).
* *Orgullo de mujer* (1955).
* *Escuela de rateros* (1956).
* *Macario* (1960).
* *Ánimas Trujano* (1961)).
* *El séptimo de caballería* (1965).
* *La ciudad no es para mí* (1966).
* *Winchester, uno entre mil* (1968).
* *El taxi de los conflictos* (1969).
* *Salario para matar* (1971).
* *No es bueno que el hombre esté solo* (1973).
* *El último viaje* (1974).
* *Los cuatro mosqueteros* (1974).
* *Polvos mágicos* (1979).
* *Esto es un atraco* (1987).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Homenaxe ao autor na semana de cinema de Lugo". *Vieiros*, 10 de setembro de 2009.
Carpelo

miniatura|dereita|300px|Flor de *Helleborus orientalis* despois da fecundación e perder os estames; vese que os carpelos son follas pechadas sobre si mesmas (xineceo apocárpico). 
Os **carpelos** son follas modificadas que forman a parte reprodutiva feminina da flor das plantas anxiospermas; son a unidade básica do xineceo. Polo seu carácter de follas portadoras de macrósporas, as células por cuxa multiplicación se forma o gametófito feminino (o saco embrional), os carpelos son megasporofilos (ou macrosporofilos).

## Características 
O conxunto dos carpelos dunha flor constitúe o xineceo. Os carpelos poden aparecer soldados, formando un xineceo único, ou ficar afastados, asentado cada un no receptáculo, formando outros tantos xineceos independentes. Dicimos no primeiro caso que a flor é gamocarpelar, e dialicarpelar no segundo.

### Partes 
As partes de que está constituído cada xineceo son:

* O **ovario** formada pola rexión fértil do carpelo, a que encerra os primordios seminales ou óvulos, que aparecen unidos a unha protuberancia chamada placenta. 
* O **estilo**, que falta en moitos casos, é un rabiño que conecta o *estigma* co ovario debaixo. 
* O **estigma**, unha zona superficial papilosa, receptora dos grans de pole (que conteñen cada un un gameto masculino) unha vez que son liberados nel polo axente polinizador. Cando existe estilo, sitúase no seu extremo distal e toma en xeral a forma dun engrosamento, frecuentemente dividido en ramas ou zonas tan numerosas como carpelos contribúen ao pistilo.

Todos os carpelos que forman un pistilo nunha flor sincárpica contribúen por igual a cada unha das parte enumeradas.

Os carpelos péchanse sobre si mesmos, ou ben uns con outros, para formar unha ou máis cavidades pechadas (ovarios) onde se atopan os primordios seminais. Anxiospermas quere dicir -de sementes encerradas-, e chámaselles así pola razón anterior. Constitúen excepción a esta regra as plantas da familia winteráceas.

## Bibliografía 
* 
* Gola, G., Negri, G. y Cappeletti, C. 1965. *Tratado de Botánica*. 2da. edición. Editorial Labor S.A., Barcelona, 1110 p. 
* Strassburger, E. 1994. *Tratado de Botánica*. 8va. edición. Omega, Barcelona, 1088 p.
Vilar, Santo Adrao de Lourenzá, Lourenzá

**Vilar** é unha aldea da parroquia de Santo Adrao de Lourenzá, no concello de Lourenzá. Segundo o IGE no 2008 tiña 18 habitantes (12 homes e 6 mulleres).

A parte máis alta da aldea era chamada Aldea de Riba. Actualmente o asentamento alberga nove casas.

Ao sueste de Vilar atópase a capela de San Sebastián.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Capela san sebastian 2.jpg|Interior da capela de San Sebastián.
Ficheiro:Capela san sebastian 3.jpg|Exterior da capela de San Sebastián.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santo Adrao de Lourenzá 
### Parroquias de Lourenzá
Cáliz (botánica)

O **cáliz**, en Botánica, é o verticilo externo nas flores con perianto heteroclamídeo, é dicir, con dúas clases de pezas. Componse de sépalos, que son follas florais estériles, xeralmente verdes e de consistencia herbácea. Ten función protectora.

## Características
Se os sépalos están libres entre eles, o cáliz chámase *dialisépalo*, mentres que se están unidos chámase *gamosépalo* como no "caravel" *(Dianthus caryophyllus*, cariofiláceas) ou o "seibo" *(Erythrina crista-galli* (leguminosas).

Cando o cáliz é gamosépalo pódense distinguir tres partes ben definidas: o *tubo*, que é a porción na cal os sépalos están unidos; a *gorxa*, que é o sitio na os sépalos sepáranse uns doutros; e o *limbo*, que é a poción libre, formada polos extremos apicais de cada sépalo ou lóbulos.

Os sépalos poden ter consistencia e forma variadas. Nas compostas, por exemplo, os sépalos están reducidos a pelos ou porcas que constitúen o denominado papo.

Segundo a súa duración con respecto ás outras pezas florais, o cáliz pode ser *efémero* ou *fugaz*, cando os sépalos caen ao abrirse a flor, como na "papoula" *(Papaver rhoeas*, papaveráceas); *deciduo*, cando os sépalos despréndense despois de que ocorreu a fecundación; ou *persistente* cando permanece despois da fecundación e acompaña ao froito, como no caso da "maceira" (*Malus domestica*, rosáceas).).

A anatomía do cáliz é, entre todas as pezas florais, a que máis lembra á dos nomófilos (follas normais). O mesofilo está formado xeralmente por parénquima clorofiliano homoxéneo. Xeralmente en cada especie, cada sépalo está innervado polo mesmo número de trazas foliares que presentan os nomófilos.miniatura|300x300px|Esquema da flor no que se ve o cáliz.|centro
## Notas
Vella fritindo ovos

A ***Vella fritindo ovos*** é un cadro de Velázquez realizado na súa etapa sevillana. Pertenceu a *sir* Francis Cook e os herdeiros deste vendérono en 1955 á *National Gallery of Scotland*, en Edimburgo, por un valor de 57.000 libras esterlinas.

A data do cadro, aínda que non está claramente definida, sitúase en torno ao ano 1618, antes do traslado definitivo de Velázquez a Madrid no ano 1623. Está considerada como a primeira obra mestra de Velázquez.

## A técnica 
Este cadro, ao igual que outros realizados na primeira época de Velázquez, está influenciado polo clarescuro; un foco de luz, que ten a súa orixe na parte esquerda do lenzo, ilumina a parte dereita do cadro, é dicir, á anciá, aos seus útiles e aos ovos que está a fritir, deixando escuro o resto de cadro, o fondo e o neno. Este clarescuro é moi intenso, de xeito que é difícil apreciar a parede que se atopa ao fondo do cadro, a cal só é posible identificar porque ten unha cesta colgando dela.

O realismo do lenzo é case fotográfico, Velázquez pon especial énfase en que os obxectos destaquen neste exemplo de bodegón, no que aparecen pratos, vasillas, potas, morteiros e xerras, destacando así o brillo especial do cristal ou a influencia da luz no melón que porta o rapaz. A fritura da vella está incriblemente lograda, tanto que semella que o aceite fervendo está a saltar diante dos ollos do espectador.

Os pés e as mans son as partes máis expresivas do corpo e, observando detidamente o lenzo, apréciase que o pintor traballou as mans da vella con moito detalle, ao igual que acontece coas mans do rapaz, que suxeita o melón e a vasilla.

O emprego de personaxes populares é recorrente nas pinturas da primeira época de Velázquez, chegando a utilizar modelos da súa contorna familiar en moitos casos; así por exemplo, a muller que aparece sita neste cadro aparece tamén na obra *Cristo na casa de Marta e María*.

O lenzo destaca asemade polas súas cualidades tenebristas, altos contrastes de luces e sombras, ao mesmo tempo que Velázquez fai uso de tonalidades clásicas e tenues, amosando un claro predominio das cores ocres e pardas. O virtuosismo do pintor queda patente nos detalles, coma o xeito de plasmar a natureza morta, as mans da vella e os obxectos acurtados segundo as regras da perspectiva.

A escena de organización oval, na que aparecen medias figuras en planos moi próximos, introduce ao espectador na acción conxelada.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Ulster Rugby

O **Ulster Rugby**(en ) é un dos catro equipo profesionais provinciais de rugby da Illa de Irlanda. O club compite no Pro14 e na Copa de Campións (Champions Cup). O equipo representa á sección do Ulster da Irish Rugby Football Union (IRFU), sendo así o responsable do rugby na provincia, a cal comprende Irlanda do Norte (Antrim, Armagh, Derry, Down, Fermanagh e Tyrone) e tres condados da República de Irlanda (Donegal, Monaghan e Cavan.

O equipo do Ulster foi fundado oficialmente en 1879, á vez que os equipos das provincias de Leinster e Munster, sendo o de Connacht fundado unha década despois en 1889. Porén, o primeiro xogo interprovincial entre representantes das provincias xa se disputara en 1875. O estadio do equipo é o Ravenhill Stadium de Belfast en Irlanda do Norte, recinto con capacidade para 18.196 espectadores. Entre os principais títulos obtidos polo club, están unha Champions Cup (1999) e un Pro14 (2006).

## Elenco 
Os seguintes son os xogadores do Ulster para o Pro14 de 2019−20.

## Xogadores destacados 
### British and Irish Lions 
Os seguintes xogadores alén de  xogaron cos British and Irish Lions.

## Adestradores 
Os seguintes son os adestradores do Ulster desde o inicio da era profesional.

## Palmarés 
**European Rugby Champions Cup**
***Campións (1)**: 1999
**Subcampións (1)*: 2012
**Pro14** 
***Campións (1)**: 2006
**Subcampións (2)*: 2004, 2013
**Celtic Cup**
**Campións (1)*: 2004
**Irish Inter-Provincial Championships**
**Campións (26)*: 1947, 1951, 1952, 1954, 1956, 1957, 1967, 1968, 1970, 1971, 1973, 1975, 1976, 1977, 1978, 1983, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pro14

### Ligazóns externas 
*Páxina web oficial
Sergio Daniel Martínez

**Sergio Daniel "Manteca" Martínez Alzuri**, nado en Montevideo o 15 de febreiro de 1969, é un exfutbolista uruguaio. Xogaba de dianteiro e especialmente relevante foi a súa estadía no Boca Juniors, onde foi ídolo e marcou 87 goles. Foi internacional coa selección uruguaia.

## Traxectoria 
Debutou no Defensor Sporting do Uruguai o 16 de outubro de 1986 contra o Central Español (1–1). Neste club foi onde tamén onde se formou nas categorías inferiores e actuou como profesional durante catro anos (1986-1990). A continuación pasou ao CA Peñarol, tamén do Uruguai, onde marcou 20 tantos, até que chegou a Boca Juniors (Arxentina) en 1992, onde anotou 87 goles (sétimo goleador na historia do club) e se consagrou campión nun campionato local e unha Copa Suramericana. Continuou a súa carreira en España xogando para o Deportivo da Coruña desde 1998. Até que pasou ao Nacional de Montevideo no 2000, onde xogou até o seu retiro profesional en 2001, gañando os títulos de Primeira División en ambas tempadas.

### Selección nacional 
Martínez xogou 35 partidos coa Selección uruguaia e marcou 5 goles. Foi campión da Copa América en 1995 en cuxa final marcou o gol decisivo na definición por penaltis fronte ó Brasil. Tamén participou na Copa do Mundo de Italia 90.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Mickaël Madar

**Mickaël Madar**, nado en París o 8 de maio de 1968, é un exfutbolista francés. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección francesa.

## Traxectoria 
Iniciouse profesionalmente no Sochaux francés na tempada 1987–88, club no que estivo tres campañas, mais xogando a 1989–90 no Stade Laval. Na tempada 1992–93 fichou polo AS Cannes, no que estivo dúas tempadas, até que foi traspasado ao AS Monaco en 1994.

No verán de 1996 chegou libre ao Deportivo da Coruña da man de John Toshack, realizando unha tempada sen problemas. Con todo, un duro enfrontamento na pretempada 1997–98 co novo adestrador, Carlos Alberto Silva, provocou que fose afastado do equipo e non xogase até que o técnico foi substituído por José Manuel Corral, á metade da campaña. Nos seus dous anos na Coruña xogou 26 partidos e anotou sete goles.

### Selección nacional 
Foi internacional coa selección francesa en tres ocasións e anotou un gol.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Salvador González Marco

**Salvador González Marco**, máis coñecido como **Voro**, nado en L'Alcúdia (Valencia) o 9 de outubro de 1963, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección española.

## Traxectoria 
Voro foi un central produto da fértil canteira valencianista. Como varios dos seus compañeiros de xeración como Giner, Arias ou Camarasa é recordado pola súa sobriedade e a contundencia do seu xogo. Con todo xunto a iso engadía unha notable calidade técnica que, xunto coa súa grande altura, se facía moi difícil de superar no xogo por alto.

Tras un período de formación na escola do Valencia CF, o xogador foi cedido durante a tempada 1984-85 ao Club Deportivo Tenerife, entón en segunda, xa que foi destinado á Illa para cumprir co servizo militar.

Trala súa volta, e debido ao seu gran traballo no conxunto chicharrero, gañouse un posto no primeiro equipo co que disputou unha gran cantidade de partidos na tempada do seu retorno que por desgraza acabou co único descenso do club *che* a Segunda división.

Tralo rápido retorno a Primeira e cun club plenamente consolidado de novo na elite do fútbol español converteuse nun xogador insubstituíble dentro da aliñación valencianista. Con todo ao acabar o seu contrato ao final da tempada 1992–93 recibiu unha grande oferta económica do Deportivo da Coruña que o Valencia CF non igualou debido á recente contratación do, por entón, considerado mellor defensa do mundo, o romanés Miodrag Belodedici, polo que Voro emigrou desde o seu club de toda a vida ao equipo galego.

Aí viviu o inicio da mellor época do conxunto coruñés co que conseguiu a Copa do Rei e a Supercopa de España de 1995 ademais de alcanzar a internacionalidade absoluta.

Tras tres tempadas triunfais no club galego e xa con trinta e tres anos firmou co CD Logroñés onde permaneceu unha tempada xa que as lesións cebáronse con el e obrigáronlle a retirarse.

Traballa actualmente como delegado do Valencia CF, aínda que en abril de 2008 houbo unha paréntese cando trala destitución de Ronald Koeman foi nomeado adestrador do equipo con José Manuel Ochotorena como o seu segundo ata a finalización da tempada.

O seu debut no banquiño valencianista foi o 27 de abril de 2008, no triunfo de 3-0 ante Osasuna.

### Selección nacional 
Foi internacional coa Selección de fútbol de España en nove partidos. O seu debut produciuse o 13 de outubro de 1993 ante Irlanda en Dublín gañando o combinado español por 1:3.

Foi convocado por Javier Clemente para o Mundial 94 no que disputou un único partido ante Bolivia

## Palmarés 
;Valencia
* Segunda División: 1986–87

;Deportivo
* Copa do Rei: 1994–95
* Supercopa de España: 1995

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Stéphane Ziani

**Stéphane Ziani**, nado en Nantes o 9 de decembro de 1971, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol francés. Xogaba de mediocentro defensivo. Actualmente é o adestrador asistente do FC Nantes.

## Traxectoria 
Na tempada 1998–99 fichou polo Deportivo da Coruña, con quen debutou na primeira xornada en Balaídos contra o Celta de Vigo, nun partido que rematou en empate (0–0). No Deportivo xogou 36 encontros e anotou 6 goles, iniciándose por partida dobre no encontro da sexta xornada en Riazor contra o Real Oviedo, que se saldou con vitoria branquiazul (4–0).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en lfp.fr
Cardiff City Stadium

O **Cardiff City Stadium** (Galés: **Stadiwm Dinas Caerdydd**) é un estadio da cidade de Cardiff (Gales), con capacidade para 26.828 que é a casa do Cardiff City F.C., que antes xogaba en Ninian Park, e dos Cardiff Blues de rugby É o segundo estadio máis grande de Cardiff e de Gales despois do Millennium Stadium. Foi inaugurado oficialmente o 22 de xullo de 2009 cun partido amigable de fútbol entre o Cardiff City e o Celtic.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cardiff City F.C.
Diada de Cataluña

A **Diada Nacional de Cataluña** ou **Diada do Once de Setembro** (en catalán: ''Diada de l'Onze de Setembre'') é a festa nacional de Cataluña, que ten lugar cada 11 de setembro.

## Historia 
Este día conmemórase a caída de Barcelona despois de meses de asedio en 1714 perante o duque de Berwick durante a Guerra de Sucesión na que os Borbón, co seu candidato, o futuro Filipe V, e a casa dos Austrias, co arquiduque Carlos, loitaban para se faceren coa coroa de España.

Coa vitoria da dinastía dos Borbón, implántase un sistema político uniforme, derrogándose os privilexios nobiliarios e os sistemas legais provenientes dos diferentes reinos medievais que formaban a España da época. Por iso, o 11 de setembro tamén se lembra a conseguinte abolición das institucións catalás rexidas pola dinastía dos Austrias.

## Institucionalización 
O Parlamento de Cataluña, no ano 1980, declarou institucionalmente o 11 de setembro como festa nacional de Cataluña. Así fica recollido no artigo 8.1 do Estatuto de Autonomía de 2006, onde se declara:

e no artigo 8.3, que establece:

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Els símbols nacionals-Catalunya-Generalitat de Catalunya. La Diada: l'Onze de Setembre 
*A diada na páxina gencat.cat 
*11 de setembre - Festa per la Llibertat 
*A Batalla do 11 de setembro de 1714
Corola

[miniatura|dereita|250px|Unha corola de [roseira brava.]]
A **corola** é o verticilo interno do perianto da flor, case sempre vistoso.

O concepto pode ser definido de xeito máis simple como o conxunto de follas modificadas dunha flor (pétalos). Os pétalos acostuman a estar dispostos libres entre si ou fusionados ós outros. Cando están fusionados, a porción estreita basal recibe o nome de tubo, a superior libre, limbo, e a abertura, fauce.

Están presentes só en anxiospermas.

## Flores 
As súas flores son xeralmente coloridas e con diversas variacións de cor, tamaño e forma. Cores "*esverdeadas*" acostuman a ser menos comúns. As cores son importantes na polinización pois atraen insectos que transportan o pole do estame dunha flor, ao carpelo doutra.

## Polinización 
A polinización foi tema de numerosos estudos por parte do naturalista inglés Charles Darwin, contribuíndo de xeito substancial na formulación da súa Teoría da evolución (publicada en 1859 co nome de *A orixe das especies*).

## Galería 

Ficheiro:Cytisus scoparius jfg.jpg|*Cytisus scoparius*
Ficheiro:Matthiola incana0.jpg|*Matthiola incana*
Ficheiro:Lamiastrum galeobdolon.jpg|*Lamiastrum galeobdolon*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Inflorescencia
* Flor
* Froito

### Ligazóns externas 
* A flor e as súas estruturas