Bartonella quintana

***Bartonella quintana*** (antes chamada *Rochalimaea quintana*, e *Rickettsia quintana*), é unha especie bacteriana infecciosa transmitida polo piollo do corpo humano. Este microorganismo é o axente causante da febre das trincheiras. Tamén hai casos actuais en Asia, Norteamérica, Europa e norte de África.

*B. quintana* é unha bacteria con forma de bacilo, aerobia, gramnegativa e difícil de cultivar. A doenza infecciosa que causa, a febre das trincheiras, ten como vector primario á piollo do corpo *Pediculus humanus humanus* (tamén chamado *Pediculus humanus corporis*). O seu primeiro cultivo axénico (puro) illado fíxoo J.W. Vinson en 1960, a partir de mostras dun paciente de Cidade de México. Despois seguindo os postulados de Koch, infectou a voluntarios con esta bacteria, que mostraron síntomas e manifestacións clínicas concordantes coa febre das trincheiras. O mellor medio para cultivar esta bacteria é o sangue enriquecido nunha atmosfera que conteña un 5% de dióxido de carbono.

## Fisiopatoloxía 
Os humanos son os únicos hóspedes desta bacteria *in vivo*. Infecta as células endoteliais e pode infectar tamén os eritrocitos ao unirse a eles e entrar no seu interior dentro dun gran vacúolo. Unha vez dentro, empeza a proliferar e causa atipia nuclear (colonización intraeritrocítica por *B. quintana*). Isto orixina que se suprima a apoptose nas células, se liberen citocinas proinflamatorias, e se incremente a proliferación vascular. Todos estes procesos orixinan nos pacientes síntomas sistémicos (calafríos, febre, diaforese), bacteremia, e agrandamento dos ganglios linfáticos. A cuberta de lipopolisacárido de *B. quintana* xoga un papel principal na infección, xa que dito composto é antagonista do receptor de tipo Toll 4. A razón de que esta infección poida ser persistente é que este organismo tamén fai que os monocitos sobreproduzan interleucina 10 (IL-10), o que activa a resposta inmune. *B. quintana* tamén induce lesións que aparecen na anxiomatose bacilar que fai protrusión no lume vascular, e a miúdo oclúe o fluxo sanguíneo. A potenciación do crecemento destas células crese que se debe á secreción de factores anxioxénicos, que inducen a neovascularización. Detectouse a liberación de partículas icosaédricas de 40&nbsp;nm de lonxitude en cultivos da especie estreitamente emparentada con *B. quintana*, *B. henselae*. Estas partículas conteñen un segmento de ADN lineal de 14 kb, mais a súa función na fisiopatoloxía de *Bartonella* é aínda descoñecida.
Nos pacientes de febre das trincheiras ou de endocardite inducida por *B. quintana*, tamén se observaron lesións de anxiomatose bacilar. Hai que salientar, que a endocardite se considera unha nova manifestación da enfermidade, porque non se observara nas tropas da Primeira guerra mundial.

## Ecoloxía e epidemioloxía 
Déronse casos recentes de infección por *B. quintana* en todos os continentes, menos na Antártida. As infeccións locais foron asociadas con factores de risco como a pobreza, alcoholismo, e carencia de teito. As probas serolóxicas da infección por *B. quintana* en pacientes hospitalizados sen fogar mostraron que un 16% estaban infectados, a diferenza do 1,8% das persoas sen fogar non hospitalizadas, e o 0% dos doantes de sangue totais. A demostración de que os piollos do corpo son os axentes clave para a transmisión desta doenza é relativamente recente.
Isto foi atribuído a vivir en malas condicións sanitarias e en áreas ateigadas, onde se incrementa o risco de entrar en contacto con outros individuos que portan *B. quintana* e ectoparasitos (piollo do corpo). Tamén hai que salientar que o incremento da inmigración en todo o mundo está tendo tamén un papel no espallamento da febre das trincheiras, desde as áreas onde é endémica a poboacións susceptibles que viven en malas condicións en áreas urbanas doutras partes do mundo. Unha preocupación recente é a posibilidade da aparición de novas cepas de *B. quintana* por medio de transferencia horizontal de xenes, que podería dar lugar a que adquirisen factores de virulencia. O tratamento xeralmente consiste en administrar durante de 4 a 6 semanas doxiciclina, eritromicina, ou azitromicina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*