Canle de cloruro

As **canles de cloruro** son unha superfamilia de canles iónicas específicas para o ión cloruro () pouco comprendidas polo momento. En realidade, estas canles poden conducir moitos tipos de ións, pero reciben o nome de canles de cloruro porque a concentración destes ións in vivo é moita maior que outros anións e son os que máis pasan polas canles. En humanos caracterizáronse varias familias de canles iónicas dependentes de voltaxe e dependentes de ligando (por exemplo, as familias CaCC).

As canles de cloruro dependentes de voltaxe realizan numerosas funcións esenciais fisiolóxicas e celulares, como o control do pH, homeostase do volume celular, transporte de solutos orgánicos, regulación da migración, proliferación, e diferenciación celular. Baseándose na homoloxía de secuencias as canles de cloruro poden subdividirse en varios grupos.

## Funcións xerais 
As canles de cloro dependentes de voltaxe son importantes para establecer o potencial de membrana en repouso da célula e manter o correcto volume celular. Estas canles conducen  ou outros anións como o . A estrutura destas canles non é similar á doutras canles coñecidas. As subunidades da canle de cloruro conteñen entre 1 e 12 segmentos transmembrana. Algunhas canles de cloruro actívanse soamente pola voltaxe, é dicir a súa apertura (*gating*) depende da voltaxe, mentres que outros actívanse polo , outros ligandos celulares ou o pH.

## Familia CLC 
A familia CLC de canles de cloruro contén 10 ou 12 hélices transmembrana. Cada proteína forma un só poro. Sábese que algúns membros desta familia forman homodímeros. En canto á súa estrutura primaria, non están relacionadas con canles catiónicas coñecidas ou outros tipos de canles aniónicas. En animais hai tres subfamilias CLC. O CLCN1 está implicado en establecer e restaurar o potencial de membrana en repouso do músculo esquelético, mentres que outras canles xogan importantes papeis nos mecanismos de concentración de solutos nos riles. Estas proteínas conteñen dous dominios CBS. As canles de cloruro son tamén importantes para manter concentracións de ións seguras dentro das células das plantas.

### Estrutura e mecanismo 
A estrutura da canle CLC aínda non se resolveu; porén, resolveuse a estrutura dos intercambiadores CLC por cristalografía de raios X. Como a estrutura primaria das canles e intercambiadores é tan similar, a maioría das asuncións sobre a estrutura das canles está baseada na estrutura establecida para os intercambiadores bacterianos.
[miniatura|Representación dunha canle de clolruro CLC. As frechas indican a orientación de cada metade de cada subunidade. Cada canle CLC está formada por dous [monómeros, cada un dos cales contén o dominio transmembrana antiparalelo. Cada monómero ten o seu propio poro a través do cal poden atravesar o cloruro e outros anións.]]

Cada canle ou intecambiador está composto por dúas subunidades similares (é un dímero) e cada subunidade contén un poro. As proteínas están formadas por dúas copias da mesma proteína (é un homodímero) aínda que os científicos combinaron artificialmente as subunidades de diferentes canles para formar heterodímeros. Cada subunidade únese a ións independentemente doutros, o que significa que a condución ou intercambio ocorren independentemente en cada subunidade. Cada carga negativa exerce unha forza repulsiva nas cargas negativas próximas a ela. Suxeriuse que esta repulsión mutua contribúe á alta velocidade de condución a través do poro.

Outra enfermidade hereditaria que afecta ao ril é a enfermidade de Dent, caracterizada por unha proteinuria de baixo peso molecular e hipercalciuria, na que están implicadas mutacións en CLCN5. O primeiro membro desta familia que foi caracterizado foi unha proteína de canle de cloruro regulada por Ca2+ do epitelio respiratorio illada das membrnas apicais traqueais bovinas. Foi caracterizado bioquimicamente como un complexo de 140 kDa. A poteína EClC bovina ten 903 aminoácidos e catro posibles segmentos transmembrana. O complexo purificado, cando foi reconstituído nunha bicapa lipídica plana, comportábase como unha canle selectiva aos anións. Era regulada polo Ca2+ por un mecaniso dependente da calmodulina quinase II. Pode haber homólogos distantes en plantas, ciliados e bacterias como *Synechocystis* e *Escherichia coli*, así que polo menos algúns dominios das proteínas da familia E-ClC teñen unha orixe antiga.

### Xenes 
* CLCA1, CLCA2, CLCA3, CLCA4

## Familia CLIC 
A **familia da canle iónicsa intracelular de cloruros (CLIC)** (TC# 1.A.12) comprende seis proteínas conservadas en humanos (CLIC1, CLIC2, CLIC3, CLIC4, CLIC5, CLIC6). Hai membros desta familia con proteínas solubles monómeras e con proteínas integrais de membrana que funcionan como canles iónicas selectivas para o cloruro. Estas proteínas pénsase que funcionan na regulación do potencial de membrana e na absorción e secreción de ións transepitelials nos riles. Son membros da superfamilia da glutatión S-transferase (GST).

### Estrutura 
Posúen un ou dous posibles segmentos en hélice α transmembrana (TMSs). A proteína p64 bovina ten 437 residuos de aminoácidos e dous probables TMSs nas posicións 223-239 e 367-385. Os N- e C-terminais son citoplásmicos e o gran bucle central luminal pode estar glicosilado. A proteína nuclear humana (CLIC1 ou NCC27) é moito menor (241 residuos) e ten só un posible TMS na posición 30-36. É homóloga da segunda metade da p64.

Os estudos estruturais mostraron que en forma soluble, as proteínas CLIC adoptan un pregamento GST cun sitio acivo que presenta un motivo glutarredoxina monotiol conservado, similar a un GST de clase omega. Al Khamici et al. demostraron que as proteínas CLIC teñen actividade encimática de oxidorredutase dependente de glutatión e similar á da glutarredoxina. As CLIC 1, 2 e 4 presentan a típica actividade similar á da glutarredoxina ao usar 2-hidroxietil disulfuro como substrato. esta actividade pode regular o funcionamento da canle iónica CLIC.

### Patoloxía 
A fibrose quística é causada por mutacións no xene CFTR do cromosoma 7, e a mutación máis común é a deltaF508 (unha deleción dun codón que codificaba fenilalanina, que ocupa a posición aminoacídica 508 no polipéptido CFTR normal). Calquera destas mutacións pode previr o correcto pregamento das proteínas e induce a súa subseguinte degradación, resultando na diminución do número de canles de cloruro no corpo. Isto causa a acumulación de moco no corpo e infeccións crónicas.

## Outras canles de cloruro e familias 
* GABAA
* Receptor de glicina
* Canle de cloruro activado por calcio
* Canalrodopsina condutora de anións

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 

*Este artigo utiliza contido procedente de "1.A.13 The Epithelial Chloride Channel (E-ClC) Family" e de "1.A.12 The Intracellular Chloride Channel (CLIC) Family", que teñen licenza que permite o seu reuso baixo Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License, pero non baixo GFDL. Deben respectarse todos os termos relevantes.*