open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pintor do touro cambaleante

O **pintor do touro cambaleante** (ou arrastrando os pés, referido na investigación en inglés como *Shambling Bull Painter*), foi un antigo pintor de vasos corintio no estilo de figuras negras; o seu verdadeiro nome é descoñecido; os *nomes pragmáticos* alundindo a elementos das pinturas, referidos a estes pintores da Grecia antiga eran comúns.

## Biografía 
Estivo activo durante o período de transición entre a orientalización da pintura dos vasos e a pintura da cerámica de figuras negras propiamente dita (ca. 640 – 625 a. C.).

Pintou especialmente aríbalos ou *aryballoi*; o máis famoso deles, un que mostra unha escena de caza.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Pintura da Grecia antiga
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega
### Bibliografía 
* Thomas Mannack: *Griechische Vasenmalerei.* *Eine Einführung*. Theiss, Stuttgart 2002, p.&nbsp;101 .
Pintor de Palermo 489

O **pintor de Palermo 489** foi un antigo pintor de vasos corintio no estilo de figuras negras; o seu verdadeiro nome é descoñecido. Estivo activo durante o período de transición entre a orientalización da pintura en vasos e a figura negra propiamente dita (*ca.* 640 – 625 a. C.). É coñecido especialmente como o profesor do Pintor de Colón e, polo tanto, unha grande influencia indirecta en varios artistas máis temperáns de Corinto, como o Pintor Chimaira e o Grupo Chimaira. 

Darrell A. Amyx descríbeo como "o gran mestre do pintor de Colón" e un "pintor poderoso e realizado". Pintou sobre todo *aryballoi*.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Pintura da Grecia antiga
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega

### Bibliografía 
* Thomas Mannack: *Griechische Vasenmalerei.* *Eine Einführung*. Theiss, Stuttgart 2002, p.&nbsp;101 .

### Ligazóns externas 
* Aryballos no Museo J. Paul Getty
NMBS/SNCB

miniatura| Refuxio co logotipo de NMBS en Flémalle
A **Sociedade Nacional de Ferrocarrís Belgas**, **NMBS** (**Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen**, en neerlandés) ou **SNCB** (**Société Nationale des Chemins de fer Belges**, en francés) é a empresa nacional de transporte ferroviario de Bélxica.

## Historia 
A empresa foi creada en 1926 polo Estado belga ao querer integrar todas as empresas e liñas privadas de Bélxica. Na procura de diñeiro nos albores da gran crise económica de 1929, o Estado privatizouna en 1927. Despois da Segunda guerra mundial, o Estado belga recomprou todas as accións e en 1958 nacionalizáronse todas as liñas.

A partir de 1991 converteuse nunha sociedade pública autónoma.
esquerda|miniatura| Furgoneta co logotipo de Infrabel
A normativa europea impoñía dividir a estrutura única que até entón era un dos mellores servizos ferroviarios integrados en dúas partes: un xestor de infraestruturas, Infrabel, e un organizador de transporte ferroviario **NMBS** ou **SNCB**. Baixo a presión dos sindicatos e de certos políticos que querían evitar o desastre da privatización de British Rail e RailTrack no Reino Unido, crearon un holding para coordinar as dúas partes: NMBS-Holding ou Holding SNCB. Estes tres forman o *Grupo NMBS*.

En 2006, o grupo NMBS empregaba a preto de 37.865 persoas sendo, polo tanto, un dos grandes empregadores con máis antigüidade en Bélxica. A rede contaba con 3.536 quilómetros de liñas, dos que 2.701 quilómetros eran electrificados e 314 quilómetros eran de alta velocidade.

En 2007, transportaba a 206,5 millóns de persoas, o que supón un aumento significativo fronte aos 186,6 millóns de 2005. 

2011 foi un ano récord con case 230 millóns de pasaxeiros transportados.

## Sucursais 
* Inter Ferry Boat (IFB): Transporte intermodal
* TUC RAIL: Servizos de enxeñaría de infraestruturas ferroviarias
* Transurb Technirail: Servizos de enxeñaría de transporte
* Railtour: Turismo
* Publicación: Publicidade

## Participacións 
* Grupo Eurostar: as liñas de alta velocidade Bruxelas-Londres e París-Londres
* Thalys International: as liñas de alta velocidade París-Bruxelas-Ámsterdam e París-Bruxelas-Liexa-Colonia.
* BeNe Rail International (empresa conxunta coa empresa ferroviaria holandesa NS)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Egide Walschaerts (1820-1901), enxeñeiro ferroviario e empresario
* Eurostat
* Redes Transeuropeas de Transporte
* Axencia Ferroviaria da Unión Europea

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial (en  holandés, francés, alemán e inglés)

### Bibliografía 
* Ulysse Lamalle, *De Geschiedenis der Belgische Spoorwegen,* Bruxelas, Editorial Office de publicité, 1943, 158 páxinas 
* Bart Van der Herten, Michelangelo Van Meerten, Greta Verbeurgt (editor), *Sporen in België, 175 jaar spoorwegen, 75 years of the NMBS,* Lovania, Editorial Leuven University Press, 2001,
Copas dos pequenos mestres

miniatura| Copa de labios do oleiro Xenocles.
[miniatura| Copa con bandas dun artista [Ática|ático descoñecido, arredor do 540&nbsp;a.&nbsp;C. Museo do Louvre.]]
[miniatura| Droop Cup dun artista ático descoñecido, *ca.* [-530|530&nbsp;a.&nbsp;C. Museo do Louvre.]]
[miniatura| Copa Kassel dun artista ático descoñecido, *arredor* de 540&nbsp;a.&nbsp;C. [Louvre.]]
As **copas** ou **cuncas dos pequenos mestres** na investigación en inglés coñecidas como *Little-Master cup,* son un tipo de cunca de cerámica de figuras negras áticas, producidas entre mediados e terceiro cuarto do século VI.&nbsp;a.&nbsp;C. O seu nome baséase na súa fina decoración e pequeno formato.

Son a orixe das copas de Siana, aínda que entre ambos tipos houbo un longo período de tempo. Os *pequenos mestres* pintaban só o pequeno friso superior sobre a cariña da copa, ás veces tamén as zonas dos labios ou do mango. Pode que algúns dos pintores de copas de Siana fosen tamén pequenos mestres. Un dos primeiros artistas en introducir este tipo de copas en Atenas foi Critias. O cambio de decoración foi da man dun alongamento do talo da copa. Os pintores deste estilo raramente pintaban pezas máis grandes. Considerando principalmente pintores especializados en vasos grandes, tamén se sabe que pintaban vasos dos pequenos mestres. A comparación estilística entre os formatos máis grandes e máis pequenos da época é difícil.

Asinan moitas pezas, sobre todo no beizo das lentes. Moitas veces a firma incorporábase á decoración xeral. As firmas son principalmente de oleiros, moitas veces porque a cerámica era de mellor calidade que a pintura.

## Tipos e formas relacionadas 
Coñécense varios tipos de formas:

* Copas de banda
* Copas Droop
* Copas Gordio
* Copas de Kassel
* Copas de labios
* Esquifes de bandas

## Notas 
## Véxase tamén 
* Cerámica de figuras negras
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega
* Pintura da Grecia antiga

### Bibliografía 
* John Beazley : *Little-master Cups*, en: " The Journal of Hellenic Studies" 52 (1932) pp.&nbsp;167-204.
* John D. Beazley: *Attic Black-figure Vase-Painting*, Oxford, 1956, p.&nbsp;159-197.
* Dieter Metzler: *Eine attische Kleinmeisterschale mit Töpferszenen in Karlsruhe*, en: “ Archäologischer Anzeiger ” (1969) p.&nbsp;138-152.
* John D. Beazley: *Paralipomena.* *dditions to Attic black-figure vase-painters and to Attic red-figure vase-painters*, Oxford, 1971, pp.&nbsp;67-80.
* Joan Tarlow Haldenstein: *Little master cups. Studies in 6th century Attic black-figure vase painting*, dissertación da Universidade de Cincinnati, 1975.
* Heide Mommsen: *Kleinmeister-Schalen*, en: “ Der Neue Pauly Vol. 6, 1999, Col. 563”
* Rudolf Wachter: *Drinking inscriptions on Attic little-master cups* *(AVI 3)*, en:*Drinking inscriptions on Attic little-master cups. Does size matter?*, en: Museum Helveticum 63 (2006) p.&nbsp;44-62.
Illas Yaeyama

As **illas Yaeyama** (八重山列島 *Yaeyama-rettō*, tamén 八重山諸島 *Yaeyama-shotō*, en yaeyama: *Yaima*, en yonaguni: *Daama*, en okinawano: *Yeema*, en kunigami:  *Yapema*) é un arquipélago no suroeste da Prefectura de Okinawa, Xapón. As illas Yaeyama están situadas ao suroeste das Illas Miyako, parte do arquipélago das Illas Ryukyu A cidade de Ishigaki, Okinawa, está situada no máis meridional (Yonaguni) e as illas habitadas máis occidentais e o centro económico das illas Yaeyama

## Historia natural
As illas de Yaeyama albergan numerosas especies de plantas subtropicais e tropicais, e bosques de mangleiros As illas producen cana de azucre e ananás. Os arrecifes de coral ao redor das illas son hábitats ideais para golfiños, tartarugas mariñas e peixes máis grandes como as mantarraias e os tiburóns baleas. Antes de ser aniquilados polos humanos, as baleas e os dugongos tamén eran comúns, e Yaeyama tivo a maior poboación de dugongos nas illas Ryukyu. Na illa de Aragusuku, hai unha *Utaki* que consagra especialmente aos dugongos cazados coas súas caveiras, pero non se lles permite entrar aos non residentes a menos que reciban un permiso especial dos habitantes, e dise que calquera estranxeiro sen permiso será expulsado pola forza. As illas foron recoñecidas como Zona Importante para Aves  por BirdLife International porque albergan poboacións de pombas torcaces xaponesas residentes e de pombas verdes de Ryukyu, Píllara riscada que invernan, migran archibebe de cola gris e colonias reprodutoras de Carrán de cola negra, Carrán rosado e Carrán de Sumatra.

A *Satakentia liukiuensis*, a única especie do xénero *Satakentia*, é unha palmeira que é endémica das dúas illas da Ishigaki e Iriomote nas illas Yaeyama.

## Xeografía
As illas forman a parte sur das volcánicas Illas Ryukyu. A división administrativa do Distrito de Yaeyama abarca todas as illas Yaeyama, excepto Ishigaki e as disputadas Illas Senkaku.

### Illas habitadas
**Fonte:**

* border|22px Cidade de Ishigaki
** Illa Ishigaki (*Ishigaki-jima*)
* border|22px Pobo de Taketomi (Distrito de Yaeyama)
** Illa Aragusuku (*Aragusuku-jima*)
** Illa Hateruma (*Hateruma-jima*)
** Illa Iriomote (*Iriomote-jima*)
** Illa Kayama (*Kayama-jima*)
** Illa Kohama (*Kohama-jima*)
** Illa Kuroshima (*Kuroshima*)
** Illa Sotobanari (*Sotobanari-jima*) (oficialmente deshabitada)
** Illa Taketomi (*Taketomi-jima*)
** Illa Yubu (*Yubu-jima*)
** Illa Hatoma (*Hatoma-jima*)
* border|22px Yonaguni (Distrito de Yaeyama)
** Illa Yonaguni (*Yonaguni-jima*)

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Map-okinawa-pref.png|Localización das illas Yaeyama na prefectura de Okinawa.
Ficheiro:ISS005-E-10686 Yeyama Islands.jpg|Imaxe por satélite de Iriomote e Ishigaki, nas illas Yaeyama.

## Notas
## Véxase tamén
Megasoma elephas

***Megasoma elephas***, o escaravello elefante, é unha especie da familia Scarabaeidae e subfamilia Dynastinae. Ten unha distribución Neotropical.

## Aspecto 
[miniatura|esquerda|Macho e femia de *Megasoma elephas* no [Insectario de Montreal]]
Os escaravellos elefante son de cor negra e están cubertos de finos pelos (setas) microscópicos. Os pelos crecen especialmente espesos nos élitros e danlle ao corpo do animal unha cor amarelada. Os machos teñen dous cornos que 
se proxectan cara a adiante desde a cabeza e o protórax. O corno da cabeza máis longo é o que lle dá a estes escaravellos o seu nome, xa que lembra os cabeiros dun elefante. As femias non teñen cornos. Usan os cornos para a defensa e a competición entre machos polo alimento e as femias.

### Tamaño 
En tamaño miden entre 7 e 12&nbsp;cm de longo, e o exemplar macho máis grande que se mediu era de 13,7 cm, incluíndo o corno.

## Localización 
Viven nas selvas do sur de México, América Central e América do Sur.

## Lista de subespecies 
* *Megasoma elephas elephas* (Fabricius, 1775)
* *Megasoma elephas iijimai* Nagai, 2003

## Reprodución 
[miniatura|Femia de *Megasoma elephas* en [Costa Rica]]
As larvas desenvólvense en grandes troncos en descomposición e tardan tres anos en desenvolverse en adultos, dependendo da subespecie. A femia pon ovos dento dos troncos podres ou no chan. Algunhas semanas despois (normalmente tres) os ovos fan eclosión orixinando larvas con forma de C, brancas con cabeza marrón e seis patas. O estadio larval dura arredor de 29 meses, durante ese tempo a larva aliméntase. O terceiro e último estadio, o pupal, dura arredor de cinco semanas a unha temperatura de 26 graos Celsius. A vida dun adulto dura uns tres meses.

## Alimentación 
Aliméntanse do zume interno de certas árbores e de froitos maduros caídos. En catividade tamén comen froitas exóticas, como ananás, longáns, lichis e a codia de certas árbores como *Delonix regia*.

## Comportamento e hábitat 
Viven en selvas e son activos principalmente durante a noite. Poden manter unha alta calor corporal interna cando buscan comida malia a baixa temperatura ambiental.

A poboación de escaravellos elefante diminuíu bastante pola destrución das selvas, o cal reduciu o seu territorio para vivir e reproducirse. Nalgúns países como Costa Rica, Nicaragua e outros en América Central a cabeza do macho utilízase como colgante ou colar, decorada con ouro. Isto afectou á poboación gravemente.

## Posible uso militar 
Como parte dun proxecto patrocinado polo Pentágono norteamericano, investigadores da Universidade de California, Berkeley implantaron eléctrodos en pupas de escaravello elefante. Isto permite exercer certo control remoto do comportamento voador dos adultos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Vídeo da BBC
*Fotos e tamaño do Megasoma elephas elephas
*Imaxes de Megasoma elephas elephas
*Imaxes de Megasoma elephas occidentalis
*Elefantes no insectario?
*Familia Scarabaeidae - Megasoma elephas
*O deus dos insectos
*Historia dos insectos
*Viva Natura TV
John Beazley

**John Davidson Beazley** CH , nado en Glasgow o 13 de setembro de 1885 e finado en Oxford o 6 de maio de 1970 foi un historiador da arte e arqueólogo escocés británico, que estudou a cerámica antiga clásica. Foi o encargado de crear o maior índice de cerámica grega antiga baseado en estilos artísticos. 

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Despois de graduarse, Beazley pasou un tempo na British School de Atenas. Despois volveu á Universidade de Oxford como estudante e titor de Clásicos na Christ Church.

Durante a Primeira guerra mundial, Beazley serviu na intelixencia militar. Traballou na División de Intelixencia Naval. Ocupou o grao de tenente temporal desde marzo até outubro de 1916 cando foi destinado ao exército. 

### Carreira académica docente e investigadora 
En 1925, converteuse en profesor Lincoln de Arqueoloxía e Arte Clásicas na Universidade de Oxford, cargo que ocupou até 1956. Especializouse en cerámica decorada grega e converteuse nunha autoridade mundial no tema. Adaptou o método de historia da arte iniciado por Giovanni Morelli para asignar as "mans" (estilo) específicas a *workshops* (talleres) e artistas específicos, mesmo onde ningunha peza asinada ofrecía un nome, por exemplo o Pintor de Berlín, cuxa produción el distinguiu por primeira vez. Mirou o varrido da cerámica clásica, pezas máis grandes e pequenas, para construír unha historia de talleres e artistas na antiga Atenas. A primeira edición en inglés do seu libro, *Attic Red-figure Vase-painters*, apareceu en 1942 (en alemán como *Attische Vasenmaler des rotfigurigen Stils*, 1925). 

## Notas 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega 
* Pintura da Grecia antiga
### Ligazóns externas 
*  The Beazley Archive
Bryn Mawr

**Bryn Mawr** é unha localidade no condado de Montgomery no estado estadounidense de Pensilvania. En 2010 tiña unha poboación de 3.779 habitantes.

## Historia 
[miniatura|Atardecer sobre Goodhart Hall no [Bryn Mawr College]]
Bryn Mawr recibe o nome dunha propiedade (*estate*) preto de Dolgellau en Gales que pertencía a Rowland Ellis, chamada **Brynmawr** (pronunciado   escrito tamén Bryn-mawr, que significa "monte alto", é citada como unha das vilas máis altas de Gales, con 460m sobre o mar).

Ellis era un galés cuáquero que emigrou en 1686 a Pensilvania para escapar da persecución relixiosa.

Até 1869 e a chegada da Liña Principal da Pennsylvania Railroad, a cidade, situada no antigo Welsh Tract, era coñecida como Humphreysville. A cidade foi renomeada polo axente ferroviario William H. Wilson despois de que adquirise en nome do ferrocarril os terreos que agora compoñen Bryn Mawr.  En 1893, o primeiro hospital, o Bryn Mawr Hospital, foi construído na liña principal polo doutor George Gerhard.En 1892 o país estaba cambaleando baixo unha depresión económica e ao bordo do colapso financeiro, pero o doutor Gerhard desexaba construír un hospital nos crecentes suburbios de Filadelfia. Cando o hospital abriu en 1893, o doutor George Gerhard e o doutor Robert Gamble estaban a cargo das necesidades públicas. 

Glenays, unha casa histórica que data de 1859, foi inscrita no Rexistro Nacional de Lugares Históricos en 1977.

## Educación 
En Bryn Mawr hai dúas universidades: o Bryn Mawr College e o Harcum College:

* **Bryn Mawr College**
Trátase dunha pequena universidade con tendencia liberal (esquerda) na que ofrecen doutoramentos en arte para as mulleres. Mulleres famosas pasaron por alí como a actriz Katharine Hepburn ou o poeta Marianne Moore. Tamén deu clases alí, e alí faleceu, a matemática Emmy Noether. O filósofo Josep Ferrater Mora foi conferenciante ("lecturer") entre 1949 e 1950, Profesor Asociado de Filosofía ("Associate Professor of Philosophy") de 1950 a 1955, e Profesor ("Professor") de Filosofía de 1955 a 1980.

* **Harcum College**

É unha universidade privada.

Para os nenos, hai catro escolas primarias: Achievement House Cs, Coopertown EI SCH (preescolar), Harriton SHS e Ithan El SCH (preescolar).

## Igrexas 
Bryn Mawr ten unhas cantas decenas de igrexas entre as que destaca a *Church of the redeemer cemetery*. Alí están enterrados os Thayer. John B. Thayer era o presidente dos ferrocarrís de Pensilvania e xunto á súa muller e o seu novo fillo de dezasete anos Jack, subiron en 1912 ao Titanic. O señor Thayer faleceu, pero a súa muller e o seu fillo conseguiron salvarse. O mozo Jack morreu en 1945 e foi enterrado en Bryn Mawr. Outras igrexas son 

* The church of Redeemer
* The Bryn Mawr presbiterian church
* American Missionary Fellowship
* Sisters Of St Joseph
* Sisters Of The Holy Child Jesus
* Our Mother of Good Counsel
* Sisters Of The Holy Child Jesus

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Foto de Josep Ferrater Mora en Bryn Mawr co seu fillo Jaime. no sitio da Ferrater Mora Foundation.
Arcebispo de Armagh (Igrexa de Irlanda)

O **arcebispo** anglicano de Armagh é o xefe eclesiástico da Igrexa de Irlanda, que leva o título de Primado de toda Irlanda, o bispo metropolitano da provincia de Armagh e o bispo diocesano da diocese de Armagh. 

A diocese remonta a súa historia a San Patricio no século V, que fundou a Sé. O seu sucesor actual é o bispo John McDowell, entronizado na catedral de San Patricio en Armagh o 28 de abril de 2020.
dereita|miniatura| Mapas das dioceses de Irlanda segundo a definición do sínodo de Kells. Do *atlas histórico* de William R. Shepherd.
San Patricio, despois de recibir unhas concesións de terras do cacique Daire, no outeiro de *Ard-Macha*, construíu unha igrexa de pedra no cume, un mosteiro e outros edificios relixiosos arredor. Na época irlandesa, Brian Boru recoñeceu a supremacía de Armagh, posibelmente nun movemento político para conseguir o apoio de Armagh para a súa reclamación ao Gran Reinado. Outro titular notable foi San Malaquías O'Morgoir (1134–1137), que sufriu moitas tribulacións ao tentar reformar a diocese. Cando os reis ingleses conseguiron un pé no país, comezaron a intervir na elección dos bispos.

### Reforma irlandesa 
Durante o reinado de Henrique VIII, George Dowdall, partidario do rei, fora elevado á Sé de Armagh, pero coa introdución do Libro de Oración Común no reinado de Eduardo VI, abandonou o reino desgustado. Ao comezo do reinado de María I, Dowdall foi nomeado novamente para a sede debido ao gran celo que mostrara contra o protestantismo. 

### Primados posteriores 
Un primado erudito foi James Ussher (1625–1656), cuxas obras máis importantes foron *"Veterum Epistolarum Hibernicarum Sylloge"*, publicado en 1632, e *"Brittanicarum Ecclesiarum Antiquitates"*, que apareceu en 1639. Deixou a súa valiosa biblioteca, que comprende varios miles de libros impresos e manuscritos, ao Trinity College de Dublín. O seu xuízo contra a tolerancia dos católicos romanos, é dicir, "consentir que poidan exercer libremente a súa relixión e profesar a súa fe e doutrina é un pecado grave", foi un sinal para a renovación da persecución e levou ao levantamento dos católicos irlandeses en 1641. 

Outros primados destacados foron John Bramhall (1660–63), Narcissus Marsh (1702-1713), Richard Robinson (1765–94), Lord John George Beresford (1822–62) ou Marcus Gervais Beresford (1862–65). Antes da disolución da Igrexa de Irlanda en 1871, o arcebispo de Armagh tiña dereito a sentar na Cámara dos Lores como *Lord Spiritual*, xunto cos outros arcebispos en rotación. 

 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arquidiocese Católica Romana de Armagh
* Igrexa anglicana 
* Igrexa anglicana en Irlanda
* Igrexa católica
*Igrexa católica en Irlanda
*Druidismo
*Illa de Irlanda
*Toda Irlanda
Irish Film & Television Academy

A **Academia Irlandesa de Cine e Televisión (Irish Film & Television Academy, IFTA)** é unha organización de toda Irlanda centrada no cine e a televisión. Ten uns 1000 membros, e ten a súa sede en Dublín, con sucursais en Londres e os Ánxeles. A IFTA celebra agora cerimonias separadas para os premios IFTA Film &amp;amp; Drama Awards e os IFTA Gala Television Awards; IFTA tamén celebra o Simposio John Ford Ireland cada xuño, e máis de 30 eventos de aprendizaxe e *networking* ao longo do ano.

IFTA tamén estableceu o John Ford Ireland en 2011, en asociación co patrimonio do director estadounidense John Ford e o *Departamento de Cultura, Patrimonio e Gaeltacht.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Conta de Twitter
Arquidiocese de Armagh

A **arquidiocese de Armagh** é unha das catro arquidioceses metropolitanas de rito romano da illa de Irlanda. O seu titular está na catedral católica romana de San Patricio en Armagh e é recoñecido como o primado de Irlanda. Non se debe confundir coa diocese homónima da Igrexa anglicana.
## Historia 
Estableceuse como diocese en 445 por San Patricio, e como tal é a máis antiga que se constituíu nas Illas Británicas. Foi elevada ao rango de arquidiocese en 1111 durante o sínodo de Ráth Breasail. En 1152, despois do sínodo de Kells-Mellifont, o seu status confírmase como sufragáneas:

* a Diocese de Ardagh ,
* a Diocese de Clogher e Louth ,
* a Diocese de Clonmacnoise ,
* a Diocese de Connor ,
* a Diocese de Down ,
* a Diocese de Derry e Maghera ,
* a Diocese de Dromore creada en 1197 ,
* a Diocese de Raphoe ,
* a Diocese de Meath e Clonard ,
* a Diocese de Kilmore .

## Territorio 
A provincia atópase en gran parte dentro do territorio británico de Irlanda do Norte cos condados de Armagh, Tyrone e Derry, pero tamén dentro do territorio da República de Irlanda cos condados de Louth e Meath.
centro|miniatura|267x267px| Catedral de San Patricio, Armagh.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arcebispo de Armagh (Igrexa de Irlanda)
* Igrexa anglicana
* Igrexa anglicana en Irlanda
* Igrexa católica
* Igrexa católica en Irlanda
* Druidismo
* Illa de Irlanda
* Toda Irlanda

### Ligazóns externas 
* (en)&nbsp;Catholic Hierarchy 
* (en)&nbsp;GCatholic.org
Toda Irlanda

**Toda Irlanda**, en inglésː *All-Ireland*, é un nome que enfatiza a illa de Irlanda no seu conxunto, sen ter en conta a coexistencia de dous Estados soberanos no lugar. Contrasta deste xeito con expresións como **República de Irlanda** ou **Irlanda do Norte**, que se aplican a xurisdicións específicas que existen na illa. Moitos deportes organízanse baixo unha base común.

"**All Ireland**" úsase a miúdo como unha forma abreviada do  **All Ireland Championship**, celebrado por deportes organizados na illa. En particular:

* Campionato Sénior de Fútbol Irlandés, no fútbol gaélico
* Campionato Sénior de Hurling da Irlanda, no hurling

Moitos deportes organízanse de forma común, por exemplo, fútbol americano, baloncesto, boxeo, crícket, curling, xogos gaélicos, hóckey sobre herba, golf, Rugby League e Rugby Union, caso en que o equipo internacional adoita denominarse simplemente como "Irlanda". Outros son organizados principalmente sobre unha base común, pero con equipos internacionais tanto de da illa de Irlanda como de Gran Bretaña; nese caso os xogadores de Irlanda do Norte poderán optar por calquera dos dous -estes inclúen tenis, natación, atletismo e calquera evento olímpico. Algúns outros teñen organizacións e equipos separados de Irlanda do Norte e da República de Irlanda, incluíndo, entre outros, Fútbol e Billar *snooker*.

Do mesmo xeito, o termo pódese usar en referencia a competicións anuais de certas formas de música e arte tradicionais, como *Fleadh Cheoil na hÉireann* na música irlandesa ou *Féis Éireann* en danza Irlandesa.

Tamén se usa como o título de Primado de toda Irlanda, o crego maior de cada unha das Igrexas cristiás máis adheridas entre a poboación, a Igrexa Católica Romana e a Igrexa de Irlanda, ambos chamados de "arcebispo de Armagh" (véxase *Arcebispo de Armagh (Igrexa de Irlanda)* e *Arquidiocese de Armagh*)

No republicanismo irlandés úsase a miúdo a expresión *Counties of Ireland*: 32 condados distintos dos tradicionais 26 condados da República e os 6 restantes de Irlanda do Norte. Nese contexto úsase a expresión condados da *República de Toda Irlanda ("All Irish Republic)* distinguíndoo dos 26 condados da República de Irlanda.

O Republican Sinn Féin (escisión do Sinn Féin que o Departamento de Estado dos Estados Unidos considera terrorista) celebra unha concentración na véspera de cada "Senior All Ireland Championship" na rúa O'Connell de Dublín.

A Academia Irlandesa de Cine e Televisión (Irish Film & Television Academy, IFTA) é unha organización de toda Irlanda centrada no cine e a televisión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Campionatos de Toda Irlanda
KeuPa HT

O **KeuPa HT** ou simplemente **KeuPa** é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Keuruu (Finlandia). Dende a tempada 2014-15 compite na segunda categoría do hóckey sobre xeo finés, a liga Mestis, competición que gañou nunha ocasión (2018) e conseguiu unha medalla de prata (2008), e a de bronce noutra ocasión (2019). Foi fundado en 1995 e xoga os seus partidos como local no Keuruun jäähalli, un pavillón con capacidade para 1&nbsp;200 persoas.

## Xogadores 
### Números retirados 
KeuPa ten retirado os seguintes números ao longo da súa historia:

## Palmarés 
### Trofeos colectivos 
;Mestis
* A Mestis-pokaali (Copa Mestis) é entregada anualmente ao equipo vencedor dos *play-offs* e, polo tanto, campión da Mestis. É o trofeo principal da competición. O equipo gañou o trofeo unha vez: 2018
** 1 medalla de prata: 2019

;Suomi-sarja
* Campión: 2012 e 2014
** 1 mealla de bronce: 2013

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* KeuPa HT Naiset (equipo feminino)

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Cráter (vasilla)

[miniatura|300px|**Crátera** ou **cráter** descuberto por Schliemann  na [acrópole de Micenas, representando guerreiros armados. Museo Arqueolóxico Nacional, Atenas. Altura: 41 cm. Data: 1200 - 1100 a.C.]]
[miniatura|300px|Crátera de **campá** ou de sino exposta no [Museo Arqueolóxico Nacional de España. Está feita en arxila e é do s. IV a. C. Foi achada na necrópole de Villaricos (Almería), na tumba 52-I e serviu para depositar os restos dunha incineración. Está decorada con figuras de sátiros (divindade campestre e lasciva), unha ménade (sacerdotisa de Baco) e Ariadna na cara A, e tres novos con *himatión* (manto) na cara B.]]
Unha **crátera**, **cratera** ou **cráter** (do grego κράτηρ) é un recipiente de cerámica de gran capacidade destinado a conter unha mestura de auga e viño coa que se enchían os vasos; os antigos raramente bebían viño puro. Levábase ao lugar da comida e depositábase no chan ou nunha plataforma. Nun simposio grego, os cráteres colocábanse no centro da sala. Como eran grandes, non eran fáciles de levar. Polo tanto, a mestura de viño e auga era retirada do cráter con outras vasillas de *kilix* máis pequenas. O copeiro (chamado *pincerna* ou *pocillator* *en* latín) administraba o líquido cun cullerón ou *kyathos* (chamado *cyathus* en latín) e enchía as copas (*pocula* ou *calices*) dos convidados.

## Tipos 
As cráteras fabricábanse en barro e en metais preciosos e eran modeladas con formas distintas, ao gusto do artista. Tiña sempre unha boca ancha. As formas máis estendidas e que se atoparon nas escavacións son:

* **Crátera de columnas**, con asas verticais como fustes, que están rematadas por un saínte horizontal. É a forma máis antiga.
* **Crátera de volutas**. Chámase así porque as súas asas, que sobresaen por encima da boca, forman volutas, é dicir, en forma de espiral ou caracol. Mantivéronse até o s. IV a. C.
* **Crátera de cáliz**, que lembra ao cáliz das flores e cuxo perfil ten forma case de trapecio investido. É un tipo máis moderno que os dous anteriores.
* **Crátera de campá**, con asas saíntes e dirixidas cara a arriba e con forma de campá investida. É un tipo de uso tardío, da época final das pinturas de vasos.

Ficheiro:Column-krater Louvre E628.jpg|Crátera de columnas
Ficheiro:Volute-krater woman BM GR1985.10-9.1.jpg|Crátera de volutas
Ficheiro:Calyx-krater Louvre CA929.jpg|Crátera de cáliz
Ficheiro:Bell-krater hare BM F547.jpg|Crátera de campá

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* SMITH, William; ANTHON, Charles. *A Dictionary of Greek and Roman Antiquities*. Londres: John Murray, 1890.
### Outros artigos 
* Bronce
* Cerámica
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega
* Pintura da Antiga Grecia
Omaliinae

**Omaliinae** é unha subfamilia de escaravellos dentro da subfamilia Staphylinidae.

## Anatomía 
Os adultos típicos miden de 1,5 a 6&nbsp;mm de longo, son algo máis anchos que a maioría dos estafilínidos, con élitros algo máis longos e sen punteaduras seriadas, a cabeza ten un ancho colo, as antenas son lixeiramente máis anchas no ápice e os tarsos teñen cinco artellos. Case todos os xéneros teñen un par de ocelos preto da base da cabeza e nuns poucos xéneros os élitros cobren todo o abdome. As malas maxilares das larvas teñen forma de correa, pero non son tan longas coma nos Proteininae e a mandíbula carece de prosteca.

Ficheiro: Acidota subcarinata 0112957 dorsal.tif|*Acidota subcarinata*
Ficheiro: Brathinus nitidus 0157240 dorsal.tif|*Brathinus nitidus*
Ficheiro: Deinopteroloma pictum 0157241 dorsal.tif|*Deinopteroloma pictum*
Ficheiro: Phloeonomus laesicollis 0107496 dorsal.tif|*Phloeonomus laesicollis*

## Ecoloxía 
Os adultos e larvas viven nas follas caídas, froitos en descomposición, musgos e baixo codias de árbores mortas. Os adultos de varias especies e algunhas larvas viven en flores. Adultos e larvas de moitos xéneros e especies crese que son predadores que se alimentan de insectos pequenos acabados de matar, aínda que algúns parecen ser fitófagos (danan as flores) ou saprófagos que se alimentan de froita en descomposición.

## Sistemática e evolución 
A subfamilia Omaliinae é grande, xa que comprende uns 100 xéneros, e está dividida nas seguintes sete tribos:
*Anthophagini
*Omaliini
*Eusphalerini
*Hadrognathini
*Corneolabiini
*Coryphiini
*Aphaenostemmini

## Notas 
### Ligazóns externas 
*Omaliinae en Bugguide.net. http://bugguide.net/node/view/38166
Ruth Bradley

**Sharon Ruth Bradley**, nada en 1986, é unha actriz irlandesa. É coñecida por interpretar a Emily Merchant en *Primeval* (2011) e a Karen Voss en *Humans* (2015-2018). Tamén tivo papeis recorrentes en *Legend* (6 episodios, 2006), *The Innocence Project* (8 episodios, 2006–2007), *Plus One* (6 episodios, 2009) e *Love/Hate* (temporadas 1 e 2). Os premios que gañou inclúen o premio IFTA á mellor actriz secundaria en 2007, polo seu papel en *Stardust*, e un premio á mellor actriz no Festival Internacional de Cine de Milán de 2010 pola súa actuación como protagonista na película *In Her Skin*.

## Traxectoria 
As primeiras aparicións de Bradley na pantalla foron en 2002 en *Ultimate Force* (como Georgia Gracey) e *Sinners* (como Angela).

Desde entón, tivo papeis recorrentes en *The Clinic* (3 episodios, 2003), *Love Is the Drug* (4 episodios, 2004), *Legend* (6 episodios, 2006), *The Innocence Project* (8 episodios, 2006–07), *Plus One* (6 episodios, 2009) e *Love/Hate* (temporadas 1 e 2).

Presentouse nos 4os Irish Film and Television Awards en 2007. Gañou o premio IFTA á mellor actriz secundaria en 2007 por *Stardust*. En 2009, Bradley protagonizou a película *In Her Skin*, a historia real dunha adolescente australiana que desaparece e que máis tarde se atopa que foi asasinada polo seu amigo da infancia. Bradley gañou o premio á mellor actriz no Festival Internacional de Cine de Milán 2010 pola súa interpretación.

A finais de 2010, filmou a protagonista feminina na película de monstros irlandeses *Grabbers*, que se estreou en agosto de 2012 e que posteriormente se proxectou en todo o mundo.

Tivo un papel recorrente como Emily Merchant na cuarta e quinta serie do programa de ciencia ficción de ITV *Primeval*.

Ela interpretou á súa compañeira Molly O'Sullivan no drama de audio de *Doctor Who* *Dark Eyes*.

Apareceu como DI Karen Voss na serie de ciencia ficción *Humans* de Channel 4/AMC desde 2015.

En 2018 interpretou a Agatha Christie no filme *Agatha e a verdade do asasinato.*

No outono de 2019, interpretou a Angie na escura e cómica serie da BBC *Guilt* .

## Vida persoal 
Bradley naceu en Dublín, Irlanda, filla da actriz gañadora do IFTA Charlotte Bradley. Viviu en Terra Nova, Canadá desde pouco despois de nacer até que tivo cinco anos. Ingresou no Trinity College de Dublín para estudar teatro e idiomas, pero abandonou despois de tres semanas e trasladouse a Londres, Inglaterra, para dedicarse á actuación a tempo completo.

## Créditos de actuación 
### Películas 
### Televisión 
### Teatro 
## Premios e nomeamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Síbaris

**Sybaris** ou **Síbaris** (en  en  ) foi unha antiga cidade grega costas do golfo de Tarento. Foi fundada no   

## Historia 
### Situación 
**Síbaris** estaba situada preto do mar e estaba entre os ríos Crathis e Sybaris (do que a cidade deriva o seu nome).

Investigacións máis modernas situaron a cidade nunha dorsal dunha lagoa costeira preto das zonas húmidas. 

### Idade antiga 
O intenso comercio fíxoa non só rica senón tamén unha das cidades máis importantes da Magna Grecia. A palabra sibarita foi consagrada como adxectivo para unha persoa entregada aos praceres da vida, á vista da opulencia de Síbaris.

Sybaris foi fundada no  , segundo Pseudo-Scymnus. Estrabón menciona que era unha colonia aquea e que o seu fundador era de Hélice, cidade de Acaia. Aristóteles escribiu que os aqueos estaban acompañados por varios cidadáns de Trecena, pero que finalmente foron expulsados polos máis diversos aqueos. Segundo a lenda, a cidade foi fundada por Sagaris, fillo de Áiax o Menor.

### Idade contemporánea 
Actualmente é unha pequena aldea (frazione) na comuna italiana de Cassano allo Ionio.

## Notas 

## Véxase tamén 
* Magna Grecia
* Península Itálica
* Helenismo
Polyphylla fullo

***Polyphylla fullo***  é unha especie de escaravello pertencente á familia Scarabaeidae, subfamilia Melolonthinae.

## Descrición 
É o Melolonthinae europeo máis longo, acadando unha lonxitude de 38&nbsp;mm. O seu corpo é robusto e convexo e máis ou menos marrón avermellado ou de tons negros. Está cuberto de finas pubescencias brancas que forman manchas marmoradas. Igual que outros membros do xénero, os machos posúen unha antena en abano agrandable, que lle dá un distintivo aspecto e explica o nome científico do xénero (*Polyphylla* = "moitas follas"). O adulto vive e aliméntase da follaxe dos piñeiros, mentres que as larvas viven nas raíces de herbas e xuncas (Graminaceae e Cyperaceae).

## Distribución 
Habita no norte de África, Europa e Próximo Oriente. En case todas partes é escaso, pero onde máis abunda é en Europa central e do sur. A súa fronteira norte é o sur de Suecia e chega ao leste dos Balcáns, o Cáucaso e leste de Irán.

Vive en amvientes areosos, como nos bordos de bosques de piñeiros solleiros, viñedos ou dunas.

## Galería 

Ficheiro:Polyphylla fullo's head.jpg|Cabeza de *Polyphylla fullo* con antenas en posición "pechada.
Ficheiro:Scarabaeidae - Polyphylla fullo - male.JPG|Macho de Polyphylla fullo. Espécime montado.
Ficheiro:Polyphylla fullo Provence.jpg|Femia en Provenza, 2016
Ficheiro:Polyphylla fullo Мраморен бръмбар.jpg|En Bulgaria, 2016
Ficheiro:Polyphylla.fullo.male.-.calwer.18.15.jpg|Ilustración dun macho de *Polyphylla fullo* da obra Käferbuch de Calwer, 1876
Ficheiro:Polyphylla.fullo.female.-.calwer.18.16.jpg|Ilustración dunha femia de *Polyphylla fullo* da obra Käferbuch de Calwer, 1876 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Funet
*Polyphylla fullo
Shpend Ahmeti

**Shpend Ali Ahmeti**, nado en Pristina o 18 de abril de 1978 é un político kosovar que foi alcalde de Pristina dende o 26 de decembro de 2013 ata o 7 de decembro de 2021.

## Traxectoria 
Fillo do actor Ali Ahmeti, estudou económicas e administración de empresas na Universidade Americana en Bulgaria entre 1996 e 2000 e neses anos foi senador e presidente do goberno dos estudantes desa universidade. Logo de rematar os seus estudos traballou no Banco Europeo para a Reconstrución e Desenvolvemento de 2001 a 2002. No ano 2002 marchou aos Estados Unidos para realizar un mestrado en políticas públicas na Universidade Havard. En 2004 volveu a Albania e posteriormente foi director executivo do Instituti GAP de 2007 a 2010. Entre 2005 e 2013 foi profesor de política pública na Universidade Americana en Kosovo.

En 2010 fundou con Ilir Deda, o director do Instituto Kosovar para a Investigación de Desenvemento de Políticas (KIPRED), os dous graduados de Harvard o Partido Novo Espírito e liderouno ata se integrar este en Vetëvendosje, onde pasou a ser o novo vicepresidente da formación.
 
En 2013 nas eleccións para o alcalde de Pristina, perdeu na primeira volta, recibindo o 31,89% dos votos, mentres que o seu rival da Liga Democrática de Kosovo recibiu o apoio do 42,75% dos votantes. Porén, na segunda volta a situación cambiou, e o elixido foi Shpend Ali Ahmeti  co 51% dos votos e que rematou cun período de trece anos de goberno da Liga Democrática de Kosovo na capital kosovar. O 26 de decembro de 2013 xurou como novo alcalde de Pristina, ao tempo que renunciaba á vicepresidencia do seu partido. 

Reelixido de novo nas eleccións de 2017, aos poucos meses deixou o seu partido e integrouse no Partido Socialdemócrata de Kosovo, e mesmo foi o seu líder de 2018 a 2019. Despois dos malos resultados das eleccións xerais de 2019 deixou o partido. Non se presentou ás eleccións municipais de 2021 e o 7 de decembro de 2021 deixou a alcaldía da capital kosovar ao tomar posesión o novo alcalde, Përparim Rama da Liga Democrática de Kosovo.

## Notas
Vix

**Vix** é un municipio francés, situado no departamento de Côte-d'Or e na rexión de Borgoña-Franco Condado. No ano 2007 tiña 108 habitantes. 

## Historia 
Na aldea foi encontrado o tesouro do chamado túmulo da Dama de Vix, tipo *de carro,* a tumba dunha princesa celta que apareceu ao escavar a necrópole dun oppidum da cultura de Hallstatt situado en Vix. Forma parte dun importante conxunto prehistórico dos períodos celtas da cultura de Hallstatt e de La Téne, que inclúe un importante asentamento fortificado e varios túmulos. Chegou intacta até os nosos días, e entre o enxoval funerario destaca unha enorme crátera de bronce de orixe grega, que confirma a existencia de relacións económicas entre o Mediterráneo e Europa central xa no século VI a.C. A crátera é parte do brasón do municipio.

A cámara funeraria, de9 m2, permaneceu esquecida durante 2.500 anos, posibelmente porque o progreso da vila desapareceu coa princesa. Un profesor de filosofía da veciña localidade de Châtillon-sur-Seine, René Joffroy, atopou o túmulo en 1953. 

Vix asumiu un modelo de organización sociopolítica de tipo preurbano, unha rede de vilas principescas, cunha notable estratificación social no seu interior, máis complexa que a simple aristocracia dos guerreiros.

## Demografía 
### Poboación 
En 2007 a poboación de facto de Vix era de 108 persoas. Había 43 familias, das cales 12 eran unipersoais (8 homes vivían sós e 4 mulleres soas), 12 parellas sen fillos, 15 parellas con fillos e 4 familias monoparentais con fillos.

### Casas 
No ano 2007 había 51 vivendas, 45 eran a vivenda principal da familia, 5 eran segundas residencias e 1 estaba desocupada. 50 eran vivendas e 1 un apartamento. Das 45 vivendas principais, 42 estaban ocupadas polos seus propietarios, 2 estaban alugadas e ocupadas por inquilinos e 1 en réxime de alugueiro gratuíto; 7 tiñan tres cámaras, 9 tiñan catro e 30 tiñan cinco ou máis. 38 vivendas tiñan polo menos unha praza de aparcadoiro. 17 vivendas tiñan un coche e 27 tiñan dous ou máis.

No ano 2007 a poboación en idade de traballar era de 70 persoas, 53 estaban activas e 17 inactivas. Das 53 persoas activas, 49 estaban ocupadas (24 homes e 25 mulleres) e 4 no paro (2 homes e 2 mulleres). Das 17 persoas inactivas, 7 estaban xubiladas, 6 estudaban e 4 estaban "outros inactivos". No ano 2000 había 5 explotacións agrarias en Vix. Dos 3 establecementos que existían no ano 2007, 2 eran de construtoras e 1 de comercio e reparación de automóbiles. O único servizo privado dispoñible en 2009 era un pintor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Resumo estatístico Ficha resumo de dados estatísticos de Vix no INSEE.
* Évolution et structure de la population Ficha co detalle dos dados de Vix no INSEE.
* France par commune
Sitios sagrados e rutas de peregrinación dos Montes Kii

**Lugares sagrados e rutas de peregrinación na cordilleira de Kii** é un Patrimonio da Humanidade da UNESCO situado na Península de Kii no Xapón.

## Criterios de selección 
As localizacións e camiños para este sitio patrimonial baseáronse na súa importancia histórica e moderna nas peregrinacións relixiosas. Tamén destacou pola súa fusión de crenzas xintoista e budista, e unha historia de tradicións ben documentada ao longo de 1.200 anos. Tamén se tivo en conta a paisaxe da natureza na península de Kii, cos seus moitos regueiros, ríos e fervenzas. Tecnicamente, as estruturas independentes dos templos e santuarios foron nomeados para esta distinción, e non os establecementos completos. Incluíronse seccións dos camiños para este nomeamento, pero non a lonxitude total das súas extensións. Seleccionáronse un total de 242 elementos de sitios e rutas de peregrinación para ser nomeados.

## Lista de sitios 
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
* Patrimonio da Humanidade no Xapón

### Ligazóns externas
* ICOMOS (2004). Advisory Body Evaluation. Retrieved on 2009-07-27. 
* Agency for Cultural Affairs (2003). *Sacred Sites and Pilgrimage Routes in the Kii Mountain Range, and the Cultural Landscapes that Surround Them*. Retrieved on 2014-05-04.
* Sacred Sites and Pilgrimage Routes in The Kii Mountain Range - UNESCO website (2004) https://whc.unesco.org/en/list/1142 Retrieved on 2018-11-4.
Melolontha

***Melolontha*** é un xénero de escaravellos da familia Scarabaeidae. En Europa viven as seguintes tres especies deste xénero: *Melolontha melolontha*, *Melolontha hippocastani* e *Melolontha pectoralis* (rara e menos espallada que as outras dúas especies).

## Taxonomía 
Linné chamou á especie que hoxe se chama *Melolontha melolontha* co nome *Scarabaeus melolontha*. Étienne Louis Geoffroy usou para el *Melolontha* como nome de xénero (1762), pero o seu libro foi suprimido polo Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica e a autoridade sobre o nome é a da publicaciónmposterior, de 1775, de Johan Christian Fabricius.

## Especies 
[miniatura|*[Melolontha hippocastani|M. hippocastani*]]

As seguintes especies forman parte do xénero *Melolontha*:
**Melolontha aceris* Faldermann, 1835
**Melolontha afflicta* Ballion, 1870
**Melolontha albida* Frivaldszky, 1835
**Melolontha anita* Reitter, 1902
**Melolontha argus* Burmeister 1855
**Melolontha bifurcata* (Brenske, 1896)
**Melolontha chinensis* (Guerin, 1838)
**Melolontha ciliciensis* Petrovitz
**Melolontha flabellata* Sharp, 1876
**Melolontha frater* Arrow, 1913
**Melolontha fuscotestacea* Kraatz, 1887
**Melolontha guttigera* Sharp, 1876
**Melolontha hippocastani* Fabricius, 1801 
**Melolontha incana* Motschulsky, 1853
**Melolontha insulana* Burmeister, 1939
**Melolontha japonica* Burmeister, 1855
**Melolontha kraatzi* Reitter 1906
**Melolontha melolontha* (Linnaeus, 1758) 
**Melolontha papposa* Illiger, 1803
**Melolontha pectoralis* Megerle von Mühlfeld, 1812 
**Melolontha rubiginosa*
**Melolontha rufocrassa* Fairmaire, 1889
**Melolontha satsumaenis* Niijima & Kinoshita
**Melolontha virescens* (Brenske, 1896)

## Notas
Xilomanano

O **xilomanano** é unha molécula anticonxelante, que se encontra no escaravello de Alasca tolerante á conxelación *Upis ceramboides*.  A diferenza das proteínas anticonxelantes, o xilomanano non é unha proteína senón unha combinación dun azucre oligosacárido (con manosa e xilosa) e un ácido graxo que se encontra na membrana celular. Como tal, espérase que funcione de maneira distinta que as proteínas anticonxelantes e crese que o fai incorporándose directamente na membrana celular e impedindo a conxelación da moléculas de auga dentro da célula.

O xilomanano tamén se encontra na alga vermella *Nothogenia fastigiata* (da familia Scinaiaceae). A fracción F6 do xilomanano sulfatado de *Nothogenia fastigiata* inhibe a replicación de varios virus, incluíndo o virus do Herpes simplex tipos 1 e 2 (HSV-1, HSV-2), o citomegalovirus humano (HCMV, HHV-5), o virus respiratorio sincitial (RSV), o influenzavirus A, influenzavirus B, virus Junin e Tacaribe, virus da inmunodeficiencia simia e (feblemente) os virus da inmunodeficiencia humana tipos 1 e 2.

## Notas
Pintor de Columbus

O **pintor de Colón** ou **de Columbus** (na investigación en inglés referido como *Columbus Painter*) foi un antigo pintor de vasos corintio no estilo de figuras negras; o seu verdadeiro nome é descoñecido. Estivo activo durante o período de transición entre a orientalización da pintura de vasos e a figura negra propiamente dita (*ca*. 640–625 a. C.). Foi alumno do Pintor de Palermo 489 e, á súa vez, mestre do Pintor Chimaira e, polo tanto, unha grande influencia no Grupo Chimaira dominado por este último. Os seus poderosos leóns son característicos. Pintou especialmente *aryballoi* (aríbalos).

## Notas 
## Véxase tamén 
* Pintura da Grecia antiga
* Cerámica da Grecia antiga / Cerámica grega

### Bibliografía 
* Thomas Mannack : *Griechische Vasenmalerei.* *Eine Einführung* . Theiss, Stuttgart 2002, p.&nbsp;101 .