open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Niya

miniatura|300px|Localización dos principais xacementos da Anatolia hitita

**Niya** foi un principado de Siria, situado ao sur de Alepo, xeralmente identificado con Qalat al-Mudiq, a beiras do Orontes e fronteirizo con Alalakh.

Foi vasalo dos reis de Iamkhad (Alepo). Sobre o -1500 foi sometido por Mitanni, que se impuxo a Iamkhad. Poucos anos despois, sobre -1485 a rexión foi sometida por Exipto (Tuthmosis III).

Sobre o -1340 Suppiluliumas I, rei hitita, fixo a súa primeira expedición a Siria. Addu-Nirari de Nuhase occidental, vasalo exipcio, opúxose ao rei hitita e formou unha coalición con Itur-Addu rei de Mukish (Alalakh) e Aki-Tesup rei de Niya, e xuntos atacaron a Ugarit, o rei da cal Niqm-Addu II, non quixera participar na loita contra os hititas. Os ataques continuados de Alalakh-Mukish, Niya e Nuhase sobre Ugarit obrigaron ao rei Niqm-Addu II a declararse vasalo do rei hitita. Suppiluliumas enviou tropas que expulsaron os atacantes e, ao mesmo tempo, capturou Alalakh. Pouco despois sometéuselle Takuwa, titulado polos hititas "rei de Niya", irmán de Aki-Tesup de Niya, que probabelmente gobernaba algún distrito como vasalo de seu irmán; ao seu retorno o seu irmán, fiel aos exipcios, confiscoulle os territorios que posuía e os líderes do reino, Hesmiya, Habahi, Birriya e Nirwabi, mobilizaron as súas forzas e uníronse ás do denominado rei de Arahati, Akiya, probabelmente destronado e en guerra, e xuntos conquistaron a cidade de Arahati para despois utilizar as forzas combinadas para formar unha coalición contra os hititas. Pero Suppiluliumas derrotounos e fíxoos prisioneiros a todos e levounos cara Hatti cando volveu.

Despois da vitoria sobre Niya, dirixiuse ao sur, en dirección a Qatna. Niya foi incorporada ao reino de Khalap creado para un fillo do rei hitita.
Barattarna

**Barattarna** (Paratarna : "*gran sol*"), foi rei de Mitanni, o terceiro dos coñecidos, e reinou probabelmente preto do -1500.

## Traxectoria
É coñecido por unha inscrición atopada en Nuzi e por outra do rei Idrimi de Alalakh. Expandiuse ao oeste e dominou Emar e o reino de Alepo (Iamkhad); o rei Idrimi de Alalakh converteuse no seu vasalo; despois sometéronse os rei de Kizzuwatna e de Arrapha; para o -1500 dominaba sobre Asiria. É posíbel que fose o rei de Naharina (nome segundo os exipcios), que sobre o -1482 se enfrontou cos exipcios como poder protector dunha coalición de principados sirios aliados encabezada por Qadesh, que impuxo a hexemonía de Mitanni na rexión.

Crese que o sucedeu Parsatatar.
Radio Oleiros

**Radio Oleiros** é unha emisora municipal de radio de Oleiros, membro de EMUGA, realizou a súa primeira emisión o 25 de xullo de 1980 como **Radio As Mariñas**, é a máis antiga das emisoras municipais galegas aínda que tan só emitiu durante 70 minutos, ata que a Garda Civil entrou nos estudios para precintar os equipos. En 1987 volveu emitir xa co nome actual, pódese escoitar en toda a área metropolitana da Coruña.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web oficial
Besarabia

A **Besarabia** é unha rexión histórica que se localiza na Europa Oriental, o seu territorio distribúese entre Moldova, Romanía e a Ucraína. Limita co río Dnister ao norte e ao leste, co río Prut ó oeste, o Mar Negro a suroeste e o río Kiliya ó sur.
Bucovina

A **Bucovina** (ucraíno: *Буковина*, *Bukovyna*; romanés: *Bucovina*; alemán e polaco: *Bukowina*) ou **Bukovina**, é unha rexión da Europa centreoriental, situada entre a rexión histórica de Galitsia e a rexión de Moldova, que formou unha provincia do Imperio Austrohúngaro, na actualidade atópase dividida entre a Ucraína e a Romanía.

## Notas
Dobruia

A **Dobruia** ou **Dobruxa** (en romanés *Dobrogea* en búlgaro *Добруджа*) é unha rexión histórica dos Balcáns actualmente dividida entre a Romanía e Bulgaria. Sitúase entre o río Danubio e o Mar Negro, incluíndo o Delta do Danubio.
miniatura|300px|Mapa da Dobruxa setentrional (en territorio romanés) en laranxa e a meridional (en territorio búlgaro) en amarelo.
A rexión atópase dividida na Dobruia Setentrional (integralmente na Romanía) e a Dobruxa Meridional, en gran parte do territorio búlgaro, e nunha pequena porción da Romanía, chamada *Cuadrilátero de Silistra*.

As principais localidades da Dobruxa son Constanța, Mangalia e Tulcea na Romanía; e Tutrakan (Тутракан) e Silistra (Силистра) en Bulgaria.
Gran Romanía

miniatura|300px|A Gran Romanía (1918 - 1940)

A **Gran Romanía** (en romanés, *România Mare*) é un termo usado xeralmente para facer referencia ó territorio da Romanía no tempo de entreguerras (1918 a 1940), sendo a maior extensión xeográfica acadada por Romanía na súa historia.

Actualmente é un concepto xeopolítico do nacionalismo romanés que designa un suposto estado romanés que incluiría todas as rexións de fala romanesa. Neste concepto, estarían incluídas Transilvania, Valaquia, a Dobruxa (estas tres compoñen a República de Romanía dende 1947), máis Moldova, Besarabia e Bucovina, superpostas á antiga provincia romana de Dacia. Actualmente, a rexión romanófona está dispersa entre Romanía propiamente dita, e a república ex-soviética de Moldova  xunto con minorías étnicas da Ucraína e  Hungría.

O Banato, rexión outrora gobernada por romanos está hoxe repartida entre Hungría, Romanía e Serbia, é xeralmente deixase fóra da idea da Gran Romanía por non presentar unha gran porcentaxe de poboación de orixe romanesa.

A "Gran Romanía" e hoxe unha proposta defendida por partidos e movementos nacionalistas da Romanía e da Moldova, que buscan a unificación destes dous países.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nacionalismo romanés
Partido Popular Alemán

O **Partido Popular Alemán** (en alemán: **Deutsche Volkspartei**, **DVP**) foi un partido liberal nacionalista fundado por membros do vello Partido Liberal Nacional ao formarse a República de Weimar. Dirixido por Gustav Stresemann gradualmente dirixiuno cara a unha cooperación cos partidos do centro e a esquerda, despois da súa morte en 1929 o partido adoptou posicións máis á dereita. O DVP aceptou a forma republicana de goberno malia que entre boa parte dos seus militantes o sentimento monárquico tiña gran peso e opúxose ao Tratado de Versalles. En 1933 as autoridades nazis disolveron o partido.
## Eleccións 
* 19 de xaneiro 1919: 4,4% - 19 escanos 
* 6 de xuño 1920: 13,9% - 62 escanos
* 4 de maio 1924: 9,2% - 45 escanos
* 7 de decembro 1924: 10,1% - 51 escanos
* 20 de maio 1928: 8,7% - 45 escanos
* 14 de setembro 1930: 4,7% - 30 escanos
* 31 de xullo 1932: 1,2% - 7 escanos
* 6 de novembro 1932: 1,9% - 11 escanos
* 5 de marzo 1933: 1,1% - 2 escanos
Centeais, Veiga, A Pobra do Brollón

**Centeais** é o lugar máis poboado da parroquia de Veiga, no concello lugués da Pobra do Brollón. En 2008 tiña 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).

Aínda que forma parte de Veiga, os seus veciños realizan os trámites relixiosos en Piño pola súa proximidade a esta parroquia.

O topónimo *Centeais* alude a terras de centeo polo que cabe deducir que noutras épocas eran amplos os cultivos do cereal nesta zona. Este lugar é famoso na zona por unha lenda chamada "lenda dos lobos".

Está situado a 423 m de altitude.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Veiga 
### Parroquias da Pobra do Brollón
Linguas bálticas

miniatura|Dsitribución das linguas bálticas.
As **linguas bálticas** son un grupo de linguas relacionadas pertencentes á familia das linguas indoeuropeas e faladas nas beiras orientais do mar Báltico no norte de Europa. O grupo lingüístico adoita ser dividido en dous grupos: **báltico occidental**, ao que pertencen só linguas extinguidas, e o **báltico oriental**, no cal se atopan as únicas dúas linguas sobreviventes: o lituano e o letón. Aínda que están relacionadas, os vocabularios do lituano o letón difiren bastante e son inintelixibles. O antigo prusiano, hoxe extinguido, considerábase a lingua báltica máis arcaica.

## Divisións 
**Linguas bálticas occidentais**:
* Galindiano †.
* Prusiano antigo †.
* Sudoviano (Iotvinxiano) †.
* Escalviano † 
**Linguas bálticas orientais**:
* Curoniano (case extinto) — *adoita considerarse como báltico occidental*.
** Neo curoniano (practicamente extinto; *status disputado como báltico oriental / occidental*)
* Letón (~3 millóns de falantes (~1.6 nativos falantes, 800 mil. rusos falantes de letón, outros 600 mil. falantes ))
** Latgaliá (150 mil. falantes) — *acostuma considerarse un dialecto do letón*
* Lituano (~3.9 millóns de falantes)
** Samoxiciano — *adoita considerarse un dialecto do lituano*
* Seloniano †
* Xemigaliano †
*(*†*—Lingua extinguida)*

## Véxase tamén
Correo Ultramarino A Coruña-Montevideo

O **Correo Ultramarino A Coruña-Montevideo** foi un servizo de correo marítimo regular, trimestral primeiro e bimestral a partir de 1778, entre as cidades da Coruña e Montevideo polo Marqués de Grimaldi e que comezou en 1767 para cubrir as necesidades postais de España con América do Sur seguindo o modelo do Correo Ultramarino A Coruña-A Habana estabelecido en 1763.
A primeira fragata en cubrir o servizo foi *La Princesa* que levantou a áncora da Coruña o 15 de decembro de 1767, partiu en viaxe de regreso o 18 de xuño de 1768 e atracou na cidade herculina o 24 de setembro de 1768. Outras fragatas que fixeron o percorrido foron *La Diana*, *La Diligencia*, *La Nueva Cantabria*, *El Patagón* e *El Tucumán*.
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Domingo de Basavilbaso
Correo Ultramarino A Coruña-A Habana

O **Correo Ultramarino A Coruña-A Habana** foi un servizo de correo regular, mensual, entre A Coruña e A Habana establecido en 1763 como consecuencia da organización do correo entre España e América establecida polo marqués de Grimaldi. O servizo cubría o norte das posesións españolas mentres que para o sur se estableceu o Correo Ultramarino A Coruña-Montevideo en 1767.
Pepi II

dereita|miniatura|200px|Restos da pirámide de Pepi II
**Pepi II Neferkare**, nado no 2278 a.C. e finado no 2184 a.C., foi un faraón exipcio.

## Traxectoria 
Fillo de Pepi I accedeu ao trono con apenas 10 anos trala morte prematura do seu medio irmán Merenre. Foi o último faraón da dinastía VI.

Enterrouse nunha pirámide situada en Saqqara meridional, como o seu pai. Esta pirámide, ben conservada, escavouna Gustave Jéquier.

## Titulatura
Bloque dos Refuxiados e Expatriados

O **Bloque dos Refuxiados e Expatriados** (en alemán: **Block der Heimatvertriebenen und Entrechteten**, **BHE**) foi un partido político alemán que se fundou en 1950 para representar os intereses dos alemáns expulsados dos países do leste despois da derrota alemá na segunda guerra mundial. Nas eleccións de 1953 obtivo o 5.9% dos votos e 27 escanos no Bundestag e participou no goberno de Konrad Adenauer con dous ministros, en setembro de 1955 os dous ministros e cinco deputados máis pasan á CDU e o BHE pasa á oposición.
Nas eleccións de 1957 obtivo o 4.7% dos votos e quedou fóra do Bundestag. En 1961 uniuse co Partido Alemán para formar o Partido Panalemán. Ideoloxicamente, aínda que a nivel local, pactou tanto co SPD como coa CDU, o partido era conservador e unha parte dos seus cadros dirixentes proviñan do Partido Nazi como os seus dous ministros.
Secuencia fílmica

Nun filme, unha **secuencia** é unha serie de planos continuos que forman unha unidade narrativa, normalmente conectadas pola mesma localización ou polo mesmo tempo. A análise das secuencias é un dos exercicios básicos para aprender a ler un filme. Unha secuencia particularmente longa e filmada nun só plano denomínase plano secuencia
Subdivisións de Romanía

Conforme á súa constitución, Romanía está dividida administrativamente en comunas, poboacións e condados. Abrangue 41 condados (*judeţe*) e mais a súa capital , Bucarest. Estes 41 condados están divididos en 2827 comunas (áreas rurais), 103 cidades e 211 poboacións (áreas urbanas).

Romanía estivo dividida historicamente en tres rexións: Valaquia, Transilvania e Moldova. Actualmente, segundo a constitución, o estado está dividido en 8 rexións de desenvolvemento.

Abaixo de todo están as aldeas, un total de 13.092 aldeas, que non teñen administración especial de seu, a excepción de Bucarest, que posúe sectores con poder administrativo.

[miniatura|dereita|Mapa administrativo da Romanía: [Transilvania está en verde, Valaquia en azul, a rexión da Moldova en vermello e Dobruxa en amarelo]]

## Rexións históricas 
A Romanía é unha nación composta de catro grandes rexións históricas, Transilvania, Valaquia, Moldova e Dobruxa, que á súa vez se poden dividir noutras. Estas son:
* Dobruxa
** Dobruxa Setentrional
** Cadrilater (Dobruxa Meridional)
* Moldova
** Moldova en si
** Besarabia
** Budzhak
** Bucovina
* Transilvania
** Transilvania en si
** Banato (tamén parte da rexión histórica de Partium)
** Crişana (tamén parte da rexión histórica de Partium)
** Maramureş (tamén parte da rexión histórica de Partium)
* Valaquia
** Muntenia
** Oltenia

[miniatura|centro|500px|As tres rexións históricas entre [1793 e 1812.]]

## Rexións de desenvolvemento 
Estatisticamente, Romanía está dividida en oito rexións, constituíndo as NUTS de nivel II. Estas son:
* RO1 – Macroregiunea 1:
** Nord-Vest – RO11; 6 condados; 2.737.400 habitantes; 34.159&nbsp;km²
** Centru – RO12; 6 condados; 2.638.809 habitantes; 34.100&nbsp;km²
* RO2 – Macroregiunea 2:
** Nord-Est – RO21; 6 condados; 3.836.875 habitantes; 30.949&nbsp;km²
** Sud-Est – RO22; 6 condados; 2.932.124 habitantes; 35.770&nbsp;km²
* RO3 – Macroregiunea 3:
** Sud – RO31; 7 condados; 3.458.759 habitantes; 34.450&nbsp;km²
** Bucureşti-Ilfov – RO32; 1 condado máis Bucharest; 2.198.285 habitantes; 1.821&nbsp;km²
* RO4 – Macroregiunea 4:
** Sud-Vest – RO41; 5 condados; 2.394.895 habitantes; 31.211&nbsp;km²
** Vest – RO42; 4 condados; 1.958.648 habitantes; 32.028&nbsp;km²

## Condados de Romanía 
Romanía atópase dividida administrativamente en 41 *judeţe* (provincias), máis o municipio (*municipiu*) de Bucarest, a capital, constituíndo as NUTS de nivel 3.

Estes 41 *judeţe* son divididos en 2.827 comunas (*comune* - para áreas rurais), 211 cidades (*oraşe* - para áreas urbanas) e 103 municipios (*municipii* - para grandes áreas urbanas). Na Romanía, o *status* de municipio é dado só a grandes cidades.

Os condados actuais son (en orde alfabética):

## Notas
Cruceiro Lepanto

O '*cruceiro *Lepanto''''' foi un cruceiro da armada española. Construíuse en Cartaxena, botouse en 1893, e serviu de escola de Aplicación e Escola de Torpedistas. Con 4.664 toneladas de desprazamento, estaba preparado para unha tripulación de 420 homes. Era un barco xemelgo do cruceiro Reina Regente pero de fabricación española e de moita menor calidade. Foi dado de baixa en 1910.
esquerda|miniatura|Perfil do  co seu aspecto en 1908.
Cruceiro Carlos V

O **Carlos V** foi un cruceiro acoirazado da armada española. Tiña unha eslora de 116 metros, manga de 20,42 metros e unha tripulación de 590 homes. Recibiu o seu nome do sacro-emperador Carlos V.
## Características
miniatura|esquerda|Perfil do *Carlos V* co seu aspecto en 1910.

Construíuse en Cádiz, e botouse o 12 de marzo de 1895 pero non se entregou á armada ata xuño de 1897 e non tivo tempo de participar na Guerra do 98 e formou parte da Escuadra de Reserva. Desde 1915 foi Escola de Torpedistas e Electricistas. Foi dado de baixa en 1928 e despezado en 1931.
Cruceiro Reina Mercedes

O '*cruceiro *Reina Mercedes*** foi un cruceiro da armada española construído en Cartaxena e botado o 12 de setembro de 1887. Participou na campaña de Melilla de 1893; desde 1896 tiña base en Cuba, durante a Guerra do 98 participou na defensa de Santiago de Cuba e foi afundido coa súa tripulación, dous canóns da súa artillaría foran desmontados para montar unha batería en terra e os americanos despois da rendición da cidade reflotaron o navío que foi levado en 1912 á Academia Naval de Annapolis e estivo en servizo na armada estadounidense ata 1957 como **USS Reina Mercedes*' servindo como barco residencia de cadetes.
esquerda|miniatura|O cruceiro Reina Mercedes medio afundido.
Sultana

O ***Sultana*** foi un barco de vapor construído en 1863 en Cincinnati que servía no río Mississippi e que foi destruído nunha explosión provocada por unha caldeira en mal estado o 27 de abril de 1865, constituíndo o maior desastre marítimo da historia dos Estados Unidos con 1.700 mortos dos 2.400 pasaxeiros que levaba a bordo. O Sultana transportaba soldados da Unión procedentes de campos de prisioneiros confederados. Aínda que o barco tiña unha capacidade legal de 376 pasaxeiros e ía sobrecargado de pasaxeiros, o peso era o correcto.miniatura|O lume devasta o *Sultana*.|centro

## Véxase tamén
Partido Democrático Alemán

O **Partido Democrático Alemán** (en alemán: **Deutsche Demokratische Partei**, **DDP**) foi un partido político alemán formado ao comezo da República de Weimar ao unirse o Partido Progresista Popular e o sector de esquerda do *Partido Liberal Nacional* en 1919 representando aos liberais de esquerda e que foron xunto co SPD o partido que máis pulou polo mantemento da forma de goberno democrática e republicana. Formou parte do primeiro goberno de Weimar e aínda que dimitiron como protesta polo Tratado de Versalles ao pouco volveron ao goberno. Os seus líderes foron Walther Rathenau, Eugen Schiffer, Otto Preuss, Otto Gessler e Erich Koch-Weser, e entre os membros máis coñecidos do DDP pódense citar a Theodor Heuss, Albert Einstein, Thomas Mann, Ludwig Quidde e Max Weber.

En 1930 uniuse á Asociación Nacional do Reich, partido político que xurdira da nacionalista Jungdeutscher Orden, para formar o Partido do Estado Alemán que fracasou nas eleccións de 1930, o que provocou que tras a marcha da ANR o novo partido fora fundamentalmente o antigo DDP con outro nome. En 1933 xunto co resto dos partidos foi disolto polos nazis.

## Resultados electorais 
* 1919: 18.5%
* 1920: 8.3%
* 1924: 13.4%
* 1928: 12.1%
* 1930: 3.8%
* 1932: 1%
* 1933: 0.9%
Partido Alemán-Hannoveriano

O **Partido Alemán-Hannoveriano** (en alemán: **Deutsch-Hannoversche Partei**, **DHP**) foi un partido conservador alemán formado en 1869 en protesta pola anexión do Reino de Hannover por Prusia en 1866 e que pretendía a restauración da dinastía güelfa en Hannover. O partido mantivo unha ampla base electoral na provincia de Hannover durante o Imperio Alemán, co 38.8% dos votos en 1881 e o 13.5% en 1912. En 1933 as autoridades nazis prohibiron o DHP.
Economía de Angola

[miniatura|200px|left|Avenida 4 de Fevereiro en [Luanda, a capital de Angola.]]
O alto índice de crecemento da economía de Angola en anos recentes deveuse ós elevados prezos internacionais do petróleo. O país tornouse un membro da OPEP o 2006, e a súa produción diaria de petróleo atinxe os 1,65 millóns de barrís.) non é boa, o que pon de manifesto que a riqueza petrolera está concentrada nuns poucos membros da elite política, mentres que a maioría da poboación atópase sumida na máis absoluta pobreza. Mostra deste contraste, en 2009, a capital angolana (Luanda), superou a Tokyo como a cidade máis cara do mundo, mentres que dous terzos da poboación vivían con menos de dous dólares ao día.

Exceptuando os sectores de petróleo diamantes, os demais foron moi perxudiados polos 26 anos de guerra civil.

## Notas
Federación Luterana Mundial

A **Federación Luterana Mundial** (FLT) é unha asociación de igrexas nacionais e rexionais de tradición luterana, fundada en 1947 para coordinar as diferentes igrexas luteranas, a súa sede está na cidade suíza de Xenebra. A FLT agrupa a 140 igrexas e representa 66&nbsp;200&nbsp;000 fieis.

## Estrutura 
* Presidente: Mark S. Hanson
* Asemblea Xeral, xúntase cada seis anos. 
* Consello, responsable dos asuntos da FLT entre asembleas e elixe ao secretario xeral
* Secretario xeral:Ishmael Noko
Domingo de Basavilbaso

**Domingo de Basavilbaso de la Presa**, nado en Llodio (Áraba) o 1 de setembro de 1709 e finado en Bos Aires o 9 de maio de 1775, foi un comerciante de orixe vasca, emigrado a Bos Aires e que organizou o correo no vicerreinado do Río da Prata e tamén instalou o primeiro alxibe para purificar a auga en Bos Aires.

## Traxectoria 
De orixe bilbaína, Domingo de Basavilbaso marchou a América para traballar co negocio dun tío seu en Montevideo cando tiña dezaoito anos. Casou cunha crioula de Bos Aires, María Ignacia de Urtubia y Toledo en 1730, e estableceuse nesa cidade e accede á vida pública primeiro como alcalde do cabido (1736), e despois como síndico (1745) e rexedor (1767).

Por mor dos seus cargos viaxou por todo o Río da Prata que naquel entón carecía dunha rede de correos regular e Basavilbaso logrou autorización, en 1747, para establecer o correo entre Bos Aires e Potosí Por iso, é considerado o *pai do servizo de correo na Arxentina*.  Posteriormente estableceu o correo entre Bos Aires e Santiago de Chile.

En 1766 era un dos principais comerciantes da cidade; e en maio de 1767, coa organización do correo ultramarino establecido polo marqués de Grimaldi, Domingo é nomeado administrador do correo marítimo de Bos Aires que desde Montevideo traía o correo procedente de España do Correo Ultramarino A Coruña-Montevideo. Un paquebote unía estes dous portos cada tres meses, e unha vez separadas as cartas, expedíanse a través do Paraná até Santa Fe; cruzaban os Andes até Santiago de Chile; outras a través de Córdoba, chegaban a Potosí, A Paz ou Cuzco; ou  empregando corredoiras incas chegaban a Quito e polo Magdalena e despois a cabalo alcanzaban Cartaxena de Indias.

En 1771, retirouse e deixou o posto a seu fillo Manuel que edificou a Casa de Correos de Bos Aires.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Correo Ultramarino A Coruña-Montevideo
David López Goyanes

**David López Goyanes**, nado na Pobra do Brollón o 31 de maio de 1958, é un político galego militante no PPdeG.

## Traxectoria 
É ferroviario de profesión. Foi alcalde da Pobra do Brollón entre 2005 e 2007, posto ó que accedeu á metade da lexislatura para substituír o seu compañeiro de partido Manuel Casanova Pérez, logo de dimitir este último tras ser condenado por un delito de malversación de fondos públicos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais na Pobra do Brollón
Palacio da Zarzuela

O **Palacio da Zarzuela** é a residencia oficial do rei de España e a Familia Real e sede da Casa Real española; de propiedade estatal, o seu coidado e mantemento está ao cargo do Patrimonio Nacional. Está situada nas proximidades de Madrid, a entrada principal está no quilómetro 3.4 da estrada nacional N-VI.

Construíuse no século XVII por orde do Cardeal Infante Fernando, irmán do rei Filipe IV como sede de bailes e festas e foi reformado no século XVIII por orde de Carlos IV. Durante a Guerra Civil española foi case totalmente destruído quedando soamente a fachada, restaurado en 1959, converteuse en 1963 na residencia oficial do entón Príncipe de España, Xoán Carlos. En 1975 sufriu unha ampliación e creouse o actual salón de audiencias.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Familia real española
Partido Socialista Italiano

O **Partido Socialista Italiano** (PSI) foi un partido político socialista fundado en 1892, durante anos foi o principal partido italiano de esquerdas pero despois da segunda guerra mundial foi substituído en gran parte polo Partido Comunista Italiano escindido del en xaneiro de 1921. O PSI viuse envolto no escándalo da Tangentopoli que afectou fortemente a Benito Craxi, secretario xeral do PSI e o partido acabou disolvéndose en 1994.
## Traxectoria 
En Italia o movemento obreiro organizárase nunha manchea de asociacións cooperativas e ligas moi influídas polo anarquismo e o sindicalismo e non se formara un partido socialista unificado ata 1892 promovido por Filippo Turati, Claudio Treves e Leonida Bissolati e adopta o seu nome oficial en 1893. Os conflitos entre reformistas como Bissolati e Turati e maximalistas como Arturo Labriola, influído polo anarcosindicalismo ocasionaron constantes crises nos primeiros anos do partido, reformistas tiveron a maioría nos congresos de 1900 e 1902 pero que perderon no congreso de 1904. Con ocasión da anexión de Libia por Italia o PSI enfrontouse a unha crise profunda da cal saíron vencedores os maximalistas contrarios á anexión, agora dirixidos por Benito Mussolini e os reformistas son expulsados en 1912, formando o Partido Socialista Reformista Italiano, outra crise azoutou ao partido con ocasión da primeira guerra mundial entre belicistas e contrarios á participación de Italia na guerra, que se saldou coa expulsión en 1914 de Benito Mussolini, que contrariamente ás súas antigas posicións agora era un fervoroso defensor da guerra. No ano 1921 produciuse a escisión do Partido Comunista e en 1922 o sector reformista de Turati formou o Partido Socialista Unificado. Coa chegada do fascismo ao poder o PSI pasou á clandestinidade, organizándose no exilio. Durante a resistencia e o primeiro período republicano mantén unha política de alianzas cos comunistas, o cal causará a escisión dos socialdemócratas en 1947. A partir de 1957 o PSI comezou a alonxarse dos comunistas colaborando no goberno de centro esquerda a partir de 1963, o que lle supuxo a saída do sector máis á esquerda do partido que formou o Partido Socialista Italiano de Unidade Proletaria en 1964. En 1966 o PSI e o Partido Socialista Democrático Italiano unifícanse pero xa en 1969 racha o acordo. En 1976 o PSI, dirixido por Francesco de Martino vira cara a esquerda, deixa o goberno e anuncia que non participará en ningún goberno que non conte cos comunistas, o PSI retíralle a confianza a de Martino e elixe como secretario nacinal a Betino Craxi. En 1980 inaugúrase o pentapartido coa Democracia Cristiá, o PSDI, o PLI e o PRI que terá como primeiro ministro a Craxi en 1983.

## Notas
Bosnia

**Bosnia** pódese referir a:
* Bosnia e Hercegovina, un estado europeo actual
* Bosnia, unha rexión histórica dos Balcáns
* Federación de Bosnia e Hercegovina, un dos dous compoñentes de Bosnia e Hercegovina
* Guerra de Bosnia, conflito armado en Bosnia e Hercegovina enmarcado nas guerras iugoslavas 
* Provincia de Bosnia, unha provincia do Imperio Otomán (séculos XV ao XX)
* República Croata de Herzeg-Bosnia, estado non recoñecido que existiu de 1991 a 1994
Radio Fene

**Radio Fene** é unha emisora de radio municipal do concello de Fene. A súa primeira emisión realizouse o 27 de setembro de 1984, transmite nos 107.7 da FM e as súas emisións pódense escoitar tamén nos concellos de Ares, Ferrol, Mugardos, Narón e Neda. Ten 40 colaboradores e ten o seu estudio na Casa do Concello de Fene.

A emisora dependía ao primeiro do Servizo de Normalización Lingüística do concello e posteriormente creouse un organismo propio, o Padroado. Inda que solicitara unha concesión ao abeiro de diversas ordes do Ministerio de Cultura, non obtivo resposta e as autoridades ordenaron o peche da emisora, o cal non se produciu e a emisora seguiu a emitir.

## Ligazóns externas
*Web da emisora
Carlos Amil

**Carlos Amil Serantes**, nado na Coruña o 10 de maio de 1959, é un cineasta galego.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira no equipo de cine Imaxe, a finais da década de 1970. É un dos fundadores da empresa de vídeo Trama, canteira fundamental do audiovisual galego pola que pasaron entre outros Xavier Villaverde, Miguel Castelo, Pancho Casal, Mateo Meléndrez, Guillermo Represa, Xesús Vecino, Jorge Algora ou Suso Montero. Desta época cómpre salientar a súa colaboración como cámara nos traballos *Veneno Puro* e *Viuda Gómez*, de Villaverde, ou *Salvamento e socorrismo*, de Antón Reixa.

Contratado por VideoVoz Tv, foi un dos primeiros profesionais en traballar para a TVG en tarefas de director, realizador e montador en programas como *O monacato en Galicia*, ou *Lendas*. Tamén compartiu tarefas de guionista nalgúns deses programas.

Durante moitos anos desenvolveu un importante traballo pedagóxico como mestre de montaxe e de realización de cinema e televisión na Escola de Imaxe e Son da Coruña, formando equipo con nomes fundamentais do audiovisual galego como Manolo González, Daniel Domínguez, Ignacio Pardo, Pepe Coira ou Carlos Oro.

Dirixiu a película *Blanca Madison* no ano 2000. Rodou o filme *A casa da luz* (2008), adaptación da novela do mesmo título de Xabier P. Docampo, da que é guionista o propio director.

## Obra literaria 
### Narrativa 
* *Benaventurados os que aman*, 2005, Biblos Clube de Lectores.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Dicionario biográfico de Galicia*, Ir Indo Edicións, 2010-2011, Vigo.
Alfred Korzybski

**Alfred Korzybski**, nado en Varsovia o 3 de xullo de 1879 e finado en Lakeville (Estados Unidos de América) o 1 de marzo de 1950, foi un enxeñeiro, filósofo e lingüista polonés lembrado por desenvolver a teoría da semántica xeral.

## Traxectoria
Naceu en Varsovia cando Polonia pertencía ao Imperio Ruso, no seo dunha familia aristócrata e tradicional con antecedentes de matemáticos, enxeñeiros e científicos. Aprendeu polonés na casa, ruso na escola, e francés e alemán de neno con dúas profesoras. Estudou Enxeñaría na Universidade de Tecnoloxía de Varsovia.

Durante a primeira guerra mundial serviu como oficial de intelixencia no exército ruso, mais logo de ferir unha perna e ter outras lesións en 1916 mudouse a América do Norte, primeiro ao Canadá e despois aos Estados Unidos, para coordinar o envío de artillaría ao seu país. Deu unha serie de conferencias para emigrantes poloneses sobre o conflito bélico, promovendo a venda de bonos de guerra.

En xaneiro de 1919 casou coa pintora Mira Edgerly. Establecéronse nos Estados Unidos, e obtivo a dupla nacionalidade en 1940.

## Ideoloxía
A obra de Korzybski culminou na fundación da teoría da semántica xeral, desenvolvida na súa obra *Science and Sanity* (1933). En 1938 Korzybski fundou o Instituto de Semántica Xeral, que dirixiu até o seu falecemento. A esencia da obra de Korzybski é a declaración de que o ser humano está limitado no seu coñecemento pola estrutura do seu sistema nervioso e pola estrutura das súas linguas. O ser humano non pode experimentar o mundo directamente, senón a través das súas abstraccións (impresións non verbais procedentes do sistema nervioso e indicadores verbais procedentes da lingua). Por veces as percepciónss e a lingua confunden o home, que cre que son os feitos cos que debe lidar. Defendeu os beneficios de adestrar a toma de consciencia da abstracción a través de técnicas obtidas no estudo da matemática e a ciencia.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Juan José Ballesta

**Juan José Ballesta**, nado en Madrid o 12 de novembro de 1987, é un actor español.

## Traxectoria 
Comeza a súa carreira aos nove anos como actor cun pequeno papel na serie *Querido maestro*, onde traballou ó lado de actores como Imanol Arias, Emma Suárez, Jesús Bonilla ou Ana Duato.

Algo máis tarde viría o seu primeiro papel en cine, ás ordes de Achero Mañas en *El Bola* (2000), película que lle deu unha grande fama, ademais dun Premio Goya ó mellor actor revelación e lle abriu as portas para protagonizar moitas outras películas de éxito. Cabe destacar entre elas *El viaje de Carol* (2002), de Imanol Uribe; *Planta Cuarta* (2003), de Antonio Mercero ou a máis recente *Siete Vírgenes* (2005), de Alberto Rodríguez.

Interveu ademais na serie de televisión *Compañeros*, de Antena 3.

## Filmografía 
### Cinema 
### Curtametraxes 
### Televisión 
## Premios 
* Premios del Círculo de Escritores Cinematográficos
** 2001: Mellor Actor por El Bola, de Achero Mañas.
** 2001: Nomeamento a Mellor Actor Revelación por El Bola, de Achero Mañas.
* Premios Fotogramas de Plata
** 2006: Nomeamento a Mellor Actor de Cine por Siete Vírgenes, de Alberto Rodríguez.
* Premios Goya:
** 2001: Mellor Actor Revelación por El Bola, de Achero Mañas.
** 2006: Nomeamento a Mellor Actor por Siete Vírgenes, de Alberto Rodríguez.
* Festival Internacional de Cine de Donostia - San Sebastián.
** 2006: Mellor Actor por Siete Vírgenes, de Alberto Rodríguez.
* Unión de Actores 
** 2001: Mellor Actor Revelación por El Bola, de Achero Mañas.
María Emilia Casas

**María Emilia Casas Baamonde**, nada en Monforte de Lemos en 1950, é unha maxistrada galega.

## Traxectoria 
É catedrática de Dereito do Traballo e da Seguridade Social na Universidade Complutense de Madrid. Foi nomeada maxistrada do Tribunal Constitucional en decembro do 1998, sendo o membro máis novo en acceder ao mesmo. En xuño do 2004 foi nomeada presidenta do Tribunal Constitucional, posto no que permaneceu ata 2011. Foi a primeira muller que o presidiu.

## Recoñecementos 
Foi Medalla de Ouro de Galicia en 2018.

Foi nomeada doutora honoris causa pola Universidade Carlos III de Madrid en 2012, pola Universidade de Santiago de Compostela en 2021, dado o compromiso de María Emilia Casas coa universidade e coa sociedade “especialmente a través da defensa da democracia e das súas institucións, dos valores da xustiza e da igualdade entre o home e a muller en todos os ámbitos do desenvolvemento da persoa”, e en 2022 pola Universidade de Málaga, que recoñece na súa figura “a una mujer que ha logrado hacer camino y que nunca ha dejado de andar”.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
*"Una monfortina de pro" *La Voz de Galicia*, 16/06/2004 .
XIV edición dos Premios Goya

A cerimonia de entrega da **XIV edición dos Premios Goya** tivo lugar no Auditorio de Barcelona o 29 de xaneiro de 2000, sendo arestora (2010) a única ocasión en que se celebrou lonxe de Madrid. A gala, dirixida por Rosa Vergés, foi presentada por Antonia San Juan, candidata a un Goya esa mesma noite por *Todo sobre mi madre*.

*Mellor película: *Todo sobre mi madre*.
*Mellor director: Pedro Almodóvar por *Todo sobre mi madre*.
*Mellor director novel: Benito Zambrano (*Solas*).
*Mellor interpretación feminina protagonista: Cecilia Roth por *Todo sobre mi madre*.
*Mellor interpretación masculina protagonista: Francisco Rabal por *Goya en Burdeos*.
*Mellor interpretación feminina secundaria: María Galiana por *Solas*.
*Mellor interpretación masculina secundaria: Juan Diego por París-Tombuctú*.
*Mellor actriz revelación: Ana Fernández por *Solas*.
*Mellor actor revelación: Carlos Álvarez-Novoa por *Solas*.
*Mellor guión orixinal: *Solas* (Benito Zambrano).
*Mellor guión adaptado: *A lingua das bolboretas* (Rafael Azcona).
*Mellor dirección de produción: *Todo sobre mi madre* (Esther García).
*Mellor fotografía: *Goya en Burdeos* (Vittorio Storaro).
*Mellor montaxe: *Todo sobre mi madre* (José Salcedo).
*Mellor música orixinal: *Todo sobre mi madre* (Alberto Iglesias).
*Mellor dirección artística: *Goya en Burdeos* (Pierre-Louis Thevenet).
*Mellor deseño de vestiario: *Goya en Burdeos* (Pedro Moreno).
*Mellor maquillaxe e peiteado: *Goya en Burdeos* (José Quetglas, Susana Sánchez e Blanca Sánchez).
*Mellor son: *Todo sobre mi madre* (Miguel Rejas, José Antonio Bermúdez e Diego Garrigo).
*Mellores efectos especiais: *Nadie conoce a nadie* (Raúl Romanillos, Manuel Horrillo, José Núñez e Emilio Ruiz).
*Mellor película de animación: *Goomer* (Sogedasa).
*Mellor curtametraxe de ficción: *Siete cafés por semana* (Juana Macías Alba).
*Mellor curtametraxe documental: *Lalia* (Sílvia Munt).
*Mellor curtametraxe de animación: *Los girasoles* (Manuel Lagares e José Lagares).
*Mellor película europea: *La vita è bella* (Roberto Benigni).
*Mellor película estranxeira de fala hispana: *La vida es silbar'' (Fernando Pérez).
* Goya de honra: Antonio Isasi-Isasmendi (director e produtor).
XV edición dos Premios Goya

A cerimonia de entrega da **XV edición dos Premios Goya** tivo lugar no Palacio Municipal de Congresos de Madrid o 3 de febreiro de 2001. Foi dirigxida por Juan Luis Iborra e Yolanda García Serrano e presentada por tres parellas de actores: María Barranco e José Coronado; Loles León e Imanol Arias; Concha Velasco e Pablo Carbonell.

*Mellor Película: *El Bola*.
*Mellor Director: José Luis Borau por *Leo*.
*Mellor Director Novel: Achero Mañas (*El Bola*).
*Mellor interpretación feminina protagonista: Carmen Maura por *La comunidad*.
*Mellor interpretación masculina protagonista: Juan Luis Galiardo por *Adiós con el corazón*.
*Mellor interpretación feminina secundaria: Julia Gutiérrez Caba por ''You're the One (una historia de entonces)*.
*Mellor interpretación masculina secundaria: Emilio Gutiérrez Caba por *La comunidad*.
*Mellor actriz revelación: Laia Marull por *Fugitivas*.
*Mellor actor revelación: Juan José Ballesta por *El Bola*.
*Mellor guión orixinal: *El Bola* (Achero Mañas e Verónica Fernández).
*Mellor guión adaptado: *Lázaro de Tormes* (Fernando Fernán Gómez).
*Mellor dirección de produción: *You're the One (una historia de entonces)* (Luis María Delgado).
*Mellor fotografía: *You're the One (una historia de entonces)* (Raúl Pérez Cubero).
*Mellor montaxe: *You're the One (una historia de entonces)* (Miguel González-Sinde).
*Mellor música orixinal: *Sei quen es* (José Nieto).
*Mellor canción orixinal: Manuel Malou por "Fugitivas" (de *Fugitivas*).
*Mellor dirección artística: *You're the One (una historia de entonces)* (Gil Parrondo).
*Mellor deseño de vestiario: *Lázaro de Tormes* (Javier Artiñano).
*Mellor maquillaxe e peiteado: *Besos para todos* (Romana González e Josefa Morales).
*Mellor son: *Calle 54* (Thom Cadley, Mark Wilder, Pierre Gamet, Martin Gamet, Dominique Henequin e Marisa Hernández).
*Mellores efectos especiais: *La comunidad* (Félix Bergés, Raúl Romanillos e Pau Costa).
*Mellor película de animación: *La isla del cangrejo* (Irusoín, SA).
*Mellor curtametraxe de ficción: *Pantalones* (Ana Martínez).
*Mellor película europea: *Dancer in the Dark* (Lars von Trier).
*Mellor película estranxeira de fala hispana: *Plata quemada'' (Marcelo Pyñeiro).
*Goya de honra: José Luis Dibildos (produtor e director).
Lingua armenia

O **armenio** (, *hayeren*) é unha lingua indoeuropea falada polo pobo armenio. Ó igual que o grego, é o único representante do grupo homónimo das linguas indoeuropeas. É a lingua oficial de Armenia. Historicamente, foi falada no Planalto Armenio pero no presente tamén é falada pola diáspora armenia. Existe documentación nesta lingua desde o século V d.C., escrita nun alfabeto propio, creado no ano 405 por Mesrop Mashtots.

O armenio é unha póla independente das linguas indoeuropeas. É suxeito de moito interese para os lingüistas polo seu distintivo desenvolvemento fonolóxico dentro da familia. O armenio amosa máis satemización que centumización, malia que non está clasificado dentro de ningún dos dous grupos. Algúns estudosos concluíron de xeito provisional que o armenio, o grego (Frixio), o albanés e as linguas indoiranias estaban dialectamente relacionadas unhas coas outras; dentro desta hipótese de grupo dialectal, o protoarmenio atópase entre o protogrego (subgrupo centum) e o protoindoiranio (subgrupo satem).

Armenia foi un país monolingüe entre o século II até o presente. A súa lingua ten unha longa e rica historia literaria, cunha tradución da Biblia datada do século V como o seu texto supervivente máis antigo. O seu vocabulario foi influído polas linguas iranias occidentais, particularmente o parto, e en menor grao polo grego, o persa e o árabe ó longo da súa historia. Existen dúas formas literarias estandarizadas da lingua, a oriental e a occidental, que son mutuamente intelixiles.

[miniatura|350px|Mapa dos [dialectos históricos do armenio|dialectos armenios a principios do século XX:

]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adjarian, Herchyah H. (1909) *Classification des dialectes arméniens, par H. Adjarian.* París: Honoro Champion.
* Clackson, James. 1994. *The Linguistic Relationship Between Armenian and Greek.* Londres: Publications of the Philological Society, No 30. (e Oxford: Blackwell Publishing)
* Holst, Jan Henrik (2009) *Armenische Studien.* Wiesbaden: Harrassowitz.
* Mallory, J. P. (1989) *In Search of the Indo-Europeans: Language, Archaeology and Myth.* Londres: Thames & Hudson.
* Vaux, Bert. 1998. *The Phonology of Armenian.* Oxford: Clarendon Press.
* Vaux, Bert. 2002. "The Armenian dialect of Jerusalem." in Armenians in the Holy Land. "Louvain: Peters.
### Outros artigos 
* Wikipedia en armenio
### Ligazóns externas 
* Recursos da lingua armenia
* O alfabeto armenio
Asturina

'''L'Asturina''' é unha bandeira, sen carácter oficial ningún, que representa a loita pola independencia de Asturias. Está formada pola Cruz da Vitoria, a mesma que aparece na bandeira oficial de Asturias pero sen o alfa e o omega, e unha estrela vermella, de cinco puntas, arriba á esquerda.

Esta bandeira é empregada polas organizacións nacionalistas asturianas en manifestacións e outros actos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Bandeira de Asturias
*Andecha Astur
*Darréu

### Ligazóns externas 
*Bandeiras do movemento nacionalista asturiano
Partido Laborista (Irlanda)

O **Partido Laborista** (en ; en ) é un partido socialdemócrata de Irlanda. Foi fundado en 1912 por James Connolly como a á política do sindicalismo irlandés. Na eleccións de 2011 tivo o 19,4% dos votos e ten 37 escanos no Dáil Éireann.

O Partido Laborista non se presentou de 1918 e 1921 polo que estivo fóra do parlamento durante os anos decisivos da loita pola independencia, o cal xunto ao catolicismo tradicional da sociedade irlandesa impediu que o conflito de clases tivera pouca importancia. En 1939 abandounou a súa pretensión de crear unha república de traballadores e intentou substituír o Fine Gael como principal partido da oposición, conseguindo nas eleccións de 1943 17 escanos. Nos anos 60 o Partido Laborista con Brendan Corish como líder tomou posicións máis á esquerda. O Partido Laborista formou parte do goberno irlandés en 1948-1951, 1954-1957, 1981-1987 e 1992-1997.
Radio Neria

**Radio Neria** é unha emisora de radio municipal de Corcubión, a súa primeira emisión foi o 16 de xuño de 1991.

Interrompeu a emisión en 1991 ata que recomezou en 1995. Posteriormente volveu pechar e no ano 2006 de novo volveu ao aire. No ano 2007 comeza de novo os movementos en Radio Neria, aparecendo no 2008 máis programas. Algúns destes son *Zona Dance*, *Estilo Libre*, *Conexión rock*, *Pensar e Soar*, *Realidade e Soños*, *O acantilado*, *Inversion Infinita*, *Musica sen Fronteiras*, *Fórmula Neria* ou *Neria deportiva*.

Na Costa da Morte sintonízase no 107.8 da fm.

## Ligazóns externas
*Blog da radio
Tarxeta de proximidade

[miniatura|dereita|Tarxeta intelixente sen contacto empregada para pagar o transporte público en [Helsinqui.]]
Unha **tarxeta de proximidade** é un pequeno dispositivo que inclúe un circuíto integrado, que pode ser lido de forma remota sen necesidade de contacto físico. Co termo tarxeta de proximidade podemos referirnos aos vellos dispositivos de 125 KHz ou ás novas tarxetas intelixentes por RFID, de 13.56&nbsp;MHz.

As tarxetas de proximidade teñen unha distancia de lectura de ata 5 centímetros, na maioría dos casos, permitindo ao usuario pasar a tarxeta diante do lector sen sacala da carteira, por exemplo. O prezo deste tipo de tarxetas é bastante baixo, entre un e dous euros (datos de 2007).

## Estándares
O estándar que define as características que deben ter as tarxetas de proximidade é o ISO 14443, do ano 2001. Define dous tipos de tarxetas sen contacto ("A" e "B"), permitidos para distancias de comunicación de ata 10&nbsp;cm. Houbo varias propostas para a ISO 14443 tipos C, D, E e F que aínda teñen que remata-lo proceso de estandarización. Un estándar alternativo de tarxetas intelixentes sen contacto é o ISO 15693, que permite a comunicación a distancias de ata 150&nbsp;cm. A este segundo tipo de tarxetas, que permiten distancias de lectura moito maiores que as das tarxetas de proximidade, acostuman a recibir o nome de tarxetas de proximidade.

## Comunicación co lector
O chip comunícase co lector de tarxetas mediante indución a unha taxa de transferencia de 106 a 848 Kb/s. As tarxetas de proximidade empregan un circuíto LC. Un indutor, un condensador, e unha bobina están conectados en serie. O lector de tarxetas presenta un campo que excita a bobina e carga o condensador, que transmite a enerxía ó indutor. Os lectores de tarxetas comunícanse coa tarxeta usando o protocolo Wiegand.

As primeiras tarxetas podían almacenar 26 bits de información. Segundo foi medrando a demanda, foi crecendo a capacidade de almacenar información, para poder ter un maior número de tarxetas distintas.

## Aplicacións
As tarxetas de proximidade poden almacenar unha pequena cantidade de información, que normalmente é empregada para almacenar unha clave que identifique ao seu propietario. Así, cada vez que o usuario pasase a tarxeta diante do lector, o sistema podería identificalo, sendo usado en sistemas de control horario e sistemas de autorización de accesos.

Tamén se está a usar para realizar pequenos pagos, como no transporte público. A seguinte táboa mostra distintos exemplos de tarxetas intelixentes usadas no transporte público.

## Véxase tamén
### OUtros artigos
* Tarxeta intelixente
* Tarxeta de banda magnética
Partido Laborista

**Partido Laborista** é o nome que levan ou levaron varios partidos políticos:

***Partido Laborista** (Reino Unido);
***Partido Laborista de Antiga** (Antiga e Barbuda);
***Partido Laborista Unido** (Armenia);
***Partido Laborista Australiano** (Australia);
***Partido Laborista de Barbados** (Barbados);
***Partido Laborista Democrático** (Barbados);
***Partido Laborista Canadense** (Canadá);
***Partido Laborista de Domicina** (Dominica);
***Partido Laborista de Fiji** (Fiji);
***Partido Laborista Unido de Granada** (Granada);
***Partido Laborista de Güiana** (Güiana);
***Partido Laborista** (Irlanda);
***Partido Laborista de Israel** (Israel);
***Partido Laborista de Malta** (Malta);
***Partido Laborista de México** (México);
***Partido Laborista de Nixeria** (Nixeria);
***Partido Laborista de Noruega** (Noruega);
***Partido Laborista de Nova Zelandia** (Nova Zelandia).
*Partido Laborista (Rusia)