Alberte de Saxonia-Coburgo e Gotha

**Alberte de Saxonia-Coburgo e Gotha**, de nome completo **Franz Karl August Albert Manuel von Sachsen-Coburg und Gotha**, nado en Coburgo o 26 de agosto de 1819 e finado no Castelo de Windsor, Inglaterra o 14 de decembro de 1861), foi o esposo e consorte da raíña Vitoria do Reino Unido. Foi o único cónxuxe dunha soberana británica reinante en recibir formalmente o título de príncipe consorte do Reino Unido. Logo da morte da raíña Vitoria en 1901, a Casa de Saxonia-Coburgo e Gotha sucede á Casa de Hannover no trono do Reino Unido.

## Traxectoria 
Alberte naceu no Schloss Rosenau, Coburgo, o 26 de agosto de 1819, sendo o segundo fillo do duque Ernesto I de Saxonia-Coburgo-Gotha e da princesa Luísa de Saxonia-Gotha-Altenburgo.

Tanto el como o seu irmán máis vello, Ernesto, pasaron os seus primeiros anos en próxima convivencia co turbulento matrimonio dos seus proxenitores, afectado maiormente polas notorias relacións adúlteras do seu pai; finalmente, terminaron divorciándose en 1826. A súa adorada nai, exiliada da Corte e á que estaba prohibido volver ver aos seus fillos debido ao seu romance e posterior matrimonio secreto cun barón alemán, morreu novo, con apenas 30 anos de idade, vítima de cancro, o 30 de agosto de 1831. Isto deixaría unha profunda pegada en Alberte, o cal defendería toda a súa vida a santidade dos votos matrimoniais.

Alberte e Ernesto recibiron unha boa educación, asistindo como outros príncipes á Universidade de Bonn. Alí, Alberte estudou Ciencias naturais, Economía, Política e Filosofía. Entre os seus mestres estaban Fichte e Schlegel. Ademais, estudou música e pintura, sendo excelente nos deportes, especialmente en esgrima.

A idea dun matrimonio entre Alberte e a súa prima Vitoria foi sempre desexada polo seu tío, o rei Leopoldo I de Bélxica, así como pola nai de Vitoria (e irmá de Leopoldo), a duquesa de Kent. Así, en maio de 1836, o duque de Saxonia-Coburgo e Gotha e os seus dous fillos visitaron o palacio de Kensington, onde vivía a princesa Vitoria de Kent, co propósito de que Alberte a coñecese.

A visita non agradou de ningún modo ao tío paterno de Vitoria, o rei Guillerme IV, quen desaprobaba este posible enlace da súa herdeira, pois consideraba un mellor candidato ao príncipe Guillerme Alexandre, segundo fillo do rei Guillerme II dos Países Baixos. Pero a princesa Vitoria sabía dos plans de Leopoldo, polo que as obxeccións de Guillerme foron por nada.

A princesa Vitoria, ao escribirlle ao seu tío Leopoldo, di que Alberte era "*extremadamente atractivo*" e agradécelle a "*perspectiva de gran felicidade que deches na persoa do meu querido Alberte. El posúe calquera calidade que me fan desexar unha perfecta felicidade*". As partes aínda non podían falar dun compromiso formal, pero en vista da situación podíase esperar que isto fose cuestión de tempo.

Despois de que Vitoria accedese ao trono, o 20 de xuño de 1837, as súas cartas mostraban o interese que tiña en que Alberte recibise a educación correspondente ao papel que ía desempeñar. No inverno de 1838-1839, o príncipe viaxou a Italia acompañado polo secretario persoal da raíña, o Barón Stockmar.

En outubro de 1839, Alberte e o seu irmán Ernesto volven visitar a raíña en Inglaterra, co obxectivo de formalizar finalmente o compromiso. A mutua inclinación e afecto entre ambos fixo que o desexo do enlace fose aceptado. Alberte e Vitoria quedaron comprometidos formalmente o 15 de outubro de 1839, e a raíña deu a súa declaración formal coas súas intencións de casar ao Consello Privado o 23 de novembro.

A parella contraeu matrimonio o 10 de febreiro de 1840 na Capela Privada do palacio de St. James, Londres. Catro días antes da voda, o 6 de febreiro, a raíña concedeulle ao seu futuro esposo o tratamento de *Alteza Real* e fíxolle membro do Consello Privado. Con todo, o Primeiro Ministro, Lord Melbourne, advertiu á raíña que o Parlamento non lle concederá ao seu esposo o título de "rei consorte".

Aparentemente o príncipe Alberte non desexou un título nobiliario británico, a diferenza do príncipe Xurxo de Dinamarca, esposo da futura raíña Ana, quen foi creado duque de Cumberland polo rei Guillerme III en abril de 1689. El escribiu: "*Aínda que como duque de Saxonia teña un lugar inferior, eu síntome moito máis alto deste xeito que como duque de York ou de Kent.*" Aínda que foi titulado formalmente como "*A súa Alteza Real o príncipe Alberte*", popularmente foi coñecido como "A súa Alteza Real o príncipe consorte" durante os seguintes 17 anos. O 25 de xuño de 1857, a raíña Vitoria concedeulle oficialmente o título de príncipe consorte.

A posición que o príncipe ocupaba no seu matrimonio, aínda que era moi importante, tamén lle causaba grandes dificultades, e durante a súa vida o xeito e o tacto con que actuou foi tristemente pouco apreciado. A vida pública do príncipe consorte non podía separarse da raíña, a cal maiormente estaba cansada dos seus compromisos reais. Ademais, tivo unha infortunada intromisión nos asuntos políticos, e o prexuízo que isto lle trouxo perseguiríao ata a súa morte.

O príncipe Alberte, home culto e de ideas liberais, probou estar cualificado para tomar o liderado en moitas reformas que o Reino Unido necesitaba desesperadamente nese momento. Tiña un especial interese na ciencia aplicada e na industria manufactureira. A grande exposición de 1851 foi orixinalmente unha suxestión que el fixo á Sociedade de Artes, sendo o gran responsable deste evento coa súa intelixencia e grandes esforzos para que puidese realizarse.

Reorganizou a administración da Casa Real e o sistema de explotación das súas propiedades. Morreu prematuramente por mor de febre tifoide o 14 de decembro de 1861 no Castelo de Windsor.

## Legado 
miniatura|220px|Albert Memorial, Londres.
A dor de Vitoria pola perda do seu marido foi enorme e os sentimentos tépedos que o público anteriormente había sentido por Alberte foron substituídos por simpatía. A raíña usou negro en loito polo resto da súa vida, e os cuartos de Alberte en todas as súas casas foron mantidos do xeito que estaban, até mesmo con auga quente sendo traída de mañá e as toallas de liño sendo substituídas diariamente. Tales prácticas eran habituais nas casas dos ricos. Vitoria retirouse da vida pública e a súa reclusión corroeu algúns dos traballos do príncipe na súa tentativa de remodelar a monarquía como unha institución nacional que estabelece exemplos morais e políticos. Alberte é acreditado por presentar o principio de que a familia real británica debe permanecer por enriba da política. Vitoria apoiaba os *whigs* antes de se casar; por exemplo, no inicio de seu reinado conseguiu frustrar a formación dun goberno *tory* por sir Robert Peel ao se rexeitar a aceptar as substitucións que Peel quería facer nas súas damas de compañía.

O corpo de Alberte foi temporalmente enterrado na Capela de San Xurxo, Castelo de Windsor, até un ano despois da súa morte, cando foi trasladado para o Mausoleo Real en Frogmore, que foi completado só en 1871.
O sarcófago no que el e posteriormente a raíña foron enterrados foi esculpido nun gran bloque de granito. A pesar del ter petición que ningunha efixie súa fose erguida, varios monumentos públicos foron construídos por todo o país e no Imperio Británico. Os máis famosos son o Royal Albert Hall e o Albert Memorial en Londres. A abundancia de memoriais a Alberte foi tan grande que Charles Dickens unha vez dixo que procuraba unha "caverna inaccesible" para fuxir deles.

miniatura|esquerda|220px|Royal Albert Hall, Londres.
Todo tipo de obxectos foron nomeados en homenaxe ao príncipe, como o lago Alberte en África, a cidade de Prince Albert no Canadá e a Medalla Alberte entregada pola Real Sociedade de Artes. Catro rexementos do exército británico foron nomeados na súa homenaxe: os 11º Húsares do Príncipe Alberte, a Infantaría da Luz do Príncipe Alberte, o Propio Rexemento de Cabalaría Componenda do Príncipe Alberte e a Brigada de Rifles do Príncipe Consorte. El e Vitoria mostraron grande interese na década de 1850 en estabelecer e desenvolver Aldershot, Hampshire, como unha cidade de gornición. Eles construíron un pavillón real de madeira onde frecuentemente ficaban para inspeccionar o exército. Alberte estabeleceu e dotou a Biblioteca do Príncipe Consorte en Aldershot.

As biografías publicadas tras súa morte tipicamente eran ricos en eloxios. O *magnum opuxen* de cinco volumes escrito por Theodore Martin foi autorizado e supervisado pola raíña, e a súa influencia aparece en súas páxinas. Mesmo así, é un relato preciso e extenso.

## Matrimonio e descendentes 
Casou en 1840 no palacio de Saint James coa princesa Vitoria de Kent. Deste matrimonio naceron:

## Títulos e distincións 
### Títulos 
* **1819-1826:** A súa Alteza Serenísima o príncipe Alberte de Saxonia-Coburgo-Saalfeld, duque de Saxonia.
* **1826-1840:** A súa Alteza Serenísima o príncipe Alberte de Saxonia-Coburgoe e Gotha, duque de Saxonia.
* **1840-1857: **A súa Alteza Real o príncipe Alberte de Saxonia-Coburgo e Gotha, duque de Saxonia.
* **1857-1861:** A súa Alteza Real o príncipe consorte.

### Distincións 
* Cabaleiro da Orde da Xarreteira.
* Cabaleiro da Orde do Cardo.
* Cabaleiro da Orde de San Patricio.
* Gran Mestre da Orde do Baño.
* Cabaleiro Compañeiro da Orde da Estrela da India.
* Cabaleiro Gran Cruz da Orde de San Miguel e San Xurxo.
* Cabaleiro da Orde da Frecha Dourada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Casa de Saxonia-Coburgo e Gotha
* Vitoria do Reino Unido
* Royal Albert Hall