open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Leicester City F.C.

O **Leicester City Football Club**, tamén coñecido como **the Foxes** (do inglés: *os Raposos*), é un club de fútbol profesional inglés con sede no King Power Stadium de Leicester. Actualmente xoga na Premier League, á que chegaron como campións da Football League Championship na temporada 2013-14, no que supuxo o seu retorno á elite despois dunha década. O club foi fundado en 1884 como Leicester Fosse F.C., debido a que o seu terreo de xogo estaba preto de Fosse Road. En 1891 mudáronse a Filbert Street, alí foron elixidos para a Football League en 1894, adoptando o seu actual nome en 1919. No ano 2002 movéronse ao Walkers Stadium, o cal mudou o seu nome a King Power Stadium tras a chegada de novos propietarios ao club en 2011.

O Leicester gañou a Premier League 2015-16, no que supuxo o seu primeiro título da máxima categoría. Anteriormente a este fito, a súa mellor clasificiación fora un segundo posto en 1928-29. Alén diso, o club posúe sete títulos da segunda división, seis da Second Division e un da Championship, así como un da League One (terceira categoría). Máis aló da competición ligueira, o club gañou en tres ocasións a Football League Cup e foi subcampión da FA Cup outras catro, o que supón o récord de máis finais perdidas sen ter gañado o campionato.

## Xogadores 
### Cadro actual 
:*Actualizado o 25 de setembro de 2020.*

## Palmarés 
### Torneos nacionais 
**Ligas**
* **Premier League (1)**: 2015–16
* **Football League Championship (7)**: 1924–25, 1936–37, 1953–54, 1956–57, 1970–71, 1979–80, 2013–14
* **Football League One (1)**: 2008-09
**Copas**
* **Football League Cup (3)**: 1964, 1997, 2000
* **Community Shield (2)**: 1971, 2021

### Torneos rexionais 
* **War League South (1)**: 1942
* **Midland War Cup (1)**: 1941

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Merkur Spiel-Arena

O **Esprit Arena** é un estadio multifuncional localizado en DÜsseldorf, Renania do Norte-Westfalia, Alemaña. O estadio foi construído entre os anos 2002 e 2004 e inaugurouse o 10 de setembro de 2014. Ten unha capacidade de 54.600 espectadores e un teito móbil, o que fai que se poida abrir e pechar o teito do estadio segundo o tempo que faga. O estadio acolle os partidos que xoga como local o Fortuna Düsseldorf. No ano 2011, o Festival de Eurovisión tamén se celebrou aquí.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do estadio
Code Lyoko: Il ritorno della Fenice

***Code Lyoko: Il ritorno della Fenice*** (en galego, *O retorno do fénix)* é o terceiro libro da saga *Código Lyoko*, escrito por Jeremy Belpois (alias de Pierdomenico Baccalario). A súa lingua orixinal é o italiano. Saíu á venda o 21 de setembro do 2010 en España.

## Historia 
Tras a conquista de XANA (Odd), Ulrich e Yumi empezan a notar algo raro nel, pero non sospeitan nada. Grigory Nictapoulus atopa o supercomputador ao descubrir que Jeremy levara a Eva-XANA á fábrica. Hannibal o Meigo, o cal se atopaba no deserto levando a cabo carreiras de cabalos, recibe a noticia de que Grigory atopou o supercomputador e vai a Francia. O grupo terrorista Green Phoenix apodérase da fábrica. Aelita, xunto aos pais de Yumi, Odd, Jeremy e Ulrich (destes dous últimos só o pai) deciden aventurarse a entrar no Mirror e ver o diario de Franz Hopper. Walter Stern, o pai de Ulrich, lembra a súa traizón a Hopper e sendo dos homes de negro, corta a corrente da Ermida deixando a columna-escáner fundida, atrapando a Odd-XANA e a Yumi dentro do Mirror. Eva-XANA e Ulrich van á Primeira Cidade para descubrir algo máis sobre a arma, pero quedan atrapados polo secuestro de Jeremy por parte do Green Phoenix. É enviado a Lyoko, xa que se un adulto se virtualiza máis dun minuto no mundo virtual queda paralizado, conmocionado e en coma para sempre, xa que adquiren unha aparencia horrorosa debido aos seus fallos nas súas vidas. O Green Phoenix obriga a Jeremy a abrir a ponte que une á Primeira Cidade con Lyoko e así activa a arma oculta da Cidade: o *castelo escuro.* Por outra banda, XANA, que xa sae dos dous corpos, descobre que non pode ter o seu poder ao 100% porque descobre que quere ser humano. Pide axuda a Aelita para selo pero, ao rexeitalo, únese ao Green Phoenix.

Esta historia ocorre nunha liña temporal paralela, onde a volta ao pasado non existe.

## Personaxes novos 
* Memory: Secretaria de Hannibal Meigo, 50 e tantos anos, rubia. Jeremy descobre que en realidade é Anthea, a nai de Aelita, á cal borran a memoria e transforman en Memory.
* Maior Steinback: É a profesora Hertz, esta é a súa verdadeira identidade, a cal ocultou para asegurar a súa vida e a de Waldo.

## Véxase tamén  
### Outros artigos
* *Code Lyoko: La città senza nome*
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do libro (Alfaguara)
* O regreso do Fénix na wiki de Código Lyoko
Origin

***Origin*** pode facer referencia a:
* ***Origin***, álbum de Evanescence.
* ***Origin***, canción de Evanescence.
* ***Origin Systems***, desenvolvedor de videoxogos (1983-2004).
* ***Origin***, software para Windows para descargar videoxogos desenvolvido por Electronic Arts.
* ***Origin Game Fair***, convención de videoxogos que ten lugar cada ano en Columbus (Ohio, Estados Unidos).
Origin (software)

**Origin** é un software desenvolvido por Electronic Arts que permite xestionar os videoxogos mercados a devandita compañía a través dunha conta de usuario, polo que permite xogar en calquera computador prescindindo do DVD-ROM ou CD-ROM. O sistema funciona coa maioría dos xogos actuais, pero non está habilitado para algúns xogos máis antigos. Ofrece ademais actualizacións de xogos e inclúe extras para os xogos, entre outras cousas.

Anteriormente Origin coñecíase como "*EA Download Manager*", "*EA Downloader*" e "*EA Link*".

## Compoñentes 
### Tenda 
A tenda de Origin permite buscar e adquirir títulos de Electronic Arts. No canto de recibir un DVD e un CD-Key, o título adquirido é automaticamente asociado ao cliente de Origin. Origin garante que a descarga estará dispoñible, como mínimo, ata un ano despois da compra.

### Cliente 
O cliente de Origin é un software autoactualizable que permite aos usuarios descargar xogos, expansións, parches, etc de Electronic Arts. Este cliente é moi similar ao seu opoñente Steam. O predecesor a Origin causou problemas con xogos como Battlefield 2 e Spore Creature Creator dando a lugar a crasheos do xogo.

### Origin Mobile 
Electronic Arts planea lanzar Origin para dispositivos móbiles (por exemplo dispositivos iOS e Android) e que os logros sexan sincronizados en ambas as plataformas.

## Historia 
EA Downloader foi lanzado en 2005. Este foi substituído por EA Link en 2006, engadindo trailers, demos e contido especial. En 2007, foi substituído, outra vez, por unha mestura de EA Store e EA Downloader Manager. Os usuarios compraban a través de EA Store e logo descargaban o contido con EA Downloader Manager. A tenda e o cliente reabriron co nome de Origin o 3 de xuño de 2011.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Origin
Ricardo Gómez Buceta

**Ricardo Gómez Buceta**, coñecido como **Ricardito**, nado en Pontevedra en 1900 e finado en Bueu o 24 de decembro de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Depositario e administrador do concello de Bueu. Militante do Partido Galeguista, era compañeiro e colaborador do alcalde Johan Carballeira. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi perseguido e acusado dun desfalco nas arcas do concello. Foi suspendido de emprego e soldo e a familia tivo que vender dúas propiedades para pagar a cantidade reclamada. O 21 de decembro de 1936 foi detido pola Falanxe local, e tres días despois asasinado. O seu cadáver non apareceu. A súa familia marchou de España e estableceuse no Uruguai e na Arxentina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* : "Ricardo Gómez Buceta no tempo da infamia" 23/6/2015.
* A memoria que non se debe esquecer (II)
*“O que matou ao meu marido foi o máis rico do pobo”
Historia da escultura

[miniatura|250px|[Auriga de Delfos.]]
A **historia da escultura** é unha parte da historia da arte que estuda a evolución da escultura dende os seus comezos tendo presente as diferentes culturas arredor do mundo e os períodos históricos que acostuman coincidir cos da mesma historia da arte. Ó longo do tempo, moitas das súas formas e ferramentas empregadas continúan sendo as mesmos ou semellantes.

Dende as civilizacións prehistóricas até as actuais, a escultura pasou por diversas fases funcionais; inicialmente, tiña un uso utilitario e usábase para ritos máxicos ou relixiosos. En certos momentos da historia, por mor da aparición nalgunhas relixións de aniconismo –por exemplo, no cristianismo ortodoxo e no islam–, a práctica da escultura redúcese á realización de ornamentos sen ningunha representación de imaxes. O rexeitamento de Moisés do culto ó becerro de ouro, que cita a *Biblia*, foi seguramente un acontecemento decisivo nunha parte da historia da escultura, xa que promove a práctica segundo a cal conviña evitar a existencia de imaxes sagradas ou de persoas relixiosamente relevantes. Iniciativas como esta producíronse tamén nos comezos do cristianismo e do budismo, mais co tempo, en ámbalas dúas relixións reverteuse esta tendencia e a escultura acadou unha gran relevancia, sobre todo no budismo. Porén, nalgúns sectores continúa practicándose a iconoclastia, como demostrou a destrución dos Budas de Bamiyán por parte do movemento dos talibáns no ano 2001.

Os escultores medievais e renacentistas traballaban en colaboración con outros artesáns e adoitaban a ter grandes talleres; nestes locais podían traballar moitos axudantes e oficiais, e o mestre escultor era o encargado do acabamento das obras. Por outra banda, detrás da arte existiron grandes mecenas, o patrocinio dos cales, nalgúns casos, duraba durante toda a vida. A partir do século XIX, os escultores dependen normalmente das galerías de arte públicas e privadas onde se expoñen as obras de cara á súa venda, xa que as encargas para proxectos civís son relativamente pouco comúns.

A representación da figura humana foi un dos temas principais até o século XX. Coa aparición de novos materiais artificiais e ferramentas mecanizadas, así como co desenvolvemento dos medios de comunicación, a evolución dos estilos acelerouse e diversificouse. Os comezos da arte experimental que deu lugar á abstracción chegou a ser unha práctica escultórica dominante durante practicamente cincuenta anos, despois de que a tradición figurativa se impuxera durante séculos. A tradición escultórica foi cuestionada tanto no eido mercantil como no deseño industrial. O canbio que ocasionou tanto no ámbito social como político e filosófico no período vivido entre as dúas guerras mundiais permitiu que a arte abstracta, a partir de 1945, se concentrase na expresión das cualidades físicas dos materiais e na investigación da sensación visual.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Medalleiro histórico dos Xogos Panamericanos

O **Medalleiro histórico dos Xogos Panamericanos** reúne as medallas conseguidas por cada Comité Olímpico Nacional participante de entre todas as edicións disputadas.

## Medalleiro 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Historia dos Xogos
Anel de Nardó

O **Anel de Nardò** (*Pista di prova di Nardò della Fiat*, construído en 1975 en Nardò, Italia) é un circuíto circular de probas da automoción para alta velocidade. Ten unhas dimensións de 12,5 quilómetros de lonxitude e catro pistas ao ancho. Posúe as características necesarias para determinar unha "velocidade neutral" para cada carril na cal o condutor percibe o circuíto como unha pista recta continua. Adquirida polo OEM italiano Porsche no ano 2012 pasou a denominarse como o **Nardò Technical Center**.

## Competitividade 
Dende o ano 1975 lévase utilizando como pista de probas para probar a velocidade máxima dos novos modelos ininterrompidamente. Aberto a tódolos fabricantes do mercado, abre 363 días ao ano, en tres quendas a semana completa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web oficial
Benito Arias Montano

**Benito Arias Montano**, nado en Fregenal de la Sierra en 1527, e finado en Sevilla o 6 de xullo de 1598, foi un relixioso e humanista español, eminente políglota, teólogo, bibliólogo e poeta en latín.

Influído pola reforma protestante e a conseguinte contrarreforma e cunha boa relación coa monarquía hispánica, participa no Concilio de Trento e vive o ambiente cultural dende Roma e Flandres, onde comeza correspondencia e amizade cos principais humanistas da época. Humanista cristián, o seu pensamento harmoniza razón e fe, plásmase na produción intelectual, e baseáse nos seus coñecementos do mundo greco-latino e no dominio das linguas clásicas e bíblicas.

É coñecido sobre todo por ser o editor científico da *Biblia Políglota de Antuerpen*, onde supervisa a súa edición, traduce algunhas partes e é o autor do *apparatus* crítico. Tamén é coñecido por ser o primeiro bibliotecario da Biblioteca Real do mosteiro do Escorial, onde dirixe a súa instalación, programa as adquisicións e efectua a ordenación do fondo bibliográfico. O seu traballo intelectual céntrase nos comentarios bíblicos e na doutrina cristiá, utilizando a poesía como un complemento da súa obra científica.
## Véxase tamén
Doutores honoris causa pola Universidade de Navarra

A **Universidade de Navarra** ten nomeado como doutor honoris causa as seguintes persoas:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Doctores Honoris Causa  Universidade de Navarra
Charo Lopes

**María del Rosario López Sánchez**, coñecida como **Charo Lopes**, nada en Boiro en 1988, é unha activista e escritora galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela e con estudos de fotografía na Escola de Artes Antonio Failde, onde formou parte da creación da revista *caleidoscopica.gal*. Dedícase á fotografía. Militou en AMI. Na actualidade traballa como xornalista freelance, alén de coordenar o Portal Galego da Lingua e a imaxe no xornal Novas da Galiza.

## Obra 
Ten publicado dous libros de poesía: *De como acontece a fin do mundo,* que obtivo o Premio de poesía Fiz Vergara Vilariño en 2015, e *Álbum* premiado co Premio de poesía Cidade de Ourense en 2019. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Charo Lopes, ativista independentista: "Fum julgada porque estava a luitar na rua"
*Ser galega é resistir, é enfrontamento de autodefesa”, entrevista en *Praza Pública*.
* Charo Lopes: "Non me gusta facer poemas elitistas, ‘Álbum' é descritivo"
Eugeni Xammar

**Eugeni Xammar i Puigventós**, nado en Barcelona o 17 de xaneiro de 1888 e finado en L'Ametlla del Vallès o 5 de decembro de 1973, foi un xornalista cosmopolita, diplomático de carreira e tradutor políglota (falaba sete linguas e escribía cinco) que viviu a meirande parte da súa vida fóra de Cataluña como correspondente en Europa durante os convulsos anos da primeira e a segunda guerra mundial.

Traballou como correspondente en Buenos Aires, París, Madrid, Londres, Berlín, Washington DC ou Xenebra e viaxou a Italia, Rusia ou Austria entre outros. Como correspondente colaborou principalmente con medios cataláns escribindo en catalán, como La Publicitat, La Veu de Catalunya ou a revista Mirador, unha actividade complementada con colaboracións en castelán nos medios suramericanos e co xornal madrileño *Ahora*. O seu dominio das linguas permitiulle traballar como tradutor para organismos internacionais como a ONU, a OMS, o Banco Mundial e a FAO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de Eugeni Xammar
Campos del Río

**Campos del Río** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na comarca do Río Mula. Tiña unha poboación de 2.100 habitantes en 2014.

Campos del Río independizouse do municipio de Mula cara ao 1845. Ata a década de 1910, o municipio chamábase oficialmente *Campos*.

Limita ao norte con Ricote, ao leste con Ojós, Villanueva del Segura, Alguazas e Las Torres de Cotillas, ao oeste con Albudeite e Mula e ao sur con Murcia.

A súa economía está baseada principalmente na industria conserveira. Hai que destacar tamén a gandería caprina, sector actualmente en auxe. Campos del Río é sede dun novo centro penitenciario, o segundo en activo da Rexión de Murcia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Fernando Fernández Freire

**Fernando Fernández Freire**, nado en Balón (A Cabana, Ferrol) en 1908 e finado en 1982, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Alférez da Armada Española. En 1933 trasladouse a vivir ás Pontes de García Rodríguez, retirado pola Lei Azaña, ao ser destinada a súa muller como mestra a Sucadío. Foi nomeado alcalde das Pontes de García Rodríguez en xaneiro de 1937. En novembro de 1937 foi destituído e multado con 5000 pesetas "por anomalías administrativas y actos caciquiles" como consecuencia dunha inspección na que tamén foron sancionados Julio Illade Rilo, o secretario José Durán Juega e Jesús Cabarcos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Os oficios de As Pontes a través do fondo documental Arquivo Diocesano de Mondoñedo
Francisco Corredoira

**Francisco José Corredoira González**, coñecido como **Paco Corredoira**, nado o 28 de decembro de 1979 en Lugo é un exfutbolista galego que xogaba en varias posicións, entre elas defensa central, interior e extremo.

## Traxectoria 
Formado nas categorías inferiores da S.G. Comercial e posteriormente no CD Lugo, pasou polo Racing Vilalbés antes de recalar no filial da SD Compostela. Debutou co primeiro equipo en Segunda División na tempada 2000/01, conseguindo ficha do primeiro equipo na tempada seguinte. Xogou en Compostela tres tempadas nas que viviu un amargo descenso a Segunda División B, o seguinte ascenso á categoría de prata e o definitivo descenso por falta de pagamento pese a rematar a tempada na novena posición.

No verán de 2003 fichou polo SD Eibar da Segunda División, onde xogou dous anos a moi bo nivel. Ao rematar estes dous anos fichou polo Numancia de Soria, tamén na división de prata.

No verán de 2006 fichou polo Racing de Ferrol, acadando o ascenso a Segunda no seu primeiro ano. Porén, o club verde só aguantou un ano nesta categoría. Pese á titularidade e ao bo nivel mostrado en Ferrol as continuas lesións lastraron o seu potencial, en especial unha rotura dos ligamentos cruzados no seu segundo ano. Isto levouno a anunciar a súa retirada en 2009 para preparar as oposicións a mestre de educación física de Educación Secundaria.

### Coa selección de fútbol 
No ano 2005 foi convocado para disputar o primeiro encontro da Selección galega moderna, ante a Selección do Uruguai no estadio de San Lázaro, encontro que gañou Galiza por 3-1.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Encaixe de bolillos

[miniatura|Museo do Encaixe, en [Camariñas.]]
O '*encaixe de *bolillos*** ou **renda de bilros*' é unha técnica de encaixe téxtil que consiste en entretecer fíos que inicialmente están enrolados en bobinas, chamadas *bolillos*, para seren manexados mellor. A medida que avanza o traballo, o tecido suxéitase mediante alfinetes cravados nunha grella ou debuxo realizado en cartón, coñecido co nome de "*picado*". A posición que ocupa cada alfinete vén determinada polo xeral por un patrón de buracos no picado.

Algúns autores cren que o encaixe de bolillos vén da cultura exipcia e dos faraóns, espallándose posteriormente polo Mediterráneo a través da expansión musulmá. e chegando no século VIII á Península Ibérica, Francia, Bélxica, os Países Baixos e o norte de Italia.

En Galicia destaca o encaixe de bolillos de Camariñas, que conta cun museo propio desde 1996. Aínda que é a localización con máis sona, existen outras vilas con certa tradición de encaixe, entre as que se atopan localizacións na provincia de Pontevedra e nas zonas de Fonsagrada e Viveiro (Provincia de Lugo).

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Encaixe de bolillos de Camariñas
* Museo do Encaixe de Camariñas
* Palilleiras
### Ligazóns externas 
* mecam.net Museo do encaixe de Camariñas (MECAM)
Years & Years

**Years & Years** é un grupo musical inglés de electrónica fundado en Londres. Está formado por Olly Alexander no teclado, polo baixista Mikey Goldsworthy e por Emre Turkmen no sintetizador. A música de Years & Years foi descrita como electropop, mesturando R&B e house da década de 1990, sendo as súas principais influencias Flying Lotus, Diplo, Radiohead e Jai Paul. Conseguiron un grande éxito co seu sinxelo "King", que acadou o número 1 en varias listas musicais.

## Orixe 
A banda formouse en 2010, despois de que o guitarrista Mikey Goldsworthy se trasladase dende Australia ao Reino Unido. Foi alí onde coñeceu o teclista Emre Turkmen. Pouco tempo despois, Olly Alexander uniuse á banda coma vocalista principal, despois de que Goldsworthy lle oíse cantar na ducha e notase que tiña "unha boa voz". Orixinalmente era un grupo de cinco integrantes, con Noel Leeman e Olivier Subria. Non obstante, Leeman deixou a banda en 2013.

## Discografía 
### Álbums de estudio 
### EPs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Comrat

**Comrat** (en gagauzo: *Komrat*; en romanés: *Comrat*) é unha cidade e capital da rexión autónoma de Gagauzia, en Moldova. Sitúase no sur do país, no río Ialpug. En 2004, Comrat tiña unha poboación de 23,429 habitantes, dos cales a maioría é gagauzia.

O nome ten unha orixe túrquica.

## Historia 
Comrat comezou cun asentamento no 1789, e recibiu privilexios de cidade en 1957. Durante un tempo, cando formaba parte da RSS de Moldova, a industria de Comrat baseábase na produción de manteiga, viño, etc... A Universidade de Comrat fundouse no 2002.

## Poboación 
* 1989: 25,800 (censo).
* 1991: 27,500 (estimado).
* 1996: 27,400 (estimado).
* 2004: 23,429 (censo).
* 2006: 22,369 (estimado).
* 2011: 24,135 (estimado).

## Cidades irmandadas 
*  Istanbul, Turquía;
*  Hendek, Turquía;
*  Sapanca, Turquía;
*  Kucukkuyu, Turquía;
*  Isparta, Turquía;
*  Lefkoşa, República Turca do Norte de Chipre;
*  Tatlysu, Chipre;
*  Moscova, Rusia;
*  Grozny, Rusia;
*  Bavly, Tatarstán, Rusia;
*  Bolhrad, Ucraína;
*  Budapest, Hungría.

## Galería de imaxes 

Исполком Гагаузии.jpg|Comité Executivo de Gagauzia
Центральная площадь Комрата.jpg|Praza central
Центральный парк Комрата.jpg|Parque central
Comrat State University.jpg|Universidade Estatal de Comrat
Дом культуры в Комрате.jpg|Casa da cultura
Altin_palas.jpg|Hotel "Altyn Palace"
ТЦ "Комрат-Сити".jpg|Centro comercial "Comrat-City"

## Notas
Servando López Cao

**Servando López Cao**, nado nas Pontes de García Rodríguez en 1904 e finado no mesmo concello o 14 de marzo de 1981, foi un industrial e político galego.

## Traxectoria 
Industrial. Emigrou a Cuba aos trece anos. Retornou en 1928. Foi secretario de Xulgado en Laxe. Fundou a Sociedad Pompas Fúnebres e Galerías Cabero nas Pontes de García Rodríguez. Pertenceu á ORGA e despois presidiu o comité de Izquierda Republicana das Pontes. Foi concelleiro e en xuño de 1936 foi nomeado alcalde das Pontes logo da destitución de José Vilaboy Pajón. En xullo de 1936 viaxou a Madrid coa delegación galega para entregar o Estatuto de Autonomía ao presidente da República. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído. Creou a empresa Mobilar e foi presidente da Asociación Provincial de Empresas de Carpintería e Ebanistería da Coruña. Finou nas Pontes de García Rodríguez o 14 de marzo de 1981.

## Vida persoal 
Casou con María Enríquez Fuentes e foi pai de Carlos e Javier Servando López Enríquez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 

* 
### Ligazóns externas 
* Os oficios de As Pontes a través do fondo documental Arquivo Diocesano de Mondoñedo
The Boxer Rebellion

**The Boxer Rebellion** é un grupo musical de indie rock formada Londres no 2001, formado por Nathan Nicholson (voz, guitarra, teclado), Andrew Smith (lguitarra), e Adam Harrison (baixo) e Piers Hewitt (batería). Na súa carreira lanzaron un EP, catro álbums de estudio, *Exits* (2005), *Union* (2009), *The Cold Still* (2011) e *Promises* (2013), así como un álbum recompilatorio, *B-Sides & Rarities Collection, Vol. 1 & 2* (2012). O terceiro álbum de The Boxer Rebellion, *The Cold Still* (2011) foi mesturado e producido por Ethan Johns nos estudios de Peter Gabriel Real World Studios.

## Bandas sonoras 
* Batman: Arkham City - "Losing You"
* Going the Distance - "If You Run" & "Spitting Fire"
* Long Way Down - "The Gospel Of Goro Adachi"

## Discografía 
### Álbums de estudio
* 2005: *Exits* (CD [poptones/mercury 986979-7], Promo CD BOXERCJ3, iTunes)
* 2009: *Union* (CD [TBR001CD only for sale @ live gigs/ TBR002CD w/opendisc], iTunes) US No.&nbsp;82 UK No.&nbsp;144
* 2011: *The Cold Still* UK No.&nbsp;70
* 2013: *Promises* NL No. 13 UK No. 68 US No. 69

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Code Lyoko: l'esercito dal nulla

'''''Code Lyoko: l'esercito dal nulla'''* (en galego, *Código Lyoko: O exército da nada*), é o cuarto libro da saga de *Código Lyoko* escrito por Jeremy Belpois. A súa lingua orixinal é o italiano. Saíu á venda o 24 de novembro do 2010 en España.

## Historia 
Tras a alianza de XANA co Green Phoenix, Aelita busca a XANA no Mirror e dille que lle axudará a ser humano, pero se XANA desobedece a Hannibal o Meigo, este apagará o supercomputador atrapando a XANA. Odd e Yumi, despois da gran batalla librada en Kadic contra os robots infíltranse, xunto á Maior Steinback e cos homes de negro na fábrica a través dos sumidoiros alagados. XANA decide axudar a Aelita e aos demais sen que Meigo se de conta. Queren conseguir facerse coa fábrica e coa Ermida pero hai demasiados soldados do Green Phoenix. Tras un comentario de Ulrich a XANA ocórreselle unha idea: materializar aos mozos na fábrica cos poderes de Lyoko. Jeremy tenta roubar o mando de Hannibal e ocórreselle unha idea: Grigory Nictapoulus está xunto a Jeremy e Memory na sala do supercomputador e non deixa que falen xuntos. Jeremie, coa axuda de Memory, que se desmaiou fronte ao supercomputador cando o seu colgante se iluminou porque Aelita activou o seu, achega un cable eléctrico ao chan da sala que fai desmaiarse. Están a construír uns robots cos poderes de Lyoko pero, segundo eles non se poden activar sen o mando de apagado, Grigory pulsou o botón do mando e o computador apagouse, pero por sorte Jeremy arrincouno tras o calambrazo de Grigory. A medianoite, os Guerreiros de Lyoko estaban dispostos a atacar a Hannibal, pero Dido tiña outro plan. Se ás 0.30 horas Jeremy non a avisaba da vitoria ante o Green Phoenix, Corvo Negro, un cazabombardeiro, destruiría a fábrica con bombas. Yumi e Odd perseguen a Hannibal polo tellado da fábrica e Odd é alcanzado por un disparo, pero aparece no escáner da fábrica san e salvo. Hannibal tentou saír da fábrica cun JetPack pero fallou e caeu ao río Sena. Jeremy conseguiu avisar a Dido do ocorrido e detivo a Corvo Negro.

Aelita prometera que nunca activaría o Código Down pero así tiña que ser pois, se non o facía, os homes de negro quedarían co supercomputador e utilizarían o Castelo como arma, ademais de que lles borrarían a memoria a todos. Lyoko, a Primeira Cidade e XANA foron destruídos co Código Down activado e Dido conservou a memoria dos mozos. Na cea da Ermida Anthea estaba a cociñar cando Aelita e Jeremy deron a boa nova. Recuperara Lyoko e a XANA, que estaba materializado na sala secreta do soto.

Esta historia ocorre nunha liña temporal paralela, onde a volta ao pasado non existe.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* *Code Lyoko: Il ritorno della Fenice''
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do libro (Alfaguara)
* O exército da nada na wiki de Código Lyoko
José Ramón Dacosta González

**José Ramón Dacosta González**, nado o 21 de setembro de 1974 en Ourense, é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de defensa.

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo, xogando no filial entre 1993 e 1997 agás un ano que saíu cedido ao CD Ourense, onde xogou a moi bo nivel. Xa de volta en Vigo adestrou numerosas veces co primeiro equipo e chegou a debutar en Primeira División, porén ao final de tempada foi traspasado ao Deportivo Alavés.

No equipo vasco realizou unha gran tempada axudando ao equipo a ascender a Primeira, pero ao remate da tempada cambiou de equipo e fichou polo Hércules CF. Onde non tivo a continuidade que esperaba e non rematou a tempada, recalando no Cádiz CF, onde seguiu sen atopar o seu mellor fútbol.

No ano 2000 volveu ao CD Ourense onde xogou sete anos, ata que en 2007 ficha por outro equipo da cidade o Ponte Ourense CF. Na tempada 2008/09 xogou no CD Arenteiro e a tempada seguinte, a que sería o seu último ano coma xogador profesional, no AD Covadonga.

Unha vez retirado comezou a adestrar ao xuvenil do CD Arenteiro, chegando a dirixir o primeiro equipo.

### Coa selección de fútbol 
No ano 2005 foi convocado pola selección de fútbol de Galicia para disputar un encontro amigábel ante o Uruguai no estadio de San Lázaro, o resultado foi de 3-2 para Galiza.
José Vilaboy Pajón

**José María Vilaboy Pajón**, nado na Calvela (Somede, As Pontes de García Rodríguez) e finado nas Pontes de García Rodríguez o 9 de xuño de 1990, foi un industrial e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Vilaboy Prieto. Aos doce anos foi ás Pontes. Traballou como fundidor de metais nas Pontes e despois marchou a Cuba, onde perfeccionou a súa especialidade. Cando retornou traballou na Empresa Nacional Bazán de Ferrol, e despois estableceuse nas Pontes cun taller de fundición. Foi elixido alcalde das Pontes de García Rodríguez nas eleccións do 12 de abril de 1931, e tomou posesión o día 22 de abril; cesou no cargo en maio por anulación das eleccións. Celebradas novas eleccións o 8 de xuño, volveu ser elixido alcalde, permanecendo no cargo até maio de 1936 cando foi destituído polo Gobernador civil. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu, e pasou unha noite pechado nun nicho do cemiterio das Campeiras. Nos anos finais do franquismo foi presidente do Liceo Artístico e Recreativo das Pontes e despois do Fogar do Xubilado. Finou nas Pontes de García Rodríguez o 9 de xuño de 1990.

## Recoñecementos 
Unha rúa das Pontes leva o seu nome dende 1992.

## Vida persoal 
Casou con Antonia Iglesias Vales en 1935 e foi pai de  José e María Teresa Vilaboy Iglesias.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
### Ligazóns externas 
* Os oficios de As Pontes a través do fondo documental Arquivo Diocesano de Mondoñedo
Ceutí

**Ceutí** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na Vega Media del Segura. Tiña unha poboación de 11.035 habitantes en 2014. Ten dúas pedanías: Los Torraos e Vistalegre.

Limita ao norte con Archena, ao oeste con Villanueva del Río Segura e Archena, ao leste con Lorquí, e ao sur con Alguazas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Wilt on High

***Wilt on High*** é unha novela en lingua inglesa do escritor inglés Tom Sharpe, publicada por vez primeira en 1984 por Martin Secker & Warburg Ltd . É o terceiro volume da saga comezada con *Wilt* en 1976.

## Trama 
Henry Wilt segue como profesor nun centro de formación profesional do sur de Inglaterra. Amais, para pagar a escola das súas catro fillas dá clase nun cárcere e nunha base militar dos Estados Unidos de América. Segue con problemas sexuais coa súa muller Eva, e esta para solucionalos subminístralle a escondidas unha droga para aumentar o apetito sexual de Wilt.

Logo da morte dunha alumna da escola por mor dunha sobredose de heroína, a policía quere implicalo nun caso de narcotráfico, ao entender que tiña relación co alumno de Wilt no cárcere. Wilt pasa varios días na súa casa con molestias no pene porque Eva lle dera demasiada dose da droga.

A policía pon micrófonos e radiolocalizadores no coche de Wilt, e ao ver que vai á base militar cren que a droga procede dos Estados Unidos. Doutra banda, na base militar detectan os radiolocalizadores no coche de Wilt e tómano por un espía ao servizo da Unión Soviética. É retido na base, e durante os interrogatorios ten unha grande erección por mor da droga.

Eva, sorprendida pola ausencia do seu marido, sae na súa procura. Xunto cunhas amigas organiza fronte á base militar unha manifestación contra a bomba atómica como escusa para crear disturbios, e logra introducirse na base. Finalmente todo se aclara e a familia regresa a casa.

## Narración 
Seguindo o estilo das dúas novelas anteriores, a obra está narrada en terceira persoa nun estilo cómico.
Fuente Álamo de Murcia

**Fuente Álamo de Murcia** é un concello español da Rexión de Murcia, situado no Campo de Cartagena. Tiña unha poboación de 16.338 habitantes en 2014.

Limita ao norte con Murcia, ao leste con Torre-Pacheco, ao sueste con Cartaxena, ao suroeste con Mazarrón e ao oeste con Alhama de Murcia.

O municipio conta cunha arraigada tradición agrícola e gandeira. O municipio conta, ademais, con varios centros de educación pública e concertada, e investiuse nos últimos anos na construción de parques e xardíns en todas as pedanías e na capital do municipio.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Librilla

**Librilla** é un concello español da Rexión de Murcia, situado no Bajo Guadalentín. Tiña unha poboación de 4.900 habitantes en 2014.

A localidade está situada xunto á rambla de Alxeciras e é atravesada polo río Orón. Sitúase baixo a sombra da serra de Carrascoy e ás faldras de El Castellar, en pleno val do Guadalentín. Limita cos municipios de Murcia ao norte e ao leste, Macho ao norte e Alhama de Murcia ao sur e oeste.

O Barranco dos Espectros divide a vila en dous. O nome da localidade ven do árabe *Lymbraya*, que significa precisamente "Barranco dos Espectros".

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Lorquí

**Lorquí** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na Vega Media del Segura. Tiña unha poboación de 6.948 habitantes en 2014.

Limita ao norte e ao leste con Molina de Segura, ao oeste con Archena e ao sur con Ceutí, Alguazas e, outra vez, con Molina de Segura. Está a 13&nbsp;km da cidade de Murcia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Los Alcázares

**Los Alcázares** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na comarca do Mar Menor. Tiña unha poboación de 15.735 habitantes en 2014.

Encóntrase situado na costa do Mar Menor ocupando 9&nbsp;km, dos que cinco están fraqueados por un paseo marítimo. Limita ao norte con San Javier, ao leste co Mar Menor, ao sur con Cartaxena e ao oeste con Torre-Pacheco.

Ata 1983 estaba dividido en dúas metades que pertencían aos municipios de Torre-Pacheco e San Javier. A partir dese ano segrégase e unifícase.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Fortuna, Murcia

miniatura|Festas de Sodales Ibero-Romanos.
**Fortuna** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na Comarca Oriental. Tiña unha poboación de 9.714 habitantes en 2014.

Limita cos concellos murcianos de Abanilla (co que forma a Comarca Oriental), Jumilla, Abarán, Blanca, Molina de Segura, Murcia e Santomera, e tamén co municipio de Orihuela da provincia de Alacant, na Comunidade Valenciana.

Dentro do seu termo municipal ten 11 pedanías: Garapacha, La Gineta, La Matanza, Caprés, Las Casicas, Peña de Zafra de arriba, Peña de Zafra de abajo, Los Baños, Fuenteblanca, Ramblada Salada e Hoya Hermosa.

O municipio é especialmente coñecido polo balneario de Fortuna-Leana, polo seu gran patrimonio arqueolóxico e polas súas festas de Sodales Ibero-Romanos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
Ojós

[250px|thumb|O [río Segura ao seu paso por Ojós.]]
**Ojós** é un concello español da Rexión de Murcia, situado no Valle de Ricote. Tiña unha poboación de 518 habitantes en 2014.

Limita ao norte con Blanca e Ricote, ao leste con Ulea e Villanueva del Río Segura, e ao sur e oeste con Campos del Río.

O nome procede do vocábulo árabe *Oxoxe*, que significa "ambrosía dos hortos".

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Pliego

**Pliego** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na comarca do Río Mula. Tiña unha poboación de 3.937 habitantes en 2014.

Atópase a 308 metros sobre o nivel do mar e todo o municipio está rodeado polo de Mula. Está a 33&nbsp;km da cidade de Murcia.

A economía local está baseada fundamentalmente na agricultura e gandaría. O seu maior cultivo son os froiteiros, destacando o albaricoqueiro, nas súas variedades de "búlida" e "real fino", moi apreciados polo seu sabor e calidade nos mercados estranxeiros, ségueno pexegueiros, amendoeiras e viñedos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Moratalla

**Moratalla** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na comarca do Noroeste. Tiña unha poboación de 8.219 habitantes en 2014.

Limita ao norte coa provincia de Albacete, ao leste con Calasparra, ao sueste con Cehegín, ao sur con Caravaca de la Cruz e ao oeste con Andalucía.

O seu nome é orixinario, segundo indican diversos autores, da época romana, concretamente do topónimo *Murata tallea*, "a que está amurallada con paus".

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Puerto Lumbreras

**Puerto Lumbreras** é un concello español da Rexión de Murcia, situado no Alto Guadalentín. Tiña unha poboación de 14.610 habitantes en 2014.

Limita ao norte, leste e sur co municipio de Lorca e ao oeste co de Huércal-Overa, que pertence á provincia de Almería. O termo municipal está formado por catro deputacións: o casco urbano, El Esparragal, Cabezo de la Jara e Puerto Adentro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Santomera

**Santomera** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na Huerta de Murcia. Tiña unha poboación de 15.860 habitantes en 2014.

Este municipio creouse en 1978 ao segregarse de Murcia, aínda que xa fora independente no século XIX. No seu termo municipal encóntranse as poboacións de Santomera, El Siscar e La Matanza, sendo a primeira delas a que ostenta a capitalidade.

Limita ao norte con Fortuna, ao leste coa pedanía de La Aparecida de Orihuela (Alacant), e ao sur e oeste con Murcia, concretamente coas pedanías de El Raal e Cobatillas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Juan Manuel Cabrejo

**Juan Manuel Cabrejo Pasantes**, nado en Camariñas o 26 de maio de 1975, é un exfutbolista galego que xoga na demarcación de defensa.

## Traxectoria 
Comezou xogando profesionalmente no Betanzos CF pasando despois ao filial da SD Compostela. Debutou co primeiro equipo na tempada 1998/99. No mercado de inverno da tempada 2000/01 fichou polo SD Eibar. Porén ao rematar a tempada cambiou de equipo fichando polo Elche CF, onde tampouco remata contrato ao acabar xogando no AD Ceuta.

No ano 2004 volveu a Éibar, e ao ano seguinte fichou polo FC Cartagena, equipo no que máis tempo seguido estaría e co que afrontou o intento de ascenso a Primeira División varios ano consecutivos.

No 2009 fichou polo CCD Cerceda Terceira División galega. En 2012 volveu cambiar de equipo, esta vez polo SDC Órdenes.

### Coa selección de fútbol 
No ano 2005 foi internacional coa Selección de fútbol de Galicia, ao ser convocado para disputar o encontro amigábel ante o Uruguai no estadio de San Lázaro, cun resultado de 3-1 a favor de Galiza.

## Vida persoal 
Nas eleccións municipais de 2011 saíu escollido concelleiro en Camariñas polo PSdeG-PSOE.

## Notas
Villanueva del Río Segura

**Villanueva del Río Segura** é un concello español da Rexión de Murcia, situado no Valle de Ricote. Tiña unha poboación de 2.444 habitantes en 2014.

Limita ao norte con Ulea, ao oeste con Ojós, ao sur con Campos del Río, e ao leste con Archena, Alguazas e Ceutí. Está situado a 30 quilómetros da cidade de Murcia.

A súa economía baséase nos cultivos de froiteiros e cítricos (destacando os albaricoques aínda que tamén teñen importancia o limón e a laranxa), en envasado de produtos agrícolas e en industrias derivadas da construción.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Bandeira da Rexión de Murcia

250px|thumb|Bandeira da Rexión de Murcia
A **bandeira da Rexión de Murcia** foi definida no artigo 4.1 do Estatuto de Autonomía da Rexión de Murcia que establece:

Os catro castelos fan alusión ao carácter fronteirizo do vello Reino de Murcia, encrucillada entre as coroas de Aragón e Castela, ademais do Reino nazarí de Granada e o mar Mediterráneo: catro territorios de terra e de mar, cristiáns e musulmáns, emprendedores e guerreiros, dos que Murcia soubo destilar ao longo da súa historia unha idiosincrasia única, propia e sintetizadora de culturas. Tamén se considera que son os catro señoríos en que se dividiu o reino inicialmente, tras a súa conquista por Afonso X de Castela.

As sete coroas simbolizan os sucesivos privilexios outorgados pola coroa castelá ao antigo Reino de Murcia, debido aos distintos favores á causa real. As cinco primeiras coroas son outorgadas polo rei Afonso X, no seu privilexio do 14 de maio do ano 1281, cando concedía a insignia e o selo do concello á capital. A sexta coroa débese ao rei Pedro I, outorgada o 4 de maio do ano 1361, tamén pola fidelidade das terras murcianas á súa causa sucesoria. A sétima coroa foi outorgada por Filipe V o 16 de setembro de 1709, por permanecer o Reino de Murcia fiel á súa causa contra o arquiduque Carlos durante a Guerra de Sucesión.

## Históricas

Ficheiro:Banner of the Castilian Realm of Murcia.svg|Estandarte do Reino de Murcia na Coroa de Castela (1258-1833)
Ficheiro:Bandera de la Diputación Provincial de Murcia.svg|Provincia de Murcia (1976–1982)
La Roche-sur-Yon

**La Roche-sur-Yon** é unha cidade e concello do departamento de Vendée, nos Países do Loira, Francia. A cidade é capital do departamento de Vendée e conta cunha poboación de 52.808 habitantes. O xentilicio da localidade é *Yonnais*. La Roche-sur-Yon significa *A rocha no Yon* traducido ao galego. O Yon é o río que atravesa a cidade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da cidade
Manuel Ramos Fernández

**Manuel Ramos Fernández**, nado nas Pontes de García Rodríguez cara a 1871 e finado nas Barrosas o 22 de agosto de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Viaxaba frecuentemente a Cuba, onde levaba traballadores para os xardíns da Habana. Foi elixido concelleiro das Pontes de García Rodríguez nas eleccións do 12 de abril de 1931, e tomou posesión como primeiro tenente-alcalde do goberno presidido por José Vilaboy Pajón o día 22 de abril. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado o 22 de agosto xunto coa súa muller Juana Ferreiro Rodríguez e dous dos seus fillos, Manuel e José. En 1941 abriuse un proceso xudicial por homicidio contra Narciso Corral Ocampo, xefe da Falanxe e un dos responsables do masacre, que finalmente foi sobresido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
### Ligazóns externas 
* Sergio Guerra Vilaboy: "La represión fascista en As Pontes en 1936" 23/8/2014.
* A represión fascista nas Pontes en 1936
Vendéspace

O **Vendéspace** é un complexo deportivo e cultural situado en Mouilleron-le-Captif, preto de La Roche-sur-Yon. O complexo construíuse entre 2009 e 2012 e o 14 de setembro de 2012 foi inaugurado coa presenza do baloncestista dos San Antonio Spurs Tony Parker. O complexo foi deseñado polo arquitecto Paul Chemetov e a obra tivo un custo de 60 millóns de euros. A construción conta cunha superficie de 21.000 m2 e a pista central posúe unhas 4.900 bancadas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* La Roche-sur-Yon

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Vendéspace
Das Klagende Lied

***Das Klagende Lied*** (*Canción de pranto* en tradución literal ó galego) é unha canción composta e musicada por
Gustav Mahler.

## Contexto
A canción baséase nun texto de fonda raizame folclórica, xa que, con diversas variantes, pódese atopar en diferentes idiomas e tradicións europeas. A composición foi realizada por Mahler entre os anos 1879 e 1880. Sendo posteriormente revisada no 1893, no período 1898-1899 e no 1906.

Mahler presentou a composición inicial ó premio Beethoven no 1881, concurso aberto naquel tempo ás composicións dos diplomados do Conservatorio de Viena. O xurado, composto por Johannes Brahms, Josef Hellmesberger e Johann N. Fuchs decidiu outorgar o premio á obra *Concerto* de Robert Fuchs. Decepcionado Mahler, enviou a partitura a Franz Liszt e á editorial Schott. En ambos casos a obra foi rexeitada. Isto provocou a primeira revisión da composición (1893), sendo eliminados diversos fragmentos e facendo a obra máis concisa.
Finalmente a estrea perante o público realizouse no *Musikverein* de Viena no 1901.

## Estilo
Aínda que catalogada coma Lied, trátase dunha obra híbrida, mestura de diversos xéneros. Por unha banda a temática, o predominio orquestral e a monumentalidade musical remiten ás obras de Wagner. Porén, o texto dramático repártese entre os solistas e o coro, impedindo a identificación solista-personaxe, tan tipicamente wagneriana. Por outra banda, o título, a forma estrófica ou o sentido vocal lembran máis a unha canción. Dalgún xeito, Mahler xa buscaba nesta obra de xuventude un xénero novo que lle permitise acadar os seus obxectivos artísticos. Esta procura culminaría na súa madurez, especialmente coa súa ópera sinfónica Das Lied von der Erde.

Nesta composición aparecen tamén dous dos recursos compositivos máis frecuentes nas obras de Mahler: a marcha pastoral (simbiose entre as marchas militares e as corais pastorais de orixe protestante) e a chamada *Burgmusik* (na que se manifesta ironicamente o ruído e agresividade do tumulto mundano).

## Estrutura
A obra divídese en tres partes: **Waldmärchen** (*A marcha do bosque*, eliminada na revisión de 1893), **Der Spielman** (*O Xoglar*)) e **Hochzeitsstück** (*O Casamento*).

## Véxase tamén
### Bibliografía
* La música de Gustav Mahler: Una guia d'audició. Joan Grimalt. Editorial Duxelm
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 2015

A **42ª edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns** disputouse entre o 20 e o 27 de xuño do 2015 no pavillón do Vendéspace da localidade francesa de La Roche-sur-Yon. Os tres peores clasificados do torneo descenderon de categoría, tendo que disputar o Campionato do Mundo "B" de hóckey a patíns 2016.

## Sede 
A sede elixida para albergar a 42ª edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns foi a cidade francesa de La Roche-sur-Yon. Todos os partidos se disputaron no Vendéspace, un estadio cuberto cunha capacidade de 4.900 espectadores.

## Clasificación 
Esta edición disputarana 16 seleccións de 3 continentes diferentes. 13 dos equipos participantes, clasificáronse ao quedar entre as 13 mellores seleccións do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 2013. As 3 seleccións restantes clasificáronse ao quedar entre as 3 mellores do Campionato do Mundo "B" de hóckey a patíns 2014.

|}

## Primeira fase 
### Grupo A 
### Grupo B 
### Grupo C 
### Grupo D 
## Fase final 
### Partido polo 5º posto 
### Do 9º ao 12º 
### Do 13º ao 16º 
## Clasificación final 
·*En vermello*: As seleccións que descenden ao Mundial "B"

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do campionato 
* Páxina oficial da FIRS
Béal Átha na Sluaighe

**Béal Átha na Sluaighe** (en irlandés) ou **Ballinasloe** (en inglés) é unha vila situada na parte máis oriental do condado de Galway, en Irlanda. Ten unha poboación de 7.674 habitantes.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*ballinasloe.ie
Cluain Droichead

**Cluain Droichead** (en irlandés e oficialmente; adaptado ao ) é unha parroquia no condado de Cork, en Irlanda. Está situada 6&nbsp;km ao norte de Maigh Chromtha, e ten unha poboación de arredor de 900 habitantes.