Pedro Antonio Fernández de Castro

**Pedro Antonio Fernández de Castro**, nado en Monforte de Lemos en 1632 e finado en Lima o 6 de decembro de 1672, foi un administrador e político galego, X Conde de Lemos, VII marqués de Sarria, VIII conde de Andrade, IX conde de Vilalba, III duque de Taurisano e XIX vicerrei do Perú

## Traxectoria 
Naceu en Monforte de Lemos en 1632, sendo fillo de Francisco Fernández de Castro Andrade e Portugal, IX conde de Lemos, e de Antonia Téllez Girón, filla á súa vez do III duque de Osuna. Foi educado para a guerra, sendo favorito da corte cando o rei Carlos II o nomeou vicerrei do Perú en 1666.

O 9 de novembro de 1667, chega ao porto do Callao e fai a súa entrada a Lima tomando posesión do seu cargo, o 21 de novembro como novo Vicerrei do Perú.

Foi famoso nese período ao ser xusticeiro e inflexible, preocupouse pola pureza de prácticas relixiosas. Deu impulso á construción de edificacións en Lima, e fundou algunhas institucións públicas en Lima, como unha hospital para indios convalecentes e un hospicio para mulleres arrepentidas.

## En Lima 
A principios da década de 1670, as noticias que chegaron a Lima sobre o famoso corsario inglés Henry Morgan, quen tomara Chagres, capturado e saqueado a cidade de Panamá motivaron a que o Vicerrei Fernández de Castro enviase unha expedición de 18 barcos e case 3 000 soldados, pero o seu arribada a Panamá foi demasiado tarde; Morgan xa abandonara a cidade.

## A súa fe católica 
Fernández de Castro foi un católico moi devoto e un forte apoio dos Xesuítas. Axudou non só economicamente, senón que laboró durante a construción da Igrexa dos Desamparados, cerca á ponte no río Rímac, en Lima. Frecuentemente facía de axudante ou sacristán na misa do Pai Francisco del Castillo.

O conde e a condesa tamén foron importantes auspiciares da canonización de Santa Rosa de Lima, tanto na Corte en España e no Vaticano. O 12 de febreiro de 1668 Rosa foi beatificada, cunha celebración oficial que levou a cabo o 15 de abril dese ano, na Basílica de San Pedro, a comunicación oficial chegou a Lima o 18 de xaneiro de 1669. O Conde e a Condesa enviaron unha escultura de Santa Rosa ao Vaticano (Melchor Caffa foi o escultor). Con ocasión da súa beatificación, o seu féretro de madeira foi substituído por un de prata, custeado pola Condesa. Por requirimento da rexente española Mariana de Austria, o 11 de agosto de 1670 Rosa foi nomeada Patroa das posesións españolas en América e Filipinas. Foi canonizada o 12 de abril de 1671 polo papa Clemente X. Rosa foi a primeira nacida en América en ser consagrada como santa católica.

Durante o seu goberno produciuse un feito prodixioso ao intentar borrar a imaxe do Señor dos Milagres, polo cal mandou edificar unha ermida. O 14 de setembro de 1671 oficiouse a primeira misa ante as altas autoridades eclesiásticas e civís, data que coincide co día da Exaltación da Cruz, comezándose a difundir o culto e a chegar de diferentes lugares numerosos fieis, comezándoo a chamar ao crucificado Santo Cristo dos Milagres, ou das Marabillas

Faleceu en Lima, o 6 de decembro de 1672. O seu corpo foi sepultado na Igrexa de San Pedro de Lima (entón chamada Igrexa de San Pablo, antes da expulsión dos xesuítas) sendo o seu corazón depositado aos pés da nosa Señora dos Desamparados, na Igrexa que axudou a construír. Cando dita Igrexa foi demolida en 1938, o corazón do Conde de Lemos foi levado á Igrexa de San Pedro e posto nun nicho entre os altares de San Francisco de Borja e San Luís Gonzaga.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*