open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Parque Nacional de Garajonay

O **Parque Nacional de Garajonay** esténdese por unha superficie que supera o 10% da illa de La Gomera, nas Canarias. Foi declarado parque nacional en 1981. Posteriormente, en 1986, foi incluído pola Unesco entre os bens que forman parte do Patrimonio da Humanidade.

A súa superficie é de 3.948 hectáreas, e o seu territorio esténdese por todos os municipios da Gomera, ocupando o centro e certas zonas do norte da illa. O terreo do parque, a miúdo envolvido nunha húmida néboa, está constituído por materiais basálticos, debidos a coadas e piroclastos, con diversos roques e fortalezas. No seu interior atópase o Monumento da esencia da flor. 

File:Alone in the dark - WLE Spain 2015.jpg|«Roque Ojila»
File:WIKI 559 MmoramoraleS.JPG|«Roque de Agando»
File:Roque de La Zarcita - WLE Spain 2015.jpg|«Roque de La Zarcita» 

O parque toma o seu nome do alto de Garajonay, a maior altura da illa con 1.487 metros. A cota mínima do parque é de 650 m, o casarío do Cedro. A súa declaración obedece a que alberga a mellor mostra coñecida no Vello Mundo de laurisilva, un bosque húmido de variadas especies de folla perenne que no Terciario cubría practicamente toda Europa. A laurisilva dáse nun réxime climático unifor­me no que a variación anual da temperatura é pequena e a precipitación é relativamen­che abundante, con humidade case constante debida ao mar de nubes.

## Vexetación 
[miniatura|200px|esquerda|Bosque de [laurisilva do parque.]] 
A laurisilva, faias e *Erica vagans* ocupan aproximadamente un 90% do parque, atopándose no extre­mo occidental e meridional de Garajonay. Especies exóticas e o piñeiro canario ocupan a parte meridional, constituíndo un 10% do parque. 
[200px|miniatura|esquerda|[Pomba rabiche.]]

## Fauna 
A fauna de Garajonay tamén é destacable. Alberga preto de mil especies de invertebrados, sendo unhas 150 endémicas de devandito espazo. As especies de vertebrados son 38, basicamente réptiles e aves, entre as que destacan as pombas rabiche e turqué, endémicas das Canarias. Garajonay ten a consideración de zona de especial protección para as aves (ZEPA).

Non existen núcleos de poboación dentro do parque, aínda que si nas súas proximidades. Os carreiros que permiten coñecer o parque son numerosos. No seu interior hai unha área recreativa, chamada *Laguna Grande*; e no lugar coñecido como *Juego de Bolas*, no municipio de Agulo, está o centro de visitantes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O Parque no sitio oficial do Ministerio de Medio Ambiente
* Galería fotográfica da selva das Canarias
* Parque Nacional de Garajonay-Red Canaria de Espacios Naturales Protegidos
* Ficha do Parque Nacional de Garajonay no sitio da UNESCO
Parque Nacional dos Picos de Europa

[200px|miniatura|[Pico Urriellu, un dos picos máis coñecidos do parque.]]
[200px|miniatura|O [Lago Enol, en Asturias.]]
O **Parque Nacional dos Picos de Europa** atópase nas provincias de Cantabria, Asturias e León, sendo o único parque nacional pertencente a tres comunidades autónomas diferentes e xestionado de forma conxunta.

O macizo occidental foi declarado Parque Nacional o 22 de xullo de 1918 por Afonso XIII baixo o nome de Parque Nacional da Montaña de Covadonga, sendo o primeiro espazo protexido do país. Inicialmente comprendía 16.925 hectáreas, ata que o 30 de maio de 1995 ampliouse a súa extensión ata as 64.660 actuais. Ese ano entrou a formar parte da Rede de Parques Nacionais e sendo un dos primeiros espazos naturais protexidos xunto co Parque Nacional de Ordesa e Monte Perdido.

O 9 de xullo de 2003 a Unesco aprobou a proposta que o converte en Reserva da biosfera.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Picos de Europa  
*Turismo en Picos de Europa
La Pequeña Patria

***La Pequeña Patria*** foi unha revista publicada en Santiago de Compostela entre 1890 e 1891.
## Historia e características 
Subtitulada *Revista decenal de literatura, ciencia y artes*, foi a continuadora de *Galicia Humorística*, pero cun ton máis rexionalista. O primeiro número apareceu o 10 de novembro de 1890. Saía cada dez días. Estaba dirixida por Enrique Labarta Pose e José Tarrío. Entre os seus colaboradores estaban Antonio de la Iglesia, Manuel Murguía, Xoán Neira Cancela e Benigno López Sanmartín. Ademais de artigos rexionalistas, publicou biografías de galegos distinguidos, poemas e relatos. Cesou a súa publicación o 28 de novembro de 1891.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Kid Cudi

**Scott Ramón Seguro Mescudi**, máis coñecido como **Kid Cudi**, nado en Cleveland (Ohio) o 30 de xaneiro de 1984, é un cantante estadounidense.

Debutou na música co seu Mixtape de nome "A Kid Named Cudi" en 2009. O primeiro sinxelo do seu álbum foi "Day'n'Nite" e estivo varias semanas na terceira posición da lista Billboard Hot 100 e sendo un éxito na maioría das listas musicais. O seu primeiro disco chámase *Man on the Moon: The End of Day*.

Ademais colaborou co DJ David Guetta e coa cantante Shakira, entre outros.

## Discografía 
;**Álbums de estudo**
* *Man on the Moon: The End of Day* (2009)
* ''Man On The Moon 2: The Legend of Mr. Rager'* (2010)
* *WZRD (with Dot da Genius, as WZRD)* (2012)
* *Cruel Summer (with GOOD Music)* (2012)
* *Indicud* (2013)
* *Satellite Flight: The Journey to Mother Moon (2014)*
* *Speedin' Bullet to Heaven (2015)''

;**Sinxelos**
* "Day 'n' Nite" (2008)
* "Make Her Say" (2009)
* "Pursuit of Happiness" (2010)

;**Mixtape**
* *A Kid Named Cudi* (2008)
* *How to Make It in America* (2010)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web
Libro de Xosué

[miniatura|Bíblia dos Jerónimos, [Frontispicio (libro)|frontispicio do volume II, do libro de Xosué]]

O **libro de Xosué** (en hebreo, ספר יהושע‎, *Sefer Yehoshúa*) sexto dos libros da Biblia, tanto na versión xudía como nas cristiás, narra a chegada á Terra Prometida, a conquista e o asentamento do pobo xudeu no territorio de Palestina. Toma o seu nome de Xosué, o caudillo carismático e sucesor de Moisés que guía ao pobo nesta etapa da súa historia.

## Situación dentro do conxunto da Biblia 
Na Biblia xudía, Xosué é o primeiro libro dos *Profetas anteriores*. No división cristiá, sitúase como o primeiro dos Libros históricos. Relaciónase, polo tanto, cos libros posteriores: Xuíces e Samuel, e é obra, coma estes, da escola deuteronomista.

Non falta, porén, quen faga notar a súa íntima conexión co Pentateuco, tanto porque continúa a historia do Éxodo e dálle remate coa chegada á terra prometida, como polo estilo e a presenza de relatos etiolóxicos, orientados a explica-la orixe de algo, propia do Pentateuco. Así hai incluso autores que falan dun *Hexateuco*, para marca-la íntima relación cos libros anteriores: "os libros que figuran entre a Xénese e o de Xosué constitúen na súa forma actual unha xigantesca obra narrativa que garda unha concatenación entre as súas partes."

## Contido 
O libro abrangue desde a confirmación de Xosué como sucesor de Moisés ata a súa morte. 

miniatura|Esteve March, Xosué manda parar o Sol, Ca. 1650-1660

E o seu contido se divide en dúas grandes partes: conquista da terra (preparación da entrada e guerras de conquista) e repartición da terra entre as tribos.

## Autor e época de composición 
O libro presenta materiais, como tradicións orais propias da tribo de Benxamín, cunha antigüidade difícil de datar, sobre estes materiais primitivos fóronse engadindo novas narracións e discursos que foron conformando o texto que coñecemos. Deste xeito, o libro actual é, basicamente, froito do traballo das catro fontes que tamén conforman o Pentateuco, aínda que predominan as tres primeiras sobre a fonte sacerdotal.

A data de composición máis probable rondaría o século VII a.C.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Xosué

### Ligazóns externas 
* Libro de Xosué en galego
* Libro de Xosué en latín

* Libro de Xosué en hebreo
Casa Grande de Lamela

Escudos do I Morgado da Casa Grande de Lamela|300px|miniatura
A **Casa Grande de Lamela** ou Lemavia  é unha Casa Señorial situada no lugar de Lamela, na parroquia de Martín, no concello de Bóveda, arciprestado de Santalla de Rei, na antiga rexión da Somoza Maior de Lemos, a uns 12&nbsp;km ó norte de Monforte de Lemos.

## Historia 
Foi mandada construír por Pedro Núñez de Prado en 1450, terceiro fillo home do Señor de Albires, cando se mudou ás súas posesións no Antigo Reino de Galicia durante as Guerras Irmandiñas. Amparada polo Conde de Lemos, familia coa que emparentou, a Casa adquiriu o cualificativo de *Grande* en torno a 1580, cando Domingo López de Prado Regulfe fundou o Vínculo Regular e de Sangue. Un segundo Vínculo Regular e de Sangue fundado por Don Domingo II López de Prado Lamela, IV Morgado, o 2 de xaneiro de 1700 consolidou o prestixio da Casa, que para entón controlaba numerosas Capelanías e Beneficios Curatos.

O 20 de abril de 1809, Manuel Joseph Martín López de Prado Rodríguez-Varela liderou o alzamento contra o Sexto Exército Francés e o seu caudillo, o Mariscal Michel Ney. Os guerrilleiros galegos foron masacrados. Estímase que uns 1.500 civís foron exterminados na represión posterior, mais grazas a esta acción os franceses tiveron que renunciar á reconquista de Vigo. Manuel foi executado, perdendo a Casa Grande o seu VIII Morgado.

É o lugar patrucial máis antigo da liñaxe *López de Prado*, tronco entre outras da familia do Brigadier de Cabalería e Cabaleiro da Real Orde de Carlos III, Andrés López de Prado Sagastizábal.

## Propiedades 
Amasou unha considerable superficie de terras, chegando a ser a maior propiedade en coto redondo do concello de Bóveda: 60 hectáreas para o coto de Lamela e 24 para o de Marzán.

As súas terras están regadas polo río Cabe, afluente do Sil, que nace no veciño concello do Incio. Abundan os bosques de carballos (*Quercus robur, Quercus pyrenaica*) e castiñeiros (*Castanea sativa*), con exemplares de até 500 anos de idade.

A pesar das Leis Desvinculadora de 1820, os bens da Casa permanecen indivisos na actualidade.

## Descrición 
Trátase dunha grande casa señorial típica da alta fidalguía galega, acondicionada para a residencia de varias ducias de familiares. Ten unha fachada realizada en cantería de pedra, grandes fiestras e balconada, numerosos cuartos abertos a un patio central interior, solaina e un grande xardín. Conta tamén cunha capela pegada, cabaleirizas, hórreo, adega e pombal nas proximidades. O escudo de armas, de grandes dimensións, foi trasladado ó Museo de Lugo.

## Peculiaridades 
Destaca a súa enorme biblioteca e arquivo, resultado de case seis séculos de continua habitación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Memorial de la Casa Grande de Lemavia* (2010), Ed. Vínculo y Mayorazgo de Lemavia, Nova York. LCCN: 2010922830, ISBN 5-8000-4967858-2

### Outros artigos 
* Pazos de Galicia.
* Fidalguía.
José Tarrío

**José Tarrío García**, finado en Santiago de Compostela o 24 de marzo de 1894, foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Procedente do tradicionalismo, en novembro de 1890 integrouse no Comité Central Regionalista presidido por Manuel Murguía e ao ano seguinte formou parte da Asociación Regionalista Gallega. Foi elixido concelleiro en Santiago de Compostela nas eleccións municipais de 1891. Fundou e dirixiu a revista *La Pequeña Patria* con Enrique Labarta Pose e colaborou en *La Patria Gallega*.

Casou con Dolores Martínez Martínez.

## Notas
Bandeira de Kazakhstán

A **bandeira de Kazakhstán** (en  *Qazaqstan twı*) foi adoptada o 4 de xuño de 1992, substituíndo á bandeira da República Socialista Soviética de Kazakhstán. A bandeira é un deseño de Shaken Niyazbekov.

## Descrición 
Consiste nun pano de cor azul celeste no que aparecen representados unha aguia esteparia, o sol (ouro) con 32 raios no centro e un estampado dourado próximo ao bordo máis próximo ao mastro.

O estampado representa á arte e as tradicións culturais do pobo kazako. A cor azul celeste do fondo da bandeira alude aos diversos pobos túrquicos que conforman a poboación actual do país (que inclúe entre outros a poboacións de orixe tártara, mongol e uigur). Para eses pobos a cor azul celeste estaba dotado de simbolismo relixioso e representaba ao deus Gök-Tanry aínda que actualmente a cor da bandeira é interpretado como o símbolo do ceo despexado que se divisa no país e da liberdade do seu pobo.

A aguia dourada é un símbolo asociado co imperio de Xenxis Khan que dominou Kazakhstán baixo un estandarte de cor azul cunha figura semellante a unha aguia.

### Outras bandeiras 

Ficheiro:Naval Ensign of Kazakhstan.svg|20x20px Emblema naval
Ficheiro:Government Ensign of Kazakhstan.svg|20x20px Emblema gobernamental

## Bandeiras históricas 

Ficheiro:Kazakh Khanate.svg|Bandeira do Khanato Kazako
Ficheiro:Flag of the Alash Autonomy.svg|Bandeira da Autonomía de Alash
Ficheiro:Qazaq ssr 37-40.svg|Bandeira da RRS de Casquisán (1937—1940)
Ficheiro:Qazaq SSR 40-53.svg|Bandeira da RRS de Casquisán (1940—1953)
Ficheiro:Flag of the Kazakh Soviet Socialist Republic (1953–1991); Flag of Kazakhstan (1991–1992).svg|Bandeira da RRS de Casquisán (1953—1991)

## Variantes 

Ficheiro:Flag of Kazakhstan (1992).svg|Primeiro deseño da bandeira da República de Kazakhstán antes do 4 de xuño de 1992.
Ficheiro:Flag of Armed Forces of the Republic of Kazakhstan.svg|Bandeira das forzas armadas kazakh, cunha estrela vermella
Ficheiro:Flag of the President of Kazakhstan.svg|Estandarte presidencial, co escudo nacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Jesualdo Ferreira

**Manuel Jesualdo Ferreira**, nado en Mirandela o 24 de maio de 1946, é un adestrador de fútbol portugués. Na actualidade adestra o Al-Sadd Sports Club.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do adestrador en zerozero.pt
Xoán Neira Cancela

**Xoán Neira Cancela**, nado en Vigo o 22 de maio de 1849 e finado en Ourense o 23 de setembro de 1909, foi un militar, escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Foi redactor de *El Meteoro* de Vigo en 1867, fundou en Ourense os periódicos *Galicia Literaria* (1883) e *Galicia en Caricatura* (1889), e colaborou en *El Eco de Orense*, *La Pequeña Patria*, *La Tertulia*, *La Concordia*, *El Trabajo*, *Follas Novas*, *Galicia*, *Galicia Moderna*, *Galicia Recreativa* e *La Actualidad*. Publicou en *Galicia Humorística* unha sección titulada "Tipos de Orense" na que se ocupa de persoeiros curiosos como Xan da Coba ou Paco Roque. Foi membro correspondente da Real Academia da Historia e cronista de Ourense (1907-1909).

## Obras 
### Poesía 
* *Ecos del campamento*, 1876.
* *Preludios*, 1880.

### Prosa 
* *El ahorcado*, 1879.
* *Caldo Gallego*, 1889, Biblioteca Gallega.
* *Programa de los ángeles*, 1890.
* *Los juegos florales de Orense*, 1901.
* *Montaña de Orense*, 1905 (con prólogo de Emilia Pardo Bazán).

### Ensaio 
* *La morriña*, 1907.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* 
*
O Igrexario, Lañas, Arteixo

**O Igrexario** é un lugar da parroquia de Lañas no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2022 tiña 79 habitantes (41 homes e 38 mulleres).
## Toponimia 
O topónimo **O Igrexario** débese á presenza no lugar da igrexa de Santa Mariña de Lañas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lañas 
### Parroquias de Arteixo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Arteixo
O Pazo, Lañas, Arteixo

**O Pazo** é un lugar da parroquia de Lañas, no concello coruñés de Arteixo (comarca da Coruña). Segundo o Instituto Galego de Estatística, a súa poboación no 2022 era de 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lañas 
### Parroquias de Arteixo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Arteixo
A Casanova, Larín, Arteixo

**A Casanova** é un lugar da parroquia de Larín no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 7 eran homes e 8 eran mulleres.

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares *Casanova* coincide co latín: *casa nova*.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Larín 
### Parroquias de Arteixo 
## Notas
A Groba de Abaixo, Larín, Arteixo

**A Groba de Abaixo** é un lugar da parroquia de Larín no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 61 habitantes (31 homes e 30 mulleres), 1 menos ca en 2018.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Larín 
### Parroquias de Arteixo
Vigo, Larín, Arteixo

**Vigo** é un lugar da parroquia de Larín no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2023 tiña 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín  (acusativo de *vicus, vici*, "aldea sen murallas"), frecuente para aqueles pequenos poboamentos semiurbanos ou rurais sen fortificar, ou "aldeas".

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Larín 
### Parroquias de Arteixo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Arteixo
Declaración de Xenebra

Coñécese como **Declaración de Xenebra** a:

* A **Declaración de Xenebra**, un texto alternativo ao xuramento hipocrático proposto pola Asociación Médica Mundial en 1948.
* A **Declaración de Xenebra**, tamén chamada Declaración dos Dereitos do Neno, formulada en 1923.
Dessommes

Co apelido **Dessommes** atopamos:

* **Édouard Dessommes** (1845-1908), escritor estadounidense en francés.
* **Georges Dessommes** (1855-1929), escritor estadounidense en francés.
Bandeira de Liechtenstein

A **bandeira de Liechtenstein** (en alemán: *Flagge Liechtensteins*) consiste en dúas bandas horizontais de igual tamaño, sendo a superior azul e a inferior vermella, cunha coroa de duque dourada no lado do mastro da banda de arriba. As cores é probable que deriven das da familia real do Principado no século XVIII.

A bandeira azul e vermella de Liechtenstein data de 1921. A coroa foi engadida en 1937, despois de que se descubrise que a bandeira utilizada polo equipo olímpico nos Xogos de 1936 era idéntica á bandeira de Haití. O deseño da coroa foi lixeiramente modificado en 1982. A bandeira pode ser pendurada verticalmente ou horizontalmente, pero coa coroa sempre arriba á dereita.

centro|350px|Construción da bandeira

## Other flags 
[miniatura|dereita|300px|Bandeira na fronteira con [Austria.]]

Ficheiro:Flag of Liechtenstein (state).svg|Bandeira estatal
Ficheiro:Standard of the Prince of Liechtenstein.svg|Estandarte do Príncipe
Ficheiro:Flag of Liechtenstein (1719-1852).svg|Bandeira de 1719 até 1852
Ficheiro:Flag of Liechtenstein (1852-1921).svg|Bandeira de 1852 até 1921
Ficheiro:Flag of Liechtenstein (1921–1937).svg|Bandeira de 1921 até 1937
Ficheiro:Flag of Liechtenstein (1719-1852).svg|Estandarte do Príncipe de 1957 até 1982

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Dixon

Co apelido **Dixon** podemos atopar:

* **Charles Dixon**, ornitólogo británico.
* **Alesha Dixon**, cantante inglesa.
* **Malik Dixon**, xogador de baloncesto estadounidense.
Experimento BOOMERanG

O **experimento BOOMERanG** (acrónimo en inglés de *Balloon Observations Of Millimetric Extragalactic Radiation ANd Geophysics*, "Observacións en globo da radiación milimétrica extragaláctica e xeofísicas") consistiu en elevar en globo aerostático un telescopio (cunha micromalla de 18 bolómetros) por riba das capas máis baixas da atmosfera terrestre para poder captar o fondo cósmico de microondas. O globo permaneceu suspendido a 37 quilómetros de altura, durante os dez días e medio que durou o experimento (a finais de 1998) aproveitando as correntes adiabáticas da Antártida.

Mediuse o fondo cósmico de microondas correspondente a uns 300.000 anos despois do *big-bang*. Os resultados fixéronse públicos na revista *Nature*, que publicou un artigo titulado: "Un Universo plano consonte os mapas de alta resolución da radiación do fondo cósmico de microondas".

## Instrumentación 
Consistía nun globo aerostático de helio cun volume de 800.000 metros cúbicos, que portaba un telescopio de infravermello de dúas toneladas de peso. O telescopio consistía nun espello de 1,2 metros de diámetro que dirixía a luz reflectida ata unha malla de detectores bolométricos de polarización deseñados no laboratorio de Microdevices do JPL., cunha sensibilidade de 100 millonésimas de grao Celsius (equivalente a captar dende a Terra a calor desprendida por unha cafeteira situada na Lúa), ou 300 millonésimas de Kelvin, que estaban arrefriados a ultrabaixas temperaturas para garantir a estabilidade da medición (os detectores tiñan que estar a unha temperatura por debaixo das 100 millonésimas de graos Celsius mediante refrixeración crioxénica).

## Resultados 
miniatura|200px|dereita|CMB medido polo experimento BOOMERanG.
Xunto con outros experimentos, ao determinar o carácter plano da xeometría do Universo é unha das probas da existencia da Enerxía escura. As imaxes cobren o 3% do ceo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Enerxía escura
* Relatividade xeral
* Experimentos do fondo cósmico de microondas
* Radiación de fondo cósmico de microondas
José Callejón

**José María Callejón Bueno**, nado en Motril (Granada) o 11 de febreiro de 1987, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual club é o Marbella FC.

## Traxectoria 
Empezou nos seus inicios a xogar ao fútbol sala e previo paso polo fútbol 7.

Formado na escola de fútbol Costa Tropical e nas categorías inferiores do Real Madrid CF, debutou como xogador profesional no Real Madrid Castilla a tempada 2006–07, en Segunda División. Disputou cinco partidos sen anotar un gol.

A seguinte campaña, en Segunda División B, anotou 21 goles en 37 partidos, sendo o máximo anotador da categoría.

O 18 de xuño de 2008 foi traspasado por 1,2 millóns de euros ao RCD Espanyol de Barcelona, co que asinou un contrato por catro tempadas. Ata ese momento compartira vestiario co seu irmán xemelgo Juanmi. Co equipo *perico* debutou en Primeira División o 20 de setembro de 2008, nun partido ante o Getafe CF.

## Palmarés 
### Torneos nacionais 
;Real Madrid
* Primeira división española (1): 2011/12

;Napoli
* Copa de Italia (2): 2013/14, 2019/20
* Supercopa de Italia (1): 2014

### Torneos amigables 
;Espanyol
* Trofeo Ciutat de Barcelona (1): 2010
* Trofeo Ramón de Carranza (1): 2010

### Outros campionatos oficiais 
;Espanyol
* Copa Catalunya (1): 2010

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en RCD Espanyol.com
* Ficha en LFP.es
Adrián Colunga

**Adrián Colunga Pérez**, nado o 17 de novembro de 1984 en Oviedo, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual club é o Anorthosis Famagusta FC chipriota.

## Traxectoria 
Como xogador formouse na canteira do Sporting de Gijón, onde xogara xa o seu avó Sindo, extremo dereito do Sporting nos anos 50. Foi máximo goleador en todas as categorías inferiores de devandito club asturiano, desde alevín ata xuvenil, co que chegou a marcar nunha tempada 65 goles. Co Sporting conseguiu o título de campión de España en categoría cadete. Tamén foi habitual na selección asturiana de fútbol.

Aínda en idade xuvenil é cedido a un equipo da Terceira División asturiana, o Club Deportivo Turón, onde anotou 8 tantos en 8 partidos e logrou chamar a atención de equipos de maior categoría sendo ese mesmo ano en decembro onde debutaría na categoría de bronce. Aínda en idade xuvenil, o Marino de Luanco de Segunda B solicita os seus servizos. Despois milita no Ceares e regresa ao Sporting de Gijón B, desde onde regresa ao Marino de Luanco.

Tras tantas cesións, decide saír da órbita do Sporting. O seu periplo continúa fóra de Asturias, concretamente no Soledad Paguera de Mallorca en Terceira e posteriormente ao Pájara Playas de Fuerteventura en Segunda B.

No verán de 2007 foi traspasado ao UD Las Palmas da Segunda División, club que nun primeiro momento expúxose a súa cesión a un equipo de Segunda B, pero acabou integrándose no primeiro equipo. Aos poucos fíxose un oco entre os titulares e terminou a tempada 2007–08 con 13 tantos, sendo o segundo máximo goleador do equipo tras Marcos Márquez.

En xullo de 2008 foi traspasado ao Recreativo de Huelva por 2,7 millóns de euros, asinando por catro tempadas, cunha cláusula de rescisión de 15 millóns de euros. Así se produciu o seu debut en Primeira División na primeira xornada ante o Real Betis no Ruiz de Lopera anotando o gol da vitoria do seu novo equipo.

Na tempada 2009–10 volve a Segunda co Recreativo e o seu rendemento é menor, e rodeado de polémica marcha cedido ao Real Zaragoza de Primeira ata o final da tempada. Comeza a tempada marcando en Tenerife e axudando á remontada do seu equipo. Co paso dos partidos afiánzase no once titular e acaba a tempada pichichi do Real Zaragoza con 7 goles, entre eles 2 a Víctor Valdés, porteiro do FC Barcelona, e a Iker Casillas, porteiro do Real Madrid. Á súa vez acaba pichichi dos reforzos de inverno na Liga BBVA empatado con Osvaldo, dianteiro do Espanyol cedido tamén en decembro.

O verán do 2010 volveu ao Recreativo, pero o seu desexo de xogar en Primeira pono no mercado. Finalmente foi traspasado ao Getafe CF por 2,5 millóns de euros, club co que consegue, o 19 de agosto de 2010, debutar na UEFA Europa League fronte ao APOEL FC de Chipre.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha e estatísticas en UEFA.com 
* Ficha en GetafeFC.com
* Ficha en BDfutbol.com
François Davo

**François Alain Davo**, nado en Le Mans o 26 de setembro de 1966, é un escritor, tradutor e profesor francés en lingua galega e francesa.

## Traxectoria 
Licenciado en Letras e Civilizacións Ibéricas pola Universidade da Sorbona (París). Entre 1987 e 1989 dirixiu a revista *Azertyuiop* en París. Foi cofundador da Asociación *Amigos de Azertyuiop* (editora dos *Cadernos de Azertyuiop*) en 1995, xunto a Dulce Fernández Graña, Alfredo Ferreiro e Tati Mancebo, na Coruña. Colaborou con poemas na revista *Luzes de Galiza*. Actualmente é profesor de francés no IES Plurilingüe Eusebio da Guarda da Coruña. Reside permanentemente na Galiza desde o ano 2000.

## Obras 
### Poesía 
* *Diario de la lluvia*, 1994, Sociedad de Cultura Valle-Inclán. Existe unha edición bilingüe (2021) con tradución ao galego de Dulce Fernández Graña.
* *A areia que transforma punhos e conversas*, con Alfredo Ferreiro, 1995, *Os Cadernos de Azertyuiop*.
* *O inmóbil impaciente*, 1997, edición bilingüe galego-francés, Espiral Maior, con tradución ao galego de Dulce Fernández Graña.
* *4 voltas*, 2014, libro de artista, con gravados de Tono Galán.
* *Recollendo escombros*, 2015, libro electrónico, e-book, Sermos Galiza.
* *Sous le regard des saisons*, poesía postal, edición de artista, 2016.
* *Ónix, abrollar*, 2018, Espiral Maior.

### Literatura infanto-xuvenil 
* *Carta de Re*, 2019, libro de artista, con Sol Davo Fernández, A-Lenta Editora/Manchea.

### Obras colectivas 
* *7 poetas*, 1995, con Pedro Casteleiro, Alfredo Ferreiro, Mário Herrero, José António Lozano, Tati Mancebo e Luís Maçãs.
* *Bestiario*, 1998, Edicións do Dragón.
* *Encontro en Puruchuco*, carpeta de artista da exposición, 2010 (con fotos de Gustavo García Roig).
* *Elos*, de Paula Gómez del Valle, 2011, Morgante. Con Txiki Calvo e Rodrigo Varela.
* *O mundo habitado*, carpeta de artista da exposición, 2012 (con fotos de Gustavo García Roig).
* *150 Cantares para Rosalía de Castro*, 2015, libro electrónico).

### Traducións 
* *Inés de Castro*, de Madame de Genlis, con Dulce Fernández Graña, 1997, Espiral Maior. Do francés para o galego.
* *As palabras*, de Jean-Paul Sartre, con Dulce Fernández Graña, 1999, Laiovento, reeditado en 2005 por La Voz de Galicia. Do francés para o galego.
* *As auténticas memorias da Bela Otero*, de Caroline Otero, con Dulce Fernández Graña, 2001, Xerais. Do francés para o galego.
* *Les Certitudes du climat*, de Miguel Anxo Fernán-Vello, 2005, Espiral Maior. Do galego para o francés.
* *Anthologie poétique*, de Ánxeles Penas, 2006, Espiral Maior. Do galego para o francés

## Premios 
* Premio Esquío de poesía en castelán no ano 1993, por *Diario de la lluvia*.
* 3º Premio Concurso Internacional haikus da CEO-FIPF/Embaixada do Xapón en Bruxelas no ano 2021.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Blog do autor
* Perfil en *As escollas electivas*
Odoario de Lugo

**Odoario**, finado probablemente en 786, foi un bispo de Lugo e Braga entre 740 e 780.

## Traxectoria 
Fuxiu da diocese de Lugo coa chegada dos árabes (716) e volveu en 740 cando a reconquistou Afonso I o Católico. Consérvase o seu *primeiro testamento* de 15 de maio de 747, no que especifica a doazón a Santa María de Lugo, da cidade e doutros bens e igrexas. Este falso documento foi confeccionado probablemente no século XI. O *segundo testamento*, de 5 de xuño de 760 relata o seu nomeamento en África e a súa viaxe ata Lugo para reconstruíla e repoboala despois dos ataques musulmáns.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Henrique Dacosta

**Henrique Xosé Dacosta López**, nado en Ferrol o 30 de xullo de 1964, é un escritor e profesor galego.

## Traxectoria 
Profesor de Lingua Galega e Literatura. Foi Técnico Especialista en Lingua Galega na Comisión de Educación, Cultura e Deportes do Concello de Fene.

Colabora habitualmente no suplemento *Nordesía* do *Diario de Ferrol*. Ten publicado artigos e investigacións en diversos tipos de revistas e periódicos (*Agália*, *A Nosa Terra*, *Ferrolanálisis*, *Crónica de Ferrolterra*, *Columba*, *O Sil*, *Ólisbos*, *Poesía Galicia* etc.), e ten participado como relator en distintos congresos e xornadas sobre lingua galega.
* *Entrada ao xardín do saber* (2014). Vigo: Redelibros.347 páxs. ISBN 978-8494053887. 
* *O día que ao Carlos lle fora mal* (2018). Muíño do Vento-ASC de Canido-Ferrol, Viveiro.
* *A Rota do Oeste* (2019). Ferrol: Edicións Embora. 312 páxs. ISBN 9788417824037.
**Illas a sotavento* (2019). Vigo: Xerais. 144 páxs. ISBN 978-84-9121-571-4. ePub: ISBN  978-84-9121-575-2.

#### Relatos 
* *Sobre comboios, janelas e outras pequenas histórias* (1995). Santiago: Laiovento. 100 páxs. ISBN 9788487847523. 
* *Unha mada de doce relatos* (2008). Santiago: Laiovento. 77 páxs. ISBN 978-8484871460.
* *Á deriva* (2018). Vigo: Belagua. 88 páxs. ISBN 9788494695964.
* *O extraño caso da bicicleta amarela* (2022). Vigo: Belagua Ed. 140 páxs. ISBN 9788412443431. 

### Ensaio 
* *Ferroláns na Historia da Literatura Galega* (2007). Ferrol: Edicións Embora. 248 páxs. ISBN 978-84-95460-67-7.
**Carvalho Calero, vida e obra dun ser polifacético* (2020). Vigo: Edicións Xerais de Galicia. 120 páxs. ISBN 978-84-9121-625-4.

### Obras colectivas 
* *Muralla de Crescórnio* (1989).
* *Longa lingua: Os contos da Mesa* (2002). Xerais.
* *Seis ferroláns* (2003). Edicións Embora.
* *Premios Pedrón de Ouro. Certame de Narracións Breves Modesto R. Figueiredo. Certames XXXII e XXXIII* (2008). Ediciós do Castro.
* *En defensa do Poleiro. A voz dos escritores galegos en Celanova* (2010). Toxosoutos.

## Premios 
* Finalista no I Certame de Relato Curto da Asociación Cultural Cidade Vella de Santiago de Compostela en 1989 por *Ruiva mulher de esperança*.
* II Premio Carvalho Calero, na vertente de creación literaria en 1991 pola novela *Mar para todo o sempre*.
* IV Premio Carvalho Calero, na vertente de creación literaria en 1993 pola colección de relatos *Sobre comboios, janelas e outras pequenas histórias*.
* XVI Premio Carvalho Calero, na vertente de creación literaria en 2016 por *Unha mada de doce relatos*.
*XXV Premio de novela curta Manuel Lueiro Rey en 2018 por *Illas a sotavento*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* http://letras-para-todo-o-sempre.blogspot.com
* Presentación *Á deriva*, YouTube
Beatriz Dacosta

**Beatriz Dacosta Molanes**, nada en Cangas en 1967, é unha escritora galega.

## Traxectoria 
En 1999 obtivo accésit no VII Premio de novela curta Manuel Lueiro Rey polo relato *O cabalo das sete cores*. En 2004 gañou o Premio Terra de Melide con *Contrato temporal* e o I Premio de Contos do Liceo de Noia co relato *Goodbye my friend*.

## Obras 
### Narrativa 
* *Cascas de noz*, 2000, Galaxia.
* *Precipicios*, 2002, Francka Editora.
* *Contrato temporal*, 2004, Francka Editora.

### Obras colectivas 
* *Narradoras*, 2000, Xerais.

## Premios 
* Accésit no VII Premio de novela curta Manuel Lueiro Rey no 1999, por *O cabalo das sete cores*.
* Premio Modesto R. Figueiredo no 2000, por *Na sombra da lúa*.
* Premio *Terra de Melide* no 2004, por *Contrato temporal*.
* I Premio de *Contos do Liceo de Noia* no 2004, por *Goodbye my friend*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha da autora na AELG
Bandeira de Luxemburgo

A **bandeira de Luxemburgo** (en luxemburgués: *Lëtzebuerger Fändel*, en alemán: *Flagge Luxemburgs*, en francés: *Drapeau du Luxembourg*) consiste en tres bandas horizontais, vermella, branca e azul, podendo ser as súas proporcións 1:2 ou 3:5.

## Deseño 
De acordo co Règlement Grand-Ducal de 27 de xullo de 1993, as cores da bandeira son:

## Historia 
As cores da bandeira de Luxemburgo foron utilizadas por primeira ao redor do ano 1830, durante a revolución belga. Estas cores probablemente derivasen do escudo dos condes, duques e posteriormente Grandes Duques de Luxemburgo, o cal data do século XIII. O deseño da bandeira como se coñece foi fixado o 12 de xuño de 1845, aínda que non foi adoptada oficialmente o 23 de xuño de 1972.

Luxemburgo non posuíu ningunha bandeira até 1830, cando se instou aos patriotas amosar as súas cores nacionais. A bandeira de Luxemburgo é moi semellante á dos Bandeira dos Países Baixos, aínda que difire desta na cor do azul, que no caso da luxemburguesa é azul claro.

## Pavillón 
O *león vermello* é o pavillón oficial paras buques rexistrados en Luxemburgo. Utilízase para o transporte fluvial e marítimo, así como para a aviación. Este indicador baséase no Escudo de armas de Luxemburgo e é usado como a insignia para evitar a posibilidade de que o pavillón sexa confundida coa dos Países Baixos. A bandeira consiste en dez raias brancas e azuis cun león vermello de lingua amarela con coroa superposto. A proporción axeitada desta pavillón é de 5:7.

O *Réglement Grand-Ducal* de 27 de xullo de 1993 define as cores do pavillón como:

## Discusión sobre a bandeira 
miniatura|180px|dereita|Estandarte do león vermello.
O 5 de outubro de 2006, o deputado Michel Wolter presentou unha proposta lexislativa para substituír a actual bandeira nacional polo pavillón do león vermello. Sostivo que a bandeira actual é confundida frecuentemente co dos Países Baixos e que, por outro lado, o león vermello era máis popular, máis estético e de maior valor histórico. Wolter tamén afirmou que falara persoalmente o asunto cunhas trescentas persoas, a maioría dos cales expresaron o seu apoio á súa iniciativa.

O 24 de outubro de 2006 unha iniciativa local chamada *Initiativ Roude Léiw*(iniciativa León Vermello) organizou unha rolda de prensa explicando a súa intención de apoiar o proxecto de Wolter. As súas primeiras accións incluíron a distribución de adhesivos co pavillón para coche, unha petición e unha enquisa. Un obstáculo para a substitución da bandeira podería ser que os veciños da provincia belga de Luxemburgo utilizan un escudo de armas semellante ao da bandeira do león vermello. Ademais, o estado alemán de Hesse tamén incorpora un deseño, semellante dalgún xeito, no seu escudo e bandeira.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Xoán Neira

Co nome de **Xoán Neira** podemos atopar:

* **Xoán Neira López**, escritor galego.
* **Xoán Neira Cancela**, militar, escritor e xornalista galego.
Agustín Abadía

**Agustín Abadía Plana**, coñecido como **"Tato" Abadía**, nado o 15 de abril de 1962 en Binéfar (Huesca), é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Na actualidade adestra a SD Logroñés.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Lapela, A Arnoia, A Arnoia

**Lapela** é un lugar situado no extremo sueste do concello ourensán da Arnoia, entre as aldeas de Meréns (Cortegada) e Remuiño, na comarca do Ribeiro.

Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 27 habitantes (15 homes e 12 mulleres), os mesmos ca en 2010.

## Patrimonio 
Conta cunha pequena capela. Destacan un pazo do s. XVIII (dos Armada-Araújo) e un castro situado enriba da desembocadura do río Arnoia no río Miño. Este castro xa foi estudado por Florentino Cuevillas, que recolle a existencia dunha pía megalítica á que na década de 1930 se levaba unha imaxe da Virxe a facerlle rogativas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Arnoia 
### Parroquias da Arnoia 
## Notas
Meréns

Como topónimo **Meréns** pode referirse a:

;En Galiza
***Meréns**, parroquia do concello de Cortegada;
****Meréns**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Xosé María Dobarro

**Xosé María Dobarro Paz**, nado en Ferrol o 7 de outubro de 1950, é un profesor, escritor e investigador da literatura galega.

## Traxectoria 
Estudou na Universidade de Santiago de Compostela e é catedrático de Lingua e Literatura Galega na Universidade da Coruña. Ten colaborado con múltiples artigos en revistas literarias galegas como *A Nosa Terra*, *Luzes de Galiza*, *Boletín da Real Academia Galega*, *Cuadernos de Estudios Gallegos*, *Anuario de Estudos Literarios Galegos* e *Grial*.

Militou na AN-PG, a UPG e o BNG, así como no sindicalismo nacionalista (ING, INTG e CIG).

Na actualidade milita no Partido Comunista de Galicia.

Dende hai anos publica regularmente unha columna no xornal *Diario de Ferrol*.

## Obra en galego 
### Edicións 
* *Terra Chá*, de Manuel María, 1989, Edicións Xerais de Galicia.
* *A rosa de cen follas*, de Ramón Cabanillas, 1993, Edicións Xerais de Galicia.

### Obras colectivas 
* *33 aproximacións à literatura e á lingua galegas*, 1984, con Pilar García Negro, Ediciós do Castro.
* *A domeadora*, de Antón Losada Diéguez, 1985, con Pilar García Negro, Cadernos da Escola Dramática Galega.
* *O fidalgo: (contén unhas memorias sintéticas do autor)*, de Xesús San Luís Romero, 1986, con Pilar García Negro, Ediciós do Castro.
* *Catecismo do labrego*, de Valentín Lamas Carvajal, 1987, con Manuel Ferreiro e Carlos Paulo Martínez Pereiro, Vía Láctea.
* *Literatura galego-portuguesa medieval*, 1987, Vía Láctea Editorial.
* *Maxina ou a filla espúrea*, de Marcial Valladares, 1987, con Manuel Ferreiro e Carlos Paulo Martínez Pereiro, Vía Láctea Editorial.
* *Literatura galega: séculos escuros e Rexurdimento*, 1988, Vía Láctea Editorial.
* *Novos exercicios de estilo*, 2000, Universidade da Coruña. Con Luciano Rodríguez Gómez.
* *Xosé Luís Méndez Ferrín, o home, o escritor*, 2002, Universidade da Coruña. Con Luciano Rodríguez Gómez.
* *Alma de beiramar*, 2003, Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega.
* *Ánxel Casal (1895-1936): textos e documentos*, 2003, con Ernesto Vázquez Souza, Ediciós do Castro.
* *Cinco impactos poéticos en ditadura*, 2005, Universidade da Coruña. Con Luciano Rodríguez Gómez.
* *Poesía galega completa*, de Ramón Cabanillas, 2009, con Xosé Ramón Pena, Xerais.
* *Unha cesta de pombas e mazás. Homenaxe a Isaac Díaz Pardo*, 2013, Academia Real Isaac Díaz Pardo.

## Obra en castelán 
### Edicións 
* *Obras literarias en castellano*, de Álvaro Cunqueiro, 2006, Fundación José Antonio de Castro, Madrid.

## Premios 
* 2022: Premio Ramón Cabanillas que conceden as librarías Ramón Cabanillas e Contos e o Concello de Cambados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor na Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega
O Galo, Lañas, Arteixo

**O Galo** é un lugar da parroquia de Lañas, no concello coruñés de Arteixo (comarca da Coruña). Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2022 tiña habitantes (catro homes e seis mulleres). Sitúase xunto ao Galo (Barrañán).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Lañas
### Parroquias de Arteixo
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Arteixo
Gavilanes (serie de televisión)

***Gavilanes*** é unha telenovela española producida por Gestmusic Endemol para Antena 3 e que foi emitida entre o 19 de abril de 2010 e o 22 de febreiro de 2011. É unha adaptación para o público español da telenovela colombiana *Paixón de gabiáns* polo que consecuentemente, os personaxes orixinais foron modificados e os seus perfís reescritos para a audiencia española. Ten 26 capítulos repartidos en dúas tempadas.

## Argumento 
A historia desta serie vira ao redor dos irmáns Reyes, Juan (Rodolfo Sancho), Óscar (Roger Berruezo) e Frank (Alejandro Albarracín), quen xuran vingar a morte da súa irmá, o que lles leva a instalarse como traballadores na mansión da familia Elizondo. O profundo odio comeza a cambiar cando os irmáns Reyes intégranse na vida da familia Elizondo. Xurdirán amores, enredos e intrigas, que presidirán o desenvolvemento da serie.

Co que non conta Juan é que a súa vida e as dos seus dous irmáns cruzarase coa das tres fillas de Bernardo Elizondo: Norma (Claudia Bassols), Sara (Diana Palazón) e Lucía (Alicia Sanz), correndo o risco de caer presos da súa propia vinganza.

## Repartimento 
* Rodolfo Sancho, como **Juan Reyes**, irmán máis vello dos Reyes, namorado de Norma. (T1-T2)
* Roger Berruezo, como **Óscar Reyes**, irmán mediano dos Reyes, namorado de Sara. (T1-T2)
* Alejandro Albarracín, como **Frank Reyes**, irmán máis novo dos Reyes, namorado de Lucía. (T1-T2)
* Claudia Bassols, como **Norma Elizondo**, filla máis vella e herdeira de Bernardo Elizondo. (T1-T2)
* Diana Palazón, como **Sara Elizondo**, filla mediana de Bernardo Elizondo. (T1-T2)
* Alicia Sanz, como **Lucía Elizondo**, filla pequena de Bernardo Elizondo. (T1-T2)
* Carme Elías, como **Sofía Cortés**, viúva de Bernardo Elizondo. (T1-T2)
* Fernando Andina, como **Fernando Ribas**, prometido de Norma e director comercial da compañía. (T1-T2)
* Benito Sagredo, como **Víctor Abreu**, amigo e aliado de Fernando, dono de La Frontera. (T1-T2)
* Joan Massotkleiner, como **César Romero** (†), namorado de Sofía. (T1-T2)
* Manel Barceló, como **Adrián Cortés**, irmán de Sofía e director de produción da compañía. (T1-T2)
* Jordi Martínez, como **Mario Nestares**, capataz da leira dos Elizondo. (T1-T2)
* Daniela Costa, como **Claudia Aguirre**, xardineira da leira dos Elizondo. (T1-T2)
* Mercè Llorens, como **Olivia Cano**, herdeira dunha leira de oliveiras. (T2)
* Adrià Collado, como **Álvaro Cuesta**, avogado da Federación Aceitera de la Vega. (T2)
* Pere Molina, como **Jaime**, capataz da leira de Olivia. (T2)
* Oriol Vila, como **Ray**, fillo de Eva e Adrián. (T2)
* Carlos Vicente, como **Robles**, comandante. (T2)
* Marta Marco, como **Laura**, policía. (T2)
* Marta Calvó, como **Eva Suárez** (†), gobernanta da leira dos Elizondo. (T1-T2)
* Norma Ruiz, como **Rosario Montes**, cantante de La Frontera, nai do fillo de Frank. (T1)
* Roberto Álvarez, como **Bernardo Elizondo** (†), dono da compañía Elizondo. (T1)
* Miriam Giovanelli, como **Lidia Reyes** (†), irmá dos Reyes, amante de Bernardo Elizondo. (T1)

## Capítulos e audiencias 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Antena 3
Berinxia

miniatura|Localización de Berinxia.
**Berinxia**, tamén chamada **Ponte Terrestre de Bering** - foi unha porción de terra firme, con aproximadamente 1600&nbsp;km de norte a sur na súa máxima extensión, que xuntou Alasca e Siberia, onde neste momento se atopa o Estreito de Bering, durante as glaciacións.

Tanto o Estreito de Bering, como o Mar de Chukchi ao norte e o Mar de Bering ao sur, son mares de pequenas profundidades e durante as glaciacións a auga do mar concentrouse nos casquetes polares e nas xeeiras, facendo baixar o nivel do mar e expondo os fondos mariños de pequenas profundidades. Outras pontes terrestres se formaran e desapareceran nos períodos interglaciais: hai 14 mil anos Australia estivo unida a Nova Guinea e a Tasmania e as Illas Británicas estiveron unidas a Europa.

[miniatura|esquerda|[Mamut na Berinxia rusa.]]

A Ponte Terrestre de Bering foi importante porque permitiu a migración de seres humanos de Asia a América, así como varias especies de animais terrestres, incluíndo leóns e guepardos, que evolucionaron a especies endémicas de América do Norte, actualmente extintas, e exportando camélidos a Asia.

miniatura|Extensión máxima.

A medida que o clima se altera, tamén as condicións ambientais cambian, determinando que plantas e animais poden sobrevivir – a masa de terra pode funcionar, tanto como unha ponte, como constituíndo unha barreira, unha vez que, en períodos menos fríos, a chuvia e os glaciares alteran o solo e a orografía.

Rexistros fósiles mostran que, en América do Norte, os abetos, bidueiros e chopos xa poboaran rexións ao norte da súa zona de distribución actual, indicando que esa rexión foi máis quente que actualmente.
miniatura|500px|centro|Evolución de Berinxia.
As flutuacións do nivel do mar expuxeron a Ponte Terrestre de Bering en varios períodos durante o período Plistoceno, tanto na glaciación que ocorreu hai 35 mil anos, como durante a máis recente, entre 22 mil e 7000 anos. Hai preto de 6000 anos, as liñas de costa de América e de Asia tiñan xa a súa configuración actual.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
*Pielou, E. C. 1992, *After the Ice Age: The Return of Life to Glaciated North America.*
### Outros artigos
* América
* Amerindio
* Estreito de Bering
### Ligazóns externas 
* Bering Land Bridge National preserve 
* Prehistoric Beringia, por D.K. Jordan 
* Yukon Beringia Interpretive Centre
Lista de experimentos do fondo cósmico de microondas

miniatura|300px|Comparación dos datos básicos da RCF (CMB) obtida co WMAP, COBE e o telescopio de Penzias e Wilson.
Dende o descubrimento en 1964 da radiación cósmica de fondo de microondas (tamén chamado fondo cósmico de microondas, ou FCM) polos astrónomos Arno Penzias e Robert Woodrow Wilson, véñense realizando unha variedade de experimentos destinados a captar e estudar a radiación cósmica de fondo, ou CMB (acrónimo do FCM, en inglés *Cosmic Microwave Background*). Os máis importantes polos seus resultados foron:
* COBE, o primeiro experimento que mediu a temperatura da anisótropía do FCM, tamén demostrou que o espectro electromagnético é semellante á emisión dun corpo negro.
* DASI, o primeiro sinal que serviu para determinar a polarización do CMB.
* Telescopio CBI, o primeiro en obter observacións de alta resolución, e o primeiro en obter o espectro de polarización modo-E.
* WMAP, o experimento que deu as observacións CMB en maior resolución.

Os proxectos de experimentación do fondo cósmico de microondas son algúns dos maiores retos para a tecnoloxía científica actual. Os principais problemas son os receptores, a óptica do telescopio, e a atmosfera terrestre. Moitas tecnoloxías foron desenvolvidas para os receptores de microondas coma o HEMT, o supercondutor-illante-supercondutor, os circuítos monolíticos integrados de microondas e os bolómetros. Xeralmente, os experimentos montan no telescopio complexos sistemas crioxénicos para manter a ultrabaixa temperatura o amplificador-receptor. Outros experimentos consisten nun ou máis interferómetros que simplemente miden as flutuacións espaciais dos sinais do cosmos, e son insensíbeis á temperatura media de fondo, situada nos 2,7K.

Outro problema para estes experimentos é o ruído 1 / f inherente a todos os detectores. Xeralmente, os experimentos están deseñados para minimizar este tipo de ruído. Para minimizar os lóbulos laterais do sinal adoitan usar elaborados sistemas de lentes e antenas corneta. Finalmente, a atmosfera é un problema porque a auga absorbe a radiación de microondas (o principio utilizado no forno de microondas): Como o sinal da radiación de fondo se atopa na lonxitude de onda de microondas, ese problema fai que sexa difícil de observar dende a Terra. Por esta razón, o estudo das experiencias do FCM (CMB) fai unha crecente utilización da zona suborbital (alta atmosfera) e do espazo exterior. As experiencias en terra, con todo, case sempre fanse en lugares ultrasecos, como a Cordilleira dos Andes de Chile ou o Polo Sur (que son desertos de humidade).

## Experimentos
## Notas
Etxarri

***Etxarri*** é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Pamplona.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 75 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Meiriñado de Pamplona