Día Mundial das Zonas Húmidas

[miniatura|300px|dereita|[Complexo dunar de Corrubedo e lagoas de Carregal e Vixán (Ribeira, A Coruña).]]
O **Día Mundial das Zonas Húmidas** celébrase o 2 de febreiro e conmemora en todo o mundo a data na que se apobou a Convención de Ramsar sobre as **Zonas Húmidas de Importancia Internacional**, na mesma data de 1971. Tamén aparece denominado como *Día Mundial dos Humedais* (sic) e, nalgunhas fontes, *Día Internacional dos Humedais* (sic).

## Historia e características 
En outubro de 1996, o Comité Permanente da **Convención Ramsar** designa oficialmente o 2 de febreiro como **Día Mundial das Zonas Húmidas** e en 1997 celébrase por primeira vez, con diversos actos en máis de 50 países. Inmediatamente convértese en referencia mundial.

A celebración ten como obxectivo a organización de diversos actos dirixidos a aumenta-la sensibilidade dos cidadáns cara aos valores medioambientais das zonas húmidas e os beneficios ecolóxicos, económicos e sociais que representan.

Para conseguir este obxectivo, organismos oficiais, organizacións non gobernamentais e diferentes colectivos cidadáns, naturalistas ou non, aproveitan esta data para desenvolver accións dirixidas a difundir información, abrir debate e concienciar ó público respecto dos valores e beneficios das zonas húmidas.

miniatura|300px|dereita|Patuda común (*Himantopus himantopus*)
A Secretaría da **Convención Ramsar** recolleu numerosos informes sobre as actividades desenvolvidas en máis de 80 países diferentes, incluído España. Este arquivo, con máis de 680 informes de actividades desenvolvidas desde as primeiras celebracións do *Día* en 1997, é público e pode consultarse na web oficial da Organización  como fonte de inspiración de ideas e propostas para futuras celebracións.

## Día Mundial das Zonas Húmidas 2007 
Para o ano 2007, o lema escollido foi “***As zonas húmidas e a pesca***”, proposta que buscaba a concienciación social sobre os problemas da sobreexplotación pesqueira. As zonas húmidas, interiores ou costeiras, son imprescindibles na conservación das especies pesqueiras en tódolos planos, desde a pesca industrial a grande escala ata a pesca artesanal (de subsistencia), e desde a captura de especies silvestres ata a cría de peixes ou crustáceos en piscifactorías (acuicultura).
[miniatura|300px|esquerda| Vista parcial da [Complexo Intermareal Umia-O Grove|enseada Umia-O Grove.]]
Moitas zonas húmidas desempeñan un papel fundamental na conservación das poboacións de peixes ó se-las áreas naturais de desove e cría de numerosas especies, aínda que a súa vida adulta se desenvolva en augas profundas, onde finalmente se capturen. Esta realidade por si soa converte estes ecosistemas en *zonas húmidas de importancia internacional* e senta as bases para a súa protección fronte á actividade humana.

Os seguintes datos xustifican a necesidade de racionaliza-la pesca, se queremos que sexa unha fonte de riqueza sustentable, e de preserva-las zonas húmidas.
* Non menos de mil millóns de persoas atopan na pesca a principal fonte de proteínas de orixe animal, localizadas principalmente nos países en desenvolvemento.
* O comercio internacional dos produtos da pesca xera máis de 55.000 millóns de dólares anuais.
* O 75% das especies mariñas de interese pesqueiro está sendo obxecto de sobrepesca ou se capturan en cantidades que achegan as poboacións ó seu límite biolóxico.
* A sobrepesca, unida á destrución dos hábitat, está acabando con boa parte das capturas que obteñen os pequenos pescadores das frotas artesanais e, polo tanto, provocando a súa progresiva desaparición. E hai que ter presente que a pesca artesanal representa o 90% das persoas dedicadas á pesca.
* Segue sendo desgraciadamente frecuente o uso de prácticas de pesca altamente destrutivas, como as redes de arrastre, dinamita ou velenos.
* O 90% da pesca comercial realízase nas augas continentais, nas que cada país costeiro ten autoridade para deseña-la explotación sostible dos recursos pesqueiros. Porén, as políticas pesqueiras que ditan os gobernos (épocas de veda, talles mínimos, cotas máximas, artes prohibidas etc.) non son homoxéneas.
* A acuicultura, nos últimos 30 anos, é a actividade de maior crecemento dentro do sector da produción de alimentos, proporciona numerosos empregos e achega xa a terceira parte do peixe que se consome no mundo.
* Os actuais sistemas de acuicultura nas zonas húmidas son insostibles para estes ecosistemas, porque se desenvolven sen ter en conta os problemas medioambientais que producen, como o importante consumo de enerxía, os produtos químicos que utiliza e verte ás augas libres ou ó mar, a introdución de especies exóticas etc. No sueste asiático, a extensión dos parques de acuicultura faise a costa da destrución de amplas áreas de mangleiral.
* Os consumidores, que aceptan e mesmo solicitan exemplares pequenos ou especies en época de veda, son tamén corresponsables desta sobreexplotación. Seguen sendo necesarias as campañas dirixidas ó consumidor para que non merque peixiños .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Convención de Ramsar
* Sitios Ramsar en España

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Día Mundial das Zonas Húmidas 2007