Capela Pazzi

A **Capela Pazzi** é unha das arquitecturas renacentistas máis famosas, comunmente considerada a obra mestra de Filippo Brunelleschi e unha das principais obras mestras da arquitectura renacentista. Está situada no interior do primeiro claustro da Basílica da Santa Croce en Florencia. Oficialmente era a sala capitular de Santa Croce mais, en realidade, era a capela conmemorativa privada da familia Pazzi, quen soportara os gastos de construción. 

A través da análise coidadosa dos poucos documentos restantes, estableceuse unha cronoloxía: a construción comezou en 1442, 4 anos antes da morte de Brunelleschi, a cúpula rematouse en 1460, mentres que as decoracións foron completadas pouco antes da Conxura dos Pazzi de 1478. Para reparar os danos e reconstruír as habitacións, o Municipio e algunhas das familias máis ricas da cidade deron un paso adiante, incluíndo os Medici, os Spinelli e os Pazzi. Andrea de Pazzi, en particular, xa en 1429 ofreceuse para reconstruír a sala capitular, creando unha capela que, na parte traseira, tamén albergaría as tumbas da súa familia. Estaba adicado a Santo André, patrón homónimo do cliente. 

Resulta extremadamente difícil establece-la cronoloxía da construción da capela por mor da escaseza de documentos mais, en todo caso, debeu de avanzar moi lentamente. A implicación de Filippo Brunelleschi dátase, xeralmente, de 1429, pouco despois de ter rematados os traballos da Sancristía Vella de San Lourenzo. No informe catastral de Andrea de Pazzi de 1433, hai un primeiro documento do compromiso coa reconstrución do capítulo (case con toda seguridade no lugar do antigo que foi destruído), pero até 1442 non hai documentos do inicio real das obras da sala capitular.

### Reinicio 
As dificultades económicas probablemente frearon a construción iniciada e está documentado que, no 1443, que o papa Uxío IV quedara a cear no Capítulo de Santa Croce", que só estaba construído até o entaboamento e, tamén que, no testamento de Andrea de Pazzi, que morrera ese ano, destinábase unha importante suma para remata-la capela. cadrado e círculo, mais non a execución nin a decoración do templo. 

O argumento máis común para facer a atribución a Brunelleschi é pola semellanza da capela coa Sancristía Vella da basílica de san Lourenzo de Florencia, mais outros argumentan que o seu estilo de desenvolvera durante un período de vinte anos e que a capela Pazzi representaría un paso atrás. Malia que a primeira mención de Brunelleschi como arquitecto foi escrita por un autor anónimo na década de 1490, a maior parte dos especialistas, na actualidade, consideran que a capela é, posblemente, obra de Giuliano da Maiano ou Michelozzo.

## Descrición 
### Plano 
O esquema xeral, como nas outras obras de Brunelleschi, está inspirado nun precedente medieval, neste caso a sala capitular de Santa Maria Novella (o *Cappellone degli Spagnoli*, que consta dunha sala principal cunha pequena ábsida de planta rectangular), para innovala aplicando escollas de extremo rigor, enxertadas nalgúns elementos tomados da arquitectura románica romana e florentina.  

Dende o punto de vista construtivo, o gran problema que se presenta é pasar dunha planta rectangular a outra cadrada para podela cubrir empregando unha cúpula. Para iso, dividirá os lados longos en dous módulos laterais que miden a diferenza entre o rectángulo orixinal da planta e o cadrado no que se insire a cúpula. 

Resulta moi harmónica de proporcións unha construción tan extraordinaria, explicable só grazas á intervención do grande arquitecto, que está unido a outros edificios preexistentes por tres lados, entre eles a capela Médicis de Michelozzo, a capela Baroncelli e a capela Castellani.

### Exterior 
[miniatura|Vista exterior da Capela Pazzi, na [Basílica da Santa Cruz, en Florencia.]]
A fachada da igrexa dá ao primeiro claustro de Santa Croce. Como se dixo, a autoría non está clara pois hai quen llo atribúe a Giuliano da Maiano, mentres que outros remiten ao deseño orixinal do mestre, implementado despois da súa morte. É importante a súa función de mediación espacial e de filtro da luz, que chega ao interior dun xeito xeneralizado e homoxéneo.

#### Pórtico 
O pórtico frontal lembra a maxestosa estrutura dos arcos triunfais romanos. Seis columnas corintias sosteñen un ático alixeirado, dividido en cadrados delimitados por pilastras pareadas (lesenas) e interrompidas no centro polo arco de medio punto, que lembran os motivos escenográficos do pronao e o arco triunfal do mundo antigo. máis arriba está o friso, de novo coa temática dos Querubíns como no exterior e coa incorporación do Año, símbolo da Redención, pero tamén da poderosa Arte da La. 

Nas espigas da cúpula, outros 4 *tondi* policromados, tamén en terracota, representan aos evanxelistas e son atribuídos a Luca della Robbia ou ao propio Brunelleschi que se encargou do deseño antes de confiar a súa creación ao taller Della Robbia: nestas obras pódense captar as diferenzas de Brunelleschi contra as decoracións, excesivamente expresivas, de Donatello na Sancristía Vella, que "invadiran" a capela, perturbando, ao seu xuízo, a esencialidade da arquitectura. O tamaño e o punto de vista das representacións están, de feito, calibrados nun espectador no centro da capela, cos raios detrás dos evanxelistas e os seus libros escorzados dun xeito preciso. Nas pendentes, aparecen representados os escudos da familia Pazzi.

O altar, da escola de Donatello, non ten *ancona*, é dicir, un retablo pintado ou esculpido. Segundo Brunelleschi, era preferible só o uso esencial de fiestras de vidro. As dúas ventás da ábsida completan o ciclo iconográfico e foron creadas a partir dun deseño de Alesso Baldovinetti, representando a Santo André (a fiestra rectangular) e o *Pai Eterno* (no óculo),

As proporcións (a proporción áurea, presente na planta e en altura,) e as medidas (o "módulo") expresadas a través da xeometría son o símbolo da estrutura harmónica do universo e a presenza do círculo (as cúpulas) simbolizan o celeste. Igualmente, segundo Del Valle:

Notas

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Andrea de Pazzi