Rafael López de Haro

**Rafael López de Haro**, nado en San Clemente (provincia de Cuenca) o 5 de xullo de 1876 e finado en 1967, foi un escritor e dramaturgo español.

## Traxectoria 
Foi o noveno e derradeiro fillo dunha familia pobre, fillo dun xuíz. Viviron en Asturias e Galicia, e estudou o bacharelato en Cuenca a expensas dun irmán avogado. Trala morte deste comezou a traballar como segundo escribente en Obras Públicas.

Estudou Dereito por libre na Universidade Central, e sacou oposicións a notarías, sendo destinado a Blancas (Murcia). Foi acadando postos mellores e destinado a Cidade Real e Pontevedra durante a primeira guerra mundial. Estando nesta cidade entrou en política, indignado porque o asasino dun cacique non atopaba avogado defensor. Entrou no Partido Liberal-Conservador, de Antonio Maura, e presentouse ás eleccións xerais mais non foi elixido. Despois foi nomeado gobernador civil das provincias de Segovia, Albacete e Sevilla. Despois retomou notarías en Zaragoza, Barcelona e Madrid, onde se xubilou.

## Obra 
Publicou 27 novelas longas e unhas cen curtas, amais de vinte comedias, versos, ensaios e artigos xornalísticos. Algunhas das súas novelas foron traducidas ao inglés, alemán e italiano, e foron adaptadas ao cinema. A máis vendida foi *Adán, Eva y yo* (1939), se ben a preferida do autor foi *Alonso Quijano* (1959), aínda que non tivo boa acollida. Cultivou a novela erótica. Antonio Maura quixo que o escritor ingresase na Real Academia Española, da que era director, mais finou en 1925 antes de conseguilo.

Comezou a publicar nun semanario local e versos na revista *Madrid Cómico*. Como xornalista colaborou no diario gráfico *Ahora* e na revista *Renovación Española*, órgano do partido monárquico e conservador do mesmo nome. Na súa estancia en Cidade Real colaborou no periódico *La Tribuna*.

A súa primeira novela foi *En un lugar de la Mancha* (1906), de carácter naturalista e de temática violenta, seguindo a liña de autores como Felipe Trigo. Adoitaba utilizar un léxico cultista e usos metafóricas propios do modernismo. As súas novelas curtas apareceron nas coleccións *El cuento semanal*, *La novela corta*, *Contemporáneos*, *La novela semanal* e *La novela de hoy*, se ven algunhas delas foron vetadas pola súa temática social.

Dividiu a súa produción narrativa en tres grupos: "novelas da vida" (*En un lugar de La Mancha*, *Dominadoras*, *Impiedad*, *Batalla de odios*, *La novela del honor*, *Poseída*, *El país de los medianos*, *¡Muera el señorito!*, *Los nietos de los celtas* (adaptada ó cine), *El más grande amor*, *Un hombre solo*, *¿Y después?*, *Por el amor se va* e *Eva libertaria*), "novelas da carne" (*El salto de la novia*, *Floración*, *Entre todas las mujeres*, *La imposible*, *Las sensaciones de Julia*, *La venus miente*, *Fuego en las entrañas* e *Yo he sido casada*) e "novelas das almas" (*Sirena*, *Ante el Cristo de Limpias*, *Un hombre visto por dentro*, *Adán, Eva y yo*, *Interior iluminado* e *Entredós*).

Escribiu tamén pezas teatrais como *Ser o no ser*, *Entre desconocidos* (estreada por María Guerrero en América e por Rosario Pino en España), *Una puerta cerrada*, *Una conquista difícil* e *Una ventana al interior*. Entre os seus ensaios destaca *Su majestad, el individuo*.

Realizou o guión de *Miss Ledyia*, o primeiro filme de ficción galego que se coñece, dirixido en 1916 por Xosé Gil y Gil.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "Rafael López de Haro", artigo de Luis de Armiñán en *Abc* no 90 aniversario do escritor, 5 de xullo de 1966, p.&nbsp;10-11.
* "Escritores olvidados", artigo en *Abc*, 18 de novembro de 1969, p.&nbsp;111.
* Torrente Pérez, Diego (1975): *Documentos para la historia de San Clemente*.