Provincias de Nova Zelandia

dereita|miniatura|250px|Mapa de Nova Zelandia mostrando a evolución das provincias do país.
*Para as actuais divisións de Nova Zelandia, véxase Organización territorial de Nova Zelandia*

As **Provincias** (*provinces*) de Nova Zelandia foron unha unidade de subdivisión territorial entre 1841 e a Lei de Abolición das provincias, que entrou en vigor o 1 de novembro de 1876.

Trala abolición as provincias pasaron a chamarse **distritos provinciais** (*provincial districts*). A súa única función na actualidade é determinar os límites xeográficos do día festivo coñecido como *anniversary day*, coa excepción das illas Chatham, Northland e South Canterbury.

## 1841 - 1853 
Cando Nova Zelandia converteuse nunha colonia separada de Nova Gales do Sur en 1841, o decreto real estableceu tres provincias:
* New Ulster (Illa Norte ao norte do río Patea)
* New Munster (Illa Norte ao sur do río Patea, máis a Illa Sur)
* New Leinster (Illa Stewart/Rakiura)

En 1846 o Parlamento Británico aprobou a primeira Constitución de Nova Zelandia, que foi practicamente suspendida segundo recomendación do Gobernador George Grey. As únicas provisións operativas eran relativas á reforma das provincias. As provincias reformadas era:
* New Ulster (Toda a Illa Norte)
* New Munster (A Illa Sur e Illa Stewart/Rakiura)
Ademais, as provincias separáronse por primeira vez do goberno central.

## 1853 - 1876 
### Creación 
As provincias formáronse polo Acta de Constitución de Nova Zelandia de 1852. Esta acta estableceu as primeiras seis provincias de Auckland, New Plymouth, Wellington, Nelson, Canterbury e Otago. Cada provincia tiña o seu propio corpo lexislativo, chamado Consello Provincial *Provincial Council*. que elixía o seu propio Presidente (*speaker*) e Superintendente.

Nas eleccións podían participar os varóns maiores de 21 anos que posuísen rendas de máis de 50 libras anuais. As eleccións celebrábanse cada catro anos. A acta de Constitución reformouse en 1856 para prover o nomeamento de Superintendente suplente.

A acta tamén creo unha Asemblea Xeral que consistía no Consello Lexislativo nomeado polo Gobernador e a Cámara de Representantes, de elección directa. Estas provincias constituíronse o 17 de xaneiro de 1853 e as regulacións que definían os seus límites foron publicadas oficialmente o 28 de febreiro.

ProvinciaCondado independenteConstituídaCambio de nomeDisolta
Data*Separada de*Date*Novo nome*Data*Motivo*
Auckland&nbsp;1853&nbsp;&nbsp;&nbsp;1 de novembro de 1876Provincias abolidas
New Plymouth&nbsp;1853&nbsp;1 de xaneiro de 1859Taranaki1 de novembro de 1876Provincias abolidas
Hawke's Bay&nbsp;1 de novembro de 1858Wellington&nbsp;&nbsp;1 de novembro de 1876Provincias abolidas
Wellington&nbsp;1853&nbsp;&nbsp;&nbsp;1 de novembro de 1876Provincias abolidas
Nelson&nbsp;1853&nbsp;&nbsp;&nbsp;1 de novembro de 1876Provincias abolidas
Marlborough&nbsp;1 de novembro de 1859Nelson&nbsp;&nbsp;1 de novembro de 1876Provincias abolidas
Westland1 de xaneiro de 18681 de decembro de 1873Canterbury&nbsp;&nbsp;1 de novembro de 1876Provincias abolidas
Canterbury&nbsp;1853&nbsp;&nbsp;&nbsp;1 de novembro de 1876Provincias abolidas
Otago&nbsp;1853&nbsp;&nbsp;&nbsp;1 de novembro de 1876Provincias abolidas
Southland&nbsp;25 de marzo de 1861Otago&nbsp;&nbsp;5 de outubro de 1870Unificada con Otago

### Abolición 
Practicamente desde a súa fundación, as provincias de Nova Zelandia foron obxecto de debate político. Na Asemblea Xeral apareceron dúas faccións: os "centralistas", que defendían un goberno central forte e os "provincialistas", que defendían gobernos rexionais fortes. Os centralistas da Asemblea Xeral consideraban que as provincias eran egoístas e tendentes ao clientelismo. Por exemplo, na construción de ferrocarrís, tres das provincias construíran con diferente ancho de vía (tal e como sucedeu en Australia): os Ferrocarrís Provinciais de Canterbury construíran vía ancha, mentres que en Southland utilizouse a estándar. Como resultado, a Lei de Obras Públicas de 1870 (*Public Works Act*) tivo que estandarizar o ancho de vía, e o primeiro ferrocarril de Otago, a liña de Port Chalmers, construír co novo estándar. O Tesoureiro da Colonia (e despois Premier) Julius Vogel lanzou o seu famoso programa de inmigración e obras públicas na década de 1870, mediante un préstamo enorme de millóns de libras para levar a cabo importantes infraestruturas en estradas, ferrocarrís e comunicacións, todas elas administradas polo goberno central. Isto reduciu notablemente o poder das provincias. As provincias foron abolidas finalmente pola Lei de Abolición das Provincias de 1876, durante o mandato do Primeiro Ministro Harry Atkinson. As provincias deixaron de existir para os efectos da lei o 1 de xaneiro de 1877.

## Substitución 
Trala abolición das provincias, os gobernos locais convertéronse en electivos. A lei de condados de 1876 (*Counties Bill*) creou 63 condados a partir das antigas provincias. Os límites das provincias serviron como zonas administrativas para o departamento de Educación establecido pola lei de educación de 1877 e para a administración de varios departamentos gobernamentais.

## Uso moderno dos antigos nomes 
É importante mencionar que os distritos provinciais teñen límites diferentes aos das actuais rexións, por exemplo, a rexión de Manawatu-Wanganui está no seu maior parte no distrito provincial de Wellington.

Algúns dos nomes perduran noutros contextos, como os distritos administrativos de sanidade.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Organización territorial de Nova Zelandia
### Ligazóns externas 
* Superintendentes provinciais
* "New Zealand’s Nine Provinces (1853–76)" - Welcome to the Hocken Bulletin No.31 March 2000, Friends of the Hocking Collections - Dunedin 2000
* Speeches and Documents on New Zealand History, McIntyre and Gardner (Eds), 1971, Oxford University Press