Asilo das Madalenas

Os **asilos das Madalenas**, tamén coñecidos coma **lavandarías das Madalenas**, foron, nos seus inicios, institucións protestantes, conversas logo maioritariamente en institucións católicas, que operaron dende o século XVIII ata finais do século XX, ostensibelmente para acoller ás chamadas "mulleres caídas". Este termo referíase á promiscuidade sexual feminina ou a traballadoras sexuais, así como a rapazas que quedaban encinta fóra do matrimonio ou a nenas e adolescentes que carecían de apoio familiar. Estímase que, ao redor dunhas 30 000 mulleres foron internadas nestas institucións durante os 150 anos da súa historia, polo xeral, en contra da súa vontade.

Moitas destas "lavandarías" funcionaban eficazmente coma casas de traballo penitenciarias. Os réximes estritos nestas institucións eran a miúdo máis severos ca os atopados nas prisións. Isto contradicía a percepción de que estaban destinadas a axudar ás mulleres no canto de castigalas. Unha sobrevivente describiu as condicións de traballo: "A calor era incríbel. Non podías deixar o teu posto ata que soara unha campá." Lavandarías coma estas operaron no Reino Unido, Irlanda, Suecia, Canadá, Estados Unidos e Australia durante boa parte do século XIX e ben entrado o século XX, pechando a derradeira en 1996. As institucións levaban o nome da figura bíblica de María Madalena.

A primeira institución de Madalena fundouse a finais de 1758 en Whitechapel, Inglaterra. Unha institución similar foi logo estabelecida en Irlanda en 1767. O primeiro asilo de Madalena nos Estados Unidos foi a Magdalen Society of Philadelphia, fundada en 1800. Todas estas eran institucións protestantes. Outras cidades seguiron este exemplo, especialmente a partir de 1800, tamén coa abertura de institucións católicas. Nos séculos XIX e principios do XX os asilos de Madalena eran comúns en varios países. Para o ano 1900 había máis de trescentos asilos en Inglaterra e máis de vinte en Escocia.

## Por país 
### Inglaterra, Escocia e Gales 
A primeira institución de Madalena, o Magdalen Hospital for the Reception of Penitent Prostitutes, fundouse a finais de 1758 en Whitechapel, Londres, da man de Robert Dingley, un comerciante de seda, Jonas Hanway e John Fielding. As mulleres traballaban en servizos e artesanías para axudar a proporcionar apoio financeiro á casa, recibindo tamén, unha pequena suma de diñeiro polo seu traballo. Xerábanse ingresos adicionais promovendo a casa coma unha atracción turística para as clases altas da época. Horace Walpole, IV Conde de Orford, describiu que organizara un destes espectáculos. Isto era acorde coas visitas ao Bethlem Royal Hospital e ao "Foudling Hospital". Máis tarde, a institución trasladouse a Streatham, tamén en Londres, onde eventualmente puido acoller a unhas 140 mulleres, admitidas entre as idades de 15 e 40 anos. A cidade de Bristol foi a seguinte en albergar outra institución en 1800, onde houbo espazo para 40 mulleres, seguida pola cidade de Bath en 1805 e moitas outras cidades nos anos vindeiros, aínda que os seus nomes, na súa maioría, xa non incluían "Madalena".

En 1797 fundouse o Edinburgh Royal Magdalene Asylum en Canongate, na cidade vella de Edimburgo, unha localización popular para as prostitutas. O asilo trasladouse a Darly, outra zona de Edimburgo, ao redor de 1842. O programa foi apoiado en parte polo traballo de lavandaría e costura realizado polas residentes. En Glasgow, os asilos das Madalenas convertéronse nos "institutos das Madalenas", que funcionaron ata 1958.

O escritor Charles Dickens e a filántropa Angela Burdett-Coutts estabeleceron unha alternativa en 1846, pensando que os hospitais das Madalenas eran estritos de máis. Na Urania Cottage, as rapazas preparábanse para reinserirse na sociedade ou para emigrar ás colonias.

## Notas